Telugu haiku - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

సహాకూ లర్‌

హైకూ బవిఖి. వ్రనొద్‌ శ

తగల తగల 328.10 ౭4545 రగ/8 997 అ 2౭7౫7౨౧440 ౮0122 బా60 ప్ర. ? 1౦ త 10? రిన4లి శ్ర దష వొరని/248/ 6౧౭4౭౯/) 24/80 ర్‌ ॥ రగని4844 ౧౯౭౯7 ౨౧౧౭న 240/05ల నా. 7౦|| ౧౦౧౧ ఖీ త? లిగిటడలి, () ల! తగిని 34140 74170౯5 - 4 207. తమ : 2397 వ4ం4ిరగికకిట ₹41/05ల534 200 ఇ 6054142757 4[400గాని4 3004 ౫0055 రన పాలునాలాలనానాన యకక న ల ఓ. స దినం ఖే స గ్‌ గ టై ఛి , లి న ( కన న ౧7

తక్కతీ జీవితం హైకూలమయమే

ద్రకృతిలోని.మానవఎ ప్రకృతిలోని అతి నున్లితమైన ప్రకంపనలని సదచి్రాలుగా ్రదర్భించేది హైకూ హైకూలో మార్మిక సంగీతమే (ప్రధానం వర్చస్పుం. పాఠకుని అంతర్ముఖుని చేని లోలోతుల్లోకి మల్కొల్పేది మార్మిక నంగీతం,

హైకూ కలి ధ్యానంలో మౌనంలో ఆనందంలో వుంటాడు,

ధ్యానం అంటే కనులు మూనుకోవటం కాదు, తన లోసల మేలుకొని ఉండటం. ఆ స్థితిలోకి ప్రపంచం ఒక కలలాగా (ప్రవేళించి ఆదృళ్ళమౌతూ వుంటుంది. కవికి వ్రవంచం మంచ్తులోంచి కనివించినట్టు అన్సుష్టంగా గోబరిన్తుంది. లేదా తౌలినిన (వ్రవంచమే, వూవులే మళ్లీ కొత్తగా వరిచయమౌతూ విన్మయాన్ని కలిగిన్తూ వుంటాయి. అలాంటి న్రుష్టాన్సుష్టతన్నీ విన్మయాన్లీ తెలియజేస్తూ ప్రవంచానిక్షీ తనకీ నడుమ నిర్మించుకొనే వారధి హైకూ అవుతుంది, హైకూ అనుభూతిలో మొగ్గలాగా విజీవిడని తనం వుంటుంది లేదా అప్పుడే విచ్చుకొన్న కొత్తదనం వుంటుంది.

దృళ్వానికీ ఆద్బళ్వానికీ/ అ్టూనికీ నిళ్ళబ్హానికీ మధ్వ నున్లితమైన నరివాద్దు రేఖ హైకూ: హైకూ కవి ఆ నంవాద్దులలో నంచరిన్తూ వుంటాడు. దృళ్ళం నుంచి అద్బ్భళ్వానిక్కి శబ్దం నుంచి నిళ్ళబ్దానికీ కవి పాఠకుని తీనుకళతాడు. ఆ నిళ్ళబ్ధం, ళజ్ఞుం కంటే చైతన్వవంతంగాన్తూ ఆఅద్భళ్ళం దృళ్ళం కంటే రనమయంగానూ వుంటాయి. లలాట ఈ

హైకూ కవికి జ్ఞానేంద్రియాలు సాధారణ చైతన్నాన్లి మించి బాగ్భతమైవుంటాయి. అలాంటి నమయంలో అతని కనులు రూపాలని చూడగలగటం మాత్రమే కాక్ష శలీరానికి తెలిసే చల్లదనాన్ని, చెవికి తెలిసే శబ్దాలనూ కూడా "చూడగలుగుతాయి” అలాగే చెవులు వినటమే కాకుండ్సా న్చుళించగలుగుతాయి. బవాుళ్తా ఒకో జ్ఞానేంద్రియం నమ(గ్రంగా మేలుకొన్లువుడు, మిగతా ఇంద్రియాల జ్తీదానికి ఉంటుందేమో! కనుకనే అంధులకి శబ్ద (గ్రహణ శక్తీ కనులున్లు వారికంటే చాలా ఎక్కువగా వుంటుంది.

