Telugu swarna panjaram - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

| స్టైల చాచి శశ చచ చ 4 శ 4 44 వివ శిథవత తన ఇచ అచ న్‌ నస్వర్ణపంజరం 2 . స "సై | ళా కోట్‌ ం(. ల షన వ మల్లెమౌల (2. 4 సారరుక్కువో సరించి య న. క్‌ మనసు చూనుల కోసం " ఇ జ “స్తు ళా శై ఈ పుస్తూన్నిసావాళ , గం /| సై 02 ఆ (| సంద య్యవిజ్ఞాన ద్ర | ల. శ ఆ! | సుం దంతో బహూకరిస్తున్నా?ి శ ర భయ య; ఆనం _ మల్లెమాల కుటుంబం స నీ స వ శ శ శ్‌ క్‌ న. = న్‌ ట్ర ర శశరాచారాయాచాచాాపాతాసారుతునునానువుపుపునుంు రు స | లో న. |

ఒ శైవ! ౧ (పదమ ప్రచురణ ర్యా 4 . అగన్టు 19902 ఫ్‌ నీ వలరూ. 16/- / న. . ం ర సహృదయులు (పముఖ చిత నిర్మాత డి. రామానాయుడు గారి సౌజన్యంతో. ట్‌ 5[5 6) త పీియం.టి. క్వా శే [స సర్దార్‌ పటేల్‌ రోడ్డు, సీకిందాబాద్‌. . మ్నుదణ పద్మావతీ ఆర్ట్‌ (పింటర్స్‌ 11-517/ది/1, న్యూ బాకారం గాంధీనగర్‌, హైదరాబాదు 8500880 ఫోన్‌ ; 611418

అద వీతో ....ఒక్క నిమిషం

రచయిత వ్య క్రిత్వం. అతని రచనల్లో (వళిఫలిస్తుందని....ఎవరో పద్ధలు చెప్పగా నేను విన్నాను. ఈ స్వర్ణపంజరం చదువుకుంటే ఆ మాట నిజమే అనిపించింది.

చెడ్డహాళ్ళలోకూడా మంచిని వెదికే మంచి మనసు, వతితల్లోకూడా పావనతే వెదికే దొడ్డగుణం, ఒక నేరం జరిగితే. దోషికి ఏ వరిస్థికుల్లో ఆ నేరం చెయ్యాల్సి వచ్చిందోననే వరిశీలన, (పేమ అనే నీటితో ద్వేష మనే అగ్నిని ఆర్పటం, ధర్మ మార్గం కంటకాప్పత్తమైనా. దాన్ని ఒదలకపోవటం, ' ఇవన్ని, ఇందులో కథానాయకుని లక్షణాలు. ఇవన్ని కూడా నాకు తెల్సున్న శ్రీదేవిగారి లక్షణాలే. సుగుణాలన్ని రాశిపోస్తే ఆ మూ రి శ్రీదేవిగారిది. అందుకే ఆమె ప్యాతల్లో దుష్టులు కూడా దుష్ట్రల్రా కనబడరు.

ఈవిడ తెలుగు.... హిందీ రెండు భాషల్లో రచనలు చేళారు. తెలుగులో ఎన్నో కథలు - చేజారని స్వర్గం. (నవల). పాఠకులుకి అంది 'సే పిందీలో “వక్ష అవళ్య జిందగి” 'అనే కథల సంపుటి హిందీ పాఠక లోకానికి ఆందించేరు.. ఈ హిందీ కథల సంపుటిని నాగవూర5్‌ యూనివర్శిటివారు విద్యార్థులుకి ఉపవాచకంగా కూడా నిర్ణయించేరు.

(వతి రచయితకు రచయితతికి ఒక్కొక్క [వత్యేకత ఉంటుంది. ఈవిడ రచనలో వత్యేకత - సౌందర్యం. ఈవిడ రచనల్లో సౌంద రానికి పెద్దపీట కనబడుతుంది. ఇందులో కథానాయకి పేరే సౌందర్య (వతి పేజీలోను రచయ్యుతి సౌందర్య ఆరాధన కనవడుతుంది.. అంత

కళ

మ్యాతంచేత ప్మాతలు గాల్లో తేలియాడే ప్యాతలు కావు. (వతి పాత లోను స్థిరమైన ప్యాతపోషణ కనపడుతుంది. సౌందర్య, మనోజ్ఞ, మానస, మంగళ అన్ని మనకు సమాజంలో ఎదురయ్యే సజీవ ప్మాతలే, అంతేకాదు అసలు ఈ ప్కాతల ఆలోచనా ధోరణి ఎందరో ఆడపిల్టల అంతరంగ దర్పణమే.

చాలా మందికి తమ చేతికి అందినది విలువలేనిదిగాను, చేతికి అందుబాటులోకి రానిది అపురూవంగాను కనపడుతుంది. ఆ భావనతో చేతిలో ఉన్న స్వర్గాన్ని చేజేర్చుకుంటారు.

ఇందులో కథానాయికి ఆ కోవలొ నునిష్నే. అసంతృ ప్తితోను = చెల్లాయిని ఎదిరించలేని పిరికి తనంతోను ఆమె ఎంతో ఆందోళనకు గురి అవుతుంటుంది. ఆ రాజమహల్‌ ఆమెకు స్వర్ణవంజరం మవుతుంది. అమె మానసిక విశ్లేషణతో పొద్దుపొచ్చుతుంది. ఆమె తిరగబడాలని వరిస్థితుల్ని ఎదిరించాలని పాఠకుడు కోరుకుంటాడు _ అయినా అమె బాధల్ని భరిస్తుంది. వాధల్లో ఉన్నాననే భావన ఆమెకు సంతృప్తి నిస్తున్నట్టు తోస్తుంది. ఇదో చితమైన విలక్షణ పాత,

అనుకోకుండా అదృష్టం వడితే, అదృష్టం చేజేరి పోతుందనే ఆందోశనతోనో . మరొకరు ఎగరేసుకు పోతారనే భయంతోనో, చాలా మంది తమ జీవితాల్ని విషాదమయం చేసుకుంటారు. అంతేకాదు వాళ్ళ చుట్టు పక్కలవాళ్ళ జీవితాల్ని కూడా నరకప్రాయం చేసారు. ఇందులో ఉవక ్రై -ా వేద నకు గురి అవుతారు. ఈమెపట్ట మనకు ఏవగింపు కలగాలి. అయితే

ల చదువుకుంటే - అనుక్షణం ఆ ప్యాతపట్ల మన గృంగె జాలితో

నిండిపోతుంది.

ళ్గ దానికి కారణం రచయి్యితి సంయమనం. చెడ్డ ప్మాతల్లోని చెడుని కూడా ఆ ప్మాతవట్ల పాఠకునికి సానుభూతి కలిగేలా రాయాలంటే... మంచిని చెడుని ఒక్కలా చూడగలిగే సంయమనం సాధించాలి. అది సాధించేరు కన్క-నే. మనోజ్ఞ హ్మెతని రచయ్యితి అంత విలక్షణంగా చ్మిత్రీకరించేరు. కథ ముగిసేవేళకి సింజలిక్‌గా కధనాయికి భరతో సవా. వంజ రంలోంచి బయలుబడినా .... ఊచలు వెనక ఉవపనాయికి మనోజ్తా ఉండి పోతుంది. మనకు బాధనే కల్గిస్తుంది. న అసలు మనిషిలోని స్వార్థం, అసూయ, సంకుచితత్వం (కోధం.... ఇవే పంజరానికి ఊచలు అవే మనిషి చుటూ వంజరంగా ట్‌ అల్లుకుంటాయ్‌. ఆ ఊచలు వంచుకుని వతి మనిషి. విశాల (వసంచం లోకి రావాలి. రావాలనే రచయ్యితి ఆకాంక్ష కూడా. ఆ ఆకాంవని వెలి బుచ్చటంలో. సఫలీకృతులయినందుకు ఆమెను అభినందిసూ పాఠకుల్ని నవలా వవంచంలోకి ఆహ్వానిస్తున్నాను. క్‌ ఆ 8ళ్ళ సినీరచయిత - దర్శకుడు హైదరాబాదు 10.11.92

అభినందన వుందారం

ఈనాడు మనం చదివే చాలా పుస్తకాల్లో “తెలుగు' పుస్తకం చదివాను అని గట్టిగా చెప్పడానికి వీలులేకుండా వుంటున్నాయి, తెలుగు నవలలు. కారణము విస్తారంగా ఇంగ్లిమలో ఆలోచించి తెలుగులో (వ్రాస్తున్న ట్టు శైలి కృళఠకంగా వుండటం

పొాతలు కూడా మనకు నిజ జీవితంలో ఎన్నడూ కారసపడని వూహాలోకంలో కూడా గోచరించే అవకాశం లేని అపరిచయస్తుల్జాగ కనిపించటం.

ఇలాటి సందర్భంలో సోదరి కల్లూరి శ్రీదేవిగారి స్వరపంజరం

ణ

నిజమైన తెలుగుతనం నింపుకున్న “నవలిగా మన మనసుకి హాయి నిస్తుంది. తరగతి కుటుంవాల్లో అడపిల్పల పెళ్ళిని గురించిన ఆరాటాలూ, బొటా బొటీ సంసారాల్లో పెళ్ళివేడుకలూ, సమస్యలూ సినిమా దృశ్యంలా మన ముందునుంచి కదలిపోతాయి. ఆ తరువాత “శ్యాం అనే సంపన్నుడు, సంస్కారవంతుడై న పురుషుని చుట్టూ సాగుతుంది.

విరబూసిన మళల్లెపందిరిలాగ, వెన్నెల వెల్లువలాగ, వలప్పజ్యోత్రి తేలివచ్చే జ్యోత్స్నా భిసారికలా, సజీవ శిల్పసుందరిలా, వలపు కోవెలకు నీరాజనాలర్పించే తేజోమయిలా, శీరసాగర తనయలా "ప్లా ందర్య" “శ్యాం యిల్దాలిగా కఠలో (వవేశిస్తుంది.

ఇ

అడవి బాపిరాజుగారి 'నారాయణరావు”

వినువీధిని ఎగరాలనివున్నా, శశీరంలోని రుగ్మత, దుర్భలత్వం నేలమీద కుంగిపోతున్న _*శ్యాం పాత '*ఆయ్యో' అని జాలిని కలిసుంది.

గ్‌ా

కుయుక్తులు వన్న దుష్టులు, నిష్కారణంగా కసితో *బుసలు” కొట్టే అతివలు, ఒళ్ళారగని, కొవ్వెక్కిన నెరజాణలు, ప్కుత ప్రేమతో కళ్ళుమూసుకుపోయిన గడుసు తల్డులు = వీరందరి మధ్యనుంచి తప్పించు కుని అవకాశం మింగేసి '“శ్యాం' దంవతులు, ఆకాశపు టంచులు దాటి, గాలిలో వయాణిస్తూ, వక్షి కన్న, నలక కన్న చిన్నదైన విమానంలో గగనమార్గాన అమెరికా వయనించారు. ఆ సౌజన్యమూర్తుల మనస్తాపాలు అంతమెనాయని పాఠకులకి సంతోషమనిపిస్తుంది.

తెలుగు నుడికారంపై, భాష, వదజాలంపై శ్రీదేవి గారికున్న ఆధివత్యం విస్మయం కల్గిస్తుంది. జీవితాన్ని తరచి చూసిన అనుభవ సారాన్ని ఒక్కొక్క సంభాషణలో నింపుతారు ఆమె.

భాప (వకటనలో గొవ్ప పెంకితనం, అంతలోనే పరిస్థితుల (ప్రాబల్యానికి తలవంచే బేలతనం, కొన్ని వాక్యాల్లో వెన్నలాగ కరిగి పోతున్న మార్దవం. ఇది చూడండి “సుడిగుండంలో దూకటం మొదట ఆటగానే వుంటుంది" “లేమి మవి చెద్దది, దయాదాక్షిణ్యాల్లేవు,” “పేమ గుడ్డిది, వయసు పిచ్చిది"

జత్రాలి ఉషన్సులో తుషారబిందు సౌందర్యం గడ్డిపూలలో చూసి అనందించాలి. వాటిలో ఇందధనస్సులు విరుస్తాయి. వాటి సౌగసులు అరచేతబట్టి చూవటం అసాధ్యం కదా?”

య. *మెదడంతా మిక్సీలో వేసి 'హై'లో తిన్సతున్నట్టు అనుకూతి.” “లక్ష భ్రావనలో అసత్యం, సిస్గులేనితనం ఒకరికి కనిపిస్తే, అదే మనకు సత్యం శివం సుందరం అనిపిస్తుంది.” “అందాల బొమ్మకు ఆత్మ ఒక శావంలో “పు స్తకంలో వున్నవన్నీ మన మస్తకాల్లో వుండద్దూ?” ఇలా ఆకట్టుకుని ఆలోచింపచేసే పవనాలు ఎన్నో, వై విధ్య మున్న పాతల రమ్యమైన వర్ణనలు, సన్ని వేశాలతో సాగిన “స్వర్త ణ వంజరం” అందమైన తెలుగు నవల, కావ్యం కాబోలు ఆనుకునే వచన రచనం ఆందుకే యీ అభినందన మందారం హై(దావాద్‌ తురగా జానకీరాణి (ఫొడ్యూసర్‌, ఆకాశవాణి

స్వర్ణ పంజరం ౯0

“అరె, రవివర్మ కుంచెకందని రమణీయమూ ర్తి" అనుకున్నాడు శ్యాం. ఆ సాయంకాలపు నీరెండలో గడ్డం కింద చేయిచేర్చి ఓ వారగా 'పెద్దరాతిమీద కూచుంది (పీతి. కాలేజికి అది వెనక వైపు కనుక కాలేజీ నుంచి అప్పటికే చాలా మంది పిల్లలు వెళ్ళిపోయారు శనుక (ప్రళాంతంగా వృందక్కడ వాతావరణం.

(పీతి ముఖమండలాన్ని నీలినీడలు ఆవరించివున్నాయ్‌. చల్దని మలయ మారుతం ఆవిడ ముంగురుల్ని అల్లరిగా ఇటూ అటూ చెదర కొట్టి ముఖాన్ని కప్పేస్తుంటే విసుగ్గా వాటిని సర్జుకుంటోంది- ఆ దృశ్యం ఎందుకో శ్యామసుందర్‌ దృష్టిని ఆకట్టుకుంది కాని, ఆవిడ అలా నిర్జి వ్రంగా వుండటానికి కారణం తెలుసుకునేందుకు ఆతని మనసు. తొాందరపవడింది.

“పూలో! పీతీ! ఈ వేళవ్వుడు మీరు ఇక్కడ ఒంటరిగా దిగులుగా వున్న కారణం తెలుసుకోవచ్చా?” అన్నాడు.

శ్యామసుందర్‌ అందర్లాటివాడూ కాదు. అల్లరి మాటలు అఆసఠే మాట్లాడడు. అందుకనే పీతికి అతనంటే ఓ విధమైన గౌరవం, అలాటి క్మురాళ్ళు కాలేజ్‌ మొత్తం మీద అసలు వుండరు అనుకుంది పీతి. అమ్మాయిల్ని అనవసరంగా వలకరించడు. వాళ్ళే పిల్చి మాట్లాడితే మితంగా అడిగినదేదో చెప్పి తవ్పుకుంటాడే కాని, వాళ్ళతో చెత్తంతా వాగి స్నేహం పెంచుకోవాలని చూడడు.

*ఫ్టీబ్ష కష్టేందుకు తెచ్చిన డబ్బు కనిపించటం లేదండి!”

“ఎక్కడ పెట్టారు”

“నా బుక్స్‌లోో

డై

*స్తర్రిగా వెతికారా?”

“పొద్దుటి నుంచి వెతుకుతూనే వున్నాను. ఈ మొక్కల దగ్గర పడిపోయిందేమోనని వెతికాం నా _ఫండ్పు నేనూ కూడా.”

“ప్పీక్సు సరిగా గుర్తుందా?”

“భలేవారేనండి. నా డబ్బు నాకు బాగ్సా గు ర్రేనండి, మూడు నోట్లు పభై వి”.

ఆ డబ్బు ఎవరో ఈజీగా కాజేశారు ఈ అమాయకురాలి దగ్గర నుంచి. ప్రీతి ఆర్థిక పరిస్థితి తన (ఫండ్‌ ద్వారా బాగా తెలిసినవాడు కాబట్టి ఆవిడ బేలమొహం, జాలి మాటలు వింటూంటే మనసు కరిగి పోయింది క్యాంకి. ఆ పిల్లకి పాపం కళ్ళనీళ్ళు తరువాయి.

“వీరీ ఆ బుక్స్‌ ఇలాగివ్వండి. నేనూ వెదుకుతాను మరోమాటు” అని బుక్స్‌ అందుకుని అన్నీ ఒకసారి వెదకి చూళాడు.

“నిజంగా మీరు లక్కి ఫెలో! ఇది కాదుటండీ డబ్బు? సరిగా చూసుకోవద్దూ?” అని సున్నితంగా మందలించాడు.

పోయిందనుకున్న డబ్బు దొరికింది. ఇంత సేపటినుంచి తన 1నండ్స్‌ తను వెతికితే ఎవరికీ ఈ మూడు నోట్టు ఎందుకు కనిపించ లేదబ్బా? అనుకుంది. ఏమైతేనేం తన డబ్బు తనకి దొరికింది. ఇంటికి వెడితే తల్లి చివాట్లు తప్పాయి, అంతేబాలు అనుకుని ఎంతో మురిపెంగా ఆ నోట్టను చేతులోకి తీసుకుంది. లోవలికి పరిగెత్తింది ఫీజు కట్టేందుకు, థాంక్స్‌ చెప్పాలని కూడా మర్చిపోయి.

ప్రీతి వ్యరి ఆనందం చూస్తే ముచ్చటేసింది శ్యాంకి.

తరువాత తీరిగ్గా ఆలోచిస్తే నిజంగా తను సరిగ్గా బుక్స్‌ వెతక లేదా? తనకు తన (ఫెండ్స్‌కి కనిపించని డబ్బు బుక్స్‌ నడుమ శ్యాంకి కనిపించింది?

తన బాధ చూడలేక శ్యాం తన నోట్టు తీసి బుక్స్‌ మయాన ఇరి కించలేదుకదా? అనుకుంది.

అబ్బే! అలా జరిగుండదు. తనకి అన్నీ అనుమానాలే. అసలు

య్‌! తను వట్టి కంగారు మనిషి. ఏదీ సరిగా చూసుకోదు. బుక్‌లోనే వుండి వుంటుంది అనుకుంది పీతి.

వద్దనుకున్నా ఈ రోజు క్యాంను గురించిన ఆలోచన్లు తనచుట్టూ “తిరుగుతున్నాయి.

మొన్నటికి మొన్న తన క్రాస్‌ బుక్‌ పోయింది. అది చాలా ముఖ్య మైనది. తాను చాలా కష్టవడి. సంపాదించింది. ఎవరో చెక్కేకారు ఆ బుక్‌ని దొంగ వెధవలు.

ఆ మాటే క్యాంతో అందే తన బుక్‌ ఇచ్చేశాడు. తనకి రెండు బుక్స్‌ వున్నాయట. అది నిజమా? అని చాలాసేపు ఆలోచించి బ్యుర చెడగొట్టుకుంది.

నిన్న మంజు చెప్పింది. రామారావు అనే అబ్బాయిని, సుంద రాన్ని కూడా ఫీజులు కట్టి తనే చదివిస్తున్నాట్ట. ఎంత ఉదార బుద్ధి? ఎంత నిరాడంబరత? అని అనుకోకుండా వుండలేకపోయింది (పీతి.

మంచి పర్సనాలిటి, ఆ నడకలోనే ఒక దర్జా, ఠీవి వున్నాయి. "అదే అడపిల్లని ఫీజ్‌ కట్టి చదివిస్తే అపార్ధాలు తీస్తుంది లోకం, వూ, -వెధవ లోకం. మంచి మనసుల్ని బాధించటమే పని ఈ లోకానికి, చెడ్డ వాళ్ళు, మొండివాళ్ళు. ఈ లోకానికి ఎలాగూ బెదిరిపోరు, వెరవరు, వాళ్ళ నేమీ చెయ్యలే దీ లోకం అనుకుంది.,

ఆ రోజు ర్మాతి చాలా భాగం క్యాంను గురించిన ఆలోచన్లతో గడి పేసింది పీతి. కొంపతవ్వి తను క్యాంని (పేమిస్తోందా? _పేమంటే ఇదేనా? నక్క, నాగలోకం లాగ. నవ్వొచ్చింది.

పేమ అందరికీ సఫలం కాదు. ఇదేమన్నా నెరవేరేదా? తన

.మనసులో అనుకున్నంత మ్మాతంచేత అది [పేమయిపోతుందా? ఏమో! అదంతా తెలీదు కాని రెండు రోజుల నుంచి కనిపించకపోతే మాతం మనసంతా ఆదోలా వుంది అనుకుంది పీతి. ణి నే జ శ్యాంని చూడగానే పీతి కళ్ళు వెలిగిపోయాయి. “హలో! ఇన్ని

డీ

రోజుల్నించి ఏమైఫోయారు?”

“ఎన్ని రోజులు? మూడు రోజులే కదా నేను కానివి?”

జస్టకిన్సీ మ్రూడే అనుకోండి.”

“అయితే ఎన్నో రోజులై పోయినట్టుందా మీకు?” నవ్వుతూ అన్నాడు,

*ఆఅలాగేం లేదు నాకు. వూరికే అడిగో నంత అంది బుంగ మూళెట్టి

“అయితే వినండి, వూరెళ్ళాను.”

“ఏ వూరు? ఎందుకు? అని అడగొచ్చా?”

“ఆహా! మీరు అడగనూ వచ్చు, నేను చెప్పనూ వచ్చు. గుంటూరు వెళ్ళాను "పెళ్ళిచూపులకి.

“పెళ్శప్పుడు?” అంది ఉ్మకోషంగా.

“ఆ.ఆ- అంత తొందరగా అయిపోతుందా? అందరికీ అన్ని విషయాలూ నచ్చాలి కదా?

“నచ్చలేదా?”

“అందరికి నచ్చింది పిల్ల. ఇచ్చిపుచ్చుకోటాల్లో అంత పట్టింపు లేదు మా వాళ్ళకి.”

“అయితే ఇంక 'సెటిలై పోయినట్టేగా?

“నేనింకా ఓ.కే. చెయ్యందే. అయినా మీకంత తొంద రేవిటి?”

“నాకేం తొందర? బాగుంది. వూరికే అడిగాను. ఆసలు మీ 'కెలాంటి అమ్మాయి కావాలి?

రైలు సట్టాలమీదకొచ్చిందనుకున్నాడు శ్యాంసుందర్‌.

“మీలాంటి అమ్మాయి” అన్నాడు. “వెతుకుతారా నాకోసం.”

“కట్నాలూ కానుకలూ ఇచ్చుకోలేకపోతే?

“నోరు మూసుకుంటాం.”

“మనసు కష్ట పెట్టుకోరూ?”

“ఉవూ! ఇష్టమైన కష్టంలో ఇంపూ సొంవూ వుంది.”

ర్‌

“ముందు ఇల్లాగే అంటారు. ఆ తరువాత 'పెసా తేలేదు, దర్శిద ఖొట్టు అని సాధించి..

“కిరసనాయిలు డబ్బా వెతుకుతాము. ఇదేనా మీరనేది?”

“జరుగుతున్నదదే కదా ఇప్పుడు?”

“మా గురించి పూర్తిగా తెలిస్తే మీరలా అనుకోరు.”

“చెప్తేగదా తెలిసేది?”

“అయితే వినండి. మా ఇంట్లో నా మాట కాద్మను మావాళ్ళు"

“అబ్బాయిలంతా ముందు అలా అనుకునే (పొసీడవుతారు?”

“అహ. అయితే ఎంతమంది అబ్బాయిల్ని ఎరుగుదురేమిటి మెరు?” అన్నాడు నవ్వుతూ.

సిగ్గుగా తలొంచుకుంది పీతి.

“నేను మిమ్మల్ని సూటిగా అడుగుతున్నాను పతీ! మీరూ సూటిగా చెప్పండి. మీరంపే నాకెంతో ఇష్టం, నేను మీకు నచ్చానా? మేలాటి అమ్మాయినే పెళ్ళి చేసుకోవాలనుకున్నాను”

“నాలాటి అమ్మాయినా? నన్నా?”

“పోనీ ఆలాగే అనుకోండి, మిమ్మల్నే.”

“నాకూ అంతే!” అంటూ పారిపోయింది తూనీగలా, శ్యాం నవ్వు కుని “ఎంతైనా ఆడపిల్ల. ఇంకా సూటిగా ఏం చెపుతుంది సిద్ధ ముంచు శొస్తుంటే.” అనుకొన్నాడు.

తన ఇష్టాన్ని తన మనమని దాచుకోకుండా తనముందు పరచిన శ్యాం అంటే తగని ఇష్టం పీతికి. ఆ ఇష్టాన్నే _పేమంటారేమో మరి! పిచ్చివన్లుతోనూ వెకిలి చేష్టలతోనూ గాక ఎంత మర్యాదగా సంస్కార వంతంగా తన హృదయాన్ని వెల్లడించాడు! దటీజ్‌ శ్యాంసుందర్‌ ఆను కుంది పీతి.

ఎవ్పటికప్పుడు శ్యాం విషయం తల్లికి చెప్పాలనే అనుకుంది. ఇంటి వన్హుతోనూ అర్థికమైన బెంగలతోనూ చిరాకు,వినుగు, చీటికిమాటికి కసురుకునే తల్లితో, ఇటువంటి సున్నితమైన విషయం ఎలా చెప్పాలో ఖెలీక తికమకవడిపోతోంది (పీతి.

6

పరీక్షల హడావిడిలో పడిపోయినవ్పటికి మధ్య మధ్య కల్సుకుని: మాట్లాడుకుంటూనే వున్నారు వాళ్ళిద్దరు. ఒకళ్ళ సమక్షంలో ఒకళ్ళు వున్నప్పుడు వాళ్ళకి బైం తెలీకపోవటం, ఇంటికెళ్ళి ఏనో అబద్ధాలు కల్పించి చెప్పటం, చివాట్లుతింటూ వుండటం మామూలై పోయిండి పీతికి.

“మా డాడీ నా మాట వింటారు. నువ్వు బెంగ పెట్టుకోకు, మన మేరేజ్‌ జరిగితీరుతుంది” అని ధైర్యం చెపుతూనే వున్నాడు, వరీక్షలు. జరిగిపోయాయి.

*వ్యూచర్‌ ఏవిటి? నువ్వేం చేస్తావు? శలవుల్లో ఎక్కండి. 'కెడ. కావ్‌?” అని అమ్మాయిలంతా ఒకచోట చేరి చర్చించుకుంటున్నారు. ఎవరెవరు ఎలా గడపాలి శలవులు అని ఊపహించుకుంటున్నారు.

పీకి కళ్ళకి దూరాన క్యాం కనబడ్డాడు. ఒక్క పరుగున వెళ్ళింది. ఇద్దరు చాలా దూరం నడిచి వెళ్ళి అలా సం్యదం వడ్డున ఇసుకలో కూర్చు న్నారు. ఒళ్ళంతా తుళ్ళింతలై ౦ది ఆ అమ్మాయికి.

“పీతి! శలవులంతా నిన్ను చూడకుండా గడపటం ఎలా?” అన్నాడు, పీతి చేయి తన చేతిలోకి తీసుకుని. ఆ స్పర్శకి పులకించి పోయింది.

“క్యాం! నాకు మ్మాతం కష్టంగా లేదూ? మళ్ళీ ఎన్నాళ్ళకో![”

“నీ ఎడస్‌ ఇయ్యి. మీ ఇంటికొచ్చి మీవాళ్ళతో మాట్టాడుతాం,. డాడీ నేనూ.”

నోట్‌బుక్‌ చింపి ఎ్మడస్‌ రాసిచ్చింది.

“నిజమా? నీ మాటలు నమ్మమంటావా?”

“చూస్తావుగా? అప్పుడే నమ్ముదువుగాని.

తనే సాహసం చెయ్యాలి, (పీతికి దై ర్యంలేదు అనుకున్నాడు

“నువ్వు లేందే [బతకలేను (పీతీ!” మళ్ళీ అన్నాడు.

అక్కడ అట్టే జనం వుండరు ఎప్పుడూ "కూడా. చీకటి పడి పోతోంది. (పీతి ఒళ్ళో తలపెట్టుకు వడుకున్నాడు శ్యాం. పూవులాటి అమ్మాయి అరచేతిలో ఏదో అస్పష్టంగా వేలితో రాస్తూ చేతిని పెదాల కానించుకున్నాడు,

బా

ఈ నైస్‌రోజ్‌ నా కెలాగ్గైనా దక్కేలా చేయి [వభూ। ప్రీతి లేందే నేను బతకలేను" అనుకున్నాడు.

“ఈ (_పేమమూర్తి నిజంగా నాకు దక్కుతాడా? నాకంత అదృ ష్టమా?” అనుకుంది ఆ కోమలి.

చీకటి పడిపోయి. అప్పటికే చాలాసేవయిపోయింది. అవ్పటికే ఇంట్లో చాలా చివాట్లు తినాల్సి వస్తుంది (పీతికి. అయినా అతని దగ్గర నుంచి కదల్లేకపోతోంది. “మశ్శీ కల్చుకుంటామా?* అనే దిగులు మన సంతా అలముకుంది. ఇంటికెళ్ళాక మరీ పిచ్చేక్కేట్టు వుంది. చవ్పున దగ్గరకు లాక్కుని బుగ్గమీద ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. ఆక్షణం అలా' నిలిచిపోతే! “ఆ క్షణానికది స్వర్గం! అనిపించింది (పీతికీ. అటు వెడు. తూన్న ఆటో ఆపి ఎక్కి. కూర్చున్నారు ఇద్ధరూ.

అ్మడసు చెప్పింది. ఆవేశ ఆటోలో ఆ చీకట్లో గుసగుసగా ఎన్నో చెన్పుకున్నారు వాళ్ళిద్దరూ.

ఇన్ని రోజుల స్నేహంలోనూ తనతో కూడా కార్లో రమ్మని ఎన్నడూ అడుగలేదు (పీతిని.

ఆలా చేసిన రోజుని వాళ్ళిద్ధరి పేర్లూ కాలేజీ గోడలమీద రాని: ఉఊండేవారీపాటికి.

క్యాం అలా అడగలేదు కనుకనే ఆతనంటే ఆంత అభిమానం... ఆటోలో వాళ్ళ సన్నిహితత్వం వాళ్ళకి ఎంతో బాగుంది. ఏదో లోకాల్లోకి తీసుకుపోతోంది వాళ్ళని ఆ స్పర్శం

“పీతీ! నేను దిగిపోతా నిక్కడ, మీ ఇంటివరకు వస్తే మీ వాళ్టు. చూకారంపే నీకు మాటోస్తుంది” అంటూ దిగిపోయాడు.

“నువ్వు తప్పక వస్తావు కదూ?” అంది. ఆ మసక వెల్తుర్లో ఆ పెద్ద కళ్ళనిండా నీళ్ళు తళుక్కుమన్నాయి.

“పీతీ! రాకుండా వుండగలనా?” అంటూ తన చేతిని సున్నితంగా ఆమె చేతినుండి _విడతీసుకువి ఆమె చెయి నొక్కి వదిలాడు. ఆటో మలువు తిరిగే వరకు చూశాడు.

8

తన ఒంట్లోని సగం శక్తి దిగిపోయి నసైంది.

ఇంటికి వచ్చేశాడు. పిన్ని పిల్లలు వచ్చారు. నవ్వులతోను ఖబుర్ల తోనూ ఇల్లు కలకల్డాడుతోంది. శ్యామన్న య్య వచ్చేశాడంటూ పిల్లలు హడావిడి చేస్తున్నారు. వాళ్ళని దగ్గరకి తీసుకుని పిన్నిని పల్కరించ టానికి లోపలి కెళ్ళాడు. అమ్మ, పిన్ని ఎన్నో మాటలు....

స టే ఖ్‌

(పీతి ఇంటికెళ్ళిప్పటికి ఇంత పొద్దుపోయినా కూతురు ఇంకా శాలేదని ఆలోచిస్తూ మనసంఠా పాడుకావటం, అందరిమీద విసుక్కోో వటం. దీనికి గారం మీరే చేశారని భర్తమీద విసుక్కోవటం అయి పోయాక, వీధిగేటు దగ్గర (పీతికోసం ఎదురుచూస్తూ ఇటు అటు స్థిమితం లేకండా తిరుగుతున్నారు ఆ మాతృమూర్తి.

ఆటోలోంచి దిగిన కూతుర్ని చూసి “ఇప్పుడా రావటం? బైమెంత యిందో తెలుసా నీకు? ఆ ఆటోకి డబ్బు ఎంతివ్వాలీ? ఏం, జమిందా రిణివై పోయావే చూస్తూండగానే!” అని మొదలెట్టారావిడ.

ఆటోవాడు వెళ్ళిపోయాడు.

కనా (ఫండింటి కెళ్ళానమ్మా! ఆటో ఛార్జీ అదే ఇచ్చేసింది. ఈ రోజే లాస్ట్‌ కదమ్మా! మళ్ళీ ఎన్నాళ్ళకి కల్సుకుంటామో అని అలా ఇసకలో కూచుని ఎన్నో మాటలు చెప్పుకున్నాం. ఆలస్యమైంది. నన్ను విడిచి ెట్టలేదది. అమ్మా! రోజూ తొందరగా రావటం లేదూ నేను? ఈవాశే చమ్మా కొంచెమాలస్యమైంది” అంది ఎంతో (బతిమాలుకునే ధోరణిలో.

ఒక్కసారి కూతురివై పు చూసి “ఏవిటో నమ్మా ఈ కాలం పిల్లలు. పేమాటనేందుకు వీల్లేదు వీళ్ళని, అన్నీ వాళ్ళకే తెలుసనుకుంటారు. కాలం ఎలా వుందిప్పుడు? ఎన్ని "ఘోరాలు జరుగుతున్నాయి బైట? జరుగ కూడనిదేమైనా జరిగితే అఘ్రోరించేదెవరు? ఎవరే?” అని అవిడ సణు గుతూ లోవలికెళ్ళి పోయింది.

భోజనమై ఒక బుక్స్‌ చేతులోకి తీసుకుని తన వక్కమీద పడుకో బోతోంది (పీతి.

ర “అమ్మా (పీతీ!” అంటూ తర్మడి వచ్చి కూచున్నాడు. “న్మిదపోలేదా నాన్నా?” “లేదమ్మా! నా మనసంతా ఆదుర్దాగా వుందిరా? నిజం చెవ్వు, అమ్మకి చెప్పినది కాదు. ఎక్కడికి వెళ్ళావు? ఎవరా (ఫెండ్‌?” నాన్నకి అబద్ధం చెప్పదు (పీతెవ్పుడు, క్యామసుందర్‌ వ్య క్రిత్వాన్ని మంచితనాన్ని చక్కగా వివరించి చెప్పింది రెండు మూడు రోజుల్లో వాళ్ళ తల్లితం్యడుల్ని తీసుకుని తవ్పక వస్తాడని చెప్పింది. తనకళా ముందు పుట్టిన చిట్టితల్లి ఎంత ఎదిగిపోయింది అనుకున్నాడాయన! మనం వూపాంచినట్టు నిజంగా జరిగితే మనంత అదృష్టవంతులు మం వుండ 'రమ్మా! అంతా దై వేచ్చ!” అన్నాడు. ఆదివారం అంతా ఎదురు చూసింది [తీతిళ్యాం కోసం వది రోజు లైన ఎవరూ రాలేదు. కాని రోహిణి పెళ్ళి ృభలేఖ మాతం వచ్చింది. ఇంట్లో అంతా ఎంతో ఉత్సాహంగా వున్నారు, మావయ్య కూతురు వెళ్ళి కనుక, ముందుగానే రమ్మని మావయ్య రాళాడు. పెళ్ళి ఏర్పాట్లన్నీ చూసేందుకు నాన్న వుండాలి ఆయన [వక్కన. తనకి మాతం వెళ్ణేం దుకు వుత్సాహంగా లేదు. ళ్యాంని ఏమనుకోవాలో తెలీటం లేదు. ఎవరో వస్తారని, ఏదో మాట్టాడకారని, శ్యాం తన జీవితపు దాటలో మల్లెల్ని వరచి, వెన్నెల్లు పండిస్తాడని గంపెడాళ, కొండంత దైర్యం గుండెల్లో పెట్టుకుని మురుస్తోంది. అవన్నీ అడియాసలేనా? నా మొహాని కింత అందృష్టం కూడానా? అనుకుంది. ఎందు కొచ్చిన (పేమలివి? బుద్ధిలేకపోశేసరి, చేతకాని “షపామిస్‌'. క్యాం అంత ఎచగాకోరూ, మాట నిలకడ లేనివాడు అనుకోటానికి మన సొౌవృటంలేదుం ఆయినా అంత ఆళ తనెలా షెట్టుకుందసలు? (పేమని నమ్ముకు వాగవడ్డ వా ళ్ళివరసలు? చాలా తక్కువ మంది “సుఖవడ్డవాళ్ళు. దగావడ్డవా శే ఎక్కువున్నారు. అయినా ఆ “స్టేటిన్టిక్స్‌' అంతా తనకెందుకు? తన గీత ఇంతే అనుకుంది. (పేమ అజరామకమైనది, అంటారే ఆదంకా “*టాష్‌' అనుకుంది.

10 సృష్టిలో అణునణువును వరవశింపజేసేది (పేమ, ఆ (పేమ (_పవా హంలో కొట్టుకుపోతూ, తీరం చేరలేని అభాగ్యులు కొందరైతే - (పేమ బంధంతో జీవితాలు ముడి వేసుకుని, జీవితపు విలువల్ని అనుభవిస్తూ, (పేమ చర్శిత పుటల్లో, చిరంజీవులుగా నిలచిపోయే అదృష్టవంతులు: కొందరు. పేమ అనే రెండు అక్షరాలకున్న శక్తిని ఆంచనా వెయ్యలేం- ఆ రెండక్షరాల్లోనే (వకృతి రహస్యమంతా ఇమిడి వుంది. ఆసలు టేమంటే ఏమిజి? ఒకరికోసం మరొకరు అహర్నిశలు, న్మిదావారాలు మాని పరితపించిపోవటమేనా? నే ఠః ఖ్‌ “సీ పదనంలో వసంతాలు పూస్తున్నా'యనేవాడు క్యాం. కనీ మాటల్లో నిజాయితీ, నీ చూపుల్లో అమాయకత ఆకట్టుకుంది. నన్ను “'కఠలు చెప్పేసీ కళ్ళు కలువ పూరేకులు" అన్నాడు. శీ చీరకట్టినా చీరకే అందం తెస్తావు" అన్నాడు. “నీ నవ్వెంత ఆందంగావుందం టే! “ముద్దుకే ముద్దొచ్చే ముద్ధమందారం లాగున్నా” వన్నాడు. “నీవంపు సౌంపుల్లోని అద్భుత లావణ్యం, గతంలో ఎప్పుడూ రాని ఆలోచనల్ని నాలో రెకెత్తిస్తోంది' అన్నాడు. “నీ నవ్వు నామీద మోహినీ మం్యతంలా పని చేస్తోందన్నాడు. “నీ ఆలోచనతే ఆనందతరంగాలై నిలువునా పులకింపజేస్తాయి”. అన్నప్పుడల్లా ఆనందంతో గర్వంతో మురిసిపోయేది ప్రీతి, అతని (వకిమాటలోనూ (_వతికదలికలోనూ, తొణికిసలాడే ఆరాధనా భావం: వూహించి, వూహించి, మతిపోగొట్టుకుంటోంది. శా ౦వి అన్నీ అబద్దాలు, అతనుచేసినదంతా మోసం అనుకోటా- నికి మనసొప్పదు ప్రీతికి అతనలాంటివాడు కాడు అనుకుంటుంది. దగావడ్డ పతి ఆడపిల్లా కూడా తన (పియుణి గురించి అలాగే. అనుకుంటుందేమో? అయినా డాబులు, గొప్పలు ఎన్నడూ చెప్పలేదు. ఖ్యాంి తన దస్గర ం

క్ష

“వవంచంలోని అద్భుతాలన్నీ తెచ్చి నీ అరచేతిలో పెట్టనా” అని ఆడగలేదు.

“సీ కోసం నీ _పేమకోసం ఏం చేయమన్నా చేస్తాను అని అన. లేదు.

మరి అతసు మోసగాడని ఎలా అనుకుంటుంది.

సుడిగుండంలో దూకటం మొదట ఆటగానే వుంటుంది.

ఆ తరువాత ఏంవుంది? ఒక్కో నిముషంమీద వంద కోర్కెలు- పర్చుకుని గాలి గిరికీలు కొడుతూ....గతంలో ఎవ్వుడూరాని ఆలోచన్లు- ఆమెకు ఇవ్పుడు వస్తున్నాయి. (వళాంతంగా, గంభీరంగా వుండేది. శ్యాం అందం, ఆతని వూవాల్లో మున్క-లిడి తలారబెట్టుకుంటున్నట్టు,. పీతి మనసంతా చ్మితమైన పులకింతతో నిండిపోయింది.

(పేమ వెనకాల ఇంత బరుపు, ఇంత బాధా వుందా అనుకుంది.. ఇహ శక్యామసుందర్‌ ఇక్కడికి రాడేమో? తన వాళ్ళతో మాట్టాడి- ముహుర్తం పెట్టిస్తానన్నాడు. ఇహ అదేం జరగదేమో? అనుకుంటే. పుథైడు దుఃఖం ముంచుకొస్తోంది (పీతికి. ఆమె హృదయం నివ్పంటు- కున్న చమురు బావిలా వుంది. క్షీర సమ్యుదంలో మందర గిరిలా గిర' గిరా తిరిగిపోతోంది. (పీతి బ్ముర.

శ్యాం సరిగ్గా ఆదే సమయానికి మేడమీద తన రూంలో తన బెడ్‌ మీద వడుకుని మూలుగుతున్నాడు. ఇద్దరు డాక్టర్లు వచ్చి చూస్తున్నారు.. నుదుటిపై ఐస్‌బేగ్‌ పెట్టి తలవేపున తల్లి కూర్చునివుంది. నౌకర్ణందరూ- హడావుడిగా తిరుగుతున్నారు.

“బైఫాయిడ్‌” అని తేల్చి చెప్పినప్పటినుంచి ఆ తలిదం్మడు లిద్ధ- రికి న్మిదాహారాల్లేవు. గుర్తున్న దేవుళ్ళందరికి మొక్కులు మొక్కి. ముడు పులు కడుతున్నారు. మరో వారానికల్గా జ్వరం తగ్గింది. మనుషుల్లో" పడ్డాడు కొడుకని మురిసిపోతున్నారా దంపతులు. అవును మరి, లేకలేక చాలా కాలానికి శ్రీకృష్ణుని అన్ముగహంవల్స ఇద్దరు బిడ్డలు కలిగారు... "పెద్దవాడు శ్యాంసుందర్‌ , రెండవవాడు నందకుమార్‌, రెండవకుమారుడి-

12 -ఆస క్రి ననుసరించి అమెరికాలో చదువుతున్నాడు. ఇప్పుడు తల్లిదండు లిద్దరి (పాణం కూడా క్యాం. వేశకి సరిగా మందులూ, టానిక్‌లూ, వళ్ళ “రసాలూ పడి శక్తి చేకూర్చాయి. తల్లి చెప్పింది ఒక రోజు “ఏవండీ! మనవాడికి నిమ్మదించగనే ఆ ఏడుకొండలవాడి సన్నిధికి తీసుకొస్తానని . మొక్కు కున్నానండీ!”” అంది. ఆయన సరేనన్నారు. మరునాడే బయలుదేరారు ముగ్గురు. ఏ వని చేస్తున్నా, ఎక్కడికెళ్ళినా, ఎంత జ్వరంలోనైనా (పీకి రూవం శాం మనసునిండా న రిన్తూనేవుంది. ఒక రోజున తర్మడితో ప్రీతిని గురించి అంతా చేప్పేశాడు. ఇప్పటి కాలం పిల్లల్లాగ తాందరపాటులేదని,కుదురై న అందమైన పిల్లని, మర్యాదైన కుటుంబమని, ఇంతెందుకు ఒక్కసారి మీరు చూస్తే మీరే మెచ్చుకుంటా రన్నాడు. వాళ్ళకి లేనిదల్లా ఐశ్వరం ఒకటే నన్నాడు* :స్నవ్రమినాడు మంచిది, వెళ్ళి చూసొద్దామన్నారు ఆయన. ఆంజనేయ స్వామికి, రాఘవేందస్వామికి, సాయిబాబాకి, తిరుపతి వెంకన్నకి "మొక్కులన్నీ తీర్చుకుని స్వవ్రమినాటికి ఇంటికి వచ్చి చేరారు. మనసంత వేగమైనదీ పిచ్చిదీ మరోటి లేదు. ఎన్నో వూహించేసు :కుంటున్నాడు క్యాం. జమీందారు జగపతిరావు గారి కోడలై పోతుంది (పీతి. ఈ ఇంట్లో (పీతి తనతో కూడా వుంటుంది అనుకునేప్పటికి ఏదో అనిర్వచనీయ ఆనందం క్యాం మనసంతా చుట్టబెడుతోంది. ఖ్‌ ణి జ రోహిణికి పెళ్ళంటే పీతి చెల్లెష్ను ముగ్గు౨కి ఎంశీ సంబరంగా "వుంది. శుభలేఖ మళ్ళీమళ్ళీ చదువుకున్నారు. “మన (పీతి కన్నా ఒక ఏడాది చిన్నదండి రోహణి” అన్నారు పీకి తల్లి. “అయితే ఏమే పిచ్చిదానా! కల్యాణం వచ్చినా కక్కొాచ్చినా “ఆగదు.” ఇల్లంతా ఒకటే హడావుడి. పీతి చెల్లెళ్ళు రెండు పెళ్టైల నిండా

3 అందరి బట్టలు సర్జేశారు. ' వక్కబట్టలన్నీ కలిపి ఓ పెద్ద బెడ్తింగు తయారు చేశారు. ఆందులో తలకిందకి నాల్గు దిళ్ళు కూడా వడేళారు.. ఒక రోజా రెండు రోజులా! వాళ్ళ నాన్నగారి స్క్కూలుకీ శెలవు లిచ్చే, శారు, పిల్లలకీ స్కూళ్ళు లేవు. హడావుడి సమయం అందరికీ వక్క బట్టలు సర్దు కదా?

వీళ్ళకి అక్కడ ఒక చిన్న పాత ఇల్లుంది. అది బాగుచేయించా లని చాలా రోజుల నుంచి అనుకుంటున్నారు. అన్నీ కల్సివస్తాయని బయలుదేరా రంతా.

• తను వెళ్ళిపోతే శ్యాం వస్తాడేమో అనుకుంది. ఇంకేం వస్తాడు? ఈ పదిహేను రోజుల్లోనే వచ్చును వచ్చేమాటైతే అనుకుంది మళ్ళా. ఆ పిల్ల ఆఅళలన్నీ ఆడుగంటిపోయాయి.

వీళ్ళని చూడగానే (పీతి మావయ్య చాలా సంతోషించాడు, చాలా రోజుల తర్వాత వచ్చిన చెల్లెలి సంసారాన్ని ఆప్యాయంగా అవ్వానిం- చాడు.

ఆ కబుర్లకి పెళ్ళి పన్గకీ కూడా అంతులేకుండా వుంది. మొగ "పెళ్ళివార్ని గురించి వివరాలన్నీ అడిగి తెలుసుకున్నారు, ప్రీతి తలి దం్మడులు. అంతా విని, రోహిణీ అదృష్టవంతురాలని ఏకగీవంగా తీర్మానించారు.

“రోహిణీ! పెళ్ళికొడుకు నీకు నచ్చాడా?” అని అడిగింది (పీతి.

“అదేం మాపే పీక! చూడగానే ఎవరికైనా ఇప్టే నచ్చుతొడు” అంది.

“అతనికి నువ్వు నచ్చావా?”

“రొ అంది కళ్ళు చ్నితంగా తివ్వుతూ.

“ప్పి కేమైనా మాట్లాడుకున్నా రా? నువు నచ్చినట్టు చెప్పాడా?”

*భా! ఎలాగే అంతమందిలో?”

“నిన్నెక్కుడ చూశాడు ఫస్ట్‌టైం?”

“పెళ్ళిచూపుల్లో నే.”

కేశ

“నువ్వేం మాట్లాడ లేదా?”

“*్పికడిగారు. చదువడిగారు.. చెప్పాను పాట పాడమన్నారు. _హపెడాను.”

“అబ్బాయేం చదివాడు?”

“ది యే”

ఇంకా ఏవేవో మాటలు చెప్పుకుంటూ ఎక్కడెక్కడో వాయిగా “తిరిగొచ్చారు. ఎక్కడికి వేళ్ళకండ్యరా అన్నారు వాళ్ళమ్మగారు బియ్యం బాగు చేస్తూ.

'పెరడంఠతా తిరిగొచ్చారు. చెట్ట నిండా మావిడి పిందెలు. ఆరటి చెట్ట నిండా గెలలూ వున్నాయి సమృద్ధిగా. మల్లెపందిరి మీదకి ఎగపడ్డారు పిల్లలంతా, రోహిణి మంచి ఉషారుగానే వుంది అనుకుంది. రోసిజేవిటి అంతా అనందంగానే వున్నారు తను తప్ప. ఏపని చేస్తున్నా మాట్లాడు “తున్నా ,పీతికి క్యాం మాటలు గుర్తువచ్చి బాధిస్తూనే వున్నాయి.

(పీతి తండి మావయ్యా దగ్గరుండి వందెష్ట వేయిస్తున్వారు. రోహిణి తల్లి, పీతి తల్లి వంట గదిలో మినవసున్ని వుండలు చేస్తున్నారు. కమ్మని నెయ్యి పరిమళం వందిరంతా వ్యాపించింది.

ముహర్తానికి ఆశే వ్యవధి లేదు కనుక పళ్ళి పన్లు చురుగ్దా సాగు “తున్నాయి. కౌందరు మామిడి తోరణాలు కడుతున్నారు. కొందరు రంగు కొగితా లంటిస్తున్నారు. స్తంభాలకు అరటిచెట్టు కొబ్బరాకులు కడు శున్నారు.

కళ్యాణ మండవం బాలా శోభాయమానంగా వుంది లై ట్రతో. “అనేక రంగుల్డో వున్నాయి బల్బులు.

కూరలన్నీ బండీ మీద వస్తున్నాయి. కొందరు లోపలికి మోసు శెడుతున్నారు. వంటవాళ్ళొచ్చి పొయ్యి లమర్చుకుంటున్నారు. పిల్లల్ని అటువైపు రానివ్వద్దని అరుస్తున్నారు. ఇన్వుడా రావటమని వాళ్ళ మీద మావయ్య కేకలేస్తున్నాడు. బాజాలు భజంతీలు చేసేరొదలో ఒకళ్ళు మాట ఒకరికి వినబడక అర్బుకోవల్పివస్తోంచి.

క్షే5్‌ రోహిణిని అప్పుడే పెళ్ళికూతుర్ని చేశారు. దానికి అవ్వుడే పెళ్ళి కళ కచ్చేసింది అంటున్నారు. హారతులిచ్చి అంకా అక్షింతలేస్తున్నారు. డాల్దా డబ్బా ఇచ్చి వెళ్ళమని వంటమనిషి కేకేస్తున్నాడు. పెద్ద పెద్ద అరిసెలు వండారు ఆ రాతంతా కూచుని నల్గురు మనుషులు. మిఠాయి దూసి గంగాళాల్లో పోళారు. పెద్ద లడ్డూలూ సున్నివుండలూ అరిసెలు పెద్ద (డమ్ములనిండుగా "సఏేర్చారు.

తమలపాకుల మోదలూ సెళ్ళిబట్టలూ రోహిణి తల్చి పీతి తల్లి వెళ్ళి వియ్యపురాలికి పెద్ద జరీవీర, లేకపోతే ఆవిడ మూతి ముడుస్తుంది. "పెళ్ళికూతురికి మూడు చీరలు. తక్కిన పిల్లలకి ఇవిగో ఇవి అంటూ దేనికవి వేరువేరుగా పెట్టింది రోహిణి తల్లి వర్ధనమ్మ.

బేండ్‌ వాద్యాలు జోరుగా వినిపిస్తున్నాయి మొగ పెళ్ళివారు వచ్చే శారట లేవండి. అందరూ ఇక్కడేనా? కొందరు విడిదిలోకి వదండి అని మావయ్య అరిచాడు. అలా అరవకపోతే ఆ గోల్లో ఒకరిమాట ఒకరికి వినిపించదు.

పీతి నాన్నగారు తన కూతుర్ని ఎవరూ లేనిచోట జామిచెట్టు దగ్గరకి తీసుకెళ్ళి చెప్పాడు.

“అమ్మా! ఏదో పోగొట్టుకున్నట్టు దిగులుగా అలా వుండకు. అందరి విమర్శలకి గురిగాకు. ఇది పల్లెటూరు. అందరి సంగతులు అందరికీ కావాలి, వట్న వాసమైతే పట్టించుకోరు అస్లం ఏదో తేలికపన్లు కల్పించుకుని, తిరుగుతూ ఆందర్లో వుషారుగా కల్సిపోవాలిరా, తల్లీ!” అనిచెప్పి హడావిడిగా వెళ్ళిపోయాడు. ఆయన కూడా ఒక్క- నిమిషం వృధా చెయ్యకుండా చాతనైన సాయం చేస్తూనే వున్నాడు హైరానా పడిపోతూ.

"పెరట్లో వంట పందిరినుంచి కాఫీలు టిఫిన్‌లూ పట్టించుకు వెడు శున్నాడాయన.

పల్లెల్లో "పెళ్ళిళ్ళకి ఇంత హడావుడా? పట్నాల్లో అయితే షామి యానాలు వేసి 24 గంటల్లో. అంత కార్య్మ్మకమం ముగించేస్తారు అను కుంది (పీతి. అయినా తను జ్ఞానంవచ్చాక చూసిన పెళ్ళి ఇదేకదా?

16

అబ్బా! రోహిణి ఇంత బరువున్న పూలజడ ఎలా మోస్తోంది?' అనుకుని ఆమాటే అడిగేసింది రోహిణిని.

“నీకూ తెలుస్తుందిలే ఎలా మోస్తున్నానో* అంది రోహిణి.

రోహిణికి ఇంత అఆందమెలా వచ్చింది అని విస్తుబోయి చూస్తోంది పీతి. జరీవూల ఎ్యరపట్టుచీర కట్టుకుంది. ముఖాన కల్యాణం బొట్టు, బుగ్గన చుక్క, రెండు చేతులకి గోరింటాకు ఎరగా వండింది. ఎరుపు. ఆకుపచ్చ గాజుల మధ్య బంగారు గాజులు. అన్యోన్యానికి ఆకువచ్చ, అనురాగానికి ఎరుపు గాజులట, ఈ చెవి వెనుక నుంచి ఆ చెవి వరకు వరకు పూలచెండే,

పురోపాతుడు దొరికిన అవకాశాన్ని పోనియ్యకుండా ఇది కొవాలని, అది తేలేదని, టైమైపోతోందని, ముహూర్తం మించి పోతోందని కేకలు పెడుతున్నాడు. మం్యతాలు చదువుతున్నాడు అధార్డీ చేస్తున్నాడు, భజంటతీలని ఓసారి వాయించమనీ ఓసారి వద్దనీ కాసీస్తు న్నాడు.

వూరి "పెద్దలు పొరుగూళ్ళ బంధువులు అంతా కుర్చీల ష్సీద ఆసీనులయ్యారు. సూూతధారణ అయిపోయింది. అక్షతలు వర్షంలా కురిశాయి వధూవరులనె తిన,

"పెళ్ళికొడుకు ఎంతో బాగున్నాడంటుంది రోహిణి. దాని కళ్ళ కల్లా కనిపించాడేమో కాని ఫరవాలేదులే అనిపించాడు (పీతి కళ్ళకి.

పెద్ద (బాహ్మడు పెద్ద గొంతుతో మంతాలు చదూతూం టే ఆయన్యశిష్యులు-ఆదే అనీసైంట్సు చిన్న గొంతుతో వచ్చిరాని మర్మతాలు గురువు గారితోపాటు వాళ్ళూ అంటున్నారు. పెద్దాయన అసాధ్యుడు, పెద్ద బొజ్జ, బట్టతల పెట్టని ఆభరణాలు ఆయనకి.

ఎన్నో ఇర్జూరాలూ, ఇంకెన్నో కురిడీలు, ఆయన సంచిలోకి తోసేస్తున్నాడు, ఆయనలాగే ఆయన సంచీకికూడా పెద్ద పొట్ట! ఇప్పటికి ఆ సంచిలో ఎన్ని పెద్ద వళ్ళాల బియ్యం పోళాడో? ఎన్ని వంచిల చాపు లెక్కించాడో తెలీదు కాని ఇంకా అది నోరు తెర్చుకుని, ఎన్నో మింగె య్యటానికి రడీగా వెల్తిగా వుంది.

క్ష “ఇక్క_డేంచేస్తున్నా వే సావకాశంగా అలా నిల్చోకపోతే ప్రీతీ ఈ పశ్చింలో కాఫీలు వాళ్ళకిచ్చేసి రాకూడదూ? నేనింకోటి తెస్తాను చూడు వాళ్ళంతా వెళ్ళిపోతున్నారప్పుడే కదులు తొందరగా”అని పెద్దదానిలాగ చెప్పి వెళ్ళిపోయింది రోహిణి చెల్లెలు. కాఫీలు ఇవ్వటమయాక పళ్ళు తమలపాకులు వళ్ళ్శిం పీతి చేతులో వుంచి కుంకుమ భరిణ గంధం వన్నీరు తను తీసుకుంది. మళ్ళీ అందరికి అన్నీ ఆందాయా లేదా అని చూస్తోంది. ఇలా తనకు తెలియ కుండానే వాళ్ళలో కలిసి తిరుగుతూ ఏదో పని చేస్తూనే వుంది పీతి కూడా. రోహిణి చెల్లెలు సునంద, ప్రీతి వంతులేసుకుని వర-నైన వాళ్ళ మీద వన్నీరు జల్లుతూ, అ_త్రరు పులుముతూ ఉత్సావాంగానే వున్నారు. పీతి నాన్నగారు అంతా కనిపెడుళునే వున్నాడు. మొతంమీద మావయ్య డబ్బు బాగానే ఖర్చయింది. భూనభోంతరాళాలు దద్దరిల్హాయి. పెళ్ళంటే అలా చెయ్యాలి అనుకున్నారంతా. ఆది చాలు మావయ్యకి. వియ్యవురాళలికి ఇంకా ఏవో రావాలిట! పీష్ల ఇంకా సరిగా చెయ్య లేదని ఎవరి దగ్గరో అందట! ఆ మాట మధ్యవాళ్ళు ఈవిడకి చేరేళారు. “చూశావా ఒదినా? ఇంకా వియ్యపురాలి మొహం విడనేలేదు” అంది రోహిణి తల్ది, వూరుకుందూ! మొగ పెళ్ళి వారలాగే అంటూంటారు. మనం అవన్నీ పట్టించుకోకూడదు” అని ఆవిడ ఓదార్చింది. వున్నట్టుండి వంట పందిట్లో అంతా చెవులు కొరుక్కుంటున్నారు. పీతి తల్చికి తర్మడికి కూడా అంటుకుంది ఆ అంటురోగం “పిల్ప చిలకలా వుంది మరి అంటోంది ఓ ముసలమ్మ. ఇంతలో సునంద వచ్చి (పీతి చెయ్యిపట్టుకుని పెరట్లో జుమి చెట్టు దగ్గరకి లాక్కుపోయి- ల

18

“ఇది విన్నావుపే (పీతీ! పెళ్ళికొడుకు చిన్నాన్నగారి అబ్బాయి లేడూ, నిన్న కాఫీకూడా ఇద్చావుగదే? ఆలా చూస్తావేవి టే?”

“నేను చాలా మంది అబ్బాయిలకి అమ్మాయిలకీ కాఫీ ఇచ్చాను గాని, చెప్పు పావం, ఆ అబ్బాయికేమయింది సునందా?”

“ఏమీ కాలేదే మొద్దూ! నీలం గళ్ళ షర్దు వేసుకోలేదూ ఆ ఆబ్బయికి నువ్వెంతో నచ్చావుట!”

“అని చెప్పాడా? సిస్థండఖృర్లేదూ?”

“ఇంకా విను. వాళ్ళ అమ్మకి నాన్నకి చెప్పేకాట్ట. “మీరు నన్ను "పెళ్ళి చూపులకి తీసుకు వెడుతున్నారు. బోల్డు డబ్బు టాక్సీలకి తగలేసి, నాకు ఒక్కపిల్ల కూడా నచ్చటంలేదు. మీకు కోవం వసోంది నచ్చలే దంటే.

అదుగో ఆటు చూడండి ఆ పిల్ల నాకు బాగా నచ్చింది. నేను 'పెళ్ళంటూ చేసుకుంటే ఆ పిల్లనే. లేదా పెళ్ళిమాట ఇహ తల పెట్టకండి” అన్నాట్ట.

ఓ పెద్ద మనిషి మీ నోన్నకి మా నాన్నకి చేరేశాడా మాట. నువ్వు ఎంతో ఆదృష్టవంతురాలివి అంటున్నాడు మా నాన్న. ఆడపిల్ల పెళ్ళి కోసం తిరిగితే ఏడు చెప్పుల జోస్ట అరిగే ఈ రోజుల్లో మీ కాళ్ళదగ్గర కొచ్చి చేసుకుంటానన్నాడు” ఒక్క చెవ్వుల జోడు కూడా అరగకుండానే అంది సునంద, అవాక్కయి నిల్బ్చునిపోయిన ప్రీతికి సునంద మాటలేవీ ఇవి కెక్కలేదు.

ఎవరితోనైనా చెవ్పుకోందే తన మనోవేదన చల్లారేట్టు లేదు (పీకికి. తం్యడి తన తలమీద చెయ్యేనీ “నీతో ఒక మాట చెప్పాలమ్మా” అన్నాడు. నాకు తెలుసులే అఆ మాటేదో అనుకుంది. ఇప్పుడేగా సునంద చెప్పింది. అమ్మకి చెపుదామంటే ఆవిడ తన గోల అసలు వినదు సరికదా లేనిపోని అల్దరి చేస్తుంది. రోహిణి తను పీకలవరకు మృునిగి వుంది సంతోష సమ్ముదంలో. నా మాటవినే ఓసికేది? పైగా తనకన్న చిన్నది అర్థం చేసుకోకపోగా ఆటలు పట్టిస్తుంది.

19

ప్రీతిని తర్మడి పెరట్లో గడ్డిమేటి వెనకాలకి తీసుకువెళ్ళి కూచో పెట్టుకున్నాడు.

“అమ్మా ।పీతీ! నేను చెప్పే మాటలు వూర్తిగా విను. నీ ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా నేనేమీ చెయ్యదల్చుకోలేదు. నువ్వొప్పుకుం టేనే ముందుకు "అడుగేస్తాను, చెప్పమ్మా!”

“నాన్నా! చెపుతానన్నది నువ్వు కదా?”

“అవును. అన్నాను కదూ? పెళ్ళికొడుకు పినతండి కొడుకు నిన్ను చూశాడట. పెళ్ళంటూ చేసుకుంటే నిన్నే చేసుకుంటాను అన్నాట్ట ఇక ఏ సంబంధం చూడద్దు నాకు అన్నాట్ట, అక్కడికీ ఆ మధ్యవర్తి “ఆయన కట్న మేమియ్యగలడు?' అన్నాడట.

అసలు వాడికే పిల్ల నచ్చటమే లేదు. ఇప్పుడీపిల్ల నచ్చిందంటు న్నాడు వాడు. పిల్ల బంగారం పోత పోసినట్టుంది. చదువుకుంది. చాలు మీరు వెళ్ళి కనుక్కురండి అన్నాడట క్కురాడి తండి, నువు కూడా చూడు అ అబ్బాయి బాగానే వున్నాడు. కాలేజ్‌లో లెకరర్‌ చేస్తున్నాడు మొన్ననే చేరేడట ఉద్యోగంలో. పొలం, ఇల్లు వుంది, ఇది సంగతి. ఇక మీదట చెప్పవలసింది నువ్వు.

“నాన్నా! క్యామసుందర్‌ సంగతి....”

“ఆ మాట నువు అంటావని నాకు తెలుసమ్మా! నీవనుకున్నట్టు శ్యాం వచ్చి తల్లిదర్శడుల ఇష్ట్టపకారం నిన్ను స్వీకరిస్తే అనందించేవాళణ్ణి మొదట నేనేనమ్మా! నువు చెప్పిన వకారం ఆ అబ్బాయి తల్రిదండుల్ని తీసుకొస్తాడని ఏ రోజుకాజే ఎదురు చూశానమ్మా! మనం అనుకున్నట్టు

జరగలేదుమరి, నువు క్యాంని గురించి చెప్పినవన్నీ నిజమే కావచ్చు.

కొడుకు చెప్పిన మాటలు వాళ్ళకినచ్చి వాళ్ళు ఒప్పుకోవాలి కదా? నువ్వంటే క్యాంకి అపరిమితమైన అభిమానమే కావచ్చు, అతని కేవిధ మైన అహంకారం అతిశయం అహంభావం లేవనే అనుకుందాం. ఆ తల్లిదయ్యడులయందు కూడా అంత నిరాడంబరత వుంటే ఎందుకురారు? నీ ష్యడసు ఇచ్చావు కదా? దూరమా భారమా వూళ్ళోవూరు, కయ్యానికీ వియ్యానికీ తగినవాళ్ళు కావాలంటారు. వాళ్ళు అలా అనుకున్నారేమో?

20

ఆపెళ్ళి కాసా అయాక దరి,దపు*కొంపలోంచి వచ్చావనీ, నీవల్ల ఏ ముద్దు ముచ్చట్లు తీరలేదనీ చిన్నచూపు శ్యాంకి లేకపోయినా వాళ్ళ కుంటుంది. సరే ఇదంతా అలా వుంచు. నీ మనసు నాకు తెలుసమ్మా! దగ్గర దగ్గర నెలరోజులపాటు ఎదురు చూళాం వాళ్ళ రాకకోసం.

నేనే వెళ్ళి మాట్టాడదాం అనుకున్నాను. కుచేలుడిలాటి నన్ను అసలు లోపలికే వెళ్ళనిన్వడు దర్వాను. వచ్చిన పనేవిటంటే వాడితో' ఏంచెవ్పను నేనొచ్చినపని?

ఒకవేళ చెప్పినా పిచ్చాడినని గెంటేసినా ఆశ్చర్యం లేదు.

ఏదిఏమైన శ్యాం బుద్ధిమంతుడే. మనకు పొప్తం లేదు. మన మధ్యతరగతి [బతుకింతేనమ్మా! ఎడ్డస్ట్‌ అయిపోవాలంతేః వాష్ట దూరం ఆలోచించి మనసు మార్చుకుని వుంటారు. లేకపోతే ఎందుకురారు?

ఇహ ఇప్పుడు కోరివచ్చిన ఈ సమంధం ఒదులుకుంటే నేనెక్కడ తీస్కురాగలనమ్మా? వెతకటం మొదలెడితే ఎంతిస్తావు అంటాడు (వతి వాడూ ఎంతిస్తానని చెన్పను? ఈ'*లేమి” వుందే మహాచెడ్డది దానికి దయా చాక్షిణ్యాలు అసల్లేవు, నా దగ్గర ఎ్యరని ఏగానీ లేదు. ఏ నెల జీతం ఆ నెలనే చాలదు నల్లురు ఆడపిల్లలకి "పెళ్ళిచేసి పంపటమనేది మాటలా?

వాళ్ళు కట్నం వద్దన్నారు. మీ మావయ్య పెళ్ళి ఇక్కడే తను. చేస్తానన్నాడు, నీ చెల్లెలు రమని మావయ్య కొడుకు శంకరాని చేస్తా నన్నాడు గొప్ప మనసుతో. నిజంగా మావయ్య దేవుడు తల్దీ.

తరువాత పిల్లలు ఏదిగాక మాట ఆలోచించవచ్చు, అమ్మా,పీతీ! నువు మన వరిస్థితి చక్కగా యోచించి నిదానంగా నిర్ణయం తీసుకో నాకు మాతం ఆలోచన చెప్పేందుకు ఎవరున్నారు?” తం్మడి చెప్పిన మాటలన్నీ నిజమే అనిపించాయి (పీతికి. క్యాంసుందర్‌ లాంటి మంచి మనసున్న మనిషితో జీవితం వంచుకునే గిత తన నుదుటలేదు. అంతే అనుకుందిం

“నువు కోరేవాడికన్నా నిన్నుకోరేవాడే నిన్ను సుఖ పెడతాడు” అనే సూక్రి వుంది కదా? ఇదీ మన మంచికేనేమో? జగవతిరావు గారితో వియ్యమందటమం పే నవ్వులాటగా వుండదూ1 ఎవరు విన్నా!

