Telugu pramanika mahabharatha vivekam - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

నే. వందా ణక | [0 - క్‌ న యాతే 1 జా య 1 , | ం ః. ష్‌ ట్లు? రా కనన! 1.౬౬5. నష 1 శ ో శీ | . నం. కూ | ము స | +] న మలు. . తరిశోధన ప్రకల్పం (&ఊ,ఆర్‌ ఐస్‌)... ॥ . ము అధ్యతులు, తెలుగు విభాగం, టీ |. వెలుగు సఫారర్య ఉగ్మానియా యూనివర్సి ( || "హైదాబాద్‌- 7 (భారతదేశం ౨.

• . ” క - కా శ టై.

పామాజిక ఎవహాఖారత' మివ-చన' "1 )* ల్తషి 49

• స్మ రఘువున్య సంయోళంాజకులు పరిశోధన ప్రకల్పం (డి. ఆర్‌. ఎస్స) అధ్యముడు, తెలుగు విభాగం, ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ, 'హెదరాబాదు, (ఆం.ప్ర.

] సర్వస్వావ్యువఎలు: రవయితవి |, ముద్రణం 2000 సం! | సృష్ట్యద్దీ: 197,29,50,000 సం॥ | కఠరియుగాప్లిః: 5 100సం॥ గా ్జు

య్‌ లో మూల్యం: 30/- ళు భ్‌ గ్‌ ప్రతులు: 1000 య్‌ ల త

శం /

|

అ టం |

లో న్లాయై |

భి. క్‌ చె హంటా సవర

1 ఇ. యయ గో | | సా ॥ న్‌ మైల్‌ బత్తి మం | (| 1 ః ఎంవి ప్రదురణం వ్‌ | పరిశోధన ఢువల్వం తెలుగు విభాగు, ఉ యూ.

1 ఎని (ప్రతులకు న్‌ా స్ట

1 తేలుదువిభాదం, ఉస్నూనియా యూనివర్సిటీ. | | ప్రైాదరాబాదు-7. ఆం.(మ. (భారతదేశం) |

ఈచ్‌ న్న భగ జు ఏ [1 ద్‌ ల | ణా 1వ ఖ ప్‌ / రం [(థ్రమః౯ణ0౦ శతు

• ప్రామాణిక సాహిత్య వినేచనం సాహిత్యంలో ప్రప్రథమంగా సత్యహిత దర్శన విపేచనం
• స్తాహీత్య విమర్శతే సొర్తీశ నిదర్శన ('ప్రవాచనం.

• “సత్య శ్రుతయ: కవయః” సంస్యాపనం

• జద్రాత్త ప్రయోజన సందీపనం
• వశ శ్రేయస్సుకై విశ్వమానవ సంబోధనం.
• మత వర్గవాడ కుల స్థల భాషాది విషష దృష్టికీ శరచ్భేదనం. కాడయవాడాల్‌! డన్న క్రజనాలికీ రలల్టాణ్య్యా*-*

• రఘుమాన్న

దివ్యభావాను శాస్రనం కావ్యమ్‌ రఘుమన్నా రాచనలు వ సా లన

1. రామబాణం (కావ్యం) 1988
2. మహా ప్రపంచం (కావ్యం) (అముద్రితం)
3. ప్రామాణిక సాహిత్య వివేచనం(1 997-2000)
4. వేదమే సంప్యూర్ణ సమాధానం +. (స్త్రీయే (బ్రహ్మ (వైదిక శ్రీ, వివచనం)
5. ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం
6. ప్రామాణిక పురాణ వివేచనం
7. 'హామాణిక భాషా వివేచనం (విక్ళత భాషలకు ప్రక్పతి నేదభావు
8. ప్రామాణిక పరిశోధన విధివిధానం
9. ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం త. ప్రామాణిక జానపద సాహిత్య వివేచనం రి పరిషృత విద్యావిధానం- పరీఖ్షా సంస్కరణలు

[(పామాజిక మహాఖారతవివేచనం విషయ సూచిక విషయం వులు 0 1. వేదమే ఎందుకు ప్రమాణం? 10 02. బుషులు శై 0 3. మవాభారతం పంచమ వేదంకాదు 15 0 4. మహాభారతం వంచకభేదం 23 0 5. మహాభారతం ధర్మశాస్త్రం కాదు- వేదాంత శా(స్త్రం కాదు 2 క 0 6. పాండవులు వేదానుకూలం కారు- ధర్మానుకూలం కారు 43 07. వేచోపబ్బంహణాలు కావు- అపబృంహణాలు త విష్ణువు- ఇతివోసార్డాలు, కుష్ణార్దునులు, అంది అంబిక అంబాలికలు, వంచనదులుు, అశ్చినులు, అహాల్దు ఉర్వ్యశీవురురవులు, అదితి, నహుషుడు, ఆయువు, యయాతి, శంతనుడు, కృష్ణప్రజలీలా విభూతులు 08. ఆదిపర్వం క్‌ త్రి.122 మవోభారత మహిమ్మ ఉపరిచర వసువు, మేనకా విశ్వామిత్ర సమాగమం, శకుంతల దుష్టుంతులు, ్రళ్ళతి- జీనాత్మ లు- పరమాత్ము 09, నన్నయ ఖభారతావతారిక ల్సి 10. గాంధారి, కుంతి, మాద్రి 110,111 11. కృపుని, ద్రోణుని జన్మవృత్తాంతం కేే ల్‌ 12. తపతీ సంవరణుల, వసిష్టపిశ్వామిత్రుల కధలు 120 1 3. మందపాలోపాభ్యానయా మయసభ 122 14. సభాపర్వం 25

15. అరణ్యపర్వం 137152 పాథవతా(స్త్ర/ ప్రాఫ్ట్‌ నలదమయంత్మి బుష్టుళ్టంగ చరిత్ర, గంగాసాగర సంగమం, సౌకన్వాఖ్వానం, మాంధాతృచరిత్ర, సౌగంధికాపహరణం, ఎజ్టున కృత అరణ్వ పర్వ శేషం, ధర్భవ్వాభుడు, యుధిష్టరుడు, సావిత్రి కద, కుంతి సూర్చుడు, యక వ్ర్దలు, న్ధాయం, దండనీతి, నభానీతి

16. విరాటపర్వం 153

17. ఉద్యోగ పర్వం 159-168 ననత్సు జాతీయం, విదురుడు, విశ్వామిత్ర గురుదక్షిణ కద

న. సౌప్తికపర్వం - స్త్రీ పర్వం 168

19. శాంతి పర్వం 169-187 రాజ్బవ్యువస్త్ర, కపోతోపాఖ్యానం, నాడీ జంఘుని కధ, ఇం(ద వృు(త్రానురుల యుద్రం, శుకుని జన్భ, మోక్షధర్శ్మ పర్వం

20. అశ్వమేధ పర్వం 187

2 1. అనుశాసన పర్వం 189

రైరైం ఆశ్రమవాస పర్వం 192

2 3. మౌసల పర్వం 195

2 4. మహాప్రస్తానిక పర్వం 199

డెక్‌. స్వర్గారోహణ పర్వం 201

26. ధృతరాష్ట్రుడు 203

27. భీష్ముడు 206

28. (కకృష్ణుడు 216

29. (ద్రౌపది 225

₹ ౪ ఈ

పరిళోధన (పకల్పం (డి. ఆర్‌.ఎస్‌.)

1. [-1-[995 నుంచి 31-।[2-[999 వరకు ఐదు సంవత్సరాల కాలపరిమితికి వర్తించిన యు.జి,.సె డిల్లీ పరిశోధన పప్రకల్పమిది

2. దీని ఆర్థికవ్యవస్థ | ౩.5 లక్షలు. అయితే మొదటి రెండు సంవత్సరాలు బాధ్యత వహెంచినవారు తగిన పని చేయకపోవుటవల్ల సుమారు రెండున్నర లక్షలు యు.జి.సి. తిరిగి తీసుకున్నది.

3. [997 నుంచి 99 ముగింపు వరకు ఆచార్య రఘుమన్న (అధ్యక్షులు, తెలుగు విబాగం) గారు సంయోజకులుగా నియుక్తులైనారు. అప్పటినుంచి ఈ పరిశోధన (కల్పం కార్యాన్వితమయ్యింది.

4. పై వెొత్తం నిధి నుంచి 6 లక్షలతో కంప్యూటగ్‌ (పెంటర్‌, స్కానర్‌, ఇంటర్నెట్‌, జిరాక్స్‌ మెషీన్‌ బీ. వీ., వీడియో, కెమెరా, వి.సె.ఆర్‌. టేఫురికార్డరు వంటి అవసర వస్తువులు కొనటమయ్యింది.

5. లక్షన్నర రూపాయల మూల్యంగల, మూలమైన అపూర్వ వేదవాబఖ్యయ [గ్రంధాలు మరియు తెలుగు పుస్తకాలు కొనటమయ్యింది.

6. కాంటింజెన్స్‌ నిధి నుంచి చు(దణకై లక్ష రూపాయల కాయిదం కొనటమయ్యింది.

7. రెండు సంవత్సరాల సంగోష్టి నిధి ఒక లక్ష రూపాయలు వివిధ సంగోష్టులకు

ఉపయోగించబడినయి

8.బి. శ్రీనివాసులు కంప్యూటర్‌ ఆపరేటర్‌ గా మూడు సంవత్సరాల నుంచి పారితోషెకం మీద పనిచేయటం జరుగుతున్నది. ఇతని నిర్వహణ నిపుణత, శద్ధాసక్తి మిక్కిలి మెచ్చుకోదగింది. ఇతని కార్యకుశలత వల్ల నిరంతర పరిశ్రమ వల్ల తొమ్మిది (గంధాలు (పప్రావూణిక సాహెత్యవివేచనం కింద అచ్చుగావించబడదినయి.

9. తెలుగు విబాగ అధ్యాపకులలోని పరిశోధన శక్తిని పెంచటానికై ప్రోత్సాహకరంగా ఈ పరిశోధన ప్రకల్పం (ప్రకల్పించబడింది. దీని ద్వారా విద్యార్థుల్లో సాహిత్య వివేచనాాశక్తిని పెంపొందించటానికి ఉద్దేశింపబడింది. ఉదాత్తమైన బోధనాపటిమను నేర్చుకొనటానికై నిర్దేశించబడింది. దీనికి తగిన నిర్ణయాలు చేస్తూ వైస్‌ ఛాన్సలర్‌ గారి అధ్యక్షతలో సలహా సమితి రూపొందినది. దీనికి

2 వర్తించిన ప్రాచీన, ఆధునిక, జానపద సాహెత్య పదిశోధనలకు అధ్యాపకులు ముందే ఉపసమితులుగా నియమించబడినారు. కాని అధ్యాపకులు తగిన విధంగా ఉద్దేశపూర్తిని గావించలేకపోయినారు. మొదట బాధ్యత వహెంచిన ప్రొపెసర్లు దీన్ని స్పర్మించి తర్వాత త్యాగపత్రాలు సమర్పించినారు. అఆ తర్వాతనే 'రఘుమన్నగారికి బాధ్యత ఇవ్వబడింది. అప్పటినుంచే ఈ (ప్రకల్ప కల్పనం పరిపుష్టమయ్యింది. యధోచిత కార్యనిరర్వహణమయ్యింది. నిర్దిష్ట పరిశోధన కల్పించబడింది. 0౦.గత మూడుసం. లనుంచి రఘుమన్న గారు నిత్యం ఆరు గంటల నిరంతర బుద్ధిశ్రమ సాధన గావించినారు. దాని ఫలితంగా ప్రాచీన సాహెత్య రంగానికి వర్తించి" ప్రామాణిక సాహిత్య వివేచనం” పేర సాహెత్య (ప్రవూణాలు మూలవాజ్బయమైన వేదాలనుంచి స్వీకరించి, మహాబారతం నుంచి పురాణాల వరకు వివేచించినారు. వేదమే సంపూర్ణ సమాధానం గా సెద్ధాంతీకలించినారు. అట్లానే ప్రామాణీక భాషను వివేచించినారు. కవికావ్య తత్వాలను నిర్దేశించినారు. ఉదాత్త స్రీ స్టానాన్ని నిరూపెంచినోరు. సావూజిక న్యాయాన్ని సందీపెంచినారు, ఉదాత్త సాహిత్యనిర్మాణానికై ఊపిరి పోసినారు. ఆధునిక సాహిత్యం, జునపద సాహిత్యం సంబంధంగా దిశానిర్దేశం చేసినారు. ఈ దిగువ పప్రామాశీక (గంధాలు వారి వివేచనాస్పూర్తికి నిదర్శనాలు. నికషోపలాలు (స్త్రీయే బ్రహ్మ (వైదిక త్రీ, వివేవనం) (ప్రామాణిక మహాభాతత వివేచనం (ప్రామాణిక పురాణ వివేచనం ప్రామాణిక భాషా వివేచనం (విక్పుత భాషలకు ప్రకృతి వేచదభాపు ప్రామాణిక పరిశోధన విధివిధానం 'ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం ప్రామాణిక జానపద నాహిత్య వివేవనం పరిష్కృత విద్యావిధానం-పరీళా సంస్కరణలు ఈ [గంధాలు తెలుగు సాహిత్యంలో అత్యంత హితాన్ని, వూతృసమ్మితాన్ని, సత్యసమ్ముజన్ని, సార్వక్షాలిక సొర్వజనీన ప్రమాణాన్ని పరిపోషెంచినయి.

కె అపూర్వమైనయి. తెలుగు సాహిత్యవిద్యార్థిని, పరిశోధకుని సత్యదర్శనానికి, అచ్యఏశ్వాసానికి మలుఫుతయి. మహాభారతం నుంచి ఆధునికం వరకు నిలదీసి (పశ్నింపజేస్తయి. పరిపూర్ణ సమాధానమిస్తయి. శీ ఈ [గంధాలు తెలుగు విభాగం నుంచి పొందవచ్చు. ను. 1! 1. ఈ పరిశోధన (పకల్ప (గంధాలు యూనివర్సటీ తెలుగు విభాగ పార్యప్రణాళికకై వర్తింపజేయవలసినదిగా యు.జి.సి. నియమం. (పశ్న:ళఈ (పత్యేక పరిశోధన ఎందుకు? ఉ: ఉపాధ్యాయుల్లో ఉదాత్తమైన పరిశోధన శక్తిని పరిపోషంచుటకు (ప: పరిశోధన [గంధాలు ఎవరికువయోగపదాలె? ఉః విభాగ విద్యార్థులకు ఉపయోగపడాలె. సాహిత్య శక్తినివ్వాలె. (ప: ఏ రూపంలో ఉపయోగించాలె? ఉః పార్య బోధనలో సంయోగించాలె. సామాన్య కావ్య వ్యాఖ్యానాల కంటి-చర్విత చర్వణం కంటి, ప్రామాణిక పలిశోధన వివేచనాన్ని (ప్రత్యేకించి అందించవలసిన (ప్రయోజన లక్ష్యం. సామాజిక నైతిక ఉన్నతి-సత్యసాధన సన్నుతి. సుగతి. రఘముమన్న, సంయోజకుదు, పరిశోధన (సకల్పం

డ్త | ఆజీకొన్వ బఅబజ్కయంళుక [కుక్షైవటైాలు (కల్తి చేయటం) కే. (పకిష్తాలు గత రెండువేల సంవత్సరాల నుంచి పేయబడుతున్నయి. శి. మానవ రచిత [గంథాల్లోనే (ప్రకిప్తాలు చేరినయి. అపొరుషేయమైన వేదాల్లో అవి చేరజాలక హోయినయి. 8. సాహిత్యంలో కాల(కమంగా వారి సమయ సందర్భాలకనుకూలంగా చేర్చుకొంటూ మార్చుకొంటూ వచ్చినయే (ప్రక్షిప్తాలు. మతవాద విఖేద నిక్షిస్తాలు. ఓ. ఆయా కాలాల్లో దిగజారుతూ వచ్చిన రాజ శాసనాల కనుకూలంగా ధర్మకా(స్తాలో ప్రడిస్తాలు చేర్చబడ్డయి. 5. వీనితోనే తద్వాత ఒకటికి ఇంకొకటి ప్రతిరూపంగా కూర్చినయి షపాఠాంతరాలు, లేఖకుల పౌరకుల (ప్రమేయాలు. అక్కడిక్కడి కలుపులు ఒకదానినుంచి ఇంకొకదానిలోకి మలుపులు. 6. పరంపరగా రకతింపబడుతూ వచ్చిన లిఖితఫేద ప్రతులు, అవి గుర్పింపని మతులు. 7. ఆ ప్రతులను సేకరించి ము[దణకాలంలో (ప్రచురించినవారి ప్రమేయాలు. 8. సంళోధితాల పేర సాధికార అమీేయాలు. 9. వీటిని ఆయాభాషల్లోకి అనువాదాల అనుకూలాలు. 10. అనువాదకుల అనేక పరికల్పన కావ్యవర్ణనలు. 11. వీటి ఆధారంగా నృత్యాలు గీతాలు చిత్రాలు విచిత్రాలు. 12. ఇటీవల హరికథలు బు(రకథలు, వె[రి కథలు గొ(3 కథలు, పిట్టకథలు పుట్టకథల పేర అజ్ఞాన కవుల మత (సమీయాలు. 18. నాటకాలు బూటకాలు, బహుపా(త్రలు (పచారయా(తలు, రేడియోలు, సినిమాలు, టీవీలు అనేక పత్రికలు అనేక (ప్రచార (ప్రమేయాలు 14. నిత్యవ్యవహారంలో కొందరు నిరాధారంగా ఇతరులను నిందించటం అరోపించటం వంటివి మౌఖిక పకషిస్తాలు, పరివాద వ్యసనాలు.

15. అందరు కళాకారులైన ప్రజాస్వామ్య చెవులు (పజాకవులు.

• ఇట్టి వన్నీ అపండితుల పైత్యాలు, తత్ఫలితంగా హితమేదో తెలువకుండా అయ్యింది.
• అహిళమే అధికార (పజాస్వామ్యమయ్యింది. +* ఇదే చావడికొట్టం బడినుంచి రాబడి యూనివర్సిటీ మట్టందాంక పాఠ్యప్రణాళిక చూఖిక,
• తోలుబొమ్మగాంధోళిగాని బుడ్డగోసి'పేరిక.
• వాని ప్రక్క బంగారక్క నాసికారస కేళిక

• ఇంకా ఇంకా చిల్లర పెత్తనాల ఆధికారిక అరకావతారిక.

• బ్లద్రే (ప్రజల కోరిక! అంతా సాహీత్యాఖిసారిక. సన్మాన కారిక సభాచారిక. వ్యభిచారిక, ( దురభ్యాసాల మాటు దుర్విచారాలు విశ్వాసాలు అంతకంటే చేటు)

జు వివేకో దయం ౫

మనం మానవులం అని ఎందుకు పెలువబడుతున్నాం? మానవుల్లోనే ఇన్ని వైవిధ్యాలేల? ఓఒక్కొక్కనికో ఆకారం! శ్రీకారం! (వేలిము[ద! మనకు ఈ ఆకారం ఎందుళు వచ్చింది? ఎట్లా వచ్చిందిళ్ళ మనకు మనం ఆకారం చేసుకోలేం! ఎందుకు చేసుకోలేం? మనం ఈ ఆకారమే ఎంచుకు దాల్బవలసి వచ్చింది? మనలోని ఆత్మను వునం ఎట్లా గుర్తించగల్గుతాం? అది శరీరం లోకి వస్తుంటే, పోతుంటే మనం చూడగలమౌ? పట్టుకోగలమా? రాకుండా పోకుండా దాన్ని నివారించ గలమా? వస్తే శరీరంలో అది ఎక్కడుంటుంది? హోయేట'ప్పుడు అది ఎక్కడి నుంచి పోతుంది? దాన్ని మనం నిర్మించగలమా? నిర్మూలించగలమా? నేడు అనబడే వైజ్జానక సాధనాలతో ఈ మొత్తాన్ని పరీక్షింపగలమా? ఈ ఆకారానికి ధిన్నమైన సర్క,నర్క, పంది కిమి కీటకాలుగా వంనం ఎందుకు కాలేదు? అవి అట్లైెంచురయినలయి? మనం ఇదట్లెందుగు అవుతున్నాం? మనం ఎప్పటికి ఇద్దానే ఉందామా? ఇతర బీవులుగా మారుతామా? ఇతర జీవులు మన వలె మారుతాయా? ఇట్టి ప్రశ్నలన్నిటికీ నేటి విద్యలో, వైజ్ఞానిక పరీక్షలో సమాధానం లేదు. సగానికి రూడా పశ్నలు పున్టే గతిరూడా లేదు. సాధారణ జీవులు కేవలం శరీరం నింపటం కోసం ప్రయత్నించినట్లే నేటి వైశ్దానములు మాడా ఈ సీమితానోే పరిమితమైనారు. అంటే పరిమితులకు అపరిమితులు అందవు. ఇది మౌలికమైన విద్య, మానవుడు మహోన్నతుడు కావలస్‌న విద్య. లక్ష్యానికి చేర్వవలసిన విద్య. దీని అభావ కారణంగానే నేటి మానవ పపంచం అంధకారంలో పరస్పరంగా టక్కరౌతున్నది. దీనికి సమాధానం ఒక్క వేదమే! బక్కపరమాత్ముడే ఇవ్వగలడు. అది స్వీకరిస్తే ఇప్పుటి విద్య పూర్ణమౌతుంది. సాహెత్యం హెతమౌతుంది. క్రాంత దర్శనమౌతుంది. బుషి కవురిప ప్రతిషపాదించినారు. రామాయణం లోని శ్రీరాముడు, మహాభారతంలా “ఎ శ్రీకృష్ణుడు ఇచే ఆచరించి నుహాప్తురుషులైనారు. అనబడే నేటీ వాదాల ననాడాల

'చఛామాణిక మహాభారత విపేచనం లై రఘుమన్న కవిత్వంగానీ, సాహిత్యంగాని ఆ స్పర్శకు కూడా చెందటం లేదు. ఆదర్శం పోయింది. ఆచరణం మాసింది. వార్డుల అవార్డుల బోర్జులైనయి. అజ్ఞానం అధికారమయ్యింది. మార్గదర్శనం తప్పించబడుతున్నది. అవైదికత, అకర్మణ్యత అందరిసొత్తు అయ్యింది. వివేకోదయం కలుగాలంటే జ్ఞూనానికై పరితపించు. (క్రేష్ణులను ఆశ్రయించు. న్యాయం నడిపించు (ధర్మం). ('ప్రచారమైన ప్రతి వస్తువు పనికొస్తుందనుకోకు. తెలువని జనవెగబడితే తేతెవ్ముని కొనుకోకు. గాలికి చెరిగేస్తుంటే గట్సిది

మిగిలేనప్పుడు- గుర్తించే గుణముంటే వర్తించే దినమప్పుడు. తదాక్రం పదార్థం అనేది యథార్ధమా? మిథ్యనా? అంబే అయథార్థమూ? అదంతకది పరిణమిస్తుందా? పరిణమించటానికి ప్రమేయమేమిటి? ఆ (ప్రమేయం లేకుంటే ఎందుకు పరిణమించకూడదు. స్వయంగా పరిణమించనపుడు ఆ (ప్రమేయమేమిటి? ఆ సంబంధ స్వరూప స్వభావమేమిటి? అంటే దాని తత్వమేమిటి? ఏమిటి అనే ఆ తత్వాన్ని తెలుసుకోవదానికై నేటి వైజ్ఞానిక పరీక్షలు ఎందుకు పనికిరావటం లేదు? పదార్థాన్ని పరీక్షిస్తూ, వైజ్ఞానిక పరీక్ష కులెందుకు ఆగిపోతున్నారు? ఎందుకు నిరుత్తరులొతున్నారు? అది అనంతం అని ఎందుకంట-న్నారు? ఇట్లా అనటానికి వాళ్ల శక్తి ఎంతటిదని వాళ్ళు గుర్తిస్తున్నారు? ఆ గుర్తించగలిగే విద్య ఇప్పటి విద్యలో లేదు. అదిగో ఆ వేదమే దానికి సమాధానం! కవి అంటే సర్వజ్ఞుడు. సృష్టికారణ పదార్థం, నీనానిర్మాణ కారణతత్వం, ఇదే బుషుల ఆదర్శం. ఇదీ కానివారు కప్పులు. ఇక పూత కాత నిలిసినబ్లే! పరీక్షకు నిబ్వండి. పది అంకాలొచ్చినా తృప్పిపడండి, (ప్రమాణం బట్టీ ప్రయత్నించండి. నిన్నే నీవు తెలుసుకోక నిలబడితే కూలబడతావు. నిన్నెరుగక నన్నెరుగవు- నన్నెరుగక నిన్నెరుగవు- మన్నెరుగక మిన్నెరుగవు - మిన్నెర్తుగక మన్నెరుగవు, జ్జాళం | శరీరంలో ఉన్న అన్ని అవయవాల కంటే జ్ఞానం మహాశక్తి వంతమైంది. ఆడి నెరవయవం, అవయవాలు జ్ఞానాన్ని నదిపెంచవు. జ్ఞానవే అవయవాల్ని

పామాణిక మహాభారత వివేచనం తె రఘుమన్న నడిపిస్తుంటుంది. అదే (ప్రధానమైనది. అన్నింటి కంటే నాయకత్వం వహించేది. దానికే లోకం నతమస్తకమయ్యేది. ఈ జ్ఞానానికి పరాకాష్ట జ్ఞానమే పరమాత్మ, ఈ జగత్తు అనేక అవయవాల సంయోగం. దాన్ని నడిపెంచేది పరమాత్మ, అంటే నేతృత్వం. శరీరంలో జ్ఞానం కొరవడితే నేతృత్వం కొరవడి అపజయాన్ని అనుభవిస్తున్నది. అంటే శరీర గత ఆత్మ అని అర్ధం. అట్లానే పరమాత్మున్ని విడిచి (ప్రకృతి గతులైతే జీవులు కాడుగలిసినట్లే. అట్లానే రాజ్యంలో జ్ఞానియైన గురుత్వం లేకుంటే రాజరికం అరాజరికవేం. అప్పుడు రాజు అజ్ఞాని, అహంకారి అవృతాడు. (పజలు దుఃఖమగ్నులౌతారు. ఎవడైనా అవయవాలకు మొక్కడు. అందలి మూలతత్వానికి మొక్కుతాడు. అవయవాలకే మొక్కితే వాడు మానవుడుకాడు. అంతా నడిపించేది ఆత్మయే! అంటే తినమన్నపుడు తినబోయే చేయి, మూతి, కడుపు ఇత్యాదులన్నీ వాటి వాటి గతుల్లో ఉప(క్రమిస్తూ వుంటయి. ఆ ఉప[కమించే సందర్భంలో ఆయా అవయవాల ఆరోగ్య అనారోగ్య స్థితులు అవయవ సంబంధాలు. తత్ఫలితంగా చేతులు అన్నం కలుపక అందించకపోనటమో, నమిలినా కడుపులో జీర్ణకోశం పనిచేయక పోవటమో వంటి క్రియలు అవయవ సంబంధాలు. అవి ఆరోగ్యమైనపుడే ఆత్మా దేశాన్ని పాలిస్తయి. పాలించకపాతే అవి వాటి లోపాలే! ఆత్మది కాదు. అట్లే (ప్రపంచాన్ని పరమాత్మ నడిపిస్తూ ఉంటాడు. వ్యభిచార చోరత్వాదులెల్ల అతడు నడిపీంచడు. అవి మానవ దుర్చల గతులు. అవి వారి తత్వాలే! శత్రుసంహారానికై "సైన్యాధిపతి ఆదేశిస్తాడు. బలమైన వీరులుంటే అది పాలించి జయాన్ని తెస్తారు. బలహీనులైతే ఆదేశాన్ని పాలింపలేరు. అది వారి బలహీనత. సైన్యాధిపతిది కాదు. ఇట్లా జ్ఞాన నేతృత్వ సంబంధ వివేచనాత్మక విద్య నేటి విద్యలో కొరవడింది. దానికి మళ్లీ సమాధానం వేదమే (జ్ఞానం!) ణనోంరంం నీకు పెట్టిన పేర్లు ఇప్పటివా? ఇంతకు పూర్వానివా? ఇప్పటివైనా ఎప్పటీవైనా అన్ని నీకంటె పూర్వానివే. ఒకని పేరు రాముడు. ఈ పేరు పెట్టకొన్నవాడు ముందే అంటే పూర్వవే ఆదర్శ పురుషుడైన శ్రీరావుడు ఉన్నపుడు అనంతరం

హిమాణిక మహాభారత వషచనం త రభుమన్న పర్కొనఎడుతున్నది. ఆ రామళబ్ధం తత్స్ప్సంబంధ అవినాభావ సంబంధం. అంటే ధాత్వర్హం వేద భాషడే? మానవులకు ఉన్నపేర్లలో కొన్ని చెట్లుచేమలవి, పకులవి. అంటే స్వష్టలో అవి మూానవృలకంటె ముందే రూపొందినలయి. ఆ తరువాత నృష్టంచబడిన మానవాది జీవుల సేర్లు ఆ వృడాదులరు ఉండవు. ఉడావ- ఎకని పేరు ఎకాసురుడు. వానికంటె పూర్చుం ఎకరం అనీ పకి ఉన్నది. కాబట్టి ఆ కేరు వీడు తగిలించుకొన్నాడు. ఇంరొకని పేరు పద్మారావు. అంటే పద్యం వానికందె ముందే స్యష్టింపఎడింది. ఇట్లే రరరకాల మానవుల పేర్లు వాని పూర్చు పదార్థాల ఉండవృ. మానవుల్లో తాఆపేరు మనుచునికి పెడతారు. మనుమని పేరు తాతరు "పెట్టరు. ఉత్తరోత్తర పూర్చమైనపే 8౭ వ్వవహారానికి వర్తిస్తూ ఉన్నది. ఇదే విధంగా అన్ని జీవులకు ముందు భోగ్యవస్తువైన (పకృతి. ప్రకృతి పదార్థాల పేర్లు జీవులకు వర్తిస్తూ ఉన్నయి, పకృతి కంటె పూర్వం అది, అనాది, అనంతం అయిన పరమాత్ముని గుణకర్మల పేర్లు ప్రకృతికి వ్యవహార నామాలు. ఇట్లా ఫపూర్వపూర్వం అపూర్వం పరమాత్మ నామధేయం, ఈ ఇతిహాసం ఇప్పటి విద్యలో లేదు దీనికి మూలం మళ్లీ అ వేదమే! (మూలం) ఆ్భ్ర)ల్తా౦ల| [ వృత్తం అంటే చరం. గోళం. వలయత్య దన జరం మెక్కడో అంతం అవ్కడ! కాగితంపై వృత్తలేభినితో వ్యత్తం గీసినజ్టుడు దాని ఆరంఛా నుంచి తిరిగి దాన అంతానికి వెళితే చివరికి ఆరంభ స్టితియే. ఆద్యంతం ఒక్కటే! ఇట్లే జన్మాంతస్టితి, దాని అంతం గతి ఒక్కటే. అట్లే ఈ సమస్త జగత్తు యొక్క ఆద్యంతం ఒక్కటే! జగమంతా వృత్తం. చ్రగి. కం, అదేచేతనా వృత్తం. అదే నీ వీవన వృత్తాంతం. అంటే నీ ఆరంఛు, అంతం, గతి పరమాత్మ, అది నీ వృత్తాంతం. ఇది ఇప్పుటి విద్వలో లేదు. నీవు ఫలానా వానికీ పుట్టటం, పొట్టలో "పెట్టటం, తుదమ బొందము రట్టటం ఇచంతా నీ వృత్తాంతం కాదు. వేదమే దీని సమాధానం. అది ఏమి చెపుతుందో మీకు తెల్వదు. తెలుసుకోజులరు. తెలిసిన వాళ్లు చెప్పితే వినాలి. తనకు తెల్వదు- తెల్సినవాడు చెప్పితే వినడు అనేదానికి వరింపూడ్రదు. తెలిసీ తెలువని స్థితి నేటి విద్య. బహువిధమైన

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 5 రఘుమన్న నా వారసత్వసంపదకు నేను గర్వపడుతున్నాను అనే బడిపెల్లల ప్రతిజ్ఞ ఈ వృత్తాంతం భారత్‌ మహాన్‌ అంటే ఇదే! ఇది లేని సాహిత్యం పెప్పి! (ప్రయాణం

(ప్రమ=జ్ఞూనం, (పమాళరణం (సమౌాణం, మాజ్‌ మానే - ప+మా+ల్యుట్‌ (అన) = ప్రమాణం. కొలమానం. జ్ఞానసాధనం.

విపేచనం:- విచిర్‌ పృథగ్భాపే, వి-విచ్‌-ల్యుట్‌ ( అన) వివేచనం. విడివిడి చేయటం, విభజించి విభజించి చూడటం. సత్‌ అసత్‌ (సత్యాసత్య) వివేక బుద్ధి. ధర్మాధర్మ న్య్యాయాన్యాయాది వివేకం.

ఉన్నతమైనదాన్ని ఉదాత్తమైనదాన్ని పరిళోధకుడు ఎపవాణంగా తీసుకోవాలె. గుణాన్ని బట్టి కాల పరీక్షను బట్టి శాశ్వత ప్రయోజనాన్ని బళ్టీ సమస్త (శ్రేయస్సును బట్టి ప్రమాణమౌతుంది. ఓ అడుగుల ఎత్తు నీ పొడవైతే, న్‌ కంటె ముందున్న ఇంకొకడు 6 అడుగులు, మరొకఠడురి అడుగులు ఇట్లా ఉన్నపుడు ఆ ఓ అడుగుల నీవు 8 అడుగుల వాన్ని వైకంగా, అంతకు మించి ఇంకెనరూ లేనపుడు, అందరూ అంతకంటె తక్కువ ఎత్తులో ఉన్నపుడు ఆ8 అడుగుల వాన్ని (పమాణంగా తీసుకోవాలె. జ్ఞాన గుణకర్మ విషయాల్లోనూ, కొలత, తూకం, భారం విషయాలలోనూ, వయస్సు, కాలం, జన్మ, (శ్రేయస్సు విషయాల్లోనూ ఇదే సూ శ్రాన్ని అన్నయించుకోవాలె, జ్ఞానమున్నప్పుడు మొట్టమొదట మానవజాతికి అది లధించిన ఆధారశా(స్తాలు ఏమిటి? అని వివేచించుకోవాలె. అప్పుడు వేదాలు అని తెలుసుకుంటారు. అట్లా తెలుసుకున్నపుడే అంతకంటే ముందు పేరే వాజ్బయం లేనప్పుడు, దాన్నే సర్వ(పప్రథమ ప్రమాణంగా (గ్రహించాలె. సృష్టి సృష్టికర్త, జీవాత్మలు ఏతక్‌ సంబంధ వ్యవహారమంతా సత్యమై, వైజ్ఞానికమై విలసిల్లినపుడు దాన్ని (ప్రథమ ప్రమాణంగా స్వీకరించాలె. అప్పుడే నీసేమి రచించవలెనో జీవించచలెనో తెలుస్తుంది.

ఈనాడు మతం, కులం, తలం, వర్గం వంటి అనేక అవాంతర తెగలై పొగలై అసహనాలకు ఆధారమయినయి. అఫవుడు అందరికి వర్తించే ఉన్నతమైన ప్రమాణం స్వీకరింపబడదు. అట్లా స్వీకరింపకపోతే శ్రేయస్సు కలుగదు. మతం వాడు తన

పామాణిక మహాభారత విపేచనం 6 రఘుమన్న మత (గ్రంథాలనే (ప్రమాణంగా స్వీకరిస్తున్నాడు. అట్లానే కులం, తలం, వర్గం వారు కూడా వారివారినే (పవాణాలుగాివిస్తున్నారు. అందువల్లనే ఏకత్వం లోపించింది. ప్రమాణం అనే మాట పోయింది. ఇదంతా అజ్ఞాన ఫలితం. అజ్జానమే అన్ని బలహీనతలకు మూలం. ఇదే ఉపాసించబడితే ఎన్నటికీ గట్టెక్కలేరు. పరీక్షల్లో అందరికంటె ఎక్కువ గుణాలు వచ్చిన వాన్నే తక్కువ వచ్చిన వాళ్ళు శునూణంగా తీసుకుంటే, ప్రయత్నిస్తే సఫలత వస్తుంది. అది స్వీకరించరకుంటె ఏడేసిన గొంగడి ఆడనే ఉంటుంది. అంతేగాక, తక్కువ వచ్చినవాళ్ళు ఎక్కువ వచ్చిన వాన్ని వెక్కిరించటమో, వేళారోళం చేయటమో చేస్తుంటారు. ఇక వారికి సత్యం తెలువదు. '(పమాౌాణం- అ(పపమాణం అర్థం కాదు. దుర్గతి దుఃఖం ప్రాప్పిస్తుంటుంది. అందుకే జాగరూకులు కండి! (ఢషృలైన వారిని సమీపించండి. జ్ఞానాన్ని పొందండి. అదే పే దం. జ్ఞానం అందుకోండి. ఈ జన్మను సఫలం చేసుకోండి. అందుకే పరిశోధన అందుకునే ప్రమాణం! “ఉిత్తిష్ట జాగ్రత (ప్రాష్యవరాన్ని బోధత” .

100 లో 60 వచ్చిన వాన్నిక్‌0 వాడు, వీన్నిక0 వాడు, వీన్నితి0 వాడు, వాన్నినీ౦ వాడు, వాన్ని10 వాడు, వాని వీని అందుబాట్లో ఉన్నవాన్నే ప్రమాణంగా చేసుళోవటం జరుగుతుంది. ఇది (ప్రమాణం కాదు. నికృష్ణభావమిది. ఒక ఊరి సామాన్య ఓటరు ఆ డ&!౦ లీడర్‌సీ ప్రమాణంగా (గహిస్తున్నాడు. అందుబాటులో ఉన్నదాన్నే (పతి ఒక్కడు ఆప్తవాక్యాన్ని అంటే, శబ్దప్రమౌణాన్ని నిత్య జీవితంలో తీసుకుంటూ ఉన్నాడు. వంతవర్శకులస్థలాది కేర వారి వారి శబ్ద 'పమాణాలుంటున్నయి. అమ్మతోడు, నాయనతోడు, దేవునితోడు, నాతోడు అంటూ ఓట్లు (ప్రమాణాలు) "పెడుతుంటారు. అయితే వారివారి స్థాయిలో ఇచి వ్యృవహరింపబడుతుంది. ఇట్టి సీమిత హద్దుల్లో అల్పాలెల్ల (ప్రమాణాలు కావు. అందరికి వర్తించేవే ప్రమాణాలు, యధార్థవక్త, సత్య(దష్ట, ఆవ్లుడు. అతని వ్యక్తిత్వానికి, సృష్టిక్రమానికి. వైజ్ఞానికానికి, ఆదర్మానికి, శాశ్వతానికి, విశ్వానికి, సమస్తానికి, 'సొర్వకాలికానికి వర్తించేది ప్రమాణం (వర్జాశ్రమ వ్యవస్థ).

'ప్రామాజిక మహాభారత వినేచనం 7 రఘుమన్న వీరెంతకాలం అనార్షసాహెత్యం చదివితే మీకంతకాలం కన్నులు తెరుచుకోవు. వివేకోదయం కలుగదు. మీ భాషలకు, సాహిత్యాలకు, బతుకులకు మూలం వేదం- ఆర్షవాజ్యయం. వారి వారి భాషా సాహీత్యాలెల్ల 7590 రామాయణ భారత పురాణాధారితాలు. ఆధునికం అనబడే సాహిత్యం పాక్షికవాదాలు - నినాదాలు - ఆచరణ శూన్యుల ప్రచారాలు- వ్యాపారాలు, వికృతవిచారాలు, మూలం విడిచిన మూల్లుడులు, ఇంద్రియార్థం వివశంగా గానుగెద్దు తిరుగుడులు. మీ సాహిత్యానికి పమాణాలేమిటో చెప్పగలరా? చెప్పలేరు. ఉన్నా అవికావృ. బుషులు, మునులు వుహా పురుషులు చేదమునే (సవాణంగా జీవించినారు. దానివల్ల ఇహపర కార్యసఫలం పొందినారు. ఇప్పటి సాహిత్య లోకానికి పరం తెల్వదు. ఇహం తెల్వదు. ఇతో(భష్టః తతో[భష్టః. మీ సాహిత్యం మిథ్యావాదం. మిథ్య అంటే ఏమిటి? రజ్ఞుసర్ప(భాంతి. ఒకటి చూచి దాన్ని ఇంకొకటిగా తలచటం. అంటే సత్యాన్ని అసత్యంగా భావించటం. (భాంత బుద్ధులకెప్పడు బజారే బ్రహ్మాండం! దేనివల్ల జ్ఞానం పొందబానికి సాధనాలౌతాయో అవి (ప్రమాణాలు. అవి ప్రత్యకానువూన ఉపమాన శబ్దాలు. వీనిద్వారా తెలిసేది (సమేయం, అది నిఃశ్రీయం. అంటీ ఇహపర సఫలత. భావనలో ఇదే ఉండాలె. జీవనంలో ఇదే ఉండాలె. కదనరంగ ముందుకే- కవిభృంగ మందుకే! ప్రామాణిక శాస్త్ర నిర్ణయం సీద్ధాంతం. అంటే ఇట్లా ఉన్నది ఇట్లానే ఉండాలె అనే నిశ్చయం. సత్యసిద్ధి. “ఇది ఇత్ధంంభూతం చ ఇతి అభ్యను జ్లాయ మౌనమర్థ జాతం సిద్ధం. సిద్ధస్య సంస్థితిః సిద్ధాంతః” (న్యాయ. 1-1-వో). ఈనాటి సాహెత్యపరిశోధనలు- విచుర్శలు- వ్యాఖ్యలు దృష్టాంత వచనాలే. సెద్ధాంత రచనలు కావు. “ల్తౌకిక పరీకకాణాం యస్మిన్నళ్ళే బుద్ధిసావ్యుం సదృష్టాంతః” (న్యాయ, 1-1-శి5ర). పావురులు పండితులు థ్‌ యుర్భ్ధంలో బుద్గిసామ్యం పొందుతారో అది దృష్టాంతం. “నకర్మ కరృృసాధనవైగుణ్యాత్‌” (న్యాయదర్శనం. 2-1-56). కాత్రు విపరీత కర్మచేత, కర్తచేత, సాధన చేత వైగుణ్యనువృుతుంది. దాని వల్ల లక్ష్యుం సిద్ధించదు. ఇదే సమాజానికి బట్టీంది.

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 8 రఘుమన్న అందుబుట్టిన అనబడే కవులకదే గిట్టింది. ప్రకృతిని విక్ళతిగా వాడుకుంటున్నారు. పకృతి శబ్దం నిత్యత్వం గలది. దాన్ని వికృతిగా అనిత్యంగా చేయకూడదు. భక్తి అనేది (పకృతి. బత్తి అనేది దాని వికృతి. కొందరి 'పలుకరాని వారిచేతగాని స్థితి. ఉదాహరణకు పాలు (పకృతి. "పెరుగు వికృతి. ఒకటి స్వాభావికం, ఇంకొకటి తద్విరుద్ధం. స్వాభావికమైనడి స్వయంగా వికృతి చెందదు. అన్య (ప్రమేయం వల్ల అవుతుంది. వికృతి మళ్లీ ప్రకృతిగా మారదు. విళ్ళతినందిన పెరుగు మళ్లీ పాలు కావు. ఆ పెరుగు మురో పదార్థం చేత కల్తీ చేయటం వల్ల అయ్యింది. ప్రకృతిలో ఉన్న బలం ఉపయోగం వికృతిలో ఉండదు. సుఖం (ప్రకృతి. దుఃఖం వికృతి. వేదవాఖయం (పకృతి. అనార్ష వాజ్మయం వికృతి. వికృతి సాహెత్యవే అత్యధికంగా నేడు పరఠింపబడుతున్నదీ. వికృతి జెందిన దాన్ని వ్యాఖ్యానించేటప్పడు తప్పనిసరి ప్రకృతిని తెలుసుకోవాలె. మురిగిన పెధుగు తినే వానికి అవశ్యం పాలు తెలువాలె. తెలువక తింటే ప్వొట్ట పులుస్తుంది. అజ్ఞానమే దిక్కవుతుంది. వికృతి మూల (ప్రకృతి ననుసరించి నడిచినంతకాలం వికృతిలో మరో వికృతికి (ప్రకృతి అయ్యే కమత ఉంటుంది. కాని ఆ వికృలిలో దోషముందే మూలవిచ్చేదమవుతుంది. పౌలు "పెరుగుగా మారటం వికృతి. దాని మూలానుగమనమే సేయి కావటం, ఒకవేళపెరుగులో విపరీత దోషం వస్తే నేయిగా మౌరదు. అద్లే సాహిత్యం వేదానుసరణం అయితే శుద్ధ ప్రయోజనం, విపరీతమయితే అపకారం. (| ఫలం ప్రకృతి, అడి మురగటం వికృతి, ఈ వికృతిని తినరు. తింటే దుఃఖం. వికార చాచా నామప్పునరాషత్తేలొ (న్యాయ దర్శనం ని-2-4క,46). మురిగిన ఫలం పునరుత్పత్తికి వర్తించడు, చరృతి ఫలవీజం భూమిగతమై వృతంగా ఫలంగా జంగా పరిణమిస్తుంది. బంగారు అనేక ఆభరణాలుగా పరిణమిస్తుంది. తిరిగి ఒంగారే అవృతంంది( న్యాయ.శి-శి-క్ష5,క6) అది ప్రకృతియే. స్తై పఠతి ఫలం రరిగి కాంతినస్తుంది. వికృతిగా మురిగిన స్థితి ముక్కు మూస్తుంది మూసురోర చెరో ఆది 1హూరర పవృత్తి. మురికిల బుట్టు పురుగులకు ముక్కులు లేరుంటేషె? ఇళ వివేచించండి. జ్ఞానోదయం కలుగనీయండి.

పామాణిక మహాభారత విసీేచనం ం్ర కఘుమున్న సాహిత్యంలో హితముందో లేదో వ్యాఖ్యానించండి. దారితప్పినపుడు తెలుసుకొని చాలిని బట్టండి. నిఃశ్రేయసం పొందండి. “ విధిర్విధాయకః” (న్యాయదర్శనం 2-1-68). ఇది కర్తవ్యం అది అకర్తవ్యం అని ఉపదేశించేది విధి. అంబే నిర్టీళం. (ఢేరణం. అనుజ్ఞ, పేదాదేశం. దాన్ని అనుసరించుటకే కవుభ- వ్యాఖ్యాతల కర్తవ్యం, అందరి కర్తవ్యం. సేనొక మం'తమైై, బుషులనిండు హృదంతరమందునిండి, ఈ మౌనవ జన్మలోనె పరమౌత్ముని అప్తుని ప్రాప్టయుక్త సం ధానవిధాన దాన (ఫజిధొనముధ్యానము జ్ఞానమై సమా ధానమునై సమౌధి పరిధాన విలీన విభూతి నమ్యెదన్‌

ప్రామాణిక మహాభారత విపీచనం 10 రఘుమన్న వతీదమే ఎందుకు [చ్రవాణ౭౦? “ దేవస్య పశ్య కావ్యం నవుమూర నజీర్యతి” (అథర్వ. 80-8-89)

• అనాది కాలానికి చెందిన శాన్రమైనందుకు.

సస్యృష్టితో పొటు సృజింపబడినందుకు

*మానవ జాతి ప్రప్రథమ శాశ్త్రమైనందుకు.

*మూనవ జాతి ప్రప్రథమ సంస్కృతి అయినందుకు.

• అపూర్వ అనంత జ్ఞాన నిధి అయినందుకు,

*సంపూర్ణజ్ఞానానికి కీజరూపమైనందుకు, జ్ఞానమే సర్వ్రేషున్నందుకు.

• అనంత తాత్విక భూమిక అయినందుకు,

*సత్య విద్యా మూలమైనందుకు. నిర్‌(భాంతమైైనందుకు.

• అజ్ఞానానికి వఏమా(తం తావు లేనందుకు.

*సార్యకాలిక సార్వదేశిక సార్వజనీనమైనందుకు.

• ప్రకృతి, జీవాత్మ, పరమాత్మ స్వరూప స్వభావాలు వైజ్ఞానికమైనందుకు.

*అంభే, ఈ సమస్త సృష్టి సృష్టి విజ్ఞానం, సృష్టి కారణ విజ్ఞానం ఉన్నందుకు. *మానవ భాషగా, మహోన్నత పరిపూర్ణ జ్ఞానభాషగా, సమస్త భాషలకు

మూలభాషగా ఉన్నందుకు. నేటి భాషలెల్ల అది లేనిది జీవింపజాలనందుకు,

*ోరర్మ కర్మఫలం, ఫలాధినత, దివ్యతత్వం (దేవుడు) (పతిపాదించింనందుకు. మౌనవులకు కర్పవ్యాకర్తవ్యాలు ఉపదేశించినందుకు.

*దుఃఖరాహిత్యం, జన్మరాహిత్యం, బంధరాహిత్యం పప్రతిపాదించినందుకు, *జ్ఞానమే దేవుడని, అనంత దివ్య(ప్రకాళమీ దేవుడని, అనంత శక్తియే దేవుడని, అనంత కారణమే దేవుడని, (పకృతి జీవాత్మలకు మించిన అతీతతత్వమే దేవుడ నీ, ఆకార రహీతుడు దేవుడనీ, అదే (బ్రహ్మమని, అదే శివమనీ, అదే వైష్ణవమనీ, అదే వైైకమనీ, అనందమనీ సిద్ధాంతీకరించినందుకు.

• అనాదిగా బుషులు, మునులు మహాపురుషులు దానినే ప్రమాణంగా యథార్థంగా ఆచరిస్తూ వస్తున్నందుకు. పాశ్చాత్య మేధావులెందరో (పళంసించినందుకు. కోజ్రల్సి కావ్యం, రసం, ఆత్మ కావ్యపపయోజనం, అత్యం, అలంకారం, ఛందం

పౌామాణిక మహాభారత వివేచనం |! రఘుమన్న మున్నగు అపూర్వ సంపూర్ణ కావ్యతత్త్వమయినందుకు, *నేలి భాషాసాహిత్యాలెల్ల ఏది వర్ణించినా దాని ఉచితానుచితాలకు (ప్రమాణిక పరీక్ష అయినందుకు. *గత్రశి పేల ఏండ్ల ప్రపంచ సాహిత్యాల్లోని పాక్షిక (శ్రేయస్సులకు పరిపూర్ణ (శ్రేయస్సును పతిపాదిస్తున్నందుకు. ధర్మం, న్యాయం, దయ స్నాపిస్తున్నందుకు,

• రావాయణ భారతీతిహాసాలు, తదనంత ర పురాణకావ్యాదులు వేదంపేర (పస్తావిస్తున్నందుకు. *ల్తప్పటి వుతాలు, వర్షాలు, కులాలు, స్థలాలు, అజ్ఞాన బలాలెల్ల వేదానికి విరుద్ధమైనందుకు. పాళ్చాత్యానుకరణం నుంచి ఉద్భరించుటకు, ఉరాధీనం కాకుండుటకు. అందుకు వేదమే (సమాణం. సంపూర్ణ సమాధానం.
• అధర్మానికి, అన్యాయానికి, మూఢవిశ్వాసాలకు, మూఢాచారాలకు ఏమాత్రం తావు లేనందుకు వేదమే పరమ([పమౌణం.
• అనాదిగా పేలాది వైదిక పరివారాలు స్వరయుక్తంగా మంత్ర సంహితలను అష్టవిధ షారంగా, పరంపరగా (శుతి హితంగా పరిరషించుకొంటూ వస్తున్నందుకు. ఇంతటి సువ్యవ స్థ (పపంచవుందే శా(స్తానికి లేనందుకు. వునుస్వ్రతికి పరవ ప్రమాణమైనందుకు-

వేదో౭థిలో ధర్మ మూలమ్‌ (మను 1-125)

సర్వజ్ఞాన మయోహిసః (మను 1-126)

వేదమేవాభ్యసేన్నిత్యమ్‌ (మను క-147)

వేదశ్చతుః సనాతనమ్‌ (మను 12-94)

వేదం ఆదారంగా -స్కృళతులు, ఉపవేదాలు, సొంగోపాంగాలు, టబాహ్మణాలు, ఆరణ్యకాలు, ఉపనీషత్తులు మున్నగు ఆర్ష వాజ్బ్యయవుంతా విలసిల్లుతున్నందుకు- వేదమే (ప్రమాణం. అదే శబ్దషషమాణం. అప్పుడే పరమాత్మ, జీవాత్మకు లత్యం, వేదానికి మించిన చురో [పప్రవమూణం లేనందుకు.

“ట్చ్యత్ర్వః పశ్యభ్ర్‌ నదదర్శ వాచముతత్వ:ః శృణ్వన్‌ నశ్చణోత్యేనామ్‌” (బు.10-71+4)

'వేదవాణిని తెలుసుకొంటూ తెలువకపోవటం, వింటూ వినకపోవటం మూర్ధత,

పైామాణిక మహాభారత వివేచనం 12 రఘుమన్న బుములు (పథమ (ేణి బుషులు బుషులంటే ఎవరు?...* బుషయః మంథత్ర (దష్టారరి మంథ(త[దష్టలు. ఎవరి హృదయంలో మంతం (పకాశితమయ్యిందో అతడు బుషి బుషి దర్శించిన దాన్ని మననం చేసే వాడు మౌని. ముని. మం్యతమంటే ఏమిటి?... *ోమతతి గుప్త పరిభాషణీే” *వుననాత్‌ చుం్యతవ్‌”. సృష్టి పదార్యాన్ని- సృష్టిలోని జీవ పదార్శాన్ని- వీని మూలకారణ పదార్థ తత్వాన్ని అత్యంత. సూత్మంగా మననం చేసి, గూఢంగా పరిరక్షింపబడిన పేదవాణి రూపం, దాని కర్త పరమాత్మ, అతడు సృష్టికే కర్త ధర్హ. సంహర్త, ఈ మంత్ర (పకాళకుడే బుషి “సాక్షాత్కత ధర్మాణ బుషయో బభూవృస్తేకవరేభ్యోం సాజాత్కృుత ధర్మభ్య ఉపడదేశేన మంత్రాన్‌ సంప్రాదుః ఉపదేశాయ గ్లాయంతోక5వరేవిల్మ గహణాయేు మం గంథం సమామ్నా సిషుక్వేదం చ పేదాంగానిచ బిల్మం థిల్మం భాసన మితివాొ” (నిరుక్తం. 1-6-20). శేదమం[తార్జాన్ని సాజాత్కరించుకొన్నవారు వేదర్షులు. అంటే వీరు ఈశ్చరస్యష్టి నియమాన్ని ధర్మాన్ని సాజాత్కరించుకొన్నారు. ద్వితీయ (శేణి బుషులు తర్వాత ఆ మంథతార్జాన్ని వేదర్దుల వలి ఉపదేశమా(త్రంగా (పవచింప సచుర్వ్యలు రాని వారగుట వల్ల (పతిభాషణానిక్రై ధారణాన్గై మనుస్కృత్యాదులు పేచాంగాలు సంగ్రహించి రూర్చినట్టి బుషులు. ఆర్హవాజ్యయం ఈ విధంగానే వికాసం పెంచింది. వీరు పరతః ప్రామాణిక బుషులు. వేద విరుద్దాలుంటే త్యజింపదగినయి. తృతీయ (శేణి బుషులు ఉేదాంగాలకు ఉపాంగాదులు రచించి, ఇంకా సామాన్య అవగాహనకు చేలుచగావించిన బుషులు. వీరిలో రూడా పేదానురూలంగా ఉన్నంతవరకే గాహ్యం. చతుర్ధ (శివారు ఎచర్వలనం నాంగోటాంగ యణీతరులను ఆదర్శంగా స్విరరించి,

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 13 రఘుమన్న స్వాధ్యాయం చేసి, వైదిక జీవనులై ధర్మమూలఅంగా సమాజాన్ని నడిపించినట్టివారు. వీరు రామాయణ కాలం వారు. పంచమ (శేణివారు వీరు బుషినామధారులు, బుషులు కారు. ఉచితానుచిత వివేకం లేకుండా వేదాలను, అర్జవాజ్బయ మూలాలను ప్రస్తావిస్తూ, పీపరీతంగా అర్ధం చేసుకుంటారు. మహాభారత అష్టాదళ పురాణ కర్తలు, వీరిది అనార్హం. అవైదికం. వీరితోనే సమాజం దారితప్పింది. వీరిని ఆదర్శంగా తీసుకొని సంస్కృత సాహిత్యం భాసకాశిదాసాదుల సాహిత్యం పెరిగింది. ఆయా (పాంతీయ భాషానువాదాలు అనువదించుకొన్నయి. అనవసరంగా కల్పించుకొన్నయి. (బమ్మార్లా త్నా థసుడు (బహ్మారి వ్యాసుడే (ప్రమాణం: వేదాంత దర్శనం ((బహ్మ సూత్రాలు) రచించిన వ్యాసుడు (బహ్మర్షి. (బహ్మజ్ఞానమే మోక్షానికి మూలం అన్నాడు. (ప్రకృతి జీవాత్మ పరమాత్మల తత్వాలు సత్యంగా వైజ్ఞానికంగా నిరూపించినాడు. ఇది వేదానుకూలం. భారత వ్యాసుడు జయకాన్యం (భారతం) రచించినాడు. కృష్ణద్వైపాయున పరాశర వ్యాసుడు. భారతంలో వేదానుకూలమీయినది ఒకళాతం. కౌరవ పొండవ ఇతిహాసం జరిగిన తర్వాత రచించినట్లున్నది. అది అతని పారివారికమయినది. వ్యాసుడు నామధారి బుషి, ఆది ముని అంతకంటే కాడు. పురాణవ్యాసులు అష్టాదశ పురాణ కర్తలు. వైష్ణవ పురాణాల్లో వ్యాసుడు వైష్ణవ మతవాదిగా, శైవ పురాణాల్లో వైవ మతవాదిగా కనిపిస్తున్నాడు. కాలాంతరంలో అజ్ఞానపాఠక లేఖకులు సొంత కల్పనలతో కాడుబడేసినారు. వ్యాన పరంపర 28 వంది వ్యాసులున్నట్లు వాయుపురాణం (అధ్యా, శిత) లో

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం [తీ రఘువన్న “చెప్పబడింది. 28 వ వాడే కృష్ణద్వైపాయన వ్యాసుడట. మహాభారత పురాణాలన్నీ ఇతని కేరసే చెప్పుకోబడుతున్నయి. కానీ, ఇందరు వ్యాసుల్లో ఎందరు ఏమి వ్రాసిరో చెప్పజాలం. ఈ వ్యాసుల్లో బ్రహ్మసూత్రకర్త లేడు. పురాణ వ్యాసుల విషయంలో సంశయం. ఛాన్సలర్‌, కమీషనర్‌, డైరెక్టర్‌ వలె వ్యాసుడు అనేది పదవి. అదే వ్యాస పరంపర. వారి వారి కేర్లు (ప్రత్యేకంగా పేరే ఉన్నయి. నేడు బహ్మర్షి వ్యాసున్నిగూర్చి తెలుసుకోలేరు గాని, భారత వ్యాసున్నిగూర్చి ప్రణమిల్లుతారు. ఇది రూఢి వాదం, జనమేజయుడు రాజుగా పాలించే కాలం వరకు భారత వ్యాసుడు ఉన్నాడని తెలుస్తున్నది. అప్పటికి అతని వయస్సు 800 సం.లు. ఈ వ్యాసున్ని మహర్షిగా గుర్తించాలంటే, ఉన్నదున్నట్లు భారతపురాణాలను స్వీకరింపకూడదు. కేవలం వేదానుకూల (పతిపాద్యాలనే (గ్రహిస్తే అది కొంత సాధ్యమవుతుంది. 989%6 అనార్హ (పతిపాదనల వల్ల సంశయాత్మకవుయింది. సత్యం మీద లేవలేనంత బరువు కూలిపడింది. వేదమెరిగి వేదవ్యాసున్ని (బతికించుకొండి.

హపామాణీక మహాభారత వివేచనం కేవ్‌ రఘుమన్న మయముమతఖందతం౦ ముంచమువేదం కందు (ఆర్ష అనార్జ వివేకోదీయం) కవి ఎట్లు తిప్పి చెప్పినా సత్యం విడిచి పెట్టరాదు. విడిచి పెట్టినా దానికి విరుద్ధంగా స్థాపించరాదు. ఇట్టా కానప్పుడు అతడు కవి కాజాలడు. మహాభారతం పంచమవేదం కాదు వేదాధికం అంతకంటె కాదు. ఆ స్తన్చ్రుత్రేన గమేమహి మాణ్రుతణ వి రాధిష” (అథర్వ 1-1-4) వేదజ్ఞులు కండి. ఆచరించండి. తద్విరుద్ధకర్ములు కాకండి. వేదం వుహాభారతం క్షం స్వతః ప్రమాణం. జ్ఞూనం. 1. అఫపపమాణం, అల్పజ్ఞూనం. శి. *లక్షణ (ప్రమాణాభ్యాం వస్తుసిద్ధిః 2. ఈ పరీక్షకు ఇది నిలువదు. నతు (పతిజ్ఞా వమా(్రేజణి అను పరీకకు నిలుస్తుంది, తి. ఈళ్వరుడు సర్వాంతర్యామి, తి. ఈశ్వరుడు ఆకారుడంు, ఏకదేశి, సర్వశక్తి, క సపర్యగాచ్చు[కం” ఒక్కొక్కచోట సార్వదేశ, జన్ముడు, (యజు.ఉ0-8) అనంతుడు, వురణుడు, అవతారాలెత్తుతాడంు. నిరాకారుడు, అవతరించడా, జీవస్థాయి. (పకృతి జీన లక్షణాలకు ఖిన్నుడు. 4. (బ్రహ్మ జిజ్ఞాసాత్మకం. 4. (భాంత జిజ్ఞాసాత్మకం. 5. సంపూర్ణ జ్ఞాన కర్షృకం, పరమాత్మ 5. అల్బ్పజ్ఞరచితం, తెలిసీ తెలువని కర్షృకం, దీనకావ్యం, *న మమౌర స్థితిగతం, రాజుల చరిత (ఆనేకులచేత న జీర్యతి” కూర్చు) 6. శేష్టులవం, విద్వాంసులను €. దీనికి విపరీతమై ఉంటున్నది. ఆ(ళం0ంఎంచఎవుఎంటున్నది. విశ్వాన్ని ఆర్యమయం చేయవలె

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 16 రఘుమన్న నంటున్నది. (యజు, క0-18, 14) (బు. 9-68-5) జ ల్భణ్యంతో విశ్వమార్యమ్‌”

7. చతురా(శమ జీవనం. 7. నామమౌాథతమై ఉన్నది.

8, చతుర్వర్ద సమాజ వ్యవస్శాత్మకం. 8. నామమా(తమై ఉన్నది.

9. మాతృపితృ ఆచార్య సమ్మీతం. 9. దీనికి విపరీతమైన స్థితి సమ్మితం.

10. పాపం కమించబడదు. 10. దమించబఐబడుతుంది.

11. మం సంహితలు. 11. శ్లోర రూపాలు.

12. అనాది కాలానికి వర్తించింది.. 12. 5 వేల ఏండ్ల (కిందటిది, పదిపేల ళోక సస్వరంగా 8 రకాల పాఠవిధితో బద్ధం. (వ్యాసుడా ఉఓ,క00, అతని అనాదిగా మౌర్పులు చేర్పులకు శిష్యులు 5,600) విక్రమాదిత్యుని (2 -వీలులేని విధికృతం. వేల ఏండ్లనాడు ) కాలంలో 20 వేలు

'పెరిగితీ, భోజుని (1400 ఏండ్లనాడు) కాలంలో తి0 వేలరు, (పస్తుతం 1 లకమ "పైగా అనేక మౌర్చులు చేర్పులతో ఇందె బరువైంది. నియమ రహితం (సత్యార్థ (పకాళం 1 సము, పుట క్షని0)

18. వేదాలు నాలుగే. (బూ. 18. పందీవు వేదం కాదు, తీదు, 10-%0-9,. 8-60-9,4ఉ-58-8, ఉండబోదు, వేదంకంటి భారతపే యుజు. 1-4, అథర్వ. అభఛికవంనటం హాస్యాస్పదం. ఇచి 10-7-20, 5-6-7, వంచక ఖేదం. వునుస్కృతి 1-శితి,2- 151,

11-88, గోపథ. తి-1,1-6, శి-19, చరకం, సూ.స్తా, 80-19 (ఆర్హవాజ్యయమంతట) (మహా ఖారత పురాణాల్లోను )

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 17 రఘుమన్న 14. ఏకరాశీ కావు, కాలేవు, ౮ బ్రస్క్మాద్‌ కక్ష. వేదవ్వాస నావు వ్యుత్వత్తి వేద యుజ్ఞాత్‌ సర్వూహుతః “బుుచ: ఖాషరు, వేద వథజనరు (విస్తారానికి సావూని జిజ్జీరే-ఛందాంసి వర్షించదు. కషేదాలను ఏభాగించినటు జిజ్ఞిరేత స్మాద్‌ యజుః తస్మాద్‌ ఆర వాజ్బయంలో ఎట్టి 'పమాణం అజాయత” (బు. 10-90-9) ఠేదు. పరమౌత్యునోక్ఞైత నాలుగు వేదాలు వేరు వేరుగా సృజిధపబడ్డయి. 15. వేదవే పూర్ణం. “పూర్ణాత్‌ 15. ఇది అపబృంహణం, ఉపబృంహణం పూర్తముదచ్యతే పూర్ణమ్‌ పూర్ణణ అనే పేరు దీనికి ఉత్తమాట,. ర సిచ్చే” (అథర్వ. 10-8-29 ) పూర్ణం చేత పూర్ణమే అవుతుంది. 16. ధర్మళాత్రుం. సమస్త సత్య విద్యల 16. ఇది అధర్మపా్యతం. శుద్ధాళుద్భ వీజరూపం. వి(శితం. పరికి కంపలో నువ్వు లేరుకున్నట్లు. వేదవిరుద్ధ ప్రతిపాదనలచే రూడింది.

7 మానవ నిర్మాణ శాస్త్రం. 17. ఇది మానవ నాళన పాతం, ఉన్న కొన్ని మంచి నీతులు మనుస్కృత్వాచి ధర్మశాస్తాల్లోనివి. ఇవి వేవలం భారత పతి పాద్యాలు కావు,

చలో -_ 18. ఇటీవలి సామాన్వ సంస్పాత భాషలో 18. ఇది చేవ (జ్ఞాన) భాషలో - ఆది న్వ్‌ సంస్య్య న్‌ త పలో - _- అషాదశ పురాణాధాలరిత భాషలొ నూనవజూతి వూతృ భాషలో (బు, 10-71-1). వనక వన మ శై 'పరిధిం 19. దీనకిని అన్నం దాలు పంచాంంటలి 18. దీనికీ విశ్వవే సయోజనం శలలేచ

హైమాణిక మహాభారత విపేచనం 18 రఘుమన్న శి౦. మానవ జీవన లక్ష్యం, సంకల్పం, శి0. దినికి విపరీతమయింది. 'సవరానంగా ఉండి, అందరి ఉన్నతికి, సుఖళాంతులకు తోడుడుతుంది. ఛ్‌ (బు. 10-191-1,2,8,4) 21. “సర్వజ్ఞాన మయోహిసః” వేదం శ1. ఇది భారతానికి పొసగదు. 'సర్వజ్ఞానవుయుం (వన. 1-126) నిశి. “వీదో5 భిలో ధర్మవూలం” 28. దీనికి భారతం ఖిన్నస్టైనది.

• సమస్త వేదమే ధర్మానికి మూలం (మను. 1-125) 2కి. “వే దవేంవాభ్యసేన్నిత్యం” శతి. చతుర్వింశతి సాహ(సీం చక్రే భారత (వును. క్షీ-147) వేదపే.. సంహితం”ఆది పర్వం: 1-102) 24 ఆచరణీయం. వేల ళోకాల భారతాన్ని సంహిత అనటం విపరీతం. సంహిత కాదు. ధర్మ మూలం లేదు. నిక“భూతం, భవ్యం భవిష్యచ్చ శక. *యథా సముదో భగవాన్‌ యథా సర్వమ్‌ వేదాత్‌ ప్రసిర్ధతొ (మను. మేరుర్శహాగిరి- ఉఖౌఖ్యాతా రత్ననిధి 12-97) వేదం నుంచి భూత తథా భారతం ఉచ్యుతి (ఆది పర్వం; భవిష్కద్వర్తవరాన విద్యలెల్ల 62-48) సము[దం హిమవంతం వఠె సిద్ధిస్తాయి. భారతం రత్ననిధి అనటం పొసగదు. శ్‌. “పకస్తా ధార్మికీ మాతా విద్యతే. 25. దీనికి భారతం వర్తించదు. అట్టి తల్లి యస్య మాత్య మాన్‌” (సత్యార్థ లేదు. అట్టీ స్త్రీ (ప్రస్థానం అసతే లేదు. త్తీ స్థానభంగం.

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 19 రఘుమన్న (ప, సము.శి) ధార్మిక కీర్తి విశుత స్థానం తల్లిది. విరి. “అత్యేషాసో అకనిష్టాసః ఏతే శి6. దీనికి భారతం వర్తించదు. సం[(భాతఠో వావ్యదుః సౌభగాయ” (బు. 5-60-5) డత్తవువిద్య (వేదం)నండి (శ్రేష్ట కర్మలు చేస్తూ శీలవంతులైనవారు సా(భాతృత్వంతో, వ్యేష్ట రనిష్టాది భేదాలు లేనివారై సుఖిస్తారు. శి7“నవేద ళాస్తాదన్యత్తు నొ. దీనికి భారతం వర్తించదు. కించిచ్చాస్తంతు విద్యతే నిఃసృతమ్‌ సర్వ శాస్తంతం వేద శా స్తాత్సనాతనమ్‌” (యాజ్ఞవల్క్య స్క్వతి 12-1) - సమస్త విద్యలు వేదంనుంచి తెలుసుకోబడతయి. పేరే దేన్నుంచి కావు. 28. “పురుష విద్యా నిత్యత్వాత్‌ కర్ట్య 28. దీనికి భారతం వర్తించదు. సంపత్తిర్‌ మంథతోపేదే” (నిరుక్తం 1-2) - వళానవుడు అల్బజ్ఞుడు. పరమేశ్వరుడు నిత్యం. ఆతని విద్య వేదంనిత్యం శ, యజుర్వేద అంతిమ అధ్యాయ శ9. దీనికి భారతం వర్తించదు. విస్తారమీ ఏకాదశ ఉపనిషత్తులు. 80.“త్వం రాజేవ స్యువతో గిరః త0. దీనికి భారతం వర్తించదు. సోవరా వివేశిథధ” (బు.

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 20 రఘుమన్న 9-20-5క)- రాజు సువతధారి కావటమే గాక అది పరిపాలనలో ఆచరించి ఆదర్శం కావాలె. రాజనీతి ధర్మభంగం చేయరాదు.

తి1. “యు(తౌషధీః సవంగ్మత త1.*దీనికి భారతం విరుద్దం. సభాపర్వం రాజానఃిసమితావివ” (బు. _ సర్వనాళనానకి పునాది వెట్స్ళు. 10-97-6) - ఎట్జెతే బౌషదం జూదంలో శ్రీని నిలువునా రోగనివారణ కలిగిస్తుందో అట్లే. బభంగపుచ్చటం, యుంద్యాలకు రాజులు సభాళోభిత సమ్మితంగా దారితీయటం, సభామర్యాదలు విడిచి రాజ్య సమస్యలు నివారించాలె. సర్వరోగాలను పెంచటం జరిగింది.

తిశి.“అసురా శాన్‌ హంతాజని తి. దీనికి భారతం వర్తించదు. (బాహ్మణోగోష్టజని దర్మస్య గోప్తజనిొ (ఐతరీయము 8-12) = రాజులు దుష్టులను అణచి, చుర్ధించి వే దాన్ని ధర్మాన్ని రక్షించాల.

తి8ి. “బహ్మచర్యేణ తపసా 88. దీనికి భారతం వర్తించదు. రాజారాఫ్ట్రమ్‌ విరకతి” (అథర్వ, 11-5-17) - (బ్రహ్మచర్యం చేత వేదాధ్యయనం గావించి, తపస్సంపన్నత చేత రాజు రాజ్యాన్ని పోషంగా రక్షించుకోవలె.

తీకీ“యు[త బహ్మచ క(తంచ తిక. దీనికి భారతం వర్తించదు. సమ్య్మంచౌ చరతః సః తం లోకం

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం చే రఘుమన్న పుణ్యం (పజ్జేశం యు(తత దేవాః సహాగ్నినా” (యజ. 20-25). ఎక్కడైతే జ్ఞానులు రక్షకులు కలిసి వ్యవహరిస్తాలో ఆ రాజ్యం పుణ్యసుఖాలనుభవిస్తుంది. తిర: దుఃఖరా హిత్యం, జన్మ తిఠ,. మహాభారతం చదవటం, వినటం వల్ల రాహిత్యం, ఆనందప్రాప్తే, ముక్తి వేదాధ్యయన పుణ్యఫలంగా చెప్పటం అనేది వేదాధ్యయనఫలం, పచ్చిమోసం! అసత్యం! పుణ్యఫలం భారత రాజులకే వర్తించలేదు. మనకెట్ల లభిస్తుంది? నాశనమే అలఖిస్తున్నది. తిర.“సాపదవూ సంస్కృతి త6. వుహాభారత సంస్కృతి దీనికి ర్విశ్వవారా” (యజు,7-14). విపరీతమైనది. విశ్వంలో వైదిక సంస్కృతి 'ప్రథమమ్రైనది. ఉన్నతికి చేన్ప్చేది. తి, వేద శబ్దం నిత్యత్వ లకణం, 87. వుహాభఖభారతంలో శబ్దం యౌగికార్థతత్వం గలది. కావ్యదోషలక్షణయుతం, సంకుచితార్థ యుక్తం, ళబ్దకాస్తు విరోధం. (శుతి కష్టం. అర్హ దుష్టం, కల్పనాకృష్టం. పూర్వాపర విరుద్ధాత్మకం. 88.“ స్తే హి హ్మా బభూవిథ” ఈ8.ఇద్దిది భారతంలో చూడలేము. (యు. 8-88-19) స్త్రీయే ఉహ, న గ్‌ాఠాలతా స్‌ అహంచేతు రహం వమూర్వా తజ లలా మ 1 షి (మి. 10-159-2) త్రీ సమాజ ఖగ వ. తెద్రంస్టు ఛ్వజం. శీర్దం. వేదవ్కికుత. వ లో " లో కే

పామౌాణిక మహాభారత వివేచనం 24 రఘుమన్న

వంచన. నిండుసభలో (ద్రౌపదిని అనమానించుట అత్యంతమైన వంచన. అరణ్య అజ్ఞాతవాసాల కిటుకే పెద్దవంచన,

17. లక్కణఇంటి వ్యవహారం వంచన.

18. దుర్యోధన ఘోష యాత్ర వంచన.

19. సైంధవుడు (దౌపది నెత్తుకపోవటం వంచన,

శ౦. విరాట పర్వంలో దౌపది పట్ల కీచకుని వంచన,

శి1. సంజయ రాయబారంలో ధృతరా(ష్టుని కపట రీతి వంచన.

శశి. రాయబారిగా వచ్చిన కృష్ణున్ని దుర్యోధనుడు బంధింపజూచుట వంచన.

విపి, అభిమన్యుని చంపుటలో వంచన,

24. ఉపపాండవుల వధ అశ్వత్థామ వంచన. యుద్ధ పర్వంలో అనేక వంచనలు.

25. మౌసల పర్పంలో సాంబునికి స్రీపేషం వంచన.

26. కాంతిపర్పంలో యుధిష్టికునికి చెప్పిన అనేక కథలు వంచన్తాత్యకాలే,

జ. అవతారప్పురుషునిగా ,శీకృష్ణున్ని చేయటం, పరమాత్ముని స్థానంలో చేర్చటం, అట్టిచాడు గాంధారి శాపానికి చచ్చెననటం హాస్యాస్పదమైన వంచన,

విరి. స్వర్ణవ్యవహారమే వంచన. కుక్క ధర్మపతీక అనటం వంచన. ధర్మరాజు సశరీరంగా స్వార్థానికి వెళ్ళినాడనటం మరీ వంచన. తప్పు చేయని సోదరులకు రొంతకాలం నరక శిక్ష వేయటం, యుధిష్టిరునికి పూర్తి మోక సుఖం ఇవ్వటం ఇత్భ్కంత శాత్త్ర వంచన, సోదరుల చావుకు తానే ఆయాకారణాలు తెల్పినాడు. స్వర్లంటోటున తర్వాత వారే హొపాలు చేయలేదనటం వంచన.

29. ఇట్టి భారతాన్ని నన్నయ జగడ్జితమనటం వంచన.

త0, ఇప్పుటి డారా ఇంకా సర్కారి సదువుల్లోని తెలుగు పంతుళ్ళు, తెలుగు ఇదుర్చకా గ్రేసరులు, ఉపన్భాసరులు, పరిశోధరులు అచ్చంగా నన్నయ దిచ్చానికి పంతదాదడటం గొనైదాటు వంచన. ఇదంతా ఆత్మవంచన,

పామాణిక మహాభారత విపేచనం 5 కఘుమన్న భారతం థఢర్భళ్యాస్త్రం కాడు- వేదాంత క్యాస్త్రం కాడు సర్వకాల సర్వావస్థల్లో ఏకరీతిని ఉండేది శాస్త్రం. ఎల్లరికి ఎల్లవేళల వర్తించేది శాస్త్రం.

1. “శిష్టుతీ అనేన ఖతి శాస్త్రమ్‌” విధి నిషిధాలను (పబోధిస్తూ అజ్యాపించేది శాస్త్రం. శ. “కాసనాక్‌ శంసనాత్‌ ఇతి కాశ్రమ్‌” శాసనంలో ఉంచి కాసించేది శాస్రం.
2. దుష్టకర్మలకు దూరముంచి ్రేష్టకమ కర్మల్లో' ఉంచునది కాస్త్రం. ఉ. కారణ కార్య పదార్థ తత్వాలను తెలిపేది శాస్తం, “నాస్త్రికో పేదనిందకః” (మను. శి-11) జ్ఞానాన్ని వేదాన్ని పరమాత్మను నిరసించినవాడు నాస్తికుడు. (వీటికి విరుద్ధంగా ఆచరించేవాడు అని భావం. భారతం ఇట్టీదే. )

• ఒక పదార్దాన్నియథార్థంగా తెలుసుకోవాలంటే దాని లకణాలను'ముందే గుర్తించాలి. ఆ తర్వాత (పత్యక( ఇంద్రియాల ద్వారా కలిగే జ్ఞానాన్ని) ప్రమాణాన్ని దాన్నిఅనుసరించిన జ్ఞానమైన అనుమాన పమౌణాన్ని, తర్వాత దాన్ని పోల్చుకొనే ఉపమాన ప్రమాణాన్ని, ఆ తర్వాత శబ్ద ప్రమాణాన్ని( ఆప్తవాక్యం - యథార్థవక్తవ్యం = వేదాలు) స్వీకరింపవలసి ఉంది.

నన్నయ భారతంలో -ో* ధర్మతత్త్వజ్ఞులు ధర్మళావ్తుంబని- యధ్యాత్మ విదులు పేదాంత మనియు” అనే పద్యం-

• బ్రర్ధర్జాస్త్రు మిదం ప్రోక్తం ధర్మళాత్త ముదం మహత్‌ (ఆది, అధ్యా-శి-88) ఉక ట్టుత్రాత్విదముపాఖ్యానం శావ్యమన్యన్న విద్యతే” (ఆది. అధ్యా-శి-84) ఈః వటవూలాన్ని అనుసరించే చెప్పబడింది. దానిలోని విషయాన్ని లకణపమాణాలతో వివేచించి, సత్యాసత్యాలను నిరూపించవలసి ఉంది. ధర్మం అంటే ధరించునడి, ధ్యణ్‌ ధారణే అనే ధాతువుతో మన్‌ ప్రత్యయం వల్ల ధారణాత్‌

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 26 రఘుమన్న ధర్మం సిద్ధిస్తుంది. అంటే సమస్త విశ్వాన్ని ధరించి నడిపే పరమాత్మునికే ధర్మమని "పేరు. ఇట్టి ధర్మమూలఅమయినదే వేదం. పేదో౭ఖిలో ధర్మమూలం(మను.) ఇది స్వతః(ప్రమాణం, దీన్ని ఆధారంగా జేసుకొని మానవ ధర్మశా(స్తాన్ని మనువు 'ప్రవచించినాడు. ఇది ఆరం. పరతః(ప్రమాణం. అంటే వేదానుకూలమైనంతవరకే ప్రమాణంగా (ధువీకరించాలె, వేదవిరుద్ధమైన వాటిని స్వీకరింపరాదు. * శ్రుతి( వేదం) ప్యృతి వివాదేతు శ్రుతిరేవగరీయసి”. శ్రుతిష్పతుల మధ్య వివాద విషయం కనిపెస్తే (శుతి (ప్రమాణమే స్వీకరింపదగింది. ధర్మం లేదా పరమాత్ముని (పత్యకపపమాణంతో అంటే ఇంద్రియజ్ఞానంతో తెలుసుకోజాలం, అనుమాన - ఉసమౌాన శబ్ద(పమాణాలతోనే (గ్రహించగల్గుతాం. (శవణమనన నిదిధ్యాసనం వల్ల ఆత్మకే సాకాత్కారమయ్యే విషయం అది. “వేదుస్కృతిః సదాచారః స్వస్యచ(ప్రియమాత్మనః ఏతచ్చతుర్విధం ప్రాహుః సాతాద్ధర్మస్య లక్షణం” (మను. 1-181) వేదాలకూ ప్రామాణిక సృతులకూ సదాచారానికి తన ఆత్మ శుద్ధికి ప్రియమైనది ధర్మం, ఇహపరశ్రేయస్సు. ముక్తి సిద్ధింపజేసేదే ధర్మం, దీని (పకారం ధర్మనిర్ణయం జరుగుతుంది. “*అర్థకామే ప్వసక్తానాం ధర్మజ్ఞానం విధీయతే ఛర్మజీజ్ఞాస మానానాం ప్రమాణం పరమం(శ్రుతిఃొ (మను. 1-188) అర్థకామాల్లో తగుల్కొన్నవానికి ధర్మజ్జానం తెలువదు. ధర్మజ్ఞులకు వేదమే పరమ[పమాణం. “*చోదనా లక్షణో 5ర్ణో ధర్మణి(పూర్వ. మీ. 1-1-2) వేదమాదేశించినది ధర్మం. దానికి భిన్నమైనది అధర్మం. ధర్మాచరణమే మానవత్వం. “యతోం భ్యుదయ నిఃశ్రేయససిద్ధి! సధర్మ” (వైే.1-1-2) ఏది ఆచరొస్తే సంసారసుఖం- మోకసుఖం పాప్తిస్తుందో అది ధర్మం. ధర్మమైన పరవూత్మతత్వానికి (పాకృతిక్షలకణాలైన (తిగుణాలు (సత్వరజస్తమాలు) లేవు. శబ్ద స్పర్థ రూపరస గంధాలు లేవు. జీవ లకణాలెన

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 27 రఘుమన్న ఇచ్చాప్వేష డ్రయత్న సుఖదుఃఖాలు లేవు. జన్మమరణాలులేవు. ఈ జగమంతా ఆ పరవూత్మచేత వ్యాప్తమ్రైంది. సర్వాంతర్యామి, ఈ జగత్తు అతనిది, జీవృల కర్మభోగార్థం అయిన ఈ జగత్తు మనది కాదని త్యాగంతో భోగించాలె. జీవులు ఈ జగత్తు కర్తలు కారు. స్వాములు కారు. జగత్తులో ఉన్నంతకాలం అనాసక్తంగానే అనుభవించాలె. భారతంలో ఇది దుర్యోధనాదులకు వర్తించనేలేదు. అహంకారంతో ఇతరుల సంపదను ఆసక్తంగా లాగుకున్నారు. (పధానకథలోనే ధర్మం తప్పింది. ఉపాఖ్యానాలెన్నో దీన్ని అనుసరించి స్వీకరించినయి. కేవల నామధారి బుషులు, మునులు కూడా సదాచారదూరులు. (శుతిస్కృతికి ఖిన్నులు. సంసక్త భోగులు. పొండవులంతా సంసక్తభోగులే. వ్యాసుడు అతని తండి పరాశరుడు అందరూ (శుతిప్పృతికి విరుద్భాచారులే. ధృతి, డమ, మనోని[గ్రహం, అచౌర్యం, పవిత్రత, ఇం(ద్రియని[గ్రహం, ధీరత్వం, విద్య, సత్యం, అ|(కోధం, అనేవి పది ధర్మలకణాలు భారతంలోని వారికెవరికి వర్తించవు. ఒక్క శ్రీకృష్ణునికి, విదురునికి దప్పు. కొంత భీష్మునికి దప్ప. అందుకే ధర్మం రక్షింపబడకుండుటవల్లనే ఆ ధర్మం వారిని రక్షింపలేదు. ధర్మాన్ని నశంపటేస్తే అట్టివారనే నశింపచేసింది(మను-8-15) . ఇదే జరిగింది సర్వత వుహాభారతంలో. మున్ముందు భారత వినేచనంలో దీన్ని ఆయా సన్నివేళ సందర్బాల్లో వివరంగా (గ్రహిస్తారు. య్ధ్ర్యత। రా(ష్వ్రుడూ సార్ధక నామధేయుడు. కూలుతున్నా, కుర్చి పట్టుక కూలేవాడు, ఇప్పటి

1పధాననేతలకు మార్గదర్శకుడు (నెహహూ సకుటుంబ న్యాయం). పాండవులు కడుపుణ్యాత్ములని, తౌరవకుల సందీపకులని పొగుడుతూనే వారికి కలిగించిన అన్యాయాన్ని విధాత కృతమనుకొమ్మన్నాడు, అళక్తుడు.

“ఏను వలదన్న జూదము

మానడ సుత దుర్న్మయంబు మగిడింపకదు

ర్మనమునకు గుల కయ సం

'దానమునరు దొడగితిని విధాతృని చెయిదినో (8-5-889)

పైమాణిక మహాభారత విపేచనం 28 రఘుమన్న ఇట్లనుకుంటూనే, కండ్లు పొడుచుకుంటూనే, కర్మవలాలు కుడువవలసినదే గదాయని, తనసుతులనాశం తప్పదని నిరూపించుకొన్నాడు.

“ నష్స వ్రశేషు పు(ేషు స్వేషు పాండు సుతేషు వా” (ఆది. అధ్యా 1-1క్మశ్త). తన పుత్రులు పాండు పుత్రులు అనే స్వపర భేదం తనకు లేదని ధృతరా(ష్రుడు ఒకవంక చెప్తూనే వురోవంక, “అహం త్వచకుః కార్పణ్యాత్‌ పుయ (పీత్యా సహామి తత్‌”(ఆ.అ. 1.145) దుర్యోధనుని పట్ల వోహం- పు(త పీతి కారణంగా సహించవలసీ వస్తుందన్నాడు. దీనుడు. వాడు దుఃఖిస్తే వీనికి దుఃఖమే. మరి స్వపరఖిద రహితమెక్కడా? ఇదే ఛలకపట రీతి.

