Telugu jagath satyam brahma mithya - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

జగత్‌ సర్ఫం-బ్రహ్టామిథ్వి అతో తర్తక్తంచయవాలి గ్‌ 'కరకుల,పీంకుణు అయిన , బీ జ | సహజ కవి మల్లెమాల ే సా కీ మనసుపడి మక్కువతో సేకరించిన (గ “ఉగ్‌ శల ఈ పుస్తకాన్ని సాహిత్యాభిమానుల కోసం / గా. శ సుందరయ్య విజ్ఞాన కేంద్రానికి . గ 1 ఆనందంతో బహూకరిస్తున్నాం, | -. కా. | - మల్లెమాల కుటుంబం గలతీ ! .. దడరిచయం . | ల క. ర. . యీ .] కాయం ల్‌ ధ్రాంకజకు చ

జగత్‌ సత్యం అ (బహ్మమిధ్య

అనే పుస్తకం రాయడానికి

కారకులు (పేరకులు అయిన వేదాంత విద్యా విశారద ఆపే గుత్తా చలమయ్య గౌరత ఇదినా అగి కథ చ ౧౨౨౦ తాత్విక విద్యా విశారద గుత్తా రాభొకృష్ణ్ర (భౌతికహిత) పుష్పగిరి వుదాసు= 601 30!

ఛొౌతికవాద (ప్రచురణలు, పుష్పగిరి. తలల క హు. ఇల జ్‌ భత ళ్‌ లాట ౯ పిచురణ 1 1907 వితులు £ 1000 యళతయ్యాలి ఆంలజాక్తో సాపు ళా చ గ ఇళరటయోు 4, వెళలక రుం విక-భటి శ లా [గా లా ల వితులు దొతుకుచోట్లు 1 ళా గుత్తా రాధాకృష్ణ (భౌతికహిత) ర/ పుష్పగిరి. మ్యదాసు. 601 301 ౫౮ రావూరి అర్జునరావు (/ గౌరిశంకర పురం గుడివాడ. $్‌ని! 901 కృష్టాజిల్లాం హేతుత్రీ _ ౨. 0. 5-18.11 ప్యాడిసస్‌ పేట, తెనాలి. 528 £01 గుంటూరు జిల్లా, ము.దణ లిబర్టీ పింటర్స్‌ (న్యూ), చీరాల

విశ్వమానవ కల్యాణ భవనం న న ల న | వ. న సు స. రిశ్ష్య _ జ్ఞాన కేయ్యదం _

ఈ భవనం మా స్వగాామమైన పెదపులివరు) శివారు గుత్తావారి పాలెంలో వున్నది. దీనిని మా నాన్నగారు డెబ్బది సంవత్సరాల కి9తం కట్టించారు. ఈ భవనంలో రాజకీయ, సొంఘిక, తాఠ్విక సంబంధ మైన సభలు తరచుగా జకుగుతూ వుండేవిం అంతేకాక అనేక సాంఘిక సంస్కరణ కార్యక్రమాలు జరుగుతూ వుండేవి. మా నాన్నగారు ద్టైవభక్తు లుగా వున్న కాలంలో (1880 క పూర్వం భక్తికి కేందింగా వుండేది. కాలకిమంలో అది జ్ఞానానిది కేంద్రంగా మారింది, 1847 వ సంవత్సరం మా రెండవ అన్న రామానుజయ్యగారి కుమార్తె *భారతి వివాహ కార్య కథిమ సభకు అధ్యక్షత వహి౦చిన అవుల గోపాలకృష్ణమూర్తి గారు ఆ వేదికనుండి మాట్లాడుతూ ఈ విశ్వమానవ కల్యాణ భవనంలో జరుగుతూ వున్న ఈ వివాహం విశ్వమానవ సొ భ్రాతృత్వానికి సహాయకారి కాగలదని అన్నారు. ఈ భవనం విశ్వమానవ కల్యాణ భవనం అనే పేరుని సార్ధకం

ల ట్ట స జ మటు స ల యా జే న! గా క స్‌ - స ట్‌ / ట్ర మ ను | స జ! ( తి . శై నము సనన మా స షే ఖే చన... ట్ర " ల. త న న స ల జీ . మ న క ను కీ క గే. , స న సీ ల ఫ్ర మ! ఇప ఖే ౧౦6 , న ళు శ జా టు న్‌] గలను టరులుల ర చా లాయాయటాటటనోలలలు. ను సు సై న శె న | అ అాాాంాడా్‌్‌ టిం థ్‌ 6 ష్‌ నిం ఎస యు సషానై . అ ణి షం న. న ర న్ని య. (మ. ఇం సై న. య. " నోస్టి క. న. ష్‌ మా | ॥; కాలు! కో చాసో. ౮ సు సీ ష్‌ ము! 9 న్‌్‌ స స సస: న. నో ప. న మ. తు న స స న య సలి స్‌ సే. ప మ్మ . వ నం. మ హన శి గ య. న. న. సు య. లి చల .. శై సన టం ప. నా స్‌ు స ప పామ నన ణి న... తష. సస స మ స ల్సి యన స లం న. మ ళల టమ త్‌ మై ర న. స స న. న. | స. న. న స వ టమ స్యాస్య్వీ న. న

వేదాంత విద్యా విశారద, సదానంద న్‌ గుత్తా చలవతయ్యాుగారు గ / సు . త న న. ఖ్జా - ననుట! సస, ల స ఇసి నం. . . ల్‌ సీ నయ. టట న! న. ప. మ త లా. య టు | “త్ర మేవాహాం౦ా త్యమేవాహం అనే వాక్యాన్ని అర్ధం చేసుకుని తన వ్యావహారిక జివితంతో సమన్వయపరచి తన ఆచరణద్వారా ఆ వాక్యానికి ఉత్తమ ఆర్హాన్నిచ్చిన వ్యక్తి అన్న చలమయ్యగారు. “త్వమేవాహం” అంటే తాల్వికంగా నీవు, *నేను' ఒకటే అని అర్ధం, ఆ అర్జాన్ని తన వ్యావహారిక జీవితంలో నిజం చేసివ సొర్ధకజిఏి అన్నగారు, అందరిని తనలో చూచుకునే తత్వవేత్తలను నేనెరుగుదును. కాని, అన్నగారు తనను అందరిలోను చూచుకునేవారు. అందరిని తనలో చూచుకోవటం సామాన్యదశ, అందరి లోను తనను చూచుకోవటం ఉత్తమదశ. అందరిని తనలో చూచుకోవటంలో స్వార్ధం ఏర్పడుతుంది, తనను అందరిలోను చూచుకోవటంలో నిస్వార్థ తత్వం అలవడుతుంది. స్వార్టతత్వం యెవ్వరికి వుండకూడనిదిం నిస్వార్హ తత్వం అందరికి కావలసింది. స్వార్ధం మనిషిని సంకుచితపరిస్తే నిన్వార్ధ తత్వం మనిషి అంతరాన్ని విశాల పరుస్తుంది. అప్పుడే *త్వమేవాహంి ఆనే వాక్యం కొర్యరూపం పొందుతుంది, అందుచేతనే “త్వమేవాహం” అంటే అన్నగారు గుర్తుకు వస్తారు

మార్గ దర్శకులు “మార్గదర్శకులు” అనే డాక్యుమెంటరీ చిత్రంలోనిది ఈ గూ)పుఖఫాటో స క నా. =సప్తన్వరాలు-

1 సుబహ్మణ్యం (కార్మికుడు) రి శ్రీనివానరావు (కవి) ఫ్‌ రాధాకృష్ణ (పై ంతిస్టు థీ వీరరాఘవయ్య (ఫై నికుడు) ఫ్‌ రాజరత్నమ్మ (రాజకీయ వాది) 8 చలమయ్య (వేదాంతి 7? రామానుజయ్య (రైతు. మా అన్న దమ్ములతో కఠసి మా అక్క,గారుకూడా ఇందులో నటించారు,

దేశానికి ర్హైశు వెన్నెముక అని అంటూ వుండటం వింటూ వుంటాం. అది దృష్టిలో పెట్టుకుని కధ మాటలు, పొటలు వ్రాసి ఈ డాష్య మెంటరీ చిక్రాన్ని తయారు చేశారు మా అయిదవ అన్న శ్రీనివానరావుగారు వారే ఈ చిత్రానికి దర్శకులు కూడా.

తాత్విక విద్యావిశారద గొత్తా రాధాకృష్ణ (భౌతికహిత) ల్‌ కిం... జ నాల్‌ ఫి ॥ సు “4 | సం (| నన్ను గురించి నెను నన్ను గురించి నేను చెప్పుకోవటం అంటే హాస్యాస్పదంగాను, అతిశయోక్సిగాను వుండవచ్చు. మరి నన్ను గురించి ఇతరులు చెప్పి టంతటి పెద్దవాళ్ణి గొవృవాజ్ణి కాదు. నశేనెలాగూ గొవృవాళ్డి కాదు కనుక నా పుట్టినరోజు పండగంటూ నేను చేసుకోవటం లేదు ఇతరులూ చేయటం లేదు, అందుచేత నా పుట్టిన తేది నాకు తెలియదు నేను చెప్పలేను. అయినా నాకు అరువది సంవత్సరాల వయస్సు అని చెప్పుకుంటున్నాను కనుక 1027 వ సంవత్సరంలో నేను పుట్టి వుంటాను. నా బాల్యంలో నేనేమీ మన కార్యాలు చేయలేదు (నేను బాలకృష్ణను కాదు కనుకు ఆ ఘనకార్యాల కధలు చెన్పటానికి, అయినా నా చిన్నతనంలో నా సమక్షంలో జరిగిన చిన్నచిన్న సంఘటనల గురించిన జ్ఞావకాల కధలు ఒకటి రెండు చెబుకాను,

ఏ1

మా గా్రామ శివారులో వీడు మాలవల్లె అన్న. అందులో నివసించే వారు నమూలవార్కు అంటరాని మానవులు (ఆ రోజుల్లో అలా అనేవారు గనుక అలా అన్నాను; అన్యధా భావించవద్దు, మూ యింటికి - రెండు ఫర్లాంగుల దూరంలో ఒకవల్శె వున్నది. ఆ పల్లెలో నివసించేవారు మాకున్న పూ, వండ్ల తోటల్లో వన్నులు చేస్తూ వుండేవారు. వారిలో ఒకతను నేనంటే చనువుగా ఆప్యాయంగా వుంటూ వుండేవాడు, ఒకరోజున తన యింటికి రమ్మని ఆడిగాడు. నేను నరేనన్నాను, నన్ను వెంట బెట్టుకొని తీసుకవెళ్ళాడు. నన్ను కూర్చోబెట్టటం కోసం (వక్క యింటికి వెళ్లి కుక్కి నులకమంచం కెచ్చి వాల్చి నన్ను కూర్చోమన్నాడు, నేను కూర్చున్నాను. అదొక వింత పిదేశ మనిపించింది అక్కడ వరిస్థితులు చూస్తూవుంటే. మా యింటికి అంత సమీపంలోవున్నా ఆ పల్లెకు నేనంతకు ముందెప్పుడూ వెళ్ళలేదుం బహుళా అప్పటికి మా గామవాసు లెన్వరూ కూడా వెళ్ళ్లివుండక పోవచ్చు, అదొక నిషిద్ధ విదేశమని అనుకుని వుండ వచ్చు.

నన్ను కూర్చోబెట్టి యెొక్కడికో వళ్ళిన ఆతను కొంత సేపటికి ఒక చిన్న పాతి (గ్లాసుకాదు తో వచ్చాడు ఆ తెచ్చిన పాతి నాకిచ్చి తాగండి అన్నాడు యెంతో నంకోషంగా ముఖం పెట్టి, ఏమిటి అన్నాను, పొలు అన్నాడు, నేను తొగటానికి పియత్నించాను ఒక గుటక (మిం గాను. ఉప్పుకలిపిన పాలు. పైగా చల్లగా వున్నై, సహించలేదుం తాక్తిగ బుద్ది పుటలేము (వెచ్చని పాలలో పంచదార కలిపి త్రొగనేర్చిన నాకు ఆ పాము రుచించలేదు). కాని ఆ పాలు నేను తొగికే చూచి సంతోషించాలని యెదురు చూస్తూవున్న ఆ అమాయక వ్యక్షి ముఖం చూస్తూ అలాగే తాగేశాను. (జిహ్వకు ప్రధాన్యం లేదనుకుంటూ: నేనలా త్రాగటం చూస్తూవున్న ఆ వ్యక్తీ ముఖంలో ఆనందం కనిపించింది. ముఖం చేటం శె ందె నేనలా ఆ పల్లేకువెళ్ళి అతని యింట కూర్చోవడం అతను ఇచ్చిన పాలు త్రాగటం చూస్తూవున్న ఇరుగు పొరుగువారు కూడా ముసిముసి నవ్వులతో యేదో చెప్పుకోవటం గమనించాను. నేను అక్కడినుండి వచ్చే సిన తరువాత వారంతా ఒకచోటవబేరి ఆ వింత కార్యాన్ని ' గురించి చెప్పు కున్నారట. కమ్మోరబ్బాయి (దొరగోరబ్బాయి) మన పల్లెకు వచ్చి మని యింటిముందు కూర్చుని మనం ఇచ్చిన పొలు (తాగటం యెంత చోద్వం,

వ ఎంత విడ్డూరం అనుకున్నారట. నన్నాపల్లెకు తీసుకవెళ్ళిన ఆ వ్యక్తి ఆ విషయం నాకు చెప్పి నవ్వుకున్నాడు ఆనందించాడు. తనేదో పెద్ద ఘన కార్యం స్తాధించాననే తృప్పి ఆతని మాటల్లో వినవడింది?; ఆతని ముఖంలో కనవడిందిం అలా నేనావల్లెకు వెళ్ళటం ఆక్కడ వారిచ్చిన ఆ పాలు త్రాగటం తెలుసుకున్న నాతోటి విద్యార్ధులు నన్ను యేదో నేరఆచేసిన నేరస్థుడిలాగా చూడటం ఏదో చెవ్పుకని నవ్వుకుంటూ వుండటం గమనించాను, నాతో సన్నిహితంగా వుండే విద్యార్థులు (స్నేహితులు నాకు దూరంగా తరు గుతూ వుండటం' గొ హి౦చాను, అదొక విచితానుభవం., నేనేమి వ్రేవల్సెలో వెన్నముద్దలు దొంగలించలేదేః: మా (మాల) పల్లెలో మా వాళ్లు యిచ్చిన పొలు త్రాగాను, అదొక పెద్ద వేరమా! అనిపించింది నాకు, జంశువులను బోనుల్లో బంధించి వాటి స్వేచ్చను అరికట్టి వాటిని చూచి వివోదిస్తూ వుంటాం కాని మానవులను ఊరి బయట వుంచి (కులం పేర బంధించి వినోదిస్తూ వున్నాం; ఇదొక అద్భుతమైన వినోదంకదూ? నేను పుట్ట్టృముందు వది సంవత్సరాలకు పూర్వం. (18170 మా యింట్లో పొలు పితకటానికి ఉపయోగించే చెంబుని అంటున్నాడని ((హరిజనుడు అంటు దోషం పోవటానికిగాను ఆ చెంబుని నివ్వుల్లో కాల్చి రెండు అడుగుల లోతు భూమిలో పాతిపెట్టి ఏడు రోజుఆ తర్వాత దానిని తీసి బూడిదతో తోమి కడిగి అంటు దోషం పోయిందని అనుకుని అవుడు ఉపయోగించు కున్నారట ఆ చెంబుని. మా కుటుంబ పెద్దల ఈ సంగతి చెప్పి నవ్వుకునేవారు (వారి అజ్ఞానానికి), అవృటికి అసంగతి గుర్తించిన మా పెద్దలనల్ల నేను పొందిన లాభం అదే. మా గ్రామంమధ్య నడివీధిలో పోతుఠాబుశిల వున్నది. వర్షాలు సకాలంలో వర్షించనవ్వుడు వర్షాల నాళించి ఆ శిలపై కొన్ని వందల బిందెల నీరు పోసేవారు మా గాము పిజలు, (ఆలా ఆ శిఆపై నీరుపోస్తే వర్షం కురుస్తుందని వారి నమ్మకం), అలా ఊరిబయట రెండు ఫర్లాంగు దూరంలోవున్న చిన్న చెరువులోకి ప్రివహించేదాకా నీరు పోసీవారు ఆ కార్యక్రమంలో యొ౦తో సంఘీభావం కనవర్చేవారు అలా నీరు పోయటానిక్కి వర్షం కురవబానికి సంబంధం యేమిటని నాకనిపిస్తూ

మఖ

వుండేది. మఠ ఆ గ్రామ విజఅకు యెలా అనిపించేదో నాకు తెలియదు. అజ్ఞాన విషయంలో కలిసికట్టుగా వుంటారు మన పిజలు. జ్ఞాన విషయం వచ్చేసరికి ఖీదిస్తారు. వింత మనస్తత్వాలు జ్ఞాన విషయమైతే ఆలో చించాలి. అజ్ఞాన విషయమైతే ఆలోచిళచకనే అనుసరించవచ్చు, అది సుఅభం కదా?

ఒక రోజున ఆ శిలపై కాలుపెట్టి నిల్చున్నారు నూ నాలుగవ అన్న సుబిహ్మణ్యం గారు, ఆది చూచిన మా గా్రామ ప్రజలు సహించలేక పోయారు; శాపమన్నార్కు పావమన్నారు; అవచారమన్నారు? చివరకు ఆగ౦హవడ్డారు. గాామానికి కీడు కలుగుతుందన్నారు. ఆ కీడు తొఆగటానికి యేదో శాంతి కర్మలు చేయాలన్నారు. అన్నగారు అందు కంగీకరించలేదు. తాత్విక జ్ఞానంనుండి వచ్చిన నిబ్బరం; ధ్హై ర్యం అనుకుంటాను. ఆ రోజుల్లో పెద్ద సంచలనం కలిగించింది ఆ సంఘటన. అకాల వర్షాలవల్ల, అధిక వర్షాలవల్ల నూ గ్రామ ప్రజలు చాలా ఇబ్బందులు పడుతూ వుండేవారు. కొని ఏ సందర్భంలోము ఆ పోతురాజు ఆదుకున్న దాఖలాలేదు.

నూకు వ్యవసాయ పనులు చేసేవారిలో యెక్కువగా హరిజనులే వుండేవారు. మా కుటుంబమంటి యెంతో గౌరవంగా వుండేవారు, మా కుటుంబపెద్దలు కూడా వారి యెడల సామభూతిగా వుంటూ వారి అనస రాలకు తగినట్లు సహాయ సహాకారాలందిస్తూ వుండేవారు. అంకేకాక వారిని కులరీత్యా తక్కువ వాళ్లుగా చూడకపోవటం అంటరాని వాళ్ళనే భావంతో కొక మామూలు మానవులుగానే చూడటంకూడా ఒళ కారణ మనుకుంటాను,

మా కోటలో వనివేసే వారిలో సత్తులు (సత్యం) అని ఒకతనుండే వాడు. అతను పొము కాటుకి మందువేస్తూ వుండేవాడు, మందు బాగా వని చేసుందని, చాలామంది పొణాలు కాపాడాడని చెప్పుకుంటూ వుండేవారు. పోరుగూళ్ళనుండి వచ్చి ఆతనిని తీసంకవెళ్లుతూ వుండేవాళ్లు పొము కాటుకి మందు వేయించుకోవటానికని. డబ్బుమాత)ం ఇచ్చేవాళ్లుకాదు, తన వని చెడి ఆలావచ్చి నహాయ పడ్డొడనే ఇంగితం వారిలో వుండేదికాదు. చితి మైన మనస్త త్యాలుః స్వార్థ తత్వాలుః।ః

రోజుకూలి చేసుకునే మనిషికదా; చేస్తూవున్న పని మధ్యలో ఆపి ఆ పనిపై వెళ్ళిపోతూ వుండేవాడు, అలా పని మధ్యలోఆపి వెళ్ళిషో తాడనే

చా

ఉద్దేశంతో ఆతనిని పనికి పిలిచేవారుకాదు ఇతర రైతులు, ఎవకి స్వార్ధం వారిది. అది తెలుసుకున్న మా రెండవ ఆన్న రామానుజయ్యగారు అతనిని నిరంతరంగా మా తోటలోనే వుండమన్నారు. పనివున్నా లేక పోయినా ఆలాగి'మా తోటలో వనిచేస్తూ వుండేవాడతను, అదికూడా విడ్డూ రంగానే వుండేది మా గ్రామ వాసులకు. సహకార న్వభావం సన్నగిలి నవ్వుడు నునిషిని తన వృయోజనాలకు వినియోగించు కుంటారేగాని అతని అవసరాలెమిటని అలోచించరు ప్రజలు,

జకరోజు అతనిని వెంటబెట్టుకుని తీసుకువెళ్ళి మూ గాామంలోవున్న లై(బరీ హాలులో తన విక్కన కూర్చోబెట్టుకున్నారు అన్నగారు. ఆపని [గామ పెద్దలకు నచ్చలేదు. (బ్రాహ్మణ, కమ్మ, కాపు వగైరా పెద్దకులాఅ వారు కూర్చునే ఆ లై బిరిలో ఒక హరిజనుడు కూర్చోవటం అంటి సహించ లేక పోయారు, కుల అహంకారం కాండించింది; కాలు దువ్వింది. ఆ పని చేసినందుకు మా అన్నగారిప్తై విరుచుక పడ్డారు, పెద్ద దెబ్బలాట జరిగే పరిస్థితి యేర్పడింది, అయినా అన్నగారు చలించలేదు. నైతిక బలం అటువంటిది, ఆనాటి ఆ సంఘటనకు కారణం కనిపించలేదు నాకు, కులం పేరుతో మనిషిని మనిషి దూరం చేసుకోవటం నాగరిక మనిపించుకోదు అనిపించింది ఆ చిన్న వయన్నులో నా కెందుకో,

పాము కాటుకి మందు వేయవలఠఅసి వచ్చినప్పుడు అతని కులం చూడలేదు. మందు వేయించుకునే వారుకూడా ఆ సమయంలో అతను అంటరానివాడు అనుకోరు, అతను ఆ సమయంలో యెక్కడికో వరుగెత్తి మందుకు కావలసిన మూలికను తెచ్చి దాని రసంతీసే పియత్నంలో నోటితో నమిలి ఆ రసాన్ని మందుగా వాడేవాడు. ఆ సమయంలో పొము కొటుచే [పాణం పోగొట్టుపంటున్న వాని _పాణం రక్షించటమే అంని లక్ష్యంగాని అతను కమ్మ కులస్తుడా? బ్రహ్మణ కులస్తుడా అని ఆలోచించే సంకుచితం అతనికి లేదు, "

అందరి మాననఅను దేవుడే సృష్టించాడని అస్తి కవాదం౦ చెబుతుంది అఆందఠు మానవులు పరిమాణంలో వచ్చారని భౌతిక నరిణామ వాదం చెబుతుంది మొత్తంమీద అందరిని మానవులనే అంటున్నాం, కాని కొం దరు ఊళిబయటు కొందరు ఊరిలోను నివసించట) ఏమిటనిపించేది నాకు,

ఎ 11 ఈ వై పరీళ్యాలకు కారణం కనిపించేదికాదు నాకు, అనాడు అర్ధం వేసుకునే వయస్సు కాదేమో ననుకుంటాను. అవ్పటికి నాకు ఎనిమిది సంవత్సరాల నయస్నుండవచ్చు నేను మూడవ తరగతి చదువుకునే రోజులవి,

ఆ వయస్సులో జరిగిన ఆ సంఘటనలన్నీ బాగా జ్ఞాపకం వున్నైం ఇప్పటికీ కళ్ళకు కట్టినట్లు కనిపిస్తూనే వున్నై, బలంగా మనసులో ముద పడి వుండవచ్చు. ఆ కారణంగానే వాటిని ఇవ్వుడు చెవుగలుగు తున్నాను ఒక సంవత్సర కొలంలో జరిగిన సంఘటనలు మాశమే ఇప్పుడు చెప్పాను మిగిలినవి మరెవృుడైనా వీలు కలిగినవ్వుడు చెన్పుకుందాం.

నన్ను గురించి నేను వ్రాయాలనుకు న్నవష్రడు నేనేమి ఘనకార్యం చేశానని నేను (వాయాలిః అనిపించింది. బహుశా ఈ నంభఘటనల (వభా వం నాస్పై యెలా వనిచేస్తూ వున్నదో యేమో నా చేత యిలా వా్శ9యిం చింది

ఈ మధ్య మా గ్రామం వెళ్ళినవ్వుడు ఆ హరిజన పల్లెకు వెళ్లాను చూద్దామని వారిని వలకరిద్దామని, ఆనాడు ఆ (వజఅ. యెలా వున్నారో ఈనాడూ అలాగే వున్నారు. తాటి ఆకుల గుడిసెలు, కుక్కి నులకమంచాలుం యెంత నిబ్బరాన్ని కలిగించింది వారికి మన (మతు తత్వశాస్త్రం అనిపించి చిరునవ్వు నవ్వుకున్నాను. వారిలోకూడా అనాటి ఆ చిగునవ్వ, ఆ పలకరింపు ఆలాగే కనిపించింది. ఏబది సంవత్సరాలకు పైబడిన ఈ కాల అంతరంలో యెన్నో మార్పులు వచ్చినై, కాని ఊరి కావలవున్న ఆ వల్లెల్లో ఏ మార్చు కనిపించలే దనిపించింది నాకు,

1855 వ సంవత్సరంలో జఠకిగిన ఆ సంఘటనల గురించి చెప్పాను, ఆ తరువాత మేము మదాానులో నుంటూవున్న నమయం 18975 వ సంవ తరంలో అంటే నలుబడి సంవత్ప్సరాల తరువాత జరిగిన ఒక చిన్న విష యం చెప్పి ముగిస్తాను.

మా అయిదవ అన్న థ్రీనివాసరావుగారి రెండవ కుమారె హలం. సినిమాలలో నటిస్తూ. బాగా పేరు సంపాదించు. కుంటున్నంరోబళవి, ఒక రోజు సినీ వత్రికలవారు “హలం” తో యింటర్వ్యూ చియాలని వచ్చారు. ఆ యింటర్వ్యూలోని మొదటి విశ్న పేఠుని గురించి. “పాలం అనేపేరు మీ పెద్దలు పెట్టిన పేరాః లేక సినిమావారు. పెట్టినేటోరా? శక్ర సినిమా రం

111 గానికి వచ్చిన తరుజాత మీరు' పెట్టుకున్న పేరా? అని. *హలరి అనే పేరు మా నాన్నగారు పెెట్టినపేరు. మానాన్నగారు నాస్తిక భావాలు గఠ వారు కావటంచేత కుల్ల మతాలను సూచించే పేరు కాకుండా వుండాలని పెట్టిన పేరది ఆక్నది *వలం), అయినా వారికి అనుమానం తీరలేదు. *హఅంి అంటే అర్ధం యేమి టని అడిగారు. *హలంి అంబే వాగలి అని అర్ధం అని చెప్పింది 'హలరంిం ఆ తరువాత కులం (వస్రావన వచ్చింది ఆ యింటర్వ్యూూలో. నాకు కులం లేదు మానవ కులమే మా శ్రులం అన్నది *హఠఅంి. అందుకు కొంత ఆశ్చర్యం, మరికొంత ఆశాభంగం కలిగింది వారికి, కారణం పేరులోను, రూపంలోను కులమకతాఅను చూడాలనుకున్న వారికి ఆ సమాధానంవల్ల “హలరి కులంగాన్తి మతంగాన్సి యేమిటనేది అర్ధం కాలేదు. అదే వారి ఆశాభంగానికి కారణం. అలా అర్ధంకాని పరిస్థితులలో అ తరువాత *“ఆలంి అని “వాలం” పేరుని మార్చి వస్తూ వచ్చినవి సినిమా పత్రికలు, అంటీ “హలఅంి మహమ్మదియ మతస్థురాలు అనుకుని అలా వ్రాయటం మొదలు పెట్టారుం (పకి మనిషిపేరు యేదో ఒక కులానికో మతానికో అంటిపెట్టుకుని వుండా లి, వుంటుంది అనే అహేతుక మైన ఆలోచనే ఆందుకు కారణం. సినిమారం గంలో పనిచేసే వితివ్యక్త్ని ఆలా అనేక రకాలుగా అడుగుతూనే వుండే వారట, యెలాగ్దైనా *హలంి క్రులం, మతం యేమిటనేది తెలుసుకోవాలని ఒకరోజు అన్న చలమయ్యగారితో *హలంి ఈ విధంగా అన్నది. పెదనాన్నా ఈ కులం మతం అనేది యేమిటి? వీటిమీద వీరికి యెందు కింత న్యామోహం?ః సినిమా రంగంలో వనిచేస్తూవున్న వారిలో చిన్న పెద్ద అనే తేడా లేకుండా ఈ కులం పిచ్చివున్నది. పెద్దవాళ్ళ మమకునే నిర్మాతలలోన్వు ధర్శకులలోను రచయితలలోను,ు నటులలోను ఈ కుల అభిమాన, దురభిమానాలు యెొక్కువగానే కనిపిస్తూ వున్నై అన్నది “హలం, సినిమా రంగంలో పెద్దవాళ్ళ నుమకునే వాళ్లు ఆ రంగంలో పెద్దవాళ్లు కావచ్చు కాని తాత్విక రంగంలో వాళ్ళు చిన్నవాళ్ళేనన్నూ అన్నారు అన్నగారు, అది విని నవ్వుకున్నది *“హలంి. అప్పుడు నాకని పించింది నణబది సంవత్సరాల కాల అంతరంలోకూడా కులం అనే సంకుచిత బావంలో యే మార్చు రాలేదని,

నిశ 04

నన్ను గురించి నేను వయాలను కున్నప్పుడు నా చిన్ననాటి ఆ జ్ఞాపకాలతో పాటు ఈ జ్ఞావకం కూడా వాాయా అనిపించింది. ఇంతకంటే నేనేమి వాాయగలనుః అనుభవాల జ్ఞావకాలకంటే మించిన జ్ఞాన మేముం టుంది?

అన్నగారిని గురించి కొండవీటి

ఎవడురా బొహ్మణుడు? ఎవడురా (బహ్మార్షి?ః ఎవడురా రాజర్షిః అని - వజిసూచికోవ నిషత్తులో విశ్నించాడు. వజిమలతటి బిగువు పదును, శక్సి గఅదన్నమాట ఆనాటి ఆ విళ్న,

అలాగే ఈనాడు ఈ సమాజాన్ని, ప్రశ్నిస్తున్నారు చలమయ్యాగారు" కులఅమంటే యేమిటి? మతమంటి యేమిటి? (టవ్ముమంబి యేమిటి? (శహ్మ విద్య అంటే యేమిటి? బిహ్మవేత్త ఆంటే యెవరు?

చతుర్వేదములు చదివినవాడు బ్రహ్మణుడు కాదు ఉఊవనిషత్తులను బౌపాసన (బట్టీ) వట్టినవాడు బాొహ్మణుడుకాదు, సదా (నిత్య) గీతా పౌరాయణం చేసినవాడు బ్రహ్మణుడు కాదు, శతకోటి రామకోటిని విసి నంత మాతించేత బ్రహ్మణుడు కాదు భక్తుడు కాదు,

ఎవడు సర్వ మానవులను తనతో సరిసమానంగా చూడగలడా అతడు నిజమైన బ్రహ్మణుడు, (బహ్మ వేత్త, కులనుత భేదబుద్ధి యెొవడికి వుంటుందో అతడు బిహ్మార్షి కాలేడు రాజర్షి కాలేడు. అందుచేత ఉన్నత తాత్విక సిద్ధాంళాలను వల్లిస్తూ వున్నరిత మాతించేత కించిత్తు స్రుయోజన ముండదు, అటువంటి ఉత్తమ తాత్వికాంశాలను అర్థం చేసుకున్నంత మేరకు ఆచరించినవాడే ఉన్నతుడు కాగలడు,

తత్వానికి నిజమైన అర్ధాన్నిచ్చి సార్ధకతను కల్చించినవాడు ఉత్త ముడు, తన ఆచరణద్వారా తాను చెప్పే సిద్ధాంతానికి సార్ధకతను సమ కూర్చిన ఇదిగో ఈ చలమయ్యగారు అదిగో ఆపైన చెప్పినట్లు ఆ (బ్రహ్మ వేత్త కోవలోకి వస్తారు,

చఅమయ్యగారు నాస్తికుడా? ఆస్పికడా? అన్న ప్రశ్న మనకొద్దు. అలాగే శంకరుడుకూడా అస్తికడా? నాస్తికుడా? అనేదికాదు ప్రశ్న, అది

వ

అవిస్తుతంకూడా నాస్టికుజ్జీ ఆంటే చెప్పేది వినేవారుండరు, ఆస్తి కుజ్జీ అని చెబితే వినేవారున్నారు గనుక వినటానికి వస్తున్నారు గనుక అందుకోసం పెట్టుకున్న పేరు? వేసుకున్న వేషం గాని శంరరుడు ఆస్తికుడు అనేదాని కంటే నాస్తికుడు అనడానికి కొన్ని వందల ఆధారాలు దొతుకుతై. అలాగే కులం, మతం అక్కరలేదని చెప్పినట్లు కొన్ని వండలఅ, వేల అధా రాలు దొరుకుతై. నేను సేకరించిన ఆథారాలే కొన్ని వందలునై, మతస్థులు వ్రాసుకున్న గంధాలనుండే మనకి ఆధారాలు దొరుకుతూ వునె్నె+ అందుచేత ఈనాడు చలమయ్య గారు చెప్పేది ఆస్టి కమా? నాస్తి కమా? అనే ప్రశ్న మనకొద్దు, ఈ కాలానికి అవసరమైన, అనుకూలమైన ఆలోచనలు ఆందులో వున్నై, వాఠుచెప్పే ఆ మాటలు మనం అర్ధం చేసుకుని అందు లోని మంచిని గొహించి ఆచరించటానికి వియత్నించుదాం. ఎంత మంచి సిద్ధాంతమైశా ఆచరణ లేనిదే అది యెందుకూ పనికిరాదు. ఆచరణ ద్వారానే సిద్దాంతం యొక్క మంచి చెడ్డలు నిరూపణ కావాలి,

నిజంగా చెప్పాలంటే ఈ కుటుఠబం ఒక కులంకాదు, ఒక మతం కాదు ఒక దేశం కాద్కు ఏదీ కొకుండా పోయింది, ఏదని చెప్పటానికి లేకుండా పోయింది. నానాజాతిసమితి అన్నట్లుగా అయిపవియిందిం హిగడ్త కోసం కాదుకాని విశ్వమానవ కుటుంబం అనే మాటలు వింటూ వుం వాము, కొన్కి ఇక్కడ ఆచరణ పూర్వకంగా ఈ కుటుంబాన్ని చూస్తూ వున్నా౦, ఆది వారి తాఠ్విక సమన్వయ జ్ఞానానికి నిదర్శనం అనుక£ం౦ంటు న్నాను,

అందుచేత సిద్దాంతం చెబికేనే చాలదుం దానిని ఆచరించడానికి పియత్నించాలి, ఆచరించాలి, ఆచరణ సిద్దాంకానికి ఉఊపి6, సిద్ధాంతం అచరణకు పట్టుగొమ్మ, అనేది మనం అర్ధం చేసుకుని వడుచుకోవాలి.

(భౌతిక విజ్ఞాన తరగశుఅ సందర్భంగా కొండవీటి వేంకటికవి గారు అధ్యక్షులుగా వున్న సభలో అన్న చలమయ్యగారు పొసంగించారు, ఆ విసంగానంకరం అధ్యక్ష స్థానంనుండి వేంకట కవిగారు చేసిన (ప్రసంగం నుండి.ఒక భాగంం

క పరిచయరి పరిచయం

*'అన్నగారితో నా వరిచయం' అన్న..యీ గ్రంధానికి పరిచయం రాయండి అని గొంధకర్త రాధాకృష్ణగారు కోరినప్పుడు మొగమోటొనికి సరి అన్నాను కాని నిజంగా భయమేసింది. ఎందుకంటే, పూసల్లో డారం లాగా గంధ మంతటా వ్యాపించివున్న అద్వైత తత్వంలో నేనేమీ అందె వేసిన చేతినికాను. అయినా, ఒకసారి రాస్తానన్నాను కనుక, పిల్లి మెడలో గంటకళ్టీ యీ సావాసానికి పూనుకోక తప్పలేదు. -

జి న! న! బి

ఆరగు రన్నదమ్ములలో జ్యేష్టుడెన చలమయ్య గారిని కనిష్టు డైన రాధాకృష్ణగారు పరిచయం చేస్తున్న కధనమే ప్రధానంగా యీ గ౦ంధం, ఇవి మన పాఠశాలల్లో బోధించే చరిత ఫక్కీలో జనన-జీవన-_మర జాల భోగట్టాగా సాగలేదు, “మానవజాతి చరితి అందే భావాల చరిత అని హెగెల్‌ అన్నట్లు ఇక్కథఢ వివిధ జీవిత రంగాలలో చఅమయ్యు గారి భావాల చరిత)కే గంధ రూపం కల్పి ౦ చారు ఠాధాకృస్ణగారు, ఈ పుస్తకం చూస్తుంటే బాస్వెల్‌ ఆంగ్లంలో వితిభావంతంగా రచించిన “వాన్సస్‌ జీవితం గుర్తుకు వస్తుంది దీనిలో చలమయ్యగారి భావాల లోతు పొతులతో పాటు స్వభావంలోని మిట్టవల్లాలుకూడా మనం చూడ వచ్చు. రాధాకృష్ణ గారికి తాత్వికగురువు తన సోదరి రాజరత్నమ్మగారే అయినా చలమయ్య గారితో అత్యంత సన్నిహితంగా సంచరించే అవకాశం కలిగినందువల్ల యా కధన౧ సాఠవంతంగా సాగింది, స్తైగా ఇది రాధా కృష్ణగారి తొలిరచనే అయినా, చేయి &ిరిగిన వారి రచనఅను సైతం తలదన్ని రసవత్తరంగా రమ్యంగా రూపొందుట విశేషం.

చఅముయ్యగారి నరిచయాలు బహుముఖమైనవి. అయన పితిభ కూడ బహుముఖ మైన దే. సత్య నిర్ధారణకు వాద వికివాదాలే పట్టుగొమ్మ “అన్న దృథవిశ్వాసం వారికి బాగా జీర్ణమై పోయింది, వివాద ,ఖీరుత్వ మంటే యేమిటో యెరుగరు, అందుకు ఆధారాలు అనేకంగా చూపించారు రాధాకృష్ణగారు. సంభాషణా చాతుర్యం; భావ గాంభీర్యం, తర్మ పొచు ర్యం చలఅసనుయ్య గారికి ఒంటపట్టీన విద్యలు, ఇతరులను పుభావితుల్ని చెయ్యటానికే కాదు, తాను వ౦భావితుడు కొవటా” కి కూడా చర్చలను సాధ

2౫22

నాలుగా భావించే సద్దుణం మూలంగా ఆయన హేతువాదులకు మార్గ దర్శిగా కనిపించేవారు, లేకపోతే తన అద్వైత పీఠంనుంచి చివరి రోజుల్లో “జగత్తు సత్యం అని చాటటమంటే సామాన్యమా?ః అందుకు ఎంత ఆత్మ విశ్వాసం కావాలి? ఎంత సాహసం కావాలి?

అసలు చలమయ్య గారిక అద్వైతం ఒక విశ్వానంకాదు ఆది ఆయన నరనరాల్లో జీర్జంచి మనో_వాక్‌-.కాయ కర్మల్ని విభావితం చేసన తత్వసారం*, అందుకే ఆయన ద్వ్వైతాన్ని ధ్వని రూవంగా కూడా సహించే వాడు కొదు. తనకు సహజమైన వ్యంగ్య ధోరణిలో ద్వ్వైతాన్ని ఎలా అప హాస్యం చేసి అద్బ్వైకాన్ని పికిష్టించే వారో చూడాలంటే ఈ గంధం లోని *శిశపాలుని వధ - నారదుని మొరి అన్న శీర్షిక ఒక నిదర్శనం, అలాంటి ఘట్టాలు అనేకం,

ఖ్‌ వి ఖ్‌ వై

అసలు గుత్తావాఠిదీ విచిత్రమైన కుటుంబం, అలాంటి కుటుంబాలు ఆంధ్రదేశంలో ఒకటీ అకా కనిపించక పోవు, కాని యీ కుటుంబానికున్న విశిష్ట గుణాలు మరెక్కడా కనిపించవు, తమ ఘనశను గోరలతలు కొండం తలుచేసి చాటుకోవాలన్న పిదర్శనాత్మక బుద్ధి వీఠికిలేదు. వేమన భాషలో చెప్పాలంటే *కదలని గతితో పారి గంగ” లాంటిది యీ కుటుంబం. వీరు ఆరుగు రన్నదమ్ములు స్వతంత భావాలు కఠఅవారు. మూసలో తీసిన కొసులు కారు చఠలమయ్యగారు అద్వైత తత్వానికి అంకితమైనవారు; రామామజయ్యగారు మార్క్సిస్టు, వ్యవసాయ ళాస్త్రవేత్త; వీరరామవయ్య గారు గాంధేయవాది, కశ; సుబిహ్మణ్యంగారు మార్క్పిస్టుః సర్వసమతా వాది? శ్రీనివాసరావుగారు నాస్తిక తత్వవేత్త; కవి; ఇక రాధాకృష్ణగారు ఖౌతికొద్ద్వ్యైత వాదాల సమన్వయకర్త, పిస్తుతం ఆంధివ౦దేశ్‌ హెతువాద సంఘ అధ్యక్షులు, వీరందరూ నునుషుల మనుకొనేవార్కే మనుషుల్లాగొ ప్రవర్తించే వార్తే అలా శేవలం పంస్కరణవాదులుగా కొక సాంఘిక విస్ల్ణవ కారులుగా పేరెన్నిక గన్నవారే,

వీరిలో చలమయ్య గారిలోనూ, రాధాకృష్ణ గారిలోనూ తత్వజిజ్ఞాస భిన్న కోణాలలో పోటీపడి విలసిల్లింది. ఇద్దరివ్‌ శతు శిబిరాలలాగా కని

విన 11 పించీన్నా నిజానికి వాటిమధ్య అంతటి శకు్ర)త్వంలేదు ఈ శతు౦త్వ ఆఅభాస దర్శించే ఇతరుల చత్వారానికి ఫలితమేతప్ప మరేమీ కాదు, ఈ నాస్తవాంశానికి నిదర్శనం యీ గింధ రచన, |! ఖి వ్‌ న!

“జగత్తు సత్యం” అని చలమయ్యగారు ఒవ్వుకున్నప్వుడు *బహ్మా సత్యంి అని రాధాకృష్ణ్టగారు కూడా ఒప్పుకుంటే బాగుండేది అనిపించింది యీ పుస్తకం చదివినాక, 'బివ్మ సత్యం" అన్నవాక్యం వినగానే చారి మంది హేశువాదులకూ భౌతిక వాదులకూ చతుర్ముఖ _బహ్మ కట్టెదుట కవిపిస్తాడు? దానితో భయవిహ్వలు అవుతారు, ఇక గట్టిగా కళ్ళు మూసను కొని “బహ్మలేడు *బహ్మలేడు అన్న జవం పాంఠరంభిస్తారు.

కాని “బహ్మ సత్యం లో (బవ్మాకు వాడబడ్డ సర్వనామం తత్‌, “తత్త్వమసి (శఠ్‌ (త్వమ్‌ -- అస్సి అందే “ట్రద్రే నీవు అవుశున్నావో అని అర్ధం, ఆద్వ్వైశంలో. బ్రహ్మ "సళ (అతడు) కాడ్వు *సొ (ఆమె, కాదుఫతత్‌” (అది మాత్రమే, కాబట్టి ఇక్కడ (బహ్మ నపుఃసక లింగమైనా కావచ్చు లేదా లింగ రహితం కావచ్చు. వేదాంతం (బహ్మను లింగ రహి తంగానే భావించింది, అందుకే "స్త్రీ నపుంసక పురుషమూ ర్రియును కాకొ అన్న వర్ణనలు చోటు' చేనుకున్న్నై- అంటే అదై తంలో ని “ఎబవ్మా' కూ భౌథిక వాదంలోని *మూల .వదార్థా” నికీ తేడాలేదు అందుకే దాగిని బ్రహ్మ పదార్థ మంటారు. ఈ రహన్యం రాధాకృష్ణ గారికి తెలియదని కాదు. తెలిసి తెలియని ద్వ్వైతులూ, విశిష్టా ద్వైతులూ, భౌతిక హేతు వాదులూ “ఉహ్మి శబ్దాన్ని తన్పుదారి పట్టించారని వారికి బాగా తెలుసు" అందుకే అపార్థాలకు నిలయంగా తయారైన ఆ పదాన్ని (వచారార్థంలో మిధథ్యగా కొట్టివెస్తే సబబుగా వుంటుందన్న నిర్ణయానికి వచ్చారు

యథార్ధానికి (బహ్మమును మిథ్య చెయ్యటం రాధాకృష్ణగారి ఉద్దేశం కాదు* కొని; అద్వైతులు వ్యతి రేకార్థంలో మిథ్య ఆయిన జగత్తును అన్వ యార్థంలో కూడా మిథ్య చేస్తున్నారు. కాబట్టి రాధాకృష్ణగారు _బహ్మాన్ని మిథ్యగా వ్యతిరేకిస్తున్నట్లు సృష్టమవుకున్నది, అందుకే జగత్తు సత్య మన్నారు. వాస్తవానికి టబ్రహ్మ-జగత్తుల మధ్య ద్వైతం లేదు “జగత్తు సత్యం-బ్ర)హ్మ మిథ్య” (75వ పుట చూడండి స్పష్టమవుతుంది.

చ

పదార్థ నిర్మితాల్తై న వస్తువులలో నామరూపాలు వస్తువుకు చెందినవిం నామరూప సహితమెన వస్తువులు వీ క్షణాననైవా ఆ వస్తువులు కాకుండా (మాక) పోవచ్చు. కాని వాటికి మూలమైన వదార్ధం వుంటున్నది. వస్తు వుకు స్థిరత్వం వుండదు కనుక ఆ అర్ధంలో మాశిమే ఆది “మిధ్య అవు తుంది. వస్తు మూలమైన పదార్ధం స్థిరమైనది కావట౨వల్ల అద్ది సత్‌ మవుతుంది. రాధాకృష్ణగారు జరిపిన యీ భౌతికవాద విచారంలో “జట వస్తువుల సంబంధం ఎలాంటిదో కేవలం అలాంటిదే అద్వైత విచారంలో బ్రిహ్మ-జగత్తుల సంబంధం, కాబట్టి వాటి నియతార్థాలలో “బహ్మ సత్యం- జగన్మిధ్యా” అన్నవాక్యం యథార్థం కాకపోదు, అద్వ్వైతం సత్యానికీ మిథ్యకూ ఇచ్చిన నిర్వచనాలు ఇంచుమించు స్ట్థిరత్వ - చరత్వ ఖీదాలకు వరిమితాలు మాతిమే. అయితే స్థిరమైని (బహ్మాన్ని తెలుసుకోవాలంటే అందుకు ఆధారం ఆభాసమాన మైన చరజగత్తే కనుకనూ, అన్వయంలో' (బహ్మమూ జగత్తూ ఒక్కటే కనుకనూ చలమయ్యగారు “జగత్తు సత్యంి అన్న నిర్ణయానికి వచ్చారు. అది ఆదై్వైతంలో ఉచ్చస్థాయిం

మూఠఅమైన (బహ్మ్ర వదా శ్ర ౦ వపంచేందియాల ద్వారా మనస్సుకు “నానావి ధానూన రూపక” మైన జగత్తుగా "ఎలా ఎందుకు కనిపిస్తుందో ఎవరికీ (వేదాంత వేత్తల కానీ, భౌతిక శాస్త్రవేత్తలకు కానీ అంతు పట్టని విషయం, దినినే “మాయి అన్మీ అది అనిర్వచనీయమని అన్నారు. మా-యా అంటి *అది అదికాదు అని అరం. ఏది ఏదిగా మనకు గోచరిస్తున్నదో యథార్థానికి అది అదికాదు అనీ తప్ప మాయా వాదానికి పేరి అర్థంలేదు. సాంపిడదాయకంగా వున్న రూఢి అర్భాలను కాదని మన కల్చితార్ధాలను అంటకట్టి ఆధునికుల మనుకునేవారు అచై్యైత తత్వాన్ని అవవాన్యం చేయబూనటం వెకిలి తనమే అవుకుంది.

ణి న్‌ ఖ్‌ శ

*అనుభవ వాదం,” భావ వాదం అంటూ రెండు మౌలిక వైఖరుల్ని తత్వశాస్త్రం సర్వదా వేరుపరుస్తూనే వచ్చింది, ఈ రెండు దృక్పృధాలలో దేనికి, యీ నాటి పికృతి శాస్త్రం విజయం అంట గటటం లేదు” అని శీ$008 234 ౮05205 లో బెర్లిన్‌ యూనివ ర్చిటీ (ప్రొఫెసర్‌ హాన్స్‌ రికెన్‌ జాక్‌ చేసిన అనుభవ వాద = భావ వాద సంశ్లేషణను పేర్కొంటూ, తన

చరా న్‌ం160206 ౬౨64 ౨2050919 లో ఎమ్‌, ఎన్‌, రాయ్‌ ఇలా అంటాడు! *ఆ విధంగా శాస్త్రం) చెప్పాలంటే, రెండు కాళ్ళమీద నిలుస్తుంది. అనుభవం, అంటే పరిశీలించబడ్డ వాస్త వాంశాలు ఒకటి; వాటిని సాధారణ సూత్యాలుగా క్రిమీకరించటం రెండు, వీటిలో మొదటిది *బాహ్య (పపంచం నుంచి రాబట్టబడుతుంది; రెండోది శాస్త్రజ్ఞుడు నమర్సించేది.... నిజానికీ “బాహ్య ప్రివంచంి అనేది.తప్పుదారి పట్టించే పదం, ఎందుకంటే మన మందరం మన అనుభవం(లోకి వచ్చే) పృవంచంలో సంపూర్ణ భాగాలం.”

*ద్రు ప్రపంచమంతా (దష్టయొక్క చర్యచేతనే సృష్టింపబడుతున్న దనృష్పుడు నురోచోటనుండి (వతిచర్య లేకుండా చర్య సంభవం కాదన్న వాస్త వాంశాన్ని భావవాదుణ విసన్మరిసున్నాొ రని భావవాద వాస్తవ వాదాలను సమన్వయ పరుస్తూ స్వామి రామతీర్థ కూడా అంటాడు 2 619 0088 01 604] 6411326109, థివ భాగంలో, శంళరాద్ద్వైతంలోని మాయా వాదంలో జరిగింది యా సమన్వయమే,

(బహ్మ తత్వాన్ని గూర్చి కేనోవనిషత్తు ఇలా అంటుంది! *అది నాకు తెలుసునని నేను చెప్పలేను; నాకు తెలియదనీ నేను చెవ్పలేన్యు తెలియ వాన్నీ తెలియక .పోవటాన్నీ అధిగమించీ “ఆది” వున్నది”, అయితే అది వుంటూ? అది 'అటికొకుండా అగుపిస్తున్నది. ఇచే మాయ్య మిథ్య, (భాంతి.

థా9ంతి రెండు రకాలు, ఒకటి - కేవలం మనస్సు కల్పిస్తున్న ట్లు కనిపించేది, దీన్ని అంతర్గత భాఫంతి అనవచ్చు. రజ్జు = సర్ప భాం8ిని ఇందుకు ఉద్దాహరించుకోవచ్చు. చీకట్లో తాడును చూశాను, పాము అని భాంతివడ్డాను. దీనిలోని విశేష మేమంటే. అర్కడ తాడు కనిపిస్కే పొముండదు, పొము కనిపిస్తే తాడుండదు, అంతర్గత భాశింతిలో (కని పిస్తూ వుండేది ఏదో ఒక్కటేః

రెండోది - బహిర్గత భాంతి, దీనికి ఉదాహరణగా అద్దంలోని నాముఖ విఠిబింబాన్ని చెప్పవచ్చు. నా ముఖం వున్నది,అదే సమయంలో దాని వితిబింబం వున్నది, ప్రతిబింబాన్ని పట్టిచ్చే అద్దం వున్నది. ఇక్కడ మూడూ ఒకేసారి వుంటూవునైం ఇందులో నా ముఖం (బింబం) యఖథా'

రా ర్థంగా వున్నది; వితిబింబం యథార్థంగా లేదు కాని అద్ధంద్వారా పితి బింబానికి యథార్థత అభాసిస్తున్నదిః వితిబింబమే యథార్ణమన్న భా9ంతికిలోన్నై అసల్టైన యథార్థ బింవాన్ని విన్మరిస్తున్నాను; లేదా గుర్తించ లేకుండా వున్నాను. ఈ తరహా భ్రొంతిని జగత్తులో దర్శిస్తుంది అద్వైతం, ముఖ బింబ లాంటిది సర్వవ్యాస్త మైన (బ్రహ్మ పదార్థం. అది వివర్త్శదళశ. దాని'వర్తదళశ జగత్తు, అడి పితిబింబం లాంటిది. మాయ ద్వారా (బహ్మ జగత్తుగా పితిబింబిస్తున్నది. కనుక మాయ అద్దంలాంటిది* చరి అద్దం మనకు కనిపిస్తున్నది కదా? మాయ కనపడదేమిటి? అనవచ్చు, అద్దం చిన్నది కనుక్క దానికి చటిం వున్నది కనుక్క దానిని మనమే అమత్సుకున్నాం కనుక అది కనిపిస్తున్నది, అతి విశాలమైన అద్దం ముందు నిలిస్తే మనకు అద్దం కనిపిస్తుందా? మాయకూడా అలాంటిదే స్నర్వవ్యాప్తమై .అగోచరమైన [బహ్మవదార్దం పంచేందియాలద్వారా మనస్సుకు జగత్తు రూవంలో దర్శన మిచ్చేట్లు చ్‌సే అనిర్వచనీయ మైన అదృశ్య సాధనాన్నే “మాయ” అన్నారు. మరి సర్వవ్యాషృమై అగోచర మైన (భౌతిక పదార్థం నానారూపక జగత్తుగా దర్శన మిచ్చేట్లు చేస్తున్న ఉఊపకరణమేది? ధాన్నిగూర్చి భౌతికవాదం ఆలోచించినట్లు కనిపించదు. అద్వైతం ఆలోచించి దానికొక పేరు (లెక్కలలోని)( లాంటిది తగి లించింది. అందులోవున్న పిమాదమేమిటో అర్థంకాదు. అద్ద్యైతం, వ్యకి రేకార్టకంగా? వీకతా వాదాన్ని ఘంథావథంగా చాటు తున్నది. కనిపిస్తున్న నానాళ్వానికి వివరణగా మాయావాదాన్ని (పతి పాదిస్తున్నది. అది ఎంతో హేతుబద్ధమైన పితిపొదన, సదార్థం-మనస్సు, “మనస్సు-శరీరం అన్నవాటిలో ద్వంద్వత్వం ఠీదని అధునిక భౌలిక వాస్తవ వాదం స్థాపించింది, పదార్థం, శక్తి అన్నవి విభఖిన్నాలు కావన్మీ ఉన్నది పదార్థ-శక్షి లేదా శక్తి-పదార్ధం అనీ ఐస్‌ ఫైన్‌ పండితు డంటౌడు, అలాగే దేహఎమనస్సు, మనో-దేహం అని అలెగ్జాండర్‌ వైస్‌ వాడిన ద్వంద్వ వదాలు 'వృయోజనకరమైన వంటూ టె అర్థర్‌ థామ్బన్‌ తన ౫౨101087 226 కడరిణం నకంకింకక లో మని జీవశాస్తాన్ని గూర్చి వివరిస్తాడు

2211

*యస్తు సర్వాణి భూతాని అత్మ న్యే వానువళ్యతే సర్వభూతేషు చాత్మానం తతో న విజుగుష్పతే (నర్వ భూకాలను తనలో దర్శించుకొంటూ తనను సర్వ భూతాలలో దర్శించుకొంటూ వుండేవాడు జుగువకు లోనుకాడు అనటంలో. ఈశావాస్యోపనిషత్తు పితిపాదించేది కూడా మనో దేవాల మధ్య అద్వైతం కాదా?

ఇలాంటి అద్ద్వ్వైతాన్నే అధునికతత్వశాస్త్రం దిష్ట అయిన “నేను కూ దృళశ్యమైన “అనుభవ జగత్తుికూ మధ్య నెలకొల్చు తున్నది. ఇదే ప్రయత్నం శంకరాద్ద్వైతం సమర్థంగా సొగించిందిం

0 ౦ ౦ 0

భారత దేశంలో ఖావ పునఠ్వికాసం రావాలంటున్నా౦. పూర్వం యీ దేశంలో వికాస ముంటేనేగా పునర్వికాసాని కర్ణం, మన బురిల్ని బంగారు పంజరాల్లో జంధించుకొని కూర్చుంటే నికాసం మన వద్దకు వచ్చి దర్శన మిస్తుందా?

పొత అంఠా "బంగారమే అని పట్టుక పాకులాడట మెంత తప్పో పొత అంతా రోతగా భావించి కొట్టివేయటఎ కూడా అంత తప్పే, పాత కొత్తఅ లోటుపాట్లను కాలంలోని ముందు వెనకలను బట్టి నిర్ణయిరిచ కూడదు, వాటి నిజానిజాలను బట్టి మాత)మే నిర్ణయించాలి.

అద్వ్వైతానికి పునాదులు కొన్ని ఊవనిషత్తులలో వున్నై, (ఉదా హరణకు “ఆయమాత్మా (బహ్మ” అన్నసూతిం మాండూక్యం లోనిది) దాని కొకరకమైన రూపకల్చ్పన శంకరుని వరమ గురువైన, గౌడపాదుని మాండూక్య కారికలోనే కనిపిస్తుంది. ఆయా భావాలను క౦మబద్ధంచేసి జక సనమున్వయ సిద్ధాంతాన్ని రూపొందించిన ఘనత శంకరునిది. ఆనేక విష యాలఅలో ఇడి వొద్ధ సిద్ధాంకాన్ని పోలివుండటింలో దినిని “పచ్చన్న బౌద్దం” అన్నారుః ఆయినా బౌద్ధం పట్ల ఎంతో షేము ఒలక పోసేవాళ్ళు అద్ద్యైతంవట్ల ఎందుకంత ద్వేషం వదర్శిస్తారో అర్హంకాదు. శంకరుని గూర్చి వోచారంలో వున్న కథల విభావం ఇందుకు కారణం కావచ్చు బహుళౌ,

మ. శంకరుడు రండాగర్భజనితు డన్న కథ విచారంలో వుంది. అది నిజమే అనుకులదాం, అయితే యేం! ఆయన వాదనా పటిమను సరసంగా ఎదిరించలేని పిరికి వందలు అలాంటి కథలు ప్రచారంచేసి వుండాలి. అలాగే. శంకరుడు బౌద్ధుల్ని గానుగల్లో వేసి తిప్పించాడనటం కూడా ఆయన 8 వ శళాద్దారంభంలో వున్నాడు, బౌద్ధం పిజా ఉద్యమంగా కవ శతాబ్ధారంభం దాకే సాగింది. దానికి నాయకత్వం వహించి, వృత్తి వనుల వారినీ కళాకారుల్ని పోషిస్తూ వచ్చింది వ్యాపార వర్గం, రోమన్‌ సామా9జ్యం $వ శతాబ్దారంభంలో పతనం కావటంతో యీ దేశంలో వ్యాపారం స్తంభించింది, అప్పటిదాకా వ్యాపారస్థుల పోషణలో వుంటూ వచ్చిన సామాన్య పిజలంతా జీవనభృలీ కోనం రాజుల ఆదరణతో భూస్వాములుగా వున్న బొహ్మణ వర్గాన్ని ఆశియించక తప్పలేదు, అలా బౌద్ధం పిజి ఉద్యమంగా పతనమై పోయిన నాలుగు శతాద్దాల అనంతరం శంకరుడు గానుగలలో వేసి తిస్పించ వలసినంత... బలంగా బౌద్దు లున్నా రనుకోవటం వెరి, పైగా అద్న్వ్వైత వాదాన్ని; న్వయం స్రతిభ వల్లనో చండాల ప్రబోధం వల్లనో సమాజానికి సంధించి సర్వ సమతా వాదాన్ని రూపొందించిన శంకరునికి సర్వసమతా వాదుల్లై న బౌద్ధుల్ని గానుగల్లో వేసి రుబ్బెంచే టంశతటీ కూ9ిరత్వాన్ని అంట గట్టటం దుష్ట బుద్దుల కుట9గా తోచక మానదు. కిం గంగాంబుని వీంబితోఒంబరమణౌ చండాల వాటీ పయః పూలే చొంతర నుసి కాంచనఘటి మృత్కుంభయో ర్వాంబరే (వత్యగ్యస్తుని నిస్తరంగ సహజానండాను బోధాంబుధ్‌ వీపోఒజయం శ్వవచోఒయ మిత్యపి మహాస్‌ కోయం విఖీద (భమః (గంగా జలంలోనూ చండాల వాటికలో జలాశయంలోనూ (పతి బీంబించిన సూర్యునిలో ఏమైనా ఖీవం వుంటుందా? బంగారు పాత్రలోనూ మట్టికండలోనూ'. ఆకాశ౦ వేరుగా వుంటుందా? నిస్తరంగ సహజానంద సముద్శమైన ఆత్మలో వీడు విప్రుడు, వీడు చండాలుడు అనే భేదం వున్నట్లు ఏమిటి నీ భిమః-]

212

అని సర్వ సమతా వాదాన్ని ఎలుగెడ్సి చాటి తన అనుచరుల ఆగిహానికి ఆహుతి కావటానికి వెనుదియని సాంఘిక విప్లవ కారుడైన శంకరునిలో బౌద్దవధకు అవసరమైన అమానుషత్వాన్ని వే నీనాడు చూడ లేకుండా వున్నాను. పరకాయ పవివేళం చేసిన శంకరుని న్వకాయం అగ్ని వాతవడి కాళ్లు కాలిపోవటం, కాలిపోయిన కాళ్ళు మొలిపించుకోవడానికి శంకరుడు నృసింహ సోత్రం రాయటల వంటి కధను ఏమనాలి? కాయమే లేదనే శంకరుడు పరకాయవివేశం చేయటాన్నీ, “సర్వం ఖ ల్విదం బ)ిహ్మి అని నరనరాల్లో జిర్ణించిన శంకరుడు ఎవడో నృసింహుజ్జి స్రోతిం చేశా డనటాన్నీ తవుగా ఖండించాలనే బుద్ధి కనీసం హేతువాదులకుకూడా లేక పోతే యేమనాలి? ఇలాలటి అసంగత కధలు కల్పించిన వారికి బౌద్ధవధా కధ లాంటివి కల్పించట మొకలెక్కా?

ప్రతాప రుదిియం, సారంగధర, కన్యకాశావం (వద్మ పురాణం) లాంటి కట్టుకధలెన్ని పిచారంలో వుండి వాస్తవాలుగా చలామణి కావటం లేదూ? ఎక్కడికో దేనికి? తెనాలి రామకృష్ణుజ్ణి కృష్ణరాయల్నీ యీనాడు విడదీసి చూడటం ఎంత కష్టం? రామకృష్ణుడు పింగళి సూరన, రామరాజ భూషణుడు (భట్టుమూర్తి) అస్టదిగ్గజాలలోని వారు కారనీ, వారికీ కృష్ణ రాయలకీ ఏ విధమైన (సం) బంధం లేదనీ చరితికారు తేనాడో తేల్చి వేశారు. నాలుగు శకొద్దాల వ్యవధిలోనే చరిత) కింతగతి పట్టితే సుమారు 12 శతాబ్దాల వ్యవధిలో శత్రువర్ణాలైన ద్వైతుల చేతిలో శంకరుని కధకు అంతగతి వట్టటంలో ఆశ్చర్యపడ నవనరంలేదు. భావగమన చరి తను పరిశీలించి దానిమధ్య సమన్వయ సూత్రాన్ని నెలకొల్పవలస్‌న ఆధునిక జిజ్ఞాసువులు సైతం కొందరు సంపిదాయ విశ్వాసాలు కల్పించిన మాయా జాలంలో చిక్కుకొని బయటవడలేక బాధ్యతా రహితంగా (పవ చిస్తున్నారు; రచిస్తున్నార* అది హేతువాదం కాదు భౌతికవాదం కాదు నూనవవాద మంకళతకన్నా కొదు*

శంకరుని వేషాన్ని గూర్చికూడా వినవస్తున్న విసుఠులను గూర్చి ఒక్కమాట ఈ విసిరేశారంతా ఇంచుమించు హేతువాదుల మనుకొంటున్న వారే, అయికే యీ వేషం గౌతమ బుద్దునిడే నన్నది వారికి స్ఫురించక పోవచ్చు. అడ్డబొట్టు అంటారా-శ్లైవ వైష్టవాల మధ్య వైషమ్యాలు పెచ్చ

కనని

రిల్లి న తర్వాశగాని మారువడకుండా షర్షా గుర్రాలకు చేయించిన ముదులలాగా, అడ్లబొట్లూ నిలువుబొట్లూ అవతరించలేదు. శంకతుని ఆనంతరం ఏ $-4 శతాబ్బాలకోగాని ఆది జరగలేదు. కాబట్టి శంకరుని ముఖంమీద ముద౦లు వేయించినవారు ఆనంతరం వచ్చిన మాధ్యులే అనాలి. జ్ఞానికి శైవ వైష్టవాది ద్వైత భావాల పిమేయ ముండదుం అంతేకాదు బౌద్ధ ధర్మ పిభావంశో తానొక ((వచ్చన్న) బౌద్దుడుగా బోడిసెక్సితోబాటు కాషాయాంబరాలు ధరించాడేమో కొని, నిజానికి శంక రుడుయీ పై పై వేషాలకు బానిసకాదు. అందుకే ఆయన

జటిలో ముండీ లుంఛిత కేశః కాషాయాంబర బహుకృత వేషః

పళ్య న్నపిచ న పశ్యతి మూఢో హ్యుదర నిమిత్తో బహుకృత వేషః అంటూ కేవలం పొట్టకూటికోసం బహుకృత వేషాలు వేసే వేషధారుల్ని “చూస్తూకూడా చూడజాలని మూఢులుిగా పిర్కొన్నాడు. శం5రుని వేష ధారణపై విసురులు విసిరే వాఠికి ఇంతకన్నా ఏం చెవను?

0 0 0౦ 0

శంకరునికీ శంకరుని అద్వ్వైతానికీ చారితింగా జరిగిన అన్యా యాన్ని రూపుమూవటానికి చలమ య్యుగాతు ఎంతగా తవన పడ్డారో అంతటి తపనతో రాధాకృష్ణగారు చిత్రించారు. శంకరుడు మిగిల్చిపోయిన పనిని “చశలమడు” పూర్తి చేస్తాడని చలఅమయ్యగారంటేః *“చఅనుడు పూర్తిచేయ లేని పనిని “కృష్ణుడు” పూర్తి చేస్తాడని రాభాకృష్ణగా రన్నారంబే- ఆయనకు అదై్యైతం పై గల పట్టు మనకర్ణమవుతుంది, “న్సేము చిన్నవాళ్ళం (నొలురం)” అన్న శీర్షికలోనే యీ ఆత్మ విశ్వాసం ధ్వనించింది. “బాలు ఈంి అంటే “వాల చందు9ఆంి అని అనిపించింది నాకు.

“కృష్ణగిత” లో కృష్ణుడు బోధకుడు, అర్హునుడు శ్రోత. కవిరాజు త)పురనేని “బ్రహ్మగితి లో బ్రహ్మనాయుడు బోధకుడు, బాలుడు శ్రోత, కృష్ణగీతలో మొదటినుంచి తుదిదాకా అర్జునుడు శ్రతగానే వుండిపోయాడు అంటే మొద్దబ్బాయి అన్నమాట కాని బిహ్మగిత లో పిబోధం పొందిన బాలుడికి వివేకం ఏకసిస్తుంది. దానితో ప౦ళ్నించే స్ట్థాయినుంచి ఎదిగి పిబోధానికి దిగుతాడు, అలాగే ఒక దశలో అన్నగారిని వినటమే కాక్క

221 వారికి వినిపించటాని కుద్యుక్తు అవుతారు కాధాకృష్ణగారు, *బాలురతి అంటీ బాల చందులవలె వివేచనా శీలురం, ఉత్తమ శిష్యుఅం అని ధ్వనించారన్నమాటం న! వ న! ఖీ

ఈ గ్రంధం అంతంలో అనుబంధాలు రెండున్నాయి. మొదటిది రాధాకృష్ణగారి అన్నదమ్ముల వీరోచిత సాంఘిక విప్లవ చైతన్యానికి అద్దం పట్టుతుంది. దానిపై వివరణ అనవసరం ముంజేతి కంకణానికి అద మెందుకు?

౯ పోతే రెండో అనుబంధం ఎమ్‌, ఎన్‌, కాయ్‌ శత జయంతి సంవ త్సర సందర్భంగా నిర్మలమైన మనస్సుతో ఆయన కళ్చించిన నీరాజనం, ఈ గ౦ంధం 50 వ పుటలో “సమిష్టి జీవుడు” అన్న శీర్షిక కింద రాయ్‌ని రామానుజ-మధ్వుల సరసన చేర్చిన లోపొన్ని నవరించుకోటానికి ఇది రచించారేమో అనిపించింది నాకు అయితే స్వేచ్ళ అనేది సమప్ట స్వేచ్య యేకాని వ్యష్టిస్వేచ్ళ కాదనీ వ్యష్టిస్వేచ్ళ అంటే వ్యష్టి స్వైరమే అనీ అఆచరణమ మినహాయించి కేవలం ఆలోచన మేరకు మాతిమే వ్యష్టి 'స్వీచ్ళకు అర్దం వుండగలదనీ రాశారు రాధాకృష్ణగారు. వ్యషస్టుల సము దాయంగా తప్ప సమష్టి ఉనికికి అర్ద మేమిటో, వ్యష్టి స్వేచ్ళల సమా హారంగా తప్ప సమష్టి స్వేచ్చమనికి ఎలా సంభవమో నాకు అవగాహన కాని విషయం. పైగా రాడికల్‌ హ్యూమనిస్టు సూత్రాలలో 8వది స్వేచృను (వ్యతి రేశార్థకంగ్భా నిర్వచిస్తూ వ్యకి స్థానాన్ని సమప్టికి కొలమానంగా పేర్కొన్నది, సమష్టి సంక్షేమ మన్నది వ్యక్తు సంక్షేమంయొక్క వ్యాపొ రమే అని మొదటి సూత్రం చెబుతున్నది. రాజకీయ అఆర్థికాది వివిధ సామాజిక వ్యవస్థల్లో వ్యక్తుల బుద్ధి పూర్వక సహకార సంబంధాలద్వారా సమషి పవృియోజనం సాధించటానికి చక్కని పధకాలు అందిచ్చింది రాడి కల్‌ హ్యామనిజం. సహకఠించ వలసిన వ్యక్తుల బుద్ధి వికాసానికి విద్య యెంత అవసరమో ౭0 వ సూత౦ం నొక్కి చెబుతున్నది. (వ్వైయక్సికంగా వ్య క్తి స్వేచ్ళః (సామాజికంగా వ్యక్తి బాధ్యత విడదీయరానివి, కొందరు రాడికల్‌ హ్యూమనిస్టు (ప్రముఖులు అచళణలో (పకటించే వైఫల్యాలను రాడికల్‌ హ్యూమనిజానికి ముడి పెట్టటంలో బౌచిత్యం నాకు కనిపించలేదు, వ్యక్తిగత లోపాలు సాథారణ సూత్రాలను వాధించకూడదు, అంతేకాదు ఎవరి లోపాలకు వారే జవాబుదారులు కాని ఎమ్‌, ఎస్‌, తాయ్‌ కాదు,

వచంనిక ల మార్క్సిజానికి పొడిగింపుగా వచ్చిన రాడికల్‌ హ్యూమనిజాన్ని సమాజ రంగంలోనూ శాస్త్ర రంగంలోనూ వచ్చిన చారితుక నేవధ్యం దృష్ట్యా అధ్యయనం చేయాలి. రాయ్‌ మార్క్సిజాన్ని అలాగే అధ్యయనం చేశాడు. చూడండి *“మార్కిజం అంటే ఏమిటి? (౧౫2 18 2క్‌టంగయ్య్బి అన్న తన ఉపన్యాసంలో రాయ్‌ ఏమన్నాడోః జగం 1565021021 31క222060066 ఇం6] జ! 16 01 606 శంజ6013క8 08 మజం1 వటజంని 19 *0 సేం 10ంయుక ఏ 06 116 శ౨026 6069 జం ఇ 600%డ1026100, 2 6975000246162%1020 జం6 2 61642 ర 4186 ఇ2686062€102 01 606 6061206 వళంఉ406 0 1ళముజు 010506 204 మజ 26617169 ఉెచుసుక్ర 606 $02166 021012 0086704] 96228 0126 ఖాం06డే66 616 మం 61 జం! మటల (కారల్‌ మార్కు తనకు పూర్వం మూడు శాలుగు శతాబ్దులపాటు కొనసాగిన మానవ ఆలోచవ-.మానవ ఆచరణ సర్వస్వాన్ని సమీకరించి, కిమీకరించిః స్పష్టంగా శాస్త్రీయంగా పికిపాదించాడు, అవే మూర్కు బోధలు, ఈ వాస్తవాంశంలోనే కారల్‌ మార్కు చారితిక పా9శస్య్యాన్నీ విలువనూ దర్శించగఅలం.) అనాడు కారల్‌ నూర్కు ఏమిచేశాడో అదేవిధమైన పని ఆయన ఆనంతరం వచ్చిన చారితకానుభవాన్నీ శాస్తాభివృద్ధినీ దృష్టిలో వుంచు కొని ఒక సామాజిక తత్వవేత్తగా ఎమ్‌. ఎస్‌, రాయ్‌కూడా చేశాడు. అందు వల్ల రాధాకృష్ణగారు రాయ్‌ని, రాయ్‌ వాదాన్నీ రాగద్వేషాల కతీతంగా మరికొంత సానుభూతిళో ఆథ్యయనం చేసి మరొకసారి తమ అభిపొాయం ప్రకటించగలరని ఆశిస్రామ., వ వ వ న రాఢాకృష్ణగారు తమ పిస్తుత నివాసస్థలమైన పుష్పగిరిలో (పకాంత మైన నారికేళ వనంలో కూర్చొని ఎంత ఏకాగితతో యీ గకింధ రచన చేశారో నేను స్వయంగా ఎరుగుదును అంతటి విశాంత వాతావరణం మనందరికీ అభ్యం కాకపోవచ్చుగాక. రాధాకృష్ణగారి రచన మీరు చదవటం మొదలు పెట్టండి, మీ మనస్సును అదే ఆకట్టుకొంటుంది, మీకు తెలియ కుండానే మీలో ఏకగిశ నెలవు చేసుకొంటుంది. ఇంకా నేను మీకూ రాధాకృష్ణ గారికీ మధ్య నిలబడి మిమ్ముల్ని విసిగించటం భావ్యంకాదు. కనుక 'సెలను తీసుకొందాను చీఠాలం= $18 153 = ఎన్‌, వి (బ్రహ్మం, 90.7-1087 మనీషా విద్యా విహార్‌,

చివరివూట

“జగత్‌ సత్య౦ = బివ్మామిథ్య) అనేపు స్త క౦ వ్రాసి పూర్తిచేసి రెండు సంవత్సరాలకు పైగా అయింది, దీనిని అచ్చు వేయించుదామని అనుకుంటూ వుండగా *అన్నగారితో నా వరిచయం” అనే ఈ పరిచయ పుస్తకం వ్రాాయవలసిన పరిస్థితులు ముంచుకు వచ్చినైై. అందుచేత ఈ పుస్తకం ముందుగా మీ ముందుంచుతున్నాను. ఈ పుస్తకరి చద వటం ద్వారా ఆ పుస్తకం (జగత్‌ సత్యం _ (టవ్మామిథ్య చదవవలసిన ఆవసరం అర్థమవుతుందని కూడా భావిస్తున్నాను, ఆందుచేత ఆ పుస్త కానికి ఈ పుస్తకం వరిచయంగా కూడా ఉపయోగ వడగలదని ఆశళిస్తు న్నాను.

48! వ సంవత్సరం '*పుష్పగిరి లో నాలుగు వారాలు వరుసగా “నాస్తిక చర్చావేదికి అనే పేరుతో చర్చా కార్యకిమం యేర్పాటుచేశాం. పితిరోజు సాయంత్రం ఆరుగంటల నుండి రాతి తొమ్మిది గంటల వరకు చర్చలు సాగిస్తూ వుండేవాళ్ళం. ఆ సమయంలో 'పుష్పగిరి లో వున్న యువతీ యువకులతోపాటు వయోధికులు కూడా మంచి ఉఊత్సావాంగా పొల్లానేవారు. ఆ సందర్భంలో ఆర్థిక సొంఘిక (రాజకీయ విషయాలు మినహాయించి) తాత్విక సంబంధమైన అంశాలపై సారవంతమైన చర్చలు సొాగినవిం అన్న చఆమయ్యగార్కు అక్క రాజరత్నమ్మగారు కూడా ఆ చర్చఅలో పొల్గ్లొని అద్వైత తాత్వికాంశాలవై వివరణ యిస్తూ ప్రసంగించారు. ఆ చర్చావేదిక ఆక్కడివారలో యెంతో చైతన్యం కలి గించింది,

సమిష్టి తత్వం, వ్యష్టితత్వం అనేవి తాత్విక దృక్పధం నుండి పరి శీలించి ఆయా అంశాల విభావం సమాజంపై యెలా పనిచేస్తుంది అనేది ఒకరోజు విధాన చర్చనీయాంశంగా తీసుకుని చర్చించటం జరి గింది, ఆ చర్చల సారాంశమే ఈ పుస్తక ఉవసంపహారంలో “స్వేచ్చ అనే అంశం క్రింద వ్రాయటం జరిగింది,

భౌతిక తత్వల, అదై త తత్వం, కళాతత్వం ఈ మూడు తత్వాలు సమిష్టి తత్వాన్ని వ్రతిపొవించివై , ఒక్క దై్వైతతత్వం మాత్రమే వ్యష్టి

చ [

తత్వాన్ని పివేశ పెట్టి పిచారంచేస్తూ వచ్చింది. పిసంచ వ్యావ్తంగా ఏ పేరులో వున్నా మొత్తంగా అవి ఈ నాలుగు తాక్వికాంశాల అధారం గానే అభివృద్ది పొందిన్నై. వివిధ రీతులలో వెలుగులోకి వచ్చిస్సై,

వైయక్తిక మనః పివృత్తి వ్యక్తులలో పెరిగితే సమత మమత సన్నగితి మానవులనుధ్య నీతి తరిగి అవినీతి పెరుగుతుంది, వర్యవ సానంగా శాంతి తరుగుతుంది. ఇది నా అభిప్రాయం మాతిమేకాదుు పిముఖ తత్వవేత్తల ప్రగాఢ అభిప్రాయం, దీనిని నేను విచారం చేయా అనే అభిపొయం కారణంగా అఆ వనిలో భాగంగా ఈ రచనా వ్యాసంగం ఆరంభమైనది. ఈ పనిలో నాకు భాష కొంత ఆటంకంగా వుంటూ వున్నది, అయినా సమిష్టి తత్వం పిచారం చేయాలనే తపన నన్నీ వనికి ఉవ క9మింవ జేసింది.

ఈ పుస్తక రచన పా9ఠరంభించిన కొత్తలో మీతు)లు వీ, వినర సింహారావు (బాలబంధు) గారిని కఠఅసి నా రచన చదివి వినిపించానుం థాషా సంబంధమైన లోపొలను సరిచేసి పెట్టవలసినదిగా కోరాను. అందుకు వారంగీకరించి అప్పటికి 'రచించినంతవరకు చూచి, సరిచేసి నాకు కొన్ని సూచనలుకూడా (భాషా పరంగా) చేసి సలహా నిచ్చారు. అతరు ఇాత రచన పూర్తిఆయిన సందర్భంలో మిత్రులు ఎస్‌. వి, (బ్రహ్మం గారికి చదివి వినిపించాను, వారి స౭హామేరకు భాషలోని లోటుపాట్లను నవరించాను, వారుకూడా స్వయంగా చూచి అక్షర సమన్వయం సరిచేసి వారాలకు న్యాయం సమకూర్చారు. ఇది మొదటీదళ

ఈ పుస్త కం అచ్చుకు ఇవ్వబోయేము౨దు (బవ్మాంగారితో సంవి దించి దీనిని చీరాలలో అచ్చుకు ఇవ్వాలని నిర్ణయించుకున్నా ను, దానికి కారణం పుస్తకం అచ్చువనిలో నాకు అనుభవంలేదుః పూ్రూఫులు దిద్దటం? మిగిలిన యితర వనులు చూచే బాధ్యతను (బహ్మ౦గారికి అవ్పగించ వచ్చుననేది నా ఉద్దేశం, నా ఉద్దేశాన్ని బిహ్మంగారిళో చెప్పాను చెప్పినదే తడవుగా అంగీకఠించారు.

రా

ఈ పుస్తకం అచ్చుపని ఆరంభం అయినవ్పటి మండి పని పూర్తి అయ్యేవరకు దీనికి సంబంధించిన వనుఅన్నీ వారే చూస్తూ వచ్చారుః వారు వారి వైద్య (వృత్తి) వనిలో యొ౦తో వ్తిడిలోవున్నా యేదో విధంగా తీరిక చేసుకుని ముందు ఈ పనే చూచిపెట్టివారు. ఇది రెండవ దశః

ఈ పనిపై నేను చీఠాలలో వున్న సమయంలో యొక్కువ రోజులు నా భోజన ఫలహారాఅ పని (బహ్మంగారింటి వద్దనే జరిగిపోతూ వుండేవి, ఈ విషయంలో (బ్రహ్మంగారి పతీమణి సీతారామమ్మగారు వారి ఆరోగ్యం సరిగా లేకపోయినా నమ్న వారి కుటుంబ సభ్యునిగానే భావించి నాకొ సొకర్యాలు చూస్తూ చెస్తూ వచ్చాళు. ఇటువంటి సహకార సద్భావాలు ఇక్కడ లభించినవి కాబట్టే నా కాలాన్ని మరచి నేనిక్కడ యింతకాలం వుండగలిగాను*. వేనిక్కడున్నంత కాలం ఆ కుటుంబ సభ్యులు పరులనే భావమే నాకు కలగలేదు. అలాంటిది వారి సహకారం,

మొదట్లో ఈ పుస్తకానికి వరిచయం యెవ్వరిచేతా వాయించాలని అమకోలేదు, కాని, తరువాత (బమహ్మంగారిచేత వాయించాలని అభిప్రాయ వడ్డాను. దానికి కారణం అటు భౌతిక తత్వశాస్త్రంలోను, ఇటు అద్వైత సిద్ధాంతంలోను వారికి వరిచయం వుండటం. వ్నారెకే సమన్వయ దృష్టితో వాాయగలరని అనుకున్నాను. అనుకుని ఆ విషయం వారితో చెప్పాను. సరేనన్నారు, ఆనటమేకాక సకాలంలో వొసియిచ్చారు. అది వారు మన సంతృప్తి లో వాిళారు. నాకు చాలా సంతృప్తి నిచ్చింది. ఈ పరిచయం చదువరులను కొత్త ఆలోచనలకు ఆయిత్తం చేస్తుందని ఆశిస్తున్నాను.

ఈ పుస్తకం లిబర్టి ప్రింటింగ్‌ ప్రెస్‌లో అచ్చుకు ఇవ్వాలను కున్నాను. అందుకు కారణం అది మన (పైస్క్‌ ఆందులో వనిచేసే వారు మనవారు అనుకోవడం, అలాగే అందులో పనిచేసి వారంతా ఈ పని మవవని ఆనుకుని పనిచేశారు. కరెంటు నస్తై సరిగావుండీ లేకా పనివాళ్ళు సరిగావచ్చీ రాకా పని కొంత ఆలన్యంగా జంగినా మొత్తంమీద అంది సహకార నమిష్టి కృషివల్ల పని పూర్తిచేసి ఈ పుస్తకాన్ని సక౦మ రీతిలో మన కందించారు, చార్వాకుడు, భగప్‌సింగ్‌, విసాద్‌ పరోక్షంగా నాకెంతో సహకరించారు ఇది మూడవదశ,

లర!

ఇలా ఈ పుస్తకం రావటానికి యింశమంది సహకారం నాకు అభిం చింది. అలా వారు మనస్ఫూర్తిగా సహకరించినందుకు ఆనందిస్తున్నాను అయినా వీరెవరికి కృతజ్ఞతలు చెప్పను. కృతజ్ఞతలు చెప్పి ఆ రోజుతో వారిని మరచిపోలేను కృతజ్ఞతలు ఇెవృటం దుస్ద ఆచారంగా వస్తూవున్న విషయం. అటునంటి ఆచారాన్ని నేనమసరించను, కాని, వారియెడల కృతజ్ఞతగా మాతం వుందాను, ఇదే నాకు సంతృప్తి నిస్తుంది (ఇదికూడా చెప్పనక్కరలేదు అందుకే యిలావా్ర్శసి వూరుకున్నాను, కృతజ్ఞతలు చెప్పళం మత (అవి) నీతి, కృతజ్ఞత కలిగివుండటం మానవ (నిజ) నీతి,

అసలు ఈ పుస్తకం వా్రాాయాలనే సంకల్పం అన్నగారి వ్మరంతి సభ జరిగిన సందర్భంలో వినంగిస్తూ వుండగా, వారి ఆనుయాయుల సూచనమేరకు, నాకు కలిగింది. అంతకుముందు ఈ విషయమై చర్చ వచ్చినప్పుడు యెవఠు వ్రాస్తే బాగుంటుంది అనుకున్నాం. చివరకు నన్ను వ్రాయమని అన్నారు. నేను భౌలిక వాదిని అన్నగారు ఆధ్యాత్మిక వాది అటువంటప్పుడు యెలా సాధ్యపడుతుంది? పైగా నేను జగత్తు సత్య మంటున్నాను, అన్నగారు (బహ్మసత్య మంటున్నారు అన్నాను వ్యం గ్యంగాం

అట్లా అనవద్దు ఆయ్యగారుకూడా తమ బోధల్లో జగత్‌ సత్య మంటూ వచ్చారు, పైగా వారితో మీకున్నంత చనువు, వరిచయం మరెవ రికి లేదు. అందుచేత మీరు వ్రొస్తేనే బాగుంటుంది అని నన్ను (పోత హించారు. తప్పలేదు సమ్మతించాను,

ఆ నురుక్షణమే దానికి సంబంధించిన ఆలోచన ఆంతరంలో ఆరంభ మయింది ఆ తరువాత ఈ పనిమీద మా తోటలో ఆరుమాసాలు యేకాం తంగా వుండి నా జ్ఞాపకాల గనిని తవ్వటం ప్రారంభించాను. తీస్తూవన్న కొద్ది వస్తూవున్న ఆ జ్ఞావకాలను ఇంతవరకు ఆపి మీ ముందుంచుతున్నాను, సాఫ్‌ గుతా రాధాక్షష (గ్‌ త = దొక్టన్ల

ఇ౦దు తో... పేజి స్పీత్ర

వీవేకవంతుడు ఇ శ్రీ అదాగ౦త న క్రి మెదడుందాని ఉపయోగం ల జాగితలో జ్యాగత్త - 8 సుఖం-ఆనందం య ని చురతి జ న! వివేకాన్ని కోల్పోవటం న! వరోకు న క్రిస్ట్‌ జగత్తు సత్యం =. $ వ్వస్వరూప సాక్షాత్కారం ౩8 నిరపేక్ష భావం య ఫ్‌ అధిక్యతా భావం, న్యూనతా సాపేక్ష ఖావం' = ఫ్‌ భావం 38? అధ్యారోప అపవాదాలు _ 68 మానసిక ఊికం య న్‌ అన్వయ వ్యతిరేకాలు 8 మనో విశ్లేషణ ఎ లర పొలకులుు పాలికులు - 8 ఈశ్వరేచ్ళ, స్వతం త్రేచ్చ ర మానవుడు న్వతంతుడు = 8 అంతరంలో దాగిన వాంఛలు 8 జ్ఞాని - విజ్ఞాని; సాపేక్షం = థి స్య్వామరాగం జ క్షత్ర తత్వశాస్త్రంలో సాపేక్షం _ 10 స్వాభిమానం జు త్న పిండొండ (బహ్మాండములు 11 సంకుచిత మనస్కులు - శీలి వ్యావహారిక జీవుడు 12 మత్తుమందు అాంటి మత భక్షి జ్ఞానానికి శతు్ర)వు - 2 నూతాలు శతి అభేద భావము ల కి స్వేచ్చా వివృత్తి ఇ త్రి పీడిత పిజలు ణు 14 చీకటిలో ఇక వుండొద్దు - క! విశ్వమానవుడు-విశ్వాత్మ 15 లేనిది వరాశక్తి, వున్నది భౌతిక పరస్పర వైరుధ్యాలు - 18 శక్తి 44 ఆలోచించే స్వేచ్చ నా 17 (శ్రమశక్తి నా శీఫ్‌ నిర్వాణము, జీవస్‌ముక్తి, స్వేత్భ!17 ఆఖేదబుద్ధి జ డిస్‌ బుద్ధుడు, శంకరుడు, ఎమ్‌. ఎన్‌. సమన్వయం .

రాయ్‌ = 18 దాస్య (సవృత్తి ఇ త్రి భౌతిక తత్వశాస్త్రం ఎ వ1 అహంకారం ఇ శ న్వైజ్ఞానికా భీ వృద్ధి = బలి అహం అర్థంకావాలి = శ్రి తత్వశాస్త్రం అంటే యేమిటి? తీ ఆహంకారం నశించాలి _ తి కార్య కారణ సంబంధాలు. _ 1 ఇది ఇలా ఎందుకు చెప్పవలసి జాగ్రిదవస్థ ఇ కిల్లి వచ్చింది? 489

న? 111

పేజి పేజి సమిష్టి జివుడు = ఫ్‌0 మహాకాశం-ఘటాకొాశం - 988 దై్వైతంలో నేమ అ శ0 కర్మ వాసనలు అ 86 అదై ్వశంలో నేను అ ఫ్‌0[ మరణానంతర జీవి అ ఠి? భౌతికంగా నేను ఆ 51 తాత్విక గారడీలు అ త వరార్ధం జూ ఫి అఖండత్వము న 09 అచేత నావస్థ 53 సచ్చిదానంద స్వరూపము _ 101 సామాజిక (సమిష్టి భావం ఫ్‌ఫి వివర్తం ల 101 కళ అనేది వ్యక్తిగతం - _ $4 మంత్రాలు మహిమలు _- 108 అందరి సమస్య అ ఫశ దైవ రూపాలలోని వైవిధ్యాలు 1105

అవ్నగారితో నా పరిచయం ఫ్‌? మేము చిన్నవాళ్ళం మౌ కుటుంబ విషయం = 68 (ఠాలురం) 105 నాన్నగారి వ్యక్తిత్వం - 88 గాంధి ఆృ్యశమం లు 106 తాత్విక చింతనకు దారితీసిన అనుభూతులు-ఆలోచన ఆఅ 106 కారణాలు 88 భక్తి పారవళ్యదశ 108 మరణ భయం జ 70 సంగితం,; సాహిత్యం 109 జగత్‌ సత్యం-(బహ్మామిధ్య 75 (బహర్షి విశ్వామి్యతుడు - 109 మా వూర గుంథాలయం _ 78 వేయివడగల విశ్వనాధవారు. 110 కర్మ సిద్దాంతం ఆ 76 బాలకృష్ణుడు-పో లియోవ్యాధి 11ల్లి పురోహిత వర్గం ఇ 9 సాహిత్యంలో తాత్విక చింతన 18 ఉమామహేశ్వర పండిట్‌ = 80 క్షుుదమంత)౦0-సాహిత్యం క18 శూ(దులా హిందువులు? 88 దైవ మంత శక్తులు, క్రుదమం[త అద్వైత సభలు = క! శక్తులు. 1115 గితా తత్వం = 87 గోపీచంద్‌గారు ఎ 115 (బహ్మమిధ్య అ 88 ధర్మ సంతానం = 118 అర్ధం చేసుకోవటం తపు 90 ఆచంట లక్ష్మివతిగారు ఎ 121 ఆదె్వతంలో ద్వైతం - 81! సంతాన మంత్రం ఎ [లిల్లి సిద్ధమా ప్రాప్యమ? - 88 జిడ్డు కృష్ణమూర్తి. - 122 మోక్షం ఇచ్చేవికాదు పుచ్చుకునేది వివేకానంద వ్విగహారాధన 18 కాదు. 85 శిశుపాలునివధ-నారదునిమొర 125

నళ ఏ4

పికి పిజీ ఆంధ వాల్మీకి = 126 సాంనృతిక విన్స్నవం 182 గేను-నాచేతు అగ్నిసరస్సు 188 మానవత్వం లు 5! వళశ్చాత్తావం = 189 స్వవ్న జాగరములు -_ 84 జవళతోనాస్తి పాతకం 180 బింబ సతిబింబాలణు = శేరిఫ్‌ క_రృత్వం న 191 జీవుడు _ పొపఠర్మలు -_ 1686 మమతా మమకారాలు - 135 భ్తి-థారత భాగవతాలు 107

వ్యష్టి స్వామ్యం = 184 సాంకేతిక విజ్ఞానం-తాత్విక తీరనికుతి = 196 అజ్ఞానం 167 తీరని కోరిక = &87 సత్యసాయిబాబా = 168 భిమ _ =. శీశక8ి పోతులూరి వీర్వబహ్మంగారు. 149 నిస్పారమైన జీవితం 189 సంపిదాయము-బ్రహ్మవిద్య 170 అదృష్టమా? సదృష్టమా_. _ 140 బెజవాడ గోపాలరెడ్డిగారు. 171 స్వేచ్చా పిపాస ల 142 చలంగారు తాత్విక తిరోగమనం178 స్వేచ్చా కవచం ఎ. శ4లి నౌది కాకి కన్ను ఎజ్‌ పురాణాల్లోని దేవుళ్లు _ 14; వీరేశలింగం-వితంతు వివావిలు 177 త్యాగ య్య _ రామదాసు 144 సంఘమి[క-వీణాదేవి వివాహం 178 సుందరయ్యగారు. 147 శౌపీ ధర్మారావుగాకు 181 నవ్యమానవవాది తార్కుండే 158 రొ దైవాంశ నంభూతుడా? 188 నేనెందుకు (వధాని కాకూడదు? 150 నాద వతివాదాలు - 183 కల్తూరి చం్యదమౌళిగారు 182 ఏది తత్వశాస్త్రం 10 విసాబా భావే భూదానం 158 “నేను” యెలాంటిది? 187 కాశీ ఘటంలో ల 158 (వముఖుల (పనంగాలు 169 జాత్యహంకారం శంబుకుని వధ 158 సతౌళన్వేషణ వ. పూర్ణ మానవుడు అరిగె సమన్వయం ఇ 192 కారంచేడు దుస్పంఘటన 158 నీ_నా మాట (మనమాట 183 పండిత గోవదేవ్‌గారు = ఫ్‌ అన్వయం _ జ 196

నక!

పేజి స్టేజి తలుపు తీయవఆసీంది మేనుకా? మౌనభాష - ఎ ! నేనుకాః? 138 ఉపనంహారం = వలం కొండవీటి వేంకట కవిగారు ౭800 అస్నిత్వవాదం-ఆస్పిక వాదం [2 ముక్కుపొడుము=జందెపుపోగు ర విజ్ఞానం బ్రిహ్మ నా ౭౬97 హీఠువాద మితు్ర9లు-అలవాట్లు £05 సృష్టివాదం ఇ ౯99 అన్నం వరబహ్మ స్వరూవం 05 రండా గర్భోద్భవుడు శంకరుడు 208

గోరాగారి ఉద్యమాలు = 0? కారణం ముందా? కార్యం కలం హలం, కావ్యం - రిని ముందా? 46

18.11.1205 తరువాత - 114 దేనినిచూచి దినిని నేర్చు ఏబదిఏళ్లు నిండిన నాటి కున్నాం? 248 వేదాశుమం £17 స్వేచ్చ - = 50 సభాధ్యక్ర్షులుగా అవుతువారు 217 *మహావాక్యాలు నుండి న60 భౌతికవాదిగా కతి వద్మారావు గుతావారి ఆదర్శ కుటుంబం 261 గారు ౭18 ఎమ్‌. ఎస్‌. రాయ్‌ = లగ్రిఫ్‌

అసనుపతి9లో వున్నప్పుడు క! న! వ ఠి థి నన్ను గుఠించి నేను _ 21 అన్నగారిని గురించి కొండవీటి _ 212 *ప్పద్రిచయ” పరిచయం -ఎన్‌, వి, బ్రహ్మం _ 2౫1

ఉపోచాత వము ఇం

అయిదవయేట తానుచేసే అక్షరఅభ్యాసానికి ఆరవయేడో, లేకమరో యేడో తాను చేసే ఆలోచనకు సంబంధంలేదు అక్షరాభ్యాసం (భాష నేర్వడం) తప్పని సరిగా అందరికి అవసరమే. ఆలా అభ్యాసం చేసిన భాష ద్వారా తన ఆలోచనలోని థావాన్ని వ్యక్త వరచవచ్చు, విశదపర చనూ వచ్చు, అందుకు ఖథాష తప్పని సరిగా అవసరం. అందుకే భాషను అందరూ నేర్వాలి.

ఆలోచనలను భావాలు, ఆ భావాలను అనుసరిస్తూ భాష వుండాల్సి, అలాగేవుంటుందికూడా. అలాగే. భావంలేనిభాష వుండదు. వుంటిన్తు అలా వుంటుందంటేన్కు అది మృతభాషగామాతిమే వుంటుం * థాషలేని దశలో కూడా భావం వుంటుంవి. కాని భావంలేని దశలో భాషవుండదు, అందుకే భావఠతో భాష సాపేక్షంగా వుంటుంద6ంటామను,

సంకల్పించే దాన్ని మననన్వి విచక్షణ చేసేదాన్ని బుద్ధి అని అంతాము, అయితే సంకల్పిలచే మనసు, విచక్షణ చేసే బుద్ధి చేరుగాదు* సంకల్పంరానిదే విచక్షణ చేయలేము, విచక్షణ చేయ!దే వివేకంరాదుః సంకల్పశక్తి, విచక్షణాశక్ని మానవునికి పున్నవి. ఆ శక్తి అతడిని వివేక వంతుజ్జి చేస్తుంది. కొని వివేకవంతుక్షుగానే మానవుడు పుట్టడు,

వివేక వంతుడు

మానవుడు తాను విపకవంతుడు కావడానికి తన శరీర నిర్మాణం అనుకూలంగా వున్నది, కాని వివేకవంతుడుగానే మానవుడు సుట్టడు: పుట్టలేదు అలా పుడతాడు అనుకోవడంలో అర్థంలేదు, అలా వి వేకనంతుడ్జిగా పుట్టించే దేవుడొకడులేడు. ఆలాంటి దేవుడొకడు వుండి మానవుణ్ణి: పుష్టించ లేదు (సృష్టించలేదు, దై వసృష్టివాదులు అలాటి భావం కలిగివుంటారు సృష్టివూాదం తప్పని మనం అంటాము గనుక అలొంటి భావం .తప్పు.

లి సంకల్పించే మనసు, విచక్షణ చేసే బుద్ధి తన మెదడులో పనిచేస్తూ వున్నది, కాని మెదడే మనసుకాదు. మనసే బుద్ధికాదు. మనసు సంకల్చి స్తుంది విచక్షణతో బుద్ధి పనిచేస్తుంది, ఆంతమాత౦ంచేత అవి రెండుకాదు, అవి ర0డు అనుకుంటే అది పొఠపొటవుతు౦ది. కాని ఆది (మెదడు) రెండు రకొల పనిచేస్తుంది. మెదడు = దాని ఉపయోగము మెదడు అందరికి వుంటుంది. అందులోని సంకల్పం అంద8కి వుంటుంది. కాని, సంకల్బం మనసుయొక్క పా9ధమికదళ (దానినే కోరిక అని కూడా అనవచ్చు). అటువంటి సంకల్చశక్సి అందరికి వున్నప్పటికిని వానిని విచక్షణ దశకు అందరు తీసుకుపోరు. అందరికివున్న అటువంటి అవకాశాన్ని (ఆ మెదడుని ఉపయోగించుక్షునేది కొందరు మాతిమే, అటువంటి వారిలో సంకల్పం (కోరిక) తోనే అగిపోయేవారు కొంద రైతే, సంకల్పంలోకి వచ్చిన ఆ విషయాన్ని విచక్షణచేసేవారు కొద్దిమంది మాశిమే వుంటారు, ఆ సంకల్పాన్ని విచక్షణ చేయగలవాశే వివేక వంతులు కాగలరు ఆలా వచ్చిన వివేకంద్వారా వా రేజ్ఞాన వంతులు కాగలరు, విచక్షణలేని వ్యక్షి అవివేక్రిగానే మిగిలి ,పోతాడు, ఇటువంటి వ్యక్ని కోరిక లకు బానిసయై విచక్షణ కోల్పోతాడు, కోరికలు తీరనపుడుతాను మానసిక మైన బాధలను కోరితెచ్చుకుంటాడు అని అర్థం చేసుకోవాలి. సుఖవరు - ఆనందవం ఇలాంటి బాధల సముదాయమే జీవితంలో దుఃభానికి కారణం భౌతిక అవసరాలు తీరనవ్వుడు, వాటిని పీర్చుకోవడానికి అవకాళంలే నప్పుడు జీవితంలోకష్టాలుఅనివి ప్రారంభమవుతై , అపసకాలుతీరడం సుఖం, అవి తీరక పోవడం కష్టం, కష్ట సుభఖాణ ప్రకృతి సంబంధంగా వచ్చేవి సహజమైనవి, కౌని చాటిని కావాలని సృష్టించే పరిస్థికులు వుంటె , ఆ పరిస్థితుల వెనుక వున్నతాఖ్విక పరిస్థికులేమిటని ఆలోచించాలి, కాన్‌ ఆలో చించే పరిస్థితిలో వారుండరు, వివేకాన్ని వ్యావహారిక విషయాల వగశ

రి పరిమీతం చేసి పరిస్థితులను తనకు అనుకూలంగా ఉపయోగించుటని వితిభతో జీవించేవారు వ్యావహారిక సుఖజీవులు* అలా వివేకాన్ని వ్యావహారిక విషయాల వరకు మాతిమే పరిమితం చేయక తొళ్విక విషయ ౧లో సమన్వయ పరచి వివేకాన్ని అభివృద్ధి చేసి విస్తరింప చేయగఠఅవారు తాత్వికులు. అంటే వ్యావహారిక విషయమందు ప్రజ్ఞను, తాత్విక విషయమందు జ్ఞానమును కలిగి వుంటారు. వారే పిజ్ఞానులు. ఆటువంటివారు వ్యావహారిక జీవితం లోని,సుఖమును, కాత్విక విషయమందుగల ఆసందమును పొందుతారు, అంటే వ్యావహారిక విషయ సంబంధమైన (వ్యక్తిగత సుఖమును, తాత్విక వంమైన (సమిష్టి ఆనందమును పొందుతారు. అదే శాంతి విద మైన జీవితమవుతుంది. మరి సుఖమని, ఆనందమని అవి రెండు వేరుకాదు. వ్యావహారిక సుఖాన్ని విడిచి, తాత్విక ఆనందమనేది వుండదు, వ్యావహాకిక విషయాన్ని తాత్విక సమన్వయంతో చూడ గఅగడమే ఆనందం, ఆందుకే వ్యావహి రికాన్ని విడిచి తకాత్వికమనేది వుండదు. తాత్విక పునాది లేనిదే సరెన (సంపూర్ణ మైన) వా్య్థావహారికముండదుం వ్యావహారిక విషయం వఠకే తమ ఆలోచనలను వళిమితంచేసుకుని పరిమితమైన ఆ సుఖాలను తమ సొంతం చేసుకోవాలని తావత్యియపడుతూ వుండే వ్యక్తులు అలాంటి వినుత్నంలో వ&ీఫలమైనపుడు; ఆ సుఖాలు వారికి దక్కనపుడు, నిరాశ నిస్పృహలతో దుఃథాన్ని అనుభవిస్తూ వుంచారు. ఆ విధమైన వ్యక్ని గత కోర౦కఠే ఆ వ్యక్తి దుఃఖానికి కారణం. అటువంటి సుఖాలను తన సాంతం (వ్యక్షిగతం) చేసుకోవాలని ప్రిత్రి వ్యక్తి ఆలోచించినపుడు ఆ పియత్నంలో పరస్పరం స్వార్దం అఖి వృద్ధి అవుతుంది, అది పరస్పరం ద్వేషానికి కారణమవుతుంది. ఆద్వేషమే సమాజంలో అశాంతికి కారణమవుతు౦ధి, మనలోని కృతిముమైన అటువంటి కోరికలవల్ల సమాజంలో అశాంతికి మనమే కారణాలను సృష్టించినట్లు కాగ లదు. ఆవిధంగా వ్యక్నికోరికలు సమాజపరంగా అనర్ధాలు కలీగిస్తూపుంటై ,

శీ వివేకాన్ని కోల్పోవడం

దై్యైతభావంనుండి ఆరంభమైన వైయక్తిక మనస్తృత్వంవలన అలవాద్టైన ఈ మఠ తత్వ సమాజంలో పరుడు (తోటివాడు పొందే సుథాన్నిః సుఖాన్నిచ్చే భౌతిక సంపదను తన సాంతం చేసుకోవాలని చూస్తాడు దానికి వియత్నిస్తాడు. ఆ పాయత్నంలో విచక్షణ పనిచేయదు, బుద్ధి లో పిస్తుంది. సహనం సన్నగిల్లుతుంది. మానవళ్వానికి వుండవలసిన (సైైతిక విలువ) నిదానం వశిస్తుంది. తాందరపొటు పెరుగుతుంది, అటు వంటి పరిస్థితిలో సంకల్చం (కోరిక అనేది మాతుమే బలంగా అభివృద్ధి, అవ్వుతుంది. ఆ కారణంగామనిషివి వేకాన్ని కోల్పోతాడు. మనసు(సంకల్పం) బుద్ధి (విచక్షణ) సాపేక్షంగా పణిచేయవలఅసిన పరిస్థితినుండి వేరై విడి విడిగా వనిచేస్తూవుంట్లై అలా తాను వాటికి నిరపేక్ష మైన పరిస్థితిని కల్పి స్తాడు+ అదే శేవల వ్యాపహారిక దృష్టి ఆంటే, (అధే అజ్ఞానమంచ్సే అదే స్వార్థం అంటే.

జగత్తు సత్యం

శివల నిరపీక్షభావంగాని కేవల అస్లిత్వభావంగాని తాత్వికంగా తప్పని తెలుసుకున్నాం, జగత్తు వులడడ6 సత్యం, దానికి = కారణాలు (సాపేక్షంగా) వుండటంకూడా సత్యమే, ఠెంఢడు సత్యాలు: విడివిడిగా (నిర సీక్షంగా) వుండవు, రెండు సత్యాలు (సాపేక్షంగా కలిసిన భావమే నిజ మైన తాత్విక భావం* కార్యరూవంళిని. జగత్తే సత్యమనుకుంటి కారణ శూవంలోని పదార్థం అభావం చెందుతుంది, లేక కాఠణరూపంలోని పదా ర్జే సత్యమనుకుంటే అ కార్యరూపంలోని జగిత్తు అభావం (మిధ్య) అవు తుంది. (అదే శంకరుడు చేసిన నిర్వచనం.) "అధ్యాత్మిక తాత్విక వద్ధథిలో అది అద్వైతం, భౌతిక తత్వ (శాస్త్ర పద్ధతిలో అలాకొక కారణ, కార్య రూపొలలోవున్న విశ్వం వస్తురూవంలో జగత్తుగొ కార్యంగాన్కు కారణ రూపంలో వదార్ధంగాను వుండి వాటి రెంటికి అభేదం అర్ధమవుతుంది, అదే సాపేక్షతత్వం, భౌతిక తత్వం,

ఫ్‌ నిరపేక్ష భావము

కేవల నిరపేక్షభావంనుండి వ్వైయ్యక్తిక భావం (అంబే వ్య క్తిగత ఖావముు సాపిక్ష భావంనుండి సమన్వయ భావం (అంటే సమిష్టి భావం) అభివృద్ధి అయినది. అందుచేత తాత్వికంగా నిరపేక్షభావం, అభావం చెందింది. సొపేక్షభావం అభివృద్ధి అయింది, అదే వ్యావవహారి కంలో సమిష్టిభావం,

అలా కారణరూపంలోని అజ్ఞానమే ద్వేషాలకు కారణం. కారణ రూవలలోని ఆ ద్వేషమే కార్య రూపంలోని కఠలవానికి కారణమవుతుంది అనుకొన్నాంగదా ? అందుచేత వాటీని అధిగమించడానికి జ్ఞాన మొక్కే మార్గం వివేకాన్ని కోల్పోకుండా. విచక్షణబయందు “-మనన్సుని నిలిపి ఆలోచించినపుడు మాత్రమే జ్ఞానం అనేది సాధించగలుగుతాం,

కేవల అ స్తిత్త భావము

సంకల్ప, విచక్షణాలను విడదీసి వేరుగా (నిరపేక్షంగా) చూ స్తే అజ్ఞానమవుతుంది. వాటిని సొపేక్షంగా నిలిపి అర్ధంచేసుకుంటే జ్ఞాన మవుతుంది. విశ్వంలో (ప్రతిది సొపేక్షమేగాని నిరపేక్షమైనదేదీ వుండదు. కాని నిర పేక్షమైన (కేవల) అస్టిత్వం ఆధ్యాగ్మిక (ద్వైత) భావవాదా నికి పునాది, ఆ పునావిమీద అభివృద్ధి ఆయినదే నేటి వ్లైయక్షిక (వ్యకి గత) మనః ప్రవృత్తి. ఆ స్రవృ్తినుండి వచ్చినదే నేటి కేవల వ్యాపహా రిథ పృత్తి, ఆ వృద్తినుండి తాత్విక వవృ కీని పెంచుకోలేకపోవడానికి అదొక (వధాన. కారణం, అందుచేత కేవల అస్తిత్వ భోవాన్ని అభావంచేసి సాపేక్రథావాన్ని అర్ధంచేసుకుని దానిని వ్యావహారిక్క తాత్వికరంగాఅలో అభివృద్ధిచేసుకుంటే వచ్చే సమన్వ్యయభావమే జ్ఞానం, కేవల . అస్తిత్వ భావం, కేవల వ్నైయ క్రికభానం తప్పేగనుక వాటిని సాపేక్షంగాచూడ టడం జ్ఞానం

సాపేక్ష భావము

శేవల అ స్తిత్వఖావంలో (దైస్యతంలో) దేవుడు అస్తిత్వంలో వుంటాడు,

జీవుడు మిథ్య (డమ్మిి అవుతాడు, "కేవల" అ_స్టిత్వం తప్పని చెప్పిన

&ి ఆపై్యైతంలో జీవుడు సత్యమవుతాడు ఆ జీవునితోసాపేక్షరీతిలో *బహ్మము సత్యమవుతుంది. అంటి జివుడు, బిహ్మము అని రెండుకాక సొపేక్షంగా రెండు ఒక్కటవుతాయి. అంటే సమిష్టిలోషబహ్మము” వ్యష్టిలోజివుడుకఅసి ఒక్కటవుతారు. వ్యావహిరికమందు జీవుడు తాత్వికమందు “బహ్మముి తాత్వికాన్ని విడిచి వ్యావహారికముండదుం వ్యావహారికంకాని తాత్విక ముండదు, నగను(వస్తువును విడిచి బంగారము వుండదు బంగారం లేక నగ వుండదు. ఆధ్యారోప = అపవాదాలు

అఢథ్యారోపం విచారి స్తే (నమన్వయంలో) జివుడు మాతిమీ అర్థ మవుతాడు. అపవాదం(వ్యతి రేకంవరకే విచార్నస్తే సమిస్టిలోని బహ్మముో, మ్మాతమే అర్ధమవుతుంది. అధ్యారోవ, అపవాదాలు (విశ్లేషణ, సంశ్లేషణ) రెండూ తెలిస్టే తత్వం అర్ధమవుతుంది. (తక్‌ త్వమ్‌ అవుతాను) తత్వం తెలిస్తే (ఆది నివవుకావు) “తత్వమసి” వాక్యానికి అర్ధం తెలిసినళ్లి. తత్‌, త్వమ్‌ల ఏకత్వం అర్ధమైతే “నేను” తెలిసినట్లి. “నేము” తెలిస్తే సమిష్టి జీవుడు అర్ధమవుతాడు, సమిష్టి అర్ధమైతే అంతా ఆర్జమైనళ్లి -

సమిష్టి జీవుడు తెలిస్టే ఆద్ద్వైతి అవుతాడు. (అద్వ్యైతంలో రెండవ వాడులేడుగనుక) సమిష్టిజీవుడు అర్ధంకాకపో తే ద్వైత అవుతాడు(దై్యైతంలో జీవుడని దేవుడని. ఇద్దరు వేరై వుంటారు గనుకు, అం దుకే ద్వైతులట కర్మ ఫలం వ్య క్రిగతంకాగా, అదై్యైతులకు మోక్షఫలం సమిష్టిగా వుంటుంది

అన్వయం వ్యతిరేకాలు

భౌతిక తత్వశాస్త్రంలో వస్తువుకి వదార్థానికి అభేదం తెలియడానికి ఆనేక పద్ధతులు అనుసరిస్తూ చెబుతూవుంటాం. అదేవిధంగా ఆధ్యాత్మిక తత్వశాస్త్రంలో దేవునిక్కి జీవునికి అభేదం జర్ధంకొవడానికి పద్ధతులు, రీతులు అవసరమైనవి, ఇప్పేవిషయం ఒక్కటైనా చెప్పేతీఠు, రీతి వేరుగావుంట్లై, కారణం ఒకేచోట (ఒశేదొనియందు రెంటిని చూడాలి, అ రెంటిని ఒకటిగా అర్ధంచేసుకోవాలి, అలా అర్ధంకావడంకోసమే అనేక వద్ధతుజ అవలంబించవలసి వచ్చిందిం

7

సంగిత విద్యలో ఆరోవాణ, అవరోహణ అనే స్థాయీఖేదాలు వున్నట్లు గానే తత్వశాస్త్రంలో అన్వయము; వ్యతిరేకము (సంక్షేషణ, విశ్లేషణ) అని రెండురీతులు వుంట్లై, అలా ఆరోహణ, అవరోహణ రెండూ కలిసే సంగిత మవుతుంది

అరోవహణలో అనగలిగి అవరోహణ అనలేకపోకే (అవి అర్ధంకాక పోతే అది సంగీతం కాదు అంటే అది మనకు వినసొంపుగా వుండదు, అందుచేత ఆరోహణ, అవరోహణ అనే స్థాయీబేధాలను సకిమంగా అర్ధం చేసుకుని అనగలిగితే అది సంపూర్ణ సంగిత క్లొనమనవుతుంది. అప్పుడే సున్వర సంగీత మవుతుంది.

