॥ కా లింలటకన.. లజాలాలాా --. ఆాతిటాాుం. లి జానా నవానాా నానా సను అణ జ్‌ / న, ఆ స్థా ౪ ( ( ర . 1 హన గూ. ఏలో ల మీమ న్‌ మళ గ టే టై య సు క. , 4 న $ గ. ( 4 (| | . " కా థి లి . వా ఎంటలలి | 7 టా క | ॥ రంత... ! / జ్య - | షీ లి జ ౧ గ్ర 4 శ ల / న్‌ ఇ ॥ న్‌ా ఇ స / స వ £] వ ళీ టలు. 1 హి నిస్టు తో కర్‌ న ర చటక నీ తనే క్‌ ల్‌ క! (౨. కం న గ్‌ శ మయం. క. ం' ని | న శక. నక టా ట్‌ [1.1 / (1 . భం) | ల్‌ న. / జి శ స్‌ో ట్‌ శీ * టి. గ గుల న. పసీనగీ గ్‌. క క ఫీ (ఇ / కు ఉల. [ | క న శ్‌ (1 ల చ ల గ్‌ పక ఆ క న తో . , లల్లి ర. 1, ఆ లి స గ ఖీ కన టా యళ (| 1 ష్య ం య! అతా యస. | టం న ష్‌ జ సయ ౨. ఆ. 11) న తి. ౯ నన |. శ? శై ్ర శ త. స? గ్‌; గ్‌ రి న. లతో. | భం. య) చ స్వే పట: “స ॥ జ స స స ల నే ట్‌ భే య నీ పేట ం' యే టిం వే కటట 1 నం స న ర తీ. రల (ఏ " క. (౯. శే స్మ షు శ్ర... న్య ముగ సే? శ ఖీ | హే సన స స టీ టం జ న. టా

ర్ట వాచి, కడం. యేటా డెొనెనాం చని కపప కప న కసా పలు ఈం కె నా కట్‌ కాదన ట్యాని యే కట ర రహా స న వ న్న సనా సన ల] వ్‌ ల వ పం ర ఖ్‌ ల స్ట ష్ణ రా కే మ్‌ ఖా లో కన ౯ ౧ జెటంలఅలఅతొాకరయు* కెఇ శ శ య వ రా క పో నే క! నూ కం ర రాం స కం ష్ణ ర్స్‌ = పం _నువాదకులు ష్‌ రై ( క్క ప్‌ క నై న్‌ (శ్రీ విద్యావకాశానందగిరి స్వాములవారు స ప, ష్య షో వ ష్‌ క ప్లోక స్థ వ ఫ్య ప స్థ వగ క ణా గ న డా | నలా... జో వేయ న న న్లో గ్‌ షో చ! ణా ప్‌ ఫ్లో భా కం] 1 మాడ న డ్డ న్‌ కన జా క పో సు సన రెచ న్‌! శీ ళుక[బహ్మో[శవువ న ఫ్లో ౨క[|బ శవువు, | జ లో వన ష్‌ వండు / యీ పహ న్న క్స్‌ శీకాళపహా స్త్రి, వన “7 క రా గ క్‌! 1985 ష్‌ మే ప మట వ క్‌ ష్ణ పో మ మ యు లో తోకకి పోశపోఓ మేట వట పో పీఓ పళ పిటపిట పోటి మే ఓ, ఏట ప ఏ1టమేట గ్‌ ఫ్లోట్ట (గ్లో బకరా ఈష కక లదు పనుల పపలనులుం

క క జనా కస శన సనన (వాసి తెప్పంచుకొనవచ్చును. మేనేజరు . థ్రీ శుకబ్రహ్మాశ్రమము, శ్రీ శుక బహ్మ్ము శమము (౯0 ), (శ్రీ కాళహస్తి, స న్నా (చిత్తూరు జిల్లా) లెగ-517 64ఫ్రి ి ఉట న మ ( (సథమ దు[దణము = 1000 కాపీలు. ల గం ళ్‌ శ్రే తిరుమల తిరుపతి 'దేవస్థానమువారు ఈళ్ళగంథ ము(_దణకు రు 7500 /-లు (ఏడువేల అయిదువందల రూపాయలు) సహాయము చేసిరి వారిక్తి మా కృతజ్ఞతలు, ఇట్లు, (పకౌళకులు ననన ననూ. ననన ననన. కాపీరైటు రిజిష్టర్డ్‌ ననన ననూ. _ రయ, ల్‌ంధా న్వ్‌ సంర క. ను "క ఏ. లా ము(దణి * శ్‌ గి ౭0 చ్చి 6 శ్రీడమ్‌ యెస్‌? ష్‌ ల లో ఎనీ [28 టి పెచ్‌- రోడ్‌, మ్యద్రామ్మై ఏ ఒప్వ రం సహ శ క

లాల టం ఖీ క | క. క మ. క. చట | 1 క... ల న గ... మా హా. ం ఓ న. న ర్‌ మ. లే ర ర షప స నట [ మా. . రా లత తు. లు. శ జాగో గ్‌ + (న ఖు. శి వా 1 7 క టు కు వ గ్‌! న న. చ థం అటు ( మ న. ఖు అ త్మ సై ము తష వ. వొాషరైలా ౮ ఎ ఎక గ్గ సు మ స్నైటై హాస వై మ సు జ్ఞ త్ర నందతీశీణి క. వ పున ఛు సుల్ల నో పా. న. లకి

భాగవతర తా కరవు విషయసూచిక జ్‌ 1, (వస్తావన 1 ౨9, భాగవత మాపవోత్మ్య్యము ళం ౯ ౦ చతుఃశ్లోకీ భాగవతము ల 119 ఉ. భాగవత మహిమ 22 కు (శ్రీ కృవ్ణ (ప్రార్థన ౨6 6. (శ్రీ సకబేవ (పార్థన 26 7, గోవిందాష్టళము లం 99 8. (శ్రీ కృష్ణాష్టళము లిక 9 (శ్రీ కృష్ణ స్తుతి 908 10. గోవిందచామోదరస్నోతము ంం కీకి 11. (శ్రీ కృష్ణః శరణం మమ ఎం కం 1ఏ, గోవికావిరపహాగీతము ఎం రవీ 18, మధురాష్ట్రకమ్థు ఎం శకి కేల చతుఃన్లోకీ 4. 56 15. (శ్రీ కృవ్ణభ క్తుని ఆకాంతు. 57 16. (శ్రీ కృష్ణ (ప్రాతః న్మరణము ఎల క5ొ 17. . (శ్రీ కృవ్ణ నామామృతము ఎం. 60 18, (శ్రీ క్ష మంత(వథావము లం. లప న... , గ

టీ

(శ్రి మద్భాగవతము

1. వథమ స్కంధము అం69 | ల, ద్వితీయ స్కంధము అంం6 ర్‌5్‌ శ, తృతీయ స్కంధము ల... 14కి ఉద్ధవుడు విదురునకు బోధ చేయుట ల 1క్షగ 'మలేయుడు విదురునకు బోధించుట లం. 1ేక్తరి కపిలుడు ేవహూతికి బోధించుట ఇం 4738 శే చతుర్ధ స్కంధము ం 22] (ధువోపాఖ్యానము లం విప వృథు చక్రవర్తి వృత్రాంతము ఎం వీర్య పురంజనోపాఖ్యానము లల బి7 శ, సంచమ స్కంధము ఎం. తి01 బునుభుని (వబోధము లం. తి07 భరతుడు రహూగణునకు బోధించుట అలం లివి శ, షష్ట స్కంధము అం. + లీక్తీర్ర్‌ '.._ అజామిళుని వృత్తాంతము లం. క్రిక్షరి నారాయణ కవచము లం. లర వృ(తాసురుని చర్మిత లం లర చిత కేతుని వృత్తాంతము ఎం. తి90 గ స్తన స్కంధము ఎం శీ(స్ట నారదుడు ధర ఆ రాజునకు బోధించుట ౨86... ట్వీకేక్ష్మ! (గ్రనోదోపాఖ్యానము ఫ్‌ 44 41వ

2. అష్టమ స్కంధము ఎం 507 గ కేందుని వృత్రాంతము లం క50 తీరసాగర మథనము ఎం. క16 బలిచ్మకవర్తి చరిత ఎం. కలివి

$, నవమ స్కంధము యం. ర46 అంబకీపో పాఖ్యానము లం రఉీటీ సౌభరి వృత్తాంతము లం క5్‌5ీ భగీరథుని చరిత లం క5్‌6 యయాతి చర్మిత లం లీర0కీ రంతిబేవుని వృత్తాంతము ఎం లక70

10. దశమ స్కంధము-(పూర్వార్థము) ల. తల "బాలకృష్ణుని లీలలు ఎం క99" (శ్రీ కృష్ణుని నంచేశమును ఉద్ధవుడు గోపికలకు

"తెలుపుట ౨. 66% దశమ స్కంధము - (ఉత్తరార్థము 076 ముచుకుందుని వృత్తాంతము లం 6709 రుక్మిణీ వరిాయము ఎం. 688 ధర్మరాజు రాజసూయయజ్ఞ ము చేయుట 715

(శ్రీ కృష్ణుడు సుదాముని (కుేలుని) మంది, జ్య ఆం. కషి

(6 11, ఏకాదళ స్యంధము లం 20 (శ్రీకృష్ణుడు ఉద్ధవునకు బోధ సల్పుట ఎఎం. ర10 అనభూత" యదు సంవాదము ఎఎం. 815 అవధూతయొక్క- ఇరువది నలుగురు(8ఉ)

గురువులు ౨* 815

పురూరవుని వృత్తాంతము 986

12. ద్వాదళ స్కంధము 870 మూర్క_ంజేయుని చరిత ఎం... 99%

బారి; ఓమ్‌.

ఆ ప్రస్తావన

భాగవతము సాజఖాత్‌ భగవంతుని యొక్క న్వరూవము కనుకనే భక్తులు భగవద్భాననతో (శన్రాపూర్వకముగ దినిని పూజిం చుచు ఆరాధించుచునున్నారు. దినియొక్క రచనచే (శ్రి వ్యాన మవార్షికి పరమశాంతి చేకూరినది దీనియందు కర్మ, భక్తి, జ్ఞానము, యె వతము, అర్రై్ఫ్రైతము మొదలగునవి అన్నియు చక్కగా వివరింవబడి నవి. మత భేదములన్నియు ఈ మవో[గంథమున నమన్వయము గావిం వబడీనవి

“యన్మిన్‌ పారమహాంస్య మేక మమలం జ్ఞానం వరంగీయతే ' అని పేర్కొనబడినట్టు _ ఈ భాగవతము యొక్క (పతి అంగము నుండియు భగవద్భావపూర్షమై , పరమ వాంసలకు అనుఖభవై క వేద్య మెనట్టి జ్షూన సుధ్యాసవంతి [వవహించు చున్నది భగవంతుని ముధురతమ భక్షి రసము యొక్క సాగరమే భాగవతము భక్తులు నదా దీనియందు అవగాపానము గావించుచుందురు,

“స్వాదు స్వాదు పచే పదే

అనునట్లు _ పరమ మధురమగు _ భగవ్యదనముతో నిండియున్న (గంథమిది ఒకటియే అయియున్నది దినితో సాటి మజి యొకటి లేదు. ఇది విద్యకు భండారము* “విద్యా భాగవళా వధికి అను సూక్రి లోకములో కలదు కదా! (శద్ధతో, భక్షితో, విశ్వాసముతో, పకాగతతో, "కేవలము భగవద్భక్తి యొక్క (పావ్హికొఅకెై. దీనిని పారాయణ మొనర్చు సౌభాగ్యశాలురగు భక్తులకే ఈ [(గంథము

యుక్క యధార్థ ఆనందము లభించును దినిని వారాయణముచేయుట వలన సమస్త లౌకిక, పారలౌకిక సిద్ధులు లభించగలవు ఇందు తెలుప బడిన సాధనలను నిష్కామ భావముతో ఆచరించినవో అయ్యవి భగవళ్చాధప్పికి మిక్కుటముగ సహాయము. చే-రుగలవు భాగవతమును సేవించుట వలన భక్తులకు పరమానందము అభించుచున్నట తమ తమ విద్యాబుద్ధుల యొక్క అభిమానమును విడిచి శేవలము గో వత్కృపను అశయించి భాగవతమును ఎవరు అధ్యయనము చేయు దురో, అట్టి వారే దీని యందలి భావములను చక్కగ పృాదయంగ మము గావించుకొనగలరు.

ఆధ్యాత్మిక వాబ్బయములో భాగవతము దేలవ్యమౌాన మగు రత్నము వంటిది అనేకమంది భక్తుల చరితలు (క/క్రప్సే పరమాత్మ యొక్క లీలా విశేషములు, చక్కని పరమార్దబోధ, భక్కిరసామృతముతో మేళవింపబడి భాగవతమందు తెలుపబడినది కనుకనే భాగవత రచన (శ్రీవ్యాస మహర్షికి పరిపూర్త్వ తృప్పినిః ఆనందమును ఓనగూర ఎ నప ల మ లి 0

ఈ మవో | గంథమునందు పదునెనిమిది వేల ఖభోకములు కలవు అవి పం(డెండు స్కంధములుగ విభజింపబడినవి “ దళమస్కంధము (శ్రీకృష్ణుని లీలలతోను, పకాదళస్కంధము. పెక్కు ఆధ్యాతిగ్షక బోధనలతోను నిండి నిబిడీకృతమలై యున్నవి తక్కిన స్రైాంధము లందు కూడ ముముతువులకు వలసిన చక్కాని హితబోధ అన్ని యో కలవు

భాగవతము మవహాసాగరము అం చెన్ని యో జాజ్వలన్థమానముగ (వకాశించు బోధరూప రత్నములు కలవు వాని నన్నిటిని పరి ఇందు నమకూర్చి కళాభాగమును క్లుప్తముగా వానితో జోడించి ఈ [గంథము రచింపబడినడి. కోదకంకంు. 2000040. కు అందును. పేరం

3 బడినది సాధనకు, అనుషానమునకు వలసిన పద్ధతు అెన్నియో ఈ [గంథమున "ఆలుపబడుట వలన ఆధ్యాతిన్షక సాధకులకు ఇది లెన్సగ ఉపకరించ గలదని భావించుచున్నాము భాగవత రళ్నాకరమను ఈ [గంథమును లోకమున కందించి మహోవకార మొనర్చిన (శ్రీకాళ వాస్తి (శ్రీ శుక బవోస్టైళమ స్థాపకులగు (శ్రీ విదా వకాశానందగిరి స్వాముల వారికి మా కృాతజ్హ తలు. ఈ (గంథమున తెలుపబడిన దివ్యబోధలను చక్కగ అభ్యసించి అనుష్టించి జనులు వరమానందమును అనుభవించుదురు గాక! ఇట్టి [(పకాళఠులు

త్రూ భాగవత మహాత్మ్యము (స్కంద పురాణమునుండి) సచ్చిదానన్తరూపాయ విశ్వోత్పత్తాాది హీతవే తాన్యత్రయ వినాశాయ (శ్రీకృష్ణాయ వయం నమః ॥ 1 (ప్రపంచము యొక్క సృష్టి. స్థితి లయములకు కారణభూతు

లును, ఆధ్యాత్మిక, ఆది "భౌతిక, ఆధిదై విక శాపములను నశింప చేయు ఇాయను, .సచ్చిజబానంద స్వరూపులును అగు (శ్రీకృష్ణునకు మేము నమస్కరించుచున్నాము

యం (వ్రవజ_న్తమను 'పేతమపేపత కృత్యం

దపా యనో విరహకాతర ఆజుహావ |

ప్యుతేతి తన్మయతయా తరవో౭భినేదు

_స్తం సర్వభూతహృదయం మునిమానతో౬న్మ్‌ ॥ లి

ఎపుడు కుక బెవులకు యజ్ఞోవవీత సంస్కారమున్నుు కాలేదో

అపుడు సన్నాగ్థనమును [గహించు నిమిత్తము ఒంటరిగనే ఇంటినుండి 'వెడలిపోవుటను చూచి వారి తం్యటడియగు శ్రీ వ్యాసులు గిరపహూముచే బ్యాకులు రై “నాయనా! నీవెచటికి పోవుచున్నావు?' అని యడుగగ్యా అపుడు వృతములు తన్మయములగుటచే కుకుల తరపున (వత్యుతృరము చెప్పినవి అట్టి సర్వభూత వ్యాదయ న్వరూపులగు (శీ) కుక చేవముననికి నేను నమస్కరించుచున్నాను.

శానక ఉవాచ [(శేయసాం యదృవేచ్చేేయః పావనానాం చ పావనమ్‌ | కృష్ణ పా_ప్తికరం శశ్వత్సాధనం తద్వదాధునా ॥ శ్‌ శౌనకుడు చెప్పెను ఓ సూతమవార్షీ ! అన్నిటికంశును కుభ్యవదమైనదియు, వవిత మొనర్చు వానికంశును మవో వవ్శితమైనదియు భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుని పొందింవ 'జేయునదియు. అగు శాళ్వతమగు సాధనను -ఇలియజేయుడు చి న్లామణిర్లోక సుఖం నుర్మదుః స్వర్గసమృదమ్‌ ! (పయచ్చతి గురుః పీతో వైకుణ్ణం యోగి దుర్ల్షళమ్‌ ॥ శీ చింతామణి కేవలము లౌకిక సుఖము నొనంగగలదు. కల్న వృతము స్వర్షసంవదల నొసంగగలదు. కాని గురుదేవులు (వనన్నుులె యోగులకును దుర్గభమైనట్టి నిత్యమగు భగవంతుని వైకుంఠ భామమునే ఒసంగుచున్నారు నూత ఉవాచ (ప్రీతిః శౌనక చిత్తే తే హ్యతో వచ్చి విదార్యచ | నర్వసద్ధాన నిష్పన్నం సంసార భయనాళనమ్‌ ॥ ర్‌ నూతుడు చెప్పెను “శానకా! మీ హృదయమందు భగవంతుని యెడల భక్తి కలదు. కాబట్టి నేను విచారణచేసి, జనన మరణ భయమును పోగొట్టునది అయిన సమస్త సిద్ధాంతముల యొక్క నిమృర్నను చెప్పెదను వినుడు కాలవ్యాల ముఖ్యగాసత్రస నిర్దాశ హేతవే । శీమదాాగవతం కాస్తం కళౌ కీరేణ భాషితమ్‌ ॥ థి

కలియుగమున కాలమను సర్పము యొక్క. ముఖ కబళ థయ మును పూర్ణముగ నశింప జేయుట[కై. (శ్రీ కుక దేవులు భాగవతమును చెప్పిరి ఏతస్మాదపరం కిలళ్బిన్మః పద్ధ్యె న విద్యతే | -జన్మాన్తరేభ వేత్పుణ్యం తదా భాగవతం లభేత్‌ ॥ గ మనస్సును ళుద్ద మొనర్చుటకై. దీనికి మించిన సాధన పది యును లేదు మన ష్యునకు జన్మ జన్మాంతర పుణ్యము ఉదయించు నపుడు ఈ భాగవతళా(న్ర్ర మతనికి లభించును యతృృలం నాస్తి తపసా న యోగేన సమాధినా |! తతృలం లభతే సమ్యుక్కలౌ కేశవ కీ గ్రనాత్‌ | న తపసు, యోగము, సమాధి _ వీనిజే గూడ ఏ ఫలము లభించదో, కళియుగమున ఆ ఫలము భగవంతుని సంకీర్హనము చేతనే 'లెస్సగ లభించగలదు సత్యాది త్రియుగే టోధవైరాగ్యౌ ము కిసాధకౌ | కలౌ తు కేవలా.భ_క్రిర్బ్రహ్మ సాయుజ్యకారిణీ ॥ థీ కృతః (శేతః ద్వాపర యుగములందు జ్ఞానము? వై రాగ్యము 'మోతమునకు సాధనములై యున్నవి. కాని కలియుగమున కేవలము భక్తి యే (బవ్మా సాయుజ్యమును కలుగజేయును యేషాం చిత్తే వసేద్భ క్తిః సర్వదా (పేమరూసిణీ | నే పళ్యన్ది కీనాళం స్వప్నే ఒప్యమల మూ రయః॥ 10 ఎవరి వ్యాదయనుందు నిరంతరము (వేమ రూవమగు భక్తి )వసించునో, అట్టి ళుర్రాంత్య్మకరణులు స్వప్న మందు కూడ యను వమన ఆద రతారల నన ఎ ఎలు జు

న్నపేతో న పిశాచో వా రాక్షసో వాసురో ౬సివా। భక్రి యుక్త మనస్కానాం స్పర్శనేన (వభుర్శవేత్‌ ॥ 1 ఎవరి వ్యాదయమందు భక్తి యమ మవోరాణి నివసించు చున్నదో, అట్టివారిని భూత (వేత, పిశాచ, రాతస, దై త్యాదులు ఆకాకజాలరు న తపోభిర్న వేదైశ్చ న క్షానేనాపి కర్మణా | హర్నిర్షి సాధ్యతే భకా (పమాణం తృత గోపికా 1 12 భగవంతుడు తపస్సు, వేదాధ్యయనము, క్ఞూనము, కర్మ మున్నగు ప సొధనముల చేతను వళుడు కాజాలడు ఆతడు కేవలము భక్తి చేతనే వశీభూతు డగును గోపికలే ఇచట (పమాణము నృణాం జన్మ సహ సేణ భకా ,పీతిర్లి జాయతే | అఫ్‌ లా తలౌ భక్తిః కలౌ భ క్రిర్మక్యా కృష్ణః పురః స్థితః 1 18 మనుజులకు వేలకొలది జన్మల యొక్క- పుణ్య (వళాపముచే భక్షి యందు అనురాగము కలుగుచున్నది కలియుగ మందు శేవలము భక్సియే సారమైయున్నది శక్తిచే సాజాత్‌ (శ్రీకృష్ణుడు ఎదుట సాఖాత్కరించును అలం (వత్రైరలం తీర్థెరలం యోగ్రైరలం మఖైైః | ఆలం జ్రానకథాలాపెర్చ కి రేకెన ముక్తిదా ॥ కేక ఖా కు త్‌ అనాది | వతములు, తీర్ధములు, యోగములు, యజ్ఞములు: జ్షూనచర్చ మున్నగు అనేక సాధనలతో "ఏమియు పనిలేదు ఒక్క భక్తియే ముక్తి నొసంగ గలదు, (ప్రలయం హి గమిష్య న్తి శ్రీషద్భాగవతధ్వనేః |

సింహము యొక్క గర్జనను విని తోచజేళ్ళు పారిపోవునట్లు, భాగవతము యొక్క ధ్వనిచే కలియుగము. యొక్క దోషము అన్నియు నళించి పోవును. భాగ్యోదయేశ బహుజన్మ సమర్దితేన సత్సబ్లమం చ లభతే పురుషో యదావై | అజ్ఞాన హేతు కృతమోహ మదాస్థకార నాళం విధాయ హి తదోయతే వఐవేకః 1 16 అనేక జన్మలందలి పుణ్యము ఉదయించుట చే మనుజునకు నత్సాంగత్యము లభించును అది అతని అజ్ఞాన జనిత మగు మోవా మును, మదమను అంధకారమును నశింపజేసి వివేకమును కలిగించును. తావత్సంసారచ్య కేఒస్మికా (భమ జేఒజ్ఞానతః పుమా౯ా | యీవత్కటర్షగతా నాస్తి శుకశాస్త్రకథా క్షణమ్‌ ॥ 1 తణ కాలమైనను చెవులయందు ఈ శుక శా్రు కఠ (భాగవ తము పడనంత వణకు జీవుడు అజ్ఞానవశమున సంసార చక మందు తిరుగాడు చుండును కిం క్రుతై రృహుభి, శాస్త్ర, పురాతై ళ్ళ భమావమైః | ఏకం భాగవతం శాస్త్రం ముక్తి దానేన గర్జతి ॥| 18 అనేక శాస్త్రములు, పురాణములు వినుట వలన వమి లాభము" మ్చుక్తి నొనంగుట కై. ఏక మా్యతమగు భాగవత శాస్త్రము. గర్జించు చున్నది, కథా భాగవతస్యాపి నిత్యం భవతి యద్‌ గృహే | తద్‌ గృహం తీరరూపం హి వవతాం పాసనాళనమ్‌ | 18

ఏ ఇంటి యందు నిత్యము భాగవత కథ జరుగుచుండునో, ఆ యిల్లు తీర్ణస్ధానమై పోవును మజియు దాని యందు నివసించు వారకి పాపము లన్నియు నశించును

సకల భువనమధ్యే నిర్ధనా సే ఒ పి ధన్యా

నివసతి హృది యేషాం శ్రీహరేరృక్తి రేకా

హరిరపి నిజలోకం సర్వథా తో విహాయ

(వవళతి హృది తేషాం భక్తి స్తూతోవనద్దః ॥ తి0

ఎవరి హృదయమందు (శ్రీవారి యొడల భక్తి యుండునో,

వారు ముల్లోకములందును మవాో నిర్ధనుళై. నప్పటికిని పరమ ధన్యులే యగుదురు పలయనిన, ఈ భక్తి యను (కాటిచే కట్టబడి సాణూత్‌ భగవంతుడు కూడ తన వరమధామమును వదలి ఆ భక్తుల హృదయ, మందు [పవేశించు చున్నాడు

అసారః ఖలు సంసారో దుఃఖరూపీ విమోహకః ।

సుతః కిస్య ధనం కస్య సేహవాళ్ఞాల తే ౬ నిశమ్‌ ॥ 11

ఈ సంసారము అపారమైనది ఇది మహా దు!ఖరూవమై , జను లను మోవామందు పడ వేయునదై. యున్నది. ఇచ్చట ఎవని యొక్క కుమారుడు ! ఎవని యొక్క ధనము! ఆసక్తి కలవాడు రా(తిందిన ములు దీపమువలె ముండి పోవుచున్నాడు. (వాధపడు చున్నాడు)

న చేస్త్రస్య సుఖం కించిన్న నుఖం చకవర్తినః | నుఖమృస్తి విరక్ష్తస్య మునేరేకొన్త జీవినః ॥ 22 వాస్త్వవమ.గ ఇం దునకు గాని, చ(కవరర్తికి గాని ఒకించైనను సుఖము లేదు. సుఖము కేవలము వీరక్షుడును పకాంత ఛాసీయున్లగు వుధికి భూ నెక జంగ.

దేహే ఒ స్టిమాంస రుధిరే ఒ భిమతిం త్యజ త్వం

జాయా సుకాడిషు సదా మమతాం విమబ్బ !

పళ్యానిశం జగదిదం కణభబ్లనిష్టం

వైరాగ్య రాగ రపిశో భవ భ క్రి నిష్టః ॥ ర్రి

(పూర్వము గోకర్టుడు తన తం।డితో చెప్పినట్లు) ఈ శరిరము

ఎముకలు: మాంసమ..? రక్తములతో కూడిన ఒక ముద్ద్ధ+ దీనియందు అఖినూనమును (ఇది “నేను అను భావమును) వదలివేయుడు మజియు భార్యా పుుళాదులందు సదా మమత్వమును వీడుడు ఈ (పపంచము మణభంగురమైనదని రాతింబగళ్ళు భావించు చుండుడు ఇట ఏ వస్తువు స్టిరము ఇళాదని తలంచి దానియందు అనురాగము కలిగి యుండకుడు "శేవలము వైరాగ్యయుక్తులె భగవంతుని యొడల కళక్తి కలిగి యుండుడు

ధర్మం భజస్వ సతతం త్యజ లోకధర్మాకా

'సేవస్వ సాధుపురుషాజ్జహి కామతృష్టామ్‌

అన్యుస్య దోషగణ చిన్తవమాశు నుక్త్యా

"సీవాకథా రసమహా నితరాం పిబత్వమ్‌ ॥ ర!

భగవద్భజన అన్నిటి కంళశును గొప్ప ధర శ్రమై యున్నది నిరం

తరము అట్టి ధర్మమునే ఆశయించుడు. ఇతరములగు లౌకిక ధర్మ ములను వీడుడు. సదా సాధు మహాత్ముల యొక్క "సవ సలుపు చుండుడు భోగముల యొడల లాలసత్వమును దరికి చేర్చరాదు ఇతరుల గుణదోన విచారణను శ్మీఘముగ త్యజించివై చి "కేవలము థగవ్సేవను, భగవళ్కాథా రస పొనమును చేయుచుండుడు,

80 మోహతో రక్షీతేన నుప్తుష్టేన బలీయసా ।

అధువేణ శరీరేణ శుకళా స్త్ర కధాం విా॥ లీస్ట్‌

మోహముతో లాలించి పాలించి ఈ అనిత్య శరీరమును బలిష్ట ముగ నొనగ్చినను కుక శా్త్రుమగు భాగవతమును విననిచో చానితో పమి [ప్రయోజనము ? ఆస్థి స్తమృం స్నాయుబద్ధం మాంనళోణిత లేపితమ్‌ | చవ్మావనద్ధం దుర్గన్ధం పాతం మూత పురీషయోః ॥ లఢ్రి అస్టులే ఈ శరీరమునకు ఆధార స్తంభములు నరములు, నాడులు అను కాళ్లతో ఇది కట్టబడి యున్నశి చానివెైన మాంనము ర_కృము పులుమబడి చర్ముముచే కప్పబడి యున్నది దిని [పతి అవయ వము నుండియు దుర్గంధము వెలువడు చున్నది ఇది సాొజూత్‌ మల మూతముల పాతయే అయియున్నది జరాళోక విపాకా ర్తం రోగమన్దిర మాతురష్‌ | దుష్పూరం దుర్ధరం దుష్టం సదోషం క్షణభబ్లురమ్‌ 1! వార్జకస్ధ శోకముల వలన ఇది (దేహము) పరిణామమున దుఃఖ మయమే అయియున్నది ఐది రోగములకు పుట్టిల్లు ఇది నిరంతరము పదియో యొక కోరికచే పీడింపబడు చున్నది దినికి తృప్తి అనునది ఎప్పుడును లేదు దీనిని ధరించుటయే ఒక కారము. అడుగడుగున , దీనియందు దోషములు నిండియున్నవి ఇది నళించుటకు ఒక్క తణ మెనను పట్టదు కృమివిడ్‌ భస్మ సంజ్రా నం శరీరమితి వరితష్‌ । ఈ జా౨ఐ వే అస్థిరేణ స్థిరం కిర్మ కుతో ఒ యం సాధయేన్న హి ॥ £8 తుదకు దీనిని పొతి'పెట్టినచో పురుగులుగ అగుచున్నది పదియో జంతువు దీనిని భఉించి చేసినచో మలముగ అగుచున్నది అగ్నియందు కాలి? వేసినచో బూడిగగువ యగుచుకగడ ఈ మూడు గతులు

దీనికి చెప్పబడినవి అట్టి అస్థిర శరీరముతో మనుజుడు నాశరహితమగు ఫలము నొసంగు కార్యమును పల చేయుట లేదు? యత్స్పొత, సంస్కృతం చొన్నం సాయం తచ్చ వినళ్యతి | తదీయరస సమ్బుక్షే కాయే కా నామ నిత్యతా ॥ 20 ఉదయము వండబడిన అన్నము సాయం[తమునకు చెడిపోవు చున్నది గదా! మఖి అట్టి అన్నరసముచే పుష్టి నొందింపబడిన ఈ శరీరమునకు నిత్వత్వమెచట ? బుద్‌ బుదా ఇవ తోయేషు మళకొా ఇవ జన్నుషు | జాయ నే మరణామైవ కథ్శాశవణ వర్దితాః ॥ 80 భాగవతకథను చదువనివారు, విననివారు సిటిబుడగల వళి, దోమలవలి కేవలము చచ్చుటకొఅశే పుట్టుచున్నారు అదృఢం చ హతం జ్లానం (వమాదేన హతం (కుతమ్‌ | సందిద్దో హి హతో మన్తో) వ్య(గ్రచిత్తో హతో జపః ॥ 81 ఏ జ్ఞానము దృఢపడలేదో, అది వ్యర్థమెపోవును ఢ్యాన మొన రృనిచో (శవణమునకు, సందేవాముచే మం[తమునకు మనస్సు ఇటు నటు తిరుగాడుటచే జపమునకు ఫల మేమియు ఉండదు ఆవైష్టవో హతో దేశో హతం (శాద్ధమప్యాతకమ్‌ | హతమళోథతియే దానమనాచారం హతం కులమ్‌ ॥ 82 భగవదృ్భక్తుడు లేనిదేళము, అపాతున కొసంగబడిన (శాద్ధభోజ నము, [ళోతియుడు కానివాని కివ్వబడిన దానము, ఆచారములు లేని కులము వినాళశమును పొందును విశ్వాసో గురువా శ్యేషు స్వస్మిస్దీ నత్వ భావనా మనో దోష జయశ్రెవ కథాయాం నిశ్చలా మతిః |

ఏవమాది కృతం చేత్స్యాత్తదా వై (శవణే ఫలమ్‌ పునః (శ్రవా నే సర్వేషాం వైకుజ్చే వసతిద్ద్రవమ్‌ ॥ 88 గురు వాక్యములందు విశ్వానము, వినయము (దర్పము లేకుం డుట): మనస్సు నందలి దోషములను జయించుట, _బెవకథయందు చి_్రెజాగత-మొదలగు నియమములను పాలించుచో (శవణము యొక తా యథార్థఫలము లఖించును మనుజులు భాగవతకథను వినునో నిశ్చాయముగ వారందణును తుదకు భగవన్నిలయమైన టైకుంరము నందు నివసించుదురు. దార్మిద్య దుఃఖ జ్వర దాహి తానాం మాయా పిశాదీ పరిమర్షితానామ్‌ । సంసొరసిన్దై పరిపాతి తానాం క్షేమాయ వై భాగవత౦ (పగర్జతి ॥ రికీ ఎవరు దారి ద్యమను దుఃఖజ్వరముయొక్క జ్వాలచే దద్ధమగు చున్నారోః ఎవరిని మాయా పిశాచి మర్చించి వేసినదో ఎవరు సంసార సము దము.నందు మునిగిపోవుచున్నారో, అట్టివారికి "శమము కలుగ జేయుటకొఅకు భాగవతము సింపహనాదమొనర్చు చున్నది. స్వపురుషమపి వీళ్య పాశహ స్తం వదతి యమః కిల తస్య కర్ణమూలే 1 పరిహర భగవత్య్కథాసు మత్తాకా [(పభురహ మన్యనృతాం న వైష్టవానామ్‌ ॥ తి చేతితో పాళమును పట్టుకొనియున్న తనదూతను చూచి యమ ధర్మరాజు అతని చెవిలో ఇట్టు చెప్పు చున్నారు - భగవత్కథలందు అస్పక్తిగలిగి తన్మయులై యుండు వారిదరికి వెళ్లకుడు. నేను ఇతరులకు ఇర వరం యఖ ఎ రీ రజ ఆ ఇ సాం రా నర ౦ంళ*డ సంర 4 సల సళ అనా వను

ఆస్తారే సంసారే విషయ విషసజ్లాపల ధియః కణార్థం కేమార్థంు పిదిత శుకగాథాతుల సుధామ్‌ | కిమర్షం వ్యర్థం భో (వజత 5: ఢే కుర్సత కిదే వరీక్షిత్సాక్నీ యచృ్రనణగత ముక్తు క్తి కథనే ॥ 86 ఈ అసార సంసారమున విషయములను విషమునందు ఆసక్తి కలిగియుండుట చే వాస్ధికులురై యున్న ఓ జనులారా! మీ చషేమము కొజ.క3. అర్ధతణ మైనను కుకక థా రూపమగు మహత్తర అమృత మును [తాగుడు, నిందితములగు కథలతో గూడిన కుమార్షమందు వ్యర్థముగ పల తిరుగాడు చున్నారు? ఈ భాగవత కథ చెవియందు (వవేశింపగనే మోడము లభించుచున్నది ఇవ్విషయమున పరీట శ్తే సామి ఇతిచ పరమగుహ్యం సర్వసిద్దాన్త సిద్దం మ సపది నిగదితం తే శా స్త్రప్పజ్జుం విలోక్య | జగతి శుక కథాతో నిర్మలం నాస్తి కిజ్బీత్‌ పిది పరసుఖ 'హెతోర్ద్యాదళ స్కన్ద సారమ్‌ ॥ ్ర్ర? ౧ ఢా "ఛౌనకా! నేను అనేక జాస్త్రములను చదివి మీకీ పరమ గోపు మైన రవాస్యమును ఇప్పుడే వినిపించితిని సమస్త శాస్త్రముల యొక్క సిద్ధాంతముల సారమిదియే (ప్రపంచమున ఈ శుక శాస్త్రము కం'*కు అధిక పవిత్రమైన వస్తువు మజియొకటి పదియును లేదు శావున మీరు పరమానంద [పా_ప్తి కొజకై. చ్వాదళ స్యంధరూపనుగు ఈ భాగవతామృతమును పానము చేయుడు నారాయణం నమస్కృత్య నరం చైవ నరో త్తమమ్‌ | దేవీం సరసళతీం వాసం తతో జయమదీరయేత్‌ ॥ 84

భగవంతుడగు నారాయణునకు, నరో_త్తముడగు నరునకు, చేవి యగు సరస్వతికి, మవార్షియగు వ్యాసులకు నమస్కరించి, శుద్ద చిత్తులై, భళగవ_త్తత్త్సృమును (పకాశిత మొనర్చు ఇతివోన పురాణ రూపమగు జయమును (భారత భాగవతములను) ఉచ్చరించవలెన్రు. తీ గుణాతీతం పరం (బహ్మ వ్యాపకం (వజ ఉచ్యతే సదానన్గం పరం జ్యోతిర్ముకానాం పదమవ్యయమ్‌ ॥ ల్రి నత్త రజ_స్తమోగుణముల మూడింటికిని అతీతమైన వర (బహ్మా మేది కలదో, అదియే వాళ్టిపక మైనది కనుకనే దానిని “వజ యందురు. అది సదానంద స్వరూపమును, పరమజో్యోతిర్మయమును, నాశరహీతమును అయియున్నది జీవన్ము క్రులగువారు చానియందే స్టీతి గెలిగి యుందురు (శ్రీమద్భాగవతం శాస్త్రం యత భాగవతై ర్యదా | కీర్యతే (శూయకతే చాపీ (శ్రీకృష్ణ న్తత నిళ్చితమ్‌ ॥ థి0 భగవదృ్భక్తులు ఎచట ఎపుడు భాగవత శాస్రుముయొక్క కీర్త నము, [(శవణము చేయుచుందురో, అచట అపుడు (శ్రీకృష్ణుడు సొజాత్కార రూపముతో విరాజమానుడగును అనేక జన్మసంసిద్ధః (శ్రీ మద్భాగవతం లభేత్‌ | _వకాళో భగవదృ్భ క్తేరుదృవ న్మత జాయతే ॥ శ్రీ] అనేక జన్మలందు సాధనలు చేయుచురాగా, మనుజుడెపుడు పూర్మ్మ సిద్ధుడగునో, అపుడతనికి భాగవతము సం[పా_ప్తించును ' అట్టి భాగవతముచే అతనికి భగవద్భక్తిని కలుగజేయు భగవంతుని (పకా శము లభించుచున్నది (శ్రీమద్భాగవత స్యాధ (శ్రీమదృగవతః సదొ। వంగూహపషాకు పషేవా ని కనా యగ నరుంకు 41

భాగవతము యొక్కయు, భగవంతుని యొక్కయు స్వరూ పము సదా ఒకటియే అయియున్నది అదియే సచ్చిదానందము (గన్దోఒష్టాదళసాహ్మసో యోఒసౌభాగవకాలీధః | కలిగ్రాహ గృహీతానాం స ఏవ పరమ్యాశయః ॥ 438 ఈ భాగవత [గంథముయొక్క శ్లోక సంఖ్య పదునెనిమిది వేలు ఈ సంసార సమ్ముదమందు కలి యను మొసలిచే పీడింపబడువారికి ఈ భాగవతము గొప్ప సవోయమై యున్నది స.ఉష్ట్రో మధురం ముఖ్బుకా విపరీతే రమేతయః | యథా నిమృం చరత్యుష్టోో పిత్వ్యామమపి తద్‌ యుతమ్‌॥ 44 ఓంశు మాధుర్యగుణముతో కూడిన మామిడిపండును వదలి శీవలము చేదైన వేపాకునే నమలువట్లు భగవంతుని మధుర కథలను వదలి తద్విపరీతములగు సంసార విషయములందు ఆసక్తిని గా నువానిని శవా అందురు (య, స్థిక్వాఖిముఖం (ప్రణమ్య విధివత్త్యకాన్యవాదో హరే ద్దీలాః (శోతుమభివ్ప తేఒతినిపుణో న్న మోఒథ క్రుపాజ్డులిః | శిష్య్యో విశ్వసితోఒను చిన్తనపరః (ప శ్నేఒనురకక్తః శుచి ర్నిత్యం కృష్ణ జన(పియో నిగదితః (శోతాసవై. వక్తృభిః॥ఓ% ఆథ్యాత్మిక వక్ష ఇమొదుట అతనికి విధి [ప్రకారము (పణామ చూచళించి కూర్చొనువాడును, ఇతరములగు (పపంచ విషయముఠఅను వదిలి కేవలము భగవంతుని ఖీలాక్రథలను మ్యాతమే వినుటకు అఖి లాష కలవాడును, చెప్పిన వాక్యములను సరిగ అర్థము చేసికొనగల్ము 'నేర్పరియు, వినయము కలవాడును, చేతులు కట్టుకొని యుండు వాడును, శిష్యభావముతో ఉపదేశమును (గహించువాడును, మనం బున |[ళద, విశా(సము కలవాడును, తెలియని చానిని అడుగు

వాడును: పవ్మిత భావముతో ఉండువాద్డును, (శ్రీకృవ్లుని భక్తుల యడల సదా [పేమ కలవాడును అగు [శోతను వక్తలు ఉత్తమ (శోతయని చెప్పుదురు భగవన్మతిర న పేఠ్షః సుహృదో దీనేషు సానుక మ్ప్చోయః ॥ బహూధాటోధన చతురో వక్తా సంమానితో మునిభిః ॥ 46 మనస్సు సచా భగవంతునియందు లగ్నమై యుండువాడునుః ప వస్తువును అపేఉంచనివాడును, సర్వులకు మ్మితుడును, దినుల శశుుడల దయకలవాడునుః 'వెక్కు యుక్తులచే తత్వమును బోధిం చుట యందు నేర్పరయు అగు వక్తను మునులు సన్మానము జీయుదురు యే శ్రీకృష్ణ విహారైక భజనాస్వాదలోలుపాః | ము క్తావసి నిరాకాజ్జాస్టే షాం భాగవతం ధనమ్‌ ॥ శీ (శ్రుకృష్ణుని లీలలయుక్కు (కవణ, కీర్తన, రసాస్వొాదనముల శుడల కుతూవాలు.కై యుండువారును, "'మోతమును కూడ అఖిల మించని వారును అగు మహాత్ములకు భాగవత మే ధనము అయియున్నది. యేఒపి సంసారస నావ నిర్విణ్లా మోతకొజ్జిణః | తేషాం భవాషధం చైైతత్‌ కలౌ నేవ్యం [పయత్నతః ॥ 40 సంసార దుిఖములచే ఖీతిల్లి తమయొక్క మోడముకు అఖిల సించువారికి కూడ ఈ భాగవత మే భవరోగమునకు ఓపధిమై యున్నదిః కావున ఈ కలఠిశాలమందు. దీనిని [పయత్న పూర్వకముగ నేవించ వలయును య్య్మత భాగవతీ వార్తా యే చ తచ్చవణే రతాః | మం. చంనీితళం కణంద్‌ టీం ణి ణశనిన చ [ 49

ఈ ఎచట' భాగవతము యొక్య కథా విచారణ జక గుముండునో, ఎవరు ఆ కథయొక్క (శవణమందు నిమగ్నులై యుుకురో, వారికి "సేవ సహాయము, శరీర, ఛనములచే చేయవలెకు తదను,గహాతో ౬ స్యాపి (శ్రీభాగవత సేవనమ్‌ | (శ్రీకృష్ణవ్యతిరిక్తం య త్తత్‌ సర్వం ధనసంజ్హీతమ్‌ ॥ 50 అట్లు సహాయము చేయువా రికి కూడ, వక్తల అను[గవాముచే భాగవత సేవనము యొక్క పుణ్యము లభించును కోరిక -5౦డు వస్తు వుల యెడల కలుగుచుండును--- ఒకటి, (శీ )కృష్టుని యడల, ౭౦డ డది ధనము యెడల (శ్రీకృష్ణుడు తవ్ప ఇతర మేఏ కోరబడుచుండునో అదియంతయు ధనము [కిందకే వచ్చును అది (1పాపంచిక) ధనమని చెప్పవిడును ధనార్జినస్తు సంసిద్ధిర్విధి సమ్బూర్హతావళాత్‌ [ కృష్ణార్ధినో ఒగుణస్యాపి (పేమైవ విధిరుత్తమః ॥ 51 _ రనార్థులకు తమ అనుష్టాన విధి పూ_ర్తియగునపుడు మా్యతతమే సిద్ధి అభించును కాని (శ్రీకృష్ణుని అభిలపి.చువాని విధియందు ఒకింత లోటు కలిగినను, అతని హృదయమందు భక్తియున్నచో అదియే అతనికి సర్వో త్తమ విధిమై యున్నది కృష్ణ [పా_ప్తికరం శళ్వత్‌ [ పేమానన్స ఫల్మపదమ్‌ | (శ్రీమద్భాగవతం శాస్త్రం కలౌ కీరేణ భాషితమ్‌ ॥ బి (శ్రీశుక దేవుని ముఖతః వచింపబడిన ఈ భాగవతశా(న్త్రుము కలియుగమున సావాత్‌ (శ్రీకృష్ణుని (పొ్పప్పిని కలిగించునదియు, నిత్యము (సేమానందరూపమగు ఫలమును జసంగునదియు అయి యున్నది

చతుః జ్లోక్రి భాగవతవు (శ్రమద్భాగవతం 2-8-82 ,89, 84,80) థి థగవానువాచ అహమేవాసమే వాగే నాన్యద్‌ యత్‌ సదసత్‌ పరమ్‌ । పళ్ళాదహాం యదేతచ్చ యోఒ౬వ! ష్యేత సోఒస్మ్యహహమ్‌॥ క్షే శ్రు భగవానుడు (బహ్మదేవున కిట్లు చెప్పెను సృష్టికి పూర్వము "కేవలము నేనే యున్నాను. నేను తప్ప మలియొకటి లేదు ఖ్రూలము కాని, సూమ్మము కాని, ఆ రెండింటికి కారణనుగు అజ్ఞానము కాని అపుడు లేవు ఎచట ఈ సృష్టిలేదో అపుడున్ను అచట నేనే ఉన్నాను ఈ సృష్టి రూపమున పది కాను పించుచున్నదో అదియు నేనే అయియున్నాను. తుదకు ఏది శేషిం చునో అదియు నేనే అయియున్నాను మబుకేఒర్థం యత్‌ పతియే తన ,పతీయేత చాత్మని | తద్విద్యాదాత్మనో మాయాం యథా ఒ౬భాసోయథా తమః 2 వా_స్తవముగ లేకున్నను ఏ అనిర్వచనీయ వస్తువు నాకంళు “బేటుగ పరమాత్మయగు నాయందు ఆెండు చం దులవలె మ్‌థ్యగ తోచుచున్నదో, లేక దేనిచే ఉన్నప్పటికిని ఆకాశమందలి నద్మతము లలో రాహువువలె నాయొక్క (ప్రతీతి కలుగుటలేదో అద్ధానిని నా భొకా “మాయిగ తలంచవలెను యథా మహాన్సి భూతాని భూ తేషూచ్చావచేష్వను (పవిష్టాన్య (పవిష్టాని తథా తేషు న తేస్వహమ్‌ ॥ శ్ర (పాణులయొక్క పంచభూత నిర్మితములగు చిన్నచిన్న శరీర ములందు అకాశాది పంచభూతములు (ఆ శరీరములు కార్భరూపముచే

నీర్మితములగుటశే (వవేశించు చున్నవి కాని మొదటినుండియు ఆ స్థానములందు, రూపములందు కారణరూపమున ఉండుట వలన (పవే శించుటయులేదు అశు (పాణుల శరీరదృష్టిచేః నేను వారిలో. ఆతి రూపమున [వవేశించియున్నను, ఆత్మదృష్టిచే నాకంఠ వేలుగ ప వస్తువు లేనందువలన వానియందు (పవేశించుటయు లేదు ఏత్రావదేవ జిజ్జ్ఞాస్య3 త _త్సజిజ్షాసునా౬౬త్మనః 1 అన్వయ వ్యతి రేకొాభ్యాం యత్‌ స్యాత్‌ సర్వత సర్వదా॥ దీనిద్వారా తేలిన అంశము--- సర్వాకితమై, సర్వస్వ రూప మైనట్టి భగవంతుడే సర్వదా, సర్వత వెలయుచున్నాడు ఆతజే చా_స్తవికత_త్త్వము ఎవరు పరమాత్మ తత్త్వమును "లిసికొనదలంచి నారో, వారు కేవలము ఇంతమాత)ము ెలిసికొనిన చాలును

ఆ భాగవత వుహివు (ఈ కృష్ణుడు (బహ్మ దేవునకు చెప్పినది (శ్రీమద్భాగవతం నామ స్వరాణం లోక వృిశుతమ్‌ । శృ్చణుయా(చ్భద్ధయా యుకో మమ సన్తోష కారణమ్‌ ॥ 1 లోకవిఖార్థతముగు భాగవతమను పురాణమును ( పతిదినము (శద్ధతో (శ్రవణము చేయవలెను అదియీ్‌ నాకు సంతోవ కారణము నిత్యం భాగవతం యస్తు పురాణం పరతేనరః ॥ (వత్యతరం భవే త్తస్య కపిలాదానజం ఫలమ్‌ ॥ ల్లి ఎవడు 1 పతిదినము భాగవత పురాణమును పరించునోః, ఆతనికి ఒకొక గా అతరమును ఉచ్చరించుట వలన కపిలగోవును దానమిచ్చిన పుణగ్ధిము లభించును శ్లోకార్థం శ్లోకపాదం వా నిత్యం భాగవతోదృవమ్‌ | పరతే శృణుయాద్‌ యస్తు గోసహ్మసఫ అం లభేత్‌ 1 38 ఎవడు పతిదినము భాగవతమునందలి అర్ధళ్టోకముగాని, పొతిక శ్రోకమునుగాని _శవణము చేయునో, అతనికి ఒక వెయ్యి ఆవులు దానము చేసిన ఫలము లభించును యః పరేత్‌ (ప్రయతో నిత్యం శ్లోకం భాగవతం సుత। ఆష్టాదళ పురణాశాం ఫలమాస్నోతి మానవః॥ క్షీ ఎవడు పవి[త చిత్తుణై (పతిదినము భాగవతను యొక్క ఒక్క

శ్లోకమును పఠించునో అతడు పదునెనిమిది పురాణములు వథించిన ఫలము పొందును నిత్యం నుమ కథా యత తత తిస్టన్సి వైష్టవాః | కలిబాహ్యా నరా ప్రే వై యేఒర్బ్చయన్తి సదా మమ ॥ ర్‌ ఎచట నితగ్ధము నాయొక్క కథ జరుగుచుండునో, ఆచట విష్ణు పార్షదులగు (పవ్లోదుడు మున్నగువారు విరాజిల్లు చుందురు ఎవడు సదా భాగవతశా(న్త్రము యొక్క పూజ చేయుచుండునో, అత నివై కలళియొక్క అధికారము చెల్లకుండును వైప్ణవానాం తు శాస్తాణి యేఒర్భయన్తి గృహే నరాః । సర్యపావ వినిర్ముక్షా భవని సురవస్దికాః ॥1 6 ఎవరు తమ ఇంటియందు భగవత్సంబంధమెన శాస్రుములను పూజించుదురో, వారు పొపము లన్నిటినుండి విముక్తులై దేవతలచే నమస్కరింపబడుదురు యేఒర్చయ న్లి గృహే నిత్యం శాస్త్రం భాగవతం కలా , ఆస్ఫోట యన్లి వల్లన్తి ేషాల్ల (పీక్లో భవామ్యహమ్‌ ॥ 7 ఎవరు కలియుగమందు తమ యింటిలో [వతిదినము భాగవత ఇాన్త్రమును పూజించుదురో తాళము వేయుచు, నృత్యము చేయుచు భగవ్నామమును. గాన వెంనిర్చుడరో, అట్టి వారి మమొడల చేను మిగుల (వనన్నుడనై యుందును యావద్దినాని హే ప్యుత శాస్త్రం భాగవతం గృహే తావత్‌ సీబ్బన్తీ పితరః క్షీరం సర్ఫిర్మధూదకమ్‌ ॥ 8 మనుజుడు ఎంతకాలము తన యింటియందు. జాగవన అకా, న;

మును ఉంచుకొనునో, అంతకాలము వజకు అతని పితరులు పాలుః "నెయ్యి: తేనె, తియ్యటినిరు [తాగుచుందురు యచ్చన్ని వైస్ణవే భక్త్యా శాస్రం భాగవతం హి యే । అవి దార్‌ అనాటి కల్పకోటి సహస్రాణీ మమ లోకే వస్తి తే ॥ శ్ర ఎవరు భగవదృక్తునకు భ కి పూర్వకముగ భాగవత ఇాన్రుమును సమర్చించుదురో, వారు వేలకోట్ల కల్పముల వణకు నాయొక్క వైకుంర భఛామమున నివసించుదురు యేఒర్బయ న్లి సజా గేహే శాస్త్రం భాగవతం నరాః | (పీణికా స్తైళ ఎ విబుధా యావదాళూత సంస్షవమ్‌ ॥ 10 ఎవరు సదా తమ ఇంటియందు భాగవత శాన్రుమును పూజిం చుదురో వారు ఒక _ కల్పకాలము 'చేవతలందలిని తృ _స్తిపఅచిన వారగుదురు శ్లోకొర్ధం శ్లోకపాదం వా వరం భాగవతం గృహే | కశతళోఒథ సహసై 9చ్చ కిమనై్వ్యైః శాస్త్రస గ హైః [1 11 ఇంటియందు. భాగవతముయొక్క అర్ధళ్టోకవు కాని, పాతిక శ్లోకము కాని ఉన్నచో అది చాల గొప్ప విషయము, దానిని వదలి వందలకొలదిః, వేలకొలది ఇతం౦ (గంథములను వీకరించుటవలన ఏమ్‌ లాథము? యత య్యత భవేత్‌ పుణ్యం శాస్త్రం భాగవతం కలే | తృత తృత సదైవహం భవామి (తిదశ్లైశసహ 8 18 కలియుగమున ఎచశ₹చట పవ్మితమగు భాగవత శాన్రుము ఉండునో అచటచట _ బేవతలత* కూడ నేను సదా విద్భిమానుడనై్నై శ 4.

తత సర్వాణి తీర్థాని నదీనదసరాంసి చ । యజ్ఞాః సప్తపురీ నిత్యం పుణ్యాః సర్వే శిలోచ్చయాః 1 18 ఇంతియే కాదు అచ్చోట నదినద సరోవర రూవమున [పనిద్ధ ములైన తీర్హమ.లన్నియు వసించును మజియు సమ _న్త యజ్ఞ ములు, సప్పపురములు; పవ్మిత పర్వతము లన్నియు అచ్చోట నిత్యము నివ సించును (శోతవ్యం మమ శాస్త్రం పా యళోధర్మ జయార్థినా । పాపకయార్థం లో శ్రేళ్ల మోతొర్ధం ధర్మబుద్ధినా ॥ [థీ కిర్పి, ధర్మము, విజయముల కొజకును, పావడయము కొట కును, మోత పాప్తి కొణకును ధరా్యాత్యుడగు మనుజుడు సదా నా యొక్క భాగవత కాస్రుమును [శవణము చేయవలయును. (శ్రీమద్భాగవతం పుణ్యమాయురారోగ్య పుష్టిదమ్‌ | పరన్మాచ్చపణాద్‌ వాపి సర్వపాపైః _ప్రముచ్యతే ॥ కేర్‌ ఈ పవిత్ర భాగవత పురాణము ఆయున్సును; ఆరోగ్యమును, పుష్టిని ఒసంగునదై. యున్నది మటియు దినిని పఠించుట వలనను, (శవణము చేయుట వలనను మనుజుడు పొవము లన్నింటి నుండియు విడువబడును శోకం భాగవతం చాపి శ్లోకొర్టం పాదమేవ వా। లిఖితం తిష్టతే యస్య గృహే తస్య వసామ్యహమ్‌ ॥ 16 ఎవని యింటియందు భాగవతము యొక్క. ఒక్క ళ్లోకము కాని, అర్ధ శకము కాని, శ్లోకము యొక్క. ఒక్క చరణము. కాని |, వాయబడునో అతలి యింటియంలజు వళ బలం. త

25 సర్వాళమాభిగమనం సర్వతీర్థావగావానమ్‌ [ న తథా పావనం న్యణాం (శ్రీమద్భాగవతం యథా ॥ 17 మనుజులకు భఖాగవతమెంత పుణ్ధకారకమెనదో, నమస్త పుణాభ్థ(శమములకు కావించు యా(తగాని, సమృన్ష లతీర్హములందు చేయు స్నానముగాని అంత పుణ్యకారకము కాదు, య్యత యత చతుర్వ క్త శ్రీమద్భాగవతం భవేత్‌ | గచ్చామి తత త్యతాహం గౌర్యథా సుతవత్సలా || 18 చతుర్ముఖా | వుతవాత్సల్యము కలిగియున్న ఆవు తన దూడవెంట పోవునట్లు, ఎవశుచట భాగవత కథ జరుగుచుండునో అచటచటకు 'నేను పోవుచుందును మత్కథావాచకం నిత్యం మత్కథ్మాళవణే రతమ్‌ | మత్కధా [పీతమనసం నాహం త్యత్యెమి తం నరమ్‌॥ 19 నా కథ చెప్పువాడును, దానిని వినుటయందు సదా ఆనక్కి కలవాడును, దానిచే మనస్సునందు ఆనందమును పొందు వాడును అగు మనుజుని నేనెపుడును తద్భజింపను,

అడ శీ కృష్ణ పార్థన (శ్రీ వ్యాస మహర్షి) (శ్రీసచ్చిదానస్ష ఘన స్వరూపిణే కృష్ణాయ చాన న్స సుఖాభివరి టే । "వానో లు విశ్వోదృవస్తాన నిరోధ హేత వే నుమో వయిం భ క్రిరసా ప్రయేఒనిళమ్‌ ॥ సచ్చిదానంద ఘనస్వరూపము కలవారును, తమ సౌందర్య మాధుర్యాదిగుణముల చే సర్వుల మనస్సును తమవై పునకు ఆకర్షించు చున్న వారును, సదా అనంత సుఖమును వర్దించుచున్న వారును, (వవంచము యొక్క సృష్టి; స్థితి లఅయములకు కారణభూతులును అగు (శ్రీ కృష్టునకు మేము భక్తి రసాస్వాదనము గావించుట కొజ్బకె. నిరంతరము 1(పణమిల్లుచున్నాము శ్రీశుక దెవ ప్రార్ధన యం [ష్మవజ్నన్తమనుపే తమ పేత కృత్యం దైశపాయనో నిరహకాతర ఆజుహావ | ప్వుతేకి తన్మయతయా తరవో౭భినేదు స్తం సర్వభూ... హృదయ మునిమానతో౬ఒస్మి ॥ లాలో (1220) 1

(శ్రీ శుకదేవులకు యక్షోపితవీత సంస్కారమున్ను ఇంకను కానపుడును, లౌకిక, వైదిక కర్శానుషస్టానము యొక్క అవసరము ఇంకను పర్పడనస్సృుడున్ను, వారు సన్నా్య్థసము 7 కొనుటకై ఒంట రిగనే పోవుచుండుట చూవి, వారి తండియగు (శ్రీవార్టినులు విరవా వాధచే కుమారా ! కుమారా ! అని పిలువగా అపుడు తన్నయు డగుట వలన (శ్రాశుకుల తరపున చెట్లు వత్యుత్తర మిచ్చెను." ఈ (వళారముగ నర్వుల వ్యృావియమందును నిరాజమానులై యున్న (శ్రీ శుకదేవ మునీందునికు నేను నమస్కరించు చున్నాను

యఃస్వానుభావ మఖిల్యశుతి సార మేక

మధ్యాత్మ దీనమతి తితీర్షతాం త మో౬న్టమ్‌ ॥

సంసారిణాం కరుణయా౭ ఒహ స్పరాణ గుహ్యం

తం వ్యాససూనుముపయామి గురుం మునీనామ్‌ ॥ ర్జి

భాగవతము మహారవహస్యాత్మకమైన పురాణము ఇది భగవ త్స్వరూపము యొక్క అనుభననును కలుగజేయునదియు?: సమ_స్ట "వేదముల మొక గా సొరమున్ను అయియున్నది. సంసార బంధనమున త గు ల్కొ ని ఘోర అజ్ఞానాంధకారమును చాట దలంచువారికి ఇయ్యది ఆధ్యాత్మిక త_త్త్యములను (పకాళింప చేయు ఒక అద్వితీయ మైన దీపము అయియున్నది. వా_స్సవముగ అట్టివారివై కరుణగల్లి గొప్ప గొప్ప మునుఅకున్ను ఆచార్యుడై నట్టి (శ్రీ శుకచేవులు దీనిని వర్ణించి చెప్పిరి అట్టి (శ్రీ వ్యాసశనయులై న శీ ౧ ఛుకులను "నేను శరణుబొందు చున్నాను (1-2-9) స్వసుఖనిభృత చేతా స్తద్‌ వ్యుదస్తాన్యభావో ౩ షంబితగ రగ లీలాశ*వ షాళ నగియ్‌ |

28 వ్యతనుత కృపయా య సృత్వదీవ౦ పురాణం తమభిల వృజినఘ్నం వ్యాససూనుం నతోఒస్మి ॥ (12-12-68) తీ శుకదేవులు తమ అళ్మానందమునందే నిమగ్నులై

యుందురు ఇట్టి అఖండ అర్వ్వైత స్థితివలన వారి 'భేదదృ్భష్టి పూర్తిగ తొలగిపోయినది అయినను మురళీమనోవారుడగు శార్టమసుందరుని యొక్క మధుర మంగళమయః మనోవార ఖీలలు చారి వృత్తులను తమ వైపునకు ఆకర్షించినవి, కావున వారు (పపంచమునందలి పాణు లవై కరుణగలిగి భగవత్త _త్ర్యమును (వకాశింప జేయు భాగవత మవోే పురాణమును లోకమ్సున్ల లి _స్పరింప జేసిరి అట్టి సర్వపాపవారియు, శి వాస్ట్రసనందనుడును అగు (శ్రీ శుకదేవుల పాదములకు చేను నమస్క- రించుచున్నాను

త్రూ గోవిందాష్టకము (4 శంకరాచార్యుల వారు సత్యం జ్ఞానమన_న్తుఎ నిత్యమనాకాశం పరమాకాళం గోఘ్టపాబ్లణ రిజ్ణణలోలమనాయాసం పరమాయాసమ్‌ । మాయా కల్పిత నానాకారమనాకొరం భువనాకారం క్మాయా నాథమనాథం (ప్రణమత గోవిన్షు పరమానన్దమ్‌॥ 1 సత్భ, జ్ఞానస్వరూపులును, అనంతులునుః నిత్యులును, ఆకాళ ముకంశు వేరె నప్పటికిని పరమచిదాకాళ స్వరూపులును, [వజదేశ మున నడచుచునుండు వారును: పర్మిళను రహితులై నను, అలసినట్టుగ తోచువారును, ఆకారరహితులై నప్పటికిని మాయా నిర్మితమ.లై న నానా స్వరూవములను ధరించి విశ్వరూపమున [పకటమైన వారును, పృథ్వీనాథుకై యున్నను, తమకంళు వేలుగ (వభువులేని వారును సరమానందమయులును అగు గోవిందునకు నమస్క-రింపుడు. మృత్సా షైనుత్సీ హేతి యళోదాతాడ వై ళ వసంత్రాసం వ్యాదిత వక్షాలోకిపలోకొలోక చతుర్దళలోకాలమ్‌ । లోక్ష్యతయపురమూల స్తమృం లోకాలోకమనాలోకం లో కేళం పరమేశం (పసణమత గోవిన్షు వరమానన్లమ్‌ ॥ = “నీ విచట మట్టి తినుచున్నావా” అని అడుగుచున్న యళోద కొట్టునేమో యను వాల్ట్టికాలోచితమగు భయము క లిగియున్న

ల ఛి వగా వారును, మట్టి తినలేదని (వమాణ మె.సంగుట కై నరు ని లును చానిలో లోకాలోకవపర్నత సహితములుగ పకమవాలు”ం లో5” ఎల చూపినవారును, (తిలోక ములను నగరము నకు. అధర *ంభిమును, అతీశుల్లైనను. విశ్వమును (ప్రకాశింపజేయులా రును, వంమానంద స్వరూపులును, లోకనాధులును, జరమేశ్చరులుకు అగు గో.).దునకు నమస్కశింపుడు

శ్రైవిష్టపరిష్పవీరఘ్నం ఉిభారఘ్మం భవరోగఘ్నం క్రి వల్యం సవనీశాహారమనాహారు భువనాహారమ్‌ । వై మల్యస్ఫుటచేతోన్ళ తివి శేషాభాసమనాభాసం శైవం కేవలశా న్తం కణమత గోవిన్సు పరమాననమ్‌ ॥ 8 అది ౧ యట చైత్యపీరులను నశింప జేయు వారును, భూభారమును తొల గించువారును,. సంసారరోగ్వ్బున్సు శమింప'జయు వారును, మోట పదరూపులును, ఆహర రహితులైై సను. వెన్నను భుజించుచారునుః విశ్వలయ కారకులును ఆభాస్త రహిశుళై నను నిర్మల చిచ్శవృ ్తితో గూడిన ఆభాసము గలిగియున్నచారున్సు, అద్వితీయు లును, శాంతు లును, కళార్థిణ స్వరూపులును, పరమానందమయులుక్తు అగు గోవిం దునకు నమస్కరింపుడు గోపాలం భూలీలా విగహ గోపాలం కలగోపాలం గోపీ ఖేలన గోవర్థన ధృతిలీలాల్భాల గోపాలమ్‌ | గోభిర్నిగదిత గోవినస్భుటనామానం బహునామాన్లం గోపీగోచరదూరం (సణమత గోవిన్ష పరమ్మణవ్లనవ్స్‌ 1 0౧ గోవులను పొలించువారును, భ్రూలి ఎవి లీలలను గావించ్రు నిమిత్తము గోప్రాల్టన్లి శరీరమ్సును ధ5ంచినవార్రువ్సు, వంళమ్సు ద్వారా కూడ గోపొల్నురె యున్న వారున్ను గోప *ల్రుతో ఆటలాడు కొన గోవర్టన పర్వత ధారణకు. ఓ.4 +

31]

పొలనచేసిన వారును, / “వులు స్పష్టముగ ఉచ్చరించిన గోవింద నామము కలవారును, అనేక నానుములు కలవారును గోవుల కంశును, గోచరిముల ((ఇం్మదియ విషయముల) కంశును వేజుగ నున్న వారును, పంమానంద రూఖృలును అగు గోవిందునకు నమస్క రంపుడు

గోపీ మణ్ణల గోష్టి భేదం భేదావస్ట మ ఛేవాభం

శళ్వద్గోఖురనిర్దూతోద్ధత ధూలీ భూశ రసొభాగ్యమ్‌ ।

(శ్రద్ధాళక్రి గృహీతానన్ష మచి _న్య్యం చిన్తితసద్భావం

చిన్తామణి మహిమానం ఒణముత గోవిన్షం పరమానన్టమ్‌॥ క

గోపీఆనుల కొట్టమునందు _పవేశించినవారునుః 'భేదావస్థ

యందున్నను అఖభిన్నులుగ భాసించువారున్ను నదాగోవుల గిట్టలచే ఎగురగొట్టబడిన ధూళిచే ధూసరితమగు స్వరూవ సాభాగ్యమును బొందినవారును, [ళద్ద, థఖ్వు కలిగియుండుటచే సంతోపించువారును; అచింత్యులై యున్నను చింతని ఒనర్పబడువారును, చింతామణివఠె గొప్ప మహీమ కలవారును: పరమానందమయులును అగు గోవిందు నకు వందన మొనర్నుడు

స్నానవ్యాకుల యోషిద్వస్త్రము పాదాయాగ ముపారూఢం

ఇట న్‌ 4 ళా

వ్యావిత్స స్రీరథ దిగ్వస్తాం హ్యుపదాళుముపాకర్ష న్వమ్‌ [

నిరూతద్వయళోకవి మోహం బుద్దం బుదేఠత నం

థి (0 వ్‌ లే

సతా మాత్ర శరీరం (సణమత గోవినం పరమాననమ్‌ ॥

అనాది ది (ఎ స్నానము చేయుచున్న గోపష(స్త్రీల వస్త్రములను కొని

వృతముపైకి ఎక్కినవారును శోక మోహముల శెండిటిని నశింప “జేయు జ్ఞానస్వరూపము కలవారును? బుద్ధికిని ఆవల నున్న వారును, ననా కాత తగినంత కదచంంచం కందూవలును అగు గోవిందు

చట కా_న్తం కొరణకౌరణ మాదిమనాదిం కొలమనాభాసం కాలిస్టీగతకాలియశిరసి ముహుర్న్భృత్య న నృత్య సిమ్‌ | కాలం కలాతీతం కలితాశేషం కలిదోషఘ్నం కాల్మ్యతయగతి హేతుం [పణమత గోవిస్తం పరమాన్వమ్‌॥ సుందరులును: శారణములకును ఆదికారణులును, అదిలేని వారును ఆభాస రహితులునుః కాల స్వరూపులును యమునా జల మందుండు కాళియ సర్పము యొక్క శిరస్సువై మరల మరల నృత్యము సలుపు: వారును, కాలరూపులై నను కాలము యొక్క కళలకంశు అతీతులును, సర్వజ్ఞులును, (శికాలముల గమనమునకు కారణభూతులునుః కలియుగ దోవషములును నశింప జయువారును, పరమానంద స్వరూపులును. అగు గోవిందునకు నమస్క-రింపుడు వృద్దాననభువి వృద్దారకగణ వృన్దారాధ్యం వన్దేఒహం కుస్దాభామల మన్షస్మేరనుధానన్లం సుహృదానస్షమ్‌ | వన్ద్యాశేషమహాముని మానస వన్ద్యానస్త పద ద్వస్ద్వం వన్ద్యా శేషగుణాబ్ధిం (వణమత గోవిన్టు పరమానస్టమ్‌ ॥ 8 బృందావనభూమ్నివె 'దేవతలచేతను? వృంద అను వనదేవత చేతను ఆరాధింపబడినవారును, కుంద పుష్ప్సుమువఠె నిర శ్రిమైన చిజు నగవునందు అమృతము నిండియున్న వారును; మి తులకు ఆనంద మును గొలువువారును అగు భగవానునకు "నేను వందనమాచరించు చున్నాను. వందనీయులగుసమ_స్తమవోమునులయొక్క హృదయముచే వందనీయ మైన ఆనందమయ పొదద్వయము కలవారును, సమస్త శుభ గుణములకు నము దమునంటి వారును, పరమానందమయులును అగు గోవిందునకు నమను-రింపుడు.

(3) 33 గోవిన్లాష్టక మేతదధీలే గోవిన్హార్పిత చేతా యో న! ది గోఎవనాచు;త మాధవ విషో గోకులనాయక కృషేతి 1 సల్‌ గ లిజ్రి గోవిన్దాజ్‌ ,ఘిసరోజ ధ్యాననుథాజలధౌతసమస్తా ఘో గోవిస్తం పరమానన్దా మృతమనన్తః స్థం స నమభ్యేతి ॥ $ గోవిందునియందు మనన్సును లగ్న మొనర్చి గోవించా అచ్య్రుతా! మాధవా! విష్ణూ! గోకుల నాయకా! కృష్టా! అని ఈ (వకారముగ ఉచ్చరించుచు. భగవంతుని పాద కమల ధ్యానమను అమృత జలముచే తన పాపమునంతను కడిగివై చుకొని ఈ గోవించా స్టకమును ఎవడు వఠించుచున్నాడో అతడు తన అంతికరణమున విద్యమానులై యున్న పరమానంచామృతరూపులగు గోవిందుని పొందుచున్నాడు ఇతి (శ్రీమచ్చజ్కరాచార్య విరచితం (శీ ) , గోవిన్జాష్ట్రకం సమ్చూర్జ్మ క్స్‌ ||

ఆష స్రీ కృష్ణాష్టకము (శ్రీ శంక రాచార్యులవారు) భజే [1వజై కమజ్ఞనం సమస్త పాపఖణ్ఞనం స్వభక్త చిత్తరజ్జనం సదైవ నన్దవన్దనమ్‌ । సుపిచ్చగుచృ్చమస్తకం సునాద వేణుహ _స్తకం అనజ్లరణ్గిసాగరం నమామి కృష్ణనాగరమ్‌ ॥ 1 (వజభూమి యొక్క వృకెక ఆభరణమును, సమస్త పొవము లను నశింప జేయువారునుః భక్షులమొక్క చిత్తమును ఆనందపజచు వారును, శిరస్సుపై నెమలి ఈక గలిగి థోభించు కిరిటము కల వారును, చేతియందు దివ్యమగు మురళి కలవారును [పేమ భజించుచున్నాను మనోజ గర్వమోచనం విశాలలోల లోచనం విధూత గోపళోచనం నమామి పద్మలోచనమ్‌ , కరారవిన్ష భూధరం స్మితావలోగ్ర నున్షరం మ హౌన్ద్రమానదారణం నమామి కృష్ణవారణమ్‌ ॥ ల్లి కాను దేవుని మానమును మగ్జించువారును, సుందర 'స్మేతములు గల (వజగోపుల శోకమును నశింప జేయువారును, కమల 'న్మేశులును తన కరకమరిములచే వర్వతరాజమును ఎత్తినవారును, మనోవారమైన రూవముః చిలునగవు కలవారును: దేవఠాజగు ఇందుని మానమును

మర్షించు చారును అగు కృామ్టుడను గజరాజునకు నమస్కరించు చున్నాను

కదన్చ్నుసూనకుణ్జలం నుచారుగణ్ణమళ్షిలం

[వజాబ్లనై కవల్లభం నమామి కృష్ణదుర్త భమ్‌ ।

యళోదయా సమోదయా సగోపయా సనస్హయా

యుతం నువైక దాయకం నమామి గోపనాయకమ్‌ ॥ 8

చెవులందు కుంద పుస్పముల కుండలము కలవారును, మవా

నుందరములై న చెక్రాళ్ళు కలవారును, (వట కాలకులకు ఏకైక (పాణాధారులును, రుర్ల భులును, గోపులు, నందుడు వీరితోగూడి మవో(వనన్న మై యున్న యళోదతో కూడియున్న వారును, ఆనంద చాయకులును, గోవనాయకులును అగు గోపాలునకు నమస్కరించు చున్నాను,

సదైవ పాదపజ్కజం మదీయ మానసే నిజం

దధానము త్తమాలక్రం నమామి నన్షబాలకమ్‌ |

సమస్త దోష శోషణం సమ_న్తలోక్‌ పోషణం

సమస్త గోపమానసం నమామి నస్టలాలసమ్‌ ॥ శ

తన పొదకమలములను నా మనస్సను సరోవరమునందు

ఉంచినవారున్తు అతి సుందరములై న కురులు కలవారును, దోషము లన్నిటిని తొలగించువారును, లోకములన్నిటని పొలించువారును, సమస్త (వజ గోపులయొక్క హ్యృాదయమును,నందునకు | పియులును అగు నందకుమారులై న (శ్రీ కృష్ణునకు నమస్కరించు చున్నాను*

భువో భరవతాధకం భవాబ్ధి కర్ణధారకం

యళోమతీకిళోరకం నమామి చి తచోరకమ్‌ |

దృగ నకొన్త భజ్జీనం సదాసదాల సజ్లీశం దినే దినే సవం నవం నమామి నస్దపమృవమ్‌ / ర్‌ భూభారమును తొలగించు. వారుు , సంసార నము[దిమును దాటించు నావికులును, వనోవహారుల శు, యళోచా సమారులువు సదా సుందర భూషణమ.లను ధకించువారును,. నిత్య వంితములును నందకుమారులును అగు (శ్రీకృష్ణునకు నమస్కరించు చున్నాను గుణాకరం సుథాకరం కృపాకరం కృపాపరం సురద్విషన్నికన్షనం నమామి గోపనస్టనష్‌ । నవీన గోపనాగరం నవీన కే లిలమ్పుటం నమామి మేఘసున్షరం తడి[త్పభాల సత్పటఓమ్‌ ॥ ఢి సద్గుణములకు నిలయులును, ఆనందసాగరులును, కరణా స్వరూప్పులును, కృపాళువును, దేవతల శత్రువులను ధ్వంస మొనర్చు వారును నిత్య నూళతన లీలలను _ గావించువారును; మేఘమువలె శాస్టమవర్శము కలవారును: మెజపువంటి కాంతితో (పకాశించు మవో సుందర పీతాంబరములను ధరించిన వారును, గోపాలురును అయిన (శ్రీకృష్ణునకు నమస్కరించు చున్నాను సమస్త గోపనన్లవం వృాదమ్బుజై కమోదనం నమామి కుజ్టమధ్యగం (పసన్నభాను శోభవమ్‌ | నికొమ కొమదాయకం దృగ_నచారసాయకం రసాల వేణుగాయకం నమామి కుళ్టునాయకమ్‌ ॥ / గోపులందలిని ఆనందపఅచువారును; హృదయ కమలమును వికసింపజేయు. వారును, 'దేదీష్యమాన సూరుగ్ధినివలె [పకాశించు వారును వనములందు సంచరించువారును శార్థమనసుందరులును, దోగికలను ఇను వెదచేగుంంలగ.. ఉదల్‌టూటావంట టం ఎం

37 వాకును “౩ "లిని వాయించుచు నుమధురముగ గాన వఎనక్చువారును అఘ (శీలి రట రి మ చవాంర్చ న) విదగ్ధగోపి కొ మనోమనోజ్ఞ తల్పగాయినం నమామి కజ్ణకాననే (సవృద్దవహ్ని పొయినమ్‌ / యదా తదా యథానఖథా తధైవ కృష్ణసత్మథా మయా సదైవ గీయతాం తూ కృపావిఫీయకామ్‌ ! ఈ (పమాణికొష్టకద్వయం జసల్య ఏత్యయః పుమాన్‌ భ వేత్స నన్దనన్దనే భ నేభివే సుభక్తిమాన్‌ ॥ 8 ఉ_త్తమ గోపికల మనస్సను కోమల శయ్యవై వపరుండు వారునుః అరణ్భమున | పజ్వలించిన డావాగ్నని పాొనమొనర్చినవారును అగు (కీ కృష్ణునకు నమస్క-రించుచున్నాను. ఎవుజెపుడు ఏ పరిస్థితి యందున్నను సదా (శ్రీకృష్ణుని సత్మాథలనే నేను గాన మొనర్చ్భు నట్టు నన్ను ఆ దేవదేవుడు అనుగ్రహించుగాక ! పఏనడీ అష్టకమును వరించునో: జపించునో, అకడు జో శై జచౌస్త్రుతరము. నందనందనుడగు శాస్టమనుందరుని యొడల భ_క్రికలిగియుందును ఇతి (గీ మచ్చజ్క రాచార్యకృతం (శ్రీకృష్ణాష్టకం నమ్నూూర్మ క్స్‌ 1

అద ఒప శ్రీకృష్ణస్తుతి (లీ ఖీష్కాచార్యుల వారు) ఇతి మతిరుప కల్పిత్రా విళృష్ణా భగవకి సొత్వతపుబ్లవే విభూమ్ని । స్వసుఖముపగతే త్వ చిడ్విహర్తు ౦ (పకృతిము పేయషి యద్భృవ(ప్రవాహః 1 నిజానందమందు మగ్నులును, ఎపుడైన లీల నొనర్పదలంచి (వకృతిని స్వీకరించునపుడు చాని చ్వారా ఎవరిచే ఈ (పపంచ (వవా వాము కలుగుచున్నదో, అట్టి మవానీయులును భూమాస్వరూపులును యదు శేస్టులును అగు (శ్రీకృష్ణునియందు "నేను నా యొక్క తృప్దా రహితమగు బిద్ధిని సమర్పించితిని (తిభువనకమనం తమాలవర్హ ౦ రవికరగౌరవరామ్బరం దధానే , వపురలక్ష కులావృతాన నాబ్దం విజయసఖే రతిరస్తు మేఒనవద్యా ॥ లి ముల్లోకముఅందును నుందరులును, నూర్యకిరణములవలె ఉజ్జ్వల, వవ్శిత వ(న్త్రములను ధరించువారును, ముంగురులచే కప్ప బడిన ముఖకమలము కలవారును, అర్జునుని మి తులును అగు (శ్రీకృష్ణుని యందు నిష్కామ (పీతి నాకు కలుగుగాక 1

39 యుధి తుఠగజోవి ధ్యూమవిష్వ క్క చఎలిత్యళమవార్య లజ్టుతాస్యే | మమ నిత శరై ర్విఖిద్యమాన త్వచి విలసత్క_-వచేఒన్తు కృష్ణ ఆత్మా ॥ శ్రి యుద్ధమందు గుజ్జముల జెక్కలచే ఎగుకగొట్టబడిన ధూళిచే దూసరితమైన దేవాము కలవారును నలువై పుల కదలుచున్న ముంగు రులచే శోభించువారును, పర్మిశమ జన్యములగు చెమట బొట్లచే సుళో ఖితమైన ముఖము కలవారును నాయొక్క తీస బాణములచే విడర్ణమై న చర్శము కలవారును, నుందర కవచమును ధరించిన చారును అగు (శీ , /కృామ్టనియందు నా యొక్క. ఆత్మ (వవేశించు గాక! సపది సభివచో నిశమ్య మధ్యే నిజపరయోర్పలయో రథం నివేళ్య । సితవతి పరసై నికొయురళ్తై (థి డా ణ సృతవతి పార్ధసథే రతిర్మమాస్తు ॥ క్షీ సఖుని మాటలను విని తన యొక్కయు, విపడులయొక్కయు "సేనల మధ్య రథమును నిలిపి తన భృకుటి విలాసముచే విపకులగు సె నికుల ఆయున్సును హరఠించివేయు అర్జున సఖుడగు (శ్రీకృష్ణుని యందు నాకు (పీతి కలుగుగాక | న్యవపాత పృతనాముఖ నిరీక్ష్య స్వజనవధా ద్విముఖస్య దోషబుద్ధ్యా |

40 దూరమున నిలబడియున్న సేనను చూచి స్వజవవధయందు దోషముకలదని యెంచి యుద్దమును విరమించదలంచిన అర్జునుని బుద్ధిని ఆతవిద్యద్వారా తొలగించిన పరమ పురుషులగు (శ్రీకృష్ణుని పాదములందు నాకు పీతి కలుగుగాక | స్వనిగమమపహాయ మ్మత్పతిజ్ఞా మృతమధికర్తు మవప్ల్తుతో రథస్థః $ ధృతకరథ చరణోఒభ్య యౌాచ్చలద్‌ గు ర్హరిరివ హను మిభం గతో త్తరీయః ॥ 6 నా (పతిజ్ఞను సత్య మొనర్చుటకై తన (పతిజ్ఞ ను వదలివైచి రథమునుండి (కిందకు దుమికి సించాము ఏనుగును వధించుటళ వరు గిడునట్లుః చ్యకమున్నుగె కొని భూమిని కొంపింప చేయుచు (శ్రీకృష్ణుడు నావైపు పరుగిడగా అపుడు తొందరలో వార వైవ(స్ర్రము భూమిపై పజెను న్‌ న శితవిశిఖహతో విశీర్త దంళ, య! ఉతజపరిస్తత ఆతతాయినో ష్స | (వసభమభిససార మద్వధారం ఇ స భవతు మే భగవాన్‌ గతిర్ముకున్ల ॥ తీష్ప్వములై న చాణములచే విదీర్ణమై నట్టియు, గాయములతొ కూడినట్టియు ర_క్తసిక్తమైనట్టియు దేవానుగలిగి నన్ను వారపూర్వక ముగ వధించుట్నక పరుగిడినట్టి భగవంతుడై న ముకుందుజే నాయొక్క లు ఇరు యనరనినంయలడుల ౧౧ ఆదాడీ ఇన్‌

భగవతి రతిరస్తు మే ముమూర్షో ర్యమిహ నిరీక్ష్య హతాగతాః స్వరూపమ్‌ ॥ గి కొరడా తీసికొని గుజ్జముల వగ్గములను పట్టుకొని అర్జునుని రథమువె నున్న వారుముః గొవ్పళోభతో కూడి దర్శింపదగి యున్న వారును? ఎవరి దర్శనము చేసికొని యుద్ధమందు మరణించిన వీరులు భగవత్స్వరూపమును పొందిరో అట్టి మవానీయులగు (శ్రీకృష్ణుని యందు మరణాకాంతియగు నాకు (పీతి కలుగు గాక ! లలితగతివిళాస వల్లు హిస (పణయ నిరీక్షణ కల్పితోరుమూనాః । కృత మనుకుత వత్య ఉన్మాదాన్దాః (పక్పొతిమగన్కిఅ యస్య గోప వధ్వ్యః ॥ రి సులలితమైన గమనము, విలాసము, మనోహరమైన హాస్యము (నేమ పూర్ణ్వమగు నిరిథణము (శ్రీకృష్ణుడు కలిగియుుడు సమయ మున చాల ఆనందపడు వారును అంతనస్రానమైనపుడు ఉన్మ త్తలె భగ వచ్చక్మితను అనుకరణ మొనర్చువారును అగు గోపికలు నిశ్చయ ముగ ఆ (శ్రీకృష్ణుని స్వరూవపమునే పొందిరి మునిగణనృపవర్య సజ్ములేఒన్తః సదసి యుధిష్టిర రాజసూయ ఏషాష్‌ । ఆర్హణమువ పేద ఈక్షణీయో మహమ దృశి గోచర ఏష ఆవిరాత్మా ॥ 10 ధర్మరాజు యొక్క రాజసూయ య శత్రమందు మునుల యొక్కయు, శాజుల యొక్కయు సమతమందు ఎవరి అ[గపూజ జరిగెనో, అట్టి దర్శనీయులగు (కృష్ణపరమాత్మ నా దృష్టియెదుట బాహో నీచం ఉదని కళల వాకా |

గం తమి మమహమజం శరీరభాజొం హృది హృి ధిష్టితమాత్మ కల్పిశానామ్‌ | 'ప్రతిదృశమివ నైకధార్శ మేకం సమధిగతో ఒస్మి ఏధూవభేదమోహః ॥ కే తన చేతనే సృష్టింపబడి. (వతి కరీరధారి యొక్క హ్ఫృాదయ మందు ఉండి సూర్య్యునివలె ఒకరై యుండియు నానా దృష్టి భేదముచే అవేక రూపములుగ కానుపించువారును, జన్మరహితులును అగు ఇశ్రి కృష్ణుని శరణమందు. నేకు శేదరహితుడనై మోహవర్డితుడ నై (పదే శించుచున్నాను ఇతి (శ్రీ మద్భాగవతే మహాపురాణే (పథమస్క స్టే నవమేధ్యాయే భీష క బ్టైయే భీష్మక్ళతా భగవత్తుుతి' సమ్ఫూగ్షా 1

గోవింద దామోదర స్తోోతము (శీ విల్వమంగళాబార్యులవారు) వికేతు కొమాఖిల గోవకన్యా మురారి పొదార్పిత చి త్తవృత్తిః । దధ్యాధికం మోహవళశాదవోచద్‌ గోవిన్ద దామోదర మాధవేకి ॥ 1 మురారియగు (శ్రీకృళ్లుని పొదకమలములందు అగ్నమెన చిత్తవృ త్తిగల గోపికలందటు పెరుగు, పాలు, అమ్ముకొనుట క్రై ఇంటినుండి బయటకు వచ్చిరి వారి మనస్సు మురారి వెంతనే ఉంజెను కాశ్రన భక్రి పారవళ్యమున వారు పెరుగు కావలెనా? అనువాకము బదులు “గోవించా!' చామోదరా! మాధవా!" అని "పెద్దగా పలుక దొడగిరి మద్దారమూలే వదనాభిరామం విమ్బాధరే పూరిత వేణునాదమ్‌ । గోగోవ గోపీజన మధ్యసంస్థం గోవిన్ద దామోదర మాధ వేతి ॥ 2 మిక్కిలి మనోవారమైన ముఖారవిందము కలవారును, దొండ పండువలె ఎజ్జనై న పెదవులవై పిల్లన గోవిని ఉంచుకొని మధుర ధ్వనిని కావించుచున్న వారును, కదంబ వృతము (కింద గోవులమధ్య, గోపాలుర మధ్య గోపికల మధ్య విరాజమానులై. యున్నవారును

అగు (శ్రీకృష్ణుని “*నోలించా! చామోదళరా' మాధవా!” అని ఈ 'పకారముగ పలుకుచు సదా స్మరించవలెను జిహ్వే రసక్జే మధుకప్రియా త్వం సత్యం హితం తాం పరమం వదామి । ఆవర్థ యేథా మధురాక్షరాణి గోవిన్ద దామోదర మాధ వేతి ॥ శ్రి రసములను శతెలిసికొను జిహ్వేరదియమా! సీక్తు ఫ్రీపి వస్తువు చాల ఇష్టము శ్రావ్సన నీక్ష హితకరమైన ఒక చక్కని సత్యమైన వాళష్టిమును చెప్పుచున్నాను వినుము__ సీవు నిరంతరము గోవించా! దామౌనరా! మాధవా! అను మధురం మంజుల భగవన్నా మములను ఉచ్చరించుచుండుము సంహిరకూచ్పే పకితోఒత్యగాధ్ధే మౌహస్థపూర్ణే విష మాలికపే , కేరావళలస్పుం ఘను చేపా వ్‌ ష్ష్‌ మ్‌ గోవిస్ట దామోదర మాధ్రప్పేశ్రి థి అజ్ఞూనమను పోటికి వారిపింపబడినదియ్సు దృశ్య విషయము లను అగ్ని జ్యాలచే సంత_ప్పమైనదియు అగ్ప అగాధమైన సంసారమును నూతియందు నేను పడియునా ను కావున ఓ మధుసూద్రనా! గోవిందా! చామోదరా! మాధవా! ప్పీేన్చివ్రశి సన్ను లేవ'నెతుడ్డు! త్వామేవ యాచే మమ దేహి జీహ్వే సమాగ్యతే దజ్జధరే కృతా న్తే | వక్రవ్య మేవం చుధురం సుభక్తా్య గోవిన్ట దామోదర మాధవేత్తి

ఓ నాలుకా! నిన్నాక విషయమును నేను యాచించుచున్నాను దానిని సీవు నాకొసంగుము అదియేదనగా- అ. త్య కాలమ.న దండ పాణియగు యమధర్మరాజు వచ్చినపుడ. మహాభక్రితో గోవించా' దచామోదరా! మాధవా! అను మధుిరములై న భగవన్నామములను ఉచ్చరించుచు నుండుము

భజస్వ మన్హం భవబన్దముత్న్యై జిహ్వా రసజే సులభం మనోజమ్‌ । (వ న 'దె పాయనాదె ఫ్టర్యునిభిః [(పజప్తం €ైు య్‌ జావా? గోవిన్ష దామోదర మాధవేతి 1 / రనముల నెటుంగు ఓ నాలుకా! సంసారమను బంధమును శేదించి వేయుటక్రై నీవు సదా గోవించా ! దచామోదరా |! మాధవా! అను భగవన్నామ రూప మం, తములను జపించుచుండుము, అవి నులభములు: సుందరములు అయియున్న వి చఎానినీ వాస్ట్రస, వసిష్టాది మహార్షులున్ను జపించిరి జీహ్వే సదైవం భజ సున్షరాణీ నామాని కృష్ణస్య మనోహరాణి | రిం సమస థకారి వినొళనాసి శాత అలో లి గోవిన్ద దామోదర మాధవేతి ॥ ॥

ఓ నాలుకా! భక్తుల సమస్త సంకటములను పొర దోలునట్టి గోవించా' చామాదరా! మాధవా! అను (శీ కృష్ణుని ఈ మనోపహార మంజుల నామములను సదాపలుకు చుండును

సుఖావస్తానే త్వీదమేవ సారం

డేహావానే త్విదమేవ జాప్యం | గోఏన దామోదర మాధపవేతి ॥ ౧ సుఖము యొక్క చివర, దుఃఖము యొక్క చివర సారభూత ములగు గోవిందా, చామోదరాః మాధవా అను ఈ ధగవన్నామ ములనే గానము చేయవలెను డేహము యొక్క అవసాన కాలము నను పీనినే జపిం వవలయును, శ్రీకృష్ణ రాధావర గోకులేళ గోపాల గోవర్థన నాథ వహ । జిహ్వే పిబస్వామృత మేత దేవ గోవిన్ట దామోదర మాధవేతి ॥ 0 ఓ నాలుకా! “శ్రికృష్టా! రాధారమణా! (వజరాజా! గోపాలా' గోవర్ధనా! విష్ణూ! గోవిందా! చామోదళా! సూధవా!' అను ఈ కగవన్నామామృశమును నిరంతరము పానము చేయుషఘు (శ్రీనాథ విశ్వేశ వో విశ్వమూ 'ే థ్రీచేవకీన స్ట దైత్యశతో। జిహ్వా సిదస్వామృత మేత్రషేవ గోవిస్త దామోదర మాధపవేత్రి ॥ 10 శ గాలుకా! “కీనాళా! సన్వేళ్వరా! (శ్రీవిష్ణు స్వరూపా కీసందనా! ఓ (శ్రీ చేవీనందనా ద్రైతా్ట్టరీ! గోల్పిచ్చా! చామోదరా! మ్రూధవా! అను ఈ భగవన్నా మామ్ముతమును సదా పానమెకుం. -

(ప్రాణేశ వశ్వమృర కైటథారే వై కుభ్ఞి నారాయణ చక్రపాణే | జిహ్వా పిబస్వామృత మేత దేవ గోవిన్ద దామోదర మాధవేతి ॥ 1 ఓ నాలుకా! నీవు పాణేళా! విశ్వంభరా! కైటభారీ! వైకుంఠా! నారాయణా! చ్యకపాణీ! గోవించా! చామోరరా!' మాధవా! అను ఈ భగవన్నా మామృతమును నిరంతరము పాొనమె.నర్చుచు నుండుము. హరే మురారే మధుసూదనాద్య (శ్రీరామ సీకావర రావణారే | జిహ్వే పిబస్వామృత మేత దేవ గోవిన్ద దామోదర మాధవేతి ॥ ల్లి ఓ నాలుకా! హరీ' మురారీ! మధుసూదనా! పురాణ పురుపో త్తమా' రావణారి! సీళాపతీ! రామా! గోవిందా! దామోదరా! మాధవా! అను ఈ థగవన్నా మాన్ముతమును సదా పొనము చేయుచు నుండుము, వక్తుం సమర్భోఒపీ న వక్తి కళ్ళి దహో జనానాం వ్యసనాభిముఖ్యమ్‌ ! జిహ్వా పిదిస్వామృత మేత దేన నోరష గామోగగ కణదవేతి 1 శీ

48 అవా! జనుల విషయలోలుపత్వము ఎంత ఆళ బరఫ్టిజనకి మెనది! ఉచ్చరించుటకు సమర్థులి నను కొందణజు భగవన్నామమును ఉచ్చరిం చుటలేదే! ఓ నోలుకా! నీవట్టుకాక గోఏంచా!' చామోదరా! మాధవా' అను ఈ భగవన్నా మామృతమును నిరంతరము పానము చేయుచు నుండుము ఇతి (శ్రీ బిల్వమజ్షళాచార్య విరచితం (శ్రీ గోవిస్ట దామోదర సో,తం స స్తాం సమ్నూర్థ్మ్య క్స్‌]

లక శ్రీకృ ష్షః శరణ౦లవువు (౮ కృష్ణలాల్‌ జీ ద్విజగారు (శ్రీకృష్ణ ఏవ శరణం మమ శ్రీకృష్ణ ఏన శరణమ్‌ ॥ గ ణమయ్యేషా న యత మాయాన చ జనురపి మరణమ్‌ । యద్యతయః సళ్యన్తి సమాధొ పరమముదాభరణమ్‌ ॥ నాకు (శీ | | కృమ్టుణే శరణమ. (శీ ,కృష్ణుజే శరణము ఎచట ిగుణమయమగు మాయగానిః జనన మరణములుగాని వో, యోగులు సమాధియందు ఏ ఆనందవ యుని దర్శించుచున్నారో అట్టి (శ్రీకృష్ణుడే నాకు శరణము, యర్బేతోర్నివహస్తి బుధా యే జగతి సదాచరణమ్‌ । సర్వాపద్‌ భ్యో విపితం మహతాం యేన సముద్ధరణమ్‌ ॥ 2 ఎవరిని పొందుట కొజ3_ (వపంచమున జనులు అనేక ధర్మా చరణములను గావించుచున్నారో, ఎవరు సమస్త ఆపదలనుండి మహో త్కులను ఉద్దరించినారో అట్టి (శ్రీక ్భష్షుడే నాకు శరణము, భగవతి యత్సన్మతిముద్వహతాం హృాదయతమో హరణమ్‌ | హరిపరమా యదృ్భజ న్తి నతతం నిషేవ్య గురుచరణమ్‌ ॥ 8 భగవనంతునియందు సద్భుద్ధ్ది గలనారి వ్యాడంకఘునుందలి అఖ్జు నాయం. అం ఈలంలటాటా గక, శనగవదకులు గురుపొదము

50 అను సేవించి ఎవరిని సదా భజించుచుందురో అట్టి (క్రికృష్ణుడే నాకు శరణము, అసురకులక్షతయే కృతమమరై ర్యస్య సదాదరణమ్‌ భువన తరుం ధ త్తే యన్నిఖిలం వివిధ విషయవర్షమ్‌ 1 4 అసురులను వినాళ మొనర్చుట కోణ్నికై దేవతలు ఎవరిని ఆరా ధించిరో, అనేక విషయములను ఆకులతో గూడిన ఈ సంసార వృత మును ఎవరు ధారణ మొనర్చియున్నారో అట్టి శ్ర కృష్ణుడే నాకు శరణము అవాప్య యద్భూయోఒచ్యుతభకా నయా _తి సంనరణమ్‌ | కృష్ణలాలజీ ద్విజస్య భూయా త్తదఘహర స్మరణమ్‌ ॥ 5 ఎనరిని పొంది భగవద్భక్తులు తిరిగి జనన మరణ చక్రమందు తగుల్కొనక యుందురో,పాపమ్సులను నశింప'జేయు ఆ మహనీయుని స్మృతి నా హృదయమందు నద్రా "నెలకొని యుండుగాక ! ఇతి (శ్రీకృష్ణలాలాజీ ద్విజ విరచితం “శ్రీకృష్ణ శరణం మమి నామకస్తో తం సమా_ప్రమ్‌'

గోపికా విరహగీతము ఏహి మురారే కుక్షు విహారే ఏపి _వణతజనదిన్టో హీ మాధవ మధు మథన వరేణ్య కేశవ కరుణా నినో । రాసనికజ్జో గుజ్జుతి నియతం (భమరళతం కిలకొనన్త ఏప్‌ొ నిభృతపథపాస్థ [1 త్వామిహ యాచే దర్శనదానం హే మధుసూదన శావన్త॥ 1 ఓ మురారీ! _పణతజనజంధూ! వనవివోరమునకు రండు! ఓ మాధవా! మధునూదనా! పూజనీయా! కేళవా! కరుణానమ్యు దా" దయచేయుడు అద్వైత మార్గయ్యాలతి' నాధా! రాసవనమందు వందలకొలఅది తుమ్మొదలు శబ్దము చేయుచున్నవి రండు ! శొంతిమయు లగు ఓ మధుసూదనా! మీ దర్శన దానమును మేము యాచించు చున్నాము శూన్యం క నుమాసన మిహ కుష్ణో శూన్యః శ్రలి కదమ్బుః దీనః కేకికదమ్బః | మృదుకలనాదం కిల సవిషాదం రోదితి యమునాస్వమృః లి నాథా! మీయొక్క ఈ (కీడాస్టలమగు వనమందు వేయబడిన పుస్పొసనము, ఈ లీలాకదంబ వృతము - అన్నియు మీరు లేనందు వలన శూన్యముగ కనుపించుచున్నవి 'నెమిళ్ళు మున్నగు వతులు దినముగ నున్నవి, మృదునుధుర ధ్వని సలుపుచున్న యమునానది నిర్శల జలమున్ను మీయొక్క వియోగము వలన దుఃఖంచుచున్నట్టు అగుపడుచున్నది.

ర్‌ సవనీరజధర శ్యామల సున్షర చన్ద్రకునుమరుచి వేష గోపీగణ హృదయేశ | గోవర్టవధర వృద్దావనచర వంశీధర పరమేశ ॥ తి నూతన కమలధారీ! 'మేఘశళ్యామ నుందరా! నెమలికన్ను, పుష్పములు-వీనిచే శోభితమగు రూపమును ధరించిన మవోతాస్ర' గోపీజన వృాదయేశా! గోవర్టనధారీ! బృంచావన వివోరి! మరళీధరా! (వభూ! ఇచటకు దయచేయుడు రాధారజ్టున కంసనిషూదన [ప్రణతిస్తావక చరణే నిఖిల నిక్శశయ శరణే | ఏహి జనార్దన పీతామ్చుగధర కజ్జో మస్థరపవనే ॥ శీ | శాధికను శపసన్న మొనర్చు దేవా ' కంనుని నంవారించిన మవోత్మా! నిరాాశయులందటికిని ఆ|[ళశయమొసంగు మవానీయా'! మీ పొదములకు నమస్కరించుచున్నాము జనార్దనా! వీత వ (శ్రుళారీ (వళూ! మందవాయు సంయుక్షమగు ఈ వనమునకు రండు |! రండు! రండు ఇతి (శ్రీగోపికా విరవగీతం సమ్నూర్హమ్‌!

వుధురాపష్టరవు (శ్ర వల్లభాచార్యులవారు) ఆధరం మధుకం వదనం ముకం వయనం మధురం హసితం మధురమ్‌ । హృదయం మధురం గమనం మధురం మధురాధిపతే రఖిలం మధురమ్‌ ॥ 1 మధురాధిపతియగు (శ్రీకృష్ణుని యొక్క- "వెదవులు, ముఖము, 'న్నేతములు, వోస్యము, వృాదయము, నడక- అన్నియు మధుకముళైై యున్నవి వచనం మధురం చరితం మధు“ం వసనం మధురం వలితం మధురమ్‌ చభితం మధురం [భమితం మధురం మదురాధిపతేరఖి ౨) మధురమ్‌ 8 మఘరాధివతియగు (క్రి, కృష్ణునియొక్క వాక్కులు, చరిత? వ(న్ర్రమ. లు: అవయవభంగిమలు, చలనము, (భమణము అన్నియు మధురములై యున్నవి వేణుర్యధురో రేణుర్మధురః పాణిత్మధురః పొదొముధురే! నృత్యం మధుకం సఖ్యం మధురం మధుకాధిపతే రఖిల౦ మధురమ్‌ ॥ శ్ర

54 వ మధురాధివతియగు (శ్రీకుష్ణునియొక్క పిల్లన, గోవి, పాద అ = కరకమలములు, పాదకమలములు, నృత్యము, సఖ్యము- బయ ముధూములే అయియున్న వి= గీతం మధుకం సీతం మధుర భుక్తం మధురం సు ప్తం మధుగమ్‌ | దథూసం వుధురం తిలకం మధురం మధు రాధివలేరభిలం మధురమ్‌ ॥ శ

• మధురాధిపతియగు (శీీళ్ళష్ణుని యొక్క గానము పొనము' భోజనము, శయనము, రూపము, తిలకము- అన్నియు మధురము. యున్నవి. కరణ. మధురం తరణం మధుకం హ:=:ణ9ఎ మభరం రమణం మదురమ్‌ | వమితం మధుర శమిత౦ం మధురం మధుూధిపతే | ఆభిలం మధురమ్‌ ॥ 5 నుధురాధిపతియగు (శ్రికృష్ణునియొక్క- కార్టిములు, తర ణము (ఈత), హారణము: రమణము, ఉభ్రారము, శాంతి--- అన్నియు మధురములై. యున్నవి. గుబ్బా మధురా మాలా మధురా యమునా మధురా వీచీ మధురా । సలిలం మధుకం౦ం కమలం మధురం మధురాధిసతే రఖిలం మధురమ్‌ || 6 'మధుళాధిపతియగు (శ్రీకృష్ణుని యొక్క శబ్బము, మాల, యమున యమునా తరంగములు, యమునాజలము, క్రమలము- అన్నియు మధుఠనులై యున్నవి. |

55 గోపీ మధుూూ లీలా మధురా యుక్తం మధుర౦ ముక్తం మధురమ్‌ । దృష్టం మధురం శష్ణం మధురం మధురాధిపతే రఖిలం మధురమ్‌ ॥ మధిరాధిపతియగు (శ్రీకృష్ణునియొక్క గోపికలు: లీలలు, సంయోగములు, వియోగములు, నిరీవతణములుు శిష్టాచారములు _ అన్నియు మధురము లై యున్నవి గోపా మధురా గావో మధురా యష్టిర్మధురా సృష్టిర్మధురా। దరితం మధురం ఫలితం మధురం మధుధివతే రఖిలం మధుకమ్‌ ॥ 8 మధురాధిపతియగు (శికృష్ణునియొక్క గోవజనులు, గోవులు, కజ్జలు, సృష్టి, ఖండనము, ఫలము- అన్నియు మధురములే అయి యున్నవి ఇతి (శ్రీమద్వల్లభాచార్య కృతం మధురాష్టకం సమూర్థమ్‌

చతు కోక్రీ కా. (శ్రీ విఠళ లేళ్వరులు) సడా సర్వాత్మ భావేన భజనీయో (వజేళ్వరః | కరిష్యతి స ఏవాస్మదై పాకం పారలౌకిక్రమ్‌ ॥ 1 సర్వుల ఆత్మరూపమున వ్యాపించియున్న వాంగు (శ్రీకృన్లునే సదా భజిచవలెము వారే మనయొక్క లౌకిక, పొరలౌకిక లాథ ములను సిద్ధింప "జేయుదురు అన్యాళశయో న కర్తవ్యః సర్వథా దాధకస్తు సః, స్వకీయే ఫ్వాత్మ ఫావళ్ళ కర్తవ్యః సర్వథా సదా ॥ స ఇతరమును (దృళ్యమును) ఆ_ళమించరాదు, పలయనిన, అది బాధకమె యుండును సదా స్వావలంబి మొ నర్వవిధముల ఆత్భుభావ మును పాలన చేయవలయును సవా సర్వాత్మనా కృష్ణః "సీళ్యః కొలాది దోషనుత్‌ । తద్భక్తేషుచ నిర్ణోష భావేన ప్రేయ మాదరాత్‌ | 8 కాలాదిదోవములను దూరీకరించు (శీ క లక్టుని సచా సర్వ విధముల సేవించవలెను దోషదృష్టిని వదలి (ద్ధళో వారియెడల భ క్రి కలిగియుండవ లెను భగవత్యేవ సతత (స్టాపనీయం మనః స్వయమ్‌ । కాలోఒయం కరీనోఒపి (భీకృష్ణ భక్తాన్న బాధతే ॥ శీ (శ్రీకృష్ణునియంచే సదా మనస్సును లగ్నము చేయవలెను వల యనగా వారియెడల ఖభక్రి కలిగియున్న వారిని ఈ కఠినవుగు కాలముకూడ కాధింవజాలదు ఇతి (శ్రీవిఠలేక్వరోక్తా చతుఃల్లోకీ సమస్తా!

శ్రీకృష్ణ భక్తుని ఆకాంక్ష

కదా వా కాళస్టీకనలయ దళళ్యామల తరాః

కటాక్షా లత్య నే కిమపి కరుణావీచి నిచికాః |

కదావా కన్దర్ప (పతిభట జటావన్లు శిశిరాః

కిమష్య న్త సోషం దదతి నురళికేళి నినాదః ॥ ఓ

యమునానది యందలి కలువజీకులవలె నల్లనై న (శ్రీకృన్లుని

కడకంటి చూపులెపుడు న్నావె (పసరించునో! శివుని శిరన్సువై నున్న చం[దునివలె చల్లనైన పిల్లన్టోవి యొక్క పాటలు నాకెపుడు మనంబున ఆనందమును కలిగఇంచునో !

యావన్న మే నిఖిం మర్క్మదృథఢాభిఘాత

నిస్సస్థి బన్హనముదేతి నవోపతాపః |

తావవ్వఖో భవతు తావక వక్తి చను

చన్దాాత పద్వి గుణీతా మమ చిత్తధారా ॥ వ

(శీ ' ) కృష్టా! యమదూతలు నన్ను మర్మస్టానములందు బాగుగ

కొట్టి ఇాధింపక పూర్వమే నా చిత్తమునకు నీ ముఖము చూపి అమృతసి_క్షముగా నొనర్పుడు.

