Telugu vishwambhari - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

పటి. న. వ ని ! . ఖే షీ కం. /. ॥ ణ్‌ + " విశ్వంభరి. | (7 ॥ శ. -కే సి జా యం | న తు వల 1 మ్‌! ల. | . . ఏల (శి.

అశివార్శయ్రశ భావాల ఉవ్పుశ

• శ్రీలత

భల వ ప జై! గీ ద లీ

పయి

51% - 501111 ౧౮౦౬641౦౫5

విశ్వంభరి ౧౦6౪౧0 90౧11411టి 10 అ ౪౫౧ 16 ౪/16 గ్‌

• గే తే క్‌ స్య ప్రచురణ ; మార్చి, 2001 గు క ఉత్‌ ౮ ఇ (ప్రతులు 1000 ట్రే మూల్యం ఏ రూ.30/ (ర ప్రతులకు ; శ్రీ ఎం.కొండయ్య, ఎం.ఎస్‌.సి., 'ప్రవర్గన్‌ సీడ్స్‌ పై. లి., భూత్‌పూర్‌ మహబూబ్‌నగర్‌ జిల్లా - 509382. ఫోన్‌ : 08542-36204, 36205, 36231. ద ఆఫీస్‌: 8-11, లాల్‌బహదూర్‌ స్టేడియం, హైదరాబాద్‌ - 500001. [గ్‌ ఫోన్‌ : 040-3237917, 3233397 గ

2. విశాలాంధ్ర ప్రచురణలు అన్ని శాఖలు
3. నవోదయ బుక్‌ హౌస్‌, కాచిగూడ, హైదరాబాద్‌. లో
4. _ దిశపుస్తకకేంద్రం, చిక్కడపల్లి, హైదరాబాద్‌. గ్ర
5. ప్రగతిబుక్‌ హౌస్‌, విజయవాడ
6. నవోదయ బుకస్టాల్‌ గుంట్తూకిళర ఈ (గంధాల ముఖ్యబిథ్రం : అక్ష్మథ్‌ 5రే గ్గ వం అ రోవలి చొమ్ములు :3.ఎన్‌, భాస్కర్‌ ' శః ( ర్ట శఉ€ి!? 7 ఫోటోటెన్‌ సెట్టింగ్‌ : న్నే లో // శివదత్తా (గ్రాఫిక్స్‌, హైదరాబాద్స్‌ - పాం భాజ్ష్‌ కర రీ. ఫోన్‌ : 375 6406 ము(దణ : దీప్తి ప్రింటర్స్‌, లకిడికపూల్‌ హైదరాబాద్‌- 500004. ఫోన్‌ : 310321

జ్‌ స్ఫూర్తి అనుభవాలు కోకొల్లలు అఘోరిస్తున్నానే తప్ప కవిగ నేనేదో గొప్పగ కవిత్వీకరిస్తున్నానని చెప్ప! కోరను నేను పాగడ్డ్తలను కోరను ఏ బహుమతులను అర్థహీనాలన్నా నా కవితలు అంతగ పట్టించుకోను

• గాలిబ్‌ (మీర్జా అసదుల్లా బేగ్‌)

ముందు ఓమాట నాదొక నూతన వేదం నేనొకసరికొత్త నాదం ప్రకృతి పరవశపదనర్హనం ప్రళయ ప్రణయ మిళిత ప్రకాశిత నినాదం విశ్వ హ్యదయ సమైఖ్య భావనా పరివేష్టితం తుదిని కూర్చిన మనోవ్నధనం ఆది కణం అమీబా ద్వికణం అవ్వడమే స్త్రీత్వం. నిశబ్దపు విశ్వంలో మౌనం చీలిన తొలికణం విశ్వంభరి. ఇది స్త్రీ కావ్యం. అందుకే ఆదితత్వాన్ని విశ్వంభరిగా భావించాను. అది స్త్రీత్వమని విశ్వంలోని నిశ్శబ్ద నిజాన్నిశోధించి చూపించాను. స్త్రీత్వం అబల సబల అన్నీ తనే. తనలోంచే పూలూ, ముళ్ళూ తనలోంచే జాతులు జీవులు. ఇక స్రీత్వంలో బేధం ఏముంది? స్త్రీత్వంపైన విశ్వంలో ఆధిపత్యం ఏముంది తానే విశ్వం అయినపుడు? ఇది స్త్రీ గా ఉండాల్సిన అమోఘ భావన. ఈ భావన స్త్రీకి తనలో ఉన్న విశ్వాన్ని సందర్శింపజేస్తుంది. నేను నాలో విశ్వాన్ని చూసుకున్నాను. అది ప్రపంచానికి చూపించాలనే ఉద్దేశంతో చిన్నిచిన్ని మాటలతో, పోలికలతో, సంఘటనలతో ప్రయత్నించాను. దీనిని కవిత్వం అనను. సాహిత్యం అనను. భావత్వం అంటాను. ఆఅ భావత్వం నుండి ఒక విషయాన్ని కవితాప్రియులు దర్శించి తీరగలరు సహృదయులైతే అని కూడా అంటాను. అది దర్శించిన తర్వాత విశ్వమైన స్త్రీకి అందులో అణుమాత్రమైన తాను,

అంకితమై ఉన్నానని తెలుసుకోవడం పురుషునికి మరింత తేలిక. విశ్వమైన తాను పురుషుని సృజించి ధరించానని భావించడం స్త్రీకి చేలాంచల మాత్రం, స్త్రీ పురుషులిద్దరిలోనూ ఈ ఆలోచన విశ్వంలోని ఇంద్రధనుస్సంత అందమైనద్సీ, అద్భుతమైనదీ కావాలనేదే నా తపన.

ఇక సినారె గారికి అంకితం ఎందుకిస్తున్నానంటే ... విశ్వంభరిలో మనిషి ఆహ్వానం గురించి, ప్రకృతిని జయించిన నాగరికతా పరిణామం గురించి చాలా అద్భుతంగా తెలిపిన శ్రీ సి.నా.రె. గారు స్త్రీ గురించి ప్రత్యేక ప్రసక్తి తీసుకు రాకపోవడమనేది నా అదృష్టంగా భావించి, ఆ అవకాశాన్ని నేను తీసుకున్నాను. కనుక “విశ్వంభరి కి “విశ్వంభర కర్ణ అయిన సినారె గారు అంకితం తీసుకోగలిగిన అర్హత గలవారిగా భావించాను. ఈ నిర్ణయానికి ఆయన అడ్డుతగలరని భావిస్తూ సరస్వతీ ముద్దుబిడ్డ, విశ్వంభర పితామహులు, జ్ఞానపీఠాధికారంతో తిరుగులేని రచనా రారాజు అయిన శ్రీ సి.నా.రె. గారికి సగర్వంగా అంకితమిస్తున్నాను.

• శ్రీలత, ఎంఎఎలఎల్‌బి,

సరీస్పరీ పుర్రుటు తిక్పింఛిరీ ప్రీయుదు గారారీ సర్రూద్‌

శ్రీ సి. వారాయళరెట్టి గారికి అంకితం

జ్ఞానపీఠ అవార్డు గ్రహీత మం డాక్టర్‌ సి.నారాయణరెడ్డి, ఎం.పి. పు తేది : 7.3.2001 ఎం,ఏ. పి.హెచ్‌.డి, డి. లిట్‌: ... ఇ నట అధ్యక్షులు (రు స్తు పో ఆంధ్రప్రదేశ్‌ రాష్ట్ర సాంస్కృతిక మండలి ( వ్‌ ఆంధ్రప్రదేశ్‌ ప్రభుత్వం లాటి రో కళాభవన్స్‌ హైదరాబాద్‌ - 500 004 ఫోన్‌ (అ) 040-3214603 (ఇ) 3548451 ఫ్యాక్స్‌ : 3214603 ఆమోదం స్త్రీ శక్తి పారమ్యం శ్రీలత నిర్దేశించుకున్న చరమగమ్యం. ఆ దిశలోనే రచయిత్రి చేస్తున్న ప్రస్థానానికి నిదర్శనం ఈ “విశ్వంభరి' కవితా సంపుటి. శ్రీలతలో నిశిత భావుకత వుంది. అభివ్యక్తి గాఢత ఉంది. ఈ రెండూ ఉన్నప్పుడు పదునైన కవితలు వెలువడక ఏంచేస్తాయి? వస్తువులో, భావ ప్రకటనలో గణనీయ వెవిధ్యమున్న ఈ “విశ్వంభరిని 'విశ్వంభర' క్తర్ష అయిన నాకు అంకితం చేయాలని సంకల్పించుకుంది శ్రీలత. ఆ బెచిత్యాన్ని అవగతం చేసుకున్న నేను నా అమోదం తెలిపాను. ఇక కావలసింది సహృదయ పాఠకుల అభిస్పందన. మీ (డా| సి. నారాయణరెడ్డి

(ట్రా! ఎన్‌. గోపి, తేది: 10.3.2001 ఎం.ఎ.పి,.ఫాచ్‌.డీ., యా షాట్టీ శ్రీదాములు తెలుగు విశ్వవిద్యాలయం స. లలిత కళాక్షేత్రం, పబ్లిక్‌ గార్డెన్స, సా హైదరాబాద్‌ - 500 004 సు ఫోన్‌ (ఆ) 040-3234815 (ఇ) 040-7037585 ఫ్యాక్స్‌ : 3236045 వశ్వంభరి - కవితార్సురి “అర్థహీనాలు' అనను కానీ అర్ధవంతం వైపు ప్రయాణిస్తున్న కవితలివి. కవితా సంపుటే కానీ నిర్మాణ దృష్టివుంటే దీర్టకావ్యమయ్యేది. ఇంతకుముందే శ్రీలత నాలుగు పుస్తకాలు ప్రచురించింది. కథలు, నవలిక శతకం, కవితా సంపుటి. నవళికకు 'స్వాతి' నిర్వహించిన పోటీలో గుర్తింపును పొందింది. క ధిక్కారం పేరుతో వచన కవితా సంపుటిని ప్రచురించింది. ఇప్పుడీ 'ప్రచురణతో మరింత విశాలమైన అవరణలోకి అడుగుపెట్టింది. “విశ్వంభరి' (గ్రంథం పేరు. వెంటనే సినారె “విశ్వంభర గుర్తుకొస్తుంది. ఈ కవయిత్రికీ ఆ స్పృహ వుంది. అందుకే బెచితీమంతమైన అంకితం. విశ్వంభరలో స్త్రీని గురించిన ప్రత్యేక ప్రసక్తి లేకపోవడం ఆసరాగా తీసుకుని నీ దృక్కోజంతో ఈ కవితలు రాసింది. “మనిషిలో స్త్రీ పురుషులిద్దరూ ఉన్నప్పటికీ ప్రత్యేకంగా స్త్రీత్వ దృక్చథంతో విశ్వంభరిని రూపొందించింది శ్రీలత (పకృతి, పురుషుల్లో ప్రకృతి మాట్లాడుతుందీ కావ్యంలో .... “నాలోంచే చెట్టు మొలుస్తున్నాయి పుడమి ప్రదక్షిస్తూ ప్రణమిల్లుతూంది'

ఈమె భావాలన్నీ ప్రాక్సన నూతనంగా వున్నాయి. ఇప్పటి అర్ధంలో స్త్రీవాదం కాదు. మౌలికాంశాలు మన్నిస్తూనే ఆధునికంగా ఆలోచించే మహిళ ఈ కవితల్లో కన్పిస్తుంది.

శ్రీలత భావాలన్నీ లలిత లలితాలు, కవితాత్మకాలు, భావుకతాభరితాలు. కొండొకచో తాత్త్విక స్పర్శావిలసితాలు.

స్రీత్వమంటే మాతృత్వమే. బాహ్య సూత్రాలన్నీ నిమిత్తమాత్రాలు. అసలు సూత్రం స్త్రీయే. స్ర్రీత్వంలోని అన్ని పార్శాలనూ ఆమె పట్టుకుంది.

“జీవన నాటక రచనా కర్తలంమేం

అనంతాది శక్తి స్వరూపుణులం మేం

ధరణ్‌పై అగ్ర దేవస్థాన అమ్మలం మేం”

అంటుంది.

స్త్రీ మాతృమూర్తే కాదు (ప్రేమమూర్తి కూడా. ప్రేమ వల్ల ఆమె బంధనాలను వ్యతిరేకించదు. సంతానం ఆమెకు బంధనం అయినా అది ఆమెకు ఇష్టమైన బంధనం.

తల్లి పార్శ్వాన్ని చూపినప్పుడు ఆర్హంగా చిత్రించిన కవయిత్రి ప్రేమ కోణాన్ని ప్రదర్శించినప్పుడు భావకవిగా విజృంభించింది. 'ఎందులకో' కవిత కృష్ణశాస్త్రిని గుర్తు చేస్తుంది.

సున్నితమైన భావాలు, మృదువైన శైలి, హత్తుకుపోయే వ్యక్తీకరణ శ్రీలత సొత్తు. ఈ కవితలు హాయిగా చదివిస్తాయి. శ్రీలతను అభినందిస్తున్నాను.