అలాగే తత్వశాస్త్రంలో ఆన్వయః వ్య8ిరేకాల రెండు సాపేక్షంగా ఆర్థంకాకపో తే సమన్వయం కుదరదు అన్వయం మాతిమే అర్థమైతే (అదే సత్యమనుకుంటే నానాత్వ భిన్నత్వాలకు ఏకత్వం (సమన్వయం) అర్ధంకాదు, లేక వ్యతిరేకంలో మ్మాతమే తత్వాన్ని అర్థంచేసుకుంటే వక త్వానికి నానాత్వానికి వున్న సంబంధం నమన్వయం తఆలియక తికమక వడతార్వు ఆ దశలోనే కేవల అ _స్టిత్వథావం అభివృద్ధి అవుతుంది.

అలాగే ఆద్ద్వైతంలోని అధ్యారోవ అవవాదాఆ సమన్వయం తెలి సే తత్వమ్‌ (తత్‌, త్వమ్‌) పూర్తిగాతెలిసినట్లు, అపుడే జీవ, బిహ్మములకు సాపేక్ష ఆ_సీక్వం అర్ధమవుతుంది. అంటే జీవ బిహ్మముఅకు అభేదం అరమవుతుంది. అలా అర్థంకాకపోతే సమన్వయం కుదరక జగత్తు మిధ్య అసుకుంటొము. అదై్యైతులలో చాలామంది కేవలం వ్యతి రేకంలోనికాత్వి కాంశాలు నూతిమే అర్థం చేసుకో వడంవల్ల (హ్మ్‌ సత్యం జగత్తు మిధ్య అనడం జరుగుతూ వున్నది, నానాత్వ, భిన్న త్వాలకు సమన్వయంగాని అందుకుగల కారణాలుగాని అర్థంకావు;, అలా ఏ ఒక్కడానిని మాతమే అర్థంచేసుకుంటే అది పూర్తి (పూర్ణ తత్వం కాదు, అందుజేత నిరపేక్ష భావంకలిగి కేవల. అస్టిత్వభావం స్థిరపడుతుంది. అట్టివారు ద్వైతులవు తారేగాని అద్న్యైతులు కానేకారు,

శి పొలకులు = సాలితుణు

పాలకులు (రాజరికంలో రాజులుగాని, పిజాస్వామ్యంలో అధికారులు గాని పవజ్ఞతో పిజలను పీడించి, బాధించి వ్యావహారిక సుఖజీవులు శావచ్చు, సమాజంలో వారు పత్యేక వ్యక్సులుగాను కనిపించవచ్చు, గుర్తించబడవచ్చు. అటువంటివారిని దై వాంశసంభూతుఖుగా (దేవని అంశంనుంది' పుట్టినవారుగ్రా బెబుళూవచ్చారు “దై్యైతులు, అటువంటి పాడుభావమే భారత్క భాగవతాది గంధాలనిండా చూడవచ్చు.

భక్తిచేసే వుతిభక్రునికి ఆ భక్తి ఫలితం వ్యక్తిగతంగా ఆ వ్యక్తికే లభిస్తుంది, వీరి దృష్టిలో ఉత్తమ, అధమజీవులని రెండురకాలు. అధమ జీవులు భక్తిద్వారా ఉత్తమ జీవులుకొవచ్చును. (పుట్టవచ్చునుం ఉత్తమ జీవులు వారి పూర్వజన్మ సుక్పుత ఫలితంగా ఈ జన్మలో ఉత్తమ జీవు లుగా పుట్టవచ్చును, అ ఉత్తను జీవులు ఈ సమాజంలో ఏ దుర్మార్గపు పనులుచేసినాా ఏ విధమైన నీచానికి పాల్చడినా అదంతా వారి దృష్టిలో దై వకార్యమే (చైవలీలల్సే,

కాని అద్వైత దృష్టిలో ఉత్తమ్మ .అధమ జీవుఃని రెండు రకాలు శేవు; జివులంతా ఒకే స్థాయిగలవార్కీ అందుకే వ్యక్తిగత జీవులు కాక నమిష్టి జీవుడే జీవుడు, ఆ జీవునియందు సైైన చెప్పిన తారతమ్యాలు వుండవు. రాజరికపు రాజులు దైవాంశ సంభూళతులైతే ఆ రాజ్యంలోని సామాన్యజీవులంతా ఏ ఆంశంనుండి పుట్టార నేది చెప్పరు వారు. కొని అద్వైత సూతింప్రకారం జివులంతా _దైవస్వరూపాలేగనుక వారికి బంధం లేదు: ఆ కారణంగా వారికి మోక్షం కొరకు ప్రశ్యేకంగా పుయత్నం చేసే సమ'స్యేలేదు, మోక్షం సిద్ధించేవున్నదిగనుక వియత్నపూర్వకంగాషాంది మోక్షం లేదు,

మానవడః స్వతంత్రుడు

ఆలాగే భౌధికఠత్వళాస్త్రంలో మానవులంథా పరిణామంలో వచ్చిన

జీవులే గనుక వారు ఏ ద్లైవభావానికి బానిసలుకొారుు కానక్కర లేదుం

క్ర వారికి స్వతస్పిద్ధమైవ స్వేచ్చ వున్నది. ఆ విధమైన స్వేచ్చ తనకున్న దని తాను గుర్తించడమే జరగాలి. అలా గుర్తించనంత కాలం తానుమాన సికంగా బొనిసే (ఆస్వతర్మకుడే తనకు వున్న ఆ స్వేచ్చ తానుగా పొందేదేగాని ఇతరులు ఇచ్చేది కాదు. ఇతరుల ద్వారా పొందే స్వేచ్చ, న్వతస్సిద్ధమైనదికాదు, శాశ్వతమైనది కొదు. అలా ఇతరులు స్వేచ్చ ఇస్తే ఆ ఇచ్చిన వారు పోగానే ఆ ఇచ్చిన స్వేచ్చ కూడా పోతుంది, అందుచేత స్విచ్ళ అనేచి ఇచ్చి పుచ్చుకునేదికాదు. ఆది తానుగా (జ్ఞానం ద్వారా తన 'స్విచ్భను గుర్తించాలి. జ్ఞాని - పజ్ఞాని

వ్యావవొరిక్క తా్విక విషయాలను సమన్వయంతో (సాపేక్షంగా) చూచిన వాడే తత్వవేత్త, అతడే విజ్ఞాని, వ్యావహారిక తాత్విక విషయాల్ని సమన్వయంతో విచారించి (ఆలోచించి చూచిన వానిలో విజ్ఞ (ప్రతిభ) జ్ఞానం (సమన్వయం) వున్నదన్న మాట. విజ్జాని జ్ఞాని కావడంచేత (విజ్ఞ జ్ఞానము సాపేక్ష స్థితిలోవుండి ఎదుడి వానిని తనకు వేరుగా చూడక తనలోనే (తానుగానే చూచుకుంటాడు. అలా చూడగ౪గడంచేత ఎదటి వ్యక్తికి సంబంధించిన సంపదమ (శ్రమశక్తి ని తాను పొండి (చోచుకుని) దానివల్ల తాను నుభించాలనుకోడు., అదే వ్యావవిరిక పితిభ (విజ్ఞ) కుః తాత్విక నమన్వయానికి (జ్ఞానానికి) వున్న కేడా, అందుచేత మనలోని నిరపేక్ష భావంతో అభివృద్ధి అయివ వైయక్తిక మనోభావాన్ని విడిచి సొపేక్ష భావంతో (సమిష్టి భావంతో) జీవించడానికి అలవాటు చేసు కోవాలి, మనిషిలో సమిష్టి భొవం ముందు అఅవడికే వరస్పరం సహకార భావం పెంపొందుతుంది, అలా సమిష్టి, సనాకార భావాల మధ్య జీవనం సుఖ జీవనమవుతులది. ఆదే జ్ఞానానికి నిదర్శనం. జ్ఞానం లేని వ్యక్తు మధ్య సుఖ జీవనం ఎలా సాగుతుంది? అందుకే జ్జానం అన్నిటికంటే అవ సరమైనదిం

సాసేక్షం

“సెం పేక్షముంటీ యేమీటి? దాంతో మనశేమి పనీ వచ్చింది? ఆయినా అది అందరికి అర్థమయే్యే విషయమా అని ఆందరు అను శోవడం జళుగుతూవుంటుంది, సాపేక్ష మనే పేరు కొత్తది కావచ్చు, దానిని"

[10

సిద్ధాంత పరంగా అర్ధంచేసుకుని ఇతరులకు చెప్పలేక పోవచ్చు. -కాని సాపేక్ష మనేది మన నిత్య జీవితంలో పితి మనిషి పికి క్షణము అనుభ విస్తూవుండి సత్యవిషయం,

అన్నదమ్ములు _ అన్నవున్నాడు అంటే అతడితో కూడా తమ్ముడు సాపేక్షంగా వున్నాడని అర్ధం. తమ్ముడు లేకుండా అన్నకాలేశు ఏ వ్యక్తిం అక్క చెల్లెండు) _ చెల్లెలు అన్నాము అంటే ఆమెకు అక్క సాపేక్షంగా వున్నదనే గదా అర్ధము, భార్యా భర్తలు _ భర్త సాపేక్షంగా లేనిదే భార్య వుండదు, అలాగే భార్య లేనిదే భర్త వుండడుం భార్యలేని పురుషుని భర్త అనము. అలాగే భర్త లేని స్త్రీని భార్య అనము. స్నేహితులు _ ఇద్దరు వ్యక్తులు సాపేక్షంగా వుంటినే స్నేహము అంబాము, ఇద్దరు వేరువేరుగా వుంటే స్నేహితులు కారు, అది స్నేహము కాదు. ఉచ్చ్వాసలో సాపేక్షంగా నిశ్వాన కూడా వుంటుంది. అలా అవి సాపేక్షంలో వున్నప్పుడే పొొణము అనే వ్యవహారం వుంబుంది. ఇలా నిత్య జీవితంలో పికి సంఘటన సాపేక్ష రీతిలోనే వుంటుంది. వ్యావహారిక విషయంలో సాపేక్షం ఇలా వుండగా ఇక తాత్విక విషయంలో అది ఎలావుంటుందో చూద్దాం,

తత్వశాస్త్రంలో సాపేక్ష

అజ్ఞానాన్ని పారదోలింది విజ్ఞానం. విజ్ఞానం విశ్వరహస్యాలను వివళిస్తుంది. స్ట, కాలాలు నిరపేక్షంగా వుంటై. అని ఆధ్యాత్మిక తత్వవేత్తలు అనుకున్నారు అది అవాస్తవమని ఆధునిక విజ్ఞాని “అయిన్‌స్టీస్‌” విశద వరిచాడు అందువల్న ఆధ్యాత్మిక తత్వసూతా్రాలు అసత్యాలుగా అర్హమై పోయినవి. నిఠపేక్షమైనది ఏది విశ్వంలో వుండదనేది ఆధునిక విజ్ఞాన శాస్త్రం: నిర్ధారణ చేసిన విషయం,

వదార్ధంతో చలనం సాపిక్షం, పదార్ధ చఅనాలతో పిదేశ కాలాలు సొపేక్షం, వస్తువుతో పదార్థం సాపేక్షం, వదార్ధంతో శకి సొపేక్షం, మేనుతో కనేన్స” సాపేక్షం. మేనుతో ఇంద్రియాలు సాపేక్షం, ఇంధి'యాలతో మనసు సొపేక్షం. మవసుతో సంకల్పం, సంకల్పంతో విచక్షణ్య విచక్షణతో టుద్ధి సాపేక్తంం అలా పఠస్పరం ఆంకా సాపేక్షమే. వస్తువు వున్నది అంటే

క్షే వ్విక్కనే లేకుండా వుండడం (ప్రదేశం) కూడా వున్నది. లేకుండా వుండ డం, కలిసీ వుండడం అవుకుంది. పిదేశంతేనిదే వస్తువుం డదు. వుండడానికి వీలుకాదు. వస్తువు లేనిదే విదేశం ఉనికిలో వుండదు (అర్ధంకాదు, కాలంలో సంఘటన జరుగుకుందనేదితవ్వు. నంఘటన జరగ టంతోనే కాలమనేది పొ్రొొరంభమవుతుంది. అందుచేత విదేశ కాలాలు వదార్థ చలనాలు అనే నాలుగు మితుల మధ్యవిశ్వంవున్నది అనేది రుజువు కావడంలో విశ్వానికి ద్తైవం కారణమనే అధ్యాత్మిక సూతం అంతర్జాన మైనది, అది గుర్తించడం కోసమే ఈ నివరణఅంతాం పిండాండ - (బహ్మండవంశిలు

ఇలా సాపేక్ష సూత్రాలు అభివృద్ధి అయి॥, ఆధ్యాత్మిక సూత్రాలు అసత్యాలు కావడంతో ఆధ్యాత్మిక వాదులు తను వాదంలోనే సాపేక్షం అంతా చెవబడివున్నదని అనడం ప్రారంభించారు. కాని సాపేక్ష సూతం వారి నిరపేక్ష (కేవల) దైవ అస్పిత్వభావానికి పూర్తిగా వ్యతిరేకమనేది గుర్తించలేదు. వ్యావహాతిక కాత్సిక విషయాలను సమన్వయ వరిచేది సాపేక్ష సూతం కాగా, వాటిని వేరువేరుగా చెప్పింది ఆధ్యాత్మికవాదం,

వ్యావవారిక తాత్విక విషయాఆఅను అలా సమన్వయం చేనుకోగలి గినవాడే జ్ఞాని అని తెలుసుకున్నా ౦. అట్టి జ్ఞానికి ద్వయీభావంవుండదుం జీవుడు, దేవుడు నిరపేక్ష మనుకుంటే ద్వ్వైతమని; జీవ బీహ్మములను సాపే క్షంగా అర్ధంచేనుకుంటే అద్వ్వైతమని తెలుసుకున్నాం పిండాండనుందు జీవుడు; (ట్రహ్మాండమందు బిహ్మము వున్నారనుకోవడం ద్వైత వాదం. పిండాండ బిహ్మాండములు వేరుకాదు, అవి రెండు సాపేక్షంగా ఒకటేవనేది అద్న్యైత సిద్ధాంతం,

బివ్మాండమందు (బ్రహ్మముగా వున్నదే పిరండాండనుందు జీవుడుగా వున్నదనుకుంటే అవి రెండు రెండుగా వేర్తైనవా? అలా వేరైన (ఆశ్మం వరమాత్మ) ఆ రెంటిని (కలిపి ఐక్యముమ చేయాలా? అలా ఛస్తే వారు ఐక్యమవుతారా? అలా ఆ రెంటిని ఐక్యమును చేయు ఈ మూడవ వాడెవడు? తత్‌, త్వమ్‌అ నివరణ చెప్పేవాడెవడుః అలా చెప్పిన దానిని అర్ధంచేసుకునే దెనడు?ః

క్షే వ్యావహారిక జీవుడు = వ్యావహారిక జీవితవంం

వ్యావహారిక జీవితమును మాత్రమే వితిభావంతంగా సాగిస్తూ ఇదే సత్యమనకునేవాడు జీవుడు, వ్యావహారిక్క తాత్విక సమన్వయంతో (విజ్ఞాని ఆతడే బిహ్మము (ఉత్తమ మానవుడు, సమిష్టి జీవుడు, అదే అద్వైతం జ్ఞాన, పిజ్ఞానములు రెండు కాదని తెలియడమే అద్వైత జ్ఞానము. నిజమైన అద్వైత జ్ఞానము కలిగిన క్షణమే వ్యావహారిక జీవుడన్ని తాత్విక జీనుడని ఖేదథావం వుండక జీవితాన్ని సుఖవంతం చేసుకుంటాడు. జీవితిం బుద్బుదపాంయమన్ని జన్మరాహిత్యమే జీవితధ్యేయమని అనుకునే వ్వైతబుద్ధి ఏ కాలానికీ ఏ తాత్వికసూతా)నికీ సమన్వయం కుదరనిది, అది ఈ కాలానికి అసలే పనికిరానిది,

అద్వైతము = అపకారవళు

అద్వైత సిద్ధాంతం పేరుతో శంకరుడు దేశానికి తీరని (తాత్వికంగా) అపకారం చేశాడని అంటూవుండటం తరచు వింటూవుంటాం. కానినా దృష్టిలో అదై్యైతాన్ని కాదని ద్వైతం చెప్పిన మధ్వాచాశే తాత్విక జగ త్తుకి చేసిన ఆపకారం అధికమని అపారమని, దానికి కారణం శంకరా చార్య జ్ఞాన మార్గం చెబితే మధ్వ దానిని కాదని భక్తి మార్గం ప్రవేశ పెట్టి తద్వారా మనిషిని జ్ఞాన భూన్యుజ్ణి చేశాడు. అంత కంటే అపకారం మరీ దుంటుంది?

భక్తి జ్ఞానానికి శతంివు

అందుచేత ;ిక్తి అనే మహా ప్రవాహంలో జ్ఞానం అనే నౌక మునిగి ముక్కల్లై పోయింది. భక్తి దామాషా యెంత పెరగికే ఆ దామాషాలో జ్ఞానం తరుగుతుంది గదా? జ్ఞానం యొంతగా తరిగికే ఆ దామాషాలో వ్జైతిక విలువలు తరిగిషోతూ పుంటై గదా? నైతిక విలువలు తరిగిన వ్యక్తుఅ సమాజం అంటే ఎలావుంటుందో మనం చూస్తూనే వున్నాంకదా? సమాజంలో. నై తిక వలువలు తరగడానికి తాత్విక పరిజ్ఞానం తరగడమే కొరణమనేది ముందు తెలునుకున్నాం,

18

తార్వికంగా ద్దైవభావం, వ్యావహారికంగా వైయక్తిక భావం మానవుజ్ణి అజ్ఞానంలో వుంచుతూ వున్నది, భక్తిభావం వదలనిదే జ్ఞానం అవసరం తెలియదు, జ్ఞానం రానిదే భక్తిభావం పోదు, పిచ్చి కుదరడమా పెండి జరగడమా అనే సామెతగా వున్నది. కాని పిచ్చి కుదుర్చుకుని పెండ్లి చేసుకోవడమే మంచిదనేది మన అభిప్రాయం, అంబే జ్థానం సంపొదించడంద్వారా భక్తిభావం దానంతటదే పోతున్నది. 'విధియై మది వెల్లుమి అనే సామెత తమిళంలో వున్నది. అంటే విధి అనేదానిని బుద్దితో జయించవచ్చు ననేది అర్ధం. జ్ఞానశంద్వారా అన్ని శక్తులను అధిగమించ వచ్చు ననేది దాని కాత్వికార్టం, జ్ఞానంయొక్క ప్రాధాన్యతను (పక్కకు సెట్టి భక్తి పేర అడ్డానాన్ని అభివృద్ధి చేసుకున్న మన సమాజం దాని విష ఫలికాలసు అమభవిస్తూ వున్నది.

ఆభెద భావము

అద్వైత సూళ్యాలుగాన్సి సాపేక్ష సూతా్రలుగాని సిద్ధాంతరీత్యా అభేద భావాన్నే చెప్పినవనేది ముందు తెలుసుకున్నాం. భక్తి జ్ఞాన యోగ సొధనాల ద్వారా దానిని (ఐక్యతను) సాధించవచ్చు ననుకోవడం అజ్ఞానం. అదికాదు అదై్య శమంటేిం అవి రెండు కాదని తెలియడమే నిజమైన అద్వైతం, కాని అద్బ్యైతంలో ద్వైతం చేర్చడంవల్ల అభేదభావం అర్ధం కశావలసినచోట భీదభావమే అర్జమవుతూ వచ్చింది.

మహాకాశంనుండి ఘటాకొశంగాని, జలమునుండి బుద్చుదంగాన్ని బంగారంనుండి నగగానిః పదార్దంనుండి వస్తువుగాని వేరుకానళ్లి దాని నుండి ఇది వేరుకాలేదు, ఇదే అది అని అదే ఇది అని, ఇది అది ఒకటేనని తెలియ డమే విజమైన (విచక్షణా అదై తము, అజ్ఞానము వలన అవి వేరని ((రెండన్రి భావించాం, ఆ కారణంగా ఖే బుద్ధి పెరిగింది, దానికి ఇది పేరని, దినికి అది వేరని అనుకుంటూవచ్చా౦, జ్ఞానంవల్ల అవివేరు (రెండు కాదని తెలుసుకున్నాం, ఇటువంటి అఖీద భావం తాత్వికంగా అర్జం చేసుకున్న వ్యక్తులు (జ్ఞానుణఖ) ఈమ వ్యావహారిక జీవితంలోకూడా వర్ల, వర్ణరహిత (అభేద) జీవన విధానాన్ని అలనరచు కుంటారు, అదేకదా మనకు కావలసింది,

శశీ

అదై ్యతంలోగాన్సి ద్వ్వైతంలోగాన్తి భౌతికంలోగాని తార్వీక విష యంలో మాతిం సమధర్మ సూత్రలు వల్లె వేస్తూ, ఆఅఖిద సిద్ధాంతాలు చెబుతూ వ్యావహారిక జీవితంలో భేదబుద్ధి కలిగి జీవించే వ్యక్తులు తమ జీవిశంలో ఏమి సాధించలేక నిరర్ధక (వ్యర్థ) జీవుల్నై జీవిస్తూవుంటారు,

పిడిత (పజళం

అలాంటి సమయంలోనే ఆ వ్యక్తి ఆలోచనకు దూరమై వివేకాన్ని కోల్పోయి కోరికలను సాధించు కోవడానికి దై వభక్తుడు కావడమో కాక పోతే దౌర్జన్య చఠ్యలకు దిగడమో చేస్తాడు. దైవం అన్నీ ఇస్తుందనే భావాన్ని; నమ్మకాన్ని అస్తి కవాదం కల్పించింది గనుక దైవభక్సుడు అవుతాడు. ఎలాగ్లైనా తన కోరికలు తీర్చుకోవాలని చూస్తాడు. ఆ దశలో తాను జీవిస్తూవున్న వద్దతి తప్పని తెలుసుకునే స్థితిలో వుండడు, చేస్తూ వున్న నని తప్పని తెలుసుకోలేడుం

పీడిత సమాజంలో (వర్గ వ్యవస్థలో దోపడి అనేది సర్వ సాధార గబణంగా సాగుతూ వుంటుంది. అది సాధారణమైన వృత్తిగా మారిపోయింది, (ఒకరిని ఒకరు దోచుకోవడం ఈనాడు సామాజిక ధర్మమైపోయింది) దాని వల్ల దారిద్యిము దగ్యా మోసము, అవినీతి పెరిగిపోయినై,

(పవృత్తి గూర్తుచని పదార్ధశక్తి

లేని దేవుడు వున్నాడని అనుకోవడంవల్ల వున్నజివుడు సరిగా అర్ధం కాలేదు. దైవంమీద నమ్మకంతోను, ఆ థై వశక్తిమీద విశ్వాసంతోను మానవ (జీవని) శక్తిని మరిచాడు ఉన్న వదార్థశక్సిని గుర్తించక, లేని వరాశక్షిని నమ్ముకున్నాడు- అందువల్ల తాను శక్తిహినుడై నాడు, తనమ (ఆళ్మన్సు మరచి పరమాత్మను తలచి సదా ఆ తలపుతోనే సతమతమవుతూ చివరకు తాను అధ్యాన్నపు స్థితిలో అంతమవుతున్నాడు, జన్మరాహిత్యమే జన్మకు వచ్చిన (తన) జీవుని జీవితధ్యీయ మనుకొని అదే తన జీవీత పఠమావథ్యి పరమార్ధము అనుకొని అందుకు జన్మ రాహిత్యానికి మార్గాలు (లేకపోయిన్సా వెదుకుతూ వుంటాడు, అలాంటి ఆధ్యాత్మిక థభావవై రుధ్యాల మధ్య ఐ౪వంతపు జీవితం సాగిస్తూ వుంటాడు, ([వవృత్తిలోవున్న తప్పు వల్లెం

శ్‌

ఏ స్రివృత్తినుండి తాను తనవృత్తిలో అవినీతికి అకిమాలకు దిగ జారు తున్నాడో అ వివృక్షిలో ముంమగా (ఆకనిలో మార్చురావాలి, ఈ మనఃపువృత్తికి ఆ వైయక్తిక పివృద్తి కారణం, పైన చెవ్పబడిన అహేతుకమైన ఆ తాత్విక సూత్రొలు అందుకు విధాన కారణం. అందు చేత ఆ కారణాలను పువృత్తిరిత్యా సమూఅంగా నాశనం చేయనిదే కార్య రూపంలోవున్న ఈ వృత్తిలో మార్చురాదు,

అలా అవినీడి చోటుచేసుకుని అవి స్థీరవడటంవల్ల దానికి అలవాటు పడి జీవించే పరిస్థితి యేర్పడింది. అటువంటి పరిస్థితిలో యేవ్యక్తి కూడా మానసిక సంతృప్తి కలిగి వుండడు, ఒకవిధమైన కృతిమ వివృత్తికి (ఉద్వేగానిక్సి అలవాటుపడి జీవిస్తూ వుంటాడు, ఆ కారణంగా వితిక్షణము భయ భాంతులమధ్య పరాధీన మనస్కుడై జీవిస్తూవుంటాడు, ఆ కారణం గానేతన జీవితం పై తనకు నమ్మకం కుదరదు. ఆధ్యాత్మిక ఖావవాదం అజ్ఞానపు (తాత్విక సూత్రాలు తన జీవిఠానికి సమన్వయం చేసుకోలేకను ఇటు భౌతిక తాత్విక సూత్రాలను అర్ధం చేసుకోలేక పోవడంతోను మానవా తీత శక్తులపై నమ్మకం పెంచుకుని తవ్వారా తన (మానవ) శక్తిని గుర్తించలేడు, ఆటువంటి హీనవరిస్థితి విర్పడుతుంది. ఈ మొత్తం కార ణాల కారణంగా వాస్తవాన్ని గుర్తించలేని అజ్ఞాని అవుతున్నాడు. ఇది పీడిత సమాజ వరిస్థితి, పీడించే (దోపిడి వర్గానికి ఈ వరిస్థితే కావాలిః అపుడే వారి దోపిడిని ఎదిరించే వారుండరు.

విశ్వ మౌానసవం౩ = విశ్వాత్మ

పివృత్తి రీత్యా తాను తన తప్పుని గుర్తించనపుడు తాను తన వృత్తిలో చేస్తూవున్న అక్రిమాలుగాని, అవిసీతిగాని తప్పులేదను కుంటాడు. అందుకు మరొక కారణంకూడా వున్నది. ఒక పిక్కన మానసిక వార సత్వాన్ని (జన్మ పరంపరన్సు అంగీకరిస్తూనే మరొకపక్క విశ్వ మానసం యొక్క అంశంగానే తన మనసు పనిచేస్తూ వున్న దనుకోవడంవల్న తవ మనసుక విత్యేక (స్వతంత్ర అస్తిత్వం వున్న దనుకోవడంలేదు. అలా తన మనసుని విశ్వాత్మ (విశ్వ మానసం) అనేదానికి తాకట్టు బెట్టుకొని కాను అస్వత౦తు)డవు తున్నాడు, అందువల్ల తాను చేస్తున్న వనికి తాను

[8 కొరణ౦ కొదనుకుంటున్నాడు, తాను నిమిత్తృమా(తుడ ననుకుంటున్నాడు ఆలా తాను మానసికంగా వానిస కావడంవల్ల తన మనసుతో తాను అలో చించలేక పోతున్నాడు, తత్‌ ఫలితంగా తన ఆనేక మానసిక తుగ్మతలకు తానే కారణమవుతున్నాడు. ఆ కారణంగానే తన జీవితంలో ఆాను సమ న్వయం సాధించలేక పోతున్నాడు, జీవితంలో సతమత మవుతున్నాడు- చివరకు తాత్వికరీత్యా తెలియనివాడుగాను అవుతున్నాడు. జీవితంలో చిక్కుల పొలవుతున్నాడు* పరస్పర వైరుధ్యాల౩

ఆధ్యాల్మీక వాదలలో వచ్చిన పరస్పర _వైరభ్యాలు, (ద్వైతం అదై్యైతు సిద్ధాంతాలు, నుతంలో వచ్చిన (ైైవు వైస్ట్రవ వైరుధ్యాలు ఆ వైరుధ్యాలవల్ల వారిలో వచ్చిన ఖేదాలవల్ల వారమధ్యన కలతలు కొట్లాటలు ఆ మతాన్ని యెంతగా నిరస పరిచినవో యెంత నీచంగా చూడ బడినవో అర్ధం చేసుకుంటే అర్ధమవుతుంది, బారిలో సమన్వయంలేని వాతి (వై రుధ్యాల్ఫ సిద్ధాంత, రాద్ధాంతాల వియోజనం యొలాంటిదో అవ్లి సమాజానికి యెందుకు డూరమైనవోకూడా అర్థమవుతుంది. (పనికిమాలిన సిద్ధాంతాలని కూడా,

భేదాభి(ప్రాయాలిం

మౌలిక సిద్ధాంత భేద ౦ లేని వ్యక్తులమధ్య (తొత్వికులమధ్య* సామాన్య (లౌకిక) విషయాలు చర్చకు వచ్చినవపుడు స్వల్చ్ప వై రుధ్యాలు కనిపించవచ్చు. భేదాభిప్రాయాలు వుండవచ్చు. కొని పిధానమైన తాత్విక సూకాలు అర్ధమైన ఆ వ్యక్షు అమధ్య సమన్వయం వుండాలనేగాన్సి వై రుఢ్యంతో కూడిన ఖీదాఖిపొయాలు వుండకూడదు, అటువంటి వొట్టిక తావుండరాదు, ఏవైనా చిన్నచిన్న విషయాలయండు అభిప్రాయ ఖేదాలు వచ్చినా కోంత సౌమనస్యంతో ఆలోచించి సమన్వయం సొధించవచ్చున్సు, అలొ కాఠరపో కే మన౦ సాథించగలిగేదేమి వుండదు,

శ్ర ఆలోచించే స్వేచ్చ

కనుక ఈ చిక్కులనుండి బయట వడాలంటే ఆలోచించే స్వేచ్చ తనకున్నదనే గుర్తింపు తనకు కలగాలి. విశ్వమానసము ((దైవమనసు తన మనసు మీద ఆధిపత్యం చేయడంలేదని ముందు గురి,౦చాలిం (అసఆటువంటి చ్టైవమన సనేది తదు, వుంటుందనేది అబద్ధం) ఉన్నది ఒకటే నునసు. అదే తన మవసః (జీవమనసు), దై వమవను (విశ్వాత్మ) జీవ మనసు (దేవాత్మ) అని రెండులేవు, ఉన్నది ఒకే జక జీవాత్మ మాతిమే అని గుర్తించాలి అలా గుర్తించితే తాను స్వేచ్చా జీవుడవుతాడు. తద్వారా స్వేచ్చా సంకల్పావిక్తి స్వేచ్చా ఆలోచనకు అర్హుడవుతాడు అదే స్వేచ్చ అంటే, అటువంటి స్వేచ్చను ఎవరైతే గుర్తిస్టారో వారే నిజమైన స్వేచ్చా జీవులు, స్వేచ్చా ఆలోచనావరులు,

అందుచేత ఆలోచించే స్వేచ్భ వ్యక్తులకు వున్నదని గుర్తించాలి, అలా గుర్తించి ఆలోచించినవిషయం ఆచరించాలి. ఆలోచనఅకు ఆచరణకు సమన్వయం కుదిరిన పుడు స్వేచ్చా ఆలోచనలు తాత్విక రూపం దాల్చి వాస్తవ జీవితానికి ఉవయోగవడగలవు, అలా స్వేచ్భగా ఆలోచించిన వారి ఆలోచనా ఫలితంగానే నేడు విశ్వమందే ఏమిటి? దానిలో మానవుని మను గడ ఎలాంటిది? దానిని ఎలా అముకూలంగా మలచుకోవాలనేది అర్థమైనది,

అ ఉద్దేశంతోనే (ఆ అవసరంళోనేే ఈ పరిచయం వాయడ చమెనది*, ఏ సనువ్యకైనా సమన్వయమే పరిష్కారానికి మార్గంగాని సను న్వయ రహిత సిద్ధాంతాలు వికరవు పెట్టి సాధించేదేమి వుండదు. సమన్వయ శహితమైన ఆలోచనలు (సిద్ధాంతాలు నిరపేక్షమై నిరర్జకమై పొగలవు,

నిర్యాణము, జీవన్‌వళ్పుక్తి స్వేచ్చ

తాత్విక దృష్ట్యా ఈ మూడు ఒకే విధమైన భావం కలిగివుంటై, బుద్దుడు అర్ధిక్క సాంఘిక; వరమైన సామాజిక (లౌకిక సమస్యలకు, జనన మరణ సంబంధమైన (తాత్విక) విషయాలకు మనో వికలుడ్లై నాడు, కాని వ్యావహారిక విషయానికే అలోచనలు వరిమితం చేయడంవల్ల కార్య

18

కారణ సంబంధమైన తాత్విక విషయాలలో తగిన సమన్వయం ఆలీచించ లేక పోయాడు. అ ఫలితంగా సమస్యకు శాశ్వత వరిష్కారం చెన్పలేక పోయాడు, చెప్పినంత వళకు అది వ్యక్తిగతంగా అర్ధం చేసుకోవడం వల్ల (ఆయన అనుయాయుతఅు) సలఘవరంగా (సమిష్టిగా అది నిలబడలేదు, కనిర్వాణము" (బుద్దుడు చెప్పన తాత్విక సూత్రం) సమిష్టి సూతం

అటువంటి ఆ సమిష్టి సూత్రాన్ని అధ్యాత్మిక ద్వైత వాదంలో చెప్పబడిన కర్మఫలితంః మోక్షం లాగానే వ్యక్తిగతం అనుకోవడంవల్లను, శంకరుడు చెప్పిన జీవన్‌ముక్సి అనేవి యమ్‌, ఎస్‌, రాయ్‌, చెప్పిన “స్యెచ్భ” అనేది కూడా వ్యక్ని గతఆగానే అర్ధంచేసుకోవడం వల్ల వాటి పియోజనం (పరిమిత మై తకున్తివగా అంచనా వేయడంవల్లను వాటికి గల తాత్విక విలువలు తగ్గివోయినవిం

వ్యావహారిక రంగంలో (లౌకిక జీవితంలో) వ్యక్తిగతంగా చెప్పు కునే విషయాలు తాబ్విక రంగంలో వ్యక్షిగతంగా చెప్పడా!ికి వీణకాదు చెప్పినా సమన్వయం కుదరదు, వ్యక్తిగత అస్పి అనేడి ఎలాంటిదో అలాం టిది కాదు నిర్వాణము జీవన్‌ ము క్షి స్వే చ్చఆనేఏ3, వ్యావహారికరంగంలో (లౌకిక జీవితంలో) వ్యక్తిగత ఆస్తి (సంవదు ని వ్యక్తులే స్వంతం చేసు కుని అనుభవించడం ఎలాంటిదో తాత్విక ఠంగంలో నిర్యాణము మోక్షము (జీవన్‌ముక్సి), స్వేచ్ళ అనేది కూడా వివృత్తి రీత్యా వ్యక్తి గతమైనవుడు స్వార్థాన్నే సూచిస్తూ వుంటుంది, కాని వాటిని వితిపొదిం చిన తాత్వికుల దృష్టిలో అవి వ్యక్షిగతాలు కావు అనేది దూరదృష్టితో ఆలో చించే వారికి అర్థంకాకపోవు,

ముక్షి అంటే అజ్ఞానాన్ని విడుచుట, మోక్షము అంటే జ్ఞానమును పొందుట అజ్ఞానాన్ని విడవడమంటే ఒక వ్యక్తి అజ్ఞానమనికాదు. జ్ఞానం పొందట మంటేను ఒక వ్యక్తి జ్ఞానం పొందటంకాదు, శంకరుడు చెప్పిన మోక్షం అనేది కూడా సమిష్టిదే. జీవుడు సమిష్టి జీవుడు కావడంచేత మోక్షం కూడా సమిష్టిదే అవుతుంది. వైదిక మతం (ద్వైతం) చెప్పిన స్వర్గ, మోక్షా లను శంకరుడు తన తాఠ్విక సూతం ద్వారా ఖండించాడు

జి సమిష్టి జీవుడు

జీవుడు అంటే సమిష్టి జీవుడే. ఆ జీవుడికి బంధంలేదు అంబే

మోక్షం సిద్దించే వున్నదని అర్థం, అది సమిష్టి మోక్షల, అసలు శంకరుని

శతి

దృష్టిలో సమీష్టి, వ్యష్టి అని రెండు లేవు, అంతా నమిష్టే, (పిండాండ మందు జీవుడని బిహ్మా్థండమందు బిహ్మమని రెండుగా చెప్పలేదు) వున్నదంతా (బవ్మామే (జీవుడే, ఆ సమిష్టి బిహ్మమునకు బంధంయెప్పు డొచ్చిండి మాక్షం పుక్యేకంగా పొందటానికి? అందులకే వారు *నబంధం నమోక్షంి అన్నారు. ఇది కాదని ఏ ఆద్వ్వైతి అంవాడు? అంటే అతడు అదై్వైతికాలేడు,. అందుచేత సంపోదాయ వేదాంతుల వ్యష్టి జీవుని బంధం గాని మోక్షంగాని శంకరుని తాథ్వికాంశం కాదని గుర్తించాలి, ఆలా గుర్తించడం అందరికి మంచిది

బుద్దుడు - శంకరుడు = యమ్‌ ఎన్‌, రాయ్‌

“బుద్దుని” కాలంలో బుద్దుడు నిర్వాణము అన్నాడు. అజ్ఞానం విడచి దానినుండి స్వేచ్ళపొందమన్నాడు, శంకరునికాలంలో “శంకరుడు” జీవన్‌ముక్సి అన్నాడు, అంటే బంధం అనే భావం నుండి స్వేచ్చను (మోక్షమును) పొందమన్నాడు, మార్క్సు కాలంలో “మార్కు” వర్గ రహితం కావాలన్నాడు. (వ్యక్తి దోపిడినుండి వ్యక్షి వ్యష్టి ఆర్ధికవిధానం నుండి స్వేచ్చ పొందా లన్నాడు, అలాగే యమ్‌, ఎస్‌, రాయ్‌” పైన ఇప్పిన వాటన్నిటినుండి (ఆర్థిక; సాంఘికం రాజకీయ్య మానసిక) స్వేచ్చ కావాలన్నాడు, అంటీ వారి వారి కాలాల్లో వారి వారి పరిధిలో అందరూ వారి కొత్విక దృక్పధం నుండి ఏదో ఒక రూపంలో స్వేచ్ళ కావాలన్నారు అయితే ఆ స్వేచ్ళ వ్యకి వరంగా ఏ వ్యక్తి పొందేదికాదు. అందుచేత అది సమాజపరంగా (సమిష్టిగా పొందవలసిందే, అంటే అది అందరికి సంబంధించినది కావడం చేత అది సమిష్టిదేనని అర్ధంచేసుకోవాలి, వ్యక్తి స్యిచ్భతో సమిష్టి స్వేచ్ళ, నమిష్టి 'స్వేచ్చతో వ్యక్తి స్వేచ్చ సాపేక్షంగా వుండవలసిందే గాని అవి నిరపేక్షం కాకూడదు. అలాంటి స్వేచ్చ సమా జంలో శాంతి నివ్వదు, అశాంఠికే మూలమవుతుంది, (అది నేడు అనుభవం లోని విషయం.)

నిర్వాణవు

నిర్వాణము ఆంటే విడుచుట, దేనిని విచముచుటి అజ్ఞానమును విడు

చటయే నిర్వాణము. అజ్ఞానమునువిడిచి జ్ఞానముమపాొందుటయే నిర్వాణం

వ్య అంటే ఆది సమిష్టిదే అన్సతుంది. సంఘవరంగా దానిని పొందటమే నిర్వాణం (సంఘం శరణం గద్భామి, స్విచృ దానికి పర్యాయపదం, స్వేచ్చ

స్వేచ్చ (యమ్‌. ఎన్‌, రాయ్‌ ఆంటి ఆరి సాంఘిక, రాజ కియ, మానసిక కాతి్వ్య క బానినక్వనముండి బయటబడడం (వాటిని పొందటమే) స్వేచ్చ అదే నిజమైన స్వేచ్చ ఆటువంటి స్వేచ్చ యే ఒక్కరికి మాత్రిమేసంబంధించినడి కాదు. అది మొత్తం సమాజపరంగా సమిషిగా పొందవలసిందే, అలా మొత ౦ సంఘపరంగా పొందే స్వేచ్చయే

ళ్‌ అాన్‌

నిజమైనస్వేచ్ళం అలాకొక వ్యక్తులు వ్యక్షిగతంగా పొందే స్వేచ్చ సంఘా నికి దూరమై (వ్యక్షిగతమై) స్వార్ధానికిదగ్గర్రై దోపిడికి దారి తీస్తుంది. మానసికంగా (నియంతృత్వల) వ్యక్షి అధిక్యతా థావం పెంచుతుందిం

సమిష్షిభావం సన్నగిల్లినపుడు మనిషిలో మమళా మమకారాలు

చి ల్‌

సన్నగిలి వరస్పరం సహకారమనేది నశిస్తుంది. సమిష్టి తత్వం పెరిగిన వ్యక్తుల మధ్యనే సహకార తత్వం కూడా పెరుగుతుంది, అలా తాత్వికంగా సమిష్టి తత్వం లేనపుడు సహకార తత్వం వుండదు. అదే ఈనాటి మన వ్యవస్థలోని దోషం,

ఆ తరువాత భౌతిక విజ్ఞానం (శాస్త్రము లేక సైన్సు) అభివృద్ధి కావడం, తాత్విక విషయాన్ని పరిమితమైన అర్థంలో (వాద్దుల్లోో కాక విశ్వవ్యాప్తంగా సమన్వయపరచి ఆలోచించడం, అర్ధంచేసుకోవడం జరి గింది. అటువంటి తాత్విక సమన్వయావనళ్యకతతో పొటు దానిని సామాజిక పరంగా కూడొ సమన్వయ వరచి చూడడం తప్పని సరి అయినది, అలా సమన్వయ -వరచి చూచినదే నిజమైన తత్వశాస్త్రం అవుతుంది. ఏ ఒక్క అంకాన్నో తీసుకుని విశ్లేషించి, వివరించినంత మాత్ర)ంచేత ఆది తత్వ శాస్త్రం కాదు కలేదు.

అంతవరకు (ఆంటే భౌతిక తత్వశాస్త్రం అభివృద్ధి కానంతవరకు వ్యక్షిగతంగా చెప్పబడుతూ వున్న వ్యావహారిక విషయంగాని, కాత్విక సంబంధమైన విషయంగాని సమిష్టి వరంగా చెప్పడానికి మార్చుకో వలసి

జ! వచ్చింది. వ్యక్తులు లేనిదే సమిష్టి (సమాజం, లేక సంఘం) లేదనేది గుర్తించినా వ్యక్తు అ, వ్యక్తిగత వియోజనాలు (మోక్షం, స్వర్గం) లాంటి అధ్యాత్మిక (పారమార్షికు వియోజనాలు గాని, భౌతిక సంవద (వస్తువుల) నండి పొందే సుఖ, సాొఖ్యాలుకూడా వ్యక్తి వరంగానే ఇంతకు ముందు తత్వశాస్త్రం ఆలోచించడం జరిగింది. అందుచేతనే అది లోప భూయిష్టమైనది, ఆ కారణంగానే అది సమాజ వియోజనానికి దూరమై నది ఆలి బౌతిక తత్వ శ్లాస్రివలు ఆ లోపొన్ని గుర్తించి భౌతిక తత్వశాస్త్రంలో (విజ్ఞానరీత్యా) వచ్చిన మార్చుఅవల్ల ఏవిషయాన్ని వ్యక్తిగతంగా (విడదిస్సి చూడడానికి వీణకాని (వీలులేని) పరిస్థితి ఏర్పడింది, ఆ దృక్పధంతోనే ఆలోచించవలసి వచ్చింది అలా తత్వశాస్త్రాన్ని అభివృద్ధి (మార్చు) చేసిన వారిలో కాఠల్‌ నూర్కుః లెనిన్‌, మావో యమ్‌, ఎస్‌, రాయ్స్‌ లాంటివారు ముఖ్యులు విముఖులు, వారు తత్వశాస్తా9న్ని పై న చెప్పినట్లుగా సామాజికవరంగా సమన్వయ పరచి ఆలోచించారు, తర్కించారు. ఆ సారాంశాన్ని చెప్పారు, తత్వశాస్త్ర మంటి కారణ) కార్య సంబంధాలను విశ్లేషించి వరిశీలించి వివరించడం వరకే సరి పెట్టడంతో సరిపోదు, వాటిని అర్ధంచేసుకున్న మేరకు కార్యాచరణకు సెద్ధాపడాలి, మనిషిని సిద్దంచేయాలి. మానవుని సుఖశాంతుల కోసం కావలసిన మార్పులను మనం చేసు కోవాలి. చేసుకోవచ్చు అనేదే తత్వశాస్త్ర పొయోజనంగా వారు గుర్తిం చారు వారు గుర్తించిన ఆ అవనరాన్ని మనకు గుర్తింపజేశారు. ఇక్కడ (వారిలో) వ్యష్టి వాదమా? సమష్టి వాదమా? అనేది తలెత్తి చర్చనీయాం శంగా మారింది, ఆలోచించే వ్యక్తులు ఆచరించే వ్యక్తులు వేరు వేరుగా వుండరు, వుండటానికి వీలులేదు. వుండకూడదు, వీ కొద్ది మందో (మేధా వులు అనబడేవారు మాత్విమే ఆలోచిస్తారు, ఆలోచించాలి అనేది కాదు అందుచేత అందరు ఆలోచించాలి, అలాకాక ఆలోచించే వర్గ మొకటి ఆచరించే వర్గ మొకట్‌ వేర్పె వారిరువురిలో ఎవరు అధికుణ్కు ఎవరు అధములు అనేది చోటుచేసుకుని

లలి తద్వారా వారి మధ్యన సంఘర్షణ రావచ్చుననేది చారితికానుభవమే, బాహ్మణ, క్షతి్శ) యులమధ్య, పూజాతులు, ప్రిజలమధ్యవచ్చిన వై షమ్యా అకు కారణం అదేం అందుచేత ఆలోచించే హక్కు (స్వెచ్చ అందరికి వుండాల్సి వున్నది. అది సహజమైన స్వేచ్చ. ఆలోచించడానికి వ్యక్తికి స్వేచ్చ వన్నదిం కాని, అలా ఆలోచించే విషయం వ్యక్షిగతంగా వుండదు. ఆలోచించే మనిషితోనే అలోచించే సమస్య కూడా చేరేవుంటు ౦ది* అందుచేతనే ఆలోచించేస్వేచ్చు అతనికి వుండాలి ఆలోచించే మనిషాకచోట్య, ఆలోచించే సమస్య మరొక చోట వుండదు= (అలావుంటుందమనకునేది మత, దై్యైతథావము అంతేకాక సమస్య వ్యక్తి గతంగానూ ఉండదు, దానిపరిష్కారము (మార్గము వ్యక్షిగతంగానూవుం డదుం ఇది ఆధునిక విజ్ఞానం ద్వారా రుజువైన కాత్వికసత్యం. అటువంటి భౌతిక తత్వశాస్త్రం ఆధారంగా మనం, మన సమ స్యలకు పరిష్కారమార్గం ఆలోచించాలి. ఇంతగా భౌతిక తత్వ శాస్త్రం అభివృద్ధి అయినా కూడా దాని విలువలు గుర్తించలేని వ్యక్తుల ఆలోచనలకు కాండోషం పట్టింది. అ గుర్తింపుని ఆవశ్యకతను తెలియకజేసేదే ఈ పరిచయ పుస్తకం, వైజ్ఞా నికాభివృద్ధి

వై జ్ఞానిక సాంకేతికాభివృద్ధి కారణంగా వస్తూత్పత్ని సాధనాలలో వచ్చినమార్చులు, తద్వారా వుత్చత్తిలో వచ్చిస అభివృద్ధికి సంబంధించిన మార్పులు వొయాణ సాధనాలలో వచ్చిన మార్పులు ఇతర రంగాలలో వచ్చిన (తీసుకురాబడిన) మార్పులవల్ల ఏ విషయాన్ని: వీ విధంగాను విడదీసి ఆలోచించడానికిగాన్తి చూడటానికిగాని వీలుకాదు. అలా వీలుకాని వరిస్థితి వచ్చింది. పితిది సాపేక్షంలో సమన్వ్యయంతోనే చూడాలిగాని విడి, విడిగా విడదీసి చూడలేము. అంబే మనం అర్ధంచేసుకోవలసింది అంతా పమిష్టిగానే వుంటుందని దానికి భిన్నంగా వుండదని. ఉంటుందని యొన ర్లైనా అనుకుంటే అది కొత్విక సమన్వయం కాదు. వైజ్ఞానిక విషయం (విశ్లేషణ) వరకే తెలుసుకుంటే భౌతిక తత్వవేత్త కాలేడు, విశ్లేషణతో పాటు సంశ్లేషణ కూడా తెలియాలి, వస్తురూపంలో సంశ్లేషణలో వున్న పడా ర్థాన్ని విశ్లేషణ ద్వారా అర్ధంచేసుకోవాలి. అదే సమన్వయం అంబేను, తత్వం అంటేను, ఆలా సమన్వయంతో అభినృద్ధి అయినదే నిజమైన తత్వ

వి శాస్త్రమవుతుంది. విజ్ఞాన రిత్యా (సైన్సు ద్వారా) విశ్లేషించుకో లేని తత్వ శాస్త్రం తత్వశాస్త్రం కొదు. అటునంటి తత్వశాస్త్రం సమన్వయం కుదరక మనకు ఉవయోగవడదుం తత్వశాస్త్రవత ఆంటే నమిటి? ఈనాటికిని తత్వశాస్త్రం ఆంటే ఏమిటి అని అడిగేవారున్నారు. ఈ పరిస్థితి యిలాగేవుంటే ఏనాటికైనా ఇలాగే అడిగేవారుంటారు, తక్‌, త్వమ్‌ కలసి తత్వఠి అయినది తత్‌ అంటే అది. త్వప్‌ అంటే నీవు, తత్వశాస్త్రము అంబే అది ప్రకృతికి (పదార్థానికి) నీకు (జీవునికి వున్న సంబంధాన్ని తెలియ జేసేది అని అర్థం, విజ్ఞాశాస్త్రం (రసాయన విశ్లేషణ) చదవడం ద్వారా వదార్ధ తత్వం తెలుస్తుంది. ఖగోళశాస్త్రం చదవడం ద్వారా విశ్వరూవం అర్ధమవుతుంది, జంతుశాస్త్రం చదవడం వల్ల జీవపరిణామ తత్వం తెలుస్తుంది. శారిరక శాస్త్రం చదవడం ద్వారా శరీర ధర్మాలు, అక్షణాల తత్యం తెలుస్తుంది, మానసిక శాస్త్రం చదవడం ద్వారా మనోతత్వం అర్ధమవుతుంది. ఇక

• సాంఘేకళాస్త్రం, ఆర్థికశాస్త్రం చదవడం ద్వారా సామాజిక్క ఆర్టిక సంబం ధాల తత్వం తెలుసుకోవచ్చు. ఇలా ఎన్ని శాస్త్రాలు విడివిడిగా చదివినా అర్ధంచేసుకున్నా పాండి త్యమో పొవీణ్యతో సంపాదించినా, పొందినా వీటి అన్నిటి మొత్తం సారాంళాన్ని సమన్వయ పళచుకోలేక పోతే తత్వ శాస్త్రం తెలిసినట్లు కాదు శాస్త్రం చదవడం దానిని తెలుసుకోవడం వరకే పరిమితమైనవారు శాస్త్రజ్ఞులేగాని తత్వవేత్తలు కాలేరుం అందువల్ల అబువంటి వ్యక్తులు సుఖము; ఆనందం తద్వారా పొందే మానసిక ఆనందం పొందలేరు శరీరానికి అందులోవుండే క ర్మింద్రియాలకుగలసంజంధం, కర్మేం్కది యాలకుం జ్ఞానేందియాలకుగలసంబంధం, జ్ఞానేందిియాలకు, మనసుకిగఅ అమబంధం, మనసుకి, బుద్ధికి (జ్ఞానానికి గం సంబంధం, జ్ఞానానికీ ఆనందానికి గల అనుబంధం, తాత్వికంగాఅర్థమైతేనే తత్వశాస్త్రం అరమై వీ టాకా

25!

నట్లు, అది సంపూర్ణంగా ఆర్థంకావడానికి పైన చెప్పిన శాస్ర్రంలన్సీ చదివి అర్ధంచేసుకోవలసిందే. అలా అర్ధం చేసుకున్న ఆ శాస్త్రాలను సమ న్వయం చేసి అర్హంచేసుకుంటి అది తత్వ శాస్త్రమవుతుంది. శాస్త్రాలను చదివినవాడు సుఖపడకాడుగాని ఆనందవమినేదెరుగడు, తత్వశాస్త్రం అం చేసుకున్నవాడు భౌతిక సుఖముల ద్వారా ఆనందమును, తద్వారా మాన సిక శాంతిని అమభవిస్తాడు. (ఏమి తెలియనివాడు అన్నీ అనుభవిస్తాడు కాని ఏది ఏమిటో తెలియదు, తెలియకుండా అనుభవీంచేది అనుభవం కాదుగదా?)

నిన్ను గురించి (లేక నన్ను గురించి తెలుసుకుంటే, అంటి నీ నా గురించి అనగా *నేను ని గురించి తెలుసుకుంటే (ఆత్మ విచారణ చస్తే అంతా (సర్వం) తెలిసినబ్లే నని అదే ఆనందానికి మార్గమని ఆధ్యా త్మిక వాదులు చెబుతూవుంటారు. కాని; అలంతమాతుంచేత ఆనవందమనేది పొందనూలేర్కు ఎవళు పొందనూ లేదు, అది తెలిస్తే నే అంతాతేలియడము కాదు ఆందుచేత ఇక తెలియవలసింది లేకుండానూ పోదు.

నేన్సు” ని గురించి మాతం తెలుసుకుంటేనే సరిపోదు. “నేను” కీ కారణమైన కద్బ్వేన్సు ప్రంగథి *స్పేను” క కారణమైన పకృతి (వదార్ధం) గురించి తెలియవళసింది మిగిలే వుంటుంది. అందుచేత తెలియవలసిందీ తెలిసే వరకు సుఖము ఆనఆదము అనేది అందుబాటులోకిరాదు. ఆది తెలియకుండా అనుభవింబేది సుఖము కాదు, అందువల్ల ఆనందమురాదు,

సమాజంలో అందరూ జీవించడం లేదా? అని అడగవచ్చు, కాని జీవించడం వేరు సుఖంగా జీవించడం జేరు. సుఖంగా జీవించడం వేరు, ఆనందంగా (అనుభవించడం) జీవించడం వేరు. అది వ్యక్తుల మధశ్ర విషయం (వ్యక్ష్తేగతం) కాని ఆనందంగా, శాంతిగా జీవించడమనేది సమీష్టి విషయం, అది వీటన్నిటి సమన్వయంతోనే సాథ్యమవుతుంది. అదే తత్వశాస్త్రం సాధించే గొవు విషయం,

వికృతిక్‌ (భౌతిక పదార్థ శక్తికి భిన్నంగా యేశక్సి లేదన్సి వున్న దంతా వదార్థ శక్తేనని గుర్తించినవాడు భౌతిక వాది, పదార్థితరమైన (పరాశక్తి) దై వళక్తి ఒకటున్నదని భావించి సమ్మినవాడు అధ్యాత్మిక

ణి

భోవహవాది, ఈ రెండు వాదాలలోను పిధీనమైన (మౌలికుఖీదం వున్నది. ఆ భేదాన్ని సకిమ వద్ధతిలో అర్ధ్థంచేసుకోకపోతే తన ఆలోచనలలోను తని నిర్ణయ౦లోను? స్పష్టతవుండదు, అందుచేత తన ఆచరణలో నిజాయి౭* నైతికత లోపించి ఊగిసలాట మనస్తృత్వంతోనే జీవితకాలమంతా అస్థికంగా సాగిపోతూవుంటుంది. అందుకే తత్వశాస్త్రంలో నృష్టత కావాలంటున్నాం౦,

ముఫ్ర్రై, నలభ్టై సంవత్సరాలు భౌతిక వాదిగా మెలిగి ఆ పద్ధతిలో వ్యాసాలు, పుస్తకాలు వొసి విసిద్ది పొందిన గోపీచంద్‌, కొడవటిగంట్సి22ల౧ లాంటి పిసిద్ధ రచయితలు తమ చివరికాలంలో ఆంతవరకు కాము తెలుసు కున్న సిద్ధాంతం ప్పై నమ్మకం కుదరక ఆధ్యాత్మిక వాదం వై మోజు పెరిగి దానివైపు మొగ్గి ఆ ఫలితంగా స్పష్టతలేని రచనలు చేసి అభాసు పాలై నారు. అందుకు కారణం తత్వశాస్త్రంలో సనున్వయం (అన్వయం) తెలి యక పోవడమే. తత్వశాస్త్రం చదువుకుంటూ పోతేనే సరిపోదు. వానిని సమన్వయ పద్ధతిలో తర్క్మించడం చర్చించడం చేస్తూ వుండాలి. అలా కానపుడు సమన్వయల కుదరక (అర్థంకాక) సందిగ్ధంలో పడతాం చిక్కుల పొాలవుళాం.

వీది సత్యమైనదో, ఏది వున్నదో, అంటే ఏది మనకు ఆనుభవం లోనికి వస్తూవున్నదో దానిని గురించి వివరించేదే (విశ్లేషించేద్సే తత్వ శాస్రం. అయికే ద్నైవం సత్యమని అనుకున్న కారణంగా ఆ ద్లైవాన్ని గురించి ఊహించి ఆ ఊహను ఆధారం చేసుకుని ఆలోచించి (అనుభవం లోనికి రాకటోయిన్సా వివరించిందే ఆధ్యాత్మిక తత్వశాస్త్రం లేక ఆధ్యా ఖ్మిఠ భావవాదం, (భావమే ప్రధానం పొొధమికం అనుకునేది భావ వాదం) సత్యశోధనకు ఊహానూతంపు టాలోచన మాతిమే చాలదు* అందుకు అనుభవంతో కూడిన విశ్లేషణావకాశాలు కూడా వుండాలి. కావాలిం

జగత్తే సత్యమని వదార్థమే (దివ్యమేే అందుకు కారణమని అలో చించి, వరిశోధించ్వి విశ్లేషించి, వివపరించినదే భౌతిక తత్వశాస్త్రం. ఇడి అనుభవంలోకి (ఇందియాలకు, మనసుకి కూడ్రా వచ్చే విషయం, (పదార్థమే పా9ధమికం: అదే పిధొనంం కనుక అది సత్యాన్వేషణకు నిణస్తుంది. తద్వారా సక్యం అర్ధమవుతుండి, ఇలా ఖిన్న రీతులలో అభి

రం

వృద్ధి చెందిన ఆలోచనా విధానాలలోని మౌలిక సూకాాల భేదాఅను అర్ధం చేసుకోవడానికి వీలుగా “జగత్‌ సత్యం _ బివ్మా మిధ్య” అని తాత్వికాం కాలలో కూడిన పుస్తకం వ్రాయాలని సంకల్పించిన సందర్భంగా కొద్ది మంది వరిచయస్థులతో (శాత్వికాభిలాషగఅ వారితో) ఈ విషయం వసా వించడం జరిగింది, అందుకు వారి పోంత్స్చాహం లభించింది.

ఆలా అభించిన పొోొత్సాహం వల్ల కలిగిన ఉత్సాహంతో ఆ పుస్తకం (జగత్‌ సత్యం - (టబహ్మమిధ్య్ర (వాయడం పొరంభించాను. దానికి కూడా ఇది పరిచయంగా భావించవచ్చు, దైనందిన జీవితాలకు తత్వ శాస్త్రంతో నంబంధం యేమిటనేడి. కూడా ఒక పిశ్నగా వున్న ఈ సమ యంలో కఠిసమైన, తాత్వికాంశాలు అర్ధం చేసుకోవడం కష్టమనేది సామాన్య మానవుల అభిప్రాయం, పైగా చదువుకున్నవాదిలో చాని కొసనం కాలం వృధాచేయడంల దండగ ఆనే అభిప్రాయం కూడా పిబలం౦ంగా వున్నది అది విచారకరమైన విషయం.

అందుచేత సామాన్యులకు దాని ఆవశ్యకతను తెలియ చెప్పి అది సులభంగా అర్థమయ్యే రీతిలో దానిని వివరించిచెప్పాలనేదే నా ఉద్దేశం. కఠినమైన తాత్వికాంశాలను సులభంగా అర్ధమయే్యేటట్లు చెవ్పడమంటే కొంచెం కష్టమే మనకు, అమలులోవున్న భాష అందుకు కొంత కారణంగా (అవరోధంగా) వున్నది. మన విద్యాలయాలలో బోధించే భాషలో తాత్విక సంబంధమైన పదాలు చాల తక్కువ, ఆ కారణంగా మగం చెప్పబోయే తాత్విక విషయానికి సరైన అర్ధమిచ్చే పదం ((అర్ధమయ్యేపదల) దొర కదు. గ్రాంధిక మైన ((గ్రింధస్థ) భాష వాడితే సామోన్యులకు అర్హంకాదు. (గామ్య (వాడుక భాష వాడాలనుకుంటే సరైన పదం దొరకదు. ఆథ్యా త్మిక తత్వశాస్త్రమంతా సంస్కృతంలో వున్నది. అధునిక భౌతిక శాస్త్ర మంతా ఇంగ్లిషులో వున్నది మన భాషలో యేమున్నది?ః ఏడి లేదు.

తాత్వికంగా భారతదేశం గొప్పదని (గప్పాలు చెప్పుకుంటే సరిపో తుందా? హిందూమతానికి లోత్తైన తత్వశాస్త్రం వున్నదని గప్పాలు కొట్టు కునే మనం ఇక్కడ తాత్వికంగా చెప్పబడే సిద్ధాంతాలక్కు వ్యావహారికంగా వున్న అచరణకు గల తాధశన్యుం అర్ధం చేసుకుంటే అర్థం కాగలగు దాని

ల్లి

గొవృఠన మేమీటని* అందుచేత అలా అర్థంచేసుకోవలసిన అవసరంముందు గుర్తించాలి,

తాత్విక సిద్ధాంతాలకు, మతపరమైన బోధలకు సంబంధం లేకుండా పోయింది. అందుచేతనే అది ప్రజలకు సంబంధం లేకుండా దూరమై వోయింది. తాత్వికరీత్యా పొందిన జ్ఞానం, ఆచఠణరీత్యా శూన్య మైనది, సిద్ధాంతాలను నమ్మకాలుగా మార్చి, ఆలోచనకు తావులేకుండా చేళారు సంపిదాయాలను ఆచారాఅగా మార్చి, ఆచారాలకు మనిషిని బద్దుఖీ చేసి మార్పుని, లేక వాస్తవాన్ని, అంగీకరించని; అర్ధంచేనుకోలేని మూర్చుజ్జి వశారుం

మార్పుని అంగికరించని మతం (లేక మనస్తత్వం) అటు భౌతిక తత్వశాస్త్రంలో వచ్చిన అభివృద్ధిని గాని; ఇటు ఆధ్యాత్మిక తత్వశాస్త్రంలో చెప్పబడిన కాన మార్గాన్ని గాని ప్రజలకు అందుబాటులోకి రానివ్వక వారిని అజ్ఞానంలో వుంచుతూవున్నది. మానన (మానసిక అభివృద్ధికి ఇది అంతరాయ మవుతూ వున్నదిః

సిద్ధాంతం నమ్మకంగా మారినా సంహపిదాయం ఆచారంగా మారినా సమాజంలో విగతి లొపిస్తుంది. ఆ పరిస్థితినే మతం (పరోక్షంగా) కల్పిస్తూ వుంబు౦ది. అందుకు సంస్కృతి అనే ఒక పెద్ద అగాధం (ఆగడ్తను) మన ముందు వుంచుతుంది. దానిని దాటలేక (శాదనలేకృు మనం అ జ్ఞా నపు బాటను వదలి జ్ఞాన బాటను నడవలేక పోతున్నాం. అజ్ఞానపు ముశళ్లదాట మీద నడుస్తూవున్నా౦, పైగా ఇదే నరైన భొట అని కూడొ అనుకుంటు న్నాం, దానినే అనుసరిస్తూవున్నా ౦. సమర్థిస్తూవున్నాం,

ద్దై వం నిరాకారనముని నిర్ధారణ (తాత్వికంగా చేసుకున్న తరువాత వ్లైవ విగ్రహాలకు పూజలు చేయడం, ద్దైవం నిర్గణమని అర్జ్హంచేసుకుని కూడా ఫలికాన్నాళించి భక్తి పేఠకుతో పూజలు చేయడం వరస్పర విరుద్ధ మెన ఆచరణ భాగం కదా? ఈనాడు అవి మరింత పెరిగి పోవడం చూసూ నంటే ఆశ్చర్యం ఆందోళన కలుగుతూ వున్నవి. మన తాత్వికస్థాయని చూస్తూవుంటే అభివృద్ధి చెందిన తాత్వికదశనుండి ఆచరణ యెంత వెమక బడి. వున్నది తెలస్తూ వున్నది. అందుకు కారణం ప9జలఅలో తాత్విక జిజ్ఞాస లోపిలచడ మే జ్ఞాన హ్రబోధం జరగక

ద

పోవడమేనని ఆర్థంచేసుకోవాలి, తాఠ్విక విషయాలను పిజలకు బోధించి వారిని జ్ఞానవంతులను చేయవలసిన బాధ్యత మత వ్రవక్రలపైన స్థానిక గురువులపై న వున్నది,

కాని వారికే ఆ జ్ఞానం లోపించిన కారణంగా వారు బోధించే బోధలో జ్ఞానమేముంటుంది అజ్ఞానం తవ్వ? మాకు మత వైష్టవగురువుఉండేవారు. నా చిన్నతనంలో మా ఊరు వచ్చారు మత విచారం కోసం. ఏనుగులు, గుజ్జాలతో బాటు తగిన శిష్య బృందం వారివెంట వుండేవారు. వారికి దిన భత్యం (బిచ్చం) గా బియ్యం, వుప్పు, పవ్వులతో సహా వంట సరు కులు (కచ్చెలళో సహా పండ్లు కూరగాయలు సపంవుళతూ వుండేవారు నాన్న గారుం

మా నాన్నగారు నిజాయితీగల భక్తులని ముందు చెప్పాను గదా రోజూ భక్తి కార్యక్రమాలు జరిగిపోతూ వుండేవి గురువుగారి సమక్షంలో (వారు వున్నంత కాలం పిత్యేక పూజలు వీర్పాటు చేయబడినవి. ఒక రోజు తాత్విక విషయాలు చర్చకు వచ్చినవి (కావాలని మా అన్నగారు ఆ విధమైన చర్చన కల్పించారు. ఆ సందర్భంలో వారిని దైవం వున్న దని చెబుతూ వున్నారు గదా, ఆ దైవం వున్నట్లు యెలా చెవ్చగలరు? అని మా అన్నగారు అడిగారు ఆ వచ్చిన గురువుగారిని, తిరుపతి వెంకన్నే అందుకు నిదర్శనం (దైవం వున్నట్లు అని సమాధానం చెప్పారు ఆ (అజ్ఞాని) గురువుగారు

దైవం నిరాకారమని, నిర్గుణమని కెలిసి కూడా మీరిలా చెప్పడ మేమిటి? తాత్వికరీజ్యా చెపృబడినవిషయాలను వదిలేసి ద్లైవాన్ని (ఆకారం గలు సాకార (గుణంగలు సగుణుడని చెప్పి పిజలను తాత్వికంగా మోసం జెయ్యడళి కాడా? ఈ విధంగా జెక్వడలం చోజలను కాత్విక౦గా అజ్ఞానంలో వుంచడం౦కాదాః ఇది తాత్విక నేళం కాదా? అని వ)శ్నించారు అన్నగారు, జాత్విక పరిజ్ఞానం లేని కారణంగా ఆ ప్రిళ్నలక్షు నరై న సమాధానం చెప్ప లేదు ఆ గురువుగారు, తాత్విక వివరణ ఇవ్వలేని ఆ గురువులు (మానసి కంగా దెబ్బతిని తాత్వికంగా సంకుశీతులై తలలు వంచుకున్నారు, దైవ నిరూపణ అ౦తకు దిగజారిం దన్నమాటం

ర్రి

కార్విక శూన్యులై న మీరు ((ఆజ్ఞ్జానులు) నూకు గురువులు కారని (కాలేరని ఆ అర్హత మీలో లేదని చెప్పి ఈనాటితో మీకు పంపే దిన భత్యాలు (కొన్ని వందల రుపాయల విలువగలవిి ఆపు చేస్తున్నామని అన్నారు, అవి అందుకునే అర్హత నంపాదించి రండని కూడా అన్నారు. మరి కొన్ని రోజులు సాగవలసిన వారి మశప్రచార కార్యక౦9ిమం అపుజేసి ఆ రోజి తరలి వెళ్ళిపోయారు భక్త బృందంతో సహా మాఊరు వదలి మళ్నీ తిరిగి రాలేదు. అలావుంటు౦ది మత గురువుత జ్ఞానం. (జ్ఞానం సంపొ దించి గురువులై నవారు కాదు, వారసత్వంగా వచ్చిన గురువులు వారు,

నా చిన్ననాటినుండిి నాకు కలుగుతూ వచ్చిస తాద్విక సందేహాల నివృత్సిక్కి నేను అనుసరించిన విధానాల రితినుండి, నేను సాధించిన విషయసేకరణ యొలాంటిది? అందుకు నేను అనుసరించిన విధానమేమిటి? మా అన్నగారితో ఆధ్యాత్మిక, భౌతిక తత్వశాస్తాాల చర్చలు యెలా సాగి నవి? వాటి సారాంశమేమిటి? అనేది ఈ *వరిచయంిలో మీకు వరిచయం చేస్తున్నాను.

ఆధ్యాత్మిక (భావవాదు తత్వశాస్త్రోనికి మా అన్నగారు పితినిధిగా వాదం చేస్తూ వుండేవారు, నేను (భౌతిక తత్వశాస్తాాభిలాషిగ్రా వారి వాదాన్ని వ్యతిరేకిస్తూ వుండేవాడిని అందుకు ఫలితంగా కొంత వివరణ విశ్లేషణ జరిగేది, అలా తొరంభ మైనది నా విషయ సేకరణ

తాత్విక జిజ్ఞాస పెరగని వేదకాలంలో సాకార సగుణ దైవాన్ని ఊహించారు, తత్‌ ఫలితంగా దైవాన్ని విగ్రహ రూపంలోవుంచి వాటిక ఆరాధన చేస్తూ వచ్చారు, తాత్విక జిజ్ఞాస పెరిగిన (ఉపనిషద్‌ కాలం) తరువాత సొకార _- సగుణద్దైవం నిరాకార-నిర్గుణ దైవంగా నిర్దారణ జరి గిిడిః బీఠాకొరం నిళ్లుణ దైకానీకి విగగహం అక్కతలేదు:. అకాథక అజ సరంలేదు, కాని జరిగిందేమిటి? జరుగుతున్న వేమీటి? ఇది తాత్వికంగా పతనస్లతికాదా?

థ

ఈనాడు మనం అనుసరిస్తూవున్న అనేక విషయాలు సంపిదాయం అనే పేరుతో అమలులోవున్నవే గాని వాటికి గల కార్య కారణ సంజంఢా “అను గురించి ఆలోచించ౦, అటువంటి ఆలోచన మనం చేస్తే మనం

శ

సంప్రదాయమనుకుంటూవున్న విషయాలు అవీ నిజంగా సంపిదొయాలు కావని (పై గా దుస్సంవిదాయాఅని) అర్థంచేసుకోగలం. దానికి కొంత తాత్విక దృక్పధంకావాలి. కాని తాత్విక దృక్పధం మన౦ ఏనాడో వదలి వేశాం గదా? అందువల్ల మన మెదడులు తుప్పుపట్టి మనసులు బూజు పట్టి మన ఆలోచనలకు హేతు దృక్పధం నశించింది. అహేతుకమైన చాన్ని (తాళ్యికంగా కానివ్వండి, వ్యావహారికంగా కానివ్వండి) ఎదిరించి నిలదిసి అడిగే తాహతుని కోల్పోయాం, డూడూ బసవన్నలం౦ (ఎద్దులం) మరియు మొద్దులంగా మారిపోయాం,

ఇక “అద్వైతము అంటే యేమిటి? అని అడిగేవారు చాలామంది వున్నారు, అద్ద్యైతం అనే వదానికి అర్ధం తెలియనివారు వున్నారు. ద్వైత అదై్యైతాలకు భేదం తెలియని అజ్ఞాన దశలో వున్నాం (హిందువులం అని సగర్వంగా చెప్పుకునే నునం, అసలు మన శెప్పుడు తాత్విక విషయాలు చెప్పారు గనుక అవి తెలియడానికి (భక్సి దశలోవుంచి ముంచి మనఅను అజ్ఞాన దశలో వుంచారే తవ్ప్ర?

ఆర్యులు మన దేశానికి వలన రాకుండా వుంటే ఇక్కడ తత్వశాస్త్రం రేకి విధంగా వుండేది? ఆర్యుల రాకతో భారతీయ తత ళాస్త్రం యే విధంగా తారుమారై నది? భారతీయ తత్వ శాస్త్రమని ఇవుడు మనం చెప్పు కుంటూ వున్నది నిజంగా భారతీయ తత్వశాస్త్రమేనా? (అసలది తత్వ శాస్త్రమా? భావవాదమా?) అసలు తత్వ శాస్త్రమంటి యేమిటి? పుక్కిటి పురాణాలే తత్వ ళాస్త్రమాః శాస్త్రమనే డానికి నిర్వచనం విమిటి?

(బహ్మ సూత్రాలు, ఉపనిషత్తులు, భగవగ్గిత (విస్థానతియం) లో చెప్పబడిన విషయాలు ఎంతవరకు శాస్త్ర పొమాణాలకు నిలిచేవిః బదరీనాథ్‌ (ఉత్తర వదేశ్స్‌ పూరి (ఒరిస్సా, ద్వారక (గుజరాత్‌), శృంగేరి(కరాణ టక) లలో పెట్టిన అద్వైత పీఠాలు ఏమి బోధిస్తూ వున్నవి? అక్కడ నిజ మైన జ్ఞాన (అద్వైత) బోధ సాగుతున్నదా? లేక అజ్హాన (ద్వైత) బోధ సాగుతున్నదా?ః ఎవరు ఈ విషయాలు వట్టించుకుంటున్నారు? ఎవరికి ఆ

“విషయాలలో అసకి వున్నది? అలా అఫకి'ని శోల్పోయిన మనం తత్వ శాస్త్రాన్ని ఏ విధంగా అర్ధం చేసుకోగలం? ఆచరణకు ఏది ఉపకరిస్తుంది వీది ఉపకరించదు?

ఫై కార్య కారణ సంబంధాలు

అందుచేత ప్రదేశ కాలాలు మనకు అర్ధమై అవి మనకు స్వాధీనమై వాటితో సంబంధ వడిన మన జీవితం వ్యష్టి జీవితం కాదు, ఆ కారణంగా సమిష్టి జీవన విధానం అలవరచుకోవడ౦ తప్పనిసరి అయినది. అది కాదనలేని సత్యం. కాదనుకున్నా వీలుకాని (అర్ధంకాని వాస్తవ మది ఆ వాస్తవాన్ని విడిచి అవాస్తవమైన (ఆచరణకు సాధ్యంకాని, ఆలోచనలు చేయడం అనుచితమే కాక వ్యర్థం కూడా-

సాపేక్రమైన సంఘ జీవితం కాదని, స్వార్రవరమైన వ్యష్టి జీవితం కోరడం తగదు. వ్యక్తికి వ్వక్తిగతంగా ఆలోచించే స్వేచ్ళ వున్నవృటికిని ఆలోచించబడిన సమస్యలు సమిష్టిగానే వుంటవనేది పైన ఇలుసుకున్నాంి. అలా తెలుసుకుని కూడా దానికి ఖిన్నంగా ఎవరైనా కోరుకున్నళ్లేతే ఆ వ్యక్తులకు తాత్విక సమన్వయం కుదరలేదని, అర్ధంకాలేదని మనం తెణుసు కోవాలిం

ఒక కార్యానికి (సంఘటనకు ఆనేక కారణాలు వులటై అదే విధంగా ఒక కొారణంనుండి అనేక విధాల్నైన సంఘటనలు (కార్యరూపంలోను చూడవచ్చు. కారణ కార్యాలన్నీ ఒకే పదార్దం యొక్క వరిణామ ఫలి తాల్తే రూపాలే. అందుచేత కారణ కార్య సంబంధాలు హేతుబద్ధాలు. హేతు బద్ధమైన కార్య కారణ సంబంధాళలే సమిష్టిలోని విశ్వానికి కారణం-

అలాకాక పితి సంఘటనకు ద్లైవ సంకల్చమే కారణమని నమ్మూతూ వుండడంవల్ల కార్య కారణ సంబంధమైన విశ్వ రహస్యాలు గాని, దాని సహజ వరిణామ తత్వంగాని అర్ధంకాలేదు, అందుచేతనే నమ్మ కమే మూళంగాను, విశ్వాసమే శాశ్వతరిగాను పునాధి చేసుకున్నది ఆధ్యా త్మిక వాదం, ఆ మూఅంనుంచే శివని ఆజ్ఞలేనిదే చీమైనా కుట్టదు అనేది తాత్వికాంశంగా మిగిలి పోయింది. అలాద్ధెవ అజ్ఞాను సాళఠమే సంఘటనః' లన్నీ జరుగుతూ వుంటై అనుకున్న కారణంగానే ఆ సంఘటనలవల్ల వచ్చే బాధలు భరిస్తూ వచ్చారే గాని వాటినుండి తప్పించుకునే పియత్నం చేయ లేదుమతస్థులు, కాకపోతే ఆ బాధలకు కారణనుని తామునమ్ముతూ నచ్చిన ఆ భగవంతుడ్ణి ప్రొర్ధిస్తూ వచ్చారు వారు,

విల

కొని కారణ కార్యాలకు వదార్ధమే కారణమని అర్థంచేసుకున్న భౌదిక వాదులు అ వదార్జాన్ని అర్ధంచేసుకుని ఆఅ భాధల సుండి తప్పించు కుని జీవించడానికి అలవాటు చేసుకున్నారు. అటువంటి అలోచనా ఫలి తాలే నేటి ఆధునిక విజ్ఞాన విజయాలు, ఆ విజ్ఞానంద్వారా ప్రకృతిలో జరిగే పంఘటనలను అర్ధంచేసుకుని ఆ సంఘటనల ద్వారా వచ్చే ఆపదలనుండి కొంతవరకు తమను తాము రక్షించుకుంటున్నారు, ఆ పని ఆధ్యాత్మికఖావ వాది చేయలేడు. అదే వారిమధ్య తేడా

అ జాగ దవస్ట

స్వప్నంలో తానే (తన మనసే) అన్నీ అయునట్టాగానే జాగతలో తానే (తన మనసులో) దేవుణ్ణి సృష్టించుకున్నాడు- అంటే తానే దేవుడై నాడు. స్వప్నంలో తానే దయ్యమైనాడు. కాను సృష్టించుకున్న (కల్పించు కున్న) దేవుడు జ్మాగతలో బాధిస్తున్నాడుః తాను స్వప్నంలో దయ్యమై తననే బాధిస్తూ, వేధిస్తూ వున్నది. సుషుప్తిలో మనసుండదు గమక తానేమి కాలేదు, జా[గతలో దేవుడై, స్వవ్నంలో దయ్యమైతే మరి ఇక తాను మానవుడెప్పుడవుతాడు? అందుకే జాగ్రత్తగా (జాగతలోో. ఆలోచించ మంటున్నానుం

జాగిత్త గా ఆలోచించీన మనిషి మనిషిగా (స్వేచ్చగా మిగులు జాడు జాగోతలోని తన అజాగిత్త వల్ల (సర్హైన ఆలోచన చేయకపో వడం వల్ల) తాను అలాయేదో అయినాడు, అందువల్ల జాగ్రతలో బాగశిత్మ ఆవ సఠమంటున్నాం, నిద పోకుండా వుండడవే' జాగిత్త్న కాదుకదా? మేల్కొని వుండికూాడ మనసు న్మిదలో (మతంమత్తులో) వుంటూవుంటుందిం అలా కాకుండా వుండడమేజాగ౦త అంటే, చూడడమంటే కంటితో చూడడమే చూడడం యెలా కాదో అలాగీ మేల్కొని వుండటమే జాగంతకాదని తెలు సుకుని నిజమైన జాగ్రత్తలో వుండడమే మానవునికి వుండవలసిన మంచి లక్షణ౦,

అందరికి జాగిదవస్థ అనేది వుంటుంది. అది వ్యావహారిక జొగత మాత్రమే, జ్యాగతలో జాగత్త అనేది అందరికి వుండదు* అటువంటి జ్యాగత్న అలవాటు చేసుకుని అభివృద్ధి చేసుకుంటేనే అభివృద్ధి అవుతుంది అదే తాత్విక జాగ్రత్తం ఆ జాగ్రత్తలోనే కాత్వికం అర్ధమవుతుంది

త్రి అజాగ్రత్త

అందరికి సాధారణమైన అవస్థలు (జ్మాగత్య స్వవ్న, సుషుప్తి) మూడు. (వ్యవస్థలో వుండే అవస్థలు కాదు అవి కొందరికే వుంటై) ఇంది యాల మేల్కొని వుండటాన్ని జాగ్భదవస్ట ఆంటాం. కొని మనసు నిద్రలో వుంటుంది. అదే అజ్యాగత్త అని తెలుసుకున్నాం, వ్యావహారిక విషయాలు తెలుస్తూనే వుంటై, 'కాని మనసు నరైన దాశిలో పనిచేయక (విచక్షణ లోపించి మత్తు (ఆవ్యక్త్ర) దశలో ఆలోచన వుంటుంది. తీరని కోరికలు (వగటి కలలు కలిగేది ఆ దశలోనే ఇంద్రియాలు చూస్తూవున్న విషయాన్ని మనసుళో (సమన్వయంతో) చూడాలి, అదే. తాత్వికం+ నిద్శంపోటుండావుండటమే జా(గ్రతకాదనియెలాఅన్నామో, అలాగే ఇందిియా అతో చూడడమే చూడటం కాదని గోహించాలి, వ్యావహారిక విషయాలను తాత్విక సమన్వయింతో చూడగలగాలిః అలా చూడడమే నిజంగా చూడడ మంటే, ఆదే జ్మాగతలోని జాగ్రత్త అంటే. అలా జాగ్య్శత్తలో ఆలోచించే మనిషికే భౌతిక అస్తిత్వం అర్ధమవుతుంది, కానిచో తాను జా[గతలోని (భమలో కల్పించుకున్న దేవుడు సత్యమై తాను అసత్యమై పోతాడు. ఒకే సమయంలో రెండు సత్యాలు వుండటానికి వీలులేదు కనుక ఒకటి మిధ్యా సత్యమై ఒకటి (మిధ్యారహిత్స సత్యంగా వుంటుంది. అందుచేత అవి రెండు, రెండు కాక ఒకే సత్యంగా అర్గమవుతుంది? అదే అద్వైతం; (భౌతిక సత్యం కూడొ అంతే) అటువంటి తాత్వికాలోచనలు అందరూ చేయలేరు, అట్లా ఆలోచించే వారు అరుదుగానే వుంటారు. అలా అరుదైన వారిలో అన్నగారొకఠు, అందుకే వారి తాత్వికాలోచవణు నాకు (భౌతిక వాదికి) సమన్వయానికి నరిపోతూవున్నవిం ఆందుకే వారిని పరిచయం చేయాలనుకున్నాను. వారిని పఠిచయం చేయడమంటే వారి తాత్వికొం శాన్ని వరిచయం చేయడమే గదా! వారి తాత్వికాంశాలను పరిశీలించడం తోను, పరిచయం చేసుకోవడంతోను ఆ తాత్చిక అంశాలను మనం యధా తధంగా అంగీకరించాలని కాదుః అంగీకరిస్తామని కాగు, అందువల్ల భిన్న మైన (అధ్యాత్మిక, భౌతిక) తాత్విక రీతులు మనకు అర్ధం చేసుకునే అవ కాళం వుంటుంది, అలా అర్ధం చేసుకోవడం ద్వారా మనమొక స్థిరమైన జాశ్వికాభిప్రాయం కలిగివుండడానికి వీలవుళుంది.

ర! జాగ్రతలో జ్యాగత్త

జగత్తు మిధ్యా సత్యం, (నానాత్వ, భిన్నత్వాలగాా ఆ మిధ్యా సత్యం మండి (దాని ద్వారానే నిజ సత్యాన్ని (వువ్నదానిి స్వరూ పొన్ని తెలుసుకోవడమే తాత్వికం* అదే నిజమైన తత్వశాస్త్రం. సత్య మెప్పుడూ సాపేక్షమే గాని అది నిరపేక్షం కానేకాదు అయికే ఏది దేనితో సాపేక్ష నునేది జాగిత గా ఆలోచించాలి. అలా ఆలోచించే మనిషికి మాత9మే అది అర్ధమవుతుంది, జా్యాగతలో (మేల్కొని) వున్నా ఆలోచిం చని (అఆజాగత్తు మనిషికి (అన్వయం అర్ధంకాదు? సమన్వయంకుదరదు నిరపేక్షమైన (కేవల) సత్యం (దైవం సత్యమవుతుంది. దైవం సత్యమను కుంటే మానవుడు అసత్యమవుతాడు అనుకున్నాం కదా అదే మత (ఆధ్యాత్మిక) భావం. అందుకే జా(గ్రతలో జా(గళలేని మానవుడు తానే దేవుడై నాడు అన్నాను. దేవుడు, జీవుడు (మానవుడు) సత్య మనుకుంటే 'రెండూ రెండు సత్యాల్లై ద్వైత మవుతుంది. చ్వైతంలోని ఆ లోపాన్ని గుర్తించిన శంకరుడు అద్వైతాన్ని చెప్పవలసి వచ్చిండి. (జీవుడే దేవు డని చెప్పంది అద్వైతం) మానవుడు కల్పించుకున్న దేవుజ్జి మళ్లీ మాన వుడే రద్దుచేసుకున్నాడు. అదొకరీతిలో తాత్వికాభివృద్ధిగానే గుర్తించవచ్చు, ఆ కాలంలో అ దశలో అంతవరకు ఆ మానవుడు ఆలోచించాడు అంటే అడే ఆలోచన పునాదిగా ఈనాడు మనం మరికొంత ఆలోచించ వచ్చునుగదా?

దుర్గతి

మనకు తాత్విక దుర్గతిని (అజ్ఞానాన్ని) కలిగించిన తాఠ్వికణ౦శాలు మనకు అన్ని విషయాలలోను దుర్గతినే కలిగిస్తూ వచ్చినవి. అందుచేత జాగగతలో తాను దేవుడుగాన్సు స్వవ్నంలో తానే దయ శింగాన్సు సుషుప్తిలో తాను యేమి కాకుండాము పోవడం అన్యాయం కదా? (అంత కంటే మానవుడికి వేరి దుగ్షతి అనేది యేమివుంటుంధి? ఇన్ని అవస్థల లోను ఇన్ని రకాలుగా మారిపోవడానికి తన మనసుకు కాను పట్టించుకున్న గతే (దుర్గ శ్రే కారణం, ఆ గతి నుండి తనను తాను రక్షించుకోవాలంటే (అన్ని ఆవస్థలలోను తాను తానుగానే వుండాలంటే మిగలాలంజే) చేయ వలసింది తానుగా తనను గురించి ఆజలోచించడ 6 జరగాలి, దానినే

లిఫ్‌ జాగ్రతలోని జాగ్శితృఅంటున్నాను, అందుకే ఈ వివరణఅంళొం అదే మనం జేయాలీ్క,అదే మనకుకావాల్కి అన్వ్హుడే మనంమనకు ఆవరించిన దుర్గతినుండి తేరుకుని నవజమైనగతిలో వుండగలం. మానవుణ్ణి దుర్గతిలో ముంచాలన్నా మంచిగతిలో(స్థితిలో)వుంచాలన్నా తత్వటేత్తలచేతుల్లోవున్నఏి- అలా మనం ఆలోచించడం మానివేస్తే జరిగేది మనం దర్గతిలో వుండడమే. (మనఅను దుర్గతుల పాలుచేసిన తత్వవేత్తలే మనకు దాపురించారు౫ అందువల్ల వతి వ్యక్తి తత్వవేత్త కావాల్సి తద్వారా పితి న్యక్తి వ్యక్తిత్వం గల వ్యక్తి కావాలి అటువంటి వ్యక్తికి ఏ దుర్గతి వట్టదు పరాకు

మన౦ మేల్కొని (జాగతలో) వున్నప్పుడు కూడా చాలా విషయా అలో పరాకు చిత్తగిస్తూ వుంటాం, (మనసుని మన స్వాధీనంలో వుంచక దేనిమీద కేండ్రకరించక) ఒకటి చూస్తూ మరొకటి అమకుంటాం, ఒకటి వింటూ మరొకటి అర్థంచేసుకుంచాం ఒకటి చెప్పబోయి మరొకటి చెబు లాంం చూస్తూనే నడుస్తూ వుంటాం కాని కాలికి ఎదురు దెబ్బ తగులు శుంది, అంటే చూస్తున్నట్లుంటాం కాని, చూడం, తాడు ని చూస్తాం పొమని భిమ (భయ) వడతాం ఎండమావిని చూస్తాం నీరని తలు స్తాం ఉన్నది ఒకట్టైతే అది మరొకటిగా అనుకుంటా, మన నీడను చూచి మనమే భయపడతాం, ఖభయపడవళఆసిన చోట భయపడం: భయంలేని చోట భయాన్ని కల్పించుకుంబాం. వచ్చాడు అనబోయి వస్తాడు ఆంటొం్క వచ్చాను అనబోయి వస్తాను అంటాం, వెళతాను అనబోయి వెళ్లాను అంటాం, నేడు అందా మనుకుని నిన్న అంటాం, అలా పరాకులో భూత వర్తమాన, భవిష్యత్‌ కాలాలను మరుస్తాం. పెట్టిన చోట వస్తువును మరుస్తాం పెట్టని చోట వెదుకుతాం, అలా పరాకు వ్ల వెటికినంత సేపు ఆ వస్తువు దోరకదు వున్నచోటు తెలియదు. వెదకడం మానిన తరువాత అది వున్నచోటు తెలుస్తుంది. ఈవిధంగా పరాకు అనేది దైనందిన జీవితంలో పితివ్యక్తికి సర్వసాధారణమైపోయింది,

అస్పు తీసుకుంటాం అవసరానికి, కాని అది అప్పని నమురుస్టాం, అప్పూ చేయ గూడదని అనుకుంటాం కాని అవ్వు యెక్కడ దొరుకు శుందా అని అలోచిస్తాం) అన్వేషిస్తాం. అలా వరాకుతో అప్పులు

88 చేస్తాం చివరకు తిప్పల (అప్పుల) పాలవుతాం. ఇలా అనేక దైనందిన జీవిత (లౌకిక సమస్యలమధ్య మనం పరాకు చిత్త గిస్తూ సతమతమవుతూ వుంటాం, జీవితానికి సార్థకం యేమిటని గుర్తించం కాని జివిస్తూ వుంబాం, మనసుని మన స్వాధీనంలో వుంచక (వరాధీనం చేసె చివరకు చిత్త స్వాధీనం లేకుండా పోతాం, మనసున్న మంచి మనిషిగా మనం మిగలం, అయితే పరాకనేది వ్యావహారిక విషయాలలో అయితే ఫరవాలేదు కొంచెం నష్టపడతా౦* అందు వల్ల కొంచెం కష్టపడతాం,. కాని పరాక నేది తాత్విక విషయంలో కూడదు, ఒకసారి వరాకుగా వున్నాం అంటి అది మనలను చివరి వరకు చిక్కులలో వుంచి వెంటాడుతూ విసిగిస్తూనే వుంటు9ది. వున్నది వున్నట్లు అర్జంకాదుం లేనిది వున్నట్లు అనిపిస్తూ భ౦ఎమను కలిగిస్తూ వుంటుందిం దానివల్ల సత్యం బోధపడదు అర్ధంకాదు, ఆ కారణంగా అసత్యం సత్యమై కూర్చుంటుంది. అపత్యం అర్హంకాదుగదా? అందువల్ల జీవితమంతా అసత్యంగానే గడిచి పోతుంది. తాత్విక వరాకు వల్లి అంత ప్రనూద మున్నది. స్వ స్వరూప సాక్షాత్కారం అందువల్ల మనం ఏ విషయంలోను పరాకుగా వుండక హేతువుని అభారంచేసుకుని ఆలోచించాలి. దానివల్ల విచక్షణ చేయగలస్థాయిలో మనసు పనిచేసి బుద్ధిమంతమైన నిర్ణయం చేయగలగుకాం. ఆ కార ణంగా వున్నది వున్నట్లు అర్ధమవుతుంది ఆ కారణంగా నిజ జాగితలోని నిజాన్ని నీ వెరుగగలవు, అదే నిజమైనఎరుక, అదే స్వ స్వరూపావగాహన మంబేను, స్వ న్వరూవ సాక్షాత్కార జ్ఞానమంటబేను, అది సహజ జ్ఞానం, పొందవలసిన పొంద తగిన జ్ఞానం. “నేమ” అన్నా, నీవు అన్నా మనం అన్నా అంళా ఒకటే. అలా తాత్వికంగా నిన్ను నీ వెరగడం (నన్ను నేనెర గడం) ద్వారా సంఘ దృష్టి యేర్చడి నీ తోటివాన్‌ని గూడా నీ వెరిగిన వాడవ్వై వానిని గూడా నీలాగానే (నీలోనే చూచుకుంటావు, “త్వమే పాహం” (నీవే నేను అందే ఆర్ధం అదే అనేజ్ఞానం నీకు (నాకు వస్తుంది, అందుకే “ఆత్మాశాం విద్ధి” (నిన్ను నీవు తెణసుకో) అన్నారు పెద్దలు

రి అని అంటూ వుండేవారు అన్నగారు. ఆలాంటి తాత్విక నమన్వయంలో మనకు ఆక్షేవణ వుండదు మనిషిని మనిషిగా గుర్తించడానికి యే రూపంలో వున్న తాత్విక సూతిమైనా అందరికి ఆమోద యోగ్యమేకదాః స్వరూప మన్నా, స్వన్వరూపమన్నాఅది తాత్వికంగా ఒకటే. ఆధిక్యతా భావం - న్యూనతా భావం

అలాంటి తాత్విక జ్ఞానంవల్ల మనలో ఆధిక్యతా (సుపీరియారితి) భావంగానిి న్యూనతా (ఇన్‌ఫీరియారిటి, భావంగాని వుండక అందరి యొడల సమతా భావమే కలిగి వుంటాం. (ఆధిక్యతా భావం 'పిదర్శించే వారి అంతరంలో న్యూనకా భావం చోటుచేసుకుని వుంటుంది ఎవిడ్లై కే ఇతరులను న్యూనతగా (హీనంగా) చూస్తూ తన ఆధిక్యతను తాను పద ర్శిస్తూవుంటాడో అతడే తనలో తాను న్యూనకాభావానికిలోన్లై తనలోతాను కుంచించుకుఫోతూవుంటాడు, తచ్వారా సంకుచితుడై పోతూవుంబాడు, మనిషి అంటే మనసు, ఆ మనసు యొంత విశాలమైగదై తే ఆ మనిషి అంత పెద (గొవ్ఫ) వాడు, మనసనేది పుటకతో వచ్చిది కాదు, అది పెంచుకుంటే పెరుగుతుంది, లేకుంటి పెరగనంటుందిః

ప్రొక్‌ చేతనంలి తాను వ్యష్టి అలోచన చేస్తాడు. అందుచేత అత నిలో అధిక్యతా భావం అందులోనే న్యూనతా భావం చోటుచేసుకుని అభివృద్ది అవుశూ వుంటుంది, అధో చేశతనంలో వ్యష్టి, సమిష్టి ఆలోచనలు వచ్చి న్యూనకా ఆధిక్యతూ భావాల సంఘర్షణ వస్తుంది. చేతనావస్థలో వ్యష్టి ఆలోచనలు అభావంచెంది (ఆ౦త రి౦ చి సమిష్టి (నూతన) థావం పుంజుకుంటుంది. అలా న్యూనత, ఆఅధిక్యతా భావాల సంఘర్షణ అంత మొంది సమతా భావం చోటుచేసుకుంటుంది.

మానసిక తకం

ప్రాక్‌ చేతనమన్వి అధోచేతనమని, చేతనమని మూడు మూడుగా వేరుగా వుండవు ఒకే మనసు దశలవారీగా వనిచేస్తూ పరివర్తన చెందుతూ వుంటుంది, దీనికి సంకల్ప (పా్రాధమికృదశ, విచక్షణ (మాధ్నమిక) దశ,

ఫత్ర బుద్ది (ఊన్నత, ఉత్తమ దళ అని పనిచేస్తూవున్న దశఅను వివరించుకో వచ్చు. అనగా ఒకే మనస్బుకిగల స్టాయీభేదం మాతంమేనని గుర్తించాలి. పా9క్‌ చేతనం, అధోచేతనం; చేశనం (చైతన్యం ఈ మూడు (మాససికతి9కం) దశలను సమన్వయ పరచి సహకార చింతన (ఆలొచన) చేసి వ్యవహరించినపుడు మానసికమైన ఆరోగ్యం కలిగి వుంటాం, అందుచేత మనలోని న్యూనతా భావం నశిస్తుంది. సమతాభావం పెరుగు తుందిం సంతృప్తి కలుగుతుంది అసంతృప్తి వుండదు. ఆ కారణంగా ఉద్వేగం పొందక, సద్వివేకంతోనే వ్యవహంిస్తాం ఆదడశకు మాన సికంగో యెదిగిన మావవుడు సంతృప్తికర మైన జీవితం సాగిస్తాడు. అదే సంపూర్ణ జీవితానికి పునాది, కేవలం అనుభూతి మాత్రమే జీవితంకాదు* ఆలోచనకు ఉద్వేగం అటంకం. ఉద్వేగాన్ని సంతృప్తి పరిచే అను భూతిలోనే ఆగిపోక ఆలోచనకు ఆయత్తుడె న మానవుడు విషయ పరి జ్ఞానంతో సంతృప్తుడవుతాడు. మనో విశ్హేషణ అజ్ఞాన పూరితమైన మతభావాలు మనకు కలిగించిన పారవశ్యదశ నుండి అభివృద్ధి అయినదే అనుభూతి అనేది. ఆలోచనతో సలబంధంలీని ప్రత్యేక (కేవల) అనుభూతి అనేది భక్షి భొనంనుండి అభివృద్ధి అయింది. అలాకాక మానసిక విశ్లేషణ ద్వారా మతం కల్పించిన శే.ల అనుభూతి (భాంతితో కూడినది మనలను కుత్తులో వుంచుతుంది. మనో విశ్లేషణ మనం యెంతగా అభివృద్ధి చేస్తామో అంతగా మనలోని మత్తు వదిలి (థ్రాంతి తొలిగి స్పష్టమైన అవగాహన కలుగుతుంది. అంటే స్పష్టమైన సత్యం అర్థమవుతుంది. స్వేచ్చ కలుగుతుంది. (వున్న 'స్విచ్భ అర్హమవు చుంది తద్వారా తాత్విక తృప్తి కలుగుతుంటుంది, వ్యావహారిక విషయ మందు తృప్తి పొందని మానవుడు తాత్విక విషయమిందు తృప్తి పొంద లేడు. తాత్విక తృప్తిని పంపాదించినా మళ్లీ వా్యావహారిక౦ మిగిలే పుంటు౦ది. అందుచేత ఆసంతృప్పి అనేది మిగలనీ సంతృప్తి ని సాధించాలి, మనోవిశ్లేషణవల్ల మన ప్రవర్తనమీద మనకు అదుపు వుంటుంది గనుక మనం ఏమువుశామోననే భయం మ్మనకు వుండదు, నున ప్రవర్తన మన

$$ి ఆధీనంలో వుంటుండి, ఆందువల్ల మన భవిష్యత్తు మన సా ధీన౦లో వుంటుంది. అందుకే మనోవిశ్లేషణ మనకు అవసరం అంటున్నాను, ఈశ్వ రేచ్ళ

మనకు తాత్వికంగా కల్పించజడినదే ఈశ్వరేచ్భ, దై చేచ్ళ అనే భావం. మనం తాత్విక వరిజ్ఞావం 'పెంచుకుంటి మతం కల్పించన థా9ంతి తొలిగిపోతుంది. తద్వారా భాంతి జనిత భావం అంతరిస్తుంది. మన విచ క్షణ వల్ల అఆ భావం తాలగి పొతుంది గనుక (కల్పించుకున్న భిమమండి వచ్చిన వరిస్థితి అద్రి మనకు స్వతంత్రేచ్చ్భ మిగులుతు౪ది, స్వతం త్రేచ్భ (స్వేళ్ళ కలిగివుండడం) సహజ మైనది, ఈశ్వ రేచ్ళ కృతి9మ మైనది. కల్పించబడినది, (లేనిది వున్నట్లు అనిపించేది భిమను కలిగించే ద్శి భ్రమలో వుంచేది..ఆ భమ తొలగితే నహజమైన స్వేచ్ళ మిగులుతుంది.

స్వతం తచ్చ

స్వతంత్రిచ్చ సవజమైనది గమక యిచ్చ్భా పూర్తికి ఆవకాశం వుంటుంది, ఈశ్వరేచ్ళ కృతిిమమైనది, కల్పించ బడినది గనుక అది మనకు యిచ్చ్భా పూర్తికి తొదుడదు, పైగామన స్వతం కే3చ్చా భావానికి వ్యతిరేకం, ఈశ్వరేచ్చను నమ్మినవాడు స్వతంతేేచ్చను కోల్పోతాడు. స్వతంతేచ్భమ కోరుకున్నవాడు ఈశ్వ రేచ్ళను నమ్మడు, ఈశ్వ రేచ్ళను వీడిచినవాడే న్యతంత్రేచ్ళను కలిగివుంటాడు, అతడే అందుకు అర్హుడు. ఈశ్వ రేచ్చ్భా భావం, స్వతంతేేచ్భా భావం పఠలన్నర విరుద్ధ భావాలు మానవుడు స్వతంతేచ్చమ సహజంగా కలిగివున్నాడు.* దానిని గుర్తించిన మానవుడే స్వేచ్భా మానవుడు.

అంతరంలో దాగిన వాంఛలు

అచేతనంలో దాగిన వాంఛలు (కోరికలు తీరనిస్టాయిలో మనసులో మిగిలి (వాగ్సి మనలను బాధిస్తూ వుంటై, మనసు కల్పించిన సంకల్పా అము విచక్షణ చేయక వదలి వేస్తే వచ్చే పఠిస్థితి అది. ఆ పరిస్థితిలో అవి (కోరికలు అక్కడ మనసులో దాగి (గుష్నమై వుండి వాటిని. తీర్చు

తీగ కోవడం కోసం మనం తవ్వు దారులను (దొంగదారులను), వేదుకుతొం, ఇలా వ్యక్తమయ్యే మనలోని వివర్నన మనకు పరియైనడిగానే వుంటుంది. అపుడు మన కట్టుబాట్లను, మన సంఘ నియమాలను (మశం కల్పించిన పాపభీతిని మరచి) ఆచార సంపిదాయాలను ఎదిరించి మన కోరికలను మనం తీర్చుకోవడానికి పియత్నిస్టాం సొవ వరిహారార్థం పద్ధతులు (మత సంవేదాయంలోో వున్నవి గనుక భయపడం. నిర్భయంగా వివర్తి స్తాం. ఆలా ఈ వ్యవస్థలో కోరికలు తీరక పోతే ఈ వ్యవస్థను మార్చుకుంటాం, అది. సాధ్యపడనపుడు (చేతకానపుడు ఆ అవస్థను మార్చుకుని (స్వవ్నంలో) ఆ కోరికలుతీత్చుకుంటాం. ఇలా ఈ వ్యవస్థలో తీరని కోరికలు అలా ఆ అవస్థలో (స్వవ్నంలోొ తీర్చుకునే అవకాశం మనకు వున్నది గనుకనే ఈ వ్యవస్థను మార్చుకునే మనస్తత్వం మనకు రాలేదు. అంతరంలో దాగిన మంచ్చి చెడ్డ వాంఛలు తీర్చుకునే న్వవ్న వ్యవస్థ (అవస్థ్ర మనకు సుఖంగా వున్నది. ఆందుకనే మం కోరికలు తీర్చుకునే మంచి వ్యవస్థకోసం కృషిమానెశాం, స్వానురాగం అలా ఆవస్థలోకి (స్వవ్నంలోక్సి మారి కోరికలు తీర్చుకోవడం వ్యక్తిగత కోరికలకు సంబంధించిన విషయం, స్వానురాగం యెంతగా పెరి గితే అంతగా వ్యక్తిగత కోరికలు పెరుగుతూ వుంటై* వ్యక్నిగత కోరికలు స్వామఠాగల (స్వాభిమానం) అనేపనృత్సినుండి అభివృద్ధి అవుతూవుందై , వ్యవస్థను మార్చి తోరికలు తీర్చుకోవడం సమిష్టి వషయమవుతుంది. అవస్థలోకి మారి కోరికను తీర్చురోవడం వ్యక్తి (వ్యష్టి) గతమవుతుంది, కోచిళలు అనేవి రెండు రకాలు, అవసరాలకు (నిత్య జీవితానికి) సంబంధిం చినవి గామ్మ కేవలం ఉద్వేగానికి ఆన౦దాని కి (కృత్రిమ భోగానిక్రి సంబంధించినపిగాను వుంటి , ఆవసరాలకు సంబంధించిన కోరికలు సమిష్టి గానుః ఉద్వేగానికి సంబంధించిన కోరికలు వ్యక్తిగతంగాను తీర్చుకో వచ్చుం ఉద్వేగానికి సంబంధించిన కోరికలు వ్యక్తి గతమైనవి గనుక వ్యక్తులు విచక్షణ ద్వారా వాటిని అధిగమించవచ్చు, అవసరాలకు సంబం ధించిన కోరికలు సమిష్టివి (అందరిని. అందువలన వాటిని అండరుకలిసి (సమిష్టిగా సాధించుకో వచ్చు

య!

ఈ వ్యవస్థలో స్వాభిమానరి (దురభిమానం అని కూడా అనవచ్చు) పెంచుకున్న మనం (వ్యక్తు అం) ఆధిక్యతా భావానికి లోను గావడం చేత ఇతరులను న్యూనతా థావంతో చూడడం అలవాటు చేసుకున్నాం తన ఆధిక్యతను ప్రదర్శించే వద్ధతులు, ఇతరులను న్యూనత పరిచే రీతులు అన్ని రంగాలలోను అభివృద్ధి చేసుకున్నాం. ఆవిధంగా ఆథిక్యతా థావాన్ని (న్యూనళా భావంలో వుంటూ వ్రదర్శించి ఆనందించే పవ్రివృ తిని ఆఅవాటు చేసుకున్నా౦.