యావన్న మే నరదళా దళమీ దృళో౭ఒసి

రన్ధా9దు దేతి తిమిరీకృత సర్వభావా |

లావణ్య కేళథవనం తవ తావదేతు

లత్మ్యాః సముత్క్యణిత వేణు మ.్నేన్రుబిమృమ్‌ ॥ 0

58 (శ్రీకృష్ణా' నన్ను వార్టక్యము చుట్టుకొని నాకు చూపు మంద గించి [పవపంచమంతయు అంధకారబంధురము కాకమునుపే, లత్మీ విహోర స్టానమగు. నీ ముఖమును= వేణుగాన మొనర్చు నీ ముఖార విందమును ఒకసారి చూపుము. ధ్యానాభ్యాస వశీకృతేన మశసా తన్నిళ చలం సిర్ష్లణం జ్యోతి! కించన యోగినో యది పరం పళ్య న్తి పళ్యన్తుకే | ఆస్మాకం తు తదీయలోచన చమక్కారాయ భూయాచ్చిరం కొళిస్టీ పులినే చయత్కిమపి తన్నీలం మహోధావతి ॥ ఛాన్య్యాభాస్థ్రసము చేతను, వళ మొనర్పబడిన మనస్సుచేతను యోగులు నిళృ్ళలమై, నిర్గుణమై, పరమైనట్టి ఆత్మ జోస్టితిని చూచి నచోొ చూడనిండు! మేము మా[తము యమునా నదితీరమున ఇసుక &న్నెలవై పరుగిడుచున్న సీలవర్థ ముగల ఇాలక ఫష్షుని చిరశాలము దర్శించి ఆనందపడుదుము,

(శీ కృష్ణ [పాతఈ స్కరణవము (ప్రాతః స్మరామి దధీఘోష విసీత న్నిదం నిదావసాన రమణీయ ముకొరవన్దం | హృద్యానవద్యవపుషం నయనాభిరామ మున్నిద పద్మనయనం నవనీత చోరమ్‌ ॥ | "వెరుగు చిలక బడుచుండగా ఆళబ్దమును విని మేలుకొనునపుడు; చక్కదనము తప్ప దోవ మొకింత్రై నను లేని శరీరము కలిగి చూచు వారికి కన్నులపండువై. వికసించిన తామరలవంటి న్నేతములు కల నవనీత చోరుడగు (శ్రీకృష్ణుని |[పాతః కాలమున స్మరించుచున్నాను,

ష ఎతవం [శీ కృష నావూవ్యుత హే లోకాళ్ళణుక (పసూతి మకణవ్యాధేశ్చికిత్సా మిమాం యోగజ్ఞాస్పముదాహరన్హి మునయో యాం యజ్ఞ నల్మా్యాదయా।ః | అ నర్ధ్యో[రమేయ మేకమమృతం కృష్ణాఖ్యమాపీయాతాం తశ్చితం పరమౌషధం వితన తే నిర్వాణ మాత్యన్నికమ్‌ ॥ ! ఓ జనులారా! జనన మరణరూపమగు సంసారవ్యాధికి చికిత్సను చెప్పుచున్నాను వినుడు దినిని పూర్వము యాజ్ఞ వల్కు్యుడు మొద లైన యోగజ్ఞులై న మునీశ్వరులు వివరించి యున్నారు అదియే దనగా-* అంతరంగమందు స్వయం[పకాశమై, భుద్ధమెై, _నిర్వికారమై మరణరహితమై 'వెలయు ఆత్మరూప (శ్రీకృళ్లుని యొక్క నామామృ తమును పానము చేయవలెను అట్టి పరమౌవధమును (తాగినచో ఇాళ్వత విముక్తి, మోదము సిద్ధించును వ్యామోహ వః మౌొష్షదఎ మునిమనోవృ త్తి (పవృత్త్యాషధం దై త్యేంద్రార్తి కరౌషధ (శ్రిభువనీ స.జీఎనై కౌషధమ్‌ భ క్రాత్యంతహితొషధం భవభయ (పధ్వంననై కౌషధం (శేయఃప్రొప్తి కీరౌొషధం షిబ మశ (భ్రీళృష్ణదివ్యాషధమ్‌॥ ఖీ (శీీకృన్ల నామ స్మరణయను దివ్యాషధము అజ్ఞానమును పూర్తిగ తొలగించునదియు, మునుల చిత్తమును ముక్తి మార్గము వై పునకే పసరింవ "జేయునదియు? రాతసాధివతులకు ఆరాటమును కలిగించునదియు, ముల్లోకములందలి జనుల కందటికిని సంజీవనివలె

61

నుండునదియు? భఖిక్తులకు అత్భంత హీితకర్యమెనదియు, సంసారథయ మును లెన్సగ పోగొట్టునదియు, జనులకు (శేయస్సును కలుగజేయు నదియు అయియున్నది.

ఇదం ళరీరం పరిణామ పేళశలం

అస ఆట్‌ ఆ

పతత్యవళ్యం శృఠససన్ధి జర్బృరమ్‌ |

కమొషచెఃక్సి ళ్యస్‌ మూఢ దుర్మతే

€.. ౧౧ నిరామయం కృష్ణరసాయనం పిబ ॥ త్రి ఓయీ! మానవుడా! ఈ ఎరీరము సరిణామముతో కూడినది.

తప్పక కొన్నాళ్ళకు నశించిపోవును అనేక కీళ్ళతో కూడి శిథిలమె యున్నది 'పెక్కుమందులు వాడి పల బాధవడుచున్నావు? నర్వరోగ నివారిణిమైన (శ్రీకృస్టన్యూామామృతమును పానము చేయుము.

త్స జ కో శేకృష్ణ మంత (పపభావవు శ్మతుచ్చేదెైక మంతం సకలముపనిషద్వాకథ సంపూజ్య మంతం సంసారోత్తార మంతం సఘుపచిత తమస్సంఘ నిర్యాణ మంతం సర్రేశ్వరై సక మంతం వ్యసన భుజగ సందష్ట్ర సంతాణ మంతం జ్‌హ్వే (్రీక ఏప్టమంతం జప జప సతతం జన్మసాఫల్య మంత్రమ్‌ కే ఓ నాలుకా! శామాది శ తువులను ఛేదించి వేయునదియు, ఉపనిషత్తులన్నిటియందును పేర్కొనబడినదియు, సంసార సము[ద మును దాటింపజేయునదియు, అజ్ఞాన తమస్సును నశింప జేయున దియుః సమస్త ఐశ్వర్యములను కల.గజేయునదియు, దుఃఖము లను సర్పములచే కరువబడినవారిని రతీించునదియు జన్మ సాఫల్యమును కలుగజేయునదియు, అగు (శ్రీకృష్టమం[తమును నిరంతరము జపించు చుండుము,.

శ్రీకృష్ణ పార్భ్శన ౯ థి ఓమ్‌ కృష్ణం కమల ప్యతాకం పుణ్యశ్రవణ కీర్తనమ్‌ వానుదేవం జగద్యోనిం నౌమి నారాయణ. హరిమ్‌ ్షే కమలప తములవంటి న్మేతములు కలవారును, వవ్మితమగు కీర్తి కలవారును, వసుదేవుని కుమారులును, జగత్తునకు వీజభూతు లును; నారాయణుడును వారియు అగు ,క్రికృన్ణునకు నమస్క రించుచున్నాను,. ఓమ్‌ _పవన్న పారిజాతాయ తో[త వేకై)క పాణయే | క. ల్లి జ్ఞానము, దాయ కృష్ణాయ గీతొమృతదు హి నమః ॥ శరణాగతులగు భక్తులకు కల్పవృతమువలి వాం ఛితవస్తువుల నొసంగువారును, ఒకజేతియందు కొరడాను, మటియొక చేతియందు జ్ఞానము[దను ధరించినవారును, గీతయను అమృతమును పితుకువారు నగు (శ్రీకష్టమూర్తికి నమస్కారము ననుదేవసుతం దేనం కంసచాణూత మర్దనమ్‌ । దేవకీ పరమానందం కృష్ణం వనే జగద్గురుమ్‌ ॥ ్ర ణ టి ళం వసుదేవుని పుతుడున్ను దివ్యస్వరూపధారియు, కంసచాణూ రులను సంవారించినవారును, జేవకికి పరమానంద కారకులును, జగడ్గు తువు నగు (శ్రీకృష్ణునకు నమస్కరించుచున్నాను!

భాగవత రత్నాకరము

నక. ఫా ఆద్య కఠ భాగవత రత్నాకరము గే [పప్రథవు స్కం ధము

జన్మాద్యస్య యతో౭న్వయాది తరతళ్శార్ధష్వభిజ్ఞః స్వరాట్‌ తేనే బ్రహ్మ హృదాయ ఆదికవయే ముహ్యూన్తి యత్ఫ్సూరయ౬

అల ఖ్‌ తేజోవారిమృదాం యథా వినిమయో యత్ర (తిసర్లోఒమృషా- ధామ్నా స్వేన సదా నిర్సస్తకుహకం సత్యం వరం ధీమపొ॥ 1. జగత్తు యొక్క సృష్టి, స్థితి, లయములకు కారణభూతులును, సమస్త వదార్థములందు వ్యాపించియున్న వారును, అసతృడదార్థముల కంబు వేజైన వారును, జడరూపులు కానివారును, చేతనస్వరూపు లును, పరతంగతులు కానివారును, స్వయం (పకాళులును, [బవ్మాచేవు నకు, (హిరణ్య గర్భునకు) తమ సంకల్పము చేతనే వేదజ్ఞానమును చాన మొనర్చినవారును, ఎవరి విషయమై గొప్పగొవ్ప విద్వాంసులు కూడ 'మోహితులగుచున్నారో: అట్టి శేజోమయ మహనీయులును: నూర్య "ాంతులలో జలమందు స్థలమును గూర్చినట్టియు, స్థలమందు జల మును గూర్చినట్టియు [భమ కలుగుచుండునట్లు ఎవరియందు. తిగుణ మయమగు జా గత్స్వప్న నుషు_ప్తి రూపమగు ఈ నృష్టి మిథ్య అయి నను అధిష్టాన సత్తచే సతస్టముగ పతీతమగుచున్నదో అట్టి మహిళా త్ములును;, తమయొక్క స్వయం (_పకాళమగు జోస్టితిచే సర్వదా? రంత నాం కండియు భూయాకారంముల నుంటియు

స] లల అనా లం ఆయి పూర్తిగా విడివడినట్టి పరమ సత్యరూపులును అగు పరమాత్యును "మేము ధ్యానించుచున్నాము.

ధర్మః (పోక్షితక్రైతవోఒ(త పరమో నిర్మత్సరాణా? సతాం వేద్యం వాస్తవమ్మత వన్తు శివదం తావ్యతయోన్మూలనమ్‌। (్రీమద్భాగవతే మహామునికృతే కం వా పర్రైరీశవరః సద్యో హృద్యవరుధ్య తే జత కృతిభిః శుశూషుభి స్తత్షణాత్‌ ॥2 మవోమునియగు వ్యాస దేవునిచే నిర్మితమైన ఈ భాగవత మవో పురాణమందు మోత పరస్టింతను ఫలళామనా రహితముగ పరమ ధర్మము నిరూపింపబడినది దీనియందు శుద్రాంతఃకరణులగు సజ్జను లెజుంగదగిన వాస్తవిక వచదార్థమగు వపరమాత్మయొక లా నిరూవణము కలదు. అయ్యిది (తివిధ శాపములను నమూలముగ నళింవజేయున దియు, " పరమ శేయన్సును కలుగ జేయునదియు అయియున్నది, ఇపుడిక మజియొక సాధన వలన, శాయ్రుమువలన ఏమి [పయోజనము? సుకృ్ళతవంతులెపుడు దీనిని [శవణ మొనర్పదలంతురో ఈశ్వరుడపుజే తక్షణము వారి వ్యాదయమందు (వమేించి బంధితుడగుచున్నాడు. నిగమ కల్పతరోర్ల్గభితం ఫలం శుకముఖాదన్భుత [దవ సంయుతమ్‌ |; పీత భాగవతం రసమాలయం ముహురహో రసికా భువి భావుకాః॥ రి రనజ్ఞులగు భక్తులారా! ఈ భాగవతము "వేదమును వృతము యొక్క. పండీనపండువంటిది, (శ్రీళుకబేవుడను చిలుకయొక్కా ముఖ ముతో సంబంధము కలుగుటవలన ఇది వరమానందమయవమగు అమృ తముఖతో పరిపూర్ణమైనది ఈ పండునందు మెం మొదలైన వదల దగిన అంళము ఏ మాతమున్తుులేదు ఇది మూ రిళవిచిన అలక

హవ ణర్రాంఖయి అఆ అయియున్నది శరీరమున చై తన్యమున్నంతవజణకు ఈ దివర్టి భగవద సమును నిరంతరము మరల మరల పానమొనర్చుచుండుడు ఇది భూతలమువై సులభమైనది.

ఒకవ్వుడు విష్ణువు యొక్కయు, దేవతలయొక్కయు, వరమ వుణ్యమయ మేతమగు నై మిశారణ్యమున శౌనకాది బుషులు భగవ్మత్సా వ్లి కౌొఅక్రై వెయ్యి నంవత్సరములకు పూర్తియగునట్టి గొవ్చ యజ్ఞమును జరివిరి ఒక దినమున ఆ బుషులు (పాతఃకాలమున అగ్నిహోతాది నిత్యకృతరముఅను పూ శ్రిచేసికొని నూతుని వూజించి, ఉన్నతాననమువై కూర్చుండబెట్టి మిగుల ఆదరముతో వారి నిట్లు | వళ్నించిరి

మవాత్మా! ళాస్త్రములు అనేకములు కలవు కాని అందు ఒక నిశ్చితమగు సాధన చెప్పబడియుండలేదు అనేక విధములగు కర్మలు చెవ్వబడినవి ఆ కాస్త్ర ములున్ను చాల పెద్దవి అందు ఒక్క ఆంళము వినుటకూడ కష్టము మీరు వరోవకొర పారీణులు మీ బుద్ధిచే ఆ శాస్త్రముల సారమును తీసి (పాణుల నరమ (శేయన్సు కోఅక్రై శద్ధాకువులగు మాకి వినివించుడు దానిచే. మా అంతఃకరణ ములు శుద్ధవడగలవు నూతమునీ! మీకు శుభమగుగాక ! యదువంశీయుల రత్షకులును, భక్రవత్సలురును ఆగు (్రీకృష్ణుడు వనుచేవుని భార్యయగు దేవకి యొక్క గర్భమున ఏ ఉద్దేశ్యముతో అవతరించెనో మీకు తెలియను దానిని మేము వినదలంచినాము దయచేసి అద్దానీని చెవుడు ఏలయనిన భగవంతుని అవతారము జీవులయొక్క వరమ (శేయన్సు కొజకును, భగవ్యత్సేమమయమగు నమృద్ధికొఅకును ఆగును

ఆపన్నః సంసృతిం ఘోరాం యన్నామ వివళో గృణన్‌! తతః సద్యో విముచ్యేత యద్చిభేతి స్వయం భయమ్‌॥

ఈ జీవుడు జనన మరణ రూప ఘోర సంసార చ్మకమున తగు లొనియున్నాడు ఇట్టి స్టీతియందు అతడు ఎపుడైన ఖగవంతుని మంగళమయనుగు నానుమును ఉచ+8ంచుచో, తతణము ఆ చ| కము

శీ భాగఐత ఎత్నాకరము నుండి విముక్తుడగును వలయనిన భగవంతుని జూచి. స్వయముగ భయము కూడ భయపడును యత్సాదసంళయాః సూత మునయః (పళమాయనాః | సద్యః పున న్యుపస్పృష్టాః స్వర్జన్యాపోఒనుపేవయా ॥ 5 పరమ విరక్తులును, పరమ శాంతులును అగు మునులు థభగవం తుని చరణములనే ఆ(శయించుదురు కావున అట్టివారి స్పర్శ మతము చేతనే జనులు వెంటనే పునీతులగుచున్నారు. గంగాజల మునో బహుకాలము సేవించుటచే పవ్మితత కలుగుచున్నది, అథాఖ్యాహి హారేర్టీమన్నవతారకథాః శుభాః | లీలా విదధతః స్వైరమీశ్వర స్యాతృ్మమాయయా ॥ 0 | బుద్దిమంతులగు ఓ సూతమునీ! సర్వసమర్జులగు (పథువు తన యోగమాయచే స్వతంత్రముగ లీలలను గావించుచున్నారు. మీరు (శ్రీవారి యొక్క మంగళమయములగు అవతారకథలను ఇపుడు వర్ణించి చెప్పుడు. వయంతున వితృప్యామ ఉత్తమళ్లోకవ్మిక మే ॥ యచ్చృణ్వతాం రసజ్షానాం స్వాదు స్వాదు వదేపదే ॥ పుణ్భక్షీర్తి వంతులగు భగవంతుని లీలలను వినుటలో మాశె వుడును_ తృ ప్తెకలుగదు పలయనగా రనజ్ఞులగు (శోతలకు అడుగడు గున భగవంతుని లీలలందు నూతన నూతన రసములయొక్క అనుథ వము కలుగుచుండును నూత ఉవాచ యం (వ్యవజ_న్ర మనుపేతమపేత కృత్యం దెపాయినో విరహకాతర అజుహావ |;

కనన స నసుకు ే ప్యుతేతి తన్మయతయా తరవో౬ఒఖినేదు స్తం సర్వభూతహృదయం మునిమానతో౬స్మి ॥ రి నూతుడు చెప్పెనుా-ఓ "శానశళాది బుషులారా! (శ్రీశుకునకు యజ్ఞో సంస్కారమింకను కాలేదు లౌకిక వైదిక [కియల యొక్క అవనరమున్ను రాలేదు అత్తి సన్నా్యాన మును గైకొన నుళ్దేశ్యముతో ఒంటగకిగనే వెతలుచున్న శుకుని జూచి తండియగు వాసులు విరవాజాధచే “కుమారా! కుమారా!" అని "కేక వేయదొడ గను అదత్తణి (శ్రీశుకులు పరమాత్మయందు తన్శ యులై: సర్వజగన్మయులై యుండుటవలన వారి తరవున వృత ములు (వత్యు త్తరమిచ్చెను నసర్వుల హృాదయముఅందు విరాజిల్లు అట్టి శ్రీశుక మునీం[దునకు నేను నమన్కరించుచున్నాను యః స్వానుభావమఖిల (శుతిసారమేక మథ్యాత్మ దీపమతితితీర్షతాం తమోఒన్టమ్‌ 1 సంసొరిణాం కరుణయా౬ఒ౬హ పురాణగుహ్యూం తం వ్యాససూను మువయామి గురుం మునీనామ్‌॥ గ ఈ భాగవతము మహోరవాన్యమైన పురాణము ఇది భగవత్స్య రూవము యొక్క అనుభవమును కలుగజేయును మటియు ఇది సమస్త వేదములయొక్కయు సారమైయున్నది సంసారముని తగు లొని యున్న వారికిని ఘోరమగు అజ్ఞానాంధకారమునుండి తప్పించు కొనదలంచువారికిని ఇది అధ్య్యాతి త్ర త_త్త్యములను [వళాశింప జేయు ఒక అద్వితీయమైన గీసము వంటిది వాస్తవము గ అట్టివారియెడల జజణణం నగరం చ, నాళ. వ చం చందు కంం నాగం గు (8 ళుకులు

ర బల ౦ల్న్నానేలయి దినిని వర్శించి చౌప్పెను అట్టి (శ్రికుకమునిందుని నేను శరణు బొందు చున్నాను.

నారాయణం నమస్కృత్య నరం చైవ నరోత్తమమ్‌ । దేవీం సరస్వతీం వ్యాసం తతో జయమదీరయేత్‌ ॥ 10 చోరాయణునకును, నరులలో (ేస్టుడగు నరునకున్ను (వర నాశాయణులకు) సరస్వతీజేవికిని వ్యాసులకును నమస్కరించి తదుపరి సంసారముమవైనను, అంతికరణ వికారముల-వెనను విజయమును కలి గింప 'జేయునట్టి ఈ భాగవత మవాపుళాణమును పఠించవలెను స వై పుంసాం పరో ధర్మో యతో భ క్రిరధోకజే అహేఠుక్య(వ్రతిహతా యయాఒ౬౬ఒత్మా స్యమృసీదతి ॥ 1! నిశ్ఫైతుక్మమైనదియు. అనగా ఏ విధమైన కోరిక లేనిదియు, (శంపు లేనిదియు, దేనిచే హృదయము ఆనందస్వరూవమగు పరమా త్మను పొంది కృతకృత్యమగునో అట్టి నిర్మల భక్తిని శ్మిక్ళష్ణుని యెడల అచంచలభక్తిని గలుగజేయునదియు పది కలదో అదియే మనుజులకు సర్వ(శేస్టమగు ధర్మమై యున్నది వాసుదేవే భగవతి భదక్తియోగః (ప్రయోజితః | (శ్రీకృష్ణుని యెడల భక్తి గలుగగనే, అననస్ధ[వేమచే వారి యందు చిత్తము లగ్నము కాగానే నిష్కామమగు జ్ఞానము, వైరా గ్భము జీవునియందు ఆవీర్భవించును. ధర్మః స్వనుష్టితః పుంసాం విష్వక్సేన కథాసు యః | నోళ్సాదయేద్యది రతిం [శమ ఏవ పా కేవలమ్‌ ॥ 18

(ఎతమ న్య్కంథము గ్‌ ధరస్మ్రమును లెన్సగ అనుష్టించినను, మనుజుని హృదయమందు భగవంతుని లీలా కథల అమొడల అనురాగము ఉదయించనిచో అది "కేవలము [శమమా[తమే కాగలదు. తస్మాదేకేన మనసా భగవాన్‌ సొత్వతాం పతిః | (శోతవ్యః కీర్తితవ్యశ్చ ధ్యేయః పూజ్యశ్చ నిత్యదా ॥ 14 కావున వకాగ చిత్తముతో భక్త వత్సలుడగు భగవంతుని గూర్చి నిరంతరము [ళవణము, సంకీర్తనము, ధ్యానము, ఆరాధనము గావింపవలయును శృణ్వతాం స్వకథాం కృష్ణః పుణ్య ళ వణకీర్తనః | హృద్య న్తఃసో హ్యభ(దాణి విధునోతి నుహృత్సతామ్‌ ॥ 1ేక్‌ (శ్రీకృమ్ణుని యళన్సును గూర్చిన (కవాము, కీర్శనము “కెండును జీవుని వవ్మిత మొనర్చునవి అయియున్నవి ఆ (శ్రీళృళ్ణుడు తన కథను [ళవణము చేయువారి వృాదయమందు 'వ్రవేశించి వారి అకుళ వాసనలను నాళన మొనర్చివేయును. ఏలయనగా వారు సజ్జను నులకు నిత్భమి[తులళై యున్నారు భిద్యతే హృదయ్యగ్రంథిళ్ళిద్య న్హే సర్వసంశయాః । ॥ క్షీయన్తే చాస్య కర్మాణి దృష్ట ఏవాత్మనీశ్వ'రే ॥ వ్యాదయమున ఆత్చన్వరూపుడగు థగవంతునీ సాజాత్కారము కలుగుటతోడనే అజ్ఞాన వృాదయ గంథులు తెగిపోవును. నంశయము లన్నియు తొలగిపోవును మజియు కర్మబంధనము డయించిపోవును. వానుదేవవరా వేదా వానుదేవసరా ముఖాః | వానుదేవపరా యోగా వానుదేవపరాః [కియోః॥ 11

లే భాగవత రత్నాకరము “”వేదములన్నియు వాసుదేవ రూవ (శ్రీకృష్ణ వరములే అయి యున్నవి, అశ్లు యజ్ఞ ములన్నియు వాసుదేవపరములే అయియున్నవి యోగములు, సమస్త [కియలు వాసుదేవ పరములే అయియున్నవి వానుదేవసరం జ్ఞానం వాషుదేవవరం తసః ।_ వానుధేవవరో ధర్మో వానుదేవ వరా గతిః ॥ 1ేరీ నమస్త జ్ఞూనము, తపస్సు, ధర్మము, గతులు వాసుబేవ వంములే అయియున్నవి. స ఏవేదం ససర్జ్యాగే భగవానాత్మమాయయా । సదస్మదూవయా దాసౌ గుణమయ్యాగుణో విభుః॥ కలీ భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుడు |పక్ళతికిని, దాని గుణములకును అలీతుడై యున్నను, సదసదూవమై ((వపంచదృష్టియందు కలది? త త్త్వదృష్టి. యందు లేనిది గుణమైనట్టి తన మాయచే గృష్టాది యందు ఈ (ప్రపంచమును నిర్మించెను యథా హ్యవపాతో వహ్నిర్దారు ప్వేకః స్వయోనిషు । నానేవ భౌతి విశ్వాత్మా భూతేషు చ తథా పుమాన్‌ ॥ 20 అగ్ని ఒకే అయినను వేయు వేలు క న్రైలవలన వేయు వేలుగ అగపడునట్లు, అందటియొక్క అత్మస్వరూపుడగు భగవంతుడు ఒక్క జే అయినను, (పాణులయొక్క అనేకత్వముచే అనేకముగ తోచు చున్నారు, __అవతారా హ్యసంల్యేయా హరేః సత్త్వ నిధేర్ష్విజాః | యథా విదాసీనః కుల్యాః సరస స్యుః సహస్రళః / లే ఓ శొనళాది బుషులారా! అగాధమగు సరోవరము నుండి వేలకొలది చిన్నచిన్న శాలువలు బయలుబేరునటు, న తంనిదియగు

న వన గార్రాఅల అ అతు గ్‌ భగవంతుడైన (శ్రీవారికి అసంఖ్యాకములై న అవతారములు ఉండు చుండును, బుషయో మనవో దేవా మనుప్మతా మహొజసః | కఠలాః సర్వే హరేరేవ స్వవజాపతయ స్తథా ॥ వి బుషులు, మనువులు, దేవతలు; 1 పజాపతులు, ఇంకను గొవ్న శక్పివంతులై నవారు ఎవలెవరు కలరో వారందలును భగవంతుని యొక్క అంశములే యగుదురు ఏతే చాంశకలాః ప్పంసః కృష్ణన్తు భగవాన్‌ స్వయమ్‌ | ఇన్ద్రారివ్యాకలం లోకం నృుడయ ని యుగేయుగే [8 28 ఈ అవతారములన్నియు భగవంతుని అంశావకారములు లేక కళావతారిములు అయియున్నవి శాని (శ్రీకృష్ణుడు స్వయ ముగ భగివంతుజే అయియున్నారు. జనులు దై సతులు అళ్యాచారము లచే వ్యాకులు.రై నపుడు యుగయుగములందును అనేక రూపములను ధరించి భగవంతుడు జనులను సంరఉించుచున్నారు యథా నభసి మేఘౌఘో రేణుర్వా పార్టివోఒవిలే | ఏనం (దష్టరి దృళ శ్రత్వమారోపిత మబుద్ధిభిః ॥ వ అల్బబుద్ధి కలవారు ఆకాశమందు మేఘములను, వాయువు నందు ధూసరత్వమును ఆరోపించునట్టు, అవివేకులు సమస్తమునకు సా&ియగు ఆత్మయందు స్థూల దృళ్యరూవమైన జగత్తును అరో సింిచు చున్నారు య్య తేమే సదస్నద్రూపే (పతిషిద్దే న్వసం విదా , అవిదయాజఒజబఒతుని కృతే ఇతి త దృష? దర్శనమ్‌ 12

జీ థాగవత రత్నాకరము స్థూల సూత్ము శరీరములు అవిద్యచేతనే ఆత్మయందు ఆరోపింప బడినవి ఆత్మస్వరూపమును గూర్చిన జ్ఞానముచే ఈ ఆరోపణము ఎపుడు తొలగిపోవునోో అపుడే జీవునకు (బవ్మా సాజాళ్కారము కలుగును, యద్యేషోవరతా దేవీ మాయా వైశారదీ మతి? | సమృన్న ఏ వేరి విదుర్మహిమ్ని "స్వే మహీయతే॥ బుద్ధిరూపమగు మాయ తొలగగనే జీవుడు పరమానంద మయుజై తన స్వరూప మహిమయందు (వతిప్ఫితుడగు చున్నాడని త త్వజ్తు లెజటు(గుదురు స వేద ధాతుః పదవీం పరస్య దుర_న్త వీర్యస్య రథాజ్గపాణేః ॥ యోఒనూాయయా సంతతయాను వృత్త్యా భజేత తత్పాదసరోజగస్థమ్‌॥ ల చ[కపాణియగు భగవంతునిళ క్రి, పరా_ళమము అంతము లేనివి 'వారి అంతమును ఎవరును కనుగొనలేరు భగవానుడు సమ స్త జగత్తుయొక్క- నిర్మాత అయినప్పటికిని దానికంశు సర్వధా వరుణె విలసిల్లుచున్నారు. ఎవడు నిరంతరము నిష్క్మవట భావముతో ఆ థగవా నుని చరణ కవ లములయొక్క దివ్యగంధమును 'నేవించుచున్నా డో, నీవాభావముతో వారి చరణములను చింతించుచుండునో, అట్టివాజే వారి న్వరూవమును, థీలా రవాస్యమును ఆలిసికొనగల్గుచున్నా డు. అథేహ ధన్యా భగవ న్త ఇత్దం యదానుదేవేఒభిలి లోకనాధే

ఆఅ ఛాలా భళి కుర్వన్సి సర్వాత్మకమాత్మభావం న య్య్మత భూయః పరినర్త ఉగః ॥ [8 శౌనకాది బుమలారా ! మీరు గొప్ప సౌభాగ్యశాలురు' ధనుగ్ధలు అయియున్నారు ఏలయనగా, ఈ జీవితమందు? విఘ్న జాధలతో నిండియున్న ఈ (వపంచమున సమస్త లోకములకు (పళథు వైన (శ్రీకృష్ణుని యెడల సర్వాత్మకమగు ఆత్మభావము అనిర్వచ నీయమైన అనన్య_ేమ కలిగియున్నారు అట్టి దై వథ క్రిచే మనుజుడు మరల జనన మరణ రూపమగు భయంకర నంసార చ్మకమందు వడ 'నేరడు ఇదం భాగవతం నాను పురాణం (బ్రహ్మాసమ్మితమ్‌ 1 ఉత్తమళ్లోక చరితం చకార భగవానృషిః ॥ త్రి భగవంతుడగు వేదవ్యాసులు వేదములతో సమానమైనదియు భగవచ్చరి త్రలచే పరిపూర్ణ మైనదియు, భాగవతమను ఉ్పిరుగలదియు నగు ఈ పురాణమును రచించిరి అ కణ ఈ ల నిఃశేయసాయ లోకస్య ధన్యం స్వ _స్య్యయనం మహత్‌ | తదిదం (గగ్రాహయామాస సుతమాత్మవతాం వరమ్‌ ॥ 80 వారు ళ్లాఘనీయమైనదియు. [శయోదాయక మైనదియు నగు ఈ మవోపురాణమును జనుల పరమ | శేయస్సు కొణక్రై ఆత్మజ్ఞాని శిరోమణియగు తన కుమారునకు బోధించిరి సర్వవేదేతిహాసానాం సారం సారం సముద్ధృతమ్‌ । స తు సం్యశ్రావయామాస మహారాజం సరీకీతమ్‌ ॥ 81 దెం న శ జరం జసణజటిు ఆయ అలివోసముల

న! క య కక కన! యొక్కయు సారము 'ెలుపబడినది దినిని కుకదేవుడు పరీఉిన్మవో శాజోనకు వినిపించెను.

మవోతేజస్వియగు ఆ కుకదేవుడు ఈ వురాణమును చెవ్వుచున్న ఆ నమయ మున అచట నేనన్ను కూర్చొని యంటిని వారి కృపా పూర్ణమగ. అన.మతిచే నేను దానిని ఆభ్యయనమొనర్చితిని నా బుద్ధి ఎంతవజకు ఏ (వకారము దానిని (గవాంచెనో, దాని ననునరించి అద్దానిని నేను మీకు వినిపిందెదను శౌనకుడు దెప్పెను సూతమహాత్మా ! మీరు వక్తలలో (శేస్టలు గొప్ప భాగ్య కాలురు, శుకదేవుడు దేనిని గూర8 ఏ చెప్పెనో అట్టి భగవంతుని పుణ్య మయమనగు కథను దయచేసి మాకు వినిపించుడు శివాయ లోకస్య భవాయ భూతయే యఉ త్తమళ్లోక పరాయణా జనాః । జీవన్తి నాత్మార్థమసొ పర్శాశయం ము మోచ నిర్విద్య కుతః కలేవరమ్‌ ॥ 82 ఎవరియొక్క జీవితములు భగవంతుని ఆ(ళయించి యున్నవో, అట్టివారు (పపంచము యొక్క (శేయస్సు, అభుగ్రదయము, సమృద్ది కొజికే జీవించుదురు దానియందు చారిశళే విధమైన స్వార్థమున్ను ఉండదు. వారు తము శరీరమును ఇతరుల హితము కొటి వినియో గించుదురు. అట్టి పరమ భక్తుడగు పరీఉన్మ్నవిరాజ విరక్తుడై తన శరీరమును ఏల పరిత్యజించెనో 'కెలుపగో ద్రమ్సు నూతుడు చెప్పెను ఈ చతుర్యుగమందు మూడవదియగు ద్వాపరయుగమున వరా శరుని ద్వారా వసుకన్యయగు సత్యవతియొక ఠా గర్భమున భగవంతుని కళావతారరూపుకై న యోగి వర్యుడగు వాళ్టిసులు జన్మించిరి ఒక నాడు వారు సూర్యోదయ సమయమున సరన్వతీ నదిజలమున స్నానాొ

కక వన కకక క నః న ఏవం (పవృత్తస్య సదా భూతానం (శేయసి ద్విజాః | సర్వాత్మ కేనాపి యదా నాతుష్యద్ధ్భదయం తతః ॥ 8కి

ఓ మవహార్డులారా! వార్టిసులు (వేద విభజన గావించి, మవో భారతమును రచించి ఈ | పకారముగ తన యావచ్చ క్రిని నిరంతరము

పాణుల (శేయస్సునందే వినియోగించినను వారి పృాదయమున సంతుష్టి కలుగకుం డెను

కిం వా భాగవతా ధర్మాన (పాయేణ నిదూపితాః |

(పియాః వరమ హంసానాం త ఏవ హ్యూచ్యుత్యపియాః॥ న!

(వారు తమలో నిట్లనుకొనిరి-) నేనింతవణకు [పాయి ఖాగ వత ధర్మములను నిరూపించియుండలేదు అట్టి ధర్మములే పరమవొాంన లకును, భగవంతునకును (పియములైై నవి

వ్యానులవారు ఈ [వకారముగ తన్ను అవూర్దునిగ తలంచుకొని ఖిన్నుడ గుచుండగా, అడియే నమయమున ఆ ఆళమము యొద్దకు దేవర్షియగు నారదుణో వచ్చెను థ్రీ నారద ఉవాచ

భవతానుదితపాయం యళో భగవతో ఒమలమ్‌ | యేనై వాసొ న తుష్యేత మన్యే తద్దర్శనం ఖియమ్‌॥ 86 నారదుడు చెవ్పెను __

ఓ వాష్టసమవార్షీ ! మీరు భగవంతుని నిర్మల కీర్తిని పాయః గానము చేయలేదు. దేనిచే భగవంతుడు సంతుష్టి నొందడో అట్టి శాశ్రుముగాని: జ్ఞూనముగాని అపూర్జ్మ మే యగును

యధా ధర్మాదయళ్ళార్థా మునివర్యానుకీ ర్హితాః | శ నకణ అంతే ళం. ఉక తాంచరణం కంందాచని శక 1 గి

శ్‌ హనీ సని మీరు ధర్మము మొదలై న పురుషార్థములను నిరూపించిన [ప్రకారము (శీ )క ఏక్లుని మహిమను నిరూపించలేదు న యద్వచళ్నిత్రపదం హరేర్యళో జగతృ్సవి(త్రం (పగృణీత కర్షిచిత్‌ | తద్వాయసం తీర్థముళ న్ల్‌ మానసా న యత హంసా నిరమన్ను్య్యు శిక్ష యాః ॥ త్‌ రసము, భావము, అలంకారము మున్నగువానితో కూడియున్న ప్పటికిని పవాక్కు లోకమును పవ్శితమొనర్చు (శ్రీకృష్ణుని కిర్తిని ఎపుడై న గాన మొనర్చలేదో అది కాకులకు ఎంగిలి పదార్థము వేయు చోటువలె అవవితముగ ఎంచబడును మానస సరోవరము యొక్క సుందర కమల వనమున వివహారించు పవహాంసలవఠలె (బవ్మాధామమున విపారించు భగవచ్చరణారవిందా[ శితులగు పరమహాంస భక్తులు దాని యం 'బెన్నడును [పీతిగొనరు ఇ తద్వాగ్నిసర్లో జనతాఘ విప్ల వో యన్మీకా (పతిళ్లోకమబద్ధవత్యపి । నామాన్యన_న్హష్య యళో౬జ్మితాని యత్‌ శృణ్వన్తి గాయని గృణ_న్హి సాధవః ॥ ఏరి ఏ వాక్కునందు చక్కాని రచన 'లేనప్పటికిని, పది దూషిత వదములతో కూడియున్నప్పటికిని, 'దేనియొక్క (వతిళ్లోకము భగవం తుని ఉత్తమకీర్తిని సూచించు నామములతో కూడియుండునో, అది జనుల పాపము లన్నిటిని శాళ మొనర్చి వేయును సజ్జనులు అట్టివాక్కు లు యొక్కయే |, శవణము, గానము, కీ రనము చేయుచుందురు.

లి లా లాలు టు తల వై ష్యూర్యృమవ్యచ్యుత భావవర్షితం న ళోభకే జ్ఞానమలం నిరక్ష్హానమ్‌ | కుతః పునః శళ్వదథద మీళ్వరే న చార్చితం కర్మ యదవ్యకారణమ్‌ ॥ $$ి మోతపాప్తికి సాఖాత్‌ సాధనమైన నిర్చలజ్జూనమున్ను భగవ దృక్తితో కూడియుండనిచో చదాసికి అంత శోభ ఉండనేరదు. ఇక సాధనదళయందును, సిద్ది దళశయందును కూడ అమంగళ రూవమెైన దగు కామ్య కర్మయు, భగవానునకు అర్పణము చేయనట్టిదియగు అమహైతుకకర్మయు ఎట్లు శోఖించగలవు? అథో మహాభాగ భవానమోఘద్బక్‌ శుచ్చిశవాః సత్యరతో ధృత (వతః | ఉరు. కమస్యాఖిల బంధము క్రయే సమాధినానుస్మర తద్విచేష్టితమ్‌ ॥ 40 మవోశయా 1! మీదృషప్టి అమోఘమైనది మీకీర్తి పవ్యిత మెనటి మీరు సతగ్రపరాయణులు. దృఢ్మవశులు కాబట్టి మీరిపుడు జీవులందలిని బంధమునుండి విము క్తి నొందించుటకై. సమాధి ద్వారా అచింత్య శక్తుడగు భగవంతుని లీలలను స్మరింపుడు మునీ! వూర్వకల్పమున పూర్వజన్మమందు నేను వేదవాదులగు మహనీ యులయొక్క_ ఒకానొక దాసియొక్క_ కుమారుడను కొందరుయోగులు వర్షాకాల మున ఒకచోట చాతుర్మాన్యము గావించుచుండిరి, చిన్నవుడు నేను వారి సేవ యందే నియుక్షుడనై తిని (వియులగు మునివఠ్యా! ఆ నత్సంగమందు భగవల్రీలా గానవరాయణులగు ఆ మవిత్ముల అక్మగహముచే నేను (వ్రతిరోజు (్రీకృవ్ణని మనోహర కథలను వినచుంటిని _శద్ధతో ఒక్కొక్క వదమును వినుచుండగా ,కముమదమునా ( విఎరరగీ ఐం యచన భక యాం కాకు కతి కనిగినదె,

తం! ఠా/1ఎబల ౧ట్టార టల చం

తస్మిం స్తదా లబ్ధరుచేర్మహామునే

(ప్రియ శ్రవస్య స్థలితా మతిర్మమ |

యయా హమేతత్సదసత్స్వ మాయయా (8 పశ్యే మయి (బహ్మణి కల్పితం పరే 1 ఢీ]

_ మహామునీ ! భగవంతునియందు నాకెపుడు రుచి కలిగినదో, మనోఫార కీర్తియగు ఆ (ప్రభువునందు నా బుద్దియు నిళ్చలముగ నిల చెన్లు ఆ బుద్ధివలన నేనీ సమస్త సదస్మదూపమగు జగత్తును, పరబవ్మా స్వరూపమగు నా ఆత్మయందే మాయచే కల్పింపబడినట్లు చూడ దొడంగితిని

ఏతత్సంసూచితం (బహ్మంస్తాస్యతయచికిర్సితమ్‌ ।

యదీళశ్వరే భగవతి కర్మ (బహ్మణి భావితమ్‌ ॥ 42

సత్యసంకల్పులగు వార్థసమునీ! పురుపో_త్తముడగు (శీ కృష్ణు

సక్తు సమస్త కర్మలను సమర్చించుటయే _ప్రపంచమందలి తాష్య్రతయ మునకు వకైక చికిత్స అని 'నేను మీకు తెలియజేయు చున్నాను

'యద్యత (కియతే కర్మ భగవత్నరితకోషణమ్‌ ।

జ్ఞానం యతత్తదధీనం హి భక్రియోగ సమన్వితమ్‌ ॥ _ 48

-ఈ [ప్రపంచమున భగవంతుని (పసన్నతకొఅ్యకై శాతు విహిత

ముళిగు పకర్శలు చేయబడుచున్నవో వానిచే పరాభ క్రి యు_క్తమగు జ్ఞానము కలుగుచున్నది.

నమో భగవతే తుభ్య౦ వాసుదేవాయ ధీమహి |

(పద్నుమ్నాయానిరుడదాయ నమః నజ్యురణాయ చ॥ ఈ8

[1వథమ న్కంధము తీ! (వభూ! భగవంతుడగు వాసుబేవుడై న మీకు నమస్కారము "మేము మిమ్ములను ధ్యానించుచున్నాము (పద్యుమ్నుడు, అనిరుద్ధుడు: సంకర్షణుడు లగు పీకు నమస్కారము ఇతి మూర్త్యభిధానేన మన్త్రుమూూ_ర్తిమ మూర్తికమ్‌ | యజకే యజ్ఞపురుషం స సమ్యుగ్దర్శనః పుమాన్‌ ॥ శీర్‌ అని ఈ పకారముగ భగవన్నామముల చ్వానా ఎవడు మూర్తి గసి తుడును, అ పాకృతుడును; వ.౦0[తమూర్పియు? భగవంతుడు నగు యజ్ఞపుర షుని పూజించునో, అట్టివాని జ్ఞానమే పూర్మమెనదిః యథా ర్ధమైనది ఇమం స్వనిగమం (బ్రహ్మన్న వేత్య మదనుస్టితమ్‌ ॥ అదాన్మే జ్లానమైశ్వర్యం స్వస్మికా భావం చ కేశవః ॥ 46 కురా మహేళ్మా ! ఈ [పకారముగ "నేను భగవంతుని ఆజ్ఞ్ఞ'నెపుడు పొలించితినో, అపుడీ విషయమును శెలిసికొని భగవంతుడగు (శ్రీకవ్నడు నాకు అత్మజ్ఞానమ.ను, ఐళ్వర్యమును, వై వభావ "రూప మగు భక్తిని ఒసంగెను త్వమపవ్యద్మ్శభ్మశుత విశ్రుతం విభోః సమాప్యతే యేన విదాం బుభుత్సితమ్‌ | ఆకఖ్యాహి దుఃఖె ర్ముహురగ్షితాత్మనాం గా ్‌్‌! సంక్షేశ నిర్వాణముళ న్పి నాన్యథో ॥ 41 ఉం అవాదే వ్యాసమ.ని! మీయొక్క జ్ఞానము పరిపూర్ణ మైనది మీరు,ఖగ వంతుని కీ ర్మినే, వారి [సేమమయ లీలలనే వ్శించుడు. చానిచే, గొప్ప గొప్ప జ్ఞాన లయొక శ్రాయు. జిజ్ఞాస పరిపూర్జము కాగలదు. ఎవరు (2౨

186 థాగవత రత్నాకరము దుఃఖములచే మాటిమాటీకి వాధింవబడుచున్నారో అట్టివారి దుఃఖము దీనిచేతనే (భగవ్లీలా స్మరణ చేతనే. శమించి పోగలదు వేలొక ఉపాయమేమియును లేదు.

ఏకదా నిర్గతాం గేహాద్దుహస్తీం నిశి గాం వథి సర్పోఒదళత్పదా స్పృష్టః కృపణాం కాలచోదితః ॥ 48 ఓ మునీం దా! పూర్వజన్మమ.న నాతల్లి ఒక దినమున రాతి సమయమున పాలుపితుకుటైకై. ఇంటినుండి బయటకు రాగా, (తోవ యందు పాము కఅచి ఆమె చనిపోయెను పాముయొక్క దోష మేమున్నది? కాలము.యొక్క (ేరణ ఆ విధముగనున్నది తదా తదహమీళన్య భక్తానాం శమభీప్సతః । అనుగ్రహం మన్యమానః (పాతిష్టం దిశముత్తరామ్‌ ॥ 49

• భక్తులయొక్క (_శేయస్సును అఖిలపించు భగవంతుని యొక్క- ఒక అన్ముగహమే అదియు అని నేను తలంచి తదుపరి ఉ _త్తరదిక్కునకు పయనమె పోయి.తిని తస్మిన్నిర్మను జేఒర జ్యే పిస్పలోపస్ట ఆస్థితః । ఆత్మనా ఒ౬క్మానమాత్మస్థం యథ్శాశుతమ చిన్తయమ్‌॥ 560 , . అచట ఒక నిర్ణనమగు ఆరణ్యమున ఒక పిప్పల వృతము (కింద అననము వై చికొని కూర్చుండి ఇదివజలో మహాత్ముల యొద్ద వినిన (ప్రకారము హృదయమందు వసించు వరమాత్మయుక్కా ఆ స్వరూప మును 'మీనస్సునందు ఛా్యనము చేయ దొడంగితిని ఏవం యత న్దం విజనే మామాహాగోచరో గిరాష్‌ । గమ్భీర శ్లక్టీయా వాదా శుచః [(పళమయన్నివ॥ ర్‌!

(వథమ న్క్మంధము తళ ఈ [(పకారముగ నిర్షనవనమున దై వమున_క్తై వయత్నించు చుండుటను చూచి వాక్కులకు విషయము కానట్టి భగవంతుడు స్వయముగ మవోగంఖీర మధురవాక్కుతో నా శోకమును శమింష "జేయుచు ఇట్లు చెప్పెను హన్హాస్మిక్బన్మని భవాన్మా మాం (దప్పు మిహార్హతి ఓ ఆ విషక్యకషాయాణాం దుర్దర్శోఒహం కుయోగినామ్‌॥ 58 ఓయీ! ఈ జన్మమందు నీవు నన్ను దర్శించజాలవు వాన నలు పూర్తిగ శమించనట్టి అపరిపక యోగులకు నా యొక్క దర్శ నము మవో దుర్హభమై యున్నది. నామాన్య న న్తస్య హత్మతపః పరన్‌ గుహ్యాని భదాణీ కృతాని చ స్మరన్‌ | గాం పర్యటంస్తుష్టమనా గత స్పృహః కొలం [పతీక్షన్‌ నివదో విమత్సరః ॥ ళల ఓ మునీంచా ! అప్పటి నుండియు. నేను సిగ్గును సంకోచ మును వదిలి భగవంతుని యొక్క అత్చంత మంగళమయ కవాస్య మయములైన మధుర నామములను, లీలలను కీర్తించచుః స్మరణ మెొనర్ప దొడగితిని ఆశా, మద మాత్సర్యములు నా హృదయము నుండి మొదటనే తొ౭ిగిపోయినవి. అపుడు నేను ఆనందముతో కాల మును 1పతీషీంచుచు భూతలమువవై చరింవ దొడగితిని. ఏతద్ధ్యాతురచి త్తానాం మాతాస్పర్శేచ్చ్భయా ముహుః | భవసిన్లుప్లవో దృష్టో హరిచర్యాన వర్షనమ్‌ ॥ ర్‌శీ ఎవరి చిత్తము నిరంతర విషయభోగములను గూర్చిన చింత లతో సతమత మగుచుండునో, అట్లి వారికి భగవంతుని లీలల _యొక్క-

డే కాగబులం ఆత్నావంలయూు కీ రనము సంసార సమ్ముదము దాటుటకు నావ వంటిదని నా అనుథవము. యమాదిభిర్యోగాప ఖైః కామలోభహాతో మహుః | ముక న్లసేవయా యద్వ శ్రశాఒఒత్మాద్దా న శామ్యతి ॥ 55 కామము, లోభము మున్నగు వానిచే మరల మరల దెబ్బలు తినిన వృదయము ,శ,కృష్ణ సేవచే [పత్యతమ.గ ఎట్టి కాంతిని అను భవించునో, అట్టికాంతి యము నియమాది యోగ మార్గములద్వారా లఖింననేరదు. నూత ఉనాచ అహో దేవర్షి ర్థన్యోఒయం యత్కీ ర్తిం శార్ణధన్వనః 1 గాయన్యాద్యన్నిదం తన్హ్యా రమయత్యాతురం జగత్‌ ॥ ర్‌& నూతుడ్చు చెప్పెను . శౌనకాది బుషులారా! ఆవో | దేవర్షి యగు ఈ నారదుడు ధన్యుడ్డు. పవలయనగా, వారు కార్ట పాణియగు భగవంతుని కీ రిని గా ళ్‌ తన శేత్ల్వూ, గానము శేయుచు చేయుచు స్వయమం.గ ఆనందమగ్న డగుటొయే హి. వెనువెంట కాపష్యతయ పరితప్పవగు జగత్తును కూడ ఆనందింప 'జేయుచున్నారు (దిహ్మసద్యాం నరన్వత్యామాశ్రమః వళ్చిమే తకే , శమ్యా,పాస ఇతి ప్రోక్త బుషీణాం స్మతవర్థనః। ॥ 57 ఓ భుషులాళా | (బహ్మనదియగు సరన్వతి యొక్క పడమటి తీరమున శమ్యా్యా్యపాసమను ఒక ఆ్మశమము కలదు. అచట బుషులు యజఖ్రములు జరుగుచునే యుండును,

తన్మీన్‌ స్వ ౫శమే వ్యాసో బదరీఇజ్ఞి మళ్ఞీతే | ఆసీకోఒవ ఉగస్పృళ్య (వణివద్యా మవః స్వయమ్‌ ॥ 586 అచటనే (క్ర వాస్థసులవారి ఆశమముమ్ను కలదు చానికి నలువై పుల సుందరమైన శిగువనము కలదు అఆ ఆ(శమమందు గూరుచుండు (శీ వ్యానులు ఆచమనముచేసి స్వయముగ తన మశ న్సును పళాగ్రపఅచెను భక్తియోగేన మనని సమ్యక్‌ (పణిహితేఒమలే | ఆఅపళ్యత్పురుషం పూర్వం మాయాం చ తదప్శాళ యామ్‌! 59 మటియు వారు భ_క్రియోగముచ్వారా తన మనన్సును ఏళా (గముగను, నిర్మలముగను గావించుకొని ఆదిపురుషుడగు పరమాత్థును వారి నా్య(శయించుకొని యుండు మాయను చూచెను యయా సమ్మోపొతో జీవ ఆత్మానం (తిగుణాత్మకమ్‌! సరో౬పి మనుతేఒనర్గం తత్మృృత౦ం వాభిపద్యశే ॥ (0 ఇ ఈ మాయచేతనే మోహితుత్రై. జీవుడు తాను వా_స్తవముగ మూడు గుణములకంకును అతీతుడై యున్నను తన్ను తగు ణాత్యకునిగ తలంచి తతృలితముగ అనేక అనర్థములను అనుళవించు చున్నాడు, ఆనర్జోవళ మం సాక్షొదృ క్రియో కమధోకజే | లోకస్యాజానతో విద్వాం ఈ ఎతే సాత్వతసంపొతామ్‌ ॥ (61 ఈ అనర్థములు శమించుటకు సాజాత్‌ సాధనము కేవలము భగవంతుని గూర్శ్చిన భ_క్రియోగ మే అయియున్నది._ కాని పొపించిక జనులు ఈ నిషయమును లావా టన లా ల

రిల భాగవత రత్నాకరము వార్సై వ్యాసమునీం్యదులు పరమవాంసల యొక్క సంహితయగు భాగవతమును రచించెను యస్యాం వె (భాయమాణాయాం కృ్ణే పరమపూరుషే | భ క్రికత్చద్యతే పుంసః శోక్రమోహ భయాపహా ॥ _ 8 భాగవతము యొక్క [ళవణమాతము. చేతనే వుకుషోత్తము డై న (శ్రీకృష్ణుని యెడల వరమ (పేమమయమగు భక్తి ఉద యించును దానిచే జీవునియొక్క శోకము, మోహాము, భయము నళించిపోవుచున్నవి స సంపితాం భాగవతీ) క ఫ్రత్వౌానుుకమ్య చౌత్మజమ్‌ శుకమధ్యాపసయామాస నివృత్తి నిరతం మనిః ॥ వ్యాసులు ఈ భాగవత సంహితను రచించి, దానిని పునరా వృత్తి గావించి నివ త్తి పరాయణ్రుడగు తన ప్యుతుడైన ళశుకునిచే అద్దానికి అధ్యయన మొశర్చ జేసెను శౌనక ఉవాచ స వై నివృత్తి నిరతః సర్వతో పేకకో మునిః | కస్య వొ బృహతీమేశామాత్మారామ: సమభ్య సత్‌ ॥ శౌనకుడు చెచ్పెను మహాత్మా ! కుకుడు గొప్ప నివృ త్రి పరాయణుడు కదా! వారికి ఏ వస్తువును గూర్చిన అవేజలేదు కదా! వారు నిరంతరము జిత్సయందే రమించుచుండును కదా! మటి అట్టివారు ప కారణముచే ఈ విశాల్మగంథమును అధ్యయనము చేసిరి ?

వథమ న్కంంధము గాలీ నూత ఉవాచ ఆత్మా౮ామాశ్చ మునయో సిర్ల్ర)న్ధా ఆప్యుర్ముకమే | కుర్వ న్యహెకుకీం భకక్తిమిళ్ట మూత గుణో హరిః ॥ 64 అని అయి అవి 6 నూతుడు చెప్పెను జ్ఞానులై నవారు, అవిదా్ట్ర (గంధి తొలగినవారు, నిరంతరము ఆత్చయందు రమించువారుకూడ భగవంతునియందు నిస్తైతుకమగు భ_క్రి కలిగియుందురు ఏలయనగా, భగవానుని గుణగణములు అతి మధుకములై సర్వులను తమవై_ పునకు ఆకర్షించు చుండును. హరేర్గుణాక్షి ప్తమతిర్భగవాన్‌ బొవదరాయణిః | అధ్యగాన్మహదాక్యానం నిత్యం విష్ణుజన్నపియః 4 66 ఇక శుకులో భగవవృక్తులకు మవో, వియుడును, సాణాత్‌ వేద వా్రసుల తనయుడును అయియున్నారు భగవంతుని గుణములు చారి హృదయమును తమవైపు ఆకర్షించినవి చానిచే వివళులై వారి విళాల (గంథమును అధ్యయన 'మొనర్చిరి, శౌనకా! ఇక ఇపుడు రా జర్జియగు వరీషిత్తు యొక్క- జన్మము కర్మము, మోతము-వీనిని గూర్చియు, పాండవుల వ్వర్గారోహణమును గూర్చియు చెప్పెదను, పీలయనిన వీనిద్వారా శ్రీకృష్ణుని గూర్చిన పెక్కు కథలు |వకటము కాగలవు. పాండవ కౌరవ యుద్ధమందు ఆళ్వత్థామ అర్జునుని వై (బహ్మాస్త్రమును (వయోగించి నవుడు, ఆ అస్ర్రముచే దిక్కులంతట [(నచండమగు తేజన్సు వ్యాపించెను. అవుడు అర్జునుడు తన (పాణమునకు ముప్పు వచ్చినదని తలంచి (భ్రీకృష్ణుని ఇట్లు ఆర్జన ఉవాచ అధ అధ ఒడ కృష్ణ కృష్ణ మహాభాగ భ కానా మభయంకర 1 తళషేకో దహ్యుమానానాను ఫవర్లోఒని సంసృతేఃం, 7

ర్క ఖాగివత రత్నాకరము “ోత్ళృళ్ణా ! మీకు సచ్చిదానంద న్వరూపులగు వవమాత్మ్శ అయి యున్నారు. మీ శక్తి అనంతమెనది. భక్తులకు అభయమొశంగు వారు మీకే అయుయున్నారు మరియు భీకర సాంసారిక అగ్ని యందు దహింవబడు జీవు౪ను రతించువారు మీకే అముయున్నారు త్వమాద్యః పురుషః సొకెదీళశ్వరః (ప్రకృతేః పరః | మాయాం వ్యుదస్య చిచ్చక్త్యా క్రైవల్యే సిక ఆత్మనిః _ 6 మీకు (పకృతికి పరుల యు ఎడు ఆదివుుుషుడగు వర మేశ్వరులు అయియున్నారు." మీరు మీ యొక్క చిత్‌-ళక్రిడే (తిగుశాత్యుక మెన మాయను దూరముగ పారదోలి స్వకీయ అద్వితీయ స్వరూవమున స్ధితి శశల్గియున్నారు పిమ్మట ఆర్జుకుడు,వజ౨ యొక్కయు, లోకముల రబక్యయు వినాళము నంభవించు చుండుట- గమనించి ్రీకృష్టురి అకుమతిచే తాను (వయోగించిన (బన్మోస్రముకు, ఆళ్వత్హామ (బహ్మోస్త్రుమును రెండిఏిని ఉపనఏవారించెను అనన్తః స్థః సర్వభూకానామాత్మా యోగేశ్వరో హరిః | స్వ మాయ మాఒ౬౬కృణోద్గర్భం వై రాఢ్యాః కురుత న్తవే॥ 68 ఓ బుషులారా! యో'గేశ్వరుడగు (శ్రీకృష్ణుడు సమ_న్త్మపాణుల యొక్క- హృదయమందు విరాజిల్లు ఆత్మమయై యున్నారు. వారు పొండవుల వంళపరంపర నిలుచుటకై. ఉత్తరయొక్క గర్భమును తము మాయా కవచముబే కప్పి (ఆళ్వళ్థామ యొక్క (బవో 4తుసు వాలి నుండ) దానిని రఉంచిరి (బ్రహ్మ తేజోవి ర్య క్రై రాత్మజై; సహ కృష్ణయా | న్‌ ణు [(పయాణాభినుఖం కృష్ణమిదమాహ పృథా సతీ 1 70

(వథమ న్మంధము డల తదువరి (బవ్నేతును యొక్క జ్వైూలనుండి రతుంపబడిన తన పుతులతోను, | దౌపదితోను కూడి నతియగు కుంతీదేవి | పయాణాఖి ముఖుడైన (శ్రీకృష్ణుని ఈ (పకారముగా స్తుతించెను నమ'స్యే పురుషం త్వాఒఒద్యమీశ్వరం (ప్రకృతేః పరమ్‌! ఆలతక్యం సర్వభూతానామ_న్ద ృహిరవస్థితమ్‌ ॥ 71 దేవా! మీరు సమస్తజీవుల యొక్క లోవల, బయట వ్యాపించియున్నారు అయినను ఇం[దియములకును, వృత్తులకును అగపడకనున్నారు. వలయకగా మీకు (పళ్ళతికి వర్తులైన ఆది పురు మడగు పరమేశ్వరులు అట్టి మీకు నమస్కారము మాయాజవనికొచ్చన్నమజ్ఞాధోతజ మవ్యయమ్‌ | న లక్ష్య'సే మూఢదృళా నటో నాట్టధరో యథా ॥ 72 ఇం[దియములచే. పది “తెలుసుకొనబడుచున్నదోః దానియం దంతర్భూతముగ మీరు వెలయుచున్నారు. మీ యొక్క. మాయ యను ెరచే మిమ్ము మీకు కవ్వకొనియున్నారు ఏమియు ెలి యని (స్త్రీని అగునేకు అవినోశియు, పురుషో _త్తముకునగు మి మ్మెట్లు శెలిసికొనగలను? 'వేషమును. ధరించిన నటుని ఇతరులు ెలిసికొన జాలనట్లు మీరు అజ్జులచే తెలిసికొనబడజాలకున్నారు. విపదః సన్తు నః శశ్వత్త్మత తత జగదురో । అట అవావ్ని ల్‌ భవతో దర్శనం యత్స్యాదపునర్భవ దర్శనమ్‌॥ /8 జగద్గురూ 1! మా జీవితమున అడుగడుగున సదా విపత్తులు సంభవించుగాక! ఏలయనగా విపత్తులందే నిక్కముగ మీ యొక్క దర్శనమగుచుండును మీ దర్శనమైన పిదప ఇక జనన మరణ చక ముందు పడక జీవుడు మోతము నొందును

౭6 భాగవత రత్నాక రము . జువైశ్రశ్వర్య (కుత శ్రీఖిరేధమానమదః పుమాన్‌ | నై వార్హత్యభిధాతుం వై త్వామకిజబ్బన గోచరమ్‌ 14 ఉన్నతకులము, ఐళ్వర్యము, విద్యః నంపద-వీనిచే. అతిశయ గర్వమొందు మానవుడు మీ యొక్క నామమును కూడ 7 కొనలేడు పలయనిన, మీరు 'దృళ్యవ్యామోహము లేనివారికి మా[తమే గోచ రించుదురు. నమోఒకించనవికశ్తాయ నివృత్త గుణవృత్తయే | ఆత్మారామాయ శాన్తాయ క్రై వల్యపతయే నమః ॥ 70 మీరు నిర్ణనులకు ధవమువంటివారు మాయా (ప్రపంచము మిమ్ము స్పృళించనేరదు మీరుమీ యందే వివరించు పరమశొంత స్వరూపులు మోతమునకు మీరే అధిపతి అట్టిమీకు మరల మరల నమస్కరించు చున్నాను. గోప్యాదదే త్వయి కృతాగసిదామ తావద్‌' యౌ తే దళాశ్రుకలిలాజ్ఞున స్మమృమాక్షమ్‌ 1 నక్తం సీసియ భయభావనయా స్థితస్య సొ మాం విమొహయతి భీకపి యద్చిభేతి ॥ 76 చిన్నపుడు మీరు పాలకుండను పగులగొట్టి తల్లియగు యశో దకు తాపము కలుగ జేసినపుడు "ఆమె మిమ్ములను కట్టి వేయుటకు చేతితో (తాడు తీసికొనినపుడు మీ కంటినుండి కన్నీరు కారి చెక్రిళ్ళ వె పడుచు, న్నేతములు చంచలము లగుచుండ భయముచే కిందకు

• చూచుచునున్ను మీయొక్క ఆ దృళ్యము, ఆలీల నాకు విమోహాము కలుగ జేయుచున్నడి ఆవో! ఎవరినిచూచి భయమనుకూడ భయపడు చున్నదో, అట్లివారిక్సీ దయా! అని,

(అయి గగ్రాంలము చ! శృణ్వన్రి గాయని గృణ న్మృలీక్షళః స్మర్సి నన్ద్స్తి త వేపొతం బనాః | త ఏవ పళ్య న్యచిరేణ కావకం భవ (పవాహోవరమం పదామ్బుజఘ్‌ 1 77 భక్తులు మరల మరల మీయొక్క చరితను (శ్రవణము, గానము, కీర్తనము, న్మరణము. చేయుచు. ఆనందమును పొందుచున్నారు సంసార (పవాహమును అరికట్టునట్టి మీ యొక్క పొద కమలములను ఆప్ట వారే శ్టఘముగ చూడగలరు* త్వయి మేఒనన్యవిషయా మతిర్మధుపతేఒసక్సత్‌ రతి ముద్వహతాదద్ధా గజ్లోవాఘముదన్వతి ॥ 78 క్‌ ల్లా! గంగానది యొక్క అఖండధార సముద్రమున వడు నట్టు, నాబుద్ధి మజియొక వైపుకు పోక మీ యందే భృక్తికలిగి యుండుచున్నది,

ఈ (వకారముగ కుంతీదేవి మధుర శబ్దములతో భగవంతుని అనేక లీలతను వర్ణించెను అది ఆంతయు విని (ఫ్రీకృష్తుడు చిజుశనవ్వు నవ్వడొడ గెను ఆంవట ్రీకృమ్ణుడు 'మంచిది' అనివలికి కుంతి, నుభళ్యద మున్నగువారి యొద్దనుండి బయలు దేరి వెడలుచుండ్త ధర్మరాజు (పేమతో వారిని ఆవెను,

వ్యాసాదై / గరేహాజ్జైః ర్‌ $ ఫ్టైనొద్భుత కర్మణా | (పటోధితోఒపీఠహాపై ర్నాబుధ్యత శుచార్చితః ॥ 70 ధర్మరాజునకు యుద్ధమున తనబంధువులు మరణించుటచే చాల దుఃఖము కలిగను. భగవంతుని లీలల నెజీగిన వారసులు మున్నగు నువార్షులు, అద్బుత | కియలు నలుపు (శ్ర;క అష్షుడు స్యయముగ అనేక

తర భాగవత ౦౮౨ --- ఇతిహోసములద్వారా వా5ని ఓచాక్చుటకు (పయత్నించిరి కొని వారి దుకఖము శళమించలేదు అహో మే పశ్యతాజ్ఞాశం హ్బది రూఢ్రం దురాత్మనః | పారక్యస్యైవ దేహస్య బహ్ఫ్యోమేఒకౌపాణీర్హతాః 1 80 (అతడిట్లు చెప్పు దొడ ణకు) అవే! దు రాత్ముడనగు నాయొ ౯ వ్యాదయమున జొరబడిన ఈ అజ్ఞానమును చూడుడు! కుక్యలకు నక్కకు ఆహారమైనట్టి ఈ అనాత్మరూపమైన శరీరము కొజ్న తే అనేశ అజొహిణుల చై నస్టిమును నాశ మొనర్చితిని ఇతి భితః [పజాదోహాత్సర్వ ధక్మ వివికృయా । తతో ఏశళనం ప్రాగాద్‌ యత్ర దేవ్యవతోఒకకత్‌ ॥ 8! ఇ ఈ 1 పకార్వముగ ధర్మరాజు (ప్రజాదోహమునకు భయప జేను* తదుపరి ధగ్మములన్నిటిని తెలిసికొన నభిలాషకలచాం వారు. అంప శయ్యదై. పరున్న భీష్ముడున్న చోమైన కురు ఉ[తమునకు బయలు దృష్ట్వా నీపతితం భూమా దివళ్ళ్యుత మీవా మరమ్‌ । (పణేముః పొజ్డవా భీష్మం సానుగాః సహ చకిణా ॥ ప్పి తన అసుచరులతోను, (శ్రీకృష్ణునితోను కూడి పాండవులు కురు తమున కేగిరి, అఛట వారు స్యర్మమునుండి పడిన చేవతవలే నున్న భీష్ముని సందర్శించి వారిక నమస్కరించి8. కృష్ణం చ తత్షృథావజ్ఞ ఆసీనం జగదీశ్వరమ్‌ । హృదీస్లం పూజయామాస మూయయోపా త ౨౧౪౬. 51%

(థమ న్కంధము తా ఆ ఫీమ్ముడు (శ్రీకృష్ణుని |వభావము నెజింగినవారు కాబట్టి-తమ లీలచే మనుష్యువేషము ధరించి అచట కూర్చునియ.న్నవారును ఇజగదీ శ్వర రూపమున వ్యాదయమన విరాజను నుళై యన్న వారును ఆగు (శ్రీకృష్ణుని వారు చాహ్యీభర్థంతరమ.లందు పూజింళిరి. పాణ్డుపుత్రానుపాసీనాన్‌ ,ష్మశయ్య పేమసబ్లతాన్‌ అభ్యాచష్టానురాగావై )రస్టీభూతేన చక్షుషా ॥ కశ పాండవులు బహు వినయముతో, (పేమతో ఖీష్ముని చెంత కూరుచుండిరి వారిని చూడగా ఖీష్ముని 'నేతములు అనందబాన్ను మ.లతో నిండిపోయెను చారు పాండవులతో నీట్టు పలికిరి, ఏష వై భగవాన్‌ సొజెదాద్యో నారాయణః పుమాన్‌ 1- మోహయన్మాయయా లోకం గొఢళ్చరళి వృష్టిషి॥ 85 ఈ (శ్రీకృష్ణుడు సాజాత్‌ భగవంతుడు వారు ననున్తమునకు ఆదిళకారణులు వరమపురుషుడగు నారాయణుడు తన మాయచే జనులను' మోహింపజేయుచు యదువంశీయ లలో చాగుకొని లీలలను గా వించుచున్నారు దేవర్షి ర్నా రదః సాొత్షిదృగవాన్‌ కపిలో నృప ॥ -శ60 పీరిపభావము చాల గూఢమైనది రహస్యమైనది. ధర్మరాజా! అచ్చానిని భగవంతుడు శివుడు, జేవర్షియగు నారదుడు, స్వయముగ భగవంతుడగు కపిలుడు ఎటి(గి యున్నారు సర్వాత్మనః సమదృళో హ్యద్వయ స్యావహజ్కృృతలే! | తత౫ *తం మఠళివె షవ[0 గరవద్నస్త న క్వి త్‌ ॥ " సో!

శ౦ భాగవత రత్నాకరము సర్యాత్మయు, సమదర్శియు, అద్వితీయుడును అవాంకార రహితుడున్యు . షావవర్షితుడును అగు ఈ పరమాత్మయందు కారర్టి ఖీ దమల వలన ఎన్నడును ఎటువంటి విషమత్వమున్ను కలుగ "చేరదు. తథాప్యేకాన్త భ క్రేషు పళ్య భూపానకమితమ్‌ । యన్మేఒసూం _స్యడతః సాకొత్కృప్షో దర్శ్గనమాగతః ॥ 88 ధర్మరాజా! ఈ [పకారముగ సర్వత సమరూపుడుగ నున్నను, వారు అనని (-వేమగల తమ భక్తుల యొడల ఎంతటిదయ కలిగి యున్నారోచూడుడు! నేను [పాణములను త్యజింపనున్న ఈ సమయ మున భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుడు నాకు సాజాత్తుగ దర్శన మొసం "గను భ క్ర్యాఒ౭ వేళ్ళమనో యస్మిన్‌ వాదా యన్నామ కీర్తయన్‌ త్యజన్‌ కలేవరం యోగీ ముచ్యతే కొమకర్మభఖిః ॥ 80 " భగవత్పరాయణులగు యోగులు భ _కిభావముతో వీరియందు మనస్సు. లగ్న మొనర్చి వాక్కుతో వీరినామమును కీ_ర్తించుచు, శరీర మును తక్రజించుదురు. అట్టివార్తు కోరికల బంధన్రమునుండి కర్మబంధ నమునుండి విడివడుదురు. తమిమమహమజం శరీరభొజాం 'హృది హృది ధిస్టకమాత్మ కల్పితానామ్‌ । (్రతిదృళమివ నై కధార్కమేకం సమధిగతోఒస్మి విధూతభేదమోహః ॥ 90 ఒకే సూర్యుడు అనేక నేతములకు అనేకరూపములుగ గోచ రించు నట్లు జన్మరహితుడగు (శ్రీకృష్ణుడు - తనచీతనే సృష్టింపబడిన అ నేక దేవాధారుల యొక్క. పృొాదయములందు అనేకరూపములుగ

(వథమ న్కాంధము లై 'ఆలియబడుచున్నారు వా_స్తనముగ వారు ఒక్కాశే అయియున్నారు మజియు అంది వ్యాదయములందు విరాజమాన్నులె యున్నారు. అట్టి ఈ ,శ్రీకృమ్ణుని నేను భేద (భమలేని వాడవైై పొందితిని ఈ (వకారము వీష్మడు మనన్సు వాక్కు, ద్యష్టి- వీని వృత్తులతో ఆత్మ

న్వరూవుడగు ్రీకృష్టనియందు తన్ను తాను లీన మొనర్నుకొనెను వారి [పాణము అచటనే విలీనమై శమించెను తదువరి శ్రీకృష్చుడు తన బంధువుల శోకమును పోగొట్టుట కొఅకును, తమ సోదరియగు నుభ్యదకు నంతోషమ.ను కలుగజేయుట కొఅకును చాల నెలలవజకు వహ స్రినావురమునందే యండెను ' అనంతరము ద్వార కకు వెళ్ళదలంచి ఆ విషయము థర్మఠాజుకు తెలువగా వారు ్రీకృ్ణుని _పేమతో ఆలింగిన మొనర్భ్నుకొనిరి అనంతరము. శ్రీకృష్ణు డందజికిని నమన్మ-రించి రథ మువై ఎక్కెను. కొందలు వారిని ఆలింగన మొనర్చుకొనిరి మజికొంరయి వారికి (వణమిల్లిరి

సత్సబ్లాన్ము క్రదుఃసజ్లో హాతుం నోత్సహతే బుధః |

కీర్యమానం యళో యస్య సకృదాకర్ణ్య రోచనమ్‌॥

తన్మిన్న్య స్తధియః పార్ధాః సహేఠిన్‌ విరహం కథమ్‌;

దర్శనస్పర్శసంలాపళయ నాసన భోజనై: ॥ |!

భగవదృ్భక్తులగు సజ్జనుల సాంగత్యమువచే ఎవని దుస్నంగము

వదలిపోయెనో, అట్టి విచారశీలుడు భగవంతుని మధుర మనోపార సత్కీ_ర్తిని ఒక్కహర్యాయము వినినచో దానిని విడువనేరడు. అట్టిచో భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుని దర్శించుటచే, స్పర్శించుటచే, వాలితో సంభాషించుటచే, కూర్చుండుటచే, లేచుటచే, _భుజించుటచే హృదయ మంతయు వారికి సమర్చించి వేయబడిన పాండవ్పల. వారి విరవాము నెటు సహించగలరు *

శ్రీకి భొగవత రత్నాకరము స,వా ఆయా యత్పదమ్ముత సూరయో బితేస్టిచ్తూ నిర్జితమాతరిళశ్వనః | వళ్య న్తి-భక్కు్రుత్కఓతామలాత్మనా సన్వేష్న సత్త్వం సరిమార్జు మర్హతి ॥ 092 ఈ ప్రపంచమున ఎవరియొక్క సాజూత్కారమ్మును జితేందియు డగు యోగి తన (పాణములను 'వళమందుంచుకొని భక్తిచే (పవుల్తిత మగు తన నిర్మల హృదయమున పొందుచున్నాడో అట్టి (శ్రీకృష్ణుడు సాఠ్లాక్‌ పరబహ్మామే అయి యున్నారు వా స్తవముగ వారి యొడల భక్షిచైతనే అంతీకరణము-యొక్కం పూర్ణకుద్ది కాగలదు ఇతరముచే కాదు - ల్రికృష్ణడు తనయొక్క నమృద్ధి దేశమగు ద్వారకను చేరి ఆచటి జను విరహవేదనను కాంత వజచుళు తన (శేష్టమగు పాంచజన్య శంఖమును (మోగిం చెను అది వినగనే వజలంద్రణి మఖకనులములు (వేమతో వికసించెను. వారు హర్ష నహితమగు గద్గద హెక్కత్రో. సర్వుల నుహృదుడును, నంరకకుడును ఆగు ్రీకృష్ణనిష బాలుడు చిలక వలుకురితో తన కం డితో మాట్లాడునట్లు.--- ఇట్ట స్తతింవద్దొడగిరి___ ణే అ ౨ న్‌కా స్మ తే నాథ సద్దాజ్ష్రీ పజ్కజం విరిఖ్బ వై రిఖ్బ్య సురేస్టువన్షికమ్‌ | బ్రరాయణం కేమమిహేచృకాం 'పరం న య్యత కాలః (పథవేత్‌ పరః పభ, 98 : మవోత్మా! (బవ్మా దేవుడు: శివుడు, ఇందుడు కూడ 'వేనికి కోరు వారికి సర్యో_త్తమ అ్మళయమైయున్నవో, వేనినీ శరణు బొందినచో మవోనమర్ధనుగు కాలము కూడ ఒక్క రోమమైనను

ఉవథవు స్కంధము 08 కదిలించలేవో, అట్టి మి పాదకమలములకు నదా (వణమిల్లు చున్నాము

(పవిష్టన్తు గృహం పిత్రోః పరిష్వక్తః స్వమాతృఖభిః |

వవన్దే శిరసా సప్త దేవకీ [వ్రముఖా ముదా ॥ రిక

ఛగివానుషగు. శ్రీకృష్ణుడు మొట్టమొదట తన మాతా

పీతిరుల గృహమునశేగి అచట మహదానందముతో 'జేవకి మొవలగు తిల్లుల పాదములనై శిరస్సునుంచి నమన్క-రించెను.

ఉద్దామభావపిశునామలవల్లుహాస

(బ్రీడావలోకనిహతో మదనో౬పి యాసామ్‌ *

సమ్ముహ్య చాపమజహా తృ్రమదో_త్తమాస్తా

య స్యేన్టియం విమథితుం కుహక్రైర్న శేకుః ॥ లర్‌ శావములన సూచించునో, ఎవరి లజ్ఞాపూర్వక చేష్టలయొక్క- ఆఘాతిముచే. విశ్వవిజయుడగు మన్ముథుడున్ను తన ధనుస్సును, త్యజించివై ఇెనో, అట్టి సుందర (స్రీలు తమ కారు విలాసములచే (శ్రుకృష్ణుని మనస్సునందు. ఒకింతైనను మోభను కలుగ జేయజాల, కుండిరి,

తమయం మన్యకే లోకో హ్యసజమసపి సబ్లీనమ్‌ | -

ఆత్మాపమ్యేన మనుజం వ్యాషృణ్యానం యతోఒబుధః॥ 06

అట్టి అసంగుడగు (శ్రీకృష్ణుని (ప్రాపంచిక జనులు తమవలెనే

కర (| లాచరించుటను చూచి అన క్తుడగు మనుజుడని తలంచుట వారి మూర్థ్స శ్వమే యగును

స! భాగవర రత్నాఠిరము ఏతదీశనమీశస్య ప్రకృతిస్టోఒపి తద్గుణెః | న యుజ్యతే సదాఓఒత్మ స్టెర్యథా బుద్ది స్తద్యాశయా ॥ 97 యూ చైవ శరణాగతమగు బుద్ధి (పాక్సతగుణములను అ-టవ్ట్ట్లు (వ్రకృతియందున్నను భగవానుడు చాని గుణములచే ఎన్న ాన అంటనేరరు, ఇదియే భగవంతుని భగన తత్త్వము ధర్మరాజు (ప్రజలను సంతోషపణచుచు తఈండ్రివలె వారిని జాలించుమందెు ధ్రీకృష్ణవి పాదకమలముల 'ేవించుటచే వారు $ సవోగములనుండి. విరచ్తని పొందిరి వారియొద్ద దేవతలుకూడ వాంఛించు భోగసామ్మగి యున్నప్పృటికి ఆకిరి కలవాడు అన్నమునుఠప్ప మలీయొకసదార్థమను కోరనటు ధగవంతుడుతబ్బ మి యొక వస్తువేడియు వారికి సుఖము నొసదిగృటలేదు లసంకరము.. కొంప కాలను నకు అమకూలగహములమయొక్క ఉదయముతో కూడినదియు. సద్దుణన.. లన్నిటిని వికసింసడేయనదియ అగు కభసమయమున ఉ్త త్తరగర్భమన పోండవల వంశ ధరుడైన పరీక్షిత్తు జన్మించెను పుట్టినప్పుడే ఆదాలకుడు పాండురాజు నుఠిల జన్నిం చెనా అనిపిందునట్లు మహారేజస్విగా చూపకైను. అ బాలుడే లోకమున “వరీ ఓర్‌" || బ్‌ టా డయ్యెను ఏలయనగా, సమర్దుడగు ఆచాలకుడు తల్లిగిర్చ వ్‌ భల శ్రకిర్మయప్పరువున్సి గౌంచెనో. వారిని న్మరించుచు, జనులలో రై యన్నారని పరీక్షించ్చత గె 5 ౦వబడి, శ్రీళ్ళస్తుడు అద్‌ననిక్రో ౦డిను త్రదపరి యాదవులచే పరివేష్టింస నా మెశేు క సహా ద్వారకకు బయలుదేరెను విదురుడు తీర్ణయా(త క నొర్షిసుండి ఆశ్మజానవను పొంది హ న్తినాపురదమునకు తిరిగ్‌ వచ్చెను వారి శ్రే తెలిసికొన వలెనన ఇ లం నెరవేరి ఖ్చి రుడు భోజనమ్చుచ్చేప ల పె కూరొనియండ ఎ విశ్రమించి సుఖమగ ఆసనమ్ముపె వారి కిట్లు చెప్పెను భవద్విధా భౌగవత్రా ప్రీ తీ వ ని తీరాన సా నియం విభో, రా కీ వభూ ' మోవంటి (వూ భగవద కులు స్వయముగ"నే తీర్ధ స్వరూ పుల్రై యున్నారు, మీరు మి హృాదయమంద్సు విరాజమానుడై న

వళమ స్కాంధను 385 భగనంతుని ద్యారా త్టీములను కూడ మహోశతీర్థములుగ నొనర్చుచు సంచరించుచున్నారు పాండవులు వి .ఎనకు దేవ్వుతో సమానము* 'సేవాళుకశూషలు కావించు చుండిరి విదురుపు కొన్నికొజులవజకు తిన పెద్దన్నయగు దృతరామ్హ్రని (శ్రేయ స్పునుకోరతి ఎట్వలపు నంతోషవఒచువు, సుఖముగ హస్పినాప్తరమునం _దుండెను. ఈళ్నసకొర.గ వాంచలు నృహస్థకాం్యకి లాపములంచు మగ్నులై యుండిరి. కొని జీవిరము మృత్యుఇవై పున శేగుదున్నదను విషయము వారు మఖచిపోయిరి డేనిని ఎవరును అన్మం_ంవవెరొ ఎట్టి మయము చూయచు చూచుచు ఉండగనే వారిమెదు కు వచ్చయుందెను కాని విదురుడుమ్శ ము కాలముయొక్క గమన మెలిగి. -న పెద్దన్నయగు ధృతిరాష్ట్రువితో విట్లు చెప్పెను. ““'మహారాణా 1 చూడు... ఇబ్బడు మహావయంకరమగు సమయమేతెంచినది తత్షణ మిచటినుండి బయలుడేరి వెళ్ళుము (ప్రతి[క్రియా న యస్యేహ కుతశ్చిత్కర్హిచిత్సభో | స ఏవ భగవాన్‌ కాలః సర్వేషాం, నః సమాగతః ॥ త్రి9ి మన అందజి శిగస్సుమై సర్గ నమర్థమగు కాలము తిరుగాడు చున్నది డానిని తప్పించుకొనుటకు ఎచటను ఏ ఉపాయమున్ను "లేదు. ఓ, యేన చైవాభిపన్నోఒయం (పొజైః (ప్రియతమైరపి 1 జనః సదో్యో వియుజ్యేత కిముతానై్యై ర్లనాదిభిఃి 8 1600 నస ౨ కాలమునకు వశీభూతమగుటచే జీవునకు తన [ఫియతమము లైన (పాణములనుండియు శీఘముగ వియోగము నంభవించు చున్నది, ఇక ధనము, వరిజనము మొదలైన ఇతర వ స్తువుల మాట ఇవ్చవలనా? తస్యాసి తవ దేపోఒయం కృపణస్య జిజీవిషోః ॥ పం త్యనిచ్చతో జీరో జరయా వాససీ ఇవ ॥ 101 న్‌ా ణి

వ భాగపత రత్నాకరము సీ వికను (వవంచమును అ టిమ్టుకొని జీవిందలంచు చున్నావు. ఎంత అజ్ఞానము, అట్టు తలంచినంతి మా_తముచే ఏమగును 1 పాత వశ్ర్ర్యమువలె వార్థక్యము శిధిలమైన నీ శగీం మ శేవ్రు కోంకున్నవ్పటికిని శీణవైం పోవుచు నేయున్న ది గతస్వార్థమిమం 'దేహం విరకో ము కఐననః | థి ఆటీ అతి (ఏ 02 ఆ జ అవిక్ఞాత గతిర్ణహ్యాత్‌ స వై ధీర ఉదాహృతః ॥ | ఈ కరీంమువే సాధింవదగిన స్వార్థ మేదియు లేదు. దీనిలో చనుల్కొనపము.. “దీని యెడల మమత్వము” అను బంధనమను 1 శెంచివేయుము, ఎవడు నంసారి నంబంధులనుండి వేటుగణ నుండి, 'పారికి తెలియకయే. శరీరమును త్యజించునో అతడే ధీరుడని చెన్స బడును, యః స్వకొత్సరతో వేహ జొతనిర్వేద ఆత్మవాన్‌ 1 హృది కృత్వా హరిం గేహాత్సివజేత్స నరోత్తమః ॥ 108 '_ శాను స్వయమాగ తెలిసికొనిగాని, లేక ఇతరులనుండి తెలిసి శానిగాని ఎవడీ (వ్రవంచమును దుఃఖరూవముగ ఎటఆింగి దీనినుండి చెరక్తుడగునో, మజియు తన అంతఃరణమును వశ మందుంచుకొని హృదయమ్యున భగవంతుని ధారణ యొనర్భుకొని నన్నా వ్ట్‌నము శ్థొజకై ఇంటినుండి బయలు'దేరునో ఆతజే ఉత్తమ మనుజు డగును, తమ్ముడగు విదురుడు ధృతరాష్ట్రున కిన్విధదుగ బోధింప అతని జ్ఞాన "న్నేశము శెరువబడగా అతడు బంధువుల సుదృఢ 'స్నేహపాళములను (తైంచిచేసి చిడురుడు చూపినమార్గమున దియలుదేరి వెళ్ళిను ఇంతలో అచటికి తుంబురు వసాక్తురై భగవంతుడగు నారదుడు వచ్చెను. ధర్మరాజు సోదరులతోగూడ లేచి వారకి నమస్కరించి అదరముతో నిట్లు పలికెను ఛర్మరాజు చెప్పెను “మహాత్మా! నా తండ్రు లిరువ్టురును, ప్యుతశోకము చే వ్యాఫలమైన తపస్వినియగు తల్లి గాంధఛారియు. ఇచటి నుండి

ఉప ఈఅబు స్కంధము 8 ఎక్కడికి వెళ్ళిరి! అపారనమ్ముదమున నావికునివలె మిలే మాకు పారదర్శకులు” __ ఆ వాక్యములను విని భగవంతుని వరమభ క్రుడున్ను భ్‌ గవనయుడును, "బేవర్షియు అగు నారదు డిట్లు చెప్పెను. మా కంచన శువో రాజన్‌ యదీశ్వరవళం జగత్‌ | లోకాః సపాలా యస్యేమే వహాన్తి బలిమీళితుః | స సంయున క్తి భూతాని స ఏవ వియునక్తి చ ॥ 104 ధర్మరాజూ! నీవు ఎవరికొణకును కోకింనకుము వలయనిను -ఈ (వవంచమంతియు ఈశ్వరుని అధీనమున నున్నది నమ_న్తలోకము, లోకపాలురు వివకులై ఆ ఈశ్వరుని ఆజ్ఞ నే పొాలించుచున్నారు. వానే (జీవ్రలకం శ్రి ననునరించి) ఒక (పాణిని మజియొక (పాణితో కలుపుచున్నారు విడగొట్టుచున్నారు, యథా గావో నసి (పోతా స్త వాం దిద్ధాః స్వదామఖిః | వాక్రన్హ్యాం వామభిర్చద్ధా వహాని బలిమీ+తుః ॥ 106 ఎద్దు ముక్కు తాటిచే కట్టబడి మజియొక (తాటిచే ఈడ్వబడి తన యజమానియొక్క_ భారమును ఎట్లు _మోయుచున్నదో, అకళ్లు మనుష్యుడున్ను వివిధ నామరూవములచే బద్ధు లై ఈశ్వరుని అజ్ఞ ను అనుసరించుచున్నారు, యథా [క్రీడోవస్క్టరాజాం సంయోగవిగమావిహ । ఎ ఇచ్చయా [క్రీడితుః స్యాతాం త౩ై వేశేచ్చయా నృణామ్‌॥ 108 (వవంచమున బొమ్మలను ఆడించువాని ఇచ్చ చేతనే బొమ్మాల యమొక్క- నంయోగము, వియోగము జరుగునట్లు భగవానుని ఇచ్చు ఇచీత నే మనుజుల కలయిక, "వేర్పాటు నంభవించు చుండును. యన్మన్య'సే (ధువం లోకమ్మధువం వా న చోభయమ్‌ | సర్యథా న పొ ళోచ్వా సే స్పేహాదన॥త మోహవాత్‌॥102

సి భాగవత రత్నాకరము = జనులు చేసారూవముచే అనిత్యులు, ఆత శయావముచే నిత్యులు, శుద్ధ (బహ్మారూవమున నిత్యా నిత్య విచతుణ లేనవివాు- అని యెజింి ఎట్టి వరిస్థితియందును వారు శోకింవదగనివావని నిశ్చ యించుము అజ్ఞానజన్యమగు ఆస కీయే జనులయెడల వంముచెం మును కలుగ జేయు చున్నది, ్‌ తస్మాజ్దహ్యూజ్గ వైక్లవ్యమజ్ఞానకృతమాత్మన:ః ! కథం త్వనాథాః కృపణా వరేరంసేచమాం వినా ॥ 108 అాఖి అణాల శాబట్టి ధర్మరాజూ! 'అనవోయ సితియందు నేను "చేనిచో థి వారెట్లు ఉండగలరు అనునిట్టి అజ్ఞాన జన్నమసు వుకో నై కల్య మును పార(దోలుము, ” కౌలకర్మ గుణొధీనో దేహోఒయం పాజ్బుభెతికః గ శథమన్యాంస్తు గోపాయేళ్సర్నగసో యథా వరమ్‌ ॥ 109 ఈ పాంచభౌలికమగు శరీరము కాలము, కర స్రముః గుణ ములు - వీని వళమందున్నది, అజగర నర్పముమొక్క నోటబడిన మనుజునివలె వరాధీనమైన ఈ శరీరము ఇతరులను మ్వై ౨ పించ శలదు? తదిదం భగవాన్‌ రాజన్నేక ఆత్మాఒఒత్మనాం స్వదృక్‌" | “అ న్తరోఒన న్హరో భాకి. పళ్య తం మాయమోరుధా॥ 110 ఈ నమస్త రూవములందును జీవ్టలయొక్కా- శాహ్ళుభ వంత శములందును, సమస్త అత్మలక్షను అత్మమైనవారును, భూయ చ్వాలౌ అనేక విధములుగా (వోటమ చున్న వారును అస న్వ్యయం (వకానులైన ఆ ఒక్క భగవంతుజే కలరు, దేవర్షి యగు నారదుడు ఈప్రకారముగ చెప్పి తుంబురునితో గూడ స్వర్గము నజ వెడలిపోయెను ధర్మరాజు వారి ఉపజేశమును హృదయమందు ధరించి శోక

దథమ "స్కంధము శకి మును వదిలివేసెను అంకట వ్వారకినుండి తిరిగివచ్చిన అర్జునుడు ధర్మరాజుతో నిట్లు పలి3ను అర్జున ఆపవావ

సగోఒహం నృ పేన్ద్ర రపితః పురుషో త్తమేన

సథ్యా (పియేణ సుహృదా హృదయేన భాన్యః |

ఆధ్వన్యురుకమపరిగహమబ్ల రక్షన్‌

గోపై రసద్భిరబలేవ వినిర్జితోఒస్మి ॥ 111 అర్జునుడు వెప్పెను

మహారాజా ! (శ్రీకృష్ణుడు భూలోకమ ను విడిచి స్వర్లథామ

యమునకు వెడలెను వన మహనీయుడు నాయొక్క నఖుడు, ప్రియ మితుడు--కాదు కాదు-నాయొక్క_ హృదయమే అయియున్నారో అట్టి పురువూ_త్తముడెగు భగవంతునితో వియోగమును నేను బొంది తిని భగవానుని వత్నులను ఉ్యారకనుండి నావెంట తీసికొని వచ్చు, చుండగా నూర్గమధ్యమున దుష్టులగు గోపులు న న్నొాక అబలను వలె ఓడించివేసిరి అపుడు వారి రతణము నేను చేయజాలకుంటిని,

తద్వై ధనుస్త ఇషవః స రథో హయా స్తే

సోఒహం రథీ నృపతయో యత ఆనమనన్తి ॥

సర్వం క్షణేన తదభూదసదీళరి కం

భస్మన్‌ హుతం కుహకరాద్ధ మివో_స్తమూప్యామ్‌॥ 112

అదియే గాండీవ ధనుస్సు, అవియే బాణములు, అదియీ

రధము, అవియే గుజ్జములు, గొవ్చ గొవ్చరాజులు కూడ ఎవని యెదుట తమ శిరస్సులు వంచిరో, ఆ రథికుడగు అథ్జునుజే, కాని (శ్రీకృష్ణుడు లేనందువలన అవి యన్నియు బూడిదలో (చేల్చబడిన అఆహుతివలెను, కవటమయమిగు సేవవలెను, ఊవర " మ్యేత్రమున

ఖీ భాగవత రత్నాకరము నాటబిన వ్నిత్తనమునలెను సారరహీతములై, లేనివానితో నమాన మనవి--వ్యర్థములై పోయినవి, దేళకాలార్థయ కొని హృ తాపోపళమాని చ । అాఖీ హర్తి స్మరతళ్చిత్తం గోవిన్దాథిపితాని మే ॥ 118 భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుడు నాకు బోధించిన పాఠములు దేశ, శాల వ్రయోజనములకు అనురూవముై నవియు, పృావయ శావమును శమింవజేయుననియు అయి యున్నవి. స్థానకము శాగానే అవి మా చిత్తమును హరించి వేయుచున్నవి సూత ఉవాచ, ఏవం చిన్తయతో జిష్టోః కృష్ణపాద సరోరుహమ్‌ । సౌహార్టేనాతిగా ధేన శా న్హాఒఒసీద్విమలా మళఠిః ॥ 116 సూతుడు చెప్పెను ఓ శౌనకాదిబుషులారా!. ఈ (వ్రకారముగ (వగాథమగు (పేమతో (శ్రీకృష్ణుని పాదపదములను చింతన చేయుచు చేయుచు. అడ్జునుని చిత్తవృత్తి అత్యంతనిర్థ ్రలమును, (వశాంత మును "అయ్యెను, వానుదేవాజ్ఞ స్యనుధ్యానసరిబృంపహి తరంహసా | భ క్త్యా నిర్మథికాశేష కషాయధిషణో ఒర్జునః ॥ 116 గౌరి యేను మయమనగు భా క్రి (నీక ఛక్తుని పాదకమలముల యొక్క- అహార్నిళముల చింతన శే చ్యా అభివృద్ధిని బడసినది, భక్తి యొక్క వేగము. వారి హృదయమును మధించి దానినుండి వికా+ రము లన్నిటిని బయటకు పారదదోలినది, గీతం భగవతా జ్ఞానం యక్‌ తత్‌ సణ్గొామమూర్దని । కౌలకర్టుత మోరుద్ధం పునరధ్యగమత్‌ (వ్రభుః ॥ [16

(పథమ స్కంధము శ యుద్ధ్యప్రారంభమున భగవంతునిద్యారా వారికి ఉవచేశింద బడినదియు, కాలవ్యవధానమ్సు కర్ష ్రవిసార ములచే (వమాదవళే మున కొద్దిరోజులు మజువబడినదియునగు గీ తాజ్ఞానము తిరిగి వారికి జ్రావకమునకు వచ్చెను అం ఆన నే విళోకో (బహ్మసమృ్పత్త్యా సంఛిన్న ద్వైతసంళ యః! లీనప్రకృతిన్నె ర్గణ్యాదలిజ్లత్వాద సమృవః ॥ [1 (బహ్మాజ్ఞాన (పాప్తిచే మాయయొక్క_ ఆవరణము భంగ్యయై వారికి. గుళార్రీగ స్థితి సంభవించెను దై స్రలేమును గూర్చిన సంళ యము తొలగిపోయిను, నూత్న శశీ రీరము భంగమైపోయెను వారు శోకమునుండి, జననమంణ చ్మకమునుండి పూర్మముగ విముక్తులై రి. (శ్రీ కృష్ణుని స్వధామగమనముః యదువంశనంహారము = వీనిని గూర్చిన వృత్తాంతవు లను విని నిశ్చలమతియగు ధర్మరాజు స్వర్గారొహణమును నిశ్చ యించెను. వ్రషుడు అర్జునుడు మున్నగు తక్కిన సోదరులుకూడ - భూతిలమున- అధర్మసహాయకుడగు కలి జనులను (స్రభావితుంగ చేయుఓదూచి = (శ్రీ కృష్ణచరణ (ప్రాప్తికై దృఢనిశ్చయ... గావింయకొని 'పెద్దన్నయగు ధర్మరాజు వెనువెంట పోసాగిరి శ్రే సాధుకృతసర్వార్థా జ్ఞాత్వాఒబఒత్య స్తికమూత్మనః । మనసా ధారయామాసు ర్యాకుఖ్రచరణామ్సుజమ్‌ [1 116 వారు జీవితమునందు అన్ని లాభములను "లెన్సగ బడసిరి, కావున “ఇక (శ్రీకృష్ణుని పాదవద్మములే మనకు “పరమ పురు పార్థము” అని నిశ్చయించి వానినే తమ ప్యాదయమందు ధరించిరి, త ద్ధ్యానో[ది క్రయా భక్త్యా విశుద్ద ధిషణాః పరే। తస్మిన్‌ నారాయణవదే ఏకాన్తమతయో గతిమ్‌ ॥ 110 పాండవుల సృాదయమున (శ్రీకృష్ణుని పాదవద్భుముల ధ్యాన ముచే భ క్రి భావము పొంగిపొౌరలెను, చారి బుద్రిపూర్జ ముగ

నటే న స స ను సక శుద్ధమై (శ్రీకృష్ణుని సర్వోత్క్బృష్ట న్వరూవమునందు అనన్య ఛా ముతో స్థిరవడెను అద్దానియందు పావరహితుము మాతమే స్థిరత్వము నొందగ లడు (వే ఫలస్వరూపముగ వారు ఆదు పరచి శద్ధాంతిఃకికణమచే విషయాసక్తు లగు దుస్తులు ఎన్నటికిని పొందజాలనట్టి మహోన్నత దై వసద్దితిని పొందిగల్లిరి సంయమశీలుదును. శ్రీకృష్ణుని పేమావేశదన తన్న్మయుడును భి౧వన్నయుడును అాగలిత్తాం త్రి ఈ అగు విదురుడున్న అన శరీరమును ప్రభాశక్షేందున అ్యజింవెని. అపుడు తన్ను గొనిపోవుటకు వచ్చిన పితరులతోగూడ వారు తమకిఒనప వడిలిపోయిరి (దౌపదియు, పాండపుం నిరపేకులైరని 2౮0౧ అనన్యం క్రితో శ్రీకృష్తుని చింతించుచు వారిని పొందెను పిమ్మట పరమభక్తుడగు పరీక్షిత్తు రాజ్యమును చక్కగ పరిపాలించుచు ఒకి ప్పుడు దిగ్విజయకము. గావింపుసమయమన శూద్రరూప వాన కలి రాజువెషము ధరించి ఒకి ఆవును, ఎదుగు కొట్టుచుండుట చూచి ఆవనిని యి పట్టుకొని దండనవ. విధించెను శౌనకుడు చెప్పెను మహాత్మా! దిగ్విజయ నమయమున పరీత్నీత్తు కలికి దండన యొశంగి వల విడిచి'పెళ్లైను ? "రాజు వేవము ధరించిన వృటికిని అతడు అధమునివలె గోవును తన్నెను కదా! ఈ (వనంగము (శ్రుకృష్ణుని లీలతో నంబంధము కలైనచో వెవూుకు అథవాస్య పదామ్భోజ మకరస్షలిహాం సతౌష్‌ ; ఆనీ కిమనై్య రసదాలాపై రాయుషో యదసద్వ్య్యయః ॥ 120 లేక ఈ వసంగము (శ్రీకృష్ణుని పాదకమలములయొక్క_ మయకరందమును పాన మొనర్చు మహోానుభావులతోనై న నంబంధము నొ జో శ "5 కలిగియున్న చో తవ్చక ఇెవ్చుడు ఇతర వ్యర్థ వాక్యములచే పఏవిం లాభము ? వానియందు ఆయువు వృథా?ణా నాశ మైవోవును, ఆన టే అద మస్దస్య మన్షపజ్ఞస్య వయో మన్దాయుషళ్చ వై! నిిదయా [హియకే న కం దివా చ వురకరభిః।! 101

సతకనకనన మోన కస జనులకు ఆయుస్సు చాల న్వల్బమైనది. ఇట్టి వరిస్థితిలో, మంద (వజ్ఞలగు వివయాన కులకు రాతి నిదయందు, వగలు వ్యర్థ కార్యములందును ఆయుస్సు వ్యర్థముగ గడచివోవుచున్నది. సూత ఉవాచ ధర్మః పదైకేన చరన్‌ విచ్చాయాముపలభ్య గామ్‌ | పృచ్చతి స్మాశువదనాం వివత్సామివ మాతరమ్‌ ॥ 2! సూతుడు చెప్పెను వరీఖ్నిత్తు దిగ్విజయ మొనర్భుచున్న సమయమున ఒకపుడు ధర్మము వృమభ (ఎద్దు) రూవము ధికించి ఒక్క కాలుతో సంచ రించుచు-ండెను ఒకవోట దానికి గోయూవముననున్న భూమి కనిపించెను కుమారుని మృత్యువు వే దుఃఖంచు తేల్మివలె ఆమె 'నేతములను=డి కస్నిరు కారుచుుచెను ఆమె శరీరము కాంతొ విపీంనముగ నుండెను ధర్మము భూమితో సిట్లనెను--- ధర్మము చెప్పెను కళ్యాణీ | సీవ్టు వేమముగా నున్నావా? నీ ముఖము ఒకింత మలినముగ నున్నది నీవు కాంతి విహినమై యున్నావు నీ హృదయ మున వదియో దుఃఖమున్నట్ట్లు తోచుచున్నది నీ సంబంధు లెన రైన దూరం బేశము వెళ్ళినారా! చాని నలన సీవు చింతతో కూడీ యున్నావా 7 భూమి చెప్పెను ధర్మమా ! నీవు అడిగినదంతయు నీకు "జెలిసియీ యున్నది, గవంతుని యొక్క సహాయమువే నీవు ఈ [వనంచమున కంత కను సుఖము చేకూర్చునట్టి నాలుగు కాళ్ళతో కూడియున్నాను సత్యం శౌచం దయా కౌ న్తిస్యాగః సనోష ఆర్లవమ్‌। జల. ఆరు అసల వయో శిల న్‌ా ॥ శల

సక సస య శయ శ స క్షొనం విరక్తిరై శ్వర్యం శౌర్యం కేజో బలం స్కతిః | స్వాత న్హ్యం కౌళఅం కాన్ని రైర్యం మార్దవమేవ చ॥ 188 (ప్రాగల్యం (ష్మృశయః శీలం సహ ఓజో బలం భగః | గామ్బీర్యం ్రైరళమా స్తిక్యం కీరిర్మానోఒనహంకృతిః॥1 14 ఏతే చాన్యే చ భగవన్నిత్యా య్యత మహాగుణాః | పార్ధ్యా మహదత్త్వమిచ్చ ద్భిర్న వియనన్తి స్మ కర్షిచిత్‌॥॥ 126 తేనాహం గుణపాకేణ (శ్రీనివాసేన సొమ్బికమ్‌ | శోచామి రహితం లోకం పాష్మనా కలినేక్షితమ్‌ 1 126

ఆ భగవంతునియందు నత్యము, వవి తతృ దయ, తమ,

తాము, సంతో వీ (అల: ॥ సగము: నంతోవము, నరళత్వము, శమము, దమము, తవస్సు, నమత్వము, తితీత్స, ఉవరతి, వాశ్రావిచారణ, జ్ఞానము; వెరౌ గ్యము, ఐశ్వర్యము, ఏరత్వము, 'లేజప్సు, బలము (ధృతి); నతి న్వ్యతం(త్రత, కౌశలము, కాంతి, శైర్యము, కోమలత్వము, నిర్భ యము, వినయము, శీలము, సాహానము, ఉత్సాహము, బలము, సౌభాగ్యము, గంభీంత్వము, స్థిరత్వము, ఆ_స్త్రికత, కీ ర్తి గారవము, నిరవాంశారము...అన్సు వ్‌ మువ్పదితొమ్మిిది అ పాకృత గుణము లును, మహాసీయుల చే వాంఛనీయములగ్న కం ణాగతవత్సలత్వము మున్నగు అనేక గా వ్చ సుగుణములున్ను వారి సేవ మయొనర్చుటకై నిరంతరము నివసించు చున్న వో, ఒక్క. తణమెనను వారి నుండి "వేటుగనుండవో, అట్టి నమన సుగసణములకు ఆ్మశయుడును, సౌందర్య ధాముడున్ను అగు (శ్రీకృష్ణుడు ఇపు డీలోకమున తన లీలను వరినమా ల్రిచేసి అవతారమ.ను ఇాలించి వెడలిపోయెను, ఇపు డీ (వవంచము పావమయమ]౫ కలియొక్క కుదృష్టీక బలిమై.