న్‌ (పా! ఎన్‌.గోపి

ఇదీ వరస 11, విశ్వంభరి 13 2. నంబూద్రి ఇల్లం 18 3. నీకోసం 20 4. స్త్రీత్వం 2] 5. సూత్రం 24 6. నన్ను నూతనంగా నిర్మించు 26 7. మేము... 27 8. ఎందులకో 29 9. ఉషస్సు 30 10. చినుకు 32 11. సంజీవిని ల! 12. పదాలకు అందని... 36 13. నస్త్రీ బంధ విముక్తాభిలాషి 37 14 ర్వురి 40 15. నన్ను నన్నుగా వెలగనీ కం! 16. ముసిముసి నవ్వుల పూత వే

17. జీవదాత 46

18. మమేకం 49

19. నిజం 50

20. స్థాపితం 52

21. జిజ్ఞాస ర్‌5్‌

22. నాణేనికి మరోవైపు 657

23. పనిపిల్ల 59

24. చిత్రం 61

25. నీకే నీకే య

26. అమ్మ కొమ్మ 64

27. జ్ఞాపిక 65

28. కాలప్రకృతి గతి 66

29. ఏం చేస్తావు పాపం! 68

30. ఏం చెప్పను? 69

31. దర్జా దోపిడీ /0

32. మోడుతనం ౮1

33. నిస్సత్తువనైనప్పుడు 72

34. నా-నీ సంగమం /3

35. జీలకర్ర + బెల్లం 75

36. ఆదారి...! 7/7 3/7. అదృశ్య మౌనం 80

37. అడ్డం 82

38. తప్పుకోండి... తప్పుకోండి! 85

39. మీకు తెలుసా? 87

40. ప్రకృతి 89

41. అందాక 91

42. అర్పణ 92

43. జాడలు దొరకని నీడ 95

44. బలిపీఠం 98

45. నీకేం? 101 అభ్యసనా

విశ్వంభరి

ముగ్గులకు చుక్కలు పెడుతూ

అలనని అబలని నుకుమూరిని

నుమాన్చి నుందరాన్లి కోమలిని

రమణిని మువ్వల బిరు రవళిని

అనినాలో నేను తలవంచుకుని

తలపులలో మునిగిన ఘడీియలవి

ఏదో శక్తి చివుక్కున జడ మొదళ్ళు వట్టి

మెడ ఎత్తి పట్టి బెంవ మీద భెళ్ళుముంది

అవప్రయత్సంగా ఆర్డంగా నా నోరు

(బహ్మాండంగా విచ్చు కుంది

నా కనుగుడ్డు విడిపోయి

నాకెదురుగా నిలబడ్డాయి.

నా శరీరానికేవీ కనివించడం లేదు

శూన్యంలో అయోమయం తప్ప

నా కళ్ళు మా(త్రం విస్ఫుల్లింగ్లాలై

నన్ను లోలోతుల్లోకి చూస్తున్నాయి

మంటలు మంటలు నాలోపల్పుంచి

భగభగలాడే అన్బి కణికలు

వాటి మీద పొంగుతూ నుళ్ళు తిరుగుతూ 19 విళ్ళుంభరి

ఎగిసెగసి వడుతున్లు నీటి అలలు తరులూ గిరులూ ర్లురులూ తేడా లేకుండా కలివి మెలిపెడుతున్లు వోరుగాలి దద్ధరిల్డ్లుతూ నాకు నన్సే వినివించనీయని కొన్సీ కోట్లు కలిని మైోగుతున్సు ఢమరుకనాదాలు నాలోంచే చెట్లు మొలుచుకొస్తున్నాయి మేఘాలు కలిని సాగుతున్నాయి మెరువులు తీగలల్లుతున్నాయి ఫవూలు పనీరేకులతో నవ్వుతున్హాయి వుడమి ప్రదక్షిన్తూ సప్రణమిల్లుతూంది. (గహాలు వెలుగుతూ (భమిస్తున్నాయి తోకచుక్చు లు అక్షింతల్లా రాలుతున్నాయి నా గర్భం పెరిగీ పెరిగీ జీవులన్సింటినీ ఇముడ్చుకున్సు వుష్పుక విమూనమయింది పాల వుంతలు కొని కోట్లు కదిలిపోతున్నాయి శూన్యంలో వెలుతురు/ కాంతినంటి బీకటి నిళ్ళాబ్దాని భేదిస్తూ ఢమరుకం ఢమరుకాన్లి శానీస్తూ జడత్వం! తరులను ఎరబోనుకుని గిరులను ఎదపై మోసుకుని ఇనుకమేటలు వెన్సుంటి నన్తుంటే తాలవు వెన్సె ముక కొండచిలునలా పొాకుతూంది శ్రీలత లా నా నా

(్రక్ళతంతా కలిని దేనికో పోతపోస్తున్నాయి

అది అషప్టభుజియై సర్వాయుధాలు ధరించి

“ఓంకారం” చేస్తూ

పాదాలు నిలుపకుండా వరవశమై

తాండవ మాడుతూంది క్షణమైనా నిలవకుండా

అదే తోలు చర్భం కట్టుకుని

బడిసె వినిరి ఏనుగులను కూలగొడుతూంది.

బిడ్డను నడుముకు కట్టుకుని

ఉఊడలు పట్టుకు జారుతూంది.

అఆడవులుల మందలలో

లేడి మాంనం వీక్కు తింటూంది

నింవోలు ఎలుగుబంట్ట్లూ

ఖద్గమ్భ గాలు జలభూచరాలుగా

చుట్టుముట్టి ఎదిరించినా

హేళనగా వరివానిన్తూ

తొణకని బౌణకని విజోతయైై

ఈలు పట్టుకు నిలుచుంది.

దాన్సానుకుని దానిలాంటి బక్క వలుచని ప్రాణీ

తానీ ఆ ప్రాణికి క్లీర నిలయాలు లోపు

ఆ (ప్రాణీ ఏ కూననూ ఇవ్వలేదు

ఏమందనూ పెంచలేదు

ముకుళితమై ఆశ్రయించిన ప్రాణది

వులి ఘర్షణకు ఉలిక్కీపడి శా విష్పంభ

ఈటె పట్టుకు లేచిందా శక్తి! వీవు మీద కూన కెవ్వుమంది పక్కనున్న బిడ్డ బావురుముంది కడువులోని విండం గడబిడ వడింది అడుగు బరువయింది/ నీింహం చేరువయింది ఆదిశక్తి అటూ ఇటూ చూనింది బక్క పలుచని వెన్సెముకను బలంగా నిమిరింది బివ్వున నిట్లారె నిలబడిందా (ప్రాణీ చేతిలోని ఈటె చేతికందించి గురి చూవింబి వినీరికొట్టమంది కూలిన మృగం చుట్టూ ఆనందంతో ఆ(ప్రాణి ఆగని గంతులు ఈటె వట్టుకు గెలిచిన విజయమై అదేననిగా ఆ (పాణీ పరుగులు కడువు చీల్చుకు బిడ్డ జారింది ఖుద్ద మవృగంపై ఈటె వాలింది కాలిన మాంనంతో ఆ ప్రాణీ నేర్సిననూటిక్షి ఆకలి నోటికి అర్పించిన తొలి నైవేద్యం! అతడే వురుష్తుడైనాడు ఆ శక్తే నీడలో నిలిబింది చూపుడు వేలు సారించి గెలుచుకు రయ్మన్లు ప్రతిదీ తెచ్చి తన పాదా(కాంతం బేన్తుంటే ళ్ర్‌లత 6

జగజ్టేతయ్దై వెలిగింది! విశ్చాంభరియై నిలిబింది! రాజ్యాలు భోజ్యాలు రారాజులు రణధీరులు తన ఆజ్ఞకు తలవంచుతూ రత్సాలు వజాల అభిషేకాలు మవాల్‌లూ మందిరాల నిర్మాణాలు తన ప్రనన్ఫానికి కటాయిన్తుంటో సంస్కృతులూ సంస్కారాలు వెంచుతూ తిరుగులోని అంతళ్తక్తిగా స్థావించుకుని న్లీరయమయిందా శక్షియుక్లి రణధీయ్యక్త! అది ఒక అంతర్జోరం! అది ఒక అబపొర్లతం ॥ అది ఒక అనంత విన్వానం అది ఒక అనుభవేకవేద్యం అది ఒకవిప్ప లేని వ్రక్ఫతి రహన్యం అది నేనే చూస్తున్సువీ నా కళ్ళే ఆశ్చర్యంతో అనల్లళంలో ఆవివ్కు రణలో పేలిపోతాయనుకున్నాయేమొ చటుక్కుని వచ్చి శరీరానికి అతుక్కున్నాయి అంతా మౌనం! విశ్చుదర్భనం తరువాతి నిళ్టబ్దం. అది నేనే అదే చోటు! అవే వరినరాలు కానీ ముగ్గులకు చుక్కలు కాదు చుక్కలతో ముగ్గులు వెడుతున్నా!

77 ఎళ్ళుంభరి

ల్‌ స స్ట ముండ గా కాలా ౬ ట్ల ల పాను క “6%” 6 * నంబూది ఇల్లం అవ ఊడలు దిగిన తాళం ఆఅత్సడఎన్సో రెళ్టుల జీవులు ఉవ్‌ అంటో ఎగిరిపోయే చంచలనాలు ఆకల్లికె ఆర్జికె ఆనందాన్నికె నీద్దకై గూడ్డుకె దూడ్డుకె తోడ్డుకై ౯

గుంపులు గుంపులుగా తెంపరి తెంవరిగా

వస్తూనె జతకడ్తూనె కువకువలు రేవుతూనే

ఆ కొమ్మలు (ననవిస్తాయి ఆ రెమ్మలు వల్దవిస్తాయి

ఆ తూనలకు రెక్కలు రాగానే ఎగిరిపోతాయి

మళ్ళీ గూళ్ళు మళ్ళీ తోళ్ళు మళ్ళీ వలనలు

ఆ తాళం మాతం విస్తరిన్తూనే

శాఖలు శాఖలుగా ఊడలు ఊడలుగా

అంతరాలుగా అంతరాంతరాలుగా

((్రవంచమంతా వరిపక్పంగా

రానీ తిననీ ఉండని పోనీ

నేను పోను రాను! కానీ ఉండిపోతాను!

అని బిగురాకులు గాలితో

రవాన్యంగా గానం బేస్తున్సాయి

తెలినిన విషయానికి తాళలాలెందుకని

ప్రళ్ళృతి మౌనంగా మందలిస్తోంది

గుంవులుగా సాగుతున్లు రెక్కల జీవుల

తమకానికి తాళం నవ్వుకుంటున్సుది

అది ““నంబూ(ి ఇల్లం”” అని

భూగోళం వవిత్రంగా నిర్వబిస్తున్లుది

అది “రాబోయే కాలమని”

చరిత అవురూవంగా నవరిస్తున్లుటి వ రా

నీకోసం నిన్ను చూడాలని తూర్పూ పడమరలూ ఉత్తర దక్తిణాలు కలిపేన్‌ నిముషం తీరిక లేకుండా కలగావులగంగా వెతుకుతుంటా కనివించనీయకండని దిక్కు లను కోరుకుంటా! నీస్వరం విందామని ఎనమంతా విచ్చలవిడిగా తిరుగుతూ నీ పేరు కోయిలగా కూస్తూనే వుంటా నీవు వ్రతి వలకళకూడదని వానంతిని వేడుకుంటా! వతి క్షణం నా ఊవాలో నా భావనలో ఆలోచనలో అవేదనలో ఆవేశంలో నిన్నే నిలువుళుని వలవరిస్తుంటా నీ తలవుల్లోకి నేను మాత్రం రాకూడదని నీ గుండెకు గడీయవేనీ తమవ్రుకుంటా॥ నా ఉనికి ముందు నీ కర్షవ్యం బలహీనమవుతుందని నా అర్పుణకు నీ జన్మను ధారపోనుకుంటావని నాకు వసాదంగా నిన్సు అర్పించుకుని నాలయలోనీ అస్థిత్వం తోల్పోతావని

శ్రీలత 20

స్రీత్వం

అవిస్తారంగా అశూన్యంగా

అచంచలంగా అ(భమయరంగా

అముకుళించి వ్యాకులించి

నిర్దేతం నిర్దేశం

నిర్దిష్టం నివేదితమై

నేను వవళింబిన వేళ

పాదాల చుట్టూ పారాడుతూ

చనుకట్టు దిగిన చంటాడిలా

అమాయకత్ప్తం అలుముకుని

ఉంగా ఉంగాముని అడుగుతావు

నేనెవ్వురని?

నంటి కంటిన దుమ్ము దులివి

నుదుటి నులిమిన చెమట చిదిమి

బెదరిన ముంగురులు నకి

అడుగులకు అరచేతులు మోవీ

ఎదదాకఎత్తిలేవి

బిగి బాహువుల మధ్య

జారిపోకుండా ఠూలిపోకుండా గళ (గంధాల

ఉస ము

అదిమిపట్టి బిగువుభుట్టి సహా త్‌

చూవుడు వేలు సారించి (| 836%)).,

అల్లదిగోచంద్రమంటాను న్న న్స లో

అంబరమంటాను మేఘముడంటాను వు హాడ్‌ 00 సిడీ చావలి

ఉరుమంటాను విడుగంటాను తొలకరంటాను తుమ్మెదంటాను తూలిపోకంటాను తుళ్ళిపడకంటాను మెత్తనెన వెన్సై ముక సవరించి వీరుడంటాను శూరుడంటాను నేననుకున్సువన్నీ జీరించుకుని సంతోషవడి (బతికేస్తుంటే

చల్లగా నవ్వుకుంటాను

మెలగా తస్సుకుంటాను! తప్పటడుగులు నేర్పిన వీల్లాడు చెడుగుడాలు నేర్చేనుకుని

నిదురిస్తున్సు ప్రశాంతి లాంటి నావైకే అరికాళ్ళతో రాతి బండలతో

అతి బలంగా కొడుతూ ఆఅడుకుంటూంటే వర్తాకెన నేను చిరాకు వడి

అల్లరి చాలని కొసవేళ్ళతో

గరుకు బెంవల్వపై కరుకు ముద్దరలేస్తాను నా నును తాకీడికే కేరింతలాడే నువ్వు జిగేల్మనే జీవితం దెబ్బకు

ఉలిక్కీవడీ సామ్మనీల్లుతావు తడబడతావు తికకముకవడతావు

నిన్ను నీకువదిలోని

నిళ్ళులమైన నిన్సు కాలివేళ్ళు కదివి

మళ్ళీ అమాయతఠంగా

శ్రీలత 22

అడిగి తెలునుకతుంటావు ““నేనెవ్వరని” దికంటాను దృక్రంటాను నీంధూరమంటాను బిరుమువ్వుంటాను నకలమంటాను నవ్యసాచినంటాను నువ్వు గుండె నిమురుకుంటుంటో తల నిమురుతాను తలవాల్చుతాను నన్థిత్వమై నువ్వు నివ్వెరపోయినవుడెల్లా నిలబొెడుతుంటాను! అస్థ్‌త్వమై అదిరిపడుతున్హువుడెల్లా కూలగొడుతుంటాను! అది వినోదం కాదు విన్యాసం అది అవకాళం కాదు అవసరం అది స్టావీతం ఠతాదు చ(శ్రభభ్రమణం అదె న్యకమం!/ కాదు వశ్రగమనం అది సాక్షాత్‌ నేనే అది లక్షణంగా నువ్వే సాక్ష్వాసాక్ష్యాలు నీ ఉనికే తేడా ఒక్కటే నేనగోచరం! నీవు చరించే చంచలం శస్తాచ్చు 2 ననన వళ్తంభో

