Telugu tholivalapu - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

త్రలవలపు రచన: - తుర్గెనీవ్‌ శ్‌ , నవోదయ పబ్లిషర్చు, విజయవా డ-2

వ్రచురణ 10 ఆషాఢం 1878 ఏ7 కి న. న చి స న. ల గ్‌ క లం రాం చాల్ల న. ఈత ల టం రె 4న ళం / / రు 1-00 న్‌ స్మ గ్ర ఆంధ్రాాపంటర్పు, విజయవాడంశిం

_తఅతలవలపు సంపూర్తి

తొలివలపు

4... అతిథులంకా వెళ్ళిపోయి. చాలాసేపయింది. గడియారం వన్నెండున్నర కొట్టింది. గదిలో గృహయజమానితోబాటు వెరి వికొలాయిచ్‌, వ్లాడిమిర్‌ పెటోవిచ్‌ తప్ప ఇంక్రెవరూలేరు. యజమాని 'సేవకుణ్ణి పిలిచి భోజనంచేసిన్న పాత్రలూ పళ్లేలూ తీసి శ్యుభం చెయ్యమని పురమాయించి ఓ వాలుకుర్చీలో సుఖంగా కూర్చుని సర్దుకుంటూ చుట్ట ముట్టించి అన్నాడు..--

“ఆం ఏవళజ్ణా-మన ముగ్గురంకూడా మనమొట్టమొదటి (_పేమాను భవాలు చెప్పుకోవాలనుకున్నాంగదూ ? ఊ.-నువ్వు మొదలెట్టు సెర్టి వికొలొయిచ్‌ $

పెర్టివికొలాయిచ్‌ ఓసారి ఆయనవంకచూసి తలయమెత్తి పైకప్పు శేసి చూస్తూ నెమ్మదిగా అన్నాడు...

“నాకసలు మొదటి అనుభవం అనేదే లేదు. నరాసరి రెండో దాంతోనే ప్రారంభించాను”

“అదెల్లాగోయ్‌ ౯

“ఏముందీ-?నా పదైనిమిదోయేట ఓ ఆడపిల్లని మచ్చిక చేసుకోవ డానికి (ప్రయత్నించాను. అలాంటి (సస్రయక్నం అదే నాకు మొట్టమొదటి పారి అయినా ఆదీ నాకేం కొత్తగా కవిపంచలేదు. తర్వాత చాలా మంది ఆడవాళ్ళతోకూడా అదే సద్దతి అవలంభించాము. ఆసలు విజానికి నా జన్మకల్లా మొదటిసారిగా ఆఖిరుసారిగాకూడా నా అఆరోఏటనా దాదిని (ప్రేమించాను. కావి అది ఏనాటి సంగతో: మా యిద్దరిమధ్యా

ర్‌

వడిచిన వినరాలుకూడా నాకు జ్ఞాపకంలేవు. ఓవేశ వున్నా అవి ఎవళ్ళకీ అంత రుచికరంగాకూడా వుండవు.”

“కే మరేంచేద్దాం........2”

కాస్పేపు ఆలోచించాడు గృహయజమాని._

9 “నా (ప్రధమ (పేమకూడా ఏమంత సరదా ఆయిన విషయంకాదు* నా భార్య ఆనా ఇననోవ్నాను కలుసుకునేంతవరకూ నే నెవర్నీ (పేమిం చనేలేదు. ఆ తర్వాత మా యిద్దరి (పేమ జీవితమూ మామూలుగానే పాఫీగా ఏ గొడవలూ లేకుండా ఈనాటికీ సాగిపోతోంది. నంబంధం కుదిర్చిందేమో మా తల్లితండ్రులు. మేమూ పరస్పరం ఇష్టపడ్డాము. ఆలస్యంలేకుండా పెళ్ళిచేసుకున్నాం. అంతే. అంతకంపే చెప్పదగిన వి శ్రేషాల్లేవు. ఆసలు నేనే (ప్రధమ పేమ సంగతి ఎత్తినప్పుడు ఇంకా బొత్తిగా పండిపోకపోయినా-మరీ తరుణ (బహ్మచారులు కాదుగదా- మీరేదో చెప్పగలరని నేనాశపడ్డాను. ఆటమీరేమంటారు డ్జాడిమిర్‌ పెట్రో విచ్‌ ? మీరైనా చెప్పగలరనుకుంటాను మంచి విశేషం 1”

..... వ్లాడీమిర్‌ పెటోవిచ్‌కి నలభై సంవత్సరాలుంటాయి. జుట్టు అక్కడక్కడ నెరిసీ నెజవకుండా వుంటుంది.

“ఆవును = నా ప్రధమ్మ్య ప్రేమగాధ కొస్త విచిత్ర మెనదే;” ఆన్నాడు. గృహస్థూ, పెర్తినికొలాయిచ్‌ = ఇద్దరూ ఒక్కసారే "ఆల అంటూ సంతృప్తి ప్రకటించారు.

“మాక్కా-వాల్సిందీ అదే । చెప్పండి వింటాతో అన్నారు.

“ఆ(....ఆదిసరే....ఆ€హ6 - ఆది మీకు నేను వానోటితో చెప్పను. కధలు చెప్పడం నాకసలు చేతకాదుకూడానూ. చెప్తే రెండు ముక్కల్లో తేల్చేసి రసవిహీనమైనా చేస్తాను = లేకపోతే మరీ కొండ వీటి చాంతాడంతచేసి విసుగైనా యెకశ్తిస్తాను. మీరు సరేనంకే నాకు జ్ఞాపకం పున్నదంతా ఓ నోట్‌జుక్‌లోరాసి తెచ్చి చదివి వినిపిస్తాను మీకు.”

క్షి

మిగతా యిద్దరూ ముందు అదేంకుదరదు చెప్పాల్సిందే నన్నారు గాని చివరకు - వ్లాడ్‌మిర్‌ పెట్రోవిచ్‌ మాకే నెగ్గింది. తర్వాత మళ్ళీ రెండువారాల శర్వాత ముగ్గురూ కలుసుకున్నారు. వ్లొడిమిర్‌ పెట్రోవిచ్‌ అన్నమాట విలబెట్టుకున్నాడు.

ఆతను రాసుకొచ్చి తన మ్మికులిద్దరికీ వివిపించిందిడి;..--

క్షే

నేనివ్వుడు మీకు చెప్పటోయే విషయం 1888 లో జరిగింది. నా కప్పటికి పదహారేళ్లు.

మాస్కోలో మాతల్లి తండ్రులతోనే వుంటూండేవాజ్ణీ. వూరి బియట నెస్కష్నీగా సైన్స్‌కు ఎదురుగా కొాలుష్కీగేటులో ఓ ఇల్లు అదైెకు తీసుకునిపున్నాం. యూనివర్శిటీలో (ప్రవేశ పరీక్షకు కట్టానుగాని ఇంకా కష్టపడి చదవటం ప్రారంభించలేదుం

ఇంట్లో నా కెప్పుడూ నంపూర్షమైన "స్వేచ్చ వుండేది. సామా న్యంగా నా యిష్టావికి ఎదురులేదు. అందులోనూ మా ట్యూటరు మానేసిన దగ్గరనుంచీ మరీనూ! మానాన్నగారు నా యిష్టప్రకొరం వదిలేస చూసీచూడకుండా వూరుకునేవారు. నా పైనగానీ తర్వాతగావి పిల్లలెవరూ లేకపోయినా మా అమ్మ అసలే పట్టించుకునేదిగాదు నన్ను. అవిడ గొడవ లావిడకున్నాయి. మానాన్నగారు ఇంకా మంచి యౌవనంలో బాలా అందంగా వుండేవారు. కట్నంకోసం మా అమ్మవి పెళ్లి చేసు కున్నారు. ఆయనకంకే ఆవిడ పదేళ్లుపెద్ద, ఆమె ఎప్పుడూ అదేమిటో చింకా[కాంతంగావుందేది-ఎప్పుడూ ఆదుర్దాగా ఈర్ష్యతో నిరుత్సాహంగా వుండేడి.నాన్నముందుమటుకు ఇవన్నీ మాయమయ్యేవి.ఆయనం జే తగని భయం. కావి ఆయనకూడా కాన్త దూరంగా వుండేవాడు. పలకరించడానికి

భయమేపేటట్టుండేవాడు. కాని మా నాన్నగారిలాగా ఆంతరాజనం ఉట్టిపడేమనిషిని = అంత ఆత్మ విశ్వాసం నాగరికత కల మనిషివ ఇంకెవర్నీఎరగ న్నేను.

ఆ యింట్లో జేరిన మెదటి రోజులు నే నెస్పటికీ మర్చిపోలేను. మే తొమ్మిదో తేదీన (ప్రవేశించాం. వాతావారణం నిర్మలంగా వుంది సెన్కష్నీ గాకైన్స్‌ పొలాలు మైదానాలూ అన్నీ తిరిగేవాణ్ణీ. ఎప్పుడూ చేతిలో పుస్తకం - కైదనోవ్‌ రాసిన “చరిత'-వుండేదిగాని ఏ రోజునా ఆది తెరిచిన పాపానపోలేదు. ఏవో పాటలూ వద్యాలూ పాడుకునే వాణ్ని. నా రృక్తం జిల్లుమనేది- నాహృదయం ఏదో విశిష్టమైన కొత్త బాధను అనుభవించేది. దేనికోసమో భయావిస్షుణె. ఎదురు తెన్నెలు చూసేవాణ్ణీ, ఏదిచూసినా ఆశ్చర్యం = దేనిక్తైనా సిద్ధం. కావి నా ఆలోచనలన్నీ ఎప్పుడూ ఒకళక్షే తీరున గిరికీలు కొళ్లువి. పరధ్యా నం - అర్ధంకాని విచారం - దుఃఖం సపెల్లువికి ఒక్కోసారి కన్నీరుకూడా కారేది, ఏ పద్యపాదంలోని మధురశ్రావ్యతమో, ఏ నంధ్యాకొంత సౌందర్య మరీచులో రెచ్చగొశ్లేు ఈ మనోవికారాలమధ్య నవయౌవన జీవితానంద భావం-మనస్సు అల్లకల్లోలంజేసి గిలిగింతలు పెట్టి విభ్రాం తుజ్జీజేసే అర్ధంకాని భావావేశం, వసంతకాలంలో భూమిని పెగల్చుకుని "పెరుక్కువచ్చే గడ్డిపోచల్లా తన అస్తిత్వాన్ని నిరూపించుకుంటూం డేది.

నాకు సొంతంగా ఓ చిన్న గుజ్జపుపిల్ల వుండేది. దానికి నేనే జీనుకట్టి గాలి చెవుల్లో హోరు పెడుతున్నా లెక్కచెయ్యక అతి వేగంగా అతి దూరంగా దౌడుతీ సేవాణ్ణి. ఒక్కోసారి ఏదో అతి సాహసకార్యం మీద బయత్టేరిన రాజపుత్రవీరునిలా పోయేవి ఆలోచనలు, ఒక్కోసారి మొహమెత్తి ఆ విశాలాకాశప్ప వెలుగూ వైలీన్యమూ నా మనస్సులోనికి అహరించుకు నేవాణ్డీ.

కాని నాకు జ్ఞాపకం వున్నంతవరకూ అప్పటికి నా హృదయంతో చశ్రీలనుగురించీ (యేమ భావాలనుగురించీ ఓ స్థిరరూవం ఏర్పడలేదు స్థిరరూవం ఆనేమిటి-ఆసలవ్వేమిటో ఎరగనేమోకూడానూ. బఐనావా

థ

ఆలోచనల్లో అనుభూతుల్లో వాచామగోచరమై న్యక్షావ్య కమైన ఏదో మధురభావశంక-_స్తీవాచకమే ననుకుంటాను=తొంగిచూస్తూం డేది.

ఈ శంక-ఈ అనంతమైన (ప్రతీక్షణం నా సర్వాంగాల్లో జీర్లించి పోయింది. నా ప్రతి రక్త బిందువులోనూ గూడుకట్టుకుని నా ఉచ్భాాన విశ్వాసాల్లో నా నరాల్లో పైతం పరుగులెత్తే ఆ శంక చివరికి సత్యమై కూర్చుంది ఓనాడు.

మా వ్రహకీలోపల మా యిళ్లే పెద్దది. దాని కటూ యిటూ రెండు _ చిన్న ఇళ్ళు వున్నాయి. ఎడంపక్క యింట్లో చౌకబారు గోడ కాగితం తయారుచేసే ఫ్యాక్టరీ ఒకటుంది. కుడిసక్కన యింట్లో ఎవరూ లేరు, అధెకిన్వబడుళుంది. మే మా యింట్లో జేరిన తర్వాత మూడు నాలుగు వారాలకి ఓనాడు హఠాత్తుగా ఆయింటి కిటికీలు తెరుచుకుని ఆడముథాలు కనిపించాయి. ఏవరో ఆ యింట్లో దిగారు.కుటుంబంతోసహా :....మా అమ్మ విట్లర్నడిగి ఆ కొత్తవాళ్ళపేరు తెలుసుకుంది. రాజకుమారి జెసీకినా పేరు వినంగానే మా అమ్మ కాస్త గౌరవభావంతో “ఓ: రాజ కుమారి....!"ఆని “పాపంంచితికిపోయినట్టుంది' అని జాలి వెలిబుచ్చింది.

“సొంత * సార్ట లేనట్టుంది = మూడు ఇజ్యోషిక్కులమీద సామాను వేసుకొచ్చారు. సామానుకూడా చౌకబారుగానే కనిపించింొ దన్నాడు దిట్లరు

“=ఐతేమటుకేంలేద్దూ....నాకు సంతోషంగా నేవుంది.”

ఇంతలో మా నాన్న ఓ చూపు విసరేసరికి అమ్మ నోరు కట్టవడి పోయింది.

రాజకుమారి జెసీకినా నిజంగా స్టితిమంతురాలు కాదేమా. ఆవిడ తీసుకున్న ఇల్లు చాలా చిన్నదిపాతది-ఏమాత్రం బాగా బతుకుతున్న వాళ్ళూ ఆ ఇంట్లో వుంటాని కొప్పుకోరు. కాని ఆ సంభాషణ శేనంతగా పంట్టిచుకోలేదప్పుడు. అప్పుడే షిల్లర్‌ రాపిన “దొంగలు” ఆనే ప్పస్తకం చదివివున్నానేమోంరాజకుమారి హోదా నన్నేం ఆకర్షించలేదు.

గ్రష్యాలో పామాన్యంగా వాడదిడే బళ్ళు. థి

ని

ప్రతిరోజూ సాయంత్రంపూట తుపాకీ భుజాన వేసుకుని కాకుల్ని కొట్టడానికి తోటంతా తిరగటం అలవాటు నాకు, కాకులంటే నాకేమిటో పరమ అసహ్యం, ఆరోజునకూడా మామూణుప్రకారం బయల్దేరాను, ఎంత (ప్రయత్నించినా ఒక్క కాకినికూడా కొట్టలేకపోయాను. దూరాన ఎక్కడో వుండగానే చూసి కావుకావుమంటూ షెగిరిపోయాయి. తోటంతా తిరుగుతూ మాకూ కుడిపక్కయింటికీ మధ్యనున్న కంచె దగ్గరకొబ్బాను. ఆ కంచె అవతల ఆయింటిహ్యాడా ఓ చిన్న ఉద్యానవనం లాంటిదుంది. నేను తలచంచుకునే నడుస్తున్నాను. హఠా త్తుగా కంఠస్వరాలు వినిపించాయి. తలెత్తి కంచెమీదగా చూసి. అలానే నిలబడిపోయాను. నా కళ్ళముందొక అసాధారణమైన దృశ్యం సాక్షొత్కరించింది.

కొద్ది అడుగులదూరంలో పచ్చని కోరిందకాయ చెట్ల పొదల మధ్య తలకు తెల్లని రుమాలు కట్టుకుని ఓ ఆడపిల్ల నిలబడి వుంది. నన్నగా = పొడుగ్గాంగులాదీరంగు.. దుస్తులు వేసుకువి వుంది. నలుగురు యువకులు ఆమె చుట్టూ మూగివున్నారు. ఆమె ప్రతి ఒక్కరి నుదుటి మీదా అవ్వేమిటో ఊదారంగు పూలతో చిటుకూ చిటుకూ కొడ్తోంది. ఆ పూలదళాలు చిన్న చిన్న సంచులుగా తయారై మొహంమీద కొట్టం గానే చిటుక్కున పగులుతాయి, నా మొహంమీదనంళకే నా మొహంమీద కొట్టమన్నట్టు ఆమెమీఏికి ఎగదిడుతున్నారా యువకులు, ఆ పిల్ల (పతి చలనంలోనూ ఒలికిపోతున్న లోకాతీతమైన శీవి, అనురాగం, కవ్వించే పెక్కిరింపు, 'సమ్మోహనసళక్తిపచూసి అద్భుతపడ్డాను = ఉత్సాహపడ్డానుం

అమె సుకుమార కరాంగుకలచేత నా మొహంమీద కొట్టించుకోడానికి ఏం త్యాగం చేయమన్నా చేసేవాణ్ని. నా భుజంమీదనుంచి తుపాకీ జారి పోయింది. పర్వం మరిచిపోయి ఆమె నాజూకైన సన్నవి నడుము, ఆ తెల్ల రుమాణు కిందనుంచి కొద్దిగా రేగి కనిపిస్తున్న సుందరమైన కురులు = అందమైన నేత్రాలు....రెస్స వాల్చకుండా చూస్తూ నిలబడి పోయాను.

“ఏయ్‌ కుక్టాడా । ఏయ్‌ । కొత్త ఆడవాళ్ళపంక ఏమిటాచూట్టం ఎగబడి

అని అంతలోనే ఎవరో నా వక్కనే గర్జించారు. ల

నేను ఉలిక్కిపడి తెల్లబోయి చూశాను, ఫెన్సింగ్‌కు ఆఅవళతలే ఒకాయన నావంక విచితంగా చూస్తూపున్నాడు. సరిగ్గా అవ్వుడే ఆపిల్ల కూడా నావంక తిరిగింది. రెండు నల్లని కళ్ళు విశాలములై, ఓ ఆందమైన మొహం ఉద్దీపించి కనుబొమలు ఆడిపోతూండగా దంతాలు తళతళలాడేట్టు ఫకొలున నవ్వింది........నాకు ఎక్కడలేని బిడియం పుబ్బకొచ్చి గభాల్న తుపాకీ చేతబట్టుకుని వెనకనుంచి వినిపిస్తున్న పక పకలు వికవికలు వెన్నంటి తరమగా పరుగెత్తుకెళ్ళాను. ,సరాసరి నా గదిలోకి వెళ్లి మంచంమీదపడి చేతులో మొహం కప్పుకున్నాను. నాగుండెలు అతివేగంతో కొట్టుకొంటున్నాయి. ఓపక్కన సిగ్గుపడుళూనే దివ్యానందం ఏదో అనుభవిస్తున్నట్లుంది. జన్మలో అంతవరటూ ఆంత కల్లోలపడి యెరగన్నేను.

కొంచెంసేపు విశ్రాంతి తీసుకున్నాను. తల దుప్ప్వుకుని తొడు కున్న కోటు ముడతలు సర్దుకుని కిందికి “టీ'కి వెళ్ళాను. హృదయ వేగం ఇందాకటంత తీ్యవంగా లేకపోయినా మధ్య మధ్య ఏదో చురుక్కు మనేది గుండెల్లో. ఆ పిల్ల విగహం నాకళ్ళముందు మెసులుతూనేపుందిం

“ఏమిటా సంగతి ? కొట్టావేమిటి ఏదైనా పక్షీని?ొ అని హలళాత్తుగా (పళ్నించాడు మా నాన్న. .

సంగతంతా ఆయనకి చెస్టామనుకునికూడా మళ్ళీ అగిపోయి ఓ చిరునవ్వుమ్యాతం సవ్వాను., ఆ ర్మాతి మంచంమీద పడుకునేముందు

నా దొటన్యవేళ్ళమీదా మడనులమీడా రెండుమూడుసార్లు గిజ్జున తిరిగాను. తలకి వాసననూనె పట్టించాను. ఆ ర్యాతి ఆదమరిచి విద్రపోయాను. తెల తెల్లవారుతూండగా ఓ క్షణం మెలకువవచ్చి దిండుమీదనుంచి తల యెత్తి ఏమిటో ఆనందంతో ఓసారి చుట్టూ కలయజూసి మళ్ళీ పడుకుని నిద్రపోయాను. తి

“ఎలా వీళ్లతో పరిచయం చేసుకోవడం? ఇదీ నిద లేవంగానే నా మొట్టమొదటి ఆలోచన, (పొద్దునే ఫలహారంకూడా తీసుకోకముందే తోటలోకి వెల్లినుగాని ఫెన్సింగుదగ్గిరికిమటుకు సాహసించలేదు, ఎవళ్లా కనిపించలేదుకూడానూ. ఫలహారం అయ్యాక వీధిలో వాళ్లు యింటి ముందునుంచి అటూయిటూ తిరిగాను కిటికీలవంక చూస్తూ. ఈసారి ఆ అమ్మాయి మొహం కనిపించిన ప్టెంది భయంతో వెనక్కు తగ్దామ.

నెన్కష్నీగా ర్థైన్స్‌ ముందు ఇసకదిద్బిమీద కాస్సేపు కూర్చున్నాను.

*ఆ అమ్మాయి పరిచయం కొవాలినాకు....కొని ఎలా ?”

ఇదీ (ప్రశ్న. ,(క్రిందటిరోజు దృశ్యం ఆంతా స్ఫురణకు తెచ్చు కున్నాను. అన్నిటికంటే ఆపిల్ల నవ్వే నాసృతివధంలో కళ్ళక్కట్లీన క్రుంది = నా చెవుల్లో ఇంకా గింగిరులెత్తుతోంది. కానింఇక్కడ నేవిలా పరవళ్ళు తొక్కుతూండగానే ఆక్కడ దేవుండు నాపకెన పనిచేస్తున్నాడు.

నే వింట్లో లేనప్పుడు కొత్త పొరుగావిడ మా అమ్మకో వుత్తరం పంపించింది. వూళ్లో కొందరు పెద్దవాళ్లతో మా అమ్మకు పరిచయం వుందని ఆవిడకు తెలుసునట, తనయొక్క, తన పిల్లలయొక్క. గతి వాళ్లమీద ఆధ్రారపడి వుందనీ కొన్ని ముఖ్యమైన దావాలు కోర్టులో

శై

నడుస్తున్నాయనీ అందుకోనం మాతమ్మని తన వక్షం వసపొంచ వలసిందిగా కోరుతూ రాసింది రాజకుమారి. ఓసారి మాయింటికి "= వచ్చి చూసిపోవాలవి పుందనికూడా రాసింది. ఈ వుత్తరం చూసి మాఅమ్మ చాలా చికొకుపడింది. మానాన్నగారేమో ఇంట్లోలేరు, ఏం సమాధానం ఇవ్వాలో ఆవిడకేం తోచబేదు. సమాధానం పంసకుండా వుండటం అసంభవం = అందులోనూ అవతల మనిషి “రాజకుమారి, అయ్యె ః (ఫెంచి భాషలో ఓ చీటీరాసి పంపాలి విజానికి. కొని మా అమ్మ రష్యనే సరిగా రాయలేదు!

నేనింటికొచ్చేసరికి మా అమ్మ మొహం విప్పారింది. పెంటనే నన్ను వెళ్ళి “రాజకుమారికి' ఏవిధంగానై నాసరే తోడ్పడడం తనకు చాలా ముదావహమైన విషయమనీ, ఆమెగారు పన్నెండూ ఒంటిగంట మధ్య రాగలిగితే చాలా సంతోషిస్తాననీ ముఖతః చెప్పి రమ్మంది.

వా రహస్యవాంఛ ఇలా ఇంత త్వరగా అనుకోకుండా తీరడం ఓనంక ఆనందంగానే పున్నా ఓవంక నా గుండెల్లో ఏథో ఆదటు ప్రారంభించింది. కొని ఆదేం నా మొహంలో కనబడకుండా నా గదికి వెళ్ళిపోయాను. నాకెంత ఇష్టంలేకపోయినా అమ్మకీ నొన్నకీ జడిసి జాకట్‌. వేసుకుని కాలరు కిందికీదించి వుంచుకోడం మామూలు.

కొని ఇప్పుడు కొత్త నెక్‌మై కట్టుకోవాలి..సర్‌ బోట్‌ (మోకాళ్ళ వరకూ దిగే ఓవర్‌ కోటులాంటిదిి వేసుకోవాలి-ఇంకౌ.... ........

కలీ డి

శీ

మనిషివి కంపించిపోతూ వాళ్ళు యింటిముందు. కెళ్ళాను. లోపల్నుంచి వస్తున్న ఓ పురాతన శతవృద్ధు- సేవకుడు కాటోలు=కనవి పించాడు. ఆంత ముడతలుపడ్డ శరీరం ఇంతవరకూ నేనెక్కడా చూ పెర గమ. చేతిలో వున్న ఓ పశ్ళ్శేంలో సహం తిన్న ఉప్పుచేపలు మిగిలి వున్నాయి. కాలితో తలుపు దడాలున వేసి బొంగురుపోయిన గొంతుతో గదమాయించాడు...

“ప్ప క్రోవాలి ?”

"రాకుమారి జెసీకినా పున్నారా ౪” అనడిగాను.

“వాని'ఫేటీ 1” "

అని లోపల్నుంచి ఓ శ్రీ కంఠస్వరం వణికిపోతూ. కేక పెట్టింది.

మరి మాట్లాడకుండా పళ్ళెం కిందపెట్టి 'వానిఫేటీ' వెనక్కు తిరిగి లోపలి కెళ్ళాడు.

“పోలీస్‌ ప్రేషనుకు వెళ్లొచ్చావా ?” అవి అడిగింది ఇందాకటి కంఠస్వరమే.

'సేవకుడేదో గొణిగాడు

“*ఏమిటి....ఎవరు ?....పక్కిం౦టివాళ్ళ బాబా? రమ్మనుంలోవలికి రమ్మను.” -

'పేవకుడు మళ్ళీ బయటకు వచ్చి పళ్లెం ఎత్తుకుంటూ. “లోపలి కెళ్ళండిండాయింగ్‌ రూంలోకి.” అన్నాడు. +

నేను సర్దుకుని లోపలి కెళ్ళాసు. “డ్రాయింగ్‌ రూం చాలా చిన్నది. పరిశు్రంగాకూడా లేదు. మాసిపోయిన కుర్చీలు కేబుల్బు....

శశీ

అన్నీ తెచ్చి గదిగబా అక్కడ పడేసినట్లుంది. కిటికీ పక్కనే. ఒక లం చెయ్యి విరిగిపోయిన కుర్చీలో ఒకామె కూర్చునివుంది. యాభై యే వయసుంటుంది-తలమీద టోపీయేంలేదు-ఆకుపచ్చరంగు బట్టలేసుకుని మెడకు గాడీగా వున్న స్కార్ఫ్‌ ఒకటి చుట్టుకువుంది. ఆమె నల్లని చిన్నకళ్ళు నామీద కేయ్యదీకరించింది. నేనామెను సమీపించి శిరసువంచిం

“ర్రాజకుమారి జెసీకినాగారితో నేనా నేను మాట్లాడుతున్నది ?” అన్నాను.

“అవును. నేనే రాజకుమారి జేసీకినావి, నువ్వు “వి........'గారి ఆఅబ్బాయివా ?” ఆ

“ఆ్రప్పనండీ. మా అమ్మగారు మీకో కబురు నంపారు.”

“కూర్చో బాబూ. వానిఫేటీ। నా తాళంచెపు లెక్కడ్రా గ

ఆమె రాసిన వు త్తరానికి మా అమ్మ యిచ్చిన జవాబు వినిపిం చాను. కిటికీ కమ్మమీద తన ఎజ్జని మొద్దుబాటి వేళ్ళతో తాటిస్తూ, నే చెప్పింది పివి దృష్టి నామీదికి మళ్ళించి కా స్సేపు దీక్షగా చూసి చివర కంది----

“మృంచిదిబాబూ! అలాగే. తప్పకుండా వస్తాను....నువ్వేమిటి బాలా చిన్నపిల్లాడిలా కవిపిస్తున్నావ్‌ 1 పీవయ పెంత ౪”

“పదహారు. నామాట తొటటుపడిందిం

నా సమాధానం వినిపించుకున్నట్టులేదు..-

ఏవో నలిగిపోయి దుమ్ముకొట్టుకుపోయిన కొగికాలు తీసి వాటి మీద ఏమిటో బరికి కళ్ళకు అతి దగ్గిరిగా పెట్టుకుని చూడసాగింది.

" కుర్చీలో సర్దుకుంటూ నావైపు హఠాత్తుగా తిరిగి ఆందిలమంచి వయసు ! మాదగ్గిర మొహమాటం అదీ ఏం పెట్టుకోక. మాకేం లేని పోని గొప్పలు లేవు బాబూ.”

*అవునుంగొన్న అనేడే ఏంలేదు మీదగ్గర 1" అనుకున్నాను రోత పుట్టిస్తున్న ఆమె అవతారంవై పోసొడి చూపిం కేఫ్‌

నరిగ్గా ఆక్షణంలో ఓ తలుపు తెరుచుకుని. క్రిందటిరోజు నేమ చూసిన దివ్యసుందరి వ్యిగహం గుమ్మంలో (ప్రత్యక్షం ఆయింది. ఆమె “'పేదపులమీద నడయాడిన మందహాసాన్ని కప్పిపుచ్చుకోడానికి కోటోలు చేయి యెత్తింది,

రాజకుమారి జేసీకినా మోచేత్తా ఆమెవైపు విస్రేశస్తూ అంది.

“నా కునూర్తె । ఇతను మన పొరుగింటి వి.... గారి అబ్బాయి జీవా ః సీపేరేమిటి బాబూ :” .

నేను కూర్చోలేక లేచి నిలబడ్డాను. ఓ పట్టాన నోటమాట రాలేదు.

“వ్జాడిమిర్‌” ఆని ఎలాగో అన్నాను.

“ఈం(డిపేరు 1

“*ప్రెటోఏచ్‌” .

“ఆరె, తమాషాగానే వుందే । వెనక వ్లాడిమిర్‌' పెటోవిచ్‌ అనే పోలీస్‌ ఆఫీసర్ని ఒకాయన్ని ఎరుగుదును నేను. ఆ(-వానిపెటీ ? తాళంచెవులు నా బేబులోనే పున్నాయిలే; వెతకటోక”

ఆ అమ్మాయి తల ఓ పక్కకి కాస్తవంచి కళ్ళు చికిలించి ఇంకా ఆ చిరునవ్వుతో ఎగతాళిచేస్తున్నట్టు నా నంక చూస్తూనే అంది...

“మాన్షియర్‌ వాల్ణీయర్‌ దర్శనం నా కిధివరకే ఆయింది. మీకక్రిప్పి యన్‌ పేరుతో పిలిస్తే ఫరవాలేదుగడు నేనూ” ఆమె కంఠస్వరం వా వొళ్ళంతా పులకలు రేపింది. .

“ఓయస్‌. దావికేమండీ” అని తబ్బిబ్బు పడుతూనే అన్నాడు

“ఎప్పుడే ? ఎక్కడ ౪” అని అడిగింది రాజకుమారి. కావి యువరాజుకుమారి సమాధానం చెవ్పకుండా ఇంకా నావంకే చూసూ ఆడీగిందిలా శ.

[క

“ఇస్పుడు మీకేమైనా పనివుందా ?”

“అబ్బే-ఎం లేదండీ

“కాస్త వూలుచుట్టాలింఓ చేయి సాయండేస్తారా?....రండీ.

అని వెనుదిరిగింది. నేనూ ఆమె ననుసరించాను.

ఈసారి నేను [పవేశంచిన గదిలో సామాను కొనన బాగుంది. వీటుగాకూడా నర్జివుంది. అ క్షణాన ఇదేం నాదృష్టిలో పడలేదులేండిః ఓ స్వవ్నంలో విహరిస్తున్నట్లుందె. ఏదో తియ్యని కమ్మదనం దేహ మంతా ఆవహించి అవయవాలన్నీ బిగుసుకు పోయినట్టుంది.

యువరాజకుమారి ఊలువుండ ఒకటి చేతబట్టుకుని అతితాపీగా కుర్చీలో కూర్చుని ఉదురుగావున్న కుర్చీలో నన్ను కూర్చోమని సంకేతం చేసి అజా(గత్తతో వూలు నాచేతుల చుట్టూ చుట్టసొగింది. విడివడి వున్న ఆమె పెదవులను ఆ చిరునవ్వు ఒక్కకుణంకోడా విడనాడలేదు, ఒకఅట్ట మధ్యకి మడిచి చిక్కుతీసిన వూలు దానికి చుడుతూ మధ్య ఓసారి విద్యుల్లతలా నా వంక దృష్టి సారించింది. గభాల్న నేను కళ్ళు నేలకు దించేసుకున్నాను. సర్వసాధారణంగా కుంచించుకుని వున్న ఆమె కళ్ళు ఒక్కసారి విశాలంగా తెరుచుపనేసరకి ఆమె ముఖమే మారిపోయినట్లుందింఒక్కపారి (పజ్వలించిపోయినట్లయింది.

చీవరకు మౌనం విగీచి అంది.

“నిన్న నన్నుగురించి మీరేమనుకున్నారు మాన్షియర్‌ వాల్టియర్‌ ? బాలా కోపంవచ్చి వుంటుంది నామీద?”

“నేను ....రాకుమారీ....నేను.... నేనేం అనుకోందే.... అనలను కోడావికి మటుకు...”