న్న

చిన్నతనం ఉడుకురక్తం ఏదో అన్నాడా అబ్బాయి ఆయన ' అంతస్తు అయిస్వర్యం నీవెరక్క _భమవడ్డావు. ఈ వయనులో ఇలాంటి 4ళమలు పుండటం కూడా పొరపాటు కాదుం

అన్న తండి మాటలు మళ్ళీ మళ్ళీ జ్ఞావకం తెచ్చుకునీ కూడా న్మిగ్రహించుకోలేకపోయింది. కళ్ళు రెండూ కుంకుమ భరిణలయాయి. అమాంతం తండి ఒళ్ళో వాలిపోయి భోరున ఏడ్చేసింది పీతి.

అనుభవజ్ఞాడైన తర్మడి తన ఒడిలో పడి ఏడుస్తున్న బిడ్డని ఏమీ అనలేమ. అలా తల మీద రాస్తూ ఓదార్చు నిచ్చాడు. కొస్సేపలా ఏడ్వ నిచ్చాడు. _

కొంత సేపయాక అలా నిళ్శబ్దంగా శూన్యంలోకి చూస్తూవుండి. పోయింది. తలెత్తి చూసింది కళ్ళు తుడుచుకుంది.

“నాన్నా! మీకెలా మంచిదని తోస్తే అలా చేయండి. నా మంచి. కోరేవారు మీకన్నా ఎవరున్నారు?” అంది నిర్లిప్తంగా.

“సీ ఆలోచనా శ క్రికి విచక్షణా జ్ఞానానికి నేనెంతో అబ్బురవడి పోతూనే వుంటానమ్మా! నీ వంటి బిడ్డను కల్గివున్న నేను నిజంగా గొవ్ప వాణ్ణి” అని కన్నీళ్ళు పెవంచతో వత్తుకున్నాడు.

తంగడీ కూతురూ లోవలికి వెళ్ళారు. వేడి వేడి పాలు గ్లానుతో. శెచ్చి (పీతి చేత తాగించాడు వద్దన్నా వినకుండా నా కోసం తాగు విచారం మనిషినెంత కుంగతీస్తుందో నాకు తెలుసమ్మా?”

ల ణి లే

పెళ్ళికొడుకు తంగడి దగ్గరకి వురోహితుణ్ణి వెంటబెట్టుకువెళ్ళి అన్ని సంగతులు మాట్లాడి ముహూర్తం పెట్టించుకు వచ్చాడు సతి తండి, అనాటికి సరింగా వారం రోజులుంది.

%ట్రల్రా వున్నావేం తల నొప్పాగో అంది (పీతి తల్లి.

“న్సిన్ననే చెప్పితే విన్నావా? ఇప్పుడైనా కాన్స్‌ దిష్టి తీసిపారియి" అంది వర్ధనమ్మగారు.

భోజనాలు వడ్డించ బోతుంటే సునంద పరుగున వచ్చి ప్రీతిని

22 లాక్కు పోయింది. “అలా చూడవే పీతీ! నిన్న చూడలేదన్నావుగా “స్నఫ్‌*. కలర్‌ పేంటు వేసుకున్నాడు. ఆ కుర వెధవకి బుడగ వూదిస్తు న్నాడు చూడు, అతనే, బాగున్నాడు కదూ?'”” ఆంది. “భోజనాలప్పుడు నావెనకే వుండు. బూంది బేసిన్‌ తీసుకో. దగ్గర నుంచి చూడొచ్చు.”

“వద్దులే చూశానుగా?' అంటే వదలదు సునందన.

“రా, నువ్వు భోజనాలు పూర్తయి పోతున్నాయి.

“సిగ్గు కాస్తంత దాచుకోమరి, ఆంతా ఇప్పుడే ఖర్చు ెప్టైయ్యకు" సమయానికి మిగలకుండా పోతుంది.”

“అలా అయితే నేనసలు రాను ఫో” అంది (పీతి తెచ్చిపెట్టుకున్న కోవంతో.

“రావే (పీతీ! బతిమాలే ఓపిక లేదే నాకు త్రీ! ఆ బేనిని తీసుకో నడూ నా వెనకాలి” అంది.

ఇద్దరూ వడ్డిస్తూన్నారు వరసలో.సునంద ఆయనకి బూర్జ వడ్డించ బోతే వద్దని చెయ్యి అడ్డం పెట్టాడు, ముందు కెళ్ళింది, పీతి బూంది వడ్డిస్తుంటే చాలనటం మర్చిపోయి అలాగే చూస్తుండిపోయాడు. సీతి వడ్డి స్తూనే వుందలాగే. చిన్న గుట్టలాగ వుంది వడ్డిస్తున్న పదార్థం, ఇది చూని. అందరూ నవ్వారు.పొర పాటు తెల్సుకుని చాలని చెయ్యి అడ్డం పెట్టాడు. (పీతి సిగ్గుపడి ముందుకెళ్ళిపోయింది. -'మై గాడ్‌” అనుకుంది చిన్నగా. సునంద నవ్వాపుకుంది.

రోహిణిని అత్త వారింటికి తీసు కెళ్ళారు.

ఆ తాటాకు పందిళ్ళు అలాగే వుంచేశారు మావయ్య ఏ లోటూ లేకుండా తన కూతురు 'పెళ్ళిలాగే చేశాడు (పీతి పెళ్ళి కూడా. పెళ్ళి రేవనగా రోహిణి భర్త కూడ వచ్చారు.

రోహిణిది అనుకున్న పెళ్ళి; (పీతిది ఆనుకోని పెళ్ళి.

అప్పగింతలు ఆవీ స్మకమంగా జరిపించాడు మావయ్య. ,పీతికి లోహిణికి పెట్టినట్టుగానే సారెపెట్టి అత్తవారింటికి పంపాడు మావయ్య_

23

ప్రీతి తల్లి అన్నగారితో “అన్నయ్యా, నీవంటి అన్న వుండడం నిజంగా నాకెంత గర్వంగా వుందో తెలుసా?” అంది.

“ఏవిపే పిచ్చిదానా? నువ్వేమైనా పరాయిదానివా?”

“అలాగనకురా. [వవంచంలో చాలా మంది అన్నల్ని చూకాను.. అభిమానవా? అంతర్యమా? పిల్చి ఓ వూట భోజనం పెట్టటమే గగనం. ఒదినమ్మలు పెట్టనివ్వరు. వదిన కూడా సీకు తగ్గదే కనుక ఇలా చిటికలమీద పీతి పెళ్ళి జరిగిపోయింది.”

అని పొగిడేవటికి ఆవిడ వుబ్బిపోయింది. |

“నిజమేరా నీ చెల్లెలు చెప్పింది. బావా, సీ రుణం తీర్చుకోలేం” అన్నాడు. పీతి తర్మడి.

“చాలించండిరా బాబూ! మీ పొగడ్తలు. ఎవళ్ళ సామాన్దు వాళ్ళకి పంపెయ్యి లిష్టు _వకారం"” అంటూ వట్టిమంచంమీద నడుం వాల్చాడు: మావయ్య

నే నే ణి జగవతిరావుగారు మాట తవ్పకుండా సస్తమినాడు కొడుకుని తీసుకుని, శకునం చూసుకుని పెద్ద కారుమీద బయలుదేరి వచ్చారు. తలుపు తాళం చూసుకుని, (పీతి ఇచ్చిన ఎ్మడస్‌ కాగితం మరోమాటు: చూసుకుని క రెక్టే అనుకున్నారు.

శ్యాం కారుదిగి వక్కింటి వాళ్ళని అడిగివచ్చాడు వివరాలు. వాళ్ళ మావయ్య కూతురి పెళ్ళికి వెళ్ళారట ఎప్పుడొస్తారో తెలీదని చెప్పారు వాళ్ళు.

ఆమాటే తర్మడికి చెప్పి వెనక్కి వెళ్ళిపోయారు తండి తనూ- “వీమైంది నాయనా?” అని ఆడిగిన తల్లికి ఏమైందో చెవ్పలేదు. తిన్నగా మేడెక్కేకాడు క్యాం.

ఓ వారం రోజులకి మళ్ళీ వెళ్ళాడు తాళం వే సేవుంది. మళ్ళీ వెళ్ళాడు శ్యాం. అంతే మార్పులేదు. పెళ్ళికెళ్ళిన వాళ్ళు నెలలు వుండి పోతారా? అతని మనసు కీడు శంకించింది, పీతి నా నుండి దూరమై

డడ పోతుందా? కాదు, నేనే దూరం చేసుకున్నా నేమో? వట్టు వదలని విక మార్కుడిలా రోజూ వెళ్ళి అ కాళం ఓసారి చూసి వచ్చేస్తున్నాడు,ఏమను కోవటానికి మనసొప్పటం లేదతనికి. కాలేజ్‌ తెరిచారు. అంతా తిరిగొచ్చారు. కాలేజ్‌ మళ్ళీ కలకల్దాడు తోంది. పీతిని గురించి ఆ అమ్మాయి (ఫండ్స్‌ని అడిగాడు శ్యాం. తెలీదన్నారు.మళ్ళీ ీతింటిశెళ్ళాడు. వాళ్ళ నాన్నగారు లోవలికి రమ్మని పిల్చారు. ఎంతో మర్యాదగా మాట్లాడారు. రోహిణి పెళ్ళికి వెళ్ళిన దగ్గర నుంచి జరిగిన సంగతులన్నీ సవిస్తరంగా చేప్పేశా డాయన. అల్లుడు బుద్ధిమంతుడనీ లెక్ష ఏరర్‌ అనికూడా చెప్పాడు. ఇక వినబుద్ధి కాలేదు క్యాంకి. లేచి వచ్చేశాడు. జఅయోమయసము[ దంలో అట్టడుక్కి వడిపోయినట్టయింది. ఎక్కువ కాంతికి కళ్ళు చెదరిపోయినట్టు ఎక్కువ శద్దానికి చెవులు బద్దలయినట్లు మరీ పెద్ద సత్యం అతని గుండెల్ని పగులగొట్టింది. దేవుడు చేస్తున్న వరివాస, దరవోస నిస్వనాలు అనుకున్నాడు. రోజు బాగుండనప్పుడు కాళ్ళకింది ఇసుక రేణువులే ఇనువ మేకులై గుచ్చుకుని గాయపరుస్తాయి. , తెల్టవా రేప్పటికి మేడ కూలో, పాము కరచో, పిడుగు పడో చచ్చి పోతే ఎంత బాగుండును? అనుకున్నాడు. అతని కనురెప్పల అంచుల్నించి సీటిబొట్టు ఒక కాబోతున్న కావ్యంలా, క్షణం అతను బుషి అయాడు. మనసు లయ తప్పింది. ఒకో వదం అతని 'పెదాలనుంచి జాలువారుతోంది. ఆవేదనతో ఆరాటంతో. 1పీతి! నన్నాక మోనగాడిగా పూహించుకున్నా వుకదూ? నాకెందుకీ మాయదారి జ్వరం రావాలి? సీ దగ్గరకి రాకుండా ఆపుజేసినద దేకదా? నాకు పరాయిదానివై పోయావా? నన్ను క్షమించు.

2౭5 జీవితమంతా ఈ అగ్నిని ఈ మంటని నా గుండెల్లో పొదువుకుని ఛరిస్తా అని ఆకోశించాడు క్యాం. తల్లితంయ్యడుల దగ్గర కెళ్ళి చెప్పాడు | “బక మీీరెన్పడూ నా "పెళ్ళమాట తల పెట్టకండి, మీ కళ్ళ ఎదురుగా నేను ఇలా [బతకాలంటే ॥ కొడుకు మాటకు కట్టువడి ఆ తలిదర్మడులు 'పెళ్లిమాట ఇహ "తలపెట్ట దల్బుకోలేదు. వాళ్ళకి బాగా తెల్పు శ్యాం పట్టుదల. కాలమే -మాన్సాలి మనసుకి తగిలిన గాయాన్ని, కాలం ఎవరికోనం ఆగదు. అది “అలా జరిగిపోతూనే వుంటుంది. కాలానికి మనిషిలా నిలబడే గుణంలేదు. అది వరుగెడుతుంది. దానికి చకాలు వున్నాయి. అందుకే కాలచక “మన్నారు. రెండు సంవత్సరాలు అతి మామూలుగా గడిచిపోయాయి. జగ వతిరావు దంపతులు గంగా పుష్కరాలకు వారణాశి వెళ్ళేందుకు [వయాణమైనారు. అవిడ చెల్లెల్ని పిల్లల్ని తెచ్చి ఇల్లు చూసేందుకు .ఇంట్లోవుంచి, ఫేక్టరీ బాధ్యతలు శివరావుగారికి అన్నగించి వెళ్చారు. కార్టో అడుగు పెట్టేవరకు ఇంటి సంగతులు అతని వంటి జాగ తలు శ్యాంకి చెప్పతూనేవుంది తల్లి, ఆంతే. ఆ దంపతులు మళ్ళీ తిరిగి శానేలేదు. పిడుగులాంటి వార్త అందింది. వారణాశిలో స్నానాదికాలు చేనుకుని తమతో వచ్చినవారంతా మరో పుణ్యకేతంలో కూడా స్నానమాడి పునీతులవాలనే కోరికతో ఒక వడవలో _వయాణం చేశారు. వారిలో జగవతిరావూ దంపతులూ వున్నారు. నదిమయాన సుడిగుండాన వడిన వడవ తల్మకిందయిందంతే. ఆంతాకూడా నదీగర్భాన అసువులు బాళారు. ఒక్కరూ మిగల్టేదు. "స్టేట్‌ ఎలోవున్న తమ్ముడికి కేబులిచ్చాడు క్యాం. తను వారణాసి బయలుదేరాడు వెంటనే. శివరావుగారు కూడా వెంటవెళ్ళారు. విధి తనమీద ఎందుకిలా వగబూనిందని కుమిలిపోయాడు శ్యాం.

26

వారణాసిలోనే తల్లిదండులకు చేయవల్సిన కర్మ కాండంతా" యధావిధిగా నిర్వర్తించారు అన్నదమ్ములు. ఆ సమయంలో వాళ్ళని ఓదా.ర్చేందుకు శివరావుగాగే "పెద్దదిక్సయారు.

జగపతిరావుగారికి శివరావు _పాణమ్మితులు. ఆయన మ్మితుడు పోయిన బాధకి లోలోవల దుఃభిస్తూనే, ఆ పిల్లల్నిద్దర్నీ ఓడార్చి జ్యాగతగా ఇంటికి తీసుకొచ్చారు.

నందూ మళ్ళీ సేటు వెళ్లిపోయాడు. పిన్నిపిల్లలు ఇక్కడే వుండి- పోయారు. శ్యాంని జ్యాగత్తగా తన బిడ్డలాగే చూసుకుంటోంది. ఆసలు నా పాదం మంచిదికాదేమో లేకపోతే తనీ ఇంటికి రాగానే మహాలక్ష్మి లాంటి అక్క. ఆలా అంతర్జానమై పోవటమేమిటని పిన్ని విలపిస్తోంది.

రాజరాజేశ్వరి గారు లేని ఇంట్లో మసిలేందుకు పిన్నికి ఎలాగో అనిపిస్తోంది. ఆవిడని అందరు పిన్నీ అనే పిలుస్తారా ఇంట్లో. తన మనసులోని బాధని దిగమింగుకుని, శ్యాంని ఆ దుఃఖాన్నించి మరిపిం. చేందుకు చాలా (శమ వడుతోందావిడ.

శ్యాం మనసు బిజినెస్‌ మీదికి మళ్ళ్శించేందుకు శివరావు కూడా- అనేక విధాల (వయత్నించి కృతార్జులయారు.

పెళ్ళి మాట తల పెట్టడం లేదు ఎవ్వరూ కూడా.

నే ఖః వ

శ్యాం అంటే తం్మడికి పాణం. ఇలాటి పిల్లలుండరు ఈకాలంలో అని ఆయన వూహించుకునేవారు..

చిన్నకొడుకు నందూ స్రేట్స్‌లో వున్నాడు. ఎప్పుడొస్తాడో చదువు. ముగించుకుని? ఇహ రాజరాజేశ్వరీదేవి గారి పెద్ద కొడుకు క్యామసుందర్‌ , భర్త జగపతిరావు గారూ, ఇద్దరే ఆవిడ జీవన సర్వస్వంగా అనుకుంటూ చిన్నవాడు నందకుమార్‌ క్షేమంగా ఇంటికి తిరిగి రావాలని తన ఇష్న దైవమైన వేణుగోపాలుని పూజిస్తూ, (ప్రార్థిస్తూ, దేవలయంలో అర్చనలు. చేయిస్తూ వుండేదా ఇల్పాలు.

ఎన్నడూ ఆ దంవతుల మయాన పౌర పొచ్చాలు రావుం

27

ఎవ్పుడూ కలకల్లాడుతూ వుండే ఇల్టు. ఇప్పుడిలా వెలవెల్లాడుతూ- నిశ్శబ్దంగా పాడిపడినట్టుండటం, శ్యాంకి ఎంతో దిగులుగా వుంది.

ప్రీతి లాంటి బుద్ధిమంతురాలు తనకి సహధర్మచారిణి అయితే... ఈ దిగులు పోగొట్టగలిగేది. ఆ అదృష్టం తనకి రాసి లేదు. పావం. చదువుకునే స్తోమతలేని పిల్ట. పిల్ల తెలివైనది ఆస క్రివడుతోందని వాళ్ళ. ఫాదర్‌ చదివిస్తున్నాడే కాని, చదివించగల్లి మాతం కాదు, “ఇంపార్టెంట్‌ " బుక్స్‌ ల్మైబరీలో తెచ్చుకుని చదువుకునేది. కావల్సిన పాయింట్సు నోట్‌ చేసుకునేది. ఆందరి పిల్లల మాదిరి ఫాషన్స్‌కి పోదు, 'స్నేవిలు నచ్చవు,. మొగపిల్లలతో స్నేహం అసలు నచ్చదు.

లై(బరీ నుంచి వస్తుంటే కనిపించింది ఓ రోజు.

“హలో! (పీతీ! అలా వున్నా రేం? అడగొచ్చా?” అన్నాడు.

“చెప్పకూడనిదేంకాదు రెండి! లైబరీ బుక్‌ ఇంటికి తెచ్చాను.”

“ఆది పోయిందా?”

“అవునండి, అంతా వెతికాను. నేను పొరపాటుగా పారేసుకో లేదండీ, కావాలని నన్నే డిపించేచేందుకు ఎవరో తీసినట్టుంది కాని.”

ఆ బుక్కు- వివరాలడిగాడు. దిగులు వడొద్దని చెప్పాడు.

ఆప్తుడులాగ అనిపించాడు ఆ క్షణంలో శ్యాం.

మర్నాడు ఎలాగో ఆ బుక్‌ సంపాదించి [పీతి కందిచ్చాడు.. ఆమెక ళ్శల్లో మెరుపు చూస్తుంటే ఆనందమయింది.

అలా మొదలైన స్నేహం, ప్రీళకిని విడచి (బతుక లేననే. వర్యంతం వచ్చింది.

సాధారణంగా అమ్మాయిలు పిక్‌నిక్‌ అంటే ఎంతో సరదా వడ' తారు. భలే వుషారుగా బయలుదేరుతారు. అలాటిది [పీతి వెళ్ళటం మానే: సింద్భి తనకి వెళ్ళాలనిపించలేదు.

పీతి నిజంగా శావవళంచేత భూమ్మీద జన్మించిన అవరాంగన;. నాకెలా దక్కుతుంది?

ఎక్కడ మొదలైనా అతని ఆలోచనలు ప్రీతి దగ్గరకే వచ్చి,

28 :నిలచేవి. శ్యాం మనసంతా పీతి చుట్టూ తిరుగుతుండేది ఎల్లప్పుడూ. ఆ వయసులో వున్న అమ్మాయికి తనని పట్టించుకోనివాళ్ళంటే (కేజ్‌, తన వెనకాల తిరిగే వాళ్ళంటే నిర్ణక్ష్యం వుండటం సహజమే కదా? కష్టాలు వంటరిగా రావు అన్నట్టుగా ఏదో ఓ రకంగా రోజులు :వెడుశున్నాయి అనుకుంటూంటే పిన్ని కూతురు జయలక్మికి అర్మాతంళా విపరీతమైన జ్వరం వచ్చింది. ఆవిడ గుండె బేజార్రైంది, ఇలాకూడ వెళ్ళవా నా రోజులు అని దిగులు తిండితినటం మానేసి దేవుడికి దజ్ఞాలు "పెడుతూ కూతురు మంచం పక్కనే కూచుని వుంది. డాక్టర్‌ వచ్చి చూసి "వెళ్ళాడు. మందులు గంటల (వకారం (శద్ధగా మింగిస్తున్నాడు క్యాం. నివాస కూడా అ దారుణమైన దుఃఖాన్ని మవెచిపోతూ, ఎవ5 పన్తువాము _చేసుకుపోతున్నారు, పిన్నిగారినే తమ యజమానిగా చూసుకుంటూ. భర్త పోయి ఆ ఇద్దరు బిడ్డల్ని తన జీవన సర్వస్వంగా భావించు :కుని అక%ంగారి ఆదరణతో రోజులు గడుపుకుంటూంటే ఇంటి యజమా “నులు లిద్దరూ ఒక్క-సారిగొ స్వర్గానికి వెళ్ళారా తనని ఒంటఏగా వదలి? “అదీ మరిచిపోదాం అనుకుంటూంటే మళ్ళీ ఇదేం వివరీతం దేవుడా? అసి “ఆవిడ ఒకచే బాధపడిపోతోంది వైద్యలోవం జరగటంతలేదు. ఆ ఇంట్లో "అందరికి ఒక టే ఆరాటం మళ్ళీ ఏం కష్టం వచ్చిపడుతుందా? అని. దిగులుతో అందరి మనసులూ నలిగిపోతున్నాయి. డాక్టరు శద్ధవల్ల నయితేనేం, దేవుడిదయవల్ల నయికేనేం? -మందుల (_వభావంవల్ల నయితేనేం మొ త్తంమీద జయలక్ష్మి యముకితో :పోట్టాడి నెగ్గింది. చెవులు వూర్తిగా వినవడ్డం మానేశాయి. కాస్త కోలుకుని ఇంట్లో తిరుగుతోంది కాని. “నాకేం వినిపించటం లేదమ్మా, నీమాటలూ అన్నయ్య మాటలూ "సినిమా పెటలూ నేనేం వినలేనామ్మా ఇంకా?” అంటూంటే ఆ తల్లి మనసు (దవించి పోయేది. అమెరికా నుంచి వచ్చిన డాక్టరు చూసి టీట్‌ మెంట్‌ చేకాడు. "యూనానీ వై ద్యం చేయించారు. ఏమీ ఫలితం కనబడలేదు. ఎవరేం "చెపితే అది చేసింది కాని మామూలే.

20

కొత్త డాక్టరువచ్చి చూసివెళ్ళాక అడిగేది “డాక్ట రేమన్నాడమ్మా? నాకు వినబడలేదు ఆయనమాటి అన్న కూతురికి ఏం చెవుతుందావిడ సాయంకాల మప్పుడు వేవచెట్టుగాలి మంచిదంటే అక్కడ ఓ కుర్చీవేసి. కూచో పెట్టేవారు.

చీకటి పడే వర్యంతం కుక్క-పిల్ల రోజీతో బంతాడుకుంటూ- అక్కడే కూర్చునేది లక్షి. విసరిన బంతి నోట కర్చుకుని తెచ్చిచ్చేది రోజీ, ఇలా చీకటి వడేవరకు కాలక్షేపం చేసుకుని ఆ తరువాత లోపలి కొచ్చేది రోజూకూడా.

“చీకటి వడినా లోవలికి రాలేదు లక్మి చూడమ్మా, అని మల్దిని. వంపుతే, అమ్మాయి అక.డ లేదు. అచుట్టు వక్కలంతా వెతికారు. పోలీస్‌ రిపోర్టిచ్చారు. ఇరవై నాలుగ్గంటల్లో మీ పిల్లని వెదకి తెస్తామని. భరోసా ఇచ్చారు వాళ్ళు.

తల్లి కుప్పకూలి పోయింది ఏమిటి నాకీవరీక్ష అంటూ. పిల్లకి ఇంకా శకి కలుగలేదు. స్వయంగా నడిచివెళ్ళ లేదు. ఎవరైనా ఎత్తు కెళ్ళారేమో?ఆ వీధి చివరసున్న ముష్టి వాడొకడు చిన్న ళ్టూ ఇచ్చాడు

ఈ గేటులోంచి ఎర వట్టుపిరికిణీ కట్టుకున్న బంగారం లాంటి అమ్మాయిని ఎవరోకార్లో ఎక్కించుకుని వెళ్ళిపోయారన్నాడు. పదేళ్ళ వయ సన్నాడు. లక్ష్మికి సరిపోయింది ఆ వర్ణన.

రైల్వేస్టేషన్‌కి, ఐస్‌స్టాండ్‌ కి, నలుగుర్ని నాలుగు మూలలకి వరుగెత్తించారు. క్యాం, మోహన్‌ కూడా వెళ్ళారు వెతకటానికి, పిల్ల కనిపించందే వచ్చి మంచినీళ్ళు ముట్టనని విలపిస్తోంది పిన్నిగారు.

ఎంత వెదకినా ఎవరూ చెన్పలేక పోయారు లవ్మీజాడ, తల్లి మనసు వరివరివిధాల పోతోంది. కన్యలను తీసుకెళ్ళి కాళికాదేవికి బలిస్తు న్నారట బైరాగులు. లక్ష్మిని ఏ బ్రైరాగన్నా తీసుకుపోయాడా? చక్కని పిల్ల. బోంబే తీసుకెళ్ళి ఏ వేళ్యా గృవీలకైనా ఆమ్మేస్తారా? అని పిల్ల. సౌంత అన్న మోహన్‌ ఆలోచనలివి. లక్మి ఎక్కడికి పోదు. ఇంత కట్టుదిట్టంగా వెతుకుతున్నారుక దా? తన్పక దొరుకుతుంది అని క్యాం అభ్మిపాయం,

30

లక్ష్మి కనుపించకపోతే తనింక (బతుకదు. ఏ విషమైన మింగి

గుక్కెడు పాణం వదిలేస్తే పోలే? “ఆయ్యో! చిట్టి ఎక్కడ చిక్కుకుని “పే కిరాశుల చేతుల్లో ఇడుమలు పడుతున్నావో కదా? నేనేం చెయ్యనే" అని కంటికి కడివెడుగా రోదిస్తోంది పిన్ని. ఆ ర్మాతి ఎవరికీ న్నిద లేదు. ఏ కొంచెం అలికిడైన ఎవరేనా వచ్చారేమో, పిల్ణ ఆచూకీ తీసి తెచ్చా "కేమో? అనే ఆందోళనే.

తెల్టారింది నాయరు ఇంత కాఫీ చేసి తీసుకొచ్చాడు. “పిన్నీ! కాఫీ -మానేని తిండి మానేసి మనమేం సాధిస్తాం చెప్పు. గట్టి (ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాం. ఎంత డబ్బు ఖర్చయినా ఫరవాలేదు. లక్ష్మిజాడ తియ్యం డని చెప్పి వచ్చామ యస్‌.పి. తో.

భాస్కర్‌ నా ఫెండ్‌. తప్పకుండా ఇక్కడే దొరికి తీరుతుం దంటున్నాడు వాడు. ఈలోగా ఆఘాయిత్యాలేం చెయ్యకు. నన్ని బృందుల్లో "పెట్టకు. ఇక్కడికే నా మనను అన్నివిధాల చితికిపోయి చిరాగ్గా వుంది. కాస్త కాఫీ తాగు. నిన్నటి నుంచి ఏం తినలేదు. నువ్వు ఈ కాఫీ తీసు కోకపోతే నేనూ తాగను. మోహనూ తాగాడు. ప్లీజ్‌.” క్యాం కూడా కాఫీ గ్లాసు దూరంగా "పెట్టేశాడు.

బలవంతంగా పిన్ని చేత కాఫీ తాగించాడు శ్యాం.

ఆసలే దుర్చలంగా వుంది పిల్ల,ఆ అమాయకురాలు. ఎవరికేం అవకారం చేసిందిరా శ్యామా? దాన్నెవరు తీసుకుపోయారా? దాని వంటి 'మీద బంగారాని కాశపడి చంపేశారంటావా? అసలు (బతికుందా?” అని గోల 'పెడుతోంది పిన్నిగారు.

“బతికే వుంది మన లక్ష్మి! వాష్శ చంపి వుండరు. వాళ్ళకి చంపేందుకు ఎన్ని గుండెలుండాలి? మనవాష్ట వెతుకుతున్నారుగా? ఈవాళో రేపో దొరక్క మానదు.”

ఖ్‌ ఖ్‌ ఖః

రోజులు గడచిపోతున్నాయి. నెలలు గడచిపోతున్నాయి. కావి

అక్కి కనిపించలేదు. పోలీసులు గాలిస్తూనే వున్నారు. శ్యాం డబ్బు

త్రై కేళ్ళలా ఖర్చుపెడుతూనే వున్నాడు. కాని పిల్ల దొరకలేదు.

“లష్మీ ఈ వూళ్ళో వుంటే ఎందుకు కనిపించదమ్మా మనకు. ఎక్కడున్నా లక్ష్మిని వెదకి తెచ్చే పూచీ నాది” అని మోహన్‌ వూళ్ళంటి -బైలుదేరాడు లమ్మిని వెదకేందుకు.

క్యాంకి తెలీకుండా తల్లి దగర కొంత డబ్బు తీసుకున్నాడు. “తల్లికి తెలీకుండా శ్యాం దగ్గర కొంత డబ్బు తీసుకున్నాడు. ఇద్దరికీ తెలీకుండా ఇంట్లో దొరికినంత డబ్బు తీసుకున్నాడు. చెల్లిని వెతక “టానికంటూ బయలుదేరాడు.

మొదటినుంచి కూడా మోహన్‌ది వట్టి దుడుకు స్వభావం. "ఆ వెళ్ళటం వెళ్ళటమే. కొన్నాళ్ళకు తెలిసింది. మోహన్‌ ఒక మర్జరు "కేసులో ఇరుక్కున్నట్టు. పిన్నికి చెప్పాడు శ్యాం తనకు తెలిసినదాన్ని. ఆవిడ ఆది విని నిర్హిప్తంగా వూరుకుంది.

ఇలాటిదేదో జరుగుతుందని ఆవిడ అనుకుంటూనే వున్నారా? లేక దెబ్బమీద దెబ్బ తగిలి అవిడ మెదడు మొద్దుబారిండా? అయినా ఆ ఇంట్లో డబ్బు పోవటం మొదటిసారి కాదుగా?

పిన్ని ఈ మధ్య మళ్ళీ మామూలు స్టోగన్‌ (ప్రారంభించింది. “ పెళ్ళిచేసుకోరా నాయనా, మళ్ళీ ఇల్లు కళకళాడుతుంది” అని, *ఈ ఇల్డు సరిదిద్దే యజమాని రావాలి ఈ ఇల్లు బాగువడాలి' అని మామూలు సమాధానమే చెప్పాడు క్యాం. అయినా ఆవిడ ఊరుకోలేదు.

మనం మానవమాతృలం. ఎన్నో అనుకుంటాం అన్నీ జరుగు తాయా? నువ్వా పిల్లని "పెళ్ళిచేసుకో లేదు. కాపురం చెయ్యలేదు. అయినా ఆ పిల్లని మర్చిపోలేకుండా వున్నావ్‌. ఏదో అనుకున్నారు అంతేకదా?

“శ్యామా” ఆ పిల్ల సీ మీద విరక్తి చేసుకుని ఆయితేనేం, పెద వాళ్ళ మాట ఎదిరించలేకనై తేనేం, వంశ గౌరవం వదులుకోలేకనై తేనేం "పెళ్ళిచేసుకుంది. కుదురుగా సంసారం చేసుకుంటోంది. నువ్వేవిటిరా ఇలాగ్గై పోయావ్‌! అని కాస్తంత గట్టిగానే చెప్పింది పిన్ని.

“నే నైతే ఒంటరిగా ఈ ఇంట్లో వుండలేకపోతున్నాను బాబూ!

92 శివరావుగారి తల్లితో య్యాతలకి వెళ్ళిపోతాను. నన్ను పంపించెయ్యి. కాస్త మనళ్శాంతిగా నైనా వుంటుంది, పుణ్య మేతాలు చూస్తే వద్దనకురా క్యామా!” అంది.

వద్దనలేదు, కావాల్సిన డబ్బిచ్చి శివరావుగారి తలితో పంపేందుకు ఏర్పాట్టస్ని చేశాడు. న

వెళ్ళే (వయత్నంలో ఇల్టంతా తెగసర్జుతోంది ఆవిడ. విలువైన వస్తువులన్నీ పీరువాల్లో పెట్టి తాళాలేస్తోంది. ఆ తాళాల గుత్తి క్యాం వీరువాలో భదవరచి జ్యాగ త్తని చెప్పింది. తనకి కావాల్సినవన్నీ పెట్టి కైెళ్ళేందుకు వేరుగా పెట్టింది.

“నాయనా శ్యాం, మళ్ళీ ఈ ఇల్లుకి కొత్త కళ రావాలంటే నీ తల్లి దం్మడులకి ఆత్మశాంతి కలగాలంటే ఈ ఇంటికి దీపంలాటి ఇల్దాలు రావాలి. చదివింది చాలుగాని నీ తమ్ముడిని వచ్చి ఫేక్టరీ పన్లు చూసుకో మను, నీ తల్లి కోరేది వంశాభివృద్ధి.”

*ట్రర్బ్బత్తే పిన్నీ, సుద్దులు బుద్దులూ దిట్టంగానే చెపుతున్నావు కాని. మళ్ళీ రావటం ఎవ్వుడేవిటి నువ్వు?”

“పూ! నా అనేది ఏం మిగిలింది కనుకనురా మళ్ళీ రావటంి ఆనుకుంది.

“*రివరావుగారి తల్లితో మళ్ళీ వచ్చేస్తాననుకున్నావేమో శ్యామా, నువ్వు నీ తమ్ముడు పెళ్ళి చేసుకున్నాకనేరో, నేను మళ్ళీ రావటం” అని కార్లో కూచుంది పిన్ని, “గృర్తుంచుకో అన్న ఆవిడ మాట విన్నాకే కారు స్టరాయింది.

“అలా అయితే అసలు నిన్ను వెళ్ళనివ్వను పిన్నీ" అన్న శ్యాం మాట ఆవిడకి వినిపించిందో లేదో తెలీదు.

“బుషీకేక్‌ వెడతా'నంటే వద్దు పిన్నీ “మ్సనుపు వుండేవారు. ఆఅక్కడబుషులు, ఇవ్పడెవరూ లేరుట* అని ఎంతో నచ్చవచె ప్పేడు ఆవిడ వింటుందని అనుకోడు, తనకి ఎలా తోస్తే అలా చేస్టుంది.

ఆ స్థలమే పుణ్యస్థలం కదా? చూసి వస్తనంటుంది*

23

“లక్ష్మీని వెతికిస్తన్నావు కదూ? మోహన్‌ మళ్ళీ ఎప్పుడు వస్తాడు?” అని అడిగితే “తెలిదు పిన్నీ, లక్ష్మిని వెతికిస్తూనే వున్నా” అన్నాడు. పిన్నికి తనంటే ఎంత (పేమ అనుకున్నాడు క్యాం.

వె శ్ళేష్పుడు కూడా మల్లికి, రంగడికి తనని గురించిన జాగత్తలు చెపుతూనే వుంది. న్మిదకి ముందు వార్డిక్సు పాలల్లో కలిపి ఇమ్మంది. ఇంకా చిన్న పిల్దాడిననుకుంటోంది. “తొందరగా వచ్చెయ్యి పిన్నీ” అంటే

“చెప్పానుగా, నువ్వు సీ తమ్ముడు పెళ్ళిళ్ళు చేసుకున్నట్టు రాయండి అప్పుడు వస్తానంది.

ఈసారి గట్టి వట్టమీదే వుంది పిన్ని అనుకున్నాడు, “డబ్బుకి ఇబ్బంది వడకు, ఆరోగ్యం జ్మాగ త్తి అన్నాడు. ఆంతకన్న తనేం చెను, గలడు? ఆవిడ వెళ్ళాక ఇల్లు ఇల్లులాగ లేదసలు, వంటరితనం ఇల్హంఠా పరచుకుని చీకాకు పెడుతోంది. తన దుఃఖం ఉవశమింవచేసి, తనకి ఒక అండగా నిలబడాలని వచ్చిన పిన్నికి కూడా తన దురదృష్టం పెనవేసు కుందా? అనుకున్నాడు.

కొడుకు జైలుకి పోవటం, లక్ష్మిని ఎత్తుకుపోవటం భరించలేని పిన్ని ఇక" ఈ ఇంట్లో వుండలేక పారిపోయింది. వెడుతూ వెడుతూ తన మీద నింద మోపి, బాధ్యత అప్పగించి మరి వెళ్ళింది. పెళ్ళి "పెళ్ళ్గంటూ శావంలాగ పెట్టి మరీ వెళ్ళింది. తన నుదుట ఎలా రాసి వుంటే ఆలా జరుగుతుంది అనుకున్నాడు ళ్యాం.

ఈ మధ్య బిజినెస్‌ వ్యవవోరాలూ, "ఫేక్టరీ వన్దు కావాలనే ఎక్కు. వగా నెత్తినేసుకుని చెం గడుపుశున్నాడు. ఇల్లు చేరేక తనకి ఇష్టమైన. బుక్స్‌ కొని చదవటం.ఇలా రోజులు గడువుతున్నాడు క్యాం.

శివరావుగారు అప్పుడప్పుడు వచ్చి ఫాక్టరీ గొడవలూ ఊల్లో సంగళులూ తన సంసారం విషయాలు మాట్లాడి వెడుతుంటారు. తన కూతురికి వివాహం చేశయ్యాలనుకుంటున్నానని, మేనల్లుడు చదువు ముగించి జేంగుళూరునించి వస్తున్నాడని చెప్పారు. అంతే కాని, శ్యాం

3]

చెడ "పెళ్ళి సంగతి తలపెట్టరు. అది శ్యాంకి నచ్చని విషయం కదా? భవి ష్య త్తన్నది దై వానికే తెలియాలి, మన చేతుల్లో ఏమీ లేదంటా రాయన, ఆధునికంగా అలంకరించుకుని వచ్చింది శ్లైలజ, శివరావుగారి కూతురు. లాన్‌లో కూర్చుని ఇంగ్లీషు నవల చదువుకుంటున్నాడు సహైయంకాలం సీరెండపడుతోంది

“రా శైలూ! ఏవిటి నీలో కొత్త కళ కనబడుతోందీవాళ?

“మ్రైండ్రి అంకుల్‌, అంతా తెలిసీ అలా మాట్లాడుతున్నారు. నాన్న మీకు అన్నీ చెప్పే వుంటారు. మీరు తప్పక రావాలి. పీ ఆశీస్సులు నాకు ముఖ్యం, ఏదో! వంక వెతక్క_ండి అంకుల్‌” అనవసర మైన పెద్దరికం అంటగట్టి మాట్లాడుతోంది. అనుకున్నాడు.

ఎదురుగా వున్న కుర్చీలో కూచుంది. పర్సులోంచి శుభలేఖ తీసి చ్చింది. శైలూ రావటం చూసిన మల్లిక కాఫీ తయారు చేసి తెచ్చింది: బాగున్నారా! అమ్మాయిగారూ ఆంది. కప్పు అందుకుంటూ మల్లికా, నువు ఓ రోజు ముందుగా రావాలని అమ్మ చెప్పమంది మర్చిపోకు, ఆంది.

“తప్పకుండా వస్తానమ్మా" అంది మల్లిక. కవ్పలు తీసుకు వెళ్ళి పోయింది లోపలికి. స

“మీరు చదివేది ఏమిటి క్యాం?”

“ఇది సాము దికం!”

“బాగా స్లడీ చేశారల్లేవుంది.”*

“అబ్బే! బాగా తెలీదు.”

నా చెయ్యి చూసి చెప్పండి* అని పువ్వులాటి అరచెయ్యి చాచి ఆతని కళ్ళముందు వుంచింది.

“వెయ్యి చూచి చెప్పటం ఇంకారాదు కాని, శైలూ, మొహం చూనీ చెపుతాను ఏం? అన్నాడు మూసిన బుక్కు కింద పెట్టి.

“చెప్పండి చూద్దాం”

“నువ్వు ఇంటి కెళ్ళే సరికి మీ బావ శైలూ ఏది? శ్లైలూ ఏదని ఇల్లంతా తిరుగుతూ వుంటాడు, నిన్ను చూడగానే అమ్మదొంగా! ఎక్కడికి

తెర సోయా వింత'సేపూ' అని చేతులతో బంధించేస్తాడు అప్పుడు నువ్వేమో పో* బావా? విడిచిపెట్టు వాళ్ళ చూస్తున్నారు. అంటూ ఒకటే గొడవ...”

“అబ్బా! చాలా భవిష్యత్తు చెప్పారే? మరి మీకింకా ఏం తెలీదు 'అంటారేం ఇందాకటినుంచి?”

అబ్బే, అంతవరకే తెలుసు, సీమీదొట్టు ఇంక తెలీదు సుమీ!”

పకపక నవ్వేసింది క్యాం అనే తీరుకి.

తప్పక రావాలని మరో మారు చెప్పి తూనీగలా వెళ్ళి పోయింది "శైలజ. అన్నిసార్లు చెప్పివెళ్ళింది శైలూ. అని ఆయితేనేం తనకి శివరావు గారు చాలా ముఖ్యులని అయితేనేం మాట (పకారం పెళ్ళి టైంకి వెళ్టాడు. వధూవరుల కిద్దరికీ (చజుటేషన్సు తీసుకుని బయలుదేరాడు శ్యాం.

శివరావుగారు చాలా సంతోషించారు. ఎంతో మర్యాద చేశారు. అమ్మాయిలందరూ హడావిడిగా ఇటు "అటూ తిరుగుతున్నారు. కరాళ్ళ “అల్లరి చెప్పనే అక్క-గ్రేదు.

ఒక స్తంభానికి అనుకుని నిల్చున్న శ్యాం వక,_నించే ఒక మెరుపులాటి అమ్హాయి పరుగెత్తింది. అదేవిటి (పీతిలాగుంది? “పతీ, పీతే ఆగు, ఆగు" ఆంటూ వెనకే వెళ్ళిన ళ్యాం, ఆగిన అమ్మాయి దగ్గర కొచ్చి “ఏమైందసలు?” అన్నాడు. 'అరె! ఫ్రీతి కాదు. (పీతి పోలిక లున్న అమ్మాయి” అనుకున్నాడు. “*మాడండి ఆ ఆల్లరివెధవ నాకొత్త చీర అగరొత్తితో కాల్చేశాడు. అందుకే కొట్టాను. వూరికే కొట్టలేదు. నిజం మీమీద ఒట్టు” ఆ అమ్మాయి వేలుతో పారిపోతున్న పదేళ్ళ గోపిని చూపించింది. ఆ పిల్ల చెప్పిన తీరుచూ స్తే ముచ్చటేసింది శ్యాంకి.

న్లేన్స వాణి కొడతాలెండి. పాపం, మీ కొత్తవీర కాలిపోయి నట్టుంది.” ఇంతలో శివరావుగారు అక్కడికొచ్చి “ఏం జరిగిందమ్మా సొందర్యా!' అన్నారు. విషయం వివరించింది. “అది నేచూస్తాను నువు శోవలి కళ్ళమ్మా' అన్నారాయన.

“ఆ పిల ఎవరండీ?” అని అడగకుండా వుండలేకపోయాడు. “మా మాధవయ్యే కూతురు సొందర్య”” అని ళ్యాంని తీసుకెళ్ళిపోయారు శోవలికి ఆయన.

56

"పేరు చాలా బాగుందనుకున్నాడు క్యాం.

ఇంటికి వచ్చాక చాలాసార్జు జ్ఞాపకం వచ్చింది సొందర్య- మళ్ళీ (పీతి మనసులో కదిలింది క్యాంకి. పీతి పోలికలు సౌందర్యలో ఎలా వచ్చాయబ్బా అనుకున్నాడు.

“పెళ్ళి హడావుడి పూర్తయిహోయాక ఎక్కడి వాళ్ళక్కడ వెళ్ళి పోయారు, శివరావుగారు క్యాంతో పెళ్ళి విషయాలే ఏవో చెపుతున్నాడు. తనకే చ్మితలేఖనం వస్తే వన్నీరు బుడ్డి పట్టుకుని స్తంభం పక్క నిలబడ్డ సౌందర్య బొమ్మ గీసి పెట్టుకునేవాడిని అనుకున్నాడు శివర్తావు గారు లోవలికి వెళ్ళమనగానే బుద్దిగా వెళ్ళిపోయింది. బుద్దిగా వెళ్ళట మేవిటి? తన మనసు కూడా వట్టుకుపోయింది. శివరావు గారితో ఆ పిల్లని గురించి మళ్ళీ ఆడిగాడు, ఆయన వసిక స్టేకారు. “నువు చెప్పాక చూశాను. నిజమే సుమీ, సౌందర్యంలో పీతి పోలికలు వున్నాయి.” ఆయనకి తెలుసు పీతి.

“మాధవయ్య తాలూకా గుమాస్తా. ఇద్దరు పిల్లలు మెరికల్లాటివాళ్ళు సౌందర్య, మనోజ్ఞ. కదిపి చూడనా? నువ్వు ఒకింటివాడవై తేనా కంత కంపే ఆనందం లేదు. కాని మాధవయ్యకి ఏమీ లేదు. పెళ్ళి కూడా సరిగా చెయ్యలేడని నా అభ్మిపాయం.'

*“మనకున్నది చాలదుటండీ। పెళ్ళి ఖర్చులకు మనమే ఇద్దాంి అన్నాడు క్యాం ఒక నిశ్చయానికొచ్చిన వాడల్లే. శివరావుగారు ఎగిరి గంతేసినంత సంబరంతో వెళ్ళిపోయాడు. పీతిని గురించిన ఆలోచనల్లోకి వెళ్ళిపోయాడు శళ్యాం.

శ్యాంసుందర్‌ తం్మడికి చెప్పటం లేదు తమ పెళ్ళి సంగతి అని, నీది వట్టి పిరికి గుండె, అని ఎగతా? చేసేది (పీతి. శలవు లిచ్చాక ఒక రోజు తం్యడికి చెప్పాడు తన (పేమ సంగతి, “పీతిని విడిచి గంట కూడా గడపలేను నాన్నా!” తం్మడి మాట్లాడకుండా వింటున్నాడు కొడుకు చెప్పేది.

“క్షమించండి నాన్నా! నా నిర్హ యం మారదు

ప్‌ “నేను పెళ్ళంటూ చేసుకుంటే పీతినే.” “మి మాట లక్య పెట్టలేదని నా మీద కోవమా?” దానికీ మాట్లాడ లేదాయన గంభీరంగా. “మీ అ న్తీలో చిల్లిగవ్వ కూడా ఇవ్వనంటారు అంతేనా?” కోనా కళ్ళకి కనుపించకు ఫో, ఇంట్లోనుంచి అంటారా?” “అయితే మీరు _పేమతిని బతుకుతారా అంటారు, అవునా? “మళ్ళీ నా కాళ్ళదగ్గర కే వస్తారు అనుకుంటున్నా రేమో. ఏం?” “పాణం పోయినా రాను” అన్నాడు ఆవేశంగా క్యామసుందర్‌. “ఒరే! నేనేం ఆనందే నువ్వేనా అన్నీ అనుకోటం.” శ్యాంసుందర్‌ తెల్లబోయాడు. తను అనుకున్నవేవీ తండి నోటంట రాకపోవటంతో, తన ఆవేళానికి సిగ్గపడ్డాడు. పైగా నమ్మలేక పోతున్నాడు. “నాన్నా! అయితే మీ కిష్టమేనా?” అన్నాడు సంభమంగా. “కాదని ఎలా అనుకున్నావ్‌?” “మరి మరి, అమ్మదగ్గర ఆలా అన్నా రేం?” “అవును. అన్ని నిర్ణయాలూ నువ్వే తీసుకుంటే ఇక పెద్దవాళ్ళం మేమెందుకు? “అయితే మీ ఇష్టం నాన్నా!” “వెల్డన్‌, మైబోయ్‌, వెల్టిన్‌” అన్నారాయన శ్యాం బుజంతట్టి. “నాన్నా, మరి, మీరు, ఎవ్పడు?....*' “అదంతా నేను చూసుకుంటాను, కూల్‌ డౌన్‌.” ఈ కాలం పిల్లలు “వద్దంటే” రెచ్చిపోతారు. ఏం అఘాయిత్యం చేస్తారో కూడా తెలీదు. దేనికీ వెనుదీయరు. ఈ సంగతి ఆయనకు బాగా

88 తెల్పు. ఏ వరిస్థితిలోనూ (వస్తుతం తన దగ్గరవున్న పెద్ద కొడుకుని వదలుకోవడానికి సిద్ధంగా లేరాయన. ఏమైనాగాని పీతిని చూసిరావటానికే నిశ్చయించుకున్న, తన తండి ఈవేళ లేరు. ఆయనదంతా గొప్ప మెదడు. ముందు తిరుపతి (వయాణం పెట్టారు. ఆ తరువాత ,పీతిని చూసేందుకు మంచిరోజు. ఆ ఇంటి తలుపులకు వేసివున్న "పెద్ద కాళంకప్ప తన దుర దృష్టంలాగే తనను.వెక్కిరించింది. ఇన్నాళ్ళకి ప్రీతిని చూసినట్టే మననెంతో తృప్తిగా వుంది ళ్యాంకి.. ్రీతిలాంటి అమ్మాయి మళ్ళీ తన ఇంట్లో అడుగు పెట్టటం ఇల్లు కళ కల్పాడటం జరుగుతుందంటే ఆతని మనసు ఎంతో వుత్సాహంగా వుంది. ఈ నంటరితనం మాతం తనింక భరించలేడు. ఇల్లా ఇది? అడవి. వుండబుద్ధికాదు ఇంట్లో, బయట, తిరగబుద్ధి కాదు. జీవితం అంతా నిస్సారంగా వుంది. శ్యాం వ్య క్రిత్వం దొడ్డది, గొప్ప మనసు, ఆతడు. అనుభవాల కొలిమిలో కాలి మెరుగెక్కి బైటపడిన మేలిమి బంగారం. కొంత పరిచయమయాక, ఆతని విజ్ఞాన షపతిభా పరిమళాలు వరివ్యాప్తం కాగల్గినప్పుడు, పరస్పరావగాహన కల్లినప్పుడు, ఎవరైనా గాని తెలివి ఏ మ్మాతంవున్నా, శ్యాం స్నేహం వదల్లేరు. ఆ మనిషిలో ఆంతర్జీనంగా నిక్షిప్తంగా. వున్న విజ్ఞాన జ్యోతిని దర్శంచేదుకు కొంత సమయంకావాలంతే, అతనితో మాట్లాడుతుంటే విలువైన విశాల హృద. యం, మేధాసంవ త్తి అపూర్వం అనిపిస్తుంది. చెడ్డవాళ్ళలో కూడా మంచిని వెదకే మంచి మనసు, వతితల్లో కూడా పావనత లేదశే దొడ్డగుణం. ఒక నేరం జరిగిందంటే ఆ నేరం వెనుక ఆ దోషి ఏ వరిస్థితుల్లో ఆ పన్ని చేయవలసివచ్చింది అని ఆలో' చిస్తాడు. (పేమ అనే సీటితో -ద్వేషమనే అగ్నిని ఆర్బాల నేరకం. ధర్మమార్గం కంటకావృత మైనంత మ్మాతాన తప్పుమార్గాన పోడు. ధీరుడై నవాడు అంటాడు. ఆ అదృష్టహీనుడి అజ్ఞానాన్ని తను సరిదిద్దకపోతే అతని. కర్తవ్య భారాన్ని ఎవరు వహిస్తారు? ఆక్కడికక్క_డే అతన్ని ఉద్దరిం చేందుకు కంకణబద్భడౌతాడు.

389 వరుషంగా ఎవరైనా మాట్టాడినవృటికి ఆది వాళ్ళ ఆజ్ఞాన మను. 'కుంటాడేగాని కోపం తెచ్చుకోడు, తను మాతం మధురంగానే జవాబు. చెపుతాడు. ఎవరైనా కోపంవహిస్తే, మీరు మౌనం వహించమంటాడు, ఎవరి నైనా దండించవల్సి వచ్చినప్పుడు కోవం తగ్గించుకుని మనసు కోమ. లంగా మార్చుకోవాలంటాడు.

వాత పెట్టి వెన్నరాసే రకం కాదు. వాచాసూరుడు కోతల రాయుడుకాదు. ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే క్యాం మేరువర్వుత నిశ్చ లుడూ, మహా తపన్విలా సద్గుణ సంవన్నుడూ.

తన డబ్బుచూసి తన చుట్టూచేరే వందిమాగధులు వంటి స్న్నేపా తుల్ని ఆసలు చేరనీయడు, అలాగని అబర్బదుల్లో అడిగిన వాళ్ళకి ఎంతో కొంత సవాయం చేయకమానడు.

స ఖ్‌ టే

ఆ ర్మాతి కంటిమీద కునుకులేదు శ్యాంకి, , శివరావుగారిక్తై తే కచ్చితంగా చెప్పాడు కాని తాను వేసే వతి అడుగు తప్పటడుగు కాకూడదు.

మాధవరావు గారితోనూ భార్యతోనూ పిల్లలిద్దరితోనూ కూడా చెప్పారు శివరావుగారు.

“శ్యాంసుందర్‌ లాంటి సద్గుణ సంవన్నుడు, నిగర్వి నీకు అల్లుడా తున్నాడంటే శేవలం ఆదినీ అదృష్టం మయ్యా మాధవరావు సౌందర్యా! నీకు ఎన్ని జన్మల పుణ్యఫలమో ఇది. అటువంటి భర్త దొరకటం నీ వూజాఫలం” అన్నారాయన.

సౌందర్య, మనొజ్ఞ, లేచి బైటకెళ్ళి పోయారక్కడ నుంచి.

*అవును గాని, ఆతను అలాగే చూస్తూవుండి పోయా డేమిటి సీ వేపు? అసలు నచ్చలేదు సుమా నాకది?” అంది మనోజ్ఞ,

“థ! అలా అనకే. చాలా మంచివాడులాగ కనిపించాడు పావం.”

“ఊవూ! ఆదారికొస్తావోరావో అని అలాగన్నానులే నీకు చెప్పుడు మాటలు బాగా తలకెక్కినట్టున్నాయి సుమా? అంది మనోజ్ఞ చిరునవ్వు నవ్వుతూ.

శ0

క్యాం భవంతి చూసివచ్చాక మాధవరావు గారికి మతిపోయింది. ఆ వివరాలన్నీ ఇంటికి వచ్చి భార్యకి చెప్పారు.

ఇహ భూమ్మీద కాలానటం లేదావిడకి. అడిగిన వాళ్ళకి అడగని వాళ్ళకి కూడా చెపుతోంది వసుందరమ్మ కూతురి పెళ్ళి గురించీ, అల్లుడి ఇశ్వర్యం గురించీ, ఆతని మంచి మనసుని గురించి.

గుమ్మాలకి తోరణాలు కష్టేందుకు మామిడాకులు గుట్టలా పడేశా శక్కడ, వచ్చి తాటాకులు బండితో వచ్చాయి. అంతా హడావుడే. వ్యవధి లేదు. సౌందర్య మాతం కలా నిజమా ఇది అనుకుంటోంది. పీల్చిన వాళ్ళూ పిలవని వాళ్ళూ కూడా వచ్చేశారు పెళ్ళికి చుట్టాలు "స్నేహితులు అంతా.

వీధిలోకి "పెద్ధ కారొచ్చి ఆగింది. ఇంటెడు జనం అటే చూస్తు న్నారు. వీధి వీధంతా అటే చూస్తున్నారు.

ముందుగా శివరావుగారూ భార్యా దిగారు. ఆ తరవాత శ్యామ్‌ దిగాడు. డై 9వరూ, వనివాడు రంగన్నా పళ్ళు, బుట్టలు, అరటిగెల, స్వేట్స్‌, కొత్త బట్టలు అన్నీ తెచ్చి సావిట్లో బల్లదగ్గర వుంచారు. రవ్వల: "సెట్‌ శివరావుగారి భార్య చేతులో వుంది.

ఆ ఇంటికి ఎంతో వెలుగొచ్చింది. సౌందర్య సిగ్గుతో తల ఎత్త లేకపోతోంది. సౌందర్యకి బొట్టు పెట్టింది శినరావుగారి థార్య. ఆ కుంకుమ భరిణా అమ్మాయి కందించింది. పట్టుచీరల పేకట్‌, రవ్వల "సెట్టు అందించింది. సౌందర్య అవి అందుకుని ఆవిడ పాదాలకి నమస్క రించింది. ఆ తరువాత తల్లిదండులకి కొత్త బట్టలు పెట్టారు శివరావు దంపతులు.

కొత్తపట్టు చీర కట్టుకుని వచ్చిన సౌందర్య మోహినీ దేవతా అన్నట్టుంది శ్యాం కళ్ళకి. రవ్వల గాజులు, నెక్లెస్‌, కర్ణాభరణాలూ, ఉంగరం, తను ఏవై చీరల్లో నుంచి ఎంచి తెచ్చినదీ, తనకు బాగా నచ్చినదీ. అయితే ఆ జరీపట్టు చీరలో ముద్దమందారంలా వుంది సౌందర్య.

డే

పెద్దలంతా దీవించి అక్షతలు వేశారు కాబోయే వధూవరుల శేరసున, ముహూర్తం ఒక వారమే వుందన్నాడు (_బహ్మగారు.

పెళ్ళి సింపుల్‌గా కానివ్వటమే తన అభిమతం అని చెప్పాడు “శాా౦. “శ్యాం! నువ్వు నా కొడుకువయ్యా, నేను వరాయివాణ్ణి కాను కదా” అన్నారు శివరావుగారు.

ఖః నే వ

మనోజవల అసలు విషయం తెలుసుకున్న ]ఫండ్స్‌ంకా విలబిలా “వచ్చేకారు. ౮౧ య ంరాం +

“హలో! మనోజ్ఞా నేను విన్నది నిజమేనా?”'

“నీక్షూ చెప్పాలనుకున్నాను నిన్న, నువు రాలేదుగా?”

“నాకే లాస్ట్‌న తెలినిందన్నమాట?”

“*ఛ ఆలా అనుకోకే సంతోషమైన మాటే కదా?”

“విక్కి చెప్తే నమ్మలేకపోయాననుకో।”

“అంతా ట్వంటీఫోర్‌ అవర్స్‌లో ఫిక్సయిపోయిందే.”

*ఏల్రా ఆయినా తను లక్కీ ఫెలో.”

“ఇంతకీ ఏదీ మీ అక్క కనబడదేం?”

“వచ్చేస్తుంది బాత్‌ రూంలో వుంది.

“హాయ్‌! మధు! రా. రా రళ్ళి రాలేదేం?””

“వూరెళ్ళిందే రేపు వస్తుందట.”

“వాలో। వరిమళా ఏవిటక్క-డే నిలబడిపోయావే రారా

“హౌందర్యకి మేరేజ్‌ సెటిలయిపోయిందా?”

“నీల్రూ! రా, ఈవాళ సన్‌డే అయింది కనుక మీరం౦ంకా వచ్చారు”

“యా! మినూ, మంజూ, (గేస్‌ కూడా వచ్చారు చూళావా?”

సౌందర్య బాత్‌ రూం నుంచి ఎప్పుడు వూడి వడుతుందా అని "ఆటలు పట్టించటానికీ అల్లిరి చేయటానికీ ఆంతా రడీగా వున్నారు.

“వాయ్‌! సొౌందర్యా! ఈవాశేవిటి అలా వెల్లిపోతున్నావ్‌?”

త్తం “వత్స! పేళ్ళి కళంటారు దాన్నే. రావే సౌందర్యా! ఎన్నో చెప్పాలీవాళ నువ్వు. నువ్వు ఎన్నో చెపుతే ' పనాలని మేం వచ్చాం తెలుసా?” “నిజంగానా?” అంది అసలే పెద్ధ కళ్ళు ఇంకా పెద్దవి చేసి. “నిజమేనే! సీ అందం నీకు తెలీదు కాని....” అంది పూర్ణిమ. “దందమామ కేం తెలుసు, వెన్నెలెంత బాగుంటుందో?” ఆంది కవిత. “అయితే కాలేజి నువ్వు పూర్తిగా మానేసినన్షే?” " “సూర్‌, స్యూర్‌” ఆంది మనోజ్ఞ “కాలేజీకీ కళ తప్పిందే ఆసలు” ఆంది రూవ. _ “*హోవే! నువ్వు మరీను” అంది వచ్చే ఆనందాన్ని ఆపుకుంటూ- సౌందర్య. “అదుగో చూశావా? అప్పుడే నీ బుగ్గల్లో నిగ్గ మొగ్గలేస్తోంది.” “బుగ్గతో గులాబులు పూస్తున్నా యనాలే. చెప్పటం కూడా రాదూ!” “వట్టి మాటలేనా? మనూ! ఆ అమ్మాయిల్ని లోవలికి తీసుకొచ్చి కాస్త కాఫీ టిఫిన్లు ఇచ్చేది ఏమైనా వుందా?” అన్నారు వసుంధరాదేవి. “ఏమండీ! మన సౌందర్య శుక్షపక్షంనాటి చం్మదలేఖలా వుంది కదూ? అంది కవిత. “అదంతా మీ అభిమానమరా పిల్లలూ!” అన్నారావిడ నవ్వుతూ... “ఇంక చదువదా అంటీ తను?” “ఇక్కడ ఉఊంచుతారా ఏం? అయినా చదివింది చాలదా?" “బ్యూటీగాళ! శ్రీవారెలా పుంటారే సౌదా!” “ట్రీవారాగ అంది ఆశ్చర్యంగా. “ఆదే వుడ్‌బి “మూస్తారుగదే. తొందరెందుకు?” అంది మనోజ్ఞ. “దయచేనీ నోరు మూస్తావా? మే మడుగిళున్నది నిన్ను కాదుకదే: మీ అక్కని.

శ్ర

“నా శెందుకుబాబూ అమ్మ పిలుస్తోంది నేను పోతున్నా” అంది. మనోజ్ఞ.

*మ్వైగ్గాడికి బాగేమిటి?” అంది ఛాయ.

“వాగా డబ్బుంది. ఈ రోజుల్లో కోరి చేసుకుంటున్నాడు కట్నర6= లేదు.”

“న్పినెైక్క్టుడ చూళాడే అసలు మీ హీరోగారు?”

వీ బస్‌స్టాప్‌లోనో ఏ బుక్‌షాప్‌లోనో,”

“అబ్బ! దాన్ని మాటాడనియ్యరా ఏం?”

“స్మరే అది చెప్పటం మీరు వినడం?” అంది వస్తూ మనోజ్ఞ.

“వాళ్ళ ఇల్లూ వాకిలీ అంతా చూసిందా?”

*న్చేన్స చూశాను. అది వింది నేను చెపితే.”

“అయితే నువ్వే చెప్పు వింటాం.”

ఃః పెద్ద మేడ, పూలతోట, మళ్ళీ గులాబీ తోట (వత్యేకం, నల్లపోర్దు. కారూ, తెల్ల 'మారుతీకారు, వంటలు చేసే నాయర్‌ని కూడా చూకాం

*ఏల్రా వుంటాడే నాయరూ? చెప్పుచెవు, చల్‌ మి”

“వ్ప్‌వి ప్రే ఆవేశం? అర్థంలేకుండా. 'పెళ్ళికొడు కెలా వుంటాడని. కాదు, ఎంత ఆస్తుంది వాళ్ళకి అని కాదు, ఎన్ని నగలున్నాయని కాదు. నాయరు ఎలాగుంటాడో కొవాలా సీకు? తన్నేవాళ్ళు లేక”

“అదికాదే! రేపు మనం వెడతామా వాళ్ళింటికి? ఆ నాయర్‌ బాగుంటే ఆవి తినగలం. వాడే డోకొస్తుంటే వాడు చేసీనవేం తినగలం.- చెవు?

“చ్రెల్రివికి సంతోషించాంగౌనీ అమ్మ పిలుస్తోంది రండి తొందరగా” అంది మనోజ్ఞ. .

వాళ్ళ కోసం వేడి వేడి టి ఫెన్లు పగలు గక్కుతు ఎదురు. చూస్తున్నాయి.

లే షః షా

సౌందర్శకి భూ నభోంతరాళాలు మారుమోగే లాగ ఫెళ్ళున.

"పెళ్ళవలేదు. ఆకాళమంతా వందిళ్ళూః భూమంతా అరుగులూ వెయ్య,

బ్తేడ్తీ

లేదు, ముత్యాల తలంబాలు రత్నాల దీపాలు "పెట్టలేదు, విందులూ వినోదాలు అంతకన్నా చేయలేదు. అతి మామూలుగా జరిగిపోయింది. -మర్యాదలు చాల్లేదని అలిగే వాళ్ళు అంతకన్నా లేరు. అట్టహాసం ఏమీ చేయలేదు. ఏ గొడవలు లేనందుకు మాధవరావు దంవతులు సంతో “షించారు. సౌందర్య అదృష్టానికి మురిసిపోయారు.

ఒక మంచిరోజున సౌందర్యని అత్తవారింటికి తీసుకువచ్చారు :మాధవరావు దంపతులు. అల్లుడి కోరిక మీద కొన్నాళ్ళు అక్క-డే వుండి “పోయారు వాళ్ళు.

ఇల్టంతా మళ్ళీ కళగా వున్నందుకు శ్యాంకి చాలా తృప్తిగా వుంది. సౌందర్య మితభాషి. చొరవ లేదు.-అలా ఒక చోట కూర్చోనీకుండా “శ్యాం పిల్చేవాడు తన గదిలోకి. ఇల్లంతా చూపించాడు. తన మంచం మిద కూచో పెట్టి వీరువా తీసి ఇది నీది అన్నాడు. దాన్నిండా బోలెడు చీరలు. ఇది బట్టల షాపా? ఇల్లా? అనుకుంది. నగల పెట్టి తీని సౌందర్య :కిచ్చాడు. కెంపుల నెట్‌వుంది. వచ్చల నెట్‌ వుంది. నీలాల'సెట్‌ వుంది. ఇంకా వూర్వుకాలం నగలు కాసుల సేరు, వడ్డాణం, గజ్జెల పనైడ, “కంకణాలు ఇంకా ఏవేవో ఉన్నాయి. చాలా ఖంగారుగా వుంది సౌంవర్యకి చప్పున పెట్టి మూసేసింది. *ఏం' ఆ నగల్లో నీకు నచ్చినవి వేసుకో “అన్నాడు శ్యాం. ఉంగరాలు రాళ్ళవి. చెవుల దుద్దులు ఓ వెండి భరణిలో "పెట్టి వున్నాయి అనేక రకాలు. ఒక వుంగరం మాతం తీసి వేలికి పెట్టు “కుంది. తరువాత చూద్దాం అనుకుని పెట్టి మూసేసి బీరువాలో పెట్టింది.

తల్లిగారి గదిలోకి తీసు కెళ్ళాడు సౌందర్యని.

శ్యాం తల్లితం్యడులవి నిలువెత్తు తైలవర్ణ 'చ్మికాలు ఆఅ్యవయ “త్నంగా రెండు చేతులూ జోడించింది.

జగపతిరావు గారి మొహంలో ఎంతో ఠీవి, ఎంతో దర్జా కొట్ట వచ్చినట్టు కనిపిస్తోంది. రాజేశ్వరిదేవిగారు చిరునవ్వుతో సౌందర్యని -ఆశీర్వదిస్తూన్నట్టు వుంది. అటు చూడగానే ఎవరినైనా సరే చిరునవ్వుతో -అవ్వానించి పల్కరిస్తున్నట్టుగా వుంది ఆ ఛాయాచితం. సౌందర్యకి

త్తీ5్‌

బాగా నచ్చింది. ఆవిడ జీవించివుంటే ఈ ఇంటికి ఎంత కళ వచ్చేదో' కదా? అనుకుంది. వూలతోటలోకి వెళ్ళిన సౌందర్యకి ఒళ్ళు తెలీలేదు. మల్లిక చిన్నప్పటినుంచి ఆ ఇంట్లోనే పెరిగింది. రాజేశ్వరీదేవికి మల్లి' అంపే చాలా అభిమానం. మాట మన్నన నడవడిక అంతా ఆవిడే. నేర్పారు దానికి.