సూత్రం

మనిషినీ మనిషినీ మననునీ మననునీ

బంధించడానికి ఒకనూ(త్రం తవ్పనిసరంటే

మరి అమ్మనూ బిడ్డనూ అక్కనూ చెల్లినీ

అన్హునూ తమ్ముణ్ణీ ప్రాణాలర్సించే స్పేవాతుల్సీ

కష్టసుఖాలు వంచుకునే ఇరుగు పారుగునీ

బంధించే మంగళసూత్రం ఏది గనుక

థెరెస్సా ఏ నూ(త్రం కట్టించుకుని

(నందచానికి తల్ణయింది గనుక

బావూ వ నూ(తం కట్టి

భారతికి తండ్రయ్యాడు గనుక

ధంి(తికి ఏ సూథత్రాలు కట్టి

నూర్భచం(దులు నసవాచరులయినారు గనుక

పాలవుంత నిర్ధిష్ట గమునాలకు

ఎని నూ(త్రాలు కట్టబడ్డాయి గనుక

పాలవిట్ట ఏ నూ(తంతో గుడ్లను వెడుతుంది గనుక

నూ(తం లేని నీనాగువ్లను వంచెయ్యగలిగారు గనుక

నూత్రాలు నిమిళ్తమా(తాలు

మనిషి నిర్మించుకున్హు మనోబిత్రాలు

తెంచేస్టే తెగిపోయే గా(తాలు

ఎండావానను ఆపలేని బిరుగు భ(త్రాలు శ్రీలత నళ

మెడవంచి గునగునలాడే అర్ధంకాని మంత్రాలు

మనసులను కాకమనుషులను కట్టేసే చిత్రాలు

సూత్రాలు వ్రతాలూ (ప్రాణాలు నిలిపేవయితే

భారతదేశంలో మగాళ్ళ మరణాల రేటు పెరుగుతూందెందుకు?

జీవి జీవినీ వతి ఆకర్షణనూ

కట్టిపడేసే న్లీకెక విశ్చనూ(త్రం

నేనుగా అంతర్జానమై

తానుగా మిగిలిపోయి

తనవారుగా మారిపోయే మమత్త్వం

దీనికే మంగళవాయిద్యాలూ అక్కర్ణేదు

ఏ సాక్షి సంతకాలూ చెయ్యత్భర్లేదు

మంగళం అమంగళం లేనేలోదు

సుముహూర్షం రావుకాలమంటూ ఉండదు

అణఖువుకూ అణువుకూ తెలియకుండానే

(వక్ఫృతి కట్టివడేసే జీవవెచి(త్రం

అది తెంచడానికీ కనపడదు

ధరించడానికి దారం కాదు

మననులకు తూడా మనోగతం కాని గాం

వురాతన భావనా లోలకమా(త్రం

వళ్ళు సృష్టీకి అనాది మం(త్రం. త విత్తంటు

నన్ను నూతనంగా నిర్మించు (వొణం పాయ్యడమే పరిణామం ఇచ్చిన వవిత్ర వరం! ఉఊవీరితో ఉండడమే జీవితంతో చేస్తున్సు సమరం! జన్మ రానీన ప్రర్భతి మరణాన్సీ రాసే పెట్టేసింది జన్మకూ మరణానికీ మధ్య క్షణిరత్వంలో క్షమత్వమై తొలి సంధ్యలో విరిని మలి సంధ్యలో రాలే _ వువ్వూలా నవ్వులా మువ్వాలా భావాలు అనుభవాలూ శోకాలు బంభాలూ బాధలూ ఉ(దిత్తాలూ ఉఊన్ఫత్తాలూ ఏవీ ఎరుగని ఏమరుపాటుగా మౌనానందం డోలనా జీవనం చేతనా సౌకుమార్యం భావనా సుగంధం ఆహ్లాద దర్భనం ఆవేదనా తీతం ధన్య జీవనం కాదూ క్షణమైనా చాలదూ మనిషిలా వద్దు! వువ్వులా వుట్టించు! వ్రక్ళతీ నన్సు నూతనంగా నిర్మించు జన్మంతా నా చేత వరిమళింవించు! శ్ర లలా

చం డ్‌ స్తై అ న్‌ా లే ల , గ 1ళ్ళ ॥ ట్ర త్‌, యటం యయలంలో గో ం / టీ ( వమా... శ రస యళ! డ( యం గ ॥ | (స | / (1 నా పాలో ళ్‌ వేము... శంఖచ([కధారిణులం మేం! ఖడ్గగధాలంత్పతులం మేం! (తిహూలా(గమెరువులం మేం! ధనస్సోంకారులం మేం చిరుత వావానాగయనులం మేం! అఆ(గహోద(గ భావసంచలనం మేం దుష్టహతపొద ఘట్టనం మేం! వృాదయాంబరవలయాలం మేం 27 విళ్ళుంభరి

కుంకుమ బిందు శోభితులం మేం! మేఘ కేశాలంకృతులం మేం సుమదళ ధరిత పరిముళం మేం చం(ద్ర సూర్య నయనులం మేం! శాంతి కిరణ దరహాసులం మేం తాము నిరోధిత క్షీ రస్తన్యులం మేం! కోటి జాతి ప్రాణదాతలం మేం/ (కోధశ్చాంతినిలయ డోలనం మేం! మేధమనాో నిర్మితులం మేం/ ఆర్దనాదవు అదిపదం మేం జన్మ పారంపర్య బిహవ్యూులం మం కుటుంబ బంధ కేందులం మేం/ చయో బోధ అతారతమ్యు క్షమలం మేం॥/ నకల బాధ్యకా బంధితులం మేం! న(కమ బాధ్యతాయుక్తులం మేం తెరచాటు తోలుబొమ్మల కేళీచతురులం మేం! జీవన నాటక రచనా కర్షలం మేం అనంతాదిళ్తకీ స్వరూవుణులం మేం! ధరజ్యువె అ(గ్రదేవస్థాన అమ్మలం మేం శ్రీలత ల!

మే గవ // గ న 07 ॥

హో నం క్ష ఎందులకో! రౌ(త్రైెందుకు వన్తుందో వెన్సైలెందుకు కాస్తుందో వూలెందుకు వూస్తాయో గాలెందుకు వరిమళిస్తుందో కోయిలెందురు కూన్తుందో వసంతమెందుకు వస్తుందో సెలయేరు ఎందుకు రవళిన్తుందో నెములెందుకు నర్ధిస్తుందో తొలకలెందుకు బినుకుతుందో ఇం(దధనస్సెందుకు వెళ్లివిరున్తుందో చీకటిలో చుక్కలెందుకు మెరుస్తాయో చిగురాకులలో బినుకులెందుకు నిలుస్తాయో నువ్వెందుకు జ్ఞన్‌కీ వస్తావో మనసెందుకు కల్లీరె తొాణుకుతుందో!

ాాాాాాాాాాాాాాాాాాాాాాాాోాాాాాాాాాావళంటు

ఉషస్సు ఐ క్షణానికాక్షలుం మరుక్షణం నువ్యొచ్చేస్తావని గుండె గోడమీద మొండి బలవం “రేవు”ని రాన్‌ పెట్టేసింది. బ్రతి ఉదయం కళ్ళు నులువుకుంటూ గోడవెవు చూస్తూనే ఉంటా ఏరోజయినా రేవుని ఈరోజుగా మార్చి తీరుతుందని! అ చెరగని రేపఫుకెంత బలముందో నా తరగని నమ్మళవు భూఫవుకంత బలముంది! కృష్ణాష్టమి నల్లనయ్య పాదాల్లా నువ్వు నా మనస్సులోకి వేనిన పతి అడుగూ చిరస్థాయిగా నిలిపేళా! మనసు వ్యూహంలోక్షి వెళ్ళేదారి చూ(తమే నీకు చూనించా వచ్చేదారులన్సీ లాఘవంగా మూసేశ! నిన్సు నేను నిర్రీవం చేయగలను అమరుజ్ఞో చేయగలను అవన్సీ మానేనీ నాకోనం మా(తమే (బతికేని నా తరువాత మూగవోయేలా మమతత్వవు సంకెళ్ళు వేసేశా/

జ్ర్‌లత నానన

నిన్ను నా ప్రాణవు బందీని చేళా/

ఉఊవీరి మరిచాకనే

నిన్ను విడుదల చేస్తా!

తరాలు మారతాయి

అంతరాలు పెరుగుతాయి

అభ్యాంతరాలు లేస్తాయి

అవాంతరాలు వీస్తాయి

నన్ను నిళ్ళుబ్బ్జంలోకి తోస్తాయి కాన్సీ

నీ అడుగులు మాపే శక్తీ ఆయుధం

నీ దగ్గర కూడా లేదు!

అది నా వృదయ కఠోర తపస్సు!

అది తమస్సును చంవిన ఉషస్సు]!

నూర్యబింబంనా కుదికన్తు

చం(దనిలయం నా మలికన్సు

ఎంతదూరం సాగిపోగలవు

నా కిరణాలు సోకని చోటుకు!

నీంధూరం నా జ్ఞాననేత్రం!

ఎత డున్నా ఏ దిక్కులు దాటినా

నీ దిక్కూ దృక్కు నేనే

నీమనుగడ నాద్బస్టి పరిధిలోనే!

అది నీ బలహీనత కాదు

అది నీ ఓటమి కాదు!

నా మనోవికానవు ఆహ్లాదన

నా ఆత్మబలవు ఆకర్షణ! తానా విళ్చంభు

ల్‌ ఖో (భా. చ ర గ్గ మయా గ్గ గ ;,1 | ; 11 / 05 గ్ర వ 1 శ (| ర/ ా " ల పళ ల. [రా న (ఈసా సో ఢా గపనా వా వ్‌

చినుకు

నేనోపామాది

(దవిస్తాను ్రవిస్తాను

ధరిత్రి దావోనికి ఆర్లినవుతాను

యుగాల మంచు ₹లాజాలు

నిక్షివ్ణం బేని మూగవోయి

చరితలు రాసుకుంటున్దు

నొరుషత్వానికీ నవ్వుకుంటూ

శ్రీలత 32

నిజాలున్చువి నా గుండెలో నీ కంఠంలో కానేకాదని చెవ్పను ఆవిరి ఇసనుమున తైలం తీయలేను అంబంరాన్స్లి అంటి విశ్వాన్లి చూనీన నేను ఆఅవ్నిరె మేఘాలలో తేలి గరికవేదిళ్ళపై అరికాలు వక్కన వాలతాను రహస్యాలనేవో చెప్పాలని నృష్టీని బవారంగంగా విప్పా లని! చూవు పైకే గాని కిందకు మలవని పాషాణ పాదాల కింద అణువులుగా బితక్కొట్టవడి ఆర్టిగా భరిత్రిలోకి ఇంకీపోయి మళ్ళీ హామా(దినాతాను యుగయుగాలుగా నన్ను గ్పుడ్డిస్తే చాలు రవాస్యాలెన్నో రంగద్రవేశం చేయించగలనని తళుకు తళుకులుగా తవిస్తూనే వున్హా ఒక్క వేలి కొనలు కూడా నన్సెత్తి వృదయానికి వాత్తుకోలేదు అందుకే మూనవ జాతి కళ్ళున్హు అంధమయింది అజ్జానం వదలని విజానమయింది. భ్పుచ్తా న రారా

. . స గ క సార 1! | ॥ (1|| / | (| | సంజీవిని ఏ బాధకో ఈనురెవ్చులు తడిచి ముద్దవుతున్సువుడు ఏ కారణమో గుండెను బిదిమి రక్తనికం చేస్తున్సువుడు వ వేదనో గొంతును బిగబట్టి నులిమేస్తున్సవుడు శ్రీలత లా

ఏ విరక్తో మగతకమ్మి

మత్తులోకి దించుతున్నువుడు

అలవోకగా మనసు

తలువు తడతావు

అరనవ్వుతో ఎదుట నిలుస్తావు

కన్ప్సుల్లోకి తొంగిచూన్తూ

“నేనున్నాగా” అని సైగబేస్తావు

అదే నంజీవినిగా

చంవబోతున్సు అఖిరిక్షణాన్సి

అమాంతంగా నెట్టోని

వదివడీగా (బతుకులోకొచ్చేస్తా

వాడని వసంతంలా విరియ బూస్తా

ఏ ఘడియ్లైనా నిన్ను

నా దగ్గరకు లాక్కొాస్తుందేమోనని

నేను లోనేమో అనే భావన

నిన్ను నిర్రీవం చేస్తుందని

గడియ లేని గుండె గుమ్ముంముందు

మనస్సు వుప్పాడితో

తడియారని ముగ్గుల

నంకేతవు ముద్దరలేస్తా

అ ఆనవాలోనా జీవన ఆహ్వానంగా

నా జీవితంలోకి నాలోకి

రాకపోతావా అని తత వళంభం

పదాలకు అందని...

రొఢ సుషువ్లీ ఇది

గుండె పాంగిన వరవళ ర్వురి ఇది ముమతల తుషార నిధి ఇది ఆనురాగపల్లవ వ్రకంపనమిది నసుఖలోకపు ద్వారముంగిలిది పారవళశ్యవు సదమువ్వల సవ్వడీది

మీది మీటిన వీణానాద ఒరవదీది

వ్యాది తొణికిన మధువు పొంగు ఇది కనులు నింవిన ఆనంద ఘడియలిది తనువు తడివీన అభిమాన తొలకరి జుళ్లిది మౌనం బద్ద్రాన మాధుర్యమిది పెదవులు వణుకుతూ పలికిన రాగమిది దేహం సంచలింబిన సంకేతమిది నంతోషం ఉప్పాంగిన సందడిది నంకోచం వటావంచ్యలైన నంయోగమిది ఆవేళం వాద్దులు దాటిన అనుభవమిది తనూ లతికనాట్టు ప్రకోవమిది అణువణువూ (సవించిన ఆనందమిది

నీ సాన్టిపాత్వంలోని లనారి ఇది

నీ నన్చిధిచ్చిన తృవి ఇది

భావాలకు వేరని పారవళ్ళమిది

వదాలకు అందని అనుభవమిది

నీ గుండెలో నీవు న్నాకె కట్టిన

గడీలోని గంటల రవళి ఇది.