దుర్యోధనునికి (ప్రియవుగునట్లే ద్యూత,క్రీడకు ఆజ్ఞాపించినాడు, “అన్వజానాత్‌ తతోద్యూతం ధృతరా[ష్టు సుతప్రియః” (ఆది.అ. 1-18),

తన కొడుకు గెలువాలనే అకాండ ఉండింది. అర్జునుడు మత్స్య యంత్రాన్ని భేదించిననాడే తన కొడుకుకు జయం లభిస్తుందనే ఆళ విడిచి పెట్టినట్టు చెప్పినాడు(1-150). కానీ సర్వనాళశమయ్యేదాకా ఛలకపటాలు కుసంస్కార యోజనలు అతనీ ద్వారా (పస్ఫుటమవుతూనే ఉంటయి. ఖాండవ దహనం, లాక్షాగ్భహం నుంచి తప్పించుకోవటం, జరాసంధున్నిచంపటం, (దౌపది పరాభవం, పాండవృలు దృఢ(వతులై ఉండటం వంటివెన్నో సంఘటనలు తన అపజయ సంకేతాలుగా భావించినట్లు సంజయునితో చెప్పినాడు, ఇట్టివెన్నో తెలిసి తెలిస నాశనం గావించే వారికితదు పెద్దదిక్కు,

వైందతుడు

"సైంధవుడు శివి చకవర్తి వంకానికి చెందిన వాడట. వీడు (దౌపడిని కామించి వంచించి ఎత్తుకొని పారిపోవుటకై వెనుదీయడు. అందులో వీడు పాండవ ధృతరా(ష్టులకు చెల్లెలైన దుస్సలకు భర్త. (దౌపదికి తోబుట్టువు వరుసశోఆమెను వహించుట పాపం కాదా! సరే వీనికి తగిన దండనం తరువాత ధీవటనపే జరుగుతుంది. నిలువ్ఫనెత్తి కొరిగి ఐదుజుట్ల ఫెట్టీ ?ిరదిప్పించి యుఛిష్టిరుని చెంతరు తీసురు వచ్చినాడు, ఇతన్ని ఆయన క్షమించి విడిచినాడు. ఇట్టి పావులను క్షమించుట

పామాణిక మహాభారత వ్‌వేచనం 29 రఘుమన్న దండనీతికి విరుద్ధం, న్యాయశాస్త్ర విరుద్ధం, ఎట్టి కర్మకు అట్టి దండనే శరణ్యం. దోషులను శిక్షించకపోతే దోషాలు పెరుగుతయి. దండనీతి దండుగవుతుంది. అనాచార దుష్కృత్యాలకు విశ్ళంఖలత ఏర్పడుతుంది. రాజ్యపాలనం నిర్వీర్యవరౌతుంది. అందుకే భారతకాలంలో దుష్టరకణ, శిష్టశిక్షణ పరిపాటి అయింది. ఇదంతా ధ్యర్మవిరుద్ధం. ఈ భారతం ఇట్టా ధర్మశాన్రమూ।! ఇట్టి దుష్టరకణ న్యాయాలు నేటికి 'సొరసత్వ 'సం(కావుకాలు, దీని ఫలితంగానే ఉగవాద దురాగతాలకు హద్దులేదు. పాలకులే ఉగ్రవాదులు, సైంధవుని వంటి లీడర్లకు హంత కులకు నేడు రతణ కల్పించబడుతుంది. యుధిష్టిరునే దీనికి వవూలంగా చెప్పుకోవచ్చు. దుర్యోధనున్ని ఇబ్లే కమించి విడిచినాడు కదా! అయలుడుంూ శూదస్తీకి బ్రాహ్మణుని వలన వుట్టిన కన్యనుదెచ్చి విదురునికి వివాహం గావించినారు. దాసి పుత్రుడుగా భావించి ఇట్లా గావించి ఉండవచ్చును. కాని అతడు వైదిక బ్రాహ్మణ లక్షణానికి వర్తించినాడు. ఫీష్ముడెందుకు ఇట్టి వర్షసంకర వివాహానికి పూనుకున్నాడో? వ్యాసుడెందుకు ఊరుకున్నాడో? అంటే 'భారత కాలానికి వర్ణసంకరమేర్చడింది. సమౌజ పతనానికి ప్రబల నిదర్శనం. వ్యాసునివీత గాంధారికి సంతాన వరం, మౌది సహదహనం అయ్యేవరకు అత్యంత అవైదికం, అవైజ్ఞానికం, అనాదర్శం. కౌరవ పాండవ బాల్య జీవనం, పారివారిక జీవనం అవైదికం. వొండురోజూ పాండురాజు భార్యల అనుమతితోనే వారితో కలిసి వానప్రస్కడైనాడు. దంపతులు పరస్పర సమాగమం త్యజించి బహ్మోపాసనలో ఉంటూ, వనచర పళు పజ్యాదులకు హాని కల్లించకుండా అన్యవనజీవనం చేసే మానవులకు హితబోధలు చేస్తూ, ముక్తికై సాధన చేయటం వానప్రస్థ అత్యం. అయితే దీనికి ిన్నంగా వనంలో పాండురాజు సమాగమంలోని జంట మృగాలను చంపటం రాజధర్మంగా వాదించటం అధర్మం. ఆ తర్వాత కొంచెం పశ్చాత్తాపం కల్గినట్లు భావించుకొన్నాడు. తిరిగి దృఢ నిష్టరు పూనుకున్నాడు. వైరాగ్యం కల్గినట్లు ('పవర్తించినాడు. మోతమందే

'పైమాణిక మహాభారత వివేచనం 30 రఘుమన్న ఆత్మను నిలుపుటకు నిళ్చంఎంచుకొన్నాడు. కుంతీవరా(దులు దీనికి ఆమోదించినారు. వారుకూడా అత్యంత (వత ధారిణులైనారు. ఇంతలో అతనికి ఒక సందేహం కలిగింది. సంతానం లేకపోతే పుణ్యగతి కల్టదనుకొన్నాడు. కన్పించిన మునుల నడిగినాడు. వారతనికి సంతానప్రాప్తి అయ్యే వరమిచ్చినారు. అయితే అతనికి మృగశాపం ఉంది. ఖభార్యాసంగవుం. నిషిద్ధం. (శేష్టపురుష నియోగ సంగమంతో పుత్రుల పొందుటకే కుంతిని పొత్సహించినాడు. ఆమె మొదట ఖర్హతోనే సంగమించుటకు పూనుకున్నది. అతనితోనే స్వర్గం పోవచ్చుననుకున్నది. పాండురాజును (బతివూలుకుంది. చచ్చిన భర్తశవంతో శయనిస్తే భాదాదేవి ఆనేటామెకు ఏడుగురు కొడుకులు పుట్టి సాళ్వ రు(దదేశాలకు రాజులైనారనే కథ కూడ చెప్పింది. అయినా పాండురాజు సంగమించలేదు. ఆవె యవాూాదుల నియోగంతో ముగ్గురిని కన్నది. యమధర్మరాజు వల్ల పుట్టిన యుధిష్టిరుడు సర్వహిత కరుడట. (జూదమాడి సర్వనాళన కరుడైనాడుు,. ఇంకా సంతానం పొందుటకు పాండురాజు (ప్రోత్సహించినాడు. ఆమె ఒప్పుకోలేదు. వ్యథిచారమవుతుందట. మౌది కూడ ఇట్లే సంతాన కోరిక తెలిసింది. దుర్వాసుడిచ్చిన ఉపాయమేదో అది కుంతి మాద్రికి తెలిపెంది. ఆమె కూడా అట్టి నియోగం వల్ల ఇద్దరిని కన్నది. ఇదంతా వాన(పస్థ్వవతకాలంలోనే జరుగుతున్నది. ఎదుగుతున్న సంతానానికి విద్యలు అందించబడుతున్నయి. ఇది వానప్రస్థ గృహస్థ సంసారం!

ఇంతలో వసంతవెంచ్చింది. వూదిని చూసినాడు, అత్యంత కామమోహవశుడైనాడు. ఆమె నివారించినా ఫలితం లేకపోయింది. వాడామెను సంగమించినాడు. అట్టి పతిపారవళ్యముఖ చందున్ని చూసే భాగ్యం తనకు కల్లలేదనుకుంటుంది కుంతి. ఇంతలో పాండురాజు చచ్చినాడు,

ఆ ఇద్దరూ శవంపైబడి ళోకించినారు. ఆ శవంతో దహనం అగుటకు కుంతి ఉద్యుక్తురాలైనది. ఇది ఏ థర్మశా(స్తాలలో చెప్పిందో వ్యాసున్ని నిలదీసి అడుగండి. (అశాస్త్రం) కానీ తనకింకా మోహభావ తృష్తి తీరలేదంటూ కుంతిని ఓదార్చి ఒప్పించి మాద్రి సహదహనాన్ని కోరిపొందింది.(భారతకాలంలో ఇది

(ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం తె రఘుమన్న లేదు. ఒక వేయి ఏండ్ల (కిందటి విదేశీ దురాకవముణల ఫలితంగా రాజపుత్రులు వీరోచితంగా శత్రువులను ఢీకొని మరణించినపుడు, పతి(వతలైన కాంతలు పరాయి చేతబడటం కంబటేచావటం మేలని, అట్టా గావించేది. ఇది భారతంలో చేర్చబడింది). ఇదీ భారత వానప్రస్థం వ్యాసుని వేదవిదిత్వం. డ్రేష్ట ఇతిహాసం! భీకమ్ముడూ

ధృతరా(ష్టుడు పాండు పు(తుల బాల్యకాలంలో రాజ్యపాలన బాధ్యత భీష్యునిదే. అతని పరిపాలన కొంతవరకు సుఖశాంతులతో ఒప్పింది. చిత్రాంగద విచితవీర్యులకు గాని, ధృతరాషష్టాదులకు గాని వివాహం చేయటంలో తగినంతగా పూర్వాపరాలు వివేచింపకుండా సంబంధాలు తూర్చినాడు. 1౦౦ మంది సంతానం కల్గే వరం శంతనుని చేత గాంధారికి లభించిందంట. అది అతనికి నచ్చింది. ఇట్టి వరమే వ్యాసుడిచ్చినట్లు మరోచోట ఉంది.(ఆది పర్వం) ఇంకోచోట శంకరుని వరమని ఉంది. పొండురాజుకు కుంతీ వా(దులను చేయటం, బహుభార్యత్వాన్ని నడిపించటం, మిక్కిలి కన్యాశుల్కం శల్యునికిచ్చి వాని చెల్లెలు మాదదిని తెచ్చి పాండురాజురు రెండోభార్యగా కూర్చుటం, కూ దజన్ముడైన విదురుని రాజ్యార్హుడు కాకుండా జేయటం వంటివి భీష్ముని అవైదిక, అధార్మక రీతులు. వ్యాసునికి పుట్టిన వాడే విదురుడు. అనర్హుడు ఎట్లా? వ్యాసుని వీర్యదానం కూడా అనర్హం కావాలె. సంగమించేటప్పటి సారూప్యత ఏవుయ్యింది? ఎందుకు అట్లా గావించినారు? తత్పలిత వీర్యజనిత విదురునికి కూడా హక్కు ఉంది. ఇది ధర్మశాస్ర(యనుప్పృతి) సమ్మతం. కన్యాశుల్కం మనుప్పుతికి విరుద్ధం. బహుభర్షృత్వం బహుభార్యత్వం కూడా అంతే. భర్త నపుంసకుడైతే, భర్త వియోగం వల్ల భార్యకు సంతానం కాకుంటే నియమిత యోగ్య వ్యక్తి చేత నియోగం ఆపత్కాలిక నీతిగా విధించబడింది. ఇది వ్యభిచారం నుంచి ఉద్ధరించుటకై వర్తించింది,

శంతనుడు గనంన్కారం)

శంతనుడు కామపరవశుడు. కల్గిన సంతానంలో చిత్రాంగదుడు అంతకంటె

ఎక్కువై చచ్చినాడు. వ్యాసుని తం(ి పరాళరుడు కూడా అంతకంటె వ్యఖిచారియే.

వామాణిక మహాభారత విపేచనం 32 రఘుమన్న యమునానదిపై కనిపించిన జాలరి పిల్లను భోగించి విడిచిపెట్టి తన దారిలో పోయినాడు. ,ఆమెరు పుట్టిన వ్యాసునిలో ఆ సంస్కారాలు గుప్త రూపంఠలో ఉండినయి. అందిక అంబాలికలతో వాళ్ళ దాసీతో నియోగించటం జరిగింది. వుట్టిన వారిలో పుచ్చిన బుద్ధులే వచ్చినయి. సర్వనాళనానికి సూత్మతత్త్వం వ్యాసునిలో నిషీప్తం. ఇదంతా అనార్య చరితం. ఆదర్శ రహితం.

ఆది కవి నన్నయ నుంచి ఆం(ధులకు అర్ధ జ్ఞానమే దిక్కు, ఆధునికులకు అనుకరణమే మొక్కు దబాయించిందంతా ధర్మంకాదు. నిభాయించిందంతా నీతి కాదు. మనుధర్మవేది, మనోని[గహుడైన బ్రాహ్మణుడు, ఏ రాజువద్ద పురోహితునిగా వుంటే అట్టిరాజుకు లోకంలో విజయం స్రాప్తెస్తుంది. ఇదే కౌరవ పాండవులకు కొరవడింది. నాశం పాప్తెంచింది. భారతం వనుమూర్సం కాదా.

రాంధారి సంతానం (అద వర్ద్యం

ధృతరా[ష్టుడు+ గాంధారి+ వైశ్వరాంత(101+1=1042). ఒకనాడు మిక్కిలి ఆకలితో వ్యాసుడట ధృతరాష్టుని ఇంటికి వచ్చినాడట. గాంధారి అతనికి తృప్తేగా భోజనం పెట్టింది. అతడు సంతోషంతో ఒక వరం కోరుకొమ్మన్నాడు. ఆమె వందమంది కొడుకులను తోరింది. తథాస్తు అన్నాడట. ఆమె గర్బం దాల్చింది. రెండు సంవత్సరాలు మోసింది. తన పొట్టమీద కొట్టురున్నది గర్భపాతమై పిండం బయట పడింది. పొరవేయదలిచింది. అప్పుడే వ్యాసుడు (పత్యశమైనాడు, అతని వరం (ప్రకారం జరుగుతుందన్నాడు. అసత్యం కాదన్నాడు. నూరుకుండలు చెప్పించి నేయి నింపించినాడు. వాటీని ఒక్కొర్క మండలో పెట్టి మూత పెట్టించినాడట, రెండు సంవత్సరాలు కాపాడవలసిందిగా జెప్పి తపస్సుకై పోయినాడు.

ఆ సిమ్మట అవి నూరు మంది సంతానం అనే వరం ళంకరుని వల్ల అని ఇంతకు ముందు తెలుపబడింది. ఇక్కడనేమో అది వ్యాసభగవానుని వరం వల్ల అయ్యిందని వుంది. 'ప్రసంగవిరోధం. వ్యాసభమ్తులకు తోపం వస్తుంచిలే! ఇది వ్యాసుని వరమే అనుకొందాం. ఆమె కోరింది నూరుగురైతే నూటొక్కటెట్లయ్యిుంది? మధ్యలో మళ్లీ ఒక్కటి లోరిందట. వీరు సంవత్సరం కొకడు పుట్టినాగానీ, కవలలై

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం వవ రఘుమన్న రోజుకు ఒక్కడు పుట్టినాగానీ అసంభవం, రెండేండ్ల గర్భం మోయడమేమిటి? గర్భపాతమైన పిమ్మట పిండం అట్లా నూరు ముక్కలెట్టాయె? నేతికుండలో బెట్టితే మళ్లీ రెండేండ్లకు దుర్యోధనాదులుగా పుట్టటమెట్లా? ఇప్పటి వైజ్ఞానికులు వెంటనే పరిళోధించాలి. ఒహో ఇదంతా వ్యాస (పోక్త మహావరం కదా! ఇందే వేదరహస్యం దాగుందో చెప్పగలరా? చెప్పజాలరు. ఇది వేదవిరుద్ధం. ఈశ్వర న్యాయానికి వర్తించని కల్పన. ఇదంతా పురాణ రచయితలు వ్యాసుని పేర చేర్చిన చెత్త. కాకుంటే పగిలిన దుత్త. అరజ్య పర్షం అరణ్యపర్వంలో అవతారాల వర్షనముంది. అశాన్త్రం. కల్కి అవతార వర్ణన కూడా ఉంది ద్వాపరయుగాంతంలోనిది. ఇందులో అప్పుడే కళ్ళి అవతారం సంగతి అ(ప్రస్తుతం. బుద్ధుని అవతారంగా కల్చితి దశావతారాలు. అటువంటప్పుడు చివరిది కల్కి అవతారమైతే బుద్ధని తర్వాత గావాలె. లేదా అతనితో అనుకుంటే అవతారం ఎక్కడ, శ్రీరాముడు పరశురాముడు ఇద్దరు అవతారాలైతీ ఒక్కమారే ఎందుకు అవతరించాలె? పరళురావు గర్వభంగం గూర్చి భారతంలో వర్ణించబడుతుంది. భగవంతునికి గర్వముంటుందా? ఉంటే ఇతరులచేత అది భంగపుచ్చబడుతుందా! అంతా అవివేక కల్పన, యుధిష్టిరునికి తెల్పబడిన మరో కవి వర్ణనం అవైదికం. అ(పపమాణం. అతనికి వేదవముహివు పేర చెప్పబడినట్టిది కొంతవరకు శాత్త్ర విహితం. (శుతి స్కృత్యాదులను ఆ(శశయించుటై చెప్పబడింది. జ్ఞానం చేతనే మోక్షం తెల్చబడింది. పరమాత్ముడు జ్ఞానస్వరూపుడు. అదే వేదజ్ఞానం. ఇదే విషయం ఇంకొళ (పసంగవళంలో కూడా చెప్పబడింది. అయితే దీని తర్వాతనే ధర్మం గూర్చి చెప్పేటప్పుడు పితృ(శాద్ధం చేయటం వల్ల గల్గే ఫలం ఒకలక్ష సృష్టికాలపర్యంతం(86€ ౫ 100000=86400000 కోట్ల సంవత్సరాలు) నష్టంకాదట. ఇట్టి పరస్పర విరుద్ధాలు అనేకం. (లయ వర్ణనం, సృష్టి వర్ణనం రెండుచోట్ల వేరువేరు విధంగా వర్ణితం,

'హైమాణిక మహాభారత వివేచనం వడ రఘుమన్న అరణ్యపర్వంలో రామాయణ కథ రామపట్టాభిషేకం వరకే తెలుపబడింది. అయిజే విషయం (కమరహితంగా అస్తవ్యస్తంగా కూర్చబడింది. ఉదాహరణకు, విఖిషణుని పట్టాఖిషేకానంతరం ఇంద్రజిత్తు యుద్ధం రావణుని వధ తెలుపబడ్డయి. ధర్మవ్యాధుని కథలో వేదమే ధర్మనిర్ణయ (ప్రమాణం అని చెప్పబడింది. అయితే వాని నిత్యకర్మ దానికి విరుద్ధంగా ఉంది. (దౌపద ( ద్వైత వనంలో ఉన్న సందర్భంలో)

(దౌపది విదుషి, వివేకజ్ఞూన ధారిణి. కౌరవులు పాండవులను బాల్యంనుంచి కష్టాలపాలు చేయటం, పెరిగిన దళలో లాక్షాగృ్భహరీలికి యటం, కపట ద్యూతంలో అత్యంతంగా అవమానించటం, చివరికి అడివిపాలుబేయటం, ఖభూషయాతా నెపంతో అవమానింప 'ప్రయర్నించటం వంటివి యుధిష్పిరుడు కనమూగుణంతో సహించటం (దౌపదికి అన్యాయమనిపించింది. రాజులైనవారు నిరంతరం క్షమతోనే పాలిస్తే మంత్రులు, భటులు సేవకులు చివరికి [ప్రజలు వారిని బలహీనులుగా పెరికివాళ్లుగా గుర్తిస్తారనీ, శాసనం దుర్వినియోగం పొలవుతుందనీ చెప్పింది. జ్ఞానులైన వారిలో కూడా సర్వావస్థల్లో కమ పనికిరాదని వాదించింది. యథోచిత వ్యృవహారమువసరం, దుర్యోధనున్ని దండించటం జరుగాలెనన్నది. కానీ దీనికి (ప్రతికూలంగా యుధిష్టిరుని మాటలున్నయి. ధర్మం, యజ్ఞం, వేదం, కాన్త్రం, (బ్రహ్మ, పరబ్రహ్మ, తపస్సు, శౌచం వంటివాని కంటె కమయే జగత్తును ఉద్ధరిస్తుంది, ఉత్తమలోక్ర ప్రాప్తి కల్గిస్తుంది అన్నాడు, కాని జగత్తును ఉద్ధరించేది విడిచి సర్వనాశనం గావింపజేసినాడు. స్వర్గంపేర నరకానికేపోయినాడు.

ధర్మంపేర ఇంత బలహీనమైన క్షమతో జూదవ్యసనంలో చిక్కుకోవటం అధర్మమే అని ద్రౌపది అన్నది. మానవుని ఉన్నతి ఉత్తనుకర్మతో పురుష (ప్రయత్నం మీద ఆధారపడి ఉంది. కర్మఫల త్యాగంతో కర్మలు చేయవలసి వుంది అని చెప్పినవి వైదికకాస్త్ర ప్రమాణాలకు వర్తించినయి.

కానీ ఈ సందర్భంలోనే యుధిష్టిరుని సంభాషణలో కొన్ని శాస్త్ర విరుద్ధంగా పసంగవిరుద్ధంగా కన్పిస్తున్నయి. ఈశ్వర (పేరణం వల్లనే మంచీ చెడ్డలు

ప్రామాణిక మహాభారత విషచనం వే5 రఘుమన్న నడుస్తున్నాయనీ, స్వర్గనరకాల (పాప్తికి అతడే (యేరణమనీ అన్నాడు. వుంచి పనులకు రళశ్ళరుని (పేరణ ఉంటుంది. కాని చెడ్డపనులైన దొంగతనం వ్యభిచారం వంటి అనేక వ్యసనాలు చోషాలను దేవుడు చేయిస్తాడా? చేయించడు. తన వంనస్సు ఛర్మనిప్పతో 'సలాకేడ లేరుండా ఉంటుందనీ, ఫలమానంచేడాడు హీనుడు అనీ యుధిష్టరుడన్నాడు. అయితే జూదంలో పందెం "పెట్టి సాధించింది జయవరా? అపజయవూ? అపజయాలెప్పుడూ ఎవ్వడు ఇష్టపడడు. ఇది అణశ్తుర చురణయే అని ఇష్టపడితే తెరిగి తమ రాజ్యభాగమెందురు తోరటం? విదురుడు చెబ్పన వంటసే లక్క యింటిమండి తప్పుకోవటమెందుకు? , తంశ్చుర (పేరణంగా స్వీకరించి అంచే ఉంటే ఏమాయె? మరుక్షేత యుద్దమెందుకు చేయాలె? ఇంతనాశనమెందురు జరిపించాల? ఫలమాశించికాదా? ఇదంతా వేదవ్యోసుని ధర్మశాస్త్రంగా జెప్పకోవటానికి వీలులేదు. పురాణ రచయితల తెలిసీ తెలువన్నిరీతిగా (గ్రహెంచవలసిందే. చౌపది (తికరణ శుద్రిగలది. కరర్తవ్యనిష్ట. అభిజాత్యం ఎపతీకారదీక్ష గంది. సంహగవున. నిండుసభలో నిరుత్తరులను చేసిన గంఫీర. యుధిష్టిరున్నిమూఢునిగా, ద్యూత మదోన్మత్తునిగా ఆ సందర్భంలో పేర్కొన్న ధర్మసిక్టేత. కచగ్రహణ పరాభవం ఆమెలో తీరని (పతీకారాన్నితీర్పుళోవేసింది. వస్తాపహరణంలో ఉత్తరీయం తొలగించి(మూలం సభాపర్వం. అధ్యా. 66-58) దౌపచి వివాహవేళ ఆవెను చ్వేష్యునతే వర్తింపదేయాలనే విషయం, అంతరు పూర్వం హిడింబ ఫీముని సంబంధంలో ఎందుమ ఈ (పశ్నపుట్టలేవో? వివాహమైన తర్వాత ఐదుమంచిలో ఆమె కొందరి బావస్తాయిగా కొందరిని మదుదుల స్థాయిగా ఎంచినట్లు చెప్పటం ధర్మంకాదు. ఛృతరాష్టున్ని వరాలు తోరిన సందర్చంలో వైళ్ళసతికి ఒకవరం, కృరియ సతికి రెండు శూ(దసతికి మూడు (ాహ్మణ సతిక్‌ వంద వరాలు కోరే నియమం ఏ ధర్మశాస్త్ర ప్రమాణం? మొత్తంమీద మహాభారత (స్త్రీలలో (దౌపది అనన్య అసామాన్య మాన్య.

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచ్చనం 36 రఘుమన్న ఎదులుడు- ధృతరా(క్టుడు

విద్‌జ్ఞూనే ధాతువుతో కురుచ్‌ (పత్యయంచేరి విదుర శబ్దమేర్చడింది. జాని

అని దాని అర్థం. ఇది సార్థక నామమే. వ్యాసుని నియోగ సమాగమం వల్ల విచ్శిత వీర్యునికి ఖార్యు అయిన అంబిక యొక్క దాసికీ జన్మించినాడు. ధృతరాష్ట్ర పొండుసోదరుడైనాడు. ఈ మువ్వురిలో ఈతడు సంస్కారి. ధర్మమర్మజ్ఞుడు. నీతి కోవిదుడు, ధృతరాష్ట్రుడు ఇతన్ని ధర్మార్థకాముకునిగా పేర్కొన్నాడు. ఇతని సాన్నిధ్యంలోనే ఇతని జీవితం గడిచిపోయింది. ఇతని సహవాసం లేకుండా ధర్మసూక్ష్మాలు వినకుండా అతడు ఉండజాలడు. కేవలం విన కుతూహలుడేగాని విచారాచార దూరుడాు. పాండ్హుల్లా అజ్గాతవాసం పూర్తిగావించటం, సంజయరాయబారం విఫలంగావటం, ధృతీరాష్ట్రునికి ని(దపట్టటం లేదు. విదురున్ని పిలిచి అడిగినాడు. అతడు సూటిగానే చెప్పినాడు. బలహీనులకు, సాధనా రహితులకు, ఇతరుల ఐళ్వార్యాన్ని పొందిన వానికి నిదపట్టదన్నాడు. ఇట్టీవానితో సంబంధం పెట్టుకున్నట్లు గాదా అన్నాడు. ప్రతికూల రాజ్యలక్షణాలున్న ధృతరాష్ట్రునికి 'శాజ్యార్లత లేదనే చెప్పినాడు. పండిత లక్షణాల గూరి విశేషంగా పివరించినాడు. అంతేగాక ఇష్టులను అనిష్టులుగా, అనిష్టుల నిష్టులుగా, గుర్తిస్తూ శక్తిసామర్థ్యాలను ద్వేషించే వాడు వచౌర్భుడం, అనితె ల్పినాడు, వఎంక్కుమీద కొట్టినట్లు నిరూపించినాడు. మూర్థలకణాలెన్ని విధాలో వివరించినాడు. బుద్ధిమంతులను స్వీకరించకపోతే రాజ్యం శశిస్తుందన్నాడు. సత్యమే స్వర్గసోపానం.. జ్ఞానియే విద్యాదానంచేత సంతుష్టుడు. ( ఉద్యోగపర్వం- అధ్యా-తికి-11, 28,24,277, త్‌) గృహకలహాల్లో ఉదాసీనుడు ళోధించడు. కామ(కోధాదులు అన్నింటిని

నాళం చేస్తయి. అల్పజ్ఞులతో చర్చించటం, విచారించటం తగదు. ఇట్టీవెన్నో చెప్పినాడు. అయినా ధృతరా[ష్టుని స్వభావమే కుటిల మోహబద్ధవుయింది. అనిన్పితుడు. పాండవులకు న్యాయం జరుగాలె. కౌరవులకు (శ్రేయస్సు కలుగాలె, ఇట్టి విషయాల గూర్చి చెప్పమని అడిగినాడు. న్యాయానికి న్యాయం జరుగాలె, అన్యాయానికి మేలు జరుగాలె అన్నట్టుంది. ద్యూత(క్రీడ దుష్టమైనది. కాలయాపనకై

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 37 రఘుమన్న హాస్యార్ధమై ఆడరాదు. కలహకారణం. ఇది బుద్ధిమంతుల పనికాదు అని విదురుడు చెప్పినా యుధిష్టిరుడు విన్నాడా? వినలేదు! “ ద్యూతమేతత్‌ పురాకల్చే దుష్టం వైరకరం నృణాం తస్మాత్‌ ద్యూతం నసేవేత హిస్యార్ధమపి బుద్ధిమాన్‌”

ఎన్ని గుణాలు వుంచిగుంటెనేవి ఒక దుర్గుణం వల్ల అవన్నీ దుర్గుణాలవుతయి. (అధ్యాయం తిక-శ,తి7-19)

దుర్దనులు సజ్జనుల సద్గుణాలను తెలుసుకోగోరరు. వారి దుర్గుణాలనే తెలుసుకోగలుగుతారు! (సుందర శరీరంలో కూడా ఈగలు పుండ్లనే వెతకుతయి, విని విచారించి ఆచరించే వారికే ఉపదేశం కాని తద్భిన్నులకు కాదు అని చెప్పినప్పటికీ ఆ ధృతరాష్ట్రుడు వినడు. మూర్చుడు. ఎంత శ్రేయస్సును గూర్చి తెలిపినా గాని తన పుత్రున్ని విడిచే సామర్థ్యం లేదని స్పష్ట పరిచినాడు. ఎవరి పకంలో ధర్మముంటే వారికే జయం కాగలదనుకున్నాడు. పొండవుల రాజ్యం హపాండవులకే ఇచ్చివేయుటరు మనసులో ఎల్లపుడూ సుముఖత కల్గుతుంటుందే కాని, దుర్యోధనుని చెంతకు పోగానే తన మతి మారిపోయిందందాడు. ఇట్టి కింకర్తవ్య విమూఢుడాతడు.

అద్భష్ట భాగ్యం మీద ఆధారపడటం అవివేకి లక్షణం. పురుషార్థసిద్ధియే కర్తవ్యం అంటూ విదురుడు చివరగా ట్రీరేపెంచినప్పటికీ ఫలితం లేకుండింది. ఇతడు తన బీవితమంతా అతనితో నీతులు రాజరిక కర్తవ్యాకర్తవ్యాలగూర్చి ఉపదేశాలు చేయుటకే సరిపోయింది. ఇతనికి కూడా రాజ్యభాగముండవలసిందే (87-క7,89-9)

విదురుడెందుకో పురుషార్థివలె శ్రీకృష్ణుని వలె పాండవుల పక్షంలో చేరలేదేమిటి? మొట్టమొదటనే కౌరవులను తూంనాడి అటు చేరతీ ఆదర్శ మయ్యేది కదా? నపుంసకునితో నాతిచరామి వర్లించినట్లే!

ఒకవేళ వైదిక రాజ్యవ్యవస్థ ఉంటే విదురునికే పట్టాభిషకమయ్యేది. మొత్తం మీద వ్యక్తి గతంగా ఇంతటి నీతికోవిదునికి దేహంతోనే స్వర్ణం ఎందుకు లభించలేదు? ధర్మజానికంటే విదురుడు ధర్ముడు. శ్రీకృష్ణునికేల సశరీరంతో ఇంద్రుడు స్వాగతం పలుకలేదేమి? వీరికి భారత స్వర్గంగాక వైదిక స్వర్గం లభించి ఉండాలె,

ప్రామాణిక మహాభారత వివేిచనం 38 రఘుమన్న

ఇదంతా తెలిసీ తెలువని పురాణ కావ్యజులం - అవైదిక అనార్య మేళం,

వంచక భేదం- అపబృ్బంహణం. బై దికశిత్య కళ్టులు

పంచయజ్ఞాలు 1. (బ్రహ్మయజ్ఞం (సంధ్యోపాసనం) శీ. దేవయజ్ఞం (అగ్నిహోథతం) తి. పితృయజ్ఞం (పెద్దలకు "సివాసత్కారం) క, అతిథెయజ్ఞం (లోకకల్యాణార్థం వచ్చే ఉపదేశకులెేవ) 5. బలివైళ్య యజ్ఞం (తోటి దుర్చలులకు, అన్యజీవులకు అన్నదానాలు చేయటం)

“యజ్ఞదానతపః కర్మనత్యచేత్‌ కార్యమేవతత్‌ోొ” (గీత, 18-5)

ధనసంపదల వ్యామోహం, దోపిడి, వ్యభిచారం, అస్పృశ్యత, సామాజిక అన్యాయాలు, వృద్ధ బాల్య వివాహాలు, కుటుంబ విచ్చిన్న కర్మలు, 'స్తీహీన న్య్యూనతలు, అధర్మపాలనం, ఆత్మదోహాం వంటివన్నీ మహాభారతం నిండా ఉన్నయి. సభాపర్వం నిండ వీటి సంతయే,

వీదాంతశ్యాస్త్రం కాడు

వేదమంటే అచ్చం జ్ఞానం. జ్ఞానానికి అంతం లేదు. అది అనంతం, అనంతాన్ని అంతంగా చెప్పటం పొసగదు. లక్ష్యార్ధంగా స్వీకరిస్తే సరిపోతుంది. అంటే వేదానికి లక్ష్యం, అవధి(అంతం) పరమాత్ముడు. అతని గూర్చిన చింతనమే వేదాంతం, అందుకే (బహ్మసూత్రాలైన వేదాంత దర్శనంలో * అధాతో బ్రహ్మజిజ్ఞాసా” అని మొట్టమొదటనే ఆధికారికంగా సూూతీకరించబడింది. (బ్రహ్మను గూర్చిన జిజ్ఞాసయే, లక్యమే వేదాంతం. ఇది వేదాంత దర్శనకర్త వ్యాసుని దర్శనం. వేదనిదర్భునం, (బహ్మ అంటే బృహస్పతి. విశ్వానికంతా ఏక్లెళవైైన పెద్ద. వంహాన్‌, యజుర్వేద అంతిమా ద్యాయంలో పదిహేడు వుం(టతాలలో (బహ్మతత్వం (బహ్మాండంగా చెప్పబడింది,

మూడు మూలక పదార్థాల చేత సృష్టి రూపొండింది. అవి పకృతి(సకొ జీవాత్మలు(సక్ర్‌. చిక్‌లు) పరమాత్మ(సత్‌చిత్‌+ ఆనందం).

పామాణిక మహాభారత వివీచనం 39 రఘుమన్న

జీవాత్మరు (పకృతి భోగ్యవస్తువు. పరమాత్మ కేవల సాక్షీభూతంగా ('పకాశిస్తుంబాడు. కర్మఫలభోగార్థం జీవాత్మ ప్రకృతిని ఆ(శయిస్తుంది. కర్మ ఫలాధీనం పరమాత్మునిది. “ద్వా సుపర్దా సయుజా సఖాయా సమానం వృక్షం పరిషస్వజాతే, తయోరన్యఃపిప్పలం స్వాద్వత్త్య నశ్నన్యోఅభిచాకశీతో (బు. 1-16క-20)

పరమాత్ముడే అన్ని కర్మలు చేయిస్తుంటాడనటం పేదవిరుద్ధం. అట్లయితే చౌర్యాలు, చమూనభంగాలు, భ్రష్ట రీతులు అనేవి బలవంతం చేయిస్తాడా? చేయించడు. అవి జీవుని కర్మలు, ఆ కర్మఫలానుభవానికై శరీరాలు వస్తయి. జీవించినంతకాలం వేద జ్ఞానం, దాని సంబంధ కర్మలు చేస్తూ పవిత్రంగా నిష్టాగరిష్టంగా ఉండాలి,

“ కుర్వన్నే పేహకర్మాణి జిజీవిషిచ్చతంసమాః

వీవంత్వయి నాన్యథేతోంస్తీ నకర్మలిష్టుతేనరో” (యజు, క0-శ్ర) కర్తవ్య కర్మలు చేయునివాడు కర్మసంన్యాసి కాడా. కర్మపలత్యాగి కావాలె(భగవద్గీత.-8ి-6). ఏక చింతనతో వకమనస్కతతో ఏకపథగాములు కావాలె. (సంగచ్చధ్వం).

అజ్ఞానబద్భలై ఆత్మ(దోహులైనవారు దుఃఖాలపాలరయ్యే పిశాచాలు, అసురులు శి. ఈశ్వరుడు పరిణిమింపవేస్తాడు. తాను పరిణమించడుని. అతడు ఎంతదోళూరవెళా అంత సన్నిహితుడు. హృదయుస్ఫుడు. సర్యాంత ర్యామి. సార్వకాలికుడు, సర్వస్థితుడు. జ్ఞానికి తనలోనే కనిపిస్తాడు 8. భారతంలో ప్రకృతి) జడోపాసన కనిపిస్తుంది. వేద బుషులు జడాన్ని ఉసయోగించుకొన్నారు. ఉపాసించలేదు. బ్రహ్మచర్యదీజావ్రత ధారులై (బ్రహ్మ ప్రాప్తినందినారు(బలహీనులకు

1. అసుర్యానామతేలోకా. ...(యజి, తి) శి. అనేజదేఠం....(యజు, 4)
2. తదేజరి తన్నైజతి...(యజు, 5)

'పామాజణిక మహాభారత విపేచనం 40 రఘుమన్న భగవంతుడు 'ప్రాప్తించడు). జడవేతన తత్త్వాలన్నింట అతడు వ్యాప్తుడని తెలుసికొని తనవలెనే ఇతరులు, ఇతరులవలెనీ తనకు సుఖదుఃఖాలని గుర్తించాలె. అట్టీవాడే ముక్తికి అర్హుడు 1. ఈశ్వరుడు సర్వజ్ఞుడు, స్వయంభువు, సర్వవ్యాపకుడు, స్తూలసూత్మ

కారణ శరీరరహితుడు. నియంత. సమర్భుడు. సంరకకుడు శి. సూత్మస్తూల ప్రకృతిని.ఉహెసిన్త్‌ కటిక చీకటిలో నరకం అనుభవిస్తాడు.

అందుకే పొపాచరణం నుంచి సత్యాచరణానికి నడిపించేటందుకు ఆ పరమాత్ముని నిరంతరం కోరి ఆచరింపవలసినదే కర్తవ్యంతి. జ్ఞానమే అమృతంకీ. సుపథగాములు కావలసి ఉంది 5. ఇదంతా సూత్మ పరిచయం. వేదాంత దర్శనంలో ఇట్టి వైదిక బహ్మతత్వం సుబోధించబడింది. ఇదే వేదాంతం. దీన్ని కొారవపాండవులు _ఆచరించలేదు. ఆ కాలానికే ఈ విద్యవిడిచి పెట్టబడింది. కనుక భారతం పేదాంతశాశ్త్రం కాదు. అట్టా అన్నట్టివారు వేదాంతులు కారు. ఇట్లానే అప్పటి విదురుని ద్వారానో భీష్ముని ద్వారానో చెప్పించిన నీతులు రాజకీయరీతులు నామమాత్రంగానే మిగిలినయి. ఎవ్వరూ జీవితంలో డించు కోలేదు. మహాకావ్య

మనదానెకి కూడా వీలు లేదు. వేదోక్త కవికావ్యం ఆనే పదాలకర్థం కూడా భారతంలో

చొరకదు. తెలిస్తే ఇట్లా అనరు.

కాలవిశేషం వల్ల ఉత్తమగతులు కలుగుతాయనటం శాస్త్ర సమృతం కాదు,

యోగి లేదా ఈశ్వర జ్ఞానప్రాప్తినందినవాడెప్పుడు దేహం చాలిస్తే అప్పుడే ముక్తి.

కాల సంబంధ నిరోధం లేదు. ఉపాసకుడు (హ్మనాడి ద్వారా ఉత్కమించి

సూర్యరశ్మితో కలిసి బహ్మపాప్తేనందుతాడు. “ రశ్వునుసారి” (వదాంత.

కీ-2ి- 18). రాత్రిపూట సూర్యరశ్మి లేదు కనుక అప్పుడు మరణిస్తే (బహ్మప్రాప్తి

క. యస్తుసర్నాణి....(యజు, 6)

శి సపర్పగాచ్చు రమకాయం....(యజు. క)

శి అంధం తముఃపవిరంరి... (యజు, 12)

క వద్చుయాచ్యుతమళ్చుతే (యజు, 1జీ)

న్‌ అగ్మేనయ పథారాడు అస్కార్‌ (యజ. 16).

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం శ్రే రఘుమన్న కలుగదుకదాయని సంళయంకూడా అక్కరలేకుండానే మఠరోసూ(త్రంలో.

“నిశనేతిచేన్న సంబంధస్య యావద్దేహభావిత్వాత్‌ దర్శ్భయతి చ”

(వేదాంత. ఉ-శి-19)

దేహవెంతకాలముంటే అంతకాలం నాడీ సంబంధంగా సూర్యరశ్మి 'సంబంధవంంటుందని తెల్పబడింది. ఇంతేగాక రాతి చం[దుడుంటాడు. అతడుకూడా సూర్యర శ్మిచేతనే (పకాశిస్తాడు. కనుక అది సూర్యరశ్మియే. దకిణాయణంలో కూడా సూర్యరశ్మి సంబంధం ఉంది.

“అతశ్చాయానే$9పి దకిణే” (వేదాంత.-4ఉ-2-20). అంటే దకిణాయణంలోను ఉత్తరాయణంలోను మరణించినా భేదముండదు.

“ రశ్మిశ్చం[దమసం(ప్రతిదీష్యతే.... ఆదిత్యతో 5 స్యదీప్తిర్భవతి” (నిరుక్తం. వి-శి-ని)

• కాబట్టే ఫీష్ముడు ఉత్తరాయణం వరకు వేచిఉండిన విషయం వేదాంత దర్శన విరుద్ధమే. 'వేదవిరుద్ధమే. (బహ్మజ్ఞుడు ఎప్పుడు మరణించినాగాని (బహ్మలోకం పాప్తిస్తుంది. భారతం లోని వ్యక్తులు కాన్ర్రంపేర అళశాన్త విషయాలే ఆచరించినారు. భారత వ్యాసునికే అంతంత తెలిసినపుడు ఇంక నన్నయ తిక్కనాదుల విషయమెంత?

న్ధూర్థాలోహణం

దేహంతో ధర్మరాజు స్వర్గం చేరుకోవటం అశాస్త్రం, అ్మప్రమాణం. వేదాంతదర్భనం((బహ్మసూ(తాల) (ప్రకారం (బహ్మ్మోపాసనలో పూర్ణజ్ఞానం గల్లి సాకాత్కరించుకొన్నవాళ్లకే జనన వరణ బంఢవ్విముక్తి కల్గుతుంది. దేహ సంబంధముండదు. కొందరికే పూర్ణజ్ఞానం (ప్రాప్తిస్తుంది. బహ్మోపాసనంలో అభావం ఏర్చడిజే, వారు దేహంతో వివిధ ఐశ్వర్యాలతో భోగానుభనసుఖాన్ని పొందుతారు (వేదాంత-కి-తి-81). ఆదరంతోనే బహ్మ్మోపాసన చేయాలె. దానికి భిన్నమైతే అది సిద్ధింపదు. “ ఆదరాదలోపః” (వేదాంత,తి-8ి-40). అట్టి ఆదరంతో బహ్మోపాసనలో (బహ్మజ్జానం అనుభవించినప్పడే మోక్షం ప్రాప్తిసుంది. దీని ఆధార(పమాణం కూడా వేదమే.

'పైమాణిక మహాభారత విపేచనం తై రఘుమన్న “తమేవ విదిత్వా తిమృత్యుమేతినాన్యః పంథావిద్యతే $ యనాయ” (యజు, తి1-18)

“ అవిద్యయామృత్యుంతీర్యా విద్యయామృతమతశ్చుతే” (యజు.40-14)

చ్భృుత్యువును తరించటం కర్మఫలం, అమృతత్వాన్ని సిద్ధింపజేసుకోవటం జ్ఞానఫలం. కర్ష్మజ్ఞానసాధనమైతే, జ్ఞానం మోక్షసాధనం. ఆ కర్మనిష్కామమై ఉంటుంది. దీన్నే బహ్మసూ(తకారుడు రూడా “ విద్యైవతునిర్ధారణాత్‌ (వేదాంత-తి-8ి-47) అందాడు, అందువల్ల భారతంలో ధర్మజునికి లభించిన స్వర్గం వేదాది శాస్తాలకు భిన్నం. అతనికి జ్ఞానంగానీ, మోక్షంగానీ కాదని బుజువవుతున్నది. దీనివల్లకూడా భారతం మోక్షమిచ్చే వేదాంత శాస్త్రం కాదని సిద్ధాంతం.

భారతంలో శ్రీకృష్ణ విదురవచనాలు ఉల్లంఘించినారు. బాహ్మణవాగిని, (జ్ఞానివాక్కును) నిరోధింపరాదు, నాశనంచేయరాదు అనివేదం ఆదేశిస్తున్నది.

“నైతాంతే దేవాఅదరదు స్తుభ్యంనృపతే అత్తవే

మౌబాహ్మణస్య రాజన్య గాం జిఘత్చో అనాద్యామ్‌” (అథర్వ. 5-18-1) వాణీ, జ్ఞానం నశింపదు. శరీరంలో జ్ఞానానికే ఆధిపత్యం. దానివల్లనే శరీరం “సుఖంగా నడుస్తుంది. అద్దే సమాజంలోను రాజ్యంలోను జ్ఞానికే (బాహ్మణునికే)

ఆధిపత్యం. రాజు అతన్ని అనుసరించాలె. దీన్ని భారతంలో చూడలేం. జ్ఞానులైన ; శ్రీకృష్ణ విదుర వచనాలు, నీతులు చెల్లకుండా పోయినయి. జ్ఞానం చెల్లకుండా పోతే అంతా నాళనవే, ఆత్మనంచనవేం అని వేదం ఉపదేశిస్తున్నది. వేద విరుద్ధ జీవనభావనమున్నందుకే కొరవపాండథులు సర్వనాశనాన్ని పొందినారు. రాజుల వల్ల ప్రజలు “యథారాజా తథాప్రజా”

పౌామాణిక మహాభారత వివేచనం క. రఘుమన్న తొండతయ్రులు చేడాచుకూలం కాలు | (ర్భుళా(న్రుళుకూలం కాలు

1. కుంతి కన్యగా ఉండి పరునితో కర్గుని కనటం, తిరిగి పాండురాజునం పరిణయమాడటం.

ని. కన్యగా చెడిన కుంతిని పాండురాజు చేసుకొనటం, మృగాలను వేటాడటం, మౌగదిని కూడా రెండవ భార్యగా పొందటం, వాన 'ప్రస్థాశవము జీవనంలో మౌ(దిని సంగమించటం.

8. స్వయంవరంలో (ద్రౌపది అర్హున్నీ వివాహ మాడదలచితే, వ్యాసుడు (ద్రుపదున్ని బలవంతం చేసి సంచపాండవులకు భార్యగా ఒప్పించట, చ్యేష్టునిగా యుధిప్టిరుడు ఆమెను ముందే పెండాడగోరటం, [కవుంగా మిగతావారు కోరటం, ఆమె యందు కావువళులు కావటం, కుంతి దీనికై అనాలోచితంగా పంచుకొమ్మన్నవూట పరవు(ప్రమాణంగా వారు స్వీకరించటం, దైవ నిర్ణయమనటం.

కీ. పాండవులు పేదాలు నిఖిల శా'స్తమేపేదివితి, యుధిష్టిరునికి బోధించే నెపంతో శాంతి పర్వాదులు అల్లటం, కాంలిపర్వంలో అతడు ఏమీ తెలువనట్లు అడగటం, భీష్ముడు చెప్పటం, అవైదిక బోధలెల్ల వినటం తలవూపళం.

5. (దౌపదినే గాక పాండవులు అన్య స్త్రీలను భార్యలుగా పొందటం. బహుభార్యత్వం బహుభర్శృత్వం పాటించటం.

6. తీర్ధయా (తల కెళ్లిన అర్జునుడు తీట చేష్టలు తిమ్మిరి పెండ్లిపాటలు ఆడటం,

7. ద్యూత(క్రీడలాడటం, రాజ్యాన్ని, (దౌపదిని పణంగా పెట్టటం, వ్యసనలోలురు కావటం, సభలో ధర్మసూజ్మాలు [దౌపది అడిగితే నిరుత్తరులు కావటం, వ[స్తాహరణం చేస్తూంటే తలదించుక ముడుచుక కూర్చోవటం.

8. విదురుడు జూదమాడరాదని ఎంత చెప్పినా వినకపోవటం,

9. తరిగి రెండవసారి కూడ భయంకర అనుభవాన్ని మరచి జూదవ్యసనలోలురై ఆడటం, దుర్యోధన శకుని కర్ణదుళ్ళాసన దురాలోచనలు -వారి వ్యక్తిత్వాలు

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం దడే రఘుమన్న తెలిసి తెలిసి వారిని నమ్మి జూదంలో ఒడ్డటం, భిష్ముడు కూడ ధర్మ సూత్మం చెప్పజాలకుండటం. 10. (దౌపదిని కామాతురుడై ఎత్తుక పోతున్న సైంధవున్నియుధిష్టిరుడు క్షమించటం, 11. ద్యూతక్రీడలో (గుడ్డిగా అధర్మ వివశుడైన యుధిష్టిరున్ని అగ్రజుడని సోదరులు అనుసరించటం. 12. విరాటుని కొలువులో ద్యూత(క్రీడకై యుధిప్టిరుడు పాచికలతో (ప్రవేశించటం. 18. ఆడి సభారణ్యవిరాట పర్వాలవరకు (రాజసూయ యజ్ఞంలో తప్ప ) (శ్రీకృష్ణుడు పౌండవులకు (వ్యాసుడు చెప్పినట్లు) ధర్మమూలం కాకుండటం. -1ే4. ఉత్తరాయణం పుణ్యగతికి (మోకానిక్రి నిదర్శనమని ఫీష్కుడు తన ప్రాణాలు నిల్పుకాన్నది విశ్వసించటం. 15. దుష్టుడైన దుర్యోధనున్ని గంధర్వులు ఘోషయా త్ర సందర్భంలో బంధించి పీసుక పోతుంటే యుధిష్టిరుడు విడిపించటం. 16. నిలువెల్ల కపటం నిండిన ధృతరా(ష్టుడు వానప్రస్థడవుతుంటె యుధిష్టిరుడు రోదించటం, నిరోధించటం.

17. మహా(పపస్తానం చేస్తున్నప్పుడు సోదరులు (దౌపది మార్గమధ్యంలో మరణిస్తే, ఆ మరణాలకు అత్యంత బలహీన కారణ్గాలు యుధిష్టిరుడు పేర్కొనటం.
18. యుధిష్టిరుడు సళరీరంగా 'స్వర్గం చేరటం, ఇంద్రుడు స్వాగతించటం, సభాపర్వంలో తెలిసీ తెలిసి పాము నోట్లో వఏలిపెడితే, జూదం ఆడిన పాపాన సర్దునాళనం పట్టించినప్పటికీ, అతడు ధర్మమూర్తి అని ఇం(ద్రుడు అధికంగా గౌరవించటం, నరక (పాప్తి కలిగింపకుండటం, సోదర పరివారం లేకుండా స్వర్గంలో ఉండననీ అవివేకంగా అతడు మొండి కెత్తటం, కుక్కను ధర్మదేవతగా విళ్ససించటం, ధర్మానికి సస్వరూపం ధర్మరాజే అని నమ్మింప వేయటం, అతడు స్ట్గంలో రాగద్వేషాలు వహించటం, ఇహలోక సంబంధాలన్నీ ఆ స్వర్గలోకంలో తోరటం, ఆ లోరినట్టు ఇందుడు వ్యవస్థీరరించటం, స్వర్గం రాకపూర్వం

ప్రామాణిక మహాభారత వీపేచనం త్‌ రఘుమన్న తనసోదరులంతా దారిలో మరణిస్తే వారివారి చావులకు ఆయా పాషాలు కారణాలుగా చెప్పిన వాడు, స్వర్గం చేరిన తర్వాత, వారేమి పాపాలు చేయలేదు అని ఇం[దున్ని దబాయించటం, అలుగటం, స్వర్గం నుంచి ఇహలోకానికి తిరిగి పోతానని వముంకుచేయటం, స్వర్గంలో ఒక (దౌపదినే వెంబడించుకొనటం, మిగతా భార్యల విషయం విస్మరించటం... ఇట్టివెన్నోవేద విరుద్దాలు యుధిష్టరుడు ఆచరిస్తే, అవి వేద రహస్యాలుగా వ్యాసుడు (ధువపరొస్తే పుణ్యమా? వుహాఇతిహాిసమా? ,.. త్తీ స్తాయి . (దౌపది పంచభర్శక కావటం వ్యాసుని బలవంతం. (దుపదున్ని ఇంటిలోనికి పీసుకుపోవటం, ఒప్పించటం? నిండుసభలో యుధిష్పిరుడు ఆమెను పణంగా పెట్టటం, వస్త్రాపహరణం చేయించటం, (విదురుడు తప్ప) పట్టించుకోకపోవటం, ఆమె కోరిన ధర్మసూత్మ రక్షణం భఖీష్మాదులు చేయక పోవటం, స్త్రీని ఈ విధంగా నిండు సభలో అత్యంత హీనాతిహీనంగా అనమానించటం, అపహసించటం? పరాశరుడు మత్స్యగంధిని చెరచటం, చెడలేదని వాడు సర్జిఫికేటివ్వటం, విడిచి పెట్టి తనతోవలో తాను పోవటం, అనంతరం శంతనుడు ఆమెను కామించటం, భీష్ముడు గురికావటం, చి(తాంగద విచిత్రవీర్యులు పుట్టటం, వీరికి కాశీరాజు కన్యల నెత్తుకొచ్చి వివాహం చేయటం, అంబకన్యాయం జరగటం, రెంటి కి చెడటం శిఖండి కావటం? గాంధారి గంత కట్టుకోవటం, పతి(వతా ధర్మం కాదని ఎవ్వడూ చెప్పలేక పోవటం? కుంతి కన్యాత్వం చెడితే చెల్లింప చేయటం, ఆ రహస్యాన్ని భారతాంతం దాకా దాచటం? రాజులు బహుభార్యులు కావటం, స్త్రీలను భోగ వస్తువులుగా అంతఃపుర కాంతలుగా దాచటం? శకుంతలను దుష్యంతుడు అన్యాయంగా అవస్థపాలు చేయటం (పట్టపు రాణులు సాసరి), వేటలోనో బాటలోనో కనిపెంచిన కన్యలను కాపాడటం, తమ ఆభిక్యతను సమర్థించటం ధర్మశాస్తాల పేర దబాయించటం? ఘోర తపోధనుల పేర పాపాలుశాపాలు పొందటం, కనిపించిన కాంతల జూసి ప్రైబడటం, స్థలిత రేతస్కులు

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 46 రఘుమన్న కావటం? వ్యాస వీర్యజనితులు స్రీలోలురుగా అతిచరించి చావటం, ఇది తాతముత్తాతల పరంపరగా లభించటం? విరాటుని కొలువులో (ద్రౌపదిని కీచకుడు బలాత్కారం (రాగ్గింగ్‌ చేయటం. నెత్తినిండ ఈ భారతమే అయితే ఇక ఆ నెత్తి కొరిగి నిమ్మకాయ ఫూసినా తిక్కకుదరదు. మహోన్నత వైదిక మానవ సంస్కృతి తెలువదు. విషమి(శ్రిత ఆహారం వంటిది భారతం. జగద్ధితం కాదు. బుషుల మాటలు రామాయణంలో పాటింపబడినయి. వారి జీవనం వైదికం. నిత్య సంధ్యోపాసనం - అగ్నిహో(కం, స్వాధ్యాయం, పవి(త్ర చింతనం, ఆదర్శం- ధర్మశాన్తు సమ్మతం. భారతంలో నావుభారి వ్యాసుడు పుట్టుట వ్యభిచారంలో- పెరుగుట అతిచారంలో చచ్చుట వివశంలో? “ఊర్హ్వబహు....” రెండు చేతులెత్తి మొత్తుకొన్నాగానీ ఎవ్వడూ అతని మాట వినలేదు. చేతగాని సంతానానికి కారణ భూతుడు. వినని వాళ్ల వెంట విహ్వలత ఏల? వీతరాగుడై (పసన్నాక్ముడై ఉండవచ్చుగదా? యోగశాన్తుంలోని చిత్తప్రసాదన స్థితి వ్యాసునికి అబ్బలేదు. అనవసరాల్లో జోక్యం చేసుకొని అనర్జుడైనాడు. ఇదేమి ఇన వంశమా? శ్రీరామ జననమా? ఈయన వీర్యదాననియోగ స్థలితం! భారత వంశ వర్ధనమా? సమీప సంబంధమైన వారి నియోగం అనర్ధం (మను. తి-5). సపిండ నియోగం చెల్లదని వ్యాసునికి తెలువదు. అందుకే దుష్టసంతానం. దుఃఖం. ఇదంతా భారత వ్యాసుని కుంపటి. ఆదికవి నన్నయ్య మళక్కికి మక్కి? అసలెక్కడ మొక్కి మిత్తికి దక్కితే మీసాలు దువ్వుకొండి! అంధకరట్టులారా? మీకు మోదనుయితే చాలు- తిక్కన్న తియ్యందనాలు. నన్నపార్యుని తద్దినానికి జగద్ధితమంట. చించుక చస్తే కంచు బొమ్మల కేం తక్కువ? దారి తప్పిన దర్బారు కవిత్రయం. పాఠ్యపుస్తకాల్లో ప్రథమ తాంబూల విడియం! సాహిత్యంలో హెతమెంత? సారమెంత? వివేక రతులు లోనారసి మేలు మేలు అనవలసిందెంత? దమ్ముంటే నన్నడుగు ధరాతలం నా అడుగు సత్యార్థం నా తొడుగు సకల విశ్వం ముందడుగు.

ప్రామాజిక మహాభారత వివేచనం 47 రఘుమన్న ఎేడోవబ్బి ౧వహాణాలు కాథు- అపబ్బంవాజాలు “వురాడా కూరాళకర్డా లలు, లత్మ్మ్టుంయ్ల సూర్యుడు, వాయువు, అగ్ని అనేవి 'పాకృతిక దివ్యశక్తులు. ఆకాశాంతరిక్ష పృథివీదేవతలు. ముల్లోక దేవతలు. వీటి సృష్టికి మూలాధారం పరమాత్ముడు. పరమాత్ముడే ఉపాసింపదగిన, తెలుసుకోదగిన వాడని పేదోక్తం. గత కొన్ని వేల ఏండ్లుగా వైదిక కర్మలు అజ్ఞానవశంగా వికృత కర్ష్మలుగా మూరిపోయినయి. యజ్ఞయాగాదుల్లో పరమాత్మున్ని విడిచి ఈ ప్రాకృతిక దేవతలు త్రిమూర్తులు ఫూజింపబడటం, వాటికి మూర్తులు కల్పించటం, ఆమూర్తుల మీదనే రెండువేల ఏండ్లనుంచి కవులు కావ్యాలల్లటం, అజ్జ్ఞానులను మరింత అంధకారంలో ముంచటం, అపండితులు ఒకరిని మిరచి ఒకరు వెరి ఊహల్లోతూగటం జరిగింది. ఉదాహరణకు ఒక విష్ణు విషయం చూద్దాం. 1.సర్వత వ్యాసప్తమవు పదార్థం పేరీ విష్ణువు. అన్నింటికంటె (ప్రకాశమే సర్వత వ్యాష్తమయింది, అన్ని (పకాశాలకంటే మహా(ప్రకాళం జగదాధార (ప్రకాశం- పరమాత్ముడు అని అర్ధం. 1. ఇదే అర్ధం తర్వాత సౌరకుటుంబంలో సూర్యునికి వర్తించిండి. 2. సూర్యకిరణాలకే సుపర్జశబ్దంతి. వేదంలో అనేకతా వుల్లో ప్రయుక్తం, ఇదే అర్థంలోసే గరుత్మాన్‌ శబ్దం కూడా (పప్రయోగమయింది. ఈ కిరణాలే సూర్యున్ని వహిస్తున్నంఎ. అంటే అంతట వ్యాపింపదేస్తున్నంంి. ఈ కిరణాలు (సుపర్ణ, గరుత్మంతులు) అహిభకకాలు. అహీ అంటే మేఘం. మేఘానికిట్టివెన్నో వ. 1.“ అథయచ్నాషితో భవతి తద్విష్ణుర్భవతి” 2. “ ఏష్టుర్‌ఏళతీర్చావ్యళ్నో తేర్వాతస్ప్రైషాభవతి” (నిరుక్తం-1శి-11) తి.“సుపర్దాః ఆడిత్యరశ్ళయః” (నిరుక్తం)

('ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం ఉరి రఘుమన్న వైదిక నావాలున్నయిక11. గరుత్మంతుల వల్ల జలం (అవ్భుతం) హరింపబడి 'మేఘరూపం పొందుతుంది. మేఘాలకే అసురులనిశి, సూర్యకిరణాలే దేవగణాలని అర్థం. వీటిమధ్య జర్‌గే నిరంతర ప్రాకృతిక సంఘర్హణమే దేవదానవ యుద్దాలు. సురాసుర వర్ణనలు.

జి. విష్ణువు సవు(దంలో ఉన్నాడు. అంటే టెకోళంలో అని అర్థం. 'సము[దానికి ఆకాశమనేది అర్థం త. అంటే దీనినుంచి జలం 1దవించి పృథివిమీద పడుతుంది.

“సహ(ళృంగోవృషభోయః సము(దాదుదిచరత్‌” (బు. 7-55-7) వేయిశ్యంగాలు అంటే సహస కిరణాలుగల వృషభం (సూర్యుడు) 'సము[దంలో (ఆకాశంలో) చరిస్తున్నాడు అని అర్ధం. ఇట్టి అర్ధంగల మం(తాలు ఎన్నో వున్నయి.

తి.ఈ సవయ(దంలోనే (ఆకాశంలోనే) 'సృష్టివెొందట జరిగిందని 'వైదికవిషయం. అయితే భూమిగత సము[దజలంలో నుంచి సృష్టి జరిగిందని -ఫౌరాణికులుకల్పించుట అశాస్త్రం, అప్రమాణం. పరమౌత్ముని ఈక్షణం వల్లమొదట శూన్యాకాళశం (ప్రక్తాశితమయింది. సూత్మపరమాణు (ప్రకంపన గతిశీలంగా (పకృతి పరిణామాత్మక వుయ్యింది. ఆ తర్వాత వాయువు మున్నగునయి (కవంగా సృష్టించబడ్డయి.

క.విష్ణువు శేషునిపై ఆధారితుడు. అన్ని పదార్గాలెల్ల యిస్తే మిగిలేది పరమౌత్మ-శేషుడు. ఇతడే అనంతుడు. ఇతనిపైనే విష్ణువు (సూర్యుడు) ఆధారితుడు. అతడు తన కిరణాలను నలువైపులా (చతుర్భుజాలు) వాాపింపదేస్తున్నాడు. 'వాటిమూలంగా జ్ఞానం అందుతుంది. జీవనం సాగుతుంది. ఓే-స అదిఃగ్రావా, గోత్రః... పర్యతః...... వరాహ:..... వృతః అహీిఅ(భమ్‌ ఐలాహకః అసురణేషః ఇతి(తింశన్మేఘనామాని” (నిరుక్తం) 8, “అంబరం, వియత్‌, హోమ సాగరః సము(దః అధ్వరం..... ఇతి షోడళ అంతరిత నామాని” (నిరుక్తం)

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 49 రఘుమన్న

5. విష్ణువే కృష్ణుడు. అంటే ఆకర్షణ శక్తి, అందువల్లనే పృథివ్యాదులను ఆకర్షిస్తూ ధరిస్తున్నాడు. ఈ ఆకర్షణమే కృష్ణం. ఇదంతా వైదికం 1. కృష్ణం అంటే నల్లనిరంగం. సూర్యునిలోని ఈనల్లనిరంగువల్ల ఆకర్షణళక్తి వర్తిస్తుంది. (నీలలోహితంశి). ఈ విష్ణువు (సూర్యుడు) ళుక్ష (అర్హున) రూపంలో ప్రకాశిస్తున్నాడు. కృష్ణరూపంలో ఆకర్షిస్తున్నాడు.

6.విష్టుు వైైభనానికే ళోభాసంపత్తికేలక్మీ- శ్రీఅని అర్భం (ఛాందోగ్యోపనిషత్తు). విష్ణుపల్ని పాలించుశక్తి పత్ని అర్ధం. ఈమె సము[దంలోనే పుట్టింది. అంబే సూర్యసంబంధమై ఆకాశానరణవ్యాప్తమై వుంటుంది. క్షీరసాగరం అంటే ఆకాశమే. నిరంతరం సూర్యకిరణ 'మేఘసంబంధ మథనం సాగుతుంటుంది. అంబే కిరణాలు దేవతలు- మేఘాలు అసురులు, వీని ఘర్షణ ఫలితంగానీ అమృతం (జలం) కురుస్తుంది. పృథివ్యాది పదార్థవిరుద్ధంగా పురాణాదుల్లో విపరీతార్థంగా వినత కటదువ కథలు, గరుడుని గంతులు-శేషళాయి విష్ణుకథలు, ఉరసాగర మథనవ్యథలు, (వతకథలు, దేవదానన సం(గ్రామ చిత్రకథలు మోహినీ రూపాలు ఎన్నెన్నో స్వకపోల కల్చితాలై తలతోక తెల్వని సాహిత్యంగా సాగుతుంది.

వైదిక శబ్బార్థాలు వేరు. అష్టాదశపురాణార్జాలు వేరు, అవి సార్థకాలు- ఇవి అపార్ధకాలు. ఇదంతా సముపబ్బృంహణం కాదు. అపబృంహణమే. స్థాయీపులాక న్యాయంగా చర్చించ బడింది. పోష వివేకంతో ఈదినకొద్దీ దొరుకుతుంది.

1. “యా ఓషధీః పూర్వాజూతా దేవేభ్య స్ర్రియుగం పురా” (బు. 10-97-1) ఓషధులు వనస్పతులు మానవోత్పత్తి కంటె మూడు చతుర్యుగాల పూర్వం ఉత్పన్నమయినయి.

2. వేదభాప్యకారులంతా వైదిక శబ్దాలను ధాత్వర్హాలుగా, యౌగికాలుగా గుర్తించినారు. 1.“ అక్యష్టేనరజసావర్తమానో.... భువనాని పళ్యన్‌” -(యజ, తికి-క3) 2.“ అసావా ఆదిత్యః పింగల వషళుక్ల ఏషనీల వషపీత ఏషలో హితః” (ఛాందోగ్యోపనిషత్తు)

పామాజణిక మహాభారత వపేచనం 50 రఘుమన్న బుక్‌, 1-1 64 సూక్తం ప్రకారం, పృథివి మాయా, సోము జగటశ్వరుడు; ఒ్‌ ఆ శద ఇట లట టా లై ఇ నభా పరవేంళ చం వృషన్‌ జీవాత్మ, అశ్వ= నునస్పు, (బ్రహ్మ=గురం అదిత్య= పరపేశ్వరుదు, వసిష్ట= అందరిని పసింపజేయువాడు, బృహస్పతి = పరమేశ్వరుడు బుక్‌ 1-1 3 9-9 -సాయణఖాప్యం ప్రకారం, అంగరా = అంగారం వళెనే తేజస్వె, పెయమేధ=మేధా ప్రియుడు, కణ్వవ=మేధాపి, అ్రై= శ్రివిధ దుః రహితం, ఇగ న్‌ వ్‌ ఆల య శ ఆ రో ఇట్టూ వేదంలో వ్యక్తిగత నానూలే లేనప్పుడు ఆ వ్యక్తి సంబంధ [| ా! నో ఇతిహాసాంందుకుంటయి?. అయితే పాయబణుదు ఇట్లు నామాలు కొన్ని తర్వాతి క్త పం అన ల్‌ ౯ వ్యక్తులకు జోదింపి చెప్పలల వల్ల ఇతిహాసభ్రను ఏర్పడింది. డాని ఆధారంగానే మెక్టొానల్‌ తన వైదిక కోశంలో ఇతి హాస పరంగా అర్హం కూర్చినాదు. న యళ ల చట ఇయు మకాం ం కాన, ప్రకృతి ప్రత్యయ సంయోగం వళ్ల నిష్పన్నమయ్యే యౌగికాడ్డాలు అసేకార్డాలుగా, విశేషణాలుగా, 'ప్రతీకార్హాలుగా పేదభాష వుంది. దీని ప్రకారం, గౌణ జధ్యాత్మక స్రకాశం, సామాన్య ప్రకాశం, ఇంద్రియాలు, చ గ ల ణం ని ద పృథ్వి, వాణి, ద్యుళ కల, కిరణాలు ఆవు అశ న్‌ా దివ్యశక్తి, ఎరత్మబలం, ఇంద్రియాలు, పశువస్సుం. ఉపస్‌= ఆధ్యాత్మక ప్రభాతం, సూర్యాదయం ఇతిహాసార్హాలు ఇ బీద అం ఇనా నే క జ జ ఇచ భా ఎ వేడశబ్జాలకు అర్వాఆ కాలంల. బ్రాహ్మణ గ్రంథ కారులు ( బుషులు) నా శజ్చలకు అర్జాంకు అనుకూలంగా రపింపేటుట్టు ప్రీవిగా మన అఖ్యానాలు ఇతిహాసాలని పిరు తి శ ఎం బు అం గ ములాాల ఆ ఇ వ ఇసక లు బుషర్రస్థార్ధ స్య ప్రతిర్భవత్యాఖ్యాన సంయుక్తా” (నిరుక్తం 10-10) ని మే మ! కి డీ ఎయు మంత్రాల్లో. ఆభ్యాన షర్షనలున్నాయో వాటిని నిత్య పదార్జాలకు వరింపబచ్నేపు గా ఆ, ఆ ఆటు న వర్తింపచేపకోవాల్న మంలత్రాట్లోని ఉ ఫ్యానాల చ్యర్థనలు హొపచారికాలుగా లేదా గౌణంగా తా వా స జ్య జగ ఆన లల లం ల్‌ ట్‌ శ్రహిందాలె, ఇది నిరుక్త సద్దాంతం. వరరువి కూడా తన నిర్తుక్త సమువృయంలో ఇదె నాగి ల ఆఅటెనాడుు. ॥ రని నజ, బా ల ఎతేదిచ “పగలు. యః కళ్చిదాధ్యాల్మక ధి దైవిక ఆధి భౌతికోవా2 కర్ర ఆశ్యాయతేదిష్త ముతారాద నాట, ఆ ఆక క్ర వట ల్న 147 యుతార్చాన భాసనార్ధ్రం స ఇలిహాస ఇత్యుద్య గ] (పుట. గ్గ ) ఏవమాళ్వాన ఆ స్వరూపాణాంచు వ ల మాం ధా చ, స్వేదాపారాం మం ర్రాణాం యజమాన్తే నిత్యేషుడ పదాన్హేషు యోజనా కర్తవ్యా, ఏపకా స్టే గ న. ల! ద్‌ న. + ల టు న బడ్జైంల: వొపచారిక్‌ మం తే స్వా భ్యాన సమయ: పరమాక్షే నిత్యపక ఇతి సెద్దమ్‌ గరుక ం చాపం “ఆటంక క్త (నరుకు 10-26 దుర్గదార్య సుక న.

మాల నక ల పళ వళి వ్‌] ఊామాణీక మహాభారత వపేచనం రఘుమన్న ఈ టడ్జాంతానుసారం స్కంద స్వామి, చేదాపెఐ విద్యుత్తు, శంతను= జదిం, అనే వాచకాలుగా తత్సంబంధ సూక్తాల సంగతి గాపింపి చూపినాదు(నిర్తుక్తల భాగం 2 పుట 7 8 స్కంద స్వామి నిరుక్త టీక. ప్రాకృతిక పదార్దాలు మానవ నామాలైనయి, ఇవే చేడార్జాలుగా (గ్రహింపినారు. ఇతివోసంతో ఎట్టెతే ప్రతీతమవుతుండో, అదిలట్లు లేదు. ఇతి వోసలం కాదు, ఇట్టుందుకు గావించినారు అంటి, వృత్తాంత ఘటనలు ఉం వ వా తెలుపుల్టక కాదు. కొంపెం రోపమూనంకోసం అనిగ్రైందాలె మీమాంస భాష్యకారుడు సా న్‌ య “చ ఇ నద ర న శబరిస్వామి, వృత్తాంతా న్వాఖ్యానం న వృత్తాంత జ్ఞాపనాయ, కిం తర్హి? ప్రభోపనా క యైనమీమాంస” (1-2-30). మా నా ది ం న జ ఆట ఇ ఇంకొ 'ప్రాలనుదైన వరరుపి వెదమం(త్రాంతర్గతమైన సామాన్య సంజ్ఞా పదాలసు, వ్యక్తిగత సంజలుగా కల్పించు వ్యాఖ్యాన గ్రంథాల్లో భూమిక రూపింవినాడు. ఈ కల్పిత భూమికను ఆధారంగా జేసుకొని తర్వాత మరికొన్ని వాటికి భిన్నమైన నామాలు చేర్చి, చిన్న పిన్న కథలు తయారు జేసుకొని, వాటినే కాలాంతరంలో చాస్త్రవిక ఘటనలు గా భావించినారు. ఇట్లా రోవమూనం కోసం కల్పించిన కథలు వాస్తవిక ఇతిహాస కథలుగా గుర్తించబదుతున్నయి. ఉదాహరణకు, వృద్రండు =వేఘుదుం, అసురుడు అని పర్యాయ శ అర్హాలు(నిర్తుక్టం 2-16). కాని పురాణంలో ఒక రాశసుడు అను మానవీయ కల్పితార్హల వచ్చింది. ఇట్ట రూధ్యర్హాలు గాక ధాత్వర్జాలుగా యౌగికాలుగా (్రూంపినప్పుడే, స్వతః ప్రమాణ వేద మంచ్రార్ణం సుబోధమవుతుంది. ఉదాహరణకు విశ్వామి త్ర= సమస్త విశ్యముసకు దీ త్రత్యం చేయువాడు పరమాత్మ అని వైదిక ధాత్వర్హం. రానిపురాణంలో వసిష్ట ప్రలద్వంది యైన, హరిశ్చం ద్ర కథకు వర్తించిన దైన మేనకకు సంబంధించిన వాడైన విశ్వామిర్రునిగా గ్రహిస్తే, వేదార్థం ఏ మాత్రం యథార్హంగా గ లు ఇ ఇ ఇన ఇ ళం ఇ | ఓట తల్వదు. (ప్రముఖ భాప్యకారులెల్ల ధాత్వశ్రైలు (గ్రటాంవినారు, ఇటీవలి ఉవ్వట మహిధరసాయణులు దప్ప వీరు కూడా పెక్కుచోబ్లు ధాత్వర్జాన్నే గ్రభాంచినారు. మ్‌ "యాస్కుడు ధాత్వర్హ యౌగికాన్ని నిర్త్హా స న. య్గ్‌గలధ్ర్వా అంధక య. దే ఆ '౬ యజ్ఞ వైదిస్ణుః ప్రాణో వైవసెష్టః పచ్కాంంంలలాయాే ఖా గా వ మ గగ రి బండీ క

పౌమాణిక మహాభారత విపేచనం 52 రఘుమన్న “మనో వై భరద్వాజః చడుర్వై జమదగ్నిః” “రాష్ట్రం వా అశ్వమేధః” ఇత్యాదిగా వివరించినాడు. ఇవి ఇతి హాస కథలా! కావు. కే కృష్టార్ట్యనంలు వ్‌ “కృష్ణా యాః పుత్రోకర్జునః” (అథర్వ. 12-3-26) కృష్ణా (స్త్రీ లింగ శబ్దం. (ద్రౌపది పుత్రుడు అర్జునుడు అని అయితే ఇది మవోభారతానికి పొసగదుకదా! పొసగదు. దైదికార్హం పొసగుతుంది. శతపథ (బ్రాహ్మణం (ప్రకారం “రా త్రిర్వై కృష్ణా అసొవాది త్యస్తస్యా వత్చోం్‌ ర్డునః” అంటే రాత్రి పేఠే కృష్ణా (నజ్ఞనిది - చీకటి). ఇల్లనిది ప్రకాశం ( అర్జుసఖ. సూర్యుడు లేదా దినం పేరే అర్జునుడు. రాత్రి నుంచి ఉదయిస్తాడు కనుక పుత్రుడనబడింది. దిననామకాలు(బు. 6-9-1), 2. “అంబే అంబికే అంబాలికే న మా నయతి కశ్చనః ససస్త్య శ్వకః సుభ(ద్రికాం కాంపీలవాసినీమ్‌”( యజుర్వేదం. 231 . “అంబా అంబికా అంబాలికా” ఇవి ఓషధులు, ఆరోగ్యదాయకాలు, 'త్రయంబకాలు , పుష్టి వర్టకాలు. “ త్రయంబకం యజామహే సుగంధిం పుష్టి వర్హనమ్‌” (యజ, 3-60 ౧. ఈ మూడు ఓషధులు మరో ఓషధి అయిన కాంపిలతో కూడే మొలుస్తయి. ఆ మూడు శబ్దాలు ఒకేచోట కలిసి వుండటం వల ఈ పేర్లు మహాభారతానికి వర్తించినట్టు (భ్రమ కల్గుతుంది. కానీ, ఇవి బొషధ నామవాచకాలు. మహాభారతంలో ఈ ఓషధుల సేర్లి కాశీరాజ కూతుండ్రకు పెట్టుబడ్డయి. వారి వివాహం చిత్రాంగద విచిత్ర వీర్యులతో అయ్యింది. దీనికి వేదార్హంతో ఏమాత్రం సంబంధం లేదు. కాంపీల అనేది జాషదనామమే (యజు1 2-76, 3.2 7), 3. పంచనదులు:- “పంచనద్యః సరస్వతీ మపి యంతి సస్రోతసః సరస్వతీతు పంచధా సాదేశే భవత్సరిత్‌"(యజు, 34-11). పంచ జ్ఞానేంద్రియాల ద్వారా ప్రాప్త జ్ఞానం లేదా మనసు యొక్క పంచవృత్తులు నిరోధించి వాణి ద్వారా.బహువిద అభివ్యక్తీకరణం వర్ణితం. అంతేగానీ పంచనదులు గల పంజాబు కాదు, సరస్వతీ నోమక్ష శదిలో పంజాబు యొక్క పంచ నదులు సంగమీంచటం లేదు, లేదా పంచధారలుగా స్మరస్వతీ పారటం లేదు.

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 53 రఘుమన్న 4. అశ్వినౌ=ఐ ద్యావాషృథివులు, లహోరా త్రాలు, సూర్యచంద్రులు (మహాభారతంలో నకుల సహదేవుల జన్మ ధాతలు కారు. నియోగ పితలు కారు). 5. అహల్య= రాత్రి, అహ=దినం, అయ= అయమగుట, దినమందు అయమమైనది రాత్రి. ఇంద్రుడు అంటే సూర్యుడు (సహ్హస్రకిరణుడు =సహస్రొకుడు). ఉదయించగానే అందు రాత్రి లయమవుతుంది. దానినే అహల్య అని వర్ధనం. జార= జీర్ణం జేయువాడు. సూర్యుని సంయోగం వల్ల రాత్రి జీర్ణమవుతుంది. ఈ సంయోగం వల్ల ఇంద్రపుత్రి ఉపస్సు ముందు వస్తుంది. ఇట్ట ప్రాకృతిక వర్ణనం వ్యక్తుల కంటగట్టురాదు. ఇదే ఇంద్ర గౌతమపత్నీ అహల్య వ్యభిచార కథకు సంబంధం లేదు, ఇంద్రుడు తన పుత్రియందు గర్భాదానం చేసినాడనుట పొసగదు. అష్టాధ్యాయిలో (3-1-7) కుమారిల భట్టు తంత్ర వార్తికం పుట 2 07? లో వైదికార్హం గ్రభాంచునది. 6. ఉర్వాశీ ఫపురురవులు (బు. 7-3 ౩-1 (ఓ) “* ఉతాస్‌ మైత్రా వరుణో వసిష్ట ర్వశీ బ్రహ్మన్మన సో5 ధిజాతః ('ద్రస్సం స్కన్నం బ్రాహ్మణా దైన విశ్వేదేవా పుష్కరే త్వాదదంత"”( యజు 18-39) “స్తూర్యో గంధర్వ స్తస్యమరీచ యోకిప్స రసః ఆయువోనామ” సూర్యుడే గంధర్వుడు. వాని కిరణాలే అప్పరసలు(యజు, 15-16,1 త్రి ఈ అప్పరసలకే మేనక ఉర్వశి అని పేర్లు. “అగ్నే ఆయురసొ(యజు 5-2). జఠరాగ్ని= ఉర్వశీ (యజ 15-19) “అంతరికప్రాం రజసో విమానీ ముప శిక్షే మ్యుర్వశీం మిష్య” (బు. 10-95-1 7) వసిష్టుడు =సూర్యుడు. అంతరిక్షంలో (భ్రనుణం చేసే ఉర్వశిని వశమందుంచు కొన్నాడు. దీనికి వరరుచి భాష్యం నిరుక్త సముచ్చయం (పుట, 78 లో) “ఉర్వశీ విద్యుద్విస్షీర్ణం అంతరిక్షం ప్రశ్నుతే దీవ్యత ఇతి ఉర్వశీ వర్షా కాలేవిద్యుతి " అంటే ఉర్వశీ అంతరిక్షవర్హకాల విద్యుత్‌ పదార్దం, మి(త్ర= ప్రాణవాయువు( ఆక్సిజన్‌)

• వరుణ= అపాన వాయువు (కార్చన్‌ డయాక్సైడ్‌) అను పదార్హ వాచక వర్ణనం. ఈ రెండు కల్పిజే జలం ఉత్పన్నం (రేతస్‌= జల వావకం- నిరుక్తం), పురురవా = వక్షకాల గర్దనం చేయు మేఘుడు. ఉర్వశీ- దీని (మేఘ) సంబంధ విద్యుత్‌. ఈ తెండి

'పామాణిక మహాభారత వివేచనం 54 రఘుమన్న సంయోగం వల్ల వర్షం, దాని వల్ల ఆయు= అన్నం ఉత్పన్నమవుతుంది. “అన్నం హా ప్రాణాణాల 'ప్రాణలలొ = ఇెట్టు ప్రాకృతిక వర్ణనకు పురాణ కథలకు సంబంధమే లేదు. వేదార్టం చేరు, పురాణార్థం వేరు. పురాణ కథల్లో ఊరు అని శబ్దల ఉంది. ఉరు లేదు. మూఆఅశబ్దం, అర్ధం ఆకృతవుయింది. ఉర్వశీ నారాయణుని జలఘ (లొడ)నులపి ( ఊరువుల, నుంపిపుట్టుంది. కనుక దాని పేరే ఊర్వశ(పురాణార్టల్స.ఉర్వశ్‌ దర్శనం వల్ల మిత్ర పరుణుం రేతస్సు కుంభంలో పదుతుంది. తకణమే అగస్హ్యుదు వసిష్టులు జన్మిస్తారు. తర్వాత ఉర్వశీ పురురవ సంయోగం చేత ఆయు నామక పుత్రుడు పుడతాడు ( బృహద్లైవత) ఇంకా విక్రమ ఊర్వశీ నాటకాలు, కావ్యాలు, వాని పేర అవార్డులు బోర్జులు అవి పేరే ఇవస్నీ వైదికార్డ విరుద్దాలు. 7. “అదిత” పరమాత్మ వాచకం (బు. 1-46-164) “ఎడితిర్చా వ్‌ రదిఈ రంత రిక్షమది తిర్మాతా సపితా స పుత్రః వచ్చే దేవా ండిలి! పండ జనా లదితి ర్హాతమదిళి ర్షన్నిష్టర” (బు. 1-89-10). ర్ల తం డ్రి పుక్రుదు ఒక్కడే అనుట మానవ ఇతివోస కథల్లో పొసగదు. ఇది చైదికంగా త్రటిప్తే యౌగిక ధాత్వక్టం కుదురుతున్నది. మతా సిర్మిరా భవలి పతా పాంయితా వా- పుత్రః పురు త్రాయతే పున్నరకం ర కన్తాయత ఇరద” ఇవన్ని శ్రా శై పరమాత్మ. వేదం ఉపదేశించువాదు పిత, “పితా భవతి పుం త్రచలొ (మనుస్మ ఎతా2-11 ). ఇదంతా పరమాత్ముని పని, క్‌ నహుష్పుడ్సు న్‌హుష ఛజ్జం అంతరిడసంబంధమైన మేఘానికే వర్తింపింది. సూర్య ప్రంబంధక చఘావ్ఫింన్న అన్హ్యు నడ తోదయంతో పారద్రోరటమనుతుంది. అంటే ఎన్షయురుద్చు లోలగిషోరుంది (బు. శం 3,1-122-11,8-6-2 4)

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం న్‌్‌ రఘుమన్ష దీనికి భిన్నంగా మహాభారతంలోని వన పర్వలలో నహుషుని కథ ఉంది. ఇం ద్రపదిపి పపట్టుంల బుషుల చేత పల్లకి మూయించుకోవటల,. వారిచే శాపం పొంచటం వంట కథా కథనం వల్ల ప్రాకృతిక వర్ణనం తెలువకుందా పోయింది, 9. ఆయువు:-

“అన్నేంయురపొ (యజు, 5-2) ఆయుద్చ అగ్ని పదార్దం సూర్యసంబంఛమైనడి. కాని పురాణ కథలో ఊర్వశీ పూరూరవుల పుత్రుడు. చేదలంప్రకారం పురురవుదు=సూర్వుదు, ఉర్వశీ= రశ్మి. దీని సంబంధమైన అగ్నే ఎయువు, రః లయువ్పు వల్ల మేఘాలు(నహుషులు) ఏర్భడుతయి. 10.యుయాతి:-

“అగ్నే అంగిశస్వల్‌ అంగిరం యయౌతివత్‌ (బు, 1-31-17). అంగార (గ్రూం లేదా అంగార పదార్ర లగ్ని తత్వమే యయాలి, పురాణ కథనం ప్రకారం నహుషప్పుత్రుడు యయాతి, దేవయాని, శర్మిష్ట కమని సంబంధ యయాతి కథకు వేదార్ద సంబంధం లేదు.

11. శంతనుడం;-

బున్వేదం దశమమందలంలోని 9 & వ సూక్తంలో మాత్రమే ఒక్కదోట శంతదు శబ్దం కనిపిస్తుంది దాని స్పష్టమైన అన్రంసు ప్రతం (సూ త్రిస్టానం-అ. 46-21) లో ధాన్య పినేషుగా శంతను అని పేల్కొనబడిఉంది. ఈ ధాన్యం అశ్వనిలో వర్షం (గంగ) దేత ఫరిస్తుందె. ఈ వర్షం వాపి ( జంశ్త్తి (ప్రేరకం), బుక, షణ (విద్యుత్తు) “ పద్యు ద్రథ మరుత బుష్టైమంతవ”(యి. 3-54-13) వల్ల కలుగుతుంది.

ఇవే పేర్లు భారతంలో శంతనుని కథలో కనిపస్త్రయి. అవి నామమాత్రమే. భారచ కదకు వేడార్దానికి సంబంధమే లేదు. ఈ తెంటింటి సంబంధం ఒక్కటిగానే భాపింపిన భ్రమ వల్ల చేదంలో ఇత హాస కథలున్నాయిని బ్రమింపినారు. 12. కృష్ణవ్రజ లీలా విభూతులు:- (బు1-30-5,1-10-7.1-32-11,3-15-3,8-93-13,10-21-3)

ఈమంర్రాల ఎధారంగా రాధ గొ వ్రజ గోప వృషభను, రోహిణి, కృష్ణ అర్జున అనేచివస్నీ ఒక్కడోటు ఎకాశీయ పదార్హాలుగా. ఉన్నాయి,

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం ఏ6 రఘుమన్న

1. కృష్ణార్జునులు= దినం రాత్రి+ పగలు), సూర్యుడు
2. రాధ=ధనం, అన్నం
3. గౌ గోజశిరణాలు
4. వ్రజ= ద్యుస్టానం వీటన్నింటి విభూతి ద్యులోకంలోనే. సూర్యుడు, వాని కిరణాలు, వర్షం, అన్నం, (గ్రహాలు, (గ్రహగతులు, వాటి (ప్రాక్సృతికవైభవం దివ్యం దివ్యకావ్యమయం. వీని పేర్గు గల మానవుల కథలే పురాణాల్లో కొడు పడేసినయి. సత్వాసత్య వివేకం లోపించింది. “ఇతిహాస పురాణాభ్యాం వేదం సముప బృంహయేళొ ( ఆది.ప, 1-జి 6 7). అన్నట్టిది భారత పురాణోక్తి. రెండు వేల ఏండ్ల కిందటిది. ఇది ఆర్డ ఇతిహాస పురాణాలకు ((బాహ్మణాలకు ) వర్తించిందే గాని, అనార్ష ఇతిహాస పురాణాలకు ( మహాభారతం- అష్టాదశ పురాణాలకు ) కాదు. వేద మంథ్థత్రాలకే సంహితలని కరు. 'స్కృతులు, (బాహ్మణాలు, అరణ్యకాలు, ఉపవేదాలు, వేదాంగాలు, ఉపాంగాలు, సూత్రాలు, ఉపనిషత్తులు, బుషీప్రోక్తాలు, వీట్‌సే ఆర్ష వాజ్బ్యయం, అర్షసాహిత్యం అంటారు. ఇవీ ఠూడా వేదాను దూలమైనంతవరకే ప్రమాణం, వాల్మీకి రావరౌాయుణం కూడా ఈళోవలోనిదే, ఇవి వేదార్యాన్ని విస్తరించినయి, విపేచించినయి. విశ్వశ్రీయస్సును లక్యంగా 'ప్రతిపాదించినయి. . అయితే మహాభారతం, అష్టాదళపురాతాలు, భాసకాళిదాసాదుల సాహిత్యం దీన్ని అనుసరించిన ఆయా (పాంతీయు భాషా సాహిత్యాలు, అనువాదాలు అనుకరణాలు, వినుకరణాలు, అహంకరణాలు అన్నీ ఆధునికం చరక అనార్హ సాహిత్యాలు! అనార్య కవికల్పితాలు! రాగప్వేషలోల కల్లోలాలు. ,ఇవి వేదార్గాన్ని వికృతంగా విస్తరించినయి. విపరీతంగా వింగడించినయి. విడిచి పెట్టినయి. ఇవి అజ్ఞాన ఫలితాలు, మూపబృంహణాలు, అంటే అపబ్బంహణాలేకాని, ఉపబృంహణాలేమాతతంకావ. అందుకే మహర్షి దయానందుడు వీటిని చదువ కూడదన్నాడు. ఎంత (శ్రేయస్సు కోరి అన్నాడో అది బుషిత్వానికి తెలుసు. అనార్ద

(ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం వ రఘుమన్న జీవన, అనార్య భావన సాహిత్య పరంగా పెడవాదుల, గడబిడ భేదుల గందర గోళంగా భూగోళవుయి్యింది నేడు. అనేక వాదాలు వుతాలు కేవలం కుర్చీ కోసమై కొమ్ములిరుగ కుమ్ముతున్నయి.

శాన్త్రవిధికి భారతం వర్తించదు. 'పేదం లేని వాదోపవాద బూకటి-సూర్యుడు లేని చీకటి. [ధర్మ తత్త్వజ్ఞులు ధర్మశా(స్తంబనిరి॥ అను పద్యం మూల భారతాన్ని (గ్రహించి చెప్పినట్టిదే, అపప్రామాణికమయింది, అవివేక సహితం, ఆదర్శ రహితం. వ్యాసుడే బుషి కానప్పుడు, మిగతా కవివృషభులెవ్వరు? వారు కవి బువులు, కవి మృషలురు. భారత వ్యాసుడు పేరే బ్రహ్మసూత్ర కర్త (వేదాంత దర్శనం) వ్యాసుడు పేరే. (బహ్మసూత్రాలు ప్రామాణికమ్రైనపుడు భారతాదులు అప్రమాణాలు. అందుకే పునీతులై ఫునర్వివేవించాలె. చూనవ సమాజం నుంచి, మానవ హృదయం నుంచి వేదాధ్యయనం తదాచరణం తప్పింపబడిన కాలంలో, చుహాభారతాదులు దాని స్థానంలో అభిషేకించబడ్డయి. భారతానికి పంచమవేదమనే పేరుపెట్టి వేద ప్రామాణ్యాన్ని విడిచి పెట్టించినారు. తర్వాత ఆయాకాలాల్లో కవులు మహాకథవులుగా, వారివే వుహాకావ్యాలుగా అనిపించుకొంటూ వస్తున్నారు. దీనితో సర్వం తల[కిందులంయ్యాంది. గర్వాంధ బంధఢురవుయింది. భూనవత్వం, కుటుంబానుబంభధాలు, సమాజ సంబంధాలు ఫెళ్ళున తెళ్లనయి, కుళ్ళినయి. సృష్టినియమం ఉల్లంఘించబడింది. ఈశ్వరుని పేర అనీశ్వరమయింది. ఆస్తికత పేర నాస్తెకత బలిసింది. మార్గం తప్పింది. ఇదే నేటికి వారసత్వంగా నిలిచింది. వీటి ననుసరించిన వివుర్శ కూడా అంతకే పరిమితవుయ్యింది. ఆధునికం వరకు అంధానుకరణం మహా విశ్లేషణం. అల్బాలే అనల్బాలు.