రంగడు పూలమొక్కల్ని పెంచటం ఉగ్గుపాలతో నేర్చుకున్నాడు- తం్మడి దగ్గర. తండి కూడా ఆ ఇంట్లోనే వని చేసేవాడు. చాలా- నమ్మక మైనవాడు.

మల్లిక అన్ని మొక్కలు విడివిడిగా చూపిస్తోంది కొత్త కోడలికి. ఏఏ గులాబీలు ఎక్కడెక్కడి నుంచి తెప్పించారు, వాటికి ఏ ఎరువులు పోస్తే అంతా ఏపుగా పెరుగుతాయో చెపుతోంది. రెండు సంపెంగలు. తుంపి సౌందర్య తల్లో గుచ్చింది.

స్‌ నే ఖ్‌

దేవేర్యదుడి నందనవనంలా వుంది ఈతోట అనుకుంది సౌందర్య. నూలతీల తల్ని వల్కంరించి మళల్లేలతో మాటాడి కనకాంబరాన్ని కళ్ళు తోనే ఆక్వాసించి ముందుకు నడిచింది. ఒక కవిరాసిన మాటలు జ్ఞాపకం: వచ్చాయి సౌందర్యకి. చామంతుల దగ్గరే నిల్చుంది.

చామంతులు కాంతినిస్తాయి.

గులాబులు కోర్కెల్ని రెచ్చకొడ్తాయి.

మల్లెలు మరధురోహలు నింపుతాయి.

మందారాలు కోపాన్ని తెప్పిస్తాయి.

హెరిజాతాలు వరవశింపజేస్తాయి.

జాజులు చల్చతనాన్నిస్తాయి.

అక్కడే నిలబడి పోయావేవిటన్నాడు శ్యాం. నవ్వింది. ఆ నవ్వు విరబూసిన మల్లెపందిరిలాగ, వెన్నెల వెల్లువలాగ కనిపించింది క్యాంకి. దోసిట్లో పూలన్నీ కృష్ణ వ్మిగహం ముందు పోసింది. అతని వెనుక వెళ్ళింది. ఇది రీడింగ్‌ రూం వీరువాతెరచి చూసింది. వూర్వు కవు లురాసిన

శీర

గృవబంధాలు. తండి దగ్గర కూచోబెట్టుకుని చదివించేవాడు తెలియని వాటికి అర్థం చెపుతూ.

మొన్న రటైరై నప్పటినుంచి బుగ్చొతోనే కాలక్షేపం చేస్తున్నా రాయన. వసుచరి్శిత, మనుచర్శిత, పౌరిజుతావహరణం లాంటివి. ఇంకో అరలో యద్ధనవూడి, మాదిరెడ్డి కోడూరి నవల్ఫు; మరో అరలో యండమూరి, మల్లాది, చందు సోంబాబు, య్యరంశెట్టి, కొమ్మనాపల్లి, “సూర్యదేవర, చల్తా, ఇంకా వసుంధర, విజయలక్ష్మి, మైనంపాటి, శాలి వాహన ఇవన్నీ చూస్తున్న దగ్గరనుంచి అక్కడినుంచి కదలాలనిలేదు. “తక్కిన బీరువా అంతా ఇంగ్లీమ బుక్స్‌, మిల్టన్‌, కీట్స్‌, షెల్టీ, సోమర్‌ "సెట్‌, ఆస్కార్‌ వైల్డ్‌, బెర్నాడ్‌షా, థామస్‌ షైన్‌, అరిస్టాటిల్‌ , (ఫాయిడ్‌ వీళ్ళు రాసిన బుక్సన్నీ మీది ఇంత మంచి టేస్టా? వెరీనైస్‌ అంది. “ఇవన్నీ నీవే, ఆ బుక్స్‌ తరువాత చూద్దుగానిలే పద'* అన్నాడు. 'మిగిలి నవి రేపు చూద్దాం” అంది అక్కడనుంచి కదలటం ఇష్టంలేక.

“కాదుకాదు అన్నీ ఈరోజుని పరచయం చేసుకుని ఆ తరువాత...”

చేతులో బుక్‌ అక్కడ పడేసి ముందుకు అడుగేసింది.

అది మరో బెడ్‌రూం బీరువాలు నిలువుటద్దాలు పెన “షాండిలీర్‌” డబుల్‌కాట్‌ టేబిల్‌ దానిపై చమ్మీ- పనితనంవున్న క్రాత్‌ ఖరీదైన “ఫ్లవర్‌ వేజ్‌' ఆ గదికీ అలంకారం, కింద రెడ్‌ కార్పెట్‌ పరచివుంది. “బద్రి నీ రూం, ఆపక్కది నా రూం. “ఇది మ్యూజిక్‌రూం' “ఇది లీవింగ్‌ రూం. “ఇది వాలు” హాలు చాలా పెద్దది. సోఫాలు కుర్చీలు “ఇది ఆఫీస్‌ రూం” *ఇది కామన్‌ రూం, ఇది వెయిటింగ్‌ రూం, ఇవి రెండూ గెస్ట్‌రూంస్‌. ఇది డైనింగ్‌ హాల్‌, అవి రెండు కిచెన్‌, అవి వనివాళ్ళు గదులు. మేడ మీదకి వెడదాం అన్నాడు.

అప్పటికీ చీకటి పడిపోతోంది. అమ్మ పిలుపు విని కిందకి వచ్చింది సౌందర్య. అప్పటికప్పుడు తలంటి నీళ్ళ పోసింది ఆమ్మ. కొత్త చీర కట్టింది-తెల్లజరీ చీర. ॥

త్త

సాంబాజణీ పొగవేసి జుట్టంతా తడిలేకుండా చేసి జడ అల్లింది. మల్లిక తను అల్లిన పూలమాలంళా జడ పొడుగునా చుట్టింది. ఆపైన సన్నజాజులు సంపెంగలు పెద్ద చెండు కట్టి. పెట్టింది. కనకాంబరాలు రెండు వరసలు కనుక అస్టే బరువనిపించలేదు జడ.

నాయరు వచ్చి వేడి వేడి క్షీరాన్నం వెండిగిన్నెతో తెచ్చి టేబిల్‌ మీద పెట్టి వెళిపోయాడు ఏలకుల వాసన ఘుప్పుమంది. జీడివవ్వు కుంకుమ వుప్వువేసి తయారుచేశాడు.

తల్లి (బతుమాలుతుంటే “ఆకలి లేదమ్మా”* అని గారాలు 'పోతోంది. అయినా తప్పలేదు సగం మ్మాతమే తీసుకుంది. మరో గిన్నె శ్యాంకోసం తెచ్చి అక్కడే వుంచాడు నాయరు.

ముందుగా కొంచెం తీసుకున్నాడు శ్యాం, అఫ్టే (బతిమాలించు కోకుండా. ఇదే మొదటి ర్మాతని అర్ధమయింది సౌందర్యకి. నిన్న (బహ్మ గారు వచ్చి పంచాంగం చూసిన దిందుకా? అనుకుంది. అమ్మ ఏవో తెప్పిస్తూనే వుంది బజారు నుంచి. మల్లికి సరేసరి క్షణం తీరిక "లేదు. మనోజ్ఞ కూడా తల్లికి ఏదో సహాయం చేస్తూనే వుంది. అసఠే కొత్త చోటు. అంత కొత్తగానే వుంది. ఎన్నో బుక్కుల్లో చదివింది. ఎందరో చెప్పగా వింది ఈ మొదటి ర్యాతి గురించి. ఈవాళ రుచి చూస్తుంది కాబోలు!

సౌందర్య ఇవన్నీ వూపించుకుంటూంటే సినిమాలాగవుంది. వలపు జ్యోతి వెలిగిస్తూ, (వణయ వీణ మీటుతూ, ఖీతహరిణేక్షణలా రాగ తరంగాలపై తేలివచ్చే జోత్స్నాభిసారికలా కొత్త వెన్నెలలు నింపుకుని, ముగ్ధ్గమోహన లావణ్యమూ ర్తి, సజీవ శిల్పసుందరిలా, వలపు కోవెలకు నీరాజనాలర్పించే దివ్య తేజోమయిలా, పాలగ్దాసు చేతపట్టుకుని వచ్చి నిల్చింది క్షీరసాగర తనయలా!

అంతవరకు తీసుకువచ్చి దిగబెట్టిన మల్లిక వసుంధర గారూ- జ్మాగ త్రలన్నీ చెప్పి వెనకి), వెళ్సిపోయారు.

తరి

తన కళ్ళను తను నమ్మలేకపోయాడు శ్యాం.

ఆపుకోలేని అనిర్వచనీయమైన ఆనందపు వెల్లువలో కొట్టుకు. పోతూ లేచి నిల్చుని *సౌందర్యా! అక్కడే నిల్చుని పోయావేం? రా” అని పిల్చాడు చేతులు రెండూ చాచి క్యాం.

ఆ గొంతులో కోటి రాగాలు పలికాయి

ఆ కళ్ళలో వేయి దీపాలు వెలిగాయి.

ఆ పిలుపు సువాసనలూ, మధురిమలు నింపుకుని వచ్చింది.

ఓ జీవిత కాలంపాటు అలా వింటూండా లనిపించింది. రాజ. హంసలా మెల్లమెల్లగా నడచివస్తూంటే, అడుగు తీసి అడుగు వేసి నవ్పడు కాళ్ళకు పెట్టిన బంగారు. పాంజేబులు సన్నగా సవ్వడి చేస్తున్నాయి. రసమయ లోకానికి రాణి అనిపించింది.

ఆగరువత్తుల వరిమళం జవ్వాది సువాసనతో పోటి వడుతోంది. ఆ గది. వట్టుతెరలు తొలగించి మల్లెలతో నిండిన పాన్పుపై కూర్చో పెట్టాడు సౌందర్యని, మాటాడని మళల్లెమొగ్గలా కూచుంది.

ఆ గదంతా “ఇది అని చెప్పలేని వింత వరిమళంతో మత్తెక్కి స్తోంది. ఆమె చేతవున్న పాల గ్దాసందుకుని వక్కన టేబిల్‌ పై వుంచాడు. అణువణువు (వణయ మధువు నింపుకున్న అతివని అక్కున చేర్చుకోవా లనుకున్నాడు.

అవ్పడు ఆమెకు ఆఅప్యాయతని ఆర్జ్భతని అంతరంగానికి అద్దే లాగున తన హృదయానికి హత్తుకోవాలని గాఢమైన కోర్కెతో. రెండు చేతులతో పెనవేళాడు మనసు మమతలాగ. ఆమె మనసు రులుమంది ఎందుకో. అ

మెల్లిగా కౌగిలి వదలించుకుని కొంచెం దూరంగా జరిగింది.

“మీ ఒళ్ళు వేడిగా వుందేం? ఫీవర్‌ వచ్చిందా? మైగాడ్‌!”

“అవును లక్ష్మీ, కొంచెం.”

“లజ్మీ ఎవరు?”

*న్సవ్వే మా యింటికి లక్ష్మిలా వచ్చావు”

త్తం “అద్సరే, మందేమీ వేసుకోరా?” *ఈ వాళకి మందు వద్దు.” “నేను వెళ్ళిపోనా ఇక్కడనుంచి?” “నో, నో, వెళ్ళకు నా దగ్గర నుంచి. నేనిప్పుడే బేబ్దెట్‌ వేసుకుంటా.” - మంచినీళ్ళందింఛింది. టేబ్దెట్‌ వేసుకున్నాడు క్యాం. ఆమె వడిలో తల పెట్టుకుని నిశ్చింతగా విశాంతిగా అలా వడుకుంటే క్యాంకి బాలా స్థిమితంగా వుంది. అఖరి రోజున పీతి ఒడిలో తల పెట్టుకుని వడు కున్నట్టు వుంది. మళ్ళీ గతంలోకి వెళ్ళిపోయాయి శ్యాం ఆలోచన్లు. పిక్‌ నిక్‌ నుంచి వచ్చిన పిల్లలంతా వుషారుగా వుంటే పీతి ఒంట రిగా బిక్కామొగంతో నించుంది (గొండ్‌లోని వేవచెట్టు కింద. “అరె టసీతి, మీరిక్కడేం చేస్తున్నారు? మీక శ్ళేవిటి అలా మందా రాల్టా! అసలేం జరిగింది? ప్రీజ్‌. చెవ్పండి.” “చూడండి! కావాలని ఎవరో వని గట్టుకుని ఏడ్పీస్తున్నారు నన్ను.” “సరే! వాళ్ళ కోర్కె తీర్చారుగా మీరు?” “*నేనా?” “భ్రేక్రప్రోతే నేనా? ఏమిటండీ, మరీ చిన్న పిల్పలాగ? అసలేం జరిగింది?” “పొద్దుట నేను క్లాసు కొస్తూ, నా బుక్‌లో పెట్టాను -ఫీజు కట్టాలని.” “ఇవ్వుడా ఢబ్బు కనిపించలేదు. అవునా?” న అన్ని “బుక్స్‌ వెతికారా?” || “వెతికాను. ఆదిగో మంజు చూసిందేమో? ఆడిగొస్తాను”” అంటూ వరిగెత్తింది చేతులు తివ్సకుంటూ మంజుతో ఏదో చెప్పేస్తోంది మరి వసి 4]

5్‌0 పిల్లలా. సౌందర్య కూడా అగరొత్తితో గోపీ తన కొత్త చీర కాల్చాడని నేరం చెప్పినవ్వుడు కూడా అలాగే అన్నించింది. ఏది ఏమైనా తను గతం అంతా మర్చిపోవాలి, ప్రీతి జ్ఞాపకాలు ఇంక మనస్సులో చెరిపెయ్యాలి. సౌందర్య తన జీవిత భాగస్వామిని. ఎంత మ్మాతం చొప్పించ కూడదు అనుకున్నాడు.

కోటి కోర్కెలతో వచ్చిన సౌందర్య ఫస్టునైట్‌ ఇలా నిరస్సారంగా గడిచిపోయినందుకు బాధవడుతోందా? అనుకున్నాడు. తలెత్తి చూకాడు. ఈ మాయదారి జ్వరం ఈవాశే రావాలా? అసలేవిటోగాని తరుచు ఇలాగే వుంటోంది.

“ఏం కావాలండీ?” అంది ఖంగారుగా

“ఏమీ వద్దు సౌందర్యా!ః చాలా ైమైపోయింది న్మిదపో నువ్వు.

“ఇక్క డా?”

“అవును. నీవేం కంగారు పడకు. నీకేం భయం లేదు. నేనేం చెయ్యను. భయం భయంగా వక్కమీద ఒరిగింది. వెంటనే నిిదలోకి జారిపోయింది. శ్యాంకి న్నిద రాలేదు, సౌందర్య ముఖంలోకి చూస్తూ వుండిపోయాడు.

పే ఖః ణి

ఆతనికి చన్సన ఏదో గుర్తొచ్చింది. దిండు కిందనుంచి ముఖమల్‌ పెచ్టె పెకితీసి సౌందర్య పైటకొంగు ఆమెకు మెలకువ రాకుండా మెల్లిగా లాగాడు. సౌందర్య మేల్కొని కళ్ళు విప్పింది.

“ఏవిటి మీరు చేస్తున్న ది?”

తళతళలాడే కొత్త గాజులు, బంగారంకన్నా మిన్నగా మెరిసే ఆమె చేతులకు తొడగాలనుకున్నాడు. కాని (బహ్మగారు చెప్పినట్టుగా ఆమె _పైెటచెంగుకి ముడివేళాడా గాజులు.

“ఇప్పుడివన్నీ ఎందుకండీ" అంది న్మిదకళ్శతో మత్తుగా.

• “ఈ రోజున కొత్త పెళ్ళికూతురి పైటకొందుకి, కొత్త ఆభరణం ముడి వెయ్యాలట.”

ర్‌క్షే

ఆమె మాట్లాడింది న్మిదకళ్ళ్శతో. “మీరు రెన్టు తిసుకోండి.”

తల్లికీ సంగతి తెలిసి చాలా బాధపడింది. అప్పటికీ డాక్టర్‌కి ఫోన్‌ చేయటం, ఆయన వచ్చి ఇంజక్షను చేసి ఏవో మందులు రాసిచ్చి “ఖంగారు. పడాల్సినదేమీ లేదు, తగ్గిపోతుంది" అని చెప్పి వెళ్ళటం జరిగింది. పదిరోజులు రెస్టు తీసుకోమన్నాడు డాక్టర్‌.

ఆ రోజంకా పాలు, (బెడ్‌ వళ్ళ్గరసం మ్మాతమే తీసుకున్నాడు శ్యాం,

మనోజ్ఞ మామూలుగా కాలేజ్‌కి వెళ్ళివస్తోంది. ఇక్క-డే బాగుందా అమ్మాయికి, "స్నేహితులంతా మామూలుగా వస్తూ పోతూనే వున్నారు. ఒకరకంగా చూస్తే ఇక్కడనుంచి వెళ్ళాలని లేదా అమ్మాయికి. పిక్‌నిక్‌ వెడుతున్నారు అంతా అని తల్లితో చెప్తతుంటే రెండువందలిచ్చి హేపీగా వెళ్లిరమ్మన్నాడు శ్యాం.

మనోజ్ఞ తల్లితో చెప్పి బైలుదేరింది. అక్క చీరలు నెక్లెస్‌ తీసు కెళ్ళింది. వారంరోజుల పాటు చీకు చింతా లేకుండా [_ఫెండ్స్‌తో జాలీగా ఎంజాయి చేసి ఇల్లు చేరుకుంది.

వచ్చేప్పటికి ఇల్బు మామూలుగా లేదు. రంగురంగులతో కొత్తగా మెరిసిపోతోంది. గుమ్మాలకి పట్టుతెరలు కొత్తవి. ఫర్నిచర్‌ కూడా కొత్తది తెప్పించారు. తల్లి నడిగింది ఏవిటీ హడావిడి? అని. చిన బావ గారు ఫారెన్‌నించి వస్తున్నారట అని చెప్పింది.

ఉగాది పండుగ వదిరోజులుందనగా పనివాళ్ళు చాలా హడావిడి పడిపోతున్నారు. ఈసారి విశేషమేమిటంటే పెద్దబాబుకి "పెళ్ళయి, పెద్ద కోడలు ఇంటికి లక్ష్మిలాగ వచ్చింది.

మరోమంచి విశేషం. చినబాబు నందూ విదేశాలనుంచి చదువు ముగించుకు వస్తున్నాడు. చాలా రోజుల తరువాత ఆ ఇంటికి శోభ వచ్చింది. రంగులు పెయింట్సు వేశారు మేడంతా. పనివాళ్శంతా చాలా కాలంనుంచి వున్నవాళ్ళు ఆ ఇంటి.మర్యాదలు తెలిసినవాళ్ళూ.

(గాండ్‌గా పార్టీ కూడా ఎరేంజ్‌ ంసోల న్న [|

క్‌

క్యాం. దేవుడి గది అలంకరించుటంలో మునిగిపోయారు వసుందరమ్మ_ వట్టుచీర కట్టుకుని తల్లికి సహాయం చేస్తోంది సౌందర్య.

*“వక్కా. గృపిణిలా తయారై పోయారు" దేవిగారు అన్నాడు శ్యాం.

“దేవుడు, మడి, పూజా, అంటే అంత ఇష్టమా నీకు? రెండుకళ్ళు నాలట౦ లేదు సౌందర్యా, నిన్ను చూసేందుకు.

సిగ్గు పడిపోయి తలొంచుకునే చెప్పింది సౌందర్య.

“హిందూ న్త్రీకి ఇవన్నీ వుండాలి కదా?”

“అవుననుకో అంత సిగ్గు నాదగ్గర కూడా ఆఅనవసరమేమో ?”

“అబ్బ! నాకంతా కొత్తగా వుందండి. అలవాటవాలి కదా”

వెండి వళ్ళాలు, దీవం కుందెలు, వంచప్మాతలు తెల్లగా తోమి గుడ్డతో తుడిచి తెచ్చింది మల్లిక.

“దేవిగారు తొందరగా ఆవన్దేవో ముగించుకుంటే మంచిది షాపింగ్‌ .&కటుంది కదా” అన్నాడు క్యాం.

అది మొదటిసారి శ్యాంతో బైటికి వెళ్ళటం. తొందరగానే బైట. వడింది సౌందర్య.

లేత సీలిరంగు చీర; జాకెట్టు వేసుకుంది సీలిమేఘంలా. రెండు గ్లానుళ్లో జోర్నొవీటా తెచ్చి టేబిల్‌ మీద వుంచాడు నాయర్‌. ఒకటి క్యాంకి ఇచ్చి ఓ గ్దాను తను తీసుకుంది. డై వరు రడీగానే వున్నాడు. మారుతీ కారుదగ్రర. నాయర్‌ని పిల్చి. మల్లికతో ఏదో చెప్పబోతుండగా శ్యాం కారువోరన్‌ అదే పసగా మోగించాడు. సౌందర్య ఒక పరుగున వెళ్ళి శ్యాం వక్కన కూచుంది.

కారు ముందుకి మెత్తగా పరుగెత్తింది.

పెద్ద బట్టలషాపు ముందు కారు దిగి లోపలి కెళ్ళగానే, షాపు యజమాని ఎయిరిండియా మహారాజులా సగానికి వంగి నిల్చున్నాడు అతీవినయంగా. గోల్డుస్పాట్‌ బాటిల్స్‌ చేత్తో వట్టుకుని లోపలికి దయ చేయమని సోఫాలో కూర్చున్నాక అందించ్చాడు వాటిని. చీరలన్నీ గుట్టగా వడేశారు కుురాళ్ళు వాళ్లముందు. సీకు నచ్చిన చీర తీసుకోమన్నాడు.

5్‌కి

ఇంట్లో వీరువాలనిండా వున్న చీరలు భాలవా అనాలనుకుంది. శుది షాపుకదా అని, వచ్చిన ఆలోచన వెనక్కి. తీసుకుంది. ఏది తీసు. శోవాలో తేల్చుకోలేకపోయింది.

“ఆడవాళ్ళ "సెలక్షన్‌ అంత తొందర్లో తెములుతుందా?'ఆనే వాదు ఎలానూ వుంది కనుక, అదే మళ్లా శ్యాం నోట వినాల్సి వస్తుందేమోనని ఏదో ఒక చీర తీసుకుంది. అఆవికాక మళ్ళీ చీరలు తెచ్చి పడేస్తున్నారు వనివాళ్ళు. వాటిలో మరోటి తీసుకున్నాడు క్యాం.

"అదెవరికి”” అంది.

“నీక్స నచ్చినదొకటి, నాకు నచ్చిన చీర ఒకటి.”

*మ్పీక్సు తీసుకోరా?”

“నాకు తీసుకోటం అయింది. టైలర్‌ కుట్టి తేవటం అయింది”

బట్టలన్నీ డై9వర్‌ కార్లో సర్ధుతున్నాడు. అత్తగారికి మావగారికి మనోజ్ఞకి డై 9వర్‌ కి, మల్లికి, నాయర్‌ కి, రంగన్నకి అందరికి కౌత్త బట్టలు కొన్నాడు

బూల్‌చంద్‌ షాపు దగ్గర ఆగింది కారు. “మళ్ళీ ఏం కొంటారు అంది. “ఉష్‌! కొత్త వండగ కొత్త కోడలు కొత్త నగ కొనాల్సీందే" అన్నాడు. కొత్త మాడల నెక్లెస్‌ కొన్నాడు.

*నాకు నచ్చింది మరోటి తియ్యకండెం”అంది. 'ఫరవాలేదు మాట లోచ్చాయి.'

ఆ రోజు ఇల్లంతా సందడే! నందూ ఇండియా వచ్చేశాడు. క్యాంని కౌగిలించుకున్నాడు. వదినగార్కి నమస్కరించాడు.

“వెరీ బ్యూటీ" అని వదిన అందాన్ని, అన్న టేస్టుని మెచ్చు కున్నాడు. మాధవరావుగారిని, భార్యని ఎంతో గౌరవించి మాట్లాడాడు. మల్లిని, రంగణ్ణి బాగున్నావా అని పల్కరించి, వాళ్ళకి తెచ్చిన బహుమతు లిచ్చాడు. మల్టి మెల్లిగా చనువుగా దగ్గర కొచ్చి అడిగింది. “చినబాబూ, మీరొస్తే ఇల్లు మళ్ళీ నిండుగా వుంది. మీరిక మళ్ళీ వెళ్ళరుగా?”

“లేదు మల్లికా నా చదువు వూర్తయిందిగా ఇక వెళ్ళను. దాని ముఖం కళక ల్లాడింది.

ర్‌డ్త

ఊగాది పండుగ బాగానే జరిగింది, నాయరు వాళ్ళుకోరినవి కోర నివి చాలా చేశాడు, అందరూ కొత్తబట్టలు కట్టుకున్నారు. సాయం. కాలం చల్లగాలికి తిరిగొద్దామని, పాత స్నేహితుల్ని కలుసుకుందామని చిన్న కారు తీశాడు నందూ.

“నేను కూడా వస్తే మీకేమైనా అభ్యంతరమా?” అంది మనోజ్ఞ.

“నొ నో నాటెటాల్‌” అన్నాడు. వెళ్ళి కూచుంది.

“గిని3ంత చొరవ?” అనుకుంది తలి.

“మెదటి నుంచి కూడా దానికి విదేళలంటే తగని మోజు, అందు కని ఆక్కడి విషయాలన్నీ తెలుసుకోవాలనే ఉబలాటం అనుకుంది సౌందర్య.

చాలా పొద్దపోయాక వచ్చారు వాళ్ళు, మంచి వుషారయిన పిల్ల మనోజ్ఞ అనుకున్నాడు నందూ. ఇద్దరూ ఏవో జోక్సు వేసుకుని నవ్వు కుంటూనే వున్నారు వాళ్ళిద్దరూ.

తను బైటికి వె శ్యేష్పుడల్లా మనోజ్ఞని పిలుస్తున్నాడు నందూ... ఇద్దరు కలిసే తిరుగుతున్నారు. ఫ్యాక్టరీకి వెళ్ళేప్పుడు కూడా అంతే.

ఒకరోజు తమ్ముడిని తన రూంలోకి పిల్చి చెప్పాడు శ్యాం.

“పెళ్ళికాని పిల్లని ఆలా వెంటేసుకు తిరుగుతుంటే మావగారేమను, కుంటారు? లోకం ఏమనుకుంటుందిరా నందూ? ఇది ఇండియా!”

“అన్నయ్యా! ఆ మాటే నీతో చెప్పాలనుకుంటున్నాను, మనొజ్ఞని. "పెళ్ళిచేసుకుంటే ఎలా ఉంటుంది?

శ్యాంకి తమ్ముడు చెప్పిన మాట రైటే అనిపించింది, అకు చెల్లెళ్ళు కనుక పొరపొచ్చాలురావు. ఒకే ఇంట్లో ఒకంకి ఒకరు తోడుగా: వుంటార ననిపించింది.

మాధవరావుగారూ వసుంధరమ్మ కూడా అల్లుడు చెప్పిన మాట విని ఆమోదించారు “నీకు మంచిదనితో స్తే అలాగే కానియ్యవయ్యా” అన్నారు,

మనోజ్ఞ ఇష్టవడింది కనుక వాళ్ళకి తృప్తిగా వుంది. కాని అన్నని ఒక కోరిక కోరాడు. ఎలాగా నేను ఇండియా పిల్లనే మేరేజ్‌ చేసుకోవా

ర్‌5్‌ లనుకున్నాను కదా! చురుక్రైనది నాకు. నచ్చింది. మనోజ్ఞని “రిజిస్టర్‌. మేరేజ్‌” చేసుకుంటాను. ఇంక న్యూసెన్స్‌ అంతా భరించలేనన్నాడు.. అలాగే ఒప్పుకున్నాడు,

కాని మనోజ్ఞ తలి తండులకి మ్మాతం అది ఆఫ్టే నచ్చలేదు. ఐనా' అల్లుళ్ళ అభీష్టానికి వ్యతిరేకించలేకపోయారు. నందూ ఇష్ట్టవకారం. రిజిస్టాాఫీస్‌లో సంతకాలూ దండలూ కార్య[కమం వూర్తయాక ' మాధ వయ్యగారి ఇష్ట _వకారం సత్యనారాయణ్యవతం చేయించక తప్పలేదు. ఆ పభ సమయంలో మంగళ సూకాలు చేయించి ఆయన రడీగానే: వుంచారు కనుక మనోజ్ఞ మెడలో నందూచేత కట్టించేసి తల్లీ తండి. అక్షతలు జల్లారు. అప్పుడు వారి మనసు తృప్తిగా వుంది.

ఆడదాని మెళ్ళో మంగళ స్యూతాలు ఒక అలంకారం అన్నా రాయన. హిందూ మహిళ జీవితానికి భదత ఆది అనే ఆయన ఆశయం. మగవాడు అవకాశవాది. ఎటుండి ఎటొచ్చినా శాస్త్రీయంగా జరగాలంటా ఠరాయన.

ఆ మర్నాడు మనోజ్ఞ, నందు తిరువతి బెంగుళూరు వెళ్ళి వది రోజులు హాయిగా తిరిగొచ్చారు. ఆ తరువాత ఆ దంవతులు వారింటికి వెళ్ళిపోయారు.

మాధవరావుగారన్నారు. “మనోజ్ఞ మొహం అదోలాగుందోయ్‌ బెంగుళూరు నుంచి వచ్చాక.”

“మీకన్నీ అనుమానాలే, దూర్య్నవయాణం చేసి.వచ్చారు కదా?”

“నావి వట్టి అనుమానాలే అయితే ఫరవాలేదోయ్‌! వాశ్ళేమైనా కీచులాడుకున్నా రేమోనని.”

“మరేం ఫరవాలేదు. కీచులాడుకున్నా మాటా మాటా అనుకున్నా ఆది సర్జుకోగలదు. ఏ సమస్య వచ్చినా వరిష్కరించుకోగల సమర్థత దాని కుంది. మీకు ఆ బెంగవద్ధు” అంది.

“నీకు ఆ భరోసా నీ చిన్న కూతురుమీద వుంటే నాకు బాధలేదు.”

ర్‌6 “ఆది నా కూతురండీ 1 అంది ధీమాగా గుండెమీద ఇత్వేసుకుని. “అది సరే, అల్జుడు నాలాటి వాడవాలి కదా? అనుకున్నా రాయన. స షు ణః చక్కగా “డన్‌” చేసుకుని నందూ, మనోజ్ఞ ఫండింటికి పార్టీ కెళ్ళారు. కొంచెం అలసటగా వుందని శ్యాం వెళ్ళలేదు. లాన్‌లో కుర్చీలు వేసుకుని కూర్చున్నారు. డాక్టర్‌ (ఫెండ్‌ వచ్చాడు ఆయనతో మాట్లాడుతున్నారు. కాస్సేపు ఆ మాటలూ ఈ మాటలూ ఆయాక “బెస్ట్‌ లన్నీ అయ్యాక చెప్తానన్నాడు. ఆర్మాతి “అపరాజిత ఎవరూ? మీ క్టాస్‌మేటా?” అంది మనోజ్ఞ. క్రో “*హోలీసాఫీసరు కూతురా? “ఆవును” “ని క్రోజ్‌ (ఫేండా?” ళు క ్యయ్పస్ట్‌” ““మర్దర్‌ చేసిందట తన (ఫెండ్‌ని? శనజ్ష్య్య 1? “తన తం్మడి పలుకుబడితో కేసు మూయించేసిందా?”” 46 క్ష “అవరాజిత గ్ధాసులో పొయ్యటం మీరు తాగటం, అమృతం పంచేందుకు వచ్చిన మోహీనిలాగ కనిపీంచిందనుకుంటాను.?” కళకి? “ఈ ఏవిటి? నేననేది మీకు వినిపిసోందా అసలు?” “హు. మాణింగ్‌ మాట్లాడుకుందాం ఇక పడుకోండి?” ఇన్వుడేం మాట్లాడినా వృధాయే అనుకుని వెనక్కి తిరిగి వడు కుంది మనోజ్ఞ.

ర్‌7

పార్టీ నించి వచ్చాక మన'సేమీ కుదురుగా లేదు మనోజ్ఞకి, హనీ మూన్‌కి వెళ్ళొచ్చినా ఆనందం లేదు.

తాజ్‌మహల్‌ని గురించి అంత గొప్పగా చెప్పుకుంటారంతా. అసలు అందులో గొప్పేం కనబడలేదు.

చాలా తూచితూచి వేసీన అడుగు బురదలో పడలేదు కదా? అను కుంది. తన మాట కాదనకుండా తన ఇష్ట్టవకారమే చేశాడు తండి. “*వ్రాగా ఆలోచించుకోమ్మా ఫారెన్‌లో వుండివచ్చినబ్భాయి. దురభ్యాసాఠే మైనా వున్నాయేమో గమనించు. తొందరవడకు. పెళ్ళంటే నూరేళ్ళ వంట. నిత్యం రగిలేమంట కాకూడదు సుమా!” అని.

కాని ఇదేవిటి? మొదట్లోనే మనసంతా చేదుగా అయిపోతోందేం? అనుకుని ఎంతో సేపు ఆలోచించింది.

నందూకి తన మీద వున్న మోజంతా అవ్వుడే బూజు వట్టిందా? "అలా వీల్లేదు. ఆ అపురూపమైన (_పేమని చేజారిపోసీదు తను. తన తెలివంకా ఉవయోగించి నిలబెట్టుకోవాలి. కాదు గుప్పెట్లో పెట్టుకోవాలి అతన్ని అతని (ప్రేమనీ కూడా. అందుకోసం అవసరమైతే నోరు .వువయోగించి తీరాలి. తన మాట జవదాటకుండా కట్టి పడెయ్యాలి అనుకుంది మనోజ్ఞ.

ఆన్తీ అంతా తన గు ప్పెట్టో పెట్టుకోవాలి. ఇల్లంకా తన మాటపై నడపాలి. అప్పుడే నా (వత్యేకతా వరిపూర్ణత. అక్క హు అదో మొద్దు. అయినా దాని మాట చెల్పనిచ్చిందా ఎప్పుడైనా? బావగారు అనారోగ్యం మనిషి.

హ్యూమన్‌ “సైకాలజీ ఎలా వుంటుందంటే, సంతోషాన్ని గాని, విచారాన్ని గాని తోటి మనిషితో కలిసి పంచుకున్నప్పుడే తృప్తి.

డైనింగ్‌ టేబుల్‌ దగ్గర నల్గురు కలిసి భోజనం చేయటమే అరుదు. ఆ రోజు అలా కుదిరింది అందరికీ

ఆ రోజు అందరి మనసూ ఒకేలా లేదు. మనోజ్ఞ చిరాగ్గా, నందూ డల్‌గా, క్యాంకి ఆరోగ్యంగా, సౌందర్యకి మాతం ఉషారుగా.

58 ఆందుకే నాయర్‌ని వండనీకుండా స్వయంగా వండింది. ఎవరు మెచ్చు, కుంటారా అని ఎదురుచూస్తోంది. ళ్యాం చెప్పాడు మొదట కూర చాలా: బాగుంరని.

“జీడిపప్పు వేయటంచేత వదినగారు వండటం వల్ల ఆ కూరకి అంత రుచి వచ్చిం! దన్నాడు నందూ. అక్కడితో వూరుకోక *ఆంద మైనవాళ్ళు ఏ వని . చేసినా అందంగానే వుంటుంది అని నవ్వుతూ ఆవిడవంక చూశాడు.

సౌందర్య ముఖం విచ్చిన కలువలా కలకల్లాడింది. మనోజ్ఞ చుర చుర చూనీన చూపుకి ఆమెలోని సంతోషం సగం చచ్చిపోయింది.

“అమృతం నిండిన హ స్తం, అభిమానం నిండిన ఆంతఃకరణ వుంటే ఇహ తినేవాళ్ళ అదృష్టం (_బేవో' అంటూనే అక్కడ నుంచి లేచి వెళ్ళిపోయాడు.

రవంత సంతోషపు వల్కరింపుకే పులకించిపోయే అల్పసంతోషి. సౌందర్య.

“అంత బాగా నచ్చిందా మా అక్క చేతి వంట? అంది మనోజ. వెళ్ళిపోతున్న నందూతో, వెడుతున్న వాడు వెనక్కు, తిరిగి *నాకు చాల్‌ బాగా నచ్చింది ఆవిడ, ఆవిడ చేతి వంట కూడ, మటె పువ్వులాగ

ళా మంచి ముత్యం లాగ, హంస రెక్క లాగ, వెన్నెల వెల్లు లాగ వున్న మీ అక్క ఎవరికి నచ్చదు? అన్నాడు నందూ భార్యని ఇంకా వుడికిం చాలని.

“సంభాషణ ఇలా మారిందేవిటి బాబూ! అనుకుంది సౌందర్య చెల్టెలి సంగతి పూర్తిగా ఈఆలును కనుక!

“మీ కందరూ నచ్చుతారు నేను తవ్ప, నిన్న అవరాజిత నేడు సౌందర్య” అంది. నిప్పులు కక్కే కళ్ళతో అక్క వెపు చూసింది.

వ శ్‌ వ్‌నకే వచ్చిన మనోజ్ఞతో, “అవునూ, నువ్వు నచ్చలేదని సడ న్నాను? అన్నాడు నందూ 'పెదాలు నొక్కిపట్టి నవ్వాపుకుంటూ.

59 “మనూ, భయాల కవసరం లేని (బతుకు నీది. పిచ్చిపిచ్చిగా వూహించి. మనసు పాడు చేసుకోక, ఆరోగ్యవంత మైన ఆలోచన్న్లు చెయ్యి.”

“అయితే నిన్న మీరు...”

“నాతో పోట్టాడాలనుందా సీకు? నిన్నటి సంగతి వదిలెయ్యి. ఇవ్చటి మాటేదో చూడు.”

ఇందుడి మాటకి తిరుగులేదు. అది స్వర్గశాసనం. నిన్నటి విషయం అప్పుడే మర్చిపోయాడు నందూ. మనోజ్ఞ మ్మాతం మర్చి. పోలేకపోతోంది.

నిన్నటికి నిన్న “విరబూసిన మందారం లాగ వుంది ఆ ఎర చీరలో మీ అక్క” అన్నాడు.

ఆ మాట మర్చిపోలేకపోతోంది.

ఒంట్లో అవిర్హు వేస్తున్నాయి.

తన వూవా రోజురోజుకి ఒక రూపాన్ని సంతరించుకుంటోంది. అక్క_ మీద విరుచుకుపడింది. సిస్తలేని మొహం అంది.

“అదృష్టం అందలం ఎక్కిస్తే, బుద్ధి బురదలో కే లాగుళుంది. లేకపోతే నాయర్‌ హాయిగా వండి పెడుతూంటే కూచొని హాయిగా తినలేక వండుతుందట వంట! చేసింది చాలుగాని ఇక వంటగొడవకి నువు రాకు తెలిసిందా? మొండి శిఖండిని నువ్వు, మనిషివైతే ఒకసారి చెపితే. గుర్తుంచుకుంటావు.”

జీవితం వడ్డించిన విస్త3 కాదు.

జీవితమంటే ఒక అవగాహన ఏర్పడుతోంది ఇప్పుడిప్పుడే. జీవిత: మంటే నల్లని చీకటి కాదు తెల్లని వెల్టూకాదు. రెండిటి కలయికే జీవితం, మంచి చెడ్డాకూడా వుంటాయి మానవుడిలో ఈ ఆలోచనలన్నీ మనళ్ళాంతిని కరువు చేస్తున్నాయి. జీవితాన్ని గురించిన వోహలూ వుద్దేశాలూ అందరివి- ఒకేలా వుండవు.

మనిషి ఆనుకున్న ట్టల్లా జరిగితే అది జీవిత మెందుకవుతుంది? డబ్బుతో సమస్యలన్నీ సమసిపోవు, అసలు డబ్బుతోనే సమస్యలనేకం=

60౮ గ్షపారంభమవచ్చు. ఎక్కడి నుంచెక్కడికో పాకుతున్నాయి. ఆలోచన్లు, ఏది ఏమైనా తను కాస్త కరుగ్గా వుండాలి అందరితోనూ కూడా. నందూని అదుపులో వుంచాలి. లేకపోతే తీరిగ్గా కూచుని విచారించాల్సి వస్తుంది అనుకుంది మనోజ్ఞ. [ ఖః ణి

చెస్టులన్నీ చేయించటం రిపోర్టులన్నీ రావటం కూడా అయింది. డాక్టర్‌ రావు తన స్నేహితుడు ఆమెరికా నుంచి వచ్చిన వారిని కూడా తీసుకొచ్చి అన్న దమ్ములిద్ద రితో సంవదించి, ఇంటి వద్దనే (టీట్‌ మెంటి -వ్వచ్చు. అమెరికా వెళ్ళ్గనవసరం వుండకపోవచ్చు అనుకున్నారు.

ఆడవాళ్ళకీ విషయమే తెలీనివ్వలేదు. ఇంట్లో మామూలుగా “తిరుగుతున్నాడు క్యాం. మళల్లికని పిల్చి మందుల వివరాలన్ని వివరంగా చెప్పాడు రావు. ఒక్కసారి చెక్తే చాలు మల్లిక అన్నీ (గహించుకుని టైం (వకారం మందులిస్తుంది.

నందూ బిజినెస్‌ పని మీద మ్మదాసు వెళ్ళాలని _వయణమౌ తున్నాడు, చాలా హడావిడిగా వుంది ఇల్దంతా. ఎవరెవరో వచ్చి మాట్టాడి పోతున్నారు నందూతో, తను కూడా వస్తానంది మనూ.

“ఎందుకనవసరంగా, ఇంటి వట్టున కూచుని సుఖవడలేవా? నేనో చోట వుంటానా? వారానికి ఒకసారి వస్తూంటానుగా?' ఆ మాట నచ్చక పోయినప్పటికీ, వెళ్తేవ్వుడు గొడవెందుకని, గొడవ పెడితే మాతం తీసు కడతాడా? తనకెంత తో స్తే అంతే.

“ప్పీచేత్రో కాస్త కాఫీ ఇవ్వండి, నేను వెళ్ళిపోతున్నాను కదా!” "అన్నాడు సౌందర్యని.

నేనే తెస్తానన్న భార్యని రెక్కవట్టుక్కూర్చో పెట్టాడు.

“నువ్వు చేసేవి బోల్గున్నాయి కూచోవోయ్‌ మనూ!” అన్నాడు.

మల్లిని పిల్చి “నాకోసం వచ్చినవాళ్ళని వాల్లో వెయిట్‌ చెయ్య మను. రంగడ్ని ఈ సూట్‌ కేస్‌లు కార్లో పెట్టమను” అని చెప్పి “నిజంగా నాకోసం నువు బెంగ పెట్టుకుంటావా మనూ?' అని అడిగాడు.

దే

కాఫీ గ్దానుతో పూర్తిగా తెరువని పుస్తకంలా తలుపుచాటున. నిల్చున్న సౌందర్యని చూసి లేచివెళ్ళి గ్లాసందుకున్నాడు. “*నిప్‌” చేస్తూ చాలా బాగుందండి కాఫీ అన్నాడు.

“వ్వా, పానకంలో పుడక” అనుకుంది మనోజ్ఞ.

నందూ మెచ్చుకోలుకి అనందించాలా? మనూ ఈసడింపకు దిగులు వడాలా? వచ్చినవాళ్ళతో మాట్లోడుళూనే " కార్టో కూచున్నాడు. నందూ లాన్‌లోనుంచి నడుచుకుంటూ లోపలికొచ్చిన మనూకి ఇల్సంతా చిన్నబోయినట్టనిపించింది. ఆ రోజంతా పిచ్చిపిచ్చిగా వుంది. ఇల్లంతా తెగ తిరిగింది. ఇక్కడివన్నీ అక్కడ, ఆక్కడివన్నీ ఇక్కడ వనివాళ్ళ చేత తెగ సర్టింరింది.

షాపింగ్‌ చెయ్యాలని వని పెట్టుకుంది మనూ. తీరా బై లుదేరాక ప్టానంకా మారిపోయి. _ఫండింటికి వెళ్ళింది. కవిత మాలతి కలిళా రక;._డ. అంతా కలసి మనోజ్ఞతో వచ్చేశారు.

“హాలో! సౌందర్యా! వాగున్నావా? నీకు ఒంటరిగా ఏంతోస్తుందేం షీ చెల్లెలితో రాకపోయావా?”

“తనకూడా నన్ను రానిస్తుందా అది? అలాగని నీకు చెప్పగలనా?” అనుకుంది సౌందర్య,

“ఆవిడగారికి బుక్స్‌ వుంటే చాలని సీకు తెలుసుగా? 'పెగా నాకూడా రాదదిం”

“ఆ. నువ్వు చదువకల్ణినన్నున్నాయ. చూదూగాని రా? అదో (వవంచం.”

“సౌందర్యా! రోజురోజుకీ నీ అందం సపెరుగుతోందేవిటి? సీ సౌందర్య రహస్యం చెప్పవా?”

“ముందు నోరుముయ్యవే, నేనేమన్నా సినిమాస్టారునా వ్‌ సబ్బో, చూపించి ఇదే అని చెప్పటానికి???

“సరిగా నాకూ అలాగే అనిపిస్తుంది కవితగారూ!”

“ఆరె! నాపేరెలా తెలిసింది?”

62

*మ్సీ ఫండ్‌ పిలుస్తోందిగా? మీకు బుక్స్‌ చదవటం'*వావీ” వుందను కుంటా, రండి చూద్దురుగాని.”

“ప్సీ వారు చాలా సందడిగా వుంటారే.”

బీరువా తెరిచి, మీక్కావల్సినవి ఏరుకోండి అనగానే, కవితకి పెద్ద పండుగ లాగ వుంది. మతిపోయి నట్లయింది. ఏవని ఏరుకుంటుంది? ఎన్నని తీసుకెడుతుంది? తను చదవని బుక్స్‌ పది తీసుకుంది. ఎన్నో -రోజులుగా వెదకుతుంటే దొరకని బుక్సవి.

ఏం చెప్పాలా? అని తటవటాయిస్తుంటే అవన్నీ తీస్కువెళ్ళ్శండి "అన్నాడు క్యాం.

“ఏమండీ! నిజంగా మీరెంత మంచివారు శ్యాం?”

మంచితనమం టే ఏవిటి? అన్నిటికి నోరు మూసుకుని పూరు “కోటమా? పని వాళ్ళంతా తనను మంచి అంటున్నారే? మనూ మునపటిలా “తనయందు (_పేమగా ఎందుకుండదు? సరిగా మాటాడ్డమే మానేసింది. తనకు తనకుగా నోరువిప్పీ మాట్టాదు. ఏదైనా పలరిస్తే దురుసుగా పుల్ల విరుపుగా (వశ్నతోనే జవాబిస్తుంది.

వంట ఇలా వండు అని నాయర్‌తో చెప్పటం తప్పా? ఎంత ఆలో “చించినా తను చేసిన తప్పు ఏమిటో తెలియదు. “ఇదీ అని చెప్పదు స్పష్టంగా, మనసంతా వికలమై పోతోంది సొందర్యకి, ఇంత ఇంట్లో ఎవరితో మాట్లాడను? ఎవరితో మాట్లాడకుండా మూగదాన్దా కాలం గడ పాలా? ఎంత కాలం? జీవితమంతానా? అమ్మో, వని వాళ్ళతో అసలే మాట్లాడరాదు, మొన్నటికి మొన్న రంగన్నతో మాట్టాడుళూంటే వెళ్ళి సీ వన్దూసుకోమని వాళ్ణి కసిరి వంపించి, వనివాళ్ళతో పనికి మాలిన మాటలు మాట్లాడుతూ కూచోటానికి సిగ్దులేదుటే? ఛీ ఏం _బళుకే సీది? "అని ఎన్నో తిట్టింది.

ఎవరితో చెన్పకోనూ మనసులోని ఆవేదన? అయినా దీని పెద్ద రికమేమిటి? నాన్నతో చెపితే, ఇంకా చిన్న పిల్టలుటమ్మా మీకు చెప్ప టానికి? ఆక్క చెలెళ్ళే కదా సర్దుకు పోవాలి అనో, నీకుమనూ సంగతి చిన్న

63

ప్పటి నుంచీ తెల్సి కూడా? మశళ్శీనాతో చెప్పుతున్నావు నాకు కొత్తా? "అంటారు ఆయన.

మనూని చూస్తూంటే ర్మానానూ ఒళ్ళు మండుతోంది. అనుకుంది సౌందర్య. ఆ మాటకొస్తే శ్యాం చాలా నయం, ఎవ్పుడూ కూడా కసరడు. మనసు నొచ్చేట్టు మాట్లాడ్డు, ఏ మాట చెప్పినా విడమర్చి చెపుతాడు, శ్యాం ఆరోగ్యం దెబ్బతినటం కూడా తన దురదృష్టమే; అది ఎప్పటికి కుదుటపడుతుంది? పిక్‌నిక్‌లకి, షికారులకి, విందులకి వినోదాలకి ఎప్పుడు "అలా బైట తిరుగుతారు? ఎవరు చెపుతారు వీటికి జవాబు? లైఫ్‌లో (థ్రిల్‌ ఏం లేదు, పుస్తకాల్లో రాసినవి బాగానే వుంటాయి. అలాటివి మన -మ స్తకాల్లో రాయొద్దూ? తన మదిలో మెదిలే భావాలన్నీ డైరీ రాయటం మొదలెట్టింది ఈమధ్య.

ఈ పెద్ద భవనంలోని అందరి స్వభావాలూ విడివిడిగా రాసి "పెట్టు "కుంది. రాసినవి మళ్ళీ చదువుకుంటుంది. చదివి ఆలోచిస్తుంది.

జీవితమంతా రసర మ్య గితంలా సాగిపోతుందనుకోటం ఎంత పూలిష్‌ నెస్‌?

మంచి.చెడ్డ కలిస్తేనే మానవుడు. కష్టం. సుఖం కలిస్తేనే కాపురం అని ఎప్పుడో చదివింది గుర్తొచ్చింది.

ఏదై నాగాని తను కోరుకున్నది మాతం ఇలాటి జీవితం కాదు. సౌందర్య ఆలోచన్లు తెంపుతూ మల్లిక వచ్చి చెప్పింది “అయ్యగారు పిలుస్తున్నా'రని.

లేచి వెళ్ళింది. “ఏవిటాలోచిస్తున్నావు వంటరిగా కూచుని? ఆలా బైటకి వెడదామా?

ఆమాట సౌందర్య మనసుపై పన్నీరు చిలికినట్టయింది. అయిదు నిమిషాల్లో చక్కగా తయారై వచ్చింది. జడలో మల్లెమాల తెచ్చి ఆమర్శింది మల్లిక ం

లేతగులాబి చీర నల్దంచుది కట్టింది, ఆదే జాకెట్‌ వేసుకుంది. రవ్వల నెక్లెస్‌ రవ్వల గాజులు వేసుకుంది. 'దేవిగారి ఆలంకారం ఇంకా

64 పూర్తి కాలేదా" అంటూ వచ్చి “మొన్న బర్త్‌ డేనాడు కొన్న నెక్లెస్‌ వేసుకో లేకపోయావా?” అన్నాడు. ఆ తెల్లటి (డస్‌లో ఎంత హుందాగా, దర్దాగా వున్నాడు? నా ళ్యాంకి ఏం తక్కువ? మల్లెపువ్వులా తెల్లని మనసు, మంచిగంధంలా చల్లని మాట. _దేవుడు కాస్త ఆరోగ్య మియ్యకూడదా?' అనుకుంది.

ఇద్దరూ చెవ్పులేసుకు బై లుదేరేవృటికి కారు డోర్‌ తెంచి వట్టు కున్నాడు డై 9వరు. కారు వీచివై పు బాణంలా దూసుకుపోయింది. ఇసుకలో కూచున్నారు. హాయిగా చల్లగా వీస్తోంది గాలి. ఆమె ముంగురులతో అడు. కుంటోంది మెల్టగా క్యాం చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది.

“* క్యవ్రాళ వచ్చాడు కదామీ డాక్టర్‌ _ఫండు, వవన్నాడు” అంది.

“అబ్బ! ఈ కాస్సేపు కూడా మందులూ డాక్టరూ అనేవి మర్చి పోసీవా?”

“పోన్సెండి? మరేదైనా మాట్లాడండి” అంది నవ్వుతూ.

“సౌందర్యా! ఏం మట్టాడమన్నావ్‌? చెప్పు. వెన్నెల చల్దదనాన్ని గురించా? ఆకాశం సీలిమను గురించా? గాలి కదలికల్ని గురించా? "సెలయేటి వేగాన్ని గురించా?”

“ప్రకృతి కాక మరేం కనబడదా మీకు? సం దపు అలలే కదా (వస్తుతం మనము౦దున్నాయి?”

“వస్తుతం నా ఎదుట వున్నవి నువ్వు, నీ మత్తెక్కించే కళ్ళు, ఆ కాటుక రేఖే కవితాలేఖ.”

“అది సరే! మన పెళ్ళికి ముందు....”

“ఆ సంగతి చెప్తా చాలామంది 'పెళ్ళికూతుళ్ళని చూడమని తండులు అడిగారు. ఎందుకు ఆడగరూ? మస్తుగా డబ్బుంది, అందరికి ఆ న్తిమీదే కన్నుండటం సహజం కదా? ఇప్పుడే పెళ్ళి వద్దనుకున్నాను. కాని నిన్ను చూసినప్పుడు ఏమనుకున్నానో తెలుసా?”

“మీరు చెన్పందే?”

“అమాయికమైన నీ మొహం వీణావాద్యంలాటి నీ మాటలూ చూసి ఇన్నాళ్ళు నిరీక్షణ నీ కోసమా? అనుకున్నాను.”

ళ్‌

జ్‌ బి పుస్తకాల్లో మాటలు”

“కావు. నా మనసులో మాటలు. అదిసరే. నువ్వేమనుకున్నావు నన్ను గురించి?”

*ఈ యువరాజుకి ఈ పేదరికపు (పేను సింవోసన మెలా నచ్చింది?

“నా పేమ ముంతాజ్‌ ఆనార్కలీ లైలా వంటిది కాకూడదను కున్నా”

“జీవితం ఒక శిల్పం సౌందర్యా! జీవితం కోసం శిల్ప్వమా? శిల్పం కోసం జీవితమా? దేనికోసం ఏది? శిల్పంలేని జీవితం సీరం. జీవించలేని శిల్పం వృధా. ఈ రెండు ఒకదాని కోనం మరోటా? లేక రెండూ కలిపి మూడవదాని కోసమా? ఆ మరోటి అందని ఆనందం, శిల్ప సౌరభర, పరిమళించే జీవితం, రెండూ ముఖ్యమే కదా!” సౌందర్య విోయిగా నవ్వింది. శ్యాం వేదాంతి, మేధావి, మహామనిషి అనుకుంది. ఆమె నవ్వు అమృతం కురిసినట్టుంది క్యాంకి.

అది దేవతల దరస్మితం లాంటిది అనుకున్నాడు.

కవిత అనేది నిన్ను చూస్తూంటే 'రాగరాగిణి అన బుద్ధవు తుంది. నువు *“ధవళధావళ్యం' లాగ వుంటావు అనేది.

ఆ వెంటనే నేనో అనేది మనోజ్ఞ *నువు జ్వలిత జ్వాలవే పొబూ” అంటే, కవితని కొట్టటోయేది మనూ. అందకుండా పారిపోతూ (గౌండంతా వరిగెత్తించేది *నువు మధుర మనోజ్ఞం” లాగ వుంటావు. ఇక వూరుకో ఆదిళ క్రీ! అనేది ఆయాసవడిపోతూ కవిత.

ఆ రోజులు భలే వుషారుగా గడిచిపోయేది.

“ఏవిటాలో చిస్తున్నారు దేవిగారు?

“నా ఆలోచనంతా మీగురించే అని మీకు తెలీదా?

“ఇంక లేద్దామా? అకాశమంళా దట్టంగా నల్లని మేఘాలు. వానొచ్చేట్టుంది.”

న లే క ర్న్‌

656

ఆ రోజంతా ఎంతో హాయనిపించింది సౌందర్యకి.

“ఇంత సేపెందుకు వీచిదగ్గర? వాతావరణం బాగులేనప్పుడు?” అని నిలదీసింది అక్కని ఇంటికి పెద్దదిక్కులాగ మనోజ్ఞ.

మాట్లాడకుండా తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది.

వేడి పాలల్లో గరిటెడు భోజనం తీసుకెళ్ళాడు క్యాం గదిలోకి నాయరు. శ్యాం తినే వరకు వుండి బై టికొచ్చాడు.

సౌందర్యకి ఏమి తినాలన్సించలేదు, ఏమీవద్దని చెప్పింది.

ఎక్కడో బట్ట కాలిన వాసన సన్నగా వేస్తోంది, ఎక్కుడె వుంటుంది? ఉదయం నుంచి చదువుతున్న బుక్‌ చేతిలోకి తీసుకుంది. మంచం మీద వాలింది. నియాన్‌ లైట్టు వెల్టుతూనే వున్నాయి, ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా వుంది. మల్లిక జేబిల్‌ మీద వుంచిన సంపెంగలు చేతుల్లోకి తీసుకుంది. వాసన చూస్తూ కథలోకి వెశ్శిపోయేందుకు పయత్నించింది. వెళ్ళనని మనసు మరాం చేస్తోంది.

వీచ్‌లో క్యాం అన్న మాటలు జ్ఞాపకమొచ్చాయి.

“కాలం అంతా ఎలా ముందుకుపోతోందో చూశావా సౌందర్యా। మన చుట్టూవున్న వాళ్ళని గమనించు, తల్లో పువ్వు లెవరైనా పెట్టు కున్నారా?”

“ప్టిజ్‌! నాకు చాలా ఇష్టమండీ! పూలు నా (పాణం, నాతో మాట్టాడతాయి కూడా అవి" అంది జాలిగా.

“సౌందర్యా! డోంట్‌ వ్యరీ! ఎవరిష్టం వాళ్ళది. _పెగొ సీ తల్లో ఆవి మెరుగులు దిద్దుకుంటాయి కూడా! నిజం చెప్పాలంటే నాకు ఇష్టమే డాళింగ్‌.

“డాళింగ్‌” అనే కొత్త మాట ఒక్క కణం గిలిగింతలు పెట్టిన ట్టయింది. క్యాంది ఎంత సున్నిత సృాదయం అనుకుంది.

క ళ్ళెత్తిచూసేసరికి గది టైట నిలబడి తనవంకే చూస్తున్నాడు. చేతిలో పాలగ్గాస్తుంది. “అదేవిటి అంది లేవకుండానే.

“మీరేమీ తినలేదని బోర్న్‌వీటా కలిపి తెచ్చానమ్మా' అన్నాడు.

థ్‌

“నువ్వింకా ఇంటి కెళ్లలేదా?

“పికి గ్లానిచ్చి వెళ్ళిపోదామని.

తను అంగుళం కూడా కదలకుండా చేయి చాపింది. గదిలోవలికి పశెండడుగులేనీ గ్దాసందిస్తున్న నాయరు గఖీమని గ్దాసౌదిలేశాడు - “ఏమి టది?”' అనే గడద్దింపుకి. క్ష

“నీవీవేళప్పుడు ఈ గదిలోకి ఏం పని మీద వచ్చావ్‌?” మళ్హా వురిమింది మనోజ్ఞ గొంకు.

సి, ఐ, డి. లాగ ఈవాళప్పడొచ్చి వట్టుకుంటుందనుకోలేదు. నాయరూ సౌందర్యాకూడా అవాక్కయారు.

గాజు గ్దాను ముక్కలై పాలు నేలపాలయాయి.

“చిన్నమ్మ ఏమీ తినలేదని బోర్నవీటా తెచ్చానమ్మా” అని "చెయ్యని తవ్వుకు అపరాధిలా సంజాయిషీ ఇచ్చుకున్నాడు ;: నాయరు.

“గదుల్లోకి తెచ్చి ఇయ్యక్కరలేదు. తెలిసిందా? *మశ్నీ మనోజ్ఞ కంఠం ఖంగు మంది.

“ఇంకెప్పుడూ ఇలా చెయ్యకు.” గాజు ముక్క- లేరేసి బైటకి తెస్తున్న నాయరు గంగిరెద్దయ్యాడు.

వీచికి వెళ్లిన ఆనందమంతా చన్నీళ్ళు చల్లినట్టు చప్పున చల్లారి “పోయింది సౌందర్యకి. తను చేసిన "త ప్పేవిటో చెల్లెలికి అంత కోవం ఎందుకొచ్చిందో చచ్చినా తెలీలేదు.

షి పే నే

తెల్లవారకుండానే వచ్చిన వార్త మరీ ఆంధోశన కలిగించింది. అమ్మ బాత్‌ రూంలో జారివడిపోయిందట. అక్క చెల్లెళ్ళిద్దరు బై లుదేరి వెళ్ళారు.

ఖంగారు పడవద్దని, ఇక్కడికి ఆవిడని తీసుకురమ్మని చెప్పి వంపాడు క్యాం. కారు మీద తీసుకెళ్ళి డాక్టరుకి చూపించారు.

కూతుళ్ళని చూడగానే బావుర్లు మన్నారు వసుందరమ్మ. ఎముక విరగలేదుగాని కట్టుమ్మాతం తప్పలేదు కాలికి. రాసిచ్చిన మందులన్నీ కొని వాడుతున్నారు. కూతురింటికి రానన్నారు.

68

వంట పనంతా సౌందర్య చూస్తోంది. తల్చిదగ్గర కూచుని చాలా విశేషాలే చెపుతోంది మనూ. తల్లి బాగోగులన్నీ సౌందర్యే చూస్తోంది. మళ్ళా వస్తాననిచెప్పి మనోజ్ఞ వెళ్ళిపోయింది.

వనివాళ్ళమీద ఇల్లు వదలటం మూలాన స్థిమితంగా వుండలేక వెళ్ళిపోయింది బిడ్డ అనుకుంది తల్లి. ఆడపిల్హలు ఎంతలో ఎదిగిపోతారు. ఇణాలమీద అనుకుంది.

వారం రోజులకి కాలు స్వాధీనమయింది అవిడకి. రోజూ వచ్చి ఇక్కడి సంగతులన్నీ కనుక్కుని వెడుతున్నాడు డ్రై 9వరు. ఆరోజు. వెళ్ళిపోటానికి (వయాణమైంది సౌందర్య.

“వెళ్ళమ్మా! అల్లుడు ఆరోగ్యంకూడా అంతంత మ్మాతమే కదా! జ్మాగత్తగా చూసుకో అంది తల్లి,

తం్మడికయితే కళ్ళనిండా నీళ్ళు నిండాయి.

ఆయన్ని చూస్తే తనకే బాధనిపించింది.

“వస్తూండండి నాన్న గారూ!” అని చెప్పి బ్లైలుదేరింది సౌందర్య.

ఇంట్లో అడుగు పెడుతుండగానే మండిపడుతున్న మనోజ్ఞని చూచి 'మళ్ళీ ఏమైంది దీనికి?” అనుకుంది అక్క.

మాట్లాడకుండా ఎవరివన్లు వాళ్ళు చేసుకుపోతున్నారు.

“*క పొగరేవిటసలు దీనికి? నేనెందుకూరుకోవాలి? నాకూ వుంది కోపం, నేనూ ఆరవగలను అందరిమీద. నేను చేసిన నేరమేవిటసలు? షాగుళుంటే సరి!” అనుకుంది సౌందర్య.

“ఏమైందే అసలు? బుద్ధిలేని వాళ్శివరని? సిగ్గు బిడియాలూ,. నీతి నియమాలూ లేవంటున్నా వెవరికి??*

“రాస్కెల్‌1ఎన్ని గుండలే నీకు? నీ (బళుకు మండా నీకేం పోగాలమే? ఇదిగో ఇది రాసిన వాళ్ళనే, నేను తిడుతున్నా. మతుండే రాళశావా ఈ రాతలన్నీ?*

ఒక బైండ్‌బుక్‌ తెచ్చి సౌందర్య నెత్తిన తగిలేలాగ భష్మన గిరాటేసింది. ఆది సూటిగా నుదుటికి తగిలి తల దిమ్మెక్కింది సౌందర్యకి, “మైగాడ్‌! నా డైరీ చదివేసిందా ఈ రాక్షసి.”

695

ఒళ్ళు జఒణికిపోతోంది. బ్యుర తిరిగిపోతోంది. గుండె డబుల్‌ స్పీడ్‌తో కొట్టుకొంటోంది. ఆ డైరీలో తన మనసులోని అవేదనంకా శాసుకుంది ఇంకా ఎన్నో అవాకులూ చవాకులూ,.

“అసలు ఒకళ్ళ డైరి చదవటం మేనర్స్‌ కాదని దానికెందుకు జేలీదు' ఆ ఇంట్లోగల (వతి ఒక్కరి అందం, (పతి ఒక్కరి మననూ, [వతి ఒక్కరి మెంటాలిటీ వివరంగా అతి విపరంగా రాసుకుంది.

పైన పేన్‌ తిరుగుతుంటే, తన బ్యురలోనే తిరుగుతున్నట్టుంది. చిక్కుతోచక బిక్కచచ్చిపోయింది.

గోడక్కొబట్టిన మేకులా అతుక్కుపోయింది,

అ్యపయత్నంగా నోటికి తాళం వడిపోయింది.

“చెప్పవే దీనికి జవాబు చెవ్వు" ఆని గద్దించింది అక్కని,

“నువ్వు జవాబు చెవ్పలేవని నాకు తెల్పులే' అంది మళ్ళీ,

భ్మదకాళి ర్ముదవీణ వాముస్తునట్టు వుంది వాతావరణం.

భూకంపం వచ్చినట్టుంది పరిస్థితి.

ఈవాళ నుంచినీ హద్ధులో సీ పుండుం

దేవుడు అందమిచ్చాడని ఆదరివడకు.

నువ్వు రాసిన రాతలు ఎవరిత్తైనా చూపిస్తే “థూ” అని నీ మొవాన ఉమ్మేస్తారు

నువ్వెంతకై నా తగుదువే డెవిల్‌!

నీ ఆటలేవీ సాగనియ్యను. ఎవ్పటికప్పుడు అణచి పారేస్తా.” నీమీద ఎవడూ ఓ కన్నేసి ఉంచుతా నంగనాచిలా అందరి సానుభూతి కణంలో సంపాదించగలవే! మాట్టాడవేమే ముంగిలా! అని కసిరింది మనో జి అక్కని.

“ఇంకా ఏం మాట్టాడను? వెన్నెల గురించా? చీకటి గురించా? స్వర్ణ ౦లో ఇందుడి గురించా? నరకంలోని యముణ్ణి గురించా? సిలో వున్న కాలుష్యాన్ని గురించా? నాలోని కర్పూరం గురించా? దేన్ని గురించి మాట్లాడితే మ్యాతం నువు అర్జ్హంచేసుకుంటావ్‌? ఒకరు చెప్పటం?

70

నువు వినటం, నీ జాతకంలో లేదసలు* అనుకుంది. ఆ డైరీని గురించి ఏం చెప్పినా ఇహ ఇది వినదు అనుకుని మెల్లిగా తన గదిలోకెళ్ళి పోయింది సౌందర్య.

ఏవిటో జీవితమంటే విర క్రిగా వుంది ఆమెకి. కాని చదావట మెలా? సముుదంలో దూకేస్తే, చీమలమందు తినేస్తే, ఎక్స్‌ పెస్‌ (కింద తల 'పెప్లేసే, కిరోసిన్‌ పోసుకుని వెలిగించుకుం టే, క రెంట్లో వేలెడితే, అమ్మా! ఇంకేమైనా వుందా?

ఎడతెగని ఎడారిలా వుంది జీవితం.

తన సోదరి చాకులు, బాకులు, తుపాకులు, విషాలూ లేకుండానే చంపుతోంది. ఆమె కళ్ళు కంచు కాగడాలా వెళ్టుళున్నాయి.. ఆత్మని చంపేసుకుని, మనసుని నరికేసుకుని మొండిగా (బతకాలి, తప్పదు అనుకుంది.

శు స్‌ నే

తను రాసిన డైరి మళ్శ్ళీ-ఒక సారి చదువుకుంది.

మల్లి మాటకారితనం చిలిపితనం తనమీది అభిమానం తనకి. జ్వర౦ వచ్చినప్పుడు ఆది చేసిన సేవలన్నీ రాసుకుంది. ఆ జాతిలో ఆది పుట్టవలసింది కాదసలు.