శ్రీలత 36

నస్రీ బంధ విముక్తాభిలాషి

నౌొకెందుకు స్వాతంత్రం?

చిగురాకుల పాదాలతో

గాలిలో ఆకాళాన్సి తంతున్నవుడు

గుండెల పైకెత్తి గునగునలాడింది,

బరువు కాస్తా పెరగ్గానే భయపడి,

“లుంపటి బాబోయ్‌” అని

ఎత్తి కుదేస్తే తరిమేనీ తలుపేస్తే

నివ్రలాంటి నేను బరువు దించి

నీకు స్వాతంత్రమిచ్చి

ఇంకో ఇంటి దీవమై

నన్సు నేను బంధించుకోవద్దూ!

రూవంతో దీపం పెట్టి ఆరకుండా దోనిలివట్టి

పసువు కుంకుమలు వండిస్తే

అర్ధనారీళ్వరినని అన్లు

నెత్తినేసుకుని మోన్తుంటే

ఎవ్చుడూ ఇంటి బాకీరే

ఎప్పుడు మరి వంటి చాకిరని వేధిస్తే

నీవళ్ళు దళ్ళూ కుళ్ళు చేష్టలకు

అయిష్టంగానే వదిలేసి

వయను మననూ గాలికి విడీచేని

శరీరానికి స్వేద్ధ నిచ్చేనీ వసాలు

“ఉప్‌ కాకీ” అని తల్లిగా బందీని కావద్యూ? భావికి గోరుముద్దలు పెట్టి పెంచొద్యూ? కడువులో తన్దినా కన్హాక తన్ఫినా “కన్సా చిన్నా” అంటూ కాళ్ళ వెంట వడి కలికాలం ఏలోందుకు రారాజుని చేనీ మరీ జవనత్వాలుడిగి జీవసత్వాలుడిగి నీకు నుఖళాంతులు కల్పింబి నన్ను నేను మరచి మౌనమైపోవద్దూ! అయినా నాకు స్వాతం(త్యమిబ్చే శక్తి నీకెళ్ళ డిది? అదేదోనీ చేతిలోని గాలివటం కానేకాదు! నా గుండెలోని అంతర్జ ధనం] అయినా నన్ను విడిచి (టబతకలేని బంధాలే అన్నీ! నాన్సమ్మను అమ్మమ్మును కావద్దూ వీట్టకథలు విళ్లి కథలు అల్లద్దూ కట్టుకథలు గుట్టు కథలు బెట్టు వుట్టలు పట్టించొద్దూ శ్రీలత 36

నేనే స్వాతంత్ర్యం పొందాలనుకుంటే

నేనే రెక్సలు కట్టుకుంటే

నీకు చిటుకులు తినివించేదెవరు?

నేను కొమ్మును విడిస్తే

నీ గూటికి తోడెవరు?

నేను ఒడిని మరిస్తే

నీకు జోల పాడేదెవరు?

నేను యముడికి ప్రయమై ఎగిరిపోతే

నీకు కాలగమనం ఎవరు?

అందుకే అందుకే అందుకే

వద్దంటే వద్దు/

నేనే స్వాతంత్రం వుచ్చుకోవాలని చూడొద్దు!

నిన్ను నాశనం చేయాలని కోరుకోవద్దు!

నేనే ఈ నృష్టి బాధ్యతల్లి నాపై వేసుకుని

శాళ్ళుతంగా కట్టుబడనీ!

నిను ఇలా బంధాలతోనే బంధించుకుని ఉండనీ!

నిన్సెన్సైన్సో (గ్రంథాలలో నాయకుడిగా నిలవనీ!

నిన్సున్లిటి కన్హా మిన్సని చేయనీ!

నువ్వు మిడినిపడుతుంటో నవ్వకోనీ!

నన్త్రీ స్వాతం(త్యమ్వుళ్లతి కాదు...

“నన్రీ బంధ విముక్తాభిలావషీ”

అని సృష్టికి కొత్తర్ణం బెవ్పనీ! యా

/ ం సీ! 1 గ శీ టే గ ]

ఫి గ్‌ ట్య గా [0 ప స్వీ:

నక్తం కాగా (య న్‌ా (షం ల గ్‌ా [ర డు చాప క్‌... ప నా నగర రా ప నాలం

ర్సురి

ణిక్సడో

వ గీతల ఘనీభవాల మధ్యనో

నంచలన బిందువ్లనె వుట్టి

కళ్ళున్న “ండెల్పపె జారిన

అనంద భావ్పువు వరదలా

కనురెన్స ల గట్లు దాటి

రయుర్షివె తరంగిణ్నోనె

అంతరంగ ఉత్తుంగ్గనె

వస్తున్సా నీ శాశ్వత నన్ఫిధికి

తెన్తున్హా నా మమతల పెన్టిధిని

శ్రీలత 60

కొండలు కోనలు ఎల్లలు ఎదలు

అడ్జెన్లి నిలుచున్నా తుళ్ళి తుళ్ళి

చీకట్లెన్సి కమ్ముతున్నా

శిఖరాలెన్టి కమ్ముతున్నా

లోయల్లోకి దూకి మళ్ళిమళ్ళి

(నవంతై నిల్చి తై

నిమ్మళమై నివేదితమై

నీ అనంత వృాదయాన లీనమవ్వాలని

అలల చేతులు సాది

గలగలల కిలకిలల

నీద్దాంతాల సవ్వడులు మోన్తూ

నీ బావువుల్లో ఇమిడి

(క్ళత్నినై పరిపూర్హత తేవాలని

ఎన్సో దూరాలు దాటి

ఉద్వేగపు నురుగులు తేల్చుకుంటూ

నాలోనేనే నుడులు చుట్టుకుంటూ

అతివేగంగా వస్తున్నా

నీలో నూతన తేజం నింవీ

నాలో ఉత్తేజం నీలో కలఠిపేనీ

నిన్సు స్ట్‌ంంగా నిలవబెడదామని? శ్హోచ్చఫ

తే విళ్చుంభు

లము | టి ఖః ( 1 ॥ ప, ' ( ల లో (ీ (౧ న!

నన్ను నన్నుగా వెలగనీ

తపనం త్వరితం

లోలనం డోలనం

తొణకడం తొందరతనం

నీలాగేనాలోనూ మామూలే

ప్రకృతి వూచిన జన్మని

ఆస్వాదించడమే నీకు తెలును

సౌొరభించడం నాకు తెలును

శీత జ్‌

తపోతనిత గిరిని

న్ట్‌మిత వారిత తరువుని

నంచటలిత స్థావితాన్సి

చంచలనం తెలీని స్థిరాన్టీ

తరలిపోవడమే నీకు తెలుసు

రప్పీంచుకోవడం నాకు తెలును

దేవతా స్రోత్రాలొద్దు

దానీ నియంత్రాలు రద్దు

దీపారాధనా వోరతులు వద్దు

భీత్కారఉఊత్కా రాలకు వాద్దు

మధ్యనస్తంలో నహజని

జాతుల్లో మనిషని

ఆలోచనలో తరంగించనీ

ఆవేదనలో స్వవ్హీంచనీ

ఘర్హణలో వణికించనీ

పరిష్కారంలో పల్లవించనీ

అనుభవంలో అనురాగించనీ

నన్ను నన్నుగా వెలగనీ

మరెన్సో (ప్రమిదలు వెలిగించనీ త విట్తుంభం

| [| 1

| శ (|| మ్‌. స్స

1, + నో 111]

[1 గగ ల్‌ ఫో ;గూ. గర్గ చ్ష

కయ న భం కం " 1 || అ కరో! (1111111: జూ న్‌ న్‌ గ్‌ | ఆతన్‌ా.. జ్‌ | గ్‌ ౬ / లో [111111 జీ య. (1 1|| ణే ముసి ముసి నవ్వుల ఫ్రూత అనంతం నుండీ చినుకు రాలుతుంది నీ జ్ఞావీకను తెన్తూ జీవితవు హడావిడీలో అట్టడుగు పారల్లో భ(దంగా దాబిన నీ రూవును తలవీస్తూ/ త్ర్‌లత నాననా భా శ్రీలత

ఎర్బ డున్న్హావు నీవు

శిళిరపు చిగురుల్లో దాగి

కనివించక గానం బేస్తున్నావు!

గుండె అంచులకు

గులాబి ముళ్ళు గుచ్చుతున్నావు!

తీయని బాధకు సృాదయం

అవేద్దనె ఆనంద భాప్పాలుగా

చివ్చిలి బినుకుతూంది!

అదుగో ఆ దిక్కున

ఇం(దధనస్సు వంగి

నీకూ నాకూ మధ్య

రంగులతో రాయబారం చేస్తూంది!

చాలు చాలు నీఊోవు చాలు

నా ఊవీరున్సుంత వరకు

మున్‌ ముని నవ్వుల వూతలకు! ఇచ్చు

శ్‌ ఎళ్ళంభర

లీ యా షై 7/47 త జీవదాత బి అమృత వాస్తాలతో చునోవాంభిత శుభాళీస్సు లతో వరిఫపూర్హ ప్రకాళిత శాంతితో ఇష్రఫలనిద్ధీ మధుర పాన నీతితో ఏకాంకిత వులకీింతలతో న్లీరచిత్తమై న్హతవజ్రయై శుభావాంభ ఫల వక్రాగ్రమై ఆనందోద్వేగ ద్రకంవనతో నవనవోద్వేగనవనీత సంచలనంతో గమకీస్తును వృాదయంతో అవురూనంగా అలరిన్తూ కొనవేళ్లు కొసరు కొనరు తాకిడీకీ అనురాగం ఉప్పాంగి అలరార శ్రీలత ల్‌

నేనాదమరచి దీక్షబూని

నిను కనుల వెలగించుకున్లువేళు

ఏమోహ ముహూర్షమెంచుకుంటివో

ఏ దిక్కులను సాక్ష్యమడిగితివో

వ చుక్కలకు ఆతిథ్యమంవితివో

వమేఘాల వందిరి చేనుకుంటివో

ఏ కోయిళ్ళను మంగళవాయిద్యాలడిగితివో

వ తొలకరిని అక్షింతలు కమ్మంటీవో

ఏ సప్ప స్వరాలను వాయిద్యం చేనీతివో

వఏమంచు గుళికలను తలం(బాలు చేసుకుంటవో

ఎవరికీ కనివించని ఆర్షుదెన

అరుంధతినే (ప్రమిదలో వెలగమని

అగ్సిసాక్లిగా నిలువుకుంటివో

వంచభూతాలను పేరంటం విలిబితివో

గాంధర్వమై గానమై గాఢమైన

సుష్షువ్లిలోని నాకేవీ తెలీదు!

అరవిచ్చిన రేకులు తొలుచుకుంటు

నిండిన మధువును జు(రుకుంటు

ఇలను కలగా చేనిన మలువులో

కాలమే మరచి కవ్వించబడ్డ నేను

నన్ను నేను వివళ్తనె అర్చించుకోగానే

బిశ్వూన నాలోంచి రివ్వున వెళ్ళిపోయావు! లలా వపా

కొమ్ము కొమ్మును రెమ్మ రెమ్మను

రేకు రేకును ఆకు ఆకునూ

నీ ఆకృతి ఆనవాలైనా బెప్పమని

తేమ ఇంకిన గుండె పగిలేలా అరిచా ఎక్కడున్నా తెచ్చిమ్మని అమ్మ పాదాల కాలివేళ్ళ మీదకు జారి వేడుకున్నా

అన్సీ మౌనసాక్షుల్లా మిగిలి నిట్టూర్చాయి అనుభవం నేర్పిన జీవితం ఆవిరయింది! నువ్వొచ్చి వెళ్ళిన గురుతుగా

నీ కాలి వుప్పాడి జాడలు మిగిలాయి నిర్ణిస్మముయిన నేను నిర్టవం అయ్యేముందు నాలోని బిన్హ కదలిక

చిట్టి చిట్టి పరిణామం

(పాణం తీనీ విషవు కొమ్మవుతావో

పాణం పోని అముతవు అమ్మవుతావో తేల్చుకొమ్మని దెన్యంగా దోనీలి ఒగ్గింది! అవసరవు ఆర్భాటవు ఆ(త్రం మాత్రమే నీవు (కృతికి పరమ వవి(త్ర జీవదాత నేను

సృష్ట నిర్మాణ బాధ్యత మోస్తున్హు దాని

ఏ అనుభవాన్సీ నీ అంత అలును బేయలోను!

లా

మమేకం

చందాన్లా నం(దమై పొంగి

కిరణానికి తెగవిరియబూని

నాగస్వరాన్నికై నాగినిలా ఉరికి

బేల్గనె బెంటబేల్డనె

వరువమై పరవళమై

నీ ఉనికి జాడలు పట్టి

ఊరికి ఊరికి చేరేది

నీ ధ్వని తరంగాలలో

తేలి తేలి వచ్చేది

నిన్తుగా మిగల్బకుండా

ఊవీరి నసలుపనీయని వత్తిడీలో

నాలో కలిపేసుకుని

మమేకం చెందాలని

నువ్వంటూ విడిగా ఉండనీయని

త్వమేకం పొందాలని

నిన్సు సర్వ(త్రా నాకే

అంకీతం చేసుకోవాలని.