భారతం అడుగడుగున వీరోచిత విలాస భరితం. వీరత్వానికి స్థాయి ఉత్సాహం, సమౌజనిష్టమైన ఈ ఉత్సాహం వీరరస నిష్పన్నంగా భావించబడుతుంది. అందుకే జనులు కనులప్పుగిస్తున్నారు. రెండు సింహాలో లేదా రెండు సర్పాలో వీరోచితంగా కొట్టాడుతుంటే, దూరంనుంచే జనులునిండనిలువున జూస్తుంటారు. అవి అంటేనే భయం కదా! దగ్గరకు పోలేరు. అయినా వాటి వీరత్వం చూపరులకు

(ప్రామాణిక మహాభారత విపీచనం 58 రఘుమన్న ఉత్సాహాన్ని స్థాయిగా జేస్తున్నందువల్ల జూస్తుంటారు. అట్లే మహాభారత వీరుల పోరాటాలు చూడ కుతూహలులవుతుంటారు. మస్తిష్కం కుంటుపడుతుంది. ఇదో రకమైన వ్యసనం. కింకర్తవ్య విమూధఢత?

ఈనాడు మహాభారత వారసత్వాన్ని పొందిన నేతలు ఎన్ని పాపాలు, బహురూషాలు నేరాలు, ఘోరాలు, చేస్తున్నాగాని (ప్రజలు విరగబడి ఆ వార్తలు వినటం, ఆ పతతికలు చించుకొనటం-*గావిస్తున్నారు. తిరిగి ఎన్నికల్లో వారినే ఎన్నుకొంటున్నారు. ప్రాణాలకు తెగిస్తున్నారు. నీతిభష్టులను పూలమాలలతో ముంచేస్తున్నారు. ఆ దుష్టుల, భ్రష్టుల పేర్లను కూడా పెట్టుకుంటున్నారు. పుట్టిన, గిట్టిన దినాలు, తద్దినాలు చేస్తున్నారు. ఇది అన్ని రంగా ల్లోని ఈ వారసత్వ 'సం(క్రామక రోగం. ఈ దిగజారిన వ్యవహారమే ఆ తర్వాత తరం నుంచి వారసత్వంగా భావిస్తున్నారు. వీరు పుట్టుగుడ్డితనం వారు. అవిటి, చెవిటి వాలకం వంటివారు. దుర్యోధనుని ఏకపా(త్రాఖినయాలే తప్పు శ్రీకృష్ణుని అథినయించటం లేదు. ఇతన్ని జారునిగా, చోరునిగా కల్పించుకొన్న పోతన భాగవతాదుతే బజారైనయి. భీముని భీమత్వం గాని, అభిమన్యుని వీరత్వంగాని, విదురుని వివశత గాని, పొంచాలి పరాభవం గాని వివేచింపతే కున్నారు. అధర్మారాజును ధర్మజునిగా ల నారు. అతని వ్యసనలోలత మహాభారతానికే చిచ్చు! లొంగిన ం ౦ కాదు. అతని డమ నిర్వీర్యం, ధర్మభష్టం. పాండవులు వరాభార్యత్వం గలవారు, తీరయాతత్రల'పేర అర్హునుడెందరిని అంటగట్టుకొన్నాడో గదా? స్రీలోలత, వేటలు తర్వాతి రాజులందరికి చె ల్లినంలు. సోదరులే చించుకొన్నారు, రెండువేల ఏండ్ల నుంచి రాసుక వస్తున్న భాసకాళచాసాదులనుంచి తెలుగులో [ప్రబంధ కవులవరకు కూడా కావ్యాలలో నాయకులెన ళాజులు ఇట్టి లోలత్వానికే వారసులు. వారి వ్యసనాలే సాహిత్యంగా ఆదర్శ నాయికానాయకులుగా కావ్యలక్షణాలలో ఎక్కించబడ్డయి, పరనీయాలైనయి, పరీక్షల పట్టాలెక్కించబడ్డయి. వరిశోధనలివే! పరిబోధనలివే వినూత్న విచుర్శక విశేషాలివే, ఈ కవులు అనంతర లలితకళల దుష్పలిత (ష్టలు. వీరికి వేదశాస్త్ర మనుధర్మశాస్తాల పరిధికి చెందిన

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 59 రఘుమన్న రాజులు కనిపెంచలేదు. ఏదీ ఆ సమున్నత సతమూజన్యాయు వైభవం? అల్వ ప్రమాణాలను బట్టుక దులుపుకొంటున్నారు. ఇది సాధారణం. చుదక్‌ఖంతతం (ఆదిపర్వం - (పపథమాధ్యాయం) అది న్రైమిషారణ్యం,. అక్కడ శౌనకుడు మహర్షియట. కులపతియట. పన్నెండు ఏండ్ల సత్రయాగం నడిపిస్తున్నాడు. (బహ్మర్దిగణ సమేతుడై ఉన్నాడు. రోమహర్షణపుత్రుడైన ఉగ(శ్రవనాముడైన సూతుడు వారి సమీపానికి వచ్చినాడు. అతడు పురాణవేత్త, పురాణకథకుడు. చిత్రవిచిత్ర కథలకై చెవులు కోసుకునే ఆ తాపసులందరు వాని చుట్టుముట్టినారు. పరస్పర కుశఠలములు అడుగుకొన్నారు. వాడు సుఖాసనంగా కూర్చున్నాడు. ఒక మహర్షి అతనితో మాట్లాడుతూ, ఇంతకాలం ఎక్కడుంటివి? నీ శుభాగమనంబు వల్ల ఆనందమయింది. నీ వెక్కడ ఆనందంగా కాలం గడిపితివి?... అని 'ప్రశ్నించినాడు. సూతుడు మంచి వక్త, ఆ (పళ్న విని విస్తారమైన మునిగణ సంబంధమైన యథార్థ కథ చెప్ప దొడగినాడు. పరీకిత్తుపుకుడైన జనమేజయ మహారాజు సర్పయాగం (సర్పసథత్రం) చేస్తున్నాడు. అక్కడికి కృష్ణద్వైపాయన(పోక్త మహాభారతాన్ని చెప్పటానికి చైళంపాయునుడు వచ్చినాడు. చిత విచితంగా విధిపూర్వకంగా ఆ కథలు చెప్పినాడు. అదివిని తోనిక్కడికి వచ్చినట్లుగా సూతుడు తెల్పినాడు. అనేక తీర్ధయాత్రలు చేస్తూ, బ్రాహ్మణులను సేవిస్తూ, సమంత పంచకమైన కురుజేతౌనికి పోయి చూసి, ఇప్పుడే నైమిషారణ్యానికి బుషి సంఘ దర్శనానికై వచ్చినానని చెప్పినాడు. నైమిషారణ్యంలో మహాయజ్ఞం గావిస్తున్నారని తెలిసి ఆనందమయి వచ్చినానన్నాడు. నేను మీకేమి వినిపించాలనో ఆజ్ఞాపించండి అన్నాడు. నైమిషోరణ్యంలో ఉండిన బుషులు మునులు కేవల నావుధారులు. మోశార్భులై వైదిక కర్మలు చేసుకుంటూ ఉండాల్సింది పోయి, సూతుని వల్ల చిత్ర విచిత్ర కథలు, ఇంద్రియ (భష్టమయ్యి రాగ ద్వేషాదులతో కూడిన పురాణం వినుటకు చెవులు కోసుకొనటమేమి? ఇప్పటి నవలలు కథలు వినేవారిస్థాయికి చెందిన వారే

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 60 రఘుమన్న వీరు. తపస్సంపన్నులకు తలతోక కుదురని విషయాలపై అంత తహతహ ఎందుకు? వాళ్లను నమ్మి జనమేజయుడు సథతతయజ్ఞం చేయిస్తున్నాడు. అది ఆర్హమైనదే కాని, దాన్‌ విధి విధానం శా(స్తోకంగా చేయిస్తున్నట్లు కనిపించదు. నేటి (గ్రామాల్లోని పురోహిత వర్గానికి వీరు తాతలు. జ్ఞానులైన వారి వర్గం దిగజారితే, మిగతా సవమాజవుంతా దిశాన్నోళం లేకుండా కొట్టుక పోతున్నది. అ(పమాణాలు అవిద్యాంధబంధుర గాథలు వారి నల్ల ప్రామాణికాలైనయి. జ్ఞానులు చెడినారు. రకకులు చెడినారు. మిగాతా లోకవుంత దిక్కుమొక్కు గానక దింపుడుకళ్లం చేసినారు. ఇప్పటికీ ఇదే పరంపర అయ్యింది. ఇదే వ్యాస పరంపర పేర అష్టాదశ పురాణ దొంతర. అందుకే కాశీఖండంలో వ్యాసుడు శాపం దిన్నాడు. డంరి బయటికి బహిష్కృతుడై నాడు. వోడవేం లభించలేదు. వ్యాసునికి లేని వోక్షం మీకందరికెట్లొస్తుందో? “పురాణ సంహితాః పుణ్యాః కథా ధర్మార్ధ సం(శ్రీతాః ఇతి వృత్తం నరేందాణామృషీణాం చ మహాత్మనామ్‌” (ఆది. అధ్యా. 1-16) ధర్మార్ధ రహస్యాలతో రూడిన పుణ్యపురాణ కథలు గానీ, మహాత్ములైన బుషుల మహారాజుల ఇతివృత్తాలు గానీ వినిపించ వలెనో అడిగినాడు. అప్పుడా బుషులంతా, (బ్రహ్మాది దేవతలచే బుషుల చేత గొప్పగా (ప్రశంసింపబడిన, వరిష్ట కథాఖ్యానాలతో విచిత్ర పద పర్వాలతో, సూజ్యార్ధాలతో, పేదార్థ విభూషితాలతో, నానాశా(స్తోపబ్బంహీతమైన, పుణ్యమైన చతుచ్వేదార్థ సంయుక్తమయిన, వ్యాసుని అద్భుత కర్మ అయిన పాపభయ నివారరమైన భారతాన్ని వినగోరుతున్నాం అని సూతున్ని అర్థించినారు. ఇది వ్యాసుని ఆజ్ఞచేత అతని శిష్యుడైన వైశంపాయనుడు జనవేంజయ స్యతత్రయజ్ఞంలో వినిపించి ఉన్నాడు. అది విన్న సూతుడిపుడం ఆరంభించినాడు. ధర్హార్భ రహస్యాలు గల వుహారాజుల బుషు౪ పుణ్య పురాణ కథలున్నాయని వ్యాసుడు చెప్పింది వివేచిస్తే, ఆ పుణ్య రహస్యాలు కనిపించటం లేవు.

(ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 61 రఘుమన్న ఫీష్మ ధృతరాష్ట్ర పాండు యుధిష్టిరాదుల్లోగాని, దుర్యోధన కర్ణ దుశ్శాసన శకుని అళ్వత్థామాదుల్లోగాని, కీచక జరాసంధ శిశుపాలాదులోగాని వచ్చే తరాలు నేర్చుకొనే పుణ్య రహస్యాలు కల్ల,

పరాశర వ్యాస వైశంపాయన దోణ కృపాచార్యాదుల్లో కూడా అవి లేవు. సత్యవతి, కుంత్సి గాంధారి, +దౌపది వంటి భారత (స్తేమూర్తుల్లోని ఆదర్శ రహస్యం గానీ వ్యాసుని అద్భుత కర్మగానీ ప్రశ్నార్ధకం? ఎక్కడో స్వల్ప మాత్రంగా ఆ స్పర్శ వుందనుకొని నమ్మితే, వారి మౌలిక జీవన తత్వ్వాల్లోని అధర్మవంకంలో కుతికె బంటి దిగబడే ప్రమాదం ఛవుంది. ఆ ప్రమాదంలోనే చిక్కుకున్నాం. వీరందరివి రహస్యాలు కాథు. రచ్చలీలా విన్యాసాలు. వేదామృత బిందువులు అక్కడక్కడ చిలికించినట్లే వుంటయి. వెను వెంటనె వాటి మీదుగా విషవర్షం కురుస్తుంటుంది. భారత (ప్రధాన కథ వరిష్టమ్రైనది కాదు. ఇంకా దాని ఆఖ్యాన ఉపాఖ్యానాల విచిత్ర పద పర్వాల సంగతి చెప్ప నలవి కాదు. ఆది నుంచి స్వర్గారోహణ పర్వంతరకు వేదశాస్త్ర (ప్రమాణాలతో నేను వివేచించింది - నన్నయ చెప్పినట్టి సారమతులు విమలమతులు కానట్టి వివకయతులు లోనారసి మేలు మేలనంగావలసివుంది.

“ఆచఖ్యు: కవయ: కేచిత్‌ సం(ప్రత్యాచతతే పరే

ఆఖ్యాస్యంతి తథై వాన్యే ఇతిహాస మిమంభువి"” (ఆది. అధ్యా.1-జి6)

మహాభారతాన్ని ఎందరో కవులు వర్ణించి ఉండినారు, వర్ణిస్తున్నారు. వచ్చేకాలం కవులంతా దొన్ని వర్ణిస్తూనే ఉంటారు అని ముందే ఒక బలమ్టైన (ధువప(త్రం సూతుడు చేర్చినాడు, కాదు, వ్యాసుడు కూర్చినాడు. నిజమే! ఇతని తర్వాతి కాలం నుంచి ఇప్పటిదానక కవికుల గురువులు కవిబువులు ఇదే పనిలో మునిగినారు.

ఒకనాడు వ్యాసుడు హిచాలయ పర్వత గుహలో తపో నిష్టుడ్డె యోగజ్ఞానంతో భారతేీరిహాసాన్నంతా సాకాత్కరించుకొన్నాడు. ఈ ఇతిహొిసకథ తన పరివారంలో జరిగిన తర్వాతనే గణేశుని పిల్చి రాయించినట్లు తోస్తున్నది. ఇదేమి ధర్మశాస్త్రమా? కాంత దర్శనమా? మోక్షశాస్త్రమా? కాదు.

ప్రామాజిక మహాభారత పపేచనం 62 రఘుమన్న 'సృష్టి ఆరంభంలో హిరణ్య గర్భం (బృహదండం- వీగ్‌న్యాంక్‌) 'పకటితమయింది. సమస్త (పజల యొక్క అవ్యయ అవినాళి వీజం అందులో ఉండింది. జ్యోతిర్మయ (బ్రహ్మదానిలో అండర్యామిగా (ప్రపేశించినాడు (చక్‌ సృష్ట్వా శదే వాను'్రావిశత్‌ - వైత్తికియోపనిషత్స్‌, అట్లా (ప్రవేశించిన 'బహ్మ అవ్యక్త సూత్య కారయిడు. సదసదాత్మకుడు. ఆ హీరణ్యాండం నుంచే (ప్రప్రథమంగా (ప్రజాపతి, సుర గురు(బహ్మ రు(దుడు, మను, పరమేష్టి (ప్రచేతసపుత్రులు, దశుడు, అతనీ పుకులు ఏడుగురు((కోధ, తము, దము, విక్రీడ, అంగిరా, కర్ణమ, అశ్వినీ) (ఫకటిచులైనారు. (ప్రజాపతులు (మరీచ్యాదులు ఏడుగురు బుషులు, ఏడుగురు మనువులు) 14 మంది (పకటితులైనారు. అ(హమేయాత్మప్పురుషుని విభూతిరూపాలైన విళ్వుదేచ్చలు, ఆదిత్య వసువులు, అశ్వినీ కుమారులు (క్రమంగా అఖివ్యక్తులైనారు, జ తర్వాత యవషసాధ్య పిశాచ గుహ్యకులు, పితరులు, విద్వాంసువైన వసిష్ట (ఉహ్మాక్షి సత్తములు ఉత్పన్నమైనారు. ఇల్లే అనేక మంది రాజర్జులు ఉత్పన్నులైనారు. పంచభూతాలుత్పన్నమైనయి, దెనరా[శుల నుంచి. సంవత్సర పర్యంతం కాల వ్యవహారవేంర్పడింది. కన్పించే చరాచర జగత్తంతా ఆ బృహదండం నుంచే ఉత్సన్నవుయింది. ఇదంతా ఖిరిగి (ప్రళయకాలంలో సూత్మీభ్రూతమువృుతుంది. కాలానుగుణ్యంగా ఆయా వృతాలు పుష్పించి ఫలిస్తాయో, తిరిగి అవ్యక్తమవుతాయో అట్లే సృష్టి ప్రళయాలు, ఇది అనాది అనంత కాఠచ(కగమనం, దేవతల సృష్టి సంకేపంగా తి 8 88, పూర్వకాలంలో పేవప్పుతాదిగా రవి పర్యంతం వివస్వానులు. ఇవి పృథివిలో గర్భస్యాపన చేస్తయి. వీరికి చేవభ్రాటొసు[భాట్‌ అనే ఇద్దరు తనయులు, ముభాట్‌ వు(తంలు దశజ్యోది శతజ్యోతి సహగజ్యోతి దళసహాన పుత్రులు నీ లక పుకులు. 10 లకల పుత్రులు,

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 63 రఘుమన్న

వీరి వల్లనే కురువంళం, యదువంశం, భరత వంశం, యయాలి వంశం, ఇత్వ్యాకు వంశం ఇట్లే ఇతర రాజ వంశాలు. వీరి వల్ల అనేక (పాణి సృష్టి పరంపర కల్గింది. వీటి అన్నింటి రహస్యం, విజ్ఞానం, శాన్తు దర్శనం లోకయాళత్రా విధానం అంతో తపోనిష్ప్టలో వ్యాసుడు సాజాత్కరించుకొన్నాడు. ఇదంతా భారతంలో నిరూపించినాడు. పూర్ణతయే దాని లకణమని తెలిపినాడు. ఇది పొరాణిక సృష్టికి చేరువ. వైదిక సృష్టిక్సి దూరం.

కొందరు వి(పులు (విద్వాంసులు) భారతాన్ని నారాయణం నమస్కృత్య నుంచి, మరికొందరు ఆస్తీక పర్వంనుంచి, ఇంకొందరు ఉపరిచరవసుకీథ నుంచి పఠిస్తారు. వారి వారి మేధస్సు తొద్దీ గ్రహిస్తారు.

“తపసా (బ్రహ్మ చత్వేణ వ్యస్యవేదం సనాతనమ్‌

ఇతిహాసమిమం చ(క్రే పుణ్యం సత్యవతీ సుతపొ (ఆది. (ప్ర. అధ్యా.క్‌క)

సత్యవతీసుతుడు తపస్సుచేత, బ్రహ్మచర్యం చేత వేదవిస్తారం చేసి ర పుణ్య ఇతిహాసాన్ని నిర్మించినాడు.

వేదాలకు గాని, ఆర్జవాజ్బ్యయమంతటికి గానీ ఇట్టి అస్తవ్యస్తత లేదు. ఆరంభం గానీ ముగింపు గానీ అందరికి ఒకే విధివిధానం వుంది. ఎవరికి తోచినట్లు వారు ఆరంభాంతాలు చేయజాలరైరి. (పక్షిప్తాలు చేసిన పాపాత్ముల సంగతి పేరులే.

భారతం అనార్షం. అందుకే పలువురు పలు విధాలుగా పలిస్తుంబారట. బక్కని చేత ఒనరితే గదా? వ్యాసునిలోనే అనేక స్వవచన వ్యాఘాతాలు పరస్పర విరుద్ధాలు. సైద్ధాంతిక లోపాలు. కాకపోతే దౌపదిని పంచ భర్భకను చేస్తాడా? అది వేద విసతం కానేకాదు. భేద వికృతం. అభూత కల్పిత ఇం[దజాల కధాకానన వృత్తం.

వ్యాసుడు దీన్ని శిష్యులకెట్లు అధ్యయనం చేయించవతెనో తెలువక చింతా(క్రాంతుడైనాడు. ఇది తెలిసి స్వయంగా లోక గురువైన (బహ్మనట అతని చెంతకే వచ్చినాడట. ఆ కావ్యం పరమ పూజితమ్‌ అన్నాడు.

“బహ్మన్‌ పేదరహస్యం చ యచ్చాన్యత్‌ స్థాపితం మయా

సౌంగో పనిషదాం చైవ వేదానాం విస్తర కియా” (ఆది. ప. అధ్యా. 62)

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 64 దఘుమన్న పేద రహస్యాన్ని అన్యశావ్రు సారాన్ని సాంగోపాంగాదిగా వేదాల యొక్క విస్తారం చేసినట్లు చెప్పినాడు. ఇంకా అనేకానేక విషయాలు చెప్పినట్లు చెప్పినాడు. అయితే “పరంనలేఖకః” అది లిఖించే లేఖకుడు తనకు దొరకలేదని చింతితుడై నిపేదించినాడు. (బహ్మ విన్నాడు. లోకంలోని మునులందరి కంటె వ్యాసున్నే విశిష్టునిగా విశేషించినాడు. “త్వయాచ కావ్యమిత్యుక్తం తస్మాఠ్‌ కావ్యం భవిష్యతి” (72) వ్యాసుని ప్రకారమే భారతం కావ్యం కాగలదని అన్నాడు. లేఖకునిగా గణేశున్ని స్మరించమన్నాడు. తన స్వనివేశనానికి వెళ్లినాడు. వెంటనే వ్యాసుడు స్మరించినాడు. విఘ్నేకుడు రానే వచ్చినాడు. షణం కూడా తన అిఖని ఆగకుండా రచింపజేయాలని అన్నాడు. వ్యాసుడు ఒప్పుకొంటూనే, అర్ధం చేసుకోకుండా ఒక్క అతరం కూడా రాయ కూడదని చెప్పినాడు. వాడొప్పుకున్నాడు. ఓమ్‌... అంటూ గణేళుడు స్వీకరించినాడు.

ఈ (బ్రహ్మ ఏ సురగురువు? పురాణ దేవలోక బృహస్పతియా? కావచ్చు. అది కల! బ్రహ్మ భమ! వేద మెరిగిన (బహ్మార్షికాడు. సృష్టికారణ (బ్రహ్మ అంతకంటె కాజాలడు. మోతార్భులకు కనిపించేవాడు ఇహలోక ఇచ్చార్భులకు సాకాత్కరించేది లేదు. రామాయణంలో వాల్మీకి వద్దకు వచ్చిన వాడు బుషిబహ్మ, వేదవేత్త. సత్యదష్థ, వాల్మీకి బుషిజీవనుడు. యథోచితం నడిచింది.

ఈ భారతంలోని ఈ సందర్భ (బహ్మ వ్యాసున్ని సర్వముని విశిష్టునిగా చెప్పిందంతా సమర్థించి పోవటం అనేదంతా అసత్యం, కల్చ్పనం. ఇన్నిరకాల బహ్మవ్యవహారం బజారురకం. స్వష్మభము. వ్యాసాలవాలమైన తర్వాతి కఛులకిదే వారసత్వ ధీమ,

భారతంలో 8800 శ్లోకాల అర్ధం “అహం వేద్మి శుకోవేత్తి సంజయో వేత్తి వానవా'” (81) తనకు తెలుసు, శుకునికి తెలుసు, సంజయునికి తెలుసునో తెల్వదో అన్నాడు వ్యాసుడు. భారతం ధర్మార్ధ కామమోక విషయ విస్తారంగా అంధకార నిరాసనంగా వుందన్నాడు. భారతంలో ఎవరికి ధర్మార్ధ కామమోక్షం లభించలేదు.

శ్రీకృష్ణునికే లభించకపోతే, వ్యాసునికే దొరకకపోతే, ఇక పారకులకు దొరుకుతుందా?

ప్రామాణిక మహాభారత దివేచనం 65 రఘుమన్న ఇంకా అతని మాటల (పకారం- భారత పురాణం చం(దసమం. దానివల్ల

వేదాల యొక్క వెన్నెల వెదజల్లబడుతున్నది. (వేదాల కంటే భారతం గొప్పదైతీ పేద విస్తారమెట్ల? ఆ వెన్నెల వెదజళ్లేదెట్ల?). మోహావరణం తొలగుతున్నది. అయితే, పరాశర సత్యవతీ మోహం నుంచి (ప్రధాన కథా పురుషుల సర్వనాశన మోహం వరకు కూడా ఆవరణం తొలగలేదు. చివరికి రెండు చేతులెత్తి తన మాటలెవరు వినలేదని వ్యాసుడే మొత్తుకొన్నాడు.

“ఊర్జ్య బాహుర్వి రౌ మ్యేష న చ కశ్పిచ్చృణోతిమే

ధర్మాదర్ధశ్చ కామళ్చ స కిమర్థం న సేవ్యతే” (స్వర్గా. 5-68)

ఈ భారత వృతానికి సంగ్రహాధ్యాయం బీజం. పొలోమ ఆస్తీక పర్వాలు పర్లు. సంభవ పర్వం స్కంధం. సభారణ్య పర్వాలు వృకస్థ పషీకోటరం. అరణీపర్వం (గంధి. విరాటోద్యోగాలు సారం. ఖీష్మపర్వం బృహత్‌ శాఖ. (దోణ పర్వం ఆకులు. కర్ణ పర్వం శ్వేత పుష్పాలు, శల్య పర్వం దాని సుగంధం, శ్రీ ఐషీక పర్వాలు ఛాయ. శాంతి పర్వం దాని మహాఫలం, అశ్వమేధ పర్వం అమృత రసం. ఆ(శమవాసికం ఆశయం. మౌసల పర్వం (శుతి రూప సంకేపం (ఎత్తై న కొమ్మల భాగం). శిష్టద్విజులు దాన్ని సేవించు వారు. కవులెల్ల ఈ వృతోపజీవులు కాగలరు (86 నుంచి 92). ఇట్టి భారత కథలో సూతుడు (ప్రవేశించి చెప్పదొడగినాడు.

జనమేజయుని స్వతయజ్ఞంలో వేలకొద్దిగా వచ్చిన [1బాహ్మణులు, మునులు (పశ్నిస్తుంటే అక్కడే కూర్చున్న వ్యాసుడు వైశంపాయనున్ని ఆజ్ఞాపించినాడు.. అవకాళం దొరికినప్పుడెల్ల వాడు అది వినిపిస్తుండినాడు. అది లక్ష శోక భారతం (ఇదం శతసహ(ం -ళ్లో॥ 101) అయితే, “చతుర్విం శతిసాహంసీం చత్రే భారత సంహితాం ఉపాఖ్యానైర్వినా తావద్‌ భారతం ప్రోచ్యవే బుద” (ఆది. 1-102) ఉపాఖ్యాన విరహితంగా 24000 శ్లోకాలదే భారతమని బుధులంటారట. ఆ తర్వాత వ్యాసుడు దాన్ని 60 లక్షల శ్లోకబద్ధం చేసినాడట. దేవలోకంలో 3౦ లక్షలు, పెతృలోకంలో 5 లక్షలు, గంధర్వలోకంలో | 4లక్షలు, మూనుషలోకంలో | లక్ష

'పౌమాజణిక మహాభారత వివేచనం 66 రఘుమన్న పలిస్తారు( | 06-107). ఇంతకుమించే నేడున్నది, ఖారతంలో 8800 శ్లోకాలు అతి గుష్తార్భ సంహితలు అనీ, వేద విభూషితాలు అనీ వ్యాసుడన్నాడు. అసలు అవి అతని సోంత [దష్టవ్యాలు కావు. కొన్నిపేద(ప్రతి పాద్యాలు. ధర్మశాత్రు (ప్రబోధాలు. వాటిని భారతంలో అక్కడక్కడ కొన్ని సందర్భోచితంగా, కొన్ని అసందర్భోచితంగా తన మాటల్లో చెప్పినాడు. అదేమి సృజనాత్మకం కాదు. కొరవపాండవులు భారతభవనం కూలగొట్టుకొన్నారు. స్వయంగా కూలగొట్టుకుంటే కొందరు ప్రోత్సహించినారు. కొందరు ఉదాసీనంగా ఉన్నారు. వురికొందరు చేత గాని నీతులు చెప్పినారు. చెప్పినవారు అవి ఆచరింపలేదు. కొట్టుకసచ్చినారు. అందుకే విని విని విడిచిపెట్టినారు. వినాశకాల బుద్ధులకు విశేషనీతులుగా పై శా(స్తోక్తాలు చెప్పితే లాభం లేదు. అది చెత్తల గలిసిన చెక్కర. చెప్పేవాడు చేయకుండ చెప్పితే వినేవాడెందుకు చేస్తాడు? ఆ చెప్పిన నీకుల వల్ల అది నీతిశాస్త్రం కాదు. శాస్తం సస్వరూపంగా ఆవిష్కుతమవుతుంధి. కల్పిత విస్తారాల మధ్య కాడువడేసేది కాదు. మొత్తం బాగా తొవ్విచూస్తే 800 న్లోకాలదాకా శాస్తోక్సాలు ఉండవచ్చు. అవి ఆర్జహృదయులకు ఆర్యులకు అందరికి అర్థమవుతయి. కేవలం వ్యాసునికే, అతని కొడుకు శుకునికే తెలుసనుకోవటం విజ్ఞత కానేరదు. ఉపాఖ్యాన రహీతంగా భారతం శిక000 శ్లోకాలదే అని అప్పటి బుధుల మాన్యత. ఆ తర్వాత వ్యాసుడు దాన్ని60 లక్షల శ్లోకబద్ధం చేసినాడట. వ్యాసుడు చేసినాడో లేదో కాని ఆ పురాణ కవి రాసులు చేసినారు. ఆ భారతం దేవలోకం పితృలోకం, గంధర్వలోకం పోయివచ్చేవరకు మానుషలోకంలో ఒక లక్ష పరిమితమయ్యిందట. ఇవన్నీ గప్పాలు. పరస్పర విరుద్ధాలు. వ్యాసుని అద్భుత కర్మలు ఇట్టిపేమో? పంచమ వేదం కదా! పంచకంతలు కావాలెనాయె. ఇష్టమొచ్చినట్లు వాడు వీడు పెంచిందంత పంచము వేదమూ? ఈ లక్ష శ్లోక భారతాన్నే వైశంపాయనుడు చెప్తుంటే విన్నట్టి సూతుడిష్పడు నైమిషారణ్య బుషులకు మునులకు వినిపెస్తున్నాడు. పూర్వాపరాలు తెలిపి, కథారంభంలో నేరుగా దుర్యోధనున్ని వర్ణించినాడు. వాని (కోధమనే వృజానికి

(ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 67 రఘుమన్న కర్ణుడు స్కంధం, శకుని శాఖ. దుశ్శాసనుడు పుష్పఫలాలు. ధృతరా(ష్టుడు దాని మూలం (110). మరోవృకం యుధిష్టిరుడు. అది ధర్మమయ విశాల వృకమట. దాని స్కంధం అర్హునుడు. భీముడు శాఖ. నకుల సహదేవులు పుష్ప్రఫలాలు. శ్రీకృష్ణుడు, వేదాలు, బాహ్మణులు దాని మూలం (1 | 1). వ్యాసుని ఇష్టంలే!

పాండురాజు వ్యృుగాల వేటలో బుషుల రకణతై అరణ్యంలోనే నివసిస్తుండినాడు. సంతానం కాలేదు. కుంతీ మాదదుల కోరిక మేరకు నియోగం చేత పంచపొండవులను కన్నాడు. ఒకనాడు ఒక బుషి దంపతులు మృగరూప ధారులై మ్రైథునక్రీడలో ఉన్నారట. ఆ రాజు బాణంతో కొట్టినాడు. తత్‌ ఫలితంగా ఇదే స్థితిలో పాండురాజు మరణించేటట్లు బుషి వ్యుగం శాపం బెట్టింది. మాది సమాగమవేళ వాడు అట్లే చచ్చినాడు. పొండు పుత్రులు బుషుల వెంట ధృతరా్షుని పోషణలోకి వచ్చినారు. పీరు పాండు పుత్రులేనని ఆకాశవాణి చెప్పింది. ఆ తర్వాత వారు వేదాలు శా(స్తాలు అధ్యయనం చేసినారట.

“మేధీత్య నిఖిలాన్‌ పేదాన్‌ శాస్తాణి వివిధాని చ” (124)

ఈశాస్తాలెల్ల చదివితే- భారతం నిందా ఎక్కడ పడితే అక్కడ ప్రత్యేకంగా శాంతి

అనుశాసన ఆశచూది పర్వాలు) వారికి భీష్కాదుల చేత అవే మాటివూటికి బోధింపెంచటం ఎందుకు? యుధిష్టిర ఫీష్ముల వ్యవహారం అజ్ఞుల విజ్ఞుల నడుమ నడిపే వ్యవహారంగా తోస్తుంది. శాంతి పర్వాదుల్లో - మహాప్రస్థాన స్వర్గారోహణ పర్వాలో యుధిష్టిరుడు వేదాదులు అధ్యయనం చేసిన ఆధారాలు, అనుభవాలు, ఆత్మ(పబోధాలు కన్పించవు. ఆనాటికి ఆయుధ విద్యలు నీతివిద్యలు ప్రధాన అధ్యయనాలు. కౌరవ పాండవుల యొక్క గురువులకే వేదవిద్యలు తెలువవు. అవి షాండవులకెట్లా అప్బినయి? వారంతా అస్తు విద్యాగురువులు, వారి జీవనం వేద బాహ్యం.

ఆదిపర్వం (పథవాధ్యాయంలో 127 శోకాల నుంచి వర వరకు అప్రాసంగిక విషయాలు చేర్చబడ్డయి. యుధిష్టీర రాజసూయం, జరాసంధ వధ, మయసభ దుర్యోధన పరాభవం, శ్రీళృష్ణుని ఉపేకాస్థితి (12నుంచి 140),

'పహైామాణిక మహాభారత వ్‌వేచనం 68 రఘుమన్న కురుకే[త యుద్భం, పొండవృల విజయం, ధృత రా[ష్టుడుసంజయునితో గతానుభవాలు సమీక్షించటం( 141 నుంచితి20), కర్మానుసార ఫలం భోగించవలసి ఉంటుందనీ, జనన మరణాలకు సుఖదుఃఖాలకు మూలకారణం కాలమేననీ, సృష్టి స్థితి లయాలను అదే చేస్తుందనీ, సర్వభూతాల్లో సమంగా వర్తిస్తుందనీ (220-251 చెప్పటం జరిగింది.

ఈ విషయం భారతారంభంలో లేఖకుల దోషం వల్లనో పురాణ రచయితల పుక్కిటివల్లనో అనొచిత్యంగా చేర్చబడ్డయి. భారతొరంభంలో ఇట్టివి సమీక్షించటం అనౌచిత్యమయింది. అ(ప్రస్తుతమయింది.

ఇక్కడ ఒక విషయం వివేచించ దగింది. కర్మానుసారం ఫలం భోగించటం తప్పనిసరి అని సంజయుని ద్వారా చెప్పించినట్టిది వేద విహితం. అయితే వెంటనే, జన్మనురణాలకు సుఖదుఃఖాలకు కాలమే మూలం అనటం వేద విరుద్ధం. ఇవి రూడా జీవుని కర్మలకు వర్తించిన ఫలాలే! ఇవి వ్యాసుని సిద్ధాంతాలుగా ఒప్పుకొంటే

మరింత అజ్ఞానమే!

ప్రామాణిక మహాభారత వివీచనం 69 రఘుమన్న లయవతోభబాలత చుహోలతు (అది. ప. అ, అనుక్రమణిక పర్వం) ఆది పర్వంలోనే మహాభారత గరిమ అత్యంతంగా కొనియాడబడింది. క్షే “అతో పనిషదం పుణ్యాం కృష్ణద్వైపాయనోం (బవీత్‌ విద్వద్భిః కథ్యుతీ లోకే పురాణే కవిసత్తమైఃొ (ఆది. అధ్యా. 1-శి58ి) పుణ్యమైన ఉపనిష[దూపమైన భారతాన్ని వ్యాసుడు చెప్పినాడు. లోకంలో విద్వాంసులు, పురాణాల్లో కవి సత్తములు దీన్ని (ప్రశుసిస్తుంబారు. శి. _ “భారతాధ్యయనం పుణ్యమపి పాదమధీతః....... 4..-సర్వపాపాన్య శేషతళ (254) భారత ళ్లోక పాదమొక్కటి మౌషత్రమయిన (శద్ధగా అధ్యయనం చేస్తే సర్వపాపాలు తొలగిపోతయి. తి, “దేవా దేవర్షయో హ్య(త్ర తథాబహ్మర్హయో౭ిమలాః కీర్యుంతే శుభకర్మాణ స్తథా యక్షా మహోరగాళ (నికర), శుభకర్ములయిన దేవతలు, దేవర్డులు, (బహ్మర్డులు, యక్షాదులు భారతాన్ని కీర్తిస్తుంటారు. శీ, “భగవాన్‌ వాసుదేవళ్ళ కీరకమే తసనాతనః” (256). వాసుదేవ కృష్ణుడిందు సత్యం, బుతం, పుణ్యంగా కీరింపబడినాడు. 5. అతనిచేతనే సత్‌ అసత్‌ విశ్వం (ప్రవర్తించింది. అతని పేతనే జన్మ మృత్యు పునర్జ్శన్మలవుతున్నయి. “అసచ్చ సదసచ్చైవ యస్మాద్‌ విశ్వం పవర్తతీ" (257). 6. ఈ అను[కమణిక పర్వం చదివితే సంపూర్ణ పాపాలు తొలగుతయి. (శ68) . 7. “యథైతానీతిహాసానాం తథా భారత ముచ్యతే” (266). ఇతిహాసాల్లో భారతం శ్రేష్టం. 8. “ఇతిహాస పురాణాభ్యాం వేదం సముప బృంహయికొ' (267). “విభేత్యల్ప (శుతాట్‌ వేదోవరావుయుం (పహరిష్యతి- కార్ణ్యంవే దమివుం విద్వాన్‌ (శావ ంయిత్వార్భ వుళ్నుకే ” (269). ఇతిహాస పురాణాల వల్లనే పేదార్భం సముపబ్బంహణం (విస్తారం) చేయాలె. కృష్ణద్వైపాయనుని పేదమిది. వినిపించిన వారికి అర్ధం పొప్తిస్తుంది.

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 70 రఘుమన్న 9. ఇంతేగాక (భూణహత్యాది పాపాలు నశిస్తయి(సోళ). 10. “పురా కిల సురైః స్వ సమేత్య తులయా ధృతమ్‌ చతుర్చ్యః సరహస్యేభ్యో పేదేభ్యో హ్యధికం యదా” (272). పూర్వకాలంలో సమస్త దేవతలందరు ఒక్కటై త్రాసులో ఒక ప్రక్క భారతాన్ని మరో (పక్కన నాలుగు వేదాలను బెట్టి తూచితే, వారికి తెలిసిన మహారహస్యమేమిటంటే, వేదాలకంటే భారతమే బరువైనది - అధికమైనది అని. ఇబ్లే అనేక సందర్భాల్లో భారత మహత్వం పునఃపునః పేర్కొనబడింది. 11.విపరీత ఖావంతో భారతాన్ని (గ్రహిస్తే పాపమే తగులుతుంది (పుణ్యమే కలుగుతుంది). 18. శాద్ధ కాలంలో పితృదేవతలకు అన్నపానాదులు అకయంగా లభఖిస్తయి ( అ(పమాణం). 18... వేదవ్యాసుడు పంచమ వేదంగా భారతాన్ని రచించినాడు (అళాన్త్రుం). 14. కీర్తి, దీర్దాయువు, స్వర్గప్రాప్తి (లభించవు). 15. సత్యం అనే తులతో తూచుట వల్ల దీని మహాత్యం పేదంకంటే అధికం (అభూత కల్పనం - అబద్ధం ). 16. వేదోక్త విధులే నిర్మలములు ( ఇది సత్యం, ఇది భారతంలో నామమాత్రం). 17. పేదాంగాలతో పాటు ఉపనిషత్తులు వేదాలు చదివినా, భారతం చదువక పోతే పండితులు కారు. (అసత్యం) (పర్వ సంగ్రహాధ్యాయం వరకు చివర గలదు). ఆస్తీక పర్వానంతరం అంశావతార పర్వంలో వ్యాసుడు వేదాలను నాలుగుగా విభజించినట్లు చెప్పబడింది. మహాభారతం వేదసమ్మతమనీ, పవి(త్రం, ఉత్తవుం అనీ, అది శేష్టమైన కథ అని అనేక విధాల వర్ణించబడింది. “ధర్మే చార్జేచకామేచ మోక్షేచ భరతర్హభ” అంటూ చతుర్విధ పురుషార్థ సిద్ధికి వర్తిస్తుందని వుంది. భారతంలో ఉన్నంత మశే గ్రంథంలో లేదనీ అందులో లేనిది మరెక్కడా లేదనీ ఇష్లా అనేకానేఠాలుగా చెప్పిందంతా అసంబంధ్యాతిళయోక్తి, అపామాణిక ఛలోక్తి. ఆర్త వాజ్ఞయమందెచ్చట దీని ప్రసక్తి లేదు. “ నవేదళా స్తాదన్యత్తు కించి

ప్రామాణిక మహాభారత విపీేచనం 71 రఘుమన్న చ్చాన్తుంతు విద్యతే నిః సృతం సర్వ ళాష్ర్రంతు వేదళా(స్తాత్సనాతనవ్‌ు” (యాజ్ఞవల్క్యస్కృతి - 18-1). వేదానికి మించిన శాస్తం లేదు. సర్వశాస్తాలు దాని నుంచే వెలువడినయి. ఇదీ మహాభారత పుణ్యఫలం, మహత్వం. ఇక వివేచించండి... ఏమౌా(తం సందేహించకండి. వేద విపరీతమైన ఈ భారతాన్ని విపరీతంగా (గ్రహెస్తేనే మనకు పుణ్యం లభిస్తుంది. పాపం నశిస్తుంది. సామాన్యుల కోసమే ఈ భారతమని మీరనుకుంటే అట్టి (ప్రమాణం దానిలో లేదు. లేనిది మీ రాద్యాంతమైతే- ఉన్నది సిద్ధాంతం. ముహాభారత కాలంలో వేద విద్వాంసుడు ఒకడే. శీకృష్ణుడు. వేదాలు షపౌండవులధ్యయనం చేస్తే గీతోపదేశమెందుకు? అది తెలువని ఈ భారతాన్నేవేదం అన్నారు. మూర్ధత ముదిరింది కాబట్టే దాన్ని వేదం కంటే గొప్పదన్నారు. ఇది నమ్మేవారిప్పటికి బహుళ సంఖ్యాకులు, అప(భ్రంళ భాషల్లో అంబే, నేటీ ప్రాంతీయ భాషల్లో ఇదే ఆధారవుయ్యింది. తెలుగు నన్నయాడులు ఇల్లే నమ్మినారు, పంచవువేదమన్నారు. తెలుగు వారు నమ్ముతూనే ఉన్నారు. వీరందరికినెత్తిన భారతమున్నంతక్షాలం ఈ మూర్ధత తప్పదు. లేదా వేదానుకూలమైన విషయాలు మాత్రమే (అవి భారతంలో ఒక శాతం) స్వీకరిస్తే, అవే వ్యాసునివనుకుంటే అతడు కొనప్రాణంతో కోమాలో ఉంటాడు. కాదనుకుంటే ఎప్పడో ఎగిరిపోయినట్లే. వేదవ్యాసుని ప్రకారం భారతం ఉపనిషత్తు అనుకుంటే యజుర్వేదంలోని అంతిను అధ్యాయమైన ఈశావాస్యోపనిషత్తుకు తీవనఘాతం కల్గుతున్నది. ఒక శ్లోకపొదం చదివితే (లేదా భారతమంతాచదివితే) సర్వపాపాలు షోతాయనుకుంటే, బుషులు మునులు మహాపురుషులు అంతా నరకంలో ఉండవలసి వస్తుంది. వాసుదేవ ఛ్రీకృష్ణున్నే సృష్టికర్తగా (గ్రహిస్తే, శుతులు స్మృతులు వేదాంగాలు ఉపాంగాలు సమస్త ఆర్జవాజ్యయం అసత్యమయినవిగా చాటవలసి వున్నది, ఇతిహాసాల్లో భారతమే సర్వశ్రేష్టమునుకుంటే రామాయణాన్ని చింపి పారఠరవేయాల్సి ఉంటుంది. ఇతిహాస పురాణాలు వేదాలను విస్తరించి

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 72 రఘుమన్న పూర్ణంచేస్తున్నాయునుకుంటే, వేదాలు అర్భరహితష్టైనవిగా అపూర్ణాలుగా "ఘోషించవలసి వస్తుంది. ఆది పర్వంలో ప్రథమాధ్యాయం చదివితే భూణహత్య (గర్భవిచ్చిత్తి దోషనునే పాపంతొలగుతుందని భావించినందుకే, నేటి భారత (పభుత్వం (మహాభారత వారసత్వ నేతృత్వం) మట్టంగా పార్లమెంట్‌. తొట్టంలో చట్టం చేసింది. ఇదే పిండగండం. యువతరానికి బ్రహ్మచర్య (బ్రహ్మాండం! అదే చదివితే (ట్రహ్మచర్యాది ఆశ్రముజీవన వ్యవస్థ అవైజ్ఞానికమైనదిగా చట్టం చేసినట్లే. నేటి విద్యావ్యవస్థ దీనికి నిదర్శనం. ఇందియదోష సంస్కార దోష భూయిష్టం. పూర్వకాలంలో దేవతలంతా ఒక్కటై తక్కట్లో పెట్టి భారతాన్ని వేదాలను తూచితే, భారత మహత్వమే గొప్ప బరువైనదనీ తెలిసికొన్నారన్నదే సిద్ధాంతమైతే, ఇక వేదాల పేరుకూడా (పస్తావించరాదు। దేవవాణిీని తోసివేయాలిె! వాగ్భూషణం భూషణం కారాదు! “మనుర్భవో మానవుడవుటను నిరోధంచాలె! “సాప్రథమా సంస్కృతిర్విశ్వవారా” (యజ, 7-14). వేదాలు విశ్వం యొక్క (ప్రథమ సంస్కృతి అనేది కొట్టివేయాలె, సృష్టీపలయాలు మానవృని చేతి కర్మలుగా చాటాలె. రాష్ట్రం- రాజు- ప్రజలు సర్వనాశనం కోసమే 'పయత్నించాలెనని శాసనం నడుపాలె నడుస్తూనే ఉందిలే ఇప్పుడు. మానవజాతి తొలి వాజ్యయంగా మహాభారీతాన్నే చాటాల్సి ఉందిగదా? పూర్వకాలంలో చేవతలంతా ఇంతగొప్ప తక్కెడ తూచినారంటే ఎంతగొప్ప। ఇంతకంటె (ప్రపంచంలో మరే గొప్ప లేదు. ఉండదు... ఉండబోదు అనుకుంట అందరు మూర్చలు కావలసి వస్తుంది. మీయిష్టం! ఇదంతా వ్యాసుని అద్భుత కర్మ దుష్టచతుష్ట్ణయం మీ పార్లమెంట్‌ మం త్రివర్గ ధృతగా మ్రుడు మీరాష్ట్రపతి. అధర్మరాజు ప్ప (పతిపక్ష ప్రతినిధి. భీష్ముడే మీ జాతిపెత. వ్యాసుడు మీ జ్ఞానపీర పురస్కృతుడు. దౌపది మీ ప్రజాస్వామ్యం. అ్రీకృష్ణుడు- నేతాజీ దుర్యోధనుడు- జవహర్‌నిహ్రూ- ప్రధానికుటుంబం దుక్ళాసనుడు- గాంధీటోపీధారులు కర్గుడు- కాశీం రజ్వీ జీన్నా

పామాణిక మహాభారత వివీచనం 73 రఘుమన్న శకుని- ఆంగ్ల ప్రభుత్వం అభిమన్యుడు- రాంప్రసాద్‌ బిస్కిల్‌, ఆజాద్‌ చం[దశేఖర్‌, భగత్‌ సింగ్‌ మున్నగువారు. జనమేజయపాలనం-సేటి రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు. నైమిషారణ్యం-సేటి యూనివర్సిటీలు. కులపతి శొనకుడు-వైస్‌ ఛాన్సలర్‌ అందలి నామధారి బుషులు మునులు-యూనివర్సిటీ టీచర్లు. సూతుడు- ఎక్స్‌టర్నల్‌ ఎక్స్‌పర్ట్‌ పొఫెసర్‌, భారత (శవణం- ఒక నెల రి(ఫెషర్‌ కోర్స్‌ వంటిది. నేనిష్పడు ఏకలవ్యుడను-చరైవేతి చరైవేతి. నా ఫునర్జత్మ కృతయుగంలో - మహర్షి దయానందున్ని మళ్లీ కలుస్తాను. కలియుగంలో మక్లెన్నడు పుట్టకుండ అసలు దేవున్నే అడుగుతాను. ఉపరిచరలనుతు (ఆది-అ. €8) ఉపరిచరుడు వుహాతపోనిధియట. ఇం(ద పదవి లభించే స్థితిలో ఉన్నాడట. ఉపాయంతో ఆ పదవి అతనికి లభింపకుండుటకై ఇం(దుడు అతనికి స్ఫటికమణి నిర్మిత దివ్యవిమానాన్ని ఇచ్చినాడట్ల, యుద్ధంలో రక్షక కవచంగా పనిసేసే ఇం(దమాల ఒకటి బహూకరించినాడట. భూలోకంలోనే ధర్మ(పభువై స్వరానికి రాకపోకలు చేస్తూ ఉండేటట్లు చేసినాడు. బహుసంపదలతో తులతూగే ఛేది రాజ్యాన్ని పాలించేటట్లు గావించినాడు. ఇం(దోత్సవం డతియేట నిర్వహించే ఏర్పాటుగావింపదేసినాడు. ఇట్టి కధల వల్ల వ్యాసుడుద్దేశించిన వేదవిస్తారం, (వ్యాసం) వైదిక విజ్ఞానానికిగానీ వైదిక జీవనానికి గాని వర్తించదు. ఉపరిచరునికి పుతపొ(త్రులున్నారు. పుత్రులు రాజ్యాధినీతలైనారు. నడుమ శుక్తివుతిచే లభించిన కన్య గిరికను పత్నిగా చేసుకున్నాడు. ఒకనాడు వేటకై వనగమనుడైనాడు, అక్కడ గిరిక మీద కామో(దేక ఫలితంగా స్థలిత రేతస్కుడైనాడు. అది అమోఘమట! ఆరోజు ఆమెకు బుతుకాలం. సుమారు వయస్సు 11కీ సం.

'ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం /్త రఘుమన్న ఉండవచ్చు. అతని వయస్సు సుమారు €0 సం॥ ల భోర్య ఉంది. ధర్మతత్త్వజ్ఞుడట. ఆ వీర్యాన్ని ఆకు పొట్లంలో గట్టినాడు. ఆరోజే గిరికకు అది చేర్చవలెనట. డేగను పిలిచి దానితో పంపించినాడు. అది ముక్కున గరచుకొని ఆకాశంలో ఎగిరింది.

ఇందలి అవైజ్ఞానికం హాస్యాస్పదం. ఆ వీర్యం గిరిక గర్భధారణకు ఉపకరించేదెట్లా? ఆమె ఆరోజే బుతువుతి. నాలుగు రోజులు గర్భధారణానికి పనికిరావు. అయినా ఆమె దాన్నితన యోనిగతం చేసుకుసేదెట్లా? చేసుకొన్నాగాని అది పనికొచ్చేదెట్లా? కూతురు ంటిదాన్ని ఇట్లా గురిచేసీది పవిత్ర గ్రంధ (ప్రణీతమా?

ఆకాళంలో ఎగిరి పోతున్న డేగను వమురోజేగ చూసింది. పొట్లాన్ని మాంసఖండంగా (భ్రమించింది. ఢీకొన్నది. నీవెంత నేనెంత అన్నంత పంతంగా పోరాడినయి. ఇంతలో పొట్లం చినిగింది. దానిలోంచి కెండు వీర్యబిందువులు (కింద పారుతున్న యమునా నదిలో పడినయి. నదిలోని అదిక అనే చేప మింగింది. గర్నం దాల్చింది. పదినెల్లు మోసింది. ఒక జాలరి(దాళరాజు) ఎప్పటివలె నదిలో వల వేసినాడు. ఆవేప పడింది. పట్టీ కడుపు కోసినాడు. అందుండి ఆడమగ పిల్లలు కన్పించినారు. విచితవునిపించింది. తీసుకుపొయి ఉపరిచర వసువృనకు చూపించినాడు. వానినుంచి మగపిల్లవాన్ని తీసుకున్నాడు. మత్స్యరాజు అని శేరు పెట్టినాడు. ఆడపిల్ల శరీరం నుంచి చేపల కంపు కొడుతుంటే ఇచ్చివేసినాడు(ఆ కంవు మగ పిల్లవానికి కూడా ఉండాలి. అదెందుకు లేదో వ్యాసున్ని అడుగండి),

ఈ ఇద్దరు పిల్లలనుగన్న అదిక అప్పరసగా మౌరిపోయిందట. దానికి (వ్రహ్మకాపమట. ఏదో తప్పు చేస్తే తిర్యగ్‌ యోనిగా పుట్టమని ఆయన శాపం, అయితే కాళ్లు బట్టుక (ప్రాధేయ పడితే, మానవ సంతాన ద్వయాన్నిపొందిన వెంటనే ఆ ళొపం తీరిపోతుందనీ బ్రహ్మ చెప్పినాడాయె. అబ్లే జరిగిందాయె,

చ్యాసుడెంత అవైజ్ఞానికుడో? యోని వరివర్తనం కర్మానుసారం చేసేది (బ్రహ్మస్వాధీన నియమం. అన్య యోని సంకలిని తద్చిరుద్ధం, సృష్టి విరుద్ధం,

అసంభవం. అయినా ఇట్టి సంకర సమాజాన్ని మనముందుంచి పెంచదలచిన వాన్ని చూడవలసిందే! ఇందలి వేదోపబ్బంహణమేమిటి?

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 75 రఘుమన్న దొళరాజు (జాలరి) ఆడపిల్లను తెచ్చిపోషించినాడు. వాడు నిత్యం యమునా నదిపై నావ నడుపుతున్నాడు. సెరిగి పెద్దదైన ఆ పిల్ల పేరు నుత్స్య గంధి. తండ్రికి సహాయంగా నావ నడుపుతుంటుంది. సత్య గుణ స(దూప గుణ పోషం వల్ల ఆమె సత్యవతి అని హేరు కెక్కింది. నావ నడుపుతుంటే ఒకనాడు తీరయా(త్ర చేస్తూ అక్కడికి వచ్చిన పరాశరుడనే ముని పుంగవుడు చూసినాడు. ఆమె నవ్వు మోహనమైనది. తొడలు అరటి బోదెలట. నన్నయ లోనారసిన మాటల్లో అతడు “ గత్రమదమత్సరుండు (త్రిజగద్వినుతుండు వసిష్ట పొక్రుడు - న్నతమతి శక్తి పుతుడఘ నాశన ఖూర తపోధనుండు, సుతుడు” ( ఆది.1-8-86). ఆపాను సమాగమానికై కోరినాడు. అంతటి వాడిట్లాయెనా? ఈ వలావలినదీ తీరాల పొంటీి బుషులెందరో చూస్తున్నారని ఆమె అంటుంది. సమాగమనానికి అనుకూలించే దెట్టా అని సంకోచిస్తున్నది. పరాళరునికి ఎన్ని మొయలొచ్చునో ఎవనికి దెలుసు? ఇప్పుడు కొంచెం "సేపటికి వీళ్లకు పుట్టబోయే వ్యాసునికే దెలువాలె. పంచమ వేదం రాయాలెనాయె. పరాళరుడు వెంటనే చీకటిని కల్పించినాడు. (చీకటి కల్పించుట అసంభవం - మదన పరవళం లోని ఆ కాంతకు వాడు మత్తెక్కించి ఉండాలె.) ఆమె సిగ్గుతో వుండింది. తం'ీ ఆజ్ఞసాలనలోని కన్యగా తెల్పింది. కన్యాత్వం ఇట్లా దూషితమవ్పతే ఏ ముఖంతో ఇంటికి పోవాలంటుంది. ఈ స్థితి కన్యకు పాణసంకట మవుతుందని చెప్పింది. అయినా ఉచిత మనుకొన్నట్లు నిర్వహించమని లొంగింది. చహర్షివంటి వాడిట్లా మళఠ్మథుదయితే ఆ పిల్ల ఏం జేస్తుంది? ఇప్పటి కాలేజిల్లోని కొందరు విద్యార్థులకు వీడు ఫస్టుర్యాంకు. తనకు (ప్రియమైన ఈ కార్యం చేస్తే కన్యాత్వం దూషితం కాదని సర్జిఫికీటిచ్చినాడు. ఆమె కోరిక మేరకు అప్పటినుంచి ఆమె శరీరం చేపల కంపును యోజన పర్యంతం సుగంధమగునట్లు చేసినాడు, మంచి అత్తరు పూసి ఉందొడు! భామినిగా శుచిస్మీతగా పలుకరించినొడు. ఆమె (ప్రసన్నురాలయింది. యోజన గంధ మయింది. వాడు సమాౌగమించినాడు. తిరిగి వాని తోవల వాడు ఏరుదాటి తెప్ప తగిలేసి నాడు. యాత్రలు బట్టినాడు. ఆమె (ప్రఖ్యాతినందింది. వాడెక్కడో? ఈమె

'పామాణిక మహాభారత వివేచనం 76 రఘుమన్న ఇక్కడ! ఆమె సద్యోగర్భం దాల్చింది. పుక్రున్ని కనింది. వానిపేరే వ్యాసుడు, తల్పుకొన్నపుడల్లా తాను కన్ప్చిస్తాననే వరం తల్లి కిచ్చినాడు. యమునా (కృష్ణ ద్వీపంలో ఘోరతపంబు చేయుచుండెనట. ఇది వేదవ్యాస అవతార కథ!

ఆ తర్వాత సత్యవతి ఇల్లు చేరుకొంది. ఇన్ని రోజులెక్కడ పోయిందోనని తండి అడగలేదు. ఆమె రాకతో సుగంధమయినందుకు మురిసినాడు. జరిగిందంతా చెప్పింది. వానితో బాటు ఊరంత (పసన్నులైనారట. కాదా? గొప్పస్థాయివాని కూటవినని తక్కువ స్థాంయ వారిప్పటికి గొప్పగా చెప్పకుంటుంటారా. వ్యభిచరించుటలే ఈ పంచము వేద ధర్మాలుకావా?

_.....-“పాదాపసారిణం ధర్మం సతు విద్వాన్‌ యుగేయుగే” (87)

“వివ్యాస వేదాన్‌ యస్మాక్‌ స తస్మాద్‌ వ్యాస ఇతిస్కృతః” (68)

(ప్రతియుగంలో ఒక్కొక్క ధర్మపాదం లుప్తవువుతుందనీ, ఆయుతుశక్తి క్షీణిస్తున్నదనీ గుర్తించి బాహృణుల(జ్ఞానుల)ుపై అను[గహెంచి, వేదాలను వ్యాసం(విసృతం)(వికృతం) చేసెనాడట. దానితో అతడు వేదవ్యాసుడాయెనట,

ఆ తర్వాత కొంత కాలానికి ఈ సత్యవతిని ఫీష్ముని తండి శంతనుడు రామించినాడు. వానికి కూడా భార్యాపు[తులుండగా చెట్టంత ఖీష్ముడు(గంగ వల్ల పద్టిన) ఉండగా, వానప్రస్థం చేయవలసిన దళలో భీష్మునికి అన్యాయంచేసి సత్యవతిని వివాప్తాం చేసుకున్నాడు. చి(తాంగద విచిత వీర్యులను కన్నాడు. ఇట్టి న్ర్‌మ వివాహాలెల్ల నేడు అమెరికా దేశాల్లో కొనసాగుతున్నయి. పాండవుల గుత్త పెండ్లి కాంటాక్ట్‌ మారేజి) అమెరికాలో నడుస్తున్నది. ప్రస్తుత భారతంలో కూడా ఈ అనార్య పద్ధతిని మైచ్చరు.

(పామాణిక మహాభారత వివేచనం 7 రఘుమన్న యేనకా ఎక్చాయి(త నయాగయుం (ఆది. అధ్యా. 72) విశ్వా[తఎండం రార తపస్సు చేస్తున్నాడు. అది ఇం(దునికి సహింపరానిదయింది. తనకు సింహాసన (భష్టమవుతుందని మేనకను పిలిచినాడు, విశ్వామి[తుని తపస్సును భంగం చేయటానికి వెళ్లాలని చెప్పినా వాని అంతఃకరణం శుద్ధమట! భయపడుతూనే కఠినంగా ఒప్పురొ న్నది. ఆమె వెళ్లింది. విశ్వామి[తుడు వెందట క(లియుడు. తపోబలం చేత (బాహ్మణుడైనాడు. వసిష్ట శత్రువు. పతిసృష్టికర్త. గురు శాపగ్రస్తుడు. విచిత్ర కర్ముడు, కౌశికీ నదీ నిర్మాత. దిశా దిగ్బంధనం చేసే సముర్శుడు. పత్నీ కారణంగా పూర్వకాలంలో కాపవశంగా వ్యాధుడైనాడట. (తిశంకునికి శరణు ఇచ్చినాడు. ముల్లోకాలను భస్మం చేయగల (పతిభుడు. అగ్నిముఖుడు. సూర్యచం[ద 'సేత్రుడు. కాలజిహ్వుడు. ఇట్టి విశేషణాలున్న విశ్వామిత్రుని చెంతకు వేనక వచ్చింది. తన సౌందర్యాన్ని ఆవిష్కరించుకొంది. వాయు-కారణంగా విగత వస్త అయ్యింది. విప వరుడైన విశ్వామి[తతుడు ఆమెతో సమాగమించినాడు. సుదీర్ణకాలం మేనకతో జీవనం గడిపినాడు. కొంతకాలానికి హీవాలయ రవుణీయ శిఖరస్థ మాలినీ నదీతటంలో వారికి శకుంతల పుట్టింది. మేనక వెళ్లిపోయింది. అతడు ఆమెను విడిచి పెట్టినాడు. ఈ సందర్భంలో! ఇచ్చిన కణ్వుడు శకుంతలను గ్రహించి పోషించినాడు. దీనివల్ల మానవ సమాజానికి అందించే హెతో పదేశమేమిటి? కృతియుడు తపస్సు చేసి అంటే జ్ఞానం ఆర్జించి (బ్రాహ్మణుడు కావటం కాస్త సమ్మతమే! జ్ఞానార్జన వేళ ఇంషదుడనే ఇంకొకడు వాన్ని భంగపర్పటం ఏం న్యాయం? ఇదే తపోభంగ న్యాయం. . తపస్సు చేస్తున్న విశ్వామిత్రుడు తిరిగి కామ[కోధాదులకు గురికావటం మహర్షిత్వం కాదు. తపస్సు కాదు. ఇడి సామాన్య బజారు వ్యవహారం. కనిపించిన కాంతను కామించటం, అవసరమైనంత కాలం కలిసి ఉండటం, కన్న సంతానాన్ని అడవి పాలు చేయటం, ఇదంతా ఆదర్శవూ? సృష్టికి (పతిసృష్టీ చేయగల

'హైమాణిక మహాభారత విసీచనం 78 రఘుమన్న విశ్వామి'(త్రుడు గురు(దోహి అయిన (తిశంకునికి పూర్వాపరాలు తెలువకుండా శరణమివ్వటం వివీకమా? కల్పించుకొన్న కథాజాలమంతా ఇతిహిసమా?

వసిష్ట విశ్వామిడత్రులు వేదంలో మంత్ర ద్రష్టలు మహర్షులు, ఈ పేర్లు మొదట పరమాత్మవాచి. పెదప ఖగోళ పదార్ధవాచి. ఆ తర్వాత శరీరగత దివ్యశక్తులకు వర్తించినయి. రామాయణంలో వసెష్టనాముడు రాజపురోహితుడు. విద్వాంసుడు. వైదిక జీవనుడు, రామున్ని, రామరాజ్యాన్ని నడిపినవాడు, విశ్వామిత్రుడు ఆయుధ విద్యావేత్త. శ్రీరామునకు అస్త్ర గురువు. వసిష్ట విశ్వామిత్రులకు వైరం లేదు. పరస్పర మహర్షి జీవనులు. వీరిద్దరి చేత రాముడు నిర్మాణమైనాడు. మహాభారతం వలె అధాల్మిక, నీతి బాహ్యాలకు సంబంధించిన వారు కారు.రామాయణంలో చేరిన కల్పనలు కొన్ని పారాగికులయి. శకుంతల దడుష్యంతులు (ఆది. అధ్యా. 78,74) కౌరవ(కురు) వంశకరుడైన దుష్యంతుడు వర్షసంకలోం కాకుండా, అధర్మం కాకుండా, మ్లుచ్చాదిదేశాల పర్యంతం ధర్మ బద్ధంగా పాలిస్తుండినాడు. అతని రాజ్యంలో అసత్యమాడుటకు అవకాశం లేకుండినది. రాజెప్పడు ధర్మోపదేశాలు చేస్తూ (పజలను ప్రసన్నులుగా ఉంచినాడు. ఇది కవి సమయ వర్ణనం. ఇట్టీివాడు శకుంతలతో వ్యవహరించిన తీరు అధర్మంగా అప్రసన్నంగా అసత్యంగా వుంది. వివిధ మృగాలను వేటాడటం, వధించటం మొట్టమొదటే పేదవిరుద్ధం. చునుస్కృతి విరుద్భం. అంయితే కణ్వా(ళవుంలో నిత్యాగ్నిహో (తాలు జరుగుచుండినయి. వేదసంహితా పాఠాలతో ఒప్పింది. చతుర్వేదజ్ఞులుండినారు. వేదాంగ విదులుండినారు(వేదవ్యాసుడు, ఖౌరత [గ్రంథి తనకు శుకునకే సరిమితం వేసికున్నాడు) వెూకార్భులుండినారు. అడి హ్మలోకంగా అనిపేంచింది దుష్యంతునికి. తానొక్కడే ఆశమంలోకి 'పవేశించినాడు. ఎవ్వరూ కన్పించలేదు. కణ్వుడు రూడా లేడట. అతన్నే ఉపెసించుటకు అక్కడికి వచ్చినాడట, ఇంతలో

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 79 రఘుమన్న లోపలినుంచి శకుంతల వచ్చింది. అవెం సత్కరిస్తుంటే వరించవున్నాడు. జన్మవృత్తాంతమడిగినాడు. ఆమె చెప్తుంది. డ్య(త్రియకన్యగా గుర్తించినాడు. ఆమె విశ్వామిత్రుని కూత్తురంట. పూర్వం అతనికో భార్య కూడ వుండిందట. వసిష్ట పుత్రుల నాళనం చేసినవాడు. బ్రహ్మపదవినందినాడు. (పతిసృష్టి కర్త. నక(తతాలను సృష్టించినాడు. గురుశాప(గస్తుడైన (తిశంకునికి ఆశ్రయమిచ్చినాడు. స్వర్గానికి చేర్చినాడట. ఇట్లా అనేక ఘన కార్యాలు గావించిన వాని పత్రికగా తెలిపింది.

దుష్యంతుడు ఆవెం సవరాగవచుం కోరినాడు. ఆవెం సంతానానికి రాజ్యాభిషేకం కోరింది. ఈ సమాగమం ధర్మసమ్మతమన్నాడు. వివాహాలన్నింటిలో (శేష్పం అన్నాడు. వుఠరోచోట రాజులకు రాక్షస వివాహం టఉచితవున్నాడు. ఇంకోచోట గాంధర్వ రాకసాలు ఉచితమన్నాడు. ఆమె (ప్రతిజ్ఞ నెరవేర్చుటకై మాట ఇచ్చినాడు. సమౌాగమించినాడు.

“గాంధర్వః సతు విజ్టేయోకామసంభవః” (మను.తి-తిశ). గాంధర్వం కేవలం కామ సంభవమయింది. భోగలాలసం. * స్తీ కామవై గంధర్వః” (ఐతరేయం. 1-బ),

అష్టవిధవివాహాల్లో ఆసుర, గాంధర్వ, రాకస పైళాచాలు దార్వి వివాహాలుగా మనువ్న ఘోషించినాడు. వీని డేరా దుష్టభష్ట అధర్మ నాస్తిక సంతానం కల్గుతుందన్నాడు(మను.తి-41,42). కాని దుష్యంతుడు మర్యాదను అతెకమించినాడు. గాంధర్వం శాస్త్ర సమృతమని అసత్యం చెప్పి ఒప్పించి ఆమెను సమాగమించినాడు. శ్వరాజులకు వేట మొదటి తప్ప. శాస్త సమ్మతం కాదు.

శ మున్యాశ్రమ సమీపానికి రావటం రెండవ తప్ప.

ఇ ముని కన్యకను మోహించటం మూడవ తప్ప.

శ సమాగమం శాస్త్ర సమ్మతమని బప్పించటం నాల్గవ తప్ప.

శ ఆ తర్వాత ఆమెను అక్కడ విడిచి పెట్టి మరిచినట్లు పోవటం ఐదో తప్ప,

శ పుట్టిన కొడుకును తీసుకుని ఆవె రాజసభలో నివే దించుకొన్నపుడు

పామాణిక మహాభారత విపేచనం 80 రఘుమన్న దుష్యంతుడామెను తృణీకరించటం ఆరోతప్ప. శీ జనభీతికి ఆమెను తృణీకరించినట్లు నటించటం ఏడో తప్ప. శీ మొదట శాస్త్ర సమ్మతమన్నవాడు ఇపుడు దానికి విరుద్ధంగా వ్యవహరింటం ఎన్ఫ్మిదో తప్ప. ఇట్టి తప్పడు తడకలది ఇతిహాసమా? ఇట్టిది మీరు రాముని(రామాయణంలో) జీవితంలో చూడలేరు. ప్రథమ సమాగమపేళ శకుంతలతో “యస్య వా దాస్యతి పితాసమే భర్తా భవిష్యతి” తండ్రి ఎవరికి కన్యను దానమిస్తాడో అతడు ఆమెకు భర్త. కౌమారంలో ఆమెను తండి రక్షిస్తాడు. యౌవనంలో భర్త, వృద్దాష్యంలో కొడుకు రక్షిస్తాడు. అందువల్ల స్త్రీకి స్వాతంత్ర్యం అర్హమయినది కాదు అని అంటుంది. ఇది మనుస్కృతికి విరుద్ధమైన (పకిసప్త పాఠం. దీనికి ిన్నంగా దుష్యంతుడు గాంధర్వ రాకసౌ త(త్రీధర్మా” (18) గాంధర్వ రాతస వివాహాలు క్యత్రియునికి శాస్త్ర సమ్మతమన్నది అసత్యం. ముందేమో ఆసుర గాంధర్వ రాకస వివాహ పద్ధతులు క్ష్యతియులకు ధర్మానుకూలమన్నాడు. ఆమె నమ్మింది. తనకు పుట్టే పుత్రునకే యువరాజ్యాఖిషేకం చేయాలని కోరింది. అతడొప్పుకొన్నాడు. అంతేగాక “నేష్యామి నగరం స్వయం” (17) అంటే స్వయంగా తన రాజ్యానికి తీసుకుపోతానన్నాడు. రాజాంతఃణపురంలోనే ఉండటానికి ఆమె అర్జురాలుగా చెప్పినాడు. “సేషయిస్యే తవార్ధాయ వాహినీం చతురంగిణీం” (21) చతురంగ సైన్యం పంపించి రాజభవనంలో ప్రవేశింప శపధం చేసినాడు. శకుంతల బేల. అశునయన. అతని చరణాలపై వాలింది. అతడు రాజ్యానికి వెప నాడు. ఇదంతా వ్యవహారం అళాన్త్రం. అనార్జ్షం. అవైదికం. కణ్వుడు "కేవలం బుషినామధారి. ఆశ్రమ వర్ణనం కవిసమయం, రాజు వ్యవహారం ఆనాటికి చెల్లించుకొన్నదేగాని శాస్త్రసమ్మతం గాదు. ఒకవేళ అంతటి ఆ(శమంగా ఒప్పుకున్నాగాని రాజంతటీి సామాన్య రాసలీలకు దాసుడగుట ఆచర్యం కాదు. రాజులకు బుద్ధిగరిపేస్థితి అనాటి నావుధారులైన బుషులకు మునులకు (బాహ్మణులకు లేదు. వీరు రాజులకే లోబడి జీవించినారు.

ప్రామాణిక మహాభారక వివేచనం 81 రఘుమన్న

శకుంతల కొంత కాలానికి ప్పుతున్ని వంటుంది. చేత దుందుఖులు మోగుతాయిట. పుష్పనర్దం పదముటంవపి ఇద్ద కాజుల దోపాలు పుణ్యాలుగా ఇం(దుడు మెచ్చురొందాడట. ఇదంలా ఒక(ేణి. రాజు వలయం. వైదిక సంస్కార రహిత వివాహాల వల్ల కలిగే సంతానాలు- కల్లించే వ్యవహారాలు అమోఘమైనవిగా దేవతలు అనబడే వారు మెచ్చుకొందారు. పోయిన దుష్యంతుడు పోయినట్లే అయ్యింది స్వయంగా తీసుకుపోలేదు. చశురంగజవాన్నా పంకలిడు. అంతశపుర రాణివాస యోగ్బత కల్పించలేదు. శరుంతల క మదలు 9 వెడుకు 1శి సం॥ల వాడైనాడు. సక్కవేదశా[స్తాలు సమ్వునొ న్నాడట. అన్నేంమ్ల గడచినా కణ్వుడు పట్టించుకున్నట్లు లేదు. పుంత సహితంతా శరుంతలనం చుష్యుంతు చెంతకు 'పంపించినాడు. ఎందరినో వెంట పంపించినోడు. ఈ పని చాలా పూర్వం జరగాల్సింది. అద్దా జరుగలేదు. ఇదొక రకం ముని వర్తనం.

పుత జన్మ నామకరణ సంస్కార తిథులోగాన్య ఉపనయన వేదారంభ సంస్కారానికిగాని తం(డి దుష్యంతుని అవళ్ళం పిలిచి ఉండాలె. అది జరిగినట్లు లేదు. ఉపనయన పేళ తండి తల్లితో పాటు గురువు కప్పుగించాలె. 12 ఏండ్ల మధ్యకాలంలో ఉత్తర (ప్రత్యుత్తరాలు కూడా లేవు. వైదిక పాణిగ్రహణమైతే ఈ వ్యవహారతుంతా ఇట్లుండేది కాదు. రాజులు ఇష్టమైనవారిని కామించటం, విడిచిపెట్టటం. మరిచినబ్లు పోవటం, దానికి బలియైన స్రీలు సంశయాత్మలు కావటం చెల్లింది నాడు.

శకుంతలాదులు. దుష్తూంతుని సభలో పవేశంచినారం. " ఆర్భమర్యాదభాజనంగా ఆమె పుత సహీతంగా (పణమెల్లింది. కణ్బుని సందేశాన్ని వినిపించి శష్యులంతా వెంటనే తిరిగి ఆభనుం చేరుకొన్నారు. దుష్యంతుడు “ దర్మబుద్య్యాతు చింతయన్నేనొ ధర్మబుద్ధితో విచారించి (ఇంత అన్యాయం బేసి అసత్యం పలికి, ఇన్నేండ్లు విస్మరించినవాడు, ఇప్పుడేమి ధర్మబుద్ధి తోచిందో) ఇప్పుడు ఆమె వచ్చిన ఉద్దేశం ఏమిటో చెప్పమన్నాడు. ఈ (శ్చ ధర్మానికి వరించింది కాదు. శకుంతల ఖిక్తి వినయంతా తనను వఠిందిన నాటీ ప్రలిజ్ఞ సరపేర్చమంటున్నదడి.

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 82 రఘుమన్న పుథతున్ని చూపుతూ, ఇతనికి యువరాజ పట్టాభిషేకం చేయవలసిందిగా కోరుతున్నది. ప్రథమ సమాగమాన్ని జ్ఞాపకం చేసుకొమ్మంటున్నది. ఇదంతా తెలిసికూడా అతడు తెలువనట్ట్లు మాట్లాడుతున్నాడు. అంతేగాక “కస్య త్వం దుష్ట తాపసీ” నీవెన్వరిదానవే దుష్టతాపసి అన్నాడు. ఉంటే ఉండు...పోతీపో....నాకు జ్ఞాపకం లేదు అని ఈసడించినాడు. స్త్రీకి ఇంతటి అన్యాయం, అధర్యం చేయటం మహారాజు కర్తవ్యమా? పంచమ వేద న్యాయమా? రాజనీతి శాస్తమా? ధర్మసూక్ష్రృమా? కాదుకాదు... రాజుల భోగ లాలసుల రోజులవి. శకుంతల స్కోష్టురాలైంది. దుఃఖమగ్నయయ్యింది. మింగే కోపాన్ని కొంగున కట్టుకుంది. సేర్చిన విద్యా సంస్కార బంధురంగా సుదీర్దంగా ధర్మబో ధ చేసింది. సత్యం, ధర్మం, న్యాయం, (స్త్రీ పురుష కర్తవ్యం, 'పతీపత్నుల కర్తవ్యం గూర్చి కార్య కారణ బద్ధంగా, శాస్త్ర సమ్మతంగా (ప్రవచించింది. తన జన్మ వృత్తాంతం తెల్చింది. కణ్వుడు లేని సమయంలో ఆశమంలోని పూర్వ కుటీరంలో తన్ను ఒప్పించి రమించి వరదానాలిచ్చిందంతా విశద పరిచింది. పుట్టిననాడు తల్లిచేత, ఇప్పుడు భర్తచేత విడిచి పెట్టబడినందుకు అత్యంత విషాద మగ్న అయ్యింది. అయినా పు(త గాత్ర పరిష్వంగ సుఖాన్ని పొంది పుత్రున్ని యువరాజుగా చేయుమంది. అయినా ఆ రాజు ఆమె మాటలను లీలగా తోసిపేసినాడు.* (స్త్రీలు అసత్య భాషిణులు- నీవెవరినో - కొడుకెవరో నాకు తెలువదు. నీ మాటలు ఎవరు నమ్మలేరు. నీ తల్లి వేళ్య నిన్ను కని పారేసి పోయింది. నీ తండి విశ్వామిత్రుడు ్టు గై గ్గులేదా? నీవు దుష్ట తావసివి. ఇక్కడినుంచి వెళ్లిపో! వీనహీన వేషధారిశీ! నీ వెక్కడ? నేనెక్కడ? నీచజాతి దానవు. కులటవు. కామమోహవశంలో నీ తల్లి నిన్ను కన్నది. నీవేవుంటున్నావో నాకు తెలువదు. కండ్లముందర కాలేదు. నీ యిష్టమైన చోటికి వెళ్లు” అంటూ నీచంగా గుర్తించినాడు.

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 83 రఘుమన్న మళ్లీ శకుంతల న్యాయవాదన చేస్తుంది. దుష్యంతుని నీచ (పవృత్తిని ఖండిస్తుంది. ఇం(దాదిదేవతలు తన పక్షంలో ఉన్నారని హెచ్చరిస్తుంది. దుష్యంతుడు భూస్థల గమనుడే గాని తాను ఆకాశగమన శక్తి పొందినదానిగా స్వాభిమూనంగా పలుకుతుంది. తమ ఇద్దరి మధ్య సాడులు లేకపోవటం వల్ల ఇంత కావలసి వచ్చిందనీ, ఆత్మసాక్షిగా మెలగవలసిందనీ వివేచిస్తుంది. ఆత్మ[దోహం చేసేవారు మూర్చులుగా సేర్కొంటుంది. ఇతరుల నిందించ టంలో దోషారోపణలు చేయటంలో సంతుష్టులైనవారు దుర్దనులుగా చాటుతుంది. అట్టివారు సజ్జనులనే దుర్దనులుగా భావిస్తారు. సత్యమే పరమాత్మ, సత్యమే నియమం. * సత్యం పరంబహ్మా సత్యం చ సమయః పరః” (106). అసత్యమే దుష్యంతుని స్వభావమైైతే, తాను అట్టి వానితో ఉండటం ఉచితం కాదనుకొంటుంది. తన పుతుడు మా(తం చ(కవర్తి కాగల్గుతాడనే ఇం(దుని ఆశీర్వాద ౦ సగర్వపరుచుకుంటూ సభనుంచి వె ల్లిపోవుటకు నిశ్చయించుకుంటుంది. ఆ సభలో “బుత్విక్పురోహితాచార్యైర్మం[తి ఖిశ్చవృతం తదా” (109) బుత్వికులు, పురోహితులు, ఆచార్యులు మంత్రులు కూడా ఉన్నారు. వీరంతా ఈ నాటకాన్ని చూస్తూనే వున్నారు. ఇంతలో ఆకాశవాణి శకుంతలను సమర్థిస్తూ (ధువీఠరించింది. అప్పుడు దుష్యంతుడు తన పూర్వస్థితిని అశుద్ధమైనదిగా లోకులు సంశయిస్తారనే కారణంగా త్వచ్చుద్య్యర్థం విచారితమ్‌-122) ఈ విధంగా విచారించ వలసి వచ్చినట్టు తెలిపినాడు. ఈ శుద్ధీకరణ మెందుకు అవసరమొచ్చింది? వారిద్దరి ధార్మిక సంబంధం ఎవరకీ విశ్వసనీయంగా లేకుండిందట (! 23). క్షమించమని కోరినాడు. అనంతరం యథోచిత మర్యాదలు గావించినాడు. పుత్రున్ని యువరాజుగౌ చేసినాడు. ఆమెను పట్టపురాణిగా చేసినాడు. ఈ చేసేది ధర్మమే అయితే, అది (ప్రథమ సమాగమ ్రతిజ్ఞయే అయితే, వెంటనే అనాడే రాజ్యానికి రాజమర్యాదలతో తీసుకరావలసీ ఉండింది. అది ధర్మకాన్త సమ్మతమని ఒప్పించిన వానికి, లోకశుద్ధిా సంళయం అవరసమేమిటి? లోకులకానాడే ఇది కాశ విరుద్ధం అని అతనికీ తెలుసు. కాని కొావూతురతను శా(స్తాన్ని అడ్గం పెట్టుకొని ఒప్పించినాడు. అనంతరం లోకాపవాదం అవుతుందని ఆమెను విడిచి వేసినాడు.

హామాణిక మహాఖారత విపీచనం రి రఘుమన్న ఆమె ఇట్లా సభలోకి ధైర్యంగా వస్తుందనుకోలేదు. బజారు కలయిక బజారు పాఠె అయినట్టు భావించి ఉండినాడు. రాజు తలచుకుంటె దెబ్బలకు కొదవా? అయినా రాజ సభలో (పవేఫంచి అంత ధర్మసూకాలు ధైర్యంగా వాడించ గల్లిన శకుంతలకు ఆమూాటమ్‌ కాస్త సమ్మతం కాదని తెలువదా? అప్పటికామెకు తెలువలేదు. చేల! అందుకే ఒప్పుకుంది. ఇద్దరిలో నిహిత సంభోగేచ్చ బరీయమయింది. అందుకే మొదట సిగ్గుతో ఉండింది. ప్వుతుడు 12 ఏండ్ల వాడయ్యే మధ్య కాలంలోనే కొంత శాస్త్ర జ్ఞానం ఆర్జించినట్టుంది. పోనీ, భరతునితోనే ఈ దేశానికి ఖారత నామ మేర్పడినట్ట్లున్న విషయం ఐతిహాసిక దోషం. భరతున్ని గొప్పుగా చెప్పుకొనే ఆధారాలులేవు. కవిసవుయ సముర్థనవతే. చెడంకే ఆదర్శంగా చూపితే అది దిగదుడుపే! ఆదర్శం దీని కఠీతం. దుష్యంతుని ముందర ఆమె చేసిన న్యాయవాదన వేదసమ్మితం. ధర్మశాశ్తు విహితం. చివరి వరకు వాదించి కడకు కొడరును ఇక్కడే విడిచి ఆశమానికి హోవ ఉద్యమించింధి. ఇంత వాదన చేయగల్గినశాస్త్రవైదుష్యం సమాగమ వేళ ఏమయ్యింది? యౌవన లీల, నమ్మి మోసపోయింది. బేలతనం. ఆకాశవాణి చెప్పిన తర్వాత అంగీకరించినాడు. అంత తెలొసే అట్లు నటించితి నన్నాడు. లోకాపవాడధీతి కారణంగానట సమాగమంచినప్పుడు కాత్త (మౌణం చెప్పినన్లే (పజల కది చెప్పవచ్చుగదా? రః దొంగవేషాలేల) ఇంతకాలం ఆమెను ఆశ్రమంలోనే డించనేల? (పతిజ్ఞలు తప్పనేల? నాలుగు రోజులాగి నలుగురి ముందే వివాహమాడవచ్చుగదా! ఇంత చిల్లరగా చెడటమేల? ఇందెవరిని అదర్శంగా స్వీకరించి నడుచు కోవలెనో చెప్పగలరా? ఆదర్శం లేదు. ఆధునిక భారతానికి ఈ వారసత్వసంపద! అవిద్యాంధకార బంధురమైన భారతాన్ని జగద్ధితమనటం పొసగదు. దీనిలో నన్నయ నానారుచిరార్థ సూక్తి నిధిత్వంలోవి రుచి పమిటి? అర్థమేమిటి? కవితార్థ యుక్తేని అట్లే ఐవేచించండి. అవిరళ జపహోమ తత్పరత (భాంత ఫూరితానికేనా? భారతాన్ని ఇట్లా (ధువీకరించటం నిత్యసత్య వచనమా? ఇదీ నన్నయ ఆది భిక్ష తెలుగు వొరికిచ్చింది.

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 85 రఘుమన్న

అసత్యం- అహితం- ఖాంతం- స్వస్నం పోషించిన రాజును సార్వభౌముని చేయటం, స్యోత్కర్ణలతో నింపటం, అప్రమాణాలెల్ల (పతిపాదించటం, తెలుగు వారిని దారి తప్పించటం జగద్ధితమా?

ఇవెల్ల అనార్ష సాహిత్య లీలలు. అదేరామాయణంలో ఇట్టివి ఉండఛు. అచ్చం వాముడు వైదిక ధర్మ ప్రతీక. అతని కధ పంచమ వేద మనబడలేదు ఎందుకు? వాల్మీకి బుషిజీవనుడు. వారికి తెలుసు వేదాలు నాలుగేనని. దానికి విరుద్ధంగా అప్రమాణాన్ని (ప్రమాణంగా పంచము వేదంగా చెప్పలేదు. తెలువని వారే ఏదేదో స్వోత్కర్షలు, సొంత లీలలు చేప్తారు. పురాణకవ్రులకు తదనువాద కవులకు బుషులంటే ఎవరో మునులంటే ఎథరో తెలువని స్థెతి ఉండింది. ఇంక వేద విషయం ఏమి తెలుసు? అనువాదాలు, అను సరణలు, కల్పితాలు చేసిన వారు కొన్ని వందల ఏండ్ల నుంచి గతాను గతికంగా చెప్తున్నా రేగాని శాస్త్రీయం సమాలోచనాత్మక వివేచనం చేయలేదు. సెంహానికి సింసావలోకనం ఉంటుంది. కాని, మహిషానికి మళ్లీ చూసేదే లేదు.

భాస్కర కవుల రామాయణం (ప్రక్కకు నెట్టబడింది. భారతమే నిత్యం నెత్తి నిండా పఠనీయ వస్తువ పరీక్షలకు. కవితయుం కేర పవి(తంగా భావించుకొన్నారు. వీరుద్దరించిన మహా కవిత్వ తత్వమేమిటో? ఒకరు జగద్ధితమంటే ఇంకొకరు ఆం(ధావళికి మోద పరిమితంగా చేసినారు. తెలుగు వారు తమ భాష అనుకొని అభవివూన దురభివరానాలకు లోనుకాకుండా బతికి బట్ట కట్టాలనుకుంటే- మత, వర్ష, స్థల కులాదులకతీతంగా వివేచించే సంస్కారాన్ని పెంచుకుంటేనే, తమ అస్తిత్వం ఎంతటిదో అర్థం కాగలుగుతుంది. లేకుంటే గుంతల కప్ప గుంతలకే దుంకిందంట. రాగ ద్వేషాలు, లోకేషణాదులు, స్వోత్కర్లలు, అజ్ఞాన విలసితాలు, అ(పవమాణాలు అన్నీ అనార్హ కవల అలకణాలు. ఇవే (్రమాణంగా భావించి ఇంత కాలం తెలుగు ఎం, ఏలు చదివిన వారందరికి, పిహెచ్‌.డి.లు విమర్శలు చేసిన వారికి, ఆయా అధికారాలు చెల్లించుకున్న వారికి అంతకంటే (ప్రమాణాలు అందేదెట్లా? కల్లుకే మరిగిన వారికి కపెల ధేనువు పాలు కవ్ముగుంటాయా? ఒకవేళ సాలే వుంచివని వూట వరుసకే నావంచినా నిత్యసత్యాచరణం కల్లు సాకలరే.

