Telugu tamila kathaa manjari - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

తమిళ కథామం౦జరి 7005 కెంం( న్‌ టం క్‌ ఎరిగి ళో గాతిగా వ ౫; శరన్‌ లనీ ఓర (క్ల తెదెనగ4ర4. . య్‌ గల సంకలనక ర్త లగా గ్రా ఆ. చిదంబరనాథ చెట్టియార్‌ తెలుగు నేత : వాకొటి పాండురంగరావ్‌ చా సపొహిత్య అకాదె మీ న్యూ ఢిల్లీ

గాత. ఉత. సకం తలి! (40 శం[ం102/ ౦౯12011 58051 510గటా న261066 0 4. ౧164202012204202 ౧611121 ఇ2ర311(68 1840 గౌం133 0 ₹. వడరేలూడక్రం 220 520102 తీఓ2ఢేంయ *ం యట 1972. వాం [య 6 శ * అ సాహిత్య ఆకాదెమీ న్యూ ఢిల్లీ, 1072. ర శతెణగవేక: వాకాటి పాండురంగరావ్‌ లీ థి ఈ చ్చ లా శ92//20/6 27 రస షే వ! ఇ క2010642 కెలిడ?26, 216% విం. లో తిళ్రాంగిం! ౧౦(౦౯౮ : ళం సశ2రే15-6. ౦01108/8-బ5. 2864 కెంయరక/-14. అనాలో “మును ష్‌ సగాలా ఎ న్‌ న్న మూద్రజి : ట్‌ తాన్యా | ర ” (ఫ్రీడమ్‌ పెళ్ళి ఎ ం౫(౦ా మద్రానుం£1 య “| ఇ వో హస న

విషయ నూచిక మున్నుడీ ఇం44 య! తల్లీ .తంగడ్రి ఇ666 [గ 'కేదారి అమ్మ ఆం ఓక చేవుడూ.కందసామి పిశ్ళే 9464 89 శెల్ల వారేనా ? కం64 82 బూచిగాడు అల క! 'వేదాంత కేనరి ఇం శకి మంచుతెర 440 109 వక(త్రబాలలు ఇఉ4 128 సుందరమ్మ దెయ్యం 49 న! శ్రీశైలం ఏళర6 న! ఉదయకుమూరి అం 167 మిళాయివాడు అం64 [26 కన్య 380 న! కుంటిచిలుక ఇత6ం $94 నన్యాసి ఇ649 ఏ6 ఇజనవి ఇంతం లి్లికి విజయదళమి అ4ల4 £5ఖి పోమవారం అలం2 నం? గోప్పరదీవం 444 లి కరుణ అంం+ 284

మున్నుడి

అక్కొ. క్కభాషలో (వదుకితమైన కొన్ని కథలను ఏరి నంకలనంగాకూర్చి వెలువరచాలన్నది సాహిత్య అకాడెమీవారి సంకల్పం, ఈవిధంగా భారత రాజ్యాంగచట్టంలో పేర్కొనదికిన వర్నాలుగుాషంలోనూ. కథా నంకల వాలము (వచురించాలవి వారి ఉద్దేశం. ఆతర్వాత ఈ నంకలవాలమ ఇతర భారతీయభాషలలోకి అమవదింది (వచుించాలన్న ఉద్దేశమూ వున్నది. ఇందుమూలంగా వివిధధాషణు మాట్లాకేవారు పరన్పకం నన్నిహితులు కాగంరన్న ఆశాభావమూ వున్నది. ఈ ఆశయంమేకకు. కొన్ని తమిళ కథలు ఈ ప్తువ్షకరూవంలో (వ్రచురింవబడుతున్నాయి.

అమెరికన్‌ రచయిత ఎడ్గార్‌ అలెన్‌ సో (ర్య గ! ఆ సెల) ఇంగ్లీవు రచయిత హెవీ హడ్పన్‌ (11005 3464839), మరో ఇంగీీవు వండితుడు బేకీ పెయ్న్‌ (840౧7 ౯4126) మువ్నగువారు చెప్పనవకార మైతే “విన్నకథి అన్నది = ఒక్కపారిగా చదివి ముగించడానికి పీలుకందీ గెండు లేక మూడువేలవదములకన్న మించనిడీ. చవవడావికి అరఘుట లేక ఘంటకన్న ఎక్కువకాలం అననకంలేవిదీ = అయివుండాలి. విడివి ఒక్కటే చిన్న కథయొక్క ఏక్తైక లక్షణం కొదు కొవీ చిన్న కథయొక్క ముఖ్యంక్షణాలలో ఆది ఒకటి ఆవిమూశత్రం గమవించాలి. రవీంనాధ బాగూకు రచించిన *కుముివి అన్నకథఠ విడిఏ 8) పేజీ లున్నవ్పటికీ అని చిన్నకథేనవి వాదించేనా రున్నారు. మెరిల్‌ (1డలాంయయి) అన్న అంగ్ల రచయిత (వ్రానిన "ల్లో కథ" (1214 0[0%106) అన్నది చిన్నకథ అవునా, కానా అన్నచర్చ నేటికీ విర్విరానుంగా పాగుకూనే వుంది.

ఏది ఏమలునన్పటికీ, చిన్న ఎత్తురచనమచేపి, తద్వారా ఎవమ కద లించగలిగికే అది చిన్నకథ అవుతుంది = అవి చెన్పుకోవచ్చును.. ఆయి

ఠి మున్నుడి వన్సటికీ చిన్నకథ తన హద్దు వతిక్రమించి పెరగడానికి చాల కారణా లన్నాయి, తమ వ(త్రికలమ పాధ్యమయినన్ని ఎక్కువవుటలతో వెలువ రించదలే [వకాశకులు మదీక్షమయినకతలు కొవాలని కోరుతున్నారు,

ఈ కథ ఇంకాస్త పెద్దదిగాపుంటే, వత్రిక కొనడానికి ఖర్చుచేసిన డబ్బు గిట్టుబాటు అవునుకడా అవి ఎదురుగూచే పాఠకలూ వున్నారు. రచయితలూ, వ్యతికాధినతుల విర్దేశామసారంగా కథణ (వ్రాయడమూ కద్దు.

కథలను _- నవలలు, పెద్ద కథణ, చిన్నకథణ అవి మూడురకాలుగా లాగించవచ్చును. నవలయినా, చిన్న కథయినా దావిలోవి పాత్రలు జీవితానికి (వ్రతిలింబాలగా పజీవంగా వుండాలి . అవి ఆంటాకు. కావి చిన్న కథలలో ఎక్కువపా(క్రలను నృష్టించనవనరంలేదు. పాత్రల గుణగణాలు తెలియ వచ్చేవిధంగా కథలోవి నంభాషణలను రచించవచ్చును. లేశ పాత్రల రూవు లేఖలగురించి ఆర్ధపుష్టిగల వర్షనలను చేయవచ్చును. అయితే ప్యాతలను శేరాలకొద్దీ వర్ణించడం అన్నది = నవలలోనూ, పెద్ద కథలోనూ చేయ వచ్చునేమో కానీ చిన్నకథలోమా్యతం కాదు. వనలలోనూ పెద్ద కథలోమా ఒకచోట ఒకవిషయాన్ని (వస్తావి ప్రే. అదేవషయం మళ్ళీ ఎక్కడ కన ఐడుళుందోనని ఎదురుచూస్తారు. చిన్నకథలోవయితే శైలినీ, వదాలపొంది కమూకూడా పరిశీలిస్తారు. చెప్పినదే చెనడం అన్నది నవలలో చేయవచ్చు

కాని చిన్నకథలో కాదు. ఆర్హంలేవి వాక్యాలు ఒకటి రెండుగావి, అనవ

వరప్ప మాటలుగావి వవలలో కవబడితే ఎవరూ పట్టించుకోరు, కావి చిన్న

కథలో అట్లాకాదు. 'నవలలు = ధనవంతులు సావకాశంగా రుచిమూవి ఆరో

గించే విందులోజనంవంటిది అయితే చిన్నకథలు = చకచక పని చేసేవారు

కరకరవనమిదే చేగోడీల్లాటివి. నవల పెరుగన్నంవంటిది; చిన్నకథత వెకుగు

వచ్చడిలాటిది. నవల పూలమాల; చిన్నకథ అందమైన పువ్వు! నవతి కెమెదం 0.

మున్నుతి థి వంతృ్రి విమ్తంది; చిన్నకత మనసును కదలిమ్తుంది.. చిన్నకథ అన్నది పొట్టినవల అని విమర్శకుడు హడ్చన్‌ అం'పే-చిన్నకథ కుదించదడిన నవల కాదు అవి పె్న్‌ స్పష్టంగా చెప్పాడు.

చిన్నకథలో పాకలు కొన్నే వుంటాయి? ఆపా(శ్రలు కొన్ని వరిస్టికు అలో ఎట్లా వ్రవరిప్తాయో, మాట్లాడుకాయోనవి మనం గమనిస్తాము, ఆయితే వవలలో - జీవితంయొక్క- విఖిన్నముఖాలను వివిధోణాలమండి (వద లించడం జరుగుతుంది. నవలలో పాకలు ఆధికనంఖ్యలో వుంటాయి? వివిధములుగా పుంటాయి, నవలలో ఒకేవ్య క్రి వేద్వేరువరిస్టితులలో వేర్వే శుగా కవబడనచ్చుమ. ఇవన్నీ విమర్శకుడు హడ్చన్‌కూడా అంగీకరించిన లక్షణాలే. కవి ఇంఠమా(క్రాన నవలను చిన్నకతనుండి పూర్తిగా తొలి భించడావికి వీలులేదవికూడా ఆయన అన్నాడు.

ఒకవిధంగాచూ స్తే చిన్నకథ "పాచ్చెయుక్‌' (వాలుగునం క్తులుగల ప్రాచీన తమిళశవద్యం) వంటిది అవద్యంలో ఎంకళ ఆర్థపష్టి పున్నడో, శిల్చమున్నదో = అంతే ఆర్భపష్టీ, అదే +ల్చ్పమూ చిన్నకభలోనూ వుండాలి ఉదాహరణకు, పృరాఠన "నంగ' కౌలప్పు “నెయ్యుక్‌" అని చెవ్చలడుతున్న “ఉరుంతొగై " *కలితొగై” “వభటిడై” *వురవాణూరు" *“అగనాణూరు' వంటి (గ్రంథాలలోని ఒక్కొక్కవద్యమూ వ్యర్థ వదమన్నది లేకుండా వేగడ్చందీగా లచింవదడి వుంది. ఆ ఒక్కొక్క నద్యమూ ఒక్కొక్క. “చిన్నకథ' అవి ఛెవ్చృవచ్చు. కొన్నిసం క్తులలో, పాఠకుడికి భావో దేకం కలిగేరతిలో అవి రచింవదిడినాయి. ఆయితే అడి సవ్యరూవంలో వుండడంనలన చిన్నకత అనివించుకోవడానికి ఆర్హం కానేరదు. ఈవిధంగా కవితారూవంలో వెలవిన కథలు ఇఠరభాషలలో ఎన్నోవున్నాయి. అయితే ఆవి కవితగానే రలామణీ అవుశాయికాని. చిన్నకథలుగామ్యాకం కౌడు,

ఓ కున్నుడి ౩ శిన్నకథ్రయొక్క “వస్తువు” గజినిజిగా వుండరాదు. నర్తకి, తాను వర్రిస్తున్న రంగప్రలపు వరిధిలోపలే తన వృత్యవిలాపొలనన్నింటినీ (వద. లించినట్లుగా = చిన్నకథారచయిక తన వస్తువు నెన్నుకోవాలి. (వపంచం లోవి దేవిమీదనయినా చిన్నకథను రచించవచ్చును ; అమితే మరీ గందర గోళంగా వున్నవాటిజోలికి పోకపోవడమే మంచివి. ఒకానొక పాత గుణ గణాల నె త్రిమాపడం, తమ అమభవంలోనుండి 1ఒక భాగం, జీవితంలో మండి ఒక నంఘటన, ఒక నీతి. మనసును కడిలించే ఒక దృశ్యం, నాటకం ఫలె జరిగిన సంఘటన, ఒకదావినంటి మరొకటిగా జరిగిన నంఘటనలణు, ఇట్లాటి దేవినయినా చిన్నకథకు వస్తువుగా ఎన్నుకోవచ్చును. ఒక్కోసారి ఒక చిన్నకథయొక్క వమ్తువు 'పెద్టకథకు విశ్తనంవలె వుండవద్చును. అయితే సజీవంగాపున్న పాత్రలను రచించడం అన్నది ఇంకొ ముఖ్యమైనవిషయం. జీవచ్చవాలగురించో, వినుగె త్తించే పాతల గురించో (వ్రాయకపోవడం చాలామంచిది. రాయిగుకించో రప్పనుగురించో కథ (వ్రాసినప్పుడు ఆ రాతిలోని అందాన్ని. ఆరప్పలోవి శల్పాన్నిగురించి శస్పాలి అ కథ. ఏవో కొన్ని సంఘటనలకు వకునగా 'పేర్చితే కథ కానేరదు. కథ (వాసేపర్దతిలో చై తవ్యం తొణికినలాడాలి. కథావికా రచవ ఒక లలితకళ అనే విదేశాలలో భావించబడుతున్నది. కథలు [వాయ౫ావిక్రిం తీరిక, ఓపిక. (వ్రశాంతీ, శక్తీ. సౌందర్యజిక్షాపా వుండాలి. ఏదయినా ఒక బావివిగురించి చెబుతూ ఇంక ఎన్నోవాటివిగురించి ఆలోచనలను రేకె త్తించ గల్లిడం అన్నది ఈ కళయొక్క లక్ష్‌ణంం చేయితిరిగిన చ్చిక్రకారుడు శొన్నిగిళలతో తీర్చివిద్దిన ముఖంలాటివి చిన్నకథ “ ఈఏధంగా చిన్నకథలలో వచ్చేటువంటి నంఘటన విజమైనదిగానో, కల్పితముగానో వుండవచ్చుసు. కల్పనే అయినా విజమువలె అన్పించేబట్లు ర నల యం 26 జరం ఉయిలంద ఆటమ్‌ 2 లదు ఏంట వీషి2ం 9. 58

చభుమ్నడి శ్‌ రచించడం తెలినిన రచయితకు గౌరవం లభిస్తుంది. కథావికలో ఏదయినా ఒక నంఘటనమా్ర మే పుండడం అభిలషణీయం ; దాని నంటి పెట్టుకుడి వున్న ఇతరసంఘబనల గు3ంచి+వి, ఇకర పంణామాలగురించిగావి కథా రచయిక పట్టించుకోకూడమ. అయితే, కొన్ని నంఘటనలను = అవన్నీ ఒకే నవిపించేరీడిలో కూర్చి రచించగల సమర్దులయిన రచయితలూ వున్నారు.

కథను చివరంటా, ముగింపుడాకా (వావితీంలి _ అన్న వియమం ఏమీ లేదు. కథ వింకా పొడిగించడంవలన ఒరిగేదేమీ లేములే = ఆవి సొకకులకు అనివించేవికంగా కథకు ముఇంవాలి. చెప్పదలమసన్న ప్యాతన్వభావంలోవి &క అంశాన్ని విర్షిష్పఎగా కథలో ఎత్తి హాసగల్లితే. చాణు* ఏకలక్ష్యమూ, ఏకపరిణామమూ = అన్నవి కథ ఏ వై పారువేయడావికి తూనికరాళ్లవంటివిం లక్ష్యం నెరవేరేటట్లు కథను రచించితే చాలు. ఇవి ఆలవశనుదువలననే అనేకులు నవలారచనకు పూనుకుంటున్నారనడం సత్యదూ5ం కావేరము

తర కధావిక విజంకామ అన్నభావన పాఠకకికి కలిగె. ఇహ అకథలో మేలిగుణాలు ఎన్నివున్నానరే, అవన్నీ బూకిదనుపోసన పన్నీ రేం అన్నది పెమ్న్‌ అభ్నిపాయం. చూడడావికీ, స్పృశింవడావికీ, అమాణీఎర తావికీ బాగుగావున్న కొవ్వూ త్తి వెలగకపోతే ఎంత దండగో. ఇది నిజం అఆనిపించవి కథవాడా అంతే దండగ.

చిన్నకథను (వ్రావేటప్పుడు = ముందుగా కథను విర్ణయించుషమి ఆందుకుశగిన పా(క్రలమ సృష్టించవమ్చను. లేక మొదట పాకల నెన్ను

1. “ఏ0్క16౧0ఆ౩ 05 2102 204. 9808160648 08 6గ6ం6 &౧6 (606 (౪0 జైల! €2%00019 09 ౪8:60 ఇం 2172 10 (౯ (౬౩ 7414002 6000660౯ 282 ౧16౦6 05 త వశీంయేండ 19వ 00160006 ౧86 వడ 0 ఓటరు క్‌ 2 “14 340౯ 13 06609 8 ఉం సీం [సలు యంంమ!)! 1 అటళగటలణ జం ౦ 20 ఉళజటేలావిమిం6 2. త,

శి మున్నుడి జని వాటినమసరించి కథను నడసవచ్చుము. లేదా. ఒకానొక వరిస్థితివిగావి వన్ని వేళాన్నిగాని ముందుంచుకువి అందుకు నరివడే పృాఠలము కథమ రచించవచ్చునుం కథను వ్రథవపురుషలో చెప్పవచ్చును ; లేక కథానాయకుడో, వాయ కియో తానుగా చెబుతున్నట్లు వాయవచ్చును. ఉ త్తరాలద్వారానో,. “దిన చర్య" ద్వారానో. ప్వాత్రలద్వారానో, కఠ తెలిపేటట్లుగా. ఒకదానివెంటి ఒకటిగా వంఘటనలను కూర్చవచ్చుమ. ప్యాతలు విజమయివవే అవిపించేటట్లుగా వాటివి సృష్టించాలి. (ప్రతి దినమూ మన చుట్ట(ప్రక్కల చూస్తున్నటువంటి ర క్రమాంపాలు గల మను మ్యలమపోలిన పాత్రలమ తీర్చి డిద్దగలిగితే అవి తఅన్సకుండా సఠికల రాగ ద్వేషాలకు పృాతమౌతాయి. పాత్రలను నృష్టించడంలోనూ రెండువద్ద్ధతులు వున్నాయి. మొదటిదావిలో కథారచయితే మాట్లాడుకాడు. మరొకపద్ధతి వయితే పాత్రలు తమలోతాము మాట్లాడుకోవడంవ్వారా వాటి న్వరూవ న్వలభావాణు తెలియడమేగాక, కథగూడా ముందుకు పాగిపోతుంటుంది. ఈ రెండువద్దతులటో రెండవది (శ్రేష్టమని విదేశీయుల అభిప్రాయం. ఇహఫోతే కథయొక్క నడక ఎట్లావుండాలి? ఆది సరళంగానూ సులభం: గామా వృండాలి. నంభాషణలు చకచక సాగాలి ; సహజంగా వుండాలి ; నాట శ్రీయక చిప్పిలితూ పుండాలి. అంకే ఆ యా ప్యాక్రలు నిజజీవితంలో మాట్లాడే టే తు. ద, తప్పకుండా వుండాలని లేదు. పాతలమాటలలో (కొత్త దనావికి చోటు వివ్వడమూ కద్దు. ప్యాతలు విజజీవికంలో మాట్లాదేమాటలే యథాకథంళ కథరో వుండవక్కరలేదు. విజజీవితావికి భిన్న మైనరీతిలో నంభాషణలు సాగినా ఆలేదం పాఠకుడిగా తెలియవట్లుగా మార్పులతో శేర్చులతో రచించడం వరై వవద్దతియే. ఇట్లా చేపేవారూ కొందరున్నారు.

మున్నుడి ఖి చిన్నకథలలో నంభాషజలుండడం వాంఛవీయమేకావి నంభాషణ లుండి తీరాలి అన్నవియమఎ ఏమీ లేమ. కొన్నికథలలో సంభాషణలు అనకే వుండవు ; కొన్నింటిలో కొద్దిగా వుంటాయి: మరి కొన్నింటిలో పూర్తిగా వంళాషణలే పుండవచ్చుము. కథ మొదటవచ్చే వాక్యాలను ఎంతో ఆలోచించికావి వాయవి సు(వ్రపిడ్డ కథసలున్నారు* *మొదటినాక్యాలము చదవగానే కథ ఉద్దేశం తెలియాలి అన్నది హడ్సన్‌ మఠం. చిన్నకథలలో వర్ణనలు చాల మితంగా పుండాలి. కిథ సుభాంతంగా వుండాలా, విషావాంతంగా వుండాలా తన్న మీమాంన ఒకటి పుంది. కఠ విషాదాంతమమితేనే కళాత్మకంగా పుంటుం దన్న దురలిపాయం కొంకరికున్నది. *కళకు దుఃఖంతోగాని మఖంతోగాని పనిలేదు : కళాత్మక మైఫడే ముషంప్క ; అవితన్స మరొక ముగింపు పుండ ఆావికి వీలులేదు _- అంటాడు పెయ్స్‌ చిన్నకథలు సీతివి చెప్పాలా? చెప్పాలి = అవి కొందరు; చెన్పరొదవి కొందరూ అంటారు. ఈవిషయమై. డాక్టర్‌ నర్వేవల్లి రాధాకృష్ణ "'అక్మ వద్రీపింపచేమడ మే ఉత్తమసాహిఠ్య లక్షణం" అన్నారు. చిన్నకథ ప్రాహిత్యవ[క్రియలలో ఒకటి గమక, ఇవి అత్మోడ్దీ వనం చేయాలని ఎదురు చూడడం సమంజసమే. ఈ రీత్యాచూ స్తే తమిళంలో కొన్ని ఉత్తమకత అున్నాయవి చెప్పవలసివున్నది. కవి సుబమణ్యభారతి వ్రాసిన 'రికందిరడి అన్న కథలో దేవుడు ఒక్కడే అని చెప్పాకు. శ్రీ సి. రాజగోపాలాచారి రచించిన "గూని మందరి అన్నకథలో - “విన్నుచూ స్తే ఏీ ఒళ్లు కనఐడడం లేదు; వీ ఒళ్లివిరూ స్తే మవ్వు కనదబకడంలేదు. అన్న గొవృత శం వావ లాటంయపయడతిగకయతలిన కై * 1129010639 0% 0020010643 పేవి?6 2) &12క్ర 10 తం అటి ఇ టం &ి౯135116 6౫రే3౧8్రి 13 106 ౯౬8 206 190౯129016 య161%క్ర. ఖై కషం 21 01 (౧6021 11102264౯6 80 ఉటతుం లి తలోలిలా వెల ఏ. కవత బటి420.

జ ముమ్నుతీ ఇమిడివుంది. ఉద్యోగ విరమణచేవినవాడూ, భార్యను కోల్పోయినవాడూ ఆయిన వేదాంతళాన్తుగారు. ఇరవై రెండు నసంవత్పంల గూవి అమ్మాయివి ఇళ్ళచేనుకొన్న ఈ కథలో ఒక ఉసవిషత్‌ సూతం ఇమిగివుంది. కు. పాం రాజగోపాలన్‌ రచించిన *తఠమిక్‌ మంగ్లె” అన్న కథవోనూ, న. చికందిరో సుబ్రమణియన్‌ (వ్రాసిన *ఇ5'ఫె తానురై "లోనా, మగువాఎ రచన అయిన *"ఆమర ఓవియలి అన్న కథలోనూ - గొవృకత్తాణ ఇమికివున్నాయి. ఆయిరే ఈ తత్త్వాలు, సీతులూ, కథో చాటుమాటుగా, స్యూకపాయంగా ఇమిడివుండారే కావి, వీబి (వదారవిమిత్తమే ఆకథ5ను (వ్రాపినబ్లండ లాదన్నదె పలువురు విదేశీయ విమర్శకులభావం. కథారచమిక కథను చరిచి (పవారావికి పూనుకోవడం వాంఛనీయం కాదు, అయితే ఏ. ఎస్‌, వంచాపశేశయ్యర్‌ రచించిన *వాణ్‌ మలర్‌” వంటి కథలలోనూ, యోగి ళద్రానంద భారతి (వ్రాసిన 'కలీమావిన్‌ కొడక", (శ్రీ అడ్డామరైచే విచిక మైన "పేరన్‌ బెంగళూరిల్‌” వంటి కఠలలోనూ సంఘనంన్కరణ, ప్రచారం వ్పషంగా కనపడుతుంది.

రచయితే న్వయంగా అందుకవి పూనుకువి (వదాంవిక కథలను హాడకోరాదనే కావి, చిన్న కథలకో పీతి వుండరాదన్నది ఉద్దేశంకాదు. కభ అన్నది కాలక్షేసంవిమి త్సమే అయినప్పటికీ, దావిలో వీతి అన్నడే వుండరాడనడం కళను అనమావించడం అపవుకుంది “అయా కాలాల (ప్రల అవనరాలపట్ల పరిస్టితులవట్ల రచయిత చూపించవలసిన *రాయితి వంటిది (వదారం' = అంటాడు హడ్పన్‌. అక్షరాన్యక అంకగారేవి మన చేళంలో, కథారచయిత చెప్పవలసిన దావినంతటివి చెప్పి వెయ్యాలవి పాఠ కలు ఎదురుచూడటంనలన కొందరు రచయికలు టోరనెలు నీతులు బాహా టంగానే కనఐడేటట్లు కథలు రచిస్తున్నారు. 'కళ్ళానస్తహూ ఆకళమ రపించేే ఖు కంగా అండి 02౯1 606963 6౦112000ఇ(ంద అంాంలు 1బ టయిం

ఓం జనం వర0౯600286 1లో లారి 5కి

మున్నుకి ని వారికీ మధ్య నహకార సాన్నిహిత్యాలు వుండటం అన్నడి కళాత్య్మకమెనే (ప్రతివృష్టికీ ఆవసరం = అంటాడు పెయ్మ్‌. ఈవిధమమున నవాశారభానమి కథారచయితకు, పాఠకుడికి మధ్య వుండితీరాలి. పాఠకులు చదివి అనం డించాలంటే, చదివినకరువాత (పశంనించాలంటే, వారు అర్థం చేనుకుతే రీతిలో కథా. దాఏిలోవి కల్చనా, మాటలూ వుండాలవి వేరుగా చెన్న వక్కజలేము

ఈఏధమయిన సహకారభానము నెలకొనడానికి మనదేశంలో ఈడు కొంత (వ్రచారంగూడా ఆవనరమని చెన్పవచ్చును. మాటకు, చేతక పొంతన లేవివారినిగూర్చిన కథణ తమిళంలో ఎన్నో వన్చాయు. “తని ఒమువనుష్కటి అన్నకథరో ఒకవైపు వేదికలమీదనుండి (పనంగాలు వర్షిస్తూువుం టే, మరొకవైపు పిడికెశు మెతుకులు దొరకక మలనుల హాడేవా కెందవో వున్నాం న్నవిజాన్ని కరుణాత్మకంగా చూపింవారు, ఆ కథారచమయిక పుముమై పిరశ్రన్‌.

కొన్ని పాతకథకే కొ త్తమెరుగులతో నుళ్ళి రావడంకద్దు. ఇట్లాబీ వాటికి ఉదాహరణగా (శ్రీకు, పా, రాజగోపాలన్‌ మొక్క *ద్రోహమౌం” కరుశావిధి యొక్క *రాయనం వెంకన్న" పృమమైపిత్తన్‌ యొక్క “అహల్య మొనంగు వాటిని పేర్కొనవచ్చును. కొణ పె యొక్క *'అరైకార్రై కై గ్‌ అన్న చంకలనంలో పురాణాలలోని పాశ్రలా, పాతకాలపు ప్యాతలు ఏవిధంగా కొత్తప్రాణం పోసుకున్నదీ చూడవచ్చువు.

రచయితల జీవనాన్ని (వతివిఎవించేబునంటి కథలు కొన్నివచ్చాము. వాటిలో కల్కియొక్యం “సుండూవిన్‌ నన్యానం", పుకుమైపి త్తన్‌ యొక్క కరిదం”, చిదంబర మబమణ్యంయొక్కం *ఎకుదావకదై” పేర్కొనవగిన 3.

త్రీ పురుషుల మన న్తత్తాలను పిల్లల మశ్తత్త్వాలను తరచికరచి శథలు (వ్రానివవారిలోఎవిందన్‌, టీ. కె [శ్రీనివానన్‌, డాజ వరదూవన్‌,

శి కున్నుకి వస్‌, వి. విజయరాఘవాదారి. వాడోడి మొదలయిన (వ్రపిద్ద కథకు లున్నారు. అక్మీ (డాః (తిపురసుందరి.) కుముదిని. గుహ్మపియ మున్నగు రచయి. తులు ఆడదాని మనస్సును (వతివింవించే కథలెన్నో (వాళారు. (పేమ పెక్స్‌ల గురించిన కథలు (వ్రాయడంలో అరు. రామనాథన్‌ది అందెకేసినచెయ్యిం కీ, వా, జగన్నాథన్‌, రాజం కృష్ణన్‌, సెరియసామితూరాన్‌, పోము మొదలగు రచయితలు పిల్ల లకోనం మేల్లైన కథలు చాలా (వ్రాశారు.

అంటరానితనం. (శ్రాగుడు, సినిమా నటీనటుల జీఏకాలు, కళమే ప్రాణంగా 'బ్రదికేవారు, తినతిండి కట్టబట్ట లేకండా బ్రతికే నిరుపేదలు ఇత్యాని వస్తువుణలగల తమిళకథణ ఎన్నో వున్నాయి. ఈ సందర ౦లో *ఆఖిలన్‌” వావిన “కోయిల్‌ విశక్కు”. గురుస్వామి (వ్రావిన “దేళాంతరి * అన్న కథలను పేర్కొనాలి.

• ఆంగన్‌ విల్చన్‌ చెప్పినట్లుగా కథలో ఇంకొక చిన్నకథ వుండేటట్లు చేపిన రచనలు తమిళంలో పున్నాయి. ఎప్‌, ఏ హర్షన్‌ (వ్రాసిన "కొడియ్యు కోయమ్‌ అన్నకథ ఇందుకు ఉదాహరణ. భగవంతుడు, తత్త్వ బిళ్ఞాన వంటి నస్తువులతో జనరంజకమైన కథలు (వ్రాసినవారిలో దేవన్‌, ఎల్‌. ఎప్‌. రామానృశం, ఆర్‌. కె. రంగరాజన్‌ మొదలై నవారిని చెప్పుకోవాలి.

ఇతర భారతీయ భాషలలోనుండి తమిళంలోకి కథలను అనువదించిన వారికి యిచ్చట కృతజ్ఞత చెవ్వుకోవాలి. తెలుగుకోముండి చింకా దీక్షితులు గారి “గోదావరి నవ్వింది అన్నకథ, "తమ్ముడికూతురు" అన్న శరత్‌చంద్ర ఛటర్జీ యొక్క లెంగాలీకథ తమిళంలో వచ్చాయి. ఇవిగాక (త్రిలోకనాధ గోస్వామి (ఆస్సామిి రూమకేతు (గుజరాతి) తై నేంద్రకుమార్‌ (హింద్సీ షొకథ్‌ ఆన్‌వి (వుర్హూ ఎమ్‌. ఎస్‌. ఫాడ్‌ కే (మరాత్రీ దామోదరన్‌ (మళయాళం) మొదలయిన కథకుల రచనలు చవివేభాగ్యం తమిళ పాఠక

న లయిపా లాలు 0000010100 పం!6 20 ఇంత1గం5న! ఇండలంాటట్‌ కెండీయిం వ క 21. ఏలంంీయులం! 14 సతీ? 1957,

తున్నురి శఓ లకు లభించింది. "భారతీయ కథానికలు అన్న "పేరుగల, ఇశర భాషల మండి అనువవింపవికిన కథా నువుబాన్ని శ్రీ సు. గురుస్వామి 1046లో అందచేశారు. పుదుమైపిత్తన్‌ *విశ్వకథామంజం” అన్న పేరిట ఇతరదేశాల కథలను తమిళంలోకి ఆనువవించారు. ఈ విధంగా అనువాడ కథాసాహిత్యా చికి దోహవం చేస్తున్నవారిలో (శీయముకుణు త. నా. కుమారస్వామి. ఈ నా, 'సేవావతి, రా, విశినాధన్‌, ఆ. కు. జయరామన్‌ మొకలగువారున్నారు.

ఆధునిక కథానికా లక్షణాణుగల కథలు తమిళంలో ఇబీవలే వచ్చాయి. ఆంగ్లంలోకూడా కథావికాసాపాత్యం అన్నది 18వ శతాబ్దపు మే త్తర భ్రాగంలోకొవి బయలుదేకలేము. కథావికా లక్షకాలన్నీ ఆంగృంలో గ్రోడీక రించబడినాయి. చిన్నకథఐన్నీ కథలవుతాయికావి, అన్నికథలూ చిన్నకథలు, కాపు.

కథలుచెప్పడం అన్న ఆలవాటు అన్ని దేశాలలోనూ పుంఠనకాలం మండి వుంది. తమిళదేశంలో 2508 నంవత్ప్సరాలకు మునుపే కథణు. వైబుతుండేవారనడానికి మబుజావులు దొరికాయి, *తోల్‌ కాప్పియం” అన్న గంథం క్రీ.పూ. రవ శతాబ్రపువాటిదవి అంటారు. ఈ “తోల్‌ కొస్పియు”లో గద్య రచనలు నాజుగు రకాలనీ, వాటిలో ఒకటి - "అర్థపుష్టి కల హాసో క్రొ అని సేక్కొవి, దీవి లక్షణాలనూ పేర్కొన్నారు. కనుక ఇటువంటి రచనలు. అంతకు పూర్వమే పుండివుండాలని ఊపాంచవచ్చును. ఈ రచనలు, వమ్మరావిదికూడా విజ) ఆవిపించేటట్లుగా రచింసదిడి పుంటాయవి వ్యాఖ్యాత అంటారు, ఇదికాక మరొకరకపు గద్యరచనకూడా పుందవి 'తోల్‌ కొప్పియంి ' రచయిక అంటాడు. “పొరుళ్‌ మక5బిల్లా పొయ్‌ మొ” అన్న ఈరకం ళచనలో నమ్మరావిది నమ్మరానట్లుగానే కల్పించబకుతుంది అవి వ్యాభ్యాక వివవంచారు. ఏనుగులు పిచ్చుకలు మొవలబున వాటిస్నేహం, వాటియు క్తులు గరి కఠఎ౨న్నీ ఈ రకావికి చెందుతాయి. వీటివల్ల (ప్రానీవకాలంలో వే తమిళ

శ మున్నుతి వేశంలో కథాసాహిత్యం అనేది పుండేదవి తెలుస్తూంది. అయికే ఆ కథా పావాఠ్యావికి. ఈవాటి కథానికాసాహిత్యావికి అంతరం చాలావుండి,

పంచతం(త్ర కథఐ, వికమాదిత్యువి కథణ, మదనకామరాజ కథల, అరేనియన్‌ నైట్స్‌ కథలు, వినోదరసమంజరి కథణు = వంటిది రెండువందల నంవత్సరాలకు పూర్వంను:డీ తమిళంలో వున్నాయి. ఆయితే అవి చిన్న కథణకొవు. ఆవిధంగానే 18వ శతాబ్దులో తమిళ దేశావికివచ్చి, తమిళానికి ఎనలేవి పేవచేసిన ఇటాలియన్‌ _ దెప్కీ (వీరమామునివర్‌ ) రచించిన “పరమార్ధ గురుకదై" అన్నవికూడా చిన్నకథలుకావు.

గత శతాద్దాతంలోనూ, ఈ శతాబ్రాంంభంలోనూ = వేవనాయకంపితె ను(బ్రమణ్యభావతి, వ, వె, ను. అయ్యర్‌, మాధవయ్య, మరముల్తై అడిగక్‌ మున్నగువారు ఆధువిక తమిళ కథావివాసాహిత్యావికి గట్టిపుశాములు వేశారు. వారు (వ్రాసినవి పెద్దకథలే అయినప్పటికీ, అవి చిన్నకధరల లఅక్షదాలు పెక్కింటిని కలిగివున్నాయి. ఇహపోతే, గత ముప్పది సంవత్సరాలలోనూ పాళ్చొత్యదేశాల కథావికావిర్వచనావికి సరివడే తమిళకథలను (వ్రాసినవారిలో కు, పా. రాజగోపాలన్‌, వి. ఎప్‌. రామయ్య, పుముమైపి త్తన్‌ (సో. వృద్హా చలం). కల్కి (ఆర్‌, కృష్ణమూర్తి) (వ్రభృ్ళకులు మొదటివారు. వీరి కథ లను ముమ్మందు తరాలవాదా ఆదరించి గొరఏంచగలరు. మణిక్కాడిం ఆనందవికటన్‌, కల్కి, కద్లై మగిక్‌, కుముదం, న్వడేశమి(త్రన్‌ వారవ(త్రిక్క ఓివమణీ కదిర్‌ _ మున్నగు పత్రికలు కథలను ఇతోధికంగా (ప్రచురించ్చి కథావికా (పక్రియకొక సముచితప్థానాన్ని నంపాదించి పెట్టాయిః

ఈనాడు అన్నిపనులను నత్వరమేచేసి ముగించాలని (వ్రయత్ని మ్తుంటాము. ఆవిధంగానే కథలనూ త్వరత్వరగా చదివి ముగించాలని పాఠ ఇలు కోరుతుంటారు. వారికోరిక నెర వేర్చే! భు తండోవతండాలుగా వస్తు శ్నాయి. ఆ కథలను (నచురించేవ్యతికలూ అవేకం వున్నాయి. కాని ఇహ్గా

మున్నుడి కఫీ. (వ్రచురింవదికుతున్నవాటిలో దాలకథణు ఆర్బంలేవివిగాను, ఆలోచనను. జేకే త్రించలేనివిగాను. చిన్నకథ లక్షణాలు అసలే లేనివిగాను = పున్నాయిం ఈ పరిస్టితి ఇతర భావతీయభాషలలోమా వుంది. నర్వలక్షణ నమన్విఠ మైన చిన్నకథ౨ ఆంగ్లంలోనే వది, నదున్తై దుకన్న ఎప్కువ వుండవంబారు. ఆట్లాంటప్పుడు భ్రారతీయభాషలలోవి కిథఐవిషయం వేరుగా చెవ్పనేల।

ఏవి ఏమయినప్పటికీ = అటు రచయితల (పతిఠనలనా, ఇటు పఠితరి ఆదరణవలనా, తమిళంలో "చిన్న కథి మూడు పువ్వులూ అదు కాయలూగా వర్టిల్లడావికి విస్త లరానకొశాలున్నాయన్నది నిర్వివాదాంశం.

ఈ సంకలనంలోని కథఐ రచముతలకూ. అకథల హక్కులు గలి వారికీ సాహిత్య అకాడమీ వారికరపున ధన్యవాదా౨ర్సి స్తున్నాను. ఈ 1థల ఎన్నికలో తోడ్పడిన (శీయుతుఐ కీ. వా. జగన్నాథన్‌. మీ.పా. సోమ మందరం. ఏ. జి. వెంకటాచారిగారలకు కృతజ్ఞాడను. అణానులె నగర్‌

కలా... | అ. చివంబరనాధన్‌. ఈ

తమిళ కథా మంజరి

త ల్లీ తం (డీ పి, రాజగోపాలాచారి (న. రాజగోపాలాచారి తమిళనాడులోని వేలం జిల్లాలోని ఒక (గౌమంచో 1170 లో జన్మంవారు. బెంగుళూరు 'వెంట్రల్‌ కాలేతి లోను, మ్రాను (ైంచెన్సీ కాలేజిరోను చదివి బి, ఏ. వట్టా పుచ్చు ఖున్నారు. వకేఐగా ఆయనకు మంఏి ఆవాయం వన్తుండేవ. 1810) లోగా వత్సాాగహ, సహాయ నిరాకరణోచ్యమాలలో పాల్గొన్నారు. గాంరీజీ వడిపిన *యంగ్‌ ఇండియా” వ్యతిక సంపాదకుడిగా కొంఠకాలం పనిచేశారు. 19)7.88 తో మద్రాసురాష్ట్ర ముఖ్యమంత్రిగా వున్నవ్సుడు ఉన్నత పాతళాలలలో విద్వాటోధవ మాళ్ళభావలో జరగాలప, విర్రే శించాకు. 1847లో వళ్ళ్చిమ బెంగాల్‌ గవర్నర్‌గామ, ఆ తర్వాత భారతగేళావికి గవర్నర్‌ జనరల్‌గాను నేవచేశారు. ఈయన రాజ పీతిజ్ఞాదేగాక, నిద్ధహస్తుడైన రచయిరకూ వాను ఈయన ్రానిన (గ్రంధాలలో _ “భగవద్గీ” “రామకృష్ణ ఉపనిషత్తుల *దక్రవర్డి తిరుమ/న్‌” *వ్యాసక్‌ విరుందు అన్నవి మ్యవనిద్ధములుం వ్యాస్‌ విరందు' (మహాభారతం) పుస్తకంయొక్కం చౌశ (ప్రతుల నిటీవ౨ 'వేలువరించగా లకీ ప్రకులు అమ్ముడయ్యాయి.] 'సేలంంజిల్లాలోవి కోక్కల్తై కు చెందిన అర్ధనారి అన్న హరిజనవాలుడు భుల్కావీగారితో ఢిల్లీకి వెళ్లాడుం (శ్రీ మల్కావీ అఖిలభారత హరిజన 'సేవానంఘు కార్యదర్శి. ఆయన దకిణాదిన (పయాణాలకవి వచ్చినప్పుడు పేలంలో ఈ బాలుడిని చూశారు; ఆతడివి తమతో రిన్తీకి తీసుకువెళ్ళిలోయాకు. అక్కడ ఆయన అర్టనారిని ఈమ ఇంట్లోనే పుంచుకువి వాత్సల్యంతో చూచుకున్నారు. ఆరడివి ఐడిలో కూడా చేర్పించారు, ఆశేళ్ళకర్వాత మల్కావీ, తా మెరిగి ఒక కంపెనీ ణి

18 శమిళ కథామంజలి 'ఇద్దతో మాట్లాడి, ఆర్జనారికి ఆ కంపెనీలో వెలకు ఆరవై రూపాయల జీఠం మీద ఉద్యోగ మిస్పించారుం అర్జనారి చూడడానికి బాగుందేవాడు, ఒళ్లీ వంచి సవి చేసేవాడు. అందు చేత ఆతడిజీతం చాల త్వకగా 'పెరగసాగింది. అతడికి ఇరవై నాలుగేళ్లు విండకమునుపే ఆతడి నెలజీతం నూటయాల్లై రూపాయలయింది. ఆ తర్వాత శొంతకొలావికి ఆ కంపెనీకివెండిన బెంగుళూరులోని ఓక మిల్లులో ఒక భా! ఏర్పడింది. అక్కడికి ఆర్థనారిని వేశారు. వెంగుబూరులో రెండేళ్ళపాటు హాయిగా ఉద్యోగంచేశాడు అర్ధనారి, అతడి పై అధికారి "పేరు గోవిందరావు. గోవిందరావు ఇంగ్లండువెళ్ళి మాంభెస్టర్‌లో (ప్రత్యేకశిక్షజపొంది వచ్చాడు. అతడూ, ఆర్జనారీ ఇందు మించు సమవయస్కు_లే. అర్జనారియొక్క మంచిగుణాలను సతృివ ర్తననూ చూచి ఆతడికి (పాణమికుడయినాడు గోవిందరావు, గోవిందరావుకు పంకజం అవి ఒక చెల్లెలుండేది. అన్నా చెల్లెళ్ళిద్దరూ ఒకరిమీద ఒకరు ఎంతో (సేమగా వుండేవారు. నంకజానికి వదేళ్ళప్పుకు వారి అమ్మా నాన్నా చవిపోయారు, వంకజానికింకా వెళ్ళికాలేదు. గోవిందరావు ఇంటికి అర్ధనారి వెళ్ళినపుడూ, ఆర్థనారి ఇంటికి గోవిందరావు వచ్చివపుడూ, పంకజమూ వుండి కబుర్గాడుతుండేది. (క్రమ్మకమంగా నంకజానికీ అర్ధనారికీ మధ్య స్నేహభావం పెంపొందుతుండడంచూవి గోవిందరావు నంతోషించాడు. “వీళ్ళ ద్రరూ పెళ్ళిచేసుకుని సుఖంగా (బ్రితకవచ్చు' ఆనుకువేవా డతడు, ఒకరోజు. , గోవిందరాపు చెల్లెలివిచూచి = *వంకజం॥ వీ పెళ్ళినిగురించి ఏమను కుంటున్నావు?” అని అడిగాడుం "సెళ్లాః చేసుకుంపే నరిః:” అంది వంకజం. "మరయితే ఆర్ధనారివి వివాహం చేసుకుంటావా?"

శల్లీ = తండ్రీ [కి

ఈ (వళ్నవిని వంకజమేమీ కలవరవడలేదు. కావి నరిగా నమారోనం చెన్సక మాట మార్చివేసింది,

కొన్నివారాలతర్వాత మళ్ళీ ఏదో మాటలనందరృంగా గోవిందరావు ఇదే వశ్న వడిగితే = “ఎం అన్నయ్యా। నేనంపే నీకు విరక్తి పుట్టిందా? చేను నీకో భారంగా తయారయి కూర్చున్నామకదూ?” అని నవ్వుతూ మొదలెట్టి చివరకు ఏడవసాగింది,

*“పచ్చిదానా ॥ విర_క్రేమటి, భావమేమిటి? నువ్వసలు పెళ్ళంటూ చేను కుంటావా, చేసుకోవా చెప్పు నీకు పెళ్ళే ఆక్క-ర్లేకపోతే అదీ నాకు నంతో షమే. ఎల్ల ప్పుడూ మనిద్దరం కళిసివుందాము' అంటూ గోవిందరావు ఆమె కళ్ళను తుడచాడు. “మరి అమ్మలేదుగమక ఈ విషయాలన్నీ వమగాకపోతే ఇంకెవ రడిగి తెలుసుకుంటారు చెన్న" అన్నాడు.

“నంబంధం కుదిరినప్పుడు చేమకుంటాను. ఇప్పుడా (వసక్తి ఎందుకు? అంది పంకజం.

“మీరిద్దరూ సన్నివాతంగా వుంటున్నారుకదా. మరి మనమేమో జాతి, కులాలను పట్టించుకోవడం మావేశామాయె. శమక మవ్వు అర్దనారిని ఎందుకు సెళ్ళాడకూడదు ?”

“శ్లాతి ఎవరికి కొవాలిలే, మరి ఆయన మనపెట్లావుందో?”

"ఆతడి మన పెట్లా పుంటుందేమిటి? వీలాటిదావిని భార్యగా పొందడానికి అతగెంతో తపస్సు చేయాలి” అన్నాడు గోవిందరావు ఈ భూ ప్రపంచ మ్మీద తనచెల్లైలికి దీజైనవారు లేరవి ఆతడి అభల్మిపాయం.

అటుపిమ్మట అత డీ విషయాన్ని అర్టవారికి చెప్పినపుడు, అర్ధనారి ఆనం బానికి అవధులు లేకపోయింది. అయితే ఓ నిముషం తర్వాత ఆతడిమొహం వల్లగా మాడిపోయింది. “కొవీ....కావీ ఇడెట్లా వీలవుతుంది గోవింద శౌవ్‌ ?' అన్నాడు.

“ఏం, ఎందుకు వీలుకొదు? అవి అడిగాడు గోవిందరావు.

జ శమిళ కథామంజకి

“మా జారేమిటి. మీ జాతేమిటి ౪

“జాతివిగుంచి ఎవరడిగారయ్యా స్వామీ? మొదలియారేమిటి ? (బాహ్మణుడేమిటి? మేము ఇదంతా మరచి దాలూలం అమింప. మీ ఇద్దరికీ ఇస్టమముతే మధ్య జాతివిగురించిన బాద ఎందుకు -"

అంకకు ముందెడో ఒకసారి తాను కోయంబత్తూర్‌ జిల్లాకు చెండిన శైవ" మొవలియార్‌నఏ అర్ధనారి చెప్పాడు. గొరవం విలుపుకోవడావికవి ఆన అవిద్ధాన్ని మళ్ళీ మొక్చచేక, విజాన్ని దాచేవుంచాడు. ఇప్పకు తన అనలు కులాన్ని చెప్పడానికి సిగ్గు కడ్డాడు. డిల్తీరో వుండగా కొందరికి అకడి గురించి తెలుసు. కావి బెంగుజారిలో ఆతడ్‌ పుబ్టపూర్యో త్రరాలు ఎవరికీ శెలియవు.

*“వంకజం ఏమంటుంది *? అన్నా డర్ట నారిం

“పంకళావికి నువ్వంటే ఇష్టమే, నే నడిగినవావికి ఆమె చెప్పిన నమా రానావ్నిదిట్టిచూ స్తే__. ఒప్పుకున్న క్లే ఆవిపించింది.”

“నేనే అకిగి తెలనుకుంటేనో ?”

“అహా :" అన్నాడు గోవిందరావు

ఈఏఎధంగా ఈవిషయం అప్పటికి వాయిదా పడింది. వంకణానికి నిజం చెప్పేయాలి ఫలితం ఏమయి”ానరే - అనుకున్నాడు ఆర్బనారి. కాని ఆ విర్ణ (థావన్ని అమలుపరిచే రైర్యమే కరువయింది.

“నేను విజం ఎందుకు చెప్పాలి? విజం చెబుతే నామీద పంకజావికీ గోవిందూపుకూ రోత పుడుతుంది. జాతీ కులమూ వట్టీంచుకోమని వాళ్లం టున్నారు. కానీ, నేను మాలవాషినని చెబుతే మళ్ళీ పెళ్ళికి ఒప్పుకోవడం కల్ల. అంతేకాక _ నేను ఇంతకాలం ఆవిద్ధం చెప్పినట్లు తెలిపిపోతు౨ది అవి ఆలోచించసాగాడు అర్ధనారి,

మకనటిరోజు మళ్ళీ ఆలోచించాడు. నిజాన్ని చెప్పి వేద్దామనుకువి గోవిందరావు ఇంటికి వెళ్ళాడు. కాని దారిలో = “మేమిద్దరం ఒకరినొకరు

శల్లి = తండ్రీ టి ఇస్టవడినవ్వుడు మధ్య ఈ జాతిన్రన క్రి ఎందుకు? ఈ అన్యాచూనికి చోటిచ్చి ఆది పె5గడావికి ఆవకాళమివ్వ నేల? ఈ జాతికులాలము విర్ణయించిత 'దెవ్వడు ? ఇవప్నీ అనత్యాలు కావా? దీవినో పెద్ద (వ్రనకక్తిగా వేను పంక జంతో చెవ్చనేల ? అట్లా చెప్పినందువలన ఆంతా చెడిపోవడంతప్ప మిగితే దేముంది? వాశ్ళెటూ తమకు కులమత(పశ క్రి లేదని చెప్పాక నే నెందుకు పనికట్రుకవి దాని వూవెత్తారిశ అమకువి నిజాన్ని దానడానికే నిశ్చ లయుంచాతు. “వంకజం, విజంగా వీకీష్ణమేనా? మనిద్దరమూ. కలిని జీఏద్దానూ?ి ఆవ్‌ మాత్ర మే అడిగాడు, “మీకు ఇష్టమే?" అవి అడీగింది పంకజం. ఆర్హనారి ఈండ్రి మునియప్పా, అన్న రంగడూ, తల్లి కప్పాయీ కోక్క లై. (గ్రామంతో గూడెంలోనే వుంటున్నారు. ఢిల్లీ మండి, దెంగుబారి మండికూడా అర్ధనారి వాళ్ళకు నెలకు ఇరవై వూపాయలు పంపేవాడు ఆ ఇరవై రూపాయలలో హళ్ళెంకో నుతోషంగా కొలం గడుపుతూవవ్చారు అబ్బాయి జీశతమెంతో వాళ్ళకు తెలియదు; కాని ఆ ఇరవై రూపాయదే వాళ్ళకో పెన్ట మొత్తంగా వుండేషి ఆయితే మువియస్పకు (త్రాడు అలవాటుండేవ. అందులోనుం(పతి వెలా డబ్బు [క్రమంతప్పకుండా ఆందుతుండేన.కి ఆ అలవాటు ఇంకాముడి శింది- దీవి నావడావికి రంగడిచేక కాలేదు రంగడు ఓ బడిలో ఉపావ్యాయు ఊగా వున్నాడు. అతడికింకా పెళ్ళికారేను. “ఎక్కడయినా ఓ పిల్లను చూడు కవి పెళ్ళాడరా నాయనా" అంటుండేవ తల్లి. *“ఇప్పుడొచ్చిన తొందరేమి టిలే....” అని వాయిదావేస్తూ వచ్చా డతడు, అర్టనారి దెంగుళూరికి వచ్చాక, నఎవత్సర్తాకి-శరాయ్‌నొల్లా కక్క రై కు వచ్చి తనవాంవివాచి వెళ్లుకుండేవాడు. తనవారి. కాపుంన్నిళూప్తే ఆల్టవారికి ఆవమానంగా, అసహ్యంగా వుండేది/ కొంపలోవి మృరికిన్సిమూ స్తే అతడి [షి 6 సెంం40 0026644 2= ఇ95ి 564 926 / న

వ కమిళ కభామంజరీ శక్కడ ఎక్కువరోజుణండ మనప్కరించేదికొదు. వచ్చిన రెండురోజులకే తిర గృుపయాణం క న్రేవాడుం

“సీశ్రోబాటూ మేమూ వచ్చేస్తాముకా 1 అనేవాడు తండ్రి.

“హం, వీల్లేదు. విన్నుచూ స్తే నన్ను ఉద్యోగంలోమండి. తీ వేస్తారు." అనేవాడు అగనారి.

*"అవును నాన్నా । మననం అక్కడికి వెళ్ళరాదు,” అనేవాడు రంగడు.

అర్భులకు డబ్బు చేతి కందుతుండడంవలన ఈవిషయమై పెద్ద పేదీ ఏమీ వచ్చేదికాదు. ఇట్లాగే రోజులు గడవసాగాయిం

సంకజాన్ని పెళ్ళిచేసుకుని ఉత్తర భారతగేశానికి వెళ్ళిపోదామని సంక ల్పిందాడు అర్బనారి.

*ఎంకఠ (ప్రేమ వున్నప్పటికీ నేను నూలవాడినని | వీళ్ళకు తెలిస్తే వ్యవ హారమంకా అభాసవుతుంది. అట్లా కాకపోయినా నూ అమ్మా నాన్ననూ, వాళ్ళబతుకునూ చూశారంటే వంకజం ఇహ నన్ను కన్నె త్తికూడా చూడదు. అనుకువి అర్ధనారి తన ఆజద్దావికీ మరికొంత (ప్రాజం పోసే వాడు. త్వరగా వివాహం ముగించుకువి ఉత్తర దేశానికి 'వెళ్ళిపోదామవి తీర్మావించుకున్నాడు. ఈవిషయమై కంపెనీ యజమానికి = తన్ను ఢిల్లీకి గొని ఉత్తరాన ఇంకెక్కడికయినాగావి వారి మిల్లులలో ఒకదావికి బలీ చేయమంటూ = అభ్యర్థన పంపాడు

ఉన్నట్లుండి ఒకరోజు వంకజం - మీ అమ్మను చూడాలని వుందండీ. ఓ వారంరోజులపాటు కోయంబత్తూరు, ఉదకమండలం = అన్నివూట్లూ తిరిగి వద్దాం ఏమంటారు?” ఆవి అడిగింది.

“అవును. వచ్చేనెల మొదటివారంలోవయితే బాగుంటుంది. అఫీనులో అనే పనికూడా వుండదు." అన్నాడు గోవిందరాపు.

అర్దనారిగుందెలో రాయి వడింది. 'డానికేం, అట్లాగే చేద్దాము. అయితే మూవూరినుండి వ్వశ్తరం వచ్చింది. ఇవుడు ఆక్కడ కలరా లలి

ల్లీ - కండి ణి వుందట” అన్నాడు ఆర్టనారి, ఎట్లాగో తప్పించుకుంచామని ఆతడే అబద్ధం ఆడాడు.

అది విన్న పంకజం భయవిహ్వలయై = “ఏమిటీ, కలరానా? అయ్యో, మరి మీవాళ్లను ఇంకేదన్నా వూరికి వెళ్లమని రాశారా? లేకపోతే ఇక్కడి కన్నా రమ్మనండి...” ఆంఏం

“అదే అమకుంటున్నాను,” అన్నాడు ఆర్భనారి.

అ తర్వాత మూడురోజులు గడిచాయి. అగ్ధనారికి అన్నయ్య రంగడి నుండి వుక్తరం వచ్చింది.

“తమ్మురికి ఆశీస్సులు,

ఈ వూళ్ళో కలరా చాల తీవంగా సోకింది. చాలమంది చవి పోయారు. మూ అంకరికీ చాల భయంగా వుంది. నాన్న ఎప్పటిలాగే వున్నాడు. ఎంత చెప్పనా వినశంచేదు. నువ్వు ఈనెల పంపన డచ్చింకా ఖరృయిపోయింది. మో ముప్ఫైకూపాయళలు పంపా వంపే, ఇంటికి .తాళంవేని అందరమూ. సేలం వెళ్ళిపోతాను. ఇక్కడ ఈ కలూబెడన తగ్గి క వస్తాము.

ఇట్లు, రంగడు”

ఇది చదివిన ఆర్ధరారికి ఆశ్చర్యమూం, దిగ్యృమా కలిగాయి. “ఇదేమిటి, వా మనఘలోవి తలపో, నానోటి బూబకపుమాబో ఇట్లా వివరీతంగా పరివి మించి విజమయి కూచున్నట్లుంది. ఇది దేవుడుపెట్టిన వరీక్షలాగుంది." అనుకున్నాడు అర్యరారి. అకనికేమీ పాలుపోలేదు. “రేవు డబ్బు వంప్పుడా ఘులే' అవి వూరుకుండిపోయాడు.

ఆ ర్వత్రి అర్ధవారికి విదపట్టలేదు. ఏమి'పేవిటో చెడు తలపులు, నిగ్గుసడ శరిసిన తలపులు కలిగాయి ఆతడికి. తం(్రివిగురించి అనుకుంటేనే అతవికి

ణ తమిళ కథామందితి లోత అనిపించసాగింది. ఈ కలరా కాస్తా ఆమునలాడివి తీసుకువెళ్ళిపోతే బాధవడక్క గ్లేదవిపించింది ఒకసారి. ఇట్లా ఆలోచనలతో విద్రలేక సకమత మయి ఆ ర్యాతిఆంతా గడిపాడు. పొద్దున్నలేచి చన్నీళ్ల ల్లో ప్నానండేశాడు. శపాలాదింటబోతు వచ్చాడు, ఎదురుచూచినశ్లే తవకింకో వుత్తర ౦వచ్చిండి ఆ పృత్తరాన్ని చదువుతుంటే ఆతరిచేతులు వణూూయి. “నాన్నకు విరేచనాలు మొదలయ్యాయి, ఏమవుతుందోనని భయంగా వుంది. అవ్మశల్లే కాపాడాలి. చేతిలో పైసాకూడా లేదుః రంగడు ఉత్తరం దడివి ముగించిన అర్భనారిమొహం వల్లదిడిపోయింది.. బాల “సీపు అట్లాగే కూర్చుండిపోయాడు. ఆరోజుకూడా డబ్బు పంపలేదు. మరురోజు డబ్బు పంపలేదు, ఆకడికేమి వుత్తరమూ రాలేదు. కాఫీ కాగుతుండగా, *మీ వూళ్ళో ఎట్లా వుందిట ౪ ఆని అడిగింది పంకజం. “అట్లాగే వుండిట 1 “కాఫీలోకీ ఇంకొంచెం వంచవార కొవాలా?ి ఆని ఆడిగాడు గోవిఎడ రావు, “వద్దు.” అన్నాడు అర్ధనారి. ఆతడు ఇల్లా చేరేసరికి ఒక వుత్తరం. కాచు కవి వుంది. “అవ్మకూ విరేచన లారంభమయినాయి, నువ్వేమో డబ్బు వంవలేదు. దిక్కులేవిచావు చస్తున్నాము, వెంటనే ఒయలుదేరి రా. రంగడు," ఆవాడుకూడా అతడు డలు వంపలేదు. మనన్సును రాయిగా చేను కున్నాడు ఆర్థనారి

శీ - కళ్ళకి వ

*"ఆవమానకకంగావున్న నా పుట్టుపూర్వో త్తరాలు ఇంకటితో నశించి పోసీ ...దేవుడే నామీద కవికరించి ఈ విము క్రీ [పఫొదిన్తున్నాడు. ఆయన బేసేవావికన్న వేరొక న్యాయమూ, ధర్మమూ వున్నాయా? ఆయన నంక ల్బావికి అర్హుశా విలవవావికి నే నెవడివి? అమ్మా నాన్నా చవిపోతే నేమ పంకణాన్ని పెళ్ళాడడానిక అద్జేము వుండదు.” అనుకున్నాడు అర్జ రార్కి

కావి, ౪ వెంటనే _ "శీ ..ఇల్లా అనుకోవడమే మహాపావం” అని ఎనవో కసరినట్లవిపించింది. వెనక్కు తిరిిదూశాడు అర్ధనారి. నంకజిం వచ్చి విల్చనివుంది. ఆమెకంతా. తెలిపిపొయిందేమోనవి భయపడ్డాడు వెన్వెంటనే నష్టుకుశ్నాడు. అద్బే....ఎవ్వరూ మాట్లాడందే.... అంతా తన ట్‌మ।

“చడీ చప్పుడూ లేకుండా అనకరింవాదే?ి అని అడిగాడు

నవ్వుతూ చెప్పింపి పంకజం “మూషసార్లు తలపుఠట్లాను. కొవి ఏడో ఆలోచనతో ము9గిపోయివున్నారు కాటోలు మీకు విశబడలేద."

“నేను మావూరికి వెళ్లారి ఆక్కడ కలరా ఎక్కువగా వుందట. మా అమ్మా నాన్నలను వేచక్కడయినా వుంచి వస్తాను."

“ఆపని ఇదివరకే చేపివుండాలి, అయికే, మీరు అక్కదికివెళ్ళితే దాం శ్య్‌గత్తగా వుండాలి. అక్కిండ వీట్‌ (తొగకంక" అంది సంకజం.

ఆ ర్యాత్రి అర్ధనారి పేలం చేుుపన్నాడు, కొని వెంబనే కోక్కలైకు వెళ్లలేదు... నాలుగురోజులు పేలంలోనేగడిపి అయివవవోజూ (గ్రామం చేడు. ఆతడు చేరేశరికి తల్లి చవీపోయింది, రంగకుకూడా కలూ సోకి మరణీంచాడు, తాగుబోతు శంక్రిమాత్రం (పాజుతో మిగిలిపోయాడు,

"నేము ఇహ ఇక్కడపుండి దేసేడేమి5 ? నన్నూ బెంగుహూరుకు తీసుకు వెళ్ళిపో” అన్నాడు తండి అర్థనారితో.

“వీలులేదు,” అవి ఖచ్చితంగా చెప్పివేశాడు అర్ధనారి “నువ్విక్కడే వుండు. నీకు కావలవినంత డబ్బు పంపతామ. ఆంకేగాని విన్ను జెంగు శూరు తీసుకువెళ్లడం పడదు అన్నాడు తందితో

గ! తమిళ కథామంజరీ

“ఇక్కడ నే నుండవేనురా," అవి వెక్కి వెక్కి. ఏడ్చాడు తండి, ఆయినా ఆర్టనారి అంగీకరించలేదు, "పంకశాన్ని వదలుకోగలనా. అమ్మో!” అనుకువి తండి ఏడుపువి తోసిపుచ్చాడు ఆర్టనారి.

మరుసటిరోజు ర్యాతి తంర్రిచేతిలో ఓక పదిరూపాయల నోటుంచి. 'సీంం చేరుకున్నాడు అగ్ధనారి.

“ఎంతపని చేళాను? కన్నతల్లి వీ అన్ననూ చంపాను. ఎంకకిట్లా చేశాను? నాలాటి పాఠకుడు ఈ భూమిమీవ ఇంకొక డుండటోడు, కన్న తండ్రి నట్లా వదలిరావడమా? హో । పంకజంతో ఏమి చెవ్పడం ?”

ఇట్లా వరిపరివిధాల ఆలోచిస్తూ ఆ ర్యాతంకా న్నిరలేక రైలు వయాణం చేపి బెంగుళూరు చేరాడు అర్ధనారి. మైకంనచ్చినవాడివలె తూలుతూ నడిచి ఇల్లు చూడు. తలుపులు వేసుకువి సండుకున్నాడు. మరురోజు తాను వచ్చి వట్లు గోవిందరావుకూ పంకజావికీ తెలుపదేదు. ఆఫీసుకు వెళ్ల లేదు,

మళ్లీ ఆర్మాతి ఎవరికీ చెన్సకుండా (సమాణంకట్టాతు. వేలం చేరు కున్నాడు. ఆక్కడే వినబడింది = కోక్క లై (గామంలో ఎవరో ఆదిద్రావి డుడు బావిలో వది చవిపోయాడన్న పుకారు కోక్కలై చేరగానే తెలిపింది ఆ బాఏలోవడి రవిపోయింది తన తండేనవి. శవం పోలీసు ప్రేషనులో వుందని ఎవరో చెప్పారు. ఆయితే అర్ధనారి అక్కడికి వెళ్ళలేదు. పేలం చేరుకుని రై లెక్కాడు.

"వంకజం 1 నువ్విహ నన్ను మరిగి పో: అన్నాడు అర్ధనారి.

'ఆ తర్వాత మరిచిపోతా గాని, మీవూరి కబుగ్లే విటి, ముందర చెప్పండి,” ఆంది పంకజంం

"అందరూ చవిపోయారు, వేమ చేయగల్షినదానిని చేయకపోవడంవలన చవిపోయారు. సంకజం ః నొకు జీవితం అంటే ఆరుచిగావుంది. ఉద్యోగం మానేసి వూరికి వెళ్ళిపోతాను. వమ్న మరిచిపో-* అన్నాడు.

ఆతడిమొహాన్ని తదేకంగా చూచింఏి వంకజం, ఆమెకు లయం అజ పంచింది. అన్నయ్యతో అన్నీ చెప్పింది.

తల్లీ = తర్మర్రీ వ?

ఆర్టనారికి జ్వరం వచ్చింది. మొదట “ఆఫాయిడ్‌”. అన్నాడు డాక్టరు, వదిరోజులతర్వాత “మెదడు జ్వరం” అన్నాడు. అర్జనారి వడకమీదే చాల రోజులు వున్నారు. గోవిందరాపూ వంకజమూ ఒకరితర్వాత ఒకరుగా అతడికి విరంతరం నపర్యలు చేశారు. నాల్గవవారంలో జ్వరం తగ్గింది.

“ఇక భయంలేదు,” అన్నాడు డాక్టర్‌.

ఇంకా కొన్నిరోజులతర్వాత జ్వరం పూర్తిగా తగ్గిపోయింది. ఆర్టనారి లేచి కూర్చున్నాడు.

+న్సేము మాలవాడివి. మహాపాపిని. నిజంగానే మీరెనదా ఆంబరాని వాదిని. దగాకోరువి. వాకు 'పెళ్ళివద్దు. నన్ను మరిచిపొండి," అన్నాడు. అర్టనారి.

సంకజం నవ్వింది. “మీ శీజాతివారయితకే మాకేమి? అని అతడీవి వమాధానపరచడావికి (యత్నించింది.

ఆర్టనారి ఆందుకు ఒప్పుగోరేదు. "జాతిని మీరు పట్టించుకోరని నా శెలుసు. అయితే నేను హంతకుడిని, కన్న తలివంథడ్రులను చంపినవాడిని,” ఆవి మొదటినుండి జరిగినదంకా చెప్పాడు.

పూ్రిగా ఆరోగ్యం కోలుకోగానే = ఉవ్యోగావికి రాజీనామా ఇచ్చి వేసి కోక్కలై చేరుకున్నాడు ఆర్ధనారి.

ఇపుడు కోక్కలై (గామంలో - మారెమ్ముగుడిలో. ఐడి నడుపుఠున్న ప్వాములవారు ఇంకెవరో కాదు = అరవారియే.

"కేదారి అమ్మ “కల్కి” (రా. కృష్ణమా_్ర్రి (ఠమిళ పొాఠకలోకపు మశ్ననలకు ప్యాకులై న రచయిక శ్రీ కల్పిం ఆమన ఎన్నో కథావికలూ, నవలలూ, వ్యాసాలూ వాళొరు. వాకి *శ్ర్యాగభూమి", “అలై ఓశ్రి' అన్న నవలలు చిరస్థాయిగా మన గలవు, భారఠళభుక్వంవారు “అలై ఓశ్రై ని తర్తమనవలగా ఎన్న కుని ఐదువేల రూపాయలు ఒహునకగా ఇచ్చారు. “ఆశంద వికటన్‌ 'రోనూ, *కల్కి"లోనూ ఆయన వుంభానుప్పంఖాలుగా వెలున ధించిన రచనలు రమిళ దేశంలోని ఆబాలగోపాలాన్ని అలరించాయి. 1899 లో జవ్మిందారు; 1854 లో వ్వర్గన్టలయ్యారు.) ఇటీవల ఒకనాడు ప్మతికలో *"అమ్మామి అప్పడం” అన్న (వకటన చూడే గానే డిగ్భ్యమ కలిగింది. వెంటనే వాకు భాగీకథి అత్తయ్య గుర్తుస వచ్చిండి. ఆమె (ప్రియప్యతుడూ. వా (ప్రాణప్నేహితుడూ అయిన శేదారి యొక్క అకొలమరణంగురించి తలచుకుంటే కండ్త నీరు నిండింది. కేవాతి కట్టా అవుళుందవి ఎవరనుపన్నారు? ఇటువంటి సంఘటవళలగురించి ఆలోచించినపుడు మమషయకత్నంమీవ నమ్మకం ఈగ్గి, విధియొక్క బలం మీద నమ్మకం హెచ్చుతుంది. శేదాంకి అబ్బు చేసినప్పుడు, మ(ద్రానులో వాడివి సకీక్షించవి డాక్టశ్సే లేరు, అయినా వారిలో ఒక్కరూ కేవారి జబ్బు ఏమిటో, దావికి కారణం ఏమిటో కనుక్కోలేక పోయారు. ఏవేనో పేర్లు చెప్పారు; “కొంప్లి కేషన్స్‌" అన్నారు మందలిచ్చారు. ఆఖకికీ బంధు మితులందరివీ దుఃఖసాగరానముంచి శేదారి శమ్నమూళాడు. ఇందుమూలంగా ఆ రోజులలో చాక్టర్స కే చెడ్డపేరు

శాం అమ్మ ఖా కచ్చింది. "ఆ, ఏమి వైద్యాలు? ఏమి డాక్టర్లు? ఉత్త వటాటోనమేగావి వసరేదండీ" అనుకోసాగారు జనం.

'కేదారివిషయంలో డాక్టర్తదిగావి వై ద్యశాస్తాావిడిగావి ఎట్టికోషమూ లేదవి. వైన్సడావిక్రే నేము దీవిని (వాస్తున్నాను శేదారి జబ్బుకు మూలం వాడి మనో శేదన అనీ, అ మనో వేదన మన నమాజాన్ని పీకించే ఎన్నో వ్యారులలో ఒకటి అనీ = ఆ డాక్టర్గ కేం తెలుసు? వాడివి కన్నతల్లికీ వాడి భా్యాకూ కూడా తెలియదే. _ వాడి (ప్రాజమ్మికుడయిన వా కొక్కడికే ఆ- తహన్యం తెలుశు.. శేదారి చవిపోగానే. ఆ విషయంగురించి మాట్లాడ ఢావికి?వి, (వ్రాయడానికిగావి వీఐలేనంతబాధతో ఊరువున్నాను. ఇపుడు వాడుపోయి ఏడాదమింది. కనుక నా ఆత్మ స్నేహితుడినట్ల వా ధర్మంగా ఈ కథను దియట పెడుతున్నాను. ,

అవును. ఇది చాల హృదయవివారకమైన కథే.

మనలో కొండరం ళోకరసాన్ని ఆనుభళవించడావికని నాటకాలకు. వెళము. కాని జీవతంలో మన కళ్ళఎదుట జరిగే శోకపూరితమైన నంఘట వలను చూడలేక కళ్లమ మూసుకుంటాము. ఆట్లాంటివారు కేవరి కథమ చదవకపోవడమే మంచిది.

శేదారి వాళ్ళ నాన్నను ఎకుగడు. వాడికి మూడేళ్లవ్పుడు వాళ్ల నాన్న ఇంటిని వికచ, ఊగివి విడిచి పారికోయాడు, నాటకాలలో వేషాలు వేసే ఒక మందరాంగివలవో చిక్కుకువి ఆయన, చిన్నవయనునవున్న తన భార్యను, మూడేళ్ళకొడుకువివికిచి వెళ్ళిపోయాడు. ఈ నంగతు లేవీ మాకు చాల వంవత్సరాలదాక తెలియవు. కేదారి 'పెళ్ళివస క్తి వచ్చినపుడు, వాడి తల్లి చెవ్పగా మాకు తెలిపింది.

వెళ్లి పిల్లని చూపిరమ్మవి భాగీకథమ్మ చెవ్పగానే కేదారి . "నవ్వు థూ స్తే చాలమ్మా । ఎవతెమెడలో పు వె కట్టమన్నా కడతాను" అన్నాడు,

“ఇంకేమిట త్త మ్యా లోటు మీకు? ఈ కలియుగంలో ఇట్లాంటి కొడు. శింకొకడు పుండటోడు, ఇహ మీరేమూని విశ్చయించండి" అన్నాను వేను

ఇ తమిళ కథామంజరి

అయితే ఆమె అందుకు ఒప్పుకోలేదు, “కేదారి వెళ్ళిచూసి. "అమ్మాయి వచ్చింది" అవి చెబుకేతప్ప పెళ్లి విశ్చయంకాదు.” అంది. అపుడే చెప్పింది అమె 'కేదారివాళ్లు తంథడ్రిిషయం,

“ఇట్లా అబ్బాయి అమ్మాయిల ఇష్టాయిష్టాలు కనుక్కోకుండా. పెళ్ళిళ్లు శ్రేయడంవల్ల నే మన కుటు౨బాలలో ఎ క్కో చిక్కులునస్తు న్నాయి వీడి నాన్న గారు మమ్మల్ని విడిచి వెళ్ళిపోయాడని ఊరంతా ఆయనను తిట్టిపోళారుం అప్పడు వాకూ ఎక్కడలేని ఆగహమూ ఆవేశమా ముంచకొచ్చాయిం శాని ఆతర్వాత విదానంగా ఆలోచిందిమా స్తే. ఆయనతప్పేమీ లేదపి తెలిసింది. నన్ను 'పెళ్ళిచేసుకోవడం ఆయనసు ఇస్తం లేనుట. అమాట ఆయన చెప్పనుకూ౫ చెప్పారట, అయినా పెద్దలు వివిపంచుకోక దిల చంతంగా ఈ పెళ్ళి జరిపంచారు. ఆతి కష్టంమీద అయినారేన్లు నడిచింది

మా కాపరం, ఈలోగా అరంగమజణీ కాస్తా వచ్చింది. ఈయన వెళ్ళి పోయారు.”

ఆవిడ ఈ కథ చెబుతుండగా నా ఆంతట వేనే అడిగి మరికొన్ని వివరా లడీగి తెలసన్నాను,

శేదారి నాన్న సుందరరామయ్యర్‌ ఒడ్డూ పొడుగూగా వుండేవాడు, పాటలూ అవీ బాగా పొడుతుండేవాడు, తిరుమంగలం పోస్టాఫీసులో గుమౌా ప్తాగా వవి చేస్తూందేవాడు. ఆ వూళ్లో రంగనుణ్‌ ఆని పేరుమోసిన నటీమణి నాటకౌ లాడుతుండేది. ఒకరోజు నాటకంలో వాయకుడయిన రాజుపాత చేసేవాడికి ఒళ్ళు బాగులేదు. ఆర్యాకికి నాటకం వుండదని అందరూ అను కుంటున్నారు. కేవారి నాన్నకు వాటకాలంటపే తగవివచ్చి, అదేపనిగా అ నాటకాలను చూడడఎవలన నాటకం నాటకమే అస్పవెప్పేపే వా డాయవ, పాటలవిషం చెన్పక్కశ్లేమ, అఆట్లాంటిమనిషి ఇటువంటి నదవకాశాన్ని జొరవిడుచుకోగలడా? వెంటనే వెళ్ళి. *నేను రాజుగా వేసా నన్నారు, ాన్ని పాటలూ పాడాడు, రంగమణీ ఒవ్నుపంది. నాటకం ఆడారు. సుందర

శేదారి అమ్మ న! శానయ్యర్‌ నటనచూని అందరూ ఆశ్చర్యపడ్డారు. భాగీరథమ్మకూడా గర్వ వడింది,

ఆ తర్వాత ఆకంపెవీ వున్నన్నిరోజులూ ఆయన వాళ్ళతోనే వుండి పోయాడు. ఆయన ఉద్యోగావికి రాజీనామా ఇచ్చేశాడవీ, ఆ రంగమణి ఈయనమీద మత్తుమందు చల్తిందవీ, ఆయన ఊరువిడిది వెళ్ళిపోతాడనీ = ఎన్నెన్నో అనుకోసాగారు ఊళ్ళో జనం. కాని భాగీుథమ్మ ఇచేదీ నమ్మ లేదు. ఎటకేలకు నాటకాలకంపెనీ ఊరువిడిచి వెళ్లింది. ఆ మరురోజు మందరరామయ్య కనుపించలేదు. నాటకకంపెనీ పింహళావికి వెళ్ళిందపీ, ఈయనకూడా అక్కడికి వెళ్ళాడనీ ఆతర్వాత తెలిసింది,

ఆటుసివ్మట ఆయననుగురించి ఏమీ తెలియలేదు. నాటకకం పెసీవాళ్లు సింహళం, బర్మా. సింగపూరు, పెనాంగ్‌ మొదలయిన దేశాలన్నీ తిరుగు తున్నల్లు తెలిసింది. కొన్నేళ్లతర్వాత ఒకటి రెండుసార్లు మ(ద్రాసుషు వచ్చి వట్లూ తెలిసింది. అయితే భాగీకభమ్మ ఆమనముగురించి ఆలోచించడమే మానేసింది. ఆమె తన ఆశలన్నీ కొడుకుమీద పెట్టుకుంది.

మందకరామయ్య ఫారిపోయినవిషయం. తెలిసి ధాగికభమ్మ వాళ్ళ అమ్మా నాన్న వచ్చి ఆమెను తమగ్రామావికి తీసుకువెళ్లి పోయారు. వాళ్లకు భాగీరథమ్మ ఒక్కతే విడ్డ. వాశ్శేమంత కలవాళ్లూ కారు. ఆ(గ్రామంలో అయిదారేన్లు వున్నాక కేదారి చదువుకు తిరుచ్చిరావ్పళ్ళికి వచ్చేశారు.

విన్ననగా విన్న జరిగినట్లవిపిస్తూంది. అప్పుడు మేము తిరుచ్చిరాప్పళ్ళిలో “మాతృభూకం స్టోర్స్‌"వున్న ఇంట్లో కాపరం పుండేవాళ్లం, నేము ఒకటవ ఫారం చదువుతుండేవాడివి, మా ఎదురిల్లా చఛాలరోజులనుండి మూసేవపుంది. ఆరోజు ఆ ఇంటికి ఎవరో (కొత్తగా కాపురం వస్తున్నారవి విని ఆతువతతో ఎదురుచూస్తూ కూర్చున్నాను, ఒక తాతయ్య, అవ్వ. ఆత్రయ్యగారూ, ఒక అబ్బాయి _ వీళ్లు పాత పెట్టి నడకలతో, మూటలతో వచ్చి డిగారు. ఆ కుర్ర వాడు చేతికి బంగాడు కంకణాలుధరించి, జడ అల్లాకుని దానిమీద టోపీ

జ శమిళ కథామంబకి. 'పెట్టకువి వుండడాన్ని విన్మయంతోదూస్తూ విల్చుకోనడం నా కిన్సటికీ గుర్తువుంది. = అ అల్బామే కేవారి. మొదబీసారి వాడితో మాట్లాడగానే నాకు వాడంటే

ఇష్టం ఏర్పడింది. పల్లెటూరినుండి వచ్చినందువలన వాడి కిక్కడ దేన్ని చూసినా అశ్చర్యంగా వుండేది. కుళాయిలోనుండి వీళ్ళు రావడంచూ'వి వాడు పకవక నవ్వేవాడు, రో=ా స్వామివారి ఆలయనుండి ఏనుగు వీధిలో వెళ్ల తుంటే (గుడ్లు వెళ్ళబెట్టి చూపేవాడు, విషుగూ విరామం లేకుండా ఇదేమిటీ అదేమిటి అవి అడుగుతుఎదేవాడు. నేమా ఓపికగా అన్నిటికీ నమాధానాలు, శైబుతుండేన డివి.

నేను చదువుతున్నబడిలో, నా తరగతిలోనే శేదారివీ చేర్పించారు. మే మిద్దరం ఆ పులమయ్యాము.

చదువులో నేను ఫరవాలేదు గావి ఆటలలో ఎప్పుడు మొకటిస్టానం నాదే. శేదారి చదువులో అందరికన్నా సై మెట్టులో వుండేవాడు. మిగతావాటిలో వాడు వాతర్వాదే। అన్ని బగులలోను చక్కగా చదిని బాగా మార్కులు తెచ్చుకునే పిల్లల్ని ఏడిపించడ మే ఆశయంగాగల ఆల్లరిమూక కొండ. రు:టారు. కావి నాకు భయపడి బడిలో ,ఎవదూ కేవ[జోలకి వచ్చేవారు. కారు. వాళ్ళు తిరుచ్చికివచ్చిన మూడేళ్లకు వాళ్ళతాతగారు మకణించారుం. ఆపాటికి వాళ్ల చేతిలో శబ్చు అయిపోయింది. కేదాికి *ప్కాలర్‌షిప్‌" దొరకడంవలన దిడిజీశంలర్చు వుండేఏకాదు. (గ్రామంనుంకి వచ్చే వర్లు థిండికీ సరిపోయే, మరి ఇంటి అద్దె, మిగతాఖర్చులూ పుశ్నాయి!దాః అందుకని అవ్వగారూ భాగీవభమ్మా ఆస్పడాలు ఒత్తి అమ్ము నారంభిఎవారుం

ఎందుకోగాని ఒక్కొక్కసారి ముండువెనుకా తెలియవివారిమీద మనకు. అవ్యాజమైన అనురాగం ఏర్పడుతుంది. వారిని మొదట చూపినవ్పటి వేళ యొక్క. మహిమేమోః మొత్తంమీద మా అవ్మమీదకన్న నాకు భాగి5త మ్మ్త్తయ్యమీద ఎక్కువ్యపేమ. కలిగింది. ఊక్కో అందరూ ఆమెను

శేడారి అమ్మ 88 “మెగుడు ఏడిచిన ఆడది” అవి ఆడిపోసుకునేవారు. ఇందువలన నాకు ఆమెమీదపున్న అభిమానం ఇనుమడించింది. మా బళ్ళో స్నేపాతులందరికీ చెప్ప అత్రయ్యచేపిన అప్పడాలను బాగా అమ్మి సెప్టేవొడివిం

ఆన్వా కొంతకాలానికి చనిపోయింది. అమ్మా కొడుకూ ఆఇంట్లోనే వుండసాగారు. తల్సి పడుతున్నకష్టాలకు తగినట్లుగా నడుచుకునేవాడు శడారి. (ప్రతీ తరగతిమండీ మొట్టమొదటివాడుగా పానయ్యేవాడు. చివరకు బేదారి వి. ఏ. వరీక్షకూడా *వస్తు'గా పానయ్యాడు. అ సంతోషంలో నేను నావరీక్ష చెళైక్కి నవిషయాన్నికూడా అంతగా పట్టించుకోలేదు,

శేదారి కాలేజిలో చేరిన స్పటినుండి ఆడపిల్ల లకన్నవా రామెను పీడించుకు తీనసాగారు. మరొక తల్లి అయితే *ఈ అప్పడాలు 'పెళ్తుబాధ తప్పిందిలే" అనుకుని ఎవతెనో ఒకతెనుతెచ్చి 'కేదారి మెడకు కశ్తునిపుండేది. ఆయితే భాగీరథమ్మ. జీవితపు బడిలో ఎన్నోకష్టాల పొఠాలనుచదివి తెలుసుకున్న వ్యక్రి 'వి. ఏ అయ్యేదాక పెళ్ళిమాపే ఎత్తవద్దు, అని ఖండితంగా చెప్పేవిం దావిడ.

కనుక, ఇస్పుడు శేదారి వి, ఏ. సానవడంతోకే మళ్ళీ పెళ్ళివూసు వచ్చింది. మణీపురం ఖామందులగురించి మీరు విన్నారోలేడో? ఆయన అప్పడు మా కొలేజీ పాతవిద్యార్థుల సంఘానికి అధ్యకులుగావపున్నారు. (ప్రతీ నంవత్సరమూ 'శేదారి (వ్యవ్రథముడుగా పానయి బహుమతుల నందుకోవడం ఆయన గమనించారు. కుర్రవాడి అందచందాలు, నడవడీ, అవ్నీ ఆయనకు వచ్చాయి. అంచేత ఆయన తమ అమ్మాయిని 'కేదారికిచ్చి 'పెళ్ళిచేస్తానుని మంతనాలు మొదలుపెట్టారు. ఆఅబ్బాయినడిగితే *మా అన్మునడగండి" అని చెప్పాడు. భాగీరథమ్మకయితే ఇంత సెద్దింటినంబంధం రానడంచూసి మతి పోయినంత పనయింది. ఆయినా వ్యవహారంలో దక్షతతోనే (ప్రవ ర్తించిందిం మరొక ఆడదయితే.*ఐదు వేలుకావాలి, వది వేలుకావాలి' అని అడిగిపుండేది, థాగీరఠమ్మ-"డబ్బు ఏమీ అక్కర్లేదు. పెళ్ళీ. లాంఛనాలూ అంతా మీఇష్టం,

గా

ల శమిళ కశామంజలి అన్బాయిని ఇంగ్లండుకువంపి ఐ, సి, ఎస్‌. చదివించడానికి ఓప్పుకుం కే చాలు అందిం

ఇంట్లాటి వఠక మేదో అ_త్తయ్యమనమలో వుందని నాకుకెలును. అంతకు ముందెప్పడో అమె ఐ, సి, ఎస్‌, గురించిన వివరాలన్నీ నన్నడీగి శెలును కుందిం

ఇరుగూబొరుగూ ముక్కుమీద వేలు వేసుకున్నారు, కొంతమంది ఆమెను శిట్టారు. "చూశావా, దీనికెంతపొగరో .... ఉన్నది ఒక్కకొడుకు.... వాడిమీ “పీమ"కు వంపిస్తుందిటి ;” అన్నాళు,

భానుందు పరసింహయ్యర్‌ పాతకాలపు మనిషికానడంవలన మొదట కొంత వెనుకాడారు- ఆఆరికి పేరిశాస్తుల్లుగారితో సంప్రదించి “శాస్త్రాలలో నము[ద్మపయాణావికి ్నస్రాయళ్చిత్తం వుంది అవి ఇచ్చికంగా తెలిశాక ఒప్పుకున్నారు. “ఒక ఆడదానికున్నంత మనస్థయిర్యం- వాకు లేకపోవడమా" అనుకునే ఇందుకు ఆంగీకరించి వుంటారని నా ఆమమానం.

ఇవన్నీ జరిగాక శేదారిని పెళ్ళిపల్ల ను చూవిరమ్మంది వాళ్ళమ్మ. కేదారితో జాటు పెళ్ళిచూపులకు నేనూ వెళ్ళాను. అమ్మాయి అందంగా చిలకలావుందిం వయసు పదమూడో పద్నాలుగో పుండవచ్చుము,

సరే ఇక ఆ వివరాలన్నీ ఎందుకు? కథను నం(గహంగా చెబుతాను, పెళ్ళ వైభవంగా జరిగింది. మరునంవత్సరం కేదారి ఇంగ్లండుకు (వయాణ మయ్యాడు. నేనూ టొంబాయిదాక వెళ్ళి వాడివి ఓడ ఎక్కంచి వచ్చాను.

భాగీరథమ్మము తమ ఇంట్లో వచ్చివుండవలనిండవి నరపింహయ్యత్‌ ఎంతో చెప్పిచూశారు. కొని ఆమె అందుకు ఒప్పుకోలేదు, ఆమెపిన్ని ఒకా విడ ఇద్దరుపిల్లలను అనాథలుగావదలి చనిపోయింది. (గ్రామంనుండి ఆ వల్ల అను తీనుకువచ్చి కనదగ్గర పుంచుకువి పెంచపాగింది.. కావి వియ్యంకుల వారి గౌరవాన్నివిట్టీ. ఇతర కారణాలనువిట్టే అప్పడాలు ఒత్తి అమ్మడం మావివేసింది.

"శేదారి అమ్మ ఫ్‌

శేదారి ఇంగ్లండుకు వెళ్ళిన ఏరెనిమిది నమూపాలతర్వాత నరసింహయ్యర్‌ గారి ఇంటినుండి. నన్ను రమ్మంటూ కబురు వచ్చింది. వెళ్ళాను ఆయన వా చేతికొక వు త్తరాన్నిచ్చి చదవమన్నారు. అది రంగూన్‌ ముండి సుందర ఛామయ్యర్‌ అన్నవ్య క్రి వాపినది. తన కొడుక్కు వీరి అమ్మాయివిచ్చి 'పెళ్ళచేశారని తెలిపి బాల నంతోషమనిపించిందనీ, తిరుచ్చినుండి ఇటీవల రంగూనుకు వచ్చిన ఒకరిమండి వివరాలన్నీ తెలిశాయనీ. నూతృదేళావికీ వచ్చి అందరివీ చూడాలని వున్నదనీ, (పయాణఖర్చుల నిమిత్తం డబ్బు వంపవలసినదవీ = (వాసివుంది అ పుత్తరంలోం

“శంకరా 1 ఇదంతా విజమేనంటావా ?" అవి అడిగారు నరసింహయ్యర్‌.

“విజనునే అనిపిస్తూంది. ఎందుకయినా మంచిది - అత్తయ్యను కనుక్కు వస్తా మండండి.” అని ఆ వుత్తరం తీసుకుని వెళ్ళానుం

అ త్తయ్యచేతికి ఉత్తరాన్ని ఇచ్చాను. ఆమె ఏడిచి, నానా గందరగోళమూ చేస్తుందేమో ననుకున్నాను. కొని అటువంటిదేమీ జరగలేదు. ఆమె ఉత్తర మంతా చదివి ఇది ఆయన దస్తూరీయే”' ఆంది. అతర్వాత చాలసేపు ఏమీ వలకలేదామె ఒకటి రెండు విట్టూర్సులుమా(త్రం వినవడ్డాయి. కొని ఒక్క బొట్టు కన్నీరుకూడ రాలలేదు,

ఆమెలేచి లోపలికి వెళ్ళింది. 'పెప్పెలోనుండి రూపాయినోట్లను తీసుకు వచ్చి వా చేతికిచ్చింది. ఎనల్లై రూపాయలు.

“శంకరా; నేను అస్పడాలు ఒత్తి చేర్చినసొమ్ములో మిగిలినది ఇది. ఆయనకు నాపేరిటసంప్ప, ఈ ఇంటి చిరునానూ ఇచ్చి తిన్నగా ఇక్కడికే రమ్మని (వాయి' అంది.

అమెగొంతులో కాన్త జీర వివ్చించింది. నాకండ్లమండి మాతం నీరు వరదలా వ్రవహించపాగింది.

అ తర్వాత జరిగిన వాటినిగురించి అనుకుంటేనే దాలు నాకు ఏమిటోగా వుంటుంది; చేయికూడా వణుకుతుంది

థః తమళ కశామంజరి వదిరోజుల తర్వాత మనియార్దర్‌ వెవక్కువచ్చింది మవియార్గరును మేము సంపిన చిరునానూనుండే ఒకాయన _ మనియార్దర్‌ అందకపూర్వమే నందరరామయ్యర్‌ కాలధర్మం చెందాడనీ, అవాధ (ప్రేతనంప్కాచం జరువ విడినదనీ = ాశాడు. వద్దెనిమిది నంవత్సరాలనుండీ కంటితోచూడవి భర్తను కోల్పోయింది భాగీరథమ్మ. వదవరోజున (బ్రాహ్మణ సంపదాయ[పకారం చేయవలనిన "ఘోరమయిన పనులన్నీ భాగీరథభమ్మ త్రయ్యకూ చేశారు. శేదారి కివేమీ తెలుసవే తెలుపరాదపీ. మళ్ళీ వూరికివచ్చాక తెలిపితేబాలపీ శట్టడిచేసింది _ ఆ_త్రయ్య. ఎట్లాగో కాలంగడీచింది. వేమా కష్టపడి వి. ఏ. అయిందనిపించి. నేమ చదివినబడిలో నే ఉపాధ్యాయుడుగా. చేరాను. శేదారి తిరిగి వచ్చేనమయం ఆనన్నమయింది. ఎదురుచూచినళ్లే కేదారి ఐ. వ, యస్‌, వరీశ్షలో చక్కగా పానయ్యాడు. వాడితండడ్రి మరణవార్లను, ఇతర వివరాలను వాడికి “షాక్‌ తగలవిరీతిలో (వ్రాసి, ఆ ఉత్తరం వాడికి బొంబాయిలో ఆందేటట్లు వంపాము. కాని వాడు ఇల్లుచేరాలన్న ఆదుర్దాలో ఓడమండి దిగీదిగగావే రై లెక్కుడంతో వాడికి ఈ వుత్తరం అందలేదని ఈర్వాత తెలిపింది. వాడు వస్తున్నట్లు తంతివచ్చింది. వాళ్ళింటి గుమ్మంముందు నీల్చున్నాను. వచ్చాకు. నా మెడచుట్టూ చేతులునేని, నన్నీడ్చుకుంటూ లోపలికి నడిచాడు. వపారాలో కూర్చునివున్న అ_త్తయ్యమ నాడు మరిచూడలేదో, చూనీగు _ర్హుపట్టలేదో నాకు తెలియదు. “అమ్మా : అమ్మా :” అని కేక పెడుతూ లోపలికి వెళ్ళాడు. ఆ _త్రయ్యకంట కన్నీటివి మొదటిసారిగా చూశాను నేను. “ఒరేటమ్‌, శేదారీ 1....ఏవిట్రా ఇదీ? అమ్మ ఇక్కడపుండగా అక్క- దెక్కడో వెతుకుళున్నా వే?" అన్నాను.