హైకూ కవికి ప్రపంచంపై (ప్రేమ వుంటుంది. ఉదానీనత కూడా వుంటుంది. వేరువేరు సమయాలలో కాక్క రెండూ వీకకాలంలో వుంటాయి. (పేమ శిఖరాగ్రానికి చేరినవుడు, సాధారణ దృష్టికి అది ఉదానీనతలా గోచరనైంది. ప్రతి క్షణం, ప్రతి చర్యలో తాను (ప్రమించాల్సింది దేనినో గర్తిన్తూనే వుంటాడు. పక్షిని (ప్రేమించేవాడు వంజరంలో వెడతాడు; పక్షిని (ప్రేమించటమంటే వ్షి స్పేచ్చను (ప్రేమించటమే అని తెలినీన వాడు, ఉదానీనుడిగా కనవడే మవాప్రేమికుడౌతాడు.

హైకూ కవి అంతర్ముఖుడై వుంటాడు. తన వరకూ చూనుకోవటం- అంతర్ముఖం కాదు. తన లోనికి చూనుకోవట- అంతర్ముఖం. తన మూలాలను వెదుకుకోవటం అంతర్ముఖం. తన లోతుల్లోంచి ప్రపంచం లోతుల్లోకి చూవు సారించటం అంతర్ముఖం. తాను రూపొందిన మట్టిని మరిచి పోవడం అంతర్ముఖునికి సాధ్యం కాదు. కొలను ఆంతర్ముఖమైనవుడు మాత్రమే, ఆకాళం కొలను లోతుల్లోకి ప్రవేళిస్తుంది. రని

కొలను బపొర్ముఖమైతే. ఆకాళు నీటి అంచున మూత్రమే తేలుతుంది.

(ప్రకృత్సీ జీవితం హైకూల మయమే. హైకూ కని కని కన్హా, శాన్రజ్ఞునికి ద్గరివాడనుకోవాలి. హైకూ కవి (ప్రకృతిలోని హైకూలను కనుగొంటాడు - న్యూటన్‌ భూమ్వూశర్షణ టిని కనుగొన్హుట్టు హైకూ ప్రధానంగా ల౭౦0౪6౧/యే కాన్సీ 0/8200౧ కాదనుకొంటాను. కనుకనే హైకూ కవికి రాసేటపుడు ళిల్చం అంతగా అవనరం లేదు? కానీ ప్రకృతిలో హైకూని చూసేటపుడు కావాలి, ఉన్టుది ఉనట్టు రాయగలిగితే చాలు. కాని రాయతగిందా కాదా అని మాత్రమే చూసుకోవాలి. కనుకనే హైకూ ని 'ఒకళ బీవన విధానం” అన్నారు.

కవుల నందేళాలివల్తే హైకూ కవుల నందేశాలూ ఆలోచనలూ భిన్సుభిన్దుంగా వుండవు. వ్రక్పుతీ జీవితం, ప్రాణుల వట్ల అపరిమితమైన (వేమ మాత్రమే వారి వస్తువు. అభ్రతు మౌనం, ధ్యానం లేదా అంతర్ముఖం, వీకాంత వానం వారి లక్షణాలు. అపారమైన (ప్రేమ ద్వారా నిర్మలమైన ఆనందం ద్వారా మరింత ఉన్సుతమైన జీవితానుభనాన్లి పొందటం, వీంచటం వారి లక్ష్యాలు,

మంచి హైకూ కవి కావటానికి ఓకరు ముందు కవి కావాలి తరువాత కవి కాకుండా సోవాలి. హైకూ కవి వ్రసంచాన్లి అన్ఫస్టంగా చూస్తాడు; కొత్తగా చూనినంత న్ఫష్టంగానూ చూస్తాడు? ఎవరూ చూడని లోళుల్లోక్‌ చూస్తాడు. ఎలా చూసినా ఆ చూవులో తడి మిననో ఇతర కవులలో వలే కలల ముద్రలూ ఉద్వేగమో రొమాంటినీజమో ఏర్పరచే

ముసుగులూ వుండు, అ చూవు మౌలికంగాన్తూ వాస్తవంగానూ వుంటుంది. అతని అన్ఫవ్టత కూడా ఇంద్రియ నంబంధమైందే కాని వృదయ నంబంధమైంది కాదు.