భ్ట్‌చ్చ

ఉత నా న విళ్తంభరం

నిజం

పష్బనిమైదానాల మీద వివళమై

చల్లని తరువుల నీడలలో అవేళమై మెల్లని వూరేకుల జల్లులో ఆర్హమై మేం పంచుకున్సదీ నిజం

మేం పెంచుకున్సదీ నిజం

మేం కలవరించిందీ నిజం

మేం పలవరించిందీ నిజం

మేం పరవళింబిందీ నిజం

గాలి పరిమళంలా నీరూ చక్కెర కణికలా అగ్పీ ఆజ్యావు చుక్కలా భూమీ ధాతువు రేణువులా శూన్యం చుక్కల వెలుగులా వంచేం(దియాలూ నవరసాలలో మిళితం వేనుకున్సుదీ నిజం నీవు లోనిదే నేను లేను నీవు రానిదే నేను రాను నీవు ఉండనిదే నేనూ ఉండను అని వంచభూతాల సాక్షిగా బంధీకృతమైన శవథం చేసుకున్చుటీ నిజం ఆనిజం ఎంత నిజమంటేీ ఒర ఇజానికీ ప్రాణమున్సుంత నిజం ఆ కలయిక దేనికంటే ఒర ఇజాన్సి నిజం చేసే వూనికళు అని కూడా నిజం ఒక ఇజంలోని నిజాన్లి ఒకనిజంలోని ఇజాన్సి కలబోనీ స్థావించేందుకు అని కూడా నిజం. ళా య కక త్‌ శ్‌ 8 తీి3697 )* ల్‌ , ల విత్తంభరి

ళల జీ కడ (సు? /, న లాలాజల య జ. / లే జే గ్గ షా స || | స్ట వ. హై తక్టారం ఈ స్తాపితం థ్‌ ణవ్పుడో శూన్యంలో ఏకాంతమైనపుడు నువ్వు జ్ఞవ్లికి వస్తావు వీచికలా తడిబి తడిచి పాఠకుడు పట్టిన చెక్కిలి జారుడు బండ్వపై నిలవని చుక్క జారి గుండెను తడువుతుంది చల్లగా తడిచిన గుండె అరవిబ్చి హాయిగా నవ్వుతుంది నీ జ్ఞావకంలా ర్‌2 శ్రీలత

నీ కోనం పాలుబికిన గుండెలు

బాధ ఉబుకుతాయేమొ బరువెక్కుతాయి

నీకు జోల పాడిన గాంతుళ

ఏవడ్డం వడుతుందో బిగబడుతుంది.

నీవెంట వరుగెట్టిన అడుగులు

నీకోసం వెల్దామని తొందరపెడతాయి

శీళ్ళు పట్టేనిన కాళ్ళు కిందవడదోస్తాయి

నాలోంబి వుట్టిన నిన్ను కౌగిలించుకుని

నాలో కలిపేనుకోవాలనివిస్తుంది.

అసాధ్యమైన ఆలోచనలు

వెక్సీ రించి నవ్వుతాయి.

నీఠూ నాకూ పేగుబంధం కోసేనీన

జన్మ మొండి కొడవలి

రక్షవు చారల వచ్చి (పేమ ఆరనివ్వూదు!

రనికట్టిన వుండును మాననివ్వాదు.

ఏ దారలూ వడనివ్వుకుండా

మనసులు నరికిన జీవితవు కత్తి అనలు కనబడదు.

మృత్యువు అడుగుల నవ్వుడ్‌

నన్ను దరిబేరుతున్సువ్దూడల్లా

నిన్సు బిచ్చుకొట్టి ధ్వనించిన

చణుకుతున్సు దోనిలిలో

ఆఅయుష్టు భిక్ష్రమడుగుతూనే వుంటా. న ననన గా

నన్ను మించి ఎదిగిన

నా కణాన్ని నన్ఫాక్కసారి చూనుకోనిమ్మని

వనంగిపోయిన నేను, నిలబెట్టిన

వెన్సె ముక నొకసారి నిమరాలని

పండిపోయిన నేను తొదీగిన

బిగురునొకసారి తడమాలని

మసక కమ్మిన కళ్ళు మనీబారుతుంటే

ఆళ్ళనైన నేను నిన్సు ఆవరించి ఉందామని

మంకువట్టిన మృత్యువుతో బేరమాడి రాజీకొస్తా

నా ఆయుష్టు పంబి నీకు పోస్తే

నేనిమ్రుడయినా సరే తనతో వస్తానని

ఒమ్రకుని పాళమై నను తీసుకెళ్తుంటే

వరవళమై నడీబిపోతా గర్వంగా.

నాలోకి నిన్ను పాదువుళోలేని నేను

నీలోకి ఒదిగిపోతూ

నన్సు నీలోంబి వెలికి తీయడం జరగబోదని

నన్ను నేను నిన్సుగా స్థావితం చేసుకున్నానని

నీలోని నేను తరాలుగా కొనసాగుతూనే ఉంటానని! కాచు

కాలాల

[ 0 ఉల జిజ్తాస టో మధనమధన గుండెలో కవ్వం బిలికినట్టు మెదడును కుమ్యురి వురుగు తొలుస్తున్సుట్టు తలమీద బండిచ(ర్రం తిరుగుతున్సట్టు వెళ్ళేది ముందుకో వెనక్కో తెలియని నడళ కొళ్ళకు గుదిబండలు కట్టనా ఈడ్చుకుపోతున్సు నిద్దాంతాల వెనుక అడుగులు మోస్తూ ఘర్షణ స్వేచ్నకె నడిచిన పాదాలన్సీ నరా

వేనిన దారుల్లో

ముందు తరాన్సి నడివించాలనే తపనల రెపరెష

కానీ నిరంతరం మధన మధన ఎన్సాళ్ళిలా ఎన్సేళ్ళిలా

వేషం మారినా

భాష మార్చినా

ఎదుర్శ్హొనే సమస్యలు మారుతున్నాయి!

కానీ మానడం లేదే

ఎట్టువెవు ప్రయాణం

ఏది గమ్యం

ఎక్స డీక డే

ఇదే చివరి మజిలీ అనుకుంటో ఇక్కడ ఆగొద్దని

నూగు ముళ్ళ బయళ్ళు తరిమి కొడుతున్నాయి! వెళ్ళివెళ్ళీ

తూరువు తొలి సూర్యుజ్జో వడమర ములిచంటదుణ్ణో

కలివి చూస్తే కానీ

నేలంతా నడిచి చూస్తే కానీ ఎక్కడాగాలో తెలియదేమో? అప్పుడు కూడా ఆకాళం ఆహ్వానిస్తుందేమొ/

శ్రీలత కర

నాణేనికి మరోవెఫు యూ

తట్టు కట్టు

శరీరానికి దడికట్టు

వరిధులతో చుట్టు ముట్టి

దానికి (ప్రేమని పేరు పెట్టు

చుట్టు చుట్టు

మనసుకు మడిచుట్టి

అంటరాని దాన్సి చేని

సంవ్రదాయం పేరు పెట్టు

వట్టు వట్టు

పెళ్ళి వేలంలో అమ్ముడుపోయి

తలవంచి తాళికట్టి

మననునూ శరీరాన్సి

వీడికిట బిగబట్టు

దానిని నమసారమని మభ్యపెట్టు

కొట్టు కొట్టు

ధర్భ శాస్తాలు బట్టీ కొట్టు

నన్రీ స్వాతం(త్రవ్వుళ్లతి అని

పొతివత్వం పేరు పెట్టి

వుణ్యలోకాలను వర్ధించి చూపెట్టు

ల్‌7 విళ్ళుంభరి

కట్టు కట్టు ఇంటి పేరు మార్చి వంటి పేరు మరవీంచి అంట్లుగిన్తైల మురికి బట్టల వంటింటి రాజ్యంలో చీవురు కట్ట చేతికిచ్చి పట్టం కట్టు జీవితాన్సి కట్టుగాయ్యకు ముడికట్టు గుట్టు గుట్టు సంసారం గుట్టుమట్టని అయిష్పాన్సీ ఆవేదననూ మౌనంలో వూడ్చీ పెట్టు ఉత్తమ యిల్లాలని దండోరా కొట్టు తట్టు తట్టు నీ మనసుని న్మిదలోంచి తట్టు నాణానికి మరోవెవు నవ్వుకముంటోందని ని పగ్గాలతో నిన్నే కట్టోసిందని బెవ్సీ మరీ లోవగొట్టు. ఇ్హాచ్చు శ్రీలత 58

పనిపెల్ల అమ్మూయిగారు అమ్మను వాటేసుకుంటుంటే ఖాలీ చేతులను గుండెలరు పొదువుకుని అమ్మాయిగారి బిరిగిన (డ్రన్‌లో వదేవదే అద్దంలో చూనుకునేది! అమ్మాయిగారి వ్లుస్తకాలు మోస్తూ న్కూలు వరకు వెళ్ళ ఎన్సి చదివేస్తున్నారో అనుకుని తన బేతిలో ఇమడని వెన్సిలుతో విచ్చి బొమ్మలు గీని జాకెట్లో దాచుఠునేది! స్టోర్‌ రూములో బియ్యం బస్తాల వనక్కన నూకల మూటలా ముడుచుకునేది బిగ్గువెన జాకెట్‌ చూని వచారీ అంగడీవాడు వరావచితాలాడీతే ఓణీ కావాలని అడగలేక

క్రి విళ్తుంభరి

గుండెలకు ఏదో ఒకటి అడ్డం పెట్టుకుని తిరిగేది! అవమ్మూయిగారి (పేమలేళ్లు

వక్కంటి అబ్బాయికిచ్చినందుకు వళ్ళంతా బెల్టు దెబ్బలు తినేది!

తిట్టినా కొట్టినా చీదరించినా “వస్తున్నానమ్మా” అని విలిచినవ్చుడల్లా ఎంట వెంట తిరిగి

ఎంగిలి సామాన్లు కడిగి

ఎంగిలి తిండి తిని

(బతుకును కూడా ఎంగిలి కాకుండా కాపాడుకోలోలిద్‌

ఏదో ఒక ఉదయాన

తూర్పు సూరీడు పడమర

తలువులు తెరిచినట్టు

అబ్బాయి గారితో కలినీ

వూలదండల్లో మంగళసూ(తంతో

గుమ్మంలో నిలబడితే... ?/

శ్రీలత 60

నూ / క్రీ / 1 || గ్‌ ? ] 1 గే | న () సా అన్య గ్ర / గస మినలు కనన ఈగో కలో | గార ష్‌; నా గారో గో (1! 1117 చి(ం భుత్రం భలోవిబి(తం నువ్వు నవ్వుతూ ఉండకపోతే నాకు బాధ నేను వకపకలాదితే నీకు బాధ నువ్వు స్పాఖ్లువైతే నాకు బాధ నేను చకచకలాడితే నీకు బాధ నువ్వు మౌనమైతే నాకు బాధ తో 67 విళ్ళుంభరి

నేను గలగల లాడితే నీకు బాధ నీ భార్యనని చెవ్రుకోలేకపోతే నాకు బాధ - నా భర్ధవని పరిచయం చేస్తే నీకు బాధ మనిద్దరం మానవజాతే భావాలెందుకిలా తూర్పూ పడమరకు సాగాయో! నీమయనిషిగా నా పృాదయం అడ్డంకులు నెడుతుంది నా చునిషిగా నీకు అవాలు అడ్డొస్తుంటాయి నేను నిన్ను ఉదయం వైెవు వృాదయంవైెవు తాంట్షివెపు శాంల్లివెవు పెరుగుదల వెపు వెరుగుతూ పొమ్మని వంవిస్తా! నవ్వూ నన్తు అస్తమయం వైవు అణచుబాటువైవు అవమానం వైవు బీకటి కూకటి వేళ్ళవెవు శానిస్తావు నాజోహలు నీ నిర్మాణంవైవు నీఊసులునా నిర్వాణంవెవు అర్థవంతం నేను అనర్హం నీవు ఏవిటీ నీకూ నాకూ అంత తేడా?

శ్రీలత 2

నీకే నీకే

హోళీ నివాళులు నీకేనీకే

ఇం(దధనస్సు' రంగరించి

రంగురంగుల విబికార్‌ వేస్తా!

అంబరమై సంబరపడతావా?

తడిచి తడిచి రాల్చే

చినుకులు మాత్రం నాకే నాకే!

నీకోసం నేను -

నిర్లజ్ఞనె నిభానిస్తా

నిర్వేదమై నివాళిస్తా

నిస్వార్లమై నివేదిస్తా

నిర్లోకమై నిరంతరిస్తా

నిశ్వానమై నిర్హోషిస్తా

నిర్వాకారమై నిరాతృృతిస్తా

నాకోసం నువ్వు

రోజుకు ఒకే ఒర్భసారి

న్పందించి వులకరిస్తేనే

క్షణానికి ఒకే ఒర్భసారి

దరహానింబి జీవిస్తేనే/ వాలు

11 214 య 1 య రు అమ్మ కొమ్మ ఉడీలో ఒదిగి కడుపులో కాళ్ళతో కుమ్ముతూ రుధిరం తాగుతూ మధురంగా మెడలోని దండలు తెంవుతూ ఆడుకుంటుంటాడు పనివాడు! జీవితంలో పొదివి మనసును కుళ్ళుతో గుచ్చుతూ జీవనం (గగోలుతూ తమకంగా చూనంలోని గుండెలను తుంభుతూ ఆనందవడుతుంటాడు మగవాడు మొదటిసారి చేతులు కట్టిపట్టి అల్లరి మాన్పుతుంది మమతతో అమ్మ రెండవసారి దేష్హలు నెట్టికొట్టి చిల్లర అవుతుంది క్షమతో కొమ్మ. శ్రీలత రశ

జ్ఞాపెక ఉదయవు భానుడిలో నీ జ్ఞావీళ నీడ్డాంతం ఒకటి ఆవేశంగా ఆరంభమైనట్టు చురుకు కిరణంలో నీ జ్ఞావీళ అరాచకాన్ని గుచ్చి చంవుతున్సుట్టు మయధ్యాప్తా మండలంలో నీ జ్ఞావిక వెలుగొకటి (పకాశితమవుతున్సుట్టు సాయం(తవు కాంతిక్షీణతలో నీ జ్ఞావీళ నంకెళ్ళతో అజ్ఞాతంగా నీవు ఘర్రిన్తున్తుట్టు చితికిన నూర్యాన్లి చూనిన నీ జ్ఞావీళ అవాంకారం పేల్చేనిన ఆవేళవు తునకలు వడమర ఒడిలో రకళ్సం శ్రవిస్తున్సుట్టు తూరువు చీకటిలో తొలి వెలుతురు కదిలితే మళ్ళీ నీ జ్ఞావీక అంతం లేని ఆదర్జాలకు ఊటలుగా తిరిగి నిన్ను ప్రసవించటానికి ప్రకృతి వురిటి నొవ్చులతో ఆయత్రమవుతున్సుది.

