Telugu nishabdham geesina chitralu - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki
ల్‌ సం ఉర చఒచక 5 త _ నీశబం గీసిన చితాలు. యం ఆ ప్రి ర ఈఈ! -. 47 గ శ్‌ 5 గా న స్‌ డో గ వ్వ శ నో /. ట్‌// న్‌ శటోా ' ₹ శే, స సహజకవి మల్లెమాల
| ద ౫, మనసుపడి మక్కునతో సేకరించిన మ స టఉ.. జ్ఞ“ ఈ పుస్తకాన్ని సాహిత్యాభిమానుల కోసం ే (. ఓ గ్ల! | సుందరయ్య విజ్ఞాన కేంద్రానికి ॥ వ. స. స ఆనందంతో బహూకరిస్తున్నాం. . . . - మల్లెమాల కుటుంబం గాల, వలు. ల - మీ నుం... అహం అంతు. . వ్‌ వానా! కా. _ |
దన. నం త ాాాటుంల్వులి
న య. గొట్టిపాటినరసింహస్వామి జన్‌ . ఆ . /
గ నిశ్శబ్దం (సిన చిత్రాలు ! రచన | | త్రీ గొట్టిపాటి నరసింహాస్వామి న న] స వంశీబ్రచురణలు జు లా శ యో
గ క్‌ తా ఆగష్టు-2000 బ్య శ గే సర 7 ప్రతులు - 1000 నః వా స ర్స్‌ (| లా. (| -్‌ ర... [గ పసన? శ్‌ సుమండి (| సర్వహక్కులు - రచయితవి వెల: రూ. 50/ ప్రతులు దొరుకుస్టలము ౪//0 నరసింహన్వామి సాతులూరు గుంటూరు జిల్లా. తుద ఫోన్‌ ; 44514. 650౨-9512,
ళా, నిశ్చబం గీసిన చిత్రాలు
హో ఆ
ల్లో టం. ర్త, ల్‌ ౭260 ళ్‌ ళఢం ల7272/గ గరం 6౧6౮
౮46 22202భ/067/ “26/77
7౮౬౧ ౭4౭౯4724 వర టాగోళడ/. పర/22రోంటగ ర్త. ౭4/62 27 రీ౭గాల్ల 676510౧౦ 5౪/0౧0/ తనని. "
రొట్టిపాటి నరసింహస్వామి
ల. “యలు సటించి.
టి జీ. నిబిడాశ్చర్శంతో ఆనందంతో
సర స న్‌ నన్నుచకితుణ్ణిచేసి,
కే శ. నిరంతరం నాపైన
భగవాన్‌ మీరు వర్నిస్తోన్న ఆశీస్సులు
శ్రీరమణ మహర్షి ప్రేమోదయ ఉషస్సులై నాజీవితాన్ని వెలిగిస్తోన్నాయి. అనురాగ రోచిస్సలై
టో రుచిరరాగాల్ని పలికిస్తోన్నాయి. నా అంతరాంతరాళాన్ని చీల్చుకొని మ్యదుమధురంగా, మార్దవంగా, ముద్ద మోహనంగాౌ, వా!
ధ్వనిస్తోన్న స్వనిస్తోన్న శ్యామలగీతాలు ఐిశ్వశోభితహరిత శాందర్వోన్మీలనా లవుతాయి అందుకే నాజీవితం సుకువమూర సుందర కుసుమంలా మ్‌ పాదాంకితం చేశాను.
విశ్వినని సౌరిస్‌ మనస్సుని ఊయృలలూపే సంగీతంలో ఈ లోకానికి జోలపొడిన జనని శారిన్‌! అశ్రుధారలతో ఆరని స్కృతిగీతాలను నా తీపి గుర్తులుగా వదులుతాను జక సుదీర్ధ జీవన నాధనానంతరం నేను విరచిస్తోన్న ఈ రచనల్లో నీ అద్భుత పదచిత్రాల్ని రీస్తాను నా మానసిక సంవేదనా జనిత జ్వాలల్లో కాలి, శుభ్రపడి పునీతమయిన భావాక్యతులు - ఈ నిశ్శబ్దం గీసిన చిత్రాలు భక్తితో, రక్తితోో రాగ టిప్తితో సమర్శిస్తోన్నాను. చిరునవ్వుతో స్వీకరించు, జ్బోత్సాపూరిత నయనాలతో నన్ను దీవించు నిర్దిద్రకాంక్షా మనస్సుతో నిన్ను కొలిచినప్పుడు, ప్రణవరాగ వాంఛా పరితప్త హృదయంతో, నిన్ను పిలిచినప్పుడు కదిలిరా! ప్రేమతో నన్ను కరుణించు! ఈశ్వరుడవై శాసించు!!
ఠా అభి శబం రాసిన పత్రం గు. న్‌్‌ డా॥ నాగఖైరవకోటేశ్వరరావు డిలిట్‌.
14-06-2000
నేను సాహసం చేస్తున్నాను! భఖావుక మిత్రుడు గొట్టిపాటి నరసింహస్వామి గారి “నిశ్శబ్దం గీసిన చిత్రాలు” - కు ముందుమాట రాస్తున్హాను; ఒక సౌందర్య దృశ్యాన్ని అసౌందర్యంతో మలిన పరుస్తున్నానేమో అనే భయం, ఒక మనోహరమైన కలని అమనోహరంగా ఆవిష్కరిస్తున్హానేమో అనేశంక, శిలలోసల ఉన్న కలని స్నిద్ధమయోహనంగా చెక్క గలుగుతానా అన్న సందిద్ధం - వటి మధ్య ఈ అక్షరాలు తప్పనిసరై ప్రారంభిస్తున్నాను. నా మిత్రుడు నేను కాదనలేనంత బలవంతుడు.
దానికి డాక్టరు మస్తాన్‌రెడ్డి సాక్షి నేను మీరాని పూర్తిగా చదవలేదు. టాగోర్‌ని సాంతం చదవలేదు. అరవిందుణ్ణి అర్ధ్థమయేంతగా చదవలేదు. చలాన్ని సంజీవదేవ్‌ని ఇంకా మనసు పరిణితి పేరుకోనప్పుడు చదివాను. ఇప్పడు నరసింహన్వామి గారి 'నిశ్శబ్దం గీసిన చిత్రాలు" చదివాను. మళ్ళి చదివాను. అలా చధివాక నాకం అనిపించిందేమంటే ఫై వాళ్ళను సాంతం చదవకపోయినా ఫర్వాలేదని. ఎందుకంటే నరసింహన్వామిగారి గుండెల నేపథ్యంలో వాళ్ళంతా ఉన్నారుగాబట్టి, మీరాలోని భక్తి, భాట్‌
టాగోర్‌లోని ఆరాధన, అరవిందునిలోని ఫిలాసఫీ, చలంలోని సౌందర్శారాధన, నంజీవదేవలోని ఈ స్తటిక్‌ అవుట్‌లుక్‌ అన్నీ బక చోట కలసి ఎన్నో రంగులు గుండెలో దాచుకొని, వక వర్ణాన్ని ఫైకి చిమ్మిన ఇంద్ర ధనన్కు నరసింహాస్వామి - భఖావనాకాశంలో విశాలంగా విరబూసిన వరదగూడా నరసింహన్వామి.
నరసింహస్వామి బాగా చదువుకొన్నవాడు. లోతుగా చదువుకున్నవాడు. గాఢంగా పరిశీలించినవాడు. గూఢంగా : ఆలోచించినవాడు; తన్ను తాము మరచిపోయి సమాధ్యవస్థలోకి జారిపోయి-అక్కడ ఆ అవస్థలో మనసు పూలమొక్షై, విరబూస్తే వాటిని దోసిళ్ళతో తెచ్చి మనముందు కుప్పవోనినవాడు. రాసిపోయడం స్వామి వంతు. వాసనాచూడడం భావకుల వంతు.
నరసింహన్వామి స్వయాన చలానికి శిష్కుడు. ఆయనతో జీవితంలో కొంత భాగం గడిపిన వాడు. చలం కుటుంబంలో బక సభ్యుడు. చలం మాట అందుకొని సేద్యంలో దిగి-స్వేదాన్ని వేదంగా భావించి, కష్టాలతో కాపురంచేసి, కడగండ్ల వడగండ్ల వణకి చివరకు సఫలీక్యతుడైన విజేత. నిజానికి నరసింహస్వామి, ముమ్మూర్తులా చలం గీసిన చిత్రం. చలం చెక్కిన శిల్చం.
చలం భావాలు, ఆలోచనలు, ఫిలాసఫీ, స్నేహం, ప్రేమ, ఆదరణ, ఆత్మీయత ఎందరిని ప్రభావితులను చేసిందో! ఎందరినడకల్ని మార్చిందో! ఎందరినడతలు కూర్చిందో! అాాాాాాాాాాలాానరరవాపపాలానారనడాడానారాపపారనలనననతతతతతతతతతతతఆతఆతఆతఆతతతతశప్తి
చలంలాగా ఆంధ్ర దేశాన్ని ఇన్‌స్తాయెన్స్‌ చేసిన రచయిత తెలుగులో పుట్టాడా! బకటే జవాబు - లేడు.
చలమూ, చలంగారి అమ్మాయి శారిన్‌, నరసింహన్వామి కొక ఉన్నతిని కలిగించారు. ఒక ఆశని రదిలించారు. ఒక బంధాన్ని ముడివేశారు.
అట్లా వాళ్ళు వెలిగించిన దీపం అయ్యాడు న్వామి. ఒక యాత్రికుడుగా, బక స్వాష్షికుడిగా, ఒక ఆరాధకుడుగా, ఒక మౌనిగా, వారి సాంగత్యంలో, సొన్నిహిత్వంలో, సహచర్యంలో మెలిగి, హ్యదయం వున్న మనిషిగా మారి ఉన్నత శిఖరాలకు ఎదిగి, జెన్నత్యాల వైవుసాగి సౌందర్య తీరాల విహరిస్తోన్న స్వామి, యిప్పుడీ అక్షరాలను అనుభవం నుంచి, అనుభూతి నుంచి, ఆలోచననుంచి, అభివ్యక్తీకరించాడు.
చలంతోటలో నాటిన మొక్క న్వామి. సౌరీన్‌ వనంలో పూచిన పూవు స్వామి. ఆ యిద్దరి కళ్ళల్లోంచి, ఆత్మల్లోంచి వచ్చిన వెలుగులను దోసిళ్టతో త్రాగిన న్వామి-
ఆగని ప్రవాహంలా, దూకే జలపాతంలా, హోరుగాలిలా, జోరు వానలా భావాలను కురిసి, ప్రోగుచేసీ - ర్యతజ్జతా బద్ధమైన అంజలిలో నింపి నారిన్‌ ముందు నిలబడ్డాడు; ఆర్జమైన భావంతో, అమలమైన మనస్సుతో ॥ అచంచలమైన అభిమానంతో, అకుంఠిత టిక్షతో, దృఢ సంకల్పబలంతో - ఇద్‌ యీకవికీ కవితకూ పూర్వరంగం. లలలతనతడాలవాలాావన
స్వామి ఈ పేజీల్లో ఏంచేశాడు? న్నిర్ధ సౌందర్యాన్ని గవేషించాడు. ముద్ధ మోహనత్వాన్ని అన్వేషించాడు. ఆరాధనని, అర్పణని అక్షరీకరించాడు. కాంక్షను కవిత్వీకరించాడు. భావాన్ని పరిమళించాడు. తానే ఒక చినుకై, వానై, నాల, వరదై, నదై, కడలియై ప్రవహించాడు; తన్ను తాను మరచి - లోకం మరచి, కాలం మరచి, దేశం మరచి తదేకంగా ఈశ్వరుడిని తలచాడు, వలచాడు, పిలిచాడు, ఆరాధించాడు, ఆవ్వానించాడు.
స్వామి - దేవాలయంలో భక్తుడు. బృందావనంలో గోపిక, ఏ తెరువరులు త్రొక్కని దారుల్లో అడుగులు వేన్తో సాగిపోయే అభిసారిక; స్వామిలో లౌకిక బంధాలు అంతరించిన సందర్దం యిది. వేదనాలోకం వివేక వంతమై తలుపులు తెరచుకొన్న సమయం ఇది. అమితోత్సాహంతో, అప్రమేయానందంతో విజ్ఞాన నర్తనం అమృత బిందువులు చిందిన తరుణమిథి
తాను తాను కాకుండా ప్రేమగా, ఆరాధనగా, భక్తిగా, పరిమళంగా, దాస్యంగా, తాదాత్మ్యంగా, తనవయంగా మారిన ఈ కవి ఏమంటాడు? ఏమి వింటాడు? ఆవైనం చూదాం.
“మొక్కలు వ్యక్షాలుగా మారి మాధుర్య ఫలాలను అందించేందుకు నా శ్రమని, నీరుగా, ఆవారంగా” మారుస్తానంటాడు.
“ప్రవహించే జలధారల్త్లో, పచ్చని గడ్డి పరకల ఆనంద న్యత్యహేలల్లో, ఉషోదయ తుషారన్నాతవుష్టాల్లో, వనంత గానాల్లో” తన ఈశ్వరుణ్ణి వెతుక్కుంటాడు. అలాల
“సుందర ప్రభాత సంధ్యా కాంతిలో న్టాతయైన విశ్వనర్తకి సోళ్ళవకంఠాన వినిర్గతమయిన దివ్య నీరవగాన స్రోతస్వినిలో ఊయెలలూగుతానని చెప్పి - టాగోర్‌ని మన కళ్ళల్లో నిలుపుతాడు.
ఆ ప్రభువు పిలుపు కట్టెను కాల్చే అగిలా నగ్మతను, స్వఛ్చతను చాటుతుందట.
నిబద్ధతలేని జీవితం పుష్టించదు, అని నిర్వచన వ్రాయమైన పద్యం పాడినా, న్వామ గుండెలు చేసేది సత్యాల చప్పుడే! దురితరహిత చరితని ఆశించిన తాను, ఎదురుచూసే ప్రతి కౌగిల్‌ ప్రభువునే ఆశిస్తుందంటాడు.
జయాసిస్తులనే కాదు కెథారిసిస్సులనూ చూపించిన ఈ కవి నేరపూరిత జీవిత విధానానికి సిగ్గుతో తలవంచుకుంటానని చెప్పే నిజాయితి తలఎత్తి పతాకమై నిలుస్తాడు.
*నా పాట ఎడారి దారిలో తడారిన గొంతుకతో శోషిల్లిన ప్రాణికి దాహం తీరున్తుంది” అన్నప్పుడు కవిలో కనిపించే మానవతా నహ ఉన్నతమైంది. అందుకనే “నేను లేకపోయినా నా పాట మిగులుతుంది” అనే భరోసా ఉత్సాహపరిచింది.
పరిపూర్ణ ఆనందాతిరేకంతో కవి అంటాడు.
“అందరూ నన్ను ప్రేమిన్తారు. నా వైపే చూస్తారు. నా కదలికలతో, చైతన్య స్తందనలతో వాళ్ళ హృదయాలు వణాతంత్రుల ప్రకంపనాలై రవళినస్తాయి”. అనాను
ఇంతకంటే జీవికి కావలసిందేమిటి? ఇది ఇచ్చాపరాకాస్ట.
ఈ కవిలో ఆనందాతిరేకం, అక్షరమై రవళించింటది; ఆవేశమైై కవిత్వమై ప్రవహించింది. ఇది హిపోక్రసీ ఎరుగని పామరత్వం, పసితనం, పామరుడు కాని వాడు, పసితనం పోయినవాడు అచళ్చపుకవికాలేడు. గొట్టిపాటి స్వామిగారి గుండె లౌకికత్వంతో మలినపడనిది. గొంతు స్వార్ధంతో బొంగురు పోనిది. స్వామి గుండెతో మాట్లాడగలడు. గొంతుతో మౌనభాషలాడగలడు.
క్షుభితమై, కల్మషమై, శీర్ణమై జీర్ణమైన వ్యవస్థకు ఇవాళ కావలసిన భావం ఏదైతే ఉందో దాన్ని కవి అందించాడు.
ఇవాళ తెలుగు కవిత్వం కన్‌పూజన్‌ను తన ముఖ చిత్రంగా మలుచుకొంది. ప్రధాన ప్రవాహం నుండి ఎన్నో చీలికలు వుట్టాయి. న్రీవాద, దళితవాద మై నారటీవాద - వరైరా వాదవివాదాలతో కవిత్వం చిక్కబడిందేతప్ట ఈ కవితా పాఠకుల సంఖ్య పలచబడింది.