'శేజారి అమ్మ లిం

'కేదారి ఇటు తిరిగాడు. తెల్ల చీరకట్టుకుని, బోడికలమీద ముసుగు వేసుకవి కూర్చున్న అత్తయ్యను కొంతసేపు తదేకంగా చూశాడు.

"ఆమ్మా :' అవి అతిభయంకరంగా ఆరిచి (క్రింద కూలబడ్డాడు. తలను చేతులతో పట్టుకున్నాడు.

శేదారికి విపరీతమయిన జ్వరం వచ్చింది, తిరుచ్చిరాపళ్ళిలోవున్న డాక్టర్లందరూ వచ్చారు; వారికి తెలిసిన చికిత్సలన్నీ చేశారు. అయినా ఆవగింజంత ఫలితం కనవడలేదు.

వాడి దేహంవలెనే వాడి మనన్సుకూడా కుతకుతలాడుతుండేది. ఒక్క కే తలపు, ఒక్క పేజ్జాపకం, నేను వాడితో ఒంటరిగావుంపేచాలు బయటకు కక్కేవాడు.

శంకరా ఆదేమి కాస్త్రంరా? అనాథగా వదలివేపి వెళ్ళిపోయి, పద్దెవి మిది సంవత్సరాలు ఇటు తిరిగిచూడవి భర్త చచ్చిపోతీ. తల గొరిగించుకో మనేశాష్తం ఏపాటి శాస్త్రంరా! దావి విటు తీసుకురా, చింపి విస్పులో వడేస్తా 1" అవి ఉద్వేగంతో అరిచేవాడు.

“ఇదిగో శంకర్‌ ! మా అమ్మ వర్రిదేమీ కాదు. ఆమె ఇట్లాంటి పిచ్చి వమలకు ఏనాడూ ఒప్పుకుని వుండదు. కౌని అంతా నావల్లనే జరిగింది వేము పెద్దింటివారి = విష్టాభారపు కుటుంబపు పిల్లమ పెళ్లి చేసుకున్నాను శదూ? వారెనవరయినా ఏదయివా అంటారని మా అమ్మ ఇందుకు ఒప్పుకుని వుంటుంది.” అనేవాడు.

ఒకరోజు వీధిలో ఇద్దరు కూలిపనివాన్ల వెళ్తూ మాట్లాడుకుంటున్నారు. “జ్కరేయ్‌ ! ఇవాళ వీధిలో అడుగు పెట్టగా నే ఒక టోడి బాపనావిడ ఎదు రయిందిరా. అందుకనే ఇవాళ సవి దొరకలేదురా । అనడం శేదారి చెవుల వడీందిం

“ఇది విన్నావా కళంకర్‌ ? విద్రలేనగానే మా అమ్మమొహంచూ స్తే అన్ని పీడలూ తొలగిపోతాయనేవారు । ఇప్పుడు ఆమెకూడా ఒక టోడి బాపనదే కదూ? అవి విలపించాడు.

ణి తమిళ కఠామంణరి వే నెన్నివిధాల చెప్పినా అతడా (వ్రనక్రివి మరిచిపోలేక పోయాడు. “శంకర్‌ ; ఉద్యోగమూ వద్దు. పాడూ వద్ద. వేముగమక బ్రతికి లేదా వంపే ఒకే ఒక వని చేస్తామరా....భర్తను ,కోల్పోగానే (బాహ్మణన్తీలు జుత్తు తీయించుకునే దురలవాటును నిర్మూలించడానికి ఒక ఉద్యమాన్ని లేవదీస్తాను. మన ఒక్క_జాతికి ఈ (పత్యేకగొరవం ఎందుకురా ?" అన్నాడు. కావి ఐ. సి. యస్‌, పొనయినవాడు ఇట్లాంటి అల్పమైన విషయాల జోలికి పోవడం ఆ యమధర్మరాజుకే ఇష్టం లేకపోయింది. వ్యాది ఏమ్మాకమూ నయం కాలేదు ; ఇంగ్హండునుండి తిరిగివచ్చిన ఇరవై యొక టవదినం 'కేదారి మరణించాడు. ఈ విషాదగాథలో చెప్పవలనిన దింకొక్క కే వుంది. శేదారి మామగారు వాడి ఫోటో ఒకటివుంళే కావాలని నాతో చెప్పారు. వేనూ వాడూ కలిసి తీయించుకున్న ఫోటో ఒకటి నాదగ్గర వుంది. దావిలో మండి కేదారి ఫోటోవిమ్యాతం విడిగా పెద్దది చేయించి, దానికి *ఫేము కట్టించి తీసుకువెళ్లాను. అప్పుడు వారింట్లో హకాత్తుగా కేదారిభార్యను చూడడం తటన్టించింది, ఆమెనుచూసి వేను దిగ్భ్రమ చెందామ. ఆమె వింతకుముందు “చిలుక” అని చెప్పానుకదూ? అ చిలుక కిప్పుడు తల గొరిగించి నెత్తిమీద మునుగు వేసి వుంచారు.

దేవుడూ -కం దసామిపిశ్ళే పుదుమై పిత్తన్‌

[ఎన్నో వ్యావకాలమధ్య, ఎన్నో ఇబ్బందులమధ్య తను రచనా వ్యానంగావ్ని కొనసాగించారు వుదుమై వి త్తన్‌, 'వెలుగువిండిన అగాన్ని వర్షించడంకన్న చీకటికావురం చేస్తున్న మూలలనుగురించి చెన్సడంవట్ల ఈయనకు అన క్రిమెండు. పేదరికం, దగాకోరుతనం,_ వంచన, కష్టాలు - వస్తువులుగా ఈయన ఎన్నో రచనలు చేశారు. చిన్నచిన్న వాక్యాలతో శక్తివంతమైన రచనలు చేయగల ఈ దిట్ట 1804 మండి 1948 దాక జీవించారు.]

మేలగరం మే. క. రామస్వామిపిశ్ళ్శేగారి ఏకైకప్యుతుడూ, చెల్లన్న నామాంకితుడూ అయిన కందస్వామి పిశ్లిగారు "టబ్రాడ్వే” *ఎస్‌న్ల నేడూ కలిపేశోట, సురక్షీతమైన ఓ (ప్రక్కగా విల్చువివున్నారు. ఆతి తీవంగా ఆలోచిస్తున్నారు. 'టాము ఎక్కివెశ్తే ఆఅణాకానీ అవుతుంది. కానీ మిగులు ఈంది. వక్కనున్న కొట్టునుండి ఆకూ వక్కా కొనుక్కువి. హాయిగా తాంబూలం నములుతూ ఇంటికి నడిచేయవచ్చు. లేకపోతే బస్సెక్కి కండ క్షర్‌ గౌడికి టోకరాయిస్తూ 'పెంట్రల్‌ స్టేషన్‌ దాకే స్తే, ఆ తర్వాత టిక్కట్టు కొనుక్కువి, తిరువల్లి క్కేణి చేరితే, ఆరకవ్పు _కాఫీ పేవించి కొంవ చేర వచ్చు; అయితే తాంబూలం పుండటోదు....”

“రండయ్యా । నన్ను మోసం చెయ్యండయ్యా:” అవి కండక్టరు నతాంబూలంగా ఆహ్వానిన్తుం టే . వాడిని మోనగించకుండా మోనంచేయడం థర్మవిరుద్ధం కదూ. నిన్న వాడు చెప్పినస్లే చేసివుంపే, సెంట్రల్‌ మండి మాశ్రం టిక్కట్టుకొవివుంశే హాయిగా కాఫీతాగి వుండవచ్చు కదా....”

“ఇప్పడుగమక కానన్త కాసీ వడితే బాగానే పుంటుంది.”

న! తమిళ కథభామంజరి ఇవ్విధంబున మేలగరం పెద్దపిశ్శెగారి కుమారరత్నంగారు ఆలోచన అతో సతనుతమపుతుండగా ఆయనకు వేపుడు (ప్రత్యక్షమయ్యాడు. హకఠా త్తుగా ఈ భ_క్రవరమాణుపు వరవ$ించిపోయేలా కనపడి “వత్సా! అందుకో ఈ వలొన్ని ;' అనలే దాయన. “అయ్యా: తిరువల్లి క్కేణీ 'కేది దారి?” అని మాత్రమే అడిగా డాయను “ట్రామునెక్కి. వెళ్ళవచ్చు, ఐవ్పెక్కీ. పోవచ్చు. దారిపొడుగునా అడిగి కమక్కుంటూ నడుచుకుపోవచ్చు, దారికేవిటి మన నోటిలోనే వుంది అన్నారు థీ కందస్వామి పిళ్లై “అయ్యా : దారులు ఎన్ని అవి నేనడగలేదు. తిరువళ్లి క్కేణికి దగ్గరిదారి చెస్పమన్నానంతే,” అన్నాడు దేవుడు. ఇద్దరికీ వవ్వు వచ్చింది. ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ హగాపుడిగా వెన్తన్న ఆ జనసమూహావికి కాాన్త దూరంగా తొలగి. చెప్పులు కుశ్తేవాడికినక్కగా విల్చున్నా రిద్దరూ. 'మేలగరం రామసాొమిపిశ్లైగారి వారసుడి వయను నలభై యైదు నంవత్ప రాలు ; నలలై యైదేళ్ళనుండి అన్నాహారాలు లేకుండా పెరిగినట్లున్న దేహం; కాసిన్ని నల్ల వెండ్రుకలూవున్న నెరిసిన తల, క్తి వదునెరిగి పక్షంరోజు లయిన మొహం ; ఎంతటి జనసందోహంలో నయినానరే తవకు కావలనిన మ్మిక్రుడివిచూచి వట్టుకోగల తీక్షణమైన కళ్లు; ముతకదైన చొక్కా, ముఠకదైన వంచె, ముతకదై న ఉత్తరీయమూం దారి అడిగిన ఆసామీవి కాన్త తీవ్రంగా పరికించారు కందసామిపిళ్ళె. వయస్పింత అని చెన్పడం కష్టం, ఆరవై వుండవచ్చు; ఆరవై వేలూ వుండవచ్చు. అయితే అన్నేళ్లూకూడా సున్టుగాతివి చీకూ చింతా లేకుండా పెరిగినట్లు దిట్టంగాపున్న ఒళ్లు, మచ్చుక్తైనా నల్లపరక లేకుండా నెరిసిన జుత్తు దువ్వకుండా పుండడంనలన, పింహం జూలులా మెడమీద వడు తూంది. మెడమీద నల్లటి మచ్చ నల్లగా మెరుస్తున్న అకళ్ళు నలుదిశలా వరుగెడుతున్నట్లున్నాయి. ఒక్కో-సారయితే వెర్రివాడివిలా వున్నాయి.

తేవుడూ - కంగపొమివిశ్ళే 81 నవ్వు? ఆ నవ్వు కొన్నిపార్లు కందసామిపిక్లైను భయంతో నింపింది, కొన్ని పార్గయితే చిన్నపిల్లలను గుర్తుకు తెచ్చింది.

“దాహంగా వుంది," అన్నాడు దేవుడు.

“ఇక్కడ మంచినీరు దొరకదు. కావాలంటే కాఫీ (త్రాగవచ్చు. అదిగో వుంది కాఫీహోటల్‌,” అన్నారు కందసామిపిశ్ళె.

“రండయితే, ఆ కాఫీ ఎట్లావుంటుందో శాగిదూద్దాం."

కందసామిపిళ్ళెది చాల విశాలహృదయం. తన. 'పెరలేదాలను పాటించే రకం కాదు.

“పోదాం పదండి” అన్నారు పిళ్లై. కాఫీ యంతాపేవించి బిల్లు కాస్తా మనమీదకు తో 'వెయ్యడుకదా = అవి సందేహం వచ్చిందాయనకు. అయినా “లై ర్యే సాహపే లక్ష్మి" ఆవి రంగంలోకి ఉరికారు.

ఇద్దరూ కలిపి పెద్ద పోటలులోకి అడుగుపెట్టారు. దేవుడు కందసామి పిశ్లై నంటి పెట్టుకుని ఆయన వెనుకగా నడిచాడు,

ఇద్దరూ కేబుల్‌దగ్గర కూర్చున్నారు. సర్వర్‌ దండకం చదవడానికి ముందుగానే _ "వేడిగా, స్ట్రాంగ్‌గా రెండుకప్పుల కాఫీ" అని తల ఆడిం చారు కందసామిసిళ్ళె.

“పీ మాతృభాష మరవకు. రెండు కప్పు కాఫీలు = అని చెప్పు, అని డిద్దాడు దేవుడు.

"ఆది సరికాదు ; రెండుకప్పుల కాఫీ అనే చెప్పాలి. అంటూ తమ భాషాధ్వజా న్నెగుర వేశారు పిళ్లై. ఓడిపోయిన దేవుడు కాసేపు ఇటూ ఆటూ చూవి అన్నాడు. “భవనం పెద్దదిగా ఎత్తుగా వుంది. మంచి వెలుతురు కతూడాను...."

“మరి, ఇంత పెద్దహోటలు కోళ్ళ గూడులా వుంటుందేమిటి? లేపోతే గువ్ల కట్టినట్ల నుకున్నారా.... పారిళుద్ధకాఖవా సృూరుకోరు....” అవి విజయ గర్వంతో (ప్రవచించారు పిళ్ళె

గ్‌ కమిళ కఠామంజకి

“పారిళుద్ధకాఖ అం'టే ఏమిటి?”

"పీబళ్ళన్నిటివీ మందుపోపికడిని అనరాధం చెల్లించకుండా జాగత్త్మ వదేది ఎవరికోనం,-పారిశుద్దశాఖవారికోనం : బడిపిల్లలకు పాఠం చెబు తారు పాఠం, ఈగలూ దోనులూ రాశత్షసులవి....ఆ రాతసులు గనుక ఇటు వంటి హోటళ్లలోకి వచ్చారా, వారినవి అయిపోయినసే....' అంటూ (వ్రనంగం ఇచ్చేశారు పిళ్ళ. ఆయన వాగ్ధాటి ఆయనకే ఆశ్చర్యజనకంగా వుంది. ఏమిటివాళ. నా నాలుకమీద నరన్వతి తాండనమాడుతున్నట్లుందే .... అని ళంకిందా రాయన,

దేవుడు పిశ్ళెవి చూడలేదు. అంతకుముందే ఒలికిన కాఫీలో వడి కొట్టు కుంటున్న ఈగను చూ స్తున్నాడాయవ. అది నావా అనస్టావడి ఆ తడిలో నుండి రావడావికి యత్నిస్తూందిం

“మరిక్కడో ఈగ వుందే,” అంటూ దానికి సాయంగా వేలుజాపా: రాయన. ఆది ఎగిరిపోయింది. అయితే ఆయన వేలిమీద ఒక దొట్టు ఎంగిలి కాఫీ మిగిలింది.

“ఏమిటండీ మీరూ! ఊరికే కూర్చోకుండా ఎంగిలిని ముట్టుకున్నా రెందుకూ? ఇదిగో నీళ్ల... కేబుల్‌[క్రిందుగా. ఆ వేలు కడుక్కోండి" అన్నారు కందస్వామి పిళ్ళ,

“ఈగలమ రానివ్వరాదు ; కాని టేవిల్‌[కింద చేయి కడగవచ్చు. ఇది పారిశుద్ధ్యం :" అవి గొణుక్కున్నాడు దేవుడు.

నర్వర్‌ రెండుకస్పుల కాఫీ తెచ్చివుంచాడు.

దేవుడు కాన్త కాఫీ రుచి చూచాడు. సోమపానం చేసినట్లు వెలిగిం దాయన మొహం.

"మన మహత్యం అన్నాడు' దేవుడు.

“ప్పీ మహత్యం కాదు, హోటల్‌ వాడి మహత్యం....వాడు దీవిలో చికోరి శలిపాడండీ స్వామీ....మీ మహత్యం అంతా విల్లు నిన్వడందగ్గరే....* ఆవి

దేవుడూ - కందసామిపిశ్ళే న! చేవుడిచెవిలో వూదాడు కందసామిపిళ్ళె, ఆతి వేర్పుగా ఈ విల్లుగొడనమ వరిష్కరించేసినందు కొక సంతృప్తి

“చికోరి పొడర్‌ అంటే...” అవి నందేహం వెలిబుచ్చాడు భగ వంతుడుం

“చకోరి పొడర్‌ కాఫీవలె పుంటుంది, కొని కాఫీ కాదు, కొందరు దేపుడి "సీరుచెప్పి లోకాన్ని మోనంచేపీనట్లా....” అన్నారు కందసామిసిళ్ళె.

జేవుడు - అనగానే వులిక్కివడ్డాడు జేవడుం

విల్లుతోవాటు దేవుడు (క్రొత్త వందరూసాయిలనోటు విచ్చాడు. _ కండ పామిపిళ్ళె దిగృ్రుము చెందారు.

“చిల్లర కావాలని అడిగిపుంటే ఇన్వమటండీ....ఈమూ[్రందానికో పావలా బిల్లుకూడా ఎందుకండీ....నా కళ్లు తుడవడావికా?:' అవి అడిగాడు హోటల్‌ యజమాని.

“మేము కాఫీ తాగాలనే వచ్చాము,” అన్నాడు దేవుడు.

“అయితే మరి మీదగ్గర చిల్లర వుంటుందిగా....” అన్నాడు నోటలు యజమావి. ఈలోగా బిల్లు చెల్లించవలపిన జనాభా పెరిగిపోవడంతో వీళ్ళతో “సేనీ ఎందుకవి అతగాడు మిగకాడబ్బుని తీసి ఇచ్చాడు. 'తొంలై తొమ్మిది రూపాయిల ముప్పావలా....నరిగా వుందో. లేదో చూచుకోండి స్వామీ....” అన్నాడు.

“మీరు చెప్పంతర్వాత ఇంకా చూడ్డం ఎందుకులెండి....నాఃు లెక్క "పెట్టడం చేతకాదు." అన్నాడు దేవుడు,

ఒక్‌ చెల్లని పదిరూపాయలనోటు వదిలిందికదా అని వోటల్‌ యజమావి తృప్తిగా నిట్టూర్చాడు.

ఇద్దరూ వియటికి వచ్చారు. అశ్షే జననంబారం లేదు. విబ్బన్నా రొక (వ్రక్కగా.

బేవుడు, తన చేతిలో వున్న రూపాయలనోట్ల కట్టలోనుండి ఐదవదానిని బయటికి లాగాడు ; ముక్కలు ముక్కలుగా చింపి వేశాడు.

గ ఠమిశ కథామంజరి కందసామిపి'శ్ళెకు తన (పక్కన విల్బన్న ఆసామీ పిచ్చివాడేమో నన్న చందేహం వచ్చింది. నోరుతెరుచుకు చూస్తూ వుండిపోయారు.

“ఇది చెల్లనినోటు! నన్ను దగా చేద్దానునుకున్నాడు....వాడినే మోసం చేశాను 1" అన్నాడు దేవుడు. ఆయన నవ్వు భయంకరంగా వుండింది.

“వా కిచ్చివుంటే అ హోటలువాడి బాత్తుసట్టి వంచీ మరీ ఇంకోనోటు తెచ్చేవాడినిగా..” అన్నారు కందసామిసి ల్లి

“మీరు చికోరీ పొడర్‌కు ఒప్పుకున్నారుకదా. అట్లాగే నేనూ ఈ దొంగ చోటుకు ఒప్పుకున్నాననుకోండి. వాడికి సదిరూపాయలే ఎక్కువనిపించిందిం అందుకనే టోకరా ఇచ్చాను,” అన్నాడు దేవుడు.

ఎవరో దారినపోయే దానయ్య, కాఫీకూడా ఇప్పించాడు. ఇతడినుండి "శెలవు తీసుకోనడం ఎట్లా ?=అవిపించింది కందసామిపిశ్లె కు, “తిరునళ్లి క్కేణికే కదూ వెళ్లాలన్నారూ. రండి టట్రాము నెక్కుదాము," అన్నారు పళ్ళెం,

“వాటోయ్‌, నేను ట్రాము నెక్కను. నాకు కళ్లు తిరుగుతాయి. నడిచే పోదాము రండి.” అన్నాడు దేవుడు,

“అయ్యా : నేను పగలెల్లా పాదాలరిగేటట్లు నడిచాను. ఇంక నేమ నదడుగులుకూడా నడవలేను. రిక్షాలో పోదాం పదండి.' అన్నారు పిళ్ళె, వదిరూపాయలనోటును చింపిపారేపీ ఆసామీచేత రిక్షాకు డబ్బులు పెట్టిస్తే నేమి? వే నెబూ దారి చెబుతుంటినాయె - అన్నది కందసామిపిళ్ళె వాదం.

“నరవాహనమా ? బలే, బలే:

ఇద్దరూ రిక్షా ఎక్క. కూర్చున్నారు.

“అయ్యా! కొంచెం వుండండి, దీపం వెల్గించుకుంటాను.” అన్నాడు శిక్షానాడు.

చీకటి వ్యాపించింది. విద్యుద్దీపాల వెలుగు విండింది.

“మనం ఇంత నవ్నిపాతులమై పోయాము; మీరెవ్వరో వాకు తెలియదు, వేనెనరో మీకు తెలియదు. ఇట్లా ఈ కిక్కిరినినఐజారులో మనం కలనా

దేవుడూ - కండసామిపిశ్ళే త్‌ దేవుడు నవ్వాడు. ఆ చీకటిలో ఆయనపళ్ల అందంగా మెరిశాయి *న్షాన్తూట అటుంచండి, మీరెనరో చెప్పండి,” అన్నాడు.

ఆనలు తమ్ముగురించి తాము చెప్పుకోనడమం టే కందసామిపిళ్ళెకు ఎనలేని ఉత్సాహం. ఆందులో ఒకడు రిక్షాలో తమ్యప్రక్కన "ఎర'లాగా కూర్చునివుంటే ఆ మహదవకాశాన్ని వదలుకుంటారా ? గొంతు సవరించు. కుని (ప్రారంభించారు.

“పిద్ధవై ద్య దీపిక _. అన్న వైద్యవత్రిక నెస్పుడయినా చూశారా? అవి (గ్రశ్నింబారు కందసామిపిళ్ళె

“లేదు.” అన్నాడు దేవుడు.

“అం'ే మీకు వైద్యశాఫ్రంలో పరిచయం లేదన్నమాట.”

*లేకేమి?" అన్నాడు దేవుడు.

“ఈయనతో ఇదెక్కడి చిక్కండీ,” అనుకున్నారు కందసామిపిశ్సె. “పోపీ, మీకు వైద్యశాప్రపరిచయం పుందనే అనుకుందాము ; కొవి మీరు “పిద్దవై ద్య దీపిక" చూడకపోతే మీ వైద్యశాప్రక్ఞానం సరిపూర్ణం కాదన్న మాట. మనదగ్గర "*పిద్దవై ద్య దీపిక'యొక్కం గత పదిహేడేళ్ళ (వ్రతులూ టైండ్‌ చేపిపున్నాయి. మీ రీసారి తప్పకుండా మా ఇంటికివచ్చి వాటీని చద వాలి. అప్పడుగావి నాకు....”

“పదిహేడేళ్లు (వ్రతులా? పదిహేడు పన్నెండ్లు, రెండునందల నాలుగు 1 శేవుడు గడగడలాడిపోయాడు. ఒకవేశ తై మాసిక వత్రికేమోనని కా్త తమాయించుకున్నాడు.

"దీపిక నెలకోమారు వస్తుంది. వార్షిక చందా మనదేళశంలోనయితే రూపాయి ఒక్కటి ; విదేశాలకయితే రెండుమ్ముప్పావలా ; యాన్జీవిత చందా-రూపాయలు 25. మీరు చందాదారుగాచేరితే ఎన్నో లాభాలున్నాయి. మీకో నంనత్సరంపాటు వంపుతాను ; ఆతర్వాత యావజ్జీవిత చందా కడు దురుగావి," అవి దేవుడిని చందాదారుడిగా చేయ (వ్రయత్నించారు పిళ్లై.

జి ఈమిళ కథామంజతి

“వద్రిహేడూ నంపుటాలు చదవడంకాక పాతికరూపాయలుకూడా లాగు వామని చూస్తున్నారా... నే నొన్సుకోను.” అనుకుని దేవుడు.*“జీవిత చందా అంటున్నారే ఎవరిజీవితం 1? అవి ఆడిగాడు,

“మీ జీవితమే! మరి నా జీవితం అనుకున్నా రేమిటీ? వ(త్రికజీవితం అసలు కానేకాదు. ఆది చిరంజీవి. నేను మరణించాక “సిద్ధవై ద్య దీపిక'కు మరొకరుంటారు. అ ఏర్పాట్లన్నీ ఇదీనరకే జరిగాయి.” అన్నారు కందసామి ప్‌ళ్ళె.

సరిగ్గా ఈ సమయానికి రిక్షావాడు వేగంతగ్గించి వెనక్కు చూశాడు.

రిక్షా వేగంతగ్గితే ఈ ఆసామీ కాస్తా రిక్షాదిగి వెళ్ళిపోతాడేమోనవి సిశ్లై భయం,

“ఏమ్మిటా తిరిగిచూ స్తున్నోవు? అవతల కారు వస్తూంది. దానికి గుడ్డిం చేశేవు.... వేగంగా వెళ్లు...” అని గదమాయించారు పిళ్ళె.

“బాబూ । మీరు మనుషులా, పిశాచాలా.....ఇద్దరు కూర్చువివున్నారుగావి బండిలో గాలితస్ప మరోటి వున్నట్లు లేదే,” అన్నాడు రిక్షావాడు.

“రిక్షా కూలికూడా గాలిలాగే ఇస్తాములే, నువ్వు పద,” అన్నారు పిళ్లి.

“అదీగాక నేను వైద్యంకూడా చేస్తున్నాను. సిద్దవై ద్యమే అమకోండి. వై ద్యంద్వారా వచ్చేఆదాయం వత్రికకూ ఇంటికీ బొటాబొటీగా సరిపోతుంది. ఈ నంచికలో నేను రాచకురుప్పునుగురించి వ్యానం (వ్రాశానులెండి. నాకో ఈళన(కాలనంపుటి దొరికింది, వాటితో కొన్ని అపూర్వ(వయోగాలున్నాయి" అంటూ మొదలెట్టారు కందసామిపిశ్లె.

“ఈ మానవుడు ఒకవట్టాన వదిలేటట్లు లేడే...” అమకున్నాడు దేవుడు. "రోజుకు ఎంతమందిని పేల్చే స్తున్నారు?”

"అదేమంత గర్వంగా చెస్పుకోదగినంత లేదులెండి. వేను ఈ వైద్యాన్ని జీవనోపాయంగా వుంచుకున్నానన్న విషయం మరిచిపోకండి. అటు వ్యాధి తొందరగా తగ్గిపోళూడదు. ఇటు రోగీ ఎగిరిపోకూడదు. అపుడుగావి,

'చేవుడూ - శ ందపసామివిశ్ళే

చికిత్సకు వచ్చినవాడి వ్యాధినో శ్ర్యాస్తారనగా నడపడం కుదేరదు. కటా వ్యాధి, లేకపోతే మవిషి _ అని మొరటుతనంగా చికిత్సళేస్తే/ వ్యృత్త వత్త వదు. వ్యాధి ఉధృతంతగ్గి నెమ్మది నెమ్మదిగా గుణం కనపడాలి ; మందో వ్యారికిగాని మవిషికిగొవి ఏమీ కీడు చేయకూడదు. ఇదీ వ్యాపారవద్ద్ధతి. లేక పోతే నేనీ పదిహేడేళ్ల ముండి నత్రిక నెట్లా నడవగలిగా ననుకుంటున్నారు అన్నారు కందసామిపిశ్లెం

విషయమంతా అర్ధం అయినట్లు తల నాడించాడు భగవంతుడు.

“ఏదీ మీ చేయిలా ఇవ్వండి. నాడి ఎట్లాపుండో చూద్దాము,' అంటూ దేవుడి కుడిచేతి నందుకున్నారు కందసామిపిళ్ళె.

“పరుగెడుతున్న బండిలో కూర్చునా?” ఆవి నవ్వుతూ ఆడిగాడు దేవుడు.

“అది వైద్యుడి (ప్రతిభనుబట్టి వుంటుంది,” అన్నారు పిళ్ళ,

వాడిని కొంత సేపు పరీక్షీంచారు.

“పైత్యం బాగా (వకోపించి వుంది. విషస్రయోగము అలవాటుందా 1 అని కాన్త వినయంగానే అడిగారు కందసామిపిళ్ళె.

“మీరు అసాధ్యులే 1 ....ఆ....ఇంకా ఎన్నోకూడా వున్నాయి.” అని వవ్వాడు దేవుడు.

“అదిస రేగావి, మనం ఆనలువిషయం మరిచిపోయి ఏమి'టేవిటో మాట్లాడు చున్నాము. తిరువళ్లి క్షేణిలో ఎక్కడికి వెళ్ళాలి ?' అవి అడిగారు పిళ్ళె,

*వెంకటాచలమొదలి సందులో ఏడవనెంబరింటికి :” అన్నాడు దేవుడు.

“ఆరెరె; అది మా ఇల్లే. ఎవరివిచూడాలి మీరు

"కందసామిపిశ్లైను ః"

“వరే నరేః నేనేనండీ ఆ కందసామిపిశ్తై ను... దేవుడే మనిద్దరినీ ఇట్లా కలరిపాడనుకోవాలి మరి తమ రెవరో ? ఆనవాలు తెలీడంలేదు,” ఆన్నారు శందసామిపిళ్ళె.

“నేనా? దేవుడివిః" అన్నాడాయన తాపీగా. నిదానంగా అకాళంకేసి చూపి గడ్డం గోక్కు.0టూ.

థకీ తమిళ కథామంబరి

ఉలిక్కివడ్డారు కందసామిపిశ్లై. రేవుద్యేమిటి, రావడ మేమిటి

“లూలోకాన్ని చూసిపోదామవి వచ్చాము. ఇంకొన్ని రోజులదాక నేను మీ అతిథిని,”

తక్నరపాటుతో పలికారు కందసామిపిళ్ళె. *ఎన్నిరోజులయినా వుండండి, అందుకేమీ ఆభ్యంతరం లేదు. అయితే మీరు మిమ్ముల్ని దేవుడనిమాత్రం: బయటికి చెప్పుకోకండి. మిన్ముల్ని పిచ్చివాడని అనుకుంటే ఫరవాలేదు కాని నన్ను మా ఆవిడ ఆవిధంగా అనుకోకూడదు" అన్నారు,

“అదిగో । ఆ లాంతరు స్తంభం (ప్రక్కన ఆసరా.” అన్నారు కందసామి పిళ్ళె రీక్షావాడితో.

రిక్షా ఆగింది. ఇద్దరూ దిగారు. దేవుడు ఆ రిక్షావాడికో (కొత్త రూపాయ నోటుని తీసి ఇచ్చాడు.

*మా రాజులు చల్లగుండాలి," ఆవి దేవుడిని ఆశీర్వదించాడా రిక్షావాడు।

*జరేయ్‌! అంత పెద్దాయన్ను నువ్వాశీర్వదించడమేవిటిరా?' అవి గద్దించారు కందసామిపిళ్ళె.

"మళ్ళీ అనరా బాబూ మళ్ళీ అను | ఎన్నిరోజులకు విన్నాను ఇట్లాట్‌ చల్లవిమాట. ఎవరు చెబుతే వేమిటండీ," అన్నాడు బేవుడు.

“వాడికో బేడ తక్కువ ఇచ్చిచూడండి. తెలుస్తుంది,” అన్నారు పి.

శర్రాన్బాబూ, అట్టా అనమాకండి. నేమ నాయానికి కట్టుబడినోడ్ని .... అన్నాయెప్ప మడిసివిగాను. బాబూ! నే నెన్సుడూ అల్లదిగో ఆ మూల కూకు మంటాను. అవసరమొ స్తే కేకేయండి బాబూ. మా రాజులు కరుణ్‌ంచాల,” అని రిక్షాను పైకి రేవనెత్తాడు రిక్షావాడు.

“అవా! దిలే నాయానికి కట్టుదిడిన వాడివిలేరా... కల్లునీళ్లకు కట్టుబడిన వాడివి,” అన్నారు కందపామిపళ్ళె,

“వే వీ అదెదిండివి లాక్కుంటూ ఎండలో పోవాలి. అకట్టం నాకు శెలసు...మిమ్మల్నేటి పెప్పేరి బాబూ? దేవుడికి కళ్లు లేవు. ఆంతే....

'శేవుడూ - కందపామిపిశ్ళే శకి 'ఏన్ను వెన్పమన్నాడు. నన్ను ఇనుకోమన్నాడు....” అంటూ రిక్షా లాక్కుంని వెళపటోయాడు వాడు. చేవుడు గొల్లుమవి నవ్వాడు ఆయన మనను చల్లగా, హాయిగా వుంది, “ఇదండీ భూలోకం" అన్నారు పిళ్లై. “ల దేనా?" అన్నాడు దేవుడు ఇద్దరూ ఇంటివైవు వడిచారు. ఇంటి ఎదుటవున్న లాంతరు స్తంభం దగ్గరకురాగానే దేవుడు ఆగాడు. కందసామిపిళ్లె కూడా ఆగారు. “వళ్చా ౩” అన్నాడు దేవుడుం అక్కడ మునలాయన లేడు, వులితోలూ, జటాజూబమూ, చం(ద్రవంకా, థనురుకమూ, శూలమూ ధరించి దేవుడు దర్శనమిచ్చాడు. ఆయన కళ్లలో తేజం. సెదపులమీద దరహానం, “వక్సా:” అన్నాడు మళ్ళీ, కందసామిసిశ్లైకు విషయం టోధవడిందిం “ఏమండోయ్‌ దేవుడూ ః “వత్సా! ఇదిగో వరము ;" అనే విద్యలన్నీ మనదగ్గర సాగవు. మీరేదో వరం ఇచ్చేసి మీదారివి వెళ్ళిపోతారు. ఆ తర్వాత ఇంకో దేవుడు వస్తాడు. “ఏదీ నీ శరము?” అవి అడుగుతాడు. ఎందుకొచ్చిన తంటా ఇదంతా? మీదగ్గర వరం పుచ్చుకుని ఇంకొకరిదగ్గర కలకు వెనరు పెట్టించునేటంత చవటను కాను నేను. ఏదో, భూలోకాన్ని చూద్దానవి వచ్చారు. మన ఇంట్లో ఆతిథిగా పుండాలని ఆంచారు. అంత సరకు బాగావే పుంది. నాతో వుండాలం పే మనిషిలాగు, నోలాగు (వ్రవర్తిం జాలి. మూనవవై అమైన హద్దులలోవలే వుండాలి. నేను ఇంతకుముంటే శెప్పినవిషయం మరవక, బుద్దిగా ఇంటికి రండి,” అన్నారు కందసామి పిళ్లై. గాథ

కీ తమిళ కథామలిణలి

జేవుడు మౌనంగా వెనక నడిచాడు. కందసామిపిశ్తె చెప్పినదంకా విజమే వనిసించింది. ఇంతవరకూ వరాలుపొంది సుఖసడ్డ మానవుడు ఈ ఇలమీద లేడనే అనిపించింది

కందసామిపిశ్లి తమ ఇంటిముందు ఆగారు. "స్వామీ । మిమ్మల్ని వరమ శివం అని పిలనమంటారా? గొరీనాధపిక్లైి అవి పిలవనుంటాం? అని అడిగారు.

*పగ్రమశివం అనే పిలువు....పాత పరమఃినం.”

"అయితే మిమ్మల్నీ “నాన్నా అవి వరునపెట్టి పిలుప్తాను. ఒప్పుకోండి అన్నారు పిళ్లై.

“వాన్నా అవి వద్దు నాన్నా; పెదనాన్నా అని పిలనండిం ఆట్లాగయితే చా అ స్తికేమీ భయం లేదు,” అని నవ్వుతూ అన్నాడు దేవుడు. ఎటూ భూలోకంలో వారినలె వ్యవహరించ దలచుకున్నస్పుడు కాన్త జాగ త్తగా పుండడం మంచిదనిపించింది ఆయనకు,

“అంతటి ఆప్త ఏముంది మీకు?....భయవడకండి.... నాకా 'సీరాళ లేనేలేదు...” అంటూ ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టారు కందసామిపిశ్లై.

ఇంటిముందు. హాలులో (గుడ్డుదీనం వెలుగుతూ, దేవాలయ గర్భ గృహాన్ని గుర్తుకు తెస్తూంది. ఆతర్వాత అటు అంతా చీకటి....ఇంకా ఏమేమి పున్నాయో ...ఒక పాన. దావికి నాలుగేళ్ళు పుండవచ్చు. చక్కటి జూవసి, అ కళ్లల్లో ఎల్లపుడూ కారణంలేవి సంతోషం. పాతఠపద్ధతిలో తల కడ్డంగా పాపిడితీని వెవకొకటీ ముందొకటీగా వేసిన పిలకజడలు,. ముండి జడకు కట్టిన ఆరటినార = అ పాన ముందుకు వంగివప్పడెల్లా కండ్ల మీదవడి అల్లరి పెడుతూంది. పావచేతిలో బొగ్గూ. 'పెంకునుక్కా వున్నాయి. మోకాలిదగ్గర చినిగిపున్న వరి!ణీ నేలను జీరాడుతూంది. వంగి నేలమీద గీఠ గీద్దామవి (వ్రయత్నించింది. ఆరటినార కంటికడ్డంగా వచ్చినందున లేవి విలురుకువి రెండుచేతులతోనూ బలంగా లాగింది. కావి ఆ వార రాలేదు

జీవుకూ = కండసామిపిళ్ళీ క్‌కే వొప్పెట్టింది. ఏడుద్దామా లేకపోతే మరోసారి లాగిచూద్దామా అని అది అలో చిమ్తాండగా వాళ్ళవాన్న లోవలికి వచ్చారు.

*వాన్నా॥' ఆవి కేకలేస్తూ కందసామిపిళశ్ళె కాళ్లను కావలించుకుండి తల పె3ెత్తి- "నాకేమి తెచ్చావు?" అవి అడిగింది.

“వన్నే తెచ్చానమ్మా....” అన్నారు కందపామిపి శ్ళె.

“ఫో, నాన్నా: రోజూ 1విన్నే తెప్తాపుగా.... ఒకరోజన్నా శవగనప్పు తీనుకురావేం?” ఆవి గునిసింది పానం

'శనగసవ్పు ఒంటికి మంచిది కాదమ్మా. ఇదుగో, పీకో కాతయ్యను శెద్చాను చూడు.” అన్నారు ఏిళ్ళె

“ఖదేనా మీ పావి అని అడిగాడు దేవుడు. పాపొయిమీదమంచి దృష్టివి మరల్చలేక బోయాడాయన,

*“అవును....కాలంకాని కాలంలో మా ఆళలు తీర్చడానికి ఉదయించిన కరివేపాకు గు త్తి ఇది” అన్నారు కందసామిపిళ్ళె.

“ఖట్లా కూచోండి....కుకాయిలో ఇపుడు సీవ్లరావుం వీందెతో పట్టా కొస్తాని అంటూ చీకటిలోకి మాయమయ్యారు పిళ్ళె.

దేవుడు తువ్వాలు పరచుకుని వోల్లో కూచున్నాడు. ఆయన మవసునిండా ఏదో ఉబలాటం, ఏదో నంకృప్తి

“వావమ్మా కరివేపాకు గు త్రీ; అంటూ చేతులు జాదాడు దేవుడు. ఒకే దూకులో ఆయన ఒడిలోకి వచ్చి పడింది పావ.

“నా "పేరు కరివేపాకు గుత్తి కొదు. వళ్ళిః నాన్నగారునాశం నన్ను వల్లమ్మీ, నల్సమ్మీ అవి పిలుస్తారు. మరి వేను అట్లా వుంటావా?” అవి అడిగింది. ఆది జవాబుకోనం ఎదురుచూడలేదు. దాని కళ్లన్నీ కాఠయ్య శంఠంమీదవున్న బొప్పిలాటి దానిమీద పుష్య

'శాతయ్యా? అదేవిటి నల్లగా. చేలీఘు వంయలావ్తరదే 1” దాబిసా కొలికి తినేయాలవి వుంది. అని కళ లేచి ౧ _కంఠంమీద తన

శస స్ట /

కడ తమిళ కఠామంణరి పూవుల్లాటి పెదవులను ఒత్తింది. దాని పాలపండ్లు కుళకుత పెట్టాయిం దేవుడి ఒళ్లంతా చక్కిలిగిలి. “చక్కిలిగిలిగా వుందే...” అని ఒంపులు తిరిగాడు దేవుడు.

“మరి. విప్పు ఏదన్నా పడి కాలిందా తాతయ్యా? నాకూ ఇదిగో చూడు." అని తన వేలిచినవరవున్న, నల్లటిబొబ్బను చూపించింది.

“అపునమ్మా । అది నేరేడుపండే. మునుపోసారి అందరూ కలిసి ఇచ్చారు కదా అవి తీసుకుని నోట్లో వేసుకున్నాను. మరి మాకు భాగం లేదూ _ అంటూ గొంతు వదిమిపట్టుకున్నారు. అవ్పటినుండి ఆది ఆక్కడే ఇరుక్కుంది. అదట్లా వుండవీ....మఠి వీతో ఆడడావికి వేస్తా లెన్వరూ లేరా? అవి ఆడిగాడు దేవుడు.

“పెంకూ. బొగ్గూ వున్నాయిగా.... ; నవ్వు తొక్కుడువిళ్లు అడుతానా?ి

పాపా, దేవుడూ తొక్కుడువిళ్లు ఆడసాగారు.

ఒకకాలు మడిచి. రెండవకాలితో కుంటుతూ. ఒక్క గెంతు గెంఠాడా దేవుడు.

“కాతయ్యా ! ఓడిపోయావు.” అవి చప్పట్లుకొడుతూ నవ్వింది పాన,

“ఎందుకూ? అవి అడిగాడు దేవుడు.

“సీ కొలు టొగ్గుగిఠమీద వడిందిగా = అందుకనీ...”

“మరీ ముందుగానే చెప్పలేదేం?” అవి ఆడిగాడు దేవుడు.

“ఆట తెలియకుండా ఆడడానికి రావబ్బా మరి =? అని చేతులాడిన్తూ అడీ గింది పావు

ఆప్పుడు లీకటిలోనుండి ముందు కందపామిపిళ్లై రాగా ఆయన వెను శగా నడుములో వీళ్ళవిందెతో ఆయన [శ్రీమతి వచ్చింది.

“ఈయనే కై లానవరం పెదనాన్న. కరిశల్‌కుళంవారి అమ్మాయిని వీరి శేణవిడిచిన అన్నయ్యశొడుక్కే. ఇద్చారు తెలియదూ” అన్నారు కంద పామి పిళ్లై.

చేపుడూ - కందసామివిశ్ళే 5

“ఇల్లువిడిచి దేశాంఠరం వెళ్ళిపోయారవి చెప్పుకుంటాలే ఆ మామగారా మీరు? ఇటు రండి మామా....నమస్కా-రం 'పెడతాను' అవి వీళ్లవిందెను దింపి, పొష్టాంగవడ్‌ దండం పెట్టింది. ఆమె చెవినున్న పాతకాలపు దుద్దులు అల్లిలాడాయి.

“ఇల్లూ పిల్లలూ చల్లగా వముపు కుంకుమలతో వుండు తల్లీ" అని ఆశీర్వ దించాడు దేవుడు. కాంతిమతియమ్మ (కందపామిపిళ్ళి పెళ్ళాంపేరు అదే అపూర్వమైన (వ్రశాంతి వమభవించింది. ఆమె మనను చల్లగా వుంది; కండ్ల పీరు నిండింది.

“గుమ్మంలో దింపిన వియ్యం బస్తా అట్లాగే వుండిపోయింది... అని గుర్తుచేశాడు దేవుడు.

“ఈయన మతిమరుప్పకు మితి లేదనుకోండి. వీయ్యం కెబ్చారా-అని ఇప్పడే ఆడిగాను. లేదు-అన్నారు. ఊరంతటికీ మందులిస్తారు. కొని, ఈయన మతిమరుప్యకే మందు కనవడలేదు. పుట్టించినదేవుడే వచ్చిచూడాలి అంది కౌంతిమతియమ్మ.

"చూహ్తా నే వున్నాడుగా....” అన్నాడు దేవుడు అల్లరితనంతో,

“చూవి నవ్వాలి ఏ; అపుడుగాని బుద్దిరాదు,” అంది ఆమె.

దేవుడు నవ్వాడు.

దేవుడూ, కందసామిపిశ్ళే వీధిలోకి వచ్చారు.

“ఈ మంక్రతంశ్రాలనీ కట్టిపెట్టండవీ చెన్సలేదూం” అన్నారు పిళ్ళె, దేవుడి చెవిలో,

“ఇక పుండటోపు... " అన్నాడు దేవుడు.

శందసామిపిశ్ళె ముక్కి. మూలిగినా బస్తా కదలలేదు,

“బలే బరివంకులు లెండి,” అవి నవ్వుతూ ఐస్తావి ఎత్తి దంకను పెట్టు కున్నాడు దేవుడు.

కా ఈమిళ కభామంజకలి

“అరెరె... మీరు మొయ్యడమేమిటి? మిమ్మల్నే....ఓ పక్కన పట్టు కోండి. అట్లా చూస్తూ విల్చుంటారేం ?” అంది కొంతినుతియన్ము.

“స్వం ఫరవాలేదమ్మా. దీవి నెక్కడ వదేయాలో. చెప్పు”. అన్నాడు బేవుడు.

“క్క హాల్లో వడేయండి చాలు $' అంది అమె.

కందసామిపిశ్ళే, రేపుడూ భోజనం ముగించి ఆరుగుమీదకు వచ్చేసరికి ర్యాతి వదకొండయింది.

“ఇం కేవిటి కారర్టకమం ౩ అవి ఆడిగాడు దేవుడు.

“విద్రపోవడం-” అంటూ అనలించారు సిశ్ళె.

'శాతయ్యా। నేను నీదగ్గర వడుకుంటాను,” అంటూ పరుగెత్తుకు వచ్చింది పాప

“వువ్వువెళ్ళి అమ్మతో చఛాస దిండూ 'వేపి వుంచమను.* అన్నారు కందసామిపిళ్ళె.

“నన్నుకూడా నిదపొమ్మంటా రేమిటి? అన్నాడు దేపుడు,

“మమవలతో కలిపిపుంపే వాళ్ళలాగే చేయాలి. మ్మిదరాకపోతే మాట్లాడ కుండా పడుకోండి. రాత్రివేళ లేచి తిరిగారంచే చెడ్డపేరు రాగలదు.” అన్నారు కందసామిపిశ్ళే.

కందసామిపిశ్ళె వగడాలపీధిలోవి "పిద్ధాంతదీపిక' ఆఫీసులో. నేలమీద కూర్చుని సంపాదకీయం (వ్రాస్తున్నారు. పిళ్ళెగారి పత్రికలో "ఫోగర్‌ నూలు” అన్న అపూర్వ(గంథాపికి (వ్రతీనెలా వ్యాఖ్యానం (ప్రచురిస్తున్నారు.

“అయింది తండ్రీ, ఇంకొక్క వివరమే వున్నయది. విను సావధాన డవై....ముదిరిన ఎర్రచెరకు, నలనలకాగిన వేన్నీళ్ళలో గరుడవచ్చను కలిపి, మారి మర్పించి....” ఆవి (వావ్‌ వీధిలో వెళ్తున్న తపాలా బంటోకు ఇంట్లోకి రాకుండా తిన్నగా వెళ్ళిపోతుండడంచూని. *ఇన్వాళకూడా వృత్రిక,

'జేవుతూ - కందపామిపిశ్ళే ణి వెళ్లదు' అని గొణుగుకుంటూ, (వ్రాననవాటివి మడిచి అవతలపెట్టి, మెటి కలు విరుచుకున్నారు.

వీరిలో రిక్షా ఆగింది. దేవుడూ పాపా దిగారు వళ్ళి పట్టుపరికిణీ వేసు కువి వుంది. దావి చేతులనిండా మికాయిపొట్లా లున్నాయి.

'వాన్నోయ్‌! వేనూ తాతయ్యా “జణూ'కు వెళ్ళాము. "మ్యూజీయా'వికీ వెళ్ళాము' అని గెంతింది పాస.

“ఎందుకండీ ఓ పెద్ద భవనంకట్టి దానివిండా ఎముకలనూ తోళ్లమా వింపిపుంచారు? వన్ను పరిహాసం చేయాలనా, ఏమిటి?" అని కొన్త గట్టీ గానే అడిగాడు దేవుడు.

“అంత జ్ఞానం ఎవరికి వుందండీ? నృష్టివై చిత్రాన్ని చూపిస్తున్నామను కుంటూ అట్లా పుందారు. నరే అ నంగతి అట్లా పుంచండి. ఓ పాతిక రూపా యల విట్లా పడేయండి. మిమ్మల్ని యాపట్డీన చందాదారుడుగా చేరుస్తాను. ఇనాళ సృత్రిక వెళ్ళితీరాలి,' అని చేయి జాదారు సిశ్లైం

“ఎవరివి మోనం చేద్దానువి ఆలోచన? ఎవరి మంచికోనం ఈ పవి?" అవి నవ్వాడు దేవుడు,

“దానం పుచ్చుకోవడం ఇష్టంలేదు. అవ్వు ఆడగాలవి తేదు. అందుకని వ్యాపారం పేరిట అడిగాను. మంచివిగురించి అడిగారే, ఈ లోకంలో నెయ్యి మొదలు నువ్వులనూనెదాక అన్నీ క్రీయే- మీకు తెలియనిదా ఏమిటీ? ఆవి ఒక వినురు విసిరారు కందసామిపిశ్తై -

ఆలోచనలో వడ్డాడు దేవుడు,

"అది సరే కావిన్వండి, ఆ (గ్రంథంలో వుందే "గరుడవచ్చ' అవీ... అట్లాంటి పేరుగల మూలిక పుందా? లేక ఉత్త గరుడపిచ్చయేనా ?" అని (పళ్నీంచారు కందసామిపిళ్లె .

• "వృష్టించినవవార్యత మ్యాతమే నాది; పేరుపెట్టిన పానంకూడా నాకే కడుతున్నారు. ఇది న్యాయమా? నాకేమి తెలుసు, దేవిని ఏమంటారో?

| తమిళ కఠళామంబకి మిన్ముల్ని సృష్టించాను. మీ తండ్రిగారు మీకు కందసామిపిశ్ళె అవి పేరు "పెట్టారు. అందుకు బాధ్యుడిని నేనా?" అవ్వివాదించాడు దేవుడు.

“ఎండలో తిరిగి వచ్చారేమో, కాన్త కోసంగావున్నారు. అంతమా(క్రాన నన్నేదో బెదిరించి లొంగదీసుకున్నా ననుకోండి. తొందరవడి ఏదయినా శాపం పెట్టారంటే మీ పాఠతికరూపాయలూ వృథా అవుతుందే అవినా బెంగం”' అన్నారు కందపామిపిళ్ళె,

పొట్లాన్నివిప్పి తింటున్న పావ___*ఠతాతయ్యా. నాన్నతో మాట్లాడకు. ఇదుగో దీవ్ని తివిచూడు, ఎంత తియ్యగా] వుందో," అంది దేవుడితో.

పొస ఇచ్చిన లడ్డుముక్కలను తింటూ....*పాన చిదిపినదంతా నాకు :" అన్నాడు దేవుడు.

పావన ఒక లడ్డూవి చేతిలోవుంచుకువి ఆలోచించింది. *“కాతయ్యా వూూర్తిగా తినేద్దానుంకే లడ్డూ నోట్లోకి వెళ్లదాయె. చిదిపితేనేమో నీ కివ్వా అంటున్నావు. మరి నాకు లేదా?” అవని అడిగింది.

పకపక నవ్వాడు దేవుడు, “అంతా నీకేనమ్మా”" అన్నాడు.

“ఆఅంఠానా ? నాకేనా?”

"అవును । అంకా వీ ఒక్కదానికే, ' అన్నాడు దేవుడు.

"అంతా తింపే తర్వాశత ఆకలి వేయదు. అన్నం తినకపోతే అమ్మ కోవ్పడుతుంది. నాన్నగారేమో లేహ్యం ఇస్తారు.” అవి దిగులువడింది పావం

“ఆకలి వేస్తుందిలే. భయసడకు' అన్నాడు దేవుడు.

'మీరు కొని యిచ్చినన్పటికీ అది హోటల్‌ నరుకు అవి మరవకండి." అవి హెచ్చరించారు కందపొమిపిశ్ళెం

“వేమన్నానుకడాం' అన్నాడు దేవుడు.

"మ్సీరు లేరని నే నెపుడన్నా అన్నానా? అన్నారు ఏిళ్ళె,

కొన్ని విముషాలు గడిచాయి. “ఇవ్వాశ్చీ అర్చులుపోను ఆ వందరూపా యలలో ఎంత మిగిలింది?” అని అడిగారు కందసామిపిళ్ళె

'శేవుడూ - కందసామినిశ్ళే క “మీ పాతికపోగా యాల్రై రూపాయ లుంటాయి," అవి నవ్వాడు దేవుడు. "ఆదీ అయిపోయినాక ఏం చేద్దామనుకుంటున్నారు ఖా “ఆదే తోచడంలేదు.”

“వాలాగ వైద్యం చేయవచ్చుగాం"

“మీతో పోటీవడడం వా కిష్టంలేదు.”

“అట్లా అనకండి. నాతో పోటీకాదు ; ఈ లోకపు మూర్థత్వంతో పోటీ వడాలి. పోనీ, ఏదన్నా పురాజకాలకేసంలాటిది చెబుతారా ?”

“వేను [బతకడానికేనా మీరా దారిచెన్పడం? దావిలో డబ్బుందాశ" అవి వవ్వారు దేవుడు.

“మరి?

“వాకు వీధిభాగవతం ఆడ్డం వచ్చు. కావాలం'ే దేవినీ రమ్మంటాను. ఏమంటారు ₹

శందపామిపిశ్ళె కొంత ఆలోచించారు. *నా కిష్టంలేదు.” అన్నారు.

“మరయితే (బతుకుతెరు వేదయ్యా మహానుభావా? (వ్రసంచమంతా మా ఆటతోనే కదండీ (బతుకుతుండడం ౪"

“మీ ఇష్టం” అన్నారు కందసామిపశ్ళె మళ్ళీ కాపేపు ఆలోచించారు.

"రండి పోదాం :' అవి మేకుకు తగిలించిన ఉ త్తరీయాన్ని విదిలించి పైన వేసుకున్నారు.

“షాప ₹ అన్నాడు దేవుడు.

“ఆది విదదపోఠూంది కడా? మనం వచ్చేదాక వి(ద్రపోతుంది లెండి" అన్నారు పిళ్ళె.

పాపుగంబతర్వాత ముగ్గురూ దివానొబహదూర్‌ బృహదీశ్వరళాన్తిగారి బంగళాలోకి ప్రవేశించారు. ఒకరు-కందసామిపిళ్ళి; ఇంకొకరు-దేవుడు : మూడవది- స్రీ .... దేవి.

ఖి శమిళ కఠామంజతి

“నేను వీరికి న్వర్ణభన్మం చేసి ఇస్తున్నాను. నామాట కాదనరు," అంటూ" ముందువైపు వరండామెట్ల వెక్కారు షిళ్ళి. మిగకా ఇద్దరూ 'వెవక నడి చారు. దేవిచేతిలో చిన్నమూట వుంది.

“అయ్యగారున్నారా ? నేను నద్భానవిచెవ్వు వారితో.” అవి అధికారంతో వవివాడివి పురమాయించారు కందపామిపిళ్ళె.

“ఎవరూ, .ఏిళ్ళెగారాః రండి, రండి....భస్మం విన్నటికో అయి పోయిందే, మీ రివ్వాళదాక కననడలేదే అనుకుంటున్నాను.' అని గలగల మాట్లాడుతూ ; దబ్బపండుచాయ దేహమూ, మల్లా ధోఎతీ ఐంగార్యుఫేము కళ్లజోడుగల దివాన్‌ బహదూరి (వ్రవేశించి అందరికీ నమస్కారంపెట్టి వడక కుర్చీలో కూర్చున్నారు.

"కూర్చోండి ; కూర్చోండి 1" అన్నారు దివాన్‌ బహదూర్‌.

కందసామిపిశ్ళె ఆయన నాడివి పరీక్షిస్తూ, *వరవాలేదు, పాయంకాలం- భస్మం వంపిస్తామ. వేను వీళ్ళను మీకు వరిచయం. చేద్దామని తీనుకు వచ్చాను. వీళ్ళిద్దరూ నాట్యశావ్ర పాగరాలంపే నమ్మండి. మీ నృత్యకళా మండలిలో ఏదయినా ఏర్పాటు చేయించగలిగితే బాగుండును.” అన్నారు కందసామిపిశ్ళెం

దివాన్‌ ఐహదూర్‌గారి ఉత్సాహం తావేలుదేహంలా చిప్పలోకి ముడుచుకు పోయింది. ఆయనచేతులు నలుప్పుకుంటూ. గడ్డాన్ని చేతికి అవించి. “ఊ” కొడుతూ. తల ఆడిప్తూ కూర్చున్నారు.

“ఈయన పేరు వటరాజు ; ఈవిడపేరు పార్వతి. ఇద్దరూ దంవతులు-” అని వాళ్ళ బాంధవ్యాన్ని కాన్త నవివరంగావే చెప్పారు పిళ్ళ,

“వేను విన్నట్లు లేదు. ఇంతకుముం దెక్కడయివా నాట్యం చేశారా? ఆవి దేవివిచూస్తూ అడిగారు దివాన్‌ ఐహదూర్‌,

దేవుడు నోరు విన్నకముందే."మేము ఆడని చోపేలేదు.” అంది దేవి. ,

శేవుడూ - కందసామిసిశ్ళే సని

“వాకంట వడలేదు మరి, పోనెండి .... అమ్మగారు కొంత రంగు తక్కు. వగా వున్నారే. రంగస్థ ల౦మీద రాజీంప్పు వుంటుందా అవి ఆలోచిస్తు న్నాను,” అన్నాడు దివాన్‌ బహదూర్‌.

“అయ్యా: మీరు నాట్యం చూద్దామనుకుంటున్నారా (| లేక పెళ్ళిచూప్తలకు వచ్చారా?” అని అడిగింది దేవి.

“అమ్మా, కోపగించకండి. ఓమాట చెబుతాను వినండి. కళకు నలుప్పకూ. బొత్తు కుదరదు. నేను ముప్ఫైఏళ్లగా ఈ కళామండలికి అధ్యకుడిగా' వున్నాను. నాకు తెలును (పేక్షకుల అభిరుచి ఏమిటో.”

“మీ మండలీ, బండలీ నూ కక్క_గ్లేదు,” అంటూ లేచింది దేవి.

“పీ రట్లా ఆగ్రపాంచరాదు.' అన్నారు దివాన్‌ ఐహదూరూ, కందసామి విశ్శే ఒక్కసారే.”

“వీళ్ళ సర్మిక్రొ త్తబాణీలలో నాట్యం చేస్తారు. ఆట్లాంటినృక్యాలు మీరీ వైపు చూసివుండరు. వీరికి తెలియని నాట్యశాప్రం ఎక్కడా లేదు. ఓఫారి చూడండి, తెలుస్తుంది.” అవి మళ్ళీ సిఫారనసుచేశారు కందసామిపిళ్ళె.

“వరే చూద్దాం । చూడడావికి అభ్యంతరం ఏమిటీ? అని చెబుతూ వడకకుర్చీలో వాలి వడుకున్నారు దివాన్‌బహదూరు. *నరే. కానిన్వండిా అంటూ కళ్ళు మూసుకున్నారు.

కాన్స విశాలమైనచోటు కావాలి,” అంటూ దేవి చుట్టువక్కల చూచింది.

"ఆ హాల్లోకి పోదాం అన్నాడు దేవుడు.

“వరే అవి లోవలికివెళ్ళి తలుపులు మూసుకున్నారు. కొన్నికణాల తర్వాత లోవలినుండి గంభీరమైన న్వరం వినిపించింది.

“ఆడెనమ్మా €వుడు... పాడెనమ్మా భవుడూ....”

తలుపులు తెరచుకున్నాయి.

దేవుడు ప్కలితోలు, (తిశూలం, పాములూ, గంగ, అడలుధరించి కండ్లు. మూనుకువి శలలాగు విలిచిపున్నాడు.

శ4ః ఠతమిళ కఠామంణరి మళ్ళీ పాటం జడను విదిలించినట్లుగా ల్నిప్తమా(్రం దేవుడి చేతిళకూలం మెరిసింది. కళల్లో వెరి అవేశం విండగా, పెదపులమీడ దరహానం వెలుగగా కాలెత్తాడు నటరాజు.

కందసామివిశ్లె కు గుండెల్లో దడ బయలుదేరింది. దేవుడు తన కిచ్చిన వాగ్దానాన్ని మరిచిపోయాడేమోనని ఆదిరివడి లేచి నిల్చున్నాడు. "ఓయ్‌ నట శాజుగారూ : మీ ఆట కాస్పేపు ఆవండిం

“భత్‌ : ఇదేవిటయ్యా = బోర్నియో ఆడవిమనిషిలా వేషం వేనుకువి ఈ వీధిభాగవతం ఏవిటి మోటుగా” అవి అదలించారు దివాన్‌ బహదూర్‌-

వర్తి స్తున్న పాదాన్ని అట్లాగేవిలిపి (త్రిశూలాన్ని ఆనుకుని నిల్చున్నాడు దేవుడు.

“ఏమయ్యా కళం'పే ఏమిటో మీకు తెలుసా? పులితోలు ధరించారు. పాములంపే నిజంగా పాములు తీసుకునస్తారా? పామువంటి ఆభరణాలను ధరించాలి. పులితోలునంటి నట్టుబట్టను కట్టుకోవాలి. కళలో మొదటిఆంశం శంటికి అందంగా కనుపించడమండీ మహాశయా 1 విజంగా పార్వతీ వరమే శ్వరులే వచ్చి ఇట్లా ఆడినా ఇది నాట్యశాస్రసమ్మతం కానేరదు, అందులో ఇట్లా చెప్పలేదు. ముందా పాములన్నిటీపీ పట్టుకుని బుట్టలో పడేసి, వేషం తీపేయండి* ఇది పిల్లలు తిరిగేచోటు 1” అన్నారు దివాన్‌ ఐహదూర్‌.

శందసామిపిశ్ళెగారివీ ఆయన వదలిపెట్టలేదు. “ఏమిటి సిశ్ళెగారూ ॥ మీరేదో మందులి న్తున్నారుకదా అని ఈ పగటి వేషాలన్నీ చూడడానికీ వీలు లేదు ; (వదర్శన ఏర్పాటుచేయడానికీ వీలులేదు. ఆ తర్వాత నేను నలుగురితో శలిని ఈ వూరి వీథులలో తిరగాలికదా 1"

పావుగంటతర్వాత 'సిద్ధవై ద్య దీపిక” ఆఫీసులో ఇద్దరూ కూర్చున్నారుం శేవి మినహా. పావ వానమీద వడుకువి నిదపోతూవుంది.

జీవుడూ - కందసామిపిశ్ళే 41 ఇద్దరూ కాసేపు మౌనంగా వున్నారు. *జెలిసినవిద్యతో ఈలోకంలో వైఠకడం కష్టంలాగుంది" అన్నాడు దేవుడు. *వేము చెప్పినది మీకు నచ్చలేదు. మీకు వచ్చినది లోకావికి నచ్చలేదు. కావాలం'పే భక్రీగీతాల పాఠశాలను నడవవచ్చు మీరు "పెదవి ఏిరిచాడు దేవుడు. “అపుడే మొహం మొతత్తిందా భూలోకం అంపీ? “మిమ్మల్నిచూ స్తే (వ్రవంచాన్ని చూచినశ్లు," అన్నాడు దేవుడుం “మిమ్మల్నిచూ స్తేనో ౪” అవి నవ్వుతూ అడిగారు కందసామిసిశ్ళె “మీ అందరికీ దూరంగా వుండి వరాలు ఇవ్వనచ్చుగావి మీతోటి కలిషి. (విఠకడం కష్టం,” అన్నాడు దేవుడుం “మీ జాతివారంకా చేయగలది అదొక్క_ ప=” అన్నారు కందసొమిపిశ్లి. ఆయనకు సమాధానం ఇవ్వడానికి అక్కడ ఎవరూ లేదు. ఓేలిల్‌మీద యావజ్జీవితచందా పాతికరూపాయలున్నాయి. “కై లానపురం పాఠ వరమశివంపిశ్తె = జీవిశదండా పాతికరూపా- యలు” అవి చిట్టాలోకి ఎక్కించారు కందసామిపిళ్ళెం “కాఠయ్య ఊరికి వెళ్ళిలోయారా నాన్నా?” అంటూ లేచికూర్చుంది పాపం

తెలవారేనా? ళా కు. ప. రాజగోపొలన్‌ (క. మ రాజగోపాలన్‌ తమిళం కాక తెలుగు, నంవ్మృకం, బెంగాలీ, ఆంగ్లం మొదలైన భాషలు నేర్చినవారు. తిరుచ్చి జాతీయ కళాళాలలో చదువుకున్నారు. కొంతకాలం (వకుత్వోద్యోగం చేవ శంటిజబ్బు కొరణంగా మామకున్నారు. అటుపిమ్మట “మజీక్కొండి “వుదందిర కంగు" “భారత దేవి” శ్యామ ఊళియన్‌" మున్నగు వతి కలలో వని చేళారు. ఈయన కఠలలోవి ఉర్మంంఠకు ఈ [క్రింది కథ ఒక మచ్చుతునక, 1902 లో జన్మించిన వీరు 1944 వరకు జీవించివున్నారు.) అంతివిచూసి అందరమూ [మాన్సడిపోయాము. అంగులోవున్న వార్త చాకు అర్థం కానట్ల విసించింది. “శవరామయ్యర్‌ = డేంజరస్‌." తంతిలో రెండే మాటలున్నాయి. అ తంతి మద్రాను జవరల్‌ అన్నథత్రి మండి వచ్చింది. మా అక్కయ్య మద్రాసుమండి రెండునెలల కింద వచ్చింది. అప్పటికి మా బావగారి ఆరోగ్యం బాగా కోలుకున్నది. క్షయవావతు చిహ్నాలు లవలేశ మైనా లేవవి పెద్దపెద్ద డాక్టర్లందరూ గట్టిగా చెప్పారు. ఎవరో బలంగా నెత్తిమీద కొట్టినట్లు కూర్చుండిపోయింది కుంజమ్మ. మా అందరి మనసులలోనూ పెద్దపోరాటం జరుగసాగింది. “అబ్బే ఆట్లావుండదు 1”, “ఏం, ఎందుకుండరాదూ ?'-అన్న రెండు శకాల్హైన ఆలోచనలూ. ఘర్షణ వడుతున్నాయి. “ఎందుకుండదు అన్న

ఇల్లవారేనా ? జ చమ్మకం అ తంతినుండి తన బలాన్ని పుంజుకోసాగింది. "వుండదు అన్న ఆళ మూలమూలలకు వరుగ త్రి బలాన్ని వెతుక్కోసాగింది.

తంతివి మళ్ళీ మళ్ళీ చదివాము, అందులో పొరబాటేమీ లేదు. మద్రాను అనరల్‌ ఆన్స(త్రినుండే వచ్చింది. అందులో నందేహమేమీ లేదు. పొద్దున అక్కడ ఇచ్చారు : కుంజమ్మ పేరిలీ ఇచ్చారు. ఇందులో పొరబాకేముంది?

ఆయినా ఇంత త్వరలో ఏం ముంచుకు వచ్చింది ? మూడురోజుల (క్రిత "మేగా ఉత్తరం వచ్చింది? ఆరోగ్యం నరిగాలేకపోతే అందులో (వ్రాయ కుండా పుంటారా?

వేమూ అక్కయ్యా సాయంకాలం మద్రానుకు బయలుదేరాము. కుంది శోణంనుండి మద్రానుకువెశ్లే రైలుబండ్ర్లలో మొదటిదావివి ఎక్కాము.

బయలుదేరడానికి ముందుగా మంచి ముహూ ర్తంచూచి *వరస్థానం"లో వున్నాము మా శాన్త్రులవారు = *ఏమీ వుండదు. కొద్దిగా (గహపీడం అంతే ;" అన్నారు. మా అన్ము జ్ఞావకంగా, ఏ ఒక్కరినీ మరచిపోకుండా అందరు. దేవుక్లకూ మొక్కుకుండి ?; వసుపుగుడ్డలలో నమూటలుకట్టి వుంచింది. అక్కయ్యకు జఒడివిండా వనుపుకొమ్మ్యులూ, కుంకుమా, పువ్వులూ, శతమలపాకులూ, వక్కలూ, అక్షింతలూ ఇచ్చిసంపింది. ఆకలితో ప్రయాణం చేయకూడదు = అవి బలవంతాన అమ్మ మాచేత లోజనం ఛేయించిందిం

కుంజమ్మ యంత్రంలా, చెప్పినట్లల్లా చేపింది ; “దేవుడికి నమస్కారతి చెయ్యి” అవగానే దేవుడికి నమస్కారం చేపింది. అమె మననంతా ఆళ్ల కల్లోలంగా వుందనడావికి ఆమె మూగతనమే తార్కాణం. ఎప్పుడూ గల శిలలాడుతూ పుండే కుంజమ్మ వేడు మొదటిసారిగా మూగదయింది.

అన్ము ముందర వీరిలోకివెళ్ళి శకునం చూచింది. మంచి శకునం, 4వ్రక్కింటి సుందరమ్మ కావేరినుండి నీళ్లుతీసుకువి ఎదురుగా వచ్చింది

గా తమిళ కథామంబరి

“ఏమీ వుండదు. ఆట్లాంటివప్నీ మన కెందుకు వస్తాయి? మన మెవరికీ ఎప్పుడూ ఎగ్గు తలపెట్టలేదు.' అవి మాటిమాటికి అమ్మ తన్ను, ఇతరు లనూ ఊరగడించుళూందిం

ర్యాతి ఎనిమిదింటికి రై లెక్కాము, ఈ ర్మాతెల్లా గడవాలికదా అవిపిం చింది. వెళ్ళి అక్కడ దిగేదాక చేయగల్లిందేమీ లేనందుకు మనసులోని మధనం కొద్దిగా తగ్గసాగింది. ఇద్దరమూ కిటికీల్మవ్రక్కగా ఎదురెదురుగా కూర్చున్నాము

"నువ్వు బయలుదే రేటప్పుడు ఏమీ లేదు కదక్కయ్యా?” అన్నాను. ఏదో ఒకటి మాట్లాడాలికదా అవి.

“ఏమీ లేదురా! ఉంే నేను అక్కడిమండి కదిలేదావినా?:” అందీ అక్కయ్య బెంగగా.

“మరి ఇంతలో ఏమీ రావడానికి ఆస్కారం లేదు కదాం"

పది ఎట్లాగయినా మనసుని కొన్నిగంటలపేపు మోనవుచ్చి, జోకొట్టి ఆందోళన తగ్గించుకోవాలని అనుకుంటున్నట్లు వస్తున్నాయి మాటలు.

“నేవీ నోములకని ఇక్కడ ఇన్నిరోజులు ఆగకుండా వెళ్ళివుండవల వ్‌ందిం”

“అక్కయ్యా । ఒకవేళ నుప్వు నోములకు ఇక్కడే వుండిపోయావవి జావకు కోనం వచ్చిందేమో ? ఆయన వెంటనే రమ్మవి(వా స్తే ఒకవారంలో వస్తున్నామని జవాబు వ్రాళాము. కొని వెళ్లలేదు. అందుకని ఇట్లా తంతి యిచ్చారేమో....”

“"ఆన్న(త్రినుండి వచ్చిందికదా ౪

“ఆఅన్స(తి పేరుంచి బావ ఇచ్చివుండవచ్చుకడా__ి

“అట్లా ఇవ్వవచ్చునా ?"-కుంజమ్మ న్వరంలో ఆతురత వినిపించింది.

“ఎందుకు వీలులేదు ? తంతి ఆఫీసు...

జిల్లవాలేనా ? య్‌

జంగా అవే జరిగిందేమో” అన్నప్పుడు కుంజమ్మ ముఖం విప్పా రింది.

"అవును, అదే అయిపుంటుంది. ఇట్లా హఠాత్తుగా ఏమీ జరగడానికి వీలులేదు. మొన్ననేకదా చు తత్తర ౧ వచ్చింది...”

“విజమే ...ఆ వుత్తరంలో ఆరోగ్యం వూపే లేదూ-"

“తంతి ఇచ్చినా తక్షణమే వియలుదేరమేమోనని, అన్వ్యత్రి పేరుంచి ఇచ్చారన్నమాట :”

“ఆట్లా ఇవ్వవచ్చునట్రా తమ్ముడూ? అది వీలవుతుందా?” ఇఆవిమ్మ్ణీ నందేహంతో అడిగింది కుంజమ్మ.

ఆది అట్లా ఆడుగుతుం'పే _ వీలులేదు, అని నాకు తెలిసికూడా. చెప్ప డానికి నోరు రాలేదు.

"వాన ఎగ్మూరు స్టేషనులో (ప్రత్యక్షమవుకారు చూడు _ నే చెబుతున్నా మగాం

మననులోవల భయం అన్న పురుగు దొలుస్తూవుంది. పైకినూత్రం (వ్రళాంకంగా వున్నాము, కొంత సేనటికి ఆభయం పైకి తేలేది; ఒళ్ళు వణీకేది ; మవసు గిలగిల లాడేది ; కడుపులో తిప్పేది ; ముఖం వికృతంగా అయ్యేది. మళ్ళీ కాసేపటికి ఊరట బలం పుంజుకునేది, భయాన్ని క్రిందికి తో-పేది,

నుఅమవపే, దుఃఖమవనీ, దీర్చ కాలం అందులో నిలకడగా వుండలేనీ మానవన్వలావావికి ఇది ఉదాహరణ కాటోలు £

రై లువిండి పిచ్చిట్టినదావిలా పరుగెడుతోంది. ఎక్కడో మద్రాసులో పొడవనున్న పొద్దుకోసం వేగంగా నఠుగెడుతూందిం

• దు?లం మధ్య తలయె క్తే రై ర్యంవలె....ఆ చీకటిమధ్యణా వెళ్తూండి ఈ రైలుబండి వెలుగు.

డ్‌

త శమిళ కథానుంజరి

మద్రామ చేరేనరికి = మూ దిగులూ, ఈ చీకటివలె ముగివిపోదా ? ఉషన్సు వలె శాంతి మాకు లభించదా? చీకటి వుండదు, పుండలోదు. మద్రానులో తెల్ల వారుకుంది....ఇట్లా వరినరినిధాల ఆలోచిస్తూంది మనమ.

కుంజమ్మ మూటవిప్పి తమలపాకులూ వక్క_లూ తీసింది వాకు ఇచ్చింది తానూ వేసుకుంది

మా వాళ్ళందరిలోనూ కుంజమ్మ చాల ఆందగత్తె అవి పేరు. గులావీ వన్నె దేహం. నన్నగా నాణాకుగా పుంటుంది.

ఆనా డెందుకో ఆమె అందం ఇనునుడించి (వ్రకాశిస్తూంది. ఎపుడూలేవి ఆందోళన అ నా డున్నందువలననేమో, ఆమె మరింత ఆకర్షణీయంగా వుండింది.

కుంజన్ముకు పూవులంచే ఎంతో ఇష్టం, ఎవ కేమి అన్నానరే వట్టించు కునేది కాదు, తలనుమించిన పూవులను "పెట్టుకునేది. అయికే ఆవేళ దావి విగలోనపూలు మునుపెన్నడూ లేనంత శోభాయమానంగా వున్నాయి పించింది వాకు, తాంబూలప్ప టెరుపు అమె పెదవులమీద మరింతగా కని పించింది నాడు.

అలనటలో. ఆవేదనలో అందం గువాశిన్తుందా? లేక అఖరిసారిగా ఆరిపోయేముందు దీవం....? ఉహు: కాదు; కాదు:

కుంజమ్మ, ఎందుకో మరి అనా డావిధంగా వుంది. తాంబూలాన్ని నము లుకూ _ "ఠమ్ముడూ ః మీ బావగారివి చేవిట్టి నేను సుఖవడ్డ దేముంది? అంది. ఆమె కళ్ళల్లో ఏరు పొంగింది.

“ఎవ్పుడూ మొండితవమే, ఎప్పుడూ పోట్లాపే. వేను ఏడవవిరోతే లేదు, నా జీవితమే ఒక పెద్ద ఏడువుగా.” అంటూ ఉద్వేగంతో మొదల పెట్టిన మనిషి హఠాత్తుగా మధ్యలో ఆపివేవింది.

ఇిల్లవారేనా? శ?

చ్లేన్సు చెప్పినమాట ఒక్కటయినా విన్నారా? పోయివపారి జబ్బు చేసే వవుడు = ఈయన జబ్బుమాని మనలో మనిషిగా తిరిగితే చాలవిపించింది.”

ఇద్దరమూ చాలసేపు మౌనంగా వున్నాము. కొని మనను మౌవంగా లేదు.

అర్ధరాత్రి 'పెళ్టైలో (ప్రయాణికులు వడుకువి, కూర్చుని, వివిధభంగిమ లలో వి(ద్రపోతున్నారు. రైలుబండి చిన్నప్టేషమలో ఆగగానే కొందరు దిగి పోయేవారు. అప్పడే విద్రలేచిన కొందరు “ఇదేమి స్టేషనండీ:” ఆని కను క్కవి మళ్ళీ కండ్లు మూపేనారు. మళ్ళీ జెర్రిలా పాకుకుంటూ. పోయేది విండీ.

ఒంటిగంటకు ఐండి విళ్ళుప్పురం ప్రేషన్‌ చేరింది. అంతవరకూ మా పెశై (వశాంతంగా విళ్శబ్దంగా వుండింది. ఆ ప్రేషన్‌ లో అరువులూ, (శ్రొక్కినలాటలూ (ప్రారంభమయ్యాయి. అపై పలకమీద ఇప్పుడు సామాన్లు విండాయి. ఒక కలవారింటిసడుచు చేతిలో పావతో. పాంసీసాతో మా అక్క. య్యపక్కటనవచ్చి కూర్చుంది.

ఆమె ధరించిన నగలలోవి వాలు ధగధగమని మెరున్తున్నాయి. ఆమె తమ్ను తాను మరిచి పరమానందంతో తన పాపాయివి గారాబు చేన్తూంది.

బండి వియలుదేరిన కాసేపు తర్వాత చిరునవ్వుతో వెలుగుతున్న తీవ మొనోన్ని మా అక్కయ్య వేపు తిప్పి = “ఎందాక వెచ్తన్నారమ్మా' అని అడిగింది.

“వట్న౦...” అంది మా అక్కయ్య ము క్ర్తనరిగాం

“మేమూ అక్కడి కేనమ్మా :” అవి మొదలెట్టి ఒకటితర్వాత ఒకటిగా (వశ్నలడగ వారంభించింది. అ అమ్మాయి తన తాటాకుబుట్టలోనుండి మల్లె పూలుతీసి కుంజమ్మకు ఇచ్చింది

| ఠకమిళ శతామంజకి

మా అక్కయ్యా పరవశించిపోయింది. ఎంతో ఆతురతగా ఆ పూల వందు కవి ఆతి జ్యాగ శ్తగా సిగలో తురుముకున్నది. అంబయే ఆరూవంలోవచ్చి ఈనకు పూలవిచ్చి...*వీ పూలకేనాడూ కొడన వుండదమ్మా :" అన్నట్లు అనిపించింది ఆమెకు.

అంతవరకూ అ వడుచుకు ముభాదంగా నమాధానాణు చెబుతున్నడెల్లా = సవివరంగా విషయమింకా చెప్పి౦డి.

"మహలక్మీలా పున్నారక్మూ 1 మీ కేరోటూ రాదు 1 అవి ఆ అన్మూయి అన్నది దై నవాక్కుగా భావించింది కుంజమ్మ, అ ఊరటలో కాసేపు తన బాధ మరచి మాట్లాడుతూ కూర్చుంది.

తటాలున జ్ఞాపకం వచ్చింది. ఏదో పెద్దనేరం చేపినదావిలా దిగాలువడి పోయింది. “అయ్యో: ఇట్లా వెరిదావిలా నవ్వుచూ మాట్లాడుతున్నా నేం” అవీ కలనరం చెందడం దియేటకు కవిపించిందిం రైలుబండి వెళ్తన్న 'వేగావికి విచిన గాలికూడా ఆమె మొహంమీద చెమటను తుడవలేకపోయింది.

కొని ఎంత పేనవి దిగులుపడడం ? అఆ విచారంవలన ఏర్పడిన అలనట కారణంగా మాకే తెలియకుండా కళ్ళు మూసుకుని పోయాయి.

మిద్రా, జ్ఞావకాలమరుపూ కలిసి దుఃఖననుయాలలో నుత్తుమందులా పవి జేసి ఉపశమనం కల్లిప్తాయి కాటోలు 1

ఐండి చెంగల్పట్టుని చేరుతుండగా తటాలున లేచికూర్చున్నాము. తూర్పు చీళన వెలుతురు వస్తూంది. దిండి ఒక చిన్న(గ్రామాన్ని దాటుకుండగా ఒక కోడి కూయడం వినిపించింది.

“అబ్బాః అనలు తెల్లవారేవా ?" ఆవిపించిం దొకవైపు,

“అయ్యో: తెల్ల వారుళూందే । ఇవాక్టీకి ఏమి (వ్రావసెట్టాడో దేవుడు. అవిసించింది మరొకవైవు.

శెల్లవారేలా ? ప! రాథ్రి చీకటి కల్గించిన ఉనళమనాన్ని. నెమ్మదిగా వె్ముగిగా వ్యాపిన్తున్న వెలుగు తినేస్తున్న ట్లవిపించింది.

ఎక్కడో, కంటికానని దూరంలో, ఏదో దృశ్యాన్ని చూ స్తున్నదావివలె విలకడగా పుండినాయి కుంజమ్మ చూపుల

“వెంగల్పట్టులో మొహం కడుక్కుని కాఫీ (క్రాగువమా? అవి ఆడీ గాను.

“ఆన్నీ మ;ద్రానులో వే :” అంది కుంజమ్మ. ఆ వ్రకంన ఆ యునతి ఆద ఘిచి నిదపోతూంది.

“ఇదిగో వచ్చేశాం, ఇదిగో వచ్చేశాం-” అంటున్నట్లుగా శర వేగంతో దూసుకుపోతూంది ర్లైలుబండి. కౌని మాకుమా[త్రం మద్రాసు నఘీపి స్తున్న కొద్దీ బండి చాల విదానంగా వెళ్తున్న ట్లనిపించింది.

ఎగ్మూరు రావే వచ్చింది.

స్టేషన్‌లో ఎవరూ శేరు...ఆంపీ మాబాన లేరు. మిగకా ఆంకా వున్నారు. "అయినా ఆయన స్టేషనుకు ఎందుకు రావాలి! అట్లా అనుకో వడం తప్పే"ననిపించిం దవ్వ్చుడుః

ఇంటికివెళ్ళాము* కాళం వేసిపుంది.

అవును, ఆయన ఒంట్లో బాగులేదు. అవార్త విజమే

జనరల్‌ అన్నశత్రికి వెళ్ళాము. అరగంట విలవిలలాడాక గుమాస్తా వచ్చాడు.

“ప్పీది కుంవకోణ మేనా ? అన్నాడు,

“ఆఅపును-” అన్నాను

“రోగి రాత్రి మరణించారు...” అవి నెమ్మదిగా చెప్పాడు గుమౌస్తాం

*మరణ....? అదెట్లా....? ఇంఠలోపునా అప్పటికీ నందేహం పోలేదు ; ఆశ చావలేదుం

గ కొంం( ని క గవ్వ ళో గంగ తిష ర్న ర్‌ి ౧01 కరం. షా.

నా తమిళ కఠానముంజతి

“ఆఅపునండీ...”

"ఒక వేళ._.?”

“కాన్న ఆగండి. శవాన్ని తీసు కెళ్ళుదురుగావి....” అంటూ వెళ్ళి పోయాడు గుమాస్తా.

కొంత సేప్పకర్వాత . శవాన్ని మాకు అన్పగించారు.

ఆప్పుడు తీరింది సందేహం. విన్స్పందేహంగా తెలిపింది నిజం,

మనసులోవి భయం ఒకవిధంగా తీరిపోయింది; దిగులు సమని పోయింది,

అటుపిమ్మట...

తెల్లవారింది.

బూచిగాడు అఖిలన్‌ (ఆఖిలన్‌ - మమారు 16 నంవక్పరాల[క్రింద “కలై మగళ” వ్యతిక వడిసిన వవలలపోటీలో రూ, 1080 అ మొదటినిహంమతి పొందిన వారు. ఇంఠవరకూ. ? నవలలనూ 199 కథలమా రచించారు. అయన రచించిన “వాశ్‌విల్‌ ఇణ్‌ ఐం” అన్న నాటకం విశిష్టమైనది. కథలో కల్చనా చాతుర్యమూ, పన్తుఐబలమూ వుండాలని ఆయన విశ్వాపం. ఇప్పుడు తిరుచ్చి రైల్వే కార్యాలయంలో వనిచేస్తున్నారు. అయన 7.219288 న అవ్మించారు.] క ఆది అర్ధర్యాతి....- చెయ్యాలమ భూతాలను మీరు చూశారా? నేను చూడలేదు. వాటీదాకా ఎందుకు? దేపుడినికూడా చూడలేదు నేమ. మాచిగాళ్ళుకూడా భయనడి వణికేటంళత భయంకరమైన చీకటం 'చెయ్యాలూ భూతాలూ (గ్రుడ్డు మిటకరించి చూడగల అమవసినిపి....మీరు జెయ్యాలవి చూడలేదుకదా అని నన్ను విలవేయకండి, నేను చూడనిమాట విజమే. కాని నమ్మడంలేదని ఎవరన్నారు ? దెయ్యాలుకూడా వజికేటంత గాఢాంధకారం ఆవి చెప్పానుకదూ! పై పెచ్చు అదొక నరుగుడు తోపు, వడినె త్రీమీద సూర్యుడుండగానే వెలుతురు చొరరానిది అతోపు రాత్రి 'పేళలయితే కన్ను పొడుగుకున్నా ఏమీ కనుపించని భీకటి. ఇహ అనూ వాన్యనాడు చెప్పాలా? వేలనూ వింగినీ కలుప్పతూ లేచిన నరుగుడుచెట్లు ఈ'టెల్లా పున్నాయి. ఆతోపు కావేళ గాలికూడా సాయవడ వారంభించింది. ఇహ అరుప్పులకూ ఆట్టహాసాలకూ కొద వేమిటి ?

71 తమిళ కథామంజరి

నరుగుడుతోటకు ఎదురుగా ఎండిపోయిన ఏరు. ఒకస్పుడది గలగలమవి పొలిన ఏరు ; ఇప్పుడు తడి ఆరి ఎండిపోయిపున్న ఎడారి. దానిలో గడ్డిగావి మొక్కంలుగాని ఒక్కంటీ లేదు. ఆర్జ్రతలేని లోలిహ్సాదయంలా పొడిగా వికీ వంగా వుందా (పదేశం.

ఈ రెండంటికి వతిహద్దు రేఖల్లో నల్లటి నాగుపాములజంట. ఒకే వయను ఒకే పొడవు, ఒకేమందం కల ఆపాముల తలా తోకా కనపడలేదు, ఆద్యంతాలులేని నరవ్రిహ్మంవలె ఎక్కడినుండో వచ్చాయి; ఎక్కడికో పోతున్నాయి. దారిలో ఎన్నో ఆడపులు, కొండలు, సీమలు.

శక్తీ శివులవలె అ జంట ఎప్పుడూ ఎడబాయనిది. అయితే అవి ఒక దాని నొకటి అంటకుండా ఒకే దూరాన విడిపున్నాయి. ఈ నల్సటి నాగు పాములను వగటివేళశ చూ స్తే “పట్టాలు. అంటారు. ఏవైనా వగ లొక విధంగా వుంటుంది. ర్యాతి ఇంకోవిధంగా వుంటుంది అవునా?

రాత్రి వేళల్లో ఎన్నో విచిత్రాలు జరుగుతుంటాయి పిశాచాలన్నీ రాత్రిశ్ళే వాట్యం చేస్తాయట. అవు డక్కడ ఏ పిశాలీ లేదు ఒకే ఓక మనిషి నిల్చుని వున్నాడు, అతడిని మవిషంపే మీరు నమ్మరు. ఆతడు పిశాచివలె కాక పిశాచికన్న భయంకరంగా పున్నాడు. అతడు రావడావికి ముందక్కడ నడ యాడుతుండిన పిశాబాలు అతడినిచూచి నరుగుడుతోటలోకి పారిపోయి. వుండాలి, ఎణగువింటిలా గడ్డాలూ మీపాలూ పెరిగిన అమవిషి ఆ పాముల వక్కంగా విల్చున్నాడు. నాలుగుమూరల ములికిసంచ కట్టుకున్నా డతడు. అతడి కళ్లల్లోవి ఎరదనం చీకటిలో కనదిడడం లేదు. నుదుటినిండా

విభూశి రాచుకున్నాడు. ఎవరినో, దేనినో అతడు ఆతురతతో ఎదురు చూన్తున్నట్లుంది.

వంగి, మోకాలిమీద కూచ్చువి ఒక సాము వీవమీద చెవి ఆనించి (శద్ధగా విన్నాడు. పాము కదలలేదు. అతడి మొహంటుద ఆక వెలిగింది

అాలరిగాడు 74 లేచివిల్చుని నూటిగా చూశాడు. దక్షిణాన, వాడు చూస్తున్నవైవున ఓక వెజగుచుక్క. కనసడింది. నక్షత్రం నేలమీదుగా ఉదయిస్తున్న అపూర్వ మైన దృశ్యం. ఆ వెలుగు అంతటితో ఆగలేదు. విముషవిముషమూ పెకి గింది. ఇంతగా, ఇంతింతగా, అంతగా-=పెరిగింది. పెద్దదయింది. నక్షత్రం శ్రా దది, చందమామ కొరది, అది దెయ్యం, కొరివిదెయ్యం ఆ దెయ్యం ఆ మనిషి మీదకు ఉరకాలని వేవేగంగా వస్తూంది. పొదలో చాగిన లేడిని వవిగట్టిన పులిలా ఉరికివస్తూంది. మనిషి దానిని లక్ష్యం చేయ కుండా నిల్చున్నాడు, నల్లటి నాగులు అ వెలుగులో తమ నున్నటిదేహాలని ప్నానంచేయిస్తూ, మెరుస్తూవున్నాయి. “పః హాఃహాః,...హాూా; హూ[హూ$” చెయ్యం ఇపుడు విప్పు ెక్కువగా కక్కసాగింది ; వికృతంగా అరవసాగింది, తగ, జీగు జీగ, జగ, కుగ లుగ, భగ, భగ, జిగ, జిగు లుగు భుగ....కు-కూ...కూ...." కళ్ళవి బొడుమ్తున్న వెలుగుతో, ఎద నగరగొశ్లు అరువుతో, వేడిశ్వానను వదులుతూ వచ్చి విబ్బంది అ కొరివిదెయ్యం. పగటివేళ మీరూ నేనూ చావినిచూ స్తే రైలు అని ఆంటాము. తెల్లవాడు మన వీపమీదెక్కి నవారి చెయ్యడావికని నిర్దేశించి, మనం ఎక్కడావికవిచెస్సి మనలను నమ్మించిన, యం[క్రపు దెయ్యం. ఇంజన్‌ రై 9వర్‌ ఐండినాపి, (క్రిందకు దూకాడు. బొగ్గులువేపే మనిషి దూకాడు. రైలులో స్యిదపోతూవచ్చిన (వయాణీల కేటీ ఆర్బం కాలేదు విద్రమేలుకుని కిటికీలలోనుండి తొంగిచూశాడు. కండ్లకూ, చెవులకూ వదుమపెట్టారు. కొందరు క్రిందికీదిగి డైఏవర్‌ వెంట నడిచారు. శొందరికయితే. తాముకూడా దిగి తమాషానంతా చూడాలనేవుంది. టీక్కట్లు గమక వారివద్ద పుండివుం'ే దిగేవారే. ఇపుడు (క్రిండకుదిగి అనన

4 కమిళ కఠామంజని నరంగా చిక్కుకో నేల? రై లువక్కనే ఓక గుంపుగా గుమికూడారు జనం, రై ల్వేఉద్యోగస్తులందరూ. అక్కడ. చేరారు. కావి అపుడు ఎవడయితే ఎక్కువ అవనరమో ఆతడే కనసడలేదు.

చచ్చినవాడు చచ్చాడనడంలో నందేహ మేమీ లేదు. ఇంతకుముందే రై లుుక్రిందపడి చావడంలో అనుభవం పొందినవాడిలా చచ్చి వడివున్నాడు. తల వేరు; మొండెం వేరు. రెండే రెండుభాగాలు, చిందరవందరలూ, చిల్లర మల్లరలూ లేవు. గార్డు ఇటూ అటూ చూశాడు, మిగతా రై ల్వేఉద్యోగస్తులూ: ఇటూ అటూ చూళారు.

“పోలీను ఏడీ? బండిలో వచ్చిందెనరు ౪"

“8088 డండీ?

అప్పుడు 9888 (బేకవానొలో సుఖంగా నిద్రపోతూన్నాడు. (ప్రక్క స్టేషన్‌ ఇంకా పదిహేను మైబృంది. ఇంతవరకూ వసూలయినదావిలో. ఆతడి వాటా అయిన ముప్పైరూపాయలూ డబ్బు సంచిలో గలగలలాడు. తున్నాయి. అటూ ఇటూ పొర్లి వపుడా గలగల ఆతడివిదను పాడుచేపింది. “ఈ దరి్యద్రులు నోట్లుగా ఇవ్వకుండా చిల్లరగా ఇచ్చి ఛస్తారు:”. అవి తిట్టు కుంటూ పొర్లి వడుకున్నాడు 9808.

“ఇదిగోనయ్యా, మూడూ :'.....పేరు పెద్దది కాపడంవలన అతడిని ఆఅరి అంకెళో పిలవడం పరిపాటి.