స్వాభిమానం

తన సుఖమే సుఖమని అదే తనకు ముఖ్యమన్మి తన పారి సుఖమే తనకు ముఖ్యమనుకుని, శన ఆనందమేఆనతదమన్వి అదే తనకుముఖ్యమను కునేవ్యష్టి(వ్యక్షి) గత ఆలోచనాపువృత్తి వల్ల మనిషి ఇతరులసుఖం౦, ఇత ఈుఅ (సమిష్టి ఆనందంతో తనకు నిమిత్తంలేదనే వివృత్తితో వ్యవహరిస్తూ వుంటాడు, ప్రైగా ఇతరుల సుఖాన్ని ఆనందాన్ని చూచి ఓర్వలేని తనం చోటుచేసుకుని తద్వారా తన సుభాన్ని, అనందాన్ని కూడా కోల్పోతూ వుంటాడు. అంటే సుఖమంటి ఏమిటి? ఆనందమంటి ఏమిటి? అనేది నిర్ణ యించుకోలేక పోతున్నాడన్నమాట. స్వార్ధమనేది యొప్తుడై తే అభివృద్ధి అయినదో అపుడే ఆసూయ అనేది కూడా పికశైనే పెరుగుతూ వుంటుంది అంతరంలో దాగిన స్వార్ధ చింతనే బాహ్యంలో అసూయగా బహిర్గతమవుతూ వుంటుంది. చివరకు అసూయ ద్వేషంగాన్సు ద్వేషం కలహంగాను మారి అది ఆళాంళికి కొారణమవుతుంది. అలా వ్యక్తిలో పొళశంభమైన అశాంతి సమిష్టి (సంఘం) వరంగా వ్యాప్త మవుతుంది, అది అంటువ్యాధిలాగా అందరికి అంటుకుంటుంది

వ్యక్తుల వ్యక్తిగత ఆలోచనా విధొనం నుండి వచ్చినదే ఆధ్యాత్మిక (చైవ) భౌవం, ద్దైన ఆరాధనా భావం. ఆరాధనా తత్వమే భక్తి (దాస్య భావానికి కారణం, అటువంటి భక్తిలోని వ్యక్తుల సమిష్టి భావమే

ముత తత్వం, మత తత్వం అభివృద్ధికొనడంచో వ్యక్తులకు 'స్వేచ్భాభావం నన్నగిలింద్తి నోంచింది,

తి

అటువంటి మత తత్వంనుండిగాని, ద్నైవ ఆరాధనా తత్వంనుండిగాని వ్యక్తి స్వతంతాొలో చన చేయలేడనేది తెలుసు కున్నాం. అందువల్ల మత తత్వంలోని సమిష్టి తత్వంగాని, ద్లైవతత్వంలోని న్యష్టి మనస్తత్వంగాని, మాన వాఖివృద్ధికి ఆటంకమే. ద్దైవాన్ని నమ్మిన వ్యక్తి స్వేచ్భాసంకల్పం కోల్పోతాడనేది ముందు తెలుసుకున్నాం, అతడు దైవ సంకల్పమే తన సంకల్పంగా భావించి సంచరిస్తూ వుంటాడు. వ్యక్షిలోవుండే దైవ ఆరా ధనా భావం (వ్యక్షి పియోజనం కోరేది పరిమితమైన పుయోజనంతో కూడినది కావడంచేత విస్తృతమైన (సమిష్టి ఆలోచన చేయలేడు. అటు వంటి ఆలోచన చేయడమంటేినే తనకు ఇష్టం వుండదు. (కష్టంగా కూడా వుంటుంది, అటువంటి ఆలోచన తనకు భారంగాను (బాధగాను) వున్నట్లు కూడా భావిస్తాడు, ఆ కారణంగానే తాను (తనుగాన్రే తనలోకి కుంచించుకు పోతూవుంటాడు. అంటే సంకుచితుడై బోతూ స్వార్ధం అనే వద్ధతికి లొంగి పోతాడు

అలా మనసులో ఏర్పడిన సంకుచిత భావం దైనందిన జీవితంలో విత్యక్షమవుతూ వుంటుంది స్వార్థ చింతన, దుష్ట పొవర్తన వల్ల తాను సమిష్టినుండి వేరై తానొక విధమైన ఒంటరి తనాన్ని అనుభవి స్తూ వుంటాడు, మానసికమైన ఒంటరితనం కంటే జీవితంలో భాథాకరమెన దేముంటుంది? ౯

సంకుచిత మనస్క్కులు

ఆలా సంకుచితులై న వ్యక్తులు వ్యక్తిగత స్వార్థ చింతనతోపొటు వ్యక్షిగత మైన ద్వేషబుద్ధిని పెంచుకోవడం వల్ల పరోపకార తత్వంగాని, సహకార స్వభావంగాని వారికి వుండదు. అంతరంలో దోహచింతన ఆవ రించి వుండటంచేత వీ వ్యక్తితోను వారు సహజరీతిలో వ్యవహరించలేఠు, అటువంటి వ్యక్తులు స్వేచ్ళలో వుండే ఆనందంగాని, దాస్యంలోవుండే వాధగాని గుర్తించలేరు. అటువంటివారు దేశాన్ని దాస్యంళీ వుంచడానికి కూడా వెనకాడరు. భావ దాస్యానికి బద్ధులై బతుకును (భారంగా) సాగిస్తూ వుంటారు, అందుచేతనే మతంలో వుండే వ్యక్తికి ఆ మత దాస్యంలో వంకే

క్షీ బాధ తెలియదు. ఆది మనసుకు తట్టదు. (అటువంటి వ్యక్తుల వివృత్తి లోనే మన దేశ దాన్య చరితి ఇమిడి వున్నది, అన్ని దాస్యాల కంటే మత దాస్యం (అంటే భావదాస్యమేే ప్రూమాదకఠ మైనది, కాని అట్టివారు అజ్ఞాన కారణంగా మత బంధనాలనుండి బయట వడలేరుు బయటవడాలనే ఆలొచనే చేయరు. వాత్తువుందులాంటి వుతసూ తాలు మళత దాస్యంలో వుండేవాడు న్వతంతుమైన ఆలోచనే తప్పను కుంటాడు, ఆ దాస్య భావంలోనే తనకు పరమావధి వుందని భావిస్తాడుం ఆ కారణంగానే తన అవధిని తాను మరుస్తాడు. అలాంటి 'మరపును కలిగిం చేదే మతం, అదే మతం మత్తు అంటే, మందువల్ల వచ్చే మత్తు శరీరాన్ని బండబార్శ్చ్సి మొద్దుతనం కలిగిస్తుంది, కొని, మతం కలిగించే (అజ్ఞానం) మశ్తు మనసుని బండబొర్చి మనిషిని (ఆలోచనలను నిదిపుచ్చుతుంది, స్వచ్చా (ప్రవృత్తి మతం కల్పించిన హద్దులు దాటి (వదలి) ఆలోచించిన మనిషికి ఆ విషయం అర్ధంకాగలదు ,ఆలొ ఆలోచించినవ్యక్సులే వ్యక్షిత్వంగఅ వ్యక్తులు కాగలరు, మత ప్రవక్తలు మనిషిని ఆలోచనకుదూరంచేసి మనిషిని, మనిషి కాకుండా చేయడానికే అంకితమై పోయాళుగాని మనిషిని మనిషిగా మార్చ డానికి అంకితం కాలేదు. అటువంటి అవసరం గుర్తించిన వారే భౌతిక వాదులు. ఆలోచించే స్వేచ్భ మనిషికి వున్నదన్న సంగతి మరచిన మని పికి ఆ స్వేచ్చ నీ కున్నదనే గుర్తింపు కలిగించడమే నేటి కర్తవ్యం వ్యక్తంలో ఠిని వ్యక్తుల సమూహమే మతం, వ్యక్తం కలిగిన వ్యక్తి మతం కల్పించిన .వాద్దుల్లో వుండడు, వుండలేడు. అందుచేత అవ్యక్త (అజ్ఞాన) దశలో వుండే వ్యక్తులే మఠానికి కావాలి. అటువంటి వ్యక్తుల కోనం మతం కల్పించే తాత్విక సూత్యాలు గజిబిజిగా వుండి అవి మనిషికి అర్థంకొక గందరగోళ వఠుస్తూ వుంటై. అటువంటి తాత్విక సూతా౦లు ఆర్థంకానిచోట ఆడగతీక (వ్రశ్నించలేకృు అడగడం మాముకుంటాడు, అడ గడమే తప్పును కుంటొడు, పైగా అడిగితే పానమనుకుంటాడు, అటువంటి

డీడీ పరిస్థితులలో ఇక తెలిసేదెపుడుః తెలసుకునేదేమిటిః వాస్తవమైన తార్విక సూతా9లు అర్ధమైతే మత౭8 మరణిస్తుంది, మతం మరణిస్తే మనిషి మనిషిగా మిగులుతాడు. అవి అర్థం కొనంతవరళకు మాత్రమే నుతం మనగలుగుతుంది. మనిషి మిగలని మతంకావాలో మఠం లేని మనిషి కావాలో మనం తేల్చుకోవాలి. చీకటిలో ఇక వుండొద్దు

మానవుడు తెలియ వలసింది తెలియనంతవరకు మశంలో (ఆజ్ఞా నంలో వుంటాడు, మతంలో వున్నంతకాలం తెలియవలసింది తెలియదు. అందుకే “మతంలోని మానవుడా, రా ముందుకు వెలుగెంతో వున్నది. చీక టిలో (అజ్ఞానంతో ఇకవుండొద్దు అంటున్నాను. మనిషికి మతం అవవరం లేదు. (మత తత్వానికి మానవత్వానికి వరస్పరం వ్యతిరేకం), కనుక మానవత్వంగల మనిషి మిగలాలంటి మిళాతీతమైన (భౌతిక పరిణామ తాత్విక దృక్పధం గల) సమసమాజం కొవాలి, మతపరమైన ఆలోచనలు ఆదిమానవుని ఆలోచనలు మాత్రమే, మానవుణ్ణి నైతిక విలువల మధ్య వుంచడానికి ఆరంభమైన మతం చివళకు నైతిక విలువలు అంటే యేమిటో తెలియని మానవుజ్ణీ రూపొందించింది, ఆదే ఈనాటి మతానికి నిర్వచనం, ఆ విషయం గుర్తించనంతకాలం నూతనఆలోచన లురావు, నూతనఆలో చనల్వు రానంతవరకు మానవుడు మానసికంగాబద్ధుడే(దాసుడ్ర) ఆందుకే శంకరుడు అంటాడుః “జీవుడు ఐద్దుడు కాడుం అజ్ఞానంచేత తానుబద్దుడనని అనుకుంటు న్నాడు, కానుజద్ధుడుకాదని తెలియడంమాతిమే జరగాలిగాని బంధంపోవ డానికి చేయవఅసింది యేమీఠేదు దీన్నే మనం మన భాషలో మానవుడు స్వేచ్చా జీవి అంటాం;

లేనిది పరాశక్తి = వున్నది భౌతికశక్తి

నీవు కల్పించుకున్న దేవునికి నీవు భయవడ సవసరంలేదు. నీవు సృష్టించుకున్న మతానికి నీవు బద్దుడవు కానక్కరలేదు, నీవు శక్తి మంతు అదే భౌతిక (వదార్థ శక్తి, అది మన అందరి (సమిష్టి శక్తి. భౌతిక

బీఫ్‌ శారీరక శక్తి నుండి శమ శక్తి, ఆ శ్రమశక్తి నుండి వస్తూత్పత్సి వస్తూ వున్నది. పదార్థ శక్తి నుండి మనోశక్తి, ఆ మనోళక్తి నుండి వైజ్ఞానిక శక్తి వస్తూవున్నది. ఆ విజ్ఞానం ద్వారా వదార్ధ ఛక్రి అర్థమవుతున్నడి కనుక శరీర శక్షి, మనోశక్షి కలిస్తే. సర్వశక్తి మంతమైనడి నీ శక్తి. గ్రమ _ శ అ శక్తి మూఆంగా సర్వనంవద నీ ద్వారా ఉఊత్పక్తి అవకుందిం కనుక నీవు సద్వశక్తి మంతుడవు. ఆశక్తి ఆ సంపద సమిష్టిదే గాని వ్య క్తిది (వ్యష్టిదిి కాదు. ఆ సర్వసంపద నీది వాద్తి అంబే మనది. అలా గుర్తించడమే నిజమైన గుర్తింపు, అలా గురించి తదను గుణంగా నడుచుకోవడమే వివేకం. ఆ గుర్తింపు రానంత వరకు మనం తాత్వికంగా అనాగరికులమే. నీ, నా అనే భేద బుద్ధి మవకు మానసిక శాంతినివ్వదు. జీవితంలో శాంతినివ్వని సిద్దాంతం నిజ సిద్ధాంతం కానేరదు ఆఖేద బుద్ది ల అందువల్ల అటువంటి అభేద బుద్ది ముందు మన భావంలో రావాలి, (భొవవివ్ల వంరావాలిం పాత భావాలను అభావం చేయగల థావ బలం కొవాల్సి. అటువంటి అభేద భావాన్ని (తాత్వికంగా) కలిగించేది అద్వైత మొక్కటే ననే దృఢ విశ్వాసం కలిగి వుండేవారు అన్నగారు. అంకే గాక ద్వైత సిద్ధాంతమే భేద భావాన్ని పిచారం చేసిందని వైయక్సిక మనో పివృత్తిని అభివృద్ధి చేసిందని అనేవారు. అందుకు (అలా అన్నందుకు నాకేమి అభ్యంతరంలేదని నేను అనే వాడిని. కాని తాత్వికంగా అఖేదం చెప్పడం వరకే ఆగిపోయింది అవ్వైతం, వ్యావహారికంగా సమన్వయం ఇప్పలేదు గదా ఆని కూడా అనే వాడిని నేను, అది నిజమే ననే వారు అన్నగారు అందుచేత మన౦ నురికొంత ముందుకు వెళ్లి మన భౌతిక తత్వ శాస్త్రం సాధించిన తాత్వికాంళశాల ద్వారా అటువంటి అఖేద థావాన్ని గుర్తించి ఆ గుర్తింపు ద్వారా అన్ని రంగాఅలోను అభివృద్ధిని సాధించ

త్రి వలసిన ఆవసరమెంతై నా వున్నది. పిత్యేకమైవ తాత్వికఅఖేదం చెప్పడం మాత౦9మే సరి పొదు, దానిని వ్యావహారిక విషయ౧౦లో కూడా సమన్వయ పరిచి చూచినపుడే మేలు జరుగుతుంది, కీడు తొలుగుతుంది. సవున్వయం

సమన్వయం కుదిరితే ఏ తత్వళాస్త్రం నుండి అనుకూలమైన అంశం దొరికినా మనం స్వీకరించ వచ్చును, సమన్వయం౩ కుదరని తాత్వికాంశాల వల్ల పిాయోజనం వుండదు. సమన్వయంలో సమయస్ఫూర్తిని సాధించ వచ్చు. దేనిక్తైనా సమయన్ఫూర్తిలేనిదే సాంఘిక జీవనం దుక్లభమవు తుంది, మంటి తత్వశాస్త్రం అనే దానికి నిదర్శనం _ దానిని ఆధారంచేసః కున్న సమాజం సుఖ, శాంతులతో విశాంతంగా వుండడమే, మన తత్వ శాస్త్రం గొవృదని గప్పాలు చెప్పుకుంటి మనకు ఒరిగేదేమీ వుండదు. దాని గొవృతనం సమాజంమీద కనపడాలి కదా?

ఆరి లో దాస్య (ప్రవృత్తి

మన వియోజనాలకోసం మనం దైవాన్ని పా9ర్థించడమనేది మన తత్వశాస్త్రం మనకు. నేర్చింది. వ్యావహారిక? తాత్విక వియోజనాలన్నీ దైవం వల్ల తీర్చుకోవచ్చుననే భావం పిజలమెనది. అన్నిటితో పాటు భక్కుడు తన ఆధిక్యతను నిలుపుటోవడంకోనం దైవ సపోయం అర్థిస్తాడు, దైవాన్ని పొొర్ధిస్తాడు. (విజలచే ఎన్నుకో బడిన విధాన ముంతి9 లేదా ముఖ్యమంత) లాఠటి ప్రజానాయకుడు తనమీద్య తన పిజలమీద నమ్మకం లేక తన అధికారాలను నిలుపుకోవడానికి దేవాలయాలచుట్టూ, జాతకాలు చూచేవారి చుట్టు తిరిగినట్లు) అటువంట్‌ పర దై నసపాయం కోసం యొపు డ్రై కే ఆశించడం ప్రొరంభించాడో అపుడే తన స్వేచ్చను తాను కోల్పో తాడు,

_ప్వేచృమ కోల్పోయిన వ్యక్తి వ్యక్తిశ్వాన్ని కోల్పోయి. దాన్య (బానిస్ప మనిస్తత్వభొవం వఏర్చ్పరచుకుంటాడు, దానిని పెంచుకుంటాడు. వ్యక్ని స్వార్ధం అందులో య0మిడ్‌ వుంటుంది. స్వార్థ ప్రవృత్తికి అలవాటు పడిన వ్యక్షికి దాస్య వ్రవృత్తి కూడా అలవాటైన కారణంగా ఆ దాస్య

టీ

(వవృత్సి అతడిని బాధించినట్లుండదు. అందువల్ల అది ఆతనికి అలవాటుగా మారిపోతుంది. ఒక దానికి అఅవాటువడ్డ మనిషి అవసరంలేని ఆలవాట్లకు బానిస అవుతాడు. అటువంటి అలవాట్లవల్ల మానసికంగామ శారీరకంగాను మనిషి కృశించి పోతాడుం

కొందరు భావాలకు అలవాటువడతారు., అది భావ దాస్యం. కొందరు కొన్ని విషయ సుఖాలకు ఆలవాటు పడతారు. (కొందరు జివ్వాకు, కొందరు గుహ్యానికి అలవాటు వడతారు, ఏదైనా అలవాటు అనేది దాస్య (బానిస) 1వవృత్తికి డారి తీస్తు ౦ది. అందుచేత ఏ విధమైన దాస్య వివృత్తి అయినా అది వ్యక్షికి వ్యక్తిత్వాన్ని మిగల్బదు,. ఆలా అలవాటు చేసు కున్న దాస్య వివృత్తి నుండి తాను చేస్తూవున్న తన వృత్తిలో అవినీతి చోటుచేసుకుంటుంది. తనకు తెలియకుండానే ఆర్ధిక సాంఘిక రంగాఆలో అవినీతి పెరుగుతుంది. వ్యక్తి స్వార్లమే ప్రధానం కావడంవల్ల సమిష్షి (సంఘ) వియోజనం మరుస్తాడు ఆ మరపులో వ్యక్తి తన స్వార్ధంకోసంి ఏదైనా చేస్తాడు. ఏదోచేయగూడని పని తాను (వృత్తిలో చేస్తూవున్నా ననే సృహ తనకు వుండదు,

అహంకారం

భకు డు ఆది అంతా తనకు తన దైవం ఇచ్చిందని అనుకుంటాడు, అందువల్ల ఆ దై వంమీద మరింత భక్తిని పెంచుకుంజాడు. ఆ దైైవాను గ౦హం కోనం వానా తంటాలు (తివృలుు పడతాడు, అలా దైవంమీద భక్తి పెరగడంతో ఆదానమూషాలో అజ్ఞానం పెరుగుతూ . వుంటుంది. నేను మంచి భకు డను నేను మంచి నీకిమంతుడను అనుకుంటూ తనమీద శనకు అభిమానం (స్వానురాగం) పెంచుకుంటాడు, నుంచి భక్తుడని ధర్మాళ్ళు డని అందరు అమకోవాలని' (ఆపియత్నంలోో భక్షి తావతియంలో కృతిమ మైన ధర్మకార్యాణ పాొరంభిస్తాడు, అందువల్ల తనలో తనకు (అవానిక్రి తెలియకుండానే అహంకాళం (అజ్ఞానం) పెరుగుతుంది. ఆ కార్ర ఇంగా జ్ఞానం తరుగుతుందిం ఆ పకస్థితిలో అహం (నేను తెలియబడదు. సమష్టి నేను? తెలియక వ్యష్టి “నేను పై వ్యామోహం పెరిగి అహంకారం పెరుగుతుంది..*అహం” నశించాలి అని చాలామంది అంటూవుంటారు?ః

శ్తగ ఆలా అనడం వింటూవుంటాం, “ఆహం” అంటే యేమిటి? అహ౦కారం౦ అంటే యేమిటిః అనేది తెలియకుండానే అలా ఆంటూపుంటారు. “అహం” జాొనంవల తెలియబడుకు౦ది. అహంకారం అజ్ఞానంన ల్ల ఆరంభమవుతుంది, లా లొ "ట్ర ఘం!” అర్ధంకావాలి “అహం౦ి అంటి *నేనుి. అది తెలియక *ఆహంి నశించాలి అంటూ వుంటారు *“అహం” నశించాలి అవడం అంటే “నేనూ” (తాను) నశించా అని అనుకోవడమే అవుతుంది. తాను (నేను నశించాలని వీ మూర్చుడు అనుకుంటాడు అని మనం అంటాం కాని అలా అనుకునేవాఠి అజ్ఞానం అలాంటిది. ఆయితే “అహం” తెలిసినవాడు (జ్ఞాన్సి “నేను” నశించను (చావను) అంటాడు, అది జ్ఞానానికి అజ్ఞానానికివున్న (అగాధం) తీడా, అందుకే “ఆహంొ అర్థం కావాలంటున్నాను. “అహం” అర్ధంకానివాడు తనను తానే చంపుకుంటాడు (తన మరణానికి తానే కారణమవుకాడు, కక్‌ ట్రహుం!్‌! .. ఆర్హంకావాల్తి అహంకారం నశించాలి *తహధ” అంటే “నేన్స? బ్రన్సి అర్థం తెలిసింది. ఇపుడు “నేను” సమిష్టి నేనా? వ్యష్టి నేనా? అనేది అర్ధం కావాలి, “నేను” అనేది (తాత్వికా రంలో సమిష్టి థావాన్నే సూచిస్తూ వుంటుంది. సమిసష్ట్‌ “నేనూ అర్థ మైతే వ్యష్టి “నేను” దగ్గర పేచీరాదు వుండదు. అహంకారం అంటే అది తన మేనుతో కూడిన వైయక్తిక మనోషివృతి ని తేలియుజేసూ వుంటుంది. స్వానుఠకాగం స్వాభిమానం (దురభిమానం) లో చేరి అది వ్యక్తిలో వ్యక్నమవుతూ వుంటుంది, అందువల్ల అటువంటి భావం సమిష్టి భావం నుండి వ్యక్తిని దూరం చేస్తుంది, వ్యక్తి అధిక్యతా భావాన్ని పెంచుతుంది. ఆటువంటిభావం అజ్ఞా నంతో కూడినది గావున అది (అజ్ఞానం) నశించాలి, అవాంకారం నశించ నపుడు స్వానురాగం తనపై స్వారీ చేస్తూ వుంటుంది, “నేను” (అవాం) అనేది తన మేనుతోనే పరిమితమై వుండక మనసుతో కూడినదై (సంబంధ పడి వుంటుంది. ఆ నునసనేది సాథారణస్థాయిలో అంద$కి వుంటుంది.

తతి దానిని ఉన్నత స్థాయికి (తాత్విక స్థాయిక్సి అభివృద్ధి చేసుకుంటే నీనా ఖిదం దానికుండదు. అటువంటి భేదరహితమైన “*నేనూ కి (అవానిక) అహంకారంవుండదు., మేనే “నేను” అనే ఆజ్ఞానభావమే అహంకారానికి కారణం. అటువంటి అహంకారం నశించాలి, అహంకారం నశించడమంటే అజ్ఞానం నశించడమేకదా? అటువంటి అహంకారం నశి౭చినపుడు స్వాను రాగం (స్వాభిమానల) వుండదు. స్వాభిమానం ఎంతగా తఠుగుతుందో అంతగా వ్యక్తులలో సామరస్యం పెరుగుతుంది. వ్యక్తులలో సామరస్య భావం ఎంతగా పెరుగుతుందో ఆ దామాషాలో వారిలో సహకార భావం అంతగా పెరుగుతుంది. అంతగా నమిష్టి (సామాజిక) తత్వం వారిలో చోటు చేసుకుంటుంది అది మంచి సమాజానికి మంచి సూచన గదా? ఇది అలొ ఎందుకు చెప్పవలసవచ్చింది?

ఈ విషయం ఇంతగా యెందుకు చెన్నవలసి వచ్చిందని మీరడగ వచ్చు, ఈ “నేను” అనేడి అందరూ, అన్ని సందర్శ్భాలలోను వాడుతూనే చున్నారు. కాని, అది ఎవరికి ఎలా అర్థమైనది? కొందరి దృష్టిలో వ్యష్టి గాన్సు మరి కొందరి దృష్టిలో సమిష్టిగాము అన్ధమవుతూవున్నది. అసలు ఈ “నేను అనేది తాత్విక సంబంధ-మైనదా? వ్యావహారిక సంబంధ మై నదా? అనేది కూడా విశ్నగా మిగులుతూనే వున్నది అందువల్ల ఎవరికి ఎలా అర్ధమైతే వాళు అలా వ్యవవారిస్తారు అనేది మరోవిశ్న. తాత్వికంగా ఈళన్చేన్స” సమిష్టి అనేది అర్జమైతే వ్యావహరికంగా (లౌకికం గ్రకూడాదానిని సమన్వయవరిచి వ్యవహరించవచ్చు. తాత్వికులు,వ్యావవారికులు, పండితులు, పొమరులు అనే తారతమ్యం లేకుండా ఈ జన్సెన్సు* బనే వానిని వాడుతూనే వున్నారుః బుద్ధ శంకరృ రామానుజ, మధ్వ మొదలుగాగల పూర్వ తాత్వి శులు = మార్కు, లేనిస్‌, మావో, యమ్‌, ఎస్‌ రాయ్స్‌ మొదలుగాగఅఆ ఆధునిక తాత్వికులు - ఈ “నేనో అనే దానిని వార్కి వారి తాఠ్విక రీతుల చుండి వారు యొలొ వివరించారు అనేది ఒక్కసారి సమీక్ష చేసి చూచిన బ్లేతే “నేను” అనేది వ్యష్టి దృకృధమా? సమిష్టి దృక్పధనా? అనేది విజ్ఞు అకు అర్ధంకాకపోదు, అందువల్ల మనం ఈ “నేన” ను సరిగా అర్ధంచేసు కుని మన సమాజాన్ని మనమెలా మార్చుళోవాలో, తీర్చిదిద్దుకోవాలో ఆలోచించవచ్చు=

ఫ్‌0 సమిష్టిజీవుడు

నేన్స?” అనేది సందర్భాన్నిబట్టి వ్యష్టి సమిష్టి అర్థాన్నిస్తుంది, సమిప్టి అర్ధంలో వాడినపుడు ఉన్నతమైన (విశాలమైన) ది గామ, వ్యష్టి అర్ధంతో వాడినపుకు పరిమితమైన (సంకుచితమైన) ది గాము వుంటుంది జీవుడు సమిష్టి జీవుడ్డై నందునల్ల “నేను” కూడా సమిష్టిదే అవుతు ౦ ది, జీవులు వ్యష్టి జీవులు అనుకుంటే “నేమి” కూడా వ్యష్టిదే అవుతుంది, జీవుడు సమిష్టి జీవుడు అనుకున్నవారు ఆథ్వైతులు, జీవులు వ్యష్టి జీవులు అను

కున్నవారు ద్వ్వైతులుం సోకిటీసు, బుద్ధుడు, మార్కు మావో, లెనిస్‌ లాంటి తాత్వికులు జీవుణ్ణి, సమిష్టి జీవుడుగానే భావించారు, అలాగే నిర్వచించారు. రామాను జుడు, మధ్వలాంటి ఆధ్యాత్మిక తాత్వికులు) యమ్‌, ఎస్‌, రాయ్‌ లాంటి భౌదిక తత్వవేత్తలు జీవుల్ని వ్యష్టి జివలనే భావించారు. ఆ దృక్పధం నుంచే వారి వారి తాత్విక సూత్రొలను సూత్రీకరించారు. ఆ తాత్విక

సూళా్రాలనుండి సామాజిక సూత్రాలను చెప్పారు, ద్వైతంలో “నెను”

న్చేన్సు?' స్వళ్లమునకు వెళతాను అంటే అది వ్యష్టి “నేను”. * నేన్స? స్వర్గమునకు వెళ్లుటకు (చేరుటకు కర్మకాండ (యజ్ఞయాగాదులు) చేసాను ఆటే అది వ్యష్టి *నేను”” భావాన్ని సూచిస్తుంది, “నేను”. తై దిక కర్మలు (పూర్వజన్మలో) చేసిన ఫలితంగా ఈ జన్మలో వాటి ఫలితాలను అనుభ విస్తున్నాను. అంటే అది వ్యష్టి “నేన”, అటువంటి థావం వైదిక పరమైన

ద్వైతం అవుతుంది,

ఆధద్వైెతంలో "నెన్‌

ఉన్లేన్స. (జీవుడు) జద్దుడను కాను, ఆ కాఠణ౦ం చేత “నేన్స? మోక్షం పొందియే వున్నాను, (మోక్షం సిద్ధించే వున్నది అంటే ఆది సమిష్టి “నేను”8 అర్ధం, బంధంలేదు (బానిసకాదు) కనుక మోక్షం తేచ్చెద వచ్చేది (ఒకరిచ్చేది) కాదు, జీవుడికి ఎవ్పుడూబంధంలేదు, అందువల "టో

వంద లివి టా (వ ౧౮ నం. బా సంతు నా మోక్షం అక్కరలేదు (జీవుడికి స్వేచ్చ ఒకరిచ్చేదికాదు* బంధ, మోక్షాలు వ్యష్టివరంగా (ఆధ ్వశంలో) చెప్పబడలేదు. అంతా సమిష్టిమీదనే (వేను మీదనే చెప్పబడినది. (స్వేచ్చ కూడా సమిష్టిగానే చెవ్పబడినది. ఒకరిచ్చే స్వేచ్చ, ఒకళి ద్వారా పుచ్చుకునే స్వేచ్చ = అది స్వేచ్చ కాదు కాలేదు ఇదే అద్వైతం, అదే అద్వ్వైతంలో “నేను”కు నిర్వచనం. (ఇది ఉపనిషత్‌ కాలానంతర తాత్విక చింతనా ఫలితం) భౌతికంగా “నెను”

“నేను” ఒక వస్తువుని అనుభవించాను, ఆనందించాను, అనుభూతి చెందాను అంటే అది వ్య్యక్షి గత ౦, (అనుభూతి వ్యక్తిగతం) వ్యక్తికి సంబంధించిన విషయం, *నేన” ఒక వస్తువుని ఉత్పత్స్ని చేయడానికి సంబంధించిన ఆలోచన చేశాను అంటీ అది వ్యక్తిగతం. అలా ఆలోచించివ విషయం ఆచరణలో పెట్టడం సమిష్టికి సంబంధించిన విషయం. అలోచన నుండి దానిద్వాఠా వచ్చిన ఫలితానికి సంబంధించినఅనుభవం ఆనందం సమిష్టి అనుభూరికి కారణమవుళుంది.

పరార్థం

వ్యక్షిగతమైన ఆల'*చనలు నమిష్టిపరమైన ఆచరణతో ససున్వయం కుదిరినప్పుడు దాని ఫలితానికిసంబంధించిన అనుభూతి (సమిష్టి ఆనందాను భూతి సమిష్టిదవుతుంది. నాళోసం (వ్యక్తి కోసం) అనేది స్వార్ధమవు తు6ది, మన కోసం (సమిష్టి అనేది నిస్వార్థం వరార్థం (పరమార్ధం) అవుతుంది. ఆర్ధికొన్ని (సంవదచనుు వ్యక్తిగతంగా ఆనుభవించినపుడు (చఛాచుకున్నచ్చుగ్సు, అనుభ వించవచ్చు ఆని చెప్పినపుడు స్వార్థమవుతుంది అజీ సంవవ అండరికి ఉపయోగవపడినపుడు వరార్థ మవుతుంది. (అంత కంటే పరమార్థం లేదు గనుక), తన కోసం అనేది స్వార్ధం, వ్యక్తిగతం అండరి కోనం అనేది పరార్టం సమిష్టిపరం. నా రోసం్వజనే “నేను” క్రి; అందరి కోసం అనే “నేను” కి ఆ విధమైననిర్వచనం చెన్పుకున్నప్పుడు ఆ రెండు అభిపోయాలలోని భేదం సులభంగా అర్ధమవుతుంది.

బన్సేన్స” స్వేచ్ళను కోఢుతున్నాను అంటే అది వ్యక్షిగతం, “నేను” 'స్విచ్ళను కలిగివుంటామ అంటే అది సమిష్టి విషయమవుతుంది. నా కోసం ఉనేన్సు” స్వెచ్ళను కోరితెచ్చుకుంటానము అంటే అది వ్యష్టి (వ్యక్తి) గతం

ఫ్‌?

అందరికోసం *నేను"” కలిగించేది (తెలుసుకునేది సమిసష్టికి సంజఖంధించిన స్వేచ్చా విషయం. స్వేచృను వ్యక్తులు కలిగివుంటారా?ః సమిష్టిని (సమా జాన్ని కాదని వ్యక్తులు స్వేచ్చ కలిగి వుండటానికి వీలు వుంటుందా? అనే సూక్ష్మమైన తాత్విక భేదాన్ని గుర్తించ గలిగితే ఈ “నేని అనేది సమిష్టి “నేను” గానే అర్ధమవుతుంది, అపుడు ఇంతగా చర్చించ వలసిన ఆవసరం వుండదు,

సామ్యువాదులకు, సామా9జ్య వాదుఅకుు మతవాదులకు, మతోన్మా దుఠలకుు కవులకు, కళాకారులకు తత్వం తెలిసినవారిక్కి అది తెలియని వారికి ఈ “నేను” ఎలా అర్ధమవుతూవున్నదిః అనేది అ౦తువ ట్దని విషయం, అది ఆంతుపట్టకపోయిశా అందరం దానిని వాడుకుంటున్నాం,

ఈ “నేను” సమిష్టిగా అర్థమైతే దాని పుయోజనం యెలావుంటుంది? అది వ్యష్టిగా అర్ధమైతే వచ్చే ఫలితం ఎలావుంటుంది? అనేది అర్ధరికావడం కోసమే ఈ ప్రియత్నమంళాం. ఈ విషయం పాఠక మహాశయులు అర్ధం చేసుకుంటే ఇదంతా చదవవలసి వచ్చినందుకు వాధవడరని అనుకుంటూ, ఒకవేళ చదువుతూ వున్నంతసేపు బాధవడుతూనే చదివినా ఇది చదవడం పూర్చి అయిని తరువాత మాత్రం బాధోపశమనం కలుగుతుందని ఆశిసు న్నాను సా

*నేను” సులభంగా అర్ధంకాను (కాదు), అర్థంకాని దశలోనే ఆధ్యా ర్మిక వాదులు ఇంతవరకూ చెబుతూ వచ్చారు, (వారికి అర్థమైనది కూడా అంతవర క్రీ. అందుచేత అర్ధంకాని ఆ “నేను” (లేక ఈ “నేను” పండిత్వ పామఠులనుకూడా బాధిస్తూవున్న విషయమే. (నేను వొసిన “జగత్‌ సత్యం- బిహ్మమిధ్య” అనే పుస్తకంలో నేనంటే విమిటి? వివరించబడింది, అది చదివి ఈ అర్ధంతేని “నేను ని అర్ధంచేసుకుంటారని ఆశిస్తున్నాను), ___ మేను (శరీరం) లేనిదే “నేన” (మనసు) వుండదు. కాని “నేని లేని మేను *నేనుి కాదు, మేను 6న్దేన్సం కలిసివున్న నేనే నిజమైన న్చేన్సృుప మేను వున్నచోటనే నేను” వ్యకృమవుతుంది అని భౌతికవాదం చెబుతుంది. కానీ ఆధ్యాల్మికవాదం మేను లేకపోయినా *నేను" అస్తిత్వం కలిగివుంటు

ఫ్‌ఫి దని చెబుతుంది. అటువంటి భిన్న అభిప్రాయాల మధ్య ఈ “*“నేనుి సతమత మవుతూవున్నది. అలా సతమతంకాని సమ్మతమైన అభిప్రాయం కోసమే ఈ వివరణ అంతా అవసఠమైనది. అచేతనావస్ట

అచేతనావస్థ (వైతన్యరహితస్థితి లో హేతుబద్ధమైన ఆలోచన అ౦డవు, అంతా అ హేతుకంగా (క్రిమరహితంగా్రాను అయోమయంగాను, గజిబిజిగాను వుండి కమ వద్ధతిలో ఆలోచించ నివ్వవు చేతనావస్థ (చైశన్యం) లో ఆలోచనలు కంమాభివృద్ధి జరిగి హేతువు ద్వారా తాను సంఘ జీవినని గుర్తిస్తాడు, (తాను అంబే సమాజంలో విడదీయరాని ఒక భాగమైన వ్యక్రే తాను. అందువల్ల తన కోరికలు (అవసరాలు తామ వ్యక్షిగతంగా కాక సంఘవరంగా (సమిష్టిగా తీర్చుకోవాలని చూస్తాడు. అలా శన అవసరాలు తీర్చుకున్నప్పుడు అది నీతి బద్ధం అవుతుందే గాని స్వార్ధ తత్వంకాదు. (అన్యాయ వద్దతికాదు. నీతి అవినీతి అనేది సమిష్టి వ్యష్టి అనే దాని మీద ఆధారవడి వుంటుంపిం

అందుచేత మన ఆలోచలు అచేతనావస్థ (తెలియని దశ) మండి చై తన్యావస్థ (తెలునుకునే దశ) వైపుకు పరివర్తన చెందుతూ వుంటై, అంటే వ్యష్టి ఆలోచన నుండి సమిష్టి ఆలోచనకు మనం తాతి్వక౦గా పెరిగామన్నమాట. ఒకసారి సమిష్టి ఆలోచన దశకు పెరిగిన మానవుడు మళ్లీ వ్యష్టి ఆలోచన జేయలేడు. అలా చేయడమంటే తన తాత్విక పకి వర్తనలో తిరోగమవం సాగుతూవున్నదన్నమాట.

సామాజిక (నమిష్టి) భావం

విద్య విజ్ఞానం సొమాజిక౦గానే వ్యక్తి పొందగలడు గాని సమాజా నికి దూరంగా (వ్యక్తిగతంగా వుండి పొందలేడు. అందుచేత “నేను” అనే సమిష్టి భావం (తాళ్వికంగా) కలిగితే వ్యష్టి ఆలోచనలు వ్యక్తి చేయడు, వ్యక్సుల్లో వుండే వ్యక్షిగత కోరికలు సమిష్టిలోని వ్యక్తులకు వుండవు వ్యక్షులలోని వ్యక్తిగతమైన కోరికలు వ్యక్నిని (మనిషిని ఉద్వేగానికి" ఉసిగొలుపుళూ వుంటై, అంతరంలో దాగిన ఉద్వేగాల సముదాయమే

ఫ్‌ వ్యక్షిలో ఉదే9కాలికు కారణమవుతూ వుంటుంది. మనలో దాగిన ఉద్వే గాల అణచివేతకు మనం అనేక సొధనాలను కనుగొంటూ వుంటాం, ఎన్ని సాధనాలను కమగొన్నా, ఉద్వేగాల వారినుండి మనం తప్పించుకోలేక వ్యావహారిక జీవితంలో ఉ దేకాలను పెంచుకుని, ఉకోంషాలను కల్పించు కుని కృత్రిమమైన (నికృష్టమైన) జీవితాన్ని గడుపుతూ వుంటాం. సమిష్టి జన్సేన్పు 9? అర్థమైతే (ఆ జ్ఞానంవస్తే ) ఆసలు ఉద్వేగాల మూలస్థాన మే అంత రిస్తుందిం కళ అనేది వ్యక్తిగతం కళ అనేది వ్యక్నిగతం, కళ ద్వారా బొందే అనుభూతీ వ్యకి గతంం శాస్త్రం అనేది సమిష్టి విషయం. ళాస్త్రం సత్య శోధనకు సంబంధించిన విషయం కావడంవల్ల సత్యం సమిష్టీదేఅవుతుంది. సత్యాన్వేషణలో వీ వ్యకి ఏ ఆలోచన చేసినా అద్‌ పమిష్టీ ఆలో చ నే అవుతుంది సమిష్టి దృష్టిలేని వ్యక్తుల కోరికలుగాని, ఆలోచనలుగాని పంఘ (సా మాజి క్ర వరంగా వుండక పోవడం జీత ఆ కోరికలు వె్యరితలలువేసి సమాజంలో అధమ ఫ్టాయి పరిస్థితులను కలిగిస్తూవుంటై. సమాజంలోని వ్యక్తుల మధ్య వుండ వలసిన ఊత్తమ సంబంధాలను (టైతిక విలువలను పాడుచేసి వ్యక్తుల మధ్య వుండవలసిన మమతానురాగాల స్థానంలో అసూయా ద్వేషాలను ఠగిలిస్తూ వుంటైం అందరి సవుస్య ఆకలి అనేది ఆండరి సమవ్య. కామ మవేది కొందరి సమస్య, అది

వ్యక్తిగత సమస్య (అది వ్యకి గతంగా తీర్చుకోవచ్చు). ఆకలి (ఆర్థికం) సమస్య సంభఘువఠంగా (సమిష్టిగా పీర్నుకోవలసిందే. కళలడ్యారా పొందే అనుభూతి (కళారసికత) ని వ్యక్నిగతంగా తీర్చుకోవచ్చును, జీవిత సుఫా లను, జీవితకోలం కోల్పోయిన వ్యక్తుఅ (పీడితుల) సమస్యలు సమస్యలు కాదనీ వొటీనీ వదలివేసి, పేేయసిని కోల్పోయిన ప్రియుని సంగతే ముఖ్యమనీ ఆ సంగతిని మాతిమే అలోచిస్రోమంటే సరిపోతుందా? అదాక

వ్యక్తిగత సనుస్యః డాని పరిష్కారం వ్యక్షిగళ మే,

స్‌

సమిష్టి సమన్యను పక్కకు తోసి వ్యక్తిగత సమస్యను ముందుకు లాగి దానిని పజ్జుకుని పీపులాడితే సరిపోతుందా? నమి ష్టిని కాదని (ద్వేషించి వ్యష్టిని (వ్యక్సిని కావిలిం చుకో వడం(ఆరాధించడం) ఉన్నత తాత్విక అక్షజం కాదు.

పేదలను గురించి, పీడితులను గురించి, ఆకలిని గురించి, ఆర్థికాన్ని గురించి ఆలోచించడం మానేశారు అంటే అందుకు కారణం సమిష్టి “నేను” అర్థంకొాలేదన్న మాట, “నేని అనేదానిని వ్యక్తిగతంగా అర్ధంచేసుకుని దానికి సంబంధించిన పవివృత్తిని పెంచుకుని ఆ పివృత్తిరీత్యా తాను వ్యవహరిస్తున్నాడు అంటి అంతరంలో దాగిన వైయక్తిక కోరికల పిభావం నుండి తప్పించుకోలేక పోతున్నాడన్నమాట,

ప్రేయసీ ప్రియులను గురించి వారి ప్రేమను గురించి (వాస్తేను, వాఠి యెడబొటును గుకించి, వారి విరహ(తాపాన్ని) వేదనను (ాస్తేను, చదివితేను ఆకర్షణ, తద్వారా అనుభూతి వుంటి వుండవచ్చునేమో కాని అది సామాజిక సమన్య కాదు. వ్యక్తిగత అనుభూతులకు (లేక బూతులకు ప్రాముఖ్యం ఇవ్వడమంటే మళ్లి మనం రాచరిక వ్యవస్థను కోరుకుంటున్నా మొన్న మాట, మానవుజ్ణి గురించి, మానవుడి సమసన్యలనుగురించి [వాయడం మానేసి, దేవుడ్ణ గురించి, దేవుడికి చేసే పూజా పునస్కారాది భక్తి కధ అను గురించి వాశారు గనుకనే మన గత కాలమంతా అంధకారమయంగా (అజ్ఞానమయంగా సాగిపోయింది.

అటువంటి కధలు(వాసి, చదివి మనం భక్షి పార వశ్యదశలో (అవ్య కా నుభూతులు) పొందవచ్చు. కాని ఆది మనలమ నిదిపుచ్చుతుందే గాని మేల్కొలిపి ఆలోచింప జేయదు. మనం ఈనాడు కోరేది ఆ దశకాదు, (ఆది అజ్ఞానపు దశ) కాని ఈనాడు మనం విజ్ఞాన దశలో వున్నాం. ఆ విజ్ఞానాన్ని (సైన్సున్సి మనం జ్ఞానం సంపాదించడానికి వినియోగించు కుని ఆ జ్ఞానం ద్వారా మనలో దాగివున్న వ్లైయక్షిక ప్రవృత్తిని అధిగ మించి వ్యఎహరించగలిగికే మనలో దాగిన ఉద్వేగ తత్వం అంతరించి సద్వివేకం సమకూరి అందఠి యెడఆ ఆదరాభిమానం పెరిగి నీ నా భేదం తౌలిగి అంతా నునమ్మే ఆంతామనదే (సమమే) అనే సమతా భావళ్ళకలిగి

కరీ

ఆంకా సామరస్యంతోను, సహకారంతోను, ఆలోచించి చివరకు సమీష్టీ జీవనం సాగించగలం. అదే మనలక్ష్యంం

ఉనేన్సుం సైతం పిపంచాగ్నికి సమిధనొక్కటి ఊకతిచ్చొను అని తీ థీ అన్నాడు. ఆలా అన్న థ్రీ థ్రీలోని “నేన” సమిష్టి నేనే. (తీ థీ కవిత్వం _- మిర్యాల రామక్రిష్ణ అలాంటి తాత్విక దృష్టికలవారు కవులై నా కళారారుజై నా తాత్వికులై నా (జ్ఞానులై న్సా వై జ్ఞానికువైనా (శౌప్రజ్ఞాలైనాా వారు శారీఠరరంగా (మేనురీత్య్రా మర ణిరచినా నారు వారి భావాఆ రూపంలో (నేను రూవంలోో జీవించే వుంటారు. ఆ విధంగా మనకు పిత్యక్షమవుతూ వుంటారు, మనకు ఉత్తేజాన్ని కలిగిస్తూవుంచోరు.

అలా ఆ రూవంలో హరు మనకు మిగిలారు గనుకనే వారినీ గురించి (వారి భావాలను గురించి ఇపుడు మనం మళ్లీ చర్చించుకుంటున్నాం* ఆలాంటి వారిలో మా ఆన్నగారోకరుగా ఎన్నో తాత్విక విషయాలు సమ న్వయ పూర్వకంగా వివరించారు. వీదో కాలంనాటి తత్వవేత్తలను గురించీ ఆ తత్వవేత్తలు, చెప్పిన తాత్వికాంళొలను గురించి మనం ఈ కోలంలో ఇంతగా చెన్వుకుంటున్నామంటే వారి తొత్వికాంళాలలోని విషయాలు నునకు ఎంతో కొంత నమన్వయానికి వస్తున్నవి గనుకనే, (సమన్వయం కుదరని తాత్వికాంశాలు భబెప్వ్పినవారు చరితిలో శాశ్వతంగా మ్‌గఅరు సమన్వ యానికి వచ్చే తొత్వికాంశాల మొతాన్ని మనం మళ్ళీ సమన్వయం చేసు కుని ఈ కాలానికనుకూలమైన తత్వశాస్త్రంగో రూపోందించుకోవాలి. అటు వంటి ఆలోచనా విధానం మండి వచ్చినదే ఈనా (అన్నగారితో) పరి చయం

ఈ *వరిచయం” అవే పుస్తకం మీరు వాయడం వల్లగాని, వేము చదవడలవల్లగాని పియోజన మేమిటని ఆడిగారొణాయనం ఆ పియోజన సుమిటో తెలియడానికే ఈ ఉపోద్దాతం వా్శియవఅసి వచ్చింది. ఇది వా్రసిననాకు చదివిన మీకు కొన్నివేల సంవత్సరాలుగా మనలో (మన మనసులో దాగివున్న (తాత్విక) చీళట్ల తెరలు తొలిగి వెలుగు (జ్ఞాన) శిరణాలు పివేశించి నున జీవిత విధానానికి దారి చూసగలవవి ఆశిసు వ్వోనూ =

అన్నగారితో నా సరిచయ ౦ అద్వైత తార్వికాంశాలను అర్ధంచేనుకోవడం కష్టమనేవారున్నా రు, అద్యాతతాత్వికొంశం అనిర్వచనీయం (నిర్వచించలేనిది అనేవారున్నారుః అద్వైతం అంటే రెండూలేవనేవారున్నారు. అద్వైతం మిధ్యా (లేదనే వాదం చెప్పిందని అది వై తాగ్యాన్ని జోధించిందన్తి తద్వారా వ్యావహి రిక జీవితంపై విఠక్నిని కలిగించిందని చెప్పేవారు కొందరున్నారు, మరి కొందరు మతం కోసం దానిని శంకరుడు పిచారంచేశాడని అంటున్న వారు వున్నారు. నిజంగా ఈ అభిపొంొయాలన్నీ తప్పిననీ అద్వైతం వై అన్యాయంగా అటువంటి ఆథాండాలు వేసి విచారం (ద్ర్వ్వైశులు చేశారని అన్న (చల మయ్య్ర)గారు అంటూవుండేవారు. వైన చెప్పబడిన అభిపొ్రొయాలకు భిన్న మైన అభఖిపాంయాలతో అద్వైత సిద్ధాంతాన్ని ప్రచారం చేయడమేగాక ఆది ఆర్థిక సాంఘిక, రాజకీయ్మ మానసిక రుగ్మశలకు (శాత్వికు మందని కూడా వారు అంటూ వుండేవారు. అద్వైతం అర్ధంకాదనేది సామాన్యంగా అందరూ అనుకునే అభిపాఛియం. అటువంటి జటిలమైన ఆ తాత్వికాంశాలను అర్ధంచేసుకోవాలనే ఆకాంక్ష నన్ను ఆ విషయమై అన్నగారిని స్రశ్నింవజేసింది. ఆ [పశ్నలో పె న చెప్పిన అభిపొాయాఆపై తన అభిపోయం తెలుసుకోవాలనేది నా అభిపాయం, నా అభిిపాయం తెలుసుకున్న అన్నగారు తన అభిప్రాయం ఇలా చెప్పడం పా్రొచంభించారు. అవ్యైతం చెప్పేతీరులో చెబితే అర్ధంచేసుకోవడం కష్టంకాదన్సీ కాని దానిని ఇెప్పే పద్దతిలో, తెలిసే తీరులో చెప్పేవారేలేరనీ అన్నారు. మీరు చెప్పే. పద్దతి కూడా అటువంటిదేనా. అని నేనన్నామ. నేనన్న అ మాటకు నవ్వి నేను కూడా అలాగే అందరిలాగనే చెబితే నా: పుత్యేకళ నా విశేషం యేముంటుంది అన్నారు,

క్ర

మీరు చెప్పే తీరేమిటో నేను తెలుసుకోవచ్చునా అని నేశడగడంతో దానిలోని (అద్వ్వైతంలోనిి తాక్వికాంశాలను వివరించారు. ఆదవై్వైతమంబటే రెండూ లేవని అనుకో వడ ౦ తప్పనీ, అద్వైత మంటే రెండు కాదని మాత౦)మే అర్థంచేసుకోవాలనీ అన్నాతుం ఆద్వ్వైతంలో చెవ్పజడిన “వ్పిద్య? కు లేదు అని కాదు (లేదు అంటే శూన్యవాదమవుతకుంది) అది అట్లా నీవు చూస్తూవున్నట్లు నీవు అనుకుంటూ వున్నట్లు లేదని అర్ధం అన్నారు”

అద్వైతం వైరాగ్యాన్ని బోధించిందనుకోవడం పొరపాటనీ పెగా అది అందరిని కార్యోన్ముఖులను గావించిందనీ (యుద్ధం చేయనని చు లేనని ఆయుధం పారవేసిన అర్జునుడిచే మళ్లీ ఆయుధ౦ పటించి యుద్ధం చేయించింది అని అన్నగారి ఉద్దేశం) అదై తం మతం లేం కాదనీ మకాతీతమైనది ఆ సిద్ధాంతమనీ, శంకరుడు మతాన్ని వ్యతిరికించా డన్కీ అదై్యైతం అర్ధమైతే మతాతీత మానవ సమాజాన్ని అది ఆశించిందని అర్దంచేసుకోవచ్చు ననీ అన్నారు. (అలా అద్వ్వైతంలి చెవ్వబడివుందో లేదో అనేది మనకు అపిస్తుతం, కాని ఆఅద్వ్వైతంలోని తాత్వికాంశాలను అన్నగారు సమన్వయంచేసి చెప్పేతీరు మనకెంతవరకు సమ్మతం? మనంఠోరే సామ్యవాద సమసమాజ ఆశయానికి ఆ సమన్వయసనూ(త్రాల్స ఎంతశవరజబ ఆచరణ యోగ్యాలనేది ఈ పరిచయం ద్వారా మనం అరం చేసుకోవచ్చును భౌతిక, అధ్యాత్మిక తాత్వికాంశాలలోగల భిన్న భావ నలు, అందులోని అభిన్నభావనలు మనం యెలా అర్ధంచేసుకోవచ్చును? అనేది కూడొౌ ఈ పతిచయ ఉద్దేశం, న్‌ ఎః

అన్నగారిని తాత్విక చింతనకు దారితీసిన (మానసిక కారణాలు (వరిసర్శ వఠిస్థితులు వారి వ్యక్తిగత జీవిత విశేషాలు కుటుంబ పరిసి తులు కూడా తెలునుకోవడం అవసరం, ఆ ఉద్దేశంతోనే క్లుపంగా ఆ వినీ యాలను వీవరించి ఆ తరువాత వారితో నేను ఏ తాత్విక విషయాలలో ఎక్కడ ఎలా ఎందుకు భేదించినద్యి ఎక్కడ వీకీభవించినది కూడా చెబు తాను, అదికూడా ఈ పలఠలిచయంలో మ. ఖ్యమనే అనుకుంటున్నాను,

ఆంతేకొక వారు నాతో ఏ తాత్వికాంశంతో చర్చించి సమన్వయా నికి వచ్చింది కూడా చెబుతాను, అలాగే వారు ఇతరులతో ఎలా చర్చించింది

క్‌్రి

వారి అద్బ్వైత సిద్ధాంతాన్ని ఎలా సమన్వయ పరుస్తూ, సమర్ధించుకుంటూ వచ్చింది కూడా వివరిస్తాను. నా సమక్షంలో జరిగినవి; నా పరోక్షంలో జరిగినవి (వారు, ఇతరులు చెప్పగా విని తెలుసుకున్న విషయాలు (ఆసక్తిని కలిగించే ఆంళశాలు) వివరించడం అవసరమని భావించాను వారి జీవిత కొలంలో అనేకవేల మందితో చర్చించి? వాదించి వుంటారు. అనేక సభలలో పవిసంగించి వుంటారు. ఆ చర్చలు వాదాల, వినంగాల సారాంశ విషయాలన్నీ ఇక్కడ చర్చించడం, వివరించడం నాతరంకాదు, నేను చేయలేనంత పెద్దపని ఆ వని, కాని వారితో వరస్పర భిన్నాఖి పొ9ంయాలుగల వ్యక్తుల మధ్య జరిగిన ప్రధాన చర్చఅ సారాంశాన్ని మాతిమే మీ ముందుంచుతున్నాను (అంతవరకే మనకు ముఖ్యం) నేను ఇబ్బందిపడి మీకు ఇబ్బంది కలిగించడం ఇష్టంలేక,

వారు మాట్లాడే మాట తీరులో వ్యంగ్యం: హాస్యం వుండేవి. కొద్దిగా శృంగారంకూడా కలగాపులగంగా వస్తూవుండేది. వీది ఎప్పుడు మాట్లా డనా తొత్విక సంబంధంలేని మాటంటూ వుండేది కాదు. కొత్తగా వారి పిసంగం విన్న వారికి ఇదేమిటి: ఇక్కడ ఇలాంటి తాత్విక సభలలో ఇలాంటి (బూతు విషయాలు మాట్లాడుతున్నారు ఆనే సందేహం కలిగేదిం కాని విసంగం కొంత ముందుకు సాగిన తరువాత గాని అర్హమయే్య్యాది కాదు అందులోని కాత్వికార్టం. కాత్వికార్థంలేని వ్యర్థ వాక్యమే వుండేది కాదు వారు ఉపయోగించే వాక్యాలలోం

సశే ఆ విషయాలన్నీ ముందు చదవబోయే చాన్లో తెలుసుకుం టారు, ఇక ముందుగా వ్యక్సిగత జీవితం వారి వ్యక్షిత్వం కుటుంబ పరి స్థితి (చరితిను) చూబ్బ్దాం. మా కుటుంబ చరితను నేను వస్తున్నాను గనుక అది అతిశయోక్షిగా అనుకుంటారేమో ననే భయం (సంకోచం) కూడా నన్ను వఐాధిస్తూవున్నది. అందువల్న వాస్త వాలలోని అతి ముఖ్య వాస్తవాలను మాతిమే (జరిగినవి జరిగినట్లు) మీ ముందుంచుతాను. అలాగే మీరు చూడగలుగుకారు? ఒక్కొకన్హైసారి వాస్త్రవ విషయాలు కూడా చెప్పుకోవడానికి ఎబ్బెట్టుగా వుండి) వీలుగాని పరిస్థితులు కూడా వుంటై అటువంటి విషయాలుచెప్పినప్పుడు అతిశయోక్తులుగానూ అనిపించవచ్చు,

600

చెప్పిన విషయాలు అర్ధంకాకనూ పోవచ్చు. సొంత ప్రచారమని (సొంత డబ్బా) స్వపియోజనం కోనమని కూడా అనిపించవచ్చు; అనుకోవచ్చు. అటువంటి ప్రచారం మా గురించి మేము చేనుకున్నందువల్ల మాకు (మా కుటు*బానిక్సి గాని నాకు గాని ఒరిగేది వచ్చిపడేది (లాభించేది యేమి వుండదు (ఎన్నికలలో నిలబడి వోట్లు అడగడంలాంటిది కాదిది. అంతేకాక ఆ పని చేయబోమని కూడా వోమీ ఇస్తున్నాను అందువల్ల సంతృప్తి మాతుమే మిగులుతుందిం

అందువల్ల వున్నది వున్నట్లుగానే చెప్పడం జరిగి అది. ఆలా చెప్పడంవల్ల వచ్చే సంతృప్టి (మానసిక ఆనందం) దేనివల్లరాదు, రాని (లేని తృప్తి కోనంవున్న సంతృప్తిని వదులుకునే(చంపుకువే) మనస్తత్వం మాకు (నాకు లేదు. అందుకు కారణం తాత్వికరీత్యా పొందిన జ్ఞానం (ఆనుభవమని కూడా చెవృవచ్చు) అ విషయం చెప్పక తనదు, చెప్పు కుంటే తస్పులేదు,

అన్నగారి మొదటి భార్య (సుందరమ్మ భారతీరంగా (ఎస్‌, జి, రంగాగారి భార్య తో కలిసి స్వతంతం పోరాటంలో పాల్గొని జైలుకి వెళ్లారు. అక్కడ అనారోగ్య కారణంగా అకాల మరణం పొందారు, 'రెండవ భార్య (విశాలాక్షి కి గల సంతానంలో (4 18 20 వయస్సు వచ్చిన మగపిల్లలు పిమాదవశాత్తు మరణించారు. ఆటువంటీ పరిస్థితులలో తాము నంపొడించుకున్న (అద్వైత జ్ఞానం వారికి అండగా వున్నది గనుకనే ఆ దంపతులు అటువంటి దుఃఖాన్ని దిగమింగి తేరుకుని మళ్లీ నూమూలు మనుషులుగా మన మధ్య తిరగ గలిగాఠుం

చాలామంది తత్వవేత్తలు తమ తమ భార్యల వల్ల తాము మాన కంగా వాధింపబడ్డాఠు. (ఆయా తత్వవేత్తల మానసిక స్థాయిని అందుకో లేని వ్యక్తులవల్ల తత్వవేత్తలకు ఇబ్బందులు తప్పలేదు భర్శల మానసిక స్థాయిని అర్ధంచేసుకోలేక్క ఆ తాపతుని అందుకోలేక అచరణలో వారితో ముందుకు సాగలేక్క సహకరించని భార్యలతో ఇబ్బందుల పాల్టైనారు నారుం

61

అలా ఇబ్బందుల పాలైన తత్వవేత్తల చరితలు చడివా౦, విన్నాం. (సోక్రటీస్‌, రామానుజుడు అటువంటివారిలో ముఖ్యులు తము తము భార్యలవల్ల (శిష్యులవల్ల కూడా) వారు పడిన మానసికవ్యధ (వధు సామాన్యమైనదికొదు. ఆ విషయం తెలిసిన ఆన్న గారు అటువంటి ఇబ్బం దులు తనకు రాకూడదనే ఉద్దేశంతోనే వదినగారికి తత్వబోధలు వినిపించి ఆమెను కూడా తన తాహతుకు (తాత్వికంగా పెంచుకుని (వదినగారు కూడా అద్వైత పూర్ణ బోధావగాహనకలవారే తద్వారా తామిరువురు తాత్వి కంగా (ఉక్కరై) వ్యావహారికంగా వీకమై అఖేదబుద్ధితోనే జీవించారు అందరికి (సామాన్యులకు) ఆటువంటిది సాధ్యవడే విషయంకాదు. కాన్ని వీరికి సాధ్యపడింది. అఎదుకు వారు ధన్యులు, ఆ విషయం వారితో నేను అనేక సార్లు అంటూవుంజేవాడిని. మా యెడల నీకువున్న అభిమానం, గౌరవం నీకు ఆలా అనిపిస్తూ వున్నదని వారనేవారు. అటువంటిడి వారి వ్యక్షిత్వం,

అన్నగారి మొదటి భార్య సుందరమ్మ. వారికి స్వరాజ్యం అనే పేరు గల కుమార్తె వుంది, (స్వరాజ్యం కోసం ఆ దంపతులిరువురు స్వతంత పోరాటంలో పాల్గొనే రోజుల్లో పుట్టిన ఆ బిడ్డకు స్వరాజ్యం అని ముద్ధుగా పెట్టుకున్న పేరడి, స్వరాజ్యం వచ్చేదాక ఆ తల్లి బ్వితికి వుండలేదు. ఆ బిడ్డను చూచుకునే అవకాశం ఆమెకు దక్కలేదు.

ఆఅ మొదటి భార్య ఆలా మరణించడంతో అన్నగారు రెండవ వివాహం చేసుకున్నారు. రెండవ భార్య విశాలాక్షి, వారికి భానునుతి అనే కుమౌర్నె, నరసింహారావు అనే కుమారుడు వున్నారు(మిగిలారు, కె. నర హళఠి (స్వరాజ్యం భర్గ) క, ఆనందరావు (భానుమతి భర్త ఇద్దరు మంచి సంస్కరణ భావాలు రాజకీయ పరిజ్ఞానం తాత్వికాభిలాష గఅ వ్యక్తుణం

అన్నగారు తమ /8వ వయసులో గూడా (1880 వరకు) స్వయంగా కష్టపడి వ్యవసాయం చేస్తూవుండేవారు, అలా స్వయం కృషితో స్వతంత) జీవితం గడిపారు. (విశ్రాంతి నెరుగని కోరని అవిశ్రాంత జీవి అటు వంటి ప్రశాంత జీవితం వారిదిం

6న

స్వతంతశిపోరాట కాలంలో పోలీను లాఠీ దెబ్బలతోను, చితకిహింసల తోను వారి జీవితం పాొొరంభమైవది. సాంఘిక విప్లవం చేపట్టడంతో అనేక వినుర్శఅకు గురై నది. (ఆయన నంస్కర్త కావడం చేత సనాతన సంఘ చృష్టిలో సంఘవిదో్శిహినాటకాలు స్వయంగాఅఆడి, ఆడించిన కళాభిమాని, సినిమాలలోనటించి అ మోజుకూడా తీర్చుకుని అభిమానులమెవ్పులు సంపా డించుకున్నారు. తాత్వికరంగంలో ఎదురుతేని విజయంసాధించాళు, (అనేక సిద్ధాంత చర్చా సభలలో విజయం సాధించారు) అద్వైత సిద్ధాంత వక్ష గాను, పివక్తృగాను పేరు పొందారు. అద్వైత సిద్ధాంతాన్ని విచక్షణా ద్వైతం అనే పేరుతో పిచారం చేసి అద్వ్వైతానికి కొత్త మెరుగులు (కొత్త నిర్వచనాలు దిద్దారు.

వేదాంత విద్యా విశారద అనే అర్హత (బిరుదు ను పొంది, సదా నంద ఆనే సార్ధక నామలతో (ఆ నామాన్ని సార్ధకం చేసుకుని ఆనందం అంచులు జూన్వి దానికి నిర్వచనం చెపి, దానిని సొంతం వేసుకు న్శి అందులో తాదాత్మ్య్యఅ పొంది సదా ఆనందంతో జీవించిన సార్ధక జీవి సామాన్యజీవి, వారి జీవితం మరొకరికి ఆదర్శం కావాఠఅనేదే వారి జీవిత అక్ష్యంగా వుండేదిం

వేష భాషల్లో అద్ద్వైత పన్యాసిగా కనీపీంచిన్నా వారు వారి భొవాల్లో బౌద్ధబిక్తువుగా ఆర్ధమయే్యేువార్కు, మఠతణభయంతో(మరణించనిమార్గం తలు సుకోవాలని) అద్బ్వైశ విచారణ ఆరంభించీన్నా ఆ విచారణ వల్ల మరణ భయం పోతుందేగాని మఠణాన్ని తప్పించలేమని గుర్తించారు. ఆ తరు వాత మెట్టుగా మోక్షాన్ని కాంక్షించి దానిని పొందడంకోనం ఆ వీచారణ కొనసాగించారు. ఆ ఫలితంగా మోక్షం కొత గా పొందేది కాదని అది జీవుడు (తాను) నహజంగా పొందే. (ఫిద్ధించే వున్నాడని అర్ధంచేసంకు న్నారు. అలా అద్బ్వైత విచారణలోని ఆరంభ కాలంలోని ఆళశయంనుండి ఆలోచనలు వేరై కొమంగా మారుతూ చివరకు ఐదై్వైత సూత్రోలను సమాజపరంగా (మానవ విలువలకు ప్రధాన్యం ఇచ్చి, సమన్వయ వరచి చెప్పే స్థితికి వరినర్వన చెందారు. చివరి కాలంలో వారి పిసంగాలు భౌతిక తత్వశళాస్త్రానికి అనుగుణంగాను, సమన్వయానికి సరిపోతూను వుండేవి,

60 మా కుటుంబ విషయం

అన్నగారి వ్యక్షిగత జీవితం అలా వుండగా మా కుటుంజ వీషయం ముందు తెలుసుకుని తరువాత మళ్లీ ఆన్నగారిలోని వ్యక్షిత్వం, తాత్విక చింతనకు దారితీసిన పరిస్థితుల, ఆ తరువాత వారిలోని తాత్విక పరిణా మం పరిశీలించుదాం,

లలిళాంబ్య చిననరసయ్య మా తల్లిదండు9లు, మేము ఏడుగురు అన్నదమ్ములం, మాకు ముగ్గురు అక్క, చెల్లెల్యడు వున్నారు. మాది గుంటూరుజిల్లా రేవల్లె తాలూకా పెదపులివ(రు శివారు గుత్తావారిపాలెంి మా ఇంటిపేరు గుత్తావాలు. మా వృత్తి వ్యవసాయం. ప్రవృత్తిని గురించి చెప్పబోతున్నాను.

మా నాన్నగారు వైష్ణవ భక్తులు (అంబే మా మతం థీవైష్టవం్సి నిజాయితీగా నమ్మి భక్తి చేస్తూ వుండేవారు. మా నాన్నగారికి వున్న దైవభక్తిని ఆథారంచేసుకుని పూబారి వర్గం ఆర్థికంగా మా కుటుంబాన్ని పీడించి (దోచి) వారి వియోజనాలను గోడుపుళంటూ వుండేవారు. ఆర్థి కంగా పితిడి సిప్పిచేళారు మా కుటుంబాన్ని. పితి చిన్న విషయానికి పురోహితుడు వచ్చి వర్జ్యమన్మి వారమని, ముహూర్తమని చెబుతూవుండే వారు. పూజ్య పునస్కారాలు మొదలు పెట్టించి ఆ పేరుతో వారికి కావలిసిన దినభత్యాలు సగౌరవంగా పొంది తీసుకుపోతూ వుండేవారు, అది వారి దైనందిన కార్యక్రమంగా జరిగిపోతూ వుండేదిం (మాకు దినగండంగా గడుస్తూ వుండేది,

పితి సంవత్చఠం వితాల పేరుతో అన్న, వస్త్ర, ఫల, వతి పువ్చ దానాలు చేయిస్తూ వుండేవారు, అంకేకొక సంతర్పణలు (అన్నదానాలు సతృ్ఫలికాలనిస్తాయని చెప్పి (నమ్మించి (పతి సంవత్సరం ఆ పేరుతో కొన్నివేల రూపాయలు ఖర్చుచేయిస్తూ వుండేవారు, పురాణ కాలక్షేపమన్ని హరికథా కాలక్షేపమనిచెప్పి (పోత్సహిస్తూ వాటిని అ క్షలం ((వాహ్మణుల) వారిచేత ఏర్పాటు చేయిస్తూ భక్తి పేర వారు భుక్సిని గడుపుకుంటూ వుండే వారు, (ఆలా వారి భుక్తికోనం యేర్పాటు చేసుకున్న భక్ని కార్య్యక్రమాల

64 వల్ల వారు గౌరవ మర్యాదలు పొందుత్తూ అందుకు సాయపడే వారిని హేళనగా, చులకనగా చూస్తూవుండేవారు. పౌరాణిక (గ్రంధాలలోని పురాణ (కల్పిత) కథలను వినిపిస్తూ ఆ యా భక్తులు, ఆ యా దశలలో చేసిన భక్షి (పథావంవల్ల వారు ఏ విధంగా కడతేరినది చెబుతూ వుండేవారు (ఎవ్వడూకడతేరలేదను కోండి) అలా కల్పించిన కథలకు చెప్పి నాన్న గారిని అంధుకు (భక్తి కార్యక్రమాలకు) (ప్రోత్సహిస్తూ పుండేవారు ప్వరోహిత వర్గీయులు, ఆ కథలు వింటున్న కొద్ది భక్తి భావం పెరిగి అందుకు అయ్యే ఖర్చులు కూడా లెఖ్బవేయకుండా వారు చెప్పిన (వక, (కతు విధానాలను [కమం తన్న్పకుండా పాటిస్తూ అను సరిస్తూ వుండేవారు నాన్నగారు భక్షి కధలు వింటున్నప్పుడు మనకు ఒక విధమైన వూపు్కు ఆవేశం (మైక౦) వస్తుంది, అలాంటి వూపు మనలో వచ్చే విధంగా ఆ శధలు వాాయబడ్వి (వచారం శయబడినవి, అవి వినడం ద్వారా మనకు కలిగిన ఆవేశంలో (అజ్ఞానంలో మన కష్ట నష్టాలను లెఖ్మ చేయకుండా వాటిని అనుసరిస్తూవుంటాం, మా నాన్నగారి సామాన్యమైన చిన్న రైతు కుటుంబంలో పుట్టారు, పదిహేను ఎకరాఆ ( మెట్ట) పోలం మాతం వుండేది, కాని వ్యవసాయం అధునిక పద్ధతుల వనుసరించి (శొత్త విషయాలు తెలుసుకుంటూ వాటిని అనుసరిస్తూ చేస్తూ వుండేవారు. అలా ఆధునిక పద్దతులలో వ్యవసాయంచేస్తూ వున్నందువల్ల ఆదాయం బాగా వచ్చేది. బకాయి, నొరింజ, నిమ్మ, జామ వగైైఠా వండ తోటలే కాక కొబ్బరికోట కూడా పెంచి తద్వారా మంచీ ఫలసాయం పాంచ్దే వారు, నూగాణి భూముల్లో వరికోతలు కాగానే దున్నించి(వేసవిలోో వంగ, బీర బెండ కాకర వగ్నైరా కూరపాదులు పెట్టించి [4మ అనుకోకుండా వాటిని పోషించి పెంచి అదనపు ఆదాయం తీస్తూ వుండేవారు. (అయిలు ఇంజన్లు, కరెంటు. మోటార్లు రాని లేని రోజుల్లో చేతిపోత మీద 'ఆధావడి అ వంటలు అలా వండించేవారుః అందుకు చెప్పవలసివచ్చింది),

రఫ్‌

కాలం వృధాకానివ్వక తెల్లవారక మునుపే నిద్రలేచి వ్యవసాయపు పనులు స్వయంగా చూచుకులటూ కష్టపడి (కృ షినినమ్మి) చేసుకుంటూ వుండేవారు. ఆవృత్తి మీద వారికి మంచి పట్టు వుండేది, అన్ని వృత్తులకు ఆ వృత్తే అధారమని విశ్వసించి. మనస్పం తృప్పితో ఆ వత్తిని చేస్తూవుండేవారు. వృత్తి దైవం లాంటిది అనుకునే వారు, దై వంమీడ నమ్మకంతో భక్తిని ఎంత నిజాయితీగా చేస్తూవుండే వారో అలాగే చేస్తూవున్న వృత్తిమీద కూడా అలాంటి నమ్మకం, విశ్వాసం వుంచి అంతటి నిజాయితీగానే వృత్తిని చేస్తూవుండేవాఠు, వృత్తిలో నిజా యితీగా వుండడమంటే ఈ రోజుల్లో సాధ్యపడే విషయంకాదు. నిజాయితీగా వుంటే తగినంత సంపాదన కూడా వుండదు కారణం అటువంటి వరిస్థితు అలోనే నున్నవి ఈనాడు వృత్తులన్నీ (ఒక్క వ్యవసాయవృత్తి తప్పు, నిజాయితీలేని వృత్తిని చేయడమంటే నిజంగా మానవత్వాన్ని మంటగల సడమే అవుతుంది. సంపాదించడంకోసం వ్యక్తిత్వాన్ని చంపుకుని, సంపా దించడమే పరమావధిగా భావించే ఈ వ్యషృల మథ్య వ్యక్తికి (వ్యక్తిత్వా నికి విలువే వుండదు, ఆలాంటి మిధ్యా విలువలు మానవుజ్ణి నమూనవువీగా వంచక మానవత్వానికి దూరంగా తీసుకుపోతూ వుంటై.

వా నాన్నగారి వ్యకిత్త్వం

వీ వ్యక్తి అయినా తనకు మంచిదని తోచిన (తెలిసిన) దానిని అమసరించ్కి ఆచరించాలి. అపుడే ఆ వ్యక్ని వ్యక్షిత్వంగల వ్యక్తి కా గలు గుతాడు. వ్యక్షిగా గుర్తించబడి గౌరవించబడతాడు. ఏ సిద్దాంతమైనా ఆచరణదగ్గరే దాని మంచి చెడ్డల నిర్ధారణ కాగలదు. (ఆచరణకు అనుకూ అంకాని సిద్ధాంతం అది సిద్ధాంతం కానేరదు) తాను మంచిదని నమ్ముతూ ఇతరులకు ఆ సిద్ధాంతం యొక్క మంచితనాన్ని బొన్నత్యాన్ని చెబుతూ అదే సిద్ధాంకాన్ని తాను అమసరించకుండా, ఆచరించకుండా వున్నాడు అంటే ఆ సిద్ధాంతం తనకే మంచిదికాతలేదన్నమాట (మంచిదని మనస్ఫూ ర్హిగా గుర్తించలేదన్నమాట). తనకు మంచిది కాని సిద్ధాంతం తాను ఆచరించని సిద్ధాంతం (ఆచరించలేని సిద్ధాంతం) ఇతరులకు చెప్పడమంటే ఇతర వ్యక్తుల వ్యక్షిళ్వాలను ఆ వ్యక్తి గుర్తించలేదన్నమాట. అంటే అ వ్యక్తులను మానసికంగా కించపరుస్తూ, పరోక్షంగా అగౌరవ పరుస్తున్నా ఉన్నమాట,

66

మా నాన్నగారు తన ఆలోచనకు మంచి అనుకున్న దానిని నిస్సం దేహంగాను, నీజాయితీగాను అనుసరించేవారు ఆచరించేవారు. అటువంటి ఆచరణలో వచ్చే నష్ట కష్టాలను కూడా లెక్కచేసేవారుకాదు. అలా ఆచరిం చడం ద్వారా వారికి అది మానసిక సంతృప్తి నిచ్చేది. (తాను చేస్తున్నది తనకు తృప్పినిచ్చిందంటి అంతకంటే కావలసిందేముంటుంది? (మనిషికి ప్రధానమైనది మానసిక సంళృప్తే కదా?)

అలా తన వ్యక్ష్నిత్వాన్ని తాను గిలుపుకుంటూ ఇతరుజ వ్యక్తి త్వా నికి విలువ నిస్తూ, గౌరవిస్తూ వుండేవారు. అందువ.ల సమకాలిక్ర సమాజంలో వ్యక్తం (జ్ఞానం) గల వ్యక్షిగా వారిని ఆందరూ గుర్తించి గౌరవిస్తూ వుండేవారు

కొందరు గౌరవంకోసమని మంచి పనులు చేస్తూ వుంటారు. మ8్ర్ర కొందరు మంచి పనులు చేయడం ద్వారా గౌరవం పొందుతూ వుంటార్ము గౌరవం కోసమని మంచి పనులు నేసే మనిష్‌కి మంచి ఆంటే ఏమిటో తెలియదు మంచి చెడ్డలను నిర్ణయించుకునే తాహతు వుండదు. అందుకు కావలసిన విచక్షణా పరిజ్ఞానం (తాత్వికంగ్రా అత నికుండదు. ఆ కారణంగా ఇతరులు మంచి అనుకునేదానిని విని తామ మంచిదనుకుని దానిని అనుస రిస్తూ వుంటాడు (మంచి కోసతి కాదు తన గౌరవం కోసం), కొని మంచి పనులు చేసి గౌరవంపొందే మనిషికి మంచిఆంటే ఏమిటో తెలుసు (తెలుసు కుంటాడు గనుక, అందుచేత తనకు తెళిసిన మంచితనంమీద తాను సిర మైన అభిపొయం కలిగివుంటాడు, ఆ కారణంగా దానిపై నమ్మకం విశ్వాసం స్థిరపడుతుంది. కనుకనే వాని ఆచరిస్తాడు, అదే వ్యక్షిత్వం అంటే. వ్యక్తత అంటే జ్ఞానం కనుక జ్జానల వస్తె వ్యక్తిత్వం స్టీరపడుతుందిం క్రానంలేని (రాన్సి వ్యక్తి వ్యక్తిగా స్థిరవడలేడు,. వ్యక్తిగా స్థిరపడిన వ్యక్తిలో బ్వచ్చ్భాభావం పుంజుకుంటుంది. స్వేచ్ళును గుర్తించి, గౌత వించే వ్యక్ని ఇతరుల స్వేచ్చను అరికట్టాలనుకోడు, అటువంటే వ్యక్తిగా మా నాన్నగా ప లా

గారు చెప్పుకోదగ్గవ్యక్షి,

వ్యక్తం (జ్ఞానం) గల వ్యక్తులకు, అవ్యక్తం (అజ్ఞానం) అలీని

వ్యక్తులకు ఆదే వ్యత్యాసం, అంటే వ్యక్షృంగలవ్యక్షి మానసికంగా స్వం

607

తుండు, మానసికమైన దాస్యాన్ని వ్యక్షిత్వంగల వ్యక్తి ఆంగికరించ లేడు. అజ్ఞానంలోని వ్యక్తి మానసికంగా అస్వతంతుడు. అందుచేత అతడు వ్యక్తిత్వంలీని వ్యక్తి, వ్యక్ష్నిత్వమే “స్వేచ్ళ” కు నిదర్శనం, వ్యకి లోని స్వేచ్చా పిపాసే వ్యక్తిని వ్యక్కలలో వుంచుతుంది అందుకే ఈస్ఫ్వేవ్ళ = అనేది జ్ఞానంతో మాతిమే పొందగలుగుశాం.

అటువంటి స్వేచ్భాతత్వం కారణంగానే వ్వతంత్శిపోరాట కాలంలో రాజకీయ స్వేచ్ళకోనం (రాజకీయ బానీసత్వంభరించలేక) అనేక త్యాగాలు చేసి పోరాటాలు సొగించాఠు, స్వాతం్యత్య పోరాటకాలంలో (విదేశ వస్త్ర బహిష్మరణ అనేదికూడా స్వాతంత్యపోరాటంలో ఒక భాగం) ఖద్దరుధారణ చేసి ఆ పోరాటాసకి పోంత్చాహమిస్తూ వుండేవారు నాన్నగారు. తాను చేయ గలిగింది చేస్తూ ఇతగులు చేస్తువున్నడదానికి అన్నివిభాల సహాయ సహ కారాలు అందిస్తూ వుండేవారు. మా 'గాిమంలో బాలగంగాధర్‌ తిలక్‌ పేర గంొంధాలయ స్థావనకు కృషిచేసిన విముఖులలో నాన్నగారొకరు, వివ్యా విషయాలపై అఆసక్షిగల వ్యక్తి,

మా పెద్ద ఆన్న చలమయ్యగారు న్వతంతిపోరాటంలో భాగమైన వ్యష్టి సత్యాగ్రహం, ఊవ్వుసత్యాగ్రిహం పోరాటాలలో పాల్గొని వ్లైలుకు వెళ్ళారు, ఆ పోరాటంలోనే మా వదిన (చలమయ్యగాతి భార్య సుంద రమ్మగార్వు మా రెండవ అన్న రామానుజయ్యగారు కూడా అదే సను యంలో జైలుకు వెళ్లడం జరిగింది,

అటువంటి పరిస్థితులలో కూడా నూ నాన్నగారు ఎంశో నిబ్బరంగా వుండి తము కార్యక్రమాలు తామునిర్య హిస్తూ పై కార్యక్రమాలకు పోఏళ్చాహమిస్తూ వుండివారట, ఇంతవరకు నా వరోక్షంలో (నేను పుట్టక ముందు) జరిగిన విషయాలివి, (చెప్పగా వీని తెలుసుకున్న విషయాలు సొంతంగా ఇటుకరాయినితీసి బర్మాపై గావు టేకు కలప తెప్పించి మూడు అంతస్థుల భవనం అ కుగాోమంలో కట్టించారు (కాలకిమంలో ఆ భవనం విశ్వమానవ కళ్యాణ భవనం అనే పేరుని సార్ధకం చేసుకున్నది, అనేక తాత్విక,. రాజకీయ; సాంఘిక చర్చలకు అది నిలయతగా వుండేది, అంతే కాక అనేక సొంఘిక సంక్కరణ కార్యక్రమాలు కులాంతర వివాహాలు

608

కూడా అ భవనంలో జరుగుతూవుండేవి అనేక పూల, పండ్ల చెట్ల మధ్య (ఒక ఎకరం విస్తీర్ణంలో) వున్న ఆ భవనం అనేకమంది యాతికులకు వినోదయాతొస్టలంగా వుండేది ఆ రోజుల్లో.

మాకు చివరి ఆస్తిగా అదేమిగిలింది. దానిని అమ్మి శేష రుణ విము కులమై మేము 1847 జూన్‌ నెలలో మద్రాసు చేరాం. అనాటి అక్కడి సాంఘిక ఆర్థిక వకఠిస్థితులలో అ ఊరు విడిచిరాక తప్పలేదు. అక్కడ వుండి చేయగలిగిందిలేదు. ఏదై నా చెయ్యగలిగిన చోటు, చెయ్యవీలన్న చోటు వెతుక్కోవలసి వచ్చింది ఆ పరిస్థితులలో అలా మేము తమిళనా డులో పివాసొం(ద్రులంగా స్థిరవడవలసి వచ్చింది,

అంతవరకు మా కుటుంబ విషయాలు అలావుండగా అన్నగారి వ్యళ్త గత జీవితం, వారు తాద్విక రంగంలోకి రావడానికి గల కౌరణాలు, కారణాం పూఠ్వరంగం ఎలాంటిదనేది తెజసుకోవడం కూడా అవసరమని భావిస్తు న్నాను, అందుచేత ఆ విషయాలు క్లుప్తంగా వివరిస్తాను.

అన్నగారు లా వ్యక్తిత్వం

సగటు తలసరి ఆదాయం కంటి అధికంగా ఆనుభవించకూడదనే ఉద్దేశంతో చాలా నిరాడంబర జీవితం గడిపేవారు అన్నగారు. ఆనాటి సగటు తలసరి ఆదాయం ఆఅణాకాని అని లెక్కలు తేల్చి చెప్పినవటః (ఆజాలు కానులు అమలులోవున్న కాల మది). రెండు కానులు అర్ధణా నాలుగు కానులు ఒక అణా, అర్ధఆణాలో కొబ్బ రికాయ, అర్ధఅణాతో శనగలు (నానబెక్టి తినడానిక్సి ఒక కానీతో బెల్లం కొని తిని జీవించేవారు. బట్ట కూడా చాలతక్కున (మోకాళ్ల వరకు) కట్టుకుని చిన్న తువ్వాలు మాత్రమే పై నకవ్పుకుని కాలంగడిపేవారు. అది ( ఆ పద్ధతి కొందరికి ఎబ్బెట్టుగా వున్నట్లు కనిపించినా తన నిర్ణయాన్ని తాను మార్చుకోకుండా (ఒక నిర్ణ యానికి వచ్చిన తరువాత ఏ పరిస్థితులలోను ఆ నిర్ణయాన్ని మార్చుకునే వారుకాద్రు అదే విధమైన నిరాడంబర జీవితాన్నే గకుపుతూ వచ్చారు, అది అనాడు వారికి సంతృషప్పినిచ్చిన జీవిత విధానం. అందుచేతనే ఆ జీవిత విధానాన్ని అనుసరించి జీవించారు. ఎవరు ఏమనుకున్నా లెక్క చేయకుండా అలా జీవించారు.

69 తాత్విక చింతనకు దారితీసిన కారణాలు

స్వతంత పోరాటకాలంలో పెద్ద అన్న (చలమయ్య) గారు రెండవ అన్న (రామామజయ్య్ర గారు జైలుకి వెళ్ళడ౦ంనల్ల వ్యవసాయ వనులు కంటువడడం, ప్రభుత్వంవారు జప్తులని, జరిమానాలని విథించడం, పెద్ద తుఫాను (1888) వల్ల పండ్లశోటలు వడిపోవడం, అదేసమయంలో ధరలు పూర్తిగా వడిపోవడం కారణంగా మా కుటుంబం ఆర్థిక ఇబ్బందులకు గురి కావలసి వచ్చింది.

చూ పెద్ద వదిన (సుందరమ్మ గారు జైలులో అస్వస్టులె మరణిం చడం, మా మూడవ అన్న నారాయణరావుగారు (21వ వీట) వ్యవసాయ పనులు చూచుకుంటూవున్న సమయంలో హరాత్తుగా అస్వస్థులె మఠణం చడం అనే కారణాలు మూ కుటుంబంలో కొంత మానసిక ఆందోళనకు దారి తీశాయిం (తాత్విక చింతనకు కారణ మైనాయి).

నిజ భక్తులకు ఇదేమి శోధన అనే ఆందోళనతో అలోచన కలగడం, ఈ దుఃఖ నివృత్తికి మార్గంలేదా అనే సెందేహం మా తలిదండులకు కల గడం, అటువంటి (తాత్విక) విషయాలకు పరిష్కార మేమిటనే నిరంతర మైన తవన ఇవన్నీ తాత్విక చింతనకు దారితీశాయి. మా మత (వైన్షవ) గురువులను కలిశ* ఆ విషయమై సంపిదించడం,; దానికి వారు సరైన (హేతుబద్ధమైన) సంతృప్తికరమైన సమాధానం చెన్వకపోవడంజరిగిందిం అన్ని బాధలకం౦టే దుఃఖబాధ (తాత్వికంగా కల్పించబడినదేే బాధాకర మైనదిగదాం

అదే సమయంలో మా పెద్ద అన్నగారు జైలునుండి విడుదలై రావడం అద్వైత సిద్ధాంత బోధకులను సంప్రదించడం జరిగింది. జనన మరణ సనుస్యఅను అవ్వ్వైత విచారణవల్ల అర్థంచేసుకో వచ్చుననే అభిపాం యం కలగడం, ఆ విచారణకు కావలసిన తగిన బోధకుని (గురువుని నిర్ణయించుకుని ఆ విద్యకోసం వారిని (సంప్రదాయబద్ధంగా ఆశ్రం యించడం జరిగింది

కొడాలి రత్తయ్యవాబుగారి వద్ద ఉపదేశంపొంది ఆ విద్యను త్రుద్ణంగా అభ్యసించారు (మా నాయనమ్మ, నాన్న అమ్మ, అక్క, అన్న

78

గారు ఆ విద్యను అభ్యసించినవారిలో ముఖ్యులు. ఆ గురవుగారు అద్వైత బోధను చక్కని తెలుగులో ఉపమాన ఉపమేయ సహిత౩౭గా అందరికి అర్హమయే్యుతీరులో చెబుతూవుందేవారు. వారు మాకు గురువులు శావడంచేతనే ఈ విద్య మాకు ఇంతగా అబ్బిందని అంటూ వుండేవారు. ఈత్తయ్యుబాబుగారి మాటలు రతనాల మూటలు అనికూడా తరచు అంటూ వుండేవారు అన్నగారు.

ఇంగ్లీషు పాఠశాలలను బహిష్కరించి, జాతీయ పాఠశాలలను నడి పించడ) జాతీయపోరాటంలో భాగంగా ప్రచారం జరుగుతూవున్న రోజుల అలో *వేద్యాశమము అనే పేరుతో వేద పాఠశాలను (పారంభించి మా తండి (చిననరసయ్యుగారు-నడుపుతూ వుండేవారట కాలక్రమంలో అది వేదాంత (అద్బ్వైత) విద్యాపీఠంగా మారి తాత్విక చర్చా వేదికగా అభివృద్ధి చెందింది,

ఏబది సంవత్ప్సరాలకుపై గా మా కుటుంబం (నాన్నగారి కాఃం నుండి కాజ్విక సంబంధమైన చర్చలు (భక్తిమార్గం వదలి చేస్తూ వున్నది, ముఖ్యంగా మా పెద్ద అన్న చలమయ్యగారు;ు మా పెద్ద అక్క రాజరత్నమ్మగారు బాగా కృషిచేసి అనేక తాజ్విక (అదై్వైతు చర్చా వేది కలు నిర్వహిస్తూ వచ్చాతు. 18985 లో పాొఏరంభించిన *వేద్మాశమంి ద్వారా అనేకమంది అవై్యైత విద్యాభ్యాసం చేయడానికి వీలు కళిగింది, ఆ పీరంనుండి అనేకమంది _పముఖుల (పసంగాలు ఏర్పాటు చేశారు. అనేక చర్చా వేదికలు నిర్వహించడం జరిగింది ఆ కారణంగా నూ కటు9 ఒంళోని పితివ్యక్తికి ఎంతో కొంత అద్వైత తాత్వికాంశాలను అర్ధంచేసు కోవడానికి అవకాశం కలిగింది, మా కటు౧బానికి అదొక [పత్యేక అవకాశ మనే చెవ్పవచ్చు.

వురణ బయం

వ్యావహారిక కష్టాలువచ్చినప్వుడు దైన పరీక్షగా భావించి ఆ కష్టా అను భరిస్తాడు భక్తుడు కాని, తాత్విక సంబంధమైన (జనన మరణ) చిక్కులు వచ్చినప్పుడు తట్టుకోలేడు, ఆవేదన పడతాడు ఆలోచిస్టాడు, వరి మ్కారమార్గాన్వేషజలో జిజ్ఞాస (తాత్వికంగ్రా పెరుగుతుంది. తద్వారా 50త మావసిక శాంతి లభిస్తుంది (పరిస్కారం లేకపోయిన్సా.

గ

సురణమంటే యేమిటి ? మరణం *మేను”క౯ ? *నేను”కా ? జన్మి9 చినవాడు మరణించక తప్పదా ? జనన మరణాలకు కారణమేమిటి , వాటిని నిర్థిశించినవాడెనడై నావున్నాడా ౭? మరణం సహజమా ? అసహ జమా ? దీనిని తప్పించే మార్గంలేదా ? ఇటువంటి విషయాలకు తత్వ శాస్త్రంలో సమాధానం దొరకుతుందా ? నేనంటే ఏమిటి ? మేనంటే ఏమిటి? వాటికిగల కార్య, కారణ సంబంధాలను ఎలా అర్ధం చేసుకోవచ్చును ? కారణంలేని కార్యంవుంటుందా ? కారిణజ్ఞానం కలిగితే కార్యరి ఏమవుతుంది, అనేటటువంటి ఆలోచనలో తాత్విక విషయాలు ఆసక్తిని కలిగించిన కార ఇంగా (దుఃఖ నివృత్తికి అన్వేషణ ఆఠంభ మైనది. తాత్విక సభలకు వెళ్ళడం, స్వయంగా కాత్విక సభలు నిర్వహించి జరిపించడం జరుగుతూ వుండేవి. ఆధ్యాత్మిక తాఠ్విక విషయాలు ఒక వద్ధతిలో వుండక పరస్పర విరుద్ధాఅ సముదాయం కావడంవల్ల అది అంత సులభంగా వంటబట్టమం విర ద్ధాంశాలను భేదించగల వారికే అది అర్థమవుతుంది.

ఆదై్యైత విచారణవల్ల మరణభయం పోతుందేగాని, మరకాన్ని తప్పించలేమని గుర్తించారు. మరణం మేనుకేగాని *నేనుికు కాదు. జనన మరణాలు (పకృతి సహజాలు, ఏది పుట్టుతున్నదో అది మరణించకతవ్పద్దు (పునరపి జననం పునరపి మరణం). విడి పుట్టదో (పుట్టలేదోో అది చావదు, వవార్థం కారణ9గా వస్తువు పుట్టీ నళిస్తుంది,. కాని ఆ పదార్థం నశించదు (చావదు అది పుట్టలేదుగనుక, అదే విషయం, అదేనూక్రిల ఇక్కడ కూడా వర్తిస్తుంది.

ఏది జన్మించినదో అది శరీరం (దేవాల)ం అది నీవు కాదు, అది పుష్టుతున్నదిగనుక మరణించక తప్పదు. అందుచేత జనన మరణాలు నీకు (అఆత్మకులేవు, అటువంటి నీవే (జనన మరణ రహితుడవై న) నీవని తెలిప్టే (ఆ జ్ఞానం నీకు వస్తి జనన, మరణ భయం నీకు పోకుంది. ఆ జ్ఞానం నీకు రాకవొో తే (అజ్ఞానంలోనే నీవుంటే ఆ భయం నిన్ను పట్టి పిడిస్తూవుంటుంది. ఆ భయమే నీ మరణానికి కారణమవుతుంది, అనాటి అద్దె స్యెత విచారణపల్ల అలాంటి తాత్వికాంశాలు అర్థంచేసుకునే అవకాశం మా కుటుంబ పెద్దలకు కలిగింది

అలా తాత్వికంగా స్వతంటశులైన మా పెద్దలు అలోచనా విధాన వర్యవసానంగా అనేకమైన మార్చులు నూ కుటుంబంలో వచ్చినైై, కార్విక

లి

దృక్పధం బాగా బలపడిన కారణంగా వ్యావహారిక సంబంధ మైన జివి తంలో (నైతిక పవర్తనలో మార్చులు రాసాగాయి

వీద్దైనా ఒక తాత్వికాంశం అర్హమయితే మరొక తాత్వికాంశం అర్ధం చేసుకోవడానికి వీలవుతుంది. ఆది ఒక మెట్టుగా మరొక మెట్టు ఎక్కడానికి వీలవుతుంది. ఆ తాత్విక పునాదులమీదనే నాకు భౌతిక తత్వశాస్త్రం అభి వృద్ధి చేసుకొనే వీలు చిక్కింది.

అలా అద్ద్వైత విచారణ సాగినకొలది భక్తి (ద్వైతు భావం అభావంచెంది ఆ స్థానంలో అద్వైత (జ్ఞాన) భావం స్థిరపడసాగింది ఆ సిద్ధాంతం బలవడినకొద్ది వరోక్షఖావం బఅహీనపడి అపరోక్షభానం బ౪పడ సాగింది, ఆలా అవరోక్రభావం స్టానం వర్చరచుకున్నది. పరోక్షభావం తప్పని తెలియడంతో దైవ భావం (దేవుడున్నాడనే భావం అభావం చెందింది. దైవభావం అభావం చెందడంతో దైవ పార్భనలు అఆవసరతథి లేదని తెలిసింది. దైవ పాఠిర్థనలు అక్కరలిదని తెలియడంతో విగుహారా ధన ఆవసరం లేకుండా పోయింది. ఆ కారణంగా వైదిక పౌరోహిత్యం కల్పించిన మం(త తంతికాండను పూర్తిగా విసర్జించడం జరిగింది. మత పరమైన ఆచార (అనాచారు సంప్రదాయ (దుస్పంపదాయ బంధనాల నుండి బయటపడి సర్వ స్పతంతులైనారు మా కుటుంబ పెకలు, ఆ మార్పు సామాన్య మైనదేమీకాదు. ఆ మార్చువల్ల మరికొంత ము రద్దుకు (శాత్వికంగ్రా సాగడానికి వీలు కలిగింది. అలవాటుపడిన భావాల దాస్యం నుండి ఆలోచించే దశకు అభివృద్ధి కావడానికి ఆనాటికి అద్వైత విచారణ అవసరమైనది,

అజా ఆ దళకు యెదిగిన దశలో మాలో కొందరు భౌతిక తత్వశాస్త్రం వైపుకు, మరికొందరు అధ్యాత్మిక తత్వశాస్త్రం వైపుకు తమ తమ ఆలొచ నలను సాగించి అభివృద్ధి చేయసాగారు. అలా భిన్న మైన తాకఠ్వికాంశాల పరిశీలనలో వచ్చిన సమన్వయ దృకృ్పధంనుండి ఆచరణకు సంబంధిం చిన ఆలోచనల అభివృద్ధికావడంతో ఆచరణ భాగంలో ఏకాభిపాియిం సాధించి ఆచరించడాని8 సాధ్యపడింది,

ఆచరణకు అనుకూలించని తాత్విక భాగాలను మా ఆలోచనలనుండి విడగొట్టి ఆచరణకు అనుకూలించే ఖాగాలను (అడి ఏ తత్వశాస్త్రంనుం

గట

డై నా మాతిమే స్వీకరిస్తూ వచ్చిన ఆలోచనా విధానం నుండి వచ్చినడె ఈ మా కుటుంబఆచరణభాగం. మాలోకొందరు ఆధ్యాత్మికవాదులణుగాను, మరికొందరు భౌతికవాదులుగాతు అఆ యా తత్వశాస్త్రాలవై పూర్తిగా మొగ్గు చూపినవారై నవృటికిని సాంఘిక సంస్కరణలకు సంబంధించిన ఏ రూవం లోని ఆచరణభాగం వచ్చినా ఏ విధమైన ఖీదాభిప్రొాయం లేకుండా ఆచరిస్తూ వచ్చాం, జలా అచరణళో ఏకాభిప్రాయంతో వ్యవహరించడానికి కారణం (ప్రధానంగా తాత్విక సమన్వయమేనని చెప్పడానికి సంతోషిస్తు న్నాను. అదే తాత్విక సమన్వయానికి నిదర్శనం,

ఆలా అన్నగాఠి అద్వైత తాత్విక ఆలోచనలు, న భౌతికదృక్పధం నుండి వచ్చిన ఆలోచనలు ఆ విధమైన సాంఘిక పంస్కృరణఅకు కారణ మని పప్పడం అతిశయోక్తి కాదనుకుంటాను, ఆ విధమైన సంస్కరణలు 198£ వ సంవత్సరంలో ప్రారంభమైనవని చెప్పవచ్చు.

మా నాన్నగారి కాలంలో వారే అంటరానితనం అనే సాంఘిక అవి నీతిని (దురాచారాన్ని) ఉద్దేశపూర్వకంగా వదిలేశారు. అస్పృశ్యత అనేది తాత్విక దృకృధంనుండి విశ్లేషించి, వినర్జించి అప్పటివరకు సంప దాయమని పొటిన్తూవున్న ఆ దుసృంపిదాయాన్ని ఒక్క తలంపుతో మన (మానవు ఆచారంనుండి దూరం చేశారు. ఆనాటి నుండి అస్పృశ్యత (అంటరానితనం) అనేది మనసులో కూడా తలచలేదు. అది వారి అద్వైత విచారణ ఫలితంగా పొందిన జ్ఞానంద్వారా వచ్చిన ఆచరణభాగం, ఆనాడు మాకు వున్న మూడు మంచి నీటి తోటబావులను, మా యింటి దగ్గరవున్న మంచినీటి (భీతి వంపుని కూడా అనాడు అంటరాని వారుగా భావించ బడుతూవున్న వారికి వారి అవసరాలకు నీరుతోడి వాడుకునే హక్కు* కల్పించారు. అలాపా్రారంభ మైనది ఆనాటి సాంఘికసంస్క్మరణఆచరణభాగం.

అందువల్ల మా గా్కిమంలో మా కులస్థులమధ్య (అవ్పటికి మేము *కమ్మ” కులస్థులం, ఇప్పుడు కాదనుకోండిి తీవ్శమైన సంచలనం వీర్చ డింది, (కులం కట్టబొట్లు కూలిఫోయినవన్సి ఆ కారణంగా మా కుటుం బంప్పై కక్షకట్టి, మమ్ములను సాంఘికంగా బహిష్కరించి హింస పెట్టాలని

7%

చూచారు, కాని అప్పటికే తాత్వికచింతనా సక్తులైన మా కుటుంబ పెద్దలు ఆ సాంఘిక కట్టుబాట్నను ధిక్కరించి యెదిరించి (బయటవడ్సి సర్వన్వ తంతుటై నారు అజ్ఞానంలో ఏర్పాటుచేసుకున్న మత కుల హద్దులు, స్వార్థ పూరిత సంకుచిత స్వభావాలని వాఠి తాత్విక జ్ఞానం ద్వారా గుర్తించి వాటిని నిర్జాకిణ్యంగా వదిలేశారు,

అంతవరకు అలా అభివృద్ధి అయిన మా పెద్దలను నేను అనుస రిస్తూ (తాత్వికంగా పెకిగి పెద్దవాడనైై నాను, అందుచేత నాకుగాని మా అన్నదమ్ములు, అక్కచెల్నె ండ్రకుగాని కులమత పరమైన సంకుచిత ఖావాలులేవు, అటువంటి అశాస్త్రీయమైన సాంఘిక భావాలకు దూరంగా వుంటూ మా కార్యకంమాలు మేము మామూలుగా (నంతోషంగాా సాగిస్తూ వచ్చాం, అటువంటిది ఆ తాత్విక పరిణామం. సంఘ నియామాలను్సు మత కట్టుబాట్లను కాదని నిలబడగల మానసికథ్లై ఠ్యం తాత్విక పరిజ్ఞానతి వల్ల మాత9మే కలుగుతుందని చెప్పడానికి మాతిమే పై విషయాలను చెప్పవలసివచ్చిందని పారకులు గంహిసహ్రారని తలుస్టానుం

స్వతంతిపోరాటకాలంలో మా కుటుంబం పూర్తిగా (ఆ పోరాటంలో పాల్గొన్న కారణంగా ఆర్థికంగా చాలా ఇబ్బందులకు గురైన దని ముందు చెప్పాను. అయినా మా ఆలోచనలలోను ఆశయాలలోను కించి కైనా వెనుకంజలేక, పదండి ముందుకు అనే భావంతోనే రాజకీయ సాంఘిక పోరాటాలలో మనస్ఫూర్తి గానే మేము పాల్గొంటూ వచ్చాం,

అలా అర్ధిక ఇబ్బందులు వచ్చినపుడు వృక్తిలో మార్చులు చేసుకో వలసిన పరిస్థితి వస్తుంది కొని అలా వృత్తిని మార్చుకుని ఏదోవిధంగా బితకాలనే దానికి వ)వృత్తి అంగీకరించలేదు. వ్యవసాయ వృత్తిని మాన్వి ఇతర నృత్తులను చేపట్టవలసిందిగా మితు9లు మా శేయోభిలా షులు మమ్ములను వత్తిడిచేస్తూ వచ్చారు. అలాంటి పరిస్థితులలో కూడా ఉత్తమమైన ఆ వ్యవసాయవృత్తిని వదలక ఆ వృత్తిలోనే మళ్లీ ఆర్థికంగా స్వయంపోషక మయ్యాఠ, అంతవరకు కొంత కష్టవడవలసివచ్చింది, అఆయినవ్పటికిని వట్టుదఅ వదలక, ఆ వృత్నినే చేస్తూవుండబానికి కాఠణం

75 ఆది పివృత్తీకి సంతృప్తినిచ్చే వృత్తి కావడమే. ఆర్టికంగా నిలబడేం దుకు కొంతకొజం పట్టినా (ఇబ్బందులు పడినా ఇప్పుడు ఆ విధమైన ఇబ్బందులులేవు, కేవలం శ్రమ వల్లనే (శిమతోనే) సాధించ వచ్చుననే మనో థై ర్యంతోను, నిబ్బ రంకోను ఆ ఇబ్బందులను అధిగమించగలిగాం, పివృత్తికి సంతృప్తి నిచ్చే ఆ వ్యవసాయ వృత్తినే ఇవ్వుడూ చేస్తూ వున్నాం, జగత్‌ సత్యం - (బహ్మ మిధ్య

అటువంటి పరిస్థితులలో ఒకరోజున *జగత్‌సత్యం = _(బహ్మమిధ్యి అని పుస్తకం వ్రాయదలచానని మా అన్న (వ్యావవారిక నామం గుత్తా చలమయ్య, సార్ధకనామం సదానంద, తార్వికార్హత వేదాంత విద్యా విశారద గారితో అన్నప్పుడు *జగత్‌ సత్య మని వ్రాయి; అభ్యంతర మేమి వుండదు కాని, [బహ్మమిధ్య అనడందేనికి అని విశ్నించారు,

మీరు (బహ్మ సత్యమని అంటూ జగత్‌ మిధ్య అని యెందుకు అన వలసి వచ్చింది? అని నేను విశ్నించాను, వానికి సూటిగా సమాధానం రాలేదు. జగత్తనుకున్నా (బ్రహ్మమనుకున్నా ఉన్నది ఒక్కటేగాని రెండు లేవు అని మాతిం అన్నారు. ఆది అద్వైత తాత్వికార్థంలో బాగానేవున్నడి. మరి మీరు జగత్తునే సత్యంగా చెవృవచ్చునుగదాః జగత్తుమిధ్య అనడ మెందుకు? [బహ్మము సత్యమనడ మెందుకు అని మరో ఉప విశ్న వేయ వలసిపచ్చిందిం

“జగత్తు అనిత్యంగాను, నానాత్వంగాను తోస్తూవున్నదిగదాః? ఆ కారణంగా జగత్తు సత్యమని యెలా చెప్పగలం" అన్నారు. అలా తోస్తూ వున్నదేగాని (అజ్ఞానంవల్ల ) వాస్త వంగా ఆలా లేదని వేనడంతో తాత్విక సంబంధమైనచర్చలు సారవంతంగాసాగినై అఆధ్యాత్మికభాతికతత్వాలుభిన్న మై నవా? అభిన్న మైనవాః అనేది అనాటి పుధానమైనచర్చనీయాంశమయింది,

ఆధ్యాత్మిక తత్వళాస్త్రమని చెప్పబడేది శాస్త్రబద్ధమైన తత్వశాస్త్రం శాదు, ఏదైనా అస్తిత్వంలోవున్నది అంటి అది కొన్ని శాస్త్ర పిమాణాలకు

76

నిలవాలి. కొని అస్టిత్వంలో లేని (ఆసత్య్ర విషయాలపై చర్చసాగించింది గనుకనే అది అధ్యాత్మికభావ (ఊఉహామాతిప్రు వొదమైనది. అశాస్త్రీయ మైన విషయాలు తత్వశాస్త్రంలో చేర్చరాదన్సి వుండరాదని నే నన్నాను

తాత్విక సంబంధాలు తెలుసుకుని క దనగుణమైన జీవితాన్ని గడవడం తెలిసి వుండాలి అలాకానిచో జీవికాలు దుఃఖపూరితాలు కాగలవు, కాని ఏ విధమైన (ఆధ్యాల్నిక భౌతికు తాత్వికాంశం వీ విధమైన జీవితా నికి దారి తీస్తుంది? ప్రొతినిధ్యం వహిస్తుంది? అన్నది ప్రధానం కదాః భిన్నరీతుల్లోని ఆయా తాత్వికాంళశాలపై ఆసక్తికరమైన చర్చలు సాగుతూ వుండేవి. మా అన్నగారు ఆధ్యాళ్మిక తత్వశాస్ర్రానికి పితినిధిగా వాదాన్ని సాగిస్తూ వుండేవారు. భౌతికతత్వశాస్త్రాన్ని పోటిగా నిలబెట్టి, ఆ వాదాన్ని (ఆధ్యాత్మికవాదాన్ని) ఖండిస్తూ వుండేవాళ్జీ నేను అలా పాొొ9ొరంభమైన చర్చలు ఒక్కొక్కరోజు చాలా తీవ్రస్థాయికి చేరేవి ఎవం వాదనను ఎవరు వదులుకునేటట్లు?

మా వూరి (గంథాలయం

మా వూళ్లో (పెదపులివ్యరులో) పెద్ద గొంధాలయం వుండేది. బాల గంగాధరఖిలక్‌ పేర ఆ గ్రంధాలయం స్థాపించి అభివృద్ధి చేసిన వారిలో మా నాన్నగారొకరని తెలిసి సంతోషించాను, అనాడు అది మంచి ఉన్నత స్థాయిలో నడపబడుతూ వుండేది. కాని ఈనాడు ఆ గ)ంధాలయం పతనా వస్థలో వున్నదని తెలిసి చింతించాను, కాలంలో వచ్చిన మార్చు వ్యక్తు అలో (వ్యక్ని గతంగా) కనిపించడంలేదు. ఆ కారణంగానే ఆ గొుంధాలయా నికి ఆ స్థితి పట్టింది మా వూరనే కాదు, చాలా గ్రామాలలోని గ్రంధాఅ యాల పరిస్థితి అలాగే వున్నది.

ఆ గ్రొంధాలయంలో మంచి (ఆధ్యాత్మిక భౌతికు తాత్విక గంధా లుండేవి, మంచి వైజ్ఞానిక వ్యాసాలతో కూడిన పతి9కలు వస్తూవుండేవి. వాటిని తెచ్చి మేము (అన్నదమ్ములం) చదివి (ఉమ్మడిగా చత్చిస్తూ వుండేవాళ్లం. వాటిలోని విరుద్ధాంశాలపై గంటల తరబడి విశ్లేషణ సాగేది, సమన్వయం కుదిరేదికాదు. ఆ పూటకు చర్చ అసంతృప్తిగానే ఆగిపోయేది మళ్ళీ మరోరోజూ మామూలే,

777

జాతీయ పోరాటంపై ముమ్మరంగా చర్చలు జరిగే కాలమది గాంధి గారి రాజకీయం వారి నిరావిర వ9)తాలు, సుబాస్‌చందిబోసు తీవ్రిరాజ క్రీయాలు యమ్‌. ఎన్‌, రాయ్‌ కొత్త రాజకీయం, గాంధీ,పి, సి, జోషి లేఖలు గాంధి=గోరా వాగ్ధాచర్చలు, రెండవ వివపంచ యుద్ధం, అందులో స్టాలిన్‌ _ చర్చిల్‌ = రూజ్‌ వెల్దుల యుక్తి వొయుక్తులు హిట్లరు - టోజ్తో ముసోలినీల ఆవేశకావేశాలు వగైరాలతో కూడిన వార్తలు దిన పఠతికలలో పొముఖంగా వస్తూవుం డేవిం వాటిని చదివి చర్చిస్తూవుండేవాళ్ల ౦. చదవడం సమిష్టిగా సాగినా అభిప్రాయాలు వ్యక్తవరచడంలో ఎవరి వ్యక్తిత్వం వారికుండేది. తమ తమ అభిపొయాలను తెలియజీేయడంలో స్వేచ్ళ వ్రండేది.

ఇతరమైన కాజా వార్తలు, రాజకీయ సాంఘిక వార్తలు యెలా వున్నా విధానమైన తాత్విక చర్చలు జకుపుతూ చైనందిన జీవితానికి, అందులోని కష్ట సుఖాలకు కాత్విక విషయాన్ని సమన్వయంచేసి చూస్తూ వుండడం జరిగేది. తాత్వికసంబంధం లేని దైనందిన జీవితం వుండదు గదా? అఆ విషయంలో అందరి అభిప్రాయం ఒక్కటిగానే వుండేదిం

విశ్వమంచే ఏమిటి? అదెలా ఆర్థమవుతుంది? జగత్తన్నా, విశ్వమన్నా ఒకటేనా? ఆధ్యాత్మిక వాదులు జగత్తనే దానికి చెప్పబడిన అక్షణాలేమిటి? భౌతిక తత్వశాస్త్రంలో విశ్వం అంటే ఎలా నిర్వచించబడినది? జగత్తు ఇలా నానాత్వంగా ఎందుకు తో స్తూవున్నది? ఇది ఒకరి చేత సృష్టించబడినదా? అలా నృష్టించబడితే ఆ సృష్టించినవాడెవడుః అలా సృష్టించినవాడు ఎక్కడవుండి దేనితో దీనిని సృష్టించాడు? సృష్టి వదార్థంవల్ల (వరిణా మంలో) జరిగిందా? సృష్టి జరిగితే సృష్టి జరగకముందు విమివున్నది?ః అనేటటువంటి జటిలమైన తాత్వికవిషయాలు చర్చకు వచ్చి ఆ విషయంపై తీవిమైన అభిపాాయభేదాలను వ్యక్కపఠచటం జరుగుతూ వుండేది. కాని ఏదో ఒక విధంగా తన వాదనమ బలవంతంగా మా మీద పియోగించి తన అధి క్యతను (వాదంలో ప్రదర్శిస్తూ వుండేవారు అన్న గారు, వాస్తవం కొకపోయినా వాదశాబలం వారికి బాగా శోడ్పడేదిం (వాస్తవాన్ని తెలుసుకోవడానికి అది కొంత అవరోధంగా వుండేది వారిక్సి,

76 కర్మసిద్ధాంతం

కర్మ సిద్ధాంతం ఆధ్యాత్మిక తాత్వికాంశంలో .భాగమైనది. (పర్వ జన్మలో చేసిన యజ్ఞయాగాది వైదిక క్రతువుల ఫలితాలు ఈ జన్మలో అనుబవిస్తారనేది దైనందిన జీవితానికి అంటగట్టి, కర్మ ఫలితాల (బూచిన్సి భయాన్ని కల్పించి శమ ఫలితాన్ని శ్రమచేసేవాడు అనుభ వించకుండా (అడగకుండా) చేశారు. శమ (ఈ జన్మలో చేసిన పని లేక కర్మ) పై తన ద్దైనందిన జీవితంపై నమ్మకం లేకుండా చేసింది ఆధ్యా త్మిక వాదం అని నేవన్నాను, కర్మఫలితాలు యెవరైనా అనుభవించక తవ్పదుగదా? అన్నారు అన్నగారు. మీరు (ఆధ్యాత్మికవాదులు చేష్ట కర్మ సిద్ధాంతం తప్పని అది శాస్త్ర విరుద్ధమని దానిని భౌతిక తత్వశాఫ్త్రం అంగికరించదని నేనన్నాను. ఆధ్యాత్మిక వాదానికి ఒక కర్మసిద్ధాంతం భౌతిక వాదానికి ఒక కర్మ సిద్దాంతం వుంటుందా? అలాగైతే వారి కర్మ వేరు వీరి కర్మ వేరు అని రెండు వాదాలకు రెండు కర్మలు వుండాలిగదా? అన్నారు అన్నగారు. అవుమ కర్మ అనేది పదరిత్యా ఒకే అర్ధంవున్నా వారి వారి సిద్ధాంతాలలో కర్మ అనే దానికి వేరు వేరు అర్ధాలు వున్నవి, అందుచేతనే అవి రెండు వాద్నాలైనవి అని నేనన్నాను.

ఆధ్యాత్మిక వాదంలో చెవృబడినట్లు కర్మలు (ఆంటే వైదిక కర్మలు) పూర్వజన్మకు సంజఒంభధించినవి కర్మ అంటే వారి దృ ష్టిలో పని (శిమృ కాదు కదా? అందుచేత భౌతిక వాదులు ఆ కర్మను అంగీ3ఠిం చరు. వీరి దృష్టిలో కర్మ అంటే వని (శమ అని అర్ధం. ఈ శ్రమకు ఈ జన్మలోనే ఫలితం వుంటుంది. (వీరి దృష్టిలో మరు జన్మలేదు గమక అందుచేత కర్మ అనేది వారి వారి భావాల్లో వేరు వేరు అర్ధాన్నిచ్చేదిగా వున్నది. కడుక కర్మ అంటే వని (శ్రమ) కాదు, నని అంటే కర్మ కాదు* దైనందిన జీవితానికి కర్మ ఫలితాలను అంటగట్టి శమ. ఫలితాన్ని శ్విమ జేసేవాడు అనుభవించకుండా చేశారు. శుమపై తన దైనందిన జీవితం ఆభారపడివున్నదనే జ్ఞానం అతనికి లేకుండా చేసింది మీ ఆధ్యాత్మిక వాదం అని నేనన్నాను, అప్పటికి వారు అనుకునే భావాలకు నా భావాలకు సిద్ధాంత పరమైన వైరుధ్యం అర్ధం చేసుకుని ఆ విషయం ఆనాడు చర్చిం

79 చడం మానేసి ఆలోచించడం పొఠంభించారు అన్నగారు. ఈ జన్మలో చేసిన వని (శ్రమ) పై తన దైనందిన జీవితం ఆధారవడివున్నదనే భౌతిక తాత్వికాంశం అన్నగారికి నచ్చడం ఆ దృక్పధంతో ఆలోచించడం అనేది నాకు సంతృప్తిని కఠిగించిన అనాటి ప్రధాన అంశం.