వపోభును, ఇది చూచి నాకు వాల దుఃఖము కలుగుచ్చున. ౧

భర్మిము భూమి పవకాంముగ నసంఖథాషించుకొనుచుండగ్రా ఆసమయ చన రాజర్షియగు పరీక్షిత్తు పూర్వవాహినియగు సెరిన్వతీ నదీతీరమునకు వచ్చెను, అచట రాజువేషదును దరించిన ఒక ఖ్యాదుడు. చేతితో కజ్జపట్టుకొవి నాథుడు లేడా యనునట్లు ఆ ఆ_ ప ఎద్దును కొట్టుచుండుట పరీక్షిత్తు చూచెను. అపుడు స్వర్ణజటిం" గు రథవప్వై కూర్చొనిన పరీక్షిత్తు తన థినున్నును గైకొని మేఘ శద్దిముపలె గంభీరమైన నినాదముతో ఆతిని నిట్లు మందిలింవెను ఓయీః మా పితాముఎాడగు ఎర్జునునితోగూడ (శ్రికృష్ణుడు పరమకామమునకు వెడలిన పిమ్మట ఈగప్రైకొరవగ నిర్ణన స్థలమందు. నిరవరాఖలను కొట్టుచుందుటపలన నీవు అన రాధివైై యున్నావు కాబట్టి దండన విధింపదగినదాగివు (తిదుపరి అతడు ధర్మవషతో నిట్లు పలికెను ) యస్య రాష్ట్రే ప్రజాః సర్వాస్త్రస్య న్నే సాధ్వ్యసాధుఖిః | తస్య మత్తస్య నళ న్తి కీర్తాయుర్భగో గతిః॥ 187 చేవ! వరాజు యొక్క- రాజ్యమందు దుస్తుల ఉవద్రవముచే (చజలందణు శఇాధింవబకుదురాో, ఆ మదించిన రాజు యొక్క కీర్తి ఆయుస్ను, విశ్వశ్నము నద్లతి నశించివోవును దుఃఖము కిలవారియొక్క చఃఖమిను మారీకరించుటయే రాజుల వరమ ఛర్మము ఈతడు మవోదువ్చుడు (ప్రాణులను దాధించువాడు.. కొవన ఇపుడే ఈతనిని వధించెదను నిరంపరాధియగు (పాజిని బాధిందువాడు ఎచట నున్నష్పటి లీని అతినికి నన్నుగూర్చిన భయము తప్పక ఉండనే ఉండును దుమ్లులను దమన మొనర్చుటచే సాధునజ్జనులకు (శేయస్సు కలుగును, తపః శౌచం దయా సత్యమితి పాదాః కృతే కృతాః | అధర్మాంశై స్త్రయో భగ్నాః స్మయసజ్లమదై స్తవ ॥ 186 శీ ధర్మమా ! కృతియిగమున సీక్రు తవస్సు, వవ తత, దయ, నత్యము అను నాలుగు పాదములు కలవు, ఇపుడు అధర ము యొక్క అంశమునలైన గర్వము, ఆనక్తిి మదములచే మూడు వాదములు నభించానోటుానని దండు కొద లన మతు శరం టక

శఆ యక గస నక హక పాద యమొకటియే మిగిలియున్నది. దాని బలముతోనే నీవు జీవించుచున్నావు అనత్యముచే పుష్టివొందిన ఈ అధ ఆపొపుడగు కలి డానిని కూడ నాశమొనర్పదలంచుచున్నాడు మహార . యగు వరీశీ త్తు ఈ [వకారముగ ధర శ్రమును, భూమిని ఓదాక్చి అధర్థ మునకు కారణకూపుడైన కలిని వధించుటక్షై తన వీష్ణ్టమైన ఖడ్ల మును ఎత్తెను. వరీశ్సీ.త్తు తన్ను వధింవనున్నాడని పెలిపకొని కలి వెంటనే తన రాజ చిహ్నములను తొలగించి భయ విహ్వాలుడై ఆతని పాదములప్పై తన శిరస్సు నుంచెను, వరీఖీత్తు గొవ్ప యశ స్వియు, దీనవత్సలుడును, శరణాగత రతుకుడును అయి యుంజెను. కలి తన పాదములపై వడుటను చూచి అతడు వయ డాల్చి ఆతనిని చంవలేదు పైగా నవ్వుచు ఇట్లు వలిశను ఓయీ! సీష్ట రాజుల శరీరమందుండుట చేత న లోభము, అనత్యము; దొంగ తనము, దుష్టత్వము, స్వధర్మ త్యాగము, డార్మిద్య్యమ , కవటము, కలహము, దంభము,; ఇంకను ఇతర పావములు వృద్ధి నొందు చున్నవి యస్మిన్‌ హరిర్భగవానిజ్యమాన ఇజ్యామూ ర్షిర్యజతాం శం తనోతి। కామానమోఘాన్‌ స్టిరజజ్ఞమానా మ్త రృహిర్వాయురివై ష ఆత్మా ॥ 120 ఈ లోకమున భగవంతుడగు. (శ్రీజారి యజ్ఞముల రూవ మున నివసించుచున్నారు, యజ్ఞ ములద్యారా వారికి పూజ జరుగ చున్నది, వారు యజ్ఞము లొనర్చు వారికి (శేయమును కలుగ 'జేయుచున్నారు. నర్వాత్మరూపుడగు అఆ భగవంతుడు వాయువ్ఫ వలి నమస్త చరాచర (పాణులమయొక్క- లోవల, బయట వక జాం యుండుచు వారి వాంభితములను నెరవేదుచయనా జ

సూత ఉవాచ అభ్యర్ది తస్తదా తస్మై స్థానాని కలయే దదౌ! ద్యూతం పానం న్రియః సూనా య్యతాధర్మ శ్చృతళుర్విధః ॥ సూతుడు వెప్పెను అ తెట వకీశ్సత్తు కలియొక్క_ (ప్రార్థన ననుశరించి అతడు ఉం" 4€క. నాలుగ స్థానముల నొనంగెను.-__ అవి జూదము, మద్య పానము, (క్రీ నము హీంగ - ఈ స్థానములందు. [క్రమముగ అనత్యము మవము ఆక్‌, నిర్టియత్వము- అను నాలుగు అధర్మ ములు నివసించు చుండును, పునళ్చ యాచమానాయ జాతరూప మదాత్ప్రళుః | తతోఒన్ఫతం మదం కామం రజోవైరం చ వజ్బుమమ్‌ ॥ అపుడు కలి ఇంకను కొన్ని స్థానములను కోరగా నమర్థు డగు వరీత్నీత్తు సువర్షము (ధనము) అను మజీయొక స్థానము నొనంగను ఈ (వకారముగ కలి నివసించుటకు అనత్యము, మదము, కామము, వైరము, రజోగుణము అను ఐదు స్థానములు జఒజనంగ బడెను పరీక్ష క్తుచే ఒసంగబడిన ఈ ఐదు స్థానములందును అధర్మమునకు మూరి కారణమైన కలి ఆతని ఆజ్ఞ అను పాలిందచుచు నివసింసదొడగెను అవైతాని న సేవేత బుభూషుః పురుషః క్వచిత్‌ విశేషతో ధర్మశీలో రాజా లోక పతిర్లురుః ॥ 02" కావున ఆత ((యమును కోరువా డీ ఐదు స్థానములను ఎన్న డును సేవించరాదు ఛార్జ్మికు డగు రాజు, (వజానాయకుడు ధర్మోోవ "జేష్ట యగు గురువు వాల జ్యాగతగ వీనిని త్యజించవలయును, అద్భుత్యకియలనొనర్చ్భు శ్రీ కృష్ణునికృవచే పరీక్షిత్తు తల్లి గర్భమున అశ్వ

క సస స య సస ముచే ఆతనిని కాటువేయుటక్షై తక్షకుడు అను సర్పము వచ్చినపుడు అతడు [ప్రాణనాశమను మహాిఛభయముచేకూడ ఒకింకైనను ీతిల్లలేదు ఏలయనిన ఆతడు తన చిత్తమును (శ్రీకృష్ణువి పాదములందు బమర్పించియుండెను పరీక్షేత్తు అన్నిటియెడల ఆసక్తిని వదలివై చి, గంగాతీరమునకు పోయి శ్రీ అకడేవనిద్వారా ఉపదేశ ను బడపెను ఈ (ప్రకారమగ భగవానుని స్వరూపమి నెటింగ్‌. అతడు తన శరీరద.ను పరి.్యజించెను

నోత్తమళ్లోక వారానాం జుషతాం తత్కథామృతమ్‌ | స్యాతృమృ్రమోఒ న్తకాలేఒపి స్మరతాం తత్పదామ్చుజమ్‌ | ఎవరు (శ్రీకృష్ణుని లీలాకథను చెవుచుందురో, అక థామ్మృ తమును పాన మొనర్చ్భుచుందురో, ఆ ౭ండు సాధినలద్యారా వారి పాదవద్శములను స్మృరించుచుందురో, అట్టివారికి అంత్య కాలమందును మోహము కలుగకుండును, కిం ను బాలేషు శకూరేణ కలినా దిరఖీరుణా | అప్రమత్తః (ప్రమశ్తేషు యో వృకో నృషు వర్తతే॥ 184 ఈ కలి అజ్ఞానులందు హఊూరుడుగను, ధీరులగు జ్ఞానులందు -పీరికివాడుగను ఉండును (వమత్తులై ధర స్రవిషయమున అజ్యాగత నుండు వారిని వశ మొునర్భుకొనుటకై. ఇతడు నదా సావధానుడైై యుండును, బుషులు చెప్పిరి సౌమ్య స్వభావము గల సూతమహాత్మా ; మీరు పెక్కు వత్సరములు జీవించియుందురు గాక: ఏలయనగా మృత్యు[పవాహమున పడియున్న మాకు (శ్రీకృష్ణుని అమృతమయమగు ఉజ్వలకీ _ర్తిని మీరు వినిపించుచున్నారు. తులయామ లవేనాపి న స్వర్గం నా పునర్భవమ్‌ | భగవత్సజళ్లీసబ్లస్య నుర్త్యానాం కిముఠతా శిషః ॥ 18ిగ్‌ .ముతో న్యరముగాని మోశతముగాని సమానము కానన ల

సె ఆ క చ్‌ మనుస్యు లనుభవించు తుచ్చభోగ ముల అల్పత్యమును గూర్చి "వేజుగు చచెవృనల.మునా ? కో నామ తృప్యేద్‌ రసవిత్‌ కథాయాం ళ్ళ ఆన ఆస మహత్రమై కాన్త పరాయణప్య ఆర్య నాన్తం గుణానామగుణనస్య జగ్ము రో్యోగేళ్వరా యే భవపాద్మముథ్యాః ॥ 186 మవోత్ముల జనన నర్వన్యమగు శ్రీకృష్ణుని లీలాకథలతో ల్భృస్ట్‌నడు రనజ్ఞు చెన దుాకును? (పాకృతి గుణముంన్నిటికిని అతీత మ్యులైన భగవానుని అచింత్ని అనంత కవ్యాణమయ గుణముల యొక్క అంతును బహ్మాబేవుడు, శివుడు మొదలగు గొవ్ప్చ గొవ్చ, యో గెశ్వరులు కాడ పొంవ లేరు విద్వాంసులగు మహాత్మా : మీరు భగవంతునే మీ (ధ్రువతారగ నెంచుకొను చున్నారు కౌవున సజ్జనులకు ఏక్షైక ఆశయమగు భగవంతుని ఉదార? విశుద్ధ చరిత్రలను (శద్ధాళువులగు ఈ శ్రోతలకు విస్తారముగ వర్జించి చెప్పుడు సూతుడు చెప్పెను ఒకరోజున పరీక్షిత్తు ధనుస్సు గైకొని ఆరణ్యమున వేటాడుటక్షై బయలు. దేరెను మృగములవెంట పరుగిదుచు పరుగిడుచు అతిడు మిక్కిలి అలసిపోయెను ఆకలి దవ్చిక త్మీవముగ కలిగెను సమీపమున ఎచటను జలొశయము లేకుండెను ఆపు డతడు _ప్రక్కనేయున్న ఒక బుషియొక్క ఆశమమున (ప్రవేశించెను అచట ఒక మునీశ్వరుడు కంద్లు మూసికొని శాంతముగ ఆసనముపై కూర్చొనియుండు టను అతడు చూచెను ఇంద్రియములు; ప్రాణము? మనస్సు? బుద్ధి నిరోధింపబడు టచే వారు జాగ్రత స్వవ్న, సుషుప్పులను మూడవస్థలకును పరమైన తురీయరూవ మగు నిర్వికార్నబహ్మ మందు. నిలకడ కలిగయుండిరి వారి శరీరము జడిలతోను, మృగచర్మముతోను కప్పబడియుండెను ఇట్టి పరిస్టితియందు. పరీక్షిత్తు వారిని జలము ఇమ్మని అడిగెను ఏలయనగా అవని గొంతు దప్పికచే ఎండిపోవుచుండెను. కాని మునీశ్వరు డేమియు. నలుకలేదు పరీక్షిత్తునకు కూర్చొనుటకు ఆసనము లభించలేదు భూమిపై కూర్చొనుమనియు ఎవరును చెన్సలేదు ఆదరవాక్యము

న్‌్‌ నే క రే 'లెవరును పలుకలేదు అత్తి రాజు తాను అవమానించదిడినట్లు భావించి కృద్ధు డయ్యెను వెంటనే అతడు అచ్చోటు వీడి చనుచు వోపముచే ధినుస్సుయొక్క కొనతో ఒక చచ్చిన పాదును లేవనెత్తి బుషి మెడలో చేసి తిన ఎట్టణవునకు "వెడలిపోయెను శమీకుడను ఆ ముషియొక్క పు_తుడు మహాతేజస్వి అతడు ఇర బుషికుమారులతోగూడ ఆబలాడుకొనుచుండెను రాజు తన తం్శడియెడల దుర్వ్యువ హార మాచరించెనని అతడు విని ఈస్రకావముగ చెప్పదొడగెను కొ-వివంటి ఈ రాజు (పరీడీ త్తు) నాతరడ్రిని అవమానించి మర్యాదను అతిక్రిమించెను.. కాబట్టీ నాయొక్క- (పేరణచే నేటికి ఏడవరోజున ఈక్షకుడను సర్పము అంనిం 8అచు గాక ।; అనంకరము (బిహ్మర్షీయగు శమీకుడు రాజున కాంంగిలగిని ఆ శాపమును గూర్చి విని తన కుడూరుని అధినండించండు. వారి ద్యష్టియంమ ..కిడీ త్తు శావము నకు తగినవాడు కాదు వారు తన కుమారునితో నిదనిరి_టఓమూ। సీపు గొబ్బ పాపమును శవేసితివి ఎతని చిన్నఎబ్బుకై సీపు ఇంకటి గొబ్పు దిండన ఒంగి నావు । భేదవం: 'ప్రాయళః సాధవో లోకే పరై ర్వ్వన్వ్వేషు యోజితాః । న వ్యథన్తిన హృష్య న్హి యత ఆత్మాఒగుజణాశయః ॥ 181 శమిాకునకు రాజుయొడల చాల జాలి కలిగినది మహోత్నుల న్వభావ మిశ్లు యుండును, (వవంచమున ఇతరులు వారిని సుఖదుఃఖాది ద్వంద్యములందు వడ వేసినను, వారు హార్చి మునుగాని, శ్రాధనుగాని పొందనేరరు, ఏలయనగా అతృయొక్క_ స్వరూవము గుణముల శంశు నర్వథా వరమైయున్నది, సట్టణమునుచేరి పరీక్షిత్తు త్రాన్సు చేసిన గర్హితకర్మకు వళ్చాతానపదెను అతడు మహః చింత్యాకాంతుదై యట్లు ఆలో చంపదొడగెను_సీరపరాధియు, 'తేడోవంతుడును అగు (వాహ్మణుని చెడ్లల అనార్యులపతె నేను నీచ వ్యవహారమును గావించితిని చాల దుఃభకరమైన విషయము ఈప్రకారముగ చింతించుచుండ బుషికుమారుని శాసముచే. తక్షకడ్రను సర్పము తన్ను కఐచునను విషయము అతనికి తెలియనచ్చెను మండుచున్న అగ్మ్నివంటి తక్షకుడు తన్ను కజదుట చాల మంచిదని అతడు ఇలంచెను *“చాలకాలనునుంది నేను సంసారము యెడల ఆస కు తనె యున్వాను, ఇక నిపుడు శీఘసుగ వెరాాయు కలుగుత ఉట డో

సం్మప్తాప్రించినది' ఆని అతడు భావించెను ఇహలోక వరలోక థోగములను 'మొదటినుండియు తుచ్చవలుగ, త్యాజ్యములుగ అతడు తలంచుచుండెను. ఇపుడు వానిని న్వరూపకః వదలివేసి శ్రీ కృష్ణుని పాదవద్మముల 'సేవయే సర్వోపరియని యెంచి అమరణ నిరాహార్యవరవును గ్లైకొని అతడు గంగాతీరమున కూర్చుం డెను త్మ్యతోవజగ్ముర్భువనం పునానా మహానుభావా మునయః సళిష్యాః | (పాయేణ తీర్థాభి గమాపదేశైః స్వయం హ్‌ తీరాని పున్నన్టి స్వన్తః ॥ 188 ఆ నమయమున ముల్లోకములను వవ్శిత మొనర్చ్భునట్టి గొవ్ప్చ గొవ్చ మవోనుభావులై న బుషులు, మునులు తమ తమ శిష్యులతో గూడ అచటికి విచ్చేసిరి. మవోత్ములు (ప్రాయః తీర్థ యాత్ర నెవమున నయముగ తీర్థస్థానముల'నే వన్నిత మొనర్చు చుందురు, అత్రిర్వసిష్ట శ్చ్యవనః శరద్వా నరిష్టనేమి రృ ఫగురణ్లిరాశ్చ పరాశరో గాధిసుతోఒథ రామ ఉతథ్య ఇన్ట్యవమదేధ్మవాహా ॥ 180 మేధాతిథిస్టేవల ఆర్షి షేజో ల భారద్వాజో గౌతమః పిప్పలాదః | మై(తేయ జౌర్వః కవషః కుమృయోని 0 రై వ్రపాయనో భగవన్నారదళ్చ ॥ 14

నో కసే కక అన్యే చ దేవర్షి రృృహ్మర్షి వర్యా రాజర్షి వఠ్యా ఆరుజాదయశ చె! నానార్షేయ (ప్రవరాన్‌ సమేతా నభ్యర్చ్య రాజా శిరసా వవన్దే ॥ 141 అపుడు అచటికి అతి, వసిష్టుడు చ్యవనువు శం చ్యాను కుం అరిష్టనేమి, భృగవు, అంగిరుడు, వరాకరుకు, వి ఖ్వామి తకు వరశురాముడు, ఉతధ్యుడు, ఇంద్యనవ మక్క. ఇధ పాహా మ; "మేధాతిథి, "చేవలుడు, ఆర్షి సేనుడు, భరడ్వ్యా= షు, గాతముకు, పివ్చలాదుడు; మైతేయుడు, కౌర్యుడు కవషుడు,. ౨౫ స్తుడు, భగవంతు డగు వ్యాసుడు, నారదుడు, ఇంకను అనేక (నేస్తులగు: "జీవర్డులు, (బ్రహ్మాడ్డులు, అరుణాది రాజర్షి నర్యులు వచ్చిరి ఈ (చకారముగ భిన్న భిన్న గో[తములు కల ముఖ్య ముఖ్య బుీుషం లచటికి వచ్చుట చూచి వరీఖీత్తు వార -కజిని య థా యోగ్యుముగ నత్కరించ్హి వారి పాదములవై శిరస్పు నుంచి నమన్మ_ 3ంచెను రాజోవాచ పునళ్చ భూయా దృగవత్యన స్తే రతిః (వసజ్లశ్చ తదాశయేషు మహత్చు యాం యాముపయామి సృష్టిం రాజగు పరీక్ష త్తు వారితో నిట్లు చెప్పెను మహోత్నులారా | నేను మి అందటి పాదకమలములకు (వణమిల్లి ఈ (పార్థన చేయుచున్నాను, నేను కర్ణువశమున వ జన్న ఎత్తినను ఆ జన్ఫయందు (శ్రీకృష్ణుని పౌదవద్మములందు. నాక్ర అనురాగము కలుగునట్టును, (శ్రీకృష్ణ చరణాశితులగు మహత్తు స్తు యెడల నెశేవమగు [వీతి కలిగియుండునటును, ;వవ్యంచయషషణ

కనక వష గక రీ న క సక న లట

నమస్త ప్రాయులయెడల వకరూవమగ మైత్రి యుండునట్లును ఆశీర్వ దింపుడు,

తతళ్ళ్నవః వృచ్యమిమం వివృచ్చే

విశభ్య విప్రా ఇతికృత్యతాయామ్‌ |

సర్వాత్మనా (మియమాతై. శ్చ కృత్యం

ళుద్దం చ త తామృళతాభియుక్తాః 1 కేరి

ద్విజులారా ! మి అందజియెకల పరిపూర్ణ విశ్వానము

కలవాడనై నాయొక్క క _ర్తెన్యమును గూర్చి మిమ్ములను (వళ్నించు చున్నాను, నర్వులక్రు, సర్యావస్థలయందును, విశేషముగ కొడ్డి కాలములో మా ణించనున్న వారికి మనన్సు చేతను, శరీరము చేతను చవేయవగిన విశుద్ధక ర శి వదిమో విద్యాంనులగు మిోరందజున్ను వుఎన్నరిము వివారించుకొని తెలియ చేయుడు,

తత్రా భవదృగవాన్‌ వ్యాసపుత్రో

యదృచ్చయా గామటమానోఒన పేక్షః |

అలత్మ్యలిజ్లో నిజలాభతుష్టో

వృతళ్చ వాలైరవ ధూతవేషః ॥ కేక్షీ(

నరిగా అదియే సమయమున భూమివై న్వతం్యతముగ సంచ

శించువారును, ేనియందును అపకు వమియు అేనివారును, వ్యానపుుతుడును అగు భ గవంతుడైన సుకుడు అచట (వత్యమ మయ్యెను వారు వశ్హాశమముల యొక్క జావ్యాచిహ్నాము "లెవ్వియు "లేనివారును, ఆ త్బానుభూతియందు సంతుష్టులును, అయి యుండిరి. వారు వాలురచే చుట్టబడియుండెను, మజీయు అన శయలరనన వీ లం ఆ అద్‌ కా

ర్‌ి భాగవత రత్నాకరము పరీకి దువాచ ఆతః పృచ్చామి సంసిద్ధిం యోగినాం వరమం గురుమ్‌ | పురుషస్యేహ యక్కార్యం (మమియమాణస్య సర్వథా ॥ 145 పరీకిత్తు చెప్పెను (అపుడు వకీతీత్తు శుకాదేవ్రనకు [వణమిల్లి వారిని ఇట్లడిగను) --మపహాతా శ 1 మిరు యోగులకు వరమగురువులు. కావున వరమసిద్ధియొక్క_ న్వరూవసాథనలను గూర్చి మిమ్ములను (వశ్నించుచున్నాను, నర్వథా మరణానన్నమైన వాడేమి ఓఒనర్చ వలెను? యచ్చోోతవ్యమధో జస్యం యత్కర్తవ్యం నృథిః (ప్రభో! స్మృర్తవ్యం భజనీయం వా (బూహి యద్వా విపర్యయమ్‌॥ 146 మజీయు మనుష్యమాతు జేమి చేయవలను? ఉేనిని (శవ ణము చేయవలెను 1? బేనిని జపించవలెను ? చేసిని న ్రరించన లెను "జేనిని భజించవలెను? జేనిన్సి త్యజించవలెను ? __అను విషయము లనుగూర్చి కూడ తెలియ జేయుడు, నూనం భగవతో (బ్రహ్మన్‌ గృహేషు గృహమేధినామ్‌ । న లక్ష్యతే హ్యవస్థానమపి గోదోహనం క్వచిత్‌ _ 14? భగవత్స్వరూపులగు మునివర్యా! మి యొక్క దర్శనము చాల దుర్గభమైనది, ఏలయనగా ఒక్క. ఆవ్చకు పాలు విండునంత 'సేవైనను గ అహాస్టుల ఇంటియొద్ద మిరు నిలవరు (వథమన్మ_౦ధము నమా _ప్త్రము

యా భాగవత రత్నాకరము 2. ద్వితీయ స్కంధము శ్రీ శుక ఉవాచ వరీయానేష తే (ప్రశ్నః కృతో లోకహితం నృప। ఆత్మ విత్సమ్మతః పుంసొం (శోతవ్యాదిషు యః పరః ॥ | శ్రీ షకుడు చెప్పెను ఓ వరీఖిత్‌ మవోరాజూ! లోకహితముకొటవై మో రడిగిన (వశ్నే చదాల ఉత్తమమైనది, మనుజుడు వీనదగిన, న్నృరింవదగిన,. కీర్పన చేయదగిన వీమయము లన్నిటిలో ఇది (గ్రేస్మమెనది, ఆత్మ జ్ఞూనులగు మహాసీయులు ఇట్టి (నశ్నను మిగుల అఆవరింతురు, (శోతవ్యాదీని రాజేన్ట్ర నృణాం సని సహ్మసళః | అపళ గతొమాత్మ త త్తం గృ హేష గృహమేధినామ్‌ 1జీ రాజేందా! ఇంటిననులలో నిమగ్ను లై, ఆత గ్రన్వరూవ మును ెలియనట్టి గృవాస్థులు వినదగినవియు, ఆలోచింవదగిననియు అగు మంచి విషయములు వేలకొలది కలవు, న్మిదయా (హియకతే నక్తం వ్యవాయేన చ వా వయః! దివా చార్జహయా రాజన్‌ కుటుమ్బభరణేన వా ॥ శ్రి వారి ఆయున్పంతయు వృథాగా గడచిపోవుచున్నది. వారికీ ర్యాతి నిదలోను, లేక (స్రీ సాంగత్యమందును గడచిపోవుచున్నదిః

టే సీ. పనే ల వగలు ధనమును గూర్చిన చింతలోను, అేక కుటుంబముమొక్కా ఇభరణవోవణమందును గ డచిపోవుచున్నది

దేహాపత్య కల్యత్రాదిష్వాత్మ సై న్యేష్వసత్స నపి తేషాం (వ్రమత్తో నిధనం పళ్యన్నపి న పళ్యతి ॥ థీ -ఈ (వవంచమున మనుజునకు ఎక్కువ నంబంధముగల శరీ రము, సంతానము, భార్య మొదలగునవి వాస్తనము౫ అనత్‌ (మిథ్యా) రూపములే అయియున్నవి. కాని *వుడు (వమర్మడైై రాత్రింబగళ్ళు వానిని గూర్చిన మోహమంచేవడి మి అల్యువు ఎదుటి చున్నవ్పటికి చూచుట లేదు, తస్మాద్భారత సర్వాత్మా భగవాసీశ్వరో హరి; । (ోతవ్యః కీర్పి తవ్యశ్చ స్మ్ర్రవ్య శ్చేచ్చతాభయమ్‌ ॥ గ్‌ కాబట్టి ఓ రాజా! అభయవదమును పొందదలచినవాడు సర్యాత యు, సర్వశ _క్రీమంతుడును, (శ్రీ వారియినగు భగినంతుని ”హార్చి శ్రవణము, సంకీర్తనము, నృరణము గావింవవలయును. ఏళావాన్‌ సాంఖ్య యోగాభ్యాం స్వధర్మ పరినిష్టయా | జన్మలాభః పర। పుంసామ న్రే నారాయణస్మృతి; ॥ (8 వ విధముగనై నను జ్ఞానముచేగాని, భక్రిచేగాని ధర ్రనిప్హచే గాని జీవితమును _ అంత్య కాలమున భగవంతుని గూర్చిన న్నృతి తవ్పక ఉండులాగున- చేసికొనవలిన్సు. ఇదియీ మూానవజన ఎ యమొరక్కం గొవృ లాభము, - (పాయేణ మునయో రాజన్నివృ తా విధిషేధతః | న్హైరణ్యస్తా రమ_న్రేక్మ గుణానుకథనే హరేః ॥ 7 రాజూ! నిర్ణుణన్యరాూవ మందున్నవారు, విధినిపేధముల వరి శా ఖాలి వ వారు అగ తళ. సచుళ. మాయు. ళన టు నూ

భగవంతుని అనంత కళ్యాణమయ గుణగణములయొక్క_ వర్ష్మన యందు (వీతినానుచుందురు, ఇదం భాగవతం నామ పురాణం (విహ్మ సమ్మితమ్‌ | అధీతవాన్‌ ద్వాపరాదౌ పితుర్పుపాయనాదహమ్‌॥ రి భగవదూనమును, వేదతుల్యమునగు ఈ భాగవత మను పురాణమ ను జ్వావరియుగ ముమొక్కఒ చివర నా తండ్రియగు (శ్రీ కృవ్ణ (2 ్వృపాయనుని (వ్యాసుని) నుండి నేను అధ్యయనము చేసితిని, పరినిష్టితోఒపి నె గరుణ్య ఉతమ శోకలీలయా | కి సీ అణి న్‌. గృపహతచేతా రాజర్ష ఆఖ్యానం యదధీతవాన్‌ ॥ త్రి రాజర్షీ! నేను నిర్గణస్వరావమగు వరమాత్మ యంచు పూర్ణి మగు నిన్హు గలిగియున్నను భగనంతుని యొక్క- మధురలీలలు నా హృవయమును తిమవై పునకు ఆకర్షించినవి నేనీ పురాణమును అధ్యయనము చేయుట కిదియీ కాంణము, ఏతన్నిర్విద్యమానానా మిచ్చృతామకుతో భయమ్‌ । యోగినాం నృప నిర్లీతం హరేర్నామాను కీరనమ్‌ ॥ 10 ణి అతి ఇహలోక వరలోకములందలి ఏ నస్తువును కోరనివారును, "లేక నంసారమందలి దుఃఖమనుభవించి చానినుండి విర కిని బొందిన వారును, నిర్భయమగు మోత్స్షవదమును పొంద నఖభిలపీ.0చువారును అగు సాధకులున్ను, మజియు యోగనంవన్ను లగు సిద్ధులైన జ్ఞాను లున్ను కూడ భగవన్నామములను పేమతో సంకీర్తనము చేయ నలెను, నమ_న్తశా(న్ర్రుములయొక్క నిర్దయమిదియే అయియున్నది, కిం [సమత్తస్య బహుభిః పరోక్షై రాయనె రిహ। మ్‌జుాలోి ర్‌ ఆధనసణ అధ్య హల నరం కామి ల. ఆ అన్‌ ఇం వాక్‌ ఆక్‌ జట టం కేళి

నే న క జక కకం కనక తన (శేయస్సును నంపాదించు విషయమున అజా[గతగ ఉండు వానికి సంవత్సరముల తరబడి దీర్ధ్యమైన ఆయున్సుకూడ. తెలియ కుండగ నే వ్యర్థముగ గడచిపోవుచున్నది దానివలన లాభ మేమి ? జ్యాగతగ క్షానపూర్వకము౫ గొడువబడివ ఒళ సొడియ, రెండు గడీ యల కాలమైనను (గ్రేస్టమెనది, వలయపసిన, దానిద్వారా మను జుడు తన (శేయస్సును గూర్చిన (వయత్నిము జకుఫుకొనవచ్చును. ఖట్‌ వాజ్లో నామ రాజర్షి ర్జాత్వేయ శ్రామిహాయుషః ॥ ముహూ ర్రాత్సర్వముత్సృజ్య గతవానభయం హరిమ్‌ ॥ 12 రాజర్టియగు ఖట్య్యాంగుడు తన ఆయుర్రాయ నమా్రి సమ యము నెజింగి ఆరెండు గడయలలో వే అుతెయు వదిలి భగవంతుని అభయవదమును పొంచెను. జ్‌ తవా బ్యతర్జి కౌరవ్య సప్తాహం జీవితావధిః । ఉపకల్చ్పయ తత్సర్వం తావద్యత్సామ్పరాయికమ్‌ ॥ 10 రాజా! మి జీవితముమయొక్క_ అవధి ఇంకను వడు రోజు లున్నది. ఈలోగా మిరు మి పరమ్మశేయస్సు నిమిత్తమై వది వేయదగి యున్నదో డానినంతను చేయుడు ఆ_వ్షకాలే తు పురుష ఆగతే గతసాధ్వసః | 4 వ్వ్‌ అర ఛిన్య్యాదసజ్ల శస్త్రేణ స్పృహాం దేహేఒను యే చ తమ్‌ ॥ 14 మరణకాల మే తెంచినపుడు మనుజుడు కంగారువడకూడదు, టై రాగ్యమను. శస్రముతో శరీరము యొక్కయు. చానితో నంబంధము కలవారి మొక్క్యయు మమత్వమును "భేదించివేయు. వలెను. గృహాత్‌ (వవజితో ధీరః పుణ్యతీర్థ జలాసప్షతః | కుడొ వివి క ఆకీకో విషవతణ, నాణాల ,! |

థైర్యముతో ఇంటినుండి బయలుబేరి వవ్మితమగు తీర్థము యొక్కఒ జలమందు స్నానముచేసి వవిత్రమై, వకాంతమైనట్టి (వబేశ మున విధిపూర్వక ముగ ఆననము వైచుకొని కూర్చుండవలయును, అభ్య సేన్ననసా శుద్ధం (శివృ(దృహ్మాక్షరం పరమ్‌ । మనో యచ్చేజ్జితళ్వాసో (దిహ్మవీజమవిస్మరన్‌ ॥ 16 తదువరి *అికార *ఉకార “వికార ములను మూడు మ్మాతిలతో కూడిన _నణవమును (ఓంకారమును) మనస్సునందు జపించవలెను [పాణవాయువును వశమందుంచుకొని మనస్సును దమనము చేయవలెను ఒక్క త&ిణకాలమైనను [వణవమును వముజణువరాదు నియచ్చేద్విషయేభ్యోఒక్షన్మనసా బుద్దిసారథిః ! మనః కర్మభిరాడిప్తం శుభార్ధే ధారయేద్ధియా॥ 7 బుద్ధిమొక్క- నహాయముచే మనస్స్ఫ్సుద్వారా ఇందియములను తమ విషమయములనుండి తొలగించవలెను, మజీయు కర్మలయొక్క- వాననలచే చంచలమైన మనస్సును విచారణద్యారా నిరోధించి భగవంతుని మంగళమయమరావమందు నిలువన లెను, త త్రైకావయవం ధ్యాయేదవ్యుచ్చిన్నేన చేతసా । మనో నిర్విషయం యుక్తా తతః కిబ్బన నస్మరేత్‌ | పదం తత్పరమం విష్టోర్మనో, య్మత (ప్రసీదతి ॥ 8 స్థిరచిత్తముతో భగవంతుని రూవమందలి ఏదిమయైన ఒక అంగ మును ఛ్యానించవలెను ఈ (వకారము ఒక్కొ క్క అంగ మును థ్యానించుచు ధ్యానించుచు విషమయవాననారహితి మగు నునస్ప్సునుః పూర్ణ్జముగ భగవంతునియందు లీన మొనర్సవలెను, ఇతర విషయము చొ చందం ప3వేయంయషలాాంలు వరా గాంంం ఆస నరము

అుటీంలి అల లా రలు (వశాంతిని, ఆనందమును బడయునో అదియీ విష్ణుభగవానుని యొక్క-_ ఉత్తమవదము, రజ_స్రమోభ్యామాక్షి పం విమూఢం మన ఆత్మనః | న! అణాతి 1 10 యచ్చేద్ధారణయా ధీరో హన్ది యా తత్కృతం మలమ్‌ ఒకవేళ భగవంతుని ఛ్యానించునపుడు మనస్సు, రిజోగుణ ముచే విశేవమును, తమోగుణముచవే మూఢత్వమును బొందినచో దానిచే కలనరవడరాదు. గ్రైర్యముతో యోగ ఛారణచ్వారా దానిని నశము చేసికొనవలెను ఏల యనగా ఛాంణ, వై రెండు గుణములమయొక్క_ దోవములను నశింవ జేయును శాజోవాచ , యథా సన్దార్యతే (బిహ్మన్‌ ధారణా యత్ర సమ్మతా | యాదృశీ వా హూరేదాళు పురుషస్య మనోమలమ్‌ ॥ 20 రాజగు పరీక్షిత్తు చెప్పెను మహాత్మా! ధారణ ఏ సాధనచే వీ నస్తువ్రనందు ఏ (5కారి ముగ ఒనర్చవలెను ? మూానవ్చని మనస్సుమొక్క_ మాలిన్యమును శీఘముగ వోగొట్టునట్టి ఆ థారణమయొక్క న్వరూన మేమి ? ఫ్రీ కక ఉవాచ జితాసనో జితశ్వాసో జిత సజ్లో జితేస్టియః । స్థూలే భగవతో రూపే మన; సన్దారయేద్ధియా ॥ వి| (శ్రీ శుకుడు చెప్పెను ఓ రాజూ! ఆననమువై , శ్వాసమై, అనక్రివై ఇంద్రియము లనై విజయమును పొంది, బుద్ధిద్యారా మనస్సును భగవంతుని యుకిటల నూలమూనమంగు ఇంవోాంం పాతు

విశేషస్తస్య దేపహోఒయం స్థవిష్టళ్చ స్థవీయసామ్‌ యృతేదం దృళ్యతే విశ్వం భూతం భవ్యం భవచ్చ సత్‌॥ 22 పూర్వమఃగాని, ఇపువుగాని, మున్ను-దుగాని వ కాల వముందును వా_న్సనము లేనచైన ఈ కార్యిరూవమ*% (వవంచ మంతయు. చేనియందు భోచరమిసచున్నదో అదియే భగవానుని స్థూలమగు వ్‌రాట్‌ శరీరము, ఆబ్లకో శే శరీరేఒన్మీన్‌ సపావరణ సంయుళకే । వైరాజః పురుషో యోఒసౌ భగవాన్‌ ధారణ్మ్శాశయః ॥ 2 జలము, అగ్ని, వాయువు, ఆకాశము, అపహాంకారము, మహ తత్త్వము, [(నకృతి-అను ఈ ఆటు ఆవంణములచే చుట్టబడి యున్న ఈ ్రహ్ముండ శరీీమున ఏ విరాట్పురుషు డగు భగ వానుకడు కలథో, వాళే ఛారణకు ఆ(శయులు వారియొక్క యీ ఛావణ ఉనర్పబమచయుండును. వయాంసి తద్‌ వ్యాకరణం విచిత్రం మనుర్మనీషా మనుజో నివాసః | గన్థర్వ విద్యాధరచారణాప్పరః స్వర స్మృతీరనురానీక వీర్యః ॥ ఓ రకరికములై న వమషులు మున్నగు [ప్రాణులు ఆ భగవానుని క ళాకౌశలములు, స్వాయంభువ మనువు వారి బుద్ధి, మానవుడు వారి సనివానస్థానము గంధర్వులు, విద్యాధరులు, చారణులు అవ్పరనలు వారి స్వరముల న్న గ తులు, ట్రైత్యులు వారి వీర్యము, స సర్వధీవృత్త్యనుభూత సర్వ ఆత్మా యథా స్వవ్నజనేక్షితై కః తం సత్యమానన్ష నిధిం భజేత నవానంణత శరనేడొ టల ఏంత మాం. గదాం

శవా. క క కక కక స్వవ్నమును చూచువాడు న్వప్నావస్థ్టయందు తన్నే వివిధ వడార్థముల రూవమున చూచునట్లు అందజి బుద్ధివృత్తులద్వారా అంతయు అనుభవించు నర్వాంత ర్యామి యగు వ5మాత్మయు ఒక్క- రే అయియున్నారు. నత్యన్వరూపుడు, ఆనందనిధియు. అగు ఆ భగవంతునే భజించవలెను, ఇతరమస।స ఏ వస్తువునందును అన _క్తీిని ఉంచరాదు, వఏవలయనిన అట్టి ఆన_క్షి జీవుని అధఃవతనము నకు కారణమైయున్నది. శాబ్దస్య హి (బహ్మణ ఏష పన్గ్దా యన్నామభిర్ధ్యాయతి ధీరపార్హెః | పరిభమం_స్టత్రన విన్హతేఒర్భాన్‌ మాయామయే వాసనయా శయానః ॥ 26 జనుల బుద్ధి న్వర్షాది నిరర్ధ్థకములై న వదార్థములలో చిక్కు కొనుచున్నదనియు జీవు డచట సుఖమునుగూర్చిన వానన చే స్వవ్న మునందువలె అనుభవించుచు తిరుగాడుచున్నాడనియు, కాని మాయామయములగు ఆలోకములలో అతనికి చా _న్తవమగు సుఖము కలుగదనియు వేదములు వేర్కొనుచున్నవి, అతః కవిర్నామను యావదర్థః స్యాద్యప్రమతో న్యవసాయబుద్ధిః । సిద్దైిఒన్యథార్జే న యకేత తత్ర పర్మిశ్రమం తత్ర సమీక్షమాణః ॥ ౫ ( కావున విజ్ఞుడగువాడు ఈ సివిధవడార్థములతో ఎంతవరకు (వయోజన ముండునో అంతవజుక్రు మాతమే వ్యవహరించవ లెను, అవి నిస్పారములును నిశ్చయమును తన బుద్ధియందు పూర్మ్శముగ గలిగియుండి ఒక్క ్కతణమెనను అజాగణడం చ న్‌

శయ కస “సమ న క స న్‌న్స్‌ల్‌ వదార్థముల ఉపార్జనమయొక్క- వర్మిశమ వ్యర్థమని భావించి వానిని గూర్చె (నయత్నించి రాదు సత్యాం క్షితౌ కిం కళపోః (వయానై ర్పాహౌ స్వనిదే హ్యుపబర్శలై 8 కిమ్‌ ! అ యెయొం సత్యజ్ఞలౌ కిం పురుధాన్నపా(త్యా దిగ్వల్కలాదౌ సతి కిం దుకూలై॥ ॥ లిరీ నేలపై వరుంచటచే వని గెడిచిపోవుచున్న పుడు, మంచము శొజున్వై (వయత్నించుటవలన. వమి వయోజనము? భగవంతుని కృవనచే భుజములు న్యయమ.౫ లభించి యున్నపుడు ఇక దిండ్ల రెంక్కుు అవనం మేమి? దోసిలితో వవి గడచుచున్నఫుడు పెక్కు ప్యాతలను వల నమకూర్చుకొననలెను ! నారవ(శ్ర్రములు మున్నగు నవి ధరిందుటచే. జీవితము గడచిపోవుచున్న పుడు విలున గలిగిన నస్రామ ల యొక్క అననరమేమి చీరాణి కిం వధిన సని దిళ ని భికెం అణాతీ అలి వై వాజ్ట్రీపాః పరభృతః సరితోఒప్యశుష్యన్‌ రుద్దా గుహాః కిమజితోఒవతి నోపసన్నాన్‌ కస్మాద్‌ భజ_న్తి కవయో ధనదుర్మదాన్ధాన్‌ ॥ 20 ధరించుటకు మార్గమునందు గుడ్డపీలికలు లేవా? ఆకలి అయినపుడు ఫలనృతుములు భితు ఒనంగుటలేదా? సీరు (తాగ దలంచువారికి నదులు ఎండిపోయినవా వమి ? నివసించుటకు పర్వతే గుహలు మూయబడి యున్నవా వమి? వెయ్యేల ! భగవానుడు తన్ను శరణుబొందినవారిని రత్నీంచడా నవి? ఇట్టి వరిస్థితి యందు ఆచ నం శఉనలోజఖలన టో భక ఖో బో భి న న ౮

హ్‌ఖ శ క సక కక! ఏవం స్వచి త్తే స్వత ఏవ సిద్ద ఆత్మా (ప్రియోఒర్ధో భగవానన _న్హః ॥ తం నిర్వ్యృతో నియతార్హో భజేత సంసారహేతూ పరమళ్చ యత్ర ॥ 80 ఈ (వకాంముగ౫ వింక్తుడైన పదవ మను-౩ 3- హృావయ మందు నిత్యము వెలయుచు-డువారును, న్వవి:ఃసిద్ధులును, ఆత్మ స్వరూపులును, వరమ (పియతములును నంమ నత్యిన్వమాపులును, అనంతులును అగస భగవంతుని మిక్కలి | ఏతితో, ఆనంవముతో, దృఢనిశ్చయముతో భజించవలెను, ఏల యునగా చాంని భవతుచు టే జనన మరణ (వవాహమున వడ వేయునట్టి అజ్ఞానము. నశించి పోవును, గో కస్తాం త్వనాదృత్య పరానుచి న్తా మృతే పహనసతీం నామ యుజాత్‌ ; జి పళ్యజ్దునం పతితం వైతరణ్యాం స్వకర్మజాన్‌ పరికాపాజ్జుషాణమ్‌ ॥ 1 వశువులమాట చేలు శ్రాని క నంసారమను వె తరణీనది యందు వడి క ర్శజన్యములగు దుఃఖములను అనుభ ఏించుచుండుట మూచియు భగవంతుని మంగళమయ మగు చింతనము కావించ నట్టియు; అనదూవములగు విషయభోగములంజే తన చ _త్తమును లగ్నము చేయునట్టియు మనుజు జెవ డండును ? యౌావన్న జాయేత పరావరేఒస్మిన్‌ విశ్వేశ్వరే (దష్టరి భక్రియోగ । తావత్‌ స్థవీయః పురుషస్య రూపం (కియావసానే [పయతః స్నశేక ॥ ళం

ను న క న! వి శ్వేశ్వరుడగు భగవంతుడు దృశ్యము కాదు. (దష. నగుణము, నిర్దుణము--అంతయు వారి న్వరూవమే అయి యున్నది వారియందు అనన్యమైన (వేమమయమైన భ_క్రియోగము. కలుగ నంతవజణకు. నాధకుడు నిత్యనై్వై మిత్తిక కర ఆ” నాచరించిన పిదవ వకాాతతో భగ వంతునియొక్క స్థూలరూవమునే చింతన చేయ వలను స్టీరం నుఖం చాసనమ్మాశితో యతి ర్యదా జిహాసురిమమజ్ష లోకమె | కాలే చ దేశే చమనోన సజ్జయేత్‌ (పాణాన్‌ నియచ్చేన్మనసా జితానుః ॥ రికో ఓ రాజా! యోగి ఈ మనువ్యలోకమును వీడదలంచినపుడు -దేశ కాలములందు మనస్సును లగ్నము చేయరాదు. స్థిరమగు అన నమువై సుఖముగ కూర్చుండి, (పాణములను జయించి మనస్పువే ఇం్యదియను.లను సరయమ మొనల్బన లెను, మనః స్వబుద్ధ్యామలయా సనియమ్య క్షేత్రజ్ఞ ఏతాం నినయేత్‌ తమాత్మని। ఆత్మానమాత్మన్య వరుధ్య ధీరో లట్టోపశా _విర్విర మేత కృత్యాత్‌ ॥ గ్ర పిదవ తన నిర్మలబుద్ధిచే మనస్సును నియమించి, మనస్సుతో గాడ బుద్ధిని వేత్రజ్ఞనియందు, శేత్రజ్ఞని అంత రాత్మయందు లీన, "మొనర్పవలను, తదువరి అంతరాత శ్రను వరమాత శ్రాయందు లయమూ, “జేసి ధీరుడగువాడు వరమశాంతిమయమగు అస్థితియందుండవ లెను: ఇక అతనికి క_ర్తవ్య మేదియు "దేవించియుండదు.

య. కక కకక క పరం పదం వెష్ణవమామన ని తద్‌ యన్నేతి నేతీత్య తదుత్పిసృృక్షవః । విసృజ్య దౌరాత్మ్య మనన్య సొహృదా పృాదోస గుహ్యార్హపదం పదే పదే ॥ రి యోగులు “ఇదికాదు, ఇదిశాదు” (నేతి నేతి)అని ఈ (వకా రముగ వరమాత్నకంక వేజైన దృశ్యవదార్థములను త్యజించి "వేయవలెను, మజీయు శరీరమందు దానికి సంబంధించిన వదార్థము లందు ఆత బుద్ధిని వదలి హృదయముద్వారా అడుగమదుగున భగవం తుని, ఏ పరమపూజ్య స్వరూవమును ఆశేయించుచు అనన్యపేమచే వరిపూర్హులై యుందురో, అదియే విష్ణువుయొక్క మహోన్నతవదమై యున్నది ఇవ్విషయమున శాత్రుములన్నియు నమ్మగొంచినవి న హ్యతోఒ౬న్యః శివ, పన్ధా విశతః సంసృతావిహ । వానుదేవే భగవతి భక్తియోగో యతో భవేత్‌ ॥ తికి ఓ రాజా! నంసార చకమందు పడియున్న మనుజునకు ఏ సాధనద్వారా భగవంతుడు (శ్రీకృష్ణుని యెడల అనన్య భ_క్రిక లుగ గలదో, అది తవ్చ (్రేయస్క_రమగు మజియొక మారము లేదు, భగవాన్‌ (బిహ్మ కార్స్న్యేన (తిరన్వీక్య మసీషయా। తదధ్యవస్యత్‌ కూటస్టో రకిరాత్మన్‌ యతో భవేత్‌; 81 భగవంతుడగు బహ్మూబేవుడు ఏకాగచిత్తముతో వేదము లన్నిటిని మూడుసార్లు వరశీలించి, -జీనిచే సర్వాత్మ యగు (శ్రీకృష్ణుని యందు అనన్య_పేమ కలుగగలదో అదియే సర్వ ేస్ట్రమగు ధర్మ మని తన బుద్ధిచే నిశ్చయిం చెను, భగవాన్‌ సర్వభూతేషు లక్షీత। స్వాత్మనా హరిః ; చ్చ శె ్యృర్పుద్వాదిభిరంషా లక్షశెరనుమాపశె ? ॥ 18

సక న సగర లక క సధ నమన్త చరాచర (పాణులందును వాని అత ్రరూవమున ఖగ చంతుడగు (శ్రీ వారియే గోచరించుచున్నారు. ఈ బుద్ధి మొదలైన చృశ్యవదార్థములు వారిని నూచింవ జేయునవియమై యున్నవి, వారు వీని యన్నిటియొక్కు సాషీయగు (దష్టమై యున్నారు, తస్మాతీ సర్వాత్మనా రాజన్‌ హరిః సర్వత్ర సర్వదాః శోతవ?; కీర్తితవ్యశ్చ స్మ్ర్తవ్యో భగవాన్న్ఫృణామ్‌ ॥ 89 ఓ రాజూ! కాబట్టి మనుజులు ఎల్ల "వేళలందును అన్ని వరి స్థతులందును, తమ నంపూర్ణ్మశ_క్తితో భగవంతుడగు (శ్రీ) వారి యొక్క యే శ్రవణము, కీర్తనము, నృరణము గావింవవలెను, పిబ_న్గి యే భగవత ఆత్మనః సతాం కథాభృతం [శవణపుపేషు సమృతమ్‌ | పున్నన్ది తే విషయ విదూషితాశయం (వజన్తి తచ్చరణ సరోరుహా న్తికమ్‌ ॥ శ0 నజ్జనులగు మహనీయులు అత గ్రన్వరూపుడై న భగవంతుని కథను గూర్చిన మధురమైన అమృళతీమును వంచిషెట్టుచునే యున్నారు. ఎవరు తమ కర్శ పుటములతో దానిని (తాగుదురో వారి హృదయములందు విషయములను గూర్చిన వివ వభావము తొలగిపోవును, వారు శుద్దులగుదురు, మజియు వారు భగవంతుని పాదవద్భముల సాన్నిధ్యమును పొందుదురు, శౌనక ఉవాచ , ఇత్యభివ్యాహృతం రాజా నిశమ్య భరతర్షభః | కిమన్యత్పృష్టవాన్‌ భూయో చె యూసకిమృషిం కవిమ్‌ ॥ 41 శౌనకుడు చెప్పెను ; నూతమహార్షీ | వరీశ్సీన్నహారాజు శుకబేవుని ఆ వాక్యము లను విని వారిని ఇంకను వమడిగెను? న్టుక్టుడు సర్వజ్ఞుడై యుండు యా కాం నురచి ము టా టం. రాణా

శ్‌ఆ న నో న ఆయుర్హరతి వైపుంసాముద్యన్న స్తం చ యన్నసా। తస్య రే యత్తణో నీత ఉత్తమ ళ్లోకవా రయా ॥ 42

అజాత తై అవి ల్ని అటి ఎవని నమయము భగవంతుని గుణములయొక్కా గానమందు,

(శ్రవణమందు గడుచునో, అతని ఆయుస్సు తివ్ప తక్కిన వాఎంవటి

ఆయుస్సు వ్యర్థముగ గడచిపోవుచున్నది. సూర్యభగ వానుకు ఉద

యించుచు, అ_న్తమించుచు. అట్టివారి ఆయుర్చాయమును హించి

"వేయుచున్నాడు, తరవః కింన జీవని భస్తాః కిం న శ్వసన్యుత |

న్‌! “ఆ ఆ అలి న థొద్సి న మేహన్లి కిం (గ్రామ పళవోఒపరే॥ 4 చెట్లు (బతుకుట లేడా? కమ్మరివాని తోలుతి త్తి గాలి వీల్చు కొనుట లేదా? (గ్రామవశువులు తినుట లేచా, (తాగుట లేదా మైథునాది ఇతర కార్యములు వేయుట లేదా? శ్వవిడ్‌' వరాహోష్ట్రఖరైః సంస్తుతః పురుషః పళుః । న యత్కర్షపథో పేతో జాతు నామ గదాగజః ౪ శశీ ఎవని వెవియందు భగవంతుని యొక్క లీలాక్రథ ఎపుడును వడ లేదో (ఎవడు భగవల్లీలలను ఏన లేదో) అట్టి మనుజుడు కుక్కల వంది, ఒంజై గాడిద-_ఏనికంశును పీనమైన వాడగును విలే బతోర్ముకమ విిక్రమాన్‌ యే న శృణ్వతః కిర్ణపుపే నరస్య జిహ్వాసతీ దార్దురికేవ సూత న చోపగాయత్యురు గాయగాథాః ॥ శీర్‌ భగవంతుని కథలను ఎవడు ఎన్నడును వినకుండునో, అతని వులు గొండగుహూలవంటివే యగును, ఎవని నాలుక భగవంతుని లీలలను గానము చేయవో అద గన నాకం లా లత

కో నా న నక! . భారః పరం పట్టకిరీటజుష్ట మప్యుత్తమాజం న న మేన్ముకున్షమ్‌ 1 శావౌ కరౌ నో కురుతః సపర్యాం హరేర్ల సత్కాజ్బున కజ్కణౌ వా ॥ డీక్రి న్‌ నొంస్పు భగనంతు డగు (శ్రీ హూరియమొక్క_ పాదములయొద్ద నంగవో, అది వట్టువ(న్రుములచే అలంకరించబడినది అయియున్నను, శిరీటమును ధరించినది అయియున్నను భారము మూత మే యగును, బర్హాయితే తే నయనే నరాణాం లిజ్లాని విష్రోర్న నిరీకతో యే। ళం ణం పాదౌ నృజాం తౌ ద్రుమజన్మభాజా క్షేశ్రాజి నాను [వజతో హారేర్యా ॥ శ వ్‌ నేత్రములు విష్ణుభగవానుని మూర్తి (వ గహము) మొద లగు వానిని సందర్శింవదో, అది నెమలి పింఛముయొక్క_ కన్నుల నంటివే యగును ఏ పాదములు భగవంతుని లీలాస్థలములకు వయ నించవో, అవి వెట్లవంటివే యగును, జీవజ్బవో భాగవతాళ్డ్‌ 9 'రేణుం న జాతు మర్త్యోఒభిలభేత యన్తు। (థ్రీ విష్ణుపద్యా మనుజన్తులస్యాః శ్వసజ్బవో యస్తు న వేదగస్టమ్‌ ॥ కీర ఎవడు భ గవద్భ క్రులగు మహనీయుల పొదధూళిని తన శీర స్పువై ధరించ వేదో అతడు శవమువంటివాదే యగును, ఎవడు విష్ణు భగవానుని పాదములవై. గల తులసిని అఘాణింవడో అతడు ఇవాంపించరగుయరునడన. శు నక వాయ్‌ ఉం కు.

ళ్‌జ థా4ఎఐల ౮ంత్నాంలఎఫి తదశళ్మసారం హృదయం ఐకేదం యద్‌ గృహ్యమాడై ర్హరి నామధేయైః | న వికియేతాథ యదా వికారో న్యేకే జలం గా్యాతరుహేషు హరః ॥ శకి ఠి ఎవని వృదయము భగవంతుడగు. (శ్రీహారియొక్క మంగళ కరములైన నామములను వినియు కజ%దో అది ఇనువగుండు మతమే యగును. హృదయము కజుగునపుడు న్మేతిములనుండి ఆనంద బామవృములు రాలును, మజీయు రోమములు నిక్క_బాకుచు కొనును, ఆథాభిధేహ్యజ్ఞ మనోఒనుకూలం (పభాష'సే భాగవత (ప్రధానః యదాహ వైయాసకిరాత్మ విద్యా విశారదో నృపతిం సాధు వృష్టః ॥ ర్‌0 (వియులగు సూతమహార్చీ | మిీవాక్కుు మూ ప్యృాదయ మును మాధుర్యము ే నింపి వేయుచున్నది. కాబట్టి భగవంతుని వరమభక్తుడును, ఆత శ్రన్‌ద్యావిశారదుడును అగు (శ్రీ శుక బేవుడు వరీవీ.త్తు చక్కని (వశ్నవేయగా ఏవి చెచ్ప్చెకో అఆ నంవావమును దయచేసి మాకు వవ్చుడు, సూత ఉవాచ ఇత్యుపామ స్తతో రాజ్ఞా గుణానుకథనే హరేః | జం తీ అద హృషీకేశ మనుస్మృత్య (ప్రతివ కుం _పచ్మకమే ॥ ర్‌! సూతుడు చెప్పెను * భగవంతుని గుణములను వర్ణించి చెవుడని వరీత్నీన ్రహోరాజు (వ్ర శుకబేన్చని (పార్షింవగా, అంతట ఆ నుశన్యయయ ఆటల ఆ,

ను క సస సకస జ్‌ డగు (శ్రీకృష్ణుని మరల మరల న్మరించి తన (వ్రవచనమును (ప్రారం ఛించెను శ్రీ శుక ఉవాచ నమః పరస్మై పురుషాయ భూయసే సదుదృవస్థాన నిరోధలీలయా । గృహీకళ క్రి (తితయాయ దేపినా మ_న్ధర్భవాయానుపలత్మ్య వ్నర్హ్మనే ॥ ర్‌లై థీ శుకుడు చెప్పెను ఎవరు (వవంచముయొక్క_ నృష్టి స్థితిలయములను లీల గావించుటకై. నత్త్వ్వరజ_న్తమో గుణరూవములగు మూడు శటక్తు లను స్వీకరించి (బవ ం విష్ణు, శిమూవములను ధరించుచున్నారో, ఎవరు సమ_న్త చరాచం [పాణులయొక్క- వ్యృాదయమున అంత ర్యామి రూవమున విరాజిల్లుచున్నారో, ఎవరియొక్కో- స్యరూవము, ఉవలస్టీమార్గము. బుద్ధికి విమయములు కావో, ఎవరు స్వయముగ అనంతులో, _ ఎవరియొక్క- మహిమయు అనంతమైనదో అట్టి పురుపో_త్తముడైన భగవంతుని పాదకమలములకు మరల మరల నమస్కా_-రము ! నమ స్త్మై భగవతే వాసుదేవాయ వేధసే సపుర్థానమయం సౌమ్యా యన్ముథామ్చురుహాసవమ్‌ ॥ క8ి నజ్జనులు ఎవరియొక్క_. ముఖకమలమునుండి మకరందమువలె వినిర్ణత మగు జ్ఞానమయ మైన అమృతమును పాన మొనర్చుచుందురో, వాసు బేవుని అవతారరూఫులును, సర్వజ్ఞులును అగు అట్టి వ్యాన భగవానుని పాదములకు నమస్కారము, పరీక్షిన్మహారాజు ! పూర్వము నారదుడు (ప్రళ్నింప వేదగర్భుడై న నయ్వంభు వగు (బహ్మదేవుడు తనకు సాక్షాత్‌ నారాయణమూ ధి స్వయముగ నారదునకు బహూ దేవడగు దొదంతభుు నోటి ననుచు ను ళకాలంనణ హహిను

టిని నీక క న అలా రఆ ఆటు దేవ దేవ నమ_ఫ్రేఒన్తు భూతభావన పూర్వజ | తద్‌ విజాసీపా యజ్ఞానమాత్మత _త్త్వ నిదర్శనమ్‌ ॥ ర్‌థీ నారదుడు చెప్పెను బేవా! మిరు నాకే కాదు నష్యలకును తండి. దేవత లందణికంకెను (కేస్టులు. మజీయు నృష్టిశకర్త మికు నమస్కా రము, 'ేనిచే ఆత త త్త్వృముయొక్క. సాయఘో త్కారిము లభిచునో అట్టి జ్ఞానమును నాకు [వసాదింపుడు (బహ్మదేవడు చెప్పెను నారడా! మిరు జీవ్రలమయెడల కరుణ గలిగి చాల చక్కటి 1వళశ్న నడిగితిరి వల యనగా దీనిచే భగవంతుని గణములను వర్మించుటకు నాకు (_వేరణ కలిగినది, (ద్రవ్యం కర్మ చ కాలశ్చ స్వభావో జీవ ఏవచ। వానుదేవాత్చరో (బిహన్న చాఒన్యోఒర్ధోఒ _స్తి తత్త్వతః॥ ర్‌ భగవత్స వరూపులగు నారచా |! (ద్రవ్యము, ళం ఠి "కాలము, స్వభావము, జీవుడు చైవ బిన్నములు కావు వాన్తవముగ భగ వంతునికంయచె వేటు! ఏవ స్తువున్ను లేదు వేదాహమణ్ణ పరమస్య హి యోగ మాయాం యూయం భవళ్చ భగవానథ దై త్యవర్యః | పళ్నీ మనోసచ మనుళ్చృ తదాత్మజాశ్చ (పాచీన బర్డి బు-భురజ్న ఉత (ధువళ్చ ॥ 66 ఇత్వొకురై ల ముచుకున్త విదేహగాధి రఈఘ్వమృరీషసగరా గయనాహుషాద్యాః | మాన్దాతలర్యుశత ధన్వనుర న్తిదేవా బేవవతో బలిరఘమాూ రరయో దిలీవః ; న!

నియ 'గ'మో క కవ

సౌభర్యుతజ్క శివిదేవల పిప్పలాద

సారస్వతోద్దవ పరాశర భూరిషేణాః ।

యేఒన్యే విభీషణ హనూమదు పేస్ట్రద త్త

పార్ధార్టిషేణ విదుర[శుత దేవవర్యాః ॥ రర

(వ్రియులగు నాంచా! వవంమపురుషుడగు భగవంతుని యోగ

మాయను. నేను, మారు, భగనంతుడగు శంకరుడు, మైత్యకుల భూపణుడిగు (వస్లాదుడు, శితిరూపువ్యు. మనువు, మనుప్వుతులగు (పియ్మవతాదులు, (పాచీనబర్షి, బుభువు, (ధ్రువుడు; ఇత్యాకువు, పుహూరవుడు, ముచుకుందుడు, జనకుడు గాధి, రిఘువ్వు అంబ రీషుడు, నగరుడు, గెయువు, యయిీతఖ్కి మాంధాత అలర్కు-డు, శతధన్వుడు, అనువు, రంతిబేవుడు. భీష్టుడు, బలి, అమూ, ర్త రయుక్కు దిలీపుడు, సౌభరి ఉత్తంకుడు, శిబి, ేవలుడు, వీన్స లాదుడ్సు, సారస్వతుడు, ఉద్ధవుడు; వరాశరుడు, భూరిపేణుడు, విభీషణుడు, హనుమంతుడు, శుక దేవుడు, అర్జునుడు, అరి మేణుడు, విదురుక్కు [శుతిబేవ్రడు మున్నగు మహసీయులు ఎజుగుదురు,

శశ్వత్‌ _ప్రశాన్తమభయం టపతిటోధ మ్యాతం

శుద్ధం సమం సదసతః పరమాత్మళ త్త్వమ్‌ |

శట్టో న య్యత్ర పురుకారకవాన్‌ (క్రియార్జో ల

మాయా పరైత్యభిముఖే చ విలజ్జనూనా ॥ ర

వరనూత్శయొక్క_ వా_న్తవిక స్వరూ వము ఏకమై, శాంత మై,

అభయమై శీవలము జ్ఞానన్వరూవమై యున్నది, చాసనియందు వమూయమొక్క_ మాలిన్యముగాన్మి మాయారచితములగు విమమత్వ ములుగాని "లేవు, అది"నదసీత్తులకు వరమైనది. వాక్కు. అచటికి ఇఫ+. జాలదు, ఆకు షాసవంలన్‌ నంత కంస కళల యుక్గ్థా

శర హ40ణలి లల్బ్నానలీయి ఫలమున్ను అచిటికి చేరజాలదు. 'వియ్యేల | స్వయముగ వమవూయయు ఆ వరమాత్మ్శ యొద్దకు వోజూలదు. లజ్జను బొంది అటు నుండి వరుగిడి పోవును, ఇదం భాగవతం నామ యన్న్మే భగవతోదితమ్‌ సం్యగ్రహోఒయం విభూతీనాం త్వమేతద్‌ విపులీకురు ॥ 80 భగవానుడు నాకేది బోధించెనో అదియే ఈ భాగవతము, దీనియందు భగవంతుని విభూతులయొక్క_. నంటి వ వర్ణనము కలదు, మిరు దీనిని వి_స్తరింపుడు. మూయాం వర్ణయతో ఒముష్య ఈశ వ్రరస్యానుమోదత 81 శృణ్వతః (శ ద్ధయా నిత్యం మాయయాఒ౬ఒత్మానముహ్యతి॥61 ఎవరు భగవంతుని అచింత్య శ_క్రియగు మాయ యొక్క వర్ణనమును, ఇతరులచే గావింవబడిన భగవద్వర్ష నమును విని నంతో షీంచునోో మజియు (శద్ధతో నిత్యము (శ్రవణ మొనర్చునో, అట్టి వారి చిత్తము మాయచే ఎన్నడును మోహితము కానేరదు రాజగు పరీక్షిత్తు చెప్పెను మహాత్మా ! శుక బేవా |! (ావంచిక విషయ) ఆన్నక్రి రహితమగు నా మనస్సును నర్వాత్య ్రాయగు భగవంతుడె న (శ్రీకృష్ణునియందు తన '్రయ మొనర్చి శరీరమును త్యజించ గల్గులాగున లొ నాకు ఉవచేశింపుడు, ధౌాతాత్మా పురుషః కృష్ణపాదమూలం న ముజ్బుతి ముక్స సర్వపరిక్లేళః పొస్టః స్వశరణం యథా ॥ 8 ఎవనియొక్క ప్యృాదయము శుద్ధమగునో, అట్టివాడు మార్గ శం మందలి నమ_న్త శేశములనుండి విడివడి ఇలువేగషసన చాపయాన కటు

ణస్టాలుం య్యా అయి న! ఆ యింటిని వదలనట్లు భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుని పాదవద్భ్శుములను. ఒక్క- తణకాలమైనను విడువకుండును. ఫ్రీ శుక ఉవాచ ఆత్మమాయామృతే రాజన్‌ పరస్యానుభవాత్మనః | న ఘ టేతార్థ సమృన్దః స్వప్నదష్టు రివాజ్షుసా ॥ శ్రి శ్రీ శుకుడు చెప్పెను ఓక రాజూ! న్వవ్న మందు చమూడబడు వదార్థములతో స్వవ్నము చూచువానికి వలాటి సంబంధము వుండనట్లు, "చేహాదులకు అతీతమైన అనుభవస్యకూవమగు ఆత్మకు మూయవే తవ్చ దృశ్య, వదార్థములతో వ్‌ సంబంధమున్ను ఉండ నేరదు. దిహురూప ఇవాభాతి మాయయా బహురూనవయా రమమాణో గుణేష్వస్యా మమాహమితి మన్యతే ॥ రి వివిధ రూవములుకల మాయవలన ఆ ఆళ్ళ వివిధరూవములు- కలదిగ తోచుచున్నది. మజీయు దాని గుణములందు వ _ర్థించు నపుడు “ఇది నేను, ఇది నాది - అని ఈ [వకారముగ తలంచు చున్నది యర్ష్లా వావ మహిమ్నిన్వే పరస్మిన్‌ కాలమాయయోః । ర మేత గతసమ్మ్మోహస్ట్యక్ష్వోదా సే తదోళభయమ్‌ ॥ 5 కాని. ఎపుడది. గుణములను యుజ్ధమొనర్భు కాలము,. మోహమును కలుగ జేయు మూయ - అను ఈ శ₹ెండిటికిని వరమైన తనయొక్క అనంత న్వరూవమందు 'మోహరహిత మై (వవ_క్రింవ దొడగునో, అతా రామమగునో, అపుడు ఈ *నేను - నాది అను భావమును వదలివైచి పూర్జ్చముగ ఉదడానీనమై గుణాతీత స్థితిని ఎరాఎారు తరు.

న్‌ నీ. శ్‌థఖో 5 ₹ అజ్‌ కే క ముల్లోకములకును వరమగురువును, ఆదిడేవుడును అగు (దిహ్మదేవుడు శన జన్మస్థానమగు కమలమ.పై ఆసినుడై సృష్టిచేయు. నుద్దేశ్యవుతో. విచారణ ఇ యూ య్‌ నా ల చేయదొడగెను కాని ఏ జ్ఞానదృష్టిచే సృష్టియొక్క నిర్మాజదుగునో, ఏది సృష్టి కార్యమునకు వాంఛనీయమై యున్నదో అట్టి దృష్టి వారికి కలుగలేదు సచినయన్‌ ద్వ్య్యతేర మేక దామృ అమాతి స్యుపాళ్ళణోద్‌ ద్విర్ల్గదితం వచో విభుః | స్పర్శేషు యక్షోడళ మేకవింశం నిష్కాజ్బునానాం నృప యద్‌ ధనం విదుః ॥ 660 ఇట్లు చింతనవేయుచుండ ఒక దినమున (నశియసము[ వ్రమున "వారు హాల్లు అతరములలో వదునాజవదియగు “న” అను అతుర మును, ఇజువది ఒకటనదియగు *ని అను అతిళమును, అనగా *తవి "అను శబ్దమును ఆెండుసార్లు వినను ఓ రాజూ! మహాత్ములు ఈ తవస్సునే త్యాగులమొక్క_ ధనముగా తేలంచుచున్నాగు ఆ శబ్దిక... విని (బహ్మదెషడు ఆది పలికిన వానిని చూడిదలంచి నలవై పుల పరికించెను కాని అవట ఎవరును కనిపించలేదు అప్పడు వారు తమ కమలముపై కూర్చుండి “తపస్సు చేయుటకు ప్రత్యక్షమైన అజ్ఞ లభించినది" అని నిశ్చయించి, దానివలననే తనకు హితము కలుగునని యెంచి తన మనస్సును తపస్సునందు వినియోగించెను తస్మై స్వలోకం భగవాన్‌ సభాజిత; సన్దరృయామాస పరంన యత్ప్సరమ్‌ ; వ్యపేత సంక్షేశ విమోహసాధ్వసం మే అద జ స్వదృష్టవద్భిర్వెబుధై రభిష్టుతమ్‌ ॥ 607 వారి తవస్సువే నంతోమీంచి. భగవంతుడు అన్ని లోకముల గొావ్చదియు? దానికివైన మటిమొక లోకము లేనిదియునగు తన “లోకమును వారికి చూపెను, ఆ లోకమున గద లయ యవల లం

చీ మోహముగాని, భయముగాని లేవు, దానిని ఒక్క వర్యాయము చూచిన దేవతలు మాటి మాటికి దానిని స్తుతించుచుందురు, ఫ్రీ భగవా నువావ త్వయాహం తోషితః సమ్యగ్‌ వేదగర్భ సిసృక్షయా। చిరం భృతేన తపసా దుస్తోషః కూట యోగినామ్‌ ॥ 8 (శ్రీ ధగవానుడు వెప్పెను (ట్రవ్మాచేవా! మా హృవయమందు సమ_న్హ "వేదముల యొక్క- జ్ఞానము విరాజమానమైయున్నది. మిరు సృన్టినిచేయు ఉభ్రేశ్వముతో బహుకాలము. తవస్సుచేశి నన్ను లెన్సగ సంతున్టి వజచితిరి మనస్సునందు కవటముంచుకొని యోగసాధన చేయు వారు న న్నెపుడు నసంతోవవజచజూలరు. వరం వరయ భ(దం తే వరేశం మాభివా్ళీతమ్‌ | (బహ్మశోయః పరిశామః పృంసో మద్దర్శనావధిః 4 68 మోకు శుభమగుగాక ! మోకు ఇష్టమైన వరమును కోరు కొనుడు. నేను వరడాయకుడను జీవుని సమ_స్త (శయ పద సాధనలయొక్క_ _వర్యవసానిము నా యొక్క దర్శనమే అయి యున్నది, (పత్యాదిష్టం మయా తశ త్వయి కిర్మవిమోపొతే | తపో మే హృదయం సాకొదాత్మాహం తపసోఒనఘ ॥ 70 ఇదివరలో మిరు నృష్టీరచనా విమయమున క_ర్తవ్య 'వెజుంగక యుండిరి, అందువలననే తవస్సు చేయనలెనని మోకు చెప్పితిని, పావరహీతుడా ! తవస్సు నాయొక్క పహృాదయము, నేను ఆయున వశననయుయానరు అంంపాంచాతరకు.

శల భాగవత రత్నాకరము సృజామి తపసై వేదం (గసామి తపసా వునః | బిభర్మి తపసా విశ్వం వీర్యం మే దుశ్చరం తపః ॥ 1 "నేను తవస్సుచేతనే ఈ (వవంచమును నృష్టించుచున్నాను, తవస్సుచేతనే పాలించుచున్నాను, తవస్సువేతనే తిరిగి లయింవ "జేయు చున్నాను, తివస్సు నాయొక్క-_ దుర్లంఘ్యమైన శ_క్రి అయి యున్నది. (బిహ్మోవాచ భగవన్‌ సర్వభూతానామధ్యమోఒవస్థితో గుహామ్‌ । వేద హ్య(ప్రతిరుద్దేన (పజ్ఞానేన చికీర్షితమ్‌ ॥ 78 బ్రహ్మదేవుడు చెప్పెను మహా తా ఇ! మిరు నమ్మన్త (పాణులకును అధ్యములై నర్వుల యొక్క హృదయ గుహయందు సాశీ రూవమున వెలయుచున్నారు. మిరు మాయొక్క అ(వతిహత జనము ద్యారా నేనేమి చేయ దలంచుచున్నానో ఎజీగియ్‌ యున్నారు, యావత్‌ సఖా సఖ్యురి వేళ తే కృతః (పజావిసళ్లే విభజామి భో జనమ్‌ । అవిక్లవ_స్టే పరికర్మణి స్థితో మూమే సమున్నద్ద మదోఒజమానిన ॥1 78 (వభూ! నేను జాగరూకుడనై మి యొక్క ఆజ ను చక్కగ 'పాలించునట్టును, సృష్టి గావించునపుడు కర్త ్రశ్వాదులే అభిమాన ముచే బంధింవబడకుండునట్లును అను[గహింపుడు. శ్రీ భగవా నువాచ , క్షానం పరమగుహ్యుం మే యద్‌ విజ్ఞాన సమన్వితమ్‌ । సరహస్యం తదజం చ గృహాణ గదితం మయా గ్త్‌

ఉస్పటయు ఆగ్రా అ కయి 8ల ఛీ భగవంతుడు చెప్పెను,

(బవ్మాటేవా ! అనుభవము, భక్తి, సాధనలతో గూడి నట్టిదియు, మవోరహాన్య మైనట్టిదియునగు న్గా స్వరూవమును గూర్చిన జ్ఞానమును మోకు చెపూచున్నాను (గహింపుడు,

అహమేవాసమేవా(గే నాన్యద్‌ యత్‌ సదసక్‌ వరమ్‌ | వళ్చాదహం యదేత చ్చ యోఒవళిష్యేత సోఒన్మ్యహమ్‌ ॥ 5 సృష్టికి పూర్వము కేనలము నేనే యున్నాను. నేను తప్ప స్థూల్యనవంచముగాని, సూత్చి శ్ర(నవంచముగాని, వానికి కారణ భూతమైన అజ్ఞానముగాని లేవ్ర ఎచట ఈ సృ్టిలేదో అచట నేనే యున్నాను, మట్‌యు ఈ నృష్టిరూవమున వది గోచరించుచున్నదో అదియు నేవే అయియున్నాను వది కేవీంచునో అదియు నేన. ఏతావదేవ జిజ్రాస్యం త త్వజిజ్రానునాఒఒత్మనః | కా అవల క్రో అన్వయ వ్యతిరేకాభ్యాం యత్‌ స్యాత్‌ సర్వత సర్వదా 116

అన్వయ, న్యతి లేక వద్ధతులద్వారా సర్వాతీత, సర్వస్వరూ ప వరవమాత శ్రయే సర్వదా, సర్వత్ర వెలయుచున్నారు, ఇది వా_స్తవమైన తత్త్వము, వరమాత్శ తత్త మెజటుగదలంచినవారు శీవలము ఇంతమా[తము "తెలిసికొనిన వాలును,

ఏకన్మతం సమాతిష్ట పరమేణ సమాధినా । భవాన్‌ కల్పవికల్పేషు న విముహ్యతి కర్తిచిత్‌ ॥ 77 హా

(బహ్ముటేవా ! మిరు నిశ్చల నమాధిద్వారా నాయీ సిద్ధాంతమందు వరిపూర్ష్మ నిష్ట గలిగియుండుడు. దానివలన మోకు కల్పకల్పమున _ నివిధములగు నృష్ణులను గావించుచున్నప్పటికిని “వూసహామెన్స డును కలుగకుందడును,

క్‌ఆ కంలో న స న థ్రీ చుక ఉవాచ నారదః (పాహ మునయే సరస్వత్యా సపే నృప! ఠీ అవాలి ధ్యాయకే _బహ్మ పరమం వ్యాసాయామిత తేజసే ॥ 78 శ్రీ కకుడు చెప్పెను ఈ వరీతేీన సృవహోరాజూ ! వరమ 'లేజస్వియ సు నా తండి వేద వ్యాసులు సరన్వతీ నదీతీరమున కూర్చుండి ఎపుడు వరమాత్మ యొక్క భ్యానమందు నిమగ్న లైయుండిరో అపుకు బేవర్షియగు నారదుడు ఈ భాగవతమునే వాఃకి వినిపించి అత సర్గో విసర్లళ్చ స్తానం పోషణమూతయః మన్వ న్తరేళానుకథా నిరోధో ముక్తిరాశయః | 70 ఆ భాగవతవుందు నర్ష విన్న, స్టానము, వోవణము, ఊతి, మన్వంతరము, ఈశాను కధ, నిరోధము. ముక్తి, ఆశయము--- అను ఈ వదె విషయ ములనుగూర్చి వరన కలదు, ఇత్చంభా వేన కధికో భగవాన్‌ భగవ త్తమః | నేత్తంభావేన హి పరం [దష్టుమర్హ ని సూరయః ॥ 80 మవోత్ములు మహ్మృదై శ్వర్యయు_క్తుడగు భగవంతుని శో (వకారముగ వర్ష్మించిరి. "కాని త _త్త్వజ్ఞానులు శీవలము ఈ నృ్టీ స్థితలయముల నొనర్చువాని రగూవమున నే భగవంతుని దర్శింవరాదుః ఏలయనగా భగవంతుడు వీనికి వరమైకూడ విలసిల్లు చున్నారు శౌనక ఉవాచ యదాహ నో భవాన్‌ సూత కృతా భాగవతో తమః అజదొ అబాటి చచార తీర్తాని భువ స్యకౌం బన్లూన్‌ సుదు సజావ్‌ ॥ ర]

స కనన సో న నన తం శౌనకుడు చెప్పెను సూతమహార్షీ! భగవంతుని వరమభదక్తుడగు విదురుడు త్యజంచుటకు కష్ట సాధ్య మైనట్టి, తన కుటుంబమును కూడ వదలి పెట్టి భూ3పలమున భిన్న భిన్న తీర్థములందు సంచరించెనని మిరు నెల కుత కౌషారవే స్తస్య సంవాదోఒధ్యాత్మ సంథ్రితఈః | జ అసె, అస ఆన న్‌ టో యద్వా స భగవాంస్థస్మె పృష్ట స్ట్రత్వము వాచహ ॥ 8జి ఆ యా[3వైలయందు మై లేయ మహార్షి తోగూడ అధ్యాత్మ విషయములను గార్చిన నంబాషణము వారికి ఎచట జరిగినది? మజీయు వారు (నశ్నింవ మై లేయి ఏ్‌ తత్త్వమును ”హార్చి ఉనబే నంచెను ? సూతుడు చెప్పెను సౌనకాది బుషులారా ! వరీవీన్నహో రాజు కూడ ఇదియీ (వశ్న అడిగెను, దానికి సమాధానముగ (శ్రీ శుకబేవు డేది (వత్యుత్తం మివ్చెనో దానిని మోక చెవ్వుచున్నాను, సానధాన ముగా వినుడు, ద్వితీయ న్కృ_ంధము నమా_ప్తము, సారి! 5ద్రీ3

క భాగవత ర త్నా కరము తి. తృతీయ స్కంధము ఉద్ధవుడు విదురునకు జోధచేయుట ఫ్రీ శుకుడు చెప్పెను ఓ వరీమీన్నవోరాజూ ! మంగల్రివర్యుడగు విదురుడు (దుర్యో ధనుని తిరస్కారవాక్యములను విని హా_స్టినాపురమును వీడి ధన ఛాన్య నమృద్ధములగు సౌరాష్ట్ర, సౌవ్‌ర, మత్స్య, కురుజూంగలాది -చేశములగండా (వయాణము నలిపి కొన్ని దినములకు యమునొ నదీతీరమునుచేరి అచట వరమభాగవతుడును, (శ్ర్రీకృష్ణభ_క్తుడును అగ ఉద్ధవుని దర్శించి ఇట్లు వలిశెను___ ఆజస్య జన్మోత్పథనాశనాయ కర్మాణ్య క ర్తుర్ఫుహణాయ పుంసామ్‌ । నన్వన్యథా కోఒర్హ త దేహయోగం పరో గుణానాముత కర్మ తనమ్‌ ॥ క (తో జడ || అధ మహాతా్త భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుడు జన్ను, కర్శరహి తుడు, అయినను దుష్టులను నళశింవజేయుటకొఅకును, జనులను తన వైపు అకర్షించుటకొజకును, వారి దివ్యమగు జన్మయు, కర ్రలును నంభవించు-చుండును, అట్లు కానిచో, గగణములను చాటిన యొవడు కర్మాధీనమగు ఈ 'దేహాముయొక్క_ బంధనమందు వడదలంచును *

న ల మా శీతల్‌ తస్య _ప్రపన్నాఖిలలోకపానా మవస్థితానామనుశాసనే వ్వే। అర్జాయ జాతస్య యదుష్వజస్య వారాం సఖే కీరయ తీర కీ రేః ॥ లి అనాటి అతి ఇ ఎన కావున మితుడా! ఎవరు జన (1 లేనివారయ్యును, తన్ను శరణు బొందిన నవమున్త లోకపాలుంకును, ఆజ్ఞా కారులగు భక్తుల కును (వియ మొనర్చ్భు నిమిత్తము యదుకులమందు జన్మించెనో అట్టి వవ్మిత కీర్తివంతుడగు (శ్రీవారిని గూర్చిన మాటలను వినిపించుడు, ఉదవ ఉవాచ ఛి దుర్భగో ఐత లతోకోఒయం యాదవో నితరావపి | యే సంవసన్తో న విదుర్హరిం మీనా ఇవోడునమ్‌ ॥ తొ ఉద్ధవుడు చెప్పెను ఆవో! ఈ మనుష్యలోకము చాల అ భాగ్యమైసది, అందును: ఈ యాదవులు ఇంకను భాగ్యహీనులై యున్నారు, వలయనిన వారు నిరంతరము (శ్రీకృష్ణుని నమివమున నివసించుచున్నను-- అమృతమయమగు _ చందుడు నమ్ముద్రమున ఉన్నపుడు చేవలు అద్దానిని 'ెలిసికొననట్లు - వారిని తెలిసికొనజూలకుండిరి, విదురుడా ! ఇదివరలో (శ్రీకృష్ణుడు నాతో ఇట్లు చెప్పెను - పూర్వము పాద్మకల్చ్పముయొక్క (ప్రారంభమున నేను నా నాథకమలముపై కూర్చొనియున్న (బ్రహ్మదేవునకు నాయొక్కం మహిమను (ప్రకటమొనర్చు ఏ ఉత్తమ జ్ఞానమును ఉపదేశించితినో, దేనిని వివేకవంతులు భాగవతమని చెప్పుదురో, దానినే నేను మీ జకాసంగుచునా” ను.

న నే కన క క న

కో న్వీళశ తే పాదసరోజ భాజాం

సుదుర్త భోఒర్టేషు చతుర్వపీహ | -

చథాపి్‌ నాహం (పవృజణోమి భూమన్‌

భవతృదామ్భోజ విషేవణోత్చుకః 1

(అది విని నేనిట్లు వలికి వ) - న్వామోా ! మో పాదవవ్శుము లను సేవించువారికి ఈ నవంచమ ధక, అక్ష, వారా సాతుము లంచేదియు దుర్ద్హభము కాము, కాపి వానిలో జేనివెనను నాకు కోరిక "లేదు, నేను జేవలము మి మొక్కు పావకాయలములను సేనించుటకై. ఉత్పుకత కలిగయు.న్నాను. క్రీ శుకుల వెప్పిరి

ఓ వరీతీన్నహారాజూ! ఎనరి వాంధితము వద్ధి వుం కానేందో అట్టి (శ్రీకృష్ణుడు విపుల శావరూనమగు కాలముయొక్క_ నెవమువే తన కులమును నంహూకంచి 3న ేజామును త్న ందమంపుడు ఈ (వకారముగ చింతిసవేపెను - ఇప్పు ప ోకమునుుడి నరు నెకలిన పిదవ నంయమిోా శిళోమణిలయను ఉద్ధవుడె నాయ్వ్రైకు. ౧ంనమును (గ్రహంచుటకు నరియెన అధికారి అయియున్నాకు నే ఉద్దవుడు నాకతకశు అణుమా[తమైనను తక్క_వవాడ్షు “కావు, వలయునిన వారు అఆతజయముకలవారు, విషయములచే ఎన్నడును చలింపని వారు, కావున వారు జనులకు నాయొక్క జ్ఞానమును ఉవబే శించుచు ఇచటనే ఉండుగాక ! వేదముల మూలనారణుడను జగ ద్దురువైన (శ్రీళృష్ణు డీ వకారము ఆజ్ఞాపింప ఉద్ధవుడు బదరి కాశమమునకు వెళ్ళి నమాధియోగముద్వారా (శ్రీహూరియొకథా ఆరాధనము చేయదొడగెను, తదువరి సిద్లశికోమణియంసు విదురుడూ యమునాతీరమునుండి బయలుచేం కొద్దిరోజులకు మై(లేయుడు నివ వించుచున్న గంగాతట | వబేశమును పాత,

తృతీయ స్కంధము 148 మె(తేయుడు విదురునకు బోధించుట

విదుర ఉవాచ

సుఖాయ కర్మాణి కరోతి లోకో

న తైః నుఖం వాన్యదుపారమం వా।

విస్తేత భూయస్తత ఏవ దుఃఖఎ

యద్యత యుక్తం భగవాన్‌ వదేన్నః ॥ ర్‌ విదురుడు చెప్పెను__(మైదేయునితో) ;

మహాత్మా! (నవంచమున జనులంవటు సుఖము పొందు నిమి_త్తిము కర్మలను చేయుచున్నారు. కానిఆ కర్మ ్రలవలన వారికి సుఖము లభించుట వేము. దుఃఖము తొలగుట లేదు పె వెచ్చు వాని వలన దుఃఖము వృెద్ధియగుచున్నది,. కాబట్టి ఈ విమయమున ఏమి చేయుట ఉత్తమమో దయచేసి సెలవీయ గోంనాను,

తత్సాధువర్యాదిళ న ర్త ళంనః

సంరాధితో భగవాన్‌ యేన పుంసామ్‌

హృది స్టితో యద్భతి భక్రిపూతే

జ్ఞానం సతత్ర్వాధిగమం పురాణమ్‌ ॥ 6

సాధుశిరోమణీ ! ఏ సాధన ననునరించి ఆరాధన యొనర్చ్భు టచే భగనంతుడు తన భక్తుల భక్తి పునీతి పృదయనుందు (వ వేశించి విరాజమానుడై, తెన న్వరూవమును గూర్చిన అవరో యూన భవమును కలుగజేయు ననాతిన జ్ఞానమును ఒనంగునో అట్టి శాంతి (వదమైన సాధనమును నాకు ఉన బేళింపుడు,

సా శద్ధ ధానస్య వివర్హమానా

విరక్తి మన్య కరోతి పుంసః,

హరేః పదానుస్మ్యృతి నిరత స్య

తంత అలల ఆ ల్ట్రఅ తు

ఈ భగవత్క-థయొక్క_ రుచి (శజ్ధాళువుయొక్క. హృదయ మున వృద్ధి నొందునపుడు ఇతర విషయములనుండి అతనిని విర క్తునిగ "జేయును, అతడు భగవచ్చరణములయొక్క_ నిరంతర చింతనచే అఆనందమయుడగును, మజియు ఆశని దుఃఖములన్నియు తళ్ధణము నశించివోవును,

తాజ్బోచ్యళోద్యాన విదోఒనుళోచే

హరేః కథాయాం విముఖానఘేన।

కిణోతి దేవోఒ నిమిషన్తు యేషా

మాయుర్వ్యృథావాద గతిస్మృతీనామ్‌ ॥ |

తమ పూర్వపు పావమువలన (శ్రీహారిమొక్క_. కధలయెడల విముఖులై యుండు వరముశోచనీయులగు అజ్ఞానులను గూచ్చి నాకు నిరంతరము దుఃఖము కలుగచుండును. ఆప | కాల భగవానుడు వారి అమూల్య జీవితమును (త్రుంచి "వేయు చున్నాడు వారు వాక్కు- చేతను, శరీరముచేతను, మనస్సుచేతను వ్యర్థివాద వివాదను

ఖ

లందును, వ్యర్థ చేష్టలందును, వ్యర్థచింతనమందును నిమగ్నులై యుండుచున్నారు,

మహాళయా 1 మీరు దీనుల యెడల దయగలవారు. కావున తుమ్మెద పుస్పములనుండి రసమును తీయునట్లు లౌకిక కథ్రలనుండి సారభూతములును, పరమ (శేయోదాయకములును అయిన _ సవిత కీీర్రికల _ శీహరియొక్క శథలను ఏరి మా యొక్క _శేయస్సు కొజకె వినిపించుడు. మై్య(తేయుడు చెప్పెను

(ఓ విదురుడా ! పూర్వము నృష్ట్యారంభమున "బేవతలు భగవంతుని ఇట్లు | పారించిం,)

ఈ“ “భా శా గరం యచ్చ్భ్చ్ర$ద్ధయా (శుకవత్యా చ భక్త్యా సంమృజ్యమానే హృదయేఒవధాయ । క్లానేన వై రాగ్యబలేన ధీరా (వజేమ త శ్రే ఒజ్ల్రీసరోజ పీరమ్‌ ॥ ర వేనిని భక్తులు (శద్ధచేతను, [శ్రవణ కీ రనాది రూవమగు భఛభ_క్రిచేతను, భుద్ధవడిన అంతఃకరణమందు. ధరించి వై రాగ్య వరి పుష్టమగు జ్ఞానముడ్వారా వరము ధీరులగుచున్నారో అట్టి మూ పాదకములములను మేము ఆశయించుచున్నాము, విశ్వస్య జన్మస్టితి సంయమారే కృతావతారిస్య పదామ్బుజం తే। (వజేమ సర్వే శరణం యదీళ స్మృతం _(ప్రయచ్చత్యభయం స్వపుంసొమ్‌ ॥ కే0 వరి మేశ్వరా ! మిరు [వవంచముయొక్క సృష్టి స్థితి లఅలయములకొటజ కే అవతరించుచున్నారు, "కావున న్మరణ చేయు భక్తులకు అభయ మొనంగునట్టి వూ పాదకమలములను మే మందజ మును ఆశయించుచున్నా ము, పానేన తే దేవన కథాసుధాయాః (పవృద్ధభ క్త్యా విశదాళయా యే। వైరాగ్యసారం (ప్రతిలభ్య బోధం యథాజ్జ సాస్వీయురకుణ ధిష్ణ్యమ్‌ ॥॥ 11 మీ యొక్క క ధామృతమును పాన మొనర్చుటచే వొంగి పొరలిన భక్తిచే సిరులమైనట్టి అంతఃకరణము గలవారు వై రాగ్యమే సారముగా గల అత్భజ్ఞునమును పొంది అనాయానముగనే మా ఆముక?-. వె కుంరధావుమున కీసుయనా గు

శైల భాగవత రత్నాకరము

తథాపరే చాత్మ సమాధియోగ

బలేన జిత్వా (పకృతిం దిలిష్ష్టామ్‌ |

త్వామేవ ధీరాః పురుషం విళస్తి

తేషాం [శమః స్యాన్న తు సేవయా తే॥ 12

కొందజు ధీరులు చిత్త నివోధరూవమగు నమాధిబలముచే మోయొక్క. (వబలమగు మాయను జయించి మూ యంచే లీనమగు చున్నారు. కాని వారికి చాల (శ్రమ కలుగుచుచ్నది. మో మొక్కా జ్సేవా మార్గమందో వ్‌ మాత్రము కష్టము లేదు

ఏకా న్తలాభం వచసో ను పుంసాం

నుళ్లోక మౌలేర్గణవాదమాహుః

(శుతేళ్చ విద్వద్భి రుపాకృతాయాం

కథా నుధాయాముపస్యమృ్పయోగమ్‌ 4 [లి

కీ_ర్రింవదగినట్టి (శ్రీహారియొక్క_ గుణములను గాన మొనర్చు టయీ మనుజుల వాక్కు-నకును, విడ్యాంసుల ముఖతః ఛభగనత్క-థా మృతమును పాన మొనర్చుట యే మనుజుల వెవ్చలకును చాలా గొమ లాభమని మహాతు ్రల అభ్మిపాయమై యున్నది,

యతోఒ్నప్రాప్య న్యవర్తన్హ వాచళ్చ మనసా సహ।

అహం చాన్య ఇమే దేవాస్తప్మై భగవతే నమః॥ 1

ఎచటికి చేర లేక మనస్సుతో కూడ వాక్కున్ను వెనుకకు మజలిపోవుచున్నవో, ఎవరియొక్క_ అంతమును నమ_న్ద బెవతలును పొందజాలకున్నారో అట్టి భగవంతునకు నమస్కా_రము, విదుర ఉవాచ

(దిహ్మన్‌ కథం భగవతళ్చిన్మాత్రస్యా వికారిణ |!

విదురుడు ఏప్పెను మహాత్మా! ఛి %వంతుడు శుద్ధ బోధన్వరూ పుడునుః నిర్వి “కారుడును, నిర్దుణుకును అయియున్నాగు కదా, మటజి అట్టివారితో లీలామా ముగ నైనను గుణముయమొక్కయు,. [కియయొక్క_యు నంబంధ మెబ్లు కలు, గలదు ? మైంతేయ జవాన సేయం భగవతో మాయా యన్నయేన విరుధ్యతే ఈళ్వరస్య విముక్తస్య కార్పణ్యముత దబిస్టనమ్‌ 1 మైలేయుడు చెప్పెను స అత్మ సప్వులకును (నభువై, సర్వథా ము _క్త స్వమావమై యలరుచున్నదో, అది దీవత్వమును, బంధనమును పొందుట, తన్చళ యు్లి విరుద్ధమైయున్నది. కౌని వ్వాస్తవముగ ఇదియే భగవంతుని మూయమైయు న్నది యవర్ధేస వినాముష్య పుంస అత్మ విపర్యయః | (పతీయత ఉప్మదష్టుః స్వం శ్చేదనాదకః ॥ నంవ్నమును చూచువానికి తన శిరస్సు ఛేదింపబడుట ప్త తో మున్నగు (కయలు జరుగనవ్చటికి అజ్ఞానవశమున నత్యేముగ చు నట్లు జీవునకు బంధనాదులు లేనవ్పటోకిని అడ్రాననశ మున అట్లు తోచు చున్నవి షా యథాజలే చన్ద్రుమసః కమ్బూది _స్తత్కృతో గుణః | దృళ్యతేఒసన్నపి (దష్టురాత్మనొ నాత్మనో గుణ ॥ 1 జలమందలి కంవనాదులు (వతిబింబిత చందునియందు తోచు నట్లును; ఆకాశమందలి చం్యద్రునియంవవి లేనట్టును, ేవోభిమొని యగు జీవునియంబే చేహాధర ములు తోచునుగాని వరమాత్మే యందు కాదు,

శీలత భాగవత రత్నాకరము

స వై నివృ త్రిధర్మేణ వానుదేవానుకమ్పయా ।

భగవదృ క్రియోగేన తిరోధ క్లే శనైరిహ ॥ 18

నిపష్కా-మభావముతో ధర్దాములను ఆచరింవగా భగవత్కు వచే లభించు భ_క్రియోగము ద్వారా. ఈ (వతీలి (అజ్ఞానము) మెల్ల మెల్లగా తొలగిపోవును.

యదేస్ప్రియోపరామోఒథ (దష్ట్రాత్మని పరే హరౌ।

విలీయ న్తే తదా శ్లేశాః సంనుప్తవ్యేవ కృత్స్చశః ॥ 18

ఎపుడు ఇం్మదియములన్నియు విషయనులనుండి మజలి సామీయు, వరమాత్మయునగు (శ్రీహరియందు నిన లము”. నిలకొని యుండున్నో అపుడు గాథ నిదపోవు వంనుష్యునకువ లె కవుని రాగ బ్వేషాది నమ క్లేశములు పూర్తిగ నళించినోవును

అశేష సంక్షేశశమం విధ త్తే

గుణానువాద (శవణం మురారేః!

కుతః పున స్తచ్చరణారవిన్ద

పరాగ 'నేవారతిరాత్మ అద్దా ॥ 20

(శ్రీకృష్ణుని గుణముల వర్ష నము, (శవణము దఃఖరాశీనంతను శమింవ జేయును. ఇక హృదయమున వారి పాద॥ మల-ళేటు శేవన మును గూర్చిన అన_క్రి (వేము. లెక్బ్సన. కలిగినచో వేటుగ ఇవ్చ'నేల ? _విదుర ఉవాచ

అర్జాభావం వినిశ్చిత్య (పతీతస్యాపి నాత్ధనః |

తాం చాపి యుష్మ్కచ్శరణ 'సేవయాపహం పకాబుడి 91

వు లగా అ టుంయతు శారా ౯. విదురుడు చెప్పెను మహాశయా! మా యొక్క కృపా విశేషముచే అనాత్మ వదార్థము వా_స్తనముగ లేదనియు, కేవలము (వతీత మగుచున్న దనియు అెలిసికొంటిని. ఇక, ఇపుడు మో పాదసేవా (వభావముచే ఆ (వతీతిని కూడ తొలగించి వేనెదను యక్సేవయా భగవతః కూటస్థస్య మధుద్విషః | రతిరాసో భవే త్హీవః పాదయోర్వ్య్యసనార్వనః ॥ లల అటి ౧ మి యొక్క పాదవద్మముల సేనచే నిత్యసిద్ధుడగు భగవంతు జైన మధుసూదనుని పాదగమలములందు ఉత్కిాటమైన (వేమ, అనందము అభినృద్ధినొందుచున్నది అయ్యది సాంసారిక జననమరణ శ్లేళమును నళింవ జేయుచున్నది, దురాపా హ్యూల్చతవసః సేవా వైకుభ్ఞు వర్హ్మను | యత్రోపగీయతే నిత్యం 'దేవదేవో జనార్దనః ॥ లి యున్నారు. వారియొద్ద నదా ేవబేవుడగు (శ్రీహరియొకగ్రా గుణముల గానము జరుగుచుండును అల్ప పుణ్యము కలవానికి అట్టి మహనీయుల సేవాభాగ్యము లభించుట చాల కష్టము. | యేన వా భగవాంస్తు ష్యేద్ధర్మయోనిర్దనొర్దనః స్మమృ్పసీదతి వా యేషామేతదాభ్యాహి చానఘ & £( పావరహీతులగు మై తేయా! ధర ్రమునకు మూలకారణుడగు భగవంతుడైన జనార్దనుడు ఎట్టి అచరణచే సంతుష్టుడగును! ఎవరి యెడల అన్ముగహూము గలిగియుండును 1! ఈ విమయములను ఈఏ ౧శు చనవందు

శీల భాగవతి రత్నాకరము అన్మువతానాం శిష్యాణాం పృుఠతాణాం చ ద్విజోత్తమ; అనాపృష్టమపి (బూయుర్లురవో దీినవత్పలాః 1 ౭ వివవర్యా! దీనవత్పలయివ ఉ పషువులు తెను నీంయశ క్య్యలకు, పుత్రులకు అడుగకుండగ ౫ వారికి హితకి రములైవ. వాక్యములను "చెనవ్వుచుందురు సర్వే వేదాళ్ళ యజ్ఞాళ్ళ తపో దానాని చానఘ । జీవాభయ్యపదానస్య న కుర్వీరన్‌ కలామపి ॥ 26 పుణ్యమయులగు మై లేరా! భగనత్తి తము మొక్క ఉవచేశము ద్యారా జీవుని జననమరణములను-డి నిజివి-చి, అతనికి అభయమును కలుగజే యుటవలన ఎట్టి పుణ్యము లభించునా, నమ_న్త "వేదముల అధ్యయనము, యజ్ఞములు తనస్సు, చానాదులనలన క్‌లుగస పుణ్యము అడ్రానిలోని వదునాటజువ వంతున క్రై నను నవమూనము "కానేరదు 'మెకేయ ఉవాచ ళా సోఒపహాం నృణాం కుల్ల నుభాయ దుఃఖం మహద్గతానాం విరమాయ తస్య | 'పవ్నర్ధయే భాగవకం పృరాంం యదాహ సాతొద్భృగవానృషిభ్యః ॥ ల్లి మై(కేయడు చెప్పెను ఓ విదురుడా ! త్యదమగు విషయ సుఖవాంఛచే గొవ్చ దుఃఖమును కొని తెచ్చుషొను మనుజుల దుఃఖనివృ త్తి కొన సామోత్‌ భగవంతుడగు నంకర్ష ణుడు ననశాది బుషులకు స్యయముగ బోధించిన భాగవత పురాణమును (వారంభించు చున్నాను - వినుడు.

ఆలో” "అ చలల కాలేన సోఒజః పరుషాయుషాఖి (ప్రవృత్తయోగేన విరూఢటోధః ! స్వయుం తద_నర్హృదయే౬వభాత మపళ్యతాపళ్యత యన్న పూర్వమ్‌ ॥ లగి పూన వము (బహా శ్రదేవుడు చక్కగ యోగాభ్యానము వేయగా వాకికి జ్లోనోదయమయ్యెను అపుడు వారు మొదట "వెతకినను కానుపించని ఆఅధిఘ్రైానమగు వరమాత్నను తన పృాదయ మంచే (వకాళించుచు ఉండుటను గాంచిరి, బహోోవాచ ః క్లాతోఒసి మేఒద్య సుచిరాన్నను దేహభాజాం న జ్ఞాయతే భగవతో గతిరిత్యవద్యమ్‌ నాన్య త్త్వదస్తి భగవన్నపి తన్న ళశుద్దం మాయాగుణ వ్యతికరాద్య దురుర్విభాని ॥ వరి బహ్మడివుడు చెప్పెను (అపుడు (ుహ్మూ దేవుడు ఛగనంతుని ఇట్లు స్తుతించెను --) (వభూ |! బహుకాలమునకు నేను మిమ్ములను 'ఇెలిసికొనగల్లితిని, ఆహో! చేహధారులగు జీవులు మీ న్వరూవమును లెలిసిళొన కున్నారు ! ఎట్టి డార్చాగ్య విమయము ! మహాత్మా! మిరు తవ్ప -వేళొక వ స్తువులేదు, ఏది (వతీతమగుచున్నదో, అది స్వరూవతః నత్యముకాదు. మాయయమొక్క_ _ గణములు యుభితములగుటచే “శీవలము మీసనే అనేక రూవములుగ గోచరించుచున్నాను, యేతు త్వదీయచరణామ్చుజ కోళగస్థం జ్నిఘన్ది కర్ణవివరైః (కుతి వాతనీతమ్‌ | భ_క్తయా గృహీతచరణః పరయా చ తేషాం నాపె షినాథ హాదయాము+రుకవితా పంసామ్‌ ॥ $8

తీట ఆ వికట అ లల ఆ (వభూ! వేదమను వాయువుచే తీసికొని రాబడిన మా యొక్క. పాదకమలముల గంధమును తమ కర్ష్శపుటములచే ఎవరు (గ్రహించుదురో, అట్ట మా భక్తుల హృదయ కమలమునుండి మో రెన్నడును దూకముగ నుండరు. ఏలయనిన వారు వరాభ క్తి యను .తాటిచే మాయొక్క_ పావవద ్రములను కట్టి వెసినారు తావదృయం (ద్రవిణగేహ నుహృన్నిమి త్తం శోకఃస్పృహా వరిభవో విపులశ్చ లోభః | తావన్మ మేత్య సదవ్యగహ ఆ ర్తిమూలం యావన్న తేఒజ్హ్ర్యీమభయం_ప్రవృణీత లోకః ॥ త్రి]. ఎంతవజఅకు మనుజుడు మోయొక్క_ అభయ (వదములగు పాదకమలములను ఆశయించడో, అంతవరకు అతనికి ధన, గృహా, బంధువుల వలన కలుగు భయము, శోకము, ఆఅళ, దీనత్వము, మహాలోభము మున్నగునవి చాధించుచుండును, మజీయు దుఃఖము నకు కారణమగ *నేను, నాది అను దురా్యగపహాము ఉండు చుండును. ' దై వేన తే హతధియో భవతః (ప్రసద్రా లి ఆద త్సర్వాశుభోపళశమ నాడ్విము ఖేస్ట్రియా యే, కుర్వ ని కౌమ సుఖలేశలవాయ దీనా లోభాభి భూతమనసోఒకుళలానవి శశ్వత్‌ తలి ఎవరు అన్నివిధముల అమంగళములను నశింవజేయునటి మా లు మొక్కా (శవణ క్రీ _ర్తనౌది (వనంగములనుండి ఇం దియములను మరలించి. లేశమ్మాతమగు విషమయసుఖము కొజనవై. దీనుల, మనస్సునందు అఆన_క్రి కలవారై నిరంతరము దువ్క_ర ్రలను చేయు. చుందురో అటివారి బుగ్షిని నిధి పూరించి వేసినది.

లలల టా నక న త్‌ ఆల యావతృృథక్ర్య మిదమాత్మన ఇస్ట్రియార్హ వమాయాబలం భగవతో జన ఈళ పశ్యేత్‌ | తావన్న సంసృతిరసౌ (ప్రతి సం్మక్రమేత వ్యర్ధాపి దుఃఖనివహం వహతీ (కియార్థా ॥1 త్రి స్వామి ! మనుజు డెంతవజకు ఇంద్రియ, విషయరూవమగు వమూయమయొక్కట_ (వభావముచే మోనుండి తన్ను వేజుగ తలంచు చున్నాడో, అంతవజ-_కాతనికి ఈ నంసారచ [కము తొలగనేరదు. ఈ (ప్రనంచము మిధ్య అయినను కర్మ ఫలభోగమునకు వ్మేతమగుట వలన అతనిని నానానిధములై న దుఃఖములందు వడ వేయుచున్నది. అహ్నా ్యాపృతార్హకరణా నిళి నిశయానా నానా మనోరథధియా క్షణభగ్నన్నిదాః । దై వాహతార్ధ రచనా బుషయో౬ఒపసి దేవ యుష శత్పసబవిముఖా ఇహ సంసరన్ది॥ తి ఎనరు వి ద్వాంసువై యున్నను మోయొక్క కథా (వనంగ మునకు విముఖులై యుండినవో వారున్ను సంసారమందు తగుళ్టూం దురు, వారు వగలు వివిధ కార్యముల వలన వివ్మేవయు_క్తమగు చిత్తము కలవార్రైయుు. రాతి న్మిదయందు అనేక మనోరథముల వలన న్నిదాభంగము కలవ్నార్తైయు ఉందురు, మజియు (ద్రవ్యసిద్ధి కొఅక్రైన వారి [వయత్నము లన్నియు కూడ విఫలనుల్రై పోవును, త్వం భావయోగ పరిభావిత హృత్సరోజ ఆస్సే [శుకేకితపధో నను నాథ పుంసామ్‌ | యద్యద్ధియా త ఉరుగాయ విభానయన్తి త తదపుః [వణయసే సదను!; గహాయ ॥ లీక్‌

శ్‌ఆజ్‌, క రా మ. అల లలల జలు (వభూ! మీ మొక్క మార్లిము మా గుణముల (శనణము చేతన ఎణుంగబడుచున్నిది, మిోరు నిక్కము?) మనుజుల భ్‌ "యోగము ద్యారా వరిశుద్ధమైన పృాదయ కమలమ-మ నివసించు చున్నారు పుణ్యన్లోకుడగు (నక్కీ_ర్రియుతుడను, మవోతాస్త! మో యొక్క భాక్తలు పయ్‌- థఛావనతొగూడ్‌ మిమ్శలను చింతన చేయుదురో, అట్టి నాధుమహాత్న్ములను అను హాం ముటళొటిక్షై మోరు ఆయా రూనములనే ధరించుచున్నాకు పుంసామతో వివిధ కర్మభింధ్వరాదై్య్యై ర్లానేన చోగతవసా (వతిచర్యయా చ। మ! ఆరాధనం భగవత సవస త్కియార్లో ణల బు టె ధర్మోఒర్పితః కర్షిచిద్‌ (ధియకేన యత ॥ 86 ఏ కర్ణ మోకు అర్బ్భణ చవేయబకుచుంప నో అద్రాని ఆపుడును నాశము ఉండదు, అది అతుయమై వోవును కాబట్టి యజ్ఞము, దానము, తీవ తవస్సు, [నతములు మున్నగువాని ద్యారా మా మొక్క (వనన్నత్వమును వొందుటయీ్‌ వునుజునక్తు అన్నిటికంశైు గొవ్చదైన కర్టుఫలము వలయనిన మిరు (ననన్నులు కాగా సులభము కాని ఫల మేది యుండును? యస్యావతారగుణ కర్మ విడన్బనాని నామాని యేఒసువిగమే వివళా గృణ ని; యితి తే నైకజన్మ శమలఅం సహసైవ హిత్వా ఆధ సంయా_న్మ్య పావృతమృతం తమజం (వపదే థ్‌! త్రి? ఎవడు అంత్య కాలమున మో యొక్క. అవతారములను, గుణములను కర్మలను సూచించునట్టి "బేవకీనందన, జనార్దన శవ మొదనైన_ వేర్లను వివళుడై నను ఉిచ్చరించునో, అతడు అనక జన్ములందు చేసిన పావములనుండి తత్మ ణమే విడుదలబాంది మూయాది అఆవరణములు లేని (బహ్మవదమును పొందుచునా, డ్షు,

తృతీయ స్కంధము 181 శ్రీ భగవా నువాచ ;

భూయస్వ్వం తవ ఆతిష్ట విద్యాం చైవ మద్మాఠయామ్‌ ।

తాభ్యామ న్తర్హ్భృది (బహ్మన్‌ లోకాస్ట్రక్ష్యుస్య పావృతాన్‌ థీ భగవంకఠుడు చెప్పెను .

ర్ట (బవ్మా శచేవా! మిరు మజియొకసారి తవస్సు చేయుడు, మజీయు భాగవత జ్ఞానమును అనువీంపుడు. వానిచే మిరు లోకమ్లు లన్నిటిని మా హృదయమందు న్పష్టముగ చూడగలరు, వా

తత ఆత్మని లోకే చ భ్రియుక్రః సమాపాతః

(దష్టాసి మాంతతం (బ్రహ్మన్మయి లోకొంస్త నమాత్మనః॥

పిమ్ముట భ_క్రియు.క్షులై, వక్యాగచిత్తులై, మిరు నమ్మన్హ లోకములను, నన్నును మా యందు వ్యాపించియున్నట్లు చూడ గలరు మజటియు నాయందు నమ_న్తలోకములను, మిమ్ములను కూడ ఊమూడగలరు,

యదాతు సర్వభూతేషు దారుష్వగ్నిమిన స్థితమ్‌

(పతిచకీత మాం లోకో జహ్యా త్త్‌్న్యేన కళ్మలమ్‌ ॥ 40

కాక్చైయందు అగ్ని వ్యాపించియున్నట్లు, నమస్త (పాణులందును "నేనే వ్యాపించియున్నట్టు జీశ్చ డెపుడు కాంచునో, అఫపుజే అతడు తన అజ్ఞాన మాలిన్యమునుండి విముదక్తు డగుచున్నాడు,

యదా రహితమాత్మానం భూకతేన్దియ గుణాళమైః

స్వరూ పేణ మయో పేతం పళ ఫన్‌ స్వారాజ్యమృచ్చతి ॥ 41

ఎపుడు జీవుడు తన్ను భూత్క ఇంద్రియ, గుణ, అంతఃకరణ రహితుడుగను, న్వ్యరూవత 8 నాకంకె వేజు కానివాడుగను చూచునో అపుడు మోతయవదము నొందుచున్నాడు,

2 లో ఈ 41జులా ల౮లల్మార అ ఆలి ఆఅహమాత్మాఒఒత్మనాం ధాతః పేన్టః సన్‌ (పేయసామపిః అతో మయి రతిం కుర్యా ద్దేహాదిర్యత్కృతే పయః॥ 42 (బహ్ముటేవా! నేను ఆత్మలకున్ను అత్ను [పియవదార్థ ములకం కును (పీయమైనవాడను 'బేహోమలున్ను నా కొజ*ే (వీయములుగ తోచుచున్నవి. కాబట్టి నాయ జే భక్తి కలిగి యుండవలెను మైకేయ ఉవాచ ; విరిజ్చో౭౬ఒపి తథా చ్మశే దివ్యం వర్షశతం తపః | ఆత్మన్యాత్మాన మా వేళ్ళ యదాహూ భగవానజః ॥ ఢీతి మెంకేయుడు చెప్పెను ఓ విదురుడా ! జన్ఫరహితుడగు. భగవంతుడైన శ్రీపారి ఆ (వకారముగ చెవ్ప్చగ్శా అపుడు (యుహ్మబేవుకు ఆ [వకారమే మనస్సును తన ఆత శ్రయగు నారాయశబునియందు ల౫ ష్యముచెేసి నూణు దివ్యవత్సర ముల కాలము తవస్సు చేసెను విదుర ఉవాచ శుతస్య పుంసాం నుచిరళ మస్య నన్వజ్ఞుసా సూరిభిరీడితో ఒర్ధః ; యతత్తద్‌. గుణానుశవణం ముక్తున వో పాదారవిన్దం హృదయేషు యేషాాష్‌్‌ ॥ శీథీ విదురుడు చెప్పెను ; మవోతా ౪! ఎవరి హృదయమున ముకుందుని పాదార నింధములు నిరాజిల్లుచుండునో అట్టి ఛక్తుల 'సణగణములను విను ట మనుజులు బహుకాలము ఒనర్చిన శాస్త్రాధ్యాన (శమయొక్కం- ముఖ్యఫలమని వీద్యాంసులయొక్క_ అభ్మిపాయమె యున్య ది. ల

అృలలయిం అగ్థాఅధుణయ [608 మైతేయ ఉవాచ య ఏవమేతాం హరిమేధసో హరేః కథాం నుభ(దాం కథనీయమాయినః శృణ్వీత భక్త్యా (శవయేత వోళతీం జనార్ద నోఒస్యాళు హ్చ్‌ది (వ్రసీదతి ॥ శీఫ్‌ 'మైైతేయుడు చెప్పెను విదురుడా ! భగవంతుని లీలామయమగు చరిత్రలు మిగుల క్రీ _ర్తింవదగినవి వానియందు లగ్నమైన బుద్ధి నకల 'పావములను, 'తావములను తొలగించి వేయును ఎవడు వారి ఈ శుభ్యవదమగు ఉత్తమ కథను భ క్రిధావముతో వినునో, లేక విరివించునో అట్టి వాని యెడల భి_క్రవత్సలు డగు భగవంతుడు వ్యృాదయమున అతి శ్‌ఘముగ (వనన్ను డగును, తెన్మిన్‌ పసన్నే సకలాళిషాం [పభౌ కిం దుర్తభం తాభిరలం లవాత్మఖిః ॥ అనన్య దృష్ట్యా భజతాం గుహాశయః స్వయం విధ త్తే స్వగతిం పరః వరామ్‌ ॥ ఢీ భగవంతుడు కోరికలన్నింటిని నెరవేర్చ నమధ్ధులు, వారు (వసన్నులు కాగా ఇక వ్రవంచమున వీది దుర్గభము ? అయితే ఆ అల్ప్బమ లగు కోరికలమొక్క ఆవశ్యకత ఏమి? ఎవరు అఆ భగ వానుని అనన్య భావముతో భజించుదురో, అట్టి వారికి అంతర్యామి యగు ఆ వరమాత్మ స్వయముగ తన ఉత్తమ వదమునే ఇచ్చివేయు చున్నారు. కో నామ లోకే పురుషార్ధ సారవిత్‌ పుఠాకథానాం భగవత* థా నుడాకు ;

చంక ఈ/1ఎల అలత్నారంటజు ఆపీయ కర్టాజ్ఞ లిఖిర్భృవాపహా మహో విరజ్యేత వినా నరేతరమ్‌ ॥ 47 ఆహా! (వవంచమున జనన మరణములనుండి విముక్రిని శలుగ జేయు భగవానుని [పాచీన కథలలో అమృతమయమగు 'బేని వైనను తన చెవులను దొవ్చలతో ఒక్క వర్యాయము (ఆగి మరల వానినుండి మనస్సును మరలించువాడు వశువ్రు తవ్ప తన పఫురుపార్థసార మెజుంగపవా చెవ డుంకును? విదురుడు చెప్పెను మహాత్మా! పూర్వము వరాహావతారమున భగవానుడు లీలామ్మాతముగ తన కోజలకై భూమిని ఉంచుకొని జలమునుండి 'లేవనెత్రునపుడు దైత్య రాజగు హీరణ్యాయనితో యుద్ధ మెందులకు నంభవించెను ? మైంతేయ ఉవాచ సాధు వీరత్వయా పషృష్టమవతారకథాం హరేః । యతదత్త్యం పృచ్ళసి మర్త్యానాం మృత్యుపాళ విశాతనీమి ॥ మైత్రేయుడు చెప్పెను . విదురుడా! మో రడిగిన (వశ్న వాల శాగసగ నున్నది, ఏల యనగా మిరు (శ్రీహరియొక్క_ అవతార కధను గూర్చియే ఆడుగుచున్నారు. అయ్యది మనుజుల మృత్యుపాశమును ఛేదించి "వేయునది అయియున్నది యయోత్తాన పదః ప్వుతో మునినా గిత యార్భకః ; మృత్యోోః కృతైైవ మూర్ధ్న్య్యజ్హీింమారురోహూ హరేః పదమ్‌! మయూడుడు - ఉత్తానపాదుని కువూరు డగు (భువుడు బాల్య ాలమున నారదునిచే వినిపించబడిన పారికధయొక్క |[వధావము

అృలఅలం బగ్రాంఅయి శీలలా చేతనే మృత్యువుయొక్క_ శిరస్సువై పాదముంచి భగవంతుని ఉ_త్తమవదమును పొందగ-ఫైను విదురుడా ః ఒకప్పడు దిథటుని కుమా_రైైయగు దితి ప్ముత్యపా్తి కొలక్రై కామాతుకయై సాయంకాల సమయముననే తన భిర్తయగు మరీచినందనుడ్దై న కశ్యపుని (సంయోగము కొకు) (ప్రార్దించెను కామదేవుని వేగముచే వివయై ఈ (ప్రకారము దీనవంగ 'పెక్కుమాటలు పలుకుడు ప్రార్చించిన దితితోః సుమధుర వాక్కులతో నచ్చచెప్పుచు కళ్యపు డిట్లు పలికెను మానినీ: స్రీ; (శేయస్కాముడగు పురుషునియొక్క అర్థ అంగముగ చెన్పబదెను ఆమెపై తన గృహన్థభారమును వైచి పురుషుడు నిశ్చింతగా సంచరించుచున్నాడు ఇది (సాయం సమయము కాబట్టీ) రాకసాొది 'ఘోరజీవులయొక్క ఆత్యంత "హోరసమయము చూచుటకు కూడ చాలు భయంకరముగ నున్నది దీనియందు భగవంతుడగు భూతనాధుని గణమగు భూత (సేతాదుల శిరుగుచుందురు సాధ్వీ । ఈ నంధ్యాకాలమున భూతభథావనుడును? భూవపతియునగు శంకర భగవానుడు తన గణవమగు భూత (పేతాదుల వెంట నిడుకొని సృషభారూఢుదై. నంచిరించుచున్నాడు హస న్తి యస్యాచరితం పొ దుర్శగాః స్వాత్మన్‌ రతస్యావిదుషః సమీహీితమ్‌ | మైర్వస్త్ర మాల్యాభరణానులేవనైః శ్వభోజనం స్వాత్మతయోవలాలితమ్‌ ॥ 50 ఈ మానవశరీరము కుక్కలకు ఆవోర మైయున్నది. ఇద్రానిని ఆత్సయనుకొ న వ్రు, భూవణ, మాలాచందనాదులచే ఆలంకరించు రొనుచుండు అభాగ్యులగు అవివేకు లే ఆతా శ్రరౌముడగు ఆ శంకర భగవానుని ఆచరణను అవహేళన నొనర్చుచుందురు, భర్త ఈ (ప్రకారము చెప్పినప్పటికివి కామాతురయగు దితి నిర్హజ్ఞయై (తిహ్మార్ని యగు కళ్యపుని నస్త్రమను పట్టుకొనెను అప్పడు కళ్యపుడు ఆ నిందిత కార్యమ.నశ్రై భార్యయొక్క పట్టుదలను చూచి దైవమ.నకు నమస్కరించి ఏకాంత మున ఆమేతో సమాగమ మొన రెను

64 భాగవత రత్నాకరము చెలి చెప్పెను

(అనంతరము దితి తన అవరాధమ.ను తెలంచుకొని భర్తతో ఇట్ల నెను.)