నమాజం న్థూలాంళం. మనిషి మౌలిక న్వుభావం నూక్ష్మాంళం. హైకూ కవి న్యూలం నుంచి, నూక్ష్మానికి ప్రయాణిస్తాడు. కనుక అతనికి వుండే యావత్తు జీవితానికి నంబంధింబిన నృవ్తా నమాజు నవా కంటే ఉన్హుతమైందే కానీ భిన్లమైందో వ్యతిరేకమైందో కాదు. కనుకనే హైకూలలో మానవ వేదనలూ వుంటాయి. అలాంటి బోట్ల వేదన మాత్రమే వుంటుంది. వేదన చెందే వారిపై (ప్రేమ మూత్రమే వుంటుంది. (ేమలోంబే అతని వరిష్కారం వుంటుంది.

హైకూలలో (ప్రధానమైనది ఆ్రత వోస్వం కూడా వుంటుంది, ఆ వోన్వం కూడా (ప్రేమనించీ, ఆత నించీ జనించే వోన్యమై వుంటుంది. ఆలాంటి వోస్యంలో నవ్వు పెదవుల చివర్హనించే కాక వృదయధ లోవల్లించీ వస్తుంది.

ధ్రకృతిలో జీవితంలో కనిపించే మెరువు కాన్సీ మార్మిక ధుని కాన్కీ నంగీతం కానీ హైకూ అవుతుంది. జీవితంలో కనిపించే 2/260% తాన్సీ నిళ్చల ్రకృతిలో ఒకవూవు రాలటం వంటి 00౧౯౯ వున్లు దృళ్వాలు కానీ హైకూలు అవుతాయి.

హైకూలో ఒక కాలం, ఒకస్త్రలం మాత్రమ వుంటాయి. వేరువేరు ఫ్రల కాలాలు ఒకే హైకూలో ఇమడవు, ఒక దృళ్ళుం, ఒక అనుభూతిని

మాత్రమ హైకూలు భరించగలవు. ఆలాగ్‌ మనోభావాల వంటి వైరూవ్వ విషయాలను నూచించే వదాలు (ప్రేమ, జాలి దుఖం, వినుగు వంటివి) 'హైకూలలో అరుదు. నమ్రవంతమైన హైకూలు ఆ వదాలు లేకుండానే, ఆ అనుభూతుల్లి కలిగించాలి హైకూ అభివ్వక్తికి ౧40 69౧౯0౧౯ మాత్రమ ఉపయోగించాలి. వ్రతి హైకూలో ౪/0 6౧౫౭౧౯౦౧ వుంటుంది కానీ అది ధ్దుని గానే వుంటుంది: వాచ్చంగా వుండదు. అభివృక్తలో నృన్హత, సాదాతనం మంచి హైకూ లక్షణాలు. హైకూ ఇచ్చిన అనుభూతి పాఠకుని వెంటాడాలి కాని, హైకూలోని కవిత్తాం వెంటాడకూడదు. ఆలంకారాలులేని నరళమైైన అభివృక్తిలో ఇది సాధ్యమౌతుంది. మెరువుని చూనీన అనుభూతిలో మెరువు రూపాన్షి విన్మరించినట్టు హైకూ అనుభూతినిచ్చి అద్బళ్ళుం కావాలి హైకూ తననుంచి పాఠకునికి వూర్తి స్పేచ్చనివ్వాలి. అది కవిత్సంలా పాఠకుని ళ్ళపై తన 4265 ని ముద్రించదు. పాఠకుని మేలుకొల్చి వెళ్ళిపోతుంది. కవిత్వం చటినే ౧1006లోమంచి హైకూ చదివితో' చాలాసార్లు ఇందులో వీముందీ అనిసిన్తుంది. 'హైకూ చదివే పాఠకులు కూడా తాను చదువ్రతున్హది కవిత్తుం కాదన్నీ హైకూ అనీ స్పష్టంగా గ్రహించాలి హైకూలో కవి తక్కువ రాసీనట్టు కనిపించి, దానినుంచి పాఠకుడు ఎక్కువ అనుభూతి పొందే అవకాళు ఇవ్వాలి. హైకూ కవి పాఠకున్సి తన కంటే ఉన్నతమైన కవిగా భావించాలి, తెలుగులో హైకూ చాలా వరకూ నరి అయిన అవగాహనతోనే ప్రారంభమైంది. నలుగురైదుగురు కవులు, మంచి స్టాయి కలిగిన హైకూలనే ననన