ఇలాటి దశలో ఈకానవ్యం అవమ్యుతాభిషేకం. మానవ జీవితానికి కావలసిన ఎస్సెన్స్‌ యిక్కడ వుంది. బ్రతుకు ఫ్లేవర్‌ యిక్కడ వుంది. ఎక్ష్ర్రైషన్టలో ఆవేశంతోపాటు ఆంతర్హ దర్శనం వుంది.
ఇదోరకమైన నవ్యారాధనా కవిత్వానికి వాకిళ్ళు తెరుస్తుందేమోనని ఆశిస్తున్నాను. గొట్టిపాటి నరసింహన్వామి గారి తడి ఆరని గుండెని అభినందిస్తున్నాను. బ్రతికి వున్న -చలం అంశను అక్షరాలతో అభినందిస్తూ ఆనందిస్తున్నాను. ాాాాలాలలలానకనునుననుననుననునానుతననుననునుతుకునునునుునునునుననుననునునుననానుననంనునవయయయయాడా.
నివేదన
ఈశ్వరా!
నీలోకి నా ప్రవేశార్హతనికోరి అన్నిటికీ నువ్వున్నావని నమ్బి, విశ్వసించి అన్నిటినీ విస్మరించి ఏచింతా లేకుండా జీవిస్తోన్లాను.
ఏ ఆలోచన లేక, ఏ ఆశాలేక నిర్వికల్ప జీవన రాగాలను ఆలపిస్తో ఆనందిస్తో అందాలను, సౌందర్భాలను ఆరాథధిస్తో కదిలి వోతున్నాను.
అప్పడప్పుడు ప్రళయ భయంకర హోరుగాలులు వచ్చి, నా ఆనందమయ, శాంతమయ జీవత తరంగాలను అతలాకుతలం చేసినా, మృత్యువు తన ఉక్కు పిడికిలి బిగించి హూంకరించినా, ఈలోకం నన్ను వొంటరినిచేని, వేధించినా, బాధించినా, అచలిత హృదయంతో కదలక, నిశ్రలత్వంతో, నిర్హలత్వంతో తోవ చేసుకుంటో నీ పాద సన్నిధికి చేరాలని సన్షద్ధమవుతాను.
ఈలోక ఉదగ్రన్య్మధా భరిత శృంఖలాలనించి,
మమతానురాగాల బంధాలనించి,
గాఢ తమోజీవనాంధకారభారం నించి,
అతి దుర్గర దుఃఖవ్యగ్రతనించి,
అజ్ఞాన తిమిరాల అగాధాలనించి,
ఈర్వ్యా ద్వేష విషయవలయాలనించి, అాలతతతతనతతతతననతతతనావవావావావావాలాాన
వైషమ్య కల్మషాల నించి,
అలుల క్షుద్ర ఆలోచనా విషజ్వాలలనించి,
స్వార్ధపరుల సంకుచిత మనోజాడ్యలనించి,
నీచుల మోసపు వూహల మోహపు పడగలనీడలనించి, రక్షించి సూర్కుడి ప్రధమ తేజఃకిరణ మృదుస్పర్మకై ఎదురుజూచే అరుణారుణ కమలంలానన్ను పుష్టింపజేశావు.
జీవితానుభవ పరిమళ భరితమయిన నా అంతరాళంలో నుంచి దూసుకువచ్చే గాన ధ్వానాలతో ఈ విశ్వ హృదంతరాళం ప్రతిధ్వనిస్తుంది. పురివిప్పిన అపూర్వ చైతన్యం నర్తిస్తుంది.
ఎన్నిటికో ఈలోకపు సంబరాలనించి, ఆడంబరాలనించి, పైపై పారల ఆవ్జాదాలనించి, మరుగుజ్జు తనాలనించి, కురచ ఆలోచనలనింఛచి, వదలని మురికి తనాలనించి, సోమరితనానికి ప్రతీకలుగా నిలచిన వ్యర్థులనించి, వెర్రి ఆవేశాలతో, వ్యర్థ ప్రయత్తాలతో, నిలకడలేని ఆలోచనలతో, నిర్మలత్వంలేని పథనిర్దేశత్వంలో కొట్టుకుపోయే గాలివాటు మానవులనించి, ప్రలోభంతో, వచ్చి స్వార్ధంతో ఐవేకాన్ని విచక్షణని పోగొట్టుకుని విష పురుగుల్లా జీవించే నికృష్టులనించి, జీవితంలో దివ్యత్వాన్ని ఆవపష్కరించుకోడానికి, నూతనత్వాన్ని వ్యక్తీకరించుకోడానికి గాఢంగా అభిలషించి, ఆశించి, అడుగులు వేయని బడుగులనించి, జడులనించి, మూఢుల అన
నించి, కదలని, కరగని కఠిన పాషండులనించి, ఉన్నత ఆశయాలకి, ఉత్తమాదర్శ్యాలకి, ఆరాధనలకి తలువులు బిగించుకొన్న ఇరుకు యోచనా మానవులనించి దూరంగా జరిది, అంబరాలను చుంబించాలనే గాఢకాంక్షతో సాగి, అమరత్వాన్ని బ్రహ్మత్వాన్ని దివ్యత్వాన్ని ప్రసాదించే నీ పాద సన్నిధికి సమీపవర్తిని కావడానికి నేను చేసే ప్రయత్నం, నా నాగే ప్రయాణం, నే పాడేగానం సఫలీక్యతం కానివ్వు!
నీ ప్రేమ పరిచిన దివ్యత్వంలో నిలచి
చీ గానంలో కురిసిన మాధుర్యాన్ని తలచి,
నా అంతరాంతర సీమల సంచరించు
సుందర స్వష్ష స్వరూపంగా వలచి
నిన్నే ధ్యానిన్తాను, నిన్నే కీర్తిన్తాను.
ముద్ధత్వపు మురిపాలతో
స్నెగ్ధత్వపు స్నేహాలతో
భక్తి పారవశ్యంతో
రక్తి ప్లావిత హృదయంతో
విశ్వమంతా పలుకుతున్న పాటల పల్లవికి అలయాన్విత గర్తనతో నా పాద మంజీరాలు ధ్వనించనీి!
ఆ అవూర్వగానానికి నా రాగపూరిత కంఠం శ్రుతి కలుపుతాను. అన
ఆదర పూర్వకంగా స్వాగతం పలుకుతాను.
ఏ మాటలు లేని మౌన ప్రపంచంలోకి నీవెంట నన్ను తీసుకువో!
శబ్బాతీతమయిన నిశ్శబ్దంలో ఐనిపించే నీ నీరవగానంలో కరిది ఈ అనంతత్వంలో కలిసివోని!
నీ అమృతగానంలో ఎగసి విరుచుకుపడే రసగంగాతరంగ డోలికల్లో వూగుతో, నిశ్చలానందంలో విలీనంకాని్‌. క!
కృతజతలు షా
ఈ లోకానికి నన్నొక రచయితగా వెలఎట్టవెముదట పరిచయం చేసింది, సౌరిన్‌గారు, చలంగారు.
నేను రాసిన 'రమణనస్థాన్‌ రమ్మత 'రీతాంజలి'పైని వ్యాసాలు, కొన్ని అర్హణలు 'ప్రజామతిలో, 'ధర్మనాధని'లో ప్రథమంగా ప్రచురింపజేసి నాకు మరువలేని మహోపకారం చేసిన వారై నాకొక ఉన్నతిని కల్పించారు. ఒక ఆశని రగిభించారు. తీరని బక ఆకఠిని కలిగించారు. ఎప్పటికీ విడిపోని ఒక బంధాన్ని ముడివేశారు.
అట్లా వారు వెలిగించిన ప్రేమ నన్నొక గాయకుణ్ణి చేసింది. జక యాత్రికుణ్ణి చేసింది. ఒక ఆరాధకుజ్ణి చేసింది. ఒక థ్యాన ముద్రాంచిత మౌనుజణ్ణి చేసింది.
నా జీవితానికి విరుదధ్ధమయిన వ్యవసాయపు వృత్తిని చేయమని ఆజ్ఞాపించినా, కాదనక త్రికరణ శుద్ధిగా స్వీకరించి, నిర్వర్తించి నా నిజాయితీని, నా నిక్కచ్చవు వ్యక్తిత్వాన్ని జవాబుదార్‌ తనాన్ని రుజువుచేసుకొన్న్లాను. కాని ఆరని ఆ జ్వాల నాగుండెల్లో మండుతూనే వుంది.
అది ఎంత నిరోధించినా ఆగని ప్రవాహం. దూకేజలపాతం, అది చెలరేగిన హోరుగాలి; మోగిన యుధ్ధభేరి, పల్లవించే రసరుురి; చితిలించిన విస్టులింగం. కానన నుమయయయ 2
-ఆతకాాాలాాలాలాలాాాడా ఈశ్వరుడి అగ్ని పరీక్షలో తట్టుకుని, నిగ్గుదేరి, వునీత హ్యదయంతో అక్షరాంజలి పట్టాను. ఏ సాధన, శోధన చేయక పోయినా, నాలో దివ్య నీరవగానం పలికిన ఈశ్వరుడి క్యపకి, ప్రేమకి సర్వదా రుణపడి వుంటాను. నాజూకుతనం, సహజత్వం సంతరించుకున్న కవితాధార _ ఆయనొక జీవధార. గళం విప్పిన ప్రతికోకిల ఆయన నభా ప్రాంగణంలో గానకచేరి చేస్తుంది. శ్రీచలం, నంజీవదేన్‌లలో వుష్పించిన మానవత్వం, పురివిప్పిన బ్రహ్మత్వం నాగటైరవ వారిలో శిఖరారోహణం చేశాయి. రాజీవడని వ్యక్తిత్వం, లొంగని మనస్తత్వం ఆయన ఆత్మౌన్నత్యానికి సంకేతంగా నిలిచాయి. ఆడంబరంలేని విశ్వంభరుడు. అందుకే నాకవితలో నాకు తెలీని ఎన్నో నుమదళ కోమల సౌందర్శాలని, స్వళ్చమయిన ధవళమని ఎత్తిచూపి, విబిడాశ్చర్యంతో ఆకవితాలోతంలకి, అందాలకి కరిగి అడుగడుగునా మురిసి, సౌశీల్బముద్ధత్వంతో మూర్చనలు పోతో నన్నాశీర్వ దించిన మహామనీషి నాగభైరవ కోటేశ్వరరావుగారికి, క!
నాసాహితీ జీవితంలో నన్నాదరించిన ఆప్తులు, మిత్రులు డా! మస్తాన్‌ రెడ్డి గారికి, డా॥ భానుప్రసాద్‌ గారికి,
నా శ్రేయాన్ని ప్రేయాన్ని మనసారా కోరుకున్న అరుణ, వేంకటనరసింవారావు గార్లకు
కష్టాలకు వెరవక, నావ్యవసాయంలో తోడుగా నిలిచి, సహకారాన్ని అందించి, ఈనాడు నేను వర్షిస్తోన్న హర్నాశ్రువుల్ని తనదోసిలినిండ నింపుకొని సంతోష తుషారబిందువులుగా ఈలోకం మీద ిమ్ముతోన్న నా భార్య రాజ్యలక్ష్మికి,
ఎంతో శ్రద్ధగా, భక్తిగా ముద్రించి, మంచితనాన్ని చాటు కుంటోన్న ముద్రణజాలయ సిబ్బందికి, ముఖ్యంగా బ్రదర గ్రెగరి గారికి- కాలాలకు నాళాలను లననానవాయనాయాయాయయ
క్షే
ఈశ్వరా!
విన్ను సమపిన్తానని చివురు తొడిగిన
ఆశ నన్ను ఉత్తేజ పరుస్తుంది.
నా అవయవాలు ఆనందంతో గళం విప్పి
నూతనరాగాల్ని ఆలపిస్తాయి.
నా చూపులు మరింత చురుకుగా
దిక్కుల దూరతీరాల్ని వెతుకుతాయి.
నా మనస్సు ఉల్లాసపరిచే మధుర భావాల్ని
నీ చుట్టూ దట్టంగా అల్లుకుంటుంది
నాలో పేరుకు వోయిన జన్మ జన్మాలమురికిని
నీ ప్రేమాడ్షిలో మండించాలని
గాఢంగా వాంఛిస్తాను.
నీ దివ్య పాదాల వద్ద నిలబడి
అంకిత ఫ్యతి గీతాలను
అమ్యత జీవధారలుగా వర్నిస్తాను. అలాల
క్‌
ఈ తోటకంతటికీ నన్ను
ఏకైక తోటమాలిగా నియమించావు.
నీ నిర్ణయం నాకానందాన్నిస్తుంది.
ఈ భారాన్ని సంతోషంగా స్వీకరిస్తాను.
కరుణతో, దయతో నాకిచ్చిన
ఈ అవకాశాన్ని సఫలీక్యతం చేసేందుకు
కృత నిశ్చయంతో, ప్రవిమలభక్తిభావంతో,
శీద్ధతో, దృఢ చిత్తంతో వహిస్తాను.
తోటలోని మొక్కలన్నిటినీ ప్రేమగా,
ఆత్మీయంగా, ఆప్కాయంగా పెంచుతాను.
నా తియని అనురాగాల్సీ
సమానంగా పంచుతాను.
రోజు రోజుకి అవినేవళంగా
ప్రవర్ధమానమవుతుంటే
నాలో ఆనందం ఉరకలు వేస్తుంది.
మొక్కలు, వ్యక్షాలుగా మారి మాధుర్య
ఫలాలను అందించేందుకు నాకశ్రమని, టతతతతతతతతతతతతతతతతతతతతతతతతతతతతనవవయాయయవావాలాతు
నిరుగా, ఆవోరంగా మార్షి
అవిరామంగా క్యషిచేస్తాను.
నా శక్తిని ధారపొస్తాను.
గర్వాతిశయంలో మమేకమై పోతాను.
నా జీవితం చివరిగడియల్లి
శలవుకై బయలుదేరుతాను.
ఈశ్వరా! జీవితమంతా తోటమాలిగా
బ్రతికినవాజ్జి!
నీ వాకిట శూన్య పాత్రతో నిలిచిన భిక్షగాజణ్జి!
అంటో నా మాటని పాటగా వినిపిస్తాను.
అప్పుడునువ్వు, నీ సింవోసనం దిగివళ్ళి
నాచేతిని పట్టుకుని
నీ ప్రేమ మందిరంలోకి నడిపించు.
అదే నా శ్రమకు తగిన ప్రతిఫలంగా
నువ్విచ్చే గొప్ప కాన్క!
నేను మనసారా కోరేథ, ఆశించిదే అదే! టలాతతనదన్తవవయయాటి
తె
నేనెటు చూసినా, రూపరహితుడవైన నువ్వు,
అనంత చైతన్య తేజోమయానంద
స్వరూపంగా అంతటా నీవై లీలానర్తనం చేస్తావు.
పక్షుల పిలుపుల్తో
కొమ్మలమెత్తని చివుల్లో
చల్లనిగాలి మృదు స్పర్శల్లో
శ్రావృసంగీత మధుర స్వరాల్లో
ప్రవహించే జలధారలసునాద అయ వలయాల్లో
మొలిచే పచ్చని గడ్డిపరకల ఆనంద నృత్య హేలల్లో,
ఉషోదయ తుషారన్నాత పుష్పాల్లో
నూత్తరాగాలుపలికే వసంత గానాల్లో
కొత్త కాంతికై కళ్ళ తెరిచేశిశువుల ఎడదల్లో,
ఏ లక్ష్యం లేక జలకాలాడే ప్రాణుల్లో
అంతటా నువ్వై దర్శనమిస్తావు.
క్షణకమైన హిమబిందువుల్లో
సహితం ప్రతిఫలిస్తావు.