మహాత్మా! ర్ముదభగవానుడు భూతలములకు అధివతి అయి యున్నారు. నేను వారికి అవరాధ మొనర్చితిని. కాని భూత (ేహ్రడగు ఆ వరమశివుడు నాయీ ౫వ్భమును నశివ చేయ కుండుగాక |!

నమో రుద్రాయ మహతే దేవాయో[గ్రాయ మీఢుషే

శివాయ న్య స్తదజ్ఞాయ ధృతదణ్తాయ మన్యవే॥ 861

భక్తుల వాంఛలకు కల్పనృతమునంటివారును, ఉ౫ హాపు లును, ర్ముదుడును అగు మహా బేవ్రవకు నమన్క-రించుచున్నాను, చారు నజ్జనులకు (శ్రేయమును కలుగ జేయువారును, దుషులకు దండ

(౧

'పొణివంటివారును అయియున్నారు, - కశ్యవుడు చెప్పెను

“చేవీ! సీస్ట ప వొనర్చినదానికి కోకవ్సును, వశ్చాత్తావ మును వ్య కృమొనర్చితివి సీకు శీఘముగ ఉచిత అనుచితముల “"హార్చిన వివారణయి కలిగినది, భగవంతుక్షన్వ విష్ణువు యెడల, శివ్చనియడలి నా యొడల కూడ స్‌ు చాల ఆవృము కలిగి యున్నట్లు న ఉం తెలియుచున్నది, కాబట్టి -ఈ (వవంచముయొక్క పాహ్యా

తర భ్యం ుములందంతటను విరాజిల్లువారును, త్రన భ_క్రులమొక్కం ' అభీష్ట్ట్రవకారము. అపుడపుడు రూనమును (చేహమును) ధరించు వారును, లావణ్యమూ_ర్రియగు లన్నీ ్రమొకట శోభను వృద్ధి నొందించువారును, కుండలముచే (వకాశించు ముఖము కలవారును వరమవవ్శితులును, మలనేతులును. అగు (న్రీహారియొక్క (వర్యత దర్శనము సీమొక్క_ పౌతునకు ((వస్తోదునకు) కలుగ అయి,

శృతయ స్కంధము శీల (తదువర్సి కొంతకాలమునకు. దితి యొక్క గర్భమందలి తేజస్సుచే (వపంచమున'" సూర్యాదుల (ప్రకాశము నన్నగిల జొచ్చెను మటియు ఇంద్రాది లోకపాలురును కేజోహీనులై రి. అపుడు ఆ దేవతలు (బ్రహ్మదేవుని యొద్దికు వెళ్ళి దిక్కులందంతటను అంధకారము చ్యాపించుటపలన చాల అవ్యవస్థ ఏర్పడినదసి వారికి మనవి చేసిరి (దిహ్మదేవుడు చెప్పెను జీవతలారా! మా పూర్వజులు? నామాననపు(తులు అగు నన కాదులు వైరాగ్యము కలిగి (వవంచ్తానకక్తిని వదలి అకాశ మార్లముద్వ్యారా లోకములన్నిటియందు నంచరింవదొడగిరి, ఒక పుడు. వారు విష్ణుభగవానునియొక్క. నమ_స్తలోక పూబ్యమగు నిర్మల వై కుంరథామమును చేరిరి, లం ఆప యన్న (వజ_నస్య్యఘఖిదో రచనానువాదా చ్చృణ్వ న్తి యేఒన్యవిషయాః కుకథా మతిఘ్నీః! యానస్తు (శ్రుతా హతభగ్రైర్నృథింా త్తసారా సాంసాన్‌ క్షీవ న్యశరణేమ తమఃసుహన్త॥ తాలి ఎటో అనాల్సీ "చేనతలారా.! ఎవరు పావహారకములగు భగవల్లీలా కథ లను విడిచి, బుద్ధిని నశింప జేయునట్టి అర్థ, కామ సంబంధములగు నిందిత కధలను విందురో, అట్టివారు ఆనైై కుంర లోకమునకు పోజూలరు అజో! ఆ అభాగ్యులు ఎపు డా సారహీనములగు కథ లను వినుచున్నారో, అఫు డవి వారిన పుణ్యములను నళింవజేసి వారిని అశయరహితములగు ఘోర నరకములందు వడ'వేయు చున్నవి, యేఒభ్యర్థితామపి చ నో నృగతిం (ప్రపన్నా క్షానం చ తత్త్వవిషయం సహధర్మ య్యత్ర । నారాధనం భగవతో వితర _న్వముష్య సమ్సోహితా వితతయా ఐత మూయయా తే * రత్రి

108 భాగవత రత్నాకరము ఆహ+* |! మనుమ్యజన శ్ర చాల వుహిమ. కోలది అయియున్నది, -ద్రేవతలమగు మనమున్ను దానిని కోరుచుందుము, ఈ మానవ. జన సాయం బే త త్వీజ్ఞానము, థర సము లభించును. ఇట్టి మానవ జన్మను పొందియు ఎవరు భగవంతుని ఆరాధనమును చేయ కుందురోో వారు వా_న్సవముగ నర్వ(త్ర వ్యాపించిన భగవన్మాయచే మోహితులై నవారే యగుదురు, యచ్చ (వజ న్య నిమిషామృష భానువృత్త్యా దూరేయమా హ్యూపరి నః స్పృహాణీయశీలాః ॥ భర్తుర్మిథః నుయళసః కథనానురాగ చైక్షవ్య బాష్పకలయా పులకీ కృతాబ్లొః ॥ రఢీ "దేవాధి 'బేవ్రడగస (శ్రీహరిని నిరంతిరము చింతన చేయు. చుండుటవలన _ ఎవరినుండి యముడు దూరముగ నుండునో, వరస్పరము (వభువుయొక్క_ సత్కీ_ర్హిని గూర్చిన చర్చ జరిగినపుడు భక్రీపారవశ్యము చే ఎవరి నేత్రమునుండి ఆనందశ్శావ్చముల ధార (వవనహింవ దొడగునో, శరీరమున రోవూంచము నంభవించుకో, ఎవరి శీల స్వభావములను మనము కూడ కోరుచుందుమో, అట్టి వరమభాగవతులే మన లోకములకు మైనున్న ఆ వైకుంరధామ మున కేగుచున్నారు, భగవద్దర్శనా పేకచే ఆ సనకాదల్సు ఇత్రర దర్శనీయ పదార్థములను వేనిని గాంచక వ్రైకుంరధామము యొక్క ఆ ద్వార్రన్సులన్సు. దాటి. పడవ ద్వారము యొద్దకు రాగా: అచట చేతియందు. గదన్స ధరించినవారును, సమాన వయస్సు కలవారును? కిరీట కుండలాది వివి భూషణములచే అలంకృతులును అగు ఇరుప్పరు 'జేవ (శేష్టలు వాకికి కనుపించిరి ఆ ద్వారపాలురు వై కుంరవాసులగు జేవతల దుదుట పూజ్యులగు అ సనకాదులన్స లోనికి పోపీయకుండ అడ్డుపెట్టగా అప్పడు తమ (సియళమ (పభువయొక్క డ్రర్శనమ్సనకు విఘ్నము. కీలుగ్స్‌టచే వాం నేశ్రముణ ఒకింత (కోధముబే ఎట్జిబిడెను అప్పుడు వారిట్లు చెప్ప దొడంగిరి___

తృతీయ స్కంధము 1680 మునులు (ననకాదులు) చెప్పిరి _

“మో రిరువురు భగవంతుడగు వైకుంరనాథుని పార్షదులు, కాని మీ బుద్ధి చాల మందము౫ నున్నది కావున మాకు (్రేయస్సు కలుగు నిమిత్తము మి అవరాధమునకు తగిన దండనను గూర్చి అలోచించుచున్నాము మోరు మీ 'భేదబుద్ధియొక్క- దోవముచే ఈ వె కుంరలోకమునుండి బయలు బేరి ఎచట (ప్రాణుల యొక్క_ఒ ముగ్గురు శ్యతువులగు కామ[కోధలోభము లుండునో అట్టి పావమయ జన్ధలను వొందుడు” నజ్జనుల వ్యాదయధన మైన భగవంతుడగు కమలనాభుడు (విష్ణువు) తన ఉ్యారపాలురు సాధు మూూ_ర్తులగు ననకాదులను అనాదరించినట్లు ఎపుడు -ఇెలిసివొ నరో, అపుడు వారు వేనికొఅకు వరమపాంనలగు మునులున్ను వెతకు చుందురో అట్టి వవ్మిత చరణములతో గమనము నల్పి లశ్నీ నమేతుడై అచటికి విచ్చేసిరి,

నాత్య న్దికం విగణయ _న్హ్యపితే (వసాదం

కి న్వన్య దర్చితభయం (భువ ఉన్నయైస్తే।

యేఒజ్గ త్వదళ్షిి+ళరణా కవతః కథాయౌః

క్రీ _ర్తన్యతీర్ధ యశసనః కుళలా రసజ్డాః థ॥ 55

(భగవానుని దర్శించి సనకాదు లిట్లు స్తుతించిరి--) (వభూ' మోయొక్క_ నత్కీ-_ర్హి అత్యంత క్షీర్సనీయమైనదియు, సాంసారిక దుఃఖములను వోగొట్టునదియు అయియున్నది మా చరణములా మొక్క శరణమునందుండు వారును, మహ భాగ్యవంతులును, మా కథలయందు (వ్రీతి కలవారును అగువారు మాయొక్క- గొవృ (వసాదమగు మోతువదమును కూడ అధికముగా తలంచరు,. ఇక భీతితో గూడిన ఇంద్రవదము మొదలగు ఇతర భోగముల విషయమై" "వేజటుగ చెన్నవలయునా *

న భాగవత రత్నాకరము కామం భవః స్వవృజినై ర్నిరయేష నః స్తా చ్చేతోఒలివద్యది గు తే వదయో రమేత | వాచశ్చ నస్తులసివద్యది తేఒజ్ఞీ 9క్లోభాః పూర్యేత తే గుణగజై ర్యది కర్ణరన్ధ౦ః (1 08 మహాత్మా! మా చిత్తము తుమ్మెదలవలె మో పాదవద్ధుము

లందు రమించుచుండుచవో, మా వాక్కు. తులసివలె మా పాద

సంబంధముచే సుశోభితమగుచో్కో మా ఇెవులు మీ నక్క రి అను అమృతముచే పరిపూర్మమగువో ఇక మాయొక్క జన్నము నరకాదులందు నంభవించినను దానిచే మాకేమ్మాతము చింత లేదు,

(శ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను మునులారా! ఈ జయ విజయులు నాయొక్క పార్ష దులు,

వీరు మిము శ లత్యువెట్టళ మికు గొవ్చ అవరాధము చేసిరి, మిరు

నాయొక్క_ఒ అనుకూలునరై న భ_క్తులు కావున ఈ [వకారము నా యొక్క అవజ్ఞ గావించి నందువలన మిరు వారికి దండన నొనంగుట నాకు అభిమత మే య౫పను,

మైత్రేయడు చెప్పెను విదురుడా ! బహూ బేవుని వచనముల చే అంధ కారముయొక్క-

కారణమెటింగ్‌ బేవతల నంచేహపాము తొలగిపోగా వారందజు స్వర్ణ లోళమునకు వెడలిపోయిరి ఇక దితి తనభర్త 'ెప్పిన వకారము ప్యుతులవలన ఉవద్రవము కలుగునను భావము ఉండియుండెను,

“నూజు నంవత్సరములు "సలి అయిన ఏమ సట ఆ సాధ్వి ఇరువురు

ర్‌ వలవీల్ల లను కనెను. (వజావతియగు కళ్యపుడు వారికి హిరణ్యకళిపు

డనియు, హపిరణ్యామడనియు వేళ్లు పెళ్లైను,. మహా బలవంతుడగు హిరణ్యాముడు చాల సంవత్సరములు" నమ్ముద్రమం బే తిరుగాడుచు, ఎదురుగా శతువు లెవరును కానరానందున “వాయు వేగ మువ్లే మరల

తృతియ స్కంధము క 71 మరల వై కిలేచిన (వచండతరంగములపవై తన ఇనువగదను ఆడించుచు కొంతకాలమునకు వరుణుని రాజధానియగు విభావరీ పురమును చేరను అచట ముదోన్న త్తుడగు ఆ దైత్యుడు 'సీవు భగవంతునిచే వధింవబడుదువు” అని వరుణుడు ెప్పిన వాక్యములను లత్యు పెట్టక వెంటనే నారదునిడద్వారా (శ్రీవారియొక్క. ఉనికి ఎచటనో కెలిసికొని రసాతలమందు (వవేశించెను అచట అతడు విశ్వ విజయుడగు నరాహాభగవంతుకు తన కోరలవై భూమి నుంచు కొని వైకి నచ్చుచుండుటను గాంచెను ఆ భగవానుడు తన మెజయుచుండు ఎజ్జుని నేతములచే అతని "తేజస్సును పారించు చుండెను భగవానుని చూచి హిం ణ్యాముడు వకవక నవ్వి: / ఈ అడవి వమవు సీటిలోనికి ఎచటినుండి నిచ్చెను” అని వలికెను, అపుడు యజ్ఞ మూ_క్రియగ భగనంతుడు ఆ అసురుని మాయాజూలమును పవెనాళ మొనర్చుటక్రై తన [వీయమగు సుదర్శన చక్రమును వదలెను, అత్తజీ హిరణ్యాయుని శరీరము తిరుగజొ చ్చెను, అతని న్మేతములు బయటకు నచ్చెను చేతులు, కాళ్ళు, జుట్టు చిన్నా ఛిన్నములై పోయెను అతడు [(పాణరహితుడై తుపానుగాలికి 'పెళ్ళగించబడిన వెట్టువలె భూమివై వడెను, సూత ఉవాచ

హరేర్చత (కోడతనోః స్వమాయ యా

నిశమ్య గోరుద్దరణం రసాతలాత్‌ ।

లీలాం హిరణ్యాక్షమవజ్ఞ యా హతం

సజ్జాతహర్షో మునిమాహ భారతః ॥ ఫ్‌ సూళుడు చెప్పెను

మునులారా! తన మాయచే వరాహరూవమును ధరించిన (శ్రీవారి గసాతలమునుండి భూమిని వె కిలేపుటు హరణ్వామయుని

శీలి భాగవత రత్నారరము అవలీలగ వధించుట అను లీలను విని విదురుడు చాల నంతోవవడి తిరిగి మై(తేయుని ఇట్లడి గెను-_ విదురో ఉవాచ. (ప్రయ్యవతో శ్రానపాదౌ నుతౌ స్వాయమ్భువస్య వై! యథాథర్మం జుగుపతుః సప్తద్వీపవతీం మహీమ్‌॥ 68 తస్యవై దుహితా ద్రిహ్మన్టేవహూతీతి వికుతా। పత్నీ (పజావఠేరుక్రా కర్పమస్య త్వయానఘ ॥ 5థి విదురుడు చెప్పెను మవోత్మా! స్వాయంభువ మనువు మొక్క_ కుమారులగు (పియ్మవతుడు, ఉత్తానవాదుడు న _వ్రద్వీవములతో కూడిన ఈ భూ మండలమును ధర శ్రఫూర్వికముగ పాలించెననియ., చేవహూతి యను చేరుతో (వసిద్ధి కెళ్కైన అతని కొమా_్రై కర్టమ (వజావతిని వివా పాము వేసికొనెననియు మిరు చెప్పీతిరి తస్యాం సవైై మహాయోగీ యుక్తాయాం యోగలతజైఃః ససర్జ కతిథా వీర్యం తన్మే శ్ముకూషచే వద ॥ 60 "దేవహూతి ఊూగలతణములగు నంయమాదులు గలిగి యుండెను మహాయోగియగు కర్టముడు ఆమెవలన ఎంతమందిని. నంతానమ.గ బడ సెనో ఆ (వసంగమింతియు వినవలెనని నాకు చాల కోరికగా నున్నది కావున వినిపించుడు, మైకేయ ఉవాచ నిష్టాతం యోగమాయాను మునిం స్వాయమ్మ్భువం మనుమ్‌ ; యదా (భ్రంశయితుం లోగా న శేకుర్భగవత్సరమ్‌ 61 మై(కేయుడు చెప్పెను పూర్వము స్వాయంభువ మనువు చక్కగ రాజ్య వరిపాల నము చేయుచుండెను. వారు తన ఇచ్య్భానుసారము అనేక భోగము:

తృతీయ స్కంధము 178 లను పొందుటకు శక్యులై నను, మనన శీలుడును, భగవత్పరాయణు డును అగుటవలన భోగములు వారిని ఒకింతైనను చలించవచేయ జాలకుండెను, ఆయాతయామా_స్టస్యాసన్‌ యామాః స్వా న్తరయాసనాః। శృణ్వతో ధ్యాయతో విష్ణోః కుర్వతో _బువతః కథాః ॥ 62 భగవంతుడగు విష్ణువు యొక్క- కధలను వినుట, ధ్యానించుట, రచించుట, నిరూపించుట మొదలై న కార్యములను ఒనర్భ్బుచుండుట వలన వారి మన్వంతర కాలమందలి తణములు ఎన్నడును వ్యర్థముగా శడువబడ లేదు, శారీలా మానసా దివ్యా వైయానసేయేచ మానుషాః! భౌతికాళ్చ కథం క్లేశా బాధ్వన్హే హరి స్య్యశయమ్‌ ॥ 68 వ్యాననందనుడవగు విదురుడా! (శ్రీహరిని ఆ్యశ్రయించువానికి "ారీరకు మానసిక, -దెవిక, భాతిక దుఃఖములు వీ (వకారము కష్టమును కలిగించగలవు ? (కలిగించ లేవని అర్థము) తమ గృహమున కేతెంచిన తల్లి దంథడ్రులు వెడలిన పిదప, భ_ర్తయొక్కం అభిప్రాయమును కెలిసికొనగల్లుబలొ నేర్పరియైన సాధ్వియగు దేవహూతి పార్వతీ దేవి శివునకు 'సేన చేయునట్లు ఫతియగు కర్షమునకు ప్రతిదినము (పేమ పూర్వక ముగ సేవ నొనర్పదొడగెను. కిం దురాపాదనం తేషాం పుంసాముద్దామచేతసామ్‌ । యైరాశ్రీత స్తీర్ధ పదళ్చరణో వ్యసనాత్యయః ॥ 604 నంసారభయమును పోగొట్టునట్టి భగవంతుని వవ్మిత పాద వద్భుములను ఆశయించు ధీరులకు ఏవ స్తువుకాన్మి వ శ_క్తికాని' దుర్గ భము కానేరదు,

• 7న భాగవత రత్నాకరము దేవహూతి రువాచ ;

ఏతావతాలం కాలేన వ్యత్మికా_నేన మే పథభో!

ఇన్దియార్ధ (పసజ్లేన వరిత్య క్త పరాత్మనః ॥ 68 దేవహూతి చెప్పెను___(భర్తయగు కర్టమునితో)

(వభూ! నే నింతవజఅకు వరమాత్శను వ త్యజంచి ఇం[దియ సుఖమును అనుభవించుటలో నే వ కాలమును గడవీతినో అది. యంతయు నిరర్థక మైన చే యగును

సల్లో యః సంసృకేర్తేతురసత్సు విహితోఒధియా ।

స ఏవ సాధుషు కృతో నిః సణ్లత్వాయ కల్పతే॥ 69

అజ్ఞానవశమున నజ్జనులుకానివారితో చేయు సాంగ త్యము నంసార బంధనమునకు కాంణమగణను ఆ సాంగత్య మే నజ నులతో గావించినవో నిన్సంగత్వమును కలుగ జేయును

నేహ యత్కర్మ ధర్మాయ న విరాగాయ కల్పతే!

న తీర్థపదపసేవాయై జీవన్నపి మృతో హి స్య॥ 87

(వవంచమున ఎవని కర శ్రలచే ధర్శముమమొక్ష్క్మ నంపాదననము కలుగదో, వైరాగ్యము ఉత్పన్నముకాదో, భగ వత్సేవ నంభవింవదో అట్టివాడు (బతికియున్నను శవ్వపాయుడే యగ్వన్సు,

నేను అవశ్యము భగవంతుని మాయచే చాల వంచింపబడితిని ఏలయనగా మీ వంటి మోక్ష (సదాతయైన పతిదేవుని బడపియు నేను సంసార బంధనమునుండి విము క్రి నొందుటకైై. ఇచ్చగింపలేదు కర్ణముడు చెప్పెను

దోవరహితవగ "రాజకుమూర్‌ ! న్‌స్ర స్స విషయమున ఈ (వకారము దుఃఖంచవలదు, నీ గర్భమందు నాళష్కాత్రుడగు విష్ణూ భగవానుడు శీఘ్రముగ దయచేయును,

తృంఆయస్క౦ధవా 175 ధృతవతాసి భద్రం తే దమేన నియమేన చ। తపో.దవిణ దానైశ్చ (శద్దయా చేశ్వరం భుజ॥ 68 [వియురాలా ! నీవ్రు అనేక విధములైన (వతములను ఆచరించి

తివి కావున నీకు _శేయము కలుగును ఇపుడు నీవు నంయమము,

నియమము, తవస్సు, దానము మున్నగునవి కావించుచు (శద్ధతో భగనంతొని భజించుము

మైత్రేయుడు చెప్పెను విదురుడా ! (వజావతియగు కర్టి ముని ఆబేశమునందు గారవ

బుద్ధియ.ండుటచే దేవహూతి చాని యందు పూర సి శ్వానముంచి

నిర్వికారుడును, జగద్దురువునగు భగవంతుడైన పురుషోత్తముని ఆరాధథింవదొడనెను, ఈ (వకారముగ చాలా కాలము గడిచిన పిమ్మట భగనంతుడగు మధుసూదనుడు కర్షముని వీర్యము నాళ యించి కొయ్యయందు అగ్నివలె ేవవూతి గర్భమున (వకట మయ్యెను సాకాత్‌ జేవాధి చేవుడగు (శ్రీహరియే. ఇచట అవత రించెనని ెలిసికొని కర్టముడు ఏకాంతమున వారి యొద్దకు వెళ్ళ, నమన్క-_రించి యిట్లు ఇప్పెను,

పరం (ప్రధానం పరుషం మహా నం

కౌలం కవిం (త్రివృతం లోకపాలమ్‌ |

ఆత్మానుభూత్యానుగత (ప్రవజ్బుం

స్వచ్భన్ద శక్తిం కపిలం (ప్రపద్యే ॥ 00

మహాత్మా! మిోారు వర్మబహ్మా న్య్వరూపులు నమ_న్తశ _ర్తులూ మోా యధీనమందు కలను, (వకృత్తి పురుషుడు, మహాదత్త _త్త్వ్వృముం కాలము, (తివిధ అపహాంకారములుు నము_న్తళోకములు, లోకపాలురు- ఏరందజి రూవమున మోాళశే (వకాశించుచున్నారు. నర్యజ్ఞులైన

170 భాగవత రత్నాకరము వరమాత్మయగు మారే ఈ (వవంచమునంతను చేతన శ క్రిద్యారా “మో యందు లీనమొనర్చుకొనుచున్నారు. కావున వీని యన్నిటి శంశె పరుల్లై మిరు విలసిల్లుచున్నారు భగవంతుడైన కపిలుడగు మిమ్ము నేను శరణుబొందుచున్నాను, (శ్రీ భగవానువాచ ఏష ఆత్మపథోఒవ్యకో నష్టః కాలేన భూయసా | తం (పవర్హయితుం దేహమిమం విద్ధిమయా భృతమ్‌॥ 70 శ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను ఆత శ జ్షానము యొక్క నూత్న శ్రమార్లము ఇవాలకాలమునుండి లు_ప్తమైపోయినది. దానిని తిరిగి వవ_ర్రింంజేయుటకే నే నీ శరీర మును (గ్రహించితిని అని తెలిసికొనుము. గచ్చ కామం మయా పృష్టో మయి సంన్య న్తకర్శణా | న! జిత్వా సుదుర్ణయం మృత్యుమమృతత్వాయ మాంభజ ॥ 71 “'మునీ! మారు మిా ఇచ్చానుసారము (నన్నా స్టనమును గ్రహించి వెడలి మి నమన్త కర్ణులను నాకు నమర్చించి దుర్దయ మగు మృత్యువును జయించి మోశతవదము నొందుట నన్ను భజించుడుూ ___ అని 'కెలుపుచున్నాను, “ా మామాత్నానం స్వయంజ్యోతిః సర్వభూత గుహాశయమ్‌ | ఆత్మన్యేవాత్మనా వీక్ష్య విళోక్షో ఒభయమృచ్చసి 41 72 నేను స్వయం (వకాశుడను, మజియు నము స్త జీవ్రలయొక్క- సృాదయమున వసీంచు వరమాత యే అయియున్నాను, కావున ఎవుడు మిరు మి విశుద్ధ బుద్ధిద్యారా మా హృదయమున నన్ను సావాత్క-రించు కొనెదరో అవుడు నమ న శోకములనుండి విడివడి నిర్భయ వదమును (మోతమును) పొంటెదరు,

తృలయు నస్మాంథధము [177 మాత్ర ఆధ్యాత్మికీం విద్యాం శమసీం నర్వ కర్మణామ్‌ వితరిష్యే యయా చాసౌ భయం చాతి తరిష్యతి॥ '8 తల్లియగు దేనహూతికి కూడ నేను నమన్త కర ల నుండి విడిపించునట్టి ఆత క్షనము నొనంగెదను. డానిచే ఆమె నంసార మను భయమునుండి విముక్తి నొందగలదు, మై(క్రేయుడు చెప్పెను

తదువరి కర్టముడు నన్నా్య్యాన్య ధర్శమును పాలించుచు "శీవలము భగవంతునే భరబుబాంది అనిశేతుడై నస్సంగ భావముతో' భూతలమున నంచరింవ దొడగెను,

మనో (బ్రహ్మణి యుజ్ఞానో యత్తత్సదసతః వరమ్‌

గుణావభాసే విగుణ ఏకథక్తానుభావితే ॥

అపుడా కర్టముడు కార్య కారణములకు అతీతులును. సత్త్య్వాది గుణములను (వకాశింద జేయువారును, నిర్దణులును, అనన్య భ_క్రిచేత (వత్యతమగువారును అగు పర్యబహ్మామున తన మనస్సును లగ్నము చేసెను.

నిరహంకృతిర్నిర్మమశ్చ నిర్ద్వన్ష్వః సమద్భృక్‌ స్వదృక్‌ $

(ప్రత్య(క్పశా _న్దధీస్టీరః (పశాన్తోర్మిరివోదధిః ॥ 4

వారు అహాంకారమునుండి, మమత్వమునుండి, నుఖదుఃఖాది ద్యంద్యములనుండి విడివడి, నమదృష్టి కలిగి అందఖణియందును తన ఆత నే పరాడదొడగిరి, వారి దృష్టి అంతర్భుఖమై శాంత మై యుంజెను అపుడు ధీరుడగు కర్షముడు అలలు లేని సము[దమువలె తోచుచుండెను. |

వాసుదేవే భగవతి సర్వజ్ఞే వ్రత్యగాత్మని |

పరేణ భద్తిభావేన లబ్బాత్మా ము _క్తదిస్థనః ॥ 765

శ్షే8ి భాగవం రత్నాకరము

వరమ భ_క్రిధావము ద్యారా నవ్యాంత ర్యారియు, నవ్వజ్ఞు లును అగు వాసుబేవుని యాదు చిత్తము స్థింవడినందయనలన వారు నము_న్ల బంధనములనుండి విముక్షులె 5

ఆత్మానం సర్వభూతేషు భగవ న్తమవసితమ్‌ |

అలి థి

అపళ్యత్సర్వ భూతాని భగవత్యపి చాత్మని ॥ 6

వారు నమి_న్తపాయిఎందును తన ఆక్క్యేయను భగనంతుడును, అత్మ స్వమాపుడగు (శ్తహాాయ గు “మస్తు పాఖలును ఉన్నట్లు మాడదొడగి”

ఇచ్చా ద్వేషవిహీనేన సర్వత సమచేంసొా |

భగవద్భ క్రియుక్తేన _పాప్తా భాగవతీ గతిః ॥ [7

ఈ (వకారముగ ఇచ్చా "ద్వేషములు లేనివానై , సర్వత్ర నమబుదధ్ధి గలవాంరై, భగవద్భ క్ర నంవన్ను లై కర్టముడు భగ వంతుని యొక్క మపహాత్తర వదమును బాంబెను,

కపిలుడు దేవహూతికి బోధించుట 'చేవహన్హూతిరువాచ "

నిర్విజ్ణా సతరాం భూమన్నసదిన్టియతర్ష ణాత్‌ ,

యేన సమావ్యమానేన ('ప్రపన్నానస్థం తమః (ప్రథో॥ 78 దేవహూతి చెప్పెను ,

(తదువరి ఒకనాడు "చేవహూతి తన కువూరుడగు కవీలునితో నిట్లనెను-) విశ్వ వ్యావకుడవగు (నభా! ఈ దుష్ట ఇంద్రియముల యొక్క విషయ లాలనచే నాకు చాల విసుగెత్తిపోయినది, మరియు చాని కోరికలు నెరవేర్చుట వేతనే నేను ఘోరమ౫స అజ్ఞానాంధ కారమున వనడిసోయితిని,

తృెలయి స్మ్క్మాంధము క్‌

తం త్వా గతాహం శరణం శరణ్యం

స్వభృత్య సంసారతరోః కురారమ్‌ |

జిజ్ఞాసయాహం (ప్రకృతేః పూరుషస్య

నమామి సడర్మవిదాం వరిష్షమ్‌ ॥ 78

6 ఠ్‌

మిరు మో భక్తుల యొక్క నంసారమను నృతమునకు గొడ్డలివంటివారు. నేను వకృత్తి పురుషులను గూర్చిన క్షూనమును బాందుటక్షై శరణాగతి నత్సలుడగు మిమ్ము శరణుబొందుచున్నాను. భాగవత ధర్మము నెజటు౮స వారందతిలో మిరు (ేష్టలు,. నేను మోకు సమన్క-రించుచున్నాను, ఫ్రీ భగవానువాచ ,

యోగ ఆధ్యాత్మికః పుంసాం | మతో నిః_శేయసాయమే।

అత్యన్లోపర తిర్యత దుఃఖస్య చ నుఖస్య చ॥ 80 శ్రీ భగవంతుడు (కపిలుడు చెప్పెను ,

తిన్లీ | అధ్యాతి శ యోగమే మనుజులకు మోతముకొటున్తై ముఖ్య సాధనమని నా నిశ్చయము, ఆ (మోత) స్థితియందు సుఖ దుఃఖాది చ్వంద్యములయొక్క_ వరిపూర్ణ్మ రాహత్యము నంభ ఏంచును,

తమిమం, తే (పవక్ష్యామి యమవోచం పురానఘే!

బుషీణాం శోతుకామానాం యోగం సర్వాజ్జనె పుణమ్‌॥ 81

మిలా

సాధ్వీ! అన్ని అంగములతో గాడిన ఆ యోగమును పూర్వము నేను నారచాది బుషంలకు-వారికి వినవలెనను కోళ్కె జనింవ - చెప్పితిని, దానినే ఇపుడు సీకు వెవుచున్నాను.

చేతః ఖల్వస్య బన్ధాయ ముక్తయే చాత్మనో మతమ్‌।

గుణేషు స కం బనాయ రతం వాపుంసిము కయే॥ 8౫

100 భాగవత రత్నాకరము ఈ జీవుని బంధమునకు, మోశతమునకు కారణము మనస్పే యని తలంచబడినది విషయములందు ఆన_క్రి కలిగి యున్నచో అది బంధమునకు హేతువగుచున్నది వరమాత్మ యందు అసక్తి కలిగియున్నచో అదియే మోతయమునకు కారణమగు చున్నది ఆహం మమాఖిమానో శైః కామలోభాది భిర్మలైః | యమ్‌ వీతం యదా మనః ళుద్దమదుఃఖమసుఖం సమమ్‌ ॥ 88 ఎపుడీ మనస్సు “*నేను, నాది” అనువానికి కారణములగు శామలో ఖాది వికారములనుండి విడివిడి శుద్ధమగు చున్నదో, అపు డది సుఖదుఃఖములనుండి తొలగి నమస్థితిని బడయును తదా పురుష ఆత్మానం కేవలం (ప్రకృతేః పరమ్‌ । నిర్నన్తరం స్వయంజ్యోతి రణిమానమఖణితమ్‌ ॥ 84 యె జ్ఞాన వైరాగ్యయు_క్రీన భక్రియు_క్రేన చాత్మనా। పరివశ్యత్యుదాసీనం (ప్రకృతిం చ హతౌజసమ్‌ ॥ 8$ అపుడు జీవుడు జ్ఞాన, వైరాగ్య, భక్తి సహితమగు తన వృాదయముచే ఆత శ్రను (వకృతికంయె వరముగను, అద్వితీయము గను, భేదరహితముగను, న్వయం [వకాశముగను, నూత్న శ్రముగను, అఖండముగను, తటనస్థముగను, సుఖదుఃఖ రహితముగను ఏీశ్నేంచును, మజీయు (వకృతిని శ_క్రిీహీనమైనట్లు అనుభవించును, న యుజ్యమానయా భక్త్యా భగవత్యభిలాత్మని । సదృళోఒ న్తి శివః పనా యోగినాం (్రిహ్మసిద్ధయే ॥ 86 యోగులకు భగవ్యళ్సాప్తి కొజకై సర్వాత శ్ర రూపుడగు శ్రీవారి యెడల ఒనర్చబడిన భక్తితో నమమగు మంగళ కరయమెన

అృలయి ౧గ్రాంభయి తలశ్రీ (పసణ మజరం పాశమాత్మనః కవయో విదుః+॥ స ఏవ సాధుషు కృతో మోక్షద్వారమపావృతమ్‌ ॥ 87 వివేకవంతులు నంగము (అన క్తినే ఆత్మయొక్క అచ్చేద్య మగు బంధనముగా తలంచుచున్నారు ఆ నంగమే మహాత్ముల యెడల గావింవబడిన చో మోతుముయొక్క-_ తెరవబడిన చ్యారమగు చున్నది, తితిక్షవః కారుణికా, సుహృదః సర్వదేపానామ్‌ | అజాత శత్రవః శా న్తాః సాధవః సాధుభూషణొః ॥ రక నుయ్యవన్యేన భావేన భక్తిం కుర్వస్తియే దృఢథామ్‌ | మత్కృతే త్యక్తకర్మాణ స్య క్త స్వజనవాన్షవాః ॥ 88 మదాశయాః కథా మృష్టాః శృణ్వ ని కళయన్లి చ। తప ని వివిధాసాపా నె తాన్మదతచేతసః ॥ 06 అణాఖి అతి రూ లి నహానశీలురు, దయాళునవ్రులు, (పాణలందటికిని అకారణము గనే హీత మాచరించువారును, ఎవరియెడలను శత్రుభావము కలిగి యుండనివారునుు శాంచులును, నరళ స్వభావము కలవారును, సజ్జనులను సన్మూనించువారును, నాయందు అనన్య భావముతో సుదృఢమైన భ _క్రికలవారును, నా కొణకై తమ సమ_న్తశర్శ లను? సొంత బంధువులను కూడ వదలివేయువారును నాయందు దత్త చిత్తులై, నాయొక్క వవ్మిత కథలను వినువారును, కీ_ర్తించువారును నాయంచే మనస్సును లగ ముచేయువారును అగు భక్తులకు నంసార చుందలి వివిధ తావములు వనియు కష్టమును కలిగింపజాలవు, త ఏకే సాధవః సాధ్వి సర్వసజ్డ వివర్డితాః సజ్ల స్పేష్వథ తే ప్రార్ధః సజ్వదోషహరా పి తే॥ 81

182 భాగవత ర త్నాకరము సాధ్వీ | అటువంటి నర్వనంగ వరిత్యాగులైన మవోత్నులే సాధువుల యున్నారు అట్టివారి సాంగత్యమునే నీవు అభిలమీంచ వలెను, వలయనిన, వారు అన_క్షి జనితములగు దోషములన్ని టిని తొలగించగలరు, సతాం (పసజ్ఞాన్మమ వీర్యసంవిదో గటి. భవి హృత్కర్ల రసాయనాః కథాః । తజ్బోషణా దాశ్వపవర్ష్గవ రని (శ్రద్దా తతిర్భద్రి రన్ముకమిష్యతి ॥ 09 నజ్జనుల సాంగత్యమువలన నా వరా క్రమమును "గార్చిన యధార్థజ్ఞానమును 'కెలుపునట్టియు, పహృాదయమునకు, చెవులకు ఇంపుగానుండునట్టియు కథలు వినుట తటస్థించును వానిని సేవించు టచే 'మోాతుమార్షమునందు (శద్ధం (నేము భక్తి ట్రమముగ వీశసించును భక్త్యా పుమాజ్జుత విరాగ ఐస్టిియాద్‌ దృష్ట (శుతాన్మ్యద్రచనాను చిన్టయా | చిత్తస్య యతో (గ్రహణే యోగయుక్షో యకిష్యతే యుజుభిర్యోగమా రె; ॥॥ రితి య వీదవ నాయొక్క సృష్టి మొదలగు లీలలను చింతించుటవలన కలుగు భ _కీద్యారా లౌకిక్క పారలౌకిక సుఖములందు ఇ 'రాగ్యము కలుగగా మనుజుడు సావధాన పూర్వకముగ 'యోగముమయొక్క- భక్తి (వభఛానములగు నరళ ఉపాయములడ్యారా వకాగచిత్తుడై మనో ని్నిగపహూము కొజక్లై యత్నించును.

తృతీయ సృంధప శరత్‌ అసేవయాయం ,ప్రకృళేర్గుణానాం జ్లానేన వైఠాగ్య విజృమికేన 1 యోగేన మయ్యర్పితయా చ భక్త్యా మాం (వత్యగాత్మాన మిహావరునే ॥ న! ఈ (వకారముగ (నకృతియొక్కం గుణములచే ఉత్పన్నమైన శళ్చాది విషయములను త్యాజించుటనలనను, వై రాగ్య యు_క్రమణగు జ్ఞానముచేతిను, యోగముచేతిను, నా యెడల సుదృఢ భ_క్రిచేతను మనుజుడు తన అుతరాత శ్రయగు నన్ను ఈ -చీహూమంచే పొందు చున్నాడు అనిమిత్తా భాగవతీ భకక్తిః సిద్దేరరీయసీ | జరయత్యాళశు యా కోళం నిగిర్జమనలో యథా॥ 5 భగ నంతునియెడల నిక్షైతుకమైన భి మోవయముకంకెను అధికమైనది వలయనిన, భుజంచిన అన్నమును జరరాగ్ని వచన మొనర్చునట్లు అది కర్మ సంస్కారిముల భండారమగు. సూత్యు శరీరమును (లింగబేహూమును) తత్మణము భ న మొనర్చి వేయను. వైకౌత్సతాం కే స్పృహయ్హి 'కేచిన్‌ = మళత్సాద 'సేవాఖితతా మదీహాః। యేఒన్యోన్యతో భాగవతాః (ప్రసజ్య సభాజయ న్తే మమ పొరుషాణి॥ $్రి నాయొక్క- పాదసేవయందు 'వ్రీతి కలవారును నా (వనన్న త్యము రొజే నమస్త "కార్యములను చేయువారును, ఒకరొకరు కలిసికొని నాయొక్క_. వర్మాకనుమును గూర్చియే చర్చించుకొను వారును అగు మహాభాగ్యవంతులైన భక్తులు సాయుజ్య మవాాతమును కూడ అభిలపి.0చరు.

తె రర్శ్గసనీయావయవె రుదార్‌ కాదె య్‌ విలాసహా వేకిత వామనూక్రైః । హృతాత్మనో హృతప్రాణాం॥క ఎల క రనిచ్చతో మే గతిమణ్వీం (పయ్యుడ్షే ॥ 87 దర్శనీ మములగు అవయవములు ఉదాశములగ వోన విలానములు, మనోహరమగు హూవము, సుమము5వాక్షు. _ వీనితో కూడిన నాయొక్క. రూనముల మూాధభుక్కమందు వారి మనస్సు, ఇర్మదియములు లగ్నమగు మన్నవి అట్టి వ్వమభ క్రి వారికి _ ఇచ్చ గింవకున్నను మోశతుమును కలుగ 'జేయుచున్న ద్పి ఇమం లోకం త థై వాముమాత్మానము భయాయినమ్‌ | ఆత్మానమను యే చేహయే రాయః పళవో గృహాః ॥ రర విసృజ్య సర్వానన్యాంళ్ళ ఏ మామేవం విశ్వతోముఖమ్‌ | భజ_న్య్య నన్యయా భక్త్యా తాన్మృత్యోరతిపారయే ॥ 89 తల్లీ ! ఎనరు ఇహావరకలోకమ. ల రెండిటి కుందును నెంటనచ్చు వాననామయమగు నూత తి శరీరమును, శరీరముతో నంబంధము గల ధన, వక్కు గృపవాది వదార్థములను అన్ని టిస్తి ఇంకను నంగ హించిన ఇతర వస్తువులను నదలివై చి అనన్య భ క్రితో నర్వవిధముల నన్నే భజించుదురో__ అట్టివారిని మృత్వుమూవ వంసార నము[ద్రము నుండి నేను తరింవ జేయుచున్నాను, నాన్య్యత మదృగవతః (పధాన పురుషేశ్వరాక్‌ ; ఆత్మనః సర్వభూతానాం భయం త్మీవం సవ రతే॥ 100 నేను సాతమూత్‌ భగవంతుడను, (వకృత్తి పుకుషులకును (వభ్తువై యున్న వాడను, నమస్త [పాణులమొక్క ఆళ్ళను, నన్ను తవ్ప ఇకేనిని ఆ(శయించినను మృత్యుకూవ మహాభయమునుండీ కుడుదల లభించనేరదు,

తృతయ స్కంధడు 460 మదృయాద్వాతి వాతో ఒయం సూర్య స్తపతి మదృయాత్‌ । నర్షతీన్హోో దహత్యగ్నిర్మృత్యుశ్చరతి మదృయాత్‌ ॥ 101

నన్ను గూర్చిన భయముచే వాయువు వీచుచున్నది నూర్యుడు వేడిని కలుగ'జేయుచున్నాడు, ఇందుడు నర్జించుచున్నాడు. అగ్ని కాల్చుచున్నది వ్యాత్వువు తన కార్యమందు (వవృ _త్తమగు చున్నది, | క్లొనవై రాగ్యయు కేన భ క్రియోగేన యోగినః | క్షేమాయ పాదమూలం మే (పవిశ_న్య్యకుతోభయమ్‌ ॥ 102 యోగులు జ్ఞాన వై రాగ్య నహీతమగు భ_క్రియోగము "ద్వారా శాంతిని జఉయు నిమిత్తము నిర్భయములగు నాయొక్క వదకమలము లను అశ్రయించుచున్నారు, ఏతావానేవ లోశేఒస్మిన్‌ పుంసాం నిఖశ్రేయసోదయః | త్మీవేణ భ_క్రియోగేన మనోమయ్యర్చితం స్థిరమ్‌ 10 (వ్రవంచమున మనుష్యానకు అన్నిటికంయెను గొప్ప (యో దయము త్మీవభ_క్రియోగము చ్వారా తన మనస్సును నా యందు లగ్నవటచి స్థిం మొనర్చుటయే యగును. అనాదిరాత్మా పురుషో నిర్ణణః (పకృతేః పరః । (ప్రత్యగ్దామా స్వయంజ్యోతిర్విశ్వం యేన సమన్వితమ్‌ ॥ 104 ఈ (వవంచమంతేయు -చేనిచే వ్యాపించ బడి (వకాశించు చున్నదో, అట్టి ఆత్మయే పురుషండు అతడు అనాది, నిర్లుణుడుం (వకృతికంయె వరమైనవాడు, హృదయమున స్ఫురించువాడు, స్వయం 1వకానుడు

4506 భాగవల రత్నాకరము స ఏష (పకృతిం సూక్షొాం దైవీం గుణనుయీం విభుః | యదృచ్చయైవోపగతామభ్య పద్యత లీలయా ॥ 105 సర్వ వ్యావకుడగు ఆ పురుపుకు తనయొద్దకు లీలా పూర్వక

వీ ముగ వ తెంచిన (తిగుణాత శ్ర ముగు మూయను తెన ఇచ్చృచే న్వక్‌ రించెను, గుజ్టైర్విచితాః సృజతీం సరూపాః (ప్రకృతిం _పజాః। విలోక్య ముముహే సద్యః స ఇహ క్రానగూహయా ॥ 103 లీలావరాయణమనగస (వకృతి తన నత్ర్యాదిగుణముల ద్వారా తనకు అనురూవముగ (వజలను నృష్టింవవొడనాను ఇది చూచి పురుషుడు జ్ఞానమును కప్పి వేయుదాని ఆవరణ శ కిచే మోహితుడైై తన న్యరూవమును మజచివోయను ఏవం పరాభిధ్యానేన క_ర్చృత్వం (ప్రకృతేః పుమాన్‌ । కర్మసు [క్రియమాణేషు గుణై రాత్మని మన్యతే 1| 10 ఈ [(వకారముగ తనకంశె వేజళైన (వకృషినే తన స్వయావ ముగ తలంచుటవలన పురుషుడు [నకృతియొక్క ౧ంణములచే చేయబడు కర్మలకు తానే కృర్పనని భావించ దొడగు చున్నాడు తదస్య సంసృతిర్చన్థః వారతన్ధ్యం చ తత్క్బృతమ్‌ | భవత్య క ర్తురీశస్య సాక్షిణో నిర్చృతాక్మనః ॥ 106 ఇట్టి క_ర్హృ త్వ్యాభిమాసముచేత నే అక_ర్రయు, స్వాధీనుడును; సాత్నీయు, ఆనందన్వరూపుడును అగు పురుషునకు జననమంణ రూవ బంధనము, వరత ౦తత నంభవించుచున్నని, తమస్మిన్‌ (ప్రత్యగాత్మానం ధియా యోగ్య (పవృ త్తయా ! న! భక్త్యా విరక్త్యా క్షానేన వివిబ్యాత్మని చి సయేత్‌ ॥ 1089

తృంఆయ స్కంధడు శీఆళీ ఛి వైరాగ్యమ., చికైక్మాగతలచే కలుగు జ్ఞానము ద్వారా అంతరాళ్ము న్వమాపుణగు మేత్రజ్ఞడు ఈ శరీరమంటబే కలడని మెజ్‌ంగి వారిని చింతన చేయవలెను, (పకృతిస్టోఒపి పురుషో నాజ్యతే (పాకృతై ర్థుణైః అవికొరాద క _ర్హృుత్వాన్నిర్గుణత్వాజ్జలార్క- వత్‌॥ 110 తన్డీ 1 జలమందు (వతిబించించిన సూర్యునకు ఆ జలము యొక్క శీతిలత్వము, చంచలత్వము మున్నగు గుణములతో నంబం ధము లేనట్టు (నకృతియొక్క కార్యమగు శరీర మందున్న వ్పటికి అత్మ వా_స్తవముగ డాని సుఖదుఃఖాది ధర్మాములచే అంటబడదు, వలయనిన అది స్వభానముగనే నిర్వికార మైనది, నిర్ద్ణణమైనది- మజత్‌యు అక _ర్హఅయియున్నది స ఏష యర్శి (ప్రకృతేర్గుజేవ్వఖి విషజ్జతే ॥ లౌ ౧ టి అహం[కియా విమూఢాత్మా క ర్తాస్మీత్యభిమన్యతే ॥ 111 అదియే (పాకృతగుణములచే సంబంధము స్థాపించుకొ నపుడు అపహాంకానముచే మోహిత మై “నేను కర్తను అని తలంచగొడగు చున్నది తేన సంసారపదవీమవళో ఒభ్యేత్యనిర్వృతః 1 1పాసబ్లీకైః కర్మదోషెః సద సన్మిశయోనిష ॥ 112 ఆ అభిమానమువలన అది చేహ నంనర్షముచే చేయబడు: పుణ్య పావరూన కర్మల దోవమమువే తన శాంతిని పోగొట్టుక్‌ని ఉత్తమ మధ్యమ, అధమ జన్మలను పొందుచు నంసార చక్రమున తిరుగాడుచున్నది, అర్థే హ్యవిద్యమానేఒపి సంసృతిర్న నివర్తతే ! ధాాయతో విషయానస్వ సభప్నే ఒనర్తాగమో యథా ॥ 118

ఉ్‌రర భాగవత రత్నాకరము న్యవ్నమందు భయశోకాదులకు ఏ విధమైన కారణము "లేకున్నను స్వవ్న వదార్థములందు విశ్వాసము కలిగి యుండుటవలన దుఃఖమనుభవించునట్లు ఛభయశోకములు, అపాంకార మమకార ములు, జనన మరణాదులు - ఇట్టి రూవముగల నంనాంమునకు నత్త "లేనన్సటికిని అవిద్యవలన విషయములను చింంన చేయుటవలన జీవుడు నంసార చక్రమున తగులువొనుచున్నాడు అట్టి అవివృ ఉ-డునంత వజకు జీవునకీ నంసార దుఃఖము తొలగనేందు, అత ఏవ శనైశ్చిత్తం (ఫసక్త్రమసతాం పధి। భక్తియోగేన త్మీవేణ విరక్త్యాచ నయేద్వశమ్‌ ॥ 11 కాబట్టి బుద్ధిమంతుడగువాడు అనన్నాన్లమున (విమయ సేవన యందు) తగుల్కొంనిన చిత్తమును త్మీనభ_క్ర యోగముద్యారా మెల్ల మెల్లగ తన నశము చేసికొనవ లెను, యమాదిభిర్యోగ పథై రభ్యసజ్‌ (శద్ధయాన్వితః | మయి భావేన సత్యేన మత్కథాశవణేన చ ॥ 1105 సర్వభూత సమత్వేన నై వరేణాపసజతః | ళం (బహ్మచర్యేణ మౌనేన స్వధర్నేణ బలీయసా ॥ 118 యదృచ్చయోపలట్టేన సన్తుష్టో మితభుజ్‌ మునిః | వివిక్రళరణః శానో మై(తః కరుణ ఆత్మవాన్‌ ॥ 117 సానుదిన్దే చ్‌ దేహేఒస్మిన్నకుర్వన్న సదాగహమ్‌ | క్లొనేన దృష్టతశ్ర్వేన (ప్రకృతేః పురుషన్య చ 118 నివృ _కదుద్యవస్థానో దూరీభూతాన్య దర్శనః। ఉపలభ్యాతృనాఒఒత్మానం చవషేవా రమాత్శకృక్‌॥119

తృళఉయ స్కంధము 4అల ముక్తలిజ్ఞం సదా భాసమసతి (పతివద్యశే ! సతో దిస్టుమసచ్చకుః సర్వానుస్యూతమద్వయమ్‌ ॥ 120 యమము మొవలగు యోగ సాధనముల ద్యారా శచ్చా పూర్వకమైన అభ్యానము చేయనలెను, చిత్తమును మరల మరల వశాా వజణచుచు నాయందు (ఆత ్రయందు) సత్యభావము కలిగి యుండుచు, నా కథలను వినుచు,ు నమ_స్త (పాణులందును నమ భావము గలిగియుండుచు, ఎవరితోను వైరములేక యుండుచు, విషయములందు ఆన కిని వదలి, [బహ్మచర్య, మానవత, దృఢ న్వధర్శములచే. పవిత్ర స్థితిని కలుగ జేసికొనవలెను అపు డాతీడు (ప్రారథ్ధానుసారము ఏది లభించునో చానితో నంతుష్టినొందును, వరిమిత భోజనము గలిగియుండును, సదా వకాంతమున నివసించును, శాంత న్వభావము కలిగియుండును, సర్వులకో మిషత్రుడైై యుండును, దయాళువై, కైర్యవంతుడై యుండును. (పకృతి పురుషుల వా_స్తవ న్యరూవముయొక్క- అనుభవము చే పొందబడిన త త్త్వజ్ఞానము వలన (శ్ర పుతాది నంబంధులతో గూడిన ఈ చేహమందు “వేను, నాది” అను మిథ్యారూవ అఖభినివేశము కలిగియుండడు. బుద్ధి యొక్క జాగ్రదాది అవస్థల నుండియు వేతై పోవును, వరమౌాత్మ కంయె వేజుగ వ వస్తువును చూడడు, అట్టి ఆళ్ళ ్రదర్శియగు ముని - 'న్మేతములచే సూర్యుని చూచునట్లు - తన శుద్ధ పసృాదయము ద్యారా పరమాత్మయొక్క సామూత్కా-రమును బొంది అద్వితీయ (బ్రవ్మాపదమును బడయును, అయ్యది చేవోది నంపూర్మ ఉపాధుల కంక వేవ్రైనదియు, అహాంకారాది మిథ్యా వస్తువులందు సత్య ముగ స్థితినొందియున్నదియు, జగ క్కాారణభూత మైన (వళ్ళతికి అధిపానమైనదియు, మహదాది కార్యవర్లమును (వకాశింవ చేయు నదియు, కార్య కారణ రూవములగు సమ_న్త వడార్థములందును వా్లపించినదియు అయియున్నది.

90 భాగవత రత్నాకరము అనిమిత్త నిమి_త్తేన స్వధర్మేశామలాత్మునా త్మీవయా మయి భక్త్యా చ (శుతసమృృతయా చిరమ్‌ ॥ 1821 జ్లానేన దృష్టత_శ్తేన వైరాగ్వేణ దిలీయసా । తపోయుుకేన యోగేన త్మీవేణాత్మ సమాధినా॥ 128 (పకృతిః పురుష'స్యేహ దహ్యూమానా త్వహర్షిశమ్‌ ! తిరోభవి త్రీ శనకై రగ్నేర్యోని రివారణీః ॥ 128 అగ్నియొక్క- ఉత్పత్తిస్ధానమగు అవణి తనయంటబి ఉత్పన్న. మైన అగ్నిచే మండి నశించిపోవునట్లు నిప్కామభానముతో చేయ బడిన స్వధర్శుపాలన ద్యారా హృదయము శుద్ధవడగా, బహు కాల మూాచరించిన భగ నత్క_ ధా, (శవణముల ద్వారా వర్పడిన దృథమైన చైవభ క్రిచేతను,ు త త్తే సామాత్కారము కలిగిచు జ్ఞానము చేతను, (వబల వై రాగ్యముచేతను, [వత నియమాదులతో గూడ ఒనర్చబడిన థ్యానాభ్యానము చేతను, చిత్తముయొక్క. గొవ్చ వశ్యాగత చేతను, మనుజుని (వకృతి (అవిద్య) అహార్చ్నిశములు శీణించుచు నెము 'శ్రదిగ నళించిపోవును భృుక్తఖోగా పరిత్యక్తా దృష్టదోషా చ నిత్యళః నేశ్వరస్యాకుభం ధ్తే స్వే మహిమ్మి స్టితస్య చ॥ 124 అనుభవించి వదలి వేయబడిన ఆ (వకృతి నడా చానియందు దోషమును మూచుటవలన్క ఇక స్వన్వరూవమున ఉన్న వాడును, “బంధము క్తుడును అగు మనుజుని వ మాత్రము చెడగొటజూాలదు, లు యథా హ్య। పతిబుద్ధస్య (ప్రస్వాపొో బహ్వనర్థభృత్‌ ॥ స ఏవ (పతిబుద్ధస్య న వై మోహాయ కల్పతే॥ 126

తశృతయ బస్యాంధిము న! స్మిదించువాసికి న్వన్నమున అనేక అనర్థములు అనుభవించ వలసి వమ్చును, కాని మేళల్కొనిన వవవ అతనికి ఆ స్వవ్న మందలి అనుభనములచే ఎట్టి మోహమున్ను కలుణజూలదు, ఏవం విదిత తత్త్వ్వస్య (ప్రకృతిర్శయి మాననమ్‌ । యుల్లుతో నాపకురుత ఆత్సారామస్య కర్తిచిత్‌ 1 128 జ ౮ బా అను తి_త్త్వజ్ఞానము కలిగియున్నవాకును, నా యంబే నడా మనస్సును లగ్న మొనక్షి యుండువాడును అగు ఆత్మారాముడైన మునిని (వర్చృతి ఏ మాతిము చెవగొట్టజూలదు యదైవ మధ్యాత్మరతః కాలేన బహుజన్ననా | సర్వత జాతవైరాగ్య ఆ్రహ్మభువనాన్మ్నునిః 1 కేల ఎపుడు మనుజణడు అనేక్‌ జన '్రలందు ఇవాలకాలము ఈ (వకారముగ_ ఆత్న చింతనమంచే నిమగ్నుడై యుండునో, అపు డాతినికి (బహ్మూలోకము నిజకుగల నమస్త భోగముల యెడల వె రాగ్యమ" జనించును మదృక్తః (పతిబుద్ధార్ధో మ్యత్పసాదేన భూయసొ। నిఖశేయసం స్వసంస్థానం కై వల్యాఖ్యం మద్యాళ యమ్‌! 1268 (ప్రాప్నోతీహాల్దసా ధీరః స్వదృశాచ్చిన్న సంశయః | యద్గత్వా న నివర్తత యోగీ లిజ్లాద్వినిర్గమే ॥ 120 ఫ్రై ర్యవంతుడగు నా భక్తుడు నాయొక్క- అనుగ్రహముచే త_త్త్వజ్ఞానమును బడసి అత్ళానుభవము ద్వారా నమ_స్త నంశయ: ములనుండి విడివడుచున్నా డు, మజియు నూత్న శ్ర చేహము నళింవు శేవలము నన్నే ఆఇశయంచి తన నస్యరమావమే అయియున్నదియు, శ్రైవలమను ేరు కలదియు అగు మంగళమయమగు ఆత్మవదమును

టల భాగవత రత్నాకరము నహాజముగనే పొందుచున్నాడు, అచటికి చేరిన ఉదక యోగి తిరిగి జన్మింవ నేరడు యదా న యోగోపచితాను చేతో మాయాను సిద్దప్య విషజ్జతేఒజ్ల | 0 న! గన. అనన్య హేతుష్వథ మే గతిః స్యాద్‌ ఆత్య న్దికీ యత న మృత్యుహాసః ॥ 180 "'యాగసాధనలచే వొందబడు మాయా మయములైన అణి మాది సిద్దులందు యోగి తగుల్కొ ననిచో, అపు డాతనికి నా యొక్క నాశరహితమైన ఉ త్తమవదము లభించుచున్నది. అచట మృత్యు వేమియు అతనిని చేయజాలదు యోగస్య లక్షణం వశే సవీజస్య నృపాత శ | మనో యేనైవ విధినా (ప్రసన్నం యాతి సత్సథమ్‌ ॥ 181 అమ్మా ! ఇక ఇపుడు సీకు నవీజ యోగముయొక్క_ లతణ ములను చెప్పుచున్నాను వినుము దాని ద్వారా చిత్తము శుద్ధమై,. (వనన్నమై వరమాత శి మార్షమందు (వవృత్తము కాగలదు, స్వధర్నాచరణం శక్త్యా విధర్శాచ్చ నివ రనమ్‌ | దై వాల్లబేన సన్తోష ఆత్మ విచ్చరణార్చనమ్‌ ॥॥ 182 యధాళ_క్రి శాస్ర విపిితమగు స్వధర్శమును వరిపాలించుట, శాస్ర విరుద్ధమగు ఆచరణను విడుచుట, లభించిన చానితో నంతుక్ట్రి వడుట, అఆళ్మజ్ఞానుల పాదములను పూజించుట, (గ్రామ్యధర్శ నివ్ఫత్తశ్చ 'మోక్ష్‌ ధర్మరతి స్తథా; మిత మేధ్యాదనం శశ్వద్వివి క్ర కేమ 'వేవనమ్‌ ॥ 188

“ల *” రోసా త్‌ఖాఖ్రా విషయ వాననలను 'పెంపొందింవజేయు కర (్రలనుండి దూర ముగ నుండుట, నంసారబంధనమును విడివీంవ జేయు ధర్శములందు వ్రీతి గలిగియుండుట, వవ్మితమైనదియుు. వరిమితమైనదియునగు భోజనము గైైకొనుట్క నిరంతరము వకాంత నిర్భయస్థానమున వసించుట, అహింసా సత్యమ_స్టేయం యావదర్భ పర్మిగహః | (బహ్మచర్యం తపః శౌచం స్వాధ్యాయః పురుషార్చనమ్‌ ॥ 184 మనస్సు, వాక్కు, శరీరములచే ఏ (పాణిని బాధింపకుండుట, సత్యము వలుకుట్ట దొంగతనము చేయకుండుట అవసరమైన వాని కంటె ఎక్కువ వస్తువులను (గహించకుండుట, (బవ్మాచర్యమును వరిపాలించుట, తవస్సుచేయుట, చావ్యోభ్యంతరములందు వవితత కలిగియుండుట, శాన్ర్రములను అధ్యయనము చేయుట్క భగవంతోని కూజించుట, మౌనం సదాఒఒసనజయః 'సైర్యం (పాణజయః శనైః! వై (ప్రత్యాహార శ్చేస్టియాణాం విషయాన్ననసా హృది ॥ 185 వాక్కును సంయమనము వేయుట ఉత్తమ అసనమును అభ్యసించి స్థిరముగ కూర్చొనుట, మెల్ల మెల్లగ (పాణాయామము జ్వారా శ్యానను జయించి ఇందియములను మనస్సుద్వారా వీిమయ మయులనుండీ మజలించి తన హృదయమందు స్థాపించుట, స్వరధిష్ట్యానామేక దేశే మనసా (ప్రాణధారణమ్‌ | వైక లీలాభిధ్యానం సమాధానం తథాఒఒత్మనః ॥ 106 మూలాధారము మొదలగు వై న "శే్యదమందు మనన్సహిత 1పాణములను స్థిరవజణచుట, నిరంతరము భగవంతుని లీలలనుగూర్చి చింతన చేయుట, చిత్తమును వక్మాగవజచుట,

కేలిశ భాగవత రత్నాకరము పత్ర రన్న్యైశ్చ పధిభిర్మనో దుష్ట మసత్వథమ్‌ । బుద్ధ్యా యుఖీత ళనకై రితసాణజో హ్యతన్దింతః ॥ 187 ఈ మొదలైన నాధనలచేతన్సు ఇతర (వతి దానాది సాధ నల చేతను జా్యగతగ (పాణములను జయించి, కుమూర్షమున చను: దుష్ట చిత్తమును బుద్ధిచే మెల్ల మెల్లగ వఏకాగ వజచి వరమాత్మ ఛ్యానమున లగ్న . మొనర్చవ లెను ఇదా దేశే (పకిష్టాప్య విజితాసన ఆసనమ్‌ | తస్మిన్‌ స్వస్తి సమాసీన బుజుకౌయః సమభ్య సేత్‌ | 188 మొదట అఆననజయమును బడసి, తిదువరి (పాణాభూమము యొక్క_ అభ్యానముకొజక్రై వవ్శితమగు [(వబేశమున దర్శ్భాది యు_క్త అననము వజచుకొని దానిపై సుఖముగ కూర్చుండి శరీర మును వంగకుండ, స్థిరముగ నుంచి ఛ్యానమును అభ్యసించవలెను. (ప్రాణస్య ళోధయేన్మార్గం పూరకుమృకరేచకై ౪; (వకికూలేన వా చిత్తం యథా స్టరమచజ్బలమ్‌ ॥ 189 ఆరంభఛభమున పూరక కుంఛభకెేచక [క్రమముగను, లేక లేచక కుంభక పూరక (కమముగను (పొణమార్ల్షమును శోధించవలెను. దానిచే చిత్తము స్టైరముగను, నిశ్చలముగను ఉండగలదు, ఎకి (పాణాయామైర్ధ హేద్దోషాన్ధారణాభిళ్చ కిల్చిషాన్‌ । (వత్యాహారేణ సంసర్గాన్ఞ్యానేనానీళశ్వరాన్‌ గుణాన్‌ ॥ 140 (పాణాయామముచే వాత వీత్తాది జనితములగు దోవము లను, థఛారణచే పొవములను, (వత్యాహారముచే విషయ నంబంధ మును," భగవద్విముఖ మొనర్చు రాగ ్వేషపాది దుర్తుణములను. ఛ్యానము చేతను తొలగించవ లెను,

తృతీయ స్కంధము $8స యదా మనః స్వం విరజం యోగేన నునమాపాతమ్‌ । కాష్టాం భగవతో ధ్యాయేత్స్వనాసా[గావలోకనః ॥ 141 'యోగాభ్యానము చేయుచురాగా చిత్తము నిర ్రలము, వీకా్యగము అయినఫుడు నాసికాగ్రమున దృష్టినుంచి భగవంతుని యొక్క_- మూంర్రిని (న్వరూవమును) ధ్యానించవ లెను ముక్ర్తాాశయం యర్హి నిర్విషయం విరదక్తం నిర్వాణమృచ్చతి మనః సహసా యథార్చిః ఆత్మానమ్యత్ర పురుషోఒవ్యవధాన మేక _ మన్వీకతే (వతి నివృత్తగుణ [పవాహః॥ [42 నూనె అయిపోయినపుడు దీవము తనకారణమగు తేజన్త _త్వ్వమున లయించునట్లు ఆశయ, విమయ, రాగరహితమైనపుడు మనస్సు తాంతమైె (బ్రవ్మ్ళు కారమైపోవును. ఇట్టి స్థితిని పొంది జీవుడు గుణ వవాహారూవమగు బేవోది ఉపాధియొక్క. భానము తొలగుట వలను ధ్యాతృ ధ్యేయాది విభాగరహితమగు, ఏకమైన అఖండ వర మాత్ళనే, నర్వ వ్యాపించి యున్నట్లు మయమాచును. సోఒప్యేతయా చరమయా మనశో నివృత్తా తస్మిన్మహిమ్న్య్యవపితః నుఖదుఃఖబా హ్యే, 'హేతుక్వ మప్యసతి కర్తరి దుఃఖయోర్యత్‌ స్వాత్మన్‌ విధ త్త ఉపలబ్ద పరాత్మకాష్టః ॥ (8 'యోగాభ్యానము చేత లభించిన చి _తృనివృ _త్తిచే సుఖధుఃఖ రహిత (బహూ శ్రభూవమహిమ యందు స్థితుడై వరమాత్ర శ్‌ సామా 'త్కారమును పొందిన పిదవ ఇక అయోగి వ సుఖదుఃఖముల' ఖో _కృత్వమును మొదట అజ్ఞానవశమున తన న్వరూవమందు , చమూపన్నో దానిని ఇపుడు అవిద్యాకృతమగు అహాంకారమంే చమాచ్చును,

శ190 భాగవత రత్నాకరము

దేహం చతం న చరమః స్థితముక్టితం వా

సిద్దో విపశ్యతి యతోఒధ్యగమత్స్యరూపమ్‌ ।

దై వాదుపేతమథ దై వవకాద పేతం

వాసో యథా పరికృతం మదిరామదాస్టః ॥1 కథక

కల్లు (తాగి కైపులో నున్నవానికి తాను ధరించిన వ(శ్ర్యము ఉన్నది, లేనిది తెలియనట్టు, చరమావన్థను పొందిన సిద్ధపురుషంనకు తన ేహూము కూర్చున్నది, లేచినది అను విషమయముగాని ఎచటి వైన వెళ్ళినది, వచ్చినది అను విమయము గాని తెలియదు, ఏల యనిన అతడు తన వరమానందమయ న్వరూవమున స్థితుడై యుండును.

యథా పుతాచ్చ విత్తావ వృథజ్మ ర్యః (వ్రతీయతే।

ఆప్యాత్మ త్వేనాభిమ తా దేహా దేః పురుష స్తథా ॥ కేశర్‌

ప్యుతులు, ధనము మున్నగునవి తనకంచ వేజుగ నున్నట్లు జానకి తోచును. ఆత క్షానియగు మహానీయునకు ఇదివజలో తానని భావించిన ఆ ేహాదులు తనకంశు వేలుగ తోచును,

యథోల్ముకాద్విస్ఫులిగ్గొద్దూమాద్వాపి స్వసమృవాత్‌

ఆప్యాత్యత్వే నాథిమతాద్యథాగ్నిః వృథగుల్ముకాత్‌ ॥ 140

భూ తేన్దియా_న్ఞః కరణా(త్పధానాజ్డీవ సంజ్ఞీతాత్‌

ఆత్మా తథా వృథగ్ర్రష్టా భగవాన్‌ ద్రిహ్మసంజ్ఞికః 1 161

మండుచున్న కజ్పైకంకెను, పొగకంశును అగ్ని వేళై యున్నట్లు, పంచభూతములు, ఇంద్రియములు, అంతఃకరణము వీని కంయె అత్మ 'వేజుగు సాశ్నీరూవమున నున్నది. జీవ్రనికంశును, (వక ఖతికంచను ఆ (వకృతియొక్కం " సంచాలకుజై న పురుషో _త్తము డగు వరమాత్ము "వేజుగా నున్నాడు,

తృతీయ స్కంధము 10 సర్వభూతేషు చాత్మానం సర్వభూతాని చాత్మని ; ఈకేతానన్యభావేన భూతేస్వివ తదాత్మతామ్‌ ॥ 148 "చేహాదృష్టిచే చతుర్విధ పాణులు శీవలము వంచభూత

మాత్రములే అయియున్నట్లు, నమ్త జీవులును వా_స్తనముగ ఆతు

రూపులే అయి యున్నారు. కావున నమన్త జీవులందు అత్నను, ఆత్మయందు నమస్త జీవులను అనన్యభావముతో చూడవలెను, స్వ యోసిషు యథా జ్యోతిరేకం నానా (ప్రతీయతే। యోనీనాం గుణవైషమ్యా త్తథాఒఒత్మా (పకృతె స్థితః 1 169 ఒకే అగ్ని కాష్టాది భిన్నభిన్న వదార్థములందు. భిన్నముగ గోచరించునట్లు దేవ మనుష్యాది శరీరములందు. ఉండు ఒకే. ఆత్మ ఉపాధుల యొక్క గుణభేదములచే వేజువేబుగ (వకాళించు చున్నది, తస్మాదిమాం స్వాం (ప్రకృతిం దైవీం సదసదాత్మికామ్‌ దుర్విభావ్యాం పరాభావ్య స్వరూ సేణావతిష్షతే ॥॥ 150 కావున భగవద్భ కుడు జీవుని వా_న్త్వవ స్వరూవమును మజుగు వజచు అచింత్యశ _క్తిగల మాయను భగవంతుని అన్ముగహాము చేతనే జయించి తన వాన్తవ స్వరాూవమగు (బ్రహ్ముమందు స్థితుడై యుండును,

దేవహూతి రువాచ ,

_తోకస్య మిథ్యాభిమతేరచత్తుష _

శ్చిరం (పనుప్టస్య తమస్యనాశయే |

(శాన్సస్య కర్మస్వను విద్దయా ధియా

త్వమా విరాసీః కిల యోగ భాస్కరః ॥ కేప్‌ 1

శలేర్‌ థాగవత రత్నాకరము దేవహూతి చెప్పెను (వభా! జ్ఞానదృష్టి లోవీంచినందువలన 'బేవోదిమిథ్యా చవస్తువులందు ఎవరికి ఆతా ్రభిమానము గలిగియున్నదో, మతీయు బుద్ధి క ర్యాన_క్రమగుటవలన చాల (శ మించి చిరకాలము అంధకార మయమగు అపారనంసారమందు నిదించుచు వడియున్నారో, అట్టి వారిని మేల్కొలుపుటకు ఊమూగ (వకాశకులై న నూర్యునివంటి మోరు అవతరించినారు. (శ్రీ భగవానువాచ అభిసన్దాయ యో పాంసాం దమృం మాత్సర్యమేవవా। సంరమ్మీ థభిన్నదృగ్భావం మయి కుర్యాత్ప తామనః ॥ 188 (శ్రీ భగవంతుడు (కపిలుడు) చెప్పెను తన్లీ! భేదమును చూచుచు, (కోధము కలిగియుండి, వాద యమున హింన, దంభము, మాత్సర్య భఛావముంచుకొని నా యెడల భ_క్రికలవాడు తామనభ క్రుడు, విషయానభి సన్హాయ యళ ఐళ్వర్యమేవ వా । ఆఅర్బాదావర్చయేదో్యో మాం పృథగ్భావః సరాజసః ॥ 168 విషయములు, కీర్హి, ఐశ్వర్యము - వీనిని పొందదలంచి భేద భావము గలిగి వ్మగహాోదులను పూజించువాడు "ఆరాజనభ కుడు కర్మనిర్హారముద్దిళ్య పరస్మిన్‌ వా తదర్చణమ్‌ ; య జేద్యష్టవ్యమితి వా సృథగ్భావః స సాత్ర్వికః ॥ 15% పావములను నళింవజేసి కొనుటకొటనై, వరమాత్మకు నమ_స్తృము అర్పణము చేయుటకొజకై, పూజించుట తన కర్తవ్య మని భానీంచి నన్ను పూజించువాడు సా తిళభ రుడు,

తృంయ స్కంఢథము [1890 మద్గుణ (శుతిమా.కేణ మయి సర్వగుహాశయే। మనోగతిరవిచ్చిన్నా యథా గజ్లొామృసోఒమ్బుదౌ ॥ 155 లక్షణం భ క్రిమోగస్య నిర్ణణస్య హ్యుదాహృృతమ్‌ | అహైతుక్య వ్యవహితా యాభకక్రిః పురుషో త్తమే 4 156 గంగా వవాహను అఖండరూవమున నముదదమువైపు

(దవహించునట్లు, నాయొక్క_ గణముల (శ వణమా[తముచే మనస్సు

యొక్క గమనము అెలధారవలె అవిచ్చిన్నముగ సర్వాంత ర్యామి

యగు నా వైపు (వవనహించుటయు, పురుషో_త్తముడగు నా యందు నిష్కామ, అనన్యభ _క్రి కలిగి యుండుటయు, నిర్లణ భ క్రియోగము యొక్క- లతుణములుగా చెవ్చబడినవి సాలోక్య సార సామీప్య సారూ ప్ర్యైకత్వమవ్యుత | దీయమానం న గృహ న్తివినామక్సేవనం జనాః ॥ 15 ణి = ఇట్టి నిష్కామభ క్తులు నన్ను 'సీవించుటను తప్ప ఇతరము గ ల ము అగు సాలో క్య సార్టి, సామిోవ్య, సారూవ్య, సాయుజ్యమోత. లను కూడ - అవి ఒనంగబడినను - న్వీకరింవరు, సఏవవథభ _క్రియోగాఖ్య ఆత్య న్దిక ఉదాహృతః | యేనాతివజ్య (తిగుణం మద్భావా మోప పద్యశతే 1 158 భగవల్సేవకొఅక్షై. మోతమును కూడ తిరన్మ-రించునట్టి ఈ భ_క్రియోగమే వరమపురుషార్థమనియు, సాధ్యమనియు చెవ్న బడినది. దీని ద్యారా మనుజుడు మూడు గుణములను చాటి నా రూవమును - _కేమమయమైన అప్రాకృత స్వరూావమును _ పొందు మన్నాడు,

ణల భాగవత రత్నాకరము నిషేవితేనానిమి_క్తేన స్వధర్మేణ మహీయసా | (క్రియా యోగేన శస్రేన నాతిహిం(సేణ నిత్యశః ॥ 159 మద్ధిష్ట్య దర్శన స్పర్శ పూజాన్తుత్యభివన్షనై ః | భూతేషు మద్భావనయా స_శ్రేనాఫజ్లమేన చ॥ 160 అబల గ్‌ మహతాం బహుమానేన దీనానామనుకవమ్పుయా । మెతాచె వాత్మతుల్యేషు యమేన నియమేన చ॥ 161 యూ చనా ఆధ్యాత్మికాను శవణాన్నామ సజ్కీ_రృనాచ్చమే । ఆర్డ వేశార్యసళ్లేన నిరహ(జ్కియయా తథా ॥ 162 మద్ధర్మణో గుజైరేతైః వరిసంశుద్ద ఆశయః | పురుషస్యాజ్జుసా భ్యేతి (శుతమా్యతగుణం హి మామ్‌ ॥ 1€8 నిష్కామభావముతో (శత్ధాపూర్వకముగ తన నిత్య నైమి ల్సి క_ర్తవ్యములను పాలించుట నదచా హీంసారహీతములగు ఉత్తమ కార్యములను అనుస్థించుట, నాయొక్క (వతిమను (విగ జామును) దర్శించుట, న్పర్శించుట, పూజించుట, స్తుతించుట, నమ స్యరించుట్క (పాణులందు భగవద్భావన గలిగియుండుట, శై ర్య మును, వె రాగ్యమును అవలంచబించుట మహాతు శ్రలను గౌరవించుట, దీనుల యొడల దయగలిగియుండుట, ఎట్టిస్టితిలో నున్న వారితో నూడ మి(తత్వము కలిగియుండుట్ట యమ నియమములను పాఠథిం చుట్క అధ్యాత్మ శాత్రాములను (శ్రవణము చేయుట, నాయొక్క నామములను బిగ్గజగా కీర్తించుట, మనస్సునందు నరళత్వము గలిగి యుండుట, నజ్జనుల సాంగత్యము గలిగియుండుట, అజాంకారమును వదలి భాగవతధర్శ్మములను అనుస్థించుట -__ అనునిట్టి మసా_త్తర (శ్రియల నాచరించు భక్షునియొక్క చిత్తము అత్యంత శుద్దమె నా" యొక్క గుణములను వినుటమా[తము తోడనే అనాయానముగ నాయందు లగ్న మైసోవును,

తృతీయ స్కంధము 201 యథా వాతరథో (ఘాజఐమావృజ్‌ _క్రే గస్ట ఆశయాత్‌ । ఏవం యోగరతం చేత ఆత్మానమవికారి యత్‌ ॥ 164 గంధము పువ్చమునుండి (ఘాణేం్యద్రియమున్ను ఇచేరునట్లు భక్షి యోగమందు తత్పరమైనదియు, రాగజ్వేపాది వికారములు "లేని దియు నగు చిత్తము వరమాత శ్రను పాందును. అహం సర్వేషు భూతేష భూతాత్మావస్థిశః సదా। తమవజ్రాయ మాంమ ర్వః కురుతే ఒర్చాఏిడ న్పునమి॥165 ఖా అవాలి నేను' ఆత్మరూవమున సదా సమస్త (పాణులందును ఉన్నాను, సర్వభూతస్థితుండ నై న వరమాత నగు నన్ను అనాదరించి' శీవలము వ్మిగహాదులనే పూజించువారి పూజ విడంబన (వంచన) యో మాం సర్వేషు భూతేషు స్వన్దమాత్మానమీశ్వరమ్‌ | పాత్వార్బాం భజతే మొఢ్యాదృస్య న్యేవ జుహోతిసః॥ 186 నేను నర్వులయొక్క- ఆత ను: వర మేశ్వరుడను; నమస్త (పాణులందును ఉన్న వాడను. ఇట్లుండ మోపహావళశమున అట్టి నన్ను ఉపేవీ,0చి శేవలము వ్మిగహోదులనే ఫూజించువాడు బూడిదయందు పోోమము చేయువాజే యగును, ద్విషతః పరకాయే మాం మానినో భిన్నదర్శినః । వష స (7 భూతేషు బద్ధవై రస్య న మనః శా_న్టిమృచ్చ్ళతి ॥ ే భీదమును చూచువానియొక్క_యు, అభిమానముగలవాని మొక్కయు, ఇతర జీవులతో .వైరమును పూనువానియొక్కైయు, ఈ [వకారముగ ఆయా శరీరములందుండు ఆత్మయగు నన్నే "జ్వేపిచువానియొక్క_యు మనస్సునకు శాంతి ఎన్నడును కలుగ "'నేరదు.

902 భాగవత రత్నాకరము అహముచ్చావచై ర్ద్రవైః (క్రియయోత్పన్నయాన ఘే | నైవ తు పష్యేఒర్చితోఒర్చాయాం భూతగ్రామావమానినః॥ 1648 తల్లీ ! ఇతర జీవ్రలను అవమానవటజచువాడు అనేక ఉ _త్తమ సామ్మగులచేతను, అనేక వద్ధతులతోను నా యొక్క మూర్తికి (వ్మిగహామునకు) పూజించినన్య, అట్టివానియెడల నేను ననన్ను డను కానరను. అర్బాదావర్చయే త్రావదీశ్వరం మాం స్వకర్మకృత్‌ అధ ఆ అధ ౨, రి యావన్న వేద స్వహృది సర్వభూతేష్వవస్టితమ్‌ 4 16 తన హృదయమందును, నమ _శ్యపాణులందును ఉన్న వర మాతను గూర్చిన అనుభవము కలుగునంతవటకు మనుజుడు తన ధర్భమును అనుష్టించుచు, ఈశ్వరుడనగు నసాయొక్క వ్మిగహోదు లను పూజించవలయును. ఆత్మనళ్చ పరస్యాపి యః కరోత్య నరోదరమ్‌ తస్య భిన్నదృళో మృత్యుర్విదధే భయముల్పణమ్‌ ॥ [70 ఎవడు అత సం వరమాత్మలమధ్య ఒకింతై నను భీదమును కల్పించునో, అట్టి భేదదగ్శికి మృత్యురూవమున నేను గొవ్చ భయ యును కభలుగజేయుదును, అఆఅథమాం సర్వభూతేషు భూతాత్మానం కృతాలయమ్‌ | అర్హ యేద్ధానమానాభ్యాం మై(త్యాభిన్నేన చకుషా॥ 171 కాబట్టి నమ్మస్త (పాణులందును నివసించుచు, ఆ (పాణుల రూవముననున్న వరమాత శ్రనుగు. నన్ను యథాయోగ్యముగ దానము, మానము, నమదృష్టి, మిత త్వవ్యవహోారముల ద్వారా సూజంచవలను,

త్యలలయు బగ్యాంథభయి కటల తస్మాన్మయ్యర్పితా 'శేష్మక్రియార్జాత్మా నిర నర న. మయ్యర్చితాత్మనః పుంసో మయి సంన్య స్తకర్మణః । న పశ్యామి పరం భూతమక్‌ ర్తుః సమదర్శనాత్‌ ॥ 72 ఎవరు తమ సమన్త కర శ్రైలను, వాని ఫలములను తన ఛరీర మును కూడ నాశే అర్పించి భేవభావమును వదలి నన్ను ఉపాసించు దురో వారు మనుష్యులలో కెల్ల చేహ్టులు, ఈ (వకారముగ తన చి త్తమును, కర్ణులను నాకే నమర్చించునట్టి అక_ర్హయు; నమదర్శియు నగు మనుజుని మించిన మజీయొక (ప్రాణి నా కెచటను కన్పించుట "లేదు మన సైతాని భూతాని (ప్రణమేదృహు మానయన్‌ | ఈశ్వరో జీవకలయా (వపవిష్టో భగవానితి ॥ 178 కావున ఈశ్వరు డగు భగవంతుడే జీవరూవమున నమస్త (పాణులందును వెలయుచున్నాడని (గ్రహించి నమస్త జీవ్లులకును గొవ్చ ఆదరముతో మనస్సువే (వణామము చేయవలెను. న చాస్య కశ్చిద్దయితో న ద్వేష్యోనచ బాస్థవః । ఆవిశత్య్యప్రమతో౬సౌ (సమత్తం జనమ న్తకృత్‌ 1 1/6 ఆ వరమాత్శకు మి్యత్రుడుగాని, శ్మత్రువుగాని, బంభువుగాని ఎవడును లేడు వారు నదా జూగరూకులై యుందురు, మజీయు స్వస్వరూపమే యగు భగవంతోని విళ్ళ గరించి భోగరూవ [(వమావ చయుందు వడునట్టి (పాణులపై వారు ఆక వుణము నలివీ వారిని అంత మునర్చుదురు, యదృయాద్వాతి వాతో ఒయం సూర్య స్తపతి యదృయాతీ్‌] యదృయాద్వరతే దేవో భగణో భాతి యదృుయాత్‌ ॥ 1/6

విక భాగవత రత్నాకరము ఆ వరమాత ్రయొక్క- భయము చేతనే వాయువు వీచు చున్నది. వారి భయముచేత నే సూర్యుడు తపింవ చేయుచున్నాడు, ఇందుడు వర్ని ౦చుచున్నాడు నత్మ్యతములు (వకాశించుచున్నవి. యం యమర్హముపాద శ్రే దుఃఖేన నుఖహేత వే। తం తం ధునోతి భగవాన్‌ పుమాఖ్బోచతి యత్క్బృతే॥ 176 జీవుడు సుఖముయొక్క-. అభిలామచే వయే వస్తువును చాల [శవమతో పొందుచున్నాడో చాసిడానిని కాలభగవానుడు నశింవ "జేయుచున్నాడు, అందుచే అతనికి చాల దుఃఖము కలుగుచున్నదెః యద(ధువస్య దేహస్య సానుబస్థస్య దుర్మతిః | (ధువాణి మన్యతే మోహాద్‌ గృహక్షేత్రవసూని చ ॥ [17 దీనికి కారణము మందమతియగు ఆ జీవుడు తన ఈ నాళే వంతమగు శరీరమును, తత్సంబంధములై న గృహ మేత ధనాదు లను మోహవళమున నిత్యములని తలంచుచుండుట యే యగును, జన్తుర్వై భవ ఏతస్మిన్‌ యాం యాం యోనిమన్నువజేత్‌ | తస్యాం తస్యాం స లభతే నిర్వృతింన విరజృతే ॥ 178 ఈ [వవంచమున జీవుడు వయే జన ను ఎత్తుచున్నాడో 'చాని చాని యందు ఆనందము కలదని ఫాావించుచున్నాడు. చాని. నుండి విము_క్రిని బొందుట లేదు, నారక్యాం నిర్వ్యృతా సత్యాం దేవమాయా ఏమోహితః ॥ 175 అతడు వైవమాయచే 'మోహితుడై. కర '్రవశమున నరక 'యోనులందు జన్మించినను అచట అల్పభోగములంే సుఖము కలా దని యెంచుటవలన ఆయా జన ్రలను కూడ వదలదలంచుట లేదు,

తృలయ స్యాంధము శం టీ ఆత్మజాయా నసుతాగార వశుుద్రవిణ దిస్థుషు నిరూఢ మూఅహృదయ ఆత్మానం బహు మన్యతే ॥ 188 అతడు తన శరీరమునందు భార్యాపుతగృ్భవా, వకు ధన, కాంధవాదులందు అత్వంత అనదక్రుడై, వాని నంబంధముగ వివిధ మనోరథములు కలవాడై తన్ను గొవ్చ భాగ్య శాలిగ తలంచు చున్నాడు, సన్దహ్యమానసర్వాజ్ఞ ఏషాముద్వహనాధినా | కరోత్యవింతం మూఢో దురితాని దురాశయః ॥ య. వారి పాలన, పోవణములగూర్చిన చింత చే అతని అవయవము లన్నియు మండు చుండును, అయినను దుర్యాసనలచే దూవీ.తమణగు పజ్చాదయము కలిగియుండుటవలన ఆ మూఢథుడు నిరంతరము వారి శొజే వివిధములై న పావములను చేయుచున్నాడు, ఏవం స్వనురణాకల్పం తత్కలతా దయ స్తథా! న్మాదియ నే యథాపూర్వణ కినాశా ఇవ గోజరమ్‌॥ !868 పాలించుటయంద్పు. పోపించుటయందు అనమర్థుడని ఆలిసి కొనిన తర్వాత భార్యా ప్యుతాదులు అతనిని - రై తు మునలిఎద్దును ఉవేఖీంచునట్టు - పూర్వమువలె ఆదరింవరు, త్యతాష్యజాత నిర్వేదో (భియమాణః స్వయమృ తైః! జరయోపాత్త వై రూప్యో మరణాభిముఖో గృహే ॥ 188 ఆ_స్టేఒవమత్యోపన్య స్తం గృహపాల ఇవాహరన్‌ | ఆమయావ్య (ప్రదీప్తాగ్ని రల్బాహారోఒల్పచేష్టితః ॥ 184 అయినను అతనికి వైరాగ్యము కలుగుట లేదు. పూర్వము ఎవరిని అతడు పోవీంచెన్నో వాళే ఇపుడు అతనిని పోషించు చున్నారు, వాగర్షకనమువలన అతని రఛలూవము చెడిపోవుచున్నదిః

వరికి,” భాగవత రత్నాకరమాం- శరీరము రోగ్యగ_న్టమగుచున్నది, జరరాగ్ని మంద మైపోవుచున్నది భోజనము, పురుమ్మవయత్నము రెండును తగ్గిపోవుచున్నవి అతడు మరణాాఖుడై ఇ టియొద్ద వడియుండుచున్నాడు, భార్యా పు_తా దులచే అవవమూన పూర్వ్యకముగ ఇవ్వబడిన రొ మ్షైముక్క-ను, అన్నమును తిని జీవితమును గడుపుచున్నాడు, ఏవం కుటుమృభరణే వ్యాపృతాత్మాజితేస్ద్ర్వియః (మియతే రుదతాం స్వానామురు వేదనయా స్తధీః 41 186 ఈ (వకారముగ ఇంద్రియములను జయింవక నిరంతరము కుట్టుంబపోవణమం బే నిమగ్న డైయుండుచు చివజకు వడ్చుచూ స్వభనులమధ్య మహోకష్టముతో నృపా నోల్పోయి మరణించూ చున్నాడు, యాతనాదేహ 'ఆవృత్య పాశై రృద్‌ధ్వా గలే బలాత్‌ నయతో దీర్చ మధ్వానం దజ్ష్యాం రాజభటా యథా ॥ 184 అపుడు యమదూతలు అ౫నిని యాతనాచేజామందు వడవై చి, రాజభటుడు అవరాధిని తసఖొని వెళ్ళువట్లు, అతని కంర మును (తాడుతో బంధించి బలాత్కారముగ యమలోకమునకు దీర్ణృయా,తక్రై తీసికొని వెళ్ళుచున్నారు కృ_న్దనం చావయవళో గజాదిభ్యో భిదాపనమ్‌ , పాతనం గిరిళ్ళళ్లేఖ్యో రోధనం చామ్బుగర్తయో। ॥ 187 ఆ యమలోకమున అతని శరీరము ముక్క్‌_-లుముక్క_లుగ కోసివేయబడుచున్నది. వనుగులచే (తొక్కి.0చబడుచున్న ది. వర్వత శిఖరముల వై నుండి (క్రిందకు దొర్ది ౦చబడుచున్నది. "బేక్‌ నీటియందుగాని, గోతులందుగాని వడవేయబడి మరాసివేయబడు చున్నది.

అలా లా ట్రా కామి గ ఈ అత్రెవ నరకః స్వర్గ ఇతి మాతః (పచకతతే | జూ ఓ యా యాతనా వై నారక్యస్తా ఇహావ్యుపలక్షీతాః ॥ 166 తల్లీ! కొంవజు స్వర్గము, నరకము ఈ లోకముననే కలవని వచింతురు. వలయనిన నరకయాతనలు ఇచట కూడ కానంబడు చున్నవి, ఏవం కుటుమృం బి భాణ ఉదరమృర ఏవ వా। విసృజ్యేహోభయం (పేత్య భు_క్షే తతృలమీదృశమ్‌॥ 188 మనుజుడు చాల కష్టముతో కుటుంబమును, తన్ను పోమించు కొనుచు తుదకు ఆ కుటుంబమున్కూ తన శరీరమును కూడ మరణిం చిన వెనుక ఇచటనే నదిలివేసి, తాను చేసిన పావఫలమును నరక మున అనుభవించుచున్నాడు. ఏక; (ప్రపద్యతే ధ్వాన్గం పాత్వేదం స్వకలేవరమ్‌ | కుళశలేతరపాధేయో భూతద్రోహేణ యద్‌ భృతమ్‌ ॥ 180 తన శరీరమును ఇచటనే వదలివేసి, (పాణులకు దోహము వేసి కూడబెట్టిన పావమను చారిబక్తెమును వెంట నికుకొని జీవ్రిడు ఒంటరిగ నే నరకమునకు వోవ్రచున్నాడు, అధస్తాన్నరలోకన్య యావకీర్యాకనాదయః | శ్రమశః సమన్ముక్రమ్య పునర్మతావజేచ్చుచిః 18! మనుష్యజన్న లభించుటకు పూర్వము వశువత్యాది జన్మ లందు గల కష్టము లన్నిటిని [కమముగ అనుభవించి, శుద్ధుడ్రై జీవుడు తిరిగి మనువ్యు జన్య ఎత్తుచున్నాడు, అకల్పః స్వాజ్ఞచేస్టాయాం శకు న ఇవ పజరే అటి జ తత లబ్ధిస్మృతిర్థైవాత్మర్మ జన్మశతోదృవమ్‌ ॥ స్మరస్టీర్హ మనుచ్చ్వాసం శర్ష్న కిం నామ వినకే॥ 182

206 భాగవత రత్నాకరము జని ్రంచునపుడు జీవుడు తల్లి గర్భమందు వంజరములో బంధింవబడిన వట్నీవలె వరాధీనుడై. అవయవములను కదలించ లేక యుండును. అదియే నమయమున అదృష్టవశాత్తు అతనికి న్న్హరణ శక్తి నసంపా_ప్రంచుచున్నది, అపుడు ఇదివరకటి వందలకొలది జన్మ “లందలి కర ్రలు అతనికి జ్ఞానకమునకు వచ్చి నృపా తప్పిపోవును, ఇట్టి స్థితియం దతనికి వమి శాంతి లభించును ? ఆరభ్య స_ప్టమాన్మాసాల్లబ్ధదోధోఒపి వేపితః | నైకథశా ప్రే సూతివా తై ర్విష్టాభూరివ సోదరః ॥ 198 వడవమాసము (పారంభముకాగా జీవ్రని యందు క్షానళ క్రీ -ఈఉదయించును. కాని (వనూతివాయువువలన అతడు ఉదరమున ఉత్పన్నమైన పురీమమందలి కీటము వలె ఒశే స్థానమున ఉండజాల “కుండును. నాథమాన బుషిర్భీతః స్పష్టవ్యధిః కృతాజ్ఞులిః | స్తువీత త౦ విక్లవయా వాచా యేనోదరేఒర్చితః 1 104 అపుడు న వధాతుమయమగు స్థ్ఞూలశరీరమున బంధింవబడిన ఆ జీవుడు మవాభయమును పొంది చేతులు చోడించుకొని దీన వాక్కుతో తనను (తన కర్మ ననుసరించి) తల్లి గర్భమున వడ వై చినట్టి ఆ (వభువును స్తుతించును, -జ న్తురువాచ ; య స్త్వ్వ్యత బద్ధ ఇవ కర్మభిరావృతాత్మా భూ తేన్తియాశయమయీమవలమ్బ శి మాయామ్‌ | జీ ఆ స్టే విశుద్ధమవికార మఖజ్ఞటోధ మాతఎ్యమాన హృదయేఒవనితం నమామి ॥ 105

శృతియ స్కంధము త0$0 జీవుడు చెప్పెను ఈ తల్లీ గర్భమున దే హేందియ మనోర్తూవమగు మాయను అశయించి పుణ్యపావ కర లచే కవ్ప్చబడుటవలన బద్ధునివలె తోచు వాడును, నాయొక్క_ నంత_ప్త. హ్ఫ్ళాదయమున స్ఫురించువాడును, విశుద్ధుడును, నిర్వి కారుడును, అఖండ బోధన్వరూపుడును అగు వర చూత క నమన్క-రించుచున్నా ను, ' యఃపజ్బుభూతరచితే రహిత శరీరే చృన్నో య థేన్దియగుణార్థ చిదాత్మకోఒహమ్‌ । తేనావికుణ్ణ మపిమాన మృషిం తమేనం_. వన్దే పరం (ప్రకృతి పూరుషయోః పుమూంసమ్‌ ॥ శేలీ6ి నేను వా_న్తవముగ శరీరాదిరహితుడవై నను, చూచుటకు పాంచభౌతిక శరీరముతో _ నంబద్ధుడవై యున్నాన్యు.. క్షనుకనే ఇం్గదియ,. గుణ, శచ్చాదివిషయ, చిడాఖాసరూవమున తోచు చున్నాను ఈ శరీరాది ఆనరణచే కుంరితము "కాని మహిమ కల వాడను, [వకృతి పురుషుల నియంతయు, సర్వజ్ఞుడును అగు వరమ పురుషునకు నమస్క_రించుచున్నాను, | యన్మాయ యోరుగుణకర్మనిబన్థనేఒస్మిన్‌ సాంసారిక పథి. చరంవ్తదభిశమేణ |". , నష్టస్మృతళిః పునరయం.ప్రవృజీత లోకం యుక్త్యా కయా మహదను(గ్రహమ న్తరేణ ॥ 10? ఆ మాయవలన_ స్వన్వరూవ నతి సశిరచిపోవుటవలన జీవ్రడు అ నేకవిధముైన" సత్త్యాదొసణముల కర్శలయొక్క- బంధన ముతో గూడి ఈ సంసార్వమార్లమందు పెవిధ: కష్టములు- ఈనుభవిం చుచు తిరుగుచున్నాాడు, "కాన్సన ఆ వరమపురుషుడణు.. “వరమాత్ము కడ

210 భాగవత రత్నాకరము యొక్క- అన్ముగహాము లేనిచే వ యు_క్తిచేత అతనికి తన న్వరూవ మును శార్చిన జ్డానము కలుగ గలదు?

జ్ఞానం యదేతదదధాత్క్మతమః స దేవ =

ప్రౌలికం స్టిరచరేష్వను వర్పికాంశః

తం జీవకర్మ పదవీమనువర్హమానా -

ప్రాష్యతయోపళమనాయ వయం భజేమ ॥ 108

నాకు కలిగిన (తి కాలజ్ఞానిమును వారు తన మజి యెవ డొనంగాను? స్టైావరజంగ మనమ_్త్ప (వౌణులందును వారే అంత ర్యామి రూవమున విరాజిల్లుచున్నారు కావున జీవరూవమగు గర్భ జనిత వదవిని అనుభవించు మేము మా త్రివిధ తావముల శమన మునశైై వారినే భజించుచున్నాము

దేహ్యన్యదేహవివరే జరరాగ్నినాస్పగ్‌ _

విబ్మూ(త కూపపతితో భృశత ప్ర దేహః ।

ఇచ్చన్నితో వివసితుం గణయన్‌ స్వమాసాన్‌

నిర్వాస్యతే కృపణ ధీర్భృగవన్‌ కదా ను॥ 109

మహాత్మా! "జేపహూదారి యగు ఈ జీవుడు తల్లి గర్భమున మలమూ[త ర_క్తములతో నిండిన బావియందు వడియున్నాడు. తల్లి యొక్క జరరాగ్నిచే ఈతని శరీకము మిగుల నంవ_త్తమగు చున్నది. అటనుండి బయటవడ దలంచుచు అతడు తన నెలలు 'లెక్కటపెట్టుచున్నాడు, (వభూ! ఈ దీనుని. ఇచటినుండి ఎపుడు. జయటకు వంపుదువు ?

తస్మాదహం విగతవిక్లన ఉద్ధరిష్య

ఆత్మానమాకు తమనః సుహృదాఒ౬ఒత్మనైవ।

భూయో యథా వ్యసన మేతదనేకరన్ధ్రం

మా మే భవిష్యదుపసాదిత విష్ణుపాదః 200

తృుతఉయ స్క-.ంధము వ్ల? కావున నేను వ్యాకులత్యమును వదలి హృదయమందు (శ్రీ! విష్ణుభగ వానుని సాదములను స్థాపించుకొని నా బుద్ధియొక్క_ నహ యమువచేతనే చాల శ్మీఘముగ ఈ నంసార సము[ద్రమును దాటి వై చెదను దానివలన అనేక దోవములతో గూడిన ఈ నంసార దుఃఖము తిరిగి నాకు కలుగకుంకును కపిల ఉవాచ పతితో భువ్యసృజ్నూత్రే విష్టాఘారివ చేష్టతే | రోరూయతి గతే జ్ఞానే విపరీఠాం గతిం గతః॥ 201 కపింయడు చెప్పెను తల్లీ! ఈ (వకారము [ప్రార్థించిన జీవుడు తల్లి గర్భమునుండి బయటకు రాగానే తల్లి యొక్క- ర_క్త్ర, మూ(త్రములందు మలమందలి పురుగునలె గిల గిల తెన్నుకొనుచుండును, ఇదివరలో గర్భవానమం దాతెనికి కలిగిన జ్ఞానమంతయు అపు డతనికి నశించిపోవుచున్నది. మజీయు. అతడు వివరీతదశను (చేవోభిమానరూవ అజ్ఞానదశను) బూంది మరల మరల ఇద్దగా వడ్చుచున్నాడు తదర్థం కురుతే కర్మ యదృద్ధ్దో యాతి సంసృతిమ్‌ యోఒనుయాతి దదశ్ష్హేశ మవిద్యా కర్మబస్థనః 1 202 చి యణ వీ శరీరము అతనికి వార్థక్యాది అనేక విధములైన కష్టముల నొనంగుచున్నదో ॥ అవిద్యా, కర శ సూ(త్రములచే బంధింవబడుటచే నదా అతని వెంట తగుల్కొానియుండుచు రక రకములైన కర లను చేయుచున్నదో + వానియందు బంధింవబడుటవలన అతనికి మరల మరల నంసారచ్మక్రమున వడవలసి వచ్చుచున్నది, సత్యం శౌచం దయా మౌనం బుద్దిః శ్రీ ర్లీర్యశఃక్షమా $ వ! ఏమే శమో దమో భగశ్చేతి యత్సజ్లాద్యాతి సజ్ఞయమ్‌ ॥ 208

అపి భాగవత రత్నాకరము తేష్వుక్నాన్తేషు మూఢేషు ఇజ్జితాత్మ స్వసాధుష సళ్ల ౩నకురాజ్భో చ్యేషు యోషి త్కీడామృగేషు చ॥ 204 విషయలోలుతగు. "చారి సాంగత్యముచే జివునియొక్క_ సత్యము, శౌచము దయ, వాక్సంయమము, బుద్ధి, ధిని సంవత్తి, లజ్జ, క్షీర్ధి ఓర్పు, ఇంద్రియ మనన్సంయమము, ఐశ్వర్యము - "మొదలగు నద్దుణములన్నియు నశించివోవుచున్నవి కావున వాల శోచనీయములును, (ప్రీలయొక్క_ (క్రీడా మృగములును (ఆట బొమ్ములు), అశాంతులును, మూఢులును బేహోత '్రదృష్టి కలవారును అగు దుష్టుల సాంగత్యమును ఎన్నడును చేయరాదు, న తథాస్య భ వేన్మోహూ బన్ఫశ్చాన్య [(పసజతః | యోషిత్సజ్లాద్యథా పుంసో యథా తత్ప్సజ్ష్‌సజ్లతః 1 206 (శ్ర్రీలయొక శ్రాయు, (స్త్రీల సాంగత్యము కలవారియొక్కయు, "అట్టి బంధనము మటి. బేనిమమొక్క_. నాంగ త్యమువలనను కలుగ” నేరదు, బలం మే పశ్య మాయాయాః స్తీమయ్యా జయినోదిళామ్‌ | యా రోతి పద్మాక్రా-స్తాన్‌ (భూవిజృమ్చేణ 'కేవలహ్‌ ॥ 206 “అహా ౯ నారాయక్కవ "ఈ 'స్ర్రీనూవిణీ మాయగమొక్క. బలమును కైశ్లైంపుము | .అదింతన కనుబొమ్మల విలానమా[ తము వేత నే నొవ్చ గొవ్చ దిగ్యిజయులగు- వీరులను కూడ కాళ్ళతో (తొక్కి వేయు చున్నది, శ సణ్గం న కుర్యా(త్పమదాను జాతు యోగస్య పారం పరమారురుతు? ; నుర్సేవయా (పతిలబ్ధాత్మలాథో వదాన్గి'యా నిరయద్వారమస్య ॥ 207

తృతియ స్కంధము 216

'యోగముయొక్క_ గొవ్చ వవమందు అరూణుడు “కాదలంచిన వాడు, లేక మతక్సేవా శవకౌనముచే" ఆత్మానాత్మ శ వివేకమును: బడసినవాడు (స్ర్రీల సాంగత్యమును ఎన్నడును. చేయరాదు. వలు యనిన అట్టి సాంగత్యము వానికి జెరువబడిన 'నరకద్యారముగా చెవృబడెను,

దేహేన జీవభూతకేన లోకాల్లోకమను (వజన్‌ |

భుజ్జూన ఏవ కర్మాణి కరోత్య విరతం పుమాన్‌ 1 208

"దేవీ! జీవుని ఉపాధిళూవమగు సూత త్రో రీరము ద్వారా అతడు ఒక లోకమునుండి వుతియొక లోకమునకు పోవుచున్నాడు- మజియు తన (ప్రారబ్ధ కర ్రాను అనుభవించుచు. నిరంతరము ఇతర "చీపాములు పొందుటకొణజకై ఇతర కర '్రలను వేయుచున్నాడు.