“మూడు” కళ్లు తెరిచాడు. “స్టేషన్‌ నచ్చిందేమిటి ౩"

"ప్టేషవ్‌ కాదయ్యా, వీకు పని వచ్చింది ”

“వవి వచ్చిందా ౪

“అవును, వనేః

వవి ఆంటే 8888 యొక్క. శబ్దకోళంలో డబ్బు అవి గత రెండేళ్ళ నుండి అర్థం. రెండవ (ప్రపంచయుద్ధం అనబడే గొడవ జరుగుతున్న రోజు

బూచిగాడు 70 లవి. ఈ విముషాన వనంచిలో గలగలలాడుతున్న ముప్పైరూపాయలూ మరువిముషాన మరో ఐదో వదో పిల్లలను పెడుతుందని అతడికి ఆవందం- *డబ్బు డబ్బువి చేరుతుంది" అవి చెప్పినవా దెదురుసడితే వాడినోట సదా వెండిరూపాయలను కుక్కుదామవి పుంది.

ధనావికవి పరుగులిడిన పోలీసుకు కనపడింది శనం, ఒకసారి కళ్ళు మూవి తెరిచాడు. శవాన్ని చూడ బుద్దికాలేదు. దాన్ని వట్టాలకు కొాప్త ఇవ శలగా లాగి వుంచారు.

“ఛావాలనుకున్న గాడిద ఊరికిదగ్గరగా చావకూడదూ ? నట్టడవిమధ్యక నచ్చి చావాలా?” అని విసుక్కున్నాడు మూడు.

"చెజవు, బావి, ఏరు. లేవట్లు ఇక్కడికే రావాలా?” అని వంత పొడా డొక (ప్రయాణీకుడు.

కొంత సేపయ్యాక ఎక్కవలనినవారంతా బండెక్కారు. ఉండవలవిన వాడొక్కడే అక్కడ వున్నాడు, నంచిలోవున్న మువ్ఫైలో ఒక్క రూపాయనుంచుకువి, మిగిలినదానివి తన్ను లేపిన మ్మితుడిచేతికిచ్చి, ఇంట్లో ఇచ్చేయమన్నాడు.

“వరులసొమ్ము బరువు” అన్నాడు మిక్రుడు.

“దొంగ డబ్బుకదూ, కాన్త జాగ త్తగా వుండాలి. ఈరోజుల్లో డబ్బు అనగానే ళవాలుకూడా లేచి నడుస్తాయి 1"

రైలు అరిచింది. కదులుతున్న ఐండినెక్కాడు మ్మికుడు,. ఆ బండి ఒక మవిషివిచంపి, ఆ చచ్చినవాడి కింకోమవిషివి కొాపలాపుంచి, మిగతావారిని మోసుకుని బయలుదేరింది. బండివెనక వెలుగుతున్న ఎ(రదీపాన్ని చూళాడు. $088. ఆది దీనం అనిపించలేదు; చచ్చిపోయినవాడి నె త్తురుమరక.

తొంలై వేల మూడువందల ముప్పైమూడుయొక్క. పుటుక కొని. 'పెర గడం కావి రసవత్తర మైనదేమీ కాదు. అతడిజీవితంటో ఏ పుట తిరగవేసినా

వె తమిళ కథామంజితి ఏమీలేదు గర్వకారణం, ఏడో తాలూకాలో ఏదో (గ్రామపృముననబు వదవకొడు కగా పుట్టాడు. పదిహేననయేట చదువుకు సున్నా చుక్తేశాడు.. అయిదవ శరగతి ఉపాధ్యాయుడు, అతడి నాన్న నోటికీ, మీసాలకూ జడిసి పాసు మార్కులు వేశాడు.

ఆ ప్రాంతంలో .మున్నబుగారే ఆముదవువృక్షంలా రాజ్య మేలేవారు. కనుక వారి సుప్కుతుడి చిద్విలాసాలకు కొదవ వుండేదికాదు. తోటలోని మామిడిపండ్లు ఎట్లా మాయనుయ్యాయో ఆందరికీ తెలుసు. శాటితోపులో. కుండ లట్లాగేవుండగా కల్లెక్కడికి (వ్రవహించిందో జగమెరిగిన రహన్యం, కాని ఊరేమి చేయగలదు ? మున్నబుగారి 'పెస్రైకుకూడా ఆకలివేసి అప్పు డొక అయిదూ. అప్పుడొక పదీ ఆరగిస్తుండేది యజమానికేవి వీధి కుక్కలా తమవెంబడి పడుతున్నాడని (గ్రామంలోని నయసువచ్చిన ఆడ పిల్లలు చెవులు కొరుక్కున్నారు,

(గ్రామావికి విజయంచేపిన రెవిన్యూ ఇన్‌ స్పెక్టర్‌ వారితో మున్సబు తమ కులదీపకుడి కో ఉద్యోగం దయచేయవలసిందిగా మనవి చేసుకున్నాడు. వీడీ వూరు వదలిపోకే తనగొరవం తన్ను వదలిపోదవి ఆయన ఆశ. రెవిన్యూ ఇన్‌ స్పెక్టర్‌ గారు అబ్బాయిని పిలిపించి చూశారు. అబ్బాయా వాడు, మామలా వున్నాడు,

వీక్‌ ఆవర్ధం చెన్పడం వచ్చా?”

“కొట్టడం వచ్చా?

“రాదండి 1"

“తన్నులు తినడం తెలుసా?

“తెలియదండి $:”

“వీడికి అబద్ధం ఆడడానికి, కొట్టిడావికి, తన్నుణ తినడానికి తెలుసు" "అన్నారు రెవిన్యూ ఇన్‌, ఎపెక్టల్‌, ం

బూచిగాడ ఖ్‌ “'అంఠేకాడు. చాలా తెలుసు వాడికి” అన్నారు మున్సబు* “మరి ఇంత లక్షణ మైవవాడివి నన్నెట్లా పిఫారను చేయమంటున్నారు ? వాడిని ఉద్యోగంలోకి ఎవరు తీసుకుంటారండీ ౪" మున్సబు మౌనంగా వున్నారు. యువరాజుకుమా[తం ఇన్‌ స్పెక్టర్‌ ఏక పిసికేద్దామన్నంత కోనం వచ్చింది* శావి ఆయవచుట్టూ నల్ష్గరు తోటీవా వ్షండడంచూచి కోపాన్ని దిగమింగాడు, శెవిన్యూ ఇన్‌ స్పెక్టర్‌ అట్లా అన్నారేకాని మరుసటినెలలో ఆకరికి రైల్వే పోరీసుద్యోగం. వచ్చిపడింది, ఈ సాయానికి తన కృతజ్ఞతగా మున్సబు పదిదిస్తాల వడ్లను ఇన్‌ వ్పెక్టరువారికి పంపించారు, ఇరవై నంవత్సరాలు గడిచాయి. ఎన్నెన్నో మార్చులువచ్చాయి. మున్సబు గారు పరలోకాలికి వెళ్ళిపోయారు. భాగాలసంపకం, కొట్లాటలు, కోర్టు అన్నీ యథావిధిగా జరిగాయి. ఇపుడా వడిమందిప్కుకులకూ నడుమ రక్త వంబందమేగాని అ_న్తినంజంఛం ఏమీ లేదు. ఇతగాడిభాగానికి రెండెకరాజ- మాగాణీ, ఓక భార్య ముగ్గురుమగ ఇద్దరుఆడ వెరసి అయిదుగురు విద్దలు, ఆరవబిడ్డ మూడునెలలలో అవతరించ సిద్ధంగా వుంది. 8808 ఎండరో *“హెద్‌ 'లనూ, నల్‌ ఇన్‌ స్పెక్టర్టమౌా, సర్కిళ్ళనూ చూశాడు, ఎన్నో వూర్ణ్ల వీన్ళు శ్రాగాడు. ఇతడి (క్రిందివారెందరో పైకి వెళ్లిపోయారు... ఇతడు మాత్రం ఇంకా ఉద్యోగం కోల్పోకుండా వుండడమే విడ్డూరం, రై ల్వే పోలీసువారు కొన్ని హద్దులకులోదిడి పవిచేయనలసి వుంటుంది, ఈ హద్దు లఠడికి నచ్చలేదు. వీధులలో తలనెత్తుకుతిరిగే ఎర్రటోపీలంక్కే ఆతడికి ఈర్ష్య ఇరవైయేళ్లమండి రైళ్లు వట్టాలమీదే వడు స్తున్నాయి. ఏమీ (ప్రగతి లేడు; పురోగతి లేదు; విప్లవం లేదు. విన్హవాదుల (కొత్తదనం వలన కొన్నిసార్లు ర్లైఅబండి వట్టాలువిడిచి, (ప్రగతిపతాన నడుద్దామని. యత్నించి టోర్లపడింది. అంతే.

గః తమిళ కభానుంణలి వీధులలో. సందులలో, రై బ్ళు సరుగెడితే ఎంత జుగుండును ? మూడవ వెంబరు ఆధికొారం మూలమూలలా వ్యాపించదూ? అతగాడి మీసొలకూ, కన్నెర్రకూ ఏడుస్తున్నపిల్లలు నోరు మూనుకోరూ? అయినవ్పటికీ ఆతడి “ఆటిలకేమీ లోటులేదు* ఆవి రాజకీయవాదులు రాజ్యమేలిన రోజులుకావు; 'దెబ్బిలుకిన్న దినాలు. వారివి న్రైదుచేసి రైల్లో తీనుకావిపోతుంటే (ప్రజలు ఈండోనతండాలుగా చచ్చి స్టేషన్‌లలో మూగేవారు, అప్పుడు $838 కు వచ్చే ఆగ్రహం ఇంతా అంతా కాదు. ఉత్తరపున్నా సరే, లేకున్నా నరే విలయకాండనం చేసేవాడు. ఎత్తినచేయి దించేవాడు కాడు; విపిరిన లాటీ పూరక వెనక్కు. నచ్చేది కాదు. జెదరి వెనక్కు. ఒదిగే మనుష్యులను ఆదరగొట్టడం అతడికి విస్మో నందం. జనులు హాహాకారాలుచేస్తూం'టే అతడికి కాంతి. పేదసొాదలందరూ పాలించబడడానికీ. తన్నులు తినడానికీ మాత్రమే పున్నారన్నది అతడీ చన్ముకం- ఇట్లాంటివీరుడు రెండురూపాయలకోనం _ టిక్కట్లుకొనే అల వాటులేని 'పెద్దమవిషికి వడక ఏర్పాటుచేయడానికి వెనుదీసేవాడు. కాడు. కబ్చ్ళుకోనం గడ్డి కరవడావికి సిద్దం అతడు. ఓక నా డొక విచ్చగాడు 9880 చేతిలో ఇరుక్కున్నాడు. ఒకే ఒకదెబ్బి. విద్చపుడబ్బులు = ఒకరూపాయి చిల్లరా - చేతులు మారాయి. కొవి విచ్చ గాడికి విచ్చపు బుద్ధెక్కడ పోతుంది? “పార్‌ 1 ఆకలేస్తుంది పార్‌ : బేడడబ్బు లిన్వండి. మిగకాడబ్బు లుంచు కోండి...” అవి చెయ్యి జొచాడు. ఇప్రోగ్రా ప్రో విచ్చగాడు గొణుగుకున్నాడు. "ఎంగిలితినేవాడి మూతి నాకేవాడు 1 మూతినాకే వా డొక్క. ఉదుటన లంఘించి ఎంగిలితినేవాడివి వచ్చడిచేస వదలిపెట్టాడు,

జూచిగాడు (40

ఇట్లాటి కథ లెన్నో ; ఇప్పుడా పోలీనుప్పలి, దెయ్యాలుకూడా భయపడే టువంటి నట్టడవిలో, చిట్టదీకటిలో. క'శేఐరానికి కానలాకాస్తూ విలబడ్డాడు.

రైలు కనుమరుగయింది. $388 రైలుబండి వెనకవున్న ఎరర్రదీపాన్నే చూస్తున్నాడు. విశామందరి నుదుటితిలకమయిన ఆ ఎ్యర్రటిచుక్కు మాయ మయింది.

అతడికి ఎరుసం'కే గిట్టదు, ఎందుకు గిట్టదో అతడికే తెలియదు. బహుళ తెల్లనాడి దత్తపుత్రుడి ననుకున్నందువలననేమో. తెల్లతోలుకు ఎరువం పేనే గిలి కదాః

“డేంజర్‌ సిగ్నల్‌; ఎరుపు అంపే రోత” అనేవాడు. కావి న్మరటి అత వారిసట్ల, వారి ఎర్రటి చీరలవట్ల రోతలేదు.

ఎ్మరదీవం మరుగయినతర్వాత హోయిగా విట్టూర్చిన మరుక్షణం తనచేత వున్న దీపాన్ని గమవించాడు. ఎంత ఘోరం 1 అ దీపాని కీ ప్రక్క ఆకు వచ్చ అద్దమూ. ఇంకొకపక్క-_ ఎర్రటి అద్దమూ పున్నాయి. ఎ(రద్దంనుండి వెలుతురు రక్తమై పారుతూంది-

కోవంతో ఆతడిమీనం అల్లలాడింది. ఆదీపాన్ని రై లువట్టాలకువేపి కొట్టి ముక్కలుముక్కలు చేద్దామనుకున్నాడు కౌవి ఆ తర్వాత చీకటి భయం కరంగా వుంటుంది, ఆ చీకటి తన్ను మింగినా మింగవచ్చు.

అతడి చేతిగడియారంలో ఒకటిన్నరయింది. పొద్దుపొడవడాని కింకా 'వాలుగున్నరగంటల పేవుంది. అంతదాక విలిచి ఏడవాలి. తోడుకు ఇంకో మనిషినయినా దింపిపోయారు కొడు

శవం మొహాన్ని చూద్దామనిపించింది. తనకు తెలియకుండానే తన్న భయం అవరించడం గుర్తించాడు. శీః చచ్చినశవాన్నిచూవ్‌ భయమా ? పదిమంది ఎముకలను సున్నంచేయగల ఐలముంది. చేతిలో దుడ్డుక[ర్రకూడా వుంది. చచ్చినవాడు (బ్రితికివచ్చివా ఏ కీలు కాకీలు విడదీసి పెట్టవచ్చు.

80 తమిళ కఠశానుంబతి

ఒకచేతిలో క(ర్ర, ఇంకొకచేతిలో దీసమూ ధరించి శవందగ్గరికి వెళ్ళాడు. తలభాగం టోర్లపడివుంది; మొహం తెలియడంలేదు. కర్రతో నెమ్మదిగా (తిప్పాడు. చచ్చినవాడిమొవాంలా లేదు, గడ్డమూ, మీసాలూ, విళూతీ, కుంకుమా....కుంకుమేదా ఆది?

ఇంకాన్త వంగి ఆ బొట్టువి గమనించాడు. ఎడమచేతిలోవి దీపం తనం తటకానై తిరిగి ఎర్రద్దంద్వారా వేడుక చూడసాగింది. కోపంతో దీపాన్ని వచ్చద్దంవై పు తిప్పాడు; కాని తిస్పడావికి వీలుకాలేదు. ఎవరో దాని నట్లాగే గట్టిగా పట్టుకునిపున్నట్లు తోచింది. ఆ క్షణాన ఆదీనంలోని కాంతిరేత ఎంళ రెపరెపలాడిందనీ । ఎందుకో అ వణుకు ।

ఆ ముఖాన్ని ఇంతకుముందు చూసినచ్లు గుర్తు. పరీక్షగా చూకాడు. విభూతీ కుంకుమా చెరిగిపోకుండా వున్నాయి. అది విళూతే, సందేహం లేదు. ఆయికే అ ఎ్మరటిబొట్టో? 'పెళ్ళన్చుడు మంగళహారతి ఎత్తి పెళ్ళి కొడుకుకు 'పెడతారే ఎ్యరమట్టినీళ్ళబొట్టు, అల్లా వుంది. $8088 కు ఆక పుట్టింది. కుడిచేతి చూపుడువేలితో దానివి ముట్లుకువి చూశాడు, కుంకుమ కాదది; రక్తం: ఎవరో తీర్చిదిద్దినట్లుగా నుదుట ఎంత సరిగ్గా ఆఅమరివ్పంది ఆది।ః

కళ్లు వెడల్పుచేసి చూశాడు. "ఆ మవిషేనా? వాడు ఇట్లాగే విభూతీ, ఎరబొట్టూ పెట్టుపవి కోళ్ళనినరికే అన్మువారిగుడి పూజారిలా వున్నాడు.”

ఆతడి సందేహం రృవపడసాగింది. చూపుడు వేలిమీద నెత్తురు అట్లాగే వుంది. ఏమిటోగా అవిపించి దానిని నేలమీద రుద్దాడు. నెత్తురుమరక దెయ్యంలా వట్టుకుంది. ఒకవట్టాన వదలలేదు. ఇంకా బలంగా రుద్దాడు, జొటబొటమవి అభడి వేలికొననుండి నెత్తురు కారింది. ఒకటొట్టుకుబదులు ఛామ్మిదిబొట్లు

“అవును, వాడేః:” అన్నాడు.

బూచిగాడు క!

“అవును, వాడే $'..-(వ్రతిధ్వనా?

ఆ తర్వాత అతడికి ఆ మొహం చూడడానికి భయం, రెండడుగులు 'వెనక్కు వేశాడు. కళ్లు - పోలీసుకశ్ళే - మూపి తెరచుకున్నాయి. వేలికొన మండుకుం కే నోట్లో వుంచుకుని చన్పరించాడు. అక్షణాన అతని దేహం లోని ఆణువణువునా విద్యుత్తు (ప్రవహించివట్లు ఒక భావన, ఒళ్లంకొ గగుర్పొడిచింది.

“ఇదంతా ఆడవాళ్ళవల్లే ఏర్పడే చిక్కులు :” అనుకున్నాడు. మంచిచెడ్డం పాపం పుణ్యం, దేవుడు = వంటి మూఢనమ్మకాలేవీ లేవతడికి. తనబుద్దికి అందనిదానిని దేనినీ అతడు నమ్మడు. అతడిబుద్ధి ఎంత వరిమితమైనదో ఆత డెరుగడు,

శనంగా పడివున్న ఆ మనిషివిగురించి అతడు ఆలోచించసాగాడు. ఆలోచవ ఆడవారిమీదకూ సాగింది.

“ఆడది కౌదది, పిశాచి:

హఠాత్తుగా నవ్వినట్లు గలగలమవి వివిపించింది. పిడచకట్టుకుపోయి శవాన్ని చూశాడు; అది నవ్వడంలేదు. వెనక్కు. తిరిగిచూశాడు. నరుగుడు తోపు నందడి మందకొడిగా వుంది. అవును, ఆతోపులో ఏదో నవ్వి పుండాలి; లేక ఆశనంనుండి పరిహానంగా నవ్వు ఐయల్వెడలి వుండాలి, లేక తనలోనే ఎవ్వరో వవ్వివుండాలి. ఎవ్వరది?

అప్పుడా వ్రీ గుర్తుకు వచ్చింది. "మిద్దిలేవివాష్స చెస్పేదావిని నమ్మే టట్లయితే ఇప్పుడుకూడా అది ఏశాచిగా వుండివుండాలి.... ఇంతకుముందు నవ్వింది అదేనా? ఈవేళలాగే ర్యాతి. యుద్ధసమయం కాదు. జనం ర్డీ లేదు. ప్రేషన్‌ విడిచి రైలు వియలుదేరగానే, వరుగెత్తుకుంటూవచ్చి ఒక 'పెపైళలుప్ప వట్టుకుని ఎక్కా.డొక పోలీసు. తలువు తెరచుకుని లోవలికి

6

ణి తమిళ కథామంజరి వ్రవేశంచాడు. ఆరేడుమందిమా(క్రమే కూర్చొనగల చిన్నపెచై. ఎదురెదు రుగా రెండు బెంచిలున్నాయిం

లోనల ఎవ్వరూ లేనందున, హాయిగా కూర్చువి, బీడీవి వెల్లించి రెండు దమ్ములు లాగాడు. ముక్కునుండి, నోటినుండి పొగ దియటికివచ్చింది. బెంచ్నికింద ఏదో మూటలాటిది కౌలికి తగిలినట్లయింది. వంగి చూశాడు. ఒక ఆడది ఆద మరిచి న్మిదపోతూంది. బాగా చూశాడు. (కొత్త విచ్చగ త్తె, అది ఇట్మునక్కవచ్చి రెండువారాలుకూడా కాలేదు. ఎవడో కుంటివాడితో కలిపి పాటలుపాడి విచ్చమె త్తుకుంటుంది. నయసూ. న్వరమూ కలిని వచ్చి వందున ఆదాయానికేమీ లోటులేదు. దాని విదినవరకే చూశాడు 9808 “మనల్ని కాదని ఎక్కడకు పోతుందిదే' అమకున్నాడు.

తమ్నమరిచి నిద్రపోతున్న దాని శరీరంలోని (ప్రతీ అవయవాన్నీ కళ్ళతో కొలిచాడు. పద్దెవిమిదిమూరల చీరా, దానికితగిన రవికా ఆ విచ్చగ త్తి కెక్కడ మండి వస్తాయి? తన మానాన్ని కప్పుకున్నాననుకుని అది విదపోతూంది. వావిదగ్గర అందం లేదు. నయనూ వంపూ వున్నాయి. దావి కుంటిమొగుడు ఏక్కడకు వెళ్ళాడో తెలియదు.

“ఇదిగో అమ్మా

ఆదిరివడి లేచింది. “వక్కఫ్టేషన్‌లో దిగిపోతానండీ.” బెంచి[క్రిందనుంజే ఇెప్పంది.

“బయటికి రాః బెంచిమీద కూర్చో :”

జజిక్కట్టు కొవలేదండి. వక్క-వూళ్ళో దిగిపోతాసండి.”

“ఎందుకట్లా భయనడిదస్తావు.... నేను విమ్న టిక్కట్టు అడగడం రేదు టేది రా: ఇదేం నూఇంటి రైలుకాదు నాతలమీద సరుగెట్టడం లేదు...”

"లేదండి 1”

షమిటి లేదంజీ'....అఆతడు నవ్వాడు.

శాచిగాతు తి అది లేచి వెంచినక్కగా భయవనడుళూ. నిల్చుంది. పెదవులు కొద్దిగా కంపిస్తున్నాయి. కళ్ళల్లో బెదురు

శెండు మూడుసార్లు అతడు కూర్చోమన్నాడు. కాని ఆది కూర్చోలేదు.

“కూర్చుంటావా. కూర్చోపెట్టమంటావా శి

జ్రేద్రండ్తి 1”

“కూర్చోవే పిల్లా కూర్చో? లేకపోతే విన్ను తీవి అవకలసారేస్తాను తెబసా ?"

ఆది కూర్చుంది. “ఈ వయసులో నువ్వు ఓ కుంటివెధనతో కలిపి విచ్చ మె త్తవచ్చునా? వయసుపిల్ల ఇట్లా బయటికి ఢానచ్చునా? ఇదేవన్నా జాగుండా, చెప్పు?

“సిక్సు కావలసింది కూడూ గుడ్డా కదా? వాటినిస్తే నే చెప్పినట్లు వింటావా

“మాటాడవేమే? చెప్పివనవి చేస్తావా?”

*ప్పీం వనండీ ?”

"వాల మంచిపనే....పొగవైవ వనే....మంచిచీరలు కట్టవచ్చు. చక్కటి తిండి తినవచ్చు. ఇట్లా నలుగురి ఎదుటానడి కుక్కలా అరిచి డబ్బు లడగ వక్కర్లే దు.”

ఆ వవేమిటో దాని కరం కాలేదు. కాని మనం తెలుసుకోవద్దూ ? ఎట్లాటి వమ లీనవందంలో జరుగుతాయో తెలయసా?

వ్యభిచరించడం చట్టరీత్యా నేరం. దానికై ఒకరిని (ప్రోతృహాందడం తూజా నేరమే. కావి వస్తులుండడం నేరం కాదు. వదిమంది తిండిని

థి తమిళ కథామంజతీ ఒక్కడు కౌజేయడం వేరంకాదు. అంచేత ఆకలి, చట్టాన్ని వానాతిప్పలు పెడుతూంటుందిః

8880 కు ఇదొక ఉవవృ త్తి. అనాధలై న ఆడవారికేం లోటు? వారికి ముఖ్యంగా కావలపింది తిండీ బట్టా....అవైన వచ్చేదంతా లాభమే. డబ్బు శ లిచ్చి రోగాలు కొనుక్కోవడానికి పిద్దంగా వున్నవాళ్లు ఎంతోమంది వున్నారు. చట్టం ఆవే గాడిదను వాలుగుతన్ని = డబ్బు నంపాదిస్తున్నా డతడుం

విచ్చకత్తెకు ఆది ఏంపసనో ఇంకా అర్ధం కాలేదు. బెదరుచూవులు చూస్తుంది.

“ఏం వనో చెన్సనా?”.__గభుక్కున లేచి దావి చెయ్యివట్టుకున్నాడు] దెయ్యం పట్టుకున్నదానిమొహంలా అముంది దాని మొహం, అరిచింది. కాని వరుగెడుతున్న ఆ రైలులో అరిచి ఏం లాభం?

రైలు వెరి ఆవేశంతో సరుగెడుతూంది. కొండపై నుండి (కిందకు వడి పోయేలా వరుగెడుతుంది, చుట్టూవున్న చీకటిప్రపంచం రెండుగా దీలి (క్రిందకు వడింది.

చెయ్యి విదిలించుకుని వెనక్కు జరిగింది అది. అతడు వికృఠంగా నవ్వాడు, మెల్లగా దానివి నమీపించాడు, రైలు అప్పుడో వంతెనమీదుగా ఫోఠున్నందువ చప్పుడు భయంకరంగా వుంది,

“ఏమే విచ్చమె త్తే లంజా పత్మివత వేషం వేస్తున్నా వేమికే?

“"అయ్యో........ఆ 1........”

అటువమ్మట ఏం జరిగిందో పోలీసువాడికి తెలియదు. అతడికళ్లు తెరుచు ళునే పున్నాయి. అకడి నంచేంద్రియాలూ పవిచేస్తున్నశ్లు వున్నాయిః

వెనక్కు. నడిచిన మనిషి అట్లాగే తలుపుమీద ఆనుకుంది. బయటికి కెరుగుకునే ఆ తలుపు దావిబరువుకు తెరచుకుంది. మరగలు,కక్కుతూ పాఠు

అూచిగాడు శిఫ్‌ తున్న 'వెలయేరు ఆ విచ్చకజ్రెను తన ఒడిలో దాచుకుంది; దాని శీలాన్ని కాపాడింది, ప్రాణాన్ని కాపాడలేని అ యేరు.

అన్నీ, మెరుప్ప మెరిపేటంత సేపులో జరిగిపోయాయి. తలచుకున్నపు డెల్లా ఆతడి కళ్ళముందాదృశ్యం మెదలుతుంది, తలచుకున్నప్పుడుమా(త్రమే కనపడితే ఫరవాలేదు । తలచుకోనస్పుడుకూడా వచ్చి వికృతంగా నర్తిం ఛాలా?

మవనన్పనే మాయపిశాచి మనిషిలోనే దాగిపుండి. ఆతడిని సెక్షు తిన్న లను $888 ఇపుడే తెలునుకుంటున్నాడు. ఆది మొండితనం మొదలు పెట్టింది. కొన్ముమండి కొమ్మకు గెంతి, కనపడ్డ ఆకునూ కాయనూ కొరికి పాడుచేపే కోతివలె _ అది గతాన్ని కొరికి ముక్కలుచేసి ముందుంచుతున్నది,

“అయ్యో....ఆ....1”

'శెండు మూడేళ్ళ[క్రింద ఆ ఆడది అరిచిన అరుపు నేడు అతని హృదంత ఛాళంలోమండి కెవ్వుమంటూ లేచింది. ఆ తర్వాత అది ఏమయిందో ?

ఆ ఏటి ఒడ్డునకాక ఇంకెక్కడో నిల్చున్నాను = ఎంతో అదృష్టం.... అనుకున్నా డతడు. చనిపోయిన ఆడది ఒక మగాడిని, అందులోనూ పోలీను వాడివి భయపెట్టడమా? పట్టాలకవతలవున్న బియలు(ప్రదేశాన్ని చూశాడు. ఏనిటిది? ఎక్కడినుండి ఈ నవ్వడి? ఏమిటి ఈ హోరు? హఠాత్తుగా ముంచుకొచ్చింది వెల్లున....మట్టినంతా మింగేస్తూంది వెల్లువ ఆ రోజు ఆ యేటిలో పొంగి (ప్రవహించిన వెల్లువ నేడిట్లా దిశమారి వస్తున్నదా? ఆ వెల్లున నడుమ, ఆ వీటిమధ్య పూవులా ఒక పూటోడి ఒయ్యారంగా వస్తూంది. అలలో ఆలగా తన కేళాలను జారవిడిచి. సీటిమీద అలవోకగా వడుకువి నెమ్మదిగా ఇటు వస్తూంది,

= “అలలు ; అమ్మ బాటోయ్‌! అలలు: “వందేహం లేదు. ఆ విచ్చక త్తి న్వరమే.

గ్‌ తమిళ కభామంజకి

పోలీమ పులి వదరసాగింది. ఆకారంలేవి న్వరం అతడిలోనుండి బియలు దేరింది. గుండుదెబ్బితిన్న పులిలా, ఈ (వ్రవంచమే భయవడి వజికేటువంట్‌ అరువు.

కండ్లు గట్టీగా మూసుకున్నాడు. అయినా ఏమిలాళం ? అ వరద, ఆ వెల్లున ఆతడి గుండెలలోకి పొంగపాగింది. ఆ ఆడది ఆతడి అంతరంగాన్ని చీల్చి, ఆక్కడ చోటు వెరుక్కుంటూంది. అక్కడ తామరమొగ్గలా. తలక్రిందు. లుగా వేలాడుతున్న హృదయాన్ని కొరికి చప్పరిస్తూంది. ఎందుకు, ఎందుకు, ఎందుకు?

“భగనాన్‌ ౪" వేదన భరించలేని హృదయపు మూలమండి వెలువడిం దా కేక

అతడు కళ్ళుతెరచి చూచేవరికి ఏరూలేదు ; వరదాలేదు.. ఆడది అంత కన్నా లేదు. ఆ మైదానంమాత్రం వుంది. సవ్వడి ఎక్కడో మణగింది.

ఈ బఐదువిముషాలలో అతడికి వివరీతంగా చెమటపోసి ఒళ్ళంతా తడీషి. పోయింది. చొక్కా బొత్తాలు విస్పృకున్నాడు. అక్కడ విల్చో బుద్ధికాలేదు. దూరంగా వెళ్ళి విల్చందామనుకుని తిరిగి నడవసాగాడు.

అకడివెనకాలే, అతడికన్నా వేగంగా ఎనరో నడవసాగారు. తటాలున వెనుదిరిగి చూళాడు. ఎవరూ లేరు. మళ్ళీ నడవసాగాడు. మళ్ళీ ఎవరో వడుస్తున్నట్లు కబ్దం,

అకడికి కోపం వచ్చింది. *ఎవ(డ్రా బూచిగాడు....వన్నే బెదిరించాలను కుంటున్నాడు...” అవి వళ్లు కొరికాడు. చేతిలోవికర్రము గట్టిగా పట్టుకుని గాలిని కొట్టాడు. కరమ విసిరివేయాలవి అత డమకోలేదు. అది తనంతళ శానై జారి గాలిలో ఎగిరింది. వడగవిప్పిన పాములా జనలుకొడుతూ. ఆ కవంమీదకు వెళ్ళి వడింది.

జూచిగాడు జ

కర జారిపోకుందవి అత డముకోలేదు. అది అట్లాపోవడంచూని విస్తు పోయా డతడు. అకొరంలేనిది ఏదో తన చేతిలోనుండి ఆ కర్రమ లాక్కుపి వివరిచేదిందా? ఓ కణం జంకాడు. వెళ్ళి ఆ కర్రను వెనక్కు తేవడమా. వద్దా అవి (వళ్న. చేతిలో ఏమీ లేకుండాపుండాలంటే కొాన్త భయంగానే వుంది. ఆ కరమ తీనుకురానడావికి తయం. చివరకు తెగించి ఆ శవం దగ్గరకు వెళ్ళాడు. వంగి అకర్రమ తీమకోటోయాడు.

వంగివపు జా మొహాన్ని చూశాయి కళ్లు. “*నందేహం లేదు, వాడే? వాడే :”

“ఏమోయ్‌ : కులాసావేనా? నేను బయటికి వచ్చేశాను తెలుపాశి. శనం నోరుతెరచి మాట్లాడీవ ట్లనిపించింది. కర్రనుతీనుకుని జుగువ్నతో ఆ శవంమొహాన్ని చూశాడు.

నాలుగయిదు రోజుంకుముందు ఈవ్య క్తిని రైల్లో చూనినట్లు గుర్తు, 'శ్రెండేళ్లతర్వాత వాళ్ళిద్దరూ మొదటిసారిగా కలిశారు. ఇంతకుముందు వాడికి గడ్డమూ మీసాలూ లేవు, విభూతి, ఎగ్రలొట్టూ లేవు. రెండేళ్ల కొరాగార వానం వాడిని మార్చివేసింది. జాగా బలిన్‌ బయటికివచ్చాడు వాడు.

అన్పుడు వాడు 8888 మ అడిగిన మొదటి(ప్రళ్న---*“ఎమోయ్‌ : కులాసా వేనా? వేను బయటికి వచ్చేశాను. తెలుసా?

“గు శ్రే తెలియడంలేదు... స్వాములవారివయి పోయావా?

*అపుము. స్వాములవారయి సోయి ప్వామిని చూద్దామని అక ణి వాడికి కొంచెం పిచ్చికూడా ఎక్కింది = అనుకున్నాడు పోలీను.

“దేవుడివి కంటితో చూడాలి. రూచి వరం అడగకూడదు. కాండ్రీంచి ఉమ్మేయాలి. మరి వీలాటి దొంగవెధవలను ప్పట్టించనచ్చునా ౩"

ఇంక ఆ చోట పుండడం చాల (వ్రమాదం అనిపించింది పోలీనుకు. మును పోసారి వాడిచేత తిన్నఠన్నులూ,. దెబ్బలూ, గుద్దుణూ చాలవూ?

88 తమిళ కథామంజరి దుర్మార్గుడు : ముక్కునుండి ర_క్తం కారేటట్లు వాడు గుద్దినగుద్దులము 8889 మరిచిపోలేదు.

ఆ చేసినవని పిగ్గుమాలినవవి. రేషన్‌ రోజులలో చట్టవిరుద్ధంగా ఓ చిన్న వియ్యంమూట తీసుకువెళ్తూందొక విధవశ్రీ. విధవ అంటే మునలిది కొదు, వడుచుదే. ఆమె చేసినతవ్పుకు పరిహారంగా అమె నింకోతస్పుకు గురిచేయ చూదాడు. లబిలబలాడుతూ అమె తప్పంచుకుని పారిపోయి. వక్క పెవైలో వున్న ఎవడీకాళ్ల మీదో వడింది,

ఆ మూడననువిషికి చట్టం తెలియదు, కొని న్యాయం తెలుసు. వాడికీ, తలలో మెదడుండకపోవచ్చును, హృదయంలో దయ వుంది. శరీరంలో శక్ర పుంది, డ్యూటీలోపున్న పోలీసువాడిని పట్టుకు తాడిమట్టలా ఒలిచి పారేశాడుం

అందు ఫలితంగా రెండేళ్లకాలం ఇనుపకమ్ముల్ని లెక్క పెట్టవలని వచ్చింది. తైలుకువెళ్ళి నద్చాకకూడా వాడి పొగ రణగలేదు = అని తెలిసిన పోలీసు ఆక్కడిమండి జారుకున్నాడు. “ఎక్కడికి వెళతాడు వెధవ... ఏదో కేసులో ఇరికించి లోవలికి తోయించే ప్రే సరి = దారికి వస్తాడు” అమ కున్నాడు కాని, "ఉండీ చెరిచాడు. చచ్చీ చెరిచాడు అనుకున్నాడు తనలో.

ఆ అనుకోవడం అంతా తనకు వినిపించినట్లు నరుగుడుతోట ఫకాలున నవ్వింది. వెనక్కు. తిరిగిచూశాడు. (ప్రతి నరుగుడు ఆకూ ఓక సూది మొనయై గుచ్చింది 1

నవ్వింది ఎవరు ? చచ్చినవాడు దెయ్యంగామారి నవ్వుతున్నాడా ? చ్‌ దెయ్యమూ లేదు, దిబ్బగుండా లేదు,

ఆతడిలోనుండి ఆ నవ్వు వినిపించిం దిప్పుడుం

“ఒరేయ్‌ : నువ్వు నవ్నేమి చెయ్యగలపురా? టట్రికికివున్నవ్పుడే ఏమీ చెయ్య లేకపోయావు. ఇప్పుడేమిటో బెదరిన్తున్నావు = వలి

అూచలిగాడు రి

భయమో, అవేశమో. కోవమో = తెలియడంలేదు కొని అతడివి మించి పోయింది. చేతిలోని దుడ్డుక[రతో అ చచ్చినవాడిని కొట్టటోయాడు,

*జ్‌_..స్‌. బాణాలవలె రెండు వక్షులేవో అతడి నెటత్తిమీదుగా ఎగిరి వెళ్ళాయి. ఒకదాని నొకటి తరుముకుంటూ వెళ్ళింది. అవి మాయమయ్యాక కూడా “స్‌ ళబ్దిం మానలేదు. అతడిలోనుండి నవ్వుతోవాటు గొంతూ వివిపంచింది

'హహహహాఃహహహవ్లోః శరీరం లేదురా! (పాణం! కరీరం ేదురా 1 చెయ్యం! హహహ షా? ఓ

ఊఊ అలో లూ

కొట్టడావికని కర్రను పై కెత్తినవాడు చలించిపోయాడు. నురుకణం మూర్థత్వం మళ్ళీ ఆవరించగా , దిలాన్నంతా వినియోగించి గట్టిగా కొట్టాడు,

*“ళట్‌ ఫట్‌ భట్‌ ఫట్‌ ఛటార్‌ ? హా; హూ; పో: చెట్టువిరిగి పడు శున్నట్లు చప్పుడు.

వెనక్కు. చూశాడు. కంటిగుడ్డు బయటికివచ్చాయి. అ వేలాది నరుగుడు చెట్లలో ఒక్కటికూడా లేదు. ఆచోటనే వేలకొలది జటాధారులైన మునులు । వేలకొలది దెయ్యాలు, పిశాచాలు: సీసొన్నికాచి ఎముకలలో పలికి పోన్తున్నట్లుండింది 8888 కు. పిశాచాలు జుత్తు విరియటోనుకుని ఆడాయి. అడలుగా నముడులుగొ వుండిన తమ జుత్తువితీవి కట్టలుకట్టలుగా గాలిలోకి వ్రైసరాయి. చేతుల్ని జాచుకుంటూ నెమ్మదినెమ్మదిగా అతడివై సే రాసాగాయి. శఈవి అరిచిన అరుపులు! అవి ఉరిమిన ఉరుములు! కళ్ల మూసుకున్నాడు మళ్ళీ; లోపలికి చూచుకున్నాడు. గాలిలో దీవంవలె ప్రాణం రెపరెన లాడు =తొందీ.

“శరీరం లేదురా । [ప్రాణం : శరీరం లేదురా; దెయ్యం :”

ణక ఠమిళ కథామంజఖి

విచ్చికుక్కుకు భయవడి వరుగె శ్రే పాపాయిలా, అతడి మనసులోనల: ప్రాణం నలుమూలలా వరుగె త్రింది.. దాని రక్షణకవి ఒకరుండాలి. ఆ కావలాదారు డేడీ?

తన అంతరంగంలో, [ప్రాణంలోవి అంతరంగంలోవి అంతరంగంలో ప్రాజంయొక్క (ప్రాణంలో వాడికోసం ఆక్షణాన వెతికివెలికి వేసారాడు' పోలీసు ; ఆతడు వెతికినచోలెల్లా చీకటి. ఒక్క. మిణుగురుప్తరుగయినా తేదక్కడ. అయితే తా వెవరికోనం వెతికాడో, అవాడు ఆక్కడే పున్నా డవి పోలీసుకు కడపటినిముషాన తెలిసింది వాత్పల్యపుచేతులు రెండు ఆతడివి కొగలించుకోవడావికి పీద్దంగా వున్నాయి. ఆ చేతులతాలూకు వ్యక్తీ ఎక్కడ ? వాడి పాదాలమీదవడి ఏడనడం ఎట్లా? కళ్ళు తెరిచాడు 0838,

వేనవేల జటామును లప్పుడే (బ్రహ్మాండాన్నంతా ఆ(క్రమించేశారు. ఎటు. తిరిగినా నలుపే, ఆకాశంలోని నక్షత్రాలన్నీ చచ్చిపొయ్యాయి. కొండను. మించిన కొండగా, పెద్ద నృుగంగా, ఆది దెయ్యమై అక్కడ విలిచింది,

• శుఫాను, నమ్ముదమూ కలిని ఉరిమే ఉరుముకన్న భయంకరంగా: వుండింది ఆ దెయ్యంయొక్క ఊపిరి. 8808 చేతులు వణికాయి. మొదట దుడ్డుకర్ర (కిందపడింది, తర్వాత దీనం నేలమీదదొర్లి ఆరిపోయింది.

ఒడి బరువెక్కింది. హృదయం బరువెక్కింది. కాళ్ళూ బరువెక్కాయి. ఆ బరువు భరించలేక హృదయం పగిలిపోతుందవితెలివి దానిని రెండు చేతులతోమా పట్టుకున్నాడు. కాళ్లు రెండూ ఒకదావినౌకటి పెనవై చుకుని అతడిని పడదోశాయి, ఆతర్వాత అతడు భయపడలేదు.

తెల్లవారింది. నరుగుడుతోపు నరుగుడుతోపుగానే వుంది. ఎండిన ఏరు ఎడారిలాగే వుంది. పట్టాలు ఇముసకమ్మీలవలెనే పున్నాయి. ఆయితే ఒక్క శవం వుండినచోట రెండున్నాయి. రైల్వే డాక్టరూ. ఇంకా కొందరు ఉద్యో గనమ్తులూ అక్కడికి వచ్చారు. ఇంకెవడో దారివిపోయే దానయ్యకూడా అటు

బూచిగాడు న! వచ్చాడు. ఆ దానయ్యనూ, రైలుక్రిందపడి చచ్చినవాడినీ వదేవదే చూళా రందరూ. ఇద్దరిదీ ఇంచుమించు ఒకే రూనం* దానయ్యకూ గడ్డమూ, మీసాలూ, నుదుట విభూతీ, ఎర్రటిబొట్టూ వున్నాయి.

9388 నాడివి వరీ&ించి సెదవి విరిచారు డాక్టర్‌.

“దయ్యం ఛంవి పారేసిపుంటుంది” అన్నాడు రైల్వే కూలి.

"దేవుడికి కళ్లన్నాయండీ :" అన్నా డా దానయ్య. ముముపోనాడు దేపు డినిచూచి కాం(డ్రించి వుమ్మేయాలన్న ఆవేశవరుడే ఆతడు

వేదాంతకేసరి

జీవా

(వారణ దురై కట్దకా “జీవా” “మై వల్తకా” “వేళ” “లియో”

'మొదలయివ నామాంతరాలతో కథలూ, నవలలూ (వాశార, ఎన్నో

వ్యత్రికలకు సహాయ సంపాదకులుగా వున్నారు. ఇపుడు “ఆనంద

లోధివి' *వచండ వికటకా'లకు వంపాదకులుగా వున్నారు. మదాసు

తమిళ రచయితల సంఘాధ్యడులుగా మూడేళ్ళు సేవచేశారుం

ఈయన నాటకాలుకూడా రచిందారు. “జీవా కథానికలు” అన్న

వీరి కథా నంకలమండి ఈకథ తీనుకొనబడింది. ఈయన

ఓ4.8.1906 న జన్మించారు.]

వేదాంతకేనరి పరిపూర్ణానందస్వామిగారి పేరు తిరునెల్వేలిజిల్లాలో బాగా (ప్రాకింది. ఎన్నోవూవ్ల తిరిగి చివరకు స్వామి, తిరుశెల్వేలి దగ్గరగాపున్న పాఠయంకోటలో నుకాం చేశారు. ఆయన కాషాయవస్తాలమా. సుందర విిగవోాన్నీచూచి. ఆయనకు పరిచర్యలు చేయసాగారు. ఆయనకు శివ్యు అయ్యారు కొందరు. స్వామివారు. శివ్యులకు రోజూ “కై నల్య నవవీతాన్ని టోధింపసాగారు. ఆయన వాక్ళాతుర్యమూ, చిరునవ్వులొలికే వదనమూ అందరినీ ఆకర్షించాయి. శిమ్యలందరూ = సొక్షొత్తు ఆ సరమఃవుడే తమకు ఖ్రానోవదేశం చెయ్యడావికని గురురూవం ధరించి వచ్చాడవీ విశ్వపించారు. ఇట్లా జరుగుతుండగా ఒకనాడు పరిపూర్ణానందస్వామి. శష్యకోటిక్‌ కైవల్య నవనీతాన్ని వివరిస్తుండగా, చెజువునుండి వీందెలతో మంచినీళ్ల తీసుకునె బ్తన్న న్ర్రీలు కొందరు ఆ దారిని వెళ్ళారు. నక్ష్యక్రాలమధ్య చంద్రుడి వలె. ఆ ఆడవారినడును నన్నటి సుందరాంగి ఒక్కతె ఒయ్యారాలొలికిస్తూ

'వేదాంఠశేనరి శ పీటినిందెను తీనుకువెళ్లడం - స్వామివారికంట పడింది. వారి కటాక్ష వీకణా లా కమనీయగ్యాతిపై పడడమే తడవుగా, వారు తమ్ము కాము మరిచిపోయారు ; తమ చుట్టూవున్న శిష్యకోటినీ మరిచిపోయారు. ఆయన మన సా సౌగనుక త్రెవెనక వెళ్ళింది. ఇహ అపూట “కై నల్య నవనీతంి చిలకలేక పోయా రాయన. తన మనస్టితిని శమ్యులు తెలునుకుంటారే మోనవీ ఆయన _ తటాలుగా మూర్చవచ్చినట్లు నటించి సడిపోయారు,

ఇట్లా హతాత్తుగా గురువుగారు న్పృహ కోల్పోవడంచూచి. నిజం తెలి యవి శిమ్యలు ఆయనకు శై త్యోపచారాలు చేశారు. కొంతసేపు -తర్వాత కూడా ఆయన కళ్ళు తెరవకపోవడంచూచి శమ్యు లాయనను నెమ్మదిగా మోసుకువివెళ్ళి ఆయన గదిలోకి తీసుకువెళ్ళి పులితోలుకప్పిన పడకమీద పడుకోబెట్టారు ! నెమలికన్నుల విసనక(ర్రతో వినరసాగారు.

కాసేపు తర్వాత, నృహవచ్చినట్లు నటించి కళ్లుతెరిచి. (గుడ్డు మిటక రించి చూశారు స్వామి. అప్పుడాయన తమ కేమీ లేదనీ, శిమ్యులందరూ ఇళ్లకువెళ్ళిపోయి. మరురోజు రావలసిందనీ చేతితో పైగలు చేశారు. అందరూ ఆవిధంగానే చేశారు. ఒక్క. మావిలామణి అన్న శిష్యుడు తప్ప మాపిలామణికి గురువుగారిని విడిచిపోవడావికి మనసొవ్పలేదు. అతడికి తనువట్ల నిజంగా ఎంతో భక్తీ (వేమా కలవవి పరిపూర్ణానందులకు తెలుసు

కనుక అందరూ వెళ్ళిపోయాక మాసిలామణినూత్రం థిన్నవదనుడై విలిచిపుండడాన్ని కని ఆయన “మాసిలామణీ । ఎందుకు చింతిస్తున్నావు? నా ఆరోగ్యం బాగుంది. నేనట్లా హఠాత్తుగా మూర్చిల్లడంచూపి మీరు భయ వడడం నహజమే. కాని నామీద ఇట్లా మత్తుమందు చల్లిందేవిటో వీవు వూపాంచగలవా? వా మనస్సుమ దోచిన ఆ ఆపూర్వమైన వస్తువును మవ్వు కనుక్కోలేవు' అన్నారు. తమమీద ఎనలేని ళ _క్రీ అనురాగమూగథి

న! తమిళ కఠామంణలి చూసిలామణీద్వారానే ఆ అండక త్తెను పొందాలని స్వామివారు ఎత్తు వేశారు.

వరిపూర్ణానందుల వంచన (గహించవి మావిలామణి “స్వామీ ॥ నాశేమీ ఇెలియడంలేదు. తమరు కెలవి స్తే తెలుసుకుని, చెయ్యవలపిన యత్నమేదో శ్రేప్తాను' అన్నాడు,

వెంటనే సంతోషంతో నరిపూర్ణానందులు.__."అది ఏమిటో చెబుతే నుప్వు వ్రయత్నిస్తావా ? విజంగానా ?" అవి అడిగారు

"ప్వామీ! మీకోనం వా ప్రాణాన్నయివా ఆర్పించడావికి పిద్ధంగా వున్నాను. మీరు కోరినదావి నెట్లాగయినా సాధిప్తానవి నమ్మండి” అవి హామీ ఇచ్చాడు.

ఆతడి వాగ్దానాన్ని వివి పరవశించిన వరిపూర్ణానందులు శాము చూచిన ఆ లలన తకుకు బెకుకులను వర్షించారు. ఆకోమలివి పొందవిదే తాము జీవించడం కల్లి అనీ. ఆమె నెట్లాగయిన పొందడానికి (పయత్నం చేయా లిపీ చెప్పారు.

గురుపుగారి కోరికవివి మావిలామణి దిగృ్య్రమ చెందినవ్పటికీ. అయన శోరిక నెర వేర్చడమే తన విధియవి భావించాడు. కనుక ఆ న్రీవి గురించిన వివరాలను గుర్తులను చెప్పమని గురువుగారి నడుగగా =. ఆయన అమెను శవినరంగా వర్ణించారు.

ఆదివిన్న మాసిలామజి నంతోషాతికయంతో గెంతినంత వనిచేశాడుం “ఖా కందువాటులోవున్నదానివే మీరు హాంఛిస్తున్నారు. ఈ రాత్రే మీకు ఆమెను తెచ్చి వమన్చిస్తాను. మీకోతికను వెర వేర్చేభాగ్యం కలిగి ధన్యుడి తణ్య్యూను" అన్నాడు. ఇది విన్న స్వామివారితడికి పిచ్చెక్కి౦దేమో వను భన్నారు- తర్వాత ఆరయపన అడుగగా - మాసిలాముజీ - "స్వామీ ।; మీరు శఈలలిన వవిక నాభార్య: వేవిపుడే వరుగెత్తుకువెళ్ళి అమెను తీసుకు

“శేజాంశకేనరి న! వస్తాను. నేనే మీవాడి నయివపుడు ఆమెకూడా మీదే కదా? మీ పొమ్మువి అనుభవించడానికి మీకు కొకపోతే ఇంతెవరికి హక్కు.0ది౩” అని ఆయన పాదాలమీద వడి, లేచి ఇంటికి సరుగెత్రాడు- శాను కామించిన కోమలి మావిలామణి భార్య అని తెలిసినవెంటనే వరి జూర్ణానందస్వామి మొదట గడగడ నణికారు కొవి మూఢళ కక్రితో అతతే శెచ్చి అమె నర్చించడావికి సిద్దంగా వున్నాడుకదా ఆవి ధైర్యం తెచ్చు శున్నారు. ఆయన ఎన్నెన్నో తియ్యటి ఊహలతో మాసిలామణి భార్యరాక అెదురుచూస్తూ కూర్చున్నారు. ఇల్లు చేరిన మావిలామణి తనభార్యతో = "కాంళా! నేడు మన జన్మ పావల్యమంచే దివం- నీమీద స్వామి ఆశకొన్నారు. నవ్వు నెంటనే నాతో వచ్చి ఇవాళరాత్రి ఆయనకోరిక నెరవేర్చు. ఆలవించకు = “అవి తత్తర పాటుకో అన్నాడు, తవ మగడీమాటలువిన్న ఆ కాంతానుణి అన్న ఇల్లాలు “$వశవి అవి థెవులమూసుకొవి కన్నీరు కార్బసాగింది. తవభర్తకు మతి చలించిందేమో వని దిగులపడింది. తాను తాళికట్టిన భార్యను మరొకరికి అప్పగించే మగ చశాడుకూడా వుంటాడా అవి విస్మయమందింది. ఈనాటీదాక తన నాథుడీ మాటకు ఎదురాడి ఎరగని ఆ సాధ్వి ఏమి చేయడమో తెలియక తల్లడిల్లింది మాసిలామణిమాతం తమమీద గురుకటాడం వరిపూర్ణ్మ గా వుందమీ ఆయవకోరిక నెర వేరడమే ఆయనకు తాము సమర్సించగల కానుక అస మాటిమాటికి చెప్పి ఆమెను తవతో రమ్మని కోరాడు. పావం, అమె ఏమిచేయగలదు । చివరి కీ నిర్ణయానికి వచ్చింది. ఇంటి శమలప్నీ ముగించుకుంది. రాత్రి తొమ్మిదిగంటలకు అమె భర్తతో ఐయలు 'శేరింది. తన పేడికోలుని మన్నించినందుకు ఛార్యవి మనసారా మెచ్చు తున్నాడు మాసిలానుజీ. మఠాన్ని చేరగానే. కాంతానుణ్‌ని సరిపూర్ణానంద

జ తమిళ కభామంజరి స్వామివారి ఎదుటవిలిపి. వారి చరణారనిందాలమీద నడి _ “స్వామీ: ఇదిగో తను సొమ్ము । మీ చిత్తంవచ్చినట్లు అనుభవించండి. నేను మళ్ళీ పొద్దున వస్తాము” అవి లేచి ఇంటికీ వెళ్ళిపోయాడు,

మాసిలామణి తనమీది అపారమయిన (ప్రేమతో చేపిన ఆ అపూర్వమైన వని (శ్రీవారికి తలనంపు అనిపించింది. తమ సిగ్గుమాలినతనావికి, ఆతడి స్వార్ధరాషాత్యావికి, బౌన్నత్యావికి గల వ్యత్యాసాన్నిచూప్‌ తమమీద తమకే జూగున్స కలిగింది. అయినా దూరాన చూచినపుడే మోహనశులయినవారు ఆమె ఎదుటపుండగా ఎట్లా విగహిందుకోగలరు ? కనుక ఆయన కాంతా మణీవైైప్ప తిరిగి చిరునగవుతో , *నా మనసుమ దోచిన సుందరీ । నాజూకైన దేహాన్ని (శ్రమసెట్టకు....ఇటు రా, కూర్చో!” అంటూ ఆమెను వమీ పించారు

కాంతామణీ కొంతదూరం జరిగి మొహంమీదకు చిరునవ్వు తెచ్చుకుని 4 “స్వామీ । మీమాటకు రెండవమాట అడగలవారమా? వే నెప్పడయితే మీ దానినయ్యానో అపుడే మీ ఆజ్ఞల పాలించవలసినదావి నయ్యాను. అయితే ఒక్కటుంది.” అవి చుట్టువక్కల చూచింది.

వరిపూర్ణానందు లామెమాటలకు పొక్కిపోయి _ "పియా; ఏమిటా ఒక్కటి ? ఎందుకట్లా చుట్టుపక్కల చూస్తున్నావు ? ఎవరయినా చూస్తారవి భయమా ? ఇక్కడ ఎవ్వరూ లేరు. ఈ చోటు వూరికి దూరంగా వున్నది. అట్లా ఎనరయినా వచ్చినా, తలుపులు 'వేసివున్నందున ఇక్కడ జరిగేది వాళ్ళకు తెలియదు. కనుక భయనడకు :" అవి దగ్గరగా వచ్చారు.

మళ్ళీ క్లాన్స దూరంగా జరిగి అమె. *“మీరుండగా నాకు భయమెందుకు? అదేమీ కాదు. కావి ఇక్కడ ఎవ్వరో వున్నట్లు వా కవివిస్తూందిం మవిద్దరమూ కలిసి ఆనందిస్తుండగా మరొకరు దాగుకొవి మవలను చూడడం బాగుండదు కదా అంది.

'వేదాంశకేనరి థి?

వరిపూర్ణానందులు చుట్టువక్కలచూచి = *ఇక్కడ ఎవరూ లేరే! వేనున్నచోట దాగుకువి చూచేటంత దైర్యం ఎవరికుంది? ఎందుకు అనవన రంగా నందేపొ స్తున్నావు....రా :' అంటూ విరహతాపం భరించలేక విలవిల లాడారు.

కాంతామణి చెప్పింది. “ఎమి స్వామీ: మీరుకూడా ఇతరులలాగే తొందర వడవచ్చా? బావినీటీవి వరద కొట్టుకుపోదుగదా ! అదిగో, అ దాగుకున్న వారివి బయటికి తరిమితేతస్స నేను మీతోకలివి నుభించలేను. ఇంకొకరు చూస్తుండగా పురువుడితో కలవడావికి వేళ్యకూడ అంగీకరించదే. అట్లాం టప్పుడు మీ సేవాభాగ్యమన్చిన నే నా అవమానాన్ని ఎట్లా భరించగలను ౩"

'వేదాంతకేనరి మరింత తత్తరపాటుతో . “ఏమిటీ, ఇక్కడ ఎవరో చాగుకున్నారా? ఎవరూ లేరే! నీబుద్ధి చలించిందా ఏమిట్‌? మవ్వు చూన్తు న్నానని చెబుతున్న ఆ వ్య క్తి ఎక్కడ ? నాకు చూపించు.” అన్నారు.

కొంతామణీ = “అదిగో చూడండి । అక్క డ దాగుకునివున్నా డామనిషి. తమకు కనపడడం లేదా? సరిగా చూడండి," అని ఒకమూలను చూపం చింది.

వరిపూర్ణానందులు ఆచోటువి దీకగాచూచి, ఎవరిపీ చూడలేక కాంతా మణీవైపు తిరిగి =. *ఏమిటి కొంకా. నాతో ఆటభాడుతున్నానా? అక్క జెదరూ లేరే? నీకంటికి కనిపించే ఆమనిషి నాకు కనుపించక పోవడ మేమిటి? ఏదీ దగ్గరళువెళ్ళి చూపించు.” ఆని అడిగారు.

కాంతామణి గలగలమనవి నవ్వి = “ఆదేమిటిస్వామీ ఆజ్ఞానురాలినయిన నాప కవవడుతున్న ఆ దొంగ జ్ఞానములయిన మీకు కనవడకపోవడం విచి ్రంగా వుంది. ఒకవేశ నమహావీరులయిన మీకంటికి ఎదురుపడితే ళగ్గున మండి బూడిదయిపోతానవి భయమేమో....! ఇప్పుడయినా కళ్ళుతెరచి చూడండి. నేను చూపిస్తున్నమవిషి ఇక్కడే సున్నాడు. నీ అవినీతినిచూతి

శైల?

4 ఠమిళ కీఖభామంజకీ అకడు నవ్వుతున్నాడు, ఇతరులకు క్రై వల్యంగురించి బోధించే నీకు అత జెవడో తెలియలేదా? ఇ “ఓరి మూర్థుడా । మేకతోలు కప్పుకొని పులి ఇతర జంతువులను బలి గొన్నట్లుగా నువ్వు ఈ కాషాయవేసం రరించి వరన్తీవి వాంఛించి రౌరవ వరకావికి దారిచేసుకుంటున్నావురా శుంతా । ఒంటరిగా వీకు చిక్కాననుకుని జా కీలాన్ని కలుషితం చేయనెంచావు. నీ మోసాన్ని ఇంకొకడు చూ మన్నా డవి మరిచాపు. వీ ఆఅ(క్రమాన్ని ఎవరూ చూడరనుకుని నువ్వీ దుర్మార్గానికి ఒడికట్టావు. కొని ఈ వవంచంలో (వతి ఒక్కరూ చేపే (ప్రతిపవిపీ అంఠటా వ్యాపించిన నా డొకడు చూస్తూనే పున్నాడని ఇస్పటికయినో శెలిసిందా? ఈ (ప్రపంచంలో నువ్వు ఎవరినయినా మోనగించవచ్చు గావి అ నర్వాంతర్యామిని మోనగించలేవు. ఆయన కళ్ల అంతటా వున్నాయి. ఆయన చెవులు అన్నిచోట్లా పున్నాయి. ఎంత చిన్నవనినయినా ఆయన చూస్తాడు. ఎంత చిన్నళద్దిమయినా ఆయన వింటాడు. అంచేత అయన ఆగ వోవికీి ఎరకాకుండా వుండాలంపే మవ్వు ఇట్లాంటి చెయ్యరావి వనులు చెయ్యకు ; మరొకరి భార్యను కల్లిగా భావిండు. మనసా కూడా వారికి ఎగ్జే శలపెట్టకు. పీకు గొరవంగా (బతకాలవివుంపే వెంటనే ఈ వూరు విడిచి (పొణాలతో వరుగెత్తిపో. నేనుగనుక నువ్వు చేసపినవనినీ ఈ వూరివారికి చెప్పానంటే నిమ్న (ప్రాణాలతో విడిచిపెట్టరు. వేరెక్కడయినా వెళ్లి (బ్రితుకు. ఫో” ఆంది ఉద్వేగంగా. కాంతామణీ మాటలను విన్న పరిపూర్ణానందులు శిలలా విల్చుండి పోయారు, ఒక మామూలు ఆడదీ తనమోసాన్ని (గహించి. ఆవమానిన్తూత బని తెలివి కుంచించుకు పోయారు. అమె టోధవిన్న ఆయన ఆము మనమ మారింది. కాము చేసినది తప్పని (గహించిన అయన కాంతామణి పాదాల మేడవడీ.....*అమ్మా: మవ్వు నా పాలిటి దైవానివి? తెలియక వే నేనిసే

'వేదాంఠశేవరి 89 చశన్నును క్షమించు. నే నెన్నో (గంథాలవి చదివి ఇతరుల కుసరేశించికూడా మూర్దుడినే అయ్యాను. మన చేతలన్నిటిసీ ఆ నర్వేశ్వరుడు చూస్తూ పుంటా డన్న విషయాన్ని మరిచిపోయాను. వీ అందాన్నిచూచి మూఢుడినయ్యామ,. అంచేత చెయ్యరావీవనిని చేయ తెగించాను. ఇప్పడు నీ మాటలు విని నాకు బుద్ధి నచ్చింది. ఇక ముం దెప్పుడూ ఇట్లాటి కార్యాలను తలపెట్టినే పెట్టను మవ్వే నాకు ళల్లివి, ఈంగ్రివి, గురువువు, దైవావిమీ నువ్వు ఆ వరాళకక్తి వనే భావిస్తున్నాను నా తన్పు తమించి నన్ను -కరుజణించు తల్లి: ఆని వేడుకున్నాడు

కాంకామణి తాను దేపుడి దయనలన ఆ దుర్మార్గుడి బారినుండి తప్పి వియటవడ్డందుకు దేవుడికి మనసార కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుంది. పరిపూర్ణా వందులవారిని చూచి = 'స్వామీః లెండి! మిమ్మల్ని దేవుడే క్షమిస్తాడు. ఇక ముం దెప్తుడూ ఇటునంటి చెడుకార్యాలను చెయ్యనవి వాగ్దానం చేయండి చాణ. నేను వచ్చిననవి అయింది. వే వివావెళాను.” అవి ఆమె మకంనుండి బయటికివచ్చి ఆ చీకటిలో తన ఇంటివైవ్త నడిచి వెళ్లింది.

కాంకామణి కొంత వేవటికి ఇల్లు చేరింది. ఆమె త్వరగా వెనక్కురోవడం చూచి ఆశ్చర్య వడ్డాడు నూసిలామణీ. ఆమె అతడికి జరిగినదంతా పూన (గుచ్చినట్లు చెప్పి, అతడికి వరిపూర్ణానందులవై గల భ_వి తుడిచి వేవిండి.

మరురోజు శిమ్యలందరూ మళఠానికివచ్చి వేదాంత కేవరి పరిపూర్ణానంద ప్వామికోనం వెతికారు, వారు కనవడలేదు. ఆయన అట్లా ఆదృశ్యమవడం గిరించి తలొకరీతిగా చెన్పుకుంటూ ఎవరిళ్ళకు వారు వెళ్ళారు.

మంచుతెర మాయావి [మాయావి' అన్న మారుపేరుతో రచనలు చేస్తున్న ఎన్‌. కె రామన్‌ గర నదిహేనేళ్ళనుండీ బొంబాయిలో ఉదోగ్యం చేస్తున్నారు. శిన్‌కోట కాలూ కొలోని బొంబూర్‌ వడగరై (గ్రామంలో 2-10-1917వ వీరు పట్టారు. అయన మొదటి కథభావికయిన *జారిపళక్కాం" రనజ్ఞాల మెన్సుకు పాశ్రమయింది. ఈయన సుమారు 150 కఠలనూ, థినవలలనూ రచించారు. వీటిలో *చొముండియిన్‌ శానం' “అజ్‌ విన్‌ ఉరునమ్‌" అన్న కలళానంప్పటాలూ, “వాడానులర్‌' అన్న నవం “ేర్కొన ఠగినవి, ఈయన భారత (వ్రభుత్వంవారి రేడియో సమాదార కాల సమ్మె (బొంబాయిలో వవిచేస్తున్నారు.] తొందరపడి మాట్లాడాను. *అట్లాగయితే ఇదిగో ఇవే నా నోటీసు. నేటినుండి నెలరోజులలో ఇంటిని భాశీచెయ్యండి.” ఎంతో దుఃఠలమూ, అనహనమూ, కొంత కోసమూ కలగడంవలన కాస్త కటువుగానే నచ్చాయి మాటలు. కృష్ణన్‌ వంచినతల నె త్తకుండా ఒకనిముషం మౌనంగా వున్నాడు. తర్వాత ఆవేశం వచ్చినవాడిలా. కుర్చీని వెనక్కుతోని లేచి__.*నరే, అట్లాగే నాశ చేస్తాను,” అవి చెప్పి రివ్వున వెళ్ళిపోయాడు. వేము న్తంభించి కూర్చుండిపోయాను వాడు గవిగవి మెట్లుదిగి వెళ్తున్న చవుడు నా చెవుల వడిందిగాని మననులో వడలేదు.

కుందులెక క!

అఠిరి కీట్లా అవుతుందని నే నెడురుచూడలేదు:; వాడూ అమకుని వుండడు. మనస్థితి విముషవిముషావికి ఎట్లా నూరుకుందో

మాతుంగాలో నే నుంటున్న ఇంటిమీద విర_క్రినలనగావి. డబ్బు అధిక మయిబోయిగావి నేను జోగేళ్వరిలో ఆ ఇల్లు కట్టుకోలేదు. మా ఆవిడ అబ్బు నయమవడావికి మందులూ చికిత్సా కాక. జనం రద్దీ, ఈ రణగొణ ధ్వనులూ అవీలేవి (వ్రశాంతమైనచోట కొన్నినెలలు ఆమె వుండాలని డాక్టర్‌ అన్నాడు. అట్లాంటి (వ్రళాంతమైనచోటు జోగేశ్వరి ఆవి ఆయనే అన్నాడు.

ఐశ్వర్యం దిలిసిన శ్రీమంతులు సుఖవాసానికని కట్టుకున్న ఇళ్ళ నము దాయమే జోగేళ్వరి అన్న వూరుగా చలామణీ అవుతూంది. ఈ (కిక్కిరివిన మహానగరంలో వంట్లాలూ కోట్లూ 'హేట్లూ ధరించి. దిగులునిండిన మొహీ అతో బొద్దువా సాయంత్రమూ యం(క్రాలవలె పరుగులిడే గుమాస్తాల (వ్రవం చాన్ని వదిలి, పదిహేను మై ళృవతల ఒకచోట (సళాంతంగా జీవించ విచ్చ తించే డబ్బుసంచులు . వాలాటివాడికష్టాన్ని అర్థంచేసుకుని చోటు ఇస్తారా ఏమిటీ ?

అయితే సవివదలి, అటువంటి దూరంగాపున్నచోట్ల 'పెళ్ళాంవిడ్డలతో వంపే అయ్యే అర్చ్బులబట్టిచూ ప్తే = జోగేళ్వరిలో ఓ ఇల్లు కట్టడమే మేలని 'స్నీవహాతులు నలహా ఇచ్చారు. ఆమేరకు, ఆంతసరకు జీతంమండి ఆదా చేసిన డబ్బూ అప్పూ కలిసి కట్టాయి = జోగేశ్వరిలో ఆ చిన్న ఇల్లా. జోగేళ్వరి వివానం మా ఆవిడజబ్బును నయంచేపింది కొని నన్ను బాగా అలనటపాలు చేసింది. రోజూ వదిహేనుమైక్ళు - బొద్దునా సాయంకాలమూ లై ల(వ్రయాణం చేయడంవలన నా ఆరోగ్యం దెబ్బతింటుందే మోనన్న భయం మమ్మల్ని * మా ఆవిడ జబ్బు నయమవగానే. మాతుంగా ఇంటీక్‌ తరిమివేపింది. జోగేశ్వరి ఇంటికి గాలేకాదుూూడేన్స తాళం వేసీ వుందాము. ఉత్‌ న వ. గం

కా న ష్‌. 14? ఛి స “శ

ల! తమిళ కశఃమంఖి

42 అల్టోబరు నవందర్‌లనుండి బొందాయిలో ఉ (కొత్త వరిణామా వచ్చింది. యుద్ధానికి వందింధించిన కార్యాలయాలు, కం 'సెపీలూ. నిర్మాణ కార్య[క్రమాలూ నచ్చివడ్డాయి. వాటిలోలి ఉద్యోగాలకోవం దక్షిణాదినుండి యుదకులు వేలకువేలు వచ్చారు, ఎందరు వచ్చినా చాలడంలేదు. టొంజా యలో దకిణాడివారి కోటయిన మాఠుంగా బిండిపోగా. (శొత్తగా వచ్చివ వారు నగరపు టంచులలో ఇచ్ళు వెతుక్కోపాగారు. వరిగ్గా ఈనమయతలో వచ్చినవాడే నా స్నేహిళుడు కృష్ణన్‌. వాడూ ఉద్యోగానికవి వచ్చాడు.

వచ్చివవారందరికీ తిండి వివ్వడావికి పిద్దంగా పుండి బొంబాయి; కాని పోటు వివ్వలేకపోయింది. వేలాదిమైళ్ళ కవతల జరుగుతున్నయుర్దం ఏనా కయినా ఇక్కఒడీకీ రావద్చునవి భయవడినవభుక్వం వై న్యాన్ని తీసుకొచ్చి వింపింది నగరమంతా. అంచేత బొంబాయిలో చోటన్నది దొరకడం దుళ్ళ భమై పోయింది. ఈ చోటులేమినలన (కొ త్తవారేకాళ సాతవారుకూణా ఉఇన్చ్బింది వడపాగారు. మామూలుగా ఖాళీగావుండే చోట్లుకూడా [క్రిక్కిరినీ పోయాయి. భాశీవాటాకోనం దావి అధ్రెలో ఓ భాగం కమిషన్‌గా దళారీఆత' ఇచ్చికూడా వాటాలు అ(క్రమించడానికి వద్ధమయ్యారు జవం.

ఇటునంటీ వరిస్టితిలో బొందాయికివచ్చిన కృష్ణన్‌కు ఖా జోగేశ్వరి ఇల్లు చొరకడం వర్యవపాదం అవిసించింది. జోగేశ్వరిలో హోటళ్లు లేవు. కాన చెయ్యి కాల్చుకున్నా ఫరవాలేదు కాని ఇల్లంటూ దొరికించిశదా ఆని మురిసి ఖోయాడు కృష్ణన్‌.

కాని ఓక వారంలోజులలోనల ఆదీ ఆసాధ్యమనిపించింది వాడికి, వంట చేయతం వాడికి కొ త్తరాదు. ఇటు వంటా చేమకువి, అటు గంటలకొలధి క్రైళ్ళల్లోవడి ఆఫీసుకు వెళ్ళిరావడణ చాల కష్టననిపించింది. కనుక మధి కొందరు మిత్రుల్నికూజా శన ఇంట్లో చేర్చుకుండానుని అమకున్నాడూ అందుకు నా అనుమతి ఆడగడానికని ఓ ఆదివారం మా ఇంటికి వచ్చాడు.

ప్రంచకైక క్ల

మా స్నేహం ఈనాటిది కాదు : పాతికేళ్ల అమునింధం అది. ఒకేవూరిలో వట్టి, ఒకేవీధిలో పెరిగి, ఒకేఐడిలో చదివినమన్ముల్ని జీవితం ఇరన్వై కెండేళ్ళతర్వాత నే కొద్దిగా దూరం చేసేంది.

మా కుటుంబమ్మితు లొకరి ధర్మమా అని నాకు బొందాయిలో ఉద్యోగం దొరికింది. కృష్ణన్‌నూ నాతోబాటు తీనుకువద్చేవాడినే కొని వాడి అవ్పటి వరిస్థితి బాగులేదు. అప్పడే వాడు భార్యను కోల్పోయినదుఃఅఖంలో వున్నాడు. ఆ ఠర్వాశ ఎన్నోసార్లు రమ్మవి (వ్రాళానుకావి తను ఒకేశొడువ ఏింతదూరం వంపించడావికి అంగీకరించలేదు వాడి అన్మూ నాన్నా.

వండెండు నంవత్సరాలకాలం వాడిజీవితంలో ఎన్నోమార్చ్పులను తెచ్చింది. కాని వాడి వియోగదుఃఖాన్ని తగ్గించలేదు. ఎంద రెన్నిచెప్పివా వాడు మళ్ళీ పెళ్ళి చేనుకోలేదు. వాడి అమ్మా నాన్నాళూడా ఈమ కొడుకు వాధను చూడలేక కాబోలు కమ్నమూశారు.

అడదిక్కు. లేశపోవడం ఇద్చ్బిందిగా వున్నప్పటికీ. వాడు వివాహం తేనుకోలేదు. పిడికెడు వియ్యం ఉడికించుకుంకే. సరిపోతుందిలే అంటని శ్రవిధంగానే తన జీవితమంతా గడప విశ్నయించాడు.

ఆలిరికీ ఆమ్మపోయిన ఏడారికి బొంబాయి చేరాడు,

కృష్ణన్స్‌ బొంబాయిరాగానే ఒక నెలరోజులు మాఇంట్లో వున్నాడుం ఎఉంతకాలిమయినా వాడినట్లా వుంచుకోవడంకన్న నా కిష్టమయినది లేదు కొని మా ఇల్లు మాకే దాలేదికాదు. వాడిని మాఠుంగాలో ఎక్కడయినా టిహ్మచారులమకంలో వుండమని, మా ఇంట్లో లోజనం చేయమని చెస్పే వాడినేకావి మాతుంగాలో అప్పు డామాత్రం అవకాళంకూడా లేదు. చినరకు వాడే నవంటచేనుకుంటూ మా జోగేశ్వరి ఇంట్లో వుంటానం పే అందుకు నే శన్నామ. కనుక మళ్ళా వాడువచ్చి “ఇంకా కొందరుమి[త్రులవు చేర్చుకుంటే థొకు సాయంగా వుంటుంది" అన్నప్పుడు శెట్టింపునంతోషంతో అందుక్తు మన్నకున్నాను,

184 తమిళ కథామంజరి

అయితే అవ్నీ మనం అనుకున్నశ్లే జరుగుతాయా ?

మూడేళ్ళనుండి ఎన్వరూ కన్నె త్రిచూడవి మా జోగేళ్వరి ఇంటికి గిరాకీ 'హెచ్చసాగింది. నా ఆర్థికపరిస్టితికూడా దానిని అమ్మి వేయవలసిన దశకు వర్చింది- ఆ ఇంటీని కట్టడావికని చేసిన అన్పులో చాలభాగం ఇంకా తీర్చవే

అయితే కృష్ణన్‌నూ, వాడి స్నేపాతులనూ ఎక్కడికి పొమ్మనగలను ? అంచేత ఆ ఇల్లు కొనాలని వచ్చినవారందరితోను “నే విపు డా ఇంటివి అమ్మ తలచుకోలేదు,” అవిచెప్పి వంేశాను. ఈవిషయం కృష్ణన్‌తోచెప్పి నా “విశాలహృ్భదయం' గురించి గొవ్చలు చెప్పుకోవడం నా కిష్టంలేదు.

ఈలోపుగా మా ఆభఖరిపాపకు ఒళ్ళంతా కురుస్పలువచ్చి యాతన పెట్ట పౌగింది మాతుంగాలో జనం హెచ్చవడంవల్లనో ఏమో పిల్లలనూ పెద్ద అనూ (కొ త్తకొ త్తవ్యాధులు పీడించసాగాయి. డబ్బు ఎంతో ఖర్చుపెట్టాను గాని మా పాపకురుపులు మానలేదు, అంతేకాదు, మిగతా పిల్ల లందరికీ కూడా కురుపులు వస్తాయే మోనన్న భయం నట్టుకుంది.

ఇది తెలిసిన నూ అత్తమామలు మూ అవిడనూ సిల్లి లనూ తనుదగ్గరకు వంసమనీ, ఆక్కడ ఈ కురుపులకు చక్కటివై ద్యం చేయిస్తామనీ [వ్రాశారు మాకది బాగనిసించింది. ఈ ఇరుకునుండి బయటపడితే పిల్లల ఆరోగ్యం మెరుగపుతుందని మా నమ్మకం. కనుక వాళ్ళపయాణం నిశ్చయమైంది.

వాళ్లు వెళ్ళిన ఒక వారావికెల్లా జోగేళ్వరి ఇంటిని కొంటానంటూ ఒక సీల్‌ వచ్చాడు. నేను ఆ ఇల్లా కట్టడానికి ఇర్చుపెట్టిన సొమ్ముకు రెండింతలు ఇస్తానన్నా డఠడు,

వా కో ఉపాయం తట్టింది. మా ఆవిడా పిల్లలూ వూరికి వెళ్లగానే కృష్ణన్‌ నూ వాడిమ్మితులనూ నూజంట్లో వచ్చివుండమని, జోగేశ్వరి ఇంటిని అమ్మేద్దామనుకున్నాను. మళ్ళీ మావాళ్ళు రావడానికి అయిధాళు

మందులెర 1 'వెలలయినా వడుకుంది కమక ఈలోప్తన ఈ (బ్రహ్మచారి ముఠా వేదైనా "మకళం'లోకి చేర్చేయవచ్చు : ఆది వీలుకాకపోతే వారికి వేరే ఇల్లు దొరికన శఈర్వాతనే మీవాకినీ ఏల్లలమా ఇక్కడికి రప్పించడం,

ఇందుకు మీనా& ఒప్పుకుంది. వెంటనే పేఠ్‌తో మాట్లాడి ఆ ఇంటివెల బెప్పి వేశాను.

అయితే అదృష్టవళా త్తు, ఆ 'పేకిచ్చిన అడ్వాన్స్‌డబ్బువి నేను తీసుకొన లేదు. కృష్ణన్‌ తో ఓ మాటుచెప్పి తర్వాత డబ్బు తీసుకుందా మనుకున్నాను. లెండుమూడురోజులలో డబ్బు తీసుకుంటాననిచెప్పి ఆ సేఠ్‌ని వంపి వేశాను. ఆదివారం మా ఇంటికి రమ్మని కృష్ణవన్‌కు పెలిఫోన్‌ చేశాను.

ఆదివారంనాడు కృష్ణన్‌ వచ్చాడు.

వాడికి అన్ని చెప్పి-"మాఆవిడ జబ్బు నయమయినప్పటినుండే ఆ ఇంటిని అమ్ముదామనుకున్నాము ; కాని అప్పుడు కొవేవారులేరు. ఇపుడు ఆసమయం వచ్చింది. కాని మీకు మరోచోటు చూపించకుండా అమ్మడం ఎట్లాగవి వూరుకున్నాను. ఇపుడు మీకు ఇంకోవనతి చూపించగలమ గనుక ఆ ఇంటి అమ్మకాన్ని స్థిరనరుచుకున్నాను. మీనాక్షీ పిల్లలూ ఊరికి వెళారు గమక మీరు ఇక్కడికి రావచ్చు” అవి చెప్పాను.

“మంచి ఆలోచనే....కొవి మీవాళ్ళు త్వరగా వెనక్కు రావాలేమో.” అన్నాడు కృష్ణన్‌.

“అపుననుకో___ఆలోపుగా మిమ్మల్ని ఇంకెక్కడయినా చేర్పిస్తాను....*

“అది వీలుకాకపోతే మీవాళ్లరాకకు మేము ఆటంకంగా వుండమూ?"

“లేదు....మీ కింకో ఇల్లు దొరికేదాక మీనాక్షి వాళ్లవూళ్లోనే వుంటా చంటూంది.*

“మావల్ల మీ కెన్ని ఇబ్బందులు ?"

“ఏమీ లేదు కృష్ణా వచ్చే ఆదివారం మీరందరూ నుకాం ఇక్కడికి మార్చండి.”

జా తమిళ కజఖషంఖడి ఇ కకొని ఈ చిన్నచోటి మేము ఐదుగురు పుండడం కష్టమేం నేనుమూ కాళ్ళల్లో కవీనం ఒక్క-డినయినా ఇంకోచోటు వెళుక్కోనవి చెప్పాలి.”

“ఆది బాగుండదు కృష్ణా....మీలో ఎవ్వరివీ నేను వేరొకవనతి ఏర్పరళ కుండా వెళ్లమని చెన్పను. ఈ రెండురూముల "బ్లాక్‌ "లో పదిమంది పంటు న్నా

“క్రూవల్ల వీకు ఎంతో వాధ....ఇట్లాటిరోజులలో మాకు ఇల్లంటూ ఇచ్చిన విన్ను మీ ఇంట్లోకినచ్చికూడా ఇబ్బందిపెట్టడం ఖావ్యం కాడు. మీ సేల్‌ ఒకటి లెండు నెలలతర్వాత ఆ ఇంటిని ప్వారీనవరచుకోవడావికి ఒవ్పుకుంటాడేమో ఆడిగిచూఢు. ఈలోగా మే మింకో ఇంటిక్సై (ప్రయత్ని పాము.” = “వీబలేదు కృష్ణా; జోగేళ్వరి ఇంటీవి కొనడావికి వచ్చినవారందరూ దావిని తక్షణం అ(కమించాలన్న అభిప్రాయంతోనే వస్తున్నారు.'

"అవును. ఇళ్ల ఎద్దడి అట్లాగే వుంది. అట్లాంటి రనవంతులకే అంత ఇబ్బందిగావున్నప్పుడు వాబోంట్లనంగతి చెప్పాలా? ఇన్నినెలంతర్వాత 'మేము ఇప్పడివుడే భోజనంవగ్రై రా నమన్యలన్నీ నరిస్కరిందుకుని కా న హాయిగా పొదుపుగా పుంటున్నాము. ఈలోగా ....”

“నాకు తెలుసు కృష్ణాః శొన్త శ్రమవడ్డా నోటికి రుచిగా వండుకు తింటున్న మిమ్మల్ని కదలించడం నాకూ కష్టంగానే వుంది. కావి నా వరిస్పితి ఆంకా నీకు తెలిసినదే గదా। మీకు హోటల్‌ భోజనం సయించకపోతే మన మందరంకలిని ఇక్కడ నండుకుందాం.”

"వాగుంది, అన్సలు మే మిక్కడికివచ్చి నిన్ను ఇబ్బంది పెట్టకూడదవే కదా నా ఆలోగనం వెపెచ్చు వంట కూడానా? ఆ సేళ్‌గాడు గనుక రెండు శెలలు ఓపిక వైనా....?

“ఉపికవడితే నమన్యలన్నీ తీరిపోతాయనుకుంటున్నావా ?"

వఫుషునెన *1 ఏ! “అవును, ఇన్సటినరకు వేరేఇల్లు వెతకపలనిన అననరం ఏర్పడలేదు. కాది ఇప్పడు ఏర్పడింది. అందరమూకలిపి గట్టిగా (వ్రయకృంచే స్తే జోగేశళ్షి రిలోనో దాని కవతలో ఇల్లు దొరకకపోవని వా నమ్మకం-" వాకు కృష్టన్‌తర్కంం టొ త్రిగా అర్థం కారేదు. ఇంకేదో కారణంవలన- వాడు వాతో మాతుంగాకు వచ్చివుండడాని కష్టపడడం లేదవిపించింది- *ఒకవేశ ఆ రెండువెలల్లో వేరే ఇల్లు దొరకకపోతేనో- 7 “ల్లీ ర్రథ ఇల్లుండవే పుందిగా=" “ఎటూ రా దలచుకున్న వారీ యింటికి ఇప్పుడే వచ్చేయవచ్చుగ 1” "అదేంచూట? వీతో వచ్చిపుంటే పీకు భారమే? అదీగాక ఇక్క-డకు వచ్చివుండి. మళ్ళీ ఇంకోఇంటికి వెళ్లడంకన్న _జోగేశ్వరి. ఇంటినుండే. ఇంకో ఇంటికిపోతే మాకు ఇర్చు తగ్గుతుంది. వీటన్నిటికీ నూమ్మిక్రు- లందరూ ఏమంటారో ౪ బాకీ నమాధానం నచ్చలేదు. "నాళ్ళుమా్రం ఏమంటారు? వాళ్ళకు ఇంకో ఇల్లు దూసంచకుండా. వెళ్ళమనడం లేదుకదాం: వాళ్ళు కష్టవడూ- తుండగా ఇల్లు ఇచ్చిన వొడి కొమాతం సాయం చెయ్యలేరూ ౪” కృష్ణన్‌ కొంత ఆలోచించి వలికాడు : “అదికాదు రామూ, వాళ్ళక్కడో న్వయంపాకంవదిలి ఇక్కడ హోటల్‌లో భోజనంచే ప్తే ఖర్చు ఎక్కునపు తందవి వసుగుతారు.” వాడీ మ్మికులెనరో నాకుతెలియదు.. కావి వాళ్ళట్లా అనుకోవడం నతి. కొదనిసించింది. “అయితే వాళ్ళకో వాలగయిదురూపాయలు మిగుణుతాయని నేమ మంచి ధర వచ్చినవ్వుడు నా ఇంటిని అన్ముకూడరంటానా? అవి అడిగాడు, చవ్వాడు కృష్ణన్‌. “అట్లా అన్నానా నేను?” అనవ్వు నాకు నచ్చలేదు... వాడింకొా అన్నాడు...“నేను నాకు స్యాయమవి తోచింది అన్నాను.”

శతి తమిళ కభానముంజలి

నా ఓపిక తగ్గపాగింది. “అవనరమయినవ్వుడు. వాళ్లకు తలదాదుకొన శానికి చోటు ఇచ్చిన నాకు, నా అననరంవచ్చినవ్పుడు వెనక్కు. ఇన్వననడం నీకు న్యాయమనిపిస్తూందా కృష్ణా?

“కాదు, రామూ! నేను వాళ్లను నాతో వుండడానికి రమ్మన్నషప్పుడు వాళ్ళకు విరంతరమైన నివాసం ఇస్తానవి చెప్పాను.”

“దానికేమి, ఇప్పడు వాళ్ళను వీధిలోకి వెళ్ళిళొమ్మునడం లేదుకదా

కృష్ణన్‌ జవాబు చెన్పలేదు,

“ఏమి టాలోచిస్తున్నావు, కృష్ణా?"

“ఏమిటని...._.వాళ్ళనడిగి చెబుతాను, "

కృష్ణన్‌ నమాధానం నాకు చాలవిచారం కల్గించింది. వాడు తన మ్యితుల శష్టాలగురించి ఆలోచిస్తున్నాడేగావి నా అవస్టగురించి అనుకోవడమే లేదు వాడిట్లా సక్షపాతంతో వ్యవహరిస్తాడని నేము కలలోనయినా అనుకోలేదు, వాడు మాతుంగాలో వచ్చివుండడావికి తప్పకుండా అంగీకరిస్తాడని ఆశించిన వాకు వాడిపోకడ నిరాశ కలిగించింది. నేను చేసిన పాయానీకి ఇదా (ప్రతి ఛలం? ఏదో నాకోసం వాళ్ళను ఆడుగుతానవి, వాళ్ళజవాబుతో శనకు వందింధం లేదనీ అన్నట్లుగా అంటాడేం? నాపని వెర వేరేటట్లు వాడు నడచు కొనేటట్లు లేదు, *వారిలో నే నొకడివి ; వాళ్ళ ఇష్టమే నా ఇష్టం” అని వాడ -మాచిస్తున్నాడనిపించింది.

“అయితే నిన్నా వాళ్ళతో నమానంగా పరిగణించవలపంచేనా కృష్టా

"ఆది పీ ఇష్టం, నువ్వట్లా వరిగణించడలచుకుంపే విన్నాపగలనో 'శెవ్వరు?"

“వరే వాళ్లీ నట్లావుంచు, వీ నంగతి చెన్సు: వీకు మాశుంగాలో నాతో శొటు వుండడానికి ఇష్టమేనా ?

మంచుతెర +

“వన్ను నమ్మి వచ్చినవారిని వదిలేసి నేనొక్కడివీ మాఠుంగాతో వుండడం నా కిష్టంలేదు. వాళ్ళెట్లా విర్ణయిప్తారో అట్లాగే నేనూ నడచు కోవడం ఉచిళం.”

ఇది వినగానే వాకు విపరీత మైనకోనం వచ్చింది. “ఆట్లాగయితే ఇదిగో ఇదే నానోటీసు, నేటినుండి నెలరోజులలో ఇంటిని భాశీచెయ్యండి.” అని చెప్పాను.

వా మనక్శాంతిని తనతో తీసుకొని కృష్ణన్‌ వెళ్ళిపోయాడు, మ్మిత్రుడుం అన్నవదాన్ని వాడు ముక్కలు ముక్కలుగా చేశాడు నేడు. ఇక వా డెంత అనుకూలంగా నడచుకున్నా వాడిపట్ల ఇవాళ నా కేర్పడిన అభిప్రాయం మారుతుందా ? పాతఠికేళ్ళమండి కలిసిమెలగిన మమ్మల్ని నేడీ వ్యవహారం విడదీపింది.

వాడు అంతగా న న్నెదిరిందడానికి, నాతో వుండడానికి ఒప్పుకోకపోవ చానికి కారణం ఏమిటీ? సూతుంగాలో నాళ్ళు నాతోవుంపే నాకు కలిగే ఇబ్బందికన్న, జోగేక్వరి ఇంటివి అమ్మలేకపోతే నాకు కలిగే కష్టం తక్కు వని వా డనుకుంటున్నాడా ? కాడు. నాడు చెప్పినది అనలు కారణం కొదు, వాన ఇక్కడకు వచ్చివుంపే కాన్త అర్భు ఎక్కువ అవుతుందన్నదే _ వాడి మొండితనావికీ కారణం.

వాడు నాతో వచ్చిపుండడావికి భయసడడానికి నేనేమి చెడ్డవాడినా ? లేక విపుడయిన తగవిరీతిగా (స్రవర్హించానా ? లేక వాడివిగురించి ఎవరితోనయినా చెడ్డగా చెప్పానా? అట్లాంటిదేమీ లేదు. ఇవాళ బాహాటంగా తాను వేరు మవిషినై పోయినట్లుగా, తన మంచినిగురించే వాడు మాట్లాడుతున్నాం జేనెంతో నెమ్మదిగానే మాట్లాడానే! ఈ, పాతికేళ్ళలో ఇవ్వాళ మొదటి పారిగా “ఇంటిని భాశీచెయ్యి' అని గట్టిగా అన్నానేతవ్స ఇంకేమీ అనలేదే? ఈమ్మాక మైనా, వయంగాచెబుతే వినకపోతేకదా, అన్నాను?

ఖా తమిళ కభానుంచక

వరే, ఇవుడు ఏమిచేయనున్నాడు కృన్ణన్‌? ఒక నెలరోజాలతో ఖాళీ 'జేస్తానన్నాడే, ఈలోగా వేరే ఇల్లు దొరుకుతుందా? లేక, లా డీపాటికే ఓక ఇల్లు సంపొదించివుండడంవల్ల నే ఇంత రై ర్యంగా మాట్లాడొడా?

ఏది ఏమైనా వాడిలోనిమార్చు వాకు ఆర్థం కాలేదు. ఇవాళ వాడిమాటలూ (వ ర్తవా (క్రొత్తగా పున్నాయి. నూ అవిక అన్నట్లు ఈ కృష్ణన్‌ పాత శృృష్షన్‌ కాదు.

అపుము. మీనొశీమాటలు విజమే, కృష్ణన్‌ 'వేరేమవిషే కాదు. నాకు లోహంకూడా తలపెడుతున్నాడన్నవంగతి మరునా డో మిత్రుడు చెప్పగా తెలిసింది.

శంకరన్‌ నాకూ. కృష్ణన్‌ కూ మ్మికుడు. అతడూ మావూరివాడే. అయితే మాకన్న శంకరన్‌ _కాన్హ పెద్దవా డనడంవలన ఆతడివట్ల మాకు గౌరవ శానం పుండేది. ఆసాయంకాలం నేను ఇల్లు చేరగానే మీనా&, కంకరన్‌ చోన ఇంటికీ రమ్మన్నాడని చెప్పింది. వెళ్ళాను.

కాసేపు అవీ ఇపీ మాట్లాడాకజు-'ఎలిటి. నీకూ కృష్ణన్‌ కూమర్య శొతవ?" అవి అడిగాడు. నేను జరిగినదంతా చెప్పాము

“వాగావేపుంది। ముందు నువ్వీనంగతంతా కృష్ణన్‌కు చెప్పి ఆ తర్వాత "సేల్‌ మండీ అడ్వాన్సు పుచ్చుకువి వుండవలపింది.”

“ఏమిటి ! అడ్వాన్నా? వేను అడ్వాన్స్‌ తీసుకోలేదే. సేల్‌ ఎంతో ఐల వంతంచేనినా. కృష్ణన్‌ తో ఓసారి మాట్లాడిగావి తీనుకోనవీ, నేనే ఇం కొఠటి "రెండురోజులలో వస్తావని చెప్పినంపించానే 'పేఠ్‌నీ ;*

“'వరే- ఇప్పుడు నాకు తెలిపింది. ఇదంతా ఆ వేఠ్‌గాదు తెచ్చి పెట్టిన శొడవ."

“అంపేళ

"పీకు తెలియదు రామా: ఆ మూర్చుడు కృష్ణనో. వాతో చెన్పజండా చమనమలో పంచుకునే మోట్లాడాడు. రెండు మూడు రోజుల ముందోళ్‌

మించుకెక సః సాయంకాలం సేఠ్‌ ఆ జోగేళ్వరి ఇరిటివ్‌ చూడడానికి వెళ్ళాడు. అన్వుడు ఈక్కడ వాళ్లతో తా నా ఇంటివి కొంటున్నట్లూ, ఆందువిమి త్తం అడ్వాన్స్‌ కూడా ఇచ్చివేపినట్లూ, కనుక వాళ్ళు ఆ ఇంటివి ఖాశీచేయాలని చెన్ని వెళ్ళా తట.”