ఈ విషయతి అర్ధం చేసుకోవడం అంత కష్టం కాదు. కాన్సి మనకు సంపిదాయంగా చెవ్పబడుతూవున్న సృష్టివాదం (చెంతంం మన ఆలో చనల మీద దెబ్బతీస్తూవున్నది. అందుబేత మున ఆలోచనలు మన ఆచార అలవాట్లను దాటి ముందుకు సాగవు, దయ్యాలు భూతాలు, మంతాంల్చు తంతాలు, దైవనమ్మశాలతో చేస్తూవున్న పూజా పునస్కారాలు తత్వ శాస్త్రంలో భాగంగా భావించబడి అవే తత్వశాస్త్రవమనుకుని వాటిని నమ్మి వాటిని తూచా తప్పకుండా అనుసరిస్తూ వుండటమే తమ కఠ్తవ్యంగా భావించడంచేత శాస్త్రజద్ధమైన తత్వశాస్త్రాభిలాష సన్నగిల్లింది. ద్వైతం తీసుకు వచ్చిన ఈ ఆచార సంవిదాయాలు మీ అద్వ్వైతంలో। చేర్చుకుని, అదే అద్ద్వైతమని చెవ్వకుంటూ వుండడం ఎంతవరకు సమంజసమని అంటూ వుండేవాళ్ళం, తత్వశాస్త్రంలో వీటికి ఏ విధమైన సమాధానం దొరుకుతుంది? ఏ విథంగా విటిని నిర్వచించగలం? హేతువుకాని (కార్య కారణ సంబంధంలేని) ఇటువంటి అంశాలు తత్వశాస్ర్రానికి అవకారంచేస్తూ వున్నవని అర్థంలేని ఇటువంటి అంశాలను వదిలేసి సిద్ధాంతాన్ని (అదై్వ్వై కాన్ని) సంస్కరించి చెనృవచ్చును గదా? అని అంటూ వుండేవాళ్ళం మేము (చిన్నవాళ్లం).

పురోహీత వర్గం

భక్సిదశలో జరిపే వికాలు పూజలు, అన్న వప్త ఫల పుష్ప వతి దానాలు తాత్విక జిజ్ఞాన పెరగడంతో ఆగిపోయినై, పురోహిత వర్గం ఈమార్చుని అంగికరించలేకపోయింది, భక్షి ఆపితే పాపమన్నారు, దోషమ శ్చారు. కీడు సంభవిస్తుందని, ఏడుతరాల వరకు అ శీడు నుండి తప్పించు కోలేరని అన్నారు, హితులద్వారా హితోపదేశాలు చేయించారు. సతీ పతుల మధ్య ఆ నెపంతో చీలికలు కల్పించాలని చూచారు, చివరకు మతం

800 పేర ఆదేశాలు అందజేయాలని కూడా చూచారు. కొని అప్పటీకే అవ్యక్త (భక్తి) దశనుండి వ్యక్తదశకు (జ్ఞానదశక్కు వియాజం సాగించిన మా కుటుంబ పెద్దలు వారు చూ పెట్టిన భయానికి భయపడక స్ట మిత౦గా వున్నారు. ఆ మార్పు ఆశాడు పెద్ద సంచలనం కలిగించింది. పరిసర సమాజంలో ముఖ్యంగా పురోహితవర్గలలో ద్వేషంగా మారింది ఆ మార్పు వారి భుక్సి కోసమని కల్పించుకున్న ఆచార సంపిదాయాలు సామాన్య పిజల యోగక్షేమాలకోసం కాదనేది ఆ ప్రజలు గుర్తిస్తే వారికి బితుకు తెరువుండదు. వారి బితుకు తెరువుకోసం ఇతరులను అజ్ఞానంలో వుంచ డమనేది తలచినపుడు - తన బితుకుకోసం ఏదైనా మానవుడు చేస్తూ వున్నాడు అంటే ఆది వారు నేర్పిన విద్యయే అనిపించేది. దేవాలయం సవితిమైనదని అంటున్నారుగదా? దానిపైన బూతు బొమ్మతెందుకు? దానిపై న బూతు వుండటమే పవితిమా? బూతీ పవి తిమా? పవిత౦ం అవవితా్రలకు నిర్వచనమేమిటిః అనే ప్రశ్నలు పరంవరగా వస్తూవుండేవి. కొన్నిటికి అన్నగారు తాత్వికంగా సమాధానించెబుతూవుండే వారు, కాని చెప్పే సమాధానంలో సత్య అస త్యాలు(భాత్వికంగాాకలిసేవుం డేవి (సత్యంభాగం తక్కువ అసత్యంభాగం యెక్కువగా వుండేది, ఉమామహేశ్వర పండిట్‌ మా వూరి గుంథాలయ వార్షికోత్సవాలు ఉత్సాహంగా జరువుతూ వుండేవారు మా వూరి ప్రజలు, ఒక సంవత్సరం ఆ వార్షికోత్సవ సభకు మాడపొటి హనుమంతరావుగారు ఆధ్యక్షుణగొను, మామ హేశ్వరవండిట్‌, పొతూరి నాగభూషణం తదితరులు ఉపన్యాసకులుగాను వచ్చారు సభకు అధ్యక్షత వహించిన హనునుంతరావుగారు వెళ్ళవలసిన రైలు బండికి టైము అయినదని పాతూరి నాగభూషణంగారిని అధ్యక్రలుగా కూర్చో, బెట్టి వారు వెళ్ళిపోయారు. పాతూరి నాగభూషణంగారి అధ్యక్షతన ఆనాటి సభ చాలా రసవత్త ఈంగా సాగింది, నాగభూషణంగారు సహజంగా సంస్కరణ భావాలుగల

81-

వ్యక్సి, నిజాయితీ సంస్కారం గలవ్యక్షి. అటువంటి వ్యక్తి అధ్యక్షులుగా వున్న సభలో సభ్యత ,తెలియని వ్యక్ని ఉపన్యసించడం కష్టంగానే వుంటుంది. ఆనాటి ఉపనా్యాసకులలో ముబ్యులు ఉమామ హేశ్వరపండిట్‌, (ఉవన్యాస చకివర్తి, హిందూ మతో ద్ధారక బిరుదాంకితులు మంచి ఉవ న్యాసకులుగా పేరుండేది ఆ రోజుల్లో ఆయనకు. *మనుధర్మ్శ్మసూ తోలు, నైతిక విలువలు అనేది ఆనాటి ఉపన్యాసాంశంం మను ధర్మము అంటేనే అది మానవ ధర్మం కాదని; మత ధర్మమేనని మన అభిప్రాయం, మనుధర్మమంటేనే ఉమామహేశ్వరవండిబ్‌ గార3కి పూనకం వచ్చేది. దానిని గురించి విసంగించేటప్పుడు పరవశంచెందేవాడు. వ్యక్తిత్వాన్ని కోల్పోయే వాడు, అవ్యక్తం ఆవహించేది, చెప్పేదానికి అర్ధం వుండేదికాదు. వ్య ర్ధంగా వినంగాన్ని సాగించేవాడు ఆడిగితే కోవం వచ్చేది అడగకుండావుంజే హద్దులు దాబేది పృసంగధోరణి, తన మతఠంకోసం తాను ఆహుతి కావాలనే వాడు

మతం అనేసరికి ఒక విధమైన వీరావేశంవస్తుంది. వ్యక్తుల మర ణంతో (ఆత్మాహుకితోో మతం నిణస్తుందని ఆనాకు తలపోసిన కుమారిల భటు అనే మతదురభిమానినుండి ఈనాడు జరిగి సంఘటనలఅవరకు మనిషి లోని ఆ మతావేశమే కారణమినేది గుర్తించగలం, ఉమామహేశ్వర పండిట్‌ కూడా ఆ కోవకు చెందినవాడేనని ఆ రోజు ఆ ఉపన్యాసం విన్న తరువాత అర్ధంచేసుకున్నాను,

హిందూమతాన్ని గురించి మనుధర్మశాస్రాన్ని గురించి పొగడ్తలు పా౦రంభించాడు,అంతవర క్రై తే మనకు అక్షేపణ వుండదు, కాని పుట్టుకతోనే వితి వ్యక్ని పొపిగా పుడతాడని, అందులో స్రీ జన్మ నీచాతి నీచమైనదని వారికి (స్రీలకు ఈ జన్మలో మోక్షైధికారంలేదని ఎన్నో పాపాల ఫలితసు ప్రీ జన్మ అని పొరంభించాడు తన సహజధోరణిలో. అప్పుడు మా అక్క చీట్‌ వాసి ఆధ్యక్షులవారికి అందజేసింది అధ్యక్షులు (పొతూరి నాగభూ షణంగారు అందుకు అనుమతి యిస్తూ నూట్లాడవలసిందిగా అక్కగారిని ఆహ్యానించారు.

82

ఆ సందర్భాన్ని పురస్కరించుకుని మూ అక్కగారు ఆ నభలో మాట్లాడారు, మనుధర్మశాస్త్రంలోని మర్మార్గ్లపు నీతిని వివరిస్తూ అదెలా ధర్మశాస్త్రం కాదో విశ్లేషించి చెప్పారు. హందూ మజానికి అదారభూత మైన ఆ అధర్మ శాస్త్రాన్ని విమర్శించేవారు ఎదుటబడేటప్పటికి వారు స్థిమిళాన్ని కోల్పోయి నట్లై వది.

హిందూ ఆంటే అర్ధం యేమీటని ఆ పదం ఎక్కడవున్నదని అడి గారు అన్నగారు, ఒక వేదంలో *'హింి మరొక వేదంలో “ది వున్నదని అవి రెండు కలిసి “హిందూ” అయినదని సమాధానం చెప్పారు, అదెలా వీలవుశుంది? ఎక్కడెక్కడోవున్న రెండు అక్షరాలు ఎలా కళుస్తూవున్నవి? అని సభలోని ఇారడిగారు. సముదింలోని ఉన్న అడవిలోని ఉసిరి కాయ కలిస్తే ఊరగాయ కాలేదా? అది వాగాలేదాః అలాగే అదీను అన్నాళు ఆ భాషా పండితుడు

హిందూ అంటే అర్ధరి ఏమిటని అడిగారు అన్నగారు, “ప్రతి వదా నికి అర్ధం వుండాలని లేదు. అలాగే హిందూ అనే పదానికి మన భాషలో అర్ధం లేదు” అన్నారు (ఉన్న అర్ధం తెలుసో తెలియదో మనకు తెలి యదు,

హిందూ అంటే దొంగ (పారసీక భాషలోోఅనీ అందుచేత హిందూ మతం దొంగ మతమన్మీ వారు దొంగలనీ అన్నారు అన్నగారు. (అనాడు దోచుకోవడానికి నచ్చిన దోపిడి దారుల సరంవరలోని వారు దొంగలని అన్నగారనడంతో సభలోని వారంతా గొల్లున నవ్వి కరతాళధ్వనులతో అన్నగారి అభిప్రాయంతో ఏకీభవించినట్లు వివర్తించారు.

“ఓమ్‌” అనే అక్షరంలో అన్నీ వున్నవని (అ. ఉం. మ అన్నారు గదా? *ఓమ్‌ చెడి ఆకార ఉకొర, మకారములై్లై నవా? (బివ్మా చెడి జగక్కైనదా?) అని తాత్విక సంబంధమైన పిశ్న వేయడంతో ముక్కోపి అయిన ఆ పండితుడు తన ఉపన్యాసాన్ని మధ్యలో ముగించి, మూడు రోజులు జరగవలసిన తన భక్తి విచార కార్యకిమాలను రద్దుచేసుకుని

8 పూరు విడిచి వెళ్ళిపోయాడు. పురాణ కాలక్షేవంతో భక్తి మార్గాన్ని వివేశ పెట్టి మఠాన్ని వ్రచారల చేస్తూవున్న ఆవ్యక్తి మా వూళ్లో తాత్విక పిశ్నలు వేయగల తాహతు గల వారున్నాఠరని (గహించిన తరువాత గణం వుండలేకపోయాడు, శూదుంలొ హిందువులు ?.

శొదశబ్టానికిగల అర్ధం చస్యులుు దాసులు, దాసి పుతు9ల (అంజ కొడుకులు, హిందూ శద్ధానికి అర్ధం దాంగఅనిగవా? అంటి హిందుమతంలో ళూదు)లుగా బెప్పబడుతూవున్నది (హిందువులు దొతగలంబాకొడుశులు అని అక్టంవస్తుందిగదా? మనం హిందూ దాసులం అని సగర్వంగా చెవుకుం బున్నామంటే మనలను యేవిధంగా భావదానులను చేశారు అనేది అర్ధం చేసుకోండి. ఇటువంటి భా వదాసస్య్య౦ నుండి వనం వాగువడే దెప్పుడు?ః అందుకు మార్గాలేమిటి? అనేది అందరూ ఆలోచించదగ్గవిషయం,. తాత్విక విషయ శూన్యమైన బెక్త (భక్తి) ఉపన్యాసాలు మతాన్ని పోషించగలఅవేగాని జ్ఞానాన్నివ్వవు అని అన్నగారన్నాళు,

స్ర్రీలను నీచంగా చిత్రించి కామదృష్టితో వారిని చూచి, వర్షించి సంతానాన్ని చ్చే యంతింగా భావించి? వారు పురుషులతో సరిసమానమైన వ్యక్తులు (జీవుణు) కాదని పుటకతో వారిది నీచజన్మ అని, స్వర్గ మోక్షా అకు వారు అర్హులు కారని వొసుకున్న ధర్మశాస్ట్రాలలాంటి (అధర్మ) శాస్త్రాలు యే పాటి ధర్మశాస్త్రాలని వ్రశ్నించారు. అనీ మతంకోసం (మతదురభిమానంతో) వ్రాసుకున్న వేగాని మానవులకోసం నూనవత్వంతో వాసినవి కావని వివరించారు. వీక పక్షంగా వ్రానుకునే ఏ సూత్ర లైనా అవి ఒక పక్షంవారికి వర్తించే సూతా9లే కాగలవు గాని సర్వవక్షా లకు సరిపోయే సమాన సూత్రాలు కాలేవు, కాలేదు,

అనాటి రాతి) “బౌద్ధ విస్ణవం” అనే చారితిక బురికధ జెప్పి చఠితీపికారం ఆర్యుఅరాక్క హిందూమత పుట్టుపూర్వోత్తరాలు, చాతుళ్వర్థ సిద్ధాంత ఆవిష్కరణ వగైరా విషయాలను వివరించి చెప్పాము, (త్రిపుర నేని రామస్వామిగారి పుస్తకాణ భావాల ననుసరించి బహ్మానందస్వామీజి

న! వ్రాసిన బురుకథ ఆది అనాటి ఆ అభిప్రాయాలను మా (గామ పిజలు మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరించి, ఆదరించారు. ఆ విధమైన వైతన్యం ఆనాడు వా6లో వున్నదంటి అందుకు కారణం నూ గా్రాముంలోని ఆ (గంథా అయమే కారణమని చెప్పక తప్పదు.

ఆ తరువాత అ (గంథాలయం వతనావస్థ చెందడంతో ఆ గా్శమం లోని పవిజలకు మానసిక స్తృబ్ధత ఏర్పడినల్సెనది. పురోహితవర్గం ద్వేషంతో కావాలని ఆ గొంభాలయానికి అ గతి పట్టించారు. ప్రజలను అజ్ఞానంలో వుంచడానికి ఏద్నైనా చేయదగుదురు వారు.

ఈ మధ్య మా గా్రామం వెళ్ళిన సందర్భంలో ఆ గంధాఆయం విషయం తెలుసుకుని మళ్ళీ దానిని పునరుద్ధరించి పూర్వ దశకు దానిని అభివృద్ధి చేస్తే బాగుంటుందని అక్కడి మా పాత మిత్రులను కలిసి సంప్ర దించాను, ఏనైనా కొంత నిధిని సమకూర్చి, పెద్దవారిని పిలిపించి ఉప న్యాసాలు వీర్పాటు చేసి న్రజలలో ఉత్సాహాన్ని కలిగించడం ద్వారా అ పని చేయవచ్చునని చెప్పాను. కాని అక్కడి వారు ఏ మాత్రము ఉత్సా హము చూపించలేడు సరిగజ్యా మంచి పని జరగడానికి [వజలు ముందుకు రారని యేదో ఒక విధంగా అడ్డుతగులుతారని చెప్పారు. నాకు చాలా ఆశ్చర్యం కలిగింది నేటి పరిస్థితికి. రాజకీయ పార్టిలు పెరిగిన కారణంగా గ్రామంలో సఖ్యత్య ఐక్యత తరిగిందని వారన్నారు. మా గా్శిమంలోనే కాదు-ఈ పరిస్థితి అన్ని గా్రామాలలోను ఈనాడు మనం చూడవచ్చు,

ఆనాడు సభాముఖంగా జరిగిన పరాభవంవల్ల పగబటిన ఉమామహే

యా! శ్వఠవండిట్‌గారు మా వూరి పూజారి వర్గంతో కలిసి కావాలనే ఆ గ౦ి9ధాఅ యానికి ఆ దుర్గతి పట్టించడమేగాక్క, మా గామ విజలలో వుండే సమై క్యతను విచ్చిన్నంచేసి విభజించి పొలించ్చు అనే వారి దుర్మార్గపు నీతిని అనుసరించి వాఠి ఆశయాన్ని నెరవేర్చుకున్నారనిపించింది నాకు, అద్వైత సభలు వితినెల మా వూళ్లో (మాయింట్లో ఒక సభ జరిగేది, రెండు మూడు వంద అకు తక్కునకాని సంఖ్యలో హాజరయ్యేవారు భక్తు లు (జిజ్ఞాసువులు

05

ఆ అద్వైత సభలలో విముఖులు పినంగాలుచేస్తూ వుండేవారు. ఒక్కోసారి విషయం తీవిస్టాయిలో చర్చించబడేది. భోజనాల సమయంలో కూడా సందేవానివృత్తి కోసం అడిగె సందేహాలకు సమాధానాఅ రూపంలో చర్చలు సాగేవి, ఏద్దైనా సందేహానికి సర్హైన సమాధానం రాకపోతే జఠు గుతూవున్న భోజన కార్యక్రమాలు మధ్యలో అపి ఆ నిషయాన్ని చర్చించే వారు. ఆ సందేవానికి నరైన సమాథానం వచే్వ్వే వరకు (సమన్వయం కుదిరే వరకు చర్చసాగేది. (ఒకనాటి రాత్రి సమావేశంలో అటువంటి సనమస్యమీద చర్చసాొగి తెల్లవారుజాము నాలుగు గంటలకు గాని ఆ కార్య క9మం పూర్తికాలేదు విషయ జిజ్ఞాస అలా వుండేది ఆ రోజుల్లో అనే విషయం అర్ధంకావడంకోసం ఆ విషయం చెప్పవలసి వచ్చింది. తెలుసుకో వాలనే తాపత్రయం తెలియదగిన విషయంపై అసక్తి వుండాలి, అప్పుడే ఆ విషయం తెలుసుకోగలుగుకాము, అట్టీ అనక్షిని తనకు తానుగా పెంచు కుని విద్య నార్జించాలిం

అప్పట్లో నేను (చిన్నవాడిన్సి ఆ సభఅకు గౌరవ పితినిధిగా (సభ్య త్వంలీదు మాత్రమే హాజరయ్య్యేవాడిని, నాకున్న తాత్వికాభిలాషకు నన్ను ఉత్ప్చాహపరుస్తూ వుండేవారు పెద్దలు నేను చేస్తూవున్నవిమర్శలకు నదఖి పొ9ియంతోవే నన్ను పో9త్సహిస్తూవుండేవారు. అదొక మంచి సంవి చాయం వారిలో వుండేది. (తాత్విక సంస్కారం నుండి వచ్చిన ఉత్తమ అక్షణమేమో ననుకుంటాను అలా కాలంజరుగుతూవున్నది* కొాలక౦ిమంలో నాకు వయసు కొంత పెరిగినది (సాపేక్షంగా బుద్ధికూడా మరీ కొంత పెరి గినది, ఒక సందర్భంలో అన్నగారిలా అన్నారు, సంవదాయంగా ఈ విద్యను (అద్వైతాన్ని, అభ్యసించరాదా? అని, నా కభ్యంతరంలేదని నే నన్నాను, తక్షణమే మా ఆక్క రాజరత్నమ్మ (వేదాంత విద్యారత్న్ర గారి వద్ద సంపవిదాయబద్దంగా విద్యాభ్యాసం ఆరంభించాను. (పారంభిం చినంత వేగంగా ఆ విద్య నభ్యసించడానికి నాకు వీలుకలుగలేదు, (ఆర్థి కంగా బాగా దెబ్బతినివున్న కారణంగా జీవించడానికి కావలసిన ఆర్థి కాన్ని సమకూర్చుకో నడంతో నే సమయం సరిజకొోయిదిం జ్జానం సంపాదించడానికి ఆర్థికం యెంత స్రుధానమో తెలిసొచ్చింది,

86 ఈ విద్య (ఆదై్యైతల) లో నేను రాణిస్తానని అన్నగారి ఉద్ధేశం? ఆ విషయం అపవ్వుడప్వుడు అంటూ వుండేవారు. కాని నాకు మాతం ఆ విద్యవరకే పఠిమితమై అతితవళకే ఆగిపోవాలని లేదు. పైగా సంస దాయకమైన ఆ తాత్విక చర్చలలి కొంత ఆసంతృప్పి వుండేది, పరస్పరం వైరుధ్యాలు విరుద్ధమైన (సమన్వయంకలేని విషయాలు అ పిసంగా అలో వస్తూవుండేవి, మనసులో ఏదో చెప్పలేని, చఇెప్పవీలుకొని సంచలనం నాలో కలుగుతూ ఆనందానికి అటంకం కలుగుతూవుం డేది ప్రశ్నించగూడదనే సంపిదాయం పిశ్నను ఆపుచేస్తూవుండేదిం కాని పిశ్నించకుండా వుండలేని వివృత్తి జఅం కావడంచేత సంపదా యాన్ని ఖీదించి ధిక్కరించి (సశ్నించడం జరిగేది భౌతిక తత్వశాస్ర్రమందు అప్పటికే నా కున్న పరిచయంళో ఆధ్యా త్మిక కాత్వికాంశాలను విమర్శచేస్తూ విశ్లేషించి సమన్వయభావంతో [వయ త్నించి చూస్తూ వుండడం జరిగేది, కాని అందులో వ్యకి రేశార్ధాలే ఎక్కు వగా వస్తూవుండేవి. అంతకంటే ముందుకు వెళ్లేవీలు కలిగేదికాదు అన్నగారు యెంతో కొంత సమన్వయంచేపి చేప్పేవారు. కాని నాకు సంతృప్తి కలిగేది కాదు, విరుద్ధమైన ద్వైత అద్వైత విషయాలను కలిప్తి చెప్పుకోవలసిన అవసరంలేదని నా కనిపించేది, అదే విషయం నేను తరచు హెచ్చరిస్తూ వుండేవాడిని ఆ విషయ (సక్తి వచ్చినప్పుడు చిర్య నవ్వుతో మౌనం పొటించేవారు, కాని, వారి ఆలోచనఅలోకూడా అటువంటి భావం |కమంగా అభివృద్ధి కాసాగినది, [కనుంగా వారి (ప్రసంగాలలో ద్వైత కావాలు అంతరించి స్పష్టమైన అద్వైత భావం స్థిరవడి౦దిం (ఆదై్యైతంలో వ్వైతం చేర్చి అభివృద్ధి చేసిన సాహిత్యమే మన సాహిత్య మంళా కావడంచేత స్పష్టమైన అద్వైతం మనకు మన సాహిత్యంలో దొర కదు). రెండవ నిపంచ మవి యుద్దం ముమ్మరంగా సాగుతూ మానవుశ్రి భయాందోళన అమధ్య వుంచి, ముంచి వేడుక చూస్తూవున్న వరమొక (న లి వ్రక్కన, నాూనవుక్ణి ఈ మారణహోమంనుండి తప్పిందాలని రక్షించాలని

07 చూచే వర్గమొక విక్కన ఆ యుద్ధం సాగిస్తూవున్న సమయమది, ఎలా స్వైతేనేం ఆ యుద్ధం ముగింపు దశకు వచ్చింది, యుద్దోన్మాద ఊధృతం తగ్గిందిం శ

హిరోషిమా, నాగసాకి వట్టణాలవై అమెరికా వారు ఆఅటంబాంబుఅ

వేయడంతో ఆ ప్రివంచ యుదం ముగిసినట్లైనది* (అప్పటికి ఆ పక్షం అ యో

చేతిలో ఆ ఆటంబాంబులులేవు వుంటే పరిస్థితి ఎలావుంజేదోో బహుళా ఈ విషయాలు బెవుకోవడానికి నునం మిగిలి వుండేవాళ్లం కాదేమో. ఆ తరువాత హిట్లర్‌ మరణంతో యుద్ధవీభత్సం సనద్దుమజిగినబ్లె నది ముపోలిని మరణంతోన్సు టోజో శరణాగతి కావడ ౦తోనుఆ భయం పూర్తిగా తొలిగిపోయింది, ఆ యుద్దంలో పోయినవారు పోగా మిగిలిన మనబోటివారు నిర్భయంగా ఉపిరి పీల్చగలిగారు,

అనాటి యుద్ధ పరిస్థితి ఆది ముగింపు జరిగిన పకఠిస్థిదులపై చర్చ జరుగుతూ వుండగా పిసంగవళశాత్తు భారత యుద్ధ పినక్షి వచ్చింది. భాఠతయుద్ధం జరగలేదని యుద్ధం జరిగిందనేడి కధ మాతిమేనని అన్నారు అన్నగారు, యుద్ధం జరగకపోతే అది జరిగినట్లు ఆ కధను అట్లా వ్రాయవలఠఅసిన అవసర మేమిటని అత్నాను నేనుం ఆ మిషతో తత్వ శాస్త్రం చెవ్పడమే ఉద్దేశమని తత్వశాస్త్రం చెబికే వినేవారుండరని భారతయుద్ధం పేఠథుతో చదవడానికి, వినడానికి యింపుగా దానిని వ్రాళా రని అన్నారు

గీతాతత్వ్రం

యుద్ధం జరిగి యిరు వక్షాలు క్ష్రయమయ్యాయి అనడం నిజమెకే గితాబోధవల్ల పుయోజనమేమున్నది అని అన్నారు అన్నగారు, అలా అని వూరుకోక చర్చను తాత్విక విషయంవైప్తకు తిప్పారు, ఏదో విధంగా చర్చ తాత్విక విషయంవై పుకు మరల్చి ఆ చర్చ ద్వారా కొంత తాత్విక విషయ పరిశీలన చేయడమే అన్నగారి ఉద్దేశంగా వుండేది.

60

యుద్ధం జరగలేదంటి మరి జరిగిందేమిటని నే నడిగాను, ఇరు పక్షాలు యుద్ధానికి సన్నద్ధమైవున్న సమయంలో కృష్ణభగవానుడు అర్జును నకు జేసిన గితోపదేశంవ,ల్ల వరుడు లేడనీ వున్నది తానేననీ అప్పటి వరకు శతు9వని అనుకున్న పికివానిలోను తానేవున్నానని తాత్వికంగా అర్థం కావడంతో ఇరుపక్షాలు (శారవ పొండవులు) ఏక పక్షమై యుద్ధం మానేసి తిరిగి యిళ్ళకు వెళ్లారని చెప్పారు. అదే గితోపదేశంయొక్క తాత్విక పియోజనం అని కూడా అన్నారు. అంతేకాక మన ఆధ్యాత్మిక తత్వళాస్త్ర ప్రత్యేకత అదేశని సగర్వంగా అన్నారు. (అలా అనడంతో భౌతిక తత్వశాస్ర్రాన్ని పరోక్షంగా హేళనచేస్తూ వున్నారేమోనని నా కని పించింది. అలా అనడంతో నాకు సందేవాం కలిగింది మన తత్వశాప్త్రం అంత గొవ్పదై తే మరి మన దేశంలో యుద్ధాలెందుకు జరిగినవని నేన న్నాను యుద్ధాలు జరగడానికి వ్యక్తుల స్వార్థ చింతనే కారణమన్నారు.

వ్యావహారికంగా (సమాజంలో) మార్చవలసిందేమి లేదని తాల్వి కంగా దృష్టిలో (మనసులో మార్పువస్తే సృష్టిలో మార్చవళలసిందేమి లేదు. ఉన్నది ఉన్నట్లుగానే ఉంచి వఠిపాలఅన యధాతధంగా సాగించా రని అన్నారు అన్నగారు (నూర్చుని అంగీకఠించని ఆనాటి ఆధ్యాత్మిక మనస్తత్వం నుండి అంతకంటే నుంచి సమాధానం రాదని నాకు తెలుసు

అంటే ఆర్థిక సాంఘిక రంగాలలో మార్చు చేయవలసిందేమిలేదని యే మార్చులు చేయకుండానే సమాజం శాంతిగా వుంటుందని మీ అభిపా) యమా? మీళు చెప్పే తాత్విక సమన్వయ సూత్రాలు అంతకంటేముందుకు సాగటానికి అఆనుమతించవా? ఎవరి కర్మకు వారిని వదిలేయడమే మీ సిద్ధాంత లక్ష్యమా? ఎవరి కర్మకు ఎవరు బొధ్యుఅని చూస్తూవూరుకోవడమే గదా అభ్యాత్మిక వాద లక్షణం, ఆధ్యాత్మిక వాద పరిధి జంతవకఠకే అయితే అది మానవుని దైనండిన జీవికానికి ఏ మాతిము ఉపయోగ నడని నిర్జీవ సిద్ధాంతమని నే నన్నాను, అలా అనడంతో ఆనాటి చర్చ తీవిస్థాయికి చేరింది. అలా సాగిన అనాటి చర్చ తనలో కల్లోలాన్ని కలి గించి పునరాలోచనకు పునాది ఏర్పడినదిం

ఆ సందేహానికి సమాధానం చెప్పడొనికి కొంత తటవటాయించినా చివరకు తాత్విక జ్ఞానం లేకపోవడమే ఎక్కడ యుద్ధాణ జరగడానికై నా

8

కౌరణమనీ అన్నారు, నురి ఆ విధమైన జ్ఞానం కలిగించ వలసిన బాధ్యత యెవరిది? ఆ బాధ్యత నుండి వారెందుకు తప్పుకున్నారు? ఆ తవృంతా ఆ తత్వవేత్తలదేగదా? తవ్వులుచే సేతత్వవేత్తలు తత్వవేత్తలెలా అవుతారు? అందువల్ల నిజమైన తత్వవేత్తలు మనకు కరువయ్యారు అన్నాను అ తరువాత ఆ చర్చను పొడిగించలేదు అన్నగారు

సరే యుద్ధంచేయకుండా తిరిగి వచ్చారంటి అంతవరకు బాగానే వున్నదిం మరి తిరిగివచ్చిన తరునాత యుద్దానికి కారణమైన కౌఠవ పాండవుల సమస్యను యెలా సరిష్మకించుకున్నారు? ఎలా౭టి మాఠ్చులు ఇఈవర్గాలు చేసుకున్నారు? స్వ పర పక్ష భేదాలు తాత్వికంగా లేకపోయినా లేవని గుర్తించినా ఇరుపక్షాలకు వున్న ఆర్థిక సమస్యకు పరిష్కారం యే పద్ధతిలో జరిగింది? అని ఆ సమస్యకు వ్యావహారికంగా వున్న సంబం భాన్ని గురించిన నా సందేహాన్ని వెలిబుచ్చాను నేను,

ఇటువంటి అనేక విషయాలు, అనేక సందర్భాలలో గంటల తరబడి చర్చిస్తూ వుండేవాళ్ళం. కాని వీ విషయం ఎక్కడా తెగదు ముడివడదుః ఆ లోవం ఆథ్యాత్మిక తాత్వికాంశంలో వున్నందుచేతనే ఆచరణక్కు సిద్ధాం కానికి సమన్వయం కుదరకుండా పోయింది. ఆ సిద్ధాంతంలోని వైరు ఛథ్యాలు విపరితాలు చదివినా విన్నా కట్టుకధల పుట్టగా కనబడుతుంది, అందుచేత సమన్వయం కోసం చేసే కుతర్మంవల్లగాన్తి వాగాడంబరంతో జేసీ బోకరింపులవల్ల గొని సమస్య వరిష్కారంకాదు కదా? ఏ విషయం వరిశీలితచాలన్నా హేతుదృక్పధ౦కావాలి. అహేతుకమైన విషయాలను తత్వశాస్త్రంలో ఇప్పినందువల్ల సహేతుకమైన జీవితానికి సరిపడవు,

(బ్రహ్మ విధ్య

ఒకనాటి అద్న్వైత సభలో ప్రసంగవశాత్తు నేను జగత్‌ సత్య౦ = (హ్మమిధ్య అనే పుస్తకం వోయ సంకల్పించానని అన్నాను, అదివిన్న ఆ సభలోని కొందరు ఆశ్చర్యమును, నురి కొందరు అవేశమును విలిబు చ్చారు. ఆవేశ కావేశాల మధ్య వారిలో వారు చర్చించుకున్నారుం కూడ బలుక్కున్నారు, కలిసికట్టుగా ఇలా అన్నారు,

లి అదెట్లా వీలవుతుంది? అది అపచారం కాదా? అని దైవదూషణ మన్నించరాదని నామీద ప్రశ్నలు వరంవరగా విసురుతూ నాపై విరుచుజ పడ్డారు. నేను బదులు చెప్పకముందే మా అన్నగారు లేచి మా వాడు అన్నదాంట్లో తప్పేమి లేదు అని అనడమే కాక అలా అనడమే సత్యమని కూడా అన్నారు “ఆఅదేమిటండి' మీరుకుడా అలా అంటారు? అదెలాసిద్ధాంతమవుతుంది అదెలా సక్యమవుతుంది? ఎలా శాస్త్రసమ్మత మవుతుంది? అని ఆందోళనతో కూడిన వారి సందేహాలను వెలిబుచ్చారు. ఆంతమాత)09తో వూరుకోక శ్రలు బది సంవత్సరాఅగా మీరు చెబుతూవున్న దేమిటి? ఇపుడు ఇలా చెవ్పడమే మిటి?ః అని అంటూ మీ తమ్ముడు చెప్పింది తప్పని చెప్పకపోగాా తమ్ము డని సమర్థిస్తున్నారని నిందాపూర్వక విమర్శకూడా చేశారుం (వారు ఇంత కాలం వినడం ఎలావిన్నా అర్ధంచేసుకోవడంలో అద్వైత సూతం బాగా అర్ధమైనట్లులేదు. మనకు వారసత్వంగా వచ్చిన పరోక్షవాదం మనలను అపరోక్ష జ్ఞానాన్ని పాందనివ్వదుం అదే వారి పరిస్థితి, నేను తమ్ముడని సమర్థించడంకాదు. సిద్ధాంతాన్నే సమర్ధిస్తున్నాను సిద్ధాంత చర్చల్లో సొంత బంధాలుండవు అన్నారు. అంతటితో వారు వృండ లేక మరి ఇంతకాలంగా మాకు అలా ఎందుకు చెప్పారు? అని అడిగారు ఆతురతను వ్యక్తంచేస్తూ,. జగత్తు మిధ్య కదా అదెలా సత్యమవుతుంది అని వారిలోవారు కూడ బలుక్కున్నార్కు పళ్నించుకున్నారు. అర్ధంచేసుకోవడం తప్పు అప్పటికి ఇప్పటికి నేను సరిగానే చెప్పాను, చెబుతూవున్నాను, కాని మీరు సరిగా అర్థంచేసుకున్నట్టులేదు. అన్వయ బోధ అర్ధమైతే జగత్తే సత్యమని తెలుస్తుంది. వ్యతిరేక (విశ్లేషణ) బోధలో జగత్తు మిధ్య అని చెప్పుకున్నా అన్వయం (సంశ్లేషణ) లో జగత్తు, బివ్మాము. వేరు కాదని తెలుస్తుంది, జగత్తులేన్మి కాని బిహ్మ మనేది వుండదు. జగగుతో (అందులోని మానవునితో సాపేక్షంగానే బిహ్మము అర్లమవుతుంది గాని వీ 0 కి జగత్తు లేని బొవ్మము (నిక పేక్షంగాా వుండదు, అందుచేత జగత్తు సత్య

ర్ట మని అనడంలో తాత్విక దోషం లీదన్నారు, (దృశ్యమాన ప్ర9వంచం *సర్యంఖలుఇద౦ బి)హ్మి అనే వాక్యార్థం అదేకదాల

అలా అన్నగారు అన్న తరువాత సభలో కొంతసేపు నిశ్శబ్ధం నెల కొన్నది, ఎవరినోటమాటరాలేదు, ఏమంటే యేదోషం వస్తందోననే కాత్విక భయ మే కారణమేమో తెలియదు, మరి పైన చెప్పిన మాటలకు తాత్వి కార్ధం అర్ధమైనడో లేక తత్వం అర్ధంకాలేదో తెలియదు వది అర్థంకాక తికమక చెందారో నాకు మాత09 ఆ పభలోని వాఠిభావం అర్ధంకాలేదు.

ఆ తరువాత సభలో కొంతసేపు నిశ్శబ్దం ఆవరించింది, తరువాత నేనిలా అన్నాను వదార్థాన్ని విడిచి చలనం వుండనబ్లే మేనుని విడిచి జన్సేన్స'** వృండదు. మేను పొంచభౌతికం,. దానియందు వ్యక్తమయ్యే చైతన్యం భౌతికేతరంకాదు. భౌతిక అసి త్వాన్ని గుర్తిలచక, అభౌతిక మైనదేదో వున్నదనుకోవడం తత్వళశాస్త్రంకాదు. అస్పిత్వంలో వున్నదే భౌతికం, దానిని గురించి తెలుసుకోవడమే తత్వశాస్త్రం, తద్వారా భౌతిక అస్తి క్యాన్ని గుర్తించడమే జగత్‌ సత్యమని గుర్తించడమవుతుంది. ఇలా నా భాషలో నేను కొంత వివరణ ఇచ్చాను. ఆ మాటలు వారికి కోత్తగా వుండడంచేత అనక్సిగా విన్నారు, కాని, ఆ మాటలను ఎలా అర్థంచేసు కున్నారో కూడానా కర్ణంకాలేదు.

అద్వైతంలో ద్వైతం

ఆధ్యాత్మిక తత్యశాస్త్రంలోని తాత్వికాంశాలు అర్ధమైన బ్లివుంటూ అర్ధం కావు, అందులోని వరస్పర వైరు ధ్యాలేఅందుకు కారణం, అదై్యాతభావాలకు విరుద్ధమైన (ద్వైత) కొవాఆను వదలి ఆదై్వైతార్జాన్ని చ్చే వాక్యాలను మాత్తొమే స్వీకరించి తర్కించి తత్వాన్ని నిగ్గుతీల్చవలసి వున్నది సొమాన్య వ్యక్తులలో అంత పరిశీలన ఆశించలేము, కాని కొంత కాలంగా అద్వ్వైళ విచారణ చేస్తూవున్న వ్యక్తుల్లో అ విచక్షణ, పరిశీలన లోపించడం విచారకరమైన విషయంగా భావించవలసి వున్నది.

అవ్వ్వైత విచారం కోసమని వేపురికార్డరు, మైకు సెట్టు కొన్నారు అన్నగారు, ఆ రోజు నాకు కబురంపి సిలిసించారు, తెచ్చిన క్యాసెట్లలో

రిల నుండి గీతోవదేశం (ఘంటసాల వెంకటేశ్వరరావు పొడినది) నాకు వినీపిం చారు, నేను వింటూ వుండబట్టలేక నవ్వాను. అందులోని వ్యఆగ్యార్థాన్ని గ్రహించిన అన్నగారు (బేపురికార్డరు అపుచేసి)ి నా నవ్వులోని వ్యంగ్యా నికి కారణ మడిగారు.

ఈ గీతోపదేశంవల్ల మనకు (అద్ర్యైతులకు పియోజనమేమిటని నా సందేహాన్ని వెలిబుచ్చాను-. భాష అంతా అలాగేవున్నదిరా, భావాన్ని మనం అర్థంచేసుకుని సమన్వయం చేనుకోవాలి, చెప్పుకోవాలి అన్నారు, భాష ద్వారానేకదా మనం భావాన్ని అర్ధంచేసుకోగలం, ఆ భాషలో వ్యతిశే కారాలు వస్తూవుంటే సరైన భావం యెలా అర్ధంచేసుకోగలం అని నే

ధి కాన మా నన్నాను, భావాన్ని వ్యక్తపరచడంకోసం ఖాషను అభివృద్ధిచేనుకున్నాం- భాషద్వారానే భావాన్ని వ్యక్షికరించ వీలుంటుంది. భాషలోని థావాన్ని (భాషలో పెట్టిన భావాన్ని) వ్యక్తులు, వ్యక్తిగతంగా వ్యాఖ్యానించు కూంటూ పోవడానికి వీలులేదు. అలా వ్యాఖ్యానిస్తూపోతే అసలు వున్న భావం వూరిపోతుంది. అఆ తరువాత అసలు భావం అర్ధంకాదు, ఆలా యిష్ట మొచ్చి నట్లు వ్యాఖ్యానించారు గనుకనే పరస్పర విరుద్ధమైన అర్థాలతో కూడిన ఆ వ్యాఖ్యానాలు ఆ వాక్యాలకు వై ఈుధ్యాలతో కూడిన తాద్వికాంశా ఇగా మిగిలినవి, ఆ కారణంగానే మనకు తాత్విక బాధలు కలుగుతూవున్న వి, 18947 వ సంపత్సరమనుకప్రంటాను, మా రెండవ అన్న (రామాను జయ) గారి కుమార్తె కల్టా ర్రస్ర్ర? (వర్ణాంతర) వివాహ సందర్భంగా దుష సర్పయాగం చేశారు. నంఘ వ్యతిరేక శక్తులను (వ్యక్తు లను) అందులో కాల్చి వేశారు అన్నగారు, (అలా కాల్చగా మిగిలిన దుష్టశక్తులు వ్యక్తులే ఈనాడు సమాజ విదో౦హశక్తు ఇగా పనిచేస్తూవున్న వేమో)

ఆవుల గోపాలకృష్ణమూర్తి (జీ, 6 గం, గోవరాజు రామచంద$ి రావు (గోర్సా, డాక్టరు కొమరాాజు అచ్చమాంబ్క బిహ్మానందగిరి స్వామీజీ (పరమహంస వఠివాాజకాచార్యవర్య జగద్గురు బిరుదాంకితులు, వీరుకాశీలో చాలాకాలంనుండి ఆధ్యాత్మిక తత్వశాస్ర్రాలను కుజ్ణంగ్కా కూలంకషంగా

త

అధ్యయకంచేసి వచ్చినవారు), వీరే కాక ఇతర ఆధ్యాత్మిక భౌతిక తత్వ వేక్తలు పండితులు, సంఘ సంస్కర్తలు, రాజకీయ ప్రముఖులు పలు వురు వచ్చివున్నారు,

ఆరోజు అంతా కూర్చుని యిష్టాగోష్టి జరిపొం, -మా యింట్లో ఇష్టా గోష్టి ఆంటి అది తాత్విత సంబంధథమైనదేనని మా జూద్దేశంం తాత్విక సంబంధంలేని గోష్టి అంటే అది భజనతో సమానమేనని ఆన్నగారు అంటూ వుండేవారు.

ళ్‌, అలి సిద్ధమా? (పాప్యమా?

అలా గోష్టి జరుగుతూ వుండగా మోక్షం సిద్ధమా? పా్రొవన్యమా? (ఆది సహజంగా జీవుడు పొందివున్నాడా? లేక వియత్న పూర్వకంగా దానిని పొందుతాడా?) అని అన్నారు అన్నగారు. అది సిద్ధవస్తువయికే మనవియత్న మెందుకు? అన్నారు అక్కడవున్న ఒక అద్వైత తత్వవేత్త, (మా అన్నగారితో పరిసనమూనంగా అద్న్యైత విద్యను పూర్ణంగా విచారిం చినవారే వారు అలా వారు అనడంతో మేమంతా (అన్నదమ్ములం) ఒక్కసారిగా నవ్వాం. అందుకు వారికి కోపంవచ్చింది, ముఖం చిట్లించి మా వంక చూళారు. (ఆ విషయం మాకు తెలియదని; అలా తెలియని అ గొప్ప విషయం చర్చకు వచ్చినవ్వుడు మేము చాఅ చులకనగా వ్యవవా రించామని వారి ఉద్దేశం, అది వారి కోపానికి కారణం),

మోక్షం కస్టపడి సాధించుకుంటామని వాతి (ఆద్బ్వైతుల) ఉద్దేశం, ఆ అభిపొొయానికి భిన్నంగా అన్నగారు నూట్లాడ బోతూ వున్నారు, అందుకు మరింత వ్యాకుఇత చెందిన ఆ తత్వవేత్త ఆ విషయం మాకు ఎక్కడ తెలిసి పోతుందోననే చింతతో అలా అన్నారేమో నని అనుకోవఅసి వచ్చింది. కాని తడువాత తెలిసింది వారికి తెలిసింది అంతవర'కేనని,

కాని మా అన్నగారు తనకు తెలిసిన విషయాన్ని దాచక అండరికి ఇెప్పాలని పియత్నం చేసేవారు, అందుచేత అక్కడ కూర్చుని వన్న పెద్దల యెదుట మోక్షం సిద్దమే (ఆందఠిక్రి కాని అది పాఫిష్యవస్తువు కాద

రశ న్నారు, పొన్యవస్తువు (పియత్న పూర్వకంగా పొందినది స్థిరంగా వుండదన్వి తెచ్చుకుంటే వచ్చిన మోక్షం వచ్చినట్లుగానే పోయేదవుతుందని అన్నారు. అటువంటి అభిపొయంతో అందఠు ఏకీభవించలేరు. ఇచ్చిపుచ్చుకునే నదవులన్నా: బిరుదులన్నా గౌరవల వుండేదికాదు అన్నగారికి ఇచ్చిన పదవిలో అధికారదర్చం, పుచ్చుకున్న బిరుదులో అవాంభానం పెరిగే అవకాశమున్నదని వారి అభిప్రాయం, అన్ని వద వులకంటే, బిరుదుల కంటే ఉన్నతమైనది నీ బిరుదు (అఖండ సచ్చిదా నంద) ఆ బిఠుదుని (ఆస్టానాన్ని) నీవు గుర్తించికే ఏ బిరుదుకోసం నీవు పౌ9కులాడవు. సీ కున్న ఆ బిరుదు ఎవ్వరు ఇవ్వనక్కరలేదు. కొత్తగా పుచ్చుకోనక్కరలేదు. అనేవాతు (మన భాషలో మోక్షము అంటే వ్యక్తికి వున్న స్వేచ్ళ;, ఆనందము, అడి ఎవరివల్ల పొందేది కాదు, అది తనక సహజంగానే (సిద్ధించే వున్నది,ఆ సంగతి గుర్తించడమే జరగాలి భౌతిక వాదులకు మోక్షనునేది లేదు, ఆధ్యాత్మిక వాదంఠళో మోక్షను నేది కల్పించబడినది. అది సాధించడంకోనం భక్షి జ్ఞాన వైరాగ్య మార్గాలు చెవ్పబడినవి. (ఆర్యులు మొదట స్వర్గమున్నదని చెప్పి తాత్విక జిజ్ఞాస పెరిగిన దశలో సంకుచిశమైన స్వర్గ థావాన్మ్ని విడిచి మోక్షము అనే విశాల భావాన్ని ప్రవేశ పెట్టారు, శంకరుడు వచ్చేనాటికి తాత్విక జిజ్ఞాస పెకిగింది. అందుబేత మోక్షం పొందేది కాదు, అది జీవునికి సహజంగానే వున్నది అనే సూ(త్రాన్ని వివేశ పెట్టి ప్రచారం చేశాడు, మోక్షం అవే దానిని మనం జీవునికి (మాన వునిక్సి వున్న స్వేచ్చ అని సమన్వయం చేసి చెప్పుకోవచ్చు. జీవనికి బంధంలేదని గుర్తించడమే మాక్రమని అరంచేసుకుంటి = మాన వుడు సహజంగా స్వేచ్భా పిపాసి అనే దానితో మనకు సమన్యయం సరి పోతుందిం ద్వైత, విశిష్టా ద్వైతాలు భక్తి మార్గం చెవ్పగా అద్వైతం జ్ఞాన మార్గాన్ని బోధించింది, జ్ఞానం వస్తే బంధం లేదని తెలుస్తుంది. బంధం లేదని తెలియడంద్వారా జీవుడు ఒంధవిముక్తు డై ముక్తిని (మోక్షమును

లిఫ్‌ పొందుతాడు, అదే జీవన్‌ముక్తి, ముక్తిని పొందుతాడు ఇఆంజే బంధంలేదని తెలునుకుంబాడన్న మాట, మోక్షం ఇచ్చేదికాదు - పుచ్చుకునెదికాదు అజ్ఞానంచేత తాను(జివుడ్రుబద్ధుడనని అనుకున్నా డేగాని జివుడెపుడు బద్దుడు కాలేమ- బద్ధుడు కాలేదని ((బంధంలేదన్సి తెలియ డ మే (మోక్షం) అదే జీవస్‌ముక్తి గాని కొత్తగా వియత్న పూర్వకంగా బంధం పోయేది కాదు, మోక్షం వచ్చెడికాదు, వచ్చేద్దైతే అది మళ్లీ పోయేడదే అవుతుంది (అదే చావడమంటే),

“మోక్షం ఇచ్చేది కాదు పుచ్చుకోవడానికి. ఆది వియత్నంచేత పా్రొప్పించేదికాదు, సాధనవల్ల సాధ్యంచేసుకునేదికాదు. అది సిద్ధమేకాని, పా్రావ్యంకాదు.* అని మా అన్న గారనడంతో అక్కడవున్నవారిలో సిద్ధాంత కఠవరం బయలుదేరింది. ఒకే విషయాన్ని ఒకే రితిలో విచారించిన ఇద్దరు వ్యక్తుల మధ్య అ విషయం వివాదాస్పదం కావడానికి కారణం ప్రధానంగా భాష (సంస్కృతం) లోని లోనంగా భావించాలి. భావాన్ని వ్యక్షికరించడానికి భాష స్పష్టత గలిగి వుండాలి. అలా కానపుడు ఆ భాష ద్వారా వ్యక్తీకరించే భావానికి స్పష్టథ వుండదు.

అసలు అధ్యాత్మిక తత్వశాస్త్రం అందరికి ఒకే విమాణంలో అర్ధం కాక పోవడానికి అది శాస్త్ర విమాణం౦ కాక పోవడమూ భాషలో స్పష్టత లేకపోవడమూ కొరణం. ఎనలఠికి ఎలా తోప్టై అలా అర్ధమవుతుంది, భిన్న భావాలకు అవకాశమిస్తున్నదిం

ఆ కారణంచేతనే తి9ి మతా చార్యుణు (శంకరం రామానుజ, మధ్వ ఒకే విషయంపై హరి వారి దృక్పథాలనుండి వేరు చేరు భావాలను వ్యక్తి కరించి మూఅభొవం (విధానతత్వం) యేమిటనేది అర్ధం కాని దళలో దానిని వివరించడం జరిగింది. అ కారణంగా సామాన్య నూనవులను అజ్ఞానంలో వుంచడమే జరిగింది,

రి కర్మ వాసనలు

అలాగే అనేక సందర్భాలలో మనకు తాత్వికాంశాలు యెవరి ఇష్టానికి అనుకూలంగా వారు వ్యాఖ్యానం చెప్పుకోవడానికి వీలు కలుగుతున్నది, అందుకు పైన చెప్పినట్లు స్పష్టతలేని భాష కొంత కారణం కాగా అసలు ఇప్పబడిన భావానికి (తళ్వానిక్సి నిర్భిష్టమైన అస్పిత్వం లేకపోవడం ప్రధానకారణం,

జన్మకు (జీవని కర్మ హవాననలు అంటగట్టి, జన్మకు పూర్వ జన్మను జతపరచి, ఆజన్మ కర్మ ఫలితాలు ఈ జన్మకు జోడించి (సంధించి అంటగట్టి చెప్పే జన్మ కర్మల హదానికి గాని, స్వర్గ నరకొ లకుగాని, పుణ్య పాపాలఅకుగానీ ఆధార పూర్వకమైన సమాచారం అందదు, పైన ఇెస్పబడిన ఆంశాలేవీ అస్తిత్వంలో వున్న అంశాలుకావు, అస్తిత్వంలో లేని అటువంటి అంశాలను తత్వశాస్త్రంలో చెప్పుతూ వుండడమే మనలోని అనిశ్చిత పరిస్థితికి కారణం.

జివునికి బంధం అంటగట్టి ఆ బంధ విముక్తికి సాధన మార్గాలు చెప్పిన సనాతన ఆధ్యాత్మిక తత్వ రీతిని యెదిరించి ఖండించిన శంకరుని నూతనతత్వ రిడిలో జీవుడు బద్ధుడు కానేకాదు. తాను బర్జుడను కాదని తెలి యడిమే తనకు విముక్తి అదే జీవన్‌ ముక్తిం (జీవుడు వ్మీదైవ కారణం జీతను జన్మకు రాలేదన్సీ తాను సహజమైన వద్దతితో పరిణామ రూపంలో రూపొందాననీ గుర్తించడం ద్వారా తాను స్వేచ్చాజీవి అవుతున్నాడు. అలా తన స్వేచ్ళను తాను గుర్తించడమే బంధ విముక్రిి లేక మోక్షం) మోక్షమనేది ప్రత్యేకంగా లేనూ లేదు. వియత్న పూర్వకంగా అది తెచ్చుకునేది కానూ కొదుం

వుహాకొశం = పృటాకొశం

నుహాకాశం నుండి ఘటాకాశం యెప్పుడు వేరైనది? ఘటం వచ్చి

ఘటాకాశం అని పేరొచ్చింది అందుచేత మహాకొళశం నుండి ఘటాకొశం

త్రి

యెప్పుడూ వేరు కాలేదు, ఘట మహాకాళాలు భిన్నం కాదని, అభిన్నంగానే వున్నవని తెలుసుకోవలసిందే గాని, భిన్నమైన వాటిని అభిన్నం చేయ డానికి ఘటనాశనం౦ కానక్కరలేదు. భుట మహాకాశాల అభిన్నత్వం అర్ధం చేసుకోవాలేగాన్కి అందుకు వత్యేక సోధన విది అవసరం లేదు, (ఘట మహాకాశాఅని రెండు తేవు, వున్నది ఒకే ఆకాశం),

ఇదే సూతం జీవేశ్వరులకు వర్తిస్తుంది, జీవేశ్వరులు ఇద్దళు తేరు (రె0డుకొాదు. ఆందుచేత వారికి ఐక్యత కాదు కావలసింది, జీవేశ్వరులు వేరు కాదని గూర్నింపు మాతిమే జరగాలి. జీవబంఏిహ్మముల ఐక్యత మనం చేయవలసిన వనిలేదు, విది జీవుడని వ్యవహరించ బడుతూ వున్నదో అవే బిహ్మమని అర్హం,తాత్వికంగా చెప్పినపుడు బిహ్మమనీ వ్యావహారికంగా చూచినపుడు జివుడనీ అర్ధం చేసుకోవాలి. (బ్రహ్మము నుండి జీవుడు వేరు కాలేదని (థేరుకాలేడని్మిజీవుడే బిహ్మమని గుర్తి ంచడానికే జ్ఞానమని పేలు, (పదార్ధం నుండి వస్తువు వేరు కాలేదు. ఎక్కడ వస్తువు వున్నదో అక్కడే పదార్ధమున్నది. వస్తువుని విడిచి పదార్థంవుండదు, వస్తువు లేనిదే వదార్థం అర్థంకాదు,

జీవుడు మరణానంతరం [బహ్మైక్యం పొందు కాడని అనుకోవడం అజ్ఞానం. ఘటశాశనంతో గాని ఘటాకొశం(ఘటబంధాకాశంం మహాకాశంలో కలవదని అనుకోవడం ఎలాంటిద్కో దేహాసంతర విముక్రి (విదేహము క్రి కూడ అలాంటిదే, అదికాదం శంకరుడు చెప్పింది, జీవి జీవించివుండగానే ఆ గుర్తింపు కలగాలి. అదే జీవనస్‌ముక్తి,

వురణానంతర జీవి

జీవి మరణానంతరం జరిగేదేమి వుండదు, మరణానికిముందు అసి త్వంలో వున్న జీవునిసంగతే మనం ఆలోచించేది, మరణానంతరం (తాను ఏ రూపంలోను అస్పిత్వంలోవుండడు. ఉంటాడు అనుక్సుని భిమలో ఆలో చించారు గనుకనే ఈ చిక్కంళా వచ్చింది. అధ్యాత్మిక వాదంలో ఈ జీవుని గురించిన అంశమే పిధాన పొతవహిస్తుంది, ఆ భావంతోనే

08

ఆ జీవునికి లేనిపోని అవస్థలు కల్పించి, ఆ అవస్థా నివారణ కోసం నానొ తంటాలు వడ్డార్హు వనలను తంటాలు పెళ్టారుం

మరణానంతరం ముక్షి పుంటుందని నమ్మిన వి ఆధ్యాత్మికవాదీ ఆ ముక్తి కోసం మరణించలేదు అలా మరణించిన సందర్భాల వున్న వంటి అవి మతం కల్పించిన మౌఢ్యంలో జరిగినదే గాని తాత్వికాంశం కాదు, (మకణానంతర ముక్తి కోసం ఒకేసాతి కొన్ని వందల సంఖ్యలో నుతస్థులు విషం పుచ్చుకుని మరణించినట్లు క్రై౦స్త్వవుల చరిత౦0లో చదివాం),

జీవమనేది ప్రత్యేక పదార్ధం కాదు. అది మరణానంతరం అస్పి త్వంలో వుండదు. ఆ సంగతి తెలియనివారు మరణానంతరజీవుడికోనంఅనేక రళొల్ల్హై న అన్వేషణ చేస్తూ వచ్చారు, చివరకు అది వ రూపంలోను నురణా నంతర చర్యలో వుండదని తేలింది. అందుచేత తత్వశాస్త్రంలో దాని పొ9ముఖ్మం అంతరించింది. మనకు కొంత బాధ తప్పింది,

తాత్విక గారడీలు

అద్వైత సభలు జరిగే సందర్భాఅలో తాత్విక తంతులు తమాషాలు (తాత్విక గారడీల) చేస్తూవుండేనారు అన్నగారుః రసవత్తరంగా సాగుతూ వున్న వసంగాన్ని మధ్యలో ఆపి విశ్నలువేస్తూ వుండేవారు, వారు పిళ్నించే వద్ధతిలోనే సమాధానం అర్ధమయ్యే రీతిలో విశ్నలు వుంటై, కొన్ని పిశ్నలు, వాటికి సమాధానాలు కంరోపాఠం చేసి వుంచుతారుం ఈ సభలో స్త్రీ తెందరు? పురుషు లెందరు? అని అడిగేవారు, ఇక్కడ స్రీలు, పురుషులు కేరు అని సమాధానం వచ్చేది, అలాగా? మరి వున్న దెవరు? అనేవారు, *నీనే అని సమాధానం వచ్చేది, ఏక కంఠంళో / అలా సమాధానం చెప్పిన వాథిలో స్రీలు పుకషులు కలిసే వుండేవారు.

ఈ సభలో ఎందరున్నారు? లెక్కించి చెప్పమనేవారు, ఇక్కడ యెందరో లేరు, వున్నది ఒక్కరే ననేవారు. (వందల సంఖ్యలో వున్న ఆ సభానదులు, ఆ ఒక్కరు యెవరుః అని అనగానే *ోనేను” అనేవారు,

లి

సభలో నలుపైై పుల చూస్తూ అక్కడ కూర్చున్నది యెవరు? అక్కడ నిలు చున్నది యెవరు? అక్కడ నడుస్తూ వన్నది యెవరు? అని వలువురిని వలువిధాలుగా వ్యవహరిస్తూ వున్నవారిని అడిగేవారు అన్నగారు.

అలా వ్యవహరిస్తూవున్న వారిలో స్త్రీలు, పుఠకుషులు వృద్దులు? బాలురు వుండేవారు. కాని, వారంతా కూజా నేను” *నేన” అ చెప్పే వాఠే గానీ “నేను” ని వదలి (మరచి మేను భావంతో వెంకయ్య అని గాని పుల్ణయ్య అనిగాని అనేవారు కాదు, వీ దిశనుంచి వచ్చిన సమా ధానమైనా ఆ *నేను” ని మరవని సమాధానంగానే వుండేది.

అడిగిన వారెవరు? చెప్పేవారెవఠరు? అనే భావం యెవరికి వుండేది కాదు. అదే తాడ్నిక గారడీ ఆంటే, ఏకాత్మ వాదానికి అవి ఉదావరణలు, నిరూపించడానికి అవి పద్దతులు, ఇక అత్మ సర్వాంతర్యామి అని ఒప్పించ డానికి కొన్నిపద్దతులున్నాయి. ఆ పద్ధతులు చూస్తూవుంటి, అదొక తాత్విక హిప్నాటిజం మాదిరిగా వుంటుంది. అఆలాచూడు, ఆ చెట్టు రెండు కొమ్మల మధ్య యేమున్నది? అనేవారు, సభలోని వారు యొగాదిగా చూచి అక్కడ యేమి లేదయ్యా అనేవారు. అక్కడ నీవే లేకపొతే అక్కడ యేమి లేదన్న సంగతి నీకు తెలియకనే పోనుగదా? చైతన్య వంతుడుగా (( తెలుసుకునే వాడుగా నీవు అక్కడ వున్నావు అనేవారు, ఆఅంతేనయ్యా 65న్రేన్సు ? ఆక్కడ కూడా వున్నాను అనేవారు ఆ సభలోనివారు.

ఆఖండత్వవత

ఇక అన్ని వై పులకు తిరిగి చూడమనేవారు అలాగే అన్ని వై పులకు చూచేవారు, తల టైకిక్సి చూడమనేవారు. ఆకాశం అంతా ప6కించు అనే వారు అదే విధంగా తలపై కెత్తి అన్ని వైపులా చూబేవాఠు, ఇప్పుడు మీరు అన్ని వైపులా క్రింద వైన చూచారుగదా? మీరు చూచిన అన్ని వైపుల యేమున్నది? అని అడిగేవారు. వుంటే వున్నదని, లేకపోతే లేదని చెప్పేవారు. కనుక పిండాండ్క [బహ్మాండముల నిండా నీవే వున్నావు (తెలసుకునే వానిగ్రొ అనేవారు, అవునయ్యా నేనే వున్నాను అని అక్కడి వారనగానే “అదే నీ అఖ౦డత్వం' అని చెప్పి అందరిచేత ఈ విధంగా అని పించేవారు.

100

సర్వతాి నీవే వున్నావు అంతటా నీవే వున్నావు నీవు ఒక్కడివే వున్నావు అవునయ్యా నేను ఒక్కడివే వున్నాను నీవు సర్వత్రా వుండటం చేత నీవు సర్వాంశర్యామివిఅవునయ్యా నేను సర్వతాొవుండి, సర్వాంతర్యా మిగా వున్నాను* అంతటా నీవే వుండటంచేతను, నీ కంటే రెండవది లేక వోవడం చేతను, నీవు అఖండ స్వరూపుడవుగా వున్నావు, ఆవునయ్యా నేను అఖండ స్వరూపుడనుగా వున్నాడు. ఇప్పుడునీ స్వరూపం నీకు తెలిసిందా? (స్వస్వరూవ సాక్షాత్కారం) అవునయ్యా నా స్వరూపం నాకు తెలిసింది అనేవారు సభలోనివారు.

సచ్చి దానంద స్వరూపము

“ఒకడివై వున్న నీవు సర్వత్రా అఖండంగా వున్నానని నీ సంగతి నీకు తలియడంద్వారా నీకు ఏ విధమైన భావం (ఆనుభవ9) కలుగు తున్నది? అని అడిగేవారు అన్నగారు. నేనింతటి వాడినని నా సంగతి నాకు తెలియడం ద్వారా (ఆ జ్ఞానం క౪గడంద్వార్గాా నాటు ఇ8 తెలియవల సింది లేదస్‌ నేను తెలుసుబన్నాను అని సమాధానం వచ్చేది. ఇలా తెలి యడంద్వారా నీ కే విధమైన అనుభూతి కలుగుతున్నది? అని పిశ్నించే వారు అన్నగారు, నా సంగతి నాకు తెలియడంద్వారా (స్వస్వరూపసాక్షా త్కార జ్ఞానం కఠగడం ద్వారా నాకు అన౦దానుభూఢడి కలుగుతున్నది అని సమాధానం. *ఈ అనందం నీకు యెక్కడినుంచి వచ్చింది? బయటి నుంచి వచ్చిందా? ఈ అనందం శాశ్వతంగా వుంటుందా?" అని అడిగే వారు మళ్ళీం నాకు కలిగిన ఆనందానుభూతి బయటిది కొదు, నేను సహజం గానే ఆనంద స్వభావం కలవాడిని అందుచేత అది నాదే ఆది నాదే కావడంచేత నన్ను వదలి (విడిచి పోదు.” అని సమాధానం,

కనుక నీవు అఖండః స చ్చి దానంద స్వరూపుడవు, ని న్నెరిగేది నీకంటి అన్యంగా (వరంగా) లేదు. నీవే సర్వమును యొరిగిన వాడివగుట చేత అవరోక్ష జ్ఞానం కలిగి అద్వైత అఖభేదస్థితి నెరిగి ఆ స్థితి నుంచి జారజ్ర (స్టలనము పొందక అస్థలిత స్థితిలో వుందువు గాక అని ముగించే వారుం

శేథి1 అలా జరుగుతూవుండే అటువంటి సభలకు కొత్తగా వచ్చిన వారికి ఆ మాటలు ఆ చేష్టలు గారడి విద్యగా కనిపిస్త్రంద్కి అనిపిస్తుంది. అక్కడ యేది సత్యమా యే దసత్యమో యెవరు యెవరికి చెప్పేటట్లుః తెలుసు కోవడమనేది (చైతన్యం) జ్ఞానేంఠ్రియాలద్వారా మనసు చేస్తుంద్తిమనసు మెదడులో పనిచేస్తుంది, మెదడు శరీరంళోని భాగం, జ్ఞానేంది్ర యా అ శరీరాన్ని అశియిః౦చే వున్నవి, శరిరం ప్రకృతిలో ఖండ థాగం, ఈ విషయం తాత్విక గారడీల వల్ల తెలియదు. తాత్వికజ్ఞానం వ్యావహారిక జీవితానికి ఉపయోగపటడేదిగా వుండాలి. వ్యావహారిక జీవితం అపత్యమనుకున్న ఆధ్యాత్మిక భఖావవాదులు జీవిత సత్యాలను తెలుసుకోలీక పోయారు ఆ కాఠణంచేత ఆధ్యాత్మిక సత్యం కోనం ఆరాట వడ్డారు పొరనూర్థిక పొయోజనం అనే దానిని ఊహించు కుని దానిని జీవితానికి బయట (వరంగా వెదకడం పాశిరంభించారు, అందుచేతనే వ్యావహారక జీవికానికదూరమైనారు, తాత్విక సత్యానికి దూరమైనారు. సమన్వయం కుదరక సకమతమైనారు, వివర౦ అథి “నేన” (ఆత్మ) ఖండరూపమైన మేను (శరీరం) నందు చైఠన్యం (శెలుసుకున్సే రూపంలో వున్నాను. “నేన” కు ((మేనుతో చేర్చి) కారణ మైన పదార్ధంమాత)ం (విదేశంతో చేరి అఖండంగా వున్నది. అలా అఖ౦డంగా వ్యాపించివున్న పదార్థంనుండి ఖండరూపమైన మేను (శరిరం) యేర్పడిన తరువాఠనే తెలుసుకోవడం (చై తన్యం) నేను” యేర్చడినదిం వర్తించే వదార్థమందు. (శరిరమందు) మాత్రమే తెలుసుకునే చైతన్యం వుంటుంది, వర్తింపని (వివర్హిమందు) పదార్థానికి తెలుసుకునే (చైతన్య) శక్తిలేద్రు వుండదు, వర్త వివర్శములుగా (రెండుగ్రావదార్థం వుంటులద్కి అంటే కాఠ్యకారణాల రూపంలో పదార్థం వుంటుంది, (కార్య కారణాలు రెండుకాద్రు కారణనుందు అన్యక్షంగాను; కార్యమునందు

శీలీరి

న్యక్నంగాను వుంటూ వుంటుంది, సుషుప్తిలో అవ్యక్తంగా వున్న మనసే జాగిత్తలో తెలివిగా వ్యక్తమవుతుంది. తంతులు తమాషాలు చూడిటం, వినడం అలవాటై కే తత్వశాస్త్రం చదవబుద్ధికాద్కు వినబుద్ధికాదు. ఆ కార

బంగా అది అర్థంకాదుం ఇలాంటి కాథ్వికతంతులు చూస్తూను,వింటూను ఆలోచనవిడిచి మాన వుడుచిక్కు౯లలో చిక్కుకున్నాడు, గారడివిద్యలు మనిషినిమైమరపించి అను భూరిలో (కృతిమ ఆనందంలో) వుంచగలవు, ఆ దశలో ఆలోచన అంత రిస్తుంది, అవ్యక్తం తనకు భుక్త్రమవుతుంది, తనకు తెలియ వలసిందే మిటి? తెలుసుకుర్లిటూ వున్నదేమిటి? చూస్తూవున్నదేమిటి? చూడవలసిందే మిటి? చూడటం అంటే కంటితో చూడడమే చూడటమా? (గారడి చేస్తూ వున్నపుడు కళ్లు చూస్తూనే వుంట్లై కాని అతని మాటల మైకంళలి మనం విచక్షణ కోల్పోతాం. అదే విధంగా తాత్విక విషయంలో జరుగుతూ వుంటుంది, ఆ విధంగా మనం జీవితంలో నష్టపోతాం. ఇంద్రియాలతో ఎంతవరకు చూడగలం? ఏ ఇందొియలఅ ఏ విషయాన్ని తెలుసుకుంటుంది? వీ ఇంద్రియం ఎక్కడ ఎలా పనిచేస్తూవున్నది? ఇందిియాఖకు మనసుకు వున్న సంబంధం ఏమిటి? అసలు మనసంటే ఏమిటి? మనసుతో తెలుసు కుంటానూ? మనసు లేకుండా తెలుసుకుంటామా? శరిరం లేని చోటమునసు పనిచేస్తుందా? అనేటటువంటి అనేక విషయాలు తాత్వికులు సర్వదా పరిశీ లిస్తూనే వున్నారు, నంశోధిస్తూనే వున్నారు. ఇలా భౌతిక సంబంధమైన అస్తి త్వంలో వున్న విషయాలనువదిలేసి ఆలోచించడంచేతనే తెలుసుకోవడం

అనేదానికి నిర్వచనం లేకుండాపోయింది. వుంాలు = మహిమళలం ఆధ్యాత్మిక విషయ మంటూ అస్తిత్వంలో లేని అంశాలను చర్చిస్తూ వున్నందువల్లనే వీది సర్హైనడో; ఏది సర్దైనది కాదో నిర్ణయించుకునే స్థితిలో మనం లీము, అలా విచగ్షణ లోపించిన కారణంగానే తాత్విక తంతులు (గారడీలు) జీన్తూ వుంటే చూస్తూన్సు వింటూను తఅలు ఆడించే పరిస్థితికి దిగజారి పోయాం,

1కి

అలాంటి పరిస్థితులలో నే మంక్రాఅకు, మహిమలకు మనిషి దాసుడై నాడు. తన శక్తిని గుర్తించలేని పరిస్థితిని తనకు తానే కల్పించుకున్నాడు, మంతిశక్సి పై నమ్మకం పెరగడంతో అన్నగా6కి మంతాిలు తెలునునని, ఆ మంతాల ద్వారా మహిమల సాధించ వచ్చునని; అ మహిమల ద్వారా తమ ఇష్టళామ్యఫలసిద్ధివి సాధించ వచ్చునని ఆశించి (ఆశవడిి కొందరు వస్తూవుండేవారు అన్నగారి.దగ్గరకు, అలావచ్చిన వారిని పిచ్చివాళ్లను వేసి బుద్ధిచెప్పి తాత్విక జిడ్జాస కలిగించి పంపుతూ వుండేవా రాయన.

ఒకనాటి సభలో చిన్న తమషా జరిగింది, మంతిశక్తుల పై నమ్మకం మహిమలఅ ప్రై ఆశ వున్న వ్యక్తి వచ్చాడు అన్నగారి దగ్గరకు. థక్సి వినయాలఅను ప్రదర్శిస్తూ వచ్చి అన్నగారికి నమస్కారంచేసి అయ్యా మీకు మంత౦ళక్తులు తెలుసునా అని అడిగాడు ఆశగా, తెలుసు నీకేం కావాలి అన్నారు అన్నగారు,

ఏం కావాలో నిర్ణయించుకోలేని ఆ వ్యక్షి తన కోరికను వ్యక్త పర చడానికి ఆలోచనలో పడ్డాడు, నీవు భక్ష్తుడవు, భక్సిచేసుకోవడానికిముందు నీః కొబ్బరికాయ ఇస్తాను, ఆతరువాత నీ యిష్టం వచ్చింది అడుగు అన్నారు. అతను ఆశగా చూస్తూవుండగా ఏదో మంత9౦ం చదివినట్లు నటించి; ఆ గోడ కావఆ కొబ్బరికాయ వుఠటుంది పోయి తెచ్చుకో అన్నారు (అతను ఈ రోజు వస్తాడని తెలిసి ముందుగానే అక్కడ కొబ్బరికాయ పెట్టి వుంచార్సు, ఆతను వెళ్లి అక్కడ కొబ్బరికాయ వుండటంచూచి ఆశ్చర్యం, ఆనందం కలగడంతో మంతింమీద బాగా నమ్మకం కుదిరింది. ఆ కాయను తెచ్చి సవినయంగా అన్నగారి వద్ధ వుంచి పాడాభివందనం చేశాడు ముంతం)ంమీద నమ్మకం పెరగడంతో భక్సి వినయాలు అ దానూషాలో వెదిగా 033

నీ సందేహం ఏమిటి నాయనా అని అడిగారు అన్నగారు, (తాత్విక సంబంధమైన నండేహమేదై నా వుంటుందని అన్నగారి ఉద్దేశం, అతను వెంటనే నాకు ఆడపిల్ల కావాలి అన్నాడు (తనకు ఆడ సంళొనం' కావాలని అడుగుకున్నాడని ఆనుకున్నారు అన్నగారు, నీకు వివాహం జరిగి ఎంత

104 కాఅమైనది అన్నారు నాకు ఇంకా వివాహం కాలేదని అందుకే అడపిల్ల ను అడిగానని అన్నాడు ఆ వ్యక్తి (అప్పుడుగాని అర్థం కాలేదు ఆతని అంతర్యం).

“మంతా్రాలమీద నమ్మకం మనిషిని ఏ విధమైన కోరికలకు దారి తీస్తుందో చూడండి. అటువంటి కోరికలతో మనిషి ఎంత చిన్నవాడు (శాత్వికంగ్రా అవుతున్నాడో చూడండి అని సభా ముఖంగా చూచి అంటూనే చిరునవ్వుతో అతనివంక చూచి “నీ కోర్కె ఫలించుగాక! నిన్నే ఆడ పిల్లను చేస్తాను, “యద్భావం తద్‌ భవతి” అంటూ మంత0ం యేదో చదివినట్లు చదివి నీవు ఆడదానివై పోయావు చూచుకో అన్నారు గంభీ రంగా. అతను వెంటనే తన చేఠిని తన మర్మస్థానం దగ్గరకు పోనిచ్చి తడివి చూచుకున్నాడు, అతని పివర్తనక్కు అవివేకానికి సభలోనివారు గొల్లున నవ్వారు, అంతటితో చిన్న బుచ్చుకున్న మనసుతో తలవంచి నిజచున్నాతు, నాయనా ీకు త్వరలో ఆడపిల్ల కలుగుతుంది సందేహం అక్కరలేదు. నీకు తగిన ఇడపిల్లను చూచి వివాహం చేస్తాం, అపుడు నీ కోరిక నెరవేరుతుంది అని తలమీద ఇేయి పెట్టి దీవించినట్లు అభినయిం చారు అన్నగారు

దివెనలకు పిల్లలు పుట్టరని అక్కడి వారందరికి తెలుసు. కాని వాటిని నమ్మే పిజలు, నమ్మించే మతస్థులు వున్న సమాజం ఇది నమ్మకంలో ఒక విధమైన మైమరపుళాంటి సుఖం వుంటుంది తాత్విక జిజ్ఞాస. పెరగే వరకు ఆ నమ్మకం అతనిని విడిచి పెట్టక పట్టి పీడిస్తూ వుంటుంది అన్నారు అన్నగారు,

మానసికంగా ఆతనిలి యేదో బాధ వ్యక్తం కాగా సభనుండి నీదా నంగా నిష్క్రమించాడు గంపెడు నిరాశను మోసుకుంటూ. “మనిషికి ముంతుంమీద మహిమలమీద ఇంత నమ్మకం వుంటే అతను బాగువజే దెప్పుడు? తాత్విక జిజ్ఞాస పెరిగే దెప్పుడు? అన్నారు అన్నగారు. ఆటువళటి నమ్మకాలను కళిగించింది మీ అధ్యాత్మిక తాత్వికాంశాలే కదా? అన్నాను నేను అవకాశాన్ని పురస్కరించుకుని, కొద్దిగా బాధవడ్డార్కు మౌశం వహిం చారు అన్నగారు, ల్‌

105

ఆధ్యాత్మిక వాదానికి ప్రతినిధిగా తన వాదాన్ని కొనసాగిస్తూ వుండేవాఠకు గనుక నేనలా అన్నానేగాని అన్నగారికి అటువంటి (మంతి తంత్ర మహిమలు) నమ్మకాలు లేవు. అన్నగారనేకాదు ఏ అద్వైతికి ఆ నమ్మకాలుండవు. వుంటే అతను అద్వ్వైతే కాడు కాలేడు, ఏ నమ్మకాలను నమ్మదు అద్వైతం, ఆందుకే అది జ్ఞాన సిద్ధాంతం.

దైవరూపాలలోని వైవిధ్యాలు

వికారమైన ఆకారము, వీళృతమైన న్వరూపము (కార్దాము అతో చిత, శిల్ప రూపొఅలో మనకు దైవాన్నిచూ పెడుతుంది మఠం. ఒక తల రెండు కాళ్లు, రెండు చేతులు వుంటే ఆది సహజమైన (మానవ) ఆకృతి అనుకుంటాం కాని ఇలా సహజమైన ఆకృతులకు భిన్నమైన (భయంకర మైన) రూపాలలో దైవాన్ని చూ పెట్టడంలో ఉద్దేశంయేమిటి?ః మనిషి కంటే దైవాన్ని విశేషంగానుు ఆధిక్యంగాను చూపెట్టి మనిషిని తక్కువ వాడిని (చిన్నవాడిన్సి చేయాలనేదే తద్వారా మనిషిని భయపెట్టి లొంగ దిసుకోవాలనేదే ఈ దేశం,

ఆర్యుల (ఆటవిక) దశలో దైవాన్ని అలా ఊహించుకుని ఉవచొకా గించుకున్నారు. కాని ఆ దశ నుతిడి మానవుడు తాత్వికంగా యొంతో పెరిగాడు. అయితే తాత్విక దృక్పధంలేని మతం మానవుణ్ణి యింకా అజ్ఞాన దశలో వుంచుతూ వున్నది, తాత్విక దృక్పధంలేని మతం, ఆ మతంలోని మానవుడు ఏ దశలో వున్నట్లు? ఏ దళలో ఆలోచిస్తున్నట్లు? ఆనేది ప్రశ్నగా వున్నది మనకు,

మేవం చిన్నవాళ్లం (బాలురం)

మేము చిన్నవాళ్ల్సం కావడంచేత గౌరవభావంతో వారిని యొది రించి మాట్లాడేవాళ్లం కాదు, ప్రతి చిన్న విషయానికి పెద్దగా కేకలు వేస్తూ మమ్ములను భయపెడుతూ వుండేవారుం వ్యావహారిక విషయాలయందు యొదిరించి మాట్లాడే వాళ్ళ ౦కాముం కాని సిద్ధాంత విషయం వచ్చినప్పుడు విటిచి పె్టేవాళ్లం కాదు, సిద్దాంత బానిసత్వం సహించరానిదిగదా? వారు

106 చెప్పడం ప్రారంభిస్తే ఆపడం అనేది వుండేదికాదు. ప్రసంగాన్ని రసవత్త రంగా సాగిస్తూ యెదుటివారు మాట్లాడే అవకాశం ఇచ్చేవారుకాదు. మంచి వాక్‌ ధోరజి సమయస్ఫూర్తి వుండేవి, తార్కికబుద్దితో పొటు వాదంలో తర్కం కూడా బాగా అలవాటై నది, తప్పనిసరై న వరిస్థితిలో ఒకసారి నేనిలా అన్నాను “మిరు వది నిమిషాలు మీ వాదం చెప్పండి. కాని ఐదు నిమిషాలు మా వాదం వినండి అని ఆ తగువాత ఆ పద్ధతిని అనుసరించే వారు. అందువల్ల మాకు కొంత వీలైవది మా వాదాన్ని మేము వినిపించ డానికి, గాంధి ఆశమం

'సివాగ్రామ్‌ (వార్జాగాంధిగారి ఆశిమం) లి మా నాల్గవ అన్న సుబిహ్మణ్యంగారి కుమార్తె (కులాంతర వివాహ సందర్భంలో విర్చాటైన యిష్టాగోష్టి సందర్భంలో మాట్లాడుతూ సంగిళఠం వింటూ కూర్చోవడం అంటే నాకు చెడ్డ చిరాకు అన్నారు అన్నగారు. సంగీతం ద్వారా పొందే అనుభూతి (భక్తి మైమరపు) వల్ల మానవుని ఆలోచనలు ఆగిపోయినవని వారి ఉద్దేశం (మా వదినిగారు రేడియో ఆన్‌చేస్తే అన్నగారు ఆపుచేయ మనేవారు). ఆ అవకాశాన్ని పురస్కరించుకుని చర్చకు కవ్విస్తూ వినడా నికి అలవాటు చేసుకోవచ్చుగదా అన్నాను నేను, (ఇతరులు చెప్పడానికి అవకొశం ఇవ్వాలనేదే నాజుద్దేశం ) ఇతరులు చెప్పింది వింటే (సంగీత్రం అని వారి ఉద్దేశం ) (బహ్మర్షి కావాలనుకున్న విశ్వామికునికి పట్టిన గతే మినకు పడుతుందని వారన్నారు. మీరు ఇతరులకు చెప్పి వినిపించేది (ఆధ్యాత్మిక వాద౦) కూడ ఆగతి (విన్నవారికి పట్టించ డానికేనా? అని నేనన్నాను. దానితో కోపోదిఏక్తులై నారు అన్నగారు. చర్చ ప్మీవ స్థాయికి ఇిరింది.

ఆ స్థాయికి తగ్గకుండా నేనూ మాట్లాడ వలసి వచ్చింది, అక్కడ వారు పెద్దవారని తగ్గితే నేను (తాత్వికంగ్రా చిన్నవాడిని కానాః అందు చేత నా పెద్దరికాన్ని నేను నిలుపుకోవడం కోసం నా తాత్విక స్థాయిలో

కి07 నేనూ మూల్లాడవలసి వచ్చింది. అందుచేత చర్చ తారాస్థాయికి చేరింది. ఆ గోల నలువశలా వికిధ్వనించింది. అక్కడి వారంతా ఆశ్చర్యంగా తింటూ చూస్తూవున్నారు., ఆదిమా యిద్ధతి మధ్య పోట్లాట (వ్యావహారికంగా ఖావించి వుండవచ్చు, కాని; అది. తాత్విక కుమ్ములాట అని మాకు మాత్రమే తెలుసు, తాత్విక కుమ్ములాట ఒక విధంగా మనసుకి తృప్తి నిస్తుంది. ఒక స్థాయిలో అది జరిగినపుడు, ఎదటి వ్యక్తిలో ఆ స్థాయి వున్నపుడు మాతిమే అది జరుగుతుంది, అనభరాతులు = ఆలోచనలు

ఎంతో సాత్వికంగా మాల్లాడుతూవున్న మనిషి చిన్న విషయం దగ్గర హరాత్తుగా కోపోది?కులై పోయేవారు అన్నగారు. వ్యావహారిక విష యాలు నాకు అంతగా తెలియవురా అనేవారు, మరుక్షణ మే తాత్విక విషయం మీకు తెలియదంటే వూరుకునేవారు కాదు. భాషలో యెొక్కడైనా తవ్వులు వచ్చినప్పుడు చెబితే నవ్వుకునేవారు, వెంటనే సర్దుకునేవారు" పొరపాటుని పొరపాటని తెలుసుకుని ,త్రిపొరపాటుని మళ్లీ చేయకుండా వుండటం మానవునికి వుండవలసిన మంబ్లి ఇక్షణంగదాః ఆ మంచి లక్షణం అన్నగారిలో కనిపించేది. వి అనుభూతుఖకు మనం వరిమికం కాకూడదని, అందుచేత అనుభూతే మనిషికి ముఖ్యంకాదన్సి ఆలోచనకు మనిషి పాొొముఖ్యం ఇవ్వాలని అంటూవుండేవారుం

కున్నక్కుడి వై ద్యనాధన్‌ వయొలిన్‌ సంగితం అంటి నాకు ఇష్టంగా వినాలని పిస్తుంది. అలాగే బాలమురళీకృష్ణ గాత) నంగితమన్నా రవిశం కర్‌ సికార్‌ వాద్య నంగీతమన్నా కూడా వింటూ పరవశం చెందుకాం, ఆంటే మన మనసు పరాధినం చెందుతుందన్నమాట తన మనసు (పర అధినము) పరాధీనం అవడమంటే తాను తన మనసుతో ఆలోచించే లక్ష తాన్ని కోల్పోయాడన్నమాట

కొంత మంది యెప్పుడూ అనుభూతిలోనే మునిగిపుంటారు భక్తి పొరవశ్యంలో, కొంతమంది యెప్పుడూ ఆలోచిస్తూనే వుంటారు విజ్ఞాన సముపార్ణనలోం అటువంటి వారిలో ఉదాహరణకు ఐస్‌స్టీస్‌, సి వి, రామన్‌

106 గార్హతు చెప్పుకోవచ్చు. వారు తమ ఆలోచనలను అపుజేసి విశంతి తీసు కోవడం కోసం సంగితం వింటూ వుండేవారు. (స్వయంగా వయొలిన్‌ వాయించుకుంటూ ఆ సంగితనాదంతో మెదడుకి విశ్రాంతి కలిగించేవారు. అనుభూతిలోవున్న మెదడు ఆలోచించదు. మెదడు యొక్క కార్యరూవ మెన మనసు ఆలోచన, అనుభూతి రెండూ జఒకేసారి చేయదు, చేయలేదుం సామాన్య వ్యక్పులు వరి సంగితం వినడం ద్వారా, తమ మనసులను అనుభూతి దశలో పరవశం చెందించిక్సే ఇక తానుగా ఆలోచించే వ్యక్తిగా మిగ౯డు, ఆలోచన్క అనుభూతి కలదే మనసనీ తెలుసుకున్న మన౦ అను భూతిని యెంతగా తగ్గించుకం౦దటామో అంతగా ఆలోచించ గలుగుతాముం అనుభూతిలో వున్నప్పుడు ఆలోచించలేముు ఆలోచనలో వున్నప్పుడు అనుభూడి పొందలేము అనేది సిద్ధాంతపరంగా గుర్తించితే అనుభూతికి ఇవ్వవలసిన పొ9ముఖ్యత్త ఆలోచనకు ఇవ్వవలసిన ప్రాధాన్యత దేని 'కెంత అనేది మనం నిర్ణయించుకోవచ్చు. బక్తిపారవశ్యదశ

భక్నిలో పారవళ్యదశకు చౌరిదిన భక్తునికి వాస్తవ జగత్తుతెలియదు, ఆ దళలో తాను వ్యక్నంలో వుండడు అదొక ఆవ్యక్షాను దశ ఆ దళకు చేరిన తరువాత తాను ఊహాజగత్తులో ఊహించే భావన రూవకలఏన (దుశ్యరూవం) పొంది అదే కన్పిస్తూ వుంటుంది. (భక్తునికి దేవుడు కన్పిం చడం ఆ దశలోనే జరుగుతుంది ఇక దయ్యాల సంగతి చెప్పనక్కరలేదు, మతం కల్పించిన భయమె మనసులో మెదిలి దయ్యం రూపం దాల్చు తుంది. భక్షి స్వస్వరూన సాక్షాత్కార జ్ఞానాన్నివ్వకపో గా, భక్షి పారవశ్యం లోని వ్యక్తి పరాధీనుడై న కారణంగా తవ సంగతి తాను మరచి (తన స్వరూపాన్ని తాను మరచి మిధ్యాభావం పొందుతున్నాడు.

మతంలోని భక్తులకు ద్నైవం కన్పిస్తుంది. (ఛయస్టులకు దయ్యం కనిపించినట్లు), భక్తుడు భక్షిఅనే సాధనం డజ్వారాతన మనసుని పరవశం (దై వవశంం చేయడం ద్వారా కాను పరాధినుడవుకాడు. భక్షి పారవశ్యం అందే అదే, ఆ దశలో కానుతన వ్యక్షిత్వాన్ని కోల్పోయి అవ్యక్తంలో

109 వుంటాడు. అదొక విధమైన (మత పరమైన) హిప్నాటిజం, అవ్యక్తాను దళలో దైవ సాక్షాత్కారం జరుగుళుందని మళతన్ధుల నమ్మకం, సంగీతం = సొహిత్యం

భక్షికి సాధనం సంగీతం. ఆ సాధనం ద్వారా అవ్యక్తాను దశను త్వరగా పొందవచ్చును, అటువంటి అవ్యక్తాను దశ (అనుభూ౭8తి లొ దైవ సాక్షాక్కారం జతుగుతుంది. హేతుబద్ధమైన ఆలోచనలు చేసే భౌతిక వాది వ్యక్షంలో వుంటాడు. ఆ కారణంగా దైవం కనిపించదు దయ్యం భయ పెట్టదు.

సంగితం వింటున్నప్పుడు సాహిత్యం కనవడదు వినబడదు, అర్థం కాదు. భావాన్ని వ్యక్తపరచడంకోసం భాషను యొలా అభివృద్ధి చేసుకు న్నామో అలాగే భాషలో పెట్టిన భావాన్ని (గీతాన్ని సులభంగా వ్యక్తీ కరించడంకోసలి సంగీతాన్ని (శతిలయ బద్ధంగా ఉవయోగించుకో వచ్చునేగాన్వి థావాన్ని చెడగొట్టి విడగొట్టి, వినిపించే సంగితంవల్ల సాధిం చేదేమీ వుండదు: విని ఆనందించడంకోసం అంటే ఆభ్య౦తరంవుండక పోయినా, అడి వింటున్నంత సేపు ఆలోచన అండవనేది మాతం (గ్రహిం చాలి. (మనను అనుభూతి దశలో వున్నప్పుడు ఆలోచన చేయలేదు అని తెలుసుకున్న మనం ఆలోచనలు చంపుకుని, అనుభూరిలోనే వుండలేం ఆలోచించే మనిషే మనిషికి నిర్వచనం గనుక).

యే (బ్రహ్మర్షి విశ్వామితండు

భక్సి భావంవున్న ప్యక్ష్తులు అదేభావంతో గంటల శరబడి సంగీతం వింటూ కూర్చోగలరు, అవే భక్తి తన్మయత్వంలో పాడేవాఠరుకూడా అలాగే కాలాన్ని మరచి (వృధావరచ్సి పొడుతూ వుండవచ్చు. చెప్పదలచిన విష యాన్ని వినసొంబగా చేప్పే వద్ధతికే సంగీతం అని అర్ధం: చెప్పదలచిన విషయం అర్ధంకాని పద్ధతిలో చెబికే వినేవారికి దానిని వినిపించే వారికి కూడా పవియోజనం శాన్యమే కాగలదు,

110 ఈ విషయం చర్చకు వచ్చినప్పుడు, విశ్వామిత్రుని కధ ఊదాహ రించేవారు అన్నగారు. అస్థలిత బిహ్మచర్యం (తన స్థానం నుండి తాను దిగజారడ వే *వతనం” లేక *స్టలనం)) పాటించ దలచిన విశ్వామితుడు శబ్ద విషయమైన సంగికానికి దృశ్య విషయమైన నృత్యానికి లోబడిన కారణం చేతనే తాను వతనం (స్టలనం) చెందాడు, నేను *“బహ్మము మ అనే తాత్విక బుద్ధినుండి దిగజారిన కారణంగానే వ్యావహారిక (విషయ చపల మనస్కుడై తన స్థితిని తాను మరచి వతనం చెందాడు, ఏ వ్యక్తి అయినా తన స్థితిని తాను మరచి వ్యవహరిస్తున్నాడు అంటి పతనం చెందడమే కాగలదుం శబ్ధ్బత నా్శాతిల(శబ్భ్బ - స్పర్శ = రూప _ రస = గంధములు) వ్యామోహంలో బడీ పతనమైనవారి కధలు చెబుతూ వుండేవారు. ఏ యింది్రియ సుఖానికీ బానిస కారాదని అంటూ వుండేవారు, (జిహ్వ, గుహ్య వ్యామోహంలో పతనమైనవారి కధలు మనకుతెలిసిన వే అందుచేత తన తాత్వికాంశం నుండి దిగజారక్క వ్యావహారిక (లౌకిక) జీవితం సాగించ గలిగినవాడే జ్ఞాని అతడే విజ్ఞాని అంటూ వుండేవారు అన్న గారుం వేయి పడగల విశ్వనాధవారు నేను అన్నగారు గుడివాడ వెళ్ల వఠెనని బెజవాడ (ఈనాటి విజయ చాడకు ఆనాటి పేరది లో రై లెక్కాంం మేము యెక్కిన రైలు పెట్టెలోనే విశ్వనాధ సత్యనారాయణగారు (కవి సామ్రాట్‌) కూర్చుని వున్నారు. మేము కూడా వారి పక్కనే కూర్చున్నాం, వారిని నాకు పరిచయం చేశారు అన్నగారు, (అవ్పటికివారు నాకు తెలియదు) వెంటనే వారిని చర్చకు కవ్విస్తూ యేమండి విశ్వనాధగారు! శ్రీనాధుని “*శ్ళంగారనై షధం” మీ వంటికి బాగవట్టినట్లున్న దే దేవేందు)ని శరీరం లాగానే మీ శరీరంపై వేయి (వడగలు) కన్నులు కన్పిస్తున్నాయి అన్నారు అన్న గారు

శ్రీ11

తి9విష్టపం (స్వర్గం) చేరిన తిపురనేనికి దేవేంద్రుని చూడగానే ఇలా అనిపించిందట *“వేయికన్నులు నాకు గన్పించలేదు, పొడలు మాతిము గన్పించె నొడలు నిండి అని, అందులోని వ్యంగ్యార్థాన్ని ఆరం చేసుకున్న విశ్వనాధవారు కూడా యేదో చలోక్షిగా అన్నారుగాని అది ఆంతగా అనుకూలించలేదు రాణించనూలేదు

దున్నేపోతు (దున్నపోతు) పోతన్నలాగా మడి దున్నుకు (బతికే వాళ్ళం కాదు కదా? అన్నారు. మడిదున్నకనే బితక నేర్చిన(సోమరులు థ్రీనాధులు గదా మీరు అన్నారు వ్యంగ్యంగా అన్నగారు. అలా అన్నం దుకు ముఖం చిట్లించుకున్నారు కాని తామేదో తప్పు చేశామన్న మనో భావం ముఖం మీద నర్తించిండి. వళ్చాత్తావమోః లేక ద్వేషానికి మరో పొ9రంభమో!ః! ఫలితంగా తలవంచుకున్నారు.

కొంత నిశ్శబ్ధానంతరం “ఖూనీ నాటకం (8)పురనేని రచన) చది వారా? అని అడిగి వారినుండి సమాధానం రాకముందే “ఖూనీ” నాటకం వా్రాయడంతో మీరు (వేనరాజు రచన) “ఖూనీ” అయ్యారని అన్నారు, దానితో ఖంగారుతిన్న ముఖభావాన్ని వ్యక్తవరుస్తూ తల పై కెత్తి నాసి కులు (నాస్తికత్వమో జ్ఞాపకం లేదు) పెరిగిపోయిన కారణంగా ఈ దేశం సర్వ నాశనమై పోయింది అన్నారు వారు, వెంటనే దేశంకాదు మీ (హిందూ మతం మత సిద్ధాంతాలు నాశనమై పోయాలు అన్నారు అన్నగారు, కోపోదిక్త్న వాతావరణంలో కొంతసేపు సంభాషణ ఆగిపోయింది. ఆ తరు వాత శ్రీనాధుడు పోతన (శృంగార, భక్తి) కవిత్వాలపై కొంత చర్చ జరిగింది. మళ్లీ తాత్విక చర్చలోకి సాగలాగి కారసారమైన వదజాలంతో తీవంమైన చర్చలు సాగించారు. అప్పుడు నేను చిన్నవాడిని (తాత్వికంగా కావడంచేత ఇరువురి వాదాలు విన్నానే గాని నేను యే వాదము చేయ లేదు,

ఆ రోజుల్లో తిపురనేని సంస్కృతం చదివినవాడు కావడం చేత పౌరాణిక గ్రంధాల ప్రై తీవిమైన సాహిత్య, సిద్ధాంత దాడి చేశారు. సూత పురాణం అని వ్రాసి ఇది బూళు పురాణం కాదని చెవుకున్నారు, (మిగిలిన

కది వన్ని బూతుపుకాణాలని వేరే చెప్పాలా?) ఆలోచన రేకెత్తించే సాహిత్యం సృష్టించి పురాణ సంస్కృతిని ప్రశ్నించే చొరవను మనకు కలిగించారు తిపురనేని.

ఆ రోజుల్లో ఆ సాహిత్యం ఎంతో సంచఅనం కలిగించింది. *ధూర్త మానవా అనే రచన నుంచి పద్యాలు చదివి వినిపిస్తూ అర్జాలు చెబుతూ వుండేవారు. నుల మల మాడు పొట్ట తెగ నూసిన బట్ట కలం౦ంత వెట్టగా విఆ విల యేడ్చుచున్న నిరుపేదకు జాలిని జూపకుండ ... అనే పద్యం నేను మూడవ తరగతి చదివే రోజుల్లో వినిపించారు అన్నగారు. అది నా మదిని కలవర పెట్టిన మొదటి సంఘటనం అది వినడంతో నా మనసు ఆలోచనకు ఆరంభం చేసింది. మరి ఆంంభమైన ఆలోచవ ఆగదు గదా?

మా వూరి పరిసరాలు మానవ జీవితానికి యెంతో అనుకూలంగా వుండేవి. పంటకొలువలు, మెట్టి, మాగాజి పొలాలు చూస్తూవుంటే యిదంతా మానవుల సుఖం కోసం దేవుడు సృష్టించాడు అనుకునే వాడిని ఆ చిన్న తనంలో, విజయవాడ దగ్గర కృష్ణానదికి ఆనకట్ట కట్టీ ఆ నీజిని మనకు సంట పొలాలకు పంపింది విజ్ఞానమే కాని దేవుడు కొదని నాకు చాల కాలా నికిగాని తెలియలేదు. కాశ్వి ఈనాటికి ఆ విషయాన్ని ఆ విధంగా తెలుసు కున్న వారెందరు అనేదినా ఆవేదనతో కూడిన విశ్న,

బాలకృష్ణుడు = ప్రోల్రియో వ్యాధి

భక్తిదశను ప్రొవంచిక కష్ట సుఖాలకు కారణంగా పిచారం చేస్తూ తమ పొట్ట గడుపుకోవడం పండితులకు వృత్తిగా మా8౦0ది. ఆ పివృత్తి వారిలో నూరాలి. *“వ్యత్యస్తా పాదారావీందా అని పొడుతూ భజన (భక్తి చేసుకునే భక్తులు వున్న సమాజం ఇది, అందుచేత ఈ సమాజంలోని వ్యక్తుల తాత్విక స్థాయి మనకు అర్ధంకావడంలేదా? భక్సికి చరమ స్థాయి ఆలోచనాఠహిత స్థితి, జ్ఞానానికి ప్రధమ స్థితి ఆలోచన,

తప్పటడుగులు వేస్తూవున్న కృష్ణుడు అంటే బాలకృష్ణుడు అనేగదా? అర్ధం, ఆ తప్పటడుగుల్లోని ఆంతర్యం యేమిటని అడిగాను అన్నగారిని

118 అది ఏంలేదుర్కా పావం, కృష్ణుడికి చిన్నతనంతో పోలియోవ్యాధి వచ్చి వుంటుంది, ఆ కాలంలో వైద్య సొకర్యంలేదు ఆ కాలు అలాగేఅలసిపోయి? బలహీనపడి వుంటుంది. ఆందుబేత ఆ నడక ఎగుడు, దిగుడుగా సాగుతూ వుండివుంటుంది. ఆది చూచిన మనకవులు అదికూడా ఒక వీశేషమేననుకుని అలా వర్ణించారు. *“వ్యత్యస్తా పొదారావిందా అంటే అదే అర్ధం అంతకంటే యేమీలేదు అన్నారు సాహిత్యంలో తాత్విక చింతన

తాత్విక చింతనాసక్తి పన్నగిలిన మన సాహిత్యపరిస్థితిని చూస్తే మానవునికి జ్జానం కలిగించడ మనేటి పిధమకర్తవ్య మని మన సాహిత్య ఆారులు మరచిపోయారనిపిస్తుంది. ఆ మధ్య కాలంలో కొంత మార్చు కని పించినా మళ్లీ సరిస్థితులు మారిపోయినైై పానుగంటివారి “సాక తి9పుంనేనివారి “స్రూతపురాణంి'నగై రాగంధాల్లో కాశీపట్నంకొండయ్యగారి ఖగోళ విజ్ఞాన వ్యాసవరంపరలో, గురజాడ, కందుకూరిలాంటి వారిరచనల్లో కొంత తాత్విక సమన్వయంతో కూడిన సంఘ దృష్టి వుండేది. అడవి బాపి రాజు “నారాయణరావు నవల మంచి ఆలోచన కలిగించేదిగా ఆ రోజుల్లో మంచిపేరు సరిపాదించుకున్నది. అలాగే ఉన్నవవారి “మ్రాలవల్లి ” ఎంతో కొంత తాత్విక తవనతో వాయబడినదే,

చలం గోపిచంద్‌, కాపి ధర్మరావుగార్ల రచనలు సాంఘిక దురాచా రాలను మూఢ నమ్మకాలను ఖండించేవిగావుండి మానవుని ఆలోచింవ జేసేవిగా వుండేవి, ఆనాటి ఆ సాహిత్యం చదువరులలో మంచి సంచలనం కలిగించింది. మానవుడికి ఎంతోకొంత సహకరించింది

కు(ద మంత సాహిత్యం

భౌతిక తత్వశాస్త్రం ఎంతో అభివృద్ధిచెంది జగద్భహస్యాలను తెల పుళూ వున్నది. కాని ఆ సత్యాలను కాదని అసత్య విషయాజము మనం యింకొ నమ్ముతూ, ప్రజలన.నమ్మిస్తూ వున్నాము, అంబే అందుకు కారణం

114

మన సాహిత్యమే. నవలా (కల్చన్సాసాహిత్యం పెరిగినంతగా వాస్తవమైన విషయ పరిజ్ఞానం కలిగించే సాహిత్యం పెరగలేదు, తత్వళశాస్త్రథాగం మన పొర్య గంధాలలో తగిన స్థానం సంపాదించకేదు.

చచ్చు. పుచ్చు కధలు, అశాస్త్రీయ కల్పిత (జానపద) కధలే మనం శాస్త్ర పిమాణజ కధలుగా (గ్రంధాల గా) చెప్పుకుంటున్నా౦, ఆసత్య (సాయి బాబాల కధలు సత్య కధలుగా చెప్పుకుంటూ అవే మన భావి పారులు (బాల, బాలికలు చదువుకునే స్థితిని కల్పిస్తున్నాం, అటువంటి చచ్చు పుచ్చు (బాబాలు కధలు కాదు మనకు కావలసింది. విశ్వవిద్యాల యాల్లో వైజ్ఞానిక విషయాలకు బదులు అశాస్త్రీయమైన జ్యోతి విద్యల లాంటివి ప్రవేశ పెట్టాలని చూస్తూవున్న మన పాలకుల మనస్థితి యేమిట నేది ఆలోచించినపుడు మన ఆలోచనలు మనలను యే స్థాయికి దిగజార్చిన వనేది తెలుస్తుంది.

తుద) మింతిశక్తు లు, మహిమలు మన నిత్య జీవితంలో చోటు చేసుకుని మనలను అధోగతిలో వుంచుతూవున్నె, దైవ మంత శక్తుల స్థాయి నుండి క్షుదు మంతిశక్తుల స్థాయికి దిగజారింది మన మానసిక వ్యవస్థ ఆ స్థితిని కని పెట్టిన మన రచయితలు దానినే వీరివిగా సృష్టించి పిజలకు పంచి వారిని వంచించి ధనం సంపాదించుకుంటున్నారు, మనిషి యెంత సంపాదించినా ఈ వ్యవస్థలో దొరుకువా నిజమైన సంతృపి ? ఆటు వంటి సాహిత్యం వ్రాయడంవ ల్ల చదవడంవల్ల యేపాటి జ్ఞానం సంపాదిం చగలం? అటువంటి కల్చనా సాహిత్యం చదవడంవల్ల వాస్తవ (సత్య) విషయం అర్ధం చేసుకునే అవకాశంలేదు, తద్వారా మానవ చె తన్యం (అభివృద్ధి) దెబ్బతినే అవకాశం వున్నది. లా

ఈ విషయం అన్నగారిని అడిగాను వారి అభిపా9ియం తెలుసుకో వాలని మనకు భారత భాగవతాది పొరాజీక సాహిత్యమే మన సమాజా నికి తీరని అపకారం చేసింది ఆనుకుంటావుంజే (అదే ఒక విధంగా కుది సాహిత్యం) ఇవ్వుడు కొగత్కగా వచ్చే అధునిక (క్షుద్సు సాహిత్యం మడ అధ్వాన్నంగా వున్నదన్నారు అన్నగారు,

115 బైవ నుంతుశక్తులు = క్ష్యుద వంతుశర్తులు

దైవ మంతం శక్తులు పూజారివర్గం (బ్రాహ్మణుల) వళంలో వున్నవి. కుది మంతి) శక్తులు భూదు9ల గవావ్మాజేతరుల) చేతుల్లో వున్నవి. దేవతలకు దైవ మంత్రాలకు" శక్తులు ఆపాదించి పురోహితవర్గం భక్సి గడుపుకుంటూ వున్నది, కుద) దేవతలకు, కుది మంతా9)లకు శక్తులు మహిమలు కల్పించి కొంత మంది (బొహ్మగేతరులు) వృత్తి చేసుకుని భక్తికి కావలసిన ధనార్జన చేస్తూవున్నారు. ఆ కొరణంగా దైవ మంతి శరుక్షిలక్తు క్షుద్ర) మంత) శక్తులకు పోటా పోటీ యేర్చడింది. ఆవి వారి వారి భుక్షికోసం ఏర్పాటు చేసుకున్నవి కావడం చేత వాటిని రక్షించు కోవడంకోనం తాపతియల ఇరుపక్షాలలోను పెరిగంచి, ఈ దశలో తాత్విక జవగాహన లోపించింది. ఈనాటి రచయితల్లోను, చదువరుల్లోను ఈ విధ మైన తాత్విక చింతనా రాహిత్యం వల్ల సమాజం నైతిక విలువలు కోల్పో వడం ప్రత్యక్షంగా చూస్తూవున్నా౦.

ఒక విక్కన విజ్ఞానం పెరుగుతూ వున్నది. మరొకవిక్కన విజ్ఞాన రహితమైన (అశాస్త్రీయమైన) రచనా విధానం పెరుగుతూ వున్నది. ఈ తాత్విక వై రుధ్యాలకు కారణం సమన్వయంతేని ఆలోచనా పరులు సాహిత్య రంగంలో ప్రవేశించడమే, అటువంటి వారిని చదువరులే తరిమి కొట్టాలి.

గొఫీచంద్‌గారు

గోపీచంచ్‌గారితోన్వు వారి తండిగారై న రామస్వామి (కవిరాజు గారితోను కూడ మా అన్నగారికి బొగా నరిచయం వుండిది, గోపిచందీ గారు భౌతికవాది రాడికల్‌ హ్యూమనిష్టు, ఆవుల గోపొలకృష్ణమూ ర్తిగార్కు బిహ్మానందగిరిస్వామీజీ, మా అన్నగారు కలిసి అనేక సభలలో (సాంఘిక సంస్కరణలు మూధఢనమ్మకాలపైై చసంగాలు చేస్తూ వుండేవారు జ రోజుల్లో,

116

మన ఉపన్యాసాలు (సారాంశం) కరవపతాొల రూపంలో అచ్చువేసి పంచుదాం, బాగా పిచారమవుతుంది ఆన్నారట అన్నగారు. అందుకు గోపీచంద్‌ అంగీికరించలేదట పైగా నేను రచయితను రచనలుచేసి బితక వలసిన వాడినీ నా రచనలు ఉచితంగా పంచితే నా వృత్తి దెబ్బ తిపదా? అన్నారటవారు,

రాడికల్‌ హ్యూమనిష్టులనఒడే వారిలో (కొందరిలో) వుండే స్వార్థ బుద్ధిని ఏవగించుకునేవారు అన్నగారు, ఆశయాలు ఎంత మంచివెనా అవి ఆచరణకు రానపుడు ఉపయోగించనపుడు రాజించవు. ఆశయాలు ఆచ రణతో కూడినపుడే అవి ఉన్నకాశయాలుగా నిలజడగలవు హూ్య్యూమనిజం (మానవవాదం) మంచిదేకాని హ్యూమనిష్ణుల్లో హ్యూమస్‌తత్వం (మాన వత్వం) లోపించింది అనేవారు అన్నగారు. అశయాలు (ఆలోచన) భావాలు ఆచరణ సాపేక్షంగా వుండాలనేవారు.

ఆలోచనలుగాన్కి ఆశయాలుగాని, భావాలుగా ని ఆచరణతో సంబంధం లేకండా పోయినపుడు అవి నిరర్ణఠమైన ఆశయాలుగా నే మిగిలి పోతూవుంటై. తత్వవేత్తలు ఆ లోపాన్ని గుర్తించక పోవడంతోనే వాం తార్వికొంశాలు ఎంత గొవవైనా వ్యావహారిక విషయం దగ్గర కొచ్చేటప్ప టికి సమన్వయం కుదరక వారు (శంకరునితో సహా తికమకపడిపోయిన సందర్భాలు లేకపోలేదు,

మేము సుద్రొసు వచ్చిన తరువాత ఒకసొరి నేను అన్నగారు కలిసి గోపీచంద్‌గారింటికి వెళ్లాము అపుడు వారు సినీ డై రెకరుగా పని చేస్తూవున్న రోజులు. నాటక సినీ రంగాలపై న్య రాజకీయ సాంఘిక రంగాలపై న సుదీర్హ మైన చర్చలు సరదాగాన్సు సంతోషంగాను కోవ తాపాలశోను చాలసేపు జరిగినై, నేను కల్పించుకోలేదు వారి చర్చల సారాంశాన్ని వింటూ, నెమరువేసు10టూ కుర్చున్నాను, గోపీచంద్‌ అల్బ సంతోషి, పితిచిన్న విషయంభెప్పి పెద్దగా నవ్వుతూ వుండేవారు.

6 ద్ని

చీవరగా చర్చ తాత్వికాంశంపైకి మళ్లింది. గోపీచంద్‌ మంచి

తాత్వికాభిలాషగల వ్యక్తి (తత్వవేత్తలు అనే పుస్తకం వా్రాశార్రుం

క?

మా అన్నగారు సర్కే అదే (తాత్వికంం వోధాన పాఠంగా తీసుకున్న వ్యక్తి గావడంచేత ఆ విషయాలు చర్చకు వచ్చినపుడు వాటిని కూలంక షంగా చర్చించి, వివఠించిగాని వదిలి పెష్టేవారుకాదు, అరవింద యోగి గొవృతత్వవేత్త అని ఆయన శంకరుడు చెవని గొవృ విషయాలు చెప్పా డని అన్నారు గోపీచంద్‌గారు. దాంతో మా అన్నగారు ఏకిభవించలేదు ఆ కౌరణంగా చర్చ మంచి స్థాయిని అందుకున్నదిం

శంకరుడు చెప్పిన దానికంటె పైన చెప్పవఅసిందేమిలేదు. ఎవరు చెప్పినా ఆయన చెప్పిన దానిలోమండి కొన్ని విషయాలు విడదీసి విన రించడంతప్ప పీరు కొత్తగా చెప్పిందేమిలేదని అన్నారు అన్నగారు. గోపీ చంద్‌ చెవ్పడం మాని వినడంపాొరంభించారు (అది వారిలో ఒక విశేషం తనకు సండేహంగావున్న విషయం చర్చుజబ వచ్చినవుడు ఎదటి వ్యక్తి చేత ఎక్కువ మాట్లాడించి, తాను తక్కువ మాట్లాడుతూ వుండేవారు, శంకరుడు వకాత్మవాది. ఉన్నది ఒక్కటి అదే జీవుడు లేక బిహ్మము (జీవుడన్నా బ్ర)వ్మాము అన్నా ఒకటే. తాత్వికంగా చెప్పినపుడు బ్ర)హ్మమన్మి వ్యావహా రికంగా చెప్పినవుడు జీవుడని చెబుతూ వుంటాము, ప్యోవవిరిక విష యాన్ని విడిచి తాజ్వికంగాని తాత్వికాన్ని విడిచి వ్యావవాిరికం గాని వుండదు, అందుచేత అవి రెండు కాదు.