ననన ఎక్కువగా రాసారు. అయితే కవిత్తుం నించి, హైకూని ఇంకా విడీగా నృుష్టంగా గ్యుర్తించవలని ఉందనివిన్తుంది, అలాగే హైకూని కేవలం రూవగ్రంగా)) ప్రధానమైన (ప్రక్రియగా కాక సార (067౧/8౧౪ ప్రధానమైన ప్రక్రియగా, న్వీయ దార్థునికత కల (బవాళ్తా వీకైకు వ్రక్రియ గా గత్రించవలనీ ఉందనుకొంటాను. హైకూ, రూపానికి నంబంధించిన నియమాలతో ప్రారంభమైన్నా కవిత్తం ఛందోపద్యం నుండి విమ్తుక్తమైనట్లు, హైకూ కూడా విదేశాలలో ఇవ్ఫుడు ఒకటీ రెండూ పాదాలలో కూడా రూపొందుతూ వుంది.

ఈ మధ్య చాలామంది హైకూలు రాసే వ్రయత్హుం చేస్తున్లాడు ఇది ఆవ్వ్యానించతగిన వరిణామం. హైకూ కవిత్తుంగా మాత్రమే కాక ఒక నంన్కృతిగా కూడా వ్వావీంచాలి. అయితే హైకూలో అన్సుస్టతు నెగటివ్‌ మనన్రత్తుం, కేవలం ఆలోచన వంటివి వాంఛనీయం కాదు. అవి హైకూ మౌలిక తత్వానికి విరుద్దం. అనుభూతీ, మార్చికమైన లోతూ, నరళతా హైకూ ప్రధాన లక్షణాలు. ఒకవిషయం ఎపుడూ దృష్టిలో వుండాలి. హైకూ రాయటం నుల్లువే మంచి హైకూ రాయటం మఠీ నులువు, హైకూ కవి కావటమే కష్టం,

బివివి. ప్రసాట్‌ (ఆంధ్రభూమి దినవ(త్రిక ది. 22-9-2996 సాహితి" అనుబంధం నుంచి) త్రాతా

థ నీతాకోక చుట్టూ చేరాయి శటి, వర్వతాలూ హైకూ కకం లి

విట్టలు కూన్తున్హాయి.

గాలి నిండా

రంగుల శబ్దాలు

వనంతం,

చెట్లకి వూదచాయి

వ్లూలూ ప్రేమలూ

రాయి నాటాను.

కొలను తొలనంతా

తామరాకయింటి (్రవావానానవననవపననననవహావవావవాావ బి.వి. ప్రసాబ్‌

నాలాల నాలుునాుారాంం దూరంగా థీనం, అముశా దాని చుట్టూ జక గుడిని ఖిద్రపోయాను. చీకటిలో చీకటి వడింది మేఘం తొలగింది. చందమామ. క్షణం ఆగానేమో! హైకూ ననన వాం ప్ర

పొద్దుటి వొాగమంచు,

మేలుతొన్షట్టు

కలగంటున్నానా

వాట భావుంథఠి.

దూరంనించి వినివించటుం

కుంకాొ బావుంటి

వానల్లో కూడా

వచ్చి వెళతారేమో

నూర్చచంద్రులు (కానన వవ బవివి స్రసాట్‌

వేయి వట్టుకొంది నిద్రలో టొవకలలోకి " లజెన్నెల శదిలో జంళంరిగా ఈదుతూ చందమామ, తెల్లాాలింటి. రాలిన వూల మీద ముంచునురకలు హైకూ చనన ననన)

ఛ్రందనూమ.

నా బాల్చింలో

చాలా అందంగా వుండేది

అనాథ బాలిక

జాలి దానం చేని

వెళ్చవోతోంది

ఆటలో దిడిపసురూను

ఆ వనినాడీ

శవ్వు చూడాలని (నవనవ టివిని ప్రసాద్‌

వ భీటివైన రాలిన వూవులి త్రతిబింబం చేరుకొంది. మేలుకొన్హాను. కలలోని నూర్చభింబం ఏ రోజు చూనీందధి చధివిన తాలేజు అప్టటిలాగే చెట్ల నిండా వూలు ప్రైకూ లాలా ల

నినన లననననననననననననననననననను.