తల్లిపాలు తాగిన సంతోషంలో
చెంగలించే లేగదూడలా
నాలో ఏవో కొత్త భావాలు
ఈ ఆనంద సమయాన దుముకు తున్నాయి. అలలా టి
ద్తే ఈశ్వరా! నేను వేసే ప్రతి అడుగులో నీ తల పోత నన్ను వెంటాడుతోనే వుంది. ప్రతి నిమిషం నన్ను విచారగ్రన్తుజ్ణి చేన్తోనేవుంది. నా కాలమంతా సన్నాహాలతోనే ముగిస్తుంది. ఇక ప్రయాణం సాగేదెప్పుడు? నిన్న చేరేదెప్పుడు? ఎంత ప్రయత్తించీ మిఫలమవుతున్న నిమిషాల్లో, నా కన్నీళ్టల్లో నీ రూపం ప్రతిఫలిస్తుంది. నిట్టూర్భ్హులే ఆశగా మిగిలిన ఈ క్షణాల్ని నీ పాద పూజకై నేను భద్రపరిచే నవవికసిత పుష్టాలుగా మారని. ప్రణయభారంతో నమ్రంగా, కమ్రంగా వర్తించే నూతన వధువుగా నన్ను మంత్రించు. క లాాలలలలాాళలలతాలనానానావా యయా
ర్‌ అత్యంత శోభాన్వితమూ, శాందర్శ విలసితమూ అయిన బక అవ్ఫక్త భావం నాలో రూపం ధరించాలని తొందర పడుతుంది. మోసులెత్తిన ఆశల ఊసులు మోసుకొచ్చే కవితలా అంచుల దాకా బరిసికొని ప్రవహించే సాగసుల జీవసరస్సులా, నగ్దంగా, ఉద్విగ్షంగా. నర్తించాలని కోరుకుంటాను. సుందర ప్రభాత సంథ్యాకాంతిలో స్నాతయైన విశ్వనర్తకి సోళ్చవ కంఠాన వినర్గ్ణతమయిన దివ్యనీరవ గాన స్రోతస్వినిలో ఉయ్యాలలూగుతాను. తేజోర్ణవంలో నాజీవితనావకి కర్లధారివై తీరంచేర్చే నీకు నా జీవనగానాన్ని శ్రావ్యంగా వినిపిస్తాను.
కలల!
6 ఈశ్వరా! ఈ లోకానికి నా అవసరంలేని రోజున నీ సన్నిధికి రమ్మని ఆదేశించు. నేను నా ప్రయాణానికి ఏ సంకోచమూ లేకుండా కళ్ళాణ వధువులా ఆయత్తమవుతాను. కట్టెను కాల్టే అగ్నిలా, నర్మతను, స్వళ్ళతనుచాటే నీ పిలువు, నన్ను నిద్రలేపి నా వ్యతి పథంలో ఏటి నిలవ నీయకండా చేస్తుంది. నన్ను వేగిర పరుస్తుంది. నీ పిలుపుల సంతోషానురక్తి నా అంతరంగంలో హర్షపూరిత సుధాధారల్చి వర్షిస్తుంది. ప్రభాత ప్రథమ తేజఃకిరణ సంస్టర్శ్మనన్ను నీ పాద పూజకి సమాయత్త పరుస్తుంది. కాకము నుతనుముముననననుానననునునననుమనుమననుయయిమినయయిక[్ర
క్‌
నా కున్నదంతా ఇతరులకిచ్చుకునేటంత నేర్చుకోలేక పోయానని విచారిస్తాను.
నా పిసినారితనానికి
నన్ను నేను నిందించు కుంటాను.
నా నాధనిలో, వేదనలో తట్టుకుని నిలబడినప్పుడు పొరలు, పొరలుగా పేరుకుపోయిన నాబలహీనతలు వాటంతటవే దద్ధమై పోతాయి.
అప్పుడు ఇచ్చుకోవాలనే ఇచ్చ,
పుచ్చుకోవాలనే వాంఛ రెండూ వుండవు. నాటి అంటో ఏటి నన్ను అంటుకుని వుండదు. నిశ్శబ్ద నిశిథంలో విశ్వకావ్యాన్ని
విరచిస్తోన్న వేళలో, నీ రాగ రంజిత పహ్యదయం వెలార్షిన మ్యదపదలయ పరివ్యతంలో కొట్టుకు పోతో, ఏ కొండ గుహల నిర్మల ఏకాంత ప్రాంతాలలోనో విశ్రాంతి పొందాలని కోరుకుంటాను.
నిన్ను ముఖాముఖి కలవాలని ఆశపడతాను. అహర్షిశ దర్శనాకాంక్ష ఆవిష్కరణ మహోత్సవంలో
తి ఈశ్వరా! దీ కోసం నిరీక్షణా సక్తితో, నా జీవితంలో ఎన్నో ద్‌ర్హ వర్షపు గడియల్ని భారరహిత ముద్ధభావంతో భరిస్తాను. ఒక్కోసారి ఎంతకీ నీరాక ఆలస్యమై, తుఫానురేదిన సముద్రాన్నై ప్రళయ భయంకర వమ్యత్యుగానాన్ని వినిపిన్తాను. చీకటి కమ్మిన ఆకాశాన్నై ఉరుములతో, మెరుపులతో అతిభయకంపిత తీవ్ర చలనాలతో పృథ్విని వజికిస్తాను. నా ఉవ్నత్త వుద్రేక ప్రకోపాల విజ్బంభణలో నన్నునేను అణచుకోలేక అంధకార అహంకార అగాథాల లోతుల్లోకి విసురుకుంటాను. నా అహంలో ఆరిపోయిన టీపాన్ని తిరిగి వెలుదించుకోలేక పరితాపంతో, నిగర్వ పరిశీలనా భావంతో రా!
ఆరని పశ్చాత్తాపార్నిలో కాలిపోతాను. నీకు నేను మరింత దూరమయ్యానని ఆగని దుఃఖా వేశంతో వూగిపోతాను. నా రిక్తహస్తాలు రెంటినీ గాలిలోకి థిసెరి వెలలేని జీవన మధువుని పోగొట్టుకున్న వధువులా శూన్యంలోకి దినంగా, విచారంగా చూస్తాను. అశ్రుధారలతో ఆరనిఫ్యతి గీతాలను ఈ విశ్వతమస్సులో అమేషానిషా విషాదగానంగా ఆలపిస్తాను. నా ఆశగా అమోఘ అగణ్య అటభ్వితీయ కరుణామూర్తిగా కథిలివచ్చే వీకై విలపిస్తాను నీ అవ్యాజ ప్రేమకై పరితపిస్తాను. అలాాలాలాలలనన్త్తునుునుననననవననానునుననుననవనాయాసాకోకాాననారరాననాలనమినానిననుయయాలాయయాంయయిమ
ం్ర
నా జీవితంలో విషవృక్షంలా
పాదుకున్న నిరీశ్వరత్వాన్ని మొదలంట కాల్చుకుని ఒక విశాల అలౌకిక ఖావాన్నీ విజ్ఞతనీ, ఒక అగణిత రాగముయ టిప్తిని,
నా అంతరంగంలోకి ప్రవేశాన్ని
అనుగ్రహించే నీ బ్రహ్మత్వాన్నీ ఆహ్వానిస్తాను. అర్థవంతమయిన ని ప్రేమలీల
నా జీవిత కేంద్రంలో నిరంతర ప్రమోదతా గానంలో పులకాంకితయయి నృత్యం చేస్తుంది. స్వర్గానుభవాల్ని ప్రసాథిస్తుంది. మధురానుభూతుల్ని అందిస్తుంది.
కరారుమబ్బులు తొలగిన నిర్మల
వినీలాకాశంలా సందేహ సందోహం కరిగిపోయిన నా మనః ప్రపంచంలో, ప్రకాశ వంతమయిన శాశ్వత సత్సకాంతి పరుచుకుంటుంటది.
ాలలతతనపుతతతతతతతతతతతపపపపతతతపపపతపతతతతతతపపపతతతతపతతతతతఆతత2తత పం వాయాాశ్త్రి
నీలోని నా అచంచల విశ్వాసం
నిరభ్యంతరమయిన జీవ శ్వాసగా
నా జీవితానికే వూపిరి పోస్తుంది.
నా జీవన సరళత్వానికి ఒక పూనిక నిస్తుంది.
అచలిత ప్రేమానురాగ పూరిత
మనుగడకి ఒక సువిశాల
ప్రాతి పదికను అందిస్తుంది.
ఆశాజనిత శోభావిలసిత సౌందర్శానికి
బక వేదికను అలంకరిస్తుంది.
సుందర మనోహర సిద్ధ మౌక్తికానికి
అవిరళంగా చేయూతనిస్తుంది. అతతతతతనవమయయయాలాటి
10 ఈశ్వరా! అందరితో సన్నిహితంగా వుండాలనికోరుకుంటాను దానికై ఎల్లప్పుడూ మైత్రీభావంతో, అణకువతో మెలగుతాను. ఎప్పుడైనా నిజం మాట్లాడవలసి వచ్చినప్పుడు నిర్దుష్టంగా, నిబద్ధతతో ఏజంకులేకుండా నిర్ణయంగా మాట్లాడతాను. నా సచ్చీలత వాళ్టకి మింగుడు పడక నాపైన కత్తికడతారు. ఈర్ష్యని పెంచుకుంటారు. ఆరని ద్వేషాడ్ని జ్వాలల్లో కాలిపోతారు. నేనెంత బాధతో వివరించి చెప్పి నా, వాళ్ళ ఇరుకు ఆలోచనా విధానాల మీద, వాళ్ళ సంకుచిత మరుగుజ్జు తనాలమద, వాళజ్టకురచబుథ్ధి చాపల్కాల మీదనే నాతిరుగుబాటని ఎంత విశదీకరించినా, ఎంత మొత్తుకున్నా తలబాదుకున్నా విశ్వసించక, వ్యక్తిగతంగా భావించుకొని నాకు దూరమవుతారు. కాలాల చకాలాళరాయాలురాలనా లడాయి
వాళ్ళకోపార్షితో కాల్టాలని చూస్తారు.
నా వొంటరి జీవితంలో నిజం పలికినప్పుడు నా వెంట నీవున్నా వని వాళ్ళకి తెలీదు.
నా పాటల పల్లవి గాలి అలలపై
తేలియాడే సంగీత శ్వాసలా పవనోద్భూత చలనాలతో నీ పవిత్ర చరణార విందాలను + తాకాలని ఆశపడుతుంది.
కైవల్య సిద్ధిని అందించే నీ పాదసేవ నిరంతరం నాకు అభిలషనీయ మయిందిగా, ఆచరణియమయిందిగా భావిస్తో నా హృదయాన్ని భక్తిరసాన్విత గానంతో నింపుకుంటాను.
వొంటరిగా వుండడానికే ఇష్టపడతాను, వికసించిన పుష్టంలా, పరిపక్వత
నొందిన హృదయం, లోతైన
నీ పాదాలకు ప్రణమిల్లుతుంది.
ప్రై
|! ఈశ్వరా!
నేనెప్పుడూ అధికారం కావాలని కోరలేదు. దానికై ఆరాటపడనూ లేదు.
నీ ఆజ్ఞకై ఎదురుజూసే సేవకుడిగానే మసలుకోవాలను కున్నాను.
నీ వాజ్ఞాపించిన పనులుచేయడంలోనే ఆనందంవుంది. నీ ఉపదేశంలోనే
అమ్యతం వుంటది. అనుభవాల్షి
అనుభూతుల్ని పొందడంలోనే
సంత్యప్తి వుంది. శాంతి వుంటది.
ఎంతకీ తొలగని గాఢతమో జీవ
నాంధకార భారంలో అలసి,
'చీకటిరాత్రిలో నిద్రపోయిన ఈవ్వద్ధ ప్రపంచానికి, ప్రత్యూషవేళలో పక్షులు పాడే వేకువగానం, పగటికాంతి దర్శనానికి ఆవ్వోనం పలుకుతుంది.
బాాాతతతతతతతతతతతతతత2222యయయయయాయయింంక
దీ సభా ప్రాంగణంలో గణనీయంగా
జరిగే విజయోత్ళ వానికి నన్లొక
గాయకుడిగా ఆహ్వానించు.
యఎన్నో ఏళ్ళగా గాఢకాంక్షా జ్వలిత
వేదనతో పాడాలనుకున్న నా జీవిత గీతాన్ని
నా రాగార్జ జనిత దీినాలాపనని
నికు వినిపించే అవకాశాన్ని నాకు ప్రసాదించు.
పుష్పించిన నా ఆత్మకుసుమాన్ని
కృతజ్ఞతా పూర్వకంగా నీ పాదాల ముందు
సమర్హించు కుంటాను.
నీ పాటల ప్రళజయాద్షిలో కాలి
పోవడానికి సిద్ధంగా వుంటాను.
మండుతోన్ష నీ నేత్రాలు
వర్షించే రాగదద్ధజ్వాలల్లో కాలి,
శుభ్ర పడాలని గాఢంగా వాంఛిస్తాను. ాాాాాాాాారో్త్తనాడాలునానకాకాతాలలాలాాననాలుడానానాా యయిన.
112 నీ మాటని నామనోవాంచిత గానంగా మలచు కుంటాను, ఆనందంగా ఆలపిస్తాను. ని చిరునవ్వుని వైభవోపేతమయిన నా వసంత జీవనైశ్వర్భంగా భావంచుకుంటాను. పభిలంగా దాచుకుంటాను. అందుకే ఎప్పుడూ నిన్నే అనుసరించడానికి నిర్ణయించు కుంటాను. అదే నిశ్చయ మయిన నా జీవితలక్ష్ర్యంగా యొంచు కుంటాను. నసురక్షితమయిన నీ ఆశ్రయం, అలరించే లాలనగా, కలవరించే పాలనగా ఆశిస్తాను. నాకుగా నేను అందుకోలేని నీ స్వర్ణపథ సోపానం, నీ కృపా సహిత వీక్షణాలతో నాకు కరతలామలక మవుతుంది. కాలాల లానతానానకానకనానాకానాలాలనాయయనాయనా నాయ,
శీ అభయ హస్త ముద్రాంచిత మౌనం ఈ సమస్త ప్రపంచ కళ్ళాణ ప్రద కారణ భూతమవుతుంది. ప్రతి జీవి ఆనంద డోలికల్లో వూగుతుంది. ఎంతో అంచితానంద సౌందర్యానుభూతి కారకమయిన నీ స్యప్టి మహిమను తలచి అమితాశ్చర్భంతో చకితుణ్ణవుతాను. ఎన్నటికీ మరవలేని నీ విచిత్రపద లయ గర్తనుల్ని పూర్ణ జీవిత రేఖాచిత్రాలుగా నా మనఃఫలకంపైన రాగనుథా పూరిత ప్యాదయంతో చిత్రించుకుంటాను. నాకు విచక్షణా జ్ఞానకాంతిని వెలిగించిన సత్యానివి నువ్వేనని శారభగాన పూరిత పుష్టాంజలితో చీకు అంకిత భావ సుమహారంగా నా కృ్యతజ్ఞ్మతాభివందనాలను సమర్చించు కుంటాను. టాాాాలత్తరానానారాలలలవతవడానరావావావాయావాలాణాట్టి
కేం ఈశ్వరా!
అనంతానేక రూపాలతో, రాగాలతో
ప్రదర్శిత మవుతున్న నీ మహిమ
ఎప్పుడు ఏరూపంలో కరుణిస్తుందో! తెలీదు.
నేను మాత్రం చారుశీల అనువర్తిత
పథగామినై నడుచు కుంటాను.
నువ్వు నిలిచి వెలిగే పవిత్రతకే ప్రాధాన్యమిన్తాను. నువ్వు పిలిచి కరిగే ఆర్దతకే ఆహ్వానం పలుకుతాను. నీలాల నింగిలో మనస్సుని దోచుకునే
రంగుల హరివిల్లు విరుస్తుంటి.
విశ్వ హృదయంలో గుండెల్లి
మండించే కోటివణియలు మైోగుతాయి.
రాగ నర్తనుల పదరవళులు జయ
ఘంటికానాదాలై దిక్కులలో ప్రతిధ్వనిస్తాయి.
నీ రాకకై ఎగసిన కెరటాలకు మళ్లే ప్రతిగొంతుక లోనించి జయ జయ నినాదాల ధ్వానం మిన్ను ముట్టుతుంది.