న హ్ప్‌ సమమః।ః తస్మాన్న కార్యః సస్ర్రానో న కార్పణక్థం న గులన్ళి తం బుద్ధ్వా జీవగతిం ధీరో ముక్రసజ్గశ్చ రేదిహ ॥ సమ్యగ్దర్శనయా బుద్ధ్యా యోగ వై రాగ్భయు క్తయా | మాయా విరచితే లోకే చరేన్న్యస్య కలేవరమ్‌॥ 210

కాల

కావున జీవుడు మరణాదులవలన భయమునుగాని, దీనత్వ మునుగాని, మోహమునుగాని పొందరాదు అతడు తన యదార్థ న్వరూవము. నెటింగి ధైర్యముగ,' సిన్చంగభావముతో నంచరించ వలెను మజియు ఈ మాయామయ నేంసారమున యోగ, వై రోగ్య నహితమగు సమ్యక్‌ - జ్ఞానముతో గూడిన బుద్ధిచే భరీఠరమును "ఆాకట్టువలె నుంచుకొని డానితో తగసలుకొనక అనాన_క్తముగ వ్యవసహారించవ లెను, |

యే స్వధర్మాన్న దుహ్యబన్ది ధీరాః కౌమార్ధహేత వే |

నిఃసజ్లాన్య సకర్మాణః (పళశా నః శుద్దచేతసః॥ 211

వుసేశీ భాగవత రత్నాకరము నివృ త్తిధర్మవిరతా నిర్శమా నిరహజ్కతాః ; స్వధర్మాఖ్యేన సత్త్వేన పరిళుద్ధేన చేతసా ౩ 212 ఎవరు న్వధర్శ శ్రములను అర్థ, కావుముల కొజనై ఉవయో గెంచరో, భగవంతుని (వనన్నత్వము కొఅశే వానిని వాలించుదురో- అట్టి అనానక్రులును, (వశాంతులును, నినృ త్తి ధర్మ వరాయణు లును, మమత్వరహితులును, అహం కారళూన్యులును అగు వారు నత్త్వగుణము ద్వారా నర్వథా శుద్ధ చిత్తులగుచున్నారు, సూర్యద్వారేణ తే యౌ ని పురుషం విశ్వతోముఖమ్‌ । పరావరేళం (పకృతిమస్యోత్స త్వ _న్తభావనమ్‌ ॥ £18 సర్వవ్యావియు, పూర్మ పురుషుకును కార్య కాంణమయావమగు జగత్తు మొక్క. నియంతయు, (వవంచము యొక్క. ఉవపాదాన కారణ మున్ను, నృష్ట్విస్థితి నంవోర కారకుడును అయిన (శ్రీ వారినే ఫవాందు చున్నారు ఆథ తం సర్వభూతానాం హృత్పద్మేషు కృతాలయమ్‌ | (శుతానుభావం ళరణం (వజ భావేన భామినీ ॥ రొకేథీ కావున తన్లీ ! ఇపుడు నీవును అత్యంత భక్తి భావముతో ఆ (శ్రీపారి యొక్క. పాదములనే శరణుబొందుము. నమస్త (పాణుల యొక్క పృాదయకమలమే వారి మందిరము అయి యున్నది, నీవు కూడ నావలన వారి (వఫావమును వింటివి, నూనం దై వేన విహతాయే బాచ్యుతకథా సుధామ్‌ । హ్‌త్వా శృణ్వ _న్య్యసద్గాథాః పురీషమివ విడ్భుజః ॥ 316 ఆహో! మలమును భుజించు జంతువులు వులమునే అచే ీంచునట్లు, ఎవరు భగవత్క_థామృతమును వదిలి వె చి నిందితము

తృతీయ స్కంధము ఈడ టి లగు విషమయవ్నార్తలనే విందురో, అట్టివారు తవ్చక ్రైవముచే నివాతులైనవారే యగుదురు. వారు మందభాగ్యులు, తస్మాత్త్వం సర్వభావేన భజస్వ వర మేష్టినమ్‌ | తద్దుణాశయ యా భక్త్యా భజనీయ పదామ్బుజమ్‌ ॥ 210 కావున తల్లీ ! ఎవరి పాదకమలములు సదా భజింవదగినవో అట్టి భగవంతుని భ_క్తిద్వారా సర్వ విధముల (శరీర వాబ్బనంబు లతో ) భజింపుము, వాసుదేవే భగవతి భ_క్రియోగః (ప్రయోజితః। జన యత్యాళు వైరాగ రం క్షానం య్యదృహ్మ దర నమ్‌! లే? భగవంతుడగు వాసు బేవుని యెడల ఒనర్చబడు భ_క్తియోగము [(వవంచము యెడెల వైరాగ్యమును, (బవ్మా సామాతాార రూన యగు జ్ఞానమును శీఘముగ కలుగ జేయును, యదాస్య చిత్తమర్థేషు సమేష్విస్ట్రియవృ త్రిలిః 1 న విగృహ్హాతి వైషమ్యం ప్రియ మ్రియ మిత్యుత ॥ 216 స తదై వాత్మనాఒబఒత్మానం నిః సజ్లి సమదర్శనమ్‌ | "పీ యో పాదేయ రహితమారూఢం పదమీకతే ॥ 818 వా_న్త్వవముగ నమస్త వడార్థములు భగవద్రూూవములగుట వలన నమానములే అయియున్నవి, "కావున ఇందియ వృత్తుల ద్యారా భ గవద్భషక్తుని చిత్తము ఎపుడు వాని యందు [సియ అపప్రియ రూవమగు విషమత్వమును అనుభప్‌ంచకుండునో, సర్వత భగవం తునే దర్శించునో, అపు డాతడు సంగరహితమైనదియు అందటి యందును నమరూవమున నున్నదియు, త్యాగ్గగవాణరహిత మైన దియు తన మహీమయందు అరూఢమై యున్నదియు నగు తేన ఆత్తను | బప్యారూవముగ సామొత్కరించుకొనును,

క! భాగవత రత్నాకరము జ్ఞానమా(త్రం పరంబ్రహ్మ పరమాత్మేశ్వరః పుమాన్‌ దృశ్యాదిభిః పృథగ్భావై ర్భృగవానేక ఈయతే ॥ 2920 అదియీ జ్లానన్వరూవము, అదియే వరబహ్మాము, అదియే

వరమాత్మ, అదియీ ఈశ్వరుడు, అదియే పురుషుడు ఆ ఒక్క భగ

వంతుజే స్వయముగ జీష్టడు శరీరము, విషయములు, ఇం(దియా

దులు మున్నగు అనేక రూవములందు నోచరించుచున్నా వ, ఏతావానేవ యోగేన సమ(గేజేహ యోగినః | యుజ్యకేఒభినుతో హ్యర్ధో యదసబజ్లన్తు కృత్స్నశః ॥ 221 యోగుల యొక్క- నమ్నన్త యోగసాధనల అభీష్ట ఫలము

నమన్త దృశ్య (వవంచము యెడల నంగము (ఆన క్తి "లేకుండుటయ్‌ే

యగును, క్షానమేకం పరాచీనై రిన్టియైర్భ్రహ్మ నిర్గుణమ్‌ . అవభాత్యర్థరూ పేణ (భొన్తా కద్దొదిధర్నిణా (॥ విల్లిలి (బహ్ముము వఏశమును, జ్ఞానన్వరూ వమును, నిద్దణమును: తయియున్నది. అయినను బాహ్యావృత్తులు గలిగిన ఇంద్రియముల ద్వారా (ఛాంతివశ మున శత్తాది ధర '్రములుగల విభిన్న వదారముల

ర్ధూవమున భాసించుచున్నది. న ఏతదై్వ్వై (శద్దయా భక్త్యా య₹గాభ్యాసేన నిత్యశః | ఇళ ల మ అర సమాహితాత్మా నిఃసల్లో విరక్త్యా పరిపళ్యతి॥ _ 228 ఎవడు (శద్ధ, నే _కీ-చై రాగ్యము,- నిరంతర యోగాభ్యానము

వీని,ద్యారా వక్యాగచిత్తుడును, అనంగ బుద్ధి గలవాడును అగునో

ల్లట్రివాడే ఈ జగత్తును బ్లా స్రరూవముగ వీవీంవగల్లును, క్ఞానయోగళ్ళ మన్నిష్టో నైర్గుణోో భాక్తిలకణః | ద్వయోర పెక్టర్‌ ఏవార్డో "భగవచ్చబ్ద' లక్షణః |] 2

తృఠయ స్కంధము వ్ల[7 "జీవీ ! నిర్లుణ (బహ శ్రనంబంధమైన జ్ఞానయోగ ము, నా యెడల గావింవబడిన భ_క్రియోగము - ఈ ₹ెండిటి ఫలితము ఒకళే అయి యున్నది ఆ ఫలితమునే భగవంతుడని ెవూచున్నారు, యథేన్టియైః పృథగ్దారై రర్జో బహుగుణ్యాశయః | ఏకో నానేయతే తద్వదృగవాన్‌ శాస్త్రవర్మ్మభిః ॥ ౨౨5 రూవ రనగంధాది అనేక గుణములకు ఆశయభూత మగు ఒకే వడార్థము భిన్న భిన్న ఇం్ధదియముల ద్వారా .భిన్నర్తూవము లుగ అనుభవింవబడునట్లు ఫాన్రుముయొక శ విభిన్నమార్షమ్తుల ద్వారా ఒకే భగవంతుడు అనేక విధములుగ అనుభూత మగు చున్నాడు [(కియయా (కతుఖిర్దాన్నై స్తవః స్వాధ్యాయమర్శనైాః ఆత్మేస్షియ జయేనాపి సంన్యానేన చ కర్మణామ్‌ ॥ 226 యోగేన వివిధాబ్షేన భ క్రియోగేన చైవ ప. ధర్మేశోభయచిహ్నేన యః పవృ త్తి నివృ త్తిమాన్‌॥ 927 ఆత్మక త్ర్వ్వావ బో ధేన వైరాగ్యేణ దృఢేశవ చ! ఈయతే భగవానేభిః సగుజో నిర్లుణః స్వద్భుక్‌ 1 2268 అనేక విధములైన కర్శకలావములు, యజ్ఞము, దానము, తవస్సు, వేదాధ్యయనము, "వేదవిచారణ, _ మానన్సంయమము,. ఇంద్రియ నిగ్రహము, కర్మత్యాగము, వివిధ అంగములతో గూడిన యాగము, భ_క్రియోగము, (వవృ _త్తిధర్శము: నివృ తిభర్హుము, నకామధర్శము, కామధర్థుము, నిపష్కామధర్శము, ఆత క్‌ _త్వళ్షానము, దృఢ వై రాగ్యము---అను ఈ నమ్హ సాధనముల ద్వారా. నగుణం నిర్ష్ణణ రూపుడును, స్వయంవ కాశుడును అగు భగవంతుజే పొంద. బడుచున్నాడు, -

వేం భాగవత రత్నాకరము నై తత్టలాయోపది శేన్నావినీతాయ కర్షిచిత్‌ | న స్త్‌్రాయ న భిన్నాయ వైవ ధర్మధ్వజాయచ॥ ౨99 న లోలుపాయోపదిశేన్న గృహారూఢ చేతసే। నా భక్తాయ చ మే జాతున మదృ క్త ద్విషామపి ॥ 280 తల్లీ! నేను నీకు చెప్పినను ఈ జ్ఞునబోధను దుష్టులును, విన యము లేనివారును, గర్వులును, దురాచారులును, దంభము కల వారును, నా భక్తులను "బ్వేషించువారును అగు వారికి చెవ్చరాదు, (శద్దధానాయ భక్తాయ వినీతాయాన సూయవే | భూతేషు కృతమై.త్రాయ ళ్యుకూషాభికతాయ చ ॥ 0! బిపొర్లాత విరాగాయ శా నచితాయ దీయతామ్‌ । న! అబీ. అలి నిర్మత్సరాయ శుచయే యస్యాహం (పేయసాం (ప్రియః॥ ౨82 మిగుల (శద్ధకలవాడును, భక్పుడును, వినయముకలవాడును, అతరుల యడల దోషదృష్ట్యి లేనివాడును, సమ_న్తపాణులతో మిత త్యము గలిగియుండువాడును, గురు సేవాతత్పరుడును, విషయము లందు అనానక్తుడును శాంతచిత్తుడును, మాత్సర్యరహితుడును, వవితచిత్తుడును, నన్ను వరమ (పీయునిగ నెంచు వాడును అగువానికి చీనిని తవ్ప్చక ఉవ బేశింవవలెను, య ఇదం శృణుయాదమ్చ (శ్రద్ధయా పురుషః సకృత్‌, యో వాభిధ త్తే మచ్చిత్తః స హ్యేతి పదవీం చ మే ॥ ౨88 అమ్మా్మా! ఎవడు నాయందు చిత్తమును లగ్న్యవజచి ఈ బోధను, ఒక్క వర్యాయమైనను [శవణము 'వేయుకో, లేక ఇెవ్వునో, అతడు నాయొక్క మహోన్నత వదమును (మోతమును) వఐవొందును,

తశృతియ నసృంధము వ[9ి మైైకేయుడు చెప్పెను విదురుడా! కవీలుని ఈ బోధను వినిన విమ్మాట కర్పముని (వియవత్ని యగు ేవహూతి యొక్క మోవామను తెజు తొలగి పోయెను, అత్తతి అమెత త్వశాత్రుజ్ఞానముయొక్క- ఆధార భూమి మైన కపీలునకు (వణమిల్లి ఈ [వకారముగ వారిని స్తుతింవదొడ గెను, యన్నామధేయ (శవణాను కీ ర్తనాద్‌ య్యత్ప్రహ్వణాద్యత్స్మరణాదపి క్వచిత్‌ శ్వాదోఒపి సద్యః సవనాయ కల్పతే కుతః పున సే భగవన్ను దర్శనాత్‌ ॥ 9ికికీ మహాత్మా! మిోయొక్క నామములను (శవణను చేయుట ఇేతను, కీరించుటవేశను, ఎపుడైన మోకు నమస్కరించుట చేతను, మిమ్ములను న ్రించుటచేతిను, కుక్కూమాంనమును తిను చండా లుడు కూడ సోమయాజవలె పూజసీయుడగుచున్నాడు. ఇక మిోా దర్శనముచే మనుష్యుడు కృతకృత్యుడు కాగలడని వేజుగ చెవ్చ నలయునా ? అహో బక శ్వపచోఒతో గరీయాన్‌ యజ్జిహ్వా(గే వర్తతే నామ తుభ్యమ్‌ తేపుస్తప స్టే జహువుః స స్నురార్యా (బ్రహ్మానూచుర్నామ గృణన్లియే త్తే వితిక అహో! చండాలుడై నను అతని నాలుక చివర నూయొక్క- నామము విరాజిల్లుచో (మి నామమును ఉచ్చరించినచో) అతడు సర్వులకంయె (ేఘహ్రడే యగును (శేస్టుడగు ఏ మనుజడు మా నామము ఉచ్చరించునో అతడు తవస్సు, హోమము, తీర్థస్నానము నచాచారపాలనము, వేదాధ్యయనము - వీని యన్నింటిని ఆచరిం చినవాదే యగును,

క /! భాగవత రళ్టైుకదయు త్‌పీల ఉవాచ (శద్దతై నె వతేన్ధుతం మసహ్యూం డొష్టం య(ద్ప్రహ్మచాదివిః? ”) జి యేన చూషుభవం యాయా చృత్యుత్యుద్భ బ్యతద్విదః 4 288 తోవచుతు చొప్పెను తల్లీ! శకు ఇప్పిన ఈ బోధ యందు విప్యానము. గలిగి యుదిడుము (న్మాహాదులగు జనులు వీనిని జవించ్రికి దీనిద్వారా సీపు జననమరణ రషాతవుగు నొమమొక్క న్వ్యయావముము వొంచెదవ్చు వవరు ఇట్‌ అత్మభోద్ధ సెజులోనో వారు అననటురణ రంవ నంవారో చకమందు వజినోవ్రవురు మెతేయడు బొప్పెను విదురుడా! శ్ర [వకారమయు౫ కపిలుడు హోధింలబిన వమాన్లము ననునరించి చక్కగ సొధనవీక్సి అచిరకౌలములోశ "జీవపనూతకి నిత్యముదక్తుడును, వరమాత్ము న్వరోాపుకును అస. ఇగవంతుని పొంచెను, తృతీయ స్కంధము. న్యూ వ్తము ఓ్‌

టు భాగవత రత్నాకరము 4. చతుర స్కంధము ఇ

మైకేయుడు చెప్పెను

ఓ విదురుడా ! (బహా శై చేని కుమారుడగు దతు[వజూవతి మనువు కొమా_కై యగు [వసూతిని వివాపాము వేసికొనెను. - ఆమెవలన అతనికి సుందర న్నేతములు కల వదునాజువుంది ఫలొమా_థైలు కలిగిరి దయుడు వారిలో వదమూడుమందిని ధర్మ- మునకు, ఒకరిని అగ్నికి, ఒకరిని పితృగణమునకు, బఒకరిని, (వవంచ మును లయ 'మొనర్చ్భునట్టియు, నంసార బంధమును అంత మొనర్చ్భు నట్టియు వరమశివునకు ఒవంగెను, శ్రద్ధ మె త్రి దయ శాంతి తుష్టి, పుష్ట, (క్రియ, ఉన్నతి, బుద్ధి, మేధ, తితిమ, హీ, మూర్తి అను వీరు ధర్మిముమొక్క- భార్యలు, నమ_స్త గుణములకును నిధి మొన మమూంర్తిదేని నరనారాయణ. బుషులను కనెను ఆ శుభ నమయమున అవ్పరనలు నృత్య మెంనర్ససాగిరి, మజియు గొవ్ప ఆనందోత్సవము జరిగను, (టైహ్మాది -చేవతలందబును సో,తముల ద్వారా భగవంతుని ఈ విధముగ స్తుతించ దొడగిరి

ఆకొళమందు అనేశ రూపములు “కల్పింపబడునట్లు; ఏవరు మాయ ద్వారా ఈన స్వరూపమందు ఈ(ప్రపంచమును సృష్టించిరో, మజియు తన అ్యస్వరూనమును వ్యక్తము చేయుటకాఅకై "బుషి సహితముగ ఛర్మముయొక్క_ గృహమందు (ప్రకట మయ్యెనో అట్టి పరమపురువుడగు పరమాత్మకు నమస్కారము

లలల భాగవత రత్నాకరము విదుగుడు చెప్పెను

మవోత్సా! దషుడు తన కొమౌా_ం్తె లందటివై నను ఎంతయో వాత్సల్యము కలిగియుండెను కడా! మజి అతడు తన కొమా_్తై యగు నతిని అనాదరించి శీలవంతులలో (శేస్టు డగు శివుని యడల "బ్వేమమేల కలిగియుం డెను ? మైత్రేయుడు చెప్పెను

విదురుడా ! పూర్వ మొకపుడు (వజావతుల యజ్ఞ మందు గొవ్చ గొవ్ప బుషులు, చేవతలు, మునులు, అగ్ని మొదలగువారు, తమ తమ అనుయాయులతో కూడ విచ్చేసిరి అపుడు దయేడు కూడ అఆ నభధయందు (వవేశించెను అతడు తెన తేజస్సుచే సూర్యునివలె (వకాశించు ఆ విశాల నభధాభవనము యొక్క_ అంధ కారమును వోనొట్టుచుండెను అతడు వచ్చుట వూచి (బవ్మా "బేవుడు, శివుడు తవ్చ, అగ్ని వజకు నమ_న్త నభానదులు అతని తేజు స్సుచే వభావితుల్తై తమ తమ అననములపై నుండి లేచి నిలబడిరి, (శివుడు లేచి నిలబడనందు వలన) దయేను శివని నింది?చెరు, కాని శివుడు ఏవిధమైన (వతీకారము చేయక పూర్వమువలెనే నిశ్చలముగ కూర్చుండెను, దానిచే దషముడు మపహాక అధ్ధుడె. చేతి యందు జలము గైకొని శివుని *సీకు యజ్ఞ భాగము లభించకుండు గాళ '” అని శవించిను చాల కాల్వమైన ఓీదవ దత్వుడు జేయ యజ్ఞము, బృహాన్చతి నవయసజ్ఞ్స ము అను యజ్ఞమును చేసెను, కాని

ళ్షా

అందు శంకరాది (బహ్మనిష్టంలకు యజ్ఞ భాగము నివ్వ లేదు, ఆ యజ్ఞ మునకు త్తైల్తానము (వక్కాఒనుండి చంచల నేత్రములు గల గంధర్వ, యతు(స్రైలు మెజయుచుండు కుండలములను ధరించి నిమాూనములలో పోవ్రచుండుట చూచి దతకుమూరియగు సతికి ఉత్పుకత జనింం ఆవె భూతనాథుడనగ తన భ _రృమొన శివునితో నిట్లు నెను.

చతుర్ధ నస్కృంంధవు బవలే నతి చెప్పెను వామబేవా! ఇపుడు మా మామగారైన దత్శవజావతి గొవ్చ యజ్ఞము చేయుచున్నట్లు వింటిని చూడుడు ! ఈ దేవత లందణు అచటికే వోవుచున్నారు. మో కభ్మిపాయమున్న చో మనము కూడ అచటి శేగదము థ్రీళభగవా నువాచ త్వయోదితం శోభనమేవ ళోభనే అనొాహుతా ఆప్యభియ _న్ది బన్టుషు | అపు ఆద త్తే యద్యనుత్పాదిత దోషదృష్టయో దలీయసానాత్మ క్రమదేన మన్యునా ॥ కే (శ్రీభగవంతుడు చెప్పెను సుందరీ! బంధువుల యొద్దకు పిలువకుండగనే వెళ్ళవచ్చు గచా యను నీ అభ్మిపాయము సరిమైన జే కాని వారి దృష్టి (వబల "చేహాభిమానిముచే ఉత్పన్నమైన మదము, [కోధమువలన 'బ్వేన దోవముతో కూడినది కాకుండునపుడు మా(తతమే ఆ [(వకారము చేయవలెను విద్యాతపోవి త్త వపుర్వయః కులైః సతాం గుజైః షడ్ఫిరస త్తమేతరైః యమునా అవాలి య్‌ స్మృతా హతాయాం భృతమాన దుర్ద్భృశః స్తబ్ధా న పళ్యన్ది పొ ధామ భూయసామ్‌ ॥ సై విద్య, తపస్సు, ధనము, దృఢమైన శరీరము, యావనము, ఉన్న తకులము--అను ఈ ఆలణును నజ్జనులశై నచో గుణములుగనే యుండును. కాని అల్పులకు అవియే అవగుణము లగును, వల యనిన, వానిచే వారి అభిమానము వెరిగిపోవును, మజియు దృష్టి దోష యుకృమై పోవును, వివేక శక్తి నశించును. ఇక్కారణమున వారు మహాత్ముల (వభావమును చూడజూలకుందురు,

224 భాగవత రత్నాకరము తథారిభిర్న వ్యథతే శిలీముఖై ః 'కేతేఒర్సితాళ్లో హృదయేన దూయతా స్వానాం యథా వ(కధియాం దురు కక్తిభి _ ర్రివానిశం తప్యతి మర్శతాడితః ॥॥ త్రి "జేవీ! కుటిల బుద్ధిగల స్వజనుల యొక్క. కుటిల వచనము లవే ఎట్టి జాధ కలుగునో, అట్టి బాధ శ (తువుల చఛాణములచే కొట్టబడినను కూడ కలుగకుండును. వలయనగాా శాణములచే శరీరము ఛిన్నభిన్న మైనను వదియో విధముగ ని[దవచ్చును, కాని కువాక్యముల చే మనస్సు ఇాధింవబడినవో మనుజుడు హృదయ వేదన చే రాతిందినములు వరితవించుచుండును -(పళత్యుగ్ద మప్యశయణాభివాదనం విధీయజే సాధు మిథః సుమధ్యమే । (పాజ్ణెః పర స్కై పురుషాయ చేతసా గుహాళయాయైవ న దేహమానినే ॥ శీ సుందరీ ! బేవీ! సీవ్ర (వజావతుల -నభలో వారిని వల ఆద రించ్‌ లేదని అడిగె వే మో,- ఎదురుగా వెళ్ళీ, ఆహ్వానము చేయుట, న్యభుత్యమం- చూపుట్క నవమన్కరించుట మున్నగు [క్రియలు వవిా లోగోక వ్యవహారమున _వరన్బరము ఒనర్చ్పబడుచుండునో, అవి త_త్త్యజ్ఞానులచే. చాల చక్కగ ఆచరించబడుచుండును,. వారు అంతరాష్టమి” రూవమున 'నర్వుల పృాదయమందు. వసించుచున్న వరమపురుషుడగు వాసుబేవ్రనకే. నమృస్కా-రామలను గావించు చున్నారు, బేహాభిమానియగు మనుజునకు కాదు,

అబలుజ్జ ణగ్టాలథుయి ళు కు ల్‌ సత్త్వం విశుద్దం వసుదేవ శబ్దికం నా గో టి యదీయలే తత్ర పుమాన పావృతః | స్వే చ తస్మిన్‌ భగవాన్‌ వానుదేవో హ[్గధోక్షజో మే నమసా విధీయతే ॥ ర్‌ వరశుద్ధమైవ మనస్సుయొక్క_. వేలే *నసుటేవుడు” వల యనిన చానియం'బే ఫిగనంతుడగు వాసుచేవునియొక్క. అవరోతు. మగు అనుభవము కలుగును అట్టి శుద్ధచిత్తమందున్న ఇం్యదియా తీతుడగు. భగవంతుజైన వాసుజేవునకే నేను నమస్కరించు చున్నాను కావున (వ్రియురాలవగు దేవీ । ఎవడు (ప్రజాపతులయొక్క యజ్ఞమందు, నా పెలన ఏ అపరాధము లేనప్పటికిని నన్ను కటువాక్యములతో తిరన్కరించెనో) అట్టి దిక్షుడు నీ శరీరవ.ను ఉత్పన్నము చేసిన తంగడి అయినప్పటికిని, నాయొక్క- శ్యతువై నందువలన నీవ ఆతనినిగావి, అతని అనుయాయులనుగాని చూడదలంపు కలిగియుండరాదు మైతేయుడు చెప్పెను శివుని ఆ వచనములను వినగనే సతీచేవియొక్క- హృదయ మును శోకము, రోషము కలంత వజచగా ఆమె బుద్ధి మూఢత్వము నొందెను. అత్తతి వ్రీతివశమున తన అర్ధశరీరమును ఒసంగినట్టి నజ్జన [వియుడగు శివునినూడ వదిలివైచి ఆమె దీర్చ నిశ్వాన మును గ్రైకొనుచు తన పుట్టింటికి బయలుజేజెను. అచటికి వెళ్ళిన పదవ ఆమెను తండి ఆదరింపలేదు, ఆతని భయమునలన అచట ఎవరును ఆమెను నత్క_రింవలేదు. కాని ఆమె తల్లి, సోదరీమణులు చాల నంతోషీంచి (ేమతో ఆదరపూర్వకముగ శాగలించుకొనిరి థీ 'దేవ్యువాచ న యస్య లో కేఒ_స్త్యతిశాయనః వ్‌య = హీ 2, ళ్ళ వ్‌, క్‌ _పథాఫియో దేహభృతాం (పియాత్మనః శ్‌

26 భాగవత రత్నాకరము తస్మిన్‌ సమస్తాత్మని ముక్తవై రే యుజే భవన్తం కతమః (వతీపయేత్‌ ॥ ర శ్రీ సతీదేవి చెప్పెను . అపుడు నతి తన తండితో నిట్లు చెప్పెను) నాన్నగారూ ! శంకరునికంశు "పెద్ద ఈ (వవంచమున ఎవ ఈును లేరు. వారు జేహాధారులగు సమస్త జీవుల యొక్క ఆత్మ అయి యున్నారు. వారికి (పియముగాని, అృపియముగాని ఏదియు "లేదు. కావున వారికి ఏ పాణి యెడలను .వైరములేదు, వారు నము_న్తమునకును కారణభూతులును, నర్వ్యకూ పఫులును అయి “యున్నారు, మిరు తవ్చ మజి యెవడు అట్టివారితో విరోధము "వెట్టుకొనును ? యద్‌ ద్వ్యతరం నామ గిరేరితం నృణాం సకృత్పసణ్రాదఘమాశు హన్ధి తత్‌ | పవి(తకీర్తిం తమలబ్బ్య శాసనం భవానహో ద్వేష్టి శివం శివేతరః ॥ సై! ఎవనియొక్క_ఒ “శివి అను రెండతరములతో "హాడిన చేరును 1వనంగవశ మున ఒక్క వర్యాయము నోటినుండి వెలువడినను, అతని నమ_స్త హా రేన్టేణమే నళింవజేయునో, ఎవరి అజ్ఞ ను ఎవడును ఉల్లంఘింవజాలడొ, ఆహ అటి వవి,త చున్నారు, మిరు భగవంతుడగస నీలకంరుని నిందించువారో అయి యున్నారు. కావున మీ వలన జనించిన ఈ శరీరమును ఇక నేను ఉంచుకొనజాలను. పొరపాటున ఏదైన తినరాని వస్తువును తినినచో దానిని కక్కివేసి తొలగించుట చేతనే మనుజునకు శుద్ధి కలుగునని చెప్పబడినది

చతుర్ధీ సృంంధము 227 మైెతీయ ఉవాచ తతః స్వభ ర్హుశృరణామ్చుజాసవం జగద్గురోళ్చి నయతీ న చాపరమ్‌ | దదర్శ దేహో హతకల్నషః సతీ సద్యః _ప్రజజ్వాల సమాధిజాగ్నినా ॥ కి మైకేయుడు చెప్పెను అపుడు సతీదేవి తన భ_ర్తయు, జగద్దురువును అగు భగ వంతుడైన శంకరుని పాదవద ముల మకరందమును చింతనచేయుచు, తక్కినదంతయు మజచివోయెను, శివుని పాదములు తవ్ప అన్య మేమియు ఆమెకు కనుపించలేదు, దానిచే ఆమె ేపాము సర్వథా దోవరహితమును అభిమూన వర్టితమును అయ్యెను, అయ్యది తదు వరి వెంటనే యోగాగ్నిచే జ్వలించిపో యెను, ఈ (వకారముగ దమునిచే అవమానితమై నతీదేవి (పాణత్యాగము ఇచీసెననియు, ఆతని యజ్ఞ 'వేదికనుండి ఉద్భవించిన బుభువులు తన పార్షదుల సేనను తరిమివైచిరనియు, జేవర్షియగు నారదునిద్యారా వినగనే శివునకు చాల కోవము నచ్చెను, అత్తటి శివుని ఆజ్ఞను బడసి వ్‌ర భద్రుడు కుపితురై దత్రుని యజ్ఞ శాలకు పోయి. దమయిని శిరస్సును యజ్ఞము యొక్క- దతీ.ణాగ్నియందు వడవేసి, యజ్ఞ శాలకు నివ్చం టించి, యజ్ఞమును ధ్వంన మొసర్చి శై లానవర్వతమునకు తిరిగి . వెళ్ళెను అపుడు (బవ్మా దేవుడు "బేవతలకు బాగుగ నచ్చ చెప్పి వారిని, (వజావతులను, వీతరులను వెంట నిడుకొని తన లోకము నుండి వర్వత ేస్ట్రమును, భగవంతు డగు శంకరుని (వియనివ్లాన మును అయిన క్షైలానమునకు వెళ్ళెను, (బ్రహ్మోవాచ జానే త్వామీళశం విశ్వస్య జగతో యోనివీజయోః 1 క క్రేః శివస్య చ పరం యత్తద్పహ్మ నిర నంమ్‌ * $ అాణతి అటి అనాటి

226 భాగవత రత్నాకరము (బిహ్మదేవుడు చెప్పెను

((బ్రవ్మాబేవుడు శివునితో నిట్లు చెప్పెను)--మారు నమ్మన్త జగత్తునకు వభునని నే నెజుంగుదును. విశ్వయోనియగు శి ((వకృతి), విశ్వబీజమగు శివుడు (పురుషుడు) అను ఈ ెండింటికిని వరమై, ఏకరసమై యున్న వరబహ్మామేది కలదో అదియె మోర్తై “యున్నారు,

న వై సతాం త్వచ్చరణార్చితాత్మనాం

భూతేషు సర్వేష్వభి పళ్యతాం తవ ।

భూతాని చాత్మన్యపృథగ్ణి దృక్షతాం

(పాయేణ రోషాఒభిభ వేద్యథా పళుమ్‌ ॥ 10

వ మహాసీయులు మా పాదములందు తము '్రలను నమర్పించు. కొందురో, సమ్మన్త్మపాణులందును మిమేే జ కాంచుచుందురో నమస్త _జీవులను అభేద దృష్టితో ఆత యం టే కాంచుచుందురో, _ అట్టి వారు (ప్రాయః వనువ్రలవలె (కోధమునకు అధీనులు కానేంరు.

మహాత్మా ! మిరు నమ్మన్తమునకు మూలము నమ న్స యజ్ఞ ములను పూర్మ మొనర్చువారు మిశే యజ భాగమును పొందుటకు మికు పూర్తాధికారము కలదు, అయినను ఈ దతు యజ్ఞ యాజకులు మోకు యజ్ఞ భా మివ్వ లేదు. డానిచే ఈ యజ్ఞము మాచే విధ్వంన మొనర్చబడినది. ఇక మి రిపుడు అపూర్మ్మ మగు ఈ యజ్ఞ మును దయచేసి పునరుద్ధరించుడు. (భ్రీ మహాదేవుడు చెప్పెను

(వజాపతి వగు (బస్మదేవా ! బేవమాయచే విమోహిళు లెన దయుడు మున్నగువారి అవరాధమునుగార్చి నేను చర్చించుట "లేదు, జ్ఞప్తికి తెచ్చుకొనుటయు లేదు. వారు జ్యాగతగ నుండుట కొటకై. ఒకింత దండన నొనంగితిని.

వతుర్ధ స్కంధము 200 మైకేయుడు వెప్పెను విదురుడా ! అపుడు ేవతలు, బుషులు అందటును దయుని యజ్ఞ శాలకు దయవచేయుడని శివుని (సాక్టించగా, అపుడు తివ్రుడు వారిని, (బస్మా దేవుని వెంటనిడుకొని అచటి కేగరి అశుతోషుడగు శంకరు డంతట దమయుని పునరుజ్జీవింవజేసి అతని అవరాధమును+ తుమించెను, అపుడు దయుడు (బహ్మబేశ్రడు చెప్పినమోదట ఉపాధ్యాయ, బుత్వ్యిజాదుల నపశయముచే యజ్ఞ కార్యమును (వారంభిం చెను పహావిస్సును చవేతియందుంచుకొని నిలబడిన అధ్వర్యు నితోగూడ యజమానుడగు దముడు పరిశుద్ధ చిత్తముతో శ్రీవారిని ధ్యానింవగనే తత ణము భగవంతు డచట (వత్యతయమయ్యాను, (శ్రీ భగవా నువాచ, అహం బహ్మా చ శర్వశ్చ జగతః కారణం వరమ్‌ , ఆక్క్మేశ్వర ఉప్యదష్టా స్వయందృగ విశేషణః ॥ క్షే శ్రీ భగవానుడు చెప్పెను దయుడా! జగత్తుయొక్క... వరమకారణు డను నేనే, (ట్రహ్మయ్టు, శివుడును నేనే, నేను సర్వులయొక్క- ఆత్మను, ఈశ్వరు డను సాతీని, స్వయంవకాశుడను, ఉపాధి వర్జితుడను అయి యున్నాను. " ఆత్మమాయాం సమావిశ్య సోఒహం గుణమయీం ద్విజః స్పజన్‌ రక్షన్‌ హరన్‌ వి స మైచితామ్‌॥ 12 సృజన్‌ రక్షన్‌ హరన్‌ విశ్వం ద్యధ్రే సంజ్ఞాం (క్రియోచి వ్మివవర్యా 1! నాయొక్క (తిగుణాత్మిక మాయను న్వీకరించి నేనే జగత్తుయొక్క. సృష్టి స్థితి లయములను గావించుచున్నాను. చుజియు అట్టి కర్మల ననునరించి నేనే (బవ్మా, విష్ణువుః శివుడు అను

220. భాగవత రత్నాకరము యథా పుమాన్న స్వాజ్లేమ శిరః పాణ్యాదిషు క్వచిత్‌ ॥ పారక్యబుద్దిం కురుతే ఏవం భూతేషు మతచ్ప్చరః ॥ కఫ మనుజుడు శిరస్సు, హా_న్తములు మున్నగు అవయవములందు.

“ఇవి నాకంయ వేతళైనవి అను బుద్ధి యొట్లు కలిగియుండనో అన్లు

నా భక్తులు (పాణికోట్లను నాకంశు వేజుగ చూడరు (త్రయాణా మేకభావానాం యోన పళ్యతివై భిదామ్‌ ; సర్వభూకాత్మనాం బ్రహ్మన్‌ సశాన్వి మధిగచ్చతి కేల (గ్రహం విష్ణు, మహేశ్వరులమగు మేము మువ్వురము

న్వరూవతః ఒక-లే అయి యున్నాము (ఒకే స్వరూవము కలిగి యున్నాము), మటజియు నమస్త జీవరూవములు మేమే అయి యున్నాము. కావున మాయందు ఎవడు ఒకింలైనను శీదమునుః షకూడడో, ఆతడే శాంతిని పొందును, మెశ్రేయుడు చెప్పెను భగవాను డ్మీవకారము వలుకగా (వజావతుల నాయకుడగుూ దయుడు వారిని యజ్ఞ ముద్వారా అర్చించి, తదువరి అంగభూత, (వథాన యజ్ఞృముల ద్వారా ఇతర "దేవు లందతిని అర్చిం చెను, ఇదం పవ్నిత్రం వరమీళచేష్టితం యశస్య మాయుష్యమఘౌఘ మర్షణమ్‌ | యో నిత్యాదాఒ౬కర్ణ్య నరోఒను కీ _ర్హయేద్‌ ధునోత్యఘం కౌరవ భదక్తిభావతః ॥ 15 కురునందనుడ వగు విదురుడా ! (శ్రీ మవోబేవుని ఈ పావన చర్షిత్రము కీ్పిని ఆయుస్సును ంపొందిరివజేయునదియు? పాన నమణావామును నళించజేయునదియు అయి యున్నది. ఎవడు భక్తి

చతుర్ధ స్కంధము ఉనై.మన్‌ భావముతో దీవిని నదాశవణము, కీర్తనము చేయునో అతడు తన పావజాలమును నశింవ జేసికొనును. [ధువోపావ్యానము మైకేయుడు చెప్పెను మహారాణి యగు శతరూవ, ఆమె భర్త యగు స్వాయం- భువ మనువులకు (పియవతుడు, ఉత్తానపాదుడు అను ఇరువురు పతులు కలిగిరి, ఛగవంతుజై న వాసు బేవుని కళ చే * అవిర్భవించిన వారగుటచే వారిరువురు (వవంచము యొక్క- రతుణమందు తత్స రులై యుండిరి ఉత్తానపాదునకు సుసీత్తి సురుచి అను ఇరువురు ఫార్యలూ కలరు వారిలో సురుచి యెడల రాజునకు చాల వీతి. (భువుస తల్లి యగు నుసీతి యొడల రాజునకు అంత (ప్రీతి 'వేదు.. ఒకనాడు రాజగు ఉత్తానపాదుడు సురుచి కునూరుడగు ఉత్తముని ఒడిలో కూర్చుండ "పెట్టుకొని లాలించుచుండెను, అదియే సమయమున: భ్రువుడున్ను తండి ఒడిలో కూర్చుండదల జెను. కాని రాజు అందుల కంగీకరించలేదు. ఆ నమయమున ఈర్ష గర్వములతో కూడు. వొనిన సురుచి మహారాజు యొక్క_ ఒడిలో (ధ్రువుడు కూర్చుండు టకు [వయత్నించుట చూచి ఈ (వకారముగ దుడుకు మాటలతో ఆతనిని మందలించెను, -_ పిల్లవాడా ! రాజసింహాననమువై కూర్చుండుటకు నీకు అథి కారము లేదు, సీవున్ను రాజుయొక!... కుమారుడే, కాని వీమి- (వయోజనము ? సీను నా గర్భమున జన్నించ లేదు. వఏవు "రాజు సింహాననమువై కూర్చుండ దలంచుచో, తవస్సుచేసి వరమపురుషం డగు భగవానుని ఆరాధించి, వారి అనుగవాముచే నా గర్భమందు: జన్నించుము””___నవతి తల్లి యొక్క ఈ కరోర వచనములను వీన

చ4లేను భాగవత రత్నాకరము గనే కజ్జతో కొట్టబడిన పాము వలె 1ధువుకు బాధవడి దర్ప నిశ్వా నము గ్రైకొనుచు తండిని వదిలి వడ్చుచు తన తల్లి యొద్దకు పోయను, తండి ఇదియంతయు చూచుచున్నను ఒక్కమామైనను వలుకకళ ఉఊరకుండెను, దీర ౦ శ్వస స్తీ వృజినస్య పార _ మపళ్యతీ బాలకమాహ బాలా | మా మజ్గలం తాతి వదేషు మంస్థా భుజ్త జనో యత్పిర దుఃఖద స్తత్‌ ॥1 [కి జరిగిన వివయమంతయు కెలిసికొనిన తల్లియ*స నునీతి యొక్క. దుఃఖమునకు అంతము లేకుండెను, ఆమె దీర్చ నిశ్యానము వైళతొని కుమారునితో నిట్లనెను, *నివ్రు ఇతరులకు ఏవిధమైన అమంగళమును కోరకుము, ఎవడు ఇతరులకు దుఃఖమును. కలుగ "జేయునో అతడు స్యయముగనే చాని. ఫలమును అనుభవించవలసి- యుండును, యస్యాజ్డ 9౨పద్మం వరిచర్య విశ్వ ఎ విభావనాయా త్త గుణాభిప ల్తేః | అజోఒధ్యతిష్టత్థలు పార మేష్ట్యం పదం జితాత్మశ్వస నాభివన్యమ్‌ 11 17 , జగళత్తును పాలించుటకు నత్త సృగుణమును స్వీకరించు ఆ (శ్రీ హారియొక్క_ _పాదములను ఆరాధించుటవలన నే మనస్సును, (పాణవాయువున్ను ,జయించునబువంటి మునులచే కూడ నందసీయ యమైనట్టి నర్వ(కేష్టునుగు వదమును (బహూ శ్ర చేచుడు పొందగశైను. తమేవ వత్సాశయ భృత్యవత్సలం ముముకుభిర్మ ఫ్రగఖి'పదాబ్ద పద్గతిమ్‌ | టి ఠి

చళుర్ధ స్కంధము ఉతీల అనన్యభావే నిజధర్మ్శభావితే మనస్యవస్థాప్య భజిస్వ పూరుషమ్‌ ॥ 18 నాయనా! సీవున్ను భ_క్తవత్సలు డగు ఆ భగవానునే అఈశ్రయించుము, జనన మరణ చ్యకమునుండి విడుదల పొందదలంచు ముముత్వువులు నిరింతగము వారి పాదకమలములమొక్క_ మార్గ మునే వెతకుచుందురు కావున సీవు న్యధర శ్రపాలనముచే, వవ్మితమైన సీ చ్చిత్తమందు. పురుపోత్తముడగు భగవంతుని కూర్చుండ బెట్టి, ఇతరమగు టేనిని చింతింవక కేవలము వారినే భజింపుము, నాన్యం తతః పద్మపలాళ లోచనాద్‌' దుఃఖచ్చిదం తే మృగయామి కంచన । యో మృగ్యకే హస్త గృహీత వద్మయా. శ్రిమే తర్రైరజ్న విమృగ్యమాణయా ॥ 18 కమలనేత్రుడగు ఆ (శ్రీహరి తవ్ప నీ దుఃఖమును తొలగించు వారు. మటి యెవరును నాకు కనుపించుటలేదు చమూడుముా ఎవతెను (వనన్న మొనర్చుటకై (బవ్మీది -జీవతలందజు కూడ యత్నించుచుందురో అట్టి లశీ.స దేవి కూడ దీవమునలె చేతియందు కమల ముంచుకొని నిరంతరము ఆ (శ్రీహారినే -వశకుచుండునుం తిల్లియగు సునీతి చెప్పిన మాటలు అశీష్ణ వస్తువును పొందు మార్గమును . చూపునవ్నైయున్నవి. కావున వానిని "విని (ధ్రువుడు బుడ్దిద్వారా తన చ్చిత్తమును సమాధాన పజచుకొన్సి పిదప తండ్రియొక్క నగరమునుండి బయలుడేరి. వెళ్ళను, ఈ సమాచారమంతయు వినియు (ధ్రుఐు డేమి చేయదలంచుకొనినచి తెలిసికొనియు_ నారదు డచటికి వచ్చి (ధ్రువుని మన్తకమును పాపనాశకమగు తన కరకమలముచే స్పృృళించుచు మనస్సులో ఆశ్చర్యమునొంది, (ధ్రుఐనితో ఇట్లు చెప్పెను- సీవు నీ వట్టును వదిలి ఇంటికి వెళ్ళుము, ెద్దవాడ వైన వీదవ వరమార్థ సాధనముయొక్క. నమయము వచ్చినపుడు దానికొటుక్షై '(వయత్నిం౦పుము,

284 భాగవత రత్నాకరము యస్య యద్‌ దైవవిషితం సకేన సుఖ దుఃఖయోః | ఆత్మానం తోషయన్దేహీ తమసః పారమృచ్చతి ॥ 2 టై వవిధానము ననునరించి నుఖముగానిి దుఃఖముగాని వది

లభించునో దానియం'ే చిత్తమును సంతుష్టవజణచవలెను, అట్లు

వేయువాడు మోహమయమగు ఈ నంసారమును దాటి వేయును. గుణాధికాన్యుదం లిప్పేదన్నుకోళ ౦ గుణాధమాతీ । మెటత్రీం సమానాదన్విచ్చేన్న తాప్రైరథిభూయతే॥ 21 మనుజుడు తనకం3 అధికుడైన గుణవంతుని చూచి నంతోవవడవలయును, తనకంళు తక్కువ గుణములు కలవాని యెడల దయ కలిగియుండవలెను. తనతో నమానమైన గుణములు కలవాని.శో మితభావము కలిగియుండవ లెను, ఇట్లుండుట చే అతనిని దుఃఖ మెన్నడును బాధింవకుండును,

(భున ఉవాచ వదం (తిభువనోత్కృష్టం జిగీషోః సాధువ ర్య మే; (బూహ్యస్మత్పి తృభ్మిర ృహ్మన్ననై్యైర వ్య నధిష్టితమ్‌ ॥| 22

(ఈళవుడు చెప్పెను. మవోత్మా! ముల్లోకములందును అన్నిటికంచబ. (శేస్ట

మైనదియు,. నా పితరులు కాని లేక మజఖి మొవరు కాని అధి

స్టింవనిదియు నగు వదము నేను పొందదలంచినాను. అడ్డానినే పొందుటకై ఏబేని మంచి మార్గమును "తెలియ జేయుడు,

నారద ఉవాచ జనన్యాభిహిత: పన్ధాః స వై నిః్యశేయ సస్యతే। భగవాన్‌ వానుదేవ స్తం భజ తత్పవణాత్మనా ॥ 29

చతుర్ధ స్కంధము లిిర్ల్‌ నారదుడు చెప్పెను . నాయనా! నీ తల్లియగు సునీతి చెప్పినబే సీకు వరమ (్రేయోడాయకమైన మార్గము భగవంతుడగు వాసుబేవుడే ఆ ఉపాయము కావున చిత్తమును ఏకాగవజచి వారినే భజింపుము.. ధర్మార్ధ కామమోక్షొఖ్యం య ఇచ్చే(చ్చేయ ఆత్మనః | ఏక మేవ హరేస్ట్మృత కారణం పాద 'సేవనమ్‌ ॥ బైక్లీ ఎవనికి ధర ్రై అర్థ, కాము మోతురూవ పురుషార్థములను. గూర్చిన అభిలావ యుండునో, అతనికి వానిని పొందు ఉపాయము "శేవలము (శ్రీహరియొక్క. పాదములను సేవించుటయే యగును, (పాణాయామేన ,త్రివృకా (పాజేస్ట్రియ మనోవులమ్‌ ॥ శనై ర్వ్యుదస్యాభిధ్యాయేన్మనసా గురుణా గురుమ్‌ ॥ 26 “-శేచక్క పూరక, కుంభకములను మూడువిధములై న (పాణా యామములచే మెల్ల మెల్లగ (పాణ, మన, ఇంద్రియముల దోమము- లను తొలగించుకొని క్రై ర్యయు_క్తచుగు మనస్సుతో వరమగురువగు భగవంతుని ధ్యానించవ లెను, పద్భ్యాం నఖమణిీ (శేణ్యా విలసద్భ్యాం సమర్చతామ్‌ పహృాత్చద్మ కర్ణి కొధిష్ట్య మా కమ్యాత్మన్యవస్థితమ్‌ ॥ 26 (వభువగు వరమాత్శయొక్క- మాననపూజ చేయువారి అంత? కరణమున వ్యాదయ కమలమునందు భగవానుడు తన నఖమణి శోభితమగు మనోపహార పాడారవిందములను వుంచి విరాజిల్లు చుండును, ఏవం భగవతో రూసం సుభద్రం ధ్యాయతో మనః | నిర్య్భృత్యా పరయా తూర్షం సమృన్నం ననివ ర్తతే,॥ ల

వ86, భాగవత రత్నాకరము ఆ భగవంతుని మంగళమయ న్వరూవమును నిరంతరము ధ్యానించుటచే మనస్సు శీ ఘముగ వరమానందమున మునిగి అందు లీనమై అటనుండి తిరిగిరాకుండును జప్యశ్చ పరమో గుహ్యూః శభూయతాఎ మే నృపాత్మజ । యం స్ప్తరా్యతం (ప్రపరన్‌ పుమాన్‌ పశ్యతి ఖేవరాన్‌ ॥ 88 రాజకుమూరా! ఇట్టి ఛ్యానముతో గూడ వ నుహారహన్య మగు మంత్రమును జవీంచవలెనో దానిని కూడ చెమాచున్నాను వినుము దానిని వడు ర్యాతులు జపించినవో మనుజుడు ఆకాశమందు నంచరించు సిద్ధులను చమూాడగల్లును

• “షమీమ్‌ నమో భగవతే వాసుదేవాయ | మి న్దేశానేన దేవ్య కుర్యాద్‌. (దవ్యమయీం బుధః | సపర్యాం వివిధై ర్రఏవై ్యర్టేళకాల విభాగవిత్‌ ॥ 20 ఆ మంతము --- “మ్‌ నమో భగవతే వాసు చేవాయ -* అనునది “దీనినీ బాగుగ చింతనజేసి బుద్దిమంతుకగువాడు. ఈ మంతము డ్యారా వివిధ సామ్ముగులచే భగవంతునకు (ద్రవ్యమయ పూజు నొనర్పవలెను - ఏవం కొయేన_మనసా వచసా చ మనోగతమ్‌ పరిచర్యమాణో భగవాన్‌ భ క్రి మక్చరిచర్యయా ॥ 80 “పుంసామమాయినాం సమ్యుగ్భజతాం భావవర్ధనః । (శేయో దిశత్యభిమతం యద్దర్మాదిషు దేపానామ్‌ ॥ 01 ఈ (వకారముగ వ్యాదయస్థితుడగు (శ్రీహరిని మనస్సు తోను, వాక్క-తోను, శరీరముతోను, భ _క్రీపూర్వకముగ పూజిం -చినచో అపుడు వారు నిశ్చలథధావముతో చక్కగ భజించు తన

చతుర్థ స్కంధమి లత” భక్తులయొక్క_ భఛ_క్రిధావము.ను వృద్ధివజ చుచు, వారి ఇచ్చాను సారము (ేయమును కలుగ జేయుదురు, విర _క్తశ్చేన్షియరతా భదక్తియోగేన భూయసా । తం నిర నర భావేన భ జేతాద్వా విము కయే ॥ లిల్లి అటి అలి ఉపానకునకు ఇంద్రియ నుంబంధములై న భోగముల యడల వైరాగ్యము కలిగినచో, అతడు మాత పా_ప్రికొలుకు అత్యంత ఛ_క్రిపూర్వక మ %* అవిచ్చిన్న భావముతో భగవంతుని భజించ వలయును ఆ వాక్యములను వివిన అనంతర. (ధ్రువుడు తిపోవనమనకు వెడలగా? నారదుడు దహారాజగు ఉ త్రానపామని భవనమున కేగెను రా డాతనిని యథా యోగ్యవ లగు ఉపచారములతో పూజించెను ఆపు డాతడు విరామముగ ఆననముపై కూర్చుంది ఇట్లు చెప్పెను___రాజా: నీవు నీ బాలకుని గూర్చి చింతింపకుము అతని. రక్షకుడు ఛగవంతుడే అయియున్నాడు అతని (సభావము నీకు తెలియదు అతని కీర్తి జగత్తునందంతట వ్యాపించును తదుపరి (ధువుడు మధువనమునకు పోయి యమునా నదియందు స్నానము చేసి ఆ ర్యాతి పవి(త్రళా పూర్వకముగ ఉపవాసము చేసి నారదుని ఉపదేళానుసొరదము ఏకాలగచిత్తముతో పరమ పురుషుడగు నారాయణుని యొక్క ఉపాసనను ఆరం భించెను సర్వతో మన ఆకృష్యహృది భూకేన్దియాశయమ్‌ | ధ్యాయన్ఫగవతో రూపం న్నాదాక్షీత్కించ నా వరమ్‌ ॥ 88 అపు డాతడు శచ్చాది విమయములను, ఇంద్రియములను నియ మించు మనస్సును అన్నివై పులనుండి లాగి హృదయస్థితుడై న శ్రుహరియొక్క. న్వరావమును చింతనవేయుచు, చిత్తమును మజటి యెచటికిని పోసీయకుం డెను, అపుడు (ధ్రువుడు తీవ యోగాఖ్యాసముచే ఏకా(గ్రమైన బుద్ధిద్వారా మెజిక: వలి దేదీస్యమానవగు ఏ భగవత్స్వరూపమును తన హృదయ కమలమున

వికి భాగవత రత్నాకరము ఛ్యానించుచుండెనో అది అకస్మా త్తుగ విలీనము కాగా అతడు కంగారుపడి కండ్లు “తెరవగా భగవానుని ఆ రూపమే తన యెదుట ఉండుటను గాంచెను శఉీధువ ఉవాచ యోఒ_న్టః (ప్రవిళ్ళ్య మమ వాచమిమాం (పనుప్తాం సంజీవ యత్యభఖిల శ క్రిధరః స్వధామ్నా | అన్యాంళ్చ హ_స్ట చరణ్యశవణత్వగాదీన్‌ (పాణాన్నమో భగవతే పురుషాయ తుభ్యమ్‌ ॥ 84 ఓధభువుడు చెప్పెను (అపుడు (ధ్రువుడు భగవానుని ఇట్లు స్తుతించెను.) (వభూ! .మోరు నర్వశ_క్తి నంవన్నులు, మారే నా యంతఃకరణమందు (వవేశించి మో 'లేజస్సుచ్చే నిదించియున్న నా వాక్కును నజీవ మొనర్భుచున్నారు. మజియు చేతులు, కాళ్ళు వెవులు, చర్మము యున్నగు ఇతర ఇం[దియములకును. (పాణములకును కూడ వైతన్య మొనంగుచున్నారు, అంత ర్యామియగు భగవంతుడైన మికు నమస్క_రించుచున్నాను. నూనం విముష్ట మతయ_స్టవ మాయయాతే యేత్వాం భవావ్యయ విమోకణ మన్య హేతోః అర్బ_ని కల్చ్పకతరుం కుణపోపభోగ్య ఎ మిచ్చ_ని యత్సర్శజం నిరయేఒపి నృ-ణామ్‌ ॥ 85 (వభూ ! శవతుల్యములగు ఈ శరీరములద్యారా అనుభవింవ బడునదియు, ఇందియ-విషయ నంనర్లముచే ఉత్పన్నమగు నదియు అగు నుఖము మనుజులకు నరకవుందు కూడ లభించగలదు, ఎవరు అట్టి విషయ నసుఖముకొణకై అభిలవీి.ంచుదురో, మజీయు ఎవరు 'జనన మరణ రూవబంధనమునుండి విడిపించునదియు, కల్పవృతము

చతుర్జ్‌ నృ_ంంధము లలిరి వంటిదియునగు మి యొక్క ఉపాననను భగవత్పాా _ప్రికొజకు కాక ఇతర ఉజ్హేశ్యముతో చేయుదురో, వారి బుద్ధి తవ్పక మి చూయవే మోహితమైన చే యగును

భ్‌ క్రిం ముహుః (పవహతాం త్వయి మ్సే వసజో

ళ్‌

భూయాదన న మహతామమలాశయానామ్‌ |

యేనాజ్టసోల్పణ మురువ్యసనం భవాబ్ధిం

నేష్యే భవద్గుణకథామృత పానమతత్తః ॥ తి

అనంతుడవగు వరనూత్మా! ఎవరికి మూ యందు అవిచ్చిన్న మైన భ_క్రిభానము కలదో అట్టి విశుద్ధ హృాదయులై న మహోత్ములగు భ_క్తులయొక్కఒ _ సాంగత్యమును. నాకు కలుగజేయుడు. వారి సాంగత్యమందు నేను మో గుణములను, లిలలను అెలిసికొని మీ ఆక్క కథామృతమును (తాగి తాగి తన్నయుడ నగుదును, మజియు వివిధ దుఃఖములచే వరిఫూర్మమగు భయంకర నంసార నము[దమును సులభముగ డాటివేయుదును

తేన స్మర_న్హ్య తితరాం (పియమీశ మర్త్యం

యే చాన్వదః సుతసుహృదృహ వి త్తదారాః।

లగి అతో

యే త్వబ్దనాభ భవదీయ పదారవిన్ష

సౌగన్ట్య లు పహృదయేషు కృత్యపసబ్లాః ॥ !

కమలనాభుడవగు వభూ! ఎవరి చిత్తము మా పాదవద్భ ముల సుగంధిమునందు అన_క్రి కలిగియుండునో అట్టి మహానుభావుల సాంగత్య మెవరు చేయుదురో, వారు ఈ మహా[వీయమగు శరీరము మయొక్క-గాన్సి దీనికి నంబంధించిన ప్వుతు మిత్ర, గృహు ధన, చని తాదుల యొక్క_గాని సరణ కూడ కలిగియుండరు,

యస్మిన్‌ విరుద్దగతయో హ్యానిశం పత్ది

విద్యాదయో వివిధశ_క్టయ ఆను పూర్వాాత్‌ |

₹240 భాగవత రత్నాకరము.

త్యదృహ్మ విశ్వభవమేక మన న్తమాద్య -

మానన్హ మాతమవికారమహం (పపద్యే 11 లిక్‌

మీ నుండియే: అనేక శక్తులు ధారావాహీకముగ సిరంతరిము (వకటమగుచున్న వి, మోరు జగత్తునకు కారణభూతమైన అఖండ అనాది, అనంత, ఆనందమయ, సిర్వికా" టఎహ్మాన్వహవమై యున్నారు అట్టి మిమ్ము ్రలను నేను శరణు బొంవుచున్నాను

సత్యాశిషో హి భగవం స్తవ పాదపద్మ

మాశీ స్తథానుభజతః పురుషార్థ మూ ర్హేః |

అప్యేవమర్య భగవాన్‌ పరిపాతి దీనాన్‌

వా(శేవ వక్సకమను.గహకాతరోఒస్మాన్‌ ॥ శ్రి$ి

మహాత్మా! మారు వరమానందమూర్తులు, ఎనరు ఆ విధముగ తలంచి నిప్కామభావముతో మిము 2) నిరంతనము భజించు దురో, వారికి మీ పాదకమలముల సనంపా_వియే భజనయొక యథార్థఫలమైయున్నది స్వామి! అయినను, అవు తన దూడకు పొలిచ్చుచు వ్యాఘాదుల నుండి రక్షించునట్లు, మిరున్ను భక్తులను అనుగ్రహించుటకై. నిరంతరము యత్నశీలు.రై యుండుట వలన మావంటి జీవుల కోరికలను పూక్మ మొనర్చి వారిని నంసార భయమునుండి రథీ,౦చుచున్నారు శ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను ఉత్తమ (వతమును పాలించు రాజకుమూరా! నేనునీ హృాదయమందలి నంకల్చ్పమును ఎజింగియున్నాను. ఆ వదమును ((భువలోకమును) వొందుట ఇవాల కష్ట్మమెనను నేను సీకు డాని నొనంగుచున్నాను. నీకు శుభమగుగాక |

తతో గన్హాసి మక్చానం సర్వలోక నమస్క్భృతమ్‌ |

ఉపరిష్టా దృషిభ్య స్వం యతో నావర్తతే గతః॥ 40

ఛతుర్ధ నృంంధము ౭41 నీవు (బహుకాలము రాజ్యమేలి) తుదకు సమ _న్హ లోకములకు

వందనీయమై న్తర్షి మండలముకంశకును వైనగల నా యొక్క

నిజధామమున కేగగలవు, అచటికి చేంనచో మనుజుడు తిరిగి ఈ

నంసారమునకు రానేరడు,

మైశ్రేయడు చెప్పెను

విదురుడా ! (ధువునిచే పూజతుడై. అతనికి తనయొక్క చివ్యవదము నొనంగ్కి భగవంతుడగు గరుడధ్వజుడు అతడు చూచు చుండగనే తన లోకమునకు వెడలిపోయెను, ఉధువ ఉవాచ

స్వారాజ్యం యచ్చతో మౌథ్యాన్నానో మే థికితోబత

ఈశ్వరాత్తీఐప్పుణ్యేన ఫలీకారా నివాధనః శ్రే (భువుడు చెప్పెను ,

(విష్ణు భగవానుడు అంతర్థానమైన వెనుక (ధ్రువుడు తనల్లో ని ట్లాలోచించుకొన దొడగెను-_) బీదవాడు చకవ్తిని అంబలి అడిగినట్లు, ఆత్మానంద మొసంగు (శ్రీవారిని మూఢత్వమువలన "నేను వ్యర్థ అభిమానమును "పెంచు ఉన్నత వచాదులనే వాంఛించితిని! అయ్యో | మై_తేయ ఉవాచ .

న వై ముకుస్టస్య వదారవిన్మయో

రజోజుషస్తాత భవాదృ్శశా జనాః।

వాఇ్ళ్ది తద్దాస్యమృ కేఒర్థమాత్మనో

యదృచ్చయా లద్ధినునః సమృద్ధయః ॥ శీర

విశ2 ధాగవక రత్నాకరము మైకేయుడు చెప్పెను ._ విదురుడా! నీవలె ఎవరు ముకుంద పాదారవింద మకరంద మును పానముేయు తుమ్మైదలై యున్నారో, నిరంతరము (వభువ్ర యొక్క పాదధూలళినే సేవించుచున్నారో, ఎవరి మనస్సు వరిస్థితు లన్ని టియందును నంతుష్టమైయుండునో అట్టివారు భ గవంతునిను-డి వారి సేవను తవ మణి ఇతరమగు వ వదార్ధమును తమ కొజక్రై కోరరు, యస్య (ప్రసన్నో భగవాన్‌ గుణై ర్మై(త్రాదిభిర్హరిః | తస్మై నమ న్త్సి భూతాని నిమ్నుమాపఇవ స్వయమ్‌ 41 8 జలము న్వ్యయముగ నే [కింద వైపునకు (వవహించునట్టు, మైతి 'మొందలగ గుణము లవలన భగవంతు జెవని యొడల (వనన్ను డగునో అట్టివానికి జను లందజును నమన్క_రించుదురు (యవుని తల్లియగు సునీతి తన [ప్రాణములకంజెను [పియుడైన తన ప్యుతుపి కౌగలించుకొని సంతాపమునంతను మబచిపోయెను. ఆతని సుకుమారము అగు అవయనముల న్చర్శచే ఆమెకు మహదానంద:. కలిగెను. అభ్యర్చిత_స్వ్వయా నూనం భగవాన్‌ (పణతార్హిహో యడదనుధ్యాయినో ధీరా మృత్యుం జిగ్యుః నుదుర్ణయమ్‌॥44 (అపుడు పురవాను లామెను ఇట్లు స్తుతించిరి __ అమ్మా ! సీవ్రు శరణాగతుల భయమును పోగొట్టు (శ్రీజారిని తవ్చక ఉపా సించియున్నావు, వారిని నిరంతరము ధ్యానించుచుండు ధీరుడు వరమ దుర్ణయమగు మృత్యువ్రను కూడ జయించును. తదువరి కొంతకాలమునకు (ధువుడు యువావస్థను పొందగా మంత్రివర్యులు అతనిని ఆదరముతో చూడసాగం, (వజలకున్ను అతనివై అను “రాగము కలిగియుంటెను, మంత్రు లాతనిని నిఖల భూమండల రాజ్య మున కభిపే.5 'మొంనర్చిరి, (ధువ్చుని సోదరుడగు ఉ ' త్తమున కింకను

చతుర్ధ స్కంధము వశం వివావాము కాలేదు అత డొక దినమున వేటాడుటకు పోగా హీవమూలయ వర్వతమువై ఒక బలవంతుడగు యముడు అతనిని చంపి వైచెను అనంతర మతని తల్టియు వరమవదించెను, (్రువుడు తన సోదరుని మరణవ్వార్త విని శోక, ఉజ్వేగములతో కూడి విజయ్యవదమగు ఒక రథముపై నెక్కి. యమవుల 'బేళశమునకు పోయెను, అపుడు కొందజు మునులు వచ్చి అతని (ట్రేయస్సుకోరి : యిట్లు నుడివిరి మునయ ఊచు?

బౌత్ర్తానపాదే భగవాంస్తవ శార్ణధన్వా

దేవః కీణోత్వవనతా రిహరో వివత్తన్‌ |

యన్నామధేయ మభిధాయ నిశమ్య చాద్దా

రో శీ

లోకోఒజ్జుసా తరతి దుస్తరమణ్ల మృత్యుమ్‌ ॥ క్‌ మునులు చెప్పిరి

ఉత్తానపాదుని తనయుడవగు ఓ (ధ్రువా! శరణాగతుల మయొక్క- భయమును పోగొట్టు శార్టపాణియగు నారాయణుడు ని

మ.

నే (తువులను నంపహారించుగాక ! భగవంతుని నావు మెట్టిదనగా, దానిని వినినమా[తము చేతనే, కీ ర్తించినమూా[తముచేత నే మను జుడు దు_స్తరమగు మృత్యువ్రయొక్క_ ముఖమునుండి సునాయాన ముగ రథ్నీింవబడును, మైకేయుడు చెప్పెను

అత్తజి అతని వీితామహుడగు స్వాయంభువమనువు అనేక మంది బుషంలతోగవూడ అచటికి వచ్చి తన మనుమడగు (ధువునితో యిట్లు చెప్పెను

244 భాగవత రత్నాకరము మనురువాచ నాయం మార్గో హి సాధూనాం హృషీకేశానువ ర్లినామ్‌ । యదాత్మానం పరాగ్భహ్య పళువద్బూత వైశ సమ్‌ ॥ 48 చనువు చెప్పెను (భువుడా! ఈ జడమగు శరీరిమునే ఆత యని తలంచి దాని శొఅక్రై వశువ్రలవలె (వాణులను హింసించుట భగవ ల్సేనకులను సాధుజనులయొక్క- మార్గము కాదు, తితికయా కరుణయా మై(త్యా చాఖిలజన్తుషు | సమక్వేన చ సర్వాత్మా భగవాన్‌ స్మమృసీదతి ॥ న! తనకంయళు పెద్దవారియెడల నహానశీలత్వము, చిన్నవారి యడల దయ, నమానులయెడల మ్మితత్వము, నమ_న్ద జీవ్రలయెడల నమత్వవ_ర్తనము కలిగియుందుటచేతనే నర్వాత్శయగు. (శ్రీహరి శవనన్నుడగును, స్మమ్చసన్నే భగవతి పురుషః (పాకృతై రుజైః | విముకో జీవసిర్ముకో బ్రహ్మ నిర్వాణమృచ్చతి ॥ 48 వాని కార్యరూవమగు లింగశరీరమును వదలి వరమానంద న్వరూవ మగు (బవ్మావదమును పొందును, భూతైః పజ్బభిరార బైర్యోషిత్చురుష ఏవ హి । త యోర్వ్యువాయాత్సమూతి ర్యోషిత్సురు షయోరిహ ॥ 49 నాయనా! "దేహబోది రూవమున వరిణతములై న వంచభూత యులవలననే (స్వ, పురుషుల అనిర్భావము నంభవించుచున్నది, చురల వారి వరస్పర సమాగమముచే. ఇతర (స్రీ పురుషులు ఆత సన్ను లగుచున్నారు ॥

చతుర్ష సృంంధము 2థీల్‌ ఖ ఆయుషోఒపచయం జన్తోస్టథ్టై వోవచయం విభుః | ఉభాభ్యాం రహితః స్వస్టో దుఃస్టస్య విదధాత్యసౌ ॥ 60 నర్వ నమర్థుడగు (శ్రీవారి కర్మ బంధనమందు బద్ధుజై_న జీవుని ఆయుస్సుయొక్క- వృద్ధి, తయముల విధానమును గావించు. చున్నారు. కాని వారు న్వయముగ ఆ రెండును 'లేనివానైై స్వస్వమావమందు స్థితువై యున్నారు, 'కేచితృర్మ వద న్హ్యేనం స్వభావమపరే నృపః ఏకే కాలం పరే దైవం పుంసః కామముతాపరే॥ 81 రాజూ! ఈ వరమాత నే మోీావూంనకులు కర, ్రాయనియు? చార్యాకులు నస్వథావమనియు, వై శేవికులు. కాలమనియా, జ్యోతిషులు చై వమనియు, కాముకులు కామమనియు చెవూదురు. ఏష భూతాని భూతాత్మా భూకేళో భూతభావనః | తిచ॥ 5 స్వశక్త్యా మాయయా యుక్తః సృజత్యత్తి చపాతి చ 1 సమ_న్హ _ప్రాణికోట్లయొక్క.. అంతరాత్మయు; నియ _వయు? రయకుడును అగు ఆ (వభువే తన మాయాశ కీతో కూడుకొని జీవులమయొక్కఒ నృష్ట్రి పాలనము, నంహోారము కావించుచున్నారు. త మేనమగణ్గాత్మని ముక్త వ్యిగ్రహే వ్యపాితం నిర్గ్లుణమేక మక్షరమ్‌ ॥ ఆక్మానమన్విచ్చ విము కమాత్మదృగ్‌ యస్మిన్నిదం భేదమస్యత్పతీయతే 1 "కక వైరభావ రహితమగు మియొక్క హృదయమున వాత్సలు వశమున విజశేవరూవముతో విరాజమానుజకైయున్న ఆ నిద్లజ్బు అద్వితీయ, నాశరహిత, నిత్యము ర్త వరమాత్మను అధ్యాత శ

లశ భాగవత రత్నాకరము దృష్టితో మి అంతఃకరణమున వెతకుడు. వారి యందు ఈ భీద భఖావమయమగు [వవంచము లేనవ్పటికిని తోచుచున్నది.

త్వం (ప్రత్యగాత్మని తదా భగవత్యనన్త

ఆనన్త్షమాత ఉపపన్నసమస్త శకౌ।

టి అనాటి అణతి

భక్తిం విధాయ పరమాం శనకైరవిద్యా _

(గన్ధిం విభేత్వ్వసి్‌ మమాహమితి ప్రరూఢమ్‌ ॥ 54

అట్లూనర్చుటచే నర్వశ_క్రిసంవన్నుడును, వరమానందన్వరూ -పుడును, నర్వాంత ర్యామియు నగు భగవంతుడైన అనంతునియందు మోకు సుదృఢమగు భక్తి కలుగును, మటియు వారి (వభావముబే “జీన్సు నాది అను రూవమున మికు దృఢవడిన అవిద్యా(గ్రంథి ఇభీదించి వేయబడగలదు,

సంయచ్చ రోషం భ(దం తే (పతీపం (శేయసాం వరమ్‌,

[శుకేన భూయసా రాజన్నగ దేన యథాఒఒమయమ్‌ ॥ 66

రాజూ! ఓవధిరోగమును ఇ మింవజేయునట్లుు నాయీ ఉవచేశమువై విచారణ నలిపి మి కోవమును చల్లార్చుకొనుడు, (శోధము (ట్రయోమార్ల్గముయొక్క- వరమ విరోధ్ధి అయియున్నది, భగవానుడు మికు శుభమొనర్చుగాక !

యేనోపసృష్టాత్పురుషాల్లోక ఉద్విజతే భృళమ్‌

న బుధస్తద్వశం గచ్చేదిచ్చన్నభయమాత్మనః 1 656

(కోధమునకు వశుడై న మనుజునివలన జనులందటికిని చాల భయము కలుగును కావున బుద్ధిమంతుడు “నావలన ఎట్టి పాణికి భయము కలుగకుండుగాక, ఎకి (పాణివలన నాకు భయము కలుగ కుండుగాక” , అని తలంచుకొని కోవమునకు వశుడెన్నటికిని “కాగూడదు,

ఉతుర్ధ స్కంధము లశ? మై.కేయుడు చెప్పెను; వీదురుడా ! మనువృయొక్క వాక్యములు వినగ'నే (ధువుని (శోధము శమింవచెను, అతడు యతవధను /హార్చిన సంకల్పమును చిరమించుకొనెను, ఈ విమయము అెలిసికొని భగవంతుడగు కుబే రుడు అచటికి వష్పెను, అపుడు యయ్వులు, వారణులు కిన్నరులు (భువుని స్తుతింవదొడగిరి, వారిని చూడగనే (ధువుడు చేతులు జోడించుకొని నిలబజెను. అపుడు కుబేరు డిట్టు చెప్పను, ధనద డవాచ అహం త్వమిత్యపార్థా ధీరజ్ఞానాత్చురుషస్య పా! స్వాపష్నీవాభాత్య త ద్ధ్యానాద్యయా బస్టవిపర్యయౌ ॥ ళ్‌ కుబేరుడు చెప్పెను “నేను, సీవు'-ఇత్యాదిరూవ మిథ్యాబుద్ధి జీవ్రునకు అజ్ఞాన వశమున స్వప్నము వంటి ఛరీరాదులను ఆత్మయని తలంచుట వలన శలుగుచున్నది. దానివలన నే మనుజునకు బంధనము, దుఃఖాది వివ రీ'ళావస్థలు కలుగుచున్నవి, తద్గచ్భ (ధువ భద్రం తే భగవ న్తమధోక్షజమ్‌ సర్వభూతాత్మభావేన సర్వభూతాత్మ వ్నిగహమ్‌ ॥ 58 భజస్వ భజసీయాజ్షింమభవాయ భవచ్చిదమ్‌! యు కం విరహితం శక్యా గుణమయ్యాఒఒత్మమాయయా॥58 అాలి | అని (భువుడా ! ఇక మిరు వెళ్ళుడు, భగవంతుడు మాకు సుభము కలుగజేయుగాక ! మిరు నంసారఫాళమునుండి విడుధల పొందుటకై సర్వజీవులందును సమదృష్టి కలిగి సర్వభూ తాలత్ము డగు శ్రీ వారిని భజింపుడు, వారు నంసార పాళశమును భేదించువారైై యున్నను, మజియు (వపంచముయొక్క. ఉత్పత్తి మున్నగు వాని

శక్టీడ భాగవత రత్నాకరము కొలనకై (తిగుణాత్మిక యగు తన మాయాశక్తితో కూడుకొనినవ్చ టికిని, వా_స్తవముగ అది లేనివార్తై యున్నారు. వారి పాదవద్మ ములే సర్వులకును భజింవదగినవి, మైంకేయ ఉవాచ స రాజ రాజేన వరాయ చోదితో (ధువో మహాభాగవతో మహామతిః హరౌ స వ్యవేఒచలికాం స్మృతిం యయా తరత్యయత్నేన దురత్యయం తమః ॥ 60 మైకేయుడు చెప్పెను విదురుడా! యతు రాజగు కుబేరుడు వరము కోరుకొను మని (ధువునితో ెవ్చగా, మహాభాగవతుడును, మహాబుద్ధిమంతు డును అగు (ధువుడు *నాకు (శ్రీవారియొక్క_ న (ఖతి ఎల్ల మూడు కలిగి యుండుగాక ! దానిచే మనుజుడు దు _స్తరమగు నంసారసముద మును నులభముగ దాటి వేయుచున్నాడు” అని వలిశేను సర్వాత్మన్యచ్యుతేఒ సర్వే తీవౌఘాం భ _క్రిముద్వహన్‌ | దదర్శాత్మని భూతేషు తమేవావన్టితం విభుమ్‌ ॥ _ 61 నర్యో పాధిరహితుడును, నర్వాత్య శ్రియు నగు అచ్యుతుని యందు (వబలమణగు భ_క్షిభావము నుంచి (ధ్రువుడు తన యందును, సమస్త (ప్రాణులందును సర్వవ్యావకుడగు. (శ్రీబారియే. విరాజ మానుడై యున్నట్లు చూడదొడగాను, మన్యమాన ఇదం విశ్వం మాయారచితమాత్మని । ఆవిద్యారచితస్వప్న గస్టర్వనగరోపమహమ్‌ ॥ మే

చతుర్ధ న్మంంధము ఈశీమ ఆత్మస్ట్య వత్యనుహృదో బలమృద్ధకోళ జు మ_న్హఃపురం పరివిహారభువశ్చు రమ్యాః ॥ భూమణ్ఞలం జలధిమేఖల మాకలయ్య కాతోవసృష్టమితి స [షవయయాౌ విశాలామ్‌ ॥ 68 ఈ నమ_న్త దృశ్య (వవంచము అవిద్యా రచితమగు స్వవ్న గంధర్వ నగరములవలె మాయచే తనయం చే కల్పితమైన దానినిగ తలంచియు, శరీర, వనితా, ప్యుత, మిత, కేనా, ధన, గృవోదులు, సురమ్యామగు విహారభూవిం. నమ్మ్శుద వర్యంతమగు భూమండల 'రాజ్యము---ఇవి యన్నియు కాలముచే (గ్రసించివేయబడగలవని నిర్ణయించియు, [భువుడు (బవముకాల రాజ్యపాలనానంతరము రాజ్య మును తన కొమూరు డగు ఉత్కళునకు ఒవ్చ చెప్పి) బదరి కశమ. మునకు వెడలిపోయెను. అచట భగవంతు డగు (శ్రీహరి యెడల నిరంతరము భక్తీ ఛావము యొక్క_ [వవాహము కలిగియుండుటవలన వారి 'న్మేతముల నుండి మరల మరల ఆనందబావృములు (వాలుచుంజెను. భ్రిచే వారి హృదయము [దవీభూత మయ్యెను శరీరమునకు గగుర్పాటు కలిగను. తదువరి బేవోభిమానము తొలగిపోవుటచే వారికి “నేను (ధ్రువుడను” అను న్మృతియు లేకుండెను. విమ్ముట (ధువుడు అచటి కేతెంచిన విమానమువై కూర్చుండి త )లోక్యమును దాటి సప్తర్షి మండలముకంహబను వై ననున్న భగవంతు డగు విష్ణువుమొక్క నిత్య ఛావుమును చేశెను. ఈ (వకారముగ వారు నిశ్చలమగు గతిని వాందిరి, యద్‌ భ్రాజమానం స్వరువైవ సర్వతో లోకాస్త్రయో హ్యను విభ్రాజన్త ఏతే యన్నాపజజ్షున్తుషు యేఒనన్నుగహో (వ్రజ ని భద్రాణి చర న్తి యేఒనిశమ్‌ ॥ [4

క! భాగవత రత్నాకరము ఆ దివ్యధామము తన (వకాశము చేతనే (వకాశించును, దాని [వకాశముచేత నే ముల్లోకములున్ను [వకాశించును, (పాణుల యెడల నికర్టయ కలవా రెవరున్ను అచటికి పోజూలరు. అపహార్నిశ ములు (పాణికోట్ల యొక్క (్రయస్సు కొ. శుభకర లు వేయు వారే అచటికి వోగలరు శాన్తాః సమదృశః శుద్దాః సర్వభూతాను రజ్జునాః। యా_న్మ్యుజ్జుసాచ్యుత వదమచ్యుత (పియబాన్షవాః 41 665 శాంతన్వభావము కలవారు, నమదర్శులు, శుద్దులు, (పాణు లందటిని నంతోమవజచువారు, భగవద్భ క్తులనే తమ మ్విత్రులుగ భావించువారు._అ౫స మనుజులే సులభముగ ఈ భగవజ్ఞామనును పొందగలరు. నారద ఉవాచ యః పజ్బువరో గురుదారవాక 3 - ంషె యూన ర్భిన్నేన యాతో హృదయేన దూయతా। వనం మదాదేశకరోఒబజితం (ప్రభుం జి్శగాయ తదృక్తగుజణై ః పరాజితమ్‌ ॥ (8 నారదుడు చెప్పెను ((భువుని మహిమను గాంచి నారదు డిట్లు గానము 'ఇేనెను-) ఆహో! (ధువుడు ఐదు సంవత్సరముల వయస్సులోనే నవతి తల్లి యొక్క- వాగ్బాణములచే కొట్టబడి దుఃఖయు_క్రమగు హృద యముతో అరణ్యమున కేగి నా ఉవజేశానుసారము ఆచరించి "కేవలము తన భక్తుల యొక్క నుగుణములచేత నే వకుడగు అజేయ జైన (వభువును జయించెను,

చతుర్జ్‌ స్కంధము లై్ర్‌! పృథుచ్మకవ లర్తి వృ ల్రౌాంతము మైతేయ ఉవాచ (ధువస్య చోత్కలః ప్యత్రః పితరి (వ్రస్టితే వనమ్‌ సార్వభౌమ్మశ్రియం వైచ్చదధికాజాసనం పితుః ॥ 67 మ్యక్రేయడు చెప్పెను విదురుడా ! (ధువుడు వనమునకు వెళ్ళిన పదవ వారి శొమారుడగు ఉత్కళుడు తన తంగడి యొక్క సార్వభామ వైభవ మును, రాజ్యసింహాసనమును స్వీకరించ లేదు, స జన్మనోపళా నాత్మా నిఃసబ్లః సమదర్శనః | దదర్శ లోకే వితతమాక్కానం లోకమాత్మని ॥ 88 అతడు పుట్టుకనుండియు శాంతచిత్తుడును, అన_క్రిరహితు డును, నమదర్శియు అయియుండి నమ_స్త్సలోకములను తన అత్మ “యందును, తన అత్మను సమ, _నలోకము లందును గాంచుచుండెను, ఆత్మానం బ్రహ్మ నిర్వాణం (ప్రత్య స్తమిత వ్మిగహమ్‌ | అవటోధ రై కాత్మ్య మానన మనుస నతమ్‌ ॥ 49 య్‌ ౧ అవాటీ అవ్యవచ్చిన్నయోగాగ్ని దగ్దకర్మ మలాశయః | స్వరూప మవరుద్ధానో నాత్మనోఒన్యం తద్రైకత ॥ 78 అతని అంతఃకరణము నందలి వాననారూనమగు మాలిన్యము అఖండ యోగాగ్నిచే భన్మమైపోయెను, కావున అతడు తేన ఆత్మను. విశుద్ధబోధరన స్వయావముగన్వు ఆనందమయముగను సర్వత వ్యాపించియున్నట్లును చూచుచుండెను, నకల భీదరహొత మైన (వ్రళాంతమగు (బహ్మమునే అతడు తన న్వరూవముగ నెత్‌6 “ఇను, మజియు తన అత కం -వేబుగ ేనిని చూచుట లేదు.

న! థాగవత రత్నాకరము

అపుడు కులవృద్ధులు, మంత్రులు అతనిని జడుడుగ, ఉన్నత్తు నిగ భావించి అతని చిన్న తము 'శ్రడును, (భమిపు(తుడును అగు వత్స రుని రాజుగా చేసిరి, అతని వంళవరంవరలోని అంగుడను రాజునకు నసునీథ అను వల్ని వలన (కూరళర్వు డగు "వేణుడు జన్మిం చెను, అతని దుష్టత్యమునకు ఖన్ను దై రాజర్షి యగ అంగుడు నగరమును విడిచి వెళ్ళిపోయెను, మునుల వాక సములు వ(దము వలె అమోఘములై యుండును. వారు వేణుని దున్న ప్రగావమును చూచి కుపితుల్తై అత నికి శావ మొనంగిరి, అతడు మరణించిన పిదవ రాజు ఎవడును లేనం దుచే దొంగలవలన (వజలకు చాల "ాధలు కలుగజొచ్చెను, అది చూచి ఆ మునులు వేణువుయొక్క_ కుడిభుజమును మధించగా దాని నుండి నారాయణుని మొక్క అంశావతారమున్ను, ఆదినమా' ట్టును అగు వృథు చక్రవర్తి (వత్యషతమయ్యెను, వ్నిపులు వృథువు నకు రాజ్యాభి పేకము గావించి అతనిని [వ్రజల రత్షకునిగా (వకటిం' చిరి. ఆరోజులలో భూమి అన్నహీనమై యుండెను ఇక్క్ళాారణమున జనుల శరీరములు ఆకలివలన సుమ్కంచి వోవ వారు రాజగు వృథు వుతో ఆ విషయమును గూర్చి ఆెలివిర, కురునర్యా! (వజలయొక్క- కొరుళా(కందనమును విని వృథువు దానిని గూర్చి చాలసేపు విచా రించదొడ”ను తుద కాతనికి అన్నా భావముయొక్క కారణము "తలినిను.

భూమి న్వ్యయముగనే అన్న, ఓవధాదులను తన లోవల జాచి మెట్టుకొని యుండినదని నిశ్చయించి అతడు తన ధనున్సు నె_్రి (తిఫురాంతకుడగు శంకరుని వల మహోకృద్ధుడై భూమివైపు గురి పెట్టి బాణమును నంధింజెను, అది చూచి భూమి వణకసాగానుః ఖోయవాడు తరుముకొనగా లేడ్తి వరుగిడిపోవునట్లు, భూమి భయ వడీ్‌ గోరయావమును ధరించి వఠుగిడ జొచ్చెను,

చతుర్హ్త స్క-ంధము ల్‌రీ న! రాజు దానిని వెంటటాడజొ ఇ్పను, అతని "పెదవులు [కోధ ముే కంపించ దొడగెను, అఫుడు భూమి రాజును స్తుతించి తన 'హృదయముమ విచారణచే స్థిరవజచుకొని భయవడుచు. రాజుతో నిట్లనెను-- సం నియబద్భాఖిటో మన్యుం నిబోధ (శావితం చ మే। సర్వతః సారమాద త్తే యథా మధుకరో బుధః॥ 1 (వభూ! మిరు మీ కోవమును చల్లార్చుకొనుడు, నా (ప్రార్థనను సరిగా ఆలకించుడు. బుద్ధి మంతులగువారు తుమ్మెదలవలె అన్నిచోట్ల నుండి సారమును [గహించుదురు, లోక పాలకుడగు వీరుడా! నమృన్త ప్రాణులకును అలీక్టమైనడియ? 'చిలమును వృద్ధిజచునదియు నగు అన్నము మీక కావలసినచోం నాకు యోగ్యమగు దూడను, పాతను పాలు పితుకువానిని తెచ్చుకొను ఏర్పాటు చేయుడు, ఆ దూడ మీద (_పేమచే నేను చేపి క్షీరరూపమున నీకు సమస్త అఖీష్ట సదార్జములను ఒసంగెదను. భూమి చెప్పిన హితకరవచనములను అంగీకరించి పృథువు మనువును దూడగ చేసికొని, స్వయమ.గ సమస్త ధాన్యములను పికికెను వనృథుచ[క్రనరి ఆవరించిన యజ్ఞ ములచే చాల సంతోషించి యజ్ఞ థో క్తయు, యజ్ఞేళ్వరుడును అగు విష్ణు భగవానుడు ఇంగద్రునితోగూడ వారి యొద్దకు వచ్చి యిట్లు చెప్పెను __ శ్రీభగవంతుడు చెప్పెను రాజూ! నూజు అశ్వ మేధ యజ్ఞములు పూ _ర్రిచేయవలెనను మో యొక్క- నంకల్చ్పమునకు ఇం [దుడు విఘ్నము కలుగ జేసెను, ఇపుడు వారు మిమ్ములను తవమూవణ కోరుచున్నారు, మోరు వారిని తమించుడు, సుధియః సాధవో లోకే నరదేవ నరో _త్తమాః। ఆధు నాభి (ద్రుహ్మ్యన్ది భూతేభ్యో యర్షినాత్మా కలేనరమ్‌ ॥ 72

254 భాగవత రత్నాకరము నరేవా! సాఘవులు, సద్భుద్ధినంవన్నులు నగు (శేస్టమాన వులు ఇతర జీవులకు [దోవాము చేయరు. వలయనిన ఈ శరీరము ఆత్మకాదు. పురుషా యది ముహ్య న్లి త్వాదృళా దేవమాయయా శమ ఏవ పరం జాతో దీర్షయా వృదసేవయా ॥ 18 ౮ ఘ్‌ అద్ర మో వంటివారు కూడ నాయొక్క. మాయచే మోహికు లైనచో, ఇక బహుకాల మాచరింవబడిన జ్షానుల శజీవచే శేవ లము (శ్రమయీ మిగిలినట్లగును, ఆతః కౌయమిమం విద్వాన విద్యాకామ కర్ళభిః | ఆర్ధ ఇతి నైవాన్మిన్‌ (పలిబుద్దోఒనుషజ్జతే | 14 జ్ఞానులగువారు ఈ థరీరమును అవిడ్యా, వానన్తా కర శ్రముల యొక్కఒ యే ఫలితమని తలంచి దీనియందు ఆన క్తులు కాకుందురు, అపంస క్రః శరీరేఒస్మిన్నము నోత్పాదితే గృహే। అపత్యే (దవిజణే వాపి కః కుర్యాన్మమతాం దిధః॥ 15 ఈ [వకారముగ ఈ శరీరమంచే ఆన కులు కానిచో, ఇక ( క్త ఇ దానికి నంబంధించిన గృహా పుత్క ధనాదులందు వివేకవంతులు మమిత్వ మేల కలిగియుందురు ? సర్వగోఒనావృతః సాక్షీ నిరాత్మాఒఒత్మాఒ౬త్మనః పరః॥ 70 ఆతృ వశమై, శుద్ధమై, న్వయం(వకాశమై, నిళ్లణమై, గుణ ములకు ఆథయస్థానమై, నర్యవ్యావకమై ఆవరణ ఈూన్యమై, నమ_న్తమునకు సాతీమై వేజాక ఆత ' లేనిచై యున్నది. కాబట్టి అది శరీరముకంశైు వేజుగ నున్నది,

చతుర్ధ స్కంధము ౭5కొ

య ఏవం సనమాత్మాన మాత్మస్థం వేద పూరుషః

నాజ్యతే (పకృతిస్టోఒపి తద్గుణైః న మయి న్టీతః॥ 7₹

"చేహామందున్న ఈ ఆత ను "చేవాముకంశు వేజుగ ఎవ 'జెజుంగునో అట్టివాడు (వకృతితో నంబంధము కలిగియున్న వ్చటికిని దాని గుణములతో తగుల్కొనడు. వలయనగా, వరమాత్మనగు నాయందు అతడు స్టితికలిగి యుండును,

యః స్వధర్మేణ మాం నిత్యం నిరాశీః (శద్ధయాన్వితః |

భజకే శనకె సస్య మనోరాజన్‌ (వపీదతి ॥ 78

మూావాలణాకు

రాజూ! ఎనడు ఏవ విధమైన కోరికయు .లేక న్వధర్భముల. ద్వారా నిత్యము (శిబ్ధాపూర్వకముగ నన్ను ఆరాధించున్నో అట్టి వాని చిత్తము మెల్ల మెల్లగ శుద్ధవడును.

పరిత్య క్రగుణః సమ్యగ్దర్శనో విశదాశయః

శాన్దిం మే సమవస్థానం (బ్రహ్మ కైవల్యమళ్నుతే॥ 8

చిత్తము శుద్ధమైనపుడు అతనికి విమయములతో సంబంధము ఉండదు, మతియు అతనికి త _త్వజ్ఞానము కలుగును, తదువరి అతడు నాయొక్క నమత్వరూవ స్థితిని బడయును, అదియే వరమశాంతి,. బపహా శ్రము "లేక శై వల్యము.

ఉదాసీన మివాధ్యక్షం (ద్రవ్యజ్షాన (క్రియాత్మనామ్‌ ।

కూటన్ట మిమమాత్మానం యో వేదాప్నోతి శోభనమ్‌ ॥ 80

ఎవడు శరీరము, జ్ఞానము: (క్రియ, మనస్సు - వీనికి సావీ్యయొ యుండుటవలన కూటస్థమగు ఆత్మవానితో తగుల్కొ-నక నిన్తేవమై యుండునని యెొజులసనో, "అతడు మంగళవుయమగు మోతువద మును పొందును,

లర5్‌6 భాగవత రత్నాకరము ఖిన్నస్య లిజస్య గుణ[పవాహో (దవ్య (కియాకారక చేతనాత్మనః | దృష్టాను సమ్పత్సు విపత్పు సూరమూ న వి్యికియ నే మయి దిదసాహృదాః ॥ |! రాజూ! గుణ (వవాహారూవమగు రాకడ పోకడ భూత ములు ఇం్టదియములు, ఇందియాభిమానులగు ేవతలు, చిదా భాసుడు - అన్నియు వీనియన్నిటి నమస్టిరూవమగు వరిచ్చిన్న లింగ శరీరమున కే కలుగుచుండును, సర్వసాతీయగు ఆత తో ఏనికి ఎటు వంటి నంబంధమున్ను లేదు, నా యందు దృఢమగు అనురాగము శల బుద్ధిమంతుడు సంవత్తి వివత్తి కలిగినపుడు హార్ష శోకాది వికా రములకు వళుడు 'కానేరడు, సమః సమానో త్తమ మధ్యమాధనుః సుఖే చ దుఃఖే చ జితేస్దియా శయః | మయోప క్షృషప్రాఖిలలోక సంయుతో విధత్స్వ వీరాఖిల లోకరక్షణమ్‌ ॥ కిల్లి కావున మిరు ఉత్తమ, మధ్యమ, అధమ మనుష్యాులందు నమానభావము కలిగియుండి సుఖదుఃఖముల రెండిటిని ఒకేవిధముగ తలంచి మనస్సును ఇందియములను జయించి నా చేతనే నమకూర్చ బడిన మంతి మొదలగు నకల రాజకీయ వ్యక్తుల నహాయముచే లోక్షములన్నిటిని ర వ్మీంపుడు. వరం చ మత్‌ కజ్బన మానవేన్ద్ర నృణీష్వ తేఒహం గుణశీల య వ్తో్‌ః। నాహం మై ర్వై సులభ_స్రపోభి - ర్యోగేన వా యత్సమ చిిత్తవరర్తీ ॥ శ

చతుర్ధ స్కంధము 267 రాజూ! మోాయొక్క-_. ఉ_త్తమగుణములు, న్వ్యభావము నన్ను వళ మొనస్పుళొనిఐవి కావున మి కిష్టమైన వరమును కోరు కొనుడు యజ్ఞ ము, తవస్సు యాగము మున్నగువాని ద్యారా నన్ను పొందుట సులభముకాదు, ఎవరి చి_త్తమందు నమత్వము కలదో అట్టివారి బృాదయమం బే నేను నివసించుదును పృధు రువాచ వరాన్‌ విఖో త్వద్వర దేశ్వరాద్‌ బుధః కథం వృశీతే గుణవిక్రియాత్మనామ్‌ | యే నారకాణామపి స _ని దేపొనాం తాసీళ కైవల్యపతే వృణే నచ॥ రథ పృధువు చెప్పెను మోత్సవతివగు (వభూ ! మిరు, వరములనొనంగు (బహ్మో దులకున్ను వరముల నొనంగ సమర్థులు బుద్ధిమంతుడు మిము ్రలను "చేహాభిమానులకు అనుభవింవ యోగ్యములై న వివయములను ఎట్లు కోరగిలడు ? అవి నరకజీవులకు కూడ లభించుచు నేయున్నవి. కావున అట్టి తుచ్భ వీమయములను నేను మిమ్ములను కోరను, న కామయే నాథ తదప్యహం క్వచిన్‌' _ న యత్ర యుష్మచ్చరణామృుజాసవః మహత్త మాన్లర్లృదయాన్ముఖచ్యుతో విధత్స్వ కర్ణాయుతమేష మే వరః ॥ 8ిత్‌ మవాత్రు స్రల హవృదయమునుండియు వారి ముఖము ద్వారాను వెలువడు మా పాదకవములముల మకరందము ఎచట వేదో మూ యొక్క కీ రి కథా[శవణముయొక్క సుఖము ఎచట లేదో, అజ్రి ఆ మోశతువదమును గూర్చిన కోరిక కూడ నాకు లేదు. కావున నా క్షే?

258 థాగవత రత్నాకరము మొక్క ,పార్థన వమనగా నాకు వదివేల చెవులు దయచేయుము, ఇాని ద్వారా మోయొక్క- లీలాకధలను నేను వినుచునుందును.

యశః శివం నుశవ ఆర్యసజ్ఞమే

యదృచ్చయా చోవళ్ళణోతి తే సకృత్‌ |

కథం గుణజ్హో విర మేద్వినా పళుం

(ీరక(త్చవటంవే గుణపం హేచ్చయా ॥ 86

ఉత్తమ కీ_ర్తిగల (వభూ! సత్సాంగత్యమందు మియొక్క- యంగళమయ నత్కీ-_ర్రిని ైవవశమున ఒక్క- వర్యాయమైనను ఇనిన పిమ్మట వశుబుద్ధిగల మనుజుడు తృ_స్తివడవచ్చును గాని, గుణం (గాహియగువాడు చాని నెట్లు విడువగలడు ? నకల పురుషార్థ ముల సిద్ధికొజవై స్వయముగ లహ్మీబేవి కూడ మాయొక్క వత్కీ_ర్రిని వినదలంచుచున్నారు.

ఆఅథాభ జే త్వాఖిల పూరుషోత్తమం

గుణాలయం పద్ధుకరేవ లాలసః |

అప్యా వయోరేకపతిస్పృథోః కలి _

ర్న స్యాత్మ్బుత త్వచ్చరజై కతానయోః ॥ 87

లశ్నీ త 'బేవివలె నేనున్ను మిగుల ఆన కితో నర్వగుణధాము లును, పురుపో_త్తములును అగు మోాయొక్క_ సేవయీ చేయదలంచు చున్నాను, అయితే ఒకే వతియొక్క_ సేవ చేయువారును, మి పాదములం'దే మనస్సును వ కాగ్రవజచువారును అస మూ యిరువు అఆశందును కలపహాము జనింవకుండుగాక !

భజ_న్బ్యృథ త్వామత ఏవ సాధవో

వ్యుద_స్త మాయాగుణ వ్యిభమోదయమ్‌ ;

భవత్పదాను స్మరణాదృతే సతాం

వప నిమి _త్తమన్యదృగవన్న విద్మటా ॥ 88

వతుర్థ స్కంధము వ్ర. నిపష్కాాములగు మహాత్ములు జ్ఞానము కలిగిన మోదట కూడ మిమ్ములను భజించుచున్నారు, మో యందు మూయా కార్యమగు అపహూంకారాదులు లేనే లేవ, మవాత్మా! మోయొక్క_ పాదకముల ములను నిరంతరము చింతనచేయుట తప్ప నజ్జరులకు మజియొక 1ఉవయోజనమేదియును లేదు, త్వన్హాయ యాద్దా జన ఈళ ఖజ్జీతో యదన్యదాళశా స్త బుతాత్మ్శనోఒబుఫః యథా చరేద్బాలహితం పితా స్వయం తథా త్వమేవార్హసి నః సమీహితుమ్‌ ॥ 80 (వభూ ! మీయొక్క. మాయచేతనే మనుజుడు తన వాస్తవ న్వరూవమగు మి నుండి విముఖుడ్రై అజ్ఞానవళశమున ఇతరములగు ప్యుత వని తాదులను కోరుచున్నాడు, అయినను తండ్రి కుమారుని (పార్ధనను అవేక్షీంవకుండ తనకుతానే పుతునకు చేమమును ఎట్లు కలుగ జేయునో, అశ్లు మారున్ను మా ఇచ్చను అపేవ్మీంవకనే మా షాతము కొజవై. స్వయముగ'నే (వయత్నించుచున్నారు. ఇత్యాది రాజేన నుతః స విశ్వదృక్‌ తమాహ రాజన్‌ మయి థకిరన్తు తే। దిశ్ష్యువృశీ ధీన్మయి తే కృతా యయా మాయాం మదీయాం తరతిన్మ ద స్త్యజామ్‌ ॥ ఫ్ర తత్హ్వం కురు మయాఒఒధిషమ్మపమత్తః (పజావతే | మదాదేశకరో లోకః సర్వ(త్రాప్పోతి శోభనమ్‌ ॥ స! ఆది చకవ_ర్తియగు వృధువు భగవంతుని ఈ (వకారముగ మృతించిరి, అపుడు నర్వసాత్షీయగు (శ్రీవారి వారితో నిట్లనియె - "రాజూ! మీకు నా యెడల భక్తి కలుగుగాక! మి చిత్తము ఈ

260 భాగవత రత్నాకరము (వకారము నాయందు లగ్నమగట చాల సౌభాగ్యకరమైన విమయము. ఇట్లు భ_క్రికలిగి యుంకుటచే మనుజుడు సులభముగనే నా మాయను డాటివేయగలడు లేకున్న దానిని విడుచుటగానీ, చాసని బంధనమునుండి విడివడుటగాని వాల కము ఇక మోరూ జగ తగ నా అజ్ఞ ను పాలించుచుండుడు. (వజూపాలకుడవగు రాజూ! ఎవడునా ఆజ్ఞను పాలించుోో అతని! సర్వత శుభమే: కలుగును, (అని చెప్పి భగవంతుడు అంతనర్ధానమయ్యెను ) తదుపరి కొంతకాలమునకు పృథుచ్యక్రవ ర్తి ఒక గొప్ప యజ్ఞ మాచరించుటకు

దీక్ష గైకొనెను అపు డచటికి అనేక దేవత._., బ్రహ్మరులు, రాజర్జులు విచ్చేనిరి, అపు డందటిని ఉద్దేశించి రాజిట్లు చెప్పెను

యూయం తదనుమోదధ్వం పితృ దేవర్ష్ణయోఒమలాః

కర్తుః శాస్తురనుజ్ఞాతుస్తుల్యం యృ్చేత్య తతృ్ఫలమ్‌ ॥ 82

విశుద్ధ చిత్తులగు 'చేవతలారా ! పితరులారా! బుషులారా! నా (పార్ధనను ఆమోదించుడు, వీ కర్మకు అయినను దానిని చేసిన వానికి, ఉవబేశించినవానికి, సమర్థించినవానికి చానియొక్క- నమాన ఫలము లభించును,

యత్సాద 'సేవాభిరుచి స్తపస్వినా _

మశేష జన్మోపచితం మలం ధియః |

సద్యః క్షీజబోత్యన్వహ మేధతీ సతీ

యథా పదాజ్ఞుష్టవినిః సృతా సరిత్‌ ॥ థికీ

వినిర్ధతా 'శేషమనోమలః పుమా

న సజ్లవిజ్ఞాన విశేషవీర్యవాన్‌ ॥

యదళ్షి మూలే కృత కేతనః పునః

న సంసృతిం క్లేశవహాం (ప్రవద్యతే ॥ 08

వళుర్ణ స్కంధము విలీక తమేవ యూయం భజకాత్మ వృతత్తిభి - రృనోవచః కాయగుజైః స్వకర్శుఖిః ఆమాయినః కామదుఘాజ్ణీ 9 పబజ్కజం యథాధికారావసితార్థ సిద్ధయః 11 8 ఎవరి పాదకమలముల సేవకొజక్రై నిరంతరము వృద్ధినొందు “అభిలావ - వారి చరణములనుండి బయలు చేతిన గంగానదివల్తె వంసారతావ నంతప్తులగు జీవల నమస్త జనునంచితమగు మనో మాలిన్యమును తత్శ ఆమే నశింవ జేయుచున్నదో, ఎవరి పాదములను -ఈశయించువాడు నకల మానసిక దోవములను కడిగివేయునో, మజేయు టె రాగ్య, తత్త్వ సామోత్కారరూవమగు బలమును వఐాంది తిరిగి ఈ దుుఖమయ నంసార చక్రమందు వడడో, మజియు ఎవరి పాదవద ్రము నమ_స్ఫవాంఛలను వరిపూర్ష మొునర్చునది అయి యున్నదో - అట్టి (పభువును మిరు మాయొక్క ఆశమోచిత కర్ణులద్వారా, ధ్యాన, స్తుతి పూజూది మానసిక, వాచిక, శారీరిక [(కియలద్వారా భజించుడు, అధికారము ననుసరించి ఆ యా కర్ణుల ఫలము తవ్చక కలుగునను నిశ్చయము కలిగి యుండుడు, “యయదృహ్మ నిత్యం విరజం సనాతనం గక ద్ధాతపోమజ్ఞల మౌన సంయమైః జ అర్‌ అభి సమాధినా బ్మిభతి హార్థ దృష్టయే య్మత్రేదమాదర్శ ఇవావభాసతే ॥ రికి 'తేషామహం పాద సరోజరేణు _ చార్యా వహీ యాధికిరటమాయుః ! యం నిత్యదా విభత ఆకు పాపం నళ్యత్యముం. సర్వగుణా భజ న్తి॥ స! అతి

262 భాగవత రత్నాకరము

నభ్యులారా ! నిర్శలమగు అద్దమందు (వతిబింబము చక్కగ వడునట్లు, -ఈ [(వవంచనును “గార్చి నరియెన జ్లానము ఎవరివలన కలుగుచున్నదో అట్టి నిత్య, శుద్ధ ననాతన (బ్రవ్మామును ఎవరూ _వరమార్థత త్తే (వా ఫికొజవై (శద్ధ తవస్సు, వని_తాచరణము, స్వాధ్యాయ విరోధిమైన నంథఛావమణమును విరమించుట్య నంయమము, నమాధియొక్క అభ్యానము మున్నగువాని ద్వారా ఛారణయొనర్చు చున్నారో, అట్టి మహాత్మ ల పాదకములముల ధూళిని నేను యావ జ్లీపీతము నా శిరస్సువై ధరించెదను వలయనగా దానిచే మనుజుని 'పొవమంతయు తత్శ ము నళించివోవును, వుశతియు నద్దుణమూ లన్నియు అతనిని సేవింవ దొడగును

గుణాయనం శీలధనం కృతజ్ఞం

నవృద్దాాశయం సంవృణతేను సమ్పదః |

(వసీదతాం (బ్రహ్మకులం గవాం చ

జనార్దనః సాను చరళ్చ మహ్యమ్‌ 11 ర్టిగ్రి

అట్టి గుణవంతుడును, శీలసంవన్ను డును, కృతజ్ఞుడును; గురువు లను పూజంచువాడు అగువానసి యొద్దకు నమ_న్త నంవదలు తమంతట "తామే వచ్చుచున్నవి, కావున (బ్రహ నిష్టలు, గోవులు, భక్తులు - వీరితో గహాడిన భగవంతుడు నన్ను అన్నుగహించుగాక ! అనునదియే- నా అభిలావ.,

రాజుయొక్క ఆ వాళశ్యములను విని సభాసదులు పరాాక్రమవంతుడును?

భూపాలుడును అగు పృధువును స్తుతించుచుండ సరిగా అదియే సమయమును సూర్యునివలె తేజస్పంవన్నులగు సనకాది మునీశ్వరులు నలుగురు. అచటికి వచ్చిరి.