అలా అవి రెండు అనుకున్న కారణంగానే భై్వ్రైతం పుట్టిందిం అద్రాన కారణంగా వున్నది ఒక్కటి అన్న విషయం అర్ధంకాని తత్వవేత్తల బుర౦ిల్లో (మెదడుల్లో) పుట్టిన తత్వం న్‌ప తత్వంకాదుు కాలేదు. వున్లది ఒక్కటి అదే జీవుడు, ఆ బక్కటి (జీవుడు) లేదని చెప్పాడా లేక వున్నది రెండు (దేవుడు జీవుడు అని చెప్పాడా అరవిందః అని అడిగారు, లేక భాదికవాదంచెప్పాడా? అలా చెప్పడానికి ఆయన పూర్తిగా ఆధ్యాత్మికవాది కదాః ఆనీ కూడా ఆడిగారు అన్నగారు. సమాధానంకోసం ఉంటాలుపడ్డారు కాని సమాధానం రాలేదు గోపీచంద్‌గారి నండి, -

వీటికి సమాధానంగానే అన్నగారిలా చెప్పడం పాొరంభించారుం 'రెండు వున్నవంటే ద్వ్వైతవాద౦ అవుతుంది, ఒక్కటి లేదంటే శూన్యవాద మవుతుంది, వున్నది ఒక్కటే నంటే అదై్యైతమవుతుంది. మది శంకరుని

116

కంటే అధిగమించి (మంచీది అరవింద చెప్పేందేమున్నదీ అన్నోరు. ఇంకా ఈ విధంగా వివరించారు. శంకరుడు చెప్పిన దాని కంటే పైన (అభివృద్ధిగా) చెప్పవలసిందేమీలేదు. అంతా శంకరుడే చెప్పాడు. అది అర్దం చేసుకోవడంలోనే మనతాహతు అర్ధమవుతుంది, తద్వారా ( అర్థం ఇజసుకోవడం ద్వారా మన తాహతు (తాత్వికంగా పేరుగుతుంది.

శలకరుడు చెప్పిన కాత్వికొంశం (ఆ ద్వైతం) అర్థం కావడానికి చేయవలసింది ఒక్క ఆలోచన మాతిమే గాని ఆన్యధా చేయవలసిందేమి లేదు, తద్‌ భిన్నమైన ఏవి సౌొధన అవసరంలేదుం చిల్లర సాధనలవల్ల సాధించదగినది (జ్ఞానం) సాధించలేము అన్నారు అన్నగారు. ఆనాటి చర్చ అలొ సంతృప్తికరంగా ముగిసింది (ఆ తరువాత గోపీచంద్‌ మాట్లాడలేదు ఎంతో కొంత సంతృప్తి చెందినట్లు కనిపించారు,

ఏ విషయమైనా చర్చ జరుగుతూ వున్నవ్వుడు; శనకు కెలియని విషయం వచ్చినపుడు తామ చెప్పడంమాని వినడం అనేది మంచి అక్షణం, ఆ లక్షణం గోపీచంద్‌గారిలో వున్నది. అది నాకు నచ్చిన అక్షణం, అందుచేత ఆ లక్షణాన్ని నేను ఆలవాటు చేసుకున్నాను అలా అలవాటు చేసుకున్న ఆ లక్షణం నాకు జీవితంలో చాలా ఉపయోగపడింది, నేను యేదైనా జ్ఞానం సంపాదించాను అంటే ఆ లక్షణం అలవాటు చేసుకున్న కారణంగానే, ఈనాడు ఈ విషయం ఇంతగా వ్రాయగలిగాను అంటే అదిగో ఆ పైన చెప్పిన ఆ మంచి అక్షణం యొక్క ఫలితమే,

మనలోని చాలామందికి ఆ లక్షణంలోని మంచితనంగాన్మి దాని అవసళఠంగాని తెలియడు, ముఖ్యంగా ఈనాటి యువతరంలో అది బాగా లోపించింది. చెప్పేది వినే నహనింగాని, విని అర్ధం చేసుకునే స్థిమితమైన మనస్తత్వంగాని తేదు. ఆందుచేత తెలియవలసిన విషయం తెలుసుఖనే అవకాశం లేకుండా పోతూవున్నది. అది అంత మంచి వద్ధతికాదు, కాని మంచి వద్ధతికాని ఆ వద్ధతినే అనుసరిస్తూ వున్నారు,

ఒక మంచి విషయం చర్చ జరుగుతూ వున్నపుడు తనకు తెలియని విషయంకూడా తనకు తెలిసిన ట్లుగా మాట్లాడటం చేస్తూవుంటాఠు చాలమంది

కలే అందువల్ల చర్చించే విషయం బలహీనపడి చర్చదారితప్పిపోతూవుండటం కూడా జరుగుతూ వుంటుంది. అందువల్ల చర్చల సమయంలో కాలయాపన జరగడమే గాక తెలియవలసింది తెలియనలసినంతగా తెలియకుండా పోతుంటి. అందువల్ల గోపీచంద్‌ గారిలోవున్న ఆ మంచిలక్షణం అలవాటు చేసుకోవడంద్వారా వితివ్యక్షి విషయసేకరణ ద్యారా క్రానార్హన చేయగఅ డనేచి నా అనుభవంనుండి నేను చెప్పగలుగుతున్నాను. ధర్మ సంతానం

ఆధై్య్వైతంపై వచ్చే విమర్శను సహించేవారుకాదు అన్నగారు, ఒక సభలో విసంగిస్తూ “అహం ఒ9వ్మాస్మి” అని ఆంటూ అందరిచేత ఆలా అనిపించారు, సభలోని వారొకరులేచి మీరు వ్యాసులవారా లేక శంకరుల వారా అహు బ్రహ్మాస్మి అనడానికి? అని ప్రశ్నించాడు. అవును (నేను) అహంవ్యాసః అహం శంకరః అన్నారు అన్నగారు. ఆయితే మీరు ధర్మ సంతానం ఇవ్వగలరా? ఇస్తారా? పరకాయ పివేశంకూడా చేస్తారాః అని అడిగాడు ఆ వ్యక్షి ఉదేేకంగా. ఆ, ఇస్తాను నీకు సంతానం లేదా? (న్రా ధర్మ సంకానం నీకు కావాలా?అడుగు, చెవ్చు, ఇవ్వడానికి సిద్ధంగావున్నానుం ఛర్మ సంతానం అంటి ఏనునుకుంటున్నావు అన్నారు అన్నగారుం

ధర్మ సంతానం అంటి ధర్మంగా పుచుంుకుపోవడ మ్‌ ననుకున్నావాః ధర్మసంతానం ఇచ్చే వాడికి యెంత ధైర్యం వుండాలో ఆది పుచ్చుకునే వాడీకి అంత నిబ్బరం కూడా వుండాలి, అడి అడిగినపుడు లేదనే వాడు (ఇవ్వలేనివాడు మగవాడేకాదు. అడిగినప్పుడు లేదనే అర్జు నుడను కాదు నేను అన్నారు అన్నగారు. దాంతో కోపంపచ్చిన ఆ వ్యక్తి కొట్లాటకు సిద్ధపడ్డాడు, నోటికి వచ్చినట్లు తిడుతూ కఆబడబానికి సిద్ధపడ్డాడు ఇది మీ వూంని, నేను మీ వూరు వచ్చానని నన్ను కొడదామనుకున్నా వేమో ఈ వూరు నీదే కాదు నాది కూడా, ఈ వూళ్లో నీకంటే నాకే బలం వున్నది. నేనంటే యేమనుకున్నావ్‌ అని తోడగొట్టి సవాల్‌ చేస్తూ నిలబడ్డారు అన్నగారు. నేనంటే యేమిటోతెలుసుక్కో నన్ను నీవు తెలుసుకోకపో తే(తెలి యకవిక్సే నిన్ను నీ వూల్లోనే కొట్టి మరీ వెళళాను, నిన్నెరిగిన వారికంటే

1€0

నన్నెరిగిన వారే యీ వూరిలో యెక్కువగా వున్నారు. కొవాలంబేవ్యా బలా బలాలు కేత్చాకుందాం అని కన్లే రజేసి, కళ్లురుమి చూచారు, అంతటితో (అంతదాకా వచ్చే దాకా చూచి సభలోనివారు కల్పించుకుని సర్టిచెప్పి ఇరువురికి సమాథానం కుదిర్చారు. అంతటితో సథ సద్దు మణీిగింది.

వేసే వృశ్నను బట్టి సమాధానం వుంటుంది అది తెలియని విజల ముధ్య తాత్విక సభలు నిర్వహించడం కష్టం అన్నారు అవ్నగారు. పిశ్నలో వున్న వ్యంగ్యంవల్ల సమాథానంగూడో వ్యంగ్యంగా వుండి అడి గినవారికి కటువుగా తోచ్చి కష్టం కలిగించి కొట్లాటవరకూ వస్తూవుంటుండి

అనేక సభఅలో ఇటువంటి అనుభవాలు అనేకంగో జరుగుతూ వుండేవి. జరగ వలసినవి తాత్విక సభలు కాగా అవ్పుడపుడు అవి వశిక్వరల బల ప్రిదర్శనలుగా మారిపోతూ వుంట్లై జీవితంలో అనేకమైన (ఆసక్తి కరమైన) అనుభవాలు అవి అని నవ్వుతూ జెబుతూ వుండేవారు అన్న గారు

అచంట ల్త్త్మోపతిగారు ఆ

ఆచంట లక్ష్మీవతీగారు (ఆయు క్వేడభిషగ్రత్న, అరోగ్యాళమ స్టో కులు) మంచి వ్యక్తి త్వంగఅ వ్యక్తి “ఆరోగ్యాశథిమము” అనే పేరుతో “ఆవడి”లో పొొరంభించి నడుపుతూ వుండేవారు. (ఇపుడు ట్యాంకు ప్యాక్టరీ వున్నచోటు) 1841 వ సంవత్సరం మేకు ఆ౨ధా9 నుండి తమిళ నాడు వచ్చిన కొత్తలో అక్కడవుండి వారి భూములు మక్తాకు తీసుకుని వ్యవసాయంచేస్తూ వుండేవాళ్ళం, ఆరోగ్యాశమానికి జమీందారులు, పెద్ధ భూస్వాములు వసూవుంబేవారు రోగ పరీక్ష కోసం, లక్ష్మీపతిగారు రోగ నిదానంలో మంచి నిపుణులు రోగనిదానం ప్రిఢానంగాని, రోగికి వైద్యం చేయడం కష్టం కాదనీ, అర్భు కూడా పెద్దగా కాదనీ అనేవారు, తక్కువ ఖర్చుతో వై ద్యంచేసేవారు. రోగం నిరయమెతే మందు ఖర్చు అణాకోని సరిపోతుందనేవారు (ఆజులు, కానుడి అమలులో వున్న రోజులవి

1ల1

మూ అన్నగారితో వారికి బాగా పరిచయం వన్నది- మా వదిన (సుందళమ్మ్ర)గారు, అక్ష్మీపతిగారి సతిమథి రుక్మిణీదేవిగారు తిరుచినాపల్లి జ్ఞైలులో కలీసివుండేవారట. వారి కుమార్తె ఇందిరమ్మ, అమె భర్చ బి. రామమూర్తి (విముఖ న్యూరో నర్జన్‌ గారు వతి ఆదివారం అక్క, డెకి వస్తువుండేవారు, హరు జనరల్‌ అస్పతి)లో వనిచేస్తూవున్న రోజుల్లో మా అన్నగారికి చిన్న ఆపరేషన్‌ చేశారు. అన్నగారంటి మంచి అభి పాయం వుంజేది వారికి,

లక్ష్మీపతిగారు తాత్వికాఖిలాషగల వ్యక్తి కావడంచేత వాళు వచ్చిన పుడల్లా కాత్విక విషయాలు చర్చిస్తూవుండేవారు. వైటిక మత పుట్టుపూర్వో త్తరాలుః ఆ మతం కల్పించిన చాతుర్వర్హ్య సిద్ధాంతం అది దేశ దాస్యా చికి కారణమైన వివరాలు చర్చకు వస్తూవుండేవిం మతం కల్పించిన మూఢ నమ్మకాలే రోగాలకు వైద్యం చేయకుండా మంత) తంజా్రలతో పతిపెట్టు శునే పరిస్థితికి కొరణమనీ ఆ పరిస్థితి మారాలనీ అనేవారు.

కొన్ని ఆయుర్వేద గంధాలు ఇచ్చి, వైద్య చిట్కా మందులు శాన్ని చెప్పి వైద్యం చేయమని అన్నగారికి చెప్పారు. ఆ విధంగానే చిన్న చిన్న వ్యాధులకు ముఖ్యంగా స్త్రీలకు సంబంధించిన వ్యాధులకు మండులిచ్చి గుణవరుస్తూ వుండేవారు, సేవా దృష్టితో మందుఖర్చు చూతిం తీసుకుని ఉచితంగానే వైద్యం చేస్తూ వుండేవారు అన్నగారుం మందులు బాగా వనిచెస్తూవున్నందువల్ల భక్పులలోచ్య ఇతరులలోమ బాగా స్రిచాళమై గౌరవం పెరిగింది? గౌరవంతోపాటు, విశ్వాసం, నమ్మకం శూడా అన్నగారి యెడల కుదిరాయి వారికి

వెవ చెట్టుకి రావి చెట్టుకు మొొక్కికే సంతానం కలుగుతుందను కునే మూఢ నమ్మకస్తులు వున్న ఈ సమాజంలో మందులఅపై కంటే మంళత్రాలపై ననే యెక్కువ విశ్వానం కలిగి వుంటారు. ఆటువంటి వ్యక్తు అను చూచి ఆసపహ్యించుకునేవారు అన్నగారు, మందులకు, మంతాలఅకు చున్న వ్యత్యాసం ఆర్థంచేసుళోనంత కాలం వ్లైద్యానికి విలువేమ.న్నటి అనేవారు,

182 సంతాన వుంత9౦

ఒక భక్తుడు సంతాసం కోసమని అన్ని రకాల దేవుళ్ళకు, దేవతలకు మొక్కి, తీరృయాత)లు చేసి; చూసి ఫలించక చివరకు అన్నగారి దగ్గరకు వచ్చాడు మంతింకోసమని. భక్తితో నమస్కరించి తన కోరికను తెలుపు కున్నాడు సవివయంగా అన్నగారి దగ్గర. తాత్విక సంబంధమైన సందేహ మేద్దెనా కావచ్చునని అనుకున్న అన్నగారికి ఆ కోరిక వినడంతో కోపం వచ్చింది. బుద్ధి చెప్పాలనే ఉద్దేశంతో ఇలా అన్నారు. అంధ్రినామ సంగ9హం అనే పుస్తకం చదివావట్రాఅని అడిగారు, లీదన్నాడు ఆ వ్యక్తి. అయితే యింటికి వెళ్ళి ఆ పుస్తకం చదువుకో తెలుస్తుంది, “ఏ ల్లలగలిగించు (పుట్టించు వేరు, చుల్ల అని అంటూ పెండ్లి జరిగిన పది మాసాలకు పిల్లల గనలేలి మగవాడేమి వ-గవాడురా అన్నారు. అంతేకాక ఆంధినాను సంగిహం చదివి తెలుసుకోవలసిన విషయాళలు చాళావున్న్నై ,అదిచదివినాః ఆ సంగతి తెలిసినా ఇక్కడకు రానేరాపు. నీ దగ్గరవున్న ఆ వేరుని నీవు ఉపయోగించు కోవడం చేతకాక యాతిలు వేసేను, చెటుకి, పుటకిం మొక్కికేను, మంత్రాలు పెట్టించుకొని, శాయెళులు కటీంచుకుంబేను పిల్ల లు పుట్టరు, నృష్టికార్యం నీ చేడిలో వుంచుకుని దేవుడో. దేవుడో అని ఉళ్ళంబడి తిరిగి దేబిరించే ఖర్మ నీ కెందుకు పట్టింది అన్నారు. దాంతో సిగ్గువడి తలవంచుకుని (బుద్ధివచ్చి) మారు మాట్లాడలేక నమస్కరించి వెళ్లెడు అ వ్యకి, అలా వుండేది మూఢనమ్మకాలపై అన్నగారి విమర్శ మూఢనమ్మకమనేది ఏ రూపఠలో వుళ్నా దానినిపూరి గా నిర్మూ లించకపోతే మనిషికి అభివృద్ది లేదనేవారు, న్‌

జిడ్డు కృష్ణమరార్తి

ఈ మధ్య జిడ్డు కృష్ణమూరి చనిపోతే అన్ని పతి9ికలు దిన, వారం మాసపత్రికలు గొప్ప తత్వవేత్త చనిపోయాడని వా్రాసినవేగాన్సి ఆయన చెప్పిన గొవ్న తాత్విక విషయలేమిటో వ్ర వేతికికా వాకియరేదుం చెటు పేరు చెవ్పుకుని కాయలమ్ముకున్నట్లు అనే సామెత్ర జ్ఞాపకం వస్తుంది ఈ వింత ప్రవర్హనకు గొవ్పవారి పేరు చెప్పుకుని తాము గొప్పవారం కావాలమకునే

క!

తత్వ౦ అటువంటిది వివేకానంద రమణమహర్షి. ఆరవిందయో ౧ గొప్ప వారని చెప్పి వీరు గొప్పవారు కావాలని చూచే పిబుద్దులు చాలామంది వున్నారు, తత్వవేత్తల సేర్లు చెప్పుకుని, తృప్పివడే వారికి తత్వం యెలా తెలుస్తుంది? వొోముఖ మానవవాది పేరు చెప్పుకుని (మానవత్వం లేక పోయినా తాము మానవవాదుల మనుకుంటూ మానవత్వానికి దూరంగా వుండే మానన వాదులు గాంధీ పేరు పెవ్పుకుని అహింసా వాదులపలె ప%వర్తిస్తూ హింసా ప్రవృత్తిలో జీవించే (వబుద్ధులు వున్నారు. సివృత్తిలో చూర్చురానిడే (వ్రవర్శనలో మార్చు ఎలా వస్తుంది?

నుత [వవక్తల పేర్లు చెప్పుకుని, మఠ సొమరస్యానికి పాటుబడుతూ వున్నట్లు నటిస్తూ (వజలలో తిరుగుతూ (పజలమధ్య మత ద్వేషాన్నిః తద్వారా మతకఅహాలను సృష్టించే స్వార్ధ్మపవృత్తిని అంతరంలో పెంచు కుని జీవించే మానసిక రోగ్యగస్తుల సమాజం ఇది. భక్తునిచలె నటిస్తూ? భక్నిపేర భుక్సి గడుపుకోజూచే దొంగ భక్తులకు విజాహిత కార్యక్రమాల పేర ప్రజల సొత్తుని స్వాహాచేస్తూ జీవించే స్వార్ధపరులకు ఈ సమాజం స్థానంగా వున్నది అందే అందుకు తాత్విక వరిజ్ఞాన వూన్యతే కారణం,

వివేకానంద = విగ్రహావాధన

విగివోరాధన పై మీ అభిప్రాయమేమిటని విజేకవనందను అడిగిన పుడు = ఆఖండంగా వున్న వ్లైతన్యం ఆ విగ్రహంలో కూడా వున్నది చిగుపొన్ని పూజించడంలో తప్పులేదని అన్నాడట. ఆది ఎంత తాత్విక చోషమో ఆయచకు అర్థంకాలేబా? చైతన్యం అఖండం అనే శంకరాచార్యుని (అటెఏశ) వాదాన్ని చెవ్పుకుని పేరు సంపాదించిన వివేకావంద వీగ్రవి శాధథనను ఖండించిని శంకరునికి భిన్నంగా విగ్రహారాధననుసమర్థించాడు, చర్వారా వివేకాన్ని కోల్పోయి అవివేకి అయినాడు వివేకానంద,

వివేకానంద విగ్రహారాధన తప్పుతేదని అన్నారబగదా? అయన అలా యెందుకన్నారని అన్నగారిని అడిగారు ఆవున అభిమాణలు, ఆయన లౌకికుడ్రు బీతకనేర్చినవాడు గనుక విగ్రహాాంధన తప్పని ఆంటే

|!

యెక్కడ తనపై గౌరవం పోతుందోనని, మతస్థుల మధ్య మర్యాద తగ్గు తుందని అలాచెప్పి తప్పించుకున్నాడు. సనాతన ఆచారబద్ధమైన మతాన్ని యొదిరించిన శంకరుడెక్కడ? అటువంటి మత సంపిదాయాన్ని ద్వ్వైతాన్ని సమర్థించిన వివేకానందు డెక్కడ? పరుడు లేడనీ, వున్నది తానేననీ తెలి యాలి ఆ భావల ఒకసారి కలిగితే విగ్రహాలు వుండవు, వాటికి ఆరాధన వుండదు అన్నారు అన్నగారు. అఖండంగావున్న చై తన్యం విగంహంలో కూడా వున్నదని తెలిస్తే అది అవ్వడు విగిహంకానేకాదు ఆది తన స్వరూ వమే, తనకు అన్యంగానిదానిని తాను పూజించడ మేమిటి? అయినా అఖం డంగా వున్న ఆ చ్దైశన్యం ఆరాధించమని పూజించమని అడిగిందా? అంతా భఫ9మేగాని ఆరాధించే మనస్తత్వంగల వ్యక్తికి అదై్వైతం పూర్తిగా బోధపడదన్నమాట దైైైతభావం తన అధోచేతనంలో దాగివుండి అలా అనిపిస్తూ, పలికిస్తూవున్నదన్నమాట., అది అక్కడవున్న ఆసలురహన్యం, ఏ అదై్యైతి అయినా అర్ధంకావలసిన *నేను ని అర్ధంచేసుకోషడంలో పొర పొటుబడితే ఇటువంటి అవకతవకలు తప్పవు. ఆ కారణంగానే పరస్పర విరుద్ధమైన తాత్విక ప్రకటనలు జరుగుతూవుంటై.

అరవింద్య వివేకానంద రమణ మహర్షి అదె తాన్ని పూర్ణంగా అర్ధంచేసుకున్నవాళ్లు కాదు. ఆయన చెప్పివ “నేన” ఆయనక అర్ధమైతే ఆయన పోసంగాలు ఆ విధంగా వుండిక మరో విధంగా వుండేవి.

శంకరావ్న్వైతంలోని కొన్ని వాక్యాలకు సరైన అర్ధాలు చెప్పవలసి వస్తే దానికి కొంత (తాత్విక) సాహసంకావాలి. “తత్వమసి” “అయమాత్మా బిహ్మ” అనే వాక్యాలకు పండితులు (భాషా ఛాందసులు చేప్పే అర్జాలు వేర్కు తాత్వికుల (విషయ జ్ఞానులు) చెప్పే అర్ధాణ వేరు అటువంటి వారిలో వివేకాన ౦ద కొంతవరకు వివరించాడు, కొని ఆయనలోని లౌకి కము (భయ.ముకూడా కావచ్చు) ఆయనను అప్పుడప్పుడు దిగజార్చుతూ వచ్చినది. అది వారిలోని (తాత్విక) బలహీనతగా బయటపడుతూ వుంటుంది,

125 చిశుపాలంని వధ = నారదాని మొర

ఒక అద్వైత సభకు ప్రత్యేత ఆహ్వానంపై ద్వైతులు కూడా వచ్చారు. ఆ సభలో ఆన్నగారు తన సహజమైన వ్యంగ్య (వాస్య్ర ధోర జిలో వ్రవంగిస్తూ శికపాలుస్ణ తనలో ఐక్యం చేసుకున్న కృష్ణుడు తనలో ఐక్యమైన శిశుపొలునికి ఆ రాత్రి రుక్మిణీ అమ్మగారితో శోభనం జరిపిం చాడు అన్నారు అన్నగారు. ఆ మాటలు వింటున్న ద్ర్వ్యైతులు (భక్తులు) చాలా వాధవడ్డారు అపచారమన్నారు, పావమన్నారు,

ఆ వ్యాఖ్యానానికి సభలో కొంత సంచఆనం కలిగింది. అలా శివ పాలుజ్జి కృష్ణుడు తనలో ఐక్యం చేసుకున్నందుకు నారదుడు ఏడ్బాడట, మొరపెట్టుజఒన్నాడట ఇంతకాలం (గడ్డాలు, మీసాలు నరిసే దాకా ని నాషస్మరణచేస్తూ, మనసా నిన్నే సేవిస్తూవున్న నన్ను యిలాగే వదలి, ప్రతిరోజూ నిమ్న తిడుతూ దూషిస్తూవున్న ఆ శివపాలుడ్జ, పరమ శత్రు వుని, దుర్మార్లుక్ణి నీలో ఐక్యం చేసుకుంటావా? ఆ భక్సి హీనుడికి మోక్షం ఇస్తావా? అని మరీ ఏడ్చ్బాడట అన్నారు అన్నగారు. (నారాయణ మంగళం జపించేవాడు పాపి, వాడు మోక్లానికి దూరమవుకాడు. అఖండ స్వరూ పుడు, సర్యవ్యాపకుడు అయిన స్వామికి ఆంటే పిష్టువుకి రూవ, నామాలు కల్పించి ఖండ బుద్ధితో ఆ రూపాన్ని తలుస్తూ, ఆ నామాన్ని కొలుస్తూ వున్న వానికి స్వామి దూరమై పోతాడు అని వాతి ఉద్దేశం, అది భక్తి డశలో మాట, అసలు స్వరూవం తానే అయివుండగా పిలవడందేనికి? కొల వడం దేనికి? అనేది స్థాన దశలోనిమాట) అలా వ్యాఖ్యానంచేసి అభక్తు అకు కొంత కనువిప్పు (జ్ఞానం) కలిగించారు.

నభానంతరం భోజనాలకు కూర్చున్నాం, అఆ సమయంలో అనాటి సభలో తమాషాగా చేసిన క్రొత్త వ్యాఖ్యానంప్టై చర్చలు సాగాయి ముక్షికి భక్షి మార్గమని చెప్పే దై్యైశులకు ఆ మాతం చురకలు పడాలని అన్నారు అన్నగారు. భక్తి చేయడమంటే అజ్ఞానంలో వుండటమే. ననే వారు,

[28 ఆ విధమైన భక్తివల్ల భక్తుడు యేమీ సాధించలేడన్సీ మోక్షానికీ భక్సి సాధనంగా చెప్పడం మోనమన్సి యే భక్తుడు మోక్షాన్ని పొందలేదని ఆ కధవల్ల తెలుస్తూవున్నది గదా? గడ్డాలు, మీసాణ వరిసినా మోక్షం ఇచ్చేది, పుచ్చుకునేది అనుకుంటున్న నారదుని దుస్థితి చూడగా, మోక్షం సిద్ధమని తెలియక, అది ప్రొవ్త్య వస్తువుగా భావించి దానిని ప్రొప్పింప జేసుకోవడానికి అంటే పొందటానికి చెసే వియత్నం, పొకులాట వృధా పియాస అనేవారు. “జఒక్క్మయుక్తి లోన నున్నది సకలంబు తిక్కబట్టీ నరుడు (భక్తుడు) తిరుగనేలి అంటూ వుండేవాళు, ఆంధ వాల్మీకి _ ఒకసారి ఆఅంధ్యి వాల్మీకి (వావిలికొలను సుబ్యారావ) భక్తిని విచారంచేస్తూ (భుక్తి గడవడానికి పురాణం చెబుతూ వున్న సమయంలో అన్నగారు వెళ్లి వారికి నమస్కరించి “మాయ” క్షు వదార్ధమేమిటని అడి గారట. అడిగిన దానికి సమధానం చెప్పకుండా నీ వేవరవు (ఛూదుడవా? వా్రాహ్మణుడవా?) అని అడిగారట. చూస్తూ విశ్నేమిటి? అన్నారట అన్న గారు. వీరి వేష భాషలు చూచి జాదుడని గృహించి నీ ముఖం చూడో గూడదన్నారటవారు. చూడగూోడదనుకంటీ చేయవఅసిందేమిటి అన్నారట అన్నగారు, అత్తా ఆన్నవోరినీ అంతకుముందు వారుచూచి వుండరు. అదివారికి కొత్త అనుభవం ఆయన చెబుతూ పోతుంటే వింటూ పోయే భక్త బృందమే తనకు తెలుసుగాని ఎదటజడి క్రై ర్యంగో విశ్నించే బుద్ది జీవుల సంగతి తెలియడు ఆ కారణంగానే అన్నగారి సిశ్నకు కలిగారు పడవలసి వచ్చింది. ఆ విశ్న వినడంతో తాను రేండవ వ్రక్క్పకు తిరిగి కూర్చుని రామ, తొమ అంటూ రోమ భజన పొరంభించోరటి (వచ్చిన భక్న బృండంతో. దాంతో అన్నగాకికి కోసంవచ్చి “ఆవండి ఈ ఉక దంపుడు భజన్‌ అన్నారట బిగ్గరగా, గంభీరంగా, ఎంత ఊకదంచితే మాతం (భక్తి చేస్తే మాతం) ఒక్క బీయ్యవు-గింజ (జ్ఞానం) వస్తుందాళ అని గర్జించి పిశ్నించాతటు సభ నిశ్శబ్ధమైనది (భజన ఆపడంతో).

1ల7 దాంఠో ఏంచేయాలో తెలియని స్థితిలో అక్కడ ఇక తనకు గౌరవం వుండ దని గ్రహించి ఆ పురాణ కాలక్షేవం అంతటితో ఆపి సభకమండి నిష్క్మ)9 మించాడట తాత్విక శూన్యుడై న ఆ భాషా పండితుడు జాత్యహంళారం మూర్తిభవించిన కారణంగా ఎదట బడిన మనిషితో సభ్యతగా మాట్లాడటం అనేది కూడొ మరిచాడు ఆ ఆంధివాల్మీకి అందు వల్ల సహనం కోల్పోయి తన స్థావం,తాను కోల్పోయాడు, పది రోజులు పురాణం చెప్పి భక్తిని _వచారంచేస్తూ భుక్సి గడుపుకోవచ్చునని తఅచి ఈఆ పెట్టిన కార్య్లకమాలఅను రద్దు చేసుకుని ఆరోజే ఆ ఊరు వదలి వెళ్లి పోయారట, భక్సి నేర్చిన వానికి భుక్తి గడుస్తుంటే గాని, ముక్తిమార్గం తెలి యదు, భక్తి పేరుతో భుక్తి గడుపుకోవాలని చూజే వారిని చూచి జాలి పడవలసిందే గాని వారినుండి మనం ఏ విధమైన మంచిని ఆశించలేము, భక్షి అనేది ఆదొక ఊబి గుండం, అందులోకి జారితే కాలూని తేరుకునే వాడుండడు, భక్షి అంటే ఆంత అనహ్యించుకునేవారు ఆన్నగారు. భక్తిలో కలిగే అవ్యక్షామభూతి వ్యక్తిని ఆలోచనా రహితుబ్ది చేస్తుంది. ఆలోచన లేని వ్యక్షి వ్యక్షంలో వుండడు, శంకరుడు (పతి వ్య క్రిని ఆలోచించ మన్నాడు కాని అళా అలోచించే కాహతులేని వారివల్లనే తాను హత్య నేయమబడౌడు. యె “ళూాదులు తాత్విక విషయ విచారణకు అర్హులు కారనే ఊర్మార్గపు ఆలోచనే అతనిలో (ఆంధధవాల్మీకిలో) మూర్తిభవించింది. ఆ కారణంగానే నా (వశ్నకు సమాధానం చెప్పకుండా నా కులమేమిటని అడగడానికి సాహ సించాడు అన్నారు అన్నగారు, కులమో, మతమో ఆచారమో న్యక్షిగత ఆలోచనకు అడ్డు కాకూడ దనీః ఆలాంటి ఆటం౦కాలవల్ల ఏ సమాజమూ కాత్వికంగా అభివృద్ధి పొంద

188 లేదనీ, ఆ కారణంగానే సమాజం శాంధిగా వుండలేదనీ, అదే నేటి మన పరీ స్థితి అనీ. అంటూ తన ఆవేదనను వెలుబుచ్చుతూ వుండేవారు అన్నగారు నేనఠి*నా చేత

“నేను? చేస్తున్నాను అంటి అది నమీష్టి నేనే, కాదు ఆనియెవరైనా ఆంటీను అనుకుంబిను అది ఆధ్యాత్మిక (ద్వైత) వాదంలోని వైయక్తిక ఆలోచనే అవుతుంది, అటువంటి అలోచనా ఫలితమే గదా యెవఠి *కర్మి ఫలితం వారనుభవిస్తారని వారు చెప్పడమంటే ఆ జన్మలో చేసిన కర్మ ఫలానుసారం ఈ జన్మకు వారసత్వంగా ఈడ్చుచు వచ్చేది ఆ వ్వైయక్సిక (కఠళ్మ్ర జివుడే గదా?

“కర్మ ఆంటే పని గ్యశము కాదు. ఆలాగని యేవరైనా అనుకుంటే ఆది పొరపాటివుకుంది. అందుకే వనికి ఫలితం ఈ జన్మలో దక్కడంలేదుం కర్మకు ఫలితం వచ్వే జన్మకు వాయిదా వేశారు. అందుచేతనే ఈ సమా ఉంలో శమ (పనీ చేసేవాడు ఫలిళం పొందుతున్నాడా? అనేది వశ్నగా వున్నది. [శను ఎందరో చేస్తున్నారు. థలితల మాతం కొందరే సొంతం చేసుకుంటున్నారు, అనుభవిస్తున్నారు. ఇది ఈ సమాజంలో నీతి బద్ధంగా చట్టబద్ధంగా చలామణి అవుతూ వున్నది

అంటే అది తాత్విక న్యాయమనే అనుకుంటూవున్నా6, [శమవడే వారికి దక్కకుండా ఎవరు దోచుకుంటున్నారు? అ నంగతి వారు ఆలో చిప్తే అది తప్పని వారికి తెలుస్తుంది. తప్పని తెలిస్తే ఆ తవ్వుని మరొక సారి చెయ్యకు, కోని తప్పు చేళానని పళ్చాజ్రోపపడితే ఆ తప్పు చేయలేడు గనుక(దోచుకోలేడు గనుకృతప్పని తెలుసుకోవడానికి వీల్లైన (కారణమైన ఆలోచన అతను చేయడు.

అగ్ని సరసు

అగ్నిసరస్సున వికసించిన వ్యజం దానికీ అధీవతులేవ్వరు, అనుభ

విస్తున్న వారెవ్వరు? అనే (వశ్న్శతో ఆవేదన వడ్డాడు మహాకవి థ్రీ, శ్రీ+

శీదీకి

రక్కౌ న్ని ఉడికించి తన శరీరాన్ని అగ్ని సరస్సుగా చేసి తన (శ్రమతో ఉత్పత్తి చేసిన వస్తువు (వృజం) ను, సంపదను హస్తగతం చేసుకుని అనుభవిస్తున్న దెవ్వరు? అని _వశ్నిస్తున్నాడా మహాకవి (తన కవితలో) ఈ వ్యవస్థను చూచి వ్యవస్థలోని అవస్థలను అనుభవించి. ఈ వ్యవస్థను గురించి మాట్లాడేవారు, ఈ వ్యవస్థలోని అస్తృవ్యస్తవరిస్థితిని గురించి మాట్లాడేవారు దీనికి తాత్విక కారణాఠేమిటని ఆలోచించాలి.

ఆర్థిక సాంఘిక అసమానతలను ఆథధ్యాద్మికవాదం తన సిద్ధాంతం ద్వారా బహిరంగంగానే అంగీకరిస్తూవుంటుంది, సమర్థిస్తూవుంటుంది వ్యక్తి గత కఠ్మవఫలితాలు తన జన్మ పరంపరలో కాను అనుభవిస్తాడని చెవ్చడం అంటే ఈ వ్యవస్థను బాహాటంగా సమరద్ద్ధించడమే కదా? నిష్కామ కర్మ (ఫలితాన్నాశించకు చేయమనడం, అటువంటి బోధ (దుర్భోధ) కృష్ణ (ఆత్మలేని పరమాత్మ బోధించాడని చెప్పడం, ఆ బోధా సారమే ఈ గీతా సారమని వీరు చెబుతూ ఊండడ౦ వల్ల మనకు ఆ సిద్ధాంతంపై వి విధ మైన అభిప్రాయం కలుగుతుంది (బాఢాసారంగా మిగలడం తప్ప్ర? మవ అను ((కాత్వికంగ్రా బాధించడం తప్ప? పై విషయాలను మనం వరిశీలిం చితే మనకు బోధవడేదేమంటేి _ సిద్ధాంత పరమైన వరన్నర విరుద్ధాల సముదాయమే ఈ ఆధ్యాత్మిక వాదంలోని సారమని, తాత్వికసిద్ధాంత పర మైన ఈ వైరుధ్యాలు నిజ జీవితంలో ఏ విధమైన ఫలికాలనిస్తూవున్నవిః ఆ సిద్ధాంత ఫలితంగా మన అలోచనలు ఏ విధంగా సాగుతూవున్నవి? మన ఆలోచనలకు ఆ సిద్ధాంతాలు సమన్వయానికి వస్తూవున్నవా? సమ న్వయం కుదరని సిద్ధాంతం సిద్ధాంతమా?

పశ్చాత్తాపం

కర్మఫలితాలు జీవుడు తన జన్మ వరంపరలో అనుభవిస్తాడని, అనుభ వంచక తప్పదని చెబుతూ వున్నారు, ఇటువంటి విరుద్ధమైన తాత్వికాంశాలు మాశవుజ్ణి అయోమయ స్థితిలో వుంచుతూ వున్నై. నిష్కామ కర్మచేయమ నడం, ఎవఠి కర్మఫలితం వారే అనుభవించాలనడం పరస్పరఠ విరుద్ధం గదా? దినిని బట్టి ఈ జన్మలో చేసిన కర్మఫలితాన్ని నచ్చే జన్మకు వాయిదా వేయడంలోని ఆంతర్యం ఇందు మూలంగా అర్ధంచేసుకో వచ్చు,

180

తప్పు చేసినపుడు ఆ తప్పుని తెలుసుకుని పశ్చాత్తాపవడితే ఆ తప్పుని ఆ వ్యక్తి మరొఠసారి చేయడు, చేయలేడు అశేది తెలుసుకున్నాం గదాం కాని వశ్చాత్తావవడే వ్యక్తికి తనమీద తనకు నమ్మకం పుంటుంది. అంత రాత్మ (తన మనసు మీద తనకు నమ్మకం పున్నవాడే ఆలాచేయగలఅడు* కానీ ఆధ్యాత్మిక వాదికి (వరమాత్మను నమ్మిన వ్యక్తికి తన తప్పూ తనకు తెలియదు తెలుసుకునే అవకాశంలేదు తవ్వు తెలిసినా తన తప్పు తాను దిద్దుకోడు, తప్పు దిద్దుకుంటి స్వలాభం (సొంత సుఖం పోతుంది. తన తప్పుని (పాపాన్ని) దేవుని దగ్గ చెప్పుకుని పావ పరిహారార్థం ప్రొర్ధన చెస్తే సరిపోతుంది, ఆ తాఠ్విక సూత్రం నమ్మి వుంటాడు గమకనే చేసిన తప్పునే మళ్లీ చేస్తూవుంటాడు.

జపతో నాస్తి పొతకం

చేసిన పాపం ఈశ్వరుని చింతనతో నశిస్తుందనే నమ్మకం కలి॥ం చిన ఆధ్యాత్మికవాదం జబ్బపత్రో నాస్టి పాతకం” అనే దుర్మార్గపు సూత౦ం పోచారం చేయడం జేతనే ఆ నమ్మకం వున్న పితి వ్యక్ని చేత తప్పు చేయించుతుంది. తప్పు చేయడానికి; ఆ తప్పునుండి తప్పించుకోవడానికి ఆ సూత్రమే ఆధారమవుతుంది. అందుచేతనే తన తప్పును తాను అంగీక్ర రించడు ఆ తప్పుని దిద్దుకోడం,అంటే తవ్వచేయకండా వుండడు అదేగదా నేటి మన నమాఎ పరిస్థితిః ఈ సూక్తి “ర్భపితో నాస్తి దుర్భిక్షం” అవే సూక్తిని మరిపించి దారి తప్పించింది.

ఈ వ్యవస్థను చూచి ఆ తప్పుడు సూతానికి వగచ్చి చింతించి తిపురనేని రామస్వామిగారు వొసిన ఈ వద్యాన్ని తిలకించండి ఒక్క సారి మీరు కూడా చింతించండి ఆలోచించండి,

చేసిన పావ మీశ్వరుని చింతనచే నశియించునన్న వి

శ్వాసముగల్లి రేబవలు పొవమొనర్చుచు దిరినవ్వు డే

దోసమయంబునన్‌ కఠము తొందరగా గొని రామక్రోటినిన్‌

వా్రాసెడి భక్తకోటి వదపంఠజముల్‌ శరణంబు శేడెదస్‌,

181

లీరినవ్పుడు ఆంటే దోపిడి చేయడానికి వీలు కానప్పుడు, నమా జాన్ని వంచించడానికి వీలుకానవ్పుడు, ఇరుగు పొరుగు వారిని నమ్మించి నమ్మక దో్రహం చెయడానికి వీలుకానవుడు మాత్రమే అతనికి తీ౦క, రామకోటిని వా్రయడానికి తగిన సమయం,

కర్తృత్వం

అందే ఇక్కడ మనం అర్ధంచేసుకోవఅసింది యేమంటే మనం సం౦ంవిదాయమనీ ఆచారమనీ అనుకుంటున్న (మతపరమైన) ఆధ్యాత్మిక వైయక్సిక (స్వేచ్చ) మనో పివృత్తి తప్పు చేయడానికి అవకాశం ఇస్తూ వున్నదని. వ్యక్తిగతమెన కోరికలు మన మనసులో దాగివుండి మనలను ఈ రకమైన వృత్తిలో వుంచుతూ వుందాయన్నమాట, ఈ విధమైన వైయక్తిక వృత్తిని భౌతిక తత్వశాస్త్రం ఆంగికరించదు ఇక్కడ పికిదీ సాపేక్షమే కావడంచేత అంతా సంఘ (ఎమిస్ట్రీ పరంగానే అర్థమవుతుంది,

నేను సుఖఎడాలన్నా కష్ట వడొలన్నా దానికి కారణాలు సమిష్టి గానే వుంటాయని గురించి వాటి పరిష్కారానికి చేయవలసిన పియత్నం కూడా సమిష్టిగానే చెయాలి, దానికి సంబంధించిన అలోచన సమిష్టిదే, ఇలా ఆలోచించేది నేనుగా (వ్యష్టిగ్రా అయినా ఆలోచించే సమస్య సమిష్టిదే అవుతుంది. దానికి పరిష్కారం సమిష్టిగానే వుంటుంది.

ఆధ్యాత్మికవాది తన కర్తృత్యాన్ని తాను ఆంగిక6౦ంచడు, ఆ కర్చ్ఫృ త్వాన్ని దేవుని మీద వుంచుతాడు, ఖౌతికవాది అలా కాక తాను సంఘం లోని భాగంగా (సంథు పురుముని అంగంగాా తన వ్యక్తిత్వాన్ని తాను గుర్తించి “నేను” (వ్యక్షి) లేనిదే సంఘం లేదనే సమిష్టి భావాన్ని కలిగి వుంటాడు, ఆ నేను ఆలోచించే ఆలోచనలనుండి ఆచరణను సమిష్టిగా ఆచరిస్తాడు సమిష్టి భాధ్యతను స్వీకరిస్తాడు.

ఇటువంటి విషయాలు చర్చకు వచ్చినపుడు ఆస్త్తేక (దెవత భావం నుండి వేరైన శంకరుడు అద్వైత భావంతో చెప్పిన “నేము” సమిష్టి నేనే గాని వ్యష్టి నేను నేను కాదు అనేవారు అన్నగాళు, అందుచేతనే ఆర్థిక

19న

సాంఘిక రంగాలలోని అసమానతలను సమిష్టి వరంగానే ఆలోచించి వరి ష్కారం చేసుకోవాలనేవారు, అంతవరకు వునంకోరే సమసమాజఆశయానికి వారి సమన్వయాలోచనలు ఎలాంటివనేది తెలుసుకోవడానికే ఈ పరిచయం అవసరమని భావించాను,

వ్య దక్తులకుండే స్వార్ధ బుద్ధికి కారణం తాత్వికంగా అర్ధమైతే ఆ తాత్వి కాంశాలను తత్వశాస్త్రం నుండి తీసివేయగలిగితే అంటే మన భావంలో మార్చు వస్తే ఆచరణ సులభమే కదా? అందుకే హేతుబద్ధమైన ఆలోచన అవసరమంటున్నాము,

ఆధ్యాత్మిక వాదంలో హేతుత్వం నశించి అహేతుకత్య్వం అభివృద్ధి కావడంవల్ల అడి కాలంతో సాపేక్షంగా వుండక నిరపేక్షమై నిరర్ధకమై పోయింది. అందుచేత దానిని విడిచిపెట్టక తవృదు.

స్వస్వరూప సొక్షాత్మ్కారం (తనను గురించి తాను తెలుసుకోవడం) అనే తాత్వికాంశం అర్ధంకాని అస్పికులు దానికి తవ్పుడు అర్థాలు చెప్పి (తవ్వుడారి పట్టించి తద్వారా స్వానురాగం అనేది వ్యక్తులలో పెంచ్చి ఆదే ముఖ్యం (తనను కాను పేమించడం) గా మార్చి చెప్పినందువల్ల వచ్చిన ఇబ్బందే ఇది.

వువుతా వువుకౌరాలు

అందువల్ల తనను తాను ప్రేమించడం తప్ప ఇతరులను ప్వేన్షిం చడం అనేది మరిచాడు, విడిచాడు మనిషి, తన మీద తనకు స్వాభిమానం (తన మీద తనకు నమ్మకం) మంచిదే కాని ఆది దురభిమానంగా మారి (ఇతరులను కించవరిచేదిగ్యా బాధించేదిగాా ఇతరుల అస్తిత్వాన్ని గాన్ని ఇతరుల క్షేమాన్ని గాని గుర్తించడం, గౌరవించడం జరగనపుడు అది తనకు, సంఘానికి కూడా చేటుతెచ్చి పెడుతుంది? అదే గవా నేటి సమాజ పరిస్థితి? అటువంటి పరిస్థితులలో ప్రేమాభిమానాలు మమతానురాగాలు యెక్కడ మిగులుతై? ఎక్కడ వాటిని చూడగణగుతాము?

కలిత

స్వాభిమానం అనేది ఎంత చేటు తెచ్చి పెడుతుందో (స్వానురాగం వల్ల తనకు తానే ఎలా శతము)వవుకాడో) ఒక చిన్న కధను తన తాత్విక ఉపన్యాసాల సందర్భంలో ఉదాహరించి చెబుతూ వుండేవారు అన్నగారుః అన రూపాన్ని (ప్రతిబింబాన్ని) కాను నీటిలో చూచి శన స్వరూపాన్ని మరచి పితిబింబాన్ని వలచి దాని అందానికి ముగ్ధుడై (మురిసిపోయి స్వామరాగం పెఠిగి (స్వాఖిమానంతో) విచక్షణ కోల్పోయి ఆ నీటిలోని తని వితిబింబాన్ని తాను కావిలించుకుని ముద్దాడాలని కోరిక గలిగి (బుద్దిహీశడ్లై్ర) తాను నీటిలోదూకి దుర్మరణం పొందాడనేది కధసారాంశం స్వామరాగంతో కోరిక విపరీతమై అది వ్యక్షిగత మైనపుడు విచక్షణ కోల్పో కాడనేది తాత్వికార్థఎ్య అదే ముఖ్యార్ధం, అర్ధం చేసుకోదగ్గ అర్ధం,

అంటే తనమీడ తనకు అ భిమానం అనేది ఆధిక్యతగా మారినపుడు (దురభిమానంగా మారినపుడు తనను తాను మరచి, తామ తన పిలి బింబాన్ని ప్రేమించడం; అభిమానించడం జరిగిన కారణంగా తానే శసకు శత్రువుగా మారిన విషయం గ్రహించవచ్చు. ఈ సమాజంలో నేడు సాంఘి కంగా కులంపేర దురభిమానం పెరిగి నాది పెద్ద కులం, నీది చిన్న కులం అనే (కుల స్వాభిమానం) భావం రావడంవల్ల అది కుల అహంకారంగా పెరిగి చిప రకు వరస్పరఠ6 కలహాలకు దాం తీస్తూ వున్నది. (దురభిమానం కులం రూపంలో పెంచుకున్నాడు మనిష్కి,

అదేవిధంగా ఆర్థిక రంగంలో తనది, తనవాళ్ళడి నాది? నా కుటు9 బానిది అనే వ్యష్టి స్యామ్య తత్వమే వ్యష్టి ధన స్వామ్యానికి దాంతీసించ నాది నా వాళ్ళది అనేభావం వదలి మనది మనవాళ్ళకి అనే విశాలభావం అలవరచుకుంటే ధనం ఎంతవున్నా బాధలేదు, సమిష్టి శశ్పిమవల్ల అది (నంపదు పెరుగుతుంది. అది సవిష్టిగానే అనుభవించడానికి వుంటుంది, వున్నదంతా మనది అనుకున్నపుడు ఎవరికి యే ఇబ్బంది వుండదు, ఎవరి మీద యెవరికి ద్వేషం అనూయ వుండదు, నాడి నీది అనే విభజనే అన్ని అనర్థాలకు అవకాశం ఇస్తున్నదిం

0! వ్యష్టిస్వామ్యం

వ్యష్టిస్వామ్యంలో ఇపుడు జరుగుతున్న దేమిటి? ఎలాగై"-నా వున్న సంవదను తన సొంతం చేసుకోవాలని పితిష్యక్సి చూస్తూవుంటాడుం తనది కానిది (తన ఇంటి అవరణకు బయటవున్నది, సమిష్టిద్సి ఏద్దైనా తన సా ౦త౦ జేసుకోవాలని చీసే పియత్నంలో అది సమిష్టి దనే మాట మరచి (విడిచి ఎవరూ చూడకుండా (అటు ఇటు చూచి దానిని తన ఆవరణ లోకి విసిరి వేసుకుంటున్నాడు.

ఈ వ్యవస్థలో సంపాదించడం అనేదానికి అర్థంలేదు. సంపాదించ డమంటి దోచుకోవడమే, సంపద సమిష్టినముండి వ్యష్టిగా (వ్యక్తులకు మారినపుడు ఆ వ్యక్తులు (కొద్ది మంది సంపాదించడిం జరుగుతూ వుంటుంది కాకపోతే కర్షకులు తమ శ్రమతో సంవదను (వంటలము వండించి తమ సంపాదనను పెంచుకోవచ్చు, కార్మికులు తమ శిమనుతో వస్తువులను ఉత్పత్తి చేస్తూ తద్వారా తమ సంపాదనను పెంచుకో వచ్చును. కాని జరుగుతున్న దేమిటి? ఆ వృత్తులవారు చేస్తూవున్న శ్రమకు తగిన ఫలితం వారికి దక్కుతున్నదా? లేదే అంటే వారి శమ ఫలితాలను (సంపదను) ఇతరులు (ఆ వృత్తులు చేయనివారు దోచు కుంటున్నారన్నమాట తమ ఆవరణలో లేని దానిన సొంతం చేసుకుం టున్నారన్నమాట. అది ఈ వ్యవస్థలో నీతిబద్ధం, చట్టబద్ధంకూడాఅయింది.

ఈ విధమైన ఆర్థిక వ్యవస్థకు ఆధ్యాత్మికవాదం నుండి అభివృద్ధి అయిన వ్వైయక్సిక తిత్వంనుండి వ్యక్తి స్వానురాగం అనే వ్యక్తిగత స్వభావం మండి వచ్చిన స్వార్ధ్థభావమే కారణం, వీటి అన్నిటినుండి (అటు వంటి భావాలనుండి) స్వేచ్చను పొండడానికి మనం ఆలోచన చేయాలి. అదే వేటి కర్మవ్యం, అలా అధోచేతనంలో చాగివున్న స్వార్ధచింతనాసకిని మనం చేతనంలో (చైతన్యంలో వుండి దాని దుష్ట ప్రిభావంను౦డి తప్పించుకుని నిస్వార్థ (సామ్యవాద) వ్యవస్థను స్టాపించడానికి మనథ ఆలోచన చేయాలి,

శలిఫ్‌

అయితే అద్వ్వైతంలోని మోక్షం జ్ఞానం పై అధారవడ్డనమిప్టి స్వేచ్చ యే అనేవారు అన్నగారు. ముక్షి, మోక్షం, నిర్వాణం, స్వేచ్ళ అనే ఉన్నత మైన తాత్వికాంశాలను వ్యావపిరిక సమస్యలకు సమన వయం చేస్తి చూసి వర్గసహిత (స్వార్ద అసమ సమాజం నుండి వర్గరహిత (నిస్వార్ధ సమ సమాజాన్ని సాధించిననాడు అదే నిజమైన స్వేచ్చ అని చెవ్వుకోవచ్చు, అజే మోక్షమని అనుకోవచ్చు. అటువంటి ఆలోచనకు వ్యక్తికి వున్న స్వేచ్ళను యెవరు కాదంటారు? యెవరు కూడదంటారు? మనకున్న మత పరమైన (తాత్విక అజ్ఞానాన్ని విడిచి జ్ఞానాన్ని సంపా దించడమే నిజమైన నిర్వాణం, అదే నిజమైన స్వెచ్చ (మోక్షం, నిర్వాణం: స్పేచ్ళ మూడు కాత్వికరీత్యా ఒకటే,

వ్యక్తు లుగా ఆలోచించి సమిష్టిగా ఆచరించిననాడే ఆ స్థితిని పొంద గలుగుతాం. అలా కానప్పుడు ఒకరకమైన స్వేచ్ళను ఒకవై పున పొందుతూ (అనుభవిస్తూ మరొక రకమైన అస్వంతితను (వానిసళ్వాన్నిి అనుభ వించవలసి నస్తుంది. కనుక వీటన్నిటికి తాత్విక సమన్వయాలోచనలు కావాలి. ఆది ఏదో ఒక్క విషయంలోనే కాక అన్ని విషయాలలోను సాధిం చాలి. ఒక రంగంలో అభివృద్ధి సాధించి మరొక రంగంలో అభివృద్ధి నిరో ధకంగా వుంటే అది సమాజక్షేమంకాదు అందుచేత అన్నీ విషయాలలోను సమమైన (సాపేక్షరీతిలోజరిగిన) అభివృద్ధే నిజమైన అభివృద్ధి అవుతుంది, అభివృద్ధి అనిపించుకుంటుంది

ఆస్తిని అవసరం మేరకు నంపాదించడంలోను ఆనుభవించడం లోను దోషంలేదు. అస్తి మీద “కుతి తీరక దానిని అధికంగా కూడబెట్టి చూచుకుని తృష్పివడే (కుతి తీర్చుకునే) వారే ఆధికుణుగా వున్న ఈ సమా జంలో (పశవుకి తిన్నజి బలం, మనిషికి వున్నది బలం అనే సామెత ఆ వివృత్తి ఫలితమే కూడబెట్టి “కుతి తీర్చుకోవాలను కోవడమేగారి కుతి” తీరదు ( ఈ వ్యవస్థతో తీ రేదికాదు. ఉన్నది చూచుకుని తృప్తి వడడానికి అలవాటువడిన వ్యక్తికి కుతి తీరడంలేదు. ఎంత వుండాలి? ఎంత వుంచుకోవచ్చు? ఎంతవుంటి *కుతి అనే కోక తీరుతుంది? అనేది నిర్ణయం (హద్దు లేదుకదా? ఈ వ్యవస్థలో,

136 తీరని కంతి

అశకుు ఆస్తికి హద్దులేని ఈ ఆర్ధిక వ్యవస్థలో ఆశ అనేది పెరుగు ళుందేగాని తరగదుగదా? పెరిగే ఆశవల్ల తరిగేది సుఖమే వ్యక్తులలో ఈ విధమైన ఆశ పెరిగిన కొద్ది సమాజంలో సుఖ శాంతుల దామాషా తరు గుతూ వుంటుంది, అసూయకారణంగా అఆ దామాషాలో అశాంతి పెరుగుతూ వుంటుంది,

కేవల వైయక్తిక జీవభావమే స్వార్థానికి పునాది అనీ, అదే సిరా శను ప్రిరేపిస్తుందనీ, సమిష్టి జీవం (బిహ్మం) అన్న ఖావమే దీనికి విరు గుడనీ అంటూ వుండేవారు అన్నగారు. ఈ ఆశకు అంతం వుండదు, అదొక తీరనోకుతి” అనేవారు,

తల్లిపాలు దా్శిగడంలో “కుతి” తీఠని శిశువు కడుపు నిండినా తల్లి స్తనాన్ని విడవక ఆంటి పెట్టుకుని చూషిస్తూ (కుడుస్తూ) వుంటుంది, అపుడు కూడా “కుతితీరకపోతే తన చేతి వేలినో, కాలి వేిలినో నోట వేసుకుని చీకుతూ వుంటుంది. తనది వీలుకాకపోతే ఇతరులది వేేలైన్నా ఏదైనా నోటకరచి చీకుతూ (కుడుస్తూ) వుంటుంది. అదే పెరిగి పెద్దలై న తరువాత ఇతరుల మర్మావయవాలను చీకడం (కుడవడం) చేస్తారు.(అధో చేతనంలో దాగివున్న కోరిక్క కుతి తీరని కారణంగా) పాయిడ్‌ సైకాలజీ పికారం, (చూడండి “మనసు మర్మము అన్నపరెడ్డి వెంకటేశ్వరరెడ్డి అలా వ్యక్తిగతి కోఠికలు బలమైనపుడు మానవుడు విచక్షణ కోల్పోతాడు ఇక్కడ “కుతి” అనేడి అంతరంలో (అధోచేతనంలో) గుప్తంగా దాగివుండి ఆ విధమైన చెడు రూపంలో వ్యకృమవుతూ వుంటుంది, అధోచేతనంలో దాచబడిన (అణచబడిన కోరికల (ప్రభావం మన జీవితంలో ఆధిక్యత వహించకండా చూచుకోవలసిన ఆవశ్యకత మనం మన చేతన(చైతన్యం) దశలో అరికట్టాలి, అదుపు చేయాలి,

ఇలా చిన్నతనంలో అలవాటైన ఈ “కుతో ని వయసు పె8ిగిన కొద్ది ఇతర (చెడ్డ అలవాట్లకు మార్చుకుంటాడు మానవుడు పొగ పీల్చడం పొడుం పీల్చడం, పొగాకు నమలడం, పెదవులకు రంగువేసుకోవడం9

1!

జాబ్‌ని-కొరకడఠ, (తనవి, ఇతరుఅవి ఆఅివాటు చేసుకుంటాడు, కఫి టొ వగైరా తరచు త్రాగడం బొంది, విస్కి, సారా కల్లు వగైరా మాదక ద)ివ్యాలు? గదిజాయి;" నల్ల మందు, బొస్‌.షుగర్‌ వగైరా అనేకంగా గఅఆ మత్తు (చెడ్డు.పదార్థాలకు ఆలవాటుపడటంద్వ్వారా వ్యక్తిలో దాగివున్న (అణచబడిన) కోరికలను" (కుతిన్సి ఆ విధంగా చీర్చుకుని తృ ప్తివడ సాగాడు మానవుడు కాని మానవుడు. అదొక విధమైన కృతిముమెన రూపం) ఆతి కృతిమమైన' తృప్తి.

క్షుద్ర” అనేది చిన్నతనంలో అలా పెరిగి ఉ విధమైన అలవాట్లకు చాఠితీస్తుంది, -పెరిగి పెద్దవారై నకొద్ది కోరికలు మరొకవిథంగా ,కాల్యరూ పం పొందుతూ వుంటై. అలవాట్లు ఆఇకలిలాంటి అవసరాలు తీర్చుకోవడానికి స్రంబంధింఛిన వే కాక్స్షవోయినా? ఆరోగ్యాన్ని చెడగొట్టేవై నా ఆలాంటి అల వాట్లను మానుకోథేడు* వాట్రిశే _నతినిత్యం, వితిక్షణం ప్పాటిస్తూవుఎటాడు. జిగు రుబిళ్ళలు (గమ్స్‌చా క్లెట్లు వమలడం, వక్కపొడి ఏలకులు వవుఆఢం చేస్తూవుంటాడు. అవే నిత్యావసర వస్తువులుగా భావిస్తాడు, అలాంటి అల పాటు అనేది బోనిన (వ్రవృ త్తిని తెలియజేస్తూ 'వుంటుంది.

ఫీరని కోరిక

కోరికలకు బోనినసకావడం అంటే వీచక్షణ కోళ్పోయిన మానసిక స్థితిని తెలియజేస్తురది. ఈ రకమైన వగ్శక్తిగత కోరికలు (కుతీ తీర్చు శోవడానికి కొందరు కళలను జ్యశయించవచ్చు. కొందరు ఇతర వ్యావకా అను అలవాటు చేసుకోవచ్చు, చీట్లాట, గృురపు వందేలు కోడిపందేణ, గొ;రెపోతు పందేలు వగ్దేరొలేగాక 'చెట్లుపెంచడం, తల్లికపనులు చేయడం లాంటి ఉపయోగవడే పనులుచేస్తూకూడొ। వుండవచ్చు, ఉపయోగంలేని విషయాలు చర్చిస్తూన్కు పనికిమాలిన కవిత్వం-(వ్రాస్తూను? క్ష్మద సాహి త్యాన్ని, సృష్టిస్తూను అలా..కాలాన్ని గడుపుతూ (వ్యర్థపరుస్తూూ కొంత" తృ ప్తిపడనూవచ్చుం మీగిలినవారు తను వ్యక్తిగత “కుతిని (అంతరంలో చాగిన కోరికను) ఆర్థికంమీద పెంచుకుంటారు. ఆస్తిని (హద్వమీర్సి అవ వరం లేకపోయినా పెంచి తమ అంతరంలోని “తిని ప్రీర్చుకోవడానికి.

198 పియళ్నిస్తారుం ఆలా ఆస్తిని వాద్దుమీఠి సంపాదించే వ్యక్తులలో విచక్షణ వుండదు కోరిక బఅ౪ంగావున్న కారణంగా దానిని (ధనాన్ని) సంపా ౦చ జానికి ఏ విధానాలనైనొా అనుసకిస్తూవుంచాడుః తోటి మానవుని మంచి చెడ్డలతో తనకు నిమిత్తం లేదనుకుంటాడు, తన సంపాదనే తనకు ముఖ్య మదుకుంటాడు, అలాఅనుకోవడంతో మంచి, ఇెడ్డల విచక్షణ అంతరిస్తుంది ఆ కారణంగానే ఈనాడు అన్ని వృత్తులలోను అవినీతి; అ్యకమాలు అభివృద్ధి అవడం చూస్తూవున్నాం. హద్దుమీరిన సంపాదనా దాహంతో మితిమీరిన అన్యాయాళు పెరిగిపోయి నై. శ్వమవిలువలు దోచుకో వడంలో అనేక వద్ధతులు అభివృద్ధి చేసుకున్నాడు మనిషి, దినికి కారణం తనలో దాగిన ప్య క్తిగతమైన “కృ ప్రి” (ఆవసరంలేని కోరిక) అని గ్నుంర్త స్తే అడి తప్పని తెలిస్తే వ్యక్తిలోని వ్యష్టిభావం అభావంచింది పమిష్టిభావం వస్తుంది. సమిష్టిలో గక్రథి*” వుండదు, అవసరం మూతమే వుంటుంది ఆవసరం అందరికి తీరుతుంది. అదే నమిష్టిలోని ఉ త్తమతత్వం, వ్యక్తులలోని కోరికలు వ్యక్తిగతంగా పీర్చుకోవడం కంటి సమిష్టిగా తీర్చుకోవడం సులభం. సమిష్టిగా అవసరాలు తీర్చుకున్నప్పుడు న్లైతిక విలువలు చెడవు, కోరిక వ్య క్రిగత మైనపుడు చెడ్డదిగాను, సమిష్టిదై పుడు మంచిదిగాను వుంటుంది అందుచేత మంచి, చెడ్డలు అనేవి వ్యష్టి? సమిష్టీ అనేదానిమీద ఆధారపడివుంట్లై. అధోచేతనంలో (ప్రారంభమైన కోరిక వ్యక్నిగతంగాను, చేతనం (చై తన్యం)లో (ప్రారంభమైన కోరిక సమిష్టిగాను అర్ధంచేసుకో వచ్చు. అందుచేతనే వ్యక్తి (వ్యష్టి) కోరిక రహస్యంగానుు సమిష్టి కోఠికబహిరంగంగాను వుంటుంది (భమ నునం చాలా విషయాళలో భిమలకు లోవవుతూ వుంటాం, ఆ విధ మైన భిమలోనే జీవిస్తూ వుంటాం. ఆ విధంగా భ9ినులో జివించడంలో కొంత ఆనందం వున్నది. కాని ఆ విధమైన భమలోని ఆనందం నిజమై నదికాదు. అయినా అ థభిమను వదలం, లేక ఆ (భమనుండి మనం బయటవడలేము, దానీకి (వధానంగా తాత్విక అజ్ఞానమే కారణం, ఠాత్వి

శీలిత్రి కంగా మనకు చెవుబడే అనేక విషయాలు కల్పితాలేగాని సత్యాలు కొవు, అయినా సత్య, అసత్యాలు నిర్ణయించుకునే తాహతు మనకులేదు (కాలేదు. ఆ దశలోనే మనం 'పెంచబడ్డాం పెరిగాం అంతక9టి ముందుకు వెళ్ళ లేని వెళ్ళనివ్వని మతకట్టువొట్లుమనవి. నంపిదాయ, ఆచారబద్ధమైన మన ఆలోచనలు మనకు విచక్షణ కలిగించని కారణంగా మనఠఅను (భమలోనే వుంచుతూ వున్నవి, భ్రమ అనేది ఒకవిధంగా వుండదు. అది అనేక విధా లుగా మన నిత్యజీవితంలో చోటుచేసుకుని మనకు తెలియకుండానే మన లను మానసికంగా ,కుంగదీస్రూవుంటుంది, దాని ఆధిక్యతను ఆది నిలువు కుంటుంది, మనమ స్వతం,తాలోచన చేయనివ్వదము. ఆలోచించే భాగం మనది కాదనే దశలోనే వుంచుతుంది నిస్సారమైన జీవితం

అందుచేతనే ఎవరు ఏదిచెప్పినా కాదనం, కాదనలేము. కాదనగల కృతనిశృ్చయం మనకు రాదు రానివ్వదు, అ కారణంగా కాదనగల ధైర్యం మనకు రాదు లేదు, అంతా అనిశ్చయంతోనే కాలంగడచిపోతూవుంటుంటి? నిశ్చితమైన జీవితాశయం మినకుండదు, ఆశయలలేనిజీవితం ఎంత నిస్బా రంగా వుంటుందో వూహించలేముం అలా ఊహించేస్థితికూాడా మనకుండదు, కానిజీవిస్తూవుంటాము. అది వ్యర్థ (అర్జంలేన్సిజీవితం,

భి)మర కీటక న్యాయం అని చెబుతూవుంటారు. ఇందులో ఎంత న్యాయం వున్నదో ఆలోచించం, కాని ఇది కూడా ఒక తాత్వికవత్యంగా చెప్పకుంటూ వుంటాం. యద్‌ భావం తద్‌ భవతి (ఎలాథావి_ప్రే అలా కావడం) జీవితం బుద్బుద్యపాయిం, దేహం అశాశ్యతం, అత్మ శాశ్వతం, ఉనే” నిత్యం, మేను అనిత్యం “*కాయమే ఇది మాయరా ఇది గాలి నింపిన సంచిరా” అనేటటువంటి వాక్యాలలోని భావాలు వ్లైరాగ్యాన్ని బోధిస్తూవున్నవిం తలరాత తలవిధి నాసటిగాత, టఎహ్మలిఖితం విధి బలీయం విధికృతం, శివుని ఆజ్ఞలేనిదే చీమెనా కుట్టదు, నూకలు తీరిపొ యాయి, పెట్టిపుట్టాలి ఎగ్జైరా కల్ఫితభావాలు మన్మభమలోనివే ఆ భావాల వల్ల మనకు తెలియనిదేదో మనలను నడిపిస్తూ, శాసిస్తూవున్నదనే భ్రిమ మనకు కలుగుతూ వుంటుంది

శ40 అదృష్టమా ? సదృష్టమా

అదృష్టం, దురదృష్టం, ద్దై నిర్ణయం, ఈళ్వ రేచ్చ, దేవని దయ;

మనంపయగలిగింది లేదు; మన చేతిలో ఏముంటి, అంతా దై వసంకల్పం ఆని అనుకోవడంవల్ల మనం చేయగల పనులుకూడా మనత చేయలేమనే భయం మనకు కలుగుతూ వుంటుంది, అదీ ఒకవిధమైన భిమజనిత భావమే. పాపకర్మ, పుణ్యశర్మః నరకం స్వర్గం, బంధం మోక్షం, జన్మ జన్మరాహిత్యం, హీనజన్మ, ఉఊ త్తమజన్మ, పూర్వజన్మ, పూర్వజన్మ కర్మ ఫలితాలు, జాతకఫలాలు; జ్యోతిష్యం, వాస్తువిధానం, వాస్తుతత్వం- ఈ మొత్తం విషయాలఅన్నీ తాత్వికసంబంధ మైన భిమలే, అధ్యాత్మిక భావవాదం కల్పించిన ఖావసరటంధమైన (భమలే.

ఈ విధమైన (భమలతో హేడిన ఆభ్యాత్మిక థావవాద తాత్వికాంళా లను శంకరుడే తన ఆద్ద్యేత తాత్వికస్తూతంద్వారా ఇండించాడని చెప్పే వారు అన్నగారు. ఆ తొత్విక సూత్రాలు అర్థంచేసుకుంటే దైనందిన జేవి తంలోని తాశ్వికీ భిమలు కొలగిపోతాయనికూడ అనేవారు. కాని ఆ స్యూతాలు ఇవ్వుడు (ప్రచారంచేసే కాలఘట్టంలో లేము, అటువంటి కాలం కాదిది. ఇప్పడు భౌతిక విజ్ఞానం ఎంతగానో పెరిగింది. ఆ విజ్ఞాన విషయా అనుమనం తాత్విక సమన్వయంతో అర్ధంచేసుకుంటే మనకు ఆధ్యాత్మిక భావవాద6 శల్పించిన తాళ్విక (భమలు తొలగిపోతై,

ఆ విధమైన భ్రమలు తొలగిపో తే [భమలఅకారణంగా ఏర్పడిన అనేక విధాల్హైన భయాలుకూడా తొలగిపోతై. అ కారణంగా బికుకు భారం తొలుగుతుంది లేక తొఆగించుకోవడానికి వీలు కలుగుతుంది. అంకేకొక మనకు మన ఆధ్యాత్మిక భావవాదం కల్పించిన భావాఅనుండి అలవరచు కువ్న సాంఘిక వ్యవస్థగాని ఆర్థిక (వ్యష్టి వర్ణ వ్యవస్థగాని ఆర్థరహిత మనిఅర్ధ్థమవుతు౦ది. ఆధ్యాత్మిక(మతువరమైన మన ఈ వ్యవస్థ నిత్యజీవి తంలో సుఖాన్నివ్వకపో గా పలిక్షణం సమస్యలమధ్య, సంఘర్ష ఐలముధ్య అనిత్య జీవితమే నిత్యమూ గడుపుతున్నాం, (పఠిక్షణం కల్పించబడ్వే సమస్యలు మానసిక ఆందోళనకు దారితీస్తున్నాయి. ఆర్థికంగా లాథాల

శత]

కోసం కల్చించబడే సమస్యలు, సాంఘికంగా మతం కోసం కల్పించబడే సమన్శిలు అనుక్షణం మూనసికంగా 'కకింగదీస్తూ మూనవత్వంపై దెబ్బ తీస్తూవున్నాయి. తక్‌ ఫలితంగా ప్రశాంత జీవితానికి బదులు అశాంత జీవితమే మనకు మిగులుతూ వున్నది. పికి మానవుడు మానసిక ప్రశాం తినే కోరతాడుగాని అశాంతి, ఆందోళనను కోరడు కదా? కాని అనుభ విస్తున్న దేమిటి? అందరికి ఇనుభబవంలోనవున్నది అశాంతియేగదా? మరి మన తత్యశాస్త్రొన్ని చూచి గర్వవతేది ఇందుకేనాః మరి మతంపేఠ జరిగే శాంతి ఉపదేశాలు ఇందుకేనా?

భాంతి ఇంటి ఎలావుంటుండి?"అది ఎలో వుండాలి? అడి ఆర్థికంతోనే వస్తందా? మనిషికి విధానం ఆర్థికమేనాః అని విశ్నించే పిబుద్ధులు లేక పోలేదు. ఆ ప్రశ్న వీవిధమైన భంమలో పుట్టిందో తెలియదు. శాంతి అనేది జక్క ఆర్జికంతోనే వస్తుందని వి బుద్ధిమంకుడు అనడు, అనలేడు, అనలేదు. కౌని ఆర్థికం కోసం అశాదితిని (కావాలని సృష్టించే పరిస్థితిని ఈ వ్యష్టి (వ్యక్తి) ఆర్థిక సమాజంలో చూస్తూవున్నాం. వ్యష్టితత్వంపోయి సమిష్టి తత్వం ఆలవరచుకుంటే సమస్యకు సగం పరిష్కారం కుదిలినబ్లేః ఆధ్యాత్మిక కొవవాదం కల్పించిన వైయక్సిక (నేను భావంపోయి భౌతిక తత్వళాస్త్రం నిర్వచించిన సమిష్టి (నేను అర్ధమైతే అన్ని సమ స్యలు ఆ అర్షంనుండి పరిష్కారం చేసుకోవచ్చును.

స్టేన్సు? కి నిర్వచనం చెప్పడంలోను, వ్యక్షికి స్వేచ్ళను కోరడం లోను కూడా మనం ఒక విధమైన భ్రమలోనే వుంటున్నామనిపిస్తూ వుంటుంది. తాత్వికంగా కలిగిన (కల్పించుకున్న) భ్రమలను తీసుకు వచ్చి (సమన్వయం లేకుండా) వ్యావహారిక విషయాలకు అంటగట్టజూస్తే అది వికటంగా పరిణమిస్తుంది “నేమ” అంటే నా మేనుతో కూడిన నేనే “స్పన్సు కాదు. “నేను” అంటే నా సమాజంతో కూడిన (సంబంథపడిన) నేనే *నేను?. మేనుకో సంబంధపడని *నేను ఎలావుండదో అలాగె సమాజంతో పంబంధపడని *నేను కూడ వృ౦డదు (వుండను,

శే4లి వ్యాక్స్‌ ది, య! బ్వచ్చా పిపాస స్వేచ్చా పిపొస ఉత్తమమైనదే, ఎవరుకాదంటారు? బానిసత్వంగాని దానిని పోషించే నియంతృత్వంగాని నీచమైనవి కాదని మాతం ఎవరం టారు? కొని స్వేచ్చ కాత్వికంగానే (పేరుకి మాతం) వుంటూ వ్యావవి రికంలో (నిజ జీవితంలో నికృష్ణంగా వుండకూడదనేదే విజ్ఞులు కోరేదిం (హవాజాస్వామ్యుమనే పేరుతో వ్యక్ని స్వేచ్చను కాసొడతానుని చెప్పుకునే దేశాలలో ఈనాడు జరుగుతున్నదేమిటి?ః స్వేచ్చమాట తరువాత. అసలు వ్యక్తులు కాఫొడబడుతున్నారా? లేక వ్యక్తులు పోతే ఫరవాలేదు స్వేచ్చ మిగిలితే చాలనేదే సిద్దాంతమూ?) స్వేచ్భ పేరుతో ఈనాడు జరుగుతున్నదేమిటిః అని సిశ్నించుకునే అవసరంలేదా? అకఫిమాల్కు అవినీతి స్మృకమంగా జరగడానికి గల స్వేచ్ళే గచా ఈనాడు ఈ సమాజంలో వున్నది. వ్యక్తి దోపిడి వ్యక్సి హింస బాహాటంగా సాగుతూ వున్నవిగదా? ఆ కారణంగా ఏ వ్యక్తికి స్వేచృగాని కాంతిగాని లేదు. దౌర్భన్యం సాగించగలవాడు అది సాగించ గలిగినంత కాలం సొగిస్తూనే వున్నాడు అలాగే అన్ని రంగాలలోను వ్యక్తి స్వేచ్ళ పేరుతో సమిష్టి (సమాజ జీవన విధానాన్ని పాడుచేసి అశాంత పరిస్థితిని కల్పిస్తున్నారు. అది వారు మానుకోరు, అది వాకికి వున్న స్వేచ్భ. కాదం బేను, కూడదంటేను అది వారికి స్వెద్భాభంగం, మరి సమన్వయం ఎలా కుదురుతుంది? చెప్పుకోవడానికి మాతం బాగానే వున్న స్వేచ్భాతత్వం జచరణ రీత్యా ఎలా వుంటుందనేది అందరికి తెలుస్తూనే వున్నదిగదా? నా న్ల్రచ్భా కపచం ఈ సమాజంలో అందరికీ స్వేచ్ళ వున్నాది, ఒక్క శ్రను చేసివానికి తన్న. (శ్రమించే వానికి తగినంతగా విశ్శమించే అవకాళం లేనిది ఈ సమౌజం, శ్రమించేవాని శమ ఫలితాన్ని తమ సొంతం చేసుకోవడానికి అవిశ్రాంతంగా కృషిచేస్తూ వుంటారు మిగిలినవారు. అందుకు స్వేచ్ళ

ర!

కావాలి వారికి. ఉన్న స్వేచ్చచాలదన్నట్లుస్వేచ్భా సంఘాలు పెట్టి స్వేచ్చా ప్రసంగాలు చేస్తూ వుంటారు. స్వేచ్చ పేరుతోనే (ఆ ముసుగులోనేే జరిగే అక౦9మాలు సకిమాలేనని చట్టంచేసుకున్నాం. అందుచేతనే అక9నూలు చేసేవారు సకం9మంగానే చట్టం (న్యాయస్థానం నుండి తప్పించుకుంటు న్నారు. మళ్లీ క్రమం తప్పకుండా అక9ిమాలు సకిమంగానే చేస్తూ వున్నారు,

ఉదాహరణకు వ్యక్తిపరంగావున్న వ్యాపారరంగంలో ముఖ్యంగా మందులు తయారు చేస్తూవున్న కంపెనీలు వ్యక్తి వృియోజనంకోసం (వ్యక్తు ల లాభాలకోనం) వారు ప్రజలను ఏవిధంగా (క్రిమంతవృకుండా) వాధిస్తున్నారో ((దోచుకుంటున్నారో ఆలోచిస్తే బోధవడే విషయాలు అనేకం ఏ విధమైన మందులు ఎవరికోసం తయారు చేస్తున్నారు? వారు తయారుచేస్తూవున్న మందులు స్వస్థత చేకూరుస్తున్నాయా? లేక అస్వస్థ తను పెంచుతున్నాయా? వాటివల్ల పిజలకు ఉవకారం జరుగుతున్నదా? లేక అపకారం జరుగుతున్నదా? అనేవి మనం వరిశీలిస్తే ఈ వ్యక్తి స్వేచ్భా వృవృత్తి (స్వైరం్య మనలను ఎక్కడకు తీసుకు వెళ్లుతున్నదో' అర్హంచేసుకోవచ్చు. అందుచేత సేచృకు నిర్వచనం. అదే అయికే ఆ స్వేచ్ళ మవకొద్దు, లేకపోకే స్వేచ్చకు మరొక పేరు పెట్టకోవాలిం

మన౦ చాఅ విషయాలు చదువుఠాంం చాలా విషయాలు చూస్తాం, అంతేకాక చాలా విషయాల వింటాం. కాని దేనినీ విచక్షణతోచూడం. ఆలోచించం, అందుచేతనే విచక్షణకోల్పోయిన మన ఆలోచనలు మనలను విపరీత (వైరుధ్య) పివర్తనకు పోోత్పహిస్తూ వుంటై ఆదే మన బలహి నత మన ఎదుటే జరుగుతూవున్న అన్యాయాలు, అక్రిమాలు చూచి (శెళిస్సి కూడా పట్టించుకోం, మన పిక్కనే వున్న వాని పీక నులుము తూవున్నా చూచి" పట్టించుకోం. (అది అతనికున్న స్విచ్ళ అమకుం టామో విమో తెలియదు,

మనలను మంచికో, చెడ్డకో పోోత్సహించేది మనలోని తాత్వికాం శాలేకదా?! మనలో దాగివున్న చెడ్డ (పాత). భావాలకు మంచి (శ్రొత్త్ర

క.

భావాల పూతఠపూసి వ్యక్త పరుస్తూవుంటాం, కాని అంతరంలో దాగివున్న పోత (కెళ్లు భావాల ప్రభావం ఘనం బెడ్డ వనులు చేయడానికి పో9త్స' హీస్తూ చుంటుందిం అబువంటి పోళత్సాహంతోనే మనర విర్చాటుచేసుకున్న కట్టుజొట్లను, ధర్మాలను మనం: నిర్భయంగా ఆథిగమిస్తూవుంటాం. దోపిడి వ్యవస్థపై ఆనర్గళతగా పిసంగాలు చేస్తూవుంటాం, కొని స్వార్థం కోనం అవిసీతి-పనులుచేస్తూవుంటాం, ఇతరుఆకు నష్టం కష్టం కలుగుతుందే మోనని కూడా ఆలోచించం, (ఆర్థికానికి బానిసలమైనా మన్న సూట్‌ దీనినే సమన్వయ రహిత_సిద్ధాంత జీవిత విధానం. అనిఆన వచ్చు,

ఇందులో ఇతరులను నష్టవరచడంలోను, కష్ట పెట్టడంలోను నున౦! చేస్తూవున్న పనుఅను (వ్యక్తి ధర్మంగా సామాజిక ధళ్మంగాన్నే భావిస్తూ వృంటాం అబద్దపు, సాక్ష్యాలు చెప్పించి ముద్దాయిలను రక్షించడం, కల్తీ సరుకులు అమ్మి ధనం సంపాదించడం, రోగ నిదానం సరిగా. చేయకనే (శొద్ధ వహించక్స మందులు (కల్తీ వి) ఇస్తూ రోగిని "చీర కాలిక -వ్యాధి. గస్తుని గావించి. (వుంచి) పీడించడం (ఆర్థికంగా చేస్తూవుండటం? శవ్వుడు. వాగ్దానాలు వేసి (శాజకీయథర్మం) వోట్లు సంపాదొించడలు అలా సంపాదించిన వదవిని తన ఆర్థికంకోసం దుర్వినియోగం చేయడం, ఇలాం, టీవే సమాజంలో అన్ని రంగాఅలోను , (వృత్తులలోను చూస్తూవున్నా ౦, వీటన్నిటికి స్వేచ్న ఒక కవచంగా (ముసుగుగా) వనికి వసున్నది.

వోక్టివహారిక విషయాలు ఇలావుండగా తాత్విక రంగంలో కూడా ఇటువంటి వరిస్థితి ఏర్పడడం విచారకరం, అదై తంలో 'దై్వైతం చేర్చడం ఖౌతిక వాదంలో ఆధ్యాత్మిక వాదర చేప్పడం, విజ్ఞానంతో అజ్ఞున (అళా స్త్రీయ) విషయాలు సమన్వయం చేయబూనడం (అతీత అతీంద్రియ శక్తులు) తద్వారా వదార్థళక్షి ద్వైవశక్సిగా నమ్మించాలని పియత్నిం చడం 'మంతాలకు తంతా9లక్తు శాస్త్ర (విజ్ఞానావిమాణాలు చెప్పబూనడ౦ం తాశ్వికధర్మంగా భావించబడుతూ వున్నదిం ఇక్కడ న్యాయ అన్యాయాఅ (వసక్త్సి మన ఆలోచనకరాదు;

క్రథీఫ్‌ పురాణాల్లోని దేవుళ్లు పురాజాల్లో మనం చూచే దేవుళ్లు వాఠి వారి సొంత పనులు చూచు కోవడానికే నానాతిప్పలు పడ్డారు. అటువంటి అనమర్థపు దేవుళ్లు మన మొరలాలకించి మన వనులేమిచేసి పెట్టగలరు? అని పిశ్నించి ఈ వద్యాలు చదివి వినిపించేవారు అన్నగారు. ఇల్లిల్లు తిరిగెడి ఇల్లాలికోసమై దైత్యారి ఊరూరు దరలుచుండ పొట్టకూడుమలేక కట్టబట్టయులేక తి9పురారి ముష్టిక్రై తిరుగుచుండ పెండ్లి 'పేరంటంపు పెద్ద చిక్కులు ఠేని కింస్తువు సిలువ పై తెళ్లుచుండ క్ర)వ్వించిరేగు శాతివులగాంచి మహమ్మ దిరుగూరికి గుడార మెత్తుచుండ వీరిపాల్వడి నే మొర పెట్టుకొన్న చెంతకున్‌జిరి నా గోడు చెప్పుకొన్న ఆర్తు రా? తీర్తురా? అడియాస గాక యట్టివారికి జోతలు బెట్టుటేలః కవిరాజు తిపురనేని ఈ వద్యాలు వాసి అర్ధశతాబ్దందాటింది, కొని వాటి భావం యెంతవరకు అర్ధంచేనుకోగలిగాం? పొర్టించికేనే అన్ని కోరికలు తీరునని నమ్మించిన మతం పొర్ధనలే అన్ని పమస్యలకు పరి ష్కారం అనుకునే పిజలు వున్నంతకాలం సమస్యఅకు పరి ష్కోారంలేదు. అందుకోసమే స్రిజలకు ప్రశ్నించే శక్తి కావాలని త్రిపుర చేని వదే పదే అంటూ వుండేవాడు. కాని ప్రశ్నించే స్వభావానికి మానవు డింకా అలవాటు పడలేదు కవిరాజు తిపురనేనికి శతజయంతి సంవత్పరమిది. ఆ సందర్భాన్ని పురస్కరించుకుని అభ్యుదయ కరమైన వారి రచనలు చదివి పైన చెప్పి నట్లు ప్రశ్నించుకునే ధ్హైర్యం, సంస్కారం మనం పెంచుకో గలిగితే

కకక ఆయనకు మరో శతజయంతి జరుపుకునే నాటికైనా మనలోని తాత్విక అజ్ఞానానికి, మానసిక బానిసత్వానికి పరిష్కారం దొరుకుతుంది. పాొర్ధంచదగిన వాడు మరొకడులేడు, అందుచేత పారిర్ధించితే వచ్చే ఫలితం లేదు. కనుక ప్రార్ధనలతో కాలం వృధా పుచ్చక కాలాన్ని సద్విని యోగం చేసుకో, అదే నీకు అన్నివిధాల తోడ్పడుతుంది, పోయిన కాలం తిరిగిరాదు * అనేవారు అన్నగారు. పారపనులకన్న ప్రార్ధన మరిలేదు పొలము పనులమించు పూజలేదు చెట్టుపుట్టగొట్టి 'సేద్యంబు జేయరా భ్రిమలుతీరు మునకు శ్రమలుతీఠరు (గుళ్తా థీనివాసరావు శఫిను (పని) కున్న విలువ భక్తికిలేదుం శంమవల్ల మనిషి శ్రీవి స్తాడు, భక్తివల్ల జీవి కీబీస్తాడు. ఆదే నిజమైన తత్వసారాంశం, త్యాగయ్య = రావుదాసు భక్తి అవ్యక్తా నికి కారంణిమన్సి అవ్యక్నంలో భకి పెరుగుతుందని ల అటి అవాలి (.. అవి రెండు పరస్పరాళశిత్రాలుగా వృద్ధి చెందుతూ వుంట్లై అనేవారు అన్నగారు. మా మూడవ అన్న (వీరరాఘవయ్య) గారు కరాటక సంగితం బాగా అభ్యసించారు, వారు పొడే పాటల్లో త్యాగరాజ కృతులే ఎక్కువగా వుండేవి. ఆటువంటి సంగీత సాహిత్యాఅవల్ల ప్రయోజనం (జ్ఞానం) కలగకపోగా దాస్యభావం పెళుగుతుందనేవారు మూ పెద్దన్న చలమయ్యగారు. అందులోని సాహిత్యం సాహిత్య విలువలు కోల్పోయిందస్‌ తరచు ఖండిస్తూ వుండేవారు. తరువాత హేశు దృష్టితో స్వయంగా పాటలు వ్రాసి పాడుతూ వుండేవారు మా మూడవ అన్న వీరరాఘవయ్యగారు. “వరుడులేడు, వున్నది ఒక్కడు" అనే అద్బ్యైత జ్ఞానం కలిగితే భక్తి యెవరు యెనరికి చెయ్యాలి? యెవరిని యెవరు పారిర్ధించాలి? అనేవారు

కక?

త్యాగయ్య, రామదాసులాంటి భక్తులు భక్తి పారవశ్యదశలో (తాసిన వా్రాళల్లో (పాటల్లో) పరుడెవడో వున్నాడని అతడిని ప్రార్ధిస్తే మోక్షం పొొప్పిస్తుందని వ్రాసుకున్నారు. మోక్షం పా్రాష్యవస్తువు కాదనీ ఆది సిద్ధించే వున్నదనీ అద్వైత మొక్కటే బోధించింది.

వీ సందర్భంలో యే విషయాన్ని మాట్లాడినా అద్వైత భావాన్ని సమన్వయం చేసి మాట్లాడేవారు అన్నగారు. వరుడు లేడు అనే తన దృఢ నిశృయాన్నుండి యెవ్వుడూ దిగజారని తాత్వికుడు, వ్యావహాఠిక జీవితంలో కొంత ఉదే9కంగా కనిపించినా తాత్విక విషయం వచ్చే సరికి యెంతో సాత్వికంగా మారిపోయేవారు. సాత్విక న్వభావంగలవారు తాల్వికులై తే సమాజానికి మరింత మేలు జరుగుతుందనేవారుం. వారు జన్మతః సాత్విక స్వభావం కలవారు కాకపోయినా సాధన ద్వారామ జీవిత అనుభవాల ద్వారాను సాత్విక బుద్ధిని పెంచుఖని తన తాత్విక దృత్చధానికి దీటైన వ్యక్తిగా నిలిచారు

తాత్విక విషయం చర్చకు వచ్చినపుడు మోమోటాలకుగాని, మినహా యింపులకుగాని కావుండేదికాదు. వారియెడల నేను, నా" యెడల వారు అడే విధానాన్ని అనుసరిస్తూ వుండేవాళ్ల౦, అందువల్ల మాకు మనస్తాపా లుండేవికావు, మనసుకి సంతృప్తే వుంజేదెం సిద్ధాంత వై రుధ్యాలు, చర్చలు మమ్ములను మరింత దగ్గరకు చేర్చిన్నై* అది సామాన్యంగా అందరికి (సామాన్యులకు సాధ్యవడే విషయంకాదు. కాని మాకు సాధ్యపడింది

వో షి షి కామే3డ్‌ పుచ్చలపల్లి సుందరయ్యగారు

కృష్ణాజిల్లాలో కరువు కాలువ తవ్వతూవున్న కాఅంలో చిన్న చొక్కా చిన్న లాగు (నిక్కరు తొడుక్కుని చిన్నపిల్లవాని వేషంలో రూపంలో కనిపించేవారు పుచ్చఅవల్లి సుందరయ్యగారు. అతి సామాన్యమైన మని షిగా మనుమ్యుల మధ్య తిరుగుతూ నిరాడంబరతకు చిహ్నంగా దర్శన మిచ్చే ఆ వ్యక్తి వాహ్య రూపం చిన్నదైనా ఆంతస్ప్వరూవం పెద్దది ఉన్నతమైనది, ఉత్తనమమెనది.

క40 కాను నమ్మిన సిద్ధాంతంగా కాను మారి తానే ఆ సిద్ధాంతానికి ప్రతిరూపంగా కనిపించేవారు అనిపించేవారు. సిద్ధాంకాన్ని అర్ధంచేసు కున్న మేరకు ఆచరిస్తూ తద్వారా ఆ సిద్ధాంకానికి మెరుగునిస్తూ కొత్త రూపు దిద్దుతూ ఇతరులకు ఆదర్శ పొయుడుగా నిలబడిన ఏకైక వ్యకి ఆ వ్యక్షి. అలా వ్యక్తిత్వం మూర్తిభవించిన ఆ వ్యక్ని నాయకుడుగా వేషంలో కనిపించేవాడు కాదు, అలా కనిపించడం కోసం నటించేవాడుకాదు కాని పనిపేయడంలోన్కు పనిచేయించడంలోను పూర్తిగా నిమగ్నుడైన నాయకుడు, నిజనాయకడు. బాహ్యరూపం ((వత్సనాలిట్సి అనేది చిన్న దైనా అతని అంతః ప్రవృత్తి (నూనసిక విశాలత్వం) ద్వారా తానొక పెద్ద పర్చనాలిటిని సృష్టించుకున్న వ్యక్షి, మంచి వ్యక్సిం (అనలు పర్చ నాలిటి అనే దానికి నిజమైన అర్ధం అదే పుచ్చలపల్లి పేరు వినబడగానే ఉత్తమమైన ఆ పెద్ద స్వరూపం మన మనసులో వుంటుంది. పుచ్చఅపల్లి పిస్తావన వచ్చినవ్వుడల్లా అదేవిధంగా అంటూవుండేవారు అన్నగారుం రాజకియ రంగానికి వెలుగుబాటను చూపించగల మంచి మనిషి ఆ మనిషి అంటూ వుండేవారు రాజకీయరంగంలోగాని, తాక్విక రంగంలోగాని మరే యితర ఈంగాలలోగాని నాయకత్వం వహించేది ఆ మనసేగాని శరీఠరంకాదు గదా? ఏ మనిషైనా మానసిక వికాసంద్వారా ఉత్తముడు కాగలడు, గొవ్పవాడైన వంతుడు మాత)ంకాలేడు. కొని, మంచివాడు న్‌ మోకాని ఆదర్శ అతడే అందరకు ఆదర్శపురుషుడవుతాడు అటివ ప్‌ైన చేన్సకుండా పుచ్చలపల్లి సుందరయ్యగారిని చెవ్పుకోవచు ందీ వారిలో ఒకరుగా గా ఎ" వారు మనఠఅను విడిచి పోయి అపుడే రెండు సంవత్చరా అయింది. కాని వారిని యెంతవరకు మనం అదర్శంగా తీసుకున్నాం? ఎంతవరకు ఆదర్శంగా ఆంగీకరిస్తున్నాం? అనేది ఆలోచనకు అందని విషయంగా వున్నది, న్‌

న!

వ్యక్షిపోయినా వ్యక్తిత్వరి భావాల రూపంలో శాశ్వత రూపం దాల్చుతుంది. అటువంటి భావాలే భావితరాలకు మార్గదర్శకాలవుతూ వుంటై, ఆ మార్గంలో నడిచిన వ్యక్తులు మళ్లీ సమాజానికి మార్గదర్శకుల వుతూ వుంటారు. అదే ఉత్తమ సమాజానికి నిదర్శనం. అందుచేత ఆటు వంటి ఉత్తమ వ్యక్తులను ఆదర్శంగా తీసుకుని మనలోని ఉతృమత్వాన్ని ఉన్నత స్థాయికి తీసుకువెళ్ళడానికి కావలసిన ఆలోచనలు చేద్దాం

ఆలిండియా కిసాన్‌ సభ విజయవాడలో జరిగిన సందర్భంలో ఆ సభా ఆవరణంలో వ్యవసాయ వస్తు (పదర్శనం యేర్పాటు చేశాం మా సోదరులం. ఆ _పదర్శనశాల అందరిని ఆకర్షించింది ఆ రోజుల్లో, ఇంగ్షీషు కూరగాయలు పండించడం మన రైతులకు తెలియదు. మేము యేర్పాటు చేసిన అ వ్యవసాయ పిదర్శనశాలలో టొమేటో, క్యాబేజి, కాలీఫ్లవర్‌, నూల్‌ఖోళి, వీట్‌ రూట్స్‌ క్యారెట్స్‌ ముల్లంగి, టర్నిప్‌ వగ్దైరా అనేక రకాల ఇంగ్లీషు కూరగాయలు, మన దేశీయ కూరగాయల స్వయంగా పండించి పిదర్శింవ జేశాం. అంతేగాక ఆయా కూరగాయలను వండించే ఆధునిక వద్ధతులను వివరించి ర్హైతుఅకు ఇెబుళూ వుండేవాళ్ళం. అందు చేత ఆ వ్యవసాయ (పదర్శన మన రైతు సోదరులకు యెంతగానో ఉవ యోగపడింది, ఆ కారణంగానే మన పాొంతంలో ఆ విధమైన కూరగాయల పంటలు ఈనాడు మన సోదరులు పండిస్తూ మనకెంతగానో ఉపయోగ పడుతున్నారు

ఆ కిసాన్‌ సభ జరిగింది 143 వ సంవత్పరమని జ్ఞాపకం, ఆ సభకు అక్షలకొలది (ప్రజా సమీకరణ జరిగింది. ఆలిండియా కిసాన్‌ సభ నాయకు లెందరో ఆ సభకు వచ్చారు. వారందఠిని తీసుకువచ్చి మా వ్యవసాయ ప్రదర్శనశాలను వారికి చూపెడుతూ మా సోదరులని వారికి పరిచయం చేస్తూ మమ్ములను ఆనందసరుస్తూ తాము అనందపడుతూ వుండేవారు సుందరయ్యగారుం

పృధ్వీసింగ్‌, బంకింముఖర్జీ లాంటి [పముఖులెందరినో తీసుకువచ్చి కర్శవీరులు ఈ సోదరులుఅని మా సోదరులను పరిచయంచేస్తూవుండే వారు

150 కర్శవీరుడైన పుచ్చలపల్లి, వారికి మా యెడల వున్న అభిప్రాయం అటువంటిది. ఆనాటి ఆ విషయాలు జ్ఞావకానికొచ్చినకొద్ది మనసు ఈల్లా సంతో ఉప్పొంగి ఈ మాటలు వాయించింది నవ్యమానవవాది తార్కుండే

రాడికల్‌ హ్యూమనిస్టు మాననవాది కామ్రేడ్‌ తార్కుండే తెనాలి వచ్చినప్పుడు నేను, అన్నగారు వారిని కలుసుకున్నాం, యమ్‌. చకిపొణి అనే మిత్రుడు మమ్ములను వారికి పరిచయం చేశాడు, అప్పటికి మేము చేస్తూవున్న సాంఘిక సంస్కరణల వివరాలు తెలుసుకొని చాలా సంతో షించారు. మమ్ములను పోొొత్సహిస్తూ మాబ్లాడారు. దేశంలోని మత మౌఢ్యంతోను, మత ఆచార సంపిదాయాలపేర జఠిగిన అన్యాయం ద్వారా మానవుని స్వేచ్చాపహరణకు దారికీసిందని అన్న గారన్నారు. అదే నేటి _నధాన సమస్యఅని ఆ పరిస్థితినుండి మానవుజ్జి కాపాడవలసిన బాధ్యత తత్వవేత్తలపై వున్నదని వారన్నాలఠుం

ముఖ్యంగా ఆంధడేశంలి సాంఘిక సంస్కరణల తీరుతెన్నులపై వివరించి చెప్పారు అన్నగారు. ఎమ్‌, ఎస్‌, రాయ్‌ని గురించి వారి తాత్వి కాంకాలను గురించి అడిగి తెలుసుకున్నారు, కాన్కి భాష కొంత యిబ్బందిని కలిగించిన కారణంగా ఆ చర్చలు అంత సంతృప్తికరంగా సాగలేదు, ఇంగ్లీమ చదవని లోపం అప్పుడు బాగా అర్థమైంది మాకు,

నేనెందుకు (పథాని కాకూడదు?

ఒకసారి దేశనాయ కత్వం విషయమై చత్చకు వచ్చినపుడు “నేనెం దుకు ప్రధాని కాకూడదు? అన్నారు అన్నగారు. అలా అన్నప్పుడు నాకు కొంచెం ఆశ్చర్యమనిపించింది. కాని యిపుడు నాకు అలాగే అనిపిసూ వున్నది. జాతీయమనే ప్ర ప్రజలకు ఇంగ్లీ షు భాషపై ద్వేషం కలిగించిన అనాటి మన జాలయ నాయకుల అఆనాశ్రు చేసిందేమిటి?

కేఫ్‌ 1 వేశారు, కాన, జారి పిల్లలకు మాతం ఆ భాషను జా[గత్తగా చెప్పించు కున్నారు ఆనాడు, ఇప్పుడు చెప్పించుకుంటున్నారు చాలా (శద్ధగా

“క్క రోజుకీ నాయకుల సంతానమంతా కాన్వెంటు చదువులేగదా? పిధానమంతి) కావడానిరో, ముఖ్యమంత్రి కావడానికో అర్హత ఇంగ్లీషు చదివి వుండటమేనా?ః అదే నిజమైతే నాకు, నాలాంటి మామూలు మనిషికి జరిగిన అన్యాయానికి అర్థమేమిటి? దానికి కారకులెవ్వరు? అనేది అలో చించుకుంటే అర్ధమవుతుంది దాని ఆంతర్యం, అన్నారు అన్నగారు భాషపై ద్వేషం కలిగించడం, తద్వారా (సయోజనాన్ని పొందడం ఆర్య సంస్కృతిలోని “చీల్చి పాలించు అనే దుక్మార్గపు ఆలోచశా విధానమే

ఇంగ్లీషు వరాయిభాష అని అందుచేత ఆ భాష జాతీయభాషగా వుండతగదన్తి వుంచరాదని అంటూ వుంటారు, అదొక భాషా దురభి మానం, ఆ దురభిమానం మూర్తీభవించిన పెద్దలు (స్వార్ధులు హిందీని జాతీయ ఖథాషగా చేయాలని అరుస్తూ వుంటారు. కాన్కీ హిందీ మాట్లాడని హిందీ మాతృభాషకాని పతి మనిషికి అడి పరాయిభాష అనే సంగతి ఆ పిబుద్ధులు మరచిపోతూ వుంతారు. బలవంతంగా ఆ భాషను (ప్రజలపై రుద్దాఅని చూస్తూ వుంటారు.

ఈ రోజున ఇంగ్లీషుఖాష (పజల ఖ్నొషైనది. అది బవుజనానికి తెలిసిన భాష కావడమేగాక అది అభ్యసించడానికి సుఅవైన భాష అందుచేత అది జనసామాన్యంలోనికి చొచ్చుకుపోతూ వున్నది అది ఈనాడు (వవంచ మానవుల భాషగా అభివృద్ధి పొందుళూ వున్నది ఆ కారణంగా ఆ భాషను జాతీయభాషగావే వుంచుకుని ప్రాంతీయ భాషలకు తగిన పోంత్చాహమిస్తూ అభివృద్ధి చేసుకోవచ్చు. అంతమ్మాతంచేత మన జాతీయతకు వచ్చిపడే ముప్పేమి వుండదు. అలా కానప్పుడు జాతీయ మనే దానికి అర్థం వుండదు. అదొక కొరణంగానే నా ఆంతరంలోని భావం ఇలా వేదనా ధ్వనిగా (ఫతిధ్వనిస్తూ వున్నది నేనెందుకు (_పధాని కాకూడదు అని"

గుత్తా శ్రీనివానరావుగారు

శ్రీనివాసరావుగాతు స్వచ్ళమైన నాస్తికులు, మా అన్నదమ్ములలో

అయిదననాళు, “మహా వాక్యాణి అనే పద్యశతకం (వాళారు, ద్లైవతత్వ

152

వాదంపై వ్యంగ్యతిగా విమర్శిస్తూ (వాసిన వద్యాలవి. నాస్తిక భావాలు అలవర్చుకునే వితివ్యక్షి చదవదగిన పద్యాలు, మా పెద్దన్నగారి తొత్వి కాంశాలతో ఏకీభవించక వ్యతిరేకిస్తూ వుండేవారు. వారిద్దరిమధ్య చర్చ చాలా తమాషాగాను, క్షుప్తంగానూ వుండేది '

“నేన్స” వున్నాను ఆని నేనంటున్నాను. అందుకు - అంబే అ మాట దగ్గర-నీకు ఆభ్యంతరం లేదుకదా? దేవుడులేడు అని నీవు అంటున్నావు దానికి నాకు అభ్యంతరంలేదు. మరి నీకు నాకు ఆలోచనల్లోనేగాని అభి (పాయంలో ఖీదం లేదనేవారు అన్నగారు. అంతకంటి చర్చ ముందుకు సాగేదికాదు, అంత క్లుప్తంగా ముగిసేది వారిచర్చం

కల్లూరి చందమౌళిగారు

కల్లూరి చం్యద్రమౌశళిగారు దేవాదాయ శాఖామాత్యులుగా వున్న సమయంలో మా అన్నగారిని కలిసి ఆ శాఖలో యేదో ఉద్యోగం యేర్పాటు చేస్తామన్నారు. ఆర్థిక యిబ్బందులలోవున్న మా అన్నగారిని ఆదుకోవాలని, మీకు తెలిసిన తత్వశాస్త్రంద్వారా హిందూ మతాభివృద్ధికి కృషి చేయవచ్చునని అన్నారట వారు. అంతకంటే బుద్ధితక్కువ పని మరొకటి వుండదని తలచి ఆ పనికి అంగీకరించలేదు. స్వేచ్చా జీవితంపై మంచి పట్టు వుండేది అన్నగారికి,

స్వాతం్యత్య పోరాట సమయింలో కలిసి వనిచేశారు వారిద్దరు మొదటి సాధారణ ఎన్నికలలో జారివెంట తిరిగి వారికి (ప్రచారం చేశారు అన్నగారు, ఆ ఎన్నికలలో జయం సంపాదించారు వారు. ఆ తరువాత మ్మదాసువచ్చి స్థిరపడ్డారు అన్నగారు. కాలం గడిచింది. మళ్ళి సాధారణ ఎన్నికలొచ్చినై - అ ఎన్నికఅ [వచారంకోసం మా గ్రామం వెళ్ళిన చంద మౌళిగారికి తీరని ఆశాభంగం కలిగింది. కారణం అక్కడి (ప్రజలంతా ఏక కంఠంతో అన్నమాటలివి, ఇక్కడ కాంగెసు వారంటే చఅమయ్యగారే మాకు తెలుసు. వారు చెప్పినట్లుగా జరిగిన ఎన్నికలలో మీకు వోటులేశాము కాని ఇప్పుడు వారిని తీసుకురాకుండా ఈవూరి కల్లు, సారాయి వ్యాపారు

1$్‌8 అను మీరు వెంటబెట్టు కొచ్చారేమిటి? చఅమయ్యగారి. కుటుంబం ఇవ్వు డెక్కడ వున్నది, వాదేమయ్యారు అని మీరేమైన ఆలోచించారా? అని అడిగారట. అంకేకాక వారిని తీసుకురండ్కి వారు చెప్పినట్లు యెవరికి వోటు వెయ్యమంటబే వాతికే మా వోటు అన్నారట, పితి వల్లెలోను అదే మాట అదే సమాధానం. పరిస్థితిని గుర్తించిన చందుమౌళిగారు అన్న గారిశోసం కబురంపారు. కాని ఆ ఎన్నికఠఅ (వచారం కోసం అన్నగారు వెళ్ళలేదు, ఫలితంగా పరాజయం కళ్ళజూచారు కల్లూరి చంద్ర) మౌళిగారు, ఏ ఆశయం కోసమైతే నిజాయితీగా వనిచేశామో అటువంటి ఆశ యానికి విరుద్దమైన పద్దతిలో మన నాయకులు అలోచనలు చేయటం జరుగుతున్నదనీ, ఆ కారణంగా నిజాయితీగా పనిచేసిన వారిని చేస్తూ వున్నవారిని దూరం చెసుకోవడం జరుగుతూ వున్నదనీ, అవి దేశ క్షేమా నికి మంచి పద్ధతి కాదనీ ఆంటూ వుండేవారు అన్నగారు. సామాన్య మానవుల్లో వైతన్యం కలిగించాలనేది గాంధీగారి ఆశ యంగా వుండేది. కాని జరుగుకున్న దేమిటి? సామాన్య స౦్రజఆలోని అజ్ఞానాన్ని ఆసరాగా తీసుకుని తాము వోట్లు సంపాదించి అధికారంలోకి రావాలనుకునే పవివృత్ని నున నాయబల్లో వనిచేస్తూ వున్నదని అది మంచి భవిష్యత్తుకు మంచి పద్దతి కాదనీ ఆవేదన వ్యక్తంచెస్తూ వుండే వారు అన్నగారు, వినోబొభావే భూదానం వినోబా ఆశ్రమం (వవనార్‌) వెళ్ళాం. వినొబాతో ఇంటర్వ్యూకు పియత్నం చేశాం మాట్లాడదలచిన విషయమేమిటని అడిగారు, తత్వ శాస్త్రం అన్నారం అంతే అవళాశం ఇవ్వలేదు. ఆయనకు తెలుసు ఆయన లోని తాత్విక బలహీనత. *అసాసక్తి యోగం” అనే పుస్త కం వ్రొళారు (జీవితంమీద అసక్తి తగ్గి). కానీ, జీవితంమీదవ్యామోహం పెంచుకున్నాడు స్వవచన వ్యాఘాత పరుడు, నిష్కామకర్మ చేయాలని సిద్ధాంతం చెప్పే వారంతా ఆచరణలో కోరికలు పెంచుకున్న దొంగలు అన్నారు అన్నగాఠరు,

154 ఒకపి9ఎక్క వైరాగ్యాన్ని బోధిస్తూ మరోపిక్క బితుకుమీద వివరీత మైన కోరికను పెంచుకుని బితకడం యిష్టంలేనట్లు నటిస్తూ వుంటారు. జీడిపప్పు, దాక్షపండ్లు మేకకుమేపి, ఆ మేక యిచ్చేపాలు తా్రాగేవాడు వినోబా, చెప్పేదానికి చేసేదానికి సంబంధం వుండదు. అటువంటి వ్యక్తుల వల్ల నమాజానికి యే విధమైన స్రయోజనం వుండదు. అటువంటి వ్యక్తుల పివర్తనను అసహ్యించుకునేవారు అన్నగారు. దేశంలో భూమికోసం భూమి దున్నేవారు పోరాటాలు సాగిస్తూ వుండగా ఆ పోరాటాలను నీరుకార్చి ఉద్దేశంతో కుటిల మనస్కుడై భూదాన యజ్ఞం అనేపేర సాగించిన ఆ దానకార్యక్రిమం వల్ల భూమి దున్నేవారికి మేలు జరగకపోగా భూస్వాములకు రక్షణ కలిగించినబై నది. అదేకదా వారి ఆశయం, కొద్దిగా దానరూవంలో వచ్చిన ఆ భూములకు సర్వోదయ నాయ కులు భూస్వాములైై నారు. హిందూమతం కోసంఎ *కుమారఠరిల భటు తనను కాను అగ్నికి యెలా అర్చించుకున్నాడో అదేవిధంగా భూస్వాములకోసం తననుతాను సర్వోదయానికి అర్పించుకున్న కుటిల సర్వోదయ (సర్వ వినాశకర) నాయకుడు వినోబా. అర్హత లేనివారు అర్హతలు కల్పించుకుని సమాజానికి చీడపురుగు అవుతూ వుంటారుం తొత్వికజ్ఞానం లేనివారు తాత్విక విషయాలు మాట్లాడుతూ ప్రజలను అజ్ఞానంలో వుంచుతూ వుం టారు. అటువంటి అర్హత లేనివారితో ఆలోచనలు సాగించాలని ఆశించడం మనదే బుద్ధితక్కువ అన్నారు అన్నగారు. ఆ తరువాత అటువంటి వయ త్నం౦ మరెన్పుడు చేయలేదు మేము. తత్వవేతృలలోన్కు రాజకీయ నాయకులలోన్తు మరియు సంఘ సంస్కర్హ లలోను వ్యక్తిత్వంలేని వ్యక్తుఅను తరచు చూస్తూవుంటాం, అటు వంటి వ్యక్తులవల్ల సమాజానికి యేవిధమైన (పయోజనమూ వుండదు. అటువంటి వారినుండి యెటువంటి [పయోజనం మనం ఆశించగూడదు, అందుచేత పిజలు అటువంటివారిని గుర్తించి జాగ్రత్తగా మెసులుకోవాలి అన్నారు అన్నగారు.

155

దేశాన్ని తీర్చి దిద్ధవలసిన దేశనాయకులకు తాత్విక జ్ఞానం లోపిం చడంవల్ల దేశ వియోజనంకంటే వారికి వారి స్వార్ధ పవయోజనమే ముఖ్యంగా వుంటూవున్నది. అటువంటి వారినుండి దేశం బాగువడే దేముంటుంది దేశపిజలు నై లికంగా దివాలా తీయడంతప్ప?ః ఈనాడు జన సామాన్యంలో నైతిక విలువలు లోపించడానికి కారకులు తాత్విక జిజ్ఞాసాశాన్యులై న మన నాయకులే అనేవారు స్వతంతు పోరాట కాలం లోని భావాలను స్వతం(తానంతరం నాయకులు మరిచారనీ ఆ కారణం గానే మనలోని మానవత్వపు విలువలు తరిగాయనీ వాపోయేవారు అన్నగారు

దేశమంటి మనుషులన్న సంగతి మరచ్వి దేశమంటే మట్టి అని తలచ్చి దానికి హద్దులు సరిహద్దులు సరిదిద్దుకుని ఆ హద్దుల పేచీలతో హద్దులకు పద్దులు వాసి వేశరక్షణ పేరుతో ఖర్చులుపెంచి తమ సొంత పద్దులు పెంచుకుంటూ చిజలపై వన్నుల భారం పెంచి దేశపవిజలను భక్షించే భల్లూకప్పు నాయకులు మనకు దాపురించారని అన్నపుడు నాకు కొంచెం బాధగానే వుండేది. కాని, కాలక9ిమంలో వారన్నది కళ్ళారా చూచి నపుడు అన్నగారి దూరవృష్టి అర్థమైనదిం ఆ మాత౦ిపు ముందుచూపు తత్వ వేత్తలకు వుంటుందనేది అర్ధమైనది.