మేలుఠొన్లాను.

మరొకనారి

వొత వ్రవంచం

ఎంత అందంగా నద్వింట్‌,

వావాయికి చెప్పాలి

వెద్దయాక

తొలిజాము వ్రయాణం.

త్రనావాం మీద-

వొగమంచు (తననన నాననవవినినా బివివి, ద్రసొబ్‌

నాలాల పనా నాననా కా ునదాయావో పొవాయి శా వక్షం తడిమి ముఖంలోకి చూనీంది గాలి వూలు ఊగాయి వాటిపై నీతాకోకా. ఆమె వెళ్టంది. గది విడవలేదు వూల వానన హైకూ వననననననననననననననాానగ్రు

ననన

రంగురంగుల వూలు.

ఖీడలల్లీ

జలే రంగులో

తొన్ని గుర్తు రావటము

హైకూ.

ఖెన్షెైలా.

విట్ట ఎగురుతోంది.

తన పొట్ట

రెక్కలతో వట్టుతాని (్రైజాావాననాతానవావవావావ్రాన దీవిని. ప్రసాద్‌

ఆకాశం కొలనులో మునిగిందా తేలిందా రెక్కలున్లాయి కదా లఅగురు విట్టా నాకు రెండు తళ్ళున్నాయి. నూర గ్రహణం. శీలి కడవ ముద ఎవరో మూత జరిపారు హైకూ హాం

తటలిలే మేఘం.

వర్వతం మీది భీడ

లోయలోకి జారింది

ఆమె వచ్చు అండి

చందమామ

ముళ్చ నిశ్చబ్దం,

ఆఠాళశం

ఖీరు లేని నముద్రం.

ఈదు నా భూటు ్రాాాాాానననననననననననననననననానానిన బి.వి, య్రసాట్‌

వసంతం. వూలూ వ్రశాంతతా విచ్చివాడు వెం చూస్తున్నాడు తొండలబన్లీ చేరి నదిని చెరిననాయి. నరన్సులో వున్నాం ఈడదుకొంటూ వెళ్టింధి వట్ట తొలను చలించలేదు. ప్రొకూ ననన ననననననవా పవన)

ననన ననా య లా లే

త్రవపాస్తున్నాయి

అఇిళ్ళడ్ణంగా

తాలువా, రాత్రి.

వఏవ్ర్‌ల్‌ వాన.

ఈ పడాడి _

రెండు నేశవులు

ఆమె ిద్రిస్తోంది.

డుఠే ఎొన్సువై

రెండు లోకాలలో వున్లాం డ్రానా నవపననామహనవనాా= బివివి ప్రసాద్‌

వంజరం,

థతాలగా వుంటి. వ్రేమంటే తెలినిందేమో శిద్రలో పాపాయి. జోకొడ్డుతున్నాను

వా తోనం

శఖి వనల్షిన వలలో చక్కుతొంఠి చందమూను,

వర్వతం:

చుట్టూ తిరిగి

వేయి వర్వతాలు చూసాను

వానలోకి

ఎంత నవు చూనినా

త్వక్తెనా తడవలేదు,

అంత చలి లేదు.

ఫాను నేని

దుష్టటి కన్ఫలోనా లా నే

తన శడ మీద

శడవాలని చూన్తోంది అవరిచితుడు.

అతని జోరితం తాలునుకోవాలని వుందో

చేవ దొరితింఠి.

ఖమిలవిల్లాడింది

ఠతొలను

యత చనన వనన నావ)

అివం వెలిగింది.

వెలుతురా .చీకటా

జెలి ఎక్కువ నుబ్లితం

వర్వతాలెవపుడొచ్చాయి

మూ ఊరు!

నంధ్య మబ్బులు!

రైలు వీల్శకాంధి

తనం నందడి/

నేనూ స్టేషనూ మిగిలాం ర్రాాాాాాననననననననననన ననన బివివి ప్రసాట్‌

వానా మట్టివాననా, చిన్షవుడు వచ్చిన నిద్ర వళ్దింధి చెట్టు కూలింది. మతూనుకుపోయారు ఖిడ సైతం తువాను ఆగింది. డిఠ అల తీరాన్ల నిమిరింది - హైకూ వననననననననినననననాననననననిననినననవననననవవవావర్ట్రు

రాలిన వ్లూలు

వీళ్లాలు పఏరుకొంటుంటే

అలబడి చూన్తున్హాను

జంటరిగా రోబిన్తూ

అతనెవరో

ఉదాద్దనా... వద్దా...