85 విళ్ళుంభరి

కాల ప్రకృతి గతి యన్హో కణాలు యుగాల ఇనుప గుండును నునులేత బిగుళ్ళతో దొర్థించాలని ప్రయాసపడుతున్సట్టు లోతైన బావిలోని బర్జువెన నీటి కడవను బలపొనమైన తాడుతో ముదుసలి వణుకుతూ తోడుతున్సట్టు ముదురు తాబోలు ముడుభుకున్లు తోళ్ళు జరువుతూ కొండమీదకు ఎక్కాలని ఎంతెర్సీ్‌నా అంతకంతకూ జారుతూ అక్షరాలు నేర్చుకుంటున్లు వాడు అనంత (గ్రంథ పఠనానికి తూర్చున్హుట్టు అల్లరివిల్ల జడలోని వెంటటుకలు ఒక్కొర్కటీ విడదీన్‌ లెక్క వెడుతున్సుట్టు తూరువు చుక్కల్లోంచి పడమటి చుక్సల్సి తీసేన దక్షణవు చుక్కల్లీ ఉత్తరం చుక్కల్సీ ఫ్లస్‌ చేయాలని అల్లరి వీల్లాడు ఆరాటవడుతున్సుట్టు అసాధ్యంగా బరువుగా కదలనని మొండీకేన్తూ మొండి కత్తితో గుండె తోస్తూ శ్రఅత లావే

కొన్టీ క్షణాలు

అవ్లుడే వూనీ వొడావిడీగా

రాలిపోతున్లు పారిజాతాల్లా

తామరాకు మీదకు బిందిన

తుంపర చినుకు చిలుకులా

బిన్సు వీల్లాడేనిన గిరగిర బొంగరంలా

చమక్కున మెరిని మాయమయ్యే

తారు మబ్బుల్లోని మెరువుల్త్లా

రంగులు లెక్క బెట్టే లోపే

కనివించకుండా పోయే ఇం(ద్రధనస్సులా

దోనిట్లోని పాదరనగుళికలా

గబగబా గడబిడగా

ఆగకుండా నిలవకుండా

అదే కాలం అవే క్షణాలు

అదే గడీయారం అదే లోలకం

తేడా ఒర్కటేనేమో మరి

మానవుడు దూరం చేసుకున్సు కాల (ప్రళ్ళతి గతి

(కృతి తోడైన వురుషత్వవు అకాల నిరాళ్ళతి, చ్తుషా

ళా విళ్తంభం

ఏం చేసావు పాపం! అట

అగాధాన్సి నేనయినపుడు

తుళ్ళి తుళ్ళి దూఠకకేం చేస్తావు

జలపాతమంటి నీవు!

వారితగిరిని నేనయినవుడు

మళ్ళీ మళ్ళీ కురియకేం చేస్తావు

మేఘుడంటి నీవు!

ధరణీ నేనయినవుడు

తిరిగి తిరిగి వ్రదక్తణం చేయకేం వేస్తావు

చం(దమంటి నీవు!

సూర్యకిరణం నేనయినవుడు

తిరగి జాలువారకేం చేస్తావు

పామ్రాదివంటి నీవు!

ఎశ్రాంతి ఒడి నేనయినవుడు

అలన్‌ అలనీ అలమటించకేం చేస్తావు

అశాంతి నిలయమైన నీవు!

జీవన సర్వస్వం నేనయినవుడు

సర్వాం ధారపోయకేం చేస్తావు

అల్ప సంతోవషివయిన నీవు!

చాలింకరెప్పుల వాల్చులు

తెల్లారనీ నీ (బతుకు తూరువును

నన్ను ఉదయించుకోనీ నీ మనసులో వేకువగా! శ్రీలత ౮8

ఏం చెప్పను? యణలాగున్సావు నువ్వంటే ఏం బెవును నానేస్తం మరమనుషమల మధ్య నన్ను

ఒంటరిగా వదిలేని

మనసు మాత్రం పట్టుకుని

మరో లోకం చేరిపోయాను ఎక్కడున్నావు నువ్వంటే

ఏం చెవ్పను నాన్నేస్తం

నన్ను విడిచి నువ్వెళ్ళగానే

నాకు నేను పోగొట్టుకుని

జనారణ్యంలో గడ్జీపో్లనె తవ్పీపోయానని ఎవుడు కనివిస్తావంటే

ఏం చెప్పనునా న్తస్తం

జీవించిన క్షణాలంటూ ఉంటే

నీతో గడివీనవేనని

కనివీంచడానికి నేనంటూ

ఇంకలెనే లోనని,

ఇ్టాచ్హు 59 విళ్ళంభరి

దర్హా దోపిడీ

తోన్యాదానం కరిష్యామీ అంటూ

నాన్స వై పంచెకు చేతులు తుడుచుకుంటే

అమ్మ పైట చెంగుతో కళ్ళద్దుతుంటుంది

అందరూ శవమై తరలి పోతున్పుట్టు

భావ రపాతంగా మౌొనమౌతారు

అదేమిటో బందిపోటులొస్టే భయవడతారు

వీళ్ళొస్తే బ్యాండు మేలాలతో మర్యాద వేస్తారు

ఇల్లు లూటీ బేని

నాన్సును బికారిని బేనీనా

మళ్ళీ తిరుగు మర్యాదలు బేని

బిడ్డను బానిసగా కానుకిబ్చి పంవుతారు.

అడుగు సాగదు మననుపోదు

తిరిగి చూస్తూ రెండు తళ్ళయినా

ఉండీపొమ్మంటాయేమోనని

ఇదేవిటో సంతలో బగ్రె కూడా

కొన్స వాడింటికెళుతుంది

భారతంలో ఆడవీల్ల

కొనుక్కున్లు వాడింటికెళుతుంది

తొనుక్కున్సుందుకేమో

కొంగుతో ఉఊరివేని తీరుతుంది. న.

యోదు తనం

వనానికి వచ్చిన వసంతం

చెప్పకుండానే వడావిడీగా వెళ్ళిపోయింది.

తొడిగిన లేలేత చిగుళ్ళు

చిమ్మిన వుప్పాడి తగుళ్ళు

పరిచిన రేకుల గుబుళ్ళు

మోనిన సౌరభాల చెడుగుళ్ళు

కిలకిలలు కలకలలు

వండుగలు పరవళాలు పరవళ్ళు

వరవళించి ఉండగానే

అళాళ్చ్వాతమైన వసంతం

హడావిడిగా వెళ్ళిపోయింది

ఎండిన గుండెలు వాలినరెవులు

బీడులో బాధను బిలకరిస్తాయి.

అయినా ఆళలు మాూ(తం మొలకొత్తవు

టీవీ ఛానల్స్‌ మధ్య ఫ్యాషన్‌ ఫర్జీచర్‌ వక్కన

పాతమట్టి కుండలా

బీకు వట్టిన బట్టలా భీత్కారంగా

మయునలి అమ్మ తనానికి

వేనంగి మోడుతనంతో జత కలివింది. భావులు

నిస్పత్తువనైనపుడు...

దోనిట్లోని అమృతం

జారి పోతున్హుట్టు

ఒళ్ళోని చందమామ

మూయమవుతున్సుట్లు

గుండెకు రం(ం వడి

మమకారం తారిపోతున్సట్టు

పొణం కొడిగట్టి

వెలగనని మొండికేస్తున్సట్టు

శూన్యం నిండిపోయి

వెలుతుర్ణి మింగేనినట్టు

కన్చీటి చుక్చలు జారి

ఆకాశమంతా అలుముకున్సుట్టు

దిక్కులు నిళ్టబ్దంగా

వెళ్ళీ వెళ్సీ వడుతున్సుట్టు

ళృశానవు నిర్లస్తత

వలయాలుగా ఆవరిస్తున్తుట్టు

ఒర్భటేమిటి

నవనాడులూ తృంగిపోతున్చుట్టు

నీవు వెనుదిరిగి ఓడిపోతునవుడు

గెలివీంచలేకోనేను నిన్స త్తువ్లైనవుడు

ఇంకా చబ్చిపోని నా జన్మను

మనను భీత్కరిస్తూ

శిలువవ్వుమని శవీన్తూంది

తాను పారిజాతమై రాలిపోతోంది. శ్రీలత ా

ం న. మ! లా! ల / టు ఏ గరగ [+ ష్‌ క్‌ లం. (1111 స్‌? స్తా కాగల , లా ల నా-నీ సంగమం జీవితవు సాగరంలో ఆవేదనలు చించి తాగితవు వడవలు చేనీ తల్చుకుంటూ హృదయం యుగాలుగా ఆలు చ్విప్పై తేలీ తేలీ తుంబించుకు పోతూ కుంగుతున్సవుడు స్వాత్తివె చినికి తలువు తడితే ఆదమరబిన నేను అవురూవమైన నిన్ను పొదువుకుంటూ పాగిలి పాగిలి వడుతుంటే 73 విళుంభరి

ఎలా ఉంటుంది నేస్తమా నాతో నీ సంగమమంటే

చెప్పాలా తూరువు గుండెలో సూర్యుడిలా మేఘవు రావీడిలో మెరువులా గ్రపంచానికి తొలికాంతి (ప్రసవిస్తామని

అది దిక్కులు దృక్కులు బుక్కులు కలినిన విశ్వనమ్మేళనమని

ఐనా చెప్పాలా ఎలా ఉంటుంది

నాతో నీ నంగమమంటే

అనుభవేర్య వేద్యం

నరనరం పొడిన రాగం

తూర్పు పడమరలోకమయి

పాలవుంతను వణికింది సూర్యచందులను ఏకకాలాన

వెలిగించిన విన్యాస ధిక్కారం

(శాంత ప్రకృతికి వులకరింతై జలదరింతలు తెచ్చిన సమ్మోహనం.

శస్తాచ్చపై శ్రలత గ

న లా క్‌ గ్‌ రో క గ ఖై /] ర గ గో || నై 4 గ గగ ా రా స స 1 లో శ /-' క స గా గ్గ న! జీలక (6 ఆశ్‌ బెల్లం ఆది తలమీదికి రాకముందు అధరాలు స్తాబె(్‌ ముధురాలు కనురెవ్చ లు రవివర్య కుంచె కొసళ్ళు కంఠం జాలు వారుతున్సు కేనెవట్టు తనువు శృతిలయలు కూర్చిన వీజీయ వయను మదోన్మాథం రేపే మన్మధచావం మనను చెమ్మగిల్లి ఊటలు సాగే తేటచవెలమ నలుకు బిలుళులు నేర్వని కులుకు (టతుకు కలల ఇం(ద భావవేదిక 7ల్‌ విళ్చ్తుంభరి

అరికాళ్ళు నేలనాననీయని అవురూపాలు కోరకనే బహుమతులు అర్సితాలు కోరగానే కొండయినా తేబడటాలు ఇవతలి ఆనందానికి విస్మయాల అద్భుతాలు అది తలకెక్కీ కూర్చున్నాక ఎదురు చూవులు ఎదురు నిలుస్తాయి చం(దబింబం ఏ(బానీ మొమమవుతుంది ఎంత అలంకరించుకున్నా వక్క ంటావిడే బావుంటుంది వమేనీ వండినా వంట రుచి రాదు ఏది మాట్లాడినా సాదగామారు ఆదర్జాలు మౌనంలో పొగచూరు ఉఊసులూ బాసలూ కసుర్లు విసుర్లు కిలకిలల బదులు కీసరబానర్లు మూరమల్లెలు ఠూడా దుబారా ఖర్చులు జీలక(ర+ బెల్లానికి అలవోకగా తొడిగే ఉంగరానికి తలవాంచుకుని చెప్పే ఖుబూల్‌ ఎంత పవరో న్వీచ్చేనినట్లు ఇట్టే (బ్రతుకుని మార్చేస్తుంది కానీ పాపం ఎన్సి మనసులకు తెలును చుగువతో పోరు మరణం ముందు వోరులాటిదని అనురాగంతో అడుగేయకపోతే ఆదిపాదే హాంసపాదవుతుందని?/ శ్రీలత 76

ఆదారి...!

నీర సంపదలతో తులతూగుతున్సవుడు

సుఖభోగాలను భవిస్తున్సవుడు

పదవీ (పాముఖ్యాలు పొందుతున్హువుడు

బౌబ్లం చుట్టూ బోలెడన్లి ఈగలు మూగి

నీళు నువ్వే సాటని మెన్సులలో ముంచుతున్సువుడు

ఆ దారసలు గుర్తుండదు!

నముద్రాన్సి ఈదాలనుకుంటే

ఎత్తికుదేనిన అలలా

పోరాటానికి ముందు నిలిస్తే

పాడిబి విడీచిన పోటులా

ఆరాటవడిన నీద్దాంతం

ఆర్భాటంగా చేనిన ఖూనీలా

జీవితం ఎదురు తిరిగి నిలిబినవుడు

సర్వస్వం నళించి అన్థిత్వాన్లి (నల్లి ంబినవుడు

తూర్పు వడమరల సాక్షిగా

విజయాల నొదిలోసీ అపజయాల ఒత్తిడిలో

ఎడారయిన మెదడు నరాలు

తొలకరి తృట్ట్‌కె అల్లార్చుతూ

నాకు నేను మాత్రమే మిగలినవుడు లలా వాలా

ఆ దారి అప్రయత్తంగానే

అట్టువెవు వెళుతుంది

ఆ ఇంటి ముందు విద్యుద్దీవం

నాకోనమే వెలిగెనట్లనివీస్తుంది

అలసట కూడిన వేగం

ఊవీరి ఎగబీలుస్తూ

ఆ మూరి ముందు ఆపేస్తుంది.