దేశానికి స్వాతం్యత్యం వచ్చిందనీ ఆనాడు ఎంతగానో సంబర వడ్డాము. కాని ఈనాడు జరుగుతున్న దేమిటి? ఆర్ధికరంగంలో స్వార్థం పెరిగింద్హి తద్వారా అసూయ పెరిగింది. సాంఘీక రంగంలో కులు మఠాల పేర ద్వేషం పెరిగింది. అకారణంగా అనుక్షణం కలహాలతో కల్లోల పరిస్థితి వీర్పడింది, తాత్వికంగా చూడబోతే అజ్ఞానం పెరిగిపోతూ వున్నది మూఢ నమ్మకాలు మానవులను తపుదారి పటిస్తూ పున్నై. ఆలోచన పూర్తిగా ఆంతరించింది, దిక్కుతెలియని దారిలో పయనం సాగుతూ వున్నది, దారి తెలియని ఈ పయనం యేదిక్కుకోః అనేది అర్ధం కాకున్నది.

156 కాశీ ఫుట్టింలో నోజాి, నె వవరం అనే సిద్ధాంతం చెప్పిన శంకరుడు గంగానదిలో 6 క | 9 స్నానంచేసి వస్తూవుండగా అంటంాని వానిగా భావించిన వ్యక్తివల్ల పరా భవం పొందాడు, ఆచరణలేని సిద్ధాంతం సిద్ధాంతం కాదని గ్రహించాడు, అలా గొహించిన ఆ విషయాన్ని ప్రజలకు చెప్పడం పొ9రంభించాడు. అలా చెప్పడం జాత్యహంకారం మూర్తీభవించిన వైైదికులకీ గిట్టలేదు, ఆ కారణంగా ఆయన శిమ్యులద్వారా ఆయనను అంత మొందించారు. బొందితో కె లాసానికి వంపించారు. యీబొందితోో యేరూపంలో: యే సమ యంలో యెలా లాభం వొందాలో బాగా తెలిసిన బొందుల మతం మన నుతం, జాత్యహంకారం = తశంబుకుని వధ అమాయకుడైన రాముడు చెప్పుడు మాటలువిని స్వబుద్దివని చేయని సితిలో శంబుకని వధించాడు, (బాదుడు తవస్సు చేయడం బాహ్మబ దాతికి గిటలేదు). ఇక్కడకూడా జాత్యహంకార మే పునాదిగా ఆ పని చేయిం చింది. అఫూ బద బొలుడైన శంబుకుని వధకు కారణమైన ఆ కధన్చు “ఖూకుకమగు ఈ కూ9ర [(బాహ్మణ జాతికి దయగలదా? పాత్రక్ర మనకను వటి వధింతురు. న్వొర్ధము డ్డీనను' అని కోపానికి కన్లైరజేస్పి కో అక పళ్లు పట పట కొరుకుతూ అనేవారు రుల? మత, జాతి విషయాలు (ప్రసక్ష వచ్చినపుడు చాలా ఆవేశపడేవారు. చాతుర్వర్థ్య సిద్ధాంతమే మన దేశానికి చేటు తెచ్చి పెట్టిందనేవారు “చాతుర్వర్హ్యం మయాసృష్టం” అనే దుర్మా ర్షపు భావాన్ని స్వార్ధ బుచ్టితో భగవర్‌గితలో చేర్చారు. ఆ స్వార్ధానికి అడువచిిన | పతివ్వకి ని హతమార్చుతూ వచ్చారు. అది నేడు "నురి వికృతరూసం దాల్చింది. స్వార్ధానికి ద్వేషం తోడ్రై తే అది కలహంగా కార్య రూవం దాల్బుతుంది. సమాజాన్ని కల్లోల వఠుస్తుంది+ అపుడు మానవు డెకఇడ? మానవ విలువలెక్కడ? అనేవారు అన్నగారు థా / షై

157 వూర్ణ మానవుడు అరిగె రామస్వామిగారు -

అచల అద్వైత సిద్ధాంతాలను పూర్ణంగా అర్థంచేసుకుని తదను గుణమెగ ఆచరణాత్మక జీవితాన్ని గడిపిన ఆదర్శవ్యక్సి ఆరిగె రామస్వామి గారు. 1848 వ నంవత్సరం సికిల్యదాబాదులో వారి ఆధ్వర్యాన జరిగ్‌న సభలకు అన్నగారిని, [బవ్మానందగిరి స్వామీజీని ఆహ్వానించారు. ఆ సం దళ్శంలో “బౌద్ధ విష్ణ వం” “రామరాజ్యం” అనే బురుకధలు చెప్పడానికి మమ్ములనుకూడా ఆహ్వానించారు. అక్క రాజరత్నమ్మగారు, అన్న థ్రీని వాసదావుగారు, చెల్తెలు సరోజిన్కి నేను వెళ్ళడం జరిగింది. ఆ సమయంలొ వాంతో పరిచయలఆ యేర్చడింది.

ఆ విధంగా యేర్పడిన పరిచయమే మా ర0డు కుటుంబాల బంధు త్వానికి కారణమైనది. మా రెండవ అన్న రామానుజయ్యుగారి కుమార్తె “భారతి రామస్వామిగారి కుమారుడు “భాస్కరరావు గార్ల వివాహం జరిపించడంతో మా పరిచయం బంధుత్వంగా మారింది.

నిండైన రూపానికి తగినట్లుగా విశాలమైన స్వరూపం వారిదిః న్వభావరీత్యా సొత్వికులు, కాని కార్యనిర్వాహణలో కఠినదీక్షం కర్హవ్యి నిర్వాహణలో నిర్బ్వంద్వత వారి [వత్యేకలక్షణం. ఆ లక్షణం లోపించిన ఈనాటి సాంఘిక రాజకీయ నాయకులకు రామస్వామిగారు ఆదర్శ పుకు షులుకావాలి వారిని ఆదర్శంగా తీసుకుని ఆ లోపాలను సరిదిదు కోవాలని అంటూ వుండేవారు అన్నగారు, క్‌

బౌద్ధ సిద్ధాంతంలోని సంఘదృష్టి అంబేద్కర్‌ లోని స్వేచ్చా వ్యక్సి త్వాలు కలబోసినట్లుగా వుండేది రామస్వామిగారి వ్యక్తిత్వం. చాలాకాలం శాసన సభ్యుణుగాను; కొంతకాలం మంతిి పదవిలోను వుండి తన నియో జకవర్గ ప్రజలకు (వికారాబాద్‌ ఏకై క నాయకుడుగా (వజఅ మన్ననలందు కున్న రామస్వామిగారు ఒక సామాన్య వ్యక్తిగానే (వజఅలో కలిసి జీవించారు. తిరుపతి దేవస్థానం టిస్ట్‌బోర్డు సభ్యుడుగా జీవికాంతం కొన సాగాడు,

150

తనకుదక్కిన వదవిని తన సొంత (వయోజనాలకు ఎలా యెంత వరకు ఉపయోగించు కోవాలా అని నిరంతరం ఆలోచించే ఈ కాలంలో తనవదవిని స్వలాభంకోసంకాక సమాజసేవకే సదా ఉపయోగించిన నిస్వార్ధ, నిఠాడంజరజీవి లానుస్వామిగారు. ఆయన మరణించే నాటికి వదవివున్నా బ్యాంకులో బ్యాలన్వుమాతిం లేదు. దీపం వుండగానే యిల్లు చక్కదిద్ధుకోమనే తత్వం (పదవి వుండగానే విజలను దోచుకోవడం) వారికి తెలియదుః ఈనాటి నాయకుత (మంతు9౪) తత్వానికి భిన్న మైనది వారితత్వఆ, అది వాఠి తాత్విక జ్ఞానానికి నిదర్శనం.

తాథ్విక జ్ఞానంలేని నాయకులవల్ల సమాజానికి మేలుజరగదు సరి కదా కీడీ జరుగుతుంది, ఒకవ్యక్షి సులభంగా నాయకుడు కొవచ్చునేమో కాని తాత్వికుడు మాతిం సులభంగా కాలేడు. సహజమైన జిజ్ఞాస, నీడ వని పట్టుదల యెొవరిలోవుంటి వారే తాత్వికులు కాగలరు, అటువంటి వారిలో ఒకరు అరిగె రానుస్వామిగా రు అంటూ వుండేవారు అన్నగారు

కౌరంచేడు దుస్సంఘహఘటన

అస్పాంలోను, పంజాబులోను వరిస్థికులు మరీ అధ్యాన్నంగా వున్నై, మన ఆం్యధాలో కులద్వేషాలు పెరిగిపోవడం చూస్తూవున్నా౦- ఆ పరిస్థితులు చూస్తూవుంటే మనసు ఆందోళన చెందుతూవున్నది, వినాటి కానాడు శాంతికి దూరమై అశాంత వాతావరణంలో, అనిశ్చిత వరిస్థితులలో జీవించవలసిన వకఠిస్థితులు వచ్చినైం

కారంచేడు సంఘటనలు తలుచుకుంటే మనం సాంఘికంగా యెంత దిగజారామో, మనిషికి మనిషి యెలిత దూరమై పోతున్నాడో, మనిసికి మనిషికిమధ్య కులంపేర అగాధం యొంతగా పెరిగిందో అర్థమవుతూ వున్నది. అంటూ తెనాలి ఆస్పత్రిలో వున్నపుడు ఆవేదన వ్యకృవపరిచారు అన్నగారు,

అన్పతి9లో వారిని కలుసుకోవడానికి వెళ్ళినపుడల్లా కారంచేడు బాధితులకు సంబంధించిన విషయాలు అఆ సంఘటనకు “సంబంధించిన

159

వివరాలు అడిగి తెలుసుకుంటూవుఠడేవారు, వారి చివరికాలంలో మరింత మానసిక బాధను కలిగించింది శారంచేడుసమస్య. ఆరోగ్యం చిక్కగానే చీరాలలోని బాధితుల క్యాంపుఖువెళ్ళి వారిని చూచి ఓదార్భాలని అ౦టూ వుండేవారు. కాని వారికోరిక నెరవేరలేదు, కులంపేర్త మఠంపేర జరిగే మారణహోమం అంబేనే అన్నగారు ఆవేశవడిపోయేవారు, తాత్విక దృష్టి నుంచి యెంతదూర మైనాము అనేవారు అన్నగారు,

ముఖ్యమంతి రామారావుగారిని కలిసి వారికి జరిగిన అన్యాయాన్ని వివరించిచెప్పి బాధితులకు తగిన సహాయం చేయించడం మనకర్తవ్యం అన్నారు. అన్నగా8ికి రామారావుగారితో మంచి పరిచయం సున్నది. అన్నగారంటి రామారావుగారికి మంచి గొరవంకూడా వున్నది. కాని ఆ ప్రయత్నం జరగలీదుం ”

సండిత గోపదేప్‌గారు

గోవదేవ్‌గారిని గురించి అన్నగారిని అడిగినపుడు ఆయన వండితుడే గాని తాజ్వకుడు కాదన్నారు, ఆర్యసమాజ [వచారకుడై న గోవదేవ్‌ మన అను వేదకాలం నాటికి తీసుకువెళ్ళాలని చూస్తాత వారికి వేదాలే (ప్రమాణం గాని ఉవనిషత్తులదాకా వాఠి ఆలోచనలు పెరగలేదన్నారు.

ఊవనిషత్‌ కాలంలో యెంతో తాత్వికచర్చ జరిగింది. ఆ చర్చల సాఠాంశాన్ని అర్ధం చేసుకుని మనం మళఠికొంత ఆలోచించాలేగాని ఆలోచన అంతగాలేని వేదాలవల్ల్న మనక (పయోజన మేమీ వుండదు. ఎన్నోసార్లు చర్చలకు ఆహ్వానించాం వారిని, కాని, అందుకు వారు అంగీక రించలేదు, చర్చలకు అంగీకరించలేదంటి వారి తాత్విక బలహీనత మనకు అర్హమవుతూనే వున్నదిగదా? అంతకంటే బెప్పేదేముంది వారినిగురించి, అన్నారు అన్నగారు.

ఆచార్య ఎన్‌, జి రంగాగారు

ఆంధిదేశంలో రైతు నాయకుడుగాను, ర్హైకాంగాన్ని చైతన్య

వంళులను గావించిన వ్యక్తిగాను (రైతు బాంధవుడుగా అందరెరిగిన;

160 అందరకు తెలిసిన ఒకేజకవ్యక్ని రంగాగారు, వ్యక్తిగత సుఖజీవితొన్ని త్యాగంచేసి సంఘానికి అంకితమైన సంఘజీవి రంగాగారు, నిస్వార్థత, నిరాడంబరత ఆదరణ్య అభిమానం అనే ఈ నాలుగుగుణాల సమైక్యతా స్యరూవమే మన రంగాగారు అంటూ వుండేవారు అన్నగారు ఆంధిదేశంలో _వ్యపథమంగా రైతు సోదరుల సమస్యలపై ఆలో చనలు కేంద్రికరించి ఆ సమస్యల పఠిష్కోరంకోసం రైతులను సమీక రించి వారికోనం సంఘాలు పెట్టిన మొదటివ్యక్తి రంగాగారు, ఆ రోజుల్లో ఆంధిదేశంలో రాజకీయ పొఠళాలలు నడిపించి సామాన్య మానవునికి లాజకీయ జ్ఞానం కలిగించిన గౌరవంకూడా వారికే దక్కుతుంది, వారు నడిపిన ఆ రాజకీయ పాఠశాలలో నేనుకూడా విద్యార్థినే. ఆ మాట బెప్ప చానికి నేను గర్వపడుతున్నాను. ఆ పొఠళాల విద్యార్థిగా నేను సంపా దించిన విద్య జీవితంలో నాకెంతగానో ఉపయోగపడింది, నేనాక వ్యక్తిగా మీముందు నిలబడే వ్య క్తి త్యాన్నిచ్చింది ఆ పాఠశాల నాకు, నేనేకాదు ఆంధిదేశంలో అనేకమంది (వారు ఏ రాజకీయ పార్టీలో వున్నవారై నా) ఆ పాఠశాలలో పాథాలు చదివి చైతన్యవంతులై పైకి వచ్చినవారే, రంగాగారంటే మా కుటుంబంలోని వార౦ తా గౌరవభావంతోనే వుంటారు. రాజకీయాలకు భిన్నంగా వేరుగా వారినీ అర్థంచేసుకుని చూడ గఆగడమే అందుకు కారణం, మా అన్నగారికి వారంటే నురింత గౌరవం, వారితో కలిసి పనిచేసిన సందర్భం, సున్నితమైన వారి మన శప్రవృత్తి అందుకు కారణమనుకుంటాను, అలాగే వారికికూడా మా కుటుంబమన్నా, మా అన్నగాఠరన్నా ప్రేమాభిమానాలు మిన్నగానే వున్నై, తాత్విక సం బంధం ఆలాంటిదనిపిస్తూ వుంటుంది రంగాగారిని గురంచి మొదటగా (నా చీన్నశనంలో) అన్నగారు చెప్పగా విన్నాను. అనాడు ఎంతగొప్పగాా ఎంత ఉన్నతంగా వారిని గురించి అన్నగారు చెబుతూ వుండేవారో అంత ఉన్నతంగా నా మదిలో ఇప్పటికి నిలిచివున్న ఒకేవ్యక్ని రంగాగారు. తనవ్యక్తిత్వంద్వారా అనేక నుంది వ్యక్తులలో వ్యక్తిత్వాన్ని పేంచిన వ్యక్తిగా రంగాగారిని చెప్తూ కోవచ్చు.

161

స్వచ్చమైన (వజాస్వామ్యువాదిగా మొదటినుండి పార్ల మెంటు మెంబరుగా వుంటూ ఇవ్పటికీ ఆ స్థానాన్ని నిలబెట్టుకున్న ఏకై కవ్యక్తిగా ఆంధిదేశంలో ఆ వ్యక్తే మనకు మిగిలారు. ఆ విషయంలో అందరకు వారే ఆదర్శపురుషులు,

వారు నడిపిన రాజకీయ పాఠళాలలో నేను విద్యార్థిగా వన్నవుడు లవణంగార్కు రాజ్యం సిన్హా గారు వుండేవారు అయ్యదేవర ఇ శేశ్వరరావు గాఠు కల్లూరి చందుమౌళిగారుు మోటూరి సత్యనారాయణగారు బెజవాడ గోపొలరెడ్డిగారు తదితర శాయకులువచ్చి ఉపన్యాసాలిస్తూ వుండేవారు అనేక విషయాలపై.

అలా వచ్చినవారిలో మోటూరి సత్యనారాయణగారు (వత్యేకంగా భాష యెలా అభివృద్ధి చెందింది ఏ వాక్యం ఎలా ఉచ్చరించాలి అనేది ఎంతో చక్కగా వివరించాగు, *అి అనేది అంగిలి దగ్గర ఆరంభించి “అలి అనేది పెదవుల చివర ఇంత మొందిస్తాం అనిచెప్పి ఆ విధంగా వారు ఉచ్చరించి చెప్పిన పద్ధతి ఎంతో బాగుండేది. ఆ రాజకీయ విద్యార్థిదళ మరపురాని ఆనందకరమైన దశః, అది నా జీవితంలో మలుపుకు మూఅ మైనదళ.

అవ్పట్లో రంగాగారికి ఆరోగ్యం అంతగా బాగుండేదికాదు (చెవి పోటుతో బాధవడుతూ వుండేవారు, అయినన్పటికిని (తిరోజు తన విధిని మరువక తరగతులకువచ్చి తన కర్తవ్యాన్ని నిర్వహిస్తూ వుండేవారు. మమ్ములను యెంతో ఆప్యాయంగా పఅకరించి ఉత్సాహవరుస్తూ వుండే వారు, ఆ తరువాత మేము మదాొసు వెళ్ళిన చాలాకొలం తరువాత ఒక రోజున మదా్రొనులో అనుకోని విధంగా వారిని కలుసుకోవడం జరిగింది* ఆ సమయంలోకూడా అదే ఆప్యాయత, అదే చిరునవ్వు,

మనిషంటి మనసు. పార్టీకాదు, కులంకాదుం పార్టిలలోను, కులాల లోతు మనిషి బంధించబడితే ఆ మనిషి మనసున్న మనిషిగా మిగలడు, ఈంగాగారిని ఒకపార్టీ మనిషిగాన్తో జఒకకులం మనిషిగానో మనం చూడ లేము, మనసున్న మనిషిగా ఆయన మనకు దర్శనమిసారు. అందుకే వారంటే మనకు గౌరవం, గా

165 ఖో సాంస్కృతిక విప్ణవం

“నోజాతి నై వవర్ణం సభవతి పురుషో నచస్ర్రీ” అనే క్లోకాన్ని వదేవడే వినిపిస్తూ అందులోని కాత్వికార్థాన్ని వ్యావహారిక విషయాలకు సమన్వ యంచేసి చెబుతూ వుండేవారు అన్నగారుం కుల మత స్త్రీ పురుష భేదా పీతమైన మానవ సమాజంకోనం ఆ తాత్విక సూత్రాలను సమన్వయం చేయాలవేవారు.

తాక్విక చింతనలేసి కోటిమంది సన్యాసులను (సోమరులను చాయఅకట్టి నరికించాడు దేవేందుడు. మఠం ముసుగులో తాత్విక చింతన లేని సోమరులు సన్యాసులు, తాము శ్యిమచేయకనే యితరుల శిమతో జీవించే సోమళఠులై న పరాన్న భుకులను సమాజం సహించకూడదు. సంఘ శ్రేయస్సుదృష్ట్యా అటువంటివారిని హతమార్చినా యేపా్వం లేదన్నారు (కోటిమంది సశ్యాసులను నరికినా నా ఆధోరోమంకూడా వూడలేదన్నాడట ఇంద్రుడు). ఈ కథ ఆత్మపుకాణంలో వున్నదని అంటూ వుండేవారు అన్నగారు.

సాంస్కృతిక సంస్కారం (భావ విప్లవం) జరగనిదే ఈ నమాజానికి నిష్కృతి లేదనేవారు, మనిషిని వదిలేసిన పాత సారస్వతం తగలబెట్టాలనీ బూజుపట్టిన ఆ పాత భావాలను మానవమనస్సుల నుండి తొంలగించాలనీ అనేవారు. (చైనాలో సాంస్కృతిక విప్లవం ప్రారంభం కాకముందే పై భావాలను వక్తపకిచేవారు అన్నగారు,

అన్నగారు, నేను గురుశిష్యుల న్యాయాన్ని అనుసరించేవాళ్ళం. ఉదయం లేవగానే మా యింటికివచ్చి యోగక్షేమాలు విచారించి ఒకటి రెండు జటిఅమైన తాత్విక విషయాలను వివరించి సమన్వయవరచి చెబుతూ వుండేవారు. వ్యవసాయ సంబంధమైన తన సందేవాలను అడిగి తెలుసుకునేవారు. ఉదయం లేవగానే నేను తోటలో తిరుగుతూ (పతిచెట్టుని పరిశీలిస్తూ వాటి యోగక్షీమాల్లు అవసరాలు తెళుసుకుంటూ వుండే సమ యంలో తానుకూడా నాతోవుంటూ చర్చించే విషయాలని, (ప్రతిదినం (వతి

108 మొక్కను చూస్తూ వాటిలోవచ్చే మార్పుని చూచి ఆనందించడం అనేది మాకు నిత్యకృత్యంగా వుండేది. అది (వతి వ్యవసాయదారునికి అనుభవ విషయమే, మానవత్వం సాయంతుం వ్యవసాయ వనులు ముగించుకుని నేను కంఠమం తప్పకుండా వారింటికివెళ్ళేవాడిని, దూరంళోవున్న నన్ను చూడగానే కూర్చునివున్న తాను లేచివచ్చి నన్ను సాదరంగా వలకరించి తనవెంట శీసుకు వెళ్ళేవారు, వారి అభిమానం అటువంటిది. (మా అన్నదమ్ములలో అందరికంటే పెద్దవారు వారు, అందరికంటే చిన్నవాడిని నేను నాకంటే పెద్దవారు నన్నుచూచి లేవడంవల్ల నాకు అధిక గౌరవ మకఠ్యాద లిస్తు న్నారని నాకు బాధగానే వుండేది. కాన్తి అది తారి పూర్ణ మానవత్వానికి గుర్తుగా భావించి సంతోషపడేవాడిని నేను, వారియింటి ఆవరణంలోవున్న పూలమొక్కలు, కూరగాయలబెట్లు చూ పెడుతూ పితిక్షణం వాటిలోవచ్చే మార్పుని గురించి చెబుతూ అనం దిస్తూ నన్నాదింపజేసేవారు. “త్వమేవాహం” అనే వాక్యార్ధాన్ని అర్ధం చేసుకున్న పూర్ణవ్యక్తిగా అగుపించేవారు, ఆ విధంగానే ఆచరించేవారు. అఘు, గురు అని రెండులేవు. అఘువుఠిటిగదా గురువుండటాని కిః అని వారి పిసంగాలలో తరచు అంటూ వుండేవారు. ఆ తాత్వికార్థంనుండి మారకుండా (జారకుండా) అదేభానం వ్యావహారిక మందుకూడా ఆచరణల చూపెట్టేవారు (ఆయన తన తాత్వికస్థాయినుండి దిగజారని అస్థలిత బ9హ్మ చారి), కాలం పవిత్రమైనది. అదిపోతే తిరిగిరాదు, భుక్తి గడవాలన్న్యా జ్ఞానం సంపాదించాలన్నా కాలాన్ని సద్వినియోగం చేసుకోవాలనేవారు. గుడికి తరచుపోయి గొణుగుచుండెడివాడు చెడ్డ పొవమేదొా చేసియుండుి (తిపురనేన్సి, అందుచేత గుడులచుట్టు దిరిగి నీ కాలాన్ని నీవు పాడు చేసుకోవద్దు, చిల్లర దేవుళ్ళకు మొక్కి నీవు చిన్నవాడివి కావద్దు,

164

“పార పనులకన్న ప్రార్ధన మరిలేదు పాలము వనుఅకన్న పూజలేది (గుత్తా థీనివాసరావు. పొలము పనులు చేసేవారికి పూజలెందుకు? అదే అందరికి అన్నం పెట్టి పూజ అనేవారు. విగ్రహారాధన అంటి పూర్తిగా వ్యతిరేకి.

వారిమాటలు విన్నా వారిచేతబుచూచినా _పథ్యాత తత్వవేత్త “సోక్రటీస్‌” ను చదువు తున్నట్లుండేది నా మనసుకి. ఇది వాస్తు న్నప్పుడు నామనసు దవీభూతమయింది నా కన్నుఅ నీటితో నిండినవి. అ కారణంగా కన్నులు మూతబడి రెండు నీటిబొట్టులు కన్నులనుండి జారిచై,

స్వప్న జాగరవులు

స్వప్న జాగరములు సరిసమానమని ఆధ్యాత్మికవాదం చెబుతుంది. స్వస్నంలో కనిపించే వస్తువులు తన మనసులో తానే సృష్టించుకుంటాడ్డు అలా సృష్టించుకున్న వస్తువులను అనుభవించేది తానే అనందించేద్కి అను భూతి చెందేది తానే. (కర్త; భోక్తతానే తానే గురుం అవుతాడు, తానే ఆ గురిమెక్కి స్వారీచేస్తాడు. తానే స్త్రీ అవుతాడు: తానే పురుషుడై ఆ ప్రీశో సంభోగిస్తాడు, ఆనందిస్తాడు, స్వవ్నంలో రోగి తానే వై చ్యుడు తానే. తానే రోగమై అ రోగానికి తానే మందవుకాడు, తన మనసే తనకు భిన్నమైన వస్తురూపం పొందుతుంది. ఆక్కడ తనకు మిశుండు తానే, శతుఏవు తానే, మితత్వంలో వుండే ఆనందం, శతృత్వంలో వుండే దుఃఖం రెండూ శాన్నై అనుభవిస్తాడు.

సృష్టి, స్థితి లయకారుల్లై న బిహ్మ, విష్ణు నుహేశ్వరాదుల లక్షణాలు గల త్రిమూర్తి త్వం తాను పొందుతాడన్నమాట, అందుచేత తన మనసు యెలాఅనుకుంటే జగతు అలా అవుతుందని వారిభావం, జందుబేకనే భాహ్య జగత్తుకు అంతః పివృత్ని కారణ మనుకున్నారు. అందుచేతనే స్వప్నంలో కనిపించే వస్తువులకు అస్తిత్వం లేనట్లుగానే జాగ్రత్తలో ని జగ త్తుకికూడా అస్పిత్వం లేదని అనుకోవడం జరిగింది, అందువల మిధ్యా థావం అభీవృద్ధి అయింది మిధ్య అనేదానికి అర్ధం మారిపోయింది.

15ఫ్‌

స్వవ్న జాగరములు సమానమని భౌతిక తత్వశాస్త్రం అంగీకరించదు. ఈ విషయం అన్నగారితో చర్చకు వచ్చినవ్వుడు అనేక గొంధాలనుండి అనేక శ్లోకాలను, వద్యాలను చదివి ఉదాహరించి వివరించారు, ఆ కాలంలో వారికున్న జ్ఞానాన్ని బట్టి ఆలా ఖథావించారు. ఆ భావాలను గ్రంధస్థం జేశారు. అంతమాత$9౨చేత వాటిని నమ్ముతూ కూర్చోలేంకదా? మన తర్మ, బుద్ధికి హేతుబద్ధతకు సరిపోతుందా? అని ఆలోచించాలిగదా మనం అనే వాదిని నేను

శాస్త్ర ప్రమాణాలను కొాదనలేంకదా అనేవారు, మీరు శాస్త్రమనేది శాస్త్రంకాదు. విజ్ఞానరీత్యా (సై న్చుద్వార్యా విశ్లేషణకు నిలిచి విషయాన్నే శాస్త్రమంటాం మనం ఆధ్యాత్మిక తత్వశాస్త్రమని చెవ్పుకునే మతవరమైన గ్రంధాలు శాస్టాొలుకావు అందుచేతనే తాత్విక విషయ పరిశీలనకు శాస్ర (మళగింధ) (చమాణ. వనికిరాదని శంకరుడే అన్నట్లు విన్నాంకదా? అని నేనన్నాను, ఆనాటితో అ విషయం వదిలేశారు అన్నగారు.

గ్రంధ 1పమాణాలు జ్ఞానానికి అగడ్తలు, గ౦ంధాలు చదవడంవేరు, వాటిని పిమాణఎగా తీసుకోవడొంవేరు.. సొంత ఆలోచన, స్వబుద్ధితో పరి శీలన, విచక్షణతో నిర్ణయం చేసుకోవాలి. ఆ నిర్ణయం చేసుకున్న విషయం [పమాశానికి సరిపోతుందా అని చూచుకోవచ్చు. గంధ వఠనంతో ఆగి పోరాదు, శంకరుడు అలా చేయగలిగాడు గనుకనే సంవిదాయంగా చెప్ప బడుతూవున్న అఆస్టిక విధానాన్ని ఖండించి నూతన కాన సిద్ధాంకాన్ని బోధించగలిగాడు. ఆ కొలాని కది తాత్విక విప్లవమే, దానినే దేవునిపై తిరుగుబాటు అంటూ వుండేవారు అన్నగారు.

బింబ = (పతిబింబొాలం

ఘట; తటాత, నదీ జలొాలయందు కాన్సించు (ప౭ిబింబానికి సూర్య బింబం కాశణం. సూర్యబింబం ఒక్కటి అయినా పితిబింబాలు అనేకాలుగా గోచరిస్తూవునై న, ఘట, తటాకాలయందు జలం ఆవిరిగా మారిపోయి నపుడు (నీదు తేకుండా పోయి నపుడు) పితిబింబం అఎతర్జాన మవుతుంది,

168

పితిబింబం తోచుటలేదు. కాని సూర్యబింబానికి ఏ విధమైన మార్చులేక నిశ్చలంగా వుంటున్నది. అట్లే పరమాత్మ కారణంగా దేహమునంచు కాన్పించుజీవాత్మ దేహము నశించినంతనే తోచుటలేదు. ఆంటే దేహానంతరం జీవాత్మ పరమాత్మలో అయమవుకున్నది (ఐక్యమవుతున్నది, కార్య రూవంలోవున్న జీవాత్మ, కారణరూపమైన పరమాత్మలో (మరణానంతరం) ఐక్యమవుతుందని సంపిదాయ వేదాంతులు చెబుతూ వుంటారుం అ వాదం శంకరునిచే ఖండించబడింది. *విదేహముక్షి” అనే సిద్దాంత దోష వాక్య మును శంకరుడు అంగీక రించలేదు. జీవస్‌ముక్సి అనే వాక్యాన్ని ప్రచారం

చేశాడు, జీవుడు పాపకర్మలు చేస్తే హీనజాతుల దేహాలయందు మళ్ళి జన్మకు వస్తాడనీీ పుణ్యకర్మలు చేస్తే దేహాన్ని చాలించిన జీవాత్మ వరమాత్మలో ఐక్యమై జన్మరాహిత్యం జరిగి మోక్షం బొందుఠాడనీ వారినమ్మకం, అదే విదేహముక్రి అనికూడా నమ్ముతూవచ్చారు. ఈ వాదననుకూడా శంకరుడు ఖండించాడు, (వీదేహముక్తి వేర్కు జీవన్‌ముక్తి వేరు జన్మవాహిత్యమే

మోక్షమనుకున్నారు వై దికులుం

యజ్ఞ యాగాది క్రతువులు చేసిన పుణ్యఫలితంగా జీవుడు స్వర్గానికి వెళతాడనీ, అలాంటి పుణ్యకార్యాలు చేయని పాపజీవులు నరకానికి వెళ కారనీ చెప్పిన వైదిక సిద్ధాంతం తాత్విక జిజ్ఞాస పెంగిన ఉపనిషత్‌ కాలానంతరం స్వలళ్గం అనేదానిని వదిలేసి మోక్షం అనేవానిని (స్రవేశ పెట్టింది. ఆ మోక్షాన్ని భక్తి, యోగం జ్ఞాన మార్గాలద్వారా సాధించవచ్చు నని అనుకున్నారు. అలా చెబుతూ వచ్చారు. కర్మఫలితాలు జీవుడు తన జన్మపరంవరలో ఆనుభవిస్తాడని చెవృడం ప్రై విషయాలకు విరుద్ధంకాదా? అలాంటి పరస్పర తాత్వికాంశాలను యెలా సమన్వయం చేసు కుంబాం? ఆది అద్ద్వైతం, ద్వైతం కాశి అగమ్య గోచరం. అందుచేతనే శంకరుడు వాటిని ఖండించాడు. మోక్షం భక్తి, యోగ సాధనల ద్వారా

187 సాధించేదికాదనీ, జ్ఞానంవల్ల పా౦ప్పిఠిచేది కాదనీ చెప్పి జ్ఞానమే మోక్షమని నూతన పికిపాదన చేశాడు. బంధంవుంటే మోక్షంగాని జీవుడు తాత్వికంగా బద్ధుడేకానపుడు మోక్షం కొత్తగా పొందడమనేది తాత్వికంగా తవృన్నాడు. “నబంధ్రంి నమోక్షంి అని అందుకే అన్నాడు. భక్తి = భారత భాగవతాలు

ఆ కారణంగా సంప్రదాయ వైదిక సిద్దాంతంమీద దెబ్బతీసిన శంక రునిపై మత సంపిదాయకులు (జ్రానటామ్మ్యులు దండెత్తారు. ఆయన సిద్ధాంతం వారికి గిట్టలేదు. జ్ఞానంవస్తైే మతం నిలవదు అందుకే ఆచార బద్ధమైన మతోద్ధరణకోసం దై్యైతం (ప్రచారంలోకి పీసుకువచ్చారు. అభిన్న మైన జీవ, (బహ్మములకు భిన్నత్వం ,_పవేశపెట్టారు. భక్సిని (వచారం చేశారు. భారత్కు భాగవతాది భక్షికధలు విరివిగా వా్శియబడినై.

ఖ క్సికి ప్రొముఖ్యం పెరిగింది, సంగిత్య సాహిత్య, నాట్య, నాటక వగైరా కళారూపాఅమ అందుకు సాధనాలుగా వపయోగించుకున్నారు. దానితో మనిషి భక్తి పారవళ్యానికి దాసుడై నాడు, జ్ఞాన తత్వానికి దూరమైనాడు. భక్తి చేయని వ్యక్తిని న్యూనంగా చూచేదళకు వతనం ఇందింది ఈ సమాజం. ఫలితంగా కావలసినంత అజ్ఞానం 'ెరిగింది- (మత్తునిచ్చే మత్తు (ద్రవ్యాలకంటే మించిన మత్తునీయగలదు కళా రూపా అలో రంగరించిన భక్తిమందుం ఇది నేటి మనకాల్విళ పరిస్థితి అని వివ 60చారు అన్నగారు. అదే సరైన విశ్లేషణ,

సాంకేతిక విజ్ఞానం - తాత్విక అజ్ఞానం

ఇటు విజ్ఞానరీత్యా అభివృద్ధి చెందిన భౌతిక తత్వశాస్త్రంగాన్ని అటు ఆధ్యాత్మికపరంగా చెవబడిన జ్ఞానమార్గంగాని తెలుసుకునే పరిస్థితిలోలేరు మనవజలు, అదే విచారకరమైన విషయం, విజ్ఞానరీత్యా పెరిగిన సాంకే తిక సాధనాలద్వారా ఆ ధు నిక మైన వస్తూత్పత్తి జరుగుతూవున్నదిం ఆ వస్తువులను విరివిగా వుపయోగించు కుంటున్నాడు, అనుభవిస్తున్నాడు మనిషి,

168

వైజ్ఞానిక పరంగా వచ్చిన మార్చుల సహాయంతో వ్యవసాయ రం గంలో ఉత్పత్సి బాగా పెరగడానికి అవకాశం యేర్చడింది. అలాగే యితర రంగాలలో యొన్నో మార్పులు వచ్చిన్నై, తద్వారా మానవుడు తన జీవితాన్ని సుఖవంతం చేసుకుంటున్నాడు. కాని, తసలోని తాత్విక అజ్ఞా నంవల్ల ఈ వచ్చిన సౌకర్యాలన్నీ భౌతిక విజ్ఞానంవల్ల వళ్చినవని తెలుసుకోక పోవడం మూలంగా తన వైయక్తిక సుఖ భోగాలకు తిరిగి దేవునిపై నమ్మకం పెంచుకుంటున్నాడు. తాత్వికంగా తిరోగమనం చెందు తున్నాడు నమ్మకమనేది మనిషిని ఆలోచించ నివ్వదు: అదే ఇప్పుడు జరుగుతూవున్నది. ఆ నమ్మకంలో తృప్తి చెందుతున్నాడేగాని వాస్తవం తెలుసుకోలేక పోతున్నాడు.

సత్య సాయిబాబా

అద్వైత సభలకు ద్వైత విశిష్టా ద్వ్వైతభక్తులు వచ్చివట్లుగా నే సత్య సాయిబాబా భక్తులుకూడా వన్తూవుండేవారు. సత్య సాయిబాబా భక్త బృందం పుట్టపర్తి వెళుతూ అన్నగారిన్‌ కలిసి బావాను చూడటా! కీ వెళ్లుతున్నిట్లు చెప్పారు, అలొగా అయితే *నీను” వారిళి అడిగినట్లు చెప్ప మన్నారు అన్నగారు, అలాగే, అక్కడ బొబాను కలుసుకున్నవన్పుడు మా గురువుగారు మిమ్ములను, మీ క్షేమములమ అడిగినట్లు చేబ్చమన్నారని చెప్పారు.

అలా ఆ భక్తృబృదం చెప్పగానే అలాగొ మంచిది అని సంతోషంగా నేన్స” కూడా మీ గురువుగారిని అడిగినట్లు చెప్పమన్నారట భాబా”రు అందుకు ఆ భక్తబృ్బందం ఆశ్చర్యపడి మీకు మా గురువుగారు తెలుసొ అని అడిగారట. లౌకికం తెలిసిన బాబా “తెలుసు మీ గురువుగారు తెలియక పోవడమేమిటి" అన్నారట దాంతో నూ అన్నగారిమీద అపఠిమితమైన గౌరవం పెరిగింది ఆ భక్త బృందానిక్సీ శిష్యవర్గానికిం

అధ్యాక్మికవాదులు ఇలాగే పరస్పరం భక్తు లదగ్గర గొరవం పే.చు కునే యుక్తులు పయోగిస్తూ వుంటారు, ఒకసారి ఒక సాయీ భక్తుడు

169

ఒక బంగారు ఉంగరంతెచ్చి అన్నగారికి చూపెట్టి ఈ ఉంగరాన్ని మా బొబొగారు స్వయంగా (శూన్యంనుండి) సృష్టించారని చెప్పాడు, ఆ ఉంగ రాన్ని తన చేతిలోకి తీసుకుని అటూ: ఇటూ తిస్పిచూచి బొగానేవున్నది నిజమైన వుంగర మే. కాన్సి మా గురువు (శంకరుడు (బహ్మ సృష్టించిన ఇంత పెద్ద ఈ జగత్తుని మిధ్యచేశాడుగదాః మరి మీ బాబా కాను సృష్టిం చిన ఈ చిన్న వుంగరాన్ని మిధ్యచేయగలడా:ః అన్నారు అన్నగారు,

మిధ్యఅంటబే యేమిటి? మాయళఅంటే యేమిటి? సత్య౦ అ౦భే యేమిటి? అసత్యం అంటే యేమిటి? శూన్యం అంటే యేమిటిః శూన్యంలో నుండి సృష్టించడ మంటే యేమిటి? అని తెలియని ఆ సాయిబాబా భక్తుడు నోరుమూసుకున్నాడు. పావం ఏం చెప్పగలడు? అతడు భక్తుడు అని అంటూనే వున్నాంగదా? ఎక్కడైన్నా ఏ విషయంలో భక్తుడైనా అంతే వరిస్థితి భక్తునికి తలియడమంటూ వుండదు. నన్ముకం మాతమే పబ అంగా వుంటుంది, నమ్మకం తెలియనివ్వదుకదా? తెలిస్తే భక్తుడు కానే కాడు కదా?

సాయివావా. పెద్ద గారడివాడుః (బతకనేర్చినవాడు, అంకేగాని శాత్వికం తెలిసిన వాడుకాడు. తత్వం తెలిసినవాడు మహత్యాలు మహి మలు వున్నవని చెప్పడు, అమాయకులైన (పజలు ఆతని మాయలోబడి ఆతనుచేసే గారడి విద్యలను మహత్వాలని; మహిమలని అనుకుని మోన పోతూ వుంటారు. సొమాన్యుడు బజారు లో [(బతుకుతెరువుకోసం చెస్తే గారడి అంటున్నా0. నుతి ముసుగులో స్వాముల చశేషంలో చేసిదానిని మహత్వాలనిః మహిమలని అంటున్నాం. ఇది మనదేశానికి పట్టిన పీడ. తాత్విక పరిశీలనకు మాసవుడు దూర మైనకొద్ది ఇబువంటి పీడలు అతనిని పట్టి పీడిస్తూ వుంట్లై అనేవారు అన్నగారు.

ద్ద ఎలిల్వా పోతఈలూరి వీర్ణబహ్మంగారు

పోతులూరి వీర్మబహ్మంగారి కాలజ్ఞానం సంగకేమిటండి అని అడి గాడు ఒక సభలో ఒక భక్తుడు పూజకు పువ్వులు తెమ్మని శిష్యుట్ధి పంపిం చీన బ్రహ్మంగారికి అఆ శిష్యుడు పువ్వులు తెచ్చేలోగానే తాను మరణిస్తానని

170

తెలియదు శిష్యుడికి పూర్ణ మంత్ర)౨ చెవృకండానే ఆతడిని నసష్టేటముంచి తాను మరజించవలసి వస్తుందని తెలియని _బహ్మంగారికి కాలజ్ఞానంచెప్పే జ్ఞానం వున్నదని నమ్మే మనం యేపాటి జ్ఞానం కలిగివున్నామనేది అర్ధ మవుకు౦ది. కాలజ్ఞానమనేది ఆంతా బూటకం అన్నారు అన్నగారు,

బిహ్మలఅగారి జీవిత చరిత్రలో మరొక విశేషం వున్నది. అది మీకు తెలియదు. (బహ్మంగారిది జీవ సమాధిగాదు పొడుగాదు. ఆయన అత్మ హత్య చేసుకున్నాడు అన్నారు అన్న గారు, ఆ వార్తవిన్న అక్కడి వారంతా ఆశ్చర్యంతో అదేమిటండి ఆలాఅంటారు అని అడిగారు (బ్రహ్మం గారు వొొహ్మణ వ్యతిరేకి ఆయన భా్రాహ్మణుడు కాదనే నెపంతో (బహ్మవిద్య వినడానికి, చెప్పడానికికూడా అంగికరించలేదు (వాహ్మణులు అందుచేత ఆ విద్యను గురు సాంవిదాయకంగా వినే అవకాశం లేకపోయింది, ఆ పరి స్థితి వారి మానసిక పరిస్థితిని కుంగదీసింది.

సఇపదాయాము = (బ్రహ్మవిద్య

ఎలాగో సంపిదాయాన్నెదిరించి తాను విద్యను సంపొదించ గలి గారు కొన్మి అలా సంహాదాయాన్నెదిరించి విద్యనుసం పాదించిన (బహ్మం గారే శన శిష్యునికి పూర్ణ మంతం చెప్పడానికి అర్హత లేదనే సంప్రదాయ బంధానికి బద్బుడైిపోయాడు. ఆ న్యూనతా భావమే ఆయన మరణానికి కారణ మైనది, పూజకు పువ్వులు తెన్మునే నెసంతో శిష్యుజ్ణివంపి ఆతడు తిరిగివచ్చే లోగా జీవసమాధి (ఆత్మహత్య) చేసుకున్నాడు అని చెప్పి *ఈ విషయం యెవరితోను అనవద్దు పాపం ఆయన శిష్యులు ఈ విషయం ఇలా వింటే బాధపడతారు అన్నారు అన్నగారు

(గురవువద్ద సంప్రదాయ బద్ధంగా విద్య నభ్యసించివుంటే ఆ గురు వుగారివద్ధ అధికారం పొందేపరకు ఆ విద్యను యితరులకు చెప్పే అర్హత ఆ శిష్యునకు వుండదు, ఇది సంహుదాయం౦, ఈ సంప్రదాయాన్ని తన మీద తానే అమలు జరుపుకున్నాడు బహ్మంగారు

(బహ్మంగారు బాహ్మగేతరుడు అనే సాక్షులో (బాహ్మణులు వారికి విద్య చెప్పడానికి అంగికరించలేదు. అందుచేత బాొహ్మణబాతిపై పోరాడి

171

ఆ విద్యను సాధించారు కాని, గురువు దగ్గర అధికార మంతం పొందే అవకాశం లేకపోవడంచేత అది ఒక పెద్ద లోవంగా భావించారు. ఆ భావం వారిని మానసికంగా కుంగదీసింది. జీవసమాధికి కారణమయింది (ఆత్మ హత్యకు దారితీసింది,

అన్నగారు బ్రహ్మంగారి మరానికి సతీసమేతంగా వెళ్ళివచ్చారుం అక్కడకు వెళ్ళిన సమయంలో రెండురోజులు వుండి సభలు జరిపి (పాధ మిక తాక్విక విషయాలు జోధించారట ఆ సమయంలొ |బహ్మంగారి సమాధి చూద్దురుగాని రండని అన్నారట మరవాసులు, ఆత్మహత్య చేసు కున్నవారి సమాధి చూచేదేమిబి? అన్నారట అన్నగారు. అలా నిర్మొగ మాటంగా అన్నందుకు వాధవడ్డారట అక్కడివారు. కాని? అదేమిటని అడగ లేదట వారు

బెజవాడ గోపాలరెడ్ధి గారు

గో పాలరెడ్డగారు స్వతహాగా సాత్విక స్వభావులు, సొత్వికులై నవారు తాలత్వికుల్లై తే సమాజానికి తగినంత మేలు జరుగుతుందని అన్న గారంటూ వుండేవారు. స్వాతం్యత్య పోరాటకాలంలో గోపాలరెడ్డిగారుు అన్నగారు థిరుచినావల్లి జవ్లైలులో కలిసి వుండేవారట. ఆ పరిచయంతో అన్నగారికి కలిగిన అభిపాాయం అదిం

ఆర్థికంగా యెంతో ఉన్నత స్థితిలోవున్నా, భౌతిక సుఖ భోగాలకు తగినంత అవకాశంవున్నా ఆ సుఖం సుఖంకాదని ఆ సుఖాన్ని మన స్ఫూర్తిగా త్యజించి నిజమైన సుఖాన్వేషణలో భాగంగానే దేశ స్వాతం (త్యాన్న పేక్షించి స్వాతం్యత్య పోరాటంలో పాల్గొన్న నిస్వార్థం నిరాడంబర జివి గో పొలరెడ్డిగారు. నిండైన విగ్గహరూవం? ఆ రూపానికి తగిన మాన సిక స్వరూపం వాతిదిం

ఒక సందర్భంలో గోపాలరెడ్డిగార్తు మాలతీ చందూరుగారు మా వూరు (పుష్నగిర్సి వచ్చారు. మూ మూడవ అన్న వీరరాఘవయ్య గారికి వారితోవున్న పరిచయంతో వారిని తీసుకువచ్చారు మా వ్యవసాయ

172 కృషిని మాచి సంతోషి.చారు వివరాలు అడిగి తెలుసుకుని ఆనందించారు. అలా ఆ విషయాలు తెలుసుకున్న తరువాత నాకుకూడా ఇక్కడే వుండి పోవాలని వున్నది. రెండెకరాల తోటనుకొని ఇక్కడే సుండివోతాను అన్నారు మాలతీ చందూరుగారు. నీ కెందుకమ్మా, అ కృషి నీవల్లకాదు; చూచినంత సులభం౦కావు చేతలు, ఆ కృషిలో నిరంతరం నిమగ్నమైన వారికే ఆది సాధ్యం అన్నారు గో పొలరెడ్డిగారు. కృషితో నాస్తి దుర్భిక్షం అనే వాక్యార్ధాన్ని పూర్తిగా విశ్వసించిన వారికే అది సాధ్యం. నాస్పిబలైన వారే ఆ వాక్యాన్ని అర్ధం చేసుకుని ఆచరించగలరు అన్నారు గోపాలరెడ్డిగారు, మీరు నాస్తి కులెలా అయ్యారు? అని అడిగారు మాలతీ చందూకు గారు. నాస్టికులు కొత్తగా అవడం అంటూ వుంశదండి, మానవులు నాస్తికులుగానే పుడతారు, పుట్టుకలో యే భావమూ వుండదు. కాని, పుట్టిక తరువాత తానుపెరిగే వరిస్థికులు వస రాల, భొవాల (సపభావం వల్లన్వు పెద్దల 'పెంపకంలో అస్టిక భావాలు (దివుడు వన్నాడనే భావం) వారికి నూరిపోస్తారు, అందువల్ల అస్పికులుగా మానవులు మారతారిగాని నాస్త కులుగా క్రొత్తగా మారరు అన్నా౦, మా కుటుంబ రాజకీయ పోరాటాల, సాంఘిక సంస్కరణల చరిత) అడిగి తెలుసుకొని చాలా సంతోషించారు. మాలోని తాత్విక పరిణామాలు తెలుసుకొని “మీరు దేవుల్ణే యెవిరించారు. (కాత్వికంగ్రాఏ ఇక మీకెదురు లేద్వు యే శక్తీ మిమ్ములను యెొదిరించలీదు, విజృంభించి మ.౦దుకు, మరింశ ముందుకు సాగిపొండి అన్నారు అన్ని క్రులాల్లోను మీరు కలిసి పొండి. అన్ని కులాలను మీలో కలుపుకోండి. తద్వారా కులహద్దులు చెరి 'పెయ్యండి అన్నారు గోపాలరెడ్డి గారు మమ్ములనెంతో ఉఊత్స్చాహవరుస్తూ, అలా అంటూ యెంకగానో మమ్ములను పోోత్సృహించారు. మనలో యెంతమంది అటువంటి విశాల మనస్తత్వం గలవారుంటారు అనిపించింది అ మాటలు వారంటున్నవ్వుడు, సాఖ్వికుల్తై నవారు తాత్వికలై తే సమా బానికి మరింశ మేలు జరుగుతుందని నా చిన్నతనంలో వారిని గురించి అన్నగారన్న మాటలు నాకు జ్ఞావకానికొచ్చిన్చై, ఆ జ్ఞావకమే ఈ వ్రతకు మూలమైనది,

శకి చలంగారు = తాత్విక తిరోగమనం

చలం ((గుజిపాొటి వెంకటచలం) గారితో మా అన్న (గుత్తా చలమయ్య) గారికి వరిచయం వుండేది. ఆ రోజుల్లో ఆయన, ఈయన మంచి వయసులో వుండగా ఫీ) అవ్‌ సొసైటి అనిపెట్టి నడిపిన రోజులవి. (అప్పటికి, ఇవ్పటికి దానికి సరైన, పూర్తి అర్ధం యేమిటనేడి యెవరికి అర్థ మైనట్లులేదు) స్రీలకు స్వేచ్చకావాలనే భావంతో ఆ విషయమై ఆవేదన వది ఎన్నో పుస్తకాలు వాశారు వారు. ఆంధ్రదేశంలో చలం సాహిత్యా నికి వృత్యేక స్థానమున్నది. ఆ సాహిత్యంప్రై అన్నగారికి మంచి అభి పాంయం వుండేది స్త్రీలపై సానుభూతి చూపెట్టి వారి సమస్యలకు పరి ష్కారం ఆలోచించడం ఆ రచనఆ ముఖ్యోద్దేశం,

మమ ధర్మశాస్త్రం పికారం స్రీలకు యేవిధమైన స్వేచ్చ వుండ కూడదు, (మనువు దృష్టిలో స్త్రీ పురుషునితో సరి నమానమైన జీవికాదు, హిందూ మతస్థులకు అది విమాణ గ్రంధం, అటువంటి మనుధర్మ శాస్త్ర సంబంధమైన మత కట్టుబొట్నను యొదిరించ గలిగికేనే స్రీలు స్వేచ్చ పొంద!లుగుతారు. స్త్రీలుకూడా మానవుని గుర్తించబడతారు. లేనిచో వారు మానవులేకాదు. ఆ కారణంగా వా6కి స్వేచ్చ అనే మాజిలేదు

అందుచేత ఆ మతపరమైన తాత్విక పునాదిని యొదిరించగల జ్ఞానమూ, సాహసమూ వుంటేనే అటువంటి నంచలనాత్మకమైన రచనలు చేయగలడు అనే అభిపొాయంతోనే చలంగారంటి అభిమానం, ఆ దృష్ట తోనే ఆ సాహిత్యం అంటే గౌరవం వుండేది అన్నగారికి,

స్త్రీలు తమ కోరికలను యధేచ్చగా తీర్చుకోవడానికి ఈ సమాజం (పురుషాధిక్య సమాజం) అంగికరించదు, ఇక్కడ కుటుంబ వ్యవస్థకు గౌరవం వున్నది, భర్తను యెొదిరించలేని మనస్తత్వంగల భఖార్యలనే భర్తలు గౌరవిస్తారు, అంగీకరిస్తారు అడే ఈ సమాజ సంపిదాయంగా భావిస్తున్నారు. అటునంటి పరిస్థితులలో తమ కోరికలను యొలా వివ రించగలరు? యెలా యొదిరించగలరు? అనేది ముఖ్యమైన పిశ్నగా వున్నది.

174

అయిదవ తనంతోనే ఈ సమాజంలో తనకు గౌరవం వుంటుందనీ? మర్యాద వుంటుందని అనుకునేభార్య తన భర్వను యెలా యొదిరించ గలదు? మత ఆచార్య సంపవిదాయాలను యొదిరించి తన స్వేచ్చను వ్యక్తిత్వాన్ని నిలుపు కుంటుందా? లేక తాను తనభర్నకు బానిసయై తన వ్యకి,త్వాన్ని చంపుకుని కోరికలను భావాలను దిగమింగి తన భర్తతో కృత్రిమమైన సంసార జీవితాన్ని గడుపుతూ తన పునిస్త్రీ తనాన్ని కాపొడుకుంటూ పుణ్యస్త్రీగా తనను తాను మలచుకుంటుందాః ఆ విధమైన అసహజమైన జీవితాన్ని గడుపుతూ సమాజంలో గౌరవం పొందుతూ వుండటమా? సమాజాన్ని యొదిరించి స్వతంతు)రాల్లై తన కోరికలు ఫీర్చుకోవడమా? అనే దానికి సమాధాన మేది?

ఆనాడు చలంగారు ఇటువంటి జటినమైన సమస్యలను గురించి ఆలోచించారా? ఆలోచించకుండానే అనాలోచితంగా ఉద్వేగానికి లోనై ఈదే9కంలో వ్రొసివుంటారా?ః అనేది నా లాంటి తాథ్వికమనే పిచ్చివున్న వాళ్ళకు వస్తూవున్న సందేహం, కాని ఇది పిచ్చి సందేహం అని సుల భంగా మాతం కొట్టి పారెయ్యొద్దు,

ఈ సమాజంలో స్త్రీలను నీచంగాచూచే స్వభావానిక్కి వారిస్వేచ్ళను అరికట్టే ఆలోచనకు వెనుకవున్న తాత్విక పునాదులేమిటి?ః ఏ దుర్మార్గపు పువాదులమీద ఈ దుర్వ్యవస్థ నిర్మించబడి వున్నది? అనేది ఆలోచించ కుండ్వౌ ఆ తాత్విక పునాదులు కదలించకుండౌా, ఆ దుర్మార్గపు ఆలోచనా సరళిని మార్చకుండా స్త్రీలపై సానుభూతితోను, వారిపై దయా దాక్షి జ్యాల కారణంగాను యేదో వ్రొస్తేను, యేదో చేస్తేను సరిపోదు, ఆ పై సంస్కరణలవల్ల , ఆ సానుభూతివల్ల వారికి ఒరిగేద్హి మిగిలేది యేమి వుండదుం అ వద్ధతి శాశ్వత పరిష్కారానికి మాన్గంకాదు కాలేదు,

ఈ విషయమై చలంగారితో బహుకాలంగా వరిచయంవున్న సలువు రితో _పస్తావించడం జరిగింది, కాని, వారు యింత లోతుగా ఆలోచించ లేదని చెప్పడం జరుగుతూ వచ్చించి. అందుచేత చలాన్ని తాత్వికంగా అర్హంచేసుకున్నవారు లేగనిపించింది. వారి తాత్విక జ్ఞానం అవగాహన మీద నాకు అనుమానం కలిగింది. న్‌

15

ఈ మధ్య మధురైలో పివంచ తాత్విక మహాసభలు జరిగినవి ఆ సభలకు హాజరైన అన్నగారు అక్కడనుండి అరుణాచలం (చఅం వుండే స్థలళ) కూడా వెళ్ళి చలంగారిని కలుసుకున్నారు. అనేక విషయాలు చర్చించారు

అంధం౨దేశంలో ఆనాడు ఫీ అవ్‌ సొపైటి నడిపిననాడు మీరు చెప్పిన విషయాలకు, ఈనాడు మీరు చెపుతున్న విషయాలకు తాత్విక మెన వె రుధ్యం కనిపిస్తూ వున్నదికదా, ఆ మార్పుకు కారణమేమిటని అడిగారట అన్నగారు. స్త్రీలకు స్వేచ్ళ కావాలని అనాడు యెన్నో రచ నలు చేశారు, ఈనాడు అంతా ఈశ్వరేచ్చ ఆంటున్నారు. ఈ వైరుధ్యం లోని ఆంతర్యమేమిటిః మీ భావాలకు బాహ్యరూపమైన ఆ రచనలక్కు మీ అంతరంలో దాగిన ఈశ్వర భావానికి యే విధమైన సమన్వయం కుద రదు. అంతరంలోని ఆంతర్యం (వధానమైనదా? అంతరానికి సఆిబంధం తీని బావ్యు భావాలకు ప్రాధాన్యం ఇస్తున్నారా? ఆస్‌ అడిగారట అన్నగా రుం

నాది కౌకి కన్ను

4స్టేన్సు ఇపుడు ఒక కంటి వాడను అన్నారట. కాకి ఒకే సారి రెండు కళ్ళతోను చూడలేదు* ఆ కన్నుతో చూచినపుడు ఈ కన్ను కనిపించదు ఈ కన్నుతో చూచినపుడు ఆ కన్ను కనిపించదు. జగత్తుని చూస్తే దేవుడు కనిపించడు, దేవుడిని చూస్తే జగత్తు కనిపించదు. ఆ రోజుల్లో రెండు కళ్ళతో రెంటిని చూచేవాడిని, ఈ రోజున ఒక కన్నుతో ఒకదాన్ని (ఈశ్వరుణ్ణి) చూస్తున్నాను అన్నారట. అంటీ జగత్తుని చూవేకన్ను వోయిందన్న్ననూట,

ఆ విధంగా జగత్తుని చూచే కన్నుని కొవాలని మూసుకుని జగత్తుని చూడలేని గుండ్డివాడై నాడన్నమాట. మరి జగత్తులో వున్న స్రీలు, వారి సమస్యలు యెలా చూడగలు గుతాడు? ఎలాంటి వరిష్కారమార్షం చెన్న గలుగుతాడు? తాత్విక పునాదులుకేని భావోద్రేకాలు ఉద్వేగ పూరితాలేగాని నిజమైన ఆలోచనా జనితాలుకావు, అందుచేతనే అవి తాటియాకు నుంట లాంటివి అంటున్నాను, నిలబడేవి క వంటున్నాను*

176 *శేసారి రెండు కళ్లతోను ఒకే విషయాన్ని చూడగలగాలి అడి వ్యావహారికం. రెండు కళ్లతోను ఒకేసారి రెంటిని (జగత్తుని, దేవుణ్ణి ఒకటిగా చూడగలగాలి అదే తాత్వికం. అలా చూడగలిగినవాడే జ్జానిం అలాకాశపోతే రెండు కళ్లకు ఒకే దృశ్యం రెండుగా కనిపిస్తుంది అదే అజ్ఞానం” అన్నారట అన్నగారు, ఆ కాలాన్ని తలుచుకుంటే అంతా అజ్ఞా నంగా కనిపిస్తూ వుంటుంది అన్నారట వారు. అంటే జగత్తునిచూస్తూ అందూలోని మానవులను వారికున్న సమస్యలను చూస్తూ ముఖ్యంగా స్త్రీల సమస్యలపై ఆవేదనపడి వ్రాసిన అనాటి భావాలు ఈనాడు వారికి అజ్ఞానంగా తోస్తూవున్నవి అదే వారిలోని తిరోగమనం, అందుకు తాల్విక పునాది లేకపోవడమే కారణం ఆ కారణంగానే మానవులకు దూరంగావుంటూ మానవుల సమస్య అను గురించి ఆలోచించడానికి దూరమై జగత్తుని చూడలేక (గుండ్డివాడై ) శీవలం కల్పనా మాతుడైన ఈశ్వరుణ్ణి భావిస్తూ. ఆరాధిస్తూ ఆనందిస్తూ వున్నాడన్నమాట, ఎంతోమంది గొప్పవారుగా చలామణి అవుతూ తాత్విక సమన్యయంలేక్క తెలియక్క చివరకు చిన్నవార్డై సంచరిస్తూ వుంటారు. ఆనాటి ఆ చలానికీ స్వేచ్భాభావాన్ని కోల్పోయిన ఈనాటి అరుణాచలం లోని ఈశ్వరదాసుడై న ఈ చలానికీ అంత భేదం వున్నదన్నమాట ఒక్కసారి అంధ్రాకు దయచేయకూడవా అన్నారట అన్నగారుః ఎందుకు ఆన్నారటవారు, ఈనాడు మూఢ నమ్మకాలు మరీ పెరిగిపోయినై + ముఖ్యంగా స్త్రీలను బాధిస్తూవున్న సమస్యలు వారిని మరీ అధ్వాన్నివ పరిస్థితిలో వుంచుతూవున్న్నైః వారి మార్చుకోనం మీ రేద్దైెనా సందేశం ఇవ్వాలి, మీ లాంటివారి అవసరం ఈనాడు ఆంధ్రిదేశానికి మరింతగా వున్నది అన్నారట అన్నగారు. మనం ఇెప్పవలసిందేమీకీదు. మూర్చ వలసింది అంతకంటే లేదు, అంతా ఈశ్వ రేచ్చ అన్నారట వారు (ఇపుడు అర్భమైనాడు చలం నాకు మార్చవలఅసిందేమీ లేదని మీరంటున్నారు. ఈ సమాజం ఇలొగీ వుండాలని మీ రభిపాంాయ పడుతున్నారా? మార్చుకావాలని కోరిన మీరే

177

మార్చవలసిండేమీ లేదని అంటున్నారు. అంతా ఈశ్వరేచ్చ అనే తాత్విక సూతం నమ్మిన మీ మండి అంతంకటే ఆళశింజేదేముంటుం౦ది అన్నారట అన్నగారు. చిరునవ్వుతో తల ఆడించారట చలంగారు వీమీ తనకు పట్టనట్టుం

ఒకనాడు అన్నగారిని నేనడిగిన ఆ విశ్ననే ఈనాడు చఅంగారిని అడిగారు పాఠు, చలంగాఠిలో వచ్చిన అ మార్పుకి చలమయ్య గారిలో వచ్చిన ఈ మార్చుకి నేనొకింత చలించాన్వు సంళోషించాను.

ఆయన తాత్వికంగా అలా దిగజారి పోవడం ఆశ్యాయం. మత పరమైన ఆధ్యాత్మిక భావవాదాన్ని నమ్ముతున్నాడు అంబే పరిణామ సహితమైన నూతన సమాజాన్ని కోరడం లేదన్నమాట. ఆశాడు ఆయన (చచారంచేసిన భావాలకు, ఈనాడు నమ్ముతూవున్న ఈ నమ్మకాలకు పరస్పరం విరుద్ధంగదా? ఆనాడు యెంతో మార్చుని కోరిన చలం ఈనాడు మార్పు అక్కరలేదనే దశకు దిగజారి పోయాడు ఆంటే అందుకు కారణం ఆయనకు బలమైన తాత్విక పునాదులు లేకపోవడమేన నేది అర్ధమవుతుందిం అడే వారి తిరోగనున కారణం, అందుకు బాలి పడటం తప్ప మనం చేయ గలిగిందేముంది?

విరేశలింగం (కందుకూరి) వితంతు వివాహాలతి

కందుకూరి వీరేశలింగం గారంటే అన్నగారికి మంచి అభిమానం వుండేది ఆయన భావాల ననుసరించి అనేక వితంతు వివాహాలను అన్న గారు జరిపించారు. మా పెద్ద అబ్బాయి “సంఘమిత్ర” వివాహంకూడా (వితంతువుతోో అన్నగారే జరిపించారు అన్నగారిలోవున్న సంస్కరణ భావాల _వభావంతో పోత్సాహంపొంది వారి శిష్యురాల్డై న ఉల్రో పాము ద్ర” (కొత్త సూర్యనారాయణగారి సతీమణి) గారు తమ మరదిగారైన కొత్త సుబ్బయ్య గారి రెండవ కుమార్తె కన్టీళ్లాదే విగత ఆ వివాహం జకిపించారుం

కొత్మ సుబ్బయ్యగారిని వారి కుటుంబ సభ్యులను అంగీకరింప జేయడానికి వారు (లోపాముదుగారు చేసిన కృషి ఆందరిక్కి ముఖ్యంగా

176

ఆ గామ స్త్రీలకు యెంళో సంళోషాన్ని, ఉత్తేజాన్ని కలిగించిన విష యం, సంగం జాగర్లమూడి గ్రామంలో చాలామందికి తాత్విక పరిజ్ఞానం వుండడమే అందుకు కారణం,

సంస్కరణలు అంబేను, ముఖ్యంగా వితంతునివాహా లంబటేను అంగీకరించని నేటి సమాజంలో సంవదాయాలనిః ఆచారాలని చెప్పి తప్పించుకు తిరిగే వ్యక్తులమధ్య అటువంటి ఉత్తమ భావాలుగల వ్యక్తు లనుకూడా చూస్తూ వుంటాం. మానవత్వాన్ని మంటగలిపే మత సంప దాయ బంధనాలనుండి బయటపడి ఆ ఉత్తమురాలు ముందుకువచ్చి ఆటు వంటి సాహస కార్యమును చేయ తలపెట్టిందంటే ఆమె అంతరంలో దాగిన సంస్కారం అర్ధమవుతుంది అది ఆమెకుగల తాత్విక చింతనాసక్తి నుండి పరివర్తన చెందిన నమానసిక వికాస ఫలితమే, తాత్విక జానం ఆమెను సంస్కారవతిని చేసింది, వేదికలెక్కి ఇతరులకు ఉపన్యాసాలు, ఉపదేశాలు ఇవ్వవచ్చు, కాని ఆచరణ వుండదు. అంటే వారిలో మానసిక సంస్కారం లోపించిందన్న మాట, తాత్విక సమన్వయం లేదన్నమాట, అందుకే తాత్విక సమన్వయం కావాలంటున్నాం

సంఘమిత్ర = నీణాబేవి వివాహం

వీరేశలింగంగారి రచనలు చదవడం వల్లను ఆ విషయాఆపై నేము అనేకసార్లు చర్చిస్తూ వుండడం చేతను మూ అబ్బాయి *సంఘ మిత కు ఆ విషయంపై సదభిపొాయమే వుండేది మా అన్నగారు కూడా పరిస్థితిని స్వయంగా వివరించి ఆటువంటి సంస్మరణ వివాహం వేసుకోవడానీకి కావలసిన మానసిక స్థాయిని కలిగించి ఆ వివాహాన్ని అన్నగారి స్వయంగా చెయించారు. అందుకు మా కుటుంబం వారరువు రికి (అన్నగారికి లోపాముద్ర) గారిక్సి ఇందుమూలఅంగా కృతజ్ఞతలు తెలియజేస్తూ వున్నది. అదొక మానసిక తృప్పినిచ్చిన ఆచరణ భాగంకడా?

సంఘ సంస్కర్త అనబడే వారిలోను రాజకీయ నాయకులలోను స్థిరమైన ఆభిప్రాయాలుండక తరచుగా తాముచెప్పే విషయాలకు ఖిన్న

170 మైన అభిప్రాయాలకు దిగజారిపోతూ వుండటం చూస్తూ వుంటాము, కాని అన్నగారు తమ సాంఘిక సంస్కరణ భావాల్లో యేవిధమైన మార్పులు మినహాయింపులు లేక చివరివరకు (వచారంచేస్తూ వచ్చారు, అచలం

(బొవ్మాజేతరులు (బమ్మావిద్య వినరాదు, చెన్సరాదు శూద్రులు సం స్క్టృతం చదవరాదు, (బహ్మవిద్య బ్రొొహ్మణులకే సొంతం, వంస్కృతం ఆ కులంవారికే వరిమితం, ఇది ఆర్యనీతి;, ఆర్య సంవ్కృతి, అది ఒకనాడు సభ్యతగావ్వే సంస్కృృతిగానే భావించబడింది, కాని అది ఈనాడు అతి నీచమైన సంస్కృతి: సభ్యతకు సరిపడని నీతి. అంటే దుర్నీతి అని అర్షం,

థి

తత్వం ఉత్తమమైనదై తే అది అందరికి సొంతం కావా%, అందరికి తెలియాలి. తత్వంలో సంకుచితం వుంటే అది అందరికి తెలియ గూడదనే స్వల్పత్వం చోటు చేసుకుంటుందిం స్వల్పత్వం అల్బత్వానికి పునాది ఆ వునాదిమీద నిర్మించుకున్నదే అర్యమతంం అదే కాలకశీమంలో హిందూ మతంగా వ్యవహఠించ బడుతూ వున్నడి, ఆ మతం చాతుర్వర్థ్య సిద్ధాం తాన్ని బలమైన కట్టుబాట్ల మధ్య పెంచి పోషిస్తూ వుంటుంది, ఆ సూతా అకు అనుగుణంగానే వారి తాత్విక సూత్రాలు వుంటై అని నమ్ముతూ వుంటుంది, ఆ సూత్రొలు వారు స్వార్ధంతో సూతీ9కరించినవే గనుక దో౦హబుద్ధి, స్వార్ధ చింతన ఆ సూతా9ల్లో చోటు చేసుకున్నతి.

తత్వశాస్త్రం అంటే సక్యానికి సంఒంధించినది ఆటువంటి సత్యాన్ని అందరు తెలుసుకుంటే యిబ్బం దేమిటి? అది తెలుసుకోవడానికి బాతి (కుల) ఖేదం అడ్డురావడ మేమిటి? అనేది యేమాతిం ఆలోచనవున్న వారి జనా వచ్చే విశ్న, ఈ ప్రశ్న మతస్థులకు రాదు ఎందుబేశనంటే అటు వంటి పిశ్నలకు మతంనుండి సమాధానం రాదుగనుక,

అటువంటి సంపిదాయాన్ని యెదిరించి తత్వాన్ని తెలుసు కోజా ఆనే ఆలోచనా పరుల్లైన (వాహ్మదేతరుల (వ మళ్నమే అచల మతారంభం,

1800 తెలుగులో తాత్విక భావాలను తెలియ జెప్పొలనే [(సయత్నమే అచల మకతాశయం. ఆశయం మంచిదే, కాని అది చెప్పే తాత్వికాంశాలేమిటి?ః అందుకు ఆధారాలేమిటి?

“ఏ సాధన నీకెందుకు వీసానికి పనికిరాదు వినుమా అయ్యా" ఆంటూ భక్సి, యోగ మార్గాలైన వైదిక సంప్రదాయాలను హేళనచేస్తూ జ్ఞాన మార్గాన్ని అనుసరించాలని ఆశించారు. కాని అదై ్వ్యత(మాయాావాదాన్ని ఖండిస్తూ “అడుసు దొక్కునేల కాళ్లు కడగనేల ఆని పాొొధమిక బోధనా పద్ధతులమ అనుసరించక పోవడంతో తాత్విక సాఠకాంశాన్ని తెలుసుకోవ జౌనికి వారికి సాధ్యపడలేదు, అందుచేత బాధలు తప్పలేదు.

కపిలుని సాంఖ్యదర్శనాన్ని తీసుకుని శంకరుడు తన అదై్వైశ్ర బోధను అభివృద్ది చేసుకున్నాడు, హెగిలఠ్‌ భావ గతి తర్కాన్ని తీసుబని మార్కు తన గతి తార్కిక భౌరికవాదాన్ని అభివృద్ధి చేశాడు, అలాగే యేసిద్ధాంకాన్ని వివఠించాలన్నా విశద పర్చాలన్నా ఒక తార్కిక పద్ధతి అవసరం, అటువంటి తర్మబద్ధమైన బోధనా వద్ధతిలేమి కారణంగా అచల మతం చెప్పాలనుకున్నవారికే ఆ సూత్రాలు తెలిసినట్ల నిపించదు. వాద [వతివాదాలు వచ్చినవ్వుడు వట్టమని పదినిమిషాలు వారి వాదం వారు చెవ్పలేర,

అచల మత పీరాధివతులై న పొన్నాల రాజయ్య, అరిగె రామస్వామి గార్ల తో అన్నగారికి వున్న పరిచయాన్ని పురస్కరించుకుని వారిశిష్యుణు తరచు వస్తూ పోతూ వుండేవారు, ఎరుక వుండగా మరుపెలా వచ్చిందిరా? అని అడిగేవారు అన్నగారు. ఎరుకను వివరించలేక్క మరుపును వదలలేక ముస్కి ముసి నవ్వులు నవ్వి వూరుకునేవారు వారు, మరుపున్న౦శకాలం ఎరుకమ ఎలా యెరుగగళఆరు (తెలుసుకోగలరు)? అనేవారు అన్నగారు, దానికి వివరం అర్ధంకాక మౌనం పాటించేవారు (ఆది కొంతమేలే, తెలి యని విషయం తెలియ జెవ్పబోయి. తెలియనితనం బయట వడకుండ),

అన్నగారు మద్యానులో నవున్నకాలంలో అదై్యైతాన్ని చాటు మాటుగా విమర్శిస్తున్నట్లు తెలిసింది అన్నగారికి. వారిని సవాల్‌చేస్తూ

101

చర్చలకు ఆహ్వానించారు అన్నగారు. కొండవల్లి కమిలి బాబాగారి ఆధ్వ ర్యంలో మూడుచోట్ల మూడు సభలను యేర్పాటు చేశారు. సిద్దాంత చర్చలలో యెవరు తమ సిద్ధాంతాన్ని నిరూపించుకోలేరో వారు తమ ఓట మిని అంగీకరించి వాదంలో గెలిచినవారి పొదాలకు నమస్కతించి తవ్వుని ఒషకోవాలి అది వారి ఒప్పందం,

మూడుచోట్ల మూడు నభలలోను వారు వారి సిద్ధాంతాలను చెప్పి నిరూపించుకోలేక మరొక సభకు అవకాశం కోరారు. ఆదే విధంగా మరో సభకు అంగీకరించి యేర్పాటు చేశారు, కాని అందులోనూ వారు వాది వాదాన్ని సమర్థించు కోవడంలో విఫలుల్లైనారు, ఆ కారణంగా వారిలోని కొందరు అన్నగారి పాదాలకు నమస్కరించి శిష్యులై నారుః

బయలో బట్ట బయలోః చట్టుబండలో. ఏదో ఆ చెప్పేది స్పష్టంగా ఇవగలగాలి గాని ఏశో రెండు కందార్థాలు వల్లె వేస్తే సరిపోతుందా అనేవారు. క్షుజ్ణంగా విద్య వభ్యసించలేని సోమరులవల్ల విద్య పెరగదు అనేవారు. “అద్వ్వైతమా నీకు భయమెందుకు? చలం వుండగా అచళలు డెవడొస్తాడో చూస్తాను అని తమ విజయాన్ని ఛలోక్సిగా వికటించుకునే వారు అన్నగారు. అదే వారిలోని _సక్యేకత్య మెచ్చదగిన అర్హత

తాపి ధర్మారావు గారం

జస్టిస్‌పొర్టీ బావ్మణ వ్యతిరికోద్యమం సాగిస్తూ వ్రొహ్మబేతరులకు విద్యాబుద్ధులు గరిపించే ఉద్యమంకూడా సాగిస్తూ వచ్చంది, ఆ ఉద్యమ కాలంనుండి తాపి ధర్మారావుగారితో బాగా వఠతిచయం వుండేది అన్న గారికి. తాపి ధర్మారావు గారికి మా అన్నగారంటే మంచి అభిమానం గౌరవం వుంజేవి, నాటక రంగంలోను రాజకీయ సాంఘిక రంగాలలోను, ముఖ్యంగా తాత్విక రంగంలోను మా అన్నగారు చేసిన కృషిని తరచు చెబుతూ వుండేవారు తాపివారు. ఒక్కొక్క రంగంలో ఒక్కొక్కరు వితిభాపంతులుగా వుండటం చూస్తూ వుంటాము, కాన్ని ఇన్ని రంగాల లోను ఇంత పవితిభావంతులుగా చలమయ్య గారొక్కరినే చూస్తూ వున్నాం అనేవారు తాసి ధర్మారావుగారుః

182

క*ర్రాజు-పేద” అనే సినిమాలో *రాజగురువు” వేషంలో నటించారు అన్నగారు. ఆ సందర్భంలో తాపి ధర్మారావు గారిని తరచు కలుస్తూ వుండేవాళ్ళం అ సమయంలో అనేక విషయాలు చర్చిస్తూ కాలం పద్వి నియోగం చేస్తూ వుండేవాళ్ళం, *దేవాఅయాల పై బూతు బొమ్మలెందుకు?!” అనే పుస్తకం వ్రొశారు వారు. మనకున్న కవులంతా బూతు కవులేనా అనిపిస్తూ వుంటుండి అన్నారు తాపిబారు. ఏ కవిని చూడబోయినా బూతు మాటలేని కవిత్వం వాొాయలేదుః

బూతే శృంగారమనుకుని శృంగారాన్ని బూతు స్థాయికి దిగజార్చి వా*సిన కవిత్వమంతా బూతేగదా? కామవ్నృత్తినే పేమ (వవృత్సి అను కోవడం యెలాంటిదో శృంగారం అంటే బూతు అనుకోనడంకూడా అలాం టిదే, శృంగారం పేమ రూపొలలో దైవాన్ని ఊహించి ఒకరు రచన సల్చిక్కే కామ (బూతు) వృత్తినే దైన పివృత్తిగా చిత్రించి కవిత్వం వాశారింకొకరు, జయదేవుని అష్టవదులతో అన్నమాచార్య కీర్తనలతో భక్తి పారవశ్యంపేర పచ్చిబూతు సాహిత్యం సృష్టి అయింది. భక్త పోతన కూడా శృంగారంపేర కొంత బూళుని చేర్చకుండా వుండలేక పోయాడు అన్నారు వారు.

ఈనాటి యువఠరంలో కామ పవృత్సి పెరగడానికి అఆ రచనలు కూడా కొంత కారణ మనాలి, వెంకటేశ్వర సుప్రభాతం (సంస్కృతం) తెలుగులో అనువాదంచేసి వినిపించమనండి యెలా వుంటుందో? జయ దేవుని అష్టసదులు తెనిగించి చూస్తే ఈనాటి తెలుగు సినిమా పాటలు వేరే చూడనక్కరలేదుః విననక్కరలేదు అన్నారు తాసిగారు. (ఆనాటికే కాపి వారికి అటువంటి అభిపాొాయం కలిగిందంబటి ఈనాటి తెలుగు సినిమా పాటలువిన్నా, వాటిని దృశ్య విషయంగా చూపెట్టి తీరుని చూచినా యేమని వ్యాథ్యానించేవారో! కాని వారు యిపుడు లేకపోవడంచేత మనకు ఆ అవకాళం లేకుండా పోయింది)

దేవుడు సృష్టికర్త అనుకున్నారొక దశలో, మానవస్పష్టి జరిగేది బూతు కార్యంవల్లనే గనుక బూతునే సృష్టికి మూఅంగా భావించి బూతును, బూళు వరికరాలను చితిించి వాటిని పూజించడం పా్రొరంభిం

188

చారు. మరొకదశలో దేవాలయాలు నిర్మించేకాలం వచ్చేసరికి దేవాలయా అపై బొమ్మల రూవంలో ఆ భావాలను చూపెట్టారు (మా గా?నుంలో ఒక దేవాలయంపైన స్త్రీ పురుషులు నగ్నంగా నంభోగిస్తున్నట్లు శిల్ప నిర్మాణం జరిగింది. శివాలయంలోని శివలింగం ((పొనువట్ట దృశ్యం) శివ పార్వతుల అంగ లింగ కలయికేగదా? అన్నాకు ధర్మారావుగారు, (వశ్చిమ గోదావరిజిల్లా వేల్పూరు అనే గామంలో నడివీధిలో నిలువెత్తు విగ౦విలు నగ్నంగా రంగులలో నిర్మించబడి చూపరులకు (భప్తులకు) ఆహ్హాదం కలిగిస్తూ వునవ్న్నై* ఎనిమిదిమంది నగ్నంగావున్న స్త్రీల మధ్య (గోపికల మధ్య) ఒక పురషుడు (కృష్ణుడు) వుండి శృంగార చేష్టలు (లీలలు చేస్తూ వుండటం, అది మనంచూచి ఆనందించడం మన సంస్కృ తికి పితిరూపమేగదా! దేవుడు యేవని చేసినా అటి మనకు మంచివనే, ఆసలు మంచి, చెడ్డల నిర్ణయం దేనినిబట్టి చేస్తాం? నలుగురు ఏది మంచి అంటే అది మంచి, నఅుగురు ఏది చెడ్డ అంటి అది చెడ్డ, అంకేగాని మనం విచక్షణతో ఆలోచించి నిర్ణయించే స్థితిలో లేముగదాః అదే మన దుస్థితి.

రాజు దైవాంశ సంభూతుడు అనిచెప్పి రాజు లక్షణాలు దేవుడిలోను దేవుడి అక్షణాలు రాజులోను చూపెట్టి రాజుని పూజించేదశకు తీసుకువెళ్ళారు, దేవుడిని పుళ్నించగూడదని చెప్పినట్లుగానే రాజునికూడా పిశ్నించ గూడ దని చెప్పారు, నమ్మించారు.

రాజు దైవాంశ సంభూతుడా?

రాజు దైవాంశ సంభూతుడు గనుక రాజు శృంగార ప్రవృత్తిని (బూతు వృత్తిని) దేవుని శృంగార చేష్టలు (లీలఅలుగా చెప్పి నమ్మించారు ప్రజలను, ఏ విధంగా చెబితే వృజలు నమ్మి రాజుపై తిరుగుబాటు చేయ కుండా వుంటారో, ఎన్ని దుర్మార్గాలు చేసినా చూచి సహించి వూరుకుంటారో ఆ మార్గాలు ఆలోచించి చెప్పారు. అలా చెప్పిన వారందరికి రాజ దర్చా రులో మంచి గౌరవం వుండేది, అటువంటి వారికి ముళ్ళు, మాన్యాలిచ్చి మంచి భృతిని కల్పించేవాలు, శను చేయకుండా సోమరులై (బతికే ఒక

క0ీ|

వర్గం అలా తయారైనది, అ తరువాత సాహిత్య, సంగీత, నాటక, నృత్య, చితక్తి శిల్పకళా రూపొలలో జరిగిందంతా ఆందుకే. దాస్య భావానికి సిగ్గువడని రితిలో బితకనేధ్చిన వర్గమది, అలాగే బితుకుతూ వున్నది ఇవ్చటివరకు ఆ వర్గం,

దేవదాసీలనేపేరుతో దాసీ వృత్తిని కొంతమందికి కల్చించీ వారిని మొదట రాజులు అనుభవించి ఆ తరువాత పైన చెప్పబడిన వారంతా తము కాను దాహం తీర్చుకోవడానికి సయోగించుకునే వ్యవస్థను నృష్టిం చారు, సిగ్గు; అజ్జ అనేది లేని మానసిక కాఠిన్యులు దేవుడిపేరు చెవుకుని జీవిస్తూ వుండడం కళ్లారా చూస్తూనే వున్నాం ఈ వ్యవస్థలో,

రాజు దైవాంశ సంభూతుడుకాడు. అతడుకూడా మనోమాన్య మాన వుడి, శరీరం అంటూ యేర్పడిన తరువాత అది పాంచ భౌతికమే, అన్ని దేహాలలోను వున్నది ఒక్క జీవుడే. ఆ విధంగా రాజు మామూలు మనిషే, అద్వైత జ్ఞానం కలిగితే ఆ విషయం బోధపడగలదు అని ఆన్నగార్త నడంతో నేను కల్పించుకుని రాజు దైవాంశ సంభూతుడు కాదగ్సి అతను పరిణామంతో వచ్చిన సామాన్య మానవుడేనన్ని భౌతిక పరిణామ వాదం విచారం జరిగిన తరువాతనే ఫాన్సులో ఠరాచరికాన్ని కూలదోయటం జరిగిందని అలాగే రష్యాలో జారు చక్రవర్తుల పై తిరుగుబాటు చెయ గలి గారు అక్కడి ప్రజలు అని నేనన్నాను, ఏ తనుచేసీనా దేవుని పేరుతో వేస్తే అది తవ్చుకాదనే ఈ సనూజ౦ నమ్ముతుంది. మన సాహిత్యం అలా నమ్మించిండి,

అటువంటి నమ్మకాలమీద తిరుగుబాటు వచ్చినవ్వుడే ఈ సమాజం వాగువడుతుంది రష్యాలో తిరుగుబాటు చేయతమే కాకుండా అక్కడ ప్రజల కనుకూలమైన పిభుత్వాన్ని యేర్పాటు చేసుకున్నారు. చైవ నమ్మకం పోనిదే మానవుడు తనను గురించిన ఆలోచన తాను చేయలేడు, దేవునిపై నమ్మకం కలిగించే నముతం దానికనుకూలమైన సాహిత్యాన్ని సృష్టిస్తూ ప్రజలపై విరజీమ్ముతూ వుంటుంది. ఆ వనికి కావలసిన ధన సహాయం శాజులు వీరివిగా చేస్తూ వుండేవారుం కాబట్టే మన సాహిత్య

1రిఫ్‌ మంతి మతపరమైన దాస్య ప్రవృత్తిని పెంచేదిగా వున్నదేగాని స్వేచ్చా పివృత్తికి దోహదం చేసేదిగా లేదు అని నేనన్నాను. అది నిజమేనని కాపి ధర్మాఠానుగారన్నారు. అది విన్నతరువాత అన్నగారు మారు మాట్లాశ తదు, వాద (పతివాదాలః

జక్కొ,క్క నమయంలో వాది పితివాదాలుగా మారి (తాత్విక విషయంగా వాద్య పి౭ివాదాలు చేస్తూ వుండేవాళ్ళం తాత్వికంగా వారిప్లై నేను చేసిన అభియోగాలమ సారవంతమైన తన (పతివాదనల ద్వారా తిప్పికొట్టి శన వాదనను సమర్థించుకోజూ చేవారు. కాన్తి సహజంగా తన ఆధ్యాత్మిక వాదంలోని అవక తవకలను, బలహీనతలను గుర్తించి వాదనను సవరించుకునేవార్తు ఉపసంహరించుకునేవారు.

అది శత్వవేత్తలకు వుండవలసిన మంచి లక్షణం, ఆ అక్షణం లోపిం చిన తత్వవేత్తల తత్వం కాలానికి యెదురిది తద్వారా కాలంలో కలిసి వోతుంది. కాలంలో వచ్చేమార్చులను గుర్తించని తత్వవేత్త తత్వవేత్త కాలేడు, ఆ మంచి లక్షణం అన్నగాతిలో వున్నది గనుకనే నేను వారిళి యెన్నో విషయాలలో ఖేదించినా వ్యక్తిగతంగా ఖేదపడకుండా కలసి మెలసి పుండగలిగాం ఆ విషయంలో మాదొక (క్యేక [వయోగమనే చెప్పాలి, మాకు తృప్పినిచ్చిన ఫలితమనే చెప్పాలి

ఆర్థికంగా కాస్త అవకాశంవస్తే ఆంధ్రదేశం అంళా తిరిగి తాత్విక పొచారం చేద్దాం అన్నాను నేను. దానికి వారెంతో సంతోషించి తప్ప కుండా చేద్దాం అని నా అభిపొయానికి యెంతో బలం యిచ్చారు. ఒక నెల రోజులపాటు పాదయాతి చేస్తూ మూఢ నమ్మకాలపైన కులతత్వం పైన (స్రచారం చేద్దామని వద్వే పదే అంటూ వుండేవారు, అది నెరవేరలేదు,

భౌతిక విజ్ఞాన తరగతులు

అటువంటి ఆలోచనా ఫలితంగానే డార్విన్‌ శత వర్ధుఎతి సందర్భంగా

ఇక్కడ (పుష్పగిరి మద్రాసులో పదిరోజులు భౌతిక విజ్ఞాన తరగతులు

106

నిర్వహించడం జరిగింది. ఆ సందర్భంగా వదినుంది అద్వైత తత్వవేత్త అను తనవెంట తీసుకువచ్చారు అన్నగారు. ఆ పదిరోజులు ఆధ్యాత్మిక భౌతిక తత్వ శాస్త్రాలపై ప్రముఖుల ప్రసంగాలు యేర్పాటు చేశాం.

అద్వైతం శాంతికి మార్గం అనే విషయంపై అన్నగారు మాట్లా డారు, సమాజం శాంతిగా వుండాలంటే అద్వైత సూకా్రాలను బాగా అర్థం చేసుకుని తదను గుణమైన ఆచరణ కలిగి వండాలన్న ఏకాత్మ క్టానం కలిగితే, జీవుడు సమిష్టి జీవుడగి తెలిస్తే సమాజంలో భేదబుద్ధిపోయి అఖీేద తత్వం అలవడుతుంది. అందువల్ల మానవులమధ్య సమరస భావం పెరుగుతుంది. తద్వారా మానవులు సహకార జీవనాన్ని అలవరచుకుని సుఖ, శాంతులు పొందవచ్చునని అన్నారు అన్నగారు.

ఆ తరువాత నేను మాట్లాడుతూ ఆథ్యాత్మిక తత్వ శాస్త్రమని చెవ్ప బడే మన తత్వశాస్త్రం అసలు భారతీయ తత్వళాస్త్రంకాదు. ఇది ఆధ్యా త్మిక భావవాదమేగాని శాస్త్ర బద్ధమైన తత్వశాస్త్రం కాదు, వున్నదానిని గురించి విశ్లేషించేడి తత్వశాస్త్రం అయితే లేనిదానిని గురించి ఊహించేది భావవాదం అవుతుంది

ఏది తత్వశాస్త్రం?

వీదైనా జకటి అస్తి క్వంలోవుంటి దానికి సంజంధించిన భావం యేర్చడుతుంది. అలా అస్తిత్వంలో వున్న వస్తువులకు సంబంధించిన వివరణ ఇచ్చేడే తత్వశాస్త్రం అస్తిత్వంలో లేనిదానిని గురించి జేసేభావం విశ్లేషణకు నిలువదు, వివరించడానికి వీలుకాదు, దానినే భావజాదం అంటాం, వస్తుగత మైన విశ్వం వున్నది, వస్తు రహితమైన చై తన్యంలేదు, థానవాదాలకు జగత్తులేద్క, భావం మాత్రమే వున్నది. భౌతిక వాదులకు జగత్తు మాత్రమే వున్నది అ జగత్తుకి సంబంధించిన ఆలోచన మాతుమే సళ్యం వాని వివరణే తత్వశాస్త్రం,

అఖండ చై తన్యం అనేది ఊహామాతిపు భావం. అందుచేత అది నిరూవణకులాని భావం, అందుచేతనే అది అవాగ్‌ మానన గోచరం,

కర్రి?

ఆలాగే నిరపేక్షమైన చైతన్యం వుండదు, ఆలా భావించ బడిందేగాని చై తన్యమనేది నిరపేక్షంగా వుండటానికి వీలులేదు. పదేశ కాలాలకు అస్పిత్వం వదార్హంళోనే యేర్పడుతుందిగాని విదేశ కాలాలు నిరపేక్షంగా వుండవు. అందుబేతనే వదార్ధం చలనాలు లేకుండా వాటిని నిరూపించలేముః అలాగే శరీరం లేకుండా మనసూ వుండదు, మరి మనసులేక చైతన్యం వుండదు

అందుచేత ఆధ్యాత్మిక భావవాదులు భౌతిక విజ్ఞాన రీత్యా నిరూపించ బడిన తాత్విక సత్య విషయాలను తను తత్వశాస్త్రంలో చేర్చుకుని తాము తాత్వికంగా మరింత ముందుకు సాగగలరని ఆశిస్తున్నా ను. అందుచేత వరస్పర విరుద్ధమైన తాత్వికాంశాలను వదిలేసి సమన్వయానికి సరిపోయే అంళాలకోసం అన్వేషణ చేయాలి. అందుకోసమే ఈ ఆలోచనలు, చర్చలు అవసరమని భావించాం, అపుడే వీది తత్వశాస్త్రం అనేది మనకు జోధపడు తుంది.

“నేని రొంలాంటిది?

థఖౌతిక తత్వళాస్త్రరీత్యా చెప్పబడే “నేను” యెలా వుంటుందనేది వివరిస్తానుం మామూలు కండ్లకు ఆరడుగులుగా కనిపించే ఈ స్థూల శరీ రంలో మెదడు అనేది ముఖ్యమైన భాగం, ఆ మెదడు 18 నందల కోట్ల సున్నితమైన నరముల కూటమి. అక్కడే చైతన్యం (తెలుసుకోవడం) అనే కార్యం జరుగుచున్నది. గనుక చైతన్యం అఖండంగా వున్నదని చెప్పకూడదు. శరీరంలో ఖండ ప్రదేశంలో పనిచేస్తూ వున్నదానినే జ్ఞైతన్యం అంటాం, శరీరం లేనిచోట పదార్థం వుంటుంది. ఆది అఖం డంగా అంతటా వున్నది. కాన్తి అదే వైతన్యంకాదు కదా? ఆది తెలుసు కోలేదుకదా?

ఇక ఆరడుగుల ఈ స్థూల దేహాన్ని వదార్థ రూపంలోకి మార్చి చూస్తే అది ఆవగింజలో అరవై వంతుగాకూడా వుండదు. ఆంటీ మన కంటికి కనిపించదు, (మెకొస్కోపులో చూడపలసిందే.) స్వల్పమైన

188 ఆ పదార్థాన్నే శక్తిగామారిస్తే అది కాంతిరూపంలో ఆవధుఖలేని (పదేశాన్ని ఆకిమిస్తుంది. ఇలా కాంకిరూపంలో అఖండంగా వున్నదానినే “నేను” ఆందామలతిటే అది వ్వైతన్య వంతమైలేదు. చలనంలో మాతం వుంటుంది చలనమే చైతన్యం కొదుకదా?ః చలనం తెలుసుకోలేదుకదా? అందుచేత ప్రదేశమంతా అఖండంగావున్న వదార్ధంనుండి ఖండ మైఎ పదార్దం భిన్న రూవంలోకి మార్చుచెంది శరీరరూపంలో వున్నపుడే జ్ఞానేంద్రియాల సహాయంతో మెదడులో మనసు వనిచేస్తూ వుంటుండది- దానినే చైతన్యం అంటాం, అందుచేత స్థూలమైన ఆరడుగుల శరిరంగాను అదే స్వల్పమైన వచార్థంగాన్ను అదే విశాలమైన కాండి రూవంగాను మూడు దశలుగా చెప్పుకుంటాం. అంటే భౌతిక పదార్థమే కారణ కార్య రూపాలలో జడము, వైతన్యము అనే భిన్న దశలలో వ్యక్తమవుతూ వుంటుంది, కమక ఖండ -_- అఖంజాలుగా పదార్థమే వర్తించు చున్నదిగాని పదాస్థిశర మైనదేది అస్తిత్వంలో లేదు, ఆధ్యాత్మికంగా చెప్పబడే భావం (వైశన్యం) అస్థిత్వంలోలేదు గనుకనే దానిని తత్వశాస్త్రంలో చెవృగూడదు. భావు, ఆథావములు రెండూ పదార జనితాలేగాని వేరుకాదు. వదా ర్రైతరమైన భావం వుండదు. పదారేతరి భావం వుంటుందనుకున్న ఆధ్యాత్మిక వాదం సత్యంకాదు. అందుకఅది వాదంగా మిగిలి బోయందేగాని శాస్త్రం కాలేకపోయింది. అంద్యుచేత ఇక్కడ జరిగిన చర్చలలో భౌతిక తత్వశాస్త్రంలోని మౌలిక సూత్రాలను అర్ధం చేసుకుని అంగీకరించారు అన్నగారు. తమ వెంట వచ్చిన మితుబృ్బందము (ఆమ్వైతులుు కూడా మన వాదాన్ని శిద్దగా విన్నారు, సంతృప్తిని తెలియజేశారు. ఎందుచేతనంటే ఏబది సంవత్సఠముల వారి కాథ్విక చరితిలో, అన్వేషణలో భౌతిక తత్వశాస్త్రం విని, తెలుసుకునే అవకాశం వారికి కలగలేదు, అంతేకాక సత్యాన్వేషణలో భౌతిక తత్వశాస్త్రం యింత ప్రగతిని సాధించిందనే సంగతికూడా వారికి తెలియదు, ఆ కారణంగా ఆ విషయాలు ఇక్కడ తెలుసుకునే అనకాశం వారికి కలగడం కూడా వారక సంతృప్తిని కలిగించింది.

189

నాకుకూడా ఆ పదిరోజులు జరిగిన చర్చల అనంతరం చాలా తృప్తి కలిగింది, అంతేకాక ఒక ఉన్నతమైన ఆశయం నెరవేరిందన్తీ అడి అత్యంత సాహసంతో నిర్వహించ గలిగామనీ, భిన్నమైన తాల్వికాంశాలు గల వ్యక్తు లమధ్య ఆదరణ పూరిత మైన సహకార, సద్భావాలతో ఆ కార్య కిమం ముగిసినందుకు చాలా ఆనందించానని కూడా చెప్పవలసి యున్నది,

అంతేకాక అది నాకెంతో గర్వకారణంగా కూడా భావిస్తున్నాను, ఎందుచేతనంటే మనదేశ చరిత్రలో బహుశా పివంచ చరిత్రలోనే అధ్యా త్మిక తత్వవేతృల మధ్య భౌతిక తత్వశాస్త్రం అంత సుముఖంగా చర్చించ డంగాని, అది వారికి వినిపించడం (వివరించడం) గాని జరిగి వుండలేదు. అందుకు కారణం ఆధ్యాత్మిక వాదులకు వరవక్షంవారు చెప్పేది వినే సహ నం లేకపోవడం కాన్ని అన్నగారి వెంటవచ్చిన- వారిలో ఆ లోపం లేదు గనుకనే అది సాధ్యపడింది. సిద్ధాంత వై ళుధ్యం వున్నంత మాతశించేత వ్యక్తులమధ్య వైరుధ్యం వుండనక్కరలేదు. వ్హైరధ్యం సిద్ధాంతానికి లక్షణంగా వుంటుంది, అపుడే అది అభివృద్ధి చెందుతుంది. కాన్సి వ్యక్తులకు వైరుధ్యం వుండనక్కరలేదు, అది వారి అభివృద్ధిని అటంక పరుస్తుంది.

(పముఖుల (ప్రసంగాలు

ఆ పదితోజులు జరిగిన భౌతిక విజ్ఞాన తరగతులలో పిసంగించి్య స్రముఖుల పేర్లు. వారు వినంగించిన అంశాలు ఇక్కడ వివరిస్తున్నాను

తరగతులను ప్రారంభిస్తూ *పొరాణిక సాహిత్యంపై తిపురనేని తిరుగుకాటు" అనేది ప్రధానాంశంగా డాక్టరు తిపురనేని వెంకటేశ్వరకావు గారు (గుడివాడు ప్రసంగించారు,

“ఇిపురనేని సాహి త్య ౦ - హేతువాదం? *మన సాహిత్య6లో దేవుళ్లు, దేవతలు, వారి పుట్టు పూర్వోత్తరాలు” కళ్యాపపూర్ణ్క కవిరాజు కొండవీటి వేంకటకవిగారు సంస్కృత పండితులు, చమత్కార రచ యితలు (హైదరాబాదు)

1లి0

“అద్వైతము - శాంలికి మార్గము వేదాంత విద్యా విశారద సదానంత గుత్తా చలమయ్యగారు. వేదాశూుమం, ( పెదపులివ్యరు.)

“పత్సువాద ఉద్యమం . దాని ఆవశ్యకత. యస్‌. వి, రావుగారు" ఆంధి%్యిపదేక్‌ హేతువాద సంఘాధ్యక్షులు, (నర్చారావుపేట,)

*రష్ట్యా పర్యటనలో నా అనుభవాలు తోటకూర వెంకటేశ్వరరావు గారు, వెంకటేశ్వర ట్యుటోరియల్‌ కాలేజి (పిన్సిపాల్‌, (నర్సారావుపేట్ర

“గతి తార్కిక చారిత9ిక భౌఠికవాదంి, టి, రామమూర్తిగారు నాస్తిక సమాజం అధ్యక్షులు: (విశాఖవట్టణం

“ముస్లి మ్‌ మతం _- మూఢాచారాలు” యస్‌, హజరత్‌ ఆఅలిగారుం ఖురాస్‌ పరిశోధకులు, బి. యిడి, కాలేజి (నెల్లూరు

“మార్కిజం _ హేతువాదం. వి, చెంచయ్యగారు, తెలుగు లెక్చ రర్‌, విరసం సభ్యులు (కావలి)

“బాలలు - బొలల మనస్తత్వం.* వాలబంధు. బి, వి, నరసింహా రావుగారు గుడివాడ.)

“డార్విన్‌ జీవితం = జీవ వరిణామ సిద్ధాంతం సాయిలుగారు అంబేద్కర్‌ ఉద్యమనాయకలు, (నిజామాబాద్‌)

“పురాణాలు _ బూతుకధలు అనే విషయంపై సమీక్ష, నునెత్ప గారు. హేతువాద ఉద్యను నాయకులు, (అనంతపురం)

“ఐన్‌స్టీన్‌ జీవిత విశేషాలు, సాపేక్ష సిద్ధాంతం. డా! వై. వెంక బేశ్వరరావుగారు, అక్కినేని నాగేశ్వరరావు కాలేజి (ప్రిన్సిపాల్స్‌ (గుడివాడ )

'ఆధునిక పొపంచంలో మానవుని స్థానం, *ఆధ్యువ్చిక్ర వై ద్యరీతులు- వైద్యతత్వం' శా! ఎన్‌, వి, బిహ్మంగారు, వై బీలు బండారం రచయిత మనీషా హోమియోహోమ్‌, (చీరాల)

“మనస్తత్వం - మెదడు = మనసు", డా! సంజివదేస్‌గారు;, కళా తపస్వి: మనోవిజ్ఞాన పరిశోధకులు, (శుమ్మఅపూడిి)

“అధ్యాత్మిక - భౌతిక తత్వరీతులి త్రిపురనేని వెంకటేశ్వరరావు గారు వేమన వివేక కిందుం; (విజయవాడ

శీలి

“స్ర్రీలు.వారి అభివృద్ది” రావూరి మనోరమ అర్జునరావుగాళు, గోరా గారి విధమ పుత్రిక ప్రముఖ హేతువాది (గుడివాడ)

*భ్రారతీయ సంస్కృతిలో స్త్రీలు - సాహిత్యం * జోత్నసాయిలు, తెలుగు పండిట్‌, (నిజామాబాద్‌ )

“వైదిక మతం - చార్వాకులు - తాత్విక తిరుగుబాటులో శెందా మర గారు పెరియార్‌ ఇ వి రామస్వామిగారి శిష్యులు నాస్తిక (నచార కులు. వల్లి క్‌ పొసిక్యూటర్‌, (వేలూరు, తమిళనాడు.)

*స్సు(పభాతంలో శృంగారం”, వెనిగళ్ళ సుబ్బారావుగారు, పెండ్లి మంతా్రాల బండారం - సుుస్రభాతంలో శృంగారం రచయిత్క (రినల్లె

త్వమేవాహం = వేదాంతాంబన అది నీనామాటిం పి, రాజ రత్నమ్మగారు, వేదాంత విద్యారత్న, (పుష్పగిరి, మద్రాసు )

*ఆవస్థాతియ సాక్షి, శాంతమ్ముగారు, (గొరిగపూడి)

“సమన్వయం. కొడౌలి వీరయ్యగారు, (కిష్కింధపాలెం)

ఉలివర్త వాదరోం మంగమ్మగారుు (పునాదిపాడుఎ

“నేత్రదానం = దాని అవశ్యకత”, పూర్ణయ్యగారుః (మొగలాొజ పురం, విజయవాడ)

హితువాద గేయాలు, సందర్భోచితంగా పాడుతూ సభికుల నానంద పరిచారు, బాబూరావుగాళు (గుడివాడ

లోతైన తాత్విక విషయాలు సామాన్య మానవులమధ్య యేకరువు పెటి వొయోజనం వుండదు భిన్నరీతుల తాఖథ్వికాలశాలను భిన్న రీఠకుల తల్వే వేత్తలమధ్య చర్చించి సిగ్గు తేల్చ్పవఅసి వుంటుంది, అప్పుడే దానికి సాఠరకత యేర్చడుతుంవి, అటువంటి (వయోజన కరమైనపని, ఆ వది రోజాలు జరిగిన చర్చలవల్ల జరిగిందని తలుస్తున్నా ను,

సత్యాన్వెషణ

సాంపిదాయకంగా చెప్పుకునే కాళ్వి కాంశాఆలోని లోపాఠను సవ

రించుకుని నూతన విజ్ఞానరీళ్యా అర్ధమయ్యే తాత్విక సత్యాలను శత్వ

1892

శాస్త్రంలో చేర్చుకుని తద్వారా వరిపూర్ణ సత్యంవై పుకు పయనం సొగిం చాలిం సత్య మెష్పుడుస్థిరంకాదు. అది పరిపూర్ణ సత్యం వైపుకు సాగుతూ, వరి వర్తన చెందుకూవుంటుంది వరస్పరావగాహనతో మన తాఠ్వికపయనం౦ సాగించాలని ఆ భౌతికవిజ్ఞాన తరగతుల ముగింపుసభలో నేను చెప్పినపుడు అందుకు నూ సహకారం పూర్తిగా వుంటుందన్నారు అన్నగారు. అ తరువాత అన్నగారు జరుపుకూ వచ్చిన అద్వైత సభలలో తాత్విక సం బంధమైన పోత సూతా్రీలకు కొత్త అర్జాలుచెప్పి పాశ సంప్రదాయాలను బిద్దలు కొట్టారు, ఆది ఆందరకు ఆశ్చర్యం కలిగించింది,

వ్యావహారిక సత్యాన్ని వడలి పారమార్థిక సత్యం వుండదనిః యేది వ్యావహారిక మంటుస్నామో ఆదే పార పార్థికమన్తీ వ్యావహారిక మని, పారమార్థికమని రెండు లేవనీ అంటూ ధర్మాస్థి కామమ.లే మోక్ష మనీ అంతకుమించి వాటిని కాదని మోక్షమనేది కొదనీకూడా చెబుతూ వచ్చారు అన్నగారు,

సమన్వయం

శంకరుడు తన తప్పుని తాను తెలుసుకుని వ్యావహారికి సత్యానికి మించిన పారమార్థిక సత్య ముండదని చెవ్పడం పొొరంభించాడు (కాశీలో తనకు జరిగిన పరాభవం తర్వాత అత్వశాస్త్రాన్ని సమన్వయపరచి అలో చించాడు, దాని ఫలితంగో వ్యావహారిక విషయానికి కాతథ్వికాంశం వేరు కొనని గుర్తించాడు, వీడి మిధ్యగా చెబుతూ వచ్చామో అదంతొ సత్యమే నని; సత్యా, సత్యాలు రెండుకాగనీ, సత్యము అసత్యము సాొపేక్షకంగా వుంటూ అవి రెండూ ఒకే సత్యంగా అనుభవంలోకి రావాలనీ చెప్పడం పొరంభించాడు. అలా చెవ్పుడం సంపిదాయ మత ఛాందసులకు గిట్ట లేదు, ద్వైతంగా ఇెప్పఒడే నుత సూత్రాలకు అద్వైతం ఐద్ధశతుఏవు అ ద్వైతంలో మతం వుండదు, జీవులంకా సమానులే, అందుచేత చాతు ర్వర్హ్య సిద్ధాంతం కువ్పకూలి పోయింది, అందుకే $£ విళ్ళ వయస్సులోనే అంతం మొండించాళు ఆయశను,

శతికి

అంత త్వరలో ఆయన అలా పోవడం తాత్విక జగత్తుకి తీరనినష్టం అంటూ వుండేవారు అన్నగారు. ఒక సభలో కగిసినపుడు సమన్వయఆ మీద చర్చించాం అన్వయం చెప్పకపోతే దై్వ్వైతమవుతుంది. అన్వయం ఇెబితే అద్ద్వైతనువుతుంది అన్వయంలో తాత్విక సూత్రాలను సమాజానికి సమన్వయంవచేసి చెప్పినపుడు ఆది వ్యావహారిక ప్రయోజనం పొందుతుంది. కానపుడు అది సమాజానికి దూరమై న్మిష్పయోజన మవుతుంది

శంకరుడు తాత్విక సూతాాలను సమాజానికి నమన్వయ పరచి చెవృడం పా9రంభించాడు. అదె మళస్థుఅకు, జాత్యహంకార బాాహ్మణ వర్గానికి గిట్టలేదు అందుచేత తమ ఆహంకాలాన్ని, ఆధిక్యతను నిలుపు కోవడానికి ఆయన భౌతిక అస్తిత్వాన్ని అంత మొందించారు. కాన్వి ఆయన మిగిల్చిపోయిన జ్ఞానమార్గం వుండనే వున్నది. ఆ మార్గంలో ఆయన మిగిల్బిపోయిన తాత్విక విషయాన్ని (ఆన్వయంలో సము న్వయం) సమాజానికి అన్వయించి _వచారంచేసి ఆయన ఆశయాన్ని పూర్తిచేయడానికే ఈ చలమడు (చలమయ్య) వచ్చాడు అన్నారు. చల మడు పూర్తిచేయని (ఆన్వయంతో ఆచరణ) భాగాన్ని ఈ (రాధా కృష్ణుడు పూర్తి చేస్తాడు అని నేనన్నాను, అందరం నవ్వుకున్నాం.

అలా నేనన్నందుకు అన్నగారు యెంతో సంతోషించారు. నంతో షించడ మేకాక నన్ను పోత్సహిస్తూ యిలా అన్నారు. నేనంటే నీవేర్యా తనేను” అన్నా “నీవ” అత్నా ఒక్కటే, శంకరుడు చెప్పినా, నేను చెప్పినా, నీవు చెప్పినా అంతా ఆీనేనూ” మీదనేగదా? ఏ రూపంలో చూచినా, వ రూనంలో కనిపించినా. ఏ నామంతో పిలిచినా అదతఠతా ఆ “నేను” క్రి అన్యం కాదుకదా? అన్నారు, అంత విశాలంగా వుండేది వారి తాత్విక సమన్వయం.

కొంతమంది వీకత్వ తత్వాన్ని ఇెబుతున్నారో, అనేకత్వ తత్వాన్ని ఇెబుతున్నారో వారికే తలియడు భిన్నత్వాన్ని చెబుతున్నారో అభిన్న త్వాన్ని చెబుతున్నారో తెలియదు అఖేదాన్ని చెబుతున్నారో, లేక ఖేదాన్నే సృష్టిస్తున్నారో తెలియదు, సమిష్టిని కోరుకున్నార్కో వ్యష్టిని కాంక్షిస్తు

1 వికీ న్నారో తెలియదు, అంత అస్పష్టంగా వుంటుంది వారిబోధ. ఆ బోధలో మనకు బాధోపశమనం కలగదు కాగా బాధే మిగులుతుంది, కాని, అన్న గారి ఉపన్యాసాలు చాలా స్పష్టంగా వుండి వినేవారికి శంవణానందమేకాక జీవిత విధానానికి ఒక చక్కని బాట చూ పెట్టేదిగా వుండేది, తత్వళాస్ర్త్రాన్ని తెలుసుకున్నామంటే అది జీవితానికి ప్రత్యక్ష పొయోజనం కలిగించేదిగా వుండాలి కదా? ఆఅచరణకు అనుకరళూలంగా

ఏ వాదమైనా ఆచరణ దగ్గర సమన్వయం కుదరకపోతే అది వాదం గానే మిగిలిపోతుంది. ఆచరణకు అనుకూలంగా లేని సిద్ధాంతి, సమాజంపై దాని పిభావం వుండక పోవడలళో, దానికి సంబంధించిన తాద్వికాంశం పై దెబ్బ తీస్తుంది అధ్యాక్మిక భావశాద మంతా భావాలుగా, వాదాలుగా చెప్పుకోవడానికి బాగానే వున్నట్లుగా వున్నా అచరణ దగ్గర నమన్వయం కుదరక పోవడంతో దాని తాత్వికాంశంపై మనకు పందేహం కలుగు తున్నది* ఆ కారణరిగానే నేడు దాని తాత్విక పునాదులు దెబ్బతిన్నవి.