'పౌమాణిక మహాభారత వివేచనం 86 రఘుమన్న దురభిమానంతో నన్నయ నామ జపానికే పరిమితులైనారు. ఇంతకు తెలుగు భాష నన్న్మయలో ఎంత? స్వల్చం. నన్నయ భారత భాష అతనిది కాదు. ఒక్కనిచేతనే భాషరూపొందదు. తనకాలానికి రూపొందిన దాన్నే పొందించుకొన్నాడు. ఆ భాషలో ప్రతిపాదించిన వస్తువు దేనిది? సంస్కృతానిది. తెలుగుది కాదు. తెలుగు భాషలోని జ్ఞానం ఎంత? ప్రశ్నార్ధకం? ఆ భాష స్వతంత్రంగా జీవించ గలిగిందా? లేదు. ఇంక మీ చంక లెగిరేసి చప్పరించేదేమిటి? తన ఉనికిని గుర్తించి, అంతకు మించిన వారి ననుసరించి, ఉన్నతిని పొందే గుణం కావాలె. (వక్ళతి- జీవాత్మలు-- వరమయాత్మ విశ్వం అంటే (ప్రకృతి, జీవాళ్ళలు, పరమాత్మ. ఇవి మూడు ఉత్తరోత్తర విశేషమయినయి. ఈ మూడు పదార్ధాలు మూలకాలు. సృష్టిజ్సానం వేదం. ఆ విశేష పడార్థ కారక కార్యం విశ్వం. విశ్వముంతట అది సర్వంతర్యామియై నిండి వున్నది. ఆ పదార్థం పురుషం. ఆ పురుషం చేత నిండిన విశ్వానికి పురం అని పేరు, అంటే పరమాత్మ శక్తి తత్వానికి చెందింది ఈ విశ్వం, ఈ పురం. మరొక మౌటలో విశ్వమంటి సవుస్తం. సమస్తవమంటె సూత్మంగా ఆ వంశాడం వతాలక పదార్భాలు. ఒకటి (పకృతి. అంటే సూలరూపంతో పంచభూతాత్మకం, ఆకాశం అనంతం. దానిలో అగణిత గ్రహనకత్రాది పదార్ధాలు. వాయువు అగ్ని జలం భూమి, ఏ తత్సంబంధ జీవకోటి. విశ్వం పూర్ణం. సూక్షస్టెతిలోనూ, స్ఫూలస్థితిలోనూ ఈ లక్షణమే వర్తిస్తుంది. పరమాత్మ పదార్థం పూర్ణం. తత్‌ సంబంధ కార్యం పూర్ణమే! మహాసాగరం నుంచి అర సూష్మ దెందువ్యను పరీక్షిస్తే అందేగుణముంటుందో, అదే మహాసాగరానికి వర్తిస్తుంది. చేవ్యన ఉత్పత్తికి మూలమైన సూత్మకణాన్ని పరిశీలిస్తే అతని స్ఫూల వికాస సామ్య్యుల గర్చితమ్ర ఉంటున్నది. అవ్యక్తమైనా, వ్యక్తమైనా ఈ లక్షణం సైద్ధాంతిక తాం

(ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 87 రఘుమన్న ఉనికి గలది సత్‌ లేదా సత్యం. అంటే ఉండేది. ఉందేదానినుంచే విశ్వరూప పదార్ధం వ్యక్తమవుతుంది. అవ్వక్తమవుతుంది. ఉన్నది పోదు. లేనిదిరాదు. ఆ పదార్థమే ఏక్టైకం. అద్వితీయం. అనంతం. అజన్మం. యవుం. నియవుం. (శ్రేయం. అమేయం. స్వయంభువు. ఇది నిమిత్త కారణళక్తి. సంతరణం. పరిణమించదు. కాని రఈంకణ (పవేయం వల్ల (పకృతిని పరిణమింపచేస్తుంది. కదలదు కాని కదిలింపడేస్తుంది. అంతట ఉంటుంది కాని అవతరించదు. నిరాకారం. నిర్వికారం. నిర్గుణం. విశ్వం అతని సొత్తు. విశ్వానికి శ్రేయస్సు అతడే. కవి అంటే సర్వజ్ఞుడు. (శాంత దర్భనుడు. అతని కావ్యమే ఈ విశ్వం, ఈ జగత్తు. అది సత్య సమ్మతం. శాంతి పూరితం._సర్వజ్ఞస్థితి. సంపూర్ణ ఆనందం. సంపూర్ణ సుఖం. దీనిపేరే (బ్రహ్మానందం. ఏతత్‌ ఆనంద(ప్రాప్టియే ముక్తి. ఏతత్‌ (పప్రతిపాదక ఆదేశమే వేదం, మం[తరూపం. “మననాక్‌ మంతమ్‌” మననం చేత సూక్ష్మీకరించబడి గుప్తపరచిన సూత్రం. ఇట్టీ సూత ([దష్ట బుషి. బుషి మానవ శ్రేష్టుడు. ్రేష్టుని కర్మ ్రేష్టమే. (శ్రేయం. తత్‌ (పకిపాద్య (ప్రబోధక చింతనం గల బుషిత్వం రూడా అదే లక్షణానికి వర్తిస్తుంది. అందుకే “నానృషిఃకురుతే కావ్యమ్‌”. ఇట్టి బుషి కవిత్వం వలన విశ్వశేయఃకావ్యవ అనబడింది. ఇదియే కావ్యహీతం. ఇప్పటి వూటల్లో సాహిత్యంలో హితం అంటే చూడా ఇదే అయి ఉండాలె. (వళ్ఫుతి

సత్వరజస్తమో గుణయుక్తం, (ప్రకాశ క్రియాస్థితిశీలం. జీవల కర్మ భోగక్షేత్రం. సూక్ష్మస్టూల పరిణ్యామస్థితి. తన్ను తాను తెలుసుకునే జ్ఞానం లేని స్థితి గలది. నేడు విజ్ఞానవేత్తలు పరిశీలించుటలో దీనికే పరిమితం. ఇటీవలి కవులు దీన్ని గూర్చే కలమెత్తికొనుటలో చిక్కుకొనటం జరుగుతున్నది.

'సత్వరజస్తమాల్లో సత్వం (ప్రధానమైనది. దీన్ని అనుభవించే మానవునికి పరమాత్మ (పేరణ కలుగుతుంది. రజోనుభవం గలవానికి కర్మనిష్టయేర్పడుతుంది. తమోగుణానుభవంగల వానికి అజ్ఞానం పాపిస్తుంది. స్వర్గ నరకాలు, సుఖదుఃఖాలు,

"వెలుగు. చీకట్లు, జ్లానాజ్ఞానాలు, 'సత్యాసత్యాలు, ధర్మాధర్మాలు, న్యాయాన్యాయాలు, జన్మమళణాలు వంటి ద్వంద్వాలన్నీ ఈ ప్రకృతి అంతర్ల్గతాలే.

'పామాణిక మహాం"రత వొంజుంద రిం రఘుమన్న తనకు ఆనయ్యేది కాదు ప్రకృతి. జడ పదార్థం. చీని స్టూలస్థెతి పేరు సృష్టి సూక్ష్మృస్థతి పేరు ప్రలయం. సూక్ష్మస్థితి నుంచి స్టూలానికి పరిణమించుదశ వికాసదళశ, తద్విరుద్ధ దళ వినాళ దళ దీని పరిణావు దశలకు పరమాత్ముని యొక్క ఈ కణప్రమేయమే నిమిత్త కారణల (ర్బతి ఉపాదానకారణ తత్వం. ఇవి అంణీతంి సత్‌ చింలు. అంటే ఉనికి జ్లూనం రలవి. వీటికి లభించే శరీరాలు (పొక్యతితాలు. సమస్త ద్వంద్వానుభవాలెల్ల (ప్రర్భృతి సంబంధాలే. అంటే శరీర ,గతాలే, ఆత్మ గతాలు కొదవ, ఆత్మకు నాళనం లేదు. అందుకే అది చిక్‌ తనను తాను తెలిసికునే జ్ఞానం కలది. ఇచ్చాద్వేష సుఖదుఃఖ ప్రయత్న జ్ఞాన లక్షణం కలది. ఇట్టి లకణం (ప్రకృతికి లేదు. కర్మ ఫలానుభవానికై ఆత్మ (పకృతి నాశయిస్తుంది. జీవాత్మల్లో మానవ జన్మ (ప్రత్యేకమైనది. శికానుభవస్థానమైన పర్భతిని- తన్నుతాను మరియు పరచూత్మను తెలుసుకునే జ్ఞానం గలది. మానవాడుల్లో సత్వగుణ (ప్రధానులకే బహ్మానంద*ప్రాప్పి కలుగుతుంది. మౌనవుల్లో నేడు వైజ్ఞానిరులనబడే వాళ్ళు, మరియు కవులు ప్రకృతికే పరిమితమైనారు. విశ్వ(శ్రేయస్సుకు దూరుకైనారు. సర్వాత్మగత ఈశ్వరతత్త్వాన్ని గుర్తించకపోవుట వల్లే సంఘటన విఘటనగా మారింది. ఈ విఘటన ఫలితమే విశ్వం యొక్క పరిధినుంచి సౌరకుటుంబానికి, దానినుంచి భూగోళానికి, దానినుంచి భూ ఖందానికి, దానినుంచి దేశానికి, దేశంనుంచి జన్మస్థానానికి, దానినుంచి తన జవ్మదాకా, దానినుంచి తన ఇచ్చానుసారం దాకా చీలికలుగా పగలటం జరుగుతున్నది. దీని ఫలితమే అల్బ శ్రేయస్సు ఆశయమై ఉంటున్నది. సమగ శ్రేయస్సుకు భంగం వాటిల్లింది. అందే విశ్వశ్రేయస్సునకు భంగం. ఇది విడిచి మతం వర్గం స్థలం ఆదిగా సీమితాలయి సమాజ స్పృహ, శ్రామిక శ్రేయం, దలిత ప్రాయం, ఫ్ట్రీమయం తంటి అనేక చిల్లర నాదాలు, వాదాలు సొహిత్య ణ్రేయస్సుగ బలహీనపడుతున్నయి. మానవ సమాజం చిందర వందర గందర గోళం. అందువల్ల విశ్వశ్రేయస్సునందుకునే సంస్కారాలు కొరవడ్డయి.

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 89 రఘుమన్న వరమూత్మ

సత్‌ చిత్‌ ఆనందం. సచ్చిదానందం. ఇది ఒక పదార్ధం. ష్టైక పదార్థం. (పకృతి పదార్థాతీత పదార్థం. జ్ఞానం అంటే పూర్ణ జ్ఞాన పదార్థం. (పకృతి జీవాత్మ అక్షణాలు లేనిది. అంటే జడత్వం, ఇచ్చా ద్వేష (ప్రయత్న సుఖ దుఃఖ లక్షణాలు లేనిది. ఘన పదార్థ భూగోళం, (దవ పదార్థం జలం. వాయువు వాయు పదార్థం, ఇవి ఒక పరిధిలో సీమిత మైనవే. వీటికి స్వయం (ప్రమేయ, స్వయం ఉత్పత్తి గుణాలు లేవు. వీటి ఉనికి వికాసానికి లేదా వీటి వ్యక్త అవ్యక్త స్థితికి అన్య (ప్రమేయమావళ్యకం, ఆ (ప్రమేయమే అతీత పదార్ధం- పరమాత్మ పరమాత్మ పదార్ధం సర్వవ్యాపకం, సర్వాంతర్యామం. సర్వజ్ఞం, సర్వళ్తి. స్వయంభువు స్వప్రకాళం. అనాది, అనంతం. అజన్మం. నిరాకారం. నిర్వికారం, నిర్గుణం. నిర్మలం. కారణాలకు కారణం. మూల కారణం. నియంత. యమం. పాలనం. పోషణం. రకణం. అచలం. అపరిణామం.

మనకు సమస్త జీవకోటికి చరాచరజగత్తునకంతా అధినేతృత్వ శక్తి. కర్షత్వ శక్తి-ముక్తి. ఇట్టి పరముపదార్థ తత్వాన్ని గ్రహించే శక్తి ఒక మూనవాత్మకే ఉంది. పంచేంద్రియాలు, పంచ భూతాత్మక (పకృలిని మాత్రమే (గ్రహించ గలుగుతయి. ఇవి వాటి (గాహకాలు. కాని ఈ పరమ పదార్ధం'పంచ భూతాతీతమైనది కాబట్టే దాని గాహకం కేవలం మానవాత్మే. అది వినా ఇంకొక దానిచే గ్రహింప లేము. మానవాత్మకూడా జ్ఞాన పదార్థం. ఆ పూర్ణ జ్ఞాన శక్తిని గ్రహించటానికి అనువైనది. ఆత్మ నెరుంగని వారు (ప్రకృతితో సమానులు. అనగా జడంతో సమానులు.

1. పకృతి కేవలం జడ పదార్థం. న. జీవుడు జడ-చేతన (జ్ఞాన) సంయుక్తుడు. తీ.జడ చేతనాఠీత కేవలానంద తత్త్వం మూ(తం పరమౌత్మ, రఃవమూడును సత్యాలే, ఉనికి గలవే, అనాది పదార్థాలే,

(పకృతి, జీవఠర్మ ఫల భోగ శికాస్తానం. దీని కంతా ఈకణ(పమీయ పరమాత్మతత్త్వం సాక్షీభూతం. పదార్థం వ్యక్తమగుట సృష్టి నియమిత కాల ముండుట స్థితి. అవ్యక్తమగుట లయం. స్థితి వ్యక్తాంతర్గతమైనది. 2వ వైష్ణవ పూరాణాల పరంగా

'పామాణిక మహాభారత విపేచనం 90 రఘుమన్న ఆకారాలు కూర్చబడ్డయి. వారికి భార్యాదులు సంబంధాలు చేర్చబడ్డయి. అనంతర గందరగోళాలు గత రెండువేల సంవత్సరాల్లో అనేక భాషాసాహిత్యాల నిండా వ్యాపించినయి. అభూత కల్పనలు, అసత్యాలు మితిమీరి సాధించబడ్డయి. దానితో ఈ రెండువేల ఏండ్ల సాహిత్యం చ్విత శిల్చ గాన నృత్యాది ్ర(కియల వరకు పూర్ణాధారభూతమై అవిద్యాంధకారం అట్టడుగు మనిషి వరకు ఆవరించింది, దీని ఫలితమే నేటి (ప్రపంచ దుస్థితి. విశ్వ(శ్రేయ సాహిత్య లక్ష్యం విడిచి కేవల నీనా శ్రేయ పరిమిత సంకుచితం చట్టబద్ధమయింది. సుందర దిన్య సామాజిక జీవనం దిక్కు తెలువకుండాపోయింది, నేల మట్టనుయింది.

ఈ సృష్టి లేదా విశ్వమే అపూర్వ మహాకావ్యం, ఏ తత్పంబంధ మౌలిక విజ్ఞాన

గర్భిత మంథ్ర సంహిత రూపమే వేదం. ఇది ఈశ్వర దత్త బుషి హృదయ (ప్రకాశం. ఈ వేదం“దేవస్యపళ్య కావ్యం నమమారన జీర్యలి”( అథర్వ 10-8-82 ) అంటే ఈ దివ్య కావ్య అస్తిత్వం పోదు. నశింపదు. మారదు, సర్వాధారం. సార్వకాలికం. సార్వదేశికంసార్వజనీనం, అనాది, ఇంతటి సదాధార పేద (ప్రతిపాద్య లక్యమే విశ్వ(శ్రేయస్సు. ఇదే హితంగా కలది సాహిత్యం లేదా కవిత్వం. ఈ కొలమానంతో || పరికిస్తే ఆర్జ వాజ్మయం ఒక్కటే నిలుస్తున్నది. దీని పేర లేదా దీని పేరు పెట్టుకుని (బ్రతుక నేర్చిన అష్టాదళ పురాణాలు గత 2000 ఏండ్ల ఈవలావలివి. ఇవి అనార్దాలు, అవైదికాలు, అసత్య విషవిందు మిలితాలు. దీన్ని ఆధారంగా చేసుకుని భాస కాళిదాసాదులు, సంస్కృత సాహిత్యం పేర వెలయించిన దంతా విశ్వ(శ్రేయస్సునకు (పళ్చార్థకమయింది. ఈ కోవకు చెందిన సంస్కృత సాహిత్యాల ఆధారంగా హిందీ తెలుగు, కన్నడ భాషా సాహిత్యాలు తత్సంబంధంగా అనబడే కళలెల్ల మరీ సంకుచిత ఆశయాలకు పట్టుగొమ్మలైనయి. అనేకంగా కవులు, కళాకారులు పరికి కంపవలి పరిణమించినారు. సమాజమంతా ఆ కంపలో తగులుకొన్నది,

“మనుర్భవ జనయా దైవ్యంజనమ్‌” అను వేదాదేశానికి గొని, “ ఉత్తిష్టత జాగ్రత పపాష్యవరాన్నిబోధత” అను ఉపనిషదాదేశానికి గానీ నేడు సమాజం సుముఖంగా లేదు, ముఖమంతకంటే థేదు. సుఖమెక్కడ?.. మనుర్భవ ఎక్కడ?.. ఉిత్తిష్ట ఎక్కడ?.. అయినా మౌర్గదర్శనమవసరం. నిరంతర (పప్రయత్ననమవసరం. కౌలమే పరీక్ష!

పహమాణీక మహాభారత విపేచనం ర్న రఘుమన్న రణ్మయ ఖాలతాతయతారాక

విశ్వ(శ్రేయఃకావ్యమ్‌( ఆం(ధశబ్ద చింతామణి- సంజ్ఞాపరి.1). విశ్వానికి అంటే సమస్త సృష్టికి, జడచేతన తత్త్వాలకు, (పాణికోటికి (శ్రేయస్సు కూర్చేది కావ్యం. ఎట్టి శ్రేయస్సు? ఇహపరసుఖం. స్యష్టిసంబంధమైన, సృష్టికి అతీతమైన సుఖం. అది జన్మరాహిత్య్య(వతం. ఒకటి శరీర సంబంధమైనది. ఇంకొళటి ఆత్మసంబంధమైనది. అభ్యుదయ నిఃశ్రేయస సిద్ధి. “* ఆత్మవక్‌ సర్వభూతేషు” తన వలెనే అన్ని పదార్ధాలు అన్ని [పాణులు, తన్నుతెలిసిన వానికే ఇది అవగతం. అను(శ్రుతం. మనుస్క్రతం. ఇది సూత్మం. కావ్యమర్మం. కావ్యకర్మం. కవి ధర్మం.

ఉదాహరణకు ఒక చెట్టున్నది. దాన్ని మానవుడు నరుకకుండా దాని నీడన (బ్రతుక గలుగాలె. ఫలాలు ఆశించాలె. ఆకులు కొమ్మలు విరుచుకున్నగానీ చావకూడదు. ఎదుగుదల ఆగిపోకూడదు. నీవలెనే ఇతరులకట్లే అది ఆశయం. అదే ఉపయోగం. సమీప సంయోగం. పరస్పర సుఖం. సంతోషం. సహజీవనం.

ఇది సాహిత్యం (కావ్యం)లో ఉంటుంది. అంటే కవిలో ఉంటుంది. ఉండాలె. ఉంటేనే క్‌వ్యం. అది హెతం.బుతం. క్రాంతదర్శనం, ఆ సమాజ సందర్శనం. ఆదర్శం. అది శాశ్వతం, అనన్యం, “ లోకో; నన్యాదృశశ్చనిత్యళ్చ” (సం.పరి-7). సంస్కారార్యల నియువుం. “సంస్కారార్తో నియవుంఃొ (సం.పరి.8) ఆ ళాశ్రం అపొరుషేయం. ఆద్యం. ఆర్ష్వసవుం. “శాస్ర మపొరుషమాద్యం... ఆర్జసమః” (సం. పరి.-11.). సుళబ్దార్థ్యప్రయుక్తం, దీనికి విపరీతంగా అయితీ దుఃఖం. అశాంతి. నరకం. పురాణనరకం,.

ఈ సిద్ధాంతాన్ని మహాభారతానికి అధునిక సాహిత్య వాదాలకు నినాదాలకు అన్వయిస్తే సమాధానం దొరకదు. విపరీత (పధానమ్టైనవాదు. కేవలం పంచమవేదం, 'వేదాధికం, వేదార్థపుణ్యఫలం, జగద్ధితం, భవ్యకవితావేశం, విద్వత్సంస్తవనీయం వంటి సుళబ్బార్థ (పయుక్తాలను గానీ, నన్నయాదులకు వర్తించిన వేషణాలు గానీ, విశ్వశ్రేయస్సు గానీ ప్రశ్నార్ధకం? ఇట్లే ఆధునిక కవుల సంత రాగద్వేషభరిత జీవనమంత.

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 02 రఘువన్న విశ్వ(శేయుః కావ్యం” అను కొలవూనంతో (పస్తుతం నన్నయ భారతాం(ధీకరణలోని ఆశయాదర్శాలు పరీక్షింపదగుతున్నయి. ఆం[ధీకరణకు వాసభారతాన్ని వందిడుకొన్న నన్నయ బంద సంబంధ ఆరంభిస్పితిని గవమునించండి. ఆత్మ విస్కృతి.పరాధీనత, పరిణావు దఃఖం. (శీవుదాం[ధ మహాభారతంలోని ఆది పర్వ (పథమాశ్వాసారంభంలో ఈ ఏధంగా ఉంది. శీవాణీ గిరిజాచ్చిరాయ దధతో వతో ముఖాంగేషుయే లోకానాం స్టీతి మావహన్హ్య విహతాం స్త్రీ పుం3 యోగోదృవామ్‌ తీ వేదతయ మూర్తయ శ్రీపురుషాస్సంపూజితా వస్సురై ర్ప్బూయాసుః పురుషోత్తమాంబిజభవ(శీకంధరా శేయసే ఇది ఆరంభ శ్లోకం. ఆది కని అనబడే నన్నయ ఆదిలోనే ప్రమాణాన్ని విడిచి పారాణికంగా అప్రమూణాన్ని అన్వయించినాడు. లక్మి సరస్వతీ పార్వతులు, విష్ణు (బహ్మ శివులు (క్రమంగా దంపతి (తయంగా, వేద్యతయ మూర్తులుగా, సృష్టి స్థితి లయ కారకులుగా. వకోముఖాంగేషులుగా స్వీకరించుట వేద విరుద్ధం. (ప్రమాణ విపర్క్యయం. వేదం (ప్రకారం సృష్టి స్థితి లయ కారణ శక్తి ఒక్కటే. అది అద్వితీయం, అది నిరాకారం. మూర్తులు కల్పించటం శైవ వైష్ణవ పురాణ విషయాలు చెండుపేల ఈవలావలి అవైదిక, పొరాణిక వాజ్మయ కర్పితాలు. ఆకారాలు జడ పదార్భాలకే ఉంటయి. అల్పశక్తులకే ఉంటయి. చేతన జ్హాన పదార్థాలకవి వుండవు. శరీరం జడం. దాన్ని నడిపే ఆత్మజ్ఞ్టానానికి ఆకారం లేదు. ఈజగత్తును నడిపే ఈశ్వరునికి ఆకారం ఉండదు. ఒకవేళ ఇవి (పతీకలుగా సమర్థించుకొన్నా పరమాత్ముడు అ(పపశీరుడు(యజు- నతస్యప్రతిమా అస్తి). “సపర్యగాచ్చు[క మకాయమ(వణ మస్నావిరం శుద్ధమపాపవిద్ధం కవిర్మనీషీ పరి భూఃస్వయం భూర్యాథాతథ్యతోర్థాన్‌ వ్యదధా చ్చాళ్వతీ భ్యఃసమా భ్యః” (యం-క్ష0-8) అంటే పరమాత్ముడు సర్వాంతర్యామి అతనికి శరీరంగాని, స్నాయువులు గాని (నాడులు), వణాలు గాని, పాపాలు గాని ఉండవు, అంటే శరీరరహితం.

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 93 గఘుమన్న శుద్ధం. సర్వజ్ఞం. స్వయంభువు. అనాదిగా అనంతంగా సృష్టి ప్రళయ జీవవ్యవస్థ శాశ్వతీకరించిన పైక శక్తి తత్త్వం. ఇట్టి డానికి భిన్నంగా (తిమూర్తి కల్పన పేయటమే దువూణానికి పెద్దజారుపాటు, తప్పటడుగు. ఆరోపించటం అసమంజసమే. వేదతతయవుంటే బుక్కులు, యజుస్సులు, సావుములని అర్థఛందో విధాన (ప(క్రియాలుగా, (పకృతి, జీవాత్మ పరయాత్మ తత్వార్థబోధకాలకు వర్తించిన విషయపరంగా, జ్ఞానకర్మ ఉపాసనలుగా మూడింటిని ప్రతిపాదించినట్టివి. ఇంతేగాని వేదాలు మూడు అనికాదు. వేదంలో చెప్పనటువంటివి వేదంపేర అంటగట్టటం పెద్ద జారుపాటు. ఒకవేళసొమాన్య జనులకు అర్ధం చేయించటాని దిగజారి చెప్పినట్లుగా సమర్థించుకోబోయినా భావ్యం కాదు. ఎట్లందే, ఆకారం లేని గాలికి ఆకా వం ఒకటి కల్పిస్తే అది అత్యంత అజ్ఞాన నిరూపణం.

చర్మం ద్వారా గ్రహించే వాయువుకు చకువులను అంటగట్టలేం. అట్లానే ఆత్మ గ్రహించగలగే పరమాత్మ తత్వానికి నేత పరిమిత ఆకారం రూపొందించటం దీనిద్వారా అవివేీకులను మరింత అవివేకులుగా ఉంచుటకే ఆధారమవుతున్నయి. అవినేక ప్రమాణం ద్వారా వివేక ప్రమాణమందదు. మానవ జన్మ లక్ష్యం ఇసుమంత ఠరూడా తెలువబడదు. దానితో సార్ధకత లేదు. పురుషార్థం కాదు. అందువల్లనే కల్పిత పౌరాణిక దేవతలు (శ్రేయస్సును కల్పిస్తాయనటం అ(పప్రమాణం, హాస్యాస్పదం, ఈ అజ్జానం వల్లనే బలహీనత ప్రాప్తెంచింది. బానిసత్వం సం(క్రమించింది. (బ్రహ్మావర్తం ఈ విధమైన భారతమయింది. నేడు గీరతమయింది.

అతిళభూక్రి- అనత్యోళ్టి

ఉన్న గుణాలను ఉన్నట్లు చెప్పటం స్తుతి. తద్భెన్నంగా చెప్పితే నింద. అంంకారాల్లో అతిశయోక్తి అత్యంత అసత్యోక్తి. అలంకారంగా చెప్పరాదు. నిత్యసత్యవచనానికి బాధ కలుగుతుంది. నన్నయ భారతావతారికలోని ఈ అండాలు దివేచించ దగినయి.

1. రాజరాజు నరేందుడు మహాముహీరాజ్య విభవు్యండుం 2. జగక్డేగీయమాన్‌ నానాగుణరత్న రత్నాకరుండు. తి. రాజుకులైక భూషణుండు జీ. వర్వాళము

'ఊామాణిక మహాభారత వోవీేచనం ర్వ రఘుమన్న ధర్మరకకుడు $5. సర్వలోకాశ్రయుండు 6. అకళంక చరిడత్రుడు 7. అఖిల జలధి 'పేలా వలయ వలయిత వసుమతీ వనితా విభూషణంబైన వేగీ దేశంబునకు నాయకుడు

8. పేదాలు, పురాణాలు తెలిసిన వాడు 9. పరమ ధర్మవిదుడు. రాజరాజు కొలువు కూటం
9. అపార శబ్దకాన్రు పారగులైన వైయాకరణులు, పౌరాణికులు ని, మృదుమధుర రస భావ భాసుర నవార్థ వచన రచనా విశారదులైన మహాకవులు తి. సమస్త శాత్త్ర సాగర గరీయ: (పతిభులైన తార్కికులు( ఉన్నారు). నన్నయ స్వోత్కర్షలు:
10. అవిరళ జపహోమ తత్పరుడు శి. విపుల శబ్దకాసనుడు. తి. సంహితాభ్యాసుడు కీ. బ్రహ్మాండాది నానాపురాణ విజ్ఞాన నిరతుడుక. లోకజ్ఞుడు 6. ఉభయభాషా కావ్యరచనాభిళోభితుడు. 7. నితృసత్యవచనుడు8ి.సుజనుడు9. వాగను శాసనుడు
11. అమరాధిపాచార్యుడు. ఖారత" (శవణ ఫలం:
12. అమల సువర్ణ శృంగ ఖురమైన కపీల గోశతంబు వేదవి(ప్రులకు దానం చేసినంత ఫలం వెంటనే (శవణంబు వలన కలుగుట. శి. బహు యౌగఫలము- పరమార్థము లఅఖించుట. నన్నయ భారతోత్కర్ష
13. అవులిన తారకా సముదయంబుల నెన్న వచ్చును-సర్వ వేదళాస్త్రముల ఆఅశేషసారము పొందవచ్చును-కాని, దుర్గమార్థ జల గౌరవ భారత ఖారతీ సముద్రము దరియంగనీదను విధాతృనశైనను నేరబోలునే. 'సత్సభాంతరం పరమ వినేకులు, సద్గుణులు, సుచరిథతులు, పావనులు, సారమతులు, రవీం్యదులు, నన్నయ చేత భారతములో (పతిపాదింపబడిన (ప్రసన్న కథా రలితార్థయుక్తిని లోనారసి మేలు మేలు అందురట. అక్షర రమ్యత నాదరింతురట. నానారుచిరార్థమును గ్రహింతురట. నారాయణ భట్టు తోడుగా జగద్ధితంబుగా

'పామాణిక మహాభారత వివేచనం 9 రఘుమన్న భారత సంహితా రచన బంధురుడైనాడు నన్నయ. వీటిలోని నిత్య సత్యముఅను యథోచితంగా వివేచించదగినయి.

ఖారతం పంచమవేదం అన్నారు. అంబే వేదమే గొప్ప అని అర్ధం. అయితే తర్కెడలో తూచినప్పుడు భారతమే గొప్ప అన్నారు. వేదార్ధ పుణ్యఫలం భారత పఠనం అన్నారు. ఇద్దీఏ నిత్భ సత్య వచనాలా? కావు,

నన్నయ “సకల భువన రక్షణ (ప్రభువులై ఆద్యులైన హరిహర హిరణ్యగర్భ పద్మోవరావాణీపతంల స్తుతింుంచినాడు. తనరు తాను “అవిరళ జపహోమతత్సరుడు, ఏల శబ్టశాసనుడు, సంహితా ఖ్యాసుడు, బహ్మాండాది నానా పురాణ విజ్ఞాన నరతుడు” అని చెప్పుకొన్నాడు. ఇట్టి వోషణాలున్నవాడు ఈ సంకుచిత శట్టార్బస్టితిని ఉపాసంచటమెందుకో? . ఈ విశేషణాలెల్ల వైదికమైనవే కాని, బౌద్దుల కాలానికి వేద విరుద్ధాలే వేదం పేర ఆచారమైనప్పడే. ఈ విశేషణాల యొక్క అర్థం కూడా వ్యర్థ ప్రయోగాలుగానే [గ్రహించాలె. సంహితాఖ్యాసుడు అందే వేద వుంార్తాచరణాఖ్యాసం రలవాడు. ఇటువంటి వాడైన నన్నయా పేదార్హముపాసింపలేదు. అందే అప్పటివే వేదార్హం మరుగున పడిపోయిన స్థితికి చేరిన సవరాజంలో,. విపర్యయారృ్భంగా అ్యపవాణివవైన (బహ్మాండాది పుఠరాణాలు(అనార్హాలు) ఆదర్శాలై వేదం పేరనే పచరితమైనయి. పరిశీరింపుడు-

నన్నయ తనను రుల బాహ్మణునిగా అంటే రాజవంశ ఆశ్రయునిగా చెప్పుకొన్నాడు. ఇంతేగార “నిత్యసత్యవచనుడ నన్నపార్యుడ! ” నని చెప్పుకొన్నాడ. (మం. సదాధార పృథివంద్వా ముతీమాం కస్కై చేవాయ హవిషా విఫేమ) ( ఏకంసత్‌ విపాబహుధా వదన్తి) (యి-1-164-76 (నాసదా సీత్‌).. ఏటి ఆధాలంగా సత్‌ అనేది జగదాధార పదార్థం. తినికి గల పదార్థం. ష్రైకమ్రైన ఉత్తరోత్తర విశిష్టమైన ఉనికి గల పదార్థం. “సత్‌” పరమాత్మ అదే నిత్యసత్యం- ఇదే తెలిసె ఉపాసించిన వాడే నిత్యసత్యవచనుడొతాడు. అవిరళ జపహోతు తత్పరుడు, ఆర్యుడౌతాడు. వాగనుశాసనుడవుతాడు. కాని ఇవే శబ్బాలను ఇంతటి విపులార్థ ప్రతిపాదకాలను న్యూనార్థ ద్యోతకాలుగా చేసిన భారతాం భీకరణారంభ శ్లోకం

పౌామౌణిక మహాభారత విపేచనం 96 రఘుమన్న చింత్యం. అమంతవ్యం. సుమారు 5000 ఏండ్ల క్రిందటి మహాభారత కాలం నుంచే వేడార్థ పపజొదకాలు ఏపరీతార్థాలుగా అన్వయించుకొని, అవైదిక జివనానికి అలవాటు పడి, నాన్ఫషిః కురుతే కావ్య మసే'ప్రమాణం నుంచి దూరమై, వమంగా అష్టాదళపురాణాలనం రచించటం జరిగింది. వేదపేం 'పూర్ణం. దానికి ఉపబృంహణాలున్నాయనటమే పెద్ద అప్రమాణం. తన్ను గూర్చిన స్వోత్కర్హ అనార్దం. తన్ను గురించి విస్మరించి, లోకాన్ని తరింపజేసినది ఆర్హం. ఇది విశ్వశ్రేయస్సుగా వర్తించింది. బుషులెవ్వరు సౌంత గొప్పలు చెప్పుకోలేదు. నిత్యసత్యవచనులవంనిగాని అవిరళ జపహోవుతత్పరులమని గానీ, సంహితా భ్యాసులవునిగానీ చెప్పుకోలేదు. మూర్తితయానికి మోకరిల్లిన విషయం, వాని బాహ్యస్వరూపాల వర్షన సాహిత్యంగా పరిణమించింది. నన్నయ వంగూరు వంశార్తులకు వెచుక్కీం ఆతర్వాత గజాననాదులకు మొక్కినాడు, విధాతరు శక్యంగానట్లు చెప్పినాడు. శివకవులు శివున్ని ఆరాధ్యంగా గుళ్ళ గోపురాల వరకు లేనిపోని కల్పిత కధాజాలాన్ని అల్లుకున్నారు. విష్ణువును చేసుకొన్న వైష్ణవ భాగవతాదుల్లో అవతారాల కధలెల్ల అలముకొన్నయి. ఆయా వైష్ణవ శైవులకు వారి వారం దేవుళ్ళ యొక్క భార్యలు బావమరదులు, కొడుకులు, కోడళ్ళు వేరు వేరుగ ఇష్టదేవతలైనారు. పరస్పర పోరాటాలకు దిగినారు నేటి పార్టీల వలె. పురాణాల్లో (తిమూర్తులు పరస్పర విరుద్ధ కీర్తులు, న్యూనాతిన్యూన కలితులు. -ఆది శంకరాచార్యు జీవన చరి(త(పుటలు కక్‌ నుంచి 5కి) లో పౌరాణికవూర్తి పూజాదులను నిరసించినాడు. (బహ్మసూూత (2-2-88) ఖొప్యుంలో రూడా పరమాత్ముని నిరాకారునిగానే గుర్తించినాడు. అతని పరాపూజు లఅఘు[(గంథంలో కూడా ఖండించినాడు. ఆనాటి చొమాచారాలను తొర్యటిక పూజలను ఖండించినాడు.

1. “పూర్ణస్యా వాహనం కుత సర్వాధారస్య చాసనం- స్వచృస్యపాద్య మర్రంచ కుద్ద స్యాచమునం రుత?” పూర్ణునికి ఆవాహనం ఎక్కడ? సర్వాధారునీకి ఆసవమెక్కడ? స్వాచ్చమైనవాసకి అర్హ్యహిద్యాచమనాలెక్కడ?

(పామాణిక మహాభారత వివేచనం 97 రఘుమన్న శి.“ అధమా(ప్రతిమా పూజా స్తోత జూప్యంచ మధ్యమా - ఉత్తమా నిగమా పూజా సోహం పూజా మహాత్మనః” - మూర్తిపూజ అధమం-వైదిక పూజ ఆత్మ(వతం.

శంకరాచార్యుడు సౌందర్యలహరిలో(శ్లో. 21,22) (తివవూర్తులళక్తి జగన్మాత శక్తి కింద అల్బమని వర్ణించినాడు. ఈ అల్బశక్తులనే నన్నయ మహాశక్తులుగా కొనియాడినాడు. వ్యాసుడు భారతారంభంలో ఇట్లా మొక్కలేదు. “నారాయణం సమస్క్యృత్య” అన్నాడు. “అంధం తమః ప్రవిశంతి యేూ సంభూతిముపాసతే” (యజు- 0-9).

జడ పదార్థ ఉపాసన చేయటం వల్ల మూనవృలు కటిక చీకటిలో చిక్కుకొంటారని వేదం ఆదేశిస్తుంది. దీన్ని సంహితాభ్యాసుడు ఎందుకు మరిచెనో? ఇంతేగాదు, “అమలిన తారకా సముదయంబులనెన్నను” అను పద్యంలో “భారత భఖారతీసము[దము దరియంగ నీదను విధాతృనకైనను నేరబోలునే”.

ఇట్లా అనువదించే భారతమే మహాప్రమాణంగా (గ్రహించినాడు. ఇది వాగనుశాసనవూ? ఈ అనంత సృష్టికర్త అయిన (ఎహ్మతత్వం వుహాభారత సముద్రాన్ని ఈదుటకు అశక్యమైనదిగా వర్ణించుట అవతారికలో తారకమే తప్పింది. ఇట్బిదంతా అజ్ఞాన పూరిత అతిళయెోాక్తికి వర్తిస్తుంది. అలంకారాల్లో అతిశయోక్తి- అనవసరోక్తి. అసత్యోక్తి.

మహాభారతం భారత భూమికి వర్తించిన రాజుల కథ. ఇది మనరాజుల చరి[త. ఇష్టపడితే వునకు తృప్తీ కావచ్చునేవెశా? అది దాయ భాగాల విషయుం( భాగస్వావర్యాల విషయం). దాని చుట్టు వుంచికి చెడ్మకు సంబంధించినటువంటి హితాలు, నీతులు కొన్ని ధర్మోపదేశాలు, తత్సంబంధ కథలు, ఉపాఖ్యానాలు అసంబంధ ఆఖ్యానాలు కొల్లలుగ వచ్చినయి. 8,800 ళ్లోకాల జయకావ్యం లక్షకు మించిన మహాఖారతంగా 'పెంచుకోవటనుయిండి. ఇంక అనువాదాల్లో అడ్గపుమిటి? భారత తథయేం అనార్య కథ. ఇది వేదానికి, వేదవంాలవైన వంనుస్య్ర్రతి విరుద్ధం. లేకుంటే ధర్మం పేర ధర్మరాజు జూదమాడటపేమౌాలికంగా భారత భవనానికి నిప్పు పెట్టుళోవటవుయింది.

పామాణిక మహాభారత విపేచనం 98 రఘుమన్న జూదంలో సోదరులను, భార్యను, రాజ్యాన్ని పణమొడ్డిన వాడెంత (భష్టుడో కదా!... నేడు ఇట్టీ వారిని ఇట్లానే పిలుస్తారు. జూదం అనార్య క్రీడ. ఏకపల్నీత్వం ఏకపతిత్వం ఆర్హం. దీనికి ిన్నంగా బహుభార్యత్వం, బహుభరృత్వం వంటివన్నీ అనార్జాలు. సింహాసనం పరంపరగా ధర్మరాజ్యబద్ధంగా పలవలసిన ఆర్జవిధి విధానం కౌరవ పొండవ వంళంలో కన్షిప్టించుట లేదు. ఆర్ష కౌటుంవిక జీవన విధానం రామాయణంలో వలె భారతంలో లేదు.

నన్నయను భారతం వాయుమని కోరిన చాళుక్యరాజు పరము ధర్మ విదుడట. పురాణాలు, అర్థధర్మ ళా స్తాదులన్నీఎరింగిన వాడట. పరమ ధర్మంతెలెస్తే ఇంకా అష్టాదళ పురాణాల విషయంపై, భారత కథా[శవణంపై అసక్తి ఎందుకు? అ రాజుగారికి పరవా ధర్మజ్ఞత లేదు. పూర్ణంగా సిద్దించలేదని అర్థం. పూర్ణ ధర్మళా(స్తాలు విడిచి భారతాన్నే ధర్మశాస్రమనుకోమని నన్నయ చెప్పటం తృతీయ స్థాయి (పవూణవేం. వేదం విడిచి వురిచిన దళలో అల్బ[పవూాణా లనే అనల్బ(పవమాణాలుగా భావించే దళ భారత కాలానిది, పరవు ధర్మ విదుడు పార్వతీపతి పదాబ్దధ్యాన పూజా మహోత్సవమున తూగినాడంటేనే పౌరాణికం. అవైదికం. "ఇట్టి అవైదికుని కోరిక రూడా అవైదికమే. ఈ అవైదిక పఠన (ప్రాభవం వల్ల ఈ భారతమే మన భారతదేళమయింది. పరస్పర నాళన వ్యవస్థ నేడు భారత వారసత్వంగా (ప్రపంచ వారసత్వమయింది.

వ్యాసుడు తన పారివారిక చరిత్రను క్లుప్తంగా చెప్పివుంటాడు. ఈ 5000 ఏండ్ల నుంచి అభిమాన దురఖిమానాది సంకరాలు ఎన్ని చేరినవో ఎందరికి తెలుసు? తెలిస్తే కొలుపుండదు. నన్నయ తన కాలానికి బహుభాషల బహు విధముల బహుజనవఎంల (పచారాన్ని అనుసరించే ఈ కథ నె న్నకోవ టం, రాజు మెచ్చుకోవటం, తెలుగు వారు తెలుగునకు అంటగట్టుకొని పడటం జరిగింది. ఇంతే కాదు. భారత (శ్రవణం వల్ల బహు వేద వి[(పులకు దానం జేసిన ఫలం లభించునట. అదే విధంగా నన్నయ (సయత్నాన్ని పావన పయః: పరిపూర్ణములైన సత్సంఖభాంతర సరసీ వనంబులకు ముదంబొనరగ కొనియాడినారు. ఈ శబ్దాలయొక్క అర్థం

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 99 రఘుమన్న లోనారసి నచో (పపసన్న వువును గదా!., ఇదంతా వేద (పమాణాన్ని తెలువ కుండాచేయటం కాదా!.. మసిపూయటం కాదా! మరేమిటి?.. భారతానికి వేద (పావమాణ్యాన్ని అంటగట్టుట శోత్యంత అ(ప్రమాణం. అంతే కాదు అనార్జం. ఆత్మ[దోహం కూడాను. "సరీహితలని 'శకివలం వేద మం[ భాగాలకే పేరు. ఇది భారతానికి తగిలించి పంచమ, వేదమనిషింప చేయుటం అశాస్త్రీయ నిర్ధారణ. ఒక పేళదీన్ని అంగీకరిస్తే వేదాలను శంకించటానికి ఆస్కారమవుతుంది. వేదానికి వేదమే (ప్రమాణం. అందుకే అది స్వతః (ప్రమాణం. భారతంలో అక్కడక్కడ నీతులు, ఉపదేశాలు, ధర్మసూత్రాలు సూక్ష్మంగా ఉంటే అవి వైదికాలేకాని మహాభారతాంతర్గత చుహాప్రతిపాద్యాలు కావు. వ్యాసుని భారతవే 90% పెంచబడింది. ఇదంతా వేదవ్యాసునిదే అనుకున్నా సంశయింపదగుతుంది. వ్యాసుడు చెప్పనీ మరెవ్వరు చెప్పనీ వేద విరుద్ధంగా ఉన్నదంతా అవైదికమే, అనార్షమే.

భారతం భారతీయులది కావచ్చు. అభిమానం ఉండవచ్చు కాని, వేదం మాత్ర ౦ భారతీయులదనే ప్రమాణం లేదు. దాని కర్త విశ్వకారకుడు. దాని పరధి, శ్రేయం అంతా విశ్వమే. అందుకే విశ్వశ్రేయః కావ్యం అయింది. ఈ కొలనమానానికి మహాభారతం నిలువ జాలదు. విపేచించి ఆలోచిస్తే ఇప్పటి ఆయా (ప్రాంతీయ భాషా వాదులంతా సీమిత అభినమూనాలకు తగుల్కొన్నవారే. మౌలిక ఆధారాన్ని విడిచొపెట్టి ఇతరాన్ని కొలిచినవారే. ఉదాహరణకు, కని పెంచి, చెట్టంత చేసిన ఒక తల్లి యొక్క ఇదు వంది సంతానం, తల్లి ఆళయాదర్శాలకు ఖిన్నంగా విద్వేషించుకొని, పంచుకొని నానా దిడ్లు పొడుచుకొని జీవించుటకభ్యాసపడ్డవారు గానీ, వారి సంతానం గానీ మూలమైన ఆ తల్లి ఆలన పాలన, ఆశయాదర్శాలు జ్ఞాపకం చేసుకోరు. చేసుకొన్నా పట్టించుకోరు. కొంప చించుకొన్న కొడుకుల పరంపరయే కొలువు కూట న్యాయంగా ఉన్నదీపరిస్థితి. సత్సభాంతర సీమకు సత్‌ తెలిసిందో! ఇది ఏమి మేలో! ఇది అతర రమ్యత! లేనిచో మహాభారతం వేదమెట్లవుతుంది? ఆ శోకాలు, పద్యాలు మంత్ర సంహితలెట్లవుతయి? ఇక జగద్ధితమైనట్లే!

ప్రామాణిక మహాభారత విసేచనం 100 రఘుమన్న “ఏయది హృద్యమ పూర్వం సేయది ఎద్దాని వినిన యెజుక సమ(గ్రం బైయుండు నఘనిబక్షణ మేయది అక్కథయ వినగ నిష్టము మాకున్‌ొ ఇది గొప్ప మౌలికమే. మరి అపూర్వమైనది, ఎరుక సమ([గ్రమైనది, -అందులో అఘ నిబర్షణమైనదీ ఈ భారత కథ యనీ చెప్పటం విపరీతోక్తి. తాము మునిగిందే గంగ అన్నట్లున్నది. ఖభాఠరతం తక్కులదంల ఎలూపించుటం నావలణి రాడు. అంతకంటే ఉన్నత (ప్రమాణాలకు అందటం లేటని యా(టేం ణుజాతయు వలబే (వచతూణం. పైపద్యవుందలి విషయం వల్ల ఎరుక 'సవు(గంబగుటకు వేదార్థాలు శరణ్యాలు. ఆర్జాలే శరణ్యాలు. అన్యమైనవి కావని నిష్కర్ట, సాహెతీ పరులెవరైనా బుద్ధిగత హృదయముంటే ఒక్కమూరు ఆలోచించి (పపశ్నించండి?... భారత కధ యుధిష్టిర, దుర్యోధనుల మధ్య జరిగింది. మన మీరోజు ఎవరిని (ప్రమాణంగా, ఆదర్శంగా తీసుకోవాలో సమాధానం వెతకండి. రాజ్యాఎకారమే చేతికి తీసుకున్న దుర్యోధనున్ని (ప్రామాణిక ఆదర్శంగా తీసుకొందావూ? అతడు సార్ధక నామధేయుడు. దుష్టచతుష్టయ పరివృతుడు. లేదా యుధిప్టిరుని స్వీకరిద్దామా?.. అది కూడా పౌసగటం లేదు. ద్యూత క్రీడా లోలుడు. జూదంలో సర్వస్వాన్ని పణం పెట్టి ఓడిన రాజును భారత ప్రామాణిక ఆదర్భరాజుగా నిలబెట్టలేక పోతున్నాం. రామాయణం లోని రాముని వలే ధువంగా పైవారిని ఆదర్శంగా తీసుకోగలమా?.. అందుకే రాముని వ్వవస్థ వైదికం, ఆర్హం. దీనికి థిన్ననుయినది భారత వ్యవస్థ. భారత కథ, దీని కాలానికే వైదికవ్యవస్థ అధికాంశం ఛిన్నాభిన్నమైనది. చచ్చిన పామును ఇంకెన్ని సార్లు కొట్టినా అది దాని సహనంగా చెప్పుకోలేము. అదే విధంగా దీడిన జూదరిని భూమి అంతటి ఓీర్పుగలవానిగా స్వీకరించటానికి అది అతని ఓటమి బలహీనత. ఇంతటి వ్యసనలోలత్వం గల యుధిష్టిరుడు, వ్యసనలోల కల్లోల దుఃఖ

ల న్‌ టి (- కి369ఖ్లో

(పామాణిక మహాభారత వివేచనం 101 (సో రఘువ్తణ్నీే జలధి మునిగిన ధర్మరాజ నేరుగా స్వర్గారోహా పైట న్య్య్థపసుం అళకాన్త్రం, అప్రమాణం. ఇంతేగాక అతడు ధర్మజుడనే పుట్సేనాడు. ఎందుకంటే ఈ పౌరాణిక యమధర్మరాజు వ్యవస్థయే అజ్ఞాన పూరితం, అసమర్ధం, అస్తవ్యస్తం, హాస్యాస్పదం. ఇట్టివాని వల్ల పుట్టినాడని సమర్థించుకోవబానికి అవకాళం ఉండవచ్చు గానీ, అసలు యమధర్యరాజంటే ఎందరికి తెలుసు?.. పౌరాణిక యమథధర్మరాజంబే (ప్రస్తుత న్యాయస్థానాలలోని న్యాయమూర్తి. ఎవడు పాపియో, ఎవడు పుణ్యుడో అతనికి తెలువదు. తెలిసినా జ్ఞాపకముండదు. చి(తగుప్తుడొకడు కార్యాలయంలో కాగితాలు (వాసిపెట్టవలె. వాడు చెప్పినపుడు ఇతనికి జ్ఞాపకం రావలె. లేకుంటే తన కింకరులు భాగవత పురాణంలో ఇప్పటి బజారు హోలీసుల వంటి వారుండనే ఉన్నారు.

నేడున్న సాహిత్యపప్రచార యముని గురించి ఎన్ని కల్పిత కధలో? కావ్యాలో? చిత్రసీమ చిత్రాలో? చివరకు చౌకధరల దుకాణాల వరుసలో నిలబెట్టించి యముని ఖభుజంతో నెట్టేసే నాటకాలు బూటకాలు. అసలు యవుధర్మ రాజంటే వేదోక్తంగా-యమ అంటే నిష్ణానియమం. ఈ జగమంతా నైష్టి నియమబద్ధం. అంటే ఈ సృష్టి వ్యవస్థంతా యమలోకం. నియమ లోకం, ఇది గావించిన వాడు యముడు. ఈ వ్యవస్థను ధరించి రంజింపజేయువాడు యమధర్మరాబి, మరో మాటలో ఈ సమస్త విశ్వానికీ యమలోకమనిపేరు. ఆలోచించండి. ఆకాశం వంక చూడండి. ఎంత యమం? ఎంత నియమం? ఎంఠటి న్యాయం? ఈ న్యాయ సూ(త్ర ధర్మస్థితి నియమించే ఆ పరమాత్మయే నియంత, నిరంకుశుడు. నిరంకుశుడంటే తనపై ఏ అంకుళం లేనటువంటి, తానే అంకుళమైనటువంటి ఏకఛ్చ(తాధిపతి, ఏకైక న్యాయాధిపతి, దివ్యజ్ఞాన స్వరూపుడు. ఇంతటి అర్ధం గల వైదిక నియంత యమ నియమ, నిరంకుళు ధర్మ న్యాయ రాజాదిళబ్టాలకు ఉన్న సత్యార్థం అనబడే పొరాణీక సాహిత్యం ద్వారా పెడార్థాలు కల్పించినదంతా సాహిత్యవుట. శబ్ద శాసనమట. వాగనుశాసనమట. ఇచ్టీ సాహిత్యాన్ననుసరిస్తే హితమెన్నచక అందదు. ' అందుకే ఆధునికంలో హెతం పపశ్నార్థకమై పూర్ణంగా పురివిప్పింది.

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 102 రఘుమన్న రాజాశ్రయ కవ్లుళవ్యవహార విదిత్వం 2000 సం.ల సంస్కృత సాహిత్య మర్మ్యాదాశాశాసోంరపే వస్తున్నట్టిది. అట్లానే నన్నయ తానాశ్రయించిన రాజుకు వర్తించని గుణగణాలను ఆపాదించి వర్ణించినాడు. రాజకులైకభూషణుడాదిగాగల వోషణాలను చేర్చి ఉచితానుచిత న్యాయానికి ఇిన్నంగా వర్షించినాడు. రాజసభలో సమస్త శాశ్త్ర సాగర గరీయ(ప్రతిభులైన తార్కికులున్నారని చెప్పటం అత్యుక్తులే. నాస్తికతను ఆస్తికతగా చెప్పటం, తన్ను మెచ్చిన రాజును తలకెక్కించుకొని తరానికంతా అంట గట్టటం, రాజు కోరిన విధంగా రచించటం, అల్పాలను అనల్ప్బాలుగా విశేషంచటం, తన గుణాలను విశేషంగా స్వోత్య్కర్షించటం, కావ్యశ్రవణ ఫలాన్ని విపరీతంగా సూచించటం వంటివెన్నో విషయాలు నన్నయ నుంచి అనంతరం తెలుగు కచులెందరో పడికట్టుగా అనుసరించినారు. అవతారికలోనే ఆది కవి నిత్యసత్యం అత్యంత అతిశయోక్తిని అడ్డం పెట్టుకున్న అసత్యోక్తియే. తెలుగు, తెలుగు భాష, తెలుగు ప్రాంతం, తెలుగు (ప్రజలు అని గీత గీసుకున్న పరిధిలోనైతే విశేషంగా కనిపెంచవచ్చు. విశ్వం, విశ్వశ్రేయస్సు అని పామాణీకరించుకున్నపుడు అది (ప్రశ్నార్థకం. సంశయాత్మకం, ఎట్లెతే నేడు కులాన్ని పరిమితంగా జేసుకున్న వారి దృష్టి, లేదా మతాన్ని పరిమితంగా చేసుకున్న వారి పుష్టి ననుసరించి ఆలోచిస్తే, పూర్జదృష్టిని (పపసరింపజేస్తే అదంతా పేలవంగా బలహీనంగా అనిపిస్తుంది. అభిమాన దురభిమానాల పరంపరాగత విశ్వాసాలు ఆధార మైన వారికి ఇది అఖాతంగా అనిపించవచ్చు. కాని, అంతకన్నా ఉన్నతంగా ఉజ్వలంగా వివేచించబానికి వీలవుతుంది. అజ్జానంలోనే అవధులు, నన్నయ భారత కథా (ప్రస్తావనారంభంలో పౌరాణిక కల్పిత సంస్కృత భారతాంతర్గతమైన మరొక అభూత కల్పన సిద్ధాంతం చేసి ఇప్పటికీ విశ్వాసంలో ఉంచదానకి ఆధార భూతుడైనాడు. అదేమిటంటే “కృష్ణద్వైపైోయనుడను (బ్రహ్మర్షి తొల్లివేదంబు ేక్రీ భూతంబులై ఏర్పడకున్న, బుగ్యజుస్సామాథర్వములుగా విఖాగించి తన శిష్యులైన పైల, వైళంపాయన, సుముంత, జైమినులను పంచి చశ్‌వుంబున చతుర్వేద సూతంబులం రచియించి వేద వ్యాసుండు నిజ

పామాజిక మహాభారత వివీచనం 103 రఘుమన్న తపోమహత్వంబునం జేసి బ్రహ్మచేత ననుజ్ఞాతుండై నష్టాదళపురాణంబులను” ఇత్యాదిగా జేసినాడని మూలానుకూలంగా దించటం వివేచించవలసిందే. వేదాలు ఏకీభూతమగుట అంటే చతుర్వేదాలు ఒక్కటిగా అయిపోవటం. వాని ప్రత్యేకతలు వింగడింపలేని విధంగా కలిసి పోయి ఉండటం అని అర్ధం. అష్టవిధ మంథతస్వర పారం అను(శుతంగా (ుతియైనది భారత కాలానికి గాసట వీసటగా కలిసి పోవటం పొసగదు. వేదాలకు వర్తించదు. దీనికి ఆధారం (ప్రమాణం ఆర్డ వాజ్బయంలో కనిపించదు. కళ్ళంలో నొలుగ్గు రాసులు కలిసి పోయినట్లుగా చెప్పుకోవటం పొసగదు. తొల్లి అంటే ఎప్పుడు?.. అసలు మహాభారత కాలం నాటికే చతుర్వేదాల అస్తేత్వం స్పష్టీకరించబడి ఉంది. (త్రీతాయుగాంతంలో ద్వాపరారంభంలో అంతంలో వేదాలెల్ల ఏకీభూతాలైన (పస్తావనే లేదు. పేదవ్యాసుడంటే పేదాలను విభాగించినవాడని చెప్పుకోవటం వేదాస్తిత్వాన్నే శంకించటానికి వీలుపడుతుంది. వేదవ్యాసుడంటే వేదాధ్యయన శీలి. దాన్నిచక్కగా విభాగించి, విశ్లేషించి, వివేచించి తన శిష్యులకు ఉపదేశించి ఉండచచ్చు. ఇట్టి వ్యాసుడు పరస్పర దూషణాలతో స్వవచన వ్యాఘాతాలతో, సైద్ధాంతిక విభేదాలతో సత్యదూరమైన మత ప్రమేయమైన కల్పనల తో కూడుకున్న అష్టాదశపురాణాలను రచించటమెందుకు? అంతేకాదట. (బహ్మచేత

• అనుజ్ఞాతుండట! విచితమే!. బ్రహ్మఅంటే పరమాత్మదత్తవేదం. అది పూర్ణమైనది, అష్టాదళపురాణాలై వ్యాసున్ని ఆదేశించుటమెందుకు? వూర్ణమైనదాన్ని అపూర్హమేమి చేయజాలడదు. శ్రీకృష్ణున్ని జగత్మర్త స్థానంలో నిలువుటను సమర్థించలేరు. ఇంతేగాక, వేదవ్యాసుడు ఆదిముని యని, విష్ణుసన్నిభుండని చెప్పట చెల్లదు. ఇక ఈ భారతం విశ్వజనీనమై వర్థిల్లునట! ఒక కుటుంబం యజమాని ఎవరిన్యోముంచి ఏదో తెచ్చి పంచినపుడు, ఆ యజమాని పరివారం మెచ్చుకొని స్వీకరించి అనుభవించటంలోనే సరిపోతుంది. ఆ పరివారమందొక్కడు రూడా ఆ తెచ్చిందేమిటి? ఎక్కడిది? ఎట్లా వచ్చింది? ఇదిమేలా? కీడా? అని ఆలోచించి పప్రశ్నించుకున్న వాడు లేదు. మాతండ్రి తెచ్చిండు మేము మెచ్చికింటున్నామన్నట్టుందీ వ్యవహారం!

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 104 రఘుమన్న ధర్మరాజు రెండువరార్లు జూదవరూడటం, (భాతృ భార్యాదులను పకామొడ్డటం- నిండుసభలో స్త్రీత్వాన్ని భంగపుచ్చటం, వీరందరికీ స్వర్గప్రాప్తికి స్వర్గారోహణమల్లటం. అరెరీ! ఈ పంచ కంతల భారతాన్ని పంచమ వేదమనటం ఎంతటి ఫోరం? మొత్తంమీద భారతంలో శ్రీకృష్ణుడొక్కడే కాల పరీక్షకు నిలుస్తాడు. అతడొక్కడే ఆర్షవిధివిధాన వేదాధ్యయన తత్పరుడు. అతనికి కూడా మునమెన్ని చమరకలంటించితిమి భాగవత పురాణమల్లి? వేదాధ్యయన వుణ్యఫలం మహాభారత టేవణం వల్ల కల్గుతుందనటం మహాపాపం! నరక ప్రాయం! ఇదంతా మక్కికి మక్కి అనుకరణశీలం. అనువాదజాలం. తెలుగు సాహిత్యం. భారత కాలంలో కుదవిద్యలైన అణీవరాదులు శుధానాలైన యి, గురుపత్ని రాజుగారి భార్య కుండలాలు గురుదకిణగా తెమ్మనటం, కుండలాల చుట్టుపెద్ద మహాత్మమున్నట్లు కథావిస్తారం, తమకుడు, భక్షకుడు చివరికి సర్ట్వయాగం వంటివి ఉదంకుని కథలో ఊహితం అంతా అవైదికం. తాం(తికం.

“అమితాఖ్యానక కాఖలంబొలిచి చేదార్థామలచ్చ్భాయమై” అని నన్నయ చెప్పటం చితాతిచితత్రం. చుహాభారత (పపధాన కథే వేదార్భావులచ్భాయుకు చర్తించనపుడు, ఆఖ్యానంబులకు పట్టుగతి ఎక్కడిది? వ్యాసుడట “* నిఖిలలోక హితార్థంబు దత్తావధానుండై సంవత్సర (తయంబు నిర్మించి దానిని వినిపింప దేవలోకంబునకు నారదుని, పితృలోకానికి దేవలుని గరుడ గంధర్వ యశతరాకస లోకాలకు శుకుని, నాగలోకానికి సుమంతుని, మనుష్యలోకాన జనమేజయునకు నేర్పింప వైళంపాయనుని" నియోగించెనట. ఈ లోకంబులెక్కడివో?.. ఎట్లుపోయిరో? ఇది ఎంతటి అశాస్త్రబోధ?.. వేదం మరుగున పడ్డ కాలం గనుకనే భారతం మహాశాస్త్రమయింది. ఇంకోచోట నన్నయ “వేదములు నాలుగు, నాది పురాణములు పదునెనిమిదియు, ఇత్యాదిగా మోకశాస్త్రతత్త్వముల నెరిగిన ఫలము భారత కథా శ్రవణం వల్ల కలుగునని ఆశేషపాపకయంబగునని, ఇది వినుటకు శౌనకాది మహామునులుత్క్మంళ గలిగి కోరగ, వ్యాసశిష్యుండయిన రోమహర్షణ సుతుండైన ఉ(గశవసుడనే సూతుడు వినిపించెను” అని అనువదించినాడు.

ప్రామాణిక మహాభారత వవేచనం 105 రఘుమన్న “పయదిహృద్యమపూర్వం” అయిన కథ ఏమిటో? ఆ మునుల స్థాయి ఏమిటో? ముందు ముందు విందురుగాని.

ఆది పర్వంలో విష్టోదంక మహాత్మం, భృగువంశ కీర్తనం వంటి కథలు వింటే అవి సామాన్య నరుల వంటివే కాని, మునుల కోవకు చెందినయికావ్న, “తృణమయ సర్బంబును అగ్నిహో[త గృహంబున అపహాసార్థము” తపోముని పైన మరో ముని వేయటం ఏమిటి?.. ఇది వేదార్థమా?..పిచార్ధమా?.. అవైదికాన్ని వేదం పేర అంటగట్టడమే మహాపాపం, ఇదే మహాభారత యుద్ధ ఫలితం. శాపాలు ఎవరికి?..తప్పులు చేసిన వారికే గదా?.. తుదకు తప్పలు తప్పులతోనే శాపోపతవునాల్లె శం. ఇంతేగాక వీరి కథలు, వ్యథలు దేవలోకాల వరకందుకొన్నయి. ఈ దేవలోకాలు పురాణ కాలానివి. పురాణ కాలంలోనే (2000) తాంత్రిక అభూత కల్పితాంతర మూర్ధత సమాజాన్ని పట్టి పీడింపజేసిన ఆ వ్యవస్థ స్థితి నేడన్ని భాషల్లో సాహెత్యముయింది.

ఇట్లానే వినత క(దువల కథ. గరుడుడెవడు? శ్రీమన్నారాయణుడెనడు? సృష్టికారణ శక్తికి అల్ప్బ(పాణి ఒకటి నాహనమవుట ఏమిటి? చేవలోకమేమిటి? అమ్బతం దొంగిలించటమేమిటి? ఇంటద్రంమి(తం వరుణమగ్ని మౌహురథోదివ్యః ససుపర్లో గురుత్మాన్‌(బు. 1-10-46) ఉత్తమ పరిపాలనం, ఫపూర్ణకర్మలున్నందున పరమాత్మునికే సుపర్డుడని పేరు. గొప్ప ఆత్మతత్వమే స్వరూపమైనందువల్ల అతన్నే గరుత్మంతుడంటారు. ఈ వైదికార్థం ఈ భారత కథలో పొసగటం లేదు. వైదిక శబ్తార్యాలు విడిచి విచ్యితంగా మలిచినారు. మరొకటి గంగాదేవి కథ. ఈ నది గంగాదేవిగా స్త్రీరూపమెత్తటం, అష్టవసువులు పుట్టటం, జలంలో పారవీయటం వంటివెన్నో తలతోక కుదురని వ్యవహారాలు, (బహ్మసూథత కర్త వ్యాసుడు మోక లక్ష్యానికి చెప్పిన కారణముల పప్రతిపాదనం పేద సమ్మతం. అడుగడుగున భారతంలో ఉండే అంళాలెన్నో దానికి విరుద్ధంగా ఉన్నయి.-ఖారత వుహివా అనేది (హ్మసూతాలకు విపరీతం, “కమనీయ ధర్మార్ధ కామ మోకములకు నత్యంత సౌధనందైన దాని సత్యవావ్పబంధ శతసహగు ళోక సంఖ్యమైనదాని” గా

ప్రామాణిక మహాభారత వివీచనం 106 రఘుమన్న కొనియాడటం అ(ప్రవూణం. “ఇట్టి భరతకుల/చుంఖ్యుల వంశచరితలను కీర్తనంబునంజేసి ఇక్కధ శ్రీవుహాభారతంబు నా ఐరగె” -(1-8-20) (1-8-15,16) ఇట్టిశత సహస శ్లోక భారతం వ్యాసునిదనుకొన్న నన్నయకు వేదార్థమే తెలువదనే నిష్కర్ష. భారత కాలంలోని వసిష్ట విశ్వామి(త్రులు నామమా(త్రులు. కవి తగిలించిన వోషణాలు కవి సమయాలేి! దేవ దానవాంశాల పుట్టుకలు, మానవాంశాల పుట్టుకలు పూర్వాపరాంకాల విషయం అవైదికమే్మేయయాతి చరిత్ర, గురుశిష్యుల సంబంధం, శుక కచుని సందర్భంలో దురు పుథతి దేవయాని కచుని కామించి ళపించటం, దేవయాని శర్మిష్టల వ్యవహారాలు, గురుకుల మునుల వ్యవహారాలు, యయాతి విషయ లంపటమాధారంగా పుత్రుల కిచ్చిన నిష్కారణ శాపాదులు వంటివెన్నో శ్రవణ మననం వల్ల పురుషార్ధ సిద్దియగునా! వేదార్ధామలచ్చ్భాయనా? తర్వాతి తరంవారు ఇది నేర్చుకోవలెగదా! కాదు కాదు! ప్రసన్న కధా కథనం, పురాణకవుల యితనం. యయాతి పూరునకు బోధించిన నీతులు స్వ్పవచన ఘాతాలే! శుక్రాచార్యుడు రాక్షస గురువు కదా! యయాతి కెట్లు వర్తించెనో?

“పేద విహిత విధుల నాచరించుట ఊర్వ్వగతికి తెరువు” అని ఒక వంక పేర్కొనటం, మరోవంక దానికి విరుద్ధ కధాకధన విదిత్స్వంచేయటం విచిత్రమే! లోనారసిన తెల్లమవుతుంది. మరొళచోట సత్రయాగమట (1-1-8). ఇచ్చిన రాజుల మెచ్చిన వాలకం నుంచి రాజుగారి రసాభాస శృంగార లీలల దాకా పరిమితం.

అనేక సందర్భాల్లో తపోభంగ న్యాయం తలమానికమవుతున్నది. కొందరు ఘోర తపాల్ట్రై కూర్చోవటం, శృంగార మాధ్యమంగా ఇందదుడు ఆ తపాలను భంగ పరిపించటం, తపో భంగన్యాయం. ఇదంతా చూస్తుంటే, రాజరికంలో 'పైపదవి ఇంద్రుడు దాన్గై ప్రయత్నించేవాళ్ళు (ప్రయత్నిస్తుంటే, అంతకుముందు ఆ పదవిలో ఉంటున్న ఇంద్రుడనే వాడు వీరి ప్రయత్నాలను కేవల శృంగార మాధ్యమంగానే భంగం చేయటం వంటివన్నీ అష్టాదళ పురాణ రాజ్య వ్యవస్థలే. శివతపోభంగం, కుమార సంభవం, శివప్పురాణాంతర్గతాలే. మరికొన్నిచోట్ల దుష్టులను మెచ్చి దేవతలు

పౌమాణిక మహాభారత వివీేచనం 107 రఘుమన్న వరాలివ్వటం, తిరిగి వారిచేత నానా అవస్థలు శుడటం హాస్యాస్పదంగా అజ్ఞానమయంగా ఉంటున్నయి. ఇదంతా పంచమ వేదంలోని విషయం కావచ్చుగాని చళుర్వేదాల్లోని విషయం ముమ్మాటికి కాదు. ఇట్టి కధల వల్ల అంధకారంలో కాడుబడి, కాడు పడేస్తున్నారు. ఖారత విశ్వామితుడంట ఘోరతపంబు జేసెనట, (బహ్మర్దిత్వమట. మేనక కనిపించగానే ఆమెయొక్క “ తరళ (త్రివలీయుత రోమరాజి దృష్టినాటుడు... కవయన్‌ దివిరెన్‌”, ఇంతేగాక “పెద్ద కాలంబు రమియించిన శకుంతల బుట్టె. తదనంతరంబు నావె దేవ లోకంబునకుం జనియె” .బెరా! ఈరంకు జీవితాలు స్థలితరేతస్సులు- అ(క్రమసంతానాలు బుషి నామధారుల వెతలే గాని అసలు బుషి జీవితాలుకాథు. తమజీవితాలు బుషులే చెప్పుకోలేదు. అవి అ(ప్రస్తుతాలు. ఒకరో ఇద్దరో అనంతర కాలంలో స్వల్ప మాత్రం చెప్పకున్నవారున్నారు. కవులు రాజుల వేటలను, రంకులాటలను, అసత్యసంఘటనలను లోకానికెత్తి అడుగడుగున శాపాల పేరి సమర్ధించి వర్జించినదే (ప్రముఖం. వారి రాజ్యపాలన దక్షత, (ప్రజాజీవనం, సాంస్కృతిక మూలం, సామాజిక శీలం, ధార్మిక ధృతినేపథ్యం, సమున్నత విద్యాస్థితి నేపథ్యం *వంట్సి వి మాసరకైన కనిపింపజేయరైరి. పథ్యం తప్పిన నేపథ్యంలో వ్యవహారమిట్లే ఉంటుంది. నందిని ధేనువు యొక్క “పాలు (దావి మానవుల్‌ పదియు వేలేండ్లు జరయురుజయునెరుగకవుర భావంబున సుఖంబు జీవింతురు” (1-4-189) అనిచెప్పితే విసే వానికి బుద్ధి ఉండవద్దా! ఇది సృష్టి విరుద్ధం. గప్పాలు. అతిశయంలో అతి సారమతిం కవీం[దులు, విమల మకుల్తు లోనారసి నన్నయ భట్టు నిత్య సత్య వచనమును, జపహోమ తత్పరతను, సంహితాభ్యాసమును, మేలు మేలన వలసినదే! గంగకు పుట్టినవారు అష్ట వసువులట. వసిష్ణాశమ హోమధేనువును దొంగిలింతురటు. ఇది శ్రవణ పేయ ఆదర్శమా! సమాజమిట్లే నేర్చుకోవలెనా! ఉ“్బవ్రి వత పరలోకంబునందన పురుషుంగూడన్‌దదాగమనంబు ('పతీకించుచుండు” ఇద్లే పురుషుడు. ఓహో! పరలోకమందుకూడా ఇక్కడి సంసారం బక్కడ చేయుట

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 108 రఘుమన్న కాబోలు! “సరస్వతీ తీర్థాడిగవునంబు సర్వవేదసమాధిగవుము సత్యముతో సరియుకావు” (1-4-96) ఇట్టి తులనయే అసంతులనం. అనవసర (ప్రశంస. గాంధారికి నూర్గురు కొడుకులు పుట్టటం సృష్టిలో జరుగునా? కథాకథనంలో తలతోక తెలువని ప్రసన్న కధా కలితార్థ యుక్తులేగదా! ఇవన్నీ కరకరలాడు ఉడుకు తెలుగు గారెలేమో! బీష్ముడు కాశీరాజు కూతుండ్ర సయంవర వ్యవస్థకు భిన్నంగా రాక్షషత్వంగా విచిత్ర వీర్యునకు వివాహం గావించటం వేద విరుద్ధం.” క్యతియులకు గాంధర్వ రాతసంబులుచితంబులు” అనుట అనార్హం, మనుస్కృతి విరుద్ధం, స్వయంవర విధివిధానం మహోన్నత శాస్తసమ్మతం. అయితే భారత కాలానికి ఈ విధివిధానం వక్రీకరించింది. స్వయంవరానికి వచ్చిన రాజులను జయించి భీష్ముడు కాశీరాజు రూతుంఢడను ఎత్తుకొని వచ్చి స్వయంగా వివాహమాడలేక, చేతగాని విచిత్ర వీర్యునకంటగట్టటం ఎంతటి విచిత్రం? ఎంతటి వివేకరహితం? గ్రేష్టవధువు శ్రేష్టవరున్ని వరించటం, అతన్ని మిత్రంగా స్వీకరించటం, సమాన గుణ కర్మల స్వభావ చిత్తమగుట వైదికం. దీనివల్ల కూడా స్రీ లకే ప్రాధాన్యత (ఈనాడు వధువును వరుడు ఎన్నుకోవటం జరుగుతున్నది). “కియతి యోషామర్శతో వధూయోహో పరిప్రీతాపన్య సావార్యేణ భ(దా వధూర్చవతి యత్సుపేశాః స్వయంసామి(త్రం వనుతే జనేచికొ (బు. 10-27-/శ్ర స్వయంవరం స్వయంగా కన్య వరున్ని ఎన్నుకోవటం, దీనికి విరుద్ధంగా భీష్ముడు గావించిన కార్యం అనార్యం. మనుప్పృతి పపకారం అది ఈ సందర్భంలో శాక్షస కృత్యం. “హత్వా ఛిత్వా చ భిత్వా చ (కోళశంతీం రుదతీం గృహాడ్‌ ప్రసహ్య కన్యాహరణం రాక్షసో విధిరుచ్యతే” - (మను. 8-88) అందే అరుస్తూ ఏడుస్తూ భయకంపితంగా ఉన్న కన్యను, బలాత్కరించి మొండిగా ఎత్తుకొనిపోయి వివాహమాడటం, ఆడించటం రాక్షస వివాహం, కన్య

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 109 రఘుమన్న

ఇచ్చకు విరుద్ధంగా అట్టా గావించటం రాక్షసం. స్వయంవరంలో కూడా లభించిన వీరోచిత ఫలమైన (దౌపది అర్జున పరమగుట న్యాయం. కాని ఆమె ఐదుగురి పరమగుట మహాభారతన్యాయమేగాని, వేదన్యాయంగాదు. ఇదేమి తినుపదార్థమా? సమాజ విఘటనకు (ప్రోత్సాహం.

వేదాధ్యయన తత్పరతకై నిర్దేశింపబడిన బ్రహ్మచర్య వీక్ష వేరు. తండి కామాతురతకై అల్పకారణానికై, బీష్ముడు ఎహెంచిన అవివాహిత దీక్ష వేరు. అది వైదికమైతే ఇది అవైదికం

“వినవయ్య। ఏకపు[తుడు ననపత్యుడు యొక్క రూపయని ధర్మువులన్‌ విని నీకుతోడుపు[తుల ననఘాపడయంగ నిష్టమైనది నాకున్‌” (1-4-141). ఒశేపుత సంతానం, సంతాన రహితమని చెప్పటం అసత్యమే. మీదు మిక్కిలి ఇది ధర్మశ్రాత్ర సమ్మతవునటం వురింత అన్యాయం. విచి(త వీర్యునికీ సంతానం కలుగకుంటే దేవరన్యాయంగా వ్యాసుని వల్ల వారి భార్యలతో సమాగమింపడేసి సంతాన ప్రాప్పల జేయటవాన్నది వాతం సవరాజోన్నతికి “ ఆపత్కొాలిక న్యాయమని” అవసరమైనపుడేయని వేదశాస్త్ర మంగీకరించింది. పాండవుల జననం నియోగనీతికి చెందినదే. అయితే వ్యాసుని వల్ల సపిండ నియోగం అనార్యం.

యాండబ్యోపఖ్యానం (7-4-267)

“*మాండవ్యుండను మహర్షి తొల్లి మహీవలయంబున గల తీర్థంబులెల్ల సేకాంతచారియై సేవించి, ఉన్నత బాహుండైై వశౌన్యవతంబున్‌ దపంబు చేయుచున్న” విషయం యోగళాత్తు విరుద్ధం. మహర్షియైనవాడు ఉన్నత బాహుడై తపస్సు చేయటంగానీ, తీరయా[తలు తిరగటంగానీ అనుచితం. “ స్థిరసుఖమాసనం” (శి-క6ి) అనేది యోగశాత్త ప్రమాణం. తన కర్మకు తానే కర్ణయగుట శాస్ర సమ్మతం. అయితే మహర్షిని శూలం పొడిపెంచే శిక్షకు గురిచేయటం కల్పితమెనా కావాలె, లేదా శీక్షించిన రాజా మూర్చుదైనా కావాలె. లేదా వాడేదో మహాపాపం చేసివుండాలె. మను ధర్మశాస్త్రం ప్రకారంగా బ్రాహ్మణుడు, అంటే జ్ఞాని తప్పచేస్తే అత్యధిక చందనం, శిక్ష. మాందత్యునికి అదే జరిగివుందాలె. కాని, ఈ శిక్ష

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 110 రఘుమన్న (బహాక్కేచితం కాదనటం శాస్త్ర ప్రమాణాలకు పొసగదు. అంటే భారతకాలనికి ఇట్టి దండనవిధి కూడా సడలిపోయింది. క గతెం[తలుి

పరపురుష దర్శన ఖీతికై గాంధారి నేత్రపట్టం కట్టుకోవటం అవివేకం. అసలు కన్నులు చూడలేవు. ఆ చూసేది వునసు ద్వారా ఆత్మ అట్సి ఆత్మను సంయమించుకొనవలసెనట్టి శాస్త్ర సమ్మతాన్ని విడిచిపెట్టి, నేత్రపట్టం కట్టుకోవటం అనౌచిత్యం. ఇది గాంధార ప్రాంతపు స్థానిక నియమమై ఉండవచ్చు. అందుకేనేమో నేటి తురకలకు బురకలయినయి.

భీష్ముడు ధృతరా్రనికి నూర్గురు భార్యల నంటగట్టినాడు (పరి[గ్రహెంచె దేవీశతము. | -5-7 6). బహుశః ఈ నూర్శురికి నూరుమంది పుచ్చి ఉంటారు. కాని ఒక గాంధారికి నూరుమంది పుట్టినారనటం అసమంజసం, అనుచితం, సృష్టివిరుద్ధం. ధృతరా(్హడు వేదప్రవీణుడని వర్ణించుట కూడా కవి సనుయమే కాని సత్యంకాదు. ఎందుకంటే ధృతరా[ష్టుని జీవనం, నూరుమందిని వివాహమాడటం, నూర్లురిని కనటం, కౌరవాదుల దుశ్చర్యలను పోషించటం, పాండఛులకు అన్యాయం చేయటం ఛంటివన్నీ వేదవిరుద్ధ విషయాలు. అతని స్వార్ధ పరిపూర్ణ జాలం.

కంలో వె

సూర్యుని వల్ల కుంతికి సద్యోగర్భజాత సహజకవచ కుండలాంకిత కర్ణుడు పుట్టటం, అది దుర్యాసమం(త ఫలితమనటం సృష్టి నియమానికి విరుద్ధం. లక్ష్యార్థంగా హించవలసీందే. ఎవడో సూర్యనావుక శూరుడు కుంతిని కనయుట జరిగివుండవచ్చు. అవివాహిత కన్య సంతానవతి కావటం ధర్మశాస్త్ర విరుద్ధం. అందుకే భారతంలో అధర్మ సంతాన కధలే పెక్కు, వుంతోపదేశం మోక్షవూశించి ఈశ్వరోపాసన జేయటానికేగానీ, కావువాంఛలకు కట్టుకథలకు కానేరదు. అల్ప్బప్రయోజనాలకు అంతకంటె కాదు. పాపకృత్యానంతరం పశ్చాత్తాపం పరిహారం రూడా కాదు. దాని ఫరితం అనుభవించవలసిందే. తప్పును క్షమించటం సృష్టివ్యవస్థకు భిన్నం. ఈశ్వర న్యాయం కాదు.

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 121 రఘుమన్న యా(దా

తన్ను కవిసి పొండంరాజు వనుర ణీంచిన సందర్భంలో హని సహ(సంబునకు (మొక్కి మ(దరాజ పు(తి పతితోడన చితారూఢయై యగ్నిశిఖల నపగత(ప్రాణయయ్యె” ననుట, * నయ్యిరువుర యంగంబులు సంగ్రహెంచుకొనిరి వుహామునులు” అనుట దురాచారం.ళ్లిమ్టీదు మిక్కిలి వుుహామునులు దీనికి అనుమతించిరట! వారు మునులుగారు, ముని నామధారులు. అ(బాహ్మణులు, వేదం పేరుజెప్పుకొని (బతుకసేర్చినవారు. వీరి వారసులే వస్తు పరివర్తిత దొంగ సన్నాసులు. గంజాయి గోసాయి మూసలు. మఠమందిర వాసులు. బాబాసురులు. వేదం (ప్రకారం సతీసహగమనమంటే- సతీపతులు పరస్పరం వేద ధర్మానుసారంగా వర్ణాశతు పాలనతో, జీవించినంతకాలం కలిసి విచారించాలి. కలిసి అడుగులో అడుగు వేసి ఆచరించాలె. సత్యంవద, ధర్మంచర, నాతిచరామి వంటి ఆర్షోక్తుల (పమాణబద్ధం కావాలె.

వేదం (ప్రకారం జీవుల రాకడపోకడలు ఎవరికి వారివి వేరు వేరు. పుట్టినా గిట్టీినా ఒక సమయంలోనే అందరు మరణించినా, ఒక సమయంలోనే అందరు పుట్టినా వారి ఆత్మ గమనాగమనాలు అత్యంత సూత్మ భేదంచేత అంతరాలున్నయి. శరీరంనుంచి వెళ్ళే జీవాత్మను లేదా అందు (వవేశించే జీవాత్మను ఏ పరీక్షనాళక ద్వారా నేటి విజ్ఞానశాస్త్రవేత్తలనబడేవారు పట్టుకోగలరో దమ్ముంటే చెప్పవునండి? అసంభవం!...కాబట్సి, గతునాగవునాంతరాలు వారివారి కర్మానుసారం వైవిధ్యసం ప్రాప్తే. జల్మించిననాడు భర్త ఎవరో, భార్య ఎవరో. అదేవిధంగా మరణించిన తర్వాత భర్త. ఇనప? ఇట్లానే మలీలిల మూలో తంషాజొట్లు పుట్టిన నాడు కలిసి ఇట్టి సంబంధాలతో పుట్టలేదు. కలిసె కవలలై పుట్టినా సూక్ష్మాంతరాలే కారణం. భార్యాభర్తలై ఒకరికొకరు చచ్చినంతమా్యతం వారి సూక్ష్యాత్ములు అట్లే కలుసుకొని ఉంబాయనటంగాని, వళ్ళే అదే విధంగా పుదతాయనటంగానీ అ(ప్రమాణం,. పై దురాచారం తురుష్క దండయాత్రల కాలంలో అంటే, సుమౌరు వేయిసంవత్సరాల కిందటి కాలంలో రాజపుత ధీరుల వీరోచిత

'పైమాణీక మహాభాదత విపేచనం కే12 రఘుమన్న పోరాటాల ఓటముల ఫలితంగా, అ తురుష్క మానభంగాల భయంగా, శీల రకణార్శమై ఆ రసపుత్ర వీరకాంతలు చితులు పేర్చుకొని ఆహుతియలే్యే సంఘటనలు, ఈ విధంగా రాజవంశాలలో ఒక విధమైన పరిపాటి అయినట్టు కనిపిస్తున్నది. రాజులు ఆచరించినపుడు సామాన్యులకు కూడా వర్షించింది (యథారాజా తథా(పజాా. ఇది చుహాభారత కాలానికి చెందింది కాదు. ఇది నన్నయ అనువాద చరిత్ర కాలానికి చెందింది. లేదా రాజపుత వీరుల వ్యవహారజ్ఞులెచరైనా ఇందులో చేర్చివుండాలె.

మాది సహగమన సందర్భంలో మునులు సంగ్రహించిన ఆ ఇరువురి అంగాలను(అస్తీకలను) హస్తినాపుదానికి తెచ్చి “పితృ మేధ విధి (కమ మొనరంగ సంస్కరింప గడగుడువీనినొ” అని చెప్పటం వేద విరుద్ధం. పిత్యమేధానికే(భహలోక దుఃఖగమ్మనానిక్సి నరమేధం, పురుషమేధం అనికూడా పేర్లు. పిత్యమేధ విధివిధానం అంటూ ఆ అస్తికలకు సంస్కారం గావించే విషయం అజ్ఞానప్తుటాచారమే, “భస్మాంతం శరీరం” (యజు-క0-15) అంటే చచ్చిన శరీరానికి అగ్ని సంస్కారమే అంత్యేష్టి. తదనంతరం మిగిలిన బూడిద, బొక్కలకు ఏ సంస్కారం ఉండదు. అందుకే...

“మతి దలపగ సంసారం

బతి చంచల 'మెండమౌావులట్టుల సంప

'తృతులతి కణికంబులు

గతకాలము మేలు వచ్చుకాలము కంటెన్‌”

అని చెప్పటంలో గతకాలం అంటే ఏమిటి? నిన్నటి దాకా జరిగిందా? అద్యతన భూతమా? అనద్యతన భూతమా? పరోకభూతమా?. పరోక్షభూతమే ఈ గతకాబం. అది అనాది వేదకాలానికి వర్తింపజేస్తేనే మేలు! అద్యతన, అనద్యతన భూతంకాదు,

భారత కాలానికంటీ వందే వైదిక వర్వాశవం జీవన వ్యవస్థ ఛిన్నాభిన్ననుయింది. వైదిక సిద్ధాంతం మరుగున పడింది. దానిపేరు జెప్పుకొని

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం పేే3 రఘుమన్న

(బ్రతికే వ్యవస్థ ఆరంభమయింది. రాజనంశ మర్యాదలు, జీవితాలు, ధర్మ బాహ్యమై అనైతిక (పాతిపదికలైనయి. * ధర్మతత్త్వజ్ఞులు ఛీర్మళాశ్రంబనిక” అంటూ ఖారతం గూర్చి నన్నయ చెప్పటం స్వవచనఘాతాలే! నిత్యాసత్యవచనాలే! ఇది పంచమవేదం కాదు. వంచక ఖేదం! దీనిద్వారా వేద ప్రామాణ్యానికే గొడ్డలి(వేటు.

గంగాదేవి కన్నకొడుకులను గంగపాలు వేయటం, శాసకారణవుని సమక్థించుకోవటం కుల సతులకు తగదు. ఇది వ్యభిచారులకు చెల్లు. రాజ కుటుంబ వ్యవహారాలు ఈ విధంగా భారతమ్హైనది. వురొకచోట నన్నయ వేబాడుట, మృగంబుల జంపుట రాజధర్మంబులు(। -4) అనటం ధర్మవిరుద్ధం. రాజధర్మ శా(స్తానికి పూర్తి భిన్నం (“వ్యృుగయాక5టోది వాస్వప్నః” - వును-7-క7) వేట, జూదం పగటికలలు వంటివి పది వ్యసనాలు, ఇవి అందరికి నిషిద్ధం. తొల్లి యగస్త్య మహామునీందుడు మృుగ మాంసంబున నిత్యశ్రాద్ధంబు జేయుచుండి రాజులకు మృగవధ దోషంబు లేకుండ నిర్మించె( ! -5-57) అనటంగానీ, “ అపుత్రస్య గతిర్నాస్తి అను వేద వచనంబు గలదు” అనటంగానీ అసత్యమే! ఇట్టివన్నీ సమర్థిస్తూ బ్రాహ్మణ క్షత్రియ వర్ణ భష్టత్వాలను ఆదర్శంగా వర్ణించి నిలుపటం వివేక భష్ట సంపాౌతాలే.

“ ఉద్దాలకుండను నొక్క మహాముని భార్య నధిక తపోనిధియైన శ్వేతకేతు తర్లి బుతువుతియైన దాని నొక్క వృద్ధ విప్రుండతిథియై వచ్చి పుతార్థంబు గామించిన” ఇది సహింపక శ్వేతకేతుడు విధినిషేధం గావించిన కారణాన-

“పురుషులే ధర్మస్థితి

బర్మిగహింపంగ బడిన భార్యలకు నిరం

తరము నిజప్పురుష భక్తియు

ఐర పురుష విసరనంబు బరిచితనుయ్యెన్‌”

ఇట్జివి వింటుంటే సంస్కార విపేకులకు స్వాభిమానం పుట్టదా? వచ్చినవాడు చ్యృడ్దవ,ప్పుండట. అతిథియునట. అందులో ఆమె ఉద్దాలకుని భార్య, శ్వేతకేతు ప్పుతుడు. దారందరికి విరుద్ధంగా పుఢతార్థంబు గామించుట ఎంతటి అన్యాయం? ఎంతచాపం? భారత మహామునుల జీవితాల మధ్య ఇట్లుండటం వంచక భేదమే! సై

పామాణిక మహాభారత వవేచనం 114 రభుమన్న పద్యం ద్వారా భారతకాలానికి విశ్చంఖల అతిచరత్త్హం సర్దసామానృమైనదిగా తెలుస్తుంది. అది వికృతమైైనపుడు శ్వేతకేతు వంటివాని చేత తిరిగి నిషేధం పాటింపజేయటం జరిగినట్టుంది.

“పాండురాజు చేత కుంతీ మాదులకు ధర్మాన్ని శకాశ్వినుల వరంబున సంతానం పొందుటకు వుంథతో'పదేశాలున్నా” యట. కాని, జితీండెయుడై 'ఘారతపోనిష్టందలిగిన పొండురాజు వానప్రస్థుడైనంత వరకు శాస్త్ర సమ్మతమే. అనతంరం దాని$ కట్టువడ జాలక మాదిని కవయుట శాస్త్ర విరుద్ధం. వాని మరణం దాని ఫలితం.