ాాాలాాలానకకతననకలులుననననననక్యపాననననననననావునుననననునలనాతన242424ఊజఊజజవావయయయాయయిడాల్య
అరవిచ్చిన ముద్ద మందారకుసుమాలు నీకు స్వాగత గీతాలాలపిన్తాయి. విశ్వవేదికపైన నిన్ను సమ్ముర్ధం గావించే గానకచేరీలు జరుగుతాయి. అంతటా నిశ్శబ్ద ప్రశాంతత అలరిస్తో పాలనచేస్తుంది. ప్రభో! నిన్ను ఆహ్వానించేందుకు సమయ మాససన్న మయిందని సంతోషపడతాను. క ాాాాాాాాననాలాళలనాునాయనాలనునాయననినాయయనాయియనానారాయయయయయయిల్ష
శేతే ఈశ్వరా! నేనెంత తపించినా నా హృదయ వణపై నీవు ఇష్టపడే మంజుల మనోజ్ఞ పల్లవిని పలికించలేక పోతున్నాను. నేనెంత ప్రయత్నించీ నీ హృదయాన్ని కరిగించగల సుస్వరాల రాగాన్ని మేళవించలేక పోతున్నాను. నా అశక్తత నన్ను సిగ్గు పరుస్తుంది. తతి, లయాలేని పాట రాణించదు. నిబద్ధతలేని జీవితం పుప్పించదు. చిరటిక్షా కాంక్ష ప్రేరితుడనయి, నా చిరకాల వాంఛా సాఫల్యతకై సముద్రాన్ని దాటే పక్షిలా ఎంతటి శమకైనా వోరి పరిశ్రమిన్తాను. గికై నా ఆరాధనని, ఆర్డతగి పండించుకునే ఆమధుర క్షణాలకై తాపాడ్నిలో కాలిపోకాను. తీరనిత్యష్ణ్టతో శోషిల్లుతాను. లోకాల్షి వెలిగించే నీ గానతేజస్సు నాపైన ప్రనరించని! ాతనునునననానననననులుాలనునునానామునునరునిమనవయమయయయయయయి[ప్రే
శ్షే5 వ్యథా హ్యదయార్తి పలకని స్తుతిగీతాలతో, మండే గుండెల్లోంచి దూకే జలపాతంలా దూసుకు వచ్చే అడగ్షిధారల ప్రళభయథ్వానం పలకని నిరర్ధక నీరసవచనాలతో, నిన్ను పొగడాలని చూస్తారు; వళ్ళ, నంగి పూజలతో దొంగ భజనలతో నీ హృదయాన్ని దోచుకోవాలని చూస్తారు; వీళ్ళ. ఆడంబరాలతో, అఆర్జాటాలతో నిన్ను ఆకర్షించాలని ఆశిస్తారు; పళ్ళు. వినయ పూర్వకనమస్కారాలకు బదులు అహంభావ ప్రకటనలతో నిన్ను ముగ్గుజ్ణి చేయాలని, సమ్మోహ పరచాలనీ ఆరాట పడతారు. ఈ స్యష్టికంతటికీ స్వయం నిర్ణయాథిపతి వయిన నువ్వు, ఎవరు ఏపని చేయాలో నిర్ణయిస్తావు! అవయాలయయయాక్రి
దురితరహిత చరితను ఆశించిన నేను,
నీ కోసం, ని అనుగ్రహంకోసం
నిర్షిద్రుడ నయ్యాను.
ఈ లోకంలో పేద నయ్యాను.
నువ్వు, లోక హితంకోసం ఏపని
ఆదేశించినా, మనఃభూర్వకంగా
అంగీకరిస్తాను. భక్తితో, రక్తితో, శిరనా వహిస్తాను.
నీ రాగ విశ్రుతినై వర్థిల్లుతాను.
పరమ పూజితుడవయిన నువ్వు,
సర్వకాలాల్లోనూ, పరిపూర్ణదయా
మయుడవయి చరిన్తావు.
దక్షత కలిగిన పాలకుడవయి రక్షిస్తావు. తారని
అ--((నిశ్తజ్దం గేసిన చిత్రాలు ఏలాలాలాలాలాలాలాలాలాలలలలా గా 16 ఈశ్వరా! భావోద్వేగ పూరిత కంఠాలనించి అనాహత భేరీధ్వనుల్లా, భక్తి పరత్వపు సన్నుతగీతాలు పలుకుతున్నాయి. అసమాన సౌందర్శశోభాలంక్యత వేదికపై నించి జేగీయ మానంగా మంగళ వాద్యాలు మారు మోగుతున్నాయి. సమతా, మమతా, పఏకతాభావాలతో సముజ్ఞ్వలంగా, సమ్మోహనంగా ఏకధాటిగా మంత్రోచ్చారణ జరుగుతుంది. పచ్చని తోరణాలతో, సుగంధ సౌరభాలతో, మంగళ గీతాలతో, నవ్వుల పువ్వులతో ప్రపంచమంతా ఆనంద నుందిరంగా రూపుదిద్దు కుంది. ఉత్సాహపూరిత సంతోష శాంత సౌామనస్యభావాలు ప్రతి హృదయంలో రక్తినెలగిన నర్తకిలా ఆనంద న్యత్సం చేస్తోన్నాయి. కాంతిని వెదజల్లే పరంజ్బోతికి రసన్థోరక స్పందనల న్నీ రాజనాలు, హర్ష పులకిత హృదయాల అర్హణలు సమర్హించ బడుతున్నాయి. ప్రభో! నీ కరుణా బాహువులతో టివించు. నీ కృపా వక్షణాలతో అనుగ్రహించు. ానాలానలతననననలతనుననుతనుతనుతననలననలుననయయయయియశ్రీ
కే ఈశ్వరా! కటిక గుండెల్లోనూ, విగత హృదయాల్లోనూ, చీ రాగద్భుతి వెలుగుతుంది. నీ మంత్రముద్ధ మోహనగానం అల్లరి గాలుల్న్షి జోకొడుతుంది. అలిసిన నా హృదయాన్ని నీ అమ్యతగానం ఉత్తేజ పరుస్తుంది. నువ్వు పలికే ఈ గానమే లేకపోతే ఏ ఆకర్షణాలేని రూప రహిత తిమిరంలా మిగిలుతుంది; ఈ నుందర ప్రపంచం! గుండె, గుండెను కదిలించే, కరిగించే ఈ గానమే పలకక పోతే ఎంత నారహీన మయిందిగా తోస్తుందో! ఈ స్యపష్టి. నీ గాన శ్వాసతో ఈ భూతలానికి తిరిగి తిరిగి కొత్త వూపిరి పోస్తావు, నీ గానమధువును ఆస్వాదించే ఈ సజీవ సృష్టి, శోభావిలసిత సౌందర్శంతో జాజ్వల్భమానంగా ప్రకాశించే నవనవోన్మేషనవోఢలా సాక్షాత్కరిస్తుంది. కాాాాాాాాాోరాలనపోనన్యవునననవన్తనాననననాపవనవానాననననానానలాకాననానాలా న నానానానుననానావాయవమయరారాగాయయయాశవాాయా
నీ చిత్రిత కళాచతురతకు కైమోడ్బ్డుచేస్తో
సంభ్ర మూశ్చర్యాలతో మూర్చనలు పోతాను; నేను.
పలకని పదాలతో మూగనవుతాను.
సుందరభాసిత కాంచనరేఖా
ఏలసిత సౌందర్యావ లోకంతో ముగ్గుడ నవుతాను.
విశ్వమంతటా చెలగు, నీ దిన్యశ్రావ్య
గానజాలం, ఈ అద్భుత స్యప్టి చైతన్య
చలనాలకు మూలాధారమయి భాసిల్లుతుంది.
సాకార మయి నిలుస్తుంది. టాలపనతవతతనతననతవతయయావాా టి
18 ఈశ్వరా! నా శోకతప్త హృదయంలో నించి నిన్ను పరవశింప జేసే దేవతా గానం పలికించ లేక పోతున్నాను. నీకు దూరమయి దుఃఖఖభారంతో నేను గడుపుతున్న ఈ నిమిషాలు వీ తలపోతతో మరింత బరువెక్కుతాయి. మాధుర్శ భారంతో మరింత బాధిస్తాయి. నువ్వెంత నిర్ణయగా వుంటావో నిస్తేజంగా నేను గడుపుతోన్న ఈ నిమిషాలే సాక్షీభూతంగా నిలుస్తాయి. నువ్వెంత కఠినుడవో, నన్ను బంధించి నిరుత్తరుణ్ణి చేసిన ఈ క్షణాలే తెలియపరుస్తాయి. అర్ధించిన వాళ్ళకి అభయ మిచ్చి బ్రోచేవాడివనీ, కాచేవాడివనీ పాొగడ్తలందుకున్న నువ్వు గొప్ప నటుడవని తెలుసుకున్నాను. అలవి
నా కన్టీళ్ట్ళు నీకు సంతోషాన్ని కలిగిన్తాయేమో!
నీ అద్భుత ప్రేమలీలల్ని ప్రతిఫలిస్తాయేమో!
లేక నా అహంలో నిన్ను అర్ధం చేసుకోలేక
నీ చిన్మయానంద లీలల్ని
అపవాస్యం చేస్తోన్నానేమో!
నా ఈ అవమానిత హ్యదయాక్రోశానికీ,
ఆక్రందనకీి, అదోచరమయిననీసంచలనాత్తక
నిర్ణయ నిర్దేశమే కదా! నాకు వోదార్చునిచ్చేది.
ఐమైనా నిన్ను సృఠరించకుండా
ఈ బాధల్ని భరించలేను.
ఎప్పుడైనా నా ఈ ఎడారిజీవితంలో
నిన్షాకర్షించే ఓ రమణీయ సుందరకుసుమం
వికసించదా! అని యోచిస్తాను. కనన!
19 ఈశ్వరా!
నిన్ను యాచించిన వజీవిని నువ్వు నిరాశ పరచలేదను కుంటాను. శ్రావణ మేఘంలా, ఆర్ధమయిన నీ హృదయం ప్రేమ మధువుని వర్షిస్తుంది.
నీ గుమ్మం దగ్గర నిలిచిన భిక్షకుడె
జోలెలో ఈప్పితార్థాన్ని నింపి, సంపూర్ణ
ఆనందాన్ని ప్రసాదించి చిరునవ్వుతో పంపుతావు. ఆరబోసిన తెల్లని వెన్నెల చల్లదనాన్ని గుండెల నిండా నింపుకుని నీ తీయని
తలపోతతో మురిసిపోతారు.
కదిపిన ప్రతి ఏణ నీపాటే పలుకుతుంది.
పూసిన ప్రతిపువ్వు నిన్నే పరిమళిస్తుంది.
ఎదురు చూసే ప్రతి అణువు నీ కౌగిలినే ఆశిస్తుంది. నీరవ అగాధ అంతరాళంలో నించి
తరతరాలుగా సున్నిత మయిన జీవితపు
పాట వినపడుతూనే వుంది.
అత్సంతం విలువయిన ఈ జీవితం
అయయ
చీకటి నీడల్లో కలిసి పోకుండా అతిసుందర
మయిన నీ అర్ధ నిమలిత నేత్రాల
వెనక వొటిది పోయిన అవాచ్చ్య అనిర్వచనీయ
మయిన న్‌ రాగ టిప్తి హెచ్చరిన్తోనే వుంది.
నా జీవిత దివసాలన్నిటిని పూర్ణోదయంలా
వీలోని నా ప్రగాఢ విశ్వాసాలతో
వెలిగించుకుంటాను. వాాాానననననతనననననుననననున ననున ననానవయయయయవిల తీ
20 నా జీవన ఏణపై నూత్తోత్హాహ . పూరితగానంతో ఈ లోకానికి మేలు కొలుపు పాడతావు. చివుళ్ళ మృదుత్వం నీ గానంలో చోటుచేసుకుంటుంది. తేనియల మాథధుర్శం నీ సరళీకృత గానంలో మిళతమవు తుంది. నీ గానంతో, పులకించి ఆర్దమయిన ఈ గాలి సుడులు, సుడులుగా ఈ ప్రపంచాన్నే చుట్టేస్తుంది. సుగంధ సౌరభాల లాలిత్సంలో ఈ లోకం మూర్చనలు పోతుంది. అనురాగ చంద్రికలను వెదజల్లుతూ ఈ ప్రపంచం పరిపూర్ణ ప్రగతివయిపు సుడిగాలిలా ఉద్దమిస్తుంది. ఆకాశంలో హరివిల్లు స్వాగతం పలుకుతుంది. మహర్షులు హర్షపులకిత హృదయులై మంగళ వచనాలతో ఆశీర్వదిస్తారు. దేవతలు కరతాళథ్వనులతో హర్షిస్తారు. ఈ ప్యథ్వి ఆనందంతో ఉప్పాంది మంగళ గీతాలతో హారతులు పడుతుంది. అతనలా
అ--((నిశ్వం గెనిన చిత్రాలు ఏలా కా 21
ఆవరించిన ఈఅనంత అపార నిశ్శబ్దంలో
నావథానుతను సంతరించుకున్న
నా హ్యదయంలోనించి దూసుకువచ్చే
అనురాగపుజలపాతాలతో ఈ లోకాన్ని
ముంచెత్తాలని గాఢంగా వాంఛిస్తాను.
ఈ అపార నిశ్శబ్దంలోనే నాకు
నేను ఎరుకపరుచుకునే జ్ఞానం,
సుందరప్రభాత కాంతిలా ఉదయింస్తుంది.
ఈ ప్రపంచం, నా తృష్టనయనాలముందు,
అతిలోక సౌందర్శలావణ్యమూర్తిగా
భాసిల్లే రాగరాగిణలా దర్శనమిస్తుంది.
అల్లరి అలలు అణిగిన సముద్రంలా
నిశ్చామవుతుంది; నా మనస్సు
ఆవలతీరాన వున్న సత్యం గోచరిస్తుంది.
ఆగిపోని నిరంతర నీరవగానం వినిపిస్తుంది.
గానోవ్మత్తుల్ని చేసే నీ ఆనంద తాండవ నృత్యం
నన్ను సమ్మోహపరిచి, పరవశింపకేస్తుంది.
నాలో నెలకొన్న నిశ్శబ్దంలో
నిలుపుకొన్న నిశ్చలత్వంలో నను ల గందొలద్ను *+
సదా నిలిచేది, పిలిచేది, నువ్వే! వు మ.
