تراکم کاشت معمولاً با تعداد گرافت یا تار مو در هر سانتی‌متر مربع بیان می‌شود، اما این دو عدد یکسان نیستند. گرافت ممکن است یک یا چند تار داشته باشد و ظاهر پوشش به قطر، رنگ، فرشدن، زاویه و موهای موجود نیز وابسته است. بنابراین یک عدد تراکم به تنهایی نتیجه را پیش‌بینی نمی‌کند.

تراکم باید برای هر ناحیه و هر فرد تعیین شود. خط رویش، میانه سر، تاج، ابرو و اسکار به فاصله و تعداد یکسان نیاز ندارند. تراکم بالاتر همیشه بهتر نیست و می‌تواند فشار بافتی و خطر رشد ضعیف را افزایش دهد.

وقتی گفته می‌شود ۳۰ گرافت در هر سانتی‌متر مربع، منظور تعداد واحدهای فولیکولی است، نه لزوماً ۳۰ تار مو. اگر میانگین هر گرافت دو تار باشد، تعداد تار بیشتر خواهد بود. مرکز باید مشخص کند عدد اعلامی مربوط به گرافت است یا تار.

مساحت ناحیه نیز باید واقعی اندازه‌گیری شود. عدد تراکم در یک قطعه آزمایشی یک سانتی‌متری را نمی‌توان بدون توجه به کل ناحیه به همه سر تعمیم داد.

قطر مو، فر یا صاف بودن، رنگ مو نسبت به پوست، طول ساقه، میزان موهای موجود و تضاد پوست و مو بر پوشش اثر دارند. موی ضخیم یا فر با گرافت کمتر ممکن است پوشش خوبی بسازد؛ موی نازک و صاف ممکن است به توزیع بیشتر نیاز داشته باشد.

خط رویش به مرز نرم و گرافت تک‌تار نیاز دارد، در حالی که بخش میانی و تاج می‌توانند از چندتارها بهره ببرند. پوست اسکار یا کم‌خون ممکن است تراکم پایین‌تری را تحمل کند.

ایجاد محل‌های نزدیک به هم می‌تواند خون‌رسانی و فضای ترمیم را محدود کند. مطالعه‌های کوچک درباره تراکم‌های مختلف نتایج متفاوتی گزارش کرده‌اند و نمی‌توان یک عدد را برای همه افراد ایمن دانست. پوست، تکنیک، نوع گرافت و تجربه تیم بر تصمیم اثر دارند.

پزشک باید توضیح دهد چرا تراکم انتخابی برای ناحیه شما مناسب است و چگونه از فشردگی بیش از حد جلوگیری می‌شود. افزایش تعداد گرافت برای رسیدن به عدد تبلیغاتی، هدف پزشکی نیست.

در خط رویش، تراکم معمولاً تدریجی است و جلوی خط نباید ناگهان پر شود. پشت خط می‌تواند متراکم‌تر باشد. میانه سر با توجه به موهای باقی‌مانده برنامه‌ریزی می‌شود و تاج به چرخش و وسعت ناحیه وابسته است.

اگر منابع محدود باشند، تمرکز بر قاب صورت ممکن است از پخش گرافت در همه سر نتیجه بهتری بدهد. برنامه باید اولویت نواحی را ثبت کند.

ابرو و ریش به دلیل زاویه خوابیده و پوست ظریف، به تراکم و گرافت‌های تک‌تار نیاز دارند. تراکم زیاد یا گرافت چندتار می‌تواند ظاهر ضخیم و مصنوعی ایجاد کند. در ریش، اتصال سبیل، گونه و چانه باید طبیعی و تدریجی باشد.

اسکار یا سوختگی ممکن است تراکم متفاوتی بخواهد. خون‌رسانی و کیفیت بافت باید پیش از اعلام عدد بررسی شود.

از مرکز بپرسید عدد به گرافت مربوط است یا تار، در کدام ناحیه محاسبه شده، چه نسبتی تک‌تار و چندتار است و چه مقدار بانک مو مصرف می‌شود. عکس نزدیک بدون مقیاس یا نور متفاوت قابل اعتماد نیست.

همچنین بپرسید تراکم نهایی در چه زمانی ارزیابی شده و آیا درمان دارویی هم‌زمان وجود داشته است. عکس ماه‌های اول نتیجه تراکم نهایی را نشان نمی‌دهد.

در ناحیه وسیع یا بانک موی محدود، تقسیم عمل می‌تواند فشار بافتی و زمان جراحی را کاهش دهد. جلسه دوم باید پس از ارزیابی رشد و ترمیم انجام شود. تراکم هر جلسه باید با نتیجه جلسه قبل هماهنگ باشد.

چندجلسه‌ای بودن تضمین تراکم بیشتر نیست؛ هدف آن مدیریت منابع و ایمنی است. اگر ریزش طبیعی ادامه داشته باشد، برنامه آینده باید از ابتدا دیده شود.

نه لزوماً. باید پرسید عدد مربوط به گرافت است یا تار و میانگین تار در هر گرافت چقدر است.

خیر. طراحی، نوع گرافت، خون‌رسانی و فاصله مناسب اهمیت دارند.

خیر. الگوی رشد و هدف زیبایی هر ناحیه متفاوت است.

این مقاله برای آموزش عمومی تهیه شده و جای برآورد فردی را نمی‌گیرد؛ منابع درباره تراکم، بقای گرافت و محدودیت‌های فشردگی بررسی شده‌اند و شناسه‌ها با اعداد انگلیسی ثبت شده‌اند.

۱. بقای گرافت‌های متراکم با شکاف جانبی، 2008؛ شناسه پاب مد: 18462426.

۲. بقای گرافت بر اساس تراکم کاشت، 2006؛ شناسه پاب مد: 16792647.

۳. راهنمای استاندارد مراقبت در کاشت مو، 2008؛ شناسه پاب مد: 18688103.

• برنامه‌ریزی تعداد گرافت
• گرافت تک‌تار و چندتار
• نرخ بقای گرافت‌ها
• اصول طراحی خط رویش
• خانه