రాజేశ్వరీదేవి ఆంటే శ్యాం తల్లిగారు దాన్ని ఎంత ఆదరణగా చూ సేదీ అదే చెప్పింది. ఈ ఇంట్లో (వవేశించేవ్పటికి పదేళ్ళు దానికి. దాన్నిక్కడ చేర్చిన మూడు మాసాలకి వాళ్ళమ్మ లారీ (_పమాదంలో మరణిస్తే, పదేళ్ళ పిల్లని బెంగ పెట్టుకోసీకుండా చూళారావిడ. ఆది ఆవిడ ఇచ్చిన చనువు దుర్వినియోగం చేసుకోలేదు. మల్లి చాలా అందమైనది, తెలివైనదీను. ఒక్క మాట చెపితే చాలు మళ్ళీ చెప్పక్కర్లేదు.

చిన్నవ్పటి నుంచి ఇక్కడే వుందేమో, మాటలో యాస అసతే. లేదు. ఎవరొచ్చినో మర్యాద చెయ్యటం, అణుకువగా వుండటం, ఇల్లు ఎప్పుడూ కూడా నీటుగా వుంచటం.

ఇ్యాంకి ఏ టైముకి ఏ వని చెయ్యాలో ఏ మందు ఇవ్వాలో దానికి ఎవరూ చెవ్సనవసరం లేదు. ఇరవ్నై ఏళ్ళుంటాయి. శ్యాంని చూస్తే

కట్‌! (వత్యేకమైన అభిమానం గౌరవం. ఆరోగ్యం దెబ్బతింది తల్లిపోయి. నవ్పటి నుంచి. ॥ డాక్టరు కూడా మల్లిని పిల్చి జాగ త్తలన్నీ చెపుతాడు. కొత్త వాళ్ళివరూ పనిపిల్ల అనుకోరు. చిన్నవ్పటినుంచి దానివన్నీ అమ్మగారు చేసిన ఆలవాళ్టే. ఖాకీ సమయంలో రంగడు తోటవని ఎలా చేస్తున్నాడో చూసుకుంటుంది. ఇంట్లో ఒక మనిషిలా కల్సిపోయి వుంటుంది. మనిషి దగ్గర ఏ విధమైన వెకిలితనం లేదు. అతిగా తినదు, వాగదు, అతిగా నవ్వదు. ఎవరికేది ఇష్టమో నాయరుచేత చెప్పి వండిస్తుంది. ఇక నాయర్‌ ఆ ఇంట్లో చేరి అయిదేళ్శయింది. రాజేశ్వరీదేవి పోయాకే ఆ యింట్లో చేరాడు, ముఖ్యంగా సౌందర్యని చాలా అభి మానంగా చూస్తాడు. ముఫ్ఫై ఏళ్ళుంటాయి. ఎవరికీ ఎదురు చెవ్పడు. "పెళ్ళైన వాడే ఎంత ర్మాతయినా వని ముగించుకుని ఇంటికి పోతాడు. ఎవరికెలా నచ్చుతుందో అలా వండుతాడు. వంట బాగా చేస్తాడు. కాస్త నలుపైనా కశ్రైన ముహం. ఎవ్పుడూ నీటుగా వుంటాడు. ముఖ్యంగా నవ్వుతే బాగుంటాడు. తనతో మాట్లాడ్డానికి ఎదురు చూస్తాడు. కాని తనే అవకాశం ఇవ్వదు. మనూ రాక్షసీ చంపెయ్యదూ? అమ్మో! అసలే తన వరిస్థితి అంతంత మ్మాతంగా వుంది. అక్కలర్టేని తద్దినం కూడా కొనితెచ్చుకోవటం దేనికి? మొన్నటినుంచి కిచెన్‌లోకి రావద్దని కట్టడి చేసింది కదా? తనమీద ఎవరు ఆపేక్ష చూపించినా అను మానమే ఈ రాక్షసరాణికి. రంగడు తోటపనిలో “ఎక్స్‌వర్జిని వేరే చెప్పక్కర్లేదు. వాడి కండలు తిరిగిన దండలుచూస్తే చాలు. తను మొట్టమొదట గేట్లో అడుగుపెట్టగానే లైన్‌ తీర్చిన (శోటన్స్‌, తన ఎత్తున ఎదిగి పూలు పూస్తున్న మెట్టఠామర గుబుర్లు. స్వాగతం ఇస్తుంటే ఒళ్ళు పులకరించి, భలేగా పెంచుతున్నారు మొక్కల్ని శద్ధగా. అలా పెంచాలి వాటిని. తోటమాలి ' ఎవరోగాని అనుకుంది. వెంటనే నేనే అన్నట్ట అ వక్కనే చేతులు కట్టుకుని నిల్చున్న

కరి రంగడు నిర్మలంగా నవ్వి వినయంగా తలవంచాడు. నాయుడుబావ గుర్తుకొస్తాడు వాణ్ణిచూస్తే. తను అడిగితే చాలు వతి మొక్క చర్విత కూడా బహు చక్కగా చెపుతాడు. ఇంకా వినాలన్పిస్తుంది. మనూ దెయ్యం కళ్ళలో నివ్వుతోసుకోదూ! తోటలోకి వెడితే బాలు అరుదుగా పూసే పూలు అపురూపంగా కోసి తెచ్చి తన దోసిట్లో పోస్తాడు, అస్తునిలాగ కళ్ళలోకి చూస్తూ. వాడుకూడా రాజేశ్వరి దేవిగారి శిక్షణలో పెరిగి రూపు దిద్దు కున్న విశ్వాసపా(తుడు. ఇకపోతే డై9వర్‌, మూడు కార్డున్నప్పటికీ డై 9ివరు ఒకడే. నందూ తనే డై9వ్‌ చేసుకుంటాడు బెటికెడితే, వాడి'పేరు తెలీదు కాని వెరీ “ఇంటల్‌జంట్‌*. వనున్నా లేకపోయినా ఒవీడియంట్‌గా అక్కడే వేచివుంటాడు. చూడ్డానికి డై 9వర్‌లాగ వుండడు. ఆఫీసర్‌లాగ వుంటాడు... మాంఛి వయసులో వున్నవాడు. ఆ వచ్చని మొవినికి నల్లని మీసాలు "పెట్టని ఆభరణాలా అనిపిస్తాయి. ఆ మీసాలే వాడి మొవినికి అంత అందాన్ని చ్చాయేమో అనిపించక మానదు. అవి లేకుండా వాజ్ఞి వూహించుకుంటే ఉహృ, అబ్బే ఏం బాగోడు. వాడెరు గనిచోటు లేదు. వాణ్ణెరుగనివాళ్ళు లేరు, ఎక్క-డెలా మాట్లాడాలో వాడికి ఉగుతో "పెటిన విద్య. ఏ వని చెప్పినా చక్కగా సాధించుకొస్తాడు కాని "వూరికే రాడు. మొ తంఘీద వాడిదగ్గర *ఇది" అని- చెప్పలేని ఏదో ఆకర్షణ వుంది. ఎవరికైనా గాని వాడితో మాట్టాడినకొద్ది, మాట్లాడాలనే వుంటుంది. అలాగే ఒకసారి మాట్లాడి *మనూడెవిల్‌! చేత చీవాట్టుకూడ తింది. వాడు నమ్మకస్థుడౌనో కాదో తెలీదు వాడు లోపలికాన్టేరాడు కదా మం? వీళ్ళునాన్న శ్యాం చగ్గర డై 9వరుగా ఎన్నాళ్ళు చేశాడేమో వివరాలాబ్టే తెలీవు. మొత్తంమీద ఆ ఇంట్టో అంతా మంచివాళ్ళు అందమైన వాళ్ళూ అని తను మొదటే అనుకుంది. డాక్టర్‌ రావు గారు క్యాం (ఫండు. రోజూ. ఆయన గాం కోనం ఆ-ఇంటికి వస్తూనే వుంటాడు. రావుగారు మాంఛి బాగుంటాడు. చక్కగా

73

మాట్లాడుతాడు, చల్లగా నవ్వుతాడు. కాని తనతో ఎన్నడైనా మాట్లాడ నిచ్చిందా మనూ? దీని సొమ్మంఠా పోయినట్టు పెంట పెట్టేస్తుంది. దీనితో మాట్లాడొచ్చు (పతివాళ్ళు, తవ్పలేదు. అప్పుడు వంశం మర్యాద ఏమీ “అడ్థురావు పాపం, మంచి [టిట్‌ మెంటిస్తాడు క్యాంకి. ఆయనంటే -ఈయన గార్కి. (పాణం. చెన్పవల్సినవేమైనా వుంటే మల్లికి చెప్పి వెడ వత్రాడు డాక్టర్‌ రావు.

ఇక ళ్యాంని గురిచి రాసుకునేందు కేమీ లేదు. ఆయన ఒక “దేవతామూర్తి. గొవ్న అందగాడా అంటే కాదు. అలా అని అనాకారి అసలే కాదు. తనకు దేవుడిచ్చిన వరం. ఇంత గొవ్ప వరమిచ్చిన దేవుడే చయతల్చి మంచి ఆరోగ్యం కూడా ఇస్తే, ఇక ఏ దేవుడినైనా కోర వల్సింది మరేమీ లేదు. శ్యాంకి ఒక మాటలో చెప్పాలంటే అయన సుగుజాలే గొవ్ప ఆందం. ఆయన కళ్ళలో కురిసే కరుణే ఆశ్రితులకు “కొండంత అండ, భేషజాలు ఆయనకి అసలు వనికి రావు.

ఎంత సేపూ ఆయనకి వమ్మిశాంతి కావాలి. ఆలా బుక్స్‌ చదువు తూనే వుంటాడు, ఏవో నోట్‌ చేసుకుంటూ వుంటాడు, ఆయన ఒక విజ్ఞాన ఖని.

ఆయన ఆరోగ్యం, ఆవోరం సంగతి అ్టే వట్టించుకోడు. ఎవరో చూడాల్సిందే. లోకం తెల్సిన మనిషి, కాలం చూసిన మనిషి ఆయన,

తల్లిదర్యడులంటే తగని భక్తి ఆయనకి. ఆయన గదిలో వున్న “నిలువెత్తు చ్మితాలకి నమస్క-రించందే లేవడు. ఆ తల్లి పెదాలు నవ్వు తున్నట్టు, చెయ్యి ఆశీర్వదిసున్నట్టు అనిపిస్తుంది ఎప్పుడు చూసినా.

నందూది అమ్మాయిల్ని ఆకట్టుకునే అందం. పైగా మంచి మాట కారి కూడా, తనపైన వల్చమాలిన అభిమానం, అందుకే దానికి మంట. తను చేసిన వంటనీ, తను కట్టిన చీరసీ, అన్నిటికీ తన్నే పొగుడుకాడు నందూ. త

ఈ మధ్య మనూ నామీద మరీ. పగవట్టింది ఆజన్మ శ్యతువులా. చాని నోరు మవాదురుసని తెలుసు అందరికీ. చుప్పనాతిలాగ, _బహ్మ

/ బొత్స రాక్షసిలాగ తయారైన దీన్నెలా భరించటం? ఈ జన్మంతా ఇది ఏనుగు- లాగ పెనుగులాడుతూ, - కొట్టి కుక్కలాగ కరిచి పోగులు పెడుతూ, సివంగిలా విరుచుకు వడిపోతూ వుండవలసిందేనా?

నిన్నటికి నిన్న ఇది తక్కువ చిచ్చు పెట్టిందా? కాలమే పరిష్కారం చెప్పాలి దీనికి, పోనీ ఈ సంగతి ఎవరికీ చెన్పుకునేది కాదు. చెప్పుకుంటే అమ్మా నాన్న ఏమంటారో తనకి బాగా తెల్సు.

“మొదటినుంచి దాని స్వభావం తెలుసున్నదానివి నువ్వే సరిపెట్టు కోవాలి. ఆది మొండిది, చెపితే వినదుకదా?' అంటారు. శ్యాంతో చెపితే ఏమంటాడో తెలుసు.

“అక్క-చెల్దెళ్ళలో ఐకమత్యం వుండొద్దా? కోపిష్టివాళ్ళని క్షమిం చెయ్యాలి సొందర్యా!' అంటాడు.

తను ఆ చీర మర్చేపోయింతి. హంసలబారు జరితో, నా కలర్‌కి బాగా నప్పిందన్నాడు నందూ! నేను కట్టుకుంటే ఆ చీరకే ఆందమొచ్చిం దన్నాడు. అది ఏమైందో గుర్తులేదు. మొన్నర్యాతి బట్ట కాలిన వాసన వస్తే ఏవిటో అనుకున్నాను. నా చీర తగల పెట్టిందా? చిన్న ముక్కలు మిగిలే పోల్చుకుంది తను. ఎంత దారుణం? ఛీ, ఇది మనిషేనా? తనెంతో ఏడ్చింది ఆ రోజు.

ఇదీ తను రాసుకున్న డైరీ, ఇందులో త ప్పేంవుంది?

ణ్‌ ఖా ఖ్‌

కారు హారన్‌ అదే సనిగా మోగుతోంది. రంగడెళ్ళి గేటు తీకాడు. కారు లోవలికొచ్చింది. సౌందర్య లేవలేదు కాని అన్నీ వినబడుతున్నాయి. లేచి వస్తే అదో తంటాకదా చెల్లెలితో?

డై9వరు కూడా చినబాబుతో పాటుగా లోవలికొచ్చాడు. నందు. లోవలి గదిలోకొచ్చాడు. ఆ విషయంలో భార్య చెప్పినా వినడు, గ్లాసులు, సీసాలూ చవ్పుడౌతున్నాయి.

గంట తరువాత అంతా సద్దు మణిగింది,

అసలు ఆ రోజు నందూ వస్తాడని తెలీదెవరికీ. డియరెస్టు (ఫండ్‌ శాలి “మేరేజ్‌.” అందుకని వచ్చేశాడు. (ప్రామిస్‌ చేశాడు మరి తప్పక వస్తానని.

75 తెల్దారితే "పెళ్ళి, ఇవ్పుడా రావటమని గొడవ చేస్తాడు. ఇప్పటికే "పెళ్ళివారంతా చాలా సందడిగా వున్నారు. "ఫీషన్‌ పేరెడ్‌ లాగ, ఒకరికన్న ఒకరు లేటెస్ట్‌గా తయారయారు. ఆడవాళ్ళంతా ఒకచోట మగాళ్ళంలా ఒక చోట చేరారు. ఆడ మగ కల్సి వేరే ఒక చోట చేరి స్మీకెట్స్‌ చెప్పుకుంటున్నారు. పెళ్ళి కూతురు బాగానే వుంది. ౫4. డీ.. చేస్తోంది. ఆ మాటకొస్తే పెళ్ళికొఢుకే బాగా లేడు.

. మొగాడికి బాగేవిటీ? రిచ్‌ ఫెలో, అది చాల దేవిటి? పెగా ఎందు కొచ్చిన బాగు? చూసిన ఆడపిల్లెల్దా వెంటబడటానికి గాని అంది ఓక ఎక్స్పీరియన్స్‌ లేడీ.

“అఆ పిల్ల మ్యాతం రిచ్‌ “కాదా ఏవిటి? డబ్బుండగానే సరా? సుఖ. పడే రాశుండాలి కదా?” తన అనుభవంతో అంది ఒక నడివయసావిడ.

“వ్వఃర్ర్‌! కవితాశ” అంటూ లేచింది మనోజ్ఞ, అవ్పటి వరకూ" ఏవిటో ఇరుగ్గా వున్నట్టు ఫీలయింది. కవితని చూడగానే హాయిగా వూపిరి పీల్చుకున్నట్టయింది.

“నీక్సు తెలుసా వీళ్ళు?”

*ఆ, ద్రూరపు బంధువు పెళ్ళికొడుకు”

“ఆ పిల్ప బాగుంది కదూ?”

“ఆవును, "పెళ్ళికొడుకే.......”

ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

ఇంకొ మెల్లిగా చెప్పింది కవిత-

“రెండో పెళ్ళి తెలుసా?"

“హెపం[! ఎన్నేళ్ళయింది? ఫస్టువెఫ్‌ పోయి?”

“సర్లే! అవిడ నిషేపంలా వుంది.”

+6మ్సర్రి?”

*నచ్చలేదంతే.”

“మెదట ...”

“కలకల్పాడుళూనే కనబడింది.”

76 “తరువాత వెలిసిపోయిందా? పాతబడి?”” “ఎలా వదుల్చుకున్నాడో తెలుసా?' “చెప్పు చంపక.” “రెచ్చ గొట్టి వాగించాడు. రాకాసి అన్నాడు. ఆ తరువాత పిచ్చి దని సర్టిఫికెట్‌ పుట్టించాడు డబ్బు విరజిమ్మి, అంతే.” ఆ క్షణంలో డబ్బున్న వాళ్ళందర్నీ ప్కెటోల్‌ టాంకుకో ముంచి -అగ్గిపుల్స గియాలన్పించింది మనోజ్ఞకి. ఎందుకో ఒళ్ళంతా కుతకుత ఉడికిపోయింది. 'పెళ్ళిపీటల మీద "కూర్చున్న పెళ్ళికొడుకుని చూస్తే కుష్టువాణ్ణి చూసినట్టు, ముష్టివాణ్జి -చూనినట్టూ అనిపించింది మనూకి, ఇంక అకడ ఒక్క కణం కూడ వుండబుద్ధి కాలేదు. ఇంటి కెడదా మనిపించింది. నందూ ఇక్కడ “ఇంత ఆనందం వదులుకుని తనతో ఇంటికి రాడు తను వెళ్ళిపోతానంటే -వద్దనడు కొని తను వెళ్ళిపోతే శగ్యార్ట్‌ (ఫండృ్ఫంకఠా” హాయిగా ఫీలై హమ్మయ్య అనుకుని నందూతో “ఎన్టాయ్‌” చెయ్యరూ? డబ్బు గలివాడు _.కదా? కవిత మనోజ్ఞ “మూడ్‌” కని పెట్టి మాట మార్చింది. “మనూ! నాన్న నాకు పెళ్ళికొడుకుని తెచ్చాడు తెలుసా?” “నాకు చాలా బెంగగా వుందే. ఈ రోజులో మంచేదో చెడేడో ఐం. యణ "కని పెట్టలేకపోతున్నాం కదా? ఏ బురదలో క్రాలేస్తామ్లై ఆన్సి.2 “అన్ని విధాలా నీకు నచ్చినవ్పుడే. ఒప్పుకో, “నాకు నచ్చినవాడు మా వాళ్ళక్తి నచ్చద్ధూ?” “అదీ నిజమే,” ౦ కూల్‌ (డింక్స్‌ సర్వొచేశా రింతలో, అందరూ కావాల్సినవీ అక్క "ల్లేనివి కూడా మాట్లాడేసుకుంటున్నారు. కూల్‌ (డింక్స్‌ సిప్‌చేసూ ఎవం కెంత “బెక్కు' ఉందో? ఎవరికి “తిక్క? వుందో! ఎవరు "అబ్బాయి లంటే వడి ఛస్తారో? అబ్బాయికి వినబడేలా ఆ జ్లోక్టా చేసే అమా వని గురించి అకారణంగా విరగవడిి సెవ్వే పీల ఎవరో వివరాలు వగ తున్నారు కొందరు. " ణ

జ్‌ “అబ్బో! దానిగురించి చెపితే బోల్టుంది” అంది కవిత, “ఆదిగో ఆ నల్ల *ఛస్మా” గాడు నా దగ్గర మొన్న ఎంత చెత్త వాగాడనుకున్నావ్‌? (పేమ, దోమ అంటూ. అలా ఎంతమంది అమ్మా. యిల దగ్గర వాగాడంటావ్‌ ఆ స్టుపిడ్‌?” “అదిగో, హిమ కూడా వచ్చిందే? పిలుస్తానుండు.” “హల్లో కవితాశ పెళ్ళికూతురు ఎవరనుకున్నావ్‌? మా రంగ బాబాయ్‌ చిన్న కూతురు, తెలుసా? మనూ బాగున్నావా? మీ అక్కేదీ?” “అవునూ! మీ యిద్ధరికీ మేరేజ్‌స్‌ అయిపోయిందిట కదూ! నేన. వ్వుడు డార్జిలింగ్‌లో వున్నానుగా?” అంది హిమం “న్సపు మారలేదే, ఇదివరకు లానే వున్నావు" కవిత. “అవునూ, మీరీ వూళ్ళోనే ఇల్టుకట్టుకున్నార్ధ కదూ.” “అడే నేరమయితే నన్ను క్షమించవే కవితా!” “నన్ను పిల్చావా?” “ఇల్లుపీకి వంది రేస్తావని....” “న్సవ్వెక్కడుంటే అక్కడే మాటల వందిరి.” “అదే పెళ్ళి వందిరి ఎందుకు కాకూడదూ?” “పెళ్ళంటే నూరేళ్ళ వంట. మాటల్లో ఏం కాదు.” “నీం పాటు వడతావో నే పోవాలి, వాళ్ళు చూస్తున్నారు నాకోసం.” ల క వి “అవన్నీ బీదల పొట్టు నేనూ వస్తా ఆగు “ఫౌందర్య కూడా వస్తే బాగుండునే.” “వం? ఎందుకమ్మా సొందర్య అంటే నీకంత ఆరాధన?” “వమంచే? సొందర్యాధకుడు కానివాడు (నష్ట కాలేడట” “అయ్యయ్యో! తీరి కూచుని నువ్వు (నష్ట అవుతావా వం? ఎందుకు” “ఎందుకేవిటి? పీచ్చిమాట కవిత నల్టుకునేందుకు ?" “ష్టిరేం మార లేద(రో! మీ మాటలు వింటూంటే పాత రోజులు గుర్తొస్తాయ్‌.”

78 “మా ఇంటికోసారి రారాదూ?” అంది మనోజ్ఞ ఆ తరువాత ఎందుకు నోరు జారానా అనుకుంది. ఇలాటి చలాకి పిల్లలంటే నందూ -వడిఛస్తాడు.

“నేనెలాగూ పస్తాను. చదివేసిన బుక్సిచ్చెయ్యాలి కదా?” కవిత,

“నువ్వెళ్ళినవ్వుడు నాకు చెప్పు” అంది హిమ.

“హిమా! మీ అక్కకి పెళ్లయిందట కదూ? ధనవంతులే నట.”

“మా పెద్దక్క స్వర్గ మొదటి నుంచి పెళ్ళివద్దనే కదా!”

“ఇప్పటి. అమ్మాయిలంతా అలాగే ఆంటారుగా” అంది ఆరిందా లాగా.

“ఈరోజుల్లో జరిగే నేరాలూ, ఘోరాలూ విని "పెళ్ళంటే విరకి పెంచుకుంది.”

“అయితే దానికో కథ వుందా?

“*క్షాద్రు వ్యధ.” ఇ

“మెడలు వంచి పెళ్ళి చేశారా? "పెళ్లి బాగా జరిగిందా?” అంది మనూ.

“ఏవిపే బాగా అంటూ పట్టించావూ? విజయదుందుభులేమీ మోగ లేదు, విధ్యాధరులు రాలేదు. పూలవానేం కురియలేదు. అచ్చరలు ఆడలేదు, అంబర మేమీ కుంగలేదు, అద్బుతమేమీ జరగలేదు, “అమృతం అసలే కురియలేదు, ఆమని కూయలేదు ఇక చాలా తలీ వివరాలూ?” అని క స్పుమంది కవిత. ళ్‌

“అబ్బ! నీతో ఏదొచ్చినా గొడవలేనే! లేనివి జరగనివి ఎందుకే 'చెవృటం?”

*మ్సరి?”

“వాళ్ళు అనురాగంగా వున్నారా? వాళ ? సంసారం ఎలా వుందీ అని.”

“వలపు పేరులు వరదలై పారటం లేదుకాని ఆతి సాధారణంగా సాగిపోతుంది వాళ్ళు సంసారం”

79

“అదిసరేకాని కవితా! నీకీపేరు మీవాష్మ ఎవ్వుడు పెట్టారు మాటలొచ్చాకా! రాకమునుపా[!”

“నువ్వొచ్చి అడగరాదూ ఓస్టారిో

ఆసలు మనోజ్ఞ “డా*పేమిటంపే, గొప్పవాళ్ళ గో కాలన్నీ

• కేలా వుంటాయా? లేక, వాళ్ళ వాళ్ళ అదృష్టాల్నిపట్టి వుంటుందా? "అని. మనసులో మాట మనూ చెవ్పలేక పోయినవ్పటికి, ఆవలించకుండానే "పేగులు లెక్క పెట్టగల కవిత వూహించేనింది.

“మొట్టమొదట వాళు చెప్పినంత ఐశ్వర్య మేవీలేదు మనూ! వాళ్ళకి, కొన్ని తరాలవరకూ తరగని ఆనీ ఏంలేదు.

ఆ న్తీకి అప్పులకి సరిపోతుందట, వాళ్ళన్నంత అస్తి వున్నట్టయితే “మరోలా వుండేదేమో వాళ్ళ సంసారం.

ఇప్పుడేమీ లోటులేదనుకో, వాళ్ళకి, ఉద్యోగం పురుష లక్షణం అన్నారు కనుక టైంపాస్‌ ముఖ్యం కనుక ఉద్యోగ _పయత్నాలు చేస్తున్నారు బావ” అంది హీమ.

తను అనవసరంగా ఎక్కువ వాగిందిమో? అనుకుంది మనూ....

మనూకి ఎక్కడో అసంతృప్తి పీడిస్తున్నట్టు వసిగట్టింది కవిత.

ఖః ఖ్‌ ఖ్‌

వాళ్ళింటికొచ్చే సరికి కనబడిన దృశ్యం మనూ మనసంతా వేడెక్కించేసింది. సలసలా కాగించేంసింది, అక్కడితో ఆగకగుం డెల్ని మండించి, తలంతా వగులగొట్టింది చెవ్వలేనంత వృుకోషం. తట్టుకోలే నంత కోవం అక్కమీద.

అందమైన డాక్టర్‌ రావు,అంతకన్నా అందమైన సౌందర్యని చేతు లతో చుట్టి ఓదారుస్తున్నాడు. మంచి మాటలుచెప్పి బతిమాలుతున్నాడు,

ఇది చూస్తూంటే సౌందర్య రావుని గురించి తన డైరీలో రాసిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి మనూకి.

తను కాస్సేపు ఇంట్లో లేకపోతే తల్లకిందులు చేసి పారేస్తుంది ఈ 'శని' ఆనుకుంది. అంతేకాని అక్క- కళ్ళనుంచి, ఎడతెగకుండా తెగిపోయిన ముత్యాలసరంళా కారే కన్నీష్శ కనిపించలేదు మనూకి.

80

నందూ మ్మాతం ఏదో _వమాదం వూహించి అన్నగదిలోక్‌ వరుగుత్తీశాడు. శ్యాం బెడ్‌ మీద అచేతనంగా. అలసటగా వడుకున్నాడు. రంగడు అరికాళ్ళు రాస్తున్నాడు. మల్లిక అన్ని సంగతులు చెపుతోంది నందూతో.

గుండె నొప్పితో మాటలేకుండా వడిపోయిన క్యాంని చూసీ తల- వగలగొట్టుకుని ఏడుస్తోంది సౌందర్య. ఇదీ జరిగింది. రావు చెప్పాడు. (వస్తుతానికి (వమాదం దాటిందని.

తమ్ముడి స్పర్శకి కళ్ళు విప్పి *నందూ” అన్నాడు ఆప్యాయంగా" శ్యాం.

“మాట్లాడకు రెస్టు తీసుకో, నేనున్నాను* రావు వున్నాడు అనిః దైర్యం చెప్పాడు. నందూ చెయ్యి వదలకుండానే కళ్ళు మూసుకువడుకు న్నాడు. ఎవరూ ఏమీ మాట్టాడ్డం లేదు.

గుండెల్ని పిండే నిశ్శబ్దం ఆగదంతా ఆ(కమించింది. గడియారం శబ్దం ఒక్కటి తప్ప. మనోజ్ఞ లోవలికొచ్చిచూసింది వరిస్టితంతా. మల్లిక చెప్పినవన్నీ వింది.

ఎవర్నీ ఏమీ అనలేని పరిస్థితి, కాని ఏదో అనాలి ఎవర్నో ఒకర్ని. డైవర్‌ సౌందర్య వంకచూస్తూ అక్కడే నిలబడి వున్నాడు. శ్యాందాబు అనారోగ్యం ఓ వక్క, సౌందర్య దుఃఖం వోవక్క_ ఆతని గుండెల్ని పిండేస్తున్నాయి. దగ్గరకొచ్చి నిలబడ్డాడు. రెండు మంచి మాటలు చెప్పాలనుకున్నాడు. కాని ఏమంటే ఏం తప్పో. అసలే చిన్న మ్మది అగ్గిమీద గుగ్గిలంలాంటి స్వభావం. వాడిపోయిన గులాబిలా వుంది సౌందర్య మొహం. మనూ చూసింది. తల్లి దండులను తీసుకు రమ్మని డైంవర్ని అక్కడ నుంచి బైటికి పంపేసింది. అక్కని పక్కకితీసు కెళ్ళి గద్దించి అడిగింది.

“అసలేం జరిగిందే? మేం వే శేసరికి బాగానేవున్నాడాయె బావ. నేనెళ్ళాక ఏం జరిగింది? అబదమాడకుండా చెప్పు. అలా ముంగిలా నిల్చుంటావేం?” ఏం చెప్పుతుంది పానం? పెదవి విప్పితే ఏడుపొస్తోంది.

వే! ఆఘమేమాలమీద వెళ్ళాడు డై9వరు. భోజనంచేసి అవ్పుడే నడుంవాల్చిన మాధవరావు తన గృమ్మంలో కారాగినట్టయి. వెళ్ళి తలుపు తీకారు. జరిగిన సంగతంతా చెప్పి బయలుదేరమన్నాడు,

మాధవరావు చెప్పిన మాట వింటే కాష్ట చేతులూ ఆడతేదావిడక్షి కాస్సేపు అలాగే కూర్చునిపోయింది.

“వద తొందరగా, అక్కడ క్యురాశ్హేం ఖంగారు వడిపోతున్నారో। దేవుడున్నాడు పైన, మనకేం అన్యాయం చెయ్యడు” అంటూ తలుపు తాళా లేసుకుని బె లుదేరారు

తోవ పొడుగునా మనసులో. వేయి దేవుళ్ళకి మొక్కారావిడ! స్పెషలిస్టు వచ్చాడు ఇవృటికి గండం దాటింది కాని ఆవరేషన్‌ తవ్ప దన్నాడు. ఆయినా మరోసారి ఎక్స్‌రే తీసి చూడాలన్నాడు.

రెండు ఇంజక్షన్‌ లిచ్చారు. మత్తుగా వడుకున్నాడు క్యాం. తల్లిని తర్మడిని చూడగానే సౌందర్యకు దుఃఖం కట్టలు తెంచుకుంది. ఆమె గుండెవాగుకి గండె వడింది. కౌంచెంసేవటి వరకు తెప్పరిల్లలేదు. తల్లి తండి ఎంతగానో ఓదార్భారు. ఆ దేవుడు మన యందున్నాడే తల్దీం కనుకనే కొండల్లేవచ్చి మంచులా విడిపోయింది. (పమాదం ఏమీ లేదన్నారుగా.” సౌందర్య ఏమీ తినలేదని మల్లిక చెప్పింది. తలి వదపద _మని బలవంతాన డైనింగ్‌ చేబుల్‌ దగ్గరకి లాక్కెళ్ళింది కూతుర్ని. డాక్టర్‌ రావు చెప్పుతున్నాడు. ఇంట్లో అందరూ అక్కడే వున్నారు.

“నా చిన్నప్పటినుంచి నా స్నేహితుడు శ్యాం. సన్నిహితుడు ఆప్తుడు. నా పాణం అంటే సరిపోతుంది. నా చదువుకి ఆనాడు క్యాం సహాయం నియకపోతే నేనేవిటి? అమెరికా వెళ్ళి డగ తెచ్చుకు రావట

• మేవిటి? అదంతా మర్చిపో అంటాడు.

కాని అది మర్చిపోయే విషయమా? అలా అనటం కళ్యాం బొన్న త్యాన్ని చూపింది. నాలో.వూపిరున్నంతకాలం వాడు చేసిన మేలు మర్చి పోను. ఈ నా పాణం వాడు, ఈ విజ్ఞానం వాడిచ్చినది. ఈ వూపిరి వాడిది, వాణ్ణి నేనెలాగ్లై నా బాగు చేసుకుంటాను.

ర్త

82

అవసరమైతే నా గుండె వాడికి ఇచ్చి వాణ్ణి దక్కించుకుంటాను” ఆవే మాట ధ్వనిస్తోంది రావు మాటల్లో.

ఆలా కొనినాడు కృతజ్ఞత అనే మాట అర్థం లేనిదౌతుంది. వాళ్ళ అనుబంధం చూస్తూంటే కళ్ళు చెమర్చాయి మాధవరావు గారికి ఆ

ఛితణంలో ఆ-మాటలు విన్న సౌందర్య మనసులో తల్లి తండి దైవం "స్నేహం అన్నీ తనకు రావు మ్మాతమే అనే విషయం తిష్ట వేసుక్కూ చుంది. ఇహ ఆది ఎంత మంది వచ్చి కదిపినా వడ్డ గింజంత్రైనా కదలదు..

“ఇంతకీ ఎన్నాళ్ళ నుంచీ జబ్బు?” అన్నారు మాధవరావు. పెళ్ళికి ముందు నుంచి వుందేమోనని అనుమానం. సరిగా ఆవిడ అను మానం కోడా ఆదే కనుక చెవులు రిక్కించుకుని వింటోంది. నరైన సమాధానం కావాలి తనకి. ఇదే సమయం. ఈ మధ్య కాస్త జ్వరం వస్తోంది. ఏదో జనరల్‌ వీక్నెస్‌ అనుకుని మెడిసన్‌ వాడుతున్నాను. తగ్గిపోతుంది కూడా. ఏ విధమైన వ్యుదేకం పనికిరాదు. ఇప్పుడు స్పెష లిష్టు వచ్చిచెప్పాడు కదా? అవరేషన్‌ చెయ్యాలేమోనని. ఆయనది కూడా శంశయమే. ఎక్స్‌రే తియ్యందే చెవ్పలేనన్నాడుగా? నాకు కొంచెం పనుంది మళ్ళీ గంటలో వస్తా"నన్నాడు.

రావుని కదల్నియ్యటం ఇష్టం లేదు నందూకి, భోజనానికి బల వరతాన లాక్కుపోయాడు లోపలికి. వసుందరగారి అభ్మిపాయం కూడా ఆడదే కనుక బలవంత పెట్టి భోజనం వడ్డించారు. క్యాం గదిలోనే సౌందర్య కూచ్చుని ఆలోచన్దలోకి వళ్ళిపోయింది.

సౌందర్య దిగులు పోగొట్టాలని రావు అన్నాడు. *ఈ రోజులో వైజ్ఞానిక కాస్త్రం ఎప్పటికవ్ప్చుడు యమ స్పీడ్‌లో డెవలప్‌ అవుతోంటే. ఎలాటి జబ్బునైనా ఇట్టే లొంగతీసేస్తున్నారు. దిగులు పడక్కర్లేదు మీరు. జరువు బాధ్యతలన్నీ నాకు బదిలీయండి. డొంట్‌వరి” అన్నాడు రాను,

“అదెలా సాధ్యవుండి అంటే. “నే చెపుతున్నాగా' అన్నాడు

నవ్వుతూ,

85

“ఇంక రావే” అంటూ పక్కకి లాక్కు పోయింది అక్కని.

“ద్రినికి సమాధానం చెవ్వు ముందు. మీ ఆయనకి ఆసలు ఇవ్పటీ' శివుడు ఎందుకిలా ముంచుకొచ్చింది చెవ్ప” అని దోషిని నిల్టీసి అడీగే

-నట్టంది. “మళ్ళీ మొదలేట్టిందిరా బాబూ?” అనుకుంది సౌందర్య. జరగరానిదేదో జంగిపోయిందని "దీని అనుమానం. ఆయననీ శెచ్చకొట్టి ఈ న్టతికి తెచ్చానని దీని నమ్మకం. ఏమని చెప్పాలి? దీన్ని ఎలా నమ్మించగలను? అనుకుంది.

“మాట్టాడవేమే మొద్దూ!” ఆంది. నిజంగా మొద్దులాగే నిల్చుని పోయింది. కళ్ళనిండా సీళ్ళు కమ్ముతున్నాయి. గొంతులోంచి మాట రావటంలేదు. ఆసలు నా గొడవ దీనికెందుకు? అనుకుంది.

“మనూ,ఇలారా! నిన్న రైతులు తెచ్చిచ్చిన డబ్బెక్కడ 'పెట్టావ? ఎంత వదకినా కనబడదేం? ఇలా వచ్చి చూడు” అంటూ నందూ వచ్చా డక్కలడికి

అక్కడి సంగతి చూస్తూనే అనుకున్నాడు వాళ్ళిద్ధరమధ్య ఏడో జరిగిందని, ఏవిటని అడగలేదు. మనూ ఆతని వెశక వెళ్ళింది. ఈ గండం ఈలా గడిచినందుకు హాయిగా ఊపిరి తీసుకుంది సౌందర్య.

ఏ ఒడుదుడుకులూ. లేకుండా రెండు మూడు రోజులు బాగానే జరిగాయి. శ్యాంకి మందులు పన్దేసినట్టున్నాయి. లేచి తిరుగుతున్నాడు. పళ్ళరసర తీసుకుంటున్నాడు. "ఆకలి కూడా “రైజ్‌' అయింది. రెండు పూటలా కా సంత తింటున్నాడు.

ఆసలు డైనింగ్‌ టేబిల్‌ దస్గర నల్గురూ కూచుని తింటేనే ఆ యింటికో కళ. నాయర్‌ అన్నీ వండి టేబుల్‌ మీద పెట్టేస్తాడు. ఎవరికి ఆకలయినప్పుడు వాళ్ళు వచ్చి వడ్డించుకు తింటారు. నందూ తరుచు ఊళ్ళో వుండడు. శ్యాం ఒకీరోజు తెంటాడు. ఒకరోజు తినడు. ఇహ అక్కు చెలెలు ఎవరరతట వారే తినటం. తల్లితర్యడులు వెళ్ళిపోయారు.నాలుగు

రోహిల్బురచ్‌ డైనింగ్‌. టేబిల్‌. దగ్గర నిండుగా. వుంది అనుకుంది సౌందర్య.

84 ఆ రోజు కవిత చదివేసిన బుక్స్‌ తీసుకుని వచ్చింది. వాట్‌ గురించి ఆ పిల్లకి తెలీనివన్నీ వివరంగా చెప్పాడు శ్యాం. సౌందర్య కవితా ళ్యాం కల్సి చాలాసేపు మాట్లాడుకున్నారు. మనసంతా పా_డెపోయింది సొందర్యకి. ఎందుకిలా జరుగుతుందో' ఏ శనిగాడు తరుముతున్నాడో గాని మల్లికని పిల్చి 'రవ్వ ఎంత ఖరీదుంటుందే?' అని అడిగింది. “నాకేం తెలుసమ్మా? పెద్దమ్మగారు ఒకోటి వెయ్యి రూపాయ లుంటుందని చెప్పినట్టు గుర్తు అంది. “నిజంగా?” “అవునూ ఇప్పుడెందు కడుగుతున్నా రమ్మా?” “నా వుంగరంలో రవ్వ పోయిందే.” “ఎవ్పుడమ్మా?” “నిన్న డైనింగ్‌ టేబిల్‌ దగ్గర వడిపోయిందేమో.” “వీకట్లో అయినా మెర్సిపోతుందమ్మా! పోదు. నే వెదికితెస్తా- బెంగవడకండి” అంది. కవ్పులు కడిగేందుకు వెళ్ళింది మల్దిక. తన దురదృష్టాన్ని తిట్టుంటూ, వెదకడం మొదలు పెట్టింటి. తను సరదాగా వుండటం దేవుడికి కూడా కిట్టదా? రోజూ ఒక రకమైన వ్యధ, మళ్ళీ చీవాట్లు తినాలా అనుకుంది. ఈవాళ ఆ రవ్వని ఎలాగైనా వెదకి పట్టుకోవాలి. మేలుజాతిది. ఇప్పుడలాటివి ఆరుదుగా వస్తున్నాయట.

,. కైనింగ్‌ టేబుల్‌ చుట్టూ జ్యాగత్తగా చూసింది. ఆ గదంతా. మూల మూల్ల చూసింది. ఉహు కనబడలేదు. హాల్లో కంట్లో కన్నెట్టుకు వెతికింది కనిపిస్తుందేమోనని. 'కేబిల్‌మీద చేత్తో రాసి చూసింది. చెయ్యి తగిలి ేదిల్‌మీది గాజువళ్ళ్శెం కిందపడి ముక్కలైంది. నందూ “సైట్స్‌” నుంచి వచ్చేప్పుడు తెచ్చాడది. గుండె రుల్చుమంది. మళ్ళీ ఇదో తలనొప్పి బేరం" అనుకుని వంగి గొజుముక్క లేరుతోంది. భళ్ణున

85 ఆ పెద్ద గాజువశ్శెం వడిన చవ్పుడికి వంటగదిలోంచి నాయరు వచ్చి చూస్తున్నాడు నిలబడి.

సౌందర్య చేతిలో గాజుముక్క దిగబడి రక్తం కారిపోతోంది. ఖీతహరిణలా చూస్తోంది నాయర్‌ వైపు సౌందర్య.

నాయర్‌కి జాలి ముంచుకొచ్చింది. ఏమంటే ఏం తప్పో, పొర పాటున చేయి జారిపోయింది కాబోలు పాపం! చిన్నమ్మ అలా అను శోదే? కోవంతో గాజుపళ్ళాలూ కవ్పులు విసిరికొష్టే యజమానుల్ని తనెరుగును, భయవడవద్దని చెపాలని వుంది ఆ పిల బెదురుచూస్తుంటే. తవ్ప తనపై వేసుకుని చిన్నమ్మ కోపానికి తనే గురి ఆయిపోవాలను కున్నాడు. పగిలిన గాజు పెంకుల్ని తనే ఎత్తిపారేయ్యాలా? అమాయ కత్వం కాకపోతే, అనుకున్నాడు.

"అరె. అనుకున్నంతా అయిపోయింది. ఆరేరక్తం కారిపోతోంది. ఇహ ఆగలేకపోయాడు నాయర్‌.

మళ్ళీ మరో గాజుముక్క- దిగింది అరచేతిలో, సౌందర్య కెవు! మంది. కెంవుల దండ 'తెగినట్టు ఎ్యరనిరక్తం బొట్టుబొట్టుగా కారిపోయి మడుగు కట్టిపోతోంది. ఇహ ఆలోచించలేదు నాయర్‌. ఒక పరుగున వచ్చి ఆదుకున్నాడు సౌందర్య అరచేతిలో గాజుముక్క దిగిపోయింది అది బైటికి లాగిపారేళాడు. తెగినచోట నుంచి రక్తం ఆగటం లేదు. తన చేత్తో ఆదిమి పట్టుకున్నాడు.

“భయపడకండి తగ్గిపోతుంది” అని వువ్వులాటిచేతిని రెండో చేత్తో రాస్తున్నాడు.

“మీ కెందుకు? రంగడు, మల్లిక, ఎవరో ఒకరు ఏరిపా రేద్దురుగా? పొరపాటున చెయిజారి వడింది. పళ్ళెం, దానికింత బెంగ బెదురు ఎందుకు? హడలు ఎందుకు? తవ్వ అలా కంటతడి పెట్టవచ్చా? అన్నాడు

ఆ స్వరంలో అమృతం కల్పినట్టుంది సౌందర్యకి ఆ 'వాయిస్‌'లో ఎంత జాలి? ఆ చేతిలో ఎంత బలం? ఒక చిన్న టఓదార్పుకే ఎంతో త్యప్తిః ఎంతో. హాయి.

ర్‌

వెనకనుంచి 'రాస్కెల్‌' అనే మాట తూటాలా తగిలి వులిక్‌ పడింది.

“ఆ టేబిల్‌ కింద ఏం చేస్తున్నారిద్దరూ” అనే వురుము వినపడింది మళ్ళా. అక్కడి గాజు పెంకులూ. రక్తపు మడుగులూ ఏది కనిపించ లేదులావుంది.

అయినా నాయళేం బెదరలేదు. సౌందర్య చేయి వదల్లేదు. కాఫీ కోసం రెండుసార్లు పిల్చింది. నాయరు పలకలేదు. తనే వస్తోంది మనొజ్ఞ ఇంతలో గాజు వశ్షైం పగిలిన చప్పుడు, సౌందర్య చెయ్యి తెగిపోగా కెవ్వున వేసిన కేక విని, వరుగున వచ్చింది.

మశోజ్ఞ అరువులకి మళ్ళీ ఏం |వళయం వచ్చిందో అని రావుతో మాట్లాడుతున్న నందూ లోపలి కొచ్చాడు.

శప్ప్సీ కిద్దరికి కూడా బుద్ది లేదా? చెయ్యి వదలవేం ఇంకా?" అని నాయర్‌ మీద విరుచుకు పడింది. ఛీనీకు భయభక్తులున్నాయా? అసలు బరితెగించిన ఆడదంటే ఇదే' అని అక్క. దులిపేసింది. నందూ వచ్చి, *మ్సన్లూ! నోరు తగ్గించు అన్నయ్యకి వినఐడగలదు” అన్నాడు. ఆ భీత్కా రానికి నిజంగానే భయపడి చెయ్యి వదిలేశాడు నాయరు. తగిన సమాః ఛానంచెప్పి మనూ నోరు మూయించగలడు. శ్యాం చెవిని ఏ. గొడవ. వడకూడదని, నోరు నొక్కుకున్నాడు.

మళ్ళీ సొందర్య అరచేతినుండి రక్తం (సలిస్తోంది. రావు వచ్చి కట్టుకడుతొంటే సణుగుతూ వెళ్ళిపోయింది మనూ.

రంగడూ మల్లీ వచ్చి ఈ గొడవ చూస్తూనేవున్నారు.

మల్లిని పిల్చి అడిగాడు ఈ వాడావిడిని గురించి తేలిగ్గా చెప్పింది మల్లి. కొంచెం చెయ్యి. తెగిందని సౌందర్యకి రావుకూడా అలాగే. చెప్పాడు శ్యాంకి. ఆయనకి ఏ విధమైన కంగారూ, దడ రాకుండా చూసుకోవడం ఆ ఇంట్లో వాళ్ళందరికి మొదటి కర్తవ్యం కదా?_

“ “నిజంగా గాజుపశ్ఞైం వగిలిందే అనుకోండి. అ పీసెస్‌ ఘీరే

తియ్యాలా? పనివాళ్ళు తియ్యరూ? ఆ!$'” అంటూ సున్నితంగా మంద

త్ర లించాడు రావ్‌. పెద్ద పెద్ద కళ్ళతో ఆయనవంక చూస్తూండిపోయింది. ఆదే అంతకన్నా జవాబు మరిలేదు.

ఆ మాటలు ఆయన కంఠస్వరంలోని తీపిలో తడిసీ మఠో మాధుర్యాన్ని _పోది చేసుకున్నాయి. ఇందులో వదోవంతు అభిమానమైనా మనూకి ఎందుకు లేదు తనమీద అనుకుంది.

(వతి మనిషినీ గురించి తను అతిగా ఆలోచిస్తోందా? మంచి. వాళ్ళని మరీ మరచివోళ్ళుగానూ, తనపై అభిమానం చూ పేవాళ్ళని మరీ (పీతి ప్యాతులుగా చితించుకుంటోందడా? కాస్త గట్టిగా అరచి మంద లిస్తే శ్యతువులుగా రాక్షసులుగా కనబడుతున్నారా తనకి?

(అప్పుడు హటాత్తుగా శ్యాం తనని గురించి ఎంత ఆక్షుర్దా వడు పడుతున్నాడో పాపం అనుకుంది.

కిటికీలోనుండి ఎటో చూస్తూ వడుకున్నాడు. తనని గురించే ఆలోచిస్తున్నా డేమో అనుకుంది సౌందర్య.

“ఆదుర్దా పడిపోయారా? అంది పెదాలకి నవ్వు అంటించుకుని. జండు చేతులూ చాపాడు సం[భ్రమంగా,.

చేతులతో చుష్టేసిన సౌందర్యని గుండెలకి ఆనుకుని *ఈమెనా భాగ్యరాసి, బంగారు చిలుక, జీవన సామాజ్ఞి _ అనుకున్నాడు. *డాళ0గ్‌ డాళింగ్‌ అన్నాడు కళ్ళు మూసుకుని చేతిమీద వేలుతో రాస్తూ ఆ చిన్న మాటలోనే వున్నాయి బెంగ, భయం, ఓదార్పు తృప్తి, సంతృప్తి.

ఖ్‌ ఖః న!

మనోజ్ఞ మనసంతా ఆ రోజు ఒక న్యూనతాభావం అఆ్మకమించు: కుంది. ఎవర్నీ ఏమీ అనలేని పరిస్థితి తనది ఆది ఆందరి ఆదరాభి మానాలూ సంపాదించుకుంటోందా? అందరు' దానిపై అభిమానం చూపే: వాళ్ళే, అయ్యో పావం అంటున్నారా?

తన నోరే మిగిలిందా చివరికి? తను మనిషిలా కనబడ్డంలేదెవరిక్‌ ఏదో పెనుభూతం వస్తున్నట్టు భయవడుతున్నారు కాని,

88

ఇది దీని అందంతో అందర్ని వశం చేసుకోగలదని తను ఎవ్పుడో అనుకుంది." దీనిష్టం ఎంతమాతం సాగసీకండ్లా చూసుకుంటున్నాను.

ఆ అందమనే సుగంధానికి లొంగని వాడుండడు. కొంతలో కొంత నయమేవిటంటే దాని అందంలో ఆంత వదునుందని దానికి తెలీదు.

మాల్లిక గది లోవలికొచ్చేందుకు తటవటాయిస్తోంది.

“రావే! ఏవిటి సంగతి చెప్ప,”

“ఆవిడే వెతికారు డైనింగ్‌ రూమంతా, కాని దొరకలేదు.”

గాజుపళ్ళిం వడింది అప్పుడే కాబోలు అనుకుంది.

“బాత్‌రూంలో దొరికిందమ్మా! వుంగరంలో రవ్వ" అని మనోజ్ఞకి ఇచ్చింది.

సౌందర్యతో చెప్పింది మల్లిక రవ్వ దొరికినట్టు.

“అదృష్టం ఇంకా నన్నాదిలి పెట్టి వెళ్ళలేదేమో, నాది కష్ట జీవితమే కాని, నష్టజీవితం కాదు" అనుకుంది సౌందర్య, మనను స్థిమిత పడింది.

ఆ ర్యాతంతా శివర్మాతే అయింది. కంటిమీద కునుకు లేదు. నిద తనమీద కక్ష కట్టింది. న్మిద తనతో విడాకులు తీసుకుందా ఎవరో చెప్పినట్టు?

న్మిద రానప్పుడు వచ్చే ఆలోచన్లకి ఆంుండను. ఇదివరకై తే దెయ్యాల కథలు గర్గొచ్చేవి, ఇప్పుడు రావు. మనుషులే దెయ్యాలయి పోఠుంటే, ఇంక దెచ్యూలు, భయాలూ వీవిటి? హు, చెయ్యంతా లాగేస్తోంది. సలుపుతోంది. హు; అసలు మనసుందే దానికి ఆలోచనలే వూపిరి, పాణం. దానికి. ఆది మధ్య అంతం లేదు. అది అనంత మైనది.

పెగా అఆ మనసుకి చచ్చేంత వేగం, మనోవేగం అంటారు. గాలి కన్న మనసు వేగం హెచ్చు. ఏదో ఆలోచిస్తోంది తను. అక్కడి కా ఆలోచన పుటిక్కున తెగి మరోచోట వాల్తుంది. ఎవరు మ్యూతం మనిషి మనసుకి భాష్యం చెన్పగలరు? ఒక ఉద్విగ్న కెరటం ఎదటి వాళ్ళకి “సిల్లీ'గా తోస్తే, మనకి ఉన్నతంగా తోచవచ్చు.

ఒక భావనలో అసత్యం స్పిగ్గులేనితనం ఒకరికి కనిపిస్తే, అదే మనకు సత్యం శివం సుందరం అనిపిస్తుంది. అ భావన నిజాయితీగా అనుభవిస్తే ఏం?

89

టైం మూడు గంటలు అయింది. మెల్లిమెల్లిగా న్మిదలోకి జూరి శోయింది సౌందర్య! ఏదో రంగుల లోకానికి హాయిగా పయనిస్తోంది. అదే లోకమో తెలీదు. రాజులు రత్నకిరిటాలూ, హంసలూ, సరోవరాలూ తనకి రెక్కలు మొలిచాయి. బంగారు కమలాలు వున్నా యక్కడ,. ఆకలి, దప్పిక, తిట్టు, దీవన్లు, పావం, పుణ్యం, దుఃఖం, కష్టం, ఏం “లేవక్కడ ఆలా ఎగురుతూ వెళ్ళిపోతోంది. ఎక్కడకి కావాలంటే అక్క డికి భయం లేదు. బాధలేదు.' అలా ఎగురుతోందంటే వఇు? మనిషా? -ఏం తేలీటంలేదు. తన రూపు చూసుకునేందుకు ఆద్ధం కూడా లేదే?

ఓ పెద్ద తటాకం దాని ఒడ్డున ఒక మవోవృక్ష దానిమీద వాలింది దానికింద చలువరాతి తిన్నె, ఆతిన్నెపె ఒక అందమైన రాజకుమారుడు -ఫప్తూటు వాయిస్తున్నాడు.

అది ఏం పాట? అది ఏం రాగం అనేది తెలీదుకాని ఆ సౌండు -మాాతం సమ్మోహనంగా వుంది, అది ఎన్పుడు- మొదలు పెట్టాడో ఎవ్పటికి ఆఖరవుతుందో అంతకన్నా తెలీదు.

ఆ రాజకుమారుడి అందం మాతం అద్భుతం మరులుగొల్పి, -మత్రెక్కించి, వెరెత్తించి, వేధించి, ఉప్పొంగించి, నవ్వించి, ఊ్యరూత లూగించి, చంపి, (బతికించి, స్వర్గానికి మోసుకుపోగల అందం అది. అలా జీవితమంతా ఆ గానం వింటూ ఆ అందాన్ని చూస్తూ వుండా అన్పించే సంగీత మది.

తన చేతిలోని వాద్య వరికరం అక్కడ పెట్టి రెండు. చేతులూ "పైకిచాపి తనే అందుకున్నాడో, ఆ చెట్టు కొమ్మపై నుండి జారి తనే “ఆయన ఒల్లోకి జారిందో తెలీదుకాని, ఆయన తన ఒడిలోవున్న (యేమ 'మూర్చికి ఏదో చెపుతున్నాడు.

ఆ భాష ఏమిటి? దాని భావం ఏమిటి? అర్థం కాలేదు కాని, అర మోడ్పు కళ్ళతో, ఆ ముగ్గ మోహన మూర్తి వంక చూస్తూ ఆ దివ్య సందేశం వింటూ, అదేవిటి? వ్రూటు వూదటం మానేసి అలా దూరంగా "పెట్టేసినా కాని ఆ సంగీత ధ్వనులు అత్యంతా మాధుర్యంగా ఎక్కడ నుంచి వినిపిస్తున్నాయి?

ఆరె! ఆ దివ్యతేజోమూ ర్తి తలచుట్టూ అ కాంతి వలయ మేవిటి? తన గాధలు బాధలు ఆ మూర్తికి చెవ్పకోవాలని మనసు ఉవ్విళ్ళూరు తోంది. “చాలా పొద్ధోయింది, లేచి కాఫీ కాస్త తీసుకోండమ్మా!”' మల్లి పిలుపుతో ఈ లోక్షంలోకి వచ్చింది సౌందర్య. తలెత్తి గడియారం చూస్తే ఎనిమిదిన్నర. “ర్మాతంకతా మీరు నిదపోలేదమ్మా' మూలుగుతూనే వున్నారు.” అంది మల్లిక. మా ఖః నే బైట లాన్‌లో కుర్చీలు వేసుక్కూచున్నారు సౌందర్యా శ్యాం. నీ రెండ పడుతోంది అయినా బాగానే వుంది. వాళ్ళు తినగా మిగిలిన ఏప్పిల్‌ ముక్కల నళ్ళెం మల్లిని పిల్చి తీసెయ్యమంది. “సికు బొత్తిగా తోచటం లేదనుకుంటాను, కాస్సేపు ఎమైనా తిరిగి. వద్దామా?'అన్నాడు శ్యాం. “అహ! వద్దు. ఇక్కడ ఇలాగే బాగుంది. బైట రెక్కడికి వద్దు” ఇంది కంగారుగా. “ఆవాళ బైటికెడితే జ్వర మొచ్చిందనా? ఈవాళ రాదు." “అయినా సరే ఎక్కడికీ వెళ్ళద్దు మనం” అంది దృఢంగా. కారాగింది బైట. నందూ లోపలి కొచ్చాడు. “పిన్ని వస్తోందిరా నందూ! అంటూ కవరందించాడు క్యాం. అక్కడ నిల్చుని పూర్తిగా చదివి లోవలికెళ్ళి పోయాడు నందూ ఆతని మొహంలో ఏ భావం వ్యక్తం కాలేదు. పిన్ని ఎవరు? ఎవ్పడొస్తుంది? ఎన్నా ళ్ళుంటుందావిడ? సౌందర్య మెదడులో అన్నీ (వశ్నలే, అధి తెలుసుకున్నట్టుగా క్యాం. చెప్పాడు. పిన్ని వస్తోంది వది రోజుల్లో. ఇదివరకు ఆవిడ ఇక్కడే వుండేది పిన్నికి మోవాన్‌ ఒక్కడే కొడుకు. వాడు కుదురైన వాడు కాడని అవిడ బెంగ. ఒక కూతుదు వున్నా లేనట్టే లెఖ్బం చిన్నప్పుడే తప్పిపోయింది లక్ష్మీ, ఎంత వెతికించినా లాళం లేకపోయింది. మే మిద్దరమే ఆవిడ

రి

వీడ్ణలం ఇవ్వడు. మా మీద కోపగించి కాశీ విశ్చిపోయింది పిన్ని.. ఇదిగో ఇదే ఆవిడ మళ్ళీ రావటం.”

“*కోవగించటం ఎందుకొచ్చిం దసలు మీ మీద?”

“ఇద్దరం పెళ్ళి చేసుకోలేదని.”

“ఇప్పుడు పారిపోయి వుంటుం దావిడ కోవం.”

ఇద్దరూ వాయ్లిగా నవ్వుకున్నారు.

విలేజ్‌లో వాళ్ళకి ఇల్లుంది. కొని ఆవిడ ఇక్కడే వుంటుంది.. వాళ్ళు తాతగారు దేవి భక్తులు కనుక రాజేశ్వరీ దేవి అని పెద్ద పిల్లకి, లలితా దేవి అని చిన్నపిల్పకి పేద్ట పెట్టి, వాళ్ళిద్దరికి తమ అని పంచారు.

జగవతిరావుగారు తన తెలివితేటలతో ఆస్థి రెట్టింపు చేశారు. లలితాదేవి భర్త వ్యసనాలకి బానిసయి ఆస్థి అంతా హారతి పాడేళాడు. అయినా అక్క ఆదుకుంది. ఆవిడ తరుచు తన దగ్గరే వుండమనేది- చెల్లెల్ని. ॥ మోహన్‌కికూడా తం్మడి పోలికే వచ్చింది. ఆయనకన్నా రెండా- కులు ఎక్కువే చదివాడు.

పిన్ని వస్తుందన్నవా త్త ఇంట్లో అందరికి తెలిసింది.

పిన్నిగారికి శ్యాంమీద నందూమీద చాలా ఆశలే వుండేవి, తమః తాహతుకి తగ్గ సంబంధాలు చూసి పెళ్ళిళ్ళు చేయాలనికాని, వీళ్ళిద్ధరి “ప్రేస్టు” వేరుకదా?

అంతా విన్నాక ఒక సందేహం వచ్చింది సౌందర్యకి.

“ఇప్పుడు మరి మిమ్మల్ని చూస్తే ఆవిడ మండినడదూ?” 'అని. ఆడిగింది

“ఆలాగనుకోకు, ఆవిడ పాలసీ వేరు, చూస్తావుగా? సర్భకుపోయే రకమె కాని సాధించే మనిషికాదు. కనుక నీకాబెంగ అనవసరం.”

సంభాషణ మనిషి హృదయానికి దర్పణం లాంటిదిట. ఆం మాటలోనే అవతలివాళ్ళ స్వభావం అంచనా వేయవచ్చు. వేదాంత (గ్రంభాలంచే తగని మక్కువ అవిడకి,

ం్రై

దేవుడూ వూజా చాలా ముఖ్యం ఆవిడకి, ఏవోస్తోతాలు దండకాలు భగవద్గిత, అలా పఠిస్తూనే వుంటుంది. గతించిన పూర్వుల చరిత కదిలిస్తే చాలు ఎంతో వుక్సాహంగా ఎంతో అనుభూతితో అందులో “లీనమైపోయి అలా చెపుతూనే వుంటుందావిడ కళ్ళకి కట్టినట్టు.

డాక్టర్‌ రావటం చూసి సౌందర్య లేచింది లోపలి కెళ్ళటానికి.

“నో,నో మీరూ కూర్చోండి సౌందర్యా, మీరూ వినాల్సిందే.”

“ఇంతకీ ఏవన్నాడయ్యా మీ స్పెషలిస్ట్‌”

“అదే చెపుతున్నాను. హరిని కల్సుకున్నానీవే ళ. సీ వరిస్థితంతా -చూశాడు కదా? ఆపరేషన్‌ తప్పదన్నాడు. అది ఎక్కడ అనేది మనం "తేల్చుకోవాలి."

నందూ కూడా వచ్చాడు. ఆవరేషన్‌ సంగతి ముగ్గురు కలిసి మాట్టాడుకున్నారు. ఇక్కడా వద్దు. రాయవేలూరు వద్దు. అమెరికాలోనే చేయించాలని రావుపట్టు పట్టాడు.

పాము చిన్న దైనా చంపటానికి పెద్ద కర వుండాలన్నాడు.

“ఆమెరికా?” అన్నాడు శ్యాం.

“అవును. ఏం? అక్కడైతే డాక్టర్ణంతా జీనియస్‌ వుంటారు. “ఎక్యూప్‌ మెంట్‌" అంతా వుంటుందక్కడ సవ్యంగా. నువ్వు “ఈ ఖర్చంతా ఎలాభరించగలను*? అన్నట్టుగా మాట్లాడు కావేం క్యాం. నా కెవరున్నారన్నట్టు ధ్వనిస్తున్నాయి. నీ మాటలు. డాక్టర్‌ హరి వున్నాడు. ఆయనకి బోల్డు “ఇన్‌ప్ణయన్స్‌” వుందక్కడ. నేను వున్నాను నీకూడా నీకు లోటు రానిస్తానా? నందూ ఇక్కడ ఫేక్టరీ ఇల్లు అన్నీ చూసుకుంటాడు ” అన్నాడు రావు.

రావు మాటలకి శ్యాం మనసు ఎంతో తృప్తిగా వుంది. నందూ కూడా రావు చెప్పింది చాలా బాగుందన్నాడు. తనుకూడా వస్తానన్నాడు “అన్నగారితో కూడా. అవరేష నయాక మళ్ళీ వచ్చేసి ఇక్కడి వ్యవవారా "అన్నీ చూసుకోవచ్చు అనుకున్నాడు.

ఈలోగా క్మాగ త్రగా కాలక్షేపం చేయాలి (వస్తుతం. నిన్ననే హరి ఇార్యా సమేతంగా బెంగుళూరు. వెళ్ళాడు. చదివేందుకు ఏదైనా వుంటే

9

బాగుండునన్లుకుని పీరువాలో తలుపు తీనీ కొత్తగా వున్న ఓ బుక్‌ ఎన్నుకుంది సొందర్య. ఆ హిరోయిని అందరి మెవ్స పొందాలనుకుని, చివరికి ఆ ఇంట్లో ఎవరికీ మంచి కాలేకపోతుంది. సరికదా క్షణం క్షణం. చీవాట్టూ చెప్పుదెబ్బలు తింటూ అర్జాకవితో చావలేక (బతుకుతోంది.

అంత తప్పు తనేం చేసిందసలు? తప్పులు చేసిన వాళ్ళంతా చక్కగా అందర్నీ, ఎదిరించి నిర్ణక్ష్యుంగా వోయిగా ' (బళుకేస్తున్నారు. ఏ తవ్పు రెయ్యకుండా అణగి మణిగి వున్న వాళ్ళచే హింసించి శిషిస్తారా? ఏమి న్యాయం ఇది?

అనుకుని ఆ ఇంట్లో తను ఇక వుండలేదు. సరే, ఎక్కడికి పోతుంది? ఏట్లోకి, ఏట్టోకి బయలుదేరింది. గుక్కెడు పాణానికి క్షణం వట్టదు చావటానికి. ఈ రోజుతో తన కష్టాలు గష్టైక్కాయనుకుంది.

అలా ఏటిగట్టుమీద కూచుని మనసులో పేరుకున్న బాధంకా కరిగిపోయేట్టు ఏడ్చింది. ఆ ఏడుపు సీతాదేవి శోకంలా వుంది. అంతు పొంతూ లేకుండా సమ్ముదపు గాలికి సరుగడు చెట్లు ఏడ్చినట్టుంది.

చెంగున నీళ్ళలోకి గెంతింది. బలమైన రెండు చేతులు వెనక నుంచి వచ్చి వాటేసుకున్నాయి. అంతా చీకటి.

_ “నన్నావకు, నువ్వెవరు? నన్నెందుకు ఆపావు?” అంది. కాస్సేపు.

గింజుకుని, ఇంటివద్ద నుంచి తన వాలకం, కని పెట్టి వెంబడించి వచ్చాడు.

“నువ్వెందుకు చావాలి అసలు?”

“నేనెందుకు బతకాలి?”

“చచ్చి సాధించేదేవిటి?”

“బతికి బావుకునేది మాతం ఏవిటి?”

“అసలు చచ్చేందుకు నీకేం ఆధికారం వుంది?”

"నా ఇష్టం.

“ఈ భూంమ్మీద ఇంతమంది (బతగ్గా లేనిది నీకు చోటుండదా?”

ల్రీడ్సు నన్ను నువ్వు నువ్వని అంత చనువుగా ఎప్పుడైనా ఇలా మాట్టాడి ఎరుగునా?' అనుకుంది, వీడు తన ఇంటి నౌకరు.

ప్ర “ఇలా చచ్చిపోదామని ఎవ్వుడూ (వయత్నించకు. 'పేదో మార్గం 'దొరక్కపోదు ఆలోచిస్తే. నాకూడా రమ్మ "న్నాడు. “*సీక్రూడ్రానా?' అంది.