నేను పూర్తిగా గంద్రగోళంలో వడిపోయాను,

“మీరు నన్నింకా యెరుగరు, నేనో విచిత్రమైన వ్యక్రిని, (ప్రతి వాళ్లా నాతో దాపరికం లేకుండా వుండాలని నాఅభిప్రాయం. మీకు పదహా రేళ్ళని చెప్పటం విన్నాను. వా వయసు ఇరవై ఒక్కటి. చూశారా మీ

క్‌

కంటే నేనెంత పెద్దదాన్నో:? నాదగ్గర మీరెప్పుడూ అబద్ధం ఆడగూడదు .. ఎదురు తిరగ్గూడదుంనేచెప్పినట్టు వినాలి. చూడండీఎనావంక చూడకుండా ఆలా తలవంచుకు కూర్చుంటా రేంళో

నాకు కలవరపాటు రెచ్చిపోయింది. కౌవి ఎల్లాగో తలయెత్తి ఆమెనంక చూశాను. ఆమె మళ్ళీ చిరునవ్వు నవ్విందింఇందాకటిలాకాదు; “అద్గదీ అలా వుండాలి, అన్నట్టు నవ్వింది.

“డ4.అలాగే చూడండి నా మొహంకేసి. మరేం ఫరవాలేదు. నేనేం అనుకోనులేండి, మీ మొహం నాకు నచ్చింది. మనిద్దరం మంచి స్నేహితులం అవుకామవిసిస్తోంది నాకు. మీ కిష్టమేనా ?”

ఎంత పవిలానంగా ఎంత లావణ్యం చిందిస్తూ అడిగిందా వశ్న।ః ॥

“*రాజకుమారీ .... ....” ౪

ఆమె మధ్యలోనే అడ్డగించింది*రెండు విషయాలు మీరు జ్ఞాపకం పుంచుకోవాలి.నన్నెప్పుడు పిలిచినా జినైదా అలెగ్దాండోవ్నా అనే పిలవాలి ఒకటి । రండోది ! పిల్లలు అంతలోనే మాటనర్భకుందిం “యువకులు మనస్సులోవున్న మాటేమిటో సూటిగా చెవ్పకపోవడం చూస్తే నాకు పరమావహ్యం, ఆది 'పెద్దవాళ్ళకే వదిలేద్దాం. ఇప్పుడు మళ్ళీ ఆడుగుతాను చెప్పండింనేనంకే మీ కిష్ణమేనా ౯”

ఆమె నిష్కావట్యం బాగానేవుందిగాని నా మనన్సు కౌన్త చివు క్కుమంది. ఆమె మాట్లాడుతున్నది మరీ అంత వసిపిల్లాడితో కాదని విరూపిద్దామని డాంబికమైన చనువు ఒలకటోస్తూ అన్నాను-_

“మీరంకే నాకిష్ణంలేకపోవడ మేమిట్‌ జినై దా అలెగ్దాండ్రోన్నా ః ఆలాంటి సందేహం ఎప్పడూ పడవద్దు. ఆవలావిషయం దాచిపెట్టాలని కూడా నాకేకోళానా లేదు........” " .

అమె నావంక చూస్తూ నెమ్మదిగా తల ఆడించింది.

“పీకు ప్రైవేటు మాష్టరు ఉన్నాడూ ?” హఠాత్తుగా వేఫిందిప్రళ్నం

“లేడ్తు, చాలారోజులనుందీ 'లేడో. ఇది అబద్ధం నా (ఫెంచి మాస్టరు మానేసి ఇంకా వెలరోజులుకూడా కాలేదు.

“ఓట అలాగా । బాగా పెద్దవాడివయ్యావ్‌ $” లలితంగా నా వేళ్ళ మీద తట్టింగచేతులు సరిగ్గాపట్టు” అని మళ్ళీ వూళలు చుట్టసాగింది. ఆమె ఈలవంచుకు పనిచేస్తున్న అదును తీసుకుని ఆమెను నిశితంగా పరిశీలించి చూడాసాగాను. ముందు ఎక్కడ గమవిస్తుందోనని జెరుకు బెరుకుగా చూసినా తర్వాత రైర్యంతో దీక్షగా చూశాను. ఆమె ముఖం నిన్నటి కంపే మనోజ్ఞంగా వుంది. ఆమె అవయవాలన్నీ అతి సున్నితంగా, ఆతి మధురంగా కనపించాయి. తెల్లని తెర (వేలాడుతున్న కిటికీకి వెన్నిచ్చి కూర్చునివుంది. తెరలోంచి చొచ్చుకువచ్చిన సూర్యకిరణాలు ఆమె బంగారప్ప శరోజాలమీద, అమాయకపు మెడమీద, భుజాలమీద, మృదుల (ప్రశాంత మైన వక్షస్థలావి కిరుప్రక్కటలా పడి (ప్రకాశిస్తున్నాయి. ఆమె నాకెంత సన్నిహితురాలై పోయినట్టుంది యుగయుగాలుగా ఆమె నెరిగివున్నట్టనిపి-చింది. ఆమె నెరక్కముందు నే నజ్ఞానుణ్ణనీ = అసలు విజంగా జీవించే వుండలేదవీ ఆనిపించింది....కొద్దిగా నలిగిన దుస్తులు ధరించివుంది. ఆ దుస్తుల్లోవి (ప్రతి ముడతా సరిదిద్దుదామనిపించింది. లంగాకిందనుంచి బయటికి కనిపిస్తున్న ఆమె పాదరక్షల ముందు సాష్టాంగపడదామనిపించింది.... ....

“ఎన్నాళ్ళ 3న్నాళ్ళకు $....ఇప్పటి కామె పరిచయం అయింది.... ఇప్పటికా మెముందు కూర్చోగల్లాను.... ఎంత దీవ్యానందం :' "

ఆ అమిత మైన పారవళ్యంలో నిజంగానే ఎగిరిపడిలేవటోయాను,. కొవి సమయానికి నిగ్రహించుకుని లేవడాని కుద్యుక్తమైన పాదాల్ని కౌ ప్పేపు కదిలించి వూరుకున్నాను.

అక్కజ్జుంచి కదలబుర్దిపుట్టలేదు. ఆ గదిలోనే, ఆ కుర్చీలోనే ఎంతకొలమైనా అలానే కూర్చుండి పోగలనవిపించింది.

శతి

వాలివున్న కనురెప్పలు నెమ్మదిగా లేచి ఆమె (ప్రకాశమాన నయ నాలు మళ్ళీ ఓసారి నామీద వెలుగులు గుమ్మరించాయి. మళీ అమె దంతాలు విద్యున్మరీచికలు వర్షించాయి.

నెమ్మదిగా తర్ణని అఆటూయిటూ వూపుళూ అందిం

“ఎందుకంత తీక్టంగా చూస్తావ్‌ నానంక ౪”

నాముఖం ఎంత ఎబ్జదిడిపోయి వుంటుందో నాకే తెలీదు, ఆమె కంళా తెలుసు-ఆంతా కనిపించిపోతుంది, ఎక్కడిదీమె కీ శక్తి?

(వక్కగదిలో ఏదో చప్పుడైంది. ఏదో ఖడ్డం వొరలో దోపిన శద్దిం........

(డ్రాయింగ్‌రూంలోంచి రాజకుమారి కేక పెట్టింది...

“జినా । బెలోజోరోవ్‌ నీకోనం పిల్లికూనను తెచ్చాడే

*పిల్లికూన 1” ఆంటూ ఎగిరి గంతేసి జినైదా వూలచెండు నా వొళ్లో పడేసి గదిలోంచి పరుగెత్తుకుపోయింది. _

నేనుకూడా లేచి వూలు కిటికీలో పెట్టి డడ్రాయింగ్‌రూంలోకి వెళ్ళాను. గదిమధ్య పట్టుకుచ్చులాంటి పిల్లిపిల్ల కాళ్ళన్నీ బారజాచుకు వుంది. జినై దా దానిముందు మోకరిల్లి నెమ్మదిగా దాని తలయెత్తి పట్టు కుని చూస్తోంది. రాజకుమారి జెసీకినా ప్రక్కనే. రెండు కిటికీలమధ్య ఖాశీస్టలమూ ఆక్రమించే స్ఫుర్యద్రూపిమైన యువకుడు. ఒక హస్పార్‌= వున్నాడు. ఉంగరాలు తిరిగిన జుట్టు- ఎల్జిగా కందగడ్డలాంటి మొహముం విశాలమైన కళ్ళు............

“ఎంత ముద్దొస్తున్నావే !” అవి పళ్ళువిగించి అధరం ముందుకు జొసి మధురమైన స్వనంతో అంది జినైదా.--పిల్లి కళ్లల్లోకిచూస్తూ,

“చ్చూళారాందాని కళ్ళు బూడిదరంగుకాదు-ఆకుపచ్చగా వున్నాయి. చెవులు చూడండి ఎంత పెద్దవో । థేంక్యూపిక్టర్‌ యెగోరిచ్‌ ॥ థేంక్యూ” విన్న నే చూసివవాళ్ళల్లో ఒకడైన ఆ హుస్సార్‌ యువకుడు మంవ హాసం చేసి నడుం వంచి (పణామం చేశాడుంమిలిటరీ బూట్లు ఫట్‌మని కొట్టుకున్నాయిక త్తి ఒరకు వున్న ఇనప రింగులు గణగణమన్నాయి.

ఖ .

“విన్నన్నారుగా పిల్లికూన ఒకటుంకే బాగుండునని! అందు _ కవి వెంటనే తీసుకొచ్చి మీకు సమర్చించుకుంటున్నాను. మీమాట కింకొ యెదురేం వుంటుంది? అని మళ్ళీ శిరసు వినమించాడుం

పిల్లికూన ఆతి మందన్వరతో మ్యావుమని నేలను మూచూడ సొగింది. ॥

“*ఆకలేస్తున్నట్టుంది పొపం....వాని సేటీః సోన్యా ః కొసీని పాలు వట్రండి త్వరగాః” అవి కేకలు పెట్టింది జినై దా=

ఒకదాసీ చిన్న కవ్చులో పాలుతెచ్చి కూనముందు. పెట్టింది. అదీ ఉలిక్కిపడీ వెనక్కి. తగ్గింది, కళ్లోసారి గుండ్రంగా తిప్పి ధైర్యం చేసి నాలికతో అద్దుకోసాగింది.

ఆద్రాన్లి నాలుక చూశారా మంచి గులావీ రంగులో వుంది $ొ

అంది జినైదా తల నేలకౌనించి పిల్లీ గడ్డంకిందనుంచి తొంగి చూస్తూ. .

పిల్లి పాలన్నీ తాగేసి మీసాలు నాకుతూ. గోళ్ళతో నేలమీద గీర సాగింది. ॥

జినైదా లేచి చేతులు దులుపుకుంటూ “తీసికెళ్ళండి" ఆంది విర్ల క్యంగా. హుస్సార్‌ కాస్త వెనకంజ వేస్తూనే చిరునవ్వుతో అర్హించాడుం

“మరి వా బహుమానం £”ొ

“ఊంరెండు చేతులూ అంటూ చేతులెత్తి అతనికందించింది బీనైదా,

ఆతను తన హస్తాలు చుంవిస్తూండగా అతని భుజంమీదనుంచి నావంక చూసింది. ,

వేము నవ్వాలో ఏమైనా అనాలో ఏం తోచక _.మౌొతలణా- విళ్న లంగా విలదిడిపోయాను. ఇంతలో అకస్మాత్తుగా. :గుమ్మం _ అవతల, నిలదిడి వా వై పేవో సౌజ్జలు చేస్తున్న మా సేవకుడు ప్యోడర్‌ నిచూసామ. అతని దగ్గరకు వెళ్ళి ఏమిటని అడిగాము. ' [2

| న!

*ఆమ్మగారు మిమ్మల్ని తీసుకురమ్మన్నారు బాబూంఇంత వేప రానందుకు మండిపడుతున్నారు” అన్నాడు రహస్యంగా వాడు *

“ఎందుకూ-ఎంత సేపైందని నేవచ్చి ?”

“*గంటపైనే అయిపోయింది బాబూ”

“గంట పైనా 1”

వెంటనే డ్రాయింగ్‌ రూంలోకి వెళ్ళి రాజకుమారి దగ్గర శలవు తీసుకున్నాను.

హూస్సార్‌ బుజాలమీదనుంచి జీనైదా నావంశళ చూసి అడిగింది ॥ “ఎక్కండీకి వెళ్తున్నారు 1?”

“ఇంటికీ. ఆ౯-ఐతే మీరు ఒంటిగంట (ప్రాంతంతో వస్తారవి మా అమ్మగారికి చెప్పవచ్చుగదూ?” అని మళ్లీ వృద్దుూలివైపు తిరిగి అడిగాను

“ఆ ఆ. చెవ్వుబాబూం" అంటూ ఆవిడ పొడుండన్నీ తీసి నేను పులిక్కిపడేట్టు విపరీతమైన శబ్దం చేస్తూ చికైడు పొడుం సీల్చి“ఆలాగే చెప్పు బాబూ” ఆని మళ్ళీ అంది నీబ్ళ తిరుగుతున్న కళ్ళతో.

మరోసారి నేను శరసు వినమించి వెనుదిరిగి బై టికొచ్చాను. వెనకనుంచి వాళ్ళు మనల్ని పరీక్షగా చూస్తున్నారని మనసు బితుకు వితుగ్గానే వుంది.

జీనై దా మళ్ళీ నవ్వి వెనకనుంచి కేక వేపింది..

“ఆఅప్పుడప్పుడొచ్చి చూపి పోతూండాలి మాన్లియర్‌ వాల్తిమర్‌.”

“ఎందుకంతచేటు నవ్వుతుంది ఆపిల్ల?” అనుకున్నాను ఇంటికి వెళ్తూ. నాతోవస్తున్నఫ్యోడర్‌ ఏమీ అనలేదుగావి, నాప్రవర్తన వాకిక్కూడా ఏం నచ్చినట్టులేదు. మా ఆమ్మ గట్టిగా చివాట్లు పెట్టి ఆసలక్కడింత 'పేపేంచేస్తున్నానని ఆశ్చర్యపడింది, నేనేం జవాబివ్వకుండా గబగబా నాగదికి వెళ్ళిపోయాను. వున్నట్టుండి నన్నేడో దిగులు పట్టుకుంది. కన్నీళ్ళు కుంభవృష్టి కాకుండా ఆపుకునేనరికి నా వనైపోయింది....ఆ హుస్పార్‌ గాడిమీద ఈర్ష్య వేపిందినాకు ।

చ

ర్‌ రాజకుమారి తన వాగ్ధానం్యనకారం ఆ రోజు మధ్యాహ్నం మా యింటికి వచ్చిందటగాని మా అమ్మ హృదయంలో సోనం సంపాదించు కోలేకపోయింది. ఆ సమావేశసమయాన నేనింట్లో లేను, తర్వాత మా నాన్నతో చెప్తూండగా విన్నాను - అంత నిర్మొాహమాటస్తురాల్ని - ఆంత సభ్యత యెరగని మనిషిని ఎక్కడా చూడలేదట మాఅమ్మ. తల ముణిగే దావాలు వున్నాయనీ తన్నుగురించి ప్రిన్స్‌ సెర్టీతో కాస్త మాట్లాడమనీ వేపుకు తిన్నదట. ఐనా ఎంతచెడ్డా ఇరుగూ పొరుగూ కదా అనీ (ట్రితికి చెడ్డవాళ్ళనీ ఆలోచించి ఆమెనీ అమె కుమార్రెనీ మా అమ్మ మర్నాడు మధ్యాహ్నం భోజనానికి ఆహ్వానించిందట. మా నాన్నగారికి కూడా ఆవిడెవరో జ్ఞాపకం వచ్చింది వెనక ఎప్పుడో ప్రిన్స్‌ జెస్తీకిన్‌ను కానెరుగునట, మంచి కులీనుడేగాని డాంచికం దర్చం జా స్తి-ఎప్పుడూ పారిప్‌లోనే వుంటూండేవాడు. అందుకనే పారిస్‌వాలా అని పేరుకూడా వచ్చిందట, మొదట్లో చాలా భాగ్యవంతుడేగాని వున్నదంతా నాశనం చేసి చివరకు డబ్బుకోసం ఓ చిన్న ఆఫీసరు కూతుర్ని పెళ్లాడి * స్పెక్యు లేషన్‌ "లో దిగి సర్వనాశనం చేసుకున్నాడట. ఆ భార్యే ఈ జెసీకినా.

“కొంపదీసి డబ్బూగిబ్బూ అప్పడగదుగదా?శో అంది మాఅమ్మ

“అడిగినా నేనాశ్సర్యపడను (ఫెంచి వచ్చా ఆవిడకి ౪

“చాలా దారుణం.”

“*4౬....వరేకొనీ. పిలవటం అయిపోయిందిగదా. ఆ అవిడ కూతుర్నికూడా పిలిచాననా అన్నావ్‌ ౪? ఆ పిల్ల బాగా చదుపుకున్నదనీ చాలా మంచిదనీ విన్నానుమరి.”

ణి

“వఐత్రీ ఫరవాలేదు, తల్లిలాగా తయారవదు.”

“తండ్రి పోలికకూడా వచ్చివుండదులే. చదువుకున్నాడన్న మాపేగాని వట్టి స్టుపిడ్‌ |”

అమ్మ ఏదో ఆలోచనలో పడిపోయింది. నాన్నగారుకూడాఇం కేం మాట్లాడలేదు. ఈ సంభాషణ జరుగుతున్నంత సేపూ నాకుమటుకు ముళ్ళమీద కూర్చున్నట్లుంది.

లోజనంకాగానే తోటలోకి వెళ్ళాను. జెసీకిన్‌ తోటవైపు వెళ్ళ కూడదని శపధం చేసుకున్నానుగాని ఏదో అనివార్యమైన క్తి నన్నటు ఆకర్షించింది. ఇంకా కంచెదాపుకు వెళ్ళకుండానే అవతలపక్కన జినైదా కవిపించింది. ఈసారి ఆమె ఒంటరిగానేవుంది. చేత నేదో పుస్తకం పట్టుకుని అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ నడుస్తోంది, నన్ను చూడనేలేదు. -

నన్ను దాటి వెళ్ళిపోయేదేగావి ఓ చిన్న దగ్గు దగ్గాను.

ఆమె ఆగకుండానే తల వెనక్కు తిప్పి టోపీనుంది (వేలాడు తున్న రిబ్బన్ను చేత్తో ఓ పక్కకు వెట్టి ఒక్కసారి చిరునవ్వుతోనావంక చూసి మళ్ళీ పున్తకంలోకి చూస్తూ పోయింది.

నేను నెత్తిమీదనుంచి టోపీ తీస, అక్కడే కా స్పేపుబరువెక్కిన గుండెలతో నడయాడాను.

నావెనక ఆడుగులచప్పుడువిని వెనక్కితిరిగి చూళాను. మా నాన్నగారు హుషారుగా నావేపు నడిచి వస్తున్నారు. . “అఆ అమ్మాయేనా రాజకుమారి కూతురు 1 అనడిగాడు నన్ను.

“అవును ”

“ఐతే నువ్వెరుగుదువన్నమాట |” .

“పొద్దున వాళ్ళుయింటికి వెళ్ళానుగా.”

నూ నాన్న ఆగిపోయి గిరుక్కున వెనక్కు తిరిగి జీవైదాను నమీపించి సగారవంగా వినమితుడై నాడు. ఆమెకూడా హకాత్తుగా కలి

ఖి(

గిన తన ఆశ్చర్యాన్ని కొన్త కప్పివుచ్చుకుని తిరిగి వినమించి చేతిలోని పుస్తకం మూసేసింది. మానాన్న వెళ్ళిపోతుంటే ఆమె చూపులుఆయన్నే ఆనుసరించిపోయాయి. మానాన్న ఎప్పుడూకూడా అతి సొగసుగా దుస్తులు ధరిస్తాడు. డాబు దర్చంలేని బట్టలైనా ఆయన వేసుకుంటే ఆంత బాగుం టాయి. తలమీద టోపీ=ఠీవిగల వ్యిగహం-రాజనం ఉట్టివడే హుషారైన నడక-ఆరోజున కనిపించినంత మనోజ్ఞంగా మరెప్పుడూ కవిపించలే దాయన నాకు.

జినై దాకేసి నేను నాలుగడుగులు వేశానుగాని ఆమె నావెసైనా చూడికుండా మళ్ళీ ప్పస్తకం తెరిచి ముందుకి నడుస్తూ పోయింది

ఇహనారోజంతా, మర్నాడు ఉదయంకూడా మరీ దిక్కుమాలి నట్టు గడిపాను, క్రైడానోవ్‌ తెరిచి చదువుదామని (ప్రయత్నించాను. “జూలియస్‌ సీజర్‌ యుద్ధరంగంలో రైర్య సాహసాలకు పుట్టివిల్లు....* ఆనే వాక్యం ఆధమం పదిసార్లయినా చదినివుంటాను. కావి ఒక్క ఆక్షరమైనా బోధపడక చివర కదికూడా మూసేళాను, డిన్నరుకు ముందు తలకు వాసన నూనె, వేస్‌లీన్‌ రాచి దువ్వుకువి, మళ్ళీ నెక్‌ సై సర్‌టౌట్‌ వేసుకున్నాను నన్ను చూడంగానే మా అమ్మ అంది--

“అదేమిట్రోయ్‌ । అదంతా యెందుకిప్పడ్నుంచీ ? ఇంకా విశ్వ విద్యాలయంలోనైనా జేరలేదుగదా. అదీగాక సరికొ త్తజాశెట్‌ అదిం పారెయ్యడమేనా 1 అవ్వి ఎక్కడ వూడదియ్యాల్సి వస్తుందోనని చేత్తో గట్టిగా పట్టుకున్నాను.

“కొ త్తవాళ్లొస్తున్నారమ్మా డిన్నరుకి ;$”

“నాన్సెన్స్‌. వాశ్లేం పెద్ద దిగొచ్చా రేమిటి=వాళ్ళముం దేం బిట్టలేసు కున్నా ఫరవాలేదు 1”

ణ్‌

మరి నేను లొంగిపోక తప్పిందికాదు, వర్‌టౌట్‌ తీసి, జాకెట్‌ వేసుకున్నానుగాని మైమా్యతం తియ్యలేదు. రాజకుమారి ఆమె కుమా శ్తె లోజన సమయానికి అరగంటముందు వచ్చారు. ముపలావిడ విన్నటి ఆకుపచ్చని దుస్తులమీవనే మరో పసుపుపచ్చని శాలువా వేసుకుని, నెత్తి మీద పాతకాలపు బానెట్‌ పెట్టుకుని వచ్చింది. వచ్చీ రావడంతోకే తన ప్రామిసరీనోట్ల గొడవ (ప్రారంభించి తన దార్మిద్యంగోడు చెప్పుకుని నిట్టూరుస్తూ మూలుగుతూ ముక్కుతూ ఎదటివాశ్లేమన్నా అనుకుంటా రేమోననికూడా లేకుండా పొడుం సీలుస్తూ-తనయింట్లో వున్నట్టు ప్రవ _త్తించసాగింది. తానో రాజకుమారినన్న విషయమే ఆమె బుజ్జలో వుండదులాగుంది. కాని జినైదా అలాకాదు-ఆతి నవనాగరికంగా తయా రయింది. మాంచి = గంభీరంగా = గర్వం అవి సేరుపెట్టఠగినంత గంభీరంగా వుంది.నఖశఖ పర్యంతమూనూటికి నూరుపొళ్ళు రాజకుమారి అనిపించుకుంది. ఆమె చిరునవ్వు, చూపులుకూడా మారిపోయాయి. నేనసలు గు ర్తే పట్టలేనంతగా మారిపోయింది. మారిపోయినా నా కళ్ళకి వెనకటికంపే సుందరంగా కనిపించింది. డిన్నరు దగ్గిర మానాన్న ప్రక్కనే కూర్చుంది. డిన్నరౌతున్నంత సేపూ మానాన్న మంచి సభ్య తతో, మర్యాదతో ఆమెను వినోదపరిచాడు. మధ్యమధ్య ఆమె ముఖంలొకి చూసేవాడు-ఆమెకూడా అలాగే చూసేది. కాని వారి చూపుల్లో ఏదో విచ్చితమైన వైషమ్యం స్ఫురించింది నాకు, సంభాషణ అంతా (ఫెంచిలో జరిగింది, ఆమె స్వచ్చమైన ఉచ్చారణచూసి నేను చాలా అశ్చర్యపడ్డట్లు , కూడా జ్ఞాపకం. ముసలావిడ థోజనాత్ప్చూర్వం చూపించినంత చనువూ న్వతం(తం థభోజనం ముందుకూడా తీసుకుంది, మొహమోటం లేకుండా భోంచేసింది. పదార్థాలన్నీ బాగున్నాయని తెగకొవియాడింది. మాఅమ్మకి విసుగె త్తినట్టుందిఎందుకొచ్చిందిరా భగవంతుడా అన్నట్టు సమాధానాలు చెప్పింది. ఒక్కోసారి మా నాన్నగారి మొహంలో కూడా చిరాకు, ఏహ్యతద్యోతక మయ్యాయి. జినైదామీద కూడా అమ్మకి పెద్ద సదఖి ప్రాయం ఏం కలగలేదు. మర్నాడు అంది “ఒక్థి గర్విష్టిపిల్లఃు ఏం చూసుకునో ఆ మిడిసిపాటు ఆంచి షాపుపిల్లల్లాగాక” ణు

అబ్బస్రే సీ జన్మలో (థెంచిషాపుపిల్లల్ని చూసివుండవు నువ్వుఃొ అన్నారు నాన్నగారు.

“చూడక పో తే-ఏం?”

“బేదుగావి.... అలాంటప్పుడు వాళ్ళమీద జక్డిమెంటు ఇన్వరాదు మవ్వు,”

మా యింట్లో వున్నంత సేపూకూడా జీనైదా నా వంకైనా చూడ లేదు. థోజనం కాంగానే రాజకుమారి శలవు తీసుకుంటూ మా అమ్మనీ వాన్నగార్నీ పేర్లుపెట్టి పిలిచి అంది.

“*ఏమిటో....: బొగున్న రోజులన్నీ గతించిపోయాయి. చివరికి మిగిలింది నేనూ నా బీరుదులూ-*హర్‌ లేడీషిప్‌' హు(- ఎందుకొచ్చిన హోదాలు; ఎందుకొచ్చిన మర్వాదలు చెప్పండి: తింటానికి తిండి లేవ వ్పుడు._..ఆ(-ఐతే._మీరొకరు నాపక్షం వున్నారని బావించుకోవచ్చుగా? ...-శలవు మరి....”నాన్నగారు ఆమెను పాగనంపటానికి బైటికివెళ్లారు. మరణశిక్ష విధింపబిడిన వానిలా తలవంచుకు నే నా కుర్చీలోనే కూర్చు న్నాను. జినైైదా (ప్రవర్తన నన్ను కాలరాచి నలిపి పారేసినట్లయిందిం ఆలాంటప్పుడు ఆమె వెళ్తూ వెళ్తూ వెనకటి దయాపూరితమైన ధృక్కుల్లో నావంక చూసి గబగబా రహస్యం చెప్పినట్లు “రాత్రి ఎనిమిదింటికి మా యింటికి రావాలి. తప్పకుండా రావాలిన్మీ' అనేసరికి నా ఆశ్చర్యం మీరే వూహించుకోండి. జిన్తైదా మాటలు నా మస్టిష్కంలోకి జొచ్చి అర్థ మమ్యేసరికి ఆమె గుమ్మందాటి తెల్లని రువూలు తలమీద కప్పుకుంటూ వెళిపోనే పోతోంది. .

న!

నరిగ్గా ఎనిమిది గంటలకల్లా మళ్ళీ సర్‌టౌటు వేసుకుని వాళ్ళ గుమ్మ౦ంముందు సలబడ్డాను. బైటనే బల్లమీద కూర్చున్న వృద్ధ సేవకుడు బిద్దకంగా నా నంకచూసి అంతకంటె ఎక్కువ బబ్ధకంతో నెమ్మదిగా లేచి విలబడ్డాడు, (డ్రాయింగు రూంలోంచి ఉల్లాసంగా గొంతులు వివి పిస్తున్నాయి, తలుపునెట్టి లోపలికి వెళ్లాను. అక్కడి దృశ్యం చూసి మ్రూన్సడి అలాగే నిలబడిపోయాను. గది మధ్యలో ఓ కుర్చీఖ్బద యువ రాజకుమారి ఎవరిదో మగవాని టోపీ చేతపట్టుకుని వుంది. ఐదుగురు మనుషులు కుర్చీచుట్టూ మూగివున్నారు. రాకుమారి టోపీ వాళ్ళకందించీ అందించకుండా ఆడిస్తుంటే వాళ్ళంతా కలియబడి దాన్ని అందుకువి అందులోంచి ఏదో తియ్యడానికి (పయత్నంచేస్తున్నారు, నన్ను చూడం గానే ఒక్క 'క్రేక పెట్టింది.

“ఆగండి ఆగండి. కొత్తాయన ఒకరొచ్చారు. ఆయనక్కూడా ఓ టిక్కెట్టీవ్వాలి” "

కుర్చీమీదనుంచి అతిచులాగ్గా గెంతి దిగి నాకోటు పట్టుకుని ఈడ్చుకు పోసాగింది.

“రండి. అలా నిలదిడకాలేం....ఆ(ఏవంక్డా । కొ్త మీకందరికీ పరిచయం చేస్తాను. ఈయన మా పొరుగింటివారి అన్బాయి-మాన్షియర్‌ వొన్దేమార్‌.* అవి నన్ను అందరికీ వరిచయంచేసి నావంక తిరిగి వాళ్ళనికూడా నాకు పరిచయం చేసింది.

“ఇదుగో-ఈయన కౌంట్‌ మాలెస్కీ. ఈయన డాక్టర్‌ లూషిన్‌ = కవి మైదనోవ్‌, రిమైర్డ్‌ కాప్టైన్‌ విర్మాట్సీ. . ఈయన బెలోజొరోవ్‌- ఇదినరకే తెలుసుగా :”

"లక

అందరికీ [పతినమస్కారం చెయ్యడానిక్కూడా జంకాను. ముచ్చెమటలు పోసినంతపనై౦ది....డాక్టర్‌ లూషిన్‌ను వెంటనే గుర్తు పట్టాను. మొన్నారోజున తోటలో నన్నెగతాళిచేస్తూ వెకిలినవ్వు నవ్విన "పెద్దమనిషి ఆతనేః మిగతా వాళ్ళంకా నాకుకొత్తం

“రాయండీ కౌంట్‌ గారూంమాన్షియర్‌ వాల్టెమార్‌కి కొ త్తటిక్కెట్టు

రాయండి” అంది జినైదా.

. కౌంట్‌మాలెస్కీ అందగాడే. గాని మనిషిలో కాస్త బడాయి ఎక్కువ. మంచి భావస్పోరకాలైన కళ్ళు-చక్కని ముకు్కూ-ముచ్చట గొలిపే నీచైన మీనసం-ఆతి చిన్ననోరు-తమాషా అయిన విగ్రహం మొక్తానికిః ఉచ్చారణలో కొంచెం ప్లోలీష్‌పోకడ వుంది...

“*అదన్యాయం. మాతో ఫర్‌ ఫీట్స్‌ ఆడందే ఆయన?”

“*ఆవును-ఆన్యాయం అన్యాయం” అని (ప్రతిధ్వవించారు, బెలొ జొరోవ్‌, రిమైర్తుకెఫైనుకూడా

ఈ కెప్టెన్‌ కి నలభై ఏళ్ళ వయసుంటు౦ది. మొహమంతా వికార మైన స్ఫోటకం మచ్చలు-స్మిగోలకంటే కనాకష్టంగా వంకర్లు తిరిగి పోయిన బిరుసుజుట్టు-కొంచెం దొడ్డికాళ్ళు-గుండీలు పెట్టుకోని మిలిటరీ కోటు వేసుకుని పాతకీర్తి చాటుకోడానికన్నట్టు వెనకటి భుజకీర్తులు విడవకుండా ధరిస్తూంటాడు.

“స్ట్‌... 1ఇదుగో=కీచులాటలూ-కలహాలూ ఏం పనికీరావుచెప్తున్నాం వాల్లెమార్‌ ఇవ్వాశే కొత్తగా జేరుతున్నారు మవలో. రూలు కొన్త సడ లించవచ్చుంమరేం ఫరవాలేదు. ఊ(ంకానీండింనే చెప్పినట్టు చెయ్యండి:” అవి గదమాయించింది బినైైదా. _

కౌంట్‌ పరే మీచిత్తం అన్నట్లు తల ఓసారి నంచి కౌగి తంముక్కమీద కలంతో వ్రాయసొగాడు.

డాక్టర్‌ లూషిన్‌ ఉడికిపోయాడు.

" “పోనీ మాన్షియర్‌ వాళ్లైమార్‌కు ఆట నియమాలయినా చెప్ప వచ్చా? పాపం అంతా అయోమయంగా పున్నట్టుంది ఆయనగారికి ;” అని ళూప్కారంగా నావంక తిరిగాడు.

ణి శ

“ఏంలేదు బాబూంమేమిస్పుడు ఆడుతున్నది “ఫర్‌ ఫీట్స్‌.” రాకుమూ రికి జరిమానా పడింది, లక్కీ-టిక్కెంట్టు ఎవళ్ళకొ.ప్తే వాళ్ళు ఆమె చెయ్యి ముద్దు పెట్టుకోవచ్చు. అర్ధమయిందా ?”

నామతి మరీపోయింది. ఇంకా నేను ఆశ్చర్యంలోంచి కోలుకోక ముందే జినైదా మళ్ళీ కుర్చీమీదకు. ఎగిరిదూకి టోపీ ఆల్లల్లాడించ సాగింది. మళ్ళీ అందరూ గుమిగూడి చేతులుజొచి అందుకోవడానికీ వ్రయత్నించసాగారు. వాళ్లల్లో నేనూ వున్నాను.

జీనైదా మైదనోవ్‌ను పిలిచి అంది...