నన్నని వాన

చుక్కల జిల్లెడలో

పోకఠారా నుబ్బుల్లి (డ్రానా ని.విని, గ్రసాట్‌

వొర్ణమి రాత్రి ఖీభులు నిర్హానువ్పం వెన్షైలంతా ఏం చేనుకోను. చిన్నవ్టటి జామ చెట్టు వళ్ళు అందుతున్షాయి అప్ట్రటి రుచి లేవ. యే (గంఛాలల్వు భయంగగంంనూ య ల, దూరంభించి్న్న్యా పైనా న సప. & అభ్హూయి య ్‌ దభూరంలోక్‌ అద్యశ్చమైంది. హైకూ వనననననననననననననననననననవవపవావాావార్ర్ర)

తెరచావ ఊగుతోంది.

ఎవరూ లేరు

నది ఒడ్డున

కరటిం.

మరొక కెరటం.

క్రమంగా చంద్రోదయం

నూర్ప్చజింబం రోజూ

'ఏం చూన్తుంది చెట్టుని

ఇటు నుంచి అటు, (డ్రానా టివిని. (ప్రసాద్‌

ఈ రాత్రి మబ్బులది. తవుడు చందమామ జక తెల్ల మరక తిటికీ ఎవరూ తగిలించని చిత్రపటం చిజ్లవ్రటి న్యూలు. అఫ్టటి మిత్రులు ఎతక్తుడ వున్ణారో హైకూ మననవ)

వర్వత వ్రయాణం.

వ్రతి మలువుకీ

కౌన్తంత ఏకాంతం

నూర్చోదయం.

ఎండిన చెట్టుతీ కూడా

బలమైన నీడలు

వాన మొదలైంది.

తడవాలనుంటి

అరుగుపై జనం డ్రానా బివివి. ప్రసాద్‌

మేడ థిగి చూస్తే ఇందాక నిలుచున్ల చోటు చందమామ]? అద్దంలో పాపాయి. ఏ వావ ముందు నవ్వింటి ఆకాశం వొట్ట ఎగిరింది మరొక ఆకాశం. "ప్రాకు వనన)

చెట్టుపై కలకలం.

వీట్ట ఎగ్‌రింటో

శాలిందో

తీచురాయి!

శిశ్చద్రం!

మజ్టీ పాడుతోంది!

వెల్తురూ శీడలూ

మెట్లవై ఒకేసారి

ణఠొరి వడ్డాయి. 'డ్రత్రాాాాననననననననననననననననననిని బివి.వి వ్రసాదీ

వూల సౌందర్భం, ఈ పౌరవళ్చం లోనూ శ్వానీన్తున్తాను చినుకులు గెంతాయి ఖఇవుడు ఉఊరుకస్త్రలు, ఖన్సు మలువు తిరిగి చందమామ చూశాను ఆలోచన నించి విరామం. హైకూ వనన)

కనులను

మిట్ట మధ్చావ్లాం.

కాకి అరిచింథధి.

మరొక శిశ్చద్రిం

నీతాతోకా..

ఏం రాయను

నువ్వే ద హైకూ.

వాళ్ట బట్టలు

గాలికి ఊగుతున్హాయి.

వాళ్టు వృదయాలు? - డ్రత్తైజనావనానానననననననాననననననననవవావవవబివవి ప్రసాద్‌

శథి ముబ్బులూ లుకు నించి యము కతురున్తక్షుది వాన నిద్ర రావట్లేదు తపానికీ నాకూ మూ చుటన్రా రాత్రి అవమావాన్మ రాత్రి. ఇనాక్‌ చందమాదు ఎక్కడో వుంటుంది. స్రైకూ వనాని ద్ర)

ఇక్షాకకాాానాాలనలనాన నాననా ననన నలు గాలి బీబిందేమో' నిటి బుడగ తీరానికి జరిగింధి. నా చొక్కావై చూశాను శటిలో చీమ, చమంత జాలి కలిగింది (్రాాాాాాాాననననననననిననవవినానానావా భవన, ద్రసాబ్‌

కటి వడింది. కూత్రమణం తలున్లక్లంది లిశ్వద్రంగా నక్షత్రాలు తలు త్రయాణం. చెట్లు తదు ముద్ద దూరాలు తొలుచుతొంటున్లాయి తోద్రం. రెండు విచుకలు. = టెలి అరువు హైకూ ననన వ్రు

ననన!