అధనా అపి తే ధన్యాః సాధవో గృహమేధినః

యద్భృహా హ్యర్హ్హ వర్యామ్భ్చుతృణభూమీళ్వరా వరాః & 88

చతుర్ధ స్కంధము 268 (అపుడు వృథు చకవర్తి “వారిని యధథావిధిగ పూజించి యిట్లు వలికెను.) మహాత్ములారా ! ఎవరి గృపహాములందు మోవంటి పూజ్యులు వారి జలమునుగాని, తృణమునుగాన్సి భూమినిగాని, లేక ఇతర వదార్థమునుగాని [గహింతురో ఆ గృవాస్థులు ధనహీనులై నను ధన్యులే యగుదురు, వ్యాలాలయ్యదుమా వై తేఒప్యరిక్షాఖిల సమృదః | యదృహో ప్రీరపాదీయ పాదతీర్ష వివర్తితాః ॥ 100 ణి అతి (ఎ (ఖ జి ఎవరి ఇండ్లయందు భగవద్భ_క్తుల వరమవవ్నిత్రమగు పాదో దకముయొక్క_ బిందువులు వడవో, వారు నకల ఐశ్వర్యములనో కూడియున్న ప్పటికిని నర్పములు వసించు వృతములవంటి వాశే యగుదురు, భవత్సు కుశల్మపశ్న ఆత్మారామేష నేష్యతే 1 కుళలా కుశలాయత్రనసని మతివృ త్తయః 1 10 ముసీశ్వరులారా ! మిమ్ములను కుశల్మవశ్న లడుగుట నము చితము కాదు ఏల యనిన మిరు నిరంతరము ఆత శ్రయంచే. శ్రీడించుచుందురు. మియందు *ఇది కుశలము, ఇది అకుశలము"--- అను నిట్టి వృత్తులు ఎన్నడును కలుగ నేరవు జ క జ గర | తదహం కృతవ(శ్రమృః నుహృదో వస్తవస్వినామ్‌ సంపృచ్చ్ళే భవ ఏతస్మిన్‌ కేమః కేనాష్టసా భవేత్‌ ॥ 108 విరు నంసారాగ్నివే తపించు జీవులకు వరమహితకరులు,. మిత్రులు అయియున్నారు, కావున మీావై విశ్వానముంచి -ఈ- పీమయమును అడుగదలంచుచున్నాను- *+ఈ [వవంచమున మను ఉడు వ్య్మకారము సులభముగ తేమమును బడయగలడు *

వికి భాగవత రత్నాకరము వ్య క్రమాత్మవతామాత్యా భగవానాత్మభావనః | స్వానామన్యుగహాయే మాం సిద్దరూపీ చరత్యజః ॥ 108 ఆఅత్భనంతులగు ధీరులందు ఆత, రూవమున (వకాళించు వారును ఉపానకుల ప్యృాదయమున తన స్వరావమును (వకటించు వారును, జన్ఫరహితులును అగు భగవంతుడు తన భక్తులను అను హీించుటకొఅకు మోవంటి సిద్ధులగు వముపానీయుల రూవమున భూమియమై నంచరించుచుండును, సనత్కుమార ఉవాచ అ _స్ట్యేవ రాజన్‌ భవతో మధు ద్విషః పాదారవిన్షస్య గుణానువాదనే | రతిర్దురావా విధునోతి నై ష్టికీ కామం కషాయం మలమ_న్టరాత్మనః || 104 సనత్కుమారుడు చెప్పెను రాజా! (శ్రీ మధుసూదనుని పాదకమలములయొక్క- గుణ "గానమందు మీకు తవ్చక నిశక్చలమగు (వీతియున్నది. (వతివారికి ఇది లభ్యమగుట ఇవాల కష్టము, లభ్యమైనచో అది హృదయ మందుండు వాననారూవ మాలిన్యమును నశింవ జేయును, ఇతరమగు

• యుపాయముచేతను అది త్వరగా నళింవదు, శా వ్రేష్వియానేన సునిళ్చితో నృణాం కేమస్య స్మధ్యగ్విమృ శేషు హీకుః అసబ్ల ఆత్మ వ్యతిరి క్త ఆత (ని దృఢా రత్యర్పహ్మణి నిర్దణే చ యా ॥ 106 శాశత్ర్రములు. జీవుల (చ్రేయస్సుకొజునై చకాగ వివా అంచును, అత్మకంకె వేలుగనుస్న "జీబోదుల యెడల టె రాగ్యము

చతుర్ధ స్కంధము 266 కలిగియుండుట తన ఆత ్రన్వరూ వమగు నిర్హణ (బహ్ముమందు సుదృఢమగు అనురాగము కలిగియుండుట - అను నివియే జీవుని ్రేయస్సునకు సాధనములని వానియందు నిశ్చయింవబడినది, సా (శ్రద్ధయా భగవద్ధర్మ చర్యయా జిజ్ఞాసయాఒజఒధ్యాత్మిక యోగనిష్టయా | యోగేశ్వరోవాసనయా చ విత్యం పుణ్యశవః కథయా పణ్యయా చ॥ 106 అగ్టేన్రియారామసగోష్ట్య తృష్టయా తత్పమ్మతానామ పర్మిగహేణచ। వివిక్తరుచ్యా పరితోష ఆత్మన్‌ వినా హరేర్గుణ పీయూషపొనాత్‌ 4 107 అపాంసయా పారమహంస్య చర్యయా స్మ్కృత్యా ముకున్దాచరిత్యాగ్య సీధునా ! యమైరకామైర్నియ మైశ్చావ్య నిస్తయా నిరహాయా ద్వన్హ్వ తితికయా చ॥ 108 హరేర్ముహు_స్తత్సర కర్షపూర - గుణాభిధానేన విజృమృమాణయా ; భక్తా హ్యసబజ్గః సద నత్యనాత్మని న అధ స్యాన్నిర్షుణే (బ్రహ్మణి చాబ్జసా రతిః ॥ ే గురువాక్యములందును, శాత వాక్యములందును విశ్వాస ముంచుటచేతను, భాగవత ధర్మములను ఆచరించుటచేతను, త త్వ జిజ్ఞాస చేతను, జ్ఞాన యోగము. యొక్క నిష్టచేతను యూ ేశ్వరుడగు (శ్రీవారిని ఉపాసించుట చేతను, పుణ్య కీ_ర్తివంతుడగు భగవంతుని

జల్‌లీ భాగవత. రక్నాకరము వవి(త్రకథలను నిరంతరము (శ్రవణము చేయుటచేతను, ధనమందు ఇం[దియ' భోగములందు నిరతులగువారి గోష్టియందు [వీతి లేకుండుట చేతను, అట్టివారికి (వీతిగల వదార్థములను అన_క్తితో నంగహించ కుండుట చేతను, భగవద్లుణామృతమును పానముచేయుచు, ఇతర నమయములందు ఆత ్రయం బే నంతుసష్తుఖై. ఏకాంత శేవనమందు (వ్రీతిగలిగి యుండుటచేతను, వ (వాణికి కష్టము కలిగించకుండుట చేతను, నివృత్తి నిష్టచేతను,ు అత (్రహాతమును అనునంభఛానము: చేయుచు నుండుటచేతను, (శ్రీవారిమొక్క_.. వవ్నిత చర్మితయను (ేస్టమగు అమృతమును ఆస్వాదించుట చేతను, నిప్యాామభావ ముతో యమ నియమములను పొలించుట చేతను, ఎపుడును, ఎవరిని నిందించకుండుట చేతను, విషయాదులక్రై ఆన_క్రితో (వయత్నించ కుండుట చేతను, కీతోష్టాది ద్యంద్యములను నహించుకొనుట చేతను, భ_క్తుల చెవులకు సుఖము నొనంగునట్టి (శ్రీహారియొక్క. గుణములను మరల మరల వర్శించుటచేతనుు భ _కిభావమును వృద్ధినొందించుట చేతను, మనుజునకు కార్య కారణరయావమగు నమ _న జడ(వవంచము: యడల వై రాగ్య్గము కలుగుననియు, ఆత్మ న్వరూవమగు నిర్గుణ వర(బవ్మామందు అనాయానముగ' (వీతి కలుగుననియు. కూడ వాస్రైాములు "ెవాచున్నవి. యదా హా పమా.'. రతిర్పహ్మణి న్రైప్టికీ పుమా _ “నాదార్యవాన్‌ క్షాన విరాగరంహసా , దహత్య వీర్యం హృదయం జీవకోళం . పజ్బాత్మకం యోనిమి వోళ్టితోఒగ్నిః ॥॥ 110 .. వరబహ్మమందు సుదృఢమగు (ప్రీతి కలుగగా మనుజుడు నద్దురువును శరణుబాందును. తదువరి జ్ఞాన, మై 'రాగ్యముల' (వబలా 'వేగమువలన _ హాననారహితమైన తన _అవిద్వాది " వంచశ్లేక్‌

చతుర నృంంధము తలకే థి యు_క్త్రవముగు అపహాంకారాత శ్ర మగు _ లింగశరీరమును - అగ్ని కశ్రైయందుదృ్భవించి తిరిగి ఆ కళ్షైనే 'కాల్చివేయునట్లు - భన్ఫు మొనర్చి వేయును దగాశయో ముక సమ స తద్దుణో అ అనీ న! గట. నె వాత్మనో బహిర నర్విచసే ॥ రూ న ల వరాత్మనోర్యద్‌ వ్యవధానం వురస్తాత్‌ స్వప్నే యథా పురుష _స్రద్వినాశే ॥1 కే11 ఈ (వకారముగ లింగచజేహాము నళించినమాదట, దాసి క_ర్తృతాంది గుణములన్నిటినుండి అతడు వము కుడైపోవును. అనంతరము, స్వప్నావస్థయందు అనేక విధములైన వదార్థములను చరాచినవ్చటికిని మేల్కొనిన పిదవ వానిలో వదియు గోచరెంచ నట్లు, మనుజుడు శరిరమునకు బయట గోచరించు ఘటవటాదులను; లోన అనుభవమునకు వచ్చు సుఖదుఃఖాదులను చూడ నేకడు, ఇట్టి స్థితి కలుగకపూర్వము ఈ వడార్థములే జీవ పరమాత్మల మధ్య ఉండి వానిలో భీదమును కల్చించుచుండును. ఆత్మాన మిస్ట్రియార్థం చ పరం యమభయోరపి! సత్యాశయ ఉపాధా వై పుమాన్‌ పళ్యతి నాన్యదా ॥ సషలై" అంతఃకరణరూవమగు ఉపాధి ఉండునంతవజకు మనుజునకు జీవుడు, ఇంద్రియ విషయములు, -ఈ 'రెండిటియొక్క- సంబంధమును కలుగజేయు అహాంకారముయొక్క. అనుభవము కలుగును, తదుపరి కలుగదు, నిమి శ్రే సతి సర్వత జలాదావపి పూరుషః । ఆత్మనశ్న పరస్యాపి ఖిదాం పళ్యతి నాన్యదో॥ 110:

268 భాగవత రత్నాకరము వాప్య్వాజగ త్తునందు కూడ ఈ విమయము కానువీంచు చున్నది ఎట్లనిన జలము; అద్దము మొదలగు. నిమి_త్తములుండు నపుడే బింబ, (వతిబింబముల భేదము కనుపించునుగాని ఇతర నమయ మయములందు కాదుగచా |! ఇన్ట్రియెర్విషయాకృ,ష్టై రాజీ ప్తం ధ్యాయతాం మనః! హా! చేతనాం హరకేబుద్దేః స్తమృసోయమివహదాత్‌ ॥ 114 అ ఎవి గ! ఎనరు విమయచింతనమందడు నిమగ్న లై యుందురో, వారి ఇంయ్యదియములు నిషయములందు తగల్కొంని వోవుచున్నవి జలా శయముమొక్క ఒడ్డున వెొంలచు గడ్డి మొదలగునవి తమ (వేళ్ళతో 'దాని జలమును లాగుచుండునట్లు ఆ ఇం,దియాన క్తృమగు మనస్సు బుద్ధియొక్క విచారణాశక్తిని (కమముగ పహారించి వేయు చున్నది. (భశ్యత్యను స్మృృతిశ్చిత్తం క్ష్లాన (భంళశః స్కృతితయే। తదోధం కివయః (పాహురాత్మాపహ్నవమాత్మనః ॥ 1185 ఎపుడు విచారణాశ క్రి నశించునో, అపుడు పూర్యావరముల స్థ అతి నళించును, ఎపుడు న్గ అలతి నళశించునో అపుడు జ్ఞానము ఉండదు, ఈ జ్లూననాశమునే "పెద్దలు “తన్ను తాను నశింవజేసీ కొనుటి అని చెముదురు. నాతః పరతరో ల్రోళ్రే పుంనస; స్వార్ధవ్యతి,క్రమః । యదధ్యన్యస్య _పేయ_స్వ్వ మాత్మనః స్వవ్యతిక్రమాత్‌ ॥ 114 బేని ద్వారా ఇతర నమ శ వదార్థములందును వ్రీతి జనించు చున్నదో, అట్టి ఆత ను గూర్చిన జ్ఞానముయొక్క నాశముచే ఎట్టి పోని కలుగునో దానిని మించిన హని (వవంచమున జీవునకు మజి మీదియు నుండదు,

చతుర్ధ స్కంధము ఉఠరళా అర్ధేన్ది యార్ధాభిధ్యానం సర్వార్థాపహ్నవో నృణామ్‌ | (భంళశితో క్షాన విజ్ఞానా ద్యేనావిశతి ముఖ్యతామ్‌ ॥ 117 ధనమ; ఇంద్రియ విమయములు - వీనిని గూర్చిన చింతన మనుజుని పురుపార్థములన్ని టిని నశింవ జేయును ఏల యనిన, ఆ చింతనచే అతడు జూన, విజానములను పోగొట్టుకొని వృతాది* ళా జా టె స్థావర యోనులందు జని 'శ్రంచును న కుర్యాత్కరి చిత్సజిం తమ ప్టీవం తితీరిషుః | యా భె అనాలి ధర్మార కౌామమోకాణాం యదత్యన్త విఘాతకమ్‌ ॥ 118 ఠి అజాలి కాబట్టి అజ్ఞానాంధ కారమును పోగొట్టుకొన దలంచువాడు- విషమయములం డాన్నక్సి ఎన్నడును కలిగియుండరాదు అట్టి అస క్‌ ధర్మః అడ్థ, కామ, మోక్ష.ముల (పైా_ప్రియందు చాధక మై- యుండును, త్యతాపి మోక్ష ఏవార్డ ఆత్య న్హికతయేష్యతే । త్తె 9వర్శోఒర్లో యతో నిత్యం కృతా నభయ సంయుతః ॥ 119" య్‌ గ్‌ న! అతి (ధర్మ అర్థ, కామ, మోతములను) ఈ నాలుగు పురు పార్థములందును వెోంతేుమే అన్నిటికంక గొవ్పదని తలంచబడు- చున్నది, ఏలయనగా, తక్కిన మూడు పురుషార్థములందును. యమునియొక్క- (కాలునియొక్క_) భయము ఉండుచుండును. పరేఒవరే చయే భావా గుణ వ్యతికరాదను | న తేషాం విద్యతే కేమమీళ విధ్వంసితాశిషామ్‌ 1 120 (వకృతియందు గుణటమోభము కలిగినమోదట ఎన్ని ఉత్తమ, అధమ వదార్థములు [వకటమైనను, వానియందు 'వేమముగ ఉండగలుగు వదార్థ మేదియును "లేదు, కాలభగవానుడు వాని. 'శేమములన్నిటిని ధ్యంనము వేసివేయును,

౨270 భాగవత రత్నాకరము తత్త్వం నరేన్ష్ర జగతామథ తస్టుషాం చ దేహేస్ద్రియా సుధిషణాత్మ భి5ా వృతానామ్‌ | యః క్షేత్ర విత్తపతయా హృది విళశ్వగావిః (పత్యక్‌ చకా స్త్‌ భగవాం స్తమవేహి సోఒస్మి 8 121 కావున రాజా! వ భగవానుడు ేపా, ఇందియ, (పాణ,

బుద్ధి, అపహాంకారములచే అవృతములణగ నమస్త స్టావరజంగమ

(వాణికోట్ల యొక్క హ్యృాదయములందు, జీవువి నియామకుడుగను,

అంత ర్యామిగను, ఆత్మకావముగను నర్వత సామాత్తు (వకాళించు

చున్నారో వారినే నీవ “వారు నేనే అయియున్నాను అని తెలిసి శొానుము, యస్మిన్నిదం సద సదాత్య్మతయా విభాతి మాయా వివేక విధుత్మిసజి వాహి బుద్దిః | తం నిత్యముక్ర పరికుద్ద విబుద్ధ త త్రం (ప్రళ్యూఢ కగ్మకలిల (పకృతిం (ప్రపద్యే ॥1 [122 మాల అని తెలిసిన పీమ్ముట దానియందు నర్చబుద్ధి ఉండ

నట్టు, నివేకము కలిగినమోదట ఎచటను కనిపీించనిది యగు ఈ

వూయామయ [(వవంచము కార్య కారణ రూవముతో ఎవరియందు

(వతీతమగుచున్నదో, మజీయు ఎవరు న్వ్యయముగ _ కర్మ మల

కలువితమణగు (వకృతికంక వరయమెనవారో అటి నిత్యము క్త

యా లు కా! నిర్మల జ్ఞానన్వరూవ వరమాత్శను "నేను అఆఛయించుచున్నాను, యత్స్పాద పజ్ఞ_జ పలాళ విలాసభక్త్యా కర్మాశయం _౧థధిత ముద్గ్రోళభయ నిసనః । ళి అటి అణాల తద్వన్న రిక్తమతయో యతమయోఒసి రుద్ధ _ (ప్రోతో గణా స్తమరణం భజ వాసుదేవమి ॥ శైలి

చతుర్ధ స్కంధము 271

సాధు మవోత్నులు ఎవరి పాదకమలముల దివ్య కాంతిని స్మరించి అహాంకారరూవ సహృదయ[గంథిని ఎట్లు చిన్న భిన్న మొనర్చుచున్నారో, ఇంద్రియములన్నిటిని (వత్యాహోర మమునర్చి తమ అంతఃకరణమును నిర్యిషమయము గానించు యతులు కూడ అట్లు ఒనర్పజాలరు సర్వాశ్రయు డగు అట్టి వాను బేవుని నీవు భఛజించుము.

కృషచ్చో మహానిహ భవార్ణవ మప వేశాం

షడ్వర్ల న్మక్రమనుఖేన తితీర్హ స్తి |

తత్త్వం హరేర్భగవతో భజనీయ మజ్ధ్ర)

కృత్వోడుపం వ్యసనము _త్తర దుస్తరార్షమ్‌ ॥ స!

మనస్సు, ఇంద్రియములు అను మొసళ్ళతో నిండియున్న ఈ సంసార సము[దమును యోగాది దువ్క-ర సాధసములద్వారా డాటుట కష్టము. వీలయనిన, వారికి కర్ణధారుడగు (శ్రీవారి యొక్క- ఆ్మశియములేదు కావున నీవు అరాధసీయములగు భగ వంతుని పాదకమలములను నావగా వేసికొని అనాయాసముగనే ఈ దు_స్తర నంసార సముద్రమును దాటి వేయుము. మైతేయ ఉవాచ

ఫలం (దిహ్మణి విన్యస్య నిర్విషజః సమాపాతః |

కర్మాధ్యక్షం చ మన్వాన ఆత్మానం (ప్రకృతేఃసరమ్‌ ॥ 125 మై(త్రేయడు చెప్పెను :

ఓ విదురుడా ! ననకాదులు వృథురాజునకు ఈ (వకారముగ బోధించి వెడలిన తరువాత వృథువు ఏకాగచిత్తముతో నమస్త కర్మల ఫలమును వరనూత్సుకు సమర్పించి ఆత్మను కర్మలకు సామీ గను (వకృతికంయె అతీతముగను చూచుటవలన సర్వదా నిర్ణిస్తుడై. , యుంజెను, -

గృ హేషు వర్తమానో౭ఒపి స స్మ్నామాజ్య (శియాన్వితః 6 నాసజ్జ కేస్ట్రియార్దేషు నిరహం మతిరర్కవత్‌ ౪ 18 సూర్యుడు అంతట (వకాశించుచున్నను వ స్తువులయొక్క- గుణదోవములకు అంటనిట్లు, సార్వభామ, సామాజ్వు నంవదలతో కూడియున్న వ్పటికి గృహాస్థాశమమం దున్నవ్పటికి అవాంకార రహితుడగుటవలన వృమ చకవ_్తి ఇందియ విషయములందు ఆన_క్తుడు కాకయుంజెను ఛిన్నాన్యధీర ధిగతాత్మ గతిర్నిరీహ ఎ స్తత్తత్యజేఒచ్చి న దిదం వయునేన యేన । తావన్న యోగ గతిభిర్యతిర్వపమతో యావద్గదాగజకథాసు రతిం న కుర్యాత్‌ ॥ 12? తదువరి ఆ రాఎనకు చేవ+త (బుద్ధి తొలగి వరమాత్మ యొక్క అనుభూతి కలుగగా అతడు ఇతరములగు సిద్ధులు మున్నగు వానియెడల కూడ ఉదానీనుడుగ నుండెను సాధకునకు భగవత్క థా మృతమందు అనురాగము 'లేనంతనటకు కేవలము మయోగసాధనచే వూవహాజనితమగు (వమాదము అతనికి తొలగ "నరదు (భమ అంతరించదు ఏవం స వీర (వవరః సంయోజ్యాత్మానమాత్మని | (బహ్మభూతో దృఢం కాలే తత్యాజ స్వం కలేవరమ్‌ ॥ 148 తుదకు అంత్య కాలమున వీరవర్యుడగు వృథువు తన చిత్త మును దృఢముగ వరమౌాత్మయందు స్టిరవజచి (శహస్టఖావమున కతుడె తన శరీరమును విడిచెను, శ్‌ ౧ అత్తజి చేవతలు దుందుభులు (మోగించిరి. మందర వర్వత _ శిఖరమున బేనతా (స్రీలు పుమ్చవర్ష మును కురిపించుచు వరన్నరము ఇట్లు చెవూకొనదొడగిరి_ , రా

చతుర్ధ సృంధము కీ "దేవ్య ఊచుః : తేషాం ద్గురాపం కిం త్వన్యన్మ ర్త్యానాం భగవత్పదమ్‌ భువి లోలాయుషో యే వె నైష్యర్మ్యం సాధయన్తుత || 129. -ఈ (వవంచమున కొద్దిరోజులు జీవితము అయినవ్పటికి “భగవంతుని మహోన్నత వదమును పొందింవ జేయు ఆత్మజ్ఞానమును ఎవరు పొందుదురో, అట్టివారి కిక ఈ [(వవంచమున దుర్తభయమైన చదార్థ మేది కలదు * స వజ్బితో బతాత్మ(ధ్రుక్‌ కృషచ్చేణ మహతాభువి లబ్ధ్వాపవర్ష్యం మానుష్యం విషయీష విషజ్జతే 1 180 కావున ఎంత యో [వయాసతో ఈ భూలోకమున మోతము మొక్క సాధనరూవమగు ఈ మానవ శరీరమును పొందియు ఎవడు విషయములందు ఆసక్తుడై యుండునో అతడు నికముగ ఆత ్రహంతకుడే యగును. ఆవహో! అతడు వంచింపబడినవాచే యగును మై,తేయుడు చెప్పెను విదురుడా |! వృథు చకవ_ర్తియొక్క. వంశవరంవరయందలి 1పాచీనబర్టియొక్కఒ ప్యుతులగు సాధుస్వభావముగల (వచేతా గణము (వదుగురు తండి ఆజ్ఞను శిరోధార్య మొనర్చి తవస్సునందు మనస్సును లగ్నయమొనర్చి వళ్ళ్చిమదిశగా వయనమైపోయిరి. (తోవలో శరణాగతుల భయమును పోగొట్టు ధర్మువత్సలు డగు వివ్రడు కస్పించ. వారి దర్శనముచే వారు మహః (వనన్నులైరి. అ_త్తజి శంకరభగవానుడు ధర్మజ్ఞులును, శీలనంవన్నులును అగు 'అ రాజకుమారులను చూచి -నంతోమించి యిట్లు చెప్పిరి. ణం +

ల్లా భాగవత రత్నాకరము థీ రద ఉవాచ . యః పరం రంహసః సాక్షాత్తిగుణాజ్జీవ సంజ్ఞితాత్‌ : భగవన్తం వాసుదేవం (పపన్నః స (ప్రియోహి మే॥ 181 (శ్రీ గరుడు చెప్పెను అవ్య_క్త్రమగు (వకృతియొక్కటయు జవునియొక్కటయు నియా మకుడగ భగవంతుడైన వాసుబేవుని శరణు బొందువాడు నాకు ఇాల (పియుడు. అథ భాగవతా యూయం (పియాఃస్ట భగవాన్‌ యథా। న మద్చాగవతానాం చ (పేయానన్యో౬ స్త్రి కర్తిచిత్‌ ॥ 182 , మారు భగవద్భక్తులై యుండుటవలన భగవంతునితో నమా నముగ నాకు (వియులై యున్నారు అను భగవంతుని భక్తులకు కూడ భగవంతునికంచ అధికముగ ఎవడును (ప్రియుడు "లేడు నమః పజ్కజనాభాయ భూత నూక్షేస్టియాత్మనే | వాసుదేవాయ శాన్తాయ కూటస్థాయ స్వరోచిషే ॥ 188 వద ్రనాభుడును, తన్నాత్రల యొక్క ఇం. దియములమొక్క- నియంతయు;, కాంతుడును, వకరూపుడును శ న్వయం[వకాకుడును అగు వాసుబేవునకు నమస్కారము, సజ్యార్ష ణయ సూవ్మ్యాయ దుర స్తాయౌాన్తకాయ చ। నమో విశ్వప్రటోధాయ (ప్రద్యుమ్నాయా _న్గరాత్మనే ॥ 184 న్తంకర్ష ణుడును, నూక; ఆొపుడును, నమ_న్తలోకములను. లయ మొనర్భువాడును, విశ్వ(వబోధకుడును, (వద్యుమ్నుడును,. అంత రాత్మన్వరూ పుడు నగు భగవంతునకు నమస్కారము. నమో నమోఒనిర్గుద్ధాయ హృపీకే శేస్దియాత్మనే.! నమః వరమపహాంసాయ పూర్ణాయ నిభృతాత్మనే 1 188

చతుర్ద స్కంధము ౭76

అనిరుద్ధుడును, హాపీ. కేశుడును, ఇంద్రియములకు [వభువును, వరమహాంనస్వరూపుడును, పూర్ణుడును, వృద్ధి తయరహితుడును అగు వరమాత్మకు నమస్కారము,

ఇదం జవత భదం వో విశుద్ధా నృప నన్దనాః

స్వధర్మ మనుతిష్టన్లో భగవత్యర్పితాశయాః ॥ 136

'రాజకుమూరులారా ! మారు వరిశుద్ధ భావముతో న్వధర్శ్మా నుషప్రానమును గావించుచు, భగవంతునియందు చిత్తమును నంలగ్న వజచి నేను చెప్పిన ఈ స్తోతమును జవించుచుండుడు భగవంతుడు. మోకు (_శేయమును కలుగజేయును

తమే వాత్మానమాత్మస్థం సర్వభూ కేష్వవస్థితమ్‌ |

పూజ యధ్వం గృణ న్తశ్చ ధ్యాయ న్తక్చాస కృద్ధరిమ్‌ ॥ 18

మిోరు మా యంతరంగమున ఉన్న సర్వభూతాంత ర్యా మమియు, వరమాత్మయునగు (శీవారినే మాటిమాటికి స్తోత్రము. చేయుచు చింతన వేయుచు పూజించుడు

(శేయసామిహ సర్వేషాం క్షానం నిఃశ్రేయసం పరమ్‌ ?

సుఖం తరతి దుష్పారం జ్రాననౌార్వ్య సనార్హవమ్‌ ॥ 1886

రా ణు

ఈ (వవంచమున గల అనేకవిధములైన (శేయస్సాధనము లందు మాయదాయకమగు. జ్ఞానమే అన్నిటికంయును (శేస్టమైనది. జ్ఞానమను నావను ఎక్కి-నవాడు అనాయానముగ ఈ దున్తరనంసార నముద్రమును చాటి వేయును మైత్రేయుడు చెప్పెను

విదురుడా ! శంకరభగవానుడు ఈ (వకారముగ బోధించి అంత ర్థానమయ్యెను, ఆ దినములలో రాజగు (పాచీనబ న్రాయొక్క- మనస్సు కర ్ర కొండయందు ఎక్కు_వగ నిమగ్నమై యుంజెను. ఒక -

276 భాగవత రత్నాకరము నాడు అధ్యాత్మ విద్యావిశారదుడును, వరమకృపాళువు నగు నారదు డాతనికి ఇట్లు బోధించెను (శేయస్త్వ్యం కతమ(దాజన్‌ కర్మణాఒఒత్మన ఈహనే। దుఃఖహానిః నుథావాప్తః (శేయ స్తన్నేహ చేవ్యతే 1 1808 రాజూ! ఈ కర అఅచ్వారా మోరు మాయొక్క వకేయము "నంపాదించదలంచినారు ? దుఃఖము యొక్క నంపూర్మ నాశనము, వరమానందము యొక్క. (పా_క్లి-దీనినే [శేయ మందుకు అది “కర చే లభించదు తాజోవాచ గృహేషు కూటధర్మేషు ప్కుతదార ధనార్ధధీః ! న పరం విన్హకే మూఢో (భామ్యన్‌ సంసారవ ర్మను ॥ 148 శాత శాజు చెప్పెను, మహాత్మా ! మనుజుడు గృపహామందుండు-చు నవ్యమగు ఆచ రణ లేక, ప్లుత, వని తాధనములనే వరమపురుపార్థముగ భావించు -చున్నాడు. అతడు అజ్ఞానవశమున నంసారనము[ దమం బే తిరుగాడు -చుండుటవలన వరమైశేయమగు మోశతమును పొందజాలకున్నాడు, కావున బంధవిము_కిని బజడయుటకు మార్షమును జబోధింపుడు, నారద ఉవాచ : భో భోః (ప్రజాపతే రాజన్‌ పళూన్‌ పళ్య త్వయాధ్వరే। సంజ్ఞాపితాజ్జవ సక్షాన్నిర్హ ఫణేన సహ్మసళః ॥ కేక] నారదుడు చెప్పెను . (అపుడు నారదుడు (పాచీనబ ర్మికి ఇట్లు బోధించెను-) చూడుము! చూడుము! రాజూ! మిరు యజ మందు -నిర్ష య తాపూర్వకముగ వ వేలకొలది వహకువులను బలియిన్చితిరో ఇవానిని ఆకాశమందు చదరాడుము |!

చ తుర్ట్‌ స్కంధము ద ఏతే త్వాం స్మమ్బతీక్ష న్తే స్మరన్లో వైశసం తవ। సమృ్పరేతమయః కూటెళ్ళిన్షన్యుక్రిత మన్యవః॥ 142 అవి యన్నియు మిీవలన కలిగిన బాధలన్నిటిని జ్జావక

ముంచుకొని (వతీకార మొనర్భుటకైై మో కొజకు ఎదురుచూచు

చున్నవి ఎపుడు మిరు మరణించి వరలోకమున కేగుదురో, అపు డవి మహాకోధయు_కృములై తమ ఇనుమువంటి కొమ్ము శుతో మిము లను పొడిచి వేయగలనవు ఈ సందర్భమున నేను మీకొక పురాతన చరిత్రను చెప్పెదను అది రాజగు పురంజనునకు సంబంధించినది దానిని సావధానమిగ వినుడు పురంజనోపాఖ్యానము

“రాజూ! పూర్వము పురంజను డను జేరు గల ఒక గొవ్చ యశిస్విమయైన 'రాజుంజెను అతడు తాను నివసించుటకై్షై యోగ్య మైనట్టి స్థానమును వెతుకజొ చచ్చెను. కాని ఎచటను లభించ లేదు, ఒక దినమున అతడు హీమాలయముయొక్క దవీ.ణ భాగమున తొమ్మిది ద్వారములు గల ఒక చక్కని నగరమును చూచెను, దాని బయట సుందరమగు ఉద్యానవన ముండెను. ఆ వనమందు* “రాజు తిరుగాడుచుండ అచట మహోాసౌందర్యవతియగు ఒక వనితను గాంచి ఆమెను అతడు మోహించెను ఆమెయు ఆతనిని వరిగ్రహిం చుటకు అంగీకరించెను. ఇరువురును ఆ నగరమందు బహుకాలము నివసించి భోగముల ననుభవించుచుండిరి

శీ రాజూ! మానవుడు ఎల్ల వుడు శాన్రు) నియమితములగు శుద్ధకర్య ్రలనే ఆచరించవలెను గాని నిషిద్ధకర్శలను కాదు

య ఏవ కర్మ నియతం విద్వాన్‌ కుర్వీత మానవః

కర్మణా తేన రాజేస్ట్ర జ్ఞానేన న స లిప్యతే ॥ 14&

శ71 భాగవత రత్నాకరము ఓ రాజేందా ! ఈ (వకారముగ విజ్ఞు డగ వాడెవడు శాశ్రు నియతములగు కర్త ల నాచరించునో, అతడు ఆ నత్క_ర్నా జ నుఘ్రైనముచే నంపా_ప్తించు జ్ఞానమునకు కారణభూతములగు 'ఉత్తమ కర్భులచే కర్మ బంధమున తగుల్కొ_నడు అన్యథా కర్మ కుర్వాణో మానారూఢో నిబధ్యతే | గుణ (పవాహపతితో నష్ట పజ్ఞో (వజత్యధః ॥ 144 అట్లు కాక్క ఇష్టము వచ్చినట్లు చేయరాని కర గలను చేసి “'నచో మనుజుడు అభిమానమునరకు వశుడై కర శ్రలందు బద్భుడగును. మజియు గుణవవాపహారూవమగు నంసార చ్మక్రమందు వడి వివేక బుద్ధి నళించుటచే అధమయోనులందు జని '్రంచును రాజూ! ఫురంజనుడు కామాతురమగు చిత్తముతో గూడి "ఆ సౌందర్యవతితో విహారించుచు నుండ అతని యావనము అర్ధ తచణమువలె గడచిపోయను ఈ పుత్ర, పాత, గృహా, ధన, "నేవరక, మంత్యాదులందు దృఢమగు మమత్వము కలిగియుండుటవలన అతడీ శిషయములం బే బంధింవబజెను, ఈ (వకారముగ అతడు జీవిత వర్యంతము ఆత్మ (ేయస్సును కలుగజేయు కర ్రలనిమయమై అజా (గత గలిగి, కటుంబపాలనమం చే మునిగివోయెను తువకు (స్ర్రీలం వటులకు మహా అవియముగ తోచునట్టి వార్ధక్య మతనికి చాపు రించెను, ఇంతలో యవనరాజు చైన్యనమేతముగ ఆ పురముపై దండెత్తి అతనిని వశువ్చనువలె కట్టివేసి తమ స్థానమునకు. తీసికొని "వెళ్ళెను. అపు డాతని అనుచరులు చాల దుఃఖవడి ఆతనితోళశాటు "వెడలిరి. ఈ (వకారముగ పఫురంజనుడు వివేకహీనుడై అనేక వత్స రములు అపారమగు అంధకారమున వడి నిరంతరము కష్ట ములను 'అనుభవించుచునుండెను, వనితాన_క్రి చేతనే అతనికీ దుర్గతి కలిగి నది, అంత్య కాలమున కూడ పురంజనునకు (గ్ర్రీయొక్క_ చింతన య్‌ ఉండియుంజెను కావున మబటుజన యం దతడు రాజ[కేష్రుడగు

చతొర్థా స్కంధము ల$ విదర్భ రాజునకు సౌందర్యవతియైన కన్యగా జని శం చెను. వివాహ 'యోగ్యమగు సమయము వచ్చినపుడు ఆమెను పాండ్యరాదగు మలయధ్వజుడు వివాహవాడెను తదువరి కొంతకాలమునకు ఆ రాజు తన పుత్రులకు రాజ్యమును ఒవ్పగించి భగవంతుడగు (శ్ర కృష్ణుని అరాధించుటకొజునై మలయవర్వతముమై 8 పోయెను, భార్యయు ఆతనిని అనుగమిం చెను పరే (దిహ్మణి చాత్మానం పరంబ్రహ్మ తథాఒజఒత్మని । వీక్షమాణో విహాయేక్షామస్మాదుపరరామ హ॥ _ 145 ఏకాంతమున చక్కగ ఛ్యానము. సల్పుచు. అ మలయ ధ్వజుడు తన ఆతను వర్మబహ్మామందును, వర్మ బవ్మాను తన ఆత్మ యందును అభిన్నముగ చూచెను, తుదకు ఆ అభేదచింతనమును కరాడ వదిలి సర్వధా శాంతుడయ్యెను, కొంత కాలమున కతడు వరమవదించగా భార్య విలపించుచు దుఃఖమును భరించలేక అగ్ని యందు దుముక దలంచుచుండగా, ఆ సమయమున వారి మెలో డగు అత్మజ్ఞానిమైన (మ్రైహ్మణు డచటికి ఆమె నోదార్చుచు ఇట్లు వలికెను-._ నేను నీయొక్క మిత్రుడను, అవిజ్ఞాతుడను జరు కల వాడను మాయా 'హ్యేషా మయాసృష్టా యత్చ్పుమాంసంన్తియం సతీమ్‌! మన్యసే నోభయం యదై్వైహంసొ పశ్యావయోర్గతిమ్‌ ॥ 146 స్‌ పూర్వజన శ్రమున నిన్ను. పురుషునిగ తలంచికివి, ఈ జన్మమున (స్ర్రీగ తలంచిలీవి ఇదియరతయు మాయ, వ్వాస్తవముగ సీవ్రు పురుషుడవు కావు, (క్ర్రీవి కావు, మన యిరువ్రరము. వరమ పాంనలము మనయొక్క. వాస్తవ స్వరూవమేదియో అద్దాని ననుభవించుము

0 భాగవత రత్నాకరము: అహం భవాన్న చాన్య_వ్వుం త్వమేవాహం విచత్వభోః 9 న నా పళ్వన్తి కవయళ్ళిద్రం జాతు మనాగపి ॥ 147 నే నెవరో నీశ్రను అదియే నీవ నాకంశు వేజటుకాదు నీవు విచారదృష్టితో చూడుము. నీవు వది (ఆత ) అయి యున్నావో్‌ అదియే నేనును అయియున్నాను, జ్ఞాని యగువాడు మన యిరువురి యందును ఒకింతై నను భేదమును చూడడు యథాపురుష ఆత్మానమేకమాదర్శ చక్తుషోః | 'ద్విధాభూత మవేకేత తధ్రైవాన్తరమావయోః॥ 148 అద్దమందుగాని, ఇతరుని న్మేత్రమందుగాని తన న్వరూవమునే భిన్నముగ చూచునట్లు ఒకే ఆత్త '్ర ఉపాధిభేదముచే తన్ను ఈశ్వ 'రునిగనుు జీవ్రనిగను రెండు విధములుగ చూచుచున్నది మ్మితుడు ఈ (ప్రకారముగ టోధింస రాజపళ్ని ఆత్కజ్ఞానమును బడసి ధన్యురాలయ్యెను (ఓ పాచీనబర్షి) రాజూ! ఇక ఈ పురంజనో పాఖ్యాననము చమొక్యా అంతరార్థము చెన్పుచున్నాను వినుము పరుషం పురజ్జునం విద్యాద్యద్‌ వ్యన క్యాత్మనః పురమ్‌ ! ఏకద్వి్యత్రి చతుష్పాదం జఇహుపాదమపాదకమ్‌ ॥ 148 పురంజనుజే జీవ్రడు, అతడు తన కొజకు ఒకటి, రెండు? మూడు. నాలుగు శాళ్ళుగల "లేక అనేక కాళ్ళుగల "లేక అనలు కాళ్ళేలేని శరీరమును పురమును నిర్తి ్రంచుకొనుచున్నాడు. యదా జిఘృత్షన్‌ పురుషః క్లార్హ్సే షన (పకృ తేరుణాన్‌ | నవద్వారం దిహస్తాజ్జిం త్మతామనుత సాధ్వితి॥ 150 జీవుడు సుఖదుఃఖరూవ (పాక్ళత విషయములన్నిటిని అనుభ నించదలంచినపుడు, ఇతర శరీరములకంు తొమ్మిది ద్యారములు, "రండు చేతులు, రెండు కాళ్ళుగల మానవశరీరమునే ఇష్టవ డెను,

చతుర్ధ స్కంధము బి81 బుద్ధిం తు (పప్రమదాం విద్యాన్మమాహమితి యత్క్బృతమ్‌ ॥ యామధిష్టాయ దేహేఒస్మిన్‌ పుమాన్‌ భు క్షేఒక్షభిరుణాన్‌ ॥ 151 అటి 7 బుద్ధి, "లేక అవిద్య యే పురంజని యను శ్రీ యని ెలిసి కొనుము దీనివలననే దేహా, ఇందియాదులందు “నేను, నాది” అను భావము జనించుచున్నది మజియు మనుజుడు దీనినే ఆళ యించుకొని శరీరమున ఇందియములద్వారా విషయములను అనుభ వించుచున్నాడు సఖాయ ఇన్టియగణా క్షానం కర్మ చ యత్కృతమ్‌ 1 సఖ్య స్తద్‌ నవ్న్‌్ర్త్తయః పాణ; పజ్బువృ _త్రిర్యథోరగః11102 'వేనిచే నకల జ్ఞానములు, కర్భులు సంభవించు చున్నవో అట్టి వది ఇందియము లే అతని 'న్నీహితులు ఇంద్రియ వృత్తులే అతని నఖీమణులు, [పాణాపానాది రూప వంచవృత్తులు కల (ప్రాణవాయువే నగరమును రథ్నీంచు ఐదు వడగల సర్బము దేహో రథ _స్వీస్రోయాశ్వః సంవత్సర రయోజఒగతిః 1 ద్వికర్శ చ్యక్రన్రి గుణధ్వజః పజ్బాసుబన్టురః ॥1 168 శరీరమే రధము దానియందు జ్ఞా నేం్యద్రియములను ఐదూ ళా గుజ్జు ములు కట్టబడినవి సంవత్సరరూవమగు కాలముతో నమాన ముగ దానికి అవతిహాత వేగము కలదు వ్నాన్తవముగ అది గతా రహిత మైనది. పుణ్యము, పావము అను రెండు విధములైన కర్మలే దాని చకములు మూడు గుణములే జండా వంచప్రాణములే మనోరళశ్ళ్శిర్చుద్ధిసూతో హృన్నీడో ద్వన్హ్యకూదిరః ॥ వళ్నోస్ట్రియార్థ (ప్రక్షేపః స్నప్తధాతు వరూథకః॥ 154

282 భాగవత రత్నాకరము మనస్సు వగ్గము, బుద్ధి సారథి పృాదయము కూర్చొను స్థానము సుఖదుఃఖాది ద్వంద్యములు నొగ, ఇం[దియములయొక్క- వంచవివమయములు చానియందుంచబడి్‌న ఆయుధములు -చర శ్రము “మొదలగు వడు ధాతువ్చలు దాని ఆవరణములు ఆకూతిర్వి[క్రమో బాహో్యో మృగతృష్ణాం (పధావతి। ఏకాద శేన్దియచమూః పబ్బసూనా వినోదకృత్‌ ॥ 15 ఐదు కర్ళేయ్యదియములు దాని ఐదు మార్లములు ఇట్టి శరీర మను రథము కై నెక్కి- రథికుడగు జీవుడు ఎండమావులవంటి మిధ్యా విమయముల'వై పునకు వరుగులిడు చున్నాడు, వదునొకండు ఇంది యములు అతని వైన్యము వంచజ్ఞా నే్యదియములద్యా రా ఆయా ఇందియ విషయములను అన్యాయముగ (గ్రహించుటయే అతడు -వేటాడుట. ఏవం బహావి దై ర్షుఃఖై ర్థైవ భూతాత్మ సమృవై: | క్లీశ్యమానః శతం వర్షం దేహే దేహీ త మోవృతః ॥ 186 ఈ (వకారముగ ేహాభిమానియగు జీవుడు అజ్ఞానముచే 'కవ్చబడి అనేకవిధములై న ఆధ్యాత్ని సకం ఆధిఖాతిక్క అధి విక కష్టములను అనుభవించుచు నూ జేండ్ల వరకు -ఈ మనువ్యుశరీరమున వడియుండుచున్నాడు, (పాణేన్టియ మనోధర్మా నాత్మ న్యధ్యస్య నిర్గుణః క్‌. కామలవాస్థ్యాయన్మమాహమితి కర్మకృత్‌ 1 1057 జీవుడు వా_న్తవముగ నిర్ణణబుడు కాని (పాణ: ఇం్యదియ, మనోధర శ్రములను తన యందు ఆరోపీంచుళొని “నేను, నాది” అను అభిమానముచే కట్టబడి య్యదములగు విమయములను చింతించుచు వివిధ కర్మలను చేయుచున్నాడు

దతుర్ధ స్మంధము 2898 యదాఒ౬ఒత్మాన మవిజ్ఞాయ భగవన్తం పరం గురుమ్‌ పుకషస్తు విషజ్టేత గుజేషు (ప్రకృతేః స్వదృక్‌ ॥ 1556 అతడు స్యయం[నకాశ న్వరూపుడు ఐనవ్పటికిని సర్వులకును

వరమ గురువగు అత శ్ర స్వరూపుడైన భగనంతుని స్వరయావమును

ఎజులగనంత వణకు (వకృతి 'ఏణములం బే బంధింవబడుచున్నాడు గుణాభిమానసీ స తెదా కర్మాణి కురుతేఒవళః 1 శుక్లం కృష్ణం లోపితం వాయ$థా కర్మాభిజాయతే 1 1589 అఆ గుణములయొక్క_ అభిమానియగుటచే అతడు వివశుడై సా_త్హ్విక, "రాజన, తామున కర్ణాలను ఆచరించుచు, ఆ కర్ణుల ననున రించి ఫిన్న భిన్న 'యోనులందు జన్ఫించుచున్నాడు. క్వచిత్చుమాన్‌ క్వచిచ్చన్తీ క్వచిన్నోభయమన్ధధీః | దేహో మనుష్య స్తిర్యగ్యా యథాకర్మగుణం భవః॥ 160 అజ్ఞానాంధుడగు ఆ జీవుడు తన కర్మల ననునరించి, గుణముల ననుసరించి 'చేన, మనుమ్య, వశు వమ్య్యద జన్సలనె త్తుచు, ఒకపుడు పురుషండుగను, ఒకపుడు (స్ర్రీగను, మజిమొక పుడు నపుంసకుడుగను జన్మించు చున్నాడు కుత్చరీతో యథా దీనః సారమేయో గృహం గృహమ్‌ | చరన్‌ వినతి యద్గిషం దణమోదనమేవ వా ॥ 161 నా! దబ డె తథా కామాశయో జీవ ఉచ్చావచపథా (భమన్‌ | ఉపర్యధో వా మధ్యే వా యాతిదిష్టం (ప్రియాపియమ్‌ ॥ 162 ఆకలితో ఛాధవడు కుక్క. దూర దూరము తిరుగుచు తన (పారస్ధైానుసారము ఓక-ోట దెబ్బలు తినుచు, మజీియొకచోట అన్నము తినుచు ఉండునట్లు, జీవుడున్ను చిత్తమందు వలువిధ వాన

శిరిడీ భాగవత రత్నాకరము. నలు కలిగియుండి, తత్పభావమున డొర్చ్వా ధోమార్షముల ద్యారా ఉౌర్ధ గ్రలోకములందు, మధ్యలో. ములందుు అధోలోకములందు తిరుగాడుచు తనక ర్మానుసారము సుఖదుఃఖములను అనుభవించా చుండును. అర్థే హ్యవిద్యమానేఒపి సంసృతిర్న నివర్తతే మనసా లిజ్లరూపేణ స్వస్నేవిచరతో యథా ॥ 1638 స్వవ్నమందు ఏ విధమైన వదార్థములు లేకున్నను ఉన్నట్లు భఛాసించునిధమున, ఈ దృశ్యవదార్థములు వా_న్తృవముగ "లేకున్నను, అజ్ఞాననిద ఉండునంతవజకు ఉండుచునే యుండును మజీియు జీవునకు అంతవజకు జనన మరణకమావ నంసారమునుండి విడుదల కలుగనేరదు, (ఆత్మజ్ఞానము చేత నే బంధవిము_ క్తి కలుగును.) ఆథాత్మనో ఒర్థభూతస్య యతో౭ఒవర్ధపరమ్సరా | సంసృతి స్త్‌ వ్యవచ్చేదో భక్త్యా పరమయా గురౌ ॥ 164 వ్‌ అవిద్యవలన వరమార్థ న్వమావమగు ఆత్మకు జనన మరణ రూనమగు ఈ అనర్థ వరంవర కలిగినదో డాని నివృత్తి గురు న్వరాపుడగు (శ్రీహరియందు దృఢమైన భ కి కలిగినపుజే నంభ వించును వాసుదేవే భగవతి భక్రియమోగః సమాపాతః సధ్రీచీనేన టైరాగ్యం క్లానం చ జనయిష్యతి ॥ [86 భగవంతుడగు వాను జేశ్చ్సనియందు వక్శాగతా పూర్వకముగ 'లెన్సగ కలిగియున్న భ_క్రిభావము జ్ఞానమును, వైరాగ్యమును అనిర్భవించ చేయుచున్నవి సోఒచిరాదేన రాజర్షే స్యాదచ్యుత కథ్యాళయః । శృణ్వతః శ్రద్ధ ధానస్య నిత్యదా స్యాదధీయతః॥

చతుర్జ నృంధమ 285 ఓ రాజర్షీ ! ఈ భ_క్రిఖావము భగవంతుని కథలమై ఆశితమై యున్నది, కావున ఎవడు (శద్ధతో ఆ కధలను (వతిదినము వినునో, చదువ్రునో, అతనికి చాల శీ ఘముగ ఈ భ_క్రిభావము వర్పడగలదు, యత భాగవతా రాజన్‌ సాధవో విశదాశయాః | భగవద్‌ గుణాను కథన,శవణ వ్య్యగచేశసః ॥ 1606 తస్మిన్మహన్నుఖరితా మధుభిచ్చరి(త య పీయూష శేషసరితః పరితః (సవన్ది తాయే పిఐన్యవితృషో నృప గాఢకర్ణై స్తాన్న స్పృళ నృశన తృడ్‌భయళోకమోహాః॥ 167 ఓ రాజా! ఎచట భగవద్గుణములను చెప్పుటలో, వినుటలో శత్పరులై యుండు వరిశుద్ధ చిత్తులగు భక్తులుందురో, అట్టి సాధు నమాజమందు అన్ని వైపుల మవోతు లె ముఖతః బయలు జేరిన (శ్రీ మధుసూదన భగవంతుని చర్మితరావమగు శుద్ధ అమృతముతో కూడిన వెక్కునదులు (వవహించును, ఎవరు (శవణ తత్పరులైై తమ వెవులద్యారా ఆ అమృతమును పాన మొనర్చుచున్నారో వారిని ఆకలిదప్పికలు, భయము, శోకము, మోహము మున్నగునవి చవియు కోధింవ నేరవు, ఏతై రుష్యదుతో నిత్యం జీవలోకః స్వభావదైః | న కరోతి హరేర్నూనం కథామృతనిధొా రతిమ్‌॥ 168 ఆవ+ |! న్వభావముగనే కలుగు ఈ ఆకలి, దప్చీకమున్నగు విఘ్నములతో సదా చచుట్టబడియుండు ఈ జీవులు (శ్రీవారియొక్క- శథామృత సాగరముయెడల (వేమ కలిగియుండుట లేదు, యదా యమనుగృష్టోతి భగవానాత్మ భావితః। స జహాతి మతిం లోకే వేదేచ పరినిస్థితామ్‌ 1 1689

శి భాగవత రత్నాకరము -వృాదయమందు మజుల మజల చింతన చేయుటవలన భగవంతు 'జెపుడు వ్‌ జీవునివై కృవ కలిగియుండునో, ఆ నమయమున అత డిక లౌకిక్క వెదిక కర్ణుల యడల అన_క్రిని త్యజించుచున్నాడు త ఆ_ప్పర్య దర్భైః ప్రాగగైై9: కార్త న షతి మణ్ణలమ్‌ | న్లో బృహద్వధాన్నానీ కర్మ నావైైషి యత్ప్సరమ్‌ | తత్కర్మ పహాూరితోషం యత్సా విద్యాతన్మతిర్యయా ॥ 170 తూర్పువైపు అగభాగముగల దర్భలచే భూమండలమును కవ్చివైచి, అనేక వశువులను చంపి నీవు 'వెద్ద క ర్మాభిమానిగ నిన్ను తలంచుకొనుచున్నావు కాని వాన్తవముగ నికు కర ్రయొక్కా, "లేక ఉప్తాసనయొక్క_ రహాన్యము తెలియనే తెలియదు 'బేనిద్వారా (శ్రీవారి వసన్నుడు కావింవబడునో అదియీ వా _న్తవమగు కర్మ, వ్తత్‌యు 'బేనిచే భగవంతునియందు చిత్తము లగ్నిమగునో అదియే పౌ_స్తవమగు విద్య హరిర్దేహభృతామాత్మా స్వయం (పకృతిరీళ పరః | బీత్పాదమూలం శరణం యత$ఃకేమో నృణామిహ 4171

• (శ్రీషూరి నమస్త (పాణులయొక్క_ ఆత '్రయు; నియామకుడును, సర్ధేతం(త్ర కారణుడును అయియున్నారు, కానన వారి పాదములే మనుజులకు వశ్రై క అ(శయము, వాని చేతనే (వవంచమున నరులకు "శేయస్సు ,కలుగును వ్‌ ( న 5 + స వై (ప్రియతమళ్చాత్మా యతో.న భయమజ్వుపి | ఇతి వేద స వై విద్వాన్‌ యో విద్వాన్‌ స గురుర్హరిః ॥ 172 “బేనిచే ఎవనికిని అణుమ్యత్రమైనను భయము. కలుగదో, అదియే తన [వియతమమగు అత్త (”---అని ఎవ డెజులసనో అతడే జ్ఞాని: మజీయు ఎవడు “జ్ఞాని. అయి యున్నాడో, అతజే గురువుం అతడే సావాత్‌ (శ్రీవారి,

చతుర్థ స్కంధము 287 త్మదజ్బురం నుమనసాం శరణే మిథిశ్వా రక్తం షడక్హి9గణసామను లుబ్బకర్ణమ్‌ | అలగే వృకాన నుతృపోఒవిగణయ్య యాన్తం పృష్షే మృగం మృిగయ లుబ్ధకబాణభిన్నమ్‌ ॥ క?8 పువ్చవాటికయందు ఒక మదించిన లేడి ఆడులేడితో కూడ విహారించుచున్నది. అది వచ్చటి గడ్డిని మేయుచున్నది. దాని ఇెవులు తుమ్మొదల మధుం శబ్దమును ఆన_క్రితో వినుచున్నవి. దాని యెదురుగనే ఇతర (ప్రాణులను చంపి తమ వొట్టలు నింపుకొను తోజేళ్ళు నిలబడి చూచుచున్నవి, వెనుక బోయవాడు దానిమై కోణమును వదిలెను కాని అ లేడికి ఇది అంతయు వమియు 'ఇలియదు, సుమనః సమధర్మణాం న్రీణాం శరణ ఆమే షష మధుగన్థవత్ష[దతమం కామ్యకర్మవిపాకజం కౌమ నుఖలవం జై హ్వ్యౌపస్త్యాది విచిన్వ_న్దం మిధునీభూయ తదభి నివేశతమనసం షడళ్ష్రీ గణసామ గీతవదతి మనోహర వనితాది జనాలా పేష్వతిత రామ తి(ప్రలో భితకర్ణ మగ్రే వృకయూథ వద్వాత్తన ఆయుర్హరతోఒహోరాథ్రాన్తాన్‌. కాల లవవిశేషానవిగణయ్య గృ హేషు విహర న్తం వృష్ణ్టత ఏవ పరోక్షమను(ప్రవృత్తో లుద్దకః కృతాన్తోఒ న్తః శరేణ యమిహ సరావిధ్యతి తమిమమాత్మానమహో రాజన్‌ ఖిన్నహ్యృదయం (దష్టు మర్డ్ల సీతి ॥ గ్‌! (ఇక దీని అర్ధమును వినుము.) ఈ లేడి మాలే, మిరు మో వినయమై. పాగుగ విచారించుకొనుడు, ఫువ్చృముల వల ఈ (స్రీలు శేవలము చూచుటకు సుందరముగ్గ నున్నారు. ఈ (్రీల్టు.

88 భాగవత రత్నాకరము "నివసించు గృపహామే పుష్పువాటిక, చానియందుండి మిరు పువ్వు ముల తేనె, గంధములవంటి మదనకామ కర ్రలయొక్కా . ఫలరూవ మున్ను, జిహ్వేంద్రియ, జన నేందియములకు (వ్రీతి కలుగ జేయునవి అయిన భోజన, (శ్రీనంగాది భోగములను వెతకుచున్నారు (ప్రీలచే చుట్టబడియుండుచున్నారు. మి మనస్సును వారి యంబే లగ్నము చేసినారు. శ్రీ పుతాదుల మధుర గామణమే తుమ్మెదల శబ్దము, మో చెవులు దానియంటబే మిగుల ఆశక్తి కలిగియున్నవి, ఎదురుగ తోజేళ్ళ గంపువలె కాలముయొక్కా అంశమగు దిన ర్మాతులు మో ఆయుస్ప్సును పహారించుచున్నవి కాని మిరు వానిని లత్యు పెట్టక గృవాస్థ సుఖములం బే నిమగ్నుడవై యున్నారు మీ "వెనుక కాలుడను వేటగాడు చాచియున్న తన బాణముతో మి హృదయమును దూరమునుండి విచ్చిన్నము చేయ దలంచు -చున్నాడు స త్వం విచక్య మృగచేష్టిత మాత్శనోఒ_న్గ - శ్చిత్తం నియచ్ళ హృది కర్ణధునీం చ చిత్తే: జహ్యజ్షన్నాశమ మస _త్తమయూథగాథం (ప్రీణీహి హంసళరణం విరమ (త్రమేణ॥ 1765 ఈ [వకారముగ లేడివంటి మి స్థితిని చూచి మిరు మి “చిత్తమును వృాదయమందు స్థాపించుడు మజటీయు నదివలె (వవ 'హాంచు (శ్రవణేంద్రియము యొక్క చావ్యావృ త్తిని చిత్తమందు స్ట్‌ వజుచుడు,. (అంతర్జుఖ మొనర్చ్భుడు), కాముకుల చర్చ జరుగు చుండు చోటును వదిలిపెట్టి వరమపహాంనలయొక్క ఆశయుడగు శ్రీవారిని వనన్నునిగ 'జేయుడు, మజీయు (శ్రమముగ విషయము “లన్ని టినుండి విరక్తులుకండు.

చతుర్ల స్కంధము 289 థి

అర్థే హ్యవిద్యమానేఒపి సంసృతిర్న నివ ర్హతే।

ధ్యాయతో విషయానస్య స్వప్నేఒనర్ధ్థాగమో యథా॥ 176

న్యవ్నమందు ఏ వస్తువుయొక్కయు ఉనికిలేకున్నను, మేలు కొనని చే స్వవ్నజనితమగు అనర్థము తొలగుట లేదు, అళ్లు సాంసా రక వడార్థములు అనత్యములై నను, అవిద్యావళశమున జీవుడు వానిని గూర్చి చింతనచేయుచుండుటచే అతడు జనన మరణ రూన నంసా రమునుండి ఏడుదల పొందుట లేదు,

యథా తృణజలూకేయం నాపయా త్యపయాతి చ!

నత్యజేన్మియమాజోజఒసి (పాగ్రేహాభిమకిం జనః ॥ 117

యావదన్యం న విస్హేత వ్యవధానేన కర్మణామ్‌ ।

మన ఏవ మనుష్యేన్ష్ర భూతానాం భవభావనమ్‌ ॥ 178

తృణ జలూకము (ఒకానొక పురుగు) మజటియొక తృణమును వట్టుకొననంత వణకు తానున్న తృణమును వదలనట్టు, జీవుడు మరణ కాల మే తెంచినవ్చటికి, "చేహారంఛకర్మలు నమౌా_ప్తమైన పీదవ, మజియొక శరీరము (పా_ప్తించనంతవజకు పూర్వపు శరీరమును గూర్చిన అభిమానమును వదలుటలేదు, రాజా! మనస్సే జీవుని మొక్కా జన్నాదులకు "కారణమైయున్నది,

అత స్తదపవాదార్థం భజ సర్వాత నొ హరిష్‌

జట అస /

పశ్యం స్తద్తాత్సకం విశ్వం స్టిత్యుత్స త్త్యప్యయా యతః॥ 1708

కావున ఆకర (్రబంధనమునుండి విడుదల పొందుటకొజుకై. (వవంచమునంతను భగవదూవముగ_ పీవీంచుచు అన్ని విధముల (శ్రీహారినే సభజింపుడు, వారినుండియే. ఈ జగ త్తుయొక్క_ నృష్టి, స్టితులు వర్చడుచున్నవి. వారియంచే తిరిగి అది లయించుచున్న ది,

క్షి

290 థాగవత రత్నాకరము మై(శ్రేయడు చెప్పెను విదురుడా ! ఈ (వకారముగ బోధించి నారదుడు వెడలిన పిదవ (పాచీనబరక్హి [నజూపాలన భారమును కుమూరుల కొవ్చగించి తవస్సు నాచరించుటకై క వీలాఛమమునకు వోయను త క్రైక్యాగమనా వీరో గోవిన్షచరణామ్చుజమ్‌ | విముక్త సజ్లోఒనుభజన్‌ భక్వా తత్పామ్యతామగాత్‌ ॥ 186 అచట ఆ వీరవర్యుడు నమస్త విషయముల ఆనక్రిని నదలి వక్యాగమనస్సుతో భ_క్రిపూర్వకముగ. (శ్రీహారియొక్క_ పాదవద్భ ములను చింతన చేయుచు సారూవ్యవదము పొంబెను ఏతదధ్యాత ్రపారోత్యం గతం దేవర్షి ణానఘ క యః (శావయేద్యః శృణుయాత్చ లి్లేన విముచ్యతే! ఓరి ఓ పావరహితుడవగు విదురుడా ! "జేవర్షియగు నారదుడు వకో తృముగ వెప్పిన ఈ అఆత్భజ్ఞానమును ఎవడు వినునో, వినిపించునో అతడు శీఘముగ లింగ-బేహూ బంధనమునుండి విడివడును తండ్రి ఆజ్ఞను పాలించు న్వభావముగల [వచేతసులు నము (ద్రములోవల నిలబడి రుదగీ్‌తా జవరూవమగు యజ్ఞ ముద్యారా, తవస్సుద్వారా సమ్మస్త శరీరములను నృష్టించు (శ్రీ వారిని నంతుష్ట వజుచిరి అపుడు భగవంతుడు (వత్యమష్‌ మై యిటు వలికెను.-__ శ్రీ భగవా నువాచ వరం వృణీధ్వం భద్రం వోయూయం మే నృపనన్షనాః £ సొహార్దేనాపృథగ్థర్మాస్తుష్టోటహం సౌహృదేనవః ॥ 182 థ్రీ భగవంకుడు చెప్పెను రాజప్యుతులారా! మికు శుభమగుగాక ! మి అందటికి వరస్సరము చాల చేమ కలదు, మజియు న్నేహావశమున మి

రందజు ఒ*ే ధర ్రమును పాలించుచున్నారు. మి ఈ ఆదర్శ. సౌహార్టము చూచి నేను చాల నంతోషీంచితిని. కావున వైన వరమును కోరుకొనుడు. గృ హేష్వావిళతాం చాపి పుంసాం కుళశలకర్ష్శణామ్‌ ! మద్వా ర్హాయాతయామానాం న దిన్దాయ గృహా మతాః ॥ 188: ఎవరు భగవదర్చణబుద్ధితో కర్మలను చేయుదురో, ఎవరి నమయమంతయు నామొక్క_ కథావార్తాశవణమందు గడచుచుం. డునో, అట్టివారు గృపహాస్థాశమమందున్న వృటికిని ఇట్లు వారికి బంధ. నమును కలుగజేయజాలదు, నవ్యవద్‌ ధృదయే యజ్ఞో (బ్రహ్మైతథదృహ్మవాదిఖిః ! న ముహ్య న్లిన ళోచ ని నహృష్య ని యతో గతాః 118 అల అానొ అలి అతడు నిరంతరము నాయొక్క లీలలను వినుచుండును.. 'కావ్రన (బవా ఆక్షానులగు వ_క్తలద్యారా జ్ఞానన్వరూపుడనై న వర (బ్రహ్మామగు "నేను వారి హృదయమున నిత్యనూతనముగ (వకా' శించుచుందును, నన్ను పొందిన పిదవ జీవుల కిక మోహముగాని శోకముగాని, హాన్హాది ద్వంద్వములుగాని ఉండ నేరవు, పచేతస ఊచుః _ నమో నమః శ్లేశవినాశనాయ నిరూపితో దారగుణా హ్వయాయ మనోవచో వేగ పరోజవాయ సర్వాక్షమా గ్లెరగతాధ్వనే నమః ॥ కే85్‌ (ఫచేతసులు చెప్పిరి ; (అపుడు (వచేతసులు భగవంతుని ఇట్లు స్తుతించిరి.__)

ఖం భాగవత రత్నాకరము (వభూ! మిరు భక్తుల శ్లేశములను తొలగించువారు, మేము మికు నమన్క_రించుచున్నాము. జేదనులు మాయొక్క “ఉచారగుణములను, నామములను నిరూవించు చున్నవి మాయొక్క "వేగము మనస్సు, వాక్కుల వేగములకంయె గొవ్చది మూ న్వరూ వము నమస్త ఇంద్రియములకంయె అతీతమైనది అట్టి మాకు మేము +చురల మరల నమన్క-రించుచున్నాము, శుద్ధాయ శానాయ నమః స్వనిష్టయా మనస్యపార్థం విలసద్‌ ద్వయాయ । నమో జగక్ట్రానలయోద యేషు గృహీత మాయాగుణ విగ్రహాయ ॥ 186 మిరు మి న్వరూవమందు ఉండుటవలన నిత్యులు, శుద్ధులు, “తులు అయి యున్నారు. మనస్సు అను నిమిత్తము వలన మో యందు మాకు ఈ మిథ్యారూవమగు బై వ్రతము భాసించుచున్నది వా_స్తవముగ జగత్తుయొక్క_ నృష్టి, స్ధితి లయముల కొజకు మీరు మాయయొక్క_. గుణములను న్వీకరించియే (బ్రహ్మ, విష్ణు మహేశ్వ ఈల రూవములను ధరించుచున్నారు అట్టి మాకు మేము ననున్క- ఛించుచున్నాము, ఏళతావ త్వంప్‌ా విభుభిర్భావ్యం దీనేషు వత్సలై:ః, అధ అద యదనుస్మర్యతే కాలే స్వబుద్ధ్యా భదరన్హన॥ 187 అమంగళములను హారించు (వభా! దీనుల యొడల దయ 'గలిగియుండు నమక్థులు అపుడపుడు ఆ దీనులనుగూర్చి “నీరు మూ “వారు” అని ఈ (వకారముగ న్మృరించుచుండు గాక! వారు ఇంత వాతము దయ పెట్టవలయును యేనోపళా _నిర్భూతానాం తృల్లకానామపీహతామ్‌ | అనర్హితోఒన్హర్హృదయే కస్మాన్నో వేద నాశిషః॥ 188

చతుర్ధ స్కంధము 208 దీనివలన వారి ఆశితుల చిత్తము శాంతమగును. టబేవా! మ్‌రు మవోషు దములై న (పాణులయొక్క_ అంతఃకరణములందు కూడ అంత ర్యామిరూ వమున విరాజిల్లుచున్నారు. ఇక మిమ్ము స్తలను ఉపాసించుచుండు మాయొక్క కోరికలను మాకేల ఎజులకుందురు? పారిజారేఒజ్షసా లే సారజ్లోఒన్యన్న "సేవతే । త్వదజ్‌ ఘ్రి మూలమాసాద్య సాకెత్కిం కిం వృణీమహి॥ 189 తుమ్మెదకు అనాయానముగ కల్పవృతము లభించినవో ఇక అది మజశీయొక వృతుమును ీవించునా ? అశ్లు మో పాదముల యొక్క- శరణ్యమును బడసిన మేము ఇక ఏవి కోరుదుము ? యావ శ్తే మాయయా స్పృష్టా (ళమామ ఇహ కర్మభిః! తావదృవత్పసక్షానాం సజ్గః స్యాన్నో భవే భవే॥ 1890' విరా యొక్క. మాయచే మోహితులమై కర్శానుసారము (వవంచమున ఎంతవజకు మేము తిరుగాడుచుందుమో, అంతవజు కును జన జన్నమందును మో భక్రులమయొక్క- సాంగత్యము మాకు కలుగుగాక! కేవల మింతమా(త మే మేము మిము శ్రలను కోరు చున్నాము, తులయామ అవేనాపిన స్వర్గం నాపునర్భవమ్‌ | భగవత్సట్లి సజ్వస్య మ _ర్యానాం కిముతాళిషః ॥ 131 భగవద్భక్తుల యొక్క షణ కాలసాంగత్యముతో స్వర్గము కాని, మోతుమునుకాని నమానములు కాన ఇక మానవ భోగ ముల విషయమై వేజుగ వెవృవలయునా? య్యకేడ్యన్హే కథా మృష్టాస్పృష్టాయాః (ప్రశమోయతః | నిర్వైరం యత్ర భూతేషు నోద్వేగో య్యత్ర కశ్చన ॥ 192

294 భాగవత రత్నాకరము భగవద్భక్తుల నమాజమందు నదా భగవంతుని గహార్చిన మధురకథలు ెవ్పబడుచుండును. వాని (శవణమా[(తము చే భోగ తృష్ష శమించుచున్నది, అచట (పాణులందు ఏవిధమైన వైరము గాని విరోధముగాని, ఉబ్వేగముగాని ఉండదు య్యత నారాయణః సాత్షొదృగవాన్న్యానినాం గళిః సంస్తూయతే సత్కథాను ము క్త సజ్గె పునః పునః ॥ 188 అచట మంచి మంచి కథా (వనంగములద్వారా నిష్కామ భావముతో సంగత్యాగుల యొక్క_ ఏకైక ఆ్యశయమగు సామోత్‌ శ్రీమన్నా రాయణుని గూర్చిన గుణగానము మాటిమాటికి. జరుగు చుండును, తేషాం విచరతాం పద్‌ భ్యాం తీర్చానాం పావనేచ్చయా ॥ భీతస్య కిం న రోచేత తావకానాం సమాగమః ॥ 184 మా యొక్క- ఆ భక్తులు తీర్థములను వవ్మతములు చేయు చుజ్లేశ్యముతో భూమండలమున పాదచారులై నంచరించుచుందురు, చారి సాంగత్యము నంసారము వలన భీతిల్లి న మనుజుల కేల రుచి శరముగా నుండదు ? వయం తు సాక్షొదృగవన్‌ భవస్య (వియన్య సఖ్యుః తక్షణ సజ్‌గమేన | సుదుళ్చికిత్స్యస్య భవస్య మృత్యో ర్భిషక్తమం త్వాద్య గతిం గతా, సః 8 196 మహాత్మా! మ్‌ (పియ మితులగు శంకరభగవానుని తుణ కాల సాంగత్యము చేత నే నేడు మాకు మీాయొక్క_ సాతాద్దర్శనము "లభించినది, జననమరణరూవ దుస్పాధ్యరోగమునకు మోరు వై ద్యులు, "కావున ఇపుడు మిమ్మే మేము ఆ(శయించితిమి

చతుర్ధ స్కంధము 2985 యన్నః స్వధీతం గురవః (పసాదితా విపాశ్చ వృద్ధాశ్చ సదానువృ ల్లా | ఆర్యా నతాః సుహృదో (భాతరళ్చ సర్వాణి భూతాన్యనసూయయైవ ॥ 198 యన్నః సుతప్తం తప ఏతదీళ నిరస్టసాం కాలమద [(భమప్పు! సర్వం తదే తత్పురుషస్య భూమ్నో వృణీమహే తే పరితోషణాయ ॥ 137 (వభూ! మేము వకాగచిత్తముతో వమి అధ్యయనము చేసితిమో, నిరంతరము సేవా శ్నుళూషలను గావించి గురువ్రులకు, వ్యిపులకు, వెద్దలకు ఎట్టి (వనన్నతను కలుగ జేసితిమో: దోమబుద్ధిని వదలి (ేస్టులకు, వి్యతులకు, బంధువులకు ఏమి నందన వమూచరించి తమో, అన్నాదులను వరిత్యజించి బహుకాలము సిటియందు నిలబడి ఏమి తవస్సువేసితిమో అదియంతయు సర్వవ్యాపకులును, ఫురుపో_త్తములును అగు మో యొక్క సంతోవమునకు కారణ మగుగాకి __ అను ఈ వరమునే మేము మిమ్ములను కోరు చున్నాము మనుః స్వయమూర్భగవాన్‌ భవశ్చ యేఒన్యే తపోజ్ఞాన విపుద్దస శ్ర్వాః | ఆఅదృష్టపారా అపి యన్నహిమ్నః స్తువ_న్యధోత్వాఒబఒత స్టసమం గృణీమః ॥ 108 స్వామి ! మా మహిమమొక్క. అంతమును పొందక, స్వాయంభువమనువు, స్వయముగ_ బహూ స్త చేశుడు, భగవంతుడగు శంకరుడు, తవస్సు జ్ఞానములచే శుద్ధచిత్తులై న ఇతరులు, నిరంతరము

208 భాగవత రత్నాకరము మిమ్ములను స్తుతించుచున్నారు. కావున మేమున్ను మూ బుద్ధిని అనుసరించి మాయొక్క. యళోగానమును చేయుచున్నాము, నమః సమాయ ళుద్దాయ పురుషాయ సరాయ చః వాసుదేవాయ స్త్త్వాయ తుభ్యం భగవకే నమః॥ 188 మిరు నర్వ్యత్ర సమానముగ నున్న వారు, శుద్దులు, వరమ పురుషులు, అట్టినత్త రూపులును, భగవంతుడును, వాను దేవుడును ఆగు మికు మేము నమన్మ_రించుచున్నాము మైతేయుడు చెప్పెను విదురుడా ! వచేతసులీ వకారముగ భగవంతుని స్తుతింవగా శరణాగత వత్సలు డగు ఆ భగవంతు డంతట (వనన్ను డై! '“అశ్లు యగుగాక” అని పలికెను, అవతివాత (వభావముగల (శ్రీపారి యొక్క మధురమూూర్టి నందర్శనముచే (వచేతనుల న్మేతములు: తృబ్లిని బొందనందున భగవంతుడు వెడలుటకు చా రిష్టవడకుండిరి. అయినను భగవానుడు తన వరమభధామమునకు వెడలిపో యును తదుపరి బహుకాలముసకు నారదు డచటికి వచ్చి వారలకీ (వకారముగ బోధించెను, నారద ఉవాచ తజ్జన్మ తాని కర్మాణీ తదాయు స్తన్మనో వచః | నృణాం యేనేహ విశ్వాత్మా నేవ్యతే హారిరీళ్వరః | 200 రాజకునూరులారా ! ఈ (వవంచమున "దేనిద్యారా నర్వా తయు నర్వేశ్వరుడును అగు (శ్రీజారియొక్క. చేవ ఒనర్పబడునో' మానవునకు అట్టి జన్మమే, అట్టి కర మేం అట్టి ఆయు స్పే, అట్లా మనస్పే, అట్టివాక్కే. సఫలవైనది యగును,

చతుర్థ స్కంధము 297 కిం జన్మభిస్తిభిర్వేహ శౌక్ల సావ్మిత్రయాళ్ఞి కై ః | కర్ష్శభిర్వా (త్రయ్యిపో కః పుంసోఒపి విబుధాయుషా॥ [01 (కశుతేన తపసా వా కిం వచోభిళ్చిత్త వృ్తిథిః! బుద్దా వా కిం నిపుణయా బలేనేస్ట్రియ రాధసా ॥ £02 కిం వా యోగేన సాంఖ్యేన న్యాసస్వాధ్యాయ యోరపి | కిం వా (శ్రేయోభిరన్వైశ్చ న యత్రాత్మప్రదో హరిః ॥ ౭08 స్వన్వరూవ సాషోత్కారమును కలుగ జేయునట్టి (శ్రీహరి వేనిద్వారా పొందబడ లేదో, అట్టి యజష్ఞోవవీత నంస్యారముచే గాని, యజ్ఞ దీతచే వొందబడు (త్రివిధ జన ్రలచేగాని, కర్మల చేగాని, "బేవతల దీర్ధాయుస్సు చేగాని, శఇాస్రైజ్ఞానము చేగాని, తవస్సుచేగాని; వా క్భాతుర్యము చేగాని, జ్ఞావక థి చేగాని, తీశ్ణబుద్ధి చేగానిః బలముచేగాని, ఇం్యదియవటుత్వముచేగాని, ఊచయూాగముచేగాని, సాంఖ్యవిచారణ చేగాని, సన్నా్యానముచేగాని, వేడాధ్యయనముచే గాని, (_వతములచేగాని, మై రాగ్యాది ఇతర (్రేయస్యర సాధన ములచేగాని మనుజునకు వవమి లాభము? (శేయసామపి సర్వేషామాత్మా హ్యవధిరర్థతః సర్వేషామపి భూతానాం హరిరాళ్కాఒ౭౬త్మదః (ప్రియః 1206 వా_న్తవముగ నమ్మన్త శేయములయొక్క అవధి ఆత్మయే అయియున్నది. మజియు ఆత్మజ్ఞాన మొనంగు. (శ్రీహారినే- సమస్త (ప్రాణులయొక్క_యు (వ్రియమైన ఆత్మ అయియున్నారు, యథా తరోర్మూల నిషేచనేన తృప్థని తత్పస్థ భుజోవళాఖాః । (పాణోపహారాచ్చ య థేన్షియాణాం తథైవ సర్వార్హ్మణ మచ్యుకేజ్యా ॥| 206"

208 థాగవత రత్నాకరము వుట్టుయొక్క- మొదలుకు నీరుపోయుటచే దాని బోబెె కొమ్ములు, చిలవలు మున్నగునవి యన్నియు ఎట్లు వోమీంవబడునో, భోజనముద్యారా (పాణములను తృ్టివజచుటచే నమ్పేంద్రియ ములు ఎట్లు వరిపుష్టము లగున్నో అశు భగవంతుని పూజించినచో నమ_స్తమును పూజించినట్లగును యధైవ సూర్యాత్పభవ ని వారః పునళ్చ తస్మిన్‌ (ప్రవిశవన్లి కాలే। భూతాని భూమౌ స్థిరజజ్ఞమాని తథా హరావేవ గుణ (పవాహః ॥ 206 వన్షాకాలమున జలము సూర్యుని తావముచే ఉత్పన్న మగుచ్చు. గీష స్హర్తువునందు తిరిగి ఆ సూర్యుని కిరణములందు. ఎట్లు (వవేశించుచున్నవో, మజీయు చరాచర (పాణులు భూమి నుండి పుట్టుచు, తిరిగి దానియం బే ఎట్లు లయించుచున్నవో, చేతనా చేత నాత్శకమగు ఈ (వవంచమంతయు (శ్రీహారి నుండి ఉత్పన్నమగుచు తిరిగి వారియం బే లయించుచున్న ది, దయయా సర్వభూతేషు సన్తుష్ట్యా యేన కేన వా। సర్వేస్దియోపళా స్త్యా చ తుష్యత్యాళు జనార్దనః ॥ వ07 నమస్త జీవ్రలందును దయకలిగియుండుటచేతను, లభించిన దానితో సంతుష్టి నొందుట చేతను ఇంద్రియము లన్నిటిని విషయ ములనుండి మరలించి శమింవజేయుట వేతను భ _కృవత్సలు డగు ఆ భగవంతుడు కీఘముగ (వనన్నుడగును అపహత సకలై షణామలాత - న్యవిరతమేధిత భావనోవహూతః | నిజజన వళశగత్వమాత్మనోఒయ _ న్నసరతి ఛిద వదతరః సతాం హి ॥ 208

దతుర్ధ నృంధము 209 వాననలన్నియు తొలగిపోవ్రటచే అంతఃకరణము శుద్ధవడిన భక్తులయొక్క_ హృదయమున) భగవంతుని గూర్చిన త్మీవచింతనచే లాగబడి నాశరహితుడగు (శ్రీవారి అచటికి విచ్చేయుచున్నారు, మజియు తన భక్రా ధీనత్వమును చరితార్ధ మొనర్చుచు పహ్చాద యాకాశము నలె అచటినుండి తొలగుట లేదు న భజతి కుమనీషిణాం స ఇజ్యాం హరిరధనాత్మ ధన్మపియో రసజ్ఞః | (శుతధనకుల కర్మణాం మదై ర్యే విదధతి పాపమకిఇ్బనేషు సత్పు॥ 200 భగవంతుడే తమ సర్వస్వముగ భావించు భక్తుల యెొడల--- వారు నిర్ధనులై నను-__భగవానుడు (వ్రీతికలిగియుండును. వీలయనిన ఆ భక్తులు గొవ్చ రిసజ్ఞలు వారి అనన్య, అమహైతుక భ_క్తియందు గల వమాధుర్యమును ఆ (వభువు చక్కగ ఎజింగియున్నారు, ఎవరు తమ శా స్రుజ్ఞానము, ధనము; కులము; కర్మలు మున్నగువాని యొక్క మదముచే ఉన్నత్తులై నిమ్కంచనులగు అట్టి సాధు మహో తులను తిరన్క_రించుదురో అట్టి దుర్చుద్దులయొక్క- వూజను (వభువు స్వీకరింవరు, (శ్రియమనుచరతీం తదర్దినళ్చ ద్వివదపతీన్‌ విబుధాంశ్చ యత్స్వ పూర్ణః | న భజతి నిజభృత్యవర్ల త్దః కథమముముద్వి సృజేత్చుమాన్‌ కృతజ్ఞః ॥ 210 భగవంతుడు స్వరూపానందముచే వరిఫూర్ముడె యుండును, నిరంతరము వారి సేవన వేయుచుండు లశ్మి, శ్రనిగాని, “రాజులనుగాసి, -జీవతలనుగాని కూడ వారు అంతగా లక్ష్య పెట్టరు అయినను వారు

800 భాగవత రత్నాకరము. తన భక్తులకు అధీనువ్లై యుందురు, ఆవి! అట్టి కరుణానమ్ముదు డగు (శ్రీవారిని కొద్దిసేవై నను వ కృతజ్ఞుడు వదలగలడు 1 మెకేయుడు చెప్పెను

విదురుడా! ఈ (వకారముగ (వచేతసులు నారదుని ముఖతః నమన్త జగత్తుయొక్క. పాొవమున్సు మాలిన్యమును నశింవ జేయునట్టి భగవచ్చర్శితను విని భగవంతుని పాదకమలములనే చింతన చేయుచు. తుదకు భగవన్ధామమును పొందిరి, శ్రీ ఉకుడు చెప్పెను

ఓ వరీత్సీన్నహోరాజూ! ఈ (వకారముగ మై లేయుడు బోధింవ విదురుడు వరమానందవడి వారికి తన కృతజ్ఞ తను తెలిపి (వణమిల్లి వారి ఆజ్ఞను బడసి శాంతచిత్తుకై బంధువులను కలిసి కొనుటన్లై పా_స్తీినాపురమునకు పోయెను,

చతుర్ధన్కంధము నవమోా_వ్రము. ఓమ్‌

క! భాగవత ర త్నాకరము 5. పంచమ స్కంధము పరీక్షిన్మహారాజు చెప్పెను (శ్రీ శుకమునీం దా! స్వాయంభువ మనువుయొక్కం- కుమూరు డగు (పియ్యవతుడు గొవ్చ భగవద్భ క్తుడును, ఆ త్మారాముడును అయియున్నాడు కదా! అతినికి గ అహాస్థాశమము యెడల రుచి వల జనించెను? చానియందు తగుల్కొనినవో మనుజుడు న్వన్వరూవ విన తిని, కర ్రబంధమును పొందును గడా! మహతాం ఖలు విప్రర్షే ఉత్తమ శోకపాదయోః | ఛాయా నిర్వృృతచిత్తానాం న కుటుమ్చే స్పృహామతిః॥ 1 ఎవరి చిత్తము. పుణ్యకీ_ర్రియగు (శ్రీహరియొక్క. పాదముల శీతలభఛాయను ఆశ్రయించి సాంతించినదో, అట్టి మవోత్ళులకు శుటుంచాదులం ెన్నటికిని అన క్రి కలుగనేరదు, ఈ విమయమున నంచేహమేమియును లేదు, మహాళ్ళా । (పియ్యవత మహారాజు పృత వనితా గృహాదులందు అన కుడ యుండి కూడ ఎట్లు సిద్ది పొందగల్లిను ౩? మళియు అకసిక్రి ఏ (ప్రకారము (శ్రీకృష్ణుని యందు నిశ్చృలమగు భ కి కలిగెను? ఈ నిషయములందు నాకు గొవ్చ సంశయము కలదు. దానిని నివారింపుడు

802 భాగవత రత్నాకరము శ్రీ శక ఉవాచ వాఢము_క్తం భగవత ఉత్తమళ్లోకస్య (శ్రీమచ్చరణార _. విస్త మకరన్ష్దరస ఆవేశితచేతసో భాగవత పరమహంసం- దయితకథాం కిఖ్బ్చీద_నరాయవిహతాం స్వాం శివతమాం: పదవీం న (ప్రాయేణ పిన్వ ని లొ థ్రీ కుడు చెప్పెను, రాజూ! మీరు చెప్పీనది నిజమే, ఎవరి మనస్సు వవ్నిత శ్రీ ర్తియగు (శ్రీహారియొంక్క.. వరమ మధురమగు పాదకమలముల మకరందరసమున నిమగ్న మైయుండుకో, అట్టివారు వైన విభ్ను ముచే ఆటంకము సంభనించినవ్చటికిని భగవద్భ _క్రులగు వరమహాంన లకు (వీయుడైన శ్ర వాసుబేన్చని కథా[శవణమను వరమకల్యాణ మార్గమును వదలకుందురు, రాజ్యూధికారమును పొందినచో తన ఆత ్రన్యరూ వము పుత్ర ధనాది అన_త్తగు దృశ్య్యవవంచముచే కవ్చబడుననియు, రాజ్య, కుటుంబ 'చింతలో వడినచో వరమార్థత _త్వేము మజువబడ గలదనియు తలంచి (ప్రియ్మవతుడు రాజ్యాధికారమును న్వీకరింవ "లేదు (వియవతుని అట్టి (వవృ_ల్హిని చూచి (బ్రహ్మ చే డాతని: యొద్దకు నచ్చెను, అపుడు నారదుడు కూడ వచ్చెను, థీ భగవా నువాచ ముక్షోఒపి తావద్చిభృయాత్స్వ దేహ _ మారబ్ది మళశ్నన్నభి మానళాన్యః | యథానుభూతం [(ప్రతియాత నిద్రః కిం త్వన్యదేహాయ గుణాన్న వృ్హ ॥॥ లొ

పంచమ స్కంధము 808 ఫ్రీ భగవంతుడగు (దిహ్మదేవు డిట్లు చెప్పెను నాయనా! ముదక్తుడై నను (పారబ్ధము ననుభవించుచు భగ

వంతుని ఇచ్చానుసారము తన శరీరమును ధరించియీ యుండును, ఎట్లనిన; న్మిదనుండి మేలుకొనిన పిదవకూడ స్వవ్నమందు అనుభ వింవబడిన వదార్థములను మనుజుడు న్ఫృరించును, ఇట్టి స్టితియం దాతనికి అభిమానము ఉండదు మజీియు విషమయవాననలయొక్కా ఏ నంస్కారముల వలన మటజీమయొక జన్ని కలుగునో వానిని అతడు స్వీకరింవకయుండును

భయం _ప్రమత్తస్య వనేష్వపి స్యాద్‌

యతః స ఆఫ్టై సహషట్‌ సపత్నః |

జిలేస్దియస్యాత్మ ర తేర్చుధస్య

గృహాళమః కిం ను కరోత్యవద్యమ్‌ ॥ ఢీ

ఇంద్రియములకు వశుడగువాడు అరణ్యమందు నంచరించు చుండినను; అతనికి జనన మరణములను గూర్చిన భయము ఉిండియే యుండును, ఏలయనిన, జయింవకున్న-వో అతని మనస్సు, ఇందియ ములను అర్లురు శత్రువులు అతనిని వెన్నంటుచునే యుందురు, వీ బుద్ధిమంతుడు ఇంద్రియములను జయించి తన ఆత గ్యయంచే నిరతుజై యుండునో, అట్టి వానిని గృహాన్థాశమమైనను ఏమి వెడగొట్ట గలదు ?

యః షట్‌ సపత్నాన్‌ విజిగిషమాణో

గృహేషు నిర్విశ్య యకేత పూర్వమ్‌ |

అత్వ్యేతి దుర్గాత్రిత ఊర్జితారీన్‌

కీణీషు కామం విచరేద్వివళ్చిత్‌ ॥ ర్‌

ఎవనికి ఈ ఆరు ఇంద్రియములను జయించవలనను అభిలామ కలదో, అతడు మొదట ఇంటియందుండి. వానిని బాగుగ నిరోధిం

804 భాగవత రత్నాకరము చుచు నశమందుంచుకొనుటైతై (వబల [(వయత్న మాచరించ -వలెను, కోటలోవల సురజ్నీతముగ ఉండి యుద్ధము వేయు. రాజు తన [(వబల శతువులను కూడ జయించివేయను ఆఅ శత్రువుల బలము ాగుగ జీణించినచో కే విజ్ఞు డగు వాడు తిన ఇచ్చాను సారము ఎచటనైన నంచరించవచ్చును, త్వం త్వద్దనాభాళ్డీ )సరోజకోళ య దుర్గా(శ్రితో నిర్ణిత షట్‌ సపత్నః | భుజ్‌ శ్వేహ భోగాన్‌ పురుషాతి దిష్టాన్‌ విము క్రసజ్షిః (పక్కృతిం భజస్వ ॥ 6 మిరు కమలనాభుడగు భగవంతుని పాదవద స్పములను ఆశ యించి ఈ అరుగురు శతువ్చలను జయించి నవ్చటికిని ఆ పురాణ -జురుషు డొనంగిన 'రాజ్యాది టై భవములను అనుభవించి తదువరి "నిన్సంగులై మా అత్మన్వరూవమున స్థితిగల్లి యుండుడు, ట్రీ శక ఉవాచ నైవం విధః పురుషకౌర ఉరుుకమస్య పుంసాం తదజ్‌ (ఘి రజసా జితషడ్‌ గుణానామ్‌ | చిత్రం విదూరవిగతః సకృదా దదీత యన్నామధేయ మధునా స జపహాోడి బిస్థమ్‌ ॥ 7 శ్రీ జకుడు చెప్పెను శ్‌ పరీతీన (్రహారాజా ! (బ్రహ్మ బేవు డిట్లు చెప్పి వెడలి ఫోయును, ఎవరు భగవత్సాదవద '్రముల ధూళియొక్క [వభావముచే శరీరముయొక్క. ఆకలి దప్పీకలుు శోకమోపహాములు, జరామరణ ములు-అను ఆరు గుణములను, లేక మనన్సహితములను ఆరు ఇం్మదియములను జయించిరో అట్టి భగవద్భ క్తులకు పురుషార్థము ఆతటటంటం ఉన ంగంయు కాదు కంపన. చంగవాంాంంు రొండు

ల్సందు” జన్మించినవాడు కూడ భగవంతుని నామమును శీవలము! ఒక్కసారి ఉచ్చరించుట చే తత్మణము నంసారబంధనమునుండి విడి వడు చున్నాడు,

.. ప్రేయ్యవత మహారాజు 'దై వవళమున సం(పొప్తించిన రాజ్యాది (వవంచ. మందు తగుల్కొనుటచే అశాంతిని బొందినవానివలె బంధనము నుండి. విరక్తుడై ఈ (ఫ్రకొరమగ తన మనస్సునందు చెప్పుకొన దొడగెను

అహో అసాధ్వనుష్టితం యదభనివేశితోఒహమన్దియై - రవిద్యారచిత విషమ విషయాన్థకూ పే తదలమలమముష్యా వనితాయా వినోదమృగం మాం ధిగ్ధిగితి గర్హయాజ్బకొర ॥ త ఆహా! చాల ఇడ్డ నంభవించినది. విమయ లోలత్వేమ్తు గఖి నా ఇంద్రియములు అవిద్యాజనిత విమను విమయరనమైన, ఛీకటి నూతిలో నన్ను వడవైచినవి, వాలు చాలు, నేను నస్ర్రీయొక్కం- (క్రీడామృగము నైతిని. ఆమె నన్ను కోతిని వలె ఆడించినది. నాకు ధిక్కా-రము ! ధిక్కారము! -- (ఈ [వకారముగ తన్ను గూర్చి ఆ రాజు చాల చెవూకొనసాగిను పర దేవతా ప్రసాదాధిగతాత్మ 1ప్రత్యవమర్శేనాను - (పవృ క్తేభ్యః ప్యకేభ్య ఇమాం యథాదాయం విభజ్య భుక్తభోగాం చ మహిషీం మృతకమిన సహమహా విభూతి మపహాయ స్వయం నిహిత నిర్వేదో హృది గృహీతహరి విహారానుభావో భగవతో నారదస్య పదవీం పునరేవాను ససార॥ $ వరమ ఆరాధ్యుడగు (శ్రీవారియొక్క_ కృేవచే అతని వివేక వృత్తి 'మేలుకొనినది, అతడు ఈ భూమండలమునంతను యథా "యోగ్యముగ తన ప్యుతులకు వంచిపెట్టి, ఎవతెతో అతడు వినిధ 20

తీకి8? భాగవత ర త్నాకరము భోగముల ననుభనించెనో అట్టి తన రాణిని స్మామాబ్య ఐశ్వర్య నహితముగ మృత 'బేహముభంగి త్యజించి, వృాదయమున వైరా గ్యము కలిగి భగవంతుని లీలలను గహార్చి చింతన జేయుచ్చు వాని (వఖావమువలన్క నారదుడు వచించిన ఆధ్యాత్మిక మార్గమును: తిరిగి అనునరింవ దొడ7ను, భౌమం దివ్యం మానుషం చ మహిత్వం కర్మ యోగజమ్‌ £ యశ్నక్రే నిరయౌనమ్యం పురుషానుజన (ప్రియః॥ 10 (వీయ[వతుడు నారదాదుల యొక్క. వరమభక్తుడు అతడు పాతాళలోకముయొక్క_, "చేవలోకముయొక్క_, మనువ్యలోకముూ యొక్క ఐశ్వర్యమును, కర ఫై 'యోగళ క్రులచే నంపొ _ప్రంచిన ఐశ్యర్యమును కూడ నరకతుల్యములుగ ఛావించెను ట్రేయన్రత మహారాజు తపస్సునందు విమగ్నుడుకాగా, అతని తనయుడగు: అగ్న్వీధ్రుడు రాజ్యమును పాలింపదొడగెను అనంతరము అతని కుమారుడగు నాభి- నంశానము లేనందున, ప్యుతాభిలాషచే భగవంతుడగు యజ్ఞ పురుమని ఆరాధింప? అపుడు భగవానుడు (పత్యక్షముకాగా ఆ త్తి బుత్విక్కులు వారి నిట్లు స్తుతించిరి...- అథ కథజ్బిక్థల నకుత్పతనజృమృణ దురవస్థానాదిషు వినళానాం నః స్మరణాయ జ్వరమరణ దళశాయామపి సకల కశ్మల నిరసనాని తవ గుణ కృతనామధేయాని వచన గోచరాణీ భవన్తు ॥ శ్‌ [(వభూ! మిరు మహనీయులు, మి గుణగణములయొక్క- గానము అత్యంత మంగళకరమైనది, అట్టి మిము శ్రి మేమి వరో మును కోరుచున్నాము, వడునపుడుగాని, ెబ్బలు తగులునపుడు గాని తుము స్రనపుడుగాని ఆవలించునపుడుగాని, నంకటాదుల నమయమందుగాని, జ్వరము వచ్చినపుడుగాని, వమరరణాది అవస్థల యందుగాని, ఏదియో విధముగ నకల కలిమల వినాశకముల॥స మా

పంచమ స్కంధము 807 యొక్క - భక్రవత్సలా! డీనబంఘా |! మున్నగు గుణద్యోతకము లగు దివ్య నామములను ఉచ్చరించగల్లుదుము గాక | ఎడుగదగినది కానప్పటికి మాయొక్క మతియొక అభిలాష కలదు మీరు. పావ్షొత్‌ పరమేశ్వరులు మిరు ఇవ్వజాలవి స్వర్గ: మోది ఏ వమ్హృవుకూడ (ప్రపం చమన లేదు మా యజమానుదైైన ఈ రాజర్షియగు. నాఖి నంతానమునే పరమ పురుషార్థముగ నమ్మి మీతో సమానుడై న ప్యుతుని ఐడయుటక్షై మిమ్ములను ఆరా ధించుచున్నాడు కావున దయచేయుడు వారి ఆ వాక్యములను వివి థభగవాను డిట్లు చెప్పెను - *బుషులారా ! నాతో సమానుడను నేనే మటియొక దెవడును లేడు. కొవున నేనే స్వయముగ ఆంశకళతో నాఖికి ప్యుతుడుగ జన్మించెదను' అని చెప్పి అంతర్జానమొందెను కొంత కాలమునకు నాభికి బుషభదేవుడను ప్య్ముతుడు జన్మించెను అతడు జయంతి అను కన్యను వివాహమాడి భరతుడు మున్నగు గుణవంతులై న ప్రతులను బడపెను ఆ భరతునివలననే ఈ అఆజనాభఖండమునకు. “భారతవర్షమొ” అను పేరు వచ్చినది ఒకపుడు బుషభదేవుడు సంచారము నల్చ్పుచు (బ్రహ్మావర్త దేశమును చేరి. అచట గొప్ప గొప్ప (బ్రహ్మర్సుల సభయందు తన ప్యుతులకు +కణ నొసంగుటకైై యిట్లు చెప్పెను జ ముషభుని (ప్రబోధము బుషభ ఉవాచ | నాయం దేహో దేహభాజాం నృలోకే క్‌ష్టాన్‌ కామానర్హ తే విడ్‌భుజాం యీ। ఆధ అధ తపో దివ్యం ప్యుతకా యేన సత్త్వం ం అసు శుద్ధ్యేద్యస్మాద్‌ (బహ్మసౌొఖ్యం త్వనన్హమ్‌ ॥ ే బుషళభుడు చెప్పెను ప్యుతులాశా! ఈ మనుమ్యలోకమున మనుష్యుశరీరము: దుఖమయములగు నివమయభోగములను పొందుట కొజకు కాదు జని స్మంచినది ఈ భోగములు మలమును భుజించు జీవరాసులకు.

కూడు లభిర్గియచునే య్మున్నని ేనిచే అంతఃక రణము శుద్ధమగునో "అట్టి దివ్యమగు తేవస్సు కేఈ శరీరముతో చేయవలెను వలయనిను దీనిచేత నే ఆనంతమగు (బ్రవ్ళినందము. నంపా_ప్రించును, మహత్సెవాం.-ద్వారమ్థాహుర్విము-క్తే “శ్పమోద్వారం యోషితాం సజ్లిసబ్లమ్‌ । మహోన్తనే సమచిత్తాః (పశాన్గా విమన్యవః సుహృదః సాధవో యే ॥ త్ర మవోత్ములయ్హైక్క- సేవను మోతమునకు ద్యారముగను, "కాముకుల , స్రాంగత్యము -నరకమునకు ద్వారముగను శా్ర్రములు ఇెప్పినవి, సమానచిత్తులు, వరమశాంతులు, (కోధరహితులు, నర్వుల * హితమ్రను కోరువారు, సదాచార సంవన్నులగువారే “మషోత్ములు, యే వా మయీశే కృతసౌహృదార్థా జనేషు దేహమ్యరవా ర్హీకేషు, " గృహేషు జాయాత్మజరాతి మత్సు _ న (ప్రీకియక్తా యావదర్థాళ్న తోకే ॥ 14 లేక వరమాత్దయగు నాయందు భ క్తికలిగియుండుటనే వశ్సైక పురుషార్థముగ ఎంచువారును, శేవలము. విషయములను గూర్చియే చర్చించువారియెడల, వనితాప్కుత ధనాది వచార్థము “లతో గూడిన గృహములందు అరుచి కలిగియుండువారును లౌకిక క్యార్యములందు. కేవలము. శరీర నిర్వహణముకొజకు మాత్రమే (వనృత్తులగువారును మహోళ్ళులని చెవ్చబడుదురు,

నూనం (ప్రమత్తః కురుతే వికర్మ యదిస్ట్రియ[ప్రీతయ ఆపృణోతి । న సాధు మన్యేయత ఆత్మనోఒయ మసన్నపి శ్షేశద ఆస దేహః ౪ 15 మనుజుడు (వమత్తుడై చెడుకర్మాలను చేయుచున్నాడు, అతని ఈ [వవృి ఇంద్రియములను తృప్హిపబచుటకొజు కే అయి యున్నది. ఇది మంచిదికాదని నా అభి పాయము ఏలయనగా, ఈ కారణమువలననే జీవ్చనకు అనత్తున్ను దుఃఖబాయకమున్ను అయిన శరీరము సంపా _ప్పించుచున్నది పరాభవస్తావద బోధజాతో యావన్న జిజ్షాసత ఆత్యతత్త్వమ్‌ | యావత్మియాస్తావదిదం మనో మై కర్మాత్మకం యేన శరీరబిస్థః ॥ 16 జీవ్రనకు ఆత తత్వమును గూర్చిన జిజ్ఞాన కలుగనంతవజుకు అజ్ఞానవశమ న 'చేషోదులద్వారా అతని నిజన్వ్యరావము కప్పి వేయ బడుచున్నది. కర్మ్శలందు తగుల్కొ-ని యున్నంతవరకు అతనికి , మనస్సునందు కర్మలను గూర్చిన వాసనలు ఉండుచునే యుండును. వానివే చేహూబంధనము కలుగుచున్నది ఏవం మనః కర్మువళం 'ప్రయుజ్‌ క్రే ఇఅవిద్యయాఒ౬త్మన్యువధీయమానే (ఫీకిర్న యావన్మయి చోనుడేవే న ముచ్యతే దేహయోగేన కవర్‌ ॥ 17 ఈ (వకారముగ ఎ అవిజ్భచే' ఆత్థన్యయావము.. క్చి వేయ జడుట చే కర్మ్శవాననలకు - వశమైన “చిత్తము మనుజుని తిరిగి కర్మ

శ10 భాగవత రత్నాకరము లంబే వవృత్తునిగ చేయుచున్నవి, కావున వాసు బేవుడగు నాయం "దెంతవజ కాతనికి (నీతి కృలుగకుండున్నోో అంతవజకు అతడు "బీవా బంధనమునుండి విడివడ నేరడు. యదా న వేశ్యత్యయథా గుణేహాం స్వార్ధ [వమత్తః సహసా విపళ్చిత్‌ ణి అబాట్‌ గతస్మృతిర్విస్షి తత తాపా - నాసాద్య మైథున్యమగారమజ్ఞః ॥ కేర్‌ స్యాార్థమందు (వమత్తుడై యున్న జీవుడు వివేకదృష్టి న్థాశ్ర యించి ఇంద్రియముల చేష్టలను మిథ్యగ గాంచనంతవజకు, ఆళ్ము న్వరూవముయొక్క-_ న (ఓ తిని కోలోయిన కారణముచే. అతడు అజ్ఞానవళమున విషయ (వధానములగు గృహోదులందు ఆన_క్షుడై శువిధ దుఃఖములను అనుభవించుచుండును, యదా మవో హృదయగ్రన్ది రస్య- కర్మానుబద్దో దృఢ ఆళ్ల థేత | తదా జనః సమృరినర్హతేఒ౬స్మాద్‌ ముక్తః వరం యౌాత్యతీహాయ "'హీతుమ్‌ ॥ 18 | కర శ్రవాసనలవలన వర స్‌డిన దృఢమైన అజ్ఞాన పహృావయ్యగ థి . - ఎనక క ఎపుడు నన్న గిలిపోవ్రనో అపుడు జీవుడు మమకారమును పోగొట్టు శొన్మి సంసారబంధనమునకు హేతుభూతమగ అపుంకారమును వదలి, బంధనములన్నిటినుండి విముక్తుడై *" వరమాత 'శవదమును పొందుచున్నాడు అణాల వితృష్టయా ధ్వన్ద్వ తితితకయా చ, సర్వ్వ్య్మత్త జన్తోర్వ్యసనావ్లగత్యా జీజ్ఞైసయ్లా తవ సే .హానివ్న తా ॥ , 20

మత్కర్మభిర్మత్క్మథభయా చ విత్యం

మద్దేవ సజ్షాద్‌. గుణక్షీరనాన్నే |

విర్వైరసామ్యోపశ మేన ప్యుతా

జిహాసయా దేహగేహాత్మ బుద్ధేః ॥ ల

అధ్యాత్మ యోగేన వివిక్త పేవయా

1పాణేస్టియాత్మాభిజయేన స్యధ్యక్‌ ॥

స్మచ్భద్ధయా (బహ్నచర్యేణ శథ్వద్‌

అస్మ్త్మమ్పమాదేన యమేన వాచామ్‌ ॥ 8౭

సర్వత మద్భావ విచక్షణేన

క్రొనేన విజ్ఞాన విరాజితేన

యోగేన ధృత్యుద్యమస _త్వ్వయుక్షో

లిజ్ఞం వ్యపో హేత్కుశలోఒహమాఖ్యమ్‌ ॥ 28

ప్యుతులారా! సంసార సముద్రమును దాటుటయందు 'నేర్చ రియు, ఖెర్యః వయత్న్మృ నత్త టు సంవన్నుడును అగు మనుజుడు 'అందజియొక్క_ అఆత్మయు, గురున్వరూపుడును అగు భగవంతుడైన నాయందు భక్రిభావము కలిగియుండుటచేతను, నాయందు నిను గ్నుడై. యుండుట చేతిను, తృిష్టను వదలుటవేతను,. సుఖదుఖ్యాద్రి ద్వంద్వములను నహించుకొనుటవేతను “జీవుడు అన్ని జన్ములందును దుఃఖమే అనుభవింవవలసియుండును ___ అను భావము కలిగి యుండుట చేతను త_త్ర్వజిజ్ఞాన్లచేత్తను,, తపస్సుచేతను, సకాను కర్శల త్యాగముచేతను,- నాకొజీశే "శర గను అచరించుటచేతను, నా కథలను నద్యాశవణము వేయుట్ట చేతను, : నా.భ_క్తులయొక్కం సాంగత్యము కలిగియండుట వ్లేత్‌ను, / నామయొక్లా గుణములను జీర్తించుటభేతను, వై స్టైగ్యముచేతన్ను సముత్వమ్యునేత్తను, శాంతి

క3శలి భాగవత- రత్నాకరము నేతను, శరీరగృపహాద్దులందు గోన్లేన్కు_ నాది? అను భావమును త్యజించదలంచుట చేతను, ఏఆధ్యాత్మ్‌ | శాస్రైమును వరికీలించుటు చేతను, వకాంతసేవనముచేతన్సు (ప్రాణ్న ఇంద్రియ మనంబుల ,నంయమముచేతను, శ్యాశ్ర్రు, సజ్జనుల వచనమ్వులందు నత్యత్వబుద్ధి కలిగియుండుట చేతను, పూర్ష(బహా శ్రచర్యముచేతను, క_ర్తవ్య కర్శు లందు నిరంతరము జాగరూకుడై' యుండుట చేతను, వాక్సంయమము వేతను, అంతటను నాయొక్క_ నత్తను ఏీవీంచుటచేతను, అనుభవ జ్ఞాన సహితమగు తత్త ్వవిారణవేతను, "యోగసాధన చేతను, ఏటిహూంకారరూవమగు తన అంగశరీరమును (సూత; ్రచేహమున్సు లయింవ జేయనలెను, కర్మాశయం హృదయ్యగస్థి దిస్ద ఇ మవిద్యయాఒఒ సాదిత మ(ప్రమత్తః అనేన యోగేన యథోవదేళశం సమ్యగ్వ్యపోహో్యపర మేత మయోగాత్‌ ॥ బలీ మనుజుడు జూగరూక్కుతై 'అవిద్యవలన కలిగినను ఈ ప్యాదయ (గ్రంథి వావమగప ,బంధనమును కాస్ట్రో క్తరీతిగ ఈ సాధనముల “చ్వారా “భేవించి వేయవలెను” నలయనిన ఇదియే కర ్రనంస్కా-ర "ములు ఉరడు స్థానము అ-వీదవ వ సాధనయు లేక పూర్ణ విరామ "మును బోందవళేను,

• ప్యకొారశళ్చ శిష్యాంళ్చ నృపో గురుర్వా మల్లోక కామో మదను(గ్రహార్థః | ఇళ్ధం విమన్యురను ష్యాదతక్ఞాన్‌ న యోజయేళశ్యర్యమ కర్మమూఢాన్‌ | కొం యోజయన్మను 'జోఒ౬ఒర్థం లభేత శనపోతయన్నష్ట దృశం హి గర్తే॥. రత

“నంచమ స్కంధము 818 నా లోకమును వొందదలంచువాడు, లేకానా అను[గహా

మును పొందుటయే పరమపురుపార్థముగ నెంచువాడు,. రాజు అయినచో "తన (వజలకును, గురువైనచో తన శిష్యూలకును, తండీ అయినచో తన చిడ్డలకును ఇట్టి వితమణనే ఒనంగవలెను 'అజ్ఞాన వశమున దీని ననుసరించక విమయాస_క్తి యు_క్తమగు కర నే వరమ పురుషార్థముగ ఎవరైన భ్రావించుచో వారిని కోవగించక, మెల్లగ వారికి నచ్చచెప్పి కర శ్రమందు (వ్రవృత్తులు కాకుంఢునట్లు మూడ వలెను వారిని విషయాసక్తి. యు_క్తములగు కర్శులందు (వవేశ "పెట్టుట (గుడ్డివానిని "కెలిసి గోతిలో వడవేయటయే యగును, దానిచే ఏ పురుషార్థము సిద్ధించును ?

లోకః స్వయం (శేయసి నష్టదృష్టి _

ర్యోఒర్జాన్‌ సమీహేత నికామకామః

అన్యోన్యవై రః సుఖలేశ హేతో =

రన్నన్ద దుఃఖం'చ న వేద మూఢః ॥ 86"

తమ వా_స్తవమగు (శేయము జేనియందు కలదో దానిని జనులు తెలిసికొనుట లేదు. కనుకనే వివిధ భోగవాంఛలందు తేగు లని తుచ్చమగు తుణిక సుఖముకొఅకై వరస్పరము వైరమును గలిగియుండుచున్నారు. మజియు నిరంతరము విషయభోగముల కొజకే (చయత్నము నలుపుచునున్నారు ఆ అజ్ఞానులు ఈ వైరము- వలన, విరోధము వలన నర కాది అనంత ఘోరదుఃఖము నషా ప్త మగు నను విషమయమునుగూర్చి ఒకింతయు విచారణ చేయకున్నారు,

కస్తం స్వయం తదఖిజ్ఞో విఫళ్నిద్‌

ఆవిద్యాయామ న్తరే వర్తమానమ్‌ |

దృష్ట్వా పున స్తం సఘృణః-కుబుద్దం,

(వమోజయేదుత్పథగం -యాథాసమ్‌ ॥ 2?

జిక భాగవత రత్నాకరము గోలియందు వడుటక్షై (వక్క-దారిలో పోవు మనుజుని, నేత్ర ములు కలవాడు అటువైపు పోనియక మరల్చునట్లు, అవిద్యయందు ?కగుల్కొ-ని దుఖములవై ఫు పోవు అజ్ఞానిని చూచి వ దయాళువు ఏ జ్ఞాని ఆతనిని ఆవైపు పోనిచ్చును? అటనుండి మరల్బకుండును ? గుదర్నస స్యాత్స్వజనో నస స్యాత్‌ పితానస స్యాజ్జననీ నసాస్యాత్‌, దైవం న తక్స్యాన్న పతిశ్చు సస్యా - న్న మోచయేద్యః సము పేకమృత్యుమ్‌ ॥ లి ఎవడు భగవద్భ కిని బోధించి మృత్యు బంధనము నుండి జుమలను విడివించడో అట్టి గురువు గురువు కాడు, న్వజనుడు న్వజ నుడుకాడు, తండి తండడ్రికాడ్కు తల్లి తల్లి కాదు, ఇష్టదై వము ఇష్ట వైవము కాదు, భర్త భర్తకాడు. ఇదం శరీరం మమ దుర్విభోవ్యం స్త్వం హి మేహృదయం యత ధర్మః! సృష్టే కృతో మే యదధర్మ ఆరాద్‌ అతోపహా మామృషభం (ప్రాహు రార్యాః ॥ 28 , “నా యూ అవతారశరీరము మొక్క రవాన్యము సామాన్య జనులు కెలిసికొన లేరు. శుద్ధనత్త మే నా వృాదయము దాని యంచే ధర్మము'స్థితి గలిగియున్నదో నేను అధర్శమును వెనుకకు స ఛ ' నెట్టివేసినాను. "కనుకనే సజ్జనులు నన్ను “బువభుడు ని వేలుచుదురు తస్తాద్భవన్తో హృదల్యేన్న జాతాః సర్వే మహీయాంసమముం "సనాభమ్‌ | అక్లీష్ణబుద్ధ్యా భరతం. భజధ్వం - కృహషణం శత్రద్భరణం ృపజ్రానామ్న 8(

పంచమ స్కంధము 815 ప్యుతులారా! మి రందజును ఆనా శుద్ధనత్త్వమయ వృ్చాదయమునుండి ఉత్పన్నమైతిరి. కావున మాత్చ్సర్యమును విడ నాడి మి ెద్దన్నయగు భరతునకు సేవ చేయుడు. అతనిని జీవిం చుట నన్ను చేవించుటయే యిగును ఇదియే మీ యొక (ప్రజా భూతేషు వీరుద్‌భ్య ఉదు త్తమాయే సరీసృవా _సేషు సబోధనిష్టాః | ఛతో మనుష్యాః (వ్రమథాస్తతోఒపి గస్థర్వపిద్దా విబుధానుగా యే ॥ తి! ఇతర జీవులకంబు వృషమ లు (శేవ్బములై యున్నవి, వాని శంనె. చలించు జీవులు _(శేస్టములు.. వానిలోను కీటాదులకంకొ వశువులు మున్నగునవి (శేష్టములు వశువులకంకు మనుష్యులు, మనుష్యులకం-బ (వచమథగణము, వారికంటగ ంధర్వులు3 గంధర్వుల కంయె సిద్ధులు, ఇిద్ధులకం కిన్నరాదులు (శేష్టులు దేవానురేభ్యో మఘవత్రధానా దతొదయో (బహ్మనుతాస్తు కేషామ్‌ | భవః పరః పోఒథ విరిజ్బ వీర్యః స మత్సరోఒహం ద్విజ 'దేవ దేవః ॥ శ్రి అసురులకంకు ేవతలు (శేస్టులు, -చేవతలలో _ఇందుడు (శేస్టుడు ఇందునికం కు దయాది (వజావతులు ేహలు. వారి కంబ బహ్మాటేవుడు (శేస్టుడు, (బ్రహ్ముబేవుడు నానుండి జనించెను. నన్నే ఉపాసించును కావున నేను వారికంకు గేష్టుడను కాని (బన్మానిష్టుడు నాకంశేను [కేస్టుడు,. చలయనిన _నేను వారిని పూజ్యులుగ తలంఛుత్తున్నామ;

'ప1థ భాగవత. రత్నాతరము 'ధృశో తనూకు శతీ మే షరాతీ యేనేహ సత్త్యం పరమర్థి పవ్మిత్రమ్‌ | శమో దమః సత్యమను(గహాళ్య తపస్థితికెనుభవళ్చ య్యత॥ ల ఎవడు అధ్యయనాాదులద్వారా నా యొక్క 'వేదరూవమగు అతి సుందర పురాతన స్వరావమున్తు ధరించి యుసహ్నాడో, మటీయు ఎవడు వరమ వవ్శిత్రమగు నత్త గుణము -- శమము, దమము, నత్యము, దయ, తవస్సు, తిలితీ, జ్ఞానాదులను " ఎనిమిదిగుణములు' కలిగియున్నాడో---అట్టి (భవ్యనీష్టునికం కు _|శేస్టుడ్డు మెవడు:

• ఉండగలడు, మత్తోఒప్యన న్రాత్సరతః పరస్మాత్‌ న్వర్గాపవర్గాధి పతేర్ష కీజ్చిత్‌ యేషాం కిము స్యాదితరేణ తేషా _ మకిజ్బనానాం మయిభ కిభాజామ్‌ గ నఖ "నేను (బ్రహ్మ బేవ్రనికంచెను (శేస్టుడను, అనంతుడను స్వర్ణ మో చూదులను ఒసంగగల సామర్థ్యము క్‌ లిగియున్న వాడను "కాని. ౩ గౌగ్యయుతులగు భక్తులు నిప్కా-ములై నన్ను వీవియు కోర కనే యుందురు. ఇక రాజ్యాది ఇతర వ స్తువ్రలను వారు వల అపా తంచుదురు ? " . సర్వాణీ మద్ధిష్ట్రతయా భవద్భి - శ్చరాణీ భూతాని నుతా (ధువాణి ! సమావితవ్యాని పదే పదే హో వివిక్త దృగ్భిస్తదు హార్టణఎ మే ॥ ర్‌ట్‌

వుుతులారా[-గైమోకు నచ్చుస్త చక్రాభర (పాణులను నా య్యెక్క- శ్లశ్టీర మే అని తలంచి వవ్మిత్రబ్బుద్ధితాే, మరల మర్వల్ట- వారికి "సేవచేయుడు అదియే నాయొక్క- యధార్థమగు పూజ,

మనోవచో దృక్కరణే పాతస్య

సాకొత్స్ఫృతం మే పరిబర్హణం హి;

వినా పుమాన్‌ మీన మహావిమోహాత్‌

కృకాన్తపాళాన్న విమోక్తుమీశేత్‌ ॥ 86

మనస్సు, వాక్కు, దృష్టిః ఇతర ఇందెయ కార్యముల యొక్క సామోత్‌ ఫలము నన్నీవిధముగ (భూత నేవద్యారా) పూజిం చుటయే యగును అది లేకున్న మనుజుడు మహామోవామయ మగు కాలపాశమునుండి వీడుదల పొంద లేడు థీ కుకుడు చెప్పెను

శీ వరీమీనవోరాజా ! ఈ (వకారముగ తన కుమూరులకు బోధించి బుమభ బేవుకు తిన "పద్దకుమారు డగు భరతునకు రాజ్యా ధివత్య మొసంగి తాను విరక్తు డయ్యెన, అ_త్తజి అనేక అణిమాది సిద్ధులు వాని యంతట నవియీ వచ్చినను బువభుడు వానిని న్వీక రించలేదు,

న కుర్యాత్తర్హి చిత్సఖ్యం మనసి హ్యనవస్టితే ॥

యద్వి(శమ్యాచ్చిరాచ్చీర్ణం చస్కన్ద తవ ఐశ్వరమ్‌ ॥ 8

చవలమగు చిత్తముతో ఎప్పుడును స్నేవాము చేయరాదు, దానిని విశ్వసించుట వలన చిరకాలము సేకరించిన తవస్సుం పుణ్యము త్మీణించిపోవును,

విత్యం దదాతి కామస్యచ్చి.ద్రం తమను యేఒరయః।

యోగినః కృత మైత్రస్య వత్యుర్దాయేవ పుంళ్చలీ॥ 88

మనస్సువ్లై విశ్వాన ముంచినచో అట్టి మనస్సు కామ కోఛాది శతువ్రలకు అఆక్రమణము నల్పుటకు ణవకాశ మొనంగి ఆ 'ఇోగిని భన మొనర్చి వేయును,

కామో మన్యుర్శదో లోభః ళోకమో హభయాదయః

కర్మబసన్ధ్థశ్చ యన్తూలః ప్వీకుర్యాత్కో ను తద్‌ బుధః ॥ 88

కామము, [కోధము, మదము, లోభము, మోహాము, భయము మున్నగు శ (త్రువులకును, కర ్రబంధనమునకున్ను మూలము ఈ మనస్సే అయియున్నది,. దీనివై ఏ బుద్ధిమంతుడు విశ్వాస ముంచగలడు ?