“మైదనోవ్‌ 1 మీరు కవులు. టిక్కెట్టు మీకు వస్తే ఆది మాని యర్‌ వాలెమార్‌ కు వదిలెయ్యండి. ఆయనకు రెండవకాశాలు ఇచ్చి నట్టు పుంటుంది-మీ విప్వార్థత, మీ హృదయ వై శాల్యంకూడా అంద రికీ తెలుస్తుంది.”

అనరే హ్రన్వదృష్రేమోంకిళ్లు మరికాస్త చికిలించి చూస్తూ మెర నోవ్‌ నిడుపాటి జులపాలు వెనక్కి పడేట్టు తన నన్నవి కోలమొహం అడ్డంగా ఆతి తనంగా వూపాడు. అందరికంళే చివర నేను చెయ్యి పెట్టి ఒక చీటీతీసి....మడత విప్పాను. దావిమీదరాసివున్న “ముద్దు'అన్న రెండక్షరాలూ చూడంగానే నా అనుభూతులెలా వుండివుంటాయో మీఠే వూపాంచుకోండి, ఆప్రయత్నంగా “ముద్దు 1” ఆని వెళి కేక వెలువడింది నా నోట్లోంచి. వెంటనే (సతిధ్వనీలా రాకుమారి...

“వహ్వా । ఆయన గెల్బాడు $” అంటూ కుర్నీదిగింది. “నాకెంత నంతోషంగా వుందనుకున్నారు !:” ఆంటూ. నాగుండెలు. గతుక్కు మనేట్టు ఆ మధురమైన ప్రశాంత మందహానంతో నా కళ్ళల్లో కళ్లు పెట్టి చూస్తూ “మీకూ సంతోషంగానే వుందా?” అవి ఆడిగిందిం

“నాకు...” అంతకుమించి మరి మూట పెగల్లేదు నాకు,

బెలొజోరోవ్‌ నా చెవిదగ్గరకొచ్చి “నీ చీటీ అమ్మేస్తావా వేను కొంటాను ? నూరు రూబుల్స్‌-రెడీకాష్‌ :” అవి హోరు పెట్టాడు.

ఖ

ఆవ్వుడు నేనతనివంక చూసిన చూప్పలోకి అరత అనహ్యుమూ, ఛీక్కారమూ ఎలా వచ్చాయో నాకే తెలీదు. పానం మనిషి 'మవసులో మాడిపోయి వుండాలి. నాచూపు చూని జిన్తైదా చప్పట్లుకొట్టి 'కహవబాస్‌" *“శహబాప్‌' అని అభినందించింది.

లూషిన్‌ అన్నాడు.

“ఆడదేం లాభంలేదు. రూలంపే రూలే. ఊ(-ఒక కాలిమీద మోకరిల్లండి మాస్ట్షియర్‌ వాల్లెమార్‌ ! ఆది మా పద్ధతి” _

జినైదా వచ్చి నాముందు నుంచుంది. నన్నింకా బాగా చూడ టానీకా అన్నట్టు తలకాస్త ఓపక్కకీ వాల్చి విలబడి అతి హుందాగా బేయి జాపింది. నా కళ్ళకు చీకట్లుగమ్మినట్టయింది. ఒక కొలిమీదనే మోకరిల్లుదామనుకున్నానుగావి తబ్బిబ్చై రెండు కాళ్ళమీడా మోకరిల్లాను. ఆతి కంగారుతో ఆమె హస్తాన్ని నా పెదవులతో ఎలాగో అలా స్పృశించాను. నా కంగారులో ఆమె వేలిగోరు నా వాసికమీద గీరుకు పోయింది కూడానూ. _

“దాలు-చాలు-ఇహలేవండి” అలిటూ లూషిన్‌ నా చేయ్యి పట్టుకు లేవదీశాడు.

ఆట మళ్ళీ సాగింది. జీనైదా నన్ను తన పక్కనే కూర్చోబెట్టు కుంది, అబ్బఎటువంటి జరిమానాలు నృష్టించేది; తను సృష్టించిన జరిమానా ఓసారి తనకే తగిలింది. దాని (పకొరం అమె ఒక “'స్మతి చిహ్నం"లా నటించాల్సివచ్చింది, తనకి పీఠంగా విర్మట్స్కీవి ఎన్ను కువి బోర్లదిక్కలా పడుకోమని తాబేలులా తల బుజాలమధ్యకు కుంగి౦ పించింది. ఆనుకణమూ గది నవ్వులతో (పతిధ్వవించిపోయింది. నానా గోలఎఅల్లరి; ఈ అల్లరి, గోల, విశ్చంఖలమైన విహారం, కొ త్తవాళ్లనెనా లేకుండా అతి దో స్తీగా వ్యవహరించడం-ఇవన్నీ నాగరికత, సభ్యత ఆనే అనరోధాలమధ్య కాన్త గొప్పయింట్లో (ప్రశాంత ఏకాంతంలో పెరిగిన నా తలకెక్కిపోయాయం'కే ఆశ్చర్యం ఏముంది ? వైన్‌ తక్రాగినట్ల్టు కైపెక్కిపోయింది నాకు. మిగతా అందరికంపే నిగ్గరగా అరవడం

జ

నవ్వడం (ప్రారంభించాను. చివరికి నాగోల మరీ ఎక్కువై పక్కగదిలో ఎవరో ఆఫీసరుతో సం(ప్రదిస్తున్న వృద్ధ రాజపమారికూడా లేచివచ్చి ఏమిటి సంగతి అని ఆడగాల్సివచ్చింది. ఐనాకూడాం “ఫికరులేదం"టారు చూడండి-ఆలావుంది మన పరిస్టితి. కొందరు వేళాకోళంగా. ఏదో వాగారు-కొందరు మొహం నల్లగా పెట్టుకు చూశారు. ఐనా ఆమజాలో ఆవ్వేం లెక్క జెయ్యలేదు నేను. జినైదామటుకు నన్ను (ప్రత్యేకిస్తూనే పుంది. తన పక్క వదలనియ్యలేదు నన్ను. ఓసౌరి నాకో జరిమానా పడింది. జిన్నైదా నేనూ పక్కపక్కనే కూర్చుని ఒకకే సిల్కురుమాలు మాయిడ్దరిమీదా కస్పుకుని నా “రహస్యం” ఆమెకు చెప్పాలి. మాయిద్దరి తలలూ ఆ పరిమళభరితమైన కమ్మని స్వచ్చమందారంలో ముణీగిపోయి నప్పుడుంఆ మందారంలోంచి ఆమె నేేశ జ్యోతులు అంత చేరువలో అంత స్నిగ్ధతతో వెలిగిపోయినప్పుడు-ఆమె యూర్చులు వెచ్చగా చమ్మగా నా ముఖానికి సోకినప్పుడుం-ఆమె దంత ముత్యాలు మెరిసిపోయి నప్పుడు-ఆమె కుటిలాలకలు నా మేము తాకి గిలిగింతలు పెట్టినప్పుడు... ఆ మధుర భాొవాలుంఆ దివ్యస్మృతులు నే నెన్నటికీ మరువలేను. నా వోరు కట్టడిపోయింది. జినైదా ఆతి విన్నాణంగా నిగూఢమైన మంద హాసంచేసి రహస్యంగా అందిం*ఊం ?” .

విషమానస్తలో పడ్డాను నేను. సిగ్గు ముంచెత్తుకొచ్చింది. నేనూ చేతకాక నవ్వి ఊపిరి విగబట్టుకుని తల పక్కకు తిప్పేసుకున్నాను....

అపూట ఎన్ని ఆటలాడేమోంఎన్ని కొంచెపనులు చేశామో లెక్కలేదు. కొంత సేపు పియానో వాయించాం. పాటలు పాడేం. నృత్యం చేశాం. విర్మట్స్కీకి ఎలుగుబంటివేషం వేని మేమందరం జిప్పీలమై అతనిచేత ఉప్పునీళ్ళు తాగించాం. కౌంట్‌మాలెస్కీ 'పేక్ళటిక్కులు బోలెడు చూపించాడు. ఓసారి పేక కలిపి తురుపు ముక్కలన్నీ తనకు పడేట్లు పంచాడు. ఆతవి (ప్రతిభకు లూషిన్‌ తెగ అభినందించాడు. కవి మైదనోవ్‌ తన కొత్త కావ్యం “ఖూవీకోర్‌ లోంచి కొన్ని భాగాలు వినిపించాడు. త్వరలోనే దాన్ని అచ్చొత్తించి నల్లటి బైెండుమీద నెత్తురు లాంటి ఎలజ్జ అక్షరాల్లో పేరు రాయించి (ప్రచురించటోతున్నాడట. రాజ

త

కుమారితో మాట్లాడ్డానికి వచ్చిన ఆఫీనరుగారి టోపీ లాక్కుని ఆయన చేత *కజాఛాక్‌” నాట్యం చేయించిగాని ఇవ్వలేదు. వృద్ధ సేవకుడు వాని "ఫేట్‌ నెత్తిన ఆడవాళ్లటోపీ పెట్టి జిన్తైదా మగటోపీ పెట్టుకుంది........ అబ్బ-ఎన్నస చెప్పను ? బెలొజొరోవ్‌ మాతం ఒంటికంటి రామలిం గమైపోయాడు. చీటికీ మాటికీ మూలజేరి (భుకుటి బిగించి చిరచిరలాడు తూండేవాడు.మధ్యమధ్య వున్నట్టుండి ఆతని మొహం కందగడ్డలా ఆయి పోయికళ్ళు చింతనిప్పులా మండిపోయేవి. అప్పుడు మవిషివాలకంచూ స్తే ఏక్షణాన మాఅఆందరిమీదా విరుచుకుపడి చేత్తో నెట్టిపారేస్తాడా అన్నట్టుం డేవాడు, కౌని రాకుమారి “తస్పని తర్షని ఆదిస్తూ ఆతనివంక చూపే సరికి వెంటనే పిల్లిలాగా మళ్ళీ మూలజేరేవాడు.

కొంత సేపటికి విసుగు పుట్టింది. నీరసం అనిపించింది. ఆటలూ పాటలూ చాలించి కాస్సేపు విశ్రాంతి తీసుకున్నాం. పదకొండు గంట లవంగానే భోజనాలు వడ్డించారు. ఎండు జున్ను-కోల్స్‌ వె (పూర్ణముల వంటి ఒకరకం వంటకం)ంముక్కలు ముక్కలుగాతరిగిన పందిమాంనం అన్నీ దివ్యంగా వున్నాయి. కాని వైనుమాతం ఒక్క సీసాయే ఉంది. అదికూడా ఏదో ఎట్జటి పెయింట్‌ వాపన కొ డో ౦.ది. ఎవళ్ళూ ముట్టుకోలేదు. దాన్ని. ఆనందంతో సోలిపోకూ వాళ్ళ యింట్లోంచి భైటికి వచ్చాను. వస్తూండగా జనైదా నా చెయ్యి పట్టుకుని నమ్మదిగా అదుముతూ నిగూఢమైన ఆ మందహాసం మళ్ళీ చేస్తూ “గుడ్‌బై” ఆంది.

వేడెక్కిపోయిన నా మొహంమీద చల్లవి రాత్రిగాలి నృత్యం చేసింది* నల్లని మేఘాలు అనుక్షణమూ రూపం మారి [క్రమక్రమంగా పెద్దవి కాసాగాయి. గాలితెరలు నృక్షశాఖాంతాల్ని ఊపిపారేస్తున్నాయి. ఆకాశంలో ఎక్కడో దూరాన ఉరుము చిరుకోపంతో ఘూర్జిల్లసాగింది.

దొడ్డిగుమ్యాన మాయింట్లో దూరి నాగదికి వెళ్ళొను. దోవలో నేలమీదపడి నిద్రపోతున్న నా సేవకుణ్తి దాటిపోవడంలో వాడు లేచి మా అమ్మ చాలా కోప్పడుతోందని చెప్పాడు. నే నింటికి రాగావేతన దగ్గిర హాజరు కమ్మవడట గాని మా నాన్నగారు పద్దన్నారట. అంత

తికి

వరకూ నేనెన్నడూ మా అన్ముకు నమస్కారంచేని అవిడ దీవెనలు

పొందకుండా నిద్రపోలేదు. సరేంఇస్పుడు చెయ్యగలిగిన దింకేంబేదు. నేము బట్టలు మార్చుకుని వడుకుంటానవి వాడితో చెప్పి దీపం

ఆర్ప్బేశాను....కాని నేను బట్టలూ నూర్చుకోలేదు-నిదాసో లేదు.

. ఓ కుర్చీలో కూలబడి ఏదో మంతంచేత ముగ్గుడనై పోయివట్లు అలానే చాలాసేపు కూర్చుండిపోయాను. .ఏదో నూతనమైన అనుభూతి, పుధురమైన భావం నన్నావరించింది. గాడమైన ఉచ్చాాన నిశ్వాసాలతో చుట్టూ కలయజూస్తూ ఏదో జ్ఞాపకం వచ్చినప్పుడల్లా విళ్శబ్దింగా నవ్వు కుంటూ విశ్చలంగా కూర్చున్నాను, మధ్య మధ్య "నేను _పేమలో పడి పోయాను-_పేమంపే ఇలా వుంటుందన్నమాటః:" అని అనుకున్నప్పు డల్లా నా గుండెలు రుల్లునునేవి. నా వొళ్ళంతా చల్లబడిపోయేది. జినైదా ముఖారవిందం నాకళ్ళముందే ఆడుతూవుంది-ఆ అర్ధంకాని చిరునప్వుతోం అనురాగంతోంఆలోచనతో-ఏదో ప్రశ్నిస్తున్నట్లు అపాంగంగా నావంక చూస్తూ....చివరకెల్లాగో లేచి అడుగుల్లో అడుగులు వేసుకుంటూ అతి జా(గత్తగా మంచం ఎక్కి బట్టలు మార్చుకోకుండానే నెమ్మదిగా పక్క మీద నడుం వాల్చాను. ఏమాత్రం తొందర పడ్డా నాలో ఆంచులదాకా వున్న దేదో తొణికిపోతుందని భయపడ్తట్టున్నాను....

పడుకున్నా నన్నమాపేగాని రెన్స వాల్చ్బలేదు. మళ్ళీ ఏవో న్మృతులు గదిలోకి తొంగి తొంగి చూడసాగాయి. నేను లేచి కిటికీవంక చూస్తూ కూర్చున్నాను. తుఫాను....! అవునుంతుఫానే. ఎక్కడో దూరంగా....ఉరుములై తే వినిపించడం లేదుగాని-ఆకాశాన ఆ మూల మెరుపులుమా(త్రం ఎడతెరిపి లేకుండా అస్పష్టంగా మెరుస్తున్నాయిం మెరవటంకూడా కాదు-వచ్చీరానట్టు కవిపించిపోతున్నాయి,. నేను పక్క మీదనుంచి దిగి కిటికీదగ్గరకు వెళ్ళి తెల్లవారేదాకా అక్కడే విలబడ్డాను ఎ: ఓక్క్‌ం తణంకూడా ఆగకుండా మెరుపులు వస్తూ పోళూనే వున్నాయి. రష్యన్‌ జానపదులు *పిచ్చికల రాత్రి అంటారు చూడండింఆలాంటి ర్యాతి ఆది. మూగవోయిన ఇసుకదిబ్బవంక, వెస్కష్నీ గార్జెన్స్‌లోని రూపరవాత మైన ఛాయలవంక్ష. మెరుపుమెరుపుకీ

థి4

వణికిపోతున్నట్లున్న దూరస్థభవన వురోభాగాలవంకచూస్తూ నీలబడ్డాను.... చూప్పలు మరల్చుకో లేకపోయి విలబడ్డాను అ విళ్శబ్ద విద్యుత్కాంతులూ, ఆ అణిశమణిగిన దివ్యప్రకాశమూ, నాతో (ప్రాదుర్భవించి వరుగుల 'సిడుతున్న ఉరువళ్ళకు సమాధానాలుగా తోచాయి. మళ్ళీ మరో రోజు [ప్రారంభమౌతోండి, ఉదయారుణకాంతి ఎక్కువై నకొద్దీ మెరుపుల వెలుగు వన్‌వాడి చివరకు విర్మోహమైన ఆగామిదివకాంతిలో అదృళ్య మైపోయింది....

నా అంతః (పజ్వలనంకూగా సన్నగిలి, అమితమైన నీరసమూ, విశ్చృలత నన్నావహి౦చాయి....కావి జినవైదా స్వరూపం౦ంమటుకు నన్నింకా విడనాడలేదు. కళ్ళల తటాకంలోంచి లేచి వచ్చిన హంసలా ఈసారి అమె ఆకారం తన వికారపరినరాలను విదలించుకువచ్చినట్లు అతిలోకో పౌందర్యంతో భాసిల్లుతోంది. విద్రాభరంతో కళ్ళు మూస్తున్న నేను మళ్లీ నురోపారి (ప్రగాఢమైన భక్తిశ్రద్దలతో ఆమెముందు సొష్టాంగవడ్డాను....

ప్వాధీనం తప్పని ఉదేకాలుంగొం కె త్తని శబ్దాలు-ప్రగాఢసంచలిత మైన హృదయపు సొౌమ్యుత, ప్రశాంతిం్యపధమ పేమ విరాజమాన విద్యు జ్ఞ్యోతి-ఎక్కడున్నారమ్మా మీరంతా ఇప్పు డెక్కుడున్నారు ?

రి

తెల్లవారి నేను *టి'కీ కిందకు దిగిరాగానే దూ అన్ము చివాట్లు "పెట్టింది. నేను భయపడ్డంత ఇదేం లేదుగాని కిందటి రోజక్కడ జరిగిన వంగతులన్నీ చెప్పమంటూ కూర్చుంది. నేనూ చాలా వివారాలు వదిలేవి పాధ్యమైసంత అమాయకంగా ఆతిళ్లప్తంగా చెప్పాను.

“ఐనా వాళ్ళతో మనకేమిటీ? వాళ్ళచుట్టూ తిరగాల్సిన అవనరతి వీకేంలేదు. పరీక్షలు దగ్గరకొస్తున్నాయ్‌-నీ చదువేదో నువ్వు చదువుకో ఆంది అన్ను, . "

ణ్‌

నా చదువుమీద మా అమ్మకున్న (శ్రద్ద ఈ రెండు మాటలూ దాటి అవతలకు పోదని నాకు తెలుసు. అందుకే అనవసరంగా ఆవిడతో వాదం పెట్టుకోలేదు నేను. కావి *టీ' ఆయిన తర్వాత మా నాన్నగారు నా చేతికి తనచేయి కలిపి అలా తోటలోకి లాక్కుపోయి జెసీకిన్ల యింట్లోనే చూసిన (ప్రతి విషయమూ చెప్పించారు నాచేత.

మా నాన్నగారికి నామీద దాలా విచిత్రమైన (ప్రభావం వుంది. వా చదుపుసంధ్యలమీద ఎప్పుడూ ఆస్రే శ్రద్ద తీసుకోడు = ఎప్పుడూ పల్లెత్తుమాటకూడా అనడు సన్ను. నా యిష్టాయిష్టాల్ని మన్నించేవాడు,

ఆ మాట వాడవచ్చో వాడరాదోగావి-నన్ను మర్యాదగా కూడా చూసే వాడు....కాని ఎప్పుడూ అంత రంగంలోకి మటుకు రానిచ్చేవాడుకాదు. వేనాయన్ని (పేమించాను ఆయన్ని చూసి గర్వపడ్డాను. మూ ర్రీభవించిన పొరుషే యాతిశయంగా పంభావించాను. నన్నెస్పుడూ బారెడు దూరంలో వుంచుతాడన్న గుంజాటనొక్కటి నా మనస్సులో లేకపోతే ఆయన్ని నేనెంత పూజించేవాణ్లో చెప్పలేను. ఆయన తలుచుకోవాలేగాని ఒక్క మాటతో ఒక్క పైగతో తనపై అంతులేని విశ్వాసాన్ని కలిగించగలడు, అటువంటి సమయాల్లో నా హృదయం పొంగి మనసు విప్పి మాట్లాడే ప్తాను....మళ్ళీ అంత ఆకస్మికంగానూ నన్ను దూరంచేసి పారెయ్య గలడు, మనిషి అలాంటప్పుడు పరాభవించబడ్డట్టు బాధ పడతాడుంమనసు గాయపడే పరాభవంకొదు గాని ఎంత సున్నితంగా మృదువుగా దూరం చేసినా ఆది వరాభవమే నవిపిస్తుంది....ఆయనలాలన ఎంత ఆకస్మికమో ఆయన విముఖతకూడా అంత హధాత్సంభవమే....

, ఈశర్వాత తర్వాత మా నాన్నగారి స్వభావంగురించి ఆలోచించి నవ్వ్సుడల్లా నేనూ-మా గృహ విషయాలే కాక ఆయన ఆలోచించాల్సినవి వేరే టోలెడున్నాయనే నిర్ణయానికి వచ్చేవాణ్తి. ఆయన మనసు వేరే వాటిల్లో లగ్నమైవుండేది. అవన్నీ కరువుదీరా అనుభవించేళారు. చేతి కందింది అనుభవించు. ఆంతేకౌని నువ్వుమాత్రం దేనికీ లొంగిపోకు. జీవితమంటే-నీకుమాత్ర మే నువ్వు స్వాధీనుడువు కావడమని ఓసారి అన్నారాయన మరోసారి వయసొచ్చిన తర్వాత నేను డెమో[క్రాటుగా

తం

మాట్లాడుతూ ఆయనముందే స్వేచ్చ = స్వతంథకం గురించి మాట్లాడ టోయాను. అప్పుడాయనన్నారు.' స్వేచ్చ! మనిషికి స్వేచ్చ నియ్యగలి గింది ఒక్క కే ఒక్కటుంది. అదేమిటో తెలుసా ?"

, “ఏమిటది ః"

“సంకల్పం! న్వకీయమైన దృథసంకల్చ్పం! ఏ స్వేచ్చా ఏ న్వత౧(త్రమూ ఇవ్వదేని శక్రినికూడా ఇవ్వగలదది 1 ఆసలు నీక్కావలి పిందేమిటో తెలుసుకోవడం నేర్చుకో బాబూ-అసప్పుడే నువ్వు స్వతం్య్యతు డవై ఇతర్లను కూడా ఆదేశించగల సమర్దడవౌతావు;"

మా నాన్నగారి ముఖ్యోధ్దేశం “బ్రతకడం. నిజంగా “టబ్రకికాడు" కూడానూ ఆయనం “బతుకు తానాన్లుకాలం ఆనుభవించలేనని ఆయనకు ముందే తెలుసునేమో... నలఖై రెండోయేట మరణించారాయన.

జెసీకిన్ల ఇంట్లో జరిగిన కార్యక్రమం యావత్తూ ఆయనకు నవి ప్తారంగా విసపించాను. ఎక్కడో చూస్తూనే చెప్పిందంతా విన్నారాయన, మధ్య మధ్య నావంక తమాషాగా చూసి చిన్న చిన్న (పశ్నలేస్తూ ఒకటి రెండు సార్లు నవ్వాచ్చి నవ్వారు కూడానూ. ముందు. నేను జినైదా 'సేరెత్తడానిక్కూడా భయసడ్డానుగాని పోను పోను పట్టలేక ఆమెను గురించి తెగ పొగిడాను. ముందాయనా తనలోతాను నవ్వుకుని తర్వాత కాస్త ఆలోచనాపరాయణుడైై. ఒళ్ళు విరుచుకుని బెంచీమీదనుంచి లేదాడు.. -

ఇంటిదగ్గరనుంచి బయలుదేరేటప్పుడు గుర్రం సిద్ధం చెయ్య మన్నాడుంనాకు జ్ఞాపకం వుంది,

“వేన్తూ రానా నాన్నగారూ?” అనడిగాను. ॥

ఆయన ముఖంలో మళ్ళీ యధ్యావకారం స(పేమనిర్లక్ష్యభానం వచ్చేసింది.

“వొద్దు. కొవాలంశే నువ్వాక్కడివీ వెళ్ళు. నాకు గుురం అక్క న్లేదనికూడా వాడికి చెప్పు.” అంటూ ఆయన నన్నక్క-డే వదిలేసి

క న!

ఉల్లాసంగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయారు. గేటుదాటి కమచూపుమేర దాటిపోయేవరకూ నా చూపులు ఆయనను వెన్నంటే వున్నాయి. కంచె అవతిలనుంచి ఆయన టోపీ కవిపిస్తూనే వుంది. ఇంకొంచెం దూరం నడచి ఆయన జెసీకిన్ల ఇంట్లో (్రవేశంచడంకూడా చూశాను. _

దగ్గిర దగ్గిర ఓ గంటసేపు ఉన్నారక్కడ. అక్కణ్ణుంచి బైటి కొచ్చి సరాసరి వూళ్లోకి వెళ్ళిపోయి సాయంత్రానికిగాని ఇంటికి రాలేదు మళ్ళీ,

మధ్యాహ్నం భోజనాలయ్యాక నేనూ జెసీకిన్త ఇంటికి వెళ్లాను. (డ్రాయింగ్‌ రూంలో వృద్ధరాజకుమారి ఒక్కతే వుంది. నన్ను చూడం గానే చేతిలోవున్న సూదితో తలమీద ఓసారి గోక్కుని “ఓ దరఖాస్తు కాపీచేసి పెట్టగలవా" అవి ఆడిగిందిం

“తవ్పకుండానూ” అంటూ ఓ కుర్చీ అంచుమీద కూర్చున్నాను,

“ఆక్షరాలు కస్త పెద్ద పెద్దవి రాయాలి సుమా....ఈ పూట పూర్తిచెయ్యగలవా?ొ అంటూ రవ్వంత సందులేకుండా బిరికేసిన కొగి ఈం ఒకటందించింది.

“ఆలాగేంఈ పూపే చేసేస్తాను" ... వక్కగది తలుపులు ఓరగా తెరుచుకుని జివైదా తొంగిచూసింది. ఆమె మొహం వివర్షమై ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్టువుంది. తలకూడా సరిగా దువ్వుకోలేదు-నావంకచూసి మళ్ళీ నెమ్మదిగా తలుపు మూసేసింది.

“జినా! బీనా [....ఓ జినా $” ముసలావిడ కేకలుపెట్టిందిగాని జినైదా బదులుచెప్పలేదు. నేనావిడ దరఖాస్తు తీసుకుని ఇంటికివెళ్ళి ఆసాయం[క్ర0 అంతా దానిమీదే కూర్చున్నాను.

త

ట్ర

ఆరోజునుంచే నాలో మోహం (వకోపించింది. జీవితపవథంలో కొత్తగా అడుగు పెట్టినవాడిలా వున్నాయనుకుంటాను నా మనోలావా లన్నీ. నేను వర్థి యువకుణ్ణీమాత్ర మే కాదు = (య్రేమికుణ్ణీకూడానూ | మోహంతోపాటు నా కష్టాలూ బాధలూకూడా అనాటినుంచే (ప్రారంభం, జినైదా ఒక్క కణం నాకు కనుమరుగై తే తపించిపోయేవాణ్ణి. ఏమీ తోచదు=-రోజంతా ఆమెనుగురించే నా ఆలోచనంకొ....ఆమె కనిపించ నవ్వుడు పరితపంచిపోయినమాట వాన్తవమేగావి ఆమె సామీషస్యంకూడా నన్నంతగా అలరించలేదు. నా పనికిరానితనం నాకు గోచరించింది. నాలో ఈర్ష్య జనించింది. చిరాకు ఎక్కువైంది. ఐనా ఏదో దుర్నివార్యమైన శక్తి నన్నామెదగ్గరకు లాగుతూనేవుంది. వాళ్ల గుమ్మందాటి లోపలికి అడుగు పెట్టినస్పుడల్లా గుండెలు కమ్మగా రుల్లమనేవి, నేను తన్ను (ఢేమిస్తున్నట్టు జినై దాకు త్వరగానే అర్ధమైపోయింది. అసలా సంగతీ దాచిపెట్టడానిక్కూడా నేనేం (ప్రయత్నించలేదు. నా మొహం చూపి ఆమె నవ్వుకునేది-వెక్కిరించేదింతెలివితక్కువ వెధవకింద కస్టేసేదిం ఏడిసించుకుతినేది. మరొకరి అమేయ ఆనందానికిగాని సపగాఢ దుఃఖభా వికిగావి ఏకైక మూలం కావడం అనేది చాలా మధురమైన విషయం, దానికితోడు మైనాన్ని మలచినట్లు మలచేది జినైదా నన్ను. కొని ఆమెను గేమిస్తున్నవాణ్ణి నేనొక్కణ్నేకాదు. ఆ యింటికొచ్చే _పతి మనిషీ ఆమెనుగురించి (పలాపించడమే. ఆందర్నికూడా తన కౌళ్ళముందు వడేసి వుంచేది. వాళ్ళలో ఆశలూ అపార్థాలూ రేకెత్తించి ఆందర్నీ తన చిటికెన వేలిచుట్టూ తివ్వడమంకే మంచి సరదా ఆమెకి. వాళ్ళు

కూడా (వతిఘటించే (పయత్నమైనా చేయకుండా ఆమె చెన్ను చేతలకు సంతో షపూర్వకంగా తలయొగ్దేవాళ్ళు. సోల్లాసమైన ఆమె పొందర్యంలో ముందూ పెనకా చూడని తొందరబాటు, మితిలేని టక్కులూ, ఆతి నిరాడంబరతతోబాటు ఆస్వాభావీకత, (ప్రశాంతతోనాటు పాశవిక ఉత్సాహదీప్తీ చాలా తమాషాగా పెనగొవి వున్నాయి. ఆమె పలికిన (వతి పలుకులోనూ, వేసిన ప్రతి ఆడుగులోనూ, (ప్రతి కదలికలోనూ కూడా ఏదో లావణ్యం తారట్లాడుతున్నట్టుండేదిఏదో విచిత్రశ క్తి వభ వించేది. అనుక్షణం మారిపోయే ఆమె ముఖకవళికలు మరో విచిత్రం. హఠాత్పరిహాసం, ఆలోచన, "ఆసక్తిఏభావమైనా ఇళ్లు వుట్టిడడగల ముఖం. ఆమె కళ్ళల్లో, పెదవులపై బద్ధ విరుద్ధమెన భావాలు ఎండా కాలపు గాడ్పుల్లో మేఘాల్లా అతి చులాగ్గా, అతి శీఘంగా పరస్పరం 'వెంటాడి తరుముతూంటాయి.

ఇస్పుడామెచుట్టూమూగిన భ్యటాజుల్లో అమె కనవసరమైన వాళ్ళు ఎనరూ లేరు ఆమె పెంపుడు పశువు బెలోజొరోవ్‌ ఆమెకోనం విస్పుల్లో దూకమన్నా సంసిద్ధుడేగదా।; తన శక్తి సోమతలేవీకూడా ఆలోచించక మిగతావాళ్ళంతా సరదాకోసం తిరిగేవాశ్ళేనంటూ మాటి మాటికీ ఆమె పాణిగ్రహణం కోరుతూండేవాడు. మైదనోవ్‌ ఆమెలోని భావోగదేకానికి నమాధానమయ్యాడు. సామాన్యంగా చాలామంది కవు ల్లాగే అతనుకూడా వస్తుతః నిరుుదేకి అయినా తానామెను పూజిస్తున్నట్టు ఆమెకుంబహుశః తన అంతరాత్మకుకూడా-నమ్మాకంగా చెప్పజూసే వాడు, ఎంత తెచ్చిపెట్టుకున్నా నిష్కపటమైన పారనళ్యంతో అంటూ పొంకతూలేని కవిత్వ ధారాపాతంలో ముంచె శ్తేవాడు. అతనిపై కాస్తో కూస్తో జాలివున్నా జినైదా అతన్నికూడా కాస్త హేశనగానే చూపేది.అతని కవిత్వం విని వివి చివరికివాతావరణంలోని కలుషత్వం ఫపోవడాని కంటూ-పుష్కి.న్‌ కావ్యాలేమైనా చదవమంటూండేది. తోటి మనుషులంటే ఎంత ద్వేషమున్నా డాక్టర్‌ లూషిన్‌ మటుకు ఆమెను అందరికంటే బాగా అర్హంచేసుకున్నాడు. ఆందరికంకే ఎక్కువగా (పేమించాడుకూడానూ: ఆమె ఎదట వున్నా లేకపోయినా తను తిట్టదలచుకున్నది తిట్టిగావి

టి

వూరుకోడు. ఆతనంకశే ఆమెకు ' గౌరవంకూడా వుంది. ఐనాకూడా ఆతన్ని దయదలిచి వదిలేదికొదు. ఆతనూ తన కీలుబొమ్మల్లో ఒకడని ఆమె గర్వం. ఓసారి నా మెదురుగుండానే ఆతనితోఆందిం' అవునండీ తనరన్నట్టు నేను కులుకులాడినే-నాకు హృదయం లేదు-నటన నా న్వభావం । సరేంమీ చెయ్యి ఇలా అంగివ్వండి. పిన్నీసుపెట్టి గుచ్చు తాను, మీకు నెప్పి పుడుతుంది. అవమానమేస్తుంది. ఐనా మీరు మంచి వారుం.మంచితనంకొద్టీ నవ్వుతారు । నవ్వరా సత్య సంధులూ $?' లూషిన్‌ మొహం పక్కకు తిప్పేసుకున్నాడు. పెదవి కొరుక్కున్నాడు. 'చివరికి చెయ్యిజాచి ఆందించాడు. జిన్టైదా పిన్నీసుపెట్టీ గుచ్చింది.అతను నిజంగా నవ్వాడు.... 46 2262 ఆమెకూడా నవ్వుతూ పిన్ను ఇంకొ బాగా నొక్కి౦ది ఆతని కళ్ళల్లో తే చూస్తూ. ఆమె చూపుల్నుంచి తప్పించుకోవాలని తెగ వ్రయత్నంచేళాడు గాని లూషిన్‌ = లాభంలేక పోయింది... .... 4.