అతిథి వెళ్చపోయినా

గుమ్మంలోనే వన్లాను.

ఏకాంత సాయంత్రం,

న్లానం చేస్తున్నాను.

చలి చీమలు

తువానులో చిక్కుతొన్షాయి

నాతో చటభివింది

ఆ అవమ్హాయి.

వెద్దవాళ్రమైవోయాం (్ర్రజాానాననపననవపావా బివి.వి, ప్రసాట్‌

నిలయేటిలో త్రుక్టి వడుతోంఠి నిళత్చభ్ధం. నూర్మాన్తమయం. ఇటు ఎన్లోసారి. ఎవర్షి అడగను వీథి భీవం తింద వాద ముద్రలు. రాత్రంతా చెరగలేదు హైకూ ననన)

ఊయలలో వొపాయికి

ఊగుతోంది

రాత్రి.

ఎవరో తెలీదు

ఉఅరనసరిచయం

ఆమె చిరునవ్వుతో

వాన ఆగింది.

కప్రలతో పాటు

మనమూ గెంతాలి ్రడాాాాననననననననననననననవనా బి.వి, ప్రసాద్‌

మబ్బు విడినట్లుంది వెన్లైలలో

నా నీడ వడింధి. కటి వడుతోంది. ఉవం చలిస్తుంది ఉల్లానమా... థిగులా... చన్నవ్లటి వాటి అవ్టటి్‌ నా న్వరం ఎంత తోమయలం

వేగంగా బైటవడ్డాం

మబభ్బుల్లోంచి

చందమూానూ నేనూ,

రేగువళ్ళు.

నగం నగం వంచుకొన్లాం

వురుగులూ నేనూ

ఆనో వాన

ఎంత బావుంది

శ్కూలు వుండదు. (ద్రత్రాననననననననననన బవిని. ప్ర్‌సొట్‌

చీకట్లో న్రైతం దారి తప్టలేదు త్రవాహం. వాశజల్లు తిటికీ మూనాను డంటరితనం నముద్రంలా నిద్ర డక కెరళతుం గుండ్రంగా చుట్టులతొంది హైకూ నననత=2తననననననవవావవాద్ర్ర

తటి మలువులో

ముఖిడి తేలుతున్ల్నాయి.

త్రతి చెట్టుకీ

వగటి తలలు;

రకరకాల శిడ చెట్లు

చలి రాత్రి.

తల్లీ జిడ్డల్లి

చూస్తేనే వెచ్చదనం ప్త బివివి ప్రసొట్‌

కనకాల సాయంకాలం. చెట్ల నీడల మధ్య తటి నా నీడ లిశ్ళద్దంగా నీరు. నీటిని తోముకొంటూ శిశ్చద్దంగా వడన లైటు వెలిగింది. థవకాంతి వెలినివోయింది హైకూ వనననననననననననినినవననవవర్ట్ర)

వపొవాయి

ఊరు వెజ్టంది

బొమ్మలు నర్జుతున్దాను.

ఏకాంత రాత్రి.

ఈ దోజు

ఎవరెవర్డి కలినాను

అందమైన అమ్మాయి.

అంతా జరఠనారి

ఆగి మాట్లాడుతునారు త్ర బి.వి.వి. ద్రసాట్‌

వాన కురున్తూనే వుంటి. ఇంద్ర భనన్గు ఎంతకీ తింధితి రానళం లేదు ఈ ముట్టి నేలలో ఎక్కడున్నాయో రేవటి వూలు, శద్రపోయాను. త్రనంచం నాకు భిద్రవయింది పాక ననా.)

చందమామ అల్లిన వెన్షైలలో చఅక్కాయి నక్షత్రాలు. చీకట్లో మిణుగురు. మురిచివోయిన హైకూ గుర్తు వచ్చింధి అరగ్లివుల్ల వెలిగింది. తులవిలలాడింది చీకటి ఇ్రాాాాాాానాననాననననననననననవవావాన బీవి.వి. ప్రసాద్‌

శూల రంగులన్లీ

సాయం నూర్ముని చేరాయి. రాత్రి నల్లని వూలు.