“మరయికే కృష్ణన్‌ వాతో ఆమాట చెప్సలేదెందుకు

“అదే నాకూ బోఢధవడడం లేదు. ఆ శుంక ఆ సేళ్‌ మూటలను నమ్మి శంకా మూర్థంగా [వవ_ర్తించడానికీ విశ్చయింవాడు 1”

“లంకా మూర్ధంగానా?"

“అవును. వాడు ఇవాళనుధ్యాహ్నం “టిఫిన్‌” వేళప్పుడు మా ఆఫీసుకు వచ్చి ఇవన్నీ చెప్పాడు. నువ్వు మొదట వాళ్ళకు ఇల్లు ఇచ్చి పాయం చేసి వవ్పటికీ, అజంటిని అమ్ము విశ్చయించినపుడు, వాళ్లవి వీయంకథి మవ్వుగా హెచ్చరించకుండా, మూడవమనిషి అయిన ఆ పేళ్‌ద్వారా ఇల్లు శ్రాశీచేయమవి చెప్పించడల వాళ్లకు బొత్తిగా నద్చలేదుటు అందుకనే వారికి పీఠో వచ్చిపుండ మనన్కరించలేదుఏ, ఒకనెలతో ఇల్లు భాశీ చేస్తానని వీతో చెప్పవన్పటికీ, తగినవనతి దొరికేవానా ఆ ఇంటిని భాశీ చెయ్యడోమని చెప్పాడు.”

నా చెవులను నేను నమ్మలేకపోయాను. “కృష్ణన్‌ అట్లా అన్నాడా? ఓలి

“ఆవును. కృష్ణనే అన్నాడు. ఇల్లు ఖాళీ చేయించడానికి మవ్వుగావి పేళ్‌ శావి కోర్టుదర్యలకు పూనుకున్నా తాము భయవడమవీ, కోర్టుకు వెళ్ళితే శామే గెంవడం భాయమనీ అన్నాడు, అధ్దెఇళ్ల చట్టనకారం ఇంటి యజ మావి తను కొవురం వుండడానికిన్యూతమే ఇల్లు భళి చేయించనద్చునపీ, అన్వుడయినా ఆరునెలల “నోటీను” ఇవ్వవలవివుంటుండనీ తన కీవిధంగా మొక ఆడ్వకేటు చెస్పాడవీ, కనుక ఈవిషయంలో దేనికయినా వీద్దంగా వేన్నామనీ వీతో చెన్నమన్నాడు”

న! తమిళ కథామంజరి ఇది ఏవి నా మనసు వేయి ముక్కలయింది. శంకరన్‌ ఇంకా చెప్పాడు: “నేనా మూర్డుడితో ఎంతగానో చెప్పి చూచాను. మవ్వట్లా పేళ్‌ద్వారా ఇల్లు ఖాళి చేయించనువి చెప్పించివుంటే అది తస్పేనవీ, అయినా వేరే నసతి చూపిస్తున్నన్పుడు ఖాళీ చెయ్యక పోవడం ఉచితం కాదసీ వాదించాను. కొని వాడు ఇల్లు థాకీ చెయ్యనుగాక చెయ్యనన్నాడు. అనలు నహవానదోషమో ఏమోకానీ మనిషే బొత్తిగా మారిపోయాడు. వాడిట్లాటి (దోపి ఆని నే నెన్నడూ తలచలేదు. ఎటువంటి కష్టమైనపరిస్థితిలో నువ్వు వాడి కా ఇల్లు ఇబ్చావో మరిచిపోయాడు వాడు. ఏమీ తస్పుజరిగినా ఉనకారాన్ని మరవడం నరికొదు. చట్టమెట్లాగయినా పండవీ, అది న్యోయంకాదు. నన్నడిగితే ముప్వు వాడివి కోర్టుకీడ్చిం వొత్లీ. చోహోన్ని నలుగురికీ తెలిసేటట్లు చేయాలి.” శంకరన్‌ నా పడిన మాట్లాడలేదు. న్యాయాన్ని చెప్పాడు, నా కప్పుడు కోర్దుకువెళ్ళి తీరాలినిందేనన్న ఆగ్రహం వచ్చింది. కాని కొంత ౧ఆలో చించివమీదట, కోర్టుకువెశితే ఎవరికి లాభం అనిపించింది. కోర్టుకు వెళితే తవ్పకుండా గెలుపు నాదే. ఆతర్వాత ఆరునెలలకు కృష్ణన్‌ బృందం ఇల్లు భ్రాశీచేయాలి. కౌవి నే నా ఆరునెలలూ కాచుకొ విపుండవలసిందేకదా ? ఆపాటి జానికి కోర్టుకు పోనేల? ఒక రిజిస్టర్డ్‌ నోటీను నంపితే చాయి. ఎట్లాగయితే వేమి. నా 'స్తొన్‌” లన్నీ తల్మకిందులయ్యాయి. నా పాణానికినమానంగా భావించిన మిత్రుడే ఆపని చేళాడు. వాలుగేళ్లమండీ పెరుగుతున్న అప్పుల “వొక్క-మారుగా తీర్చి వేద్దామనుకున్నాను, కొని అందుకు తోడ్సడవలసిన మ్మీకుడే ఎదురుతిరిగెతే ఆది చా ఏధి అనుకోవాలిగాని ఎవరి నేమనాలి అనలువని జరగకుండా వృధా వివాదాలెందుకు? [ఆలోచించకుండా వనుణు కృష్ణన్‌ నే చెయ్యవీ....వే నల్లా చేయను, తప్పంత్మా ఒకవైపే వుండవీ....వా కందులో భాగం వద్దు....ఆరునెలలు కాదు. రెండేళ్లయినానదే

మంచులెర - 140 వాడంతట వాడే వచ్చి._.*ఇదిగో తాళంచెవి....నేను ఇల్లు ఖాకీ చేశాను అవి తెచ్చిచ్చేదాక నేను వాడితో ఇంటివిషయం మాట్లాడలోను = అవి విశ్చయించుకున్నాను. అమాపే శంకరన్‌తోనూ చెప్పి, విరిగినమనసుతో ఇల్లు చేరాను.

జగాన్నే నడిపించే ధవళ క్రి బారినుండి ఒకవ్యక్తి తప్పించుకోగలడా ? మొన్న ముగిసిన (ప్రవంచయుద్ధానీకి కారణం ఐశ్వర్యం నంపాదిందాలన్న కాంక్షగాదూ ? అట్లాంటిళ క్రీ మా ఇద్దరిమధ్య మంచుతెరను వేయడంలో ఆళ్ళర్యం ఏమున్నది

అవును, డబ్బే, వా అన్సులు తీర్చడానికి డబ్బు కావలసివచ్చే - నేను కృష్ణన్‌వి ఇల్లు ఖాశీ చెయ్యమన్నాను. కొని నేను నరిగానే [వవర్రించామి కాని నాడో, కృ(త్రిమమైన గౌరవంకోనం విశాన్ని కాదని, తెరవెనుక దాగుకున్నాడు, కళ్లు గట్టిగా మూనుకున్నాడు.

పోవివ్వండి. అ కళ్ళను ఈనాడు కాకపోతే ఇంకొకనాడు తెరవడా? అ తెర అన్పుడు తొలగదా? వాడు తన తప్పునెరిగి పళ్చాత్తానవడేదాక నాకు మనశ్శాంతి ఎక్కడిది ? ఇట్లా అనుకుంటూ రోజులు గడిపాను.

మిగకాననులన్నీ యధ్యావ్రకారం జరిగాయి. సేల్‌ వచ్చాడు. ఇల్లు నమ్మడం లేదని చెప్పాను. మావాబ్ళు వూరికి వెళ్ళారు. రెండునెలలతర్వాత, పాన కురుపులన్నీ నయనుయిపోయాక నచ్చారు.

కానీ నాకూ కృష్ణన్‌ కూమధ్య వున్న తెర తొలగలేదు. అది తొలగు తుంది అని నే నాశించినకొద్దీ వాడు దానినిలాగి కస్పుకుంటున్నాడు.

శాలమహిము కొకపోతే కృష్ణన్‌ (వ్రవర్తన ఇట్లా వింతగా మారవేల? వాడు చేసినది తస్పుగనక మి్యక్రులందరి సొనుభూతి నావష్షెన వుంది, ఆది తెలియక నాడు నేను నాడికి వ్యతిరేకంగా ముఠాను ఏర్పాటు చేస్తున్నాను

శౌ--6

శి!4 కమిళ కథానుంబజలి పవి, వనిగట్టుకువి నామీద ఉన్నవీ లేవివీ కల్పించి, తెలినినవారిదగ్గర తెలియనివారిదగ్గర (ప్రచారం చెయ్యపాగాడు.

వాడు కల్పించి చెబుతున్న విందలను వింటుంపే వండు కెలకిన ట్లయ్యేది నా మనసుకు. నేను వాడికి ఇల్లు ఇవ్వడంవలనవేకదా ఇంత కీడూ జరిగింది ? ఇరవై మెదడు సంవత్సరాల స్నేహం ఒక్కతణంలో తుడిచి పెట్టుకుపోకుందా? ఎంత చ్మికం; వే నెంత తొలగివున్నా కృష్ణన్‌ తన (ప్రభారబాజాలను నామీద (వ్రయోగించేటంతగా వేను వాడికేమి ఎగ్గు తల పెట్టాను ఖి

ఒర వేళ వా డనుకుంటున్నట్లుగా నేను ఇంటివి ఖాళీ చెయ్యమని వేల్‌ చ్వారా చెప్పించినామాత్రం, వా డానూట నన్నడగవచ్చుకదా ? ఇట్లాంటి అపార్జ్థా లింతపుముందు. ఒకటి రెండుసార్లు వచ్చినపుడు మనమవిప్ప మాట్లాడుకోలేదా? మరి ఈసారికూడా అట్లా మాట్లాడుకోవచ్చుగదా? వా జెందుకు ఇంకా తన మనసులోనే ఏదో దాచుకుని మధనవడడం ? లేక వాడీ కింకా విజం తెలియదా?

అదెట్లా తెలియకుండా వుంటుంది? "సేల్‌వద్దనుండి అడ్వాన్సు తీసుకుని పంపే, ఇంతవరకూ ఇల్లు భాళీచేయించి ఇవ్వనందుకు ఆ పేళ్‌ నన్ను కోర్టుకు లాగివుండడూ ? ఆ విషయం కృష్ణన్‌కు తెలియదూ ?

లేక తన తన్పు వెరిగికూడా, దానివి కప్పిపృచ్చుకోవాలని, నన్ను స్వార్థ వరుడిగా చిత్రించి (ప్రపంచానికి చూపించుళున్నాడా? అట్లాగనుక అయితే కృష్ణన్‌బుద్ధి వూూర్ణిగా మందగించిందన్నమాట.

చిన్నప్పటినుండి నన్నూ నా మననునూ తెలిసినవాడికి తన తవ్పు నొవ్పు కువి ఈ మంచుకెరను చించివేయడావికి మొహమాటంగా వపుందంపే, అది విధివిలానం కాక ఇం'కేమనాలి? వాడు నామీద చేస్తున్నవచారం వింటుం-ీ “మొదట అనసన్య్యం వేసింది కావి కొద్దిరోజులకే అదొక నినోదం అనిసిం

చుంచుతెర కకక చింది. అతర్వాత వళ్ళ్చాత్తానంగా మారింది. పౌవం, కృష్ణన్‌ మనసూ నా మననులాగే గాయవడివుండాలి. ఆగాయావికి మందనుకుని పొషాణాన్ని పూనుకుంటున్నాడు. “అది పాషాణం; మందు కాదు =" అని చెప్పడానికి వేను నా స్టానంలో లేను కదా :

“కృష్ణా: మన మిక ముందెప్పుడూ మిత్రులుగా కలియలోమా ౪ అట్లా చోరు పారేసుకుంటూ నువ్వూ, మూగబాధ ననుభవిస్తూ నేనూ _ ఇట్లా ఎంత కాలం?" అవిపించేది.

వాడిమీద కపి తీర్చుకోవాలన్న తరిపు ఒక విముషంమాత్రమే. ఆ తర్వాత, వొడి పళ్ళాత్తానంలో కాంతిని వెతుక్కోవాలవి కాండించేవాడిని. ఆయినా వాడు సూ ఇద్దరిమధ్య ఆగాధాన్ని పెంచుతూ నేపున్నాడు; వా డట్లా చేస్తున్న కొద్దీ వాడివి కౌగలించుకోవడావికి నా చేతులు తహతహ లాడసాగాయి.

నన్నుచూచి కొందరు మ్వితులు."నీవౌక విచిత్రమైన మనిషివి. ఉద్వేగం లేవి జడుడివి” అన్నారు. నురికొందరు- “ఇదంతా పై మైకండీ....ఆ బూడిత కడుగున వున్నదంతా నిప్పేం” అని నామనసు నొప్పించారు.

అయిశేనేమి? నామనసు వీరికేమి తెలుసు? దాని నెరిగినవాడు నేడు చూరంగా వున్నాడు. వాడికోనమే ఆ మనసు నరుగులె త్తపాగింది. బయటికి వాడు దానిపట్ల విర క్రీ వ్రకటిస్తున్నప్పటికీ, వా డీ వియోగావికి దుఃభించ శుండా వుండలేడవి నాకు తెలుసు.

మా ఆవిడ వూరినుండి వచ్చింది కదూ, పాన కురుషులను నయం చేయించుకుని వచ్చినమాట విజమే; కొవి తన పాఠజబ్బునుకూడా కొద్దిగా తీనుకువి వచ్చింది. మొదట్లో ఆ జబ్బువిగురించి ఎవరమూ శ్రద్ద నపాంద తేదు. ఏదో కాస్త మందుపుద్చుకుంచే పోతుందిలే అనుకున్నాము.

కాని జబ్బు ముదరగానే వెదరిపోయి పాఠ డాక్టరుదగ్గరకు వరుగే శ్రీ పోయాడు. మునుపు చెప్పిన చికిత్సనే చెప్పాడు. ఆ జబ్బుకు మందేగాక్ర

14, శమిళ కతామంబకి (ప్రశొంత వాతావరణంలో వుండడ౦కూడా అవసరం అన్నాడు. ఆ విషయాన్ని నేనూ అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్నాను. అయినా రనాభావమూ, నకి స్థితుల (ప్రాబల్యమూ. "ఇట్లా వడకమీద పున్నమనిషివి నందలూ వేలూ అర్భుపెట్టి ఏ వూరికి తీసుకెళ్లడం? అని అడిగిందాయి. నాచేత.

“ఏం, జోగేళ్వరిలో మీ ఇల్లు ఏమయింది?”

“ఆమ్మేశాను.” అన్నాను.

ఒక చికిత్సావిధానం సరిగా ఫలికాల నిన్వనప్పుడే దావివి చివరదాక అనున శించనిదే వదలి పెట్టరు ఈ మొండిడాక్సర్లు, ఆట్లాంటవ్సుకు నతృలికాల విస్తుందవి అనుళసపూర్వకంగా తెలినిన ఓక విధానావికి నూరుగా వాళ్ళు వేరొకటి చెలుళారా ఏమిటి? డాక్టర్‌ అన్నాడు. "మిస్టర్‌! నీకు డజ్బు ముఖ్యమయితే సెళాంమీద (యేమ తగ్గించుకోండి.”

నాకు అపుడు డబ్బు ముఖ్యం కారు. అది లేకపోవడమే ముఖ్య నమ న్యగా వుండేది.

ఇంక ఒకటే దారి. మళ్లీ కృష్ణన్‌ ను వెళ్ళి ఆడగాలి. మునుపటికన్న ఇప్పుడు సరిస్థితి విషమించింది. అపుడు వాడికి నేను మరో ఇల్లు చూపించే ప్రీతిలో పున్నాను. ఇప్పుడో ఆది వీలులేదు. అద్దెకున్నవాడు ఇల్లు ఖాశీచే స్తే ఆ ఇంటో తనవారి వింకోరిని కాపురం పవుంచిపోవడానికీ ఇంటివా డీప్పుడు ఒన్సుకోనడంలేదు. చట్టమూ వారివక్కనే వుంది. కనుక మంచిరోజుల లో నే పెడమొహం పెట్టిన కృష్ణన్‌ దగ్గరి కీవ్చుడు ఏ మొహం పెట్టుకుని వెళ్తే ది?

మనప్పులోవి తుఫానును జయిందానని గర్వించిన నేను మళ్ళీ ఒకసారి ఆ తుఫాను వెదుర్కోవలసి వచ్చింది. ఆఖరికి ఓక ఆదివారం ఉదయం జోగేశ్వరికి రై లెక్కాను. అపుడు వర్షాకాలం. టొంబాయివర్షావికి రెండు విశేషగుణా లున్నాయి. ఆది పుండుండి కుండపోతగా కురుస్తుంటుంది; వరిగ్గా ఇంటినుండి ఆపీనుకు వియలుదేరేటస్పుడూ. ఆఫీసునుండి ఇంటికి

మంధుతెర 117 బయలుదేరేటన్సుడూ తన్పక కురుస్తుంటుంది. ఆఫీను ప్రాణులు వీధిలో కనవడితే దాలు వారిని తన్స తడిపికేగాని దానికి తృ ప్తిపుండదు.

జోగేళ్వరి స్టేషన్‌లో దిగగానే వర్షం మొదలయింది. ఆలోచనలతో నఠ మఠమపుతూ వియలుగేరిన నాకు గొడుగు తేనాలన్నవిషయం గుర్తుకు రాలేదు, చీకటి సడసాగింది. ఎనిమిదిలోగా ఇల్లుచేరి మీనాక్షికి మం దివ్వాలి, కనుక వానకు తయనడి స్టేషన్‌లోనే వుండలేకపోయాను, రెండు ఫర్లాంగు లలోపున్న కృష్ణన్‌ నివాసం చేరేనరికి తప్ప తడిసిపోయాను

ఊరిమొద పే, రోడ్డుకు ఒకప్రక్కగా వుంది ఆ ఇల్లు. ఇంటిచుట్టూ కంచె వుంది. ఆ కంచె కొక తలుప్పు. అది తెరిచేవుంది. ఇంటితలుపులూ తెరిచే వున్నాయి.

ఇంటి ఆరుగుమీదుగా ముందుకువచ్చిన పేంకుల కప్పు. అ కన్వు (క్రిందుగా అరుగుమీద విబ్బని తడీసినబట్టలను పిండుకుని, నె త్రిమీదనుండీ కారు తున్న పసీటివి తుడుచుకున్నాను.

వసారా నానుకుని హలుంది. దానివెనక వంటగది, (వక్కగా వడక గది. ఇల్లంకా ఇంతే, హాలు కొస్త పెద్దది, అరేడుగురు పండుకోవచ్చును.

నేము వెళ్ళిననమయావికి కృష్ణన్‌ మి(త్రులు ఏ డెనిమిదిమంది కులాసాగా "పేకాడుకుంటున్నారు. వాళ్లందరూ ఆ ఇంట్లో వుండడంలేదు, వారిలో ముగ్గు రిని నేనెరుగుదును, మిగిలినవాళ్ళు ఆ ముగ్గురి స్నేహితుబఐ కాబోలు, అయితే కృష్ణన్‌ ఆక్కడ లేకటోవడంమాచి నాకు నిరాశ కలిగింది

పేకాటలో రీనమయివున్న నాశ్ళెనరూ నేను గుమ్మంలో విలిచివుండ డాన్ని గమవించలేదు. ఎవరో ఒక (కొత్త ఆసామీ తలెత్తగానే “కృష్ణన్‌ లేడా ౩ అవి అడగటోయాను, కొవి మరుక్షణం జరిగినశంభామణ నానోబివి మూవి వేవింది. “ శలెత్తివవారు నన్ను చూడగావే-*అంవి।; ఎవరో వద్చినట్లున్నారు చూడు, ఒకవేళ మీలో ఎవరినయినా చూడడావికేమో ? నన్నారు.

124 తమిళ కఠానుంణకి

'అంతి' అన్న కృష్ణన్‌మ్మికుడు తలెత్తిరూశాడు. అవ్వడు అతతీ మొహంలో ద్యోతక మైన ఏహ్యభావాన్ని వర్ణించలేను. తటాలున మొనోన్ని వక్కళు తిస్ప్సుకువి-*వీకు వేరేం నవిలేదురా ; ఎవరో దారివిపోయే మవిషి వర్షావికోనం ఇక్కడ విలలడ్డా డంతే ...నరే నరే. నువ్వేవిటి దించావు.. క్లావరా ?”

ఆ తర్వాత ఆత డేమిపేమిటో నూట్లాగాడు, కావి నాచెవిలో వడలేడు. “దారిని పోయే మనిషి” అన్ననదాణ నా చెవిలో (ప్రతిధ్వవిండాయి.

మరువిముషం ఆ ఆడివానలో మళ్ళీ తడున్తూ స్టేషన్‌కు నడకా, వర్మ గూగొ బయలుదేరాము.

ఆ “అంది” అన్న రొజారామన్‌ొవి కృష్ణన్‌ (క్రొత్తన్నేపాతులలో _వథఠ ముడు, నన్ను అతడికి, అతడికి నన్నూ తెలుము. కృష్ణన్‌ తనతో మొట్ల మొదట ఈ ఇంట్లోకి చేర్చుకుంది అతడినే, ఆరోజు కృష్ణన్‌ అతడిని తీసుకువి మా ఇంటికీనచ్చి నా అంగీకారం అడిగాడు.

ఒక్కు తెలియకుండా స్రేషనొవైవు నడుస్తున్నాను; లేదు, వరుగెడు తున్నాను. వెనకనుండి ఏదో తరుముకు నన్తూంది. అది నా దుఃలధొరంవలె అవ్పడు నడుళున్న వావకాదు; ఆడి, "దారినిపోయే మనిషి” అన్న వర్ణన.

ఎదుట ఎవరు వన్తున్నారో తెలియకుండా వరుగెత్తాను. జోరుగా కురు స్తున్న వాన మొహంమీద వడకుండా ముందుకువాల్చి వట్టుకువి ఎదుటిముండి వమ్తున్న ఒకరి గౌడుగుకొన నా కళ్లను పొడవవలనింది. కాని అదృష్టం వొగుండిపోయింది. ఆరశణం ముందుగా మేలుకున్నాను. క్‌

ఆ మనిషికూడా గొడుగును తొలగించి చూశాడు. అతడు ఎవడో కాడు, కృష్ణనే ; ఒకవిముషం ఇద్దరమూ _వ్రంలించిపోయాము. తర్వాత నేను స్టేషన్‌వైపు వడిదాను; వాడు ఇంటివైపు నడిచాడు.

మంచు తెర 119

ఎంత అవమానం జఆరిగినానరే. కృష్ణన్‌తో మాట్లాడి, వని పాధించుకు వెళ్ళాలన్న కృతనిశ్సయంతో బయలుదేరినచ్చాను కాని ఏమిటో అపుడు వాడితో మాట్లాడలేకటోయాను.

నేను అశ్తేదూరం వెళ్ళలేదు, బురదనిండిన ఆ దారినెంబడి ఎనరో వరు గెత్తుకు వస్తున్నట్లు వినిపించింది. తిరిగిచూశాను. మళ్ళీ కృష్ణనే ॥

వాడు మౌనంగా గొడుగును నాచేతికి అందిచ్చాడు. నేనప్పుడు నృృషహ లేవివాడిలా వున్నాను. అయితే నాచేతులు తమంతట కామై ఆ గొడుగు కందుకోవడం తెలియకపోలేదు. గొడుగును నేను తీనుకోగానే వాడి మొహంమీది చీకటి తొలగింది. ఎదుటివున్న విద్యుద్దీపపు వెలకురులో వొడి మొహం న్పష్టంగా కనపడింది. ఏ కళ్ళ లోతునయితే మళ్లీ చూడలేనను కున్నానో ఆ కళ్ళ నిప్పుడు చూశాను. వాటిలో, అది నీరేనా లేక వాన వీళ్ళా?

గొడుగువిచ్చి వాడు వెళ్ళిపోయాడు = ఆ కుంభవర్షంలో నాకు బదులుగా కాను తడుస్తూ. వాడయినా నేనయినా ఒక్కమాటకూడ మాట్లాడలేదు. నేనింకా ఆ ఆవేతనస్టితిమండి తేరుకోలేదు, జరుగుతున్నవన్నీ కల అనిపిం చింది. నేను మేలుకునేనరికి కృష్ణన్‌ చాలదూరం వెళ్ళిలోనూడు. వర్షంలో నా డొక్కొాక్క లాంకరుస్తంభం వెలుకురులో కనబడి మళ్ళీ అదృశ్యం కా సాగాడు.

మనను నో థెర్మామీటర్‌ తో పోల్చవనర్చు శీతోస్టస్టితినిబట్టి. అది మారు తన్న,ప్లే మనసూ మారుతూంటుంది. కొన్ని విముషాల[క్రితం కృష్ణన్‌ మాట్లాడకుండా వెళ్ళినప్పు డడి పుండినస్థితి వేరు; ఇప్పడు తాను తడుస్తూ నాకు గొడుగు విచ్చినప్పుడు దానిస్థితి వేరు. *వరుగెత్తివచ్చి గొడుగువిచ్చి వెళ్ళినవాడికి కృతజ్ఞ తకూడా చెప్పలేదే' అని నొచ్చుకుంది. “ఇట్లా మొండి 'కెత్తికూర్చుంపే ఈ వివాదం ముగిపేదెవ్పుడు? అదీగాక వేడు కృష్ణన్‌ చేతిరో నా_పేమయొక్క- ప్రాణం వుంది. వాగు దానిని (బ్రఠకవిస్తాడాం

$28 ఈశమిళ కథామంజరి చంపుకాడా అన్నది = వాడితో మాట్లాడవిదే ఎట్లా తెలున్తుంది? మాట్లాడ వలనినపుడు మౌనం దాల్చితే....? అమకుంటూ నేను జోగేశ్వరి ఇంటీ వైపు నడవసాగాను. కృష్ణన్‌ ఇంట్లోకి దూరడాన్నిచూన్తూ నేనూ ఆ ఇంటిని నమీపించాము,

కృష్ణన్‌ వచ్చినంచువలన, ఆక్కడి వరిస్టితిలో మార్పేమీ లేదు. మునువు తెరచివున్న ఇంటితలుపూ. కిటికీతలుపులు మూయవిడిపున్నాయేతన్న సేకాట నంరంథభం అఆవంతయినా తగ్గలేదు,

నేను అరుగుమీద విల్చున్నాను. తలుపు ఈట్టడానికి కొంఠ జంకుగా వుండింది. మరికొంతపేపులో ఆపని చేపేవాడినేమోగావి. ఈలోగా ఆ ఇంటిలో హఠాత్తుగా విళ్శబ్దం నెలకొంది, అ విశ్శబ్దింలో, వినవడింది కృష్ణన్‌ న్వరం = “ఎవరయినా నాకోనం వచ్చారా ౪

ఓ తణం విళ్ళబ్దం, ఆ వెన్వెంటనే రాశారామన్‌ గొంతు వినిపించింది.

“ఎవ్వరూ రాలేదు....ఆ....ఓహో : ఆయితే అతడు సీకోనమే వచ్చా జేమాం”

“ఎవరు ?

"అతరేనోయ్‌, మన (గ్రతివాది రాము=”

“ఏనుయినా అడిగాడా 1

“లేదు. ఇక్కత ఆతరీతో మాట్లాడ సిద్ధంగా వున్నబెనరులే ? *ఎవరో వచ్చారు రూడు అన్నట్లుగా పోజుపెట్టాడు పోజు; ఎవడోననిచూ ప్రే శఈనవిషి. నాకు మండిపోయిందనుకో. *నరే లెండరా; ఎవడో దారిని పోయేమనిషి లే' అని వూర్కుండిలోయాను,”

మళ్ళీ ఎవరూ మాట్లాతలే డొక నిముషం

రొజారామన్‌ అడిగాడు. *ఏం, నే చేసింది రై సేనా లి

'అ; రైపే:”

యంచుతెర న!

పొక్షాత్తూ కృష్ణనే అన్నా డట్లా. ఈ మాటల నన్నప్పడు వాడిమొహంలో కనుపించినది తృ్తయా, అనంతృప్తియా అవి గమనించలేకపోయాను; ఆలోచించలేకటోయామ. మళ్ళీ మనసులో క్షోభ బయలుదేరింది. కృష్ణన్‌ గొడుగుని అరుగుమీద వుంచి, నేను ప్రేషన్‌కువచ్చి రై లెక్కేళాను.

ఇంట్లోకి రాగానే మీనాడి = "వెళ్ళినవవి ఏమయింది?" అవి అడిగింది. వే నామెదగ్గర ఏమీ దాచను, నేటి విషయాలనికూడా దాచ దలచలేదు. కొని అమ్బితో ర్యాతిన్ళు నిద్రకూడా లేకుండాపున్న మనిషి మనను నింకా కల్లోల వరచడ మెందుకవి _ "అంతా రేప్పొద్దున తేలిపోతుంది" అన్నాను. ౫

“పొద్దున తేలిపోతుందా? నా నుండి దాస్తారెందుకు? ఓడిపోయి వచ్చా శవి మీ మొహంమీద (వ్రాలివుంది. మీరూ, మీ స్నేహితులూను;' అని ఓ కణం అగి = *పొనం, మీరుమాత్రం ఏమి చేయగలరు? ఆంతా కాల మహిమ:' అంది.

ఆమె బొంవాయివర్షంలా, ఆగి ఆగి, ఏమికేమిటో మాట్లాడసాగింది. అ ధోరణీ రాత్రంతా అట్లాగే సాగివుండేది, కాని మధ్యలో ఎవరో "కాలింగ్‌ బెల్‌ నొక్కడంతో ఆగిపోయింది.

తలుపులు కెరిచాను. కృష్ణన్‌ నిలదిడిపున్నాడు వాడిచేతిలో నే విందాక ఆరుగుమీద వదలివచ్చిన గొడుగుంది.

ఈసారి వాడితో మాట్లాడేశాను. *రా కృష్ణా, రాః అన్న మామూలు మూటలు ఎవిమిదినెలలతర్వాత నా నోటినుండి వచ్చాయి. వాడు లోవలికీ వచ్చాడు ఆరోజు కూర్చుని పోట్లాడుకున్న ఆగదిలోనే, ఆ కుర్చీలలోనే ఇద్దరమూ కూర్చున్నాము. మా అవిడ అవకలపున్న మంచంమీడ గోడ వైవుకు మొహంపెట్టి సడుకుంది,

కృష్ణన్‌ తాను బాగా ఎరిగిన ఆ గది నొకసారి కలయజణూళాడు, “మీ ఆవిడ కెట్లా వుంది?" అవి అడిగాడు.

182 తమిళ కథాషంఅరి

“ఎట్లా వుంది? ఎవ్పటీలాగే వుంది. పొఠణక్చే తిరగపెట్టింది.. పాఠ తాక్టరే వచ్చాడు; పొత చికిత్సనే చెప్పాడు. ఇవుడున్న నమన్యంతా....*

కృష్ణ నామాటలకు అడ్డువచ్చి.....*మీరు రేపే జోగేళ్వరి ఇంట్లోకి మారి పొండి'-అన్నాడు.

వేమ అళ్చర్యంతో వాడిమొహాన్ని చూశాను. కాపేవు ముందుగా కుండ పోతగా కురున్తున్నవర్షంలో వాడిమొహోాన్ని చూశాను, అన్సుడు వాడికళ్ల ము శన్నీరన్న మంచుశెర అడ్డంగా వుంది. ఇవ్పుడని కడిగిన ముత్యాలవరె వెలుగుతున్నాయి.

“అయికే....”

మళ్ళీ అడ్డువడ్డాడు. “అయితే గియితే లికలేవు. నేను రేప పాయంకాలం ఆఫీసునుండి ఇక్కడికి వస్తాను, సామాన్ల అనీ మూటకట్టి పద్ధంగా వుండండి.”

“ఏ మిక్రుణ

“మ్మీకులా? వాళ్ళకు ఈ రాఠితో ఆ ఇంటిపొవురం ముగినంది 1"

న. నక్ష(తబాలలు

ఆ

వి, ఎస్‌, రామయ్య

(వీ. ఎన్‌, రామయ్య మధురజిల్లా (మద్రాను)లోని నత్తలగుండులో 24.8.1965 న జన్మించారు. 1988 లో “అనందవికటన్‌' వార వ్మఠిక జరిపిన కథల పోటీలో ఈయనకు ఐబసణమతి లభించింది... ఈయన 1986 నుండి మూడేళ్ళపాటు *“మజీక్కొడి' అన్న కఠల వ్యతికను చక్కగా నిర్వహించారు. నాటక రచనలోకూడా అందె వేవిన చేయి శ్రీ రామయ్య. వీరి కథా సంకలనాలు = *పుదుమై కో్కోటయిల్‌', *వూవుమ్‌ పొద్దిమ్‌' అన్నవి రెండా - వ్రవీద్ధి పొందినవి.

"నాన్నా । నక్షశ్రాలకుకూడా నాన్న పున్నాడా

“ఉన్నాడమ్మా....”

“మరయితే, అయ నెనరు నాన్నా ?'

“ఆయనవే దేవుడు తల్లీ 1”

“దేవుడా ? దేవుడుకూడా నీలాగే వుంటాడా నాన్నా? మరి, వక్రా లింఠ అందంగా వున్నాయే, దేవుడుకూడా చాల అందంగా పుంటాడు కదూ?

"అవునమ్మా ; దేవుడు చాల అందంగా వుంటాడు; ఇంకెవ్వరూ ఆంత అందంగా పుండరుం

“దేవుడూ నీలాగే ఎంతో మంచివాడు కదా నాన్నా 1

"అవును."

న! శమిళ కథామంజలి

“అవునులే.... నాకూ తెలునులే.... చేవుడు చాల..., చాల మంచివాడు, నక్షతం తళతళనుంటూ ఎంచక్కా. వుంటుందీ! వాళ్ల నాన్న అబ్బ, ఇంకెట్లా పుంటాడో?"

“ఆయన చాల నుంచివాడు రోహిణీ, నునందరికన్న పెద్దవాడు.”

“నాన్నా, నాన్నా । మరే, నక్షత్రాలూ ...ఎప్పుడు పడతాయి ?”

“సాయంకాలం,”

“నక్షత్రాలు ఎట్లా పుడతాయీ ?

“మనం నిజం పలికడంవల్ల పుడకాయమ్మా। మనం నిజం సలికినవ జెల్లా ఒక్కో నక్షత్రం పడుకుంది."

“మరి నేను విజం చెబుతేకూడా నక్షత్రం పుడుతుందా?”

“తవ్పకుండానమ్మా । నువ్వు విజం చెప్పిన [వతిసారీ ఒకనక్షత్రం పుడు ఈంది”

“నాన్నా 1"

“ఏమిటన్నూ ?”

“మనపూళ్ళో పిల్లలందరూ నిజాన్నే చెబుతే ఎన్నినక్షత్రా అంటాయో శదూ.... బోలెడు నక్షత్రాలు. (రెండుచేతులను ఎడంగా చూవిన్తూ).... ఇన్ని నడ(క్రాలు పుడతాయి కదూం”

ల “అవునమ్మా 1

ఆ తర్వాళ రోహిణీ ఏమీ వలకలేదు, ఏదో అలోచిన్తూ వెళ్ళిపోయింది. ఆ నపీదాని హృడయంలో దేవడివిగురించీ, ఆయన వీల్ల లయిన నక్షత్రాల తరించీ, ఊరిలోని వారందరూ విజం చెవ్చడంగురించీ ఎన్నో ఆలోచనలు వరుగులిడసాగాయి,

రోహిణి వీధిలోకి వెళ్ళింది...

వత్యశ్రబాలణ శికిన్‌

_రోవొణీ కెంఠ ఆరేశ్లే, అయినా దావి నోటినుండివచ్చే మాటలన్నీ రత్నాలే; ఆది అడిగేవన్నీ దేవలో కాన్నిగురించిన (వశ్నలే; దాని లేత మన మన బయలుదేరేవన్నీ స్వర్గలోకాన్ని గురించిన ఊహలే.

రోహిణి నాన్న సోమసుందరం టి, ప్యానయ్యాడు కావి, రోహిణి వేపే వశ్నల కొక్కోపారి అవాణు చెప్పలేక తికమక పడిపోయేవాడు, “ఈ చిన్నారి మనసును నంతృ_ప్తిసరచలేక పోతున్నానే' అని బాధసడే వా డాయన,

అయితే రోహిణి తలప్పవచ్చినా, దానిని చూచినా చక్రన్నర్తిలా ఉప్పొంగి పోయేవాడు సోమనుందర౦.

వా ళ్ళొకసారి పట్నానికి వెళ్ళారు. అప్పుడు రోపాణి అక్కడి యం(క్రాల గురించి ఎన్నో (వ్రళ్నలు అడిగేది. మళ్ళీ (గామావికి రాగానే దావిసశ్నలు మారిపోయేవి. దాని మనసు (వ్రకృతిమాత ఆటలవైపుకు వరుగెత్తుకెళ్ళేది. (గ్రకృతితోనాటు రోహిణి ఆలోచనలూ 'రెక్కలువిప్పి విహరించసాగేవి...

ఆపూట సోమసుందరం పోస్టాపీనుకవి బయలుదేరాడు. పోస్టుబం(టోకు వచ్చేదాక వుండలేక, పోస్టాఫీసుకే వెళ్ళితే కాన్త ముందుగానే ఉత్తరాలూ అనీ అందుకోవచ్చునవి అక్కడికి వెళ్ళేవాడు సోమసుందరం. ఉ తరాలు రాకబోశతేపోయే కనీనం దినవ(త్రికయినా వస్తుందికదా అని ఆళం అ; పూట అట్లా పోస్టాఫీనుకు ఐయలుదేరుకుంపేనే నతత్రాలగుంంచి అడిగింది రోపాణి.

అపూట కిహ నత(క్రాలగురించి అడగవలసినవేమీ మిగలలేదు రోవూ జిక. ఆపూట, నడ్యత్రబాలల తండ్రిగురించి ఏవేవో ఊపాంచడానికి మా(శమే చోటుండిండి అ చిన్నారి మననులో.

పోమనుందర౦కూడా దానినిగురించే అలోచిస్తూ పోస్తాఫీసుకు

పాయంళాలనుయింది. క్‌ వెళ్ళాడు

శిల కమిళ కథామంబని

రోహిణీకి వాళ్లమ్మ నీళ్లు పోసింది. ఆడవేన్‌ కాటుకొ బొట్టూ పెట్టింది అతర్వాక రోహిజి బయటకు నడచింది. వాళ్ళింటీముందున్న రెండు జాదం చెట్టి మధ్యకువెళ్ళి నిణ్బంది.

సూర్యుడు అ న్తమిస్తున్నాడు. ఆకాళంలో రంగులు ధగధగమవి మెరు స్తున్నాయి? వడమటిదిశమ జరుగుళున్న ఈ ఇంద్రజాలాన్ని రోహిణీ కళ్ళార్పకుండా చూచింది. అ వపీదావి హృదయంనిండా తవ్మయత్వం అన శించిందిం

ఆనో ; ఏమి అందం, ఏమి ఆందం సూర్యుడు ఆకొళంమీద కవితమ 'వెలయిస్తున్నాడు.

రోహిణీ ముఖం విప్పారింది. ఆమె్టమొవాంలో కనుపించిన ఆ వెలుగు ఆఅకొశంమీది వెలుగుకు (ప్రతిబింబం కాదు, ఆ నపిదాని హృదయం చంగదుడి నుండి వస్తున్న వెన్నెల అది, రోహణి కళ్లా రెండూ చేవల్లా తళతళ చంటున్నాయి.

(ప్రొద్దున్నే, సూర్యుడు ఉదయిమ్తండగా కామర మొగ్గ విశవంచడం ఎప్ప శయినా చూళారా ? అరవిచ్చిన ఆ, అరవింద తన (ప్రియుని కవి చిరునవ్వు చన్వడం చూశారా? ఆ తామరమొగ్గవలె వికసించిన రోపాణి వదనంమీద ఆశ్చర్యమూ నంతోషమూ కలిస్ని వెలిగాయి.

“అట్లా అకాళశంమీద రంగురంగుల ముగ్గులువేస్తూ,. చెరిపేన్తూ. ఆడు కుంటున్న అ అకాళవు రోహిణి ఎట్లా వుంటుందో?

రోహిజికూడా తన వలకమీద ఏదో బొమ్మను వేసేవి, “చీ; ఇలేం బాగు లేదు ఆవి దానిని చెరిపేసి మరో బొమ్మను వేసేది. అది నాగున్నానరే దానిని తుడిచేపేది. ఇంకోబొమ్మను గీపేది ఆబొన్మునూ వెరిజేవ నరో క్రొ త్తబొమ్మను వేసేది.

వక్మకవావిణు $కో ఆకాళంలో రోహిణీకూడా ఆవిధంగానే (కొ త్తకా త్రటొమ్మలు గీస్తూందిం అయితే అ రోహిణీ, గీచిన బొమ్మలను చెరపడంలేదు;ః వాటివి మార్చి 'వేస్తూంది. ఆన్నీ రంగురంగుల బొమ్మలే; (కొ త్తకొ త్త బొమ్మలు; కొత్త (్రొత్త రంగులు, ఒకదానిలా మరొకటి వుండడంలేదు. క్షణానికో క్రొత్త చనం. నిముషావికో నూతన వర్ణం ః అకాశంలో రోహిణికి ఎంత నంతోషమో అమకోనడం = రోపాణికి చాల సంతోవమవిపంచిందిం నంధ్యాదేవి పీగ్గుతో తలవంచుకుని వడమటినుండి నెమ్మదిగా అతుగుణ 'వేనుకుంటూ ఆకాశంమీదికి వస్తూంది. ఆమె గమనము మధురసంగీతము, ఆమె ఆందము కల్యాణీ రాగావరోహణవలె ఆతి మనోహరము, సిగ్గుల దొంతరలు దొరలిసోతున్న అ సొందర్యం తలవనంచుకు నడిచినా చాలు మనసుకు హాయి నిస్తుంది. ఏడురంగులు ఠౌదు, నాటికి పూర్వ మేమున్నదో, అవే ఆమె చాయ నంధ్యాటేవి ఆమె; ఒళ్ళు మరపించే అందం అమెది. రంగుటొమ్మలు గీయడం ముగిసింది. ఇప్పుడు ఇంకోరకం బొమ్మలు శెల్ల మేమాల బొమ్మలు, వెలుగూ వీణా కలివి ఏర్పడే బొమ్మలు = కనవడ పొగాయి. అ బొమ్మలన్నీ ఒక్కచోట విలకడగా వుండక ఎందుకట్లా కదలుతున్నాయి? ఆకాశం వీలంగా వుంది, ఎంచేత? భూమ్మీదమూ(త్రం ఒక్కోచోట ఒక్కోంరంగు వుంటుందే ఆకాళంనూశ్రం అంతటా నీలంగా పుండవేల? నెత్తీమీదుగా, పైన, రెండుమేభూలు నెమ్మదిగా కదులుతున్నాయి. నాటి మధ్య ఆకాశం వీలంగా పుంది- నిష్కల్మషంగా. రోహిణి మనసులా వుంది ఆకాశంం నరిగ్గా ఆ చోట, ఆ రెండు మేభూలమధ్యవున్న నీలవు నట్టువిట్టమీద జీగేలుమవి వెలిగింది ఒక వెలుగు, అబ్బ, ఆది ఎంత, కనురెన్న్స మూసి

14 ఈమిళ కథానుంఅరి తెరచినంత సేపే, మెరువు మెరిసినంత సేపే; తజంలో వెయ్యవనంతు వేవులో ఆ వెయగు పుట్టింది.

“అమ్మా. అమ్మా! వేపుడికో నక్షత్రవాల పుట్టింది,” అవి ఆరిచింది తోహిజీ చప్పట్లుకొడుతూ. అమె మనసు పొంగింది. ఆమె కళ్లు నవ్వాయి.

అంతకుముందే వాళ్ళమ్మ వీధి గుమ్మంలోకీవచ్చి నిల్చుంది. అదిగో వెళ్తాందే, ఆమె దీరెగురించి ఆలోచిస్తూండిన అమెకు రోహిణి అరువు వినదిడలేదు. అయినా, అమ్మాయి ఆనందం మననును తట్టి, రోహిణివైపు అక్కు. వెళ్ళింది. ఆమె కళ్లు ఆకురతతో రోహిణ్‌వి చూశాయి.

ఆకాళంవిండా నీఠకటి ఆవరించసాగింది,

చీకటికూడా అందమైనదే. అందులోనూ తల్లి(ప్రేమవంటి మాధుర్యం వుంది. ఒకదానితర్వాత ఒకటిగా నక్షత్రాలు పుట్టుకొస్తున్నాయి. అబ్బబ్బ, ఎన్ని నక్షత్రాలో ॥ వాటీని లేక్క'పెట్టలేక పోయింది రోహిణీ. అవి ఎంత వేగంగా పుడుతున్నాయో. ఆ వేగాన్ని రోపాణిమననసు అందుకోలేక పోయింది.

“రోహణీ । చీకటి పడింది. రా, లోవలికి పోదాం* అవి పిలిచింది వాళ్లమ్మ.

“ఉండవే అమ్మా :; ముందు ఆకాళం చూడు, ఎంత అందంగా వందో

"అవును, చక్కగానే వుంది...కాని చీకటినడింది కదా... ఇహ అట్లా వీధిలో విల్చోరాదమ్మా ॥ లోవలికి రా$” అని మళ్ళీ పిలిచింది అమ్మ.

“అన్మూం

క క

“ఇప్పుడు అకాళం ఎట్లావుందో చెవ్సనా ?*

"చెన్ను |

వక్ముకబాలలు న!

“'వమ్న ముద్దు పెట్టుకుంటున్నప్పుడు నీమొవం పుంటుందే అల్లా వుంది”

రోహిణీ చెప్పండి వాళ్లమ్మకు ఆర్థం కాలేదు. కొవి ఆ మాటలవెనుక చీదో వఠ్యం దాగిపున్నదవిమాతం చెప్పింది అమె మనసు.

గభుక్కున ఆమెవంగి కూతురిని కౌగలించుకుని ముద్దు పెట్టుకుంది. “అమ్మకు ఇంట్లో వని పుందమ్మా: నువ్వు లోవలికి వచ్చేయి" అని చెప్పి ఆమె లోవలికి వెళ్ళిపోయింది.

అకాళాన్ని. వక్షకాలను, ఆ అందాన్ని - మింగివేద్దామా అన్నట్లు చూస్తూ విల్చండిపోయింది రోహిణీ

పోమసుందరం౦ అప్పడే ఇంటికి వచ్చాడు. వీదిలో ఒంటరిగా నిల్చుని తదేకంగా ఆకాశంవైపు చూస్తున్న రోహిణీని గమనించాడు.

“రోహిణీ, ఏమిటమ్మా చూస్తున్నావు. లోవలికి పోదాం పది అవి పీలిచాడు.

“ఉండు నాన్నా! అదిగో ఆకాశం చూడు. అంతమంది పిల్లలతో వుంటున్న దేవుడికి ఎంత నంతోషంగా వుంటుందోకదూ....* అంది రోహిణి.

ఇంకేదో అలోచనలో వడిన పోనుసుందరం *“ఊి అంటూ లోసలికి వెళ్ళిపోయాడు.

మరుకణం._..

ఒక నక్షతం...

ఆకాళంసుండి జారి. వెలుగుకూ [కిందకునచ్చి, నడి మరగయిందిం వాని వనయాణం కొన్ని తణాలపొటు కనపడిం దంఠే,

రోపొణి కండ్ల వీరు విండింది*

కన్నీటి ముత్యాలు రెండు దాని కండ్లనుండి రాలి [క్రిందవడ్డాయి. అ చిన్నారిస్సాదయంలో చెవ్చరావి బాధ; ముల్లులా గుచ్చుకుంటున్న బాదు

టాం

18 తమిళ కశామంజలి రోహిణ్‌ వెకి? వెక్కి. ఏడవ వారంతించింది. “వాన్నా” అవి_బావురునుంటూ ఇంట్లోకి వరుగెత్తింది రోహజిం

ఈజీచేరులో కూర్చువి అవుడే చేతిలోకి ఒకవువ్తకం తీనకో టోతున్నాడు పోమమందరం. రోపాణి గొంతు విననడగావే అతడి చేశుల మండి వ్యవ్తకం కక్రిందవడింది. అతడి వృదయమే గిలి (కింద వడిన ట్లవిసించింది. అకడికేహం వణికింది.

“ఏమిటమ్మా 1 ఏమయింది- హాబంగాడు తల్లిఏిగా. వా చిన్నారి రోహిణి వెనరేమన్నారూ ౪” అవి ఉర్వేగంతో అడుగుతూ రోపాణి వెత్తుకున్నాడు. పోమమందర6.

వెళ్కుతూ చెప్పింది రోవాటి ..."వా-న్నా ? వాకు తెలిపింది నాన్నా?”

“ఏమిటమ్మా. తెలిసిందీ

"మవవూళ్ళో ఎవరో అబిద్ధమాడారు నాన్నా? వెక్కిళ్లు ఏడుపు పొంగిపొర్లే దుఃఖం.

“ఎందుకట్లా అంటున్నావూ 9

శవ్హాన్నా। మవ్వేగా చెప్పావూ; మనం విజం చెవ్చినవ్వడెల్లా ఒక నక్షత్రం వుడుతుంటుందవి .... అలాంటప్పుడు, ఒక నక్షత్రం ,క్రింద వడిపోతే._ ఎవరో ఒకరు.... అబద్ధం చెప్పారవేగా అర్థం? 'డేవుడి మవను ఇవ్వడు ఎట్లా పుంటుందో....నాకే ఇంత ఏడుపు వమ్తాందే....” అవి ఏడవపాగింది

రోహయి

అ వసిడావి ఎదలో కదలిన ఆ దుఃఖం మాటలు చెప్పలేని దుఃఖం. ఆది

ఒక హృదయం మరొక హృదయంతో మాట్లాడే భాషన్యూత్రమే. తెలువగలి వమ్మిఠత మైన దుఃఠం.

సుందరమ్మ దెయ్యం దేవన్‌

[వేవన్‌” “అవందవికటన్‌” వృతికద్వారా తమిళులకు వచయేం అయ్యారు. వీరు 1812లో కుంబకోణం కాలేజీనుండి లి ఏ. వల్దాన్ని పొంది, మరు నంవశ్చరమే. *అవందవికటన్‌ "లో చేరి ళ్లానువీయ మైన పాహితీపేన చేశారు. ఈయన *'చంపాతి *“మాయారలయి. "గాయత్రి" అన్న మారుసేర్తతోకూడా రచవలు షాగించారు వీరి అవేకావేశ రచనలలో *గోమతియిన్‌ కాగలన్‌” "లష్మీకటాకం” అన్న పెద్ద కథల మవ్రవిస్టములైనవి. 1818లో జవ్వించిన ఈయవ 1957 లో మరటించారు, ]

ఈ కథను చదవడానికి ముందుగా - ఒక మైమార్‌పాక్‌ ముక్కనో, లడ్డువో. ఒక చెంచాడు బాదం హల్వానో (వ్రక్కన వుంచుకోండి. ఇది ప్వామభవంమండి ఇమున్న నలవో మమండీ ॥ వేవీ కథమ మొట్టమొరటి పారిగా మా ఆవిడకు చదివి వివిపించి = “ఎట్లా వుంది? అవి అడగగానే ఆవిడ మాట్లాడకుండా లోవలికి వెళ్ళి. ఒక మైమార్‌పాక్‌ని తెచ్చిచ్చి “డివివి తోల్లో వేమకోండి"-అంది.

వెంటనే - *'టవో :; ఇంత రక్కటి కథను దగదివిననోటికి తియ్యగా ఏదయినా ఇవ్వాలి.” అన్న ఉగర్దేశంతో ఆమె అట్లా చేసింది అమకున్నాను అయితే. "చేదుగా ఏదయినా మండు శ్రాగినా నోటికి తియ్యగా ఏ మిశాయో ఇప్తాకు కడా” అన్న ఆలోచన వచ్చింది ఆ తర్వాఠ, కమక ఎందుకయినా మంచిది; ముందుగానే జాగ త్తవడండి. కవీనం మీఇంటి మైమార్‌పాక్‌ను మరొకసారి రుచిచూడడాని కిడొక నదవకాశం....ఏమంటాడు?

188 తమిళ కథామంజరి

చా కథను రాజంకు చదివి వినిపించాలని ఎన్నోసార్లు (వయత్నించాను. “వంటింట్లో పవి వుంది: ఇప్పడు వీలుపడదు"; “మీ అమ్మగారికి ఈ లెక్క లప్నీ (వ్రాపి చూపించాలి, అవనే కాలేదింకా 1”; *వాగుంది, మీ మేనకోడలు కాలేజికి వెశ్ళేవాక తీరిక ఎక్కడా ?”; "ఇంకా పార్వతికీ లక్మీకీ (మా ఇంటి ఆవులు) మేత పెట్టలేదు....ఇపుడా కథ వింటూ కూర్చోవడం-”; *“మురు గమా ఉమా (మా ఇంటి దూడలు) కొట్లాడుకుంటున్నాయి-నాటిని విడిగా కేసి వస్తానుండండిం"; “ఓ బండెడు ఐట్టలున్నాయి. ఉతకడానికి. ఇప్పుడు ఊపిరి వదలడావికికూడా తీరికలేదు; _..ఈవిధంగా ఎన్నెన్నో సాకులు ఇెబుతూ తప్పించుకు తిరుగుఠుండేది. కల్పవాచాతుర్యంలో నాకన్న చ్‌ ఆవిడదే పైచేయి అన్నవిషయం ఒస్పేసుకుంటాను.

చివరకు నిన్నసాయంకాలం కావన్త విశ్రాంతిగా కూర్చున్నపుడు = రాజం కూడా వేరేమీ పనిలేక నా ఎదుట కూర్చున్న నదనకాళాన్ని వివియోగించు ఉని. (వక్కనేవున్న నా కథ (వ్రాతవ్రతివి తటాలున అందుకున్నాను, దీవివి టొ త్తిగా ఎదురుచూడలే దావిడ. 'భయనడకు । కొందరు రచయితల కఠలు శ్రీలకు నచ్చవు అవి కొందరు పురుషు అంటుంటారు. నువ్వుగనుక ఈ కత వాగున్నదం'పే. నేను ఆ పురువులను కాదని. నాయావజ్జీవితమూ పాఠక రాండ్రకోనం రచనలు రాయడానికే వినియోగిస్తాను. ఆడనాళ్లమాత్రల చదివినా దాలు, నాకు బదారులకల పఠితలుంటారు' అన్నామ,.

అమె జనాబు చెప్పకముందే.'సీకు తెలినినవిషయాలు, వీ అమభవం లోని విషయాలూ ఇందులో చాల వస్తాయి. అంచేత ఇది నీమీద (వ్రానిన కథ అనుకువి లేచి వెళ్ళిపోకు సుమీ :....ఆడి మొదటిది. ఇహ రెండవ విషయం. “ఈ కథ పేరేమో “మందరమ్మ దెయ్యం" కమక, దీవిలో వచ్చే నంఘటనలు వీకు భయంగాపుం'కే చెవు, వెంటనే ఈ హోల్లోని "లైట్‌" లన్నీ వెలిగించేస్తామ అవ్వు డిడా నుందరన్మ దెయ్యంగావి అమె చేజన్యు

మందరమ్మ చెయ్యం న! తెయ్యంగావి లోవలికి అడుగుపెట్టదు ! ఓహో! దెయ్యాలకు, పాదా ఇండవుకడదూ పోనిలే, ఈల లోనలికి పెడితేచాలు నరికి పారేస్తాను...

"మీరు కథ చదివేటట్ల యితే చడనండి....నేను వెళ్లి పాలు కాదాలి।

ఆ తెల్లపల్లి వంటింటిచుట్టూ తిరుగుకూంది,” అంది రొజంం

'ఆల్‌రైట్‌, ఆల్‌రైట్‌ 1 నేను చదవడం ఆరంలిప్తే ఆ పిల్లికూడా ఇక్క-డకువచ్చి కూచుంటుంది. అంత అద్భుతమైన కథ - ఇది. అనుభవం శలసిన కథ అవి చెప్పానుకదూ...నవం ఈ చెన్నపట్టణంలోవున్న వద మూడు ఇండ్లలో = ఏడింట్లో ఏదో ఒక ఏళాచి వుంటూ...

“ఏమిటీ ౪

“దెయ్యాలు ; వీకు జ్ఞానకంలేదూ.... చింత్యాదిపేటలో ఒక ఇంట్లో ఒక వల్లటి లావుపాటి మీసాల ఆసామివచ్చి నా పడకదగ్గర విబ్చున్నట్లు నాకు శనవదేది.

“వాహానేవుంది మీ వాలకం ః అప్పుడేకదా మీకు బాగా జ్వరంవచ్చి సత్రం (వ్రకోపంచివుందని డాక్టర నేవాడూ.”

“పోనీలే, వెంకటయ్యర్‌ వీధి ఇంటిలో నరిగ్గా వన్నెండింటికి ఒక అంద మైన అమ్మాయి రోజూ వచ్చి గుమ్మంలో విల్చునేది. నవ్వేది, కనురెన్చ లార్చేడి. దీపం "ఆన్‌ చెయ్యగానే మాయమయ్యేది. అదికూడా లేదంటావా ?

“ఏదో _పేమననల (వ్రాస్తానన్న పిచ్చిలో వడివుండేవారు మీఠా ఇంట్లోం"

“అబ్బబ్బ; వీచేత ఒప్పించడం కష్టమే....నరే, దీవినయినా అంగీక శిస్తావా? మైలాపూర్‌ ఇంట్లో ఇనపకిరీటం పెట్టుకుని ఆజానుబాహంవయిన శాల్తీ ఒకటి గదివిండా న్యాపించి నన్ను నిద్రలేపి - “ఒరేయ్‌ వీ పీక

న! శమీళ కథభామంజకి పిసికేప్తా రోయ్‌” ఆవి బెదరించేవాడు కాదూ... నేను వెలవెల పోయేవాడివి, గుర్తుందా?

“ఓ. అదా? మనం అఖఇంటో చేరిన రెండవరోజే ఆ పక్కింటాయన అనవనరంగా భయపెట్టాడు - “క ఇంటో ఓ దెయ్యం వుందిం కన ఏదన్నా శాంతిలాటిది చేయించండి. లేకపోతే చికాకు పెడుతుందిఅన్నాడు* “దెయ్యమా 1 అయితే నాకు కనవడాలిగా?' అన్నారు మీరు. *కనసడిం బాండీ; ఓ వారంలోపల కనపడితీరాలే' అని ఆయనా అడ గుతుండేవాడు.”

“మప్వు జ్ఞాపకం లేకుండా మాట్లాడుతున్నావు రాజం $"

"వాశేమీ మతిమరుప్కలేదు. ఆ ఇంట్లో వుండగా మీరు, పానం జీ వాన్నను ఎంత బాధపెట్టారు? ఆయన ఎంత నపొంచాడో మీకోనం.... జక్కరోజయినా మనసారా పుట్టింటికి “వెళ్ళిరా అని పంపారా మీరు? ఇపుడు మీ మేనగోడల్ని ఒకవారం చూడకపోతే విలవిలలాడిపోతారే ... భోజనానికి వస్తానన్నరోజు ఆల్లుడు రాననేనరికి మీరు ఇంట్లోంచి వీధికి వీధిలోంచి ఇంట్లోకి ఎన్నిసార్లు నడిచారు చెవ్పండి? మనశ్శాంతిలేని మీ మొనోన్ని, అన్బ, చూడలేకపోయాను, మరి మానాన్నకూ అట్లాగే పుండేడి కదూ”

“రాజం । నవ్వు కఠ వినదలచుకుం టే విను; లేపోతే లేచి వెళ్ళిపో... అంతేగాని ఇది మిషగా నువ్వు వీ ఇష్టంవచ్చిన స్లైల్లా మాట్లాడుతుంటే నేమ వినడానికి పిద్ధంగా లేమ." అవి కోపం వటించి కథను తీసి అవతల పెట్ట టోయాను,

“కొను మరి, తనదాక వ ప్తేగాని తెలియదంటారు. ఇన్ని కథలు రాసే వారికి ఈవిషయం ఎందుకు తెలియదో....నర్లెండి, పీతికలుమావి కథ చదనండి.”

మందరమ్మ దెయ్యం 185

“పీకిక లేవిటి? ఈ చెయ్యాలవిషయంలో నాకు కొంత అనుభవం వుంది. అవి మిగతావారందరికీ విరాకారములే అయినవ్పటికీ నాకునూ(త్రతి చాలసార్లు పాకారముగా (నత్యక్షం అయ్యాయి = అని చెబుతున్నా నంతే. ఈ విషయం ఒప్పుకుంటావా, ఒప్పుకోవా?”

“ఆహా! ఒప్పుకుంటాను, పోయిన ఏడాది ఆ లాయడ్స్‌ రోడ్‌ నర్జన్‌ వుణ్ణంగా వరిశిలించి మీకు నరయిన కంటి అద్దాలను కొవిఇచ్చేదాక మీకు కనపడ్డ దెయ్యాలకు కొదవే లేదు. మొహమంతా ముక్కుగా పట్టుచీర కట్టు కుని తలుపుదగ్గర విలదిడిన దెయ్యం; ఎత్తూ వెడల్పూ ఒక్కటిగానున్న దెయ్యం; తెల్లటి న్టైలాన్‌రీ5, చోళీ, లిప్‌స్పిక్కూ, జల్తారున్న చెన్పులూ ధరించిన పిశాచి ఒక్కటి; రెండు మూడు పఏళాచులు "కీదు "కీచు మనవి మీఠతోమాాతం ఇండ్మీషులో మాట్లాడి, వన్నుగాని అమ్మనుగాని తిరిగికూడా చూడకుండా పోయేవి. నేమ మరవగలనా 1

“రాజం ః నీ మాటలను నేను తనంగా అండిన్తున్నాను! నీకు నచ్చని ఆడవారిమీద ఇట్లా దాడిచేయడం తగదు. ఇంక ఈ ఆధిక్మవనంగంమావి కథ విను,' అవి మందలించి ఆరంభించాను :

పాతసామాను లేవయినా కొవాలం టే శర్మ ఎపుడూ కాన్త అలోచించి గావి ఆవని చేపేవారు కాదు. పాతకుర్చీలు, కేవిబ్ళు, పెపైలులాటి వాటితో వాటి 'యోగభావా"లూ నస్తాయన్న నమ్మకం---దాన్ని కావాలంటే “మూఢ నమ్మకం" అనండి = వుండే దాయవకు. కొన్ని చొక్కాలను ధరించివెళ్ళితే కార్యనిద్ది కాదవి వాటి నవతల పారేశా రాయన, *ఈ కలంతోథవా స్తే మంచి ఛలితం వుంటుంది'-అవి ఒక (వత్యేకమైన కలం వుంచుకునేవా రాయను ఇంకెన్వరూ ఆ కలాన్ని ముట్టుకోరాదు. ఆయన భార్యయినానరే ఆయన అనుమతిలేకుండా ఆకలం తీసుకుంటే కోన్సడేవాడు. అదీ ఆయన న్వభానం.

$88 తమిళ కభామంజరీ ఆయనభార్య వంకజాడీవిచూచి జాలివడాలి. ఎవుడు కర్మగారికి కోనం వస్తుందో అవి భయభయంగా అన్ని జ్యాగ త్తలూ చేస్తూవుందేది. ఆయనను శాంతంగా వుందాలని ఇక్కడా అక్కడా, ఎక్కుడచూచినా తానై పుండేది. ఆయన స్నానం చేస్తూండగా ఆలరిచెంబు వీళ్లు పోనుకుంటుండగా అమి తువ్వాలు చేత్తో పట్టుకుని సిద్ధంగా వుండేది, థోజనావి కాయన కూర్చున్న వుడు, నెక్కీళ్ళు రావడానికి అరక్షణం ముందుగా = నరివడేంత వెచ్చటి వీళ్ళను సిద్ధంగా 'పెట్టుకుకూచుని - ఆయనకు అందిచ్చేది. ఇంకాస్పేపులో చెమట పోస్తుంది అనగా *ఫ్యాన్‌' ఆన్‌ చేసేది. ఆయనకు ఆఫీసు వెళ్ళే ముందుగా కళ్ళజోడు, చేతిగడియారం, కలం, చొక్కాటొ త్రాల, రుమాన్న అన్నీ నరిగూచి ఆయన ఆఫీనుకాగితాలను కారులో పెట్టి, కారు తాళం చెవు అను ఆయన చేతికిచ్చి, గేట్‌ని తెరచి. 'ఎదయినా టీఫిన్‌ తినండి. మరచి పోకండి. తొందరగా వచ్చేయండి," అవి (పేమతో చెప్పి పంపించేది.

ఆమె ఇంటల్లోకినచ్చిన మూడవనిముషం కారు "బ్మర్‌' మంటూ వచ్చి ఆగేది.

“ఓయ్‌: వీకేమన్నా తెలివివందా? ఓక మగవాడు ఆఫీసుకుపోతూంఉే అన్నీ డూచి వంపించవద్దూ. విన్నరా,తి ఆఫీనుమండితెచ్చిన పైళ్ల ఎక్కడ పెట్టావు?" అని కారులోనుండే గర్జించేవారు శర్మ,

“మీ వెనకనీట్లోనే పున్నాయండీ. కారులోనుండి తీయలేదు,” అనేది వంకణా&.

“ఆల్‌రైట్‌ :' ఆవి ఆమె నోసారి ఉరిమిచూవి జ్మ్యరుమని కారులో వెళ్లి పోయేవారు కర్మ,

రాజం నమ్నుచూచి నవ్వింది. "ఇంచుమించుగా అన్నీ మనింట్లో జరిగే టే వ్రాశారు. “శర్మ.” అన్నది మీరే ఆంది కొంటెగా.

ఎపందరమ్మ దెయ్యం శి? యితే వంకణొడీమట్టుకు నువ్వు కాదు = రాజం, అమాట గుర్తం చుకో. వంకణాడి ఓపికా, తెలివ, గుణనూ వీకెట్లా నస్తాయి?"

“నే నంతకన్నా ఎక్కు-వదాన్నే. మరి నన్ను తెలిపికూడా....”

“వరే వరే ॥ కథ విమ. అడ్డుగా మాట్లాడకు'-ఆంటూ ఆమెకళ్ల లో శజ్రగ్తి క్రనబడ్రకము౦దే చదవ నారంలభించామ.

అంతమా(క్రాన శర్మ చెడ్డవారవి, దయాదాక్షిణ్యాలు లేవివాడవి నేనన లేదు. ఆయన దింగారంవంటి మనిషి: ఆయన హృదయం నవనీతం, ఎన్నో జ్యావకాలున్న మవిషవడంచేత కాన్త ముక్కుమీద కోవం, అంతే, అయితే ఎపుడూ విదానంగా వే వడచుకునేవారు.

ఆట్లాటిమనిషి = తొందరవడి ఒక సవి చేశారు, అం'పే - మద్రాసులోని లశాయపేటలో ఒక సాఠజంటిని కొన్నారు: అందులోకి కొప్పరం వెళ్ళారు. అంతదాక కాపురాలు మారిమారి ఆయనకు విసుగెత్తింది, నళలలైై యేళ్ళ శర్వాశ మనిషి మిగిలిన తన జీవితాన్ని సాధ్యమైన్యప్రశాంతంగా గడపాలని ఆయన ఆశయం.

రాయపేట ఇంటినికట్టి పాతికేళ్ళయివుంటుంది. ఆది పెద్దది కొదు; ఇరు 'ఖైనదీ కాదు. (కింద విశాలమైన హాలు, ఆఫీనుగది కాక రెండుగదులు థోజవాలగది, వంటగది, స్నానాలగది అన్నీ వున్నాయి. మేడమీద రెండు గడులు; చక్కగా గాలివీచే గదులు, పెద్ద డాబాకూడా వుంది. ఇంటిచుట్టూ జాగా సపెరిగినతోట, మొత్తంమీద మంచి ఇల్ల నే చెప్పాలి.

అ ఇంటివి చూడగానే లక్మీకళ తాండనమాడుకున్న దనిపించింది శర్మ నొరికి, ఆ ఇల్లు కృష్ణయ్య అన్న అంగధ్రుడిది; అతడు (ప్రభుత్వంవారి అను వాదకార్యాలయంలో సని చేస్తుండేవాడు. ఆంధ్రరాష్ట్రం ఏర్పడగానే అతడికి *వ్రమోషన్‌” ఇచ్చి విజయవాడకు ఐగిలీ చేశారు. మద్రానులో ఇంటినీ అమ్మి వేద్దామవి వాళ్ళావిడ భాగీరథన్ము చెప్పగానే ఆయన నతశ్రీకలలో

189 శమీళ కథామంజనీ 'వ్రకటన వేయించారు. ఆ [వకటనచూచిన శర్మ తనుకుటుంబంతోనహా వచ్చి ఆ ఇంటివి చూచారు. శర్మగారి కుటుంబంగురించి ఇక్కడ చెప్పే ప్తాను. శర్మ ఒక పెద్దాఫీసులో మేనేజర్‌; బాగా జీఠంవచ్చేది. ఆయన మాతృశ్రీ జానకమ్మ; ఆమె ఆశయం ఒక్కటే - తనకొడుకు లక్షణంగా (దితకొ లన్నదే- రెండవకోరిక _. తమ మనుమరాలి పెళ్ళిని చూడాలన్నది. తొందర వడకండి. శర్మగారికి పిల్లలు లేరు. సంకతా&ి నోచిననోము లేవీ ఫలించ లేదు. శరభఖేంద్ర వైద్యంలోవి ఒకటి రెండు బొషధాలు మినహా అన్నీ వాడినా ఫగితం కనుపించలేదు. [చతుర్వేది అయిన ఒక శ్యోతిమ్కక్ను ఆమెకు పృ్యత్రనంతానం వుంది అని చెప్పినవిషయమూ మరువకూడదు.] శర్మగారిభార్య పంకజాకి అని మనకు తెలిసిందే. వుట్టీన నంవత్సరణ మండి నునం లెక్కించిచూ స్తే ఆమెవయను ముప్ఫైరెండు. కొని వంకజాక్షి లెక్కి స్తే ఇరవైతొమ్మిదే ఆవుతుంది. ఆడవారు లెక్కలలో కొంక "వీక్‌ ఆవి పదిలివేద్దాము. ఇహ ఆఖంట్లో _ శర్మగారి మేనకోడలు పెరుగుతూంది ఆ అమ్మాయి ఈ ఏడాదే వి. ఏ, పానయింది. నాల్లేళ్ల (క్రింద ఆ పిల్లి ఎస్‌.ఎస్‌. ఎల్‌.వి, పానవగానే ఆమె తల్లి దం(డ్రులు చదువు నాపించాలన్నారు. కర్మ గారుమాత్రం “ఆల్లు డొకడు లభించేదాక చదుపు సొగవలసిందే. అవ ఎంఏ అయ్యేది, ఐఏ.ఎస్‌, అయ్యేది" అన్నారంతే. ఆయన అఆల్జానుసారం చదివి ఆ పిల్ల (ప్రస్తుకం వట్టభ(ద్రురాలయింది. ఈలోగా కల్యాణియొక్క కల్యాణావిక్షై (న్రయక్నాలు ముమ్మరంగా పొగుతున్నాయి. కల్యాణి నాన్న ఊరూరూ తిరిగి పరాన్వేషణ చేషున్నారుః జాతకాలను పరిశీలిస్తున్నారు. జాతకము, క్మరవాడు - అన్న ఈ రెండు వదాలను నదేవదే విని విమగెత్తిపోయిన కర్మగా రొక్కవాడు కల్యాణీ విన్నతో . *ప్వామిన్‌ । ఈ క్కురవాడు నాకు నచ్చాడు; మీకు ఇష్టమేనా"

మందరమ్మ దెయ్యం 189. అని అడగండి. చెబుకాను. 'క[రవాడు' "జాతకం" అన్నవదాలు ఈసారి బా చెవిన వడ్డాయా మీ ఎదుసీ వా చెవివికోవి అవతలపడేస్తాను" అన్నారు,

'పెళ్లిచేయడం అంత కషస్టమముపోయింది. ఇంబిపెద్దలేమో జాతకాలకు జొత్తు కుదరాలి అంటారు. జ్యోతిషమ్కుడేమో వందజాతకాలలో రెండే, వాగున్నాయంటాడు, ఆ రెండునంబంధాలను వెళ్లిచూ స్తే ఒకరేమో అందలం ఎక్కి. కూర్చువివుంటారు; ఇంకోటి మనకు నచ్చదు దావితర్వాత- అమ్మాయికి అబ్బాయి. అబ్బాయికి అమ్మాయీ నచ్చాలి. చచ్చి చెడి ఈ ఈము దాటితే వరకట్నం ఎదురపుకుంది. ఆడపిల్లలకన్న తండ్రుల నడుము. విరగగొట్టడావికి ఏర్పరచిన గొడ్డలికి ఇంకో పేరనుకుంటాను*వరకట్నం'"=

శర్మగారూ మొదట ఉత్పాహంగానే బయలుదేరారు. కొని చివరకు అలిసి పోయారు. రాలచోట్ల చెల్లెలికి పెళ్ళి కాలేదు అని చెప్పి పంపేశారు. కొందరు కుర్రవాళ్ళయితే వి(ర్రవిగునుకునే వారు. "వా జాతకం మా ఇంట్లో లేదుః మా బావగారిదగ్గరుంది. ఆయన పార్టసారథి నాయుడు వీధి చివరఇంట్లో వున్నారు" అనేవా డొకడు- *వేనీనంవత్సరం పెళ్ళిచేనుకోను అనేవా డొకడు. నల్లగా కౌటుకలాంటి రంగులో మొహనున్నడే లేని ఒక నరుడి తండ్రి - "నేను జాతకాలూ అవీ చూడనండీ। అబ్బాయికి అస్మాయి. వచ్చాలి. ఆతర్వాతే మిగతావన్నీ....మా అబ్బాయి ఎందరో పిల్లలను "రిజెక్ట్‌? చేశాడు సునుండీ....ముందే. చెబుతున్నాను” అని “వార్నింగ్‌” ఇచ్చేవాడు

ఇంకొక పెద్దమవిషి...'సార్‌ ॥ నాకు జాతకమే ముఖ్యం. ఉత్తర మేరూర్‌లో రామామృత జ్యోతిష్కలవి వున్నారు. ఆయన చెబుతే చాలు... లైర్యంగా అడుగుపెడతాని అవి మొదట అవి. ఆయన అతవ్వాత. వ్యజ్రాలకమ్మలగురించి, బంగారు వడ్డాణంగురించీ తన్న మాట్టాదేవాడు. కాడు,

480 తమిళ కశామంజకి మద్రానలో వవిచే స్తున్న ఒక అబ్బాయి అఖరివిముషాన.“నేను అమ్మా యువి చూడక్కర్లేదు. మూ అక్కయ్యా, బానాయి చూచి చెబుతే దాలు! అన్నాడు. బాబాయికి (విహ్మాండమైన చెపుడు. ఆయన కల్యాణీవి ఫిడేలు వోయించనుని తల నాడిస్తూ కూర్చువి రెండుకన్సుల కౌఫి (క్రొగి, ఓ డజను అరటిపండ్ల నారగించాడు. “ఖేష్‌ ! శభాష్‌” అవి పిండివంటలను మెచ్చు కున్నాడు. *“అక్కయ్య'" అనబడే ఆ మహాతల్లి అచ్చం జ్యేష్టా దేవియే మొహం ముడుచుకుని కూర్చుని-'గాణులెన్ని నవరనులు? ఈ గొలుసు వీదేనా? దుద్దులు కమలాలేనా? లేక రంగూన్‌ డై మండ్లా? మీ మామయ్యకు పిల్లలు లేరు కదా, విన్ను “దత్తు తీసుకోకూడదూ? అట్లాటి ఆలోచ వేనులిక్షన్ని వుండదా?” అవి కోర్టువారివలె “లీడింగ్‌ క్వొశ్చెన్స్‌' ఆడిగేపి,. పిమ్మట - +నూక్రేమో బాగుంది. అబ్బాయి ఏమంటాడో ?" అంది. *మీరుచూ స్తే చాలునవి అన్నారటగా అన్బాణ? అని సంకజాడీ అడి “తింది.

*అదెట్లాగండీ, ఎవళ్ళతృ ప్తి వాళ్లది-” అంది జ్యేష్టాదేవి. వాళ్ళు అమ్మా యిని చూడడానికి రాలేదు, శర్మగారి ఆ_వ్తిపాస్తుల నంచనా వేయడావికి వచ్చా ఈవి తర్వాత తెలిసింది.

ఇట్లా జాతకంమీద అబ్బాయిమీద విందనువేపే ఈ మనుమలన్వభావం చూచి ఆయనకు విరక్తి పుట్టింది. "వరుడు దొరికేదాక వా 'మేసకోడలు చఛదవనివ్వండి' అన్నారు, ఇదంఠొ నాలుగేళ్ల(క్రితం జరిగింది.

కల్యాణి డాల తెలివిగలపిల్ల . ఆమెకు మామగుణమూ తెలును; అ త్రయ్య మనసూ తెలును. తను గట్టిగా మాట్లాడితే ఇద్దరూ తనకు లొంగేవారేనలీ ఆమెకు అనుభవపూర్వకంగా తెలుసు. కనుక అత్సయినా మామయినా ఎంఈ “శోవంగావున్నా తెగించి జోక్యం కల్పించుకునేది. ఇప్పు డా పిల్లకు ఢిల్లీలో పెద్ద ఉద్యోగస్తులొకరి అబ్బాయి వట్టాభితో పెళ్ళి విశ్చయం చేశారు. కుర్ర

మందరమ్మ దెయ్యం ల. వాడు లక్షణంగా వున్నాడు; ఎం, ఏ. పానయ్యాడు, మరీ నవనాగరికమెన అలవాశన్లేమీ అబ్బలేదు. అతగాడికి పిల్ల నచ్చింది. పిల్లకూడా *'ఫో మామయ్యా :' ఆవి తన ఇష్టాన్ని తెలిపింది. అయితే, అబ్బాయి “ఉద్యోగం. దొరికి తేగావి పెళ్ళిపీటలమీద కూర్చోను" అన్నాడు. ఆతడి తండ్రి (వయత్నా లన్నీ ఫలించి, ఇంకొకటి రెండునెలలలో “ఆర్డర్‌” వస్తుందని ఎదురు చూస్తున్నారు.

ఇహ ఈ కుటుంబంలో మిగిలిపోయింది నీలకంఠన్‌ ఒక్కడే. అతడు శర్మగారి మేనల్లుడు. ఇరవై యారేళ్ల వయన్ను; వెళ్ళి కాలేదు. ఆతడు చేసే సనులను అందరూ తెగపొగడేవారు. అతి మేధావి అవి పేరుపొందాడు. వోన్టల్‌లోవుంటూ ఎలక్ట్రికల్‌ ఇంజనీరింగ్‌ చదువుతుండేనాడు. ఆదివారం ఇంటికివచ్చి పోమవారం వెళ్ళిపోయేవాడు.

“అపునుగాని శర్మగారి కుటుంబాన్నంతా నర్జి చారు, వాళ్లు కొన్న ఇంటి న్వంతదారులయిన కృష్ణయ్య, ఆయన భార్యలగురించీ చెప్పేశారు. కథా వాయకురాలయిన సుందరమ్మ (ఫప్రనక్తే లేదే....చివరివరకూ మరిచిపోతా శీమోనవి గుర్తుచేస్తున్నా నంతే," అంది రాజం,

“మవ్వేం గుర్తుచేయనక్కన్లేదు. నాయపరాలు నుందరన్ము కాదు, మందరమ్మ దెయ్యం అన్నవిషయం మరిచిపోకు. ఆ విషయమే ఇపుడు చెప్పటోతున్నాను. ఈలోగా మవ్వు అడ్డువడి ఆడవారికి ఓపిక తక్కున అన్నవిషయం బుజువు చేశాడు"

“దాల్లెండి. కథ చదవండి వివి లేచిపోతాను.”

"వీల్లేదు వనికామణీ, వీ ఆభ్మిప్రాయంకూడా కావాలీ: అంటూ కథ. తదవసాగామ.

శర్మగారు తాము కొన్న ఇంట్లోకీమారి నెలరోజు లయ్యాయి.. [క్రింద హాల్‌లో గదులలో శర్మగారి తల్లీ కల్యాణీ వుండేవారు, మేడమీద గదు లలో ళర్మాం సంకణాకీ వుండేవారు.

శః తమిళ కథామంతరి ఈ (వ్రళాంతజీననాన్ని ఒకనాగొక పోస్ట్‌మన్‌వచ్చి పొడుచేశాడు. "మాతృ/శ్రీ నుందరమ్మగారికి అన్న చిరునామాగల కార్డుని పడేసి పోయాడు, శర్మగారు విచారించగా ఆమె ఇంటి పాతన్వంతదారుడికల్లి అవీ. అమె మరణించి ఐదేళ్ళయినవిషయం థెలియక ఎవరో (వ్రాశారనీ తేలింది. “కల్యాణి అ కొర్షువి చదివింది. “మీ దాకృత్వం వాకు తెలును గనుక ప్రాతికరూపాయలు వెంటనే మనియార్డర్‌ద్వారా వంసి, నా కష్టాలను తీళ్చం డని వేడుకుంటున్నాను. మీ సాయాన్ని ఎన్నడూ మరువను.” అవి వుంది. మందరమ్మగురించి ఇంకా వాకబుచేయగా చాల విషయాలు తెలిశాయి. ఆమె చాల మంచిమనిషి; బంధువులందరికీ సాయవడేవ+ ఎవరికీ చెడు అేకెన్నె "సెస్టేది కాదు. దై వభ_క్తీగలమవిషి. ఎవరినడిగినా అమెను (వళంపించేవారే ఇవన్నీ విన్నారు శర్మ, “ఎవరయితే మనకేమి? డల్చిచ్చి కొన్నాము ఈ ఇంటివి....” అని ఊరట తెచ్చుకొన్నారు. ఇంకో ముఖ్యవిషయం చెప్పాలిక్కడ. ఆంటికి వెళ్ళినదాదిగా శర్మ గారికీ సంకజా&&కీ ఎన్నోవిషయాలలో అభిప్రాయభేదాలు నచ్చాయి. “నువ్వు వన్ను వరిగా చూచుకోవడం లేదు.” అవి ఫిర్యాదు చేసేవారు శర్మ. *కల్యాణి "సిల్లి అయిపోగానే పారిపోయి నన్యాసం పుద్చుకుంటాను-” అనేవారు మాటిమాటికీ, వంకజా&ి దుఃభించసాగింది. శర్మకు కోసంవ పస్తే చిత్తంవచ్చినళ్లైల్లా మాట్లాడేవారు. ఒకరోజు పరిస్థితి విషమించింది. “నువ్వు మేడమెన్లైక్క కూడదు" అన్నారు. నసంకజాషీ మొండిగా వాదించింది. ఆయన ఆమెను శియటికి నెట్టి వేశారు. తల్లి చెప్పినా వినలేదు, శెండువారాలయినా ఇద్దరిమధ్య రాజీ ఏర్పడలేదు. “మేడమీదికి రావద్దు అన్న ఉత్తర్వువి సడలించినప్పటికీ శర్మగారు పంకజాకవి తమగనిలోకి శానిన్వలేదు. ఆమెకూడా ఎక్కున మాట్లాడకుండా ఆయనకు కుశ్రూషలు ఛేస్తూండింది,

మందరమ్మ దెయ్యం 48

• ఇట్లా వుండగా (శ్రానణమానం ముగిసి భాదవదమానం వచ్చింది. భాద తదమాసావికీ చివరికోజులు వచ్చాయి. మామూలుగానయితే చర్చింపబడ వలసిన కల్యాణి వివాహంవిషయం, నంకజాకి శర్మల వజయ కలహం ఛర్మమా అవి మూలపడివుంది. శర్మగారి తల్లిమాాతం ఒకటి రెండుసార్లు “పిల్ల వెళ్ళి త్వరగా జరిపించడరా. వాళ్లకో ఉత్తరంముక్క (వాని వడేయ కూడదూ” అని చెప్పిచూచింది కొడుకుతో. ఆయనకేమో ఆఫీసుకు వెళ్లడం ఇంటికి రావడం, లోజనం ముగించి తనగదిలో వడుకోవడంతోనే నరి పోతూంది.

ఈ నమయంలోనే ఒకనాడుర్యాతి శర్మ బొత్తిగా ఎదురుచూడని డగొకటి ఇరిగింది. శర్మ అంతగా ఆదమరిచి నిద్రించేకకం కాదు. ఎంత చిన్న శబ్దావి కయినా నిద్ర మేల్కునేవా రాయను. ఆరాత్రి మొదట కొంత వర్షంకురిని భూమి చల్లబడింది. ఉన్నట్లుండి శర్మకు మెలకువవచ్చింది కానీ ఆయన లేవలేదు. ఏదో చవ్రుడయినందువలననే మెలకున ఏర్పడివుండాలి. అదేమిటి? కండ్లు మూసుకునే శ్రద్ధగా ఆలకించారు. దగ్గరగా ఎవరో విల్ఫువి మాట్లాడు తున్నట్లు ఆవిపీంచింది. కండ్లు తెరిచిచూళారు. ఎవ్వరూ లేరు. ఎన్వరూ వుండడానికి వీణులేదు: ఆయనేకదా తలుప్పలువేళారు; “ఉష్‌ ష్‌ వ.... ఉష్‌ ష్‌ అన్న శద్దింి ఆదేవిటి విట్టూర్చా?

-. మీదికి వీచినగాలి “ద్యురు"మని తగిలింది. గాలి ఎట్లా వస్తూంది? కిటికీ తలుప్పులుకూడా గట్టిగా మూశారుకదా? ఏవిటీ వింత ?

'రెండువిముషాలతర్వాత మళ్ళీ సట్టూర్చు: మళ్ళీ ఆ రహన్యవు గొంతుక మాటలు ఆర్ధం కావడంలేదు. అదే చల్లటిగాలి. లేచివెళ్ళి తలువులుచూశారు. 'వేనినగడియ వేవివట్లుంది, ఎలక్తిక్‌ దీనం వేశారు. వన్తువులన్ని ఎక్కడివి అక్కడ వున్నాయి. మళ్ళీ వెళ్ళి మంచంమీద ,సడుకుంపే విద వ ప్తేగా.? ఏమిపేమిబో ఆలోతనలు. వకాచ్చో దెయ్యమో అయివుంటుందా? ఒకవేళ

న! ఠమిళ కతామంజలి ఇల్లు అమ్మినవారి తల్లి మందరమ్మగారే వచ్చిందేమోనవి నంశయం. "అమె ఇక్కడి కెందుకు రానాలి? ఆమె కొడుకు కోడలిదగ్గరకు కదా వెళ్ళాలి" అవి కోపం వచ్చిం దాయనకు. మొత్తంమీద తొను మేల్కొనడావికి ఏదో కారణం పుందన్నవిషయం ఆయన మరవలేకపోయారు.

శెలవారురూమునే విద్రలేచారు. అద్దంలో మొసాం చూదుకున్నారు. నాలుగురోజులు న్నిదలేసంత అలనటం కళ్ళచుట్టూ వలయాలు కాళ్ళూ జీతులూ పీక్కుపోతున్నాయి. ఇంకోసారి నిద్రపోతే బాగుండుననిపిస్తూంది. వంకజా&ీ ఆయనమ చూడకుండానే కాఫి తెచ్చిపెట్టి మరోప్రక్క. తిరిగి షీదో వ్యతిక తిరగ వేయసాగింది. అక్కడికి వచ్చిన కల్యాణి కొంపెగా మొదలుపెట్టింది. “మామయ్యా: ఒంట్లో బాగులేదా?” అని ఆడిగిందిని

“శర్మ ఉలిక్కిపడ్డారు.” నా ఒంటికేం వాగుంది, వీవనేవిటో చూసుకో

“అది కాదు మామయ్యా: వీమొహం ఎమిటోగా ఉంది. రొతి విద్ర పోలేదా?”

“ఏమీలేదు అన్నానుగా. నేను పెద్దనాడినవడంలేదూ 1” కల్యాణి ఇట్లా, నంకజాడి ఎదుటే (ప్రశ్నలు వేపి తన “గుట్టివి బయటపెట్టడం ఆయనకు నచ్చలేదు. అంతటితో మాటలు బాలించారు.

ఆయినా కల్యాణీ వదలలేదు. సాయంకాలం ఆయన రాగానే, కారునుండి దిగగానే అడ్డుపడింది = “ఏమిటి మామయ్యా ఇవాశెల్లా అదోలా వున్నా శేంళి అంది.

శష్టష్టి లేదుం

“ఇప్ప డున్నవి చాలు. నువ్వు కొ తగా ఏమీ కల్పించకు.”

“ఒళ్లు జ్యాగ_త్త మామయ్యా । బాగా నిద్రపో, అటే నగం మందు

సఘువకన్కు వెచ్యుం ్‌

ఆర్మాత్రి కర్మ వడుకోగొనే విదపోయాకు. అయితే నరిగ్గా అర్ధర్మాతి వేళ ఏడో నవ్వడి వినిపించగా ఉలిక్కివడి లేవారు. అనవ్వడి అణగి పోయింది. మళ్ళి నండుకున్నారు. "ఉమ్‌ ....ఉష్‌....” అంటూ ఒక కొత్త శబ్దం. నలలోమండీ గాలివీ స్తే ఎట్లా పుంటుండో ఆట్లాంటిది- వినిపించింది తటాలున దలిగాలి వీచింది. “చలి అంటే మార్గశికమానవు చలి కాదు (క్రొ త్త చలి. కప్పుకున్నాకూడా చేతులూ కాళ్లూ గజగజ వణికాయి, హృడ యంలో నెత్తురు గడ్డకట్టుకుపోతుందేమో ననిపించింది. కేక వేద్దామం పే: నాలుక పీడచకట్టుకుపోయి నోట మాట పెగబ్లేదు.

ఎట్లాగో లేదారు, ఇపుడు తలువులకవతల ఏడో మృగం సచారుచేస్తున్న శట్టిం వినవడింది. ఏమయినా అవనీ అని మొండిదైైర్యంతో క్రిందికి దిగారు. కావి ఆడుగు ముందుకు వడనన్నది. ఎట్లాగో అతికష్టంటీదవెళ్ళి తలుపు అను తెరిచారు. అయ్య బాటోయ్‌: ఆ తర్వాశ ఎన్నెన్ని జరిగాయో 1 తెరన గానే మినుకు మిమకుమవి మెరప్కవలె వెలుకురు. అ వెలుకురులో మునుగు వేసుకున్న ఒక అకారం కనుపించింది.

శర్మగారి పళ్ళు కటకటలాడాయి. ముందుకు వెళ్లలేక, వెనక్కూ పోలేక ఆయన తికముకవడుతుండగా "జిల్‌ 'వని చల్లటిగాతి పొదాఆమీదుగా వీచిన ట్లవిపించింది. "హహ్హహ్హ్హ హ్లాః' అవి నవ్వినట్లూ వినిపించసాగింది. డలేలున తలువులు వేసుకుని నెళ్ళి పడకమీద వడ్డారు.

మరునటిరోజాదయం జ్వరంసడి లేచినవాడిలా హాలులోక్‌ నచ్చారు. ఆయన వాలకొన్ని వంకజొా&ి గమవించిండి.

“ఒళ్ళు బాగులేకపోతే డాక్టర్‌ పద్మవాళన్‌ దగ్గరికివెళ్ళి ఠావచ్చుకళా.* అన్నది అమె జనాంతికంగా.

"ఒజృ వాగులేదవి మీ యంత'సే మీరే ఊహాగానాలు చేయనక్కర6 తేదు' అన్నారు కర్మ.

గాభ

148 శమీళ కథానుంజలి

"ఆ కజ్శూ మొహమూ, చెబుతున్నాయిగాం”

“వెలితే చెవులు మూనుకుని “$వ 8వా” అనుకవి వెళ్ళిపోవద్చుగా.”

*వేవిక మాట్లాడను" అంది వంకణాొక్నీ.

ఎటలొజ౦ అడిగింది. “అయినా మీ శర్మగా రదేం మనిషండీ.... వోరు శిరచి "నా గదిలో ఏమిటోగా పుంది, వాకు కాన్త “ఇదిగా వుంది. నేను (శ్రీందకునచ్చి వడుకుంటామ,' అని చెన్సకూడదా? లేకపోతే తన తల్లి నయినా 'నీ కేదయినా చవ్వుడు వినిపించిందాళ అవి అడగకూడదా?"

*ప్తశి । తెలిపెవ్‌ ; ఇక్కదే కథారచయితయిన నాయొక్క. సామర్థ్యమూ, అజ్జామరాలినయిన నీ చవటరికమూ తెలినెన్‌ ; రాజం: శర్మ తెలివిల్న్ష్న మనిషి, కాను చూచినరెల్లా చెబుతే ఆడవారు భయపడతారని చెన్సలేదంతే. అదీగాక ఇపుడిపుడే ఈ ఇంటిని కొన్నాము. ఇదినర కే ఇంటిలోనూ లేనన్ని హైకర్యాలున్న ఇల్లు; ఇట్లాంటి దింకోటీ దొరకదు. పైపెచ్చు ఎంకటి చక్కటి ఇల్లయినా దెయ్యం వుంటున్న ఇల్లా అనేనరికి వెల తగ్గిపోతుంది. ఇవన్ని ఆలోచించి ఆయన ఊరుకున్నారు.

“ఎన్ని నా క్లలా వుండగలరు ౩”

ఆదేకదా కథ....మవ్వు తొందరవడితే వేనేమి చేయగలను. ఆపై కథ చదువుకా....విను ...