కౌంట్‌ మాలెస్కీకీ ఆమెకూ వున్న సంబంధం నా కనలే అర్ధంకాలేదు. మవిషి బాగానే వుంటాడుం-చలాకీతనం, తెలివితేటలూ అన్నీ వున్నాయి. ఐనా పదహారేళ్ళవాణ్ణీ నాకే అతనిలో ఏదో కృథత్రిమత కనిపించేది. జినై దాకు ఎందుకు గోచరించలేదో నా కాశ్చర్యంవేసింది, ఏమో-ఆమె తెలిసికూడా వూరుకుందేమో । ఆమె చదుపు సంధ్యలలోవ లోపాలు, ఆమె విచి్యిత స్నేహితులు, ఆలవాట్లు. ఇంటిలోనిదార్మివ్యము. ఆల్లకల్లోలమూ, విశ్చంలల స్వేచ్చ, తనచుట్టూ చేరినవారందరికం కే తాను మిన్న అనే విరగబాటుకనం అన్నీ జేరి ఆమెలో అదోరకమైన తిరస్కారభావ౦తో కూడిన విర్లక్ష్యన్ని పెంపొందించాయి. నైతికంగా కూడా ఆమె మనసు కొజడువారిపోయింది.... .... ....

మాలెస్కీ నెమ్మదిగా నక్కలా పక్కనకేరి ఆమె. కుర్చీమీద వేలబకి ఆమె చెవిలో ఏదో గుసగుసలాడినప్పుడల్లా-ఆమె చేతులు కట్టు కువి చిరునవ్వుతో గంభీకంగా అతనివంక చూస్తూ తల అడ్డంగా వూడి నప్పుడల్లా నామటుకు నాకు రక్తం వుడికిపోయేది.

“కౌంట్‌ మాలెస్కీని ఏందుకు రానిప్తా రిక్కడికి ? అవి అడీగే శానుకూడానూ ఓసారి,

“*ఆతవికెంత ముచ్చమైన మీసం వుందో చూశావా ?.... అవున్లే పీకదేం తెలీదింకా.” మరోసారి తనంతటకానే ఆంది.

“నే నతన్ని (పేమిస్తున్నాననుకుంటున్నారేమిటి ఖర్మ? స్చ్‌.... నేను మెచ్చుకోలేని మనిషిని నేనెన్నడూ (ప్రేమించలేను. నన్నెదిరించ గల మనిషి కావాలి నాకు, నా యిష్టాన్ని కాదనగలవాడుకావాలి. కాని దేవుడిదయవల్ల అలాంటివాడు దొరకడం ఆసంభవంలే 1”

“అంపే-అసలు మీరెవళ్ళ్శనీ కూడా ప్రేమించరా ౪?

"మిమ్మల్ని (పేమిస్తూనేవున్నాగా । ఏంం(ప్రేమించడంలే 1 ఈన చేతి జోడుతో నా ముక్కుమీద కొడ్తూ అంది,

అవను...విజమే...జినై దాకు నేనొక విదూషకుణ్ణయ్యాను. మూడు వారాలపాటు వరసగా ప్రతిరోజూ ఆమె దర్శనం చేసుకునేవాణ్ని. ఆమైతే మాయింటికామ్రేసార్ల రాలేదుగాని వచ్చినప్పుడల్లా ఆతి మర్యా దగా, అతి వినయంతో అచ్చం రాజకుమారిలాగా (పవర్షించేది. ఆమెను చూస్తుంకే నాకు సిగ్గు ముంచెత్తుకొచ్చేది. మా అమ్మగారి ముందెక్కడ బైటపడిపోతానో ఆని భయం. జినైదా అంటే సరిపడని మా అమ్మ మా యిద్దర్నీ కళ్ళల్లో వత్తులేసుకుని కవి'పెడుతూనే వుండేది.

మా నాన్నగారినిచూసి నాకంత భయంలేదు. ఆయనా అంతగా వట్టించుకోలేదు, జినై దొతోకూడా ఎప్పుడోగాని ఓమాట మాట్లాడేవాడు కాదు. చదువూ నంధ్యా మానేశాను. స్వారీ, షికార్లూ అసలేలేవు, కాలు కళ్దేనిన కోడిలా ఆ పొరుగింటి చుట్టూ తిరిగేవాణ్నీ ఎప్పుడూ. అనలు సాధ్యమైతే ఎప్పుడూ అక్కడే వుండిపోయేవాణ్జి కూడానూ, కొని

.. మా అమ్మ గొణుగుతూవుండేది. ఒక్కోసారి బివైదాయే నన్ను బల వంతాన ఇంటికి పసంపించేసేది అలాంటప్పుడు ఇంటికిపోయి. గదిలో తాళం వేసుకుకూర్చునేవాణ్ణీ లేకపోతే మా తోట మారుమూలకు వెళ్ళి పోయి కూలిపోయే గోడ యెక్కి కాళ్ళు దిగజార్చి ఆడిస్తూ శూన్యం

శీలి

లోకి చూస్తూ కూర్చుండిపోయేవాణ్ణి. దుమ్ముకొట్టుకొనిపోయిన దూల గొండ్‌ మొక్కలమీద తెల్ల సీతాకోకచిలుకలు బద్ధకంగా ఎగిరేవి ఒంటరిపిచ్చుక ఒకటి ఎక్కంణ్ణుంచోవచ్చి పగిలిపోయిన ఇటుకరాతి మీద వాలి గ్నిరున తిరుగుళూ తోక ముడుస్తూ విస్పుతూ చిరాకు పుక్షేట్టు కిచకిచ లాడేది. చెట్ల చిఠారు కొమ్మలమీంచి కాకులు నావంక అను మానంగా చూసేవి. ఒక్కోసారి డాన్నాయ్‌ మఠంలోంచి (ప్రశాంత మైన విళ్శద్దాన్ని చీల్చుకుంటూ వచ్చి చర్చిగంటలు నా చెవుల్లో పడేవిం అసిర్జిష్టమైన భావో(దేక మేదో గుండెలు నిండి వెల్లవలై పారగా కదలలేక అలానే అంతా చూస్తూ వింటూకూర్చుండిపోయేవాణ్ణి. సుఖం, దుఃఖం, ఖేదం, ఆనందం-జీవించాలని ఆళ,జీవితమంపే భయం-అన్నీ ఉప్పొాంగివచ్చేవావెల్లువలో! కాని ఆ సమయంలో అవన్నీ నాకేం అర్ధం ఆయ్యేవికొవు, నా మనసులోని కల్లోలానికో పేరు పెడద్దామన్నాచాత . య్యేదికాదు-పెట్టివుంపే ఒక్క పే పేరుపెట్టి వుండేవాణ్ణి.'జినై దా"! అన్నాట్లా కూడా జినైైదా ఎలుకతో పిల్లి చెలగాటలాడినట్లు నాతో ఆడింది. ఆంతలోనే దగ్గరజేరి సరసాలాడేది. అంతలోనే విరసంతో దూరంగా నెన్టేసేది. ఆమె సరసంతో కరిగి కల్లోలిత హృదయుత్ష్నై పోయేవాణ్ణీ. ఆమె శూస్కాంరంతో మళ్ళీ ఆమె దగజేరడానికి-ఆమెవంక కన్నెత్తి చూడటావికికూడా ఆస్కారం లేనంత విచలితుడనై పోయేవాణ్ణి. ఓసారి వరసగా చాలా రోజులు నాకుదూరంగావుంటూవొచ్చింది. అప్పుడు వృద్దరాజకుమారి మనసుకూడా ఏం బాగా లేనిసరిస్టితి. రెండు పార్లు పోలీసు.ప్రేషనుకు వెళ్ళి తన స్థితిగతుల్ని గురించి సంజాయిషీ చెప్పుకొచ్చింది కూడానూ. అలాంటి సమయంలోకూడాంజినై దా నన్ను దరిజేరనీయకపోయినా=ఆ యిల్లు వదలిపెట్టలేక నహం చచ్చి ఆ మున లావిడదగ్గరే కాస్సేపు కాలక్షీపంచేసి వస్తూం డేవాణ్ణీ. ఓసారి తోట కంచె పక్కనుంచే పోతూజినై దాను చూశాను. వచ్చికగడ్డిమీద చేతులు వెనక్కి. పెట్టుకుని నిశ్చలంగా కూర్చుని వుంది, నేనూ విళ్శద్దింగా వెళ్ళిపోదామన్నట్టు ప్రయత్నించా. కాని ఆకస్మాత్తుగా ఆమె తలయెత్తి చూసి రాజసం ఉట్టిపడేట్టు సంజ్ఞచేసింది, ఆనంజ్ఞ ఆర్ధం థి

కొక, అక్కడే నిలదిడిపోయాను నేను. ఆమె మళ్ళీ అడే సంజ్ఞచేసింది. వంటనే పట్టశక్యం కాని ఆనందంతో ఎగిరి గంతేసి కంచెదూక్‌ రెండం -. గల్లో ఆమెదగ్గర వాలాను, ఆమె ముఖం బాగా పాలిపోయివుంది. ఏదో ఆమితమైన వ్యసనమూ, గాఢమైన విసుగు, అలసట, ఆమె ముఖంలో వ్రస్పుటమౌతున్నాయి. నా గుండె తరుక్కుపోయింది. వెంటనే అడిగే శానుంా “ఏమిటండీ అలా వున్నారు? జినైదా చెయ్యిజాచి గడ్డిపరక ఒకటందుకుని తుంచి నోట్లో పెట్టుకుంది. ఒక్క క్షణం సేపు దాన్ని నమిలి అవతలపారేసి ఎట్టకేలకు అడిగింది... .. మీరునన్ను అమితంగా (యేమిస్తున్నారు...[పేమించడం లేదూ?” నేను జవాబు చెప్పలేదు. చెప్పాల్సిన ఆవసరం లేదు. ఆమె ఇంకొ నావంకే చూస్తూ అంది. - “ఆవును-పేమిస్తున్నారు. నాకు తెలుసు” అంతలోనే ఏదో ' ఆలోచనాపరాయణురాలై మొహం చేతుల్తోక ప్పేసుకుంటూ ఆందిలఅవ్వే కళ్ళు....నాకు రోతపుడ్తోంది. ధీ ఛీ. ఎక్కడికైనా దిగంతాలకు లేచి పోవాలని వుంది. ఇహ నేను సహించలేను-నే భరించలేను....ఏం రాసి పెట్టివుందో నాకు! ....అబ్బ ఏమిటీ రంపకోత నాకుః,..” “*ఏమిటి=ఎండుకు?” అవి ఆతినెమ్మదిగా అడిగాను. గట్టిగా నోరెత్తి అడిగే సాహవం కూడా లేకపోయింది నాకుం నా (నశ్నకు నమాధానంగా ఆమె ఒక్కసారి భుజాలు ఎగరేసి మాతం వూరుకుంది. నే నామెముందు ఆలానే మోకరిల్లి కూర్చున్నాను. ఆమెను చూస్తున్నకొద్దీ వా మనసు మరీ వ్యసనవడజొచ్చింది. ఆమె ఆడిన (వ్రతిమాటా నాకు బల్లెమై గుచ్చుకుంది, ఆమె బారేమిటో తొలి గించడానికి నా పాణాలై నా అర్పించి వుండేవాణ్ని ఆపూట. టీకి ॥

ఆమె అంత దురపిల్లవలసిన ఆవనర మేమిటో అర్ధంకాక ఆమె వంకే చూస్తూ కూర్చుండిపోయాను, చుట్టూతా అంతాకన్నులపండువగా, పచ్చగా వెలుగు లీనుతూవుంది-అప్పుడే వీచిన చల్లని పిల్లగాడ్చుకి ఆకు లన్నీ అల్లలలాడాయి * పక్కనేవున్న కోరింఏ చెట్లు తలలూపినాయి. ఆల్లంతదూరాన గువ్వలు గునగునలాడేయి-సమద షట్పదాలు యుంక రించాయి.. వినీలమైన విశాలాకాశం వెలుగులర్ని గుమ్మరిస్తోందిం కావి నా మనసు చిన్నబోయింది. నా మనసుకూడా ఖిన్నతవహించింది జీనైదా ఒక మోచేతిమీద బరువంతా ఆన్ని నెమ్మదిగా ఆడి గింది---- జూ “ఏదైనా కవిత చదివి వినిపిస్తారా? మీరు పాడతారుగాని చద వరుంఐనా మీరు చదువుతుంటే నాకుబాగుంటుంది. ఇలావచ్చి కహూర్చోండీ. కూర్చుని “జార్జియా గిరులు" చదవండి” .' నేను కూర్చుస “జార్లియా గిరులు” చదివాను. జినైదా ఆఖరుపాదాన్ని పునశ్చరణ చేసింది. “*పేమించకుండా వుండుట శక్తికి మించినదిగాడా 1'.... అందుకే కవిత్వమంళే పడిచస్తాం మనం. మిధ్యావిషయాల్ని యదార్దం కంక మనోజ్ఞంగా చిత్రిస్తుంది కవిత, ఆసలు యదార్థంకం'కే మిథ్యే యదార్థమనిపించేట్టు చిితించగల శక్తి దానికుందిః.... _ “పేమించకుండా వుండుట శక్తికి మించినదిగాదా....!” _ అవును-మనసు (పేమించకూడదంటోం దిం కాని హృదయం సేమించకుండా పుండలేదు....” అ మళ్ళీ కాస్సేపు మౌనం వహించి, జినైదా హఠాత్తుగా లేచి మంచుంది._ . “రాండి పోదాం. పావం మైదనోవ్‌ ఒక్కడే పుండిపోయాడు ఆమ్మదగ్గిర. నాకోసం తన కొత్తగేయం ఏదో తెచ్చాడిందాక-నే ఏన కుండా వచ్చేశాను. అసలేమనిషి తల్లకిందులై పోయి పున్నాడకూడాను.... 6 శీత్‌

దానికి నునమేం చెయ్యలేమనుకోండి ! సరే-ఎప్పుడో ఓ రోజు మీకే తెలుస్తుంది సంగతంతా.... ఇప్పుడు మటుకు నామీదనేం కోపం పెట్టు కోకు బాబూః....ఏం?....రా మరిఃొ

ఆంటూ నా చెయ్యి ఓసారి నొక్కి ముందు పరుగెత్తింది. ఇద్దరం కలిసీ వాళ్ళింట్లోకి వెళ్ళాం. మైదనోవ్‌ అప్పుడే (ప్రచురించబడిన తన “ఖోనీకోర్‌” చదివి వినిపించసాగాడు గొని అది విందామని నేనేం కూర్చోలేదు. జినైదా నాతో అన్న మాటలలోని ఆర్రమేమిటో....' అని ఆలోచిస్తు ఆమె ముఖాన్నే పరీక్షగా. చూస్తూ వున్నాను.

“ల్రేక్రం

ప్రతిద్వంది ఎవడేని నిన్ను

(పలోభపరచాడా నా పడతీ

వమాదవళాన....?

మైదనోవ్‌ గొంతుక విప్పి పరవర లాడించేస్తున్నాడు. జినైదా కూడా నా పంక (క్రీగంట చూచి తటాలున చూపులు దించేసుకుంది ఆమె ముఖం హఠాత్తుగా కస్త ఎబ్జ్బబారింది. ఆమె సిగ్గిలడం చూసి నామనసు భయంతో కొయ్యబాతపోయింది. నేనూ కొన్నాళ్ల ఈర్ష్య ఆనుభవించాను కాని.ఆమె (పీమలో పడవచ్చునని నా కెప్పుడూ ఆలోచ వైనా రాలేదు.

“అరెరె ఆమె (ఢేమిస్తోందింఎవర్నో;”

శకి

అప్పణ్ణుంచే నేను చిత్రహింన పడటం ప్రారంభమైంది. అంతు లేని ఆలోచనలతో తల బద్దలుకొట్టుకుంటూ జినైదాని సర్వదా ఓకంట కనిపెడుతూ వచ్చాను. ఆమెలో ఏదో మార్పుమటుకు వచ్చింది-అంత వరకూ ఖాయం, ఒంటరిగా చాలాదూరం కాలినడకన తిరిగి రావడం కూడా సాగించింది. ఒక్కోసారి ఇంటికొచ్చిన మిత్రులను చూడకుండా గదిలో తాళం వేసుకు కూర్చునేది. అడి ఆమె తత్వానికి చాలా విరుద్ధ మైన విషయం, వున్నట్టుండి నేనూ చాలా సూత్మ(గ్రాహినయ్యానుం అధ మం ఆయినట్టు భావించాను.

“వీడా? లేకప్రోతేంవాడా?” అని ఇంటికొచ్చేవాళ్ళందరిమీదా నా అనుమాన ధృక్కులు బరపి జూశాను. అసలు వాళ్ళల్లో ఎవర్ని అను మానించినా నాకూ జినైదాకూ అన్యాయం చేసుకున్నక్లు అవుతుందను కోండి....కాని వున్నవాళ్ళందర్లో కీ కౌంట్‌మాలెస్కీ ఒక్కడే కస్త ప్రమాదకరంగా కనిపించాడు,

నేను దాపరికంలేని మనిషిని. ఏవిషయాన్నీకూడా. దాచిపెట్టలే నమకుంటాను. డాక్టర్‌ లూషిన్‌ ఒకడు నన్ను వెంటనే కవిపెళ్తు”డు. కావి ఆయన కూడా ఈమధ్య బాగా మారిపోయాడు. మనిషి మరీ చిక్కి పోయాడు వెనకటిలాగే ఇంకొ నవ్వుతున్నాడుగావి ఇప్పుడా నవ్వుల్లో తృప్తిగాని ఆనందంగానీ ఏమీలేవు వెనకటి వ్యంగ్యం, తెచ్చిపెట్టుకున్న మానవ ద్వేషమూ అన్నీ పోయి మభ్య పెట్టుకోలేవి చిరాకు ఎక్కువై పోయిందిం

శ

ఓసారి జెసీకినా యింట్లో జినై దాకోనం నిరీకిన్తూ మేం ఇద్దరం కూర్చుని వుండగా అడిగాడు... =

“*ఎందుకుబాబూ ఇంత తరుచుగా ఇక్కడికొస్తావ్‌ నువ్వు ?1ఇంకా కుజ్జవాచ వించదువుకోవాల్సిన వాడివి-నీకు-తగునా ఇది ౪

“నేను ఇంటిడగ్గర చదువుకుంటున్నానో లేదో మీకేం తెలుసు ౪” అవి నా తడబాటు కప్పిపుచ్చుకోడానికి ఎదురుప్రశ్న వేశాను.

“ఓ 1 నాకు తెలీదంటావ్‌ 1........అవున్లే-నీతో వాదించను. వీ వయస్సులో ఆది సహజమేననుకో....కావి పడక పడక భలేచోట పడ్డావ్‌ 1 ఈ ఇల్లూ వ్యవహారం నీ కింకా బోధపడలేదా ౪”

“క్షమించండిమీరేం మాట్లాడుతున్నారో నా కంతుపట్టకుండా పుంది”"

, “*ట 1 అంత దారుణంగావుందా నీ పరిస్తితి + ఐతే నిన్ను హెచ్చ రించడం నా ధర్మం. ఏదో నాలాంటి వృద్ద (బహ్మచారులం వస్తూ పోతూంటంలో పెద్ద నష్ట మేంలేదు-.మాదేముంది-ఎప్పుడో మొండికేసి పోయాం. మమ్మల్ని ఏదీ బాధపెట్టలేదు. కాని నువ్వింకా పసివాడీవి ఇక్కడ గాలి నీకు పడదువాబూ నా మాట నమ్ము--చెడిపోతావ్‌ $

“అంపే మీ అభిప్రాయం =?

“నీ (ప్రస్తుత పరిస్టితి బాగుందంటావా? అది నహజమేనా అసలు ? ఇప్పుడు నువ్వనుభవిస్తున్నదంతా నీ యీడుకు మంచిదే నంటావా ?....చెప్పు మరిం”

“ఏమిటిది ? నేనేమనుభవిస్తున్నానంటా రిప్పుడు ౩

_ డాక్టరు చెప్పేది వాస్తవమేనని నా గుండెలు ఘోషిస్తూనేవున్నా తప్పించుకుందామని చూశాను.

“ప్షనోర్రి కుద్దాడా ! హోరి కుక్టాడా 1....ఆ63. ఊ....! డిప్లామసీ చస్తే నీవల్లకాదుబాబూ 1 దేపుడిదయవల్ల సీ ముఖం ఇంకా సీ హృదయానికి దర్చణంగా నేవుంది.... ఊ౭-ప్ప్‌.వాగేం ప్రయోజనం ౪ డాక్టరిక్కుడ ఒసారి పళ్ళు కొరుక్కున్నాడు..-

న!

“నేనూ నీలాంటి మూరుణ్ని కాకపోతే ఈ కొంన నట్టుకు వేళ్ళాడుతూంటానా ? కొనినీలాంటి తెలివిగలవాడుకూడా ఇక్కడజరుగు తున్న తంతు తెలీకుండా వుంటమేనా కాశ్చర్య మేస్తోంది 1”

“ఏమిటండీ ఆ తంతు? "

ఏవిధమైన ఆచూకీఆయినా తెలుస్తుందేమోనని గభాల్న పంచేం (దియాలూ విగబట్టి అడిగాను.

కాని డాక్టరు నావంకకు చోద్య మైన అనుకంపతో చూసి తనలో తాననుకున్నట్టు అన్నాడు. . ల

“నేనేనేమిటి ఆంత దుర్మార్లుణ్ని.... నేనెందుకు చెప్పాలితనికి అంతలోనే గొంతు కాస్త పెద్దదిచేసి అన్నాడు

“ఒక్క మాట చెప్తాను వినుబాబూ-ఈ వాతావరణం నీకు మం చిదికొదు. ఇప్పుడు ఆనందంగానే వుండొచ్చుంకావి (ప్రయోజనం 9... ' ఎందుకొచ్చిందిగానింఇంటి ₹ళ్ళి మళ్ళీ క్రైదనోవ్‌ పాొస్టరీపుస్తకం చేతబట్టు నామాట విను"

అంతలో వృద్ధ రాజకుమారి తన పిప్పిసంటినాధ డాక్టరుతో చెప్పుకోడానికి లోపలికి వచ్చింది. తర్వాత కొంతసేపటికి జినైదా కూడా దయచేసింది. ఆమెను చూడగానే తల్లి తనదాధ వదిలేసింది =

“అదుగో చూళారా డాక్టరుగారూ ! కాస్త మీరైనా గట్టిగాచివాట్లు "పెడుదురూ మీకు పుణ్యం సృంటుంది. పొద్దుగూకులూ. ఐస్‌నీళ్ళు తాగుతూ కూర్చుంటుంది. అసలే బలహీనపు గుండెకదా = దానికేమన్నా మంచిదా అదించెప్పండి

“ఎందుకలా తాగడం ?” అని డాక్టరు జినైదావి (ప్రశ్నించాడు.

“తాగితే వచ్చే నష్ట మేమిటిలెద్దురూ :”

“నష్టమా ?.... శ్రైత్యంచేసి చస్తావ్‌ 1

“నిజంగా ?....విజంగా అలా జరుగుతుందంటారా ?.... అదొ చ్చినా బాగుండునవి వుంది.” "

ణి

“ఓ 1 అందాకా వచ్చిందీ $” అవి డాక్టరు గొణిగాడు. .

జివైదా తల్లి గదిలోంచి వెళ్ళిపోయింది.

జినైైదా అంది-- | “ఆవుసుంఆందాకా వచ్చింది....లేకపోతే జీవితం అనేది అంత నసందైన విషయ మంటారా డాక్టర్‌ 2 ఒక్కసారి వెనక్కి. తిరిగి చూసుకోండి....సంతోషించదగ్గ సంగతి ఒక్కటుందా ? నాకేం తెలీదుం నాకేం ఆర్థంకాదుంనా కేం అనుభూతున్లేవు అనా మీ అభిప్రాయం ? ఐస్‌ నీళ్ళు తాగటమంకే నాకు సరదాగా వుంటుంది. ఒక్కతణం సరదా కోసం జీవితాన్ని పణంగా పెట్టవద్దని మీరేమో పెద్ద చెప్పొస్తారు ఆనందం అనేది కల్లోకూడా ఆశించలేని ఇంతోటి ఐతుకూ ఎక్కడ రాలిపోతుందనని 1”

“ఓహో 1 చపలచి త్తం. స్వేచ్చ” "

జినైదా బలహీనంగా నవ్వింది |

“మీరింకొ పాతకాలంలోనే వున్నారు. మైడియర్‌ డాక్టర్‌ 1 మీ చూపుకూడా సన్నగిల్లింది. కాస్త కళ్ళజోడు పెట్టుకుచూడండి = చనల చిత్తానికీ మనకీ ఎంతదూరమో తెలిసిపోతుంది. మిమ్మల్నందర్నీ వెళ్లి నాగమ్మలకింద క మేసి నేనూ మరో నాగమ్మలా నాటకమాడటం అజీ చాలా బాగానే గడిచిపోయిందీ.... ఇదుగో మాన్షియర్‌. వాల్లెమార్‌ ః ఎందుకూ మొహం అల్లా పెడతావ్‌ ? దయచేసి నన్నుచూసిసుటుకు జాలిపడకండి :”అంటూ పదఘట్టనంచేపి గబగబా నడిచి వెళ్ళిపోయింది.

“ఏం లాభంలేదుబాబూ-ఈ వాతావరణం నీకేం లాభంలేదు. నష్టపడతావ్‌-జాాగత్త 1” అన్నాడు మళ్ళీ డాక్టర్‌ లూషిన్‌, ॥

కి

క్షే

ఆరోజు సాయం[తం మామూలుగా వచ్చే బృందమంతాకూడా జెసీకిన్త యింట్లో సమావేశమైంది. నేనూ వున్నా నందులో.

నంభాషణ మైదనోవ్‌ గేయంమీదికి తిరిగింది. జినైదా నిజంగానే మెచ్చుకుంది...

“కొని....నేనే కవయితత్రినై తే చాలా విభిన్నమైన విషయా లేరు కుంటాను నా కవిత్వానికి. నిద్రసట్లక తన్నుకులాడేటప్పుడు = సరిగ్గా తెల్లవారుజామునంచాలా విచ్శితమైన భావాలు వస్తూంటాయి నా బుల్లి లోకి ; ఓసారి నేనుఊ(-ఎందుకులేండి మీరంతా నవ్విపోతారు 1” అ

“*ఎబ్బెచ్చే 1....ఛా-మేం నవన్వంగా 1 ఆవి అందరం ముక్త కంఠంతో అన్నాం. లా

జినైబా చేతులుకట్టుకుని ఎటువైపో చూస్తూ చెప్పసాగింది_-

“*రాత్రి....'ప్రశాంతంగా (ప్రవహించిపోతున్న నది.... అందులో ఒక పెద్ద పడవమీద చేరిన ఆడపిల్లల గుంపు....పండు వెన్నెల... అందరూకూడా తెల్లని బట్టలు వేసుఖిని వున్నారు-తెల్ల టి పుష్పగుచ్చా లతో వొళ్ళంతా సింగారించుకుని అదేదో పాటో యేదో మరింఆలపిస్తు న్నారు--”

“ఓహోపహో : ఊ+ళ(-చెప్పండి చెప్పండి: అన్నాడు మైదనోన్‌' ఏదో స్వాష్నికానుభూతిలోకి అప్పుడే వెళ్ళిపోతూ. -

“హతాత్తుగా-ఒడ్డుమీద కలకలం-నవ్వులు = కౌగడాలు = తంబుర వాద్యం....హోళీపండుగ చేసుకుంటున్న గుంపొకటి ఆడుతూ పాడుతూ

న!

అరుస్తూ పరుగెత్తుకొస్తోంది. ఆ దృశ్యం చిత్రించడం మీపనండీ కవి గారూః....కాని నాదో చిన్నసలహాంకాగడాలు పొగలుగక్కుతూ ఎజ్జగా మండిపోతూండాలి. వాళ్ళందరికళ్ళూ నెత్తిన కట్టుకున్నపూలదండల కింద మెరసిపోతూండాలి. పులిచర్మాలూ-పానపా(తలుంపసిడి ఆలంకొరాలూ మటుకు మర్చిపోకండి;”

“పసిడి అలంకారాలా? అవ్వెక్కడ 'పెట్టాలి?” అని ఆడిగాడు మైదనోవ్‌ నాసికాపుటాలు ప్రచలింపచేస్తూం

“ఎక్కడ నేమిటి = బుజాలకి = చేతులకి = కాళ్ళకి = ఎక్కడవడితే ఆఅక్కడల్లానూ; వెనక ఆడవాళ్ళ కాళ్ళర్కూడా బంగారపు కడియాలు వేసుకు నేవారని తెలీదూ?....వాళ్ళంతా వచ్చి పడవలోవున్న కన్నెపిల్లల్ని కేక వేశారు. వీళ్ళంతా పాట మరిపాడుకోలేక ఆపేసి కదలకుండా మెదల కుండా కూర్చున్నారు. పడవ నెమ్మది నెమ్మదిగా ఒడ్డుకు జేరుకుంటోంది. అంతలో అకస్మాత్తుగా అతినెమ్మదిగా లేస్తుంది వాళ్ళల్లోంచి ఓపిల్ల.... మేఘాఛ్చన్నమైన చంద్రజోత్స్నలా ఆమె లలితంగా లావణ్యం ఒలికి పోయేట్టులేవడ౦ = మిగతా అందరి కంగారు.... ఇక్కడమటుకు మీ శక్తంకా ధారపోసి బొమ్మ కట్టించాలి మీరు!

“అమె పడవచిగురున అడుగు 'పెట్టంగానే ఒడ్డున వున్న వాళ్ళంకా ఆమాంతం ఎగరేసుకుని ఆనిశీధిలోకిఆ గాఢపాంద.... ఎక్కడ చూపినా పొగం మేఘాలు మేఘాలుగా పరి్థభమించే పొగ కల్లోలం గొడవ-వీటన్నిటిలోంచి ఆ విలాసుల కేకలు._.ఎలుగె త్తి పెస్టే ఆఅరుపులుం ఒడ్డున జారిపడిపోయిన ఆమె సిగపూలు చెండు.... అన్నీ కళ్ళకుకట్టినట్టు కనిపిస్తున్నాయి!--”

జినైదా చెప్పడం మానేసి ఎక్కడో చూస్తూ నిలబడిపోయింది. ఆమె వాలకంచూసి మళ్ళీ అనుకున్నాను

“ఈమె విజంగా ఎవర్నో ప్రేమిస్తోంది! అవును-అందులో సందేహం ఏమాత్రం లేదుః”

క్‌ి

“అంతేనా?” అవడిగాడు మైదనోవ్‌,

“అంకేః” అని జవానిచ్చింది జినైదాం ,

“అదో పెద్ద కావ్యానికి తగ్గ వస్తువేం కాదుగాపి....ఏదో. “చిన్న ఖండికకు' వువయోగించుకోవచ్చులే మీరిచ్చిన భావం” -

“కృంగార నందింధంగానేనా ?” అని ప్రశ్నించాడు మాలెస్కీ,)

“ఆవునుమరి. బైరన్‌ ధోరణిలో $* .

“ఆ(€ఆ(-బైరన్‌కంళే నాకు విక్టర్‌ హ్యూగోయే బాగుంటాడుః”! అని నిర్లక్ష్యంగా చప్పరించాడు కౌంట్‌.

“విక్లర్‌ వళ్యూగోకేం చాలా మంచి రచయిత, ఎందుకూంనా

హా! మి(త్రుడు టాం కోషేవ్‌ తన స్పానిష్‌ నవల 'ఎల్‌ (టావడోర్‌ిలోఎ ఆంటూ ఏదో చెప్పబోయాడు మైదనోవ్‌, కాని జినైదా మధ్యలోనే అపి (ప్రన్నించింది..-

“ఏదిం(పశ్నలగుర్తులన్నీ తల్లకిందులుగా రాసిన ప్వన్తక మేనా? .

“అవును-స్పానిష్‌ భాషలో అదో సాంప్రదాయం. ఆ పుస్త కంలో.”

“ఆబ్బ-మళ్ళీ ఏదో సాహిత్యగోష్టిలోకి దిగుతున్నావ్‌ = ఏమైనా ఆడుకుందాం పడుదురూ కాస్సేపు $* అన్నది జిన్తైదా మళ్ళీ ఆతన్ని అఆపుటా.

“ఫర్‌ ఫిట్స్‌ ఆడదామా ?” అన్నాడు లూషిన్‌.

“"అదంపే తలనొప్పిపుడుతోంది నాకు! “ఉపమానాలు అడు కుందాం.”

[ఈ ఉపమాన క్రీడకూడా జినైదా నృష్టించినడే. ఏడో ఒకవస్తువు ఎన్నుకోవడంం(ప్రతివాడూ దావికో ఉపమానం చెప్పడం-ఎవరి ఉప మానం బాగుంటే వాడికి బహుమానం -] .

7 తి

జినై దా గవాత్షందగ్గిరికి వెళ్ళింది. సూర్యుడు అవ్వుడే అస్తమిం చాడు. అరుణరాగ రంజితాల్లైన నిడుపాటి మేఘాలు ఆకాశంలో అల్లంత ఎత్తున వ్యాపించివున్నాయి.

“ఆ మేఘమాలికలేలా వున్నాయి?” అవి -(పళ్నించి ఎవరూ సమాధానం చెప్పకుండా తానే వెంటనే. అంది---

“అంటోనీవి కలుసుకోవడానికి అభినయిస్తున్న క్షియోపాత) పసిడి నావయొక్క తెరచాపల్లా వున్నాయి. నాకుః ఈ మధ్యనే ఓ సారి నాతో అన్నారు మీరు-జ్ఞాపకముందా మైదనోవ్‌ ౪” ,

మేమందరంకూడా వెంటనే జినైదా ఉపమానం చాలా అద్భు తంగా వున్నదనీ, అంతకంక మంచి ఉపమానం చెప్పడం ఇంకెవరి వల్లా కాదనీ నిర్ణయించేశాం.