“కావడి కొయ్యేనోయ్‌ కుండలు మన్నేనోయ్‌ి అని తత్వం చెబితే చాఆదు. *కాయమే యిది మాయరా గాలి నింపిన సంచిరా అని తత్వాలు పాడికే సరిపోతుందా? అలా తత్వాలు పొడిపొడి తత్వాన్ని తప్పుదారి పట్టించి జీవితంపై విరక్తి కలిగించిన ఆధ్యాత్మిక వాదం జివిళానికి అర్ధ మేమి చెబుతుంది? వాస్తవమైన జీవితాన్ని వదలి, అవాస్తవమైన పర మార్థ మేదో వుందని ప్రొకులాడటంతప్ప. ఈ తన్వుని శంకరుడు గుర్తిం చాడు గనుకనే అతడిని విచ్చన్న జౌద్దుడన్నారు. మరి కొంతకాలం (బతికి వుంటే పూర్తిగా బౌద్ధ (భౌతిక) వాదిగా మారివుండేవాడు శంకఠుడు ఆంటూ వుండేవారు అన్నగారు.

జీవితం బుద్చుద ప్రొాయమని, భౌతిక జీవితసుఖాలు సుఖాణకావని చెప్పి జీవితంపై వై కాగ్యథావం కలిగించి జీవితానంతరం పొంజే (సనయో జస మేదో వుంటుందని భిమ కలిగించే తాత్విక జగత్తునుండి, ఆ తాత్విక సూక్తాలు అధారంగావున్న మత మౌఢ్యంమండి తేరుకున్న మానవుడు

1ేఫిఫ్‌ మాతిమే అలోచిస్తాడు, అతడే మానవుడుగా జీవిస్తాడు, మానవుడుగా మిగులుళాడు ఆలా ఆలోచించిన శంకరుడు (బ౭ికివుందే యేమి చెప్ప బోతాడనేది మతస్థులకు తెలుసు, అందుకే ఆయనను బితకనివ్వలేదు ఫలితంగా మతం బితక గలిగిందిం నీ-నా మాట (వన మాట)

“ఆద ్వతంబన అది నీ, నా మాట, నేను నీవుశప్ప ఇంకివరున్నారు అనేవారు అన్నగారు. తన సంగతి తాను మరచి (అజ్ఞానంచేతు యెవడో వున్నాడన్వి యెక్కడో వున్నాడని అనుకునే దశయే ఆస్తిక (ద్వైత) దశ+ ఆస్తికుడు అజ్ఞానంచేత దేవుడున్నాడు అనుకుంటాడు. తన ఉనికిని మరి చాడు, లేని దానిప్తై కఈనికిని కల్పించాడు వున్నతాడుని మరచి లేని పొముని కల్పించుకున్నట్లు అదేకదా రజ్జు సర్ప భ్రాంతి అంటే అలా జాను కల్పించుకున్న పాము తననే కాటు వేస్తుందని భయవడసాగాడు ఆ భయం పోవడానికి పాముని కొట్టనక్కరలేదు (లేదుగనుక్సు ఊన్నది కాడని తెలిస్తే చాలు,

ఉన్నది తాడస్స్‌ పాము కాదని తెలియడానికి దీవం (జ్ఞానం) కావాలిగాని కరి (సాధనం) గాదు, ఇక్కడ తాను అజ్ఞానంచేత కల్పించు కున్న ధ్లైవ భావం తనను చాన్య భావంలో వుంచుకున్నది. ఆ దాస్య భావం పోయి కాను స్వేచ్చాజీవి నని తెలియాలంటే స్వయంగా ఆలో చించ గలగాలి. ఆలోచించే స్వేచ్చ తనకున్నదని గుర్తించాలి అలా ఆలో చించిన మానవునికి “నేన” అంటే యేమిటని తెలుస్తుంది. “నేను” తెలిస్తే అంతా తెలిసినట్లీ = నేనంటే మేనుతో సొపేక్షమే గనుక,

“ఆస్తిక దళనుండి ఆలోచించిన మానవుడు “నేన” వున్నాను జనేను” వున్నాను గనుక “నేమ” ఆలోచిస్తున్నాను “నేను” ఆలోచిస్తు న్నాను గనుక నాకు సర్వము తెలుస్తున్నది అంటాడు, కాని భౌతికవాది “నాకంటే ముందు భౌతిక అస్పిత్సంగల వదార్ధంవున్నది ఆ వదార్థంనుండి ఎన్రేను” అనేది ఆస్తిత్వంలోకి వచ్చింది. ఆలా నేను అస్తిత్వంలోకి వచ్చాను గనుకనే “నేమ” ఆలోచిస్తున్నాను, “నేను” ఆలోచిస్తున్నాను

198

గనుకనే నా సంగఠి నాకు తెలుస్తున్నది. నాకు కారణమైన వదార్ధం సం గతీ నాకు తెలుస్తూ వున్నది, గనుక “నేను” చైతన్య వంతుడను. నా కంటే అన్యంగా నన్ను తెలుసుకునేది యేదీలేదు. తెణసుకోవడమనే (సత్యేకత నాయండే వున్నది, అందుచేత *నేను వుండడం సత్యం దేవుడు వుండ ఉం అసత్యంి అని అంటాడు,

సత్యాసత్యాలు తనకే తెలియాలిగాని తాను గానిదేది తనకు తెలి యదు, తనను తెలుసుకోలేడు. తారవున్నాను అనేనమ్మకం తనకు కలగాలి. ఆ నమ్మకం కలిగిన క్షణమే తనకు ఆనందాన్ని కలిగించే క్షణం, దానినే జ్ఞానం అంటాం. ఆ జ్ఞానం యెవడికి కలగదో అతడే జడుడు (తెలుసుకొన లేనివాడు. సంస్కృత భాషా దాస్యంనుండి మనం మన భాషలోకి వచ్చి చెవుకుంటి *వ్తైతన్యం' అనే దానికి *తెలుసుకొనుటి అని అర్థం పేసు కుంటి తెలుసుకొనుట ద్వారా దేనిని తెణసుకుంటామో అది *తెలివి”, అథే ఆ భాషలో ౪పజ్ఞానం”, వన భాషలో “తెలివి”. తెలుసుకునేది చైతన్యం అయితే తెలుసుకున్నది “వజ్ఞానం” అని చెవుకోవచ్చు అవేవారు

ఈ విషయంలో కూడా భాషా ఛాందసులు (పండితులు అన్న గారితో చాలాకాలం యేకీభవించక తీవిమైన వాదోవవాదాలు చేసూ వుండేవారు తత్వశాస్త్రం సంస్కృతంలోనే వుండాలని దానిని తెలుగుల్తి తించి చెబితే దానికి వుండవలసిన గౌరవం, హుందాతనం వుండదని వాదించేవారు. ఆలాంటి ఛాందసులు కాఠ్వికంగా అోతుకువెళ్లి విచారించక పోపడంతో వారిలోని తార్విక బలహీనతలను కిస్పిపుచ్చుకునే ఉద్దేశంతో భాష విషయం దగ్గర మొండి వాదనణ చేస్తూ వుండేవారు, కాని, చివ రకు అన్నగాఠినద్ద తాత్విక విషయంలో చిత్నై పలాయనం చిత్తగించే వారు, విషయానికి బద్ధమై థాష వుండాలిగాని భాషకు బద్ధమై విషయం నుండదు.

అన్వయాం

నానాత్వ భిన్నత్వాలుగా కనిపించే వస్తువులమధ్య వీకత్వం అర్థ

మైతే, (అన్వయ వ్యతిరేకి జ్ఞానం కలిగితే) తత్వశాస్త్ర పరమైన సమ

శతి

న్వయం అర్ధమవుతుంది. అదే తడ్‌ త్వమ్‌, తఠ్‌, త్వమ్‌ల ఏకత్వం అర్ధ మైకే తత్‌? త్వమ్‌ తానేనని తెలుస్తుంది. అది తెలిస్తే వది దేనికి ఖిన్న నమువుతుంది? అటువంటి అభిన్న అఖేద స్థితిని అర్ధం చేసుకుంటే వానాత్వ భిన్నత్వాలుగా కనిపించే జగత్తువల్ల నీకేమి నష్టంలేదు, కష్టంరాదు. పైగా నుఖాన్నే యిస్తుంది

సిద్ధాంతమందుగల ఈ అన్వయ, వ్యతి రేకాల సమన్వయం అర్థం కాకపోతే జగత్తు అసత్యమని (మిధ్య అనిపించనచ్చు. అసలు జగత్తని, బ్రిహ్మమని రెండులేవు. ఉన్నది ఒక్కటే, నానాత్వంగా చూచినప్పుడు (కోచినవుడుు జగత న్ని ఏకత్వంగా అర్థమైనవ్వుడు (బహ్మమని (దివ్య మన్సి అనవచ్చును. ఇనుప వస్తువు తుప్పు వడుతుంది. కొయ్య వస్తువు మగ్గి బౌగిలి వస్తు రూవం నశిస్తుంది. ఇనుము కొయ్యలకు కారణమైన పదార్ధం నళించదు, ఆ వస్తువులకు కారణమైన పదార్ధ రూపంగా మాఠు తుంది (అయమవుతుంది వస్తువుని విశ్లేషించి చూస్తె వదార్ధం అర్థమవు తుంది, పదార్థం సంశ్లేషణలో వస్తురూవం పొందుతుంది. అన్వయ వ్యతి రేకాల సమన్వయం అర్థమైతే అది అద్వైత జ్ఞానమవుతుంది. నానాత్వ భిన్నత్వాజకు ఏకత్వం అర్ధమవుతుంది,

అలా అర్ధమైతే అపుడు జగత్సని బ)ిహ్మమని ద్వైత (ఖీదు భావం రాదు, అభేద భావమే మిగులుతుంది. వదార్థం వస్తువు వేరుకాదనీ వదార్డం వస్తువు ఒక్కటేననీ భౌతిక తత్వ శాస్త్రం తెలిసినవారికి తెలుస్తుంది, అద్న్యైతం కూడ ఆంతే,

అంబే చక్షురాది సర్వేందిియాలకు తెలిసే (అనుభవంలోకి వచ్చే సర్వమూ సత్యమే. అలా దృశ్య విషయమైన నర్వజగత్తు సత్యమని అంటే దృగ్‌ విషయం వెర్పె సిద్ధాంత దోషం యేర్పడదా? అని సందేహం కలగ పచ్చు. అందుకే సమన్వయం అర్ధం కావాలని పదే, పదే చెప్పవలసి వస్తు న్నది, దృగ్‌, దృశ్యములు (తెలుసుకునేది, తలియబడేదిి అని రెండు లేవు, ఏది దృశ్యమో (కారణమో అదే దృగ్‌ విషయమై (కార్యరూవమై) దృశ్య విషయాన్ని తెలుసుకుంటుంది. తెలియబడే జడ వదార్థానికి తెలసు

196

కునే చైతన్యఠ భఖిన్నంకాదు. జడ వదార్థంయొక్క కార్యరూప మే చైతన్యం.

అలా అన్వయ వ్యతి రేకాల సమన్వయంతోనే యెవరైనా నిజ జీవితాన్ని సాగించవఅసి వుంటుంది. కేవలం తాత్విక దృష్టిగాని, కేవలం వ్యావహారిక దృష్టిగాని పనికిరాదు. అటువంటి సమన్వయ భావం అర్ధం కానివారు మనకు తటస్థవడినప్పుడు వారు సమాజానికి దూరమైన వ్యక్తు లుగా మెట్ట వేదాంతులుగా మనం భావిస్తాం, వారినే దొంగజేదాంతులనీ దొంగ సన్యాసులనీ కూడా అంటూ వుంటాం, అటువంటివారే తత్వ శాస్తా నికి తద్వారా సమాజానికి దోఫహం చేసిన వారవుతారు. అటువంటివారు యెదుట బడినపుడు మీరు ధైర్యంగా నిలబడి వారిని నిలదిని అడగగల ధైర్యం ఈ పుస్త కంద్వారా మీళశు కలగగలదని ఆశిస్తున్నాను. అది నెర చేతికేనా కృషి ఫలించినల్లీ భావిస్తానుం

తలంపు తీయవలసింది మేనుకా? నేనుకా?

ఒకనాడు సభానంతరం భోజనాలకు కూర్చున్నాం. కుల, మత, ప్రీః పురుష భేదంగాన్సి మరే విధమైన సాంఘిక ఆచారం సంపిదాయ ఖీదం గాని పాటించని రీతిలో ఆ కార్య కంనుం సాగిపోతూ వుంటుంది. అటు వంటి ఖభేవ రహిత సవానంక్సి భోజన కొర్య_కమం కొత్తవారికి వింతగాను, విడూరంగామ వుండవచ్చు, తోచవచ్చు, కాని అక్కడివారికది వింతాకాదు, కొతాకాదు. సహజంగానే సాగుతూ వుంట్లై అ కార్యక్రమాలు.

అర్మడ యెటువంటి భేదబుద్ధి యెవఠికీరాదు, కారణం ఆఅ స్టాయికి వారిమనసు వక్వత కలిగివుంటుంది. కాని ఆ విద్యలో _పవేశలలేని కొత్త వారికి వింతగానో, విడ్డూరంగానో తోచవచ్చనుకున్నాం గనుక ఆ సమ యంలో కొత్తవారిని అక్కడకు (భోజనాలు జరిగే చోటుకు) రానివ్వరు,

ఆ ఉద్దేశంతోనే ముఖద్వారం తలుపులుమూసి యెవరు వచ్చినా తలుపుణ తీయవద్దని చెప్పి అన్నగారు లోనికి వెళ్లారు. ఆ తరువాత కొద్ది

కలికి

నిమిషిలకు ఒక భక్తురాలు (ఆలస్యంగా వచ్చి తలుపు తట్టింది (బయట నుండి. ఎవరు తలాపు తల్టీది అని నే నడిగాను, “నేనే” అని సమాధానం చెప్పింది ఆ బయటి మనిషి. నేనే ఆంటి అని మళ్లీ నేనడిగానుం '“నేనే నని మళ్లీ ఆమె సమాధానం చెప్పింది అలా నేనడుతూ వుండటం, *న్టేన్రే నని ఆమె సమాధానం చెవ్వుతూ వుండటం కొన్ని నిమిషాలు జరిగిపోయినై. కాన్కి నేను తలుపు తీయనీయలేదు (ఎవరొచ్చినా తలుపు తియ్యవద్దని అన్నగారు చెప్పి వున్నారనేవి నా దైర్యం,

అలా కాలం గడుస్తూవున్నా అమె తన వ్యావహారిక నామం (పీరు చెవృడంలేదు, *నేని అనే కాత్విక భావంనుండి తాను తన పేరుని చెప్పటంద్వారా “మేను తాననే వ్యావహారిక భావం వస్తుందని ఆమె ఉద్దేశం. తలుపు తీయవలసింది *మేను కి గాని *నేను' కి గాదనినా ఉద్దేశం అందుచేత పేరు చెవ్పనిదే తలుపు తీయబడదు అని నేనంటు శ్చానుం

అలా నేనంటున్నకొద్ది ఆమెను పరీక్ష చేస్తున్నామనే భావం ఆమెలో బఅనడి పేరు చెప్పక పోవడంతో కాలం గడుస్తూ వుండటంతో అక్కడి వారంతా నుసి ముసి నవ్వులు ఆరంభించారు అలా తాత్విక, వ్యావ హారికాలమధ్య మా యిద్దరికి జరుగుతూవున్న పరీక్షను వీక్షిస్తూవున్న వారికది వినోదంగానే వున్నది. కేవలం తత్వాన్ని వల్లె వేసేవారు ఇటు వంటి విషయాలలో అప్పుడప్పుడు నాకు తటస్థవడి నా ద్వారా వారి తప్పుని వారు తెబుసుకుంటూ వుండేవారు, వ్యావహారికం, తాత్వికం అని రెండులేవు, ఏది వ్యావవిరికమో అందులోనే తాక్వెిత ముంబటుంది, అది తెలుసుకో తేనస్పుడు ఇలాంటి వినోదం కలిగిస్తూ వుంటారు

ఇంతలో యెవరో లోనికివెళ్ళి అన్నగారితో ఈ విషయం చెప్పారు, వారికి తెలుసు నేను ఆటువంటి పరీక్షలు వారి శిష్యులకు పెడుతూ వుంటా నని. అందువల్ల ఈ విషయం తెలియగానే వారు నవ్వుకుంటూ మా వాజేదో పరీక్ష వెట్టినట్లున్నాడు అనుకుంటూ మా వద్దకు వస్తున్నారు. అది గ్రహించి వారి నుద్దేశించి నేనిలా అన్నానుః

రి( అన్నయ్యా యెవరో బయటనుండి తలుపు తీయమనీ అడుగు తున్నారు, ఎవరంటే వారు వారిపేరు చెప్పకుండా “నేను” అంటుశ్నారుం *న్దేన్స? క్ర తలుపు తీయడవే, మీటి? “మేమి కి గదా తలుపు తీయవలసింది అని నేననడంతో అంతేరా నీవు చెప్పింది కరెక్టే, అఖండమైన నేను” కి తలుపు తీయవలసిందిలేదు. ఖండమైన మేనుకు గదా తలుపు తీయవలసింది అని అంటూ తానే తలుపు తీశారు అన్నగారు మంచి పరీక్ష పెట్టావు మా శిష్యులకు, ఆ భయంతోనే ఆమె పేరు చెప్పలేదు, నీ పరిక్షలో ఆమె తప్పింది అన్నారు నవ్వుతూ అన్నగారు మేను నాది కొదనుకుని మేనుకానీ “నేను వుంటుందమక్షునే వ్వ్యైత బుద్ధి త్వరగా పోదురా అన్నారు. నాలుగు తాత్విక పదాలు వల్లే వేస్తే సరివొదు, వ్యావహారిక్క తాత్విక ససున్వయం తెలియాలి. ఆది అరం కౌవడం కొంచెం కష్టమే అని అన్నగారంటూ వుండగా మీ తమ్ముడుగోర్వ మంచి పరీక్ష పెట్టారు అని అంటూ ఆమె లోపలికి వస్తూ వుండగా అందరం నవ్వుకున్నాం, *నేను' అనే భావంనుండి దిగజారని స్థితిలో వుండాలని చెబుతూ వుండేవారు. అటువంటి స్ధిర విజ్ఞత్వం అంత సులభం కాదుకదా? కొండవీటి వేంకట కవిగారు కవిరాజు 8)పురనేని విజ్ఞాన వేదిక (పుష్పగిరి మదాసు) నుండి భౌతిక విజ్ఞాన తరగతులు నడిచిన సందర్భ గా కొండవీటి వేంకట కవి గారిని ఆహ్వానించాం. “సాహిత్యలలో (తిపురనేని తిరుగుబాటు” అనే విషయంపై వారు ప్రసంగించారు. కవిరాజు 8ిపురనేనితో వాంకి సన్ని హిత (సాహిత్య) సంబంధం వున్నది. పౌరాణిక (సంస్కృత) సాహిత్యంలో నంచి పాండితీ (పజ్ఞా పాటవంగల వ్యక్షి వేంకట కవిగారు, పౌరాణిక సాహిత్యం వై విమర్శనాళ్ళక రచనలుచేసీ తెలుగు చదు వరులకు విమర్శనాత్మకమైన ఆలోచనలు కలిగించిన విప్లవాత్మక కవి శిపురనేని రామస్వామిగారు, ప్రళ్నను పుట్టించేవారి రచనలు అనాటి సాహీత్య రంగంలో నుంచి సంచఅనం కఠిగించిన్టై, మత పునాదులను "పెకలించి వేసినై . ఆచార సంషపిదాయాలపేర జరుగుతూవు న్న

రి!

ఆటువ౦టీఅక9ిమౌలకు, అన్యాయాలకు కారణాలుగావున్న మూఢనమ్మకాల పై యెదురు దెబ్బతీసినవి తిపురనేని రచనలు, ఎందుకు? ఏమిటి? అనే _సశ్న వేయలేని సామాన్య మానవుడుకూడా ఆ ప్రశ్న వేయడం నేర్చుకున్నాడు అ రచనలు చదివి అని అన్నారు వేంకట కవిగారు.

రెండవరోజు మా (సక్కేక కోరిక మేరకు దేవుని పుట్టు పూర్వోత్త తాలు యెలాంటివి? మన పురాణాలలో వాటినిగురించి యెలావివరించ బడింది? దశావతారాలు యితర చిల్లర డేవృళ్లు వారికధ లెలాంటివి? అనే విష యంపై సావధానమైన వివరణ యిచ్చారుం ఆ కధలు వింటూవుంటే కడు పుబ్బ నవ్వొస్తుంది. వారి సహజమైన హాస్య ధోరణి వ్యంగ్య భాషణలు వారి ప్రసంగానికి తోడుకాగా ఆ ద్దైవ కధలు మరి చిలిపి కధల్లై పోయినవి,

కట్టు కధలకు కావలసినంత అనభ్యత్య అసత్యాలు తోడుచేసి వ్రాయ బడటంచేత ఆ కధలు చదువుతున్నా వింటున్నా మనకొక విధమైన అసభ్య భావం కలుగుతూవుంటుంది. హిందూ మతంలోని ఆ దేవుళ్ళ కధలు, తాత్విక విమర్శనా దృష్టితో చూడగల వారికి, యెంత లేకితన౦ కలిగివున్నవనేది అర్ధమవుతుంది. ఆ రోజు వేంకట కవిగారి ఉపన్యాసం విన్న (పతిసామాన్య వ్యక్సికి యెంతో కొంత ఆలోచన కలిగించివుండక మానదు, ఆలా కలిగిన ఆలోచనవల్ల ఆ దేవుళ్ళపై మనికువున్న భక్తి భావం అంతా అజ్ఞాన కార ణమేననేది అర్థం కాగలదు. ఆటువంటి కధలు ఆ దేవుళ్ళ కధలుం ఆ కధలు అలాగే అర్ధం చేసుకుంటే ఆ దేవుళ్లు మిగలరు.

వరనస్పరం అసూయా ద్వేషాలతోకూడి సామాన్య నాంసారిక జీవుల జీవితాలకంటే నికృష్టమైన: నీచమైన జీవితాలు ఆ దేవుళ్ళ జీవితాలు, ఆ విషయం తెలిసిన మకుక్షణమే ఆ వేవుళ్ళప్తై గఆ భక్తికి అర్టం లేదని పిస్తుంది. స్వార్థ బుద్ధితో ఒకరిని ఒకరు నిందించుకుని వారిలో వారు కఠి హించుకన్న కధలే వారి కధలు, క్షైవులపై వైష్ణవులు, వై స్టవులపై శ్రై వులు పరస్పరం చేసుకున్న విమర్శలతో కూడిన చవుకపారు భాషతో వొసుకన్న కధలే ఆ కధలని అర్థమవుతుంది అన్నారు

ర02

పరస్పరం ద్వేషంతో ముత వైషమ్యాలతో వాొసుకున్న కధలేగాని ఒక పద్దతిగా ఒక క9మంగా మంచి ఆలోచనతో మంచికోసల వ్రాసిన వా9తలు కావవి. వండీతులు వారి పొండిత్యాన్ని ప్రదర్శించు కోవటానికి వాసిన కధలేగాని పిజలకు మంచి విషయం చెప్పాలనిగాని మంచిదారిలో వుంచాలనిగాని ఆశించి వ్రాసినవి కొవన్నారు లేని దేవుళ్లు వున్నారని నమ్మించి, చితించి అన్నిరకాల పాడు బుద్ధులు వారికి కల్పించి వర్ణించి కామ వికార పివృత్తులు వారికి పులిమి వ్రాసుకున్న ఆయా రచయితల రచనలు ఏ సమాజానికి ఎవడు ఎలా ఉపయోగ పడగలవు? వాటిని వారు (ఆయా రచయితలు) ఎందుకు రచించి మనముందు వుంచినట్లు? అలా (_పశ్నించుకుని వరిశీలించితే అర్హంకాగలదు ఆయా కాలాల్లోని ఆయా రచయితల మనః పివృత్సి యెలాంటిదని, వాతి (వృత్తిని వృత్తిని కూడా ఆ రచనలద్వారా తెలుసుకోవచ్చు మనం,

కార్విక జ్ఞాన చింతవను పిక్కకునెట్టి భక్షిపేర కల్ల బొల్లి కట్టు కధలనల్లి విజలను తప్పు తోవను (అజ్ఞాన బాటను) పట్టించినదే ఆ పుకాణ సాహిత్యమంతా, ఆఅందుచేత మళ్లీ పిజలలో తాత్విక జిజ్ఞాస కని గించి వారిలో చైతన్యం తీసుకు రావలసిన అవసర మెంతైనా వున్నదిం అందుకు ఆ సాహ్‌ళ్యాన్ని తగల బెట్టాలని ద్వైత (దాస్య) భావంనుండి అదై్వైత జ్ఞాన (స్వేచ్చా) భావం కలిగించాలని ఆ సభకు అధ్యక్షత వహిం చిన అన్నగారు తన అధ్యక్షోవన్యాసంలో అన్నారు,

ఆ మరుసటిఠోజు వేంకట కవిగారు బయలుదేరి వెళ్ళీ సమయంలో మీరు బహుకాలం ఆరోగ్యంతో (బతికి బాగుండాలని సమాజానికి సాహిత్య 'సేవ మరింత చేయాలని అంటూ మీ ఆరోగ్యం బాగుండాలంటే మీరు చుట్ట కాల్చడం మానుకోవాలని? దానిని మాకు (సవ్యాసులకు దానం ఇవ్వవలసిందని అన్నారు అన్నగారు

అంకేకాక వారి (కవిగారి కాళ్ళకు నమస్కరించి పా9ర్ధించారు అన్నగారు, పెద్దవారు మా క్షేమంకోరి మాకు మంచి సలహా యిచ్చాళుం మీ సలహాను తవ్పక పాటించగలనని అన్నారు కవిగారు. ఈ సారి మనం

నక

'కఠుసుకునే-సమయానిక్కి ఆ పని (చుట్ట కాల్చడం మానడం) చేస్తారని నేనన్నాను. అయో్య్యో, తప్పకుండాను అని అన్నారు వారు,

అదే విధంగా ఆ తరువాత హైదరాబాద్‌ల్‌ నేను వారిని కలిసినపుడు మీ కోరిక వికారం నేను చుట్ట కాల్చడం మానేశానని సంతోషంతో చెప్పారు వారు, అంవుకు చేను సంతోషిఎచాను, నేను అన్నగారిని కలిసి నప్పుడు ఆ విషయం అన్నగారికి చెప్పగానే వారు చాలా సంతోషించారూ సంతోషించటమేగాక్కు మనను నిబ్బరం గలవారు మనస్ఫూర్తిగా మానాలనుకుంటే, 'ఆదెంతవని అనికూడా అన్నారు అన్నగారు.

ఇదంతా యెందుకు చెన్సవలసి- వచ్చిందంటే ఏ చిన్న దురభ్యానం వున్నా సహించేవారు కాదు అన్నగారు. ఆది సభ్యతకాదు?, అ మాత$౦ నిగోహం లేకపోతే మన ఆరోగ్యాలు "చెడి మనం యెందుకు పనికిరాని వారమై పోతామని అన్నగారి ఉద్దేశం వాళి శిష్యబృందం అం తాకూడొ ఆటువంటి' కట్టుబాట్ల తోనే వురజేవోరుం అలా కొని ఒక రిద్ధరు వుంటి వారీ యెడల చాలా కరినంగా వుండేవారు అన్నగారు.

వుక్కు ' పొడువు, జందెపు పోగు

ఒకరు ముక్కుపొడుం డబ్బా బొడ్లో పెట్టుకుని (ఎవ్వరు చూడరను కొన్సి సభకు వచ్చారు, అడి ఎలాగో చూచారు అన్నగారు. అందరి సమ క్షంలోను దాన్ని బయటకులాగి, తీసి దూరంగా పారిశారు. అనాటితో ఆ అఅవాటుని వారు మానుకున్నారు. అలవాటనేది' మనిషికి వుండకూడదు. ఏ రకమైన అలవాటుకీ మనిషి బొనిస కొకూడదు అనేవారు. సాధారణమైన లౌకిక అలవాటులే మానసిక (తాత్విక బానిసత్వానికి కారణాలవుతై అనేవారు.

(బాహ్మణ పౌరోహిత్యాన్ని యొదిరించిి. స్వసంఘ పౌరోహిత్యం అని పొ9రంభీంచిన కమ్మవారు జంధ్యాలు వేసుకుని పౌరోహిత్యం చేబట్టిన కాలం కొంఠకొత౦ సాగింది, ఏ హీరోహిత్యమూ. అక్కరలేదని, ' దాన్ని కుడో

£( యెదిరించారు అన్నగారు ఒకనాటి సభకు జంధ్యం వేసుకున్న స్వసంఘ పురోహితుడు ఒకాయన వచ్చాడు. జంధ్యం కనబడకుండా వుండాలని (అన్నగారు చూస్తే వూరుకోరని) దాన్నిచుట్టి లోపలకు దోపుకున్నాడు కాని అదెలాగో మా అన్నగారి కంట బడింది. వారిని దగ్గరకు పిలిచి అదే మిటి నాయనా అని అడిగారు దానికి సమాధానం చెప్పలేక ఆ వ్యక్తి ఆలోచిస్తూ వుండగా అందరి సమక్షంలో, ఆ జంధ్యాన్ని పట్టి లాగి తెంచి, దూరంగా అవతల పారేశారు అన్నగారు. అదేమిటని అక్కడి వారెవ్వరు అడగలేదు, కాని ఆ పని అందరికి అబ్బురంగానే అనిపించి వుండవచ్చు (వవిత్రమైనదనుకున్న ఆ జంధ్యానికి వట్టిన గతికి కాత్విక సభలకు వస్తూ, పురోహితుని వేషం యొందుకురా పిచ్చి వాడా అని అనడంతో మరెవ్వరు కిక్కురుమనకుండా కూర్చున్నారు. ఆ తరువాత అటువంటి పాడుపని మరెవ్వరు చేయలేదు. సంస్కారం వాం వేష భాషల్లో కనబడుతూ వుంటుంవి, వేష భాషల కతీతమైనది తాత్విక చింతన. ఆందుచేత వాటికి బానిసలం కాకూడదు, వాటినిచూచి భయపడనూ కూడదు ఆనేవారు. మన ఆలోచనలకు తగినట్లుగా మన ప్రవర్తన వుండాలేగాని అలో చనల థీరుకి ఆచరణ దారి వేరు కాకూడదు. ఒకనాటి సంపిదాయం౧ (ఆనాటి కడి మంచి సాంఘిక పద్ధతి కావచ్చు) ఈనాటికి దుస్సంప దాయమై అది ఆచారంగామార్తి మూఢంగా అనుసరించబడుళతూ వున్నది. జ్ఞాన సంబంధమైన అద్వైత కాత్విక విచాఠణ చేసే వ్యక్తులకు అజ్ఞాన కారణమైన వై దిక కర్మ (మంతి కాండ) కు సంబంధించిన పౌరోహిత్యంతో వనేమున్నది? అదే తాళ్విక (జాన వ్యావహాథిక (లౌకిక సమన౭యం లేకపోవడం అంటే విక్‌ (క్షొన్సు వ్యా (౯% న్న నమాజంలో పెద్దవారు (పెద్ద మనషులు గా చలామణి అవుకున్న వాఠిలో చాలామందికి విదోఒక దురభ్యాసం వుండటంవల్ల వారు సంఘంలో చిన్నచూపు చూడబడటమేకక, అటువంటి అలవాట్ల వల్ల ఆరోగ్యం చెడి వారు తను ఆయుష్షుని అర్ధాంతరంగా కోల్పోతూ వున్నారు,

ర0ఫ హేతువాద మ్యితులు = వారి అలవాట్టు

అడ్జాదురై (శ మిళనాడులో డి, యమ్‌, కె. స్థావకులు మంచి మనిషిగాను పెద్ద మనగషిగాను పేరున్న మనిషి, కొని ముజ్క పొడుం పీల్చ్పడమనే దురలవాటుని మానలేని చిన్న మనిషిగా పూతిపోయాడు జవహార్‌లాల్‌ నె్యెహూ గొవృవ్యక్షిగా పేరున్న వ్యక్తి కాని జివ్వా చాప ల$౦ వున్నవ్యక్షి గావడంచేత వ్యక్తిత్వం లోపించి నట్టైనదిః వీరిద్దరు తమశమ అలవాట్లను మానుకోలేక తను చావుని తాము కోరి తెచ్చుకున్న ట్లైనది. అది విచారకరమైన విషయం,

హేతువాద మితు)లు కొంతమంది అహేతుకమైన అలవాట్లను (ముక్కు పొడు౦ పీల్చడం, చుట్ట, వీడి సిగరెట్లు కాల్చడం మద్యపొనం వగ్దైరాా మానలేకుండా వుండటంఅంటే వారిలో(ఆ విషయంలో) హేతుబుద్ధి లోపించడంగానే భావించాలి ఆ విషయమై అటువంటి వారిని హెచ్చ రించినవ్వుడు ఇది వ్యక్తిగతమని చెప్పడం (తప్పించుకోవడం) జరుగుతూ

పితిది వ్యక్తిగతమని, వదిలేస్తూపోతే (ఆస్తికుడు తన నమ్మకాలు కూడా న్యక్షిగతపే నంటాడు మనం సంఘ పరంగా ఆలోచించే దెవుడు? (దోపిడిదారు తన దోపిడిని వ్యక్షిగతమని సమర్థించుకుంటాడు) సమాజ వరంగా చూచినప్పుడు ఏదీ వ్యక్తిపరంగా వదిలి వూఠకుకోరాదు. (ప్రతిది వ్యక్షిగతమని వదిలేస్తే వ్యక్తులకు, కలిగే శారీరకమైన అనారోగ్యం, మానసిక మైన అజ్ఞానం నమాజంపై (వభావం చూ పెట్టవా? మానసిక మైన శారీరకమైన ఆరోగ్యంకూడా నంఘ వరంగానే సమిష్టి దృక్పథంతోనే కాపొడుకుంటూ వుండాలి.

ఇటువంటి విషయాలలో ఏ విధమైన మోమోవాలకుగాని, మినవి యింపుఅఖ[ఖగాని అంగీకరించేవారు కాదు అన్నగారు. అటువంటి విషయా లలో కొంతమంతికి కొంత కరినంగా 1పవర్షించినట్లు కనిపించినా కనిపించ వచ్చు, ఆనిపించనూవచ్చు, కాని క9మశిక్షణలేని వ్యక్తు అవల్ల్య సమాజం న్లైతిక విలువలు, కోల్పోయి నిర్వీర్యమై పోతుందని వారి ఉదేశం,

|

౭6 అన్నం పర్మబహ్మ స్వరశాపం భోజన కార్యక్రమాలు (సభలు, సమావేశాల సందర్భంలో) జరిగే సమయంలోకూడ కిము వద్ధతుల కోసం తాను స్వయంగా పర్యవేక్షణ చేస్తూ వుండేవారు. అన్నం పర్యబహ్మస్వరూప మని చెప్పేవారున్నారు* దానిని కళ్ళ కద్దుకునే వారున్నారు. కాని దాని విలువ తెలుసుకోక దానిని దుర్వినియోగ వరిచేవారే ఎక్కువగా వున్నారు. అటువంటి వారిని అస హ్యించుకునేవారు అన్నగారు. భోజన వదార్జాలు విస్తరిలో వదిలేసే దురలవాటుని (అధికంగా వడ్డించుకుని) చూస్తూ వూరుకునేవారు కారు, శమ విలువ తెలియని కుక్షింభరులు (పురోహిత వర్గం) సోమలుల్లై తాము శిమవడకనే అవసరానికి మించి" రినడ'మేకాక, తినేదానికంటే అధికంగా విస్తళ్ళలో వదిలేయడంతోగాని వారికి తృప్పి వుండదు దాన్ని దుఠళలవాటుగా భావించేవారు అన్న గారుం అట్టి అలవాటుని నసహించేవారు కదు, తినడానికే (బతుకు తున్నామని వారనుకుంటారు, అంటారు. కాన్సి మనం (బతకడానికి మాతిమే తింటున్నామనేది గుర్నించాలి. ఏ వస్తు వైనా దాని ఉత్పత్తి (శమ) విలువను గుర్తించి డానిని ఉపయోగించు కోవాలి. అప్పుడే విణవలకు వాస్తవికత యేర్చడుతుంది అలా కానప్పుడు దాన్ని దుర్వినియోగ వరచడం జకతుగుతుంది. ఆ కారణతిగా అది సద్వి నియోగం కాకుండా పోతుంది. అటువంటి పని వారు ((బాహ్మణ వర్గం కానివ్వండి సమాజంలో శమ పడకుండా జీవించే వ్యక్తులు కానివ్వండి చేస్తారు, కొని ఆ పని మనం చేయకూడదనేవారు అన్నగారు. ఒక సమావేశ "సందర్భంలో భోజనాలు జరుగుతూ వున్నవి ఒక శిష్యుడు తశ అవసరానికి మించి అన్నం పెట్టించుకున్నాడు. కాని, దానిని పూర్తిగా తినలేక కొంతభాగం విస్తరిలో మిగిల్బాడు (వదిలేశాడు. అది చూచిన అన్నగారు అదేమిటని ఆడిగారు. అతడు బదులు చెప్పలేక దానిని పూర్తిగా ఠనలేక “నమస్కరించి క్షమిఠ6చమన్నట్లు దినంగా చూచాడు?

ర

తక్షణమే అన్నగారు *త్వమే వాహం? అంటూ ఆ మిగిల్చిన "నాలుగు ముద్దలు తానుతిని (పూర్తి చేస్తి ఈ పూటకు ఇక నేను భోజనం చేయను అనీ ఆ పూటకు భోజనం మానేశారు అజ్ధానంతో అ శిష్యుడు చేసిన ఆ నేరానికి తణకుతానే ఆ శిక్షను అనుభవించారు అన్నగారు.

ఆనాటి ఆ సంఘటనకు అక్కడి వారందరు చాలా బాధపడ్డారు ఆ కొరణంగా అటువంటి తప్పు మరొ కసా రి చెయ్యకూడదనుకున్నారో యేమో తెలియదుగాని నాకు తెలిసినంతవరకు అటువంటి పొరపాటు వారు మరెప్పుడూ చేయలేదు. అట్లా వుండేది అన్నగారి క0మళిక్షణ.

అహారం అవసరానికి తినడం వేరు, అవసరానికి మించి తినడంవేరుం అవనరానికి మించి తినడమేకాక దానిని అధికంగా వడ్డించుకుని వదిలేయడ మనేది వేరుం అన్ని విషయాలలోను “కుతి” తీరని మనస్తత్వం అఅతాటు చేసుకున్న మనం తృప్తి అనేది. తెలియని స్థితిలో సంచరిస్తూ వుంటాం, ఆకలితోవున్న తోటి మానవుడు అన్నం అడిగితే వాడికి అన్నం పెట్టం. పెటాలని మనకు తట్టదు. కొని, అవసరంలేనిది పెట్టించుకుని వదిలేస్తూ వురటాలి, ఇదొక విచిత్రమైన మనస్తత్వం, ఇది నాది నా యిష్టం వచ్చి నటు నేను చేసుకుందాను అనుకుంబాలి. ఆ విధంగా వ్యక్తి స్వేచ్ళను వదర్శిస్తూ వుంటాం, తినేదాణికంటే వదిలేసేది యెక్కువగా వున్నవ్వుడే మనకు కృపి + అనతిద౦. అంతరంలో దాగివున్న ఆ కకృర్చిొ బ్రనే దాని దుష్ట ఫలితమే ఈ దురలవాటుకి కారణం, సంఘ దృష్టి లేనవ్పుడు ఇటు వంటి వ్వల్పత్వం అలవాట్టై అల్బత్వంకో సంచరిస్తూ వుంటారి

గోరాగారి ఉద్యమాలు

పూల మొక్కులు పీకమని, కూర మొక్కలు పాతమని పోరాటం పొ్రరంభించారు గోరాగారు, ఆ విషయమై అన్నగారిని అడిగారు ఆధ్యా త్మిక భౌతికనాద మితు)లుం ఉత్తరాల ద్వారా కూడ తవమతను సందేవి అను కెలియజేన్తూ వుండేవారు తమ సందేహ నివృత్తికి సమాధానం

అనాటి

కోరుతూ.

వ08

గోరాగారు నాస్తికుడేగాని తాత్వికుడు కాదు ఏ మాతం తత్వళొస్త్రం తెలిసినా వారు ఆ విషయంలో (పూల మొక్కలు పీఠకమనడంలో) ఆ విధంగా పివర్సించి వుండేవారు కాదు. మానవుడు జీవించడానికి కావల సింది తిండి మాతిమే కాదు. అది ఒక రసనేందియానికి, అన్న కోళానికి సంబంధించిన ఆహారం మాత్రమే. అలాగే మిగతా ఇంది'యాలకు సంబం ధించిన ఆహిరం ఆయా ఇంద్రియాలు అనుభవించడం ద్వారానే మాన వుడు సుఖ సంతోషాలతో కూడిన జీవితం జీవించినట్లుగాని తిండిమాత)మే రిని జీవించే జీవితం జీవితంకాదు, ఆది సంపూర్ణ జీవితం కానేకాదు

పథ పక్ష్యాదులు యేదో థీని యెలాగో జీవిస్తూనే వున్నవిగదా? కాని మానవుడు అలా జీవించలేడు మానవునికి మనసనేడి వున్నది. అది అతని పత్యేక అక్షణం, ఆ మనసుకి తృప్తి కలగాలి. అందుచేత వంచేంది్రియాఅఆకు (శబ్ద, స్పర్శ, రూప, రస్త గంధరూపాలలో) తృప్తినిచ్చే ఆహారం కావాలి, తద్వాఠానే మనసు అనుభూతి పొంది ఆనంిస్తుంది, తద్వారా దేహ ఆరో గ్యం నిలుస్తుంది. మనసు పొందే ఆనందం మీదనే జీవితానందం ఆధార పడి వుంటుంది.

పూల మొక్కలు పూచినప్పుడు వాటి సహజ సౌందర్యం చక్షు౦ం ది్రియం (కన్ను) ద్వారా దృశ్య విషయకమైన అనందాన్ని మనసుకి కలిగిస్తుంది. వాటి సుగంధం ఘా్రజణేందియం (ముక్కు) ద్యాతాాగహిం చిన మనసుకి ఉల్లాసం కలుగుతుంది, ఆ విధంగా రెండు విధాలా (పయో జనమిచ్చే పూలమొక్కలు పీకమనటం గోరాగారు చేయవలసిన వనికాదు అది వారి తాహతుకి తగిన పనికాదు అన్నారు అన్నగారు.

(ఛబల నాస్తి కుడైన డేవిడ్‌ హ్యూమ్‌ మనసనేది ప్రత్యేకంగా లేదనీ ఇందియాలద్వారా కలిగే ఆనుభూతినే మనసని అంటాం అనీ వ్రాశారు అందుచేత మనసుకి అవసరాలుండవని గోరా అభిపాొాయపడి వుంశవచ్చు, వీ ఇం్యదియమూ తానుగా అనుభూతి పొందలేదు. ఇంది9ియాలద్వారా మెదడుకి చేరిన సంవేదనల చమిష్టి కార్యమే మనసు, ఆ మనసులో మాతిమే అనుభూతి కలిగి తద్వారా ఆనందం అనే అనుభవం కలుగు తుంది,

౭00

కొన్నివేల యెకరాల భూములలో ననికిరాని పొగాకు వండించ జడుతూ వున్నది (వ్యాపార పద్ధతిలో, వళు విధాల్నైన (సయోజన కర మైన ఆహార పంటలు వండించడానికి అనువైన ఆ భూములలో యెందుకో వనికిరాని ఆ పొగాకుని వండిస్తూ వున్నారు. పైగా ఆ పొగాకు ఆరోగ్యానికి అన్నివిధాలా అవకారం కలిగిస్తూ వున్నది. అనారోగ్యాన్ని పెంచుతూ వున్నది. అటువంటి పొగాకుని వండించడం మానవలసిందిగా (పజలమధ్య (వచారం చేయవచ్చు. పొగాకువంటను నిషేధించ వలసిందిగా (వభుత్వంపై పోరాటం చేయవచ్చు. కాని; అది చేయకుండా పూల మొక్కలు పిక మవడం, కూర మొక్కలు పొతమనడం గోరాగాఠతు యెందుకు చేశారో అర్ధం కావడంలేదు

పువ్వులు దేవుని పూజలకు మాతమే ఉపయోగవడేవన్వి అవి మాన వులకు ఉపయోగ పడవని, వాటి అవవరం భౌతికంగా వనమూనవులకు లేదని గోరాగారు అనుకున్నారేమో తెలియదు, అలా అమకునివుంటే వారికి తార్విక చింతనా సమన్వయం తీదని అనుకోవలసి వస్తుందనికూడా అన్నారు అన్నగారు.

(పజలమధ్య వుంటూ వారి అవసరాలు గుర్తెరిగి వారికోనం చేసే పోరాటాలు విజయవంత మనకై, కాని (పజలకు నిత్య జీవితంతో వంబం ధంలేని సమస్యలు గాన్వి వ్యక్తిగత ఆలోచనలకు సంబంధించిన విష యాలుగాని (నిజమైన పోరాట స్వభావం కలిగి వుండక అవి విజయ వంతంకొావుః

1948 క్విట్‌ ఇండియా పోరాటం సమయంలో జైలుకి వెళ్లినప్పుడు అన్నగారు, గోరాగారు ఒకే జైలులో వుండేవారటం అక్కడకూడా తాత్విక చర్చలు చేస్తూ వుండేవారట అన్నగారు, ఆ చర్చలలో పాల్గొన వలసీం డిగా అన్నగారు గోరాగారిని అహ్వానించేవారట, కాని వచ్చేవారు కాదట గోరాగారు.

మీరు మాయావాదులు, మీతో వాదించి (సయోజనం లేదు. మీతో వాదించి జయించనూలీేను అనేవారట గోరాగారు, “నేను నా సంగతి

న10

చెబుతాను. *నీవు” నీ సంగతి చెప్పు. మనిద్దరం కలిసి మన సంగతులు చెవ్వుకుందాం. ఇందులో మాయలేదు మర్మ్శంలఠలేదు ఆనేవారట అన్నగారు. నీ సంగతి నీకు నా సంగతి నాకు స్పష్టంగా తెలియాలి. అలా తెలిస్తే నీకు, నాకు భీదంలేదు కత మ్రేవాహం” అనేవారట అన్నగారు. అయినా చర్చలకు అంగికరించేవారు కొదట గోరాగారు ఎవ్వరితోను ఏ విషయమూ చర్చించక౦డానే తనకు తానే (ఏకపక్ష నిర్ణయంచేస్తూ వుండేవారు గోఠా గారు అన్నారు అన్నగారు. అలా అయినవుడు సిద్ధాంతంలో (కొత్త దనం యెలా వస్తుంది అనికూడా అనేవారు

గాంధిగారు పూర్తిగా ఆధ్యాత్మిక (దైవ తత్వ్ర వాదిగదా?ః గోరా గారు పూర్తిగా నాస్తికులు గదా? వీరిద్దరికి బలమైన తాత్విక వై రుధ్యం వుండగా సేవాగామ్‌ (వార్థ్రాలో వీరిరువురు కలిసి వుండి అక్కడ చేసం దేమిటి? సాధించిందేమిటి? అని ప్రశ్నించారు కొందరు మితు౦9లు, ఆ విష యంలో ఆ యిద్దరు లౌకికులే (దొంగలే) అన్నారు అన్నగారు. ఆరక విషయం వచ్చేసరికి ధర్మకవష్భత్వ విధానం (వ్యష్టి ఆర్థిక విధానపు ఇద్దరికి సమ్మతమే అయింది. అందుకే సర్వోదయ సిద్ధాంతాలు మంచివన చెప్పే స్టికికి దిగజారిపోయారు. గోరాగారు. అదే ఆయనలోని తాత్విక బలహీనత అన్నారు అన్నగారు.

గోవధను నిషేధించాలని హిందూమత ఛాందసులు పోతాటం (ఆర్భా టం) ఆరంభించారు, మానవుల్లో కొందరికి (ఏ మతస్థులై నా కావచ్చు) ముఖ్య ఆహారంగా వున్నది గోమాంసం, గోసంరక్షణ అనే పేరుతో గో వధపై నిషేధం తీసుకువచ్చి తద్వారా గోమాంసం [పధాన ఆహారంగా గలవారికి ఇబ్బంది కలిగించడం వారి (వధానోద్దేశం. ఆ విధంగా మత వైషమ్యాలను పెంచి మత కల్లోలాలకు కారకులవుతున్నారు, గోసంరక్షణ అనేది కారణంగా చెబుతూవున్న వారి అంతరంలో దాగివున్నదేమంటే మత కల్లోలాన్ని సృష్టించడమే వనేది అర్ధం చేసుకోవచ్చు.

గోవధ మత ద్వేషంతో జరుగుతున్నదని హిందూ మతస్థుల ఉద్దే శం. గోవధను నిషేధించాలని చేస్తూవున్న ఆందోళన మత ద్వేషంతో

ల జిస్తూ వున్నారని గోరాగారి ఉద్దేశం, అందుచేతనే గోవధను నిషేధించా అని చేస్తూవున్న ఆందోళనకు వ్యతిరేకంగా గోరాగారు అవు - పంది మాంసం కినండని [వచారం పొొరంభించారు. ఆ విధంగా చేస్తే హిందూ ముస్లి ౦ మతద్వేషం తగ్గుతుందనీ, పైగా అవ్వు వంది మాంసం ఉత్తమ ఆహారమనీ చెబుతూ పిచారం పా్ర9రంభించారు గోరాగారు.

ఆ సమయింలో అన్నగారు ఆవు వందిమాంసం తెప్పించి వండించ్చి మా అందరకు వడ్డించి మాచేత తినిపించి గోరాగారి ఆశయాన్ని సమర్ధించి వివరించి చెప్పి మా అందరిచేత అంగీకటింప జేశారు. ఆంతేకాక మీ పోరా టం వెనక అండగా మేనుంఠతా వున్నాం, మీరు మీ పోరాటాన్ని ధైర్యంగా సాగించవలసిందిగా గోరాగారికి పెద్ద ఉత్తరంకూడా వా్రాశారు అన్నగారు

మత వ్యతిరేకమైన పోరాటాలను ఆ విధంగా సమర్శిమ్తా వుండే వారు మత మంటేనే వారికి గిట్టేదికాదు. మతంలోని అజ్ఞానం మూఢ నమ్మకాలకు కారణనునీ మతం సామరస్యంపేర ద్వేషాలను పెంచి పోషిస్తూ వుంటుందనీ మత రహితమైన మానవ సమాజం అద్వైత న్యూతా అను అర్ధం చేసుకోవడం ద్వారానే సాధ్యవడుతుందని అంటూ వుండేవారు అన్నగారు

సృష్టి వాదం తప్పని, పరిణామ వాదం తప్పని హేతువాదమూ తప్పని? చినరకు మార్క్సు. చెప్పిన గతి తార్మికమూ శవ్పని చెప్పిన గోరాగారు తనదంటూ ఒక సిద్దాంతాన్ని చెప్పలేదు. ఏ తాత్విక సూతా అను ఆధారం చేసుకుని నాస్తిక వాదం చెప్పారో తెలియదు, ఆ విష యంలో ఆంధ్ర దేశంలోని నాస్తిక భావాలు గలవారికి అన్యాయం జరిగిందనే చెప్పాలి.

నేను నాస్తికుట్జి, నా సిద్ధాంతం నాస్తికత్వం అని ఇప్పుకోవగానికి భయవడుళూ వున్న ఆ రోజుల్లో తొను భయవడకుండా నేను నా స్పి కుజ్జీ, నా సిద్ధాంతం నాస్తికత్వం అని ధైర్యంగా చెప్పి ఆ సిద్ధాంతాలను (వజలలో (ప్రచారంచేసిన (వధమ వ్యక్తి గోరాగారు,

దిని

కులమత భేదాలు పోవాలని, సాంఘిక సంస్కరణణ రావాలని తపన వుండేది. ఆ విధమైన కృషిలో వారికి వారేసాటి. ఏదైనా చేసి చెవ్వు చెయ్యకుండా చెప్పవద్దు అనేవారు చెవృ్పడమేకాని చెయ్యడం మావంతు కాదు (మా వల్లకాదు అనేవారు ఎందఠో వున్నారు ఈ సమాజలలో. అటువంటి వారివల్ల సమాజానికి యేవిధమైన మేలు జరగదు, చెప్పడం సులభం, చెయ్యడం కష్టం. కాని, గోరాగారు రాబోయే కష్టాలు తెలిసి కూడా తాను నమ్మిన ఆశయంకోసం నిరంతరం కృషిచేసిన వ్యక్తిం అటువంటి వ్యక్షిని ఆదర్శంగా రీసుకుని కృషిచేయాలి అంటూ వుడే వారు అన్నగారు,

కలం హలం, కావ్యం

మా అన్న అీనివాసరావుగారి కుమార్తెలు కలం, హలం, కావ్యం, ఈ ముగ్గురు భిన్నమైన మనస్తత్వం గలవారు. అయినా వీరికి తాత్విక విషయాలు తెలుసుకోవాలని కుతూహలం వుండేది. వారి నాన్న శీనివాస రావుగారు గాని మా అన్న చలమయ్యగారు గాన్ని నేనుగాని తాత్విక విషయాలు మాట్లాడుతూ వున్నప్పుడు తద్దగా వింటూ వుండేవారు వాదు,

పుష్పగిరిలో జఠిగిన భౌతిక విజ్ఞాన తరగతుల్లో అన్నగారు ఉపవన్య సించిన తరువాత ఇష్టాగోష్టిగా ఆ ఊనన్యాస సారాంశం పై మాల్లాడు కుంటూవున్న సమయంలో మాకు (అక్క, చెల్లెం్యడకు ఒక చిన్న సందే హం అడగవచ్చునా అన్నది కావ్యం, అడగమన్నారు అన్నగారు.

మరణమంటే భయంకర మైనదిగదా? అటువంటి మరణాన్ని గురించి తలచుకుంటేనే అందరకి భయం వేస్తుందిగదా? అటువంటి మర ణం నుండి మానవులు తప్పించు కోవడానికి మార్గమేదై నా మీ ఆధ్యా ల్మిక వాదంలో చెబుతున్నారా అని అడిగింది కావ్యం వారి ముగ్గురి తర ఫున. (అద్బ్వైతంలో _పధానాంశం జననమ రణాలపై చర్చించడమే గనుక ఆ విధమైన పిశ్న వారు వేసివుండవచ్చు).

రికి

అది చిన్న విశ్న కాదమ్మా పెద్దవశ్నే, వైగా అందరికి వచ్చే పిశ్న, అందరిని ఆలోచింప చేసేవిశ్న. మురణనునేది *మేను” కే గాని “నేను” కి లేదు, రాదు, మేను (శరీరం) పుట్టింది కనుక అది మరణించక తప్పదు, ఈ శరీరానికి మార్చు (మరణం) సహజం, అది నుకృతి నియ మం. దానిని తప్పించలేము, “నేను” పుట్టలేదు కమక దానికి చావు (మార్చు) లేదు అన్నారు అన్నగారు,

మరణం మేనుకేగాని “నేను” కు కాదనీ తెలుసుకుంటే మరణ భయం పోతుంది. మరణం సహజమని తెలుసుకోవడం ద్వారా అది భయంకర మెనది కాదు అనే భావం కలగడంతో ఆ భయం పోతుందిం “నేను? మీద నమ్మకం కుడిరికే మేను “నేన” కాదని తెలుస్తుంది. “నేని సక మంగా అర్ధమైతే “నేను” కి అన్యంగా మేను లేదని తెలుస్తుంది. అలా తెలిస్తే అసఅు మరణమనేది లేదని తెలుస్తుంది ఇదేమా కార్విక సూతం అనీ ఆంటూ అర్ధమైనదాః అని అడిగాఠు అన్నగారు,

ఈ శరీరానికి తగిన పోషకావారం, ఆరోగ్యాన్ని కాపాడే తగిన వైద్య సౌకర్యం వుంటేకూడా మరణం తవ్పదంటారా అని అడిగింది కొవ్యం* అటువంటి పరిస్థితులు కల్పించుకుని ఆయుస్షుని కొంత పెంచుకోవచ్చునే గాని శాశ్వతంగా శరీరాన్ని కాపాడలేము, చావు పుట్టుకలు [పకృతి ననున రించి జరుగుతూ వుండే సహజ పరిణామాలు, అటువంటి చావు పుటుకలు లేనిదే “నేను”. ఆ నేను సంగతి యెవరికి తెలిస్తే వారకి ఈ మేనుమీద్ర కనిపించే (వచ్చిపోయే జనన మరణాలు తనవి కావన్లి తెలుస్తుంది. అలా తెలియడంద్వారా ఆ భయం తవకురాదు అన్నారు అన్నగారు,

(నూకు నంవత్చరాలు ఆరోగ్యంగా జీవించి అవ్వుడు ముసలితనంలో మరణించడం సహజమైన మరణం అటువంటి మరజణాన్ని గురించి యెవ రికి యే విధమైన భయమూ వుండదు, వుండనక్కరలేదు. కాన్సి పుష్షికర మైన ఆహారం లేమివల్ల కాని తగిన వైద్య సొకర్యం లేకపోవడం వలకాని వచ్చే అకాల మరణం భయంకరమైనది. అటువంటి మరణాలను గురించే భయవడాలి, కనుక అటువంటి అ మరణాలను తప్పించడానికే ఆలోచిం చాలి, అటువంటి ఆలోచనా ఫలితంగానే కావ్యం ఆవిశ్న వేసివుంటుందని

౭4 అనుకుంటున్నాను, ఈ సనమాజంలో సహజ మరణాలకంటే అసహజ మరణాల సంఖ్య అధికంగా వున్నది. వీటిని గురించే సభ్య మానవులు ఆలోచించాలి మేనంజి యేమిటి? నేనంటే యేమిటి? అవి రెండు రెండుగా విడి విడిగా (వేరువేరుగా ఎలావంట్సై అని అడిగింది కావ్యం, అటువంటి జటిలమైన విషయాలు ఒకటి శెండు మాటలలో చెబీతే అర్ధంకావు అటు వంటి లోతైన తాత్విక విషయాలు తరచూ చర్చిస్తూ మళ్లీ మళ్లీ ఆలో చిస్తూ వుంటేనే తెలుసుకోవడానికి పీలుంట ౦ది. తమ్ములు థీనివాసరావును, రాధాక్ళష్ణను అడిగి తెలుసుకుంటూ చర్చిస్తూ వుండమని చెప్పారు అన్నగారు. అలాగే మేముయే సందర్భంలో కలుసుకున్నా అటువంటి కొత్విక సంబంధమైన సందేహాలను అడిగి తెలుసుకుంబూ వుండేవారు. మేము భౌతిక దృక్పధం నుండి ఆయా విషయాలను వివరిస్తూ వుండే వాళ్ళం, “నేను అనేడి నిరపేక్షమైన అస్తిత్వంలో వుండదు. మేనుతో సాపేక్ష మెన '*నేను నే భౌతికవాదం అంగీకరిస్తుంది. అధ్యాత్మిక వాదం చెప్పి నట్లు మేమ పోయినా “నేను” వుంటుం దనుకోవడం సరికాదు మేను (శరీఠం) లో జ్ఞానేందియాలు పనిచేస్తూ వున్నదళశనే “నేన” అంటామే గాని అంతకుమించి '*నేను' 8 (పత్యేక అస్తిత్వం లదు మేనుతో కలిసి వున్న నేనుకే నేనని పేరు అని మేము వివరించి చెబుతూ వుండేవాళ్ళం. కథ! |1=1తిశఫ్‌ తరువాత ఒకరోజు ఆ విషయాలు చర్చకు వచ్చినప్పుడు పెదనాన్న (చఅ మయ్య గారు లేకపోవడం యెంతో లోటుగా వున్నట్లు అనిపిస్తూ విన్న దని తన బాధను వ్యక్షపరుస్తూ నన్నునేను మరువన౦తకాఅం వారిని (చఅమయ్య గారిని వేను మరువలేను అన్నది కొవ్య౧ం

లి!

వారు శారీరకంగా మనమధ్య లేకపోయినా వారు వ్యక్తపరుస్తూ వచ్చిన “నేని రూపంతో మనమధ్య వుంటూనే వుంటారు *నేన్సు” అనేది అర్ధం చేసుకుంటే ఆ రూవంలో వారిని చూస్తూనే వుంటాం. ఆ భావాలను మననం చేసుకుంటూ వుండటం ద్వారా వారు మబతోనే వున్నట్లు భావిస్తూ వుండవచ్చునని అన్నాను. అది విన్న తరువాత కావ్య౦ కొంత మానసి కంగా స్థిమితం యేర్పరచుకుని ఆలోచించడం పొ్రొొరంభించింది.

ఈ మేను “నేను అ గురించి అనాదిగా ఆళోచిస్తూనే వున్నారు కాని, స్పష్టమైన అభిపా9యానికి రాలేక పోయారు. భౌతిక తత్వ శాస్త్రాభి వృద్ధి జరిగిన తరువాతనే తగిన నిర్వచనం ఇవ్వగళలుగుతున్నాం. ఆ అలో చనలకు కొంత స్పష్టత యేర్పడినందువల్ల నే మనం ఈనాడు ఆ విధమైన తాత్విక చిక్కులనుండి, ఇబ్బ౦దులనుండి బయట పడగలిగాం. అందు వల్లనే అన్నగారు అటువంటి తాత్విక విషయాఅకు (పాత అభిపాాయా అను మార్చుకుని) (కొత్త నిర్వచనం చెప్పి, ఆ విషయాలను భౌతిక శాస్రొనికి అనుకూలమైన వద్ధతిలో అద్బ్వైతంతో సమన్వయ పరచి చిప్పుతూ వచ్చారు.

6న్చేన్తు అర్థమైతే “శేన్లుి కి వేరుగా మేను ఠేదని అన్నగారనేవారు దానిని ఖండిస్తూ మేము అర్ధమైతే ఆ మేనుకి వేరుగా “నేను లేదని తెలు సుందని నేనంటూ వుండేవాడిని అలా మా మధ్య నేను, మేనుల భిన్నత్వ వకళ్వాల సమస్యపై చర్చ సాగుతూ వుండేది.

6న్చేన్సు" అర్ధమైతే నేనుకి వేరుగా మేను లేదు. “నేన” మేను అని శిండులేవు వున్నది “నేనే అనేది అద్వైత సూతిం, కొని, ఆ (ప్రకారం ఇప్పొలంటే వినేవారికి సులభంగా అర్థంకాదు ఆ భాష కొంత గజిబిజిగా వుంటుంది. నిరపేక్షమైన “నేను వుంటుందని చెబుతూ వుండటంవల్ల అటువంటి ఇబ్బంది కలుగుతూ వుంటుంది. మేను అర్ధమైతే మేనుకి వేరుగా “నేను” లేదనీ మేను, *నేను” అని అవి రెండు రెండుగా వుండ వనీ మేనుతో సొపేగ్రంగానే *నేనుి వుంటుందనీ భౌతిక తత్వశాస్త్రం చెబుకూ వున్నది, దానిని అలొగే అర్థఠి చేసుకోవాలి,

నిగ అందువల్ల మరణించేది మేనేగాని '*నేను కాదు. మేను మరణా నంతరం *నేని యొక్క వ్యవహారం అస్తిత్వంలో వుండదు, అయితే మనల సాధారణంగా మరణించిన మనిషిని చూచినవ్వుడు పాణం పోయింది అంటాం. అంబే శరీరం అక్కడే వున్నది. అందులోని (పొణం అనే వదార్థం (జీవుడు ఆ శరీరాన్ని విడిచి (వదల్సి వెళ్ళిపోయిందనే అర్థంలో అలా అంటూ వుంటాం. కాని అక్కడ జరిగిందేమిటి? పా9ణ మనే వ్యవహారం ఆగింది (లేదు). అందువల్ల పొణం పోయింది అనే వదం అక్కరలేదు అంటీ పొణమనే వ్యవహారం జరగడానికి శరీరం తగిన స్థితిలో లేదన్నమాట, అదే మరణనుంటే. అందుచేత మరణం మేనుకేగాని “నేమ 8 లేదు. “నేనూ” (వ్రక్యేక అస్తిత్వంలో లేదు. అందుకే చానికి మరణంలేదుం మనిషి జన్మించి నప్పటినుండి మరణించేవరకు ఆ శరీరంలో అనేజ్ర మార్పులు జరుగుతూ వుంట్లై, అనేక జీవాణువులు వట్టి నశిస్తూవుంటై, అ జీవాణువుల ఉత్చత్సి అధిక దశలో జరిగినంతకాలం శరీరం పెరుగుతూ వుంటుంది. ఆణువుల ఉత్పత్సిదశ తరిగినప్పుడు శరీరం కీణిస్తూ వం టుంది, ఆ విధంగా శరీరంలో మాత్చుజరుగుతూ వుంటుంది, అది ఒక దశలో గుణాత్మకమైన మార్చు వచ్చినప్పుడు (నశింపు జరిగినవ్వుడుు మరణం అంటాం. అప్పుడే ఆ విషయం గుర్తిస్తాం అంతకంటే మరణమినే డానికి వత్యేక అస్తిత్వం లేదు, అందుచేత దానిని గురించి భయపడ వలసిందేమీలేదు. ఆధ్యాత్మిక వాదంలో చెప్పటడిన జనన, మరణ సంఖం ధమైన కధలు కల్పితాలు, అందువల్ల అవి తాత్విక నత్కాలుకావు తాత్వికాంశాలు కాని వాటిని కాత్వికాంశాలు గా మూఢంగా నమ్ముతూ వుండటం చేతనే మరణమంబే లేనిపోని భయం మనలో యేర్పడింది. అట్లా యేర్చడిన భయం తాత్విక జ్ఞానంద్వారా పోతుంది. ఈ సమాజంలో ఆకొల మరణాల సంఖ్య అధికంగానే వున్నది. తగిన పోషకాహారం లేక పోవడల్వ తగిన వైద్య సౌకర్యం లేకపోవడం కారణంగా అలా జరుగుతూ వున్నది.

1

వ్యష్టి దృష్టేగాని సమష్టి దృష్టిలేని ఈ సమాజంలో అటువంటి మర ణాలు సహజం అయిపోయినై, అందుకే అటువంటి మరజొలు జరగ కుండా వుండే కొత్త సమాజాన్ని (సమ నషాజాన్ని) నమకూర్చు కోవ అసి వున్నది. ఆవ్పటివరకు ఆ భయాందోళనలు మనకు తప్పవు,

ఏబదివిళ్ళు నిండిన నాటి వేద్మాశమం

నాన్నగారు ప్రొరంభించిన వేదాశ్రమానికి ఏబది సంవత్సరాలు పూర్చిఅయిన సందర్భంగా 1905 మార్చి 14 15, 18 తేదిల లో మా స్వగ్రామమైన పెదపులివరు్రులో ఆధ్యాత్మిక్క భౌతిక తత్వశాస్త్రాల పై చర్చలు యేర్పాటు చేశారు

భావం ముందా? పదార్థం ముందా? చైశన్యంనుండి పదార్ధం పుట్టిందా? పదార్ధం నుండి చైతన్యం నచ్చిందా? భావమంజి యెమీటి? భావాలకు వారసత్వం వుంటుందా? జీవమంటే యేమిటి? జీవికి మరుజన్మ వున్నదా? (పదేశ కాలాలు నిర పేక్షాలా? సాపేక్షాలా? అనేటటువంటి భౌతిక తత్వశాస్త్ర సంబంధమైన అంశాల పైననూ--

శేన్సి అంటీ యేమిటి? “పేను” అంబే యేమిటి? మోక్షనుంటే యుమిటి? అసలు మోక్షమనేది వున్నదా? వుంటే అది సిద్ధమా? 1పావ్యమా? జీవుడు వ్యష్టి జీవుడా: సమిష్టి జీవుడా? కర్మ ఆంటే యేమిటి? కర్మ ఫలితం అంటే యేమిటి? కర్మ ఫలితాన్ని యే జీవుడు వారసత్వంగా తీసుకువ స్తాడు? అనేటటువంటి ఆధ్యాత్మిక థావ వాదానికి సంబంధించిన అంశాల పైననూ చర్చలు జరిగిన్నై

సభాద్యక్షులుగా అవుతు సుబ్బారావుగారు ఆంధ్రదేశం నలుమూఅలన.౦డి అద్వైత _వముఖులు, హేతువాద మిత్రులు వలువురువచ్చి ఆ సభలలో జరిగిన చర్చలలో పొల్గొన్నారుః భౌతిక దృక్పధం నుండి హేతువాదులు ఆధ్యాత్మిక దృక్పధం నుండి అద్ద్వైళులు తమతమ (ప్రసంగాలను సాగించారు.

ళం అవుతు సుబ్బారావుగారు (ఆంధిపదేశ్‌ హేతువాద సంఘ ఈపొ ధ్యక్షులు మాట్లాడుతూ భారత్మ భాగవత గ్రంధాల కధలను వివరిస్తూ జాత్యహంళకారంతో ఆర్యజాతి యెలాంటి అవినీతి అకశఠిమాలకు దిగి పర జాతులను యు విధంగా నాశనం జేస్తూ వచ్చింది వివరించి చెప్పారు. ఆధ్యాత్మిక వాదంలో చెప్పబడిన ఏకాత్మ సిద్దాంతం ఆచరణలో విమైనదని ప్రశ్నించారు సుబ్బారావు గారు. ఆధ్యాత్మిక వాదలలో చెవృబడిన వరతత్వం హేతువాదులు అంగిక రించరని, ఆర్యులు మన దేశానికి వచ్చి మన తత్వశాస్తాాన్ని నాశనం చేశారని చెప్పారుం స్వర్గ = నరకాలు, పాొవ _ పుణ్యాలు, బంధ _ మోక్షాలు కల్పిశాలని ఆ తాత్విక సూత్రాలు మతపరమైన నమ్మకాలేగాని హీత్రు బద్ధమైన ఆలోచనలకు నిలిచేవి కావనీ అన్నారు. పరశురాముడు బ్రహ్మణ ఆధివత్యం కోసం తన గొడ్డలితో ఇరువది ఒక్క మారులణ క్షతియులను నరికి తన జాతి అహంకారాన్ని నిరూపించు కున్నాడన్నారు, చలఅమయ్యగారు చెప్పే అద్వైతం పండితు లెంతవరకు ఆమోదిస్తారో తెలియదుగాని సొంఘిక సంస్కరణలకు వారుచెప్పే తాత్విక నూత్రాలతో మనకు అక్షేపణలేదు భౌతిక విజ్ఞానం యెంతో పెరగింద్కి అనేక పిశ్వ రహస్యాలను తెలుసు కుంటున్నది ఆ విషయాలను అరం చేసుకుని సొంఘిక్క ఆర్థిక రంగాలలో కావలసిన మాత్పుణ చేసుటిన్సి సమాజంలో సుఖ, శాంతులను సాధించాలని చెప్పారు సుజ్బారావుగారు. ఆధ్యాత్మిక భావవాదంపైై శంకఠుడు యే విధంగా తిరుగుబాటు చేసింది అన్నగారు వివరించారు. వైదిక మతం (వవేశ పెట్టిన వరతత్వం (వరోక్ష దేవుడు) తవ్పంటూ శంకరుడు తత్వాన్ని అపరోక్షంగానే (తానే దేవుడని) చెప్పాడన్ని జీవుడు సమిష్టి జీవుడేగాని వ్యష్టి జీవుడు కాదని చెప్పాడని ఆ తాత్విక సూత్రాన్ని సమాజ వరంగా నమన్వయ పరిస్తే సమిష్టి జీవితానికి తోడ్పడగలదని చెప్పారు. తాత్వికంగా జీవు డొర్కడేనని చెప్పడ౦వల్ల వ్యావహారికంగా మానవులంతా శరి సమానులేనని అన్నాలు అన్నగారుం

లిం

తత్వశాస్త్ర మంటే యేమిటి? ఆధునిక విజ్ఞానరిత్యా వచ్చిన మార్చు అతో భౌతిక తత్వశాస్తాన్ని యే విధంగా అభివృద్ధి చేసుకోవడానికి వీలై ౦ది? |వదేశ కాలాలకు వదార్థ చలనాలతో యెలా అస్తిత్వం యేర్పడు తుంది? వదార్థం నుండి చేతన్క చై తన్యాలు యెలా యీర్చడినవి వివ రిస్తూ నేను మాట్లాడాను.

భౌతిక వాదిగా కత్తి పద్మారావుగారు

భారతీయ తత్వశాస్త్రమైన లోకాయత సిద్ధాంతాలను వివరిస్తూ వద్మ్శారావుగారు మాట్లాడారు వైదిక మతంలోని అవక తవకలను, ఆవాస్త వాజను వివరించారు. ఆనాడే చార్వాకులు ఆ లోపొలను యొత్తి చూపెట్టా రని అన్నారు. సంస్కృతంలో వున్న చార్వాక సిద్ధాంత సూత్రాలను (శ్లోకాలను) చదివి తెలుగులో వివరించి చెప్పారు. అనాడు చార్వాకులు వేసిన తాత్విక సంబంధమైన విశ్నలకు అనాటిక్తి ఈనాటికి సమాధానం ఆస్తి కులనుండి రాలేదన్నారు

వైదిక భావవాదం దుర్మార్గ మైనదనీ ఆది (_వవేశ పెట్టిన వైయ కిక (వ్యక్తిగత సిద్ధాంతమే సమాజంలోని అన్ని అనర్భాలకు కారణ మనీ అన్నారు. ఆశాడు చార్వాకులు అడిగిన విషయాలనే ఈనాడు మేము అడుగుతున్నాం. ఆధ్యాత్మిక వాదులమని చెప్పుకుంటున్న మీరు వాటికి సమాధానం చెబుతారా? అని (పశ్నించారు వద్మారావుగారు.

సభలోనుండి ఒకవ్యక్తి (అద్బ్వైతి) వచ్చి వేదికనెక్కి యేదో చెవ్వ బోయాడు, కొని, ఇంతలో అన్నగారు వచ్చి వారి చేయిపట్టి లాగి వేదిక నుండి దింపిపేశారు. వారేదో చెప్పబోతున్నారు గదా చెవృనివ్వండి అన్నాం మేము, ఏమిటి వారు చెప్పేది. వారి తాహతు నాకు తెలుసు ఆన్నారు అన్నగారు. మరి మీరైనా మీ అభిప్రాయం చెప్పండి అన్నాళు పద్మారావుగారు,

నేను చెబుతాను వినండి, పితరులకు పిండాలు పెట్టటం మేము యేనాడో మానేశాం వైదిక (మత) వరమైన కర్మకాండను వదికేసి చాలా

1

కాలమైనది. ఆచార సం్యవదబాయాలపేర సమాజంలో వున్న మూఢ నమ్మ కాణ మా అద్వ్వైతులకు లేవు, స్వర్గ; నరకాలు కల్పితాలని _గహించి వాటిని మా మనసులనురిడి తొలగించి చాలా రోజుల్సైంది. పర లోకాలకు పోయే జివుడు లేడని, పునర్జన్మ లేదని, అందుచేత ఆ జన్మలోని కర్మఫలం ఈ జన్మలో అనుభవిస్తాడనే నమ్మకం మాకు లేదని అన్నారు అన్నగారు.

అవ్ట్వైతులకు జీవుడే దేవుడు గనుక దేవుడిపేర రాళ్ళకు, రప్పలకు పూజలు చేయం, గుడులని గోపురాలని వాటి చెంతకు పోము, తీరయా[తల పేర ఊరూర దిరిగి కాలం వృధావరచం*, ఈ ఆదై్యైత వేదికనుండే ఆనాడు చార్వాకులు అడిగిన ప్రశ్నలనే ఈనాడు అతుగుతున్నాం. ఆస్పిక (వైదిక) సాయ్యపదాయకులనుండి సమాధానం రాలేదు అన్నారు అన్నగారు,

మరి మీరు ఆస్తికులు కాఠా? మీరు వేద విమాణాన్ని అంగిక రించరా? మీకు దేవుడు లేడాః జపశపొలపై మంతి తంత్రాలపై మీక్సు నమ్మకం లేదా? అని పద్మారావుగారు అడిగారు (అన్నగారి ఆంతర్యం తెలుసుకోవాలని),

మేము అస్పికులము కాదు; అధ్య్వాన్నము కాదు, మేము శుదా దై వ్రతులం. మాకు దేవుడు లేడు. జీవుడే దేవుడని భావిస్తాం. జీవునికంటి దెవుడు వేరే లేడు. “అహం (బ్రహ్మాస్మి అని అంటూ అందఠిచేత అలా అనిసించారు. మేము పేద (ప్రమాణాన్ని అంగికరించం. మాకు ఉఊపని షతులే 1పమాణం, జవతో నాస్తి పాతకం ఆనే నమ్మకం మాక్షులేదు. జప తపొలవల్ల సాధించేది యేమి వుండదని గహించి వాటిని వివర్జించాం. మా వాళ్లు జపమాలలు యేనాగో పారవేశారు, వదిలేశారు, తత్వ విచారణ తప్ప చేయవఅసిందేమిలేదు ఆ తత్వ విచారణలో అర్హమైన మేరకు వ్యావహారిక జీవికానికి సమన్వయ పరచుకుని జీవించడమే మా ఆశయం అన్నారు అన్నగారు.

ముగింపుగా వద్మారావుగారు మాట్లాడుతూ చలమయ్యగారు చెప్పే దంతా భౌతిక వాదమే, ఆయన అద్వైతం ముసుగులో వచ్చి భౌతిక

లలి!

వాదాన్ని చెబుకున్నారు. అందుచేత భా్రతలు అన్న గారు(చలమయ్యగారు నాకు అన్నగా రే అంటూ) అద్వైత ముసుగులోనుండి బయటకు వచ్చి తన అద్బ్వైత పీరాన్ని భౌతిక తత్వ వేదికగా (వకటిస్తారని ఆశిస్తున్నాను అన్నారు పద్మారావుగారు.

పేరు యేదై కేనేమి మనమంతా సిద్ధాంతాలు కలిసినచోట కలిసి పనిచేద్దామని, అందుకు నేను సిద్ధంగా వున్నానని అన్నగారు అనడంతో అన్నగారు భౌతిక వాదాన్ని అంగీకరించినట్లై నది,

సాంఘక, అర్థిక రంగాలలోని అసమానతలు తొలగి సమాజం సుఖ కాంతులతో వుండాలంటి ముందు పిజలలోని మూఢ నమ్మకాలు పోవాలని అందుకు మనం యేకాభిపాయంతో తాత్విక (వ్రచారంచేసి (ప్రజలను చై తన్య వంతులను చేద్దామని అన్నారు అన్నగారు. ఆ విషయం మాకు సమ్మతమేనని మేము అన్నాం, అందుచేత సుముఖ మైన వఏకాభి పాొాయంతో (పశాంత వరిస్థితులలో ఆ సభలు ముగిసిన్నై, వీజది సంవత్చ్స రాలుగా జ్ఞాన వృచారం చేస్తూవున్న వేదాశుమం సార్ధకతను సాధించు కున్నదనిపించిందిం భౌతిక దృక్పధం విజయం సాధించిందిం

ఆసుష్మతిలో ఉన ప్పుడు

అరోగ్యం బాగుండక ఆన్నగారు తెనాలి అన్నతి9లో వున్న సమయంలో తరచు వారిని కళఠస్తూ వుండేవాడిని. నేను వారిని కలిసి పెప్పుడల్లా కాలం వృథా కానివ్వక యేదో తాత్విక విషయాలే చర్చిస్తూ వుండేవారు. మన దేశానికి పట్టిన తాత్విక పీడను గురించి వదేపడే తలచి బాధపజేవారు,

తన ఆరోగ్యాన్ని గురించి చెబుతూ-చిన్న ఆపరేషను అని చెప్పి నమ్మించి పెద్ద ఆవరేషను చేశారురా అని నన్ను చూడగానే కంటతడి పెట్టారు. నేము మొదటిసారి వారిని చూడటానికి వెళ్ళినప్పుడు, బాధను భరించలేకుండా వున్నాను, ఇంత భాథధిస్తుం దనుకుంబే ఆపరేషనుక్షు అంగిక రించేవాజ్ణీ కాదు అన్నారు, డాక్టరు గారికి చెప్పకపోయారా బాధ సంగతి

రిని

అన్నాను. చెప్పాను బాధ నాది కాదనుకోండీ అంతా పా్రతిభాసికంగా భావించాలి అని నా మాట నాకే అవృజెప్పారు డాక్టరుగారు అన్నారు డార్టరుగారికి కూడా యధార్ధ తత్వం (బాధకూడా తన స్వరూవమనిి అర్ధం కాలేదన్నమాట అన్నాను నేను, ఆ మాటలో తన బాధను మరచి తాగస్యక విషయాలు చెప్పడం పొొరంభించారు. ఆ విధమైన మార్చుకోసమే గదా నేనా మాట అన్నటి. అది ఫలించిందన్న మాట,

ఎక్కువగా మాట్లాడవద్దని డాక్టరుగారు చెప్పారు. మీరేమో ఆరో గ్యం బాగా వున్నప్పుడు మాట్లాడినట్లుగానే యిప్పుడుకూడా మాట్లాడు చున్నారు. కొంచెం తగ్గించి విశ్రాంతి తీసుకోండి అన్నారు వదినగారు డాక్టరు మానమంటి మానకానా? నాకు యేది ఇష్టమో అదిచేస్తే నాకు సుఖం (ఆనందం) గాని అన్నారు (తాత్విక విషయాలు చెప్పడం చర్చిం చడం వారికి ఆనందం, వారి అభిప్రాయం నాకు తెలుసు గనుక ఆ విధ మైన చర్చకు వారిని పో9తృహించాను. ఆ ఫలితంగా వారు ఉత్సాహంతో మళ్ళీ మాట్లాడటం పాంరంభించారు. మీ యిష్టం, బెబికే వింటారా మీరు? అని మరొకసారి సూక్ష్మంగా సూచించారు వదినగారు,

వారు మాల్లాడుతూ తన శారీరక బాధను మరిచారు. అందుచేత మాట్లాడ నివ్వండి? వద్దని మనం ఆవగూడదని నేనన్నాను - ఆ విధంగా నైనా రెండు మాటలు (శాత్విక విషయాలు వాతినుండి నేను వినాలని, అది గొహించిన అన్నగారు చిరునవ్వుతో తన ప్రసంగాన్ని ఈ విధంగా కొనసాగించారు.

డాక్టర్లు శారీరక వ్యాధులకు మాతిమే వైద్యం చేసారు. తాత్వికులు మానసిక రుగ్మతలకు చికిత్స చేస్తారు. శారిరక వ్యాధికంటే మానసిక వ్యాధి మనిషిని యెక్కువ బాధిస్తుంది (పీడిస్తుంది, అంతేకాక ళారీరఠక వ్యాధి వ్యక్షిగళం కాగ్యా మానసిక వ్యాధి (తాత్విక అజ్ఞానం) సొమాజిక పరంగా (సమిష్టిగ్రా బాధిస్తుంది. దానికి సరైన చికిత్స జరగకపోతే సమాజం వ్లైతిక విలువలు కోల్చోతుంది, అదే నేటి పొధాన నమస్య అన్నారు ఆఅన్నగాఠ,

వికి

జక బ్లడ్‌్‌వెషర్‌ వున్న వ్యక్తికి తన మొటలద్వాళా (వెవర్‌ తగ్గిం చాననీ ఆడి తెలుసుకున్న డాక్టరు ఆశ్చర్య పోయారనీ అన్నారు, మానసిక ఆలిడోళనవల్ల కలిగే బ్లడ్‌ _వెషర్‌ మనసుని ఆందోళనుండి మరల్బడం ద్వారా (పెషర్‌ తగ్గుతుందని అన్నారు అన్నగారు. మాన సికంగా కలిగే ఆందోళన వల్ల రక్త (వసరణలో మార్పులు రావచ్చు, అందుచేత యే విషయానైన్నా తీవింగా తీసుకోవద్దనీ, ఏ సమస్య యెదు రైనా మనసుని ఆందోళన రూవంలోకి కొక ఆలోచన రూపంలోకి మార్చు ఫోవాలనీ దానికి తాత్విక వరంగా పొందే జ్టానమే మార్గమనీ అన్నారు అన్నగారు

వరౌన భాష

15-11-188 వ అన్నగారిని చూడొలని నేను వెళ్ళినవుడు అన్న గారు మౌనంగా వడుకుని వున్నారు. శారీరక బాధను తగ్గించడానికి డొక్టరు మత్తుమందు ఇచ్చారట. వదినగారు అక్కగారు (మా గురువు గార్టైన రాజరత్నమ్మగారు) కూడా విక్కన కూర్చుని వున్నారు, నన్ను చూచీ చిరునవ్వుతో ఆహ్వానించి కూర్చోమని అన్నాతు. నేను వక్కనే కూర్చున్నామ.

ఆ తరువాత మా మధ్య మౌనం మంతనాలు సాగించింది. మేము మాటలు లేకుండానే మాట్లాడు కున్నాం. ఒకరి కొఠరం ఏదో చెవ్వకున్నాం, మేము మౌవంగానే అనేక కాత్విక విషయాలు చర్చించుకున్నట్లని పించింది. మౌ పెదవులు మేము విప్పలేదు, నాలుక కదలొడలేదు? కాని మాలో భావాల వంపకం జరిగింది. అక్కడ మూ భానాలకు భాషలేదు: మా చూపులే మాకు మాటలు, మా కనుపైగలే మా భావాలకు భాషగా వున్నాయి. కౌలం నిదానంగా నత్త నడకగా నడుస్తూ వున్నది

మధ్యలో ఒకటి రెండు సార్లు కన్నెత్తి చూచి ఒకటి రెండు విష యాలు అడిగి తెబసుకుని మళ్ళీ కన్నుమూసి మౌనంగా వడుకున్నారు అన్నగారు అక్కగారు యేదో ఒకటీ రెండు మాటలు చెప్పి మళ్ళీ మౌన చర్చలకు పునాది వేశారు. మన సు మూగదే గాని ఆది సంకల్పిస్తుంటి ఆలోచిస్తుంది? చర్చిస్తుంది

లలి4 చూడటమంటే కంటితో నేనా? కంటితో చూడటమే చూడటమా? అని అంటూ వుండేవారు అన్నగారు. జగత్తుని శబ్ద స్పర్శ, రూపు రస్క, గం ధాలుగా చూస్తూ వున్నాం, వాటిని శోతిం, త్వక్కు, చక్రువు జిహ్వ? ఘాణం అనే ఇంద్రియాల ద్వారా చూచి తెలుసు కుంటున్నా౦, శద్దాన్ని చెవితోవిని చూస్తాం, రూపాన్ని (దృశ్యాన్ని) కన్నుతో చూచి తెలును కుంటాం, రుచిని నాలుకతో చూస్తూం, వాసనను ముక్కుతో చూస్తాం. ఈ విధంగా చూడటమంజే తెలుసు కోవడమేం చూచి తెలుసు కోవటం, తెలుసుకుని చూడటం అని రెండు విధాలు. మనసుద్వారా తెలుసుకుంటాం, ఇందియాఅ ద్వారా చూస్తాం. ఇంద్రియాలు లేకపోతే మనసు తెలుసుకోలేదు. మనను లేకపోతే ఇంద్రియాలు చూడలేవు. తెలను కోవటం అనేది ఇంద్రియాలకు మనసుకు వున్న అవినాభావ సంబంధం గురడ్డివానికి మాటలళో చెప్పి చూపించవచ్చు. ఇతనికి ఇవియే కన్ను, చెవితో విని చూస్తూడు మూగవాడు సైగలతో తన అభిప్రాయం చెబుతాడు. ఇతనికి సై గలే భాష చెవిటివాడు పైగలను చూచి (విని తిలునుకుంటాడు, అతనికీ కనులే చెవులు. కనుక చూజౌలనుకునే వానికి కనులు వినాలనుకునే వానికి చెవులు మాతిమే వుండనక్కరలేదు, అవి లేకపోయినా చూస్తాడు వింబాడు, అలాగే తెలను కోవాలనుకునే వానికి మాటలే అక్కరలేదు చూపులు పై గలే చాలు, మాటలు లీకనే మాల్గాడగలడు, చూపులు లేకనే చూడగలడు పైగలేచాలు (చెవకన్సే అనేక విషయాలు చెప్పుకోవటానికి, అట్లాగే మేము మాటలు లేకనే మాట్లాడుకున్నాం, భాష లేకనే భావాలు- మార్చుకున్నా ౦, అర్థం చేసుకున్నాం (పెదవులు కదలకనే, నాలుక ఆడకనే), అవ్వడు అక్కడ ఎనర్యు ఎవరికి చెప్పారో, ఎవరు చెప్పిందీ ఎవరు వీన్నారో కెలియదు కాని, అందరం చెప్పినథ్సి వున్నది అందరం విన్నళ్లే వున్నది లేకపోతే అంత (ఎంతో సేపు, ఎన్నో (ాత్విక) విష యాణమా మనసుల్లో ఎలా మెదులాడినై? మా చూపులూ మా సైగలూ మాకేమి చెప్పిన్నై?

రిలిఫ్‌

ఒకసారి అన్నగారు మాట్లాడుతూ వున్నట్లు; ఒకసారి అక్కగారు మాట్లాడుతూ వున్నట్లు వుండేది. ఒక్కొక్కసారి ఇద్దరూ మాట్లాడుతూ వున్నట్లు వుండేది, మాట్లాడింది ఇద్దరైనా మాల్లాడే విషయం ఒక్కటై. వారిద్దరూ ఒక్క.రైై మాట్లాడుతూ వున్నట్లుండేదిం వారిద్దరూ ఒక్కరై నాకు ఇబుతున్నారా? వారిద్దరూ ఒకరి కొకరు చెవ్పాకుంటున్నారా? ఏమైనా వారిద్దరూ ఒక్కరుగానే నా కగుపించేవారు. వారిద్దరిమాలా ఒక్కరి మాట గానే నాకు వినిపించేడి, నేను ఒక్కమాటగానే వినేవాడిని,

అఆ సమయింలో వారిద్దరిలో నాకు గురువెవరో నేను మరచి నట్లుం డేది (అందుకు కారణం నేనుకాదు, అక్కడ వారిద్దరేరి? (ఆ విషయం నాకు తెలియ జెప్పింది వారేగా్రా అందుచేత ఇద్దరు ఒక్కరైై నాకు చెప్పు తున్నట్లు వుండటంచేత ఎవరు చెప్పారు అవేది నాకు తెలియని స్థితిలో నేనున్నాను, ఎవరు చెప్పారు అనేదికాము ముఖ్యం ఏమి చెప్పారు అనేదే ముఖ్యం,

అసలు ఆ సమయంలో వారెవరైనా నోరువిప్పి చెప్పారా చెప్పా రనడానికిః అవ్వడు వారు మాట్లాడారా ఆ మాటలు వినగాని8? లేద్సే అందుకే నేను ముందన్నాను మౌన భాష ఆని. మనసులు కళీసిన వారికి (భావాలకు భాషుండదు. మూగభాషే వారి భాష, “అందుకే మౌనమే నీ భాష, ఏ మూగ మనసొి అన్నారు కవులు,

తమిళ కవి కజ్దదాసన్‌ మంచి తాళ్విక భావాలున్న కవి, స్వేచ్చా శైలిలో వివరిస్తూ వుండేవారు. మన రచయితలో (కవుల్లో స్వేచ్చా రిచయికతలేరి? అంతా చూచి రాతగాశ్ళే గాని? తాళ్వీక చింతన తోపించిన కారణంగా వ్యావహారిక జీవితంలో సమన్వయం కుదరక అశాంత చితం వాఠిని నెంటాడగా వారు దైవ భక్సులై చిత్త స్వాధీనం తప్పి భకి రసం (దాస్యభాపం) గుప్పించారు. లై

కస్ణవాసన్‌ తమిళంలో వ్రాసిన కవితలు వినిపించి వాటిని తెలుగులో అనువదించి అన్నగారికి చెబుతూ వృండివాడిని, అలి విన్న అన్నగారు

౭ళ6 చాలా సంతోషించేవారు. వారిని కలిసి మాట్లాడాలని ఆంటూ వుండేవారు. కాని వీలుపడలేదు. ఆ కోరిక అలాగే మిగిరిపోయింది.

మనసులు కఠథిసినచోట మనసే వుంటుంది. మనసులు కలియడంతో అనేకమనే భావం అభావం చెంది ఏకత్వ ఖథావం అభివృద్ధి అవుకుంది, అందుచేత చేప్పేదెసరుః వినేదెవరు? తానే చెవ్వుకున్తి కానే విస్తి తానే ఆనందిస్తాడు. తానే అనే దానిలో అనేకత్వం నుంచి వీకత్యం సాధించిన తాత్విక సూతం ఇమిడి వున్నది, అలా వుండేవి కజ్ణదాసన్‌ కవితలు,

చెప్పేవారికి వినేవారికి ఉద్ధాంత ఐక్యత ఏర్పడినవ్వుడు కలిగే మానసిక కాదాత్మ్యతలో కళగే ఆనందమే నిజమైన ఆనందం అక్కడ భేదించే (రెండవ) వాడు వుండడు గనుక మనసులో బాధ వుండదు. భేదం లేని మనసులో ఖేదానికి తావుండదు గనుక మోదమే మిగులుతుంది. అదే అద్వైకానందం అనేవారు అన్నగారు, అలా అంటూ వుండే మాటలు ఇవ్వుడు మౌనంగానే అంటూన్న ట్ల నిపించింది.

ఆ స్థితిలో అక్కడ రెండవవాడు లేడుగనుక చెప్పవలసిన మాట అుండవు. (వ్యావహారిక భాష వుండదు. చెప్పే మాటలుండవు గనుక వినే చెవులుండవు ఆయినా ముందు చెవ్వుకున్న మాటల సారాంశమే ఇప్పుడు మనసులో భావ రూవంలో మననం చేసుకుంటూ వుంటాఠి ఒక భావాన్ని భాష రూవంలో వ్యక్కపరిచినప్పుడు అది వ్యక్తమైన (అర్ధమైన) వ్యక్తు లలో భావాలరూపంలో అనుభూతి నిస్తూనే వుంటుంది. అవి తిరిగి ఆలోచనా రూపం పొంది మనసు (లు మౌనంగా మాట్లాడుకుంటై .

అలాంటి అనుభూతులు అఆ సమయంలో మాలో ఆలోచనలు శేపి మమ్ములను మౌనంగా మాల్లాడుకునే టట్లు చేసినై. అవి ఒకనాటి ఆలోచ నలు కావ్కు ఒక విషయానికి సంబంధించిన అనుభూతులు కావు మా కుటుంబ తాత్విక చరిత9 మొత్తం అంతా ఒక్కసారి కళ్ళముందు కదులాడినప్లై నడిం

లలి?

గుడ్డివానికి తాను చూడలేని దృశ్యాన్ని మాటలతో వర్షించి వివ రించి చెప్పి చూపించవచ్చు, చూడలేని విషయాన్ని స్పర్శలాంటి ఇతర చర్యలద్వారా కూడా చూపెట్టవచ్చు. అలాగే తాత్విక జగత్తుని చూడ డానికి వ్యావహారిక గుడ్డితనం అడ్డురాదు. అందుకు మార్గాన్వేషణ చాలు.

చూచే కన్నులన్నా వాస్తవ జగత్తుని చూడలేని గుడ్డివారు, వినే చెవులున్నా జగత్‌ సత్యాన్ని విని తెలునుకోలీని చెవిటివారు యెందరు లేరు ఈ నమాజంలో? వాస్తవాన్ని వినటానికి చూడటానికి చెవులు, కళ్లు వుంటేనే చాలదు, ఆ విషయాన్ని అందుకోవడానికి మనసనేది వుండాలిం అదిలేని మనిషి కళ్లుండి గుడ్డివాడు చెవుణుండి చెవిటివాడు అవుతాడు,

అనేక సందర్భాఆఅలో అనేక వినయాలప్రై సాగించిన చర్చల సారాంశం అఆ సమయంలో మేము నెమరు వేసుకున్నబ్సైనది, అదే మా మౌన భాషకు అర్ధం,

అ తరువాత అన్నగారిని “మేను” రూపంలో నేను చూడలేదు, శొని “నేను” రూవంలో (భావరూవంలో) ఎవ్పడూ చూస్తూనే వున్నాను అందుచేతనే అన్నగారిని మీకు పరిచయం చేయగలిగాను.

న! ఖ్‌ న!

ఇందుగల డందు లేడని

సందేహము వలదు చకి పర్వోపగళుం

డెందెందు వెదకి చూచిన

నందందే గలడు దానవాగగ్రణి వింటే? (భక్తృపోశతన) ఇది ఆధ్యాత్మిక భొవవాద సిద్దాంతం,

ఇందుగల దందు లేదని

సందేహము వలదు (వకృతిః సర్వోపగతం

ఖబెందిందు వెదకి చూచిన

నందండే గలదు మానవాగణి వింటే? (ఖౌతిక హిత ఇది భౌతిక తత్వ సీద్ధాంతం

4 దవ్య-శక్తి రూవకమైన సత్తు, (అంటే వదార్ధమే)

లిం తోలు కడుపులోన దొడ్డ దేవుం డుండ రాతి గుళ్ళకేల రాశిబోయ? రాయి దేవుడైన రాసులు (మింగదా విశ్వదాభిరామ వినురవేమ. (వేమన) ఇదినాస్తిక సిద్ధాంతం. శంకరుని యంత వేదాంత శాస్త్రవేత్త అనియెగా “అహం (బహ్మాఒస్మి యంచుగాన నాకు నేనె నమస్స్ఫు లొవర్చుకొందు ఆది మధ్యాంత శూన్యుండ నైైతినంచు __(కవిరాజు (త్రిపురనేని నా కంటే వేరుగా నేను పూజించ దగినవాడు లేడు, ఇది అద్ద్వైతసిద్ధాంతం* (వకృతి లోనపుట్టి ప్రకృతి కేల్‌ చేపట్టి (పకృతిపై నమోఘ సదము మెట్టి పురుషుడైన నరుని వరణీయత దలంతు మహిత తత్వసాంది మానవేంద), టిస్‌, వి, (బ్రహ్మం) మానవుడు |పకృతిలో భాగంగా పుడుతున్నాడు, _పకృతిని (గ్రహించి దానిని అనుసరిస్తున్నాడు; (ప్రకృతి నియమాలు అర్ధం చేసుకొని దానిని తన కనుకూలంగా మలచు కొంటున్నాడు ఇది మానవవాదం, “మానవుడే అన్నిటికి _వమాణం” (పో్రోజాగరస్‌) అమాసవుడే మానవజాతికి మూలం” (కారల్‌ మార్కు) అమాన్రవుడు తన [(పవంచానికి తానే కర్త” (ఎమ్‌. ఎన్‌, రాయ్స్‌ *'మానవుడు తన నూతన్యపవంచాన్ని (నూతనవ్యవస్థను) కానే సృష్టించు కుంటాడు నూతన వ్యవసా నిర్మాణానికి తానే కర్తం (భౌకికహిత్స

ఉపస౦హారం౦

మన౦ ఇంతవరకు అనేక విషయాలు చర్చించాం. మనం అందే మానవ సమాజం యేర్చడి నవ్పటినుండి మానవుడిలో ఆలోచన ఆరంభ మైనప్పటినుండి కిమాధికంగా పరిణమిస్తూ వచ్చిన మనం అని భావం, ఈ జగత్తుకి కారణమేమిటి? అని సందేహంవచ్చి నన్పటిన౦డి ఆలోచిస్తూనే వున్నాం. దానికి యేదో ఒక సమాధానం చెప్పుకుంటూనే వచ్చాం. ఆ విధంగా మనం పొందే సమాధానంతో తృప్తి పొందక మళ్ళీ అలో చించాం. అలా ఇప్పటివరకు ఆలోచించాం, ఇంకా ఆలోచిస్తూనే వున్నాం అలా ఆలోచించి విళ్లేషించి వివరించిన దాన్నే తత్వశాస్త్రం అంటున్నా౦.

అలా తత్వశాస్త్రం పేర అనేకమైన అశాస్త్రీయమైన విషయాలను కూడా చెప్పుకుంటున్నాం, విశ్వసిస్తున్నాం,. విశ్వాసం వ్రిబలంకాగా అలో చించడం మానేశాం. నమ్మకమే పాంధాన్యత వహించింది మన జీవి తంలో. అదలా వుండగా అసలు తాత్విక విషయాన్ని ప్రక్కకు నెట్టి ఆ స్థానంలో భక్తిని వివేశ పెట్టి అజ్ఞానంతో సంచరిస్తుశ్నాం, తత్వ శాస్త్రంతో మనకు పనేమిటి? అనుకుంటున్నాం, పర్యవసానంగా నైతికం అనేది మరిచాం. అవినీతిని ఆహ్వానించాం. అవినీతితో జీవిస్తూ అందుకు అలవాటుపడి పోయాం, అది తప్పని అనుకోవడం లేదు, మనలో తార తమ్యాలు ((ఆర్జికంగా సాంఘికంగా) పెంచుకున్నాం,

ఆ కారణంగా ఈ వ్యవస్థలో యే వ్యక్తికీ సుఖమనేదిలేదు. సమా జం శాంతికి దూరమైంది. సుఖశాంతులు ధనంతో కొనుగోలు చేయవచ్చు నని అనుకుంటున్నాడు మానవుడు, అందువల్ల ధనంమీద దాహం (&8) పెరిగింది, అందువల్ల ధన సంపాదనకు ఇచ్చినంత (సాధాన్యం దేనికి ఇవ్వలేక పోతున్నా డు. ఆ వియత్నంలో పోటీ పడుతున్నాడు, పరుగిడుతున్నాడు తన శక్తి సామర్శ్యాలను ఉవయోగించి దానిని సంపాదిస్తున్నాడు అందుకు యే 'మార్గమైనా అను.సరిస్తున్నాడు అలా వీలు కొనప్పుడు దై వాన్ని పాొర్థిస్తన్నాడు (అన్నీ ద్వైవం ఇస్తుందని మతం నమ్మించింది గనుకు, ఎన్ని చేసినా చివరకు సుఖం, శాంతి అశే వాటికి దూరమైనాడు. ఆయినా నుఖశాంతులు సంత సరుకు కాదని తెలుసు కోలేక పోతున్నాడు. దీనికంతటికి విధాన కారణం తాత్విక సమన్వయ జ్ఞానం లేకపోవడం అనేది అర్ధంకాలేదు

నకిలి

మనదేశంలో తాత్విక పరిణామాలు ఒక వద్ధతిలో జరగలేదు. బుద్ధుడికంటే ముందు వచ్చిస లోకాయత, చార్వాక సిద్ధాంతాలు ఆర్యుల వైదిక (వైయక్సికు మత (ప్రచారాన్ని తీవ్రంగా యెదుర్కొని చివరకు నిలబడలేక పోయిన్సై, ఆర్యులు (_వవేశపెట్టిన వర్ద వ్యవస్థ స్థిరపడింది ఆ వ్యవస్థపై పోరాటం సాగించినవాడు గౌతమ బుద్ధుడు, సమస్యలను సంఘ పరంగా (సమిష్టిగా ఆలోచించి పోఠాటం సాగించాడు కాన్సి ఒక సమిష్టితత్వం తాత్వికంగా (పతిపాదించని కారణంగా ఆ పోరాట ఫలితం యెక్కువ కాలం నిలువలేదు. ఫలితంగా మళ్లీ వర్ణ వర్గ వ్యవస్థ నిలదొక్కు కున్నదిం

ఆ కారణంగా తాత్విక పునాదిలేని వ్యావహారిక వ్యవస్థ నిలబడలేదని అర్థం చేసుకున్నాం. అప్పటికి భౌతిక తత్వశాస్త్రం అభివృద్ది కాలేదుం ఆధ్యాత్మిక తాడ్వికాంశాలలోని వీకత్వ (ఏకాత్మ, వాదం అనేదికూడా తగినంత అభివృద్ధి కాలెదు,

అఆ తరువాత శంకరుడు వచ్చాడు అవ్బటికి సూతి పొొయంగా మాతిమే చెప్పబడుతూవున్న వకొత్మ (అద్వైత సిద్దాంతాన్ని (ప్రచారం చేశాడు. తన పాండితీ (పకర్షా పాటవాన్ని అద్వితీయంగా (వయోగించి ఆ సిద్ధాంతాన్ని [(వజలముందు వుంచాడు. అలా తాళ్వికంగా చెప్పబడిన ఏకాత్మ సిద్ధాంకాన్ని వ్యావహారిక జీవులకు సనమన్వయంచేసి జీవులంతా (మానవులంకత్రా సమమేనని చెప్పాడు. జీవుడు వ్యష్టి జీవుడు కాదని సమిష్టి జీవుడే జీవుడనికూడా చెప్పి జీవులయందు (మానవులఅయందు యే విధ మైన తారతమ్యమూ శేదని చెప్పాడు, అదే తాత్విక సమిష్టి సూతం,

ఆలా సమన్వయం చేసి చెప్పడం పొరంభించగానే దానిని అంగీకరించని వై దికులు (వైయక్రిక వాదులు) ఆయనను 8 ఏళ్ళ వయస్సులోనే సొగనంపారు, ఆది మనదేశ తాత్విక చథఠిత9లో మరపురాని మలుపు శంకరుడు అలా చంపబడక వుంటే ఆతడు (ప్రవేశ పెట్టిన తాత్విక సూతాలు ఆధారం చేసుకుని బుద్ధుడు ప్రవేశపెట్టిన సమిష్టి సంఘ నిర్మా ణం జరిగి వుండేది. (ఇది నా అభిప్రాయం మాతిమే కాదు, విజ్ఞులు

దితి!

అనేకమంది వెలిబుచ్చిన అభిప్రాయం, దిన్ని యెంతవరకు అంగీకిస్తా రనే దానితో నాకు నిమిత్తం లేదు?)

శంకరుడు అలాపోగొా ఆ తరువాత వచ్చినవాడు రామానుజుడు, శంకరుడు చివరగా చెప్పిన “నోజాతి వై వవర్డం” వంటి సూతాలను తీసు కుని వాటిని సాంఘి80గొ నమన్వయ పరచి [వచారంచేస్తూ వచ్చాడు. కుల వ్యవస్థను వ్యతి రేకించాడు రామానుజుడు, అంతకంటే ఖిన్నమైన తాత్విక విషయాలేవీ వారు చెప్పలేదు లా

అ శరువాత వచ్చినవాడు మధ్యాచారి ఈనాడు భారతదేశంలో అనునరిస్తూవున్న భక్తి మార్గానికిగాని, వైయక్తిక (వ్యక్తిగత జీవన వ్యవస్థకుగాని పునాది పేసనవాడు మధ్యాచారే. భొరతదేశ తాత్విక చరి తి)లో ఇంత దుర్యార్గమెన చరితి మరొకటిలేదు. లోకాయతులు, బౌద్దులు

|

తాత్వికంగా చేసిన కృషిని సర్వనాశనం చేయట మేకొక్క అధ్యాత్మిక రీతిలో శంకరుడు చేసిన కృషిని కూడా పూర్చిగా నాశనం చేసినవాడు మధ్యాచారి. కొన్ని వేల సంవత్సరాలుగా సాగిన తాత్విక సమన్వయ జ్ఞాన కృషిని ఒక్క భక్తీ మార్గంతో సమూఅంగా నాశనం చేసినవాడు మధ్వ,

ఎంత పియత్నం చేసినా తాత్విక సూత్రాలను అర్ధం చేసుకోలేని సామాన్య విజలుకూడౌ యే ఆలోచన చేయకుండా ఈ భక్షి మాగ్గాన్ని అనుసరించి మొత్తతి వ్యవస్థనే తారుమారు చేశారు, వ్వైయక్షిక (వ్యక్తి గత) జీవుని కర్మథలితం వ్య క్తిగతమేనని చెప్పగానే యే ఆలోచనా

ఆ కారణంగొ తత్వశాస్త్ర మనేది బుద్ధుని కాలానికంటే వెనక్కు వెట్టి వేయబడింది అంటే కొన్ని వేం సంవతృరాణా సమాజం వెనకకు నడిచింది. తాత్వికంగొ జరుగుతూ వచ్చిని ౫ గమనం కంటే తిరోగనమం చాలా అధిక స్థాయిలో జరిగిందిః

అందుకే చరితిలో ముందు మధ్యాచారి (వ్హైయ క్షి జీవుడు) వచ్చి శ్రర వాత శంకరుడు (నమి్టీ కీవుడు) వచ్చిం. ఆ తరువాత బుద్ధుడు వచ్చి

లలి వుంటే బుద్ధుడు ఆశించిన రీతిలో సమిష్టి సమాజం యేర్పడీ వుండేది అనేది నా అభిప్రాయం, తాత్వికంగా ఒక వమిష్టి సూత్రాన్ని శంకరుణు నిరూపించాడు కనుక ఆ విధమైన మానసిక వరివర్నన మానవుడు పొంది వున్నాడు కనుక వ్యావహారిక మైన సమిష్టి సమాజం శాశ్వతంగా యేర్చడి వుండేది.

తత్వశాస్త్రానికి కూడా జాతి దేశ హద్దులు పెట్టుకుని ఇతర దేశాల తత్వశాస్త్రం పనికిరాదనే సంకుచిత మనస్తత్వం మన అభివృద్ధికి ఆటం కంగా నిలిచిందనే చెప్పాలి. ఇతర దేశాల్లో అలాకాక ఏ దేశంలో ఏ తత్వ వేత్త ఏ తాత్విక విషయాన్ని చెప్పినా వాటిని సమన్వయ పరుచుకుంటూ అభివృద్ధి చేసుకుంటూ వచ్చారు. జర్మస్‌ తత్వవేత్త హెగిల్‌ (భావవాది) వచ్చిన తరువొత కారల్‌ మార్కు (భౌతికవాది వచ్చాడుం

ఇక్కడ ఇలా వుండగా ఇతర దేశాల్లో అనేక తాత్విక మార్చులు వచ్చినైై. అప్పటికి అనేక విధాజ అభివృద్ధి అయిన తత్వశాస్త్ర రీతులను పరిశీలించి సమన్వయ పరచి భౌతిక తత్వశాస్త్రం అనేది రూపొందించ గలిగాడు మార్కు హెగిల్‌ తన భావ వాదానికి ఉపయోగించిన తర్క విధానాన్నే తాను తన భౌతిక వాదానికి ఉవయోగించు కున్నాడు. అంటే అప్పటికి అభివృద్ధి అయువ తర్మ విధానం తనకు చాలా ఉవయోగ పడుతుందని అనుకున్నాడు మార్కు. (భారళ దేశంలోకూడా సాొంఖ్యులు భౌతిక వాదులు అభివృ ద్ధి చేసిన సాంఖ్య శాస్త్రాన్ని ఆధ్యాత్మిక వాదిదైన శంకరుడు ఉపయాగించు కున్నాడు,

విజ్ఞానం పెరిగినకొద్ది భౌతిక తత్వశాస్త్రం ఏకత్వ సూళతాన్ని నిరూపించు కున్నది, (జగత్తులోని నానాత్వ, భిన్నత్వాలకు పదార్థరీత్యా వీకత్వం రుజువయింది),

ఆ భౌతిక సమిష్టి సూత్రాలను ఆధారంగా తీసుకుని అభివృద్ధి ఆయిన తాత్విక విషయాన్ని ఆధారం చేసుకుని వ్యావహారిక జీవితానికి సమన్వయ పరచి సమాజ పరలగా సమిష్టి తత్వాన్ని చె స్ప డానికి వీలయింది, అలా మార్కు చెప్పిన సమిష్టి సూత్రాలను లెనిస్‌+

దక మావో, ఎమ్‌. ఎన్‌, రాయ్‌ లాంటి వారు కొంత మార్పులు చేర్పులు చేసి మరింత అభివృద్ధి చేశారు అవసరమైతే మరి కొన్నిమార్చులు మనం చేసుకోవచ్చు ఆ మార్చుకోనం ఆలోచించ వచ్చు, అన్వేషించవచ్చు.

ఏ మార్చుల్లై నా ఒక సమిష్టి నూతా్రాన్ని ఆధారం చేసుకుని బేసు కోవలసిందేకాని ఆ సమిష్టి సూతాన్ని కొదని చీయగలిగిందేమీ వుండదు అలా చేస్తే అది తిరోగమునమే అవుతుంది, కాని పురోగమనం మాత9ం కాదు, నానాత్వ భిన్నత్వాలకు ఏకత్వం నిరూపించిన భౌతిక తత్వశాస్త్రం నుండి అర్ధమయ్యే సమిష్టి సూత్రాలను సమాజ పరంగా సమిష్టిగా అచర ఇకు అంగీకరించలేక పోవటం అనేది భౌతిక వాదులలో కనిపిస్తూ వున్నది. అలాగే అపరోక్ష, అఖేద సిద్దాంతాన్ని చెప్పే అద్వ్వైతులలో తాత్వికంగా పరోత్ర భావానికీ వ్యావహారికంగా భేద బుద్ధికి కొరణం ఆర్థం కావటంలేదు ఈ పరస్పర వైరుధ్యాలు యెలా అభివృద్ధి అవుతూ వున్నవో అర్థం కావటం లేదు. ఇది ఒక వై వరీత్య ధోరణి అనవచ్చు,

సమన్వయం కుదరని తాత్వికొంశాలను వల్లె వేస్తూ వుంటే వచ్చే యిబ్బంది అటువంటిదే. అటువంటి సమన్వయ లోపానికి కరణం తాత్విక పరివక్వేత లేకనోవడమే ననేది అర్థమవుతుండి.. అటువంటి పరస్పర వె రుధ్యాలు యెలొ వుంటవనేది పరిశీలిద్దాం అరవై సంవత్సఠాలకు పైగా అద్వైతం విచారించినా సమన్వయం అర్ధం కాకపోతే ఆది యెలా వుం

అవస్థాతియ సాక్షిఅని, పంచకోశ విలక్షణుడని, తిగు దాతీతుడని వ్యతి రేకంలో చెవ్పబడిన తొక్విక విషయాలను అన్వయంతో సమన్వయం జిసుకోలేక వొటికి భిన్న మైన తాత్విక అర్థాలను (వచారంలోకి తీసుక వచ్చారు చీదాంతులు ఆ వాక్యాలకు భాషార్ధం ఫీసుకుంటి వాటికి పైన ఇవ్వబడిన స్వహ్నః జాగ్రత్త సుషుప్తి అనే అవస్థలకూ అన్నమయ ప్రంలమయ మనోమయ, విజ్ఞానమయ, ఆనందమియ అనే కోళశాలకూ, సత్వ, రజి స్త మోగుణాలకూ వేరుగా "నేని వున్నాను అనే అర్ధం వస్తుంది. కొని, “నేని అర్ధ మై శే “మేను” కు సంబంధించిన అయా

ర. అవస్తలు, కోశాలు, గుణాలు తనకు వేరుకాదనీ, అంతా తానేననీ ఆర్ధమవు తుంది. అదే నిజమైన కేదాంతం. అదే అసలైన అద్వైతం.