ఆ పెదవులు విచ్చుకుంటాయి

మౌనమైన నా కన్హులు చమరుస్తాయి

ఆవ్యాయంగా అ బాహువులు ఆహ్యానిస్తాయి

దృలైలామాను న్పర్చించిన అనుభూతినిస్తాయి

ఆ భుజాలెంత బలమైనవనీ

నా తలబరువంతా అలవోకగా మోసేస్తాయి

ఆ పృాదయమెంత నిగూఢమనీ

నన్లిలా కనివీంచకుండా ఇముడ్చ్భుకుంటుంది

ఆ కన్సులెంత నృటికాలనీ

నాలోని సమస్త కల్మషాన్సి తేటగా కేలుస్తాయి/

ఆ కొనవేళ్ళు నా కోసం ఆమృతాన్సి _

ఆకలి నోటికి అందిస్తాయి

ఆ నులి వెచ్చని శరీరాన్సి ఆనుఠుని

నేను నిర్భయంగా నిదురిస్తా

అమ్మ గర్భతోళంలా అనివీన్తుందా వోటు శ్రేలత వవ

ఆ కళ్ళు తెల్లవార్లూ మేలుకుని

నా కోసం వ్రవంచకఠథలు

అరమెలకువలో ఆర్థిగా వినివిస్తాయి

అనుభవ సారాన్షి విద్యగా

అదేపనిగా నేర్చిస్తాయి

కణాలలా గడీచాయో లేదో

ఎవిశ్రాంతలా అయిందో లేదో

గాఢ సుష్తువ్లిలోని నన్ను

తట్టి లేవి సూర్యోదయాన్ని చూవిస్తాయి

నీవ్రయాణం మొదలెట్టమని

గుమ్మంవెవు చూవుడు వేలు సారిస్తాయి

అదే స్పేహం

౨ఎ౦త విశాలమయిందనీ

ఎంత చువోన్సతమయిందనీ

ఎంత ఆత్యవసరమయిందనీ

మననుకూ మనసుకూ బంధమంత

జన్మ జన్మకూ సాఫల్యమంత

మరణానికి ముందు కలిగే జ్ఞానోదయమంత

అంబరమంత విశ్వమంత

శాళ్ళూాతముంత నంఘటితమంత

శాంతంత కొాంతంత

కరుణంత కరవ్యమంత రాయా

అదృశ్య మౌనం నేను నిన్ను చూడగలను కానీమాూట్లాడలేని కన్నుల వెన్సైల యమూగను/ నువ్వు మాట్లాడగలవు కొనీ చూడల్‌ేని తిమిరం చుట్టిన దీపపు నమ్మెను! ఆ చల్లదనానికి ఈ వెచ్చదనానికి రాయభారమెలా జరుగుతుందని స్రవంచం హేళనగా నవ్వుతూనే ఉంటుంది! దానికేం తెలుసు ప్రతి భావానికీ హృదయానికీ కలివి సంకెళ్ళు వేయగల శకి ఒకటి ఈ ఇల్వవై ఉందని! ఇల మాతం మూగది కాదూ! నా పృాదయం వివ్పి చెప్పేదెలా అనుకుందా? లేదే! అనంతం అంధకారం కాదూ! నా ప్రకృతి అందాల్సి చూసేదెలా అనుకుందా? లోదే చెవ్పకున్హా చూడకున్నా అదృశ్వ మౌనంలో అని రెండూ సుధూర వీళ్షణాలలో తలినీపోయి నిలిచిపోలేదూ?

శ్రీలత నాళ

అంతందాకా వరుగెట్టి చూడాలనుకుంటే

ఏమరుగట్టు దూరమయయిపోవడం లేదూ?

ఆ చివరమనముంటే

ఈ చివర కలినీపోయి

ఈ చివర మనముంటే

ఆ చివర పెనవేసుకుని

మనల్లి విచ్చివాళ్ళను చేయడం లేదూ?

నృష్టీలోంచి కొత్త అర్జాలను

అన్ఫష్టంగా మనకు నేర్పడం లేదూ?

బీకట్లోంచి చుక్ఫల్సి

చూనం లోంచి రాగాల్లి

మరవులోంబి జ్ఞాపకాన్సి

బీవితంలోంబి అర్జాన్సి

కన్సులకు కాళమనసుకు దర్భించనేయడం లోదూ?

కొత్త వింత ఖావాల్లి రేవడం లేదూ?

అవన్లీ నహజమని ఒవ్పీంచడం లేదూ?

ఒవ్లుకోకపోతే ఇరుతు (బతుకులో

కూరుకుని ఓడిపోతున్హావని నవ్వడం లేదూ?

జన్మల సారాన్సి వడపోన్‌

ఉగ్గువట్టడం లోదూ?

మునం ఇంకా ఉంగా ఉంగా అనకపోతే

నృష్టి మనను బిన్సబుచ్చుకోదూ? వును

గ [11 (| ్ట య. య భు (౧ శ 16 (| ు ఓ కటా ల వు 1” స ర. నగా ష్ష్‌ నో శై € ట్‌! ల | తట. ౮; స | ల 1 1, | కశ // శ /( 111 న్‌ నీ || (| + లే వ్ర శ వట అడం వే అద్ధం అడ్ధం అదే అడ్డం మనిషికీ మనిషికీ మధ్య మానవత్వాన్ని చితక్కొట్టి ఇనుప గోడలు కట్టే అడ్డం! రూవును మార్చేన మనసును మనిచేన నాయి బ్ఞతిగతి మూర్చేనీ శ్రీలత తి2ి

మనిషిని యం(త్రంలా మార్చి

భూమివై నిజాన్లి మాన్చించి

ఆకాశంలోని చుత్ధల్లి

మామే చూసేలా

తన్నులకు పొరలు కప్పే అడ్డం!

బంధుత్వాన్ని భీత్కరింవచేని

కన్హు కడువునే కాదనే మాయలో ముంచి

లోని భషజాలకు వట్టం కట్టించి

ఆబగా అళగా అంగుళం అంగుళం

బాముశవుల్లోంబి విడివించని కౌగిలిలో

పాదువుకునే అడ్డం.

కాగితవు రవరెవలానో

కరెన్సీ బరువులానో

ఎల్లలు గేీనిన మట్టి చావలానో

ఆకాళానితీ ఎదిగిన సౌధంలానో

తాం(క్రీట్‌ గోడల మధ్య మూలుగుతూనో

బంధించబడ లాకర్‌లానో

కళ్ళు మిరుమిట్లు గొలిపే రవ్వూట్లానో

ఎన్ఫో రూపాల్లో చిత విచిత్రంగా మారుతూ

చంచలియై తిరుగాడుతూ

బిత్త చునో వికారాల్స్డి పెంచుతూ

భూమినే కాదు నీటికి అకాళానికి కూడా తానని

వాద్దులు గీని వంబేస్తూ

తీరని తృష్ణను రగిలించే అడ్డం!

అదే అడ్డం

మనిషితో చూవు కలవనీయని అడ్డం

పెదవివ్పీ (పేమించనీయని అడ్డం

చలించి కన్ఫీరు ్రవించనీయని అడ్డం

క్షణ క్షణం తన చుట్టూ -

వడి పడీ ప్రదక్షణాలూ చేయిస్తూ

చల్లగా మెల్లగా మెత్తగా

తనలోకి లాక్కునే

ఉఊబిలాంటి అద్ధం!

తోటివాడి కణాల్లి

భోజనంగా తినివింది

సాటివాడీ కన్ఫీళ్ళను

గుటకలేయించి

రుధిరంతో స్పానం వేయించి

విలాసంగా ఊయల లూపే అడ్డం!

నీనాకు మధ్య కట్టుకానుకల అడ్డం/

ఇస్తాచ్చపు

శ్రీలత టో

స (0 | | నాయక! గ్త్‌ (౮ గ. గ ఆ | | (/ ల నా నా రా భణ | 1. స్ట్‌ 4/4 | క న. య సా) హోసో్‌:రి

ఖో గ ర్త స్స నత (1 ్మె క్‌ ళ్‌

తప్పకోండి... తప్పుకోండి!

జరుగు! జరుగు!

ఆఅ మేధ సము(దవు లోతుల్లో

ఆళయాల ముత్యవు బివ్పలు

కుప్పలుగా పడి వున్నాయి

వెతికి వెలికి తీయాలి

జగతిని సంస్కార నంవన్సుం చేయాలి!

తప్పుకోండి! తవ్చుకోండీ

ఆ నీలాకాళవు కన్నుల్లో నక్షత కాంతులున్తాయి

తెరలు తీని వాటిని

టబ్రసారం కానివ్వండి!

ట్రవంచాన్ని వెలుగుతో నింపాలి! తానో తిక విళ్ళుంభరి

అదిరదిరి పోకు!

ఆ పెదాల చక్సెర గనుల్లో

(వ్రవంచాన్ని నిర్వచించగల

పహప్రగాఢ నిద్ధాంతాలున్నాయి

వాటిని అమలు వరచి

నమైత్వ ప్రపంచ నిర్మాణం కానివ్వాలి!

అడ్డం రాకు ఆరిపోతావేమొ!

ఆ మెత్తని లోతైన గుండెల్లో

చక్కని చెప్పలేని గద్యూలున్హాయి.

వెతికివెతికి వాటి వెంట

ధరణిని నడివింబి తీరాలి

అపారం చేసుకోకండి!

కొంగు బిగించిన కోమలిని

ధరి(తి కడువులోని

అర్హివర్వతమై

పెటోగ పోనివ్వాండి

ఆైెతన్య లావా వవాహానికీ

ఎదరు మా(తం రాకండి!

మాడీ మసై పోళండీ॥

క్‌ు

శ్రీలత లర

న ్య

మీకు తెలుసా? అనాదిగా ఇలాగే ఉదయాన్నే లేస్తాం దిన చర్య మొదలెడతాం ఉత్సావాంగా ఉబలాటంగా ఊరటగా తమకంగా తపనగా తన్మయత్వంగా త్వమతంగా త్వత్వరితంగా త్వదీవ్యంగా యుగాలు క్షణాలు చేసేసుకుంటూ వృాదయాన్ని అయగా సరికొత్త శృతిలో మీటుకుంటూ వాడావిడిగా నందడీగా నవ్వుడిగా నకలంగా ఒక్కోసారి ఊహించలేని ఉదయించిన నూర్యుద్లీ తిట్టుకుంటూ

. బద్ధకంగా నీరసంగా నీరవంగా అనానక్తగా అలసటగా అనారాటంగా

నరా

అవిశ్రాంతిగా అశాంతిగా అధోగతిగా

ఇనువ పాదాల్సి యుగానికో అడుగు

బలవంతంగా జరువుకుంటూ

ఈక్షణం ఇంతటితో ఆగిపోతే

నిళ్ళబ్దమౌదామన్హంత నిరాళగా

రెండు ఉదయాల్సి తమ్ముకుంటూ

వెలుతురు తగ్గుతుంది చెలమలా

ఆళ దువ్పుటి స్పృహవాను దాస్తుంది

నలుముకుంటున్లు కళ్ళముందు

౨ ఉదయం నిలున్తుందో తెలీదు

అయినా ఆళగా నమ్మకంగా లేస్తూనే

శాంతినీ అశాంతినీ మోన్తూనే

అనుకూలం వస్తే క్షణాలు కూర్చుకుంటూ

వ్యతిరేకముయితే యుగాలు పోగొట్టుకుంటూ

ఇలాగే ఇలాగే మరణం బేరేదాకా

ఎంతమందికి తెలుసు

కణాలే క్లణీకాలు కాదు జీవితాలు కూడా అని

ఎంతమందికి తెలును

జీవితమే ఆశాశ్చూతమని జీవించడం శాశ్వతమని

మన జ్ఞానిక మన తరువాత ఎంతో అవురూపమని! శ్రీలత తే

(పకృతి

తర్భాన్సి ధరితిని వేన్‌

బిరునవ్వును కాంతి చేనీ

ఉచ్భ్వాస వాయువులో ఊరటగా

నీ జీవానికి ఊనవిరి పోనీ

(బతుకుని ఒడి చేని లాలిస్తుండగానే

నీకు మీసాలొచ్చేస్తాయి

బిన్సి కాళ్ళతో అంబరాన్సి తన్సినంత

సులువుగా జీవితాన్దీ తన్సుదామని

తమకంతో నాలోని నానీవు

నన్ను వీడి నన్ను మించి ఎదిగిపోదామని

బలమైన పాదము(దలు

నా శరీరం మీద వత్తుకుంటూ వెళ్ళిపోతావు!

జయాపజయాలవెవు స్టయిర్యంగా ధైర్భంగా

కదిలే నీకు నవ్వుల వున్వుల

అక్షింతలు వేని ఆశీర్వదిస్తా దిగ్వాజయమని

మూరెడు వీవు మూర్ధివవుతావు

సాధించిన ఘనంలో నువ్వెవరో మురచిపోతావు

జయజయధ్వానాల ముధ్య

వ స్పందనలూ రవళించవు

అభినందానంధాలమధ్య

ఏ కువకువలు కనివించవు

విజయ వతాకావిస్క రణ శిఖరా(గంపై తనన విళ్తంటో

నిలిచాకనిమిత్తమా(త్రం నీ ఉనికి అక్కడ న్లీరయయేందుకు కణాలు కుబించుకుంటాయి జరుగు జరుగని తరాలు తరుముతాయి తిరుగు తిరుగని ఆయుమ్హ తరుగుతుంది చాలు చాలని బలం జారుకుంటుంది ఎిస్ఫుల్లింగాలయిన కళ్ళు చికులిస్తాయి అరచేతులలో తడుముకుంటూ తడబడతాయి తెరిచినవుడు మిలమిలలాడీన కళ్ళు మూసుకుంటున్హువ్చుడు నికాంతియై నాలోకి చూస్తాయి. అదే నవ్వుతో మళ్ళీ నీకు పరిచయమౌతా తుళ్ళిపడుతూ వెళ్ళి తూలిపడుతూ వచ్చినందుకు ఓడిపోయిన అలసటతో కాంతి బిక్షనడుగుతావు జాలివడీన జోలెలో జోకొడుతూ విశ్రాంతి తెరకు జోలపాడుతూ వ్రక్షాళనమైన నీవు (ప్రర్భతి నకంపాలను పరిణామాలను తెలుసుకుని జ్ఞానోదయమైనా నృష్టిలయల కోసం అంతరార్జాన్లి ఇంకెవరికీ బివరివరకూ అర్ధం కాఠూడదని నీ అధరాలను మూని మూగను చేని నా ఒడిలోనే నిన్ను నిళ్ళబ్దంగా స్టావీతం చేనుకుని తొత్త జీవాల నిర్మాణంలో నిన్ను మర్చిపోతా!