జివైదా అడిగింది. .

“ఆప్పటికి ఆంటోనీకి ఎన్నెళ్ళుంటాయో?”

“*చాలా చిన్నవాడనుకుంటాను” అన్నాడు మాలెస్కీ,

“అవును, చాలా చిన్నవాడు; "అవీ మైదనోవ్‌ రూఢిగా అన్నాడు.

“క్షమ్రించండింఆంటోనీకి నలభయ్యేశ్ళు దాటాయి అప్పటికి?”

అని ఖండించాడు లూషిన్‌.

జినైదా చటాలున అళవివైపు తిరిగింది

“వలభై దాటాయా:”

తర్వాత కొద్దిపేవటికే నేను ఇంటికి వెళ్ళిపోయానుం

“ఆమె (ప్రేమిస్తున్న మాట థాయం-కానింఎవర్ని ప్రేమిస్తోంది?"

క్‌4

కేసి

రోజులు గడిచిపోతున్నాయి. జినైదాకూడా ఆరోజుకా రోజుకు విచిత్రంగా దురూహ్యంగా తేలుతోంది మనిషి. ఓసారి నేనామె గదిలోకి వెళ్ళినప్పుడు కుర్చీలో కూర్చుని తల 'కేబులుమీద జఆనించివుంది. ఆమె తలయెత్తి చూసింది. చెక్కిళ్ళన్నీ కన్నీళ్ళతో తడిసిపోయి వున్నాయి.

కసిగా చిరునవ్వు నవ్వుతూ నన్నాహ్వానించింది..-

“ట్టక్రమరా। ....ఇలా రాండిఃొ

ఎదురు మాటలేక నేనామెదగ్గరకు వెళ్ళాను. ఆమె నా తలమీద చేయి పెట్టి నాలుగు వెండ్రుకల కుచ్చొకటి పట్టుకువి మెలివేయసాగింది.

కొంత'పేపెలాగో ఓర్చుకున్నాను గాని మరి తాళలేక అనేశానుం

“ఆబ్బ-నెప్పిపుడుతోందిః”

అక్షి నెస్పిపుడుతోందా । మరి నేనేనా బాధపడటం లేదనుకుంటు న్నావ్‌?”

కుచ్చు ఊడబెరుక్కుని ఆమెచేతిలోకి వచ్చేసింది.

“అలలే! ఎంశపని చేశానో మాన్షియర్‌ వాలిషూర్‌: అయ్యో పాపం” అని నొచ్చుకుంటూ ఆతిజ్యాగత్తగా తన వేలికి ఉంగరంలా చుట్టుకుంటూ ఆంది జినైదా---

“పీ శిరోజాన్ని ఓ లాకెట్‌లో పెట్టి నా గుండెలమీద ధరిస్తాను. దాంతోనైనా నీకు కాస్త తృప్తి కలుగుతుందేమో....ఊ(-ఇహ వెళ్ళి పొండి మీరు” ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్ళు గిరున తిరిగాయి.

నేవింటికి వెశ్తేసరికి ఆక్కడేదో గొడవ జరుగుతోంది. మా అమ్మా నాన్నా ఏవో సంజాయిషిలు చెప్పుకుంటున్నారు. ఆఅమ్మ ఆయన్నిదేనికో

ర్‌క్‌

చివాట్లు పెడుతోంది, ఆయన తన మామూలు పద్దతిలో వినిపించుకునీ వినిపించుకోకుండా గొడవ పెరగకుండా ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయాడు, [అసరే అంతూ పొంతూలేని ఆలోచనలతో సతమౌతున్న నేను] మా అమ్మ అన్నదేమిటో సరిగా వినిపించుకోలేదు. మా నాన్న వెళ్ళిపోయిన తర్వాత మా అమ్మ నన్ను పిలిచి ఎంతకైనా తగిన ఆరాజకుమారి ఇంటికి నే తరుచు వెళ్తున్నందుకు ఆసంతృ్తి వెళ్ళ బోసింది. ఆవిడతో సంభాషణ ఆపుజెయ్యాలనుకున్నప్పుడల్లా జేసినక్తే అప్పుడుకూడా ఆమె చేయి ముద్దుపెట్టుకుని విన్నముడనై నా గదికి వె) పోయాను. జినై దా కన్నీరు నన్ను దిగ్భాంతుణ్లీజేసింది. ఏమనుకోవాలో ఏమిటో ఏమర్ధంకాక నాకూ యేడుపొచ్చేట్టుంది. పదాహారేళ్ల వచ్చాయన్నమాకేగాని ఇంకా పసివెదవనేగదా. మాలెస్కీనిగురించిగానీం “ఆతన్ని సమిలి మింగేద్దామన్నట్టు మేకపిల్లవంక (కొన్నెత్తురు (గోలే తోడేలులా చూసే బెలోజొరోవ్‌ గురించిగానీ నేనేం పట్టించుకోడం లేదు. అసలెవర్నిగురించీ వట్టించుకోడంలేదు-ఏమీ ఆలోచించడంలేదు కూడానూ. అంతుతెగని అనుమానాల్లో ముజిగితేలుతూ నిర్షనాలైన నెలవులు వెతుక్కు నేవాణ్ని. మాతోటలో కూలిపోతున్న గోడ అంశ (ప్రక్మేకాభికూనం కలిగింది. ఆ గోడ యెక్కి నామీద నేనే జాలిపడుళూ నన్ను నేనే అఆనునయించుకుంటూ విషాదనంతప్త హృదయుడైన యువకుణ్ని నేను ఒంటరిగా ఏకాకినై కూర్చుంటూం౦ డేవాణ్ని-అబ్బ 1 ఆ విషాదభావాలు ఎంత మధురంగా వుండేవి ॥ వాటిల్లో తల మునక లుగా ఎంత ఆనందించేవాణ్ని 1 ఒకరోజు నేనూ యెక్తైన గోడ యెక్కి దూరంగా చూస్తూ చర్చి గంటలు వింటూ కూర్చున్నాను.... అకస్మాత్తుగా నా వొళ్ళుకొస్త సంకు చించినట్లనిపించింది. అది వున్నట్టుండి వీచినగాలీ కాదుంవొళ్ళు జలద రింపూకాదు-ఎవరో సమీపించిన భావం-ఎవరో నా అంతికంలోనే సంచరించిన జ్ఞానం....నేను కిందికి చూశాను. ఊదా రంగు దుస్తులు వేసుకుని ఒక బుజంమీద ఎగర్రవాగ్గావున్న బుల్లిగొడుగు వేసుకువి జీనైదా గబిగబా వస్తోంది ఇటువై పే. ఆమెకూడా నన్నుచూసి గభాల్న 58.

ఆగిపోయింది. టోపీ ఆంచు ఎత్తి తన న్నీగ్ధ నేత్రాలు నామీద బరోపి విచ్యితంగా మందహాసంచేస్తూ అంది.

“అక్క దేంజేస్తున్నారుబాబూ ?....ఆ(అన్నట్టుం చీటికి మాటికీ నామీద (పేమనిగురించి లెకర్లు దంచుతారుగదా-నన్ను నిజంగా నేకనక' (యేమిస్తుంపే అక్కళ్ణుంచి రోడ్డుమీదికి దూకండి చూదాం 1” |

ఆమె అన్నదే తడవుగా వెనకనుంచి ఎవరో తోసినట్టు గభాల్న ముందుకు దూకాను. గోడ నాలుగడుగుల ఎత్తు వుంటుంది-నేలకు కాళ్లు ఆనాయిగాని ఆ దూకుడుకు తట్టుకోలేక ఒక్కక్షణం స్మృతితప్పి పడి పోయాను. మళ్ళీ కెలివివచ్చి కళ్ళు తెరవకముందే జినైదా నా వక్కనే వున్నట్టు అవగతమైంది. నామీదికి వంగి ససంభమంగా సొనురాగంగా ఆమె అంటోంది...

“టహ్‌ంమైడార్లీంగ్‌ ; ఎంతవని చేశావ్‌ ! ఎందుకువిన్నావ్‌ బాబూ నామాట ? నేను విన్ను (ప్రేమిస్తున్నానని నీకుమ్యాతం తెలీదా ?....లే వాబూ లే

ఆమె చేతులు నా తలను నిమిరి నొక్కుతున్నాయి. .ఆమె వక్ష స్థలం నాకు మరింత చేరుపైంది....తర్వాత ....తర్వాత...ఆమె నును వెచ్చని అధరాలు మృదువుగా నా మొహమంతా ముద్దులు గుమ్మరిం చాయి....చివరకు నా పెదవులపైనకూడా....కావింనేసు విస్మృతిలో లేనన్న సంగతి నా దొంగమొహం దైటపెట్టి వుంటుందింబినైదా తటాలున లేచి నిలబడి అంది.

“లేవ్వయ్యా కొంటబ కోణంగీ । పిచ్చియేమైనా యెక్కిందా నీకు ఏమిటా దుమ్ములోపడి దొర్లడం ౩”

నేను లేచి విలబడ్డాను.

“చూడు వా గొడు గెక్కడ పారేశానో; ఆదిలా ఆందియ్యి. ఊ€.... ఎందుకలా చూస్తావ్‌ నావంక ?....పాపం దెబ్బేమైనా'తగలిందా? ఆరెంనావంక అల్లా చూడకయ్యా బాబూ అంటూంటకే........జవాబు చెప్పడూ....! వా మాటలుకూడా చెవుల్లో పడటంలేదుగామోసు ః....పరే

ర్‌?

కొస్త ఆ దిట్టలు దులుపుకుని ఇహ వింటికి దయచెయ్యండి మాన్షియర్‌. వాథ్ణెమార్‌ । నావెంటమాత్రం పడకండి. నన్ను వెంటాడేరో నాకు భలే కొపమొస్తుంది. ఇహ మళ్ళీ జన్మలో........” , మాట పూర్తికాకుండానే గబగబా నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయింది. నా మోకాళ్ళల్లో వణుకు ఇంకా వదల్లేదు. రోడ్డుపక్క-నే కూలదిడ్డాను. చేతులన్నీ గీరుకుపోయాయి. నడుమంతా పన్రేసింది. తల తిరిగిపో తోంది. ఐనా ఆక్షణం అనుభవించిన దివ్యానందం ఇంకెప్పుడూ ఎరగ న్నేను. అంగాంగాలోనూ పొటకరించుకు వచ్చింది కమ్మని బాధ. ఆనందంపట్టలేక ఎగిరి గంతులువేశాను. అరిచి కేకలుపెట్టాను. నిజానికి ఇంకా కుబ్జకుంకని కాకపోతే ఏమిటి నేను కేతి

ఆ రోజంతా చాలా హుషారుగా, ఉప్పొంగిపోతూ గడిపాను నా ముఖంమీద జినైదా కురిపించిన ముద్దులు ఇంకా బాగా జ్ఞాపక మున్నాయి. ఆమె తన్మయత్వంతో అన్న (పతి మాటా మళ్ళీ మళ్ళీ అనుకున్నాను. నా ఆకస్మికమైన అదృష్టానికి నన్ను నేనే అలినందించు కున్నాను. ఇక నేను కోరదగిందేదీ లేదనిపించింది. మరొష్థ ఊపిరితీసి చచ్చిపోయినా ఫరవాలేదనిపించింది.

కావి మర్నాడు మళ్ళీ వాళ్ళయింటికి బయలుదేరుతున్నప్పుడు మటుకుమనసు కస్త జంకిందింబిడియం ముంచుకు రానేవచ్చింది. అది కష్పిపుచ్చుకోడానికి కొంచెం మొహమోటం మిళితం చేసినచనువు మాతం (సదర్శిద్దామనుకున్నాను, కాని జినైదాలో మటుకు ఏ ఉ(దే కమూ సూచనప్రాయంగానైనా కనిపించలేదు నాకు. వెనకటిలాగే చూనింది నన్ను. కాకపోతే నావంక వేలు ఆడిస్తూ దెబ్బలేం బాగా తగ

ర్‌కి

ల్లేదుగదా అని మాకం అడిగింది. దాంతో నా మొహమోటపు చనువు,

నిగూఢ (వవర్తన మటుమాయమైపోయాయి. వాటితోబాటు నా జంకు,

బిడీయం కూడా ఆదృళ్యమైపోయింది. జినైదా ఫలానా మోస్తరుగా (ప్రవర్తిస్తుందని నేనేం ఊహించలేదు గావి; ఆమె ప్రశాంతత, నిరుద్రిక్త పరిస్థితీ చూపి చన్నీళ్ళ స్నానంచేసిన స్రైంది. ఆమె కళ్ళముందు నేనో పనికుంకనని అప్పుడు నా కర్ధమైంది, విజంగా ఆ క్షణంలో నేపడ్డ విచా

రం, విషాదం ఆంతా యింతా కాదు. జిన్తైదా అటూ యిటూ పచాస్ట, చేన్తూ మధ్య మధ్య నావంక తిరిగినప్పుడల్లా ఓ చిన్న మందహానం

పారేసేది గావి ఆమె ఆలోచనలు ఎక్కడో వున్నాయి. ఆసంగతి

స్పష్టంగా తెలుస్తూనే వుంది.

"విన్నటి సంగతి నేనే కదిలించనా?” అని యోచించాను, నిన్న అంతహడావిడిగా ఎక్కడికి వెళోందో ఆడిగితే....?

కొని ఆలోచన వదిలేసి బుద్ధిమంతనంగా ఓ మూలకు వెళ్ళి కూర్చున్నానుః

కొంత సేపటికి బెలొజొరోవ్‌ వచ్చాడు. ఆరోజు అతవిరాక నాకు విజంగా ఆఅనెందాన్ని కలిగించింది.

“మిమ్మల్ని సుఖంగా తీసుకెళ్ళగల స్వారీగుజ్జం దొరకలేదు. (థెటాగ్‌ ఒకటుందని చెప్పాడు గాని దాన్ని సమ్మడంఎల్లాగా అని భయ పడుతున్నాను” అన్నాడు బినై దాతోః

“ఏమని తమ భయం? దయచేసి కాస్త వివరంగా శలవియ్య గలరా?ొ

“ఆ దేమిటి-మీకే మో స్వారి బాగా చేతకాదుగదా ఏమైనా ఐరే.? ఆ హటకీడెంచి మేలెంచాలిగదా....ఐనా వున్నట్టుండి స్వారి చెయ్యా అవి ఎందుకు పుట్టింది మీక?” ॥

“ఆది మీ కనవసరం వశూనాంసతిగారూ; మీచేత కాకపోళతే ఫ్యోటర్‌ వాసిలేవ్‌ గార్ని ఆడగ్గలననుకోండి అలల

వ!

(ఫ్యోటర్‌వాసీలెవ్‌ మా వాన్నగారు. జినైదా ఆయన పేరు ఆంత చులాగ్గా భరోసాతో వాడటం చూసి నేమ విర్దాంతపడిపోయాను ఎ) “ట్ట ఐతే ఆయనతోనా తమరు స్వారికి దయచేస్తున్నదిఃో , * ఆయృనతో దయచేసినా మరెవరితో దయచేసినా మీ కనవపరం అది. మీతో మటుకు కౌదు-సరేసా?ొ "నాతోమటుకు కాదు. సరే కానీండి. మీ చిత్తప్రకారమే. గుద్జాన్ని తెస్తాను.” అన్నాడు బెలొజొరోవ్‌. “కొంచెం సరిగా చూసి గుక్టానే తీసుకురండి . ఆవువి తీసు . కొచ్చేరు! గాలప్‌ తీయించాలి దావిచేత.”

5 “ఆలాగే గాలప్‌ తీయండి ఎనరుంమాలెస్కీతో నా?”

" “ఏం? మాలెస్కీతో మటుకు ఎందు తీయరాదు? ఆ౧ఆ౬క్కొస్త శాంతించండీ. మరీ అంత తీక్షంగా చూడకండి నావంక. మీరు వద్దురు గావిలెండి నాతో. సరేనా? మాలెస్కీ ఆంటే నాకెంత ఇదో ఇప్పటికి తెలిసిందా.అహ్‌;” ఆంది జివైదా తల వెనక్కు విసిరేస్తూ.

“నన్నెందుకులేండి తృప్తిపరచడానికి ప్రయత్నిస్తారు” అవి గొణీగాడు బెలొజొరోవ్‌.

జినైదా అఆతనివంక కళ్ళు చికిలించి చూసింది.

“ఆలా ఆంటే మీకు తృప్తి కలుగుతుందన్నమాట: హోరి.... వైవికాఃొ ఇంకేం ఆంటావికే తోచక ఆ సంటోధన వాడినట్టుంది,

“ఆ(.మరి మీరో, మాన్షియర్‌ వాల్డెమార్‌ _మీరూ మాతో వస్తారా?

వేను తలయెత్తి ఆమెవంక చూడలేకపోయాను, నాలో నేనే అనుకున్నట్టు మందనస్వరంతో అన్నానుంా

“నేన్సు..., నేను అంతమందిలో తిరగలేనండీ ....” ,

“*ట మాతో ఏకాంత సంభాషణ కావాలన్నమాట మీకుః పరే. అల్లాగే ఎవళ్ళయిష్టం వారిది?” అంటూ విట్టూర్చి అతనివైపు తిరిగింది-

శల

“వరే మీరు వెళ్ళండి. వెళ్ళి ఏది వీలైతే ఆది వట్రండి. రేపే కావాలి వాకు గుట్టం.”

“దీనికంతకీ డబ్బెక్కణ్ణుంచి వస్తుందో? అవి మధ్యలో కలగజేసుకుంది వృద్ధ రాజకుమారి. జిన్తైదా కనుబొమలు ముడివడ్డాయిం

“విన్నేం అడగనులేవమ్మా. బెలొజొరోవ్‌కి నామీద ఆమాత్రం వనన్ముకంలేకపోలేదు.”

“*వమ్మకం....! నమ్మకం.... అవి గొణుక్కుంటూ మున లావిడ వున్నట్టుండి ఒక్క గావుకేక పెట్టి పవిమనిషిని “దుస్యాష్కాః” ఆవి పిలిచింది,

“ష్ష్‌, ఎన్నిసార్లు చెప్పాలమ్మా నీకు ఎవళ్ళనై నా పీలవాలంే ఆ బెల్‌ నొక్కమని ?” అని విసుక్కుంది జినైదా. కావి అదేం వినిపించు కోకుండా మళ్ళీ మరో గాపుకేక పెట్టింది ముసలావిడ

బెలొజొరోద్‌ శలవుతీసుకున్నాడు. అతనితోబాటు నేనూ బయణ దేరాను....జినైదా నన్నాపుచెయ్యడానికి ఏవిధంగానూ ప్రయత్నించ లేదుం

మర్నాడు పొద్దున్నే లేచి చెట్టకొమ్మ ఒకటి నరికి చేతికర్ర తయారుచేసుకుని వూరు (సహరీ దాటి వెళ్ళాను. ఎక్కడికన్నా పోయి దుఃఖమంతా వేళ్ళబోసుకువద్దామనుకున్నాను. ఎండకూడా అస్లేలేదు. పిల్లగాలి అన్నిటినీ వరదాగా కదిలించి చక్కలిగింతలు పెడ్తు నెమ్మ దిగా నేలబారుగా వీస్తోంది. వాతావరణం అంతా చాలా వాగుంది. అడ వుల్లా కొండల్లో పడి ఎంత పేపు తిరిగానో లెక్కలేదు. కౌని విషాదాం బుధిలో ఓలలొడుదామని వెళ్లానేమో ఒక్క. సిసరుకూడా హాయి అని

8 జ!

పించలేదు. కాని శారుణ్యం, చక్కని వాతావరణం, స్వచృమైన గాలి, కాలి నడక, పచ్చగడ్డిలో పడుకున్న ఏకాంతం.అన్నీ కలిసి ఏడో (వలావం చూపించాయి మొత్తొనికి, ఆ మరువరావి మాటలు, ముద్దులు మళ్ళీ వా మనస్సు నాకమించుకున్నాయి. నాలో అచంచలమైన విశ యము సాహసము వున్నాయన్న సంగతి జిన్రైదాకూడా కాదనలేదవి సంతోషించాను....*నన్ను కాదని మిగతావాళ్ళని ఎన్నుకుంటుందీ-నరే కొనీ....వాళ్ళవన్నీ ఎంతసేపూ ఊహలూ ఆళలేగావి నేను (క్రియచేసి చూపించానే ; ఆమెకోనం నే చెయ్యగలిగినదాంట్లో ఈ చేసిం దెన్నో వంతు........?”

నా ఆలోచనలకి కళ్ళెం వదిలేశాను. ఆమెను శళత్రువులబారి మండి రక్షిస్తున్నట్టూ నా దేహమంతా ఆపాదమస్తకం రక్తసికృమైసోయి పట్టూ ఆమె పాదాల (మోల (ప్రాణాలువీడుతున్నట్ల్టూ........ ఏమేమో ఊపొంచుకున్నాను. వాళ్ళయింట్లో (డ్రాయింగ్‌రూంలో (వైలాడుతూండే ఫొటో ఒకటి జ్ఞాపకానికి వచ్చింది-మోలే ఏడెల్‌' “మాటిల్లా"వి గుజ్డం మీద ఎక్కించుకుని పరుగెత్తుకుపోయిన దృళ్యం అది. ఆంతలోనే ; వా దృష్టి ఒక బీర్చ్‌ వృక్ష కాండాన్ని భేదిస్తున్న వ్యడంగి పిట్టిషీద వడింది. ఆర్కెస్ట్రాలో డబుల్‌ బాస్‌ వాద్యగావివలె ఆ పిట్ట అటూయిటూ చూస్తూ గదిగవా చెట్టును బద్దలుకొడుతోంది.

అనుకోకుండానే “ధవళ తుషారము కాదది... ఆని పొడ సాగేను. అందులోంచి మరోపాటలోకి పోయాను. *ఖోమ్యికో' విషా దాంత నాటకంలో యెర్మక్‌ స్వగతమంతా కవిపించవి నక్షత్రాలకు వప్ప ఇెప్పాను. చివరకు 'జినైదా । ఓ జినైదా 1" అనే మకుటంతో స్వంతంగా ఓ విషాదగీళి కల్పించడాసకి కూడా (ప్రయత్నించానుగాని లాభంలేక పోయింది.

ప్రొద్దు బాగా యెక్కింది. లోజన నమయం దగ్గరెంది. నేమ కొండదిగి లోయలోకి వచ్చి వూళ్ళోకి తిరుగుముఖం పట్టాను. నేనింకా ఆ మార్దాన నడుస్తూవుండగానే వెనక గుజ్జపు డెక్కల చప్పుడు వివిపిం

చింది. నేను వెనక్కితిరిగి చూని నాకు తెలీకుండానే ఆగిపోయి నెత్తి మీది టోపీ తీసి చేతబట్టుకున్నాను. ఆ వస్తున్నది మా నాన్నగారు, జీనైదా. ఇద్దరూ పక్కపక్కన స్వారిచేస్తూ వస్తున్నారు. ఆయన జీను మీదనుంచి పక్కకు వంగి చిరునవ్వు నవ్వుతూ జినైదాతో. ఏమిటో చెప్తున్నారు. ఆమె ఏం మాట్లాడకుండా కళ్ళు నేలకు దించి పెదవులు బిగబట్టి వింటోంది. ముందు వాళ్ళిద్దరే కనిపించారు నాకు, కాని మరో క్షణంతర్వాత వెనకనుంచి మలుపు తిరిగి వస్తున్న బెలోజొరోవ్‌ తన గుజ్టాన్ని డొక్కల్లో తన్ని ముందువాళ్ళవి కలుసుకోవడానికి తహతహ పడుతూ కనిపించాడు. నేను దోవలోంచి తొలిగి నిలబడ్డాను. నాన్నగారు తన గుర్రం కళ్ళెపు వార్లు రెండూ చేతబట్టుకుని జినైదాకు ఎడంగా తొలిగిపోయారు. కన్నుమూసి తెరిచేలోగా ఇద్దరూ గాలప్‌ చేసుకుంటూ నన్ను దాటి వెళ్ళిపోయారు. బెలోజొరోవ్‌ కూడా నడుముకు (వేలాడు తున్న కత్తి ఒరలో గరగరలాడుతూ వాళ్ళవెనకే వరుగిగిపోయాడు.... “ఆరె-అ దేమిటి=కందగడ్డలా అంత ఎ(రబడిపోయిందేమిటి ఆయన మొహం ?....అఆమె మొహం మరీ అంత తెల్లనై పోయిందెందుకని ? పొద్దుమ్నంచీ స్వారిచేస్తూకూడా ఎందుకని అంత వివర్ణంగావుంది ౪"...

గదిగబా అడుగులువేసి సరిగ్గా ధోజనసమయానికి ఇంటికి జేరు కున్నాను. నే వెళ్లేసరికే మా వాన్నగారు స్నానంచేసి బట్టలుకూడా మార్చుకుని ఆమ్మ వాలుకుర్చీపక్కనే కూర్చుని వథత్రిక చదివి ఆవిడకు వివిపిస్తున్నారు. నే వెళ్ళంగానే ఇంతసేపు ఏంజేస్తున్నావవి అడిగి ఎక్కడెక్కడో తిరిగి ఎక్కజెక్కడినో వెధవ సావాసాలుచేసే మనువు లంపే తనకున్న అఆనహ్యం వెళ్ళగక్కింది. నే నెక్కడికీ ఎవళ్ళతోనూ పోలేదు-ఒక్కణ్నే షికారుకు వెళ్లానని చెప్పామని నాలుక నివరదాకొ వచ్చింది గాని మా నాన్నగారి మొహంకేసి ఓసారి చూడగానే నోరు కట్టడిపోయింది నాకు.

కేర్‌

తర్వాత ఐదారు రోజులవరకూ జినైదా నాకు సరిగా దర్శనమే యివ్వలేదు. నంట్లో బాగాలేదనేది. కావి మైదనోవ్‌ ఒక్కడు మినహా మిగఠా సిబ్బంది అంతామటుకు “డ్యూటీ"కి విధి తప్పకుండా హాజరౌ శూనే వున్నారు. తనకు నచ్చిన కార్యక్రమం ఏదైనా వున్నస్పుడుతవ్చ మిగఠాఅప్పుడల్లా కుంగిపోతూండటం మైదనోవ్‌కు మామూలే. బెలొ జొరోద్‌ కంఠందాకొ గుండీలు బిగించి ఓమూల తారట్లాడుతూంఎడే వాడు. కౌంట్‌ మాలెస్కీ మొహంమీద ఎవ్వుడూ తిరస్కార సూచకమైన చిరునవ్వు తాండవమాడుతూండేది. అతనొకడు జినైదాదగ్గర ఎందు కనో మొహంచెల్లక వృద్ధ రాజకుమారినే ఎక్కున మచ్చిక చేసుకుంటు న్నాడు. ఓసారి ఆవిణ్ణి గవర్నర్‌ జనరల్‌ దగ్గిరికి స్వయంగా తీసికెళ్ళి నచ్చాడుకూడానూ. కాని ఆ (ప్రయాణం విరర్ధకమై ఆతనికే ఎదురు తిరిగింది. లూషిన్‌ రోజూ ఒకటి రెండుసార్లు వచ్చి పోతూనేవున్నాడుగావి అప్లే సేపు ఎప్పుడూ వుంటంలేదు, మేమిద్దరం వెనక మాట్లాడుకున్నప్పు బ్రాంచీ ఆతనంకే వాకు కాస్త భయంగానే వుందిగాని నిజంగా ఆతను నన్నాకర్షించాడు. ఓసారి నాతోకలిసి నెన్కపష్నీ గార్జెన్స్‌లోక్‌ షికారుకి వచ్చాడు, అక్కడి చెట్లూ చేమలపేర్లూ వాటి విపరీత లక్షణాలు చెప్తూ చెప్తూ మధ్యలో హఠాత్తుగా నొనటిమీద కొట్టుకుంటూ అసందర్భంగా అన్నాడు-” వెజ్టివెధనని.ఆది వొర్థి చపలచిత్త అనే అనుకున్నాను. నిజంగా చూస్తూ చూస్తూ ఆత్మనాళనావికి ఒడిగక్హువాబ్ళుకూడా వున్నా రవి ఇప్పుడు తెలిసొచ్చింది

థి

“ఏమిటది ? ఎవర్నిగురించి ఇ అని అడిగాను.

“ఏం లేదులేః ఏంలేదులేః మీరు వినాల్సిన విషయమేంకాదులే.” అన్నాడు రూషీన్‌, ఆంతలోనే మాట తప్పిస్తూ............ /

జినైదా నన్ను తప్పించుకు తీరుగుతోంది. నన్ను చూట్టమంటేనే :

ఆమెకు గిట్టడంలేదల్లేవుంది. నన్ను చూసీ చూడ్డంతో పే మొహం తిప్పే.

సుకోవడం నాకు మరీ బాధ కలిగించింది. అది అసలు సహించలేకుండా వున్నాను. కాని నే చెయ్యగలిగిందేముంది ? సాధ్యమైనంతవరకూ నేనూ ఆమె దృష్టిలో పడకుండానే వుంటూ వచ్చాను. దూరంనుంచే ఆమెనుచూస్తూ సంతోషించేవాణ్ణీగాని ఇది ఎల్లప్పుడూ పాధ్యమళ్యేది కొదు. ఇంకొ ఆమె మనసులో నా కగమ్యమైన మధన ఏదో సాగుతూనే వుంది. మనిషి రూపే మారిపోయినట్లనిపించేది. ఆమెలోని ఆ మార్చే మిటో ఓరోజు నిశ్చల సాయంకాలంపూట అశనపాతంలా నా కర్థమైంది. ఆవేళ జినైదా గదికీటికీకి ఎదురుగ్గా మూతోటలో టఓ చెట్టుకింద బెందీ మీద కూర్చువి వున్నాను-ఎప్పటికైనా ఆ కిటికీ తెరుచుకోకపోతుందా అవి. అటుకేసే చూస్తూ కూర్చున్నాను. కొంతసేపటికి నా సంకల్ప దింంవల్లనేమో అన్నట్లు ఆ కిటికీ నిజంగానే గభాల్న తెరుకుకుని జినైదా అగుపించింది. తెల్ల వి బట్టలు వేసుకునివుంది. మనిషికూడా-మొహమూ భుజాలూ చేతులూకూడా ఆ దుస్తులంత ధవళంగానూ వున్నాయి. చాలా 'పేపు ముడివడిన కనుబొమ్మల్లోంచి ఎదురుగ్గా చూస్తూ విలబడింది. ఆమె అంత తీక్ణంగా వృష్టి నిగుడ్చి చూడటం అంకకు ముందెప్పుడూ చూడలేదు నేను. హఠాత్తుగా చేతులెత్తి ఒక శ్రేలు మరో కేలంగీలించి ఈన పెదవుల కానించి ముద్దు పెట్టుకుందింనొసటిమీద ఒత్తుకుంది - తల ఓసారి వెనక్కి విసిరి, అడ్గంగా వూపి, నిశ్చయ సూచకంగా ఒక్క సారి ఆడించి, ధడాలున కిటికీ తలుపులు మూసేసింది +

తర్వాశ మూడురోజులకి తోటలో కనిపించింది. నేను వెనుదిరిగి వెళ్ళిపోటోయాను గావి ఆమే ఆపింది. ఈసారి మాసావనప్పుడు మళ్ళీ వెనకటి అనురాగం, ఆ ఆప్యాయత తొంగిచూశాయి ఆమె కంఠ వ్వరంలో_ ల

855

. “ఇలా రాండి. ఏదీ బృ చేయి ఇలా యివ్వండి. ఆద్బింమనిద్దరం సరదాగా కబుర్లు చెప్పుకుని ఎన్ని యుగాల్రైంది 1”

నేనామె ముఖంలోకి చూశాను. ఆమె కళ్ళల్లో సాధుజ్యోతులు

(వెలుగుతున్నాయి.ఉల్లిపొర గుడ్డమాటున చిరునవ్వు నవ్వ్నుతున్నట్ట్లుంది....

“ఇంకా వంట్లో బాగుండటం లేదనుకు.టాను” అన్నాను.

“ఆబ్బెచ్బే+-ఆదంకా ఐపోయింది. ఇప్పుడేం లేదు. కాస్త వీర నంగా వుందంతే. అదీపోతుంది ”

*మరి,ఇంతకుముందులాగే వుంటాడా ఇహనుంబీ?ొ

జినైదా చేతిలోని గులానీపువ్వు ఎత్తి వాననచూసింది, ఆ పువ్వు రేకులు ఆమె పసిడిబగ్గల్లో పతిఫలించినట్లనిపించిందిం .

“ఏం? ఇప్పుడు మారిపోయానా?”

*వ్వర్రి_.. 1?”

“అవును-మీపట్ల చాలా ఘోరంగా (వవర్తించాను. కాని....మీ రళతగా పట్టించుకోకుండా పుండాల్సింది....ఏంచెయ్యను చెప్పండింనరేం ఇస్పుడేమనీ ఏం[వయోజనం?”

“నేను మిమ్మల్ని _సేమిణచడం మీ కిష్టంలేదు నాకు తెలుసా వనంగతి.

కడుపు మండిపోయి అనుకోకుండా అనేశాను సాహసించి.

“అహ(హః€. మీరు నన్ను (పేమించాలనే నా అభిమతం. కావి మీరనుకున్నట్టుకాదు”

“*మరెలాగళొ

గులానీపువ్వు నన్ను వానన చూడమని అందిస్తూ ఆంది.

“మంచి స్నేషితుడిలాగాః! ఏ అరమరికలూ లేకుండా।ః నేను మీ కంటే ఎంతో పెద్దదాన్ని. మీ అత్తను కావచ్చుంరేకపోతే అక్కను కావచ్చు. మీరు...”