. “అవును. తప్పా? నువ్వు ఏ తప్పూ చెయ్యలేదు. ఆయినా నిన్ను సీ పవ్మితతనీ గుర్తించి. గౌరవించారా సీవాళ్ళు? అలాంటప్పుడు తవ్వు చేస్తే మ్మోతం తప్పేమిటి? అయినా స్థిమితంగా ఆలోచించు. నేను నీకు ఓ దారి చూపిస్తాను. నా కూడారా” అన్నాడు,

సౌందర్య నేలనేసి కొట్టింది చదివే నవల. ఛీ, వెధవ నవల. ఎలా “రాస్తారో అలాంటి బుక్స్‌ బుద్ధిలేదు రా సేవాళ్ళకి అనుకుంది. మరో మంచి వబంధం ఏరుకుని తెచ్చుకుంది. చదూతోంది "కాని కొన్ని మాటలు - అర్థమై చావటంలేదు. ఇదివరకైై తే పెద్దపెద్ద సమాసాలూ వర్ణనలు తనకు తెలీనివి తర్మడినడిగి తెలుసుకునేది. ఆయన ఎంత ఓర్పుగా విడమర్చి చెప్పేవారని? ఇప్పుడైనా శాం నడిగితే చక్కగా చెపుతాడు. నిన్న కవితకు చెప్పలేదూ? న ఈవాళ మరీ బోర్‌గా వుంది అనుకుంది. కింది కళ్ళి తోటలో “తిరిగొ.సేనో? అనుకుని మేడ దిగింది. మెట్లు దిగేప్పుడుగాని తోటలోకి వెళ్ళేప్పుడుగాని ఎవరూ కనిపించలేదు. ఆ మవోతల్ది అసలే కన్పించ లేదు. ముందు పూలతోటలో కెళ్ళి నాలుగుమూల్లా తిరిగింది. వాటికి నీళ్ళు బాగా పెట్టాడు లాగుంది బురద బురదగా కన్పిస్తోంది అక్కడ, జాజికి కొత్తగా వేసిన పందిరి చూసింది. కొత్త కుండీలు (కోటన్సుతో కలకల్పాడుతున్నాయి. ఆకు రెండేసి రంగులు. మెలిక తిరిగినవి ఒకరకం ఆకులు, వండినట్టు వచ్చని ఆకులు కొన్ని బలేగా మెరుస్తున్నాయి. గులాబి మొక గ్రాల్ని దాటుకుంటూ ముందుకు పోతోంది. ఆవతల "పెరట్లో పాదులు చూసేందుకు టై లుడేరింది. పొట్టకాయలు నేలకి తగుల్తున్నాయి ఏమేం- వెరువులు వేళాడోకాని. వీర గుత్తులుగా కాస్తోంది. “అదిగో వసనచెట్టు మొదలె దగ్గరనుంచీ కాయలే తనెప్పుడూ చూడనే

ఫక్‌ 'అేదు. మామిడి పిందెలు చెట్టంతా మల్లెపూలకీ మావిడి' పిరదెలకీ కోయిల కూతకి ఏవిటి .సంబంధం? ' వసంత మేనా? కారణం? ఇరకా ఏమైనా వుందా? జొమిచెట్లు ఇరకొ పిందెలే. అదిగో నం'పెంగచెట్టు ఎంత దూరోన వున్నా దాని వరిమళం... ఏక్కడికి పోదు అక్కడ వున్న గెడతో రాల కొట్టింది? నాలుగు పువ్వులు తల్లో పెట్టుకుని అక్కడేవున్న ఓ పెద్ద శాతి మీద కూచుని పుస్తకం విప్పింది. రెండు 'పేజీలతర గేసింపి. అంతే చేతిలోవున్న సంపెంగలు వాసన చూస్తుం ేవెనుక ఎండుటాకులు- చప్పుడైంది. ఈ వేళవ్పుడు -ఎవరొస్తారు? అనుకుంటూ వెనక తిరిగి చూసింది. అంతే. ఇక ఆలోచించ లేదు. చేతిలో. బుక్‌ విసిరేసి ముంచుకు పరుగెత్తింది. నల్లని పెద్ద తాచు పాము తనవై పే వస్తోంది. ఆతి వేగంగా తన వైపుకే దూసుకొస్తోంది. ఇప్పుడివ్వుడే బుక్‌లో చదివి నవ్వుకుంది మనిషికి రెక్కలేవిటని. ఇవ్వుడు నిజంగ తనకి రెక్కలే వుంటే క్షణంలో 'పెకెగిరిపోయి ఈ నల్లతాచు బారినుండి (పాణం దక్కించుకునేది. అయినా దానికేం కీడు చేసింది తను? తన మానానతను చదూకుంటూ కూచుంది కాని తను పొట్టకాయలూ భోషాణం అనుకుంటూ చాలా దూరం వచ్చేశిందే? వరు గాపళఠేదు. కాళ్ళకి తొడుకున్న “చెప్పల్సు” జూరివడిపోయాయి ఆ వరుగులో. ఆరికాళ్ళలో ముళ్ళు దిగబడ్డాయి. ఆది ఆసలు తన వెనక వస్తోందో లేదో చూస్తే? ఆమ్మో, కాటె ఇ య్యదూ? అయాసం వచ్చినా వరుగాపలేదు. అలసిపోయింది. ఇక వరుగెత్తలేదేమో తను. ఒళ్ళంతా చెమట పట్టింది. ఆ "పెద్దరాయి తన్నుకుని క్రిచుగా అరుస్తూ పడిపోయింది. అంతే. సౌందర్య పెట్టిన 'కేక ఎవరికీ వినబడలేదు. “కాఫీ తీసుకెళ్ళాను. మైకి, పెద్దమ్మగారు లేరు” అంది మల్లిక. “లేక ఏమైపోతుంది సరిగా చూడు” అంది మనోజ్ఞ. ఇల్దర్తతో చూస్తున్నారు. సౌందర్య కనబడలేదు. చెప్పకుండా తన న్నుకప్పి ఇదెక్కడికి పోయిందప్బా! అనుకుంది.

విగ్ర

ఆ మాట విన్న నందూ తోటలోకి నడుస్తూ “రంగా, ఈ వై పుగా సౌందర్య వచ్చిందా?” అని వాడి సమాధానానికి ఎదురు చూడకుండా పెద్ద పెద్ద అడుగు లేస్తున్నాడు నుందుకు. పూలన్నా మొక్కలన్నా ఈవిడగారికి తగని పిచ్చి. ఇద్దరూ కల్పి తోటంకా వెతుకుతున్నారు. ముందుగా చెప్పును, ఆ మామిడిచెట్టు దగ్గర గీన్‌ కారీ ఏమిటి నేల మీద? నేలపైన విసీరేసిన బుక్కు, కనబడింది.

“అమ్మగాదు ఇక్కడ వడిపోయారు. దౌరా[” అని కేక పెట్టి వరు గందుకున్నాడు రంగడు. వనదేవత లాగ అక్కడ వడ్తుంది సౌందర్య. వంటి మీద తెలివి లేదు. బోర్లపడి వున్నదాన్ని తిరగేసినా కదల్లేదు. రంగడికి పురుగు ముట్టుకుందేమోనని అనుమానం వచ్చింది.

“ఈ అమ్మకి ఏమైంది దొరా?” అన్నాడు రంగడు. నందూ మాట్లాడలేదు. తనకి మ్మాతమేం తెలుసు? పాము కాటేసిన జాడేం కన బడదు. ఇద్దరు కల్సి మెల్లిగా లేవనెత్తి లోవలికి తీసుకొస్తున్నారు. పాము కుబుసం లాంటి షిపాన్‌ కారీ (గీన్‌ కలర్‌ నేలమీద జీరాడుతోంది. మంచంమీద వడుకో పెట్టారు. అంతా చూస్తూనే వుంది మనోజ్ఞ.

డార్టరుగారికి కబురెళ్ళింది.

“మళ్ళీ నా పీకల మీదకి ఏదో తెస్తుంది ఈ వగలాడి అనుకుం టూనే ఉన్నాను. ఈవిడ పోయి ఆ తోటలో వడిపోవటమూ బాగుంది. ఆయనగారు వెళ్ళి హడిలిపోతూ లేవతీని గుండెలకి అన్నుకుని (పాణ 1వదంగా లోవలికి తీసుకురావటమూ బాగుంది. వు ...* అనుకుంది.

_తడిగుడ్డతో ముఖమంతా శుడిచారు. కాస్త కదిలింది. “అసలే మైంది?” అన్నాడు ముందుకు వంగి నందూ.

మెల్లిగా పెదాలు కదిల్చి చెప్పింది జరిగినదంతా. హమ్మయ్య అని గుండెలమీద చెయ్యేసుకున్నాడు. జరిగినదేదీ అన్నయ్యకి చేప్పద్దన్నాడు "

వేడి కాఫీ తెచ్చి తాగించారు.

“సేవలై నష్టేనా?” అంది మనోజ్ఞ వ్యంగ్యంగా చూస్తూ.

“మానవత్వం మర్చిపోకు మనూ!” ఆంటూ వెళ్ళిపోయాడు.

బ్రి7

“మరే పావం. నేను సౌందర్యాధి దేవతను కానుగా? అందు కోసం మానవత్వం మర్చిపోతుంటాను* అనుకుంది కసిగా.

ఆ ర్యాతి బాగా జ్వరమొచ్చింది సౌందర్యకి. రావు వచ్చి చూసి “ఈ జ్వరంభయం బెదురువల్ల వచ్చింది. శేవటికి తగ్గిపోతుందని మల్లిక చేతికి టాబ్లెట్సిచ్చి వెళ్ళాడు. తడిగుడ్డ తడిపి నుదుటిపై వేస్తూనే వుంది మల్లిక, మోకాలిమీద ఆయింట్‌ మెంట్‌ రాస్తూ లేవనీయకుండా చూస్తూ ఆ తెల్టవార్లూ తల్లిని మరిపించే సేవ చేసింది.

రావు చెప్పినట్టుగా ఆ రెండో రోజుకి జ్వరం తగ్గలేదు కొని నాల్లు రోజుల్లో జ్వరం, నీరసం తగ్గి మామూలు మనిషైంది. ఆ నాల్గు రోజులు ఏవో సాధిస్తూ, దెప్పుతూనే వుంది చెల్లెలు.

జ జ ఫ్‌

ఓ శుభోదయాన పిన్నిగారూ కొడుకూ దిగబడ్డారు. శ్యాం ఆరోగ్యం సంగతి కనుక్కున్నారావిడ ముందుగా, “నీమాటే నెగ్గింది పిన్నీ! అదంకా వినే వచ్చేశ్నానా! పిల్లలిద్దరూ దీపాల్పా వున్నారు. రాగానే నాకు పాదాభివందనం చేళారు. అయితే వాళ్ళ ఇంత వున్నవాళ్ళు కారట!” అంది,

“మనకున్నది చాలదా పిన్నీ? మంచీమర్యాదా వున్న కుటుంబం.”

“ప్రోన్టేరా మీకు నచ్చితే, నాకు ఇబ్బంది లేదులే.”

“పిన్నీ ఇన్నిరోజులు చేళావేమిటి? నువ్వు వెళ్ళి ఎన్నాయిందో తెలుసా?” అంటూ నందూ వచ్చాడు. ఆ అన్నదమ్ముల అభిమానానికి వృదయం నిండిపోయింది ఆవిడకి.

“ఈ మోహాన్‌ గాడికి కూడా కొస్త కుదురైన పిల్లని చూసి ముడి “పెడితే కొంచెం స్టైరపడతాడేమో” అనుకుంది. పేరు పేరున ఆ ఇంట్లో అందర్నీ పలకరించింది.

ఆ రోజంతా వంటగది, దేవుడిగది శుభం చేసుకుని మడిచీరలన్నీ ఆరేసుకునే పనిలో మునిగిపోయిందావిడ.

7]

98 ॥ దేవుడి పఠాలన్నీ తుడిచి దాచుకోటం, వోరతి కర్పూరం, అగరు వత్తులు అన్నీ అమర్చుకునే (పయత్నంలో వుంది అవిడ.

“నీ చేత్తో కాస్త కాఫీ ఇయ్యి పిన్నీ, చాన్నా ళ్ళయింది” అన్న శ్యాంని చూసి ఎంతో మురిసి పోయిందావిడ,అందుకనే అసలలాఅడిగాడు. ఆవిడ ఆనందిస్తే అదో తృప్తి క్యాంకి.

విలేజ్‌లో ఇంటి పని వూర్తయిందా అని అడిగాడు. దాన్నిగురించి కాస్సేవు అక్కడి కష్టసుఖాలన్నీ చెప్పుకున్నారు.

“అన్నయ్యా! బాగున్నా వా?ో అన్నాడు మోహన్‌. వుండు! బాగానే వున్నాను.ఇకనైనా అమ్మ చెప్పినట్టల్లా విని బుద్ధిగా నోట బుద్ధిగానే వుంటానెప్పుడూ, నన్ను మాతం ఎవరూ అర్ధం

కాఫీ తీసుకువచ్చిన మల్దిక “అమ్మగారూ! ఈయనగారు ఎక్కడ నుంచి వచ్చాడో తెలుసా?” అంది లోగొంతుకతో.

“జెల్లో ఆరునెల్టుండి వచ్చాడు.”

“ఏం చేశాడేం?

“దొంగతనం చేసి పట్టుబడ్డాడు. చదువా? చట్టు బండలా?”

ఇంత బుద్ధిమంతుడా అనుకుంది సౌందర్య.

“ఎవరో సేఠ్‌, అనుకుంటాను. ఆయన షాపులో దొంగతనం చేసి వట్టుబడ్డాడు. ఇలాంటి వాళ్ళకి బాగా బుద్ధి చెప్పాలని ఆ 'సేఠు జైల్లోకి తోయించాడు. ఆరు నెల్లయింది. ఈ మధ్యనే వదిలారు. ఇప్పుడీయన కక్షంకా ఆ సేళు మీదనే.”

“ఏమండోయ్‌ వదినగారూ! మీరు నాకు బాగా నచ్చ్నారండీ. మిమ్నల్ని చూడగానే అనిపించింది. ఇంత అబ్బ్భుతమైన అందం ఆడదానికి దేవుడిచ్చిన వరం, ఎపరికోగాని పసాదించడు. వెన్నెల్లో తడిసిన వీనస్‌లా వున్నారు ఉమీరు” “మీ చెల్లెలు కాస్త “రిజర్వుడ్‌” టైవనుకుంటాను." అన్నాడు మెల్లిగా.

99

“ఏమండి! నన్ను మీరు మరి పొగిడేస్తే నాకు చాలా ఇబ్బందిగా వుంది.

“నన్ను మోహన్‌ అనండి బాలు, మీరు అనక్కటర్లేదు చిన్న వాణ్ణి.”

అందరికన్నా చిన్న వాజ్ణనుకోటంలో ఓ ఆనందంవుంది మోహన్‌కి. శ్యాంకన్నా నందూకన్నా రెండేళ్ళకన్నా చిన్న వుండడు.

“నావి పొగ డ్రలనుకోకండి. వుస్నమాట మొహం మీద అనె య్యటం నా అలవాటు.”

“నేను జైళ్లోంచి ఈ మధ్యనే వచ్చాను. మాకు విలేజ్‌లో ఇల్లుంది. అయినా కాని అమ్మ ఇక్కడ వుండేందుకు ఇష్టపడుతుంది. నేనా - ఒక చోట స్టిరం లేనివాణ్ణి, తిరుగుతుంటాను ఎక్కడో. అమ్మ కాశీ ఆన్నీ యాతలూ చేసుకుని వచ్చింది. అందుచేత ఆమ్మగానీ నేను గానీ మిమ్మల్ని చూడలేకపోయాం. మిమ్మల్ని చూసే భాగ్యం ఇప్పటికి కల్గింది నాకు, మన్నించండి.”

వీడు వాగుడు కాయే కాని ఏవిధమైన దాసరికం లేకుండా చెప్పేసే మోహన్‌ నిజాయతీ బాగా నచ్చింది సౌందర్యకి. మొదట మల్లి చెప్పింది కనుక జై లుమూట విన్నా ఆదరిపడలేదు. ఉలికి పడలేదు.

మోహన్‌ కూడా అనుకున్నాడు: 'ఇదివరకేవిని ఉంటుంది నేను జైలుకి వెళ్ళొచ్చినట్లు, అందుకే ఆశ్చర్యంగా చూడలేదు. మామూలుగా వుండిపోయిందం టే శ్యామన్నయ్య అన్నీ చెప్పే వుంటాడు. ఏమైనగాని దీని అందం పిచ్చెక్కిస్తోంది. దీన్ని వదలకూడదు" అని గట్టిగా నిశ్చ యించుకున్నాడు.

“వీడ్రిద్రి వట్టి బోళాబోశీ టైపు, లేకపోతే జై లుకెళ్ళివ చ్చినట్టు తనకు తనే చెప్పుకుంటాడా? జై లునించి వచ్చిన వాడిని ఎంత హీనం చేస్తారో తెలీదు. వాడికి బైట మంచినీళ్ళయినా పుట్టవు.

తనేం రాజకీయ నాయకుడా జైలు కెళ్ళొచ్చినా గౌరవించటానికి? లాఠీ దెబ్బలు తిన్నా నమస్కరించటానికి? ఎలాగా తెలిసిపోతుంది కదా అని తనే చెప్పేళాడా?: అనుకుంది సౌందర్య

నే బు ణి

100 మనోజ్ఞ మల్లికని పిల్చి అడిగింది. *“ఆదెవరు? ఆ మంచంమీద ఇంత ఎండెక్కినా న్నిదనించి లేవని ఆ గొడ్డు, నాటకాల్లో వేషాలేసే మనిషిలా వుంది.” “మంగళ, పిన్నిగారి పనిమనిషి, మంగ ఆంటారంతా. అవిడ కూడానే వుంటుందా పిల్ల, వాళ్ళు ఊరు నుంచి తెచ్చుకున్నారు.” దాని ఆలంకరజేవిటి? అంత జుగుప్సాకరంగ వుంది? అనుకుంది. అయినా ఇదేవిటి ఇంత ఎండెక్కినా లేవదేం. ఇదేం పని చేస్తుంది. ఇంటికి దర్శి దం. అయినా కొ త్తవాళ్ళతో తగులెట్టుుుంపే నన్నే ఆడిపోసు. కుంటారంతా ఆనుకుంది నునోజ్ఞ. డైనింగ్‌ చేబిల్‌ దగ్గర చాలా సందడి. నాయర్‌కి చేతినిండా వని. పిన్నిగారు కొడుకులకి కొసరి కొసరి తినిపిస్తోంది. అందంకి అన్ని రకాలు వండాలని చిరాకు పడడు నాయరు. ఈవాళ చాలా వుషారుగా చేశాడన్నీ. అలసట అసలే ఎరగడు. ఈవాళ చాలా వండావు నాయరూ। అన్నీ కూడా చాలా బాగున్నాయి, అంది సొౌందర్య- చెల్లెలు వినకండా ఎవరూ ఆమాట అనరు కనుక ఆ మాటకి అందలం ఎక్కి-నట్టయింది. కడుపునిండా అయితే తింటారు కాని ఎందుకు మెచ్చుకుంటారు వీణ్ణి? తెగ వాగేవాళ్ళంతా తెలివైనవాళ్ళా? కారు. ఎక్కువగా మాట్టాడడు ఎవరితోటి. తన వనేదో తనది. అదే వాడిలో ఉండే ్మవత్యేకత. అదే బాగా నచ్చుతుంది సౌందర్యకి. గజ్జల చప్పుడు వినబడితే వెనక్కి తిరిగి చూసింది. ఓహో! మంగ ఇదే కాబోలు అనుకుంది. దాని కాళ్ళకి పిన్నిగారు కొని పెట్టిన వెండి గజ్టెలున్నాయి. ఎవర్నీ పలకరించకుండా సౌంత ఇంట్లోలాగ ఎంత స్వతంతంగా తిరిగేస్తోందో! కొకా పాతాలేం లేనటు బాత్‌రూంలోంచి తిన్నగా కిచెన్‌లో దూరి నాయర్‌చేత అన్నీ అడిగి "పెట్టించుకుని కడుపునిండా తిందా? ఇన్ని బొమ్మల పుస్తకాలు ముందే సుఠుని కూచుంది. మొగమాటం అనేది దాని నిఘంటువులో లేదు, అందుకే అది ఆలా గురం్యడాయిలా తయారయింది.

103ే

జుట్టంతా విప్పేసుకుని హేరాయిలు అంకా పట్టించింది, దువ్వి చువ్వి జడలేసింది గంటకి. మొయ్యకల్లినన్ని వూవులు తలనిండా పెష్టేసుకుంది, మొహంనిండా ఇంత మందాన పౌడరు పట్టించి, కళ్ళ నిండా కాటుక పెట్టింది. సూది మొన ఆంత బొట్టు పల్చని నై లాక్స్‌ చీరలోవల లంగా కన్పించేలాగ బాడి కనబడేలాగున పల్చని జాకెట్టు వేసుకుని, గల్టుగల్లుమంటూ ఇల్లంతా, మేడంకా ఓసారి చూసి, బాల్క నీలో కాస్పేపు నిల్చుని తోటలోకి వెళ్ళింది. ఒడినిండా జూమకాయలు కోసుకుతెచ్చుకుంది, బొమ్మల పుస్తకాలు ముందేసుకుని సోఫాలో కాళ్ళు "పైన పెట్టుకుని కూచుంది.

ఎలా చూసినా దీని వద్ధతేం నచ్చలేదు మనోజ్ఞకి, ఎక్కడివి వీనికి అసహ్యమైన బొమ్మల పుస్తకాలు?

“వయ్‌! కాళ్ళ కిందకి దింపు.”

“*ప్టీచ్స్‌, కాదు నాపేరు మంగళ.”

“ఏదో ఒకటి! నువ్వెందుకసలు ఇక్కడ కూచోటం?”

“మరెక్కడ?”

“లోపల సీ గది మల్లి చూపిస్తుంది అక్కడే వుండాలినువ్వు ఇల్డంతా తిరగటమెందుకు? నీ కేంవనిక్కడ, పెద్ద పెద్దవాళ్ళొస్తూంటా రిక్కటడికి.”

“ఆ వచ్చే వాళ్ళకి నేనేమన్నా అడ్ధమా?”

“అసలు నువ్వెవరు?”

“నేను అమ్మగారికూడా వచ్చాను సాయంగా, నీకీపాటికి తెలిసే వుండాలి.”

“ఇక్కడ వుండేవాళ్ళు కొన్ని మర్యాదలు పాటించాలి.”

ఓక ఇంట్లో నాకు తెలీని కొ త్తమర్యాదలు ఎపవ్పడొచ్చాయి”

“క్షా త్రమెంబర్భు వచ్చారు కదా? అందుకే కొత్త రూల్స్‌. “ముందు నువ్వాకొళ్ళు కిందకు దించు, నువ్వు లోవలి గదుల్లోనే వుండాలి, అక్కడే తిని తిరగాలి మీ అమ్మగారికూడానే వుండు నువ్వు, ఆవిడ కేవన్నా సాయం చెయ్యి, కదులు"

16ీడ్లిన

గజ్జెల కాళ్ళ నేలనేసి బాదుకురటూ. పెద్ద పెద్ద అడుగు లేసు కుంటూ పిన్నిగారి దగ్గర కెళ్ళింది మంగ ఏడువు మొదలెట్టింది గారంగా

నాకేమన్నా జీతం ఇచ్చి పెట్టుకుందా ఈవిడ నన్ను ఆజ్ఞ, పెట్ట టానికి.

నిన్న మొన్నా వచ్చింది తనునా ముస్తాబుచూసి కంటగిం గింపెం దుకు. తనూ చేసుకోరాదా? నేనెవరి మాటా వినను. నేను చెయ్యదల్బు కున్నది చేసి తీరుతాను. తనిష్టం వచ్చినట్టు నేనెందు కుండాలి.

మెల్లిగా వినిపించీ, వినిపించనట్టుగా సగుణుతోంది మంగ,

“మంగా నువ్వు ముందు నోరు ముయ్యవే బాబూ” అని నోరు నొక్కుకుంటోంది పిన్నిగారు.

“చూడమ్మా చిన్నమ్మాయ్‌! అది తల్లి లేని పిల్ల, నా దగ్గరే అల వాటయిపోయింది దానికి, ఇప్పుడెక్కడికి పోతుంది చెప్పునా దగ్గర మాట్లాడినట్టే నిన్ను కూడ చనువుగా ఏడో అనబోయింది దానికి నచ్చ చెప్తాలే, అటు రానివ్వను. నువ్వేమీ అనుకోకు” అని సర్లేసిందావిడ.

కఆ్ర బట్టలేవిటి? ఆ కట్టం ఏమిటి? పైట సరిగా వేసుకోమని కూడా చెప్పరేం? అదేనా మీ బాధ్యత? చక్కని నేత చిరలు కట్టుకోక ఆ బట్ట. లేవిటి అంపే కోపమా?

మల్లి చూడండి, ఎంత పొందిగ్గా వుంటుందో? అన్నీ మీరే అయి నప్పుడు అన్నీ మీరే చెప్పాలి కదా? "పెద్ద వాళ్ళకి ముఖ్యంగా గౌరవ మర్యాదలు తెలుస్తాయి కదా?

“అయితే అది ఆమర్యాద పని ఏం చేసింది?”

“ఆసలు అదేంపని చేస్తోంది మీకు? అది చెప్పండి”.

“వీదో సామెత చెప్పినట్టు నీతో వాదనేమిటి నాకు అవతల పూజకు వేళవుతోంది నాకు. అది ఎలాటివి కట్టుకోవాలో తెప్పించు, నాకేం తెల్పు "పెద్ధ ముండని" అంటూ వెళ్ళిపోయారు ఆవిడ. “నా కళ్ళజో డేదే మంగా!” అని కేకెడితే, పరుగెత్తుకెళ్ళి కళ్ళజోడు వెతికిచ్చింది. నమ్మినబంటులా, హనుమంతుడిలా.

లే ఖ్‌ ష్‌

103

సౌందర్య వినయ విధేయతలూ పెద్దల యెడ గౌరవం అన్నీ కూడా పిన్నిగారికి బాగా నచ్చాయి.*నీ సంగతులన్నీ చెప్పతే అమ్మాయ్‌ “పెళ్ళికి నేను లేను కదా” అన్నదానికి, అన్నీ పూస గుచ్చినట్టు' చెప్పింది. ఇదండీ సంగతి మీరు కూడా వుంటే చాలా బాగుండేది. అంది సౌందర్య. కృష్ణమోహన్‌, మంగళ కూడా ఆ కబుర్లన్నీ ఆసక్తిగా: వింటున్నారు.

“ఇంతకీ మీరిద్దరుకూడా బంగారు పువ్వులు వూజ చేకారే! ఏదో సామెత చెప్పినట్లు మా అబ్బాయి లిద్ధరూకూడా సానవట్టిన వ(జాలనుకో. మిమ్మల్ని అర చేతుల్లో పెట్టుకుని చూచుకుంటారు. గుండెల్లో పెట్టుకు. పూజిస్తారు, మీకేలోటూ రానీయకుండా” అందావిడ.

మంగ మల్చెమొగ్గలు దండ కడుతోంది. ఎన్ని వూలూ దానికే చాలవు.

“మోహనబాబూ, దోరజాంపళ్ళు నాలుగు కోని పెట్టవూ?” అంది.

“అవును పావం! ఇంట్లో తినేందుకేంలేక ఆకలితో ఎండి పోతున్నావుకదా? నీకెప్పుడు తిండిగోతే. వుండూ, నాకు పనుంది బైటి శెళ్ళాలి.”

“ఒరే, సీకు ఎక్కడికి వెళ్ళొద్దని చెప్పానా?” తల్ది లోవలనుంచి శ్రశెట్టింది. బైటి రౌడితో ఎవరితో తగూ పెట్టుకుని వస్తాడోనని ఆవిడ భయం. ఆ తరువాత మక్కెలిరగ తన్నేరని బాధవడ్డం ఎందుకు?అని.

తల్లిదగ్గర ఎలాగో బెల్లించి ఓ పాతిక రూపాలయలట్టుకు వుడా యించాడు. ఆవిడ ఇవ్వనంటే మెల్లిగా పెట్టె తాళాలు సంగహిస్తాడు. ఇక వాడికి చాతయినది దొంగతనమే గదా?

రాతి ఇంటికి రాలేదు వాడు తెల్లవారురూమున తలుపు త్టా ఆ తల్లి ఎవరికీ మెలకువరాకుండా తలుపుతీసి వాణ్ణి బెడ్‌ మీదకి చేర్చింది

అక్కకి చెల్లెలికి ఈ గొడవలేం తెలీదు.

మర్నాడు మోహన్‌ తెచ్చిచ్చిన సెక్స్‌బుక్‌ మెల్టగా చదువుకుం టోంది మంగళ, అక్షరాలు జ్మాగ త్తగా కూడబలుక్కుని.

104

ఆవిధంగా అది సాహిత్యాభివృద్ది చేసుకుంటోందన్నమాట! దాని అలంకారంలో ఏవిధమైన మార్పూ రాలేదు. మనోజ్ఞ తెప్పించి ఇచ్చిన నేతబీర మ్మాతం కట్టుకుంటోంది.

దాని వక్కమీద బోర్జా వడుకుని కాళ్ళురెండూ పైకెత్తి ఆడి స్తోంది. ఆ కాళ్ళమీద ఏ అచ్చాదనా లేదు.

మనోజ్జకి మంగ చేసే ఏచర్య చూసినా వాంతి వచ్చినంత పనవు తోంది. ఆ క్షోభ సాధ్యమయినంతగా సహిస్తోంది. తింటే పవవులా తినటం, తిరిగితే చైతులా తిరగటం, న్మిదపోతే వంటిమీద బట్ట తెలీ కుండా మొద్దులాగ, ఎద్దులాగ న్మిదపోవటం, వెకిలినవ్వులు; చెపితే మాట వినిపించుకోదు, అవతల పిన్నిగారి సపోర్టు, తెగ ఐల్సిన దాని ళ్ళు సగానికి పెటా, ఎలాగైనా ఇది “డేంజర్‌ ఫెలో” అనుకుంది. ఏళ్ళాచ్చాయి దీనికి బుద్ధిమ్మాతం రాలేదు. దీనికి బుక్స్‌ ఒకటి తక్కు వొచ్చాయా? ఈ వెధవ పుస్తకాలు ఆ వెధవే తెచ్చిస్తాడేమో దీనికి గారాలబ్బాయి కదా వాళ్శమ్మకి. డబ్బు వాళ్ళమ్మ ఇవ్వదేవిటి? చెడి పోయేందుకు మార్గాలనేకం.

“అసలు నేను మువ్వల వట్టాలు "పెట్టుకుంటే అవిడకి వచ్చిన ఖాధేవిటి?” అంటోంది పిన్నిగారితో.

**షోిన్సీ ఆది కొనిచ్చిన చీరతే కట్టుకోరాదుటే?'' అంటోంది అవిడ,

“ఆ చీరలు గుచ్చుకుంటున్నాయి” అంది గారంగా.

“మంగా! కొంతకాలం ఈ యింట్లో సుఖంగా వుండద ల్చ్బుకుంటే సే షోకులు కాస్త తగ్గించాలేమరి. చిన్నమ్మతో వాదనకు దిగకు. ఆవిడ చెప్పినట్టు విను, నీ ఆలవాట్టు మానుకో, మర్యాదగా మసులుకో, నీకిదే చెప్పటం మళ్ళీ వెనక్కి వెడితే మామూలు భాగోతమే కదా? గుర్తుంచుకో” అంది రహన్యంగా. కిచెన్‌ వక్కన వున్న వరండాలో మోహన్‌ బూట్‌ పాలిష్‌ చేసుకుంటున్నాడు. బైటకెళ్ళే (వయత్నంలో వున్నట్టు.

“మోహన్‌, యువరాజులా వున్నావివ్వడు”” అంది. మంగళ.

105 “న్సవ్ప యువరాజునెవుడు చూళావే?” కీ స్తకాల్లో యువరాజుని చూడగానే అమ్మాయిలు మోహిస్తారు శదా? ఎంతో బాగుండకపోతో ఎందుకు మోహిసారు?” “మోహన్‌ కదా అని.” చై “ఛ (పేమిస్తారు' “నీ బతుక్కి ఉపేమొక్కటే తక్కువ.” “నేనంపి సీకు పేమ తగ్గిపోతోందీమధ్య.'*' “జ్య ఆ, అలా మీదవడి మాట్లాడకు, దూరం నుంచైనా విన “బడుతుంది.” “నువ్వు తెచ్చిన బుక్‌ చాలా బాగుంది. నాకు నచ్చింది. పూర్తిగా -చదివేళాను తెల్స్ఫా? “అయితే మకోటి తెమ్మనా గోల?” “నాదంతా గోలా? నిన్నర్శాతి వస్తానన్నావు రాలేదేం?”” ““నేనొచ్చే సరికి గ్మురెట్టి నిద్ధరోతున్నావు మొద్దూ.”” “ఆ బృక్‌లో తెలీనివి బోల్దున్నాయి. అడుగుదామనుకున్నాను” “నన్ను వెళ్ళనీయ్యి తవ్పకోవే.?” “నేనెలా వున్నానివ్వుడు చెప్పు.”” *“*జ్రనక్ర చెప్పతాలే'” అని ఒక తోపు తోని బైటి కెళ్ళిపో యాడు. మల్లి కడిగి గిన్నెలూ '“రాక్‌"లో సర్ధిపెడుతూ వాళ్ళ మాటలన్నీ -వింటూనే వుంది. ఇవన్నీ దానికి పాతవిషయాలే కనుక వట్టించుకోదు. విని విని విసుగెత్తి పోయింది. “ఇదిగో మల్లీ! సీ టిపిన్‌, కాఫీ,ఇక్కుడ పెట్టా"నన్నాడు నాయరు. “నాకివాళ ఏీమీవద్దు నాయర్‌బాఖా, నాకేంతినాలని లేదు.” “వీమైంది నీకివాళ?' “తలనొప్పిగా చలిగావుంది. “అయితే నేను తీసేసుకోనా?' అంది అక్కడేవున్న మంగళ, *న్సవు తిన్నావుగా?? నాయరన్నాడుం వినిపించుకోలేదా మాట ఆ ప్రేటు తీసుకుని పెద్దగా నడుము కుంటూ వెళ్ళిపోయింది. స్‌ షా ఠి

106'

“ఎందుకంటే ఏం చెప్పను వదినగారూ? చూడండి, ఈ లోకం అంళా మోసాల్తోనూ, దగాలోనూ నిండి వుంది. మోసం దగా కవల పిల్లలన్నాడు ఒకడు. ముక్కుకి సూటిగా వెళ్ళేవాడికి రోజుల్లేవు, వింటు న్నారా?ొ

“నిజమే” అని ఒ ప్పేసుకుంది సౌందర్య.

“ఆసలేం జరిగిందంటే. ఎవడో చేసిన దొంగతనం నా మీదకి నెట్టి వాడు మాతం పూలరంగడల్లే తిరుగుతున్నాడు నేను జైలుకి వెళ్ళి ఆరునెల్లు గడిపి వచ్చాను. నన్ను అందరూ దొంగలా చూస్తున్నారు. ఏమైతే అయిందని వాడిమీద కశ తీర్చుకున్నాలెండి. వాణ్ణి చావ చితక వాది, అందుకని మళ్ళీ జైలు, ఇలా సరిపోయిందనుకోండి.”

“పోలీసుని తన్నినందుకు మళ్ళీ జైలా?”

“మరేవిటను కున్నారు. నేను హత్యలూ గ్మృటా చేళాననుకున్నా రా? హహ.”

" “జైల్లో తిండితిప్పలు బాగావుండేవా మీకు?

“అవి! మీకెంత అభిమానవండి నా మీద? నా కన్న తల్లికూడా ఇలా,అడగలేధంటే నమ్మండి. మా అన్నయ్యలు గాని మా అమ్మగాని పట్టించుకోని నన్ను అభిమానంతో, జాలితో, మానవత్వంతో మీరునా తిండిని గురించి ఏం తిని (బతికావురా ఇన్నాళ్ళు అన్నారు. మావాళ్ళు మళ్ళీ ఎందుకొచ్చాడురా వీడు జైల్లోంచి ఆనుకుంటున్నా రేమో కూడా.”

“అబ్బే! ఆలా-ఎందుకనుకుంటారు? అదంతా మీ అనుమానం”

“మీరు అనుకోకపోతే చాల్లెండి నాకు” అన్నాడు మోహన్‌.

“అవును. మీ చెల్లెలికి ముక్కుమీదుంటుందనుకుంటాను కోపం.. మీరు చూడబోతే ఇంత శాంతమూర్రి కదా?”

“మీరు దాటవేస్తున్నారు. ఆ దొంగ వెధవ వాడిని గురించి మీరిక వూర్తుకొన్న ఫ్టేనా?”

“ప్పీక్షృ గొవ్ప 'డాటేి వచ్చింది. పాపం వాడికోసం వాడు దొంగ తనం చెయ్యలేదట.”

107:

“పైగా అదోటా?”

“వాళ్ళ (ఫండ్‌ కరుణవుంది చూళారూ?”

“నేన్స చూడలేదండి.”

“సందర్భమయినవ్పడు చూపిస్తాలెండి.”

“వద్దులెండి.”

“పోన్సెండి. ఆ పిల తం్మడికి టి.బి. అన్నారట డాక్టర్హు. డబ్బు లేందే (టీట్‌ మెంటెలాగ? ఆ పిల్ల బెంగ పెట్టుకుని ఏడుస్తోంది పావం.”

*“'“ఆందుకని, పిక్‌పాకెట్‌ చేళకాడా?”ి

కప్టీర్ర చెప్పినట్టు. మానవత్వంలా అనిపిస్తుంది అంతే.”

“అయితే మీకు ఆ దొంగవెధవ (ఫండా?”

“మీరలా అనుకుంటే నేనేం చెప్పను?”

“ఆ పిల్ల కుటుంబం బాగుచెయ్యాలని ఇలా జేబులుకొట్టి దొంగ తనం చేసి వెయ్యో రెండువేలో ఆ పిల్లకిచ్చి, తర్మడికి టి బి. తగ్గించి, ఆ.పిల్లకోసం త్యాగాలు చేసుకుంటూ పోతూ జైైలుపాలభూరు. ఇదేనా- మీరు చెప్పేది?”

జమ్సీర్సు మరీ అంతలా అనేసి నా మనసు గాయపరుస్తారను కోతేదు.”*

“మీరు చెప్పేదంతా అంత తికమకగా వుందో లేక నేను అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నానో తెలీదు కాని, ఒకదానికొకటి అతికి చావటంలేదు. బొతిగాో

“అది నా ఖర్మలెండి.

“మళ్ళీ ఖర్మ సిద్ధాంతంలోకి దిగారా?

“అంతేకదండీ మరి?

“ఇలా చెపితే ఏ పోలీసైనా నమ్ముతాడా మీ కథని?”

“ప్టీర్ర ప్రోల్రీసా?”

“చం పేశారండి.”

“అబ్బే లేందే.”

1085

“పోనీ చంపుతున్నారు.”

*న్చేన్సు చెపుళూంట ఆ కోటిగాడి మాట

“ఆ కోటిగా డెవరు మళ్ళీ? ఇదో కథా?”

“ఆ క్రథేనండీ బాబూ 1 ఆ డబ్బు వాడికీ దక్కలేదు ఏళ్వానికీ చక్కలేదుట.”

“విశ్వం ఎవరు మళ్ళీ”

“నేను చెపుతున్నది విశ్వం మాటే కదా?”

“పావం, కరుణకి అసలేం దక్కలేదు ఇంతకీ.”

“హెవం కరుణేవి టండీ ఇంటిపేరు లాగ? మామూలు కరుణ "అనండి బాలుం

“అదేలేండి. మామూలు కరుణకు పెసా దక్కలేదు. తండికి "టి. విం తగ్గలేదు.”

“ఇహ కరుణ సంగతి నాకు తెలియదు, వదిలేద్దాం.”

“ఆ కబుర్లకి అంతూపొంతూ వుందా? ఇందాకటి నుంచి చూస్తు "న్నాను. తుది మొదలు వుందా అసలు?” అంది మనోజ్ఞ.

*న్దేన్స మాట్లాడిన దాంట్లో తప్పేముంది?” అంది.

కన్చీ ర్చి ఏళ్ళాస్తున్నాయి ఎందుకు? జ్ఞానం వెనక్కి. పోతోంది.

“నా కొడుకుతో మాట్లాడ్డం ఇష్టంలేదని చెప్పరాదూ? ఆవెరి "వెధవ అంతా మనవాశ్ళే అనుకుంటాడు. మాయ, మర్మం తెలీదు వాడికి. "వ్యెరి అభిమానం” అంది పిన్ని.

“వ్‌ మో! మీ కొడుకు సంగతి మీకే తెలియాలి.”

“మరీ అంత గడుసుగా మాట్టాడకే, రెండర్థాలా (పతి మాటకీ?”

సౌందర్య మేడ మీదికి పోయింది సందట్లో,

ఇలా ఎన్నాళ్ళు జరుగుతుంది? అనుకుంది పిన్నిగారు.

న జ నే

“అయిదు వెండి గళాసులకీ నాలుగే కన్పిస్తున్నాయి, చిన్నమ్మతో

ఇెప్పాలి” అన్నాడు నాయరు,

12109

“దానితో చెప్పకండి, అది అరుస్తుంది” పిన్ని గారు ఏడుస్తుంది...

ఈ గొడవకి శ్యాం మనసు పాడవుతుందని భయం సౌందర్యకి..

“క్యర్రకుంటే నేరం మా మీదికి రాదూ!”

జన్చేన్స మెల్లిగా చెప్పుతానులే.”

“*ఫ్సీకు తెలీదమ్మా! నేనే కదా రోజూ గ్లాసులు జూ(గ త్త చేసేది. అందరూ నన్నే అంటారు.”

“అందరూ నిన్నేవంటారే?” అని మనూ వచ్చి ఆడగనేఆడిగింది..

“ఒక వెండి గ్దాను కనిపించటం లేదమ్మా!”

“అవునే మనూ! నీకు పుణ్యముంటుంది గొడవ చెయ్యకు.”

గొడవ చెయ్యలేదు కాని నందూ వచ్చాక చెప్పింది. మోహన్‌ మీద ఎవరికీ అనుమానం లేదు. వాడు ఇలాటి చిన్న వన్గు చేసేంత. కక్కూ ర్తి మనిషి కాదు. ఇది తప్పకుండా మంగ పనే.

ఆ ఇంట్లో ఇలాటి చిన్న చిన్న దొంగతనాలు మామూలే: అన్నాడు.

“ఏదైనా అంటే మా పిన్ని రభస చేస్తుంది. మీ అన్నగారు వింటే మనసు కష్ట పెట్టుకుంటారని వూరుకున్నా” నంది.

ఆదే మంచిదన్నాడు నందూ.

“వీల్ళిక్కడ స్థిరంగా వుండవల్సిందేనా? ఎంతకాలమిలా?”

“ఇంతకీ నువ్వొచ్చి ఎన్నాళ్ళయిందని? వాళ్ళు మొన్ననే కదా- కాశీ నుంచి వస్త" అంటూ నవ్వాడు.

“తిన్న నై నవాళ్శ్ళయితే బాధలేదు.”

“కాదు కనుకనే చెప్పుకోవటం, చీటికిమాటికి రాద్ధాంతం చేసుకో కుండా కొంతకాలం భరించాలి మరి.”

*నేనా రాద్ధాంతం చే సేధాన్ని? మీరు చూసే అంటున్నారా?”

“నిన్నేమన్నాను అసలు?”

*ట్టీర్రి భ్రగవంతుడా[ో

“ఆయనెందుకు మధ్యన?”

110

“ఆయనేనా న్యాయం చేస్తాడేమోనని."

“ఇంతకీ నీ బాదేవిటి?

ట్టి తమ్ముణ్ణి చూస్తుంటే ఎందుకో నాకు కారం రాసుకున్నట్టు వుంటుంది. అతడి మాట ఎత్తితే మీ పిన్ని గారికి ఆ్మగవాం, అవేశం వసుంది.”

"* “ఎంతయినా కొడుకు కదా!”

“ఆ మంగశ వుంది చూళారూ! ఆది ఓ కొరివి తినటం నిద పోవటం చెత్తబుక్కులు చదవటం అంతే దానికి మరో పని లేదు! _అదేమంటే క్మ్యురముండలాగ ఏడుపు, మీ పిన్ని సముదాయింపు. అసలు వెండిగ్ధాను ఎవరి పనంటారు? .

“మనూ! నేను ద్రైవజ్ఞుడినా? నన్ను నిలదీస్తావు.”

“ఇలా అన్నీ పోవటం మొదలెడితే ఎక్కడ తేల్తాం?”

“గ్గాను సంగతి మర్చిపో మనూ?”

“ఇలా చాలా పోయినయ్యా ఈ ఇంట్లో?”

“నేను లిష్టు రాయలేదు గాని ఏవో పోయినట్టే గుర్తు.”

మంగళని గురించి అట్టే చెప్పలేదు నందూకి ఎందుకైన మంచిదని “ముందు చూపుతో, నందూ చెప్పినట్టు దేనిక్తైనా రోజు రావాలి. ఆ రోజు కోసం ఎదురు చూడకా తప్పదు వాళ్ళమ్మగారు పోయినప్పటి నుంచి పిన్నిగారు ఎంతో అండగా వున్నారు వాళ్ళకి. అన్న దమ్ములిద్దరికి ఆవిడంపే వల్రమాలిన అభిమానం కాశీ వెడతానం టే చేతినిండా డబ్బిచ్చి పంపారు. పల్లెలో వున్న ఇల్లు పాడై పోతోందంటే 10 వేలిచ్చి బాగు చేయించుకోమన్నాడు శ్యాం.

ఆవిడ కష్టేవన్నీ విలువైనవే. ఒంటిమీద ఏదో కొంత బంగారం కూడా వుంది. "పెద్దగా వయ నెక్కువలేదు కాని కష్టాలకి మనోవ్యాధితో కుంగిపోయా రావిడ.

జ ణి లే

పిన్ని గారిని చూసేందుకు మాధవరావు దంపతులు వచ్చారు యోగ క్షేమాలూ, యా(శావిశేషాలూ సంసార విషయాలూ ఎంతో సేపు అర మరికలు లేకుండా మాట్లాడుకున్నారు వాళ్ళు ముగ్గురు,

క్ష

మాధవరావు దంపతులు కూడా చారా రోజుల్నుంచి యా్యతలకి వెళ్ళాలని కుతూహల పడుతున్నారు. పిన్నిగార్ని ఎన్నో వివరాలడిగి శెల్సుకున్నారు. పొద్దు పోయిందని లేచారు. ఆరోజుకి వాళ్ళని ఆపేయా అని చూకారు. ఆయినా వూళ్ళోవపూరే కదా మళ్ళీ వస్తామని చెప్పి వెళ్ళి పోయారు. అల్లుడి ఆరోగ్యం కాస్త బాగుపడినందుకా దంపతులు ఆనం దించారు. వెళ్ళేప్పుడు పిన్నిగారన్నారు:

“తన్నితే బూర్గగంపలో పడ్డట్టు మీ పిల్లలిద్దరూ కూడా అదృష్ట పంతులు.”

“అంతా భగవంతుడి దయ” అన్నారు మాధవరావుగారు.

గేటు దాటుకుంటే వచ్చాడు మోహన్‌. వీడు మా అబ్బాయని చెప్పింది.

అ త్తయ్యగారికి నమస్కారం చెయ్యరా” అంది. ఇద్దరికీ నమస్క- శించి “అప్పుడే వెళ్ళిపోవడ మేవిటండీ?” అన్నాడు.

““మళ్శీ ఒకసారి తీరికగా వస్తాంలే బాబూ” అని చెప్పి బయలు దేరారు ఆ దంపతులు,

“మీరిక్కడున్నారా? ఈ దోర జామకాయలు కోసితెచ్చి మీకోసం వెతుకుతున్నాను,” అన్నాడు మోహన్‌.

“వద్ధయ్యా! పొద్దుటే తినను.”

“మ్సికిష్టమని తెచ్చాను. అలా అనకండి.”

“సతే, ఇయ్యి.”

“మీరు ఎవరి మననైనా ఇళ్లే అర్ధం చేసుకుంటారు.”

“*వద్రినా! ఈ లోకంలో దురదృష్టాలు రెండు, ఒకటి ఏది చెప్పినా నమ్మేయ్యటం. రెండు ఏది చెప్పినా నమ్మకపోవటం.”

“అంటే నువ్వనేది ఎవరి గురించి?”

“లోకంలో మాట చెప్పుతున్నాను. అందరి గురించీ కూడా.”

“లోకానికేమెందిట అసలు?”

112

“అయితే లోకాన్ని గురించి ముందు తెలుసుకో. నువ్వు లోకం అట్టే చూడలేదు. నీకు అలా బైటికెళి ఎవరితోనూ మాట్టాడాలనీ, ఏదైనా చూడాలని వుండదా?”

“ఎందుకు వుండదూ? వున్నంత మాతం చేత అందరికి కోరికలు సాగొద్దూ!” వాళ్ళకి తెలీకుండానే ఇద్ధరూ కూడా ఏకవచనంలోకి దిగి హోయారు.

“దేనికన్నా తెలివుండాలి. మీ చెల్లెలు చూడండి మీకన్న చిన్నది. చ(కం నిప్పేస్తోంది. రాజ్యం ఏలేస్తోంది. ఇంట్లో అందర్నీ దబాయి. స్తుంది. మిమ్మల్ని గీత గీసి దాని మీద నిల్బోబెడుతోంది. మీమీద అధికారం చెలాయిస్తోంది. కాదంటారా?” అన్నాడు.

కాదని ఎలా అంటుంది? నిజమే కదా?

“ఆమాటకొస్తే ఈ ఇంట్లోనే పెద్ద కోడలు కదా? మీకే ఎక్కువ. బాధ్యత అధికారం వుండాలి. మిమ్మల్ని లోకువచేసి వేళ్ళమీద ఆడిస్తోంది నోరెత్తకుండా! మీ కెన్పడూ ఈ వూహ తట్టనేలేదా?

“ఇప్పుడు నాకేం లోటొ చ్చింది?”

“నాకేం లోటులేదనుకోటం మీ గొవ్ప మనసా? నేను పరాయి. వాడినని నా దగ్గర తేలిపోటం ఇష్టం లేకనా?

“అది కాదయ్యా!”

“నిజం చెప్పండి ఆత్మసాక్షిగా. మీకేం లోటు లేదా?నా కళ్ళలోకి చూసి సూటిగా చెప్పండి” అన్నాడు గొంతు తగ్గించి.

“నువు అసాధ్యుడివి.”

నే నడిగినదానికి ఇది సమాధానం కాదనుకుంటా”

తన మాటలు ఆమె మనను మీద బాగా పనిచేస్తాయని తెల్పు, వాడికి. “ఇంత అద్భుత సౌందర్యం ఆ దేవుడు ఎవరికోగాని (వసా దించడు. సామాన్యులు తల్మకిందులా వడినా చెయ్యలేని పన్తు, మీలాటి. వాష్ళ చిటికలమీద చెయ్యగలరు బైటికి కనుక మిమ్మల్ని వంపితే.

కషం

అందుకే మిమ్మల్ని అంక్షలు పెట్టి, సంకెళ్ళేసి, నిర్బంధించి మీరెక్కడ చెయిజారిపోతారో అని భయంతో, మీవాళ్ళు ఎవ్పటికవ్పుడు జాగత్త పడుతూనే వున్నారు.”

వీడికి బుుర వుంది. తననుకున్నంత చచ్చుఘటం కాదు. వీణ తక్కువ అంచనా వేసుకుంది.

మళ్ళీ చెప్పాడు.

“నేడు ఆడ మగా అంతా ఒకటే అనే “స్టోగన్‌” ఒక *వంబగ్‌.” అలా అంటూనే ఆడదాన్ని, అందునా సొందర్యవతిని ఆణిచేస్తున్నారు పాతాళానికి”

“అంటే ఎవరు, నీ అన్న గారా?

“నో, నో, మా అన్నగారు దేవుడు.”

“మరి?”

“తన ఆధిక్యత తగ్గిపోకుండా, పీరు తనని మించిపోకుండా, ఈ ఆస్తికి ఈ కాంతి నిలయానికి మహారాణిగా వెల్గిపోవాలని మీ చెల్లెలు జాగ త్త పడుతోందా?

చిన్నవ్వుడు ఆక్కడ మీ తలిదండులు మీరు స్వతంతించి ఏ పొరపాటూ చేయకుండా వాళ్ళ పాత చింతకాయ పచ్చడి భావాలని వ్యతి రేకించకుండా, రెచ్చిపోకుండా, జాగ త్తపడి, బైటికెడితే నవ నాగ రక (పపంచం మిమ్మల్ని తనలో కలిపేసుకుంటుందేమోనని మొదటి నుంచి మిమ్మల్ని కాపాడుకున్నారు.”

“ఇవ్వుడవన్నీ ఎందుకు మోహన్‌?”

“సరిగ్గా అదే అంటారనుకున్నాను లెండి.”

“ఈ జామి వశ్ళెంత బాగున్నాయో? నేన్తు తీసుకోనాండి?' అంటూనే ఎగరేనుకు పోయింది మంగళ.

“యేయ! మొద్దూ!” అంటూ అరిచే మోహన్‌ మాట వినిపించు శోలేదది.

8

కైమేత ష్రోన్సిద్దూ దానికేవిటి*? అందిం *““ఆల్రా వూరుకుంపేనే అది అలా తయారయింది. తల్లిలేని పిల్ల అని అమ్మ మరీ పాడు చేస్తోంది గారంతో.” ఈ వాశకీ డోస్‌ చాలనుకున్నాడు. షు ను జి

ఎందుకోగాని మోహన్‌ మాటల్లో కటిక సత్యాలు కడిగిన ముత్యాల్దా కనిపించాయి. అతనన్న మాటలన్నీ అవును సుమీ అనిపించాయి.

“ప్పి ముఖమల్‌ అకుల్లా అరచేతులూ, ఆ జ్యూసీ,జ్యూసీ, పెదవుల నడుమనుంచి వచ్చే చిరునవ్వులు. కలువరేకుల కళ్ళ కాంతీ చూసి దాసుడ వని మగాడుంటాడంటే వాడు పిచ్చివాడైనా అయివుండాలి మగతనం లేనివాడై నా అయివుండాలి ”

అనే పొగడ్తలు గుర్తు చేసుకుంటే వీయిగా, చందనచర్చలా వుంది.

“అల్ప సంతోషి మీరు' అన్నాడు “అవునుమరి* అనుకుంది. ఆ రా్యతంతా ఆలోచన్లు, “డాక్టరుగారూ, న్మిదవట్టేందుకు మ్మాతలు కావాలండీ” అంది. నవ్వాడాయన, ఆ నవ్వులో వ్యంగ్యం ఏమైనా వుందా? నేనిలా ఆడగటం తప్పా? “నేననుకుంటూనే వున్నాను సౌందర్యా! షీరెవుడో ఒక రోజున ఇలా అడుగుకారని సరే తెస్తా'*నన్నాడు. “వయసులోవున్న అడదానికి న్మిదపడ్డని కారణంకోసం వెతికాడా? ఆ నవ్వులో అర్థం ఏమిటి? అని ఆలోచించింది సౌందర్య. తన మనసులో ఈ అర్ధం లేని పూహలు ఎందుకొస్తున్నాయి, వాటంతటవే పుట్టుకొస్తున్నాయా? లేకపోతే... ఛా, ఛా, అలా ఎన్నటికి జరగదు, తను ఆత్మ న్నిగహం గల మనిషి, ముందు ఎంతో జీవితముంది, క్యాం మనుషుల్లో వుట్టిన దేవుడు, ఆవదేషనయాక శ్యాం పిడుగులా తయారవుతాడు, సూపర్‌ మేన్‌ లాగ

కేక్‌

తయారుచేస్తుంది తను. అప్పుడు స్వర్గసౌఖ్యా లనుభవిస్తుంది, అనుకుంది సౌందర్య, తను క్షణికసౌఖ్యాల కాసించే చంచల మనస్కురాలూ చవల చిత్తురాలూ కాదు అనుకుంది దృఢంగా.

న! స న

“వదినగారూ! అందాలబొమ్మకి ఆత్మ ఒక కాపం, అడుగడుగునా, “అది అడ్డుతగులుతూనే వుంటుంది. ఆనందం జు[రుకోనివ్వదు, సుఖ పడనివ్వదు, చూడండి మరి, ఆ అందానికి దాసోహం అన్నవాడు-

“ఈ (పవంచంలోని అద్బుతాలన్నీ తెచ్చి నీ ఒళ్ళో పోస్తా" నంటాడు కాని ఆమె అంగికరించదుగా?

ఆత్మ నివేదన చేసుకున్నవాడు (పాణాలయినా ఇస్తాడు ఈజీగా కాని వద్దంటుంది. నా మాటలు అపార్థం చేసుకోకండి ఫ్రీజ్‌!

నవ్వేసింది ఆతని ఖంగారూ తడబాటూ చూసి.

“హమ్మయ్య! బతికించారు. కోవం లేదుకదా?”

“ఆ కోపంలేదు ఇంకా వాగచ్చు అవాకులూ, చవాకులు" అను కుంది.

“కొండమీది కోతినై నాసరే తెస్తానంటి?

“నేను కోతుల్లో ఆడుకుంటానని ఎలాగనుకున్నారు?" అంటారు.

“అయితే సముుదం మధ్యవెళ్ళి శీర్షాసనం వెయ్యమంటారా?

“నేనేమీ అలాటివి ఆసలు అనను. మీకు ఏదో అడ్వంచర్‌ చెయ్యాలన్నిస్తే, అది మీ ఇష్టం, నేను పోతున్నా, మా చెల్లి పిలుస్తుంది.”

“*న్సీమ్సే[! ఆ, ఆవారాగాడితో మాటలు మానవా?” అంది మనూ,

అక్క అలా గదమాయించటం, పిన్నిగారికి కష్టంకల్లి “కావాల్సిన వాళ్ళం ఓ ఇంట్లో వున్నప్పుడు మాట్లాడుకోవటం ఓ పెద్ద నేరమా? "ఘోరమా? నీకు బొత్తిగా వాణ్ణీచూ స్తే గిట్టదే చిన్నమ్మాయ్‌! వాడు మీలో ఒకడు, వాజ్ణి వేరుచేయకండే. మీకు పుణ్యముంటుందే, ఏదో సామెత చెప్పినట్టు.

మోహన్‌ వచ్చాక కాస్త కాలక్షేసం అవుతోంది సౌందర్యకి. ఏం మాట్లాడినా ఏదో సమస్య ఇరికిస్తాడు మధ్య. ఆమె మెదడుకి దైట్‌వర్కు తెచ్చి పెడతాడు.

116

“పోనిద్దూ వెధవ్వాగుడు!” అని సరి పెట్టుకోలేకపోతుంది. కొన్ని కొన్ని మాటలు నిజమే ననిపిస్తాయి.

ఆమెరికాలో పెళ్ళిళ్ళు విడాకులు అక్కడి స్త్రీల "స్వేచ్చగురించి. బాగా తెలిసినట్టు, అక్కడ కొన్నాళ్ళు వుండివచ్చినట్టు మాట్టాడుతాడు.

ఇక్కడ పుట్టి ఈ బానిస బతుకులు బతుకుతున్నామా?ఆనిపించక మానదు ఆవన్నీ వింటూంటే.

క్యాం బాగానే వున్నాడిమధ్య, నిన్న క్యాం పెట్టిన పపోజల్‌ బాగానేవుంది

మీకు తోచకపోతే ఇద్దరూ కె.గి.కి కట్టండి, ట్యూషన్‌ పెట్టిస్తాను. అన్నాడు, బాగా చదవాలిమరి. మనూకికూడా నచ్చిందామాట. ఈ వెధవ బుక్స్‌ చదివేకన్నా అది నయంకదా!

తమ తోటివాళ్శంతా ఇంకా ముందుకు చదువుతున్నారు. హిమ, స్వర్ణ, కవితా, హరిణి, మహిత, స్మిత, వాళ్ళంతా. మనమేవిటి ఇలా- వుండిపోవటం అనిపించింది.

లెగ్మ. చదవటాన్ని గురించి ఓ నిళ్ళయానికొచ్చింది సౌందర్య. పట్టుదల వుండాలేగాని తను డిిగీ ఎందుకు చేయ్యలేదూ? నిజమే ధ్రైెం వేస్టు చెయ్యకూడదిక అనుకుంది.

మోహన్‌ తన బెడ్‌మీద పడుకుని ఆలోచించి ఓ నిశ్చయాని కొచ్చాడు.

తప్పకుండా అలాగే జరగాలి అనుకున్నాడు,

“నువు చాలా పొరపాటుగా ఆలోచిస్తున్నావు, నువ్వెంత నీ (బతు కెంత? అంది మంచం పక్కనే నిలబడి ఆంతరాత్మ.

“ఇదేమన్నా నీనిమా అనుకున్నా వా? వెళ్ళువెళ్ళు. నేననుకుంటూనే వున్నా? నువు వస్తావని.”

“ఓహో! నేనున్నానని గుర్తుందా? నువు చేసేది తప్పేమోనని అనుమానం వుందన్నమాట నీకు. అలాంటప్పుడు నేనెందుకురాను!'*'

“నీ సలహా నాకొద్దు నడూ ముందుఫో!”” అని తలవిదలించాడు.

“నేనెవ్పుడొస్తానో తెలుసా? చేసేవని మంచిదా? చెడదా? అని సందేహం వచ్చినవ్పుడు,” న

ష7

“*న్చేన్సు సీ మాట వినను.”

“వదిన తల్లితో సమానం. ఆమె యెడల చెడు తల్భ్బకూడదు.”

“న్సవ్వంటే నా కసహ్యం అని ముందే చెప్పానుగా?” అడుగడు ఛునా అడ్డువడి ఆనందాన్ని పాతి పెడతావు.

“ఆగు. కాస్త నిదానించు”

“శిత్రి పాఠాలు చెన్సకు.”

“తొందరపడుతున్నారు'

“అలస్యం చేశాననుకుంటున్నా.

“నువ్వు పాడై పోతావ్‌, నాశనమై పోతావ్‌.”

“ఏడ్రిశావులే.

“కోరి కష్టాలు కొని తెచ్చుకోకు.

“మరే! ఇదివరకు నుఖవడిపోయా కదూ?

“ఆయితే నీ ఖర్మ* అంది అంతరాత్మ. దాని నోరు నొక్కాడు. అంత అందాన్ని ఎదురుగా పెట్టుకుని ఎలా ఊరుకోటం?

చెవ్చటం తేలికే, తెలివితేటలు ఏమ్మాతం ఉన్నా ఈలాటి అవ శ్రాశం వదులుకోరు అనుకున్నాడు.

న ఖా నే

ఆ నవ్వుని శూస్తూ అలా ఉండిపోయాడు, కాస్సేపు అవ్యక్తా నందం అనుభవిస్తూ *ఫీత్రో మాట్టాడుశూ కూచుంటే టైం ఇష్టే గడిచి సోశుందండి' అన్నాడు.

“నాకూ అలాగే అనిపిస్తుంది” నోరు జారనేమో అనుకుంది ఫౌందర్య. -

ఆ మాట తన గుండె లాకర్‌లో భదసర్చుకున్నాడు మోహన్‌.

“మిరు. అర్థం చేసుకున్నట్టు మీ సిస్టర్‌ నన్నర్థం - చేసుకోదు. “ఖా రేమైంద ౦పే”

“వీమైంచె? చెన్పండి.”

“ర్పిప్పూ, వద్దులెండి.”

116

“ఫరవాలేదు చెప్పండి.”

“మన తోటలో తొలిసారిగా చక్కగా ముద్దుగా ముద్దగా విరిసింది ఒక్‌ తెల్ల గులాబి. పువ్వులన్నా నవ్వులన్నా ఇష్టవడనివారుండరు కదా అని ఆది తీసుకువెళ్ళి మీ సిస్టర్‌ కి ఇవ్వబోయాను. ఆవిడేమందో తెలుసా?

“్సీరు చెప్పందే ఎలా తెలుస్తుంది? ఏదో అనే వుంటుంది లెండి.”

*ఏఎంత తేలిగ్గా తీసిపా రేళారు?”

“నాకు తెల్సుగా మరి?

“ఏమంది? అని అడిగితే చెప్పను?”

“అడక్కపోయినా చెప్పుతారు.”

“అబ్బ కొట్టారండి దెబ్బ.”

“ఇంతకీ అనరాని మాట అదేమంది?'*

ఆ పువ్వునా చేతులో చూడగానే మండిపడి. *ఏం, ఆ పువ్వు నా చెవిలో పెట్టి మరో కథ చెపుతావా?” అంది. ఇంకేం చెప్పగలను. . చెప్పండి. అక్కడే వున్న కృష్ణునివఠం మీద వుంచి వచ్చేశానంతే.””

“నేనలా అనుకోలేదు. అక్కడే వున్న మంగళ జడలో గుచ్చా రేమో?'

“ఆద్రో వెకిలి, మొద్దు మొహం' అన్నాడు ఇంకేమనాలో తెలీక,

““అందమైన వాళ్ళకి ఆ బహ్మ, బుర 'పెట్టడ్డుట. నీకీ అందం చార్హే, ఇంకా బ్ముర కూడా ఎందుకు? అంటాడట. నే నెంత సిగ్గువడి చచ్చానో స్నేహితుల మధ్య ఆ మాటకి అందుచేత ఒక్కొాక్కళ్ళంతే. ఏం చేస్తాం చెప్పండి.

ఈ జీవితమే శాశ్వతం కాదు. డబ్బును చూసుకుని గర్వపడే. వాళ్ళంటే నాకసలు మండిపోతుంది. డబ్బే ముఖ్యమనుకునే మనుషులు నాకు నచ్చరండి. డబ్బంటే గుర్తు వచ్చింది. మా తాతయ్య గారి భార్య, చాలా అందంగా వుండేదట. వాళ్ళకి పాతు దొరికింది.””

“ష్పాత్రం ట్రే?”

కషం

“లంకెబిందెలు.”

“ఒహ్హో!

“లక్ష్మి బలి కోరిందట.”

“అంపే బలియ్యందే లంకెబిందెలు........'”

“తాకరాదట.?”

*““బలిచ్చారా?””

“అందమైన పెద్ద కోడల్ని బలిచ్చారు!” తను చూసినట్టే చెప్పాడు. ఇలాంటి షాకింగ్‌ న్యూస్‌ చెన్పటమంటే భలే సరదా మోహన్‌కి.

**త్రర్రవాత మా అమ్మమ్మనిచ్చి రెండవ పెళ్ళి చేశారు. ఆవిడకి రాజేశ్వరిదేవి, లలితాదేవి ఇద్దరు పిల్పలు. ఆస్తంతా ఆ ఇద్దరికీ చెరిసగం ఇచ్చారు.”'

ఆ తరువాత మాటలు సౌందర్యకి వినబడలేదు.

“*మ్సశ్ళీ ఎవరితోనూ అనకండే, మళ్ళీ అదో గోడవ!”

“వూరుకున్నారా మరి? అలా బలిస్తే?

“ఆ పిల్లి తల్లితండ్రులు వట్టి దర్శిదులు పాపం, వూరుకోక ఏం చేస్తారు? అవద్రినగారూ! నేనేమైనా తప్పగా మాట్టాడానా? ఏవిటలా వున్నారు. మీ మనను కష్టం కలిగించానా? అమ్మ వెప్పచూనే వుంటుంది ఆతిగా వాగకురా అని.”

బ్యుర బొంగరమై తిరుగుతోంది సౌందర్యకి.

“వదినా! నన్ను క్షమించలేరా?”

“నేనెవరినయ్యా నిన్ను కమించటానికి?”

చేతులు రెండూ సున్నితంగా వదిలించుకుంది.

“అయినయ్యా క్షమార్చలూ, కృతజ్ఞతలూ, బుద్ధిలేని అడ్జగాడిదా ఫ్రోవేం ఇంకా అన్నం తింటున్నారో గడ్డి తింటున్నారో తిలీదీ మనుషులు పైరుషం వున్నవాళ్శయితే ఒకసారి చెపితే ఇకమళ్ళా ఆ వని చెయ్యరు. నిగూశరం లేనివాళ్ళు వీళ్ళకి ఎన్ని చెప్పినా వట్టిదే, అని సణీగింది మనూ. పిన్ని వూజలో వుంది

120

సౌందర్య తన గదిలోకి వెళ్ళినాకాని.

“లంకె బిందెలు దొరికితే అందగా వున్న పెద్దకోడల్ని బలిచ్చారా? మళ్ళీ పెళ్ళిచేశారు కొడుక్కి. వీదవాళ్ళు కనుక ఆ పిల్ల తలిదం్యడులు ఏమీ చేయలేక పోయారు

అనే మాటలు చెవిలో మారుమోగుతున్నాయి.

ఆ మాటలు మరిచిపోలేక పోతోంది. అదే ఆదే. మెదడులో గింగవుతోంది. దిగాలునడి కూచుంది (కోటన్స్‌ కుండీల దగ్గర. వూల కుండీలకి నీళ్ళు పొయ్యటానికి వచ్చిన మల్చిక చూసి “అమ్మగారూ! ఆయన వఐాగుడంతా నిజమని నమ్మకండి, వినేవాళ్ళంటే ఏదో వాగుతూనే వుంటాడు. మీరు తవృ్ప ఆయన మాటలు ఎవరు వింటారు చెప్పండి? విలువలేదసలు ఆ మాటలకి” కాస్త తేలికవడింది మనసు మల్లిక మాటలకి.

శ్యాంతో కా'స్సేవు మాట్లాడాలన్పించింది. మనూ ఆ ఛాయలు ఎక్కడ కనబడలేదు కనుక గభాలున శ్యాం గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది. *రా సౌందర్యా. గదిలోకి నువు ముందొచ్చావా? వెలుగే ముందొచ్చిందా? అనేది చెవ్పలేను గాని, నీతోపాటుగా వెలుగొచ్చింది గదిలోకి అని కచ్చి తంగా చెన్పగలను” అన్నాడు.

సౌందర్య మొహం నిజంగానే వెల్లిపోయింది అఆ మాటలకి.

“సౌందర్యా! ఆడవాళ్ళకి నగలమీద మోబెక్కువంటారు సీవు వేనిచ్చిన నగలెవ్వుడూ వేసుకోలేదేం?”

సమయం వచ్చినప్పుడు తవ్పక వేసుకుంటా ఇప్పుడు కాదు. “వేనాక్కమాట అడగనా?”

“జక టేవిటి వందడుగు సొందర్యా[

“వందవనరం లేదు. ఓక్క-టి చాలు.”

“అంత సందేవాం ఎందుకు శాలింగ్‌. అడుగు, వరంలాగ అడుగుతున్నావ్‌.”