( నా ఆత్మాంతరాళంలో నిరంతరం /”_ (యేన మంజీర నాదాలతో ధ్వనించేటి; నువ్వే! క్ష
22 ఈశ్వరా! ఆకుల్తో, పూరేకుల్లో అజేయమయిన నీ సృజనాత్మక శక్తి స్వరయూపమ్యుదుత్వాాన్న చూశాను. ప్రళయ గర్జన చేసే మేఘంలో, అనిరుద్దా వేశ పూరిత మయిన నీ ఉగ్రరూపాన్నీ దర్శించాను. ఈ స్యప్టి అంతరాళంలో అదిరామంగా ప్రతిధ్వనిస్తోన్న మోహన గానమంజూషలో బహు ఆకర్షణీయ మయిన నీ తేజోమయానంద స్వరూపాన్ని చూసి హర్షపులకిత హృదయంతో ఆవాహనం చేన్తాను. అనిర్వచనీయ మయిన నీ సుందర నేత్రాంచలాల నర్తించే తరళకాంతిలో, అపూర్వమయిన ఈ సృష్టి వశాలత్వాన్ని నీ మృదు చేలాంచలంతో చల్లని ఏవనల్ని విసిరి ఈ రమజీయ ప్రపంచానికి నిద్రాసక్త పూర్ణమయన జోలపాడుతో, అవ్మాజి ప్రేమను వర్షించే నీ మాత్యత్వానికి ప్యాదయోల్లాస పూరిత నీరాజనాలు సమర్హిస్తాను. నా స్వరగానంతో భాన222పపతవవాయావాంటి
23
అవణి అంచులదాకా విస్తరించిన ప్యాదయ విశాలత్వం లోకి ఆనంద వారవశ్యంతో ప్రవేశించలేని నా దౌర్జాగ్యానికి, ఇరుకు చీకట్లలో, తడబడుతోన్న అడుగులతో, దూర తీరాలను స్వపష్టంలోనైనా, వూవోసంచారంలోనైనా కనలేని నా అంధత్వానికి, కడలి కెరటాల అవిరామ రోదనా గానానికి ఆర్బతను అందించే హృదయాన్ని తెరుచుకోచచాతగాని నా అవివేకానికి, పుష్టనికుంజాల్లో మత్తెక్కి తిరుగుతూ ఐనిపిన్తోన్న తేనెటీగల సంగీత మాధుర్యాలను మిని ఆహ్హాదించలేని నా చెవిటితనానికి, ఖణగంతాల పర్యంతం ప్రకృతి చేసే మిశ్వనర్తనకి స్పందించక తలుపులు మూసుకున్న నా జీవిత అచేతనత్వానికి,
టట లతవవయవాశప్రై
ముక్తధారల్షి వర్షించే స్వేచ్చాగానానికి చేతులు చాచి స్వాగతం చెప్పలేని నా అవిటితనానికి, కన్టీళ్టతో, ఆకలిబాధతో, అవ్యక్త మూగతనంతో, అభిమానంతో విలవిలలాడి అలిసిన పసిహృదయాలకు జోలపాడే లాలిత్యానికి, మాతృత్వానికి గడియ బిగించిన నాకఠినత్వానికి, ఎన్నో గొప్ట అందాలకి, సౌందర్హాలకి, ప్రేమలకి, ఆకర్షణలకి అడ్డంగా ఇనుప తెరల్లి కట్టుకుని, వూపిరాడని గదుల్లో ముక్కి మురికి ఆలోచనలతో బురదలో పురుగులా ఈదులాడే నా నీచత్వానికి, మామూలు మర్శాదల్లొకి జారి, చల్లబడి, పరువు, ప్రతిష్ట, కీర్తి, మన్నన ఏటికి దాహం గొన్న పాదచారినై, స్వళ్చమయిన స్వేచ్చా పథానికి వ్యృతిరేకినై, కపటాలతో, నటినలతో సంతృప్తి పడి, రూపంధరించి నగ్నంగా ఎదురవుతున్న అని
నగుత్వానికి దూరంగా తప్పుకొని, సౌఖ్యాల ఠండ్లల్లో తలదూల్సి నిద్రించే నాక్షుద్రత్వానికి, ఉన్నణ చాలక, లేనిదేదో కావాలని అర్రులు చాసో దేన్ని లెక్కచేయక, ఏ ఉన్నత విలువల్ని గమనించక, వివక్షతతో, వెర్రి ఆవేశంతో, ఆందోళనతో, అలజడితో అందనిదేదో అందుకోవాలని దొంగదారుళ్లో ప్రయాణించి, దారుణంగా, అమానుషంగా ప్రవర్తించి. సమస్తం ఉక్కిపిడికిలిలో జదించుకోవాలనే వంచనా పూరిత వర్తనతో, నర్తనతో వికటాట్టహాసం చేసిన నానేర పూరిత జీవిత విధానానికి, సిగ్గుతో తలవొంచుకుంటోన్నాను; పశ్చాత్తాపంతో కాలిపోతున్నాను. అలాని
౨24 ఈశ్వరా! చీకు నేను సమీపవర్తిని కావడానికి, నన్ను నేను నిరయగా శిక్షించుకుంటాను. కఠినంగా శాసించుకుంటాను. నిబద్ధతతో నియంత్రించుకుంటాను. నా జీవితంలోని ప్రతి నిమిషం, నూతనత్వపు ఆవిష్కరణకి, దివృత్వపు దర్శనానికి, దూరతీరాల పయనానికి, అనురాగాల ఆలాపనకి, ప్రగతి పథంలోని దార్శనికతకి, సాందర్భ ఆరాధథనలోని సౌశీల్బ్భభావ ముర్ధత్వానికి, స్నిద్ధ శ్రేఫ్టత్వానికి. స్వేచ్చా పూరిత గానోన్నతకి, సృష్టి పదలయ మంజీర నాదాలకి అంకితం చేన్తాను. నా క్యషిని, నా సాధనని, నా టిక్షని నువ్వు హర్షిస్తావని నాకు తెలుసు. నీకు కావలసిన పనిని నాచేత శ్రద్ధగా చేయిస్తావు. నా దృష్టిని శుభ్రపరిచి మరింత విశాలం చేస్తావు. నా కెంతో సన్నిహితమై మనోభారాన్ని తొలగిస్తావు. అ
నా హృదయం విస్తారిత కమలంలా
సౌందర్వోవ్మీలనమవుతుంది.
నా ఆలోచగలకి అర్ధ వంతమయిన,
ఆకర్షణీయమయిన ఆకారాన్నిచ్చేది
నువ్వేనని మరింత ట్విగుణీకృతమయిన
వుత్చాహంతో ఉరకలు వేస్తాను.
అందుకే నీ ఆగమనానికై నా ఇంటిని
ఎప్పుడూ శుభ్ర పరచి వుంచుతాను.
జీవితమంతా ని కోసం ముడుపు
కట్టుకుని నిరీక్షిస్తాను.
ప్రక్షా౪త హృదయంతో,
నిర్మల ప్రేమతో,
అనురాగ బిప్తితో,
సరళ శొజనృభావంతో,
నాధుజనప్రియత్వంతో సాగి పోతో,
నా స్వేదబిందువుల్లో బహిర్గతమయ్యే
నీ సుందర రూపాన్ని తలుస్తో
విశ్వశోభిత సౌందర్శ్భానికి రమజీయ రేఖలు గీస్తాను. అయయ
25 నా పాట ఇంకా పరిపూర్హతని సంతరించుకోలేదు. గాలి విసురుగా వస్తోంది. రాత్రి చీకటి సమస్తుంది. నా ప్రయాణం చురుకుగా సాగడం లేదు. ఆలస్యం అయిన కొద్దీ. ప్రయాణపు అలసట ఎక్కువవుతుంది. మనస్సులోని వుల్లాసం సన్హగిల్లుతుంది. నా పాట నీకు వినిసించకుండానే నా ప్రయాణం ముగుస్తుందేమోనని భయపడతాను. కష్టపడికూర్చిన మాటలన్నీ వ్యర్థమయి పోతాయని విచారిస్తాను. థిగులు గుబుల్లో, వలలోచిక్కిన పక్షిలా విలవిలలాడతాను. నా నివేదనలో స్పష్టంగా నీకు నా మనో వేదనని తెలియ పరచాలని గాఢంగా కోరుకుంటాను. ఆశల్చి మోసుకొచ్చే నా ఈపాటను చిరకాల వాంఛిత మయిన నాగానంలో నీకు వినిపించే అవకాశాన్ని కల్చించు. వికసించే ఈ పువ్వుని నీ పాద పూజకు అనుగ్రహించు. నా పాటని ఓ చిరుకాన్మగా స్వీకరించు. నా సజల నయనాలతో నీ పాదాల కభిషేకం చేస్తాను.
26 ఈశ్వరా! నీనించి నాద్యష్టిని మళ్చెంచను. నీలో గొప్పగా పలికే మ్యదు పదలయ పూరిత శాందర్యగానాన్ని వినడానికి వేచివుంటాను. నీ ప్రేమ మండే ఉద్విగ్న క్షణాలకై నిలిచి వుంటాను. ఆగాన మాధుర్యాన్ని అందుకోవడానికి ఎందరో మానవులు తపస్సు చేసి మహర్ష్నులయ్యారు; మహనీయులయ్యారు. ఈ ధరణీతలంపైన అణువణువుని పవిత్రం చేసి, నర్తింపజేసే స్వళ్ళమయిన ఆస్వేచ్చాగాన స్రవంతికి స్వాగతం పలికే జీవి ధన్యత చెందుతుంది. అభ్యంతరాల నన్నిటిని పగల గొట్టుకుని ముందుకు దూసుకు పోతుంది. ఈలోకపు ఐశ్వర్యాలనన్నిటిని తృణ ప్రాయంగా, దూర దూరంగా నెట్టేసి చిరునవ్వుతో వెళ్ళిపోతుంది. 'చఎఅరుమువ్వల సవ్వడితో తాండవిస్తుంది. అల్లుకున్న నిశ్శబ్దంలో ఆలపిస్తుంది. విరబోసిన కురులతో విహరిస్తుంది. నీ గాన మాధురిలో ఆనంద పారవశ్నంతో విలీన మవుతుంది.
20 ఈశ్వరా! నువ్వు నా జీవితంలోకి అనూహ్యంగా ప్రవేశించావు. నా ఆనందానికి అవధుల్లేకుండా పోయాయి. నేను కోరకండానే గొప్టవరాల్ని వర్షిస్తావు. అవి నా పొలిటి సంప్రాప్త మౌక్తికాలుగా ఖావిస్తాను. వాటిని మాలలుగా అల్లి నీ కంఠాన ధరింప జేస్తాను. ఆవరాల సాఫల్సానికి నేను అవిశ్రాంతంగా పరిశ్రమిన్తాను. నేను ఎప్పుడూ నూత్తరాగాల్ని వాడాలని ఆశిస్తాను. నేను పాడగా, పాడగా ఎప్పుడో ఒకప్పుడు నాగాన రవం నీకు శ్రవణానందాన్ని కలిగిస్తుందని ఆశపడతాను. నీ హృదయాంచలాలను తాకుతుందనీ సంబరపడతాను. నడిస్తే బాట తరుగుతుంది. పిలిస్తే మనను కరుగుతుంది. అందుకని నిన్ను నేను పిలుస్తోనే నడుస్తాను. రోజు, రోజుకి నా విశ్వాసం బలపడుతుంది. కనును నముననినమమలనియివమి్ష[్ష
నేను వచ్చిన పనిముదిసిన తరవాత
నీ అమూల్యి వరాన్ని వెనక్కి
తీసుకోమని ప్రార్ధిస్తాను.
ఏ సంకోచమూ లేకుండా అనుగ్రహించు.
నేనెప్పుడూ నీ ఆజ్ఞని అతిక్రమించలేదు.
నా రాగం శ్రుతి తప్టనీయకు.
నా అడుగుతడబడనీయకు.
నేనీలోకంలో నాధించిన పఏవిజయమూ
గర్వాన్ని ప్రకటించ నీయకు. టలర్తనతవవవావావా టి
2తి
నా జీవన రాగాలు ఈ విశ్వవిపంచిపై
శతి చేసుకొంటున్లాయి.
నా రాగ జలథిలో నీఅద్భుత లీలా వఐన్యాసం,
పురివిప్పిన అపూర్వ చైతన్య నర్తనంలా
ఆనందోత్తాహ పూరిత తరంగాలై
ఎగసి విరుచుకు పడుతుంది.
నా గానాచ్చాదిత ప్రేమాకాశం,
కళ్ళాణ కింకిణుల పాదాల
నూపురనాదాలతో ప్రతిధ్వనిస్తుంది.
నారాగాంచిత నుందరసువర్ల కాంతులతో
ఈ లోకానికి మేలుకొలుపు పాడతాను.
నేను మాత్రం, నీ రాగజ్వాలా జ్వనిత
నేత్రాలు వర్షించే అరుజోగ్ర కాంతిలో
కాలిపోవాలని ఆకాంక్షిస్తాను. ననా
29 మహామహుల అంకిత జీవితాల విన్సారిత రాగ రేఖలు విరజిమ్మిన ఉద్విగ్షకాంతిలో, నీ హరితశోభిత సమ్మోహన స్వష్ట ప్రపంచం, థగధగాయ మానంగా ప్రకాశిస్తుంది. నారాగ దద్ధ మానస కానారంలో వికసించిన అడ్నిపుష్టం, నీ ప్రేమ పరిష్వంగ తన్మయానుభవం ఆశిస్తుంది. నీ మ్యదు హస్త స్పర్శతో రాగరంజిత మయిన అణువణువు వేణువులా, ప్రణవానంద పూర్ణమయిన అమ్మతరాగాల్ని పల్లవిస్తుంది. అలాని
3౦ ఈశ్వరా! రాత్రి చీకటి సంకెళ్ట్ళల్లో బంటిగా వున్న ప్రపంచం, ఆశలు పుష్పించే వేకువ నిమిషాలకై ఎదురు చూస్తుంది. రాత్రి కురిసిన మంచు బిందువుల్లో నర్తించే ఉషుకిరణాలు, ఏణపై అలవోకగా పలుకుతున్న స్వరాల్తో, జక మధురానుభూతిని ఆశిస్తున్నాయి. జక శుభసందేశాన్ని అందిస్తున్నాయి. పగటి కాంతిలో శ్రమించి అలిసిన ఆశాజీవి, సూర్యాస్తమయ సమయంలో విశ్రాంతికై ఆరాటపడతుంటి. నీ గాఢ ఆలింగనానికై కుతూహల పడుతుంది. మంజులతా శోభిత వనసీమల్లో విహరించే నువ్వు నా జీవిత తీరాల వెంబడి నడిచి వస్తావని ఆశపడతాను. నీకై నాగుండెల్లి వెలిగించుకున్న క్షణాలు, కదిలిపోకున్న కాల వాహినిలో, దూది పింజలా విడిపోతున్న నీ పాదచివ్మోలను గుర్తిస్తాయో! లేదో! ఏమైనా నీ కోసం వొంటరిగా ఇలా థీనంగా, విచారంగా చూస్తో కూచుంటాను. అల. లి
తె్షే ఈశ్వరా! నీ స్షిద్ధ హృదయంలో నా రక్త సిక్త పాదాల నర్తనతో భయంకర ప్రళయాన్ని స్యప్టిస్తాను. ప్రతి ఇంటిముందు భిక్షమెత్తుతావు, ప్రతి గుండెలో రాగాలు పలికిస్తావు. ప్రతిజివిలో వేదనని రగిలిస్తావు. తెలీని ఏవో మమతానురాగాలు మధుర భావాలు, సుడులు తిరిగే ప్రేమలు, సౌందర్భగానాలు, పిల్ల తెమ్మెైరల చల్లని స్పర్కలు, హరిత పత్రశోభిత అలంకారాలు, మాగుండెల్షి పిండుతాయి. ఆవేశంతో వూదిపోకాము. ఆవేదనలో కాలిపోతాము,. నువ్వు దూరంగా ఆలోచిస్తావు. మాకు తెలీనిదేదో ఆశిస్తావు. నిబడాశ్చర్యంతో నిశ్చేష్టుల్సి చేస్తావు. గాలి సంగీతంతో చిరునవ్వు నవ్వుతుంది. అాాాాదరతతతతరవానడాలకారావరవాలనంనన న లంమానారారాలయారాయంమననావావావాయనంయాంవంన క్ర
ఆకాశం ముకుళభావరహిత
సమ్మోహంతో మూర్చనలు పోతుంది.
ప్రకృతి వసంత బుతువుతో కరచాలనం చేస్తుంది.
సచేతన జీవనగానం వెనక
బథిగిపోయిన తీయని కోరికలా,
మంచుతెరల వెనక దాగిన టిపపు కాంతిలా,
పక్షుల కిలకిల రవాల వెనక తొణికిసలాడే
ఆనంద నర్తనంలా
దీ నయనానందకర నుందర
ప్రపంచం ఆవిర్దవిస్తుంది. లలా
త్రె2 ఈశ్వరా!
శాత్రవగుణ రహితుడిగా న్‌ ముందుకొచ్చాను; నేను. నే నెవ్వరి దారికి ఆటంకంగా నిలవలేదు. కాని నాదారిలో ఎన్నో అవరోధాలు ఎదురయ్యాయి. ఏ ఒక్కరూ గిండు హృదయంతో,
సహకార వివేచనా భావంతో,
అధరాలపై చిరునవ్వుతో, మానసోల్లాసవుత్భాహంతో,
నా టిర్హ ప్రయాణపు సన్నావోలకు తోడ్డాటుని అందివ్వలేదు.
అందుకే నేను తగిన సమయానికి నిన్ను చేరలేక పోయానని సిగ్గుతో తల వొంచుకుంటాను.
దానికి నేనెవ్వరినీ
నిందించను.
క్షమించమని నిన్ను
అన
మాత్రమే ప్రార్థిస్తాను.
నాకోసం దాచివుంచిన చిరస్మరణీయ
మయిన జీవనరాగ మాధుర్యాన్ని
చిరునవ్వుతో స్వీకరించాలని
నీ ముందు నుంచున్నాను.
ఏ సంకోచమూలేకండా నాకు ప్రనాదించు.
వీధిగాయకుడిగా నీ పాట పాడుకుంటో
మహా ప్రస్థానం చేస్తాను.
ఆకాశపు వీధుల గుండా నీ కీల్తని
గానంచేస్తో ప్రయాణిస్తాను.