రాజన్‌ పతిర్గురురలం భవతాం యదూనాం

దైవం ప్రియః కులపతిః క్వ చ కిజ్యరో వః।

అ_స్ట్వేవమబ్గ భగవాన్‌ భజతాం ముకున్లో

ముక్తిం దదాతి కర్పిచిత్స్మ్మ న భదక్రియోగమ్‌ & శీ0

కావున మనస్సును జయించి భగవంతు డగు (శ్రీకృష్ణూని యెడల అనన్య భక్షి కలిగియుండవలెను, రాజూ! (శ్రీకృష్ణుడు న్వయముగ పాండవులకు, యదువంళీయులకు రత్తకుడ్సు గురువు ఇష్ట్టదె వము, మిత్రుడు, కులవతి అయి యున్నారు, వెయ్యేల! వా రపుడపుడు భక్తులకు కింళరుడుగ కూడ వ్యవహరించును, ఈ (వకారముగ భగవానుడు భక్తులకు అనేక కార్యములను వేసి “వెట్టును. మోావతమును కూడ వారి కొనంగును. కాని దానికంగు గొవ్నబెన భ_క్రియోగమును నూను అంత సులభముగ నొనంగరు,

రాజా: మహారాజగు భరతుడు గొప్ప భగవదృ క్తుడు ఆతడు తండ్రి ఆజ్ఞను

స్పరన్మరించుకొని రాజ్యమును చక్కగ వరిపాలించుచుండెను అట్లు బహుకొ లము రాజ్యమేలి తుదకు అతడు విర క్తుడై రాజ్య నంపత్తిని ప్రతులకు పంచిపెట్టి వులహాశ్రమమునకు వెడలిపోయెను ఆచట ఏకొంతమున కూర్చొని భగవంళుని అరాధింప దొడగెను దానిచే ఆ౩ని అంతఃకరణము శుద్ధమై విషయాఖిలాషా" పరి తమై, శాంతముగ నుండ అప్పు డాతనికి మిగుల ఆనందము కలిగెను. అతడు- సూర్యమండలమున వెలుగుచున్న జ్యోతిర్మయుడగు భగవంతుడై న నారాయణని అరాదించుచు ఇట్లు న్తుతించెను___

వరోరజః సవితుర్దాత వేవో

దేవస్య భర్లో మనసేదం జజాన |

నురేతసాదః పునరావిశ్య చష్షే

హంసం క శక

గృ(ధాణం నృష(ద్రిజ్లీరామిమః (|

భగవంతు డగు సూర్యుని యొక్క. తేజస్సు (వకృతికంక వరమైనది, అదియే నంకల్పముడ్వ్యారా ఈ జగత్తును సృష్టించినది. తిరిగి అదియే అంత ర్యామిరూవమున దానియందు వవేశించి తన చిత్‌ - శ_క్రిడ్వారా జీవులను రథ్నీంచుచున్నది, ఆ లేజస్సునే మేము బుద్ధి పూర్వకముగ శరణుబాందుచున్నాము,

ఒకనాడు భరతుడు గండకీనదియందు స్నానముచేసి (్రణవమం్మత్రమును జఓంచుచు నదియొడ్డున కూర్చొనియుండగా నిండు చూలాలుగా ఉన్న ఒక అడు లేడి సింహగర్జన విని భయపడి నదిలో దూకగ్యా వెంటనే (ఫ్రనవించెను లేడిపిళ్లి నదిలో కొట్టుకొనిపోవుచుండ ఒడ్డున ఉన్న భరతుడు దానిని చూచి కరుణాభరితుదైై మాతృహీనమగు ఆ మృగశాబకమును తన ఆశ్రమమునకు గొనిపోయెను తదు పరి యతడు దానియందలి ఆత్మీయతచే దాని సంరతణమందే నిమగ్నుక్రైయుండ అతని చిత్తము దానింగూర్చిన "'స్నీహపాశమున బంధింసబడెను. అంత్యకాలమున ఆ లేడిపిల్ల నుగూర్చిన సంకల్పముతోనే అతడు (ప్రాణములను విడిచెను తతృలిత ముగ అతడు లేడిగనే జన్మించెను కొని పూర్వజన్మ స్మృతిమాత్ర మాతనికి ఉండియే యుండెను కొంతకాలమున కా మృగజన్మయు సమా ప్షముకాగా పవ్విత్ర ఆచరణగల ఒక (బ్రాహ్మణ కుటుందిమునం డాతడు జన్మించెను

కి20 భాగవత రత్నాకరము సుకృతనశ్తమృన అతనికి ఆత్మజ్రానము లభించెను. కావున శీతోష్తు మానావ ట్‌ న థా డ్‌ 'మానాది- ద్వంద్యములసలన కల్తుగు సుఖదుఃథాదులం దాతనికి దేహామిమానము యెక్క-.స్ఫూల్తి లేకుండెను. ఒకపుడు దొంగలనాయకు డొకడు సంతానా పేకచే భ్యధ్రకాళికి మన్తుష్యుని-బలి ఇవ్వదలంచి అట్టివావిని వెళకి తెద్పుటకొలక్షై. సేవకు: అను ఫంసగా వారు పొాలమునందు -కావలి కాచుచు కూడ్ప్చొనియున్న భరతుని చూచీ అతనిని (త్రాళ్ళతో కట్టి చండికా మందిరమునకు తీసికొనివెళ్ళిరి (బహ్మభావమును పొందినవాడును, వైరరహితుడును సమస్త్మృపాణులయొక్క_ ఆ_స్తమితుడును అగు ఆ (బ్రిహ్మార్షిని బలి ఇవ్వబొవుచుండ, ఆ భయంకరదుష్కర్మను జూచి జేవియగు భద్రకాళి ప్రత్యక్షమై ఖడ్గముతో ఆ పాపులందటి శిరస్సులను ఛేదించివేసెను ఏవమేవ ఖలు మహాదభఖి చారాతి[కమః కా_ర్హ్న్య్య నాత్మనే ఫలతి ॥ కరి నిజమే. మహాత్ముల మేడల ఒనర్పబడిన అత్యాచారరూవ మగు అవరాధము ఈ (వకారముగ తమమై ననే వచ్చివడును _ న వా ౧వీతద్విస్ణుద త్త మహదద్భుతం యదనస్మ్యమృమనః స్వశిరశ్చేదన ఆవతితేఒపి విము _క్షదేహాద్యాత్మ భావ సుదృఢ హృదయ(గస్థీనాం సర్వస_త్ర్వ సుహృదాత్మనాం నిరై్వరాణాం సొక్షొదృగవకా నిమిషారివరాయుధేనా (వమ కేన తె సెర్ఫావె:ః అదొ మావా న్‌ పరిరత్య మాణానాం తత్చాదమూలమకుతళశ్చిదృయ ముపసృతానాం భొగవత పరమహాంసానామ్‌ ॥ శ్రి వరీశీనృవోరాజూ | ఎపరికి "దేహోభివూన మను దృథమైన హ్యృాదయ(ంథి తెగిపోయెనో, ఎవరు నమి_స్ద (పాణులయొక్కం వరమ మితులును, ఆత్మయు అయి యున్నారో, ఎవరు వైరరహి తుళై యొవ్వ్చుచున్నారో, ఎవరిని సాషమోత్‌. భగవంతుజే భదకాళి మొదలగు భిన్న భిన్న రూవములను ధరించి, కాలచ(కమను ఉత్తమ శన్ర్రముచే రవ్నీంచుచున్నాడో, ఎవరు భగవంతుని నిర్భయ పాద

శమలములమయొక్క_ ఆశయమును పాందిరో, అట్టి భగవద్భక్తు లగు వరమవాంనలకు శిర చ్చేదన సమయమందు కూడ వవిధమైంన వ్యాకు అత్యము కలుగకపోవ్రుట వరమాశ్చర్యకర వివయమేమియు కాదు, భరతుడు రహూగణునకు బోధించుట ఈదుపరి ఒకప్పడు వింధు సౌవీరదేశపు రాజగు రహూగణుడు వల్లికిపై నెక్కి-

ఎచటికో పోవుచుండ, పర్లికివి మోయు వాడొకడు కొవలసిన అవసరమేర్పడగా అతని పరివారము భరతుని చూచి అత డందులకు తగినవాడని యెంచి ఆ సనికి ఆతనిని నియోగించిరి ఆ ద్విజుడు అశ్హు పల్లకిని మోయుచు పోవుచుండగా కాలి [కింద ఏవై న (ప్రాణులు నలిగిపోవునేమోయని తలంచి జ్యాగతగ చూచి నడచుటి వలన అతనికి తక్కినవారితో సమానముగ నడక సాగకుండెను పల్ల కిలో కూర్చొనిన వాజు భరతుని కోసగించగా, అందుల కాత డిట్లు సమాధాన మొనంగెను...-

త్వయోదితం వ్యక్తమ వి(వ్రలబ్ధిం

భర్తుఃస మే స్యాద్యది వీర భారః।

గన్తుర్యది స్యాదధిగమ్య మధ్వా

పీవేతి రాశౌ న విదాం (వవాదః ॥ ఢీ

ఓ రాజూ! మూరు ఇెప్పినది సత్యము, ఇందు అతిశయోక్తి పమియు లేదు, భారమను వస్తువ్చండినచో అది మోయువానికి సంబంధించినది, అశ్హ్లు మార్గమనునది నడచువానికి సంబంధించినది, లావు మొదవై నవి అన్నియు శరీరమునకు నంబంధించినవి, ఆత్మకు కాదు, జ్జానులు ఆ గుణములను ఆత సాయం చారోవించరు,

స్టాల్యం కార్యం వ్యాధయ ఆధయళశ్చ

వ్‌త్సృడ్‌ భయం కలిరిచ్భ్చా జరా చ;

నిదా రతిర్మన్యు రహుంమదః ళుచో

దేహేన జాతస్య హిమేన ని ॥ జీత్‌

22

ఖిలిగి థాగవత రత్నాకరము శమ్టూలత్వము, 5, ఖశత్వము, మానసికవ్యాధి,. శారీరిక వ్యాధి? అకల్ని దమ్టిక్సు భయము, కలహాము, కోరిక, మునలితనమ్స నిద చేను కోనము, అభిమానము, దుఃఖము - అను ఈ గుణము లన్నియు "బేవోభిమానముగల జీవునియందు మాతమే ఉండును, నాయందు ఒకింతై నను ఇవి లేవ, వోమ్లాగణుడు బాల శ్రద్ధ కలవాడు, తత్త్వ జిజ్ఞాన కలిగినవాడు కౌవున భరళ్ళును "ఆ. వాక్యములను - వినగనే అతడు పల్లకినుండి వెంటనే దిగి భరతుసి షొధములకునమన్కరించి క్షమాపణ వేడుకొని ఇట్లు పలికెను. 'సోహం వజ్కే నురరాజ వ(్రా "న్న (త్రకషూలాన్న యమస్య దజ్జాత్‌ : నొగ్మ్యర్కపోమానిలవి త్త పాస్తా య చృడ్కే భృశం (బ్రహ్మకులావమానాత్‌ ॥ 46 మహాత్మా! ఇంద్రుని వజాయుధమునకు నేను భయవడను, శంకరుని (తిళూలమునకు జంకను యమధర శ్ర రాజు యొక్క దండ మునకు "వజవను, అగ్ని, సూర్యుడు, చందుడు, వాయువుల వలన గాని, కుబేరుని అన్ర్రుశశ్ర్రృముల వలన గాని నాకేమియు భయము "లేదుః? శాని (బ్రహ్మానిష్టులకు అవమానము జరిగినచో నాకు వరము భయము, " (ఆ వాక్యములను విని భరతు డిట్లు వచించెను) తావానయం వ్యవహారః సదావిః తస్మాన్మనో లిబనదో వద ని ల్‌! అలీ గుణాగుణత్వస్య పరావరస్య ॥ శ్రీ? రాజూ! ఎంతవజకు మనస్సు ఉండునో, అంతవజకు జూ(గత్తు, స్వవ్నముల వ్యవహారము, దృశ్యము జీవునకు ఉండును.

పంచమ స్కంధము తి2ప్రా కనుకనే విజ్ఞులు (తిగణమయమగు అధమ నంసారమునకు, గుణాతీత మగు వర వోూత్క్బ్బృష్ట్రమైన మోతమునకును మనస్పే కారణమని ఇచెవూదురు గుణానురక్తం వ్యసనాయ జనోః కేమాయ వైర్గుణ్య మథ్‌ మనఃస్యాత్‌ | యథా (పదీపో ఘృతవ _ర్హిమశ్నన్‌ శిధాః సధూమా భజతి హ్యూన్యదా స్వమ్‌। పదం తథా గుణకర్మానుబద్ధం వృ త్తీర్మనః (శయకేఒన్య్యత తత్త్వమ్‌ ॥ కరి విషయాన_క్ష్తముగ మనస్సు జీవుని నంసార నంకటమునందు వడ(దోయును విషయరహితమగు మనస్పే అతనికి శాంతిమయ మగు మోత నవమును ఒనంగును నేయి ఉండీినచో దీవము బెలు గును నేయి అయిపోయినచో ఆజ్యోతి అగ్నిత_త్త్యమందు లయమై పోవును. అశ్లే నిషమయములందు, కర్శములందు ఆసక్తమైన మనస్సు వివిధ వృత్తులను ఆథయించుచున్నది. వానినుండి విడుదల పొందిన మనస్సు ఆత్మత _త్త్యమందు లయ మొందిపోవుచున్నది, క్షేత్రజ్ఞ ఆత్మా పురుషః పురాణః సాక్షొత్స నియం జ్యోతిరజః పరేళః | నారాయణో భగవాన్‌ వానుదేవః స్వమాయయాఒజఒత్మన్యవధీయమానః ॥ 49 వేత్రస్ఞ డగు వరమాత్మ సర్వవ్యావకుడును, జగత్రుయొక్క- ఆది కారణుడును, వరిపూర్త్షుడును, అవరోతన్వరూపుడును, న్వయం' [వకాశుడును, జన ్రరహీతుడును, (బ్రహస్టిదులకున్ను నియంతయు, తన యధీనమున నున్నట్టి మూయ ద్వారా సర్వుల అంతఃకరణము

శిలిళ భాగనల చీరా లందు నివసించి జీవ్ర్హలను ేేేవించువాడును, నమన క్‌ "అశయభూతుడును, భగవంతుడగు వాసు బేవుడగో యున్నాడు, యథానిలః స్థావరజబ్గమానా అ మాత్మస్వరూపేణ నివిష్ట ఈశకేత్‌ ఏవం వరో భగవాన్‌ వానుదేవః 650 క్షేత్రజ్ఞ ఆత్మేదమను (వ్రవిష్టః ॥ ూవ వాయువు నమస్త స్థానరజంగము (పాణులందు ర్త భగ నయముగ (్రవేశించి వారిని (చే నేపించునట్లు ఆ వరమేశ రో ల ఈ చంతుడగు వాసు బేవుడు నర్వసాతీ, మై, ఆత్మ న్వరూవమా నమ్మన్త (చవంచమున వ్యావించియున్నారు న యావదేతాం తను భృన్నరేస్త్ర విధూయ మాయాం వయునోదయేన । విముక్తసజ్లో జితషట్‌ సపత్నో వేదాత్మ తత్త్యం (భమతీహ తావత్‌ ॥ ర్‌! న యావదేతన్మన ఆత్మలిజ్నం సంసార తాపొావపనం జనస్య; యచ్చోక మోహామయ రాగలోభ _ వై రానుబస్టం మమతాం విధ_శ్రే॥ రీ రాజూ! ఎంతవజకు మనుజుడు జూనోదయము చ్వాారా మాయను తిరన్కరించి నమస్త దృశ్యముయొక్క- ఆన్నక్తిని విడ నాడి కామ(క్రోధాది క్యత్రువుల నార్లరిని జయించి ఆత్భుత _త్వమును "₹ెలిసికొనడో, అత ్రయొక్క- ఉపాధిరూవమగు మనస్సును నంసార చుఃఖమునళకు 'వ్మేతముగా తలంచడో అంతవట కాత డీ (చవంచ

పంచమ స్యంంధము శి2థం మున తిరుగొడుచు"న్ల ర్య్వ్వడ్సును వలయనగా ఈ చిత్తము అతని శోక, మోహ, ర్స్‌ రాగ, లోభ, వై శాదులను గూర్చిన సంస్కాంా రములను, మమత్య్షున్సు వృద్ధి'చేయుచునుండును (్రాతృవ్యమేనం తదదథభ్రవీర్య - ము పేకయాద్యేధిత మ(వ్రమత్తః 1 గురోర్హు కేళ్ళరణోపాసనాస్రో జహి వ్యలీకం స్వయమాత్మమోషమ్‌ 4 రఫి ేసినందువలన అ ఇంకను బలవడినది. అది న్వయముగ సర్వథా" మిధ్య అయియున్నన్సు మిం యొక్క. అఆత్మశ్వరూవమును అది కవ్పి. వేసినది. కాబట్టి వాకు జాగరూకులై. (శ్రీ గురువుయోక ల (శ్ర పహారియొక్క_్వ్బు పాదములను ఉపాసించుట యను అత్ర్రాము రహూగణ ఉవాచ __ జ్వరామయా ర్తస్య యథా గదం సత్‌ నిదాఘదగ్ధస్య యథా హిమామ్బృః! కుదేహమానాహి విదష్ట దృష్లేః (బహ్మన్‌ వచ _స్రేఒముత మౌషధం మే॥ శ్‌థ రహూగణుడు చెప్పెను __ మహాత్మా | వ [_వకారము జ్వరముచే చాధింవబడు రోగికి తియ్యటిమందున్ను, ఎండచే తపింవబడువానికి శీతలజలమున్ను అమృతతొల్యముగ వుండునో, వివేక్తబుద్ధిని జేవోభిమానమను విమ. నరము తినిపై చిన నాకు మోీాయొక్క- వళనములు అమృతతుల్య ములుగ నున్నవి, "ఊూాగేక రా! ఈ దృశ్య్నపవంచము, అనత్యమని.

పేల భాగవల రోగము మూరు జెలిపిన విమయము నాకు బోధవడకున్న ది దయచేసి దానిని "తెలియ జెవుడు 1దాహ్య్మణ జడభరత ఉవాచ ___ ఆయం జనో నామ చలన్‌ పృధివ్యాం యః పార్థివః పార్థివ కస్య హేతోః | తస్యాపి బాజ్‌ _ఘ్యోరధి గుల్ఫిజక్హా క5 జానూరుమధ్యో రశిరోధరాంసాః ॥ జడభరతుడు చెప్పెను _ రాజూ! ఈ శరీరము భూమి (ముట్టి) ఉఅమొక ఠా విఈారైం యున్నది, శిలాదులకును దీనికిని వవి భేదము కలదు ? ఇది భొపొమై నడచునపుడు దీనికి భారవాహీ (ఛారమును చూయునది) నో హా వచ్చును... దీనికి రెండుకాళ్ళు కలన _వానివైన రము మోకాళ్ళు, వీక్కటలు, నడుము, వతఃస్థలమ్సు మెడం శిరసా "లగు అవయవములు కలవు, యదా కితావేన చరాచరస్య విదామ నిష్టాం [వభవం చ నిత్యమ్‌ । తన్నామతో౭ఒన్యద్‌ వ్యవహారమూలం నిరూప్యతాం సత్‌ (క్రియయాను 'మేయమ్‌ ॥ 56 నమన్త చరాచర్యప్రాణులు నడా భూమినుండియే పుట్టు చున్నవి తిరిగి భూమియంచే లయించిపోన్రచున్నని కనుక వాని (శ్రీయా భేదమును. బట్టి వానికి వేజుపేలు వేళ్లు వర్పడినని ఇంత చూతము తవ్ప వ్యవపహోారమునకు ఇక ఏమి మూూలమో చెవ్పడు+ శ్లానం విశుద్దం పరమార్ధమేక = మనన్హరం త్వదిహిరృహ్మ సత్యమ్‌ ;

'వ్రత్యక్ష (పశాన్తం భగవచ్చ్భద్దసంజ్ఞం యద్వాస్పుచ్చిం కవయో వదక్షైన్తి ॥ 57 విశుజ్రల -భేద శుద్ద వరయార్థరూవమును, అద్వితీయమ-ను; 'బావ్యేభ్యం అది ౧ ర్వాంతర్వ రియు నర్వథా నిర్వికారమున్ను అయి యున్నది జ్‌ ఆబాల క్‌ బు 9 దాని పరే బ్య వంతుడు చానినే విజ్ఞులగువారు “వాసు బేవుడు అందురు జా రహూగణై త్రత్తవసా న యాతి న చేజ్యయా నిర్వపణాద్‌ గృహాద్వా ! న ల )న్షసా నైవ జలాగ్నిసూర్వ్యై - జి ర్వినా మహత్సాద రజోఒథిషేకమ్‌ ॥ శొనుటచే తవ్చ "కేవలము తపస్సు; యజ్ఞాది న. అతిథి గవ అగ్నిః సూశర్యాదుల ఉపాసన మొదలైన వ సాధనచేతను వరమౌాత్శ జ్ఞానము కలుగనేరదు. యత్రో త్తమ క్లోకగుణాను వాదః (పస్తూయతే (గ్రామ్యకథా విఘాతః । నిషేవ్యమాణో2ఒ౬నుదినం ముముకో ర్మతిం సతీం యచ్చతి వానుదేవే॥ గ్‌$ి దీనికి కారణము మవోత్ముల యొక్క- సమాజమందు సదా వవ్మితకీ_ర్తి యగు (శ్రీ వారియొక్క- గుణముల చర్చ జరుగుచుండును, "దాని వలన విషయ చర్చ దరికి కూడ శాజాలకుండును. మజియు ఎపుడు భగవత్క-ధలు నదా సేవింవదటడుచుండునో, అవు డని మోతు

కరము ఖ బా గవత రత్నా ను బేవుని? కాంతీ యగు మనుజుని నిర్శుల బుద్ధిని భగవంతుడగు బా యందు నంలగ్నము చేయును తస్మాన్నరోఒసజ్లనుసబ్లజాత = క్లానానినేహైవ వివృక్త మోహ; హరిం తదీహాకథన (శుకాభ్యాం 80 లద్ధస్మృతిర్యాత్యతి పారమధ్వనః ॥1 వంచు విర_క్తులగు మవోత్ముల నత్సాంగత్యము బే యానా జ్ఞానమను ఖద్దముచే మనుజుడు ఈలోకముంజీ తన లీలల బంధనమును_ ఛేదించి వేయవలెను. ఇక (న్రీపారియోకగా తడు కథనముచ్చే (శవణముచే భగవత్స ఆతి ఉండుటవలన ౨ ద “సులభముగ'నే నంసారమార్షమును తరించి భగవంతుని వొందగలడు. దురత్యయేఒధ్వన్యజయా నివేళితో రజ స్తమః స్త్వ విభక్త కర్మదృక్‌ | స ఏష సారోఒరవరః వర్మిభమన్‌ థి వ! 681 భవాటవీం యాతిన శర్మ విస్టతి ॥ రాజా! ఈ జీవ్రలు విషయనుఖమను ధనమందు అన_క్రీ కలవ్నారై "చేశ బేశాంతరములందు తిరిగ వ్యాపారము చేయు వ్యాపారులవలె నున్నారు వీరిని మాయ దు నరమణగు (చవు_త్రొ మార్గమున వడవైచినది కనుకనే వీం దృష్టి సా _త్వికం రాజసిక, (నౌమసిక 'భేదములచే వివిధ కర్మలమిది శే పోవుచున్నది. ఆ కర్ణ లందు తిరుగాడుచు ఈ నంసారమను అరణ్యమును వారు. చేరు. చున్నారు, అచట వారికి ఒకిరతై నను శాంతి లభించుట లేదు. మనస్వినో నిర్హిత దిగ్గజేన్దా మ! 6లో! మమేతి సర్వే భువి దిద్ధవెరాః |

మ ఏదే కయారన్న తు త్యద్వజన్తి ఇని స్తదణో గతవె రోఒఖియాతి % న్‌ొవ్వ రు భాళలముని గొవ్న దిక్సాలురను జయించిన ధీరవీరులు కూడ ఈ ము కల నాది. అను అభిమానము కలిగి వరస్పరము వర ౮ నా తు అవా యుడ్గభూమియందు (చవేశించుచున్నారు. వారికి భగవంలుడను వ్యా నాశరహితమగు. వదము లభించుట లేడు మైరరహిత్ర్ప్స వరమహాంసలశే అది లభించుచున్నది. వై ర్వబ్నాత్రో హంసకులం సమావిశ - న్నరోచ్వర్వన్లా శీలముపైతి వానరాన్‌ | తజ్బాతి రాస్టేన సునిర్బృలేస్ట్రియః ఐర స్పరోస్విక్షల వస ఫ్రలౌవధిః ॥ శర సంసారారణ్యమున తిరుగాడు ఈ జీవులు కొంతకాలం మొ యరణ్యవాందలి గృవములతో చెలిమిచేసి, అచట వంచింవబడి, తిరిగి హాంన నమూచ్షాన్టున్ల 'వ్రవేశించి, వాని ఆచారములు ఇష్టపడక తిరిగి వానరనమకాప్తామ్సున చేర, చాంవత్య సుఖమందు నిరతులై: విషయ భోగములచ్చే ఇంద్రియములను తృప్తి పజచుకొనుచు? ఒకరి ముఖము ఒకర్ప చమూచువొనుచు తమ ఆయుస్సుయొక్య- అవధిసి (దుమేషు రంస్యన్‌ సుతదారవత్సలో వ్యవాయదగిని వివశః స్వబిస్దనే | క్వచ్యిత్పమాదాద్గిరికన్షరే పతన్‌ నంసారారణ్యమున (వవేశించిన జీవుల అచట వృతముల ండూ

20 భాగవత రత్నాకరము చున్నారు. వారియందు .మ్రైథున,సంబంధమగు వానన (వ్రబలము ధ్లాగాః రకరకమ్యున్నై న_చొర్య్యూవహారములచే దీనులై నను, వివశుళై తమ బంధనమును (లెంచి వేసిపొనుటేకు సాహాసింవకున్నారు ఒకపుడు పాప అజాగ్రళవలన వర్వత గుహయందు వడాచున్నారు, దాని “యందు వనుగును చూచి భయవడి ఒకానొక తీగను వట్టుకొని క - +(వేలాడుచున్నారు. అతః కథజ్చిత్ప విముక్త అపదః పునళ్చ సార్ధం వ్రవిశత్యరిన్షమ , అధ్వన్యముష్నిన్నజయా ని వేశతో (భ్రమజ్ఞునోఒద్యాషి న వేద కశ్చన ॥ కర శతుదమనా ! ఖీశ్రలు ఆ అఆవ _త్తునుండి వికుదల పొంది మరల తమ నమూపామును వేరుచున్నారు. ఎవడు మాయయొక్క- గవేరణచే. ఒకృవర్యాథయము _ఈ సంసారమార్గమున (వవేశించు చున్నాడొ. అతడు అచట త్తిరుగుచు తిరుగుచు. చివజివజకు తన “పరమిపురుషార్థమును "తెలియకనే యుండును. రహూగణ త్వమపి హ్యధ్వనో౬స్య సంనశ్టే స్పదణ్ఞః కృతభూత మైత్ర; | అసజ్జితాత్మా హరిసేవయా శితం జ్ఞానాసిమాదాయ తరాతిపారమ్‌ ॥ 88 కీ రహూగణరాజూ | మోరున్ను ఈ మార్గమున తిరుగాడు చున్నారు. కాబట్టి ఇక మాదట (వదలను వాధించక నమస్త పాణు లకును హితులుకండు!' మతియు వీషయములందు అనానక్తులై భగ వల్సేనచే తీష్ణ మైనట్టి, జ్ఞానమను ఖడ్లమును గైకొని ఈ నంసార మార్గమును దాటిపొంఢు,

షంభళు స్మంధమ్బు తిక రాజోవాచ =

అహో నృజన్మాఖిల జన్మళోభనం

కిం జన్మభిన్వ్వ పరైరవ్య ముష్మిన్‌ |

న యద్‌ ధృషీకేశ యళః కృతాతునాం

మహాత్మనాం వః [(పచురః సమాగమః ॥ (7 రహూగణుడు చెప్పెను _

ఆహో! జన్మలన్ని టియందును ఈ మనువ్యజన్షుయే గైేష్ల మైనది ఇతర లోకములందు నం(ప్రా్తించు బేవాది ఉత్కృష్ట జను లచే వమి లాభము? అచట భగవంతు డగు వావీ శేశుని వవ్మిత క్తిచే శుద్ధమైన అంతఃకరణముగల మో వంటి మవోత్ములయొక్కం- గొవ్చ సాంగత్యము లభించదు,

న హ్యద్భుతం త్వచ్చరణాబ్దరేణుభి =

ర్హతాంహసో భ్‌ కిరధోక్షదేఒమలా !

మొహూర్థి కాద్యస్య సమాగమాచ్చ మే

దు_స్టర్మమూలోఓపహతోజవి వేకః ॥ 68

మి చరణకమలముల ధూళిని దేవించుటచే. పావ, ఆవ ములు నశించినట్టి మహాత్ములకు విశుద్ధమగు భగవదృ క్రీ కలుగు టలో విచ్శిత మేమియును శేదు. మా మొక నిండు ఘడియల సాంగత్యము చేతనే నాయొక్క- కుతర్క-మూలకమగు_ అజ్ఞాన మంతయు నళించిపోయినది.

నమో మహద్‌ భ్యోఒస్తు నమః శికుభ్యో

నమో యువభ్యో నమ ఆ వటుభ్యః |

యే (బాహ్న్మణా గామవధూళతలిల్లా =

శ్చరన్తి తేభ్యః శివమనస్తు రాజ్ఞామ్‌ ॥ గ్రఫీ

శీలి భాగవత రత్నాకరము

(శ్రహ్మాజ్ఞానులందలి వృద్ధులకు నమస్కారము. శిశువులకు సమస్కా-రము. యువకులకు నమస్కా_రము, కాలకులకు నమస్కాౌ- రము, వ (బవ్మాజ్ఞానులు అవఘాతరూవమున భూతలమున నంచ రించుచున్నారో, వారివలన మాబోటి రాజులకు శుభము కలుగు గాక! ఫ్రీ పక ఉవాచ .

సౌవీరవతిరపి నుజన సమవగత పరమాత్మ సతత్త్వ

ఆత్మన్య విద్యాధ్యారోపితాం చ దేహాత్మమతిం విససర్హ

ఏవంపహి నృప భగవదా(శ్రితాశ్రితానుభావః ౫ 70 శ్రీ కకుడు చెప్పెను _

ఓ వరీతీనవోరాజూ ! ఈ (వకారముగ జడభ రతునిః నత్సాంగత్యముచే వరమాత్మ తత్త స్యమును గూర్చిన జ్ఞానమును బడసి సౌ వీరేశపు రాజస రహు-గణుడు అంతఃకరణమున అవి ద్యావశమున ఆరోవింపబడిన జేపాత (బుద్ధిని వదలివై చను. రాజా! ఎన్సరు భగవదా।న్తితులణ అనన్యభక్తుల యొక్క శరణమును పొందుచున్నారో, వారికి ఇట్టి (వభావమే కలుగుచుండును, వారి యొద్ద అవిద్య నిలువనేరడు,

క్వచితృకృదవగత విషయవై తథ్యః స్వయం

పరాభిద్యానేన విభ్రంశితస్మృతి స్తయెవ మరీచి

తోయ (ప్రాయాం స్తానేవాఖిధావతి ॥ 7॥

నంసారారణ్యమున తిరుగాడు ఒశానాకనికి ఎపుడైన విమయ ముల యొక్క్‌ా మిథ్యాత్వము తెలిసినను, అనాది కాలమునుండి "జీవోత (బుధ ఉండియుండుటవలన వివేకబుద్ధి నళించుటచే ఎండ మావులవంటి ఆ విమయముల వైపునకే అతడు తిరిగి వరుగిడు చున్నాడు:

వంచమ స్యంంధము 889 తత్రాపి నిరవరోధః ప్వైరేణ విహరన్నతి కృపణ బుద్ది రన్యోన్యముఖ నిరీక్షణాదినా (గ్రామ్య కర ()జైవ విస్మ్కృతకాలా వధిః ॥ 72 జీవుడు ఈ నంసారారణ్యమున అడ్డు లేక ఇష్టము వచ్చినట్టు శిరుగుచుండుటవలన అతని బుద్ధి మిగుల దీనమగుచున్నది. మజియు జీవులు ఒకరి ముఖము ఒకరు భూచుకొనుచు, విమయభోగములందు తగల్కొని తమ మృత్యుకాలమును కూడ మజచుచున్నారు, క్వచిద్‌ (దుమవదై పొకార్టేషు గృహేషు రంస్యన్‌ యథా వానరః సుతదారవత్ప్సలో వ్యవాయక్షణః 1 78 వృతుములవ లె (బతుకుచు లౌకిక సుఖమే గొవ్ప ఫలముగా భావించుచు, గృహాములం చే సుఖము కలదని యెంచి వానరముల వలె పుతత వనితాదులందు ఆనక్తులై జీవులు తమ నమయమునం తను మైథునాది విషయభోగములం బే గడీవీ వేయుచున్నారు. యో దుస్మ్యజాన్‌ క్షీతినుతస్వ జనార్థదారాన్‌ 'ప్రార్ధ్యాం్రీయం నురవరైః సదయావలోకామ్‌ | వైచ్చన్నృప_స్తదుచితం మహతాం మధుద్విట "సేవానుర _క్తృమనసామభవోఒపి ఫల్లుః ॥ (|! కాని జడభరతు డట్లు కాదు, అతడు వదలుటకు కష్ట సాధ్యము శై నట్టియు, గొవ్చ గొవ్ప బేవతలున్ను, అన్నక్తి కలిగి యుండునట్టియు భూమి, ప్యుతులు, బంధువులు, నంవదలుు వనితా దులు మున్నగువాని యెడల లేశమా(త మైనను కోరిక అేకుంజెను, ఇది యంతయు ఆతనివట్ల నముచిత మే యగును, వలయనిను భగ వంతుడగు మభుసూదనుని సేవయందు అనుర_కృమైన చిత్తముకల మవోత్తు శైల దృష్టియందు మోతవదమున్ను ఇవాల అల్సమే యగును,

తి భాగవత రత్నాకరము యజ్ఞాయ ధర్మసతయే విధినైవుజాయ యోగాయ' సొంఖ్యశిరనే (ప్రకృతీళ్వరాయ । నారాయణాయ హరయే నమ ఇత్యుదారం హాస్యన్మృగత్వమపి యః సముదాజహార ॥ 76 అతడు మృుగళరీరమును త్యజుచునపుడు ఉన్నత న్వర ముతో నిట్లు వలికెను, ధర్మమును రథ్నీంచువారును, ధర్మానుస్టానమందు. నిపుణులును, యోగగమ్యులును, సాంఖ్యమును (వతిపాదించిన వారును, (వకృతిక్షి అధీశ్వరులును, యజ్ఞమూ_ర్రియు, సర్వాంత 'ర్యామియు అగు (శ్రీసారికి నమస్కారము, స్‌ వై స్వధర్మేణ (సజాపాలన పోషణ (పీణనోవలాలనా నుకాసన లక్షణేనేజ్యాదినా చ భగవతి మహావురుషే పరానరే (వ్రిహ్మణి సర్వాత్మనార్చిత పరమార్థ లక్షణే న (బహ్మావిచ్చరణా నునేవయాఒఒపాదిత _ భగవదృ క్రియోగేన చాభీక్టళ 8 వరిభావి తాతికుద్ధ మతిరుపరతానాత్మ్య ఆత్మనిస్వయముప అభ్యమాన: (ద్రిహ్మాక్మానుభవోఒపి నిరభిమాన ఏవావని మజూగుపత్‌ ॥ 76 భరతుని వంశవరంవరయందు గయుడు (వజలను పాలించుచు? పోషించుచు, "రంజింవ జేయుచు, వాసించుచ్చు. అనేక యజ్హ ముల గ చరించుచు, నిష్కామభావముతో కేవలము భగవ(న్రీతికొజకే న్య ఛర్హాములను అనుస్టించెను, దాని వలన అతని నమ_న్తకర్శులు వ *తంిడును, వరమ పురుషుడును, వరమాత (్రయునగు (శ్రీవారికి అర్పింవబడి వరమార్థరాసములయ్యెను, దీనిచేతను, (బహ శివే త్త లగు మహాత్ముల పాదసేవ చేతను అతనికి " భి క్రియోగము నంపా_ప్లించెను, అపుడు నిరంతరము భగవచ్చింతనము. చేయుచూ అతడు తన చిత్తమును శుద్ధమొనర్భులొని, "బేవోది అనాత, ! వస్తువ్రలనుండి అహాంఫావమును మజులించి తన ఆత ను (బ్రహ్మా

వంచవ్లు శృంధము 888 రూవముగ అనుభవింవదాడ”ను, ఇది ౩యంతయు ఉన్నవ్బటికిని అతడు నిరభిమాను జై రాజ్యమును వరిపాలించుచుండెను, _ హరి వర్షఖండమున భగవంతుడు నృసింహరూసమున _వెలయ్లుచున్నారు. మహాభక్తుడగు (ప్రహ్ల్హదుడు ఇవ్విధముగ ఆ భగవంతుని స్తుతించెను స్వస్త్యన్తు విశ్వస్య ఖలః (ప్రసీదతాం ధ్యాయన్తు భూతాని శివం మిరో ధియా! మనళ్చ భద్రం భజతాదధోతజే ఆ వేశ్యతాం నో మళిరప్యమహైతుకీ || 77 "దేవా! (వవంచము వేమముగ నుండుగాక ! దుష్టుల బుద్ధి శుద్ధవడుగాక |! (ప్రాణులందజియందును వరస్పరము _ నద్భావన యుండుగాక ! అందణును ఒకరి హీతమునూమతీయొకర్తు కోరుచుం దురు గాక ! మూ మనస్సు శుభమార్గమున (వవృ_త్తమగుగాక ! మా యందజి బుద్ధి నిష్కామభఫావముతో భగవంతుడగు (శ్రీవారి యందు (వవేశించుగాక | | మాగార దారాత్మజ విత్తబస్థుషు స్లో యది స్యాదృగవ్యత్చియేష నః। యః (పాణవృ ర్యా -పరితుష్ట ఆత్మవాన్‌ సిద్ధ్యత్యదూరాన్న త థేన్దియ (వయః ॥ శరీ వభూ! గృవా వనితా పుత ధన బంధ్వాది పదార్థము లందు మూకు ఆన క లేకుండుగాక! శీవలము భగవద్భ క్తులం బే మాకు ఆన _క్రియుండుగాక | నంయమశీలుడును, "శ్రేవలము శరీరనిర్వ వాణ యోూగ్యములగు అన్నాదులచే నంతుష్టుడగువాడు నగు మను జునకు శీఘ్రముగ సిద్ధి కలుగునట్లు ఇం[దియలోలునకు కలుగదు, యత్సజ్ఞలబ్ధం నిజవీర్య వై భవం తీర్ధం ముహు; సంస్పృళతాం-హి మానసమ్‌ ।

ఖం భాగవత రత్నాకరము హరత్యజోఒన్తః (కుతిభిర్ల్గతోఒజ్లజం త్రి కోవై న సేవేత ముకున్ద విక్రమమ్‌ ॥ 7 అట్టి భగవద్భ కర్తల సాంగత్యము బే ఛభగవంనితుయొక్క- తీర్థ ుల్యములగు వవ్మత చర్మితలు వినుటకు లభించును. అవి భగవం "తున్సి అసాధారణళ ్రిని, (వభావమును సూచించునవి అయి యున్నవి. అత్రి చర్మితలను మరల మరల వినువారి చెవ్రలద్వారొ భగవంతుడు పృాదయమందు (వవేశించును, మజీయు అతని శారీ రెక్క మానన్నిక మాలిన్యములన్ని టిని నశింవ జేయును. ఇక అట్టి భగ వద్భక్తుల సాంగత్యమును. ఎవడు అవేశ్నీంచకుండును ? యస్యా స్తి భక్రిర్భగవత్య కిజబ్బునా సర్వ్వైర్లణై స్తృత సమాసతే నురాః। హారావభ క్తస్య కుతో మహద్‌గుణా మనోరథేనాసతి ధావతో బహిః ॥ 80 ఎవనికి భగవంతునియందు నిపష్కా-మభ_క్రియుండునో అట్టి ల ఫదయములో నమ_న్త ేవతలు ధర్మ, జ్ఞానాది నమస్త గద్గుణములతో గూడ నదా నివసించుచుందురు.. కోని ఎవడు భగ మని భక్తుడు కాడో అట్టినానియందు మవాతు శ్ర ఈ గుణములు సొ (వవేశించగలవ్రః అతడు అనేక నంకల్పమేీలు గావించుచు నిరంతరము తుచృములగు నావ్యానిషయముల వె జీ వరుగిడు చుండును, ంా- హరిర్చి సాత్షొదృగవాన్‌ శరీరిణా మాత్కా రయుషాణామిన తోయమీప్సితమ్‌ ; పాత్వా మహాంస్తం యది సజ్జతే గృహే తదా మహతత్త్వం వయసా దమ్బతీనామ్‌ ॥॥ 81

ఇంచమ స్కంధము శ్ర? చేవలకు నీరు చాల (షియముగను, జీవన్తాధ్యారముగను వుండు ఎట్లు సామోత్‌ (శ్రీవారియే_నమ్న్త బేన్ల్దూభారులకును (ప్రీయతేమ ముగు ఆత్మమై యున్నారు.-- అట్టి - వానీని... విడిచి ఎవడ్డు బేవోళి మూనము కలవాడై గృహమం ద్రానక్తుడై, శముండునో 'అట్టివాని సొవ్చతనము వాని దృష్టి ఆయుస్సు నందుండునే కాని గుణము నందు కాదు (వయస్సునంటబే పెద్దవాడు కాని గుణమందు శాదని శ్రావము ) తస్నాదజోరాగ విషాదమన్యు - మానస్పృహాభయ దైన్యాధి మూలమ్‌ | హిత్వా గృహం సంసృతి చ్యకవాలం నృసింహపాదం భజతాకుతో భయమితి 1 82 "కావున జనులారా ! తృన్షను, “రాగమును, నిషాదమునం 1కోధమును, అభిమానమును, కోరికను భయమునుః దీనత్వము ర మానసిక సంతావమునకు మూలమును, జనన మరణ రూప సంగా చకమును (తివ్రూనదియు నగు గృహోది వదార్థాన_క్రీని వద భగవంతుడగు నృసింహుని నిర్భయపాదక మలములను అ(శయింపుదాః కిమ్పురుషే వర్షే భగవన్తమాది పురుషం లక్కణ్యొగిం పీతాభిరామం రామం తచ్చరణ సంనికర్షాభిరతః సరమభాగవ | హనుమాన్‌ సహ కిమ్చురుషై రవిరత భ ్రీడప్పాస్టే! | ఓ పరీషిన్నవారాజా!.. కింప్పరువటేళమందు లగ జ్యేష్ట సోదరుడును, ఆదిపురుషుడును, నీతా పృాదయాళిర రు అగు. భగవంతుడైన (శ్రీరాముని పాదనన్నిథిని అఖిల క్ష వరమభ క్తుడగు పనుమంతుడు కిన్నరులతో గొడ అచంచల భై ఛావముతో శ్రీరాముని ఉపాసించుచు. ఈ (ప్రకారముగ వారిని స్తుతించుచున్నారు.__ యడై

న భాగవల దత్తాకరము న జన్మ నూనం మహతో న సౌభగం న వాజ్‌ న బుద్ధిర్నాకృతి సోషహేతుః ఎైర్యద్వినృష్టానపి నో వనాకస - 8 శ్చృకార సఖ్యే బత లవత్మణాగజః ః వ్యవహోరో . లమ్మైణా(గజులగు శీ రామచంద్రా ! మో ప ందు ములు లోకశికణ కొణకే అయి యున్నవి ఉత్తమ కలా న్‌ జన్నించుట్క సౌందర్యము, వాక్చాతుర్యము, బుద్ధి టే త్తమ వీనిలో వ గుణము కూడ మికు (వనన్నత్వమును కలా ము జాలదు. ఈ విమయమును ెలుపుటకొజకే,” బూరు ఈ గ్‌ "లన్వియు లేనట్టి వనవాసులైన మూ వానరులతో న గజవిలెరిం యోఒసొ భగవతి సర్వభూతాత్మ న్యనాత్మే న్‌ా నిరు క్రేఒ నిలయనే పరమాత్మని వానుదేవేఒ౭,నన్య నిమిత్త భక్తి యోగలకణో నానాగతి నిమితా విద్యా(గన్హిరట్దన ద్వారేణ యదా హ్‌ మహాపురుష పురుష (ససజః కీల వరీత్సిన్నపోరాజా! నమస్త (పాణులమయొక్క ఆత్తయా? 'రాగ్గాదిదోమరహితుడును, అనిర్వచనీయుడును, నిరాదారుడునుః వరమాత్మయు నగు భగవంతు జైన వాను జేశ్చనియందు అనన్యమైన, అహేతుకయమైన భక్తియే 'మోత్సవదము, అవిజ్యారూ వమగు ప్యాదయ్యగంధి విచ్చిన్న మై భగవద్భక్తుల యొక్క. సాంగత్యము లభించినపుడే ఇట్టి భ_క్తి కలుగుచున్నది, రాజూ ! -జీవతలు భారత 'బేళమున జన్మించిన మనుష్యులయొక్క మహిమను గూర్చి * (వ్రకారముగ్య గానము చేయుచున్నారు___ అహో అమీషాం కిమకారి శోభనం (పనన్న ఏషాం న్విదుత స్వయం హరిః;

పంచమ న్క-ంధన్సు 998 మెర్షన ముషన్యిని నృషు భారతాజిరే హో! వ్‌ సవౌవ్టర్వక్రం స్పృహాపహి నః 1॥ 86 ల గంయొన జేవుల్స ఛారత-జీేశమున భగవంతోని జీవించుటకు. యోగ్ఫపొగ్‌ మన్ను ఎటి పుణ మాచ. రించిరో? లేక ప శ్ర జన పొందినారో, వారు ఎట్ట పుణ్య డామునా?. బట్ట ర్‌ యెడల స్వ్యయముగ (శ్రీ హరియే. (వనన్నుు టే వర్వు శుమున్ను నిరంత రము ఉవ్విళ్ళ్యర్భ్య్య్యూ సౌభాగ్యము కొటజువ్రై స కి మో 0౦ద్రుణ దుష్క్రై ర్నః [కతుఖి సపోవతె నో ర్వా ద్యుజయేన ఫల్లునా। న యత్ర నారాయణ పొద పజ్కజ - లకి (వపముష్టాతిళయేస్ట్రియోత్సవాత్‌ ॥ 8 మే 4 ము గొవ్చ కరోరములగు యజ్ఞ ములు, తవన్సులుః వ్రత ములుః గౌనాద్షుల్సు చేసి వయీ అల్పమగు స్వర్గాధి కారమును అధిక్యతే వలన న్మృతిళ_క్రి శ్నీణించిపోవుచున్నది. కనుకనే (శ్రీ నారాయణుని పాదకములములను గూర్చిన స్త [ ఫి కలుగుటయే లేదు, కీల్చాయుష్రాం స్థానజయాత్చునర్భవాత్‌ కేణాయుషాం భారత భూజయో వరమ్‌ క్షణేన మశ్త్యేన కృతం మనన్వినః సంన్యస్య సంయా నభయం వదం హరేః ॥ 88 ఈ స్వర్గమేవి. గొవ్చ! ఇచట నివాసులకు ఒకొళాకగా కల్పపు ఆయుర్షాయమున్న ప్పటికిన, ఇచటినుండి తిరిగి సంసార చక్ర మునకు పోవలసివచ్చుచున్నది. కాబట్టి ఆ స్వర్గలో కాదుల కంళశును ఛారత్‌ భూమియందు కొద్ది ఆయుస్సుతో జన్మించుట యే ఉత్త

మము, ఏలయనిన, అచట్టి ధీర్గుడగు వాడు ఒక్క. తణములో తన ఇవూనవ శరీరముతో చేయబడిన. నమ _న్తకర్స్రలను భగవంతునకు "అర్పించి వారి అభయవదమును పొందగల్గుచున్నాడు

న యత వై కుబ్ఞి కథా సుధాపగా

న సాధవో భాగవతా స్తద్యాశయాః |

న యత్ర యజ్ఞేకమథా మహోత్సవాః

నురేశలోకోఒపి న వైన 'వేవ్యతామ్‌ ॥॥ 80

ఎచట భగవత్క-థల యొక్క- అమృతమయ [వవాహము ఉండదో ఎచట చానికి కారణభూతులగు భగవద్భ క్తులై న సాధు శనులు నివసింవరో, ఎచట నృత్యగీతాదుల్దతో కూడ గొవ్చ అనం చోత్సవముతో భగవంతుడగు యజ్ఞ పురుషుని యొక్క పూజు "అర్చన గానింవబడదో, అది "బే వేంద్రలోకమైనను నరియీ దానిని "సీవించరాదు,

(పాప్తా నృజాతిం త్విహ యే చ జనవో

జాన (క్రీయాద్రవ్య కలాప సమృృతామ్‌ !

న వై యకేరన్నపునర్భవాయ తే

భూయో వనొకొ ఇవయా ని దిస్టనమ్‌ ॥ త్ర0

చీ జీవులు ఈ భారత చేశమున బ్దానము (వివేకబుద్ధి) తదను కళూలమగు. కర్మ. ఆ కర్శకువయోగమగు సామ్మగి-__వీనితో గూడిన మనువ్యజన్న నను పొందిరోో వారు జనన మరణ చక్రము చుండి విడుదల పొందు (వయత్నము చేయనిచో, బోయవాని ఉచ్చునుండి తప్పించుకొనినవ్చటికీని ఫలాదుల లోభమువే తిరిగి ఆ వెట్టువై గనే తిరుగాడు నయులవలె తిరిగి బంధనమందు వడిపోవ్రదురు,

మైః శ్రద్ధయా బర్హిషి భాగళో హవి ర్నిరుప్తమిష్టం విధి మ వస్తుతః ఏకః పృథజ్‌ నామభిరాహుకో ముదా గృహ్హాతి పూర్ణః స్వయమాళిషాం (ప్రభుః ॥ 0[ ఆహా! ఈ భారత చేశవాసుల సౌభాగ్య మేమని "పెవ్ప వచ్చును ? ఎపుడు వారు యజ్ఞ మందు భిన్న భిన్న చేవతలను వుళ్హే శించి వేజువేజు భాగములను ఉంచి విధి మంత్ర, (ద్రవ్యాదుల నంయోగముచే (శద్ధగా వారికి హావిస్సు నొనంగుచున్నారో, అపుడు ఇందాది భిన్నభిన్న నామములజో ఫిలువబడగా, నమ్వన్త కోరిక లను నెర వేర్చు పూర్మ కాముడగు. (శ్రీ) హరియే స్వయముగ (వస న్నుడై ఆ హావిస్పును స్వీకరించుచున్నారు | సత్యం దిశత్యర్థితమర్థితో వృణాం నైవార్ధదో యత్పునరర్థితా యకః | స్వయం విధ_శ్తే భజతామనిచ్చతా మిచ్చాపిధానం నిజపాద పల్లవమ్‌ 1 గి సకామజనులు కోరినపుడు భగవంతుడు వారికి అభీష్ట వదార్థ ముల నొసంగుచున్నారు. కాని ఇది భగవంతుని గూర్చిన వా_న్తవ మైన సేవకాదు వలయనగా, ఆ వస్తువులను పొందినవ్చటికిని మను జుని మనంబున కోరికలు తిరిగి ఉద్భవించుచునే యున్నవి, అట్లు శాక ఎవరు నిపష్కా-వు ఛావముతో భగవంతుని భజించుచున్నారో వారికి భగవానుడు సాతూత్‌ తన పాదకమలములనే ఒనంగ చున్నారు అవి ఇతర కోరికలన్నిటిని తొలగించివేయుచున్నవి. యద్య(త్ర నః స్వర్షనుఖావ 'శేషితం స్విష్టస్య సూక్తస్య కృతస్య శోవ్రనమ్‌

'కేనాజనాభే స్మృతిమజ్జన్మ నః స్యాద్‌ వర్షే హరిర్యదృజతాం ళం తనోతి ॥ 88 కావున ఇంతవటకు స్వర్లసుఖమును అనుభవించిన మోదట, మా పూర్వకృత యజ్ఞ, (వవచన, శుభ కర ్రలచే వైన ఒకింత పుణ్యము మిగిలినవో, డాని (వభావముచే మూకు ఈ భారత చేశ మున భగవంతుని స్తుతితో కూడిన మానవజన (క్రై లభించుగాక ! వల యనిన తన్ను భజించువారికి (శ్రీ) పారి నర్వవిధముల (కేయస్సును "కలుగజేయును. శాజోవాచ ___ నరకొ నామ భగవన్‌ కిం దేశ విశేషా అథవా । దిహిస్త్రిలోక్యా ఆహోన్విద న్హరాల ఇతి రిక పరీక్షిన్మహారాజు చెప్పెను _ మవోత్మా! నరకమనునది ఈ భూమి యందలి ఏదైన "జేళమా? తేక తె లోకమునకు బయటగాని, లోవలగాని వదైన స్టానమా ? "తెలువ వేజెద. (థ్రీ జకదేవుడు చెప్పెను _ రాజా! అది తై ఏలోక్యమునకు లోవలనే ఉన్నది. దతీణ చెళయందు భూమి[క్రింద, జలముపై న అది కలదు, యత హ వావ భగవాన్‌ పితృరాజో వైవస్వతః జం కొంద య్‌ టా లా న కా స్వవిషయం (ప్రాపికేషు స్వపురు పైర్దన్తుషు సమృ్పరేతే షు యథా కర్మానద్యం దోష మేవానుల్ల జో భగవచ్చాసనః సగణో దమం ధారయతి ॥ రిల ఆ నరకలోకమున సూర్యుని పుటత్రుడును, వీతృరాజును అగు భగవంతుడైన యముడు తన శీవకులతో "నాడ నివసించును.

మజియు భగవంతుని ఆజ్ఞ ను ఉల్లంఘీంవక, తన దూతలద్వారా గొనిరాబడిన మృతజీవులకు వారి వారి దువ్య-ర్మల ననునరించి పొవఫలమగు దండనము నొనంగు చుండును. ఎవడు ఇతరుల ధనమును, సంతానమును, శ్తీలను వరించునో అతనిని మహాభయంకరులగు యమదూతలు కాలపాశముతో బంధించి బలాక్కా-రముగ తామిస నరకమందు పడవేయుదురు. ఎవడు ఇతరులను మోసపుచ్చి వారి భార్యాదులను అనుభవించునో అతడు ఆంధతామి(స నరకమందు పడును ఎవడు “శ్ర శరీరమే నేను; ఈ ధనాదులు నావి" అని తలంచి ఇతర (ప్రాణులకు (దోహము చేసి నిరంతరము తన కుటుంబముయొక్క. పాలనమందే నిరతుడ్డై యుండునో అతడు రౌరవ నరకమును బొందును ఎవడు ఏ (ప్రాణుల కిచట కష్టమును కలి గించునో, ఆ (ప్రాణులే నరకయున రురువులను జీపులుగ అయి ఆతనికి బాధలను కలుగజేయును ఏ (క్రూరు డిచట తన పొట్టనింపుకొనుటకొజిక్షై జీవించియున్న పశువులను గాని పక్షులనుగాని దాధించునో, హృదయములేనివాడును, రాకసులకంకెను హీన మైనవాడును అగు అట్టివానిని యమదూతలు కుంధీపాక నరకమునకు గొని పోయి సలసల కాగుచున్న నూనెలో పడవేసి బాధించుదురు ఎవడు తల్లి తండ్రి (బ్రహ్మనిస్టుడు: వేదము-వీరియెడల విరోధము కలిగియుండునో; అతనిని యమ దూతలు కాలస్నూతమను నరకమునకు గొనిపోవుదురు. పంచమహాయజ్ఞములు చేయకనే భుజించువాడు; లభించినదానిలో ఇతరుల 'కేద్యూత్రము 'పెట్టక స్వయముగ అనుభవించువాడు కాక్రివంటివాడని చెప్పబడినది. అట్టివాడు కృమిఖభోజనమను హీనమైన నరకమందు పడిపోవును ఎవడు ఇతరుల బంగారమును, రత్నాదులను దొంగిలించునో అతనిని యమదూతలు నన్టంశమను నరకమునకు గొనిపోయి కాలిన ఇనుసముద్దలతో * బాధించుదురు మజియు పటుకొట్లతో చర్మమును ఊడబెజుకుదురు. పురుషుడు పరత్తీతోను; స్తీ పరపురుషునితోను వ్యభిచరించినచో యమదూకలు వారిని *తప్త సూర్మి" అను నరకమునకు గొనిపోయి బెత్తములతో కొట్టి కాలిన ఇనుప విగ్రహ ములను కౌగలింసజేయుదురు. ఎవడు ఇతరుల కొంపలకు నిపష్పంటించునో: విష వ్రయోగముచేయున్నో ఆవులను; వస్తువులను దొంగిలించునో, అతనిని యమ

శిశఓ భ్లాగ్తవత రత్నాకర్శమ్లు ధూతల్చుసార్ల వ్రేయాదవన్లును-; నరకమున.,, పడలదోపి బాధించుదురు;. అసత్యము షల్లుకువ్సాడ్లు “అనీచిమాన్‌?, అను న్లర్రకమంద్తు పడీప్తోవును. ఇతరులను బాధించు. వాడు దన్దకూకమను' నరకమున నానా యాతనలన్ను అనుభవించును._ _ తాను గొప్ప ధనవంతుడవి తలంచి ఇతరులను చిన్నచూపు చూచువాడు; ధనార్దనయందు. నానా" ప్రాషములన్లూ, చేయువాథు. *సూచీముఖ' మును . నరకమునపపడి . బాధల ననుభ. వించున్ను శోజొ : "నరకములు అనేకములు కలవు. అధర్మపరాయణులును, పాపా చేళోణము 'శేలవారును అగు జీవులు 'వోనియందుపడి 'వేక్సు యాతనలను' అనుభ వించుదుళ్సు. : నాతాా. ఈ (బహ్మాండమంతయు. భగవంతునియొక్క స్టూలరూపము యతియగువోడు భగవంతునియెక్క. స్థూలసూక్మ్మరూపముల. రెండీటిని గూర్చి గ్రవణముచేస్తి మొదటి స్థూలరూపమందు చి త్తమును లగ్నపజచి, ఆ పిదప మెల్ల మెల్లిగ మనస్సును ఆబనుంచి మరల్చి సూక్ష్మరూపమున (పవేశపెట్టవలెను. పంచమ స్కంధము సమా పము,

తు

భాగవత రత్నాకరము

అభఅలద జస 6. షష్ట స్కంధము రాజోవాచ

అధునేహ మహాభాగ యధైన నరకాన్నరః |

నానో గయాతనాన్నేయా త్తన్మే వ్యా్యాతు మర్హని ॥ (| పరీక్షిన్మహారాజు చెప్పెను _

మహాత్మా! ఛభయంకరనులై న అనేక ఛాధలతో నిండీ యున్న నరకమునందు వడకుండ నుండుటకై. మనుజుడు టేనిని అను వ్యించవలెనో దయచేసి చెవూడు, థీ కుక ఉవాచ _

న చేదిహైవాపచితిం యథాం హసః

కృతస్య కుర్యాన్మన ఉకక్తిపాణిభిః ।

(ధువం న వై (_పేత్య నరకాను పైతి

యే క్షీర్షితా మే భవతస్టిగ్గమాతనాః ॥ 2

ల! అటి (4 శుకుడు చెప్పెను _

ఓ రాజూ! మనుష్యుడు మనస్సు, వాక్కు, వభరిరముల చే పొవము చేయుచున్నాడు. అతడు ఆ జన యం జే ఆ పావములకు (ప్రాయశ్చిత్తము. చేసికొననివో, చనిపోయిన తరువాత అతడు తవ్చక ఆ భయంకర చాధలతో నిండియున్న సరకమునకు సోవలి

కయీ యుండును, ఆ నరకబాధలను గూర్చి నే నిదివరకు నీకు ఇప్పి యున్నాను, తస్మాత్సురై వాశ్విహ పావ విష్కతా యతేత మృత్యో రవిపద్యతాఒఒత్మనా దోషస్య దృష్ట్వా గురులాఘవం యథా భిషక్‌ చికిక్సేత రుజాం నిదానవిత్‌ ॥ తి కాబట్టి రోగము, మృత్యువు 'రాకపూర్వ్యమే బహు జాగ “తగ పావముల మొక్కా న్వరూవమును “ూర్చి బాగుగ వివారించి, 'అెలివిగల వై ద్యుడు రోగము యొక్క_ కారణము, చాని న్వరూవ స్వభావములు తెలిసికొని వెంటనే చానికి చికిత్స చేయునట్లు ఆ పానములకు [పాయశ్చిత్తమును వేసికొనవ అను శొజోవాచ _ దృష్ట్టకుతాభ్యాం యత్ప్సాపం జానన్నప్యాత్మనోఒహితమ్‌ | కరోతి భూయో వివశః (ప్రాయళ్చి త్తమథో కథమ్‌ ॥ ఢీ ఫరీక్షిన్మహారాజు చెప్పెను _ మవోత్మా! మనుజుడు రాజదండనము, నరకగమనము మున్నగువానిని గూర్చి తెలినియు, పావము తనకు శత్రువని ఎజిం గీియు; పౌవవాననలచే నివళుడై మరల మరల అట్టి పావకర్శుము లంచే (వవృత్తుడగుచున్నాడు అట్టి స్థితియం దిక అతని పావము లకు ([పాయళ్శిత్త మెట్లు సంభవించును ? క్వచిన్నివర్తతేఒభ్యదాత్క్వ్వచిచ్చరతి తత్పునః | (పప్రాయళ్ని శ్రమతో ఒపార్థం మన్యే కుజ్జురళౌచవత్‌ 81 త్‌ మనుజుడు ఒకపుడు (పాయళ్చిత్తాదుల ద్యారా పావములను తొలగించుకొనుచున్నాడు మజియొకపుడు వానినే చేయు

చున్నాడు. ఇట్టి స్థితియందు-- స్నానము వేసిన తరువాత వనుగు తనపై దుమ్ము చల్లుకొనుటచే దాని ఆ స్నానము వ్యర్థ మైనట్లు-- ఆతని (ప్రాయశ్ని _త్తమున్ను వ్యర్థ మే అని నేను తలంచుచున్నాను (ఫ్రీ శుక ఉవాచ = అధ్య అట్‌ కర్మణా కర్మనిర్దారో న హ్యాత్య స్దిక ఇష్యతే। అవిద్వదధికారిత్వాత్చాయళ్చి త్తం విమర్శనమ్‌ ॥ శి శ్రీ శుకుడు చెప్పెను _ శీ రాజూ! వా_స్సవముగ కర్ముచేతనే కర్శయొక్కం ఆత్యం లిక నాశము కానేకదు ఏలయనిన అజ్ఞాన మున్నంతవజకు పావ వాననలు పూర్మ ముగ నశింనవు కాబట్టి యధార్థమగు (పాయ శ్చిత్తము తత్త ప్రక్షూనమే అయియున్నది నాశ్నతః పధ్యమేవాన్నం వ్యాధయోఒభికవన్హి హా! _ ఏవం నియమకృ,దాజన్‌ శనైః కేమాయ కల్పతే॥ క ఎవడు వధ్యమును ఛక్క-గ ఆచరంించునో, అతనికి రోగము -రాక్రుండును అన్షే ఎవడు నియమములను చక” పాలించునో, అతడు మెబ్ల మెల్ల గ పావవానన నుండి విముక్తుడై (శేయోదాయక మగు త_త్త్వజ్జునమును పొందుటకు సమర్జ్దుడగుచున్నాడు (జ థి తపసా బహ్మాచర్యేణ శమేన చ దమేన చ! త్యాగేన సత్యశౌచాభ్యాం యమేన నియిమేన చ॥ డ్రి దేహవాగ్బుద్ధిజఎ ధీరా ధగ్భజ్ఞాః (శద్ధయాన్వితాః । &ీపన్హ్యఘం మహదపి వేణుగుల్మమివానలః ॥1 రి 'వెదురుపా* యందు పుట్టిన నివ్వూ ఆ 'నెదుళ్ళను "కాల్చి వేయు నట్లు, ధర్మజ్ఞుడును, (శచ్చావంతుడును అగు ధీరుకు తవన్సు, (బహ్ము -చర్యము, ఇంద్రియ న్నిగహము, .మనస్సుయొక్క- , స్థిరత్వము:

జనము, 'నత్యము, 'వావ్యోభ్యంతర- వవ్మితత్మ యమము, నియ మమ్ము-అను - ఈ తొమ్మిది సాధనములచే మనోవాక్కాాయముల- ద్యారా చేయబడిన గొవ్చ పావములనుకూడ నశింవ జేయుచున్నాడుః కేచిత్మేవలయా భక్త్యా వానుదేవ పరాయణాః అఘం ధున్వన్ది కార ఇ$న నీహారమివ భాస్కరః ॥ 10 సూర్గ్వ్యుడు మంచును తొలగించునట్లు వాసు జేవుడగు భగవం తుని శరణు బొంది తమ పావములను వోగొట్టుకొను భక్తులు చాల- అరుదు. భక్తులు కేవలము భ_క్తిచేతనే తమ పావములన్నిటిని న తథా హ్యూఘవాన్‌ రాజన్‌ పూయేత తవ ఆదిభిః। యథా కృష్టార్చిత (పాణ స్తత్చూరుష నిషేవయా॥ 11 ఓ రాజూ! భగవంతునకు అత (నమర్చణము బేసికొనుటవల నన్ఫు భగవద్భ క్తులను సేవించుట వలనను పావియొక్క శుద్ధి ఎట్లు కలుగునో అట్లు తవస్సు మున్నగువానిద్యారా కూడ కలుగ నేరదు, సధ్రీచీనో హ్యయం లోకే పగ్ధాః కేమోఒకుతోభయః | నుశీలాః సాధవో యత్ర నారాయణ పరాయణాః॥ 18 (వవంచమున ఈ భ_క్రిమూర్ల మే నర్వ_శేష్ర మైనది, భయ రహిత మైనది, (శేయోదాయక మైనది అయి యున్నది వలయనిన, ఈ మార్గమ్యుప్తై భగవత్పరాయణులు, సుళీలుర్కు ఐన సాధుజనులు వయనించు చుందురు, (ప్రాయళ్ళి త్తాని చీర్జాని నారాయణ పరాజ్‌ ముఖమ్‌ | న నిష్పునస్తి రా జేన్హ్ర నురాకుమృ మివాపగాః ॥ క్రి కల్లుతో నిండియున్న కుండను నదులు వవ్మితము చేయజాల నట్టు, వెద్ద పెద్ద (పాయళ్శ్చి_త్తములు మరల మరల వేయబడినవ్చటికిని భగవద్విముఖుడై న వానిని అవి వనిత మొనర్పజాలవు

చవ్ట నృంంధము 848 అధ అలి స కృన్మనః కృష్ణ్టపదారవిన్ష్మయో ఎ ర్నివేళతం తద్‌గుణరాగి యెరిహ। న తే యమం పాళభృతశ్చ తదృటాన్‌ 'స్వప్నేఒప పళ శిస్త్‌ పా చీర్ణనిష్క్టృతాః ॥ 14 ఎవరు తమ భగవద్ద్గుణానురాగము కల మనన్సను భుమ్మె చను భగవంతుడగు. (శ్రీ కృష్ణుని పాదకమలముల మకరందమును ఒక్క- వర్యాయము (తాగించుదురో, వారు అన్ని (వాయళశ్ళ్చి _త్తమ్ము లను చేసినశ్లు యగ్గసను అట్టివారు కలలోనై నను యమునిగాని పాళశధరులగువారి దూతలనుగాని చూడరు, ఇక నరకమును గూర్చి -వేజబుగ చెవృవలయునా + ఆఅజామిళని వృత్తాంతము వాతో రొజా 1: ఇవ్విషయమ.న మహాత్ములు ఒక పురాతన ఇతిహాసమును ఇప్పుదురు. దానియందు విష్ణదూక లయొక్కయు, యమదూతలయొక్కయు సంవాదము కలదు దానిని చెప్పెదను వినుము కన్యాకుబ్దమను పట్టణమందు ఒక (బ్రాహ్మణు డుండెను అతని పేరు అజా మిళుడు. అతడు ఒక వేశ్యయొక్క. సంసర్గముచే తన సదాచారములను పోగొట్టు కొనెను అతడు అనేక నింద్యకార్యము లాచరించుచు జనులను బాధించుచు నుండెను తుదకు వార్ధక్య మేతెంచెను అతనికి పదిమంది కుమారు లుండిరి, చివరివాని పేరు నారాయణుడు తల్లిదండ్రు లాతని యెడల ఎక్కువ ఆను రాగము కలిగియుండిరి కొంతకాలమున కా అజామిళనకు మృత్యువానన్న మైనది మరణకాలమున ఆతనిని గొనిపోవుటకై భయంకరులై న ముగ్గురు యమదూత లచటికి వచ్చిరి. వారిని చూచి అజామిశుడు భయపడి తన కుమారుడగు నారాయణుని కేశ వేసెను “నారాయణ” అను పవ్విత నామమును వినగనే విష్ణుదూత అచటికి పరుగునవచ్చి అజొమిళని శరీరమునుండి అతని సూళ్ష్ముశరీరమును లాగివేయచున్న యమ

850 భాగవత రత్నాకరము దూతలను అక్కార్యమునుండి వారించి *మీ రెవరు? ఎందులకు వచ్చితిరని (సళ్నింపా తాము యమధర్మరాజుయొక్క "నేవకులమని వారు పలికి యిట్లు వచించిరి వేద (ప్రజిపితో ధర్మో హ్యూధర్మ స్తద్విపర్యయః | వేదో నారాయణః సాకొత్వ్వయమ్చూరితి శ్ముళకుమ ॥ కర్‌ వేదములు వ శర్మములను చేయవలెనని వధించినవో అవియ్‌: థర్థుములు, 'వేనిని నికే.ధించిసవో అని అధర ములు. వేదములు సాతాత్తుగ భగవంతుని యొక్క స్వరావమనియు అవి నస్యయంభూ వులు (న్వయంవకాశము, జ్జానము కలవి) అనియు మేము వింటిమి, సూర్యోఒగ్నిఃఖం మరుద్గావః సోమః సన్ఫ్యాహనీ దిశః | 5ంకుః కౌలో ధర్మఇతి హ్యేతే దైహ్యస్య సొక్షీణః ॥ 16 జీవుడు శరీరముతోగాని, మనస్ప్సుతోగాని చేయు కర ్రలకులా సూర్యుడు, అగ్ని, ఆకాశము, వాయువు, ఇంద్రియములు, చంద్రుడు, సంధ్య, ఫర్యాతి, వగలు, దిక్కులు, జలము, భూమి, కాలము, ధర్మము-_-ఏవీరు సాతులుగా నుందురు ఏతై రధర్మో విజ్ఞాతః స్దానం దజ్జస్య యుజ్యతే | సర్వే కర్మానురోధేన దజ్ఞమర్హ_న్ది కారిణః ॥ [7 ఏని ద్వారా జీవుల అధరము బయటవడగలదు. అపుడు దండింపదగిన వాడెవడో నిర్ణ యింవబడును, పావకర్శలను చేయు చారొందటును తమ తమ కర శల ననునరించి దండింవదగిన వారగసదురు _యేన యావాన్‌ యథాధర్మో ధర్మో వేహ సమీపితః స ఏవ తత్ఫలం భుజ్‌ శే తథా తావదమ్ముత్రవై ॥ 18 ల! మ్‌ ఈ-లోకమున ఎవడు ఏ (వకారము ఎంత అధర ్రముగాని, ధర్‌ (్రముగాని ఆచరించునో అతడు వరలోళనున అంత, ఆ(వకా' రము చాని ఫలమును అనుభవించును,

షష్ట స్మంధము ఏ. మనసైవ పురే దేవః పూర్వరూపం విపళ్యతి 1 ఆఅనుమీమాంసతేఒపూర్వం మనసా భగవానజః ॥ 19 జన గృరహితుడగు భగవంతుడు సర్వుల యంతఃకరణమునందు

విరాజమానుడై. యున్నారు కావున వారు తన మనస్సుతోనే

నర్వులయొక్క_ పూర్వరూవమును చూచుచు, భవిమ్య[దూవమును విచారించుచుందురు

తదేతత్‌ షోడళకలం లిజ్లం శక్తితయం మహత్‌,

ధ_శ్తేఒను సంసృతిం పుంసి హర్షశోకభయ్వార్తిదామ్‌॥ 20

వదునారు కళలు, సత్త్వాది (త్రిగుణములు కలిగియున్న జీవుని లింగళరీర మే జీవుని పార్ట, శోక, భయ, బాధలను కలుగజేయు జననమరణ చ[కమందు జీవుని మరల మరల వడ వేయుచుండును.

దేహ్యజ్ఞోఒజితషడ్‌వర్లో నేచ్చన్‌ కర్మాణి కౌర్యతే।

కోళకార ఇవాత్మానం కర్మణాఒ౬ఒచ్భాద్య ముహ్యతి ॥ ర

ఎవడు అజ్ఞానవశమున కామ, (క్రోధ, లోభ, మోహ, మద, మాత్సర్యములను ఆర్షురు శత్రువులను జయించలేదో, అతడు కోర కున్నను పెక్కు. వాసనల ననుసరించి అనేకకర్మ్శలను చేయుచుండును. అట్టి స్థితియం దతడు వట్టుపురుగువలె తన్ను కర్శజాలమున తానే వడ వేసికొని తానే మోహామునకు గురియగుచున్నా డు,

నహి కళ్చిత్తణమపి జాతు తిష్టత్య కర్మకృత్‌ ।

కార్యతే హ్యూవళః కర్మ గుణైః స్వాభావిక్రైర్చలాత్‌ 122

శరీరధారియగు జీవు జెవడును కర శ్ర చేయక ఒక్క-తుణమైనను వుండజూలడు, 1 వతి జీవిరయొక్క్యా స్వాథావికగుణములు బలాతాాార ముగ వివశ మొనర్చి అతనిచే కర్ణలను చేయించును,

లద్ధ్వా నిమి_త్తమవ్య క్రం వ్యక్షావ్య క్తం భవత్యుత ! యథాయోని యథావీజం స్వభావేన బలీయసా ॥ తతి జీవ్రడు తన పూర్వజన్ములయొక్క_ పుణ్య, పావనంస్కా_ర ముల ననుసరించి స్థూల సూత ఆ శీరములను పొాందుచుండున్ను అతని స్వాభావిక, (వబలవాననలు ఒకపు డతనిని పురుమరూనము గను, మజ్‌యొకపుడు (స్రీ రూవముగను ఒనర్చును ఏష (ప్రకృతి సళ్లేన పురుషస్య విపర్యయః | ఆసీక్స్‌ స ఏవ నచిరాదీళ స్షొద్విలీయతే ః॥ లకీ (వకృతియొక్క_ సంవర్లము వలననే అతడు తన వ్వా_స్టవ స్వరూవమును మజచి తన్ను లింగశరీరముగ భావించుకొను చున్నాడు, ఈ వివర్యయము భగవంతుని భజించుటచే శ్మీఫఘుముగ తొలగిపోవును, దేవతలారా ; ఈ అజామిళుడు పూర్వము చాల సద్గుణములు కలవాడు కాని ఒకొనొక 'వేళశ్యయొక్క. సాంగత్యముచే తన చిత్తమును కలుషిత మొనర్చు కొనెను _స్తమృయన్నాత్మనాఒఒక్క్మానం యావత్పత్త్వం యథ్శాకుతమ్‌ | న శళాక సమాధాతుం మనో మదనవేసితమ్‌ ॥ 26 అజామిళుడు తన శె ర్యమును, జ్ఞానమును వువయోగించి కామవేగముచే చలించిన మనస్సును నిరోధించుటకు వాల (వయ త్నము చేసెను గాని, శ_క్రియంతయు విని యోగించినన్సటికి అతడు తన మనస్సును లొంగదీసికొన లేకపోయెను తత ఏనం దజ్దపాణేః సకాశం కృతకిల్సిషమ్‌ ॥ నేష్యామోఒకృత నిర్వేశం య్యత్ర దణ్జేన శుద్‌ధ్యతి 26

ఓ చేవదూతలారా ! ఇన డింతవజకు తన పావముల శేమియు (పాయశ్చి త్తయు చేసికొన లేదు కాన్టన మే మిపు డీ పావీని దండు పాణి యగు యమధర్మరాజు యొద్దకు తీసికొని వోయెదము అచట. తన పావములకు దండనను అనుభవించి అతడు శుద్ధుడు కాగలడు విష్ణదూతా ఊచుః _

యద్యదాచరతి (క్రేయానితర స్తత్త దీహతకే । అణానో అతో స యషత్పమాణం కురుతే లోక స్తదనువర్తతే ॥1 | విష్ణుదూతలు చెప్పిరి

(యమమాకల మూటల విని విష్ణుమవూత లిట్లు చెప్పిరి-)

ఓ యమదూతలారా ! సజ్జను లెట్లు ఆచరించుదురో సామూన్న్వ జనులున్ను అక్షు ఆచరించుదురు వారు తమ ఆచరణ ద్వారా వ్‌ కర్మను ధ ర్మానుకూలముగ (వమాణిత మొనర్చుదుర్తో, జనులు దానినే అనుకరించదొడగుదురు

అయం హి కృత నిర్వేళో జన్మకోట్యం హసామపి | యద్‌. వ్యాజహార వివళో నామస్వ స్త్యయనం హరేః ॥28.

ఈ అజామిళుడు కోట్లకొలది జన్ములయొక్క- పావరాశికంత కును పూర్తిగ పాయశ్చిత్త మొనర్చుకొనినాడు, వలయనగా ఇతడు వివశుడై నను భగవంతునియొక్క. వరమమంగళమయమగు. (మోతవదమగు) *నారాయణ” అను నామము నుచ్చరిం జెను,

ఏతేనైవ హ్యఘోనోఒస్య కృతం స్యాదఘ నిష్కృతమ్‌! యదా నారాయణాయేతి జగాద చతురక్షరమ్‌ 1 [0

వ సమయమున అతడు “నారాయణి అను నాలుగతురముల ఛుచ్చరించెనోో ఆ నమయమున 'అంతమా[త్రముచేత నే అతని నమ_న్త పావములకు _పాయళ్చి_త్తము జరిగినది,

23

"స్తేనః సురాపో మి(త్రధుగ్‌' (దిహ్మహా గురుతల్పగః | స్తీ రాజు పితృ గోహా న్హాయే చ పాతకినోఒపరే ॥ సర్వేషామవ్యఘవతామిదమేవ సునిష్కృతమ్‌ ! నామ వ్యాహకణం విష్ణోర్యత_స్టద్విషయా మళతిః॥ 80 దొంగ కల్లు తాగినవాడు, మిత్రదోహి, (బహ్ముహాత్య "ావించినవాడు, గురునత్నీ గమన మొనర్చినవాడు, ఇట్టివారితో సాంగ త్యము చేయువాడు, (శ్రీని, రాజును, తండిని, గోవును చంపీన వాడు అయినను, ఎంతటి గొవ్చ పావమును చేసినవాడై నను, దాని కంతటికిని భగవంతుని నామములను వుచ్చరించుట యీ -_ ఇంత వమూత్రమే అస్నీ టికంశెను గొవ్ప (పాయశ్చి_త్తమై యున్నది వ్‌ల యనగా భగవన్నామములను వుచ్చరించుట చే, మనుజుని బుద్ధి భగ చానుని గుణములు, లీలలు, న్వరూవము వీనియందు అన_క్షి గలిగి యుండుచున్నది మజీయు న్యయముగ భగనంతునికి ఆతనియందు ఆతీ సయ బుద్ధి కలుగుచున్నది న నిష్క్యృతై రుదితై (రృహ్మవాదిభి = స్తథా విశుద్ద్యత్యఘవాన్‌ (వతాదిభిః । యథా హరేర్నామపదై రుదాహృత్రై స్తదుత్తమ శోకగుణోవలమృకష్‌. ॥1 త గొవ్చ గొవ్చ (బహ్మావాదులగు బుషులు పావములకు- కృచ్చః చార్గదాయణాది. అనేక (వతములను - (పాయశ్చీ_త్తము లుగా చెప్పిరి. కాని ఆ పాయళ్చిత్తములచే పావికి భగవంతుని నామములయొక్య వాని యందున్న వదములయొక్క ఉచ్చారణచే కలుగు విధముగ _ నమూలశద్ధి శకానేదు వలయనిన, ఆ నావు ములు నన్మిత క్షీర్తివంతుడగు భగవంతుని గుణములయొక్క_ జ్ఞాన మును గ లిగించుచున్నవి,

షవ్ఫ స్కంధము 'శిరక్‌

న్లైకొన్తికం తద్ది కృతేఒసి నిష్కృతే

మనః పునర్ధ్థావతి చేదసత్పథే

తత్కర్మ నిర్ద్ణారమభీప్సతాం హారే =

గ్లుణానువాదః ఖలు సత్త్వభావనః ॥॥ త్రి

(పాయశ్చిత్తము. చేసికొనిన పిదవ కూడ మనస్సు తిరిగి శువమార్లమువైపు, పావమువైపు వరుగిడినవో, అది పూర్త (పాయశ్చి_త్తము కానేరదు కావున ేనిచే పాపకర్శ్మల వాననలు సమూలముగ నశించిసోగలవో అట్టి [ప్రాయశ్చిత్తమును చేసికొన దలంచువారు భగవంతుని గుణములనే గానమొనర్చవలెను, ఏల యనిన దానిచే చిత్తము పూర్తిగ శుద్ధమగును,

సాజ్కేత్యం పారిహాస్యం వా స్తోభం హీలనమేవ వాః

వై కుణనామ్యగహణ మశేషాఘహరం విదుః ॥ తి

సంకేతమందును (మజీయొక అభ్మిపాయముతో "తెలుపు ఉఊానియందును), వరిహానమందును, రాగాలావనమందును, హేళన మందును కూడ ఎవడైన భగవంతుని నామములను ఉచ్చరించుచో అతని పావమంతయు నళించిపోవునని మహానీయు లెజటీగియున్నారు,

పతితః స్థలితో భగ్నః సన్షష్షస్త ప ఆహతః |

హరి రిత్యవశేనాహ పుమాన్నార్హతి యాతనామ్‌ ॥ 84

వడునపుడు కాని, కాలుజూబునపుడు కాసి, అవయవములు భగ్నమగునపుడుగాని, పొము, "తేలు మున్నగునవి కజుచినపుడు కాని కాలునపుడుకాని, 'బెబ్బతగులునపుడుకాని వివశత్వముచే “జారి అని వలికి ఎవడు భగవంతుని నామమును ఉచ్చరించునో అతడు యమభబాధ నొందకుండును,

లకి భాగవత రత్నాకరము. కై స్తాన్యఘాని పూయ్యన్దే తపోదాన జపాదిభిః ॥ నాధర్మజం తద్‌ ధృదయం తదపీశాజ్‌ (ఘిసేవయా॥ 80. తవస్సు, దానము, జవము మున్నగు (పాయశ్చి_త్తముల ద్వారా పావములు నశించిపోవుట తథ్యమే కాని పావములచే మలినమైన అతని వృాదయము._ లెన్సగ శుద్ధవడదు భగవంతోని: పాదములను ేవించుటచేతనే అది లెన్సగ శుద్ధవడును అజ్జానాదథవా జ్ఞానాదుత్తమ శ్లోకనామ యత్‌ | సజ్క్‌ _ర్హితమఘం పుంసో దహేదేధో యథానలః ॥ 86 లెలిసిగాని, కెలియకగాని కట్టెను అగ్ని న్నృశించినచో ఆ కై భన్మమైపోవునట్లు, 'కెలిసికాని "కెలియకకాని భగవంతుని నామములను నంక్షీర్తనము చేయుటచే మనుజుని పావములన్నియు భన్నీభూతములై పోవ్రచున్నవి, యథాగదం వీర్యతమముపయు క్రం యదృచ్చయా। అజానతో ఒప్యాత్త, గుణం కుర్యాన్మన్హోఒప్యుదాహృత 888 మహత్తర శక్తిగల అమృతము యొక్క గుణనును ెలిసి కాన్సి లెలియోగాని (కాగిన (కాగిన వానిని మరణ రహీతు నిగ జేయునట్లు, తెలియక ఉచ్చరించినను భగవంతుని నామము తన ఫలమును తవ్చక నొనంగియే లీఠును (శ్రీ కుడు చెప్పెను _

ఓ వరీతీన్నహారాజూ! ఈ (వకారముగ బోధించి విష్ణు దూతలు అజామిళుని మృత్యుముఖమునుండి కాపాడిరి, సర్వపావ సారుడగు భగవంతుని మహిమను వినుటవలన అజామిళుని పృాదయ మున శీఘముగ భక్తి జనించెను, అతడు తాను చేసిన పావము లకు మిగుల వశ్చాత్ర్తావము నొంటెను, అపు డాతడు తనలో నిట్లు అనుకొనెను-.

సోఒహం తథా యతిష్యామి యతచిక్షేనియా నిలః యథా న భూయ ఆత్మానమన్దే తమని మజ్జయే॥ 88 ఇకమిదట నేను నా యొక్క మనస్సును, ఇంద్రియములను, 'పాణములను వశమందుంచుకొన్ని తిరిగి ఘోర అంధకారమయ నరకమందు వడకుండులాగసన (వయత్నిం చెదను, వీముచ్య తమిమం దిన మవిద్యా కామకర్మజమ్‌ | సర్వభూత సుహృచ్చాన్లో మైెతః కరుణ ఆత్మవాన్‌ ॥ లికి అజ్ఞానవశమున నేను నన్ను శరీరమని భావించి డానికొజువ్సై ఎన్నియో కోరికలు కోరి వానిని పూర్మ మొనర్చుటకై. ఎన్నియో పొవకర లను చేసితిని వాసి ఫలమే ఈ బంధనము, ఇపుడు వాటిని ఛేదించి నమ (పాణులకును పాత మాచరించెదను, వాననలను నళింవ జేసీిపొందున్సు అందతితో మితత్వమును కలిగియుందును, దుఃఖతులయెడల దయ కలిగియుందును, పూర్త నంయమముతో చుందును, మోచయే (గ ్సస్తమాత్మానం యోషిన్మయ్యాఒఒత్మ మాయమా | వి(కీడితో యమైవాహం క్రీడామృగ ఇవాధనుః॥ 46 భగవంతుని మాయ స్రీ రూవమును ధరించి అధముడగు నన్ను బంధించి [కీడామృగమునువలె చాగుగ ఆడించినది ఇపుడు “నేను ఆ మాయనుండి నన్ను విడివించుకొంటిని. _ మమాహమితి దేహాదౌ హిత్వామిథ్యార్ధ ధీర్మతిమ్‌ ॥ ధాస్యే మనో భగవతి శుద్దం తత్క్హీ _ర్తనాదిఖిః ॥ శీ( నేను సత్యవ స్తువగు పరమాత్మను తెలిసికొంటిని కావున ఇక ఇపుడు నేను శరీరాదులందు “నేను, నాది” అను భానమును'

వదిలిపెట్టి భగవన్నామముయొక్క_ కీర్తనాదులచే నా మనస్సును వరిశుద్ధ మొనర్చుళొని. చానిని ఆ భగవంతునియంబే లగ్న మొన ర్చెదను (శ్రీ శుక ఉవాచ్త __

ఇతి జొత సునిర్వేదః క్షణసజేన సాధుషు।

గజ్లొ ద్వార ముపేయాయ ముక్తసర్వాను బన్టనః ॥ 48 థీ కుకుడు చెప్పెను __

ఓ రాజూ! మవాోతు ్రలగు. విష్ణుదూతలయొక్క- "శీవలను తణకాల నత్సాంగత్యము చేతనే అజూమిళుని చిత్తమందు నంసా రముయెడల తీవ్రమగు వైరాగ్యము కలిగను అతడు నర్వులతోటి నంబంధమును వీడ్హి చూపామును వదలి పహారిద్వ్యారమునగు పోయనుః అచట భగవడణ్ఞ్య్యానమును చక్కగ ఆచరించి తరించెను

నాతః పరం కర్మనిదిస కృ్పన్తనం

ముముక్షతాం తీర్థపదాను కీ ర్తనాత్‌

న యత్సునః కర్మను సజ్జతే మనో

రజ స్తమోభ్యాం కలిలం తతోఒన్యథా ॥ థతొ

ఎవరు ఈ నంసారబంధనమునుండి తప్పించుకొనదలంచు

దురో, వారికి తన పాదన్సర్శ'ే తీర్థములను పుణ్యతీర్థములుగ 'జేయునట్టి భగవంతోని నామమునకు మించిన మజియొక సాధన యొద్దియును లేదు, సలయనిన, ఆ నామమును ఆథయించుటవఅన మనుజుని మనస్సు తిరిగి కర్త శ్రలందు నిమగ్నముకాదు. భగవన్నా మముకంకె వేైతైన మతియొక (పాయశ్చి_త్తము న్మాళయించినచో మనస్సు రజోగుణ, తమోగణములచే గ్‌ _శ్రమయ్యే యుండును= మజియబ పావములు పూ_ర్రిగ తొలగవు

షెస్థ్‌ స్కంధము శ్‌5కొ (మీయమాజో హరేర్నామ గృణన్‌ వుతోపచారితమ్‌ | అజామిలోఒప్య గాద్ధామ కిం పునః (శద్దయా గృణన్‌ ॥ 44 రాజూ ! మూడుము--అజామిళునివంటి పావికూడ మరణ. సమయమున కమారుని వెవమున భగవన్నామమును ఉచ్చరించుట వలన వైకుంరప్రా_ప్టి౦ బడయగళైను. ఇక ఎవరు (శద్ధతోగూడి ఛగవన్నామమును ఉచ్చరించుదుకో అట్టివారి విమయమై. వేజుగ ఇవెవృవలయునా * విష్ణుదూతలు యమదూతలయొక్క_ [(వయత్న్న మును విఫలముచేయగా యమదూరత లా విషయమును తమ వభు వగు యమధర్శారాజునకు "తెలియ జేసిరి అజామిళుని ముఖతః “నారాయణి అను శబ్దము వెలువడగ నే విష్ణుదూూతలు తళ్ళణమే అచటికి నచ్చి తమ్ములను (పాణము గొనిపోకుండ నివారించిరని యమునకు వారు తెలియ'జేసిక, అపుడు యము డీ [వకారముగ వారికి చెప్పెను, యమ ఉవాచ ___

నరో మదన్యో జగత స్తస్టు షళ్చ

ఓతం (పోతం పట వద్య(త్ర విశ్వమ్‌।

యదంశతోఒస్య స్టీతిజన్మ నాకా

నస్యోతవద్‌' యస్య వశే చ లోకః ॥ శ్‌ యమధర్మరాజు చెప్పెను __

ఓ భటులారా ! ఈ చరాచర (వవంచమునకు నాకంకె 'వేజుగ ఒక (వభువు కలడు వ(శ్ర్రృమునందు దారమువలె వారి యంబే ఈ జగత్తంతయు ఓతప్రోత మైయున్నది వారి అంశములే యగు (బస్మ, విష్ణు, శివులు ఈ జగత్తుయొక్కం సృష్టి స్థితి లయము' లను గావించుచున్నారు వారే ఈ నమ_న్త జగత్తును ముక్కు. (కాడు కట్టబడిన ఎద్డునువలె తన యధీశమందుంచుకొనియున్నారు -

వుగ్ర0 భాగవత రత్నాకరము యం వైన గోభిర్మనసా సుభిర్వా హృదా గిరా వానుభృతో విచక్షతే। ఆత్మాన మనన్తర్హ లది సన్తమాత్మనాం చతుర్యథై వాక్సృత యస్తతః పరమ్‌ ॥ 4కి ఘటవటాది వదార్థములు తమ్ము (వకాశింనజేయు. నేత మును చూడజాలనట్టు జీవుల అంతఃకరణమునందు నాతీరూవముగ ఉన్న వరమూాత సను వ్‌ (పాణియు ఇందియ, మనః పాణ, ప్యృాదయ, వాగాదులగు ఏ ఇంద్రియము ద్యారాను "ెలిసికొనజూలరు స్వయమూర్నారదః శమ్భుః కుమారః కపిలో మనుః | (ప్రహ్లాదో జనకో భీష్టో బలిర్రైయాస కిర్వయమ్‌ ॥ 47 ద్వాదశ తే విజానీమో ధర్మం భాగవతం భటాః | గుహ్యం విళుద్ధం దుర్ప్చోధం యం క్రాత్వామృతమళ్న తే॥ 48 భటులారా |! భగవంతుని ద్యారా నిర్జితమైన ఛ్రాగవత ధర్మము వరమశుద్ధమైనది, రహాన్యమైనది, దానిని తెలిసికొనుట కష్టము, దానిని తెలిసికొనినవాడు భగ వత్చ స్రమూవమును నవాందును శ్ఞాగవత ధర్మముయొక్క_ రహాన్యమును - (బ్రహ్మా బేవుడు నార దుడు, శివుడు, సనత్కుమారుడు, కోవీలుడు, (స్వాయంభువ) మనువు, (నస్లోదుడ్కు జనకుడు. భీషర్టుడు, బలి, శుక్షుకు. నేను (యమధర్మరాజు) అను ఈ వంట డెండుగురు తెలిసికొనియున్నాము, ఏతావానేవ లోకేఒస్మిన్‌ పుంసాం ధర్మః పరః స్మృతః । భక్రియోగో భగవతి తన్నామ(గహణాదిభిః ॥ 40 ఈ (ప్రవంచమున జీవ్రలయొక్క వరమక_ర్రన్నము, వరమ ఛర్జుము నామనంకీర్రనాది ఉపాయములద్యారా భగవంతుని వాద ములందు భక్తి భావమును బజడయుటయీ యగును

యస్య స్కంధము 8681 నామోచ్చారణ మాహాత్మ్యం హరేః పళ్యత ప్యత్రకాః । ఆజామిలోఒపి యేనైవ మృత్యుపాశాదముచ్యత ॥ 50 వియ భటులారా ! భగవంతుని నామోచ్చారణయొక్క-

మహిమను చూడుడు - అజామిళునివంటి పాపి కూడ ఒక్క వర్యా

యము భగవన్నామమును ఉచ్చరించినంతమా తెము చేత నే మృత్యు

-పాశమునుండి విడుపలవాంవగ ఖైను ఏతావతాలమఘ నిర్ణరణాయ పుంసాం సజ్మ్క్సీ ర్తనం భగవతో గుణకర్శనామ్నామ్‌ ।

వికుశ్య పుత మఘవాన్‌ యదజామిలోఒపి నారాయజేతి [మియమాణ ఇయాయ ముక్తిమ్‌ ॥ ర్‌! భగవంతుని 'సణములయొక?.,. లీలలయొక్క_ నామముల యొక్క- కీర్తనము మనుజుల పావములను పూ_ర్రిగ నశింప జేయుట నహజమే యగును ఏల యనిన పాపియగు అజూమిళుడు మరణ కాలమున చంచలచి శముతో తన కుమారుని వేరగు “నారాయణి అను వదమును ఉచ్చరించెను. ఇంతనూ[తముచేత నే అతని పొప మంతయు నశించి అతిడు ముక్తిని వపాందగ ఖైను ఏవం విమృశ్య నుధియో భగవత్యనన్తే సర్వాత్మనా విదధతే ఖలు భావయోగమ్‌। తేమేన దణ్గమర్హ _న్త్యృథ యవ్యమీషాం స్యాత్‌ పాతకం తదపి హన్తురుగాయవాదః ॥ 52 బుద్ధిమంతు లీ (పకారముగ విచారణచేసి భగవంతుడగు అనంతునియం'దే పూర్మ మనస్సుతో తను భ క్రిధావమును స్థాపించు చున్నారు అట్టివారు నాయొక్క- దండనకు పాతులుకారు, అనలంి "వారు పావము చెయ్యనే చెయ్యరు, ఒకవేళ ఎపుడైన నంయోగ

వశమున ఏవైన పాౌవము వేసినను దానిని భగవంతుని గుణగానము తత్థ ణమే నాశ మొనర్చును, జే దేవసిద్ద పరిగీత పవి(తగాథా యే సాధవః సమదృళో భగవ(త్పపన్నాః | తాన్‌ నోపసీదత హరేర్షదయాభి గుప్తాన్‌ నైషాంవయంన చ వయః [(పభవామ దళ్హే ॥| 5! నమదృష్టి కలిగి, భగవంతుడే తమ సాధ్య సాధన ములుగ భఛానించి వారిపై ననే ఆధారవడి యుండు సాధుమవోత్ము. 'లెనరు. కలరో, అట్టివారి వవ్మిత చర్మితలను జేశతలు, సిద్ధులు, (_వేమతో గానము చేయుచుందురు ఓ దూతలారా! భగనంతుని గద వారిని నదా నంరథ్నీంచు చుండును అట్టివారికడకు మిరు వెళ్ళరాదు వారికి దండన ఒనంగు సామర్ధ్యము మనకుగాని సామషోత్తు కాలము నకుగాని లేదు తానానయ ధ్వమసతో విముఖాన్‌ ముకున్ష పాదార విస్త మకరన్ద రసాదజ్య్మసమ్‌ | నిష్కిఇ్బునైః పరమహంసకులై రసజ్ఞై న. ర్జుష్టాద్‌. గృహే నిరయవర్మని బద్ధతృష్ణాన్‌ ॥ ర్‌4 గొవ్చగొవ్చ మహాత్ములు, వకమపాంనలు, భగవద్భ క్తి రనము యొక్క. వీతిచే నమ న్రజగళ్తునుండి, శరీరాదుల నుండి అబాంభావమును, మమత్వమును తొలగించి, అకించనులై నిరంత రము భగవంతుడగు ముకుందుని పాదకమలములయొక్క. మళరంద రనమును పాన మొనర్చుచున్నారు ఎవరు అట్టి దివ్య రనముయెడల విముఖులై , (పావంచిక వివమయ తృష్టయను టరువ్హును వమూయుచు నుందురో, అట్టిజారిని మరల మరల నాయొద్దకు తీసికొనిరండు !

జిహ్వా న వక్తి భగవద్‌ గుణ నామధేయం

చేతళ్చ న స్మరతి తచ్చరణార విన్షమ్‌ 1

కృష్ణాయ నో నమతి యచ్చిర ఏకదాపి

తానానయ ధ్వమసతో౬కృత విష్ణుకృత్యాన్‌ ॥ క్‌

ఎవరి నాలుక భగవంతుని గుణములను, నామములను ఉచ్చ రించదో, ఎవరి చిత్తము ఆ మహనీయుని పావకమలములను గూర్చి చింతన చేయదో, ఎవరి శిరస్సు ఒక్క. వర్యాయమైనను (శ్రీకృష్ణుని పొదములయొద్ద నంగదో, భగవ్సేవా విముఖులగు అట్టి అనత్స్వ ఛావులనే నాయొద్షకు నగొనిరండు ! శ్రీ కుక ఉవాచ __

తస్మాత్‌ సజ్మ్కీ ర్తనం విష్టోర్దగన్మజ్లల మంహ సొమ్‌।

మహతామపి కౌరవ్య విద్యై కొస్సి కవిష్కృతిమ్‌ ॥) 866 (శ్రీ కుడు చెప్పెను? ౯

వరీత్సీన్నహారాజా | కాబట్టి సర్వో _తృవమమయైనదియు, వావ వాసనలను గూడ నిరూ శల మొనర్మునదియునగు (ప్రాయశ్శి త్తము శేవలము భగవంతుని గుణములను, లీలలను, నామములను కీర్తిం చుటయే యని మొబులసము. దీనిచే (వవంచమునకు (ేయస్సు కలుగగలదు

శృణ్వతాం గృణతాం వీర్యాణ్యుద్దామాని హారేర్ముహుః |

యథా సుజాతయా భక్త్యా శద్ద్యేన్నాత్మా (వతాదిఖిః ॥ 57

ఎవరు భగవంచతునియొక్క- ఉదారములై ను కృపావరిపూర్ష్మ ముళైైన చర్మితలను - [శవణము, కీర్తనము గావించుదురో,. వారి పృాదయమందు _పేమమయమనగు భక్తి జనించును అట్టిభ క్ర్‌చే కలుగు ఆత్మశుద్ధి కచ్చ చాం్యదాయణాది (వతములచే కలుగ

కృష్ణాజ్‌ (ఘిపద్మ మధులిణ న వునర్విసృష్ట మాయాగుణేఘ రమతే వృజి నావహేషు। అన్యన్తు కామహకత ఆత్మరజః (పమార్లు మీహేత కర్మ యత ఏవ రజః పునఃస్యాత్‌ ॥॥ 658 ఎవడు భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుని పాదాంవించ మకరందరన “మందు (నీతిగల తుమ్మైదవలె నుండునో, అట్టివాడు మాయారూవ ములును, ఆపాతిరమ్యములును, దుఃఖ్యవదములును, పూర్వమే 'విడిచిపెట్టబడినవియునగు నిమయములందు స్వభావముగ నే తిరిగి (వితి గొనడు ఎవరు అట్టి రనము యొడల విముఖులై యుందురో, కోరి కలు ఎవరి వి వేకబుద్ధిని నశింవ జేయునో, అట్టివారు తమ పావనము లను వోగొట్టుళొనుటకు తిరిగి _పాయశ్ళి త్తమావమగు కర ను చేయు దురు, దీనిచే వాం కర్మలను గూర్చిన వానన తొంగనేరదు తిరిగి అట్టి దోషములనే వారు చేయుచుందురు, ఇష్టం స్వభర్తృగదితం భగవన్మహిత్వం సంస్కృత్య విన్మితధియో యమకిజ్కరా స్తే । వైవాచ్యు త్మాశయజనం (పతి శజ్కమానా (దష్టుం చ బిభ్యతి తతః (వభృతి స్మ రాజన్‌ ॥ ర్‌$ి ఓ రాజా ! ఎపుడు యమదూతలు తవు (వభువగు యమ భర ్రరాజు ముఖతః ఈ వకారముగ భగవంతుని మహిమను గూర్చి విని దానిని నృరణము వేసిరో అపుడు వారి ఆశ్చర్యమునకు మేర లేకుండెను. అవ్పటినుండియు వారు యవుధం +గాజుమయొక్కం ఆ వాక్యములందు విశ్యానము 6లవ్వారై, తమ వినాశమును గు ళ్తె అింగి భగవంతుని అశయించిన భక్తులకడకు వెళ్ళుటలేదు. వెళ్లుట మూకల? వారివైపు కన్నెత్తి చూచుటకు కూడ భయవడు చున్నారు

సూతుడు చెప్పెను __

ఓ శౌనకాదులారా ! తదువరి శ్ర నుకముసేంద్రుడు నృస్టిని గుణించి వరీత్నీన స్టహారాజు అడిగిన (వశ్నను పురస్కరించుకొని ఈ (వకారముగ చెప్పెను-_ ఫ్రీ శుకుడు చెప్పెను __

(ప్రాచీన బర్జిమొక్క_ నదిమంది ప్యుతులగు (పాచేతనసులు సము[ద్రమందు తవస్సుగావించి బయటకు రాగానే భూమియా-తయు వృషుములతో నిండియుండుటను గాంచి (కోధావిష్టుల్లై వా మువును అగ్నిని సృష్టించి, వానిని దద్ధమొనర్చుచుండ అపుడు వృతరాజగు చంద్రుడు వారితో నిట్లు చెప్పెను...

అన్తర్హేహేష భూతానామాత్మాఒబఒ స్టే హరిరీశ్వురః | సర్వం తద్ధిష మీకధ్వమేవం వస్తోషితో హ్యసౌ ॥ 60

ఓ (వచేతసులారా ! నమ_న్త (పాణికోట్లయొక్క- హృదయ మందు నర్వశ _క్రిమంతుడగు భగవంతుడు అత్మరావపమున విరాజిబ్లై చున్నారు. కావున నర్వులను మిరు భగవంతుని నివాన స్థానముగ నెజుంగుడు ఈ (వకారముగ గావించినచో భగవంతుని (వనన్ను సిగ చేయగలరు

యః సముత్పతితం దేహ ఆకాశాన్మన్యుముల్చణమ్‌ | ఆత్మజిజ్రాసయా యచ్చేత్‌ స గుణానతివ రతే ॥ (61 లా అనాటి ఎవరు ప్యాదయమునుండి పొంగివచ్చుచున్న భయంకరమగు (కోధమును ఆత ్రవిచారణద్వారా భరీరమం బే శమింవచేయుదురో, బయటకు రానీయకుందురో, వారు కాల[కమమున మూడు గుణము

466 భాగవత రత్నాకరము ఈ (ప్రకారముగ చంద్రడు వారికి నచ్చచెప్పి (ప్రమ్లోచ అను అవ్పరన యొక్క- కన్యను పత్నీరూపముగ స్వీకరించుడని వారికి చెప్పెను వారళ్లే యొన ర్చిరి ఆ కన్యవలన వారికి దత్తుడను ప్యుతుడు కలిగెను ఆ దక్షుని వలన సృష్టి విస్తరించెను ఆ దక్షప్రజాపతి ఒకపుడు వింధ్య పర్వత (ప్రాంతమున గల అఘ మర్షణ తీర్ధ్థమందు స్నానముచేసి భగవానుని స్తుతింప భగవానుడు (ప్రత్యక్షముకొగా వారి నిట్లు సోత్రము చేసెను శఉవజాపతి రువాచ ___ మనీషిజోఒ నర్శృది సంనివేశతం అలయ స్వశ కీ భిర్నవ భిశ్చ (తివృద్భిః ॥ వహ్నిం యథా దారుణి పొబ్బు దళ ఖం అ అద

మసీషయా నిష్కర్ల నీ గూఢమ్‌ ॥ ర దతప్రజాపతి చెప్పెను ___

(వభూ! యాజ్ఞ కులు కొయ్యయందు దాగియున్న అగ్నిని మంత్రములద్యారా (వకటితము వేయునట్లు, క్టూనులు తమ ఇజు వదియీడు శ క్తులలోవల నిగూఢముగ దాగియున్న మిమ్ము తేమ శుద్ధబుద్ధి చే పహృాదయమంబే వెతికి పొందుచున్నారు,

అపుడు భగవంతుడు (వత్యత మయ్యెను

తం తథాననతం భక్తం .ప్రజాకామం (పజాపతిమ్‌ |

చి త్తజః సర్వభూతానామిదమాహ జనార్లనః ॥ (8

అావీద్లో ది

రాజూ ! అపుడు దముడు మిగుల న్యమతతో వంగి భగవం తుని యెదుట నిలబజెను, భగవంతుడు సర్వుల చి_త్తమందలి విమ యముల నెజుయచునే యున్నారు, వారు దత్వుని భ క్ర్‌ని, (వజాఖి వృద్ధి వాంఛను నెజిం అతనితో ఇట్లు చచ్చెను.