గాంధారి గర్భ పాతంబువలన పతితమైన పిండకోళమును* ఏకోత్తర శత ఖండ వులుగా విభాగించి వీని వేరు వేరు ఘృత కుండంబులం బెట్టీ శీతలజలంబుందడుపుచునుందురని” వేదవ్యాసుడు జెప్పట వేదబాహ్యం, సృష్టి

నియమ భంగం, అసంభవం, అంతేగాక, రోజుకొక్కడు జొప్పన నయ్యెవట. పరీక్షానాలికా ప్రసూతన్యాయం కూడా పొసగదు.

• రామాయణంలోని కుటుంబ జీవన వ్యవస్థ వేదానుకూలం. భారతకాల కుటుంబ వ్యవస్థ దానికి పూర్తిగా భిన్నం, విచ్చిన్నం. కౌరవ పాండవ కుటుంబ జీవనంలో పరస్పర ఈర్చ్మ్యాసూయలు, మదమత్సరాలు, తుదకు అశేష జననాశనం.

అపాండవముగ సముద్ర వలయాఖిల కోణి మత్క్యృపాణ పటుజ్తినత్యధిక కీర్తినైయేలెదన్‌” అని దుర్యోధనుడు మూర్ష్చుడై తుదకు మిగిలించింది పీనుగుల 'పెంట. దీన్ని ఆపుటకానాడు ఏవరికి తరంకాలేదు. కారణం ఏమిటంటే, వేదాదేశమైన మాతృదేవోభవ, పెతృదేవోభవ, ఆచార్యదేవోభవ వంటివి రాజ్యాధికారం గల -దుర్యోధనునికి వర్తించక పోవటమే. అందువల్ల దుష్టశిక్షణ, శిష్టరక్షణ వంటి మౌలికత మీద ఆధారపడి శ్రీకృష్ణుడు పాండవుల పక్షం వహించటం జరిగింది. కౌరవుల కంటె పాండవులు కొంత మెరుగు. వుహాభారతం ఇంచుమించుగా ఓక మురిగిన పండ్లగంప. అందులో కొంచెం బాగున్న పండ్లను ఎన్నుకొన్నట్లు శ్రీకృష్ణుడు వారి పక్షం వహించినాడు. ఇదే మురిగిన పండ్ల గంపన్యాయం.

పామాణిక మహావారత ఏపేచనం 115 రఘుమన్న క్రుపులు జున్ళు జీ ల్తాంతం

(పసిద్ధుడైన గౌతమముని అట. అతడు బసిద్భుడట. వీనికి శరద్దాంతుడను తొడురు పుద్దెనట. వాడు పుట్టుకతోనే శరసవచవాహ విద్యలో ఏవణుడట. పరావతారుడట. వాడు ఒకనాడు "ఘార్తత్తపస్సు చేస్తున్నాడు. విని తపోభంగానిై ఇం[దుడు జలపద అనే ఒర చేవరాంతను పంపించినాడు. ఈమెను చూసి వాడుచంచలుడాయెనట. తత్ఫలితంగా వీరృపతినమాయెనట. అది తెలిసిదాడు ఆ ఆ్యశముస్టలాన్ని విడిచి మరోచోటికి తబదునై హోయెనట. అటపడిన వీర్యం శరస్తంభములో వివిధమై పడి అందులో వటి రొడుముగా రెండవది మూతురుగా పుట్దీరట. పేటై వచ్చి 3ంతనుడు విరిం తటురొని వై రృప్పుడు, రృప్‌ అనోపేర్లు పెట్టి

ఆలో గా చీ మ్‌. గా ళు 'పెంచినాడు. పేదాలు ఛనుర్విచ్చులు చదివించినాడు. ఆ కృపుడే రృషపాచార్యుడు. వీష్ముడు వ్‌ రృపాచార్చుని వరసే కొంతకాలం తౌరవ పాండవులను విలువిద్యలు సేర్పించినాడు. (దోణుణు జణ్భుజత్చుత్తాంతం (7-5, 193- 796

నరద్చాజుడసే మువున్పురుడు గంగాద్వారంలో గత వల్మషుడై తపస్సు చేస్తున్నాడు. నిత్యం ఆ గంగలో వాడు అభిషేకించుకొంటున్నాడు. ఒకనాడు అప్పరసలు గంగమ వచ్చి జల్బకీడలు ఆడుతున్నారు. అందులో గాలికి లేచిన చరగల ఘృతాచి అనే అప్పురసను చూసి రామించటిం, విర్యస్టలనం గావించురోవటం అవుతుంది. స్తలిత వర్వాన్ని ఆ మునీశ్వురుడు నోణంలో ఉంచినాడు. అందే చోణుడు పుట్టినాడు. ఈం భరద్వాజ మునశ్చురునికి తృపళుడు అన పాంచాలపతి మిదిడు. వాడు మాడా ఘోర తపసు చెప్తుండగా మేనర అనే అప్పురసు వచ్చింది. చాన్నచూస్‌ వీనికి విర్చష్టలనం అయింది. దాన్న పాదంతో కప్పిబుచ్చితే, అది ఫలించి చుపదుండై బుట్టినాడు. వీడు పెరిగి'పెదివాడై చోణునతలో సబాషాతియై ఛరద్నాజున వల్లనే విద్యలుసేర్పినాడు.

ఇక వినండి. రృపొచార్వ “వోణాచార్య జన్మ వృల్తాంతిందాచా బహువిచితంగానీ ఉన్నది, వేదబాహ్యమైన వ్యవహారాలివి. ఘోర తపస్సులేమిటి?

'హైామాణిక మహాభారత విపేచనం 116 రఘుమన్న కాంతను చూసె కారిపోవటం ఏమిటి? ఈ చపలురకు ఘోర తపాలు అద్దమేమిటి? మీదుమిక్కిలి వీరిపేర్లు బుషుల పేర్లు! మునీశ్వరులట! రాగద్వేషాలను రంగరించుకున్న వాళ్ళు జపతపాలకు వర్తింపరు. వీరందరిని బుషులు, మునులని వ్యాసుడు చెప్పినా, నన్నయ చెప్పినా తప్పే! అవి అంతా ఒక ఎత్తు! ఈ కధలెల్ల వినుట వల్ల వేదాధ్యయన పుణ్యఫలం చెప్పటం వుహాపాపం. అధర్మాలు ఆ కాలంలో ధర్మాల పే6 చెల్లినయి. నేటికిధే వారసత్వం! అభిమాన, దురభిమానధనులకు ఈ మాటలు కటువుగా

అనిపించవచ్చు. కాని సత్యం సత్యమే! అగ్ని అగ్నియే! అస్త్ర ఎద్యా లరుత వభ్యవవోలం

' కౌరవ పాండవృలు బాల్య(్రీడ లాడుతుంటే వారి చిర గోనె (బంతి) కూపంలో పడింది. తీయజాలకున్నారు. చేరువలో తిరుగుచున్న (దోణున్ని ఆ(శ్రయించినారు. అతడు తన ఉంగరాన్ని రూడా అందులో పేసినాడు. తర్వాత ఆరెంటిని బాణం వేసే తీసినాడు. ఇట్లా చేయటానికి ముందే, తనకు జీవిక భీష్మునికి జెప్పి కల్పిస్తే బాగుంటుందని కోరినాడు. వారు భీష్మునికిజెప్పి దోణున్ని అక్కడికి రప్పించుకున్నారు.

“కుంటుంబ భరణంబునందసమర్హుడై” దొణుడు ఖీష్ముని చేత కౌరవ పాండవృలకు అఫస్తవిద్యాదులు నేర్చటానికి రాజకుటుంబగురువై నాడు. కామకోధాదులక్రు లోనై తన కయిష్టంబొనర్నిన (దుపదునిపై కసెదీర్చుకోవటానికి అర్జునుని తయారుచేసుకున్నాడు. [దుపదున్ని లొంగచీసుకోవటవే తనకు గురుదక్షిణగా అర్జున్ని కోరినాడు. దీన్లై అతన్ని మించిన ధనుర్ధారి ఇంకొకడు లేకుండా చేస్తానని 'పతినపూనినాడు, కాని దీన్జై నిషాదపుత్రుడైన ఏకలవ్యునికి చేయకూడని అన్యాయం చేసినాడు. ఒకనాడు ఏకలవ్యుడు (దోణున్ని సమీపించి, అత్రువిద్యాభ్యానంన్సిక" పార్థించినాడు. (దోణుడు తిరస్కరించినాడు. కాని నిషాదుడు (ద్కోన్సి మూర్తిత్వాన్ని లడించి నేర్చుకున్నాడు. ఒకసారి ఒక కుక్క

మొరిగింది వింటాడ్సు ఏకలవ్యుడు. ఆ శబ్దం ఆధారంగా ఒక్కపెట్టున ఏడు బాణాలు సంధించి వేసినాడు, అవి ఆ కుక్క ముఖంలో ఒక్క చోటనే కుచ్చుకున్నయి.

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 11 రఘుమన్న

దానికి కుక్క పారిపోయి కురురుమూరుల స్తానానికి వచ్చింది. దాన్ని చూసీ వారు చకితులయినారు. అంతలోనే ఏఠలవ్యుడు వచ్చినాడు. అది వీని పనేనని గురించి వానిపట్ల వుత్పరం వహించినారు. పరిచయం అడిగినారు. వాడు పరోత (దోణశిష్యునిగా తెలుపుకొన్నాడు. వెంటనే అర్జునుడు (దోణునికి నివదెంచినాడు. (దోణుడు ఏకలవ్యుని చెంతకు వచ్చినాడు. తక్షణమే ఏకలవ్యుడు మిక్కిలి భక్తితో గురువునకు మొక్కి తన శరీరంబు సర్వస్వంబు నివేదించి “పను మీ శిష్యుండ, మిమ్శ్యారాధించి, మీ (పప్రసాదంబున నివ్విలువిద్య గరచితినని కరంబులు ముడిచి యున్నన్‌ [దోణుండట్లేని నా గురుదకిణ ఇమ్మని” అన్నాడు. వాడు సంతసిల్లి శిరసావహించినాడు(భారతంలో ఏకలవ్యుడు అర్షవిధివత్‌ శిష్యుడు). వెంటనే (దోణుడు ఏకలవ్యుని కుడిచేతి బొటన (వేలును కోసి ఇప్పించుకున్నాడు. ఇదెంతటి ఘోరపాసం? ఎంతటి అన్యాయం? గురువు చేయదగినది కాదు. శిష్యుని నాశనం జేయటం గురుదక్షిణ కానేరదు. వంచక భేదమే భారతం. [దోణుడు బాధగురువే. దాని ఫలితం అనంతరం [దోణుడు అనుభవిస్తాడు కూడా! శిష్యుల(పాండథుల) చేత చస్తాడు.

(దోణుని గురుత్వంలోనే విద్యాధ్యయనకాలంలో కుమూరాస్త్ర విద్యా (పదర్శన సందర్భంలో కౌరవ పాండవుల వుధ్యగల పరస్పర నాళన బీజం కొమ్మలేసింది. ఈ సందర్భంలోని గురుశిష్యరికం, విద్యాధ్యయన సంస్కారం వంటివి భారత కాలంలో అర్థాలు కోల్పోయినయి.

గురుథు శిష్యుల ఇంటికి వచ్చిపారాలు చెప్పే స్థితి నేటి ట్యూషను మాస్టర్లకు ఇది వారసత్వంగా లభించిందే. అందులో కుటుంబపోషణకై వచ్చినవాడు, దరి(దస్థితిలో ఉన్నవాడు. కనుక (దోణుడు రాజ పరివార దయాదాక్షిణ్యాల మీద ఆధారపడ్డాడు. ఇట్లా వచ్చిన ఆ గురువు పట్ల సంస్కార పరమైన శిష్యత్వం భావింపబడదు. కావు[కోధాదులతో తన్నవవానించిన [దుపదునిపై కసే తీర్చుకోవాలని అర్భునున్ని తయారుచేసినాడు. వైదిక సంస్కార భరితంగా శిష్యరికంతో అంతటి విద్య నేర్చిన ఏకలవ్యుని నిలువునా ముంచినాడు. పక్షపాత బుద్ధి అంటే ఇట్సిదే!

జామాణక మహాభారత వివేచనం 1185 రఘుమన్న సహపారుల మధ్య అవమానించుకునే సంస్కారాలున్నవానాడు. ఈ బుద్ధి పరస్పరం నాశనం చేసుకునే వరకు పోషింపబడింది. (దుపదుడు (దోణునితో కలిసీ చదివీటప్పుడు, తాను రాజై రాజ్యాన్ని అతనికిస్తానని చెప్పి వుండినాడు. ఆ తర్వాత రాజై ఇది మర్చినాడు. (దోణుడు వెళ్ళి అడిగితీ అవమానించినాడు. దీనితో ఇతనికి ద్వేషం కలిగిండి. వానికి తగిన గుణపాఠం చెప్పాలని ఈ పాండుపు(తుల నెన్నుకొన్నాడు. విద్యాదానానికి పూర్వమే ఆ (పతిజ్ఞ చేయించుకున్నాడు, అర్జునుని ద్వారా ఆ పని చేయించినాడు. ఇది ఆచార్య లక్షణం కాదు. శిష్యున్ని తన స్వార్థానికై వినియోగించటం వల్ల నేటికిదే ఉపాధ్యాయులకు వారసత్వమయ్యింది. అందరికి కాదు. కొందరికైనా అయ్యిండి. ఇది యూనివర్సిటీల్లో కనిపిస్తుంది. విద్య నేర్పటంలో (దోణుని ఛల కపట సంస్కారాలు వ్యక్తమవుతుంటయి. ఇదంతా భారత కాల విద్యావ్యవస్థ, ఇది వేద విరుద్ధం, అనార్షం. ఇత్యాది ఆధారంగా మహాభారతం పంచమువేదం కానేరదు. మరొకవంక అరుదైన ఆర్హ్షగురుకుల వ్యవస్థ అరణ్యంలో ఉండి ఉండాలె. అది సాందీపని గురుకులం. శిష్యులైన కృష్ణ- కుచేలులు, గురువులను సమీపించి నేర్చుకున్నారు. సహపాఠళుల వంధ్య పరస్పర సహకార ం. పరిహోషింపబడింది. ఇట్టి ఉదాహరణ మా(త్రం ఆర్డమైనది, ఆర్ష గురుత్వం అపూర్వ సమాజ నిర్మాణంలో చూత్య-పిత్చ మూర్తుల తర్వాత మూడవ స్థానం. నిర్మాత స్థానంలో గురువ యొక్క తత్త్వం ఫపూర్ణణ్ఞానానికి, పూర్ణసంస్కార వికాసాలకు, సార్వజనీన సార్వకాలిక సదాచారాలకు (ప్రముఖ ఆచరణం. మానవ పూర్ణ నిర్మాణానికి మహా కర్షృత్వ శక్తి స్థానం గురువు, అట్టి గురు శిష్యపరివారమే గురుకులం. తల్లి, తంఢడి, గురుచ్య, అతిథ్కిదైవం అను నార్గింటి యొక్క 'సంపుటీకరణమే గురువు, లాకాగ్యహంలో పొండవృలు రాలి చచ్చిరని తెలిసి ధృతరా(ష్టుడు చాహ్యాణంల షిరిచోదిడక డానంబు చేసీ సంస్కారాది పరలోక [క్రియలు గంగాత్‌రంటున వేయసమకట్టించి” నట్టి విషయం అనార్హం. చచ్చినవారికి పరలోక (క్రియలు మిగిలినవారు చేయటం అవివేకం. జీవించి ఉన్నపుడు చేసే ఉత్తమ గుణ కర్మలు పరలోక(్రాప్తికి క్రియలు. కాని, నీళ్ళొదులుకోవటం, కాటి తద్దిన క్రియలు,

(ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 119 రఘుమన్న గొడుగు, చెప్పలు, గోదానాదులు, తత్సంబంధ కధలు అవివేక జనితాలు. పురాణఫలితాలు.

పుథత కామేష్టి యాజ్ఞిక (పక్రియపరంగా వర్తిస్తే వైదికం. తద్భిన్నమైతే అవైదికం(1-7-25), “తొల్లి దేవేందుడు గొండొక కాలం బ[దృశ్యుండై యుండిన నతని గానక శచీదేవి ళోకింపంబోయిన నుప(శుతింపేసి బృహస్పతి దానికి 'దేనీందాగమనంబు సెప్పెనని వేదంబుల వినంబడు” అనటం అ(పమాణమే! వేదం పేర ఇట్టి కథలేల? ఈ కథలెల్ల అష్టాదశ పురాణాధారితాలు. (ప్రతి సందర్భంలో వేదంపేరు చెప్పి బ్రతుక నేర్చిన రీతి ఇది. భ్రష్ట నీతి! దౌపదికి ఏవురు భర్తలు కాగలరని శివుడు వరమిచ్చెనని వ్యాసుడు చెప్పటం, అది పరమార్ధ మనటం, పాండవులకు అది తెలపటం ధర్మశాత్తు విరుద్ధమీ(1-7-218). (దౌపదిని భార్యగా పొండవులు పరిగ్రహించుటో అయ్యాలరి బ్రహ్మ చయ్ట పరమార్థము గాకని యేల యొండగున్‌” అని నన్నయ యొక్క సమర్థన అనర్థం! వ్యర్థం! జీవుడు జేసీ తప్పులు దేవుని పేర తిప్పలు, తాము జేసే తప్పులు దేవుని పేర సమర్థించుకోవటం మహాపాపం, బహుభర్శృత్వ దురాచార రీతికి వర్తించేది. కుంతి పాండవుల యొక్క అవివేకమే ఇది. పండు తెచ్చినామని కొడుకులు చెప్పటం; పంచుకొండిరా సమంగా అని తల్లి చెప్పటం సామాన్యం. దీన్ని అసరాగా తీసుకొని “మాతృ దేవోభవ” (క్రిందికి జవమకట్టి (దౌపదిని ఐదుగురు పంచుకోవటం అధర్మం. దీన్ని నన్నయ సమర్థించటం నిత్య సత్యవచనమో? సంహితాభ్యాస జపహోతు తత్పరతయా? ఇంతేగాక, అది గురువచనమనుట మరో ఘోరం! కుంతి పలికినది, దానికి తోడు ధర్మజుడు పలికినది ధర్మమూర్గమని సమర్థించుట వ్యాసునితో చెప్పించినారు. అతడును ఇది వేల్పుల చుతవుంటబాడు. దీనికి తోడుగా ఇంతకు పూర్వమిట్లే పదివుంది భర్తలను చే సుకున్నఉదాహరణ లిచ్చినాడం(1-7-256). ఇం[దసేన ఈకథ, పంచేందోపాఖ్యానం వంటి తలతోక లేనికథలు కూడా వేదవ్యాసుడు [దుపదునకు జెప్పి (దౌపది వివాహం గావింపదేసినాడు. చేసిన పాపాలు (ధువీకరించే స్థాయి మహాభారత మునులది.

పామాణిక మహాభారత విపేచనం 120 రఘుమన్న (దౌపది వివాహానంతరం ఖీష్క విదురుల సలహా మేరకు ధృతరా(ష్టుడు చెవియొగ్గి పొండవృలను ఆహ్వానించి ఇంద(ప్రస్థం నిర్మించి ధర్మజుని రాజుగా జేసీనాడు. అక్కడ పొండవులు సుఖంగా వుంటూ రాజసూయం గావించినారు. మయుడు గొప్పు సభాభవనం నిర్మించి ఇచ్చినాడు. అప్పుడు వీరి పాలన మనుస్యృతికి చేరువగా ఉంటుంది. నిత్యసంధ్యాగ్ని హో(తత్రాలుండినయి. భూగోళమంతట ఫూర్వం ఆర్యచక్రవర్తి సా(మాజ్యపాలన మనుస్కృతిని అనుసరించే నడిచింది, భారతకాలానికే సడలింది. తత్పభలితమే మహాభారతం. ద్వాపర కలి సంధికాలం అధర్మానికి బలం. (దౌపది వివాహ సందర్భంలో అరణ మీయటం అంటే ఏ రూపంలోనైన శుల్క మీయటం అనార్హం (మను. 8-51,52,58), దుష్టులైన సుందోపసుందులకు (బ్రహ్మ వరాలివ్వటం అవైదికం. జప తప హోమపటప్రస్తావనలు రాజసూయానంతరం అధ్య్వరం వంటి (ప్రక్రియలు ఆర్జ్షములే కాని మహాభారత కాలంలో మూర్తి పూజ లేదు. రెండున్నర వేల సంవత్సరాలనాటి జైనులచే కల్పితం. నన్నయ శ్రీ పరంగా వర్షించే స్థితి అతని శృంగారాంతర సంస్కారమే, తపతీ సంవరణుల కథ సంవరుణికి పురోషిత్రుడ్డు వసిష్టుడు. విడు నామధారియే! సూర్యుడట! అతని పుతిక తపతి యట! ఆమెను దెచ్చి ఆ పురోహితుడు సంవరునితో "పెండ్డిచేసెనట. సూర్యనావుక నరుడని సరిపుచ్చుకుందాం. వీరికి కురుడు పుట్టినాడు, వీనిప్రేర కురువంశమయ్యింది. వసీష్టడంటే సూర్యుడని ఒక అర్ధం. వైదికమే. అతని తాపం తపతిగా చెప్పుకొన్నాగానీ కళ ఏమిటి?.. లసిష్ట పక్చాయితంుల కళ తల్లి కన్యాకుబ్బ్దంబున గౌదిసుతుడు విళశ్వావి([తుండం రాజ్యమేలుచుండెన్న, వసిష్టహోమ ధేనువు యొక్క మహాత్స్వానిక్ర అతడసూయ పడినాడు. ఇమ్మన్నాడ్హ అతడిన్వడు. తత్కారణంగా ఇద్దరివుధ్య యుద్ధం జరుగుతుంది. విశ్వామి[తుడు ఓడిపోయినాడు, విరక్తుడయినాడు, తపం

(ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 12! రఘుమన్న చేసినాడు. 1బ'హ్మర్షి అయినాడం. తిరిగి ఇడ్చాళ రాజు కల్మాషపాదునరు పులోహితుడలినాడు. దానికి లోక సంతప్పుడై వసిష్టుడు ఆత్మహత్యకు పూనురుంటున్నాడు. ఇట్టి వెల్ల తాంత్రిక వర్గ (పప్రబావజనిత సంఘటనలు. లేనిచో బుషుల పేర ఈ కధలెందుకు? తలతోక లేని జన్మ జన్మాంతరాలు, శాపాలు, శోకాలు, స్వర్గవాసాలు ఏమిటి? ఈ బుషుల జీవనంలో చవూననవూంస భోజన [పస్తావనలేమిటి? (1-7-149) “దార్కుండం ఒద్యడేవతా చేశంబునదన ఠోపొనలంబు సవము,దంబులో వైచిన నది యెర్తానలంబున నద్ది జలంబుల (దావుచుండునది, వేదంబుల యందు వినంఎడు కథ గావున”. ఇది ఏవేమందున్నదో వ్యాసుడు, నన్నయ జెప్పగలరా? (1! -7- | 52) వసిష్ప మునులలో నొకడు శక్తి పుతపరాశరుడు సృతయాగం చేసేనట. ఇది రాతసకుల నాళనార్ధమటి. "పర్కు సందర్చాలలో అఖిలం వేదాంగ పారంగులైన బాహ్మణులు అని పేర్కొనటం రూడా శేవలం స్వరపాఠులైన అర్హయుక్త ఆచరణ విరహితులైన నామధారి (బాహ్మణులనియే గహించాలె. సర్వతీర్థ సేవనం, సర్వ[వతములు, సర్వదాన ఛర్మకీయలు కామినీ కామిత రోర్కెనే సమానములు కొవని అనటం, దాన్ని అర్హునుడు సముర్థించటం, ద్వాదళమాసిక (వతార్థియైన వాడు దానికి సద్యోగర్పం గావించటం, అది విని వేదవి[ప్రులు ఆనందించటం వంటీ వ్యవహారాలు వేద బాహ్యమైనవే. నదీ స్నానాలు తరించు తీర్తాలుగా భావించటం రూడా ఇంతే! అర్దనయా(తలో భీమేశ్వరం, (శీపర్వతం వంటి కే(తాల (పసక్తీ ఇటీవరి కాలంలో చేచ్చినవే. ద్వాదళ్శ్రవానక (వతకాలంలోనే అర్జునుడు ఉలూచిని కవయటం; తొడురు పుట్టటం, చితాంగచను పరిణయమాడటం, కొడుకు పుట్టటం, అనంతరం కొన్ని తీరాలు సేవించటం, తిరిగి ద్వారకలో యతిరూపం దాల్పాటం, సుభ(దను ఎత్తును రావటం వంటివన్ని (వతాలా? అనార్యకొర్యాలొ? ఇట్టీ వైష్ణవ జాతరలు, వైవ వరాలు, తత్ప్సంబంధ భర్తుల కామాంకిత (పలాపాలు, కథలు అర్జున తీరయా[త ఫలారలిట్టివి. కరమలభవుడు పరమేళుడు ఇచ్చువరాలు, వాని ఫలితాలు అజ్ఞాన పూరితాలు. పురాణరవి

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 122 రఘుమన్న విచి్యతాలు. వైష్ణవ (శీవున్నారాయుణునికే ఆయుధాలు లేకుంటే అతనికి గదాచక్రాయుథాలు అగ్ని దేవుడిచ్చెనట! కృష్ణుడు వైష్ణవ మూర్తియట! కృష్ణార్జునులు నరనారాయణు లట! తందవొాలోవొఖ్యాన. 0 మందపాలుడు తొల్లి మునిముఖ్యుడట. (బ్రహ్మచర్య దీకా (వత ధారియె హోర తపాలు, వేయటం పుణ్యలోక ప్రాప్తికై వెళ్ళటం, వాడు సంతాన రహితుడు అయిన కారణాన సద్గతి దొరకదన్సీ దేవతలందరనటం, ఆరిగి వాడు మర్ష్యలోకానిక్రి రావటం, శీఘ సంతానార్థం.ఒక పక్షిగా కావటం, పెంటిపక్షి లభించటం, నలుగురు కొడుకులు పుట్టటం, తారు (బహ్మవిధులు కావటం, ఆ తర్వాత, మందపాలుడు వీరందరిని విడిచి పూర్వభార్యను వెంబడించుకొని ఎటకో పోవటం, మళ్ళీ దాన్ని విడిచివచ్చి ఈ పక్షికారితను జేరి సంతుష్టుడై ఇచ్చానుకూలంగా వె ళ్ళిపోవటం, వంటివి మునుల పేర కథలా? ఇందలి ఆదర్భమేమిటి? తలతోక ఎక్కడ, లంయనథఖో బ్రహ్మ దేవతా సభాభవనాల కంటె మయసభ వైభవమైనదని నారదుడు యుధిష్టిరునితో చెప్పటం, ఇందదాదుల సభాభవనాలు ఇట్టివే కావటం (పళ్నార్ధకాలే! ఇవికేంద్రీయ మం(తుల ఆవాసాల వంటివి. వారంతా కేంద మం[(తి మండలి. ఆయా రాజులు సామంతులు. ఇం(ద పదవి అంటే (ప్రధాన చ(కవర్తిత్వం. దేవలోక మంటే కేం[ద రాజధాని. యోగ్య సామంతులక్కడికి రాకపోకలు, విమానప్పు ఛార్జీలు వర్తించేవి. మర్యలోకమంటే సామంతుల (పపాంతీయరాజ్యాలు. ఆయా శబ్దార్థ వ్యుత్పత్తుఐుకు సంబంధించినయి కావు. జనపతులు రాజసూయం బొనరించినవారు శకునొద్దను సురపూ జనలయించుచుండుదురుకో రిన కోర్కెలు వడయుచు హరిశ్చం[దుక్రియన్‌ అనినారదుడు వచ్చి రాజసూయం చేయవలసిందిగా ఇంద్రుని చెంతనున్న

పామాణిక మహాభారత విపేచనం 123 రఘుమన్న పాండురాజు తనకు జెప్పినాడని యుధిష్టిరునితో చెప్పటం పొంతనలేని కథాకథనమే! శిశుపాల కథలో శ్రీకృష్ణుని యొక్క పూతనా ఘాతం, శకట(తోపులు, గోవర్ధనమెత్తటం భాగవత పురాణం నుంచి భారతంలోనికి 'ప్రవేశించిననే. శిశుపాలుని జన్మవృత్తాంతం చితమే। వుయుడనేవాడు ఇం[ద(పస్థ నగరం నిర్మాణం చేసినాడు. ఆ రాజభవనంలో యుధిష్టిరుడు సభగావించినాడు, అపుడు నారదుడు వచ్చి కుళలమడిగి రాజనీతిని ఉపదేశించినాడు.( మనుస్కృతిననుసరించి చెప్పబడ్డయి).

1. యుధిష్టిర రాజ్యంలో రాజకోశం ధర్మపూర్వకంగా ఉందాలేదా? ౫2. రహస్యాత్మక యోచనలతో రాష్ట్రానికి లాభం చేకూరుతుందా లేదా? తి. రాజు నిద్రావశుడు కాకుండా సమయం ప్రకారం మేల్కొంటున్నాడా లేదా? కే. వేల మంది మూర్చుల్లో ఒక విద్వాంసునికి మహాతప్రమిస్తున్నారా లేదా?
2. ఉత్తముల్లో హితుడున్నాడా లేడా?
3. బుత్విజులు నిన్ను పతితునిగా భావిస్తున్నారా లేదా?
4. వాజపేయాది మహాయజ్ఞాలు చేస్తున్నారా లేదా?
5. నాస్తికత, (ప్రమాదం, (కోధం, దీర్ణ సూ(తత, జ్ఞానులతో విచారింపకుండుట, ఆలస్యం, అకృతజ్ఞత, అనేక యుక్త పురుషులతో అర్ధచింతనం చేయకుండుకు, నిశ్చిత ఫలదాయక కార్యాలు చేయకుండుట, గుప్తమంథత పాలనం చేయకుండుట వంటి దుర్గుణాలు లేవుకదా?
6. వేదజ్ఞానం సఫలీకృతంగా ఉందా లేదా?
7. చాతుర్వర్ణ రకణాతత్పరుడుగా ఉన్నానా లేదా?

ఇట్టి రాజనీతిజ్ఞతకు వర్తించేవి తెలిపినాడు. దానికి యుధిష్టిరుడు యథోచితంగా పాలిస్తానని (పతిన పూనినాడు (5 వ అధ్యాయం). అనంతరం రాజసూయయాగం చేయబడుతుంది. ఈ సందర్భంలో శకుపాల జరాసంధులు పరిమార్చబడినారు.

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 124 రఘుమన్న

రాజసూయ సందర్భంలో భీష్ముడు యుధిష్టిరునికి శ్రీకృష్ణుని అవతారాల గూర్చి వివరించినాడు. వరాహ, నృసింహ, వామన, దత్తాత్రేయ, పరళురామ, రామ, కృష్ణ కల్కి అనే వరుసలో ఎందుకో మత్స్య, కూర్మ అనే అవతారాలు విడువబడ్డయి.

ఇం[ద(ప్రస్థంలోని రాజసూయయజ్ఞం తర్వాత దుర్యోధనుడు మయసభలో ఒకచోట జలస్థానం నేలగా భావించి నడిచి అందులో పడిపోయినాడు. మళీ లేచి జలస్థానానికి వెళ్లి దిగబోతే నేలగా తోస్తుంది (సభా.కవ అధ్యా. కింకరులు, పాండవులు నవ్వినారు.

అక్కడినుంచి దుర్యోధనుడు మిక్కిలి అవమానంచేత (కోధుడయినాడు. స్వస్తానం చేరుకుని శకునితో విచారించినాడు. పౌండవృలను వంచనతోనే జయించవలెనని ద్యూత క్రీడ మాధ్యవుంగా యోజన కావించబడింది. దాని (క్రకారమే ఈ సభాపర్వగర్వం.

పామాణిక మహాభారత వివేచనం క్షే25 రఘుమన్న *పఖతతుర్వం (కపట ద్యూతం)

దుష్ట చతుష్టయ దురాలోచనాత్మక వంచకభఖేదం జూదం. దీనికై ధృతరా(ష్టుడు పుత్ర వ్యామోహబదృడై ఒప్పుకున్నాడు. విదురున్ని పాండవుల చెంతకు సంపుటక్షు పూనుకున్నాడు. విదురుడు అది సమస్త కులనాశనంగా వివరించినాడు. ఫలితం లేకపోయింది. వివళుడైనాడం. పొండవుల చెంతకు పంపబడినాడు. యుధిప్పిరునికి ధృతరా(ష్టుని ఆహ్వానం అందించినాడు. అదెంత హానికరమో వివరించినాడు. అతడు' కూడా దాన్ని అల్లే భావించినప్పుటికీ జూదవూడ బయలుదేరినాడు. పిలిచినప్పుడు వెనుకంజ వేయకూడదనేది అతని నియమతమట. ఇది చునుమార్గ వర్తనం కాదు. మీదు మిక్కిలి దైవం బుద్ధిని హరించి వివశున్ని చేస్తుందట! ఇది అకర్మణ్యత! ఇది ధర్మశాస్త్ర విరుద్ధం. వేదాంతశాస్త్ర విరుద్ధం. వేదవిరుద్ధం. ఎవని కర్మలకు వాడే బాధ్యుడు. ఎవని బుద్ధికి వాడే పురుషార్థి. ఒకని బుద్ధిని హరించటం-పెంచటం దైవం పని కాదు. అది జీవుని కర్మ సంచితం.

జూదానికి ముందు యుధిష్టీర శకుని.సంవాదంలో యుధిష్టిరుని వ్యసన బలహీనత విస్పష్టం. శకుని మాటలెల్ల కుటిల నీతి సారం. అది తెలిసి తెలిసి షపామునోట వేలు పెట్టినట్లే చేసినాడు. జూదమూరంభనుయ్యింది. థీష్మ (దోణ విదురాదులు అసంతుష్టంగానే ధృతరా(ష్టుని వెంట సభాభవనానికి వచ్చినారు. వెందటనే బహిష్కరించవలసి ఉండింది. అది చేయలేదు. నడువు కూడా ధిక్కరించలేదు. చివరికి కూడా అంతే!

పందెంలో (క్రమంగా ఒక్కొక్కటి యుధిష్టిరుడు ఓడినాడు. ఓడిన కొద్దిగా కొంచమైనా సిగ్గుపడలేదు. ఇంకా గంభీరంగా ఆ సందెంలో ఉన్నవన్నీ పెట్టినాడు. ఓడినాడు. ఈ దశలో కూడ విదురుడు భృతరాష్టున్ని హెచ్చరించినాడు. శాత్తు విరుద్ధమైన ఈ వ్యవహారాన్ని నిందించినాడు. శు( నీతి బోధించినాడు.

“త్యజేత్‌ కులాళ్థే పురుషం (గామ సార్టీ కులంత్యబేక్‌

గాముం జనపద స్యాన్టే ఆత్మార్థే పృథివీం త్యదేత్‌” (62-11)

'పామాణిక మహాభారత వపేచనం 126 రఘువద్ము

వంశ (శ్రియస్సు కోసం ఒర మనుష్యున్ని గ్రాము శేయస్సు తోసం వంశాన్ని దేశ శ్రేయస్సు కోసం గ్రామాన్ని ఆత్మోన్నతి కోసం ప్యథివ మండలాన్ని త్కబించాలె, ఇట్లెన్ని చెప్పినా వానింక్కలేదం చచ్చేవాని కెన్ని ముందులు వోసినా చెల్లనట్లే విదురనీతులయినయి కాకుల వుధ్య హంసగా అయినాడు. దుర్యోధనుడు కలుగజేసుకున్నాడు. విదురున్ని హీనంగా దూషించినాడు. ఇచ్చవచ్చిన చోటికి వెళ్ళవలసిందిగా తూలనాడినాడు. పాపం! విదురుడు వివశుడైనాడు. జూదం యధాతధంగా నడుస్తున్నది. యుదిష్టెరుడు రాజ్యం ఓడినాడు సోదరులను ఓడినాడు. చివరికి మిగిలింది (దౌపది. ఆమెను రూడా జూదంలో "పెట్టినాడు. సభలోని పెద్దలంతా ధిక్కరించినారు. ఫీష్మదోణాదులక చెమట పట్టింది. విదురుడు మూర్చిల్లినాడు. ఆమెను కూడా ఓడినాడు. ధృతరాష్ట్రునికి లోలోపల సంతసం పెరిగింది. తన పక్షానికి జయం కల్గిన విషయం శకున్ని అడిగినాడు.

దుర్యోధనుని దురహంకారానికి అడ్డులేదు. విదురున్ని పిరిచినాడు. (దౌపదిని దాసిగా తె వ్యున్నాడు. అతడు మిక్కిలి నిందించినాడు ఆపె ఓడలేదన్నాడు. నీచకార్యాలు వానుకొమ్మన్నాడు. అయినా మూర్గస్వభావం మౌరుతుందా? (పాతి కామిని పంపించినాడు. అతడు రూడా థిన్నుడై వెళ్ళినాడు. జరిగినదంతా తెలిపినాడు. ఆమె అతనితో,

“కథం త్వేవం వదసి పా్రికామిన్ల్‌

లోవైదివ్యక్‌ భార్యయారాజప్పుతః

మూఢోరాజా ద్యూత మదేన మత్తోహ్వ్యభూన్నాన్వథ్‌

వ్రైతవం అస్యకించిత్‌' (675)

మూర్భుడైన రాజెవడు గూడా తన భార్యను 86 విధంగా ద్యూతమందు ఒడ్డువాడుండడు అన్నది, యుధిష్టరుడు ఓడిన తర్వాత తన్ను ఓడెనా? లేర తన్ను ఓడిన.తర్వాత అతడు ఓడెనా తెలిసికొని రమ్మన్నది అతడు సభలో 66 విషనుం తెలిపినాడు. ఎవరు రూడా నోరెత్తలేదు. చివరికి చళ్తాసునున్నా పందెంచినాదు వాడాషెను చేరి సిగబట్టి ఈడ్చ్పుటడు పూనుటున్నాడు. “ రజస్వలాసె ఏకం చవానెాః

ఊజామాణిక మహాభారత వడేచనం 127 రఘుమన్న మమ మందబుద్ధే-సబాంనేతుం న్నార్హసి మామనార్య” (సభా. 67-882) అంటూ ఆమె తప్పించుకొని ఇటునటు పరుగులు. తీస్తూ ధృతరాష్ట్రుని భార్యల చెంతకు హోతుంది. వాడామెను పట్టి రండ్సుర తచ్చినాడు. టె సల అతృంత దైన్యం. రజస్తాల! ఏకవత్ర. సగం సడరింది. అది నిండుసభ సధచూస్తున్నవ్న నోరు మెదపరున్నది. హారుషం చచ్చి ఉన్నది. ధర్మాన్ని నిండు సభలో ఏగతవత్ర గాపిస్తున్నారు. ధర్మాన్ని రక్షింప లేకపోతే అది వారినే నాశనం చేస్తుంది అను మనువచనం మున్ముందు యుద్ధ ఫలితం. పాపం! ఆమె మొరపిట్టుకున్నది. తన (ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పవలసిందని సదను మళ్ళీ అడిగింది “ఇమం (పశ్నమిమే బూత సర్వనవ సభాసదః జీతాంవా ప్యజీతాం వామాం మన్యథధ్వేసర్వభూమిపాః” (67-41) కౌరవుల చేత ద్యూతంలో గెలువబడితినా లేదా చెప్పవలసిందిగా కోరింది.

ఎవ్వడు చెప్పలేడు, కాని బీష్ముడు ధర్మసూక్షకారణంగా సమాధానం ఇవ్వలేనంటాడు. “ నధర్మసౌజాత్రత్‌ సుభగేవిపేక్తుం శళ్నోమిడే ప్రశ్నమిమం యథావఠ్‌” (67 -శ్ల?)

అంటూ ఎటు తేల్పలేని స్థితిలో చెప్పినాడు. వివేచిస్తే ఇందులో ధర్మసూళ్యుం లేదు. భీష్ముడు ధర్మాన్ని సాకాత్కరించురోలేదు. కాబట్టే వివేచించుకోలేకున్నాడు. ద్యూతమే అధర్మం. దుర్యోధనాదుల దిష్టత్వమే'పెచవంచన. యుథిష్టిరుడు ద్యూతం ఆడటమే అధర్మం, అధర్మమైనవాడు ఓీడటవే మూర్థత. మూర్చుడైనట్టి వాడు సా(వాజ్యాన్ని సోదరులను భార్యను పణవెఎడ్డుట ధర్యంకాదా. ఇదంతా అధర్మమైనపుడు ధర్మసూక్షమైక్కడుంది? ఫీష్ముడు ఆ వంశకర్షృత్న బాధ్యత వహించిన "పెద్దమనిషి అదంతా నరోధించగల సమళ్ధత ఉండిరూడా చేతికానవాడైనాడు ధర్మం ఎవ్వరియందు కన్పించలేదు. ఇంతేగాక నిండు సభలో స్త్రీని వివస్త్రను చేస్తుంటే ధర్యసూక్ష్యత పేర అధర్మాన్ని స్థాపించటం అవివేకం _౩వేళ ౌబుది దానం గుర్తించినాగాని ఆమె స్త్రీ, స్త్రీ వాతికి ఇంతటి భష్టత వన్నుల మంచే జరుగులుంటే వివేక భష్టత ఏష్మాదుల్లో ఉండటం క్షమించరానిది “యింతి నార్వస్వు జూజ్దుండే రమంతే తత్రచివతావో అన వనువు వనాచో ప్రువచించినాషా. దెనికి వముద్దంగా ధీష్యాదులు మైవర్హిచినాలు. ఇది మహాభారతిమా? పంచమపేచమూ?

'పామాణిక మహాభారత వివేచనం 128 రఘుమన్న అప్పుడా (దౌపది స్వయంగా ఆ సభలోని మౌనాన్ని నిర్వీర్యతను అధర్మాన్ని చూసి వివేకవతి ఇట్లంటున్నది. “న సా సభా యత్రనసంతి వృద్ధా న తే వృద్ధా యేనవదంతి ధర్మం నా సౌధర్మోయత నసత్భ మస్తి నతత్‌ సత్యం యత్‌ ఛలే నానువిద్ధమ్‌” (67-58) ఎక్కడ వృద్ధులు లేరో అది సభకానేరదు. ఎవరు ధర్మాన్నితెలుపరో వారు వృద్కలు కాజూలరు. దేనిలో సత్యం వృండదో అది ధర్మపే కాదు. దేనిలో కపటముంటుందో అది సత్యం కాదు. (సభా) అని (దౌపది చివరిసారిగా మను మౌర్గంగా ఘోష్‌ంచింది. ధర్మం, సత్యం ఆ శబ్దాలకే తెలుదాలె. ఆ (దౌపదికే తెలువాలె. విదురునికి తెలుసు. వికర్ణునికి తెలుసు. కొంత భీమునికి తెలుసు. అయినా వీరంతా చౌపడి వలె వివశులు, చితరికి వికర్ణుడు (దౌపది ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పినాడు. చ్యసనాలు ధర్మశాస్త్ర విరుద్ధం, యుధిష్టిరుడు దుర్వుసనాసక్తుడు. అంతేగాక తొలుత యుధిష్టెరుడే పీడినాడు. ఆ తర్వాతనే బౌపదిని పీడినాడు. అందువల్ల (దౌపది ఓడనేలేదు అని ధర్మసూక్ష్యాన్ని చాటినాడు. కర్వుడం వీన్ని గద్దించి నోరు మూోయించినాడు. సభలో భీచ్మాదులు వింటూనే ఉన్నారు. (దౌపది వస్తాపహరణం జరుగుతున్నది, దుశ్శాసనుని బలాత్కారానికి మాటలు లేవు. దిక్కులేనిదై నది. శ్రీ కృష్ణుడు అత్రంతో అధర్మాన్ని అప్పుడే నాశనం చేయవచ్చును గదా? ఇంతటి ఢర్మ గ్లాని జరుగుతుంటే అవతరించి అమౌంతం దుర్మార్గులను దుంచవచ్చు గదా? ఇంకోసారి ఇట్టి జూదం ఆడకుండా చేయవచ్చు గదా? చేయళేదేమి? । 3 ఏండ్ల తర్వాత జరిగే అసలు యుద్ధం దాక ముదరనీయటమెందుకు? ఆ దుష్టచతుష్టయాన్ని అక్కడే అంతం చేస్తే ఆనాటి తరాన్ని రకించినట్లు కాదా! అదంతా అవతార కల్పనల వారి రట్టరథ! కృష్ణుడు రాలేదు. ఈమెను రక్షింపను లేదు. తెలిసిన వారెల్ల తెలువనట్లే జీవించినారు. పదో పెద్ద బలహీనత వారందరిలో ఉండింది. పాండవులు అప్పుడు చేతగా.. అలంలా చెస్పాటినో చేసినారు. భయంరర వాతావరణం ఏర్పడింది.

పామాణిక మహాభారత విపేచనం 129 రఘుమన్న విదురుడు గాంధారితో వచ్చి ఓదార్చి, ధృతరాష్ట్రుని చేత వరాలిప్పించి పాండవులకు యథాపూర్వస్థితిని కర్పించినాడు. ఇంత చేసినా గాని తండి ఆజ్ఞకు బద్భులమనియే షౌండవులు స్వీకరించినారు. దీనికి కట్టుబడిన మూర్థతయే తిరిగి రెండవసారి కూడా జూదమౌడి అడవుల పాలయినారు. అధర్మ రాజ్యస్వామ్యం. ఫూర్తిగమురిగిన పండు దుర్యోధనుడు! సగం మురిగిన పండు యుధిష్టిరుడు! ఇతనికి జూదవ్యసనం లేకుంటే ఇన్ని కష్టాలపాలుగావలసి వచ్చే దికాదు. ఆమె రోదిస్తూసే ఉంది. విదురుడు అప్పుడు తిరిగి అందరిని సంబోధిస్తూ నచవి(ూత తం (పళ్నం సభ్యాధ ర్మోటత పీడ్యతే” (68-59). సభలో (దౌపది ప్రశ్నకు సమాధానమెవ్వరు చెప్పకపోవటం వల్ల ధర్మం పీడీంపబడుతున్నది. సభలో (ప్రశ్న పుడితే వెంటనే సత్యధర్మంతో శాంతింపదేయాలె. కానిచో పాపం భోగించవలసి ఉంది. సభలో పాపం స్తాపించబడితే దాని పాపం పూర్తిగా అనుభవించవలసి ఉంటుంది. సభలో అధర్మం చేత దెబ్బతిన్న ధర్మం సభలో (పపేశిస్తున్నది. ఆ ధర్మానికి ఏమికాదు. ఆ సదస్యులకే ఆ పాపం చుట్టుకుంటుంది. సభలో ధర్మం గూర్చి (ప్రశ్నించినపుడు ఎవడు అసత్యం చెపుతాడో అతడు తన సమస్త పుణ్యాలతో బాటు ఏడు తరాలను నాశనం గావిస్తాడు. అని విదురుడన్నాడు. అతని ధర్మసూక్షాలు మనుస్కృతిని అనుసరిరీపే చెప్పబడ్డయి. ఈ చివరి వాక్యం భీష్మునికి వర్తించింది. ధర్మం తెలిసి అధట్లీీ ప్రక్షంలో అసత్యం చెప్పినవాడు. అందుకే అతని చంశం నాశనం పొందింది. ఇంత విదురుడు చెప్పినా ఫలితం లేకపోయింది. కర్టుడు (దౌపదిని దాసిగా ఇంటికి తీసుకువెళ్ళవలసిందిగా చెప్పినాడు. వాడామెను తీసుకుపోతుంటే కిందపడి రోదిస్తుంది. సభను చురోసారి చూస్తుంటుంది. వ్యంగ్యంగా అపహసెస్తుంది. మరోసారి తాను గెలువబడితిని గాదా అని ప్రశ్నిస్తుంది. “్‌జితాం వాష్యజితాం వాపీ మన్యధ్వం మాం యథానృపాః _ తథా (ప్రత్యుక్తమిచ్భామి తత్కరిష్యామి కౌరవాః (69-18) ధర్మానుసారంగా తాను జయింపబడ్డట్లా లేదా? అని దౌపది మళ్ళీ ప్రశ్వుచించి.

పామాణిక మహాభారత ప్‌పేచనం 130 రఘుమన్న దుళ్శాసనుడు ఆమెను మాజి మాటికి దాసీ... అంటూ ఈడ్చుతూసే ఉన్నాడు. అప్పుడు భీష్ముడు ధర్మ స్వరూపం అతి సూత్మం, దానికి తగిన సమాధానం వివేచింపకున్నానం, నాకు తోచుట లేదు! ధర్మనిష్ణుడ్డైన యుధిష్టిరున్నే అడుగవలసిందిగా అన్నాడు. కట్టె ఇరుగదు పాము చావదు అనే నీతి ఇతనిది. ఇతని మాటల్లో ధర్మజ్ఞత కొరవడింది. స ద్మమంతకంటె అేదు. వేదం ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం జూధమే అధర్మం. అధర్మానికీ చెతీపీనదంతా అంతే. యుథిష్టిరుడు పూర్తి అధర్ముడు. అతని వద్ద ధర్మసూక్ష్యృత అసలే లేదు. ఉంటే మహాభారతం మోసే వారు చెప్పగలరా? ఇప్పలేరు! కురువంశ సంరకణాచార్యుడైన భీష్మునికి ఇంగితం లేకుండ పోయింది. కాశీదాజు కూతుం(డ్రనెత్తుకువచ్చిన నాటి వీర విహారమేమయ్యింది? తలచుకుంటే దుర్యోధనున్ని అక్కడనే (ద్రుంపే శక్తీ వుండింది. అంతా అయోమయం! ఆనాడు ధర్మం నాలుగు పాదాలు విరిగినయి. నడి బజారులో మాన హాని చేయబడింది. దాని ఫలితంగా సర్వనాళనం పొందినారు. నితృపారాయణానికి తగదు. తెలువక చడివినందుకే ఈనాటికీ (ప్రపంచం భారతమే అయ్యింది. దుర్యోధనుడు మళ్లీ ధృతరాష్టున్ని వివశున్ని చేసినాడు. పుషత వ్యామోహంలో జూదానికి పాండవులను పిలిపించే ఏర్పాటు చేసినాడు. వంచనతో తప్పు వేరే విధంగా షాండచులను పిడించటం అసంభవం అన్నాడు దుర్యోధనుడు రెండవసాలి జూదమాదవద్దని ద్రోణుడు చెప్పినాడు. గాంధారి' కూడా అంటుంది. కాన్‌ వారి మాట చెల్లబడలేదు. పాండవులు మళ్ళీ జూదమాడటం జరిగింది. దీనితో బాండవులు ఓడింపబడినారు, అరణ్య అజ్ఞాతవాసాలు చేసినారు. ఇంతటి ఛల కపట రీతి వృత్తం రాజనీతి సమ్మతం కాదు. ఈ సాహిత్యంలో హితం లేధు మహాభారత కాలమంతా దాహ్మణ క్షత్రియ వర్ణాలు భష్టమైనయి. యుధారాజా తధా(ప్రజా. తెలుగులోని తొలిసాహైత్యం ఈ భారతం. నన్నయ మనముందుంచిన ఈ వేడి వేడి తెలుగు గారెలు కొరుక్కతినే అలవాటు పడ్డవారు తెలుగు ప్రజలు అహెతమే హితంగా జగద్ధితంగా అవిద్యాంధకారంగా చెల్లింది.

ప్రామాణిక మహాభారత వీవేచనం 131 రఘుమన్న చౌపది వివాహ వేళ వచ్చి పాండవులందరికి ఆవె భార్య అగునట్లు ఉపదేశించిన వ్యాసుడు సభాపర్వంలో కన్పించడు. ఆమెకింత (దోహం జరుగుతుంటే ఎక్కడికి పోయినాడో! 'తికాలవేదికి ఇది తెల్వడా? తెల్సివచ్చినా ఎవ్వడు వినడని కాబోలు రాలేదు. ఇది ఈ వ్యాస భగవానుని పరిస్థితి, “ ధర్మోవిద్ధస్త్వ ధర్మీణ సభాంయశ(త్రోపతిష్టతే శల్యం చాస్య న కృంతంతి విద్ధాస్త్యతసభాసదః” (మను. 86-18) ఏసభలో అధర్మంచేత ధర్మానికి దెబ్బ తగులుతుందో, ధర్మానికి కళంకం తొలగింపరో, అధర్మాన్ని తృణీకరింపరో, ధర్మాన్ని సమ్మానించి అధర్మాత్ముని దండింపరో అట్టీ సభలోని వారందరు ఘాతకులు. “సభాం వా న (పప్రవేష్టవ్యం వక్తవ్యం వా సమంజసం అ(బువన్విబువన్‌ వాపి నరోభవతి కిల్చిషొ (మను. 8-18) సభలో ధార్మికుడు (పవేశొస్తే సత్యమే చెప్పాలె. సభలో అన్యాయం జరుగుతున్నపుడు చూస్తూ మౌనంగా ఉండరాదు. దానికి విరుద్ధంగా పలికితే మహాపాపాత్ముడు అవుతాడు. “య(తధర్మోహ్యధర్మేణ సత్యం యతత్రానృతీన చ హన్యతే ఢేకమాణానాం హతాస్తతసభాసదళ” (మను. ర- క్లేశ) ఏ సభలో ధర్మం ఇధర్మం చేత సత్యం అసత్యం చేత చంపబడుతుందో, ఆ సభలోని వారందరు మృతులు. “ ధర్మఓవహతోహన్తి ధర్మో రక్షతి రడితః తస్మాద్ధర్మోనహన్తవ్యో మానోధర్మోహతోం5ివధీత్‌” (మను. 8-15) ఎవడు ధర్మాన్ని చంపుతాడో వాన్ని అదే చంపుతుంది. ఎవడు రజషిస్తాడో వాన్ని రకిస్తుంది. కాబట్టి ధర్మాన్ని చంపరాదు. ఇంతేగాక, సభలో పాపకార్యాన్ని సమర్థిస్తే ఆ పాపంలో కర్తకు ఒరవంతు, సాక్షికి మరోవంతు, సదస్యునికి ఇంకొకవంతు, రాజుకు మరింకొకనంతు చొప్పున భాగం వర్తిస్తుంది (మను. 8-18). దీని (ప్రకారం (దౌపదిని సభలో పరాభవించిన పాపంలో దుర్యోధనుడు, ధృతరా(ష్టుడు, యుధిష్టికుడు ఖీష్మాదులు ఖాగస్మ్కులే!

'హైమాణిక మహాభారత వివేచనం 132 రఘుమన్న ఏ సభలో నిందనీయాన్ని నిందించటం, 'పశంసనీయాన్ని [(సశంసించటం, దండనీయాన్ని దండించటం, మాననీయాన్ని మన్నించటం జరిగితే, ఆ సభాసదులు రాజు పాపవిముక్తులవుతారు(మను. 8-19). ఇట్టి ధర్మశా(స్తాధారం మహాభారత సభాపర్వంలో పాటింపబడ లేదు. అందుకే సభాసదులు అనంతర పరిణామాలకు గురియైనారు. ద్యూతక్రీడ మనుధర్మశాన్తుం ప్రకారం కామం వల్ల ఉత్పన్నమయ్యే దశవిధ వ్యసనాలలో ఒకటి. అత్యంత నిషిద్ధం, “మృగయా కో దివాస్వప్నః పరివాదః ( ఇతరుల నిందించుట) గ్రియోమదః తార్య,తిళకం (నృత్యవాద్యగీతం) వృధాట్యా (వృథా,భవుణం) చ కామజోదళకోగణఃొ (మను. 7-47). ఇవి అందరికి నిషేధింపబడినయి. ఫీష్మాదులు ఉపేకించినారు. మాట వరుసకు చెప్పినా యుధిష్టిరాదులు ఉపేకించినారు. ఈవంశళకర్తృత్వ బాధ్యత వహించినవాడు తగినట్లు వ్యవహరించలేదు. యుధిష్టిరుడు వ్యసనలోలుడు, ఇతిహాస(భ్రష్టుడు. అపజయం పొందుతున్న దశలో విదురుడు “దర్యాతం వమవూలం రలహస్యాభ్యుపైతొ (సభా.68-1). ద్యూతం అత్తొఘారమైైన కలహమూలంగా చెప్పినాడు. యుధిష్టిరుడు మౌనంగా ఉన్నాడు. దుర్యోధనుడు మా(త్రం విదురుని నిందించినాడు(58-3). శీష్మదోణాదులు కూడా మౌనంగా ఉండిపోయినారు. దుర్యోధనుడు దుళ్ళాసనున్ని దౌపదికై పంపిస్తున్నాడు. యుధిష్పిరుడు ఓడిన పిదప (దౌపదిని క్రీడలో పణమొడ్డుట పాడికాదని, ఆమెను తీసుకు వచ్చుట న్యాయం కాదని ధర్మసూక్మాన్ని తెలిపినాడు విదురుడు. “న హీ దాసీత్వమాపన్నా కృష్ణాభవితుమర్లతి అన్మోన హి రాజ్టెషా పణే న్యస్తేతి మేమతిః?” (అధ్యా, 6-4) దర్యాతం కురువంశ సర్వనాళనంగా నిరూపించినాడు. ధృతరా(ష్టున్ని నిందించినాడు. ఇట్లనేక విధాల ఉపదేశించినాడు. ఈ హీతవచనవులేవీ వినిపించుకోకుండా (దౌప్రదిని తోలుక వచ్చుటరు ప్రాతికామిని పంపించినారు.

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 133 రఘుమన్న “*జూదంబున... సవమూల వినాశనంబునకునా నిమిత్తంబగు” (2-2-205) అని విదురుడు, భీష్కుడును చెప్పినాగాని, స్వయముగా తెలిసినాగాని యుధిష్టిరుడు వినడు. ధర్మం తెలిసి అధర్మానికి పాల్చడిన వ్యసన బలహీనుడు. ఏతత్కారణంగా జూదమాడి తమ్ములను, భార్యను సర్వస్వాన్ని ఓడుట, సకల నాశనం ఫలితమగుట అవివేక భష్టసంపాతాలు! ఒకసారి గాక రెండవసారి గూడా అట్లే జూదమాడి అరణ్యాజ్ఞాతవాస మనుభవించటం ఎంతటి మూర్ధత? ఎంతటి వ్యసనబలీయం? మోసపోయే వారుంటేనే మోసపుచ్చేవారు. విదుర ఖీష్మాదులు రాజా(శశయలోలురు. వమునసు పాండవం! చేతలు అపొండవం! తెగించలేని చిత్తరువులు! కౌరవులను కాదని, కాలదన్ని పాండవులను (పకోపింపజేస్తే ఆ సభలోనే అకౌరవనుయ్యేది. ఇంత నాశనవుయ్యేది కాదు. ఇదంతా వారివారి ఐలహీనత. కృష్ణునికి తంతివార్త ఇస్తే తన్నిపోడా! ఇంత కలంకం పుడితే అతనికి తెలుపుకోలేదా? ఆ. వె.:*ఏయుగంబునందు నిట్టి దుష్కర్ముండు భార్యనొడ్డి యోడు వడిన భర్త గలడె? ఇది వినంగ గడునపూర్వంబయ్యె ఇట్ల సేయునొక్కొ ఇందుకులుడు” (2-౭-208). ఇట్టి అపూర్వ దుర్వుసనం మానవత్వానికే భంగం. దుష్టచతుష్టయ దురాలోచనం. పిన్ననాటి నుంచి తెలిసి వారిచే అతడు జూదవూడటం వ్యసనలోలత్వమే! ధర్మపరుడెట్లు? మీదు మిక్కిలి ఇట్టి జూదానికి ఒప్పుకోవటం “కుభకా(త ధర్మంబు” అని అర్హునునిచే సమర్థింపదేయటం, ఇది దైవవైపరీత్యమైైన (2-2-824) దానిగా చెప్పించటం ఎంతటి మూర్ధత? ఎంతటి అనర్ధం? ఇట్టీవి చదివితే వేదాధ్యయన పుణ్యఫలమా? (శి-శి-208) పై పద్యంలోని పొంచాలి మాటలకు ఈ అర్హునుని మాటలు పూర్తి విరుద్ధం, విఘాతం రూడా! లేదా కవియే స్వవచన విఫఘాతకుడు కావాలె. పాంచాలి పలికిన సందర్భంలో ఖీష్మాదుల వలె ఉ+రుకున్నప్పుడు వికర్ణుడు బుద్గిమంతుడై “జూదంబును, వేటయునుబానంబును

(పామాణిక మహాభారత వివేచనం ఓవ రఘుమన్న బఐహుభకణాసక్తియునను నాలుగు దుర్వుసనములందగిలిన పురుషుడు ధర్మము దప్పి” నట్లుగా పేర్కొన్నాడు. కాని దుష్టచతుష్టయానికి ఇది ఎక్కదు. సభ్యులెల్ల లాభ లోభ పకపాత లోల కల్లోల బుద్ధులు. ఇంతటి ఘోర పరంపరయే నెడు (ప్రపంచానికి వారసత్వమైంది. ధర్మ రాజ్యనీతి లుప్తమైంది. తానుచెడి మిగతా (పపంచాన్ని చెడగొట్బెనోకదా! నైదిక జగద్శురుత్వ వేద భూమి అవైదిక అజ్ఞానాంధకారంలో మునిగి ముంచెను గదా! నేటికీ స్వయంకృతాపరాధ (భష్టతయే కారణం. కాకపోతే సభామధ్యంలో (దౌపది గతి చూస్తే మానవత్వానికే మచ్చ. వుత్స్యయం'(తాన్ని కొట్టిన వీరునకిత్తున న్నాడు (దుపదుడు. అది అర్హునుడు చేసినాడు. అతన్నే (దౌపది వరించింది. ఆమె ధర్మ జిజ్ఞాసాత్మక సుశీల! కాని కుంతి ఆదేశఫలితమో, వ్యాసుని సమర్ధన గలితమో నొడది చెల్లిపోయింది. వస్రం వొలిచిన కొద్ది ఆ కటివశ్ర్రం తొలగకుండటాని కేదో తంతు జరిగి వుండొచ్చు. లేనిచో అసంభవం. కృష్ణుడు వచ్చి రక్షించిన సందర్భమే కనిపించదు (దోణుడు

ఇతడు (భుత్వ ఉపాధ్యాయుడు, రాజకుటుంబంలో తన ఉదర పోషణార్థం ఫీష్ముని చేత నియుక్తుడైనాడు. (పిల్లల ఇంటికి వెళ్ళి బోధించే ట్యూటర్ల వారసత్వానికి దోజ్సుడే ఆద్యుడు) అందులోనూ అర్హునున్ని అందరి కంటే అధికుని వరన దిన గురువటం ముందే కోరినాడు. (నేడు ట్యూషన్‌ ఫీజులు కున్నట్లు). అదేమిటంటే తనను నిరాదరించి అవమానించిన

సహపారి [ద్రుపదుని లోంగదీసుకోవటం, ఈ లోంగదిసే పని అరునునితోనే కావాలనుకొన్నాడు. (దుపదుని మీద ఈర్వ్యాసూయుల (తోధం, కసి తీర్పుతోవదానికి అతనికి అత్రవిద్య నేర్చినాడు. (ఒక లీడరు ఒక ఉపాధ్యాయున్ని అవమానించినపుడు, ఆ టీచరు విద్యార్థులను రెచ్చగొట్టి"వీని మీదికి ఉసిగొల్పి సాధించే నేటి పరిస్థితికి దోణుడే ముందున్నాడు గదా![). అతని కంటె అధిక విద్యావంతుడింకొకడు కాకుండా చేస్తానన్నాడు. అయితే ఏకలవ్యుడు పరోక్ష శష్యుడై అర్హునున్ని మించినాడు. ఇది తెలిసి అర్జునుడు సహింపక (దోణునితో

పవామాణిక మహాఖాచత వివేచన శవ రఘుమన్న గత సందర్భాన్ని గూర్చి నివేదించినాడు. వెంటనే వకలవ్యుని వద్దకు వచ్చినాడు. వారిని చూసిన ఏకలవ్యుడు ఆర్ష వినయాభినయంతో మోకరిల్లి గురువునకు సర్వస్వం సమర్పితుడైనాడు పాపం! ఎంతటి అన్యాయమో, 'ఘోారకృత్యమోా ఆలోచించండి అత్ర (ప్రయోగానికి మూలమైన (వేలును కోయించి ఇప్పించుకున్నాడు. (దోహ్‌, ఇచ్చిన విద్యను నాళనం కోరేవాడు గురువు కాడు; ఆచార్యుడు కాడు; అది గురుదక్షిణ కానేరదు. ఏకలవ్యుని వ్యవహారం వైదికం, ఆర్షం, ఆదర్శం, (ద్రోణుని వ్యవహారం అవైదికం, అనార్యం. నేటికిదే వారసత్వంగా సర్కారీ అధ్యాపకులెందరో అనుసరిస్తున్నారు. అర్జునుడేమో (దోణునికి ప్రత్యక్ష సమక్ష శిష్యుడు(రెగ్యులర్‌ స్టూడెంట్‌). ఏకలవ్యుడు పరోక్ష శిష్యుడు(ఎక్స్‌టర్నల్‌ స్టూడెంట్‌). నిహెత స్వార్ధానికి లోనై రెగ్యులర్‌ స్టూడెంట్‌కు సర్వ (ప్రధమ స్థాయినిస్తానని(యూనివర్సిట్‌ ఫస్ట్‌) ముందే వూట ఇచ్చినాడు. కాని పరీక్షలో వీనికి విరుద్ధంగా ఎక్స్‌టర్నల్‌ విద్యార్జికే సర్వ[పప్రధమస్థాయి స్రాప్తెంచినపుడు, రెగ్యులర్‌ విద్యార్దియైన అర్జునునికి ద్రోణుని మీద సంశయం కలిగింది. వెంటనే వెళ్ళి తన కిచ్చిన మాట సంగతి నిందిసి అడిగినాడు. (దోణుడు తక్షణమే ఎక్స్‌టర్నల్‌ విద్యార్థి ఏకలవ్యుని సమాధాన పతం శ్రీయించి సున్న(0) మార్కు వేసినాడు. ఇదే నేటి వారసత్వం వకుస (దోణునితోనే ఆరంభం. భారత కాలానికి వైదిక గురుకుల వ్యవస్థ కూదా-కనుమరుగైపోయింది. నేటి విద్యావ్యవస్థకు పునాదులు భారతకాలంలోనే ఆరంబమైనయి. గురువు గురుత్వం చెడిపోయిన నాడే ఈ (బహ్మావర్తం భష్టమైంది. ఈ విధంగా వివేచిస్తే భారతమంతా వంచక భేదమే కాని పంచమ వేదం కాదు.

_ టోణుడు సహపారఠి (దుపదుని మీద ద్వేషం పెంచుకొన్నాడు. కామ, కోధ, లోభ, మద, మాత్సర్యాలు అతని స్వభావాలు. పక్షపాత వైఖరి ప్రముఖంగా డిండి. పోక శిష్యునిలో ఉన్న సద్గుణాలను నాళనం చేసినవాడు ఛలకపట (దోహి రార మశేమిటి? (దుపదుడు వీన్ని మరిచిపోవుట, సహాయం చేయకపోవుట అతని దోషం కావచ్చు. మిత్ర మర్యాదలు లేని కాలమది. అడి ద్రుపదుని ఇష్టం కొద్దీ మాట ఇస్తే ఇస్తాడు లేకుంటే లేదు. బుణమైైతే రేడుకదా? దీనికై (దోణుడింత కసి

పామాణిక మహాభారత విపీచగం 136 రఘుమన్న 'పెంచుకోవటమెందురు? ఇది వీని బలహీనత! తిరిపమడిగి తిట్టిపోయే వాలకమిది, ఇట్టి బలహీన సంస్కారుడు. గురుత్వ ఆచార్య శబ్దతత్వాలరు వర్తించడు.

వైదిక లేదా ఆర్హ గురువు లేదా ఆచార్యుడు అంటే ఆది పరమాత్మ లత్యం, ఆదర్శం, అనుష్తానం గల స్థానం! మానవ సమాజానికి సర్వాంగీణ శారీరర, వరానసిలొ, ఆధ్యాత్మిక వాలం! నిర్మలంగా, నిరధివవానంగా, వేదళా(స్తానుష్ణాననిపుణంగా, నిప్పడపాతంగా, చేళకాల పాథతాతీతంగా, లోర రళ్యాణంగా, వమాతృపితృ భావంగా, ఉపనయన సంస్కార పరంగా ఇప్పటి విబేదాలకు అఠీతంగా, శిష్యులను ఒడిలోకి స్విళరించి, వులిచి మహాపప్రాణం( ఉత్కృష్ట జ్ఞానం) పోసే మహా సజీవ శిల్పి గురువు, ఆచార్యుడు. (ఈ మాటలు ఇప్పటి వారికి ఎట్లర్థం కాగలవో[1). అతని అంతేవాసిత్వం. ఇక గురుకులం అరణ్య స్థానం. ఫలవ్యకాదిక సాధనాత్మకం, సత్యస్థాపకం, పవి్యత పరిసరాత్మక వాతావరణం, నిర్మల స్థానం, నిర్మల జీవనం, నిర్మల జ్ఞానం. నిఖిలలోక (శ్రేయస్సే ఫలితం. శ్రీకృష్ణుడు చదివిన సాందీపని గురుకులమిందుకు ఒక ఉదాహరణ. ఇదంతా అర్ధం చేసుఠోవదానికవైనా కొంత శాస్త్ర పరిజ్ఞాన సంస్కారం ఉండాలె. సంస్కార దూషితులకు సత్యమంటదు. గుడంబ తాగేవారికి గోవుపాల సంగతి తెల్వదు, రుచింపదు

(పామాణిక మహాభారత వివేచనం 137 రఘుమన్న ఆఅరణ్వ చద్వం

అరణ్యపర్వంలో శౌనకుడు యుధిప్పిరునికి చెప్పిన ధర్మవిషయాలధికంగా ఆర్హం. ఇట్లానే విదురుడు చెప్పేవన్నీ ఆర్హనీతులే! వైదిక (పతిపాదనలే! మనుధర్మశాస్త్ర పరధిలోనివే! సందర్భోచితంగా పలుకుతుంటాడు. కాని, అతని స్థితి పలుకుట వరకే పరిమితం. ఎవరూ చెవికెక్కించుకోరు. యుధిష్టిరుడు కూడా వినడు, విని ఉంటే జూదమయ్యేది కాదు. ధృతరాష్ట్రునికి విదురుడు అనుబంధితుడు. ఇతనికి కూడా పెక్కు సందర్భాల్లో నీతులు చెప్పినా పట్టించుకోడు. లక్క ఇంటి నుంచి పాండవులు బతికి బట్టగట్టటం విదురుని వల్లనే. పాండవులు అరణ్యవాసానికి పోయిన పిదప కూడా వారిని పిలిచి భాగమీచ్చి సుఖింపచేయవలసిందిగా చెప్పవలసి వచ్చినపుడు, ధృతరా(ష్టుడు వెంటనే అలిగి నిందించి తూలనాడితే, దానికి అతడు స్పందించి పాండవుల చెంతకు చేరుకున్నాడు. ఇతడు లేని లోటుతనాన్ని భరింపజాలక అతడు తిరిగి విదురున్ని పిలిపించుకున్నాడు. విదురుడు కూడా తెగనిర్ణయం చేయజాలడు, ఇతని స్థితియే నేటికీ బుద్ధి జీవుల పరిస్థితి.

ఖారత కాలంలోనే ఇట్టి పరిస్థితి ఆరంభమైంది. చిట్టచివరికి ఆ యుగపురుషుడు శ్రీకృష్ణుడు ఒక్క అర్భునుని వేదార్థ (ప్రకాశ తత్వబోధతో లొంగదీసుకుని, దుష్ట శికణకై పురిగొల్పినాడు. ఈ నాటికి ఆ నీతులు (పపతినోటా పలుకబడుతయి. అన్ననోరు, విన్నచెవి పాటింపజాలవు. ఈ భూమి ధర్మభూమి; వేదభూమి. అడుగడుగునా ధర్మనీతులే, కాస్రోప్రమాణాలే కాని, భారత కాలానికి ముందునుంచే అజ్జాన మూనవ సమాజంలో కేవలం వినిపెంచుటకే పరిమితమైనయి. ఆదర్శాలు ఆచరణకు దూరమైనయి.

పాండవులు ద్వైత వనమందున్నపుడు యుధిష్టిరునితో (దౌపది చేసిన సంవాదంలో ఆమె వాదన బలమైనది. అతని వాదన స్వవచన ఘౌతమే. వేదాల 'పేరెత్తుకొని వాదించినా గాని, దానికి విరుద్ధ వ్యసన బలహీనత నొప్పుతోడు. కవుగుణాధిక్యత స్థాపించినాడు. ఇంతేగాక, విధాత నియోగంబుననే పుణ్యకర్మంబులు సం(ప్రాప్తేంచి మరులు, అమర్హ్యులు అవుతారని ఆమెతో అన్నాడు.

పౌమాణిక మహాభారత విజేచనం 138 రభుమన్న (దౌపది వాదన ఆర్షం, అతనిది అనార్యం గుంతలబడి లేవలేని వాని నిస్సహాయతను “-కమసార్చభౌమగుణంగా చెప్పుకోవటం కంతవ్యం కాదు. కర్పవ్యాలు పురుషకారారే గాను దైవ నయోరంబులు కావనీ, అట్టి కర్మానికి దైవ సహాయం అధిస్తుంది అనీ ఆర్యోర్తంగా పలికిన దౌపది పలుకులను సమర్థిస్తూ భీముడు రూడా ఆసందర్భంలో “ధర్య్మువ్చు, దర్మవంనంచం ధరబ్మవ్చ చిష్త్తంబ్య , నెర్చి దుర్పలులట్న్లు నిర్చేదింపడగున” (8-1-40) అన్నాడు. అంపేనా యుధిష్టరుడు వినడు. జూదంటున ఆడినమాటకు రట్టుబడుదే ధర్మమన్నాడు, “స్టే ద్యూత మృగయా చానంబులును నాలుగు దుర్వ్యుసనంబులు” (అ.ప. తి-1-148). అయితే సభాపర్షంలో వీటికి విరుద్ధంగా సమర్థించబడినయి. ఆ జూదమాడించిన వారిని గాన తన వృసనశీలాన్ని గాని, శకుని ఛలకపటలిలను గాని తూలనాడలేడు, మౌసానకి పతి మస మెత్తుకోజాలడు. కాకపోతే ఏమిటి? అంతటి మహాభారత యుడ్డఫరితం నాశనం! ముందే ఆ సభలోనే నాలుగు పుచ్చుకుంటే ఆప్పురుగుతే ,తరరిహోటే.ఏ. సర్దనాళశనం తప్పేది. అడే సందర్భంలో వ్యాసుడు వచ్చి యంంధిబ్యరంనరు కొన్ని నీతి ఉపాయాలు చెప్పితే మార్గదర్శనం గాఐస్టే అతడంగికరించేవాడేమో? వ్యాసుని కంటే కృష్ణుడే కడు సమర్భుడు, అంత సమర్థంగా యుడ్దాన్య నడిపించ గలిగినాడు. అడ్డుశ గాండీల వోళువత్రా స్త్ర (వొప్తీకళ కి రథ బాగాశే ఉండి, అయితే ఆ శెవుడెవరు? వాడు ఒక్ర డైజ్టానిక ఆయుధ ఆవిష్కర్త కాబోలు! నాటికి నూతనావెష్క్యత మహాయుధ్రం ఇచ్చినట్నంది. అంలరౌ.+ అర్జున దండకంలోని (బబహ్మ్హాండ పోషకుడు ఈ శివుడు మాత్రం కాదు. ఆన్చాలి మహాళ్తి సంకరిలాలు రం తరువాత ఇర్భడండ వీన్ని మెచ్చి రొన్ని రేంంచాలుచ్చినాడ, తన విమవూనం పంపించి అవంరావతి(శేందాని)8 ఆఅల్పహన్నాడ్త అక్కడ సర్కారీ వేళ్ళ డంర్పు॥ అర్వునంన్ని వలచి శపించింది, చవ రం పండా దెనట! అద చరముటి!...,

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 139 రఘుమన్న నారదుడు యుధిష్టిరుని వద్దకు వచ్చి వేదం పేర చెప్పిన తీర్ధాలు షేతాలు, ఉత్తర దక్షిణ దేశ నదీస్నానాదులెల్ల పారాణిక 'పొప్పాలేగాని వైదిక తీర్థాలు కావ. ఇవన్నీశైవ వైష్ణవ మతకల్చిత స్థానాలు “వేదముల యందు వినగ బృథూదక తీర్థంబ యూత్త వెళాత్తవంం, 'సురేంధదాది సంరవరులరును వ్యాసాడి వుహాలయరాగి వరం్రలకాస్పదవముగుటన్‌” (8-1-267) అని కేర్కోవటం ఎంతటి అజ్ఞాన పతిపాద్యం! వేదంలో లేనిదంతా వేదం కేర జమకట్టి చెల్లింపడేసే బ్రాహ్మణ స్థితి పురాణకాలం కిందటనే బాగా వ్యాపించింది. వైదిక కర్మకాండల పేర అవైదిక కర్మకాండలు ఆచరింపబడ్డయి. అహింస చోట హీంస అధికారం చెల్లించింది. అజ్ఞానులు జ్ఞానుల పేర చెల్లినారు. ఇది ఇప్పటికినీ వారసత్వమై సాగుతున్నది. ఈ ఖఛారతకాల నారదుడు బుష్‌నారదుడు కాడు, ముని కాడు. మరమందిర యాత్రా దకుడు, అజ్ఞాని, అసత్యాన్ని సత్యంగా బోధించినవాడు. యుధిష్టరుడు అతడు చెప్పినదంతా విని అంగీకలించినాడం. డాని [పకారం గయా శ్రయాగాడి తీర్ణయాాతలు చేసినాడు. ఇందలి తీర్థక్షేత్రాలన్నీ నన్నయ కాలానికి బాగా నమ్ముకున్నట్టివే బారతకాలానివి కావు మతోచోట పేతరులై యుధిష్టేరున చేత బాహ్మణంలు పిండదానంబు గావంపవేసినారు. ఇదంతా పేద విరుద్దం. మూసర అకట వాట మాలు ఇంకొకటి ఇషు కపట వణిజాల వంటి నామధారి బ్రాహ్మణుల ఇద్ద అనార్వ తెర్హంబులను శాస్ర సమ్మత మనుట సత్వదూరం (త్రివిధ దుఃఖ బందనాల నుంచి పది తరింపజేస్తుందో అది తీర్ధం అంటే ముక్తస్థితి. చినికి ఆజ్షాంగ యాగం్తి వదూణం ఇచి వినా రోగ ॥ ల మంఖావనయమెన జన్కమ పేదోక్త శ్లానకర్మ మౌారారెల్ల తెర్ధలలలు రావ్వు అక ందంధాు వల స్తో సం యఖ అ వపాసినలు అజ్షాంగ యోగం డ్తాళలొ అసంపత్షాత సమౌం రరించుటక్లు వివరణ, ఇది అంతర్భుఖత్తానుచూత. దీన వరుచ్తంగా ఎహెర్మునాడై వారు తిరగటం, పబుణ్యంగా భావించటం పేద ఏరున్దం.

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 140 రఘుమన్న అగస్మ్యుడు అగస్తుని భార్య లోపొము[దద గర్భవతి అవుతుంది. ఆ గర్భాన్ని ఏడేండ్డు ధరిస్తుందట. ఇదేమి సత్యవో వ్యాసున్నడగండి. లేకుంటే అతని సేర చేర్చి ఉండవచ్చును. దీనికీదో వంకర టింకర లక్యార్థం కూడా దొరకదు. పురాణ కథనమే శాత ప్రమాణాలకు తట్టుకోలేకపోతుంది. సత్యార్థ (ప్రకాళం కాలేకపోతుంది. ఇతని చరిత్రలోని నానారుచిరార్థ సూక్తీనిధిత్వం, ప్రసన్న కథాకలితార్థం ఏమిటో? చేతనైన వారుంటే చేశులెత్తండి! శలదమయంతి కథ నలదమయంతి స్వయంవరం ఆర్డం, ఇట్టీ స్వయంవరాన్ని దేవేందుడు ఈర్షించటం కన్నకష్టాలు పెట్టటం అనార్యం. దేవేం[దుడు, దేవతలు, అప్పరసలు అనువారి కతలు నీత్తి బాహ్యాలు. పరీక్షించటానికై ఇట్లా నాటక బూటకాలు చేసినారనుకుంటే కూడా అమర్యాద భాజనమే! నలరాజు కంటే సురరాజులు (భష్టులుగా కల్పించబడ్డారు. నరకాంత దమయంతిని వాంఛించినారు. వారిని కాదని ఆమె నలున్నే వరించింది. స్వయంవర న్యాయానికిదియుక్తం, ఈ యుక్తాన్ని కాదని అసూయపడి వారిద్దరిని విడదీసి కలికృత ద్యూతంబాడించి, ఛల కపటాలు చూపి, కడగండ్ల పాలుజేయటం ఏమి ధర్మం? వీళ్ళకింకేపనిలేదా? దివ్యత్వమైన దేవత్వం దివాలాకోరు పనులు, దేవ గణికలు నరుల శేమించవచ్చుటలు విచితపే। దేవతలంతా సంళయభాజనులా? ఇట్టి వ్యవహార గాథలెల్ల.కవినామక అనార్య కల్పితాలే! పురాణ పుండాకోరీలే! తప్పచేయని వారిని మోసగించి దండించుట పరీక్షలా? పెద్దల న్యాయుతూ? అన్చైతిక పరీక్షలే పరీక్షలా? ఇందున్న (పసన్నమేమిట్లో?.... బుపవ్యళ్ళంగ చర్యిత (32-85) ఇతడొక ముని. తొల్లి ఎప్పడోనట కళ్యప పుత్రుడైన విభాండకుండనే మునివరుడట! అఖండిత బహ్మచర్యదీకతో తపస్సు చేసి ఒకనాడు మడుగు స్నాన వూడుతున్నాడు. అక్కడికి వచ్చిన ఊర్వశిని జూడగానే వానికి

'పామాణిక మహాభారత విపచనం క్షే41 రఘుమన్న విర్యపతనమౌతుంది. అది అమోఘవుట! ఆ మడుగు జలమందు కలుస్తుందట! జలంలోనాున్న “ఒక దుప్పి సెంటి (దావి గర్భంబు దాల్చిన నందా బుష్యశ్చంగుండను” (8-2-89) వాడు పుట్టినాడు. ఇతడు ఘోర తపస్సు చేసెనట. రోమపాదుని దేశంలో అనావృష్టి వర్చడింది. బుష్యశృంగుడు ఆ దేశానికి వస్తే వరాలు కురుస్తాయని ఎవరో చెప్పినారు. రోమపాదుడు ఒక వేళ్ళను ఇతని వద్దకు సంపించినాడు. దీన్ని చూసీ అతడు విచిత్ర పురుషునిగా భావించినాడు. ఎంతటి అజ్ఞుడే! తపసి దాని సరసాలకు మురిసినాడు. చేయవలసిన అగ్నిహో[తం విడిచినాడు. తండ్రి ఆజ్ఞకు భిన్నంగా అనుసరించినాడు. రోమపాదుని రాజ్యానికి పోయినాడు. వీని రాకతో రాజ్యం వర్ష భరితమయింది. రోమపాదుడు తన కూతురైన శాంతను బుష్యశ్చంగునకిచ్చి వివాహం చేసినాడు. కాంచన మయళయ్యాసనాలందు సుఖించినాడు. వీని రాకతో రో(లో)వుపాద దేశాన నవ(గ్రహ దోషంబు తొలగెనట! వర్షించెనట! ఎంతటి గుడ్డి నమ్మకం? పారాణిక తపోధనుల మునుల భూసురుల జీవితాలు అనార్యాలు, అవైదికాలే, అపబ్బంహణాలే. గంగాసాగర సంగమం

“యేనూరు మహానదుల సమాగమస్తానం” ఐట. చెప్పిన వానికి బుద్ధి లేకున్నచో అనువాదకునికైనా ఉండాలె గదా! ఇట్లా అనువదించి పెట్టిన తట్టెడు "పెండ జగద్దితమే! (8-8-118) కళింగ వేశంలో వైతరిణీ నది అట. సమస్త యజ్ఞ ఫలాలు చేవతలు పశుపతి కర్పించి నదీజలంలో తీర్థమాడితే దేవయాన( మ్పుక్తి మార్గ) గతులైనారట. ఇది విని పదీ సమేతంగా యుధిష్టిరుడు ఆ నదిలో తీర్ధమాడినాడు. దాని ఫరితంగా వారికి అభిల లోకాలు కనిపించినాయట. వైఖానసుల వేదాధ్యయన శబ్దాలు వినిపించినాయట. ఎంతటి మూర్చులో కాకపోతే వింత ఏమిటో? అతడు పమ విడిచి భమపడ్డాడు. బ్రహ్మసూత్ర వ్యాసున్నడిగితే భారత వ్యాసుని భందారం బయట పడుతుంది. (తి-8-119,120)

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం కే42 రఘుమన్న అాక్షన్వాఖ్యాచంబు? భార్గవుడు (చ్యవనుడు) వేల యేండ్ల ఘోర తపమున ఉండుట, వాని చేహం “వల్మీకమున గప్పంగబడి నికటవల్లీ:గుల్మంబులు పై (బాకిన” గుర్తుపట్టరాని స్థితి ఏర్పడిందట. నాలుగు పేల మంది భార్యలున్నళ్ళ్యీత అనువాని పు(తిక సుకన్య ఆ వల్మీకం నుంచి మిణుగురు పురుగువలె ఆ తాపసి కనులు కన్పట్టుట ,భమించి, వాటికై అందు (విళ్ళు జొనిపెనట! దానికి వాడు కుపితుడై ఆమె తండి సైన్యానికి మూత్ర పురీష నిరోధ శాపమిచ్చెనట. శాప నివారణకై ఆ తపసికి కామోపభోగాలకై ఆ సుకన్య సమర్పించుకొనబడెనట అనంతరం అశ్వినుల కారణంగా ఆ భార్గవుడు ఒకకొలను జొచ్చెనట. నవయ్హైౌవనుడాయెనట. ఇది ప్రసన్న కధయట. లోనారసితే వీరి తపస్సు కండ్లు తెరుచుకునే కాంతార్థమునకై ఖద్యోతములైనయి. తపస్సు ముక్తి వడయుటకు కదా! కాని భారతానంతర కాలంలో తాంట్రిక తపస్సులు కామినీ కాంచనాల కోసమే పరిణమించినయి. ధర్మం, ధ్యానం, యోగం, మోక్షం, దేవుడు మున్నగు శబ్దార్ధ తత్వాల వెనుక ఉన్న వైదికార్థం తాండత్రిక మాయల్లో విపఠీతార్థాలై స్టైరపడ్డయి. ఇదంతా ఆర్ష ధర్మ జీవన విరుద్ధం. రం వంచక భేద కథలెల్ల అరణ్యవాస జీవనంలో ధర్మరాజుకు రో(లో) మశునితో చెప్పించుట పంచమవేదమెట్లగును? ఇదంతా నానా అశుచిరార్థ నిధిత్వమే! నృష్టికచు విరుద్ధ కథాకర్పిత యతనమే. ఇంతేగాక చ్యవన- ఇంద్ర సందర్భ కల్పిత వ్యవహారం అవిశ్చసనీయం, అభూత రల్పనం. యాంధాత్భచతాతగ3-3౩ 198-207) భృగువు ఆశవుంలో యవనాళ్ళుడనే రాజు ప్వుత కావండై అతన్ని ఉపాసించినాడం. డానికి గంరువు కరుణించి పుత రావేఎప్టి యజ్ఞం గావింపంచటం, వంం్యతజల రలళవుందంండి రావటం, అది వాని భార్యకు తాప్‌ంచుటై ఉదేశంపబడితే అడి తెలువక యవనాశ్చుడే ఆ కలశజలాన్ని కడుపునిండా తాగటం, ఈ అకర్షవ్యంట డైవర్యతంజు అని వ్యగంవనటం, అది తాగిన యవనాళ్ళుడు గర్వం దాల్వటం, ఆ గర్వం నుంచి మాంధాత పుట్టటం, ఇంండుని

ప్రామాణిక మహాభారత ఏవేచనం 143 రఘుమన్న అర్జాసన మధిరోహించటం, దివ్యా(స్తాలు పొందటం, పెక్కేండ్లు పాఠించటం ఇదీ కథ వరుస! సృష్టి ధర్మానికి విరుద్ధంగా పురుషుని కడుపులో పెండముగుట ఎంతటి మూర్దత? ఇట్టి కథలన్నీ ఇందుడు పంపగా వచ్చిన రోమళుడు యుధిష్టిరునికి వనపంచినాడు. భష్టుల కథకైనాలు చుహ్మ కృత్యాలుగా చెప్పించినాడు. అకర్తవ్యం దైనక్కతమెట్లు? 'వేదం పేర ఎంత ఘోరం శొరగందూకాదమమవారణూ 0:--

ఇది అ(పస్తుత కథాంళం. హనువు ఖీవు సంగమము మసంభవం. కాని హనుమంతుని పేర చెప్పించిన యుగ ధర్మాలు కొంతవరకు వేద సమ్మతాలే! (ప్రతి కథాకథనంలో (పాసంగిక (బాహ్మణ వర్ణ సమూహాలు, మహామునుల వరాలు, మార్గ దర్శనాలు, ఆశీర్వాదాలు, భూరి దానాలు వర్షితాలు. ఇదంతా తాం(తిక బూటక నామమాత్రాలే] ఎందుకంటే అది వేదార్థం తెలువని స్థితి ఏర్పడినకాలం. (బాహ్మణ కృతియ జీవనాలు ఈ కోవలో దిగజారి పోయినయి. మిగతా సమాజానికి దిక్కు మొక్కు లేకుండా పోయింది. ఆ దిగజారిన వ్యవస్థయే నేటికీ ప్రామాణికమై చెల్లుతుంది. కవులు వర్ణిస్తున్నారు. రాజులు అల్లిస్తున్నారు. జనులివే రుద్దుకుంటున్నారు. అచ్చుగుద్దించుకుంటున్నారు. ఇదే భారతదేశానికి, (ప్రపంచానికి చమూలంగా మూల్ళుతున్నది. అష్టాదశ పురాణాల కారణంగా భారతీయ ఇతిహాసాలపై వైజ్ఞానిక విశిష్టతలపై విశ్వాసం వునతోబాటు విదేశీయులకు కూడా పోయింది. ఆర్ష వాజ్యయాన్ని విడిచి దురుపయోగర్భాచారాలు కల్పించుకొన్నపుడు ఇతరుల సంగతి చెప్పనేల?