వినీలాకాశపు నీలిమ లోతుల్లో
తవ్మ్యయానందంతో విలీనమౌతాను. ననుట
తం ఈశ్వరా! గువ్వు నాగుమ్మంలో అడుగు పెడుతూనే నా గుండెల్లో ఆరని మంటల్ని రేపుతావు. రాత్రంతా నిశ్శబ్దంలో నేను కూర్చిన పాటలన్నీ రెక్కలు విప్పుకుని పక్షుల్లా ఉదయకాంతిలో ఎదిరిపోతాయి. నిన్ను ప్రేమిన్త్స్‌ ఆరాధిన్తో ఎప్పడూ ఆనందంలో గాలి అలలపై తేలియాడుతూ, స్లిద్ధలోకవు దూరతీరాల్ని తాకుతూ ప్రయాణించ వలసిననేను, చెలరేగిన పెంథభూళిలో దారి తెలీని బాటనారిగా మిగిలి పోకాను. ఈ సౌందర్య స్యప్టిలో ఒక కురూపినిగా నిలబడతాను. అవ్యక్త శబ్ద దద్ధజ్వాలల్లో నుగంధపు వాసనల్ని పరిచే నా జీవితోన్నత భావాలనన్నిటిని ఆహుతిచేస్తాను. ఉదయాస్తమయాల్లో మండే నూర్భుడు, ఎర్రని కాంతి కెరణజాలంతో ఈ లోకాన్ని ఆశీర్వదధిస్తోన్హాడు. నంబి!
వ్రెడ్తీ ఈశ్వరా! నా గర్వోవ్యత్తతలో, చేజాచి నాకేసి చూస్తో భిక్ష మడిగే నిన్ను గుర్తించలేక పోయాను. నువ్వు లేనప్పుడు, నీకై విరహంతో కాలి కావాలని కోరేనేను, నువ్వు వచ్చినప్పుడు గుర్తించలేనంత మూర్ధత్వంలో మునిగి దురద్యష్టవంతుడిగా నింధించుకుంటో విచారగ్రస్తుడ నౌతాను. నిన్ను గుర్తించే జ్లానం నాకివ్వక దోబూచులాడుతో, ఐసిగిస్తో, వేధిస్తా నన్ను నిరంతరం దుణఖిత మతిని చేన్సా దూరదూరంగా తొలిగి పోయే నిన్ను వమని పిలవను? ఎట్లా ఆహ్వానించను? గడ్డిపోచ ఆర్తనాదంతో కరిగిపోయే నీ హృదయం, కాలువిరిగిన పక్షికలవరంలో కన్నీళ్ళ కార్చిన నీ కరుణా హృదయం, కోకిలకూజితాలతో రాగ రంజితమయిన ణి ఆర్జ హృదయం, నా పిలుపుకి బదులు పలకలేక పోయిందా! రోడ్డు పక్క చెట్టుకింద పూరి గుడిసెలో ాాాాాాాాాాాాలలలలకాలానాాకాానానాలతననాననాననానాననకనానలాలలాారనకాననానాానాననకానానాననాలలాయానాానానానానయనారాలయానవవవాయయలాయయానక్ష[ే
మిశ్రాంతికోరిన నువ్వు
నా కుటీరంలో ఆసీనుడవుకాలేవా?
నా గర్వం నిన్ను తిరస్కరించి
గాయపరిచిందని కోపమూ?
ఈ ప్రపంచంలో ఎవ్వరికి బానిసనికాని నన్ను
నువ్వు అభినందనల వళఠ్న్షంలో
తబ్బిబ్బు చేస్తావని మురిసి పోతాను.
ఏ గర్వమూలేని జీవిని నువ్వు ప్రేమిస్తావా?
ఆదరించి గోము చేస్తావా?
నేను, నిన్ను ప్రేమించాననే గర్వం
నాకు కొండంత బలాన్నిస్తుంది.
నన్ను అపరిమితానందంలో ముగ్గుణ్ణి చేస్తుంది.
నన్నలోకంలో అత్యంత తెగింపుతో
ఒక సాహసిని చేస్తుంది.
నాకీప్రపంచంలో ఎదురౌతున్న
పెనుసవాళ్టనీ, జీర్ణించుకోలేని అవమానాల్ళీ
వర్ణించలేని అపజయాళ్ళీ ఆ గర్వోన్య్మత్తతలోనే
త్వణీకరించగలుగుతాను.
నిసర్జ సౌందర్యంతో, స్షిర్ధస్వళ్చతతో
స్వేచ్చా పూరిత మయిన నా జీవితం,
అనావ్రూత పుష్చంగా నీచరణాంకితం
కావాలని గాఢంగా కోరుకుంటాను. భాాాలాాాలనాతాలునకనతతననవనయయనతననుననననాననననమనపాునలానమనననమంనమునమమనాయయాయాలయయిక్ష
వెల్‌ ఈశ్వరా! ప్రక్యతి పళ్చదనపు జీవన న్యత్మం ఈ స్యష్టిలోని అణువణువులో ఆహ్లాదాన్ని వర్పిస్తోంది. యౌవనోద్దిపిత రాగబంథనంలో జీవితపు శ్రుతిలయల సౌందర్యాన్ని అనుభవించి మూర్గనలు పోయిన జీవి, నీ పాదాలలోతుని తాకుతుంది. ముర్ధమోహనగానంతో క్యతజ్ఞతాపూర్వక వందనాలను సమర్షిస్తుంది. మొలిచిన గడ్డిపరక, కుసుమించిన పూలతిగ, ధరణీతల సౌకుమార్మాన్ని భేదరహిత ముద్ధభావంతో, మోక్షగాన పూజ్యభావంతో ఆరాథిన్తోన్నాయి. మరి నీచే అత్కున్తత వరాలు పొందిన ఈ మానవుల్లో, తొలగని ఎన్ని తారతమ్యాలో! చావని ఎన్ని విషపూరిత ఆలోచనలో! పూడ్డలేని ఎన్ని అగాధాలో! కరుణా పూరితమయిన నీకళ్ళ ఏళ్టపైన జాలిని వర్షిస్తోన్నాయా? క ాాాలాాతనడారలెలతనాలలననాతనాలావననునకానానానాననానముమాయయానా యనా యణానాణనాక్ట
నీ అంతరంగ నాగరంలో
అశాంతి సుడిగుండాలు కల్లోల్లాన్ని స్యప్టిస్తోన్నాయా?
ఏమిటి అంతం లేని ఈదోబూచులాట?
ఏమిటి అర్ధంలేని ఈ సముద్రపు ఘోష?
ఈ మార్శిక స్యష్టికి పరిపూర్ణ్హమయిన
వ్యాఖ్యానం చేయగలిగేదెవ్వరు?
దిశదమయిన భావ్యం విష్పగలిగేదెవ్వరు?
వెల్లువలై పారే నీ ప్రేమకి
రాగాల తీగలై సాగే నీ అనురాగాలకి
పరమార్థమేమిటి, ప్రభో! అలాని
36 ఈశ్వరా! నిన్ను విశ్వసించిననేను, హిమాలయాలకు మల్లే జక ఉదాహరణగా మిగిలిపోవాలి. జక ఆదర్శంగా నిలవాలి. ఒక ఉన్నతశ్రేణి మానవుడిగా జీవించాలి. నీ అమృత హస్తస్టర్మతో విశ్వవేణువువై పలకాలి. నీ సంగీత స్రవంతిలో ఓలలాడాలి. విపిన మార్దాలన్ని పుష్టనికుంజాలై అలరారాలి. శిలలు సైతం జ్వలిస్తో గాలి అలలపై తేలి వచ్చే పల్లవుల్లో శ్రుతికలపాలి. పాలాలదాహం తీడ్దే జీవనదుల్లో తేటనీరు ప్రవహించాలి. ప్రతిమానవుడి కళ్ళల్లో సరళ జీవనరేఖ ప్రకాశించాలి. ప్రతిమానవుడి హృదయంలో ఆర్ధతపండాలి. ప్రతిమానవుడి జీవనాడుల్లో అనురాగం నిండాలి. ప్రపంచ వసంతోత్ళవం హర్షథ్వానాలతో ముగిసి పోవాలి. నేను మాత్రం గానం చేస్తో వెళ్ళిపోతాను, సుదూర సుందర శాద్వల శోభితనాగర తీరాల్లోకీ- ఈ విశాల విశ్వాంతరాళ అగాధథాల అనంతత్వంలోకి- అలలా వు
ర్‌
నా అంతరాంతరాళంలో ఎగసినపాటల కెరటం,
ఆనందార్డ వపులోతుల్లో వున్న నీ పాదాల్షి తాకుతుంది.
రెక్కలు విప్పిన పక్షిలా గాలిలో ఎగురుతుంది.
నా వాట దిగంతాల కెగసి దొరికిన
మధురిమల నన్నిటిని పోగుచేసికొని
అమృత నిప్వ్కుందంగా కురుస్తుంది.
సోమరిగాలుల్ని సహితం చెమ్మగిలజేస్తుంది.
ఎతారి దారిలో తడారిన గొంతుకతో
శోషిల్లిన ప్రాణికి దాహం తీరుస్తుంది.
ఎండిన మోడులు, నా పాటల చక్కిలిదింతలకు
పచ్చని కొమ్మల్ని విస్తరిస్తాయి.
పర్వతసానువుల్ని ప్రక్షాళన కావిస్తో ప్రవహించే
సెలయేరులా విశ్వవేణువు గానంలో లీనమై,
పునిత పుంజీభూతమయిన దారుల్లో ప్రయాణిస్తా కట లలతతతతతనతతనతతతవయప్రి
వర్షపు జల్లులుగా కురుస్తో మలినాత్ముల్ని
శుభ్రపరుస్తుంటి; నా పాట.
ఉదయించే కిరణాలకెదురేగి ఆదరంగా ఆహ్వానించే
నా పాటలో నిస్తుల నిశ్చలంగా నిలిచేది
నువ్వేగనక నాపాటంటే నాకెంతో ఇష్టం
నాకు సర్వస్వం తరగని ఐశ్వర్యం.
మరణం లేని చరణం
ఎనలేని శరణం
నేను లేక పోయినా, నా పాట మిగులుతుంది.
నా స్వరం వలుకుతుంటది. నా ఆశ వెలుగుతుంది.
అందుకే నా జీవత అంతిమగడియల వరకు
పాడుతూనే వుంటాను.
ఈశ్వరా! నిన్ను పిలుస్తోనే వుంటాను.
నా కోవెలలో నిన్ను నిరంతరం కొలుస్తోనే వుంటాను. అతనన
38ి ఈశ్వరా! నివు ప్రేమ వల్లకీతంత్రుల్లో పలికిన నిగూఢ రహస్మాలు అనంత వాయువుల్లో మూర్చనలు పోతున్నాయి. నా ఉచ్చ్వాస, నిశ్యాాసాలై నా గుండెల్లో మండుతున్నాయి. నే నెవరికి నమస్కారం చేసినా అథి నీకే చెందుతుంది. ఎందుకో తెలుసా! వాళ్టల్లో కూడ పరిపూర్ణ మయిన నీ సుందర రూపం దర్శన మవుతుంది; కాబట్టి. నికు నేను చేసిన సేవ వాళ్ళకు చేసినట్లే, వాళ్టకి చేసిన సేవ నీకు చేసినట్లే, భఖభేదరహితమయిన ఈ సేవలో, నిష్కామంగా చూపే ఈ ప్రేమలో నా జీవిత కాలమంతా కరిగిపోవాలనుకుంటాను. నాద్యషప్టి మరింత విశాలం కావాలని కాంక్షిస్తాను. అతి నికృష్ణ జీవిని కూడ ఆదరించే ఆత్నాన్నత్యాన్ని నాకు ప్రనాథించు. ాాాాాాాాాాతతతతతతతనారననానానానాానానాానానానాానాననయాకాాననావనననుారావయాయాలవయినవాయాల్ష
నా ఆలోచనల్లో, నా ఆచరణలో నీ ప్రేమ రహస్యం
నాతో గుసగుస లాడని!
నీకై నర్తించే ఈ చరణమంజీరాల్లో ధ్వనించనీ!
నీకై పలికే స్వరాల్లో రవళించని!
నీకై విరిసిన ఈ జీవనకుసుమంలో పరిమళించనీ!
నీకై బ్రతుకుతోన్న నా జీవనాడుల్లో తొణికి సలాడనీి!
నీతో నా ప్రయాణం సాగని!
నా కళ్ళ అఖండానందంతో అశ్రుపూరితంకాని!
నా జీవన కాసారంలో వికసించిన వపదడ్మాల్ని
నా జీవిత 'చివరినిమిషంలో నీ మృదు హస్తాల్లోకి
తీసుకొని గోముగా ముద్దాడు.
ఆ అవ్యుత స్పర్మనే నీ నించి నేనాశించింటి. 4
39 ఈశ్వరా! ఈ సుందర ప్రపంచం, నీ మధుర స్వష్ణాల్లో ఉయ్యాల లూగుతుంది. అల్లరి పిట్టలు ఉదయకాంతిలో స్వేచ్చా పథంలో ఎగిరి పోతున్నాయి. ఆకాశం, ఇంద్రచాప టిప్తులతో రంగులు పూసు కుంటుంది. శిశిర శీతల వాయుతరంగ సంగీతం, కోమల పుష్ట పరిమళగాఢ పరిష్వంగంలో కరిగిపోతుంది. ప్రథమ తేజోరథంలో ప్రయాణిస్తో ప్రణయ నర్తనా వర్తాలతో శోభిల్లే నీ ప్రేమ మందిరంలోకి ప్రవేశార్హతను కోరతాను; నేను. నీ ఆన్ఫాన కవిగాయకు లెందరో అసమాన, అసాధారణ పదజాలంతో నిన్ను ఘనంగా కీర్తిస్తారు. వాళ్ళ స్వరరంజిత గానంతో నీకు అర్దన చేస్తారు. బాష్టబిందువులతో తవృ్మయులై పోతారు. టారో ననలాతయయయయలాయయశ స
ప్రజయ నర్తకినైన నన్ను నీముందు
నర్తించమని ఆజ్ఞాపించు.
నా పాదాల కదలికల్లో నీ ప్రజయనాదాలు జీవం
పోసుకున్నాయో! లేదో! చూడు.
నా నాట్టభంగిమల్లో నీ హృదయార్తి తీరుతుందో! లేదో! చెప్పు
నీ కలవరింపులు నాత్యషస్ణ నయనాల్లో
పలవరిస్తోన్నాయో! లేదో! తిలకించు.
దీ ఆశాచిత్రాలు నా ఆకారంలో నాకారంగా
నిలిచాయో! లేదో! పరికించు. కాాాానాలాతత్తననతతనతనతతనవయయయయయయయియియమిల్షే
త్త
ఈశ్వరా! విన్ను ప్రేమించి, ఆరాథించినేనో చిన్న పాపనయ్యాను. అందరూ నామీద ముద్దులు కురిపిస్తోన్నారు. సూర్వోదయంలో వికిసించిన పద్మంలా విశ్వహ్యదయంలో నేనొక ఆరనిజ్బోతినై కాంతిని ఎదజల్లుతాను. అందరూ నన్ను ప్రేమిస్తారు. నా వైపే చూస్తారు. నా కదలికలతో, చైతన్యస్టందనలతో వాళ్ట హృదయాలు కతీణాతంత్రుల ప్రకంపనాలై రవళిస్తాయి. నాతో అడుకోవాలని చూస్తారు. నా ముద్దు మాటలకై ఎదురు చూస్తారు. నా బోసినవ్వులకై ఆత్రపడతారు. ప్రతి నిమిషం ఆనందంతో వాళ్ళు తన పాపగా జేసుకుని, చూసుకుని నన్ను వూపిరాడని వొడిలోకి లాక్కోవాలని చూన్లారు. వాళ ఆశలన్ని మాలగా అల్లి,
ముద్దు మురిపాలతో నా మెడలో ధరింపజేస్తారు.
వాళ్ళని పాలించే చక్రవర్తిని జేసి
నా శిరస్సు ఫైన
పుష్ణ కిరీటాన్ని అలంకరిస్తారు.
వాళ్ళ అచంచల విశ్వాసాల్ని ఫలింపచేస్తానని,
వాళ్ళ ఆశించిన సత్యాన్ని నిలబెడతానని
నమ్మకంతో నిద్రపోతారు.
ఈశ్వరా!
వాళ్ళ విశ్వానాన్ని ఏచ్చిన పువ్వులా
నీపాదాల ముందు సమర్దించనీి!