“అవును మీ దృష్టిలో నేనో కుజ్టకుంకనుఃో

“కుంక కాదుగాని కుజ్జవాశ్ళే. తెలివితేటలు, మంచితనం కలిగి ముద్దొచ్చే కుజ్జవాడివి. సీవంటపే నాకెంత (_పేమో నీకు తెలీదు.పోనీ.ఇహ నెప్పుడూ విన్ను దూరంగా వుంచను. సరేనా? నువ్వుకూడా నన్నెప్పుడూ వదిలివెట్టి వుండకూడదు సుమా. ఆ(-ఇదిగో ఇదే మనిద్దరి సావాసానిక్తీ చిహ్నం:” ఆంటూ ఆ గులానీపువ్వు నా కోటుకు తగిలించింది. "

“వెనక వేరే చిహ్నాలు చూపించారుకొ

“అబ్బ.ఎంత క్రాపకమయ్యాబాదూనీకు: ఊ(-సరే ఇలారా... ”

అంటూ నా మీదికి వంగి నా నొనటిమీద (ప్రశాంతమైన నిమ్మ ల్మషచుందినం ఒకటి ముద్రించిందిం

నానోటమాట సపెగలక ఆమెవంకే చూస్తూండిపోయాను.

“ఉ(-రావయ్యా నా విత్యనెచ్చెలికొడా వాతో!”

అంటూ ఆమె వెనక్కు తిరిగి నడవసాగింది. నేనోపనక ఎరి గిన జినైదా ఈ మేనా? ఇంత సాధుత్వమూ, ఇంత వివేకమూ ఎక్క శ్రొంచి వచ్చాయీమెకు? అని ఆశ్చర్యపోతూ అమెననుపరించామకూడా. ఆమె నడకతీరే వేరుగా, ఆతివ్రశాంతంగా కవిపించింది నాకా పూట. ఆమె విగ్రహమే మరింత హుందాగా, మరింత లలితంగా, లావణ్య తరంగౌ........

నాలోవి అగ్నివర్వతం బద్హలైంది. నా మనసులోని (పేమ ఫెళ 'ఫెళార్భటులతో (ప్రజ్వలించిందిః +

న!

మధ్యాహ్నం థోజనాలయ్యాక ఆందరూ యధావిదిగా పోగయ్యా రక్కడ, నేనెన్నటికీ మరువలేని ఆ మొట్టమొదటిరోజున వున్నట్టు ఆందరూ వున్నారు, ఆఖరికి విర్మట్స్కీకూడా కాళ్ళీడ్చుకుంటూ వచ్చాడు" ఇవ్వాళ మైదనోవ్‌ కొత్తగేయం ఒకటి రాసి అందరికంటే ముందొ చ్చాడు. మళ్ళీ “ఫర్‌ 'ఫేట్స్‌" ఆడేం. కావి వెనకటి గోల, గల్లంతుమటుకు బేదు. రభస అసలేలేదు. మా వినోదాల్లోని జప్పీతనమంతా ఇగుర్చుకు పోయింది. కాని జినైదామటుకు పార్టీలో కాస్త కొత్తదనం తెచ్చింది. నెచ్చెలికోనీ హోదాలో ఆమె పక్కనే కూచున్నాను నేను. అవేళకొత్త

కొత్త జరిమానాలు వేసింది. ఫలానా గుర్తుగల కాగితం ఎవళ్ళకి దొరికితే

వాళ్ళు, వాబ్ళకన్నకల దాపరికం లేకుండా చెప్పెయ్యాలి. కొని ఇది అను కున్నంత హుషారుగా ఫలించలేదు చెప్పిన కలలన్నీ కొన్ని చాలా నీరపంగానూ, కొన్ని అసహజంగానూ, మరికొన్ని మరీ కల్పించి చెప్పి నట్టు వున్నాయి. కొంత సేపు మైదనేవ్‌ నవల ఒకటి చదివి వినిపించాడు దానీవిండా స్మశానాలూ సమాధులూ మాట్లాడే పూలూ చెట్లూ చేమలూ... ఇహ చాల్లే అంతటితో ఆపమంది బినై దా.

“వనరే-కా స్సేపు కల్పించి కబుర్లు చెప్పుకుందాం, (పఫతివాడూ అన లెన్నడూ ఎక్కడా జరగని సంఘటన ఒకటి వర్ణించాలి”

లాటరీ వేస్తే మొదటిఛాన్సు బెళొజొరోవ్‌కి వచ్చింది.

ఆతవికి నోటమాట రాలేదు. *ఏం చెప్పను....నాకేం తోచడం లేదే....” అన్నాడు నానుస్తూ, జినైదా కలగదేసుకుంది...-

ణి

“ధాఛా. చెవ్పడానికేం లేకపోవడ మేమిటి? పెళ్లో నిక్లో బఐందను కుంటాను మీకు? మీభార్యని ఎలా చూస్తారో ఏమిటో చెప్పండి. ఆవిణ్ణి గదిలో పెట్టి తాళం వేస్తారా?” గ

“=ఆ( ఆ( వేస్తాను”

“ఆవిడ కొంగు పట్టుకుని వదిలిపెట్టకుండా ఎన్పుడూ తిరుగు :

ల తూంటారా మీరు ఆవిడతోనేః” "”ఆ. ఆలో +: ం. “వరే..ఆవిడకు మీమీద మొహం 'మొత్తి మిమ్మల్ని మోనం _ చేస్తుందనుకోండి_-” “నరికి పోగులు పెడ్తానముః

“పారిపో తే?” -

“వెంటబడి ఎక్కుడున్నానరే వెతికి పట్టుకుంటాను."

“ప్షరే, చూడండి మహాశయాః నేనే మీ భార్యామణీగారినన్నకోండి; అప్పుడేం చేస్తారు? |

బెలొజొరోవ్‌ ఒక్కడణం మొనం వహించాడు.__-

“నేనార్మహత్య చేసుకుంటాను”

జినైదా నవ్వలేక మెలికలు తిరిగిపోయింది... ,

“ఆ(అబ్బే-నీ కధ మరీ చిన్నదైపోయింది.”

తర్వాతనంతు జినైదాకే వచ్చింది. తలయెత్తి యింటి పైకప్పు కేసి చూస్తూ ఆలోచించింది కొ స్సేపు. .

“ఆ(-సావధానులుకండు, ఒక దివ్యమైన హర్మ్యం౦ంంవసంత కాలపు రాత్రి-అద్భుతమైన “బాల్‌"-ఇవన్నీ ఊహించుకోండి, మహా రాణీ వయసులో చాలా చిన్నదేలేండింఆతిధుల్ని అందుకుని సాదరంగా లోవికి పంపిస్తోంది. ఎక్కడ చూసినా బంగారం స్ఫటికం సిల్కులై ట్లు లాలా

*నాట్యం, ఇతర వినోద్యకీడలతో కూడినది. .

9 జ

దలత్నాలు పూలు మగంధ(ద్రవ్యాలు-ఓహ్‌। ఒకట నేమిటి.[మానవహృదయం కోరగలిగిన భోగాలూ ఆడంబరాలూ అన్నీ అక్కడ పోగులువడి , వున్నాయి”.

“ఆడంబరమం'జటే మీకూ యిష్ట మేకదూ ?” అన్నాడు లూషిన్‌,

“ఆడంబరం....ఆదో అలంకారం. ఆఅలంకారమంటే మరి నాకిష్టమే థో |

“ఆంద౦క౦ ఖేనా ?”

“బాదూంమీరు నాకంపే ఎంతో తెలివిగలవారు-చదువుకున్నవారు. మీతో నేనెక్కడ వాదించగలను ౩ మీ మనసులోవి వూహ ఏమిటో అసలు అర్ధంకాలేడుకూడానూ నాకు. ఇహ మధ్యలో అఆడ్గకండి దయ చేసి. ఆ(....నాట్యం, విందు దివ్యంగా జరిగిపోయింది. వచ్చిన అతిధు లంతా తఈరుణవయస్కులు = స్ఫురర్రూపులు = పాహసికులు = అందరూ కూడా రాణీగారిని మోహించి, తల మునకలౌతున్నవారే 1”

“ఆతిధుల్లో శ్రీ లెవరూ లేరా?” అని అడిగాడు మాలెస్కీ.

“* ఉ(హు(=ఆ6 1....వుండండుండండి ....ఆ€....వున్నారు.”

“ఆందరూ సాదా ఆడవాళ్ళను కుంటాను.”

“బాగా నేవున్నారు కాని మగవాళ్ళ్గంతామటుకు రాజణీగార్నే _పేమి స్తున్నారు. సన్నగా పొడుగ్గా శలాకలా పుంటుంది....తుమ్మెద జురు ల్లాటి నల్లటి శిరోజాలమీడ ధగర్ధగాయమానంగా మెరిసిపోతున్న చిన్న దింగారప్పు కిరీటం........”

నేను జీనైదావంక చూశాను. ఆకణంలో ఆమె మా అందరి కం"బెకూడా విజంగొ పొడుగ్గా కవిపించింది. ఆమె ఫాలభాగాన, ఆమె న్నేళద్వయంలోనూ (ప్రజ్వలించిపోతున్న వెలుగు చూసి అనుకున్నానుం

*ట్రన్షకో | సీవే ఆ రాణివి:

జీవైదా చెప్పుకుపోతోంది.

ఇ

“అందరూ రాణీగార్నీ చుట్టుముట్టి ఎగబడి ఒకళ్ళనుమింలి మరొకరు పొగడటం, ఇచ్చకాలాడటం మొదలెట్టారు”

“టహో 1 అవిడగారిక్కూడా పొగడ్తలూ ఇచ్చకాలంటే ఇష్టమా $” ఆన్నాడు లూషిన్‌. ,

“ఆబ్బ: ఏమిటండీ మీ గొడవ అడుగడుక్కీ. ?.... అపును, పొగ త్రలంపే ఎవరికిష్టం వుండదు ?”

“చివరి (పశ్న. ఇదొక్కటి చెప్పండి చాలు. ఆ రాణీగారీకి భర్త వున్నాడా ?” అని పృచ్చించాడు మాలెస్కీ. ఆ ఒం

“అరె-ఆసంగతి నే నాలోచించనేలేదే....ఉ(హు:. ఆమెకు భర్త లేడు, ఆవిడకు భర్తెందుకు 1

“*ఆవునపును. భ_ర్తెందుకూ.” అన్నాడు మళ్ళీ మాలెస్కీ.

“పెలెన్స్‌ 1” అనీ ఒక్క గావుకేక పెట్టాడు ఇందాకట్నుంచీ చిరచిరలాడిపోతున్న మైదనోవ్‌,

జిన్తైదా మళ్ళీ తన కధనం (ప్రారంభించింది.

“*ఆ( అలా రాణీగారు వాళ్ళ పొగడ్తలూ పక్కనే వాయిస్తున్న సంగీతమూ వింటూ కూర్చుంది. కాని అవిడదృష్టి వాళ్ళల్లో ఎవరిమీడా లేదు. గోడయెత్తునా ఆరు నిలువు కిటికీలు తలుపులు తీసి వున్నాయి. ఆ కిటికీ లకి ఆవతల చలచ్చలత్తారకలతో వెలిగిపోతున్న ఆకాశమూందానికి నేవధ్యంగా అస్పష్టవృకొకారాలు, (క్రీనీడల్లా కనిపిస్తున్న తమః పూర్ణమైన ఉద్యానవనమూ ఉన్నాయి, రాణీ ఉద్యానవనంవంక చూపింది. లీకట్లో చెట్లముధ్య ఫౌం'పెన్‌ ఆకారం ఉన్నతంగా = అత్యున్నతంగా = తెల్లగాం చెయ్యంలా అగుపిస్తోంది. చుట్టూజేరిన భటాజులు వాద్యగాళ్లు చేస్తున్న రణగొణ ధ్వనిమధ్యకూడా ఆ ఫౌంటెన్‌లోంచి ఎగసి కింద చెలమలో పడుతున్న నీటి ధారలచప్పుడు రాణీకి వఏినపిస్తూనేపుంది. ఆలా కిటికీ లోంచి చూస్తూ తవలో తాసనుకుందీ...-

శ

, *ఆపును మహాశయాలారా అవును మీరంకాకూడా అభిజాత్యం సిరిసంపదలు విజ్ఞానంగల 'పెద్దమనుషులు! మీరంతా నాచుట్టా మూగు తారుంనా నోట్లోంచి జారిపడే 'పతిమాటా మంచి ముత్యంలా చూసు కుంటారు-మీరంతా నా గుప్పెట్లోవున్నారు. మీలో (ప్రతి ఒక్కరూకూడా నా పొదాల (మోల ప్రాణాలు సమర్చించడానిక్కూడా సిద్ధంగావున్నారు ౨..కొనిఆక్కడ....ఆ ఫౌంటెన్‌ దగ్గర........ చెదిరి చిరుగంతులు వేపే

ఆ చెలమపక్కన నేను సేమించేవ్య క్తి-నన్ను శ్రైవనంచేసుకో గలిగిన వ్యక్తి నాకోసం నిరీషీస్తూవున్నాడు. అతనకి విలువైన దుస్తులు లేవుం అలంకారాలూ ఆడంబరాలూ అసలే లేవుంపేరూ ప్రధ్యాతి అంతకంటే లేదు-ఐనా నేనతనికోస౦ం వెళ్తానని అతనికి తెలుసు, తెలిసే నాకోసం ఎదురుచూస్తూంటాడు, నన్నాపగలిగేశ క్తి కూడా మరేదీ ఇక్కడ లేదు. నేనూ వెళ్ళితీరాలి. వెళ్తను. అతనితో వుండిపోవటానికి....ఆ వుద్యాన వనపు చీకట్లలోంఆ చెట్లు ఆకుల మర్మరధ్వని మధ్య-ఆ గలగల్లాడే వీటి చెలమపక్కన అతనితో కలిసి నన్ను నేను మర్చిపోవడానికీ........ విశ్చంఖలంగా విహరించడానికి.... ...."

జినైదా ఆగిపోయింది.

“ఇదంతా ....పూర్తిగా కల్పితమేనా ౯”

అన్నాడు మాలెస్కీ సాభిప్రాయంగా. జినైదా ఆతవివంతైనా చూడలేదు.

అంతలోనే లూషిన్‌ అన్నాడు.

“మనమైతే ఏంచేపేవళ్ళమో ? మనమేకనక ఆ ఆతిథుల్లో ఒక శళృమై ఆ ఫొంయెన్‌పక్కనే ఓ అదృష్టవంతు డున్నాడని తెలిసి వుంపే.... ఏంలం కీ” , చ |

“ఆగండాగండి” అంటూ వారించింది జినై దా.

అమ్సీలో ఒక్కొక్కరే యేవిధంగా (ప్రవర్తించేవాళ్లో అదికూడా నేనే చెప్తాను. జెలొజొరోవ్‌ అయితే అతన్ని కేకేసి పిలిచేవారు. మైద నోవ్‌ అయితే ఆతనిమీదనో పద్యం రాసిపారేశేవారు.... ఆహ(హ(=

మీరు పద్యాలు రాయలేరుగా.... ఏదో గేయంరాసి "బెలిగాఫ్‌"లో ప్రచు రించేవారు. మీరైతే, నిర్మట్స్కీగారూ. మీ రతవి దగర-ఆ/హ6-అతనికే మీరు వడ్డీకో చగ్రవశ్తీకో డబ్బు అప్పిస్తారు. మరి మీపు__మీరేంజేస్తారో -. చెప్పడం కష్టమే డాక్షరుగారూ |

“నేనై తే రాజవైద్యుని హోదాలో రాణీగారికి"అమ్మా, అంద' రితోకలిసి ఆనందించే ఉద్ధేశం లేనస్పుడు ఇలా విందులూ వినోదాలూ ఏర్పాటు చెయ్యరాదు" అవి సలహా ఇస్తాను.” "|

“*అవును....మీరు చెప్పిందీ బాగానేవుంది. మరి మీరో కౌంట్‌ ౯

“నేనా ౯ అన్నాడు ఆ(గహం ఆణుచుకున్న దండకాడిత భుజం గంలా వికృతహావంచేస్తూ మాలెస్కీం

“మ్సీరైతే ఏ విషగుశికో ఇచ్చి మింగించి వుందురతనిచేత 1”.

అంది జ్నినెదా ఆతను సమాధానం చెప్పకముందే, "

మొహంమీద ఛళ్ళుమని కొట్టినట్టు ఒక్కసారీ మాలెస్కీ కళ్ళు చికిలించి వూరుకున్నాయి. మరుక్షణంలో పగలబడి ఆపులేక ఆప్పకో లేక నవ్వాడు. జినై దా నావంక తిరిగింది...

“ఇహ మీనంగతి చెప్పాల్సొస్తే మాన్షియర్‌ వాల్లెమార్‌.... ఆ(* ఇహచాల్లేద్దరూ. ఇంకెంత సేపీగ-డవ. ఇంకేదైనా ఆడుకుందాం పట్టండి.”

+... బీమాన్షియర్‌.. వార్డెమారై తే చీకట్లో బయలుదేరి రాణీగారి కాళ్ళల్లో ముశ్లెక్కడ గుచ్చుకుంటాయోనని నిజమైన నెచ్చెలికానిలాగా ఆపిడగారి పాదరక్షలు పుచ్చుకు వెంటబడేవాడు 1” అన్నాడు మాలెస్కీ విషంగక్కుతూ. | ॥

నా మొహం ఎల్జబడీపోయింది. ఉ(కోషం కంఠళందాకా తన్ను కొచ్చింది. కాని జినైదా చల్లనిచేయి నా భుజంమీదవేపి నేను లేవకుండా నొక్కి. తాను లేస్తూ అంది...

“ఆంత పొగరుమోతుతనంగా మీరుండాల్సిన అవసరంఇప్పుడేం లేదు కౌంట్‌ ; అసలు నోటికి వచ్చిందల్లా మాట్లాడ్డావిక్కూడా మీ

శెప్పుడూ నే ననుమతి యివ్వలేదు । ఇక్కడ మీకిక స్తానంలేదు. దయ బేసి వెంటనే విిష్కమిస్తారా ఇక్కణ్ణుంచి ౩”

అంటూ వాకిలికేసి తర్దనితో నిర్రేశించింది.

మాలెస్కీ ముఖం వెంటనే పాలిపోయి నల్లబడిపోయింది._

“అదేమిటి యువనరాజకుమారీ........” మరి మాట పెగల్లేదు.

బెలొజొరోవ్‌కూడా లేస్తూ అన్నాడు.

“ఆవును. రాజకుమారి చెప్పినదానికి ఆక్షేపణ ఏమీలేదు.”

“నేమ (ప్రమాణంచేసి చెప్తానుంనేను.... నేనన్నమాటల్లో మీకంత వాధకలిగించేది....మిమ్మల్ని గాయపరుద్దామని వా కెన్నడూలేదు"క్షమిం చాలి”

చూపుకు మాడిపోయేట్లు జినైదా అతవివంకనోసారి చూసి శుష్కహాసంచేసి విర్లక్ష్యంగా ఆంది---

“నరకే నీయిష్టమైతే వుండు! నేనూ, మాన్షియర్‌ వాల్లెమార్‌ కూడా అనవవరంగా ఉ(ద్రేకపడ్డాము. సీనోటికసలు హద్దావద్దూ వుండ దుగా....కౌనీ

“క్షమించండి” మని మళ్ళీ సణుక్కున్నాడు మాలెస్కీ.

అతన్ని బైటికి పొమ్మన్నస్పటి జినైదా మూర్తి నా గుండెల్లో నాటుకుపోయింది. నిజంగా అవ్పుడామెలో ద్యోతకమైన శీవి, దర్పం, రాజసం మరే మహా మహా రాణీలక్కూడా స్ఫురించడం అసంభవం,

ఈ వంఘటన తర్వాత ఆటలేవీ సరిగా సాగలేదు. పూర్తిగా ఆ నంఘటనవల్ల కాదుగాని మొత్తానికి సతి వ్య క్రీకూడా ఇరకాటంగా వున్న ట్టున్నాడు. (పళివాజణ్జికూడా చెప్పరాని భావోదేకం ఏదో కుంగదీ సేస్తోంది. ఐనా ఎనరూ దాని వూవెత్తలేదన్నమాటే గాని (ప్రతి ఒక్కడికీ తానూ తన పక్కంవాడూ కూడా అడే పరిస్టితిలో వున్నట్టు తెలుసు, మైదనోవ్‌ తన గేయం ఒకటి చదివి వినిపించాడు. ఆది విని మాలెస్కీ మైదనోవ్‌ని తెగ ఆభినందించసాగాడు.

శ్‌(

ఇఅష్పాపం। మళ్ళీ మంచిగా కనిపించటానికి ఎంత యాతనపడు తున్నా(డా నాబూ:” అన్నాడు లూషిన్‌ నా చెవులో.

ఆతర్వాత అందరం త్వరగానే వెళ్ళిపోయాం.జినై దా వున్నట్టుండి ఏదో తీవ్రంగా ఆలోచిస్తూ కూర్చుండిపోయింది. దానికితోడు వాళ్ళమ్మ తల నొప్పిగా వుందని కబురుకూడా చేసింది. నిర్మట్స్కి కీళ్ళనాప్పులని వెళ్లిపోయాడు.

నా కింటిదగ్గర ఆ రాత్రి చాలా సేపటివరకూ విద వట్టలేదు- జినైదా చెప్పిన కధ నా మనసులో ముద్రించుకుపోయింది. నన్ను నేశే వన్నించుకున్నాను.. ,

“అందులో ఏమైనా సూచనవుందా?....పుంకే.... ఏమిటి సూచి ప్రోంది?.... ఎవర్ని?....విజంగా అందులో నిజంవుంపే-అంత రైర్యంగా అంత సాహసించి నలుగురికీ....ఉ( హు€. ఆది అపంభవం. అనం భన౦ః...."

ఒక్కక్షణం విరామం లేకుండా ' సేలాలగింజలాగా పక్కమీద వడి దొర్లుతున్నాను. చెంపలు పేలిపోతున్నాయి. దిండుతో మొహం కప్పేసుకుని అదుముకుంటున్నాను....ఆ కధ చెప్తున్నప్పుడు జినైదా మొహంలో ద్యోశకమైన భావాలన్నీ నా కళ్ళక్కట్టినట్టున్నాయి.... వెన్కష్నీగా ర్లెన్స్‌లో లూషిన్‌ నోరుజారి అన్నమాట-ఆమెలో. కలిగిన మార్చులు....ఆలోచించి ఆలోచించి నాతల తీరిగిపోతోంది. నా మనసు వరి్రమిస్తోంది. ఏంతోచదు-ఏదారీ తెన్నూ కనిపించడుంచివరికి ఏమను కోవాలో ఏమిటో అసలే అగమ్యం:* ఎవడు వాడు? ఆంధకారపు అట మీద అగ్నిపో[తపు కణ్‌కలతో కూర్చిన అకరాల్లా ఈ (పళ్నమటుకు నా కళ్ళముందు. సర్వదా భగ భగ మండిపోతూంది. ఏదో అనూ హ్యమైనభారం మూటగట్టుకుంటోంది. నాతల మీద ఆమూట ఏ క్షణానైనా బద్దలు కావచ్చు....దిద్దలై ఏం లై టపడుతుందో ....ఈ మధ్య ఆపాధారణ విషయాలకు చాలావాటికి అలవాటుసడ్డాను - జెసీకిన్ల యింట్లో జరిగే విచ్వికాలూ = అక్కడి గోల గల్లంతు = కొవ్వువత్తి

శక

దీపొలు = వావిఫేటీగాడి ఏడుపుగొట్టు మొహ 0 శుష్కించి పోయిన దాసీలు, వాళ్ళ మాసిపోయిన బట్టలు..వృద్దురాలి విచిత్ర (పవ _ర్తనంఇవ్వేవీకూడా నాకిస్పుడేం ఆశ్చర్యం కలిగించడంలేదుంఅవన్నీ నా కెప్పుడో ఆలవామైపోయాయి....కాని....జినై దొ్సద నాలో కలుగు తున్న కొత్త ఊహే భరించలేకుండా వున్నాను....ఓసారి మా అమ్మ ఆ అమ్మాయి నంది-*అదృష్టాన్నివెతుక్కునే ముండ" అఆవిః....జినై దాం నా కుందనపుబొమ్మ-నా పాలిటి దేవతామూ ర్తి-అదృష్టాన్ని వెతుక్కునే మనిషా? ఆమాట బల్లెమై నా పక్కలో పొడిచిందింతీవ వాతాహతి కటు యిటు విజృంభించి విలయనాట్యంచేసే దవానలజ్వాలా కీలలవలెనా ముఖాన్ని దగ్ధంచేయబూనింది....బాధ భరించలేక పక్కమీద మళ్ళీ దొర్లాను. నుంట నహించలేక మొహం దిండులో పూడ్చుకువి దాచు కున్నాను... అబ్బ .... నేనే ఆఫొంచెన్‌ పక్కనవున్న భాగ్యశాలినై తే.... వేనే ఆ అదృష్టవంతుడనై తే........

వా నరాల్లో రక్తం పిచ్చెక్కినట్టు ఉరకలు వేసింది.

“ఉద్యానవనం .... ఫొంటెన్‌.... నే నక్కడికి వెశ్తే..-?”

ఒక్క కణంలో బిట్టలు వేసుకుని బైటపడ్డాను. ఆ రాత్రి ఆంధ కారమయంగా వుంది. చెట్ల గుసగుసలుకూడా సరిగా వినిపించడంలేదు. నిశ్చలమైన చల్లదనం వాతావరణమంతా కమ్ముకునివుంది, పార్కులోని దారులన్నీ తిరిగాను. నాపదధ్వనే నన్ను భయపెట్టింది = ఒక్కోసారి. మధ్యలో ఆగి అతితీవ్రంగా కొట్టుకుంటున్న గుండిల్ని వినేవాణ్ణి. చిట్టచివరకు ఫెన్సింగ్‌ దగ్గరకు వెళ్ళి దావిస్తుద ఆనుకునుంచున్నాను. హఠాళ్తుగాందేకపోతే అది వట్టి (భ్రమేనా?:-ఒక “త్రీ ఆకారం నాపక్కనుంచి నడిచిపోయింది.... ఊపిరి బిగబట్టి ఆ చీకట్లో నా కనుగుడ్లు వెళ్ళుకొచ్చేట్టు తీవ్రంగా కేంద్రీకరించి చూళాను....ఏమి టది?....అదేమైనా అడుగుల చప్పుడా....లేక నా గుండెల ధ్వనేనాః....” “ఎవరక్కండ?' అన్నాను అస్పష్టమైన స్వరంతో. ఆదుగో....అది -... ఆపుకున్న నవ్వా?....లేక....గాలికి మెదిలిన ఆకుల గలగలా ?....

లేకపోతే....నా చెవివక్కనే ఎవరైనా నిట్టూర్చారాః....ఏదో విన్మ యం-లీకింఅనరించాయి నన్ను. “ఎవరక్కడ ? అవి మట నోరు 'పెగలవి కంఠన్వరంతో (ప్రశ్నించాను.

ఒక్కపిసరుగాలి ఓక్షణకాలం కాన్త వీచింది. ఆకొశంలో ఏదో మెరిసింది-రాలిపోతున్న నక్షదత్రం....'జీనైదాయేనా అక్కడ ఆని అడుగుదామనుకున్నానుగాని ఆ (ప్రశ్న నా పెదవులు దాటలేదు.

అంతలోనే హఠాత్తుగా సంపూర్ణ నిశ్శబ్దినిర్లీవ విశ్చలత = ఆవహిం

బాయి, ఆకు కదలన్లేదు-ఆరు(ద్ర మిణుకు మనలేదు.... ఎక్కడో ఏదో

గవాక్షం గభాల్న మూసుకున్న చప్పుడు..-ఆంకే! మరో నాలుగు

కణాలు అలాగే నుంచుని నా గదికి తిరిగి మ్థెపోయాను. ఏదో విచ్యిత

మైన అనుభూతినేనేదో సంకేతస్థలానికి వెళ్ళినట్టూ, అభిసారిక రాకపో

యినా వేరెవరిదో సుఖచేలాంచలం నన్ను రాచుకుంటూపోయినట్టూ.....__ శే

మర్నాడు జినైదా వాళ్ళమ్మతో కలిసి బండిలో ఎక్కడికోపోతూ మెరుపులా తకుక్కున ఒక్కసారిమాతం కవిపించింది. తర్వాత లూషిన్‌ కనిపించి ఊరికే పలకరించి వెళ్ళిపోయాడు. తర్వాత కౌంట్‌ మాలెస్కీ కలిసి ఓసారి ఇకిలించి "ఏమండీ" అన్నాడు. జెసీకిన్సయింటికి వచ్చేవాళ్ళల్లో ఇతనొక్కడే మాయింట్లోకి కూడా (ప్రవేశం సంపాదించి మా అమ్మతో సరిచయం చేసుకున్నాడు. మా నాన్నగారికిమటుకు ఇత వంకే సరిపడలేదు ఎందుకనోగావి. వీలైనప్పుడల్లా కాస్త వభ్యతతో ఆవమావిస్తూనేవుండేవారు.

“ట్ల నెచ్చెలికొడుగారా । అనుకోకుండా కవిపించార. చాలా పంతోషంగావుం దివ్వాళ । ఆ(-ఏంచేస్తున్నారు మీ భువనైక సుందరి మహారాణిగారు ౯?

10 య.

ఆరని ఆందమైన ముఖం నాకా డీణంలో కవిపించినంత అన 'ప్యాంగా నీచంగా మరెప్పుడూ కనిపించలేదు. ఆతవిచూపుల్లోవి తూస్కాారం, తిరస్కారం చూసి అనమానాగ్నితో మరీ దహించుకు పోయాను, జవాను చెప్పడానిక్కూడా నాకు మనస్కరించలేదు.

“*ఏమిటి=-ఇంకా కోపంగానే వున్నాలేమిటి నామీద 1.... అబ్బెబ్బేం నేను పెట్టానా మీకాపేరు ?....కావి ఒక విషయంమటుకు చెప్పాలని వుంది. తీరా ఆ వుద్యోగానికి ఒప్పుకుని....మీ విధుల్ని మీరు విర్వ ర్తించకపోతే యెలా ?” ॥ “నా విధులా?ొ ,

“అపును. నెచ్చెలికాడంళే అమ్మగార్ని ఒక్క శణమైనా వదిలి "పెట్టి పుండరాదు. ఆవిడ ఏక్షణాన ఏంవని చేస్తున్నదీ అంతా అతడికి తెలియాలి. ఆమె ఎక్కడికి వెళ్ళినా ఏంచేసినా కనిపెడుతూ వుండాలిం వగలూ రా(శ్రీకూడా 1”

“అంటే మీ వుద్దేశం?” , “నా వుద్దేశం తేటకెల్లంగానే వుందనుకుంటానే ;: వగలుకు పగలూ రాతికి ర్మాతీ ఆమెగార్ని ఓ కంట కనిపెట్టి వుండాలని । పగలు పూట ఏమంత ఫరవాలేదనుకోండి-టో లెడంత వెలుగుంటుందించుట్టూతా ఎందరో వుంటారు....రాత్రిపూట అలాకాదు. ఆప్పుడే మీరు కళ్ళల్లో వత్తులేసుక్కూర్చోవాల్సింది ॥ రాత్రిపూట తమరసలు ని(ద్రపోరాదు. విద్ర మానేసి మీ శాయళక్తులా అమ్మగార్ని కనిపెట్టి వుండాలవినా మనవి. రాత్రింపార్కు-ఫౌం బన్‌-అద్దది । అక్కడా మీ దృష్టి కేంద్రీక రించాల్పింది ః నేనీనంగతి చెప్పినందుకు మీరే నవ్వయంగా నాకు ధన్య వాదా లర్చిస్తారు కూడానూ రేపో మాపో :”

మాలెప్కీ. వికృఠహానంచేస్తూ “మరి వెళ్లొస్తొనంటూ వెనుదిరిగి పోయాడు. -

తన మాటలకు తానుకూడా విలువయిచ్చి వుండడు బహుళాం మనుషుల్ని వల్టీలు కొట్టించడమం'పే అతవికి మంచి సరదా అని (వతీతి కూడా ఉంది....ననమ్నుకూడా వూరికే ఏడిపించడావి కన్నాడేమో....కావి ఆఅతనన్న (ప్రతిమాటా ఒక్కొక్క విషవిందువులాగా నా వరాల్లోకి జొచ్చుకుపోయింది. వా నర్వాంగాల్లోవి రక్తమూ మొహావికి ఒక్కసా రిగా ఎగదన్నిందిం

“ట అదా సంగతి : అధన్నమాట వ్యవహారంః....ఐతే నిన్న వుత్తినే అవిపించలేదన్నమాట నాకు పార్కుకి పోవాలని ॥ కొని = ఇది వేను వపాంచమనుంనే సహించను!” య

వేమ సహించలేని దేమిటో ఇంకొ నాకు వరిగా అర్ధం కాక పోయినా చాతీమీద చరుచుకుంటూ బిగ్దరగా ఒక్క కేకపెట్టాను. ..... “వేళ పార్కులో మాలస్కీయే కనుపించినా- (గొప్పకు పోయి ఐడాయికోవనం తన రహన్యంకూడా అలా పైకి చెప్పుకునే మవిషేలెండి అతను)ంలేక ఇంకేవడు తారసవర్గా (మా తోటచుట్టూ వున్న ఫెన్సింగ్‌ అస్హే ఎత్తులేదుంచాలా తేలిగ్గా దూకవచ్చు).వాడెవడైనా కావీండి-కాన్త వాళ్ళు దగ్గర పెట్టుకువుంటం మంచిది ! ఈసారి వాడు కలుసుకునేది నమ్న: సర్వ (వ్రపంచావికీ ఆ మోపగ త్తెక ((అవునుందాన్ని మోన గశ్తే ఆంటామంకాకపోతే ఇంకేమనాలి. ఆ బాపతు మనిషివి) అందరికీ చాటు తాను నేనూ కపి దీర్చుకోగల సొహసికుడనే ననిః

గబగబా నా గదికివెళ్ళి (డడ్రాయరువాగి ఆ మధ్యనే కొన్న బాకు లైటికి తీశాను. రెండువైపులా వాడి పరీక్షించి చూశాను. ఇలాంటి (కూర కార్యాలు నాకు మంచివీళ్ళ ప్రాయమన్నట్టు కమబొమలు కుంచించి అచం చలమైన నిర్ణయంతో జేబులో వేసుకున్నాను. నా హృదయం ఆ(గహా వేళంతో ఒక్కతణం దడదడ లాడిపోయి హఠాత్తు పాషాణంలా గడ్డ గట్టుకుపోయింది ఆరోజంతాకూడా సెదవులు బిగించి ముడివేసిన కమ జొమలు వడలనీయకుండా గదంతా పచార్లు చేశాను. మధ్యమధ్య శా జేబులో, వేడెక్కిపోయిన బాకు గుప్పిట పట్టుకుని ఏదో ఘోర కార్యాచర అకు సంసిద్ధుడము కాజొచ్చామ. ఇంతకు ముందెన్నడూ అనులళవించి

ఇ

తొరగవి ఈకొ త్త ఉద్రేకం చాలా తమాషాగా వుంది. ఆ ఉ్మదేకపు ఉత్తే జంలో కాస్పేపు జినైదానే మర్చిపోయాము కూడామ. *ఆరె-ఆదేమిటి- వొళ్ళంతా రక్తవీకృుం అయిపోయింది? ఫఏంచేపి వచ్చావ్‌ ౩?" అని ఎవ రైనా అడిగితే.? “ఏంలేదు” ఉ( హు “ఏమీలేదు :" ఆ౯అదీః “ఏస్తు లేదు ;" అవేప్తాను వికృతంగా పెదవి విరుస్తూ...