ఇట్లాగే నెమ్మదిగా వదిహేనురోజులు గడిచాయి. మర్యమధ్య ఒకటి శెండు రోజులేమీ గొడవ పవుంటేదికాదు. అయితే మరునటిరోజు వడ్డీతో వహా తీరిపోయేది. "ష్వావా....ష్వాహ్‌ -.* అన్నళబ్దం ...చలిగాలి.... గుమ్మంలో గోకుడుళబ్దం .... అన్నీ వుండేమి ఒక్కోపారి వడకమీదనుండి లేవడానికికూడా ళ కకిలేకపోయేడి. అనలు వడకలోనే ఓ విదమయిన చల్ల దనం....ఇవన్నీ ఆయన వహించాడేగానీ భార్యతోగాని, తల్లి కోగావి, మేన కోడలితోగాని ఒక్కమాటయినా నూట్లాడలేదు, డాక్టర్‌ వద్మనాభనకి

మందరమ్మ నెయ్యం క! మా(క్రం.*విద్ర రావడంలేడు-ఏమిచెయ్యాలి' అవి అడిగారు. అనవనరంగా ఓక మాతక్రకూడా ఇన్వవి ఆ డాక్టరు - “ఏమీ లేదు....అఫీనులో ఎక్కువ సేపు కూర్చుంటున్నట్లున్నారు....మీ కన్నా మా ఆవిడకుకూడా విశ్రాంతి ఆవనరం ... నేనే చెబుశామనుకుంటున్నామ. ఇద్దరూకలివి హోయిగా తిరు చ్చెందూర్‌ వెళ్ళి ఓ నెలపాటు వుండి రండి. వేశ్రావికి శేతమూ; నముద్రవృ ాలీమా, విశ్రాంతిగా గడపవచ్చు ... వెంటనే వెళ్ళిరండి...” అయన చెప్పవవేశ ఎటునంటిడోకొని వనులన్నీ చకచకసాగాయి. కల్యాణీ వట్టాలిల వివాహం వాఠాత్తుగా ఒక శుభముహూర్తాన అబ్బాయి వూరయిన చిదంబరంలో జరిగింది. అల్లుడు వట్టాలి మరో ఇరవై రోజుల్లో ఢీల్లీకివెళ్ళి ఉద్యోగంలో చేరాలి, ఆఅంతదాకొ పిల్లా అల్లుడూ అధునిక నం్యవదాయ్మప్రకారం ఒంటరిగా కలివి వుండాలి .. అమకున్నారు కర్మ, తల్లిని అక్కఇంటికి పంపేసి, తామూ నంకజాడీ తిరుచ్చెందూరు. వెళ్ళడం = వాళ్ళిద్దరిని వచ్చి ఇక్కడ వుండ మందాం అనుపన్నారు శర్మం వంకణాకీకూడా పాసం ఇట్లా వనిచేస్తూంచటే జబ్బుపా లపుతుంది,. ఆది గాక అమెను శా నెక్కడికీ తీసుకువెళ్లలే దింతనరకూ....నరదాగా వుండే టట్లు చేయాలి = ఆనుకున్నారు, రోజూ తమ్ము వేధిస్తున్న దెయ్యంగురించి ఆయన జాధనడలేదు. ఆది ఇన్నిరోజులలోనూ తన్ను తవ్ప ఇంకెవరినీ గొడవచెయ్యలేదు. కల్యాణి వైపు అనలు పోలేదు, ఆది కాలేజీలో చదినేవల్లు ఒకవేశ ఆ చెయ్యం వచ్చినా "ధీ। ఫో 1;” అని దావిమొహంమీడ వుమ్మేన్తుంది. ఇనా వట్టాకి గరించి చెప్పక్కటర్లే దు....ఇట్లాంటివి ఓ మందవర్శినా ధైర్యంగా ఎదుర్కో శండు.

14 తమిళ కశామంజుకి తను అక్మిప్రాయాన్ని శర్మ చెన్చగానే అందరూ “నరే నన్నారు. కొడ శర్మతో వయలు దేరిన పంకజా&&కే ఇంకా ఆశ్చర్యం తీరలేదు,

“ట్సిరేవా వెక్తన్నది? అందులోనూ సన్నుకూడా తీసుకునా?” అని శెండువళ్న లడిగింది. "నేనే; నిన్నుకూడాను $ ఆలన్యం చెయ్యకు అన్నారు శర్మ.

రాజం కులికింది. “ఇహనేంః మీ అలవాటుగొస్పున నడిపిస్తున్నారు కథను .... తిరుచ్చెందూరు వచ్చింది. ఇంక నుబహ్మణ్యస్వామిమీద ఒక పొట వస్తుంది కాలటోలు 1"

“ఇదిగో రాజం 1 ఇది హాస్యావికి నమయంకాదు. (వత్యశ దై వమంతి్న పుంపే అది అసుబహ్మణ్యస్వామే; అపుడే మరిచిపోయావా - కళ్ళు చల్లగా స్వామికి చందవాఖిషేకమూ, వస్నీటి అభిషేకమూ చూళావే ...”

“వేను మరవలేదు. రెండవసారి అక్కడికి వెళ్ళాలన్నవిషయం మరి ఛింది మీరే....”

“కోప్పడకుండా విను. ఈసారికి న్యంందసషష్టీకి వెళ్తన్నాములే ...”

తిరుచ్చెందూరుకు అందరూ వెళ్ళిరావలనిందే. అక్కడ కలిగే అనుభూత మరెక్కడా కలుగదు. శర్మ ముప్పూటలా స్నానాలు చేశారు. పంకజాడితో కలిసి ఆ దేవపేనావతి సొన్నిధ్యంలో గడిపారు. భక్‌ తన్మయత్వంలో భార్యాభర్తలిద్దరూ మునిగికేలారు. కాలం గడపడమే తెలియక వారం తోజులు గడిచాయి.

అరోజు పంకణొడీ ఆలయంలో వుండగా శర్మ నమ్మదతీరాన కూర్చుని వున్నాకు. దూరంగా ఒక పరిచితమయిన ఆకొరం కనపడింది. ్రద్దగా చమవించారు. ఆ ఆకారం దగ్గరవుతున్నకొద్దీ ఇక వుండదిట్టలేక ఆయన తేది నిబ్బన్నారు. ఎవరది? నండేహమే లేదు; కల్యాజిమే : *ఎవ్పుడూ ఎందుకు, ఇక్కడికి వచ్చింది ౪

మందరమ్మ దెయ్యం తత

'క్రూమయ్యా: కూర్చో అంది కల్యాణి. (వక్కన కూచుంది.

“నువ్వా? మన్వొక్కతెవే వద్చారాః వట్టాలి ఏడీ? ఈలోగా మీ ఇద్దరకీ ....”” అవి తొటునడుతూ అడిగారు.

చిరునగవుతో వలికింది కల్యాణీ. “ఏమీ లేదు, కూర్చో. వేను వచ్చి వట్లు అత్తయ్యకుకూడా తెలియకూడదు. నీతో ఒక ముఖ్యమైనవిషయం మాట్లాడాలి. నేవివాశే వెనక్కు వెళ్ళిపోవాలి. ఆయన రైలు ఫ్రేషన్‌ దగ్గర వున్నారు."

“ఎవిపే ఆంత రహన్యం ?'

“నీకు సంబంధించిందే మామయ్యా । నంగవాంగా చెప్పేస్తాను. వేశు మవింట్లో సుందరమ్మను చూశాను.”

శర్మకు గుండె ఆగినంత పనయింది. *నుందరమ్మా ? ఆమె ఎవరూ? ఇంతకుముమవు ఎప్పడయినా మవింటికి వచ్చిందా?”

'అంపే,. అ ఇంటి పాఠ యజమానురాలు సందరమ్మయొక్క దెయ్యాన్ని 1"

“నాన్సెన్స్‌ :" అన్నారు కొని మనమలో బెరుకుగానే పుంది.

“వువ్వట్లా అనకూడదు. నేను సుందరమ్మ దెయ్యంతో మాట్లాడాను.”

“వి న్నెవవో మోనపుచ్చారు, కల్యాణీ ౫

“మానుయ్యా ః వేనేం మోనపోను, నేను నుందరమ్మ దెయ్యంతో మాట్లాడాననడంలో సందేహం ఏమీ లేదు, పానం, ఆమె మనను బాగా 'దెబ్బతివి వుంది.”

“ఓహో; ఇంటీవి మళ్ళీ తన కొడుక్కు అన్పజెవ్పమందా. నీతో?

“అదేమీకాదు మామయ్యా; కాని నీమీనే ఆమె ఫిర్యాదు చేసింది :”

“ఓవి దుర్మార్గురాలా ; నేను వీముక్కూ. వెబహమూకూతా ఎరుగనుకణా వామీద ఈ (ప్రచారం ఎందుకు?

158 తమిళ కఠామంజర

తొందరవడకు మామయ్యా ; సుందరమ్మా అమెభర్తా అఇంట్లో వోయిగా కావురం చేశారట. మీలాగే మేడమీద గబేవటం ఒక్కరోజయినా వాళ్ళిద్దరి మధ్య 'పేచీగావి వాగ్వాదంగాని లేదుట. అం అన్వోన్యంగా వుండే వాళ్లట. ఆయన చెప్పినమాట అమెకు వేదం; అమె గీచివగీక ఆయన దాటి ఎరుగడట.

“ఆ మూర్జరా లింకా ఏమిచెప్పిందో అవన్నీ నేమ వినవలసిందేనా ₹

“ప్లీశ్రో చెవృమనే వాతో చెప్పింది. నువ్వూ అత్తయ్యా మొదట్లో అన్నో న్యంగా వున్నారట. ఆతర్వాత మాటామాటా అడుకున్నారట. నువ్వు అరిచా వుట: అత్తయ్యను దూరంగా వుంచావట....ఇవన్నీ ఆమె నహించలేకుంత్షా. వుండట ...ఆమె ఇంటికినచ్చాక మీరు అవ్వ్యోవ్యంగా వుండాలిట.”

"బలే బాగుంది ఈ “ఆర్జర్‌” :"

“ఆమె ఎన్నోసార్లు వీ దగ్గరికినచ్చి మాట్లాడదామని (వయత్నించిందటం కాని నువ్వు అనవనరంగా భయవడీ, వణికి, గి పెట్టి ఆమెను దగ్గరకు రానివ్వలేదుట.”

“బి దగ్గరికివచ్చి మౌట్లాడినట్లుంది. ఇంతకూ ఏమి చెయ్యాలంటుంది?

“మవ్వూ ఆ త్తయ్యా కలిసిమెలిసి వుండాలిట. అ_త్తయ్యమ _పేమగా చూచుకోవాలిట ...ఓ మంచివలుకు, “ఓ పోక్సాహవుమాట. "లేస్‌ ...ఈ *షెనరట్టు బాల అద్భుకంగా వుంది అన్న మెవ్సుకోలంలాటివి లేకపోతే అమెనునను నొచ్చుకుంటుందిట.”

“ఆడది అడదాన్ని వెన కేసుకురావడం నహజమే.....”

“అదికాదు మామయ్యా; నవ్వు కోవ్సడకుండావుంచే. నేనొకటి చెణు

శాను. సుందరమ్మ చెప్పినడానిలో విజమఃంది."

“ఏమిటీ అ విజం

మండరమ్మ చెయ్యం న!

“ఆడడానికి పాటి అడదానివట్ల పామభూతి అన్నావుగా ....అయినా పీకు ఆ త్తయ్యమీద అ పేడ తక్కు వే ।....ఇహా నే వస్తా మామయ్యా: ఆయన స్టేషన్లో కాచుపవివున్నారు. నే నొాకమాటచెప్పావని నరుగెత్తుకు వచ్చారు :"

“ఆగు! మవ్వు మళ్ళీ మందరమ్మ దెయ్యాన్ని చూస్తావుగా.”

“ఎల్లుండి చూడవచ్చు :"

“ఆమెతో చెవ్పు. నేనేమి పెళ్ళాంమీద (షేమలేవివాడిని కొన, ఎప్పు నయినా ఓ కీచులాట వస్తుంది. అది సహజ మేకదా.... నాలుగురోజులలో తీరిపోతుంది. కనుక ఇందుకని సుందరమ్మను అవవనరంగా మన ఇంటికి వచ్చి గొడవ చెయ్యవద్దవి చెవు. ఆమెచోటికి ఆమెను పొన్మును. మీ ఆ త్తయ్యశకేమీ లోటుండబోదు" అన్నారు కర్మ.

ఆ సాయంకాలమే శర్మ వంకజా&కి తలనిండా పూవులు కొవి పెట్టారు; అనలు తావే నిగలో పెడతామని పట్టుబట్టారు. నీ దుద్దుల్ని చెరిపించి ొత్తవి చేయించాలి. అదేవిటి, సీచేతులమీద వాలుగుజతల గాజులేనా వున్నాయి... నే విన్నాళ్లు ఆరుజతలనికదా అనుకున్నామా ...” అన్నారు.

మరురోజు...."ఇదిగో వంకజాతీ।; నువ్వు వట్టుదీరలుతస్ప మరోటి కట్టరాదు. కట్టావో నేను ఉ్యగనరనింహుడి నయిసోకాను. అవి 'కోని గిందారు. తమచేతులారా బత్తాయినండు ఒలిచి ఆమెకు అందించారు.

“పంకజా, ఇహముందు మూడునెలల కోసారి ఇట్లా “ట్రిస్‌'లు వేద్దాం ఏమంటావ్‌ ?' అని అమె జవాబుకోనం ఎదురు చూళారు.

“అవునుగావి.... హళా త్తుగా నాకేమిటి ఈ యోగం?” అని అడిగింది

“వీ కెచ్చుడూ యోగమే ॥ విన్నెవ్నిసార్లో-బాధసెట్టాను. కరూం ఎంతో ముకృటగా దూడుకోవలనంది.” టా న

యొ బ్య (ల 1. " న. న న

న్య తమిళ రలకుంతకి వంకణాడి కీ రోళజి అర్ధల కావడంరేతు. *“ఏమిటిదంఠా?” అని అడి చెంది, మనకు మంచికాలం” అన్నారాయన. మనష్పులో_..*ఏల మందరమ్మా, వంతృ_స్రేనా....ఇంకా ఏమన్నా చేయాలా? అవి అడిగారు. "అంతటితో నుండరమ్మ దెయ్యం రావడం ఆగిపోయివుంటుందిం అంతేనా? అంది రాజం, “ఇహ దావికి పవేముందీ ?” "బావుంది మీ కథ....దెయ్యాలట, భూతాలట. ఎవరు నమ్ముతారండీ?' "కథ ఇంక కొద్దిగా వుంది: వివి పీ అభిప్రాయం చెప్పు.” ఢిల్లీలో కల్యాణీ వట్టాలీ కొప్పరం చేస్తున్నారు. రాయపేణ ఇంటిలో మామయ్యా అత్తయ్యా నంతోషంగా వుంటున్నారు. పోయిననెం శర్మగారినుండి కల్యాణీకి వుత్తరం వచ్చింది. అందులో పీలకంకానికి పెళ్ళి విళ్చయనయిందని (వ్రాశారు. “మీకు క్ఞాపకం వుందా = మానుయ్యనూ అ త్తయ్యనూ నేమ కలిపాను? అవి అడిగింది కల్యాణి. “ఐలే తమాషా కదూ ? ఇవ్పటికీ వాళ్ళకు తెలియదు కదూ ?" “ఆదెల్లా తెలుస్తుందీ? అప్పుడు అన్నయ్యచేసిన ఉవకారం ఇంకా అంకఠా కాదు. ననపెళ్ళి తొందరగా కావడానికి వాడే కారణం. మద్రాను ఇంజనీరింగ్‌ కాలేజీ (వదర్శనలో _ ఓసారి, విద్యుచ్చ క్రిపాయంశో కావల వినచోట చల్లిటిగాలి నీచేఎల్లు చేయడం. కొవలసిన కబ్దతరంగాలను వ్భృష్టిం చడం, చీకటిలో అకారం ఆగుపించేటట్లు చేయడంవంటి అద్భుతాలు చూవిందాడు. ల వితాగాదికి అన్నయ్యే “ఇన్‌-రార్డి" = మామయ్యతో పోట్లాడి ముథావంగా వున్నవ్వు డొక్కమాట చెప్పానంతే. రెలజోమనిషికి తెలియ

మందరమ్మ దెయ్యం కేకల శుండా అవన్నీ మనింట్లో చేని చూపిందాడు. మామయ్య మంచం [క్రిండ విద్యుత్‌ తీగెడు; మూడు "లౌడ్‌ ప్పీకర్లు *“మైక్‌లు”....అన్నీ గుప్తంగా వుంచబడినాయి. ఆ చలిగాలి, ఆ కన్లాయూ చూ _ప్రేగాని వమ్మలేము. అంత

“అన్నయ్యను అంతగా మెచ్చుకోకు, అతగాడు నహకరించచానికి అనలు కారణం.నీ పెళ్ళి అయితేగాని తన సెళ్ళిమాట తలపెట్టరని.... అదీ నంగతి ;" అన్నాడు పట్టాలి.

“వెళ్ళతో ముగించండి కథను ;” అంది రాజం.

*ముగించేశాను. మరి వీ అలిపాయమో? అవి అడిగాను.

అమె మాట్లాడకుండా లేవివెళ్ళి మైసూరుపాకును తెచ్చియిచ్చింగి. చయచేసి మీ ఎదుట వుంచుకున్న ఆ మైసూరుపాకునూ తినండవి గుత్త చేస్తున్నాను. శెలన్‌ ;

శ్రీ శెల౦ నా! త, నా, కువూరసామి (ఈ. నా, కుమూరపామి 1081? లో మ్రాను డగ్గరవున్న తండలం అన్న (గ్రామంలో జన్మించారు. మద్రానములో వచ్చయవృ కళాశాలలో చదివి బి.ఏ, వట్టా పుచ్చుకున్నారు. విశ్వళవి రవీంద్రనాథ్‌ తాగూరుతో వన్నిహిత-గా వుండేవారు. వంస్కృతము, బెంగాలీ మున్నగు కొనలు తెలిసినవారు, శరత్‌ రంద్ర చటర్డీ, కారాళంకర్‌, వితూతి బెనర్డీ 'మొదలగువారి బెంగాలీ రచనలవు తమిళంలోకి అనువ దించారు. శిలన్సదికారాన్ని బెంగాలీలోకి తర్జుమా చేస్తున్నారు.] మహాశివర్యాతినాడు మల్లికార్డునస్వామిని దర్శించాలని నేనూ మతి కొండరు యాతతికులూ శ్రీశైలం అన్న దశీణకాఃికి బయలుదేరాము. దీపాలు పెన్తేవేళకు కొండదగ్గరకు చేరాము. ఆనాటి సూర్యా న్తమయంవంటి జానిని నేటివరకూ నే నెన్పుడూ చూడలేదు. ఆకాశమంతా బంగారుడుయ మయింది. ఆ వర్దనమ్మేళనంలో మా చుట్టూవున్న గుట్టలూ రాళ్ళా మిలమిల మెరిశాయి. మే మెక్కవలసిన శ్రీశైలం ఆ వర మేళ్వరుడివలెనే ఉన్న శమై. మేభూలనంటుతూ నిల్చనివుంది. ఆకాళమంతటా చెదరిపున్న మేభూల మధ్యమధ్య నక్షత్రాలు తొంగిచూస్తున్నాయి.

ఆ కొండలఅందాన్నిచూచి ఆనందిస్తున్న మాష వాటిచుట్టూరా వెలుగుకూ వరుగెడుతూన్న రెండు కిరణాలవంటి జ్వాలలు కనిపించాయి. “కార్చిడ్ను లంపే ఇవే కాబోలు" నవి చర్చించుకున్నాము. తూస్తుండగానే ఆవి ఆ (వక్క కొండలోకి వెళ్ళి మాయమయ్యాయి. కాన్సేనటికి మళ్ళీ (నకాశవంతంగా కనవడి (క్రమంగా చిన్నవయి. అంతరించాయి. “కొరివిదయ్యాలు $: అని

వర్జించారొకరు. కావి ఒక ఆంధ్రదేశపుయా(త్రికుడు చెప్పారు. “ఇది కొరివి డయ్యం కాదు. సాధారణంగా అవి నమఠలప్రదేళాలలో నే తిరుగుతుంటాయి, కాని ఈ జ్వాలలు వేరు. ఈ (ప్రాంతంలో ఒకప్పుడు జరిగిన అపూర్వ సంఘ. టనే వీటికి కారణం” అన్నారు. మేమందరూ కుతూహలంతో “అదేవిటి చెప్పండి 1” అవి ఆయనను చుట్టుముట్టాము. ఆయన చెవ్పసాగారు.

చాలారోజులకు ముందు జరిగినదిది, అవ్వు డీ ప్రాంకమంతా పెద్ద అడ విగా, [కూరమృగాలకు ఆలవాలమై వుండేది. ఎంతో రైర్యం వున్నవారు గావి (శ్రీశ్రై లయ్యాశకు పూనుకునేవారు కారు. అప్పుడు - ఏనుగుబుకూడా కొట్టుకుపోయేటంత వేగంగా వనహించేవట కొండవాగులు.. అదిగో కన వడుతున్నదే (శ్రీక్లై లానికిదగ్గర ఒక గుట్ట, అక్కడ పూర్వం ఒకప్పుడు వందిదేపుడు _ ఆవి ఒక వవ్యాని పుండేవారు. నందడిలేని ఆ(వళాంత (వ్రకేశంలో ఆయన ఏకాంతవానం చేస్తూండేవారు. ఒకరోజు ఆయన ఆలవాటుచొప్పున ్రీక్రై లవాధుడిని దర్శించి తమశోటికీ వస్తున్నారు. విర్మాల్యమయిన తెల్లటిపుష్పం ఆయనచేతిలో వుంది. ఆలయంలో పూశారి ఇచ్చిన్నపసాదాన్ని నోట్లో వేసుకుని పువ్వుల్ని జడలోకి తురుముకున్నారు. జారిలో ఆ వనమంతటా నిండిన వనంతళోళ ఆయనకు ఆనందం కలిగిం చింది. జింకలు భయమేమీలేకుండా ఆయనను నమీపిస్తున్నాయి. (పకృతి. ఆంతా అనా డేదో ఒక విచితస్టితిలో వున్నట్లుంది. నన్యాపికి తాము చిన్న వృుడు చదివినకావ్యాలు గుర్తువచ్చాయి.

“ఇదేమి! ఎన్నడూలేని కలవరమేదో నామనసు నావరిస్తున్నది। వా వై రాగ్యావికి భంగం వాటిల్లుతుందా? ఓ వనంళమా । ఎనరి ఏకా గళను, దీకమ సాడుచేయడానికి ఈ [నయత్నమంతా? అకాముడినే దపాంచిన నా -ఈశ్వరు డున్నాడులే. మనసా .-ప్టీరంగావుండు' అనుకున్నారు తమలో.

(వక్కన చెట్లు కదలడంచూచి వందిదేవులు తిరిగిచూళారు.. ఏదయినా (క్రూరజంకువేమోనవి నంశయిందారు. అయికే ఓక అద్భుతదృళ్యం

గన తమిళ కఠామంలకి ఆయనము _వ్తంభింవచేపింది. రెండు మృదువయివవేతులతో ముళ్ళపౌదలకు శొఅగించుకువి ఒక కృరవాడు తమవైపు రానడం చూకారు. ఆ చిన్నవాడు మతురఠిగాపున్న కాషాయవస్తాణ ధరించివున్నాడు, ఒంవులుతిరిగిన జు త్తు మెశమీద పడివుంది. ముళ్ల ను తొలగించుకుని రావడానికి అతడిచేత కాలేడు, ఆతడికళ్ళల్లో ఏదో వెరుకుకనం: మననుకరగించే చూవ్పలవి, దిగృ్ర మతో నిలదారు నవ్యాపి. ఆ వనంలో గంధర్వువివంటి అ బాల కడివిదూడగానే ఆయసమనసు తనంఠతటతానుగా అతడివైపు వరుగె తింది. *జిక్ర వేళ ఆ కుమారస్వామియే ఇట్లా వద్చాజా? లేక మరెవరయినా దేవతా ౪ జాలకా ః నీ రొకనలనేనా నేడు (ప్రకృతి ఆంశా వినూత్నంగా ళోభిస్తున్నది? వేను దేవితో స్వాగతమి త్తునయ్యా వీకు....” అవి ఏమేమో అమకన్నా శాయన. అయ్యో, అకళ్ళలోవిచూపు. *న న్నెవరయినా రకీంచరా? ఆధి అడుగుతున్నట్లుంది. . ముళ్ళపొదలో చిక్కుకున్న క్కురవాడివిమూచి “అవ్బాయీ: నువ్వు ఆక్కడే వుండు. వేమవచ్చి విడిపప్తాను' అన్నారు. ఆత డట్లాగే విలిచాడు, చందిదేవులు చాల ఒడుపుగా అతడివి సొదనుండి బయటకు రప్పించారు, ఆయినా అతడి సుకుమారళరీరంలో ఎన్నోచోట్ల ర_క్తపుచారలు కనుపిం భాయి. అతడినగలోవున్న రెండు అడవిపష్పష్పాలనుచూచి ఆతడి పొంద గ్యేచ్చకు నంతసించారు వందిదేవులు బయటికిరాగానే బాలకుడు ఆయన పాదాల నమస్కరించాడు. అకడు "స్వామీ । దగ్గరలో ఏదయినా వూరుండా?” అవి అడిగాడు. అ అమృత సదృశమైన వాక్కు, ఆ నన్యాసిచెవులకు నంగీత౦లా వుండింది, “వాయనా।; ఈ నట్టడవిలో ఎవరయినా వుంటారా? నువ్వెవరు ? ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావు ౩” అవి అడిగారు. ఆ చిన్నవా డాయనను చూన్తూ తన “చృుదుమధురన్వరంతో వెవ్పపాగాడు. తానూ, తనతండ్రీ శద్రాచలంముండి

ల్‌నైలం జః ఇళ్లివిడిచి మేత్రనందర్శనార్థం బయణుబేరి ఆరువెలలయిందమీ, శ్రీశైలం నమీపానికి రాగానే తనతండి జబ్బిపాలయి. నడవ ళక్తిలేక (క్రింద వడి పోయారవీ. దిక్కేమీతోచక తల్లడిల్లుతుండగా, ఒకచోటినుండి పొగరావతణ చూచి ఎవరయినా సాధువు లుంటారేమోనవి వెళుకుతూవచ్చినట్లు చెప్పాడు. “మీ నాన్నగా రెక్కడ వున్నారు ?" అనీ అడిగారు నన్యాని. ఆ చిన్నవాడి నరళత అయనను ఆకర్షించింది. అత డాయనను ఏీలుచుకుని కొంతదూరంతో' వున్న ఒక పొదదగ్గరికి వెళ్ళాడు.

నన్యాసి, మాట్లాడకుండా సడుకువిపున్న ఒక మునలాయనను చోొచారు. ఉండుడి ఆ వృద్ధుడు “అయ్యో ః పార్వతీ ।” అని కేకపెడుతున్నాడు. కుర వాడు సరుగె త్తుకువెళ్ళి తం్యడితలను తన ఒడిలో వుంచుకుని “నాన్నా; ఇంక భయం లేదు. దేవుడు మన కీ సొధువునిచ్చాడు. నువ్వు మెల్లగా లేచికూర్చో” అవి (సేమతో అన్నాడు. ఈ దయనీయ మైనదృళ్యాన్ని చూడగానే సన్యాని మనసు ఆర్భ్రమయింది.

మునభాయన కళ్లుతెరిచి ఆయననుచూచి, చేతులెత్తి నమన్కరించి._ “శ్రీతై లనాథా । నువ్వే ఈరూపంలో వచ్చావు, నాజన్మ నఫలమయింది, ఇక నేను కన్నుమూపివా ఫరవాలేదు. ఈ సార్వతిని వీ కస్పగిస్తామ” అవి విలహీవమైనన్వరంతో అన్నాడు. చీకటి పడసాగింది. ఇంకా ఆలన్యంచే స్తే కొండశలరంపైవున్న ఈమ వివావస్థలావికి పోవడం కష్టమవుతుంది, ఆ అవ్బాయి తనతండ్రి నెలా తీసుకుపోవడం ఆవి ఆలోచిస్తుండగా, వండి నేవులు.....'నత్సా। మప్వు చింతించకు, నేము మోసుకువిపోతాను, నువ్వు మీ సామామలబ్నిటివి తీసుకని రా :" అన్నారు.

యన్వవమూ, దేహదారుధ్యమూ కలిగిన ఆనన్యాని వ సునా- డూవంగో ఎత్తీ భుజంమీద వేనుకున్నారు. త ఎకి

శి శమిళ కతామంణకి

మునలాయన నంకోచంతో.'అయో్యో, నేము మిమ్మల్ని కన్టపెకు చున్నామ,” అన్నారు. సన్యాసి ఆమాటలను వట్టించుకోక.*రా, పారణతీ శాధా” ఆన్నారు.

తమసామ్మ్నగివి మూటకట్టి భుతానవేసుకువి బయలురేరాడు వాలకుడు. ఉన్నట్లుండి అతడిదృష్టి నేలమీదకు వ్రనరించింది. “ఇదిగో, మీచు- _ పువ్వు" అన్నాడు. మువలాయనను ఎత్తుకుంటున్నవ్పుడు ఖళోకోలోసాం మండి ఆప్పవ్వు [క్రింద వడింది. “అదలా వుండవీ। నువ్వు లాగె త్రింది. చందిదేవులు,

“అచేమిస్వామీ ? శివవిర్మాల్యం కదా, ఎవరికాలికయినా తగిలితే?” అని చావివి కళ్ల కద్దుకువి తనపిగలో ముడుగుకున్నా డా అబ్బాయి. అతడిభ కిని చూచి విస్మయమందిన నన్యాస్‌ తనశ్రమ నొకింత మరచిపోయారు.

కొన్నినెలలు గడిచాయి. నన్యాసి చికిత్సృవలన మునలాయన ఆరోగ్యం కోలుకోసాగాడు. అ కొండలలోవి ఊటల వీటివలన, అ గాలివలన ఆయన వ్వస్థుడయ్యాడు. పార్వతినాథుడు అ కొండలలో కోనలలో గంధర్వకుమా రునివలె విహరిస్తూ కాలం గడిపాడు. ఆ వవసొందర్యమంతా అతడి వద వంలో (ప్రతిఫలించింది. ఆతడి చిరునవ్వు ఆఅ కొండ యేటిగలగలమ పో వుంది. ఆ చెట్లూ, పువ్వులూ, జింకపిల్లలూ అతడి నెన్చెలు లయ్యాయి..*్‌

మునలాయనకు మళ్ళీ మేకాలు చూచిరావాలన్న కాండ పొడమాపింట ఎన్నిరోజులవి ఒకపాధువుకు అతిథులుగా వుండడం? ఇకమీద ఇక్కడ వుండడం తగదు" అనుకుని అహోవిలావికి సయనమయ్యాగు. నన్యాని “మీరు పోవచ్చుగావి రామన్నది వర్షాకాలం: అవహోవిలం చేరడం కష్టం అన్నారు. వృద్ధుడు నరేనవి, మరి రెండువెలలాగి వెళ్ల డానికి నమ్మతించాడు, కొన్నినెలల సాన్నిహత్యమే. నన్యావికి పార్వతినాథన్‌ మీద ఎనలేమ్మిపేమ కలిగింది. కుర్రవాడి పస్నేహపాశం ఆయనకు చుట్టుముట్టింది.

అిరైలం నః ౬. ఒకరోజూ నన్యావ్‌ తము గుహకెదుట ఒకరాతిమీద కూర్చువి అతోతంచ పాగ్గారు. “అశరు వెళ్ళిపోతే ఇక్కడ ఏమున్నది? అని అముకుంబున్నన్ను క.కా. శు జలదరించింది. “ఆదిశంకరులు ఈ మోచోన్నే పాశం ఆన్నారు. ఇదింకా నా వ్యనములో తిష్టవేసుకువి వుంది. వానిది (తెంచివేయాతి" అము శతా కొండల రాతిగుండెను చీల్చుకుని మాకివనీరు గఅగలమనవి పాఠు నరళత అయ చ అశాళాన్ని.చూశారు. గుంపులు గుంవులుగా. మేభూలు వున్న ఒక చిడ వ్యాపంచసాొగింది. అంతకుముందు. వెలుగు వారగించిన -ఎవొప్రలో కరగమన్నాయి. ఇంకొంశవేపులో. వాన కరవటోకున్నది. “భనసులో ఏడో భారంతో నిట్టూర్చి, లేచి గువూలోకివెళ్ళ ముష్యుక్తు;యిన ఆయనకు.....కావ్తమారంలో వీటిలో కాళ్ళాడిన్తూ అకాళంవైవు చూమ్లా కూర్చున్న పార్వతినాథన్‌ కినువించాడు. వన్యావిచూప్తు లతడిరూవులతో కలిసినపుడు ఆతడి మొహంమీద చిరునవ్వు వెలిగింది. అమ్మాయిలకు నవజమైన విగ్గు అతడి (వతి అవయవంలోనూ తోచింది. వన్యాపి అతడిని నమీపించి “మవ్వెందుకు ఒంటరిగా కూర్చువ్నావ్పు పార్వతీ? అని అడిగారు. “మీరేమో వన్నుగురించి వట్టించుకోరుకదా.... (మ్లిక్ర మీకెందుకో కోవం....” అన్నాడు ఫార్వతినాఠన్‌. ఆతడీ వ్వరంలో శక్రో అవేదన వినిపించింది. అ యువనన్యావి అతడిని వమీపించి,. అతడి "ళన్సుపై చేతినుంచి “నాకెందుకు కోవం? నామవపేమీ వాగులేడు. అందు కవే నీతో మాట్లాడలేదు” అన్నారు. “మేము వెళ్తిపోతున్నాముగా, మీరిక ఒంటరిగా హాయిగా వుండవచ్చు" అన్నాడు పార్వతినాతన్‌. ఈ మాటలు చన్యావిమననున ములుకులై వాటాయి. అఆయనమొహం వాడింది. “ప్వామీ ; మేము అనోలిలం చేరడానికి ఎన్నిరోజు అవుకుంది “కవీనం మూడునెరలయినా వట్టవచ్చు. దారిలో ఎన్నోకష్తాల వెనుర్కో వరినివుంటుంది' అన్నారు నన్యాన్‌,

$93 శమిళ కథామంజికి

“ఈ వేళవ్పుడుఒక మధురవ్వరం ఉదయగితాన్ని అలపించేది? ఇవ్చుడది వెిక్కుడ ౯

కాలచక్రం దొర్లింది. వనంతకాలం, శరత్కాలం మొదలయిన బుతు వులు వెళ్ళాయి. హోమాగ్ని. పొగమ్యకక్కుతూ ఆరిపోకుండా మండు తూంది.

మళ్ళీ వర్షాకాలం మొదలయింది. దానితర్వాత, వేసవి అడుగుపెడుతూ వుంది. సన్యాప్‌ ప్రార్థన నెక వేరివశ్లేనా? కుర్రవాడు ఆయనను మరిచిపోయి వుంటాడు ఇపుడు బుద్ది వచ్చివుంటుంది.. మండు పెండలు వచ్చాయి. కొండచుట్టూ తెల్లటి వేడి. (వ్రకృతియొక్క. వచ్చమునుగు ముగివిపోయి పీటివాగు ఒక చారగా మిగిలింది. (ప్రకృతికి అలస టెక్కుడీది? మళ్ళీ వాన మొదలయింది. మొదట తుంవరగా బయలుదేరి పెద్దగా అయింది, తొలకరి వడగానే ఎన్నో రంగురంగులప్పువ్వుణు కనపడి మాయమయ్యాయి. పాఠ చుమ్మువంతటివీ చిమ్మి వేయవావికి కుండపోతగా వర్షించింది. |

ఎండాకాలపు దాహంతీరింది (వకృతికిః అయినా ఈ వృాదయతావం శమించి “జ్ఞానమనే విత్తనం ఆంకురించదెందుకో....!”

ఆరోజు నాగా వర్షం కురుమ్తూంది. నవ్యాసి తను గుహలో కివచ్చిచూడగా వోమాగ్ని ఆరిపోయివుంది. “ఆరిపోయిందా? ఇవాక్టీకి ఆతడువెళ్లి నరిగ్గా శెందేళ్ళయింది కదా? ఆవేశ అతడు రగిల్చివెళిన వాంఛ అనేజ్వాల నేడారి పోయిందా? ఇది విము _క్రీకి నూచనా ౪ అనుకున్నారు. దొంచల్యం ముగిపీ ఆయనవదనంలో శాంతి వెంకొంది. ధ్యానంముగించి ఆరవు _క్రజ్య తెరిచే నరికి మార్యుడు అన్తమిందాడు.. గోధూశీనమయపు " వృవక వెలుతురు, అయన వియటికి వచ్చిరూడగా, కాషాయంధరించిన వ్య క్రవరో ఎదుట వున్న రాతిమీద కూర్చునివుండడం కనవడింది, నవ్యాసి శరీరం వులకించిందీ

“ఇది ఎనరు? అతడేనా?” అమకున్నారు.

ఛ్రీశైలం న!

“ప్వామీః” అంది ఒక మంజులన్వరంం

న్స వ్వైనరు ౪

అవాబేమీ ఇవ్వకుండా ఆయన పాదాలనంటింది ఆ ఆకారం. మఖం అదే, దాయఅదేః; అయివా ఆఅతడినలె లేదే? లెండువంవత్పరాలలో ఇంత మార్పా?

“పార్యతియా ౩?” అవి అడిగారు నందిదేవులు 1

“మీరు నా అగ్నిని ఆర్చి వేశారెందుకు? వేడు నే వీ శోటువి కమక్కోవన తానికి ఎంత కష్టపడ్డానో తెలుపా ౪

నవ్యాసి వం[్రిమంతో *మవ్వా?? అన్నారు. నుళ్ళి వరికించగా పొర్వతీనాథుడియొక్క పోలికలన్నీ ఈ పూబోడిలో కమవించాయి.

వవ్యాసి పాదాలదగ్గర కూర్చుని.....*మా నాన్న మరణీందారుః అరువెల లియింది. ఎన్నో ఆవరోధాల వధిగమించి వేము ఇక్కడికి వచ్చాను, మీరు వన్ను గుర్తువట్టలేదా ? అంది ఆ కోమలి.

“ఇవ్వాశే ఆరింది. రెండేళ్ళుగా మండుకున్న అహోమాగ్ని. పాత పొౌర్వతినాథన్‌ (కొత్త పార్వతిగా మారినందువలనవే ఆది ఆరిపోయిన వేమోళి

"ఆడది అన్న కారణంచేత నాకు దారిలో ఎట్టి కీడూ జరగరాదన్న కారణం జీఠ నాన్న నాకు మగవాడివేషం వేవివుంచారు. ఆయన ఆ విషయం మీతో చెవ్పలేదు. నేను ముమవూ ఇదే పార్వతినాథనే: ఇప్పుడూ ఆమెనే; నాన్న ఆహోలిలంలో మరణించారు. నేను ఒంటరిగా బయలుదేరాము,”

“ఎందుకు వచ్చావు?

“ఏందుకా?' అ యువతిగూప్పలలో వేదన నృష్టమయిండి. “ఎందుకా? మీదగ్గరికి రాక ఇం కెక్కడికి పోగలము ?"

న! తమిళ కథామందరి నవ్యాసి తల నంచుకున్నారు, ఆయితే మీ నాన్న సీ కేమీ ఏర్పాటు చెయ్య లేదాళి అవి అడిగారు.

“ఏర్పాటు చేశారు. కాని నాకది నచ్చలేదు. మీ శిమ్యరాలిగా పుండడావికి విశ్చయించాను.”

“మప్వు ఆడదావివికదా.... నిన్నెట్లా స్వీకరించమ ?"

“ఎందుకు స్వీకరించరాదు ? ఆడవారు నన్యాపినులు కౌకూడదా ?"

“వమవ్వు మీ వూరికి పోవడమే మంచిది."

*'పోకపోతే మెడదిట్టి గెంటుతారా ?”

“అవుము' అన్నారు నన్యాసి జంకుతూ. కొండా కోనా చెట్టూ పుట్టా ఆ దృళ్యావికి మూగసాడులుగా వున్నాయి

“పార్వతీ: నువ్వు థోజనం చెయ్యలేదుగా ? వెళ్ళి స్నానం చేసిరా! తర్వాత మాట్లాడుదాము" అన్నారు నందిదేవులు.

ఆ వవితామణి కదలలేదు, నన్యావిపలుకు లామె మనసుకు ములుకు లయ్యాయి. తన మనోరథం ఈడేరేవేశ ఈ [ప్రాతికూల్యమూ, విరాదరణా అమెను దహంచివేశాయి. కండ్లనుండి వీరు జొటజొట కారింది ఆమె పెదవులు కంపించాయి.

“పార్వతీ, నామాట విమ ;” అన్నాడు నన్యాపి.

శల్చంవలె నిలిచివున్న ఆమె.*ఆయికే వా కిక్కడ వుండడావికి అనుమళి ఇస్తున్నారా ? అమాట చెన్బండి. ఆతర్వాత ఏదయినా తింటాను.” అవని వన్యాపి చేతులుసట్టుకువి ఆయన కళ్ళల్లోకి చూచింది.

“అట్లాగే లే మవ్వు త్వరగా స్నానం ముగించిరా |" అన్నారు నంద్‌ దేవులు.

"”పోర్వళతి వాగులో స్నానంముగించి, సవ్యాస్‌ తినగా మిగిలిన వండ్లమ తివి, నడచినచ్చిన అలనటచేత గువాలో వడుకుని మ్మిద్రపోయింది.. ఆమె.

శ్రీవైలం కలిత నర్లటికురులు కారుమేమూలనలె వ్యాపించాయి. వాటినడుమ చం(ద్రబింబం పోలిపుండింది ఆమె ముఖం* ఆమె (వక్కగా కూర్చున్న నన్యాపి మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు బయలుదేరాయి. *లీ। నేము ఏకాంతాన్ని కోరి వచ్చిం దెందుకు ?....ఈమెనువిడిచి పారిపోవాలి....అయ్యో: అట్లాచే స్తే ఈమె ఏనుపుతుందో.... మరి వా తవన్సంతా దండగపుళుంటే । మనసా । కఠినంగా పుండు.... చెదరిపోకు ౩” అవి కృతనిశ్చయులై ఆయనలేచి వక్కనున్న కొండమీదికి వచ్చారు. నన్యావికీ, పొర్వతికీ మధ్యనున్న పాళాళశగంగలో వర్షపునీరు సుక్షుతిరుగుతూ కడువేగంగా పారుతూంది. “అయినా చావుని కూడా లక్యుంచేయని (పేమవాహివి కది సాటికాదు। తాను ఈ (వక్క ఇక్కడవుంటే అమెకెట్లా తెలియగలదు? ఈ కొండ సూటిగా ఎత్తుగా వుంది. ఈ గంగవిదాటి రాగలదా?' అనుకున్నారు నన్యాసి.

రాత్రి అయింది, తానున్నచోటు అమెకు తెలివిపోతుందేమోనని నంది దేవులు వివ్పు ముట్టించలేదు. “అయ్యో: ఈ అమ్మాయి ఎందుకో నామన నున ఆరవి చిచ్చును పెట్టింది. ఆది ఆరిపోతుందా?” అనుకున్నారు. ఆకుణ తలగలమం'పే అమె వచ్చిందేమోనవి ఉలిక్కిపడేవా రాయన.

చూస్తుండగా కొరుముబ్బులు (క్రమ్ముకువచ్చి వర్షం కురవసాగింది. "ఇటు వంటినమయంలో పార్వతిని ఒంటరిగావదలి వచ్చామే....ఆమె ళయవనడు తున్నరేమో....” అవి ఆయనహృదయం ఉరుములకనుగుణంగా దడదడ శట్టుకోసాగింది. ఎవరో అల్లంతదూరాన - ఆ (ప్రవానావికినమీపంగా. "టి మనవి రోదిస్తున్నట్లు వినిపించింది. *దేవుడా।; ఈ మనసుకు ళాంతే లేదా? అవి విలపించారు ననా వరం జోరుగా కురుసుంది. ఎక్కడచూచినా పే! ఫ్‌ వర్ష స్త్‌ థా

అ కారుచీకటిలో ఒక మెరుపుమెరిపింది. అ వెలుగులో అవళలిఒడ్డునే ఎవరో తల విరియటోనుకుని “అయ్యో :” అవి ఆరుస్తున్నట్లా వివిపంచింది ఆది ఆ పార్వతిగొంతులా వినిపించింది.

! తమిళ కథామంజరి మళీ ఒక మెరువు. అదిగో అమే. ఎదుటి ఒడ్డున విబ్చ్బనుంది. "వెలుగు చూవండి.....బాకు దారి తెలియలేదే.... మిమ్ముల్ని ఎట్లాగయినా చేరితీరుఖాను, ఒక్క-పారి వెలుగుచూనండి....” ఆమె ఇంకా ఏమో అన్నదిగావి గారి జోరులో ఆదీ వినిపించలేదు. ఒక్కతణం నన్యాసిమనను చలించింది. మరుక్షణం చృఢమంంది. మళ్ళీ ఎదుటి ఒడ్డునుండి “కొద్దిగా వెలుగు: అయ్యో....నన్నువిడిచి పోకండి....ఇదిగో మిమ్మల్ని చేరుతున్నామ.* అన్నర్వచి వివిపంచింది. నవ్యాప్‌ కేమీ వివిసించలేదు. వివ్చు నంటిద్దామని ఆయనచేతులు కదిలాయి; వరిగ్గా అస్పుడే దధాణన ఎవరో వడ్డ చప్పు తయింది+ పార్వతి పాఠాళకగంగలో దిగింది; నన్యావి (మావయి నిలిలి పోయారు. ఆ వ్రవాహం మధ్యనుండి అన్సప్పంగా-"వెలుకుకు.... వెలుతురు. మీ రెక్కడ? ఎక్కడ...” అని వివిపించింగి. అ చెట్లూ, కొండలూ "ఎక్కడ ? ఎక్క ....ఏె....ఎ....” అంటూ (వతిధ్వవించాయి. ఎదుట నదిలో మడులుతిరుగుతూ ఎ్మరటివీరు పొంగి (ప్రవహిమ్తాంది. నవ్యాప్‌ మొహంలో ఎన్నడూలేని ,వశాంతి గోచరించింది. మండుతున్న నమిధను చేతబూని, పార్వతిని రకించడావికని ఆ వీటిలోకి దూరు వెంటనే కారుదీకటి కమ్ముకుంది. అన్నీ అదృశ్యమయ్యాయి.. వెల్లున వేగంగా వరుగిడసాగింది. ఆ వ్రీ వెల్లించిన అగ్ని ఇంకా చల్లారలేదు. ఇద్దరూ ఆ వెల్గులలో ఒకరి నొకరు వెరుకుతరూ పరుగెడుతున్నారు; వేటికీ పరుగెడుతున్నారు. ఎదుటి శశ్రీక్రైలం. ఆ (సక్కవ కొండలూ గుట్టలూ మవకగా కనపడు తున్నాయి. ఈ నడుము విశాలంగా వరచుకునివున్న అకాళంమీవ లెక్క శేనన్ని నశశ్రాణ, అదిగో ఇంకా మంగుళుంది వాళ్ల వెలిగించిన మంట వది వెంబడి వెట్తాంది, మళ్ళీ అదృళ్యనువుతూంది.

ఉదయకుమారి పోము (ప్రోము (మీ. పా. పోమమందరం 11.86.21 లో వుట్దారు.) ఈమిళమేకాక ఆంగ్లము, నందృృళము, పొందీ మున్నగుభావషల వేర్చినవారు. కవిఠలు, కఠానికలు, నవలలు - ఎన్నో రచించారు. 1949 లో అరిగిన అథింభారత తమిళ కథావికల పోటీలో మొదటి ఐహంమలి పొందారు. ఏీరి "ఇశ్రై వేజిల్‌' అన్న కవితా నంకలనావికి మదామ్మవరుక్వంవారి బహుమతి లభించింది. ఈయన రదనలలో “మంజళ్‌ రోజా” అన్న కవితాగుగృమూ. “రవిదర్శరిక* అన్న నవల (వన్విలొందివవి. ఈ కింది కఠ “ఉదయకుమారి అవ్ని కఠా కుక చినంలో నిది. ఇన్సు జాయన మ(ద్రామ అకాళవాణి శీంద్రంలో వని వేనున్నారు.] మగవారిగొంతు ఇంక మధురంగా వుండగలదవి ఆమె కీడివరకు తెలి ళయదుం అట్లాగే వరనళించి ఒకశణం విల్భుండిపోయిందిం కడలి తరంగాలు కమలాకరుడి కిరణాలతో ఆడుకుంటూనచ్చి ఒడ్డున తిశిగిపోతున్నాయి. ఉదయకుమాచి ఆ మధురన్వరాన్ని అలకించపాగింది. పీలికడ€ కడువున వినరించిన ఆగమన మేలి ము శ్రెమొక్కటి జ్యోతిగా వెలిగెను

18 తమిళ కథామంజరి

ఉదయకుమారి ఒళ్లు వణికింది. సముద్రస్పపీటిలో తడిసి అమె ఒంటి వంటి పెట్టుకున్న కాషాయరంగుచీర నొక్కపారి పండివేని త్వరత్వరగా వడవపాగింది.

ఆరా(తి, ఆశ్రమంలో, అర్ధజామువేశ పూజతర్వాత అలవాటుచొస్పున బుద్ధఠగవానుడివి మృతించుతూ ఆమె శయనాగారాన్ని చేరింది. కావి యధా (ప్రకారం కన్నులు మూతలునడలేదు. పొద్దున చంపావతీ వముద్రతీరాన విన్న ఆ పురుషకంఠమూ, అతడు పాడినపాట అమె వేమో చేస్తున్నాయి.

పీలికడలి కడుపులోవల ఆలిచిప్పలో దాగి ఆ ముత్యం వెలిగివందునలన ఎవరి కేమి లాభం? ఎడారిలో పున్నమివెన్నెల కాచితే ఎవరికేమి ఆవందం? అవి ఆలోచిస్తూ, ఇటూ అటూ పొర్లుతూ పడుకుంది ఉదయకుమారి.

మరునటిదినం ఆమె నమ్ముద్రస్నానావికి వెళ్ళినప్పుడు 'ఆ న్వరం విన వడికే బాగుండును” అనుకుంది. అట్లాగే ఆన్వరం వివిసించింది. అదే మాధుర్యం; అబే ఆకర్షణ, అయితే నే డాకంఠం కొంతదగ్గరగా వినిపిం చింది.

అ ర్యాత్రి ఉదయకుమారికి వ్నిద రాలేదు.

మూడవరోజు ఇంకా త్వరగా సముదతీరాన్ని చేరుకుంది. ఆరోజు అమె ఆకంళాన్ని వినడమే కాదు, ఆ యవకుడినే చూచింది.

ఎ్యశ్రేన విగ్రహం; కళకళలాడే రూసం: శీవివిండిన వడక; అతడి కంఠంలోని తియ్యదనం ఆతడి విలువెల్ల విండిన ట్లనిపించింది.. ఆతడి ఆకారంలో అతడి నడకలో కడలి కెరటాలవలె ఏదో అందం వుంది.

మూడవరోజు ర్యాత్రి ఉదయకుమారి కంటిరెన్సలు మూఠనడలేదు ఎప్పుడు కెల్ల వారుతుందా అవి కాచుకుని వుంది.

ఈ రోజు ఆమె స్నానమాడి వెనక్కు. వస్తుండగా అతడు ఎదురుసడ్డాడు. అంతేకాదు, ఆమెనుచూని ఆగిపోయాడు. తొందరవనిమీద వెచ్తండగా

ఉడయకుమారి న! వారిలో మందరదృళ్యం ఒకటి కనుపించినట్లుగా ఆత డొక్కతణం అని. చూచి తన నడక సాగింవాడు. అతడు వెళ్ళినాక చాలనేనటివరకు అసాట వినవడుతూనే వంది. కన్నె పరువములో పీ పొగను వ్యర్థమాయెవే 'మెరుష్తవంటి ఓ మగువా-వీ మెరుపు నష్టమాయెనే

ఉదయకుమారి రాత్రి అంజా ఆలోచించింది.

“ఈ జగ త్తు అశాశ్వత మైనది” అన్నారు = సాయంకాలం ఉవన్యపిన్తూ కౌంతి స్వాములవారు. “యవ్వనం త్వరలో నశిస్తుంది-అన్నారు. విజమే. యవ్వనమూ జీవితమూ ఎంతోకాలం నిలవవు. అందుకని వాటివి వృధా వరచడం ఎందుకు? (బతికే కొన్నిరోజులూ సుఖంగా (దికకవచ్చు కదా॥ కాషాయనస్రాలూ కమండలనూ ధరించి, కళోర(వతాలతోను ఉవవాసాల తోను శరీరాన్ని కష్టపెట్టడం ఎందుకు? ఇదినర కెన్నడూ రాని కొత్త తరిపు లామె అంతరంగాన్ని మధించాయి.

మరునాడు ఆమె (ప్రార్ధనా నమావేశావికి రాలేదు. ఆమె ఆరోగ్యం వరిగో లేదని తెలివి దేవంతి ఆమెను చూడడానికి వచ్చింది. అ(శమంలోని కన్య అందరిలోను దేవంతి "పెద్దది. అమెకు ఉదయకుమారిమీడ అపారమైన (పేను

“కృమారీ 1 ఏమిటట్లా దిగులుగా వున్నావు, [కొత్తగా వుందే: అని విదారంతో అడిగింది.

"అవును: వాకేకొ త్తగా వుంది.”

తన మనసును మరిస్తున్న భావాలను వేవంతితో చెన్పదానునుకుంది కుమారీ జరిగినదంతా చెప్పంది

గ శమిళ కభాడుంజక బేవంతికి ఉదయకుమారిమీద జాలి కలిగింది. అయినా వై రాగ్యజీవి తంలో అనుభవం గడించిన వ్య క్రి కదా? ఎన్నో ఉపదేశాలు చేసింది. తాళ వ్యశ్షగంథమే తన ఎదుటికివచ్చి నిల్చుని మాట్లాడుతున్న ట్లవిపించింది ఉదయకుమాలికి; ఆడదానికి నహణజమైనమాటలుగా అనిపించలేదు.

“విజంగా చెబుడున్నాను. ళరీరాన్ని కష్ట సెట్టడం ఎందుకని నేడే మొట్ట 'మొరటిపాటో అనిపించింది. ఇదివరకెన్నడూ నాకీ శరీకం వుందనీ దావివి పోషించి రక్షించాలవికూడా తోచలేదు,” అంది ఉదయకుమారి,

బేవంతికి ఉదయకునూరి మవస్థితి అర్జమయింది.

“అమ్మా : ఈ అనుభవం (కొ త్తది కాదు....యన్వనంలో వాకూ ఎన్నో పొర్లు ఇట్లాగే అనిపించింది. వీటి నన్నిటినీ జయించడమే వైరాగ్యం."

“ఎందుకు జయించాలి? [వకృతి మనకు యవ్వనాన్ని ఇచ్చింది, దానికి విరుద్ధంగా మనం యవ్వనా న్నిట్లా వై రాగ్యం పేరిట వాశనం చేయనేల౯

ఈ (వశ్నకు దేవంతి నరిగా సమాధానం ఇవ్వలేకపోయింది. “ఉదయ: కుమారీ । నాకన్న ఎక్కువగా వీమంచివి కోరేవా రెవ్వరూ లేరు. వీ ఆనా లోగ్యం ఇట్లాగే ముదిరి మవ్వు ఈ లోకాన్ని విడిచిపోతే బాగుండునని పీన్తూంది వాకు, లేకపోతే నువ్వు నాశనమయిపోఠావు.*

ఆమె మాటలు కతోరంగా పున్నాయిః అయితే ఆమె మాట్లాడినతీరులో తల్లి పేమ తొజీకినలాడింది. ఇంతవరకూ జ్యాగ త్తగా (బతికిన ఆ వవ్మిక మైనస్టతిలో నే ఉదయకుమారి అ న్తమి స్తే బాగుండునవిపించింది ఆమెకు,

ఆయితే దేవంతి ఆశించినట్లు జరగలేదు. కౌంతిస్వాములు ఇచ్చిన మూలికధక్మమా అవి మరుడే ఉవయకుమారి లేచి వడయాడసాగిందీ. అయితే....?

“ఓిషదుణ కలవు వందల వాతఠవ్‌త్త కఫాదులకు

ఉదయకుమాతి 414 అిషగ్వరులకడ కలవా అళ జంవు మం దొక్క'యెన ౪

=ఆవి పాడాడు భరతపేముడు. అతడికి అవాలేమీ చెన్పలేక మౌనంగా. ఆ నముద్రతీరాన నిలుచుంది ఉదయకుమారి.

“వేను ఊరూరూ తిరిగి వండగకూ. వబ్బానికీ వేషంకల్టి. అట అడి పాట పాడి జనులను జనాధివతులనూ నంతోషపెళ్తువాడివి. నువ్వేమో అట పాటలకు దూరంగా నిలిచిన నన్యాసినివి, మవిద్దరిమద్యంఇదిగో ఈ నము్శుద్రం వలె దాటరానిదేడో విరంతరం 'ఘోషిస్తూంది అవి మళ్ళి అన్నాడు భరత 'వేమడు. ఆకడి అందం ఉదయకుమూరి మననుతో చెలగాటమాడిండిం

వున్నమచం(ద్రుడు కడలి కెరటాంమ ఉవ్వెత్తుగా కవ్విస్తూ ఉల్లానంగా- ఆకవంమీద విహరిస్తున్నాడు.

“భరతా । ఒక్కమాట చెప్పవా?

“వెన్సు, ఆమాటకోవమేకదా ఇంత విరీషణ. నీతోడు దొరికితేనాలు. ఈ ఒక్క. వముద్రాన్నే కాదు. ఏడుఛము[దాలనూ దాటుతాను.”

ఉదయకుమారి న్వరంళో ఒళ నిర్ణయావికివచ్చిన ధ్వవి వివపడింది. ఆమె చెప్పింది. *నా కీ నన్యాపినీ జీవికంపట్ల విర క్తి పుట్టింది. దేవోన్నిట్లా యాతన పెట్టడం టొత్తిగా వచ్చలేదు. నంగీకానందాలు విండిన వీ జీవితమే జుకు వచ్చింది.”

1మరగానంలోవి మధురిమ, వెన్నెలగల్ల దనం, వీలకడలవలె విన్త రించిన (పేను అమెశ్వరంలో (వ్రతిధ్వవించాయిం

“ఇది నమ్మకమేనా? అవి ఆడిగాడు భరత పేమడు.

వందేహం అక్కరలేదు. మవ్వీ దంపావతిపురంనుండి ఏనాడు బయలు. జేరుకున్నానో అనాడే ఈ ఉదయకుమారీ అక్రమమునుండి వియటకు వడు. శ్రుంది"

శని తమిళ కథామంజకి

బుద్ధభగవామడి ఇవ్మదినోత్సవాన్ని ఆశ్రమంలో అతి వైభవంగా అరుపు కున్నారు. ఆనాటీర్యాతి అశ్రమవానులవీమి త్తం '"ఆపియాజ్యోతి'. నాటక 'వ్రదర్శన ఏర్పాటయింది. ఉదయకుమారి ఉల్లము ఎల్లలేని అవందంతో మిడిసిపడడానికి కారణం....."అఆనియాజ్యోతి” నాటకంలో భరతపేనుడే బుద్ధభగవానుడి వేషం 'వేయమండడం.

పాంద్రదాయామసారంగా వద్దం చేయబడిన ర ౦గన్థలంమీదవున్న లెక్క లేనన్ని దీపాలు వెయ్యి చం్రులనలె వెలుగుతున్నాయి. తూర్యనాదం మాడు మోగింది.

వీణ, వేణువు, మద్దెల, ఢమరుకం మొదలగు వాద్యాలఘోష. నెల వేగింది. యక్షకన్యలపోలిన కాంతలు ఉదయిస్తున్నజ్యోతికి స్వాగతం పాడారు.

గౌతముడు వుట్టాడుం జగతి మద్దరించడానికి, జనుల వెతల హతమార్చ డానికి, ఈ చీకటిలో కానికి జ్ఞానవువెలుగును వంచడానికి ఆసియాజ్యోతి ఉద యించింది.

ఉదయకుమూలియొక్క_ విప్పారిననేత్రాలు రంగస్థలానికే అంకితమయి వున్నాయి.

భరతపేమడు - కాదు = బుద్ధుడు ఆమె కంటిఎదుట నిలిచాడు,

భరతపేనుడు - కాదు _ బుద్ధుడు ఆమె ఎదుటవిలిచి మానవులఅవి వేకానికి హృదయంకరగి కన్నీరు కార్చాడు.

భరత వేనుడు _ కాదు = మిద్దుడు అమె కంటిఎదుట, యవ్వవంలో భార్యనూ, నిడ్దనూ, అవిత్యమైన నంవదలనూ వదలి వెళ్ళిపోయాడు. ౧ భరతపేనుడు కాదు - బుద్దుడు . ఆమె కంటిఎదుట = యవ్వనము అశొ శ్వఠమనీ, వేహం అనిక్యనువీ (గపాంచి టోధినృక్షపునీడలో జ్లొనవిష్టలో శూర్చున్నాడు.

ఉదయకుమారి (య ఆమె కండ్ల ఎదుట భరతపేమడు లేడు; బుద్దుడు విలిచాడు. ఆమె ఎదలో భరత'పేను డుండివచోట తథాగకు డున్నాడు. “నిలువదు నయను విలువదీ తమవుం" భరతపేనుడేనా పాడుతున్నది ? కాదు. ఉదయకుమారి భరతుడికంఠాన్నే మరిచిపోయింది ఇప్పుడా స్వరంలో వరువంపువంపులు వినవడడంలేదు; ఆళుల్యమైన దైవత్వం వినిపించింది. యవ్వనపు పిలుపుషబడులు ౪ గొంతులో తపోభావం ధ్వవించింది. తన్నుతానే మరిచిన ఉదయకుమారి. తనలోతావే అనుకుందిం “విలునదు వయను విలువదీ తమవు."___ ---“తమారీ ః చెప్పు! రేవుతఉదయమే ఈ చంపావతి వట్టణంనుండి. బయలుదేరి వెళుతున్నాను. ఉదయకుమారి ఏమీ వలకలేదు. ఆమెనదనం [వశాంతంగా వుంది. "భరత పేనా = కాదు, బుద్దభగవాన్‌ ॥ మీరు నాకళ్లను తెరిచారు.” ఉలిక్కి. వడ్డాడు భరతుడు. “కాదు, వేను బుద్దుడివికొదు, భరత పేముడివి.' “లేదు. భరత సేను డెక్కడో మాయమయ్యాడు. నాకంటిఎదుట నిలు స్తున్నడి ఆతడు కాదు." ఆవి ఉదయకుమారి పొడసాగింది. “విలువదు వయసు విణువడీ తనువు." భరత పవేనుడిదేహం కంపించపొగింది. మాటలు తడదిడ్డాయి.. "ఉడయ కుమారీ : ఆది నాటకం; ఇది జీవితం. నాటకొవికీ జీవితానికీ పొత్తు కుదరదు, వవ్వు బయలుదేరు... రేషు పొద్దున్నే...”

న! శమిళ కభామలణకి

“క్షమించండి? వా జీవికంలో కరఠసేనుడు జాధ కల్గించాడు. ఆ బాధక మందు బుద్ధుడిచ్చాడు. అవును. ఆశమ చంపడావికీ మందొక్కటి వుంది, ఆ మందుమగురించే చెప్పారు రంగంమీదమండి. మీరుంమీరే వా గురువు,”

ఆశ్రనూవికి వెలపల కడలి అలలు ఎగసివడుతున్నాయి. మార్యుడు ఆ న్తమించడం, చంద్రుకు ఉదయించడం, చంద్రుడు అ న్తమించడం, మార్యుడు ఉదయించడం జరుగుతూంది; కాలంయొక్క వాటకం అరుగు తూంది వెలుపల,

అయితే అశ్రమంలోవల,...."అహ్‌ంపా వరమోధర్మళి అవి చెప్పిన ఆ అమృతమూర్తి చల్లవి నన్నిధిలో విందైన ఆనందంలో పువీతడై -విలిచింది ఉదయకుమూరి

మిఠాయివాడు కి. వా. జగన్నాఠన్‌ (8. వాం జగన్నాఠన్‌ “కలై మగక్‌ వత్రికకు వంపాదకులుగా చాలకాలలనుండి వనిచేన్తున్నారు. వీరు మ్యవ్రవిద్ద తమిళ విద్యాం లైన డా ఉ. చే. ప్వామినాథభఆయ్యర్‌ గారి శిష్యులు వలునంవళ్చ రాల[కింద మ్మద్రాను విశ్వవిద్ధాలయంవారు అరిపిన తమీళ విద్వాం మలపోటీలో (వథములుగా వెగ్గి, వెయ్యిరూపాయల బహుమతి పొందా తీయన (ప్రాచీన పాహిత్య మారారంగా ఈయన రచించిన కథలూ, కవికలూ వజల ఆమోదానికి ప్మాకములయ్యాయిం జగవ్నాథవ్‌ ఇహణ్యగంభకర్ర | అక డొక వ్యాపారి. అతడి వ్యాసపారమూ, అ వ్యాపారం (వకటవా అన్నీ శవరేేకంగావే పుంటాయి. స్వయంకృషితో వొట్టపోమకుంటున్నాడు అతడికి ఇంకొక్కరిపాయం అక్కర లేదు. వేను చెబుతున్నది మువిసామివిగురించే; ఆ మిఠాయివాడు మువిపొమికి భావిభారతపొరుల్లై న పిల్లలే ఖాతాదారులు. ఆతడు పాట పాడుకుంటూ వీఢి 'వెంఐడి పోతుంటే, ఆ (ప్రకటన ఎంతమందిపిల్లల నాకర్షించేదో ॥ బడీవిషయాలప్నీ అతవికి తెలుసు; చదుపులగురించి కాదు. “శంకర పెట్టీ పీధిలో కూర్పువైపుండే ఆ ఎ్యారటిఐడిలో వందమంది చరువుకుంటున్నారుం వారిలో అమ్మాయిలూ పున్నారు." అంటూ వివరాలు చెవ్చగలడు మాని పామి. ఈ వివరాలన్నీ అనుభవంమీద ెలుసుకున్నాడుం వరిగ్గా తొమ్మిదిగంటలకెళ్లా ఈన మిఠాయితట్టళో వాటు విడిఎదుట సిద్ధంగా ఫృందేవాడుం వదిన్నర, వదకొండుదాక వ్యాపారం సాగేది ఆతర్వాత కాల్స్‌

6 తమిళ కఠామంటరి అటా నాలగువీధులు తిరిగి వచ్చేవాడు. 108 డిగ్రీల ఎండ పున్నానరే అతడికి లెక్కలేదు. మిశాయి కరిగినా ఆతడి అమ్మకం తగ్గిపోదు. ఒంటేగంట కొళ ఇదువిమిషాలు ముందుగా దిడిదగ్గర (వ్రత్యకమయేవాడు. పిల్లల కది భోజ నాలవేశ. ఒంటిగంటనుండి రెండింటిదాక వ్యాపారం బోరుగా పాగేదిం మళ్ళీ రెండున్నరకెల్లా వీధులవెంబడి బయలుదేరేవాడు. దొరికిందే లాళ మనుకువి వీధులు, నందులు, గొందుణు తిరిగేవాడు, సరిగా వాలుగింటికి మళ్ళీ బడివాకిట హాజరయ్యేవాడు. నాలుగున్నరకు బాలలందరూ పాఠశాల అనే చెరసాలనుండి విము క్తులయ్యేవారు. ఇంటికి పోతూపోతూ, ఉల్లిపాయ మిశాయో. కొబ్బరిమిళలాయో నోటిలో కుక్కుకొవి వరుగె శ్రేవారు. మువిసామి ఒకరోజెల్లా ఒకేవిడిదగ్గర వ్యాపారం చేయడమూకద్దు: లేక ఓక్కొక్క నమయావికి ఒక్కొక్క ఐడిదగ్గర మిఠాయి నమ్మడమూకద్దు ఎట్లాగో పాయంకాలావికి ఎవిమిదణాలు సంపాదించేవాడు; అందులో దమ్మిడీలే ఎక్కువ వుంబేవి. వాటివి తీసుకుని ఇల్లుచేరేవారు. ఈ వ్యాపారం విరంతరం సాగుతుండేది. ఐరిపెలపు దినాలలో ఆతడివ్యాపారం మందకొడిగా వుండేది. నాడు అలనటకూడా ఎక్కువగా వుండేది. వ్యాపారానికి "వెలవు' ఇవ్వడావికీ చీలురేదుకదా? పొట్టకు "వెలవు" ఇ ప్తేగాని ఆది కుదరదాయే. ॥ విచ్చగాడిని శవివట్టుకున్నట్లుగా మువిసామి వ్యాపారంలో పోటీకూడా మొదలయింది. మనుపటివలె ఉత్తమితాయి అమ్మితే లాభం రావడంలేదు. అందుకని కొత్తకొత్త నరుకుల వనమ్మపాగాడు మువిపామి శెనగ పస్పుం తలు, నువ్వుజీళ్లు, మామిడికాయముక్కలూ అమ్మసాగాడు. ఆదివారంనాడు ఇంటిపట్టువేవుండి, వారావికి నరివడా మికాయిలను 'తయారుచేసేవాడు. అతడి భార్యకూడా పాయంచేపేది. ఆమె నాలుగిళ్ళల్లో పొచిపవిచేసి ఓనాలుగురూపాయలు సంపాదిన్తుండేది. ఇద్దరూకలిసి, వచ్చిన

మఠాయివాడు $₹7 దానితో ఇంతగంజికాచుకువి తాగి కాలం వెళ్ళజుచ్చుతుండేవాడు. వారి అను ఠాగావికి గుర్తుగా ఒక అబ్బాయిపుట్టి పెరుగుతున్నాడు.

పాఠళాల లన్నిటీకి శెలవు లారంభమయ్యాయి. ఇం కీ రెండునెలలపాటు అక్కడ పిల్లల కలకలారవము వినిపించదు. ఆఅచోట జీవమూ అందమఃకా కొంఠకాలం వుండటోవు. అక్కడ మునిసామికూడా కననడ డీ రెండు

ఇట్లా ఐడుణు మూవి వేయడాన్ని మువిసామి కిస్టవడలేదు. పిల్లలకు విడ్ర వంటి వి(శాంతివిచ్చే వేనవిశెలవులు, మువిసామికి మరణంవంటి విశ్రాంతిగా అనిపించేది. అతగాడి జీవికంలో విగ్షీతనమయాలలో ఏర్పడే గండాల వంటివి ఈ వేవంగిసెలవులు. మిగతా దివాలన్నా నరుగులిడుతూ పోతాయి. కాని వెలవురోజులు మూత్రం విడానంగా అతడిని చూమ్తా బెదరిస్తూ పోతుంటాయి.

అ రోజులలో ఎండ ఎక్కువ; అతడి అలనట అధికం. సాయంశాలం ఇల్లుచేరేనరికి అతడి. పాణం ఉన్పురుమనేది.

“ఎట్లాగో ఇంకోవారంలో వేనవిశెలవు లయిపోకాయి.. ఐడులన్నీ తెరుస్తారు. ఎక్కడయినా అన్సు తెచ్చుకుని మికాయివుండలూ అవీ తయారు చేసి వుంచుకోవాలి. అనుకున్నాడు మువిసామి. కొని ఆప్పిచ్చేవారెనరు ? అతడిభార్య తాను వవిచేసే ఒక ఇంటినుండి రెండు రూసాయలు అడిగి తీసుకునచ్చి ఇచ్చింది. నంచదారనగ్లైరా తెచ్చుకుని మునిసామి క్రొత్త నంవత్పరపు వ్యాపారానికి నరుకుణచేయ నారంభించాడు.

వాళ్ళన్బాయికి రెండేళ్ల విండుళున్నాయి. కనవఐడిన దావినెల్లా నోట్లో వేసుకునే నయన్సది. అయితే ఆ పానకు మికాయిముక్క. ఇన్వడానికికూడా మువిపామికి మనస్కరంచేదికాదు మిఠాయి తీనేటంత తాహతు తమవిడ్డకు లేదు అన్నభావం = ఒకకారణం: రెండవకొారణం అంతకన్న బలమైనది.

శైలా12

క్ర?3 తమిళ కథామంజకి “ఒక రోజుగనుక ఇచ్చి జలవాటుచే,స్తే రోజూ ఇదొక నమన్య అయి కూచుంటుంది.” అనుకునేవాడు మువిసామి. అయితే విడ్డకీ కారణాలూ తాహతులూ తెలిపినప్తాయా? “నాన్నా: వాకో మిఠాయిపెట్టవూ? అని అడిగేవా డా అబ్బాయి

"దెబ్స్బలుసడతాయిసుమా :” అవి చీదరించుకు నేవాడు మువిపామి. మిగకా పిల్లలందరితోము ముచ్చటగా మాటలాడి వ్యాపారం చేపేటునంటి ముని పామికి తనపిల్లవాడితో (పేమతోమాట్లాడడం తెలియకపోయింది, బొను మరి. అ సిల్లిలందరూ తన ఖాతాదారులు; ఇక్కడి అబ్బాయి తన అధికొ రానికి లోఐడి వుండనఅసీనవాడు. అతడావిధంగా అనుకున్నా అనుకోక పోయినా అతడి పేదరికం ఆతడి నట్లా రూపొందించింది.

“విడ్డ కేమితెలు స్తుంది....వాడిని అంతలో కస్పుమంటావేం?:' అనేది భార్యం

“పో, పోవే....వాడిమొహోవికి మిఠాయి ఒకే తక్కువ....” అవి ఉరిమేవాడు మువిసామి.

“ఓరి వీఇల్లు బంగారంగానూ : నీడ్డక్కూడా పెట్టకుండా మనం కడుతున్న మిద్దెలూ మేడలూ ఏమిటో...” అవి అమె గొజిగేది,

వాళ్ళిద్దరిమధ్య నిలబడి ఏడిచేవాడు అబ్బాయి. వాడి ఏడుపుచూచి తల్లీ కడుప్పు దహించుకుపోతుంది. తండడ్రికండ్లలో విన్పురాజుకునేది. అయినా వనివాడిమీద చేయిచేనుకునేవాడు కాదు మునిసామి, అతడింకా ఆస్టికికి దిగజార లేదు.

ఆవేశ వేనవిశెలవులతర్వాత ఐడి తెరిచేదినం. మునిసామి పొద్దున్నే విద్రమేల్కు.న్నాడు. అరో జతనికి క్రొ త్తనంవత్పరం మొదలపుతున్నట్లుగా వుంది. తాను చేసిన మిఠాయిలన్నిటివీ తట్లనిండా పెట్టుకున్నాడు. “దేవుడా, ఇన్వాశే ఆరంభం. బాగా వ్యాపారం జరగాలిస్వామీ' అని (మొక్కు

మిఠశాయివాడు క? కున్నాడు. నొనట విభూతి రాచుకున్నాడు.. నెత్తిమీద చుట్ట చుట్టుకున్నాడు. చేతిలో వుండవలసిన చిన్న ఇనుపగంటమ అంతకు ముందురోజు మరిచి పోయాడు. ఇప్పడు దానిని తీనుకుని, దానికీ తట్టకూకూడా కుంకునుబొట్టు పెట్టాడు.

కొద్దిగా గంజిత్రాగి చేయి కడుక్కుంటున్నాడు. అంతలోప్పగా అబ్బాయి మిళాయితట్టదగ్గరకు వెళ్ళాడు. శట్టలోనుండీ ఒక మిఠాయివితీసి రుచి చూడ పాగాడు.

మువిసామి వచ్చిరూళాడు. "ఆరి దుర్మార్గపువెదవా :” అంటూ అచవి వాడి చెంపమీద ఐఅమైవదెన్బి వేశాడు; తట్టను వెటత్తిమీదపెట్టుకవి వీధిలోకి 'వెళ్ళిపోయాడు.

అబ్బాయి అక్కడే లుంగచుట్టుకు వడిపోయి. కెవ్వున ఏడవసాగాడు. నోటిలో వసగమూ, చేతిలో నగమూగా వుండిన మిఠాయి వేయమీడ వడి పోయింది విలవిలలాడుతూ ఏడుస్తున్నా డా అబ్బాయి.

వాడిఅమ్మ నరుగెత్తుకునచ్చింది. వాడిని ఎత్తుకుంది; గుండెల కదుము కుంది. “అయ్యో: పాపాత్ముడు విడ్డను చంసేశాడే అవి రోదించింది. “వా బాబూ! నా వింగారం । దేవుడికి కళ్లు లేదురా, లేకపోతే విన్ను నా పాడు కడుపున వడేయవేల? ఏ పాకీవారింటో పుట్టినా ముఖంగా వుందువే!: ఈ హృదయంలేవి మృగాలమధ్య చిక్కుకున్నావు కదరా. నేను ఎంఠ పావం చేశానురా నాతండ్రి। విన్నవగా నిన్న మొడలియార్‌గారింటికి తీసుకువె శ్రే... “విడ్డ దొరవాబులా గున్నాడు ఉాగగ్రత్తగా చూచుకో” అని అమ్మగారు చెప్పారుకదా? నారాజా: విన్ను కొట్టడానికి వాడికి చేతులెట్లా వచ్చాయో,,.” అని ఏడ్చి మొత్తుకుండి అతల్లి,

అమెహవృదయం తసించింది; తేవాం వణికింది. ఆమె విరుపేద అయితే వేమి? మాళృ్ళహృదయావికి ధనికులనీ సేదలనీ తేడాలుంటాయా యేమిటి?

180 తమిళ కథానంబరి

మావిసామి వేగంగా వడిచివెజ్తన్నాడు. "ఇవాళ పొద్దునే ఆ పానిష్టి వెధవ ఈ తట్టను ముట్టుకున్నాడే ! దరిద్రపుచేయి దీనిమీద వడిందే : ఇవాళ వ్యాపారం బాగా జరుగుతుందో జరగదో....” ఆవి అతడిమనను తల్ల డిల్లింది. కొని వెన్వెంటనే మరోవిధమైనతలపూ వచ్చేది. “రీ శీ; ఎంతై వా ఆ వసికందునట్లా కొట్టి వెనుదిరిగి చూడనయినా చూడకుండా వచ్చివుండ కూడదు. పావం, వాడికేమితెలును....వసివెధన.... వాడికో మిఠాయి ఇస్తే తరిగిపోయేదేమిటి?” అనిపించింది. విల్లలకు ఆలుసిన్వకూడదు. మసీ లాజింటే వీడ్ణలయినా లొంగి నడుచుకోవాలి” అన్న తలపొక్కసారీ, *ఈ వయసులో వాడికేమి తెలుస్తుంది ? అంతగా లొంగీనడవకుండా వాడు ఉరీ తెగించిన దేముంది? ఛీ । ఆ ఒక్క చిన్నారికూనను (పేమతో చూడకుండా వందలకొలదిపిల్లల మిశాయిల విస్తున్నావే....' అన్న తలపొక్కసారీం ఇట్లా పరిపరివిధాల తపించింది మనసు.

ఇట్లా ఆలోచనలతో సతమతమవుతూ ఒకనందులో వెళ్తుండిన మువి పామి ఎదురుగా వాఠాత్తుగా ఒక మోటారుకారు వచ్చింది. గభుక్కున అకడు [ప్రక్కకు తన్ఫుపన్నాడు. అక్కడవున్న ఒక పెద్దవిండ ఆతడి కాలికి తగిలింది. అతడు (క్రీందవడ్డాడు. కారు అతడివి దాటి వెళ్ళిపోయింది. అతడి నెత్తిమీదవుండిన మితాయితట్ట ఆ (ప్రక్కవేవున్న మురికికాలనలో వడింది. తలగుడ్డ ఒకవైపూ, చేతిలో గంట ఒకవైపూ వడ్డాయి.

మాువిసామి లేచాడు. కారువాడిని బూతులు తిట్టాడు. తలగుడ్లనూ, గంటనూ తీసుకున్నాడు. మీళాయిళట్టవై వు చూశాతు. మిఠాయిలన్నీకూడా కాలవలో పడివున్నాయి. తట్టమమాత్రం బయటికితీకాడు. తనకాలికి తగిలిన అదేబండమీద కూర్చున్నాడు, అదృష్టవశాత్తు ఒంటిమీద ఎక్కడా గాయం కాలేదు, కావి అతడి మనసుమాత్రం బాగా గాయసడితిడి.

మిఠశాయినాడు కలి!

తనవిడ్డకు ఒక ముక్కకూడా ఇవ్వకుండా తెచ్చిన మిఠాయి యానత్తూ అళడి కంటిముందరే కాలవపాలయింది. దావిలో ఒక్కముక్కకూతా ఇవుడు సనికిరాడు కదా! చెంపమీద దెన్పితో అన్బాయిని ,క్రిందవడేసి వచ్చాడు తను. ఇక్కడ భగనంతుడు తన్నే (క్రింద వడవేశాడు. కాను రతీంచదలచుకున్న మిఠాయి అంకాకూడా కాలనలో కలిసిపోయింది. “ఆ చొర్భాగ్యుడు ముట్టుకున్నాడు; అందుకనే ఇట్లా అయింది" అనుకునేటంత వళపాయుడు కాలేదతడ. ఆఅతడిలోనూ మానవత్వం పుంది. వక్సా శ్రాసమూ, పితృపేమా అతడిలో కదలసాగాయి,

అ కౌలన మహాతీర్థం ఓడ్డున, తన్ను శికించిన ఆ శిలమీదకూర్చువి మనసువిప్పి చూచుకున్న మువిసామికి జ్ఞానోదయమయింది. ఇన్నిరోజులు విదపోయిన పకృతులన్నీ మేల్కొవ్నాయి. మానవత్వనమూ, సళ్ళా త్తావమూ, అనురాగమూ అతడి ముప్పిరిగొన్నాయి.

“అయ్యో: నేనెంత పాపస్టివాడిని ; ఆ వసికూనను కొట్టినచ్చాను. నేను తెచ్చిన మిశాయంతా కొలనలో వడిపోయింది. ఇన్వుడు దావినలన ఎనరికి ఉపయోగం? దావిలో ఒక ముక్కతీని అబ్బాయికిచ్చిపుంపటే అ ఒక్క ముక్కయినా నద్వివియోగమయి. వుందేదికదా. నావిడ్డ ప్రాణాలతో వున్నాడా । అంత గట్టీగా కొట్టావే ; తగలరావిచోట తగిలి...”

ఆ ఆలోచనరాగానే అతడిగుండె గుభిల్లుమంది; కళ్ళ వీరు విండింది. నెత్తీ నోరూ బాదుకున్నాడు. “దేపుడికి దండం పెట్టి విభూతి రాచుకున్నానే; బిడ్డ దేపుడితో వమానంకదా ? ఆటునంటిబిడ్దను కొట్టిరానడమా ? వే చేనిన వెధనవనివి ఆ దేవుడు నహించగలడా ? ఊహు । నపాంచలేడు. అందుకనే మిశాయినంతా కాల్వలోకి కున్మురించాడు, నాకు ఈ శాస్తి జరగవలపిందేఎి అవి కుమిలిపోయాడుం

141 ఈశమిళ కథామంజరి

"వెంటనే అబ్బాయి ఎట్లావున్నాడో వెళ్ళిచూడాలి అనిపించింది ముని సామికి,

తలగుడ్డను దుమ్ము దులిపి భుజంమీద వేసుకుని, గంటనూ భాశీతట్టనూ తీసుకుని ఇంటివై పు బయలుదేరాడు.”

“ఏమిటి, అపుడే వచ్చేశా వేం? అంతా అమ్మకం అయిపోయిం దేమిటి ? ఆని అడిగింది మునిసామి పెళ్ళాం. ఏడ్చి ఏడ్చి అలసిపోయిన నసినా డామె ఒడిలో వి(ద్రపోతున్నాడు. వాడి బుగ్గలమీద చేతి వేళ్ళగుర్తులూ. కన్నీటి మరకలూ మునిసామి చూచాడు.

“మిశాయంశా [క్రింద వడిపోయింది” అన్నా డతడు అలనిపోయిన కంఠంతో.

“భగవాన్‌ | ఈ పిల్ల వాడు కాకడంవలవనే అట్లా అయిందని అ వున్న (ప్రాణంకూడా తీస్తాడేమో...* నవి వెదరిపోయింది ఆమె. అందుచేత అతడు అబ్బాయివి పొద్దున కొట్టిీనవిషయం వ్రప్తావించి అతడిని రెచ్చ గొట్టరాదమకువి ఆమె ఊర్చ్కు.౦డిపోయింది. కావి ఆమె మౌనం ర 0వమై అకడిహృదయాన్ని కోపింది. ఏమీ మాట్లాడకుండా ఓ మూలకువెళ్ళి కూర్చు న్నాడు. ఆమెకుకూడా మాట్లాడడావికి ధైర్యం చాలకటోయింది.

ఈ మౌనవతం కొంత సేప్ప సాగింది. బయటికి మౌనమేగావి లోలోవల తుఫాను చెలరేగుతూంది. ఏదో ఒకటి మాట్లాడకపోతే గుండె (వ్రిద్దలయి పోతుందేమో నవనిపించిం దఠవికి,

“వీద్రపోతున్నాడా ళి

క క

“దాలపవేపు ఏడ్చాడా?

“ఎందుకో ఈ విదారణ

“దెబ్బ గట్టిగా తగిలిందా

“ఎట్లా తగిలితే నేమట?”

మిఠతాయివాడు 188

'కాయం కాని అయిందేవిటి?”

ఇట్లా (వళ్న్శతర్వాత (ప్రశ్న వచ్చేనరికి ఆమె ఆక్రోశం కట్టలు తెంచు కుని ఉరికింది. “*రీశీ: నువ్వుకూడా ఒక మవిషినంటూవచ్చి అడుగు తున్నావా? ఆ బిడ్డను ఒక్కసారే చంపపారేసి వెళ్ళిపోరాదూ? నీలాటి వాడివి దేవుడూరికే వదలి పెట్టడులే....:” అన్న ఆమెకు ,ఆపైన మాటలు శాలేదు, దుఃఅం గొంతు కడ్డంవడింది. లోరుమని ఏడిచింది ఆమె.

అతడికీ ఏడుపు వచ్చింది. కాని డావిని దిగమింగి - “ఇదిగో. ఇటు చూడు । నామాట విను....ఇదిగో నిన్నే! ఇకమీద దేవుడిసాక్షిగా నేను వాడిని ముట్టుకోనే ముట్టుకోమ. నేను పరమపాసిని. దేవుడు అందుకనే నమ్న +&0దాడు, నువ్వు ఏడనకు. నాకూ ఏడుపు వస్తూంది. కావాలంపే వన్నా చెన్పుతో కొట్టు, వడతాను. ఇకముం దెన్నడూ ఇట్లాటీ బుద్ది వద్దు, వద్దని కొట్టు. వడతాను.....” అవి వెక్కి. ఏడవసొగాడు.

ఈ గందరగోళానికి మిదమేల్కున్నాడు అబ్బాయి.

ఆతడు లేదాడు. మిఠాయి దాచివుంచినబుట్టలో నుండి చేతినిండా మిఠాయి తీసుకువి, అన్బాయిచేతిలో వుంచాడు. *నా చిట్టితండ్రీ ॥ ఇకముందు రోజూ మొట్టమొదట నీకే పెడతాను మిశాయి' అని వాడివి ముద్దు పెట్టుకున్నాడు, తాను పొద్దున చెయ్యిచేసుకున్న చెంనమీదే ఇప్పుడు ముద్దు పెట్టుకున్నాడు మువిసామి. వెంటవే అమ్మకూడా అబ్బాయివి ముద్దుపెట్టుకుంది.

ఆ రెండుముద్దులూ మందులా వనిచేశాయి. పసివాడిమొహంమీడ చిరు నవ్వు వెల్లింది, వాడు చేతిలోపున్న మిఠాయిని నాక్కుంటూ అమ్మనా వాన్ననూ చూళొడు. ఏమవిపించిందో ఏమిటో గంగలమని నవ్వాడు,

“వవ్వుళున్నాడు చూడు అల్లరివెధన :" అన్నాడు ఆతడు,

అవ్పుడు ఇంట్లో ఎంక ఆనందం. ఎంత అనందం

కన్య రా, కి. రంగరాజన్‌ (శ్రీ రంగరాజన్‌ వదిసంవత్పరాలకాలంలో “సూర్యా” “అవిటం” మొదలగు మారుపేర్లతో సుమారు 200 కథలనూ, రెండు నవల లమా రచించారు. ఇపుడు “కుముదం” అన్న వారవ్మతిక నంపాదక వర్గంలో వని చేన్తున్నారు.]

నంజెవేశ వేదా గుమ్మంలోకి వచ్చివిల్చుంటే ఆ వీధివీధంతా దీనవు ఇిమ్మెలు వెల్లుతున్నట్లుండేది, సిగ్గు కలిసిన ఆమె చిరునవ్వు నందుకుంటూ ఆమె పరిచయస్తులు వీధివి వెళ్తండేవారు. ఆమె పరిచయభాగ్యం లేనివారు. ఆయ్యో, అమె తమ్ముచూచి చిరునవ్వు నవ్వలేదే - అన్న దిగుజతో వెస్తండేవారు.

'పేదరికొవికి మరొక 'పేరయిన ఒక చిడిపంతులుకూతురుగా ఈ అందాల చిలుక పుట్టడంచూచి ఎంతటి చ్యక్రవ_ర్తిఆయినా అసూయసడక తప్పడు, విజావికి రామానుజమూ అట్లాగే అనుకునేవారు... వేదా కలవారింట వుట్టి వుంపే ఈపాటికి వివాహమయి కళకలలాడుతూ కాపురం చేస్తుండేదికదా అనుకునేవా రాయన.

కావి దావూ (బతుకూ - రెండూ మనచేతులో లేవు, ముల్లెపూవువంటి శేహమూ, పాలల్లో తేలియాడుతున్న నల్లద్రాత్‌పండ్లవంటి కండ్లూం అందెలు చిందినట్లు అనిపించే అ నవ్వూ కల వేదా = పెంటకుస్పమీద (పళ వించిన అందాలప్పష్పంనలె = వీదసంతులు రామానుజం ఇంట పుట్టింది.

ఆలయం వీధిలో వివవిస్తున్న యునకనింవోలన్నిటికీ 'వేదాసట్ల మక్కువ ఎక్కువే. ఆ మక్కువ వేదో చూప్పలకే వరిమితం చేసుకున్నారుతస్ప. చేత

శన్య శశిక మంగళమా[క్రంతోవచ్చి ఆమెకంతాన కట్ట సాహవించినవాడు లేడు. కారణ వారికి భవిష్యళ్తుపై ఎక్కువ మక్కువ వుండడమే. మరి (బతుకయినా తెల్లవారకుండా తప్పదు అన్నట్లుగా వేదాకూ కెల్ల వారింది. కవీనం తెల్లవారుతుందినుమూ అనిపించింది. కల్ల డకురుచినుండి వచ్చిన వారెవరో వేదావాళ్ళ ఎదురింటివి కొన్నారు. చంధపుచెక్కలో. చెక్కిన శల్పంవలెవున్న ఆజానుబాహం నొకాయన ఆ కుటుంబానికి పెద్ద; నీళ్ళుపోని పసుపూ కుంకునుదిద్దిన గోమాతవలె వెలుగుతున్న సౌభాగ్యవతి ఆయన ఇల్లాలు, కోడెనుమించిన ఆ వయసు కొడు వారి ప్మతుడుం ఈ నుగ్గురూ ఆ వీధికే (క్రొత్తశోభ తెచ్చారు. వాళ్ళింట్లో రేడియోనో, (గ్రామఫోనో - ఏదో ఒకటి ఎపుడూ పొడుతూండేది. మధ్యమధ్య ఘొల్లా చుంటూ నవ్వులు (కతి కలిపేవి. ఆప్పడపుడూ ఫట్‌ఫట్‌మవి కొబ్బరి కాయలు వగులుతున్నచస్పుడు వినబడేది. సాయంకాలాలు ఆ ఇంటి వెనుక వై వున్న పూజగదినండి స్తోత్రపాతాలు మెల్ల మెల్లగా వీధికి వినిపించేవి. వేదా తపించింది. నవ్వూ, నంతోషమూ ఎప్పడో మరిచిపోయిన ఆమె తనకుతెలియకుండానే ఆ ఎదురింటి కుటుంబంవారినట్ల మమఠ పెంచుకుంది. అ గలగలలో కానూ ఒక భాగస్వానినే అవి తలచేది. రోజురోజుకూ ఆమె ఈపసన అధికమవసాగింది. తమఖంటికీ ఎదురింటికీ మధ్య వున్నదూరం తొలిగి, వారక్కడ తా నీక్కడ అన్న వేర్పాటు అంతమయిపోడా . అవి ఆర్థం లేకుండా అర్జించపాగింది మనసులో. అ కోరికకు ఒక కారణం వుంది. చేతికరను శీవితో ఊప్పకుంటూ. చ(క్రవ్రిలా హుందాగా నడీచేనెళ్ళే మందరవదవంగారివట్ల వేదాకు భ_క్రిగొరవాలు ఏర్పడినమాట విజమేః కాని ఆయనకాదు ఆ కారణం; కలకలలాడే నగుమోనుతో గలగలమవి మాట్లాడే

శకి తమిళ కథామంటజకి వంకజన్ను వేదా (ప్రీతికి పాశ్రమయిననూట వాన్తవమేః కాని ఆమెకాదు ఆఅ కొారణం.

సొరంగన్‌.

అతడే కారణం ౨ వేదా కోరికకు.

ఆతడి కండ్లలోని తీక్షణాన్నిచూడ అమెకు నీగ్గవిపించినా, చూడ మన నయింది; మిడివిపడే అతడి నడకకెదుట విలవ లజ్జయనవిపించినా అమెకు విలవాలనిపించింది; మగసిరివిండిన అతడి నగవు కామె తనువు పులకించేది- ఆ నిరునవ్వుచళ్లే మత్తుమందు ఇంకాఇంకా కావాలనిపించేది.

అంకత్వరలో తనకలలు విజమపుతాయనుకో లేదు వేదా.

ఒకరోజుదయం వేదా వంటింట్లో అమ్మకుసాయంగా కూర ఏదో తరుగు తూందిం

"మేష్టారు లేరా ?'-వీధి వరండానుండి వినిపించింది.

బాణంలా దూసుకొచ్చినమనిషి పిగ్గుతో తాక్కున ఆగిపోయింది, "నాన్నా ఎదురింటి మామయ్య వద్చారు ...” అంది.

నమందరవదనంగారూ ఉపచారాలకోనం కొచుకోక ఒక కుర్చీలో కూర్చు న్నారు. ఆయనదగ్గర భయభక్తులతో నిల్చున్న ఆ ఏడేండ్ల కుగర్రవా డెనరో అని విస్తుపోయింది 'వేదా.

నగం తడిసినవంచను నరిజేసుకుంటూ దొడ్డీవైవుమండి గబగవవచ్చిన రామానుజం = "దయచెయ్యండి ।; దయచెయ్యండి ; అన్నారు.