ఈ సౌందర్య స్యష్టిని వెలిగించిన సత్యం,
అప్పుడూ బప శిఖలా
నా హృదయంలో వెలగని! అతని
త్తే ఈశ్వరా! గున్లాదిలిపోయే వాళ్ళని బతిమాలి కౌగిట్లో బంధించి ముద్దాడాలన్నంత గాఢమయిన కోరిక నాలో లేదు. ఈ విశాల విశ్వంలోకి ఎందరో వస్తున్నారు; పోతున్నారు, వాళ్ట రాక పొకల్లి ఎవరు శాసించగలుగుతున్న్లారు? ఎవరు చూడ గలుగుతున్నారు? ఎందుకు వస్తోన్నారో వాళ్టకే తెలిదు! ఎందుకు పోతున్నారో కూడ వాళ్ళకి తెల్‌దు! అర్ధరహితమయిన జీవన సముద్రాల్లో నించి ఈదుతో ప్రయాణిస్తోన్న మానవుల అవ్మక్త అనుభూతులరాగాల సమ్మేళనంలో ఏవ్యుదు మధురలావణ్యం దాగివుందో! ఏ విశ్వరహస్మం ఇమిడి వుందో! గుండెల్ని చీల్చుకుని ధారలై చింది ప్రవహిస్తోన్న రుధిర స్రవంతుల్లో ప్రళయాగ్నిని వెదజల్లే విప్లవ గీతాలు ఏ భీకరఘోషలను వఐనిపిస్తోన్నాయో! ఏ భయంకర థ్వానాలను నినదిస్తోన్నాయో! ఏ విలయతాండవ అతా
నృత్యాన్ని స్యష్టిస్తోన్నాయో!
ఏ జీవి ఎందుకు చరిస్తుందో,
ఎందుకు నశిస్తుందో
విశదపరిచే దెవరు?
నకల ప్రాణికోటి రాకపోకల్లి నిర్ణయించేదెవరు?
ఛిన్నా భిన్నమయి శకలాలుగా పడివున్న
ఈ శైత్ళ శిథిలాలను ఏక్షించేదెవరు?
ఈశ్వరా!
సర్వం నువ్వయినప్పడు ఈజనన
మరణాలేమిటి? ఏమిటీ వాచామగోచరమయిన
నీ ప్రేమ లీల భరించలేని ఈ అర్ని కీల?
అశాశ్వత బంధాలకై ఆశపడి,
ఆశా పాశాలలో ముడిపడి,
జీవిత జంజాటంలో విలవిలలాడి,
ఇరుకుదారుల్లో పథనిర్దేశం చేసుకుంటో,
అనంత శూన్యంలోకి నడవడమేనా!
ఈ స్యష్టి లక్ష్యం.
అంతరహిత రాగాలాపనతో అంతు తెల్‌ని విచిత్ర
వలయంలో చుట్టేస్తో ఊపిరాడని నీ అవ్మక్త ప్రేమ
మాధురిలో బంధథిస్తావు!
ఈలోకాల్ని న
త్షై ఈశ్వరా! జ్యోత్తోత్సవాలజావళులు పాడుతుంది ; మలయ మారుతం. నవవికసిత పుష్ప పరిమళం ఆహుతులకు పహోరతులు పడుతుంది. మిలమిలామెరిసే నక్షత్రాలతో ఆకాశమంతా, రంగవల్లులతో అలంకరించిన పెళ్టి పందిరిలా వుంది. అతి సున్నితమయిన సన్నని సంగీతం మనోహరంగా వినిపిస్తుంది. దేవతలంతా ఆసీనులైనారు. ఈశ్వరా! ఈశుభసమయంలో నా హృదయ ఏీణాతంత్రుల్ని మీటి నీ ప్రమోద భరితమయిన పల్లవిని పాడుకో! ఏరాగం, అణువణువుని పలవరింస జేస్తుందో! ఏరాగం, ప్రథమ తేజోరేఖలపై ప్రయాజిస్తో టాతతతతలలలలరాలవయాయాయారాయయయాయారాట్ర
కాంతితీరాలకు తీసుకు పోతుందో,
ఏరాగం, ప్రతిప్రాణి పిపానని తీర్చి అలరిన్తుందో,
ఏరాగం, విలాసినలా వయారంగా విహరిన్తో జీవన
మథధువుని అంటిస్తుందో,
ఏ రాగం, జీవన లీలల్ని అంచెలంచెలుగా
చూపెడుతుందో,
ఏ రాగం, ఈలోకాన్ని తనలో లీనం చేసుకుంటుందో,
ఏరాగం, నన్ను నీలో విలీనం కావడానికి
పలుకుతుందో,
అదేరాగం - పలికేందుకు శ్రుతి చెయ్యి!
అదేగానం - మాత్రమే ప్రస్తారం కానీ! అలి
త్త ఈశ్వరా! నీ కాంతి నయనాలు కురుస్తోన్న పసిడికిరణాల జడివానలో తడిశాను. ఈ -బీకటి రాత్రిలో నాకలల ప్రపంచాన్ని మయలుచచుకున్నాను. నీ సౌందర్యమూర్తికై తపించాను. ఈ లోకం సందీత సాగరంలో స్నానమాడింది. నీ పాటల రసగంగా నిర్మల నిర్ధరిలో ప్రక్షాా౪తమయిందధి. . నిశ్శబ్ద నిశీధిలో నీకై ఎదురుజూచే నన్ను పుప్పించిన కుసుమంలా మార్దవంగా చీ ఆలింగనంలోకి తీసుకో! ఏముద్లూ మురిపెం కోసం ఎన్నిటినో త్యజించి, ఎన్నో అభ్యంతరాలను పగల గొట్టుకొని, చీకటి తెరలను చీల్చుకొని ప్రణయ జ్యోతిని వెలుగించుకోడానికి ప్రాణాలను సహితం బలిదానం చేసేందుకు . సిద్ధపడుతుందో, ఆ జీవిని కరుణించే నీ హృదయంలో అతన
చోటు కల్చించుకోవాలని ఈ చీకటి రాత్రిలో ఆశపడతాను. కలలతో నింపుకొని ప్రయాణిస్తోన్న ఈ జీవిత నౌకని, భయంకరతుఫాన్‌ గాలులతో, వణుకుతూ వూగిసలాడుతోన్న భగ్ష నౌకగా ఈ సముద్రంలో వదిలేయకు! భావితరాలకు నిరాశలి విట్టూర్చుల్లి మిగిల్టకు! అడ్ని గుండం రగిలించకు! బలోపేతమయిన నీ చెలిమిలో, నీకలిమిలో ఆశలు చివురిస్తాయనే విశ్వాసం . ఈ విశ్వమంతా పరిఢవిల్లనీ! ఈ పువ్వుల పరిమళగానాన్ని నీ అంతరాళంలో ప్రతిథ్వనించని! మా రాగార్ద హృదయాలలో నీ ప్రేమ ప్రథిప్తి ప్రతిఫలించనీి! న.
త్తీస్త
ఈ జీవితంలో నాకు స్వష్షానుభవంగాగాక
నువ్వొక ప్రతృక్షానుభవంగా మిగిలి పోవాలి.
నేను నీతోడ నిలవాలి. నీ వెనక నడవాలి.
నీ కన్నులకురిసే శితలత్వంలో తడవాలి.
దూరాలి తాకుతోన్న నీచూపుల్లో
వీ ఆలోచనల్లో
నా జీవన యాత్రసాగిపోవాలి.
అప్పుడే నా జీవితానికి విశ్రాంతి;
నా గానానికి విశ్రుతి;
ఫలశ్రుతి.
నా రుబిరోజ్వల జ్వాలామండిత హృదయంలో నించి
ఐిశ్వశ్రేయో విపంచీనాదం అద్భుతావహంగా
పలకాలని గాఢంగా వాంఛిస్తాను,
నా ఈసంకల్ద
సిద్ధికై ఆత్మార్హణం చేస్తాను.
నా ఆయాచితగానంలో అభివ్యక్త మయ్యే కతన!
నీ పాదముద్రల్ని వశ్వవ్నాప్తం చేయాలని
కోరుకుంటాను.
నీ తడారని పసిడిముద్దుల్ని పంచుతాను.
నీ అర్థ నిమలిత నేత్రాంచలాల రాలే
అమృత బిందువుల్లి
నా సరళిత రాగ స్వర బంధనంలో
రసవాహినిగా మలుస్తాను.
పిపీలికాలైన జీవితాల్ని
నవ వసంతోదయంలో,
ఉద్విగ్న చైతన్య ఆవర్తాలతో
తాండవింపజేయాలని నా
ఉదగ్రకాంక్షా వేదనా పరితాసంతో
ఆరాటపడతాను
ఆవేశపడతాను. అతన
జా ఈశ్వరా! నాదలోలులై, గాన మూర్తులై, కళాప్రియులై, ప్రేమాభి లాషులై, నిరంతర క్యృషీవలులై, చివరికి చిన్నారులై ఈ జనావళి పరివర్తనా వర్తాలతో నీ నిర్దేశిత పథంలో శడిస్తే స్వర్ణలోక ఆవిష్కరణ మహోత్సవం ఈ భూతలం ముద జరుగుతుంది. ఐభిన్న్షగకాల నించి ఏకతాగాన స్వానంచిందించే ని అద్వితీయ ప్రతిభా పాటవానికి, నీ కళాకౌశలానికి ప్రత్యక్షసాక్షి భూతంగా ఈ విశ్వవితర్జిపైన సూత్ర బద్ధమయిన శ్రుతి లయాన్విత సంగీతాన్ని ఐినిపెింపచేస్తావు. విడటీయరాని మమతాను బంధాల్లి అంతర్లీనంగా ముడివేస్త అనురాగ పుష్టాల్సి వికసింపకేస్తో తీరనిదాహార్డుల్ని జేసి మాయానమాంత్రికుడిలా నీ చుట్టూ తిప్పకుంటావు. అమరత్వాన్ని అందించే నీ ప్రమ మకరందంకోసం నిరంతర యాత్రికులై చివరలేనిదారిలో ప్రయాణిస్తారు. పువ్వుల్లోని మ్యదుత్వం, నవ్వుల్లోని ఆహ్లాదం, గానంలోని మాధుర్శం, మాటల్లోని మార్దవం, రల!
చూపుల్లోని కాంతి, ఆకాశంలోని నిర్మలత్వం, ప్రకృతిలోని విశాలత్వం, సముద్ర అలల్లోని సంగీతం, గాలిలోని చల్లదనం, ప్యాదయంలోని నాందర్యం, మంద ఫ్మిత వదనంలోని చిరుదరహాసం, పసిపాప బోసినవ్వుల్లోని అమాయకత్వం, ప్రేయసీ ప్రియుల అనురాగంలోని అమరత్వం, ఎంత తరచి చూసినా గోచరం కాని మార్చికత్వం, అనుభవించి మత్తెక్కి సొౌందర్భ గానాలు చేన్తాను. ఉద్విగ్హకాంతిలో నర్తిస్తాను. నీ లీలల్షి తిలకిస్తో నాతనువు పులకిస్తో నా వొంటరి ఎడారి జీవితంలో సంవేదన సంయోగ సంజనితమైన దివ్యానుభవంతో, ఈ సృష్టి అంతరాళంలో దేవతాగానం వినిపిస్తో నింగికెగసి, అవధుల్లేని ఆనంద పారావారంలో మునిగి పోతాను. నా నాదోపాసనని నీమంజీర పాదాల నర్హనా వర్తాలలో మేళవిస్తాను, అతన
షే
ఈశ్వరా! ఆవేశం అణిగితే, ఆలోచనల నిడివి పెరుగుతుంది. మనసులోని చీకటి పారలు తొలిగితేే అనురాగాల కాంతి పూరేకులు నిండుగా విచ్చుకుంటాయి; పొద్దు పొడుపు సూర్చుడి కిరణాల్లా- గుడెచే వాడికి దారి పొడవు తెలుస్తుంది. పాడేవాడికి రాగాల లోతు తెలుస్తుంది. ఆరాథించే వాడికి అందం విలువ తెలుస్తుంది. జీవతంలో థనార్టనే సర్వస్వం అనే మానవుడు, ఈ లోకాన్ని దేటిస్పమానంగా, నితృ్సనూతనంగా వెలిగించే సత్యాన్ని చూడలేడు. ఎన్నో అందాలకి అంధుడు. స్వార్ధ చింతన మనిషిని శిలగా మారుస్తుంది. గుండె చప్పుళ్ళలేని బొమ్మగా నిలబెడుతుంది; కురూపిని చేస్తుంది. దోపిడీలు, దౌర్జన్యాలు, హత్యలు, రక్త పాతాలు ఏటితో జీవితం బక రణరంగమయి, రక్తసిక్తమయ మయి సౌందర్య శోభావిలసితరాగ దీప్తిలో ప్రభవించ వలసిన ఈలోకం, భయకంర ఆవర్తాలతో భయోది్విగ్గంగా,
టపనతవాాథ
పైశాచిక భీకర ఘోషలతో ప్రళయోత్చాతంగా ఒక శృశాన వాటికలా మారకూడదు, మిగిల కూడదు. చివురులా మెత్తని పలకరింపులతో, పులకరింత మైమరపించే మధురగానాలఅతో, సమ్మోహ పరిచే మందస్మిత వదనాలతో, తీయని రాగాల అనురాగాల ఆలింగనాలతో, తన్మయానుభవం అంటించే దరహాసాలతో, స్వర్ణానుభూతిని వర్షించే మంజుల మంజీర నాదాల ప్రతిధ్వనులతో, ఈ విశ్వమొక నర్తనశాలగా ప్రథిప్తంకావాలని నా ఆకాంక్ష! కుతంత్రాలతో, మోనాలతో, దంచనలతో, నటనలతో, అబద్ధపు గోనె సంచుల్ని వఏపున మోస్తోన్న వాక్టనికాలం అద్దంలో చూపెడుతుంది; కొన్నాళ్ళకి. ఏదైనా నిలిచేది; కొంతకాలమే సత్యమే కలకాలం నిలిచేది సత్యాన్ని తలచినవాడే మనిషి! సత్యాన్ని మలచినవాడే బుషి! మానవుడి కథ శుభంతో ముగిస్తుంది. కాని జీవితం మృ్యత్ముర్పుతో అంతమవుతుంది. ట్రపలతతలనననవుననమయావయాలావయవావాథ
ద ఈశ్వరా! నువ్వూ, నేనూ ఎప్పుడూ మాట్లాడుకుంటోనే వుంటాము. అందని సౌందర్యలోకాల వహరిస్తోన్నా నువ్వు నాకెప్పుడూ అతి సన్నిహితంగా దగ్గరగానే వుంటావు. మన మధ్య వెలుగుతోన్ల ప్రేమకి ఈ విచిత్రానుభూతికి, స్వష్షనాఫల్య సౌభాగ్యానికి కాలమూ, దూరమూ రెండూ లేవు. ఈ విశ్వాన్ని చివురింప జేసీ మహోత్మష్ట మయిన ప్రేమ, మనది. అపూర్వ చైతన్య నర్తనంలో సుడులు తరుగుతో, మూర్ష్చనలు పోయు ఈ ప్రేమకి మరణం లేదు. నవనీతంగా, నువనవోవ్మేషంగా, శ్యామల శాద్వలంగా ఎదుగుతోన్న ఈ ప్రేమ, క ననన!
అజిరామం.
మహోన్నత ఆకాశ శౌధాలనించి
నీ పిలుపు ఐనబడుతూనే వుంటుంది.
క్షణం నిలవనీని ఆరాటంతో,
ఆవేదనతో మండుతున్న నా ఈ ప్రేమ,
నిరంతరం నీకోసం,
నీ సుందర రూపదర్శన
కాంక్షకోసం హారతులు పడుతూనే వుంటుంది.
అందుకే నా హృదయ*శోణిత ధారల్తోనించి
ఆర్జంగా పలికిన ఈ ప్రేమ గీతం,
ఈ అసమాన సౌందర్శగాన ప్రన్తారం,
నీ కళ్ళని చెమ్మరిల్ల జేస్తుంది;
నీ హృదయాన్ని మెత్తబరుస్తుంది.
అందుకే నాకోసం,
నువ్వు ఎల్లవేళల ఆత్రంగా నిరీక్షిస్తావు.
నీ ప్రేమలీలా విన్యాసాలకి నాలోని అణువణువు,
బక వేణువులా పలుకుతుంది.