“వరమేమరి. మీకు ఆవరేషన్‌ అవసరం లేకపోతే నాకు ఆదృష్టం మరిలేదు. అమెరికా వెళ్ళవలనీీవ స్తే నన్నుకూడా తీసుకెళ్ళాలి. అలాగని

న! యాటియ్యండి ముంధు. నేను ఇక్కడ మీరు లేనిదే అస్సలు వుండలేను.” కళ్ళంట నీళ్ళు తిరిగాయి. “తప్పకుండా మాటిస్తున్నాను. నువుకూడా నాతోవస్తావు అమెరికా" ఈ మా(శానికి వరంలాగా అడగాలా? పిచ్చిదానా?” న! శ ఖ్‌ లలితాదేవిగారి వూజ వూ ర్తయింది. నైవేద్యమయింది. కర్పూర 'వోరతి ఇస్తూ గంట వాయిస్తున్నారావిడ. మనోజ్ఞ వజ్వలిస్తున్న ఆగ్నిగోళంలా వుంది. పూజగదిలోకొచ్చి “వ్‌మండీ! ఇడేవన్నా సంసారికొంపా? సానికొంపా? ఏవిటండి ఈ దర్శిద గొట్టు బుద్ధులూ. చండాలపు చేష్టలూనూ. అవ్వ! కావరాలు చెయ్యాలా వద్దా? మీరే చెప్పండి "పెద్దవారు. ఈ కొంవకి ఏం వినాశకాలం దాపు “రించిదిరా డేవుడా?” అంటూ రెండు చేతులతో తల వట్టుకుని కూర్చుని పోయింది. “అసలేం జరిగిందమ్మాయ్‌! చెప్పు త్వరగా నన్నెందుకు చంపు రావ్‌ 7 “నేన్స చెప్పటమెందుకు? మీరే వెళ్ళి చూఢండి బాత్‌రూంలో.” “హయ్యో! నేను మడికదా? నువ్వే చెన్ను ఫరవాలేదు.” “ప్సీ మంగళ ఈ ఇంట్లో ఒక్క నిమిషం కూడా వుండటానికి వీల్దేదు. ఈవేశే తేలిపోవాలీ సంగతి.” “అసలేం జరిగిందో చెవు తల్లీ!” ఆఫిడక్కూడా సహనం నశించింది. “ఆ ఒవ్మ రుద్దటమేమిటి? నీళ్ళు పొయ్యటమేమిటి? ఛీ, మనుష లేనా వీళ్ళు?” , “అదా? వాడికి ఒష్మరుద్ది సీళ్ళోస్తుందా?” తేలిగ్గా తీసిపాఠేద్దా మను కున్నారు, “కాదు. ఆది దిగంబరంగా నిల్చుంటే, నీ ముద్ధుల కొడుకు తెగ =బల్సిన దాని ఒళ్ళంతా వరవశంగా రుద్ది సీళ్లోస్తున్నాడు (బూట్‌

122

“ఆం దీన్దుంపతెగ! నిజమే?”

“అబ్బే!. అబద్దం! అందుకే వెళ్ళి చూడమన్నాను.”

ఆదరాబాదరా హారతి ఒదిలేసి వెళ్ళిందావిడ, తలుపు కంత మరి చిన్నది. అయినా మునివేళ్ళమీద 'పెకిగబాక చూకారావిడ, తలుపు మీద టకటక శబ్దం విని ఒక్క నిమిషంలో టర్కీటవల్‌ వంటికి చుట్టు కువచ్చి తలుపు తీళాడు మోహన్‌. మనోజ్ఞది తల్చిది ఉఊ్యగరూపం చూసి వెంటనే (గహించాడు రాబోయే తుఫాను, ఇంక క్షణం జాగుచేయలేదక్కడ. బట్టలేసుకుని బైటికి పోయాడు మోహన్‌.

మంగళ విడిచిన చీరే ఒంటికి చుట్టవెట్టుకుని బై టికొచ్చింది.

“అయినా నీకిదేం పొయ్యేకాలమే?” అంటూ చెంపమీద ఒక్కటి” ఆంటించారావిడ, గూబ గుయ్యిమంది. కాని కిక్కురుమనలేదు. "మడి. సంగతి మర్చిపోయారావిడ ఆ క్షణంలో.

ఆవేశంలో అయినా నోరు నొక్కుకుని మరీ మాట్లాడుతున్నా రావిడ. మనోజ్ఞ ఆనదలచినవన్నీ ఆంటోంది.తిట్టదల్పినవన్నీ తిడుతోంది. కాని అరవాలని వున్నా ఆరవటం లేదు. మొదటిది క్యాం ఆరోగ్యం దృష్టిలో వుంచుకుని, రెండవది నందూ ఈ గొడవలన్నీ వినటం ఇష్టం లేక. ఈవాళశ మోహన్‌ అయాడు, రేపు నందూ అయితే, ఇంత బరి తెగించిన ఆడముండ ఇంట్లో వుందంటే, తాచుపాముని పక్కలో పెట్లు కున్నష్టే ఎవ్పటికై ముప్పే! రి

ఈ దెబ్బతో దీనికి ఉద్వాసన చె ప్పెయ్యాలనుకుంది మనోజ్ఞ, ఆ కాస్తన్నా చెయ్యకలేకపోతే తన జన్మ వృధా అనుకుంది.

“ఏవండి! అలలితాదేవిగారూ! ఈ మంగ ఇంట్లోంచి బైటికి వె పోయాకే నేను భోజనం చేసేది. అని నెమ్మదిగా అయినా కచ్చితంగ్యా చెప్పేసింది.

లలితాదేవికి కూడా మంగ మీద ఒళ్ళు మండిపోతోందని తెల్పు. నందూకి మాతం ఈ గొడవలు కాస్తంతైన తెలియనివ్వకూడదు. మగ బుద్ధి హ్‌" చెడిన ఆడదంటే లోకువగా మరోసారటువై పు చూడబుద్ధవు

౦ది.

123

పిన్నిగారికి మంగళ ఒక సమ'స్యైపోయింది. “దీనికి బుద్ధిరాదు... తన (బతుకు సవ్యంగా వెళ్ళదు. నన్నెందుకు ఇంకా వరిక్షిస్తావయ్యా గోపాలయ్యా? ఈ భూమ్మీద నేనింకా (బతికి ఏం బావుకోవాలని? ఇంకా" సీ దయ ఎవ్పుడొన్తుంది!' అని దుఃఖించా రావిడ.

“ఆ లక్మి ఆలాగయిందా? వీడిలా కొరకరాని కొయ్యలా తయా రయాడా?” అని జరిగినవన్నీ తల్చుకుని, ముందురోజులెలా వెళతాయా- అని విచారించారావిడ.

“ఇంకా ఏం రాసుందో నా మొవోీన. ఇంతకీ వీడు జైల్లోవుంటేనే మనసు స్టిమితంగా వుంది. ఇంట్లో వుంటే ఎప్పుడు ఏం _(వమాదం తెచ్చి పెడతాడో పీకలమీదికి, అనే భయమే కుంగదీస్తోంది' అనుకున్నా రావిడం

చాలా ర్యాతివరకు నిద పట్టని సౌందర్య ఎండెక్కినతర్వాత' లేచి కిందకౌచ్చింది. పొద్దుటినుంచి జరిగిన గందరగోశమేమీ తెలీదు. ఎవరూ చెప్పనూలేదు. ఇల్లంతా నిళ్శబ్బంగా వుంది.

నందూకి శ్యాంకికూడా జరిగిన సంగతుఠేమీ తెలీవు. మామూలుగా ఎవరివన్లు వాళ్ళు చూసుకుంటున్నారు. పిన్ని గారికి మంగళని చూస్తే ఈ. మధ్య అనుమానంగానేవుంది. మొన్న మల్లిక చెప్పింది. "పెరట్లో మందార మొక్కదగ్గర మంగ వాంతి నిసుకుంటోదని.

“ఏమే!” అని నిలదీసి అడిగితే ఏడ్చేసింది భడవ,

మొదటినుంచి తల్లిలేని పిల్లకదా అని జాలి. మోహన్‌ దానితో చనువుగా వుండటం తెలుసుకొని ఇంతవరకు వస్తుంది వరిస్థితి అనుకో లేదు.

దీన్ని తీసుకెళ్ళి వాళ్ళ నాన్నకి అవ్పగించిరావాలి. వాడసలే తాగు బోతు వెధవ. వూరుకుంటాడేవిటి? దీనికంతా లలితమ్మతల్లే కారణం. ఆంటాడు రంకెలేస్తాడు మంగముండని చంపేస్తాడు.

ఇవ్పుడేవిటి చెయ్యటం? మతి పోయేలాగుంది. ఆని ఆలోచిస్తున్నా రావిడ.

124 వది ఏమైనా దీన్నిక్కడగుంచి తీసుకెళ్ళకపోతే వచ్చి గంగ యుట్టనని చిన్నకోడలు నానా రభన చేస్తోంది. క్యాంచాబు వర్యంథం వెళ్ళకుండా ఈ గొడవ నమసిపోయేట్టు చూడాలి. ఈరోజు మంగతో పాటుగా మోహన్‌ని కూడా తీసుకుపోవాలి. -లేకపోతే ఇక్కడో నరకం సృష్టించాడూ? ఆంతా, నా ఖర్మ అని నెత్తి కొట్టుకొన్నా రావిడ. మంగ పెట్టి సర్టుకోవటం చూసి వీయిగా వూపిరి పీల్చుకుంది -మనూ. మల్లిక అక్కడక్కడే తిరుగుతోంది. ఆ పెట్టిలోకి ఎన్ని వస్తువులు తోసుకుపోతాయో అని. మోహన్‌ తిండికి రాలేదు. వాడిని గురించి ఇంట్లో రావణా యుద్ధం జరుగుతూంటుందని తెలుసు. తను వాళ్ళ కంటికి కనబడక “పోవటమే మంచిది. వాడు వచ్చేవరకు _వయాణం లేదు కదా? నాయరుకి ఏవేవో -చెపుతున్నారావిడ జాగత్తలు. తన బట్టలూ, మోహన్‌ బట్టలు ఓ పెద్ద బేగ్‌లో సర్దారు. తీరా వెళ్ళాక ఎన్నిరోజులు వుండాల్సొస్తుందో!

ఆవిడ ళ్యాం గదిలోకి వెళ్ళి వట్టుతెరలు వక్కకుతోసి “ళ్యామా, “న్మిదపోతున్నావేమో అనుకున్నానా?”

“*జేదు పిన్నీ! రాం ఏదో బుక్‌ చదువుతున్నాను.”

పీన్ని వూరికే రాదు. ఏదో విశేషం వుండే వుంటుంది అను కున్నాడు.

“రంగాపురం వెడదామనుకుంటున్నారా శ్యామా!”

“ఇంత హటాత్తుగ నా?”

“కు మంగళ నా (_పాణానికి కొరకరాని కొయ్యలాగా తయా “రయ్యిందిరా బాబూ? వాళ్ళ నాన్నకోసం బెంగవడి తిండి మానేసింది.” కాస్త అబద్ధంకూడా కలవకపోతే ఆతకదుకదా మరి.

“ఎన్నాస్ట వడుతుందేవిటి మళ్ళీ వచ్చేందుకు?”

*వీమోరా మరి తీరా వెళ్ళాక.”

కే25

“తొందరగా వచ్చెయ్యి పిన్నీ!” అంటూ లేచి వీరువా తెరచి నోట్ట. కట్ట తీసిచ్చాడు అవిడ చేతికి

“ఇంత బబ్బెందుకురా?” అంటూనే తీసుకున్నారావిడ, ఏదో" గొతవ జరిగే వుంటుంది అని వూహించాడు. “వుంచు పిన్నీ అన్నాడు... నందూతో కూడా చెప్పింది.

మోహాన్‌ రాగానే నిశ్శబ్దంగా కారు మీద విలేజ్‌ వెళ్ళిపోయారు. ముగ్గురు. ఓ గంట వయాణం అంతే.

వెడుతూశే ఇల్లంఠా శభం చేసుకున్నారావిడ ,

ఆ పని కూడా మంగకి చెన్పదేర అమ్మ ఆనుకున్నాడు మోహన్‌.

మంగళ తంగడీకి ఆ ర్మాతే కబురు చేద్ధామం టే పూటుగా తాగి. వస్తాడా వెధవ. ఇక్కడ నానా గోలా చేస్తాడేమోనని, తెల్లవారాక కబురంపారు. 1

కన్పి పిల్ల చూశావా ఎలా తయారైందో? చెప్పినమాట వినకుండా” అని మొదలెట్టి అన్నీ వవిస్తరంగా చెప్పారావిడ.

“నువు కాదుటమ్మా దాన్ని అలా తయారు చేసింది? 'పెగా నాకు నేరం చెపుతున్నా వా? "పెద్దింటోళ్ళ సుద్దులన్నీ భలేగా వుంటాయిలే, నీ కూతుర్ని జూగంత్తగా చూస్తాలే, నువ్వేం బెంగ పెట్టుకోవద్దని నాకెన్నో చెప్పావు? ఇదేనటమ్మా జాగరత? నువ్వు నీ కొడుకు దాన్ని కావాల్సి నట్టలా వాడుకుని, అవసరం తీరాక నామీద. దిగ పెట్టేసి నేరం చెపు తున్నావా ఇంకా?”

“ఏదో సామెత చెప్పినట్టు ఆ కేకలేవ్మిటా? నలుగురూ వింటారు అ్యపతిష్ట.”

“వచ్చిన అఇ,పతిష్ట పోతుందా? నాకిలాగే వచ్చు మాట్లాడ్డం.”

“చాల్డే, నోరు మూసుకుని ముందు సంగతి చూడు.”

“నోరెందుకు మూసుకోవాలి? ఆ సంగతేదో నువ్వే చూడు. ఒహో భలే దానివే! పెద్దమ్మగోరూ!”

ళన్సీ నోట్లో నోరెట్టటం అంత ఛండాలం మరోటి లేదురా

126

“మ్రానెయ్యి! ఛండాలంట! ఛండాలం,. చేసేదంతాచేసి.””

“నేనేం చేళ్ళానా? తల్లిలేని పిల్లకదాని తీసికెళ్ళి...”

“*వీదైనావుంటే 'పెట్టుకుందును, లేకపోతే చంపుకుందును. నువ్వు తీసు కెళ్ళి ఇంత తలవంపులు తెచ్చావు నాకు, నా పిల్లకి

“సరేలే నా తివ్పలేవో నే పడతాను నువు వెళ్ళిపో.”

• ఏలా వెడతానమ్మా! నేను తాగుబోతు నైనంతమ్మాతాన సిగ్గూ శరం లేదనుకున్నావా? పరువూ మర్యాద వున్నాయి నాకూ | చెల్లిందమ్మా వెధవపన్లు చెయ్యటానికి, సమర్డించుకోటానికీ, నా గూడెంలో నేనెలా తలెత్తుకోనూ?” వాడలా అరుస్తూనే వున్నాడు.

అప్పటికి కాని ఆవిడకి తట్టనేలేదు వాజ్దైలా వదిలించుకోవాలో. జేగ్‌లోంచి ఇన్ని నోట్టుతీసి వాడి గుప్పిట్టో పెట్టింది. గాలివాన వెలిసి నస్టైంది. వీడినెందుకు పిల్చానా? అనుకున్నారు.

అవ్పటివరకు నోరెత్తకుండా లోపల కూచున్న మోహన్‌శో “ఒరే! దాన్ని హాస్పటల్‌కి తీసుకెళ్ళరా!” అన్నారు.

“ఇది మరీ బాగుందే నాకేం తెలుసు ఆ గొడలన్నీ? ఈలాటి పన్దు నాకెప్పుడూ చెప్పకు” అన్నాడు.

మ్సరి నేనెలా వెళ్ళనా? పట్నం వెళ్ళేందుకు ఇప్పుడే బస్సుంది*.

“కి ఎదురుగా వుండటం నీకిష్టంలేకపోతే చెప్పు ఎటన్నా పోతాను ఇహ, నీక్కనబడకుండా!”” బెదిరింపుగా అన్నాడు.

ఇన్ని నోట్లు వాడీ జేబులో కుక్కి.

“దాని అయ్య ఎంతెంత రం కెలు, వేశాడో చూశావా? ఇలా వాళ్ళింటికి వంపి స్తే పీక పిసికి చంపెయ్య గలడు దాన్ని ఆ మోటు వెధవ ఈ బస్‌ మీద వోస్పటల్‌కి తీసుకెళ్ళు నాయనా! వరిస్థితంతా డాక్టరమ్మకి విశదంగా చెవ్వు, _పాణభయ మేమీ లేదు కదా అని అడుగు, కొవాల్సిన ఫీజు కైయ్యి. నువు దగ్గరేవుండు తెలిసిందా?”అన్నా రావిడ.

మంగ అప్పటికే పట్నం వెళ్ళే ఉషారులో పెట్టి సర్టి పెట్టుకుంది. మాట్టాడకుండా మోహన్‌ వెనకే వెళ్ళింది కొత్త పెళ్ళి కూతురిలా.

నే ఖో గ్‌

127

ఆ ముగ్గురు ఇల్లువదలి వెళ్ళిపోయాక ఇల్లంతా నిశ్శబ్దం-వదిమంది వెళ్ళిపోయినట్టు.

ఎంత జ్యాగ త్తగా చూసినా మంగళ వెళ్ళాక కొన్ని వస్తువులు శనబట్టం లేదు. మంగళ పెట్టిలో వుంటే ఇక్కడెలా కనిపిస్తాయ్‌!

మల్లిక చీరకూడ ఒకటి పోయింది.

ఇంటికి పట్టిన ళని విరగడ్రై ౦దనుకుంది మనూ.

కడుపునిండా తిని కంటినిండా న్మిద పోయింది.

నాయర్‌ కొంత వని తగ్గిందనుకున్నాడు.

బుక్స్‌ వచ్చాయి. టిచర్‌ , వచ్చింది. వాళ్ళ స్టాండర్జు చూసింది. పాఠాలు మొదలు పెట్టింది. టీచరు మంచిది. వెగ్‌ &. చేసింది. ముప్పై ఏళ్ళుంటాయి. పేరు రోజు కాని మనిషి నలువు, ఆసలు పేరు సరోజ, చక్కగా అన్నీ విడమర్చి అర్థమయేట్టు చెపుతుంది. పిన్నిగారు వెళ్ళి పోయాక సౌందర్య దృష్టి దేవుడి గదిపై పడింది. అంతా వ్యభ్రం చేని స్నానం చేసి వచ్చింది. పట్టు చీర కట్టుకుంది. గడపకి మామిడి తోరణం కట్టమని మళ్లికకి పురమాయించింది. వూల సజ్జ దేవుడి గదిలో పెట్టింది.

సౌందర్యకి ఒక డౌటొచ్చింది. అక్కడ వున్నది సర్వవ్యాపీ సర్వశక్తి సంపన్నుడూ అయిన శ్రీకృష్ణస్వామి- అయన్ని పూజించాలా?

ఇది దేవీ నవర్శ్మాతులు _పారంభమయిన రోజు కనుక ఆదిశక్తి, పహుంకార మ్యాతం చేత దుష్టుల గుండెలు దద్దరిల్లచే సే మహిషాసుర మర్దనికి పూజ చెయ్యాలా?

కొబ్బరికాయలూ, ఆగరొత్తులూ, హవీరతి కర్పూరం ఆక్కడ వుంచి వెళ్ళింది మల్దిక,

వాళ్ళ నాన్నగారు నేర్పిన కారదా స్తోతం పఠిస్తూ వూలమాల అల్లుతోంది సౌందర్య. నందూ అపుడే న్మిదలేచి అటుగా వస్తున్నాడు. పిన్ని లేదు కదా! దేవుడి గదిలోంచి ఆగరువత్తుల పరిమళం ఎలా చస్తోందబ్బా? అనుకుంటూ దేవుడి గదిలోకి తొంగిచూకాడు.

128

“బాగుందండి, భేష్‌, మా ఇంటి మహలక్ష్మిలా వున్నారు... శకవారం వూటా ఉదయమే దేవి దర్శనమైనట్టయింది” అన్నాడు- ఆ మాటకి సౌందర్య మొహం నిస్గతో ఎ్యరబడింది. మనూ మొహం కోవంతో ఎ్మరబడింది.

శ్యాం కూడ వచ్చీ చూసి స్వామికి నమస్కరించి వెళ్ళి డైనింగ్‌. 'పేవీల్‌ దగ్గర కూచున్నాడు. వూజ సంగతి క్యాంని అడగాలనుకున్న చల్దా ఆ టాపిక్‌ మర్చిపోయింది. అడిగితే వివరించి చెప్పేవాడే. పూజ వూ ర్తయేసరికి చిన్న గిన్నెతో క్షీరాన్నం వండీ తెచ్చాడు నాయరు. సౌందర్య మొవాం సంతోషంతో విప్పారింది.

నాయర్‌కి ఎవరూ చెననవసరరీలేదు. ఏ వే శవ్పుఢు ఏది అవస రమో వాడి కన్నీ తెలుసు.

సౌందర్య మెప్పుకోసమే వాడలా చేశాడు అని మనూ అనుకుంది. శ్యాం గదిలోకి వెళ్ళింది వసాదం 'పెప్టేందుకు. తన కొచ్చిన సందేహం. క ర్తనడిగింది. నువు చేసిందే రైటన్నాడు. ఇద్దరికి చెయ్యాలి రెండూ ముఖ్యమే కదా?

దైవం నిజంగా వున్నాడో తెలీదు కాని, మనసు మ్మాతం (వళొంతంగా వుంది అనుకుంది సౌంద ర్య. అలవాటు లేకపోయినా ఆ తొమ్మిది రోజులూ చెయ్యాలనుకుంది. కాని మనూ చెయ్యనివ్వలేదు. “చాలులే చేసిన వూజలు, ఇంకా ఎందుకు?” అంది.

నే లే షః

చదువు ఎన్నో రోజులు సాగలేదు. రోజా వాళ్ళ కుటుంబ విష యాలతో విసిగిపోతోంది. అవి సెటిల్‌ చేసుకునేందుకు ఢిలీ వెళ్ళింది.

తోటంటే సౌందర్యకి (పాణం. రంగడు ఆ మొక్కల్ని గురించి చెపుతుంటే అలా వింటూ ఉండాలనిపినుంది. వాడికి చాలా తెలుసు మొక్కల్ని గురించి. న

కొన్ని మొక్కలికి జ్ఞానం వుంటుందట. అవి మన మాటలు విన గలవట. కొన్ని మొక్కలు మనుషుల్ని చంపందే వదలవుట. కొళ్ళకీ

129

చుట్టుకుంటాయట. వాటిని నాలుగు ముక్కలుగా కోసిపారేస్తే నాల్లు మొక్కలుగా నాటుకుంటాయట. ఇలా ఎన్నో చెపుతాడు,

సౌందర్యని తోటలోకి వేళ్ళవద్దని ఆంక్ష పెట్టింది మనూ.

వంట గదివైపు వెళి వంట విషయమైనాసరే నాయర్‌తో మాట్లాడుతుందని కిచెన్‌ వై పే వెళ్ళవద్దంది. వీధివైపు వెళ్ళి నిల్చో కూడదు. డై 9వర్‌తో మాట్లాడరాదు. క్యాం గదిలోకి తర్చు వెళ్ళకూడదు. తరచు డాక్టర్‌ రావు వస్తూంటాడు. ఆసలు తన గది మేడమీదికి మార్పించేసింది.

గులాబి కుండీలు చాలారకాలు డాబామీదకి ఎక్కించింది మల్లిక. డాబా పైనించి కిందకి చూస్తోందని, అక్కని బాగా చీవాట్లు పెట్టి బుగ్గ లొడిచింది మనూ.

ఎంత సేవని ఇలా బుక్స్‌తో కాలక్షేవం చేయటం? దీనికి ఎందుకు నేను లోఐడి వుండాలి? తనా నేనా పెద్ద అసలీ ఇంటికి? అడిగే వాళ్ళు లేక అలా సాగుతోందంతే దానికి. అనుకుంటుంది సౌందర్య. తన వంట తన పని ఆఖరికి తన వూజ నందూ మెచ్చుకుంటే ఎందుకలా రాలి వడి పోతుంది? ఎందుకలా గింజుకుంటుంది? ఈ ఇల్లంతా దీనిదా? నాదికాదా? ఇది చెప్పినట్టల్లా నేనెందుకు వినాలి? నా ఇష్టం వచ్చినట్టు నేనుంటాను. ఏం చేస్తుందది? అనుకుంది.

నా ఇల్లే నాకు జైలు, ఈ వీవితం వగవాళ్ళకైనా వద్దు అను కుంటోంది సౌందర్య. చిన్నప్పుడే నయం చదువు మానేసినప్పుడు. వ్యత్రికలు చదివి కొత్త పిండివంటలు చేస్తే, నొన్న ఎంతో మెచ్చుకునే వారు. ఆడదానికి తోచకపోవటమేమిటి? ఏదో ఒక వని అనేది అమ్మ. అలా ఏవన్నా చెయ్యనిస్తుందా అంటే ఉహు చేసినా కోవమే, ఎవరన్నా మెచ్చుకున్నా కోపమే. ఎన్నాళ్ళిలా?

షః షు ఖ్‌ కి

శ30

నాన్నగారు తన వంటని మెచ్చుకోవటమే కాకుండా అమ్మని పిల్చి, ఆమ్మకి కూడా నేర్పమ్మా నువ్వు చేసిన వంటకం అనేవారు. ఇహ ఇప్పుడు ఈవిడ దద్గర నేర్చుకోవాల్సిందే నేను, నేర్చుకుంటా నమ్మా, బాగుంది, చాలా బాగుంది! అనేది అమ్మ.

డాకర్‌ రావుతో మాట్లాడుతుంటే యం

“ఆయనతో మాట్లాడ్డానికి నువ్వెందుకొచ్చావిక్కడికి?” అంది. చెటంత మనిషి ఏమంటాడు పాపం, ఆయన కిక్కురుమనకుండా అలా వెళ్ళిపోయాడు, తను ఇలా వచ్చేసింది.

“అసలు మేడెందుకు దిగి వచ్చావే? కింద నీకేం పనుంది? అని గదిమి పారేసుంటే, ఏమని సమాధానం చెప్పుతుంది?

డాక్టరు వెళ్ళిపోయాడనుకుని తొంగిచూసింది సౌందర్య. వక్క రూంలో సోఫాలో కూచున్నాడాయన వెళ్ళిపోలేదు.

మనోజ్ఞ కుర్చీ దగ్గరకు లాక్కుని కూచుంది ఏతో చెప్పేస్తుంది చేతులు క్ట తిప్పుకుంటూ. ఆయన ఆశ్చర్యంగా నవ్వుతూ వింటు న్నాడు, ఎంతో అస క్తిగాం సౌందర్యకి చాలా కోవం వచ్చింది. తను మాట్టాడే వతి మాటా తప్పడుతుందే? ఇంట్లో ఎవరూ లేనప్పుడు ఇంత సేపు తనకేం మాటలుంటాయి, తను మాట్లాడితే తవ్ప లేదా? ఆడిగేవాళ్ళు లేరనా? నోరెత్తకుండానే దెయ్యంలా పడిపోతుందే!

ఒళ్ళుమండి వాళ్ళ ఎదుటకొచ్చి నిల్చుంది సౌందర్య వాళ్ళ చూడాలనే. అలా వచ్చి సవాలుగా నిల్చుంటుందనుకోలేదు వాళ్ళు. ఓక్క క్షణం ఖంగుతిన్నారు వాళ్ళు, మళ్ళీ తేరుకుని ఆయన వెళ్ళి పోయాడు అసలిక్కడ నీకేం వనివుందని వచ్చావే? అని చురచుర చూసీంది, అక్కవంక, నిన్ను ఆమాయకురాలవనుకుంటారు. నువ్వా గుండెలు తీనసీన బంటువి, అమ్మో! ఎంత గద్దరి తనం, చుప్పనాతి. నీకు చెడ్డ గర్వం, ఆందగ త్తెనని పొగరు, అందథూ నీ అందానికి దాసులె పోళారనుకుంటావ్‌, దేవుడు నీ పోగరు అజీచేస్తాడు. నీ మిడి గుడతో చూస్తేనే టారెత్తి చస్తాడు మొగాడు, లంకిణిలా సంసారమంకా

క్షం శే చేతుల్లో వుందనుకుంటావ్‌. మాదచ్చోత్‌ వేషాలు ఎవరికి తేలీవుః నిన్ను మించిన రంభలు బోల్డుమంది వున్నారి లోకంలో. ఆది తెలు సుకో, అదరిపడకు, నువు బాగువడవే, నాశనమైపోతావ్‌....ఇలా సజీగి పోస్తూనేవుంది. ఆ రోజంతా అక్కని.

నేను చేసిన త ప్పేమిటి? ఎందుకు నోరలా పారేసుకుంటావని గట్టిగా అడగాలనుకుంది సౌందర్య తన చెల్లెల్ని.

తను అనదల్చిన మాటలన్నీ గొంతులోనే వుండి పోయాయి. భోరున ఏడ్చెయ్యాలనిపించింది.

ఆ డాక్టరుకి దాన్ని చూస్తే అన్ని మాటలెలా వస్తాయసలు? తనను చూసే అలా ఉండిపోతాడేం? భయమా? ఆ మహనీయుడితో మాట్లాడే పొటి విజ్ఞానం మనూకే గాని తనకు లేదా? ఇదెక్కడి గోలరా బాబూ! భర్తతో మాట్లాడుకునేందుకూ లేదు. ఇలా ఆంక్షలు పెట్టి సతా యిస్తుందేం? అదేమంటే ఆయన ఆరోగ్యమే అంతమ్మాతం కదా? ఆయ నకి రెస్టు కావాలంటుంది.

ఈ ఇంటిని ఈ వంశగారవాన్ని ఉద్ధరిస్తున్నానని అనుకుం టోంది. ఇంట్లోవున్న వాళ్ళందర్ని.-ఓ పద్దతిలో పెట్టి సంస్కరిస్తున్నా ననుకుంటుంది తనకన్న చిన్నది ఫరవాలేదు. ఎవ్వడో ఒకవ్పుడు ఒళ్ళు మండితే రెండు చెంపలూ ఛెడామడా వాయించేస్తానంతే, దాని దిక్కున్న చోట చెవ్పుకోమంటాను. నోరు మూసుకుని ఫడుండు అంటానంతే. లేక పోతే ఏమిటా నియంతృత్వం?

ఆ మాటకొస్తే తనే చెల్లెల్ని అదుపాజ్ఞల్లో వుంచాలి. అదే భయ భక్తులతో ఆణగి మణగి వుండాలి. అంతేకాని ఈ తలకిందుల పద్ధతేవిటి? దీని కోపానికి నేను వణికిపోవాలా? అనుకుంది సౌందర్య.

నిన్నటికి నిన్న శనివారం కదా అని గుళ్ళోకి వెడదామా అని తనెంత సౌమ్యంగా అడిగింది?

“ఈ భక్తి చాల్దా? ఇంట్లో చేసిన వూజలు చాల్లే” అని ఎంత పుల్ల విరుపుగా మాట్లాడింది? డాబామీద నిల్చుని కిందకి చూస్తూంటే వెనగ్గా వచ్చి; ఇంతకీ బంధిస్తే తాజ్‌ మహలైనా బంధిఖానే కదా!

క్ష32

“రోడ్డుమీద జనం అంతా బాగున్నారా? ఇదేనా నీ వని? బాలా బాగుంది నీ పొగరుబోత్తనం, రౌడీ బుద్ధులు, ఛీ! వెధవ ఫోజులు, ఆ వెధవలు అలా చచ్చారు. ఈ మొద్దిలా ఛస్తోంది* అనుకుంటూ మెట్టు దిగుతోంది.

ఆ వెధవలంటే మంగ, మోహన్‌ వాళ్ళు. వాళ్ళు వెళ్ళిపోయినా గాని దాని మనసులోంచి మ్మాతం వాళ్ళు తొలగిపో నేలేదు।

అసలు సంగతేవిటంటే తన అక్క అందం ఎప్పటి కప్పుడు తన మనసుకు శాంతి వుండనీ యదు. నందూ మతి ఎప్పుడు పోగొడుతుందో అని భయం మనోజ్ఞకి.

అతను ఓ భావుకుడు, ఈ సృష్టి అంతటిలోనూ ఆందం వుంది, ఆనందం వుంది అంటాడు అతని మాటల్లో చురుకెక్కువ. మనిషిలో చొరవెక్కువ. అందుకే ఈ బాధ. ఈ నోరు మనోజ్ఞకి ఇంకో కారణం అక్క మెత్తదనం, ఏమన్నాపడి వూరుకుంటుంది. నోరెత్తదు, మనసులో ఏమనుకుంటుందో కాని.

ఆదే అలు'సై పోయింది మనోజ్ఞకి.

'సౌందర్యకి ఎటు చూసినా అష్ట దిగ్బంధనం చేసినట్టుంది. ఇది నాకు తోడ బుట్టిన చెల్లెలా? మూడో పెళ్ళి ముసల మొగుడులా సాధిస్తుంది. సవతి అత్తగారిలా సణుగుతుంది.

అమ్మ వాళ్ళు కూడా “అక్కచెల్లెళ్ళు సఖ్యతగా వుండద్దా” అని తనకి చెపుతారు గాని మనూకి ఎవరూ చెప్పరేం? నోటికి భయపడి _ ఆంతేగా మరి?

జ జః ఖే

వెల్లకిలా వడుకోబెట్టి తాళ్ళతో మంచానికి కట్టి వడేశారు

వోస్పటల్‌లో మంగళని. మరేం చేస్తారు లేచిపోతూంటే? ఎబార్షనై తే జరిగిపోయింది కాని ఒళ్ళు తెలీకుండా జ్వరంలో మంచంమీంచి కిందకి వడిపోయింది భళ్ళున.

133

డాక్టర్‌తో దాని వరిస్థితంతా చెప్పి ఎడ్మిట్‌ చేశాడు మోహన్‌. మళ్ళీ వస్తానన్నాడు కాని ఇక తిరిగి చూడలేదు. చేతినిండా తల్లిచ్చిన డబ్బుంది కదా, మరి. ఇక బోల్డంత బిజీ.

వేళకి కాస్త కాఫీ పోస్తున్నారంతే దాని నోట్లో, అందరు రోగులకి వక్కని వాళ్ళ బంధువులెవరో ఒకరున్నారు. మంగళకి ఎవరూ లేరు. -పీకలదాక మోహన్‌ మీద కోవం వచ్చింది దానికి కాని ఏం చేయగలదు?

ఇదిలాగుండగా దాని తండి పది రోజులకోసారి లలితమ్మగారి .ఇంటిమీదకొచ్చి పోట్టాడుతున్నాడు.

“నా కూతుర్నే౦ చేశావు లలితమ్మా? మీ పెద్దింటోళ్ళ బుద్ధులే -ఇంత. ఇదివరకంతా ఏం చెప్పావు? సీ బిడ్డని ఇంత బాగా పెంచు “తున్నాను. అంత బాగా పెంచుతున్నాను అన్నావు నా బిడ్డ ఏదమ్మా. “అంటే ఇప్పుడు మాట్లాడవు. ఏమన్నాఆంటే నీ వరువేదో తోసే స్తున్నా నంటూ మొత్తుకుంటావ్‌,. అసలు వుందా నీ కొడుకూ నువ్వు కలిసీ చంపేళాా వం?ెఅంటూ గోల చేస్తాడు.

అవిడ నోరు నొక్కుకుని ఇన్ని. రూపాయి కాగితాలు వాడి మొవిన కొడితే అవి చేతపట్టుకుని కల్లుపాక వేపు పెద్దపెద్ద అడుగు 'లేసుకుంటూ పోతాడు.

పిల్లమీద వాడి కెవుడూ మమకారం లేదు. ఆవిడని అరచి హడల 'కొట్టి డబ్బట్టుకు ఫోవటం అలవాటయిందండే.

అసలు మంగళ ఏమైనట్టు? కొడుకేమైనట్టు? తనెక్కడికని వెళ్ళ - గలదు? వోస్పటల్‌కి తీసు కెళ్ళినవాడు ఇలా జరిగిందమ్మా అని వచ్చి తనకు చెప్పొద్దూ? వాడి జాడలేదు అని ఎవ్పటికప్పుడు ఎదురుచూన్తూనే వుంది. ఈ తాగుబోతు వెధద ఇలా పీడిస్తున్నాడు. ఆవిడకి మతి లేదసలు.

“గోపాలయ్యా! నీకిన్ని వూజలు చేసినందుకు నాకు ఇదా ఫలితం? జ్యోతిలాంటి లక్ష్మి కంటికి కనబడకుండా పోయింది. వీడిలాంటి వనికి శాని వెధవై పోయాడా? అ తాగుబోతు చచ్చినాడు ఇష్టమొచ్చినట్టు

కైపశ్త నోటికొచ్చినవి పేలి, మిగిలిన మర్యాద కాస్తా తీసిపారేసి తలెత్తుకొనకుండా చేస్తున్నాడు. నేను చేసిన పావమేమిరా కృష్టా! చప్పున నన్ను సీచెంతకు చేర్చుకోవయ్యా!. ఇక ఈ అగచాట్లు పడలేను” అని అవిడ దీనంగా ఆ|కోశించారు.

“ఏవిటమ్మా వదినా! ఇందాక ఆ పోలయ్య వచ్చి ఎందుకలా అరుస్తాడు?” అని పక్కివాటాలో వున్న పద్మావతి అడిగింది,

పద్మావతికి వూరికేనే ఇల్లిచ్చి దీపం పెట్టుకుంటూ వుండమన్నారు సగం ఇల్లు తనకి వుంచుకుని ఇల్లు పాడై పోకుండా చూస్తూవుంటారని, ముంగిట్లో కాస్త ముగ్గేస్తారని అనుకుంటే, ఆంతా వినికూడా తన నోటి వెంట చెప్పించి వినాలని ఆవిడకి వల్లెటూరి సహజ కుతూహలం, మళ్ళీ ఆ మాటల వివరాలన్నీ రెండో వాళ్ళకి చేరేస్తారు. ఆవిడడిగిన దానికి వం సమాధానం చెపుతా రావిడ? సిగ్గుచేటు కదా? “నా ఖర్మ. ఏం చెప్ప 'మన్నావమ్మా? ఎవరేమన్నా వడాలి, రోజు తక్కువొచ్చినప్పుడు” అంది.

ఆవిడ నల్లురితోనూ చెప్పిరానే వచ్చింది.

“ఇరుగు పొరుగన్నాక మంచీ చెడ్డా మాట్ల్టాడుకోమా? కష్టం సుఖం కనుక్కోమా? ఒకరి కొకరం. అంతా గుట్టు. పోన్లే చెప్పకపోతే మనకేం?” అని సాగతీసింది పద్మావతి.

“ఎవరేం చెప్పుకు నన్నే ంచేస్తార్లే' అని మొండికెత్తి పోయారావిడ. ఇల్లు కదలటం మానేశారావిడ. వైటికెడితే ఆ పోలయ్య గొడ వేమిటని. అంతా అడుగుతారు. ఇంకో బెదురు పట్టుకుందావిడకి, మంగళ అసలు (బితికివుందా? మోహన్‌ ఏమైపోయాడు? పోలీసులు మళ్ళీ పట్టుకుపోలేదు కదా వీజి? అన్నీ సమాధానం లేని పశ్నలు.

సరిగ్గా ఇదే వళ్న వీస్పటల్‌లో మంగని వేధిస్తాంది. మోహన్‌ మళీ కన్పడలేదు తనకి, మళ్ళీ పోలీసులు వట్టుకుపోయారా? అని. నర్చు మంచిది కనుక కాస్త రొట్టి, టీ సీళ్ళు ఇస్తోంది. నిన్న వాచ్‌మేన్‌ వచ్చి శట్లన్నీ గట్టిగా కట్టిపోయాడు. చేతులకీ కాళ్ళకి నరదాసుకుపోయి పుళ్ళు 'వడిపోయాయి. ఎవరికి చెప్పినా వినిపించుకోరు. గట్టిగా అరిస్తే పిచ్చి

శై3ం5 " దంటారు. ఎవరి లెబ్బాలేకుండా హాయిగా తిని తిరిగేది. తిండికాస్త తక్కు వయితే అలిగి లలితమ్మగార్ని మువ్వుతిప్పల పెట్టేది. శాంతినిలయంలో తిండికి అసలే లోటులేదు. జామపళ్ళని, చెరుకుముక్కలనీ, తేగలకట్టలు, ఆరిటి గెలలూ ఒక టేవిటి? ఇప్పుడిక్కడ తిండికి మొవం వాచిపోయింద్శి ఏముందిక్కడ తినటానికి? ఎలాగైనా (బతకాలి, (బతిక్రేందు కేమైనా చేయాలి. డాక్టరమ్మ రౌండ్సుకి వచ్చినప్పుడు చెప్పింది మంగళ తన బాధ లన్నీ. తల్టీ తం్మడిలేరంది. ఓ వెధవ నమ్మించి మోసం చేశాడంది. “అమ్మగారూ! నన్ను నమ్మండి. మీపాదాలచెంత పడుంటాను. నేనెక్కడికీ పారిపోను, పోయే చోటు కూడా నాకేంబేదు. నాకే పిచ్చీలేదు దేవుడు సాక్షిగా చెపుతున్నాను. నమ్మకంగా ఇక్కడే పడుంటాను. మీరేపని చెప్పినా చేస్తాను. కాస్త తిండి పడెయ్యండి చాలు. ముందీ కట్లు విప్పండి తల్రీ! పుళ్ళు వడిపోయా” యని, గోలుగోలున ఏడ్చింది మంగళ. డాక్టరమ్మ దయతలచి కట్టువిప్పించి కాస్త తిండి పెట్టించింది, అక్కడికొచ్చిన పేషంట్‌ తాలూకు వాళ్ళు ఓ గుడ్డ ఇస్తే కట్టుకుని వాళ్ళు ఓ ముద్ద వడేస్తే తిని వాళ్ళకి సేవలు చేస్తూ అక్కడే నమ్మకంగా పడివుంది. మధ్య మధ్య మోహన్‌ చేసిన దారుణం జ్ఞావకమెొ స్తే చెప్పలేనంత కోపం వస్తుంది. తన తండి ఎవ్పడూ డోస్‌ మీదుంటాడు, లలితమ్మ గార్ని ఎంత గోల చేస్తున్నాడో? శాంతి నిలయానికి ఇక వెళ్ళే వసక్తే లేదు. తన తండి పోషించలేడని ఇదివరకే తెల్సు దానికి. అన్ని దార్లూ మూసుకుపోయాయి కనుక అక్కడే చచ్చినట్టు పడుంది. కడుపునిండా ఇంత తిండివుంటే అంతేచాలు అనుకుంది, ఈ భూమ్మీద ఎంతమంది బతకటం లేదు? నేనూ అలాగే (బతికేస్తా ననుకుంది. మోహన్‌ వచ్చినా ఇహ వాడితో చచ్చినా మాట్లాడకూడదని గట్టిగా నిశ్చయించుకుంది, వ్‌ లే ష్‌

136

ఉన్నట్టుండి వోనాడు హటాత్తుగా, వూడివడ్డాడు నందూ.

జవ్రీవిటి పీన్నీ ఇక్కడే వుండిపోయావ్‌? అల్లాగున్నా వేవిటి? ”

నందూని చూడగానే చెప్పలేనంత ఆనందమొచ్చిందా విడకి. తన ఆలోచనల్లో తనుంది. కారొచ్చిన శబ్దమే వినిపించలేదు.

“ఎన్నాళ్ళకో చూసినట్టుందిరా? ఇంటిదగ్గరంతా బాగున్నారా? ఆన్నయ్య ఆరోగ్యంగా వున్నాడా?” అంటూ ఒళ్ళంతా తడిమి దగ్గర కొచ్చి కూచున్నారు ఆవ్యాయంగా.

“అంతా బాగానే-వున్నారు. నువ్వన్నీ సర్దుకో వెళ్ళిపోదాం.”

ఆ కుురాడి అభిమానానికి పొంగిపోయారావిడ.

*ఆక్కృడికి రావటానికి కొన్ని "రోజులు వడ్రుతుందిరా నాయనా! గ దగ్ధరకిరాక మరెక్కడి కడతాను? నాకున్నదే మీరుకదా?”

డై9వర్‌ పళ్ళబుట్టతెచ్చి లోవల పెట్టాడు.

“ఆసలు సీకిక్కడి పన్దేవిటి చెను?”

“చెవుతా. ముందు కాళ్ళు కడుక్కో, కాస్త కాఫీతాగు.” “నిన్ను చూడగానే నాకు ఎంతో క్తి వచ్చిందిరా” అంటూ ఆవిడ లోపలి కెళ్ళారు, కాఫీ వద్దన్నా మాదనని తెలుసు,

“మోహనేడమ్మా?”

“వాడింట్లో ఎక్కడున్నాడురా? నెల రోజులై ంది వెళ్ళి”

*ఆద్రి మామూలేకద? బెంగెట్టుకున్నావా?”

“లేదురా! ఆ పోలయ్యలేడూ, వాడిగొడవొకటి! నా కూతురేది చూపించు అంటాడు

“ఆవును, మంగేది?”

“దానికి ఒంట్లో బాగులేదని హాస్స్పటల్‌కి వంపాను మోహన్‌తో కూడా ”

“అప్పటి నుండీ నీ కొడుకు కనబడలేదు - అవునా?”

“అదేకదా చెపుతున్నాను.”

“డబ్బు కూడా దిట్టంగా ఇచ్చే వుంటావ్‌ - బొనా?”

137

“డబ్బివ్వందే వ్‌ డాక్టరు చూస్తాడూ?”

“ఎన్నా ళృయింది?”

“ఇక్క-డికొచ్చిన మర్నాడే. మొన్న పోలయ్యవచ్చి నా పిల్లని చంపేశా వంటాడు నా పిల్లని తెచ్చి నాకివ్వకపోతే నీ వని చెప్తానంటాడు. నానాగోలా.

మోహన్‌ దాన్ని ఏం చేసివుంటాడా? అని క్షణం ఆలోచించాడు నందూ. దాన్ని కూడా పెట్టుకుని తిరగడు. ఇలాటి జంజాటం పెట్టుకోడు వాడు చంపేసేటంత గుండెద్టైర్యం లేదు వాడికి “విస్పటల్‌లోనే ఒదిలేసి పోయుంటాడు వెధవ.

పోలయ్యని నిల్చున్న పాటుగా రమ్మని కబురంపాడు. వాడికి జ్వరమట, రెండో పెళ్ళాం చెయిపట్టుకు తీసుకొచ్చింది.

“వీమిటిరా నీ గోల? నీకేమైన విశ్వాసముందా? ఎన్ని చేసిందిరా పిన్ని నీకు?”

“నేనే మన్లేదు దౌరా! నా బిడ్డని చూపించమన్నా.”

నీ బిడ్ణమీద సీకు జాలా అపేషరా. అందుకే నువు చంపేస్తుంటే చూడలేక నీ దగ్గర నుంచి లాకొచ్చి పెంచింది.”

“నే క్రాదన్నానా దొరా?”

“నువు అడిగినవ్వుడల్లా వందా ఏబై ఇస్తూందా?

“ఆయమ్మ ఇస్తూనే వుంది బాబూ!”

“మరి ఎందుకా గోలా? మక్కెలిరగతన్నాలా మళ్ళీ.”

నా బిడ్డ కనబడక జెంగటిల్లా బాబూ"

“వీడ్రికావు! నీ పిల్ల పట్నంలో వుద్యోగం చేస్తోంది. సుఖంగా వుంది.

“నిజమా దొరా?”

“ఆ _ నిజమే! మళ్ళా నువ్వీ ఛాయలకు వచ్చావా? పోలీసుల్ని పిలుస్తా.” "

“నా పిల్ల ఎక్కడుందో చెవ్వ దొరా?”

138

“వెళ్ళి దాన్ని పీక్కు తినటానికా? అది చచ్చినా చెప్పాద్దంది.” పోలయ్య నోరు మూయించినందుకావిడ సంతోషించింది. పిన్ని “చేతి భోజనం చేసి వదిరోజుల్లో వస్తాననిపించుకుని వెళ్ళిపోయాడు నందూ.

పక్కవాటాలో వున్న పద్మావతి అన్నీ వింటూనే వుంది.

నే జి లే . రెండు రోజుల్నుంచి నాయర్‌ రావటం లేదు. జ్వరమట. డై 9ఎలి కొత్త మనిషిని తిసుకొచ్చాడు. ఆవిడ మధ్య వయసులో దృఢంగానే వుంది.

శ్యాంకి ఇష్టంలేదు కొత్త మనుషుల్ని చేర్చటం. రెండు మూడు రోజులు మావాళ్ళే చేసుకుంటార్లే ఆంటే, ఆ వచ్చినావిడ వచ్చినఫ్హే వెళ్ళి పోయింది.

ఆ రెండు మూడు రోజులు చేతినిండా పని సౌందర్యకి, ఇంకో రెండు రోజులు రాకపోతే బాగుండుననుకుంది. నాలుగో రోజున ఉద యానికల్దా సీరసం మొహంతో నాయర్‌ (ప్రత్యక్షమయి వంటింటి స్మామాజ్యాన్ని వళం చేసుకున్నాడు.

మళ్ళీ మామూలుగానే. కవిత వస్తే బాగుండును, ఏమీ తోచటం లేదు అనుకుంది. నువు రాకూడదూ! నువు మహారాజణ్ఞివి, నువ్వెందు కొస్తావులే, నేనే రావాలి గాని అంది. నేను మహారాణిని కాదే బాబూ, మతి పోయిన ఖైదీని అని ఆర్చి చెప్పాలని వుంది.

కాని అది వేసే సవాలక్ష _వళ్నలకి సమాధానం చెప్పొద్దూ! ఇంటి విషయాలన్నీ వీధికెక్కటం ఇష్టంలేక నోరు మూసుకుంది. “నాయరు మూడు రోజుల్నుంచి రావటం లేదు. వనితో ఊపిరి సల్పటం లేదు. నన్నర్థ ౦ చేసుకో, న్ట్‌మితంగా ఒక రోజు వస్తా”నంది.

కవితకి కనబడ్డాడట మోహన్‌. ఈమధ్య వూళ్ళోలేను మ్మదాసు వెళ్ళినన్నాడట. అక్కడ బిజినెస్‌ పెడతాడట, వెధవ అబద్ధాలకి అంతూ వంతూ వుందా అనలు. దేనితో "పెడతాడు బిజినెస్‌, డబ్బుండద్దూ? తెలీనివాళ్ళ దగ్గర కాయ్యమంటే తెగకోస్తాడు కోతలు. మొన్న నందూకి

కం9 కనిపించాడట కాని, మొహం చాటేనీ కనబడకుండా పారిపోయాడుట, అంటే ఇక్కడే వున్నాడన్నమాట! ఆ తల్లికి తెలీదు వీడిక్కడే వున్నట్టు? ఒక్కతే అక్కడే వుంది వీడికోసం బెంగెట్టుకుని. షా లే నే

(పతి ఆడదీ తన భర్తంత అంద మైనవాడూ తెలివ్లైవాడూ మరి లేడనుకుంటుంది. ఆతని కోసం సాటి మహిళా మణులంతా ఉచ్చం నీచం లేకుండా ఎగబడి పోతున్నారనుకుంటుంది. ఈ ఆడవాళ్ళ వన్నిన ఉచ్చుల్లోంచి తన భర్తని ఎలాగైనా బైటికి లాగి రక్షించుకోవాలను కుంటుంది. “పోన్లే! అని ఎంత మ్మాతం వుపేక్షించి ఆదమరిచివున్న తన సంహారం అధోగతి పాలై, కుక్కలు చింపిన విస్తరై తన భర్త తనను. పురుగు కన్నా హీనంగా చూస్తాడక. సంవూర్ణంగా పతనమై సర్వునాశన మెపోక తవ్పదని దృఢ విశ్వాసంతో వుంటుంది.

ఒకో సందర్భంలో ఆ అర్భకుణ్ణి ఆవలించకుండానే. పేగులు లెక్క-ట్టేసి, అనుమానంతో విసిగించేసి, జీవితం మీద విరక్తి పుట్టించి నామమ్మాతావశిమ్టుణై చేస్తుంది. ఏ స్త్రీ కూడా తన భర్త పరాయి త్రీ చేతుల్లోకి వెళ్ళటం ఎంత మాతం సపొంచదు. అలా జరగ కూడదనే మనోజ్ఞ అతి జ్మాగత్తలు రీసుకుంటూ పుంటుంది.

మళ్ళీ సౌందర్యవునికి మేడ మీదనే, కిందకు దిగకూడదు చెల్లెలి అనుమతిలేందే, తోటలో తాచుపాం గొడవ అయాక అక్కడికి వెళ్ళటం అప్పుడే మానిపించింది. వంటగదికేసి వెళ్ళకూడదనలు, ఏధి సావిడిలోకి రాకూడదు. క్యాం దగ్గర అఫ్టే వుండకూడదు. డాబా పైనుంచి రోడ్డు. మీదకి చూడకూడదు. దేవాలయానికి కూడా వెళ్ళకూడదు. రంగడితోను మల్దితోనూ ఆధిక (వసంగం చెయ్య కూడదు వాళ్ళు వనివాళ్ళు కనుక పనికిమాలిన మాటలు మాట్టాడుళూ కూర్చుంటే వరువేం కాను? నందూ నందూకళ్ళ వడకూడదు.

కవిత ఇంక రానని చెప్పింది. మొన్న వచ్చినప్పుడు మనోజ్ఞ మొహం మాడ్చుకుందిట, మాట్టాడనేలేదట అసలు. “నాకేం ఇల్టు లేద్పొ

క40

వాకిలి లేదా? నీవురమ్మన్నావని వచ్చాను పెగా నాకూ వుందిగా పు స్తకాల పేచ్చి అందుకని వచ్చాను. కాని ఇక మీ ఇంటికిరాను” అని కచ్చితంగా చెప్పేనీంది.

తొలి ఉషస్సులో తుషార బిందు శౌందర్యం గడ్డి పూలలో అక్కడే అప్పుడే చూసి ఆనందించాలి. వాటిలోని ఇం్యదధనుసులు విరుస్తాయి. వాటి సొగసులు అరచేతిలోవట్టి చూపించటం అసాధ్యంకదా?

కాస్సేపు ఆ (వభాత సౌందర్యం చూస్తూ న్నిదమంచంమీంచి లేవకుండా పడుకునే వుంది. ఏవిటో ఏంచెయ్యాలి తొందరగా లేచి?

“చాలా రోజులై ౦ది కవితని చూసి. ఈవాళ ఒకసారి వెళ్ళిరావాలి వాని దగ్గరికి అనుకోగానే బోల్డంత ఉత్సాహం, చురుకు పుట్టుకొచ్చి చివ్వున లేచింది సౌందర్య వక్కమీదనుంచి.

అందంలో పందెమేస్తే అందర్నీ ఓడించగల అపరంజి బొమ్మ ఏ వంకా లేని చం్యదవంకలా పురుషస్య భాగ్యం అనిపించేట్టు తయారై మేడ మెట్లు దిగి కిందికొస్తున్న సౌందర్య జడలో సన్నజాజి పూలదండ అమత్చింది మల్లిక.

మగాడి మనసు కొల్లగొట్టే అక్క అంరం చూస్తుంటే మనోజ్ఞ కెప్పుడూ ఒళ్ళు మంటే. ఇప్పుడు కూడా అదే జరిగింది.

దీని కేమైంది. పొద్దుటే ఆ అలంకార మెందుకు దీనికి, ఎవర్ని ఉద్దరించటానికి? అని ఛీదరించుకుంది. ఒళ్ళు కుతకుతలాడిపోయింది.

“ఈవాళ వుట్టినరోజు నా దైతే, నీ కెందుకే ఈ సింగారమంతా?” అంటూ ఒంట్లోని బలాన్న ౦తా చేతులోకి తె బలంకౌద్దీ ఒక్కటి మొద్దంది మనోజ్ఞ. చ్చేకుని అక్క తలమీద

రెండు చేతులోనూ తల వట్టుకుని మేడ మెట్లమ్సీదే చతికిలవడి పోయింది సౌందర్య. కళ్ళనించి నీళ్ళు బొటబొటా రాలాయి. మొహ మంతాకందగడ్డలా గయింది. కాస్సేపు కళ్ళ ముందు చీకటి కనిపిం చింది.

మల్లిక కొయ్యబారిపోయి నిల్చుంది.

శ్షైడ్ల పోయి నీ వని చూనుకో అని దాన్ని కసిరి, వా తేల్హారింది దీని వూలకి, పూలదండలకి అని విసుక్కుంటూ తన గదీ వైపుకి వెళ్ళి పోయింది మనోజ్ఞ నందూ లేచాడా అని. కాస్సేపటికి లేచి కళ్ళు తురుచుకుని “రోజురోజుకీ దీని అధికారం ఎక్కువయిపోతోంది ఈ ఇంట్లో దీనికి,” అనుకుంటూ మేడమీదికి వెళ్ళిపోయింది సాందర్య. -

తలంటి నీళ్ళు పోసుకున్న మనోజ్ఞ కొత్త చీర కట్టుకుని హెనుకింద సోఫాలో కూచుని తలార పెట్టుకుంటోంది.

అవ్పుడే నందూ బై టి కెళ్ళాడు అర్జంటు వని ఉందంటూ. నాకోనం ఎదురు చూడకండి భోజనానికి రాను అన్నాడు. కనుక నిరత్సాహంగానే వుంది మనోజ్ఞకి. చెపితే వినడు. తనకి తోచినట్టు చేస్తాడంతే. ఆమె ఉత్సాహమంతా వూదేసినట్టయింది.

నాయర్‌ మ్మాతం అట్టవాసంగా చాలా చేస్తున్నాడు ఆ రోజు.

“వోయ్‌ మానసా! ఎన్నాళ్ళకే. రారా మా ఇల్లు నీకు నీకెలా తెలిసిందే?” అంటూ ఎంతో ఆనందంగా ఆహ్వానించింది మనోజ్ఞ.

“మ్సీ ఇంటి కెళ్ళాను. అన్ని సంగతులు చెప్పారు అమ్మ. మీ ఎ్మడస్‌ చెప్పారు మీ అక్కేదే? కనబడదు. బాగుంది మీ ఇల్లు. ఏవిటి సంగ తులు?

మానస ఆ అక్క చెల్లెళ్ళిద్దరికి చాలా "స్నేహితురాలు అంటే వాళ్ళకి ఒకళ్ళ దగ్గర ఒకళ్ళకి రహస్యం లేదు.

“కృవాళనా పుట్టినరోజు అనుకోని అతిథివి వచ్చావు బాలునాకు"

అవృటివరకు ఏడుస్తూ వడుకున్న సౌందర్య మానస మాటలు వినిపించి కళ్ళు తుడిచేసుకుంది. కిందికి దిగి వచ్చింది.

“హలో! సౌందర్యా కులాసా? నువ్వు అవ్పట్లాగే వున్నావే మార్పులేదు. మనూ మ్మాతం లావయింది.”

“న్సవ్లు ఊళ్ళో లేవన్నారు ఎవ్పడొచ్చావే” అంది సొందర్యం

142

మానవ వీళ్ళకన్న నాలుగేళ్ళు ెద్దయినా అలా ఉండదు. వీళ్ళ కన్నా ముందే మేరేజ్‌ అయిపోయింది. అంటే వీళ్ళకన్న సీనియర్‌. ఆమె ఎప్పుడో గీ.తీ. చేసింది. మానసం టే వీళ్ళిద్దరికి ఎంతో ఆరాధన.

వాళ్ళింటిదగ్గర వీళ్ళు, వీళ్ళింటిదగ్గర వాళ్ళు భోజనాలు చేసేవారు. శాంచెం బంధుత్వం కూడా వుంది.

తం్మడి లేడు. తల్లే కష్టపడి చదిఏంచింది కూతుళ్ళ నిద్దరిని. "పెళ్ళిళ్ళు చేని పంపేసింది ఇద్దర్నీ.

చాలా రోజుల తర్వాత ముగ్గురు కల్సి ఈవాళ తిన్నారు. నాయకు కొసరి కొసరి వడ్డించాడు. అన్నీ రుచిగా ఉన్నాయని మెచ్చుకుంది మానస.

“తోటలో కుర్చీలు వేసుక్కూచుందామా, బాగుంటుంది?” అంది సౌందర్య.

“వద్దే బాబూ! లోపలే కూచుందాం” అంది మనోజ్ఞ.

మానస ఒక వెన్నెల తునక. మేఘమాలిక. ఆనాడు కాలేజ్‌కి తపక్కున మెరిసే రెక్కల చుక్క దానిదో ఊహాజగత్‌, చదివేప్పుడే కథలు, కవితలు రాసి ప్మతికలకి పంపేది. మానస మాట్లాడటమే తమక్షో వరంగా, దానితో స్నేహం చెయ్యటమే అదృష్టంగా భావించే వారంతా. అది మాట్టాడిందంటే అందరి నోళ్ళ మూత, వాళ్శమ్మకి జబ్బుగా వుంటే మ్యదాసు తీనుకెళ్టారు. అంతవరకే తెలుసు వీళ్ళకి,

సౌందర్య అందం నిర్మల మందాకినిలా, చల్దగా, వాయిగా వరవశింప చేసేదై తే, మానస అందం మగాడిని రెచ్చగొట్టి మతిపోగొఫ్టేది. అందం ఆకర్షణ అద్భుతంగా సమృద్ధిగా వున్నాయి మానసలో. నిజం చెప్పాలంటే మానస మనోజ్ఞకే అంతరంగ సఖి.

“సీ సంగతంకా చెప్పు, చాలా రోజులైంది కదా!”

“మీలాగ నాకు కట్నం లేకుండా పెళ్ళికొడుకు దొరకలేదు. మీకు తెల్ముకదా? అక్కకి నాకు కూడా బోల్డు కట్నమిచ్చి పెళ్ళిచేసింది అమ్మ, మీ అంత బళ్వర్యమూ లేదు. ఏదో బాగానే వుంది. ఇంకేం చెప్పను?” |

143

“*ప్సీ ఆయన [ పేమగా చూసుకుంటాడా నిన్ను? ఆయన వాగుం టాడా? నువ్వు రాసిన కధలూ కవితలు మెచ్చుకుంటాడా? సీ అందంతో మీ ఆయన కాళ్ళకి బందం వేశావా?ో

“నేను రాసే కఠలు ఆయన మెచ్చుకోరు. మెచ్చుకోవద్దు కూడా. విపరీతార్థాలు తీసి *నస' పెట్టకుండా వుంటేచాలు.

తన భార్య అందం మెచ్చుకున్న వాడూ

తన తప్పు ఒవ్పకున్నవాడూ వుండడు కదే?”

“చాలా విశేషాలే వుంటాయి. చెవ్పవే” అంంది సౌందర్య. మల్లి తెచ్చిన ఏపిల్‌ ముక్కలు తింటున్నారు ముగ్గురు, ఒక్క క్షణం అలా శూన్యంలోకి చూసి పక్కున నవ్వింది మానస.

“నిజ జీవితం నవలల్లోలాగ వుండదని తెలుసు కదా? నీరూం బాగుందే మనోజ్ఞా!” అంది మానస.

“నేను రోమాన్సు నడిపానే రోమాన్సు” అంది వున్నట్టుండి. “దీనికేమైనా మతిపోయిందా రోమాన్సు నడపడమేమిటి? నడిపినా, ఇలా పబ్లిగ్గా చెప్పుకుంటారా?” అనుకుంది మనూ.

మానస ఎన్నడూ అబద్ధమాడదు. ఎవరైనా అబద్ధం చెప్పినా సహించదు. ఎంతో చాతుర్యంగా చెప్పే ఆమె కధనంకోసం వాళ్ళిద్దరూ ఆ(తవడుతున్నారు.

“త్రల్లీ ఎంత సేపే వూరించటం, కానీ మరి?”

“బది కథకాదే. కల్పితం అసలేకాదు. పచ్చినిజం. మీరిద్దరూ నా కాప్తులు కనుక మీ దగ్గ నాకేమీ మొహమాటం లేదు కనుక జరిగింది జరిగినట్టుగా మీముందు వరుస్తున్నాను. నా హృదయం విప్పి చెపు తున్నాను. కాని ఎక్కడనుంచి మొదలెట్టాలా? అని చూస్తున్నాను. ఈ లవ్‌ - ఎఫేర్‌ వుందే జీవితమంతా వదిలంగా మదిలో దాచుకోతగ్గడి.”

“ఆయితే సుఖాంతమా, విషాదాంతమా?”

“రెండూ కాదు”.

“వ్రెండూ కానివుంటాయా?”

క్షేడ్తత్త

“నాది మ్మాతం ఆంతే.”

“అయితే తప్పక వినాల్సిందే.”

“చెప్పవే బాబూ, (బతిమాలే ఓపిక నశిస్తోంది.”

“వద్దు. ఎవరూ (బతిమాలద్దు. నేనే చెపుతున్నాగా?

అమ్మకి జబ్బుచైటం, అక్క బావ వచ్చి అమ్మని, నన్ను మ్మదాసు తీస్కువెళ్ళటం నీకు తెల్పుగా?

“ఆ మర్నాడే అమ్మని 'అపోలో* హాస్పిటల్‌కి తీస్కువెళ్ళి “ఎడ్మిట్‌* చేశారు. అక్క-పిల్ప లిద్దరూ నా దగ్గర చేంకయారు.

ఒకరోజున ఎండ మండిపోతోంది. చీమలుపట్టి పాడై పోతున్న జీడినప్పః ఎండలో పోళాను. ఆ టిన్‌కూడ ఎండలో పెట్టా. తలంటి నీళ్ళు పోసుకున్న జుట్టు వీపంతా పర్చుకుంది. నీడను కూచున్నాను. ఒక చిన్న స్టూలుమీద వంగి జీడిపప్పుకి పట్టిన చీమలు దులుపుతున్నాను.

“మైగాడ్‌! అంత కలరా?” అన్న మాటకి తల పైకెత్తాను. ఓ ఎంగ్‌ మేన్‌ నావంక నవ్వుతూ చూస్తున్నాడు. ఆయన చేతిలో కూజా వుంది.

నాకు మొదట ఏమీ అర్థం కాలేదు. నా పవిట జారిపోతోంది. నా మోకొలు గుండెల దగ్గర పస్‌ చేస్తోంది. లోనెక్‌ జాకెట్‌ ఇంకా కిందకి పోయింది, వంగి వున్నాను కనుక,

(వళ్నార్థకంగా చూళాను, ఏమనాలో తెలీక.

“కొంచెం [పష్‌ వాటర్‌ కావాలి” అన్నాడాయన,

అప్పటికి గుర్తొచ్చింది ఆయన మా వక్కింటి లాయర్‌ రంగ నాధం గార గదిలో అద్ధెకుంటున్నాడు. ఒంటరివాడు. వీధి ఆరుగు మీదకి విడిగా వుందికదా గది. ఆయన "స్నేహితుడు కనుక ఇచ్చాడు.

వాళ్ళు కుళాయికి నీళ్ళ సరిగా రావు, అందుకని పనిమనిషి రోజూ వచ్చి ఒక బిందెడు మంచినీళ్ళు సందుగుమ్మాన తీసుకెడుతుంది. లేదా ఒక నౌకరు క్కురాడు వున్నాడు, వాడు తీసుకెడతాడు. ఆయన తర్చు కేంపులే వెడుతూంటాడు,

క్షేశ్త5

ఈ ఎండవేళ నీళ్ళు కావల్సివచ్చి ఎవరూ లేరు తెచ్చేవాళ్ళు తనే వచ్చాడు, ఆదే ఆయన స్వయంగా నీళ్ళకి రావటం మొదటిసారి, ఆఖరి సారీ కూడా. మళ్ళా ఎప్పుడూ రాలేదు.

సరే, ఆయనైైతే నీళ్ళ కూజా తీసుకువెళ్ళి పోయాడు కాని. ఆయన వెలిగించి, నా గుండెల్లో గుచ్చిన అగరువత్తులు మెల్లమెల్టగా మత్తు మత్తుగా వరిమళ భరితమైన పొగలు నా మనసంతా -విరజిమ్ముతూనే వున్నాయి.

ఆ సంఘటన పదేపదే జ్ఞాపక మొచ్చి అనవసరమైన ఆలోచనలు హృదయాన్ని చుట్టబెట్టేశాయి. మళ్ళీ మళ్ళీ నా జాకెట్‌ శేసి చూసు కున్నాను. నిజమే ఆయన అన్నట్టుగా నా ఒళ్ళు నాకు చాలా కలరే అని పించింది.

ఆ మారాజు చాలా మంచోరు అంటుంది. పదేపదే దేవుడంటుంది ఆ పనిమనిషి నీళ్ళకి వచ్చినవ్వుడు. రంగనాధం గారికి ఇద్దరు కూతుళ్ళు. చిన్న పిల్హ కాలేజ్‌లో వె.డీ. చదువుతోంది. పెద్దమ్మాయికి అటు చదువూ అబ్బలేదు. ఇటు పెళ్ళీ కాలేదు. కావల్సినంత తీరుబడి. వాళ్ళమ్మ ఎంత సోరినా పోయిన టెన్స్‌ పరీక్షకి ఇక వెళ్ళనంటుంది. అడ్డమైన చెత్త చదువుతుంది సినిమాలుతెగచూస్తుంది.