యుధిప్టిరుడు నహుష (ప్రశ్నలకు (ప్రత్యుత్తరం ఇచ్చిన విధం మనుస్మృతి ఆధారంగానే ఉంది(3-177-126-132). పశ్న;- బాహ్మణునికెట్టి గుణాలుండాలె? ఉత్తరం: - సత్యక్షమదమ శాచదయా తపోదానశీలాలు, సుఖదుఃఖసహిష్టుత, ఉత్తమ విద్య (వేదవిద్య) వంటి గుణాలు (బాహ్మణున్షికుండాలె, ఇట్టీవి శూదునికి ఉందే, వాడు బ్రాహ్మణుడౌతాడు. “కూ(దోబాహ్మణ తామేతి బాహ్మణైతి ఛూఢద్రతాం క(తియాజ్ఞాతమేవంతు విద్యాద్వైశ్యాత్తవైవచ” (మను. 10-10)

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం కేక రఘుమన్న 'శ్నం- శూ[దుడు బ్రాహ్మణుడగుట వర్ణసంకరం కాదా? ఉత్తరం:- కాదా. “సత్యాదిగుణంబులు శూ(దంనందు గలిగెనేని వాడు సచ్చూ[దుండు కాక (బాహ్మణుండు గాసేర్చు? యవి (బబాహ్మణునియందు లేనినాడు శూదుండనబడు” , “యోనధిత్యద్విజోవేద మన్య(త కురువేశ్రమం స జీవన్నేవ శూ(ద్రత్వమాళుగచ్చతి సాన్వయః” (మను ని-1418) పశ్నం- అహింసకుడెట్లు సుగతి పొందును? ఉత్తరం:-”* మనుష్యుండు దానాది గుణంబులు గలిగి అహింసా పరుండైన దేవగతి వడయు. విపరీత వర్తనుండు తిర్యగ్యోనులంబొందు”. ఐతే యుధిష్టిరుడు గాని, ఖీష్మాదులు గాని, దోణాదులు గాని, మనుస్కృతి ప్రకారం రాజధర్మాలు- ఆచార్య ధర్మాలు పాటింపక పోవటం విచార్యం. తెలిసి వీరంతా ధర్మశాస్త్ర విరుద్ధంగా (వవర్తించినవుడు, ఉపేక్షించినప్పుడు, ఉత్తనీతులుగా వాడుకొనటం జరిగినప్పుడు భారతం ధర్మశాస్త్రం ఎట్లవుతుంది? ఆచరింపకుండా రీతులు చెప్పేవాన్ని నీతిమంతుడనరు. ఎజ్బుర్‌ కుత అరణ్య వర్దుశకం భారతంలో శ్రీకృష్ణుడు సత్యభామ తో పాండవృల వద్దకు వచ్చినట్లు చెప్పటం అనేది అనంతర భాగవత పరమైన కల్పితమే! (భారతం చదివితే బాహ్మణుడు కాడు అని భారతమే (ప్రమాణం) ఇది భారత కృష్ణునికి వర్తించదు. అట్లానే మార్కండేయ ముని పాండవులకు చెప్పిన విషయాలు కొన్ని కాస్త్రసమ్మతంగా కనిపిస్తూనే, చివరకు తద్విరుద్ధమైన (పతిపాదనలుంటున్నయి. ఉదాహరణకు సరస్వతీ దేవి (బాహ్మణ లవణాలు చెప్పిన సందర్భంలో (8-4-180) “ధృతి వేదంబులు నాలుగు చదివి భూదేవృండు నానాధ్వర (వతుడై యుండెడు నట్టి పుణ్యుడు” నాలుగు వేదాలు చదివి యజ్ఞవతుడైనట్టివాడు (బ్రాహ్మణుడని చెప్పటం చేదళాశ్త సమ్మతమే! భారతం చదివితే (బాహ్మణుడు కాదు దానికై వేదం చదవ వలసిందే. కాని ఇట్టీ వానికి దక్కే ఫలితం నారీస్తన్ల భరపరిరంభసుఖమ్ముతో "పెక్కేండ్లు స్వర్గమందు జీవించుమని చెప్పుట శాస్త్రవిరుద్ధ కథనం.

పహమాణీక మహాభారత వవేచనం ష4వ రఘుమన్న “అమరావాసంబు నందుండు నున్నత వృత్త స్తనభార మందర వరు

న్నారీ పరిరంభసంభ్యృత రోవూంచ సవుంచితాంగం డగుచుం బెక్కేండ్లు సంప్రీతితోన్‌” (8-4-210)

ఇట్లా దిగజారిచెప్పటం అవివేకం, నీతి బాహ్యం, శా(స్తనింద. దీనికై

బాహ్మణుడు కావలిసిన పనిలేదు. స్వర్గలకణమసలుకే కాదు. పొండవులింత అవాయుకులా ఇది వినుటకు? బుద్ధి హీనులకు చెప్పినట్టుంది. ఇంతేకాదు షాలకుండలో విషం కలిపి నట్లుంది. అందులో ఇది సరస్వతి చెప్పినదట! ఇది నీతి కాస్త ప్రవశో[్‌మట! ఆత్మవంచన. మునుల చేత నిట్టివి చెప్పించుట వల్ల మునివృత్తులకీ భంగం. మూర్చుల చదరంగం. ఇదేవిధంగా మార్కండేయుడు వైవస్వత వృత్తాంతం, 'ప్రలయ (ప్రకారం, కోలధర్మాలు ఎన్నెన్నో చెపుతూనే భగవంతుడు “సక్కులీనుల గృహంబుల విభవవుంది” (తి-క-నొ6) ధర్మ పద్భతి నడిపించునని, శంఖు చ[కగదాయుధాలు ధరించునని చెప్పటం జరిగింది. సర్వాంతర్యామి యైన, అనంతుడైన, అజన్ముడైన ఈశ్వరుడు జన్మిస్తాడని చెప్పటం పేద విరుద్ధం, ఇట్లనేకం భారతంలో చోటుచేసుకున్నయి. స్థాలీపులాక న్యాయంగా వివేచిస్తున్నాను. "పెపకారం కలియుగ లడణాలేవైతే చెప్పబడినవో అవీ అన్నీ ద్వాపరాంతంలోనే ఆరంభమైనయి.

“పాషండ దర్శన బహుళంయబులు” (తి-4ఓ-సతి) “వేద విక్రయులగుదురు విప్రవరులు” (8-4-801) “త్రీ విహారము మద్యపానము జెల్లు వెల్లుగ నెల్లెడన్‌” (3-4-804) “కలియుగాంతవలనందు భువన విదితంబైన (గావుంబున కల్యాత్థముండైన్‌ విష్ణుయళుండను (బాహ్మణుండు జనియించి సంస్మరణ మౌదత్రమే వేదళాన్తంబులును సవాుస్త శథస్తాత్త్ర విశేషవులు నధిగమించి” (8-4-808) సార్వభౌముడవుతాడట! కలియుగ (ప్రవేశంలో ఆరామౌలు, వైత్యాలు, దేవాలయాలు ఉంటాయట] కలియుగారంభంలోనే యిట్టీవి లేవు. పచ్చి అబద్యాలు, అభూత కల్చనలు, నిరాధారాలు, పుక్కిటి పురాణకవుల ముచ్చట్లేగాని, వేదాలకు గాని, ఆర్హవాజ్మయానికి గాని వర్తించవు. ఈ వుచ్చట్లన్నీ నేటి (గామాల్నా '

చామాణిక మహాభారత వపేచనం 146 రఘుమున్న పురోహితుడు చెప్తుతుంటే గ్రామకెద విన్నట్లుంది ధర్మణాని వైఖరి. ఇదంతా వైష్టద మతలీల. “వేద విహిత ముఖ్యవిధులు” కేవలం బ్రాహ్మణులే కాదు, సమస్త మావవవశా౭ికి ఉపదేశంపఎడినయి. అందుకే భారతం ఆయా కాలాల్లో అవివేరులైన అపండిఈల చేత అతుకుల బొంతలు మట్టినట్టు తలతోక తెలువని వర్షనలు రూర్పబడి మహాఖారతమ్రైంది.- థఉర్మవ్యాడుడు (3౩-5-27- 146) థర్మవ్వాధండం మిధథిలానగర వాస, కిరాతసడు, మాంసవివేత. మాంస వికయం వంచ ్రమానుగతదుట. అదే బరమఛధర్మనుట! ఇంతీగావ వర్ణ ధర్మరడణ వదలరూడదనీ జనరుని యొక్క కవాఘనమనీ చెప్పుటమిట జరిగింది. చతుర్జ్వూర్ల ధర్మపాలనం మరియు మేదిఎహాత వర్యలు, అనివెప్పటంశాప్రు పరిఫాషేకాని, పేదకాత్ర విరుద్ధంగా వంశవృత్తిగాఏంచి ఏివయం చేయటం ఛర్మవిరుర్దం ధర్మమెప్పుడూ వ్యాధికాదు. పని వ్వాధియీ ధర్యవనటం వీన్ని రకించుకొమ్మనీ జనకుని పేర స్మృతి రూపొందించుతోవటం చెల్లదు. జనమనికి ౩౭ విషయం వర్షించచం. కొందరు చేసేతప్పలను కోవిదుల పెన మోపటం, కొంపంటుపెట్టుకోవటవే! వడు చేసే ఇ కూ బ క నత్యకృత్యాన్ని సమర్ధించుకుంటూ ఎన్ని యీల్వరిస్తానో వివేచించండి. యం చాంప్నలమ తన మాంస మిచ్చిన “వా చటెంఎత్చం గోషా దయం వేయి సంవత్పరాలు వధించిన రంతిచేవృనవి, ఎంజ్ఞ్యరతంవ్వుల్లో ువంవృలవాంచిన భాసురులమ పరమ పుణ్యగతులు లఫంచినవన బపట్పుటపేం గారు “అగ్నూలధివ య సె మాంసార్యలని శుతులందు వినమె” (5-5-55) ఇద్లారలోపంచటం వోహాం గుతులంచెర్కుడ రూడా ఇద్బి ఉపుచేశాలు లేవ. ఆటివానక ఫదతులే లేవృ లల్ల అట్టి న్న (వేదం-మావాంసీ: సర్వభూతాని-గాంమాహింసిఐ,. మీదు మిక్కలి- “పేతృదైవత కార్వములం చతి భ్తిని మాంసమిడుట వ్యర్థమనియ. ద త్పితృదైన శేషములు స మృతి భోజ్బములనెయు మునుల మతములు గాడే!” (8-5-56)

పామాణిక మహాభారత వివేచనం కడ? రఘుమన్న ఇవన్నీ అనార్య వుతాలు, అసుర 'సవ్ముతాలు, సకల కర్మలు హింసాయుతాలనియే ధర్మవ్యాధుడు ఇప్పుటి వకాలతు చేస్తున్నాడు. తుట్టడుదకు సాధ్యమైనంతవరకు హింసకు దూరమై పోవుట అహింసగా బోధించినాడాు. “అహింసా వైరత్యాగే” (యోగశాస్త్రం), ఇది వీనికి తెలువదు. కేరు ధర్మ బోధకుడు. మాహాభారతంలో వీని (ప్రశంసకు (ప్రత్యేకత ఇస్తున్నారు. వీని ఉపపత్తులు (ప్రమాణంగా స్వీకరించే వారికి మ్లేచ్చుల గోహత్యలు, ప్రజాసర్కారీ పశు వధ్యశాలలు నిరసించటానికి బలవెక్కడ? భూత హితానికై, పాణభయానికై, పరిణయ సందర్భాన్దై అసత్యర పలుకుటనే సత్యమని స్థాపించుట శాశ్రువిరుద్ధం. ఇట్టయినవో హరిశ్చం[దుని కథకు ఏమిగతి పట్టవలెనోగదా? కాలుజారి కట్టుకున్న రీతిలో ఈ నీతులు తొ(రి మూతులు దప్ప, సత్య (పమాణాలు కాలేవు. తనవృత్తి పూర్వకర్మ ఫలవళమనీ, దానికి కర్తను తాను కాననీ చెప్పే అకర్మణ్య తిలకం ధర్మవ్యాధుడు. ఎదుటి వాన్ని తెగజంపి అది పూర్వ కర్మాధీనంలో (ప్రస్తుతం జరిగింది కనుక దోషం లేదనే వాదనకు ధర్మవ్యాధుడే ఉదాహరణం. తెలిసి తెలిసి పాపాల్లో చుట్టుకుపడటం అంటే ఇదే! వేదభూమి యైన భరతఖండంలో వారసత్వంగా తాత్విక చింతనలు, సృష్టి ధర్మాలు కొన్ని మరిచి మరువక చేప్పే తీరు ఇప్పటికీ ఊరూరా పూరిగుడిసె పలుకుతుంది. ఇట్లే ధర్మవ్యాధుడు అనంశుతంగా విన్నవానిలో కొన్ని సత్యాలున్నయి. కొన్ని అసత్యాలున్నయి. శుద్ధంలో అళుద్ధం కలిసినట్టున్నయి. పుణ్యపాపకర్మ ఫలితాలు, ఇందియాల స్వరూప స్వభావాలు, పంచతన్మాత్రలు, పంచవముహాభూతాలు, వ్యక్తావ్యక్తాలు, జితీంద్రియత్వాలు, తత్ఫలితాలు, (పకృతి గుణాలు, ఏకాడళ రుదులు, ఆత్మదేహాలు వంటివి అస్పష్టంగా చర్చింపబడినయి, పామాణిరమైనపే కాని, ఇంతజెప్పి తుదకు వేద విరుద్ధంగా “ఇట్టి జీవాత్ముండ గడా! పరవమూాత్ముండు” అంటూ పరమాత్మునికి అద్వైతాన్ని అంటగట్టటం శంకరాచార్భనుతం నమ్మిన వారి వాతయేకాని మరొకటి కాదు. వేదాంత కాస్త విరుద్దం. అయితే ధర్మవ్యాధుని మాతృపితృసేవనం (ప్రశంసనీయం. ఇతడేమి ఎద్దాంసుడం కారహోలినా తెలిసీ తెలువక వానిలో కొన్ని పవౌాణాలు

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 168 రఘుమన్ను 'సేర్వుకోవచ్చు. మహాభారత కాలంలోని (బ్రాహ్మణులకు తెలువనివి కొన్ని వీనికి తెలిసినట్లున్నయి. అవి పూర్ణంగా ధర్మణాత్త సంబంధాలు కావు. యురిప్టిరునికి ఇవన్నీ శేలువవా? వేదాధ్యయనం పేయలేదేమో? చెప్పేవానికి గాని, వినేవానికి గాని వేదం శెలువని స్థితి ఏర్పడింది. ఇవి పరికికంపలో నువ్వులేరుకున్నల్లే!... “హెపవర్తనుండు బాహ్మణుండ య్యును నిజము శూద్రుకంటె నీచతముడు ,సత్య శౌచ ధర్మకాలి ఛళూద్రుడయ్యు నతడు సద్విజుండు యనిరి మునులు” (8-5-187) ఇది సేద సమ్మతం. మనుధర్యళాన్త సమ్మతం, అయితే మహాభారత కాలంలో పెక్కు సందర్భాల్లో ఇట్టే శాన సమ్మతాన్నిపాటించలేదు. వర్షాశ్రమవ్యవస్థ పాటింప బడక పోవుదే సామౌజీక న్యాయాలకు భంగం కలిగింది. జ్ఞానిని జాని అనటం, అజ్ఞానిని అజ్ఞాని అనటం* అజ్ఞానికెప్పుడు జ్ఞానం కలిగితే అప్పుడు వాన్ని జ్ఞాని, జ్ఞాని ఎప్పుడు అజ్ఞానంలో పడితే వాన్ని అప్పుడు అజ్ఞాని అనటం. ఇట్లే మిగతా వర్ణాల న్యాయం ధర్మసమ్మతం. యు ధి లండు "ఘోషయా త్ర నెపంబున పాండవులను అపహసింప వచ్చిన దుర్యోధనుడు గంధర్వుల చేతజిక్కినాడు. వారినుంచి వీరిని విడిపించిన సందర్భంలో యుధిప్పిరుని నిర్ణయం మిక్కిలి (పళంసనీయువే! కాని చంపదగిన సర్పాన్ని విడిచి కరిషించుకోవటం కర్తవ్యం కానేరదు. దుర్గుణాలను, దుష్కర్మలను, దుష్టులను ఎప్పటికప్పుడే దూరం చేసుకో వలసిందిగా పేదం ఆ దేశిస్తున్నది. “* ఆక్కాభవ పరళుర్భవ.. మను ధర్మశాస్త్రం కూడా మాటిమాటికి ఇట్లా చెప్తున్నది. తెలిసి తెలిసి తెలివి దప్పి ధర్మాన్ని రక్షించకపోతే ఆ ధర్మం నిన్నెట్లా రక్షించగలదు? తన మనసులో ఉన్న దుష్టత్వాన్ని దునుముటకు బదులు పెంచితివి గదా? పెంచిన కొారణంగొ పీనుగులపెంచాయెనుగదా? (నేటికీ నేతలు పాకిస్తానుతో ఇల్లే వ్యవహరిస్తున్నారు) ౩ ధర్మశాస్త్రాన్ని యుధిష్టిరుడు ఉల్లంఘించినాడు. కర్మఫలభోక్త తుదకు కదన రంగంలో ఐహుభంగుల భంగం పొందవలసెగదా! కురుక్షేత్ర యుర్ధ్గమా1 ఎంత నాశమో? గురుజన కులజనాదులెల్ల ఇచ్చిరిగదా! దుష్టుల క్షమించుట న్యాయం కాదు.

ప్రామాణీక నుహాభారత వివేచన 149 రఘుమన్న

దుర్యోధనుడు వైష్టయాగం చేసినాడు. అది రాజసూయం వంటిదట. దీనికై శాన్ర[సమాణం మృగ్యం, ధర్మ రాజు రాజసూయం కంటె విశేషంగా చేయించినట్లు ఏతత్పతీయులు కాబోలు! (పళంసించినట్లు చెప్పబడింది (8-6-8ఉనుంచి 88). తర్వాత వైష్ణవ మతస్కులిట్లు చేర్పిఉంటారు. వ్యాసుడు ముధ్గలునికి పుణ్యలోక విధం చెప్పినట్టిది పురాణ లోకమేగాని వేద పతిపాదితం కాదు (8-6-180,188). భూలోకం పైది స్వర్గలోకం. అదే చేవలోకం. దీనినే ఇం[దలోక మని పిలుస్తారట! ఈ స్వర్గలోకం మీదిదే (బ హ్మలోకమట! స్వర్గోక (బ్రహ్మలోక పాప్తిపొందేవారి యోగ్యతలు సమానంగా ఉంటాయని వ్యాసుడు చెప్పినాడు. ఆ స్వర్గోకం తితి వేల యోజన విస్తారమైన మేరు శిఖరమందుండునట! అక్కడ దివ్యోద్యానాలు ఉంటాయట! ఆకలిదప్పులు, శీతోష్టాలు, జరారోగ వికృతులుండవట. అట్టీ పుణ్యలోకొల్లో సకలేంద్రియ తర్చణమగునట। అర్హులైనవారు మానుష శరీరాలు విడిచి-దివ్యదేహాలు దాల్చి వివిధాంబరాభరణ భూషితులును నమ్హాన కుసునుమూలికా మనోహరులునై కనక విమౌనంబులందు దేవదూతల చేత (8-6-181) అక్కడికి గొంపోబడుదురట!

దివ్యదేహాలకు వివిధాంబరాభరణ భూషిత విమానమెందుకో? వాహన మెందుకో? అదక్కరనేలేదు. సకలేం[దియ తర్పణం దేవలోకంలో నే అవుతుందనటం అవివేకం. ఇం[దియ తర్పణం దేహగతం. ముర్త్యలోక విషయం. స్వర్గలోకానికి తగిన కర్మలు చేస్తే తిరిగి మర్త్యలోకానికి వస్తారట! మర్ష్యలోకం కర్మభూమియట. స్వర్గోకం ఫలభూమియట. బ్రహ్మలోకం ఇట్టీది కాదట. మరెట్టిదో అది చెప్పబడలేదు. మరోచోట నిర్వికల్పంబైన జ్ఞానయోగము” అనే మాటమా(త్రం పేర్కొనబడింది. అంతే! అదేమిటో నన్నయకూడా ఎరుగడు, ఎరిగితే పుణ్యలోకవర్ణ్దన యిందెందుకు ఇట్లా దించుళాడు?

నోఎి(త కథల

యముడు కనిపిస్తే సావిత్రి మర్త్యలోక కాంక్షలే కామించింది. అందుకే ఇట్టి

కథలు జనసామాన్యంలో ఇటువంటి కోరికలనే వుట్టించినయి. యాత్రలకు, గుళ్ళు

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 150 రఘుమన్న గోవురాలకు, వుగ్కర తీర్ధాలకు, మరమందిర వస్త్రధారి సాముల, బాబాధాముల వద్దకు పోయినా, పెల్లలు కావాలని, పిల్ల దొరుకాలని, ధనధాన్యాదులు కలుగాలనో ఇంకా కొన్నేండ్లు బ్రతుకాలనో, ఇంకొకరు చావాలనో, రోగాలు తొలగాలనో పశుపక్ష్యాదుల కోవకు చెందిన కోర్కెల! మానవుడు సకలజీవకోటిలో (శ్రేష్టుడు, జ్ఞాని.వీడు కోరాల్సింది త్రివిధ దుఃఖ నివారణం, నిఃశ్రేయసం, జవ్మరాహిత్యం, ముక్తి. ఇది శాస్త్ర (పతిపాద్యప్రమాణ కామితం. ఇది వినా జీవితం నరకం. సావిత్రిమానవ జీవన రంగంలో సుగుణశీల. పతిభక్తి, అత్తమామల అనుకక్తి కలది. అంతవరకే ఆదర్శం, కాని దేవుడు దొరికితే తగిన వాని తగినంత కోర్కె తోరాలె. అంటే కోటీశ్వరున్ని సమీపించి ఒక్కపైస దానమడిగి ఇప్పించుకున్నట్లు దిని వరుస! మోవమిచ్చేవాడు మొత్తంగా ఎదురు నిల్చుంటే ఏతత్సాధనకై (్రేరణ పాందాలె, సాధించాలి, కుంతి-సూర్యుడు కుంతి అవివాహిత్ర. కన్య. సూర్యుడసే వాడు ఎవడో ఒక పురుషుడు మామే, (సౌరకుటుంబ సూర్యుడు మాత్రం కాడు). ఈ సూర్యనావధారి కామంబు లెల్లను గామించి హొందుట నయ్యె గన్యా శబ్దమట్లుగాక” అంటూ అమెను ఒప్పించి గర్భాదానంబు గావించినాడు. అది ధర్మేతరం కాదని చెప్పటం ఛర్మశా స్త్ర విరుద్ధం. అధర్మాన్ని ధర్మంగా ప్రతిపాదించటం భారతానికే చెల్లింది. తరువాత కుంతి కన్న సంతానాన్ని లోకాపవాద భీతిచే పారవేస్తుంది. వ్యభిచారుల వ్యవహారాలిబ్టివే, ఇబ వింటే పుణ్య ఫలమా? అరణ్య వాసాంతంలో ఈ విషయం జోడించుట అసందర్భం, ఇదంతా లేఖకుల తల్ల(క్రిందు వ్యవహారం. యక్ష గుత్సలు న వే యక్ష ప్రశ్నలు సామాన్యమైనయి. అందు వివేచనతో పేర్కొనధగినయి స్వల్పమే! ప్రకృతి, పరమాత్మల సూక్ష్మకత్త్వ రహస్యాలు, వేద బోధితాలు యక్షప్రశ్నల్లో లేవు. దార్శనిక నిష్యర్షలు కూడా మృగ్యమే! యక్షుని వల్ల తెలిసెందేమంటే మానవుడు క్షుని వల్ల అహంకారాన్ని వడ్రిబా్యా ఉచితజ్ఞుడవుతాడు. లేనిచో నాశనం పొందుతాడు.

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం కేవ రఘుమన్న యుధిష్టిరుడు తప్పు మిగతా నలుగురు సోదరులు అహంకరించే యకుని చేత వమవూర్చితులయినారు,. అతడు మా[(తవే అహంకరించక తానెరిగినంత వరకే సమాధానమిచ్చినాడు. సమాధానాలు ఇచ్చిన పిమ్మట వాడు ఇతన్ని మెచ్చుకొని వరాలిచ్చినాడు. మొదటి వరంలో మాది కొడుకులను (బతికించుకొన్నాడు. ఆ తరువాత మిగతావారు కూడా (బతుకుతారు.

“అందుగుంతి కొడుకులైన మువ్వురిలోన

"నేను (బతికినాడ నింక మౌది

తనయులిర్వురందు దగినొక్కరుండిప్టు

'ఖతుక వలదె చెపుము పొడి తెరగు” (8-7-457)

ఇట్టి సందర్భాలు కొన్ని యుధిప్టిరుని నీతిజ్ఞతకు ఉదాహరణలు. అయితే మూల భారతంలో యక్షప్రశ్నలు అధికశాతం వైదికమైనయి. పృతి సమ్మతమైనయి, సమాధానాలు కూడా వాటికి తగినయే (వన.ప. తి1తి-కీ& నుండి). అయితే యుధిష్టిరుని జన్మదాత “అహంతేజన కస్తాతధర్మమృదు పరా(క్రమ”(వన.ప. తి1ఉ-6) అన్నాడు. న్యాయం పొత్తు పొందు కుదరని చోట తమతమ భాగాలు పంచుకోవటం న్యాయం.

పొత్తు కుదరనిది కొందరి స్వార్ధం పరిధిలోనిది. పొత్తు కుదురుగా ఉండుట 'సర్వసమ్మత న్యాయం. కౌరన పొండవులకు అది కుదర లేదు. కౌరవ స్వార్థం క్యారమయింది. అందువల్ల పాండవులు తమఖాగం న్యాయసమ్మతంగా కోరినారు. దుర్యోధనుడు న్యాయభంగం గావించినాడు. భాగమివ్వకపోవటమే గాక, అడిగిన వొళ్ళను అడుగంట (దొక్క జూసినాడు. కుటిల నీతితో తన అన్యాయాన్ని స్థాపించుకొన్నాడు. తదనంతర పరిణామం వీరిద్దరి మధ్య ఘోరయుద్ధం. పాండవ పక్షం గెలవటం జరిగింది. ఈ జయం కొన ఊపిరితో కోలుకున్నది. ఇంతే గాని, పాండవులు పవిత్రులని, వరమ ధార్మికులని [ధువీకరించటం భారతానికే పరిమితం, వేద (ప్రమాణానికి వర్తించదు. పాండవులలో వైదిక జీవన విలువలు పది కాతమే. ఉంటే, కౌరవులలో అవి కూడా లేకుండినయి. ఇంకా భారతం పంచమవేదమా?..,

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 152 రఘుమన్న దండనీతి వంహాభారతంలో శాన్త్ర విరుద్భ దండనీతి చెల్లింది. వునా ధర్మశా[స్తానుసారం శూసదునికి ఒక వంతు శిక. వైశ్యునికి రెండు వంతులు. క(తియునికి మూడు వంతులు, (బ్రాహ్మణునికి నాలుగు వంతులు శిడ. అయితే భారతంలో ఇట్టి దండనీతి కనిపించదు. మూడు వర్గాలవారు శిక తప్పించుకున్నారు. భూదునికే అధిశ శికపేసే రీతి వచ్చింది. అదే నేటికి వారసత్వమయింది. శాస్త్రమెక్కడ? శాసనమెక్కడ? రాజ్యపరిపాలనా విధానం రాజనీతి శాస్త్ర విరుద్ధమే! నభాబీతి రాజనీతి రాజు యొక్క ఆదర్శ జీవన విధానం, పరిపాలనా విధానం, ధర్యరక్షణం, విద్యార్యసభ, ధర్మార్యసభల ద్వారా జరుగు శాసననీతి భారతంలో కనిపించదు. కానిచో మహాభారతం రాజనీతి శాస్త్ర మెట్లవుతుంది? అన్రుశ[స్తాలు, యుద్ధవ్యూహాలు, రాయబారాలు వంటివి మాత్రమే శాస్తానుసారమై కనిపిస్తున్నయి. (ఆదిపర్వం. 85-80 మూలంలో): రాజకుమారులు గుణసంపన్నులై, మాతాపితరుల కేమువర్తులై, (ప్రజలకు హీతులై సత్చురుషులతో రాజ్యాభిషేకం చేయించుకోవాలె. ఇది కొంత పాండవృలకు వర్తించింది కాబట్టే రాజ్యార్హత పొందినారు. దుర్యోధనునికి వర్తింఛనే వర్తించదు. వరించింది కనుక నాశనం పొందింది. భనుర్పిద్య ఆనాడు ధనుర్విద్యకే ప్రాధాన్యత ఉండింది. తక్కినవి అన్నీ అప్రధానాళే. వేదవిద్యలు పాండవ కౌరవృలకు అబ్బినట్లు మృగ్యం. ధనుర్చాణానికే ఫట్టం గట్టినట్లయింది. వేద వేదాంగ తత్వజ్ఞా సర్వత కృత నిశ్చయాః” (ఆది. 109-29-20) ఛనార్విద్యలు, రాజనీతి విద్యలు అధికం, వేద విద్యలు నామమాత్రాలైనాయి. యుద్య వ్యూహాలు అళ్వరథాలోహణాదులు సర్వ సాధారణంగా రాజకుమారులకు నేర్పించినారు. ఇంతేగాక నీతి శాస్తాలు, ధర్మబోధలు, ఇతిహాస పురాణాలు మున్నగునవి గురుముఖంగా బోధింపబడినయి. వారివారి శక్తియుక్తుల కొలది నేర్పుకొంటుండేవారు.

'పామాణీక మహాభారత వివపచనం 153 రఘుమన్న మెదంము పద్వం యుధిష్పిరుడు విరాటరాజు కొలువృకూటంలో (సవేశించినప్పుడాు, జూదాన్లై వత్ర్థల్లో షాచికలు కట్టుకొని ఉన్నాడు, (పచృన్నపేషాలు, నామాలు, వ్యవహారాలు అజీత్యానికి వర్తించినవే. హీనజన్మునితో వివాదం చేయుటకు తనకిష్ట ముండదని యుధిష్టిరుడు విరాటునితో అన్నాడు. అయితేశకుని, దుర్యోధనాదులతో అది గావించినాడెందుకు? (భీముని పేరు ఐబల్లవుడు, తెలుగులో వలలుడు). తిక్కన భారతానువాదొరంభంలో(విరాటపర్వం) హరిహరాద్ద్వైత రూపాన్ని కొలిచినాడు. నన్నయ కాలంలో లేని శ్లేవ వైష్ణవ మత వైషమ్యాలు ఇతని కాలంలో ఉన్నాయి. జనులు రెండు మత వర్గాలుగా చీలిపోయినారు. వైష్ణవులు “విష్ణురూపాయనమః” అంటుంటే, శైవులేమో “నమశ్శివాయ” అనేవారు. దేవుని "పేర విపరీత విశ్వాసాలు, చింతనలు, పరస్పర విఖేదాలుగా రూపొందినయి. రొజులు కూడా కొందరీ విధంగా వ్యవహరించినారు. సమాజ జీవనం అస్తవ్యస్తంగా వూరింది. నాడా దేవుని పేర జరిగితే నేడు దరి(దోన్నతి పేర పార్టీ కార్యకలాపాలుంటున్నయి.

ఈ రెండింటి విబేదాలకు తిక్కన లోను కాలేదా. ఏకత్వానికే పూనుకున్నాడు. విష్ణువన్నాా శివుడన్నా ఒక్కటే అని ఫ్రహించినాడు. అయికీ తన కాలానికి వేదం పేర విశ్వసించేదాన్నే అనుసరించినాడే గొని వేదొర్థ తత్త్వవేత్తగా కనిపించడు. “ఏకం సక్‌ విప్రా ఖహుధావదన్తి” వంటి వేద (ప్రమాణాలెన్నో ప్రతిపాదించే (శేరణ ఇతనిలో కనిపించదు. కేతన, తిక్కనను గూర్చి చెప్పిన వేద విద్యా (పవీణుడు, పదిద్యోంగ తత్త్వజ్ఞుడు, [కుతి సుభగమూర్తి, వేద్యతయాత్మకుడు

వంటి వోషణాలెన్నో అత్యుక్తులే, గౌరవ వాచకాలే। బ్రహ్మసూ(త కర్తయైన వ్యాసుడు మాత్రమే వేద వేత్త, భారత వ్యాసుడు కాజాలదు. ఇక తిక్కన శ్రుతి సుభగమూర్తి యెట్లు? మెచ్చినవాన్ని మేరువంతగా పాగిడే కాలం గనుక, నన్నయ్‌ తోనే తెలుగులో ఈ అత్యుక్తులు సంస్కృత కావ్యచుర్యాదల్లో కవినమయాలై చెల్లినయి. ఇదే తిక్కనాదులకు (త్రోవ, నేటికిదే వరుస. తిక్కన ఎన్నోరెట్లు

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 154 రఘుమన్న నన్నయ కంటె సతుర్భంగా భారత సముదాన్ని ఈదిన దిట్ట. ఆం(ధావళి మోదముంబొరయునట్లు రచించినాడు, స్వయం[ప్రతిభకు ప్రదర్శించింది తక్కువ, అనువాదతత్త్వ్యవే ఎక్కువ. వివేచనాత్మకం మృగ్యం. ఇంతవరకే పరిమితం. , జగట్ధితంబుగన్‌ చెప్పలేదు. “విశ్వశ్రేయః కావ్యం” అందుకున్నట్లు కన్పించదు, కనిపెస్తే ఆ తీరే వేరుండేది. ఈ భారతాన్ని ఆమ్నాయమనీ, సంహిత అనీ చెప్పటంతోనే అది తెల్లమౌతుంది. భారతం లోకహిత నిష్టమైనదనుట పొసగదు. లోక నాశనమే పరిణామ ఫలితమైంది. “హపారాశర్యుని కృతియయి భారత మనుపేర బరగు పంచమపేదం బారాధ్యంబు జనులకుద ద్ధౌవర మూహించి నీవఖండిత భక్తిన్‌ (&-1-17) భారతాన్ని ఈయన కూడా పంచమ వేదంగా భావించినాడంటే వేదజ్ఞుడు కాడనియే సిద్ధాంతం. ఎవరైనా సరే భారతాన్ని పంచమ వేదమని అంటారో వారు వేదమెరుగని వారని వెంటనే గ్రహించాలె. వంచక భేదాన్ని పంచమ వేదమనటం అవివేకం. వేదం పేర వేద విరుద్ధ చింతనం నరకప్రాయం, అంధకార బంధురం. “ఇంచుక ని[దించు సమయంబున” తిక్కనకు కల వచ్చిందట. ఆ కలలో తండి కొమ్మనామాత్స్యుడు కనిపించినాడట. అస్థిమాలాలంకృతుడైన కాలకూట సేవితుడైన శీవుడు ఇష్టమా, కౌస్తుభ మాలాలంకృతుడైన యళోదాస్తన్యము దావిన విష్ణువిష్టమా? అని అడిగినాడట. అంతేగాక తిక్కనకు తోచిన హరిహరనాథున్ని "సేవించమన్నాడట, అంతలో ఆ దేవుళ్ళు కూడా అట్లే శైవ వైష్ణవ కల్పిత రూపంలో దర్శనమిచ్చి పంచమవేదంబను భారతాన్ని తెనుగు భాషలో నిర్మిస్తే * భవ్య పురుషార్థ ఫలంబు లభించునని చెప్టి- “వేడృనూని కృతి పతిత్వ మర్థించి వచ్చితి తిక్కళర్మ” అన్నాడట. వెంటనే ని(దమేల్కొని వారికి బోర్లబడి 'మొక్కినాడట. ఇంతేగాక, “పుట్టు కృతార్థతం బొరసె బుణ్య చరిత్రుడనైతి” ననుకుంటూ తబ్బిబ్బయినాడు, “కావున భారతామ్యృతమును గర్జ పుటంబుల నార(ోలి యౌం(ధావళి

పామాణిక మహాభారత విపేచనం కే రఘుమన్న వెళాదవుంబొరయునట్టుగ” భావించి హరిహరనాధునికి అంకింతంగా అనువాదానికి- తనవాదానికి పూనుకున్నాడు. అసలు మూలభారతాన్ని ఇట్లెవ్వడు రాజునకుగాని, రాయిదేవునకు గాని అంకితం గావించలేదు. నఖలు భారతాన్నే నాలుగొంకల నానీ రుచికి అందినవారికి అంకితమివ్వటమట, కలలు కలత నిదదలో పడుతుంటయి. పూర్వం భావించినవో, అనుభవించినవో తోస్తుంటయి. అవి భాంతస్థితులే గాని, క్రాంతములు కాథు. తిక్కశర్యకు తిక్కగాకపోతే, రెండొక్కడే యనురూపానికి ఎముకల దండలు, విషముద్రావుటలు ఏమిటి? కౌస్తుభమాల, యశోదమ్మ స్తన్యమేల? శివుని ఆకారం అట్టిదనీ యళోద కృష్ణుడే విష్ణువనీ ఆ కృష్ణుడే చెప్పలేదాయె. వేద వేదాంగాల్లో, ఉపాంగాల్లో (బాహ్మణాది ఆర్హ వాజ్యయాల్లో, తుదకు ఉపనిషత్తుల్లోనూ ప్రతిపాదింపబడలేదాయె. ఈ శాశ్త్ర విరుద్ధరూప చింతన అజ్ఞాన తిమిరాంధ ఫలిత శైవ వైష్ణవ మతవర్హులదే గానీ, అన్యం కాదు. ఈ మత సంబంధాలకు చెందిన కవుల కల్పనలు, పురాణాలు పురాణాంకిత ము[దలు ఏతద్భాషా కవిపుంగవులు. ఈ కవులననుసరించిన ఇతర లలిత కళాకారులు, జారులు, పూజారులు, మానవ పతనకారులు. ఇంతకు ఫూర్వమే ఉటంకించితిని గదా! మహాభారతకాలానికి ముందే వేదం పేర అవైదిక వ్యవస్థ అవస్థగా మారిపోయి ఉన్నది. ఇక నన్నయ తిక్కన కాలాల్లో అది మరీ విపరీతంగా దాని పేర బ్రతుక నేర్చిన స్థితి వికటించింది. వికృతి ప్రామాశికమై నెత్తికెక్కింది. (పకృతి ఏమిటో వికృతి ఏమిటో తెలువజాలకుండా అయింది. అంటే వేదమేమిటో, అవైదికపుమిటో ప్రామాణీకరింఛుకునే పాండిత్యం నశించువే కారణం. కార్యకారణ తత్త్వం రెండువేల యేండ్ల నుంచి కవులకు కళారులకు ఏమాత్రం తెలువదు. అజ్ఞానాన్ని, విజ్ఞానంగా నిరూపించుకోవటమే జ్ఞానపీరమైంది. సమాజం వీరిననుసరించి చచ్చింది, పరాధీనమైైంది. ఇప్పటికీ ఇది గుర్తించే గుణమే కనిపించటం లేదు. భారత శ్రవణ ఫలం మోక్షమని నన్నయ తిక్కనలకు తోచింది. శాస్తోక్తమోక్షం పాండతులకే లభించనపుడు భారత కథులకు దొరికి ందెక్కడో? వెంబడించండి... మీకు కూడా దొరుకుతుందేమో? భారతం అమ్బతమట! కుతిక

పామాణిక మహాభారత విపేచనం 156 మ రఘుమన్న మట్టం త్రాగండి. కక్కొచ్చినా మెక్కండి కడుఫులోకే పోతుందేమో? ,.. ఈ పుణ్య 'ప్రబంధంబును దేవసన్నిధిం,'ప్రళంసించుటయు నొక్కయారాధన వోషంబు” అని తిక్కళర్మ శెలవిచ్చినాడు కదా! ఇంక భయమేలనో... ఈ గారెలు తినండి స్వర్గం పోయేదాకా...

ఆ హరిహరనాథుడు “త్రిభువన శుక దృఢ పంజర విభవ మహితుడు అఖిల జగదభిన్న రూపుడు” అంటే అతడు (తిభువనవుసే పంజరగతుడు, అస్వతం(తుడు, బంధితుడు, (పాకృతిక జగత్తే రూపంగా గలవాడు. ఈ మోషణాలున్నవాడు శరీరుడు, మర్చ్యుడు, షష్టిపూర్ణుడు(షష్ట్రుంతముల వాడు). సచ్చిదానందుడు మాతం కాదు. ఇదంతా తిక్కన వర్ణన. వేద విరుద్ధ వాదన, వేదశాశ్త్ర సమ్మతం కానివేదన. అందుకే భారతం వంచకభేదం. ఇట్టి చతుర్ధ పర్వాది భారతావతారిక వల్ల తిక్కన కూడా సైద్ధాంతికంగా తిక్కశర్మయే! వీరి వారసులే 'ఖ్లీత్ర వేదమూర్తులైన |బాహ్మణోత్తములు. ఉగ్రవర్ణముల వారికి వీరు అగవర్దముల వారగుట లెస్స.

“మహాభారతంబు దురి తాపహంబును నభిమత ళుభావహంబును...

---పరమ పవి(తులగు పాండవుల చరిత్రంబు (4-1-48)

అని విరాట పర్య్య్థరంభంలో చెప్పబడినట్టిది అసత్య 'పాపకమైంది. ఆ శ్పూర్ధాల కన్వయించుకుంటే పొనగదు. అనలు పాండవులేతమ దురితాలను దూరం చేసుకోలేక నానా యాతనలు పడ్డారు. చచ్చినంత పని అయింది కదా! అభిమత శుభాలు చేకూరిందెక్కడ? శ్రీకృష్ణుడు తోడుండబట్టి త్రోవకు చేరుకున్నారు. వేదవిహిత కర్మలు చేయకుండా, జ్ఞానకర్మ ఉపాసనలకు దూరులైన పాండవుల చరిత పరమ పవి(తం కాజాలదు, శ్రీరాముని ఆదర్శ చరిత్ర, శ్రీకృష్ణుని పవితత వూవథ సమాజవరంగ్గా, శ్రేస్టంగా ఈ సందర్భంలో ఉదాహరించుకోవాలి, పౌండవులను “మౌనధనులొ (క్ష.1-44) అని వర్ణించుట కూడా నేతి వ్లీరక్రాయ్స వంటిదే! జూదంలో సంపూర్ణ మానధనాన్ని ముంచుకున్నవారికిది ఎట్లు వర్తిస్తుంది? విరాట్సన్సి కొలువు కూటం చేరి వినోద కాలయాపనకై జూదమౌడేటందుక్రు “ కంకుభట్లు”

'పామాణిక మహాభారత వివేచనం 157 రఘుమన్న -ఫీర కుదిరినాడంటే, అతని జూదవ్యసనమెంతటిదో తెల్లవువుతుంది. దాని కారణంగానే ఇంత కొంపమునిగింది కదా! తలచుకుంటేనే కంపించదా? తిరిగి పాచికలతో చేరుట నింద్యం. అరణ్యవాస కాలంలో కూదా అతని వద్ద వాచికలుండి నట్లున్నంయా. * వుణివుంయువచ్ములు కల దౌత వుంయువఎంలు సువర్ష్మమయములు నాదిగా వలయునట్టి యడ్డ సాళులు గలవు. నాకఖిమతముగవాని గొనిపోయి చూపుదు వరుసతోడు” (4-1-72) అన్నాడు. ఇంతేగాక (ద్రౌపదీ సమేతంగా పాండవులు (పచ్చన్నవేషులై, అసత్యనామధారులై, అజ్ఞాత వ్యవహారాలు నటించినారు. భీముడు వఅలుడనేపేర చేరి విరాటుని వంటశాలలో “వంటకు మిగిలిన చూంసంబులవ్మునెపంబున నిచ్చలు సహోదరులకు నిచ్చుచుండు” (4-ని-శి) అను మాంస ప్రసక్తి అంటించినట్టుందిట! తామసాహారం రాక్షసులకు వర్తించేది. పాండవులకు వర్తించదు. ఈ విరుద్ధ భోజనమేల వీరికి? విరాటుని బావమరిది (దౌపదిని మోహించటం, మదిరాషపాన మత్తుడు కావటం వంటి వ్యభిచొరాలు ఆ రాజుల రొంపల విశృంఖల రీతి. అడుగడునా ఇట్టి చరిత్రలు గలవారిది భారతమైతే శుభావహంబు లెట్లు సెద్ధిస్తయి? అనంతర దుష్టసంహారంబు సరేగాని, దుష్టులను పెంచి మోషెంచే అవకాశమివ్వటం పెద్దదోషం. అక్కడ ధృతరాష్ట్రుడు దుర్యోధనున్ని వంచలేకపోయినాడు. ఇక్కడ విరాటుడు కీచకుని చేతిలో కీలుబొమ్మ, ఆడిందే ఆట, పాడిందే పాట. ఇక రాజ్యము గీజ్యమే![...

“నిర్మలు డగునాతని, సత్కర్మంబున గాదె బతుకు ధాఖతికి నెల్లన్‌” (4-2-1188) నిర్శలుదేగాని సత్కర్శలు విడిచి దుష్కర్మలకు లోనైన ఫలితంగా భారతం భగ్గుమన్నది. భా(త్రిజనానికి ఇక ఎట్లు ఆదర్శం? ధరృమెట్లు?...

నవిండ ఎవొవాం

సుభద్రార్జునుల వివాహం, ఉత్తరాఖిమన్యుల వివాహం వంటివి సపిండ వివాహాలు. ఇది అనర్థ కారకం. అందుకే వైదిక బుషులు ఇట్టీ సపిండ వివాహాలు నిషేధించినారు (నును. తి-ర్‌).

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 158 రఘుమన్న కనుక మహాభారతం ఈ విషయుంలో కూడా వేద విరుద్ధమే. అయితే అభిమన్యుని వివాహం వేదోక్తంగా పాణిగ్రహణం కావించ బడినప్పటికీ, హవనం చేయబడలేదు. అవైదికమైన తలం(బాలు పోయటం జరిగింది. ఇప్పటి వలె తాళి కట్టించుట మాత్రం లేదు. ఇది స్థానికం. వేదంలోని ఇంద్ర వృ్యత్రాసురల యుద్ధం సూర్య మేఘ ఘర్షణానికి వర్తించి, ప్రాకృతిక పరివర్తనకు చెందినట్లు ఉంటే, అష్టాదశ పురాణాల్లోనూ, భారతంలోనూ మానవీకరించుకొని దానికో కధా కపబాలల్లినారు. ఇదే విధంగా ఇం[ద అహల్య విషయం వెలుగు చీకట్లు, సూర్యోదయాస్తమయాల విషయంగా వేదోక్తం. మరి భారతంలోనే మానవరూప ఇం(దుడు చోరుడు, జారుడు. ఒకసారి నహుషుడనే వాడు ఇం[ద పదవి చేపట్టి విజృంభించినాడు. ఇం(దుడు పారిపోయి తలదాచుకున్నాడు. వాని భార్య శచిని నహుషుడు కామించి వశపర్చుకోజూసినాడు. అప్పటి బుషులనే వారు చెప్పినా వీడు వినడు. ఎటో ఒక తీరున ఆమె నహుషుని బారినుంచి తప్పించుకొని ఇం(దుని చేరుకున్నది. వాడితరుల కాళ్ళు పట్టుకొని ఇతరోపాయాలు అల్లవలసి వచ్చింది. లేనిచో ఆ దేవేం(దుని భార్య కథ అంతవమయ్యేది. ఇట్టి వ్యభిచారాలు ఇం[దస్థాయిలో ఉంటే, అవి చదివిశే వేదాధ్యయన పుణ్యఫలమనే వారి బుద్ధి వక్రించిందనియే బద్ధ నిరూపితార్థం, కాకప్రోత్రే ఇందలి వేదోపబ్బంహణమేమిటో?

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 159 యుమన్న ఉదాల్వేగ తత్వం సంజయ, రాయబారంలో యుధిష్టిరునికి తేటలెల్లముయ్యిందేమిటంటే పాండవులు ఇిషమెత్తుకొనియైనా జీవింపవచ్చు. కానీ యుద్దానికి సిద్ధం కాకూడదు. ధృతరాష్ట్రుడు స్వయంగా దుర్మార్గ వ్యవహారం చేస్తున్నాడు. కానీ పాండవులు సన్మార్గ వర్తనంలో ఉండటమే ఆ$ిస్తున్నాడు. ఇది నయవంచనం. సంజయుని రాయబారం విన్న తర్వాత అతడు వివేచించి పలికిన తీరులో అతని లోకజ్ఞత- బుద్ధి కుళలత తెలుస్తున్నది. కానీ తన ఫూర్వలు ఏ ధర్మ మార్గంలో నడిచినారో ఆ మార్గంలోనే తానున్నట్లు చెప్పినాడు. అయితే జూదవ్యసనం ఫూర్వపు ధర్మ మూర్గానికి చెందదు. అట్లే శ్రీకృష్ణుని ఆజ్ఞకు తాను బద్దుడననే మాట కూడా తర్వాతి దశలో తెచ్చుకున్నబుద్ధే, జూదంవేళ అతని ఆజ్ఞకై వెళ్ళవలసి వుండేది. అట్లా చేయలేదు. శ్రీకృష్ణుడు సంజయుని ద్వారొ ధృ్యతరా(్టునికి సందేశమిచ్చినప్పటి చనాటల్లో సవుర్భత రాజనీలిజ్ఞత శాత్ర సొరీణత- కర్మ కుళలత సాజాత్కరించినట్లుంటయి. విదురున్ని వోషంగా మెచ్చుకున్నాడు. అతడు జూదాన్ని మొదటినుంచి (పతిఘటిస్తున్నాడు- యుధిష్టరుడు ఆయన్ని అనుసరించి వుంటే రంపరిణామ దఃఖం అనుభవించవలసీ వబ్బేది కాదు. కృష్ణుడే స్వయంగా పాండవుల పక్షంలో ధృతరా(ష్టుని చెంతకు వచ్చి ఈ పరిస్థితిని చక్కదిద్దదలిచినాడు. సంధికై శీవలం ఇం[(ద(పస్థ పురాన్ని పాండవులు ఆశించినారు. కానిచో ఐదు (గామాలు, సంజయునితో యుథిఫిరుడు, ఫూర్వ జత్మకర్మ వశతయే మంచి చెడ్డ ఫలితాలు అన్నాడు. అంతకు ముందు సందర్భాల్లో అది కాలవశంగా చెప్పబడింది. రంతనువంళం విచ్చిన్నం కాకుండుటుకై, ఉద్ధరించుటకై భీష్ముని జన్మ, దానికై ఇప్పుడు కూడా పూనుకొమ్మని కోరినాడు. అది కాజాలదు. సంజయుడు తిరిగి ధృతరాటష్టుని కలిసి నిందించినాడు, నీతులు చెప్పినాడు. ఆప్పులైన పాండవులను దూరం చేసుకొని దుష్టులను చేరదీసుకొని భూమండలానికి ఆపద తెచ్చుకోవటం మంచఛిదికాదన్నాడు. ఈ సందర్భంలో విదురుడు వచ్చి ధృతరాహునికి అనేక హితోపదేశాలు, నీతులు ఉపదేశించినాడు.

'పామాణక మహాభారత వపేచనం 160 రఘుమన్న అవి మనుష్పుతి శుకనీతి సంబంధాలు, స్వానుభవాలు. అయినా [గ్రుడ్దిరాజు చెవుల వరకే పరిమితం.

ఉదాహరణకు, చెట్టునుంచి అపక్వఫలాన్ని తెంపీతే అది విత్తనానికిగాని, రుచికిగాని పనికి రాదు. పూవును చెరచకుండా తుమ్మెదలు అతి జా(గత్తగా మకరందాన్ని సంపాదించినబ్లే, (పజల నుంచి రాజు ధన శుల్కాదులు (గ్రహించే కుళలత పాటించాలె. ఇట్టివి వందల కొలది ఉపదేశించినాడు. బాల్యంలోనే దుర్యోధనున్ని త్యజించితే వంశానికి వృద్ధి, కాకుంటే నాశనం అని కూదా తెల్పి ఉండినట్టిది జ్ఞాపకం చేసినాడు. అయినా నిపష్పలమే అయ్యింది. వినటానికి మిక్కిలి కుతూహలుడు వాడు. మంచి చేయటానికి మనసు కొంత అనుకూలించినాగాని, దుర్యోధనునితో మాట్లాడగానే అది నిర్చలమయి పోతుంది. ఇది తన 'పారబ్ధకర్మగా ధృతరా(ష్టుడు భావించుకొని పొరుషహీనుడయినాడు.

సనత్ము జాతీయం

విదురుడు చెప్పినవన్నీ వినీ వినీ ఇంకా ధృతరా(ష్టుడు తృప్తి పొందలేదు. మృత్యుపే లేనట్టి మోక విషయం వినగోరినాడు. దాన్నిగూర్చిన జ్ఞానం విదురునికి లేదు. బహ్మ జ్ఞానియైన సనత్సుజాతముని ద్వారానే ఎరుక సమ(గ్రమవుతుందని, ఆ మునిని విదురుడే సం్రీతున్ని వేసి ఆహ్వానించినాడు. ధృతరాష్ట్రుని (ప్రళ్చః- మృత్యుపే లేదా? ఉంటే తప్పించుకోవచ్చునా? సనత్సుజాతుడు:- మృత్యువు లేదనే పక్షం ఒకటుంది. దాన్ని బ్రహ్మచర్య పాలనతో తప్పెంచుకోవచ్చనే వరో పక్షం కూడా వుంది. * (బహ్మ చర్యేణ తపసా దేవా మృత్యుముపౌఘృత” (అథర్వ. 11-5-99). ఈ రెండూ సత్యాలే. మోహమే మృత్యువు. దానికి ధిన్నమైన జాగరూకత అమృత్యువు. మౌహం అజ్ఞానం వల్ల కలుగుతంంది. దానివల్ల అహంకారం, దేహావివవానం ఏర్పడుతుంది. రామ్మకోధాదులు విస్ఫోటమవుతయి. ఇవి ఇందియగతమైనయి. దీనివల్ల జ్ఞానశక్తి నశిస్తుండి. మృత్యువు నందుతాడు. జనన మరణ చ(కపతితుడై నరక యాతనలను అనుభవిస్తుందాడు. వీటికతీతంగా జొడేందియుడైనవాడు, కామ(కోధాదులకు

పామాణిక మహాభారత వపేచనం 161 రఘుమన్న లోనుగాక నిష్కాముడై (బహ్మచర్యపాలన గావించి, వైదిక కర్మలననుష్టించి, జ్ఞాన మౌర్గం ద్వారా పరమాత్మ 'ప్రాప్తినందేవాడు మృత్యువును జయిస్తాడు. ఇది వేద (ప్రమాణం.

ధృత;ః- పరనూత్ముడు సంపూర్ణ (ప్రపంచంలో (పకటితుడైతే అతనిపై ఇంకెవని ఏలుబడివుంది? [(1సపంచంలో (పకటితవువృటకు అతని కేమి (పయోజనం? ఆయనకేమి సుఖం!

సనత్‌:- జీవాత్మ పరమాత్మలకు అత్యంత భేదం లేదు. అనాది ప్రాకృతిక కామ సుఖాది సంబంధ కర్మల వల్ల దేహం లభిస్తుంది. (పకృతికే మాయ అని పేరు. దీని చేతనే పరమాత్ముని వల్ల (బ్రహ్మాండమైన సృష్టి ఏర్పడుతుంది. ఆ మాయ అతని శక్తి వివేచనం:- ఈ సమాధానం పైన అడిగిన ప్రశ్నలకు ఏమాత్రం సంబంధం లేదు. (పశ్చలొకరకమైతే ఈ సమాధానం మరో రకం. పరమూత్మ జీవాత్మలకు అత్యంత భేదం లేదని చెప్పటం, సనత్సుజాతునికి జగత్తులోని వేదం ఫూర్తిగా తెలిసినట్లు లేదు. వేదం (ప్రకారం జీవాత్మ పరమాత్మలకు అత్యంత ఖేదం ఉంటున్నది. శంకరాచార్య అద్వైతం వేద విరుద్ధం. జీవుడు ఏకదేశి, ఇచ్చాద్వేష సుఖదుఃఖ జ్ఞాన లక్షణుడు. తన వ్యవస్థలో స్వతం[తుడు. ఈశ్వర వ్యవస్థలో పరతం(త్రుడు. అల్బళర్తుడు. అల్పజ్ఞుడం. ముక్తస్టితిలో పరమాత్ముని తత్త్వంలో విలీనుడవుతాడు. అది (బ్రహ్మానందస్థితి. అది కూడ శాశ్వతం కాదు. దానికి కూడా పరిమితి ఉంది. నరకం కూడా ళశాళ్వుతం కాదు. ఇవి కర్మానుసారం వర్తిస్తంిఎ. పరవళాత్యుడంు సర్వాంతర్యామి, సర్వజ్ఞుడు, స్వయంభువు, ముక్తుడు, స్వతంత్రుడు, సృష్టికర్త- ధర్త సంహర్త, జీవుని కర్మలకు ఫలమెసంగేవాడు. నిర్వికారుడు. నిరాకారుడు. అవతరించడు. కేవలం ముక్త స్థెతిలో జీవుడు పరమాత్ముని తత్త్వంలో సంయోగం చెందినపుడే తాదాత్స్వం, అభేదం అవుతుంది. అంతేగాని, అప్పడు కూడా పరమాత్ముని వలె ఈ సృష్టి చేయజాలడు. పరమాత్ముడు అనాది. జీవాత్మ అనాది అనే ఈ గుణంలో మాత్రమే అభేదముంది. మిగతా అంతా భేదమే.

పహైమాణిక మహాభారత వివేచనం 162 రఘుమన్న వేద మంథత్రం(“ద్వాసుపర్తా') (ప్రకారం వృకం (ప్రకృతి! రెండు పక్షులు అంటే, జీవాత్మ పరమాత్మలు దీన్ని ఆ(శయించి ఉన్నాయి. అయితే జీవాత్మ (ప్రకృతిని ఆ(శయించి భోగిస్తుంది. పరమాత్మ (పకృతి అంతట (పకటితుడై అన్నింటికి సాక్షీభూతుడై ఉంటాడు. (ప్రాకృతిక భోగరహితుడు, సర్వ(ప్రకాశకుడు. అతన్ని మించిన మరో శక్తి లేదు. ఏలుబడి లేదు. అతడే సర్వశక్తి. అతనికి స్వ్యహయోజనమేమి లేదు. అది అతని కార్యం, సామర్థ్యం, జీవాత్మల కర్మ ఫలభోగ నిమిత్తం అనాదిగా, అనంతంగా ఈ సృష్టి (ప్రలయ వ్యవస్థ శాశ్వతీకరించినాడు. సూర్యుడు సౌర కుటుంబాన్ని ఎందుకు నడుపుతున్నాడు అంటే అది అతని పని. అతనికేమి (ప్రయోజనం అంటే సమాధానం లేదు. అది నియమం. అట్లే సర్వశక్తి పరమాత్ముని విషయం (గహెంచవలసి ఉంది. ఇది ధృతరా 'ష్టుని ప్రశ్నలకు తగిన సమాధానం. ధృతః- (పపంచంలో ధర్మం ఆచరించేవారున్నారు. ఆచరించని వారూ ఉన్నారు. పౌపం వల్ల ధర్మం నశిస్తుందా? ధర్మమే పాపాన్ని నశింపదేస్తుందా? సనత్‌:- ధర్మం పాపం అనేవి వేర్వేరు సలయుక్తాలు, ఈశ్వర జ్ఞూన సం(ప్రాప్పలయినవారు పూర్వ పాప కర్మలను నశింప జేస్తుకుంటారు. ధర్మమే బలమైనది. నిష్కాములై యవు నియమాదులు అనుష్టించిన వారు స్వర్గానికి పోతారు. ఇది పుణ్య కర్మఫలం. పాపాలు వేస్తేనరకం పోతారు. ఆత్మనెరిగిన వానికే పరమాత్మ బోధకమవుతుంది. విద్వాంసులైన వారే ఇది గుర్తిస్తారు. అంటే జ్ఞానమే శరణ్యం. దానివల్ల అజ్ఞానం తొలగుతుంది. పాపం దూరమవుతుంది. ధర్మం ధరించి నడుపుతుంది. ధృత:- మౌనమంటే ఏమిటి? దాని ఆచరణ మెట్టిది? దాని ద్వారా పరమౌత్మ ప్రాప్తి ' అవుతుందా?

సనత్‌:- పరమాత్ముడే మౌనం! అట్టి మౌనాన్ని పేదాధారంగా సమాధి స్థితుడై పొందవచ్చు.

ధృ్యత;- వేదాధ్యయనం గావించినవాడు పాపం జేస్తే అది అంటునా?

ఫృనథ్‌:- పాపం జేసిన తక్షణమే వేదం వాన్ని విడిచి పెడుతుంది. సరిత్యజిస్తుంది.

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 163 రఘుమన్న ధృతః- ధర్యం లేకుండా వేదరక్షా సమర్ధులు కానట్టి, వేద వేత్తలైన బ్రాహ్మణులు పవిత్రులగుదురని చాలాకాలంగా నిరర్ధకంగా ఎందుకు వినబడుతున్నయి? (ఇది మహాభారత కాల పరిస్థితి)

సనత్‌:- ధర్మాచరణం, వేదరక్షణ సామర్థ్యం, అంటే బ్రహ్మజ్ఞానం పొందకుండా పవిత్రులు కాలేరు. పరమాత్ముని స్వరూపం ప్రపంచం కంటే విలక్షణమైంది. (ప్రపంచం 'పేరు, పరమాత్ముడు వేరు, నిష్కామ, నిరోష ఆత్ములైన వేదజ్ఞులు మాత్రమే పవిత్రులు. కేవల శబ్ద వాచాలురు కాజాలరు.

ధృతః- తపస్సు వేని వల్ల దోషరహీతం?

సనత్‌:- అజ్జానాంధకారబంధురమైన దుఃఖం నుంచి జ్ఞానమోక్షసిద్ధికై జేసే సాధన తపస్సు. కావుకోధ లోభ మోహ చికీర్షా నిర్ణయ అసూయ అభిమాన శోక స్పృహ(ఆశు ఈర్చ్యా నిందలు అనేవి తపోబంగానికి వర్తించే ।! 2 దోషాలు వీటన్నిటిని త్యజించినప్పుడే తపస్సు శుద్ధం. అదే జితేంద్రియత్వం!

సనత్‌:- సృష్వాదిలో చేదం ఒక్కటిగానే ఉండింది. తెలిసికోవటానికి దీలుగాకుండటంచే అనేక విభాగాలు చేయబడ్డయి. వేదసారం పరమాత్మ, వేద ప్రమాణ యజ్ఞాలు అనుష్టించవలె. పరమాత్మ జ్ఞాన ఫలం (ప్రత్యక్షం.

విపేచనం:- తపస్సు ఫలం పరోకుం. అందువల్ల జ్ఞానమే ఆశ్రయింపదగింది. కేవలం శదం చదివి మాట్లాడినవాడు (బాహ్మణుడు కాలేడు. అది అనుప్టించిన వాడే బాహ్మణుడు. నిరంతర ర౭శ్వరోపాసకుడు. వేదాలు స్వతః (ప్రమాణాలు. ఇతర పమాణాలచేత అవి తెలుసుకోవలసినవి కావు. వేద రహస్యమెరింగిన వారొకరిద్దరే. పరమాత్మను అన్వేషించుటకు ఇక్కడక్కడ అన్నిదిక్కులు తిరగవలసినది

కాడు. ఆత్మను అనాత్మ పదార్థాల్లో వెదక లేరు. వేదాధారంగా ఆత్మ సాక్షాత్కారంతో, సాధనతో వైరాగ్యంతో సిద్ధిస్తుంది. అది బ్రహ్మచర్య తపస్సిద్ధి చేత ప్రాప్తిస్తుంది. మోక్ష ప్రాప్తికై జ్ఞానమే తప్ప అన్యంకాదు. పరనూత్మతత్త్వం, స్వరూపం పంచభూతాల్లోనూ రేదు. మహత్తరం కంటే మహత్తరమైనడి. అది సూడ్ముం కంటే సూత్మమైనది. అది పపంచ కారణ తత్త్వం. దాని కార్యం ప్రపంచం. ఇంద్రియాలతో చూడలేము,

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 164 రఘుమన్న మనస్సును బుద్ధి యుక్తంగా ఆత్మగతంగా సిద్ధించుకోవాలె, ఈ జగమంతా రంశ్వర కార్యం. (ఇదంతా వేదపప్రమాణం,. సృష్ట్యాదిలోనూ అంతంలోనూ ఎల్లపుడూ వేదాలు నాలుగే. ఒక్కటిగా కాలేదు). సృష్ట్యాదిలో వేదం ఒక్కటిగానే ఉండిందన్‌ీ, పెదప విభాగాలుగా చేయబడ్డాయనేది వేద విరుద్ధం. వేదంలోనే చతుర్వేదాలుగా ఈశ్వర దత్తంగా చెప్పబడ్డయి. ఒక్కటే వేదదునే 1పమాణం వేదంలో లేనప్పుడు అవి తర్వాత విభాగించబడిన ప్రస్తావనయే లేనప్పడు దానికి భిన్నంగా ఎవరు చెప్పినా అప్రమాణం. పరమాత్మున్ని కేవలం ఆత్మలో అన్వేషింపదగిన వైదిక సత్యం, తర్వాతి శాంతిపర్వంలో విడిచిపెట్టబడింది. యుధిష్టిరున్ని అనేక స్థలాలు తిప్పించినారు. అనేకానేక నదీస్నానాలు చేయించినారు. వేదం చదివినట్లున్న (ప్రస్తావనలు అతని పట్ల సంశయాత్మకాలు. ఇట్టివి పౌరాణిక రచయితల కల్పనలు. భారతంలో సనత్సుజాతీయం 90శాతం వేద పామాణ్యానికి చెందింది. పదిశాతం దానికి భిన్నం. సెక్కుమౌార్జ్లు ఇందులో మళ్ళీ మళ్ళీ చెప్పబడ్డయి. ఇంత చెప్పినా, ధృతరా(ష్టుని స్వభావంలో వుంచి మార్చు రాలేదు. ఆ కాలానికి అత్యధికం. వేదం ఆచరణం నుంచి తప్పించబడింది. పేదం పేర తద్విరుద్ధమైంది. ఇదెంత(సనత్సుజాతీయం) ఎరుక సమ(గ్రమో ఎందరికి తెలుసు? ఎవరో వేదవేత్త కూర్చినట్లున్నాడు. పురాణ కర్తలకు'గాని, తద్భక్తులకు గాని, అనువాద కర్తలకు గాని ఎరుక కాలేదు. అంటించుకున్న మరకలన్నీ దాని పేర చెల్లించబడుతున్నేయి. ఇతిహాస పా[తలకే అది అంతుపట్టక అడవి పాలైతే, చదువరులకు పట్టే గతి ఏమిటి? మయసభఖలోని దుర్యోధన ఏక పాత్రాభినయాఠె ఆడుకోండి! నర్తనశాలలో నర్తించండి! దుష్టచతుష్టయాల్లో ధృతరా(ష్టుని మోహంలో పడండి, చచ్చేటపుడు శ్రీకృష్ణుడొస్తాడులే. అయినా స్వర్గం తోవలో చావకుండా పోతారా! నిత్యృసత్యవచనుని అవిరళ జపహోమ తాత్పర్యాలు కంఠస్థం చేసుకుంటే చాలులే. జగద్ధితంబు కాదా?

ప్రామాణిక ఎబహాభారత వివేచనం 165 రముమన, ఎయియలుండం + “*స్పేన్స శూ(దయోని జాతుండ వేదాంత వేద్యంబులగు నర్థంబులు నాకగోచరంబులు” (5-2-102) అనిపించినారు విదురునితో. దాసీ పుథుడైనా ధర్మాత్ముడు. గుణకర్మయోగ్యతలున్నవాడు ఎవ్వడైనా కాని, ఎట్టా జన్మించినా గాని వాడే అర్హుడు. విదురుడు ధర్మశాస్త్ర కోవిదుడేగాని, నిస్సహాయ స్థెతిలో ఉన్నవాడు. వేదకాలమే అయితే ధృతరా ష్టుని తప్పించి విదురునికే పట్టం కట్టి ఉండేది. రాజాశ్రయ జీవనానికి పరిమితుడైనాడు. ధృతరాష్ట్రుడు ఇతని నీతివచనాలు ఎప్పడూ వినగోరుతాడదే గాని పొటింపజాలడు. పుత మోహబద్భ బలహీనత గలవాడు. విదురునిలో మనోవాక్కులు ఒక్కటిగానే వర్తిస్తయి. జూదంలో ఓడిపోయినప్పుడు దౌపదిని సభకు ఈడ్చుకు వచ్చినపుడు విదురుడిచ్చిన సలహా కారణంగా వారందరిని బంధ విముక్తులను వేసినాడు. ఆనాడు ధర్మసూ(త్రాలు వినుట వరకే ఉత్సుకత వహించినారు గాని చేతలవరకు తెచ్చుకోలేరు. ఇదే వారసత్వం నేటికీ నిలిచింది. ఇరువైపుల బలాబలాలు సమీక్షించుకున్న సమయంలో ధృతరాష్ట్రుని చెంతకు వచ్చి వ్యొసుడిచ్చిన హితం సూచనప్రాయంగానే ఉంది. మొదటి నుంచి వ్యాసుని వాొటను విన్నవారు లేరు. ఇక ఈ అంతివు దశలో కూడా ఎవరు పట్టించుకోగలరు? శీవలం వారిని నియోగమూధారంగా కనటం వరకే అతడు పరిమితం. దుర్మార్ల వృత్తికి దుఃఖమే ఫలం అనుకుంటాడు పాపం! ఈ సందర్భంలో “యమ మహిష ుంటికా నాదం” అనే ప్రసక్తి పురాణ యమునికి వర్తిస్తుందే గాని వేదానికి చెందదు. ధర్మరాజు శ్రీకృష్ణున్ని రాయబారిగా నిశ్చయించి సాగనంపేటపుడు అతనితో జరీ నక్షత్రంబు రోహిణి కదా? యొల్లి రేవతి నీకు జం(ద తారాబలంబులు గలవు. గవునంబునకు జీపకడయనేమేలు పయనం ఐబగుకు లెస్టు” (5-8-180) అని చెప్పటం, దాన్ని కృష్ణుడు అంగీకరించటం జరిగింది. ఇది ఫలిత జ్యోతిష విషయం, అనార్షం. ఇంత చంద్రతారాబలముంది సుదినవునుకొన్ననాడు రాయబారిగా బయలుదేరినా కూడా ఆ కార్యం విఫలమైంది. అవైదిక చింతనం. కృష్ణుని చేత

పామాణిక మహాభారత వపేచనం 166 రఘుమన్న బప్పించటం కవుల కల్పనేగాని అతనిది కాదు. ఆ కాలంలో అతడొక్కడే వేదవేత్త. అయినా అతడిట్టి అల్ప విశ్వాసాలకు లోనుకాడు. ఇంతేగాక బయలుదేరేటప్పుడు “ఆంగిక శుభ సూచకాలు రైకొనుచు” “పుణ్యాంగనలు సేసలొలుకి జేసికోవటం వమూఢవిశ్వాసవు. ఆ శుభ సూచకాలేమైనయి దుర్యోధనుని వందర? పుణ్యాంగనా శీర్వాదాలేవుయినయి? దుర్యోధనుడు (పతికూలవుగుటయేం శుభసూచకమా? అనవసర కవి సమయాలివి. శ్రీకృష్ణునంతటి యోగపురుషునికి కోతి చేష్టల జోస్యమూ! శకునాలా! కృష్ణునితో రాయబార సందర్భంగా పాండవులు తొల్త నొచ్చిన దానికి తగ పలికిన తీరుకంతా కారణం అట్టి జాదమాడటమే. పాలిభాగమఘీయకపోవటం తరువాత విషయం. దీనికోసం ఈ జూదవరాడటవేంమిటి? ఆడితే అ రకంగా అవకాశమీయమన్న దెవరు? చేతులు కాలిన తర్వాత ఆకులు పట్టుకున్నట్లయింది స్థితి. ఈ 'సందర్భంలోనే కృష్ణునితో దుర్యోధనుడు ఇదే జ్ఞాపకం చేసినాడు(5-తి-కి58ి). 'అయితే వీరి బాల్యమౌాదిగా (దౌపది కొప్పు ఈడ్చువరకు పేని తప్పులు కుప్పలు. జన్మతః దుష్టుడు, భారతంలో రాజనీతి యేది? సంధిలేదాయె! విగ్రహమేనాయె! పరిపాలనా స్వరూప స్వభావమేది? దండనీతి యేది? కేవలం కుటిల రాజరీతి వేట, కొమ్ములిరిగే కుమ్ములాట! ధృతరా[ష్టుని మందిరానికి కృష్ణుడు రాగానే అతన్ని చూసీ మోదమున పలికిన పలుకులెల్ల భాగవత పురాణాంతర్గత కల్పితాలేగాని భారత కృష్ణునికి వర్తించవు. పుతనాఘౌతం, సత్యభామ పారిజాత 'పాప్తం, నవనీత చోరత్వం, గోపికాలోలత్వం వంటివన్నీ కల్పితాలు. కృష్ణుని విషయంలో భారతంలో కనుల నాభుడు, భుజంగతల్పుడు, మాధవృడు, నారాయణుడు, వారిజోదరుడంుం అరవింద నాభుడు ఇత్యాది పోషణాలు పొరాణికమైనయి. ఉ౯౭య(ల్‌ రుంరుదక్షిణ కరర . విళ్వామి,[త గంరుదకిణ కోసం శిష్యుడైన గాలవృడు ఏకలక్షణ సమన్వితాశ్వాలు ఎనిమిది వందలు తేవటానికి తిరిగితిరిగి విసిగిపోయిన దశలో

పామాణీక మహాభారత వివేచనం 167 రఘుమన్న (ప్రతిష్టాన పురరాజు వానికి తన పు(ఠికను ఇచ్చినాడు. ఆమెను ఇశ్వాకునకిస్తే వాడామెయందు ఒక్క కొడుకును పుట్టించి రెండువందల అశ్వాలనిచ్చినాడు. తన వలెనే ఆ కాంతను అన్మునికి అర్చించి ఆశ్వాలు పొందే రీతి చెప్పి పంసించినాడు. ఆ తరువాత ఆవెంను దివోదాసునికి, జౌశీనరునికి, ఒక్కొక్క సంతానం పొందింపించి ఇద్దరి వద్ధ నాలుగు వందల గు(రాలను పొందినాడు. మిగతా రెండువందల గుజ్లాలకై తిరుగుతున్నాడు, విసుగుతున్నాడు. వాని మి(త్రుడు గరుత్మంతుడు ఒక ఉపాయం చెప్పినాడు. ఈ కాంతను మిగతా రెండు వందల గుళ్టాల (క్రిందకి ఆ గురుథుకే అర్వించుకొమ్మన్నాడు. వీడబ్లా అర్పించినాడు. ఆ గురువైన విశ్వామిత్రుడు అట్లానే స్వీకరించినాడు. ఈ గురుదక్షిణ ఇట్లా నెరవేరింది. ఆ కాంత వల గురువు ఒక కొడుకును 'వాండి తిరిగి ఆమెను శిష్యునకే అప్పగించినాడు. ఆ తర్వాత ఆమె తపంబున్రైై వెళ్ళిపోతుంది. ఇదీ కధ వరుస! గురుదక్షిణ లీల! ఇట్టి కధ వల్ల నీతి యేమిటి? ఇదేమి బ్రహ్మరహస్యమూా? లోనారసె మేలు గాంచితే 'సమాజ్రష్టత, వ్యభిచారం. దురభిమానులెందరో కాలాంతర మందిట్టి కధలు కల్పించి బుషుల పేర చేర్చినారు. వంచక భేద కథల భారతం మహాకావ్యమట, నీతిశాస్త్రమట! బచ్వరూపం శ్రీ కృష్ణవిశ్వరూప సందర్శన లీల పొళాణికమైనదే. వాచ్యార్భానికి వర్తింపక వ్యంగ్యార్భాన్ని గ్రహిస్తేనే బెచిత్యం. అంటే అతడు తనకున్న వేద జ్ఞానాన్ని దివ్యంగా బోధించినాడని అర్భం- దీన్ని వీష్మాదలు (గ్రహించగల్ల్సిరే గాని అజ్ఞులైన దుర్యోధనాదులకు అర్థం కాలేదు, అంత తెలిపినా ఆ చూర్భుని వునసు రంజింపబడదు. మూర్చునికి శిరచ్చే. దమే యుక్తం. కృష్ణుడు తన రాయబారం ద్వారా లోక నొాళన యుద్ధం జరగకుండా ఎన్ని విలాల చెప్పిచూసినా వాడు వినడు. కృష్ణుని వ్యక్తిత్వం వేదజ్ఞత్వం: అర్హ ఇష్టాచార పరాయణత్వం. మహాభారతంల్‌ కాల పరీక్షకు నిల్చిన హైక (ధువతార ఆదర్శమూర్తి ఇతని వల్లనే పేదమర్శం తెలుస్తుంది. అయితే కర్ణున్ని కౌగలించుకొని చెప్పిన సందర్భం కృష్ణుని వచనాలు కాజాలు,

'హామాణిక మహాభారత విపేచనం 168 రఘుమన్న “ పాంచాల రాజపు[(తియు నంచితముగ నిన్ను బొందు నారవ వరసన్‌ సంచిత పుణ్యుడ వీవాక్ష యించుకయును నేర్పు సేయ శేతెమ్మెలమిన్‌” ఇద్పికురవి సంస్కార లోభివేఎ. కృష్ట వ్యక్తిత్వ పరాఖచనేం. వేరొండుకాజాలదు. ఇట శ్రీరాముని సమకాలిక పరశురాముని సక్తి, భీష్మునితో యుద్ధంచేయించటం ఐతిహాసిక దోషం. పురాణకవులెంతకు చెడరు! ఇదే విధంగా ఉద్యోగపర్వం చివర శఖండికి పురుషత్వం, స్తూలాకర్టునికి స్రీత్వం రప్పించిన విషయం పౌరుషానికి, పొరుషహీనానిక అన్వయించుకోవాలె లేదా వైజ్ఞానిక పరీక్షల కర్పించవలసిందే. నొంప్తిక పర్వం - (స్రీపర్వం భారతంలో అక్కడక్కడ పౌరాణిక దేవతాస్తుతులు, తీర్ధస్నానాదులు అనంతరకాలంలో చేర్చినారు. అద్దానే సొప్పిక పర్వంలో అశ్వల్ఞమ చేసిన శివస్తుతి వైచముతాంతర్థతమేగాని, మహాభారత కాలానికి వర్తించదు. జనాడట్టి పొరాణిక కల్పనలే లేవ, ఇంద్రులో స్కాంద పురాణాంతర్గత విషయాలు కూడా చేర్చబడ్డయి. (స్తే పర్వాంతంలో భారత శ్రవణఫలం చెప్పబడింది.(అధికః పాఠ) ప్రీపర్వంలో వ్యాసుడు వచ్చి దుఃఖితులను ఓదార్శిన సంధర్భాలున్నయి. పమిలాభం? న ఈ చంశోద్దరణకై వీర్యదానం చేస్తే ఆ నియోగం వియోగ తాన్నే ఇచ్చింది. కూలిన కోంపను ఈయన కుదుట పరచలేదు. అవ్ప వ ముందు ఆఫర్వదించమని గాంధారిని దుర్యోధనుడడిగినాడు. ెబ్చుకున్నది _ థ్రెస్త జయ వున్నది. ఇట ఆవెం అంతరాత్మ శ చజ్త్వాన్ని = పుత్ర వ్యామోహం మధ్య వ్యవహరిస్తున్నద్రి, యుద్ధంలో ఒక్ర సందర్భంలో యుధిష్టిరుడు భావించిన తీరు ఆత్మకు (పబోధన్యాయ్యుంగ్లా ధృతరా(ష్టుని కొడుకైన(వైళ్యకన్య ద్యారా పట్టిన) యుయుత్సుడు అతని పక్షంలో పేరినాడు.

పామాణిక మహాభారత విపేచనం 169 రఘుమన్న శఆతంఠతిపర్వం (ఖీష్మునిచే యుధిష్టిరునికి ఉపదేశం)

1. రాజు సభలోగాని, నిత్యవ్యవహారాల్లోగాని పరిహాసశీలుడు కాకూడదు. శి. రాజు ఎల్లపుడు ఉద్యమశీలుడు కావాలె, ఉన్నతిని పొందగలుగాలె. తి. విరోధయోగ్యునిడొ విరోధించాలె. క. రాజ్యానికి విపరీత ఆచరణం గల గురువును గానీ, మితుని గానీ చంపాలె. త్‌. కార్యం అకార్యం తెలువనట్టి, విపరీత మౌర్గగామియైనట్టి అహంకారి అయిన గురువును పరిత్యజించాలె.
2. రాజు నిర్దిష్ట వ్యసనాలు త్యజించాలె. గ ధర్మదూరుడైన వాన్ని బంధించాల. “యశ్చధర్మాక్‌ ప్రవిచలేత్‌ లోకే కళ్చన మానవః నిగ్రాహ్యస్తే స్వబాహూభ్యాం శశ్వద్ధర్మ మవే కతః” (శాంతి, 59-105)

ఇది భీష్మద్రోణ యుధిష్టిరాదులకు వర్తిస్తుంది. వీరినెవ్వరు బంధించలేదు. స్వదాహువులచేత దుర్యోధనున్ని మొదటే బంధిస్తే ఇంత భారతం జరిగేదికాదు. విచిత్ర పీర్యునికై పరా(క్రమించి కాశీరాజకన్యకల నెత్తుకొచ్చినప్పుటి భీష్ముడు ధృతరాష్ట్ర దుర్యోధనుల విషయంలో ఉద్యమశీలి కాకపోవటం అత్యంత (పశ్చార్ధ్థకం? 8. ధర్మరకణార్థం రాజు యుద్ధం చేయాల్సి ఉంది. “*తస్మాద్‌ రాజ్ఞా వోషేణ యోద్ధవ్యం ధర్మమీప్స్పతా” (శాం. 60-18).

అయితే భీష్ముడు దీన్ని పాటించలేదు. అధర్మ పక్షంలోనే ఉండినాడు. 0. రాజధర్మం అన్ని ధర్మాలకు ఆశయం కావాలె. “సర్వేధర్మా ర్లాజధర్మ(ప్రధానాః” (శాం, 68-సొ). రాజధర్మం, త(తియ కర్పవ్యాలు బోధిస్తూ అనేక ళ్లోకాలు చెప్పబడ్డయి. అన్ని తెలిస్తెనవాడు భమ్మడే ఆచరించకపోతే వులెవ్వరు ఆచరిస్తారు? రాజధర్మం నశిస్తే [ప్రజలు అజ్ఞ్డాన పీడితులై నాశనం పొందుతారు. కామాతురులౌతారు. ఇక ఆచరించేవారెవరు? ఇదే స్థితి భారతకాలానిది. ఇప్పటికి కూడా! వినుటకు కూడా విపరీతులే!

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 170 రఘుమన్న 10. “యదా నివర్శ్యతీ పాపో దండనీత్యా మహాత్మభిః తదా ధర్మో నచలతే సంభూతః శాశ్వతః పరః” (శాం. 65-స) మహాన్‌ ఆత్మగల వ్యక్తిద్వారా దండనీతిచే పాపం నివారింపజేయబడితే, అప్పుడే ధర్మం స్థిరపడుతుంది. దీన్ని భీష్ముడు ఆచరించనే లేదు. కేవలం చెప్పుటకే పరిమితం. అనేక సందర్భాల్లో ధర్మం ధారణం చేసే వారిలో యుధిష్టిరుని భీష్ముడు శ్రేష్ణునిగా 'పేర్చొన్నాడు. “ ధర్మభృతాంవర” . ఇది నామమాత్రమే! రాజ్యవృవస్థ అరాజకత్వం, దండనీతి, రాజు కర్తవ్యాలు, రాజపరంపర మున్నగునయి ఎన్నో శాంతి పర్వంలో తెలుపబడ్డయి.( శాంతి. అ. 64.67,59,78,69,9 1) చునుప్పుతి ప్రమాణాలకు వర్తిస్తయి, అయితే అవేవి భీష్ప ధృతరా[ష్రాదులు పాటింపలేదు. తప్పుచేసీనపుడు అందరికంటె రాజుకు వేయిరెట్ల దండనం మనుస్కృతి ఆధారమే. అధ్యాయం 69 లోని రాజకర్తవ్యాలు, భారతంలో పాటింపబడలేదు. “ అత్మనాం సర్వకార్యాణి తాహసే రాష్ట్రమీవచ నివేచయేశ్‌, యత్నేన తొప్పిక్‌ ప్రహ్యశ్చ సర్వదా” (అ. 86) అంబే తపస్సంపన్నులైన విద్వాంసులకు రాష్ట్రమును సమర్పించి రాజు వారి ఆదేశానుసారం పరిపాలీంచ వలెనన్నది ధర్మకా(స్తోక్తష్సి, ఇది భారతంలో అసలే పాటింపబడలేదు. అంటే అనాటి! వేదవిద్వాంసులే లేరు. ఇంతో అంతో ఆ జ్ఞానమున్న విదురున్ని గుర్తింపలేదు కౌరవృలు. 'పేదమూర్తియైన ్రీకృష్ణున్ని బంధింపజూసినారు. ఆనాటి ఆధికారిక వ్యవస్థ అట్టిది. అవి కేవలం అంతవరకే పరిమితం. మనుధర్మకా = పర్వంలో చెప్పబడినయి. చెప్పించికే ధర్మళాన్తంకాదు విషమి[లాహార రాగిని ఇద్సా లారతంలో క " 9లో ఇంత అమృతం కల్చితే అది త్యాజ్యమే అవుతుంది. శాంతిపర్వంలో 1 నుంచి180 అధ్యాయాల వరక్ష మూలంలో రాజ ధర్మం పేరిట ఇట్టి ఉపదేశాలున్నయి. ఇవన్నీ మనుస్కృతిని అనుసరించినల్పు కావటం

('పామాణిక మహాభారత వివేచనం [71 రఘుమన్న హోేషం! ఇతర స్మృతుల వర్ణనలు రూడా ఉన్నయి. చెప్పిందే చెప్పే విధానం విస్తారం. ఉదా: రాజు ఇత ఎలను జయించేముందు తన్నుతాను జయించాలె (శాం. 68-4). రాజు “వేద వేదాంగ విత్‌ (ప్రాజ్ఞః సుతపస్వనృపో భవేత్‌” వేద విద్వాంసుడై పాజ్జుడై సుతపస్వియ్రై ఉండాలె.(శా,అ. 69-81). వురాణ విద్వాంసుడుకాలాదు. వేదం కంటే భారతమే గొప్ప అయితే రాజు వేదవేత్తగా ఎందుకు కావాలె? భారతం చదువుకోనచ్చుగదా? “కాలో వా కారణం రాజ్లో రాజా వా కాలకారణం ఇతి తే సంళయో మాభూద్‌ రాజా రాలస్య కారణం” (శాం. 69-79). యుధిష్టిరుడు సందేహపడితే భీష్ముడు, రాజేకాలం యొక్క కారణం. అది రాజును నియం[ల్రించలేదు. అతన్నిబట్టి కాలం నడుస్తుంది అన్నాడు. రాజురు పురోహితుడుండాలని, అతడా వేదవిద్వాంసుడై, సకలళాస్త్రపారంగతుడై, జితేం[దియుడై డఉెండాలన్నాడు. (తాం. ?త8ి-శి నుంచి 7 వరకు) వేదాచేశం 56 సందర్పంలో ధీష్మాదులు (గ్రహించి అచరించలేదు. “య(త(హ్మ చ క్యతంచ సమ్యంచౌ చరతః సహ తం లోకం పుణ్యం (పజ్ఞేషం యతదేవా; సహాగ్నినా” (యజు. 20-2క)

(బబహ్మశక్తి క్షాత్రశక్తి కలిసినపుడు, విద్వాంసులు యజ్ఞములతో కూడి ఉండినపుడు ఆ లోకం(రాజ్యం) పవితమైనది. ఇది భారతంలో చూడలేం, రామాయణంలో చూస్తాం.

1. దండధారణ పూర్వకంగా పృథివీ పాలనైై (వౌపది యుధిష్టేరున్ని శేతేపస్తూ “నక్లీబో వసుధాం భుర్వో” (శీ-18) నపుంసదుడు రాజ్యూన్నీ భోగించలేడు.

“నాదండః క[తియో భాతి నాదంశో భూమిమళ్ళుతే

నా దండస్య (పజారాజ్ఞః సుఖం విందంతి భారత” (శీ-14ీ). దండన

విధి నిర్వహించజాలని రాజుకు డమృతీయత్వం శోధించదు. పజలు సుఖించరు.