ఎంతో నెమ్మదిగా మందరవదనం . “తీరికలేని వేళ మిమ్మల్ని ఇబ్బంది 'పెడుకున్నాను. ఈక్షురవాడు నా మేనల్లుడి కొడుకు. ఇక్కడ ఐడిలో చేర్పిందాము. అక్షే చదువ రావివాడు. మీరు ట్యూషన్‌ బాగా చెప్పకారని విన్నాను” అన్నారు.

ఠవ్య 147

*జానికేవిటి భాగ్యం, చెుతాలెండి' అని రామానుజం కుగర్రవాడివిగూచి “పీ సేరేమిటోయ్‌ ?" అన్నారు,

“నారాయణన్‌.”

దా అటు పోతుండడంచూచి “మీ అమ్మాయికదూ?” అని అడిగారు మందరవదవం. బొనన్నారు రానూనుజం.

“మా ఇంటివైపు రాకూడదుటమ్మా ;” అవి వేదాతో అవి.'మీరు చెబుతే నమ్మరుగాని మీ అన్మూయిని గుమ్మంలో చూచివవ్వుడెల్లా వేనూ, పారంగన్‌ తల్లీ ఏమి అనుకుంటామో తెలుసా?” అన్నారు నుందరవదనం, --

“ఏమిటి అనుకుంటారు ?” అన్నారు రొమానుజం నవ్వుతూ.

“ఇట్లాంటి అమ్మాయి మా ఇంట పుట్టలేదే అవి...

"వ్వడితేనే మీ ఇంటి అమ్మాయి అవ్వాలేమిటి? దేవుడందుకుు ఎన్నో దారులు కల్పిందాడుకదా....

వాన్న ఇంత వచ్చిగా ఆవిషయాన్ని వెలిబుచ్చడం లోవలగదిలో శూర్చువి వింటున్న వేదాకు బొత్తిగా నచ్చలేదు. సుందరవదనంగారి వదనం. కోవంతో జేవురించివుంటుంది - అనుకుని కిటికీగుండా చూచినవేదాకు ఆళ్ళర్యం కలిగింది.

వికనితవదనంతో ఆయన..*దై వకృవవుం'ఓే అన్నీ అనుకున్న ళ్లు జరుగు. శాయి. నూ అన్బాయి = పారంగన్‌యొక్క. అభీష్టానికి వ్యతిరేకంగా మేమేదీ శెయ్యము. కనుక ఈవిషయమూ అడిగిచూద్దాము. మరి వస్తానండి 1"

ఆర్యాత్రి వేదాకు విద్రరాలేదు. ఆనందం అర్హవమై ఆమె హృదయాన్నావ హించింది. అంత అర్హవావికీమధ్య మనమోహనమ్నూ్తిగా సారంగన్‌ విలిచాడు. దీనం వెలవెలబోతుండగా అమెలో ఏదో దివ్యమైనది వెల్లా శుండగా తెల్ల వారింది,

అ ఉదయం మంచివా ర్తను మోనుళువచ్చింది.

న! తమిళ కథ్రామంజకి “షార౦గన్‌కు ఇస్టమేనట 1 ఈ నెల్లోనే ఏవయినా ముహూర్తా లన్నా మో చూద్దాము" అన్నారు సుందరవదనం. కాని ఆ నెలలో ముహూర్తాలే లేవవి పురోహితుడన్నాడు. అయితే ఆ నెల "సేరంకా ముహూ_ర్తనమయంలాగే గడిచింది వేదాకు, తళతళమెరిపే కొత వైకిలుమీదకు అవలీలగా ఎగిరికూర్చువి శీవిగా వెళటోయే సారంగ్‌ని ఆమె చాటుగా చూస్తూవే వుండేది. మగవాడయిన ఆతడే విగ్గుతో మొబోన్ని తివుకోవడం చూడచూడ ముచ్చటనేసిం గామెకు, పంకజమ్మ ఇటురావడం, వేదా, వేదా అన్ముగారూ వాళ్ళింటికి వెళ్లడమూ మామూలయింది. రామానుజంగారికి వియ్యంకులనారి అంతస్తు తెలుసు, వారితో తులరూగేటట్లు లాంఛనాలూ అవీ అమర్చడానికి తనకు తానాకు ఛాలనవి ఆయనకు తెలుసు. అయినా ఇరుసజిలనారి గొరవానికి ఎటువంటి లోటూ రాకుండావుండాలని ఆయన (ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాడు. ఈలోగా ఒకనాడు వేదా సారంగన్‌వి ఒంటరిగా కలవడమూ తటస్థించింది. తీరా లోవల ఆడుగు పెట్తాక్‌ = ఆ ఇంట్లోవల ఇంకెవ్వరూ లేరని తెలిసి చవుడు ఆమెకు వణుకు - లయంతోకాదు. ఆనందంతో = వణుకు పుట్టింది. ఆ తన్మయత్వం ఆమెకు (కొత్త ఆమభవం. కాలనుట్ట్లాగే చిరంజీవిగా, చోయిగా ఆవందంగా విలిచిపోదా అనిపించింది. “పేదా :” అవి అతడు = ఆయన।ః పిలిచాడు. అతడి స్వరమూ కంపితి చింది. వేదా దేహం పులకరించింది; చేతులూ కాళ్ళు తత్తరవడ్డాయిః కంటి 'రెన్సలు పైకి లేనము అన్నాయి, అఆరికొలినుండి బేచిన పారవళ్యం జరజర మనవి పెకిప్రాకి ఆమె శరోజములలోకి పాకింది. అతడు దగ్గరకు వచ్చాడు. “వేశా! ఇదిగో చూడు :....నామీద.... శన్ను....ఆదికాదుగాని, నిన్నాకటి అడగాలి. అడగనా ?”

కన్య శ8ిఫి

“ఆడగండి : అడగండి: ఈరోజంతా అడుగుకూండండి.” "అవా: నాలుకా । ఎంత దురాశ్యురాలినే £ నరీగ్గా ఇప్పుడే నువ్వు లగా మాతి పోశావా?

“వామీద..... వేదా :....నన్ను ఇష్టపడేకదూ పెళ చేసురుంటున్నావు ఇ

“అవుము, అవును” అని చెప్పలేదు అమెనోరుతెరచి. తమ్న తావే విందించుకుంది ఆమె. అయితే ఆమె అదృష్టం వాగుండి ఆమె కళ్ష అమెతో నహకరించాయి. ఎదుట విల్చున్న మనోహరుడివి చూచాయి.

చాలు, అ ఓక్క-చూపు చాలు = ఆమె ఎదలోవిభావాలకు భాస్యంబెప్పిన ఆ ఒక్కచూవు చాలు,

నడకలో ఒయ్యారంతో, ముఅంలో [క్రొత్త కళతో వేదా వరుగెత్తి వెళ్ళిపోయింది.

ఆ మరుమానంలో ఒక మంచి ముహూర్తం వుండింది. కాని వేదా వాళ్ళమ్మ కన్నుమూనింది. కొన్నేళ్ళమండి జబ్బుతో బాధవడుకున్న ఆమె. అనుంగు కూతురి కల్యాణానికోనం వేచివుండక వెళ్ళిపోయింది.

భార్య మరణానంతరం కర్మకాండ అంతా ముగిశాక _ రామానుజం “ఈ సంవత్సరం పెళ్ళిేచేయడం భావ్యంకొదు. కాని మీరు జరిగితిరాలంచే మా్రం....”

“ఫ్రీ; మీదుంఅమూ మీ అమ్మాయి దుఃఖమూ మాకు తెలియనినా? సాం్యవ్రదాయాలను కాదనడం ఎందుకు లెండి.... ఒక(వక్క. మనమలోని గాయం ఇంకా మానకముందే మీరుమాత్రం పెళ్ళిసయత్నాల్లోకి ఎట్లా దిగ గలరు ? అన్నారు నుందరనదనం,

అయితే వేదా తన మనమలోనే చిన్న కుటుంబాన్ని ఏర్పరుచుకుందిం ఈన అంతరంగంలోనే నంపారజీవనాన్ని (ప్రారంభించింది. ఇంక పెళ్ళి అన్న ఒక తతంగంనూ(త్రమే జాకీ ?

శ$$ తమిళ కథామలజకి

పారంగన్‌ కాలేజిచదువు ముగిసి ఉద్యోగంలో చేరాడు. పొద్దున భార్య చలెనే అనురాగంతో గుమ్మంలో నిలబడి అతడిని సాగవంపేది వేదా, ఇల్లాలివలె హక్కుతో సాయంకాలం వాకిటనిలిచి అతడిరాకనై ఎదురు చూచేది. అతడు ఆలన్యంగాప స్తే అలిగేదిి త్వరగావప్తే నవ్వుతో వెలిగేది.

సొరంగన్‌ అమెకు తాలికట్టనిభర్త;ు అమె అతడికి శరీరాన్నర్సించవి శార్య- దానికేమిటి? అ నంబంధం ఆతర్వాత ఎవ్పుడయినా వస్తుంది.

రాొమామజం నుందరవదనాన్ని కలుసుకుని చెప్పారు. “చెబుతే మీరు వద్దంటారవి నాకు తెలును.. కాని నేను ఒప్పుకోనుం ఎటువంటిలోటూ లేకుండా అమ్మాయికి అన్నీ అమర్చాలని నా కొంత కనుక రెండే రెండు వెలణు ఓపికవట్టండి.”

“ఎందుకు?' అవి నవ్వుతూ అడిగారు సుందరవదనం.

“చేశ్రిలోపున్న డబ్బు ఆ కర్మలకూ వాటికీ అర్బయింది. ఊరిలో భూమివి అమ్మడావికి [వయత్నం చేస్తున్నాము.”

“ఇదిగో చూడండి---” అవి ఆరంభించిన నుందరవదనంగారు రామా మజం మొహంలో కానవచ్చిన దృఢవిశ్చయాన్నిచూచి."ఆట్లాగే కానివ్వండి" అన్నాడు.

మరో మూడుమాసాలు గడిచాయి.

+ప్రేదా। మన పెళ్ళీ ఏటిగట్టు వినాయకుడిపెళ్ళి ఒక్కసారే జరిగేలా వున్నాయి :'” అవి వరిహానంగా అన్నాడు సారంగన్‌.

*వ్వవ్షక్రా? "పెళ్ళా? ఇంకా జరగడమేవిటి? ఏనాడో అయిపోయింది శదా' అంది వేదా మనఃపూర్వకంగా,

ళన్య య!

"డబ్బుతో పిద్దంగా పున్నామ. ముహూ రం ఎప్పడు 'పేట్టుకుందా మంటారు ?" అవి అడగడావికి ముందరవదనం ఇంట అడుగుపెట్టిన రామా మజం నెత్తిన పిడుగుపడ్డట్లయింది.

నంకజమ్మ దేహంమీద వడి రోదిస్తున్నారు. సారంగమనూ,. మందర వదనమూ.___

విన్ననగా విన్న ఏదీ ఒంట్లో బాగులేదట అని విన్నాడు. డాక్టరు వచ్చి పోవడాన్నీ దూశాడు. కొని ముగింవు ఇంత తొందరలోనా?

వె్యరెత్తినవాడిలా వరుగె త్తారు రామానుజం,

రెండు నెలలదాక పెళ్ళిపస్తావనే రాలేదు. మూడవనెలలో ఒకదినం...

ఉదయాన్నే. ఎందుకో వెనకడుగు వేస్తున్నట్లుగా వచ్చా రా నుందర వదనం. ఆయన ముఖంలో ఆవేదన గూడుకట్టుకుని వుంది. వాకాత్తుగా ఇంకొఠ వలఖై యేళ్ళవయను పెరిగినవాడివలె కనుపించారు. "= *ఈ నంబంధానికి దేవుడు ఇష్టవడుకున్నట్లు లేదు.” అన్నారు ఠల చంచుకునే.

రామానుజం మాట్లాడలేదు. ఆయనగొంళు వూడుకుపోయింది.

సుందరవదనం చెప్పారు. "లేకపోతే ఇట్లా ఆటంకాలు ఒకదానితర్వాత ఒకటిగా రావు....ఎట్లాచెప్పాలో తెలియడంలేదు. నేను మరోనంబంరం విశళ్చయం చేసనచ్చాను ....”

రామానుజం కండ్ల వీరువిండగా తలెత్రిచూశారు.

నుందరవదనం గబగబ చెప్పేశారు. నా మేనల్లుడి కూతురు కల్లడ కరిచిలో వుంది. అపుడు వారాయణన్‌ అని ఓ అన్బాయి వచ్చాడే, వాడి అక్కయ్య... వచ్చేవారం 'పెళ్లి. మీరు తవ్పకరావాలి. ఈ స్నేహం ఇట్లాగే వుండాలని నా కోరిక_..

నడవలో చెట్టువలె విబ్బంది అన్నీవిన్న వేదా...

శీలి ఠమిళ కభామంజకి

ఆరుద్దానవిపించింది; అరుష్పరాలేదు. వెక్కి వెక్కి. ఏడుద్దాననవిపించిండి; ఏడుప్పరాలేదు, మూడు రోజు లామె ఏమీ మాట్లాడలేదు. వార్గివరోజు మండి నెమ్మదిగా కుదుటపడసాగింది.

తను ఇంటిహాల్లో కూర్చుని ఎదురింటివై పు చూస్తూ బొద్దుపుచ్చపాగింది. మామిడాకులతో అలంకరించి స్తంభాన్ని నాటడం చూచింది. బాణాలవాళ్ళు శిరాయికొట్టువాళ్ళూ వచ్చివెళ్లడం చూచింది. ఎదురింటి గోడలకు తెల్లగా సువ్నంకొట్టడం చూచింది. పెళ్ళికి ముందురోజు తమ ఇంటికస్పునూ ఎదు రింటి మేడమూ కలుపుతూ పెద్దవందిరి వేసినన్సుడు ఆమెమనసు ఎనలేని శాంతిని అనుభవించింది.

బాజాభజం శ్రీల చెలరేగాయి.

పెళ్లికూతురు పిగ్గుతో నెమ్మదిగా అడుగులు వేయడం చూచింది. వేదా, తనకన్న...-అందక త్తె ఆమె... అనుకుంది. సంనద ఆ అందాన్ని ఇనును డింన చేయడంచూచి మెచ్చుకుంది. “ఆయనకు తగినపిల్ల' అవి ఆమో దించింది.

సుందరవదనంవాళ్ళు కల్లడకురిచిలో వున్నన్నిరోజులూ ఈ అమ్మాయినే శమ ఇంటికోడలిగా తెచ్చుకోనా లమకున్నారట. వరువకూడాను. వేదా మనను మరింత (ప్రశాంతమయింది.

“శేనలం కౌచుకోనడంనలననే హక్కు ఏర్పదేటట్ల యితే ఈ అమ్మాయికి నాకన్న ఎక్కువ హక్కుంది. నదహారేళ్ళు కాచుకున్నదే ఈవిడ,” అనుకుంది. చిరునవ్వుతో.

అతడిచేతివి పట్టుకుని ఆమె అగ్నిచుట్టూ (వ్రదకీణం చేస్తున్నవ్పు డొక్కతణం మనను కలుక్కుమంది. “ఫరవాలేదు. నాకన్న ఎక్కువ హక్కూ, అధికారమూగల మనిషికదా....వా దేహాన్నీ ఆవిడకే ఇచ్చివే స్తే వరి. అని నవ్వుకుంది.

కన్య 198

'పెళ్లజరిగి వారమయింది. ఒకరోజు (ప్రాఠఈఃకాలాన శీకటీ వెలుగూ చేకులుకలిసేవేశ. వేదా కండ్లుమూనింది. కలకచెందని ఆమెమనను, అనూయలేవి ఆమెనృదయం, మానవనహజమైన ఆళల కతీఠతమైన ఆమె అంఠరంగం ___ గులానీరేకులనంటి అమె 'వెవవుంపై. చిరునగవుగా 'వెలపింది.

“కన్యగానే కన్నుమూనింది.” అని లోకం అంది. కాని వేడాకు తెలును, తవకల్లిలాగే,. “అత్తగారి లాగే కానూ వసువ్వకుంకుగులతోనే వెళ్ళు తున్నావవి.

₹-3

కుంటిచిలుక తీ. జ.ర. [ఈ జర 1801లో జన్మించారు; చాల వత్రికలలో పనిచేశారు. 1984 లో ఉవ్సునక్యా(గహంలో పాల్గొని ఒక సంవత్సరం కారాగార వానల చేశారు, (వ్రన్గుకం “మంజరి'కి నంపాదకులుగా వుంటున్నారు. “చందనకావడి" *నౌండిక్కిశి - అన్నవి ఈయనచే విరచితమయిన కథల సంప్కటాలు. తి. ఇ. ర. అనువదించిన *లెనిన్‌ కథలు" కూడా (వ్రచురితమయింది.] మౌ అమ్మకు వేనొక్కతెనే శూతురిని. నాకు అన్నదమ్ములుగాని, అక్క ఛెల్లెళ్ళగాని ఎవ్వరూ లేరు. మా నాన్నగారు వకీలు: ఆస్తసరులు, ఆప మా తాతగారు ఆర్జీంచివెళ్లిన ఆబ్తి. మా నాన్నకూడా కోర్టుకు వెళుతూ వస్తూపుండేవారు. మరి మా కాతగారు వదలివెళ్ళిన అస్త ఖర్చుకానర్దూ? అందుకనే మా నాన్నకు కోర్టు. క్లబ్బు; మోటారు, వ(్రాణు _ అన్నీను. మా నాన్నను వెతుక్కుంటూ ఏ ఆరునెలలకో ఒక “క్తయంట్‌' వచ్చేవాడు. ఆతగాడయినా గుమ్మంలో వేలాడుతున్న ఆ పెద్దటోర్డును చూచి ఆకర్షితు చయి వచ్చేవాడని నాభావనం ఆ 'క్సయంట్‌” రాగానే అతడికి నాన్నగారు మొట్టమొదట ఒక రహన్యం చెప్పగావి అతడి “కేన” ఏమిటో వినేవారుకాదు. “కేసు జయిమ్తుందా. ఓడుతుందా అన్నది అ భగవంతుడి చేతిలోవుంది. నాచేతనయినంత గట్టిగా వేను వాదిస్తాను. అయితే ముగింపు ఏమయినాసరే నన్నడగకూడదు. వరేనా?" అనేవారు. ఇది వినగానే కొందరు... “మళ్లీ వస్తాములెండి.....” అని జారుకునేవారు.

కుంటిరిలుక వలల్‌

మా వాన్నకు కషళిషలు గిట్టవు; అందితంగా మాట్లాడేరకం, తలమీద శ్రొవ్‌ వుండేది కావి నుదుట విభూతి, కుంకును పుండేవి. పెట్టెనిండా డబ్బు; వోరువిప్పితే కమ్యూనిజం, నా_స్తికగంథాలు చదివేవారు: ఆలయాబకు వెళ్ళేవారు. ఇట్లా వగలూ రాత్రీ కలిసే నంధ్యానమయంలా పుండేవారు. “ఈ రాజీ ఏమిటయ్యా?" = అని ఆయన మృక్రులు అడిగితే _ “కుకు అనేదే జవనమరణాలమధ్య రాజీ కదండీ = " అనేవారాయన, అట్లాగంపే వాశే టోధవడలేదు. నాన్ననే అడగాలి.

“బతకడానికి అబద్ధాలు బాల అవనరం:" అని నోరు విప్పి స్పష్టంగా ఛెప్పీవారు నాన్న. అయినా ఆయన అబద్ధమాడి నే నెరగను. ఆయన 'శేకలూ ఆరుప్తలూ వివి "క్సయంటు' లెక్కువ వచ్చేవారుకాదు కాని ఆయన చేనట్టిన "కేసు"లన్నీ గెలిచేవారు. ఆయన తెలివిగలవాడు; అయితే విచ్చిక మైన తత్వంకలవాడు. ఈ విషయం అందరికీ తెలుసు.

నూ అన్ము మనోరాజీలా పుంటుంది. మా నాన్నయితే బొమనదాయగా వుండేవాడు. కాని మూ అమ్మశరీరం దబ్బపండులా వుండేది. అమె చదువు కుంది; పాటణ పాడలేదు. ఇప్పటి కాలమానం[వ్రకారం నాగరికురాలవి = అనడానికి వీలులేదు. ఇంటినని అంశా తానే చేసేది. మాఇంట్లో సవివాళ్ళకు వరమనంతోషం. ఎందుకంపే అమ్మ ఓక్కవనీ చెప్పేదికాదు; వాళ్ళను ఓక్య్కంమాటకూడా అనేదికాదు. అట్లాంటివ్పుడు అమ్మం పే వాళ్ళకు _పేమాలి మానాలు బొంగిపొర్ల డంలో ఆశ్చర్యం ఏముంది ?

ఇహ మనా కుటుందింలో నేను మిగిలాను. అమ్మా, నాన్నా గురించి చెప్పాక వాగురించి చెవ్వుకోక తస్పదుకదా । “నూలువిఐట్టి చీర తల్లిని పోలి పిల్ల” అన్నారు. నేను ఆకారంలో అమ్మలాగే పుంటానట, నేను వాన్నవలె శ్యామలనర్హంలో లేను; అమ్మవలె దబ్బివండువిపోలి వుండను. చావికేమిటి ఎవరికివారే రతినవి మన్మథుడినని అనిపిస్తుంది. అయితే అన్ను

]9 తమిళ కశామంలకి చూక్రం నజంగా అందక త్త. అందులో నంలేనాం ఏమీలేదు. నేన అర్భం అమ్మలాగే వుంటానని అందరూ అంటారు. కొని నాగురించి వేష ఈమాత్రం బెవృకోగలను. నేను రతివిశాదు; రతికూతురిని. నాముక్కులూ 'పెదపులూ నాన్నను పోలిపుంటాయి. నాన్నముక్కు. కొనవేలి పుంటుంది. 'ఇెదవులుకా న్త లాపుగాపుంటాయి- ముక్కు.ళూ మెదడుకూ నంబంధం వుంటుందిట: పెదాలకూ హృదయానికీ నందింధం కలదట. ఇట్లాగవి కొందరనగా విన్నాను. నాగురించి చెవ్పుకోవడంకొదు. కాని మానాన్న విషయంలో ఈ రెండూ నిజమేనని నాకుతెలును,

నాకు వద్దెవిమిదేన్ల. ఇవాళ నూఇల్లు కోలాహలంగాపుంది. పెళ్ళి కొడుకూ. వారింటివారూ నన్ను చూడడానికి వస్తారట. ఈ ఇంటీ గారాణ వట్టిని నేను- నాకు పెళ్లిచూపులు అని అమ్మా నాన్నా నన్ను ముస్తాణు చెయ్యపాగారు. అవ్బాయిగూచి అంగీకరించాలి. ఆతర్వాత ఆతడి తరవు వారు తలఊచాలి. అటుపిమ్మటనే నిశ్చితార్థం. అంతేగాని నా ఒవ్పకోణ గురించి ఎనరూ వట్టించుకోలేదు. ఎవరో ఏనిటి నేనే ఏమీ వట్టించుకోలేదు. కాని ననసులోవల ఏదో దిగులు, ఏదో తవాతహ. మా అ త్తయ్యలిద్దరూ పిల్ల లతోనహా నచ్చారు. నాపెళ్లి ముగికాకగాని వాళ్ళ వెనక్కు వెళ్ళరుటు ఈసారి ఎట్లాగయినా నాపెళ్లి జరిగితీరాలిట. ఈ నరుడుకాకపోతే మరొక వరుడాయె. నరుడు ముఖ్యమా ఏమిటి, వివాహం ముఖ్యం కొనిః

వన్నాకగదిలో కూర్చోపెట్టి అలంకరించపాగారు.. రెండవ అత్రయ్య జడవేన్‌ పూలు పెట్టింది. మొదటి అత్తయ్య తిలకం దిద్దింది. పిల్లలు అద్దం చూపించారు. న్వయంవరనుండపావికి వెళ్తున్న దనయంతి విట్లాగే వంగా రించివుంటారు. పొదాలమీడుగా జీరాడేటట్లు దొల ఖరీదయిన వట్టుచీర కట్టారు నాకు, పాదాలమీదుగా - అవును = పాదాలమీదుగావే! శీ, ఏమి లోకం ఇది: దగా, మోనం, పై వై నటారం....

కుంటిచిలక న! వోల్లో ఒక చిన్నగుంవు గుమికూడింది. వాళ్ళగొంచులు వివిపిస్తు న్నాయి. ఏమిటేవిటో నూట్లాడుకుంటున్నారు. నేను గదిలో కూర్చువి వున్నాము. ఆ త్తయ్యలుకూడా అక్కడికి వెళ్ళిపోయారు. నామనమ కొంత "సీవు గజీవిజీగా వంది; ఆపిదన కూన్యమయింది. మనమా వేహమూ అచేశనంగా వున్నాయి. అట్టి వరిస్టితిలో నాకొక పాట వినిపించింది. ఒక పిల్ల ఏదో పిచ్చిగా పాడుతూంది. కుంటిచిలుక ఒకటి వచ్చె వక్క-పిల్లి కంట వడెను; చిణుక పట్ట నెగురలేక పిల్లి చూచె ఆకాశం. ఏమి టీపాట: అయ్యో: ఏమిటి ఈపాట: దీనివి పాడుకున్నది చిన్న పిల్లేనా... లేక న న్నేలనచ్చిన అళరీరవాణీయా : అవుమ....అట్లాగే ఆను కోవాలి. నేము పూర్తిగా మరచిపోయిన పాఠజ్ఞావకాలన్నీ కదలసాగాయి. ఒకటి రెండేళ్ళ(క్రింద జరిగింది. అస్పుడు నాకు పసదహారేబ్ళు. ఆరోజు వేము అప్పడే విరిసి, మంచులో తడిసినప్పన్సంలా పున్నామ, నామవను విండా ఏదో ఆలోచనలు అకొళమంత ఎత్తున లేదాయి. జీవితం అంహపే ఎనలేవి ఉత్సాహంగా వుంది. జగమంతా వెలుగై, వర్షమయమై, నాదమై తోచింది. ఉన్నట్లుండి ఈ భావాలన్నీ నాలోన ఉదయించాయి. నాకే తెలి యని చైతన్యంలో నాలో బొడసూపింది. కొండవాగులా గలగలమనవి ఉల్లా నంగా ఉరకలు వేశాను వేను. మగవారివిచూ స్తే ఏదో ఒయ్యారం నాలోకి వచ్చేది. అయితే నేను మొహమెలత్తి వారిని దూడలేకటోయేవానివి. నుగవా రంపే నాకేమి లెక్క అన్నంత మిడిసిపొటుతో నడచుకునేదానిని, ఎండు కట్లా చేపేదానినో నాకు తెలియదు. అందువలన నాలో ఏర్పడినది నంతో షమా, దుఃఖమా అని అడిగితే నాకు తెలియదు, కొని మననువి గిలిగింఠలు

న! తమిళ కథామంజరి పెకీ కత్తరపాటు ఆది అనినశ్రం తెలును. ఇంతకుమునుపూ నేము మగ వారితో కలిసి మౌట్లాడలేదా, తిరగలేదా ?

వా చదునంతా ఇంట్లోనే నడిచింది. ఇంగ్రీషుమేస్ణారు, తమిళం మేష్టారు. నంగీఠం మేష్టారు = మొత్తం ముగ్గురువచ్చి పాఠాలుచెస్పి వెళ్ళేవారు. ముగ్గురూ మగవారే; యువకులే. నా వదిహేనవ ఏఏ ఈ చదువులన్నీ ముగి శాయి. అంతనరకూ ఆ మేష్టార్లు ముగ్గురితోమా నర్వపాధారణంగా మెలిగే దానివి. మరి ఈ ఒయ్యారం ఇను డెక్కడనుండి వచ్చింది? ఈ ఒయ్యారం వెనక సిగ్గూ దాగుకువి వుంది. నేను అమ్మాయివి. వేను అన్మూయివి. నేను ఆమ్మాయిని = సీఠవలె, దమయంతివలె. సంయు క్తవలె = నేనూ అమ్మా యివి, ఆడదానివి అని నాలో ఒక గొంతుక నలుకుతూపు౦ది. అయికే సీఠ రూపం నామనసు ఎదుటి విలిచేదికొదు. దయమంతిరూనమూ విలివేవికాదు; నంయు_క్రరూసమూ విలిచేవి కాదు. రాముడిరూనమే విలిచేవి; నలుడిరూనమే నిలిచేది; సృథ్వీరాజు రూనమే విలిచేద, ఆదేమి విచ్చితమో 1

ఈ రోజులలోనే ఆ నంఘటన జరిగింది, మా ఇంటి ఎదుటివరునలో ఒక చిన్న ఇల్లుండేది. ఉన్నట్లుంది ఒకరోజు అబంట్లో నలుగురై దుగురు అబ్బాయిలూ, ఇద్ద రమ్మాయిలూ కొళగా కనపడ్డారు. చదుపునిమి త్తం వట్టణానికివచ్చిన ఒక (క్రొ త్తకాపురం వా రింటిపిల్లలు వారని తెలిసింది.

పిల్ల లకేమీ చీకూ చింకా పుండదుకదా ? "వారిది మరోలోకపు రాజ్యము" అన్నాడు ఏను[క్రీ స్తు. అ వరలోకరాజ్యం ఎటువంటిదో మనకు తెలియదుకాని ఈ భూలోకన్వర్గంనూ(క్రం నంపూర్ణంగా వారిదే.

(బికుపలను నాళనంచేసే వగా ద్వేషమూ వా రెరుగరు. ఎక్కడ (పేమ లిలి స్తే అక్కడ బాంధవ్యం వెరసగలరు వాళ్ల. నరాయివారితోనయివా ఇశ్రే కలిసిపోగలరు. దేవుడు నృష్టించినరీతిలో ఈలోకప్పవాకిటనచ్చి వడతారు హజ్య. మనిషి చేసివుంచిన బొరియలలోకి వడ్డస్పుడుకడా వారిలో వేర్పాటు

కంటిచిణక 88 రోరణులు 'సెరేడి ; వేళకొఠ నవ్నెగా పూటకొక చిన్నెగా 'పెరుగుకారు. రోజురోజుకూ వారికి నంకెలలు తగిలిస్తాము మనం, దేవుడు నవ్వుకుం టాడు:

ఎదురింటిపిల్లలగురించి కదూ చెప్పవచ్చామ, మా ఇంటిముందర ఒక బౌదాం చెట్టుందేది. ఆ పిల్లలందరూ అతిత్వరలో బాదంకాయణు ఏరుకోవ జావికవి మా ఇంటికి రాసాగారు. వాళ్లు నా నేస్తాలయ్యారు. కొద్దిరోజు లయ్యాక అ బాలికలు నాదగ్గర ఏదయినా పాటలు నేర్చుకుని వెళ్ళపాగారు. వేను చదవడావికని వాళ్ల ఇంటినుండి నవలలు తెచ్చిబచ్చేవాళ్ళు. ఇం శెవరో చదవడావికవి నాదగ్గరనుండి నవలలు తీనుకువెళ్లేవాళ్ల. వాళ్ళెవరు అని తెలునుకోయత్నిందలేదు నేను. కావి. రెండుమూడుపు స్తకాలు ఇటు మండి ఆటూ అటునుండి ఇటూ వెళ్ళినచ్చేనరికి అవతలన్య క్రి ఎవరో తెలిసిపోయింది అవన్యక్తి ఒక యువకుడు.

అ యువకుడు ఎదురింటి అరుగుమీద కూర్చోసాగాడు. ఆ పిల్లలందరూ బడికి వెశ్తేదాక వాళ్ళతో నమానంగా అరుస్తూ గెంతుతూ నవ్వుతూ అడుకునే వాడు. మధ్యమధ్య = "నేను పెద్దవాడివి సునూ :" అన్నవిషయం గుర్తుకు వచ్చేది కాటోలు - గంఖీరంముదద్ర దాల్చి చేతిలో ప్తున్తకంతో కూర్చునే వాడు, చదువుతున్నట్లు నటించేవాడు. నరే, నేనూ మా అరుగుసేద కూర్చో షాగాను, ఒంటరిగా కూర్చోపాగాము. నేనేమీ చదువుకున్నట్లు నటనకు పూనుకోలేదు, ఊరికే కూర్చునేదానిని. అట్లా కూర్చోవడం అలనట అవి పించేదికొదు. పిల్లి లంవచూ వెళ్ళిపోయాక ఆ యునకుడు నావంక కొరకొర మని దొంగలా చూసేవాడు. అచూప్పలో ఎంత వేడి; అంత వేడిమికి వడుమ ఏదో మూగవేదన, ఏటో ఆర్హి పండేది. ఆ ఆర్హివిచూ స్తే నాకు వెగటుగా వుండేది. కావి ఆ వేడీ, అతడిచూపులోవి (క్రౌర్యం నాకు బాగుం జేఏ. ఎందుకు అవి అడిగితే కొరణం చెవ్సలేను, అతడు అదేనవిగా

06 తమిళ కఠామంజరి నావైవు చూపేవాడు. నేను అతడి నెన్సుడూ ఆవిధంగా దూడలేదు. [క్రీగంటితో చూపేదావిని, తలెత్తిగూడను ధైర్యం లేకపోలేదు. అయినా అతడికి ఈ (శ్రీగంటిచూపు చాలులే అనిపించేది. దానిలోనే ఆతడు మధువునుగోలిన ఈగలా అయిపోయేవాడు. ఆదితెలిసి పరవశించాను నేను. “నూయలేడివి వేను; మాయలేడివి' అవి నాలో నేను అనుకునేదానిని, నవ్వువచ్చేది.

పొద్దున అతడు రాకముంటే నేను అరుగుమీద కూర్చునేదానివి. అతడు వీధిలోనుండి ఇంట్లోకి వెశ్తేదాక నేము అక్కడివుండి కదిలేదావివి కాదు. ఒకటి రెండుసార్లు కొంపెగా నేనతడివైపు చూళాను. అప్ప డతడిమొహం వెరివాడిమొహూంలా అయ్యేది, అదిచూచి నామనసు ఆనందంతో విండేది, ఇట్లాగే చాలరోజులు గడిదాయి. అతడికన్న ముందుగా వేను లేచిలోవలికి వెళ్ళేదానిని కాదు. అందుకు భయం ఎందుకు? ఎందుకు? ఎందుకని నే వెట్లా చెప్పగలను? నా చిన్నతనంలో - దేవుడు = ఆ (గుడ్డిదేవుడు - జా =... అయ్యో నే వెట్లా చెప్పగలను = ఏడో చిన్నపిల్లల వాతమట _ అందు మూలంగా నాపాదంలో కాస్త వంకరపెట్టాడు. ఆవి బయటికి కనవడదు. మా ఇంట్లోవారికితప్ప వరులకు తెలియదు, నేను ఇతరులకు తెలియకుండా ఎట్లా నడిచేదానిని. నానడక హంననడక అనుకునేనారందరూ. అట్లా వడిచేదావివి. వేలమీదికి చీర జీరాడుతుండగా = అడుగుమీద అడుగు వేన్తూ అతి నాజూకుగా నడిచేదానివి. అయితే అతడిఎదుట నడవడం నాచేత కాలేదు. ఏదో భయం న న్నావరించేది,

మా అరుగుమీద నేను, ఎదురింటి అరుగుమీద అతడు. నా దెవ్చుడూ వరాజ్మఅమే. ఒకటి రెండుసార్లు క్రీగంటచూప్పులు పారవేసేవానీవి. చిరు నవ్వు నవ్వ యత్నించేనా డతడు. నే నవేమీ చూడనట్లు ఇంకోవై వు ముఖం 'పెస్రేదానివి. ఒకసారి అతడు చక్కగా నవ్వాడు. అందులో ఎంతహాయి! అయినా నా మొహంమాత్రం “గుర్‌ "మంటూ [నక్కకు తిరిగింది. ఆ తర్వాత

ఇంటిచిలక న! మూడురోజులిదాక అతడు ఏదో తప్పుచేసినవాడిలా ఇంట్లోకి బయటికీ తిరిగాడు. అరుగుమీద నరిగా కూర్చోలేకపోయాడు నవలల రాకపోకణ ఇదిగో మళ్ళీ = ఆ చిన్నపిల్ల = కాదు న న్నేలవచ్చిన ఆఅశరీరి ఆపాటి తర్వాతిచరణం పాడుళూంది. రామచిలుక ఒకటి వచ్చె 'సేదపిల్లి దాని జూచె ఆళలేవి మౌవి వోలె కంద్రుమూసి తిస్టనేవె. విజమే.... ఈ “పేదపిల్లి' ఎక్కడ ? నృథ్వీరాజూ నంయుక్త లెక్కడ:? ఈ పేదపిల్లులు యునకులందరిలో దాసీజనం అవి భావిస్తారు కాటోలు.... భర్మాధర్మాలు తెలియవు నాటికి....ఇవన్నీ అనాడు నాకు తెలియదు. అవ్నీ ఏదో తమాషాగా ఆటగా ఆవిపించేది లోతుతెలియక కడలిలో అడుగు పెట్టాను. నవలలు మళ్ళీ నేనే వంపిందాను. అ తర్వాత అకఠడికి ధైర్యం కలిగింది. మునువటిలా నన్ను తలయె త్తి చూడసాగాడు, ఇప్పడు నేను కొద్దికొద్దిగా చిరునవ్వులు నవ్వసాగాను కొవి నా నోరుమా(త్రం ఆతడివిగూర్చి ఆపిల్ల లతో పరుషంగా ఏమేమో అంది. విజావికి అది కోవంకాదు. అతడివిగురించి తెలసుకోవాలన్న కుళూహలం* “మీ ఇంటి అరుగుమీడ అట్లా కోతిలా కూర్చుని (గుడ్లు మిటకరించేది ఎవరే? అవి ఒక ఎదురింటిసిల్ల నడిగాను, ఈమాటను పిల్లలు అతడిచెవివి వడవేశారు కాటోలు: ఓక నారం రోజులదాక అఠడు వీధివైవు తొంగిచూడనణన్‌ లేగ, మళ్ళీ వవలలు వంవడం ఆరంభించి ఆతడిభయాన్ని,తోలగిందాను" " --...... _ టా . స ఆ. లం

348 తమిళ కథానుంజరి

ఇంఠటితో ఆగిందా? ఆగగలదా? ఒకనవల నతడికి 'వెనక్కి. పంవ నలవి వచ్చింది. పెన్సిలు చేతిలోకి తీనుకున్నాను. ఒకపుట (తిప్పాను, దాని (ప్రక్కగా 'వారాజా :” అన్న రెండుపదాలే రాశాను. నాగుండె దడదడ కొట్టుకుంది. ఎవ్వరో నన్ను గమవించినట్లు భయనడ్డాను. గభుక్కున పుస్తకంమూసి, చుట్టుపక్కల చూశాను. ఎవ్వరూ లేరు. అంతా (భమ. యధావ్రకొరం పున్తకం ఎదురింటికి వెళ్ళింది. ఆర్మాతి నాకు నరిగొ మిద రాలేదు. మంచివీ చెడ్డవీ ఎన్నోకలలు వచ్చాయి. “పున్త్సకం క్షేమంగా: అతడిని చేరిందా? ఆకబణురు అతడు అందుకున్నాడా దాని ఆర్థం తెలుసు. కున్నాడా 1"-అంటూ ఎన్నెన్నో ఆలోచనలు.

మరునటిదినం ఆతడినుండి మరోపున్తకం వచ్చింది. దానివి తీసుకుని గదిలో పలికి వెళ్ళి గడియపెట్టి కూర్చుని తెరిచాను. పుటల నటూ ఇటూ తిప్పాను. ఒకిపుటచివర నమాధానం వుంది. "నా రాణీ; అన్న రెండు వదాలు, నా హృదయముప్పొంగింది. శరీరం గగుర్పొడిచింది. కండ్లలో పీరు నిండింది. వేడివిట్టూర్చు. వె్రిదానిలా ఆప్పస్తకాన్ని చేతులలోకి తీను కనీ ఆ రెండుపదాలనూ కండ్తకు అద్దుకున్నాను; ముద్దు పెట్టుకున్నాను. తన్మయత్వం వట్లలేక పాడాను. ఆడాను. ఏదో మత్తులో, విషాలో మువిగి శేలాను. కాసేపటికి కాన్త తేరుకుని, గోడకు తగిలించివున్న అద్దాన్ని తీసుకుని ముఖం చూచుకున్నాను. “ఓసీ, రాజీ: ఆవి అరిదామ ఆ వతి వింబాన్ని చూచి. ఆవింబపు కపోలాన్ని నృర్శించ యత్నించాను. ఇప్ప డాలోచి స్తే. అదంతా ఎంత వెగర్రిబాగులతనమో - అనిపిస్తుంది.

ఆతర్వాత ఈ హాటకం చకచకసాగింది. అదంతా నాకు నవ్పష్టంగా గుర్తు వుంది. కావి ఆ ఆలోచనే వేదనగా వుందిపుడు। అతడు (కమంగా మా ఇంటిముందుగా పదార్లు చేయసాగాడు. ఏడో వవివున్నట్లుగా మా అరుగు వైపుగా నడిచి వెళ్ళసాగాడు. అవుడు నాకొక ఆలోచన తట్టింది. చిన్నచిన్న

కంటిదిలుక న! రాళ్ళనేరి వుంచుకున్నాను. అతడు ఇటూ ఆటూ పోతున్నవుడెల్లా ఒక్కొక్క శాయిగా వినరసాగాను. అతడు వేడాంతిలా నవ్వి = తనమీదవడిన రాళ్లలో ఒకటి రెండింటిని ఏరి జేబులో వేసుకుని వెళ్ళాడు. ఇవన్నీ ఇప్పడు తలచు కంపే గుండె కలియబెడుతున్నది- ఎట్లా చెన్పగలమ *

ఆ తర్వాత చిన్నచిన్నవు_త్తాలు (వ్రానుకున్నాము* చినరకు ముఖాముఖి. శలుసుకునేటంతగా వ్యవహారం ముదిరింది. ఆ యువకు డొక మిశిర్యాతి. కొరు శీకటిలోవచ్చి నన్ను కౌగలించుకున్నాడు. ఎన్నో(వ్రమాణాలు చేశాడు. అందుకు మాఇంటిముందున్న బాదాంచెన్తు సా&. ఆ చెట్టుకొన్ముఅకిందే మేము కలిశాము. మరురోజుదయం ఎప్పుడూ లేవిడి ఆ చెట్టుని తదేకంగా చూళాను. “తల్లీ : నీవే కాసావాలి నన్ను అన్నల్లు వుండివుండాలి నా. చూవు. అప్పుడా చెట్టు అకులనముండి మంచువిందువులు జలజలమవి రాలాయి దానీ అర్థం నాకు ఇవన్సుడు స్ఫురిస్తూంది. “అయ్యో, వీడ్డా:” అవి కన్నీరు. విడిచిం దా చెట్టు. ఆ చెట్టుకుకెలును ముమ్ముం బేమి జరుగమన్నదడో_

వా మనసు నొక మాతనపారవళ్య మావపాూంచింది. ఒక (కొత్త ఆవేదనకూడా ఆవరించింది. ఇప్పు డతవివి నేను వేరొకమనిషిగా భావించడం లేదు. నేనూ అతడు ఒకపేనని భావించాను. అయినప్పటికీ ఆ తర్వాత మేము మళ్ళీ కలుసుకోలేదు. కలుసుకోవడానికి వీలులేకపోయింది. రోజులు దడీదాయి. వగటివేళ అతడు కనబడితే నాకు నిగ్గువేపేది. తలనంచుకువి లేచి విలబిడేదానివి, “ఇదేమి ఏంత :” అవి ఎక్కడో చూస్తూ అంటూ వెశ్లేవా డతడు.

ఒకరోజు = అతడు మరి ఎట్లా ఆయనస్నేహం నంపాదించాడో కాని మా నాన్నతోనాటు మా ఇంట్లోకి వచ్చాడు. నేను గభుక్కునలేది తత్తర పాటుతో. అతడిముందుగా వరుగె త్తి గదిలోకి వెళ్ళిపోయాను. ఆ తొంద రలో వేను కుంటుతూ నడవడావ్ని అతడు చూశాడు: అయ్యో: ఆ దేవుడి

న! తమళ కభామంణరి నృష్టించినదావిలో రన్వంచకూడా వంకర వుండరాదా? వుంటే ఆది నాఠప్పా? వే నేమీ రంగన్టలమెక్కి. నర్పించనలసినదానిని కానే? మరి ఆతడు సాముద్రికలతణ నమవ్వితుదైన చిత్రకారుడా ? లీ ; మానవ హృద యప్పటొన్నత్యాన్ని ఎరుగలేక ఆ మూర్చుడు వెళ్ళిపోయాడు. వేటగానినిదూచి ఎగిరిపోయే వక్షీవలె వెళ్ళిపోయా డతడు. వెళ్తూవెబ్తా అతడు వాపివా ముందు నడవేసి వెళ్ళిన కూలంవంటిమాట ఈనాటికీ నన్ను వేటాడుతున్నది; “కుంటిది పొందిన వాగ్దానం చెల్లదు.” ఎందుకు చెల్లదు? దుర్మార్గుడా. ఎందుకు చెల్లదు? నీమాటను దున్యం శుడివి నమ్మిన కకుంతలవలె నమ్మితిని కదా । నే నెంత విర్చాగ్యురాలివి 1 ఆ తర్వాళ చాలా మాసాలు గడిచాయి. (సేమ। సపెటాకులూ: అది వచ్చి ; అవిద్దం. విశావికి . (పేమ, శీలం, ఏకవత్నీ[వ్రతం _ అన్నీకూడా శల్స్చన రూపొందించినవే కదా? .... అవన్నీ కల్లునలె విషావిస్తాయి, అంతే: నెమ్మది నెన్ముదిగా నేను ఈ నంఘటనను మరవడానికీ యత్నించాను. మరచిపోయాను కూడా. కడలికరంగంలో విందువు నయ్యామ. విధి ఎట్లా చడిఏి ప్తే అట్లా నడవడానికి ఉద్యు క్తురాలినయ్యామ. నా ఏళ్ళ్చికార్థావికీ సన్నాహాలు జరుగుతున్నాయి. వరుడు, వారింటివారూ వచ్చారు. హోల్లో మాట్లాడుకుంటున్నారు ఆ 'న్వయంవరమండసాొనికి వెళ్ళడానికని నన్ను వింగారించారు. ఆగొంతు పాటలో అఖరిచరణం పొడుళూంది, ఆడవిచిలుక ఒకటి వచ్చె కోవెలపిల్లి దానిజూచె రగిలిమండు ఆశతోడ పిల్లి ఎగురం చచ్చె చిలుక. చఛానడమా ?

కంటేచిలుక కకక ఈ చిలుక చావదు. అది చచ్చింది? కొని ఇది చావదు. ఈ కోవెలపిల్లి వచ్చివుంది. బాగా డబ్బున్న వంబంధమట : పెద్దింటివారట : ఇదెట్లా ముగియనున్నరో ? వద్దు. ఇక మరొకడిని తాకి పూలమాల వేయలేను. నాలో ఆవేదన: మననులో ఆవేశం; వాక్కులో నృష్టత. వోలుకు నరుగెత్తాను. అప్పుడు నా జడముడి వీడిందో, లీర నలిగిందో, అలంకార మే పొడయిందో వాకు తెలియదు-

హోల్లో ఎవరెవరో కూర్చున్నారు. ఎవరివీ నేను చూడలేదు. వాళ్ళందరూ పీడలవలె అనిపించారు నాకు. మా నాన్నవద్దకు తిన్నగా వెళ్ళాను. “వాన్నాః వేమ ఎవరికీ మాలవేయను. వేయనే వేయను. ఇది తత్యం.” అని ఆరి చాను. మూర్భతో వడిపోయాను.

అ_త్తయ్యలూ,. అమ్మా నన్ను పట్టుకున్నారు.

వ్సృహ రాగానే మనసూ తేలికవడింది.

“ఏవమ్మా : అంత ఆవేశంతో వచ్చావు? నాళ్సందరూ జెదరిపోయారు. అట్లా చెయ్యవచ్చా? ఏమిలోటు జరిగింది పీకు?” అవి అడిగారు నాన్న.

'వాన్నా । ఇది ఓక కుంటి చిలుక 44 (బ్రతికినంతకాలమూ కన్నెగా వుండ దలచింది.”

నాన్నగారికేమీ జోధనడలేదు; టోధనడడానికి వీలులేదు.

“ఎవరూ అమ్మాయిని ఏమీ అనకండి ॥ దాని మనసింకా ఏదో దీకాకుగా వుంది. దానివి కుదుటసడవిన్వండి.” అవి అందరినీ అవతలికి 'వెళ్ళిటొన్యు న్నారు. “నా ఐంగారుకల్లీ 1 విద్రలో । వీఇష్టంవచ్చినట్లు చేద్దాము” అన్నారు. అయన కండ్లలో ముక్యాలు మెరిశాయి.

అది భరించలేకటోయాను నేను. కండ్లను మూసుకున్నాను, నండ్లతో 'పెదవిని నొక్కినట్టి కండ్ల మ గట్టిగా మూసుకున్నాను.

సన్యాసి మకీ ([(కీడియో నాటకాలు వినేవారందరికి నుకి (ఎన్‌, సుబ్రహ్మణ్యం) వరిచితులే. వీరు తమ 28 వ ఏటి తిరుచ్చి అకాశవాణి కేంద్రం జరిపిన వాటకాలపోటీలో మొడటి బహునుతి పొందారు. ఇపుడు పీరి నయము 6 సంనక్సరాలు. ఈయన 4 నవలలు, 260 వ్యాసాలూ, 875 దిన్నకథలూ రచించారు. పీరికథలు కొన్ని హిందీ, ఆంగ్లము గుజరాతీ మొదలగు భాషలలోకి అనువదింనబడినాయి. ఈ కథ శెండేళ్ళ'క్రీంద “కల్కి” వారవ్మ్యతిక ఆరిపిన కథల పోటీలో మొదటి బహుమతిని పొందినది.) శా(నుపక్డీ నదిలో మునుగుతున్న సాంబశివాన్నిచూచి = “స్వాములవారయి పోయాడే. ఆ పెద్దనునిషి వచ్చాడట.” అన్నారు శంకరం పిశ్ళె, "పెద్దమనిషి?" అని అడిగి మళ్ళీ 'శంటో నువోదేవి అని వీళ్ళలో మువిగారు సాంబశివం. ముక్యాలనలె రత్నాలనలె పూలువిండిన ఆ చల్లటి పేటిలో మువిగితే సాంబశీవం ఒకనట్టాన లేవరు. మొనలిలా లోసల వుండి పోగలరు, శంకరంపిక్లై ఆయన జుత్తుపట్టి పైకి లేవనెత్తి “ఆ సాలెవీధి పిళ్ళెగారి కొడుకు మురుగన్‌-పోస్టాఫీసులో గుమాస్తాగా వుండేవాదే ఆ పెద్దననిషండీ! ఇంకా రెండు నంవత్సరాలుకూడా కాలేదు = ఇంతలో మదిచిపోయారా ? తను మేనల్లుడూ. న్వయానా చెల్లెలికొడుకును గురించే చెబుతున్నా... అయినా అతగాడు చేపింది తమరింఠ త్వరగా నురచిపోగల పవవికాటే..” అంటుం'పే సాంబకవావికి ఆ చల్లవి వీరే వేడిగా అనిపించిందిం

శద్యాని త

“విజంగానేనా ? లేక న న్నుగికి స్తున్నారా ?

“ఉడికీంచడం ఎందుకూ ? ఇందులో అవిద్ధమేమీలేదు, విన్నరాత్రి ఆ పెద్ద చునిషి చన్యావిలా = గడ్డమూ మీసాలుగా = వచ్చాడట. ఆతడినిచూచి ఆతడి చెల్లెలు చంవకం ఇంటివారే బెదరిపోయారట. మరి, ఇవన్నీ మీకు తెలియనే లేదా ఏమిటీ? బాంగావేవుంది. ఇహనేం. హాయిగా మువిగి మరీ స్నానం కానివ్వండి...” అతిటూ నవ్వుతూ సాంబశవంగారి తలను చేత్తో నీళ్ళలోకి ఆదిమారు కంకరంపిళ్ళె

పాంవి!వంగారి శరీరం త్యామసర్షీ నీటిలో వున్నప్పటికీ ఆయన మనసు రెండు నంనత్పరాలముందు జరిగిన నంఘటనలో సుడిగుండంలో చిక్కు కుంది.

నాకూతురు తంగమూ, మేనల్లాడు మురుగనూ భార్యాభ ర్తలవి చిన్నప్పుడే ఇతకలిపారు. తంగావికి మురుగన్‌ మీద ఎంత అళో।; అయినా మురుగనూ మోహానా భార్యాభర్తలుగా కౌవ్వరానికి వచ్చినపుడు నామనను అగ్నిగుండం అయింది. ఇవ తంగంయొక్క ఉల్లమూ దేహమూ ఎంకగా కుతకుత లాడాయో: ఆ ళోకతిమిరం ఈనాటి కామె మనసునింకా ఆవరించేవుంది. వేను పెంచిన మురుగన్‌ మోహనానళం కొవడంచూచి వెరిదయిపోయిన వా కూతురిజీవితం అంతా గదుఃఖనుయం అయింది.

మురుగనూ మోహనా, ఆహా: ఏమి దాంవత్యం వారిది; అంత అనంద మయశీవితం ఎవరమభవించారు గనుక: (పేమపాగరవు లోతులను వారిలా తరచిచూచిన దెవరు? ఈ భూమిని న్వర్గంగామార్చే వెన్నెలవేళ ఒకరి చేకులొకరు వట్టుకుని వాహ్యాశికి బయలుదేరేవారు. సివిమాకు, నదీతీరానికి, వోటలుకు, ఎక్కడికివెళ్ళినా కలినివెళశ్ళేవారు. వారిని ఊళ్ళో అందరూ ఎగకాళిచే పేవేమి? చూవి నవ్వితేవేమి?

యవ్వనవు వేడిలో భార్యాలోలుడయిన వురును డామె కొంగునట్టుకు తరగడం లోకనహజం, కాని రెండు వెలలవాటు పెలవుపెట్టి ఇంటిచిబుకగా

న! తమిళ కథానుంజరి వుండిపోయిన పోస్టాఫీసు గుమాప్తామాత్రం ఇంకొకడు లేడు. ఈ (పేను పతుణు తమగూడువదిలి వీధిలోకీన స్తే అందరికీ నవ్వే। “పెద్దమనిషి = నుహాత్ముడు - దొరబాబుగొరు =" అని అతడికి పేర్లు పెట్టారు. మోహనాని "మ్రోహిసీపిశాచి = అన్నారు.

ఎంతయినా వాడిళల్లికి తోడబుట్టిన వాడివికదా అని నేను = “ఒరే అబ్బాయ్‌: ఇదేమీ బాగోలేదురా ! ఇంట్లోవల ఎట్లాఏడిచినా వీధిలోకి వస్తే మగొడిలా వుండాలిరా = మనం పాళ్ళాళ్యదేశాలలో పుట్టలేదాయిరి....'హనీ మూన్‌” అసీ, మరోమూన్‌ అవి ఊళ్లు తిరగడావికి....ఇట్లా [కిందామీదా పడడం, వీధులవెంబడి తిరగడం = నరికాదు.” అన్నాను.

అందుకు “మామయ్యా; మీరు మరీ న త్తెకాలపు మమవషులు- మీ కివన్నీ ఎందుకులెండీ....” అన్నాడు ఆ పెద్దమనిషి.

రతీమన్మథుల్లై (వజయసాామాజ్యాన్ని వరిపాలించారు వాళ్ళిద్దరూ. ఏట్లో స్నానంచేయడావికి తలవిండా పూలుధరించి వచ్చేది మోహనా; తన ఉంగరాలజు త్తును చక్కగా దువ్వుకుని వచ్చేవాడు మురుగన్‌, ఆకా అమరాగమూ నిండినవారికండ్లు ఏమేమి మాట్లాడుకునేవో....వారి నవ్వులూ. వరాచిళాలూ ఆ వెలయేట (క్రొ శ్తతరంగాలుగా వ్యాపించేవి.

అ ఏటిలో ఎన్నినందలమంది స్నానం చేయడంలేదు. అయితేనా రందరూ శేవలం నూనవులు, మనుషులమన్నమాట మరచి అనీట ఒకర మీద ఒకరు వడుకూ, లేస్తూ. పొడుకూ ఆడుతూ జలకాలాడిన వా రెంద రున్నారు? ఇతరులు వేడుకచూడవీ, వేయినూటలు ఆడనీ = నారిద్దరిదీ 'వేరొకలోకం: అది (పేమమయ (వవంచం; అ ఆనందపు న్వర్శధామంలోని వారికి ఈ భూమిమీది అనూయాపరులచూప్ప్తలు తగిలేవికావు.

"జ్పద్ద మోవానీ పిశాచం'_అనేవాళ్లు ఆమెను. నీళ్ళలో చూచిన ఆడవా రళదరూ. వారిమాటలు వివి మోహనా నన్వేది. మురుగన్‌ వళ్లు పటనటి

నవ్యావి కళకి కొరికితే . “తనకు (బకకడం చేఠకాదు; నరులు (బ్రతికితే నహించలేదు పాడు లోకంం' అనేది మోహనా.

ఆరోజు కంగం చెరువులో ప్నానం చేద్దామని వెప్తండగా = అమెకు ముందుగా, రవినర్మ చిత్రించిన ఊర్వ+ చి(క్రానికి (ప్రాజంవచ్చినట్లు, కేళాలను అలలనలె జారవిడిచిన మోహనా నడిచి వెళుకూంది

“విజంగా మోహినీ పిశాచం ఇదేనే...ఏవిటో అ పొగరు? తన అందదందాల విట్లా బజారులో (వకటి స్తేగాని వరిపోడు కాబోలు” అంది తంగం తన స్నేహితురాలితో. నా కూతురు = ఊళ్ళో అందరూ అంటున్న మాపే ఆంది....దాని వెనతాలే వస్తున్న మురుగన్‌ ఈ మాటలువివి ముందుకు ఉరికాడు = “ఏమిటన్నావూ ?

“నలుగురూ అవేదే అన్నాను, ఆది మోహిసీపిశాచే, బావా: లేపోతే కులుకేమిటీ? కాను వననదేనత ననుకుంటూందా? ఆది మోహినీ పికారమే _ వీమతివి వోగొట్టీందిం" అంది.

తవబావ నట్లా వరిహనించడావికీ ఆది తగు నమయము, తగు స్టలమూ కాదని _ తనచెంస ఛెన్సమన్నప్పుడుగాని తెలిపిరాలేదు తంగానికి. బెండ మీద వేలిగుర్తులు మాయడానికి ఒకవారం వట్టింది. అదేమి రాక్షమడి చేయా? కాదు. (వేమలోవడ్డ మగవాడికి తన్నెవరయినా ఏమయినా అంప భరించే ఓపిక వుంటుంది కావి, తన్యపేయన్‌ నెవరయినా దూషి స్తే అత తీవా రాక్షసుడే అవుతాడు.

తంగం చెంపదెబ్బ తిన్నవిషయం కొక్కిరళుళం (గామం అంతా (ప్రాకి పోయి, వేనా తఈంగమూ తలెత్తుకుని తిరగలేనినరిస్థితి ఏర్పడింది. 'పెళ్ళీడుకు వచ్చిన తంగానికి ఈ (వదారం ఎనలేవికీడుగా వరిణమించింది. “అమ్మో ఆ పిల్లా... జగక్టెట్టి'....“ఏీధిలో మగవాడిదేక దెబ్బలులిన్నపిల్ల ..." ఆవి

వటాకేత

వ16 తమిళ కథామంిజరి అవి వట్టం కట్టింది లోకం; తంగావికి పెళ్లి ఆవడం దుర్లభం అయింది. వేను ఆ (వ్రక్కవూరికి కాపురం మార్చివేశాను; అక్కడికీ ఈ వార్తలు మాకన్న ముందరే చేరాయి. ఈ దొర్భాగ్యుడు నన్యానం వుచ్చుకువి వెళ్ళిపోయాకగావి వేమ మళ్ళీ ఈవూరికి కొప్పరావికి రాలేదు. మరివ్పుడు వీ డెక్కడినుండి దాపురించాడు ?

మూడునెలల్మక్రింద వీడిచెల్లెలు చంనకం వీడి రెండేళ్ళ అన్మూయిని తీసుకువచ్చింది. ఆపిల్లకు వైద్యం మొదలు సెన్తునాడినే కావి ఈడ్పులతో విక్క-చిక్కి. (ప్రాణం వూగినలాడుకున్నవ్పటికీ=ఈ ళనిపీడ మనకెందుకు. అవతలికి తీసుకుపొమ్మనండిం” అవి అరిచింది తంగం. దావి హృదయం లోని [వ్రణం ఇంకా వచ్చిగావేపుంది. ఆది ఆరవి అగ్నిపర్వతం. కమక మురుగన్‌ విడ్డను చూడగానే దానికి అనహ్యం కలగడం నహణమే. ఆనాడు తంగం అరిచిన అరుపు ఇంకా నా చెవుల్లో గింగురుమంటూంది.”

ఈ ఆలోచనలతో వేడెక్కి బోయిన సాంబశివావికి నది వీరే వేడిగా అవి పంచింది. ఆవేశంతో ధోవతిని పిండుకున్నారు. ఆ ధోవతిని గట్టిగా పిండు తుంటే మరుగన్‌సీక నులుముతున్న.స్లే అనిపించిం దాయనకు. "అన లింఠకూ ఎందుకు వచ్చాడట 7

“స్రీక్లో అల్లాడివి వెతికిపెడదానుని వచ్చాడేమో, ఏమంటారు? డొంగ ధన నన్యాసిలా దిగాడు, ఎందుకని? కన్నకడుపు బాబూ, కన్నకడువు। ఇళ్లెబట గంవకం ఉత్తరం (వ్రాసిందట. అంతే పామాలయాలనుండి 'రెక్కటలు కట్టుకువచ్చి వాలాడు ః గడ్డం మీనం వుంపే వున్నాయికానీ పెద్ద మవీషి ఓపనూ(త్రం ఐంగారపురేకులా మెరినిపోతూందం'పీే నమ్మండి.” అని నీటిలోకి మువిగారు కంకరంపిళ.

“చిక్కావా వా చిట్టితంగడీ :” అనుకుంటూ బయణనేరారు పాందికినం. అలవాటుచొవ్చువన అడ్డదారిని వెళ్ళడం మరిచిపోయారు. పాదాలకు తడిమట్టీ

వనాని ! ఆతుక్కు.న్నట్లుగా ఎన్నో ఆలోచన తాయనమనను వావరి స్తే విదిలించు శుంటూ నడవసాగారు.

మురుగన్‌ మోహనాలికలయిక మోహపారవళ్యం విండిన యన్వవనంవు విందు. ఆనంద ఆరాల నధిరోహించిన మురుగన్‌ ఆక్క.డమంచి వకనం చెందడ మొక సృదయవిదారకమైన కథ

జొతి కులంవంటి నియమాలన్నిటిని కొదవి (పేమించి జీవించిన వారిరు వురూ కల్లిదం[డ్రులకూ, బంధుపులకూ దూరమయ్యారు. తలిదం(డ్రుల మాటలువిని తన్ను విడనాడుతాడేమోనవి భయసడిన మోహనా . శ్రీ నవహణ మైన లజ్జనుకూడా వినర్జించి అన్నివిధాలా అతడిని తనమైకంలో వుంచు కుంది. అమెకోనం అతడు తన ఉద్యోగాన్నిపైతం విన్మరించి = సెలవు "పెట్టీ - విలనమయమైన జీవితమాధుర్యాన్ని ఆస్వాదించాడు. మగవా డెన ఊయివా చలించిపోయేటంత సౌందర్యం = రంభ ఊర్వః కలిని పోతపోసిన లావణ్యం - దంతంలో కెక్కినట్లున్న అమెని ఒంవసౌంపుల ఆకర్షణ = శిలను (ద్రవించచేయగల అ క్రీగంటిచూపు = వీటికి మురుగన్‌ దాసాను చానురై పోయాడు. అతడి దాన్యవదవివిచూచి అనూయచెందిన వృరువులు ఆవూరిలో ఎంతోమంది వున్నారు!

ఆరునెలలయిళది. ఒక నంవక్సరం అయింది,

మోహనా అస్వటత్రిలో తన (ప్రతిరూసమనదగిన పాపాయిని కన్నది; కన్ను మూవింది,

మురుగన్‌ విరివందాడు. ఎంత విలసించినా పోయినప్రాణం రాదు కదా, పోయిన ఆందాలవేనత రొదు కదా: -

అంఠ అందమూ పిడికెడు బూడిదయిందిం

చఈఃభాన్ని దిగ్యమింగి, ఆ వసికందును తీనుకువి ఆన్స(త్రినుండి బయట వడవలసిన రోజువచ్చింది. విమవీథిలో వివాంగమై విహరించిననాడికి

శ్రఃని ఈమిళ కఠామంజరీ ఈ భూమిమీద వుండడానికి ఎవరూ ఆశ్రయం ఇవ్వలేదు. ఆతడి తల్లి, చెల్లెలు, అన్న. అత్తయ్య, మామయ్య అందరూ పెడమొహం పెట్టాను. అతడు మినహా ఆ చిన్నవిడ్డకు దిక్కెవరూ లేకపోయారు.

లోకమం'టే ఏమిటో తెలియసాగింది. ఇహ కానూ పాపొ కలిసీ ఆ నదిలో వడి దావడం మేలనుకున్నాడు మురుగన్‌. దయలేని ఈ [వ్రసంచంలో అతడి చిన్నారికూకురివి చేరదీయడావికి ఒక్కరయినా ముందుకురాలేదు. “ఇద్దరికీ ఆశ్రయం ఇవ్వడానికి నే నన్నానుకడా" అన్నట్లుగా గలగలమని పారుతూంది శ్య్నానుసర్డిం

చీకటితోలేచి పావనెత్తుకుని నదివై పు నడుస్తున్న మురుగన్‌కు = “వావా వద్దు:” అని ఎనరో ఆరిచినట్లవిపించింది. మోహనా నవ్వు వినిపించింది. అతడికి చెనుటలు పోసింది, "నే నింక (బ్రఠకలేను. ఈ విడ్డ్ణతోనాటు వేనూ వీటిలో దూళుకాను” అవి సరుగెత్తాడు,

కాని మనిషి అనుకున్నశ్లే అన్నీ జరగవుకదా: అక్కడ విధి అన్న దాని రూపంవలె ఒక సవ్యాని కూర్చువి జనం చేసుకుంటున్నాడు. మురుగన్‌ చీకటిలో ఆయనను (తొక్కాడు.

“ఏమిటయ్యా : ఇక్కడ మనిషివుండడం కననశ్శేదూ ౪

“మోహినీ! మవ్వు మగవాడికూవంలో వచ్చావా?” అని ఒంగిగూకాడు మురుగన్‌. ముక్కువట్టుకుని కూర్చున్న నన్యాని కనుపించాడు. నదిమీద మండి వీచిన ఈదరగాలికి తట్టుకోలేక పాపాయి కెవ్వుమంది.

“ఏమిటయ్యా ఇదీ?” అన్నా రాయన* ,క్రిందనదలి వరుగెత్తాడు మురు గమ. ఆయన శాకిచూదారు. వున్నంలా వుంది. “ఓరి పాపీ: రా, ఇక్కడికి ఠా; అవి అరిచారు. పోలీసులు, చెరసాల = అన్నీ గు ర్తుకువచ్చిన మురు గన్‌ వెనక్కు. తిరిగినద్చాడు.

నన్యాన్‌ మురుగన్‌ కఠనంతా విన్నారు.

కన్యాని 118

*క్రమ్ముడూ : నీవు లోకంతోబాటు జీవించలేదు,. లోకాన్ని కొదన్నా జీవిశాలన్నీ చివరకు ఇట్లాగే పుంటాయి. ఈ వపిగుడ్డును చంవడావికి వీకు మనవెట్లా ఒప్పింది? రా. మీ బంధుపులింటికి పోదాము. వేను బతిమాలు తామ - ఈ విడ్డకు [పాణఖిక్ష పెట్టనని, ఇస్టముంే నాతోబాటు రాఃి అని అతడివీ విడ్డమా అతడిచెల్లెలు చంవకం ఇంటికి తీనుకువెళ్ళారు.

“ల్లీ ॥ ఇది నా వేడికోలు.... మన్నించు ...విడ్డను కొపాడు.” అని నేల మీదవడి దండం పెట్టారు. చంవకం మనను కరిగింది. బిడ్డను తీసుకుని పెంచ చఊావికి ఒప్పుకుంది బిడ్డలులేవి చంవకం. ఆ పాన పెంపకం ఖర్చ్భులనిమి త్తం వెంనెలా కొంతమొ త్తం నంప్కతాననిచెస్పి అ నన్యాపి ఆమెదగ్గర సెలవు శీసుకుని మురుగన్‌తోనహా వెళ్ళిపోయారు.

నవ్యాపివెంట వెళ్ళిన మురుగన్‌ కూడా నన్యాపి అయిపోయాడవి అను కున్నారు అ వూరిజనులు. ఆతరు అలరి కిట్లా అవడంగురించి నంతోనం చెన్సుళున్నారు కొందరు. తమతో చెవృనయినా చెప్పకుండా వెళ్ళిపోయాడే వవి బాధవడ్డవా రొక్కరే _ ఆయన తంగంయొక్క నాన్న; మురుగన్‌ మేనమామ; సాంబశివం.

(ప్రతినెలా దంవకం పేరిట మవియార్డర్‌ వచ్చివపుగెల్లా-"మన 'పెద్దమవిషి మంచియోగంలో వున్నట్లున్నాడు = తండన్‌గా డబ్బు వంపిస్తున్నాడుఎి ఆనేవారు ఊరిలో జనులు, తన విడ్డకని మురుగన్‌ డబ్బు వంసేవాడుం పాపాయి ఆటపాటలగురించి, ఆరోగ్యంగురించి చంనకం అతడికి వ్రాస్తూం డేది. ఆ వుత్తరాలలో ఆమె = ఈ పాపాయికారణంగా తలిదం(డ్రులు తన్ను ఎట్లా దూరంచేస్తున్నారో (వ్రాసేది. అయినా 'ఆ నన్యాపి కిచ్చినమాటకు ఐరద్ధురాలివి” అని వ్రాపేది. అదిచూచి మురుగన్‌ మనమ కొంత కలవరం చెంటేది. అయితే ఆ వర్వతప్రాంకాలలోవి తీగలూ నాగులూ, చెట్లూ రేట్లా అతడిమననులో, పెరుగుతున్న పాపాయిచేష్టలను గుర్తును తెచ్చేనిః

814 తమిళ కథామంజరి

ఆనందం కల్లించేవి. నెలకోసారి ఆ (వక్కనవున్న (గ్రామావికివెళ్ళి పుత్తరా

అన్నీ తెచ్చుకునేవాడు. మవియార్దర్‌ సంనడావికీ నన్యాసి అమమతించేవారు.

ఆయనము దర్శించవచ్చిన భక్తులర్పించే కానుకలూ సౌమ్మూ మురుగన్‌ వద్ద

వుండేవి. ఎప్పటివలెనే మురుగన్‌ ఉత్తరాలు తీనుళోవడావికి తపాలాఫీసుకు

వచ్చాడు; ఆది ఆఖరినువియార్డర్‌. ఇక డబ్బు అవసరం లేదన్నారు నన్యాపి, ఆత డందుకున్న పుత్తరంలో సిడుగులాటి వార్త పుంది.

“పౌపాయి ఆరోగ్యం నరిగాలేదు. మందం చేసింది; ఈడ్పులు వస్తు న్నాయి. ఇందుకు మన సాంబశనం మామయ్యచేపే సచ్చియాకువై ద్యమే ఉత్తమమైనదవి వెళ్ళిమ- ఆయన ఏమీ చెప్పకముందే ఆయనకూతురు తంగం - ఈళవిపీడను తీసుకు ఫో - అబి తిట్టినంపింది. నేమ డాక్టరుగారి దగ్గర మందిప్పిన్తున్నాను. గువ్వేమీ దిగులుపడకు.” అని వ్రావింది చంసకం, కొని కన్నపాళం వూరికే వుండని స్తుందా?

తలవంచి విల్భున్న మురుగన్‌ విచూచి నన్యాసీ “విన్నిక్కుడ వుంచదలగు కోవడం నాళస్పు. నీమనసు వీవిడ్డ ఆరోగ్యంగురించి వికలమవుతూంది. దారిఖర్చులకు కొనలసిన డబ్బు తీసుకువి నువ్వు వెళ్ల అన్నారు సన్యాసి.

“చిత్తం.”

“ఈచోటు శాశ్వతమని ఎప్పు డనిసిస్తుందో అప్పుడు ఇక్కడికి రాః:' అవి అశిళ్వదించి పంపారు నవ్యాపి,

శాషాయవప్త్రాలతో, ముడినడినజడలతో. గుబురుగా పెరిగిన గడ్డంతో విడ్దను చూడాలని తన(గ్రామాన్ని చేరుకున్నాడు మురుగన్‌. ఆతడియొక్క ఈ రాకగురించే నదిలో స్నానంచేస్తున్న శంకరంవిశ్ళే సాంబశివమూ ముచ్చ టించుకున్నారు,

. మురుగన్‌ దూవంచూని అతడిచెల్లెలే భయపడిపోయింది. జబ్బలోపున్న పాపాయి. అతడు ఎదురుచూచినంతగా చిక్కి. శల్యంకాలేదు.. అంత

వజ్యాని లకి ఆనారోగ్యంలోనూ. ఆ పావళరీరం ముట్టుకుంటే మెత్తగా. లేలేత తీగవతె అనిపించింది. మురుగన్‌కు ఆశ్రమంలోని పూపులు గుర్తుకు నద్చాయి. పాపాయి కదలికలు లేడినీ, తుమ్మెదలనూ, రంగురంగుల రెక్కల పురుగు లనూ జ్ఞానక౦చేశాయి. ఈ అనుభూతికి కారకుడైన ఆ సన్యాసివట్ల కృత జైరాశానం ఆతడి ఎదలో నిండింది,

“షాప్రాయి ఇవాళ కులాసాగానేవుంది. (బ్రతకదే మోననిపించితే అప్పుడు (వ్రాశామం ఎవరికళిడ్లో తగిలాయి దీవికి....పూూర్తిగా నమ్మకం కుదరడావికి ఇంకో నెలరోజులపుకుందిం” అంది చంసకం,

చిన్నారి ఆరోగ్యం చక్కంవిడుతుందన్న నమ్మకం బలనడింది. ముద్ద ముద్దగా తవ చెల్లె లిచేతి కిచ్చివెళ్లిన చిట్టికూన = పాలు, పెరుగు అయి నట్లుగా - గట్టిగా ఎముకలూ అవీ పెరిగి ఎంత మారిపోయింది: ఇట్లా మురుగన్‌ అనుకుంటూండగానే పాసాయి(గుర్లు మిటకరించి దూడపాగింది, మురుగన్‌మనను చిన్నాలిన్నమయింది. చేతులూ కాళ్లూ కొట్టుకోసాగాయి. విలవిలలాడసాగింది ఆ చిన్నారి దేహం. ఈడ్పులుడూ స్తే భయంకరంగా మన్నాయి. ఒక్కక్షణం యమవేదన.... ఏడుపు వచ్చింది మురుగన్‌ కు. ఏమి చెయ్యాలో పాలుపోలేదు. చంవకం ఏదో రై లాన్నితెచ్చి చంటిదానికి మర్చించసాగింది. పిల్లనవ్వు ఘోరంగా మారింది. కండ్లు నరిగా తెరనలేక చూ స్తున్నచూప్పు....చూడలేక కండ్లు మూసుకున్నా డతడు.

“షన్సుమ్మా । అఖరికి ఏమన్నాడు పొంబశవం మానయ్య?' అవి అడి గాడు మురుగన్‌ చెల్లెలివి, వచ్చియాకు వైద్యమూ, శికువైద్యమూ సొంటి శివావికీ బాగుగా తెలుసు.

. “ఏం చెన్పనన్నయ్యా? ఒకరోజు-అదిగో ఆ (ప్రక్క-వీధిలోవే వున్నారుం వారింటికి తీనుకువెళ్ళాను. వారిఅన్మూయి తంగం = “నిపీడను అవతలికి

వళి తమిళ కతామంజణరి తీసుకు ఫో-” అవి కసిరికొట్టీంది, ఇవు డీ ఇంగ్రీషువై ద్యం చేయిన్తున్నాము. ఇనా జావి ఆయున్సు ఎట్లావుందో ఏమో? అంది చంసకం.

“ఓవో ;” అన్న సన్యాసికి అర్థమయింది అ కోపావికి కారణం. ఎవుడో ఒకరోజు తన్యపేయసివి మోషాని పిశాచి అన్నందుకు కొను తంగం చెంన మీద కొట్టడం గుర్తుకువచ్చింది. పోవీలే మంచివాడుగమక అంతటితో విడిచిపెట్టారు మామయ్య. లేకపోతే తనగతి ఏమయ్యేడో అన్నభయం ఆతడిలో విశ్వరూనం ధరించింది.

మురుగన్‌ కూర్చువి ఆలోచించసాగాడు. (క్రమంగా భయంతగ్గి ధైర్యం కలుగపాగింది. మూడునెలలనుండీ రాథత్రిందివళ్లు ఆ వసీవిడ్డను కవి పెట్టుకుని కూర్చున్న చంపకొవికి-ప్రక్కన ఇంకోమవిషి వున్నారుకదా అన్న భరోసా చేఠ కాస్త కునుకుసట్టింది. కళ్లుమూసుకుని ఆలోచిస్తున్న మురుగన్‌ ఏదో చవ్వుడువిని కళ్ళుతెరిచి చూచేనరికి వీళ్లవిందెలోనుండి వీబ్ళ్స ముంచుకు తాగుళున్న పాపాయి కవ్పించింది...-*ఇట్లాగే నేవిటి వవిపిల్లను చూచు కోవడం? ఈడ్చులు ఆగి అయిదునిమిషాలన్నా కాలేదు, చన్నీక్ళుకాగితే ఏమవుతుంది విడ్డ?” అవి 'కేకలువేశాడు మురుగన్‌. అట్లా కేకణవేసే వాక్కు. తనకు వుందా అని ఆలోచింపనివన్వలేదు అతడి వుశ్రీసేమ.

ఇట్లా అనాలోచితంగా అన్నయ్య తన్ను దూషించడం చంవకం మన మవి ముక్కలుచేనింది. పైపెచ్చు నిరంతరం ఆమ్మచేసేలోధలూ గుర్తుకు వచ్చాయి. “బాలు దాల్లే, నాకు బుద్ధిచెన్స నచ్చావుగాని ; పెంచినదావికి కని పా రేసినవారికన్న ఎక్కువగానే తెలుసు. నువ్వొక్కడివి వున్నావుకదా అని కాన్త కన్ను మూశాను. ఓ గంటసేపు దూచుకోలేకపోయావు; అట్లాంటి లిడ్డను మూడునెలలు కంటికి రెప్పగా చూచుకున్నందుకు ఐలే బహుమాన మీద్చావులే.” అని ఏడవసాగింది చఉంవకం.

వవ్యాని ః?

మురుగన్‌కు తను చేనేనపొరబాటు తెలిసింది. తొందరవడ్డానవి క్షమించ మవి అడిగాడు చంనకాన్ని. చంవకానికిమ్యాతం తావింతకాలం పెంచిన అమ్మాయిమీద మనకారం అంతచటుక్కున మూయమవుకుందా ?

"ఎందుకయినా మంచిది = వే నొకసారివెళ్ళి సాంబశివం మానయ్యను చూచివస్తాను. చంవకం, నేనన్నమాటలు నురిచిసో:” అనిచెప్పి వెళ్ళాడు మురుగన్‌.

వీధిలో అడుగుపెట్టగానే ఆ నన్యానవి, శెత్తిన కొమ్ము మొలిచిన అపురూన మైన ప్రాజీవి చూచినట్లుగా చూడసాగారు జనం. పాఠవిషయాలు గుర్తున్న వారు. అతడూ మోహనా కలివి స్నానానికి వెళ్లతుండిన తీరుతెన్నులను చర్చిందారు. సాంబశివంగారిల్లా నది(వ్రక్కనేవున్న వీధిలో వుంది. ఆ పీట ఆడిపాడినరోజులు గు ర్తుకునచ్చాయి మురుగన్‌కు; అవన్నీ ఆనీటనే కలి పోయాయి. అయితే అ వీటితరంగాలనలె ఎన్నోన్మృృతులు అతడినుననులో లేవపాగాయి.

నన్యాని మురుగన్‌ మామయ్య సొంబశనం ఇంటివైపు నడిచాడు.

జే వద్దామనుకుంటన్నానండీ ప్వాములవారూ । ఈలోగా మీరే విల్చే

శారుం” అని విజాన్నే చె ౧విశివం, కొని విజాన్ని నమ్నేసితి, గార న్నే ఏరు న్ని వమ్మేస్థి

“మామయ్యా, నన్ను క్షమించండి; ఆ చిన్నపావ మీ కేమి ఎగ్లుచేపింది? దొవికి మీరు వైద్యంచేన్‌ పుండకూడదా? అవి (ప్రార్థవాపూర్వకంగా ఆడి గాడు మురుగన్‌.

“వైద్యం చేయిద్దామన్న ఉద్దేశంతో వచ్చారా?"

"అంతదూరంముండి మరెందుకురానాలి చెన్సండీ ?....శాను కన్న విడ్ణయితే మా చెల్లెలు వీడ్డకు ఈడ్చులు నస్తుండగా మ్మితటోకుందా, చెవ్సండి?

వక తమిళ కథానంచరి అది చన్నీన్లుకాగడావికి ఒప్పుకుంటుందా? అవి తనమీద జూలి కఅగాంని జెల్లెలిమీద అభాండం వేశాడు అ అభాగ్యుడు,

వైద్యులవారు నవ్వారు. అ నవ్వుకు ఏదో అర్ధం వుండివుండాలి. ఏమిటది ? ఎందుకు నవ్వుతున్నారు? చిక్కానా నాయనా, నీకు ఈళాన్తీ జాగా కావాల్సిందే = అవి నవ్వుతున్నారా? “నన్ను అనాథగా చేసుకున్నాను. వా ల్లి తండ్రులకు దూరమయ్యాను. నావిడ్డనుకూడా అనాథ చేశాను. దాని 'కెవరు దిక్కు? మీరే కాన్త కవికరించాలి.” అవి కాళ్లు పట్టుకున్నాడు.

“ఇదిగో స్వామిజీ : నేను నవ్వడానికి మరోశారణం వుంది. మీ చెల్లెలి నలె విడ్డను సాకినవారి నెవరిపీ చూడనేలే దీ (గ్రామంలో .... అంత(పేమతో చూడుకునేది. అయినా ఆమెకు నిడ్డ పట్టమున్నదన్న ఆనందంలో ఇహా నరిగా చూచుకోగలదా ?

“అట్లాగా? అందుకనేనా ఇంత అశ్రద్ధ ఏర్పడింది? అయితే ఇహ ఒక్కం విముషమయినా నా విడ్డవట్ల (_పేమతో మెలగదా

"మెలగవిన్వము - అని మీ అన్మ నాన్న పట్టుబట్టడం మీకు తెలియదా? మీ విద్ద ఆ ఇంట్లో వున్నంతకాలం గర్భవతిఆయిన చంనకం ఇంట పాదం మోనటోము = అని వాళ్ళు (వ్రావినఉత్తరం మీరు చదివివుండరు కదా?

“విజమేనా? మా నాన్నగారే ఆట్లా (వ్రాశారా?

“ఠమరూ మోహనాకలిసి జీవించింది ఎంతవిజమో నేను చెప్పతున్నరీ అంతే విజం. కావాలంటే చెల్లెలి నడిగిచూడండి. మీనుండి తగినంత పాయం లభించడంలేదని మీ చెల్లెలు బాధనడుకూంది.”

“నావలన నా చెల్లెలు తల్లి(సేమను కోల్పోరాదు....నాకోనమవి మీరా పౌవకు వైద్యం చేయాలి. అందుకయేఅర్చులను నే నిద్చుకుంటాను.”

వవ్యానీ 819 పొందిశివం నవ్వారు. తాంబూల సేవనంతో నల్ల బారిన ఆయనవక్ళు చూడ ఘోరంగా వుండినవి.

“వేను నవ్వ్యానిని కామ. ఇకమీద కష్టపడి వనిచేస్తాను. దయచేసి నవ్వ కండి. నావలన వా అమ్మాయినలన ఎవరికీ ఇబ్బంది కలగరాదు. దానిని: కాపాడడం మీ బాధ్యక.' అని ఆతడు కన్నీరు కారుతుండగా చెబుతుంపే* పాంబశివ్‌ం కరీరం పలకరించింది. ఈ వై రాగికి ఇంత అనుబంధం ఏర్ప, తీండా అని విస్తుపోయారు.

“ఉండు :” అవి కూతురివి పిలిచారు. చంద్రవంకనుపోలిన కుదురూ.. నల్లటి కురులూ కిటికీకి అవతల కలబడ్డాయి. “బిడ్డను తీసుకుందానూ ?'..._.. భక్తుడు దేవుడివి అడిగినట్లు తమ అనుంగుకూకురిని అడిగా రా తండ్రీ.

“వైద్యం చేయండి."

“ఆజ్ఞ లభించిందండీ స్వామీజీ ....తమప్పణ్యం ఫలించింది.”

నన్యాసిముఖం వికసించింది.

“ప్రతినెల ముప్ఫైరూపాయణ ఇచ్చేటట్లయితే పాపాయిని వాదగ్గరే వుంచుకుని మందిస్తాను. అయితే (బితుకుకుందా లేదా అన్నది నా చేళుల్లో లేదు. దాని ఆయున్సు గట్టిగా వుండాలంతే.”

“ఆవో : అట్లాగే ఇచ్చుకుంటాను."-డందింగా వలికాడుపో

“అడ్వాన్సు డబ్బుతోపాటు పిల్లను తీసుకురండి” అన్నారు సాంబ$నం,

"ర్రేసేవప్తాను.” ఆనన్యాసి వీధిని వెళ్ళుతుండగా కిటికీలగుండాచూచి. నవ్విన కన్నులు వేలావివేలు.

చెల్లెలింటికివస్తూ నదీతీరాన విలిదాడు. నీటి గలగల వింటూ నిల్చున్నాడు.

ఇల్లా చేరుతుండగా...

చెల్లెలు ఎవరితో మాట్లాడుకూంది ? కన తండ్రిన్వరం వినేవరికి జంకు వుట్టింది. ఆయనమాట కాదన్నందుకు నేడీ కాషాయవేషం లలించిందిః

వలి తమిళ కథానుంజకి అంతకన్న ఎక్కువగా. ఆయన చంవకాన్ని తిడుతూండడం.._అతడగివి భాధించిందిం

“వాడు వూళ్ళోకి వచ్చినమాట విజమేనా ?

“అవును నాన్నా, అన్నయ్య వచ్చాడు. పాపాయికి వైద్యం చేయిందా శని ఎవరితోనో మాట్లాడడావికి వెళ్ళాడు.”

“డబ్బు ఎక్కడనుండి తెస్తారట స్వాములవారు ?"

“ఒక్క పైసాకూడా 'తీసుకరాలేదు....మీరేమో నన్ను తీనుకువెళ్ళను అవి (వ్రాశారు. విన్న విద ఆపుకోలేక ఓనిముషం కునుకుతీ సేసరికి అవిడ్డ కాస్తా చన్నీళ్ళము (త్రాగింది. అన్నయ్య కోపంవచ్చి నమ్న తిట్టాడు. ఏడున వచ్చింది.”

“వీవు కావలసిందే । మేమంఖా చెడ్డవారమపీ, నువ్వొక్క శ్తెవే మంచి చావివవీ బుజువుచేయటోయావు. ఆందుకుతగిన వక్కారం లభించింది నరే, నేవిష్పుడు వచ్చినదీ గొడవ వట్టించుకోవడానికి కాదు. మీనారిని అడిగాము, సరేనన్నారు. అ బిడ్డ కన్నతండ్రి వచ్చాడుకదా దానిని వాడి కప్పగించి నాతోపాటు వచ్చేయి, ఇహ మీ అమ్మ ఇక్కడికి రాడు.

“అయ్యో। ఆలిడ్డను ఒంటరిగావదలి ఎట్లా వచ్చేదినాన్నా ?”

" *హిమాలయాలనుండి స్వాములవారు నచ్చారుకదన్మూ, వారి కిచ్చి వేయి.”

అపైన ఇహ నిల్చువి వినలేకపోయాడు మురుగన్‌.

“వరే, నేమ తీసుకుంటాను. నువ్వు గర్భవతివి. వీకు వుట్టటోయే విడ్ణద చీప్రేమ పూర్తిగా వుండాలి.” అని మురుగన్‌ అమ్మాయివి భుజంమీద వేను ఈవి నచ్చేస్తుండగా 'సెంచినముమకారంకొద్దీ దారి నడ్డగించింది చంవకం.

వారిద్దరినీ కన్న మహానుభావుడు $లా(్రతిమలా 'పెదవికదవక నిల బడ్డాడు,

వవ్యాన్‌ న!

“అమ్మాయికి చికిక్సృచేయడావికి నూమయ్య ఒప్పుకున్నారు. ఇకమీడ ఆది అక్కండే పెరుగుతుంది. దీనికోనం వీ జీవితాన్ని వీ కడువులోవున్న బిడ్డ జీవితాన్ని పాడుచేసుకోనక్కరలేదు.” అవి ఆమెను (వక్కకు(తోపి వీధిలో వడవపాగిన ఆఠడివిచూచి భయవడి = “అమ్మో : మూచిగాడు _-” అవి ఏడవ సాగింది అమ్మాయి. ఆ ఏడువువివి ఎందరో వీధిలోకి వచ్చిచూశారు; నవ్వారు.

“వమ్నుచూచి అనూయతో ఆనాడు కుళ్ళినవారు ఈనాడు నవ్వుతున్నారు. వన్వండి. బాగా నవ్వండి, మీ వరిహానమూ మీ నవ్వూ నన్నేమీ చేయలేవు” అవి అరిచి వరుగెత్తసాగాడు నన్యాసి.

పావయితే ఇంకా గట్టిగా “బూచి” ఆవి అరవసాగింది,

'దొంగః దొంగ ః అవి కేకలువేయసాగారు వీధిలో పిల్లల, ఇన్ని బాధ లుంటాయవితెలి_ప్టే మురుగన్‌ హామాలయాలగుహలువదలి వచ్చేవాడు కాడేమో ॥

ఎవరో ఒకటి రెండు రాళ్ళను విసిరారు. అందులో ఒకటి కొద్దిగా విడ్డకూ తగలగా అది ఇంకా ఎక్కువగా రోదించసాగింది. వరుగె త్తి వరు గెత్తి సాంవశివంఇంట అడుగుపెట్టి “అన్ముయ్య' అనుపన్నాడు నన్యాషి

మిగతా అవమానాలన్నీ భరించగలిగాడు; కాని సాంబశివంగారి కూతురు వచ్చి = “ఓహో మోహనా భర్తగారా ? ఏమిటీ నందడి? ఏమిటీ వరుగుశి అని అడిగినపుడు మురుగన్‌కు నెత్తిమీద ఆకాశం విరిగివడినట్లయింది. మోహనా.... మోహనా... మోహనా....వలుకుల ములుకులు

“తలలు జోడులై న )తలప్పలు టోడులౌనా?" అని నవ్వింది తంగం. నవ్వుకొదది నిన్ను.

అయినా అమ్మాయి ళన చేళులనుండి విడివడి ఆమెవై వవెళ్ళ (వయ త్నించినవుడు ఆపలేక విడిచిపెట్టాడు. తంగాన్నిచూచి రంవకం అనుకుని

న! తమిళ కతామంజథ అ అన్మూయి."అ _త్తయ్యా:; ఈ బూచివాడిని పొమ్మను.” అవి చెప్పినవుడు తన మనన విలవిలలాడడం తెలినింది నన్యాసీకీ.

“ఈ బూచివాడే మీ నాన్నమ్మా, చిట్టితల్లీ:” అంటూ తంగం పాన వెత్తువి హృదయానికి వొత్తుకుంది పానబుగ్గలు పౌట్టవడేలా తంగం ముద్ద 'పెట్టపుంటుండగా. ఒకనాడామె బుగ్గ తందేటట్లు జాము చెయ్యిచేముకోవడం శుర్తుకు వచ్చిందిం

“విది ఇంఠటీ విచిత్రమైన ఆటలు ఆడుతుందని నాకు తెలియదు” అవి అతడు అనుకుంటుంపే - సాంబశినం నవ్వారు.

“వేను వవ్వినప్పడు నాతోటినవన్వక నన్న వరివోనంచేసింది ఈ లోకం; వేమ ఏడు స్తున్నపుడు నన్నుగూచి వవ్వుతూంది” అన్నాడు నవ్యాపి.

“వేను నవ్వడావికి కారణంపుంది. ఈ ససిపిల్ల జబ్బు మూడువెలల (కిఠమే వయమవవలనింది. ఆరోజు వద్దన్న నాకూతురు ఈరోజు ఒప్పుకుంది. ఆరోవే ఒప్పుకుంటే ఈనరికి ఈ అమ్మాయి ఆరోగ్యం వూ ర్తిగా వాగు నదేది.” అని తాము వన్వడావికిగల కారణం చెప్పారు...” అయితే ఇహపై మీ లోజనం ఎక్కడ? .... అన్నట్టు డబ్బువిషయమే మరిచిపోయాను మమండీ....ఆ ముప్ర్చైరూపాయలు?” అవి సాంబశవం అడగగానే మురుగన్‌ వెర్రిమొహం వేశాడు; చేతులు నిమక్కోపాగాడు.

“ఒక వారంలోవుగా డబ్బుతెచ్చిప్తాను. మీరు వైద్యం (ప్రారంభించండి అవి అతడు వెళ్ళమండగా....*ఆ తయ్యాః బూచిగాడు వెళ్ళి...” అని చవ్వింది పాపాయి. ఆ నవ్వుతోజాటు మరొక నవ్వుకూడ గలగలమని వివి పేంచిందిం

“డబ్బు అందుతంధికదూ? వై ద్యం (ప్రారంభిస్తాను మరి....”

“కర్సక అందుతుంది.”