మొన్న మా బొవ నోటంట కూడా విన్నాను. లాయర్‌ రంగ నాధం గారి గదిలో అద్దెకున్నాయన చాలా మంచివాడని.

ఆఅవాళంతా నాకు చాలా సంతోషంగా వుంది. కారణం - నేను ౭ెండు నెల్ట్మకితం పంపిన కథ వీక్టీలో పబ్లిష్‌ అయింది. మా అక్క కొడుకు వట్టి వాగుడుకాయ, వాళ్ళ (ఫెండుకి చెప్పి ఆ చేత్తో రంగనాధం "పెదమ్మాయికీ, ఎదురింట్లో వున్న లెక్చరర్‌ గాని చెల్లెలు (వతిమకి కూడా చెప్పి వచ్చాడు. (వతిమకి తల్పితర్మడి లేరు కాని, అన్నవదినా ఏ లోటూ రాకుండా చూస్తున్నారు. వీక్సీ తీసుకెళ్ళి వాళ్ళకి చూపించి కూడా వచ్చాడు. నా కథకి వేసిన బొమ్మకూడా బాగుంది. ను నేవూహించినట్లే వేశారు.

10]

146

నాకు స్నేహమైనది వాళ్ళిద్దరే. (వతిమ వచ్చి కంగాట్స్‌ చెప్పి వెళ్ళింది. అ తరువాత రంగనాఠంగారి "పెద్దమ్మాయి హైమవచ్చి చెప్పి వెళ్ళింది చాలా బాగుందని. తనకి బాగా నచ్చిందట కథ. ఎందుకు నచ్చిందో కూడా చెప్పిందిలే వివరంగా.

ఆ ర్మాతి అక్క బావ భోంచేస్తున్నారు చిట్టి బాగా గుక్క-వట్టి ఏడుస్తోంది. భుజం మీద వడుకో పెట్టుకొని వీధి అరుగుమీద ఇటుఆట్లూ తిరుగుతూ, దాన్ని సముదాయిస్తున్నాను. మాటలు చెప్పి మరిపిద్దో మంటే తెలీదు, మరి పసివయసు.

కసిరి కేకలేస్తే ఇంకా ఏడుస్తుంది. బావ తొందరగా వాస్పటల్‌కి వెళ్ళాలాయె. ఓర్మిగా తిరుగుతున్నాను. అది భుజం మీదే న్మిదపోయింది. “వెరీగుడ్‌ స్టోరీ పెంటాస్టిక్‌. ఆ పికీ "'హైయస్ట్‌ సర్క్యులేషన్‌” అన్నాడు నిన్నటి ఎంగ్‌ మేన్‌. “థేంక్స్‌” అన్నాను. *మీ పేరు మానసా?” అవున న్నాను. బావ కేక విని లోపలి కెళ్ళాను. చిట్టిని వడుకో పెట్టి భోజనాల గొడవలో పడిపోయాం. మావాడి వల నా వివరాలన్నీ సేకరించి వుంటా డనుకున్నాను.

“పిస్ని, సీ కధ వాళ్ళంతా చాలా బాగుందన్నా"రన్నాడు.

“వాళ్ళంతా అంటే?”

“వపతిమ, హైమ, వకీలు గారింట్లో వున్న యస్‌ రాజ్‌గారూ అంతా.”

ఆయన పేరు *'యస్‌, రాజ్‌” చాలా బాగుందనుకున్నాను.

“అయినా నీకెందుకురా ఈ వబ్దిసిటి?”

“మా పిన్ని రాసిందంటే తప్పా?” అన్నాడు వాడు.

ల! గ్‌! న్‌ా

“ఇంగ్లిషు మేగ్‌జైన్స్‌లో. కూడా రాస్తారట?అవును. వెశ్‌.ఉ&. చేశారు కదా?

“మా వాడేనా ఇవన్నీ మీకు చెపుత?”

శే?

“ఎవరు చెపితే ఏం, నిజమే కదా? చక్కదనానికి తోడు తెలివి తేటలు. ఐ లైక్‌యు, మానసాకొ

“పొగడ్తలు పన్నీరులా వరిమశ భరితంగా వుంటాయి ఆహ్లాదంగా వుంటాయి. వాసనచూసి వదిలెయ్యాలి వాటిని” అన్నాను.

“మీరేమైనా చెవ్పగలరు, రచయ్యితి కదా!

“ఇంతకీ నువ్వు మురిసిపోతున్న ,_ఫెండ్‌లో ఏవిటి స్పెషాల్లీ? డాక్టరా? యాక్టరా? సింగరా? (కికెటరా? అంది మనోజ్ఞ.

“అవేవీ కాడు. కాని అంతకన్న మిన్నగా ఏదో వుంది అతనిలో. నాకు తెలీదు.

“ఆలాగే వుంటుందట తనకిష్టమైన వాళ్ళలో ఏదో (పత్యేకతం”

“అబ్బ! మధ్యలో అడ్డురాకే, ఆంతా చెప్పనీ.”

కళయస్‌ (పొసీడ్‌” ఆంది మనూ.

“రాజ్‌కి మొదట తెలుగు మాట్టాడటం యాసగా వుండేది. ఎక్కువ ఇంగ్లీిమ మాటలే దొర్పేవి. ఆయన చదువంతా *సేట్స్‌'లోనే అయింది. ఆసభ్యంగా ఏమీ మాట్లా డేవాడు కాదు ఎప్పుడూ.

రాత్రిపూట చిట్టిని తీసుకుని గాని విడిగా కాని వెళ్ళి కాస్సేపు మాట్లాడి వచ్చాను. రెండు మూడుసార్దు. తర్చు టూర్‌లోనే వుంటాడు. -.మనం మంచిగా వున్నాకాని లోకం ఆర్థం చేసుకోదు కదా? ఏదో ఒక అభాండం నె త్తిన వేస్తూనే వుంటుంది. ఆదే నా భయం. చాలా లిమిట్‌ గా మాట్లాడి తొందరగా ఇంట్లో కొచ్చేసేదాన్ని. ఆ మాటలే మననం చేను కునేదాన్ని. మళ్ళా ఆ ర్మాతంతా అతని మాటలే చెవిలో రింగయేవి. న్మిద వట్టటం మానేసింది. పన్నెండు దాటాకే న్మిద.

ఆ రోజుమా యింట్లో (ప్రళయం వచ్చినంత పనయింది. నా కారణంగా మ్మాతం కాదు. అన్ని 'చెస్టులూచేసి అమ్మకి కేన్సర్‌ అని చెప్పారు. బావవచ్చి ఆ మాట చెప్పగానే భూమిలోకి దిగిపోయినట్ట యింది. అక్కయితే మాటా పల్కు లేకుండా ఆలా నిల్చునిపోయింది. 'శాస్సేవటికి తేరుకుని ఏడ్చేసింది ఘొల్టునం..

148

నిజంగా అమ్మ మా కోసం ఎంత చేసిందని?

ఏ తల్లి తన పిల్ణలకోసం చెయ్యదు? అంటావేమోగాని, నాన్న హటాత్తుగా చనిపోతే. ఆ వున్న అ న్తినీ, మమ్మల్ని కాపాడుకునేందుకు ఎన్ని పొట్టు పడింది?

తో డేళ్ళలాంటి మొగాళ్ళ నుంచి తన అందాన్ని శీలాన్ని రక్షించు కుంటుందా? రాబందుల్దాటి బంధువుల నుంచి ఆస్తిని పిల్లల్ని జ్యాగత్త పర్చుకుంటుందా?

ఏదో చిన్న జాబ్‌లో చేరి మమ్మల్ని సాకింది. ఎన్నడు మమ్మల్ని నొప్పించ లేదు. మా మీద కశ్ళ్శిర చెయ్యలేదు. అలాటి అమ్మ మనకిక వుండదా? అమ్మని (బతికించుకోలేమా?

కాకుల్హాటి లోకుల నోట్లో వడకుండా. తన జీవిత గమనాన్ని ఎవ్వరూ వేలెత్తి చూపటానికి వీల్లేని బతుకు బతికిన అమ్మ మావయ్యా

వాళ్ళు వాళ్ళ దగ్గరికి రమ్మంటే, వాళ్ళు మనసు నొచ్చకుండా, వాళ్ళు కక్ష పెట్టుకోకుండా చక్కగా నచ్చచెప్పిందే కాని, ఎవరి పంచకు చేరలేదు -_ మమ్మల్ని చులకన చేస్తారని.

ఇంటి ఓనరు చైతన్య గారు వచ్చి ధైర్యం చెప్పారు మాకు.

“కేన్సర్‌కి (టీట్‌ మెంట్‌ ఎప్పటికప్పుడు డెవలప్‌ అవుతోంది. ఈ రోజుల్లో మీరింత బెంగ పెట్టుకోవటం అనవసరమండి!' అన్నాడాయన.

నిజానికీ ఆయనకు తెలుసు, బావకి తెలుసు . ఇంతవరకు ఎవరూ సరైన మందు కని'పెట్టకపోయారు కేన్సర్‌కి.

ఒకవేళ్ళ కనిపెట్టినా మనవరకు వచ్చేప్పటికి ఆ మందు చాలా కాలం పడుతుంది.

కాని మాకు అప్పుడు ఓదార్పు అవసరం.అంతే, ఉదయం తాగిన కాఫీయే. ఇంక వంటయేమీ చేసుకోలేదు.పిల్లలని చై తన్యగారి థార్య తీసు కెళ్ళి కాస్త తినిపించింది. డాక్టరుతోను నర్ఫ్సుతోనూ ఈ సంగతి అమ్మకి తెలియ నీయవద్దని చెప్పాలనుకున్నాం, కాని అమ్మకు ముందుగానే తెలిసింది. మేము అమ్మ దగ్గర వడ్వకూడదని నిశ్చృయించుకున్నాం.

149 మరోసారి మొహం తోమి పౌడరు బాగా ఐట్టించుకుని "పెదాలపై చిరునవ్వు అంటించుకుని, మేం మా ఏడుపు భాయలు మొపిన కనిపించకుండా బాలా జాాగత్రలు తీసుకున్నాం, అమ్మ దగ్గరకి వెళ్ళేముందు.

“తొందర్జోనే తగ్గిపోతుందని చెప్పారమ్మా! మందులు జాగ త్తగా వాడితేసరి, నువ్వేం దిగులు వడకు, నిన్ను మేం జ్యాగ తగా చూసు కుంటాం” అని చెపుతున్న నావంక జాలిగా చూసింది అమ్మ.

మాకు తెలిసిపోయింది తన జబ్బు సంగతి. అయినా తనకి తెలియ కూడదని, మేం పడుతున్న పాట్లు కనిపెట్టేసింది అమ్మ.

“నాకు తెలిసిందమ్మా కేన్సరని. నన్ను మభ్య పెట్టాలని ఎందుకే "అంత శమవడుతారు? నా కోసం మీరు పొద్ధుటినుంచి ఎంత విచారించారో మీ కశ్ళే చెపుతున్నాయ్‌.

నన్ను గురించి నాకే చింతా లేదే, మీరు కూడా భయపడకండి. .ఎలా జర్‌గేది అలా జరగక మానదు. విధికి ఎదురీదలేరు ఎవరూ. ఆది ఎలా ఈడ్చుచుపోతే అలా పోవల్సినవాళ్ళం మనం, తప్పదు. పైగా మేరు మరీ పసివాళ్ళుకారుకదా?” అంది.

మీ మా కళ్ళు చెరువులయ్యాయి. బావ సున్నితంగా చీవాట్లు “పెట్టాడు.

“రోగి దగ్గర అలా బెంబేలు పడిపోతే, ఇహ ఆమె ఏమైపోతుంది కాస్త ఆలోచించారా? ఇద్దరికి ఇద్దరూ కూడా చక్కని టీట్‌ మెంట్‌ జరుగుతోంది. “ఎర్జీ స్టేజ్‌ అన్నారు త్వరలో తగ్గిపోతుందన్నారు. ఇప్పడే -మయిందని? పొద్దుటినుంచి కాస్తయినా తినమంటే తినరు. చెపితే వినరు. -ఇక మీకెలా చెప్పటం?” అంటూ గట్టిగానే మందలించాడు బావ.

“తిండికూడా తినకుండా మీరేం సాధిస్తారే వ్యరి మొహాల్లారా! నాకేమీ అవదు కాని ముందు కళ్ళు తుడుచుకోండి. నాకు కాస్త వళ్ళ “రసం ఇయ్యండి. ఇంటికెళ్ళి మీరు కాస్త వండుకు తినండి” అంటూ నీరసంగా కళ్ళుమూసుకు వడుకుంది అమ్మ.

క్షే50

బాగా చీకటిపడ్డాక ఇంటి కెళ్ళి అమ్మ చెప్పినట్టుగానే కాస్త వండు కుని తిన్నాం. అక్కపిల్లలు న్మిదపోయారు. బావ హాస్పటల్‌కి వెళ్ళాడు. అక్కడే బాప పడక. నా కాళ్ళు నాకు తెలీకుండానే గేటు దాటి అరుగు మీదకి తీసుకెళ్ళాయి. తలుపు తీసుకుని నాకోసమే ఎదురుచూస్తున్నట్టు నా దగ్గరకొచ్చి “హాల్లో! మీరు కనబడతారనే చూస్తున్నాను మానసా! అలా వున్నా రేం?” అన్నాడు మెల్లిగా.

నేను ఆ రూం దగ్గరికి ఎప్పుడు నడిచివెళ్ళానో, తోవల ఎలా అడుగెట్లానో నాకే తెలీదు. మొదటిసారిగా ఆయన రెండు చేతుతూ చాపి నన్నా ప్వోనించాడు. ఆహ్వానం అందుకోటం ఎంతో తృప్రిగా వుంది.

“మానసా! ముఖం మబ్బులు కమ్మిన చందమామలా ఎందుకు వుంది? ప్లీజ్‌! మీ దుఃఖానికి కారణం ఏవిటి? నన్ను వరాయివాడిగా థావించకండి!1”

అందుకోసమే. వేచివున్నట్టు ఒక్కసారిగా నా దుఃఖం కట్టలు తెంచుకుంది. రాజ్‌ చేతుల్లో వడి భోరున ఏడ్చాను. నన్ను చేతుల్తో చుట్టి హృదయానికి దగ్గరగా చేర్చుకుని కాస్సేపు అలా సైలెంట్‌గా వుండి పోయాడు. కాలం అలాగే నిల్చిపోకూడదా అనుకున్నా.

ఆ తరువాత 'ముందుకళ్ళు తుడుచుకుని లేచికూర్చోండి” అన్నాడు, “ఇప్పుడు చెప్పండి, ఏమైందసలు?” రూంలో నైట్‌బల్చ్బు సన్నగా వెల్లు తోంది. ప్లాస్కులో వున్న టి నాచేత బలవంతంగా కాగించాడు.

తరువాత స్టిమితపడి అమ్మ పరిస్టితంతా వివరించాను. పొంగి చచ్చే ఏడుపుని అదుపు చేసుకున్నాను.

అబ్బ! ఏ జన్మ అనుబంధమో ఇది? ఆ రాజ్‌ ఎవరో నాకు తెలీదు. ఆలాగే నేనెవరో కూడా ఆయనకు తెలీదు.

ఈయన ఒడిలో ఎంత వోయి? ఎంత ఓదార్పు? ఎంత కాంతి? కాల మిలాగే ఆగిపోతే బాగుండుననుకున్నాను. కాని ఎందుకు ఆగుతుంది? దానికి చ్మకాలున్నాయి. అది పరిగెడుతూనే వుంటుంది. అందుశే కాలచ్యకమన్నారు.

క్షే51

ఆ వోయి క్షణమైనా కాని, అనుభవం మన్వంతరం అనుకున్నాం రాజ్‌ అన్నాడు “మీ మదర్‌ కులాసాగా ఇంటికి వస్తారు. ఎందుకో నా “సి క్ష్‌ సెన్స్‌' చెపుతోంది. నా మాట నమ్మండి. మీరు ఈ రోజు నుంచి ఇక కంటతడి పెట్టకండి. _పామిస్‌?”

చాపీన చేతులో చెయ్యివేశాను. అ నా చెయ్యి అలాగే వట్టు కున్నాడు. విడువలేదు. రూం నెంబరు, బెడ్‌ నెంబరు అడిగి తెల్చు కున్నాడు. రేపు మీకోసం నా టూర్‌ మానుకుంటానన్నాడు.

ఆ మధుర క్షణాల నుంచి మనసు మరలిరానంటున్నా, వివేకం వెన్నుతట్టింది కనుక, ఆయన చేతుల్లో వున్న నా చేనిని సున్నితంగా విడిపించుకుని వచ్చేశాను.

డాక్టర్‌ విక్టర్‌ని కలిళాట్ట రాజ్‌. బెడ్‌ నెంబర్‌ ట్వంటీపోర్‌ తనకు చాలా ముఖ్యమైన వాళ్ళని [టిట్‌ మెంట్‌ కేర్‌ఫుల్‌గా చెయ్యమని చెప్పాడు. బిల్‌ ఎంతయినా నేనే “పే చేస్తానని కూడా చెప్పాడు. బావ కూడా రాజ్‌తో చెప్పాడట అమ్మ సంగతి. అప్పుడప్పుడు వాస్పిటల్‌కి వచ్చి అమ్మని చూసి డాక్టర్‌తో మాట్లాడి వెడుతూండేవాడు రాబ్‌- ఖరీదైన మందులూ ఇంజక్షన్లు వాడుతున్నారు అమ్మకి.

ఈరోజు ర్యాతే రాజ్‌కి కృతజ్ఞత చెప్పేందుకు వెళ్ళాను. నాకు తెల్సు మీ బాధ. మీ అమ్మగారికేం డేంజర్‌ లేదని చెప్పాడు విక్టర్‌. తల్చి వంటి విలువైన వస్తువు మరి వుండదు ఎవరికీ.

మా మదర్‌ పోయినవ్పుడు వూర్తిగా ఒక నెల పట్టింది నేన్ను తేరుకునేటవ్పటికి.

నా అని చెప్పుకోతగ్గ ఆత్మీయులా లేరు మాకు. బంధువులు చాలా మంది చేరారు డబ్బుకోసం. నేను ఎవర్నీ చేరనియ్యలేదు. డబ్బుకోసం చేరేవాళ్ళుంటే నాకు అసహ్యం. వాళ్ళు వద్దన్నా చేర్తారు' అంటున్న రాజ్‌ ఆఅత్మీయుడులా అనిపించాడు.

కష్టం అనేది, బాధనేది అంత మనిషిని కూడా దీనాతిదినంగా. తయా రుచేస్తుందా? అనుకున్నాను.

స్త జి జ

152

సహనం చచ్చిపోతోంది నాకు. రాజ్‌ రాకకోసం క్షణక్షణం ఎదురుచూస్తున్నా. ఆరోజు కేంప్‌ మానేసీన రాజ్‌ ఇరవై రోజులకి గాని వెళ్ళనేలేదు. ఏరీబిజ్‌నెస్‌' అని అడిగితే ఏవో "షేర్ణంటాడు. దానికి "ఫైనాన్స్‌ చేళానంటాడు, దీనికి ఫైనాన్సీ చేళానంటాడు “విమల్‌” సేట్‌నా “ఫార్టనర్‌” అంటాడు మఫత్‌లాల్‌తో ఏవో లావాదేవీలంటాడు అవన్నీ ఆర్థమయేట్టు చెప్పటానికి వదిరోజులై నా పడుతుంది అంటాడు. వినే ఓపి కుంటే _ చెవ్పటానికేమీ అభ్యంతరం లేదంటాడు. మొత్తం మీద 'లిజ్రీవ్సేన్‌ "రిచ్‌ ఫెలో.

ఆ గదిలో ఆద్ద్ధమే వుంటుంది బోలెడు ఖరీదు, ఆ "పెద్దరూంలో మంచం నాలుగు కుర్చీలు టిపాయ్‌ ఒక వీరువా అంతే. సామానులన్నీ ఖరీదై నవే. దాన్దుంపతెగా ఆ కూజా వుందా అదేవుంటుంది విలక్షణంగా. దాని ఖరీదు దాని మొవోన కనబడుతూనే వుంటుంది, మదాసుళో దొరక చంత అందమైన కూజా.

ఆతను వేసుకునే (డస్సంళా “కాస్ట్‌లీ. ముత్యపు వుంగరం వాచీ “పెర్‌ వ్యూం'లన్నీ ఫారెన్‌ సరుకులే.

వేషంలోనూ భాషలోనూ మనిషిలోనూ కూడా హిమగిరిలాటి బౌొన్నత్యం కనిపిస్తూంటుంది. డబ్బు మంచినీళ్ళలా ఖర్చు పెడతాడు.

అతనన్న మాటలు అలా గుండెలో (వతిధ సనిస్తూ వుంటాయి.

“గుండె కొట్టుకుంటున్నంత సేపూ. నాడి ఆడుతుంటుంది. నా గుండెకు నాడి మీరే మానసా?”

ఆ మాటతో నా మనసు పూర్తిగా నిండిపోయింది.

“మానసా! మిమల్ని ఓ మాటడగాలి, ఇప్పుడు కాదులెండి” అన్నాడు.

“మళ్ళీ ఇదో సస్పెన్సా? ఆది ఏవిటాని రాతి న్మిదపట్టదు” అన్నాను.

ఫి నే నే షః

కే53

నాలుగు రోజుల్నుంచి అమ్మకి కాస్త సులువుగానే వుంటోంది. ఆ రోజు జనవరి ఫస్ట్‌, కిటికీ దగ్గర నిల్చున్న నాకు, రాజ్‌ రూంలోంచి "రెండు ఏపిల్సు తీసుకుని _పతిమ ఒక్కగంతేసింది తన ఇంట్లోకి దాని మొహం వెళ్లిపోతోంది. నవ్వుకుంటోంది.

నా మననెందుకో చివుక్కుమంది. గిరుక్కున తిరిగి లోపలి కొచ్చే శాను. “చిట్టి అంతలా ఏడుస్తుంటే తియ్యకూడదుటే' అనే అక్కమాటకి ఈ లోకంలో కొచ్చాను. నాకు వినబడితే కదా అసలు? (_వతిమ ఎలా వుంటుందంటే అందంలేకపోయినా ఆకర్షణ వుంది.

నాలాగే అదికూడా రాజ్‌ అంటే మక్కువ వడిపోయి ఆరా ధిస్తోందా? తెగ బలిసిన దాని అవయవాలు, నవ్వు తల్చుకుంటే నా ఒళ్ళంతా మంటలు. నాలాగా కాదది. డాషింగ్‌ నేచర్‌. [వతిమంటే ఏదో కసి. నా జీవితమంటే ఏదో విరక్రి కల్గిందా క్షణంలో.

ఆ ర్యాతి అసలే కంటిమీద కునుకులేదు. ఆసలు రాజ్‌ నాకు ఏమౌతాడు? రాజ్‌ నా స్వంతమా? (పతిమమీద అంత మంటెందుకు? అతనిమీద నాకేం హక్కుంది ఆసలు? అది దోచుకుపోతుందని బాధ ఒకటా? అతనిమీద అంత మమకారమేవిటి? అతనెవరో, నేనెవరో? అని ఎంత సరిపెట్టుకున్నా, మనసు సరిపోదే!

ఏదో బుక్‌ చదవాలని, ఆలోచన్షనుంచి మనసు మళ్ళించాలని చదూతున్నా కాని, కాస్తయినా బ్ముర కెక్కటం లేదు. *ఏవిటే అర్ధర్మాతి వరకు ఆ చదువు? వరిీక్షకి వెడుతున్నట్టు. రేపు చదవొచ్చు, లైటార్చి పడుకో" అంది అక్క.

మర్నాడు పొద్దుటే లేచి ఆ రూంవైపు చూస్తే తాళం వెక్కి రించింది. దయచేశాడు కాబోలు కేంప్‌ అనుకున్నాను.

“మానసా! రారాదూ కాసేపు కబుర్దు చెప్పుకుంధాం”. అంది (వతిమ.

దాని. మొహం చూడాలనీ దానితో మాట్టాడాలనీ ఉవ్విళ్ళూరి చచ్చిపోతున్నా నా? ఒళ్ళంతా ఉడికిపోతూంటేనూ!

154

“నేను వోస్పిటల్‌ కి వెళ్ళాలిప్పుడు” అని చెప్పి వచ్చేశా నక్కడ నుంచి. ఆంతా వట్టిదే. అవ్వుడసలు నాకేం వనిలేదు.

“వతిమని చూశావాక్కొ? ఆ జుట్టు ఎన్ని రకాలుగా కత్తిరించు కుంటుందో! మొహంమీద పడాలని. పంజాబీ |డస్సులేస్తుంది బైట కెళ్ళి నప్పుడు, ఇంట్లో వున్న వ్వుడు చిన్నపిల్లలాగ మిడ్డీలేస్తుంది ఎద్దులాగ. అన్నావదినా తగని ముద్దుచేస్తారు.

అందుకే అలా తగలడింది ఆ రాస్కెల్‌, ఛీ సిగ్గండక్కరా? అలా వుంటుంది గాని దానికి బోల్డు ఏళ్ళున్నాయితె లుసా?” అన్నాను అక్కతో. నా వేదన వినటానికి ఒక (శోత వుండాలి కదా?

“ఏవిటీ (పతిమని పట్టించావీవేళ? ఏమైంది సీకు?” అంది.

ఆప్పటికి నాకు తెలివొచ్చింది. అక్కు నవ్వింది.

నన్ను బుజ్జగించినట్టు రాజ్‌ దాన్నికూడా....

*ఛ. అలా చేయడు రాజ్‌” అనుకున్నా.

దానికి మొగాడంటే సిగ్గూ ఎన్టూ లేదు. మొగుడికి మొహం వాచి వుందది. రోగ్‌, డబ్బున్నవాడు కదా అని వలేస్తోందది. ఏదో ఇంత హా రేస్తాడని మంచి మంచి అని ఛస్తున్నారా వెధవలంతా,

అసలీ రౌడీముండ మాట్లాడకుండానే మవ నై వేద్యం 'పెట్టేయ గల్డు. వళ్ళు నూరాను. (వతిమను తిట్టిన తిట్టు తిట్టకుండా తిట్టుకున్నాను.

దీని మొవానికేం టేలెంట్‌. ఏం వుంది. మూడుసార్లు బియే తప్పి విసుగొచ్చి వూరుకుంది. గృురం గృురమే గాడిద గాడిదే. దానికి నాకు వంతేవిటి? అనుకున్నాను.

రాజ్‌ మనసంతా నేనే నిండి వున్నాను. నాకోసం ఏమైనా చేస్తాడు

అనవసరంగా మనసు పాడు” చేసుకుంటున్నా గాని అదెక్కడ, నేనెక్కడ?

రెండు ఏపిల్స్‌ ఇచ్చాడేమో? ఎన్నో బుట్టల వస్త తెప్పించి, ఎందరికో

పంచి పెట్టి వుంటాడు. నేనారోజు వెళ్ళనేలేదు. కాని వెడితే నాకూ ఇచ్చును

ఓ బుషైడు వళ్ళు సిల్టీగా ఈ మాట రాజ్‌తో అన్నానంటే గర్యంగా

నవ్వుకుంటాడు. చూశావా? నీలాగే నన్నెంతమంది ఆడపిల్దలు ఆరాధిస్తు. ళ్‌

క్షే5్‌5

న్నారో? అంటాడా? లేకపోతే, చాలామంది ఆడవాళ్ళలాగ నీవూ అనుమానం రకమేనా? ఆంటాడా?

ఇలా ర్య్మాతింబగళ్ట రాజ్‌ ఆలోచనలుతో పిచ్చెక్కి. పోతున్నాను. ఇంట్లో కూచున్నా తోచదు. వోస్పటల్‌కి వెళ్ళినా తోచదు. ఏ బుక్‌ అయినా తీసుకుంటే బ్ముర కెక్కదు.

షాపింకి వెళ్ళాం అక్కా నేనూ. ఎప్పుడింటి కొచ్చేద్దామా అని. ఒక మంచి చీర కనబడింది. ఆది కొనమని చిన్న పిల్లలాగ అక్కని కొరుక్కుతిన్నాను. దానికి మేచింగ్‌ జా తెట్టు పీస్‌ తీసుకుని ఇంటి కొచ్చాను.

నాకున్న చేరలన్నిటి మీద చిరాకు ముంచుకొచ్చింది. కొత్త చీరలు కోనుక్కోవాలనే కోరిక మిన్ను ముట్టింది. రోజుకోరకంగా మెరిసి రాజ్‌ మనసు దోచుకుని ఆకట్టుకుని గుప్పెట్లో పెట్టుకుని - ఓహో, ఏదో అంతులేని ఆశ. అప్పటికప్పుడు మేచింగ్‌ జాకెట్‌ కట్‌ చేశాను. పెద్ద మెడ, పొట్టి చేతులు, లోనెక్‌, పాలరాతి వంటి నా మేనిఛాయ.... ఉత్కంఠ తహ తహ పెరిగిపోతోంది. రాజ్‌ కళ్ళబడాలి అనే వూహ నన్ను నిలువనీయటం లేదు. చైతన్య గారి భార్య నడిగి వాళ్ళ మెషిన్‌ మీద చక్కగా కుష్టేసుకున్నాను ఖంగారు పండకుండా, అందం చెడకుండా. టైలర్‌ కిస్తే రేపు రమ్మంటాడు, ఎల్లుండి రమ్మంటాడు. చాలా బాగుంది నా మటుకు నాకు. అక్కకి తొడుక్కుని చూపించాను. కాస్త మెడ చిన్నదిగాను, చేతులు కాస్త పొడవుగాను వుంటే బాగుండేదేమోనే అంది.

“నీక్సు తెలీదు. ఇలాగే వుండాలే" అన్నాను, చిట్టికి గౌను వెయా లని పెట్టి తీకాను.

“అక్కా” అని గట్టిగా కే కెట్టాను. చేతులో వనాపి ఏమైందోనని వచ్చింది పరుగున,

“ఇంత మంచి జాకెట్టు పీస్‌ 'పెట్టిలో ఎందుకు దాచినట్టే?”

“ఇందుకా ఇంత కేకెట్టావ్‌? హడిలి చచ్చాను. నీకు బాగుంటే నువు కుప్టేసుకోరాదూ?” అని చెప్పి వెళ్ళిపోయింది.

156

ముఖమల్‌ వూలతో ఎంతో బాగుందా జాకెట్టు పీస్‌. అక్క ఎంత మంచిది అనుకుని వెంటనే కత్తెర ముందేసుకున్నాను. ఇదివరకు జాకెట్‌ కన్నా బాగా కుట్టాలనుకున్నాను. చైతన్య గారి మెషిన్‌ పైన కుట్టు మొదలు పెట్టాను.

ఈ ముఖమల్‌ వూల జాకెట్‌ వేసుకుని ఈవాళ కొ త్త చీర కట్టు కుని వున్న నన్ను చూసి రాజ్‌ ఏమంటాడు? ఏంజల్‌ అని, వీనస్‌ అని ఇదివరకు అన్నవే. ఆప్పటికవ్వుడు ఆయన గారి బ్యురకి ఏం తడతాయో, ఏమంటాడో? హుక్సు కుట్టుకుంటూ కూర్చున్న నాకు కిటికీలోంచి కనబ డింది వాళ్ళ పనిమనిషి. పాణం లేచొచ్చింది.

“ఏయ్‌ రంగీ! ఇలా రా! ఏవిటి సంగతులు? మీ అయ్యగారు వూళ్ళో లేనట్టున్నారు?” అన్నాను.

“అవునండమ్మా. రేపొస్తారుట.”

“రేపెవ్స డొస్తుంది అబ్బా!” అనుకున్నాను.

“అంటే ముఫ్పై గంటలు గడపాలి! ఎలా?

ఆ రోజు వది సార్హయినా రాజ్‌ గదివంక చూసి లోపలికొచ్చా, ఈసారి తలుపులు తీసివున్నాయి, ల్దెట్టు, కార్డు, చాలామంది జనం వున్నారు, నౌకరు క్కురాడు హడావిడిగా అసలు వూపిరి సలపకుండా తిరుగుతున్నాడు పొద్దుపోయేవరకు మూడు కార్లూ రాజ్‌ రూం దగ్గరే వున్నాయి.

ఒక్కొక్కరే వెళ్ళిపోయారు, మా అక్క పిల్లలు, న్మిదలో మునిగివున్నారు. ఎదురుగావున్న (వతిమ కూడా వాళ్ళింట్లో ఎదురు చూస్తోందా? నాలాగ, అని అనుమానం నాకు. రాజ్‌ కోసమైనా కావచ్చు, లేదా నన్ను కని పెట్టి చూద్దామని ఆసక్తి కావచ్చు, నిజంగా అలా చూస్తుందా? ఆ, సింగినాదం జీలక్మరా అదేం. చేస్తుంది నన్ను? ఏడి సేందిలే ఆసుకున్నాను, కొత్తచీర కట్టుకున్నాను. మేచింగ్‌ జాకెట్‌ వేసుకున్నాను, తల్లో జాజులు. పౌడరు 'ంగిపోయినట్టుంటే మళ్ళీ వేసు కున్నాను, మెడవెనుక నుంచి కూడా. గుండె కొటుకుంటోంది డబుల్‌ స్పేడుతో. ల "

శే?

ఆ వేషంలో నన్ను చూసిన వాళ్ళివరై నా నమ్ముతారా? బావ కాని అక్క గాని ఈ వేళవ్వుడు ఈ ముస్తాజేవిటని అడిగితే నా దగ్గర సమా ఛానం లేదు.

గేటు తీస్తుండగా చైతన్యగారు గాని భార్యగాని ఎక్కడికమ్మా (నయాణం అర్ధర్మాతి ముస్తాబుతో? ఎవరు పిల్చారు నిన్ను? అంటే వం చెప్పను?

ఏ దురాలోచనా లేందేనే వక్కింటాయన తలుపుకొట్టి ఎందు కొచ్చావు తలనిండా పూలతో, అంటి, *వూరికేనే' అంటాను. ఎవరైనా నమ్ముతారా? నీకేమైనా పిచ్చా' అని అడగరూ? (ప్రతిమ గాని చూసిం దంటే ఎంత యాగి చేస్తుంది? అసలే చుప్పనాతిరకం, గోలగోల అయి పోదూ వీధివీధంతా?

నా అనుమానాలన్నీ క ట్టకట్టి పెద్ద ఏట్లో నిమజ్జనం చేసి ముందుకే అఆడుగేళాను.

నా రాకకోసమే నిరిక్షిస్తున్నట్టు, తలుపు ఓరగా లేసి అలా సోఫాలో ఓ మూలకి వాలి, యోచిస్తున్నాడు. న్లైట్‌ఐల్బ్‌ కాంతి సన్నగా గదంతా పర్చుకుంది. ఆ ఫోజులో మన్మధుడి తమ్ముడిలా కని పించాడు నాకు రాజ్‌. “ఫెర్‌ వ్యూం” వాసన మత్తెక్కిస్తోంది.

“వియ్‌! మానసా! రండి మీ కోసమే చూస్తున్నాను. చాలా రోజుల్రై పోయింది కదా మిమ్మల్ని చూసి?” అంటూ నా దగ్గరకొచ్చాడు. ఎన్నో చెప్పాలనుకున్నాను. రాజ్‌ నాకు దగ్గరయిన కొలది ఆల్కహాల్‌ వాసన నన్ను చుట్టుముట్టింది. నేనక్కడే ఆగిపోయాను.

“వాళ్ళంతా ఎవరు? డింక్‌ పార్టీ చేసుకున్నారా? మీరూ తీసు కున్నారనుకుంటా” అన్నాను* అంతే. వెనకనుంచి వెన్నెల వేకువ లాగ రెండు చేతులు వచ్చి నన్ను వదలకుండా పట్టుకున్నాయి. మెల్లగా ఆ చేతులు వదిలించుకున్నాను. “ఆ అవునండి, నేను తీసుకున్నాను, అరే! ఏం? అలా వెళ్ళిపోతున్నారేం? నేను కంటోల్‌లోనే వున్నాగా? మానసా, ఓ మానసా!" నేను రాజ్‌ పిలువు విని కూడా వెనక్కి తిరిగి

కే58ి సమాధానం చెప్పకుండా, తిరిగి చూడకుండా ఇంటికి వచ్చి పక్కమీద పడిపోయి వెక్కి. వెక్కి ఏడ్చాను. ఎందుకో తెలీదు.రాజ్‌ పూటుగా తాగి నందుకా? నా ఆలంకరణ మెచ్చుకునే స్థితిలో లేనందుకా? వస్తాడు, వస్తాడు అనుకున్న సంబరం కాస్తా అంబరం అయిపోయింది. ఆ దుఃఖం కాస్తా అణిగాక అనుకున్నాను. ఎవరి కళ్ళా బడకుండా గభ్రైక్కాను ఇప్ఫటికి. రాజ్‌ తాగినందుకు విచారించినా, నిజాయితీగా అవును తాగాను అని నిజం నిర్భయంగా చెప్పినందుకు ఎంతో తృప్తి అనిపించింది వెంటనే న్మిదలోకి జారిపోయాను. తెల్లారి లేచాక మనసెంతో _పళశాంతంగా వుంది.గాలివాన వెల్సిన తర్వాత (పకాంతిలా ఇంక రాజ్‌ని గురించి ఆలోచించకుండా, ఆరూంవైపు కన్నెత్తి చూడకుండా నిర్మలంగా నిశ్చలంగా వుండాలని గట్టి నిశ్చయం చేసు కున్నాను. ఇలా చాలా సార్టు అనుకుని, మళ్ళీ మర్చిపోయి. మామూలుగా అయిపోతూనే వున్నాను. మా అక్కకి ఇంటి పనుల్లో బుద్ధిగా సాయం చేస్తున్నాను, మనసు మ్మాతం రాజ్‌ మీదే! చిట్టికి స్నానం చేయించి పౌడరు వేస్తున్నాను. (ఫాకు వెయ్యాలనుకుంటే పక్క గదిలో బావ ఎవరితోనో మాట్లాడుతున్న ట్టయింది. ఎవరా వచ్చింది? ఏమిటా సంభాషణ? చెవులు రిక్కించి విన్నాను. నా మనసు పురివిప్పిన నెమలిలా నాట్యం చేసింది. ఆ వెంటనే నా గుండెలు (డమ్ములు వాయించినట్టు మోగుతున్నాయి. ఎప్పుడూ లేనిది ఎందుకొచ్చాడు మా యింటికి? ఏదన్నా బావతో చెవుతాడా? ఏదో తెలీని ఆదుర్దా, చెవుల్లో ఏదో హోరు. అది సము[ద ఘోషలా వుంది. వాళ్ళు మాట్లాడేది నాకేం వినబట్టంలేదు. “మానసా! ఎవరూ వలకశే? నువ్విక్కడే వుండి మాట్టాడవేం?” అన్నాడు. నాకసలు వినదడికేకదా?

కై50

బావ చెప్పినట్టు రెండు కప్పుల కాఫీచేసి తీసుకెళ్ళాను. *'మా మర చలు మానసి అని వరిచయం చేళాడు బావ. రాజ్‌ కళ్ళు కొంటెగా నవ్వు తున్నాయ్‌. ఆ చూపుల్లో 'మానస నాకు తెలీకపోవట మేవిటి?'ఆనే భావం కొట్ట వచ్చినట్టు కనిపిస్తోంటే చూపులు పక్కకి తిప్పేసుకుని వెనక్కి. వచ్చెశాను.

భావ కని పెష్టేస్తాడేమో? అనుకున్నాను. మాకిదివరకే పరిచయం వున్నట్టు. తెలివి తక్కువ వాడేమీ కాదు కదా? ఆటు చూడ లేదంతే ఆ కణానికి బావ.

లోవలనుంచి వింటూనే వున్నా వాళ్ళు మాటలు, వాళ్ళిద్దరు కలిని “ఇన్‌కంటాక్సు' ఆఫీసుకి వెళ్ళాలనుకుంటున్నారు. అదే వాళ్ళ మాటల్లోని సారాశంం. నేను వీయిగా గుండెల మీద చెయ్యేసుకున్నాను. నన్ను గురించికాదు వాళ్ళు మాట్టాడుకునేది.

అమ్మని గురించి డాక్టర్‌తో మాట్లాడాక రాజ్‌ మా కుటుంబానికి కొంచెం చేరువయాడనే చెప్పాలి, ముఖ్యంగా బావకి.

ఇదివరకు రాజ్‌ మీద వున్న కోపమంతా మాయమైపోయి మళ్ళీ రాజ్‌ ఇంకా రాలేదే అని కిటికిలోంచి రోడ్డుమీదకి చూస్తూ ' నిల్చున్నాను.

ర్మాతి పదిన్నర. అదే టైంకి వస్తాడు. లేదా వదకొండు. అంత వరకు ని్మిద మర్చిపోయాను. చాలా రోజులైంది తొందరగా న్మిదపోయి. వన్నెండయింది. రాజ్‌ ఇక రాడు. ఊరంతా వి(దపోయింది. నేనిలా నిరిక్షించటం వృధా అనుకుని వక్కమీద వాలాను.

వాస్పటల్‌కి వెళ్ళినవ్చుడు మారాం చేశాను చిన్నవుడులాగ. తను వస్తూంపే ఓ షోకేస్‌లో బొమ్మకి కట్టిన చీర వుంటే అలాటిది వుండాలి. ఏం చీర? అటువంటిది ఇక చూడం మనం అని చెప్పి అది కావాలని అడిగాను, ఇంకెప్పుడూ ఏదీ అడగనని కూడ చెప్పాను అమ్మకి. ఆమ్మ దగ్గర డబ్బు తక్కువగా వుందని తెలుసు, ఆయినా సరే అది కావాలన్పించింది. ఆ చీర వేసుకుంటే నేను రాజ్‌ కళ్ళకి ఎంత బాగుం టానో? ఎంత “జిల్ల పోతాడో అనుకున్నాను పోన్టేవే అది అడిగింది

160 షావం, డానిక్కావల్సింది కొని పెట్టు ఆంది అమ్మ. ఎప్పుడు లేనిది సీకీ చీరల పిచ్చేవిపే? అంది అక్క. అంటే అందితే కొన్నది కదా? అంతే చాలనుకున్నాం

ఆలా చీర కొనిపించుకోవటమైందా? ఆ రోజునే కా త్త చీర కట్టు కున్నాను. రాజ్‌ కనుపించనినాడు, కనుపించి మాట్టాడని రోజూ, నా మనసంతా నిర్జీవము, నిస్సారము అయిపోయి, ఆందరమీద కోపం చిరాకు వచ్చేది. రాజ్‌కి ఆలా వుంటుందా?

చాకలి బట్టలు తెచ్చాడు. వీరువా అంతా సర్దుతున్నాను. ఆడుగున కనబడిన చీర పెకి తీసి *ఇది ఎప్పుడూ కొనుక్కున్నా వే, ఇది ఎప్పుడూ కట్టుకోవేం” అన్నాను. బోర్డరు అంతా జరీతో నెమళ్ళు.

“మొన్న పుట్టిన రోజున బావ కొన్నారు, నాకు త్రీరిశేది కట్టుకునేం దుకు? నీకు బాగుంటే తీసి కట్టుకో” అంది. నిజంగా ఆక్కెంత మంచిది. అన్నదే చాలని ఆ చీర తీసుకున్నాను. రోజుకోరకంగా ముస్తాబై రాజ్‌ [వళంసలు పొందాలనే ఆకాంక్ష కొంచెమైనా తగ్గ లేదు.

ర్మానాను అక్కకి వని సాయం చెయ్యటం ఎగ్గొట్టి, చాలా బెం అద్దం దగ్గరే గడి పేదాన్ని, రోజుకోరకంగా హెయిర్‌ సైల్‌, రహస్యంగా సువాసన కీమ్‌లు ఏరి కొని తెచ్చుకు నేదాన్ని మేకప్‌ "కోసం,

గంటలు గంటలు తయారయేదాన్ని, రాజ్‌కి ఇంకా “దగ్గరై పోవాలనే నా తవనంకా.

ఎదురింటి (వతిమ, వక్కింటి పైమాకూడా నా ముందు ఎందుకూ పనికిరారు అని రాజ్‌ అనుకోవాలి. అతని మనసునిండా నేనే వుండి పోవాలి. నా అలంకరణలో ఎంతమ్మాతం అళద్ధ వహించేదాన్ని కాదు.

నేననుకున్నట్టుగానే రాజ్‌ కూడా నా అందాన్ని గురించి గుండె మల్గవనే కామెంట్‌ చేసేవాడు ఎప్పటికప్పుడు. నా వష వరవళిస్తూనే వుండేదిం

261

రాజ్‌ నా అందాన్ని _పళంసించినట్లుగా మావారెప్పుడూ అనలేదు. నా అవయవాల పొందికను వరించనూ లెదు. నేను లేకపోతే _బతుక లేనసి్‌ కూడా మావా రెప్పుడూ అనలేదు

ఓ రోజు నా ఆందీం చూసి వెరెత్తిపోయిన రాజ్‌ చేతులు రెండూ నన్ను చుష్టేశాయి.

మెల్లిగా పట్టు విడిపించుకుంటున్నాను, “ఆగండి, వెళ్ళిహోవద్ధు. పీ ఇష్టం లేకుండా నేను (పొసీడవను.”

ఆ మాటతో ఆ మనిషి 1నమాదమైనవాడు కాడని ధైర్యం వచ్చి గౌరవం పెరిగింది రాజ్‌ మీద.

నిజంగా చెపుతున్నాను - రాజ్‌ నా వంటి మీద చెయ్యేస్తే నన్ను నేను పూర్తిగా మర్చిపోయేదాన్ని. నా జన్మలో అటువంటి అనుభూతి ఎన్నడూ ఎరగను, నా భర్త దగ్గర కూడా.

నా మనసు పొరల్లో అట్టడుగున వున్న శృంగారాన్ని వెలికి తెచ్చి శ్రీకారం చుట్టినవాడు రాజ్‌. *_పేమ గుడ్డిది, వయసు పిచ్చిది” అంటారు కాని. నేనెంత పరవళంలో వున్నా. అశ్టు టైం గడి పేదాన్ని కాదు రాజ్‌ గదిలో. ఆ కాస్సేపూ చాలనుకోండి జీవితం అల్లరి పాలవటానికి. అవును మరి, నా భయాలునావి. ఈ కాస్త టైంలోనే అక్క లేచి ఎక్కడి కెళ్ళావే అని అడగొచ్చు ఆ ర్యాతిపూట. నేను తలొంచుకుని దోషిలా నిలబడాలి కదా?

నా పక్కలో నిదపోతన్న చిట్టి లేచి ఏడిస్తే? మా ఇరుగుపొరుగు ఎవరు ఆ ముస్తాబులో నన్ను చూసినా ఎలా అంచనా వేస్తారో నా వవర్తన నాకు వూరర్తిగా తెలుసు.

నా గౌరవ మర్యాదలు మట్టిలో కల్సిపోవటమే కాక, అక్క బావ పరువు కూడా పెంట పాలౌతుంది. మెగా చిన్నపిల్లనా నాలుగు చివాథ్హేసి బుద్ధి చె్పటానికి, ఓ చెంపదెబ్బేసి కూచో పెట్టటానికి. నేను బాధ్యత ఎరిగిన గృహిణిని. బాగా చదువుకున్నదాన్ని. లోకం చూసినదాన్నిం అల్లరి వయసూ ఆగని మననూ ఆసలే కాదు.

మేష

162

నాలో పడుకొని న్మిదపోతున్న (పేమ తత్వం మెల్లిగా లేచి, ఓళ్ళు విరుచుకుని, గుండె తలుపుని దబడబా బాదింది, దాని అలజడికి రాజ్‌ కారకుడు.

అతను గమనించకుండా చాటుగా ఎన్నోసార్లు చూశాను. ఒకో సారి పట్టుబడిపోయేదాన్ని *పూలిష్‌'గా.

చాలా రోజుల తర్వాత గమనించాను, నేను చూడకుండా అతనూ నావ్లైవలాగే చూస్తున్నాడని. మమతలు "పెంచుకోవటమల్లా అనర్ధానికి మూలమని తెల్పు. “అతి” పనికిరాదని తెలిసీ 'అతి” గానే వెళ్ళిపోతోంది నా మనసు. అన్నీ తెలిసి చేస్తున్నదాన్ని నేను. 'మానసా మీరు లేందే (బళుక లేనేమో? సరిగ్గా టైంకి మీరు రాకపోతే, వస్తారా? అసలు రారా? అనే 'ెన్షన్‌తో మతి పోయేట్టుంది. అన్న రాజ్‌ మాట కుదిపి వదిలిన పారిజాతంలా అయింది నా మనసంతా. కుదురుగా ఒకచోట నిలువనీ లేదు.

ఒక రోజున *ప్రతిమంటే మీ కిష్టమా?” అని అడిగేశాను. *నాకు తెలుసు మీ అనుమానం. జనవరి ఫస్ట్‌న ర్మాతి నేనొచ్చే వరకు మెళకుకు వగా వుండి వాళ్ళింట్లో వండిన పెరుగువడలు నాకిచ్చి వెడుతుంటే మీరు 'చూసినట్టు నాకు తెల్సు.

మీ అన్ముగహం కోసం తపించే చాతక పక్షిని నేను. మానసా! మీరు చాలు నాకు అన్నాడు.

కరుగుతున్న బంగారు (దవంలోంచి ముంచి తీసినటున మానసా! మీ మీది _పేమతో పిచ్చివాడిన్తై పోతున్నాను. మీరు కొతి చూేనే కనకాభిషేకం నాకు. స

మీకు నామీద అంత అభిమానం అనురాగం వున్నాయి. కనుకనే అనుమానం వచ్చింది. ఆది సహజమే. మీ వస్తువును ఎవరు దోచుకు ఫోతారో అని మీ దిగులు. నాకు తెలుసు అన్నాడు. *అవునూ! మీరు. రోజు రోజుకి అంత అందమైన రూపాన్ని సంతరించుకుంటున్నా రేవిటి” అన్నాడు.

163

రాజ్‌ కళ్ళ మంకెన పువ్వుల్లా వున్నాయి. ఏదో కోరిక తశుక్కు మంటోంది ఆ కళ్ళలో.

ఆ చేతులు విడతీస్తూ ఉప్ప వుంగరంలోది రాయా? ముత్యమా?”

“ర్రాయి కొదిది, మంచి ముత్యం.”

“ఎక్కడ కొన్నారు?”

“అమెరికాలో సంద్రంలో దొరుకుతాయివి. బాగుందా”? ఆశి రీసిచ్చాడు. వేలికి "పెట్టుకున్నా. సరిపోయింది.

చిట్టి ఏడుస్తున్నట్టు వినపడింది. గుండె రుల్లుమంది. కా స్త నిడా నించాను. మళ్ళా పూరుకుంది. అయినా వెళ్ళిపోవటం ఇద్దరికీ మంచి దన్నాను.” రేపు వస్తారుగా?” అన్నాడు.

“*“ఆరరా?” అన్నాను.

ం

“క్రాదు, రిక్వెస్ట్‌” అన్నాడు.

ఒక్కా పరుగేళాను ఇంటికి. నా అదృష్టం బాగుంది చిట్టి నిద పోతోంది. నేను హోయిగా “రిలాక్స్‌'య్యాను. దినదిన గండం+ తెల్లారి లేచి నా వేలిని ముతపు టుంగరం చూసి నా పొరపాటుకి పీలైయ్యాను. మెరిసిపోతున్న వుంగరం తీసి పర్చులో వడేశాను, ఆ వుంగరం ఎక్కడి దని అమ్మగానిః అక్కగాని అడిగితే ఏం చెప్పను? ఈవాశయినా ఆ వుంగరం రాజ్‌కి ఇచ్చేస్తే నా బరువు బాధ వదుల్తాయి. చక చకా పన్తు ముగించుకుని హాస్పిటల్‌ కి వెళ్ళాం.

శేపు తీసు కెళ్ళమని చెప్పారు డాక్టర్‌... మెల్లిగా నడవగన్గుతోంది. జ్మాగ తగా మందులు వాడితే చాలన్నారు.

బావకి చెప్పాం ఈ సంగతి. రాజ్‌ చెప్పిన మాటమీద బాగా తగ్గించి వేశారు బిళ్లు= తక్కిన గొడవలన్నీ వూ ర్రిచేసుకుని ఇంటికి శ్రీసుకువచ్చి గా ధూంలో మంచం వేకాం.

మాకు చాలా సంతోషంగా వుంది. అమ్మని మళ్ళీ ఆరోగ్యంగా చూసామనుకోలేదు- పది హేనురోజులైనా బెడ్‌ కెస్టు తీసుకోవాలన్నారు.

164

లోపలికి పిల్చి కాఫీ ఇచ్చాడు బావ. “మీ మేలు మరువలేం” అన్నాడు. “ఆవిడ లక్కీ ఫెలో” అన్నాడు రాజ్‌.

సాయంకాలం మా అత్తగారూ, మా వారూ వచ్చారు అమ్మని చూ సేందుకు. మావారి ట్రైనింగ్‌ కూడా పూర్తయింది. ఈవాళో రేపో పోస్టింగ్‌ వచ్చేస్తుందన్నారు. అమ్మతో మాటలేసుకుంది అ త్తగారు.

మావారు నాతో మాట్లాడాలని పక్కగదిలోకొచ్చారు.

*మీ అమ్మగారు ఆరోగ్యంగా ఇంటికొచ్చారు. మేమంతా చాలా సంతోషించాం మానసా! రేపు ఎల్టుండి కూడా మంచిరోజులేనట. మనం వెళ్ళిపోదాం మానసా!” అన్నారు. నెత్తిన పిడుగు వడిన సై ంది. రానని ఎలా చెవుతాను? కొత్త పెళ్ళికూతుర్నా? నిజానికి నాకే వుండాలి కదా తహతహ ఎప్పుడెళ్ళిపోదామా అని.

పక్కగదిలో ఆ మాటలే అమ్మతో చెపుతుందావిడ.

అవునూ, కాదూ అని ఆయన మాటకి సమాధానం ఏమీ చెప్ప లేదు. *ఏం ఆలావున్నావు ఒంట్లో బాగాలేదా? అన్నారు ఆయనే.

కబ్రాగ్యాన్సే వున్నా'నని అక్కపిలు స్తే లోపలి కెళ్ళాను. టిఫెన్‌ ఇచ్చి రమ్మంది. ఒకటి వారికి, ఒకటి అత్తగారికి ప్రేట్టు అందించాను. అక్కతో మెల్టిగా చెప్పాను. ఇప్పుడే వెళ్ళాలని లేదే అన్నాను జాలిగా.

మా అత్తగారి తమ్ముడు ఆ ఊళ్ళోనే . అంటే మ్మదాసులోనే వున్నాడు. చూసేందుకు వెడుతున్నారు తల్చీ కొడుకు, నన్ను కూడా రమ్మంటే “అక్కకి ఏదైనా సాయం చేయాలి. పాపం ఒక్కతే చేసుకో లేకపోతోంది” అన్నాను,

• తరవాత అమ్మ దగ్గర కూచుని “అప్పుడే నాకు వెళ్ళాలని లేదమ్మా!” అన్నాను. అదేవిపే అనిఆశ్చర్యపోయింది.

“చాలా రోజులకి ఆతను డెహరాడూన్‌ నుంచి నీ కోసమని వస్తే రానంటే ఏమైనా బాగుంటుందా చెప్పు చిన్నపిల్లలా.ఇవ్వుడు నేను బాగానే వున్నాగా?” అందిం

కే65

ఇంతలో అక్క_ వచ్చింది. “నాతో కూడా ఇవ్పుడు అదే చేపు తోంది. ఇన్సుడు రానంటే అతను మనసు కష్ట పెట్టుకోడూ” అంది అక్క.

నాకెంతో నచ్చ చెప్పాలని చూళారు వాళ్ళిద్ధరూ?

నాకు చ్విరెత్తింది. ఏవిటిది? అజ్ఞానం పిల్లకి బోధించినట్టు* నేనక్కడ నించి చివ్వున లేచి వెళ్ళిపోయా.

అక్క. ఏవో స్వీట్స్‌ తయారు చేస్తోంది.

“మరిచిపోకండా అన్నీ సర్దుకోమ్మా” అంది అమ్మ.

ర్మాతయేసరికి అత్తగారూ, ఆయనా వచ్చేశారు. భోజనాలయాక బావతో ఖబుర్దు మొదలెట్టారాయన. నాకు మాతం అవి వినాలని లేదు. నా మనసంతా రాజ్‌ వచ్చే టయిమయింది, వీళ్ళీ సొద చాలిస్తే బాగుండు నని వుంది. అమ్మవక్కన అత్తగారి పడక ఏర్పాటు చేశాను. ముందు గదిలో మా వారి పక్క వరిచాను. ఆయనకి నిదవట్టింది కాని, నాకు లేదు న్మిద. నా మనసులోని ఆరాటం అలా ఉంచి, రాజ్‌కి ముత్యపు ఉంగరం ఇచ్చేయాలి. నేను వెళ్ళిపోతున్నట్టు చెప్పి రావాలి.

రాజ్‌ నాకోనం నిరిక్షిస్తున్నాడు. తలుపు తీసుకుని బైటకి వచ్చి .మా గేటు వంక చూసి మళ్ళీ వెళ్ళిపోతున్నాడు. నేనంతా కిటికీలోంచి చూసూనే వున్నా. నేను మాతం చీకటిలో వున్నాను కనుక రాజ్‌కి కనిపించను. నేను వెడదామంపే మా ఆయనసరిగా న్నిద పోయారో లేదో. తలుపు దగ్గరకేసి నా వక్కమీద నిద పోతున్నట్టు పడుకున్నాను. -*కో గంట తర్వాత మావారు పూర్తిగా న్మిద పోయినట్టు రూఢి చేసుకుని మెల్లగా తలుపు తీసుకుని బైట కెళ్ళాను.

మా ఇంట్లో నేనే దొంగలా నడుస్తున్నాను శబ్దం చెయ్యకుండా. గేటు తీసుకుని వీధిలోకి అడుగువేళాను. ముందునుంచే (వమాదం ముంచు కొస్తుందో వెనకనించే తీసుకొస్తుందో ఈ టెన్షన్‌ భరించలేకపోతున్నాను. తల పగిలిపోతోంది.

రాజ్‌ గదిముందు నిలబడి మెల్లగా తలుపుమీద వేళ్ళతో తట్టాను. జవాబు లేదు. ఎంత సేవని ఎదురుచూసాడు పావం. న్మిదపట్టేసిందేమో? .

166

మళ్ళీ తట్టాను తలుపు. ఉహు. లోపల వచ్చి తలుపుతీసే కదలికలు ఏమీ వినిపించలేదు,

కాసేపు అలాగే నిల్చున్నాను. మళ్ళీ తలుపుమీద శబ్దం చేశాను. ఇంకా ఆ తీయబోవని తలుపుకోసం ఆలాగే నిల్చుంపే మావారికి మెల కువ వచ్చేస్తుంది. ఎక్కడి కెళ్ళావు? అని అడగగలరు. గట్టిగా తలుషు మీద కొటితే ఎలాగా రాజ్‌ లేస్తాడు. రాజ్‌తోపాటు ఇంకా కొందరు మేల్కోకుండా వుండాలి కదా? ఇక నా కాళ్ళు నిలబడమని మారాం చేస్తున్నాయి. ఈ టెన్షన్‌ భరించేస్పటికి సీరసం వచ్చి నిలబడలేక పోయాను. ఇంకా [ప్రమాదం ముంచుకొచ్చే పర్యంతం అక్కడే నిల ఇృడటం ఆవివేకమనిపించింది. చప్పుడు కాకుండా మునివేళ్ళమీద నడుచు కుంటూ వచ్చేసి, నా పక్కమీద పడి వెక్కివెక్కి ఏడ్చాను. ఏమ్మాతం అలికిడైనా మావారు మేల్కొంటారు. ఎప్పుడూ రానంత దుఃఖం వచ్చింది. ఆ బాధ ఎవరితోనూ చెప్పకోలేనిది.

అంకే గంపెడంత బెంగతో, పుఫైైడు దిగులుతో మావారి వెంట వెళిపోయానా మరునాడు.

మొన్న పేచీపెట్టి కొత్తగా కొనిపించుకున్న రెండు చీరలు అక్కకీ ఇచ్చేశాను. “ఏమిటే పిచ్చిమొహమా? నాకెందుకు, నువు తీసుకు పోయి కట్టుకో”మంది అక్క.

నాకు ఆ చీరలమీద లేదు, జా కెట్టమీద లేదు మనసు. నేను కట్టుకునే చీర బాగుందం టే పనిమనిషి కిచ్చేశాను. రాజ్‌ పనిమనిషికి ఒక చీర ఇమ్మని అక్కకి చెప్పాను.

నాకప్పుడు దేనిమీదా ఇచ్చలేదు. జీవచ్చవంలా మావారి వెంట వెళ్ళాను. నాకు ఏం చేస్తున్నానో,ఏం తింటున్నానో, మతే లేదు. తరువాత ఈ జీవితం వృధా అనిపించింది చాలా రోజుల వరకు.

తరువాత కొన్నాళ్ళకి మామూలుగా అయిపోయాననుకో, (పాణ స్నేపాతులు కనుక నా ఆంతర్యమంతా మీకు చెప్పాను. ఇదీ జరిగిన సంగతి.”

167 వ జరిగిన దానికి చింతిస్తున్నావా ఇప్పుడు?” ఆంది జో

“లేదు మనూ! ఆపురూవంగా మదిలో దాచుకున్నా.”

“మళ్ళీ రాజ్‌ కనబడాలనీ, మళ్ళీ ఆ రోజులు రావాలనీ ఆనుకోటం లేదా”

*తేదు సొందర్యా! ఆ మైకంనుంచి బై టవడ్డాను, ఎవరికంటా పడకుండా, నా (బతుకు అల్హరిపాలవకుండా. చాలా అదృష్టంకదూ,అంత వరకూ వచ్చాక, ఒచ్ళూపైనా తెలీకుండా [వవ ర్రిస్తారంతా. నేనూ అలాగే (వవ ర్తించేదాన్నేమౌ- మావారు వచ్చి నన్ను తీసు కెళ్ళిపోకపోతే అన్నీ నా మంచికే అనుకున్నా నంతే.”

“ఆనాటి రొజ్‌ మాటలన్నీ జ్ఞావకం వస్తాయి, ఎందుకు రావు?” సౌందర్యం

“ఆ మధురానుభూతిని మాటల్లో చెప్పలేను మౌనంగా ఆనంచిం చటమే కాని ఆ స్వర్గాన్నుంచి కిందకు జారి ఆ స్వప్నాన్నుంచి బైటి కొచ్చి మామూలుగా అయిపోయాక ఇప్పుడనుకుంటాను. అప్పుకు అలా జంగెట్లుకుని ఎందుకు ఏడ్చేదాన్ని అతనికోసం? నా ఆదృష్టాన్ని సరులు తన్నుకు సోతారేమో అని ఎందుకంత ఆ్యతవడి పోయేదాన్ని అను కుంటాను.

వీది ఏమైనొ గాని రాజ్‌ కౌగిలిలో వెచ్చదనం, ఆతని స్నేహం లోని తియ్యదనం, మాటల్లోని మంచిదనం. నవ్వుల్లోని చల్దదనర్శ మరువ లేను. ఇది చాలు జన్మ౦ళౌ, ఆ శ్రీపిగుర్తులు చాలునా జీవితానికి” అంది ఆవేశంగా మానస /

“ఒక్కటే బాధ నాకు, రాజ్‌ ముత్యపు వుంగరంనా దగ్గరే వుండి స్రోయింది. రిటర్న్‌ చెయ్యలేక పోయాను. అతను నన్ను గురించి ఏమను కుంటాడో: ఏం వూహించుకుంటాడో! అయినా ఇది ఒక లెక్కా. రాజ్‌ కి? బాలా సింపుల్‌ ఇది.”

“ఇప్పుడు నీ దగ్గరే వుందా అది?” అంది మనోజ్ఞ.

168 = “గృర్చు లేదే! బీరువాలో పడేశానేమో! అయినా చూస్తానుండు". అని హేండ్‌ బేగ్‌ లో వెదికింది చాలాసేపు, ఆ బేగ్‌నిండా బోలెడు సామా నుంది.ఎవరెవరిలో బోలెడు ఎ్మడస్‌ కాగితాలు.

*ఆ, ఇదిగో, ఇక్క డే వుంది.” మనోజ్ఞ చేతికిచ్చింది.

మనోజ్ఞ ఆ వుంగరాన్ని ఇటూ ఆటూ తిప్పి చూసింది. అది నందూది! ఇదివరకు తన భర్త చేతిని వుండేది. ఈ మధ్య కనిపిం చటంలేదు. ఏమైందని అడిగితే “ఎక్కడో వుంటుందిలే' అన్నాడు. ఆ తరువాత ఆ విషయం తనూ మర్చిపోయింది.

ఇంతలో టై టనుంచి బూట్టు టకటక లాడించుకొంటూ లోపలి కొచ్చాడు నందూ

మానసని చూసి అలా వుండిపోయాడు, ఆనందం, ఆశ్చర్యం ఒక్కసారే కల్గాయి నందూకి. మెరుపల్లే మానస ఇక్కడ కనిపించిందేవి టబ్బా అనుకున్నాడు.

మానస కూడా అలా చూస్తూ వుండిపోయింది. కలా నిజమా? అనుకంటోంది. భయంశో బిగుసుకుపోయింది.

నందూ తేరుకుని ముందుగా “హల్లో! అన్నాడు,

“మీరిక్కడకు ఎలా వచ్చారు?” అన్నాడు వుత్సాహం వురకలెత్తు శుండగా గొంతులో అదిమిపట్టి,

“అదే మిమ్మల్ని అడగాలనుకుంటున్నా[”

“సరే! ఇదినా ఇల్డు కదా? నా ఇంటికి నేను రావటం తప్పా?” నవ్వు దాచుకుంటూ అన్నాడు.

*ఇది మీ ఇల్దా? మైగాడ్‌!” అంది లోగొంళతుతో .

“అవును, ఇదినా ఇల్లే. మనోజ్ఞ నా భార్య-చాలా? ఇంకా ఆను మానాలేవై నా వున్నాయా?” అన్నాడు. అదే నవ్వు, అదే చిలిపితనం ఆ కళ్ళలో, అక్కచెల్లె ళ్ళిద్దరూ కొయ్యబొమ్మల్లా కదలటంలేదు. ఇంకేం వినఐడటంలేదు మానసకి.

169

మెదడంతా “మిక్సీలో'వేని ' హైలో తివృుళున్నట్టు అనుభూతి అనుభవిస్తోంది. ఈ భయంకర స్థితినుండి తేరుకునేప్పటికి కొంత టైం పట్టింది. మనోజ్ఞని చూసింది.

మాట వలుకులేకుండా బిగుసుకుపోయివుంది మనోజ్ఞ, కళ్ళు శెంపుల్లా వున్నాయి. అధరాలు అదురుతున్నాయి. చేతులు రెండు ముత్యపు వుంగరాన్ని వదిలంగా పట్టుకునే వున్నాయి.

“& మై గాడ్‌! ఇది రాజ్‌ ఇల్లా? మనూ రాజ్‌ భార్యా? దీనితోనా ఇంత వాగాను” అనుకుంది మానస. విషం మింగుతున్నట్టయిపోయింది మొహం. దయ్యాన్ని కౌగిలించుకున్నట్టు ఒక్కసారి వళ్ళంతా రుల్లు మంది. పిశాచాలు తరుముతున్నట్టు పరుగెత్తింది చైటకి మానసం నివ్వుల్లో నిలబడ్డట్టు ఇహ అక్కడ కణం కూడా నిల్చోలేకపోయింది.

సౌందర్య వెనకాలే వెళ్ళి, “ఏమైందే మానసా? ఆగు ఏవిటి అలా హటాత్తుగా వెళ్ళిపోతావేమే” అంటూ చేయి పట్టుకుంది.

“నన్నావకే పీజ్‌, వెళ్ళిపోనీ నన్ను సౌందర్యా! అర్థంచేసుకో.”

అక్కడేవున్న డై 9వర్‌ తో చెప్పింది సొందర్య, వాళ్ళింటికి వెళ్ళి దిగబెట్టి రమ్మని. కార్లో కూచుంది మానస. నడిచే శక్తి లేదు తన కాళ్ళకి.