'పౌమాణిక మహాభారత విపేచనం క్షే/ం రాజునకు దుష్టులను దండించటపేం 'పరవు ధర మన్నా జనపదయుక్ష జంబూద్వీపాన్ని రాజ దండన (కింద స ట(క1క్సి, అనేక (4-21). ౨ద సంస్త పించుకోవలసింది (యుధిష్టేరుని రాజ్యాభిషేకం అగ్నిప్రగోత్ర వద్ధ పూర్వకంగా జరిగింది) (దాహ్మణులు తము కర్తవ్యాలు నెరవేర్చకపోతే అది రాజు యొక్క దోషం (శాం. 77-6,4,5), స్రీవ్యభిచారం వల్ల, రాజయొక్క అన్యాయ అధర్మ ఆచరణం వల్ల, (బ్రాహ్మణుని కర్మదోషం చల్ల ప్రజల్లో భయ్యం విశృంఖలత్వం వ్యాపిస్తుంది. (శాం. 77-28) ఇదే భారతంలో జరిగింది. ఇప్పటికి వారసత్వంగా నిలిచింది. కురుతేత్ర యుద్ధానంతరం యుధిష్టిరుడు కర్షుని విషయాన్ని తలచుకున్న సందర్భంలో నారదుని చేత అతని జన్మాది వృత్తాంతాలు విని దుఃఖించినాడు. “తొల్లి తానదాచె దల్లి పదంపడి యతడు చెప్పవల దనగ దాచె నిట్లు గౌగ నెలుగ మేవురమును నతం డట్టీ డగుట దాననింత పుట్ట” (శాం.ప. 1-10 కుంతీ కృష్ణులీ వృత్తాంతాలను దాచుట వల్ల యింత జరిగెననుకున్నాడు. ఇకమీదట లోకమున (స్త్రీలు రహస్యాలు దాచకుండా అతడు శాపమిచ్చినాడు. అది పనిచేస్తుందో లేదో పరీక్షించండి. ఈ వృత్తాంతాలు ధర్మబాహ్యూలు కనుకసే ఇంక్రదాక దొచవలసి వచ్చింది. కుంతి చేసిన సంఘ దురాచారాన్ని“ మునిదత్త మగు మంతం, దేవ రహస్యం” అని సమర్థించటం జరిగింది. (అది మంత్రం కాదు. రహస్యం కాదు.) కర్ణుడు కౌరవసపకం నహించటం కూడా దైవఘటన గా చెప్పటం కాస్త్రవిరుద్ధం. వేదశాశ్త్రం (ప్రకారం జీవుడు ఈశ్వర వ్యవస్థలో అస్వతందత్రుడు. కా ని, తన వ్యవస్థలో స్వతంత్రుడు. కర్మ నిర్ణయం కర్టునిదే గాని, వైవఘటనంగా చెప్పట సృష్టికరృత్వాన్ని కించపర్చినట్లవుతుంది, అతని అస్త్ర విద్యాభ్యాసం పరశురాముని వద్ద జరిగింది. ఐతే, ఈ పరశురాముడు రామాయణకాలానిక్ర చెందినవాడు కాడు. అళడే ఇతడైైతే వ్యాసునికి కాలాంతరం తెల్వదా ?

(పామాణిక మహాభారత వివేచనం [73 రఘుమన్న యుద్ధానంతర యుధిష్టిర మనస్తాపం సామాన్యమైనది. తెలిసి తెలిసి జూదకారణంగా యుద్ధవుంతాబేసి పరితపించారీతి, కొంగుబెట్టుకొని కంటి జాలొత్తుకొన్నట్టున్నది. ఇతని మనస్తాపాన్ని సోదరులు, (దౌపది యథోచితంగా సౌంత్వన పర్చటం, స్వాయత్తానితై సాధించటం జరిగింది. అయినా, అతని చిత్తం వికలమయ్యే ఉండింది. దేవస్త్థానుండను మునిగూడా “కర్మఫలమీశ్వరార్చితంగా జేసి కార్య సంసిద్ధుడగుటకే” హితం చెప్పినాడు. ఈ మూటలు కర్మ సిద్ధాంత (పతిపాద్యమే. అయితే ఫలమాశించియే కురుక్షేత్ర యుద్ధం చేసినారు పాండత్రులు., ఫలమ్రైతే లభించింది కాని, ఆ ఫలం చేతికి చిక్కి చేజారినట్టుంది. అందుకే ధర్మరాజు వికలుడైనాడు. ఇంటేగాక వ్యాసుడు వచ్చి అనేక విధాల కుదుట పడ సుద్యుమ్న రాజుకథ చెప్పినాడు. ౨రన్దదీయ ఖందుఅలతి లోకొంబైనో తంవొప్పుభలోయిరి నాళందున” కన్నాడు. షోడశ రాజుల చరిత తెల్పినాడు. పర్వత, నారదుల వృత్తాంతం చెప్పినాడు. ఈ వృత్తాంతం లైంగిక లోలత్వానికి కాప(ప్రతి శాపాలు వర్షించిందేగాని, ధర్మకర్మ నిష్ణాగరిష్టతకు వర్తించదు. శార్తూలంచే చచ్చిన సువర్హష్బవి నారుదుని చేత తిరిగి బ్రతికింపబడుతాడనేదిగూడా సృష్టివిరుద్ధం. అందులో నారదుడింతకు ముందే కెంగికలోలుడాయెగదా! వానికి మృతుల బ్రతికించే (బ్రహ్మవిద్యయెక్కడ?... పంకా వ్యాసుడు ధర్మజాని కెరిగించిన ధర్మాధర్మాలు ధర్మశాస్త్ర విరుద్ధాలేగాని అన్యం గాతు. = ైంజహోని దప్పించుచో బరిణయంబు నందు గురుజన కార్యార్ధ నయ్యు నంగనా జనముతోడి సంభాషణమున సర్వ ధనము జెడియెడు నెడబొంక జను నృపాల” (శాం.ప. 1-299) అంటూ బొంక 'నేర్పుట ధర్మమా? సత్యం యొక్క మహాత్మ్యాన్ని, ్రీరామాదుల జీవితాలను కించపర్పటం కాదా? ఇంకా వ్యాసుల వారు కలలో స్థలనమైనా (బ్రహ్మచర్యం చెడదనీ, పతితుడైనా లేచా సన్యాసియైనా అన్నగారి భార్యను తమ్ముడు

పామాణిక మహాభారత వివేచనం షే రఘుమన్న (గహెంచటం పాపం కాదని, “అధ్వరవుంన బళువృ జం'ప్పుట గీడులు కావు” (1-800,801,8082) అనటంగాని వేదశాస్త్ర విరుద్ధాలే! ధర్మశాస్త్రం తెలువని దుశ్మాసనాలే! ఇంతేగాక అతడు (ప్రాయశ్చిత్త విశేషాలపేర చెప్పినయి ఎంత కునీతి బోధలో వివేచించనచ్చు. పరదారగమన దోషం గావించినవాడు ఒకయేడు నియమ (వ్రతుడై తేచాలు, ఆ దోషము హరించును(శాలిప. 1-812). “వావిగానియట్టీ వనిత బొందినపాప మౌారునెలల బాయునా(ర్జవన్హ్ర ధరణిభస్మ శయన పరత బాటించుచు నియతినుండెనేని” అట. (శాం.ప. 1-818) పరపురుషున్ని గూడిన కాంత యొక్క దోషం రజస్వల అయితే శుద్ధి పొందునట (శాం.ప, కే-తి14)). ఇట్టా (పాయుశ్చిత్తంబుతోనే 'పరిళుద్భత (పాప్తించునట। ఇట్టివెన్నో బోధించబడ్డయి. ఇదంతా పంచమవేదతుని తిక్క శర్మకు తెలిసెంది! ఇపొపం చేస్తే పాపఫలం, పుణ్యంచేస్తే పుణ్యఫలం అనుభవించాల్సిందే! అగ్నిలో చేయిపెడితే కాలుట దాని స్వభావం. తప్పించుకునే తంతులేదు. ఇది చేదోక్త కర్మఫలభోగం. ఇది విడిచిపెట్టిన బోధకమంచా వ్యాసప్రోక్తంగా చెప్పటం కాలాంతర దురభిమానుల దువృత్యమే! మహాభారతంలో వేదవ్యాసుని నాతుసార్థకతకు వర్తించేది స్వల్పం. యుధిష్టిర పట్టాభిషేకం అగ్నిహో(త యుక్తంగా గౌవించటం, శ్రీకృష్ణుడతన్ని పృథ్వీపతిగా ఘోషించటం వైదిక మర్యాదభాజనం, అయితే ఆ పట్టాధిషేకోత్స్వ కొలువు కూటంలో (ప్రత్యేకించి సుందర వారకాంతలకు గూడా (ప్రవేశమిచ్చిన (పస్తానన అసంగతం, అనౌచిత్యం. అనంతరం శ్రీకృష్ణున్ని అతడు * ఆద్రిము పురుషుడ వగుటకు వేదంబులు సెప్పునవియు” (శాం. షు &-880) అనటం, *క్షరము నకరము నీవకర్తయును వికర్ణయును నీవ యాద్యంత గతులు నీవ యొక్కడై వెలిగెడో (శాంప శి-10) పరమాత్ముడే శ్రీకృష్ణుడనటం అవివేకం, అసంభవం. ఇది సతుర్థింపదలచిత్తే వ్యాసుడు వేదవేత్త కాజాలడు. తిక్కన గూడా వేదజ్ఞుడు కాజాలడు. ఏ వేదదుం(తంలోగాని శ్రీకృష్ణున్ని ఆది పురుషునిగా చెప్పలేదు. అతని ప్రస్తావనే కన్పించదు. అతని (ప్రస్తావనెందుకుంటుంది? ఇబ్లా చెప్పటం వేదాలను చూడక పోవటమే గాని వేరొండు కానేరదు. ద్వాపరాంతంనుంచి నేటిదాకా అనేకం కల్పించిన

(పామాణిక మహాభారత వివేచనం 1/5 రఘుమన్న అర్జాలు వ్యర్థాలు. రాజులుగాని, జనులుగాని, అపండితులనే వేదపండితులుగా బావించే స్థెతికి జారినారు. అజ్జానాంధరారంంధురమే అలమాదున్నది. ఈనాటికి రూడ్లా పెండ్లి ప(తికలో చశీడాద్యయంనవెంరంంగని ఆ ఎాహ్మణులందిరిని “వేదమూర్తులైన (బాహ్మణోత్తములచే” అని పోషంచి వాక్యాలుంటున్నయి. ఇవి భారతకాల వారసత్వమే! ధీష్ముడం అతన్ని భూత భవిష్యద్వర్హమాన వేదిగా, సర్వవిద్యాధారభూతునిగా(ళాం ప. శి-15) చెప్పటం చూడా సమంజసంగా లేదు. శరతల్చగతుడై ఉత్తరాయణ సమయానై వేచివుండిన భీష్ముని సమీపించవచ్చిన శ్రీకృష్ణుని చూసి, అతడు ఈ విధంగా స్వతించినాడు- ఈ స్తుతి స్తుతి కాదు, నిందయే. లేనివి ఆపాదించుట నింద, ఉన్నదున్నట్లు పేర్కోనుట స్తుతి భీష్ముడు వసిష్ణుని ద్వారా చతుర్వేదాలు అధ్యయనం గావించినట్లు (28-16) అంపశయ్య మీది నుంచి అన్నాడు. శ్రీకృష్ణుడు పరబహ్మ పరమాత్ముడు (17-17). అనాద్యనంతుడు. నహ్ర శీర్ణుడు:నహ(స్ర బాహుడు. మత్స్యావతారాది అవతారుడు. అని స్తుతీంచినాడు (శ్రీకృష్ణుడు కూడా ఫీష్మున్ని నుహాత్మునిగా కొనియాడినాడు). “హరిసహ'స శీర్డు బరము సహ(సాకు వేదముయు సహ(సబాహు నలతు లైనవారి కంటె నలతి పెద్దలకును జాల పెద్దయగు దయాళు గొలుతు” (శాం.ప, శి-శై[) “అమృత మయు మబుగ్వజుస్పా మముల నుపనిష ద్వుచ స్పమాజుములము వా చ్యమయిన పురుషోత్తముని రక్కము రూపగు వాని ఖక్తి గమ్యు చలంతున్‌” (శాం.ప. శి-శ్ల్లి “ సర్వము నందును దానున్‌ సర్వము దనయందు నుండు సెంచారుటిన్‌ సర్చమునము విని వలనన

పైమౌాణిక మహాభారత వివేచనం 176 రఘుమన్న సర్వాత్మకునట్టి వృష్టి సత్తము దలతున్‌” (శాం.ప. శి-88) “ఏ నమః కృష్ణాయ” (శాం. ప.శి-56) “ క్రర్హయును భర్తయును సంహర్హయు జగములకునీవ” (శాం.ప.శి-111) ఇట్లా శ్రీకృష్ణునకారోపెంచుట అజ్ఞానం వేద 'ప్రతిపాద్యపరమాత్మ తత్త్వం శ్రీకృష్ణున కంటగట్టగూడదు. కృష్ణుడు మహాపురుషుడేగాని, పరమాత్ముతూగేడు. పైవిధంగా చెప్పటం భీష్కాదులకు వేదవాఖ్యయం తెలువదనే అర్ధం. భీష్ముడట్లా కీర్తిస్తుంటే శ్రీకృష్ణుడట్లు చెవియొగ్గటం కూడా పొసగదు. ఇతడొక్కడే ఆనాడు వేదవేత్త కనుక ఇట్టినిందల కతడు లొంగడు. తాను మెచ్చిన వ్యక్తి కొంత మేలు చేస్తే తలకెక్కించుకోవటం, చివరికి చిదాత్మునిగా స్తుతించటం, అవతారాలంటగట్టటం జరుగుతూ వస్తున్నదే నేడు. ఈ శ్రీళృష్ణుడట మత్య్యాచతారంనుంచి కల్కి అవతారాల వరకు ఎత్తినట్లు (శాం. ప.2-40నుంచి*6) భీష్ముడు కీర్తించుట తర్వాతి పురాణ కవుల కల్చ్పనయే గాని భీష్మునికి వర్తించదు, వేదవాజ్మయానికి చెందదు. ఈ అవతారాల్లో బుద్ధావతారం ఎందుకో చేర్చి దశావతారాలు చేయబడలేదు అంటే, ఈకల్పించిన కాలానికి బుదుడు అవతారంగా గణింపబడలేదు. అవతారాది వర్ణనల్లో విశేషణ పునరుక్తాలు అపండితత్వాన్ని తెలుపుతున్నయి. ఇట్లే పరశురావు జన్మవృత్తాంతం వెందలుకొని అతని తోహపొోనలాఖీవుంం గూడా న్యాయ సమ్మతంగాలేదు. అందులో ఈయన అవతారపురుషుడట, ఇట్టీవెన్నో కథలు పొద్దుపోనివి యుధిష్టిరునికి శ్రీకృష్ణునితో చెప్పించుట వల్ల కలిగే మేలేమిటో ఆ కల్చితావతారులకే తెలువాలె. ధర్మశాస్త్ర వేడాంత దర్శన విరుద్ధమే ఇదంత. భీష్ముడు ఉత్తరాయణంలో “దేహంబు విడిచి యేగుద పునరావృత్తి పదవుఎన కధినుతముగ” (శాం. ప, శి-116) అనటం గూడా పునరపి మరణం- పునరపి జననం అనే చకగవున న్యాయమేగాని మోకపదం కాదు. అంపశయ్య మీదున్నపుడు కృష్ణేరితులై పాండవులు భీష్మున్ని సమీపించి పరిపేష్టించినపుడు “ పీరెల్ల సకల ధర్మ విషేరలల్థిరై యరుగుదెంచి” యున్నారనటం అవివేక లక్ధియే! దుర్యోధన పక్షంలోసే 'చావటవెంందంరు? ఆ వంశ రక్షణం, ఉద్భరణం అంటే ఇట్లానే సర్వనాశనం

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం కీ రఘుమన్న జరుగవలెకదా! భీష్ముని మాట యుధిష్టిరుడే వినక ఎూదమాడి చెరిచెగదా! ఇక ధృతరా(ష్ట, దుర్యోధనాదులెందుకు వింటారు? కీలకమైన సందర్భాలో ముఖ్యులెవ్వరు ఈ ముసలి పలుకులు పట్టించుకోలేదు. ఇప్పుడు చస్తుంటే వివేకోదయమా? ఇదే సందర్భంలో ఖిష్ముడు (శ్రీకృష్ణున్ని గురువుగా తాను శిష్యునిగా చెప్పుకొన్నాడు. “గురుండుండ శిష్క్యుండు” (శాం.ప. శి-120) పాండవులకు హితం చెప్పనలవికాదన్నాడు, అట్టైతే గురుడు పాండవపతంలో, శిష్యుడు కౌరవపకంలో పోరాడించుట ధర్మవూ?... ఓహో! ఇది భారతకాలం నాటి గంరుశీష్యపారంపర్యుత కాబోలు! తన్ను సమీసించిన యుధిష్పిరునికి అంపశయ్యనుంచే భీష్ముడు తెల్పినట్టి దండనీతి, రాజధర్మనీతి, వర్ణాశ్రమరక్షణం వంటివి మనుస్కృతిలోనిపే! ఇంకెన్నో ఉపాఖ్యానాలు చెప్పినాడు. అయితే ఇవెల్ల వారెవరూ పాటించలేదు. అన్నింటిని అతిచరించి ఈ దుర్గతి పాలైనారు. యిక్వాయె(త చండాల నంవాడం

(తీత ద్వాపర సంధికాలంలో 18 సం లు, మిక్కలి కరువు ఏర్పడిందట. తినటానికేమి దొరకలేదట. విశ్వామి[తుడు మునిపతియట. మిక్కిలి ఆకలిమంటతో (పాణంపోతుందేవోనని ఒక చండాలుని ఇంట కుక్కవూంసం దొంగిలించ జూసినాడు. ప్రాణహానివేళ “*'యుచ్చిమియు ధర్మనుగు నధముని ధనంబు” అని అధర్మాన్ని ధర్మంగా భావించినాడు. ఆకలి నాటి అర్థరా(తి అందరు నిద్రపోయినవేళ ఆ కుక్క మౌంసాన్ని ఎత్తుకొని పోజూసినాడు. అప్పుడే మేల్కొన్న చండాలుడు విశ్వామి(త్రునికి (పణమిల్లి-

“కుక్క మృగములలో నెల్ల కుత్సితంబు

దిని దిని ధర్మమునకేల హానినీయ

నొండుపాయంబు వెదకికొమ్ము” అన్నాడు.

అయితే విశ్వామి(త్రుడు వినడు. ఏ విధంగానైనాసే “ప్రాణందనువున నిల్చుటయ ధర్మంబరయన్‌” అన్నాడు. తుదకు బలవంతపెట్టీ కుక్కమాంసం తిన్నాడట. అనంతరం తన తపోహోషం వల్ల ఆ దోషం హరించుకున్నాడట.

పా ప్రామాణిక మహాభారత వివచనం 178 రఘుమన్న ఆపత్కాలంలో చేసే ఈ పాపాలు పుణ్యాలుగానే వర్తిస్తాయనటం శాస్త్ర విరుద్ధం, అది అనార్యం, అనార్హం. తపోపోషం ఉందంటున్న ఈ విశ్వామి(తుడు చండాలున్ని ముందే అడిగి తినవచ్చుగదా? వాడివ్వకపోయినా ఇప్పుడు తిన్నట్లుగా మొండికెత్తి తినవచ్చుగదా? అసలు విశ్వామిత్రుని బుద్ధి చండాలస్యాయికి వర్తించింది. కుక్కమాంసం తింటే తిక్కలేసి చస్తాడుగాని, [పాణం నిలిచేదెట్టా? కుక్క ఇక్కడ కుత్సితమైతే, స్వర్గారోహణంలో ధర్మప్రతీక ఎట్లు? అసలిక్కడ ఆ చండాలుడే మునిపతి స్థాయికి వర్తించిన వానిగా ఉన్నాడు. వీని వాదన ధర్మబద్ధం, ఆర్షం. పురాణకవులిట్టి కధలు కల్పించి యుధిష్టిరున్ని పాపాలకై ప్రీరేపెస్తున్నారు. ఇట్టివి తాంత్రిక కాలం కల్పనలు. కఖోతలోవాఖ్యానం ఇట్గానే అతనికి శరణాగత రక్షణ సుకృతంబు "పేర కపోతోపాఖ్యానం వినిపించబడింది. ఇదిరూడా వివేక్యభష్టసంపాతపేం! “ పొపాత్ముడనునొక బోయపక్షుల వధియించి, తినియును 'పెక్కమ్మికొనియు బతుకు” (శాం.ప. తి-807). కపోతాలకు ఆ బోయ అతిథియట. ఆ కపోత దంపతులు వానికి సేవలు చేయటం, మగ కపోతం తన శరీరం అర్చించి ఆహారం కావటం శరణాగత రక్షణం కానేరదు. దుష్టున్ని రక్షించుట కారణంగా ఆడ కపోతం గూడా సతీసహదహనం చేస్తే ఆమె ఇందలోకంలో తన పతిని కలిసి సుఖించిందనటం వెర్రి. ఇతరుల సంసారం నాశనం చేసేవాడు అతిధి కాడు. అందుకే బోయవాని వంటి జీవితం గల దుష్టస్వాములెందరో ఆతిధ్యం పేర మూధభక్తుల కొంపలు ముంచిన ఉదాహరణ లెన్ని లేవు? అమాయకుల వంచించే కథలివి ఇంతేగాక ఇద్టీ కధవింటేనట హో డిదాత్త గోహనన పాతక మైనను” తొలగునట. ఇక గోహంతకులారా! ఈ కథ విని ఫుణ్యులు కండి! ఈ త్యాగాలను చూస్‌ ఆ బోయవాడు వెంటనే తన కిరాత కృత్యాన్ని తృజించినాడు. వైరాగ్యం కల్గుతుంది. తుదకు రోసి, దేహాన్ని గూడా అర్పించినాడు. ఈ రథ రథతరోసమనే న్యాయానికి చెందింది. జీవన కథారంగానికి మౌర్గదర్శనం

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 179 రఘుమన్న కాజాలదు. మొత్తంమీద త్యాగంపేర ఇట్లా అల్లిన కథ బాగానే అన్పిస్తుంది అయ్యో పాపం అన్పిస్తుంది. మూరత్వం నశిస్తుంది కదా?! సాధు పరివర్తనం వస్తుందని కదా! కాని అవవాయకులత్యాగాలను (కూరులెందరో వంచించి ఆ(కూరత్వాన్ని వారసత్వంగా నిల్చుతున్నారనేది సాకమిస్తుంది చరిత్ర! నీతులెన్ని చెప్పినా పోతులు పోతులే! వాతలెన్ని గుంజినా వ్యాఘ్రం వ్యా[ఘమే! పాండవులు ఎన్ని సాధులక్షణాలు ప్రదర్శిస్తే దుర్యోధనునిలో మార్పువచ్చిందా? సంగీతంతో చింతకాయలు రాల్తాయా? ఆ బోయవానిలో వచ్చిన మార్చు ధృతరాష్ట్ర దుర్యోధనాదుల్లో రాలేదు. పావురాలవంటి త్యాగాలు పాండవులు చేస్తారనుకుందాం! ఫలితపేుమిటి?.. కురుషేత... యుద్దానంతరం ధర్మరాజుకు ఈ మాత్రం వైరాగ్యం ఆరంభమౌతుంది. ఇట్టీ కథలవళ్ల ఏమి నేర్చుకోవాలి? అయినచో పాండవులు తిరిగి దేహాలు చాలించాలె గదా? దానితో (ప్రయోజనం సిద్ధిస్తుందా? మిగతా (పజాకేమానికై రాజులు రాజ్యుపేలవలెననే ప్రయత్నంగూడా ఉంది. ఇటీవలి కాలంలో నేతాజీ, తిలక్‌, భగత్‌సింగ్‌ అజాద్‌ చం(దోఖర్‌ చివరికి గాంధీజీ వంటివారు త్యాగాలు చేస్తే అనంతర వారసులు ఎంతవరకు ఆ త్యాగాలను గుర్తిస్తున్నారు. వారి "పేరు చెప్పుకొని పచ్చి విరుద్ధంగా పాలిస్తున్నారు- 'ప్రజలువారినే పట్టుకుని (ప్రాకులాడుతున్నారు. కనుక (రూరత్వాన్ని దుష్టత్వాన్ని సమూలంగా 'సర్వావస్థల్లో, సామాజికంగా సర్వనాళనం షసే దండనీతి ధర్మజ్యోతి కావాలె. ఇదినేటి వారికి అర్ధం కాని స్థితి, దిగజారిన గతి. ర్ట జంబుకోవొఖ్యాశం ఈ కథలోని గృ(థ జంబుకాలు ఛల కపబాల కుదాహరణలు. చక్కగా రూపొందించబడింది. కాని చచ్చిన బాలున్ని పార్వతీ (పియ చం(దధరుడు బతికించుటలో న్యాయమేమిటో ? ఛల కపటులైన గృ[ధజంబుకాలము ఆకరియెన్నడ లేడుండునట్లు వరమిచ్చుట న్యాయంకాదు. పాపకర్మాన్ని శిడించే స్థితి లేదు. ఇది శెవమత సంబంధ కథ భారతంలో చొప్పించబడింది. ఖారత కాలంలో పార్వతీ పరవేంశ్చురుల రూపరల్బనలేం లేరుండింది. ఈకథ విన్నవారికి ఆయుర్పద్భి

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 180 రఘుమన్న కల్లుతుందట! (శ్రద్ధ కల్గుతుందట! ఇక అట్లే ప్రవర్తించండి. చచ్చినా (బ్రతుకుతారు గదా! గద్బలు, నక్కలు ఉద్భరింపబడతారా. వుతాలన్నింట కునీతులకు మర్యాదలున్నాయి. ఇట్టీ కథలుఖీష్ముని చేత ధర్మజునికి చెస్పించబడ్డాయట. అయిష్థే సత్యశమదమ తపౌదులను అరిషడ్వర్లాలను గూర్చి తెలిపిన తీరు సమ్మతమే! నాడీ జంఘుణి కథ ఇది కూడా ఫీష్మునితో చెప్పించినారు. ఈ కథలో కృతఘ్యుడైనవాడొకడు విపుడట. వేదాధ్యయనాదులు వానికి లేవు. మేలు చేసిన వారికి మిక్కిలి కీడు చేసిన (భష్టుడు. ఇట్టి భష్టుడు విప్రుడెట్లా అవుతాడు, బాహ్మణుడెల్లా అవుతాడు? అంటే వాడు జన్యతః నాతుధారి (బాహ్మబుడే గాని (బాహ్మణుడుగాడు. వీనికంటే ఆ నాడీజంఘుడే బుద్ధిమంతుడు శేషుడు. వీడా (భష్టునికి ఇందదుని చేశ వరమిప్పించి సుఖాన్ని ప్రసాదింపజేసినాడు. అయితే ఇంతటి ధుష్టునికి మేలు చేయుట కూడా నీతి విరుద్ధం. అజ్ఞానం, దుష్టత్వం స్వాభావికమైతే ముంచి మార్చురాదు. నామధారి (బాహ్మణులు ఎంత తప్పజేసినా వారికి మేలు చేసి మర్యాదగా పంపించే దాన్ని సమర్థించుకునేటందుకే ఇట్టి కధలల్లినారు కుకవులు. ఇట్టివెన్నో భారతంలో ఉన్నయి. సృష్టి విషయాలు, భూతోత్పత్తి విషయాలు కొంతవరకు శాస్త్రాన్ని అనుసరించినట్లే చెప్పబడ్డయి, కాని మధ్యమధ్యలో విరుద్ధ కథనాలుంటున్నయి. వర్ణవ్యవస్థలో వర్ణం అంటే శారీరకమైన రంగును బట్టి ఉంటుందని శాస్త్ర విరుద్ధంగా చెప్పబడి 0ది.(శాం,ప. శీర) చతురాశ్రవు విధివిధానం వూ(తం౦ శా నైకమైనదే(4- | 07) స్వర్గ(పరలోక్సు విషయ పస్తావనశా న్రెక్టక్తమే! భూలోకానికి కర్మ భోగయోనులు వస్తారని, పరలోక్షాన్సిక్రి మోక్షార్డులు పోతారని చెప్పింది కూడా శౌస్త్ర సవ్ముతవే! ఇంతకు పూర్వం కొన్ని ఇతర సందరా లో స్వర్గతుంటే పురాణస్వర్ధంగానే చెప్పబడింది. స వర్ణవ్యవస్థ గుణ కర్మ ప్రధానమని పునరుక్తమయ్యింది. అష్టాంగయోగం గూర్చి రెండు పద్యాల్లో చెప్పబడింది. నామమా (తంగా పేర్కొనటం సరిపోయింది. శాంతిపర్వంలో ధర్మరాజును ఒకశ్రోతగా జేసి భీష్ముని చేత ప్రకృతి, జీవాత్మ, పరమాత్మల

పఫామాణిక మహాభారత విపేచనం క్ష రఘుమన్న సంబంధంగా చెప్పెంచిన విషయాలు మాటితూటికి పునరుక్తాలు. శోత (శోతమాడ్రుడే. బోధకుడు బోధకమూడత్రుడే ఇంత విన కుతూహలమున్న యుధిష్టిరునకట్టి విద్యాగంధమంటి యుండలేదా? కాటిళోకం చల్లారిన దినాల్లో సౌవకాళంగా తాక్తికాన్ని గౌర్చి ముచ్చట్లకు వూల్సినట్టుంది వ్యవహారం. “పెక్కుసందర్భాలు దారిదప్పినట్లుంటయి. ఒక్కొక్కచోట తిరిగి దారికి వచ్చినట్లు కన్పిస్తుంది లందుకే ఒక్కనిచేత, తెల్సినవానిచేత రచింపబడ్డది కాదు మహాభారతం, తెలిసీ తెలువని వారెందరిచేతనో రచింపబడ్డదిగా సాక్షమిస్తుంది. ఫీష్మ్కుడు స్వప్పాద్యవస్థలగూర్చి-

“ద్చిన్స నిద్రా దోషంబున

గను కలల రజస్తమో వికారంబులచే

మనసుదిరుగ బడగాగణి

చినవి మరచి యపుడు దుష్టథీలుండయగున్‌” (శాం.ప. క-తి16)

4 క్రమమున నింద్రియములులీ

నములగు నదిని[ద కలయనందత్సంస్కా

రము విద్యావిషయ(పౌ

పమగుట యప్పుడును చేహిదా సొకీియగున్‌” (శాం. కి-శిన)

ఇద్లాచె ప్పినది వివేచిస్తే త లిసేదేవుంటే, కలలు నిద్రాదోషము చేత

రజస్తమోవికారాలచేత్‌, మనసు తిరుగబడ్డ స్థితి ఫలితాలు నిత్యవిషయ ప్రాప్తాలు. అయితే తిక్కనాదుల కలలు గూడా మిథ్యాసప్రాప్తాలే హరిహరనాధుల దర్శనాలు భమజనితాలే. (భాంతకతుల చేత క్రాంత దర్శనాలు కాజాలథు. అందుకే “నాన్ఫషిః కురుతే కావ్యం” సిద్దాంతం. తెలుగు సాహిత్యంలో ఇట్టి కలలమీద ఆధారపడి పోతన్న వరకు మహాకథులనిపించుకొంటున్నారు.

నడుస్తూ నడుస్తో గుడి గుంతలో పడ్డట్లు బోధలుంటున్నయి. “వేదోక్త ప్రకార భోజనములు (వతహాని చేయను నరవరేణ్య (శాం. క-866) అంటూ వద (ప్రావాజలాలిని ఒప్పుకుంటూనే దేవ పిత తిథి పూజా విధులందిడి

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 182 రఘుమన్న మరినంజుపురుషుడ మాంసభోజి” (శాం. ఉ-868). ఈ విధంగా విచ్వాంసులను అతిధులను సత్మ్కరించు వేళ మాంసమర్చించి తానుతింటే అతన్ని అమాంసబోజిగా పేర్కొనటం అత్యంత వేద విరుద్ధం. అనార్యం, దుష్టం. కనుకనే ఇట్టి సాహిత్యం చదివితే విపేకోదయం కల్గదు, అవిద్యాంధకార దుఃఖమే (పాప్తిస్తుంది. ఇట్టి సందర్భాలనేకం ఉన్నయి. అతనికి నదీతీర్ణాల్లో మున్లితీ తరించునట్లు పొరాణికంగా బోధించిన వ్యాసుడు తిరిగి శాంతి పర్వంలో... “పరమ (బ్రహ్మ పదమున ధ్వరముననో (పజ్ఞపెంపు వలననో యోగా చరణముననో సాంఖ్య సమా దరణముననో పొందవచ్చు తత్త్వజ్ఞవరా” (శాం. 5-10) అంటూ ఇట్లా జ్ఞాన కర్మయెరాగా భ్యాసాలు ఆచరణయుక్తాలుగా ఉండాలన్నాడు. చెప్పినవే తిరిగి త6గ చెప్పే సందర్భాలు ఈ పర్వంలో ఎక్కువ. అవికూడా కొన్ని మనుస్మృతి లోనివి. మరికొన్ని సాంఖ్య యోగ శాస్తాల్లోనివి. ఆత్మనెరిగినవాడు తీర్థస్థలాలప్సేర తిరుగవలసిన పనిలేదన్నాడు, “వినుమాత్మ తీర్థ సంసే వనము తెజంగెరుంగునట్టి వానికి దిరుగం జనవలయునె సెళచోటుల కని చెప్పుదురా శ్రితులకు నాధ్యాత్మవిధులొ (శాం. 5-150) అయితే ధర్మరాజు నేల తిరుగనేర్పినాడో? ఇది నిష్పయోజనమని వీరిద్దరికి రేలువదా ఇంత సౌమాన్యస్థాయి పురుషులా వీరు? వేదఃస్పృత్తి। సదాచారః స్వస్యచ(ప్రియ మాత్మనః ఏతచ్చకుర్విధం పాహుః సాకాఠ్‌ ధర్మస్య లవణం” (మనుస్కృతి 1-181). దర్మలకణాన్ని గరార్చి చెప్పిన ఈ వునుస్కృతి (పావూణ్యాన్ని “వేదంబులమీది భ్తియు, దృఢస్కృతియు సమ్యగాచారమును రుచిరాకారములు ధర్మమునకు” (శాం. 5-2-18) మరియు,

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 183 రఘుమన్న

“*పవ్చిదమాచారముల జెప్పు వివిధగతుల

సకల హితమగునట్టి యాచార మరయ

ననఘ వేరొండు గలదె మహాత్ములెద్ది

యాచరించిరి దాని జేయంగ వలయు” (శాం. 5-222) ఇంకా,

“వేదళాశ్తు సరణి విడుచుటుస్మార్గవ

రనము మోక పదము రాదు దాన

ననగ విందు నంచితాత్ము వేదంబుల

గైళొనమియ కీడు నాకు జూడ” (శాం. క-తి8ి0)

అని అనుకరించి చెప్పిన నీతులు భారతంలో పాటింపబడలేదు. వేద (ప్రమాణాలకు విరుద్ధ చింతనమే (ప్రధానమై నడిచింది. కీడు మూడింది.

చిరకారి యను మునికుమారుని కథ నీతి బోధకంగా ఉంది. అది క్లుప్తం, ఆప్తం, పుణ్య ప్రాప్తం. ఇట్టి శుద్దమైన కథలు మహాభారతంలో తక్కువ. పతి కథలో సాధారణంగా ఏదోఒక సైద్ధాంతిక శాస్త్రీయ లోపం కనిపిస్తుంటుంది. ఇందులోనే మరోవేద విరుద్ధ విషయం బోధింపబడింది. ఉంఛవృత్తి విప్రుడట వాన(పస్యాశ్రమ విధిలోనున్నాడు. నిత్యాగ్నిహో[తంలో 'పళుహింస చేయుజాలడు. కాని అన్యాపదేశంవల్ల అది చేయవలసి వచ్చింది. అట్లా చేస్తే దివ్యత్వసిద్ధి లఖించునట. అప్పుడాహింసిత పశువు(హరిణం) ధర్మదేవతగా ఆ విప్రుని సన్నిధికి వచ్చి “ అర్హంబగు హింసావోషంబు హీంసా(వత హానిన్‌ చేయదు [కతువుగదాయని” చెప్పటం విపరీతం. ఈ విధి నారద పరివర్తితమట. ఇచ్టి హింసాయుత యజ్ఞం, మఖాధ్వరాల వ్యుత్వత్యర్థం అహింసా[వ్రతం, లోకకళ్యాణ కార్యం. పశుబలి అంటే ఇంద్రియములను దమనముగావించి అంటే అణచి ఉంచటం. అజ అంటే ఫుట్టని ఆత్మ అని వైదికార్థం. అంటే ఇం(్రియ నిగ్రహంతో ఆత్మదర్శనంతో లోక కళ్యాణ జీవనంతో ఈశ్వరార్చణమగుటే భావం, మహాభారత కాలంలో కూడా హింసాయుత విధి రాలేదు. అనంతరకాల కల్పితమిది. వేదమందెచ్చట ఇట్టి వాటికి ఆధారాలు లేవు. దురభిమానులో, అ(బ్రాహ్మణులో ఇట్లా భారతంలో చొప్పించినారు (5-862).

ప్రామాణిక మహాభారత వపేచనం [84 రఘువమన్న మరొక తర్వాతి వృత్తాంతంలో యజ్ఞం అహింసాత్మకమైనదే ఉత్తమం అని చెప్పటం జరిగింది (శాం. ర్‌-885) . అందుకే ఛారతం అనేరులచేత చాటభారతంగా సేర్పఎడిందిగా ఆలుస్తుంది ఇం(ద శ్ఞు(తానురుల యద్దం ఉదంలోని ఇంద వృతాసుర యుద్దార్థం వేరు. ఈ ఖారతార్హం వేరు. వేదంకారం ఇందుడంటే సూర్కుడు వృతుడంటే మేఘం. మేఘాలు తొలగటం అని అర్ధం. ఇవంతా శుర్చతి వర్ణనం. శారతంలో ఇందుడంటే అమరప్పురాధిపతి ఆ పురం యెక్కడుందో ప్పురాణరవృలనే అడిగి ఎర్ఫండి వ్యతుడనే వాడు రాకసుడు "సైన్యంతో ఢీకొందాడు. ఇందుడు ఛఎయకంపితుడౌతాడు. పెరికిపంద. మూర్చితుడౌతాడు. వీన్ని చూడదానికి వచ్చిన తిమూర్తులు రూడా ఆ రాక్షసునితో యుద్దం చేస్తారు. న వో అయినా వాడు ఓడిపోవటం లేదు వీడింతకువఎంచేనట ఇరవైవేల ఏండ్లు "ఘోరతపంబువేసి ఆఅహ్మచేత వరాలు పొంచెనట. అది అట్లుండని, తుదవెట్లో అట్ల వృ్యతుడు చంపబడినాడు. వీనికి వరమిచ్చింది ఎహ్మరు తెల్వదా? (త్రిమూర్తులు (నన్నయ చేత కొనియాడబడినవారు) వచ్చివానితో యుడ్యానికి దిగజారే స్థాయికి రావలెనా? ఈ లోక కర్తలు చిల్లర యుద్ధాలకు పాల్పడటమెందుకు? ఆ రాక్షసుడు అన్ని పండ్లు తపము చేయుటెందుకో? ఏమి సాధించెనో? (బహ్మమెచ్చింది ఎందుకో? వాడు ఈ రాక్షస వృత్తినంటి పెట్టుకోవట వెందుకో? ఇందదుడనేవాడు అష్టాదశ పురాణాలలో అత్యంత చరిత్ర హీనుడు. వీనికెప్పడు బ్రహ్మాదులు తోడ్పడటం వల్ల వీరుకూడా అట్టివారే. క్ష వృతుడం వ్యజాయుధం తగిలి యుంద్దంలో చస్తే అది ఇందునిక హ్మహత్యాపాతకమ్రందట, వాడు బ్రహ్మత్వమున్నవాడుకాడుగచూ అయినా దాన నివారణపై ఆపాతకాన్ని ఇతరులరు పంచుతాడు (శాం. ర్‌-కని8,433). ఇదంత బోస్వొస్తుదం? వేదశాస్త్ర విరుద్దం ఇట్టి న్యాయాన్నే యుధిష్టరుడు పాటీించుటకె చెప్పబదీంది (నాం. 55-434) ఈ కధలో ఒకచోట వృత్రుడు పీడిపోయినాడని.

'పామాణిక మహాభారత వివేచనం 18 రఘుమన్న మరోచోట చంపబడినాడని ఇంకోచోట జ్వర[గస్తుదైనాడని చెప్పినదంతా సొసగటం లేదు. “ఎవ్వడీ ళక కథ పరించు వాని బాపము లొందవు”(శాం త-శీతిక) అనటం మరీ వింత. ఈం సందర్భంలోనే దకాధ్వరధ్వంస కథ కూడా జేర్చబడింది. అసంబద్ధ విషయాలు కొన్ని జనకునికి చెప్పించినట్లు కల్పించబడ్డయి హంసగీతలో ఫునరుక్తాలే వస్తున్నయి. అ పివ్కుట యోగసాంఖ్యశాస్త్ర విషయాల వేరచెప్పినవి కూడా పునరుక్తాలే. స్పష్టత లోపించింది. సాంఖ్య దర్శనంలోని [పకృతి పురుషే వివేకాన్ని అక్షరక్షర వివేకంగా వీర్కొనటంలో [క్రముం పాటింపబడలేదు చఉకుని జన్ఫువృత్తాంతం: ఘృతాచిని చూసిన కారణంగా కామాతురుడైన వ్యాసునికి అరణీయందు వీర్యపతనమాయెనట. అందులో నుంచే ళుకుడు పుట్టెనట. వుట్టుకతోనే వాడు వేదవేదాంగ తత్త్వవేత్త ఆయెనట. వేదం కంటే భారతమే గొప్పదైతే వ్యాసుని కొడుకు శుకుడు వేదవెందుకు చదువాలె? భారతవే చదువకూచిదా? ఇదంతా వివేకయుక్షమనుట పొసగదు. మీదు మిక్కిలి మోకతత్త్వాన్ని తలుసుకోవటాన్ల ఇతడు వ్యాఃపనివేత మిథిలానగర జనక చ(కవర్ది వద్దకు పంపబడినాడు. జనకుని కాలం (్రేతాంతం. వ్యాసుని కాలం ద్వొపరాంతం. ఇక ఇది వ్యోసునికే చెల్లింది కల్పిస్తే కలువకూడదేమిటి? ఇట్టి నిరాధారాలు కండ్లనిండా కనిపిస్తయి. శాంతిపర్వం ముగింపులోని విషయాలు శైవ వైష్ణవ ముత పంథాలకు చెందినయి. అడుగడుగున ఫురాణ కర్తలు వేదవేదాంగాల (ప్రశస్తె గావిస్తూనే ఉన్నారు. మోక్ష్తధర్శ పర్వం (లాం ప) మోక్షవిషయంలో అనేక అధ్యాయాలు అవాంతర వ్యవహార కధలతో సూచనలతో కల్పిత స్వర్గతర్దనలతో ఉంది. అది హిమాలయ ఉత్తర ప్రాంతం. అదే ప [80 వయలవ యువావస్థలో ఉంటారు. నిలోగులు, నిర్మలులు, ప + అమృతతుల్యులు. ఇదే తర్వాత శ్రైవఠవులము నిత్యసంతుష్టులు, (పత్యతదర్భులు, అబ్బు

'షామాణిక మహాభారత విపేచనం 186 రఘుమ.న్న హేమాలయం స్వర్గస్థానం, ఇడి వేద విరుద్ధం. మోకం పొందిన వారు తిరిగి మరో చశ్రంలోకి రారు. ఇదే అర్ధంలో గీతలోనూ చెప్పబడింది. మఠోచోట సాంఖ్యయోగ దర్శనాల ఆధారంగా సాధనలో మోక్షం పొందే విషయం చెప్పబడింది. శ్రీకృష్ణుని విష్ణువుగా, అవిష్ణువే బ్రహ్మను సృష్టించినట్లుగా, అట్టి శ్రీకృష్ణుడే సృష్టి మొత్తానికి ఆధారవుని చెప్పినట్ట్లుగానున్నది. వైష్టవుల కల్పన బాగా చేరింది. ఇదంతా అశాస్త్రీయ (పతిపాదనం.

“శేశవో భరత డ్రేష్టభగవానీశ్వరః ప్రభుః

పురుషః సర్వమిత్యేవ ూయకే బహుధా విభుః (శాం. 206-6)

కృత యుగంలో మానవసృష్టి, త్రేతాయుగంలో స్పర్శచేత, ద్వాపరంలో మైధునంగా, కలియుగంలో ద్వంద్వంగా అయ్యిందని చెప్పిందంతా అప్రమాణంగా ఉపాచాన రహితంగా వర్ణించబడింది

భగవంతునికి అవతారాలు అంటగట్టబడ్డయి. జీవన అంతిమ సమయంలో మానవుడు విష్ణువును స్మరిస్తే మోక్షం అభిస్తుందనటం అ(ప్రమాణం, మొత్తం మీద ఈ పర్వంలో అక్కడక్కడ వేదం, దర్శనాల ఆధారం (గహెస్తూనే అనేకచోట్ల తద్విరుద్ధంగా అవైదికంగా విష్ణుపురాణ భాగవత పురాణ (ప్రతిపాదనలు వివరించబడ్డయి. అంటే కాలాంతరంలో వైష్ణవ మతస్ములైన కవులు ఈ పని చేసినారు,

ఆత్మ పరమాత్మ సాకాత్కారం- సాధనం గూర్చికాం, ప, 208 నుంచి 206 అధ్యాయాల్లో స్పల్చ్బంగా చెప్పబడింది. అ తర్వాత వెంటనే పరబహ్మస్తానంలో ఠీ క్యష్వన్నా రూర్పోబెట్టటం జరిగింది. గ ఓ. ఆత్మ చేతన తతృం గలది. ఇందియాశీతమైనది. అస్తిత్వం గలది.

శి. జ్ఞాన వషయక విచారాల వల్లనే ఆత్మసాజాత్కారం మవుతుంది, (అధ్యా. 203).

తి. అవృర్త పరమాత్మనుంచే జానం పసరింపబడింది. దాని వల్ల బుద్ధి బుద్ధి వల్ల

తలల 0 ఆ న్‌ మనన్ము పకటితమవుతయి. ర మనాసే ఇం[దియాల ద్వారా విషయానుు భవాలను తహిస్తంచి.

శ వపుర్ద ఎద్రిడు ఒరమాత్యలో చువేశిస్వంది.

(పామాణః మవోభారక వేేచనం త్‌ యముమన్న త్‌. ఇం(దియాలు వునస్సులో, మనస్సు బుద్ధిలో, బుద్ధి జానంలో, జ్ఞానం పరమాత్మలో అయమవుతయి. ఇంద్రియాలు మనస్సును, మనస్సు బుద్ధిని బుద్ధి అవ్యక్త ఆత్మను తెలుసుకోజాలవు. ఆత్మయే వాటిని తెలుసుకొంటుంది (శ0క), 6. దుఃఖాన్ని గూర్చి చింతించర పోవటమే దు.ఖ రహితం 7. సుఖడుఃఖాలను విడిచిన వాడే జ్ఞాని. అట్టివాడే అకయ పర(బ'హ్మను పొందుతాడు. 8. బుద్ధి కర్కసంస్కార రహితమై హృదయంలో స్థిరమై ధ్యానయోగ సమాధి ద్వారా బ్రహ్మప్రాప్తీ నందుతుంది.

బుద్ధి స్వయంగా తనలోనే భిన్నధిన్న విషయాలను [గ్రహించటానా విళృతమై నానా రూపాలను ధరిస్తుందో, అప్పుడు దాన్నిమనస్సుగా గుర్తించా!

(పకృతి పురుష వివేక జ్ఞానం 2కీకి అధ్యాయంలో అస్పష్టమే.

అచ్వవాథభపర్వం

శాంతి పర్వంలో భీష్ముని చేత ఎంత చెప్పించినాగాని యుధిష్టిరునికి శాంతి కుదరలేదు. బంధు సంహార పొపొలు తొలగించుకోవటానికై యాగాదులు చేయనలసిందిగా వ్యాసుడు (పోత్సహించినాడు. అతడు అళ్వవేధయాగం చేసినాడు.

“ అ్మశుత్వొ హిత కొమస్య విదురస్య మహాత్మనః

వాక్యాని సుమహార్గాని పరితప్తోం స్మిదుర్మతిః (1-10-18).

దూరదర్శి యైన ధర్మా త్సుదైన విదురుడు చెప్పిన మాటలు వినక ఇంత దుర్షశకు గురియెతినని యుధిప్టిరుడు పశ్చాత్తాప పదినాడు. తనను తాను దుర్మ్శతిగా మూర్చునిగా గణించుకొన్నాడు ధర్మజొదెట్లు? పాపియ్రైన దుత్యోధనుని మాటలు విని చెడితినని దుఃఖసాగరంలో మునిగితినని దుఃఖితుడైనాడు. చేతులు కాలిన తర్వాత ఆకులు పథిన గతి ఇతనిది. జరిగినదంలో 5 రవ పాండవుల స్వయంకృతాపరాధమే.

సై నహి కళ్చిక్‌ స్వయం మర్త్యః స్వవశః కురుతే క్రియాం. (అశ్వ.ప. తి-1) “ లళనేణచ యాక్తోకయాం సాధ్వసాధు చ మానవః

పహైమాణక మహాభారత విపేచనం 188 రఘుమన్న కరోతి పురుషః కర్మ తత్ర కా పరిదేవనా ” (అశ్వ-ప. తి-శ్రి యుద్ధానంతరం యుధిష్టిర చునస్తాపాన్ని (ప్రస్తావిస్తూ, మానవృడు తనవశంతో కార్యాలు చేయడనీ, రంతడు షేసే సాధు అసాధు కర్మలు రంశ్వర నియురక్తుడై చేస్తాడని వ్యాసుడన్నాడు. కనుక చింఠించరాదు అన్నాడు. ఇట్టి వ్యాసుని వచనాలు పురుష (ప్రయత్నాన్ని దెబ్బతీస్తున్నయి. సాధు కర్మలకు ఈశ్వర ప్రేరణ వుంటుంది. అసాధుకర్మలకు కాదు. “రృతంషే దక్షిణీ హస్తే జయో మే సవ్య ఆహితళొ నా దక్షిణహస్తంలో రర్మవుంది. వామహస్తంలో విజయం వుంది(వేదం). * రుర్షున్నే వేహ కర్మాణి బిజీవిషచ్చతం సమాః” జ్రవించునంతచాక కర్మలు చేస్తూనే వుంచాలె.(యజు. 40-) అను మంత్రార్భానికి వ్యాసుని మాటలు (ప్రతికూలాలు ఇంతకు ఫూర్వ ప్రసంగాల్లో వురుషకారం వల్లనే విజయం వస్తుందని అన్నాడు. ఒకపేళ మనస్తాపం కుదురనిచో అశ్వమేధ యజ్ఞం చేయుటకు సలహా ఇచ్చినాడు. యుధిష్టిరుడు అశ్వాన్ని విడువటం, దాన్ని ఎదిరించిన వారిని జయించటం, నిరాఘాటంగా అది చరించి తిరిగి వచ్చినప్పుడు సంాప్తజయంగా స్వీకరించటం, హింసారహిత జయమే సార్ధకమైనదిగా సంభావించటం జరిగింది. ఈ సందర్భంగా పోషదానాలు చేయబడ్డయి. ఇదే సందర్బంలో అతనికీ బ్రాహ్మణగీతలు వంటివాని పేర ఉపదేశించినట్టివి పునరుక్తాలు. న్యాయ వైశేషిక సాౌంఖ్యశాస్త్ర పరిధివే, రం పర్వంలోనే ఉత్తరగర్భసంజనిత మృతశిశువైన పరీక్షిత్తును శ్రీకృష్ణుడు పునర్జీవితునిగా చేసినాడనటం కార్యకారణ సంగతం కాదు. అక్యార్థంగా సమర్థించుకోవచ్చు.

'పామాణిక మహాభారత వివేచనం 189 చఘుమన్న ఇఅునుఆ3నన వర్వం ఈ పర్వంలో గూడా థీష్ముని చేత యుధిష్టరుడు అడిగిన అనేక (ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెప్పబడ్డయి. ఈ సమాధానాలు కూదా శాంతిపర్వంలోవలెనే పరస్పర విరుద్ధాలతో ఉన్నయి. ఒకనోట ఒకటి చెప్పి, వుదరోచోట దాన్ని ఖండించటం జరిగింది. గంగానది మహిమ పూర్తిగా శివ అధ్యాయంలో ఉంది. దినికి ముందే అనేక పొరాణిఠ తీర్థాల గూర్చి తెల్పినాడు. ఏది తోస్తే అదే వీరికి న్యాయంగా సాగింది సమాధానాల తీరు. అధ్యా. 19-6,7 శ్లోకాల్లో స్త్రీని అత్యంత కించపరుస్తూ చెప్పబడ్డయి. “అనృతాః స్రియ ఇత్యేవం సూతకారోవ్యవస్యతి” (6) స్తే లు అసత్య పరాయణులనీ, ధర్మ సూ(తకారులు నిశ్చింతగా అన్నారనీ- “ అన్ఫతాః శ్రియ ఇత్యేవం పేదేష్వపి హి పఠ్యతీ"(7) వేదాల్లో కూడా ఇట్లే ఉందనీ చెప్పిందంతా పచ్చి అబద్దం, అన్యాయం. భారతంలో వలె వేదాల్లోగానీ, ధర్మ 'సూతాల్లో గానీ మనుస్కృతిలోగానీ చెప్పబడలేదు. పురాణ రచయితలెంతకు సాహసెంచినారంటే సమాజ నిర్మాతలైన స్రీలకు అన్యాయం చేసెన (దోహులు. ధర్మశా,స్తాల్లో చకిప్తాలు చేసినవారు ఇట్టి పౌరాణికులే. ఒక అధ్యాయంలో అధ్యా, 88) పూర్తిగా స్తే నింద చేయబడింది. “యది జిహ్వాసహ(సం స్యాత్‌ జీవేచ్చ శరదాంశతమ్‌ అనన్వకర్మా స్తీ దోషాన్‌ అనుక్త్వా నిధనం (వజేత్‌ొ అన్ని కర్మలు విడిచి, వేయి ముఖాలతో స్తీ దోషాలను శత వర్షపర్యంతం వర్ణించినా గాని. ఆ వర్ణించిన వారు అది ఫూర్తి చేయకుండానే మరణిస్తారు. ఇది ఫీష్ముని నోట పలికించబడింది. మరో అధ్యాయంలో స్త్రీని రక్షించాలని చెప్పబడింది. (అధ్యా. త్ర) బంధు హరణం, భాతృహరణం, మికుహరణం, జననాశనం, భీష్ముని స్తితి యుద్ద ఫలితంగా జరిగింది. యుధిష్టిరుడు చింతిస్తుంటే అదంతా కాలపపభావం చేత అయిందేగాని దుర్యోధనుని చేత కాలేదు అన్నాడు. అంటే అది భాగ్యవశమని

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 190 రఘుమన్న భీష్ముని ఉవాచ. అయిజేశిన అధ్యాయంలో పురుషకారం చేతనే ఇదంతా అవుతుందని అన్నాడు. కృష్ణుడే వేదం, వేదం చదువవలసిన పనిలేదు, అతడే యజ్ఞం అన్నాడు. 147, 14ఓ8 అధ్యాయాల్లో అపహపామాణికంగా వర్షించబడినాడు ('సరేష్షవేదాః సర్వవేద్యాః సళా(స్తాః...కృష్ణఏ. పూర్తిగా కలియుగంలో వైదిక కర్శ్కలు నిరర్ధకాలనీ, విష్ణుమత విశేషమే ఆవశ్యకమైనదిగా చెప్పినాడు. ఎంత అవివేకం! మరోచోట “యః ప్రవృత్తాం (శ్రుతిం సమ్యక్‌ శాస్త్రం వా మునిభిః కృతమ్‌ దూషయత్యనభిజ్ఞాయ తం విద్యాక్‌ బ్రప్మష్టాప్ర్యక్ష” (అధ్యా, 80-86) ఎవరైతే శుతులను, మునికృత సౌ స్త్రాలన్రు తైెల్చువక దుష్టారోపణ చేస్తారో వారు బహ్మఘాతకులు అన్నాడు. దీనివల్ల స్వవతచన వ్యాఘాతమే కల్గుతున్నది. ఒకవంక వేదశా[స్తాలు కలియుగంలో చదువనవసరం లేదంటూనే వైష్ణవ చతావలంబనమే (పధానవానీ చెప్పినాడు, ఇంకోచోట్ల, శిదాదులు తెలువక నిందించేవారు బహ్మఘాతకులుగా చెప్పినాడు ఫీష్ముడు. అంజి అతడు చెప్పిన తీరులో అతడే బహ్మఘాతకుడు కావలసివస్తుంది. ఇద్రి వ్యాసునికే వర్తించాలె. అతని భక్తులకే చెల్లు. ఇదే పర్వంలోని 160, 161 అధ్యాయాల్లో కృష్ణునిచేత భీష్ముడు చెప్పించినట్లున్న దానిలో సతుస్త సృష్టె శివుని చ్వారా అయ్యింది అనీ ఉంది. శాంతిపర్వంలోని 207 వ అధ్యాయంలో సర్వసృష్టి కృష్ణునిచేత ఉత్పన్న చుయ్యిందని చెప్పబడింది. నిచ్నుజాతిలో పుట్టిన వానికి ఉపదేశమివ్వరాదని చెప్పబడిందిమరోచోట. ఇది కూడా వేదాలకు మనుష్యృతికి విరుద్ధం. జ్ఞానం అందరికి నర్తించిన విషయమని చెపుతున్నయి. తమ కనుకూలమైనవాటికి తగిన నియమాలు రచించినారు. ళూ(దకన్య సంపర్కం గావించిన నామధారి బుషి సంతానం (బహ్మత్వప్రాప్పి పొందునని ఉంది. ఇంతకు పూర్వం ళూ(దులను నిందించినట్టు చెప్పి, ఇక్కడ సంపర్కం

'పామాణిక మహాభారత వివేచనం 191 రఘుమన్న చెల్లించబడింది. ఇట్లా ఈ పర్వంలో అత్యధికం పరస్పర విరుద్దాలు, పేద వీరుద్దాలు, ధర్మబాహ్యాలు, రచింపబడ్డయి. అందువల్ల మహాభారతం చంచవమువేదం కాదు. ధర్మశాత్చం కాదు. వంచకభేదం,

“పంచజనాః మమహో(తం జుషధ్వమ్‌” (బుక్‌. 10-58-45).

“యునేవూం వాచం... శరా(దాయచార్యాయచ స్వాయు చారణాయచ” (యజ. శి6-న).

“రుచం నో ధేహి బాహ్మణేషు రుచం రాజసు నస్కృధి

రుచం పో్యేషు శూ[దేషు మయి ధేహిరుచారుచం” (యజు, 18-48)

(బాహ్మణ క్ష్మతియ వైశ్య శూదులకు (ప్రీతి వ్యవహారంతో - వేదోపదేశం పాందేహక్కు ఉంది. యజ్ఞం చేసే హక్కు ఉంది. ఇది వేదాదేశం. దీనికి విరుద్ధంగా ఖారతంలో చెప్పబడింది. ఇదంతా ఖీష్ముని పేర వైష్ణవులు కల్పించిందే. శాంతిపర్వంలోనే ఒకచోట-

“నమోషోస్తి వర్గానాం సర్వం (బాహ్మమిదం జగత్‌

(బహ్మణా పూర్వ సృష్టం హి కర్మభిర్వర్హతాం గతం” (శాంతి. 188-10).

అంటే వర్గాలన్నీ సమానమే. వదో ఒక్కటి వోషం కాదు. జగత్తు (బ్రహ్మ నిర్మితం. తర్వాత కర్మల ద్వారానే వర్ణవ్యవస్థ రూపొందింది అని చెప్పబడింది.

క్ష[తియులు బాహ్మణులు పరస్పరం కలిసి రాష్ట్ర రక్షణ గావించాలె:?”” బాహ్మణుడు యజ్ఞరూపం. దిన్ని రాజులు రక్షించాలె, రాజు రాష్టరూపం. బాహ్మణుడు రాజును రకించాలె, (ఐతరేయ... ₹-క్ష_శ్ష)

“ బహ్మవాఏష (ప్రపద్యతే, యోయజ్ఞం (ప్రపద్యతే

బ్రహ్మవై యజ్లోయజ్ఞాత్‌ హ వా ఏష పునర్హాయతే + +

త(తం వా ఏష (ప్రపద్యతే యోరాష్ట్రం (ప్రపద్యతే

త(తంహిరాష్ట్రంొ

ఇది ఖారతంలో జరుగలేదు. రావాయణంలో నడిచింది. భారతం రాజనీతి శాస్రం కాదు. నేటికి వర్తించే మటిల రీతి.

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 102 రఘుమన్న ఆటతతువాతపు మల్వులి ఆ(శవువాసపర్వమనే పేరు ఈ విభాగానికి సార్థకమ్రైనదిగా లేదు. ఈ పర్వంలోనే యుధిష్టీరుడు “గుళ్లు చెరువులు గద్టించు గోరి యూళ్ళు లగ్రహారముల్‌ గావించు” (ఆ(ళప. 1-7)నట్లు చెప్పటం చారిత్రక దోషవే! ఎందుకంటే మహాభారత కాలంలో గుళ్ళుగోపురాల అ(గహారాల విషయమే లేదు. ఇవి ఇటీవలి కాలానికి చెందినయి. కవిసమయంగా వర్ణించినట్లుంది. ధృతరా ష్టుడు తన కారణంగానే కౌరవులెల్ల నాశనమైనట్లు బప్పకున్నాడు. భీష్మ విదుర సంజయ గాంధారి శ్రీకృష్ణులు చెప్పిన హితాలను వినక చెడితినని పశ్చాత్తాపం వ్యక్తపరచినాడు(ఆ్యశ.ప, 1-న్ని). వాన(పస్ఫుడు కావటానికి పూనుకున్నాడు. వ్యాసుడు వచ్చి, * పూర్వరాజన్యులు చనిన యట్టి సౌఖ్య పథమున నీరాజు చనుట వేలు” (ఆశ, 1-45) అని చెప్పినాడు. ఈ విషయంలోనే పూర్చరాజుల ననుసరించేటట్లు వ్యాసుడంటాడుగాని, మిగతా విషయాల్లో అనుసరింపజేయ జెప్పవలదా? చెప్పినా అతడు వింటాడా? రు సందర్భంలో రోగి లోరిందదే, చైద్యుడిచ్చిందదే అనే న్యాయంతో వ్యాసుని వూట దక్కింది. ధృతరాష్టుడు వాన్యపస్థుడైనాడు. బయలుదేరే ముందు కొన్ని రౌజనీతులు, శాతుజయరీతులు చెప్పిన ఆ తీరు నిలువున ముంచి నీతులు చెప్పినట్లే ఉన్నయి. ఇతడు వానపస్తానికి బయలుదేరే వేళ పురజనులంతా వచ్చి ఏడ్చినట్లు వర్ణించటం రూడా కవిలాంఛనమే! తెలిసి తెలిసి ఇంత నాశనం పొందింపించి *“ రణంబు రాజుల రుత్తమ ధర్మంబు కాదె” (ఆశ, ఓ-101) అని అసంగతంగా' వాడుకొనటం అట్లా చచ్చినవానకెల పుణ్యలోక ప్రాప్పి కల్గినట్లు సిద్ధాంతీకరించటం అవివేకమే, వారిక శాద్దరర్మలు(అవైదికం) దుర్వ్వయాలు చేయటం, వాటి కారణంగా మృతులకు పుణ్బగతులు రల్గుతాయనటం హాస్యాస్పదమే! పాపాలను పుణ్యాలుగా (ప్రజల వంంందుంచటం తప్పుదారి పట్టించటమే! ఈ సన్నివేశంలో ధీవ్స్సని వ్యవహారం యతభఖోచితంగా ఉంది, దుష్టత్వాన్ని సమూలంగా 'పెరికివేయటప్సు కర్తవ్యమన్నాడ్లు, జావంంలదింపబ పలవించటం వలార్చత. ఈ పట్టున బీచున్ని దుర్మదునిగా

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం కేగి రఘుమన్న పేర్కొనటం(ఆశ. 1-132) న్యాయువ్యావ'స్థకే భంగం. ధృతరాష్టుడు వనగవునుడై నప్పటి కీ యు ధిషిరుడు ఏడ్పిపడ్చి “ఒడలు కంపింప జదికిల బడియె” (ఆశ. 1-140)నట. ఇది ధర్మవిరుద్ధం. వానప్రస్థ స్వీకారం ళాశ్త్ర సమ్మతం. ఇంతకు ముందే వ్యాసుడు బలపరిచినాడు. శాంతిపర్వం నిండా నీతులు విన్నా ఇంత వె[రిగా ఏడ్వటం వివేకమా? అతని వేలతనానికి ఇది పరాకాష్ట సామాన్యస్తాయికి చెందినవాడు. కానిచో కవుల తూడ్పులకేమి తక్కువ? ఆనాడు . ఆశ్రమ జీవన వ్యవస్థ సడలిపోయింది. అపకారికి ఉపకారం అనేది చేతకాని వారి బేలతనం. ఇది ధర్మశాస్త్ర విరుద్ధమని చెప్పటం తెలుగుకవి న్యాయం. రామాయణంలో రాక్షససంహారాలు, భారతంలో కౌరవ నాశనాలు వంటివెల్ల అపకారికి అపకారమే దండనం. అపకారికి ఉపకారమే అయితే దుష్టుడు నిప్పలో చేయిపెడితే కాలకూడదు. అది సృష్టి విరుద్ధం. ఈశ్వర న్యాయవ్యవస్థకే ప్రతికూలం, దండనీతి అవరోధం, నేటి న్యాయస్థానాలకే భంగం. అపకారానికి మేలుచేసే ఈ వారసత్వమే నేటి భారతదేశాన్ని అళొజకం చేసింది.. పాకిస్తాన్‌ పక్కలో పామయ్యింది. రాక్షసులే రాజులైనారు. ఇదే నేటి (ప్రజాస్వామ్యం, దండనీతి లేని రాజనీతి దండుగ. అనంతర వానటప్రస్త జీవనంలో వయాడేళ్ళు తపస్సు గావిస్తేనట, ధృతరాష్టుడు మునిజాతుడై ధనాధీకు చెలిమితో మహేం[దలోక వాసుడాయెనని నారదుడు ఆలోకం ద్వారా వచ్చి సమాచారమిచ్చినాడు( భారత నారదుడు వుఎనినావుక స్థాయివాడు, తంబాలవారివాడు కాదు. అది తర్వాతి కవుల కల్పితం). మూడేళ్ళు తపంబు చేసినా ధృతరాష్ట్రుని పుత వ్యామోహం పోలేదు. అక్కడికి రూడా వచ్చిన వ్యాసునితో “ కురుకుమారులెట్టైరో పరమబోధ; మహిత యెరుగని వగపెద్ద మాన్చు మనియె” (ఆ. 2-88). కర్ణునికి ఏమిగతి కల్గిందో చెప్పవలసిందిగా అతన్ని కుంతి కోరింది, వాడు పుట్టిన మరుగు కథంతా అనవసరంగా మళ్ళీ చెప్పుతుంది. అతనికి తెలుసుకరో! ఇట్లా ఆనాటి వానప్రస్థ నియమ స్వరూపం భారతకాలంలో విపరీతంగా ఉండీ! కౌరవపాండవ ముఖ్యులు ఏ అంశాల్లో పుట్టి ఉండిలో అది వాడు తెలిపినదంత్లో

ప్రామాణిక మహాభారత విపీచనం న! రఘుమన్న కవి కపోలవేం. “కలిసుయెోోోధనుడయె్య్యె- అనిమిష గంరుడుద్భవించె అత్ర్రగురుండై” (ఆశ్ర. 2=-118) అంటూనమ్ముక తిరుగండీ, మీకంతా నాకలోకం పాప్తిస్తుంది. అసలు వ్యాసునిదంతా కలిబుద్ధి. పురాణ స్వర్ణనరకాల కెప్పుడు రాకపోకలు చేస్తుంబాడు. చచ్చిన భీష్మాదుల, కౌరవాదులను వెంటనే తన చివ్యదృషప్టెచేత అక్కడనే దూరదర్శనం నుంచి నికటదర్శనం గావించినాడట, దాన్ని చూడటానికై ధృతరాష్ట్రునికి పుట్టు గుడ్డితనం పోగొట్టి కండ్లు పెట్టినాడట. గంతవిప్పి గాంధారి కూడా తెగజూసెందట. ఈ టివీ రోగం ఆనాడే వ్యాసుడు అంటించినాడు. ఇవన్నీ వానప్రస్థ జీవనానికి భంగాలు. అసలీవ్యాసుడు చతురాశ్రమ చతురుడు. తలచుకున్నప్పడే మునిపుంగతుడు. కాదలచినప్పుడే గృహస్థరింగడు. ముదిమి మీసాలూసెనా, మునిమునుముల ముచ్చట్లదాకా ముసురుకున్నాడు. ఈ నాటక బూటకంలో నాంది (పస్తావనల నుంచి భరతవాక్యం దాక సూదత్రధారుడై పాత్రధారుడ్ర పాత ధరిస్తున్నాడు. బుద్ధి వికటించిన వాళ్ళందరికీ ఇతడు వేదవ్యాసుడట, బుషియట, మునిసత్తముడట, ద్వాపరాంత వేద విభాజకుడట. ఇదంతా వేదంపేర బతుక నేర్చిన ఆట. సౌగినంత కాలం సాగే జాతర బాట. సూర్యుని దెల్వనోళ్ళకు సున్న బుగ్గే సూర్యుడు.

అంత కొంత తడవు గడిచింది. అరణ్యం అంటుకుంది. ధృతరాష్ట్రాదులు ఆ మంటల్లో మౌడినపేలాలైనారు. చేసినంత కుడిచినారు, కర్మానుసారం ఫలం న ల. వివాద రసుడు. (అష్టాదశపురాణాలు

గ పుణ్యలోకప్రాప్టి చెప్పటం, మంటల పొంగిన

మీగడలు వందిమాగద కవిరగడం..,

పామాణిక మహాభారత విపేచనం 105 రఘుమన్న శుతసల థతర్వం

నారాయణుడని భావించి శ్రీకృష్ణుని చూసే వేడ్కజేసి కణ్వుడు, నారదుడు, గాధి నందనుడు ద్వారకకు వచ్చినారు. ఆ పురవీధిలో వృష్టి కుమారులు వాళ్ళను అవమానం గావింప దలచి సాంబునికి స్రీవేషాలంకారం పొందించి, ఈమెకు సంతానం కలుగుతుందా లేదా అని అడిగినారు. అది తెలిసి మునులకు కోపం వచ్చింది.

“ అంబుజనా భుని కొడుకీ సాంబుడు గను యాదవ కయాపొదన క ల్యృంబగు ముసలము మావచ నంబున కనృతంబు లేదు నమ్ముడు మీరలొ (మౌా.1-9)

అని శపించినారు. ఇంతేగాక “భూశయ్య నుండంగ నా చ(కధరుని, జరయను రాతసి వెజవునబట్టి [కమించు కొండని” చెప్పినారు. అంబుజనాభుడంటే విష్ణువుకడా! పౌరాణికార్ధ్థంలో. అంటే, భారతంలో అతడు శ్రీకృష్ణుడట. వీనికి పోకిరి సాంబుడు కొడుక్రై పుట్టడనుట. వాడు ఈనాటి హోళీ పండుగ వెకిలి వేషం 'వేసుకున్నాడట. అందులో వాని కడుపున ముసలం పుడుతుందట. ఇదంతా అ మునుల శాపమట. అవతార పురుషుని కొడుకుకు శాపం తగులుతుందా? కాదు. అవతారవురుషునికే చచ్చేశాపం పెట్టినారు. ఓహాో[భగవంతున్నే భంగపుచ్చే మునులు వీరు. ఇది సృప్టి విరుద్ధం. ప్రమాణ విపర్యయం, జ్ఞాన భసష్టతకు పరాకాష్ట తర్వాత ఇది తెలుసుకున్న కృష్ణుడట, “ విధాతృ కరణీయంబు” గా సమర్థించినాడు. పై పద్యంలో ఇతన్నే విధాతగా చెప్పెనారుగదా! ఇతనికి మించిన వురోవిధాత ఉండవచ్చునేమో? ఇదంతా ఫురాణ కవుల వపుచ్చుబుద్ధులు. శ్రీకృష్ణుడు మాత్రం తాను అవతార పురుషుడనని గాని, విధాతననిగాని భారంతంలో చెప్పకోలేదు. అఆకాలాన్ని సరిదిద్దిన సమర్థుడు. అంతే!

అక్యార్థంగా (గ్రహిస్తే సాంబుని కారణంగా యాదవవంశం నశిస్తుందని చెప్పుకోవచ్చు. శ్రీకృష్ణుడు ఆ కాలానికి వేదవేత్త, మావనవమౌథక్రుడే. ఇతని

'హైమాణిక మపోభారత విపేచనం 196 రఘుమన్న చావుకూడా సామాన్యుమైనపే. ఇదంతా ఈ మునులు ఈ దేవుని కొంపకే,.ఎసరుపెట్టి వెళ్ళినారు. ఇట్టి శాపాలిచ్చే శక్తే ఉన్నపుడు ఆ కౌరవాదులకే అవి అప్పడే ఇచ్చిటంటే ఇంతనాశనం జరిగి ఉండకుండేది. నాటి లోకళ్షేమం వీరికి పట్టలేదు. స్వల్పకారణానికే సర్వనాశనశాపమా! దోషులనే దండించాలె. నిరపరాధులైన యాదవులందరిని గురిచేయటం న్యాయవిరుద్ధం. చీరపోతులకు బొంతతగిలేసిండట!

తన కొడుకులందరూ చచ్చిన తీరుకు తపించి గాంధారితి6 సం॥ల తర్వాత సమస్త యదవ్వలంతా అంతః కలహాలతో పరస్పరంగాచంపుకొందురు గాక అనీ, శ్రీకృష్ణుడు దిక్కులేని చావృ చచ్చుగాక అనీ, ఖూరంగా ళపించిందట (మౌ.1-15-22). దీని ఫలితమే 'పైవారంతా అనుభవించినారట. ఇంత ఆ నాపశక్తి ఆవెకుంటే ఆనాడు ఏమి చేసెంది? కండ్ల కట్టుకొని, నోరువూసుకోని సర్వనాశనాన్ని చప్పరించింది. దుష్టదుర్యోధనాదుల కర్మానుసారం ఫలం అనుభవిస్తే వారై అంగలార్చటం చూస్తే, ఆమెకు వారిపట్ల దుర్మోహం ఉన్నల్లేగదా? మోహం అజ్ఞానకారణం, ధర్మాధర్మ విచకణా రహితం. కృష్ణుడాదిగా. గలవారు పాండవ పకంలో ఉన్నారనేగదా ఈయెవారిని ఇప్పుడు శపించటం? అందులో శ్రీకృష్ణుని విశ్వరూపం జూసిజూసి పొంగిపాయిన బుద్ధి ఇప్పడు కుంఠితముయ్యింధా? ఈ బుద్ధితో శపెస్తే తగులుతుంచా? ఇట్టివెన్నో వివేక (భష్ట కవిదుష్ణ వచనాలు. వ్యాసుల స్వవచన ఘాతాలుగా నిలుస్తున్నయి, దుర్నిమిత్తాల పేర వర్ణించింది కూడా దుర్చలమతులకు (భములు. యాదవులు

• సీధువులు, మాౌంసములు వేడ్కసేవించి సము (దపూజనం పేర దానికి “ అంచితాక్షిత మహోత్తర గంధ విశిష్ట పుష్ప సంపదలు” అర్చించటం తక్కిన కాలానికే వర్తిస్తయి. వేయి పండ్ల క్రిందటి ఆనాటి వైవగంగజాతరలు ఉండన్సే ఉండినై. పరస్పర కలహాలతో యాదవులంతా సము(ద తటవర్తి తుంగలతో చంపుక్ర్వోటం జరిగిందట. విషణ్ణుడై ఉన్న కృష్ణునికి కూడా చివరికి మిక్కిలి కోపం వచ్చింది. ఆ తుంగలతోనే మిగతా వారినెల్ల నిర్విశేషంగావించినాడ్ను. ఆ తర్వాత కింకర్తవ్య విమూఢుడై ఒక చెట్టుకింద రూర్చుని సమాధి స్థితుడైనాడు, జరచేత ప్రీరితుడై ఒక వేటగాడు కృష్ణుని శరీరాన్ని

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 197 రఘుమన్న హరిణంగా భావించి బాణం [ప్రయోగిస్తాడట. అతని శరీరం మృుతమౌతుంది. ఆ తర్వాత దేవపురికి పోతాడుట. దేవపతి ఇంద్రుడు అతన్ని స్వాగతించి “ధర్మ రకణంబునకై దయావిధేయమీగు ఖీలనంబున నవని నవతరించి తాది పురుష” అని కొనియాడినాడు. ఆది వురుషునికి ఇట్టిగతి కల్పించినాడు వ్యాసుడు. అవతార వురుషుడిట్లు అమాయకుని చేత చావటమా? చచ్చినవా డవ్యయుడాయె- చచ్చెనెట్లు? తనచావే తనకు తెలువక చస్తే, దివికి పోతే, అక్కడ (బహ్మ ఎదురొడ్డి ప్రణమిల్లినాడట. “భాంతకవి వ్యాసునికి అర్ధం కాకపోతేకాడు పడేస్తాడిట్లే, సామాన్యుల బుద్ధి నతి[క్రమించి దర్శించే సత్యమే క్రాంతి. దానికి భిన్నమైనదే భాంతి.

ఇంక ద్వారకలో మిగిలిన కాంతాజనంలో “మురాంతక, (పియాంగనలు పదారువేలు” కండ్లకు కొంగొత్తుక దిగులుపడి ఉన్నారు. ఈ పదారువేలు ్రీకృష్ణున్ని భంగపరిచే వర్దనలే. (భాంతకవులెంతకు తెగించలేరు? మహావురుషులకు పుట్టుమచ్చలు ఫుట్టించేవారు వీరు. పదారువేల అంగనలెవరో చెప్పగలరా? పుణ్యపురుషుని పఫూలరంగన్ని జేసిన కవులకేమి బుద్ధి లేదా? భారతకాలం నాటి యోగపురుషున్ని భోగరోగ సంసక్తజాలంలో అవతారం అంటగట్టిన ధర్మరక్షణం పమిటో? అవతారపురుషుడు అవతారం చాలించుటకు గాంధారీశాపం అడ్డమైనదట. ఇంతటి ముప్పకంతా అదే మూలంగా మూడుచోట్ల ప్రస్తావించటం వివేచనారహితం. వ్యాసుని వాక్కులకు అడ్డులేదు. ఇతిహాసానికి అపహాసం బట్టింది.

శ్రీకృష్ణ మరణానంతరం ద్వారకకు వచ్చిన అర్జునుడు అళక్తుడైనాడు. బలరావుళృష్ణాదులకు అగ్నిసంస్కారం గావించినాడు. యథాళక్తినోడార్చి యథావ్యవస్థ జేసినాడు. రుక్మిణి మొదలగు కాంతలు అను మరణానికి పూనుకుంటే వారికి “చందనాగురుమయ చితాసంవిధాన మాచరించి యర్హ (పకారాగ్ని విధి యొనర్చె”నట. ఇది అనార్య దుప్పథ. భారతకాలానికి లేనిదిట చేర్చటం ఆత్మనాళనం. తిక్కన వివేకంతో లోనారసినట్లా?

'పొమాణిక మహాభారత వివేచనం 198 రఘుమన్న మహ్మావనిబ్రైణిక పర్వం యుధిష్టిరుడు పరీక్షిత్తును రాజ్యాఖిషిక్తుని జేసి, సోదర (దౌపదీ సమేతంగా మహాప్రస్థానానికి బయలుదేరినాడు. వచ్చిన పౌరజానపద (ప్రవర జనాలు కంటతడి "పెట్టుకున్నారు. ధృతరా(ష్టుడు వనగమనానికి వెళ్ళేటపుడు ఎట్టైతే ఈ (ప్రజలు, పరివారం ఎక్కి ఎక్కి బోరున ఏడ్చిరో - అట్టిప్పుడు కవికి కనిపించలేదు. జనసందోహం ఒకరినొకరు గుంపులో ఒత్తుక తాకినప్పుడు కొంత వివాదం పుట్టింది. “ కలియుగంబున (ప్రవేశించుట చేసికటే ఇట్టివి పుద్చెడు” నని సహదేవుడన్నాడు. ఇద్టీవన్నీ కవి పలికిన పలుకులే. వీరి పాలిపంచాయితి మొదలు తుది అంతా ఈ కలి బుద్ధి వర్తనలే కదా! ఇప్పడే కలి ప్రవేశించినదేమో? అది ప్రవేశించక ముందే వ్‌ళ్ళే కలియుగంలో (ప్రవేశించినారు. సరే, పాండవులు (పస్తానించినారు. వారివెంట ఓ రుక్క రూడా ఉంది (చుహా(పస్థానవుంటే స్వర్గానికట! ఇందలోకవుట!). వనాలు, కొండలు, హిమాచలాలు దాటి, మేరుపర్వత సమీపస్థులయినారు. ఇంతలో (దౌపది దేహాన్ని చాలించింది. అర్జునుని పట్ల ఈమె పక్షపాత వైఖరిగలదొట చేతనే ఈ చావుకు కారణం అన్నాడు ధర్మరాజు(మహా 1-34). అసలు స్వయంవరంలో గెలిచిన అర్హునున్ని వరించిన (దౌపది అర్జునునొక్కడినే భర్తగా స్వీకరించాతె. అది న్యాయకారణం. దీనికి విరుద్ధంగా ధర్మవిరుద్ధంగా ఆమెను ధర్మరాజు పంచుకోవటం ఆమె చావుకు కారణమెట్లా అవుతుంది? అసలు ధర్మరాజే ఆమె చావ్రుకుకారణం. ఏడి పీడించి సభలో పడ్పించినదెవరు? అసలు ముందు అతడే చావాలె. ఇదంతా వేదమెరుగని వ్యాసుని వేట. కవుల మాట. ఇద్దానే [క్రమంగా మార్గమధ్యంలో సహషేవుడు చచ్చినాడు. ఎల్లపుడు తనకంటే (పాజ్ఞుడు లేడనే దురహంక్రార కారణవేం వాని.చావుకు కారణమట(1-86). నకులుడు చచ్చినాడు, తనవంటి రూపాఠిశయుడు లేడనే కారణంగొ అతడు చచ్చినాడట. తర్వాత అర్హునుడు చురణించినాడు. దీనికి “ఒక్కనాడ యావహంబున దెగబార్హుననియెనట్లు 'సేయడయ్యె బల్కొక్కటి సేత యొలటి యగుటో కారణవుట. ఇవన్నీ పరవు ధర్మరాజు పలుకులు. ఇంత

'పామాణక మహాభారత వివేచనం 1009 రఘుమన్న అల్బకారణాలు వారి చావులకు కారణాలట. అతడే సాడాత్తు ధర్మదేవతగా తీర్మానించినాడట. అసలు అతడు ఎందుకు శరీరం చాలించలేదో! వీరికంటే ఘోరమైన పాపాలు గావించెనాయె. జూదం మొదలుకొని యుద్ధాంతం వరకు, వివాహం మొదలుకొని విరాటుని కొలువులో బొంకిన తీరువరకు (ప్రదర్శించిన శారీరక, మానసిక ఆత్మిక బలహీనతలు ఇతన్ని ఎందుకు చంపలేదో! ఇవి వ్యాసుల వారి పేర కవులు చంపదలచుకోలేదులే. అతడొక్కడు ఆ శునకసహితంగా మహాప్రస్తానం చేస్తున్నాడు. ఇంతలో సిద్ధసాధ్యమునీం ద (స్తో తపఠనాదులతో, పుష్పవర్తంతో రథంతో దేవేర్యదుడు ధర్మజుని ముందర దిగినాడు. మహాప్రస్థాన ప్రవేశ స్వర్గానికై రధమెక్కుమన్నాడు. అతడు ఏడుస్తూ మార్గంలో మరణించిన తన సోదరులు, [దౌపది తనకు తోడై “వచ్చిన వారు లేక యిట నీతోరాను” అన్నాడు. వారినమూడా వచ్చేటట్లు సేయమన్నాడు. వారినక్కడనే స్వర్గంలో చూపిస్తానన్నాడు ఇందుడు. తనతోబాటు తన కుక్కకయినొ (ప్రనేళం ఇవ్వుమన్నాడు. “కుక్కలకు నార పథంబు ,తివిష్టపంబునం గలుగునే” అన్నాడు ఇం[దుడు. చావకుండా తోడువచ్చిన శునకానికి తప్పకుండా తనతో స్వర్గప్రవేశం కావాలన్నాడు ధర్మరాజు. ఇదరికి కొంతవాదం సాగింది చివరికి సహవాస విశ్వాసాల అనుబంధ కారణంగా ఆ మర్క ధర్మడీవతగా రూపమెత్తుతుంది. ధర్మరాజును మెచ్చుకున్నది. సాక్షాత్తు ధర్యదేవతరు ఇతడు పేతిపాతుడైనొడు- తర్వాత వీరంతా స్వార్గం తేరుకున్నారు. వీరి రాకను జూసిన క్షణమే అకడ నారదుడు సంపూర్ణ స్వరంబుతో “మేనులతోడ వారటులడేర్షిరె రానమరత్స సిద్ధికిన్‌ * (1-49) అంటూ ఘోషించినాడు. అయినా ధర్తుజానకి మర్త్యృలోర మోహం పోలేదు. “తమ్ములను, గాంతను, బుత్రుల, మత తోటి గన్నారగ జూడకుండుటరు నక్కటు యోర్తునె యెల్ల భోగముల్‌ వారల బూని గమ్మరగ వచ్చి సుఖస్టితియై భుజించెదన్‌ (1-75) అని ఆశంచినాడు. ఇది భారత మహో పస్టానం. వోచిస్తే- ఉబ్బడ్ధిర్‌ జ్ఞానేన శుద్యతి' (మనుస్టుతి. 5-10), జక వినండి, శరీరంతో స్వర్గం వెళ్ళటం అసంభవం, అశాస్త్రం, అవైదికం. అసలు స్వర్గమే లక్ష్యరహెతం. బూర్జీలు ఫిరాయిస్తే పౌర్లమెంటురంగం. ధేనువును

పామాణిక మహాభారత వ్‌పేచనం 200 రముమన్న ధర్మదేవతగా అనటం విశేష (ప్రయోజనం ఆశించియేగాని, కుక్కను ధర్మదేవతగా చేయటంలోనే స్థాయి దిగజారింది. జీవుల్లో మానవుడు బుద్ధి జీవుడు. జ్ఞానంతో బుద్ధి వర్ధిల్లుతుంది. రకషింపబడేది అటే! మిగ్‌ల్టేది అదే! అనశ్వరం. అది ఆత్మతత్వం. దానికై(గోక్షీరం క్షీరాణాం) గోక్షీరం, ఘృతం మున్నగు పంచగవ్యాలు ఆయుర్వేద ప్రామాణికం, వైజ్ఞానికం. జంతుచుల్లో గోమాత పవిత్రం. “గో బాహ్మణేభ్యః శుభమస్తు నిత్యం లోకాస్సమస్తా స్సుఖినోభవంతు” ఆర్య సిద్దాంతం. గోవులకు, (బాహ్మణులకు(జ్ఞానులకు) నిత్యం శుభం రూర్పితీ లోకులంతా సుఖిస్తోరు. ఇది వైజ్ఞానిక సిద్ది, అందుకే ధర్మం కృతయుగంలో నాలుగు భాగాలుగా పూర్ణంగా, శతీతాయుగంలో మూడుభాగాలుగా, ద్వాపర యుగంలో రెండు భాగాలుగా, కలియుగంలో ఒకీ భాగంగా (ప్రవచించిన రీతి ఆలంకారికంగా ధర్మాన్ని ధేనువుగా వర్షించినారు. అంటే ధర్మధేనువు ఆయాయుగాల్లో క్రమంగా నాలుగు పాదాల నుంచి కలిలో ఏకపాదంగా నడుస్తుందన్నారు. ఇది కాల విభజనానికి, ధర్మాచరణొనికి పౌమాణికం. అయితే ధర్మరాజు మహాప్రస్థానానికి వెళ్ళవలసిందెందుకు? లక్ష్యం లేదు. లక్ష్యసాధనమంతకంటే లేదు. స్వర్గంలోకూడా తమ్ములను, భార్యను, మిత్రాది బంధుకోటినీ చూడాలనుకున్నవాడు ఈ స్వర్గానికి ప్రస్థానం చేయవలసిన పనే లేదు. పూర్వవ్యవస్థలోనే అది ప్రాప్తెంచి ఉండింది గదా! మోహబద్ద్ధుడితడు. అసలీ స్వర్గమునేది ఏమిటి? ఇది పురాణకవుల కాల్పనిక స్థానం, అస్థానం. (పకల్పిత 'పన్ఫానం, మూధఢత్వ భావనం. స్వర్గపతికున్న దుర్గుణాలు చూస్తే వాడు నేటి భారత రాష్ట్రపతియే. బజారుపతియే. మూఢత్వానికి మూలం అజ్ఞానం. దానికి మోకుం లేదు. శరీరం, ఆత్మ, జడ ప్రకృతి, చేతనం వేరువేరనీ, వాటినెల్ల తెలిసి నడుచుకోవటమ్సే వ్లిప్రేక్రం, వ్లన విముక్తి. ఇది ధర్మజునికి కలగలేదు. ఇతని స్వర్గం తురో నరకం. హిమాలయాం తర్గతం.