వన్యాని జ వవ్యావికి డణ్బవిగురించి మాట్లాడినంత నులభమనవిపించలేడు చావివి చంపాదించడం,

పాందశివం నవిదావికి వచ్చియాకువై ద్యం చేయడంతోటి ఆగారా అన్నదింఆరోజు దారిలో ఆయన్ను అటకాయించి శంకరంపిశ్ళి “అయ్యా : పొందిశివంగారూ 1 ఆఖరికి పెద్దపనే చేస్తున్నారే? 'కెట్టిగారిదగ్గర లెక్కలు చూ పేవనికి మీరు పోటీపడడనూ ౩” అని అడిగినవ్వుడు తెలినింది.

“మీకు తెలిపేకదూ అడుగుతున్నారు. నేను కారణాన్ని వా నోటితో వొప్పాలికాటోలు, అన్నారు సాంబళివం.

“స్వాములారి అదృష్టం బాగుందిలెండి; అయినా ఏదో ఎత్తువేసే కదువు తున్నారు పాచికను?"

“మీకూ పెళ్ళికాని ఆమ్మాయివుంటే తెలినివచ్చేది. ఏదో భగవంతుడు ఈపాటీ దారయినా చూపించాడు. అదే వదివేలు. ఆ చిన్నవిడ్డకూడా నాలుగు రోజులనుండి ఈడ్చులులేకుండా ఆరోగ్యంగా వుంది.”

"అన్నీ బాగున్నాయి. “మేనల్లుడు అవి మనసులో అమకున్నాక ఆయనను అట్లా సన్యాసిలా ఆ జ్ఞానమ్మవ(్రం బూడిదలో పొర్లాడవివ్వవద్చా ? షాపం ః విన్న ఆకలిగావుందవి దిన్సు స్టాండ్‌లో ఎవరినో డబ్బు ఆడుగు తున్నాడు. నా కళ్ళారా చూశాను"

ఆమాట సాంబశివంగారి ఎముకలదాక (గుచ్చుకుంది. “ఉండవివ్వండి ఉక కన్నెపడుదుమీద నీధిలో చేయి చేనుకున్నాడంపీ ఎంత పొగ రుండి వుండాలి; ఆ పానమంతా తీరాలికదా....నేను వెలకు ముప్ఫై రూపాయల చొవున ఆరునెలలపాటు ఇవ్వాలి అని భయపెట్టాను. (గ్రుడ్లు మిటరరి న్తున్నా తవ్చాయిగారు' అవిచెప్పి విజయగర్వంతో నవ్వారు సాంబశవం,

“ఇంకేముంది లెండి - చేవ మీవలలో వడ్డే! ఇక అ ఐంగారాన్ని ఇయటికితీని, సాగదీవి, గొలునుగా చేస అమ్మాయిమెడలో వేయడమేళదా.” ఆని నవ్వారు శంకరంపళ్లె.

నికీ ఈమిళ కథామంజకి సాంబశివం తమ విజయాన్నిగురించి బొంగిలోశూ ఇంటికి వమ్తన్నారు. అయితే =?

“అత్తయ్యా । ఆ బూచివా డెక్కుడ_త్తయ్యా ? అవి అడిగింది అన్మూయి.

“ఏమన్నాపూ ? మళ్లీ అను" అవి తమాషాగా బెడిరించింది తంగం,

"లేదు....ఇక “అమ్మా” అంటాను....అమ్మా । ఆ బూచివా డేడమ్మా? అని పావన అడుగుతుంపే చెపులు చల్లగా వింది తంగం. ఈ మాటలే నన్యాపిచెవిన నడ్డాయి. ఎండి మొద్దుబారిన ఒడలిలో ఏడో పులకరింతలు (ప్రవహించాయి. రాయిమీద అమృతం కరిపిన ట్లయింది. తంగం *“అమ్మ:'

వీధివైపు కాను వున్నట్లు దగ్గాడు.

“అదిగో బూచివాడమ్మా :' అన్న పావను ఎ త్తుకుని వీధివై వు వచ్చింది. చిరువప్వుతో విబ్బన్నాడు నన్యాసిం ఆ మెకళ్ళల్లో తియ్యందనం కాదు, త్మీవత కమపించింది. తా ననుకున్నది తన్నవి తెలుసుకున్నాడు నన్యాపి.

“ఏమిటి చూస్తున్నారు?

“ఏమీలేదు...” వీళ్లు నమిలాడు.

"నేను చెబుతాను. నన్ను "అమ్మా" అనగానే తనరు చల్లని ఊహా లోహంలోకి వెళ్ళిపోయారు = అవునా ౪”

. “అదికాదు. ఇదుగో డబ్బుతెచ్చాను. యాలై రూపాయలు.”

“డ బృలావుంచండి....నస్తాముండండి.” అని మేడమీదకువెళ్ళింది తంగం. ఒక కట్ట వుత్తరాలనుతెచ్చి ఆతవిముందర వేసింది.

ఇ నేమిటి ౩”

“చూడండి: మీరు చేనినపానం తెలుమ్తంది.”

*వేవేమి పావనం చేశాము?

“చూడండి =" అని అడప్పలిలా గర్జించింది తంగం. చేతులు వణుకు ఈండగా అతడు వాటివి తెరిచిగూశాడు. అవును । అందరూ అతడి పానం

వన్యాపి జో గరించే (వ్రాశారు ఆ పు శ్తరాలవిండా.... అవన్నికూడా శంగాన్ని చూడ వచ్చిన వరుల ఇంటివారు (వ్రానినవు త్తరాలు. వా టన్నిటిలోనూ ఒకటీ వల్లవి.

“ఎవరో వరాయిమగవా డీ అమ్మాయివి కొట్టాడటకదా... ఆది ఏ6

“ఇటువంటి జగబ్జెట్టిసిల్లి మాకు వద్దండీ...”

“ఇంతనోరుగల అమ్మాయితో మేము వేగలేము అాలూ...."

“ఇది అమ్మాయేనా, లేక...”

ఇంకా ఎన్నెన్నో వున్నాయి. చదువుతుంపే తల గిర్రున తిరుగుకూంది. కానుచేసిన తప్పెంత పెద్దదో తెలిపి అతడిహృదయం గింజుకోసాగింది.

“ఇందుకు (ప్రాయశ్చిత్తంగా న న్నేమిచేయనుంటావు?” కండ్ల వీరు విండగా అడిగాడు గద్దదన్వరంతో. “బూచివాడి' భయం తగ్గి పాప ఆటగా ఆతడికన్నీటిని చేత్తో ముట్టుకుని చూచింది.

ఆమె ఏదో చెవ్పడావికి నోరుతెరిచింది కావి ఎవరో వస్తున్న అలికిడి అయింది. ఉత్తరాలన్నిటినీ చేతిలోకితీసుకుమి, పైకి వరుగెలత్తింది. “అమ్మాః ఈంగం :' అంటూ వచ్చారు సాంబశినం.

“తలా 1" అని ముద్దుగా పిలిచింది పాన.

కాకా అవి పిలవడానికి నువ్వున్నాపుకదా . అన్న ఉద్వేగం. మనసులోవి ఆక, కలలు, అన్నీకలిప్‌ ఆయన వేదో దేశాయి.” ఏమిటి అల్లుడూ. విల్చున్నా రెందుకు. కూర్చోండి: అన్నారు సాంబశవం.

ఏమిచెప్పాలో కెలియలేదు మురుగన్‌కు. వరకనూ న్వర్గమా అబి కిలమకోలేవి విచిశక్రనరిస్థితిలో వున్నాడు. కళ్ళు తుడుగుకువి . “అ యాతై రూపాయలూ -” అని మొదలెట్టగావే పాంబశినం వలికాడు

శలాక

20 తమిళ కథామంజకి

_...అలా వుంచండి. వస్తుంటే దారిలో వరికాపకరమైన వంఘటన జరిగింది. ఎవరో దురాత్ముడు మవీవర్చుకొశ్తేవి పారిపోయాడట- పర్చు పోగొట్టుకున్నాయన గోడుగోడుమవి ఏడుస్తున్నాడు. ఆ డబ్బు అతడిబిడ్డకు మందులకని పుంచుకున్నాడట ఒకటీ రెండూ కొదు, యాల్లై రూపాయలట. వరే పోన్సైండి....మీరు నాకోవవి చేసిపెట్టాలి....”

“ఏం చెయ్యమంటారు ?”

"మి విడ్డకోనం చెబుతున్నాను. మీకని 'ఇెట్టిగారిదుకాణంలో. లెక్కలు చూసేవవి ఒకటి మాట్లాడిపెట్టాను. జీకం బాగానే ఇస్తాడు. ఈ వేషమంకా శీవివేసి, రెండురోజుల్లో అక్కడ చేరండి.”

"ఆలోచిస్తాను."

"ఇంకా ఆలోచించడం ఎందుకూ....? ఆ జ్ఞానమ్మవ(త్రంలో వుండ వక్క గ్లేదు. బూడిదలో పౌర్ణాడనక్కగ్లేదు. చేయిజాచి భిక్ష మడగవక్క న్లేదు, ఈ డబ్బుతో బట్టలూ అవీ కొనుక్కోండి కాషాయవస్తాాంి నవతల షారేయండి....ఊ.... వెళ్ళిరండి*

ఇంకా ఆయన ఏదో చెబుతుండగానే తంగంవచ్చి = "వెళ్లవచ్చుంనని ఛెవ్చండి. ఆయనకు ఇంకా ఇక్కడ వనేమిటి నాన్నా? అంది.

“ఎమిటన్మూ : నా చేకలను ఊశళ్లోవారందరూ అర్ధం చేసుకున్నారు. కావి మవ్వు = నయనువచ్చినదానివి = తెలునుకోకుండా వున్నావే.”

“కెలునుకునే చెబుతున్నాను.

తలవంచుకుని విలబడ్డాడు నవ్యాపి,

“ముమవు మీరు చేసివపానం గుర్తుందా? ఎంతమంది ఈమెను 'పెళ్ళాత టోమవిచెప్పి = ఎన్నెన్నివిధాణ (వ్రాకారో మీకు చూసిద్దానునే అనుకున్నాను. ఇదిగో ఇప్పుడే చూవస్తానము.” అంటూ మేడమీదకు వెళ్ళటోయారు.

ఇవాన్నా, అవుత్తరాలు ఇంకకుముందే ఆయన చదివారు."

వన్యాని న! “అలాగా ? నండురాలి పాలలో వడ్డ సేనా?” అని నవ్వారు సాందిశివం. “నాన్నా; మిమ్మల్ని "తాకా" అని పిలినే పావకావాలి. అంతేనా? అదేనా

మీకోరిక ?

అర్థంకాకుండా కూతురివై వు చూకారు అయన పావ 'ఆత్‌ -” అన టోయి “అమ్మా :” అవి తంగంకాళ్ళకు చుట్టుకుంది.

“మీరెంక దిగులునడనక్కరలేదు, నాన్నా: నన్ను "అమ్మా; అవి విలవడావి కొక కూతురివి తెచ్చియిద్చారు. కమక....ఓ స్వామీజీ। మురుగన్‌ మహాశయా । ఈ విడ్డమగురించివదిగుణు మీ కక్కగ్లేదు.. మీరు వోయిగా వెనక్కు వెళ్ళిపోతే మీరు (వ్రసాడిందిన చెంపదెబ్బమ మరిచి వేనూ విళ్చింళగా జీవిస్తాను. కనుక దయచేని వెళ్ళిపోండి - ఇది వావిడ్డ, మీ విడ్డను చరిచిపొండి. ఇదే మీకు తగిన వీష్కృతి.

వర్షం కురిని వెలివినట్ల యింది తంగం మాట్లాడడం ముగించగావే.

"వేను పాపాత్ముగివి. అన్నాడు మురుగన్‌.

“బూచి అవి వెక్కిరించింది పాన,

“బూచివాడు = ఏదీ. బూచినాడని చెవు.” అంది తంగం; అవి పొన బుగ్గలమీద ముర్దు పెట్టుకుంది, పాప నవ్వింది. +

అతడు కదిలాడు,

మమకారంపున్న మురుగన్‌ కాదు బయటికి నడిచింది,

పాకశాలమా ఐంధాలనూ తెంచుకున్న నన్యాసి నడిచాడు బయటికి శాళ్వత్‌ మైన నర్వత(ప్రాంతవు ఆశ్రమంవై వు వడివాడు.

ఇహమీద అతడు నిజమైన వన్యాన

జనని ఎల్‌. ఎన్‌. రామామృత6 [116లో జవ్మించిన రానూమృతం ఓ8 ఏళ్లు నింతకముందే ఆంగ్లంలో రచనలు చేయసాగారు. ఈయన ఇంతవరకూ 70 లేక 80 కథలు (వానివుంటారు,. *జనని” అన్న వీరి కథానికల సంకలనంనుండి ఈ కఠ (గహించబడివది. కతల రూసేడా శత్త్వవిచారణ చేయడం వీరి లతణం శ్రీ రామామృకం వంజాబ్‌ నేషనల్‌ బ్యాంక్‌లో వవిచేస్తున్నారు?] ఆణుపులో అలువై, పరమాణుపులో నగమై, వరా క్రీగా వెల్ళిళున్న ఆమె...ఐన్మ ఎత్తాలి అన్న ఆకచే (పేరేపతురాలై అకొాళంలో ఈదుతూంది. ఆది అమవసి వికి. ఎక్కడ అననం అన్నది జరగమున్నదో అక్కడికి వెళ్ళి (వ వేిద్దానన్న కాలికటో వెళ్తుండగా _ తన ఆఖీస్పపిద్ధోనం దేవి ఏ ఆలయంముండి అచక్టే వియలుదేరిందో ఆ ఆలభయావికి ఎదుటవున్న కోనేటిదగ్గర, ఒక చెళ్ళై మండి మూలుగులూ, మింగడానికి (పయత్నిస్తున్న అరుపులూ వినబ్భల్బ కోవేటీ మెట్లమీద గోన్ల కొరుష్కంటూ, ఠత్తరవడుతూ కూర్చు. వున్నాడొక పురుషుడు. ఒక యువతి. చెట్టుక్రింద నసీవాడి, నడుమును వట్టాకువి తపిన్హూ వడుకువి వుంది. జన్మ మె క్తాలని వరమాణువై వచ్చినదేవి - వెంటనే ఆతల్లి ఉచ్భ్వానం తండా ఆమె గర్భకోశంలోకి నవేశించింది. అదివరకే ఆబేవి అజ్ఞ మేరకు అక్కడవున్న సండం బయటనడడావికి (చ్రయత్నిస్తూంది.

అనని ఖ చానివి దేవి వలకరించిండి :

ఇ జీవమా : మువ్వీచోటేవి పరలివెళ్ళు ఈ కాయంలోకి నేమ వవేశించ దలచుకున్నాను.”

*్రేవీ; నఠ్యన్వరూవృరాలివై న వీకు ఈ అన్మమీద ఇప్పుడు ఆళవుట్టిందా ? ఈ బాధలన్నిటినీ గడచి నిన్ను చేరాలనికడా మేము తసిన్తుంటాము ?"

“విడ్డాః నేను శపపవునై చరించ కాండ న్తున్నాను. శల్లిగావుండి, నా శుటుంబమైన ఈ జగాలను లాలించి పాలించి వేము “వృద్దు' రాలి నయి పోయాను. *“వయన్సు' అన్నది వాకులేదు కాని శికుపుగా జసన్మించాలన్న వాంఛ పొడనూసింది నాలో.”

“వేవీ। ఇన్సుడు మవ్వు ఎత్తటోయేది అవకారనా ౩”

“కాదు; జన్మం వా ఇంతకుముందరి ఆవతరణలన్నీ, భక్తుల తవస్సులీడేర జానికీ, దుమల సంహరించడావికీ విశ్తేశంవబడినాయి. నే విదినరలో అయోవి వంభవగా అవతరించాను. ఇప్పగట్లాగాళక మామూలు(ప్రాణివలె ఒక దేహం మండి వెలువడ విశ్చయించాను."

"చేపీ; పీ విలానము మేమెరుగలేము. కావి ఈ జన్మలె త్తడంలో నువ్వు బుగ్గర్పళ్వచ్స, విన్నునమ్మి మేమున్నాము. ఆట్లాంచిప్పుడు నువ్వు మాతో ఈ వంకంలోమువిగి విమ్నమవ్వు కోల్పోతే ఆతర్వాత నూగతి చేమపుతుంది ?

“వా ఈప్పితాన్నీ చెప్పినవ్పుడు భగవామడూ ఆమాహే అన్నారు. "మానవ జన్మలో మునువటికన్న గండరగోళమూ, నంశయమూ ఎక్కువయినది. మానవమేధ పెరిగి పెరిగి. నక్యానికి పోటీగా మాయానత్యాన్ని వృష్టించి, దాని వెంట వరుగులిడి - చివరకు నత్యానికీ ఆది కావిదావికీ వ్యత్యానం తెలియక తిళమక పెరుగుతున్నది. నంఘటనలకన్న నముజువు లెక్కున ముఖ్య మయినాయి. జవన మరణాలకు కాస్త విరామం పుండాలనే (వళయాన్ని

న! ఈశమిళ కశామంటకి ఏర్పాటుచేశాను. కావి అనత్యంకోనమే (ప్రాణాలు ఒకరినొకరు రంప కుంటున్న వేగంచూ పస్తే (పశ్రయంయొక్క అవవరం తగ్గిపోతూం దనిపిస్తూంది.” అన్నారాయన.

“ఆప్పుడు నే నడిగాను ; “నఠ్యానికి మరణం ఏమిటి? జననం ఏమిటి?

“ఆయన అన్నారు; "*విజమే : కొవి దానికి 'పెరుగుదలమాకం వుండి శదాః నక్యం వృద్దిడెందితేనేకదా భరితం లభించేది? నిన్ను జన్మలు ఇంక వరకు బాధించక పోవడానికి, మవ్వు 'పెంవుడుతల్లిగా వుండడమూ, వీవిర్హలు పెంపుడుబిడ్డలుగా వుండడమూ, మప్వు విత్యకన్యగా వుండడమూ దేనికి ఆర్థం అనుకుంటున్నావు? మవ్వూ వీవిడ్డలూ పెకగడమో లేక పెరగ యళ్నించడ మో ఏనక్యం అనుకుంటున్నావు? అంచేక, అవ్మ నత్రాలన్న చాపల్యం వీకు ఏర్పడడ మే అసత్యపు (వభావం....” అన్నారు.

“అయివా నేను బయలుదేరినచ్చాను. కనుక విడ్డాః వేను బిడ్డ నవడావికీ అవకౌళం ఇవ్వు. అదిగో చూడు, రోకటిపోటులా = వావిడ్డ పడుకున్న (వ్రనవవేదన వినవడుతూంది....ళ క్రికమించి ఆమెను శఈష్టపెట్టిరాదు."

“దేవీ: ఈ జవ్మలో ఇరుక్కువన్నవాడు టోమలో చిక్కుకున్న ఎక వంటివాడు."

“విడ్డా! వీకా దిగులు అనవసరం. నేను ఎలుకనై టోనులోకి వెళ్ళనా వే నెప్పుడు తలచుకుంటానో అప్పుడు వియల్వెడలడావికి టోనుకలుపుణ తెరుచుకుని వుంటాయి.”

“దేవీ; మవ్విది తెలునుకో. బోనులో చిక్కుకున్నతర్వాత తలుస్త తెరి వుంచినా ఎలుక టోనులోపలే తిరుగుతుంటుంది. ఆ ఎలుకకు విడుదల అంశీ భయంగా వుంటుంది.”

"వత్యం ఎప్పుడూ జయిస్తుంది. కనుక వాకు త్వరగా దోట్‌వ్వు. అరీ

తొక వేము ముక్తిని వ్రపాదిన్తున్నామ, అది నీకు నంతోషదాయకం కదూ?

“కాని ఈ జన్మద్వారా వేడు తీర్చుకోనలనిన బుణొలున్నాయి కదా?

అవవి మ!

“దా బన్నిట్‌నీ వీ ఐదులు నేను అనుభవిస్తున్నాను కదా: ఏ నకమాలు మార్గాన వేను లోవలికివచ్చానో నువ్వా మార్గాన = ఈమె విశ్వానవ్వారా బయటికి వెళ్ళు ః సీకు నా అశీస్సులు.”

“వనీ; వే నెంతో భాగ్యశాలివి। వట్టి గిట్టినకర్వాతగాని ముక్తి రాదు కాని పుట్టడావికిమునుపే నాకు విముక్తి లభించింది. నేమ వెలపు తీసు కుంటాను.”

ఆ నరమాణు విర్గ్షమన మాతల్లి భరించలేక కెవ్వున అరిచింది.

“ఏమిటి? ఏమిటి?" - కో నేటిదగ్గర కూర్చున్న మగవా డరున్తూ చెట్టు దగ్గరకు నరుగెత్తుకువి వచ్చాడు.

కొంత పేష విశ్శబ్దం. అటుపిన్ముట నీళ్ళల్లోకి రాయి వివిరినట్లు ఆ వడి ర్యాతివి చీల్చుతూ ఒక (క్రొ త్తగొంతు అరిచింది.

అతడి ఒళ్ళు పులకరించింది. “వేను రావచ్చువా?

“వద్దు, వర్దు....నరే= ఇనా ఠాఃి

ఆక డింకా దగ్గరకు వవ్చాడు. అయినా ఆ చీకటిలో ఏమీ కవవడలేదు.

“ఏం పాష?”

ఆమె కాకి చూచి చెప్పింది. "ఆడపిల్లలా గుంది.”

క్రి దేవుడా?

వకాళ క్రి నవ్వింది. మరుక్షణం అమె ఉక్కిరివిక్కిరయింది ఆమె మొహంమీద మురికిగుడ్డ వడింది. గొంతు మూనుకుపోయేటట్లుగా రెండు 'వేబ్ళ ఆదిమాయి. శ్వాన పీల్చడం ఇబ్బంది అయింది. ఆ వట్టుమండి విడి పించుకోనడావికి (వ్రయత్నించింది.

“ఏమే. పిల్ల ....ఓవి పాపాత్మురాలా । ఏమిపే చేస్తున్నావూ9 “ము వ్వద్దురాకు:" “ఓని విళాలీ...."

నః తమిళ కశామంటికి

“వన్ను వదిలి సెట్టా

విడ్డ నకడు లాగుకున్నారు. “రాశ్షని।; అ అమ్మవారు నీ కిచ్చిందిగతే విడ్డను....”

“ఆమేం ఇవ్వలేదు. మవ్విచ్చావు-”

“అయతే వేమి....చూడవే, చూడు, పావం, పాలకోనం నాదగ్గర వెతుకు తూంది.”

“బాగుంది నువ్వు చెవ్పడం = నా మోగుడు మిలిటరీనుండి తిరిగిన “ఇదిగో లిడ్డ . అమ్మవా రిచ్చింది = ముద్దులాడు" ఆవి ఇవ్వనా ?”

“హంఠకీ ।; అందుకని చంపుతావా ? న్‌గ

“అయితే ఏమి చెయ్యమంటావు ౪ ఎ త్తాలన్న

“పారిపోదాము.”

“విన్ను నమ్మి పారిపోవడమా ₹ = "కడావికి

“పోనీ వద్దులే, ఈ కో నేటిఒడ్డున వదిలేని వెళ్ళాను. అనే దొర్రి టను వడికే వడవీ....మనచేతులారా ఎందుకు అనని చేయడం? “ర పాఠరయిహా దగ్గరకు తీసుకుని విడిచిపెట్టవూ ౪ శ్సన్న ఎలుక

“అహా। మవ్వు పుణ్యానికోనం (వయత్నించడం ఐలే జీ

“పీకన్నా వళువులు మేలుకచే సాతకీ ;”

“కొడు మరీ....నేను మవిషివాయె....ఊరికే కల్లిబౌల్లి కబుర్లుచెబుతూ కాలయావన చెయ్యకు... వచ్చేటట్లయితే రా, పోదాము....నేను దావిని కంటితో చూడనయినా చూడను. చూస్తే అతుక్కుంటుంది....”

"మవ్విట్లాంటి దానివవితెలిప్టే నీతో పావానం చేసివుండేవాడిని కామం పీకు ఎప్పడూ వీ గురించిన ఆలోచనే కదా.”

ఆఅ న్వరాలు దూరదూరంగా వెళ్ళిపోయాయి.

అనేవి ల! శిజవు తనమీదవున్న చింపిరిగుడ్డను (త్రోవిపారేయడావికవి కాళ్ళూ చేతులూ ఆడిస్తూ ఏడవసాగింది. చలీ ఆకలి, తెలియకపోయినా. వాటిబాధ వహించడం కష్టంగా వుండినది. అందులోనా ఈ ఒంటరితనం = శొత్త ఒంటరితనం. ఇంతవరకు అమె అలవాటువడినది విరాకారమై, వర్వవ్యా స్తమైన కళ క్రన్వరూవమైన ఒంటరిరనం. అయితే ఇది ఒక రూపానికిలోఐడి, దావిగి పరిమితమైన ఉవబిటరితనంం గోవురస్తూనం వెనుకమండి ఉషన్సు దేవికి ఆంజలిమటిస్తూ తియల ది కేర్‌ కేర్‌మని ఆరిచి ఆరిచి శకుపుగొంతు రాచుకపోయింది. ఉద కొంఛానుడి కరణాలవెలుగులో గోప్పరళిథరం ఐంగారంవలెి మెరి సైడు వయనుముదిరిన. (బ్రాహ్మణు డొకాయన స్నావం చేద్దామన్న ఇక్షోనచ్చి కోవేటిమెట్లమీద జాగ త్తగా అడుగులు వేయపాగారు. అతడింస్న తన అరుపులతో పావ ఆయనదృష్టిని ఆకర్షించింది. “ఏం ,.1 ఎవరు చేకా రీవవి? అంటూ వడివడీగావచ్చి ఆ బిడ్డను ఉమె శిశున్నారు. ఆ విడ్డ్ణయొక్కతల్లి కోనేటిలో తేలుతున్నదా, లేక తి ఎయినా వెళ్ళిందా ఆవి చుట్టుపక్కల పరికించారు.. చివరకు మరొకదారి లేకుండా. స్నానంకూడా మరిచి పానము తీసుకుని ఇల్లు చేరారు. ఆయన ఇల్లాలు వీధిలో ముగ్గు పెడుతూంది. వంచినతల నామె వై శె త్తినప్పడు =. అమె మొలం అందంగా వుండడాన్ని గమవించింది అయ్యర్‌ చేతిలో పావు యౌవనంలో వే వుందామె, అయ్యర్‌ చేతిలో మూటను చూపింది ఆమె. “ఇదేమిటి? “ఒపేవ్‌ : ఇవాళ నా మనపేమిటోగా వుంది. లోవలికిరా చెబుతా...”

ఓ కమిళ కఠామంజరి

“ఖు కవారంపూట మనకో బిడ్డ దొరికింది. నేనపుడే చెప్పానుకదా మూడురోజులనుండి కలలు వస్తున్నాయి ఆపీ....రా.చెబుతాను.". ఆయన కంఠం గద్గదమయింది. ఆయన కళ్ళ్లవెందిడి అ(ళువులు కురుస్తున్నాయి పూజామండిరంమధ్య గచ్చులో చెక్కిన కామరపూవుమీద పొపమ పరుండ లెల్టి. గోడకు తగిలించివున్న వటాలకు చేతుల జోడించి నమవ్శరిందారు. ఆయన దేహం కంపించింది.

ఆయనభార్య విదానంగా లోవలికివచ్చింది. ఆయ్యర్‌ యొక్క పాఠరవళ్యం ఆమెకు అర్థం కాలేదు; ఇస్టంగానూ లేదు. ముగ్గుగొట్టాన్ని టక్‌” మన్న తవ్పుడతో కిటికీలోవుంచి నడుముమీద ఒక చేతివి వుంచుకువి విల్చుంది.

“వా కలగురించి పీకు చెప్పానా?”

“ఏకల? అనలు మీకలలగురించి చెప్పడం మొదలెడితే ఒకవట్టాతే అపుతుం దేమిటి?

“మూడుర్యాిళ్ల మండీ ఆదేకల వస్తూంది....ఎక్కడిమండో. ఒక బిడ్డ వచ్చి, వా ఉత్తరీయాన్ని లాగుకూ, నొప్పెశ్లేలా మెడను పై కెత్తి చూస్తూ “జ్రాఖ్రా। కాతాః నాకు మీ ఇంట్లో చోటివ్వవూ?” ఆవి ఆడుగుతూంది. వాడ గయిదేళ్ళకన్న ఎక్కువ వయనుండడు. మామిడిపిందె రంగు వట్టుపావడా వేసుకుంది; పైన చొక్కాలాటిదేమీ లేదు. ఆ రొమ్ముమీనద నోమువారం వంటి మంగళనూత్రం వుందంతే మరి ఆవిడ్త వరాచికమాడిందో. లేక విజంగానే ఆడిగిండో తెలియదు. కావి ఆది ఆడిగినప్ప రెల్లా ఎముకలతో వవో నేమ కరగిపోశానేమో ననిపించేది, నాకలకు తగినట్లుగా వేడు ప్నానానికవి వెళ్తే . ఈ వస్మిగుడ్డు అనాథగా..."

“వరే బాగుంది : తాతా, అని మిమ్మల్ని కలలో ఒకపల్ల పిలిచినకార అంగా ఇనాళ కోనేటిగట్టుమండి నాకో మముమరాలివి ఏకుకువి వద్చారు కాటోలు ః ఇంతకూ దీన్ని ఏరండ కడుషృనమోనిందో.... బోలీనువారి....”

అవవి లక్‌ బిడ్డ ఏడన వారంభించింది,

“అయ్యో....విడ్డకు ఆకలే..."

ఆ పవపిదావి ఆకలి ఏడుప్తచూడగావే అంతనృంభగ్షణమూలంగా ఆమె. మొహం వాడీన ట్లయింది.

ఆమెకే తెలియకుండా ఆమె చేతులా శికువును తీసుకున్నాయి.

వరాళ క్రి నోరు చేతులూ పాలకోవం వెతుకులాడసాగాయి. ఆ జనస్థ చూచి ఆయ్యర్‌ తలనంచుకున్నారు.

"నై వేద్యావికని వుంచిన పాలమ పట్టు, వేరే తీముకువస్తాను."....[కింద చూన్తూ పలికారు ఆయ్యర్‌.

, _లిల్గ్లాలు కోవంతో కూలబిడి బిర్తను ఒడిలో వడుకోపెట్టుకుంది. ఆమె వోటిమండి మాటలు జడివానలా కురిశాయి.

"ఇప్పుడు తృప్తి ఏర్పడిందా? ఇదివరకే ముగ్గురివి (మింగడం అయింది. వయసు రాకముందే ఒక్కతె నా తల్లి లాక్కుపోయింది. ఇంకొక్కతే ప్నానావికవి వెళ్ళి వీళ్ళతోబాపే వెళ్ళిపోయింది. ఇపుడిహ ఇది! ఎప్పుడు. పుట్టిందో. ఏజాతిదో ఎవరికితిలును....? దీవివిగురించి మవకేమికెలును ?”

అయ్యర్‌ ఆలోదనా[క్రాంతులయ్యారు. ఆయనభార్య లోవలనుండి ఎవరు వలికించారోగావి ఆ పలుకులద్వారా ఆదిళ క్రి వీర్గుణ విరానమయన్వరూవం వెల్లడి అయింది. (ప్రాప్తించిన $కువును అంగీకరించడంతప్ప దావి మూలావ్నిగురించి కోధి స్తే ఏమిలాభం?

“వరేః దీవికి సేరేమి పెడదాము?”

ఇల్లాలు గౌరావింతో - “రొకౌపివలె అరుస్తూంది! "రాకాసి అవి పల వండి. వేమ వీధి రాకానివి; వీధిలోనుండి ఇంటోకినచ్చిన రాకాసి” అంది.

అయ్యర్‌ *శీరస్తు' అవి(వ్రాపి. “నవీ జన్మసౌభ్యానాం” అవి మొద కెట్టి, ఆగి, ఆ కాగికాన్నే తదేకంగా చూడసాగారు. ఆయనమొహం ఉన్న ట్లుండి వికవించింది. విడ్డనుచూచి నెమ్మదిగా పిలిదారు :

ఏక తమిళ కథానుంజ

“జనసీ । జనవీ 1........*

“మూడండి. ఏమండోయ్‌ చూడండి-పాపాయి దీపా న్నెలా చూస్తూందో;”

జన్మ మెత్రినసిదన మొట్టమొదటిసారిగా ఆదిశక్తి భగవంతుడి జ్యోతి న్న్యరూపొన్ని దీపళిలలో చూస్తున్నది. తానూ ఇంతకుమునుష్పవరకు చావిలో వుండినదే; ఇప్పుడు దావిమండి రవ్వలా విడివడి, ఇక్కడినుండి చావివి చూస్తుంటే దానిస్టితి విన్మయణనకంగానే వుంది. అయితే ఆమె ఇప్పుడు ఒక రవ్వమాత్రమే అయినప్పటికీ ఆ కొంతిపుంజంలోమూ కానే ఆయి నిలవగలుగుతూన్నది,

ఇల్లాలు మాట్లాడింది. “మీ ఏడో ఇంటి కుజుడంపటే అన్సటికయినా మేకు భయం వుట్టిపుండాలి. కావి పుట్టలేదు. మూడవసారి పెండ్లి చేను శున్నారు; _ముగ్గురివి కన్నారు. కొని దక్కలేదు. రామేశ్వరం వెళ్ళారు అందరూ పాపపరిహోరంకోనం వెళ్తారు. కాని మీరేమో. చేబట్టినదానిని దాని కడుపులో విడ్డతోనహా అక్కడ కలరాకు బలిచేని ఇంక్సాప్త పావం మూట శట్టుకు వచ్చారు.

ఆయ్యర్‌ పురుగులా విలవిలలాడారు. “నాపావమే. అర్చ గిపుంది. అంత అయికే నాఉదేళం..” హ్‌

ద శై ? ఆ$మె ఏమీ మాటాడ

ఆమె ఛరుమనవి లేచింది. “మీ ఉర్దేశాలగురించి స్టో జరిగినా వాలవసారి చేమకోవాలవిపించిండే మీ ఏదో కక నన వాలుగు్లా వీసం అకట "పెరుకమ్మి, ఆ్తికి వారను లెవ్వరూ లేరు. అంచేక్ట్య్య్య్టల్ట్ల ణు, చెప్పాకు వన్న ఉద్దేశం మీది. అంతేనాళ్ళ న్‌ “ంద్చే-ఈ క్రొ థ్‌. చెప్పారు,

'ఈ వంశం విలవడావి” ” ౯” యంతో మగ

“అవో : విడ్డల్నీ కంట పినుని రవ్వలు క

తనని నీ ఎర్రటి విన్వులలో కాల్చిన ఇనువకొక్కెంతో (పేగులను గుచ్చి లాగు. త్రున్నట్లుంది అమెమాటణ. ఆళ్చర్యంతోనిండీ ఏడవడంకూడా మరిచి పోయింది పావం హఠాత్తుగా ఆవరించిన నిశ్శబ్దం ఇల్లాలికే భయంగా వుంది. తొందరగా వెళ్ళ పాలనుకెచ్చి విడ్డకు వట్ట నారంభించింది. వెండిచందాతో కొద్దికొద్దిగా పాలు పట్టడంలో పాన పెదవులమీదుగా పాలు కొరింది. తటాలున బిడ్డ మొవూంమీద రెండు వివ్పు “బొట్లు” వడ్డాయి. ఆ ఇల్లాలి కన్నీరు వివ్వులా 'వెగలు కక్కింది. అ వేడితగిలి దేవి- “ఓహో, ఈమె ఆవేళావికి కోవం ఒక్కటే కారణం కాదు. ఇట్లా తెల్లవారిన ఈనబకుకు వేదన తరించలేవి విర్వేదం ఇది 1” అనుకుంది. పాపకు ఆకలితీరింది; పాన “అమ్మ” తాలిబొట్టువి గట్టిగావట్టుకువి విద్రపో వారంభించింది. “అమ్మ' లోవల శిలగా మారిపోయిన ఏదేదో, నెయ్యి కరిగి వట్లు, కరిగి వ్రనపాస్తుంటే ఆ (వ్రవాహమాధుర్యం భరించరానిదిగా లయం కరంగా వుండింది. పావను హృదయానికి హత్తుకుంటూ ఆమె భర్తతో చెప్పింది.'పానమ అ ఆమేనభ్యో ఆరోగ్యంగా. ఐబరుపుగా వుందో....ఇదిగో మిమ్మల్నే... కెలియదు. గాంగాన్ని తిరగవేస్తారా :" “ఒసేవ్‌ ? లిడ్డమ తీయవేః: స జారకం గుజిద్దానువి ....” కన్నే విర్ణను చూచుకొమ్మన్నారు ? మీ కు ఖ్ళతమేలకీ పొత్తు కుదరలేదు. తషదండీ.” తన ఆవందంలో' శమువ్నదాఆ్‌ ః అదేఏటో ఆ గో|ట్రుమీద విల్చత ఎందువలన కాం బొబెజ్నై వంటి ంట్లో వద లిది ఏర్పడే? అమ్మా శోవడానికి ఏదన్నా మ్యకవికి ॥

న! తమిళ కథామంజరి

“వ్రోధనరదుకోవాలనేకదా వచ్చాను.”

“వరేః వీ ఇష్టం: కావి మొబ్దమొవటనే ఈ ఆట మన్వనుకున్నట్లు అరంథత మయిందా?”

అప్పం”

'మవ్వు తల్లిపాలు కావాలని ఆశించాపు. దొరికిందా? లేదు. వై పెచ్చు వీప్రాజు చిశే మవ్పవచ్చింది. ఎవరుచేనన వుణ్యమోగావి తివ్పంచుకున్నావు. అంతేకొని వీ ళక్రివల్లన్యూక్రం కొదునుమూ 1

“వమ్న చూడవే చిట్టితల్లీ 1....నావైవు చూడమ్మా....దీపాన్నే చూస్తు న్నావే.?”-జనవి చూచింది.

“నవీ: జననీ: ఈ ఆటలో కూరుకుపోతున్నావు అ చూప్ప నామెకు ఎందుకు చూపించాపు? చూడమనికోరితే తిన్నగా చూడక అ క్రీగంటిడూప్తు ఎందుకు?"

ఉన్నట్లాండి ఇల్లాలికి కడుపులో వికొరం బయలుదేరింది. అమె 'పెరటి వైవు పరుగెత్తింది.

ఆమె డోకుకుంటున్న శద్దిం వివిపించి ఆయ్యర్‌ గదిమండి వెలువలికి వద్చారుం

“ఒంటో బాగులేదా ౩

అమెమొహం ఎర్రగా కందిపోయింది. కళ్ళల్లో వీరు నిండివుంది. ఆంత "వు డోకుకున్నందున ఏర్పడిన అలనటూం వే” 4౪ ?౮మెఏమీ మాటాడ లేదు. తలవంచుకుని విలబడింగ “బీ గరించి 1

*ఖ్షవ్షశో |” అయ్యర్‌ కళ వారినిపించిర్టే మ్‌ నడెకమ్యిం అర్థం (బ్రహ్మాండమైన కెరటప్ర్య్య్యం “యనకు తాకింద్కి ఇలా క శూడా వుండింది. దేవుళ్ల పట్లా బేమవ్కరించ్చ్య్యి ఈ క్రొర్గ “చెప్పాకుం

“ఈశ్వరీ 1 అంతా వీ ఛలిషె తల్లీ; “ _చెప్పారు,

దీవంలోవి వొత్తి ర్హావటనుని దవ్వలు యంతో మగ

అనవి వలి +వ్టర్తే నరేః; తమరి కటాడవీశజులు (వపారమపుకున్నాయన్నమాట!?.- కావిన్వం...” వొత్తి మందకొడిగా అయింది. బిడ్డ కాళ్లూ చేకులూ కొట్టుకుని ఏడవ పొగిందిం అయ్యర్‌ ఇల్లు అలరారసాగింది. మరి ఆతల్లి అడుగిడినచోటు మరొక శా ఎట్లా వుండగలదు? ఇహ వెనక్కు. రావని అనుకున్నవన్తువులు వదిం ఈలై వెనక్కు వచ్చాయి. ఎదురుచూడని చోటులనుండి అన్తుణు వచ్చి వడ్డాయి, నష్టం వన్తుందవి అంతకుముందు వదలి వేవినవమలనీ లాఖాలకు చారీ చూపాయి. *ఈ పిల్ల ఏంపిల్లోగావీ మంచి రాశిగలపిల్లండీ = అది వున్నచోట మోడు శూడా చిగురించి పృష్పిస్తుందండీ-” అవపొగారు జనులు. అమ్మాయి ఆడుకుంటూంది. “ఇవపీ 1” అయ్యర్‌ మడిఐట్టలుధరించి పూజకు కూర్చువివున్నారు ముక్కువబ్లు శని ఆయకత్యార్టాచే దైవ మాయనఓఒడిలో కూర్చువివండడం ఆయనకు శెలియదు. సై “ఒసేవ్‌ ॥ ఖిడ్డమ తీయవే: ఇక్కడ పూజపామ్యగ్రినంకా కెలుకుతూంది.” కన్నే విక్తను చూచుకొమ్మన్నారు ? మీవిడ్డనా ? నా విడ్డనా? ఫు తనువికీ పొత్తు కుదరలేదు. ఎందుకో, అమె లోలోపల మున్నీ, ఆకయం 1 అదేవిటో అమెకే అర్థం కాలేదు. ఎక్కడి గా(ట్ఞామీద విబ్బచ్వవ2ందువలన కాటోలు అవిడ్డంపే అయిష్టం పొటబ వంటింట్లో వట్టి ఏర్పడసాగింది. అయినా అమె అమ్మా థోవడావి! ఏదన్నా నమ్మకొనికి విరుద్ధంగా వలకపాగింది.

కక ఈమిళ కథామంజతి కావి అ అపనమ్మకం బలిని అన్వరం ఐలహీనమవసాగింది. ఇహ ఆమె కంటూ ఒక బిడ్డ పుట్టినాక అ న్వరాన్ని చంపివేసింది ఆ అసనన్ముకం.

ఆయితే ఆమె మావపికపోరాటం. అవవికి తెలియదాయె....ఆమె తన కొడుకుకు పాలిన్వడంచూని జనవికి ఆకలి అనిపించేది. ఇల్లాలి ఒడిలోకి పాకుకుంటూ వెళ్ళేది. కాని ఎంచేతనో ఆమెకు ఇష్టం వుండేది కాదు. మొదల్లో కొన్నిరోజులు ఆమె ఇంకేదో మాటలుచెప్పో,. ఆపుపాలు పట్టో తప్పించుకువేది. కొని జనని మానకుండా పాలకని మళ్ళీ మళ్ళీ తన ఒడిలోకి ఎక్కడావికి (వ్రయత్నించడంచూపి ఆమె అంతరంగంలో ఇదమిర్ధనువి చెప్పరావి భయమూ. ఆభయంవలన కోవమూ కలిగాయి. పోతేపోవీ ఒక్క పొరి ఆ బిడ్డను దగ్గరకు తీనుకుందామవి ఆమెకు అనిపించలేదు. ఆమె నాడి స్రన్నళయం వడగవిప్పి నర్తిస్తుంటే ఆమె ఏమి చేయగలదు?

కావి ఐనవి ఆమె నొకపట్టాన విడిచేటట్లు లేదు. ఒకరోజు ఇల్లాలు తన అబ్బాయికి పాలు కుడుప్పకుండగా జవవి ఒడిలోకివచ్చి ఆమె పమిటపట్టే తాగింది. అమెకు విపరీతమైన కోనంవచ్చింది. దావివి లాగి అవతల తూల చేపఎవీధినపోయే వికారిముండా" అవి తిట్టి వీపుమీద వ్బా

విడ్డ లోరుమవి ఏడ్చింది. అయ్యర్‌ వరుగ షీ నిండివుంది, అంత గుండెలకు హత్తుబన్నారు. ఆవేశం తట్టుకోలేక ఇల్లాలు గ్‌ మౌటాడ తన కొడుకుని లాగి ఆనతలవడేసి, వాడివీ కొట్టి వంటింట్లోకి ఇ వడ వేయసాగింది. అయ్యర్‌ పెదవి కదవలేదు; అఆయనకండ- పడుకిమిల్థా

నవి దీనంఎదుట వడుకుంది. ఏడ్చి ఏడ్చి ఆలిని వి[ద్రప్రోయి. చెప్పారు కాగానే మళ్ళి ఏడ్చి ఏడ్చి మొహం ఉబ్పిపలోయివుంప్వూ ఈ క్రొ శ. చెప్పారు, ఆర్ధం కాలే దామెకు. యంతో మగ

దీపఃఖ రవ్వణ చిమ్మింది.

ఉనవి వవ్‌

“ఇవనీ ॥ పీకు చెప్పవలసిన దేమున్నది? మన్వు అండరికీ పాలు ఇచ్చేదావిపేకాని (శ్రొగేవానివి కొవు. ఈలోకంలో తను ఈనిన దూడకు పాలనివ్వకుండా కానే కాగ కావికి యరత్నించే అవుమెడకు గుదిబండమ కడతారు వీకు ఇప్పడు అదే థప్రాన్తిం లింది. మవ్వామెకో బిడ్డను (వ్రపొదించి ఆమెపాలను (క్రాగుదామవుకున్నావు కదూ 4 ఇదే ఈ జన్మకు మొదటిపాఠతం, అనుకున్నది అనుకున్నట్లుగా జరుగుతుందవి అమకోకు, . ......

_..'వెంప్పుడుతల్లికీ జననికీ మధ్య న్పర్థ 'పెరగపాగింది. కావి ఆ వగ అంకా ఇల్లాలినుండే జవించింది గనుక దాని భారమంతా అమే భరించవలసి వచ్చింది. ఆమె చేయరానిసమలను చేయించి, ఆడరావి మాటలాడి, పెట్ట రాని ఇడుమల పెట్టీ జనని బాధపెట్టేంది.

*“వయస్పేమో 'పెరుగుకూంది, నరిగ్గా వేళకువచ్చి మెక్కిబోవడమేగాని మీగఠా వేళల్లో కనవడపుగదా. (గ్రామదేనతలా ఊరంతా తిరిగితిరిగి . ఆయన వచ్చేనరికి కుడుములుమింగిన వినాయకుడిలా = కళ్ళుమూసుకుని దీనం ఎదుట కూచుంటే నరాః ఎవరికొంన లార్చుదామని వతకాలు వేస్తున్నావే?

దమ్‌! ఉని ఆయప ర్వ * స్విజ్జి...విమ్న ముద్దుగా ఎత్తి గుడ్డలతోవవా

క్ష ఎత్తుకుని ఎవరు తెచ్చారో ఆయనడదగ్గరకువెళ్ళి మీ ఒసేవ్‌ 5 భా “అమ్మా” ట, “అమ్మా :” ఏమిన్వంతమే నాఠల్లీ $ కన్నే వ్య ఇడమిర్థమని తెలియవికేళంతో పౌరుషంతో కోనేటి ఇ తనను తెలియక, తన్ను తానే వెతకసాగింది. అయితే శ్రమున్నది, లోతుళస్ప, పావడా చొక్కాలతో చేతులు పెనవేసు పొజెగు వంటింట్లో పవి చేనుకుంటూంది. అయ్యర్‌ కననడలేదు. అమ్మా పోవడానికి ఏదన్నా దొరుకుతుందా. .అవి.ఇటూ. అటూ

శి తమిళ కథామంజ$ీ చూచింది. అబ్బాయి టోర్లవడుకవి- నిద్రపోతున్నాడు. కంట నిన్పులు కురవగా వాడివద్దవిలచి రెండు చేతులు జాచి ళవించింది.

“విన్ను అమ్మవా రెత్తుకపోవాలి 1"

చేరి ఆడుకునేపిల్లలు ఒకరినొకరు తిట్టుకుంటారుగా ఆవిరంగా తిట్టింది,

కాని అబ్బాయికి నిద్రలోనే దేహమంతా కంసరమెత్తింది. చేతులూ కాబ్ళా కొట్టుకుని ఏడవసాగాడు.

కడుపులోనుండి బియల్వెడలిన ఆ కోపాగ్ని వృధాపోతుందా ? కు[రవాడికి మూడురోజులు జ్వరం, ఆపిదప ఒంటిమీద ఒకటి, రెండు, పది, వంద* ఇట్లా (పెద్ద పెద్దముత్యాలు విండిపోయాయి. సూడిమోపడావికి చోటులేక పోయింది. నృృహలేక పడివున్నాడు బిక్ణ. నన్నగా వదలుతున్న వేడి ఊపి రొక్క'పే వాడింకా సజీపుడనడావికి గుర్తు, , వారితల్లి ఒకమూల వడుకుని ఏడుస్తూంది. ఆమె నోదార్భవచ్చిన బంధు మతులు ఆమెచుట్టూ వున్నారు. అయ్యర్‌ నడవాలో ఇటూ అటూ తిరుగు శున్నారు దేహం కుష్కించింది; గూవి ఏర్పడింది. "ఆంది ఇచ్చింది? ఆంది తీసుకువెళ్తుంది అవి జ్ఞానం అంటుంది కొని మమకారం తీరి పోరుందా?

చిటికిన వేలు చవ్చరిస్తూ జంకుతో నడక(వ్రక్కగా విల్చుంది జనని, ఆమె కోవం అవ్పుడేపోయింది. కొవి ఆకోపఫలితమైన శాసంయొక్క (వ్రభావా న్నప్పుడు చూన్తుంపే భయంగా వుంది. తమ్ముడి కిట్లా అవుతుందని తెలి (యదు. తమ్ముడం'టే తనకు '్రాణవరమే... అవ్యరగ్గర కా: పో తనదే వుంగదేవాడు, వాడిట్లా వడివుండడం తనకు ఇష్టమా? తనవాధనంళి శ్వవరితో- ఛొన్సకోగలదు ? ఆస్వామిళో నే చెప్పుకోవాలి. అట్లాగనే రాతగార్పచిపాచే- (వ్రతీరోజూ రాతి నిద్రపోయేముందు కథగా, పాటగా, స్తోకశంశ చెప్పారు,

పూజగదిలోకి వెళ్ళి దీనంవెలిగించి కోకత వమైనహ్మర్గుకుంతో మగ వారిలా పాష్టాంగవడి నమన్కరించింది,

ఉనవ వలి 'ప్వామీః'

“వనీ । ఎంకవని చేశావు + విక్తరేనివారికి బిడ్డనివ్బావు మరి అ విడ్తను పెంగా వివ్వక నువ్వే లాక్కుంబున్నావు. శ క్రిస్వరూపిణివి నువ్వుగముక వీచి త్తం వచ్చినట్లు ఆడుకోవచ్చనుకున్నావా ? ఈ బిక్సను కన్నదెనరు ? మవ్వే 1 నీ విడ్డను నువ్వు మింగ టోగా ఆది లోవలికీపోక, బయటికీరాక గొంకుకు అడ్డంవడితే, విడించమని నన్ను వీలున్తున్నావా ?"

“అమ్మా ః"

దీన) నవ్వింది.

శిజ్పసపీ ॥ ఆమ్మా - అని ఎవరివి పిలుస్తున్నాపవు ఖి

జనని పూజగదినుండి వియటకువచ్చింది. ఆమెనేతాలు మెకస్తున్నాయి. తనలో తాను లీకమై, తన్నమరచి కాళ్లూ చేతులూ ఆడిస్తూ “అమ్మవారి పాట పాడపసాగింవ.

“అమ్మా కల్లీ ఓయమ్మ తల్లీ

మదుటమండే ముక్యాల కనులలోకి దింపవమ్మా తగ్గుతల్లీ చల్లావితల్లీ

కనులనుందే ముక్యాల గడ్డానికి దించనమ్మా అమ్మా తల్లీ ఓయమ్మకల్లీ

గడ్డావవుండే ముఠ్యాల మెడమీవ దించవమ్మా కాశీ తల్లీ ఓళల్లి కాళీ

'మెడపైనుండే ముక్యాల రొమ్ముమీద దింపవమ్మా మాతా, తల్లీ మాయమ్మ తల్లీ

శొమ్మునుండే ముశ్యాల పొట్టమీద దించవమ్మా గొరీ తల్లీ మాయమ్మ ల్లీ

పొట్టమీద ముక్యాల తొడమీద దింపవమ్మా అన్మూ ఠల్ళీ ఓయన్ము ళల్లీ

ఏ తమిళ కఠామంణకి తొడమీది ముత్యాల మోకాలికి దించవమ్మా అమ్మా శల్లీ మాయమ్మ తల్లీ మోళశాలి ముశ్యాల కాళ్ళమీద దించవమ్మా కాళీ నల్లీ టయన్ము కాశీ కాళ్ళమీది ముత్యాల పాదాలకు దింసవమ్మా అమ్మా కల్లీ ఓయమ్మ తల్లీ పాదాల ముత్యాల నేలలోకి దించవమ్మా చల్లని తల్లీ మాయమ్మ తల్లీ.” పీదో వట్టునుండ్‌ విడివడినట్లు అబ్బాయి ఒళ్ళు కంపించింది. అంతా అయిపోయిందని కుయ్యో మొ్యరోమవి మొ త్తుకున్నారందరూ. దగ్గరకు వెళ్ళి చూస్తే అబ్బాయి వ్మిదపోతున్నాడు. ముఖం (ప్రశాంతంగా వుంది. చెమట బోసింది, జ్వరం తగ్గింది. ఆశ్చర్యంతో అట్లాగే విబ్చండిపోయారు అయ్యర్‌. ఒకవారం తర్వాత అబ్బాయికి వీళ్లు పోశారు. తమ్ముడివి రొమ్ముకు హత్తుకుని వెక్కివెక్కి. ఏడిచింది జనవి. విషం కక్కకుండా వుండలేక పోయింది ఇల్లాలు, “ఇదేమిచోద్యమే తల్లీ ॥ వీడ్డ చావలేదేనని ఏడుస్తున్నావా ౪ జననికి పూజగదిలో ఎవ్వరో వవ్వినట్లు వివిపించింది. వరుగెతత్తి వెళ్ళి చూచింది. కావి అఆందెపరూ లేరు.... జనని త్వరికగతివి ఎదిగింది. యు_క్త్రవయస్కురాఅయింది. గలు పేగాని చక్క-విరూవం: చిక్కటి కేశరాశి మొహంలో అల్ల రితనం. ముక్కుమీద శోవం, ఎవ్వరికీ లొంగేదికొదు. తణంలోస్టై వచ్చేదికోవం; అరతణంలో మాయమయ్యేదిం

తనవి కి

“ఒసేవ్‌ ; ఇట్లా గజ్టెంగ(రంలా తయారయినా వేమిటే-; మవ్వు అ త్రగో తింటికివెళ్ళితే నీ అట్టహాసాన్నిచూచి వీ అత్తగారు విన్ను చీవాట్లు పెట్టడమే గౌక = “విన్ను ఎవతె పెంచిందే” నని నాపేరు లాగుకుందే మధ్య....!”

“విన్ను ఇన్సుడు ఏ అ త్రగారొచ్చి లాగుకున్నదమ్మా ?”

“వీ వాలుకమీద విస్పులుపొయ్య : నాలాగా నాబగవపెళ్ళి నంబంధల చేసుకుంపే అ త్తగారేకాదు ఆయనగారుకూడా ఎక్కువరోజులు (వికక తమ్మా....”

ఆ ఇల్లాలు అన్నందుకు వరిగా ఆయ్యర్‌ ఆరోగ్యమూ (క్రమంగా చెడ పౌగింది. జనవివి ఒక ఆయ్యచేతికి అన్సగించాలన్నవాంచ విచారంగా మారింది.

జనని వచ్చినవేళావిశేషం మరచిపోయిన ఇల్లాలు = “వీధినిపోతున్న వివి వెలయిచ్చి కొనుక్కున్నారుగా-బాగా అనుభవించండి. అనసాగిందిం

“ఒపే. ఇంకో నాలుగురోజులతర్వాళ పోయ్మేప్రాణం వీమూలంగా ఇవాళే ఫోయేటట్లుందే-*

“మీరు హాయిగా (బ్రతకండి. వా ఆయున్సులో నగం ఇస్తాము మీకు... వయగురిఎదుట కాలికట్టి, కోఠనం పీమంతం అన్నీచేశాక పుట్టినపిల్ల ను చేసు కోనడానికే వందజోస్యాలుచూచి, జాతకాలువెదకి. అందంచూచి చందత చూచి, ఎదుట అడిగి, మరుగుగా అడిగి వివరాలుతెలునుకుని = ఇప్నీ చేశాక కూడా ఇది నరిలేదనో ఆది వరిలేదనో పొర్డుచెప్పే ఈ రోజులలో = ఇట్లా వీధిలోనుండి ఏరుకొచ్చిన పిల్లను ఎవడివె త్తినో అంటగన్రేయడం ఏమంత మలభంకాదు."

అ మెవాక్కు. నిజమయింది. అయ్యర్‌ తమ పెంపుడుకూతురి. 'సెళ్ళికప్ల చేసిన వయత్నాలేమీ నెరవేరలేదు. ఫలితం చేతికి అందుతుందిలే అనుకునే ఛమయావికి అంకా చెదరిపోయేది. అయ్యర్‌ గుండెలో దిగు బయలుదేర

ఫి తమిళ కథామంజక్రి సాగింది. ఒక ఆడదానివి పట్టించినదేవుడు దానికంటూ ఒక మగవాడిని పుట్టించేవుండాలి అన్న గట్టినమ్మక మే ఆయనకు ఊతగా మిగిలింది. జాత కాలకట్టతీసుకుని ఎన్నోవూళ్ళు తిరిగారు. ఒకరోజు = “అన్నిటికీ వేళశరావాలి. అంతేకాని మనం తొందరవడితే అపుఠుందా? చూడుమరి అమ్మాయికి ఓ సందింధం వెతికి తీసుకువచ్చాని అంటూ గర్వంగా అంటూ అయ్యర్‌ ఇంటల్లోపలికి వచ్చారుం ఆబ్బాయి ఎక్కడో దూరంగా వైన్యంలో పవిచేన్తున్నాడు. ఎాపెండ్రికి మందురోజుసాయంకొలమే 'పెండ్తికొడుకు వై పువారునచ్చి దిగారు. పెంగ్లీ కొడుకువి చూసినవారు (భమింళ పోయారు. మగకొందరయితే అసూయను భరించబేక = "జనని ఇన్నిరోజులు కాచుకుం జే కాచుకుంది కాని దాని ఆదృష్టం పండిందిలే ...ఎర్రగా ఎంచక్కా. రాజాలా వున్నాడతడు :” “కావి పీటలమీద కూర్చుంకే ఇద్దరికీ పొ త్తుకుదర దే.” *వై ర్రిదానిలా మాట్లాడతా వేమికే ॥....డబ్బతో ఆకకవిది ఏదీ లేదు, శెండువేలు కాకపోతే నాణగువేబపో స్తే బంగారంలా అతుక్కుంటుంది.” అయ్యర్‌ డబ్బు విరజిమ్మి నాలుగురోజుల పెళ్ళి చేశారు. పెళ్ళి తఠంగావి కనో. వంటకనో పగిలే (వతీ కొద్చిరికాయతోబాబు ఇల్లాలినోట తిల్లు పేలు తుండేవి, *ఎవరికొంన పాడవుతునుకుంటున్నా డీ (బ్రాహ్మడు? ఇదేమి కొడుకులేని పొత్తా? శావి ఆమెమాటలము పట్టిందుకున్నదెనరు ? నాల్గురోజులి పెళ్ళితర్వాత అయిదనరోజూ శోభనంజరిపి అమ్మాయిని అత్రగారింటికి వంసాలనకున్నారు. ఆయితే నాల్లనరోజార్యాత్రి పెళ్ళికొడుకుకు పై ఆధికారినుండి - వెంటనే బియలుదేరిరమ్మవి . ఓక తంతి వచ్చింది. కణం ఆలన్యంచేయకుండా మరుదిండికి (స్రయాణనుయి వెళ్లి పోయాడతడుం అన్ను డాగిపోయిన శాంతిముహూర్తం అలాగే ఏదో ఒక కారణంచేత వాయిదా వడుతూవచ్చింది. 'పెళ్ళయి వెళ్ళినవాడు మళ్ళి ఏ పండగకూ వబ్బా

ఉనపి-. న! వికీ రాలేకపోయాడు. ఆతడివి ఆధికారులు $ఒకవూరినుండి ఇంకొకవూరికి అవూరిమండి మకోవూరికి ఐడిలీ చేస్తూవచ్చారు.. రెండు. మూడు, -అరు ఇట్లా వెలలుగడిచాయిం

ఇట్లా తాను ఆ త్రగారింటికి పోకపోవడం అననికి ఇష్టమో కాదో ఆమె (వవ ర్తనవంన తెలియాలేకు. మునువటికన్న వవరెల్లు ఎక్కువ అల్లరితోం మిడివిపాటుకో చెలరేగుతుందేదామె.

ఇక ఆ ఇల్లాలు తనతో బాతాభానీకి వచ్చిన ఇరుగుపొరుగువారిముందు తనసోది వెళ్ళటోనుకునేవి - *మంచిరోజులవ్వుడే చెవ్పక్కగ్లేదుణ. వాళ్ళ నాన్నగారికి [ప్రాణం. అయినా కొంఠకుకొంత కట్టుదిట్టంగా పుంచుతూ వచ్చాను. “ఓయమ్మా! వాళ్ళింటి అమ్మాయా, అక్కడ విర్చుంటుందిం ఇక్కడ విల్చుంటుంది = పీరితో మాట్లాడింది, వారితో మాట్లాడింది-” అవి వలుగురూ ఆంటారేమోనవి అదుపులో వుంచేవానివి. కాని పెళ్ళయ్యాక దావిపెగ్గెకు మికిలేకుండాపోయింది. “మగాడికి అరకానయినా ఉద్యోగ? = అడదావికీి అర వై ఏళ్ళయినా మొగుడు-" అవి ఊరికే అన్నారా? మెడలో ఒక వనుప్పవారం వేసుకుంపేచాలు ఆ మొగుడి పేరుచెన్సుకువి ఏ అ,కనమ మన్నా చేయవచ్చుగా.... ఇదేం, మీరూ నేనూ కొప్పరాలకువచ్చిన దినాలను కున్నారా సిన్నిగారూంి

ఇల్లా లీవివంగా రకరకాలుగా దూషిందడంవివి ఒక్కోరోజు అయ్యర్‌ వూర్కుంకలేకపోయేవారు. “ఎందుకే విడ్డనట్లా అడిపోమసంటావు ? వీకంటి విన్సులు కురవకుండా వుండడావికైనా దానిమొగుడు దానిని ఉనుకపోతే బాగుండును ౪

అంతే...నడుమువపున్న వీటివిందెను టక్కుమని ఏీబ్ళు చిండేటట్లుగా (క్రీందపెట్టి. వవిటకొంగును నడుములో చెక్కుకుని గాలిలో చేకులూపుతూ పోట్లాట కునకమించేది.

ఓని శమిళ కళని

“ఆనంది. బాగా అనండి జననికి అవనిగురించిన చింత ఇంతవరకూ లేదు. దానిని కన్నవారిచింతను మీరు పుచ్చుకుని ఇంటికి తెన్బారు; పెంచిన చింత నాదయింది. పెళ్ళిలయికే కష్టాలన్నీ గనైక్కుతాయి. అమకుంసే _ "పెళ్ళయి అత్తారింటికి పోలేదేనన్న బాధకూడా పడుతున్నాము. అవునా. శృప్తిగా పుందా మీకు?

పలుకుల ములుకులతో గుచ్చడంలో ఆ ఇల్లాలికి ఈ ఇలమీద ఎవరూ పొటిలేరు. అయ్యర్‌ అఆ మాటలకు తలవంచి విలదిడేవారు.

జనని ఒకరోజు వగటివేశ కోనేటిలో స్నానం చేస్తూంది. బావిదగ్గర ఈన్న కోనేటి జలకనూడడం ఆమెకు ఇష్టం, ఆమెకూ ఇల్లాలికీ మధ్య ఈ విషయమై ఎన్నోసార్లు ఘర్షణలు జరిగాయి. అయితే ఏమాటకు ఆమాజే ఇెప్పాలి. అ ఇల్లాలు గడవదాటవి మనిషి. ఊరిపె త్తసమంతా ఆమెను వెళు క్కు ంటూవచ్చేది. కొని ఆమె దానిని వెతుకుతూ వెశ్లేది కాదు.

ఆహంభావంకలది, పొగరెక్కున = అవి గిట్టవివా రన్నవ్పటికీ = ఇల్లాలి ఎదుటపడితే అందరికీ భయమే. అంచేత వాళ్ళది మంచిఉద్దేళమో కాదో గావి అననియొక్క గలగల వారి కుళూహలాన్ని రేకెత్తిస్తుందేది.

జనవి ఆరోజు వగలు స్నానం చేస్తూంది.

హకాత్తుగా తన్నేవరో తదేకంగా చూస్తున్నట్లు ఆనిపించింది. చుట్టు (ప్రక్కంల చూచింది. ఎదుటి గట్టుమీద కన్నార్పకుండా తన్నే ఒకడు చూస్తూ విల్చవివుండడం కమపించింది. అయితే మొహాన్ని చూడలేదు. తనలో షీముంది అవి చూచుకుందీ కుడివైపు, చేతిక్రిందుగా, రవిక కుట్లు వీడి వుంది. వెబుతురునడవి అన్చోట దేహం తెల్లగా (వ్రకాశించింది.

అనని మనసు నో శ్రాత్రభయం ఆవరించింది.

ఉన్నవళంగా చీరమ చుట్టుకుని ఇంటికి వరుగెత్తింది. ఆమెరేహం గడీ, గడలాడింది.

టఉవవి తం

ఆరోజంతా మనను బాగులేదు. అయవా తన్ను బాధినున్నదేమిటో తెలిని తాలేదు. అందుచేక ఆవేదన అధికమయింది. మొట్టమొదటిసారిగా అవని తనకుకానే తెలియగరావి అలోచనలో లీనమయింది. ర్యాతి వడుకున్నాక కూడా దాలపేపు విద్రరాలేదు.

అర్జర్యాతి _ జనవి హకాత్తుగా లేచికూర్చుంది. మళ్ళీ ఒడలిలో ఏదో భయంకరమైన వృలకరింళ, ఆమెమ చూచినళ క్రి యేదో అమెనులేపి కిటికీ బగ్గరకు తీసుకువెళ్లింది. వృన్నమచంగద్రుడిమీదుగా కారుమేభూలు వరుగెడు తున్నాయిం

వీధిలో _ ఎదురింటి గుమ్మం(వక్కగా ఏదో ఆకారం విలబడివుంది. అనసంచారంగావి, ఏవిదమైన ళబ్దంగావి లేవి ఆ వీధిలో దేనికో చిహ్నాంవలె తెల్లగుడ్డ కప్పుకుని పొడుగ్గావుంది ఆ ఆకారం. ముఖం ఆమెవున్న కిటికీ వైపు పుంది. కోనేటిదగ్గర మనిషి ॥

తటాలున వెనకడుగు వేవింది జనవి. కాళ్లాడి వడికోతాయేమో నవిషిం చింది. శరీరం వణికింది. భయమేనా? పూర్తిగా భయమేనా ? అర్భంకాలేదు, వెమ్మదిగా నంవాళించుకుని గోడనానుకువి అడుగుమీద ఆడుగువేస్తూ మెట్లా దిగింది. కటికచీకటిలో అమెచూప్పలు ముందుకు చొద్చుకుపోయాయి. ఆ కళ్ళల్లో _ వ్రపంచపు ఆశాభంగమూ కోకమూ, (ప్రాజంయొక్క నృష్టికీ లయకూ ఆధారభూతమైన మృగనహజమైన (క్రార్యమూ చోటు చేను కున్నాయి. ఆవిర్వేదం రాయివలె ఆమెగొంకు కడ్డంపడింది. ఆతావం యొక్క త్మీవత, ళోకం వెనకనుండి పామువలె పడగజాచగా దానవిమొహం చూచిన మనసు, లోలోపలే నంకుచించుకుపోయింది.

ఈవిధంగా ఒకటిగావుంటూ రెండుగా లీల్చబడడం దున్స్నహమయింది.

చప్పుడుచేయకుండా పూజగదిని తెరిచింది. తడిమిగూచి ఆగ్గిపెటైను "వెదకి వట్టుకుంచి. దీవపుశెమ్మెలో నొ త్తివి వెలిగించింది. ఆవొ త్తిలోనుండీ లేచిన కొంతిరేణలో తవలోవి వంచఛచలవావికి ఓదార్పును వెతికిం దామెం

జం తమిళ కథొామంజకి

అయితే ఆమె కోరిన్యవశాంతి లభించలేదు. అన్నీ తెలిపిన అ ఈశ్వరుడు ఇమమసటివలెపుండక, ఏమీ తెలియనివాడిలా వుండిపోయాడు, ఇంతవరకూ తనను మరచిపోయి ఇన్పుడు వెతుక్కుంటూవచ్చిందన్న కోవమా? రాత్రి జీ4 అందరివ్మిదకువలెనే ఈనకూ వుందని జ్యోతిలో లేకుండా నిద్రలోకి వెళ్ళి పోయాడా?

ఎగిసిపముతున్న భావాల శ్రొత్తందనంవలనం విచారంవలన కల్లోల మానసురాల్డై విలదికింది జనపి, ఆమెను కలవరం పెకుకున్న అఆ శై త్త దవంలోనే ఇమిడివ ఆ భావాలపాతదవం ఆమెను నరిహసిస్తున్నాయి.

*మీ రెవ్వరు ? వమ్నవిడిది వెళ్ళిపొండి.

“మేము ఎవ్వరం? ఎక్కడికిపోవాలి ? వేరెక్కడినుండయినా వచ్చామా అక్కడి పోవడానికి ? వీలోనేగా పెరిగాము? వీలోవలేగా దాగుడుమూత లాడుతున్నాము. కనుక్కోమరి! కనుక్కు౦దామనేగా వచ్చాపు? నీకూ మాకూ పోటీ ఇవ్వాళ్టిదాః విన్నటిదా? కమక్కో॥ కవిపెట్తు!; కనీపెట్టి వట్టుకోః వట్టుకో। వట్టుకో। హో హా వోహోహో:ి శద్దించేని వాటి వెక్కి రీంఠ భరించ సాధ్యమా? జనవి తటాలున లోర్లవడి వెక్కివెక్కి. ఏడీ. చింది.గుండె లవిపిపోతాయే మో ననిపించింది.

ఆరోజుమొదలుకొవి ఆమె గలగల అంతా మాయనమయిందిః వియట తిరగడం ఆగిపోయింది. చేతికి మొహాన్నిఆవించి అట్లాగే గంటలతరదిడి, గదిలో కూర్చుండిపోయేది. ఎవరన్నావచ్చి పిలిలినా విశబడేవకాదు.. అరిగి, దవాయించి తీసుకుని తివేజనని ఇప్పుడు పిలిచి వడ్డీంచినా తివడం లేదు.

చిక్కిపోసాగింది.

“ఇదెక్కడి చోద్యంకల్లీ । హఠాత్తుగా ఏమొచ్చిండో ఏమో: మూగది మూడూప్ల చెరిచిందటం”

తినవి విన జనని కబ్ళవిండి వీరు చెంనలమీద (వవహించేవ. అయినా తుడుగు కువేదికాదు. ఎట్లా కూర్చుంటే ఆట్లా వుండిపోయేవ, అమెగో ఏదో అన (శతి బయలుదేరింది. “టపి పాపీః విడ్దనట్లా అకిపోనుకో కే; ఒకరోజు కాకపోతే ముకొకరోడాం అయ్యో, భ_ర్తదగ్గరకు ఇంకా వెళ్ళలేదే అవి వుండదా 7... ==జనవి మొగుడిగురించి ఎన్నో వదంతులు (వ్రబలినాయి. అతడు వున్నచోపే వున్నాడు = నహవానదోషంనలన నానా చెడుతికుగుళ్ల అల: వడ్రాయి. తాగుడు, జూకం, వ్యభికారం = వంటివాటిలో లీనమై పన్నాడు = అనేవారు. ఉన్నవీ లేనివీ కలివి నణగురీకోటా నావి ముశలాయనవెవివి వదేవి; ఆమన మనోవ్యథతో (కుంగి పోయేవాడు. ఈ వయసులో ఇదెక్కడి వరీక్ష అవి వాపోయే రు, “ఒకవేళ నేను చనిపోతే జనవిగతి ఏమిటి ?మ9' ఇంటి ఇల్లాలేమో కాటకికి అక్కగా వుంది అవి దేవుకితో మొక సెట్టుకుంవా మవి పూజగదిలోకి వెళ్లటోయి ఆక్కడ జనని వుండడంమాచి వెనకడుగు 'వేసేవారు. సాయంకాలంశేళ ఇల్లాలు కూకలేపేది. *ఇంట్లోవనులన్నీ ఎక్కడి నక్కడ పడివున్నాయి. పూజగదిలోకూర్చుని టేవుడిని వేరుతోనహా పీకితే నరిపోకుందేమిటి ? మొగుడి ఫొటోకు పూలమాలవేని మవఃపూర్వకంగా దండంపెట్టినా లాభముంటుంది అననికి ఇది వివఐడిందా? అట్లాగే కూర్చువివుంది. కండ్లమండి పీరు కారుతుంది. వాళ్లు ఎదురింటి ఆరుగుమీద పురాణకాలకేపాలు జరిగేవి “వృకచ్భాయలో. ఆటాజూటమందలి చంద్రరేళమండి అమృతధార (వనపాస్తుండగా మేలిము శ్రెంవంటి కరీకంతో అళంకరుడు తన్ను తానే ర్యావంచేస్తున్న దకిణామూ ర్తిమై-” అవి న్రజుటగదేచాగ్లా బౌరాణికుడు.. శ టం న. | . శ్రళ్ళ న్‌!

తు కమిళ కథానుంజకి

లేక...."మూదిమొనమీడ బొటనవేలి నావించినదై ఆ వర్వశరాజకుమారి, ఆ వరాశ క్రి, తన కేశరాశవి ముమలవలి ముడివై చినద్దై, జలపానంకూడా చేయక గాలిని ఈజించినదై, ఆపిదస దానినీ వినర్జి ంచినదై. అ చంద్ర "శేఅరుడిధ్యావ మే ఆకారముగాగలదై, మహాతనన్వివియై....”

ఉన్నట్లుండి ఒకరోజు అయ్యరుకు వుత్తరం వచ్చింది. దావివి చదివి ఆశ్చర్యమూ ఆనందమూ ఉవ్పతిల్లగా ఒక్కు కంపించగా పరుగె త్తుపవచ్చారు ఆయనం

“ఓపీ....ఎక్కడే, మన అమ్మాయి ఎక్కడే ? అంబ చల్లగా చూచిందే, అల్లుడు వచ్చేవారం వస్తున్నాడు." ఆయనకళ్ళనుండి వీరు కారసాగింది మొహంలో మార్పేమీ లేకుండా జనని ఆవార్తమ విన్నది. ఆమె మనసులో పఫేముందో ఎవరికి కెలును? ఆమెకే తెలియదేమో

ఇల్లాలు మండిపడింది. “దీవిన్యవహారం ఎప్పుడు అర్థమయి ఏడిచింది చమక? మొగుడు నస్తున్నాడేఅంటే బెల్ల 6కొట్టినరాయిలా కూర్చుంటుందేం? ఇది మనుష్యజన్మేనా కి

అయ్యర్‌ మళ్ళీ పెళ్ళిచేసినంత హడావిడిచేళారు. ఇల్లాలుకూడా అంతగా వ్నీరుబ్నురు లాడరేదు.

కుర్రవాడు అమ్మాయిప్రక్కన కూర్చున్నప్పుడు మరింత మోహనంగాః శనుపించాడు. మునుపు చూచినవ్పటికన్న తలమీద ముందుప్రక్కం జుత్తు పోయి కొద్దిగా బట్టతల ఏర్చడినస్పటికీ, ఆదీ ఒక అందంగానే వుండింది, మితిమీరిన విలాసాలఫలిశంగా కాటోలు ముఖంమీద రేఖలు పడ్డాయి. అయితే ఇంకా ఆ కళ ఆ దేహప్పష్టి చెక్కుచెదరకుండా అట్లాగే పున్నాయి.

గుబురుగా పెరిగిన కమబౌమలు కలిపేనోట గంధముబొట్టు దావిమధ్య శుంకును లలాటనేతంవలె అవిసించి అతడికో ఉ్యగసౌందర్యాన్నిచ్చిండి. ఆకడి క్రీగంటిరూపు ఆక్కడచేరిన ఆడవారిహృాదయాలము దోచుకుంది.

తచని న! జనని = కోభవవుగదిలో కిటికీ రువ్వలమనట్టుకుని విల్చువిపుంది.

తెలుసల విండిన చీకటినుండి ఎన్నోరూపాలు బయలురేవాయి. ఒకటి, శెండు, వది, మారు, వెయ్యి - ఇన్నిరోజులనుండి లోవలే [తొక్కిపట్టిన ఉద్వేగపుధాయ ఓక్కొ.క్కవిముష మొక్కొక్క_ వేషంధరించి అమెఎదుట నాట్యం చేసింది.

“జవవీః గుర్తు కెలుస్తుందా? ఆరోజు ?? నున్ముల్ని నరవవిప్తావేమిటా ఇంకా మే మనరమో తెలుసుకోలేదా? లీ, ఏమిటింత మొద్దుగాపున్నావు మవ్వు? ముట్టుకున్న పానం, ముట్టుకోవి పానం, నమీసించిన పాపం, చూరమయిన పొవం, అవ్మఎత్తిన పావం = ఇవన్నీ నువ్వు వినలేదా? ౪ మూకు తలలేదు; (ప్రాణం వుంది. మేము కబంధులను. ఆడగలము. పాడ గలము. నవ్వగలము, ఏడ్వగలము. నశింపచేయగలము కావి నశింపము.”

అనని నుదుట తిలకంమీద చెమటటొట్టు నిలిచింది.

“భయంగావుందా । భయవడకన్మూ ; భయపడకు, బంగారుకల్లీ ; మే. మంఠమందివుండగా వీకు భయమెందుకు ₹

“*జవపీ ౩”

భుజంమీద చేయితగిలి ఉలిక్కివడి వెనక్కుతిరిగింది. అమెభ ర్త చిరు. వగవుమొగముతో విల్చువిపున్నాడు.

“ఏం, భయనడ్డావు ? నన్నుచూ స్తే భయంగాపుందా ₹

ఇనవికీ ఈల మండిబోతున్నట్లుంది. అతడి నామె చూస్తుండగానే-కిటికీకీ బయట ఆమెచూచిన అ ఆకారాలన్నీ లోవలికి ఎగిరివచ్చి ఆమెలోకిపోవడల గమవించింది. వీటివి పీల్చుకుని ఉన్చిపోయేలెరడువలె తనలోతాను పెరిగి పెద్దదవుళున్నట్లు ఒక భయంకరమైన భావం.

ఆమె ఆకారం పెద్దదవుతున్నకొద్దీ . ఆమెకు ఆతడిఆకారం చిన్నగపుతూ- వచ్చింది. పోనుపోను అతడు వురుగునలె అంజ అతడి నవ్వు అతడి కదలి.

శ ఠమిళ కథానుంజతి కలు పురుగువలెవుండి = ఆమెలో జుగున్పమ 'ేకె త్తించాయి. ఆమెలోవల బేరిన అన్నివేలపిశాచాలూ ఒక్క చిందులుతొక్కసాగాయి.

“ఏమిటట్లా చూస్తాపు? కోవమా ? న్యాయమే, వీకు నీన్యాయం; నాకునా చ్యాయం, ఇప్పుడు నరిపోయిందా? చింవినవాటికి నగసేబికి ? నేను చాల చోట్లకు వెళ్ళాను, వచ్చాము, లారా: ఆడవారికి కోవం ఆందమే. కాని అకోపం మగవాడి ఓరిమివి దాటనంతకాలమే ఆ అందం; దాటితే అది పెను భూత మేం

ఆమెలోవల చెలరేగుతున్న ఆవేశానికి ఆమె భర్తమాటలణు (పాణం పోయగావే, జననిశరీరం జలదరించింది.

ఆమెమీద ఆతడిచేతులు వాలినవి. ఆమె వాసళంగాలాగి గుందెలకు హ త్తు కోవాలని (ప్రయత్నించినవి. అతడి మొరటుదనావికి ఆమె గుండెమీద శాలి జొట్టు గుచ్చుకుంది.

జనని ఉక్కిరిబిక్కిరి అయింది. ఆమెలోవలిభూతం అతడి నొక తోవ తోపింది- ఆతోప్పు వేగానికి ఆకడు వెశక్కువెళ్ళి (క్రిందపడ్డాడు.. ఇమన చంచపుకోడుకొన తలవెనుక తగిలింది. ఆ దెబ్బకఠడు అరవనుకూడా లేదు. జనపీ అని నెమ్మదిగా గొణిగాడు. అతడితల (పక్కకు వాలి బోయింది. ముక్కులోనుండి. నోటిలోనుండి రక్తం పొంగసాగింది ద్నిగృమతో నిల్చుంది జనమి,

నెల్టఉనవీ ; జనవీ। అల్లుడూ ॥ అల్లికూ :”” తలపులు దనివది తట్టారు. ఈలువులు తెరవలేదు. అట్లాగే విలబడింది జనవిం

తలుపులు బద్దలుకొట్టి లోవలికి తోనుకువచ్చారు. అతడివి అమెమచూచి వెనకడుకు వేశారు. దగ్గరకు వెళ్ళడానికి జంకినవారిలో ఒక్కడు = రైర్యం తెచ్చుకుని అల్లుడి గుండెమీద చెవినీ, చేతినీ పెట్టిదూకాడు, చచ్చిపోయిన వాడికి ఈనవావు ెలినివుండదు (పాణం అంక త్వకగా ఎగిరిపోయింది.

ఉనచి లే

“జననీ = ఏమిటివి +

జనవి నయనాలనుండీ అ కువారలు (వవహించాయి. అయికే నోటి మండి మాట పెగలలేదు.

"భలే జననీ, భలే:” అని వెరిశ అరిచింి అమెళో ఏనో కంఠం. “అయ్యో! జ3నీ 1” అవి విలపించింది మరొక కంఠం

“జననీ ; జననీ:

ఉలికిపడి మేలుకుంది ఆమె. ఈ ఆర్ధర్యాతివేశ తన్ను ఏలున్తున్న జెకరు? ఆమోోోనవి ఆ(పళ్నకు అఆన్న్వరం నమాధానమిచ్చింది ; *అవును జననీ; వీకు విముక్తి నొనగడానిక్తే వచ్చాను. కొని మవ్వనుకుంటున్న విముక్తి కాదు- విన్ను వీప తెలువడావిక! వచ్చాను. మవ్వు తెజసుకుంటే మవ్వు విముక్తి నందగలవు.””

హళాత్తుగా ఆక్థమయింది జనవికి, నడిక్యాతి, కటికవీకటిలో వేలు"న మునుపోలిన ఈ వాణి వెలుసలిను.డి రాదు, తనలోమండే వస్తున్నదని తెబనుకుది. ఈ వాణి మౌనంగా, (పేమగా. ఆధికారయుతంగా ధ్వవిం చింది ఎప్పుడో ఎక్కడో విన్నట్లుంది. ఆమెకే తెలియకుండా అమెనాలుకం “మప్వు ఎవరు?” అన్న(పళ్న నుచ్చరించ యక్నించింది

“నేను ఎవ్వరా? ఎన్గివుడూ. నువ్వు పుట్దడావికపూర్వం నుండి వీకగ్గరే విన్ను విడవకుండా వున్నాను. నమ్న తెబుసుకోలీదా? నీవు విన్ను తెబను కుపే నన్ను తెబసుకోగలవు. ఎంముకంపే నువ్వే వేను, నువ్వు నన్ను కంటితో చూడడం మరచావు కావి నాన్వంాన్నివినడం గుర్తులేదాః పోనీ, నమ్న చూడ3మూ, వినడమూకూడా మరిచిపోతీ పోయావు. నన్ను చూడా అవి, నన్ను వినాలని మవ్వు (వ్రయక్నంచేయడం జ్ఞావకం లేదా? అలో చించు. అరోచిందిచూడు. బాగా ఆలోచించుం

కఠటాలున గుర్తుకువచ్చిన జనవి కండ్లు వెడల్పయ్యాయి. “దీన తలో (వళూ :” జనని భోరునువి రోదించింది.

న కమిళ కఠామంజకి

“ఆ: ఇప్పడు జ్ఞానకం నచ్చిందికదూ? నవ్వు దీపాన్ని వెలిగించినవ్వుడు ఎవరివి వెలిగించుతున్నావనుకున్నాపు ? విన్ను నువ్వే వెలిగించుకోవడావికి యత్నించావు, కావి రోజురియినకొడ్డీ నువ్వుగా ఎ త్తిన జన్మకాలూకు ధూళీ, కాలంయొక్క- (కుప్పూ 'పెరిగిపెరిగి వీలోవున్న నేను ఎక్కడో అట్టడుగున వడిపోయాను. నీలోన ఇప్పడు జరిగిన భూకంపంకలన మన్వే [్రిందు' మీదులై నందున నీలో దాగిన నేను ఇవుడు బయటికివచ్చాను.

“వకూ: నన్ను విడీచి పెట్టి వెళటోయావుకదా ౪?

“నవీ మవ్వే నన్నునదలి పరుగెశ్తావు. అయితే నువ్వే వేవై నందున వేను విన్నువిడిచి పరుగెత్తలేను. వీతోబామే వచ్చాను, ఆ వచ్చిన నమ్నా వూర్చివేశావు, వూడ్చినా నాకు బావులేనందున నువ్వు నామీద మట్టిపోసివా నేను ఉక్కిరి బిక్కిరవుతూకూడా వున్నావిక్కడే. నన్ను పూడ్చివేపి నన్ను పిలిస్తే నే నెట్లా రాగలను ? అయితే వీలోవల నువ్వే పొర్లినవందున వేను వైకి రాగలిగాను. నా చేతులు విరిగినాయి. అయినా నీన్ను కౌగలించుకో డావికీ జూస్తున్నాను. నువ్వు నేనుగా వున్నప్పటికీ = నేను వేముగానే వండ గలమగావి నేను నువ్వుగా కాలేదు. కొని నువ్వు వేమగా అవవచ్చు నాకు “నా మండి మార్పులేదు.

*“అనవీ । ఇది తెలుసుకో = ఇవ్చుడు నువ్వు, నానుండి విడివడిన మవ్వుం మళ్ళీ నేనవుతున్నావు. అందువలననే నేను నీలో రూపొందగలుగు శున్నాను. ఎల్లెడల వ్యాపించికూడా స్థీతిలేక ఆకారంలేకపున్న అ విరాకార స్టీతినుండే ఆకారంగా విడినడవచ్చుము. ఆ విరాకారస్థితి అంకము ఆ అకా; రంలో అరిస్తున్నస్పటికీ, ఆ అంశ ఆ విఠాశారస్టితియొక్కభఖాగమే. ఎందు కంపే విండుదనపు అండాలు అవి. అటువంటప్పుడు ఈ అండాలయొక్క_. థంగాలు భాగాలయొక్క- విభాగాల = అ విండుదనంలో ఎన్నవవంతు ? ఎన్నవ భిన్నం ? కనుక జనవీ, జనని ఎంత భిన్నం ? అయినా ముక్కల

జీనని $? ఇంకా ముక్కలై బొడియై, ఆ పొడి ఇంకా పొడియై మళ్ళీ ఆకారరసాతమై ఫోతుంది ఆఖరికి. కనుక జననీ; నువ్వు నాలో మునిగితే నువ్వు నేనయి పోశావు. ఇదే “నీ' యొక్క విముక్తి....' ఆ న్వరం ఆమెలోనే అణగారి పోయింది.

జనవికి సదునై దునంవత్సరాల శిక్ష విధించారు. ఆయితే ఆమెను పంన వలసింది చెజసాలకా, వై ద్యశాలకా అన్నవిషయం నరిగా తేలకపోయింది. అమె నోరు తెరవనందున ఆరాత్రి ఆ గదిలో ఆమెకు ఆమెధర్తకూ నడుము. ఏమి జరిగినదో తెలునుకోవడాని'కే వీలులేకపోయింది. వైద్యు లామెను పరీ &ంచి ఆమె మెదడుపై ఏదో భారంపుందని నిశ్చయించారు.

జనని అన్స(తీలోనూ, చెజసాలలోమూ కొలం గడిపింది. కొని ఎక్కడా ఆమెనలన మరొకరి శెట్టి ఇబ్బందీ లేదు. ఆమెకు ఆకలి ఆవి ఎవరన్నా చెబుతే ఆమెకు తెలిసేది. ఆమె ఎదుట తిండిపెడితే తినేది. నత్స్రవర్తన కారణంగా మూడు నంనత్సరాలశిక రద్దయింది. కాని ఆమెకు పోవడాని కంటూ చోటులేనందున (ఆమెను పెంచినకుటుంబం ఏనుయిందో ఎవరికీ తెలియదు) అన్న(త్రిలోనే వుంది.

ఆ తర్వాత చాలరోజులకు కొద్దికొద్దిగా. మొద్దుమొద్దుగా నూటలునచ్చాయి? పూర్వజ్ఞావకం ఒక్కొక్కప్పు డుండేడి; మిగతా వేళల వుండేదికాదు. “నీలో వుండే వేను, నాలోవుండే నేను, నువ్వులేని నేను, నున్వేలేని మవ్వు-” ఆంటూ ఏవేదో వాగుతుండేది.

మదుటిమీది బొట్టునూ మెడలో కాలిబొట్టునూ తీసివేయడానికి, ఒన్పుకో లేదు. “ఇది బలే బాగుంది, వెరినాయనలారా!: ఆయన చవిపబోయారవి పుకారు లేసింది ఎవరు ? ఆయనలోని "నీవు" చచ్చిందిగావి, ఆయనలోవున్న “నేన్స” ఎవన్పటికీ వుంటుందే । నేను వారితో రోజూ హోయిగా కబుర్గాడుతూ వున్నాను. నేను నిత్యసమంగళిని. నాకు అనుంగళం లేదు."

గల!?

ఫశ తమిళ కథానంజకి

ఇట్లా చేతులు ఆడిస్తూ ఉత్సాహంగా మాట్లాడుతుండేది. ఎప్పడూ నంతో షంగా నవ్వుతూ వుండేది. ఆలరికి అన్సతిమండి విడుదలయింది ఇంక ఆమె వెర్రితనం ఎవరికీ బాధాకరంకాదని తేల్చారు.

ఆమెకు అన్నానికి లోటులేదు. ఎందుకంటే ఆమెకు ఖిక్షవేపిన ఇండ్లు సునంనన్నములయినాయి. ఆమె అడిగితీనుకున్నా. ఆడగకుండా తీసుకున్నా అ దృుకాణావికి ఆనాడు జోరుగా వ్యాపారం సాగేది అమెకు అన్నం పెట్ట తావికీ. అడీగినా అడగకపోయినా ఇన్వడానికీ “నేనంపే నేనిని ముందుకు వచ్చారు. ఆమెచేతితో నృ స్తే చాలు అన్నినొప్పులూ బాధలూ తీరి పోయేవి.

అయినా వె్రిది

ఇట్లాగే చాలకాలం జీవించి జనవి వండుమునలిదయింది. ఓడలు ముడ ఈలునడి, వబ్ళాడిపోయి, జుత్తు తెల్లగా నెరసిపోయి.... ....

అ తర్వాత ఓకదినం మధ్యాహ్నంవేళ చెట్టువీడను పడుకుని మిద్ర పోతూంది. మధ్యాహ్నం పాయం[త్రమయింది. సాయంత్రం రాతి అయింది ఛ్యాత్రి వగలయింది. ఆమె నోట్లోకి ముక్కులోకి చీనులు వెళ్ళిన స్తున్నాయి.

అయితే ఆమె లేవనేలేదు.

విజయదశమి న. పిచ్చమూరి [వ పిచ్చమూ ర్థి 1900 లో జన్మించారు. తను 88 వ ఏీట కకీలళ్ళ ల్తిని కదలి “వానుమాన్‌ ” చతిక సవా సంపాడటీ ఆగా చేరారు, న్తకం ఇెన్నవట్నంనుండి కెలక జే “నక ఇందిరా” వీనష్మలిక సహాయ సంపాదనలంగా పని చేళ్తు జ్నారు,]

"పేదపిల్లి లచ్చిమాత్రం ఏమిచేయగలదు : దావితల్లి చిన్నన్ముమాతం ఏమిచేయగలదు ; మొగుడు అదేదో క్లబ్బునడిపి అన్పులుచేని వున్నచోటు శెలియకుండా పారిపోయినస్పటినుండి, అటుకులుచేసి అమ్మి, పిండి రుబ్బి, వంటచేవి చిన్నమ్మ పొట్ట పోనుకుంటూంది.

అమె అప్పుడు వకీలు వేదాంతమయ్యర్‌ గారింట దాల కొద్దిజీతావికి వంట లేన పెడుకూంది. నెలకు బదురూపాయలు జీఠం, ఆది తిండికే సరిపోదు: * అందులో గదికి అద్దె రూపాయిన్నర ఇవ్వాలి.

ఇట్లాంటి పరిస్థితిలో = దనరా రాకబోతేనే బాగుండును అని చిన్నమ్య' అనుకుంపే తప్పేముంది ? ఆయినా చిన్నమ్మ అట్లా అనుకుందవి దనరా రాశ మామకుందా?

దనరా జొమ్మలమ్మేదుకాణాలను చూచివచ్చి లచ్చి అమ్మనడిగేది: ఆస్ప్సమ్మ్మా । ఈసారి నేనూ బొమ్మలకొలువు పెడఠాను. ఇంట్లో నరనగా ఆరుమెట్లు పెట్టి వాటివిండా బొమ్మలు పెడఠాను. మరి వై వేద్యానికి, పేరం టాళ్ళకు వందడానికి గుగ్గిక్ళు చేసి సెడతావా ?"

280 తమిళ కథామంజరి

“బొమ్మ లెక్కడిబే వీకూ....మీ అబ్బ కట్టిపెట్టాడుకదూ. పేద్ద ఇల్ల కొలువు పెట్టడావికి.... అందులో ఆరు మెట్లట$ః మాటలుమా(తం ఢిల్లీ పాదుషా కూతురిలాగా = మౌట్లాడుతున్నావు.* అని లీళ్కారించుకుంది వాళ్లమ్మ.

కాని లచ్చి కిదేమీ అర్ధమయ్యేది కాదు.