నాన్నగారు ఇంట్లోలేరు, ఈమధ్య చీటికి మాటికీ చిరాకు వడు తున్న అమ్మమటుకు నాలోని రౌద్రం గుుర్తించినట్టుంది.ళోజవాలదస్దర అడిగింది

“అఆదేమి్మిటా-ఎలుకకోనం కాపేసిన పిల్లిలా చూస్తున్నావ్‌ ? ఏమిటి సంగతి ?”వీళ్ళకేకనక తెలిస్తేనా ; ఆవి మనసులో మాతం అమ కుంటూ సమాధానంగా ఒక్క చిరునవ్వుమాత్రం నవ్వాను. వదకొండు గంటలయింది. వేను నా గదిలోకి వెళ్ళాను గావి బట్టలు మార్చుకోలేదు, అర్ధర్యాతి సన్నెండుగంటలకోనం ఎదురుచూస్తూ కూర్చున్నారు. చివరి కెల్లాగో పన్నెండు కొట్టింది *ఆ(.ఇవ్పుడు 1" అవి సళ్ళు బిగపట్టి అము కుంటూ తోటవైపు బియ్యలేరాను. బయలుదేరేముందు జాకెట్‌ గుండీ లన్నీ పెట్టుకుని ఎందుకో నాకు తెలీకుండానే చేతులు పైకి మడిచాను,

తోటలో ఎక్కడనుంచుని కాపుగాయాలో ముండే స్టలం ఎన్ను కుని వుంచాను. తోటకి ఆ చివర మారెండిళ్ళకీ మధ్యనున్న ఫెన్సింగ్‌, (గ్రహరీ గోడని కలిపేచోట ఒకటే ఒక్క దేవదారు వృక్షంవుంది. నేల బారుగ పెరిగిన దాని దట్టమైన కొమ్మలకింద నుంచుంపే ఆ చీకట్లో సాధ్యమైనంత దూరందాకా నాకు బాహాటంగా కనిపిస్తుంది, అక్కడి కొలిదారి ఒకటి నాకెప్పుడూ చాలా విచిత్రంగా కవిపిస్తుంది, అ ఫెన్సింగ్‌ దాకా నేరుగావచ్చినదారి ఫెన్సింగ్‌ కిందమంచి దూరి పాములా మెలికలు తిరిగి అవతలికిపోయి అటుసక్కనున్న అకేసియా పొదలోకి అదృ శ్య మైపోతుందిం ॥

నేను దేవదారు నృతం కిందికివెళ్ళి ఆచెట్టు మొదలుకుగుకుని కావలా మొదలెట్టాను. -

ణ్‌

గతరాత్రి లాగానే ఆవేళకూడా చాలా విళ్చలంగా వుంది. ఆకాళం మతం అంత మేఘాచ్చన్నంగా లేదు. పొదలూ పొడుగాటి చెట్లూంవీటి ఆకారాలు కాన్త స్పష్టంగానే కనిపిస్తున్నాయి. నా నిరీక్షణ (వంమ కణాలు చాలా వినుగు పుట్టించాయి. కాన్త భయోత్చావంగా కూడా లేక పోలేదు. ఏంచెయ్యడానిక్రైనా వంసిద్హంగా వున్నాను । కౌవి ఏంచెయ్యాతో ఎలా చెయ్యాలో ఏమిటో ఇంకేం పామ వేనుకోలేదు. 'ఏయ్‌ : అగు; విజం వొవ్పుకుంటావా లేక ప్రాణాలమీవ ఆశ వదులుకుంటావా ?' అవి ఆరవనా ? లేకపోతే కయ్‌కు(య్‌ మవకుండా ఆ అంధకొరంలో గప్‌ చిప్‌గా బాకుతో ఒక్క కేపోటు పొడిచి పారేపేదా ?.... అ ఎంతచిన్న శబ్దమైనా.ఏఆకు కదిలినా-ఏవక్షీ రెక్క లల్లార్సినాం ఎగిరిదూకడావికి సిర్రంగా వున్నాను... అరగంట గడిచింది....గంట గడిచింది.... అంతకంతకూ నా మనను [వశాంతించి కల్లోలం తగ్గు ముఖం పట్టింది. నా నిరీక్షణ నిరరకమనీ మాలెస్కీ నన్నో బొమ్మనిచేని ఆడించాడనీ ఆ క్షణావి కాక్షణం రూకి కాజొచ్చింది. చెట్టుకిందనుంచి ఇవతలకొచ్చి తోటంతా ఓపాొరి చుట్టివచ్చాను. నామీద పంతంకట్టినట్టు అఖరికి చీమైనా చిటుకు మనటంబలేదు, అంతా విశ్చలంగా నిశ్శబ్దంగా వుంది. కూలిపోతున్న గోడయెక్క ఎదురుగ్గా వున్న విశాల మైదానం లోకి చూస్తూ జీనైైదాను గురించీ ఆమె నకడ కలుసుకోనడం ఆదీ నెమరుకు తెచ్చుకుంటూ ఆలావే కూర్చుండిపోయాను. హఠాత్తుగా ఉలిక్కివడ్డాను.... ఎక్కడో ఏదో గుమ్మం తెరుచు . కుంటున్న శబ్దం....న్పష్టంగా వివిపించింది ॥! రెండంగల్లో నేలమీదకు దూకి అక్కడే కొయ్యవారిపోయాను. అతితేలిగ్గా గబగబా వేస్తున్న దొంగ అడుగులు తోటలోంచే వివిపించాయి. “హమ్మ । దొరికాడా చిట్టచివరికి ;* అవి మెరుపులా మెరిసింది నా మనసులో. గభాల్ననా దేబులోంచి బాకు బైటికి లాగామ....నా కళ్ళముందు. విస్ఫులింగాలు గ్మీరున తిరిగిపోయాయిం ఆ(గహం భయం ఆవేశం అన్నీ అవపాంచి రోమాంఛమైంది....ఆ అడుగులు నావైపుకశే-వరానరి నేనున్నచోటికే వస్తున్నాయి. ఎన్నుడు చేతివాటుదూరంలోకి వస్తాయా అని ఎదుకు జ

చూస్తూ ఎగిరి లంఘించడానికి వీలుగా కుంగదీసుకు నుంచున్నాను... చిట్టచివరికో మానవాకారం పొడసూపిందింమరో _ రెండడుగులు చేరు వ్వైంది....హారి భగవంతుడా । ఆయన మా నాన్నగారు 1

నల్లటి ఓవర్‌ కోటు వేసుకుని టోపీ కనముబొమలదాకా లాగి అం చులుదించినా ఆయన్ని నేను గుర్తుపట్టాను. బొటనవేళ్ళమీద నడుచు కుంటూ నన్ను దాటి వెళ్ళిపోయారు. నన్ను మాటుపరచగల చెట్టూ చేమా ఏం లేకపోయినా కుంగి నేలకంటుకుపోయినట్టు కూర్చోబడి పోయినన్నానే మోంనన్ను గమనించనేలేదా యన, ఈర్చ్వాగ్నితో వేగిపోతూ రక్తృపిపాసతోతహ తహలాడిపోతున్నఒథెల్లో ఒక్కక్షణంలో దిడిపిల్లాడు గామారిపోయాడు ....మానాన్నగారి ఆకస్మిక సాషెత్కారంతో గుండెలు హడిలిపోయిన నేను ఆయ నెటునుంచి వచ్చారో ఎటు మాయమయ్యా రోకూడా గమనించలేదు. నుళ్ళీ అంతటా నిశ్శబ్దం ఆవరించి నిశ్చలత ఆవహించినప్పుడుగాని నా అవయవాలు నా స్వాధీనంలొకి రాలేదు. అప్పు డుగావి తోచలేదుఆయన ఆర్టరాత్రివేళ ఈ తోటలో ఏంచేస్తున్నాడా అన్న వశ్న. భయావేశంతో గజ గజ వణీకిపోయినప్పుడు చేతిలోంచి బాకు జారి కిందపచ్చగగ్జిలోపడిపోయింది. అది మళ్ళీ వెతికి తీసుకో డావిక్కూడా సిగ్గే సింది. వెంటనే తెలివి తెచ్చుకున్నాను. ఇంటికివెశ్లేముందు నా మామూలు బెంచీమీద కూర్చుని జినైదా గది కిటికీకేసి చూశాను. అనిశీధ సమ యపు టప్పష్టకాంతిలో ఆ కిటికీ అద్దాల పీలివర్ణం చూచాయగా కనిపి స్తోందిం పున్నట్టుండి వాటి రంగు మారిపోయింది....వాటి వెనకాల మరేదో రంగుతెర నెమ్మది నెమ్మదిగా ఆతి జాగత్తగా కిటికీ మండి గందాకొ దించినట్లు తోచింది.

“ఏమిటిదంతా ? ఏమిటి డీ నర్ధం =౪”

నా గదిలోకి వెళ్ళంగానే నాకు తెలీకుండానే బిగ్గరగా ప్రశ్నించు కున్నాను...

“ఇదేమైనా కలా ? కాకఠాఠీయమా? లేక....” నా మస్తిష్కంలోకి దొలుచుకువచ్చిన విచిితమైన అపూర్వ అనుమానాలు పైకి చెప్పటానికి కూడా పాహసించలేమ.

రిక్‌

మర్నాము ఉదయం విశ లేవడమే తలవాప్పు వులనొక్తూ లేవామ- కక్రిదటినివం హడావుడంతా అదృళ్యమైపోయిందె,. దావిప్రానే వా అవితవ్లతమైవదేడో చచ్చిపోతున్నట్టు నే వింతకు ముంచెన్నడూ ఎరగుని భదది, బాధాకకమైవ ది్యగృమ, చీకాకు తవ్చ మరేంలేడు.

బూషిన్‌ కూడా ఎక్కడో కలిపి...

“అదేమిటి బాదూ-నహం మెదడు తీపేవివ చిన్నకుంగేల్లా కపెపిస్తున్నా దేమిటి తమరు ౪” అన్నాడు డాక్టర్ల భాషలోం

తదయం లోజవాలదగిర మా అమ్మవంక నావ్నగారివంక క్రీగంట చూశామ. అవిడ మామూలుగానే చిరాకూ విసుగూ దిగమింగుకుంటూ కూర్చుంది. అయవకూడా యర్యావకొరం నముద్రువిలా అతి గంలీ రంగా షవశాంతంగా వున్నారు. కావి నమ్నుమటుకు మామూలుగా వదక రించివట్టుకూడా వలకరించలేదాయన.... ....

“జరందంతా జీవైదాకి చెప్తే? చెప్తేమట్టుకు పోయిందేముందిం మాయిద్దరికి ఇంకా నందిందం ఏంవుంది కనక ౩

మెొండికేవి ఆమెదగ్గరకు వెళ్ళాను. కాని అమెమ విలేవ్‌ వే చెవ్పదలచుకున్నది. చెప్పటంపంగతల్లాపుంచి = అపలామెతో వరిగా మాట్లాక్దావిక్కాడా పావకాకం చిక్కలేదు. వృద్ద రాజకుమారి కొడు కొకడు.-పన్నెం డేళ్ళుంటాయి.మిలిటరీస్కూల్లో చదువుతువ్నాట్ట-కలవుల కవి పీబర్స్‌బర్జ్‌మంచి వచ్చాడు. శవైదా తన తమ్ముడ్డే వెంటవేనా కవ్పగించిలది---

న!

ఎప్హలో మైడియర్‌ వలోడ్యా 1” (ఇంతవరకూ ఆమె నన్నె న్నడూ ఆ ముద్దుపేరుతో పిలవలేదు) “ఇడుగో మీకో కామేడ్‌ | వీడి "పేరుకూడా వలోడ్యాయే = కొంచెం విడియం ఎక్కువన్నమాపేగావి చాల మంచివాడు, మీకు తప్పకుండా నచ్చుతాడు. నెస్కష్నీ గార్థె నన్నీ తిప్పండింమీరెక్కడి కెర్తే ఆక్కడికల్లా షికొరు తీసు కెళ్ళండి-ఇహ వాడి నంరక్షణంతా మీదేననుకోండి ఏం? అంటూ అత్యంతామ రాగంతో రెండుచేతులూ నా భుజాలమీద 'పెట్టింది. వా హృదయం మళ్ళీ కరిగి నీర్తైపోయింది, ఆ కుజ్దవాడి రాకతో నేమా మళ్ళీ కుబ్దవాజ్ణెపో యాను, నిశ్శబ్దంగా అతనికేసి చూళాను. ఆతనూ యేం మాట్లాడకుండా _ నావంక నిశ్చలంగా చూశాడు. జినైదా మా యిద్దర్నీ చూసి విరగబడి నవ్వుతూ ఒకళ్ళదగ్గర కొకళ్ళవి తోసింది. | “కావలించుకోండగరా కుద్దాళ్ళూ

కిక్కురు మనకుండా ఆజ్ఞ శిరసా వహించాముం

“పార్కు. చూస్తావా?” అవి ఆడిగానతన్ని.

“జీ! చూస్తాను పర్‌” అన్నాడు అచ్చమైన మిలిటరీ కేడెట్‌ * లాగా. జినైైదాకి మళ్ళీ విరగబడి నవ్వాచ్చింది...ఆ రోజున ఆమె దేహం ఏదో అపూర్వమైన వింత శోభతో మెరిసిపోతోంది.... నేనూ ఆ కేడెట్‌ కలిపి పార్కులోకి బయలుదేరాము. పార్కులో కొమ్మ ఉయ్యాల ఒకటింఎప్పటిదో పురాతనప్పుది వుంది. ఉయ్యాల బిల్లమీది కతన్ని ఎక్కించి ఊపసాగాను. కొత్తయూనిఫారంతో కదలక మెదలక (ప్రాణాలు బిగపట్టినట్టు ఐబలంకొడ్డీ ఉయ్యాల చేర్లు పట్టుకుని కూర్చు న్నాడు.

“ఆ కాలరు కొస్త వదులు చేసుకోరాదా 1 అన్నాను. ఆతను గొంతు సవరించుకుని “ఆ( ఆ(౬ఎందుకూ-అదిమాకు ఆలవాపేలెండి” అన్నాడు. . న.

మిలిటరీ స్కూలు విద్యార్థి

తథ

ముమ్మూర్తుల అక్కగారి పొలిక. ముఖ్యంగా అకళ్ళు అనుక ఇమూ నాకొమెనే జ్ఞాపకం చేస్తున్నాయి. అతస్న వెంటబెట్టుకు తిన్పడం నాకూ ఆనందంగానే వుందిగాని ఇంకొ ఆ పాతబాధ నా మనన్సులో మెలేస్తూనేవుంది.. ఇవ్వాకకదా నేను వొర్థి కుబ్దవాదైపోయాను. కొని....నిన్ననై తే....1. హఠాత్తుగా నేను బాకు జారవిడిచిన చోట గుర్తు కొచ్చి దాన్ని వెదకడంకోనం వెళ్లాను. దొరికింది. ఆది తనకిమ్మని ఆ కుక్షాడు మరీమరీ (బ్రతిమలాడి తీసుకుని దాంతో "హెమ్‌లాక్‌' * కాడ ఒకటి కోసి బూరచేసి వూదాడు. ఒథెల్లో కూడా కాస్సేపు ఆ మురళి మోగించాడు,

కొని ఆరోజు సాయంత్రం ఈ రీర ఒథిల్లో తోటలో ఓమూల జేరి కూర్చుండగా జినైదా వచ్చి ఏమిటంత విచారంగా వున్నానని అడిగింది. దాంతో అతని దుఃఖం కట్టలు తెంచుకుని ఆమెమీదవడి వలవల విలపించాడు. అడ్డూ అదుపూలేవి ఆ కన్నీళ్ళు చూసి ఆమె కూడా భయపడిపోయింది. "

“ఏమిటి వాళ్రైమార్‌ ? ఏమిటి నంగతి ౪” అని సానునయంగా

మళ్ళీ మళ్ళీ ఆడిగింది. నే నెంతకీ సమాధానం చెప్పలేకపోయాను. నా కశన్నీబృకూడా ఆగే సూచనలు కనిపించక జినైైదా నా తడిచెంవనే ముద్దుపెట్టుకోడావికి ప్రయత్నించింది. కావి నేను గభాల్న మొహం తిప్పేసుకుని ఎక్కిళ్లుపట్టి ఏడుస్తూనే ఒక్కొక్క ముక్కే. అన్నామంా

“నాకంతా తెలుసు. ఎందుకు నాతో ఇలా చెలగాటాలొట్టం ? వా (సేమతో మీకేం సనసలు ?”

“నిజమే వలోడ్యా । నీపట్ల నేను చాలా అన్యాయంగా (ప్రపదర్హిం ఛాను. నాది తప్పేంనాకు తెలుసు. నేను చాలా దుర్మార్గురాల్ని.పాపినిం ఛండాలివ....కాని....నే నివ్పుడు వీ (పేమను కించసరచడంలేదు. నిజం చెస్తన్నామంనీమీద నాకున్న ప్రేమకి అంతులేదు. నీ కర్టంకొని విష యాలు కొన్ని....అవునూ-అస లింఠకీ నీకు తెలిసిందేమిటి

కాడలు టోలుగావుండే ఒక రకమైన మొక్క,

కై ట్‌

ఇహ నింకా నేను చెప్పవలపిందేముంది ? నావంక చూస్తూ నా ఎదురుగ్గా నిలబడివుంది జిన్నైదా. నేనామె మనిషినిఆమె నావంక _ చూసినప్పుడల్లా ఆపాదమస్తకమూ ఆమె ప్వాధీనమే నేను 1....మరో పావుగంటళర్వాత జినై దాతోనూ ఆమె తమ్మువితోనూ కలిసి పరుగులు తీస్తున్నాను. ఇప్పుడు నేనేడ్వటంలేదు-నవ్వుతున్నాను.నా దుఃథాశ్రువులు అంతలోనే ఆనందభాష్పాలై పోయాయి. జినవైదా తలలోని రిబ్బనొకటి ,... తీనుకుని నామెళ్ళో “బె బదులు కట్టుకున్నాను.ఓసారి ఆమెను నడుం చుట్టూ చెయ్యివేసి పట్టుకున్నందుకు ఆనందాతిరేకంతో కేకలుపెట్టాను నిజంగా నన్ను తన చిత్తంవచ్చినట్లు వాడుకోగల సమర్థురాలు జినైదాం క్షే ఆ అర్ధరాత్రి నిష్ఫృల వ్వైత్రయా(త్రచేసి వచ్చివతర్వాత వారం రోజులదాకా నాలో రేగిన భావనంచలనాన్ని విడమర్చిచెస్పడం నావల్లకాదు. "ఏవేవో భావాలూ ఆలోచనలూ అనుమానాలూ ఆశలూ అనందం దుఃఖం అన్నీ విపరీత ఉ(దేకాలూ కలిసి ఒక భయంకర సుడిగుండంలో వడి కొట్టుకుంటున్నట్లు వుందా నాలుగు రోజులూ. సంధి పుట్టినప్పటిలాగా అంత్తా అల్లకల్లోలంగా అతివిచ్యితంగా వుంది. నాహృదయం విప్పి చూసుకోడానికి. నాకేభయం-ఏ విషయం గురించైనా త్యీవంగా ఆలోచిం చడానికి భయం....ఐనా నిద్రమటుకు బాగానే పస్హేది. ఈ సందర్భంలో మటుకు నా బాల్యచాపల్య౦ నాకు బాగా ఉపయోగపడింది. నన్నెవరైనాొ (పేమిస్తున్నారా లేదాఅన్న విషయం తెలుసుకో కోరలేదు. నన్నవరూ (పేమించడం లేదన్న సంగతికూడా ఒస్ప్సుకోవడావికి ఇష్టంలేదు. మౌ నాన్నగార్ని తప్పించుకు తిరుగుతున్నాను. కాన జినైదాని చూడకుండా వుండలేకపోతున్నాను. ఆమె సమక్షం ఆగ్మ్నిజ్వాలలా నన్ను దహిస్తోందిం 86

ఆలా దపాొంచుకుపోవడమూ హుతమైపోవడమూ కమ్మగా వున్నంత వేపూ అ అగ్నిజ్వాల ఏవైతే నాకేం? మనసుకు తోచిన (పతిభావావికీ లోబడుతూ నాతోనే నేను దాగుడుమూత లాడసాగాను-స్మృతులమ వివ్య రించాను-ఏదో సంఘటిల్లదోతోందవి అనుకుంటూనే ఆ ఆగామి విష యాన్ని నా మనసునుండి బలవంతంగా నెట్టివేశాను-కళ్ళు గట్టిగా మూ పేసుకున్నాను.... ఈ నంధిజ్వరావస్ట ఆ ఫ్రేరోజులు వుండదు, నాకు తెలుసు. అలాగే ఒక ఆకస్మికాశవిపాతం ఈ అవస్థను అంకంచేసి వా జీవిత (వవాహన్నే దారి మళ్ళించింది.

ఓనాడు నేనెక్క డెక్కడో తిరిగితిరిగి భోజనానికి ఇంటికివచ్చానుం రోజనానికి నేనొక్కజ్జే. చాలా అపూర్వం ఆశ్చర్యకరం ఆయిన విషయం ఇది. నాన్నగారు బైటికెక్కడికో వెళ్లారు. అమ్మ వంట్లో బాగుండలేదవీ రోజనం అక్కన్షేదనీ తనగదిలో తాళం పెట్టుక్కూర్చుంది. నవి మను మల మొహాలుచూసి ఏడో గొడవ జరిగిందవి అర్ధం చేసుకున్నాను... వాళ్ళు నడగడావికి సాహసించలేకపోయాను.. కాని వాళ్ళల్లో మనకో ప్నేహితు డున్నాగు. వాడిపేరు ఫిలిప్‌. పద్యాలూ పాటలూ అంపే మంచి యిష్టంలగిటారు' బాగా వాయిస్తాడుంవాణ్ణీి పట్టుకున్నాను. అమ్మకీ వాన్నకీ చాలా ఘోరమైన యుద్ధం జరిగిందట, (ప్రతి మాటా పవివాళ్ళ గదిలోకి వినిపించించట, పోట్లాట చాలా అఠొగం (ఛెంచిభాషలోనే జరిగినా ఒక దాసీదావికి ఆ భాషవచ్చు. పారి ప్‌లో ఐదేళ్ళు పవిచేసివచ్చిందది.] నాన్నగారు వీతీనియమం విడిచి పెట్టి పక్కంటి అమ్మాయితో తతంగం నడుపుతూ తనకు (ద్రోహం చేశారని అమ్మ అన్నదట. ముందీ సంగతి కాదని అన్నా తర్వాత ఎగిరివడి కోపంతో వొబు మరిచిపోయి "వయసు మళ్ళిన నీలాంటి ఆడదాంతో....” అవని ఏమిటో నానా ఛండాలం అన్నారట, దాంతో మా అమ్మ ఏడుపులూ పెడబొబ్బలూనూ. ఏడో (ప్రామినరీనోటుకూడా ఇద్బారట వృద్ద రాజుకుమారికి నాన్నగారు. తల్లీ కూతుళ్ళ విద్దర్నీ నానా దుర్భాషలాడిందట అమ్మ. దాంతో ఆయన మరీ రెచ్చిపోయి. వైమాట అన్నారట.

“ఆసలు దీనికంతా మూలం ఆ ఆకాశరామన్న వుత్తరంబాబూ. అదిరాకపోతే ఏ గొడవా వుండేదికాదు.” అని ముగించాడు ఫిలిప్‌. “*ఆం"పే.ఏడో వుందనా నీ పున్టేశంకూడా గ

నా కళ్లూ చేతులూ చల్లదిడ్డాయి. ఎక్కడో అంతరాంతరాల్లో ఏదో ప్రకంపించసాొగింది,

“వుండ కేంబాబూ. చాలావుంది (గంధం. ఇలాంటి విషయాల వలు దాగుతాయా ? ఆయ్యగారుకూడా చాలా జాగ్రత్తగానే వున్నారు గాని ఈసారి.... ఎప్పుడో అప్పుడు ఏ బండియో తీసుకురావాల్సివస్తుంది. పవిమనుషులులేకుండా వీలౌతుందా బాబూ ?*

ఫిలిప్‌ని పంపించేసి పక్కమీద పడ్డాను. నేను వలవలా ఏడ వనూలేదు-నిరాశతో కుమిలిపోనూలేదు. ఇదంతా ఎస్పుడెలా జరిగిందో 1పళ్నించుకో లేదు. ఈసంగతి నేనింతకుముందే ఎందుకు కానుకోలేక ఫోయానా అనికూడా ఆనుకోలేదు. మానాన్నగార్నిగురించి వల్లెత్తుమాట కూడా అనుకోలేదు....దుర్చరమైన ఆ 'ఘోగవార్త విర్షాతపాతంలా నన్నణగ(దొక్కీంది.... అంతా ఆయిపోయింది. నా పూవులన్నీ కూకటి వేళ్ళతోసహా పెకలింవబడి చిందరవందరగా నా చుట్టూ విరజిమ్మి వున్నాయి-కూరపదభఘట్టనతో నలిగి వసివాడి ఛిన్నాభిన్నాలై ........

ని౦

మర్నాడు మాఅమ్మ తిరిగి పట్నం వెళ్ళాలంటూ కూర్చుంది. నాన్నగారు ఆమెగదిలోకి వెళ్ళి చాలాసేపు మాట్లాడివచ్చారు. ఆయనేం మాట్లాడిందీ ఎవళ్ళకీ ఏం వివిపించలేదుగావి అమ్మ ఏడుపునూత్రం మానవింది. కాస్త శాంతించి భోజనం చెయ్యడాని కంగీకరించింది గావి తన గదిలో కేపంవమంది, పట్నం వెళ్ళిపోయే వుద్దేశంకూడా మార్చుకో లేదు. ఆ రోజంతా కూడా నేను కాలుగాలిన పిల్లిలా తెగ తిరిగినట్టు జ్ఞాసకం. కావి తోటలోకిమ్యాతం ఒక్కసారికూడా పోలేదుంఆ యింటి

వైపు అసలు కన్నె శ్రే చూడలేదు. ఆరోజు సాయంథతం నేనొక విచ్శిత దృశ్యం తిలకించాను-.మూ (డ్రాయింగ్‌ రూంలోంచి కౌంట్‌ మాలెస్కీ రెక్క పట్టుకుని హాల్లోకి లాక్కొచ్చి పనివాళ్ళందరూ చూస్తూండగానే మానాన్నగారన్నారు-" మొన్నీ మధ్యనే తమర్నో యింట్లోంచిమర్యాదగా బై టికదయచెయ్యమన్నారు. మర్చిపోలేదుగదా? ఈసారి సంజాయిషీలతో విమిత్తంలేకుండా చెప్తన్నాను.మళ్ళీ తమరీ యింట్లో అడుగు పెట్టారంకే కిటికీలోంచి విసిరి అవతల పారేస్తాను. అర్ధమైందా ? నీ దస్తూరీ అంపే వరమాసహ్యాం నాకు”

కుంగి. ముడుచుకుపోయిన కౌంట్‌ వళ్ళు కొరుకుతూ సలిగిపో యిన కోటు సర్దుకుంటూ నెమ్మదిగా జారుకున్నాడు.

మేమంతా పట్నం వెళ్ళిపోవడానికి సన్నాహాలు (ప్రారంభ మయ్యాయి. మా నాన్నగారిక్కూడా ఇంకా ఆ జనపదంలో ఆశ్హేకొలం వుంటం ఇష్టంలేనట్టుంది, కాని గొడవ, రభస చెయ్యకుండా అమ్మని లొంగదీసుకొచ్చారు. (పయత్నాలన్నీ చాలా విళ్శబ్దంగా తొందరలేకుండా కాపీగా జరిగిపోయాయి. అమ్మ రాజకుమారి జేసీకినాకు ఉ త్తరంకూడా ఒకటి రాసి పంపిందింతనవంట్లో బాగులేక పోవడంవల్ల న్వయంగా వచ్చి చెప్పిపోవడావికి వీల్లేకపోయిందని రాసింది. నేను ద_.క్యుంపట్టిన మనవి షిలా పరి(భ్రమిస్తున్నాను, నా కోరికల్లా ఒక కేంఇదంతా ఎప్పుడుంఎంత త్వరగా ముగిసిపోతుందా అని ః కావి ఒక్క ఆలోచనమాత్రం ఎంత పయత్నించినా నన్ను వదిలిపెట్టకుండా పట్టుకు వెంటారుతోందిః అంథ చిన్నపిల్లంఆందులోనూ రాజకుమారింఆలా ఎలా (పన ర్తించగలిగింది ? మా నాన్నగారు సపత్నీకుడని తెలుసుంతను పెళ్ళి చేసుకోవాలనుకుంటే లక్షమంది-బెలొజొరోవ్‌వంటివాళ్ళు । ఏం ఆశించి చేసిందీసవి? తన భవిష్యు శ్రే నాశనమైపోతుందనికూడా భయపడలేదా మనిషి? “(పేమ ఆంటే అదే మరిః (పగాఢమైన దివ్య_పేమ అంటే ఆలానే వుంటుంది. ఆ ఉద్రేకం మహో(ద్రేకం:' అవి వంటనే జవాబుతోచింది నాకు. “ఆత్మ వాశనానికికూడా ఒడిగస్లే మనుషులుంటారన్నమాట :ః” అని లూషివిన్‌ ఓసారిఆన్నమాటలుకూడా జ్ఞాపకావి కొచ్చాయి. ఇంకా మేను (ప్రయాణ

నన్నాహాలు చేస్తున్న రోజుల్లో ఓసారి పక్కింటి కిటికీలోంచి బాగా పాలి పోయి వివర్ణమైన ముఖం ఒకటి కనిపించింది....“అది జినైదా ముఖ మా ?"అనుకున్నాను....విజంగా ఆ కనిపించింది జినైదా ముఖమే. ఇక నేనాగలేక పోయాను. ఆమెదగ్గిర శలవుతీసుకోకుండామటుకు ఆమెను విడిచి వెళ్ళలేను 1... అవకొశంచూసి వాళ్ళ యింటికి వెళ్ళాను.

వృద్ద రాజకుమారి వెనకటంత నిర్లత్యంగానూ అంత బాహా టంగానూ పలకరించింది నన్ను; నన్యం పీలుస్తూ.---

“ఏం-ఇంత తొందరగా వెళ్లిపోతున్నారు మీ వాళ్ళంతా? అని అడిగింది. ఆమెను చూడగానే నా భుజాలమీదనుంచి నహం౦ బరువు దిగినట్లయింది. ఫిలిప్‌గాడు చెప్పిన (ప్రామిపరీనోటు నా ప్రాణాల్ని పీక్కుతింటోంది. ఆవిణ్ణి చూడంగానే ఆమేం అనుమానించడంబేదని తేలిపోయింది అధమం నా కప్పుడలా అనిపించింది. జినైదా పక్క గదిలోంచి నెమ్మదిగా వచ్చింది. మొహం విజంగా బాగా పాలిపో యింది=నల్లటి బట్టలు.సంస్కారంలేవి శిరోజాలు....వా చెయ్యిపట్టుకుని పళ్శబ్ధింగా అవతలికి తీసి కెళ్ళింది.

“నీ గొంతు వినిపించి వచ్చాను. నిజంగా నీ మనసంత కఠోర మని అనుకోలేదు.చుమ్మల్ని ఇలా వదిలేసి వూరుకోవడం నీకంత తేలిస్గావుందాబాబూ ౩”

“మీదగ్గర శలవుతీసుకోడానికి వచ్చాను రాజకుమారి । బహాళా ఇవే మన ఆఖరి చూపులు....మేం పట్నం వెళ్ళిపోతున్నాం = విన్నా రుగా ?