శ్రీలత నాళం

అందాక ను చూస్తూనే ఉంటావేమో తడీచిన కనురెప్పల కుంచెలతో చిగురూపహల వంచరంగులతో ఎఐరినిన మదిలోన చెరగని నారూవు బితించు నందాళ నేను జీవించి ఉంటానేమో నా మంచు వృాదయాన్ని నిన్సుంచు కోవెలలో కర్పూర వ్రమిదగా ములచునందాక్ష! నే యమరణించలనేమో మడచిన నీ పెదవులు తొలినవ్వుల ఎవిరయింబి విరినత్తుల నందించి వీడ్కోలు నీ కంటూ వెనుదిరుగునందాక

ఇస్తాచ్చు

897 విళ్తుంభరి

• 1 అ ౮ మ, ల | , య! సు న్స న నై స | [1 య | ) (మా € ల +11రొాట్ట(/ టా స గో, 2 క్ష అర్పణ యొవ్రుడో జాజిమాలల్లుతున్సవుడు దారం వేలికి ముడీవడితేనో చెట్టు కొమ్ముల కింద మైమరచి కవితలల్లుతునువుడు అదాటుగా నూర్యకీరణం మెడవంవులో తాకితేనో కూనిరాగం తీస్తూ కురుల ముడులు తీస్తూ కొత్త భావం తట్టి పల్దవి ఆగిపోతేనో శ్రీలత లా ాాాాాాాాాాాాాాం2

కుబ్చెళ్ళు కొనచేతపట్టి

అరబేతి వేళ్ళలోంచి

ముగ్గు తీగలు జారుతూ ముడీవడిలేనో

చటుక్కున ముందు నిలుస్తాయి.

అవ్సుడెవుడో వసంతం వచ్చిన కొత్తలో

కాకూడని అతిధి రాకూడని వేళ వట్చి

ఇవ్వుకూడని ఆతిధ్యం అడక్కుండా వుచ్చేసుకుని

వబ్చి పబ్చి రేగుముల్లులా

శ్వేతనాగు ఉ(దిక్తానికి కాలనాగు కాటులా

నాన్సు భుజాన వెనుకనుండీ

అమ్మ కొంగుచాటు నుండీ

(వవంచాని అవ్చుడవ్రుడే పరిచయం చేస్తున్లు

మామయ్య అఆదర్భవు ఆళయంలోంచబి

దూనుకొబ్చి లాగివట్టి తీసుకెళ్ళిన

అవే కళ్ళు అవే చూవులు

అవే తూవులు అవే శరాలు

అయ్యో! పోతోంది ఆపండి అని అరిచినా

ఆగు ఆగు వెళ్ళిపోళని (బతిమాలినా

వెనుదిరగకుండా వెళ్ళిపోయిన

మనసు నీడజూడ మళ్ళీ దొరకలేదు.

దొరికినా దొరకక పోయినా గుబ్చివిడిచిన

చురుకు జ్ఞాపకంలోంచి జరగదు యా.

ఆఅళలనంటుకున్లు మంటలు వాటినేవీ కాల్చలేదు జారిపోయిన ఆశయాల వెంబడి అవి కూడా కారిపోనూ లోదు/ శిలువ నెక్కిన వనులా ఆ కళ్ళు గుండెనెక్కాయి నీ ఆకృతి దర్భనానికి జన్మంతా అర్చితమని (సవిస్తూ దెప్పాయి ఎవిడదీద్దాముంటే గుండె గాటువడీ రక్తం (సవిస్తూ వీలుకాలోదు. అవి ఎక్క డున్హాయో తెలీదు వృథా వ్యధల మధ్య నలుగుతున్హాయో ఏ వచ్చని (టబతుకులోనో వెచ్చని వెలుగులు బిమ్ముతున్సాయో తానీ అవి మాత్రం అవే అలాగే చూస్తూనే తల్ళలోంచి గుండెల్లోకి దూన్తూనే “శొలుస్తూనే మలుస్తూనె నా కళ్ళ కాంతి ఆరే వరకూ అగమయంటూ]/ కస్టాచ్టు త్రీఆత నానన లో

జాడలు దొరకని నీడ

ఆకాశానికి ఎగరేనీన అచ్చంగిల్లా

దోనీలి జారివడీన ఓటమి

అరవేతిలోని వచ్చీ గవ్వలు

గుడ్డిగవ్వు వేనినంత కినుక

జాజుర గొట్టం జారి

రంగులు ఒలికిన అలికిడి

కోలాహాలవు కోలాటం కేళిలో

లయ తవ్పిన తన్మయం

తొక్కుడు బిళ్ళ గడిమీదవడి

తుమ్మూ తుమ్మూ అన్నా ఒవ్రుకోదు

చేంతాడు ఆటలో మునికాళ్ళను

వడి వడేనిన నవ్వన సవ్వడి!

పోయిందింకా తిరిగి రానేలోదు

రానంత మాత్రాన ఏదీ అగిపోలోదు

లేస్తూనే తింటూనే బ్రతుకుతూనే

తెలీదు తెలీదు నృందనలెందుకుంటాయో గుండెకు

తెలీదు తెలీదు ఆటలెందుకు ఆడతాయొ ఉఊవాలు

ఎన్సి ఎదలు నీడలు లోక మౌనమయ్యాయొ

ఎన్సి భావాలు సాక్ష్యాలు లేక కముమరుగయ్యాయొ తాలు

కళ్ళు తప్పు జాడలు దొరకని నీడలవి కనురెప్ప లున్సుంత వరకూ కళ్ళు దొరకవు కళ్ళు దొరకనంత వరకూ నీడలూ దొరకవు. అవ్హుడప్పుడూ అందులోనూ చురుక్కుమన్సవ్వూడు

పోయిందీ తీసుకుపోయిందీ గుర్తొచ్చినా కష్టనష్టాలేవీ జరగవు

దినచర్యలో ఏదీ ఆగదు

మానవ గోళంలో పరిచయమున్సుట్లు కొన్సీ చూపులు పలకరించినా

వాలిన కనురెప్పల ఆనవాలు

మడిచిన పెదవులు అవకాశమూ ఇవ్వలేదు! కనురెవ్స వాద్దులు దాటిపోయి

మనను మూలల్లో ఒదిగిపోతూ

ఎక్కడ తవ్పీపోయావు నేస్తం

నిలువునా దోచుకెళ్ళావు సమస్తం!

కనివీంచడం లేదు వెతికివెట్టండని

దిక్కుల్చి (బతిమాలినా

చుక్కల్లి వేగునంవినా

ఆదూకీ తెలీనీక

జన సము(దంలో బింద్బువై

ఎక్కడ కొట్టుకుపోయావు నేస్తం!

౯

ఎంత దూరమని వంపను ఎదను

ఏ దిగంతాలలో శోధించమనను

ఏ ధంిథతి రేణువుల్లో జల్లెడ పట్టమనను

ఆకాశం నీలంలో వెజ్ఞిగా వెతకమనను

పరచుకున్న వాయువులో

నీ ఊవీరి వట్టుకోమనను

పొంగుతున్సు జలపాతంలో

బిందువులను అడగమనను

ఏ రగులుతున్హు అగ్గిలోని

కణికలను (బతిమూల మనను

ఎక్కడున్నా ఏవయినా

కనుపావలలో ము(దించుకున్లు

చెదరని నీ రూవు చాలులో

ఒకే ఆకాశం కింద

ఒకే భూమండలం మీద

అదే వాయువు వీలుస్తూ

అదే నీటిని సేవిన్తూ

నీవున్సుంత వరకూ

నేనూ వుంటానని

చేనుకున్లు శవథం చాలులే

ఈ జీవం కొన వరకు,

చా

వాలు

టా స స్ట) ల “పో 2 లీ స. సనమ టి గం ు ఖు రి

బలిపీఠం

చెట్టునడిగి వువ్వు వూసేనా?

తొమ్మనడిగి కోయిల పాడేనా?

మేఘాల నడిగి మెరువు వుట్టేనా?

రక్తకుణ్జడిగి (ప్రేమ తట్టేనా?

ఆకృతి లోని మనసుకు

మునుగువేయ సాధ్యమా?

ఇష్టం వచ్చినట్లు మలభడానిక

జీవితం కుమ్మరి చేతి మట్టి ముద్దనా?

బలవంతంగా రేకులు వివ్సీనా

వువ్వు సౌరభం వెదజుల్లునా? నన. శ్రీలత

శరీరానికి కల్యాణం జరుగుతుంటే

(వేమకు కుదువ పెట్టిన వృాదయం

కుళ్ళి కుళ్ళి ఏడ్వదా?

పెద్దతరం అత్తరు మీసాల వెనుక

ముని మునీ నవ్వుల వత్తిడిలో

మది రెలు కిందనాణెంలా

నహజత్వం కోల్పోదా?

(నపంచపు వడతి

ఒక కంట వ(జకాంతులు చిమ్ముతుంటే

మరో కంటికి కమ్ము

బీకట్లును ఉఫ్‌మని ఊదేని

రక్షణ పేరుతో గుండెల్లి భక్షణ బేని

తలపై మేకులు కొట్టాలని చూసే

మూర్ధత్వవు పెత్తనాన్ని గేలిచేని

వాక్కుల్సి పోగొట్టుకుంటున్సు ఆడటి

వహూంకారం బేస్తూ భీకరాళ్టుతితో

నీకో న్యాయం నాకో న్యాయమా?

మానవ జాతిలోనే మనుగడలో తేడానా?

చూనవ విలువల్లి మంటగలువుతున్నారెందుకు?

మగవ్యూహాలకు బలి అయ్యే

మూగ రోజులివి కాదని లావాను

కాలికింద నొక్కాలని చూస్తే కొండి ఎవ్సీ కుట్టి తీరాలని తెలియని మానవి, మౌనమైన మందాకిని వలె చీకటి పారే చిరుకాల్వ వలె జింకవిల్లకు బోను క్రేమమని మేళవిల్లకు అలంకరిస్తే అందమని రామచిలుకళు వంజరం పవిత్రమని అందమైన బేవకు అక్వేరియం అవసరమని బలివీఠంైై తలపెట్టి మగతగా భవివ్యత్షుకె కలలు కంటూంది రాబోయే అబద్ధవు నుఖాలను అందంగా నెమరేనుకుంటూంది తానొక అమీనానో జమీలానో అని అలసట పడి ఆదమరున్తూంది. (ఖురాను వ్రకారం రజస్వల అయిన బాలికకు తన ఇష్టం వచ్చిన వ్యక్తిని వెళ్ళాడే వాక్కు వుంది. కానీ 1996, సెప్టెంబర్‌ 2 ల్‌న లావోరు హైకోర్టు జస్టిన్‌ అబ్బుల్‌హనీజ్‌ బీమూ “గార్థియన్‌ అనుమతి లోకుండా మున్ల్‌ం యువతి (్రేమించరాదు వెళ్ళాడరాదు” అని తీర్పు ఇచ్చినందుకు నిరసనగా... జ్రీలత ననన 00

7 న్‌ , స డ్డ ॥ ల “గజా, సన్న... మ. గ్‌ న క్ష |, నీకేం? నీకం నీకేం వంళోద్దారకుడవని వుట్టగానే వార్దాతిరేకాలున్హాయి నీకం నీకేం బలంగా ఎదిగి కండలు తిరిగే శరీరం ఇచ్చిన భక [గం ధాలర్వు వ వ్రక్ఫతి వరాలున్హాయి / కు 707 వ _వష్తంభం

నీకేం నోోం

సంఘంలో ఏమూలకయినా

వేళ లేకుండా వెళ్ళగల దారులు

ముందుగానే వేని వున్నాయి?

నీకేం నీకేం

ఆస్తులు వారసులు

హక్కులు అధికారాలు

ఒదిగి ఒదిగి నిలబడతాయి!

నీకేం నీకేం

ఏదయినా చిటికెలో

సాధించగల అవకాశాలు

అందుబాటులో ఎదురుచూస్తుంటాయి

ఇవన్నీ లేని నాకేం నాకేం!

నిన్ను అమాంతం పిడికిట్లో పట్టి

కొంగు చివర చుట్టి

రాటు దేలి రాజ్యాలేలే

జాణతనం మాత్రం ఉంది. కాలా

శ్రీలత రచనలు శే వెన్నాల స్తుర్ప (స్వాతి సపరివారవ(త్రిక నవనవలిక పోటీలలో బవుమతి పొందిన నంచలన నవల) విం ధిక్కారం (కనితా సంవుట్లి 3. రెల్లువూల జల్లు (కథా గుదం) శీ శ్రీలత ళతకం తి ౮ గ స్మ! స చ | [| ణ్‌ ల స్ట ౯. వు స్‌] న మాట) (| నో లో కటు? (గంధాలర్య భం లాటి ణే చ ౧- 93627.) జీ ( ఆ ల శ య లో లలల సా యాం

న. క్‌ ఘఖ్లైా్‌

స్త్రీ శక్తి పారమ్యం. శ్రీలత నిర్దేశించుకున్న చరమ గమ్మం. శ్రీలతలో నిశిత భావుకత ఉంది. అభివ్యక్తి గాఢత వుంది. ఈ రెండూ ఉన్నప్పడు పదునైన కవితలు వెలువడక ఏం చేస్తాయి?

• డౌ. ని. నారాయణరెడ్డి

శ్రీలత భావాలన్నీ ప్రాక్త్షన నూతనంగా వున్నాయి. ఇవి లలిత లలితాలు, కవితాత్మకాలు, భావుకతా భరితాలు. కొండొకచో ! తాత్విక స్పర్మావిలసితాలు. నున్షితమైన భావాలు, మృదువైన వైలి. హత్తుకుపోయే వ్యక్తీకరణ శ్రీలత సొత్తు.

• ప్రొ. ఎన్‌ గోవి ఇ