"నాకు బొమ్మలు ఎందుకు లేవు-? లేకపోతే నువ్వు కొవిపెట్టు;” అని లచ్చి తల్లి కొళ్ళకు చుట్టుకుని మారాము చేసింది. చిన్నమ్మలోని అమ్మ వలి కింది. “పిచ్చిదానా ! మరందుకు డబ్బులు కావద్దా? మనదగ్గర డబ్బులేదే-”

“మనదగ్గర డబ్బు ,ఎందుకులేదు ? అందరిదగ్గరా పుంటుందికదా ॥ వకీలుగారింట్లో అవిడదగ్గర టోలెడు డబ్బుందికదా = మవ్వు ఆమెనడిగి తీనుకురాం”

దానికేమిచెప్పాలో చిన్నమ్మకు తెలియలేదు. *చూద్దాములే” అవి అప్పటికి దాట వేసింది.

అమ్మ వెళ్ళిపోగానే లచ్చి బయలుచేరింది, ఎగురుకుంటూ తన స్నేహకు రాండ్రందరిదగ్గరకూ వెళ్ళింది. తా వీతడన దనరాకు ఆరుమెట్ల బొమ్మల కొలువు పెడుతున్నానవి చెప్పుకొని నందిరవడింది.

దనరాలో మొదటిరోజు వచ్చింది. సాయంకాలం చీకటిపడుతూంది. కావి బొన్ములకొలుపుకు ఏమీ ఏర్పాళ్లే లేవు. లచ్చికి దుఃఖం బొంగుకుని వస్తూంది. అమ్మతో పోట్లాట పెట్టుకుంది. ఏడిచింది; మొండి కేసింది. పిల్లను చగ్గరకుతీసుకుని జు త్తుదుప్వుతూ మివహా ఏమీ చెయ్యలేకపోయింది చిన్నమ్మ. ఆరాత్రి ఏమీ తినకుండా నేలమీద సడుకువి విిదపోయింది లచ్చి.

వానిదగ్గర చాలసేపు కూర్చుండిపోయింది చిన్నమ్మ. వకీలుగారింటో డబ్బు అడుగుదానుం పే వపండగపూటి ఇన్వరేమోనన్న భయం, అదీగాక వవిలోకివచ్చి రెండువారాలయినా కాలేదు, అపుడే డబ్బుకోనం పీకడం మొద

వీజయదళమి - ణప లెట్టింది = అనుకుంటారేమో: అ వనికూడాపోతే ఇప్పడున్న గంజివీళ్ళ లేకుండా పోశాయి. ఆలోచించి అలోచించి దారికానక ఆలసి నిద్రపోయింది.

మరునటిదినం తెల్ల వారింది. లోకమంతా మేలుకుంది. లచ్చి, చిన్నమ్మ కూడా మేలుకున్నారు. అయితే ఆపిల్ల కల్లితో బొమ్మలగురించి ఒక్కం మాటయినా మాట్లాడలేదు. వగలంతా ముఖం ముడుచుకుని కూర్చుంది.

సాయంకాలం ఇద్దరూ వకీలింటికి 'సేరంటావికి వెళ్ళారు. అక్కడి టొమ్మలకొలువును = కను రెప్పలార్భకుండా ఒక్కొాక్కఎంటొమ్మనూ మింగి 'వేసేదావిలా = చూచింది లచ్చి, బొమ్మలు చూస్తుంపే - అయ్యో, టౌొన్ములు కొనడానికి ఆమ్మదగ్గర డబ్బులు లేవే అవి బాధ, దుఃఖం,

రాతి అమ్మా కూతురూ కలిసి కోవెలకు వెళ్ళారు. దారినిండా అంగశ్ళే; అంగళ్ల విండా బొమ్మలే. కోవెల లోవలికివెళతే అక్కడకూడా బొమ్మలే. రంగురంగుల టొమ్మలు. రకరకాల బొమ్మయలు,

లచ్చి కళ్ళు మిలమిల మెరిశాయి; చ్మకాల్లా తిరిగాయి. ఒకక్షణం బొమ్మ లన్నిటిని కుకూహలంతో చూచింది. మరుక్షణం *రీి అనుకుంది, విరక్తితో శళ్ళుమూసుకుని _ కటోదివలె తల్లి చేయివట్టుకు నడిచింది.

ఆలిరికి శివునిసన్నిధిని చేరారు. లచ్చి కళ్లు తెరిచింది. ఎవరో ఒక మున లావిడ దేవుడికి అర్బనచేయించి. అర్బకుడిచ్చిన విభూతి మొదలయిన (వ్రసాదాలను స్వీకరించింది. పశ్ళింలోవున్న కొబ్బరిచిస్పనుమా(త్రం తీసు కుని "ఇది వుడిది” అని ఎవరో (బ్రాహ్మణుడికి ఇచ్చివేపింది. లచ్చి ఇదంతా గమనించింది.

తర్వాత అందరూకలిని అన్మవారినన్నిధిని చేరారు. అక్కడకూడా అర్చన చేయించినది ఆ మునలావిడ. అయితే ఇక్కడ అర్బకుడిచ్చిన (ప్రసాదాన్ని కొబ్బరిచిస్పతోనవో ఆమె తనే తీనుకోనడం లచ్చికి ఆశ్చర్యం

న! ఈమిళ కథామంజ కలిగించింది. అమ్మను = “స్వామిదగ్గర వద్దవి అమ్మవాతిదగ్గర కొబ్బరిచిన్న తీనుకుందేం అన్వ ? అట్లా చేయవచ్చా?" అని అడిగింది.

“అమ్మ వరాలిచ్చేతల్లి, ఈ లోకమంళా ఆమెదే. కాని శివుడికి విభూతి మా(క్రమే న్వంఠం, అంచేత మనకు అష్టైళ్వర్యాలూ అమ్మే ఇవ్వాలి. ఆందుకనే అవ్వ ఇక్కడ కొబ్బిరిచిన్స తీమకంది. అని చిన్నమ్మ ఏడో నమాధానం చెప్పింది. తన కంతా విళశదనుయినట్లు తల ఊచింది లచ్చి అట్లాగే అంది ఎదుట కనులు మోడ్చివిలిచి (ప్రార్థన చేసింది.

దసరా మూడవదినం సాయంకాలం వకీలుగారిభార్య రాజన్ము పేరంటాల (క్రందరివీ పిలిచి కూర్చోబెడుతూంది. లచ్చి ఒకమూలగా కూర్చువివుంది.

కొంచెం పేపయ్యాక రాజన్మునుచూచి “పన్నిగారూ ; బొమ్మల కొలువు ఎందుకుపెట్టాలి?" అని అడిగింది లచ్చి.

రాజమ్మ శ్రీ విడ్యోపానన చేస్తుంటుందవి అందరూ అనుకునేవారు “మంచి(పశ్నే వేశావు లచ్బీ। చెబుకా విను. ఆరోజులలో ఒక చెడ్డ రాతను డుండేనాడు. జగాలన్నీ వాడంటే భయవడేవి. అప్పడందరూవెళ్ళి అంబతో మొర పెట్టుకున్నారు. అంబ మొదట తన వైన్యాన్ని ఆ రాక్షసుడివైన్యంతో ప్రోరాడనుని నంపింది. తొమ్మిదిరోజులపాటు తామ అట్లాగే కూర్చువివుంది, చివరకు దళమిరోజున ఆమెవెళ్ళి ఆ ఆసురుడివి మట్టుబెట్టింద. అందుకనే ఈ పదిరోజులూ కొలువు పెడతాము. అమె జయించినదినాన్ని విజయదశమి వండగగా చేసుకుంటాము.

"కొలుపు పెట్టకపోతే ఏమి పన్నీ? *

“కొలువు పెట్టకపోతే = అ ఇంట్లో దారిద్య్రం కాండనమాడుతుండి. నను అన్నీ పాడపుతాయి.”

“మరయితే మా ఇంట్లో కొలువుపెట్టలేదే = ఎట్లాగు 9”

వివయడదకమి - త అందుకు రాజమ్మకు ఏమి జవాబుచెప్పాలో తెలియలేదు. అయినా లచ్చి విడిచిపెట్టలేదు.

“అయితే మరి నాకు కొన్నిటొమ్మల నివ్వండి. కొలుపుపెట్టుకుంటా మా ఇంట్లో...”

“వరేలే' = అవి అంటీ ఆంటనట్లుగా అవావిచ్చింది రాజమ్మ. ఈలోగా ఎవరో పెద్దింటి సేరంటాం(డ్రున స్తే ఆటు తిరిగింది ఆమె. కాసేపు మాట్లా డాక నాళ్లు రాజమ్మను తమతో తీసుకువెళ్ళారు,

రాజమ్మ వెళ్లిపోయాక లచ్చి చాలసేపు ఆ బొమ్మలకొలుపుదుట కూర్చుంది. చాల'సేవువరకు రాజమ్మ రాలేదు. లచ్చి లేచింది. ఆ కొలువు మండి అయిదారుబొమ్మలను తీసుకుంది. వంగి తీసుకోవడంలో కొన్ని బొమ్మలు [క్రిందసడ్డాయి. ఆ చప్పుడు వివి భయనడి ఇంటికి పరుగెత్తుకుని బోయింది అచ్చి.

దనరాలో వాలుగవరోజు ఉదయం. రాజన్ము యధాప్రకారం టొన్ముల కొలయవుఎదుట ముగ్గు పెట్టి తల పైకెత్తింది. మధ్య మెట్టుమీద వుండవలనిన లత్మీ నరన్వతి పార్వతి వ్విగహాలు పడివున్నాయి. దగ్గరగా వెళ్ళిచూచింది. చిన్న పింగాణీటొన్ములు కొన్ని కనవడలేదు. ఇటూ ఆటూ వెతికింది. గుండెలో చిచ్చుపెట్టినట్టయింది. లక్ష్మి మెడలో వేసిన బఐంగారుహారమూ వఠకకమూ కనబడలేదు. ఆమె చేతులుకాళ్ళు వజికాయి. దనరాలస్పుడు ఇట్లా వనగపోవడం అంపీ జంటో ఎవరికో కీడు నూచిస్తూండి - ఆవి భయవిహ్వల అయింది ఆమెం

కాస్సేపటికి అందోళన కొంత తగ్గింది. ఆంతకుముందురోజు లచ్చి రావడము, ఏవో (ప్రశ్నలు అడగడమూ గుర్తుకు నచ్చింది. వెంటనే దాని మీద నందేహం కల్గింది. అందుకుతోడు అ ఉదయం చిన్నమ్మ ననిలోకి తాకబటోవడంతో అనుమానం ధృవవడినట్ల యింది.

న! తమిళ. కజ్లామంజకి చిన్నమ్మజంటికి వెళ్ళింది రాజమ్మ. చిన్నమ్మ ఒళ్ళంతా కవ్సుకువి చింపి చాపమీద వడుకువివుంది. రాజమ్మనుచూచి లేచి కూర్చుంది.

“ఉన్నట్లుండి ఏమి అనారోగ్యం ?”

“ఆవే నాకు తెలియలేదు. రాత్రి వడుకున్నప్పటినుండే తల భారంగా వుంది. జ్వరం బాగా కాస్తూంది. పొద్దున లేవలేకపోయాను. అందుకనే పని లోకి రాలేదు.”

“ఫరవాలేదులే...”

“సేవిటి విశేషం = పొద్దునే వచ్చారు

“విశేషం ఏమీలేదు. వీ ఆమ్మాయి విన్నసాయంకాలం వచ్చింది. నేనేమో బయటికి వెళ్ళిపోయాను. పొద్దునచూ స్తే కొన్నిబొమ్మలు కనపడలేదు...”

ఫి

*ఇం'కెవ్వరూ రాలేదు. లక్మీ విగహంమెడలో వేసిన హారమూ పత కమూ కననడలేదు. లచ్చినో మాట ఆడిగిపోదామని వచ్చాను.”

“ఆళనిముండ ఎక్కడ తగలడిందో, పొద్దుమండి కంటబడలేదు అయినా దావి కట్లాటిబుద్దులు లేవే ...ఏమో....?”

చిన్నమ్మ మాటలువింపే రాజన్ముకు నమ్మకం కుదరలేదు. మాట్లాడు శూన్న అమెకళ్ళు ఇటూ ఆటూ తారట్లాడాయి. ఒకపక్క ఏదో మెరిసిన ట్లవిపించింది..-*అడేమిటి మెరుస్తూంది". అవి తులసికోటదగ్గరగా నెళ్లీం చామె. అక్కడ ఒక్కొక్క ఇటుకరాయిమీద ఒక్కటొనమ్మచొప్పున ఆరు మెట్ల మీద అరుబొన్ములు అమర్చివున్నాయి.

“చిన్నమ్మా : లచ్చి ఎంతబాగా కొలుపు పెట్టిందో చూడు=” అంది. చిన్న నమ్మకు అనమానం అనిపించింది. రాజమ్మ ఆ ఇటుకలన్నీ తీసి వెదికింది. కొని ఆ హారం కనపడలేదు.

విజయదళమి ౬.౯ క!

“వంటగదివై సేమన్న వుందా, చూడు:' అంది రాజన్ము. ఇద్దరూకలిసి 'వెతికారు. కాని లాభంలేకపోయింది. రాజమ్మ ఇంటికని ఐయలుగేరిందిం వీధిలోకిరాగానే లచ్చి ఎదురయింది. రాజమ్మ దానితోవాకే మళ్ళీ ఇంట్లోకి వచ్చింది. లచ్చివి చూడగానే చిన్నమ్మకు ఆవేశం ఆ(గహం ముంచుకు వచ్చాయి. ముందువెనకలు చూడకుండా పిల్లిని దబదదిమని బొదింది. పిల్లి విలవిలలాడినా వినిపించుకోక రాక్షసిలా చితకగొట్టింది. ఆదిచూచిన రాజ మ్మకు. తము ఈవిషయం చిన్నమ్మకు ఎందుకుచెప్పానో అనిపించింది. కొంతసేపు అట్లాగే విల్చుంది. కొని మనసుకు నిలకడలేదు కదాః "తులసీ కోటదగ్గరవున్న బొమ్మలన్నిటిని మవ్వే వుంచుకో = హారమూ సతకమూ ఇచ్చేయి” అంది అచ్చితో. ఆది ఏమీ మాట్లాడకుండావెళ్ళి తలువువారగా విల్బువి ఏడ్వసాగింది, మళ్ళీ వద్దాములే అవి వెళ్ళిపోయింది రాజమ్మ.

మరుసటిదినం వచ్చింది = *లబ్బీ। టౌమ్మలుంచుకో = ఆ హారం, పఠకం ఇచ్చేయి' ఆంది రాజమ్మ.

“వేను హోరాన్నిగాని వఠకాన్నిగాని ముట్టుకోలేదు పిన్నిగారూ: బొమ్మల కొలుపు పెట్టకపోతే అష్టదర్శిదం అన్నారు మీరు. మిమ్మల్ని బొమ్మలిన్మని అడిగాను. నరే నన్నారు. అతర్వాశత బయటికి వెళ్లిపోయారు. వేనుమీ కోనం కొచుకున్నాను కాని మీరు రాలేదు. అప్పడు నేనే బొమ్మలు తీసు కున్నాము నాకు నగలెందుకు? కొయివుపెడితే అంబ ఇస్తుందికదా." అవి చెప్పి లచ్చి టొమ్మలమతెచ్చి అమె పాదాలదగ్గరపడవేపిం*ఇదిగో బొమ్మలు" అంది.

“తెలిసీ కెలియవినయను.*అని రాజమ్మ ఇంటికి బయలుదేరింది.

“నా ఆరోగ్యం వాగయినా నేవిక మీ ఇంట్లో పనికిరాలేను. ఇటువంటి పీల్లను కన్నందుకు నాలుకపీక్కుని ఛావాలవివి స్తుంది అంది చిన్నమ్మ.

“లీ.... ఆ దేంమాట.___*"ఆవి మందలించింది; ఇల్లా చేరకుందిః వగ విషయం కొస్ప మరిచిందిం

శ ఈమిళ కథామంణకి.

విజయదళమిరోజు. వకీలుగారింట్లో నందడి. అంబకు (ప్రీతిగా అయిదు గురు ము శ్రెదువలకు చీరలు అన్నీ పెట్టాలి. అంబకు పూజ జరగాలి. ఆ రోజంతా వూళ్ళోవాళ్ళు రాజమ్మనుగురించే చెప్పుకుంటారు.

నన్యంగా అంతా అయింది. రాతి వచ్చింది. టొమ్మలన్నిటిని తీని 'పెస్టైలలోకి నర్దుకున్నారు. మెట్లుగా అమర్చిననలకలను, వాటిమీద నరిచి వుంచినబట్టలను తీస్తుండగా ఒక వలకనందులో తకుక్కున మెరిసింది. రాజమ్మ ఆమెభర్త చూళారు. హారమూ, సఠకమూ.

రాజన్ము తల తిరిగింది. సింహం గర్జించినట్లు అవ్పించింది. కాళిచేతి కత్తి మెరినినట్లయింది. మహిషానురుడితల (కైగి దొర్లుతున్నట్లు అన్పిం చింది. ఆమె సాష్టాంగవడి నమన్కంరించింది. కొవి మవసుకు శాంతి చేకూర లేదు. తిన్నగా చిన్నమ్మఇంటికి వెళ్ళింది.

ఆవేళన్చుడు యజమానురాలిని చూసిన చిన్నమ్మకు పైప్రాజులు పైనే ఎగిరిటోయాయి.. లచ్చి---*మీరు తీసుకువెళ్ళకపోయినా మీ టౌమ్మల్ని ఆరోజే మీఇంటో వుంచివచ్చానుగా = మరి ఇవాళ నన్నెందుకు కొట్టించ డానికి నచ్చారు? అని అడిగింది.

రాజమ్మ కండ్లలో వీరు తిరిగింది, “నాది అల్పబుద్ధి చిన్నమ్మా: అకార జంగా, అమాయకురాలయిన వపివిడ్డమీద విందమోపాను. వలకలనందులో అవోరమూ వతకమూ దొరికాయి = నన్ను ఆ మహషానురమర్దనియే కాపాడాలి.”

చిన్నమ్మ మాొట్లాడలేకపోయింది. లచ్చిని గట్టీగా కావలించుకొని కన్నీరు కార్చింది.

సోమవారం రాజం కృష్ణన్‌. (“సెల్‌ వరల”? “ఛానవీక్‌ కాదలన్‌” అన్న నవలల జ్వారా పాశవలన సుపరిచితులైన ఈ రచయిత్రికి 82 ఏళ్లుం వీడ ఈమారు 60 కథలనూ రచించారు. జాటిలో ఒకటి కే951 తో జరిగిన బ్రపంచ కథానికల పోటీలో రమిళకళథ7ా బహుమతి పొందినది. అ కథ పేరు *ఊనియుహ్‌ ఉణర్వుమి” ఈకథ అంగ్లానువాడం “హిందుస్తాన్‌ టెన్స్‌ చారి *(ప్రవంచ కథానికలం ఆన్న సంఫుటిలో కలదు.) వదకొండయింది. వీధికొనవి చూదిచూచి చారుకు వినుగె త్తింది: కావి. తపాలా ఐంటోతుమాతం రాలేదు. “వదిన్నరకెల్లా వచ్చేవాడు; ఇవాళ ఏమయింది? నాన్నగారు “వాళ్ళను” సిలుచుకురావడానికి వెళతారేమో ? కల్లోలమాననయై మేడ దిగింది ఆమె. అమ్మ ఉయ్యాలపీటవద్ద నిల్చుని వియ్యం బొందటోయేవారితో ఎట్లా మెలగాలో నాన్నకు నూరిపోస్తున్నది. “ఊరికే వాగవాకండి. అనలు మీరుకూడా మీ నాన్నగారిలాగే మౌన్నవతం పాటి స్తే బాగుండును. అయ్యో నాెలివి. మీనోరు ఒక్కతణమయినా మూతఠతవడుతుందిటండీ ౩"

*లౌరా; పీకు అంఠ లోకువయిపోయానా ? కావాలనుకుంటే ఏళ్లతరఐడి మౌనంగా పుండిపోగలను, నువ్వు చచ్చి గీపెట్టుకున్నా నోరు తెరవనుం తెలుసా? దారు పెళ్ళి కానీ చెబుతా: ఆంఠేనా చారూ?' అని మెట్లు దిగి వమ్తన్న చారునురూచి అర్జపుష్టితో వవ్వారు ఆమెఠండ్రి,

శి తమిళ కథామంజరి

“చాల్లెండి సంబడం ః వెర్రిమొ్రిగా వాగవాకండి వైరాగ్యాలూ వద్దు, చట్టువిండలూ వద్దు.?

“వరే నకే: రెడీగా వుండండి. మూడుకొళ్తేనరికి వాళ్ల ను తీసుకునప్తాను. చారూ । అద్భుతంగా పొడి వాన్ల మూర్భపోయేటట్లు చేయాలి. నరేనా?ి వాళ్లు నవ్వి ఆయన గబగబి లేచివెళ్ళారు. ఏడుప్పుగా నియటికిరాలేవి దుఃఖం చారుగొంతులో రాయిలా వుండిపోయింది.

“అమ్మా । తపాలాబం[టోతు వచ్చాడా :"

పొదుటినుండి తాను వీధిలో చూస్తూనేవుంది. అయినా చాపల్యం. ఒక వేళ నాన్నే తసాలాఫీసుకువెళ్ళి తెచ్చివుంళే ?

“ఇనాళ సోనవారంకదా ? మనియార్డర్లు, విన్నటి వులత్తరాలూ దాలానే వుంటాయి, వాడు తాపీగా వస్తాడు, అయినా మనకెవరు వ్రొస్తారులే ౪. మువ్వేమిటి, ఇవ్వాళనగా ఈ దీర కట్టుకున్నావు - వెళ్ళు = వీళ్ళు నములుతూ చిల్చోకు....”

అమ్మ అజ్ఞ జారీచేసి, వంటగదిలో పురమాయించడానికి వెళిపోయింది.

గుండె పగిలిపోతుందేమో నవిసించింది చారుకు.

సోమవారం : ఉండక ఉండక ఆరోజు సోమవారంగా వుండాలా? "వెయ్యిసార్లు ముందువెనకలాడి ఆఖరికి సాహసించి తాను అన్ముకు నాన్నకు (వ్రానిసడేసిన ఉత్తరాలు = నమయం మీరిపోయాక వస్తాయేమో? వైరాగ్యం "సెళ్లతర్వాత అదేనా తనకు గతి? ఆందుకనేకాటోలు సోనువారం అడ్డు వన్తున్నది. నాన్నగారి అఆ మాటలు అమెలో గతన్మృతులను విదురలేపాయి.

“దారూ ; చారూ; ఏడవుతూంది - లేవు = ఇవాళ సోమవారం:

పోమవారంవచ్చి తగలడింటే ! మిగతారోజులలో ఐడి, పాటతరగతీ వుండేవి; కాని సోమవారంలా ఆది వేనకాయలనిపించేవి కొపు, జఇనున శుండ్లవిపించేవి కొవు. మిగకారోజులలో ఏదో మర్రిస్పి వదలిపెట్టిన

శోనువారం ప! యం(తంలాగా గడి'సేపేదీ. శవి ఆదివారాలు అట్లా కాదే! వోయిగా లెండు రోజుల శెలవు అనుతవించాక మళ్ళీ (కొత్తగా మొదలెట్టాలే....

శ్విళ+యవారంవ స్తే మొండితనం బద్దకం వచ్చేస్తాయి. కాటోలు గాడిదా: శెండురోజులు కిరిగావుగా - లేచి వెళ్ల . ' అమ్మ ఉదయగానావికి ఆమె మొహం ముడుచుకుంది. తలనొప్పి అందామా లేక కడుపునొప్పి అని ఏడు ద్దామా అని ఆలోచిస్తుండగానే మీనాడి ఆమె చేయినట్టుకువి లేసి, నడకను బట్టీ పెట్టింది.

బారు రాగం ఆలపించసాగిందిం

గదిలో వనిచూసుకుంటున్న నాన్న అరిచారు, *మీనా ? నీకు బుద్ధివుందా? నెమ్మదిగా నచ్చజెప్పి లేపక ఏడిపిస్తావేం ఇ

కాఫీ వ్యాపారసంస్థశాఖలో ఆయవకు ఉద్యోగం. (ప్రతి పోమవారమూ లెక్కలన్నీచూచి వైసాకూడా తగ్గకుండా డబ్బు వన్పగించాలి. ఆరోజు లెక్కటకూ చేతనున్నడబ్బుకూ పొత్తు కుదరలేదు, ఆయనకు చికాకుగా వ్పంది.

వళ్ళుకొరుకుతూ, గొణుగుతూ చారువి లాగుకువిపోయింది వాళ్లమ్మ.

“పోనువారం వచ్చేనరికి ఇల్లా మొండిఘట మవుకావేం! త్వరగా వళ్ళు తోముకో = నాన్నగారు కోపంగా వున్నారు. గొడవచేశానంపే వీవు చిత గ్లాడకారు."

వళ్లబొడిని చేతమంచుకువి దారు అట్లాగే చూస్తూ నిలలిడింది.

“ఏమిటే (గ్రుడ్లు మిటకరిస్తావు ఈ నయసులో నే ఇన్నినటనలు ఇంత పావాసాలు ఎక్కడిమంచి వచ్చాయే నీకు? రెండురోజుల శెలవుఇ స్తే ఇంత హంగామానా? తలనొప్పి మొలనొప్పి అన్నావంపే ఒవ్పుకోనుి అని చీవాట్లు పెట్టీంది అమ్మం

జా0 తమిళ కథామంజకి

ఆ (పక్కవాటాలోని పిన్నిగా రెప్పుడూ చారుని వెనళవేసుకు వచ్చేది. “దానికింకా అ రేళ్ళుకూడా విండలేదు. దాన్ని మీరిద్దరూకలిని ఇంత యాళఠవ సెడళారేమిటి? కొత్తలో ఆట్లాగేపుంటుంది. బలే బెదరించావుగాని చాలులే" అని మీనా&ీని మందలించేది. అందుకని ఇవాళ చారు కళ్ళు ఇటూ అటూ 'వెఠికాయి. పిన్నిగారు కనపడలేదు,

“నిన్ను రక్షించడావికి ఎవరూ రారులే - ఇంకా వూశ్ళోవాళ్ళందరూ ... “గభుక్కున నాలుక కొరుక్కుంది మీనాడీ. ఈలోగా లోవల చంటివిడ్ణ ఛీడుపు నివిపి స్తే అటు వెళ్ళిపోయింది.

చారుకు దుఃఖం పొంగుకువచ్చింది. అబ్బబ్బ ఆ నంగీఠపాతాలాగనా క ఊకేలాగున “సా=పాంసాంపొ” అవి ఏడవాలంటే ఎవరికినూ.త్రం కోవం రాదు? ఆ సంగీతంటీవర్‌వి పట్టుకువి తందామవిపిన్తుంది. ఆమెకు చారు అంటేనే గిట్టదు. *నువ్వేకదూ చవుడు చేసింది?” *నువ్వేకదూ కుర్చీమీద గీతలు గీచింది?” అని ఏదో ఒకమినతో బెళ్తాన్ని చారుమీద (ప్రయోగిస్తుం డేది. అమ్మా నాన్నలకు ఇనన్నీ తెలుసా?

ఆరోజు ఏమయినానరే నంగితంక్లానుకు వెళ్లేది లేదు = అని విశ్చయించు ఈంది దారు. నోటుప్ప న్తకంతోవాటు కాచ్ళ వెళ్ళినదారిన వెళ్ళింది.

ఆ చివరింటిపద్య గదిగది తన్నుదాటి వెళ్ళింది. ఆ నద్మ ఎంత అదృష్ట చంతురాలు । దానికి నంగీఠపాళాలు లేవు. బడిలోనూ చోటు గొరకలేదట। వద్మగురించి అనుకుంటే చారుకు అసూయగా వుంటుంది. వీధినులుప్పతిరిగి వద్మ వెళ్ళినదారినే చారూ వెళ్లింది. పొద్దుటి ఎండ మొహంమీద వడుకూంది. శో నేటి వీధిలోకి వచ్చింది. రావిచెట్టుక్రింద అందరూ ఏమిచే స్తున్నారు?

ఎండవలన మొహం దాచుకుని నడిచింది చారు. చెట్టుడగ్గరళు వెళ్ళింది. ఆ వెట్టుచుట్టూవున్న చష్టాచుట్టూ పిల్ల లాడుకుంటున్నారు. దష్టామీద పెళ్త

సోమవారం మే వారు చెట్టుకు నదడీణాలు చేన్తూన్నారు. మధ్యమధ్య అక్కడ చేరినపిల్ల లకు శకరకాల తిమునిండారాలను వంచుతున్నారు. చారుకు ఇదంతా (కొత్తగా వుంది. 'ఇదేమిపే వద్మా?' అని అడిగింది. “అయ్యో నీకు తెలియబేమిటి? అందరూ చెట్టుకు వూజ చేస్తున్నారు అంది పద్మ, శెండునెలలముందే సట్నంనుండి అవూరుకివచ్చిన చారు అటునంటి కోనేరునుగావి. రావిచెట్టునుగావి చూచివుండలేదు. అంచేత తన్నుతానే మరచి తన్మయత్వంతో చూస్తూ విల్చుంది. “వచ్చ పరికిణీ వేనుకుని, చేత నోట్‌పు న్తకంతో విల్చుందే ఈ పిల్లేనా ? ఇర్టు తలెత్తి చూచింది. మొుగ్గుబుట్టలాటి తలలో. రన్వలదుద్దులతో మెరుస్తున్నచెవులతో ఒక మునలావిడ చారునివూచి మందహానం చేపింది. తమఇంట్లో _సక్కంవాటాలో కొస్పరంవుండే పిన్నిగారు , ఆమెవెనకాలే నచ్చింది. *ఇక్క-డికి వచ్చావుపే చారూ । అవ్వగారూ, ఇది మీ మనుమరాలే' అంది. చారుకు భయం వేసింది, జ్లాసుకు ఎగ్గొట్టి ఇక్కండికినచ్చి విల్చున్నట్లు ఇంట్లో చెబుతుందేమో ఈమె? “రాజా కూతురేనా?" కండ్లుముడిచి దగ్గరగానచ్చి పరిశీలించింది మునలా విడ. నిజంతెలిసినదానిలా మరునిముషం = చారు నామె దగ్గరకుతీసుకుని హాత్తుకుంవి. చారు చేతికొక మామిడివండు విచ్చి = “నా ఐింగారుతల్లీ ; వేమ పీ అవ్వను, తెలుసా ? అందిం పిన్నిగారు ఈమెనుచూచి నవ్వుతూ వెళ్ళిపోయింది. చారు కిడంతా నిజమా, న్వస్నమా అవి టోధనడలేదు, ఆమె తల్లిదం(డఈ అప్పుడపుడు ఆమెకు ఆర్ధంకొనిమాటలు మాట్లాడేవారు. “వాస్షన్నపూరికి వద్దండీ అం'పే వినకుండా బదిలీచేయించుకుని వచ్చారుం వీధిలోకి వెళ్ళాలం'పే నాకెంతో ఇబ్బందిగావుంది. ఎనరన్నాచూ స్తే ఏముం టారు? అవేది అమ్మ.

కణ తమిళ కథామంజరి

*“ఆవడాని కేముంది? మనమేం దొంగలముకాదు = ఎక్కడనుండి వరు ణి _త్తిరాలేదు” అవి నవ్వేవాడు నాన్ను ఆర్థంకాకుండా చూస్తున్న దారుని చూచి “అవునా, చారూ?' అవి ఇంకా గట్టీగా నవ్వేవాడు.

“దాలు చాలు; ఆపనిదావినెందుళకు లాగుతారు ఇందులోకి....లేచిలోవే, ఛారూ;” అనేది అమ్మ

ఈ నూటలన్నీ గుర్తుకువచ్చి అయోమయంలో పడిపోయింది చారు.

“కాతయ్య పున్నారు. వెళ్ళి చూడొద్దా? అంటూ బారు మొహాన్నీ, బగ్గ అనూ (ప్రేమతో తడిపింది ముసలావిడ. చారు ఒళ్లు పులకరించింది.

“అవ్వ అంటే నువ్వేనవి అమ్మ నాన్న చెప్పలేదే? అన్వ కాశయ్య వున్నారని నాకు తెలియనేతెలియగే....నరి నువ్వుకూడా ఇన్నిరోజులనుండి రాలేదే౦.-”

“ఆంతా కాలనుహిమ తల్లీ రాగయ్యా: అన్నీతీసి బండిలో పెట్టు..." అవి చారువైపతిరిగి “నువ్వు మరి కాఠయ్యమను చూడడానికి రావూ ? ఇంతకూ పీ పేరేమిటి 7

“వేనూ వస్తాను; నాపేరు చారుమతి... దారు....” అనిగెస్పి బండివ్రక్క వచ్చి విల్చుంది.

ఇప్పుడా పిల్లకు అన్ము మీద |నాన్నమీద ఎంతో కోనంనచ్చింది. కాకా అవ్వా వున్నారనికూడా చెప్పలేదే వాళ్ళుః మరి పాటలకని ఐడికవీ తనము 'మెడబట్టి గెంటడంమా(త్రం తెలిసిందేం,

రాగయ్య చారునెల్తి ఐండిలో కూర్చోబెట్టాడు,

"అవును . అ మొహంలోచూడు, అంతా వాడిపోలికే = ఒకసారి దనరా లవ్పుడు వాడికి ఆడవేషం వేశాను. ఆచ్చం ఇట్లాగే వున్నాడారోజుంసం0.”

'పెటిన జ్రావకాలన్నీ ఒక ఉవీకినట్లుగా పెద్దగా నిట్రూరి మవ ంో ఎక్కింది కసా "7 ౯ న్‌ ఏ

పోశనాకు జ ఇండి గలగలఅతాడుతూ “ఎక్సొ పెన్షన్‌" వై వు ఇయల్నవేరింది. “కన్నమనను పిచ్చిది; కొడుకుమునసు పొషాణం * ఈ ఆరేళ్లలో జా

మనమ ఎంఠ ఆవేదనపాలమిందో వాడికేం తెలును? ఈపిల్ల వీ నాథ

దూస్తున్నా. వాడూ ఇట్లాగే తలవాల్భి చూచేవాడు కొని రాయి అయిపోయా ఢిన్షుడు. మునలాయననుచూన్తుంపే గుండె తరుక్కుపోతుంది. మంచి కాలం ఎప్పడు వస్తుందోంి

ఎదలోవలివ్యధను రాగయ్యతో వెళ్ల (గక్కింది మనలావిడ,

అపునండమ్మగారూ । అంతా చెడ్డకాలమే = అయినా చిన్నమ్యగారివి థీనుకువ స్తున్నారుకడా = ఇచే మంచికొలం ఆరంభం అనకోవాభిం' అని తాగయ్య వాధ్యతనంతా “కాలం” మీదికి తో పేళాడు.

ఉన్నట్లుండి అడీగింది చారు : “మీకూ నాన్నగారికీ పోట్లాటా ౯

*వా ఠల్లీ !" అవి చారు నొనడునుముట్టుకుని మెటికలు విరిచింది మున లావిడం

“ఇంక లోట్లాటలేమీ పుండటోవుకల్లీ ; మవ్వునచ్చి అడగాలని (వాన పెట్టాడు ఆ దేవుడు,”

'పెద్దవాళ్ళుకూడా పోట్లాడుకువి మాట్లాడకుండా వుంటారేమిటి ?.బొరుకు అర్థం కాలేదు.

ఐండి = పూలతీగలు దట్టంగా అల్లుకొవివున్న గేటుదగ్గర ఆగింది.

ఆవావో। ఎంక అందమైన ఇల్లా. ఎన్నిరంగుల పూలు; వరండాలో వట్టురోవతి కట్టుకొని కూర్చున్నది కాతయ్యేవా? ముందుకువచ్చి విక్కి చూ స్తున్నదావివి రాగయ్య (క్రిందకుడిందాడు బండినుండి, మునలావిడకూడా తొందరగా దిగీ 'మనవరాలణు వచ్చిందండీ..(వకాలజూ పూజలకూ ఈనాటీనలె ఫలం దక్కలేదెన్నడూ....మవింటికి వస్తుందా నమ్తుందా అవి శవస్పుచేసిన బిడ్డ వేడు మనఇంణ అడుగుపెట్టింది. నోరుతెరిచి మాట్లా దండి = ఇంక మీవొనం = అక్క-ల్లేదు+”

గా|లి

ట్‌ ఈమిళ కళామంజరి

ఆయన నన్వారు, న్రంభందగ్గర విల్చన్న చఛారును చేకులుపట్టుకవి దగ్గ రకకినుకుని ఒడిలో కూర్చోపెట్టుకున్నారు.. దావితలనూ మొనోన్ని లొక్కాను తడివి తడివి నవ్వారు. చారుకు గర్వంగా వుంద్వి

“మౌనంగా వుండవలసినపుడేమో టవటపమవని వాగారు. ఇప్పడేమో మౌనం సాధించండి ఆర్థంలేవివట్టుదలలో అబ్బా కొడుకూ ఒక్కపే.” అని మునలావిడ దారుని లోనలికి తీసుకువెళ్ళింది. పెద్దహాలు, ఉయ్యాల వలక నేలమీద ఎరటివిమెంటుకో తీర్చిదిద్దిన పద్మము, వటాలువిండిన గోడలు = అన్నీచూస్తూ బారు దొడ్డివైపు వెళ్ళింది. అక్కడ తెల్లావూ దాని చూడా వున్నాయి. ఆ పక్కగా మొక్కలనిండా కనకాంబరం పూలు పూచి వున్నాయి. చూస్తున్నకొద్దీ చారుకు ఆ ఇంటిమీద ఇష్టం ఏర్పడపాగింది, అన్నిటికన్నా విచ్చికం అనిపించినది = అవ్వా తాతా మాట్లాకుకున్నవద్ధతి ఎ హోల్లో తాఠగారు తవ చేతికొక చీబి నిచ్చారు, దానివి తీనుకు వెళ్ళి అవ్వదగ్గర ఇ స్తే ఆమె ఒక గ్లాసునిండా వేన్నీళ్లు ఇచ్చింది.

“శాతకు మాట్లాడ్డం రాదా?” అవి అడిగింది చారు.

“లేవు మాట్లాడుతారు కోటిమాటలు = విందువుగావిలే =” ఆంది అవ్వ,

“మరీవ్వాళ ఎందుకు మాట్లాడరు ౪

“అదా కల్లీ? మీ తాతయ్య దాల ఎక్కువ మాట్లాడేశారట; అందుకు వరిహారంగా సోమవారంనాడు మౌనవ్రతం పాటిన్తున్నారు' ఇంది అవ్వ నిమ్రారంగా, జాతమచూన్తూ.

ఆారు కేమీ బోధనడలేదు.

ఎంతోకాలంనుంచి ఎటువంటికబురూ తెలియని కొడుకువిగురించిన విశ శాలనడిగి తెలుముకోవాలమకుని అవ్వ చారుని ఎన్నో(వళ్న లడిగింది, తనత బేకనయినంతనరకు జవాబులు చెప్పింది దారు... .. ....

హోనునారథ =: కః

పాపాయి పుట్టినవ్పుడు అమ్ము ఆనువటత్రిలో వున్నదీ, నాన్న హోటల్‌ మండి భోజనం తెప్పించినదీ, వీచిలో జారుడునలకమీద జారినడీ, ఆంకరూ ఎగ్జినిషమకువెళ్ళి నన్తుంపే తనకు కాళ్ళు నొప్పెగితే నాన్న తన్నె త్తుకున్నడీ: అన్నీ చెప్పింది దారు. వాళ్ళవ్వ కుతూహలంతో వింది.

అవ్వ కట్టుకున్న జకీ అంచు వనువు వట్టుచీరను ఆళతో కాకిచూచింది దారు. “నా కిట్లాంటి పరికిణీ కట్టించిపెడతావా అవ్వా? నాన్న నేమడిగినా కొనిపెట్టడు. అమ్మకూ కొనిపెట్టడు. మనమేం ధనవంతులమా సట్టువీ5లు కట్టుకోవడావికి . అంబాడు = ఒకరోజు అమ్మను కొట్టాడుకూడా-” కళ్ళు (ీన్సుకూ, చేకులాడిస్తూ రారు చెబుతుంటే మునలావిడ కండ్ల నీరు విండింది.

“ఎందుకవ్వా ఏడుస్తున్నావు ?"

“ఏంలేదన్మా । పీకు వట్టు వరికిణీ కుట్టిప్తాలే = అని కళ్ళు రుడురుకుంది ఆమె,

రాతి భోజనాలయ్యాయి. రాగయ్య వీధిలో బండినివిద్దవరచి విల్చున్నాడు. అతయ్య శాలువా కన్చకొనవి చేశిక్యరశీసుకువి వియలు దేరాడు, చారుని అవ్వ ఎక్కించింది.

“వై రాగ్యమంకా ఇంక చాలింగండి. పిల్లవి విడిచిపెట్టి, నోరుతెరిచి మంచిమాటలాడి అబ్బాయివి రమ్మని పిలిచిరండి. అల్పమైన సారెకోనమని అరు నంనత్స్పరాలు మన ఇల్లు మూగబోయింది చాలు, నరేనాళి ఆవి బండ్‌ దగ్గర విల్భువి ఉనదేళంచేసింది అవ్వ.

కమ ఇంటిగుమ్మంముందు బండి ఆగగానే లోవల నాన్నగారు కోవంతో ఆరున్తుండడం వివిపించింది చారుకు,

౨ వ్రాన్న కోవంగాపున్నాడు. నున్విక్కడేపుండు తాశయ్యా; నేను లోవలికి వెళ్ళి చెబుతాను ఆవి లోపలికి వడిచింది దారుం

ఈ ఈమిళ కథానిక _ ఉగొన్సగా అనగ తీనిఇచ్చానవి చెవుకుంటున్నావా? దారుని అక్కడికి ఎనరివడిగి సంపందావే? వీకేమన్నా విగ్గు లజ్జ, అభిమానం, రోషం కృందాళ

వాన్న నిల్చుని అరుస్తున్నాడు దారు కొళ్ళు వణికాయి.

“అభిమానం, రోషం లేకపోతే పోనివ్వందిం”

“శీ; నగలం'పే ఏదయినా వదిలేయడానికి వద్ధం । ఏమిజన్మ : పొద్దున లెక్కల్లో తేడావచ్చిందని వీ గాజులను తీసుకు వెళ్ళానవేగా వీ ఏడువంతా ౪”

“ఎందుకండీ, ఇట్లా మాట్లాడుకున్నారు? నాకేమీ తెలియదు. ఆడి దంగీఠంపాఠాల కనే వెళ్ళింది. ఆతర్వాత (వక్కవాటా పిన్నిగారూ శాగయ్యా వచ్చిచెప్పారు. రావిచెట్టుదగ్గరకు అమ్మ వచ్చారట; చూచి తీనుక వెళ్లారట :"

“ఆహా ఏమికల్నన, ఏమికల్పన: = నాకు తెలియదనుకోకు = కొన్ని రోజులనుండీ వీకీ వుర్దేశం వుందిలే. పెద్దింటికోడలిగా వచ్చాము. నగలూ పట్టురీరలూ కట్టుకుని కులకనచ్చనుకున్నావు. కాని ఆదేమీ సాగలేదు, నా ఈ పోమవారం లెక్కలవర్జునాటు కొన్త బాధపెట్టింది. అంచేత విగ్గువిడిచి కూతురివి రాయబారం వంపాపుకదూ నంవన్నులై న మామగారింటిక "పారెలూ లాగఛనాలూ లేకుండా ఎట్లా తీనుకొస్తావురా డాధిని? గున్ముంలో అడుగు పెట్ట" ఆవి తరిమికొట్టారే. ఎట్లా మరిచిపోయావు ? నోటికీపచ్చిన శ్లైల్లా (వేలాకే అవన్నీ ఎట్లా మరిచిపోయాను ?"

“అ. ఏదో అన్నారు, అయిపోయింది = ఎంతయినా సెద్దనారుకడా ఇంకా ఎన్నిరోజులు గుర్తు పెట్టుకుంఖాడు? కంర్ల ఫీరొలుపతుండగా. తద్గద న్వరంతో చెప్పంది అమ్మ,

తనంఠట థానుగా ాతయ్య ఇంటికినె, అంతకు అన్మును కోన్సడు ఉన్నాడు నాన్న

హజళు జ లోవలికి వరుగె త్తివెళ్ళి అమ్మ దీరెదాటున దాగుకుంది దారు. "నేనే అవ్వతోబాటు వెళ్ళానునాన్నా = అమ్మను కోవ్పడకు"=అంది.

“గాడీవా ; ఎవరినడిగి వెళ్ళవే? అవ్వట, కాఠట।; ఇన్నిరోజులమండీ లేనినాంధన్యం నే డెక్కడనుంచి ఊడినడిందే ?”

పీరిలోవున్న కాతయ్యకూ ఇది వినపడిపుండాలి,

ధ్రైర్యమంకా నమీకరింగుకుని. నాన్నగారికోపాన్ని తగ్గించాలవి-"కాక్కొ అవ్వా బలే మంచివాళ్లు నాన్నా $" అంది,

“ఓహో యోగ్యకాన(క్రాలిన్తున్నావా? భడవా. విన్ను పాటల క్లాసుకు వెళ్లమన్నారా, రొవిచెట్టుదగ్గరకు వెళ్లమన్నారా శిఎమృదువయిన ఆ బుగ్గల మీద అయిదువేళ్ళు విప్పులు కురికాయి. దారు కెవ్వుమంది. వాళ్ళమ్మ డావివి బొదివిపట్టుకుంది.

మువలాయన మౌనవ్రతం పటాపంచలయింది. *రా....జొ.4ల

వణుకుతున్న ఆ స్వరం ఆయనదేనా?

(క్రుంగి కృశించిన ఆ రూపం ఆయనేనా ?

చారు నాన్న దిగ్భ్ర్రమతో శిల్మావ్రతిమ అయ్యాడు.

చారువినగలి. వచ్చి మీవా&ి ఆయనపాదాలంటి నమన్కరించింది.

"లే,శల్లీ బే: జ్ఞానంలేక నా అల్పబుద్ధిని వ్రదర్శించాను .... రాశా! ఇంకో కోవమేనటరా బీకూ ఈ

చారు అలోచన చెదరిపోయింది. రెండుగంబలకు నచ్చాడు వాడు, అవ్వా శనగా ఆలన్యం చేశాడు. "లోమవారం కదండీ” అవి నవ్వాడు పోస్ట్‌ ఐంటోతు.

“మొండితనంలో ఆబ్బా కొడుకూ ఒక్కపే-” అంటుండేని అన్న... తనవిషయంలోనూ ఆంభేనా?

ఆలో చించడావిక్షివ్యవధిలేక పోయింది.

వీధిలో కారు హోరొన్‌ మోగింది.

ళి

శి కమిళ కథామంజరి

విరుక్సాహంతో, చేశిలో ఆ వుత్తరం పట్టుకుని లేచింది. ఇంక నాబకావికి శయారుకావాలి. దాన్ని తప్పించుకుందానువి చేసనయత్నం కాస్తా ఈ పాడు ప్రోమవారంనల్ల పొడయింది.

*ప్రనిటి దారూ, ఇంకా ఇడ వేనుకోనేలేదా? అబ్బాయి నిన్ను ఇదివరకే చూచినవ్పటికీ, మామగారూ చెల్లెలూ ఇవాశేకదా మొదటిసారిగా విన్ను చూడబోతున్నారు = అమ్మ సీకు చెన్సలేదా?”

(మించిపోయి దారు కళ్లప్పగించి చూచింది.

"ప్రిజమేష్టారుగా వరిచయం వున్నవ్సటికీ ఇవాళ 'సెళ్ళికొడుకుహోదాలో వస్తున్నాడు 8దాః ఇట్లా కనవడడం మర్యాదకాదమ్మాం"

“దారూ-ఇంకా ఈ చీరేనా? వీణ పాఠాలకు ఆయన వచ్చినప్పుడే మేలే. ఉఇంఠకన్న హడావిడి పడేదానివే....ఆయన నచ్చేవేళశయిండి అవి తొందర వడేవావివే-”

'వెనకమండినచ్చిన అమ్మమాటలూ నవ్వు చూగాక తెచ్చికోలు కోపమా (ొ_శ్తనంతోషమూ ఆమె ముఖానికి కెంపునన్నె నలదినాయి.

“వరేలే, పొండి = రెండువిముషాలలో వస్తాను.”

చారు ఠలుప్పలు మూనీంది. అన్ముకు నాన్నకు కాను వానిన ఆవుత్త శాన్ని దదివి చూచుకుందిం

“ఎదుటవడి చెప్పాలన్నా. (వ్రాసి చేతికిన్వాలన్నా ఏమిటోగా వుంది, వారే సోనువారం సాయంకాలం మీతో మాట్లాడుతా నన్నారు. అల్లుడిని వెతుకుతూ ఎక్కడికీ పోనక్కరలేదు."

ఎట్లా (వ్రావిందో = ! ఈన వెర్రితనం ; ఆ తపాలబం[టోతు ఆలన్యంగా శావడం మంచిదయింది = అమ్మా నాన్నలకు తనపిచ్చి తెలియకుండా పోయింది.

బారు సోమవారొన్ని మనసారా ఆశీర్వదిస్తూ ఆఅ వుత్తరాన్ని చింపి పౌరేవింది,

4కి తి. జానకిరామన్‌ గ92| లో అవ్మించిన జానకిరామన్‌ కంజాపూరులోను, కుంబకోణం లోనూ చదివారు. వంపాదకులుగా చాలసంవర్సరాల అనుభవం గడిం చినవిదన ఈయన ఆకాశవాణి, మర్రానుకేంద్రంలో విద్యావిషయిక (వసారాల వర్యవేశుకుడుగా నియమితులయ్యారు. వీరు ఇశరధాషల మండి కథలనూ, నవలలమా తమిళంలోకి అనువదిందారు. వీరికథలు కొన్ని హాందీలోకి, ఆంగ్లంలోకి అనువదింవదిడినవి. *ఎర్రరిక్షా అన్న వీరి కభానంకలనం సుప్రసిద్ధమైనది] తటాలున కండ్తకు గంకలు కట్టినట్లుండింది; అంత చీకటి. తూర్పువీధీ వెలుకురునుండి నడిచిన ప్తే తటాలున చీకటి గుహలోకి అడుగు పెట్టిన బ్లవిపిస్తుంది. ఆ వీధి వీరంతా నీలికంగు వెబుగువింపే గోవు రవు మెర్కురీడీసం వెలగడంలేదు. నక్షత్రాణు నేపథ్యంగా గోపుకం ఎత్తుగా వల్లగా విలిచిపుంది. ళోవెలలోపల దీపాలవరునగాని, లింగంచుట్టూ కాంతివలయంగాని కన వడడంలేదు కోవెల మూపివుండాలి. కొంపదీపి ఈ చీకటిలో ఏ కుక్కమీదో అడుగు వేస్తానేమో భయనగుతూ వెమ్మదిగా నడిచి ఇంటిని నమీపించాను, ॥ “పూజ లేకపోతేపోయె తలుపులు మూసుోవివ్వండి, కాని ఈ దీఫాన్ని ఆర్బడం ఎందుకూ ? ఆంటూ ఎదురింటివై పునుండి వివిపించింది. 'వందాయతీవి = అడిగేదిక్కు.లేకుండా పోతూంది. ఇవా ఉండేది ఒక్క

వో శమిళ కశామంజరి గోపురడీవం. దాని "ప్యూన్‌ కాస్తా బోయింది. వారంరోజూలయింది. - కొని ఇంకా మోతం లేదు” అంటూ వీధిచివరి వై ద్యులవారు విమర్శించారు.

జ గోవ్యకదీపమే. వెలుగుతుండేది. ఈ నంచాయతీదీపం గృడ్డివాడి చూపులా మినుకు మినుకు మంటుండేది; మధ్యాహ్నంపూట దంగదుడిలా వుండేవి, కాని వేడు మూర్యుడే మాయనుయినట్లుంది. మేవేటరుగారు ఈ తీపాన్ని ఆర్పివుండరాదు,. ఎవరయినా ఈవదగ్గరకువచ్చి చెబుతే చూద్దాం అమకుంటున్నాడేమో...*

“ఎవరయినా” అంటే తానుతన్న ఇంకెవరయినా అనే తార్సర్యం: ఈ అల్పమైన విషయంకోనం మేనేజర్‌ వి చూచేంత ఆగొరవాన్ని ఆయన తన వె త్రిన వేనుకోరు. ఇహ వై ద్యులవారా, అంతకన్న ఘటికుడు. నాటువై ద్య౦ం ఆయనకో నరదా, అంతే, ఇహ నేనున్నాను = కుసశ్ళేపుడిలాగా. వెళ్ళి ఆరగితే సరి

శిండవవేళ పూజ, మేశశాళాలూ, శంభారావాలూ = హడావిడిగా వినవడ వలపిన ఆ వేళవ్చుడు విళ్శబ్దం ఏలుతూంది, ఎవరు కమ్నమూళారో, ఏమీటో ?

తలువు కట్టాను. గొరి తెరిచింది.

శోవెల తలుపులు మూనీవున్నా యేమిటి?

“కారణం పంది లెండి.” అవి తలువు గడియపెట్టి వచ్చిండి. శష్ట్పిట్టి జి

“ద&ీణవువీరిలో ఎవరో చవిపబోయారటం”

"ఎఏవరట

“ఇంకెవరు, మీ కథానాయకురాలే.”

"ఎవరూ. నా కశానాయకురాలా ౩? ఎవరబ్బా అదీ? -

శోవరరిటిం శో “కచ్చిటోయినతర్వాతే ఇట్లాటివాళ్లందరూ మీకథలలో వాయకురళ్ళపే తారుకదా అవి చెప్పా వంత “ఎట్లాటి వాళ్ళు క “ధర్ములాటీి వాళ్ళు." “రర్ము ఎవరూ?" “దుర్గాదేవిని వరం అరిగిందవి రెప్పాలే - అ షోకులాడే ?” “ఆ; అదా? “ఏమిటి - మూర్చ్భపోయారు 1” మూర్చిల్లదగిన వార్తయే అది. ధర్ము చనిపోయిందా ? విన్నగాక మొన్న కూడా కోవెలలో చూచానే = నమ్నుచూడగానే విగ్గుతో భయంతో గబగణ వడిచివెళ్లిపోయిందే : ఇంకా ఆ దృళ్యం కండ్ల; ముందే వుంది “మొన్నవేకదా కోవెలలో చూదాను-” “దూచితేవేం? నాలుగుగంటలకు చూచినవాడు నాలుగుంబావుకు వుండడం లేదు. గుండె ఆగి పాణం ఠాక్కున ఎగిరిపోతుంది." “ఏం జద్బిట?" *జల్బేవిటి వుంటుంది. ఇట్లాంటివాళ్లకు? పాములవాడికి పామే యముడు. వలని ఆడించేవాడినే పులే (మింగుకుంది.” ఏమీతోదక అట్లాగే కూర్చుండి పోయామ. ధర్ముయొక్క నన్నటిఆకారం వీడిలా అడుకూవుంది. మొన్న రెండవవేశపూణ అవగానే ఆలయంలోకి వెళ్ళినప్పుడు అది పొనబెట్టినకత్తిలా తళతళమవనిమెరుస్తూ నడిచివెళ్లతూందిం ఆలయంలో ఇంకెవ్వరూ లేరు. ఆలయప్రాంగణంలో నే విళ్శద్దిం విశ్వరూవం రరించిత ట్లవిపించింది. నందిదగ్గర అర్ధణానుకోనం కాచుకున్న ఛ్రీరిద్దరు తూగు తున్నారు. ముండనంచేయించిన శరసులు, కొవిరంగ అెల్లచీరెలు ముడు

ఖః తమిళ కళానందలి ఈలువడ్డ ళరీరాలు, ఆ ఇద్దరూ అన్నాహారాలునూవి వీరళశనవతం అవలం చించివట్లున్నారు. లేకపోతే యాలై యేబృుకూడా కాకముందే ఇంక అశ క్రీ అలసటా ఎక్కడినుండి వస్తాయి? మానవజన్మలోవి సుఖాల నొక్కిం శయినా చవిచూడని జన్మలు వారివి యవ్వవానికిముందే సమ న్తమూ బోగొట్టుకున్నవా రిద్దరిమధ్య ఒక అనువింధం, ఒక అత్మీయక = ఇద్దరూ కలిసి వచ్చేవారుః కలివి వెళ్ళేవారు. ఉద్వేగాలన్నీ ఉడిగిపోగా. చొవుకోనం ఎదురుతూస్తున్న వృద్ధులు వారు,

వారిని దాటివెళ్లగానే లోనల శివలింగంవద్ద ధదర్ము నిలబడిపుండడం శనుసించింది

“నీకన్నా వాళ్ళిద్దరూ మేలుకదా = మునుగులువేసుకునే భాగ్యమన్నా వుంది వీరికి. మవ్వుత్త సుమంగళి కవైవు, అంతే; అవి ధర్మువిగురింది వలికింది నా ఎద

నేమ లోపలికిపోగానే తటాలున వెనుదిరిగి చూచింది. విగ్గూ ఆవేదనా కలినిన చిరునవ్వునన్వి, చరచరమవి అక్కడినుండి విషమించింది, ఒత్తుగాపున్న జుత్తు ఆమెమెడపై ఆల్లలాడింది. ముంద్యుప్రక్కగా గుమ్మడి తీగల్లాటి రెండుపాయల ముంగురులు. అది వేస్తున్న ఒక్కొక్క-అడుగుకూ కదలసాగాయి

ధర్ము నలువనే చెప్పాలి. కాని మరీ వలుప్పమా(తం కొదు వన్నటి శేహం; పొడగరి. చేతులమీద నాబుగై దుజతల రబ్బరుగాజులు; మెడలో మలామాపోయిన గొలుసుః పూవులున్న వాయిలుచీర; ధగధగమెకు స్తున్న వనువ్వరంగు వకిలీ పట్టురవిక; దాని శరీరమంతటా ఈళతళనుని ఏనో

వమ్నచూచి అది నిగ్గిలి పారిపోవడానికి కారణం ఇది.

టోస్పరదీవం . - ఖై

శెండునెలల[కింద రెండనపూశానంఠరం కోవెలలోకి వెళ్ళాను నేను, (వద&ిణం చేయసాగాను, దుర్గుదేవిఎదుట నిల్చుని ఈ ధర్ము = గద్గద స్వరంతో - వేడుకొంటూంది. వేను రావడాన్నికూడా గమవించలేనంత ళోకంలో మువిగివుంది.

“ఈశ్వరీ । రెండురోజులనుండి కడుపు దహించుకుపోతూంది. ఇవా కయినా కండ్లు తెరిచిచూడు. మంచి మనసున్నమహరాజువి అనుగ్రపాంచు."

వింటూ వడివాను, రెండుక్షణాలతర్వాత నన్నుచూచి (గ్రుడ్లు వెళ్ళబెట్టి విలబడింది. నేనేమి చెయ్యమ ? కొవాలని ఏదీ వినలేదే?

“ఈశ్వరీ 1 నా చెల్లెలిని ర&ీంచు. మంచి మనసున్న మహారాజుని అను గవాంచి దాని నొక యింటిదానిగా చెయ్యి తల్లీ 2 అంటూ కడదఐిడుతూ పొగి ముగిసింది (ప్రార్ధన, ఇదే నిజమయిన్నప్రార్థనయితే ఆకంఠంలో అ వెంగళాయితనం ఎందుకు? భయవడుతకూ తొందరతొందరగా ఆది పరు గెత్తవేం?

ఆది వెళ్తిపోయాక దుర్గాంబనుచూస్తూ విలబడ్డాను. రాతిలో వల్లి వించిన ఆ చిరువగవుకు అర్థం ఏమిటి "“మహిషాసురమర్షనం చేపేటువంటి నాకు ఈ ఉద్యోగం కూడానా? ఈ (ప్రార్ధనమ మన్నించవచ్చునంటానా ? చివరకు చెల్లెలు చేటపెయ్యా అన్నదంతా వీచెవులు కిస్పడానికేగాని నన్ను మోన గించడావికి కాదు. కావి నువ్వుకూడా మోసపోలీదు.”

వా మనసులో నంచలనం చెలరేగింది. కోపం వచ్చింది ఎవరిమీద అవి తెలియలేదు. గుండె గొంకుకలోన కొట్లాడిందీ, ఈ కోరికవివి వియట ఏది గావి. ఎవరుగావి ఉలిక్కివడినట్లు లేదు, దుర్గముందరి (వ్రమిదలో వత్తి ఓిళ్చరింగా (పళాంతంగా వెలుగుతొంది. దకిణామూల్తి మౌనంగానే వున్నాడు- మేనేజర్‌గారు వంచినఠల నె త్తకుండా లెక్కలు (వ్రాసుకుంటు న్నారు. మేనేజర్‌ వె త్రిమీనుగా 'వేరాడుకున్న సంజరంలోవి చిణుక కండ్లు మూనుకొని తవస్సుచేస్తూ వుంది,

లః కమళ శభ ఇంటికిరాగానే గౌరికి చెప్పాను.

“దేవుడు మంచిబుద్ది విప్తాడుః జ్ఞానం ఇస్తాడు; వివేకాన్ని ఇస్తాడు. కాప ఇప్పుడు ఇదికూడా (ప్రసాదిన్తున్నాడన్నమాట' అంటూ నా త త్తకపాటును గేలిచేపింది గౌరి,

చం వ్రసాదించకూడదా ౯

“అయ్యో వ్రసావించాలనే చెబుకున్నాను. ఏవవికయినా బైవబంళ వుండితీకాలి. దొంగలకూ ఒక దేవుడున్నాడంటారు. ఆవిరంగా రండలకూ ఒకడేవుడు వుండవడ్దూ? మరి అట్లాటిదేవుడివి = మంచివాడిగా తెచ్చిపెట్ట చయ్యా స్వామీ, అవి కోరికే ఆయన చచ్చినట్టు తెచ్చిపెట్టవలపిందే కదా?

“ఆపిల్ల ఏడుస్తూ వేడుసంది = “మనసులో లోవలే వేడుకోరాదా ? తనకూ శెలియకుండానే అ వార బయబికి వా చెవినినడి, పీ చెవినవడి ఎగకాళికి గురి కొవాలని (వ్రానిపెట్టివుంది. అంతే;

“మీరు ఆటురావడండూ పే కాన్త గట్టిగా వేడుకన్నదేమో ౪"

“ఆట్లాగయికే వ్యవహారం వీ చెవిదాక వచ్చేదేమిటి ;"

“ఓహో, అంత ఘటీకులా మీరా? విజమేలెండి. మీది కాస్త ఉదార వన్వళావమే....కావి చేతిలో చిల్లిగవ్వలేమ పావం = అందుకనే వ్యవహారం కరుణా వవాహమై ఇక్కడిదాకవచ్చి పొంగి పొర్లుతూంది :”

"వాడు దాల్లే - ఇంగితం లేకుండా ఏమిటా మాటలు ?”

“ఇంకఠకూ ఆపిల్ల ఎవరు?

“ఎవరో తెలియదు. నల్లగా పొ ల ముతో శళగావుంది.” కైగా గొడుగ్గావుందు. వొన్కలతాత్తు

“నల్లగా, పొడుగ్గావా 1"

"అవును."

"వళ్ల కాన్త ఎగుడుదిగుడుగా వుందా :”

శోవకషీను న! జృమ్వో నేను చూడలేదు.”

“ఎవ్వరది. చకంగావుంటేం”

నవ వీధి వెందిడికూడా పోతుంటుందే-”

మరుసటిరోజు ఆపిల్ల ఆ వీధిని నడిచివెస్తాంది. దావిశోబాటు డాని అమ్ము కూడా వెళ్తూంది. వెంటనే గొరిని పిలిచామ, గొరి వచ్చేసరికి వాళ్లు కిటికీ చాటి వెళ్ళిపోయారు. వీధిలోకి వరుగె త్రివెళ్ళి చూదిరమ్మన్నాను. ఓ విముషం కర్వాత గొరి యింట్లోకి వచ్చింది.

ఇదా = దీవిని తెలియకపోవడమేమిటి? దీవికోనమేనా ఇంత విల ఏిందాకు ౪?

“ఎవరిది? వీకు తెలుసా?

“తైలియడానికేముంది? కోనేరు, కోవెల, బశారువీధి, ఎక్కడపడితే అక్కడే నిలుచునుంటుంది.... ఉదయం, మధ్యాహ్నం, ర్యాత్రి జక వేళంటూ లేదుకడా ... దెబ్బఠిన్న కుటుంబం ....

"అది కనవిడుతూనేపుండిగా = కొని, ఎవరా కుటుంబం అపి అడుగు కన్నా.”

“ఆ, ఎవరో ఒకరిది ? ఎవరిదయితే మీ కెందుకుటం?ి

"ఆదీ కొదు గొరీ....”

'ావాలవిపుం పే వివరాలన్నీ కనుక్కోండి.... అవన్నీ మీకే కొవాతి ఆ సీనుమామయ్య ఉన్నాడుగా ఆకాళవాజీబాగున .... అయన్నడగంది రెజు కాడు,

వాబుగయిడదు రోజులకర్వాత సీనుఅయ్యళ్‌ అంగడిలో కూత్మని వుండగా తల్లీ కూతురూ వెళ్లతుండగా గూసించి అడిగొన్సు

*వ్రీశ్ళెవరండీ ౪

“కమీంవీరితో వున్నాడు. ఆదోమాగికి నుమువ్వఖ4ి

శ ఈమిళ కఖామంజకి

'అంపే?

“వేవెన్పుడూ చూడలేదండోయ్‌..., అందరూ చెన్సకుంటారు.”

“ఏమని చెన్పుకుంటారు ?

“ఒకటివుం'పే పది చెన్సుకుంటుంది వూరు, కొని వేను నరిగ్గా,కమక్కో ళుండా చెప్పను

“పమ్సీ చెన్సందే?

“ఏమి చెప్పడం? అంతా ఆదే, వేరేముంది?

క శష్టమ్త్రీ ఖీ

*మం(్రశ్యామా, మంత్రశ్యామా అవి ఒక డుండేవాడు. నందాంగాలూ అవీ చూపేవాడు. ఐలే గట్టివాడు. అయితే ఉవకొరగుణం కలవాడు. దాం శాల ఆవాహనలూ విసర్జనలూ తెలినిననాడు, ఇహ తూచుకోండి, వాడి తార శ్వాజ్వల్యిమానంగా వెలిగింది. మిల్లు శెల్టిగారలందరకూ. వాడు చెప్పింది వేదవాక్కు. వాడికూతురే ఇది. వాడిపెళ్ళామే ఈ “విడో. వాడు టోన్యం వెబుతే ముషివాక్కే. ననుకోండి, ఈ నంవత్పరం, ఈనెల, ఇన్నో తారీకన, ఇన్నవగంటకు జరుగుతుంది = అని వెలత్తిమీద (బ్రహ్మదండం పెట్టినట్లు చెప్పేవాడు. అచ్చికంగా ఒక్కగణం ఇటూ ఆటూ కాకుండా జరిగితీరేన ఈ కావేరి పశ్చిమానిక్రైవా (వనహించవచ్చుమ. కాని వాడిమాట తవ్పదడు, పాముకరిచివా తేజుకుట్టినా మంత్రాలు వేసేవాడు. భూమిమీదనుండి ఆకొళశం ఉత్తున ఎగురుకుంటూ వచ్చేవాడు తేణు కుట్టినవాడు, “ఏమిటోయ్‌ _ విన్నా కేయపట్టింది?" అనేవాడు శ్యామా, వెంటనే ఆ వచ్చినవాడు నవ్వుతూ... "ఇరె = కుట్టినచోటు తెలియకుండా పోయింటే.” అంటూ వెళ్ళిపోయేవాడు శ్యామా దెయ్యాలను పాఠర(ద్రోలేవాడు, కాని మనిషి నన ర్తృన అంత మంచిడి కాడు. పూర్వీకంగావచ్చివభూమి నాలుగయిదు ఎకరాలుందేవ. అంతా నాశనం చేళాడు. నలబై మైకేళ్లతర్వాత వాశాత్తుగా చక్షవాఠళంవచ్చి. ఓక చెయ్యి

తోవురదీవంి న! కాలూ వడిపోయాయి.. ఏడునంనక్సరాలు వడకవదలి కదలలేదు. భక్తం గడవడం అతి కష్ట్పుయిపోయింది. బ్యాంకిలో అయిదారువందలు. వేశాడు, అది కొస్తా, ఇదిగో పోతున్నదే ఈ పిల్ల పెళ్ళికి హరించుకుపోయింది. ఏం తెయ్యడం? పూట గడన్వాలికదా. వాడుండగానే వాడి వెళ్ళాం ఇట్లా తిరగడం మొదలెట్టింది. ఈ పిల్ల మొగుడికి, పెళ్లయిన నాలుగునెలలతర్వాత ఇవన్నీ కెలిశాయి. తల్లి అట్లాంటిదయితే పిల్ల ఏమిచేయగలదు ? అవృడాపిల్ల ఎంతో అడకువగా వుండేవి. కాని మొగుడు వదలివేయగా పట్టింటికిపచ్చి కూచుంది. అక్కడినుండి ఆతల్లి ఇది అివాటుచేనింది, ఎవిమిదినుంది పిల్లలున్న కుటుంబం; ఈ 'విశో” తల్లి ఒక మునలిది వుంది, మరి ఎట్లా జరగడం? క్లల్‌లో ఏండి రుబ్బుతున్నారిద్దరూ. కాని దానివలన ఏమొస్తుంది? వదిమంది వున్నకుటుందిం....రోజుకొక్కరూపాయ ఎట్లా నరిపోగలదు? ఇట్లాగే (దిఠకాలి మురి....ఏమిటోనండీ ... నేనేదీ చూడలేదు; చెన్సగా వివడమేం ఆయి? ఖచ్చితంగా తెలియకపోతే నేను చెన్పము మనమండీ-' అవి అనే ముక్ర్తాయింపుతో ముగించారు సీనుమామయ్యం

“ఎంత కష్టం? ఎంత కష్టం?"

'కష్టమేః అయినా నగలూ నట్రా ఇల్లూ పొలమూ వుండీకూడా కొందరు తిరిగే తిరుగుళ్ళముందు ఇదెంతమాత్రం ? పెద్దింటిగోత్రాణు మీకు తెలియ నివా? అంటూ తనుకు వచ్చవివా రెవరిగురించో నర్మగర్భంగా చెన్చ వారంథభించా రాయన,

“అట్లా ఒప్ల మదమెక్క. ఊరేగుతున్నారు, వాళ్ల నడీగేవా రెవరూలేరు. తబ్బుంటే అపి అన్నింటికీ [పాయి త్తం చేస్తుంది. అట్లాగాక ఈవిదంగా ఆ స్తిలేక నాధుడులేకపోయెనా = ఇహ అంతే! కట్టుగాట్లు నియమాలు నీతులు అన్నీ బయలుదేరుకాయి. క్యామావుండగా తిరుచ్చిమండేవిటి, మధురనుం దేమిటి కడలూరునుండేవిటి పెన్ట పెన ఆపామీలు జజోష్యావికవివచ్చి ఆ

న! ఈమిళ కళావుంనన్లి ఇరుగుమీడ వడివుందేవారు,. కొర్లూ గుర్రవుబండ్లూ లెక్కలేనన్ని వాడి గుమ్మంలో కావలా కాచేవి, అట్లా వెలుగు వెలిగినవాడు చినరిరోజులలో ఇంత కష్టపడ్డా డెంథ కష్టపడ్డాడు ॥ వాడికష్టాలుదాలక. పీళ్ళిట్లా నవ్వడం కూడాను.... ఊళ్ళో ఎవ్వరూ వాళ్ళింటి ఇడుగుపెట్టరు. ఇంక ఆఇల్లి ఒక్కటి పుంది. అదికూడా శిథిలమై ఎన్ను డెవరినె త్తిమీద వడదామా అన్న ట్లుంది. క్యామావుండగా అ(గ్రహారంలోని ఇళ్లల్లో ఏదన్నా పెళ్లి, బారపాం వంటివి వచ్చినప్పడు ఇడ్లీలు వండడం అన్సడాలు ఒత్తడం, లాటివమెలు చేసేవాళ్ళు కాని ఒకమాదిరివాళ్ళని తెలియగానే అన్నీ ఆగిపోయింది గుమ్మంలో అడుగు పెట్టవిన్వలేదు. బజారువీధిలో వోటల్‌లో పవిచేస్తు క్నారు....”

ఆకాశవాణి సీనయ్యగా రింత దయగలవారని నాకు తెలియదు. ఆయన మననవే కరిగించింది అంపే ఆది విజమే అయిపుండాలి.

ఆయన చెప్పినది నిజమే; గొరి చెప్పినదీవా న్తనమే. అనుకోనిరోస్లల్లా ఈ పిల్లినుచూచి మనసు ముక్కలయ్యేది, రాత్రి తొమ్మిదింటికి జననంచాంం లేవి వీధివెంబడి వెళ్తుండేది. పోలీసు ప్రేషన్‌ ముందర నిలఐడి కాన్‌స్లేవిల్‌తో మాట్లాడుతుందేది. తమలపాకులవాడితో వరాచికాలాడుతుండేది. రాత్రీ రథం చగ్గర చీకటిలో విల్చునివ్వండేది. అద్ధెమోటారుకార్ల "షెడ్డుముందు నవ్వుతూ మాట్లాడుతుందేది.

గొరికో చెప్పాను:

'కీనిలో గొరవమేమిటి వాబొంద? వెధవది ఆడజన్మాయె.... వెతు క్కంటూ ఎన్నిరోజులు వస్తారు? మొదల్లో అట్లాగే జరుగుతుంది. ఇప్పు ఛీదే వెళుక్కుంటూ జియలుదేరవలని వచ్చింది. లేకపోతే ఇట్లా నండు జొండులలో విలనినడ మెందుకు? ఇక అన్నీ యతానిరిగా బకిగిరీరువాయిం

గోవురడీను వవికి కోగం, అన్పి, బిచ్చం, న్యశ్రం లోజనం - వేవివీ అనలేరు. దుర్గ్‌ తల్లి తగ్గరకే వచ్చి చూచి పెట్టమని అడిగేరోజు వళ్చింది... *

"మహ చెప్పవచ్చారులే = ఆడిగేదేడో అడిగిందికదా....డబ్బు కావాలని శష్టం తీరాలని అడగరాదూ ? మంచిమనిషిగాచూచి తీసుకొచ్చి పెట్టనని అచ గదడమా?' ఆంది గొరి,

"ఆ వృ త్తివల్ల (బ్రతుకుతున్నమనిషి అడి. ఏ నవీ చేయ్యకుంజా కబ్బల వంచులు ఆకాశంమందీ వూడివడతాయని నమ్మేరకం కాడు. ఏదయినా ఇస్తే గావి ఈలోకంలో చిల్లీ కానీ పుట్టదపీ, వివ్తట్లోకి ముద్దరాదని తెలివినమవిషి.”

*"ఇెగనిన మవిషి 1! ఇదొకపనా ?”

గొరియొక్కం తెలివితేటలుచూచి వాకు ఆశ్చర్యం వేపింది. గుమ్మం కదల కంకావే. గౌరి ఇంత పెద్ద అభప్రాయవేదికగా అలరారడం ఆడువారి నర్వతోముఅమైన (వ్రతిళకు తార్కా-ణమవిపించింది.

"ఇహ ఓక 'టేదాలి ...”

ఆదారి ఇంతత్వరలో ముగిపిపోతుందమకోలేదు వేను.

లోజవాలయ్యాక అడిగాను; "దానికి ఏమి అబ్బట ౯

*ఆయ్యోరాత । ఏమని చెన్సను....వీప్లబోమకుని మూడునెల అయిల దటి"

వెంటనే మొన్నటిరాథతి దానివి ఆలయంలో చూడడం న్పన్సంగా గుర్తుకు వచ్చింది. అచర్మమూ అ వేహమూ తళతకలాడుతూ మెరుపుతో కనవడడం గు ర్తుకువచ్చింది నగం తిండివలన నచ్చే మెరుగుకాదది. పరువందాటివ ఆరేళ్ల కువచ్చే మెరుగు కాదది, అది మాతృత్వపు మెరుపు, కడువులోని శళుపు మెరువు, అమాట అసనుకుంచే ఒళ్ళు జలదరించింది.

“వావి అమ్మ వెళ్ళి డాక్టరునడిగితే అ ముండాకొడుకు యాతై రూసాయ ఆడగాశట, క! పీరిళలువూ చొడ్డికలుపూవేవి, అడే ఆపిల్ల నోట్లో గడ్డీ,

త ఈమిళ 'కథభామంది చింకిగుడ్డలూ కుక్కి. వైద్యం చేవిందిట. అట్లాగే ఆరవడావికి పేల్లేక. ఊపిరి వదలజావికీ ఏల్లేక అన్నీ విగుసుకుపోయిందట అట్లాగయిందని మనకు పుప్వులిచ్చేపిల్లి చెప్పింది, దానికి ఆర్భకుడి పెళ్ళాం చెప్పిందట. ఆ అమ్ముతస కూతురికి గాజామక్కలను పొడిచేపి వీళ్ళలోకలిపి శ్రాగడావికి ఇచ్చిందట. అది శ్రాగిహాక కడుప్పనొప్పి భరించలేక కుయ్యో మొ.రోమని వీరంశా మారు(మోగేటట్టు కేకలు మొదలెట్టిందటు అస్పుడు.. వాళ్ళష్మ నోటిలో గుడ్డలుకుక్కి శేకలను అణచడావికి (వయత్నించిందవిః; ఆ వ్రయళ్నం ఏకంగా ప్రాణొన్నే అణచివేసింది.

వింటుం'పే కడుప్పను కలియబెట్టినట్ల యింది, గొరి చిన్నవిడ్డలా వెక్కి వెక్కీం ఏడవసాగింది ఆపఏిడపు నన్ను కఠి లించివేపింది. అ పిల్ల తన దీవంలోబోఏన నూనెకయినా కరుణతో చూసిపుండరాదా ఆ దేవుడు? ఇంతపెద్ద కోవెలకట్టుకొవి కూర్చున్నాడే మహానుభావురు ! దుర్గ ముందర విలబడి ఏడిచింది చెప్పారే ...ఆడదానికన్నీరొలికితే ఆ దేవి బాగువడగలదా? అదెనతె అయితేనేమి మవను (క్రుంగి కంట వీరుకొరగా ఏడీచిందే" అవి విలపించింది గొరి, కోవెల నంటి సెట్టుకొవిపుంది 'మేవేజరుగా రిల్లు. వెళ్ళి తలువృతట్టామ. “ఎవరుళి “న్లేనేవండి తలుపు తెరివారాయన : "ఓ: మీరా? రండి, రండి? ఏమిటి అపూర్వ చర్మవళాగ్యం *ఇవాళక ఆలయంలో పూజలు లేవని విన్నాను.”

తోవుకగీవమం ; 10 ను

“అవునండీ: దడిణప్పవీధిలో చావుం”

“ఆదే నేనూ విన్నాము, దాన్నిగురించే మాట్లాడదామని వచ్చాను."

“ఏమిటీ ?"

“గోప్కరదీపంలేక వీరంతా తారునీకటిగా వుండి. ఆవలే వూళ్ళో దొంగల తయం వుంది. అందుకవి....”

“ఒక్కరోజు ఇట్లా వుండాలనే అనుకున్నాను."

ఏమి అర్థంలేవి జవాబు : నాకు దిగ్భ్రమ కలిగించింది. మాట్లాడకుండా జార్చున్నాను.. ఊటి, రెండు....బఐదువిమిషాలణు గడిచాయి. ఇద్దరమూ మాట్లాడలేదు.

“ఏమిట్‌ ఇట్లా జవామి చెప్పానే ఆమకుంటున్నారా ? వాకేమో ఈనమర ఇంట్ల కోకం పాటిందాలవి వుంది. చచ్చిలోయివదెవరో.. తెలుముకడూ మీకు?

“థెలుసు.... చాల ఘోరం....”

“మీరూ చూచివుంటారు. కోవెలకు వస్తుండేది - ఆ పల్లే. (బతికిచెడ్డ శుటుంటమే ....విజమే. కాని దవిపోయాక మోసుకువెళ్ల డానికి ఒక్కరయినా శాలేదం”పీ ఇదేమి మమమలుండే వీధేనా? కొకులుకూడా - ఒక కాకి గవి పోతే గుమికూడి 'ఏడుస్తాయికదండీ . మధ్యాహ్నం మూడుగంటలకు లోయింది ప్రాణం, ఓక్కడయినా ఆటు తొంగిచూడలేదు. ఆ ఇంటో పున్న వాళ్ళందరూ ఆడనాళ్ళు; అంతా చిన్నచిన్నపిల్ల లు అట్లా కొంసలేమి అంటుకుపోయాయండీ ఆవును, వాళ్లది చెడిపోయినకుటుంనిమే = నాథుడు" లేక చెడిపోయిన కుటుంబం = ఆకలికి ఐలి ఆయిపకులుందిం. ఆయినా ఇదేమి దారుణమండీ....ఇటువంటిమృగారి నెక్కణా రూడలేదండీ + నేనూ తిజగుపూకృల్లో కాపురం వుండివచ్చిననాడినే....”

న! శమిళ కఠాసంటి

మేనేజర్‌ పెదవులు కంపించాయి. జలజలమవి నీరు నిండింది ఆయన నయనాలలో. ఆపైన మాట్లాడలేక ఆగిపోయారు. కొంశ పేపుతర్వాత కండ్లు ఈుడుదుకుని పెద్ద నిట్టూర్చారు.

“ఇవాళ దేవుడు వెలుతురుకావాలని అడుగుకాడటిండీ? అడగడు ? ఊరికి మాత్రం వెలుతురు ఎండుకు? ఎంత వెలుతురుంపేమాత్రం ఏమి. - మన పీఠటిమాత్రం బోదు కదా! కనుక ఒక్కరోజు ఇట్లాగే అవస్థవడవివ్వంతి 1"

ఆయనమొహంలో ఉద్వేగం ద్యోతకమయింది. "కోవెలలో పూజ జర గాలి. ఇంకా శవం అట్లాగే వడివుంది.. ఎవరు మోస్తారండీ? ఊరి కట్టు వొటట : ఊరినె ల్తివి విన్చులు కరన:

వేను మాట్లాడలేకుండా కూర్చున్నాను. అవేశం కాస్త తగ్గవాక ఆయన అన్నారు. "నదిగంటలదాక చూస్తాను. అన్పటికీ దిజ్కులేదంపటే ఈ మేళ గాడు ఇద్దరుమనుమ్యుల్ని తీనుకునస్తానన్నాడు. నలుగురమూకలిసి తీసుకు 'వెళ్ళిము. ఇంకేవిట్‌ చెయ్యడం ? గుడితలప్పలు తెరవ్వాలికదా ?

“కావాలంటే నేను వస్తానండీ-?”

"మీరా? ఎందుకండీ ; మంచిపేరు పొడుచేసుకోకంతీ === ఇది అల్లాటప్పా న్యవవోరం కాదు విడిగా ఎవరో ఒకమవిషితోజరిసే పోరాజంకాదు-”

“పోవిద్దురూ ? ఇంక బైఠకడావికి తేరేవూలే లేదంటారా ౩” అన్నా వేశాని లోలోవల భయంగానే పండి.

"ఇదిగో చూడండి, నాకోనం చెన్పవాకండి. వేవేమీ మీగురించి తవ్వణా అనుకోను. విజంగా రైర్యం చంపే రండి, అంతేకాని నాళోనం ...'

“కరవాలేదండీ.”

“ఏమో, ఆతర్వాత మీఇష్టం. అయితే వీధికిమాత్రం తీనంలేడు. రేవు శ్యాత్రిదాక దీవం వుండదు, అది-తాయంం డీకంవే స్తే నా కళ్త పోజాయంకీ!

శోవురడీనం ణక అ దుర్గాందివూ ఆ పల్లి కూ అంతే అదృష్టం, దీవం వుండటోదు. ముంతే చెబుతున్నాను నుమండీ."

ఇద్ధస్రే

తీపాన్ని ఆర్పి వేసి, ఇంటిఠలువులు వేనుకోతషవెవ్ప, తువ్వాలు భుజం మీర వేనుకువి నియలుబేరా డాయన,

చీకటేలో తడువుకుంటూ నడ్‌చి శూర్చువీరిని. వెలుతురులోకి అడున పెట్టాము

ధవ వ్‌ కరుణ' తురైవన్‌ మూ అనా [్రకురై వన్‌” అన్న నామాంఠరము కలిగిన ప కందసామీ 1921 తిరునెల్వేలిజిల్లాలో జవ్మిందారు. తను 16 వన సంవత్పరంనుండి కథలు, కవితలు, నాటకాలు రచించసాగారు. ఈయన చాల రేడియో వాటకౌలు (వ్రాశారు. ఆకాశవాణి తిరుచ్చికేంద్రంలో. నవిచేని (వ్రస్తుతం "హైదరాబాద్‌ కేంద్రంలో వని చేస్తున్నారు.]

పింహళద్వీపావికి వెళ్ళిన ఆ య్యాతికుడు, అంత పురోద్యానవవావికి తల మావికంగా ఆలరారే ఆ శల్పాన్నిచూచి విశ్చేష్షుడయి నిల్చున్నాడు.

*ఇది నరన్వతిదేవి వ్మిగహమో లేక కరుణకు ఆధిష్టావదేవత రూవమో అయివుండాలి, నా ఊహ సరైనదేనా?” అవి తనతోవచ్చిన మార్షదర్శివి తడిగాడు.

“ఈ వ్మిగహం నరన్వతిదీ కొదు; కరుణకు ఆధిష్టానదేవతదీ కాదు. ఒక నర్తకురాలి రూపమే ఇది" అన్నాడు మార్గదర్శకుడు.

అయ్యా! ఇంశటి చల్లనచూప్పలుగల కళ్ళమ నే వెక్కడా చూడనేలేదు. ఈ మెముఖంలో తాండవిస్తున్న ఆ కరుణాభొవం, ఆమె ళరీరంలో బొంగు తున్న అ పరువంవసొగసు = అపూర్వముగా వున్నాయి. ఇటువంటి అంగనా మణులు చెలునొందిన మీ దేశం ధన్యమైనది :" అన్నాడు యాత్రికుడు.

యాౌతికుడి (వళంసొవాక్యాలు విని మార్షదర్శి నవ్వాడు. యా్యత్రికుడికి అళ్చ్ళర్యం కలిగింది.

“యాథత్రికా । ఇక్కడ 4లగా అవకారమె త్తిన నాట్యక_శ్తి ఈ పుజ్యవగ రంలో ఒకప్పుడు (బతికిపుండినమాట విజమే. కాని ఆమె జీవించివున్న

శైడ త ల! వడు ఈ దేశమంతా ఆమె కాలిన్యావికి బలిమై ఎడారిగా ఎండిపోయింది. ఈ వ్విగహాంలో కానవస్తున్న కనావీయస్తౌందర్యం ఆమెదే, కావిఆ ముళంలో తొజికనం'డే క" ఇ్యం అమెని కాదు. ఆది ల్చి మల్లినంచి_ర్రాతి కద్రర్శి

“కఠిమరాలి ల శొరుణ్యభొవాన్ని = _ రంపదేయడంం ఈ దేశపు శల్చ్పనంప త్తి ఆ౮౮జమా?ి అవి అడిగాడు య్యాతికుడు.

“ఆవిషయం శిల్చి నుల్తనందినే అడగండి...” అంటూ య్యాక్రికుడివి శీల్చశాల పున్నవీధికి తీమకువెళ్ళాడు మార్గదర్శి.

దేళశమంతటికీ (ప్రధానాధికారి ఆయిన మావలియార్‌ మంత్రి అజ్ఞ ఎదుట 'సేదట్సి మల్లనంవిమాట విలవలేకపోయింది.

“దేవవాయకీ శిల్పం ఒక మాసంరోజులలోగా నిద్ధమవాలి. అభ్యర్థనకా దీది. ఆజ్ఞ ; తెలిసిందా ?" అన్నారు అనూత్యవర్యులు.

“తెలినింది” అన్నాడు మల్లినంవి. ఎదుటవున్న నల్లిరాయివి చూళాడు. *ఆ వడుష్పక త్తె దేననాయకిరూపాన్ని శలలో చెక్కడం చాల నమంజనము, అమె హృదయమూ శిలామయమే కదా :” అనుకున్నాడు.

వగ సొధిందాలి అవి బువలుకొట్టింది హృదయం. తను ద్వేషించే ఆ వట్టావరాలిరూపాన్ని మనసులో విల్పుకుని ఉలివి చేతిలోకి తీసుకున్నాడు మల్లనంబి

అంగ్‌ అంగ్‌నున్న అ వల్లరాతిహృదయ[పలావం గాలిలో వ్యాపింక పౌగింది- ”

“మల్ల నంవి ఇంతగా మొండికీ వేస్తాడవి నేననుకోలేదు. తల ఎగిరిపోతుం దవి తెలిళొకనే సీ విగహం చెక్క-డావికీ అంగీకరించాడు అన్నారు మంతి.

మెరుగు పెట్టిన లోవాపుటద్దము. ఎదుట మంచంమీడ తన అందంలో జానే రీసమయి ళయవించివన్న దేశవాయకి గలగలమవి నద్వంది.

లో! తమిళ కోథామంలలి శూ 'లియార్‌ మ వయ్య మౌ రషలతో కట్ట ఛొచవ కాగ క. చ్వం వేడు ముట్టి హా ట్రై | ం అమా ఆ. ఆకె తు 2 “కను కాలేదు. హొందర్యాంధిల క చ ఆం ఈ ౧౩ న ఇస వావి” మవ్వు, "అకడు వీశింము ఐల డాని టనంం పోవడం వింతగ ఇంది “ఇప్పుడు ఏమన్వా౭ ?' 4 మనకెందుకు? వీ కార్యం నవలమవమన్నడి. ఇం$ “లోలా వేచిపు.డు. శిలాని గ్రహం ఇక్కడికే రాగలదు. ఇాావ్లూమరకే ? “వాడి విక్కడకు తెప్పిస్తాను. ఎన్సటిచొవ్వున నువ్వే దండన విధించు దుపుగావీ....” నర్తకి దేవనాయకి పొగవై నకమలలో కొఠిన్యం మిలమి9 మెరిసింది. ఆస్థానక వీశ్వరులు మల్ల వంవీవి *-ఓదారు స్తున్నారు. "కైకేయి. ఒక్క అయోధ్యానగరాన్నే క్లేంలో ముంచింది. కావి ఈ దేవనాయకి అనుకుంపే చేశ మే ఎడారిగా ఎండిపోగలదు. నేనేమిచేశాను తెలుసా ? ఒకపాట కావా అన్నది. ఆమెమాటను రాజాజ్ఞగా భావించి ఒక కఠకం సాడేవ్‌ వోయిగా అందలమెక్కీ. కూర్చున్నాను. "మల్లినంవి ఆయవతో ఎక్కువగా మాట్లాడ విష్టవడలేదు. “కవిగారూ3 ఈ వ్నిగహాన్ని (శద్దగాచూడండి । ఏమవిపిమ్లుంది ళి శవిగారు చూళారు. “వేవవాయకి చాయణ ఆట్లాగే రాతీమీదకు చశచ్చాణ, అకక్ళు అనో, ఈద్రూనంగా వున్నాయి. అ అధరాన్నెంత చక్కగా మలివానోయిః మూటలో

కక* ఇమడవి అమె నునోహర౬ క! వరం్ళా మవుం “రాలు మరునటి. "క్యు శ్చ వం | య న న అమెను గంధర్వల కొని కెత్తావయ్యా మవ్వు :" వట్టరావికోపంతో చేతనున్న ఊని వివిరివేళాడు *ల్సి. "కర్రవాడికి లోకవ్యవహారాలలో అనుభవం తక్కు-న అమకుంటూ వెళ్ళిపోయారు చ్యికకారులు. ఆ విగ్రహవు ఎడమ కనురెవ్ప క్రింద ఒక వంపువుండడం గమవిందాడు మల్లవంది. "ఆ వంప్కని చెక్కి వేస్తే అ కండ్లలోనిభావమే మారిపోగలదు.. వేత వాయకియొక్కం- పొషాణహృదయం వళివలింగగలదు.” ఉలినె త్తిమీద మత్తి కొన్త తటనటాయించింది. తర్వాత నెన్ముదిగా లేచివెళ్ళి ఉలివి కదల్పింది. ఆతుణాన ఎక్కుడమండో పోరుమవి వీచింది గాలి. అవంప్వ్త కరిగిపోయింది. అయితే శిల్సి అనుకున్నదానికిమారుగా అ కండ్లలో (పేను వ్రతివింవించింది. తెచ్చి విలసాలనుకున్న కాలిన్యపు ఛాయలు నసేమిరా రానున్నాయి. అ శల్పావికొక (క్రొ త్తపొదగు యేర్చడింది లోకం చేవననాయకి కాతిన్యాన్ని వేయినోళ్ళ దూసషిస్తూపున్నదిం అయిలే శిల్పళాలలో బేవనాయకి దిన్యపౌందర్యనూ ర్రిగా రూపొందువూవున్నది. గడువు పూర్తి అయింది.

శమిళ కథామేణో జో శెల్బాడు మో

మల్ల నకికాణా

“కవీళ్యరా చేవవాయకి మ్యిగవాం వా అసజయావికి శాళ్యత మైన గుర్తు ఆని మికు తలయుదుం”

'ఏమంటున్నావూ శీ

"అవును, కవిశేఖరా ఫీ భేననాయకి అందం నాగుపాము అందంవంటిది. అ రక్కని అందంతోబాటు దాని (క్రొర్యాన్ని నాళిల్పంలో చెక్కాలని వుడ్దే శించామ. కాని ఆండమే చిక్కింది, (క్రౌర్యం జారిపోయింది.”

త్‌వి ఆశ్చర్యపడ్డారు.

“తమ్ముడూ : విన్నూ నన్నూ ఏలేటునంటి కళాత త్త్యమే ఆంత. కళ అవే అగ్నిలో వస్తున్వరూపమే మారుతుంది. ఒకటి గుర్తుంగుకో. కళ జ్వారా ఎవరినీ తూలనాడరాదు, జేవనాయకియొక్క_ (క్రొర్యంమా(త్రం అ మ్యిగహంలో (వతివింవించివుంపే ఆది హృదయాలనాకర్షించే శిల్పననడు ఇస్పు. డది కేవలం శిలగానే వుంటుంది $"

మర్లనంబి తన చేళులనుచూచి నవ్వాడు

"కళనుగురించికదా నూట్లాడారు. ఆమాత్రం చేవనాయకి గనక తెలుసు ళ₹ానినా నా అవజయమే నా విజయముగా మారిపోతుంది అవి విట్టూర్భారు.