. బినై దా ధృక్కులు దేనికోసమో నా మొహమంతా వెతికాయిం

“అపునటంవిన్నాను. మీరు వచ్చినందుకు చాలా సంతోషం. అనలు కనిపించకుండానే వెళ్ళిపోతారేమోననికూడా భయపడ్డాను... ఏదో కాస్త దయతోమటుకు తలుచుకుంటూ వుండండి నన్ను-మిమ్మల్ని నేను చాలా హింన పెట్టాను. నాకు తెలుసు. కాని మీరనుకుంటున్నంత సీచురాల్నిమా[తంకాదు.” అంటూ కిటికీ కానుకుని తటాల్న మొహం తిప్పేసుకుంది...

ఫ్ర

“నిజంగానే కాదు. నామీద మీకు చాలా దురభ్మిప్రాయం వుందని నాకు తెలుసు. "

“వాకా

“ఆవును. మీకు....మీకే

“న్సాక్షు _.., $ో

మళ్ళీ నాగొంతులో పచ్చి వెలక్కాయ పడింది. యధాపూర్వం దుర్నివార్యమైన ఆమె మనోహరళక్తిముందు నా హృదయం మళ్ళీ వ్రకంపించి సీరవమైపోయింది.

“నేనుంనేను విజం చెప్తున్నాను జినైదా అలెన్దాం్యడ్రోవ్నా, సన్ను. నమ్మండింమీరు నన్నెంత హింసించినాసరేంమీరు నన్నేంచేసినాసరేం నేనుమటుకు నా జన్మాంతం మిమ్మల్ని (పేమిస్తూనే వుంటాను-మిమ్మలర్నే కొలుస్తూంటాను

అలీ

ఆమె రెండుచేతులూ బారణాచి గిజ్జున న్నావెపు తిరిగి నా కంఠం చుట్టూ పెనవేసింది. నన్ను తన హృదయావికి హత్తుకుని గాఢంగా ముద్దుపెట్టుకుంది. ఆ సుదీర్హమైన వీడ్కోలు ఎవరికోసం ఉద్దేశించ బడిందోగావి నేనుమటుకు అత్యాశతో అందులోని మాధుర్యమంతా జుజ్తుకున్నామ. మళ్ళీ ఆది లభ్యంకాదని నాకు తెలుసు.

స!

ఆమె ఐలవంతాన నామంచి పెకలించుకుని ఆ గదిలోంచి వెళ్ళి పోయింది. నేను బైటికొచ్చాను. వాళ్ళింట్లోంచి వచ్చేటప్పటికి వా మనో భావాలు వర్ణించడం నా శక్యంకాదు. ఆ అనుభవం మళ్ళీ మళ్ళీ జరగా లవి ఆశించలేనుగాని ఆదసలు జరక్క-పోతేమటుకు చాలా దురదృష్ట వంతుణిగా భావించుకునేవాణి.

లా న!

మేం మళ్ళీ సట్నం చేరుకున్నాం. గతాన్ని విస్మరించి మళీ (వ్రపంచంలో పడటానికి నాకు చాలాకాలం పట్టింది. వాగాయం అతి వెమ్మదిగాగాని మానలేదు. ఐనా మూ నాన్నగారిమీద నా కెప్పుడూద్వేషం

కలగలేదు సరిగదా ఆయనంకే వా దృష్టిలో మేరువులో.- పెరిగిపో యాడు. మనస్తత్వ శావ్రజ్ఞులు ఈ వైరుధ్యానికేమని వ్యాఖ్యానంచేసినా సరే

ఓరోజు వీధిలో వెళ్తాండగా హఠాత్తుగా లూషిన్‌ ఎదురయ్యాడు. నామనస్సోక్కపారి ఆనందంతో ఎగిరి గంతేసింది. గదిగవా అతని దగ్గరకు వెళ్ళాను,

, = టి తమరా బాబూ। ఏదీ= సరిగాచూడవీంఊ6.... మనిషివి ఇంకా అల్లాగే వున్నావు గాని = ఆ కళ్ళలోని విద్దరమోతుతనం మటుకు పోయిందిలే ! నాలిక వేళ్లాడేసిన కుక్కపిల్లలా కాక కాస్త మవి షిలా కనిపిస్తున్నావ్‌ ః బాగుంది ఊ6-ఎలావున్నావ్‌=ఏం చేస్తున్నావ్‌ ?

నేనొక్క విట్లూర్చు విడిచాను. అబద్ధమాడటం ఇష్టంలేదు-విజం చెప్పడానికి అభిమానం....*ఫరవాలేదులేంనిరాశ పడకు. ఏ ఒడిదుడు కులూ లేకుండా ఏ ఉ్రేకంలోమా పడి కొట్టుకుపోకుండా జీవించగల గటం బొబూ ముఖ్యం । ఏదోఒక్క. ఆధారం తప్పకుండా కావాలింమనిషి తన కాళ్ళమీద తామునుంచోగలగాలి.... అద్బి-వెధన దగ్గు చం పేస్తూంది= ఆ(-అన్నట్టు-వెలొజొరోవ్‌ సంగతి విన్నావా 1” ర్ట “ఏం ? ఏమైందతవికి 1 “*ఐపులేడు మనిషి, వున్నట్టుండి మాయమైపోయాడు. కాకనస్‌ వెళ్ళాడని కొందరంటారు మరి; ఈ బాధంతా కూడా ఎప్పు డే విష యాన్ని ఎక్కడ వదిలిపెళైైయ్యాలో తెలీకపోవడంవల్లే ।! అది నీకో పాఠం కుళ్తాడా । జ్యాగత్తగా మెసులుకో. ఐనా మవ్వేం దెబ్బలు తిన కుండానే వైటపడ్డట్టున్నావులే- మళ్ళీ ఇంకేంవలలోనూ. వడకుండా మటుకు చూసుకో. ఆ(వస్తానుమకి;గుడ్‌ బై $ “మళ్ళీనా ? అనంభనం । ఆసలామెను మళ్ళీ జన్మలో చూడను!" అమకున్నాను నాలోనేను. కొని జినైదాను మరోసారి చూపితీర్తానవి విధి నా నుదుట (వాస్‌ ఆ సేపెటాడుం టి న! లః

నే

"మా నాన్నగారికి (ప్రతిరోజూ స్వారికి వెళ్ళడం అలవాటు. ఆయ నకి మంచి ఇంగ్రీషుజాతి కపిలవర్షపు గుల్దం ఒకటుంది. నాజూకైన పొడుగాటి మెడ.విడుపాటికాబ్ళు = సామాన్యంగా ఎవరికీ అలవికాని గుజ్జం ఆది దావిపేరే “విద్యుత్‌” మా నాన్నగారొక్కరే దాన్ని లొంగ దీయగలరు. ఓరోజు మాంచి హుషారుగా ఆయన నాగదిలోకి వచ్చారు. ఆమధ్య ఆయన్ని అంత హుషారుగా చూడటం చాలా అరుదు. కొళ్ళకు స్పర్సొకూడా తగిలించుకువి పూర్తిగా స్వారీదుస్తులలో వున్నారు. నమ్నుకూడా తీసికెళ్ళమవి మరీమరీ వేడుకున్నాను.

“సరే పదమరింకవ్పగంతుల్లో నే వెళ్ళాలిమరింలేకపోతే నాతోబాటు గాలప్‌ చెయ్యలేదు వీ గుజ్జం.ో

“*ఫరవాలేదండీ-నేనూ న్పర్స్‌ తగిలించుకుంటాను.”

“*క్తశ(.రామరి.” *

ఇద్దరం బయద్దేరాం, నా గుజ్ణంకూడా హుషారై నదే. 'విద్యుర్‌ ఒయ్యారపు నడకతో సమానంగా వుండాలంటే ఆది కాన్త గాలవ్‌ ధోరణిలో పరుగెశ్తాలన్నమాపేగావి మంచి జవనత్వాలుగల గొడ్డు అందుకనే నాన్నగారికి వెనకపడలేదు నేను. ఆయనలాంటి రౌతుని మరి చూడాలేదు నేను. ఆయన్నిచూప్తే దాలా ఉప్పొంగిపోతుంది గుజ్డం, వూరంతా తెగతిరిగాం-డివిషీపోలై "లో కొంత సేపు గడిపాం-కంచెలూ పిట్టగోడలూ ఎన్నో దూకొం-(అలా దూకటమంకే నాకు చెడ్డభయం. ఒంటరిగా ఎప్పుడూ (ప్రయత్నించలేదు. కావి నాన్నగారికి పిరికివాళ్ళం పే

పరమ అసహ్యం. అందుకని భయం ఓ పక్కకి నెట్టి ఆయన వెనకే 2 ః

కళ్ళుమూసుకుని నేనూ దూకేశాను-మాస్కోనది రెండుసార్లు దాటాం. ఇహ వెనక్కితిరిగి వెళ్ళిపోతున్నామేమోననుకున్నాను. అంతలోనే -... హఠాత్తుగా నన్ను వదిలేపి (కిమ్స్‌ రేవుకేసి గాలప్‌తీశారు నాన్నగారు. నేనూ ఆయన వెనకదిడి గాలప్‌తీయించాను. రేవులో ఓపక్కన కొయ్యి దూలాలనేకం విలువుగా కుప్పబెట్టి వున్నాయి. అక్కడి శళ్ళంగానే ఆయన గుట్టంమీంచి అలాగ్గా దూకి నన్నూ దూకమన్నారు. తన గుజ్జం కశ్ళెపు చేరులు నాచేతిలోకి విసిరేసి నన్ను అక్కడే ఆగమనిచెప్పి ఆచేరువలో నేవున్న ఓయిరుకుపాటి సందులోకి దిగి అదృశ్యమైపోయారు, "విద్యుత్‌ మాటిమాటికీ తల ఎగరేసి గిట్టలతో నేలరాస్తూ సకిలిస్తూ గొడవచెయ్యసాగింది. దాన్ని శాంతింపజెయ్యలేక విసుగుపుట్టి తిట్టు కుంటూ రెండుగుక్ఞాల కశ్లేలూ పట్టుకుని ఆనదివొడ్డునే ఆటూయిటూ వడయాడసాగాను నేను. ఒక్కక్షణం విలబడికేచాలు “విద్యుత్‌” నా చొక్కాపట్టుకు లాగడం-మెడకొరళడం-మగ్సీ గొడవ మొదలెన్తేది. ఎంత సేపటికీ రావడంలేదు నాన్నగారు. వాతావరణం అంతా చాలా చెమ్ముగావుంది, ఆతి సన్నవి తుపర నిశ్శబ్దంగా పడసాగింది. నాకు విసు గెతత్తిందించిరాకుపుట్టింది-ఇంకా ఆయన తిరిగి రాలేదు. ఇంతలో ఆ పక్కనుంచి ఓ పోలీస్‌ నాకేసి వచ్చాడు. (మాస్కోనది ఒడ్డున పోలీసు వాడేంచేస్తున్నాడు ౩) నన్ను సమీపించి శతవృద్దులా మొహంమీద లక్ష ముడతలొచ్చేట్టు పెట్టి... “ఈ గుజ్జాలు పట్టుకువి ఏంచేస్తున్నారుబాబూ యిక్కడ 1నే పట్టుకునేదా ౪?” అన్నాడు. నేనేం జవాబియ్య లేదు. కాన్న పస్తాయించి కొంచెం పొగాకుంళే పెట్టమన్నాడు. వాణ్ణి వదిలించుకోడానికిం(విలబడి నిలబడి విసుగుకూడా పుట్టింది.) మానాన్నగారు వెళ్ళిన వైపు నాలుగడుగులు వేశామ. ఎలాగో ఆటు తిరిగానుగదా ఆవి ఆ మలుపు తిరిగి సందులోకి వెళ్లాను. వెళ్లా వెళ్తా హళత్తాళ్తుగా నెత్తిన పిడుగుపడ్డ ప్లై ఆగిపోయాను. ఓ వలభై ఆడుగుల అవతల ఒక బల్లకూర్చు ఇంట్లో కిటికీలోంచి మా నాన్నగారు కనిపించారు. ఆయస అటుతిరిగి కిటికీకి ఆనుకుని నిలబడివున్నారు. గది లి4

లోవల తెరలవెనక ఆయనతో మాట్లాడుతూ మరో శ్రీకూడా నగం కనిపించింది. ఆమె జిన్రైదా।

నానోటమాట పెగళ్లేదు. ఇదిమటుకు నేను కలల్లోకూడా అనుకో లేదు. వెంటనే తోక ముడుచుకు వెనక్కి పరుగెత్తుకు పోదామనిపించింది. “నాన్నగారు చూస్తేనా- అనుకున్నానుంకాని కుతూహలం=-ఈర్ష్యృంభయం౦ం వీటన్నిటినీ మించిన బలవత్తరమైన శక్తి యేదో నవ్నక్కడ దిగృంధం చేసింది. అక్కాజ్ణుంచి కదల్లేక వాళ్ళవై పే చూస్తూ వాళ్ళనుకునే (వతి మాటా వినాలని చెవులు రిక్కించి స్థాణువులా అలానే నిలబడిపోయాను. మానాన్నగారేవిషయంలోనో పట్టుదల పడుతున్నట్టున్నారు....జినైదా ఒస్పుకోవడంలేదల్లే వుంది....ఇంకా ఆదే ముఖం-గంలీరమూ మనో హరమూ అయిన ఆమె ఖిన్నసుందరముఖంలో అస్పటిలాగే భక్తి, దైన్యం, పేమ. నైరాశ్యం మొదవైన భావాలతి విచ్శితంగా ఇంకా పెన గొవేవున్నాయి. తల యెత్తకుండానే వినయ విధేయతలతోనే మొండిగా చిరునవ్వు నవ్వుతూ అతిముక్తసరిగా ఏవో జవాబులు చెప్తోంది. ఆ చిరు నవ్వాక్కటి చాలు మవిషి జినైదాయే నని చెప్పెయ్యవచ్చు....నాన్న గారు భుజాలెగరేసి నెత్తిమీది టోపీ పరిదిద్దుకున్నారు _ ఆయనకి బాగా విసుగుపుట్టినప్పుడల్లా అలా చెయ్యడం ఆయన కదో అలవాటు

మనిషికూడ దీసుకుని, జినైదా చెయ్యి జాపింది.... అసాధారణ మైన అపూర్వదృళ్యం ఒకటి నా కళ్ళముందు జరిగిపోయింది ; నాన్న గారు చేతిలోని చుబుకు ఎత్తి జినైదా నగ్నహ స్తంమీడ ఛళ్ళునకొట్టారు. నాగుండె లొక్కసారిగా ఆలిసిపోయాయి-నా గొంతులోంచి బయల్వెడ లిన వెజ్లీ కేక అతిపయత్నంమీదగాని దిగమింగలేక పోయాను, జినైదా మటుకు ఒక్కషొరి మనిషంతా కదిలిపోయి మరిమాట మాటాడకుండా అఆయనవంక'సిళృద్దింగా చూసి దెబ్బతిన్న తనచేయి నోటిదగ్గరకు ఎత్తు కుని ఎజ్జగా కందిపోయిన ఆ గాయాన్ని ముద్దు పెట్టుకుంది. చుబుకు “ఆక్కడే విసిరిపారేసి కిటికీదగ్గర్నుంచి ఏసురుగా బయర్లేరారు....జినైదా'

' కూడా చేతులు బారజాపి తొణకని గాంభీర్యంతో తల వెనక్కి. విసిరి కిటికీదగ్గర్నుంచి తొలిగిపోయింది.... థి ణ్‌

భయావిష్టతతో సొమ్మసిలిపోయిన బ్లెంది నాకు, నేచూసిన దృశ్యం నా హృదయాన్ని మెలిపెట్టి పారేసింది. తడదికుతున్న అడుగులో పనక్కు తిరిగి గుక్టాల్ని నా వెనకే ఈడ్చుకుంటూ మళ్ళీ ఏటి ఒడ్డుకు పరుగెత్తాను. నా ఆలోచనలన్నీ అయోమయంగా వున్నాయి. పర్వసాధా రణంగా ఏదీ పట్టించుకోకుండా అశి ప్రశాంతంగా వుండే మానాన్నగారు అప్పుడప్పుడు ఆకన్మికమైన ఆ్యగహావేశంతో (ప్రళయకాల ర్నుదుదై పోతూంటాడని తెలుసు నాకు. ఐనా నేనప్పుకు చూసిన దారుణదృశ్యం౦ వ్మటుకు ఏ విధంగానూ సమన్వయ పరుచుకోలేక పోయాను....కావి జన్మ జవ్యాలకీకూడా జిన్తెదా చెయ్యజొపిన తీరు, ఆమె చూపు, ఆ చిరునవ్వు మటుకు మర్చిపోలేను. ఈ కొత్తరూపంలో మలుచుకువచ్చిన ఆమె చిత్రం మటుకు నా స్మృతి పథంలో శాశ్వతంగా నిలిచిపోతుంది, “ఆమెని కొట్టాడు....ఆమెను కొట్టాడు....,ఆని పునశ్చరణ చేసుకుంటూ నా చెక్కిళ్ళ వెంబడి కారుతున్న కన్నీళ్ళనుకూడా గుత్తించకుండా ఆమహా నదివంక శూన్యంగా చూస్తూ విలబడిపోయాను.... “ఆ( ఆ కళ్ళెం ఇలా ఇయ్యవోయ్‌..” నా వెనగ్గా వచ్చి నిలబడి అడిగిన మానాన్నగారి కంఠస్వరం అది. నేను యాం(త్రికంగా ఆయన గుజ్జం కశ్లిపుచేరులు అందించాను. ఆయన ఎగిరి “విద్యుత్‌ 'ఓదకు దూకికూర్చున్నారు. చాలా సేపటినుంలీ విరీక్ష ఇతో ఏిసిగి పరవళ్ళు తొక్కుతున్న “విద్యుత్‌ ఒక్క ఆంగలో పది అడుగులు దూకింది, స్పర్స్‌తో దాని దొక్కల్లో తెగబొడిచి మెడమీద గుద్దుకూ చివరికెల్లాగో దాన్ని లొంగడీశారు..... =ఆ'రె-చేతిలో చుబుకు లేకుండా పోయిందే అంటూ. జినైదా చేతిమీద ఛళ్ళుమంటూ ఆ చుబుకుదిగిన శద్దిం నాచెవుల్లో మళ్ళీ మార్మోగిపోయింది. “ఏంచేశారు చుబుకు ౯” అవి ఆడిగాను ఒక్కతణంఆగిం _ ఖవాబు వెప్పకుండా గాలప్‌తీశారాయన. నేనూ గాలవ్‌తీసి ఆయన ను

కంటే ఓ అడుగు ముందుకెళ్లాను. ఆయన ముఖం చూసితీరాలనిపిం చింది.

“చూపి చూసి విసుగెత్తిపోయావా ?” అని అడిగారాయన పళ్ల విగబట్టి. ॥

“*ఆ( ఆ(=ఏదో...,ఇంతకూ చుబు కెక్కడ మర్చిపోయారు? ”అని మళ్ళీ అడిగాను.

“ఎక్కడా మర్చిపోలేదు. నేనే విసిరి అవతల పారేళాను.

హఠాత్తుగా ఏదో ఆలోచనలో పడిపోయి తలవంచుకున్నారుణ. ఆయన కఠోరమైన ముఖకవళికల్లో ఎంత దయ, సానుభూతి సమ్మిఃి ఈమై వున్నాయో నాకు కనిపించడం ఆదే మొదటిసారి.అదే చివరిసారి కూడానూ. |

ఆయన మళ్ళీ గుత్జాన్ని గాలప్‌తీయించారు. ఈసొరిమటుకు " వేనాయనతోబాటు వెళ్ళలేకపోయాను. ఆయన ఇంటికి జేరుకున్నతర్వాత పావుగంటకుగాని నేను జేరుకోలేకపోయాను. ॥

“.పేమంపే ఆదీ: అల్లా వుండాలి నిజమైన (పేమః అని

"మళ్ళీ అనుకున్నాను ఆరాత్రి నాగదిలో కేబులుముందు కూర్చుని.

“కోపం ఎవళ్ళకైనా రావచ్చు. కాని అవతలమనిషి తనకెంత పగ్రియతముడై నా ఆమనిషికొప్రే దెబ్బలకు కిక్కురుమనకుండా ఎవరు లొంగిపోగలరు ? కావి నిజమైన (పేమ దీన్నికూడా సహించగలదన్న మాట 1....నేను....ఇంకా నేననుకున్నానూ.... ........"

ఆ అజ్జ్ఞాతశక్తిని నేనర్ధంచేసుకో లేకపో యేవాణ్ణి, ఆంధకొరరాళలో లాగా అప్పష్టంగా' ఆగుపించే ఆ భయోత్పాతమైన దివ్యసుందర శక్తి ముందు వాపేమ, నాబాధలు వట్టి తహతహ అసిపించింది-వర్డి ఉదభిలోటంమాత్ర మే నవిపించింది, దాంతో పోల్చిచూస్తే ఇది మరీ కుట్ణ శనం, ఆనామకంఆవికూడా తోచింది........ ....

ఆరాత్రి నాకో విచ్శితమైన కల వచ్చింది. నేనొక చీకటికొట్లోకి వెళ్ళివటంఅక్కడ మా నాన్నగారు కొరడా చేతబిట్టుకువి ఒళ్ళునురచిన

క్రి?

ఆగ్రహంతో పదఘట్టనం చేస్తున్నారు........జిన్నైదా ఓమూల కుంగి కూలబడివుందిం ఎల్జిని గాయం-చేతిమీదకాదు-ఆమె నొాసటిమీద అడ్డంగా శేలివుంది. వాళ్ళిద్దరివెనకా బెలొజొరోవ్‌ ....వణికిపోతున్న పెదవులతో ఆసమర్ధమైన ఆగ్రహంతో మా నాన్నగార్ని తిట్టిపోస్తున్నాడు... ........

తర్వాత రెండునెలలకి నేను యూనివర్సిటీలో జేరాను. ఆతర్వాత ఆరునెలలకు పీటర్స్‌బర్గ్‌ లో మా నాన్నగారు హఠాత్తుగా గుండె ఆగి పోయి మరణించారు. ఆయన చనిపోయేముందు మాస్కోనుంచి ఓ వుత్తరం వచ్చింది. ఆది ఆయన్ను చాలా కలవర పెట్టింది.మౌ ఆమ్మ దగ్గరకు వెళ్ళి ఏమిటో అడిగాడుంనిజంగా కళ్ళనీద్గ పెట్టుకున్నాడని కూడా చెప్పారు. వలవలా యేడ్చారటంమానాన్నగారు । గుండెజబ్బు వచ్చేరోజున ఆయన నాకో వుత్తరం రాశారు.

“స్త్రీ (సేమవిషయంలోమటుకు జా(గత్తగావుండుబాబూ = ఆ అనందం-ఆ హోలహలం........” మా నాన్నగారు చనిపోయిన తర్వాళ అమ్మ కొంత డబ్బు-పెద్దమొ త్త మే-మాస్కోకి పంపించింది.

నిశి

మూడు నాలుగు సంవత్సరాలు గడిచాయి. యూనివర్శిటీనుంచి బై టవడ్డాను. ఇహనేంచెయ్యాలో, జీవితపధంలో ఏదారి తొక్కాలో, ఏ తలుపు తట్టాలో ఇంకేం విర్ణయించుకోలేదు. అలా సోమరిగా కాలం గడుపుతున్నాను. ఓరోజు ఓ నాబకళాలదగ్గర మెదనోవ్‌ 'కవిసించాడుం "పెళ్ళి అయిందట-ఏదో గవర్నమెంటు ఆఫీసులో వుద్యోగంచేస్తున్నా డట. కావి ఆతవనిలో నాకేం మార్చు కనిపించలేదు. మనిషిలో ఇంకొ ఆ వెనకటి వ్యస్టోత్సాహం-వున్నట్టుండి బిగుసుకుపోవడం-ఏమీ తగ్గ లేదు. మాటల ధోరణిలో అన్నాడు--- -

“అన్నట్టు-మేడమ్‌ డాల్స్క్యాయా ఇక్కడేవుంది తెలుసా ?

“*ఆవిడెవరు ?

“*ఆరెంఅప్పుడే మర్చిపోయారా ? మీరూ నేను అందరం కలిని యేమించాంంయువరాజకుమారి జినైదా 1 వెస్కష్నీ గార్హేన్స్‌ దగ్గర జ్ఞావకంలేదూ శౌ ॥

“ట 1 ఆవిడిస్పుడు డాల్స్కీ=నిని 'పెళ్ళిచేసుకుందా ౩”

“అవును.”

“ఇప్పు డెక్క-డంహాల్లో వుందా 1”

“లేదు. పీటర్స్‌బర్న్‌కి వచ్చింది ఈమధ్యనే. విదేశాలకి వెళోంది”

*మ్సరి....ఆమె భర్త ఎలాంటివాడు 1

ట్రక్స్‌ _అతసికేం! చాలా మంచివాడు. మంచి ఆస్తిముంతుడు కూడానూ.మాస్కోలో మేమిద్దరం కలిసి పనిచేసేవాళ్ళం. ఆ గొడవ జరిగాక-ఆదంతా మీకు తెలుసుగా. (ఈమాట అంటూ సొభిప్రాయంగా చిరునన్వ్యకటి పారేశాడు) దాంతోఆవిడకు పెళ్ళి కావడం కాస్తకష్టమై పోయింది....కాని ఆమె ఎంతకైనా సమర్దురాలు గదాః పెళ్ళి అయిపో యింది, వెళ్ళి ఓసారి చూసి రాకూడదూ-మీరు వె శే అవిడకూడా చాలా సంతోషిస్తుంది. మనిషికూడ్రా వెనకటికంటే చాలాబాగుంది.”

మైదనోవ్‌ జినైదా అడ్రసు ఇచ్చి వెళ్ళిపోయాడు, డీమకఠ్‌ హోటల్లో బస జేసింది ఆమె! మళ్ళీ పాతస్మృతులన్నీ కలకబారాయి.... నా పూర్వ ప్రియురాలిని మర్నాడే వెళ్ళి చూసి రావాలనుకున్నాను. కౌని ఏవేవో ఆడ్గంకులు_.తచ్చాయి. మర్నాడు వెళ్ళలేదు. ఆవారనుంతాకూడా పెళ్ళలేదు. ములోవారం గడిచింది, చివరి రోజున డీమత్‌ హోటలుకు వెళ్ళి ఆమెకోసం అడిగాను. చాలా అకస్మాత్తుగా (వ్రసవవేదన భరించలేక నాలుగు రోజుల క్రితం మరణించిందని చెప్పారు. ॥

నా హృదయంమీద ఎవరో సమ్మెట పట్టుకు కొట్టినట్లవిపించింది. అమెను చూడగలిగి వుండికూడాచూడలేకపోయినందుకు నన్ను నేవే థం

నిండించుకున్నాను. ఇహ మరిదూడచేనన్న ఆలోచన నా మనస్సుని రంప కోత పెట్టింది. సమాధానం చెప్పిన హోటలు పోర్టరువంక వెర్రిచూపులు చూన్తూ “చచ్చిపోయిందా?”. అని ఒక్క కేకపెట్టి మరి మాటాడలేక వీధిలో పడ్డాను. ఎక్కడికి వెళ్తున్నది, ఎటుపోతున్నదీకూడా గమనంలేక నడవసాగాను. గతమంతా ఒక్కసారిగా వెల్లువెలా ఉబికివచ్చి నాముందు ఆల్లకల్లోలమైపోయంది.... " రవ్వలాంటి ఆలేతబ్రతుకు చివరికిల్హా ఆంకంకావాల్సి వుందన్న మాటః!.... ఆమె ఆ వేగం, ఆ ఉద్ధృతం చివరికీగతిపట్టించడానికా పవికొ ద్బాయి 1....ఆమె కళ్ళూ కుటిలాలకలూ=ఆమె సర్వరూపాన్నీ నా కళ్ళ ముందు రూపించుకున్నాను. అన్నీకలిపి ఓ కొయ్య పెస్టైలోకుక్కి అనతి దూరానే ఎక్కడో వూర్చిపెళ్టుశారప్పుడే............ అన్నీ నా మనసులో మననం చేసుకుందామని ప్రయత్నించాను. గాని ఎప్పుడో విన్న గీతం ఒకటి శా ఆంతరాళంలో 'ప్రతిఘోషిం చింది “యాంత్రికంగా చావువ్నార్తను జేర వేశాయ్‌ ఆంతకంశే ఆ(శ్రద్ధగా ఆలకించాయ్‌ " . నా వీనులు....... _ అహో యౌవనమా । నీవు దేనికీ లక్యంచేయవుణ విశ్వంలోని విదినిక్షేపాలన్నీ నీలోనే అరతర్భూతాలు-విషాదమే నీకొకే ఇనోద "హేతువు । దుఃఖమూ పరివేదనమూకూడా నీ కలంకారాలు!: అమేయ మైన రైర్యం, అంతులేవి సాహనం నీ వనహజ సంవద 1 ఉదయారుణ సూర్య్యప్రభలముందు మంచుపొరల్లా, వీతిహో (తునిముందడు వెన్నముడ్డలా 100

పీలోని పససంకా ఆరోజుకొరోజు విశేషంగా అదృశ్యమౌతున్నా నీ రోజులు పరుగిడి ఆనంతకాలవాపొవిలో లీనమైపోతున్నా రొమ్మువిరిచి విలబడగలవు ః అసలు సీ తత్త్వరహస్యమంతా ఇమిడివున్నది నీవు సంకల్పించినది సాధించడంతో కాదనుకుంటాను*'మనం సాధించలేని దేముంది?" అవి విశ్వసించడంలో....దితికినన్నాశ్ళే బట్టకట్టమని అదుపూ ఆక్టారేకుండా విశృంఖలంగా విహరించడంలో..., చివరకుం “వా జీవితమంతా నేనలా వ్యన్టం చేయకుండావుంపే నే నెంతటి ఘన కార్యాలు చేయగలిగేవాజ్డీ 1" అని ప్రతి మానవుడూ వాపోమేట్టు చేయ డంలో పుందనుకుంటాను నీ (ప్రజ్ఞ అంతా " నన్నే ఉదాహరణగా తీసుకోండి : మరి జన్మలో కంటి కగుపిం చవి నా ప్రధమ [పణయినీమూర్తి దగ్గర శలపుతీసుకునేటప్పుడుకూడా ఉస్సురని నే నొక్క వనిట్టాన్సైనా విడవలేదే.... ఒక్క క్షణమైనా ఇ హృదయం వేదనతో దోదూయమానం కాబేదేంఅసలు నేనాళిరెచినది ఇంకేమిటని ? నా ఆశలన్నీ వీటిమీద ఆధారంచేసుకున్నానని ? ఏలాంటి దివ్య భవిష్యత్తు (పతీ&ీంచానని కో... .... " " ఆసలు నా ఆశలో ఆలోచనల్లో ఏది ఫలించింది?" నా (వ్రతీక్ష, యేది సార్థకమైంది ? జీవిత సాయంకాలపు ,కీనీడలు మెలమెల్లగా నా మార్గాని కద్దువడుతున్న ఈ వయస్గుకికూడా ఆలనాటి క్షణికమైన వసత ('ప్రభాతపు అమూల్య దివ్యస్మృతుటు తప్ప ఇక మిగిలిందేముంది ?.... "కాని అప్పుడుకూడా ఆ మత్త విశ్ళృంఖల వయోవస్థలోకూడా ఆమె సమాధినుండి ఎలుగె త్తివచ్చిన సవిషాదకలస్వవం నేను వివిపించుకోక పోలేదు. నేనుంటున్నజాంట్లోనే మరొకభాగంలో వేరెవరూ. దిక్కులేని వృద్దురాలాక తెప్షుజట. చీకి చివికిపోయిన కట్టుబట్టలకింద అమె జీర్ణ దేహం _ప్రొథాలకోనం పెనగులాడుతోంది. జినైదా చవిపోయిన సంగతి తెరిజన తర్వాత కొద్దిరోజులకే 'ఆమెసుంగతి విన్నాను. వెంటనే నా ఈంతట నేనే ఎదో దుర్నివార్యమైనళ క్రి నెట్టినట్టు ఆమెదగ్గరకు వెళ్ళీ వా శాయశక్తులా సపర్యలు చేశాను. ఆమె జీవితమంతాకూడా నిత్య దారి (ర్యంతో విరంతర పోరాటమే. ఏనాడూ ఏసుఖమూ ఎరగదు, ఆనరదం 181

హ్‌ అనేవి అసలే అంధిన్య సౌనివన్లు _ఆమె షజంగా' కురణాన్ని గర్పతుందే మోంఖందులో నే ళ్గమె.. గన్షచృత్లూ ళళాంతినీ ఆళిస్తంద్దే మో శక్తినిస్తుంది; బనాకూజు ఇమె 2ిరన్తగరీరల్లై ( సుసేష్నీమయ్యేగాకాతప చృత మైన భాధతో ఆమె. ఉ్యాపిరాడక రొప్పుళున్నేంత సేవ్వూకూడాంగుండెణ గట్టిగా. పట్టుకున్న ఆమె “ శల్యావశి? మెనగడికిల వడలేదాకాకూడా. "హి భగవాన్‌: తమించు-నేచేసిన పాపాఐన్నీ- 'క్షమించి మని గోణుక్కూళీ టూనేవులది. బీ అ'ంతిను గఎంలో=మీగిలిన ఒక్క(ప్రాణమూ ఉల్క మీంచేటిప్పుడుడూడా అమె వాల్లో.విపరీత పై శ లయంంమరణలీతి (సి టీంచక మానిందికొదు* ఇ పృష్టాను? “సుర శయ్య (వక్కనే నిలంకి వున్న నన్ను జిదైడా స్మతి మెలిబెట్టీరీదిిఆమెఎ” సం, మానాన్నగారికోసం నాకోనం వచ ర్తై ద్రేకేదేవ్యల్లి (ప్ల్వాంకాల్టుం చాక న్‌, 2 ౧కి ₹ ళ్‌ ీ శ * న. బా | న. న. త్‌