పామాణ్‌క మహాభారత వివేచనం 201 రఘుమన్న స్వర్తారోహణ పద్వం (మహాభారత స్వర్గం) స్వర్గంలో నరకముంటుంది. అంటే పక్కపక్కన ఉంటయి. భారత స్వర్గమంటే తైవిష్టపం. ఇక్కడ మూనవుడు తొంభైశాతం తప్పలు(పాపాలు) పదిశాతం ఫుణ్యాలు చేస్తే ఆ తక్కువ శాతం ఫుణ్యాన్ని ముందు స్వర్ణఫలంగా అనుభవించటానికి అర్హుడు. అది ఆ మాత్రం అనుభవించి, అనంతర దీర్ణకాలం పాపఫలానుభవార్థం నరకం పొందుతాదు.(స్వ- 889) ఇట్టీ స్థితి దుర్యోధనునికి కలిగింది. అంటే స్వర్గం ముందు (పొప్తించింది. పాండవులకు ముందు నరక (పొప్తి, అనంతరం స్వర్గపాప్తి అయింది. అంటే వీరి పొపళశొతం తక్కువ అని అర్థం. తత్రియ ధర్మం కుకారం యుద్ధం చేయటం, ఎందరినో చంపటం, చావటం దుర్యోధనునికి పుణ్యమట. దానికి స్వర్గం ముందనుభవించినాడు. సళరీరంగా ధర్మరాజు అక్కడికీ వెళ్ళగానే మునుముందు ఆ దుర్యోధనుడే కనిపించినొడు. వాని స్వర్గసుఖ వ్యవస్థ చూసి ఇతడు అసూయపడినాడు. సుఖ దుఃఖ సమసహిష్టుత గల ఆ స్వర్గంలో అట్లా అసూయ పడటం యుక్తం కొదని నారదుడు చెప్పినాడు. అక్కడ దృళ్య వేషాలు చూపించటం కోసం ధర్మజుని వెంబడించుకొని చౌొపించేవాడు ఇం(దాని దూతయట. స్వర్గంలో కూడా తనవారని, పరవారనీ భావన ఉంటుందట, కోరికలు మర్త్య జీవనం వలెనే యభావూర్వంగా ఉంటున్నయి. తన సోదరొదులను చూడటాన్లై ధర్మరొజు పరితహిచినాడు. * వారి కెన్వరికిని నోకలోక నివాసంబు లేక, తక్కెనేని; సోదరరహిత స్వర్గంబునందు స్వర్గత్వ బుద్ధి పుట్ట దయ్యెడు, వారలెచ్చోటు నుండి రచ్చోట యేను పుణ్య లోకంబుగొ దలంచెద (స్వ-5) అన్నాడు దేవతలతో ధర్మరాజు. ఇట్లయితే ఆ మర్త్యలోకంలోనే ఆ సోదరాదులతోనే ఉండవచ్చుగదా? మహా వైరాగ్యం కలిగినట్లు: మహా(ప్రస్తానం చేయట వ్‌ బా ॥ కాస్త అన్యులతో (పస్తావించట వెందుకు? తదకు ల్‌ గ్రాన* న్వర్షం శ సామాన్యుల వలె చింతించటి మెందుకు? అనలు ఇతస్తి ఠః టం రాజం క బుద్లిలేదు. రాగద్వేషాలున్నవానికి స్వర్గమివ్వటం న జన. న...

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 202 రఘుమన్న శాగద్వేష లోలుడు కదా! సరిపోయిందిలే. ధర్మరాజు కిక్కడ వెందట నరకస్థానం చూపీంచినారు. అది వుహాభఖీభత్సరవూపం గలదట. వైతరిణి అనే నది ఆ పీభత్స గుణ కలితంగా పారుతుందట. దాన్ని దాటకుండానే అతడు మరలిపోజూసినాడు. ఇంతలోశుతనికి నరకస్థ సోదర ఆర్తనాదాలు వినిపించినయి. వారీ చెంతకు పోయి చూసినాడు. వారంతా నరకయాతనల్లో కుములుతున్నారు, అయితే వాశేహిపము చేసినాలో ధర్మజునికి తోచలేదు, ధర్మరాజుగదా! పాపవేంమిటో, పుణ్యవేంమిటో తెలుసుకోజాలడు. “ఈ గకాలియంతయేనియు బాపంబు” (స్వ.-శిక) తన తమ్ముః వల్ల గలగలేదన్నాడు. విధియే పాడిదప్పి ఇట్లు చేసినదన్నాడు. ఏమి బజారు బుద్ధి! స్వర్గ(పవేళానికి ముందే సోదరులంతా ఒకరివెనుక ఒకరు మరణిస్తే, వారివారి మరణ కారణాలు తెలిసినట్లు ఘోషించినాడు. ఇతనికి స్వర్గప్రపేశమైన తర్వాత అవి జ్ఞాపకం రావ్టు, మరచిపోయినాడు. వేలతనం। ఏంధర్మరాజు? తింతేగాకరో వాసవాద్యమరులు, నీచులువో వీరినే విచార మించుకయును లేక యిట్టి కష్టపు టిడుములబెట్టెడిదె ధర్మమా? “(స్వ-స్తో అంటూ ఇం[దాదులను దూషించినాడు. ఇతడెట్లా విచారిసే అట్లా మన్నించే విధివిధానమచ్చటటింది. అదంతా చూపించే ఆ ఇంద్రదూతన్న ఇందుని శకడకే 86గి 'పంపించినాడు. అంతకు ముందుండిన నరక వ్యవస్థ చరౌయువువృతంది.తన శ్రే ద వుంతివుండలిని, గ్‌ంద ర్వాదులతో సహావెంబడించుకొని ఇం[దుడు వచ్చినాడు. అతన్ని ఓదార్పినాడు. శేందాధిపత్యానికి అనురూలుడైనందున కాబోలు ఇందుడు మన్నించిన శ్రీరే వేదున్నది. అక్కడి ఉకాశగంగలో అతన్ని స్నానమాడించినారు. సురగణమంతా షౌగడినారు. ధర్మరాజు నిచ్పలుడని యముడు రీర్తించినాడు, ఐంతరు కొంచెం పూర్వమే అంత చంచలుడుగా ఉండెగదా? ఓప్పుగో గ్ర చంచల స్వర్గ యవు ధర్మరాజుకు అచంచలముగా కనిపించదేమో? ఇక అమరత్వ మాఠంభమైన అతని మ | *లాన్నా! ఎ

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 203 రఘుమన్న కృష్ణుడు నారాయణుడాయెనటి. రుక్షిశి లక్షియాయెనట. ! 6,000 మంది పమయిరో? మొత్తంమీద భూలోకంలోని వీరి సంసార గణమంతా స్వర్గలోకంలో అల్లాయి బుల్లాయి చూసుకున్నారు. అక్కడి దుఃఖాంతమైన బతుకులను ఇక్కడ సుఖాంతంగా చూసుకున్నారు. భారతాన్ని “లథిల సాంఖ్బయోగ వేదవిదుడు.., ఇమ్మహనీయేతిహాసాన్ని విన్నవారికి మోతం లభిస్తుందట. ఇది ఫల్యశుతిగా చెప్పబడింది. రాజులకు జయం - ధనం - ఆయువు - కీర్తి - ఆనందం - విద్య - సుపుతుడు - వరుడు - అనేక జన్మ పాపమయం- అకయపుణ్యలోకం నిరామయస్థితి మొదలైనవి లభిస్తాయట. అప్పటి నుంచి ఇప్పుటి చాక దీన్ని వింటున్న భారతీయులకు ప్రత్యేకంగా ఆంధ్రులకు ఇక్కడనే ఇవన్నీ లభిస్తుతరు ఈ”! ఇంక ఈ మహాభారత తరుణం మించిన దొరుకదు మజిలీలు చేస సళనికి బయలు దేరండి! మంచి . స్తూ, మహాస్వర్గాని వ వొపం (జూదవ్యసనం) చేసినాడు. ధర్మరాజు (దౌపది కంటె, సోదరు*కంటి ఎక్కూ సయరానికీ అనర్హుడు. “త[త రాజా భవేదం ఇం(దుడత్రనిక్షి పెద నరకం ఇవ్వాల స్వర్గా బో న ల స్ట సామౌన్య మానవుని కంటె వేయిరేట్లు డ్యణహ(స మితి ధారణా” (మను.8-ీతీ) ల్‌ రా రతంలో తప్పించ బడింది. ఇదే నేటికీ సాగ్సుత్చు న్నది రో(స్టడో థ్బల్‌ మకిలి గోష్యమైన దుర్గుణమది. ఎ ధృతరా(్టుడు అత్యంత ఛలకప మం సామౌన్యులకు అర్ధం కాదు. దు స టివాన్ని సర్వనాశనం చేసే దొకొ వ రాజ్యొనికీ అనర్హుడు= అందువల్ల జన్సుజ్త గతః గుడ్డి ధర్మళా(స్తానుసారం భట్టీనో మెచ్చిన పాండురాజునే విచ్శిత బు ఆ స చు లు మరియు వ్ర ఛిమంతుడైన ధార్మకుడైన పిల యున్‌ క్ట భరించిన. షరునో సింహాసనం రణానంతరం రొజుగో * బినోడు. యుభిప్తర న్య ఇంతలోనే పాండురొడొ మరణ? రే. దృతరొచ్తుతు రాడ్రైనాడు. ఏ(కన్చి చిన్న! మించే అవకాళం ఉంది. అతడు క్‌

పౌమాణిక మహాభారత విపేచనం 204 రఘుమన్న ఇక సింహాసనం షొండవులకు దక్కదనే అంతరంగ నిగూఢ వాంఛ. ఇదే గుణం దుర్యోధనునికి సంక్రమించింది. జూదంలో అర్హునుడు గెలిచిన స్వయంవర ఫలిత డౌపదిని జూదంలో సణమొడ్డుట యుధిష్టిరునికి హక్కులేదు. ధర్మశాత్త్రం [పరారం ఈఈ విషయంలో నడుచుకో లేదు. సభాపర్వంలో ద్యూత సన్నివేశాన్ని ఉప్పేగంగా రచించిన వ్యాసుడు ఆ అధర్మాన్ని ఆపలేక పోయినాడు. తన వంశం ఇట్టా పరిణమించటంలో వ్యాసుని ఆనువంశర లోపం స్పష్టంగా తెలుస్తున్నది, జూదంలో కౌరవులు జయించ వలెనన్న డురాళ ధ్యతరా ష్రునిలో బాగా ఉండింది. ద్రౌపది స్థితి వాని కుటిల హృదయాన్ని రరిగింప లేకపోయింది, అక్క ఇల్లు మోసం అంతా ధృతర్వాష్టుని దుర్నియోగమే. కేనెపూసిన కత్తి. మాటల్లో మిక్కిరి చాకచక్యం కలవాడు. పాండురాజు లోక విస్తృత కీర్పితో రాజ్యార్డుడు. వాని పీమ్మట అతని పుత్రుభే వారసులు అని భీష్ముడు (ఉద్యోగ. అ,1క9) పర్కిన పలుకులు ఛీష్ముడెందుకు పట్టించంకోలేదో?, * రాజాతం బాండురభవన్మహోత్యాలోక వి కుత సరాజా తస్యతాప్పత్రా, పేతుర్ణాద్యహారిణ:” ధృతరా ష్టుడు రాజైన ఒక సంవత్సరానికి యుధిష్టిరుని యువరాజుగా చేసినాడు. ఇదంతా చజలను మభ్యపెద్దేతంతు, కొని పాండవులను కాశాతంగా నాశనం చేయాలని ద్వఢచింతన. వ్రాన్సిల్రో ఉంది. అడుగడుగునా భా రతంలా ఈ ఆంజ ఇప్పటికీ ప్రపంచమంతా ఈ కుటిల రాజరీతిస్స అనుసరిస్తున్నది. ఇట్ట ధ్యతరా,ష్టున్న చివరదారా యుధిష్టిరుడు అభిమౌనించటం అవిపేకభాజనం, అధభర్యం. దాండవృలు అర్కయింట మరణించినారన విని హస్తేనాబ్యర ప్రజలంతా వడాడ గస్వలైనారు. ధ్యృతర్వాష్టుడు గూడా నర్కపఏడ్చు ఏడ్పినాడ్ష ఈనాడు తన రెచిదిబన రక్తి వశుతుడైద పాండురాచా దురణించినట్లనిపించిందట. ధృతరా ష్తునకి “అవ్వు చాంచుర్ష్యతో రాడొముచుఖాతా మహాశయాలో (అప. అ-150). బద్రి

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 205 రఘుమన్న ఎంత(దోహమో? సొమాన్యులకర్థం కాదు, లక్క యిల్లు కుట్ర అంతా ధృతరా ష్రుని ఎత్తుల మీద నడిచింది. ఇప్పుడేవో ఈ విధంగా ఏడ్చినాడు. పౌండవులు మత్స్యయం[త విజయ ఫలితంగా వారు సురక్షితంగా ఉన్నట్లు విదురుని ద్వారా తెలిసింది. ఎక్కడ లేని (శ్రేమ వారిపట్ల తనకున్నట్లు వ్యక్తపరిచినాడు. ఈనాటి నేతలెందరో వీని మూతులు నాకుతున్నట్టినారే! వాని మాటలు కుసుమపేళలం. మనసు తీక్షణమైన కత్తివేటు! పాండవులు (దోపదీ సమేతంగా వచ్చినతర్వాత ధృతరా(ష్టుని మనస్సు కుదురుగా లేదు. వారిని ఎన్నిరకాల ఇబ్బందులు 'ెట్టినా సురకీతంగా ఉంటున్నారు. గెలవటం కష్టమైనది. చంపటం కఠినమైంది. యుధిష్టిరుడు అప్పటికీ యువరావే గనుక, తన అనంతరం రాజ్యార్లత దుర్యోధనునికి లభింపదనుకున్నాడు, రాజ్యం సగం ఇచ్చే ఉపాయంతో వారిని ఖాండవవనానికి పంపించినాడు. అక్కడనే పౌండవులు ఇం[ద(ప్రస్థ నగరాన్ని నిర్మించుకొన్నారు. ఇప్పుడు వారు స్వతం(తులు, తమ శక్తి సంపదల చేత రాజసూయయాగం గావించుకున్నారు. హోష కీర్తి సంపదలను పొందినారు. వారి వైభవం కౌరవులకు మరింత బాధాకరమైంది. దీని పర్యవసానమే ద్యూత(కీడా దుర్వ్యువహారం! మొదటి ద్యూత క్రీడలో (దౌపది వస్తాపహరణ స్థితిని గాంధారీ విదురుల కారణంగా ధృతరా(ష్ణుడు పాండవులను ముక్తులగావించినాడు. భారతంలో ఇంతటి కుటిలనీతిజ్ఞుడు ఇంకొకడు కనించడు. సంజయరాయబార సందర్భం అత్యంత చాకచక్యంతో కూడినట్టిది. ద్యూతంలో (దౌపదిని గెలిచిన వెంటనే, దుర్యోధనుడు- “ఏహి తత్త (దొపదీి మానయస్వ (ప్రియాం భార్యాం సమ్మతాం పాండవానాం సమ్మార్ధతాం వేళ్ళ పరైతు శఘం త(తాస్తు దాసీభిరపుణ్యశీలా! " (సభా, అ,((=1) (దౌపదిని తమ భార్యల కండ్డల్లో రాసీ సిస్కో గ్న్మ శ్వ చేయషాన్లిస్మి చువానిపొమ్యు! అమె అపు ణ్యతీల ఆని వదుదునతో అసాస్ట్మష్ష్యు ఉన్నిబత్థ విద్య

(ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 206 రఘుమన్న పట్ల వానికెంతటి మర్యాద ఉన్నదో తెలుస్తుంది, అన్నభార్య అని ఏమా(త్రం మర్యాద వానికి లేకున్నది, నిండంసభలో ఆవెను తన తొడమీద కూర్చుండుటకు పిలిచినాడు. ఇంతటి హీన రాజరికం భఖారతజాతిపతనానికి ప్రబల నిదర్శనం. చెరగని శాపం. దుర్యోధనుడు, దుశ్శాసనుడు, శకుని, కర్టుడు అను ఈ దుష్టచతుష్టయము ఈ నాడెందరికోరాజకీయరంగంలో ఆదర్భం! పాండవుల యొక్క సర్వనాళనానికి రణచతుష్టయం నిరంతరంగా ఆలోచిస్తూ అపాయాలెన్నో రచిస్తూఉండినారు, కాని వారే సర్వనాళనమైనారు. అడుగడుగున భారతం నిండా వంచనళే।

బీష్ముడు ధర్మం ఎవడు రక్తిస్తే వాన్ని అది రహషిస్తుంది దీనికి ఇిన్నమైతే అది వాన్ని దండి'స్తుంది. “* ధర్మఏవ 'హతోహంతి ధర్మోరకతి రక్షిత$-త స్మాక్‌ ఛధర్మోనహంతవ్యోమానో ధర్మో హతోవధికొ (మను). ధర్మాన్ని రాజు రక్షిస్తేసే అది అతన్ని అంటే రాజ్యాన్ని రక్షిస్తుంది. రాజు వల్లనే అది కాపాడ బడిపే యుక్తం, థీష్ముడు ఇట్టి వచనానికి 'దువూణంగా నిలువజాలడు. తం(డి అయిన శంతనుని కోసం అవివాహితునిగా నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. యుక్తయువకుడైనవానికి కావలసిన వివాహం, వృద్భని కోసం త్యాగం చేయటం పోచిత్యానికి వర్తించదు. అసవుంజసం. శంతనుడు వివాహవూడ్ర చేసిన ఘనకార్యమేమిటి?_ అనామరులైన, వ్వసనలోలురైన చిత్రాంగద విచిత్ర వ్లీర్యుల్వ్స కన్నాడు. తండివ్యసన తత్త్వం సంతానంలో సం[కమించింది. వాన్సిక్ర గణింపదగిన ఛీష్కుని వంటి యోగ్యుడైన రొడుకుండగా అతని వివాహవిషయం వడిరొపెట్టి, శ్రన ముసలి వివాహానై ఆలోచించిన వాడెంతటి ఉదారచరితుడో వివేచించండ్తి భీమ్మడ్ర విపాహమాడి ఉంటే భష్టసంతతి పర్పడేదికాదు. భీమ్మడు ఆనాటికి ఉండిన అస్త్రవిద్యల్ప నీతివిద్యలు రాజధర్మశాస్తాలు చదువుకొన్నవాడు. వేదవేదాంగాల్పు చదువుక్తోల్రేద్స చదువుకొన్నవిద్య రాచనీతి జీవితంలో నిలువ జాలక పోయింది. (బహ్మచర్యదీక్ష అంటేనే వేదాధ్యయనం, ఇందియ ని[గహం. [బహా్మేపాసనం. కేవలం ధర్మశాస్త్ర విదిత్వానికి భీష్ముని బహ్మచర్యానికి పొంతన కుదరదు, శేవంం పేత్యభక్తి సై

(ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 207 రఘుమన్న తీసుకొన్న నిర్ణయం మాత్రమే! రాజ్య వ్యవస్థ ధర్మదండ విహితంగా భీష్ముడు నిర్వహింపలేని మౌలిక అభావం కొట్టొచ్చినట్లు కనిపిస్తుంది. అనంతర కాలంలో తౌారవవంశాన్ని నిలబెట్టటానికి పూనుకొన్నవాని (ప్రయత్నం, పుచ్చుస్థంభాలపై పూర్ణ భవనం మోపినట్లే. అతని తండి వివాహం వృద్ధాష్యంకాని యావన సమయంకాని అది వేరేవిషయం. అర్ధస్యపురుషోదాసః అనేది సామాన్యుల విషయం. ధర్మస్య పురుషోదాసః అనేది ఉత్తమ పురుష అతణం. విచిత్ర వీర్యునికి సంతానం కాని స్థితిలో, వివాహమాడి వంశాన్ని నిలబెట్టమని తల్లి సత్యవతి థీష్మున్ని అడుగుతుంది. కాని తండ్రికి కిచ్చిన మాట సత్యమే! ఆ విషయంలో అది భీష్ముని యొక్క దృఢ సంకల్పం మెచ్చుకోదగిందే. అంతకంటే కూడా సర్వనాశనమయ్యే స్థెతిలో తాను స్థాపెంచినో సత్యవేవిటో వుహాభారతొంలో వ్యుగ్యం. కేవల వివాహం చేసుకోకపోవటం, తనవైవునుంచి రా జ్యార్హతను ఆశింపకుండటం, ఈరెంటికై ప్రతిజ్ఞ చేయటం, దాన్ని కాపాడుకోవటం అనే విషయం మా త్రం అతని జీవితాంతం నిదర్శనం. కేవలం అంతవరకే అయితే దానిద్వారా సాధించిన శాత ప్రామాణిక ఫలమేమిటో భీష్ముని జీవితంలో కనిపించలేదు. శాంతిపర్వంలోని అతని నీతి బోధలు కొన్ని ధర్మకాస్త్ర(మనుస్యృతి. యాజ్ఞవళ్క్యస్క్రుతి, శు(కనీతి) (పతిపాదితాలే! నీతులు కొంపకాలిన తర్వాత కొసరి కొసరి చెప్పినట్లే ఉన్నయి. కాటికాడి మాటల వలె ఉన్నయి.

1. స్వయంవరంలో సరా[క్రమంతో గెలిచి తెచ్చిన కాశీరాజకన్యలను నిర్వీర్యుడైన విచితవీర్యునికి అంట గట్టటం శాత్రు విరుద్ధం. విచిత్రవీర్యున్నే స్వయంవరానికి పంపవలసి ఉండింది. వానికి చేతగాదనే భీష్ముడు స్వయంగా వెళ్ళినాడు. దానిపేరే స్వయంవరం. మొట్టమొదట ఈ నీతినే పాటింపలేదు.
2. కౌరవ వంశాన్ని నిలబెట్టటానికి తాను కర్శత్వం వహించినట్లు పూనుకున్నాడు. పౌండురాజు అనంతరం యువరాజుగా చేసి అతడు సమర్శుడయ్యేదాకా తానే సర్వవిధ సంరకకుడుగా ఉండవలసి ఉండింది. అది జరుగలేదు. నిలువెల్ల నిండిన ఛల కపటి ధృతరా(్టుని, రాజ్యార్ల్గత అంధత్వ కారణంగా కోల్పోయిన వాన్ని

పామాణిక మహాభారత విపేచనం 208 రఘుచున్న సెంహాసనమెక్కించటం అనుచితం. తి. దాసీ పుత్రుడైతేనేమి, దర్చారు రాశి పుత్రుడైతేమి? ధృతరాష్ట్ర పాండురాజుల వలెనే వ్యాసునికి విదురుడు పుట్టెనాయె. విదురుడు ధృతరాష్ట్రుని కంటె సమర్ధుడు. ఆ వంశరక్షకునిగా ఇతన్నెందుకు భీష్ముడు సెంహాసనమెక్కించలేదో? డాప్తున పుట్టినా గాని అతడు వ్యాసభగవానుని ప్పత్రుడే కదా! వ్యాసుడు ఆ వంశరర్తరడా! ఆ ముగ్గురిలో విదురునిలో ఉన్న ఏజ్ఞత పోోషనుయ్యింది. సింహాసనమెక్కిన ధ్యతరా్ష పక్షం విదురున్నిలెక్క పెట్టనేలేదు. కేవలం అతని సహవాసానికి, నితులకు మామే పూర్తిగా ఉపయోగించుకొన్నారు. పాటింపలేదు. కొన్ని సందర్పాల్లో అతనపట్ల పూర్తిగా ధృతరాష్ట్ర దుఠర్యోధనులు నీచంగా వ్యవహలరించినారు. ఈ మహారాజవంశ బాధ్యత వహించిన భీష్ముడు విదురునికి కావించిన న్యాయమేమిటో? క. జూదానికై పొండవులను పిలవదానికిి విదురున్ని పంపటం, దాని వ్యవహారం కండ్డుతెరిచి చూడటం, భీష్ముని సమకంలో జరిగింది. దీనికై ఇతని ఆదర్శం ఎంత? వహించిన బాధ్యత తీర్చుకున్నదెంత? 5. కపట ద్యూత ఫ్రలితంగా కనీవినీ ఎరుగని విధంగా అందరుండిన సభకు దౌపది ఈడ్చుకురాబడింది. రజస్వ్పులగా ఏకవత్ర్రగా ఉండింది. రండ్లుమూసుకొని ఆమెను చూడటం భీష్ముని ధర్మపరాయణత సంశయపూర్ణం. తానోడి నన్నోడెనా? నన్నోడి ఉజానోడెనా వంటి ధర్మసూజ్మాలు ఆమె నొవేదించినప్పటికీ, చెవులులేని వాడైనాడు . వ(స్తాపరణం జరుగుతుంటే అంతకుమించిన అనస్రుశక్తి ఆవహీంచబడదా?

ఆ రాజపరివారానికంతా బాథ్యత వహించిన పితామహభీష్ముడు ఇట్లా! అతడు రాజునకు భృత్యునిగా భావింతామా? అదికూడా పాసగదు. భృత్యుడైనవాడు (తికరణశుద్దిగా స్వామిని సేవించాలె. వునసు పాండవం. చేతలు కౌరవం. పరళురాముడు సయితం భీష్మున్ని జయించ అసమర్భుడు. అతడీయన గురువు. దుల్యోధనుడు అనేక సందర్పాల్లో ధీష్మున్ని సంశయించినాడు. సూది పొడుపుగా మౌట్టాడినాడు. అయినా వాని పక్షంలోనే సైన్యాధిపతిగా నిర్వహించటమెందుకు?

ప్రామాణిక మహాభారత వివీచనం 209 రఘుమన్న ధర్మం పాండవుల పక్షమని చెప్తూ, ధరృపక్షమేల వహెంచలేదు? ఇతని బాధ్యత కేవలం సెంహాసన పక్షతూ? (తికరణ శుద్ధిలేని వ్యక్తిత్వం భారతం నిండా దర్శనమిస్తుంది. ధృతరా[ష్టుడు పాండవులకు అర్ధరాజ్యమిచ్చి ఇం్యటద(పస్థం 'పంపినాడు. అన్నివిధాల అతని కంటె యుధిష్టిరుని రాజ్యపాలన వేేషనుయింది. రాజసూయం గావించినాడు. అప్పుడైనా ఫీష్ముడు ఈ సింహాసన పతకం వహించి బాధ్యత నెరవేర్చవచ్చుగదా! కుటుంబ కర్త ఉత్తమ పతం వహించి బాధ్యత నెరవీర్చవచ్చుగదా! కుటుంబ కర్త ఉత్తమ పక్షం వహెస్తాదా? అధమ పక్షం చహిస్తాడా! 9.అంపశయ్యమీది భీష్ముని గూర్చి కృష్ణుడు పలికిన వోేషాలెల్ల భీష్ముని పట్ల గల భక్తి మర్యాదలకు చెందినయి. ఆనాటికి ఉన్నవారిలో ఉదాత్తమైన చరితగలవాడు ఫీష్ముడు. అంతమా'(తాన అతన్ని సార్వకాలిక సార్వదేశిక సార్వజనీన ఆదర్శానికి నిలుపలేం. అట్లానే శ్రీకృష్ణున్ని పరమాత్మ స్థానంలో నిలిపి భీష్ముడు స్తుతించిన విషయం సమంజసం కాదు. అతని గురించి శ్రీకృష్ణుడు పలికినట్లు “జన్మించిన దాడిగా పాపమొక్కటి కూడా భీష్ముని పట్టలేదు” అని అనటం కూడా కవి కల్చ్పనయే। 10. అతడు ఉత్తరాయణం దాకా వేచి ఉందటం, మోక్షానికి దక్షిణాయణం అన్వ్హమని భావించటం శాస్త్ర విరుద్ధం. బ్రహ్మసూత్రకర్త వ్యాసుడు మోక్షానికి కాలనిర్దేశం అడ్డురాదని చెప్పినాడు, కాని భారత వ్యాసుడేమో దానికి భిన్నంగా చెప్పినాడు. దీన్ని బట్టీ కూడా వ్యాసుడు కాని భీష్ముడు కాని కాశ్రు సమ్మతంగా నడుచుకున్నట్లు లేదు. 11. అతడు నేలకూలినా, అంపళయ్యపై వాలిన్నాఅది నేలకొరిగి నట్లే. అదేదో లోకం మునిగి పోతుందని కాదు. ఫీష్ముడే మునిగిపోతున్నాడు. భీష్ముని పవమే అణిగి పోతున్నది. ఏదో ఆనాటికి మాతం పెద్దదిక్కైన వాడని ఒక మర్యాద వాలకం. 12. “సరాజా శాంత నుర్ధీనూన్‌ దేవ రాజర్షి సత్కృతః (1-101) “సమంశశాసభూతాని కామరాగ వివర్ణితః” ( ఆది. అ. 100-16). దీన్ని బట్టి శంతనుడు కామరాగ రహితుడని దేవ బుషులు రాజబుషులు అన బడే వారు (ధువీకరించినారంటే అడి హిస్యాస్పదపే. ప్యుతుడుండగ వమురోపుతున్ని

'పైమాణిక మహాభారత విపేచనం 210 రఘుమన్న కోరటంగాని, వుత్వ్యగంధి సౌగసుకు పెోగసూరటంగాని, తన లోలత్వానికి చేతికొచ్చిన కొడుకును అవిచాహితునిగా, రాజ్యానికి అనర్హునిగా చేయటం వంటివన్నీ కామరాగ వివర్తితాలా? కావు!

18. గంగసంపర్కంలో శంతనునికి పుట్టిన ఫీష్కుని అతని వద ఉంచరుండా తనవద్ద ఉంచుకొని పంచుకొన్నది. ఇంత ధీవుంతుడైన ళంతనుడు భీష్ముని పెంచి (ప్రజ్ఞావంతున్ని చేయవచ్చుగడా! పుట్టిన సంతానాన్ని గంగపాలుజేసిన నిర్ణయానికి కల్పించిన పురాణకథ ఎట్టు పముర్చిన్తారో? విద్యాబుద్దులు నేర్పించి అతని దెచ్చి శఛంతనునికి అప్పుడెప్పుతుంది? ఆమె మాటలను ఎల్జీ వస్‌ష్పుడు, బృహస్పతి, శుకాచార్యుడు పరశురాముడు ధీష్యుని గురువులు (ఆది. అ. 100). అతన్ని శంతనుడు యువరాజుగా అభిషేకించినాడు. కామరాగ లోలతరు ఆరాజ్యార్లత రూడా మున్ముందు దక్కదు. విచితపీర్యుని మరణానంతరం ధృతరా[ష్టాదులు ఇంకా "పెద్దవారు కాలేదు. ఆ సందర్భంలోనే కొడ్టిరాలం భీష్కుడు కొరవ రాజ్యపాలన గావించినాడు. ఆ పరిపాలన అత్యంతం (శయోదాయకమైనదిగా తెలుస్తున్నది, “ భిష్మేన విహితం ర్యాష్టేధర్మచ్యక మవర్తతు” (ఆది. అ 100). అందే రాజ్యం సుఖసమ్యద్ధిగా, 'ప్రజలు ధర్మావకులుగా యజ్ఞనీలురుగా, చోర రహితులుగా, పరస్పుర అనురాగులుగా, వైభవోపేతంగా వీఏంచినారు. ఇన్లే ఒకవేళ అతడే కొనసాగితే మనకీగతి పట్టీ ఉండేది కాదు. వుహత్తర పరంపర విచ్చేదానికి భీష్ముడు మూలభూతుడైనాడు. కేక. రాఫీరాజ రూతుళ్ళలో అబ సాల్వుని వరించినట్లు చెప్పగానే ఆమెను అత్యంత మర్యాదగా అతని వద్దకు సాగనంపిన తీరు కోపిమ్తేమైన ఎచరృనం. కాని తక్కిన వెన్నో ఇట్టి నిదర్శనాలుగా నిలువవు. మొత్తీం మీద అనాటివాల పరిస్టతులలో ఫీష్మున వ్యక్తిత్వం ఆ వూ(తంగా ఉండీ ంచిల అనుకున్నట్లు కాకపొయెగదా అని అనుకుంబాం.కాని వారివారి స్వభాత వ్యేక్తిత్వాలట్టివి, అగ్ని పరీక్ష,
19. భీష్ముని భీషణ ప్రతిజ్ఞ సందర్భంలో శంతనుడు మెచ్చి “ ఇఛ్చానుకూల (స్వచ్చంద) మరణం పొందుదువుగాక- మరణాన్ని నీవే నియండ్రింతువుగాక- నీపై దానికధికార

ప్రామాణిక మహాభారత వనీచనం 2ఖే రఘుమన్న ముండదుగాక” ( అది, €, 100-102,.103) వంటిమూటలు శాస్త్ర వివేచనకు నిలువథు.

16. నియోగపద్ధతి అనేది సమాజ విశ్ళృంఖలతకు దారితీయకుందా, వేదం

సమ్మతించిన ఒక ఆపత్కాలిక సమ్మతి. అయితే ఇది సపిండమై ఉండరాదు. సపిండ

సంపర్కంలో బుద్ధిహీనముయిన దుర్చల ముయిన సంతానం కలుగుతుంది. వీనికి విరుద్ధంగా వ్యాసుని చేత సపిండ నియోగం గావింపబడింది. భీష్కుడెందుకు సమర్థించెనో?

17. కేవలం తండ్రి కొరకై త్యాగం చేసిన విషయం భీష్ముని జీవితంలో గొప్ప విశేషం.

అది అంతవరకే. ఆదర్శం మాత్రం కాదు.

18. కౌరన రాజ్యంలో అతడు మామూలు ్రజగా భావించరాదు. అన్ని విధాల అందరికి పెద్ద దిక్కయినవాడు. కాని ఆ పెద్ద దిక్కును పేరుకు మా(తమే తీసుకున్నారు. కౌరవ సైన్యాధ్యక్షుడైన భీష్మున్ని సామాన్య పప్రజక్రింద జేర్చరాదు.

1 ౨. చిత్రాంగదుడు యుద్ధంలో చచ్చె, విచిత్రవీర్యుడు కామపరవశే క్షయరోగ [గ్రస్తుడై చచ్చె. ఇదే పరంపర శంతన భీష్ముల నుంచి తరువాతి తరానికి సంమించింది. భీష్ముడు యుద్ధంలో చచ్చె, ధృతరాష్ట్రదుర్యోధనాదులు రాజ్యాధికార కా మవశత జిచ్చిరి. ఇప్పటికీ ఇదే నడుస్తున్నది,

20. తంథడికిచ్చిన (పతిజ్ఞానుసారం (బ్రహ్మచర్యదీక వహించటం ధర్మమని భీష్కుడనటం వరకు వెచ్చుళోదగిందే. కాని (బహ్మచర్య దీక భగవంతుని సాయుజ్యవ్యవస్థను వీద ప్రతిపాద్యంగా రక్షించవలసిన బాధ్యత (ప్రధానమైనది. నిండు సభలో భీష్ముని బ్రహ్మచర్యదీక్ష నిరుత్తరమూ! అర్జునుని వరించిన [దౌపది ధర్మజుని ధర్మపత్ని యగునా? వాడు గెలిచిన భార్యను వీడు జూదంలో పెట్టుటకు ఏ ధర్మశాస్త్రం అధికారమిస్తున్నది? అతడు' సశరీరంగా స్వర్గం పొందవచ్చునట! భీష్ముడెందుకు పోలేదో! తెలిసీ తెలవని కవుల మతములు కావ్యేంద్రియ రతులు, ఇందరిని సెంహాసనమెక్కించే అధికారమున్నప్పడు సీదా నడిపించే అధికారమెందుకు లేదో? అనేక సందర్భాల్లో భీష్ముని (ప్రమేయం ఉంటున్నది. కాని ఫలితం లేకుండింది.

శ్రామాణిక మహాభారత వపేచనం 22 రఘుమన్న 21. సుయంవరంలో అర్భున పర్వాకచు విజీత ఆమె. అది ధర్మం. ఆవెండు యుధిప్పరుడు భార్యగా స్వేకరించటం అధర్మం. ఆమె అతన్ని ఒప్పుకున్నా అధర్యమే! జూాదవొడటపేం అధర్మం. అద్దా పణమోడ్టటపే. అధర్మం. ఇంత సరలంగా ధర్మశాశ్ర్రముంటే చెప్పజలకణోవటమేమిటి? చేతగానితనం! సంతానం లేముంటే నాశనమౌతుందని చూస్తూ మార్చోవటమా? రః సందర్భంలో చోణుడు నర్చీర్యపు బొమ్మ మౌారాజునకు నవుసేవరుడవ్వ అని దర్చుడు వీష్మున్ని నిందించిన పలుకులను ఒట్టుకొన అతని స్తాయి అంతవే పరిమితం జేసుకొని సమర్థించటం అధర్మం. తన "పెద్దరికం ఇల్లకహోపే ఇెల్లేద్రెప్పు వెళ్లవచ్చుగడా? చెల్లని దక్కే ఉండి "సైన్యాధిపత్యం వహించటమా? ఛీష్బ్యదోణాదులెల్ల రెండవసారి జూదమాడొధద్దని ఇెప్పినప్పుటికీ ధృతరాష్ట్రుడు పొండవులను పిలిపించటం ఆడించటం జరిగింది. భీష్మాదులు చెల్లని పెద్దలు. ఆదర్శానికి పనికిరారు. యుద్ధంలో “నిత్యం వేలకొలది సామాన్యులను చంపటమెందుకు? శిఖండితో యుద్ధం చేయకపో వబానికి ధర్మకారణమేమిటి? వాడు పురుషుడుగా మారితే వానితో యుద్ధం చేయగాడదని ఎక్కడైనా శాస్త్రం నిందించిందచా? యుద్ధంలో ఎదురొడ్డినపుడు ఎవరినైనా చంపవచ్చును. అంబ ద్రుపద కులంలో శిఖండిగా పుట్టినందుకు (ప్రమాణమేమిటి? కార్యప్రమాణమేమిటి? దీన్ని బుజువుపరిచే ఆధారమేమిటి? భీష్మునికి ఇష్టం లేకపోతే అది వేదతుట! తాను స్త్రీ హత్యచేయజాలనన్నాడు. యుద్ధంలో జచ్చిన పురుషుల కారణంగా వారి స్రీలను ముండవోపిందంతా (స్తీ హత్యకాదా! అతడు పైన్యాధ్యక్షునిగా ఈ బాధ్యత స్వీకరింపజాలదా? 22. యుద్ధంలో భీష్ముడు రాగానే అతన్ని సమీపించి యుథిష్టిరుడు వెండుపొదాలు పట్టకొన్నాడం. అతనితో యుద్భం చేయుచానిక ఆఅజ్ఞాపించవలసిందిగా ఆశీర్వాదవాడి గినాడు. అప్పుడతడు ఇప్పడిట్లా రాకుంటే పరాజయానికె శపెంచేవాడట! ఇట్లా వచ్చినందుకు జయం కల్గుతుందని ఆశీర్వదిస్తాడట! (భీష్మ ప 43-36,39) ఛర్మానికి పరాజయం లేదన్నాడు. తాను కౌరవుల దగ్గర పొట్టకొరకై ఉండవలసి వచ్చిందన్నాదు. నపుంసకుని వలె మాట్లాడుతున్నానన్నాడు. “* అతస్త్వాం

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 213 రఘుమన్న శ్లీబవద్‌ వాక్యం [బవీమికురునందన” (భీష్మ. అ. 42-43). భీష్ముడు నఫుంసకునిగా మాట్లాడితే, ఆ ఆశీర్వాదం ఎట్లా పనిచేస్తుంది? తన వద్దకు పాండవులు వస్తే జయం! రాకుంటే పరాజయం అనే పేలవమైన (ప్రసక్తి ఎందుకు? శాపమిచ్చే శక్తి వుంటే అది సభాపర్వంలోనే దుర్యోధనాదులను శపించ వచ్చుగదా? ఇంత యుద్ధమెందుకు? అందులో పొట్టకోసం కౌరవ పక్షముండటవమూ? ఇంత (పజ్ఞావంతుడు ఇంత అల్పవిషయుంలో లొంగటవూ? పోనీ తిన్న ఇంటివానికి శాపవూ? ఆశీర్వాదమక్కరలేదా? ఈ వ్యవహారమంతా ధర్మ విరుద్ధం! శాస్త్ర విరుద్ధం! (ప్రజాక్షేమం భీమ్మని బాధ్యతకాదంబామా? ఆ రాజవంశం మునిగిపోకుండా ప్రయత్నించినాడు గదా! రాజవంశం నడువవలసింది ఎందుకు? (ప్రజాక్షేముమే దాని లక్ష్యం కాదా? శతి. పాండవులకు ఈయవలసిన రాజ్యం గూర్చి పస్తావించినప్పడు దుర్యోధనుడు అతన్ని శత్రోసిఫుచ్చేవాడు. తోసి వేసినట్లు పడి ఉండటం సామాన్య లక్షణం. వాడు వినకపోయినా, ధర్మాధర్మాలు యథోచితంగా చెప్పుటకే వెల్లినాడు. కౌరవ పషంలో ఫీకరంగా పోరాడినాడు. ఈ పోరాటం సభాపర్వంలో చేస్తే సార్ధకవుయ్యాది. ఇతిహాసం నిలిచేది, ఒక సందర్భంలో శ్రీకృష్ణుడు చక్రాయుధంతో ఖీష్మునిపైకి అంఘీంచినాడు. అర్హునుడు మిక్కిలి కఠినంగా నిలిపినాడు. యుద్ధం చేయనన్న (పతిజ్ఞ మరిచిపోయినట్ట్లున్నాడు కృష్ణుడు. యుద్ధ సందర్భంలోని 9వ రాతి యులథిష్టిర శిబి సమాపేళంలో తనను సేనాధిపతిగా చేసినట్లయితే, తానొక్కడే అతన్ని హతమార్చనున్నట్లు (పస్తావించినాడు( భీ.ప. అధ్యా. 1070).

2. అశ్రు సన్యాసం గావించిన వాన్ని యుద్ధంలో తిరిగి వెళ్లినవాన్ని శరణాగతున్ని స్త్రీని, నప్పుంసకున్ని అపుత్రకున్ని సామాన్యున్ని వధింపకుండటాని]ై భీష్ముడు నియమం పాటించినాడు. దీని కొరణంగా అతడు కూలినాడు. కానీ, వేలకొడ్డి సామాన్యులను చంపినాడు కూడ. “పతన్‌ సదద్యశే చాపి దక్షిణేన దివాకరం” (భి.'ష 119.98) - “ జపన్‌ కాంతనవో ధీమౌన్‌ కాలాకాంక్షీ స్థితో౭భవత్‌' *(భీ.ప, అధ్యా 119-122)

ప్రామాణిక మహాభారత వివీచనం 214 శఘుమన్న నేల కూలిన కాలం దక్షిణాయణవుని తెలిసి, అసువృలు వీడుటకు ఉత్తరాయణవేం యుక్తవైనదిగా భావించి, తత్పర్యంతం వేచివృండుటకు ని క్‌క్‌ ంచుకొన్నాడు. ఈ నిర్ణయం మూఢవిశ్వాసానికే వర్తించింది. శాస్త్ర విరుద్ధం, అంపళయు నుంచి కూడా సంధికై దుర్కోధనున్ని కోరినాడు. కర్గున్ని షపాండవపతంలో కలువమున్నాడు. (భీష్మ, అధ్యా. 122) కానీ అవి నిష్ఫలమైన సూచనలైనయి. వారు వినరు. తానే స్వయంగా పాండవపక్షంలో చేరితే ఈ కథంతా నడిచేదికాదు. శిక. అసువులు విడిచే సమయం ఆసన్నమైంది. వచ్చిన యుధిష్టిర ధృతరా(ష్టులకు తగిన ఉపదేశాలిచ్చినాడు. జరిగిన యుద్ధ వ్యవహారం దేవరహస్యమన్నాడు. ఇది వ్యాసుడు తనకు తెల్పినట్టు చెప్పినాడు. పరమగతికై * గచ్చేయం పరమాం గతిం” (అను. అధ్యా, 167) శ్రీకృష్ణున్నే పరమాత్మగా భావించి అతనిలో విలీనమవుటకై శరణాగతుడైనాడు. శ6ి. వ్యాసుడు (తికాల వేదియట. అయితే అది దైవాధీనమనే చెప్పినాడు. అది (తికాల వేదిత్వం కొదు. లక్యార్థంగా చెప్పుకోదలచితే, నాటికి జ్ఞాని శ్రీకృష్ణుడే! దివ్యజ్ఞానమున్న విద్వాంసున్ని దేవ్రడనుట వేదార్థం కనుక శ్రీకృష్ణుడెక్కడ ఉంటే అక్కడ జయావుని (గహించాలె. పరవూత్మగా (గహెంపరాదు. పాండవృల పాలు పంచియిమ్మని వ్యాసుడు చెప్పినప్పటికీ అది తన చేతులలో లేని కార్యమనియే * ధృతరాష్ట్రుడు తన నిర్వీర్యతను వ్యక్తం చేసినాడు. భీష్మ పర్వాంతర్గతమై అర్జునునికిచ్చిన శ్రీకృష్రోపదేశం(గీత) వైదికమైనది. (పకృతి, జీవాత్మ పరమాత్మ కర్మఫలం, జన్మలు, యోగం, మోతం వంటివన్నీ ఉపదేశింపబడ్డయి. అయితే విశ్వరూప సందర్శన వేళ అర్జునుడు పలికినబృ అవైదికం జగత్కారణం జాలకం మొత్తం కృష్ణుడే అని పరచూత్మ స్థానంలా పెట్టుకోవటం అజ్ఞానం. తనకు దిక్కై జయాన్ని పొందింప యోగ్యుడైన వాన్ని , పదేపదే సాష్టాంగపడి భావించటంలో అతిళశయోక్తులుంటాయని గుర్తించాలె, కృష్ణుర్సు వేదవేత్త, వైదిక కర్మవతుడు, (శేష్టపురుషుడు. ఆకాలంలో ఇట్టి సందర్భాలలో వేదోర్త

పామాణిక మహాభారత వివీచనం 215 రఘుమన్న విషయాలు తెలువకపోవటం వల్ల వ్యాసాదులుగాని, అనువాదకులుగాని యుక్తంగా వివరించలేకపోయినారు. క్లుప్తంగానే చెప్పి విడిచినారు. కాని అభూతకల్పనల్లో, శృంగార విషయాలలో మునిగితేలి తుదముట్ట వర్ణించినారు. ఇఆఊడళరాజు చదల (అవాంతర కథా షోడశరాజు చరిత్రలో ఒక రాజుకు లక ఖార్యలటు! ఒక్కొక్కతెకు వేయి సంలాౌనం. వేయికి మరి వేయేసి సంతానం! ఇట్లా పెరిగి పదికోట్ల సంఖ్యలైరట! వీరంతా ఆర్యచరితులట! తోకమూతి తెలువని వర్షనలివి! ఇట్టి నిరాధార చరితలు అనార్యకల్పితాలు. దుష్టులు శిష్టుల పేర చెల్లుట పురాణ మతం. శ్రీరామ శ్రీకృష్ణులదే ఆర్య చరీతం, కృష్ణార్దునులు స్వప్నంలో కైలాసం వెళ్ళటం వంటి వర్ణనలు విపరీతమైనవే. శివుని వల్ల అట దివ్యాస్త [ప్రయోగ ఆశీర్వచనాలు పొందిరట. పారాణిక మతవాదులు కృష్ణున్ని విష్ణువుని చేస్తారు. వైకుంరమందుంచుతారు, తిరిగి కైలాసం పంపిస్తుంబారు, కాళ్ళు పట్టిస్తుంబారు. ఇదంతా పిచ్చిపిల్లల కథగానే ఉంటుంది కాని, శాస్రసమ్మతంగా ఉండదు. స్వప్నం మూఢ విశ్వాసపా(తతం. మహాపురుషుని కంటిస్తే భక్తి అవుతుందా? వ్యాసుడు శ్రీకృష్ణుని విష్ణువుగా జేసి వారిచేత విరూపాక్ష శివునికి మొక్కించినాడు. అ శివుడే సృష్టి కారకుడట. వేదాలు పుట్టించినాడట((దోణ పర్వం). ఎంతటి చూఢవిచారం ఇది? లయకారుడైన శివుడే సృష్టిడేస్తాడా? (బ్రహ్మపోస్టు ఈయనకు ఇప్పించినట్ట్లుంది. విష్ణువేమో శివ భక్తుడైనాడట, ఇంతేగాక, మట్టితో శివలింగం చేయించి కేశవునితో పూజింపజేయించినారు. ఇట్టివి భారతకాలంలో లేవు. గత పేయేండ్ల ,కిందటి శ్రైవకవి యెవలో కల్పించి కృష్ణుని స్థాయి తగ్గించి చేర్చినట్లుంది. చారిహర నాథుని చేతిలో చ్యక(తిళూలాలు పట్టించినాడు తిక్కన, “చర,తిళూలధారణ రటో ధీకర హరిహర నాథా”((దో.ప. శి-1) బుద్ధి వికృతమైతే ఇవ్లైన్నో వేర ఛష్ట సంజనితాలు అవుతలి. కౌరవ పాండవ రుటుంబ కలహ జ్వాలలు మహంచానిరంతా అంటుమంటుంటయి. మధ్యమధ్యన వ్యాసునొపేర చిలువలు, ఒలువలు చెప్పు ఉండారు. తిక్కన వివేచించి అనువదించకూడదా?

ప్రామాణిక మహాభారత విపేచనం 216 రఘుమన్న ఆీకృష్ణుడు 1.ఏ రాజ్యాధికార మొల్లక ఆనాటికి యథోచిత పాత నిర్వహించిన శ్రీకృష్ణుడు సమర్భుడు. అది అతని వేదాధ్యయనం. వైదిక జీవనం - యోగసౌధనం - ఆనాటికి ఏకైక ఆదర్శం. 2! భీష్మాదుల చేత (దౌపది చేత ధృతరా ష్టాదుల చేత గుర్తింపబడినాడు. అతడుండిన కాలానికి అత్యంత యుక్త పురుషుడు. (ప్రతిభుడు, మహాప్పురుషుడు. కర్మకుశలుడు. ధర్మవళుడు- బ్రహ్మనిష్ణుడు. రాయబార వేళ |1దౌపది మాటల కిచ్చిన మాన్యత, పరిష్కారం అమోఘం. వైదిక లాఘవం. శీ. (శ్రీకృష్ణుని బాల్యజీవనం నగర సభ్యతకు దూరం. (గామ జీననంలో గడిచింది. పీడిత జన కళ్యాణానై నిరంతరం ఉద్యమించినాడు. అరణ్యగతుడు. (బహ్మచర్య నిష్టాగరిష్టుడు. ధర్మ రక్షకుడు. దుష్టశిక్షకుడు. ర్‌. ఆనాటి కౌరత సార్వభౌమాతిధ్యం స్వీకరింపక, దాసీపుత్రుడైన విదురునింట స్వీకరించినాడు. ధర్మస్వామ్యసమాజవేది. గ్రాంత బోధి. విజయసారథి. మహాభారత కాల వారధి. 6. యుధిష్టిర రాజసూయ యాగాధ్యకునిగా భీష్మాదుల చేత కొనియాడబడినాడు. (దౌపది మాటల్లో శ్రీ కృష్ణుడు యజ్ఞ పురుషుడు. పుణ్య చరితుడు. (పశంసితుడు. (పబోధకులకు, ధర్మార్థవిదులకు, రాజర్దులకు, యోగులకు, సాధకులకు అనాటి దిక్కు(8-1-88,84) ఇ 7. (దోణుడు “యాతో ధర్మస్తతో కృష్ణయాత: కృష్ణస్తతో జయిః” (భీష్మపర్వం-€8-60) ఎక్కడ ధర్మమో అక్కడ కృష్ణుడు- ఎక్కడ రృష్ణుడో అర్మడ్ర జయం అన్నాడు. 8. అంతటి కృష్ణున్ని గూర్చి మళ్లీ గత శతాబ్దంలోని మహర్షి దయానందుడు సత్యార్థ పకాళం (11సము.శలిశిపుట) లో అత్యుత్త ముడనీ, గుణకర్మ స్వభావంగా ఆప్తపురుషుడనీ, జీవన పర్యంతం దర్మరకణం- అధర్మనాళనం కర్తవ్యంగా ఆచరించినాడనీ గుర్తించినాడు.

పామాణిక మహాభారత ఏవేచనం 217 రఘుమన్న 9. ఇట్టి శ్రీ కృష్ణున్ని పురాణ రచయితలు, కవులనబడేవారు. గాయకులు, నర్తకులు, వైష్టవవుత వాదులు, భక్తులనబడేవారు, జూరునిగా చోరునిగా చితించుకొని మహాపాపం చేసినారు. వికృతం చేసినారు. ఇదే నేటికినీ చెల్లుతున్నది. 10. చుహాభారతంలో శ్రీకృష్ణుడు మానవవూశత్రువిగానే చరితార్థుడు. అతని జీవనంలో (ఏతిరర్మ దానినే ఆదర్శంగ చూపుతున్నది. ఇంకొకవంక అతన్ని భగవంతునిగా అవతారపురుషునిగా బజారు రాతల్లో ముంచేసినారు. అతని సత్యచరి[(త నుంచి స్పూర్తి పొందాల్సింది విడిచి, కల్పించిన భమలచే నిత్య గానం, నృత్యం, నాటక బూటకం, చలనచిత్రం చిరుతల పాత్రం గావించినారు. భాగవతంలో అది అతిఎస్తారమయ్యింది. ఇది కేవలం రెండువేల రఈంవలావరి పురాణ కవుల కల్పన. బౌద్ద జాతర కథల్లో బుద్ధుడు అనేక జన్మల్లో పళశుపక్షి యోనుల్లో రూడా తిరిగి 89౧ నెర్చాణం పొందినట్టు ఖావించినారు. ఇవ్లేవైష్ణవులు శ్రీరాముడు (శ్రీకృష్ణుడు వష్టువుఅవతారులన అంనూణంగా రర్పించుకొన్నారు. కృష్ణభక్తిపేర అనేక సం[ప్రదాయాలేర్పడినయి. 11. శ్రీకృష్ణుడే స్వయంగా తానుమానవోచిత ప్రయాత్నాలే చేయగల్లినట్లు చెప్పెనాడు. దైవకార్యాలకు తన శక్తి వర్తించదని అన్నాడు. ఇది వ్యాసునికి తెలువదా!' “అభాం హి తత్‌ కరిజ్యామి పరం పురుష కారత: వైవంతు న మయా శర్యం రర్మ కర్తుం కథం చన” (ఉద్యో.ప. 79-5)

యుద్దం జరుగకుండా అనేక [ప్రయత్నాలు చేసినాడు. కాని అంతిమంగా తప్పని పరిస్థితిలో నే యుద్ధం చేయాల్సివచ్చింది. 12. భగవర్గీతలో గ్రేష్టప్రురుషుడెట్లు ఆచరిస్తే మిగతా జనులు అతన్ని అనుసరించవలె అని వుంది. దీన్ని భక్తులెవరూ పాటించటం లేదు. 18. భారత కృష్ణున్ని వర్ణించిన తీరుకు భాగవత కృష్ణుని వరించిన తీరుకు అత్యంత రర్యమశలుడు, చయోగిరాజు సంయముడు. చనికె శన్నంగా ఖాగవత కృష్ణుడు అనోర్భవీలా సంసర్తుడు. గోపరాలోలుడు, పరత్తీ జారుడు. వచనేడా మర్యజ్ఞాడు. మూఢ వర్త రక్షముడం.

ప్రామాణిక మహాభారత వొవేచనం 218 రఘుమన్న ధర్మసంస్థాపనకై అవతరించిన ట్లైతే, అనార్యకార్యాలయిన పరస్త్రీలోలత్వం ఎందుకని పురాణ (ప్రవాచకుడైన శుకున్ని అడుగుతారు. మంచిచెడ్డలెల్ల అగ్నిలో భస్మమైైనట్లే మహాత్ముల విషయంలో అవి అంటవు అని అజ్ఞానంగా అన్నాడు. ఇదీ అతడి వరుస (భాగవతం 10 స్కం. పూర్వ. 88-27,28). 14. రాధాకృష్ణుల రాసలీలా రభస వర్ణనం [బహ్మవైవర్త పురాణంలో కల్పించబడింది. వైష్టవ సంప్రదాయరలో భక్తికి రంకురక్తికి భేదవే. ఎరుగరు. పురాణాలు ధర్మ[గంధాలనుకున్నవారి దుస్థెతి ఇట్టిది. ఇక సామాన్యకవి గాయక సంగతి వేరే చెప్పనలవి కాదు. రంకురక్తికి ఆధ్యాత్మికత అంటించిన్ల కుకవులెందరో! 15. సంస్కృత కావ్యజాలంలో జయదేవుని గీతగోవిందం వామనూర్ల వల్లభుని పంథాకు చెందింది. హీందిలో సూరదాసులో, రీతికాల సాహిత్యంలో రాధాకృష్ణ రతిలీలా విలాసాభాస రచనలు సాధారణమైనయి. కిరాని ఖురాని మతాల వారు ఈ లోపాలనే చూపించి మతం మార్చులను గావిస్తున్నారు. మొత్తంమీద శ్రీకృష్ణ చరిత్రను వైష్టవ సంప్రదాయం కేర అత్యంత మలినం చేసినారు. ఈ పాపమంతా వారిదే, దాని ఫలితం భారత కృష్ణుడు అర్ధం కాకపోవటం. 16. వల్లభసంథపదాయంలోని కవ అధ్యాయంలో రాసపంచాధ్యాయి పేర అసభ్యలీలలు శ్రీకృష్ణపర్వంలో కల్చ్పించబడ్డయి. బ్రహ్మవైవర్త పురాణం, విష్ణుపురాణం -హరివంశం భాగవతం వంటివి ఐతిహాసిక మహాపురుషుడైన శ్రీకృష్ణున్ని పతితునిగా చితించికల్పించినయి. బాల్యచే ష్టలు 1.మహాభారతంలో శశుపొల వధసందర్భంలో పూతన వధ (ప్రస్తావించబడింది. అడి శ్రీ ఘాతుకం కాదు, తన్ను చంపనున్న శక్తినే కృష్ణుడు హతమార్చినాడు. 2. విష్ణుప్తురాణంలో పూతన బాలరోగంగా చెప్పబడింటీ,' * 8. హరివంశంలో ఆమె కంసధా,తిగా చెప్పబడింది. కీ. బహ్మవైవర్త పురాణంలో కంస సోదరిగా, భాగవతంలో సూతికాగృహరోగంగా చెప్పబడింది. బాలుడు గుంజుకొని జాలు రుడిచినచో ఆ లోగం నశిస్తుందని

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 219 రఘుమన్న లక్ష్యార్థం. అంతే. కాని పూతన పాలుళతాగి ఆమెను చంపినాడని వుంది.

6. సుడశ్రుతం పపకారం పూతన బాలరోగపోషం.

7. భాగవత బాల్యచేష్టల్లో కృష్ణుని బాలునిగా వర్ణించి, తిరిగి పరమాత్మగా పూజించటం ఏమి ఆదర్శం లభించాల? అభూత కల్పనలెల్ల అల్లిరి. పురాణ దేవుడు అజ్ఞానబద్ధుడు. “తస్కరాణాల పతయే నమొ (యజు.16-శి[) లొంగదీయుట దండించుట రుద్రన్యాయాధిశుని ద్వారా లొంగదీయాలని అర్ధం( నిరుక్తం). అంతే కానీ దొంగల స్వామి నమస్తే అని కాదు. ఇది మూర్ధ చింతకుల కల్చనం,.

8. భారతంలో లేని గోపన్రీలోలత్వం, గోపికాపీన పయోధర మర్దనం వంటి వ్యభిచార లీలలు హరివంశ భాగవత (బ్రహ్మవైవర్త పుఠరాణాల్లోనివి. నిరాధారాలు.

9. భారత కృష్ణుడు [బహ్మచర్యా(శమదీక్షతో వేదాధ్యయనం చేసినాడు. భాగవత కృష్ణుడు దీనికి విరుద్ధంగా బాల్యంలోనే వ్యభిచార లీలల్లో వర్ణితుడు. కొంటెవా పట,

10. త్వంహి నః పితా వసో మాతా శళత[కతో బభూవిథ(బు. 8-98-11, +.62-2, 1-164-20) ఈ (ప్రకారంగా వేదంలో ఈశ్వర సంబంధంగా మాతా పుతం గురు శిష్య, మిత, రాజూ ప్రజా పరంగా ఆలంకారికంగా వర్ణితం. చుధుర భక్తి పేర మాయకల్పనలన్నీ కఠిబుద్మలవే. మహాఫపురుషున్ని మహాపాపిగా జేసిన ఫురాణ మతాలు జనమానస ఘాతాలు,

రాధాక్ళష్టుడు రాధ (పస్తావన భారత భాగవతాదుల్లో లేదు. (బహ్మవైవర్త పురాణంలో

(ప్రధతుంగా కన్పిస్తుంది. ఇందులో కూడా పరస్పర విరుద్ధ కధనంగా వుంది. ఆమెకృష్ణుని వామ పార్చ్వంనుంచి ఆవిర్భవించటం “ ఆవిర్భావ కన్మ్యైకా కృష్ణస్య వామ పొ ర్వ్వతః” ( బ్రహ్మవైవర్తం- బహ్మకాండం-ని5్‌) . దాని తర్వాతి ళ్లో కంలో ఆమె అతని (పాణా ధిష్వాీదేవి (బహ్మ కొం 27). ఇందులోనే (పకృతి కాండంలో కృష్ణపల్సిగా పేర్కొనబడింది. (పకృతి కాం. స్వయంరాధా పత్నీ కృష్ణ వతః స్టలాస్తితా) కృష్ణ జన్మకొండంలో వీరివివాహానికి స్వయం (బ్రహ్మపురోహితుడు (అధ్యా 15).

ఘుమన్న 'పామాణిక మహాభారత వివేచనం 220 జక ఇట్లనేక పరస్పర విరుధ్ధాలతో అజ్ఞాన కల్పనలు లను నది వైష్ణవ భక్తులకు ఆమె స్వామినీ. శేవముబాధ వీయోగ గాధ. ఊహాగ్రు (| పురుషార్థం వీరికివ్యర్థం. ఇదంతా మూర్జీయుల పచ్చి నృలిచారఘోరం, క తీకృష్ణుడు ఏకపత్నీవ్రతుడు. కేవలం రుక్మిణీ వల్లభుడు. 'ఫ్రహస్థ బ్రహ్మచారి.వై చర్యాదాదండధారి. భాగవతంలో రుక్మిణీతోడనే ఇంకా ఏడువుంది అంటగట్టబడి అష్టవుహీషులుగా శల్ప్చించినారు. సత్యభావరా జాంబవశ్రీ కాళిందీ సత్యా లఅకణామి[కవృందా భ(దలు. వీరి వివాహ వెతలెల్ల కల్పించబడ్డయి. పాగ్వో తిష పురంపై బడి అక్కడి రాజు నరకాసురున్ని సంహరించి అంఈపురంలోని 16000 కన్యలను వివాహం ఆడటం (భాగ. 10 ఉ. అధ్యా, 58) (దేవీ భాగ శ్ష-25-57) (బహ్మవైవ *-112), ఆదర్శ వాక్కు సంభవమా?

ఈ నరకాసురుడు ఎవరట? విష్ణు పత్నిష్పృథివికి ప్రత్రడ్ల, కృష్ణావతరంలో వౌన్ని చఛాంబ్ల వ్రాన [6000 భార్యలను వీడు చేసుకుంటే, అది కొడుకు పెండ్లాలను కోడళ్లను చేసుకొన్నట్లు కాదా!

ఇంతమంది సంతానం88800 లట( బహ్మపురాణం), ఇట్టివన్నీ పురాణాల

పుచ్చుబుద్ధులు. తెలుగువారి కవి [తయాదులు పురాణ విద్వాంసులే, అందుకే

అహెతాన్ని జగద్ధితంగా నిత్యసత్యంగా చాబినారు! ఫురాణాలేపంచమవేధంగా నమ్మి,

వేదం జోక్రి పోలేదు తెల్పుగ్స కవితయం.

ఇట్టివే పరనీయంగా ఇంతకాలం సాహిత్యం పేర చదివితే అందుకే

జ్ఞానోదయం కల్గలేదు, చుతవర్గస్థలకులాది ప్రర్ర చీలికలు పీలికలు నాలుకలుగా వ్యవహరిస్తున్నారు మార్గదర్శనం లేక ఆధునికం పేర అదే తప్పు మురోరకంగా జేస్తున్నార్సు, తప్పలు తప్ప్మల్పుగ్రా గుర్తించమంటే నొప్పలెందుకో? దురభిమభూనాల కిప్పులెందుకో? గ్రండ్డి సత్యహితానిక్రి ఉద్యమించండి, భారతకృష్ణుని నేతృత్వం ఉందండి.

పామాణిక మహాభారత వివేచనం 221 రఘుమన్న (దొపది స్వయంవరానికి దేళవిదేశాలనుంచి రాజులెల్ల వచ్చినారు.

శ్రీకృష్ణుడు రూడ బలరామాదులతో వచ్చి ఆసీనుడైనాడు. టాహ్మణపేషధారులైన పాండవులు రూడా రానే వచ్చినారు. వారిని చచాడగానే ఒక్క కృష్ణుడే గుర్తించగర్సినాడు.

1. అర్జునుడు మత్స్యయంత్రం ఖేదించినాడు. వచ్చిన రాజు స అసూయ కర్ష్ణింది. దుంపదున్ని హత వరార్చే 1 పయుత్నం గావించినారు. జాండవ్చులు దాన్నా వమ్ముచేసేనారు. రర్గ్ణుడు అర్జునునితో డీకొని ఓడిపోయినాడు. భీముడు శల్యున్ని పరాజితున్నిచేసినాడు. యుద్ధం తీవ్రరూపం దాల్చిన సమయంలో శ్రీకృష్ణుడు వృధా రక్తపాతం వలదని కోరినాడు(భార. ఆది. ప. | 89-38,39). తక్షణమే ఆ భయంకర పరిస్థెతి నివారింపబడింది. భారతంలో అతని గౌరవం అట్టిది. రాజులందరికి అతడు పూజనీయుడే. అందరినీ ఓడించ సమర్శ్భ్శడు.

2.తర్వాత చాండపవులు స్వనివాస స్నానానికి వెళ్లి ఉండినారు. రృష్టుడు అక్కడికి -డెళ్లి యుధిష్టీరుని పాదస్పర్శ చేసినాడు. ఏష్టాచార ఆర్యాధినయుడు. పరస్పర (ప్రత్యక్ష కుశల పరిచయమిదే తొలిసారి. అంతకు పూర్వం దూరం నుంచే విన్నవాడు. కృష్ణుడు ఆపదలో వారికి బంధు సమ్మితంగా అనేక వస్తుభూషణాదులు అందించిన ఆపద్చాంధవుడయినాడు. (ఆది. 190-20,జ౫)

తి.సుభ(దార్జునులు పరస్పర రామురులు. కృష్ణుని సహకారం రూడా లభించింది. బలరాముని భయానికి వారు ద్వారకనుంచి అక్కడికి వెళ్లవలసి వచ్చింది. ఆ తర్వాత బలరాముడు యాదవృలు ఉద్విగ్నులయినారు. కాని శ్రీకృష్ణుని జౌచిత్య విచారం తెలిసీ సంతుష్టలైనారు. 'వారికి పెళ్ళిజరిపించినారు. ఇది యాదవుల్లో శ్రీకృష్ణుని గంభీరమైన మర్యాదస్థానం.

ఆగాడు పరస్పరం వధూవరులు ఇష్టపడగానే ఇతరుల ఆతీప ముంటుందని

సంఠోచించటం- అన్వతవెళ్ష వరించిన రాంతశు తీసుకునిపోయి వివాహమాడే పరిస్థితి ఉండింది.

క.1సమయ సందర్బాల్లో శ్రీకృష్ణుడే ధర్మనర్టేత, యథోచిత సమయ సందర్భ నిర్దిష్ట ఉద్గాత. శత (పతిశతం ఆనాడు వైదిక వుర్యాదలు శ్రీకృష్ణుడు కూడా ఆచరింపజాలకుండా ఉండటానికి కిట్టి ఉదాహరణలు కన్విస్తయి. మానవమాత్ర

'పామాణిక మహాభారత విపేచనం 222 రఘుమన్న మర్యాద పురుషుడుగానే కన్పిస్తాడు. శ్రీకృష్ణ సంధికార్యం అత్యంత స్వాభావికంగా వుంది. అమానవీయంగా విరాడ్రూపం కల్పించబడింది. అక్కడ అదిభర్త పురుషుల్లై వేదాధ్యయననీలురకై చెప్పబడితే, ఇక్కడ పాపాత్ములరు దుష్టులరు రూడా చూపబడింది. త్‌. శ్రీకృష్ణుని సమర్థత దుర్యోధనునికి తెలిసిరాలేదు. వాడు దుష్టచతుష్టయ పరివృతుడు. ఒప్పుకొనకపోతీ పరాజయమే తప్పదు. విదురుడు రూడా చెప్పినాడు. అయినా వినలేదు. ఇక సర్చునాశనం తప్పదని రృష్ణుడు అనుకున్నాడు.

6. భీష్మ [దోణాచార్యాదులతో గూడ శ్రీకృష్ణుడు యధోచితంగా గంభీరంగా వ్యవహరించినాడు. అనౌచిత్యాలు కొన్ని ప్రక్షిప్తాలకోవలోనివే. (శాంతిపర్వం, అనుశాసన పర్వం ఫీష్మయుథధిష్టిర సంవాద రూపంలో అనేకంగా (పకిప్తాలు చేర్చి పరస్పర విరుద్దాలు స్థాపించబడ్డయి).
7. దుత్యోధనాదుల సంహరించుటలో రృష్టుని బాధ్యత ఉందని కోపించి గాంధారి అతన్ని శపిస్తున్నది. ఇది కల్పన. యుదృనివారణకు అతడెన్ని ఉపాంశరాలు (థతయోగించినా అవి నిష్ఫలం. ఇవి గాంధారికి తెలుసు. పాండవుల కతడెన్నో ఉపదేశాలు ఇచ్చి ఉన్నాడు. వారు విన్నారు. భక్తి ద్దలతో ఉన్నారు. అందూ శ్రీకృష్ణుడు వారి పక్షంలో ఉన్నాడు. /
8. ఇతని జన్మకారాగారంలో, నిర్మాణం గురుకులంలో _ వేదాధ్యయనంలో (బహ్మృచర్యాశమంలో- కర్తవ్యం యుద్ధకార్యంలో గడిచింది. $. జీవనంలో మానవ మాత్రుడుగానే ఉన్నత ఆదర్శ స్థానాన్ని పొందినాడు. తన కాలాన్ని సమీక్షిస్తూనే, తనలో, పరివారంలో బంధువుల్లో, సవూజంలో. (1పణయంలో విశిష్టతను రక్షించే కర్మ కుశలత అతని గొప్ప నీతిజ్ఞత, సత్యధర్యోపదేశ పరిఫుష్టత. ఇతడొక్కడే ఆనాడు వేదవేత్త,
9. శాత్తు పరిజ్ఞానం, సత్యదర్భనం, అస్రవైపుణ్యం, సకల కాష్త్ర ప్రామాణికత ఆయుర్వేదజ్ఞత గలవాడు. ఉత్తర గర్భ జనత అర్హమృత శిశువునకు చిక్రిత్స చేస్‌ బతికించినాడం? తన కాలంలో సర్వశేష్ణుడు. సర్వ సముర్శుడు. పఠోపకా౦. సదాచాలి. మౌొతాఎతగురు జనసివాతిల్పిరుడు. ప్రెదిత దినచల్ప అతనిది.

'పామాణిక మహాభారత వివీచనం 223 రఘుమన్న “పాత రుత్థాయ కృష్ణస్తు కృతవాన్‌ సర్వమాహ్నికమ్‌ బాహ్మణైరభ్యుజ్ఞాతః ప్రయయౌనగరం'ప్రతి”

(ఉద్యోగ పర్వం. 5-8-7-1)

11. అధర్మం అన్యాయం సహెంచలేదు. భారతయుద్ధం అతని రాజనీతి. అఫూర్వం- అద్భుతం ధర్మరక్షణం. తేజస్వె-మనస్వి. నివృత్తిగామి-యోగం ద్వారా మోక్షగామి. శ్రీరాముని కాలం వడ్డించిన విస్తర్శి శ్రీకృష్ణుని కాలం కఠిన (ప్రయత్నంతో కుక్కలు చింపగా తిరిగి కుట్టిన విస్తరి. 182, “వేదవేదాంగ విజ్ఞానం బలం చాష్యధికం తథా

న్యణాంలోకేహి కో౭ి న్యోస్తి విశిష్టః కేశవాద్యతే” (సభా. అధ్యా, 88-19)

కృష్ణుడు వేదవేదాంగ తత్వజ్ఞుడు, అత్యంత బలసంపన్నుడు, విశిష్టుడు. ఆనాటికి అట్టి గుర్తింపు వున్నవాడు. అతడు నిస్వార్ధి, విశ్వరాష్ట్రవేది, జనహిత విభూతి. జరాసంధాదులను వధించిన తర్వాత బారత యుద్ధంలో కూడా భీష్మ (దోణ కర్ణ శల్య దుర్యోధనాదులను క్రవుంగా ఒక్కొక్కరినే హతవూర్పించిన రాజనీతి దక్షత అనూహ్యవ్యూహం. స్వయంగా యుద్దానికి విభుడే, అనేక పకార్యాలలో అది కూడా (పయుర్నించినాడం. ఇళ తప్పదని తెలిసిన తరుణంలోనే తెగించినాడం. వూనావవూనాలు రూడా సహించినాడు. అనాటి (పపంచానికి సత్య ధర్మన్యాయాలు [కమంగా తెలొసేటట్లు చేసినాడు. అర్హునునికి స్పష్టంగా తెలొసేటట్లు ఉపదేశించినాడు.

వెచిక ధర్మబీవన సంరకకుడు- గీతలో ఇది దర్శించగలం- విదురుడు ఇతని చేత మిక్కిలి గుర్తింపబడ్డాడు. మహాభారతంలో ఇది హీష సమ్మాన సంవిధానానికి

(త తాన్‌ నిదర్శనం. శ్రీల పట్ల మిక్కిలి మర్యాద. సంసారోపాసనలో నిరిప్పుడు. యోగిరాపా

జ జి

తన కాల పరిస్థితులకు చక్కని బీటు. సామాట్టు రాజ్యాన్ని సంస్థాపెంచినాదు. వీతరాగుడు.

పామాజిక మహాభారత ఐపీచనం 224 రఘుమన్న భరవద్ధీత భగవద్గిత శ్రీకృష్ణుని దార్శనిక తత్త్వం. ఇందులో కూడా కొంత వరకు కొన్నిపపజిష్తాలు చోటుబేసుకున్నయి. ఖీష్మ పర్వంలో ఈ విషయుం యథాతధంగాఇంచుమించుగా ఉన్నది. మొత్తం మూలభారతాన్ని వివేచించినపుడు దాని పూర్తిస్టితికి ఇడిభిన్నంగా ఉండి. తర్వాతి కాలంలో జోడించినట్లనిపిస్తున్నది. వేదప్రమాణాల ఆధారంగా బుషులు ఉపొంగాలు ఉపనిషతులు (ువచించినారు. వీని ఆధారపమే భగవద్గీతలో విశేషంగా ప్రలిపొదించబడింది. 'శతిపాడించిన తీరులో శ్రీకృష్ణుని యొక్క వైదిళ జీవనం తడ్యావనం హవనం సాకాత్కరిస్తయి. అతడు యోగపురుషుంగా మనముందు దర్శనమిస్తున్నాడు. భగవద్గీతలో ఆత్మ ,పరవౌత్మ, ప్రరృతి, కర్క, కర్మపలయెనాగం, జ్ఞానం, జ్జైనలెళాగం, పిభూతియో గం వంటివి వపీచిలంచినాడు. ఇవి ఒకవేళ వ్యాసునిపే అనుకుంటే కృష్ణుని యొక్క వ్యక్తిత్వానికి అస్తితా2నికి భంగం కల్గుతుండి. మిగతా భారత రచనంలో వ్యాసుడు కృష్ణుని వైయిలో కన్నాంచడు. అందుకే ఇడి శ్రీర్యష్టగీతగానే నేను గుర్తిస్తున్నాను. కృష్ణుడు ఇపట్పన తర్వాతనే వ్యాసుడు రూర్వినాడు, అట్లానే భారతంలో సనత్తుశాతియం సనత్సుజాతునిదే. విదుర నీతులు విదురునిపే. అంటే వీళ్ళందరు ఆయా శాత్త్ర టాండితృమున్నవాళ్ళే, ఇఐ వ్యాసునికి వర్తించవు. కాదనుకుంటే రాడువడేననల్లే! మొత్తం భారతంలో భగవద్గీత విశష్టమైనది. ఎందువల్ల? అడి వైదిక వచారథారు శత సహ్రశ్తోరమైన భారతంలో అశుద్ధంతో శుద్ధ మిశ్రణం వంటిది ఛగచర్శిత. రారణమేమిటంటే భారత రాలంనాటి వారందరు ఇంతో అంతో అశందాన్చ అంబించుకున్నవాలే. కాని శ్రీకృష్ణుడు వారందరికి భెన్చుడు. ఆభన్వుడ. భారతకాలానరి వశ్చచ వాన్మతిప్పిన మహాప్పురుషుడ్సు. ఇయ!

ప్రామాణిక మహాభారత విపచనం 225 రఘుమన్న (దోవథి పాండవులు బకాసుర వధానంతరం ఏకచ(కపురంలోని టబాహ్మణ గృహంలో ఉన్నారు. ఇంతలో కీరయా(తలు చేస్తూ మరొక బాహ్మణుడు అతిథిగా వచ్చినాడు. వాడు చిత్రవిచిత్ర కథలు చెప్పినాడు. పాండవులు చెవులు పొడుచుకొని వానిచుట్టు కూర్చున్నారు. కథాంతంలో, పొంచాల దేళ [దుపదుడు (దౌపది స్వయుంవ రం జరుపుతున్న సచూచారం తెల్సినాడు. వుహాయుజ్ఞంలో అమైథునంగా “+ అయోనిజత్వం కృష్ణాయాద్రుపదస్య మహామఖీ” (అది. అధ్యా. 164-8). యజ్ఞవేదిక మధ్యనుంచి అద్భుతంగా జన్మించిందని చెప్పినాడు. అతని ద్వారానే పాంచాల దేశమార్గం అడిగి పాండవులు అక్కడికి బయలుదేరినారు. “స్య్యయుంవరః క్ష(తత్రియాణాం కన్యాదానే (పదర్శితః” (ఆది. అధ్యా. | 66-గురురువాచు. క్షత్రియ కన్యాదానానికై స్వయంచరం గేష్టవుని అతని లాజగురువు కజెల్పినాడు.(దుష్యంతుని కథలో క్షత్రియులకు గాంధర్వ రాక్షస వివాహాలు జ్రేష్టవుని చెప్పబడ్డయి. శాస్త్ర విరుద్ధం[మును-3-20, 39, 4౦). స్వయంవరానికి అనేక దేశాల రాజులు పేంచేసినారు. పొండవులు కూడా అక్కడికే చేరుకున్నారు. కుంతి అనువుతించింది. ఈ సందర్భంలో వ్యాసుడావెనా సత్యవాదినిగా(కుంతీ... సత్యవాదినీ - ఆ.అ. 167-8) పేర్కొన్నాడు. ఆమె కన్యగా ఉన్నప్పుడు వ్యభిచరించింది. కర్టున్ని కన్నది. గంగపాలు చేసింది. అంతా కప్పి ఉంచింది. ఇప్పుడు సత్యవాదినిగా ఆమెకు సర్టిఫికేట్‌ ఇచ్చినాడు. బలే భారత, (బ్రహ్మార్షిలే. వ్యాసుడు (దొపదొ పూర్త జన్భుజ్య) త్తోంతాన్న వొండథత్తులకు ఎబిపించుకు (ఆఅ. 168-1 నుంచి 86) ఏకచ[క పురంలోనే పొండవులున్నప్పుడు వ్యాసుడు వచ్చి కలిసినాడు. ధర్మా స్తానుసారం నడిచేవారు పాండవులని (ధువీకరించినాడు. దౌపదిని గూర్చి తెలిపినాడు. ఆమె పూర్వజన్మలో ఒకానొక బుషియొక్క పు(తిక( కన్య). సద్గుణవతి.

ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 226 రఘుమన్న

రూపవతి. సదాచారిణి, అయినా ఆమెకు పఠిలధించక శంకరునై తపస్సు చేసిందట. వాడు (పతృక్షవైనాడు. వరం వే డుకొ మ్మన్నాడు. “లిం సర్వగుణో పేతుమిచ్చామితి పునఃపునః” సర్వగుణోపేతుడైన వాన్ని భర్తగా కోరింది. ఆ కో రటంలో ఐదుసార్లు అన్నదట. అందువల్ల భరత వంశీయులైన ఐదుగురిని భర్తలుగా పొందుదువని శంకరుడు ఆశీర్వదించినాడట. ఆమె మళ్లీ “ ఏకమిచ్చామ్యహం దేవత్వత్ససాదాళక్‌ ప్రభో” ఒక్కన్నే పతినిమ్మని మొరపెట్టుకుంది. అయినా శంకరుడు పట్టించుకోలేదు. మరోజన్మలో ఏకపలిత్వం లభించుగాక అన్నాడట. అని వ్యాసుడు ఈ కథ చెప్పినాడు. ఆమె పౌండవులకై పల్నిగ్రా నిర్ణయించి ఆశీర్వదించి పంపించినాడు.

ఈ కధ అనార్య దేవుని లీల. అనార్షవ్యాసుని గోల, అధర్మం. అన్యాయం. పదేపదే ప్రాధేయపడి కోరితే పదిమంది భర్తలను ఇచ్చేవాడు శంకరుడా? ఆమె ఐదుసార్డు ఉచ్చరించిందా? మనసులో అనేకసార్లు అన్సళ్రాన్సి ఉంటుంది. కదా? ఆ వునసును అతడు తెలుసుకొనజాలడా? బయటికి వినిపెంచిందే అతడు స్వీకరించినాడు. కోరికలోని అంతరార్థం' గహీంచలేని మూర్చుడా? ఆమె క్రోర్రంది మానవనైజం. ఇందే వేద రహస్యం దాగుందో వ్యాసభగవానుడ్రే చెప్పాలి! నన్నయ తిక్కన లోనారసింది లేదు.

(దుపద యజ్ఞ ఫలితంగా ఆమె పుట్టిందనుకొందాం, సరే! అయోనిజ ఎట్లా? వేదం (ఉపకారం సృష్టి ఆరంభంలోని అమైధున సృష్టి భారతకాలంలో జరిగిందెట్లా? పురాణకవికుల గురువుల్లారా! వ్యాసజయంత్రి చేయుండి. అష్టాదశపురాణ కధలు ఇష్టమొచ్చినట్లు కల్పించండి. మీడేమి పోతుంది?

(దోపది పంచభర్చక. అయితే ఆ బదుగురితో మెలిగిన తీరు ఆమెకే చెల్లింది, సవతుల కయ్యం లేదు. సాటి భర్తల అసహ్యం లేదు. పతుల సేవానురకా. మనోహరవర్తిని, మార్గదర్శిని, యుక్తాయుక్త వివేక విలాసిని, క్ని పతుల ఫూజించి పట్టమహిషిగా రాణించిన సుగుణరాశి. పతులను పరమానురాగంతో అనువల్తించే విధానం భారతకాలం నాటి పతివ్రతలకు సమాచరణీయం, కొందరు

(ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం 227 రఘుమన్న కాంతలు సవతుల నడుము సాధించుకోదలచి “మంత్ర తంత్ర వివిధాషధ భంగుల వసి (8-5-జ) గాని, కపట కర్మలు గావించిగాని, పతులను వశపరచుకోజూసే విధానం *మగనికి దెచ్చు రోగములు” (శి-5-29) , కనుక ఇట్టివి తగవని చెప్పుట యుక్తమేగాని, అడిగిన సత్యభామకిట్లు (దౌపది చెప్పిందని భారతంలో ఉండటం అసందర్భ, అనవసర కల్పిత వ్యవహారం. శ్రీకృష్ణునితో సత్యభామ సంబంధమేమిటి? అతడు ఏకపల్నీ (వతుడు, రుక్కణీ వల్లభుడు, ఇంతే!

పంచభర్షృక

1. [దౌపది పంచభర్శృక కావటానికి వూలభారతరలో, నన్నయ అనువాద భారతంలో తగిన ఆధారాలు కన్సిస్తున్నయి. దాన్నిసమర్థిస్తూ చెప్పిన కథలు తర్వాత కల్పించిన వారికల్పనలే. శి. స్వయంవరన్యాయంగా అర్జునునికే ఆవె వలత్తించాలె. (దుపదుడు అట్లే జరిపించినాదు. వ్యాసుడు కుంతి పంచభర్శక కావటానికి ఆదేశెంచినారు.
2. పంచభర్షృకనే అయితే జూదంలో ఆమెను పణమొడ్డుటకు ఒక్క యుధిష్టిరుని అధికారమేల) అంటే కుటుంబంలో తండ్రి తర్వాత వ్యేష్టుని మాట చెల్లింది. అట్టైతే దౌపదిని భార్యగా పొందుటకు వ్యాసాదులు తోడ్పడినప్పడు, ఆమెను పణమొడ్డుటకు యుధిష్టిరుడు వారితో విచారించవలసి ఉండింది. అట్లా జరుగలేదు. కనీసం కుంతిని మాతృదేవోభవ అని ఆమెతో విచారించవలసి ఉండింది. ఇదంతా ఉల్లంఘెంచిన వ్యసనబుచ్ధి యుధిష్టిరునిది. ధర్మశా స్తాలకెప్పడో అవమానం చేసినాడు. జక్కొక్కటీ పీడుతున్నపుడు కూడా సోదరులతో వివేచించలేదు.

క్త అర్హునుని పట్ల ఆమెకు మిక్కిలి గేవము ఉండుట కారణమని యుధిష్టిరుడే ఛైస్పినట్లున్న దాన్ని వివేచిస్తే ఆపా యుధిష్పిరునికే భార్యగా ఉండినట్లు నిర్ధారించజానికి వీలులేదు.

5. రాజ్యం, దౌపది, సోదరులు అనుమయూడింటి పైన అతనిది తిరుగులేని అధికారగౌరివంగా చెల్లింది. స్తీ స్థానం మహాభారత కాలంలో అగౌరవంగా చేయబడింది.

ప్రామాణిక మహాభారత విపీచనం 228 రఘుమన్న 6. (దౌపదిని ఐదుగురు పెండ్లియాడే విషయంలో (దుపద యుధిష్టిరాదులు వొకి అభిప్రాయాలు వ్యాసునితో..

(దౌపదికి ఐదుగారుభర్తలు వేద విరుదృవుని [1దుపదుడి దృష్టద్యుమ్నుడన్నాడు. ధర్మ సమ్మతమని ధర్మ సూత్మమని యుధిష్టిరుడు, కుంతిః వ్యాసుడు అన్నాడు.

శంకరుని వరమనీ వ్యాసుడు కథ కల్పించినాడు. (బ్రహ్మ నిర్ణయమన్నాడో' పాండవుల పూర్వజన్మ వృత్తాంత విషయం కల్పించినాడు. అభూతకల్పనళో అశాస్తీయాలు ఉన్నయి. ఇట్టివి ఆర్జవాజ్యయంలో ఉండవు(రామాయణంలో ఇట్టీవీ లేవు). ఒకటో రెండో ఉంటే అట్టివి వ్యాసుని పేర కల్పించిన వారి లీలలు,

'ప్రమాదినావు మామశుద్ద నవంయి ఆ6ఆఐబంంజసుుంయ రరం౧౦ కవశాసనం నయ్యుగ కాత్యతోకయున జియ్యయంరా కఎరాజునుంయ యా గయ్మును బీన్మె నా నిగయ గాన తరంగము (మోనె, రాయబా డాిమ్మును వేస్తె ఆదునిక సాహిత్యరాక్షనవళ్ల దుళ్ల ప్రా ణమ్మును దీనె కొయ్యులును ఊస్కె పోష జనమ్ము నొక్షిగా కమనీయ రయణీయ కవనీయ నవశీయ న తరణయ తరణియ వరయు కఎిల యననీయ శ్రవణీయ గణణీయ శరణీయ | (శుతివాయమమీదు విశ్రులము కిల్‌ శ్రలనాద జలవాద కులభీద తలఖీద [స చుతలోధ వృతబాధ నక్రలిత కఏల /| కలనాట చలనాద వలమోద బలమోద జ అవ్భతగాధ సుబోధ నుక్టత కవిత ఈ ఉదయతుప్యాదయ కుభోదయము క్రాగ +! యాలత్తవ క / నుబినయ యయ సానయు క్రోం రాగృ యుయ్మక రయుతుక ల 6! దవ్భ క్రవద్ర ప రో రాక నుయ్ము ఫా ఎగ య! ఆ టణెధాన యయ కఎవికాననయ్ము 2 + త్రతుఛా ఆ వరల చఎషెం.కఐంత్తు ్ట / ంటకీ యి చ గగ లాలయి ళ్‌ | జ్‌ ఫారో కుక న్‌! నామ లో

. తెలిఫి శాఫిన్హ అధికారం. శలువక వాతిన్ట అహంగకారం- తవిఫ్‌ తలువక భనిశ్హ దురహంకారం , సాహిత్యంలో కెంతమెంత? సాహిత్యంలో హితాన్ని చంపేసిన కవులెందరో! ఆవో కవులు ఓహో కవులు మవో కవులింకెందరో! లోలోతుల లోతలలో తల లేనప్పుడు వీధి రాతల కూతల్లో విమర్శకుల తల దిప్పుడు సత్యాసత్య వివేకమెంత? పునీతులై పునర్వివేచించాలొ అన్ని పరీక్ష గావించాలె మానవుడై మనన చింతనం చేయాలె లక్షణ ప్రమాణాభ్యాం వస్తు సిద్ధిః లడషణ (ప్రమాణాలతో ]

• విశ్వ శ్రేయస్సును వివేచించాలె. . అంటే, పదార్ధ పరీక్షకు దాని లక్షణాలు- ప్రమాణాలు-సార్వజనీన శాశ్వత ప్రయోజనాలు పరిగణించాలే శ్రుతి స్మృతిని బట్టి జీవన స్టితి ధృతి ద్యుతి వివేకఖ్యాతి కృతి క్రాంత దర్శనమై సాశాత్యరించు కోవాలె మళ వర్గవాద కులిస్టల భాషాది విభేదాలతో వివేచించకూడదు. చే అభిమాన దురభిమాన- హీన న్యూన భావాలతో చింతించకూడదు, శాస్త్రం జొప్పేదానికి సడాకుల సదివే దానికి " ఏ మాత్రం సంబంధం? ఎక్కడరా అనుబంధం ? ॥ ళ్ళ కొలమానం లేనప్పుడు కోతి చేష్టలవుతుంటయి ర ర ర.