ఆ విషయం ఇలా అర్ధంకాని పీఠాధిపతులు, గురువులు సమన్వయం కుదరక అవస్థలకు, కోశాలక్కు గుణాలకు తాను వేరనే చ్వైత అర్భాన్ని కలిగించి శంకరుని అద్వైత సిద్ధాంకానికి దో్రోహం చేస్తున్నారు. అది వారు అలా కావాలని చేస్తున్నారో మరెందుకు చేస్తున్నారో మన కర్టంకాని విషయం,

మేనే “నేను అనుకునేవాడు మూఢుడు, మేను లేకనే *నేనుి వంటుం దనుకునేవాడు అజ్ఞాని, ఇప్‌ రెండూ లేవు (మాయ అనుకునే వాడు మాయావాది, పరమ మూర్చుడు, అంతా అనుభవిస్తూ యేమీ లేదనే వాడు మోసకారుడు, చూస్తూ గుడ్డి, వింటూ చెవుడు అనే నామడి వీరు సార్ధకం చేసుకున్నా రనిపిస్తుంది. ఆ సామెత వీరికోసమే పుట్టిందేమో ననిపిస్తుంది,

మేనుతో (సాపేక్షమైన) 'నేను” ని గుర్తి౦చినవాడే జ్ఞాని. మేను పోయినా *నేను” కోసం అన్వేషించేవాడు అద్జాని. ఆంటే ఆన్వయం అర్ధ మెకే అద్వైతం, అది అర్థం కాకపోతే ద్వైతం. అందుచేత ఆయా పదా అకు భాషార్దమే అర్థమైతే చాలదు. తాత్వికార్థం కూడా అర్థంకావాలి, పదా లకు భాషార్ధం తెలిసినవాడు పండితుడు, పదాలకు తాత్వికార్థం తెలిసిన వాడు తాశ్వికుడు. చాలామంది భాషా పండితులు తాత్విక విషయం ప్రస్తావన వచ్చేసరికి సర్రున జారుకుంటారు. అందుకే భాష స్పష్టంగా వుండాలనీ న వదం ఏ పదార్థాన్ని ఉద్దేశించి వాడబడిందో వీ వస్తువుని ఉద్దేశించి ఏ నామథి ఉద్భవించిందో స్పష్టత వుండాలనీ, అంటున్నా౦ అలాగే ఏ వాక్యాన్ని ఏ భావాన్ని వ్యృక్నపరిచే ఉద్దేశంతో వాడుతూ వున్నాం అనేది అర్ధిం కావాలి. లేకపోతే అర్ధం కావలసింది అర్ధంకాక వ్యతి రేకార్థంలో కూడా అర్థం కావచ్చు. అందువల్ల మనిషిని మనిషిగా అర్ధం చేసుకున్న ఆధ్యాత్మిక వాది లేడనిపిస్తుంది.

£ఫిఫ్‌

మనిషి జన్మించినప్పటినుండి మరణించే వరకు ఆ శరిరంలో అనేక జీవాణువులు(జీవకణాఅ)పుట్టి నళిన్తూవుంటై , ఆలా ఉత్పత్తి అవతూవున్న అణువులకంటే నశించే అణువుల సంఖ్య తక్కువగా వున్నివ్వుడు శరీరం పెరుగుతూ వుంటుంది ఉత్పర్తి కాబడే అణువుల కంటీ న శ౦0చే అణువుల సంఖ్య అధికంగా వున్నవ్వుడు శరీరం క్షీణ దశలో వుంటుంది. అదే నముసలితనం. ఆ విధంగా శరీరంలో మార్చు జరుగుతూ వుంటుంది. అది ఒక దశలో గుణాత్మకమైన మార్చు (నళింపు వచ్చినప్పుడు మరణం అంటాం, అపుడే గుర్తిష్రాం దానిని.

ఈ జనన మరణాలను గురించిన శాస్త్రీయ అవగాహన, వివరణ ఆధ్యాత్మిక వాదులకు తెలియదు, అందుచేతనే వారు చెప్పే నిర్వచనాలు మానవుజ్ణి భయ భా్రింతులకు లోను గావిస్తూ వుందాయి, అంతేగాక ఈ దేవాన్ని వదలిన జీవుడు మరొక దేహంలో పువేశించి మళ్ళీ జన్మకు వస్తాడని చెప్పి పునర్హన్మ వాదాన్ని వివేశ పెట్టారు. అందువల్ల జన్మలకు కర్మ ఫలికాలను అంట గద్దారు. మేనంటిన్సు నేనంటేను, మరణ మంబటిను, జనన మంటేను అర్థం కాకపోవడమే అందుకు కొరణంం

ఈ రకమైన అర్ధంలేని (అవాస్తవమైన) సిద్ధాంతాల పిభావంవ ల్ల మరణంపై. భయం, కర్మఫలితంపై వ్యామోహం ఒకేసారి మానవుడు ఆఅమభవిస్తూ వున్నాడు. తత్‌ ఫలితమే నేటి వైయక్తిక మానసిక (పవృక్తి, ఇటువంటి తాత్విక సంబంధమైన ఆలోచనలనుండి అహేతుకమైన ఆచరణ భాగం అన్ని రంగాలలోను అభివృద్ధి అయింది. అదే నేటి సమాజ స్వరూ పం. దిని మార్చుకోసం హేతుబద్ధమైన ఆలోచన అవవరం,.

అందువల్ల నమాజంలో మార్చుని, అభివృద్ధిని కోరే వితివ్యక్తి సంపిదాయ ఒద్ధమైన తాత్విక ఆలోచనలు వదలి పెట్టి అధునిక తాత్వి కాంశాలను అర్ధం చేసుకుని తదనుగుణమైన ఆలోచనలు చేయాలి. సిద్దాం శాలను ఆచారాలుగా మార్చి చెప్పే సంప్రదాయ అఆస్పికులను ఎదిరించి సర్వులకు సమ్మతమైన సూతాలను సొంఘిక, ఆర్జక రంగాలకు సమ న్వయం చేసి ఆచరణకు అనుకూలంగా నాబిని వివరించి చెప్పడం అవసరం*

£ి0 ఆనాటినుండి ఈనాటివరకు సమాజంలో కనిపించే తాత్వికావగాహనలో లోపం స్పష్టంగా కనీపిస్తూనే వున్నది. మతపరమైన ఆధ్యాత్మిక భావ వాదం సమాజానికి చేస్తూవున్న అపకారం తాత్విక జిజ్ఞాసగల (పతివ్యక్తికి అర్హమైన విషయమే, కాని; అన్ని రంగాలలోను వ్యక్తి స్పార్దానికి అలవాటు పడిన ఏ వ్యక్తి దానిని ఎదిరించలేడు, పోరాడలేడు, ఆ తాత్విక దృఢత్వం అతడు కోల్పోయాడు, స్వార్ధంవైపు మనిసు మొగ్గు చూపగా సత్యంవై పు మోము తిప్పలేక తస్పించుక తిరుగుతూ వున్నాడు. అందుకే హేతువాద సంఘాణ శాస్త్రీయమైన భౌతిక తాత్విక దృక్పధం కలిగించే ప్రబోధంచేస్తూ వున్నాయి వ్యక్తిలో స్వార్ధాన్ని ప్రేరేపించే ఆధ్యాత్మిక కాత్విక సూత్రాలను వివరించి చెప్పి, నిస్వార తత్వం అలవరచుకునే తత్వ రీతులను (వవేశ పెట్టి (వజలను చైతన్య వంతులను చేయిడానికి పచారం చేయవలసి వున్నది. (నేను వ్రాసిన “జగత్‌ పత్యం _ బ్రహ్మ మిధ్య” అనే పుస్తకంలో దీనికి సంబంధించిన తాత్విక వివరణ ఇవ్వబడింది, అది త్వరలో అచ్చుకొనున్నది. ఆ పుస కం చదివి వాస్త వమైన తార్వికాంశాలను అర్ధం చేసుకుంటారని ఆశిస్తున్నాను అస్తిత్వ నాదం = ఆస్తిక వాదం పదార్థితర మైన దేదీ విశ్వంలో అస్తిత్వంలో లేదు, అస్తి త్వంలోవున్న (ప్రతిది వదార్ధ అక్షణాలనే కలిగివున్నది, వస్తువులకుగల రూపగుణ భేదాలు వదార్థంయొక్క మార్చువల్ల యేర్చడు తున్నవి, కానిది లేనిది ఏదో వున్నదని అనుకుంటే సరిపోదు, అటువంటి దేద్దైనా వుంటే ఆడి యే రూవ గుణాలతో వ్యక్తమై మనకు అనుభూతిలోకి వస్తుంది? అలా అనుభూతి లోకి రానిది వున్నదని అనుకోవడం అజ్ఞానమవుతుంది. ఇలా అజ్ఞానంతో అరంభమైనదే ఆస్తి కవాదం (దేవుడు వున్నాడు అని చెప్పే దానిని ఆస్తిక వాదం అంటాం), స్వవ్నంలో కనిపించే వస్తువులు అక్కడ అస్తి త్వంలోనే వుంటై, అక్కడ యేదోజక విధమైన అనుభూతిని కలిగిస్తూనే వుంటై, స్వప్నంలో

లలి?

వున్నంతసేపు ఆ వస్తువులు అక్కడ అస్తిత్వం కలిగేవుంట్లై, అక్కడ ఆ వస్తువులకు జాగితృలోని వస్తువులే కారణం. ఈ నంగలి ఆధ్యాత్మిక వాదు లట తెలియదు అలాగే జాగ9త్తలోని వస్తువులు మనకు కనిపించడం, వినిపించడం, అనిపించడం అనే పొమాణాలకు గిలిచి (అనుభూతిని కలి గిస్త్రూ అవి వాటి అస్తిత్వాన్ని నిరూపించు కుంటున్నవి, ఇది అస్తిత్వ వాదం,

ఎండమావి దృశ్య విషయకమైన వాస్తవ మైనప్పటికిని దాని యందు జలమున కుండవలసిన మిగిలిన రెండు లక్షణాలైన తడి, దివ అక్షణాలు లేనందున ఎండమావిని భ9ిమ అని మనం తేల్చి చెవ్పగలిగాం, అలాగే ద్దైవం అనే భావంకూడా (ప్రమాణాలకు నిలవని కారణంగా భిమ అని కేల్చి చెప్పగలం. అలా తాత్వికంగా దై వభావం ఆభఖభావం చెందినా, అది అనత్యమని తాత్వికంగా రుజువైనా దైవం సత్యమనే నమ్ము తున్నాం. ఆ భావం మన మనసుఅనుండి తొలగిపోలేదు. అందుకు తాత్విక జ్ఞానం మనకు కలగక పోవడం [వధాన కారణం దైవం వున్నదనే భావం అజ్ఞాన జనితం కావడంచేత జ్ఞానంవస్తే ఆ భావం పోతుంది.

(పజ్ఞానం (కొహ్మ

వుజ్ఞగల పికివాడు జ్ఞాని కాలేడు. పిజ్ఞ గలవాడు తన విజ్ఞతో తాను వ్యావహారిక జీవితంలో రాణించవచ్చు (మన నాయకుల మాదిరిగా పెద్దవాడు కావచ్చు, గొవృవాడి ననిపించుకోనూవచ్చు. కాని కాత్వికంగా అతడు చిన్నవాడే. ఆ విషయంలో ఆజ్టివారు అజ్ఞానంతో సంచరిస్తూ వుంటారు. సమాజంలో తమ అంతస్తుని నిలుపుకోవడం కోసం వారు చిల్లర దేవుళ్ళకు మొక్కుతళూ వుంటారు. అయితే పిజ్ఞ_జ్ఞానంగల (వజ్జాని మాతం0 అన్నిరంగాలలోను ప్రతిభావంతమైన జ్ఞానంతో వ్యవహరిస్తూ వుంటాడు. తనమీద తనకు నమ్మకం వున్నది గనుక తన అస్తిత్వాన్ని నిలపుకోవడం కోసం యే దైవ శక్తులమీద ఆధారవడడు అందుకే “విజ్ఞానం (బ్రహ్మ” అన్నారేమోనని పిస్తుంది. అట్టివారు సమాజంలో అరుదుగానే కనిపిస్తారు,

£6 తనను ఇతరులలో చూచుకునే (ఇతరులతో పోల్చుకునే) తత్వవేత్త అను చాలామందిని నేనెరుగుదును. కొని అందరిని తనలో చూచుకునే వారు, తనతో పోజ్బుకునేవారు అరుదై నారు. “త్వమేవాహం” అనే వాక్య ర్థాన్ని అర్ధం చేసుకున్న తత్వవేత్తలు మనకు కరువైనారు. ఆ లోపం కాలం తీర్చగలదని ఆశిద్ధాం. నైతికంగా శిధిలావస్థలో వున్న ఈ సమా జాన్ని తత్వపవేత్తలే పునర్నిర్మించాలి. జ్ఞాన విబోధం కోసం శలికరుడు దేశం నలుమూలలా నాలుగు ప్రదేశాలలో నాలుగు జ్ఞాన పీరాఅను యేర్చాబు చేశాడు, కోట్లకు వడగ లెడ్హిన ఆ పీఠాధిపతులు తమ కర్తవ్యాన్ని మరచి శద్‌భిన్న మైన భక్తి వైరాగ్య మార్గాలను బోథిస్తూ విజలను అస్ఞానంలో నుంచుతున్నారుం ఆ కారణంగా మళ్ళీ పూజారి వర్గం పుంజుకున్నది. (పూజారి వర్షాన్ని శంకరుడు పునరుద్ధరించాడనేది అబద్ధం మధ్యాచారే ఈ పూజారి వర్గాన్ని పునరుద్ధరించాడనేది సత్యం) పేరుకి అవి ళంకర పీఠాలేగాని వాస్తవానికి అవి అశంకర ఫీరాలుగా మారి అద్వెతానికి వ్యతిరేకమైన ద్వైత సిద్ధాంతాఅను (వ్రచారంచేస్తూ వున్నవి, ఆశించింది జ్ఞానంకాగా వారందించేది అజ్థానం మాత్రమే, కోట్లకు మించిన ఆ పీరాల ఆస్తులను ప్రభుత్వం స్వాధినం చేసుకుని ఆ ధనాన్ని సమి ప్తి (వైచ్తానికు కార్యక్రమాలకు వినియోగించడం మంచిది, (ప్రజాస్వామ్య బురఖాలో దాగిన రాజరికపు (అజ్ఞాన) భావాలు మూర్తీభవించిన ఈ రాజకీయ నాయకులు అంతటి సావసవంతమైన మంచివనుణ చేయగలరని ఆశించగలఅమా? అలా ఆశించడం మనకు ఆశా భంగం కాదా? ప్రజలను అజ్ఞానంలో వుంచడమే [పజాస్వామిక దేశాల లక్ష్యం, ఆ లక్ష్యాన్ని ఆ పీరాలు సొధిస్తూ వుండగా వైన చెప్పిన విధంగా యెందుకు చేస్తారు? ఇది లౌకికరాజ్యం కదా? తప్పించుక తిరిగే పద్ధతికే లౌకిక రాజ్యమని పేరు

రలి9ి సృష్టైవాదం

ఈ జగత్తుని సృష్టించిన సృష్టికర్త ఒకడున్నాడనీ అతడే ఈ జగ తుని సృష్టించి పోషించి నడుపు తున్నాడనీ ఆస్తిక వాదుల నమ్మకం, అలా చెప్పే నృష్టికర్న్వను (దేవుడిని శంకరుడు నిరాకరించాడు. అందు చేతనే ఇతర ఆస్పికులు (ఆ ద్వెతేతరులు) శంకరుడు చెప్పిన అదై్యైకాన్ని ప్రచ్చన్న బౌద్ధమని. శూన్యవాదమని అంటూ విమర్శించాడు, వ్య౭ిరేకిం చారు చివరకు దూషణకు దిగారు

దేవుడు పోతే మతం పోతుంది. అందుచేత లేని దేవుట్టి వున్నాడని చాటుతూ మతాన్ని కాపొడుకుంటుంది ఆధ్యాత్మిక వాదం, అలాగే మతం పో కేకూడా దేవుడు పోతాడు. దేవుడుపోతే చాలు మతం వుంటే వుంటుంది (ఆ తరువాత అదే పోతుంది అనే ఉద్దేశంతో పరోక్ష బైవాన్ని తాత్వి కంగా రద్దుచేశాడు శంకరుడు అలా చెప్పిన ఆయన సిద్ధాంజాన్ని వ్యతి రికించడం కోనం ఆయన వ్యక్తిగత జీవితాన్ని న్యూనతవరచి తద్వారా వీరు పొయోజనం పొందుదామని ఆశించారు. అందుకే అటువంటి వ్యక్తి దూషణకు దిగజారారు, సిద్ధాంత బలంలేనవ్వుడు వ్యక్సులమీద విరుచుకు పడి కక్ష సాధించు కుంటూ వుంటారు అల్బజ్ఞులు అది నేడు చూస్తూ వున్న విషయమే. అదేమి వింతకాదు.

రండా గర్భద్భవుడు శంకరుడు

ఫీమునిచే చంపబడ్డ రాక్షసుడే సంకరుడుగా రండా గర్భాన జన్మిం చిన శంకరుడని ద్వ్వైతులు తిట్టిపోశారు. మణిమంజరి అందుకోసం వ్రాయ బడిన గంధం (గతి తార్కిక భాతిక వాదం$ నండూ6 (వసాదరావు ఆది శంకరుని అవతారమే ఈ శంకరుడని చెవ్వుకున్న ఆస్తి కులే తమకు సిద్ధాంత ఖేదం అనుకునే సరికి శంకరుడి సంకరుజ్జి చేశారు. ఎంతకైనా తగుదురు వీరుః

సృష్టికర్తను అంగీకరించక పోవడం అంటే మతపరమైన (వఢాన కార్వికొంశాన్ని యెదిరించడమే కాగలదు, మతానికి సంకుచిత (శత్వ

మి

స్వభావం యేర్ప్చడటమే అటువంటి భావానికి కారణం, ఆస్తీకుడు కొని వాడు మత వ్యతిరేకి అనేభావం రావడ౦తో మతం సంకుచితమై పోయింది. ప్రతి మత స్జు డు అటువంటి సంకుచితుడుగానే వుంటాడు, వుంటున్నాడు. అందుబేత మతానికి పునాదిగా ఆస్తికత్వం అవసర మయింది. ఆస్పికత్వంప్తై నమ్మకం లేనివాడు మతఠలో వుండలేడు, ఆ నమ్మకం లేని వ్యక్తులపై యేదో ఒక విధమైన నిందలువేసి ఆ వ్యక్తు లను కించవరచి చిన్నచూపు చూడటం మతానికి అలవాటై పోయిందిం అదే దాని పతనానికి కారణమయింది. పరస్పరం నిందా పూరతమైన ఆలో చనలే తవ్ప సఖ్యత సామరవ్యం అనేవి తరిగినై, ద్వేష మనేఎ మాత9ం మిగిలింది.

ఆ కారణంగానే అస్పికుడనని చఇెవ్వుకుంటూనే అస్పిక (చైతు వాదంపై తిరుగుబాటు చేశాడు శంకరుడు దేవుడులేడు అంబే మతం ఆంగికరించదు గనుక దేవుడి స్దానం వరోక్షం +" కాదని చెప్పి ఆ దేవు డికి స్థాన భష్టత్వం కలిగించాడాయన తన అపరోక్షసిద్ధాంతంద్వారా, అది సం్యపదాయ అస్తి కులకు పెద్ద దెబ్బగా పరిణమించింది, వరోక్షంలో చెన్న ఐడే దైవత్వాన్ని అనరోక్షంలో చెప్పడమంటే అది ఆధ్యాత్మిక విప్లవ మేనని నేనంటున్నాను,

అందరి మానవులలోను వున్నది ఒకే జీవతత్వమని చెప్పడంవల్ల మానవులంతా సమానం అనే ఒక సాౌంఘిక సమానత్వ సూత3౦ అంగీక రించినట్లై నది. వ్యష్టి దృష్టినుండి మానవుజ్ఞి సంఘ దృష్టికి మార్చిన బుద్ధుని తాత్విక సూతం శంకరుడు మరో రూనంలో చెప్పినట్టె నది సమిష్టి జీవుడి ప్రతిపాదన ద్వారా.

దైవం నిరాకారమని నిర్గుణమని తన తర్కబుద్ధితో నిరూపించ డంతో దేవునిపేర జరిపే పూజా పునస్కారాలు తత్‌సంబంధమైన కార్య క్రమాలు తాత్వికంగా రద్దె పోయినై = బుద్ధుడు ఆశించిందికూడా అదే. కాని శాత్వికంగా లోతుల్లోకి వెళ్ళి చర్చించని కారణంగా అది నిలబడలేదు* తాత్వికంగా జరిగిన ఆ లోపాన్ని శంకరుడు పూర్తి చేశాడు, దానిని వ్యావహారికంగా సమనణయం చేయసాగాడు, ఆ కారణంగా ఆయనను సాగనంపారు వైడిక ఛాందసులు,

| సరోక్ష దైవానికి అస్తిత్వం లేకుండాపోయే విమాదం గుర్తించిన వైదిక మళం మండిపడింది. మళ్ళీ పరోక్ష ద్నైవాన్ని పునకుద్దరించి [వచా రంలోకి తీసుకువచ్చారు భక్తి, వైరాగ్య మార్గాలను వివేశ పెట్టి (వజ అను దారి తప్పించారు. ఆ విధంగా వ్వైత సిద్ధాంతాన్ని వివేశ పెట్టిన విముఖులలో మధ్వాచారొకరు. ఆ తరువాత భక్తి (నచారమే (వధాన పాత) వహించిందిగాని జ్ఞాన (పసకి లేదు. తాత్విక శూన్యులైన వజలు దిక్కు తెలియని దిశలో పొియాణం సాగిస్తున్నారు నేడు, దైవ సృష్టి వాదం, వదార్ధ పరిణామ వాదం అని రెండు వాదాలు ప్రచారంలో వున్నవి. సృష్టికర్తను, తద్వారా సృష్టి వాదాన్ని వ్యతిరే కించిన శంకరుడు పరోక్షంగా యిధార్హమైన పదార్ధ వకిణామ వాదాన్ని అంగికరించి నట్ల యింది సృష్టించే నృష్టికర్త లతీనపడు జగత్తుకు కారణం పదార్థమే అవుతుంది. ఆకొశాది వంచ భూత పరిణామము ఫలితమే ఈ జగళ్నని చెప్పి పరిణామంలో అది మారిపోతూ వున్నది గనుక జగత్తు ఆనిత్యమని (మిధ్యఆన్సి చెప్పి, మారనిది (కరణ (బహ్మము వున్నదని అడి సత్యమని చెప్పాడు. అయినన్పటికిని మనం “*(బహ్మము అనే స్ధానంలో (కారణ దివ్యము) వదార్ధము అని ఆ పదాన్ని మార్చి చెప్పు కుంటే సమన్వయం సరిపోతుంది. అయితే ౫6 ఖహ్మము” నకు వారు చెప్పిన లక్షణం చైతన్యంి గదా? ఆ లక్షణం పదార్థానికి లేదు, అలాగే పదార్థానికి వున్న లక్షణం చారు చెప్పే _బహ్మమునకు లేదు. అయితే వస్తువులుగా వున్నది (జగత్తు) శూరిపోవటం (మిధ్యా లక్షణంా కాంణ పదార్థంగా వున్నది నశించక (సత్యంగా వుండటం వాస్తవం, ఈ విధంగా అందులో (అద్వైతంలో) ఇెప్పబడిన సత్య విషయాల, ఇందులో (భౌతిక తత్వశాస్త్రంలొ తెలియ బడిన యదార్థ విషయాలు తీసుకుని సమన్వయంతో అలోచించాఖి. అలా ఆలోచిస్తే వచ్చే చిక్కేమీలేదు, అందుచేత మన భౌతిక అస్టిక్వానికి చచ్చే యిబ్బందేమీలేదు. లేని, రాని యిబ్బందిని గురించి ఊహించుకుని భయపడవలసిన అవసరం అంతకంటి లీదు

జరి

కొన్నివేల సంవత్సరాలుగా ఒక విధమైన తత్వ విషయాలను విన డానికి అలవాట వడిన పిజలు ఒక్కసాకిగా కొత్త విషయాలను చెప్ప డానికి పియత్నం చేసినప్పుడు దానిని విని అర్థం చేసుకోగల మానసిక పరిస్థితిలో వారుండరు, భౌతిక తత్వశాస్తాాన్ని చెచ్పడానికి పియత్నంచేసి నప్పుడు అది మన తత్వశాస్త్రం కాదని పాశ్చాత్య తత్వకాస్త్రమనీ అనే వారిని నేనెందరినో చూచాను. అలాగే మన తత్వశాస్త్రం చెప్పమని అడిగిన వారినీ నేనెరుగుదును. అందుచేత మనం అద్వైత విషయాలను చెబుతూ నెమ్మడిగా భౌతిక విషయాలు చెప్పినవడు తప్పనిసరిగా వింటారు.

సమన్వయం కుదరని తత్వశాస్త్రం శాస్త్రబద్ధమైన తత్వంకాదు, కాలేదు. సమన్వయం కుదిరితే కొంత (పయోజనం వుంటుంది. ఆ పేరు కొంతకాలం నిలుస్తుంది శద్వారా అది సజీవమవుతుంది పియోజనకర మైన కార్య రూపం పొందుతుంది. భౌతిక తత్వశాస్త్రంలో సమన్వయం కుదరని యే తాత్వికాంశమూ బితికి బట్టకట్టలేదు, అందుచేత తాత్వికులకు ముఖ్యంగా అద్వైచులకు నేను చెప్పదలచుకున్న దేమంటే సమన్వయం కుదరని ద్వైత (పరోక్ష భావాలను మీ అ ద్వైతంలో చేర్చకండి, భౌతిక తత్వశాస్త్రంలో చెప్పబడిన విశ్వ రహస్యాలను అందులో వచ్చే పరిణామ ఫలితాలను అర్హం చేసుకుని అ ద్వైతంతో సమన్వయం చేసి చూడండి, ఆ సమన్వయంతో సంచరించండి

ఆచరణకు పనికిరాని (తాత్విక భాగాలను విసర్జించండి, మీరు తర్మ (యుక్తి వాదాన్ని తగ్గించండి. తార్కిక (హేతు) బుద్ధిని పెం చండి, నిజాయితీని తత్వశాస్త్రంలో నిలవండి. మానవునిలో నైతిక విలువ లను పెంచండి, మానవుడంటే నిర్వచనం చెప్పండి. ఆ విధంగా తాత్విక భాగంలో అభివృద్ధిని సాధించండి తద్వారా తరించండి, అంటే సంపూర్ణ మానవులుకండి అని.

అలాగే భౌతిక వాదులకు కూడొ నాదొక చిన్నసలహా. మీరు విక వక్షంగా భౌతిక వాదం మాత్రమే తెలుసుకుంటే సరిపోదు. ఆధ్యాత్మిక వాదం చెప్పే [ప్రధాన సూ(త్రాలుకూడా తెలుసుకోండి, అందువల్ల అందు

విశ

లోని లోపాలేమిటనేది అర్ధమవుతుంది. అంతేకాక మనకు బొహ్య జగత్తుని గురించి తెలుసుకోవడం యెంత ముఖ్యమో అంతః వివృత్తిని గురించి తెలుసుకోవడం కూడొ అంత ముఖ్యమే, ఆధ్యాత్మిక వాదులు ఆఅంతరంలోకి చూడు (ఆత్మ విచారణ చేయి అన్నారు. అంతవరకే వరిమిత మైనారు. థొతిక వాదులు బాహ్య (ప్రపంచాన్ని గురించి తెలుసుకోవడంలో యెంతో వ్రగతిని సాధించారు. కాని. అంతః పువృత్తిని పిక్కకు నెట్టారు. దాని కివ్వవలసిన ప్రాముఖ్యం దానికివ్వలేదుం అందుచేత వారిరువురు (ఆధ్యా ఠ్మిక భౌతిక వాదులు) వీకవక్ష ఆలోచనలు నిరపేక్ష నిర్ణయాలు చేసు కుంటూ పోయార్కు పోతున్నారు, అందువల్ల ఎవరివాదం వారికి వాగు న్నట్లు సఠిపోయినట్లు వుంటుందేగాని యే ఒక్కరి వాదం నరికాదు, కాలేదు, అటు స్థూల పిపంచం, ఇటు సూక్ష్మ (పవంచం సాపేక్షంగా ఆర్థం చేసు కున్నపస్వుడే అది సహజ స్థితిలో అర్ధమవుతుంది. కానిచో దేనికది వేరై* ఆవి రెండై , ఆ రెంటికివుధ్య అంతరం పెఠిగి నిరంతరం మనలను కఠ వర వరుస్తూ వుంట్లై, ఇంతకుముందు జరిగిందంళకా అదే. భౌతిక అస్తి త్వానికి వేరుగా మనను అస్టిత్వంలో వుంటుదని ఆధ్యాఠ్మిక వాదుళ్ళు మనననేది ఆసలు అస్పిత్వలో లేదని ఫొచిక వాదులు అనుకుంటూ వచ్చారు. అందువల్లనే మనకీ వివులు తప్పలేదు

పదార్ధం వస్తు రూవంలోకి మారినవ్వుడు రూవ్క నామ, గుణాత్మక మైన నానాత్వంగాను, భిన్నత్వంగాను కనిపిస్తూ వుంటుంది. అలా కని పించే ఈ జగత్తుని తాళ్వికంగా వరిశీలించితే నానాత్వ, భిన్నత్వాలకు చకత్వం అభిన్నత్వం (ద్రవ్య రూపంలో) అర్థం కాగలదు. వ్యావహారిక జగత్తు నానాత్వ భిన్నత్వాలుగాను, తాత్విక జగత్తు ఏఠత్వంగాను వున్న ప్పటికిని అవి రెండు కాదు, రెండుగా అనిపించినా ఒక్కటిగానే అస మవుతుంది,

అలా రూపనామ కియా సహితమైన జగత్తుని అభావం (మిధ్య) చేసి రూపనామ క్రియా రహితమైన దవ్యము(బహ్మము) ను సత్యమని శంకరుడు చెప్పాడని మనం సమన్వయం చేసి చెవ్వుకోవచ్చు. ఈ నమ

ప. న్వయానికి నంపిదాయ అద్ద్వైతులు అంగీకరించరు, (భౌతిక వాదులూ అంగీకరించఠు,. వారు అద్బ్వైతమని విన్నది అదై్వైతంకాదు. వ్వైతం చేర్చిన కల్తీ అద్వైతం కావడమే అందుకు కారణం.

ఏ తత్వశాస్త్రమైనా సమన్వయంతో సరిచూచినప్పుడు అందులోని అవాస్తవాలను (సమన్వయం కుదఠిన్సి విషయాలను తొలగించి సమ న్యయానికి సరిపోయే భాగాలను మాతిమే తత్వశాస్త్రమని చెప్పుకోవాలి అలా కాకపోతే అది కేవలం భావ వాదంగానే (ఊహా మాపు వాదంగానే మిగిలి మనకు ఉపయోగవడదు ఆ భావాలు మనలను మానసికంగా ఐద్దుళ్ని చేస్తూ ముక్తి (స్వేచ్చ) నాసగవు. ఆ కారణంగా దుఃఖం మిగులు తుంది, సుఖ శాంతులు తరుగవుతై,

వస్తు రూపంలో వున్నదేది (దేహఠితో సహా శాశ్వతంకాదు. అది నశించినల్లుంటుందిం కాని, నశించదు, రూప నామాలకు మాతిమే నశింపు గాని మూలతత్వం నశించదు (చావదు, వితిది మార్పు మా[తవే జరు గుతూ వుంటుంది, అది అబ్బటి గుణ లక్షణాలనుండి కొత్త గుణ లక్ష శాలకు పరిణామం చెందుతూ వుంటుంది. అలా ఆ వస్తువులలో వచ్చే మార్పుకి కారణం ఆ వస్తువులకు బయట (వరోక్షంలో లేదు, ఆది ఆ వము వులకు ఆంతర్గతంగానే (ఆపరోక్షంగానే వువ్నది. అలాంటి వస్తువుల గుణ గణాలను ఆ వస్తువులకు వుండే సంబంధాలను (బంధాలను చూచి ఆలోచించి తెలుసుకోవచ్చు, అలా తెలుసుకున్న విషయమే తాత్విక జ్ఞాన విషయం. దానినే తత్వశాస్త్రం అంటాం, ఆంటున్నాం

వస్తువులలో వచ్చేమార్పు మన కళ్ళకు కనుపించదు. నీటిని వేడ చేసినవ్పుడు పరిమాణాత్మకమైన మార్చు పొందుతూ వుంటుంది కాన్ని అది మనకంటికి కనిపించదు. నీరు బాగా మరిగి ఉష్టల ఒకదశకు (నూరు సైంటిగేడు డిగ్రిలకు) చేరినపుడు ఆ నీరు ఆవిరి రూపంలోకి (గుణాత్మక మార్చు చెందినవ్వుడు మనం కళ్ళతో చూడగలుగుతాం.

అలాగే విత్తులమ మనం నీటితో తడిపినప్పుడు ఆ క్షణం నుండి అవి మార్చు చెందుతూ వుంటై, అ మార్పుని మనం కళ్ళతో చూడలేము, కాని

లీఫ్‌ అవి గుణాత్మకమైన మార్పు దశకు వచ్చినవ్పుడు మొలకెత్తడం వ్వారా ఆ మార్చుని మనం కళ్ళతో చూడవచ్చు. ఆంటే మార్పు జరుగుతూ వుండటం, మార్చు జరగనట్లు వుండటం

రెండూ వాస్తవాలే. వస్తు రూవంలో జగత్తుగా కనిపించేది సత్యమే వస్తు వులకు కారణం పదార్ధంగా వుండటమూ సత్యమే అయికే వస్తువుని మిధ్యా సత్యంగాను, పదార్ధాన్ని అస్తిత్వ సత్యంగాను అర్ధం చేసుకుంటే అదైై్వై తం సులభంగా అర్ధమవుతుంది. వస్తువనీ వదార్ధమనీ రెండులేవు. వీది వస్తువో అదే పదార్థం. కారణ రూపంలోవున్న వపదారమే కార్యరూపంలో వస్తువుగా తెలుస్తూ వుంటుంది. ం

కారణ కార్యాలు రెండూ ఒకటే, అవి రెండుకాదు. ఆదే అన్వయ జ్ఞానం, తాత్విక సమన్వయం వ్యావహారిక మందు అవి రెండుగా తోచినా తాత్విక వరిశీఅనకు అవి రెండుకాదని ఒక్కటేనని అర్ధమవుతుంది. అదే భౌతిక అదై్వతం, రెండకాదని తెలియడమే నిజంగా తెలియడం. అలా కారణ కార్యాలు రెండుకాదని తెలియడమే జ్ఞానం. అదే తాత్విక నమన్వయంలో జీవుడని (మానవుడన్సి, _(బహ్మమని (పదార్థమన్సి రెండులేవు.

అలా సమన్వయ పరచి చూచినప్పుడు జీవుడుగా వున్నదే (బ్రహ్మము. జివుడుగా వ్యక్తమవుతున్నదే అవ్యక్తమందు (బవ్మాముగా వున్నది. వ్యావహారికమందు వస్తువుగా వున్నదే తాత్వికమందు పదార్ధమైవున్నదిం వ్యక్త-అవ్యక్షములు రెండుకావు. అవ్యక్తం మండి వ్యక్తం వేరుకాలేదు, వేర్రైవుంటే ఆ రెంటిని కలిపినా అవి కలవవు. వేరుగావున్న రెంటిని కలపటం కాడు అద్వ్వైతమంటి. అవి రెండు కాదనీ, కాలేదనీ తెలియడమే అదై్వైత జ్జానం-

జగత్తనీ, [బహ్మామసీ రెండులేవు. దేనిని మనం జగత్తుగా చూస్తూ వున్నామో అదే శంకరుని దృష్టిలో “బహ్మము మా దృష్టిలో “విశ్వము అదే దివ్యము. ద్రవ్యము కానిది ఏదిలేదు. దువ్యమే సత్యం (జగతే సత్యం), అందుకే *ఏకమే. వాద్వితీయం బ్రహ్మ” అని అద్వైతులంటే

ర

“వీక్రమే వాద్వితీయం (ద్రవ్యం' అని నేనంటున్నాను, ఆదిలేక (ఏది రెండవది లేదు. అదే అన్నిటికి కారణం (మూలం), వస్తు రూపంలో నానాత్వంగామ్క ద్రవ్య రూసంలో వకత్వంగాను వుంటూ వుంటుంది, అదే సత్యం,

వితిదానికి గంధ విమాణమంటూ శసష్కతర్కం చేయడంకంటే అస్తిత్వంలో వున్న ఈ జగత్తుని గురించి ఆలోచించడం ఉత్తమం అది ఆలా వుండటానికి, మనకిలా తెలియడానికి గల కారణాలను బయట వెద కడం (వరోక్షంలో 1వయత్నించడం) అవివేక మవుతుంది, కారణం బయట లేదు గనుక, వున్న కారణం అంతర్గత మే గనుక,

జగత్తుకి జగత్తులోనే కారణం గహించగల్గితే వరతత్వం అంత ర్థానమై శత్వం ప్రత్యక్షమవుతుంది. కారణానికిగల కారణం ఆ కారణంలోనే వుంటుందని గహించితే మొత్తం చిక్కంతా తీరినర్లే, శంకరుడు అదే వని చేశాడు. అందుకే (వచ్ళన్న బౌద్దుడని అన్నారు. మశికొందరు ప్రత్యక్ష బౌద్ధుడనీ కూడా అన్నారు. బౌద్ధాన్ని (_పేమించి కొందరు అదై్వై శాన్ని ద్వేషించడంలో అర్థమేమిటో బోధనడటం లేదు. చూచే కంటికి జగత్తు సత్యం, అలోచించే మనసుకి అ డసత్యం, చూచే కంటికి జగత్తు సత్యం. అలోచించే బుద్ధికి వదార్థం సత్యం, సమన్వయంతో తర్మించు టంటే రెండూ ఒకే సత్యం,

కారణం ముందా? కార్యం నరంుందా?

కార్య కారణ విచారణతో ఏదిముందు? ఏది వెనుక? అనే కుతర్మర, లేక సందిగ్ధం కూడా వ్యర్థమే, ముండున్నది కారణమనీ తరువాత వచ్చేది కార్యమనీ ఈ కార్యమే ఆ తరువాత వచ్చే కార్యానికి కోరణమవు కుండసీ తెలుసుకోవాలి. అయితే కారణం కంటే కార్యంలో కోంత అభి వృద్ధి కనిపిస్తుంది, కొన్నిసందర్శ్భాలలో అది కనిపించక పోనూవచ్చు. ఇఠా కొర్య కొాఠణ సంబంధాలలో వున్న ఈ జగత్తుని దైన సంకల్పంగా కావించ నక్కరలేదు, అలాంటి అవసరమూ లేదు, అబువంటి అవసరం

వ?

అనాడు అజ్ఞాన దశలో వున్నదనుకున్నా ఈనాడు అటువంటి అవసరంలేదు విజ్ఞానం పెరిగింద్కి అది జ్ఞానానికి సాధనంగా వుంటూ నున్నది గనుక.

ఒక్కటిగా వున్నది అనేకం కావాలని వాంఛించి (సంకల్పించి నందువల్ల అనేకంగావున్న ఈ జగత్తు వచ్చిందని; శూన్యం నుంటి ఈ జగత్తుని కల్పించే (సృష్టించే యేుదోఒక అతీత (కేవల) సంకల్పశక్తి వున్న దని అనుకోవడం తాత్విక అల్బత్వంగానే అర్ధమవుతుంది. ఆటువంటి అల్బత్వ దశలో మానవుడు ఆనాడు అలా ఆలోచించాడు, కాని, ఈనాడు కూడా అలాగే అనుకుంటాము అంబే చేసేదేమున్నది? బుద్ధిః కర్మాను సారిణీ అని జాలిపడట౨ తప్ప,

విదేశకాలాలు, పదార్ధ చలనాలు అనే నాలుగు మీళుల్లో ఈ విశ్వం యొక్క అస్టిత్వం వున్నదని అర్ధంచేసుకున్న ఆధునిక విజ్ఞాన యుగంలో మనం వున్నాం. విదేశ కాలాలు నిరపేక్షాలనుకునే కాలంలోను, ఆకాశం అంటి అర్థం తెలియని (ఆదిమ) కాలంలోను అనుకున్నదే సత్యమన్ని అదే తత్వమని అనుకోవడం, అలా అనుకోమని స్రిజలకు చెప్పబూనడం అక్షాన ఫలితమవుతుంది. అందుకే ఆలోచన పుశరాలోచన అవసర మంటు న్నాను, ఆలోచించే హక్కు (స్వేచ్చ) అందరికి వున్నది. ఆ స్వేచ్ళను గుర్తించి ఆలోచించి కాలానికి తగిన తాత్విక బుద్దిని పెంచుకోవాలి. కాదన్సి కూడదని, అదే సత్యమని ఆదే తత్వమని అనుకోవడం అజ్ఞాన మవుతుంది. అలా వుండాలనుకునే వాళ్లు వుంటే వుంటారు

ఇలా విజ్ఞానం అభివృద్ధి అవుతున్న కొద్ది ఏకత్వ సూత్రాలు రుజువు కావడంద్వారా భౌతిక తత్వశాస్త్రానికి బఅమైన పునాదులు ఏర్పడ్డాయి. అంతేకాక ఆందరు మానవులలోను వున్నది ఒకే జీవ వదార్హమని తెలియ డంద్వారా జీవుడు సమిష్టి జీవుడని రుజు వైనది. ఇలా తాత్విక ఏకత్వం అర్థం కావడంద్వారా మానవులంతా ఏక కుటుంబికులన్వి అది వ్యావవారి కళగా సమిష్టి తత్వానికి సమన్వయమనుని అర్ధమవుతుంది,

ర(8

అందువలన తాత్వికంగా వైయక్సిక (జీవ) దృష్టిగాన్తి వ్యావ హాకికంగా వ్యక్తిగత (వ్యక్షిస్వామ్య్ర) ఆలోచనలుగాని తన్పని కేలి పోయింది. బుద్దుడు శంకరుడు అనాడు సమిష్టి తత్వాన్ని చెప్పినా వారికి తగిన శాస్త్ర (వమాణం లేదు అందుచేతనే (వబా సామాన్యం మధ్య ఆ సమిష్టి సిద్ధాంతాన్ని స్థిరపరచలేక పోయారు ఆ వరిస్థతిని పురస్క రించుజని మళ్ళీ వైయక్తిక తత్వరితిని (వవేశ పేళ్చిడం జరిగింది, అకార ఇంగా సమాజంలో మళ్ళీ వ్యష్టి స్వామ్యు వ్యవస్థ యేర్పడింది వ్యక్షి స్వేచ్ళ పేరుతో వ్యకి దురభిమాన దుర్‌వ్యవస్థ ఏర్పడింది యథేచ్చా

తత్వం స్వైరం, స్వాభిమానం దురభిమానం పె5ిగిపోయింది.

దేనినిచూచి దినిని నేర్చుకున్నాం? సమిష్టి దృష్టిలేని వైదిక ద్వైత కాత్వికాంశంలోని వైయక్తిక వవృక్తి _వధానంగా గల వ్యక్తి ఫ్వేచ్భ అనే (వ్రధానాంశంనుండి వచ్చి నదే ఈ దుర్వ్‌వవస్థ, అది ఈనాడు ఆ తాత్విక సూత్రంమీద ఆధారపడి పోషి౦ంచఒడుతూ వున్నది. నేను, నాద నాకోసం అనే వ్యక్షిగత పవృత్సి మారనిదే, అ స్వభావం పోనిదే, మనం, మనది, మనకోసం అనే సమిష్టి ఆలోచనరాదు, అది రానంతవరకు నునం ఈ వ్యవస్థలోని దురవస్థణకు అలవాటుపడి జీవిస్తూ వుండవలసిందే. అందుచేత సమిష్టి ఆలోచనలు చేసిన కౌత్వికుల కాత్వికాంశాలను మనం అర్ధం చేసుకోవాలి,

అలాంటి తొత్వికాంశాలనుండి మనం ఆలోచనలను నమన్వయ భావంతో పరిశీలించి, విశ్లేషించి దానికి సంబంధించిన ఆచరణ భాగాన్ని అనుసరించిననాడే మనం మానవ సమాజంలో మానవుల.ఎగా జీవిస్తూ వున్నట్లు లెక్క లేనిచో ఒక జంతువు మరొక జంతువుతో పోట్లాడి, దానిని కరచి, దాని అహారాన్ని కబళించే దశకూ మవ స్థితికి తేడా యెక్కడ అనే ప్రశ్న వస్తుంది ఈ సమాజాన్ని చూస్తున్నప్పుడు, ఈ సమాజంలో యే సంఘటన చూచినా ఆ భావాన్నే కలిగిస్తూ వున్నది, ఇలా మనల్ని జంతు స్థాయికి దిగజార్చిన వరిస్థితిని కల్పించింది వ్యక్తి స్వామ్యువ్యవస్ట్రే కదా?

రఫి

తేనెపట్టుని చూచినవ్వుడు అందులోని సమిష్టి భాపం మనకు అర్ధ మవుతుండి. అన్ని ఈగలు కలిసి ఒక నాయకత్వాన్ని (రాణి ఈగను) యెన్నుకుని ఆ నాయకత్వంలో అవన్నీ సమిష్టి జివనాన్ని సాగిస్తూ వుందై- అన్ని ఈగలు స్వేచ్చను అనుభవిస్తూనే వుంటై. ఏ ఒక్క ఈగ అవ్వతంతిమై వుండదు. వుండవలసిన అవసరంలేదు. ఆ ఈగల సమిష్టి భావం మనకొక గుణపారంగా వుంటుంది. ఇంత పెద్ద మానవుడు అంత చిన్న ఈగఅ స్థాయికి వెళ్ళి ఆలోచించడమా అని ఆగ్రిహవడి (సయో జనం లేదు. ఈ వ్యవస్థృమ చూచినవ్వుడు మన బుద్ధి స్థాయి అంతకంటే చిన్నదేమో ననిపిస్తూ వుంటుంది

జడ చేతన ప్రకృతినిచూచి మనం చాలా నేర్చుకున్నాం చైతన్య ప్రకృతిలో పివేశించాం, చై తన్యవంతుల మైనాం. అంతవరకు ఆనందించ దగిన విషయమే, కాని; మన జీవిత విధానంలో (సాంఘిక్క ఆర్థిక రంగా లలో) మనం కల్పించుకున్న కృతింిమామైన ఈ తారతమ్యాలు దెనినిచూచి నేర్చుకున్నా0?

ఈ విశ్వంతో ఏ ఒక్క వస్తువు ఏవి ఒక్క వ్యక్తిదీ కాదు, ఏదైనా ఆది అందరిది అలాగే అందరితోను కలిసివుండే వ్యక్తే వ్యక్తిగాని ఆందరి తిను వుండక (వెండలేక కొందరు వేరై పోతాం అంటే అది సాధ్యపడే విషయంకాదు. అలా కాదనుకు౦టే ఆవ్యక్తి సమాజానికి దూరమై సన్యాసం పుచ్చుకోవాలి వ్యక్తిగత స్వాభిమానం యెలాకూడదో వ్యక్తిగత చన్యాసంకూడా అలాంటిదే. సన్యాసం పుచ్చుకున్న యే వ్యక్తి వ్యక్రి గతంగా జీవించలేడు, జీవితమంటే వ్యక్తిగత సన్యాసంకాదు. వ్యక్తిగత స్వాభిమావమూకాదు, మానవత్వంతో మానవులతో కలిసి జీవించడమే మానవ జీవితం,

ఈ విధంగా వ్వైయక్రిక జీవుట్జి వివేశ పెట్టి (ప్రచారంలోకి తీసుకు చచ్చిన ఫలితమేగదా నేటి వ్యవస్థః ఈ వ్యవస్థలొని మానవుల అవస్థలు కళ్యాదా చూస్తూనేవున్నాం; చెవులారా వింటూనే వున్నాం. అందుకే ఈ వ్యవస్థ మారాలంటున్నాం. ఆ మార్చుకోసం ఆలోచిస్తున్నాం, తపిస్తు న్నాం, కృషి చేస్తున్నాం, ఎవరికి తోచినది వారు చేస్తునేవున్నాం.

ద్‌్‌8

అయితే ఈ వ్యవస్థలోని వ్యక్తుల కష్టాలు వ్యక్తిగతాలు కావు (వైయక్తిక జీవుల కర్మ ఫలితాలు కావు) అవి సమిష్టి గతాలే. సమాజంలో సృష్టించబడిన కల్పించబడిన కృతిమ సమస్యలే. అందుచేత ఆ సమ స్యలను సమిష్టిగానే పరిష్కరించాలిగాని వ్యక్తిగతంగా కాదు. వ్యక్తి గతంగా ఆలోచించవచ్చు సమస్యా వరిష్కారానికి వ్యక్షి గతంగా సూచన లివ్వవచ్చు. కాని, పరిమ్మారం మాతం సమిష్టిగానే జరగవలసి వున్నది. అందులో అణుమాత్రం ఆలోచనకు తావులేదు.

మానవుడు అంటి ఒక మానవుడని కాదుకదా? అలాగే మూనవుడు కష్టాలనుండి ముక్తి (స్వేచ్చ) పొందాలి ఆంటే అది అందరి మానవుల ముక్తి (స్వేచ్చ) అనేకదా అర్ధం? అది తాత్వికంగా ఆలోచించినవ్వుడు జీవన్‌ము క్తి అపుతుంది. అంబే మానవులంతా స్వేచ్ళను పొందాలి, అనుభవించాలి అని అర్ధం,

స్వేచ్చ

స్వేచ్ళ అనేది ఉత్తమమైనది, విశాలమైనడి ఆది అంతంలేనిది హద్దులు సరిహద్దులు లేలిది, వ్యక్షి స్వేచ్ళ (స్వైరం) అనేది అధమమైనదిం అది సంకుచిత మైనడి. హద్దులు, సరి వాద్దులమధ్య యిరుక్రై నది.కారణం తాత్వి కంగా వైయక్తిక జీవుడిని ఆధారంచేసుకుని వ్యావహారికంగా వ్యక్తిగత మానవుడికిగల స్వేచ్చను ఆధారంచేసుకున్సి యదేచ్చా (ప్రవృత్తిని కల్పించు కుని, పెంచుకుని; దాని ఆధారంగా తనవృత్తిని చేస్తూవున్న వ్యక్తికి నైతిక విలువలుండవు, అట్టివ్యక్సి నీజికి ఒద్ధుడుకాడు, అవినీతికి వెరవడు. నిజాయి తీని కోల్పోతాడు, స్వార్ధం పెరుగుతుంది. అది అసూయకు కారణమవుతుంది. తనకు తెలియకుండా ద్వేషం పెరుగుతుంది. అంతరంలో స్వాభిమానం చోటుచేసుపంటుండి, దురభిమానం కాలుదువ్వుతుండి. నిదానం కోల్పో తాడు మానవత్వం మంట కలుస్తుంది. ఫైైరం తాండవ మాడుతుంది. దూషణ తిరస్కారాలు రంగంలోకి వచ్చి వ్యక్తులముధ్య కలహంగా మారు తుంది. ఆ కారణంగా సమాజంలో అశాంతి తాండప మాడుతుంది. శాంతి కరునవుతుంది, పర్యవసానంగా మిగిలెదేమిటని ప్రశ్న పుడుతుంది,

ల్‌! ఇదీంతొ ఈరోజు జరుగుతూ వున్నదేగదా? దీనికి ఆ వ్లైయక్సిక జీవని (మానవన్సి స్వేచ్చా తత్వమే కొరణం కొదా? అది ఈనాటి వ్యక్తి స్వేచ్ళ" స్వేచ్ళ అవే దానితో వ్యక్ని స్వేచ్చ అనేది సాపేక్షంగా వుంటుంది, వుండాలి, కొని? వ్యక్షి స్వేచ్ళ అనేది వేరుగా వుండదు. వుండకూడదు? వాటిని సాపేక్షంగా కొక నిరపేక్షంగా చూడకూడదు. అసలు యేదీ నిర పేక్రంగా వుండదు అని తాత్విక సూతోలు చెబుతూ వుండగా వ్యక్తి స్వేచ్ళ అనేది యెలా సాధ్యపడుతుంది? అందువేత స్విచ్ళ, వ్యక్తి స్వేచ్ళ ఆగి దానిలో తాత్విక సంబంధ మెన తేడాను, వ్లైరుధ్యాన్ని (గహించకపోతే వచ్చే యిబ్బంది చాలా వున్నది, అది అర్ధం చేసుకుని తదనుగుణమైన ఆలోచన చేయాలి. నిర్వాణం (బుర్ధుడ్సు జీవస్‌ముక్రి (శంకరుడు స్వేచ్ళ (ఎమ్‌. ఎస్‌. రాయ్‌) అనేవి ఒకే తాత్విక విలువ కలిగి వున్నవనేది నా అఖి ప్రాయం. అలా కౌదని నిర్వాణానికి నిర్యాణమని అర్ధంచెప్పి (మరణా నంతరం పొందేది జీవన్‌ముక్సి అనేదానికి (విదేవాముక్తి)ి మరణా నం తరమోక్షం అనిచెప్పి స్వేచ్య అనేదానికి వ్యక్తి స్వేచ్చ (యథేచ్చ, సరం) అని చెప్పినందువల్లి ఆయా సూతాొలకు తాత్విక విలువలు తరెగిపోయినైై జైవన్‌ముక్సీ (స్వేచ్ళం మోక్షం) అనే దానిని సమిష్టి సమస్యగానే తాలి శంకరుడు చెప్పాడు ఆయన తాత్విక నూత్రిం (వకొరం జీవుడు సమిష్టి జీవుడేగనుక జీవని (మానవుని) సమస్యకూడొా నమిష్టిగానే వుంటుందని ర అభిపొయం గదా? ఆ సమిష్టి తాత్విక నూత్యాన్ని కౌదని జీవుడు కి క జీవడని * జీవుని సమస్యలు వ్యక్షిగత౦గానే చెప్పి పరిష్కారం జో జ గంగని కదా ఈ వ్యవస్థ నడుస్తున్నరిః

ర్‌ఫ్‌ల

వ్యక్తి పూజలు విగిహారాధనలు, యజ్ఞ యాగాది కర్మకాండద్వారా పొందే ఫలితాలు వ్య క్తిగతాలేకదా? ఆకాశాన్నంటే అరవ్వై అంతస్తుల భవ నాలమధ్య తాటిఆకుల కొంవలు వుండటం చూస్తూనే వున్నాం, ఆ భవనం లోను ఆ ఆకుల కొంపలలోను వున్నది ఒకేరకం మానవులుకాదా? ఆయినా కర్మఫలితం వారిద్దరినీ ఆలా వుంచిందని అనుకుని సరి పెట్టుకుని వుండటం లేదా? వేల సంవత్సరాల ఈ విచితిమైన వ్యవస్థను కాపాడుతూ వున్నది ఆవ్యక్తి స్వేచ్చా తత్వమేకాదా? కాదని యెవరైనా అనగలరా? అనగలి గికే ఇదిలా యెందుకుం డేది?

'స్విచ్ళ (ఆన్నిరకాల యీతి బాధలనుండి విముక్తి పొందాలి. సర్వకాల సర్వావస్థ్టలయందు మానవుడు "స్వేచ్చను అనుభవించాలి, దానిని కాదనలేము. అది మానవునికిగణ సహజమైన హక్కు. కొని అది ఈ సమా జంలో హరించబడింది, వ్యక్తిస్వేచ్చ పేరుతోనే దానిని వారు కాపాడు కుంటున్నారు. కొందరు వ్యక్త్షుల పేరుతోవున్న ఆ స్వేచ్ళ మళ్లీ అందరి మానవుల అనుభవంలోకి రావాలి, అంటి స్వే్ళ సమిష్టిది కావాలి. అది యెలా సాధ్యం అనేదే ఆలోచించాలి. పునారాలోచించాలి. ఆక్కడే మనం తప్పటడుగులు వేయకాదు. మానవుడికిగల సహజమైన ఈ స్వేచ్చ సంగతి మానవుడికి తెలియ చెప్పాలి. దానికి యే తాత్విక సూతం సరైన దనేది తాత్వికులు చర్చించాలి,

మానవుడు ఆంటే వ్యక్తిగత మానవుడు కాదుః స్వేవృ అంటే అది వ్యక్షి స్వేచ్ళ అని కాదు. మానవుడు అంటే సమిష్టి మావవుడే, స్వేచ్ళ అంటే సమిష్టి స్వేచ్ళయే, ఆ స్థాయిలో గుర్తించి అర్ధం చెప్పుకోవాలి. ఆ స్థాయిలో సమాజానికి అన్వయించి సమన్వయపరచి సాధించాలి, అదే వ్యావహారిక తాత్విక సమన్వయ మవుతుంది.

వ్యక్తిగత మానవుని స్వేచ్చను కోరడమంటే ఆ మధ్యాచారి చెప్పిన వ్యక్తి (వైయక్తిక) జీవుడ్జి మళ్లీ తాత్వికంగా టతిస్టించే వయత్నమే అవుకుందిః అది తాత్విక తిరోగమనమే కాగలదు. ఆ విధమైన వ్యప్పి జీవుక్ణి అనుభవంలోకి తీసుకురావడ మంటే స్వర్గ నరకాలు బంధ మోక్షాలు,

ర

కర్మ ఫలితాలు తాత్వికంగా ఆంగీకరించినల్లే అవుతుంది, వున్నవాటిని వున్నట్లీి వుంచమనడమవుతు౦ది.

నానాత్వ ఖిన్నత్వాలకు వీకత్వం భౌతిక తత్వశాస్త్రంద్వారా నిరూ పించబడింది. అనేకంగా కనిపించే భిన్న జీవజాతుల మధ్య, జీవులమధ్య (జీవాత్మలమధ్య) ఏకత్వం (ఏకాత్మతత్వం) చెప్పింది అద్వైతం. కాని ఏకత్వంలో నుంచి (పరమాత్మలో నుంచి) జీవాత్మల అనేకళ్వాన్ని భిన్న త్వాన్ని (వతిపాదించింది ద్వైతం, అందుచేత జీవులమధ్య ముఖ్యంగా మానవులమధ్య తారతమ్యాన్ని సృష్టించింది. ఫలితంగా సామరస్యాన్ని సహకారాన్ని నళింవ జేసింది. అది మనిషిలో అసూయాద్వేషాలకు కారణ మయింది.

అందుచేత కాళ్వికంగా సమిష్టి తత్వాన్ని (వతిపాదించిన అదై్వైతం భౌతిక తత్వశాస్త్రానికి దగ్గరవుతుందేగాని ద్వైతం ఏనాటికీకాదు అది అన్ని విషయాలలోను భౌతిక వాదంతో బేధిస్తుంది. అందుచేత మనలను బాథి స్తుంది న

మన భారతదేశంలోని ముఖ్యమైన తత్వవేత్తల శాత్వికాంశాలను రెండు విధాలుగా విభజించి చెనృవచ్చు. బుద్ధుడు, శంకరుడు, రామాను జుడ్కు మధ్వ, ఎమ్‌. ఎస్‌. రాయ్‌, ఈ అయిదుగురిని తీసుకుని వారి శార్వికాంళాఅను పరిశీలిద్దాం బుద్ధుడు, ఎమ్‌ ఎన్‌ రాయ్‌ పూర్తిగా భౌతిక వాదులు మధ్య రామానుజులు పూర్తిగా అధ్యాత్మిక భావవాదులు శంకరుడు పరస్పరమైన, విరుద్ధమైన ఆ రెండు సిద్ధాంతాలకు మధ్యే మార్గం చెప్పినవాడు. ఆయన సూతా్రొలవల్ల భౌతిక తత్వళాస్త్రానికి (సమిష్టికి సమన్వయం కుదురుతుంటేగాని ఆధ్యాత్మిక భావవాదానికి కుధరద్కూ అలా కుదర్చాలని చేసిన చానిఫలితమే ఈ వ్వైలుధ్యాల తాత్వి కాంశాలకు మూలం,

ఇక రామానుజుడు, మధ్వ చెప్పింది పూర్తిగా వైయక్తిక (వ్యక్తి గత్స తత్వం, బుద్ధుడు ఎమ్‌ ఎస్‌, రాయ్‌ చెప్పిండి పైదానికి విరుద్ధ

.

మైన సమిష్టి తత్వం, అది తాల్వికంగాను, వ్యావహారికంగొను కూడొ నిర్ద్వంద్వంగా చెప్పబడిన విషయం, ఇకపోతే శంకరుడు చెప్పింది తాత్వి కంగా సమిష్టి (జీవుడు తత్వంకాగా దానిని వ్యావహారికంగా సమన్వయం చేసి చెవవచ్చును. అందువల్ల వ్లైరుధ్యం యే విధంగాను వుండదుం

అందుచేత బుద్ధుడు చెప్పిన నిర్వాణం, శంకరుడు ఇెప్పిన జీవన్‌ ముకి, ఎమ్‌. ఎన్‌ రాయ్‌ చెప్పిన స్వేచ్చ (వ్యక్తి స్వేచ్భకాదు) ఒకే తాత్విక సూతింమీద ఆధారవపడివవి కావడంచేత అవి ఒకే తాత్విక స్థాయి కలిగివున్నవనేది నా అభిపొయం. ఆకారణంగా వాటిని సొమాబిక పరంగా సమన్వయం చేసి ఆలోచించి నవ్వుడు సమిష్టి వ్యవస్థనే సమర్థిం చుతూ వున్నై, వ్యష్టి (వ్యక్ని) వ్యవస్థ అనేది కానేకాదు

నేమ ఉపోర్ధాతంలో బెప్పినట్లు వ్యక్తి స్వేచ్చ అనేపేరుతో మధ్యా చారి చెప్పిన (వైయక్తిక) ద్వైత స్థాయికి, ఎమ్‌, ఎస్‌, రాయ్‌ స్వేచ్భా తత్వాన్ని దిగజార్చ వద్దని మనవి. అందుచేత స్వేచ్చ అనేది ఉత్తమ మైనది గతుక అధమమైన వ్యక్ని స్వేచ్చ అనేది మన భావంనుంచి (థాషనుంచి కూడ్సా తొలగించడం మంచిది. ఈ విషయంలో విజ్ఞు లెంత వరజట సమ్మతిస్తారో తెలియదు. అది వారి? వారి పస్రొజ్ఞత్య విజ్ఞత మీద ఆధారవడి వుంటుంది. (వ్రజ్ఞతి వాదనను [వతిసాదించ వచ్చునేమో కాని అది జ్ఞానమనిపించుకోదు, కారణం అది తాత్విక ననున్వయానికి సరిపోదు కనుక

మానవ సమాజం యేర్చడి నవ్పటిమండి నేటివరకు రీంర్పడుతూ వచ్చిన అనేక వ్యవస్థలకు కారణం వైయిక్షిక (వ్యక్తిగత) తాత్విక సూతం మీదనే గడా ఆధారపడి దశల వారీగా మారుతూ వచ్చింది? బానిస వ్యవస్థ, రాచరికపు వ్యవస్థ్యృ జమీందారీ భూస్వామ్య వ్యవస్థ ధనిక పెట్టుబడిదారి వ్యవస్థలకు తాత్విక పునాదులు వెయకిక (వ్యక్తి గళ) ఆధిక్యత అనే భావంనుండి ఏర్పడిన వే. పురుషాధిక్యతా భావంకూడా ఆఅ తాత్విక పునాదిమీద ఏర్చడినదే కదా? అందుకే మానవులంతా సమా నం అనే తాత్విక సూత్రాలపై ఆధారపడిన సమ సమాజం కావాలంటు న్నాం, అది సమిష్టి సూతింమీద ఆధారవడి వుంటుంది

న!

సమిష్టి దృష్టితో సమసమాజాశయంతో కమ్యూనిష్టు దేశాల్లో వరి శంములను, వంట పొలాలను సమాజవరం చేశారు. అందువల్ల అక్కడ ఉత్పత్తి దెబ్బతిన్నదనీ నంవదను నమిష్టి చేయడమే అందుకు కారణ మనీ వ్యా్యానిన్తూ వార్తలు మోసుకువస్తూ వుంటారు ఆ వ్యవస్థపై ద్వేషం వున్న వ్యక్తులు. అఆయికే కావచ్చు, కాదనం, కొన్నివేల సంవత్సరాల వ్యక్తి స్వామ్య వ్యవస్థకు అలవాటుపడి (=ది యెంత దుష్ఫలితాల నిచ్చినా) అదే బాగున్నదనే మనస్తత్వం నరనరాఠఅ పట్టి పీడిస్తూ వుండటం అందుకు కారణం ఆ భావంనుండి నెమ్మదిగా సమిష్టి భానం అలవరచుకునే వరకు అటునంటీి పరిస్థితులు వుంటే వుండవచ్చు, కాదనం,.

అయితే అక్కడ ఉత్పత్ని యెంత జంగిందనేదికాదు ముఖ్యం, అడి యెొఠా వినియోగం జకిగిందనేదే మనకు ముఖ్యం, ఉత్పత్తి తరిగినంత నూతించేత అక్కడ అకలి చావులు లేవుకదా? ఉన్నదేదో అందరు అనుభవించారు. అందరు ఆనందంగా జీవించారు. కాని, వ్యక్షిస్వామ్య వ్యవస్థ వున్న దేశాల్లో ఉత్పత్తి అధికంగా జరిగివుంటే జరిగి వుండవచ్చు, అక్కడ జరిగిందేమిటి? ఫలిత మేమిటి? ఒకపికన్నై తిండిలేక జనం చస్తూ వున్నా గిట్టుబాటు ధరలు రావనే వ్యాపార మనస్తత్వంతోను, వ్యక్సి స్వార్థంతోను కొన్నివేల టన్నుల ఆహార ధాన్యాలను సముద్రంలో పార బోసిన సంగతి మరువగఅమా? వారికి కావలసింది లాభమే (ధనమే కనుక ఆ విధంగా చేయగలిగారుం గోడవుమల్లో నిల్వవుంచిన ధాన్యాలు మగ్గి, బూజువట్టి, పురుగులువడి పనికిరాకుండా పోయేదాకా అట్టిపెట్టి చివరకు పెంటకప్పల్లో పారబోసిన సందర్భాలు యెన్నిలేవు! ఈ విషయా తెందుకు ఆలోచించరు?

రెండవ (వవపంచ యుద్ధానంతరం బెంగాలు రాయలసీమ లాంటి విదేశాలలో అక్రలాది ప్రజా సామాన్యం అకలి మంటల్లో మలమలమాడి మగ్గి బుగ్గెపోయిన సందర్భాలు మరచిపోగలమా? వీటికి కారణం ఆహార ధాన్యాలు లేకపో వడమా। అంతులేని వ్యక్తి స్వార్ధమాః అనేది ఆలోచించి నషుడు అర్థం కాగలదు వ్యష్టి స్వామ్యంలో వ్యక్షికివన్న స్వేచ్ళ

! యేమిటని, ఒక వ్యక్తిని దోచుకుని ఒక వ్యక్షి మిగుల్చుబనేదే హాని నీతి అందామా? అదేవ్యక్షి స్వేచ్ళకు నిదర్శనమా?

_ సంపద వుంటేనే చాలదు. అది యులా వినియోగించు కోవాఅనేది కూడా తేలియాతి. సహజమైన సంవద మన కెంతో వున్నది. కొని, దానిని సద్వినియోగం చేసుకునే సమిష్టి పధకం మనకు లేదు. ఎవరికి ఆలదింది వారు స్వావాచేస్తూ అందులో పోటివడుతూ వుండటమే నీతిగా చెప్పుకుం టున్నాం, మనకు ఎన్నో జీవనదులున్నా ఆ నదీజలాలను సద్వినియోగం చేసుకోవాలనే సమిష్టి ఆలోచనలేదు. అందువల్ల ఆ నదీజలాలు సముద్రం పాలైనా యిష్టవడకాం కాని అందరికోసం అనేది మాతం అంగీకరించం" అటువంటి పధకం యేదైనా వస్తే దానిని వ్యతిరేకిస్తూ వుంబాం. ఇదంతా వ్యక్తీ స్వామ్యంలో వుండే స్వార్ధంతో కూడిన అసూయాద్వేషోలు అంత రంలో దాగివండి సమయం వచ్చినప్పుడు అలా వ్యవహరించేలాగా జేస్తూవుంటై. వాదంళో న్యాయం లేకపోయినా వ్యక్తీ స్వేచ్చ పేరుతో వాదిస్తూ వుంటాం.

గంగా-_కావేరి వధకం వున్నది, గంగను శావేరితో కలిపితే వాటి జల సంనద మనకెంతో సంపదను పెంచుతుంది. కాని దానిని అమలు జరిపే సమిష్టి ఆలోచనలు చేయం. విజయవాడ పిక్కనే కృష్ణానది (పవ హిస్తూ వున్నది. కాని విజయవాడ నగర పౌరులకు మంచినీరు కరువే, మద్యాసుకు కృష్ణానడి నుండి మంచినీరు అడిగితే ఇవ్వడానికి వీలులేదని అనడానీకి అందరూ కలుస్తారు. అనది నీరు యెంతో సముద్రంలో కలిసి పోతూవున్నవి, కాన్తి డానిని సద్వినియోగం చేసుకోవడానికి మనసు అంగికఠించదు. ఇటువంటి అనేక విషయాలకు అంతరంలో దాగివున్న వ్యక్తి స్వామ్యుతత్వం కారణం. అది అన్ని రంగాలలోను వ్యక్తిని సంకు చిత పరుస్తూ వుంటుంది.

ఇలా అన్ని రంగాలలోను అనర్హకంగావున్న ఈ వ్యష్టి స్వామ్య వ్యవస్థనుండి .నూతన సమిష్టి వ్యవస్థ కోసం ఆలోచనలు చేసిన తత్వ వేత్తలలో ముఖ్యుడు కోరల్‌ మార్కు. సమష్టి సమాజంలో అందరికి అన్ని

భ్‌?

విధాలా స్వేచ్ళ అనేది ముఖ్యసూతిం. అందరికి వని. అందరికి తిండి ఆలాగే అందరికి అన్ని విధాలా అవకాశం, అందువల్ల అంద6కి అన్ని విధాలా యీతి బాధలనుండి విముక్తి ఆంటి అందరికి సమానమైన స్వేచ్ళ అనేది దాని పిధాన సూతం, తద్వారా అందరు స్వేచ్చతో వ్యక్షిత్వాలు గల వ్యక్తులుగా సమిష్టి జీవనం సాగించవచ్చు ననేది ఆ నూతన (ప్రణాళిక ఆశయం,

భౌతికతత్వ శాస్ర్రాధారంగా ఆలోచించి తదనుగుణమైన సామాజిక వ్యవస్థను న్లిర్మించాలనేది ఆ ప్రణాళిక ప్రధాన ఆశయం, ఆందులో కొన్ని లోపాలు వుండవచ్చు. వాటిని కాలానుగుణంగా మాళ్చుచేసుకోవచ్చు. అటువంటి మార్పులు అవసరాన్నిబట్టి లెనిస్‌ కొంతవరకు చేశాడు, మావో తన ఆచరణలో వచ్చిన అనుభవంతో కొన్నిమార్చులు చేశాడు, మరికొన్ని మార్చులు ఎమ్‌. ఎన్‌. రాయ్‌ _పవేశపెట్టాడు వాటిని అమళలుజరుపు కోవడంలో వచ్చే యిబ్బందుల దృష్ట్యా మరికొన్ని మార్చులు మనం చేసు కోవచ్చు. అభ్యంతరం యేమి వుండదు వుండనక్కరలేదు. కాని విధాన మైన సమిష్టితత్వం కొదని సహకారతత్వం కావాలని అనడంలో అంతర్యం అర్థం కావడంలేదు, అలాగే సమిష్టి స్వేచ్ళ అనేదానినుండి వ్యక్తి స్వేచ్ళ అనేదికూడా అర్థరహితం. అనర్థ కారణం,

అన్ని విషయాలనుండి మానవుడు స్యేచ్ళ అనుభవించాలి అనేది పొధానసూతకింగా వుండగా ప్రత్యేకించి వ్యక్తి స్వెచ్చ అనేది (వ్రవేశ పెట్ట డంలో అర్థంలేదు, అది మళ్ళీ మానవులమధ్య వేవ్చాటు తత్వం, వ్యక్తిలో ఆధిక్యతా భావం చోటుచేసుకునే అవకాశం వున్నది. అది తాత్వికంగా ద్వైత బుద్ధిని పితిపాదిస్తుంటి, అది తాథ్విక తిరోగమన మవుతుంది, అది పనికిరాదని ఒకసాఠి పాంవైచిన పదార్ధం లాంటిది. (కుళ్ళి కంపుకొట్టిన వండులాంటిదిి అంటువంటి దానికోనం మళ్ళీ చేయిజూచడం, అన్వేషించ డం అనహ్యం. అందుచేత విడవతగింది విడవడం, పూనతగింది పూనడం తాత్వికులకు మంచి లక్షణం,

ఇంతకు ముందు యెన్నో విషయాలు చర్చించుకున్నాం. ఇంకా యెన్నో విషయాలు చర్చించవలసినవి వున్నై, కాన్మి గ్రంధ విస్తరణ

ర్‌ఫ్‌0 కాకూడదనే ఉద్దేశంతో ఈ విషయాన్ని యింతటితో ఆపుశున్నాను. పైన చర్చించిన విషయాలను గురించి తాత్విక, వ్యావహారిక సమన్వయం కోనం ఆలోచించిన విషయాలు మళ్ళీ ఆలోచించవలసిన అవసరం యెం తె నా వున్నది. ఆలోచన. పునరాలోచన కూడా అవసరమే ననేది నా అభి పొంమయం. ఆలోచిం చేటప్పుడు నా ఆలోచన, నీ ఆలోచన అనే భావంశోకాక మన ఆలోచన అనేది దృష్టిలో వుంచుకుంటే సమన్వయం కుదరకపోదు, సమన్వయం కుదిరితే సమస్యకు పరిష్కారం కుదిరినట్లే. సమస్య అందరిది కనుక అందరూ ఆలోచించాలి, అలా ఆలోచించిన విష యాలు ఆచరణలోకి వచ్చినపుడు అందరికి సుఖశాంతులు అందగలవు, అదే మన అందరి ఆశయం గదా? శంకరుడు పూర్తిచేయని తాత్విక సమన్వయ భాగాన్ని పూర్తి చేయడానికే ఈ చలమడు వచ్చాడు అనేవారు అన్నగారు. చలమడు పూర్త వేయని విషయాన్ని (సమన్వయంతో ఆచరణ భాగాన్ని) ఈ కృష్ణుడు పూర్తిచేస్తాడు అని నేననేవాడినని ముందే చెప్పానుగదా. వారు లేకపోవ డంతో తాత్విక జగత్తుకు తీరనిలోటు ఏర్పడిం దనిపించింది నాకు తాత్వికంగా యేర్చడిన ఆ లోటుని పూర్తిచేయడం నా బాధ్యతగా గుర్తించాను. అలా గుర్తించిన నేను నా కర్త్వవ్యంగా ఈ వని చేశాను (ఆన్నగారితో నా పరిచయం వ్రాశాను జగత్‌ సత్యం _ (బహ్మమిధ్య అనే పుస్త కం వ్రాయడానికి ప్రత్యక్షంగాగాని, పరోక్షంగాగాని వారు కారకులు పేేరకులు అనే విషయాన్ని అందరికి తెలియ జేయడానికి నేను ఆనం దిస్తున్నాను. ఆ పుస్తకాన్ని త్వరలో అచ్చు వేయిఎచి మీకందించగలను. నాకు అక్కగారు గురువుగారు అయివ రాజరత్నమ్మగారు నాకు ఆాల్విక విషయాలు బోధించేటప్పుడు గాని వ్యావహారిక విషయాలు తెలియ జెప్పేటప్పుడుగాని నేను పరాకులో వుండకుండా చూచుకుంటూ తాను చిరాకు ఇందకుండా వుంటూ వుండటం చేతనే నేసీమాతిం క్రానం సంపొటించానని అనుకుంటున్నాను,

లకి

విలిదానికి చిరాపచెందే గురువులవల్ల శిష్యులు తప్పనిసరిగా వరాకు పొందక తప్పదు. ఎంత చెప్పినా పరాకుగానే వింటూవుండే శిష్యునివల్ల యే గుఠువ్నైనా చిరాకు చెందకుండా వుండలేడు. అందువల్ల గురువుకి చిరాకు, శిష్యునికి పరాకు తగదు. అయితే అదెలాసొధ్యం అని అడుగుకా రేమోః ఎలా సాధ్యమో నేను చెవ్పరేను. కాని నూ యిద్దరికి మాతిం అది సాధ్యవడింది. అందుకే నన్నింతటివాళ్జి చేయగలిగారు మా గురువుగారు. అందుకే వారిని గురించి ఈ మాటలు వ్రాయవలసి వచ్చింది,

నేను వారివద్ద విన్నది తక్కువే అయినా వారు చెప్పే పద్దతిలో చెప్పింది చాలా యెక్కువగా అర్ధమయ్యే వద్దతివల్ల నేను చాలా యెక్కు వగా తెలుసుకో గలిగాననే సంతృప్తి నాకున్నది, అదై్వైత్వం పూర్తిగా తెలుసుకోవడం అంత సులభమైన వనికాదు. అది అంతులేని వాద (ప్రతి వాదనలను అభివృద్ధి చేసుకున్నది కావడంచేత యెంత తెలిసినా యింకొ తెఎయవలసించె వుంటూనే వుంటుందని పిస్తుంది. అయినా ముఖ్యసూతా్రాలు అర్థమైతే భౌతిక తత్వళాస్త్రంతో పమవ్వయ పరచి మరికొంత అభివృద్ధి చేసుకోవచ్చును. ఆలా అభివృద్ధి చేసుకోవడంలో బోధనా వద్ధతులు కొత్త దారులు తొక్కి బోధ వినసొంపు అవుతుంది. అందువల్ల వినేవారికి విసుగు పుట్టక విషయ అవగాహన సులభనువుతుందిం

మా అన్న చఅమయ్యగారు (వేదాంత విద్యా విశారద) నదానంద అనే సార్ధక నామంతో వ్యవహరించారు. వారు యివ్వుడులేరు. 16-11-05 తరువాత్‌ వారు మనమధ్య లేరు. కార్య రూవంలోని శరీరం లేకపోయినా జ్ఞాన రూవమైన వారి స్వరూవం నునమధ్య వుంటూనే వుంటుంది.

వారి జ్ఞావకార్ధం వారిని గురించిన నా జ్ఞావకాలు ఈ వరిచయంద్వారా మీకు పరీచయిం చెశాను, ఈ పరిచయంవల్ల వారి జ్ఞానమార్గం మనంద రికి మార్గమై మనలను పరిపూర్ణ జ్ఞానంవైై పుకు నడిపించ గలదని ఆశిద్దాం.

“త్వ మేవాహమ్‌” అని వారు పదేపదే అంటూ వుండేవారు. ఆ అద్ద్య్వైత వాక్యం మన మనసుల్లో సర్వకాల సర్వావస్థల యందు వుండి మనలను ఆతరణట ముందుకు తీసుకు వెళ్ళుగలదని ఆశిస్తున్నాను,

ర్ట లకీ *“న్వుహా వాకా బ్ర్‌లం నుండి ఓ అర్ధము వ్యర్థముజేయ న నిర్ధకములు జుట్టుకొమను నానా విధముల్‌ అర్థమ్ము లేనిమాటల నర్థములకు దారిజూపు అవనీని వాసా, వి కాసులేకయున్న కలియుగమే లేదు పోజులేకయున్న (పొద్దుబోదు దాసులై ననాడు ధైర్యము జచ్చురా చెప్పనేలవేరె శ్రీనివాపం శి _పొట్టకూటికొరకు పొద్దస్త్న మానము మండుబెండలోన నుండి మంటి రెక్క విరుచుకున్న డొక్కలు నిండవు దీని భావ మేమి శ్రీనివాస. శీ ఊరిలోని వానీ కుండ నిల్లునులేదు ఉఊసుర లేని బొమ్మ క్రుండె నిల్లు ఎంత ఘారమోఠి ఎవరికి జెప్పేది చెవవేమి నీవు శ్రీనివాసం = గూత్తా శ్రీనివాసరావు,

అనబంధం = కే గుత్తావారి ఆదర్శ కుటుంబం

గుత్తా చిననరసయ్య్య, అలితమ్మగార్ష సంతానం చలమయ్య, రామానుజయ్యః వీరరాఘవయ్య, సుబ్రహ్మణ్యం, థీనివాసనరావుః రాధాకృష్ణ, రాజరత్నమ్మ, సరస్వతి, సరోజిని, రాజకీయ (స్వాతంత్య్ర) పోరాటాలకు, సొంఘిక సంస్కరణలకు ముందడుగు వేసిన కుటుంబం.

వ్యష్టి సత్యాగిహం, _ ఉప్పు సత్యాగిహం క్విట్‌ ఇండియా పోరా టాలలో జై ళృకువెళ్ళి అర్థిర్య శారీరక బాధలకు గురికావలసి వచ్చింది ఈ కుటుంబం. చంమయ్య, రామానుజయ్య వీరరాఘవయ్యా, సుందరమ్మ (చఅమయ్యగారి సతీమణి) అనేకసార్లు డ్రై ళృకువెళ్లి శిక్రలననుభవించారుం సుబిహ్మణ్యం, థ్రీనివాసరావు, రాధాకృష్ణ ఆ పోరాటాలలో పొల్గొన్న కారణంగా అనేకసార్లు అరెస్టు చేయబడి సబ్‌జై ళ్ళలో వుంచబడి మైనర్లు అనే కారణంగా విడుదల చేయబడుతూ వచ్చారుః

సాంఘిక సంస్కరణలు

పురోహిత వర్గాన్ని యెచిరించి స్వసంభ పొరోహిత్యంతో ప్రారంభ మన సొంఘిక సంస్కరణల చరిత 1888 వ సంవతృరం౦లో సోదరి సరన్వతి వివాహం స్వనంఘ పొరోహిత్యంతో, హరిజన సోదరుల మేళ వాద్య కచేరీతో, సహపంక్తి భోజనాలతో జరిపించబడింది. 1844 వ సం॥[లో సరోజిని (సోదర్సికి ముహూర్తం చూడకుండ పౌరోహిత్యం లేకుండ, ఠాళి బొటు కటికుండ, వై దిక మత ఆచార సంవిదాయాలకు స్వస్తి చెప్పి చేయ బడోన సరీస్కరణ 'వివాహం, యళలమంచిలి వంకటపృ్పయ్య్యగారి ఆధ్వర్యంలో జరిగిందిః

19045 వ సంశీలో సుబిహ్మణ్య౦= కులాలు కల్చ్పిఠమని, అవి మాన

చఇలాలటివనిః బాటిని యెజిరించి చేసిన కులాంతర (బి, సిఎ వత్వానికీ ముచ్చి బహ్మానందగిరి స్వామీజీ ఆధ్వర్యంలో జరిగింది.

వివాహం? జగద్దురు ( (

1౫0వ సం1లో థ్రీనివాసరావుం కులఖభీవాన్నే కాక థొషా ఖేదం

• తర (ఎస్‌, సి, నా స్ట ః

సం, వముఖ ద్రవిడ కజగం వ్‌ ల

రంల

1850 వ సం॥లో రాధాకృష్ణ _- కులాంతర (బి. సి) సంస్కరణ

వివాహం, మిక్కిలినేని రాధాకృష్ణగారి ఆధ్వర్యంలో జరిగింది, చలవయ్యగారి సంతానం

1941 వ సం॥[లో స్వరాజ్యం _ సంస్కరణ వివాహం, మాకినేని బసవ పున్నయ్యగాలఠి ఆధ్వర్యంలో జరిగింది.

13? వ సం॥లో భానుమరి _ సంస్కరణ వివాహం, యఠఅమంచిలి వెంకటప్పయ్యగారి ఆధ్వర్యంలో జరిగింది.

19800 వ సం॥ లో నరసింహారావు _ సంస్కరణ వివాహం, జగద్గురు బిహ్మావందగిరి స్వామీజీ ఆధ్వర్యంలో జరిగింది.

రావాసుజయ్యుగారి సంతానం

1047 వ పం॥లో భారతి _ ఆంధ్రివాష్ట్రంలోనే కాక మొత్తం భారత దేశంలోనే సంచలనం కలిగించిన చరిత్రాత్మకమైన వివాహం (యస్‌, సి. ఆవుల గోపాలకృష్ణమూర్తి గారి ఆధ్వర్యంలో గోపఠాజు రామచందిరావు (గోరా గారు చేయించారు,

1854 వ సం! లో సుశీల - సంస్కరణ వివాహం, పుచ్చలపల్లి సుందరయ్యగారి అధ్వర్యంలో జరిగింది.

4808 వ సం1లో లలిత - సంస్కరణ వివాహం, డాక్టరు బి, వెంకట రావుగారి ఆధ్వర్యంలో కడియాల గోపాలరావుగారు చేయించారు.

1974 వ సం॥$లో గోమికో _ సంస్కరణ వివాహం ఎస్‌. ఇన్నయ్య గారి ఆధ్వర్యంలో జరిగింది,

వీర రాఘవయ్యాగారి సంతానం

1850 వ సంకలో విజమయ౪క్ష్మి - సంస్కరణ వివాహం, మదాాసు మేయరు ఈశా సంబంధంగారి ఆధ్వర్యంలో జరిగింది

శ/ వ సం॥లో కరుణకుమారి - భాషాంతర్య కులాంతర (బి సిం వివాహం ఒక ప్రముఖ డి, యష్‌, కె, నాయకుని ఆధ్వర్యంలో జరిగింది

ర!

1980 వ సం॥లో రాజరత్నం - సంస్కరణ వివాహం, కనక మేడల వేంకటేశ్వరరావుగారి ఆధ్వర్యంలో జరిగింది.

స్మబహ్మణ్యంగారి సంతానం

1985 వ సం!1లో జగదీక్‌ చం[దబోస్‌ - సంస్కరణ వివాహం యఠఅ మంచిల్‌ వెంకటవృయ్యుగారి ఆధ్వర్యంలో జరిగిందిం

1972 వ సం॥లో జ్యోత్స్న = కులాంతర వివావాం (యస్‌: సిం ముఖ్యమంతి జలగం వెంగళరావుగాఠి ఆధ్వర్యంలో జరిగింది.

18978 వ సం॥లో నిర్మల = కులాంతర వివాహం (బి సి) గాంధి గారి ఆశిమం సేవాగ్రామ్‌ ఆశ్రమ కార్యదర్శి ఆధ్వర్యంలో జరిగింది,

1982 వ సం॥లో ఉదయకుమార్‌ - సంస్కరణ వివాహం, మోటూరి హనుమంతరావుగారి ఆధ్వర్యంలో జరిగిందిం

19605 వ సం[$లో ఉఊపషొకుమారి _- కులాంతర వివాహం (వి సి వారా సివాగ్రామ్‌ (ప్రముఖ సంస్కరణవాది సాధూ చఠణ్‌గారి అథ్వ ర్యంలో జరిగింది.

1082 వ సం॥లో [కాంతికుమార్‌ _ భాషాంతర- టేశాంతర (బైన వివాహాం, నాగపూర్‌ ఆర్య సమౌజ్‌ [ప్రముఖుల ఆధ్వర్యంలో జరిగింది.

శ్రీనివాసరావుగారి సంతానం

1870 వ నం!లో కలం = ఖాషాంతర్య కులాంతర (బి. సి) వివా హం ఆరు(దగారి అధ్వర్యంలో రామలక్ష్మిగారు చేయించారు.

19/9 వసం॥! లో హలం - కులమతాలేకాక్క దేశభేదం (జాతీయ తత్వం) నవ్య మానవతకు తగదని జరిపించిన దేశాంతర (వైనాా వివా హం రావిపూడి వెంకటాదిగారి ఆధ్యర్యంలో అవణంగారు (కూరగాయల దండలతో) జరిపించిన వివాహం,

1980 వ సం॥[లో బలం - సంస్కరణ వివాహం, కొండవీటి వేంకట కవిగారి ఆధ్వర్యంలో వెనిగళ్ళ నుబ్బారావుగారు చేయించారు,

1801 వ సం॥లో సమరసం = సంస్కరణ వివాహం, మాలపీ చందూరుగాలి ఆధ్వర్యంలో గుత్తా రాధాకృష్ణగాళు జరిపించారు.

ర! రాధాకృష్ణగారి సంతానం

18/1 వ సం॥[లో సంభమ్మత _ సాంఘికంగా సమాజంలో స్రీలకు జరిగిన అన్యాయాఅను యుదిరించి పోరాడిన రాజారామ్‌ మోహనరాయ్‌, కందుకూరి వీరేశలింగం గార్ల ఆశయాఅ ననుసరించి జరిపించిన (వితంతు వివాహం; _సథ్యాత నవలా రచయిత సంస్కరణాభిలాషి కనశమేడల వెంకటేశ్వరరానుగారి ఆధ్వర్యంలో గుతా చలమయ్యగాతు జరిపించారు.

1870వ సం॥లో బుడిన్ని - సంస్కరణ వివాహం కొసలాజు రాఘవయ్యగాకి ఆధ్వర్యంలో కొండవీటి వేంకట కవిగారు జరిపించారు.

180 వ సం!లో అలిత ్‌ భాషాంతరః, కలాంశర సంస్కరణ వివా హం, _పముఖ నాస్తికులు లెక్బరర్‌ నన్నస్‌గారి ఆధ్వర్యంలో మద్వాసు మాజీ మేయరు ఈరా సంబంధంగారు జరిపించారు*

ఈ కుటు౦బ౦లో గుత్తా రాధాకృష్ణగారి కుమార్తె గీతాంజలి భాషాంతఠర్య కులాంఠర వివాహం 19804 ఫ్కబవరి రరిన ఆంధి(ప్రదేశ్‌ హేతు వాద సంఘ అధ్యక్షులు ఎస్‌, వి, రావుగారి అధ్వర్యంలో హేతువాద సంఘ (పధాన కార్యదర్శి కత్తి పద్మారావుగారు జరిపించనున్నారు. ఆసం దర్భంగా ఈ ఆదర్శ కుటుంబాన్ని పరిచయం చేయటం మన కర్తవ్యంగా భావించాం,

దేశసమైక్యతకు, సమాజ [వగతికి సాంఘిక కట్టుబాట్ల ను యెదిరించి ఈ రకమైన సంస్కరణ వివాహాలు విరివిగా చేసుకోవటం అత్యంత అవసర మనే విషయాన్ని ఆం(ధ్రవిదేక్‌ హేతువాద సంఘం బలమైన (పచారం చేస్తూవున్నది. అందుచేత కుల, మత్య భాషాభీదం పొటించని వివాహాలు చేసుకుని నాంఘికపిగతిని సాధించాలని హేతువాద సంఘం కోరుతున్నది,

సిద్ధాంతం ఆచరణకు వట్టుగొమ్మ, ఆచరణ సిద్ధాంతానికి ఊపిరిం ఆచరణ రహితమైన శుష్క వాగ్దానాలతోకాక గుళ్తా రాధాకృష్ణ (భౌలిక హత గారు, వాకి కుటుంబం ఆచరణాత్మకంగా ముందుకు పోతూ హేతు నాద ఉద్యమానికి పేరణగా ఆచరణాత్మక జీవితాధర్శం కలిగివున్నందుకు ఆనందంతో అభినందిస్తున్నాం, అది దృష్టిలో వుంచుకుని ఈ ఆదరశ కుటుంబాన్ని సతిచయం చేయడమైనది. ““

=ఆర్మధ్రపుదేశ్‌ హేతువాద సంఘం, (8-5-84)

అనుబంధం = ౪ ఎస్‌0, ఎన్‌, రాయ్‌

ఇది ఎమ్‌, ఎన్‌, రాయ్‌ శత జయంతి సంవత్సరం, ఆ సందర్భంగా దేశవ్యాప్తంగా కార్యక్రమాలు ఏర్పాటు చేయబడినవి, ఈ కార్యక9మాలు రెండు విధాలుగా విభజించి చూడవచ్చు. ఆ కార్యక్రమాలను నిర్వహించే వారు ఆయన థావాలకు వారసులుగా కొందరు, ఆయనకు వ్యక్తి ఆరాధ కలు (భక్తుళ్సుగొ కొందరు ఆ కార్యకంిమాలను నిర్వహిస్తున్నారు ఇస్తున్నా రుం ఆయనకు భక్తులై నవారు ఆ కార్య(కమాలను దైన ఉత్సవాల స్థాయిలో జరుపుకున్నారు

మాళ్కు శత వర్ధంతి (చనిపోయి నూరు సంవత్సరాలు నాటికి మార్కు సిద్ధాంతాలలో తమ్రాళు) దోషాలు వెదకిన రాయ్‌ ఆనుయాయుళు రాయ్‌ శత జయంతి (పట్టి నూరు సంవత్చరాలు నాటికే రాయ్‌ సిద్ధాం తాలకు కాలదోషం పట్టించారు (ఆచరణ లేమి కారణంగా), ఆయన అను యాయుళలు (౯డికల్‌ హ్యూమని ష్టులణ్సు అయనమ ఒక గొవృవ్యక్తిగా ఇెవ్వుకుని వ్యకి ఆరాధనకు దిగి ఆయన సిద్ధాంత వారసులు కాలేక

అజాత

బోయారు. అండుచేతనే రాయ్‌ శత జయంతి కార్యక 0మాలు ద్హైవ ఉత్స వాల సాయికి దిగజార్చారు ఆఅంటున్నానుః సిద్ధాంతాన్ని అర్ధం జీసుటని పొరంకాన్ని (వచారం చేయాలనే తవనతో కృషి చేస్తున్నవారు. లేక బోలేదు కాని, వారు చాలొ కొద్దిమంది మాత్రమే వున్నారుః

అటువంటివారు సభలు, చర్చలు ఏర్పాటుచేసి (ప్రచారం చేస్తూ వున్నారు వారిని" అభినందించ వలసిందే, మిగిలినవారు శత జయంతి కార్యక్రమాలను దైవ జళ్సవాలి స్థాయిలో. జరుపుకుంటున్నాతు, వారిని అభిశంసిస్తున్నారు' కారణం వారు సిద్ధాంత అనుయాయులు కారు, సిద్దాం కొలకు కారదోషం పట్టించగల శిష్యబృందం మాత)మేః ఆ కారణంగా ఆయన సిదాంతాలను హాత్యచేసీన గౌరవం వారు దక్కించుకున్నారు

థ్‌

ర్క చరితులో తత్వవేత్తలను మానసికంగాను శారిరకంగాను మరియు సిద్ధాంత పరంగాను హత్య చేసినవారు వారి శిష్యజ్యందమేననేది అంద రెరిగిన సత్యమేః అదే కాయ్‌ విషయంలోను సత్యమైనడి. సిద్ధాంతాలకు కాలదోషం పట్టేది అవి ఆచకించనప్పుడుు ఆచరణకు పనికిరానవుడు మ్మా మే. ఆందుచేత సిద్ధాంతాలను అర్ధం చేసుకున్న మేరకు అచఠిస్తూ ఆచరణలో వచ్చిన అనుభవంతో వాటిని సవరించుకుంటూ ఆ సిద్ధాంతాలకు ఊపిరి పోయవలసి వుంటుంది. అ భాధ్యత ఆయా తత్వవేత్తల అను యాయులపై వుంటుంది కనుక ఈ శత జయంతి సందర్భంగా ఆ విధ మైన చైతన్యాన్ని కలిగించగల కార్యక్రమాలు తీసుబంటారని ఆశిద్దాం, మనిషి ఆలోచించట మే చాలదు, పునఠాలో చన(విచక్షణ) కూడా అవసరమే, అప్పుడే నిజమైన ఆలోచన అవుతుంది. అలా కానప్పుడు రాయ్‌ శత జయంతితోనే మరుగునపడి పోతాడు, ఆయన సిదాంతాలకు నురపు తెర వడుతుండి. న రాయ్‌ గొప్ప తత్వవేత్త, ఆయన తాత్వికాంశాలను (వజలలోకీ తీసుకుపోయి |[పచారం చేయవలసివ బాధ్యత ఆయన అనుయాయులపై వున్నది: అందుకు కొంత ధనం కావాల్సి మరికొంత శ్రృమచేయాలి అవి రెండు కరువ్లై పోయినవి వారికి, అందుకు కారణం వారికి ధనం లేక పోవడంకాదుు ఉన్న ధనాన్ని అందుకు((పచారానిక్రిఖర్చు పెట్టాలనే నునః పక్వత లేకపోవటమే అందుకు కారణం. (శమించి తద్వారా సిద్ధాంత _పచొ రం వేయకేని శారీరక బలహీనత్క మానసెక అలసత్వం, అలక్ష్యం అందుకు కారణం, అందుచేత శారిరశంగా బలంవున్నా బలహీనుల, ధనంవున్నా దరిదులే, ధనానికి పొధాన్యం లేదని చెప్పినవారే దానికి బానిసల్లై నారు (శ్రమకు విలువలేదని చెప్పినవాశే దానికి దాసులై నారు. అందుచేత అవి రెండు వారికి కరువై రాయ్‌ భావాలు [(వచారం చేయలేని దరిదు4ల్లై నారు? వనికర క క గగనమై నా అవి అచరించనవ్వూడు, అచరర్యా వారనేదేమరిటి వీ కాలదోషం పట్టీ కాలగతిలో కలిసిపోతూ వుంటై క 4 ర్మిమాన కాలంలో ఆచరించటానికి ఉఊపకరించని సిద్ధా

లగ? తాలు భవిష్యత్‌ కాలంలో ఉపయోగ వడగలవని, కాని ల్ల సీ (| భవీష త్‌ వర్తమాన కాలంలోకి వచ్చేటప్పటికి ఆ సిద్దాంకాఅకు కాలదోషం వీపకిీ వాశే కాలదోషం వట్లీసారు. (ఎవ్పటి కవ్ప, ంద ట్టిస్తారు. ((ఎవ్పటి కవ్పుడు కొత్త సిద్ధాంతం చెవడమే మా వని, ఆచరించటం మా వని కొదని వారి అభిపాథీయం) అందుచేత వారి సిద్ధాంతం పై వారికే నమ్మకం లేదన్నమాట, ॥ కమ్యూనిష్టు దేశాల్లో సొమ్యువాద వ్యవస్థలో భదత వున్నది స్వేళ్ళలేదు (వబాస్వామిక దేశాల్లో స్వి వు! వ్యవస్థలో స్వేళ్ళ వున్నది? భద్రతతేదు. అందుచేత భదిత్య స్వేచ్చ వుండే వ్యవస్థ కావాలని ఆశించాడు రాయ్‌, ఆశయం మంచిదే, కొని దాని సాధనకు మార్గాలేమిటి? అందుకు రాయ్‌ జెప్పిన మార్గాలను ఎంతవరకు అనుసరించి ళృషి చేస్తున్నారు ఆయన అనుయాయులమని చెప్పుకుంటున్న వారు? లేక కొత్త మార్గాలకోనం అన్వేషణ చేస్తున్నారా? అనేది అర్ధం కొవాలికదా, కమ్యూనిజం (సమసమాజం) పై వ్యతి రేరతతో రాడికల్‌ హ్యూమ నిష్టులైన వారే అధికులుగా వున్నారుగాని రాయ్‌ చెప్పినట్లు కమ్యూనిజం కంటే ఉత్తమమైన వ్యవస్థకోనం తపించి కృషిచేసే వ్యక్తులు లేరు. శెస్తలు వె ఫ్టవులు వై షమ్యాలతో ఒకరినాఠరు ద్వేషించుకుని దూషించు పన్న్లీ ఫ్‌ రుకూడా దూషణలకు దిగారేగాని జక పద్ధతిలో ఒక మంచికోనం నమవ్వయ పూరిత ఆలోచన చేస్తున్న ట్ల కనబడదు, సమన్వయ రహిత ద్వేషపూరిత (వాతలు, కూతలు పనికిరావు, అది మానసిక వికొసానికి నిద ైవంళదు, మానసిక వైకల్య (దర్శనం అవతుందిగాని. రాడు చెప్పిన (ిర్వచించిన) 22 నూకాలలోని కొన్న ముఖ్య మెన సూ(కాళను ఇక్కడ ఉదావారిస్తున్నాలు | మెదడొక ఉత్పర్తి సొధన్‌9 అది కర్యర ఖ్‌ శుంది, (4 వ సూతం సరుకుని (భావాలను) ఉత్సర్తీ వస్తుంది. (15 వ కూటం లో రి త్రస సనూొజ౦ ని భౌరికొవనరాలు ఇతోథికంగొ తృప్తి వరచత నిసించలేపు ఖో

! ధికంగా పెరిగే జీవన ,వమాజానికి హామీయిచ్చే ఆర్థిక పునర్నిర్మాణం రాడికల్‌ (వజాస్య్వామ్ము రాజ్యానికి పునాది, [పజలను ఆర్థికంగా విముక్తుల్ని చేసినప్పుడే స్వేచ్భా అక్ష్యంవై పుకు పురోగమించగల్గుతాం (17వ సూూకం). (ఎంత చక్కని నిర్వచనం ఇచ్చాడు రాయ్‌! కాన్కి దానిని యెంత చక్కగా నిరర్ధక పరుస్తున్నారు వారి అనుయాయులు?)

నూతన స్వేచ్చా (వనంచాన్ని సృష్టించాలనే దృఢ సంకల్పంతో సంఘబితమైన స్వేచ్భా మానవుల సమిష్టి పోరాటాల (తత్వాల) ద్వారా రాడికల్‌ ,పజాస్వామ్య ఆదర్శం సాధించబడుతుంది. (18 వ నూూతం), (సమిష్టి ఆంటేనే విముఖత చూపుకారెందుకో మరిః)

రాడికల్‌ వాదం శాస్త్రాన్ని సమాజ నిర్మాణానికి చొప్పిస్తుంది. వ్యక్తిత్వాన్ని సమిష్టి జీవితంతో సమన్వయం చేస్తుంది. స్వేచ్చకు నైతిక; వైజ్ఞానిక విలువనిస్తుంది (81 వ సూతం)

౪మ్రానవుడే అన్నిటికి | పమాణ౦” ((పోటోగరస్‌), కమ్హాన్సవుజ్రే మానవబాకికి మూలం” (మార్కు) మానసిక విముక్తి పొందిన న్నెతిక మానవుల కామిన్‌వెల్తుగా సొ్యభాతృత్వ వ్యవస్థగా సమాజాన్ని పునర్ని ర్మించాఅని కోరుకుంది (£2ి వ సూతం, (అంటే సమిష్టి నూ(తాన్ని అంగికఠించినబ్లే 3,

ఈ సూ(కాలను మనస్ఫూర్తిగా గుర్తించిన వారిందరున్నారు? గుర్తించిన ఆ స్కూతాల ఆశయం కోసం నిజాయితీగా కృషిచేసే వారెంద రున్నారు? ఆం[ధదేశంలో రాడికల్‌ హమూమని ష్టులు పఠళిమితంగానే వున్నారు? అట్టివారిలో వైన చెప్పిన స్టాయిలో తాత్విక పరిజ్ఞానం యెఅత

_ మందికి వున్నది? నిజాయితీగా ఆశయంశోసం కృషి చేసేవారు | వేళ్ళపై లెగ్కించ దగినవారు మ్యాళమే వున్నారు. వారే నిజమైన రాయ్‌ అను యాయులు, మిగిలిన వారందకు రాయ్‌కి శిష్యుతే. ఈ శిష్యులు గురువుకి నామౌలు పెట్టదగిన సమర్ధులు, స్వార్టులు, అటువంటి వారివల్లనే రాయ్‌ సిద్ధాంతాలు హత్య చేయబడుతూవున్నై, ఆచరణ భూన్యులై న ఆ శిష్య బృందం సిద్ధాంతాలకు కాలదోషం పట్టించి వినోదిస్తూ వుంటారు వ్యక్తి జరాధనతో తృప్పివపడుతూ వుంటారు, ఇది చరిత సత్యం, కాదంటి పై సూక్రాలను అనుసరించబానికి ఎందరు ముందుకు వస్తారనేది (ప్రశ్న,

లం

వివంచ మానవులంతా ఒక్కటనిి ఆ మానవులంతా ఒకే కుటుం బంగా జీవించాలని అనుకుంటున్న కొలంలోకి మనంవచ్చా౦. అందుకు కావలసిన తాత్విక సూతాలను శాస్త్రీయంగా తాబట్టాం. అందు ఠనుగుణ మైన వ్యవస్థా నిర్మాణంకోనం ఆలోచిస్తున్నాం. అటువంటి తరుణంలో సమిష్టి ఆర్థిక విధానం తప్పని సహకొర ఆర్థిక విధానం సరైనదని ఆలో చించాడు రాయ్‌ ఆలోచించే స్వేచ్చ ఆయనకు వున్నదిగనుక అలా అలో చించాడు, ఆలోచించిన ఆ విషయం ఆచరించటం అనేసరికి అది సామాజి కంగా మళ్ళీ సమిష్టిదే అవుతుంది. వ్యష్టిగా అలోచించటానికే వ్యక్తికి వీలుస్నదికొని వ్యక్తిగౌ వీ ఒక్క వ్యక్తి ఆచరించటానికి వీలులేదు, అందు చేత వ్యష్టితత్వం అఅవరచుకున్న రాయ్‌ శిష్యబ్బ౦దం దానికి వ్యష్టిగా ఆలోచించి సమిష్టిగా అచరించటమనేది మింగుడు వడని ముద్దగా మిగి లింది. వారు ఆచరణ శూన్యులు కావటౌనికి అదొక కారణం. అందుకే ఆలోచనకు పునరాలోచన కావాలంటున్నాను. అవ్వుడే ఆలోచనలకు ఆచర అకు సమన్వయంకు దురుతుంపి, లేఠనోతే ఆలోచనళ౪కు అర్ధముండదు*

ఎమ్‌ ఎన్‌ రాయ్‌ సత్యాన్వేషి స్వేచ్చా పిపాస, తాత్విక పరిశీలనా శీలి, తన జిజ్ఞాసతో వ్యక్తి త్వొన్ని సంతరించుకున్న వ్యక్తి ఈ అక్షణాలు ఎవరిలో వుంటవో ఆయన భౌతిక తత్వవేత్త కాగలడు, అటువంటి భౌతిక తత్వవేత్తగొ గుర్తించదగిన వ్యక్తీ రాయ్‌.

ఈనా తొత్వికీ పరిశీలనా పుస్తకం రాయ్‌ శత జయంతి (18087 వ సంవత్సరం) సందర్భంలో మీ ముందుంచటం నాకు కొంత సంతృప్తి నిచ్చింది భౌతిక తత్వవేత్తగొ ఆయన యొడల నాకున్న గౌరవ కారణం గానే ఈ నాలుగు మాటలు వాంయటానికి ప్రేరణ కలిగింది ఈ శత జయంతి సందర్భంగా వారికి ఇది వా చిరు కానుక

మనిషి ఆలోచించటం యెంత అవసరమా ఆలోచనద్వారా వచ్చిన భావాలను తాను ఇతరులకు వ్య కృవరచటమూ అంత అవసరమే. మనిషికి తెలియక పోవటం ఎంత తపోో* తనకు తెలిసిన విషయాన్ని ఇతరులకు (శెలిదుని వారిక్సి తెలియ చెప్పక కోవటం అంతకంటే తవ్వ అలా తాను తెలుసుకున్న ఖావాల కనుగుణంగా నడుచుకోవటం అంతకన్నా

ల

అవసరమే, ఈ వాస్త వాన్ని గుర్తించి ఈ శత జయంతి సందర్భం? (|

అలాంటి ఆలోచనలకు కార్యరూపం ఇవ్వగలరని ఆళిద్దాం, యూరోపు దేశాల్లో రిన్నై జాన్సు ఉద్యమం (భావవికాసోద్యమం) కాఫీ క్లబ్బుల్లో పాథిరంభమైనదని చెప్పుకుంటున్నాం, మరి మనం ఇక్కడ అట్టి భావవికాసోద్యమానికి ఏ విధమైన క్లబ్బులమీద ఆధారపడుతున్నాం? వీ విధమైన క్సబ్బులు పా9రంభించాం? ఉన్న క్ష బ్బులే (చీట్తాట కేంద్రాల చాలుననుకుని వాటివెంట తిరుగుతున్నామా? అదేనా మన రినై జాన్సు ఉద్యమం? అక్కడ మనకు భావ వికాసం కలగదు భావ వికారం మాతిమే కలుగుతుంది, జరుగుతున్నదడి కదా, వ్యష్టితత్వంలో అనై క్యళా భావం చోటు చేసుకుంటుంది. సహకా

సద్భావాలకు చోటుండదుః అందువల్ల సమాజంలో సుఖ శాంతులుండవ సమిష్టితశ్వంలో సమైక్యతా భావం వుంటుంది, ఆ కారణంగా సహక్షా. సద్భావాలుంటై, తద్వారా సమాజంలో నుఖ శాంతులుంటె , ఇదిమ' కాత్విక పరిశీఅనా పర్యవసా నానుభవం, =

వుంటూ ఎీలీ టీ వౌ ళా శల్పించుపని దారికి దూరం! శనం ఆళియించటం ర్వి “వందా అమకోవడం సన్యా కాదా? దానినీ కాదని క లాంటీ * ఈనాటి మ్య కుటుంబ వ్యవస్థ సమి

గెట గ టుంబ సభ్యులంతా వ్యష్టిశళ్వాన్ని అలవరచుకు€

ప్‌నెది వ్యష్టి తత్వం అలవరచుకంటేి వైఠిఠ విలువలుండవు,

వ్య పైట స్వేచ్ళలోన వ్యక్తి స్వేచ్చ వుండాలికాని సమిప్టిని 4 సైనీ త్ర అనబడదు, యధేవృగా వ్యవహరించటం అవు దు ను దగ రిరచటంగా మారిపోయి మనం మళ్ళీ వళశు వనం చారు, కఖ్ట్వీ పోతాం, అటువంటి ఆలోచనలు ఆదిమ డ్‌ చెప్పిన నవ్య వాళి చేయకూడదు అందుచేత ఎమ్‌ ఎ సిం ఎమ్‌, ఎన్స్‌ రాయ్‌ ఇత్ర చన, పునరాలోచన అనసరమంటునా న చేలు వళిసిన పని, జయంతి సందర్భంగా మనం చేయత

ప గ ఇక. క

. త్వరలో రాబోతున్నది విత్తుముందా"?చెట్టముందా? అనేది చిన్న ప్రశ్న, నా చిన్ననాటి. పిశ్నః అయినా ఈనాటికి అది పెద్ద పిశ్నగానే మిగిలిపోయింది. అందుకు కారణం హేతు (శర్మ బుద్దితో జలోచించక పోవడమే. ఆలాగే జీవుల్లో ఆడముందా? | . నుగ ముందా? అనేదొక పిశ్నగా మనవారడుగుతూ వుంటారు. ఇలా అడిగే /.._ వ్రళ్నలకు మనం పఠిణామ దృక్పధం నుండి సమాధానాలు చెప్పగలగాలి. _ సై - సృష్టి వాదంలో అన్నీ దేవుడే సృష్టించాడని చెప్పబడుతూ, నమ్మబడుతూ వున్నది. అలాసృష్టించే దేవుడువున్నాడా?ః అనేది కూడా ప్రధాన మైనపిశ్నే. ఇటువంటి తాత్విక సంబంధమైన అనేక విషయాలను శాస్త్రీయ దృశ / ధంతో పరిశీలించేదే ఈ. . ॥ ఆ ఒం ఆట్‌ (| జగత సత్యం - బహ్మమిధథ్య అనే తాత్విక పరిశీలనా గంథం, ఇ౦దు లో జీవేశ్వరులు భావజనితులా? | గుప్తంలో వున్నదే వ్యక్రమవుతున్నదా?ః థావం ముందా? పదార్థం | ముందా? చైతన్యం అంటే యేమిటి? శక్తి, చైతన్యం ఒకటేనా? విశ్లేషణ, న సంశ్లేషణ, విచక్ష జాద్ద్వైతం, జీవుడు, జన్మలు అనేటటుసంటి ఏబదికి పైగా | . వివిధ ఆంశాలపై చర్చించటం జరిగింది, ల య 2 ఇ౦తేకాక “సందేహాలు-సమాధానాలు అనే శీర్షికలో ఖగోళ సంబంధమైన సాంఘిక సంబంధమైన అనేక భిన్న దృక్పధాల నుండి వచ్చే సందేహాలకు హేతుబద్ధమైన సమాధానాలు ఇవ్వబడినవి, . గుతా రాధాకృష, (ాతికహిత | 'మద్వాసు = 601 301 న