నిన్నే పిలుస్తుంది. నా ఈ జీవితం,
నీతో పెనవేసుకుపోయింది;
రాగలతలా. లలా!
ద్తేప్ర ఈశ్వరా!
జలథధరమేఫఘాలతో, పెల్లతెమ్మెైరలతో, మెత్తని రెమ్మల కొమ్మలతో,
నవ కోమలపుష్టాలతో, తీయని రాగాలతో, ఎదను కదిలించే,
పలికించే చిరునవ్వులతో,
మైమరపించే మృదు స్పర్శలతో, కెలకిలలాడే పక్షిజాలంతో,
పచ్చదనం శోభించే వృక్షజాలంతో,
ఆకాశ చుంబిత పర్వత శ్రేణులతో, ధ్వనించే జలథధారలతో,
ప్రవహించే నదులతో, ఘోషించే నముద్రాలతో! నీరవంగా పల్లవించే హరితశోభిత ప్రకృతితో, వివశత్వపునాట్కాలతో,
మార్దవంగా మ్రోగే వీణా తంత్రులతో, తేనెవాలుకే వేణునాదాలతో,
లలిత పదాలలాలిత్యంతో,
నీ ప్రేమ సంకేతాలను తెలియ పరుస్తావు.
లలన
నా హ్యాదయాన్ని ప్రజ్వలితం చేసి, ఈ న్యప్టితన విశాలత్వాాన్ని నాకళ్ళముందు పరుచుకున్త్నప్పుడు, నాలో వెలిగిన అద్భుత సౌందర్భ టిప్తిలో, ఈలోకపు తళుకు బెళుకులన్నీ లఎంత వెలవెల పోతాయో! ఈ స్యష్టి అంతరాళంలో మానవుడి వూహలకందని, అన్వేషణకి సాధ్యం కాని సత్యాలు ఎన్ని నిక్షిప్తమై వున్నాయో! ఎంత తరచినా, ఎంత తర్మించినా ఇంకా అందని అద్భుతాలు ఎన్ని మిగిలి పోయాయో! మానవుడి నాధనకి, శోధనకి అందక కలవరపరిచే సౌందర్భాలు ఎన్ని మరుగున దాగివున్నాయో! ఈశ్వరా! . అందుకేనేమో నీ అందని అందాన్ని స్పిర్ధసొందర్భాన్ని అపూర్వ లావణ్యాన్ని ఎన్నో విధాల కీర్తిస్తారు; ధ్యానిస్తారు- చెరగని జ్ఞాపకాలతో కరగని నస్వవ్నాలతో నత్తా.
త్శం ఈశ్వరా! నువ్వు నిరంతరపథికుడవు. బిళ్చమడెగే యాత్రికుడవు. అంబర అగాధాల చిమ్మచీకట్లను చీల్నకుని థి ఇరుకు తోవలబడి రావాలని చూస్తావో! లోక తీరాల వెంబడి కటికనేల దారులగుండా నన్ను చేర ఆశిస్తోన్నావో! మేఘావ్యతమయిన అర్థరాత్రి చిక్కని చీకటిలో, భయకంపితమయిన నీరవ ని శ్శృబ్దంలో, ఏ సవ్వడిలేక, ఎవ్వరికి తెలీకండా, నేను పిలవకండానే నా ఆతిథ్యాన్ని కోరి, నాతలుపుతడతావు! అప్పుడు నేనెంత నివ్వెర పడిపోకానో! నేనెంత సంబరపడి పోతానో! ఆసక్తితో, ఎన్నడూలేని వుత్సాహంతో, నాకున్నదంతా అర్చించుకోవాలనే ఆశతో, సకల సపర్శలు ఎంతో
ప్రీతిగా చేయాలనే గాఢ కాంక్షాబ్వలిత వుద్వేగంతో కొట్టుకులాడతాను. నీ కళ్ళలోని తృప్తిని చూసిమురిసిపోొకాను. నీనగు మోములో దేబిప్పమానంగా వెలిగే ప్రేమానురాగటిప్తిని చూసి ముళ్చటపడిపోతాను.
. నా ఆరాధనాబజ్వలిత ప్రేమ కాంతిలో నీ నముజ్వల సుందర స్వరూపాన్ని దర్శించగలుగుతాను. నాకాంక్షా మండిత ప్రణయ రాగాలలో మధుర రసాన్విత ప్రేమ గీతాలను స్వరపరిచి, నా హృదయ వీజాతంత్రుల్లో, దక్షిణ మారుతంలో తేలివచ్చే దేవతాగానంలా పలికిస్తాను. వెర్రి ఆవేశంతో, విలయనర్తనతో, ఉధ్యతవాంఛానల సంవేదనాజనిత విజృంభణతో, ఉత్తుంగ తరంగ కల్లోలిత కడలికాంక్షతో నీలో మమేక మయిపోతాను.
50 ఈశ్వరా! లోకాలనన్నిటిని అపూర్వగాన తేజస్టుతో ణంపుతుంది, ని ప్రేమ. వీ ప్రతిరూపాలైన ఈ మానవుల్లో నీ ప్రేమ చిహ్మాలు శాశ్వత ఆకారాన్ని పొందుతాయి. అనంతగానాలతో కీర్తింపబడతాయి. ఆ ప్రేమని ఎన్నో విధాల వ్యృక్షపరుస్తో ఆహ్లాదంగా గానంచేస్తో ఆకాశం మళ్లె, పృ్యర్వామల్లె అనంతత్వాన్ని కల్చిస్తోన్హారు. ప్రతి ప్రాణిలో న్యత్యం చేసే నీ ప్రేమ ఆద్యంత రహిత కాలవాహినితో కలిసి ఈ న్యషప్టిని పల్లవింపకేస్తుంది. ఈ సృష్టికి నవయవ్వన శోభని, సౌందర్శాన్ని నసంతరింపజేస్తో ఆరని అద్షిని రగిలించి ప్రళయ రుం రూ మారుతంలో సుడులు తిరిగేలా జేస్తుంది, నీ ప్రేను. పచ్చని కలలతో, ఆనంద నృత్యాలతో, అంతృ్యరహిత సౌందర్యగానాలతో, నీ ప్రేమ పరిఢవిల్లుతుంది. అతన
రాగాల లోతుకు అందని నీ ప్రేమ అంతరంగాల మౌనంలో నిశ్శబ్దంలో ఛాయాచిత్రంగా నిలుస్తుంది. చైత్ర మాసపు న్వర్ణకాంతుల సంస్పర్శలకి పులకించి చివుళ్ళతొడిగిన కొమ్మలగుసగునల్లో రహనస్కాలు పలుకుతుంది. నేనెప్పుడూ నడవాలని కోరుకుంటాను. ఆగిపోని నీ నీరవగానంలా నొదిపోకాను. సముద్రపు అలలలో డోలికలూగే
-
శీతల పవనంలా, ని పాటల ఆరటాలలో వుయ్యాలలూగుతాను.
-
నా పూర్వపు ఫ్యతుల్ని నీగానంతో జ్ఞాపకం చేస్తావు. నీ ప్రేమతో వూపిరి పోస్తావు. నీతో బంధం ఈనాటిది కాదని నాకు తెలియపరుస్తావు. అందుకని ఏమీ తలవకండా, ఆశించకండా ఏకైకంగా నిన్నే ధ్యానిన్తాను. నా ధ్యానంలో నిలిచేది నువ్వే కదా! నా ప్రాణమా!
కాలాను ననకతనతుతలనునునుననననునననుకనుననునునుననునన్ననతనతనననపాననాననననననునునవామననానషాలానాలనమునమమనుయ
5్‌క్షే
ఈశ్వరా! సురుచిర రుచిరోజ్వల జ్వాలా మండిత ప్రేమ ప్యాదయంలో నించి నిన్ను వ్మరించినప్పుడు, ప్రణవరాగ గానవిహితకాంక్షా మనస్సుతో నిన్ను ఆరాథధించినప్పుడు, నాలోని చీకటి మూలల్షి తడుముకుంటాను. అనంతత్వపు అంతరాళ అగాధాల్ని వెతుకుంటాను, సద్దుమణిగిన రాత్రిలో శబ్దాతీత మయిన నిశ్శబ్దం శితల వాయు తరంగాల్లో నాట్బమాడుతుంది. నిశీధ నీరవ గానంలో మూర్ధనలు పోకుంది. ఓవో తెలీని ఈ సృష్టి గంభీరత్వపులోతులు, మ్యదుత్వపు లయలు, లానణ్యపు హొయలు అద్భుత భావ విన్యాసాలతో నా సత్వష్ణ నయనాలముందు సాక్షాత్కరిస్తోన్నాయి. ఆనందకారకమయిన పఏవసంత సౌందర్భగానం లయాన్వితనర్తనమై, సమ్మోహబజనిత జ్వలితరాగమయి నా అవయవాల్ని ఉత్తేజపరుస్తుంది. నా మానిసాన్ని ఉల్లాన పరుస్తుంది. చివురించిన పచ్చదనంతో, విరాజల్లే ప్రతి ప్రాజిలో నీ అపురూప సుందరాకృతిని దర్శిస్తాను. వినిర్మలదరవోసంతో స్ట్యృశిస్తాను.
పనా
5్‌టై రసోద్దీపితగానంలో, నా అంతరంగం రాగమయం కావడానికి, ప్రేమోవ్మీలన సౌందర్భంలో నా జీవితం సుధామయం చేసుకోవడానికి, ప్రశాంత ప్రటిప్తితో నాలోకి ప్రవేశిస్తావు; నువ్వు. నిశ్శబ్దించిన రాత్రిలో నీ చేతిలోని వలపుల వేణువుతో, ప్రజయరాగాల లోతుల్ని తాకుతో, సౌందర్య ప్రపంచాల విహరిన్తో అందమయిన స్వర్హాను భవాల మాధుర్యాన్ని అందిస్తావు. వికసించే పువ్వుల్లో పసిపాపబోసినవ్వుల్లో చల్లగా సోకే మలయమారుతాల్లో మధురంగా వినిపించే ఏవమల గంధర్వగానాల్త్లో కన్నులపండువగా కనిపించే రంగుల హరివిల్లులో, వెలిగే నక్షత్రాల్లో పెరిగే నవకోమల కొమ్మల పల్లవాల్లో, ఉల్లాస భరితంగా ఎగిరే పక్షుల్లో, విశ్యంఖలంగా విరుచుకుపడే అలల్లో! ఇఅలజిల పారే సెలయేటిగలగలల్తో, పలవరిస్తోన్న పక్షిరుతాల్తో,
కలవరిస్తోన్న మానవుడి కాంక్షాహ్యదయంలో,
నిర్మల ఏశాల వినీలాకాశంలో,
ప్రభాత సుందర అరుణకాంతి ప్రతిబింబించిన
తుషార జలపుష్టహర్నాశ్రువుల్లో నృత్యం చేస్తుంది,
నీ ప్రేమ.
బి ప్రేమ ప్రతిరూపమే ఈ పచ్చదనం
నీ లీలానర్తనమే ఈ ఆనందహేల.
ఆరని ఈపచ్చదనాన్నీ
తీరని నాత్యష్షనీ,
నీకర్టణచేసే నా ఈ సప్తస్వరశింజిత గానంలో
ప్యాదయ రంజకంగా, పలికి స్తాను. అలాల వరాయలనయయారదారలరావనరనానవనవు తానని వయయయాయయాలనావావప్ర
క్‌తె
పువ్వుల్లోని ముద్ధమనోహరత్వాన్న
చివుజ్ఞల్లోని స్నిర్ధ సౌందర్శాన్నీ
అఆరాధించాను.
గానంలోని. మాధుర్యాన్న
ప్రేమలోని ఆర్జతనీ,
అనుభవంచాను,
ఆనందించాను,
గాలిలోని చల్లదనాన్నీ
ప్రకృతిలోని పచ్చదనాన్నీ
అంబరాలను చుంబించే
సంబరాలతో ఆవ్లాదించాను.
కన్నీళ్టల్లో కరిగిన కరుణన్‌,
చిరునవ్వుల్లో వెలిగిన ఆత్మీియతనీి,
నా హృదయ పాత్రలో నింపుకున్నాను.
చిగురాకుల, పూరేకుల మృదుత్వాన్నీ
కన్నుల కురిసే వెన్నెల శీతలత్వాన్న్‌
ఆవాహనం చేశాను.
నీ పాదసన్నిధి, నా జీవిత పెన్నిథిగా,
భావించి, రావించి
ప్రయాణిస్తాను
ప్రణతిస్తాను. అతా
క్‌డ్తీ ఈశ్వరా!
నా హృదయ వణపైన నీదివ్య నీరవగానాన్ని మంజుల
మనోజ్ఞంగా పలికిస్తాను.
గులాబిరేకుల మృదుత్వం బోలిన నీ కిసలయ
మృ్యృదుహస్తాల కౌగిట మైమరపించే పులకరింతల
పలకరింపుల పల్లవిలో, జోలపాడిన మధుర స్వరాలలాలిత్సంలో, తొణికిసలాడే నిశ్చల, నిర్మల సుధాగాన రవళిని హృదయ రంజకంగా పలికిస్తాను. రాగజనిత శోభావిలసిత సౌందర్య తేజస్సుతో, చేతస్సుతో, సుషమశోభిత శ్యామలవనాంతర సీమల్లో విహరిస్తో విశ్వ ఉషస్సులను పరిషేచన చేస్తో మంజు భాషిజియైన విశ్వజనని కరుణాకటాక్ష వక్షణాలతో, ప్రత్యక్ష సాక్షాత్కార విభవంతో, ప్రాభవంతో, బకింత ఆపుకోలేని మాననొల్లాస ఆనంద భరిత తాండవ గ్యత్యం చేస్తో ఉత్తుంగ తరంగితయై రవళించిన వఏ్‌ణా నాదంలో, అంబరచుంబిత ధ్వానంలో, లీనమై నీలో కరఠగిపోతాను.
న
5్‌5్‌ ఈశ్వరా! నీ ముద్ద స్నెద్ధ సౌందర్భాన్ని అగణిత రూపలావణ్యాన్ని నామనోవాంఛభితగానంలో గాఢకాంక్షా జ్వలిత వేదనతో చిరదీక్షా కలిత సాధనతో పలికించాను, బలికించాను. హర్షపులకిత హృదయంతో రాగార్డ మనస్సుతో ఆరాధించాను; ఆవ్వానించాను సజల నయన నర్తనతో లాలిజోలల సంకీర్తనతో అర్దన చేశాను అభిషేకించాను. 'ప్రణవరాగటిప్పితో ప్రణయ భావ భక్తితో అంకితమయి పోయాను. ఉం శాంతిః టం శాంతి: ఓం శాంతి; ం నాతాజక్థాతా స్టారు సం మూ , సుఅటికాదం
తన ఆ షు యయ నాం హు మ ఎ భగాన్‌ |. నం న! నినా. ఆశలకేదారంలో విరినిన అనురాగమందారం, “చిరుగజ్జెల మ్రైతలతో ఫదనిసరాగం పాడుతుంది. . న్‌్‌... _"నాగుండెల నందడిలో విశ్వనర్శకి అందెల నవ్వడి వా. వీణారిక్సాణ మయి, ఆకాశనదనాల మారు మ్రైగుతుంది. | స్ట స్‌ ఉద్విగ్న భావావేశంతో, బీ. నుందర న్వరూపాన్ని - ...... దర్శించాలనే గాధకారక్ష దృఢ బీక్ష అలసిన నాగుండెనిశృబ్ద :.. .) తంత్రిని మీటుతున్నాయి. . . వ. నడిచివచ్చే మీ మెత్తని పాదాల ధ్వని తరంగాలలో, నా - ... జీవనగానం తేలిపోతో, ప్రేమ. తీరాలలో హరిత వక్రశోభత స్‌ శయనాలను వరుస్తుంది. " .
- న .. ఎ“ "ఈ విశ్వసాందర్య కాంతిలో, ప్రకాశించే నా లీజైక దైవంగా, . మమ్‌. వాలదకురిసీ రాగధారలతో మీ పాదాల్ని అభిషీకించలీ! నమత ,.లిం50గ౧606 &గ/0186 ఇ ౧౦౧ 80600 ౪1 19060 న|౪9౩, ౬౧౮ గింజ6, 60౧64 - 7, ౯౧: 350832. |