సౌందర్య లోవలికొచ్చి చూసిన దేవిటి? తన చెల్పెలు మనోజ్ఞ స్పృహలో లేదు. నందూ వెళ్ళి “మనూ మనూ! ఎందు కీలా అయిబో యావ్‌?” అంటూ రెండు చేతుల్లో ఎత్తుకుని తెచ్చి తన బెడ్‌ మీద పడుకో -పెటి డాకర్‌కి పోన్‌ చేశాడు.

ల “ప్రస రేమయింది మా చెల్లెలికి?” అని నందుని అడిగింది.

ఏమని చెపుతాడు? మౌనంగా వూరుకున్నాడు.

మానస అలా బై టికెళ్ళబోతోంటే వనకనుంచి మనూ అడిగింది.

“క ముత్యపు వుంగరం మీదేనా?”

“అవును నాదే” అన్నాడు నందూ.

“విన్నవ్వడు మీ అమ్మ రాజా అని పిల్చేదన్నా రుగా”?

170

“అవును "అన్నాడు.

భ(ద్రకాళిలా వున్న మనోజ్ఞను చూసీ [పళయం ముంచుకు నాబోతోం దనుకున్నాడు నందూ. అవేళంతో రొప్పుతోంది మనూ. “ఇంత సేపటినుంచి నా స్నేహితురాలు మానస చెపుతున్న కథంఠా నిన్ను గురించేనా? అంతా అయిపోయింది. ఇహ నిన్ను మార్చటం అనే ఆశ అనవసరం. నిన్నేం చేయాలిప్పుడు? నేనేం కావాలింక?” అంటూ చేతులు రండూ చాపింది. వేళ్ళు పదునుగా పెట్టింది.

*'ఈ రాక్షసి నా పీక పిసి కేస్తుందా? గోళ్ళతో నా గుండెలు చీరే

సుందా?' అనుకుని రెండడుగులు వెనక్కేశాడు, -... మనోజ్ఞ ఒక్క ఆడుగు కూడా ముందుకు వెయ్యలేమ. అలా చాపిన చేతులు గజగజ ఒణుకుతున్నాయి. కళ్ళు పెద్దవై వెరి చూప్పలు చూస్తోంది. ఏదో ఆనాలని నోరు తెరిచింది. ఆమె నోట్లోంచి ఒక పెద్ద కేక బైటికొచ్చింది. కాళ్ళు ఒణికిపోతున్నాయి.

ఏం జరుగుతుందో తెలుసుకునేలోగా భళ్ళున నేలమీద పడి పోయింది మనోజ్ఞ. పట్టుకునే వ్యవధి కూడా తేదు. ఇది జరిగిన సంగతి. మానసని సాగనంపి లోపలికొచ్చిన సౌందవ్యకి అంతా అయోమయంగా వుంది. చెల్లెలు ఎందుకలా తెరివిలేకుండా పడిపోయింది? అసలేం జరి గింది? నందూని అడిగితే మాట్లాడ డేం?

“చెల్లెలికి ఏమైందండి? మీరైనా చెప్పండి డాక్టర్‌” అంది,

“పీ చెల్లెలికి (పాణ భయం ఏమీ లేదు. ఫిట్‌ వచ్చిందంటే మీచేం ఆదుర్దాపడకండి. కా స్సేవట్లో లేస్తుంది"అన్నాడు రావు.“ఇదివర కెప్పుడూ ఇలా రాలేదే?” అంది. డాక్టర్‌ జవాబు చెప్పలేదు. ఇంజక్షన్‌ ఇచ్చాడు. తెలివి రాగానే వేడిగా ఏమైనా కాగించమని చెప్పి నందుతో కూడా వాల్లోకి వెళ్ళి కూచున్నాడు. *అసలేం జరగింది చెప్ప” మన్నాడు. జరి గిందంతా గుర్తు చేసుకుంటున్నాడు.

“నందూ! మీ రేమైనా పోట్లాడుకోలేదు కదా?” అన్నాడు. ఏదీ దాచ కుండా జరిగిందంతా రావుకి చెప్పాడు నందూ. “జరిగింది ఒదిలెయ్‌.

శ! ఆవిడతో వాదనకి దిగకు అసలు, సాధ్యమైనంత వరకు ఆవిడకి కని పించకు. మళ్ళీ రావచ్చు “ఫిట్‌” అయినా ఖంగారు వడకు. మశసెందుకో బాగా దెబ్బతింది. మెల్లిగా అదే తేరుకుంటుంది. ఈలోగా ఏ విధమైనా గొడవలూ వద్దు, ఈ టాబ్టెట్సు తెప్పించు” అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు రావు. ఇదివరకు జరిగిపోయినవన్నీ మర్చిపోయి అనలు చెల్లెలు (బతికితే చాలు అనుకుంది సౌందర్య,

కళ్ళు విప్పి చూనీ కదిలింది మనోజ్ఞ. ఆనందంగా గబగబ లోవలి కెళ్ళి హార్తిక్సు గాజుగ్దాసు నిండా కలిపి తెచ్చింది స్వయంగా చెల్లెలికి,

లు మల్దికి చెప్పాలన్సించ లేదు. నాయర్‌కి అసలే చెప్పలేదు.

కళ్ళు తెరవగానే వేడి వోర్లిక్సు తెచ్చిన అకగాని చూసింది ఆ గాసందుకుని ఒళ్ళు తెలీని కోపంతో అక్క మీదికి విసిరేసింది మనోజ్ఞ. వ్ర వేడి వార్దిక్సు మొవాం మీద వడి కెవ్వున శేశ్తేసింది. గ్లాసు ముక్కో అంది.

ల అటునుంచి నందూ పరుగున వచ్చాడు మల్లిక వచ్చింది హడలిపోతూ.

'డాకర్‌ రాపు ఇవుడే వెళ్ళిపోయాడు. మళ్ళీ ఈ (వమాదమా?' ల్రనుకుని సోందర్యని తీసుకురమ్మని చెప్పాడు నందూ. చల్లని సీళ్ళతో మొహం తుడిచాదు. సొందర్యకి వఏడుపాగటం లేదు. మల్లి క్షణం అకడ నిల్బోలేదు కం గదిలో కెళ్ళింది. జరిగిన సంగతులన్ని ఎంతో

( క్రి తెలుసూనే వుంది ఇంట్లో ఏదో గొడవ ఖేలిగా శ్యాంకి చెప్పింది ఖ్య్యాం. య్ర్‌ ర్స జరుగుతోంది తనకి చెప్పరుః ఆక గాడికీ డాక్టరు రావు శ్యాం దగ్గర కేళ్ళి మనోజ కాలు జౌరి పడిపోయిందని, ఆదుర్దా వడాల్సిన పనేమిలేదని ళో చెప్పాడు ఎ' లేసే మళ్ళీ గుండెనొప్పి వస్తుందని శ్యాంని లేవనియ్య లేదు పక్క చి, వ అవాశే విన్నికోనం. కారు వంపాడు నందూ. మోహన్‌ కూడా. తలి దగరే వున్నాడు కనుక, ఆ ర్కాతికల్టా వచ్చేశారు తల్లీకొడుకూ. ళం

కై పిన్నిగారు క్యాంని వలకరించి మనోజ్ఞ మంచం దగ్గర కెళ్ళారు. “ఇల్టంతా బొంగరంలా తిరిగి అన్నీ సమర్థించుకునేదానివి. ఇదేం ఖర్మే తల్దీ, ఇలా మంచాన వడ్డావు. ఏదో సామెత చెప్పినట్టు ఆ వచ్చేది నాకొచ్చినా వబాగుండునేమ్మా!” అన్నారు. మనోజ్ఞ మొహం పక్కకి తిప్పుకుంది. సౌందర్యని “అ క ఫ్రేమిటే అమ్మాయ్‌ ఏం తగిలింది” అన్నారు. “గాజుగ్జాను పగిలి ముక్క- దిగిందండి' అని మల్లిక కల్పించుకుని జవాబు చెప్పింది. “ఆయ్యో! బాగుంద్మరా ఇంటి సంగతి" అంటూ తన పని చూసుకునేందుకు లోవలి కెళ్ళారావిడ. “వదినగారూ! మిమ్మల్ని ఇలా చూస్తూంటే నా మనసంతా అదోలా అయిపోయిందంటే నమ్మండి” అన్నాడు మోహన్‌. ఏడుపు కళ్ళతో కొద్దిగా నవ్వింది సౌందర్య. చెల్లి దగ్గరికి వె శ్ళేం చుకే బెదురుగా వుంది సౌందర్యకి. తన మీదకి ఏం గిరాటు పెడుతుందో అని భయంగా వుంది. డాక్టర్‌ రావు చెప్పినట్టు మళ్ళీ రెండుసార్లు మనోజ్ఞకి ఇదివరకు వచ్చినట్లే ఫిట్సు వచ్చాయి. ఏ మందు తాగనంటుంది. బలవంతాన తాగినా వనిచెయ్యటం లేదు, డాక్టర్‌ హరి వచ్చి చూశాడు. “ఇది మనసు [వకాంతంగా వుంటే శగ్గిపోతుం'దని చెప్పాడు. కాని ఎవరు చెప్పినా వినదుకదా? ఎందుకోగాని తల్లికి కబురంవలేదు నందూ. పాస్‌పోర్టు, వీసా వచ్చేశాయి [(వయాణం దగ్గరకొచ్చింది. శివరావుగారు, భార్య వచ్చారు, ఆవిడ మనోజ్ఞిదగ్గర కూచుని “ఇలాటి జబ్బులు పసర్షకి త్వరగా నయమౌతాయి మనోజ్ఞా” అని మెల్టిగా నచ్చ చెప్పారు. రెండురోజుల్లో అలాగ వసరు పిండేవాడు ఎక్కడున్నాడో కనుక్కుని వంపుతానన్నారు. హళ్ళ బంధువుల్లో ఒకావిడకిలాగే వస్తే ఆ కాత వచ్చి వసరు పోశాడట, నాల్లురోజుల్లో నయమైందట.

శత్తే73

శివరావు దంవతులు శ్యాం దగ్గర చాలా సేపు కూచుని ధైర్యం ఇప్పారు “త్వరలో ఆరోగ్యవంతుడవై పస్తావుచూడు” అన్నారు.

శ్యాం అమెరికా వెళ్ళిపోతున్నాడని' కొందరు రైతులు వచ్చారు. క్యాం దగ్గర కూచుని కష్టసుఖాలన్నీ చెప్పుకున్నారు. వాళ్ళు చెచ్చిన డబ్బు తీసిచ్చారు. సౌందర్యకిచ్చి దాచమన్నాడు శ్యాంఆర్మాతి అక్కడే భోజనాలు చేసి, మర్నాడు తెల్టవారురూమున బై లుదేరి రైతులంతా వెళ్ళి పోయారు. "త్వరగా వచ్చెయ్యండి దొర” ఆని దీవించి వెళ్ళారు వాళ్ళంతా.

రంగడి అక్కవుంది రంగడి లాగ మంచిమనసే దానిది గుండె మాతం గట్టిదిచాలా గట్టిది. నోరు పెద్దది మంచి నమ్మకస్తురాలు. శ్యాం చెప్పిన మీదట తీసుకు వచ్చాడు. మనొజ్ఞకి ఆలనా పాలనా చూడటం మందుతాగించటం లాంటివి చేస్తోంది.

ఎందుకో తెలీదుకాని. ఆ మనిషిని చూస్తే మనోజ్ఞ రుడుస్తుంది. గొడవ చేయకుండా మందు తాగుతుంది. దానిపేరు గంగాభవాని అని చెప్పింది.

“వదినగారూ అడగాలనుకుంటూనే మర్చిపోతాను మీరు వంటి నిండా నగలు 'పెట్టుకోరేం? లక్ష్మీదేవిలా వుంటారు. అవన్నీ అలంక రించుకుంటే” అన్నాడు మోహన్‌.

“పోనీ లెద్ధరూ అవన్నీ ఇవ్పడెందుకు” అంది.

“మా పెద్దమ్మ నగలన్నీ మీకేకదండీ!”

“అవుననుకో ఎప్పుడో 'పెట్టుకోవచ్చని జా్యాగత్త చేళాం

జాగత్త చేశారు కదా? రోజులు ఎలా వున్నాయంటే ఎవర్నీ కూడా నమ్మేందుకు లేదండీ! మా శ్యామన్నయ్య దగ్గరే వున్నాయా ఇప్పుడానగలన్ని?” అన్నాడు.

“నేనీ ఇంటికి వచ్చినప్పుడే నాకిచ్చేశారు మీ అన్నయ్య.”

“*నేనొక్కు మాట చెపుతాను వింటారా? తల్లిని మించి ఆస్తులు వుండరు కదండి! అవన్నీ మీ అమ్మగారి కిచ్చి జాగత్త వర్చమని చెప్పండి. రేపు తీసుకెళ్ళి ఇవ్వండి.”

క్షే74ీ

%మా అమ్మగారే వచ్చేస్తున్నా రిక్క-డికి కిపు. మేము వెళ్ళి పోతున్నాం కదా! చెల్లిని దగ్గరుండి చూసుకుంటారావిడ.”

“అలా అన్నారు బాగుంది. జ్యాగ త్తండోయ్‌” అని హెచ్చరించి వెళ్ళాడు. వాడి దృష్టంకా సౌందర్యనగల మీదే వుంది. ఏదో విధాన అవి కొర్రైయ్యాలని సొన్‌ వేస్తున్నాడు.

చిన్న కూతురికి ఆరోగ్యం బాగా లేదని, పెద్ద కూతురు అల్లుడు అమెరికా వెళ్ళిపోతున్నారని తెలిసి మాధవరావు దంపతులు వచ్చారు. మనోజ్ఞ దగ్గర కూచుని చాలా విచారించారావిడ తన కూతురి దుస్థితికి. సీరసం ఆయిపోయింది. పిల్ల అనుకున్నారు.

పిన్నిగారికి కూడా ఆరోగ్యం ఆంత “'మ్మాతంగానే వుంది. రోజూ జ్వరం తగులుతోంది. రావు ఏవో పేబ్టెట్లు ఇస్తూనే వున్నాడు. ఆవిడ 'వేసుకుంటూనూ వున్నారు.

మోహన్‌ మ్మాతం మనోజ్ఞకి మహీ బాగా అయిందనుకున్నాడు. లేకపోతే, తన దగ్గర కొచ్చి, “ఏమండీ! మీ బ్యురలో దేవుడు వట్టి రాగిడి మట్టి పెట్టాడని నేనంటే, కాదు ఓ పురుగుంది అతని బ్మురలో అది తొన్తూనే వుంటుంది ఎవ్వడూ అని ఆక్క అంది. మీరు ఎవరి అభి (సాయంతో ఏకీభవిస్తారు” అంటుందా? పొగరు బాగా అణిగింది. అనీ అనందించాచు.

పైగా తన ప్లానుకు అడ్డుతగలకుండా పోయిందని కొంత సంబరం. కాని చెం లేదు వాళ్ళు వెళ్ళే లోగానే ఆ నగల పెపైతో బైటికి చెక్కె య్యాలనుకున్నాడు.

ఎంత కథ నడిపింది ఈ మానస? తను దాన్ని ఎంత గొప్పగా ఊహించుకుంది. పోవం దానికి తెలీదు. ఈ ఇలు నందూదని. నేను నందూ భార్యనసీ. దీని రోమాన్వు ఏడిసినట్టే వుంది. వూసగుచ్చినట్టు ఎక్కడా పొల్లుపోకుండా చెప్పిన దాని నిజాయితే తగలడినట్టే వుంది.

ఎందుకీ మనషలంతా నా మీద వగవట్టి నా మనసంతా క్షోభ పెడు

'శున్నారు? అనుకుంటూ జరిగినవన్నీ తిరగతోడుకుంటూ కళ్ళు మూసుకు వడుకుంది మనోజ్ఞ.

క్షై75్‌ ఈ జరిగినవన్నీ చాలనట్టు కొత్తగా ఈ గంగాభవాని ఒకతి నా *పాణానికి. దాన్ని చూస్తేనే హడలు పుడుతోందేవిటి? దీన్ననలు వేళ్హిందుకు తెచ్చారు? తనకి సేవలు చెయ్యటానికా? చంటి పిల్ణలకి బూచఛచిని చూపించి గోరుముద్ధలు తినిపించినట్టు భయ పెట్టి నన్ను రౌంగ తిసేందురా? అనుకుని ఆలోచిస్తోంది.

ఒక ముఖ్య విషయం ఏవిటంటే. అదుర్థా విషయాలు ఏవీ ళ్యాం చెవిని పడకూడదని అంతా ఎంత జ్యాగత్త తీసుకుంటున్నారో శ్యాంకి తెలుసు. (వతి విషయం క్యాంకి తెలిసిపోతూనే వుంది. మనసు గట్టి పరచుకుని దేనికీ కూడా మనసు చెదరనీక గటిపరళుకుని తనకూ ఏమీ తెలీనప్టే ఉంటున్నాడు. న

ఆ రోజు మనోజ్ఞ మంకుపట్టుతో ఎవరు ఎన్ని చెప్పినా కాస్త అవోరం కూడా తీసుకోలేధు. నందూ కనిపిస్తే అసలే మండిపడి పోతోంది. సౌందర్య మొహం చూస్తేనే చిరాకు, కోపం రగిలిపోతోంది. ఆందుకే తల్లిని పిలిపించమని చెప్పాడు శ్యాం. ఈవాళ కాకపోయినా రేపు వీళ్ళు అమెరికా వెళ్ళాకయినా వాళ్ళిక్కడికొచ్చి ఉండాల్సిన వాళ్ళే కదా? ఎవ్పుడై తేనేం?

ఒకరకమైన ఆలోచన్లు కావు. మనసంతా కలచివేస్తోంది మనోజ్ఞకీ. (బతకాలని లేదు. తినాలని లేదు. అంతరంగమంతా అళాంతితో దగ్గ మౌతోంది. మనసంతా మరిగిపోయి అవిర్భొస్తోంది.

“మనోజ్ఞా!” శ్యాం పిలుపుకి కళ్ళు విప్పి చూసింది. ఎదురుగా గంభీరంగా నిల్చుని వున్నాడు పాల గ్ధాసుతో, అయ్యో! లేచి వచ్చాడా తనకోసం. “ఏమ్మా ఎలా వుంది? ఏం తినకపోతే, ఏ మందు వేసుకోక పోతే ఎవ్పటికి నువ్వు తేరుకోవటం, మామూలు మనిషి వవటం? చెప్పు. మేం కూడా లేకపోతే ఇంటి బాధ్యతంతా నువ్వు చూసుకోవద్దూ రేవ ట్నుంచి? అన్నాడు శ్యాం. (వశాంతమంతా ఈయన వదనంలోనే తిష్ట వేసుక్కూచుందా ఆనుకుంది. మెల్లిగా పక్కమీద లేచి కూచుని ఆయన చేతులతో పాల గ్దాను అందుకుంది. శ్యాం ఇచ్చిన టాబ్లెట్‌ వేసుకుని పాలు తాగింది, గాను కింద పెట్టి బావగారి మొహంలోకి చూసింది.

176

“సంసారంలో ఏవో ఒడుదొడుక.లొస్తుంటాయి. అన్నిటికి తట్టుకు నిలబడితేనే జీవితం. పతిదానికి ఇలా మనసు పాడు చేసుకుంటూంటే. ఇహ ముందుకు పోవటమెలా? నేనొక్కటి చెపుతాను విను “ఆత్మశాంతి లేనివాళ్ళకి ఎన్ని సిరులున్నా, ఎన్ని నిధులున్నా వ్యర్థం" మనసు కుదుటపర్చుకుని వేశకి మందులు ఆవిరం తీసుకుని ఆరోగ్యం చేకూర్చుకో మనోజ్జా!” అంటూ భుజంమీద తట్టాడు ఓదార్పుగా.

హృదయా౦తరాకాల్లో పొంచివున్న జీవన సత్యాలు క్యాం చెప్పి నవి. మానవ మస్తిష్కాన్ని మధించిన మహాసాగరంలాటి మాటలవి. (బళుకు వృక్షంలో సమస్యల కొమ్మలు జీవిత మంటే.

తప్పుచేసి దొరికిపోయినట్టు శ్యాం ఎదుట ఏమీ అనలేక తలొంచు. కుందిగాని. ఆయన వెళ్ళిపోయాక ఆయన నోటంట వచ్చిన మాటలు వేదనాదంలాంటి నిత్యసత్యాలు అనుకుంది మనోజ్ఞ మళ్ళా.

గా ణి &

“అమ్మగారూ! తలుపు గడెట్టి పడుకోండి. లోపల బోల్డు కూడా వేయండి. తెల్లవారే వరకు ఎవరు పిల్చినా తలుపుతీకండి” అని చెప్పి మంచినీళ్ళు లోపలవుంచి బైటకొచ్చేసింది మల్లిక.

దానికి ఇంట్లో అందరి మన స్తత్వాలూ బాగా తెలుసు. ముందు జా(గ త్రలన్నీ సౌందర్యకి ఎప్పటికవ్పుడు చెప్పుతూనే వుంటుందది.

మళ్లిక వెళ్ళిపోయాక తలుపు గడ పెట్టుకుని 'పెట్టైలు రెండూ సర్దుతోంది సౌందర్య. ఓ పెట్టినిడా తన బట్టలు సర్ధుకుంది. చిన్న (వీఫ్‌కేస్‌లో తన నగలూ, రైతులిచ్చిన డబ్బు సర్ది పెట్టింది. దానికి తాళంవేసి తన మంచం కింద పెట్టింది. ఇంతలో కిటికి దగర చప్పడైతే వెళ్ళి చూసింది, ఆ కాటుకలాంటి కటిక చీకట్లో ఏం కనడ లేదు. గాలికేం కదిలాయేమో అనుకునివచ్చి పడుకుంది అప్పటికే చాలా పొద్దోయింది. కళ్ళు విప్పిచూస్తే చిన్న బల్బు వెల్లులో ఏదో నల్లని ఆకారం కనిపించింది. ఇస్‌ అనే శబ్దం చేస్తోంది. సౌందర్య గుండె రుల్చుమంది. అంతే. ఆ శబ్ధం ఏదైనా సంకేతమా? అది నాకా? ఇంకా

క్షే కూడా వున్నవాళ్ళకా? తనకే అయితే తలుపు తియ్యమని అయి వుంటుంది. ఒళ్ళంతా తనకి తెలీకుండానే ఒణికిపోతోంద. చమ టలు పోస్తున్నాయి. గుడ్డి వలుగుళలో ఆ నల్లటి ఆకారం. తనకి తెలీకుండానే కెవ్వున ఒక పోలికేక పెట్టింది శక్తినంతా కూడ దీసుకుని. ఆది పులికేకలా వినబడింది అందరికి మల్రిక వాళ్ళమ్మగారు నందూ అంతా వచ్చారు. తలుపులు దబాదబా బాదుకున్నారు. అసలేం జరిగిందో తెలీదు. తలుపు లోపల గడియ పడివుంది కఠా? ఆ కేకకి కిటికీలో ఆకారం మాయమయిపోయింది. మెల్లిగా లేచి తలుపు తీసింది సౌందర్య. ఏం జరిగిందని పోటీలు పడ్డటు అందరూ ఒకేసారి అడిగారు కిటికీలో దొంగని గురించి చెప్పింది అక్కడ ఎవరూ కనిపించలేదు నందూకి. తొందరగా మోహన్‌ గదిలోకి వెళ్ళి చూస్తే ముసుగుతన్ని వడుకుని వున్నాడు. అందరికి వినిపించిన పొలికేక మోహన్‌కి ఎందుకు వినిపించలేదు? వినిపించినా ఎందుకు లేవలేదు? నందూ వూరుకోలేదు. మోహన్‌ని తట్టిలేపాడు. “అందరు ఇంత హడావిడి పడుతుంటే నీకు నిదేవిటిరా?” ఆంటే ఉలికిపడి లేచి “ఏం జరిగిందన్న య్యా అసలు?” అన్నాడు. *ఏవడ్రో దొంగ రాస్కెల్‌ వదిన గది కిటికీలోంచి చూస్తున్నాట్ట.” “ఆ1 నిజమే? మరి వూరుకున్నా రేం? నేనైతే కాష రెండూ విరి చేద్దును.” “న్దూస్తూండు, ఆ వనే చేస్తాను” అన్నాడు. కన్సేనీ గద్ది దగ్గరే పడుకుంటాను అమ్మగారూ! మీరు వీయిగా ని్మిదపొండి, వాడి దుంప నే తెంపేస్తా నీవాళశొ అంది గంగాభవాని, కాస్సేపటికి గొడవంతా సర్దుకుంది. ఎవరి మానాన వా శెళ్ళి పడుకున్నారు సౌందర్యకి ఇహ న్మిద పట్టలేదు. నందూ అనుమానంగా మోహన్‌ కాడుకదా అనుకున్నాడు. 12]

178 మోహన్‌ అనుకున్నాడు “ఆసలు సంగతి తెలిసింది కదా” అని. ఇహ ఆ నగలపెట్టె తనదే అనుకున్నాడు ఆది దక్కుతే చాలు, దీని తలదన్నేవాళ్ళు కాళ్ళ దగ్గర కొచ్చి పడతారు. ఆ డబ్బుతో జన్మంతా ఓ వెలుగు వెలగొచ్చు, అనుకుని కలలు కంటున్నాడు. ఆ ర్యాతి ఇహ ఏ గొడవ లేకుండానే తెల్టారింది. వసుంధర గారి మనసులో అన్నీ బెంగలే. పెద్దకూతురు పెద్ద ల్లుడూ అమెరికా వెళ్ళిపోతున్నారు. చిన్న కూతురు ఇలా మంచాన పడింది. లలితాదేవి గారిని చూడొ స్తే ఆ మాయదారి జ్వర మేఏిటో వట్ట కుని వదలటంలేదు. ఎటుచూసీనా అఆయోమయంలా వుందావిడకి. మల్లిక శ్యాంకి కావాల్సిన బట్టలు, బుక్స్‌ అన్నీ చక్కగా సర్టి “పెట్టింది. దాని మనసునిండా దిగులే. శ్యాంబాబుకి ఎలా వుంటుంది? సుఖంగా మళ్ళీ ఎప్పడొస్తాడు? మళ్ళీ ఇల్లెప్పుడు కలకల్పాడుతుంది? డాక్టర్‌ రావు కూడా 'వయాణం హడావుడిలోనే వున్నాడు. తన భార్యని పుట్టింటికి వంపేళాడు. తన (ఫండ్‌ శేఖర్‌ని తీసుకొచ్చి నందూకి పరిచయం చేశాడు. ఇక్కడి సంగతులన్నీ వివరించాడు మనోజ శ్రేసంతా చెప్పి ఆమె దగరకి తీసుకెళ్ళి చూపించాడు. ఆమెలో మార్సేర్‌ లేదు. మామూలుగానే వుంది.

అంతా పరీక్షించాక కొన్ని విషయాలు మనోజ్ఞనే అడిగి చివరకి డాక్టర్‌ శేఖర్‌ అన్నాడు;

*కఈవిడకు [ప్రాణభయం ఏమీలేదు. ఈవాళారేపటిలో తగృతుందని అబద్ధం చెప్పలేను కాని తవ్వ్పక నయమౌతుంది. నామీద భారం “యండి. నేనే చూసుకుంటాను ఆవిడ ఆరోగ్యం సంగతి. మీరు నిశ్చింతగా అమెరికా వెళ్ళండి. నేను రెండు వూట్టావచ్చి చూస్తూంటాను. రావు ఏంతో నేనూ అంతే, నామీద నమ్మకం వుంచండి” అని నందూతోనూ మనోజ తోనూ కూడా చెప్పాడు. ళా

అలితాదేవిగారి జ్వరం తగ్గిపోతుందన్నాడు. ఇన్నాళ్ళు ఈ జ్వరం ఇలా వుండి పోయిందంటే మెడిసిన్స్‌ ఏమివాడటం లేదా? అని అడిగాడు.

క్షం

“నేను చూసి ఇస్తూనే వున్నా్మానా పేజెట్సు” ఆన్నాడు రావు.

“న్సవ్వు ఇస్తున్నావు బాగానే వుంది గాని, ఆవిడ వాడారోలేదో” “అన్నదానికి మల్లిక సమాధానం చెప్పింది:

“లేదండి! ఆవిడ మందేమీ వేసుకొనన్నా"రని. శేఖర్‌ రావు ముఖం వంక చూశాడు.

“ఇక విషయం తెలిసింది కనుక రోజూ నేను దగ్గరుండి పతి పూట మందు మింగించి మరీ వెడతాను, సరా! అన్నాడు.

డా! శేఖర్‌ శ్యాం దగ్గరకెళ్ళి అన్ని చెప్పాడు. “బెస్టాఫ్‌లక్‌” అన్నాడు.

మాధవరావుగారు అల్లుడు దగ్గర కూచుని మంచీ చెడ్డా ఎంతో "సేపు మాట్లాడారు. ఇంటి విషయం చింత వద్దన్నారు. పిన్నికి ఏమీ లోటు రాకుండా చూసుకుంటా నన్నారు. మీరు అమెరికానుంచి ఆరోగ్య వంతులై తొందరగా రండి. అంతవరకు మేమిద్దరం ఇక్కడే వుండి అన్నీ చూసుకుంటా మన్నారు. మీరొచ్చేసరికి భగవంతుని దయవల్ల మనూకూడా మామూలు మనిషై పోతుందన్నారు.

సౌందర్యకి ఎన్నో జ్మాగత్తలు చెపుతూనే వున్నారాయన. దేశం కాని దేశం వెడుతున్నావు. మన మాట కాదు, మన పద్ధతి కాదు. ఎవర్నీ నమ్మకు. ఎక్కడికీ వెళ్ళకు. తినకూడనివి, తాగకూడనివి చేతో అయినా తాకవద్దన్నారు. వాళ్ళలా చేశారు కదా అని నువ్వు చేయకు, జ్యాగత్ర, పిరికితసిం వదిలెయ్యి. థై ర్యంగా వెళ్ళిరండి. దైవం మీకు మేలే చేస్తాడు. ఇన్ని మాటలు చెపుతున్నా డేవిటి చాదస్తంగా అనుకోకు - ఆంటూ ఏవో చెపుతూనే వుశ్నారాయన.

సౌందర్య మనిషి మనిషికి చెప్పిందా ఇంట్లో. లలితమ్మగారి దగ్గర కూచుని ఎంతో సేపు మాట్టాడింది. మందులేసుకోండి తప్పకుండా అవతల పారెయ్యకండి. చన్నీట స్నానం చెయ్యవద్దని చెప్పింది.

తల్లిదగ్గర కొచ్చేవ్పటికి మాట్లాడలేక పోయింది. కళ్ళు చెమ్మ గిల్లాయి. కంఠం వపూడుకుపోయింది. పిచ్చిపిల్టా, సీ మనసు నాకు కెలును లేవే. జ్యాగత్తగా వెళ్ళిరామ్మా అన్నారావిడ.

1600 చెల్లెలికి ధైర్యం చెప్పాలని వుంది. భయవడకే, నీకు తొందరగా *+నయమైపోతుంది. మనసు నిశ్చలంగా వుంచుకో. ఏ విధమైన ఆలోచన్లు "పెట్టుకోకు అనాలని వుంది. మళ్ళీ ఆది రెచ్చిపోతుందేమో, త్రీరికూచుని కవ్వించి నట్టవుతుందేమో అని తటపటాయిస్తోంది. లోపలికి ఓసారి తొంగిచూసి మళ్ళీ వెనక్కి తిరిగింది.

“ఏమండోయ్‌! మళ్ళీ మీ చెల్లిదగ్గర వీడ్కోలు తీసుకుందుకు వెళ్ళకండి. ఏ గ్దాసో, "పేపర్‌ వెయిటో మీ మీదికి విసిరేగల్బ. వెనక్కి వదండి” అన్నాడు మోహన్‌.

ఏమనాలో తెలీక నవ్వేసింది సౌందర్య. నిజమేకదా మరి?

ఆ నవ్వు కల్రీలేని కర్పూరంలా వుంది.

అదిచూసి అనుకున్నాడు మోహన్‌. ఈవిడగారికి నామీద ఇంళా అపోహలేం పుట్టలేదు. అంతవరకు నయమే అనుకున్నాడు,

“మేం వెడుతున్నామయ్యా మోహన్‌! మీ అమ్మగార్ని జ్యాగత్తగా చూసుకుంటూ బుద్ధిగా ఇంటిపట్టున వుండుమరి. అంతకన్న ఏం చెప్పను?” అంది.

“నేనెవడ్చుడు బుద్ధిగానే వుంటానండి. నన్నెవరూ సరిగా అర్ధం చేసుకోరంతే. మంగ విషయమే చూడండి; దాన్ని ఏం చేశాడో ఆని అంతా నామీద అపవాదులు వేళారు. వాళ్ళు నాన్నయితే చం 'పేశానసు కున్నాట్ట. దానికాళ్ళమీద అది నిలబడేట్టు దానికి ఒక *జాబ్‌ ఇప్పిం చాను. అందరికీ బరువుగా అందరి నెత్తిమీద ఆది అలా కూచుని తింటుందా చెప్పండి? ఇహ దాని (బతుకది (బతుకుతోంది చూశారా?” అన్నాడు.

అదీ నిజమేకదా అనుకుంది సౌందర్య,

మోహన్‌కి ఈ మధ్య చాలా చిరాగ్గా వుంది. తలి అలా మంచాన వడినప్పటి నుంచి చేతిలో డబ్బులు ఆసలు కనబట్టంలేదు, అలాగని అవసరాలు మానవు కదా? తనకేం ఖని పట్టుకుందో ఈమధ్య అనుకున్న దేదీ అనుకున్నట్టు జరిగి చావటంలేదు, అన్నీ ఎదురు తిరుగుతున్నాయి,

181

ఈ గంగాభవాని శని ఒకటి తన (ప్రాణానికి -కొత్తగా దాపురించింది. బాని కళ్ళు డేగకళ్ళు, ఇట్టే కని పెష్టే నెయ్యగలదు. నిన్న వదినగారు “పెట్టి సర్దకుంటూంటే చూళొడుగా. కళ్ళు జిగేల్‌ మన్నాయి. ఎందుకూ కొరగాకుండా అవి అలా 'పెష్లెలో పడుండటం ఎందుకోతెలీదు. పోసీ వంటినిండా అలంకరించుకుంటారా అంపే ఉహు. ఆవసరానికి పనికిరాని ఆ బంగారం అంతా ఎందుకో తెలీదు. వాళ్ళు అనుభవించ తేరు. ఎవరైనా అనుభవించటం చూసి సపించనూలేరు ఈ మనుషులు. తనకి పెద్దమ్మ నగలన్నీ గుర్తులేవు కాని, అబ్బా! చాలా పెద్ద నగల “న్చేటు' వుంది ఆ బంగారు “గుట్టి ఎవరైనా చూస్తారని తలు పుగెడ "పెట్టుకుంది. అంతా స్మిెట్‌- నేను కిటికీలోంచి చూసినట్టు తెలీదావిడకి. తెలిసిందంటే నీకిదేం బుద్ధని నలుగుర్లో పెట్టి అడిగేస్తుంది, ఇక గంగా భవాని దృష్టంతా నామీదనే!

ఆ నగలన్నీ ఎవరికీ వువయోగం లేనివి. అవి అమ్మితే ఎంతో డబ్బు. వోయిగా ఎన్నో సుఖాలు డబ్బుతో. బిజినెస్‌ చేసుకోవచ్చు చక్కగా? కాస్త సాహసం చేస్తే చాలు. చేతి నుండా డబ్బ్చే- తల మున్కం అనంత డబ్బు “. బుగిగా వుండమని అందరూ చెప్పేవాళ్ళే ఈ డబ్బు తీసుకుని వ బిజినెస్‌ అయినా చేసుకుని వాగువడు అన్న వాళ్ళెవరు కనబడరు. ఇక ఇటువంటి చిల్లర పన్గు చేస్తూ అందరిచేత చివాట్లు తింటూండక్కం శిదు.... ఇలా సాగిపోతున్నాయి మోహన్‌ ఆలోచన్లు. ఆఖరికి ఒక నిశ్చ మానికొచ్చాడు

గాడిద గుడ్డేం కాదూ! నన్నేవరేం చేస్తారు? ఎవరడ్డ మొచ్చినా గంగా భవానికాని; మల్రిగాని, వసుంధరమ్మగాని ఎవరై నప్పటికి నా డోవకి అడ్డొచ్చిన వాళ్ళని తల పగులగొట్టి ఆ బ్రీఫ్‌కేస్‌ తీసుకునే వీళ్ళె వరికి అందనంత దూరం పారిపోతాననుకున్నాడు. కోటిగాడు టి కెధ్రైల్దాగా శ్రీసుకుని రడీగొ వుంటాడాయె. ఒకే ఒక్కసారి సాహసం చెయ్యటానికీ కూహాన్‌ సంకల్పించుకున్నాడు.

182

ఆ బీప్‌ కేసులో చూసిన కెంవుల "సెట్టు వచ్చల సెట్టు రవ్వల "సెట్టు రకరకాలుగా |సలోభ పెడుతున్నాయి మోహన్‌ మనసుని. కళ్ళ ముందు జిగేళ్‌ మంటున్నాయి. మళ్ళీ తనకీ జన్మలో ఇటువంటి అవకాళం రాకపోవచ్చు.

ణి స నా

మనోజ్ఞ తన వక్క మీద నీరసంగా వడుకుని 'ఫేనువేపు చూస్తోంది. విధి ఎంత బలీయమైంది అనుకుంది.

తనలా లేవలేకుండా మంచాన పడివుందా? అక్క మనసు అలా అలా గాలిలో తేలిపోతూంటుందివ్పుడు, కాదూ మరి _- అది డైరీలో రాసుకున్నట్టు, డాక్టర్‌ రావు-తన కోసం (పాణ మిచ్చే రావు తన కూడానే. వుంటాడు.

నందూకి తన మీద చాలా చిరాకు పుట్టి వుంటుంది. వదిన గార సౌందర్యాన్ని నిర్భయంగా ఆస్వాదించవచ్చు. ఆవిడ కూడా వెళ్ళి తను వద్దన్నా ఆగడు. మానసతో ఆంత శృంగార కావ్యం రచించిన రసికు డాయె. అంక “అడ్డు' అనేదు వుండదు కదా వాళ్ళకి.

అన్నగారు అలోమంటూ వోస్పటల్‌లో వుంటారు. వీళ్ళు ఇంట్లో అనందడోలికలు! లీ! అనుకుంది. ఎంత వద్దనుకున్నా ఆ ఆలోచన లోంచి బైటవడలేకపోతోంది మనోజ్ఞ మనసు.

సౌందర్య మనసంతా ఎంతో దుఃఖంతో నిండివుందని ఆమె అను కోటంలేదు. బావగారు ఈ ఆపరేషన్‌నుంచి ఎలా బైటపడి ఇంటికి తిరిగి వస్తారు అని ఆలోచించటంలేదు. నందూ వంచ్శపాణాలు. తనకి వున్న ఒక్కడే ఆప్తుడు, తన రక్తంతో రక్తం అన్న శ్యామసుందర్‌. వాడికి నయమయితే చాలని ఎంత మంది దేవుళ్ళని వేడుకుంటున్నాడో అన్న విషయం పట్టించుకోవటం లేదు. 'క ఇల్డు వదిలి పెట్టి ఈ పంజరం-.ఈ ఖైదు వదిలి, స్వేచ్చగా గాలిలోకి వృషారుగ రెక్కలు విదల్చ్బుకొని: ఎగిరిపోతుందా? ఇక మళ్ళీ ఇక్కడకు రావాలని అనుకోదు,

1863

ఇది వద్దని అది కూడదని హద్దు పెట్టేవాళ్ళు కశ్శైరచెసి చూసే వాళ్ళుండరు కనుక, చక్కగా అందాలూ అలంకారాలూ శృంగారాలూ పరవళాలూ దేవకన్యలా........

సరిగ్గా అదేలా వూపించుకుంటున్న సమయానికే మనొోజ్ఞగదిలోకి భయం భయంగా తొంగిచూసింది అక్క.

ఎన్నో చెప్పాలి చెల్లెకి అనుకుంటుంది. తన మొహం చూస్తేనే ఎక్కడ విరుచుకువడుతుందో అని భయం. రేపే కదా వయాణం. మళ్ళీ ఎన్నాళ్ళకి కళ్ళపడుతుందో చెల్లెలు.

“వీమండోయ్‌ వదినగారూ! మొత్తానికి మీ చెల్లిలికి బాగానే బెదిరి పోయినట్టున్నా రే? నాకెందుకుగాని, మీచేత్తో కాస్త కాఫీ ఇస్తారూ? మళ్ళీ ఎన్నా ళ్ళకో? అన్నాడు మోహాన్‌.

“వవిటయ్యా. కొత్తగా అడుగుతావ్‌? మల్టిక లేదూ?” మల్లికని పిల్చి కాఫీ తెప్పించింది.

“ఆ మరిచిపోయాను!నిన్న ఆ పుస్తకం పూర్తిగా చదివారా? నాకు ఇచ్చి మరీ వెళ్ళండి, నాకూ చదవాలనుంది. ఎన్నాళ్ళనుంచో చదవాలను కుంటున్నాను” అన్నాడు.

మేడ మీదకి వెళ్ళి ఆ బుక్‌ చాలా బొగున్నమాట నిజమే కాని ఎక్కడ పెట్టిందో గుర్తులేదు వెదకటం మొదలెట్టింది. ఎక్కడా కనబడ లేదు. మోహన్‌ కూడా వదినగారి వెనకాల మేడెక్సి.. అవిడ గదితోకి వెళ్ళి తనూ వెదకాడు.

అక్క-డ కనబడక కిందికి దిగారిద్దరూ. మోహన వెతికినది బుక్‌ కోసం కొదు- (వీఫ్‌కేస్‌ ఎక్కడ 'పెట్టిందాని. మంచం వెనకాల పుందది.

సరే కిందకొచ్చి అంతా ఆ బుక్‌ కోనం వెదికితే (ఫిజ్‌ పైన వుంది. మలిక కాఫీ కెచ్చి డైనింగ్‌ పేబిల్‌ పైన పుంచింది వేడిగా పొగలు వసోంది కాఫీ- కొగొలని లేదు మోహన్‌కి వదిన ఇచ్చిన బుక్‌. టేబిల్‌ పంచి, తవ్పక వచ్చిన అవుసరంలాగ-

184

“ప్సిరేమీ అనుకోనంటే నాకు పది రూపాయలుంటే ఇస్తారు. మళ్ళా మీ రెశ్ళేప్పుడు అమ్మనడిగి ఇచ్చేస్తాను మీకు” అన్నాడు.

మోహన్‌ అడిగే తీరు చూస్తుంటే సౌందర్యకి జాలేసింది. తనూ వూరేళ్ళి పోతోంది. ఎవ్వడూ అడగలేదు డబ్బు వదేవిటి ఇరవై అయినా ఇయ్యాలనుకుంది. కాని తన దగ్గర విడిగా ఏమీలేవే. అన్నీ వందరూపాయల నోఫ్లే క్యాం ఇచ్చాడు దాచమని రై తులివ్వగానే, టీఫ్‌ శేస్‌ీలో దాచింది.

అమ్మని అడిగి పదిగాని ఇరవైైగాస మోహన్‌కి ఇయ్యాలను కుంది సౌందర్య. అమ్మా! అని పిలుస్తూ ఇల్లంతా తిరిగింది. తల్లి ఎక్కడా కనబడలేదు.

మెల్లిక తొందరగా మనోజ్ఞ గదిలోకి వెడుతుంటే తను కూడా వెళ్ళింది. మనాోజ్ఞకి మళ్ళీ “ఫిట్‌” వచ్చింది. అందరూ అక్కడే వున్నారు. గంగాభవాని మనోజ్ఞ అరికాళ్ళక వసుపు మర్దనా చేస్తోంది. మల్టిక ఆమె బట్టలు వదులు చేస్తోంది. తల్లి సన్నగా ఏడుస్తోంది. తంగడి దిగాలుపడి నిల్చున్నాడు సౌందర్య సర్వం మరచిపోయి చూస్తోంది. ఆమె మనసంతా దిగులుతో నిండిపోయింది. తన తోడ బుట్టిన చెల్లెలు ఇంత దుర్భరమైన జబ్బుతో ఎన్నాళ్ళిలా బాధపడాలి?

*ంత సేపటికి మళ్ళీ సర్దుకుంది. తల్లి వేడి వేడి వోర్టిక్స్‌ తాగి స్తోంది మనోజ్ఞ చేత, సౌందర్య బైటికొచ్చి చూసింది.

ఈ మ్మాతం వ్యవధి చాలు మోహన్‌కి తన ప్పాను ఆచరణలో "పెట్టేందుకు. మోహన్‌ కోసం చూసింది. కనబడలేదు. డైనింగ్‌ పేబిల్‌ మేద కాఫీ అలాగే వుంది. ఆ పక్క బుక్‌ కూడా అలాగే వుంది. ఇల్లంతా వెదకినా మోహన్‌ కనబడలేదు ఆమె మననెందుకో కీడును శంకించి, ఒక్క పరుగులో పైకి తన గదిలోకి వెళ్ళి చూసింది. మంచం వెనకాల పెట్టిన “బీఫ్‌' కేస్‌ లేదు. మల్లిక చెపుతూనే వుంది, గది తలుపు తీసి రాకండి అమ్మగారూ అని.

తనాగది విడచి బైటకి రావటమే అరుదసలు. ఒక్కసారి గుండె ఆగిపోయి మళ్ళా కొట్టుకోవటం మొదలెట్టింది. ముందు నందుకి చెప్పాలి

185

ఈ విషయం అని తొందరగా నందూ అని కేక పెట్టింది “పేగులు తెగి పోయేలా సౌందర్య.

ఎవ్పుడూ లేనిదా కేక ఎందుకు పెట్టినట్టూ, ఏదో జరిగిందను కున్నాడు నందూ. మెట్టు దిగి కిందికి దిగే తొందరలో సగం మెట్లపై నుంచి కిందకివడిపోయింది.కా స్పేపు తలదిమ్మెక్కి. మాట్టాడ లేకపోయింది.

తల్లి తండి చిన్న కూతురు దగ్గర నుంచి గబగజా వచ్చారు. మల్లిక నందూ వరుగున వచ్చారు. ఏం జరిగిందని ఆందరూ ఒక్కసారే అడిగారు. నందూ చేతులు వట్టుకుని'నా (బీఫ్‌ కేస్‌ కనబడలేదు. బాబోయ్‌! నా నగలు డబ్బు” అని గోల పెట్టేసింది సౌందర్యం

మోహన్‌ ఎక్కడా కనిపించలేదు. నందూకి అర్థమైపోయింది. బైట నిల్చున్న డై వర్నడిగాడు మోహాన్ని గురించి. చిన్న (వీఫ్‌ కేసుతో మారుతీ కారులో బైటకి ఇటువై పుగా వెళ్ళాడని చెపుతున్నాడు వాడు. ఎంతో దూరం వెళ్ళి వుండడు, డై 9వింగ్‌లో వాడు ఎక్స్‌ఫర్దేం కాదుం అనుకున్నాడు. లోపలికొచ్చి, పోలీస్‌ స్టేషన్‌కి ఫోన్‌ చేళాడు, అటువైపు నుంచి రమ్మని. తను కార్లో కూచోటం డై 9వరు కారుని ముందుకి దూకిం చటం ఒక్కసారే. నందూకి డై 9వింగ్‌ వచ్చినా సరే డై 9వరు వుండటం మంచిదా సమయంలో.

సౌందర్య నోరు నొక్కి క్యాంని గుర్తు చేసే వరకు ఆ మాట మర్చేపోయింది. ఇదేవిటి ఇంత గోల చేసింది. క్యాంని చూసిరావాలను కుని లేవబోయింది. కాలునొప్పి లేవనియ్యలేదు. మల్లిక ఆమెను వారించి క్యాం దగ్గరికి తనే వెళ్ళింది.

సౌందర్య మెట్టమీదనుంచి వడిపోయిందని, పెద్ద చెబ్బలేమీ తగ లేదు కాని కాలునొప్పి చేసిందని చెప్పింది. ఇంకా ఏదో జరిగిందని ళ్యాం వూపించాడు కాని ఏం మాట్లాడలేదు.

“మలీ1! ఏవిటే ఆ గొడవ?"”ఆని మంచం దిగకుండానే లలితాదేవి కే కెట్టింది. ళ్యెంకి చెవ్పనట్టుగానే ఆవిడకీ చెప్పింది మల్లిక.

56

మోవాన్‌ మనసు మేమూల్లో తేలిపోతోంది. గాల్లో గిరిలు కొడుకీ తోంది. ఇంక ఎవరూ ఏం చేయలేదు. తనని పట్టుకోటాని శెవరిళక్యం? అహహ! అనుకున్నాడు, కోటిగాడు తనకోనం ఎదురుచూస్తుంటాడు. రోడ్డుకూడా ఆఫ్టే రష్‌లేదు. తాపీగా వెడుతున్నాడు.

నందూకి ఏమీ ఆదుర్దా లేదు. అటువై పునుంచి పోలీస్‌స్రేషన్‌ నుంచి ఇన్‌ స్పెక్టరు బయలుదేరి వస్తున్నాడు తన సీబ్బందితో.

కనుచూపుమేర మారుతీ కారు కనబట్టంలేదు నందూకి. పక్కకి తిరిగేందుకు మలుపులేం లేవు. ఇంత తొందరగా ఎటు మాయమై వుంటాడు వీడు అనుకున్నాడు.

కారు జోరుగానే పోనిస్తున్నాడు డై 9వర్‌.

“చూడు ఆ కనబడేది మన మారుతీకారేనా?” అన్నాడు నందూ... మాట్లాడకుండా కూచోటం కూడా కష్టంగానే వుంది. ఏదో ఒకటి. మరి కొంత దూరం వెళ్ళాక అవునని చెప్పాడు డ్రై౦వరు. చదువబ్బలేదు కాని వ్యసనాలు బాగా అబ్బాయి వాడికి. డబ్బుకావాలి వాటికి అడ్డదార్హు అయితే తెలిసాయి కాని బు్యురలేదు వెధవకి అనుకున్నాడు నందూ. వః కారు దగ్గరకొచ్చాక హారన్‌ వేళడు డె 9వరు. మోవాన్‌కి తెలిసీ

యింది వెనకవచ్చేది చందూ ఆని. తనని 'తరుముకొస్తున్నారా? అరే, ఎదురుగా ఆ కారు ఎవరిది? పిన జీప్‌! వాళ్ళకెవరవ్వుడే కబు రందిచ్చారు. నేనెవరికీ చొరకను అనుకుంటూ స్పీడు పెంచాడు. ఆంటే ఎనఖై లో వెడుతోంది మోహన్‌ నడిపే మారుతీకారు. వెనకనుంచి నందూ అనుకుంటున్నాడు. ఏవిటి స్పీడ్సు కావ తవ్వి దేనికయినా గుద్దించై డు కదా? అనుకున్నాడు. లా మారుతీకారు స్పీడ్‌గా పోతన వుంది. అటునుంచి పోలీస్‌ జీప్‌ నుంచి లైటు వెలుగు మోహన్‌ కళ్ళలోవడి కళ్ళు డేజిల్‌ అవుతున్నాయ్‌. వెనుక నందూ కారు వోరన్‌ ఆగకుండా మోగుతోంది. మతి పోయింది మోహాన్‌కి. ఇంత తొందర్లో వీళ్ళంతా ఇలా చుటుముడతా రనుకోలేదు. చేతు లౌణికాయి. ట్‌

శద

నందూ అనుమానించినఫ్టే మోహన్‌ మారుతీ కారెళ్ళి రోడ్డు వార వున్న ఓ పెద్ద చెట్టుని గుడ్డి ఆగిపోయింది. నందూ మెదడంత ఒక క్షణం పాటు మొద్దుబారిపోయింది. డోరు తీసుకు దిగలేకపోయాడు. ఏం చూడాల్సొస్తుందో? పిన్నికి ఏం చెప్పాలివ్వుడు?

ముందుగా డోర్‌ తీసుకుని డై 9వర్‌ దిగి వెళ్ళాడు. ఆటు జీప్‌లో నుంచి బిలబిలా పోలీస్‌లూ, ఇన్‌ స్పెర్టర్‌ కూడా దిగి వెళ్ళారు. నందూ కూడా గుండె గట్టివరచుకుని వెళ్ళి చూకాడు. మోహన తల 'స్టీరింగ్‌”.పె ఆన్ని వుంది. రెండు చేతులు “స్టీరింగ్‌ *ని గట్టిగా పట్టుకుని వున్నాయి. తల నుండి మాతం ధారాపాతంగా రక్తం గగ్రవిస్తోంది.

వక్క సీట్లో పడివున్న బీఫ్‌కేస్‌ అందుకున్నాడు డై9వర్‌- ఇంక అ నగలతోనూ, డబ్బుతోనూ పన్లేదు మోహన్‌కి. అంతా కల్సి మోహన్‌ ఇక [బతక డనుకున్నారు.

“అయినా [పయత్నం చెయ్యాలి కదా మనం. ఆశ అనేది వుంటుంది. ఏమో (బతికేందుకు అవకాశం వుందేమో? పిన్ని కోసం- మోవాన్‌ని (బతికించుకోవాలి. ఎంత డబ్బు ఖర్చయినా ఫర్హేదు, మోహన్‌ (బతకాలి.”

అచేతనంగా ఆవరేషన్‌ బల్టమీద వడివున్నాడు మోహన్‌. డాక్టర్లతో నందూ ఆ మాటే చెప్పాడు. “మేం (వయత్నలోవం చెయ్యం. ఆపైన మీ అదృష్టం” అన్నారు. కుట్లు వేశారు తలకి. నందూ బ్దడ్‌ తీనీ ఎక్కిస్తున్నారు మోహన్‌కి. “ఈ యాక్సిడెంట్‌తోనయినా వాడికి బుద్దా స్తే చాలు. పిన్నికి వాడు కాక ఇంకెవరున్నారు” అనుకున్నాడు: నందూ.

డాక్టర్ల్హూ, నర్చులూ హడావిడిగా పరుగులు పెడుతున్నారు.

శ్యాంకి న్మిదలేదు. ఆర్ధరా_తయినా నందూ రాలేదంటే అక్కడ చాలా గొడవ జరుగుతూనే వుండాలి అనుకున్నాడు. ఈసారి మామూ లుగా ఆదుర్దా పడటంలేదు శ్యాం మనసు. ఏదెలా జరగాలో అలాగే జరుగుతుంది, ఆవలేం. మన చేతుల్లో ఏంలేదు అనుకున్నాడు.

188 ఎవరి మనసులో వారు ఏదో ఏదో వూహించుకుంటున్నారు. పైకి మాతం ఎవరూ ఏమీ అనటంతేదు. తన పక్కనే వున్న ఫోను మోగటంతో ఎంతో ఆశగా పోనెత్తాడు శ్యాం. నందూ వోస్పటల్‌ నుంచి చేకాడు. మోహన్‌కి ఏక్సిడెంటయిందని, వాస్పటల్‌లో డాక్టర్లు కుట్లు వేసి రా “బ్లడ్‌” ఎక్కిస్తున్నారని, ఖంగారు వడవద్దని. పిన్నికి ఈ వీషయం చెన్న వద్దని చెప్పాడు. నందూ తేలిగ్గా చెప్పినా కాని శ్యాం ఎక్కువగానే వూహించు కున్నాడు అయినా చేయగల్లిందేమీ లేదు కదా? మలి అడిగింది అదుర్దాగా- “ఆ ఫోనెక్కడ నుంచి పెదబాబూ” అని. ఏమీ దాచకుండా అంతా చెప్పాడు కాం. “నందూ బాబూ మోహన్‌కి ఏం లోటురాకుండా చూస్తారు. మీరు దిగులేం పెటుకోకండి “బాబూ!” ఆంది మల్లిక. ల అది ఎవరికీ చెప్పలేదు ఈ సంగతి, ర్మాతి రెండుదాటాక నందూ తన కారు డె అవ్‌ చేసుకుంటూ వచ్చాడు. అన్నతో జరిగిన వన్నీ చెప్పాడు. మళ్లి అన్నీ వింటూనే వుంది. “డై 9వర్‌ హాస్పటల్‌లోనే వున్నాడు. అక్కడి పరిస్థితి అంతా ఎప్పటి కప్పుడు ఫోన్‌ చేయమని చెప్పి వచ్చాడు. (బీఫ్‌కేస్‌ సౌందర్యకి అందిచి పిన్ని దగ్గ కెళ్ళి కూచున్నాడు నందూ, బి ఏదో జరిగే వుంటుంది. వుంటుంది. లేకపోతే ఇంత రాతి వేళ వచ్చి ఇలా కూర్చోడు నందూ అనుకుంది ఆవిడ, “ఇంత ర్మాతి వరకు ఎక్కడున్నా వురా నందూ. మోహనెేడి?” మాట్లాడలేదు నందూ. “ఫస్పిక్ష్ర జ్వరం తగ్గలేదు. వళ్ళ వేడిగానే వుంది పిన్నీ1౫

శేరి “నా జ్వరానికేమొచ్చెరా బాబూ! మోవాన్‌ ఏడీ! మాట్టాడివేం?" శలవంచుక్షుని నిళ్శజ్దంగా ఉండిపోయిన నందూని చూనీ ఆవిడ మనను చెడునే ఊపాంచబింది. “వాడిని మళ్ళీ పోలీసులు వట్టుకుపోయారు కదూ. ఆ మాటి నువ్వు నాతో చెప్పలేక పోతున్నావు కదూ.”

“అవును పిన్నీ!” అన్నాడు తలవంచుకుని నందూ. ఆవిడ బాధగా నిట్టూర్చి-

వ! న గ

“నేను చెపుతూనే వున్నా[నా*వాడు నా మాట వింటాడా వవన్నానా ఏ పోలీను వెధవనో తన్ని ఉంటాడు. వాళ్ళ మళ్ళీ జైల్లోకి తోనేని ఉంటారు. బేటికెడితే వాళ్ళతో ఎక్కడ గొడ వెట్టుకుంటాడో అని హడలి ఛన్తూంటాను.”

“అవును అలాగే జరిగింది పిన్నీ[” అన్నాడు.

“స్టోన్సే నాయనా. ఏం తంటాలు వడతారే. వాళ్ణి ఇదివరకల్లా ఎనో, బాధలు వడి, లంబాలు గుమ్మరించి వాణ్ణి విడిపించారు. వాడికి పద్రాలేదు ఇక వాణీ విడిపించకండి. అక్కడే ఉండనియ్యండి.”

చి ణ ధ్‌ “విన్నీ , నువ్వెలా చెయమంటే అలా చేస్తాను. నువ్వు వాడి కోసం బాధవడకు మరి” అని చెప్పీ వచ్చేశాడక్కడ నుంచి,

మోహనుకోనం నందూ తన ర క్తమిచ్చాడనగానే మల్లి మనస్సు చివుక్కుమంది. పాలు వేడిగా కాచి తెచ్చింది. నందూ మల్లి కళ్ళలోకి ఒక్కసారి చూని గాసందుకున్నాడు. _ దీనికెంత అభిమానం? అను కున్నాడు.

మనోజ్ఞ రెండో రూము న్నిదలో వుంది. మంచం మీద నడుం

కా వాల్చేడే కాని న్మిదలేదు నందూకి, జరిగిన బీభత్సం అంతా కళ్ళముందు కనఇడుతుంటే కంటి.పె కునుకెలా వస్తుంది? తనకి అన్నగారితో అమెరికా వెళ్ళాలనే వుంది. ఇక్కడేం తక్కువ వన్లున్నాయా? మోహన్‌ అలా చావుబతుకుల్లో వున్నాడు. పిన్నీ మళ్ళీ లేచి మామూలు మనిషవు

క్షం0 తుందని ఆనుకోవటంలేదు నందూ. మనూ ఆలా మంచాన పడివుంది. ఫేక్టరీ గొడవలు చూస్తే అసలే తలతిక్కగా వున్నాయి. తనెలా వెళ్ళటం? అన్నయ్య నెలా వదలటం?

రావు, హరి అన్నయ్యకి ఏమీ లోటు రానియ్యరు కాని తను దగ్గరవుండి చూసుకోవాలనే ఆరాటం నంచూని కుదిపేస్తోంది. తెల్పారిన చగ్గరనుంచి అంతా ప్రయాణపు హడావుడే.

ర్మాతి వచ్చిన ఫోన్‌కాల్స్‌ వల్ల మోహన్‌ పరిస్థితి ఏమీ మెరుగవ లేదని తెల్సింది.

“మోహన్‌కి ఒకవేళ ఏదైనా అయినా పిన్నికి చెప్పుకండి. జైల్లో వున్నాడని ఆమె [భమపడుతోంది కనుక ఆ [భమ అలాగే వుండనియ్యి.” అని నందూకి చెప్పాడు శ్యాం.

నందూ వెళ్ళటం లేదని తెలుసుకున్నాక మనోజ్ఞ మనసు ఆళ్చ ర్యంతో కాస్సేపు శాంతి నిచ్చింది. అదీ ఒక క్షణకాలం మ్మాతమే. నందూ తన _పమయాణం మానుకున్నాడంటే ఏదో 'పెద్ద కారణమే వుండి వుంటుంది. ఆ కారణం తన అన్నగారితో అమెరికా వెళ్ళటం కన్న ముఖ్యమైనదే అయివుంటుంది. ఏ మానస పిలువైనా కావచ్చు కారణం అని ఆమె మనసు వ్యకంగానే ఆలోచిస్తోంది. కాని జరిగిన (ప్రమాదం సంగతి ఆది ఏ పోలీస్‌కేసు కానున్నదో అన్న సంగతి. పిన్నిగారి పరిస్థితి బాగా దిగజారిపోయిన వైనం. మన్గోజ్ఞకి తెలీదు,

ఆ ఇంట్లో వున్న గమ్మత్తు అదే. ఇంట్లో జరిగే విషయాలైె నా ఆ ఇంట్లో వున్న వాళ్ళకి తెలీవు.

శ్యాం అమెరికా వెడుతున్నాడంపే బోలెడు మంది వచ్చి వెడు తున్నారు. కొందరైతే ఎయిర్‌పోర్ట్‌ వరకు వచ్చి దిగబెడుతున్నారు. ఆ గేటుముందు చాలా కారు నిలిచివున్నాయి. నందూ స్నేహితుడు పోలీస్‌ ఇన స్పెక్టర్‌ కూడా జీప్‌లో వచ్చాడు. రంగడు, డై9వరు కలిసి పెన్టైలు బెడ్డింగులు డిక్కీలోకి సర్జుతున్నారు. మనోజ్ఞ తల్డితో చెప్పింది

క్షం] తనూ గేటు వరకు వస్తానని. మల్లి కూడా సాయం వుండి మనోజ్ఞని తీసుకొచ్చి హాల్లో సోఫామీద కూర్చోపెట్టారు. కిటికీ నుంచి చూస్తోరీది మనోజ్ఞ. ముందుకార్డో ముందుగా నందూ కూచున్నాడు ఆ తరువాత శ్యాం, సౌందర్య కూర్చున్నారు. ముందు సీట్లో డాక్టర్‌ రావు. కారు బయలుదేరింది ముందుకు.

ఆ వెనుక డాక్టరు హక3 కారు, దాని వెనుక శివరావు గాంది తరువాత పోలీస్‌ జిప్‌, ఇలా వరసగా ఓదాని వెనుక ఒకటి కదలి ఎయిర్‌పోర్ట్‌ వైపు వఃగెత్తాయి.

మనోజ్ఞ అల్లాగే అక్క డే కూర్చొని ఎన్నో వూపాంచుకుంటోంది, పర్సు బుజానికి తగిలించుకొని హెహీల్స్‌ టకటకలాడించుకుంటూ వెళ్ళి, కళ్ళకి నల్టద్దాలు తగిలించుకుని వృజాల కర్ణాభరణాల కాంతి రేఖలు బుగ్గలపై (వతిఫలిస్తూంటి, సకవకా నవ్వుతూ, చేయెత్తి తనకు వీడ్కోలు చెపుతోందా? దానికీపక్కన రావు ఆ వైపున హరి నిల్చుని వుంటారు. చెయ్యూపుతున్నప్పుడు ముంచేతి రవ్వల కంకణాలు కూడా తళతళ మెరుస్తున్నాయి. సమ్మోహనంగా నవ్వుతోంది సౌందర్య. అలా ఆకాళపుటంచులుదాటి గాలిలో (పయాణిస్తూ అలా వడివడిగా మేఘాల్లోకి దూసుకుపోతోంది. సౌందర్యని తీసుకువెడుతున్న ఫ్టయిట్‌,. చూస్తూండగానే పక్షంత చిన్నదై, నలకంత చిన్నదై గగన వీధిని ఇక కనబడకుండా పోయింది, “మళ్ళీ ఇది ఇండియా వస్తుందా? లేక అదే బాగుందని అక్కడే స్టిరవడిపోతుందా?” అనుకుంది మనోజ్ఞ.

కళ్ళు మూసుకుని అలసటగా వెనక్కి వాలాడు తన స్తీట్లో క్యాం.

“ఈ టేబ్దెట్‌ వేసుకోండి ఫ్రీజ్‌.” అనే మధురమైన స్వరానికి కళ్ళువిప్పి చూళాడు. అరే! (పీతి. ఇదేమిటి? తను కలగంటున్నాడా? ఏమిటీ భమ?

“థ్యాం! మిమ్మల్ని గుంచి డాక్టర్‌ రావుగారు అంకా చెప్పారు. మీరు త్వరలో ఆరోగ్యవంతులౌతారు. మీకు సేవ చేసేందుకు మీతో కూడా అమెరికా వస్తున్నాను నర్చుగా” అంది పీతి,

నిజంగా పీతే. కలగాదు అనుకున్నాడు శ్యాంసుందర్‌.

పేబ్దెంట్‌ అందుకుంటూ “పీతీ! నువ్వేమిటిలా........”

192

స్పేస్సు చెప్తైనంళా. మీరక్కువగొ మాట్లాడవద్దు ప్టీజ్‌ ఎ

అవుడే ఆంషలు మొదలా అనుకున్నాడు.

“మా నాన్నగారు నాకు యోగ్యమైన వరుళ్ణే తెచ్చి లక్షణంగా మేరేజ్‌ చేసి పంపారు. ఎవరికెంత (పావమో అంతేకదా? విధి బలీయ మెనదంటారు. మా సంసారం చక్కగా సవ్యంగా సాగిపోతోంది. న్‌ “ఓ లారీ (పమాదంలో నాభర్త మరణించారు. బాబు ఒక్కడు మిగిలాడు నా జీవనజ్యోతి. వాణ్ణి అమ్మ దగ్గర వుంచాను. నా మిగిలిన జీవితం ఇలా మానవ సేవతో గడపాలనుకున్నాను. డాక్టరు రావుగారు నాకు సహకరించారు. ఇంతేనండి జరిగిన సంగతి. మీ రెక్కువగా ఆలో చించకండి.

మీరు విశ్రాంతి తీసుకోండి. నేను మళ్ళీవస్తాను.” అని చకచక నడిచి వెళ్ళిపోయింది. ఒక్కక్షణం వఏిస్తుబోయి చూకాడు నడిచివెశ్ళే నంది వర్థనం పువ్వులాంటి నర్చుని, ఇవ్పడీ పరిస్థితిలో తన సంగతులు క్టృవ్తంగా ఆ చెప్పటం చాలు అనుకుంది ప్రీతి. “సౌందర్యా! ఈమె నా క్రాస్‌మేట్‌” అన్నాడు. *ట్లహ్‌! ఏమి అందం?” అనుకుంది. అయ్యో! పావం చిన్న వయసులో ఇన్ని కష్టాలా అంది. మళ్ళీ కళ్ళు మూసుకుని గతంళోకి జారాడు శ్యాం, “ఎన్నెన్ని ఊహలు? ఎన్నెన్ని ఆశలు? ఎన్నెన్ని కోర్కెలు? హు, విధి చేతులో కీలుబొమ్మలం కదా?” అనుకున్నాడు. ణ చేస్తోందో! అది చిన్నవ్పటినుంచి అమెరికా వెళ్ళాలని కలలుగనేడీ. ఆది ,అనారోగ్యంతో మంచానవుంది తను మ్మాతం అనుకోకుండా అమెరి వెళ్ళిపోతోందా?” అనుకుంది సౌందర్య. కా ఫేన్‌ లేర్రడ్తవ్రబ్లోతో ంది._ త్న కట్లుకునే తొందణ ( ల కళల.

' రచయి్యితి యితర (గంథములు .

1. వైజయంతి (వాగ్లేయకార్లుల చఠితలు) . . 46... ల్లీ తేజస్సుమాలు " రాట . | శీ. _చేజారని స్వర్గం | శ. ఆనందనిలయం "|

8.” చం[దోదయం . . గ, దీపిక. న

'. వక్‌ అవషీ జిందగి (హింది) "7 8. తేనె చినుకులు (కథా సంపుటి) -

ం |