అక్క తమ్ముడికి

అన్నం తినినిస్తోంది

అల లేని చోటు

వెదుకుతూ నడవ

శీడ నవ్వుతోంది

హైకూ

ననన

మబ్బులు మునిరాయి.

ఎంత ఇరుకుగా వుంటది

ఈ వ్రనంచం

వేనవి మధ్యానవ్లాం.

వద్ద యాచకురాలు

ఇవాళ రాలేదు

రేవు నెలవు.

ఈ రాశత్రి ఆకాశాన్ని

ఎనరితో వంచుకోను ననన బివివి. (వసాట్‌

కష్ట దుమికింది. నిటి శబ్దం రాలేదు! ఎండుుటాకు! వావాయి నవ్వు. త్రతిఫలించింధి అందరిముఖ్లాల్లో జెన్నైల రాత్రి.

కిటికీ అద్దం ముద అతల గడలు

మార్గం మధ్దలో

చీకటి వడింది

మూ ఊరిలో లాగానే

ఎండిన గోదావరినై

గోదానరంతో

ఎండ కాన్తోంది.

రాలిన చినుకు

ఆకాశం నేవు

ఎగిరింది బొంగతో! (డ్రానా లి.వవి. వ్రసాట్‌

కారు మబ్బులు అంచులు చెరిగాయి. లఎర్బ్చుడో వాన! అంతా నిద్రపోయారు దాన నముయం వ్రతృతికీ నాకూ. 'బీకట్లో చెట్టు తవం తాంతి తొల్లి ఆకులవై వడ్‌ంది. హైకూ

రాలిన వూవు

కఠిలితే హైకూ.

కదలకుంటభే హైకూ,

నే వన్తూన్ల రైలు

ఈ ఊళ్ళు దాటెనట్టే

తూ ఊరు దాటుతుంది.

సాడుతున్లాడు,

ఆతను ఇవ్వడు -

మరో మనివు (్రత్రాాాాానననననననన నవనవ బివివి. ప్రస్థాద్‌

విల్లలు వెళవోయాత జంటరిగా మిణిలింధి తోటలో ఆకుల శజ్ఞం, పొద్దుటి వొగదమంచు. మఖథూలలోకి మా ఊరు ఎవ్పుడెగీరింది వెనుతిరిని చూశాను, ఎంత బావుంటి నడచి వచ్చిన దారి! హైకూ

వంతెన వేశారు.

కాలువ జక గున

ఊగుతూ బళ్లికట్టూ

తోళు శిథిలాలలో

గడ్డి మొలిచింధి.

అంతా శిశ్శద్ధిం

అందమైన వూఖు.

రాలిపోకముందో

వెళ్రిపోనాలి '్రూాాాాాాానననననననానాననావవ బివివి, (ప్రసాద్‌

అంతా నిశ్శబ్దం. ఖాది లోకి చూశాను లా ెన్సు భా / గ. ా న |] 1 క ం. / వవ ఇఅన్త్నవుడు దాచిన నెదులి కను కఇంఠొ విళ్లిల్లి పెట్టలేదు. హైకూ త

అంకితం

వశూలటీ

వెన్లెలకీ

నంజీవదేన్‌కీ (స్రావ...

11616 8.౪౪ ౯౧4540 | . శీటి పైన రాలిన వూవుణి ప్రతిబింబం చేరుకొంది. | | ॥ 11 | | | | దృళ్యానిక్సీ అదృశ్యానికీ? శజ్టానికీ, నిళ్ళబ్హానికీ మధ్య నున్చితమైన నరిహద్దు రేఖ హైకూ. హైకూ కవి ఆ నరిహాద్దులలో | నంచరినూ ఉంటాడు. దుళ్ళం నుంచి అదృళ్ళా నికీ శబ్లం నుంచి లా స] పాన *ద నిళ్ళబ్దానికీ కవి పాఠకుని తీనుకెళతాడు. ఆ నిల్ళబ్దం, శబ్దం కంటె చైతన్యవంతంగానూ, అద్భళ్ళం దృశం కంటే రసమయంగానూ ॥ వుంటాయి. . కనను లనానాననానడాలనానాడనాన ని తూ. /0/-