షష్ట స్కంధము 8687 (శ్రీ భగవానువాచ __ బస అడు జ తసో మే హృదయం (బ్రహ్మం స్తనుర్విద్వా [క్రీయాఒఒ =. కృతిః। అక్షాని క్రతవో జాతా ధర్మ ఆత్నాసవః నురాః॥ 684 ఛ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను __ తనస్సు నా హృదయము, విద్య శరీరము, కర్ణ ఆకారము, యజ్ఞము అవయవము, ధర శ్రము మనస్సు, "చేనతలు పాణము, ఆఅహమేవాసమేవా(గే నాన్యత్‌ కిజబ్బా నరం బపొః। సంజ్ఞాన మాత మవ్య క్తం (పనుప్త మివ విశ్వతః॥ 85 ఖా అతి అంబ ఈ నృష్టి లేనపుడు కేవలము నేనే నిృఎయరూవమున ఉంటిని, అపుడు బయట లోవల ఎచటను ఏమియును లేదు, (దష్హ గాని దృశ్యముగాని లేదు. నేను శీనలము శ్ఞానస్వరూ పుడను, అవ్య క్తుడను అపుడు అంతిట సుషు_ప్రియందు వలె (వశాంతత వ్యాపీించియుం డెను దటిడా । పంవజన ప్రజాపతియొక్క. కన్యయగు అసిక్నీ అను ఈమెను పత్నీరూప గ (గ్రహించుము ఈమెద్వారా (ప్రజాభివృద్ధి గావింపగలవు. ఈ (ప్రకారమంగ చెప్పి భగవంతు డంతర్జాన మయ్యెను తదుపరి దక్షునకు అసిక్నివలన హర్యశ్వులను పంవ్పరు ప్యుతులు కలిగిరి వారు పళ్చిమ దిక్కునకు పోయి అచట నారాయణ సరస్సను గొప్ప తీర్చముయొద్ద తిపస్సు చేయ దొడగిరి అత్తి నారదు డచటికి వచ్చి వారలకు తత్ర్యోపదేశము చేసి వెళ్లెను తదనుసారము వారు మోకము కొజక్షై (పయత్నింప దొడగిరి అనంతరము దక్షునకు ఆసిక్నివలన శబల్వాకులను "పెక్కురు ప్మత్రుట కలిగిరి వారున్ను వాతి సోదరులవలె తపస్సు చేయటకు నారా యణ సరోవరచు.న శేగ నారదుడు వారికిన్ని ఉపదేశము చేయగా వారు తమసోద రుల వలెనే మోకసాధన చేయ దొడగిరి పిమ్మట దక్షునకు అసిక్నివలన పెక్కురు కన్యలు కలుగగా వారిద్వారా (ప్రజాసృష్టి విస్టరించెను వారి ఆ పరంసరయందే విశ్వరూపుడు జన్మించెను.

ఒకపుడు దేవగురువగు బృహస్పతి ఇంథదునిచే అవమానింపబడి దేవతలను- వదిలిపెట్టి వెళ్లెను అపుడు దేవతలు విశ్వరూపుని తమ పురోహితునిగ నుంచు కొనిరి ఇంద్రుడు (ప్రళ్నింప విశ్వరూపు డతనికి నారాయణ కవచకు"ను ఈ (సకారముగ ఉపదేశించెను___ నారాయణ కవచవుం విశ్వరూప ఉవాచ ___ ధౌతొజ్డీ పాణి రాచమ్య సపవిత ఉదజ్‌ ముఖః। కృతస్యొజ్లకరన్యాసో మన్హాభ్యాం వాగ్యతః శుచిః ॥ 60 నారాయణమయం వర్మ సన్న హ్యేద్‌ భయ ఆగతే। పాదయోర్ణాను నో రూర్వోరుదరే హృద్యథోరని॥ 6? ముఖే శిరస్యానుపూర్వా థిదోజ్కారాదీని విన్య సేత్‌ | ఓం నమో నారాయణా యేతి వివర్యయ మథాపి వా॥ 68 విశ్వరూపుడు చెప్పెను __ శీ 'బేవే్యదా' భయము కలిగినపుడు నారాయణ కవచ మును ధరించి తన శరీరమును రథత్సీించుకొనవలిను చాని వద్దతి ఈ (వకారముగ నున్నది. మొదట చేతులు కాళ్ళు కడుగుకొని ఆచమనము చేయవలెను పివు శ్రట. చేతికి దర్భయొక్క_ వవితిని ధరించి ఉత్తరపు.వై పుగ కూర్చొనవలెను తదువరి కవచధారణము వజకు వమియు నూట్లాడకుండునట్లు నిశ్చయించుకొని వవి్శితముగ “క్ర నమో నారాయణాయ”, “ఓక్‌ నవ భగవతే వాసు "చేవాయ””_అను మంత్రముల ద్వారా హృాదయాది అంగన్యాన మును, అంగుఘైది కరన్యానమును గావింవవలయును, మొదట *ర్చీకు నవా నారాయణాయ”” అను అష్టాతకీ మంత్రము: యొక్క ఓమ్‌ మున్నగు ఎనివింది అతురములను [క్రమముగ పాద

ములు, మోకాళ్ళు తొడలు, పొట్ట, పృాదయము, వతుఃస్థలము ముఖము శిరస్సులందు న్యాస మొనర్చవలెను. లేక -జమంత్రము మమొక్క *'యికారము మొదలుకొని “ఓమ్‌ కారము వచకు గలు ఎనిమిది అతుురములను శ్రమముగ శికస్సు మొదలుకొని పాదముల వనజకు ఆ ఎనిమిది అుఎగములందు వివరీత (క్రమముగ న్యానమొనర్చ వలెను, కరన్యాసం తతః కుర్యాద్‌ ద్వాదశాక్ష్షర విద్యయా ! (వణవాది యకౌర్హాన్హ మసబ్గల్యజ్ఞుష్ట పర్వను ॥ 66 అటుపిమ్మట “ఓమ్‌ నమో భగవతే వాసుజేవాయి. అను జ్వాదశాతురీ మంత్రము యొక్క ఓమ్‌ మున్నగు వం(జెండు అతు.ర మ-లను కుడిచేతి తర్జని (చూపుడు ేలు) నుండి ఎడమచేతి తర్జని వజకు రెండు చేతులయొక్క. ఎనిమిదివేళ్ళ యందును, రెండు బొటన (వేళ్ళయొక్క- "రెండు ఆరెండు వర్వము (గణుపు) లందును న్యాన మొనర్చవలెను, న్య 'సేద్‌' ధృదయ ఓజ్కారం వికారమనుమూర్దని 1 షకొరం తు భ్రువోర్మధ్యే ఇకారం శిఖయౌ దికేత్‌ 1 0 వేకారం న్మేతయోర్యుజ్ష్యాన్నకారం సర్వ సస్ధిషు | మకాధమ స్తముద్దిశ్య మన్హమూ _ర్తిర్భ వేద్‌ బధః॥ 1% సవిసర్గం ఫడన్తం తత్‌ సర్వదితు వినిర్జిశేత్‌ । ఓమ్‌ విష్ణవే నమ ఇతి ॥ ణి అటు పిమ్మట “మం విన్ణువే నమఃి అను మంత్రముయొక్క- -మొదటిదగు “ఓమ్‌” అను అతురమును బృాదయమందును, “వి అను చానిని (బహ్మరంధధ మందును క్స్‌ అను దానిని కనుబొమ్ముల నడుమను *ణి అను దానిని శిఖయందును, *వే అను దానిని రెండు 24

'న్మేత్రములందును, “న్‌అనుడానిన" శరీరముయొక్క_ నంధులన్నిటి యందును న్యానము చేయవలెను తదువరి “ఓమ్‌ మః అస్త్రాయఫటో "అని చెప్పి దిగృంధనము గావింంవలెను ఈ (వకారముగ న్యాన "మొనర్చ్భ్చుటవే ఆ వ్య_క్రీ మంత న్వరూపుడగును ఆత్మానం పరమం ధ్యాయేద్‌ ధ్యేయం షట్‌ శ క్రీభిర్యు | తమ్‌ | విద్యా కేజ స్తపోమూ రిమిమం మ నముదాహరేత్‌ ॥ 8 అనీ అతి (య అనంతరము పూర్ణ ఐశ్వర్యము, ధర్మము, కీర, నంవద, స్థానము, వైరాగ్యము -_ అను అజుళక్రులథో కూడిన ఇష్ట్టదెవ మగు భగవంతుని ధ్యానించవలెను మజీయు తన్ను కూడ ఆ ఈూవముగనే చింతనచేయవలెను, ఏదవ విద్య, తేజస్సు, తవనస్సుల - న్యారూవమగు ఈ (నారాయణ) కవచమును వరించవలెను. ఓమ్‌ హరి ర్విద ధ్యాన్మమ సర్వరత్షం అ ద క వి న్యస్తాజ్‌మ్ర పద్యః పతగేన్ష౦ పృస్టై। దరారి చర్మాసిగదే 'షుచాప _ హేశాన్‌ దధానోఒష్టగుణోఒష్ట బాహు, | 74 భగవంతుడగు. (శ్రీ, బారి గరుత్మంతుని వీపుకై. తన పాద "*మలముల నుంచెను; -అణిమాది- అష్టసిద్ధులు వారిని సేవించు చున్నవి ఎనిమిది చేతులందును వారు శంఖము, చక్రము, డాలు, ఖడ్డమ్సు గద్య చాణము, ధనుస్సు, పాశము ధరించియున్నారు, శ్పేంక్రార్త స్వర్వూపుడగు ఆ వ్రభువు నర్వవిధముల అన్ని వై పుల నన్ను “రథవ్నీంచుగాక ! జలేషు మాం రక్షతు మత్స్యమూ రిం ర్యాదోగణేభ్యో వరుణస్య సాళాత్‌

షష్ట స్కంధము శి!

స్ట్‌లేష మాయావటు వామనోషఓవ్యాత్‌.

(తివిక్రమః భేఒవళు విశ్వరూవః ॥ ?6

మత్స బ్రమూ_ర్తియగు భగవంతుడు" జలమందలి జలజంతువ్రల చుండి, గ్లవరుణుని పాళమునుండి నన్ను రవీంచుాక ! *+మాయ ద్వారా (బహ్మూచారి రూనమును ధరించిన (శ్రీ వామనభగవానుడ్సు భూమిమై నను, విశ్వరూపుడగు (శ్రీ) తివ్మిక్రమ భగవానుడు ఆకాశ మందును నన్ను రత్నించుగాకా!

దుగ్గేష్వటవ్యాజి ముఖాదిషు _వభుః

పాయా న్న సింహోఒసురయూథ పారిః |

విముఖ్బతో యస్య మహాట్ట హాసం

దిశో వినేదుర్న గ్రిపతంళ్చ గర్భాః ॥ 76

ఎవరి భయంకర అట్టవనో*సముచే దిక్కూలన్నియు వ్‌క్కా బిల్లి నవో | గర్భిణులగు మై త్యవత్నులయొక్క- గర్భములు రాలి ఫపఫోయినవో, యె త్యసేనావతులయొక్క-ఒ శత్రువగు అట్టి నృసింవా భగవానుడు కోటయందును, అరణ్యమందును యుద్ధభూమి "మొద. లగు వికట స్థానములందును నన్ను రఖీంచుగాక! " -

రక్షత్వసా మాధ్వని యజ్ఞకల్పః

స్వదంస్థ్ర యోస్నీతధరో వరాహః ।

రామోఒ(ద్రి కూపేష్వథ వ్విపవాసే _

స లక్మణోఒవ్యాద్‌. భరత్యాగజోబస్మాన్‌*॥ . 44!

తన కోరలవై భూమిని ధరించిన యజ్ఞ మూ_ర్తియగు వరాహభగవానుడు మూర్ల్షమందును, వరసురాముడు వర్వత వ్దిఖు రములందున్వు లత స్రనహితుడగు భర తాగజుజై న భగవంతుడగు (శ్రీరామచందుడు (వవాన -(వరదేశవాన) నమయమున సన్ను రట్మీంచుగాక !

మాముుగ ధర్మాదఖిలాత్‌ (ప్రమాదా- న్నారాయణః పాతు నరళ్చ హాసాత్‌ | దత్తవ్వ్వ యోగాదథ యోగనాథః పాయాద్‌గుణేశః కషిలః కర ్రవిన్ధాత్‌ ॥ 70 భగవంతుడగు నారాయణుడు మారణ, మోవానాది భయంకర అభిచారములనుండియు, అన్ని విధములైన (వమావముల నుండియు నన్ను రతీ.౦చుగాక ! బుషి శేస్టుడగు నరుడు గర సమూ నుండియు, యోగేశ్వరుడై న భగవంతుకగు దత్తా, తేయులు యోగ విభ్నుములనుండియు. (తిగుణాధివతియైన భగవంతుడగు కపిలుడు కర శ్రంధనములనుండియు నన్ను రవ్నీంచుగాక ! సనత్కుమారోఒవతు కామదేవా- ద్ధయశీర్షా మాం పథి చేవహేలనార్‌ ; దేవర్షి వర్యః పురుషార్చనా న్తరాత్‌ తె అవీ వరమబుషీయగు ననత్కు_మారుడు శామ ేవునినుండియు? సాయ్యగీవ భగవానుడు మౌార్ల్షమున పోన్చనపుడు "బేవవిగహాములకు నమన్యా-రాదులు గానింవకుండుట అను అవరాధమునుండియు? "జీవర్షి యగు నారదుడు 'సీవావరాధములనుండియు.. కూర శ్‌ భగచవా నుడు నరకములన్ని టినుండియు నన్ను రశ్నీంచుగాక ! ధన్వ న్తరిర్భగవాన్‌ పొత్వ పథ్యాద్‌. ద్వన్హ్వాద్‌ భయాదృషభో నిర్జితాత్మా ; యజ్ఞళ్చ లోకాదవతాజ్ఞనా నాద్‌ బలో గణొాత్‌ (కోధవశాదహీస్టః ॥॥ క్‌ భగవంతుడగు ధన్వంతరి కువథ్యమునుండియు, జిలేంద్రియు డగు బువభేవుడు సుఖదుఃఖాది భయదాయకములగు ద్వంద్వ

షష్ట న్యాంధము ములనుండియు, యజ్ఞ భగచానుడు లోకావవాదమునుండియు, బల రాముడు మనువ్యుకృ్ఫృతములగు కష్టములనుండియు; శేషుడు (కోఢ వశమను "జీరుగల నర్పములనుండియు నన్ను రవత్సీంచుగాక |! వైనసపాయనో భగవాన(ప్రటోధాద్‌ బుద్దస్తు పాఖజ్ణ గణాత్‌ (వమాదాత్‌ | కల్కి? కలేః కాలమతాత్‌ [వపాతు ధర్మావనా యో రుకృళానతారః॥ క్షే భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణ 2 నపాయనుడు (వ్యాసులు) అజ్ఞా వమునుండియు, బుద్ధ బేవుడు పాఖండులవలన (వమాదములనుండియు నన్ను రథీంచుగాక ! ధర్మరతణకొజ కై గొవ్స అవచారము నెత్తు భగవంతుడగు కల్కి. పావబహుళమగు కలికాలముయొక్క- దోమ ములనుండి నన్ను రథీంచుగాక ! - మాం కేశవో గదయా (ప్రాతరవ్యాద్‌ గోవిన ఆసజ వమాత్త వేణుః ! ద గ్‌ జాక్‌ నారాయణః పాహ్ల ఉదా త్తశక్తీ ర్మధ్యస్దినే విష్ణు రరీన్ష్ర పాణిః ॥ 82 (పాతఃకాలమున భగవంతుడగు శీకవుడు... తన, గద తీసి కొనియు, కొంత (పొజ్రెక్కిన తరువాత భగవంతుడగు గోవిందుడు శన మురళిని ₹ై కొనియు, మధ్యాన్న మునకు ముంద్య్శూ భగవంతు డగు నారాయణుడు తన తీత్త్రమగు కటక్తిని తీసికొనియు, మధ్యా బ్నూము భగవంతుడగు "విష్ణువు చక 'రాజనుగు సుదర్శనమును "గైలొనియు నన్ను రతీంచుగాక ! దేవోఒపర్తాన్తూ మధుహో(గ్రధన్వా పాయం (శ్రిధామావతు మాధవో మామ్‌

దోషే హృషీకేశ ఉతార్జ ర్యాతే నిశథ ఏకోఒవనతు పద్మనాభః 8కో మధ్యావ్నామువై న భగవంతేడగు మధుసూదనుడు తన (వచండమగు ధనుస్సును తీసికొని నన్ని రత్నీంచుగాక ! సాయం కాలమందు (బవ ది ౯ (తిమూల_ర్రిధారియగ “మూధనుడును, సూర్యా_న్హమైన 'వెనుక్‌ వావీ. ేశ్ళుడ్నును, అర్థ రా డికి ముందును, అర్ధరాతియందును ఒక్క_డైన- “భగవాన్తుడగు వద్మ్శనాభుడును నన్మ్ను రత్మీించుగాక |! ,అ్రీవత్వధామా వరరాత్ర ఈళః- వత్యూష ఈళోఒసిధరో జనార్థనః । దామోదరోఒవ్యాదను సన్థ్యం (ప్రభాతే విశ్తేశ్వరో భగవాన్‌ కౌలమూరర్జిః ( రట రాతియొక్క ఉ '_త్తరార్థమందు శీ వత్పలాంఛనుడగూ (శ్రీవారియు, ఉమఃకాపీమున ఖడ్డధారమొన భగవంతుడగు జనార్షను డును; సూర్యోదయమునకు పూర్వము (శ్రీ దామోదరుడును,. సంధ్యా కాలములన్నిటియందును: కాలమరా-ర్తిమైన భగవంతుడగు వ్విశ్వేశ్వరుడును నన్ను రత్నీంచుగాక | న్యక్రం యుగా న్రానల తిగ్మనేమి (ఛమత్‌: సమన్హాద్‌ భగవ్యత్పయు క్రమ్‌ | దన్దగ్సి దన్దర్య్యరివై న్యమాళ తకం యథా వాతసఖో హుతాళ, ॥ 8 సుదర్శనమా! నీ ఆకారను చ[కమువలె నున్నది. నీ అంచు (చళయాగ్నివలె మహవోత్మీవమైనది, నీవ భగవంతుని (చేరణచే అన్ని వైపుల నంచరించుచున్నావు,. అగ్ని వాయువుయొక్క. నవోయు

ముచే' ఎండుగడ్డి ని కాల్చివేయునట్టు, నీవున్ను మాయొక్క శు శేనను శీఘముగ కాల్చివేయుము,

గదేఒళనిస్పర్శన విన్ఫులిజ్లే

నిష్పిణ్రీ నిష్పిణ్మ్య జిత్మపియాని |

కూష్మాణ్జ్స వైనాయక యక్ష రతో-,

భూత్యగ్రహాంళ్చూర్ణయ చూర్ణయారీన్‌ ॥ 84

శామోదకీగచా? ! సీనుండి వెలువడు నివూరవ్వలమయొక్క- స్పర్శ వ్యజమువలె నహింనరానిది నీవు భగవంతుడగు అజతనకు [వియమైన దానవ, నేను ఇారి.సేవకుడను కాబట్టి సీవు కూప్మాం డాది భూత్మపేతాదులను ఇపుడే వినాశ మొనర్చును నా శత్రువు లను మూార్ష్మ చొంనర్చుము,

త్వం యాతుధానపమ థపేతమాతృ

పిశాచ విష్యగహ ఘోర దృష్టీన్‌ !

దరేస్ద్ర విద్రావయ కృష్ణ పూరితో

స క్‌ ప్రి భీమ స్వనోఒరేర్హ పదయాని కమ్సయన్‌ ॥

(శ్రేస్టమగ్రు శంఖమా! నీవు... భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుడు. ఊదగా భయంకర శబ్బమొనర్చీ నా శత్రువుల గుంజె లదరునట్లు చేయుము మజీయు శాతని పిళాచాది భయంకర (పాణులను ఇచటినుండి శ్నీఘముగ తరిమి వేయుము.

త్వం తిగ్మధారాన్‌వరారిసైన్య - మీళశ [పయుకో మమ ఛిన్ది ఛిన్టి | కూ వ! చి చవాంషి చర్మజ్బతచన్ద ఛాదయ | ద్విషామ 'ఘోనాం హర పావన చతుషామ్‌ * 89 భగవంతునకు [వీయమైన ఖడ్ధమో | వ్‌ అంచుచ్రాల వదు నైనది, నీవు భగవంతుని (వేరణచే నా శత్రువులను భిన్న భిన్న

శి70 భాగవత రత్నాకరము "మొనర్భును. భగవంతునకు [వియమైంన డాలూ! నీయందు వందల శొలది చం్యదాకార మండలములు కలవు, పావదృస్టిగల పాపాల్ళు ఫైన శత్రువుల నేత్రములను నీవు మూయించుము. యన్నోళభయం (గహేల్యోఒభూత్‌ కేతుల్యో నృభళ్య

• ఏవచ సరీనృ పేల్యో దంష్ట్ర భ్యో భూరేభ్యోంఒహోభ్య ఏన వా॥ 88 సర్వాణ్యేతాని భగవన్నామరూపా స్త క్షీర్తనాత్‌ (వ్రయాన్తు సంక్షయం సద్యో యే నః _కేయః (పతీపకొః॥ 80 (గ్రవాములు, తోకచుక్కలు, శేతువులు, దుష్టమనుష్యూలు, నర్పాది సరీన్ఫ వజంతువులు, కోరలుగల హింనక వశువులు, భూత (జేశాదులు పానజీవులు-వీరివలన మాకు వంీం భయములుండునో, అశుభములుండునో, అవి యన్నియు భగవంతుని నామ, రూవు ఆయుధముల కీర్తనచే తర్మ్మణము నశించిపోవుగాక ! గరుడో భగవాన్‌ సోత స్తోభళ్చన్లోమయః (ప్రభుః ! రక్షత్వ కేషకృచ్చేేభ్యో విస్వక్సేనః స్వనామభిః॥ 1 సామ 'వేదీయ సోత్రములచే _స్తుతింవబడు చేదమరకా_ర్తియెన ఇఖగవంతుడగు గరుత (్రంుడ్కు విష్వక్సేనుడు, తమ నామోచ్చారణ యొక్క (నభావమువే మమ్ములను నమ_న్త వివత్తులనుండియా కాపాడుగాక ! సర్వాపద్‌ భ్యో హరేర్నామరూప యానాయుధాని నః । బుద్దీన్దియమనః (ప్రాణాన్‌ పాన్తు పార్షదభూషణాః ॥ తిరి (శ్రీ వారియొక్క నామములు, రూవములు, వాహానములు, ఆయుధములు, ఉ _త్తమపార్ష దులు, మూయొక్కా బుద్ధిని, ఇం[దియము లను, మనస్సును, (పాణములను నకల ఆవదలనుండి రఖ్నీంచుగాక !

వష్ట స్కంధము 877 యథా పా భగవానేన వస్తుతః సదసచ్చ యత్‌ సత్యేనానేన నః సర్వే యాన్తు నాశమువదవాః॥ 8 కార్యకారణరూవమగు ఈ జగత్తంతయు వా |_నవముగ

భగవంతుజే అయియున్నది---ఇట్టి సత్యముమొక్క- (వభావముచేత

మూ ఉవద్రవములన్నియు తొలగిపోవుగాక ! యై కాత్మ్యానుభావానాం వికల్చ్పరహితః స్వయమ్‌ | భూషణాయుధలిజ్ఞాఖ్యా ధత్తే శక్తీః స్వమాయయా ॥ కికీ తేన్నైవ సత్యమానేన సర్వజ్ఞ్లో భగవాన్‌ హరిః పాతు సర్వైః స్వరూపైర్నః సదా సర్వత సర్వగః॥85 (బహ్మాము, ఆత --- వీనియొక్క- వకత్వమును అనుభవించిన వారి దృష్టియందు భగవంతుని స్వరూవము వికల్పము 'లెన్వియు? భేదము లెవ్వియు "లేనిది అయియున్నదిః అయిశను భగవంతుడు తన మాయాశ క్రి ద్వారా భూమాూనుల్వు ఆయుధములు, రూవ ములు అను శక్తులను ధరించుచున్నారు. ఈ విషయము నిక్యఎముగ సత్యమైయున్నది, ఈ కారణమువలన సర్వజ్ఞుడును, సర్వవ్యాపకు డును అయిన భగవంతుడగు (శ్రీవారి నదా సరర్హ్మత అన్ని స్వరూవ ములతో మము లను రత్నీంచుగాక ! విదికు దికూర్వుమధః సమ నన్గా- ఛి అణావొ దన్తర్చహిర్భగవాన్‌ నారసింహాః | (ప్రహాపయంల్లోకభయం స్వనేన_ స్వతేజసా గ స్త సమస్త తేజాః ఏ తన భఛభయంకరమగు అట్రనోనముచే సర్వులయొక్క_ భయ: మును పారద్రోలువారును, తన లేజస్సుచే సర్వుల తేజస్సును 1గసించివేయువారును. అగు నరసింహభగచానుడు దిక్కుూలందు,

(శ్రీం, వెను బయట, లోవల అన్ని వె పులను మము శ్రలను రథీంచు గాక! మఘ వన్ని దమాఖ్యాతం' వర్మ నారాయణాత్మకమ్‌ |

'విజేష్యస్యజ్జసా._యేన *దం9తోఒనుర యూథపాన్‌ ॥ 87

ఓ స్తేందుజ! ఈ నారాయణ కవచమును. నే నిపుడు మోకు వినివీంచితిని, ఈ కవచముద్వారా మిరు మిమ్ము సురవతీత ముగ గావించుకొనుము. ఇక మిరు అనాయానముగనే దైత్య శసావతులందతిన్తి జయించి చేయగలరు.

న_క్రుతళ్చిద్‌ భయం తస్య విద్యాం ధారయతో భవేత్‌

నాజి దస్మ్యు[గహా దిభ్యో వ్యాఘాదిభ్యశ్చ కర్పిచిత్‌॥ 88

వడీ విద్యను ధారణ యొనర్చుళొనునో, అతనికి రాజువలన గాని, ధ్రొంగలవలనగాని, (పేతపిళాఛాదులవలనగాని, వెద్దపులి "'మొవల్తగస హింసక జీవ్రలవలనగాని ఎపుడును ఏవిథ మైన భయనున్ను ఉండదు,

(శ్రీ శుకుడు వెప్పెను __

ఓ వరీతీజాజూ | శత కతువగు ఇంద్రుడు. అఆఛార్యుడైన విశ్వరూపువిద్యారా ఈ మైన్లవీ విద్యను లొంది యుద్ధభూమియందు' అసురులను జయించెను మటియు వాకు త్రైలోక్య నంవదను అనుభ వింవదొడగిరి, విశ్వరూపుడు త్వష్టయను 'బేవతయొక్క_ కుమూరుడు' శాని తల్లి అనురకులమునకు ఇె.డనది కావున మాతృన్నేహా మునకు వళీభూతుడై అతడు యజ్ఞము చేయునపుడు అసురులకు కూడ భాగమును ఇచ్చుచుండెను అద్ది బూచి ఇందుడు (కో భా విష్టుడె అతిని మూడు శిరస్సులను. ఛేదిరచిై చెను, " దానిచే ఇందు సక (ట్రహ్మ్ముహ్యా పౌవము చుట్టుకొసెను విశ్వరూపుడు మర ణీంచిన వెనుక అతని తండ్రి త్వష్ట ఇంద్రుని శత్రువును నృష్టించూ

షష్ట న్యంంధము 879: టక్లై బేశోమము చేయసాగెను, అపుడు దథీ.ణాగ్నినుండి భయంకరు జైన టబైత్యుడు ఉద్భవించిను, అతజే.:వ్య(తానురుడు* అతడు 'ేవతలకై విరుచుకువడగ్రా వారు అతని భాటికి తట్టుఫొన లేక ఆది ఫృరుష్తుడగు (శ్రీమన్నా రాయణుని శరిణుబొంది. ఈ (వకారముగ న్తుకించిరి

తమేవ దేవం వయమాత్మ దైవతం

పరం (ప్రధానం పరుషం విశ్వమన్యమ్‌ ।

_(వ్రవామ సర్వే శరణం శరణ్యం

స్వానాంస నో ధాస్యతి శం మహాత్మా॥ . 89 జీవా! మిరు సర్వుల ఆత ం ఆరాధ్య "బీవులు, (వక్యతొ_ పురము రూవమున [వవంచమునకు "కారణ భూతులు, మిరు (వవంచిమునకంశె 'వేటుగనున్న వారు (వవంచరూపులు కూడను శరణాగత వత్సలురును_భగవంతుడును, (శ్రీస్తారియు అగు వ్లుమ్మే మేము శరణు బాందుచున్నాము _ ఉదార శిరోమణిమైన "(వభునగు మిరు న్వజనులమగు మాకు ్రేయమును కలుగ బేయుడు. ఫ్రీ భగవాను వాచ ___

ప్రీతోఒహం వః నుర్యశేష్టా మదుపస్థాన విధ్య యౌ!

ఆతై్మైళ్వర్య స్మృతిః పుంసాం భక్తిత్చైవ యయౌ

• మయి॥ 100 (శ్రీభగవానుడు చెప్పెను __

(గేష్టులగు 'జేవతలారా' మిరు స్తుతితో గూడిన జ్ఞానముచే ను ఉపాసించితిరి ఉజానిచే నేను మా యొడల (వసన్నుడనై తిని, ఇట్టి స్తుతిద్వారా " జీవ్రలకు తేమ వాస్తవిక స్వరోవము యొక్క - న్స ్రతియు, నా యెడల భక్రియ కలుగగలదు,

ఖశి0 భాగవత రత్నాకరము కిం దుఠానం నుయి పీకే తథాపి విబుధర్లభాః మయ్యేకాన్తమతిర్నాన్యనృత్తో వాఇ్ళతి తత్త్వ విత్‌॥ 181

-జీవశిరో మణులారా! నేను వనన్నుడనైనచో, ఇక్‌ -వస్తువున్ను దుర్గభము కానేరదు అయినను నా యడల అనన్య గ్యవేనుగల తత్త్వ వే_త్తయైన భకుడు నన్ను తప్ప మజిబేనిని నా చుండి కోరడు,

'దేవరాజగు ఇంథద్రా 1 మీకు శుభమగు గాక : ఇప్పుడిక ఆలస్యము చేయకుడు, -బుషినర్యుడగు దిధీచికడకు పొండు ఉపాసన, వ్రతము, తపస్సు వీనిచే మహా _దృఢత్వము నొందినవారి శరీరమును కోరుడు దదధీచిబుషి ధర్మమును చక్కగా తెలిసినవారు. మీరు అడిగినచో వారు తన శశీరముయొక్క. అవయవములను తప్పక ఇవ్వగలరు తదుసరి విశ్వకత్మద్వారా ఆ అవయనములచే ఒక (శేష్టమైన ఆయధ _మును తయారుచేయించుడు దేవరాజా: నాళ క్తితో కూడుకొని మీరు ఆశఫప్రము -వ్వారా వృ(త్రానురుని శిరస్సును భేదించివేయ గలరు

తన్మిన్‌ వినిహతే యూయం శేజోఒస్తా్రాయుధ సమ్బదః। భూయః (ప్రాసృథళ భద్రం వో నహింస ని చ మత్స్పరాన్‌' 1182

"జేవతలారా! వృ(తాసురుడు మరణించిన వెనుక మికు తిరిగి 'లేజస్సు, అన్ర్రుశశ్ర్రములు, నంవదలు (స్తా్తించ గలవు, -మోకు తవ్చక-గుభము కలుగును, వలయనిన నన్ను భరణు బొందిన చారిని ఎవరును బాధింవజూలరు

ఈ (ప్రకౌరముగ చెప్పి భగవానుడు అంతర్థానమయ్యెను తదుసరి టేవతలు -ఆ (ప్రకారముగనే దధీచి యొద్దకు వెళ్ళి శరీరావయవములను యాచించిరి. అపుడు దధీచి యిట్లు చెప్పెను,

ధర్మం వః (శోతుకామేన యూయం మే (ప్రత్యుదాహృతాః। _ ఏషవః (ప్రియమాత్మానం త్యజ న్హం సంత్యజామ్యహమ్‌॥108

"బీవతలారా ! నేను మా ముఖతః ధర్మమును గూర్చి విన- దలచియే మిరు కోరినదాని యొడల మొదట ఉజేతును కనబజ

-వస్ట స్యంంథధము 881 చికిని తీసికొనుడు. నేను నా ([పియమైన శరీరమును మా కొజున్సై ఇపుడే విడుచుచున్నాను వలయనిన, ఒకానొకదినమున ఇడి నయా ముగనే నన్ను విడిచిపోవును,

• యోబ్యధ్రువేజాత్మనా నాథానధర్మం న యశః పుమాన్‌ ౪ ఈ హేత భూతదయయా న ళోచ్యః స్టావర్తైరపి॥ 101 "బేవ శిరోమణులారా ! నశించిపోవు ఈ శరీరం జ్వారా దుఃఖతులగు పాణుల యొడల దయకలిగి ధర్మమును, కీర్తిని ఎవడు సంపాదింవడో అట్టివాడు జడవచార్థములకంాబను హీనమైన వాడు. ఏతావానవ్యయో ధర్మః పుణ్యల్లో కై రుపానిఈః యో భూతళోక్ర హర్షాభ్యా మాత్మా శోచతి హృషృతి ॥ 105 గొవ్ప గొవ్చ మవోత్ములు ఈ నాళశరహితమగు ధర్మమును ఉపాసించిరి వరపాణియొక్క దుఃఖమందు దుఃఖమును, సుఖ మందు సుఖమును అనుభవించుట మ్యతమే ఆ ధర్మముయొక్క- స్వరావమైనది, అహో దైన్యమహో కష్టం పారశ్ర్యైః కణ భబ్లారెః | యన్నోప కుర్యా దస్వార్థె ర్మర్త్యః స్వజ్ఞాతి వ్నిగ్రహైః॥106 అని (వ్రపంచమందు ధనము, జన్ముము, శరీరాది పదార్థములు తణా భంగురములు, అవి తుదకు తనశేమియు ఉవయోగవడవు, అవో ! ఎంత దుఃఖకరమైన విషయము ! మరణ ధర్మ ్రముగల మనుజుడు ఆ వదార్థములద్వారా ఇతరులకు ఉవకారము కలుగ జేయుట లేజీ! వృ తాసురుని చరిత (శ్రీ శుకుడు చెప్పెను __ ఓ పరీమీదాజూ ! ఈ వకారముగ ఇెప్పి దధీచి తన్ను వర (బ్రహ్ముయు;, వరమాత్మయునగు భగవానునియందు లీనమొనర్చు;

శి88 భాగవత రత్నాకరము శొని తన శరీరమును త్యజంచెను, అపుడు విశ్వకర్శ గ! ఆతని ఎముక లతో వజాయుధమును తయారుచేసి ఇం(ధ్రున కొనం "ను," దానిని మెకొని ఇందుడు వృ తాసురునికై యుద్ధముచేయుటకు వెడలెను, యుద్ధమున అతని శనరా(క్రనుమునకు తట్టుక్గన లేక అసురులు పారి పోవుచుండ వృ_తాసురుడు వారికి హై ర్యమును గొల్పుచు ఇట్లు చలిశెను, జాతస్య మృత్యుర్ధ్రువ ఏష సర్వతః (వతి (క్రియా యస్య న చేహ క్షప్తా లోకో యళళ్చాథ తతో యది హ్యముం కో వామ మృత్యుంన వృణీత యుక్రమ్‌ ॥ 107 ఓ అసురులారా ! పుట్టేన వతివాడు ఒకానొక దినమున తవ్ప్చక మరణించవలసియుండును. ఈ (వవంచమున మరణమునుండి కాపాడబడుటకు. వ ఉపాయమున్ను ెలువబడలేదు ఇట్టి స్థితి యందు వీ మరణముద్యారా న్వర్షాదిల్లోకములు నత్కీ_ర్తియు లభించుచో, అట్టి ఉత్తమ మరణమును న్వీకరింవని బుద్ధిమంతు జెవ డుండును ? / యద్‌ (బ్రహ్మ సంధారణయా జితానుః కలేవరం యోగరతో విజహ్యాద్‌ యద(గణీర్వీరశయేఒని వృ తః ॥ 108 అణాల (వవంచమున. రెండు విధమ్ములై న మరణములు చాల దుర్లభ మైనవనియు, (శేస్ట్యమైనవనియు చెవ్పబడినది. ఒకటి.-యోగి యగు వాడు తన (వాణములను వళమందుంచుకొని (బహూ '్రచింతనద్యారా శరీరమును వరిత్యజించుట్క రోడు, యుద్ధభూమియందు సైన్య యునకు ముందునిలబడి వెను, చూవకుండ గజయారంయారు.. దూ

షష్ట స్కంధము 888 ణించుట, ( కాఫ్టన యుద్ధమును ఇట్టి చక్కని అవనరమును పోగొట్టు శొనకుడు,) తదుపరి వృ(త్రాసురుడు ఇంద్రుని సంబోధించి యిట్లు వలికెను.. వృత ఉవాచ __ న అల జ్‌ నన్వేష వజస్తవ శక కేజసా హరేర్దధీచే స్తపసా చ తేజితః | తేనైవ శృతుం జహి విష్ణు యసన్దితో యతో హరిర్విజయః శీరుణా సతః ॥ 103 ". అటి వృతాసురుడు చెప్పెను __ ఇందుడా! నియీ వజాయు.ధము (శ్రీవారియొక్క- "తేజస్సు చేతను, దధీచియొక్క_ తపస్సుచేతను శక్తివంతమైయున్నది. విిష్ణం భగవానుడు నన్ను నధించుటకు నీకు అజ్ఞ్వయు నొనరాగను కావున సీవిపుడు ఆ వ్యజాయుధముతో నన్ను చంపుము. పీలయనగా, చీ వతమున భగవంతుడగు (శ్రీ హరియుండునో, అచటనే విజ యము, నంవద, నమ_న్ద నద్దుణములు నినసించును అహం సమాధాయ మనో యథాఒఒహ " సజ్తారణ స గార్షణ స్రచ్చరణార విన్దే। త్వద్వ(,జరం హోలులిత(గ్రామ్య పాళో గతిం మునేర్యామ్యపవిద్ధ లోకః ॥ $10' "బీవరాజా! భగవంతుడగ్ను నంకర్ష ణుని అజ్ఞానుసారము "నేను నా మనస్సును వారి పాదకమలములందు లీనమొనర్చెదను, సీ వజాయుధముయొక్క "వేగము నన్ను కాదు నా మొక్క వివమయ భోరూవ ఉపాధిని ధేదించివేయును, అ_త్తతి నేను ళరీరమును త్‌ంజంలి నుదిటిన అడుంలు. 3ళనిలా. అంటవు ఆడు

పుంసాం కలై కాన్తధియాం స్వకొనాం యాః సవ్పుదో దివి భూమౌ రసా యామ్‌ న రాతి యద్‌ ద్వేష ఉద్వేగ ఆధిం ర్మదః కలిర్వ్యసనం సంప యానః ౫ కశక ఎవరు. భగవంతునియెడల అనన్య భక్షికలిగియుందురో ఎవరు భగవంతుని న్వజనులై, యుందురో, అట్టివారికి భగవానుడు న్వర్షముయొక్క_, "లేక భూలోకముయొక్క_, లేక పాతాళశముమొక్క గంవదల నొనంగరు వల యనిన, వానివలన వరమానంద పా ప్పి శలుగదు, పెచ్చు "జ్వేమము, ఉజ్వేగము, అభినూనము, మానసికళూధ, కలహము, దుఃఖము, శ మ-ఇవియే చేతికి దక్కు-ను. తై 9వర్గికాయాన విఘాత మస్నృత్‌ - వతిర్విధ త్తే పురుషస్య శక్ర । తతోఒను మేయో భగవ(త్పసాదో యో దుర్లటోఒకిబ్బన గోచరోఒనై్య్యైః ॥॥ [12 మన (వభువు తిన భక్తునియొక్కం (వవంచ వ స్తునంపాదన: (వ్రయాసను వ్యర్థ మొనర్చుచుండును. దీనిద్వారా భగవంతుని కృవ యొక్క అనుమూనము కలుగుచుండును, వలయనిన వారి ఇట్టె కృవు అన్ముగహాము సంవదలు లేని భక్తులకే అనుభవమునకము వచ్చుచుండును. తక్కి-.నవారికి అది మహాదుర్ల భ మే యగును (వృ తాసురు డపుడు భగవంతుని ఇట్లు (ప్రార్థి ౦చెను,) అహం హరే తవ పాదై కమూల _ దాసానుదాపో భవితాన్మి భూయః | మనః స్మరేకాను సతేర్షుణాం _స్తే గృణీత వాక్‌ కర్మ కఠోతు కాయః ॥ 119

(వభూ' అనన్యభావముతో మి పాదకమలములను అశ యించు సేవకులయొక్క_. శీవచేయు అవకాశము నాకు రాబోవు, "జన్మనుందు కూడ (ప్రాక్తించునట్లు అన్ముగహింపుడు (పాణవల్లఖా నా మనస్సు మాయొక్క మంగళమయ గణములను న్మ్థరించుచుండు: గౌళ! నా వాక్కు, వానినే గాన మొనర్చుగాక ! నా శరీరము మి శీషయం జే నంలగ్నమగుగాక | న నాకవృష్టం న చ పార మేస్ట్యం న సార్వభౌమం న రసొధిపత్యమ్‌ | న యోగ సిద్ధీర పునర్భవం వా సమజ్షున త్వా విరహయ్య కాళ్టే 4 శీ14ీ నర్వసౌభాగ్యనిధీ మిమ్ము వదిలి నేను స్వర్లమునుగాని (టహ్మలోకమునుగాని భూమండల సామూాజ్యమునుగాని, పాతాళ లో కాధివత్యమునుగాని, యోగసిద్ధులనుగాని, తుదకు మోచతమును గాని కోరను, అజాత పష ఇవ మాతరం ఖగాః స్తన్యం యథా వత్సతరాః తుధార్తాః | (ప్రియం (ప్రియేవ వ్యుషితం విషణ్ణా మనోఒరవిద్దాక్ష దిదృక్షతే త్వామ్‌ ॥ ట్‌ కమల న్నేతులగు పరమాత్మా ' తెక్కలు రాని వథీవిల్లలు: తల్లి రాకకొజైతై తపహాతవా లాడునట్టును, ఆకలిగొన్న దూడలు: తల్లి పాలు (తాగటకై. ఆతురత జెందునట్లును, అను రాగముగల: భార్య (వవాసమందున్న తన (పియతమ భర్త రాకళొజకై ఉత్క-ంరిత యగునట్లును, నా మనస్సు మి దర్శనముకొజకై తల్ల డిల్లుచున్నది.

25

మమో త్తమళశ్లోక జనేషు సఖ్యం సంసార చక్రే (భ్రమతః స్వకర్మథిః । త్వన్మాయయాఒఒత్మాత్మజ దారగేహే ష్వాస్తక్త చిత్తస్య న నాథ భూయాత్‌ ॥ 116 (వభూ! నేను మోతనును కోరుట లేదు, నాకర 'బ్రలయొకళా -ఫలరూవముగ నేను మరల మరల జనన మరణ చకమున తేగు “ల్క-నినను దరవాలేదు. కాని నేను ఎచకుచటికి వెళ్ళినను, చయేజన్ము ఎ_త్తినను), అచటచట భగవానుని (వియభ క్తలతో నాకు మెతి కలుగుగాక! మజియు మామాయచే చేహ, గృవా, వనితా, పుళాదులందు ఆన క్తికలవారితో నాకు ఏ విధమైన శంబంధము లేకుండుగాక ! - ఇంతమా[త్రమే నేను కోరయచున్నాను, (తదుపరి వృతాసురుడు ఇంటదుని సందోధించి యిట్లు పలికెను ) యథా దారుమయీ నారీ యథా యస్త్రమయో మృగః ! ఏవం భూతాని మఘవన్నీ శత న్హాణి విద్ది థోః॥! 111 ధి ఇందుడా ! కొయ్యతో చేయబడిన అఆడబామ యు, యంత ముతో చేయబడిన మృగ మున్ను, అడించువాని వేతియందుండునట్టు, నమస్త (పాణులును భగవంతుని అఆధినమందు కలవని ెలిసీ శ్రోనుము, పురుషః (స్రకృళిర్వ్య క్త మాత్మా భూ తేన్దియాశయాః ! శక్ను వన్హ్యస్య సర్గాదౌ న వినా యదను(గహోత్‌ 118 భగవంతుని అన్ముగహూములేనిచో పురుషుడు, (పకృతి? -మయహాత్త_త్తము, అపహాంకారము, వంచభూతములు, ఇంద్రియ ములు అంతఃకరణ చతుష్టయము - ఇవి యేవియు ఈ (వవంచము యొక్క ఉత్పత్తి మొదలగనవని చేయజూాలవు,

అవిద్వానేవ మాత్కానం మన్యరేఒనీళ మీశ్వరమ్‌ |

భూత్రెః సృజతి భూతాని గ్రసతే తానితైః స్వయమ్‌ ॥ 118

భగవంచుజే' నర్వులను నియంత్రణ మొనర్చునని ెలియని వారు, వరతంత్రుడగు ఈ జీవుని స్వతంత్రుడై న క్నర్తగ్మ భో_క్తగ శలంచుదురు. వాన్తవముగ భగవంతుడే న్వ్యయముగ (పాణుల చార్చరా (పాణులయొక్క_ న్బష్ట్వి, నంచోరము గావించుచున్నాడు,

ఆయుః శ్రీః కీ ర్తిరై శ్వర మాళిషః పృరుషస్య యాః |

భవ _న్తేవ్య హ్‌ తక్కా_లే యథానిచ్చోర్విపర్యయాోః 41 120

సమయము వివరీతముగ నున్నపుడు కోరకున్నను జీవ్రనకు మరణము, అవక్షీర్హి మున్నగునవి కలుగునట్లు, నమయము అను కూలముగ నున్న పుడు కోరకున్నను, అతనికి ఆయుస్సు, నంవద, శ్రి ఐశ్వర్యము, మున్నగు భోగములున్ను లభించుచున్నవి,

తస్మాదకీర్తి యళసో ర్ణయావజయ యోరపి |

సమః స్యాత్‌ సుఖదుఃకాభ్యాం మృత్యుజీవి

తయో స్తథా 1 1

కాబట్టి కీ ర్హి అవకీ_ర్హి జయము, అవజయమ్మ, సుఖము, దుఃఖము, జీవితము మరణము - అను వీనిలో వ ఒకచానియందో కోరిక గలిగియుండుటగాన్ని కోరిక లేకుండుటగాని లేక అన్ని వరి స్థితులయందును నమభావముతో నుండవలెను. వార్ష శోకములకు వశము కారాదు,

స త్త ర్రం రజ స్తమ ఖతి (వకృతే్నూత్మనో గుణాః |

తత్ర సాక్షీణ మాత్మానం యోవేదనస బధ్యతే 1 128

సత్వ రజ_నస్తమోగుణనులు మూడును (వకృతికి నంబంధించి నవే కాని ఆత్మకు కాదు కావున ఎవడు ఆత్మను సాఖీమ్మాత్రముగ

॥0 భాగవత రత్నాకరము ఎలుంగునో, అతడు వానియొక్క గుణ దోషములకు అంటక్‌ యుండును.

ఆ మాటలను వివి ఇంద్రుడు వృ(త్రాసురుని వైర్యమునకు, భగవదృ్తీక్‌ కల షేష్చుకోహీ యట్లు చోప్పేను__ ఇరద ఉవాచ,

యస్య భ క్రీరృగవతి హరౌ వి।శ్రేయవేశ్వరే ।

విక్రీడతోఒమృతామోధా కం కుదై 9౪ భాతకోదశైై£॥ 128 ఇంద్రుడు చెప్పీను న

వరమ శుభద్తాయకు డగు భగవంతుజై న (శ్రీ) హారియొక్క--

4 ఆ యా

పాదీములందో భ_క్రికలవానికి [వవంచ భోగములతో వనియేమి అమృత సాగరమందు' వివారించువానికి త్యుదములైన గోతులు నీళ్ళతో వమి (వయోజనము?

ఈ (ప్రకారముగ_ నంభాషించుకొనుచు.. వారు యుద్ధము చేయళోగిరి- ఇంద్రుని వ్యజాయధముచే వృ(క్రాసురుడు హతుగయ్యెను, వృథత్రాసురుని సరా (క్రమమునకు తట్టుకొనలేక్‌ ప్రూర్వోము దేవతాదులు అతనిని వధించుటకై. ఇంద్రుని (ప్రారించినప్పడు అతడు బ్రహ్మహత్యాదోషము సంభవించునని శంకించి ఆ దోస మెట్లు తొలగున్‌ని (ప్రశ్నించినప్పుడు వా రిట్లు చెప్పిరి_

హయమేధేన పురుషం పరమాత్మాన మీళ్వరమ్‌

ఇష్టా నారాయణం దేవం మోక్ష్య నేఒ౬పి జగద్వధాత్‌ 81124 ఎవరు ఆ యజ్ఞముద్వారా నమస్త (పాణికోట్రయొక్క అంతీర్యోో వియు, సర్వశక్తి మంతుడును వరమాత్మయు అగు నారాయణని ఆరాధించినచో వారు నమ_న్త జగత్తును వధించిన పావమునుండియు నిము_క్తులు కాగలరు, 9క వృతాసుర వధవలని పావమునుగూర్చిి -వేజుగ చెవృవలెనా *

(దిహ్మహా పితృహా గోఘ్నో మాతృ్యహాఒఒచొర్య | హోాఘవాన్‌ శి

శ్వాదః పుల్క_సకో వాపి శుద్ధ్యేరన్‌ యస్యకీ _ర్తనాత్‌ 1125

(బవ్మాహత్య, పితృవాత్య, శోవాత్య, మాతృపాత్య, అచారహత్య మున్నగునవి కావించు మవోపాపవియు,. కుక్క మాంనము తిను చండాలుడు కూడ భగవంతునియొక్క. నామ సంకీర్తన మాతము చేతనే వరిశుద్ధు డగుచున్నాడు

ఈ (ప్రకారముగ దేవతాదులు పలుక, వారి (పేరణచే ఇంద్రుడు యుద్ధమున వృ(శ్రాసురుని వధింసగా, అంతట (దిహ్మహత్య ఇంగదుని వెంటాడెను ఇం్యదుడు భయపడి పరుగెత్తి తుదకు మానస సరోవరమందు (వ్రవేశించెను అచట కోమలి నాళముయొక్క_ తంతువులందు బహుకాలము నివవించెను విమ్మట నత్యపోషట్‌ డగు భగవంతుని ధ్యానించుటవలన కొంతకాలమునకు ఇంద్రుని పాపము నశింవ శిరిగి అతడు స్వర్గమునకు పోయి. అశ్వమేధయాగముచేసిః తద్ద్వారా నర్వదేన స్వరూపుడును; పురుషోత్తముడును అగు భగవంతుని ఆరాధించెను అప్పటి మండియ ఇంద్రుడు పూర్వమువలెనే పూజనీయుడ్దై, సొభాగ్యవంతుడ్డై యర డెన్సు వరీకీదువాచ ___

అగ ఆధ

రజోభిః సమ సంఖథ్యాలాః పార్థివైరిహ జిన్తవః।

కేషాంయే కేచనేహన్లే శ్రీయోవై మగుజాదయః ॥186 పరీక్షిదాజు చెప్పెను __

(శ్రీ శుకమునీం్యచా ! ఈ _ప్రపంచమునందు (పాణులు ధూళి శణములవలె అనంఖ్యముగ నున్నారు. వ్లారిలో మనుహ్మోది గే జీవులు మాత్రమే తవు (శేయఘ్యుళొజకు (సయత్నించుచున్నారు.

(పాయో ముముక్షవ స్తేషాం కేచనైైవ ద్విజోత్తవు ।

ముముక్తూణాం సహసేఘ కళ్చిన్ముచ్యేత నిధ్యతి॥ 12%

శి: ఖాగవక రత్నాకరము- తాహ్ముణగ్రోష్టుడా ' వారియంధును సంసారబంధనమునుండి విడుదలకోరువారు చాల అరుదు. అట్లు మోయమును కోరు -వేల- "మందిలో ఏ ఒకానాకడోోీ మోతుసిద్ధిని బడయుచున్నాడు, ఇట్టి స్థితిలో వలువురిని బాధించు ఆ వృత్రాసురుడు భయంకరముగ ఆ యుద్ధసమయమున భగవంతుడగు శ్రీకృష్ణువియందు. అంతటి భక్తి ఎట్లు కలిగి యుండెనో తెలుస వేడెద, చి(తకేళుని వృత్తాంతవుం

ఫ్రీ శుకుడు చెప్పెను __

ఓ రాజా! నేను చెవ్చబోవు ఈ ఇతివోనమును సావధాన ముగ వినుము--పూర్వము శూరసేన బేశమందు చిత కేతుడను. రాజు రాజ్యమును వరిపాలించుచుంజెను అతడు సర్యనంవదలతో తులతూగుచున్నను" నంతానము లేనందువలన మనంబున ఖన్ను డై- యుండెను, ఒకపుడు అంగిరన బుషీ అచటి! విచ్చేయగా రాజూ తన యభీష్టమును ఆతని కెజింగింం అంతట ఆ బుషీ. చిత్ర శేతునిః "పద్ద భార్యయగు కృతద్యుతికి యజ్ఞ శేష మగు (వసాదము నిచ్చెను, దానిని నేవించిన పిమ్ముట కొంతకాలమున కామె కొక పులతుడూ జన్మించెను అది చూచి తక్కిన రాణులు అనూయగలవ్యారె ఈ వీల్ణవానికి విమ్యవనయోగముచేసి చంపిరి, అపుడు ప్యుతుని మరణ ముచే అత్యంత శో కాకులు డై యున్న చిత శేతునకు మహవాద్దులగు అంగిరసుడు, నారదుడు ఈ వకారముగ బాధించి ై ర్యమునుః కలుగ జేయదొడంగిరి.. -

కోఒయం స్యాత్‌ తవ రావేన్హ భవాన్‌ యమనుళోచతి ॥ త్వం చాస్య కతమః సృష్టా పురేదాసీ మతః పరమ్‌ ॥ 148 రా జేర్యడా ! ఎవనికొఅకు నీ వింతగా -దుఃఖంచుచున్నావో ఆ విల్లవాడు , ఈ జన్మమందుగాని, పూర్వజన్థులందుగ్యాని నికు

స్ట న్మంర్చధము తిక్తీ్షే్స ఎవడు? సీవ్రు అతనికి ఎవడవు ? ఛావిజన్మలందును ఆతనితో సీశేవి నంబ్గంధము ఉండును ? యథా (ప్రయాన్శి సంయాన్హి (పోతో వేగేన వాలుకాః ! సంయుజ్య న్హే వియుజ్య న్హే తథా కాలేన దేహినః౯॥ 189 సీటి వేగముచే ఇసుక లేణువులు ఒకదానితో నోకటి కలిసి. కొనుచు విడిపోవుచునుండునో, అక్ష కాల్మ్నవవాహామున (ప్రాణులు కలిపికొనుచు, విడిపోవ్రచు నుందురు, వయంచత్వం చయ చేమే తుల్యకాలాళ్చరా చరాః। జన్మ మృత్యోర్యథా పళ్ళ్నాత్‌ (ప్రాజ్‌ నైవ మధునాపి థోః॥ః180 రాజా! మేము, నీవు మనతోహాటు ఈ (వవంచమున ఉన్న నమ్త చరాచర [పాణులు పుట్టళపూర్వము లేకు చని పోయిన తరువాత ఉండరు కావున ఈ నమయమున కూడ వారి అస్త్రిత్వము లేదని 'కేలుచున్నది ఏలయనగా; సత్యవస్తువు ఎల్ల. "కొాలమ లందును ఒశేవిధముగ నుండును, దేహదేహి విభాగోఒయ మవివేక కృతః పురా! జాతి వ్యక్తి విభాగోఒయం యథా వస్తుని కల్పితః 1814 ఒకే మట్టియందు ఘటము మొదలగు విభాగనులు కల్పిత ముల్వై యున్నట్లు, ఈ టేవోది విభాగములున్ను శీవలము కల్పనా రాజోవాచ ___ కుమారో నారద బుళు రణ్లిరా దేవలోఒసితః ॥ ఆపా న్తరతమో వ్యాసో మార్క-జ్తేమోఒథ గొతమః 1100 వసిహ్టో భగవాన్‌ రామః కపిలో వాదరాయణిః। - దుర్వాసా యాజ్ఞవల్కగ్థశ్చ జాత్తూకర్ణ్య స్తథాఒఒరుణీః॥ 186

రోమళశ్చ్యవనో దత్త ఆనురిః నపతట్జ్షులిః ॥

బుషిర్వేదళిరా బోధ్యో ముసిః వబ్బశిరో స్తథా 1 84

,వొరణ్యనాభః కొసల్యః (కుతదేవ బుతధ్యజః

ఏడే వరే చ నిదే కాళ్చరన్తి జ్ఞానహేతవః॥ 185

౯ ఛి ' అత కౌ

చీత్రశేకుడు నెప్పెను *__

సనత్కుమారుడు, నారదుడు, బుభువు, అంగిరసుడు, 'బేవ శుడు అసితుడు, అసాంతరతముడు, వ్యాసుడు, మూార్క-ంచేయుడు, గ్యానముడు, వసిస్టుడ్కు భగవంతుడగు వరశురాముడు, కవీల ేవుడు, హ₹ుకాబేవ్లుడు, దుర్వాసుడు, యాజ్ఞ వల్కు్యడు; జూతూక క్ఞ్యడు, అరుణి రోమశుడు, చ్యవనుడు, దత్ర్తాతేయుడు, అసురి, వతంజలి, ఖేదశ్రిరసుడు, బోధ్యమున్వి వంచశిరుడు, హిరణ్యనాభుడు, కస ల్యుడు, (శ్రుత బేవుడు, బుతధ్వజుడు-...అను వీళును ఇంక సిస్దేశ్వరు లగు "పెక్కు. బుషులును మునులును జ్ఞానదాన మొనర్భుట క్రై ఈ భూతలమ్తున నంచరించుచున్నారు

తస్కాద్యువాం (గామ్యపళోర్మమ మూఢధియః (పళూ।

అనే తమసి మగ్నస్య జ్ఞానదీప ఉదీర్య తామ్‌ ॥ 1846

మహవోత్ళులారా | నేను విషయభోగములందు చిక్కుకొని యున్న మూఢబుద్ధిని. అజ్ఞానమను ఘోర అంధకార మందు మునుగు చున్నాను, మిరు నాకు జ్ఞానజ్యోతిని (వసాదించుడు ! అర్లిరొ ఉహాచం.. _

అన్ముగహాయ భవతః షాప్తావావా మిహ (ప్రభో ।

(హ్మజ్యో భగవదృకో న్లావసీదితు మర్ష తి ॥ శ్రే?

షష్ట సృంధము రలి0. అంగిరసుడు చెప్పెను ;.__ రాజా! నిన్ను అన్ముగహించుట ళొజశే మే మిచటికి వచ్చి శిమి. సత్యమైన విషయ మేమనగా భగవద్భు క్తుడు, (ట్రవాణ్యుడు, ఎట్టి పరిస్థితియందును శోకింవరాదు, అధునా ప్యుతిణాం కాపో భవశ్రై వాను భూయతే ; ఏవం దారా గృహా రాయో వివిధైశ్వర్య సమృదః॥ 168 శబ్దాదయళ్చ విషయాళ్ళలా రాజ్యవిభూతయః | మహీ రాజ్యం బలం కోళో భృత్యామాత్యాః సుహృజ్జనాః॥188 ఈ (వవంచమున ప్యుతులు కలవారికి ఎంతటి దుఖ్గుమ్రు కల్లు. గునో నీ విపుడు (వత్యతుముగ అనభవించుచున్నావు, ఇట్టి స్ధితియే వనికి గృబాము, ధనము, వివిధఐశ్వర్వములు, సంవదలు, శబ్ద ఒ ణా జీన న్పర్శాది వివయములు, రాజ్యమై భవము, భూమి, 'రాజ్టమ్లు సన భనాగారము, సేవకులు, మంత్రులు, బంధువులు, బ్యుతులు---వీరి విషమయమందును కూడ కలదని యొజులగవలెను ఏలయనిన, ఇవి యన్నియు అనిత్యములు, సర్వేఒపి కూర వేనేమే ళోకమోహభయాలరర్తిదాః | 40 గన్దర్వ నగర (పఖ్యాః స్వన్నమాయామనో రథాః1॥ 1 దృశ్యమానా వినార్ధేన న దృశ్య నే మనోభవాః । కర్మభిర్భ్యాయతో న్తానాకర్మాణి మన్ససోఒళవన్‌ ॥ 141 కావున ఓ శూర 'సేనాధివతీ! ఇవియన్నియు శోక, మోపవా, భయ, దుఃఖములకు కారణమున్తై యున్నవి, ఇవి మనస్సుయొక్క- 'అటబొమ్ములు, కేవలము క ల్పితములును, మిథ్యారూపములును అయి యున్నవి. కనుకనే అవి వా_న్తవముగ ఖేకున్నను, అగవడు చున్నవి. అవి.ఒకపుడు కనుపించి మణి.యొకపుడ్లు అదృశ్యములగు

చున్నవి. అవి గంధర్వనగరము, న్వవ్నము, ఇంద్రజాలము, మనో? రథము. వీన్షియందలి వ స్తువ్రలవలె సర్వథా అనత్యములై యున్నవి, ఎవరు శర్ణువాననలభే (వేరితులై. విమయములను /ార్చి చింతించు. చందురో, వారి మనస్సే అనేకవిధములై న కర్ణలను సృష్టించు చున్నది, '_ అయం ప్‌ దేహినో దేహో(ద్రవ్యజ్ఞాన (కియాత్మకః ॥ దేహినో వివిధ క్లేళ సనావకృదు దాహృతః ॥ కేక న! యాని . వంచభూతములు, జ్ఞానే్య్యద్రియములు, క ర్ళేర్యదియములు,-- వీని సంఘాతమైన ఈ 'బేహూము. జీవునకు అనేక దుఃఖములను, నంతావములను కలుగ జేయునదిగా శెవ్చబడినది, "తస్మాత్‌ స్వప్రేన మనసా విమృళ్య గతిమాత్మనః ! వ్రైతే (ధువార్ధవిశమృం త్యజోపశమ మావిళశ॥ 141. కావున నీవు సీ మనస్సును విషయములకైకి వరుగౌత్తకుండ' నిరోధించి శాంతవణచుము, న్వస్థత కలుగజేయుము, మటియు అట్టి మనస్సుద్వారా నీ వాస్తవిక స్వరూపమును గూర్చి విచారణ చేయుము. ఈ ద్వైత భమమొడల నిత్యత్వబుద్ధిని వదలి వరము కాంతి న్వరూవమగు వరమాత్మ యందు నిలకడ కలిగియుండుము నారద ఉవాచ __ ఏతాం మన్తోంపనిషదం (ప్రతీచ్చ [సయతో మమ యాం ధారయన్‌ స్పప్తర్యాత్రాద్‌ (ద్రష్టా సజ్కర్హణం (ప్రభుమ్‌ ॥ 144 నారదుడు చెప్పెను __ (తదువరి నారదుడు ఇట్లు చెప్పెను.) ఓ రాజా! నీవు వకా(గచిత్తముతో నేను వెన్పబోవు మంతోవనిమత్తును (గ్రహిం

వష్ట్రనృంధము తప్‌ చుము, ,దీనిని ధారణ యొనర్శ్చినచో వడు ర్మాతులలో నే సీక్షు భగ వంతుడగు నంకర్ష్యణుని దర్శనము "కల్పుగును;

పిమ్మట నారదుడు చ్విత్రకేతుని యొక్క చనిపోయిన కుమారుని జీవాత్మను అందటిమంధు ఆహ్వానించి “వీపు ఈ శరీరనుందు తిరిగి (ప్రవేశించి శేషించిన- ఆయుస్సును నీ సంబంధులకో గడుపుము” అని చెప్పగా అప్పుడా జీవుడు ఈ (వకొా రముగ వచించెను, జీవ ఉవాచ ___

కస్మిజ్జన్మన్యమీ మహ్యం పితరో మాతరోఒళభవన్‌,

కర్మభిర్భామ్యమాణస్య దేవతిర్యజ్‌ నృయోనిషు ॥ 145 జీపుడు చౌప్పెను __

"జేవర్డీ ! నేను నా కర్శానుసారము దేవ లా, మనువ్య, వశు వత్యది అనేశజన్న లందు తిరుగాగుచున్నాను వానిలో వ జన్ఫు యందు వీరు నాకు తల్లి దండుతైరి?

దిస్థు జ్ఞాత్యరిమధ్యస్థమి[తో దాసీన విద్విషః ॥

సర్వ ఏవ హీ సర్వేషాం భవన్షి కమళో మిథః ॥ 146

వివధ జన స్ధలందు అందటును ఒకరిళొకరు సోదరులుగను, బంధువులుగను, శ్మతువులుగన్సు మి(త్రులుగను; మధ్యస్థులుగను, ఉదాసీనులుగను, "జ్వేషులుగను ఉండుచునుందురు

యథా వస్తూని షణ్యాని హేయాదీని తత్త తః! -

పర్యట సన్తి నరేప్వేవం జీవో యోనిషు కర్తృషు ॥ 141

అణాల

బంగారము మున్నగు లే యవదార్థములు ఒక వ్యాపారినుండి. మజణియొక వ్యాపారియొద్దకు పోవుచు వచ్చుచు నుండునట్లు జీవుడునూ వినిధ యానులందు జన్నించుచునుండును.

నా! భాగవత రత్నాకరము నిత్యస్యార్థస్య సవృన్లో హ్యానిత్యో దృళ్యతే నృషు | యావద్యస్య హి సమ్మన్హో మమత్వం తావదేవ పా॥ 146 మనుజనకు ఆయా వదార్థముల యొక్క-. సంబంధము. స్థిరము “క్లాదు, తణికమైనది ఎంత్తవజుకు ఎననికి వ్‌ వస్తువుతో నంబంధ్య ముండునో అంతవజకు అతనికి ఆ వస్తువువై మమత్వము ఉండును, ఏవం యోసిగతో జీవః సనిత్యో నిరహజ్క్బతః యావద్య(తోపలభ్యేత తావత్స్వత్వం హి తస్య తత్‌ ॥ 140 జీవ్రడు వా_స్తవముగ నిత్యుడు, అవాంకారరహితుకు అతడు_ గర్భమందు (వవేశించి ఎంతనజకు వ శరీరమందుండుకో అంతవనజక్కు ల్లి శరీరమును తానని భానించుచుండును. ఏష నిత్యోఒవ్యయః సూత్మ ఏష సర్వా_శ్రయః స్వదృక్‌ ( ఆత ్రమాయాగుజై ర్విశ్వ మాత్మానం సృజతి వళుః ॥ 160 జీవుడు నిత్యుడు, నాశరహితుడు, జన్నాదిరహితుడు, నూత్మురూపుడు, సమస్తమునకు ఆశయుడు, న్వయంవ కాశుడు, "అతనియందు వా_న్హవముగ జననమరణాదులు 'లేష్ట. అయినను “అతడు ఈశళ్యరమాపుడగుటవలన తన మాయయొక్క_ గుణముల “వేత తన్ను "తానే జగ (దూవముగ (వకటించుకొను చున్నాడు. న హ్యాస్యాత్మిపియః కళ్చిన్నా[ప్రియః స్వః వరో౭౬పివా। ఏకః సర్వధియాం (దష్టా కర్త్థాణాం గుణ దోషయోః॥151 అతనికి ఎవడును అత్యంత (వియుడు కాదు, అ్మవీయుడు కాదు, -తనవాడు కాదు, వరాయివాకు కాము, వలయనిన్క హిఠ్య అహిత ముల నొనర్చు మిత్రుడు శతు మున్నగు భిన్న భిన్న బుద్ధివృత్త్తే

వష్థ్ర న్య్యందము , 897" లకు అతడు శీవలము సాతీ. అయి యున్నాడు. వా_స్తవముగ అతడు అద్యితీయుడు నాదత్త ఆత్మా పొ గుణం న దోషం న(క్రియాఫలమ్‌ । ఉదాసీన వదోపీనః వఠావరదృగేశ్వరః ॥ 162

ఈ అత్మ కార్యకారణములకు సావీమై యున్నది, అది స్యశంతమైనది. కావున ఈ శరీరాదులమొక్కఒ. గుణ, దోఘము లనుగానీ, కర్శఫలమునుగాని అది స్వీక రింవదు నదా ఉదడానీన భావముతో నుండును,

త ఫకారముగ చెప్పి ఆ పిల్ల వావి జీవాత్మ వెడలిపోయెను ఆ వాక్యము €ను' విని అచ్చటనున్న వారందలును పరమాశ్చర్యమును పొందిరి. అంగిరన, నారదులయొక్క ఉపదేశముచే చ్విత్రకేతుడు వివేకమును బడెను చ్వితకేతుడు తీశేంద్రియడు, భగవద్భక్తుడు, శరణాగతుడు ఆయి యుండుటను చూచి అపుడు నోరదు డతనికి ఈ (ప్రకారముగ దై వవిద్య నుసదేశించెను

ఓమ్‌ నమస్తుభ్యం భ్రగవతే వానుదేవాయ ధీమపొ! _ (ప్రద్యుమ్నూయానిరుద్ధాయ నమః సబ్బర్షణాయ చ॥ 150 ఓంకారన్వరూ పులగు భగవంతుడా | మీరు వాసు బేవుడు,- (ప్రద్యుమ్నుడు, అనిరుద్ధుడు, సంకర్ష ణుడు--అను వారి రూస్తమున (వకాశించుచున్నారు. అట్టి విన్ము నేను నమస్కా-రపూర్వకముగ మరల మరల ధ్యానించుచున్నాను, నమో విజ్ఞానమాాతాయ సపరమానన్ద మూర్తయే! ఆక్క్మారామాయ శాన్త్హాయ నివృ త్తదె్వత దృష్టయే 4154 మిరు విశుద్ధ విజ్ఞానస్వరోపులు, మో స్వరావము పరమో నందమయమైనది. విరు మో న్వరూవభూతమగు ఆనందమంటే మగ్ను లై వరమశాంతముగ నున్నారు. దై్వ్వ్యైతదృష్టి మిమ్ము "తాక వైన "తాకజూలదు, అట్టి మోకు నమన్క-రించుచున్నాను,

ఇక భాగవత రళ్నాశరము అక్కా నద్దాను భూతై్యైవ న్య స్తళక్త్యూర్శయే నమః । హృషీకేశాయ మహతే నమస్తే విశ్వమూ ర్తయే 1 655 మి స్వరావభూతమగు అనందముయొక్క_. అనుభఘాతి చేతనే “న్వమాయా జనితములగు రాగ బ్వేషములను తిరన్కరించివై చినారు, _మోరు సర్వులయొక్క- ఇంద్రియము లన్నిటిని (ేనేపీంచువారు, "ాల గొవృవారు, విరాట్స్వరూపులు అయియున్నారు, అట్టి మాకీ -నేను నమన్క-రించుచున్నాను, వచన్యు పరతేఒ[పాప్య య ఏకో మనసా సహా। ఆఅనామరూపళ్చిన్మాత్రః సోఒవ్యాన్నః సదసత్పరః॥ 164

• మనస్సు, వాక్కు. మో వజకు పోలేక మధ్యలోనే నిలిచి వపోన్చ్రచున్నవి, అవి ఉవళమింవగా వ అద్వితీయ మైన నావమరమాూవ రహీతమైన్క వై తన్యమ్యాత మైన కార్యకారణములకు వరమైన వస్తువు మిగులుచున్నదో---అయ్యది మమ్ము శ్రలను రత్నీంచుగాక ! యస్మిన్నిదం యత శ్చేదం తిష్టత్య ప్యేతి జాయతే | మృణ్మ యేష్వివ మృజ్టాతిస్తస్కై తే (బ్రహ్మణే నమః ॥ 16? కార్య కారణయానమగు ఈ జగత్తు ఎవరినుండి ఉద్భవించు చున్నదో, ఎవరియందు స్ధితి గలిగియున్నద్కో ఎవరియందు లయించు చున్నదో, మట్టితో వేయబడిన వస్తువ్రలందు మట్టి వ్యాపించి యుండునట్లు ఎవరు నమ_న్తవదార్థములందును ఓతపోత మై వలయు శించుచున్నాను, యన్న స్పృళ్తి న విదుర్మ్శనో బుద్ధీనియా సవః అన్తర్భహిళ్స వితతం వ్యోమ వత్తన్నతోఒన్మ్యహహమ్‌॥ 158

ఇష్ట నష్రంధము 809 మారు అకాశమువల చావో భ్యంతర ములందు వకరనము వ్యాపించియున్నారు. మనస్సు, బుద్ధి జ్ఞానే్యద్రియములు తమో జ్ణాన శ్వక్తిచే-మిమ్ము ఎజులజాలవు, మజీయు-(పాణములొ, కర్మేందది 'యముభే తమ 1క్రియాశ క్రిబే మిమ్ము తాళనైన “తాకజూలవు: అట్టి మోకు నేను నమస్క-రించుచున్నాను, దేహేస్ట్రియ [ప్రాణ మనోధియోబఒమీ - యదంథ విద్ధాః (వచరన్తి కర్మసు ! న్లైవాన్యదా లోహ మివా (పతప్తం స్థానేషు తద్‌ దష్ట్ర పదే శమేతి ॥ 159 ఇనుము అగ్నితో కూడినపుజే కాల్చ్బ్గగలదు కాని అన్యదా కాదు, అన్లు శరీరము, ఇందియములు, (_పాణములు, మనస్బు, బుధ్ధి జాగ్రత్స్వ్వప్నావస్థలయందు మాయొక్క వైతన్యాంశముతో కూడుకొనియే తమ తమ వనులను చేయుటకు నమర్ధ్థములగు చున్నవి, “దష్టః అని జేనిని చమవూదురో, అదియు మీయొక్క పేరే అయి యున్నది, జ్మాగతాద్యవస్థలందు దానిని మిరు స్వ రించుచున్నారు. వ్వాన్తవముగ మాకంక. వేజుగ చాని కేమియు అస్తిత్వము "లేను, ఓమ్‌ నమో భగవతే మహాపురుషాయ మహానుభావాయ | మహావిభూతి పతయే సకఅసాత్వత పరివృఢ నికర కర కమలకుడ్‌మలోపలాలిత చరణార విస్తయుగల పరమ పరమేష్టి న్నమ స్తే ॥1 160 ఓం కారన్వరూపులును, మహా పభావళాలియ్యు మహ+విభూతి వతియ్యు భగవంతుడును అగు మహపహోపురుషునకు నమస్కారము ఉత్తమభ_క్తులు తమ కరకమలమనులచే మా పాదవద్ధుములను. 'నేనిం

శ0$0 థాగవత రత్నాశరము: చుటయందు సంలగ్నులగుచున్నాారు. (వభూ! మిరే నర్వగేష్టులు. మోకు నేను మరల మరల నమన్క-రించుచున్నాను. , ఈ (సక్తారముగ వచించి నోరదుడు వెడలిపోయెను. తదుపరి చిత్రకేతువు అ విద్యను చక్కగ అనుష్టించి త్యత్సభావముచే మనస్సు ఆత్యంతకుద్ధముకొగా, విడ్యాధరాధిపత్యమును బడసెను సేమ్మట అతడు శేషభగవానుని దర్శించి వారిమి ఈక (స్రకారముగ స్తుతించెను ఆజిత జితః సమ్‌ మతీభిః సాధుభిరృవానొ జికాత్మభిరృవతా । విజితా స్తేఒపి చ భజతా మకామాత్మసాం య ఆత్మదోఒకికళకుణః ॥॥ 1601 మవోత్మ్మా! మిరు జయింవబడనిహరు, అయినను జలేం (ద్రియులును, నమదర్శులు నగు సాధువులు మిమ్ము జయించిరిం చూరును మి సౌందర్య, మాధుర్య, కారుణ్యాదిగుణముల చే వారిని, వనళయొనర్చుకొంటిరి ఆవో ! మిరు ధన్యులు, వలయనిన ఎవరు మిమ్ము నిష్కా-మభావముతో భజించుదురో, వారికి కరుణావరవశు లై. మిమ్ములనే ఇచ్చి వేయుదురు, కీత్యాదిభిరేష కీలావృతః స్తభిర్హళగుణో త్త రాజు కోళ్ళు; యత పతత్యణు కల్చః సహాజ్డు కోటి కోటీభి స్తద న్నన్తః ॥ 162 ఒకచానికంశు ఒకటి వది రెట్లు అధికముగ నున్న ఈ వృథి వ్యాది స్పన్త ఆవరణములతో క్రూడ్తీన శ (బ్రవ్ళండము, తనతో నమానములై న ఇతర కోట్లకొలది (బ్రహ లృండములతో "హూడ మో యందు బక్క. వరమాణువు వలె తిరుగాడుచున్న ది. అయినను వానికి మా అంతము తెలియట లేదు. కావున మిరు అనంత రూపులు,

న పా భగవన్న ఘటిత మిదం త్వద్దర్శనాన్నృణామభఖిల పాపక్షయః | యన్నామ సకృచ్చవణాత్‌ పుల్కసకోఒపి విముచ్యతే సంసారాత్‌ ॥ 08 మవ తా గ, మా దర్శనమా[త్రముచేత నే జనులయొక్క- సమస్త పావములు నశించిపోవుచున్నవి. ;1ఇబేమియు అసంభవమైన వషయముకాదు వలయనిన, మో నామమును ఒక్క-సారి వినుట చేతనే అల్పుడగు చండాలుడున్ను సంసారబంధమునుండి విముక్త విదిత మనన్త సమస్తం తవ జగదాత్మనో జనైరిహా చరితమ్‌ ॥ విజ్ఞాప్యం పరమగురోః కియదివ సవితురివ ఖద్యోతైః ॥ [6కే అనంతరూపా! మీరు నమ_స్త జగత్తుయొక్కం ఆత్మ కావున [వవంచమున (పాణికోట్లు వమేవిం చేయుచుండునో, దాని నంతను మిరు తెలిసికొనుచున్నారు. మిణుగురు పురుగు సూర్యుని (వకాశింవ చేయజాలనట్లు వరమగురువగు మోకు నేనేమి నివేదించ గలను ? ఆ మాటలను విని శేషభగవానుడు (ప్రసన్నులై యిట్లు చెప్పిరి థ్రీ 'శీేషభగవా నువాచ __ యథా సుషుప్తః ప్పరుషో విశ్వం పళ్యతి చాత్మని ఆత్మాన మేక దేశస్థం నున్యతే స్వన్న ఉత్ధితః ॥ 185 ఏవం జాగరణాదీని జీవస్టానాన్ని చాత్మనః | మాయామాళ్రాణి విజ్ఞాయ తద్‌ (ద్రష్టారం పరం స్మరేత్‌॥ 106 26

కేశిల్లే భాగవత రత్నాకరము శ్రీ శషభగవానుడు చెప్పెను ;___ న్మిదించువాడు తనలో న్వవ్నమందు జగత్తును, ఆ జగత్తు యొక్క- ఒకమూల తన్నును గాంచును. కాని మేలుకొనిన పిదవ అవేమియు ఉండవు అక్లు జీవునియొక్క- ఈ జాగచాదులు వర మేశ్వరునియొక్క- మాూయయే అయి యున్నవి, ఈ (వకార మెజింగి సర్వులయొక్క- సావ్నీయు, మూయాతీతుడును అగు వరవమూాత నే న్మరించవలెను, యేన (ప్రస్తుష్తః పురుషః స్వాపం వేదాత్మన స్తదా । నుఖం చ నిర్గుణం (బ్రహ్మ తమాత్మానమ వేసా మామ్‌ ॥ [167 న్మిదించువాడు 'బేనిసపోయము'చే న్మిదయొక్నయు, దాని అతీందియ సుఖముయొక్క_-యు. అనుభవమును పొందునో అట్టి (బవ్మామును నేనే అయియున్నాను, దానినే మిరు మీ అత గ నెటులయడు, అభయం స్మరతః పుంసః (ప్రస్వాష్మపతి బోధయోః అన్వేతి వ్యతిరిచ్యేత తడ్జానం (దిహ్మతత్‌ పరమ్‌ ॥ 168 మనుజుడు, నిద, జూగళత్తు ఎ అను ఈ ండు అవస్థలను అనుభవించును. అతడు ఈ ండు స్థితులందును అనుగతుడై యున్నను వా_న్తవముగ వానికంయె 'వేజుగనున్నాడు, అన్ని అవ స్టలయందును ఉండు ఆ అఖండయెన, వకరనయెన జానమే |; బహాము. అదియే వర(బహ్మూము ఏ తద్వి స్మృతః పుంసో మద్భావం భిన్నమాత్మనః ॥ ఎప్పుడు జీవుడు నా న్వరూవమును మజచునో, అపు డతడు. తన్ను 'వేజుగ తలంచును, అందుచేతనే అతడు నంసారచ్మకమున

ఇష్ట స్కంధము 49కొ వడవలసినచ్చుచున్నది. మజియు ఒక జను తరువాత మజియొక జన్మ, ఒక మృత్యువు తరువాత మజియొక మృత్యువు సంభవించు చున్నవి, లబ్జ్వేహ మానుషీం యోనిం జానవికాన సమృవామ్‌ । థి ళా ళొ ఆత్మావం యోన బుద్ధ్యేత న క్వచిచ్చ మమాపవ్నయాత్‌ ॥ 170 ఈ మనుమ్యజన్న జూన విజ్హానములకు మూలస్థానము. ఇట్టా ఇ” ౪ థి దానిని పొందియు ఎవడు తన ఆత ్రన్వృయావమగు పరమాత్మను. తెలిసికొనడో, అతనికి ఎచటను ఏ జన్నయందును శాంతి దొజుక 'నేరదు, స్కృత్వేహాయాం పరిక్లేశం తతః ఫల వివర్యయమ్‌ ! అభయం చాప్యసీహాయాం సబజ్కల్పాద్విర మేత్కవిః ॥ 171 సాంసార సుఖము కొజనై. ఒనర్పబడు [కియలందు (శమ, దుఃఖము కలదు వరమసుఖమును పొందు ఉ్రేళ ముతో అవి చేయ: బడినను, తద్వివరీతముగ వరమ దుఃఖమునే అవి కలుగ చేయు. చున్నవి, కర ్రాలనుండి నివృషత్తిని బాందుటయందు ఏ భయమున్ను లేదని యెంచి బుద్ధిమంతుడు ఏ విధమైన కర్ణను గూర్చి గాని, వాని ఫలములను గహార్చిగాని నంకల్పము "చేయకుండుగాక. సుఖాయ దుఃఖమోశత్షియ కుర్వాతే దమ్బతీ [క్రియాః తతో౬ఒనివ్య త్తి రప్రాప్తిర్దుఃఖస్య చ నుఖస్యచ॥ 172 (వ్రవంచమందలి. ్ర్రీ పురుషులందజును తమకు సుఖము, కలుగవలెనని, దుఃఖము తొలగవలెనసాకర లను చేయుదురు, కాని: వారి యొక్క ఆ కర్మలచే వారి దుఃఖము తొలగుట లేదు, సుఖము సం పా_్తించుటయు లేదు

శేట్రిక్‌! భాగవత రత్నాకరము, వీవం, మిపర్యయం బుద్‌ధ్వా నృణాం విజ్ఞాఖిమానినామ్‌ ఆత్మనశ్చ గళిం సూక్కెం స్టాన్నతయ విలక్షణామ్‌ । 18 ఎవరు తమ్ము గొవ్చ బుద్ధి మంతులుగ తలచుకోని కర్శ +శయొక్క- జంజూాటమున వడి _-యున్నార్తోో వాకికి వివరిత ఫలము "లభించుచున్నదని యజుగవలెను మరియు ఆత (శ్రయొక్క న్వరూవము మనవాసూవ్మమనియు, జాగత్స్వవ్న సుషుస్తులను మూడవస్థల శతకమును, వాని అభిమూనులకం కును "వేటుగనున్న దనియు 'ఇలిసీవొన వలెను, దృష్ట (శుతాభిర్మా_తాభిర్ని ర్మక్తః స్వేన తేజసా, జ్ఞాన విజ్ఞాన సన్తుష్టో మదృక్తః పురుషో భవేత్‌ ॥ 174 ఈ (వ్రకార మెటింగి ఈ లోకమందు మాచినట్టియు. వర ఇోకమును గూర్చి వినినట్టియు వనిమయభోగములనుండి తన మిన స్సును వివేకబుద్ధి ద్వారా మజలించి, జాన విజానములంబే నంతు థి షో జా ప్రైస్‌ బడసి నా భక్తుడు కావలెను ఏళావానేవ మనుదై ర్యోగ నైపుణ బుద్ధిభిః | స్వార్ధః సర్వాత్మనా శ్టేయో యత్సరా త్హ్మైక దర్శనమ్‌ ॥ 176 'యోగమౌార్షముయొక్క- తత్త్వమును ెలిసిళొనుటలో "నిపుణులై నవారు (గహ; ఆత సల వకత్వమును అనుభవించుట యే జీవుని గొవ్చ స్వార్థము, వరమార్థము అని వాగుగ యబజులో వలయును, త్వ మేతచ్భ)ద్ధయా రాజన్న (ప్రమత్తో వచో మమ క్లానవిజ్ఞాన సమృన్నో ధారయన్నాళు సిధ్యసి ॥ 17/6 రాజా! ఈ నా ఉపబేశమును మరు సావధానుై (శద్ధతో “-ఛారణ యొనర్చుచో, జాన, నిజ్ఞానములను బడసి శీఘుముగ మోము శద్ధిని పొందగలరు,

ఈ (వకారముగ బోధించి భగవంతుడగు -నంకర్షణుడు భంతర్భాన. మొందెను తదుసరి ఒకనాడు చ్చికకేతుడు విమానముపై గగననీథులందు సంచ. రించుచు మునుల సభయందు శివుడు పార్వతీసపితముగ* కూర్చొని యుండుటనుం చూచి, శివుని గూర్చి ఆక్షేపించగా, ఆ మాటలను విని పార్వతీదేవి “సీవు అసుర జన్మను పొందుదువుగాక 1" అని చ్చిక్రకేతుని శపించెను అవుడు”చ్విత్రకేతువు. సంతోషముతో ఆ శాపమును స్వీకరించి పార్వతీదేవితో ఇట్లు వలికెను చీక్రకెతు రువాచ 1___

నైైవాత్మా న పరళ్చాపి కర్తా స్యాత్‌ నుఖదుఃఖయో 81 కర్తారం మన్య తేఒ(ప్రాజ్ఞ ఆత్మానం పరమేవ చ॥ 1 చికకేతుడు చెప్పెను __ తల్లీ ! సుఖమునుగాని, దుఃఖమునుగాని ఒనంగునది తేన ఆత శ దు మజియొకడును కాదు అజ్ఞాను లే తమ్ము గాని లేక. ఇతరులనుగాని నుఖదుఃఖముల క _ర్తగా తలంచుదురు గుణ్యపవాహ ఏకస్మిన్‌ ఈః శాపః కో న్వన్నుగహః | కఈః స్వర్లో నరకః కోవా కిం సుఖం దుఃఖమేవ వా॥ 178 ఈ (వవంచము నత్త సరజ_నమోగుణముల స్వాభావిక (వచా హమై యున్నది, దీనియందు శావమేవిం, అను[గహామేమి, స్వక్హ్మ మేమి, నరక మేమి, సుఖమేమి, దుఃఖమేమి? ఏకః సృజళి భూతాని భగవానాత్మ మాయయా। ఏషాం బస్టం చ మోక్షం చ నుఖం దుఃఖం చ నిష్కలః॥118 వకరూపుడై, వరిపూర్లుడై నట్టి భగవంతుడే ఎవరియొక్కయు. నహాయములేకుండ తన ఆత ్రన్వరూపిణి యగు మాయద్వారా నమస్త (పాణులమయొక ఠటాయు, వారి బంధు మోత, సుఖ, దుఖఖు ములను గావించుచున్నారు

తేకక్‌ భాగనత రత్నాకరము ' న తస్య కళ్ళ్చిద్దయితః (వ్రతీపో న జ్లాతివినర్న పరోనచన్వః, సమన్య సర్వత నిరజ్జునన్య నుఖేన రాగః కుత ఏవ రోషః ॥ 180 తల్లీ ! భగవంతుడగు (శ్రీహారి అందజి యందును సమము న్కు మాయిీది మాలిన్య రహితముగాను ఉన్నారు. వారికీ (వీయముగాని, అపీయముగాని, జాతిగాని బంధువుగాని, తనది గాని, అన్యునిదిగాని వవియు లేదు సుఖమందు వారికి రాగమే ఎపుడు లేదో, అపుడు రాగజన్యమగు [కోధమ. వారికి ఎట్టుండ తలను ? తథాపి తచ్చక్తి విసర్గ ఏషాం నుథాయ దుఃథాయ పాొఠతొ పాతాయ। బన్హాయ మోవాయచ మృత్యుజన్మనోః శరీరిణాం సంసృతయేఒవ కల్పతే ॥ 18! అయినను వారి మాయాళక్తి యొక్క కార్యములగు పొవ "పుణ్యము లే (వాణులయొక్క_ సుఖదుఃఖముల చమొకగ్కాయు, హ్‌త, అహీతముల యొక్కయు, బంధు మోశవముల యొక్కషయ్యు. జనన చరణ జనుల మఅమొక్కూయు రాకడ పోశడల యొక్కయు "కారణము అగు చున్నవి, అథ (పసొదయే న త్వాం కశానమోక్షాయ భామిని | 'బేవీ! నేను శావమునుండి విము_క్రి నొందుటన్షై మిముగ శననన్న మొనర్చుట లేదు. నేను వలికిన డానిలో వవియెన -మోకు అనుచితముగ తోచినదో దానిని చమింవ గోరుచున్నాను,

ఇష్ట స్కంధము అశ్రగ్ర? ఈ (ప్రకొరముగ చెప్పి చ్చ్నిత్రకేకుడు వెడలి పోయెను, అపడ శివుడు +ఇత్రకేరుని 'ఫైర్యమును జూచి సంతపించి పార్వతితో ఇట్లు చెప్పెను. శ్రీ రుద ఉవాచ "__ దృష్టనత్యపి స్నుశోణి హరేరద్భుత కర్మణః ॥ మాహాత్మ్యం భృత్య భృత్యానాం నిః నసృహాణాం మహాత్మనామ్‌ ॥ 188 థ్రీ శివుడు చెప్పెను ___ సుందరీ! _ దివ్యలీలా విశోరియగు జ్ఞాగవంతుని యొక్క- నిఃన్నృపహా, ఉదార హృదయ డాసానుదాసుల యొక్క మహిమను సీ నిపుడు కళ్ళార చూచినావు కచా' నారాయణపరాః సర్వే న కుతశ్చన విళ్యతి। స్వర్గాపవర్గ నరకేష్వసి తుత్యార్ధ దర్శినః ॥ 64 భగవంతుని శరణుబాందినవారు ఎవరిని చూూచియు భయ వడరు. వలయనగా, వారికి స్వర్లః మాతు నరకములందును ఒశే ఇస్తువుయొక్క_, శేవలము భగవంతునియొక్క- దర్శనము సమరూప మున అగచుండును, ఆవి వేకకృతః ప్పంసో హ్య్‌ర్థ భేద ఇవాత్మని | గుణదోష వికల్పశ్చ ఖిదేన (స్రజివత్కృతః ॥ 180 స్వప్నమందు 'భేద(భమచే సుఖదుఃఖాదులు తోచునట్లును, జూగ్రత్తునందును (భమవలన మాలయందు సర్పబుథ్ధి కలుగునట్ట్లును- మనుజుడు అజ్ఞానవశమున ఆత్మయందు -చీవత, మనుష్యుడు --- ఇత్యాది "భీదమును, గుణదోపాదుల కల్పనను గాపించుచున్నాడు* వానుదేవే భగవతి భ క్తిముద్వహతాం నృణామ్‌ । జ్ల్ఞానవైరాగ్య వీర్యాణాం నేహ కళ్ళిట్‌ వ్యపా_శయః ॥ 186

ఖీ? భాగవత రత్నాకరము ఎవరికి జ్హాన వైరాస్యముల బలము కలదో, ఎవర్వు భగవం తుడగు వాను బేన్చన్ని పాదములందు భ_క్తిభావము కలిగియున్నా రే, అట్టివారికి ఈ [వవంచమున 'త్యాజ్యమని, (గ్రాహ్యమని తలంచి 'రాగ్వేవములను కలిగియుండు వస్తువేదియును లేదు న హ్యాస్యా న్తి (ప్రియః కచ్చిన్నాపియః స్వః పరో౬పి వాః ఆత్మత్వా తృర్వభూతానాం సర్వభూత్మప్రియో హరిః ॥ 187 భగవంతుడగు వారికి [వియమైనది గాని అవియమైనది గాసి, తనదిగాని ఇతరునిదిగాని వమియులేదు, వారు నమ _న్త (పాణుల మొక ఆత మొ. యున్నారు, కనుకనే నర్వులకును (వీయతములై తస్మాన్న విస్మయః కౌర్యః పురుషేషు మహాత్మను | మహాపురుష భృక్తేషు కా నేను సమదర్శిషు ॥ 188 కాబట్టి భగవంతుని (వియభ్క్తులును, శాంతులను, నము దర్భులును అగు మవోత్ళుల విషయమున న్ర్‌ ఏ విధమైన ఆశ్చర్యము కలిగియుండ నక్క లేదు '్రీ శక ఉవాచ __ ఇతి భాగవతో దేవ్యాః (ప్లతిశపు మల నమః । ర త అతి నతో మూర్హ్నా సజ్జుగ్న'హే శావమేతావత్సాధు లక్షణమ్‌ ॥ 189 శ్రీ కపడు చెప్పెను __ భగవంతుని వరమభ క్తుడగు చిత కేతుడు తదువరి భగవతి యగు. పార్వతీ బేవికి తిరుగు శావము ఇవ్వగలిగియున్నను ఇవ్వక వారు ఇచ్చిన శ్లావమున్సు శిరసావహిం చెను, సాధ్తువుహాళ్ళుల యొకు లవణ మిదిర్నే,

షస్త్యుస్కూర్తిధమ్లు ఇశీల్రీతొ ,.. విర్యాధరుడగు ఈ చిళ్రకేతుడే దానవజన్మ ఎత్తి త్వష్టయెక్క- దడజాగ్లి యందు (ప్రామర్భవించెను అతని పేరే వృత్రాసురుడు ఆ జఇన్మయందును ఆతడు: భగవత్స్వరూప జ్ఞానముతోను, భక్తితోను పరిపూర్ణుడై యుండెను ఓ పరీ్షిన్మహా రాడా! (ఇక దితి యొక్కడ వృత్తాంతమును వినుడు ) -విష్ణువు ఇం;దుని* ఛత్మమ్హుు వహించి _ దితి యొక్క ఇరువురు ప్యకుతైన హిగణ్య కళిపుని, పార జ్యాక్షని వధించెను అందుచే దితి కోకముతో కూడి కృద్ధయై తనలో నిట్లు చింతన చేసికొనెను కమి విడ్‌ భస్మసంజ్ఞాఒ౬పిద్య స్యేశాభి హీతస్య చ! భూత (ధ్రుక్‌ తత్కృతే స్వార్ధం కిం వేద (9 నిరయోయతః॥ 180 (ఇందుడు నా కుమూరులను చంపించెను, జనులు రాజుల యొక్క, చేవతలయొక్క శరీరమును *వభువు” అని విలుచుదురు కాని ఒకానొక దినమున అది పురుగులు, మలము, బూడిద--వీని- కుప్పగా అగుచున్నది ఇట్టి శరీరముకొజుకై ఎవడు. ఇతర (పాణు లను చాధించునో, అతనికి తన యథార్థమగు స్వార్థముగాని, వర మార్థముగాని "తెలియదు వఏలయనిన, దానిచే అతడు నరకమునకు పోవలసీవచ్చును, దితి ఈ (ప్రకారముగ చింతన చేసి తన కుమారులను చంపించిన ఇందుని వధింపగల ప్యుతుని బడయదలంచి, సేవా శ్నుహూషల ద్వారా పతియగు కశ్యపుని (పసన్నునిగ జేయదొడగెను కళ్యపుడు సంతోషించి ఆమెతో నిట్లు చెప్పెను-- కశ్యప ఉవాచ ఆ పతిరేవ హి నారీణాం దైవతం పర్వమం స్మ్సృతమ్‌ | మానసః సర్వభూతానాం వాసుదేవః (శ్రియః పతిః ॥ 101 శళ్యపుడు చెప్పెను *__ (ప్రియురాలా! భ్రర్తయే (స్రీలకు పరమ ఆరాధ్యమగు ఇష్ట. దైవమని శాశ్హ్రములందు. చెన్నబడినది. లశ్నీ శ్రనలిమెన భ్‌ గవంత్తో

భాగవత రత్నారరము డగు వాసుబేవ్చడే నమ _న(పాణుల యొక్క వృాదయమందును మరాజిల్లు చున్నారు, స ఏవ దేవతా లిజెర్నామ రూవ వికల్పితై । క్‌ మనా ఇజ్యకే భగవాన్‌ పుమ్మిః న్రీలిళ్చ పతిరూసధృక్‌ ॥ 182 భిన్న భిన్న జేవతల రూవమున నామరూవ భీదములతో ఆ గవంతుని కల్పనచే కావింవబడినది కాబట్టి వ బేవతను ఉపాసించి నవ్పటికిని నర్యులును ఆ వరమాత్త నే ఉపాసించుచున్నారు ఆ (వకారమే (స్రీలకు భగవంతుడు. వతియొక్క. రూవమును. ధరించి యున్నారు. వారా భగవంతుని అ రూవముననే పూజించు తస్సా తృత్మివతా నార్యః (శేయస్కామాః నుమధ్యమే యజ న్హేజనన్యభావేన వకిమాత్మాన మీశ్వరమ్‌ ॥ 188 కావున [పియురాలా! తమ (చ్రేయస్సును కోరు వతివతా (స్రీలు అనన్య (పేకుధావముతో తమ వతిచేవునే పూజించు "చున్నారు, ఏలయనిన, వతిజేవ్చడే వాం (వీయతమ అత్మయు, ఈశ్య్వరుడును అయియున్నాడు ఈ (ప్రకొరముగ చెప్పి నీ కిష్టమైన వరమును కోరుకొనుమని కళ్య్ళపుడు పలుకగా అంతట దితి తన కుమారులను చంపించిన ఇందుని వధింపగల ప్యుతువి చయ చేయుమని అడిగెను అంతట కళ్యపుడు “పుంసవన (వశమును ఒక సంస తర కాలము విధి పూర్వకముగ పొలించిననో ఆమె అఖీక్షము నెరవేరగలదనియు, (వ్రత పాలనయందే దేని తృటి సంభవించినచో,. ఆ జన్మించు పుత్రుడు దేవతలకు 'మెతుడు కారలడని చెప్పి; ఆ (వత విధానమును తెలియజేసెను ఇంగదుడు దితి “యొక్క అభిప్రాయమును తెలిసికొని తన వేషమును మార్చుకొని దితి యొక్క ఆశ్రమమంనకు వచ్చి ((వ్రతపాలనమందు తప్పు పట్టుబకై ). ఆమెకు సేవ చేయ చొడగను ఒకనాడు నంధ్యా నమయమున ఆమె పొరపాటున నోరు కడుగుకొన మండ ఆచమనము చేయకుండ, కాళ్ళు కడుగుకొనకుండ నిద్రీంచెను ఇందు డది

-వస్థ స్కంధము 411 చూచి (వఠ భంగమైనది కొవున తనకు మంచి అవకాశము లభించినదవి భావించి? యోగ ఐలముచే వెంటనే ఆమె గర్భమున (ప్రవేశించి న్యజాయుధముచే దానిని చలుఐది తొమ్మిది ముక్కలుగా జేసివైచెను

న మమార దికేర్గర్భః (శ్రీనివాసాను కన్చుయా !

దిహుధా కులిశళతుణో (దౌణ్య స్తే్రేణ యథాభవాన్‌ ॥ 164

గ వాదీ

పరీతీదాజూ | అశ్వ శ్రైామయొక్క- (బ్రవ్మోత్రుముచే మికు ఒకింతై నను అవత్తు యెట్లు కలుగలేదో, అళ్లు దితియొక్క.. అగర్భము వ(జాయుధము ద్వారా ముక్క-లు ముక్కలు అయినను భ గవంతు

“జగ వాసు'బేన్చని కృవచే అది మృతినొంద లేదు,

సకృదిష్ట్వాఒఒది పురుషం పురుషో యాతి సామ్యశామ్‌ |

సంవక్సరం కిజబ్చిదూనం దిత్యా యద్ధరి రర్చితః ॥ 195

ఇట ఆశ్చర్య మేమియు లేదు. వలయనగా, ఎవడు ఒకటా వర్యాయమైనను అదిపురుషండైన భగవంతుడగు నారాయణుని అరాధించునోో అతడు వారితో సమానత్వమును బొందును. ఇక దితి దాదాపు ఒక సంవత్సర కాలము భగవంతుని ఆరాధనము చేసి నది కచా!

ఆ నలుబది తొమ్మిది మరు ద్గణముగా (ప్రథ్యాతి గాంచిరి ఇంగడ్రుడు వారి యెడల శతు భావనముంచక వారిని మి్యితులుగా నొనర్చుకొని దేవతలుగా జేసెను. ఈ ఘటన జూచి ఆశ్చర్యపడుచున్న దిళితో ఇందు డిట్లు బోప్పెను ఇంద్రుడు చెప్పెను __

తల్లీ | ననున్‌ గర్భమును నలుబదితొమి, ది ముక్కలుగా జేసినను అగర్భము ఇావ లేదు తత స్త తృరమాశ్చర్యం వీత్యాధ్యవసితం మయా | అనాటి మహాపురుష పూజాయాః పిద్దిః కాప్యనుషజ్లిణీ 1 106

శ£ని భాగవత 'ఈత్నాకర్థము ఈ ఆశ్చర్యమయ నంభుటనను జూచి నేను వరమపురుషాదగు "భగవంతుని ఉపొననవలన కలిగిన ఒకానొక స్వాభావికమైన' సిద్ధి అని తలంచితిని ఆతాధనం భగవత ఈపహామానా నిరాళిషః | ళేత్తు నేచ్ళ న్హ్యపి పరంతే .స్వార్ధకుళ లాః స్మృతా! 107 =ఎవరు నిష్కామ భాననతో భగవంతుని ఆరాధించుదుకో వారు మోశతమును కూడ వాంభింవరు, ఇక ఇతర వ స్తువులమాట 'వ్వేజ్తున చెప్పవలయునా 1! అట్టివాలే తమ స్వార్ధమందు, వరమార్థ మందు నిపుణులు ఆరాధ్యాత్మ్మపవం దేవం స్వాత్మానం జగదీశ్వరమ్‌ । కో వృణీతే గుణస్పర్శం బుధః స్యాన్నర శేచ్లపి యత్‌॥ 198 భగవంతుడగు జగదీశ్వరుడు నర్వులయొక్క_ ఆరాధ్య 'బేవ్రడును, న్వకీయ ఆత్మయు అయియున్నారు, వారు [వనన్ను లైనవో తమనుకూడ డాన మొనర్చి 'వేసికొందురు. ఇక అట్టివారి నారాధించి విషయ భోగములను కోరు బుద్ధి మంతు జవ డుండును? తల్లీ ! ఈ విషయభోగములు నరకమందు కూడ లభించగలవు (క్రీ పుకుడు చెప్పెను __ కిర్యదుని ఆ మాటలు విని దితి సంతోషించెను తదుపరి. ఆమెవద సెలవు గైకొని ఇం్యదుడ్డు మరుద్గణమ.తోకూడ స్వర్షమృనకు వెడలెను ౧

ఖు భాగవత రత్నాకరము 7. సప్తమ స్కంధము

శ్రీ పక ఉవాచ ___

నిర్గ్ణుజోఒసి హ్యజోఒవ్యక్షో భగవాన్‌ (ప్రకృతేః వరః

స్వమాయా గుణమావిళశ్య బాధ్యబాధకతాం గతః ॥. (థ్రీ కుడు చెప్పెను __

న్చీ వరీవీన ్రహారాజా ! భగవంతుడు జా_స్తవముగ నిర్తణుడు, జన్మరహితుడు, అన్య క్తుడు, (వకృతి కంయె వరమైనవారు అయినను తన మాయయొక్క_ గణములను స్వీకరించి వారు బాధ్య, ాధక భావమును వర్మిగిహీంవెను

జ్యోతిరాదిరివాభాతి సక్షాతాన్న వివిచ్యతే ।

విదన్యా త్మానమాత్మస్థం మధిత్వా కవయోఒ న్తతః॥ 2

అగ్ని ఛిన్న భిన్న ఆ,శయములందున్న వ్పటికిని, వాని కంక వేలుగ ఉన్నట్లు గోచరింవని విధమునను, మథించినమ్హూడు మాత్రము (వకటమగు విధమునను, వరనూత శ అన్ని శరీరములందును ఉన్న వ్పటికిని, వే-ర్వేరుగ గోచరింపనవ్పటికిస, విచారణా శీలుడగు వ్యక్తి తన హృదయమును మథించి, వరమాత్శ తవ్చ తక్కిన వదార్థము లన్నిటిని తొలగించి తుదకు తన పృాదయమం చే అంత ర్యామిో రూవమున వారిని పొందుచున్నాడు

శీ!ఢీ థాగవత రత్నాకఠము కాలం చరన్తం సృజతీశ ఆశయం, అనన (వధానపుమ్యా నరదేవ సత్యకృత్‌ | య ఏష రాజన్నపి కాల ఈ+తా, సత్త్వం నురాసేకమివైధ యత్యతః | త్మత్చ త్యనీకాన సురాన్‌ మరపియో, రజస్త మస్కాన్‌ (వమిణోత్యుర్మశవాః॥ ఈ శ రాజూ ! భగవంతుడు నత్యనంకల్పుడు. వారే (వవంచము యొక్క- ఉత్పత్తికి కారణభూతములగు (వకృృతి పురుషుల ఆశ్రయ మగు కాలమును నృష్టించుచున్నారు. కావున వారు కాలమునకు అధీనులు కారు. కాలమే వారి అధీనమున ఉన్నది. కాలన్వరూపు డగు ఈశ్వరుడు నత్త స్రగుగమును వృద్ధి వేయునపుడు నత్త సమయా: లగు "జేవతల బలమును అభివృద్ధి చేయుచున్నారు. అపుజే వరమ యశస్వియు, "బేవ్మపియుడును అగ నరమాత ఢ్‌ "బేవ నిరోధులును, రజోగుణ, తమోగసణ మయులును అగు ైత్యులను నంపారించు చున్నారు వా_న్తవముగ వారు నమరూపులే అయి మున్నారు రాజా: ఈ విషయమున పూర్వమ. నారదుడు ఒక ఇతిహానము చెప్పెను. సీ తాతయగు ధర్మరాజు జరిపిన రాజసూయ యజ్ఞమందు శికుపాలుడు (శ్రీకన్లుని మా (2 చకముచే హతుడ్లై అందలటు చూచుదుండగనే భగవంతుడగు శ్రీ కృష్ణునియందు లీనమై పోయెను ఆ సంఘటనను చూచి ధర్మరాజు ఆశ్చర్యచకితుడై = ఫగవంతుని 'ద్వేషించు శిశుపాలుడు భగవంతుని యం దెట్లు ఐక్యము కాగలెనని (్రశ్నింప నారదు. డిట్లు చెప్పెను. న నారదుడు ధర్మ రాజునకు బోధించుట నారద ఉవాచ ___ నిన్సన స్తవ సత్కారన్య క్కా-రార్థం కలేవరమ్‌ । (ప్రధానపరయో రాజన్నవి వేకేన కల్పితమ్‌ ॥ ణీ

నారదుడు చెప్పెను ___ ర్చ ధర్మరాజా ! నిందు స్తుతి నత్కారము, తిరస్కారము. మున్నగునవి ఈ శరీరమున శే కలుగుచున్నవి, ఈ శరీరము యొక్క- కల్పన (వళృతి పురుషులను గూర్చిన నరిమయైన వివేకము లేనందు వలననే యగుచున్నది హింసా తదభిమానేన ద్హపారుష్య యోర్యథా । వ్రెషమ్య మిహ భూతానాం మమాహమితి పార్టివ ॥ ర్‌ ఈ శరీరమునే ఆత 'స్రయని తలంచునపుడు *9ఇది నేను ఇది నాది అను భావము వర్చడు చున్నది నమస్త భేద భావమునకు మూల మిదియే దీని ద్యారా కొట్టుట, దుర్వచనముల చే జాధిం- చుట సంభవించుచున్నవి, యన్నిబద్ధ్రోఒభిమానోఒయం తద్వధా (శ్చాణినాం వధః 1 తథా న యస్య కై వల్యాదభిమానోఒఖిలాత్మనః ! పరస్య దమ కర్తరి హింసా 'కేనాస్య కల్ప్యతే ॥ ట్ర ఏ శరీరమందు “ఇది నేను అను అభిమానము కలుగు చున్నదో, ఆశరీరము యొక్క వధచే తాను వధింవబడినట్లు, (ప్రాణులకు తోచుచున్నది. కాని భగవంతుని యందు జీవ్రులకువలె అట్టి అభివూనము లేదు. వలయనిన, వారు సర్వాత్భ, అద్వితీయులు, వారు ఇతరులకు దండన నొసంగుటకూడ ఆ యితరుల [కేయస్సు కొట్లే యగును, (కోధ వశమున, "జ్వేమ వశమున ఒనంగబడినదె కాదు, కాబట్టి భ గవంతుని విమయమందు హింనయొక్క- కల్పన యెట్లు “కావింవ బడగలదు ? తస్మా ద్వైరాను బన్టేన నిర్వైరేణ థయేన వా।ః స్నేహాత్కామేన వా యుజ్ఞ్యాత్‌ కథజ్చన్నేక్షతే పృథక్‌ ॥ 7

416 భాగవత రత్త్షాకరము శావున ైర భావముతో గాని, వైర రహితమగు భక్తి భావము తో గాని, భయముతో గాని, చ్నవాముతో గాని, కామ ఛావములతో గాని వ విధముగనై-నను, భగవంతుని యందు తన మనస్సును పూర్మ ముగ లగ్న మొనర్చవ లెను భగవంతుని దృక్టి “యందు ఈ భావములలో భేదమేవియు లేదు కీట పేళ స్కృ్బుతా రుద్దః కుడ్యాయాం తమనునస్మరన్‌ ః సంరమృభయ యోగేన విన్షతే తత్సరూప తామ్‌ ॥ తుమ్మైద పురుగును ాటిలో వెట్టి మూసివేయను. ఆ -పురుగు భయముతో నిరంతరము తుమ్మైదను గూర్చి చింతించుచు తుమ్మెదగా మారిపోవును, ఏవం కృషే భగవతి మాయామనుజ ఈశ్వరే వై రేణ పూతపాప్మా నస్తమాపురను చిన్తయా॥ కీ భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుని విమయముకూడ ఇంతియే,. లీలల ద్వారా మనుష్యుడుగ తోవట్టినను వారు సర్వ శక్రిమంతుడగు -భగవంతుజే అయియున్నారు, వారి యడల వైరము కలవారుకూడ నిరంతరము వారిని గూర్చియే చింతించుచు పావరహితు లై వారినే కామాద్‌ ద్వేషాదృయాళక్సే ప్త హోద్యథా భ_క్ష్యేళ రే మనః॥। ఆవేశ్య తదఘం పాత్వా బహవ స్తద్గతిం గతాః॥ 10 ఒకరు కాదు అనేకులు కామము చేతను, "జ్వేషము “చేతను, భయము చేతను, న్నేహము చేతను తమ మనస్సులను -భగవంతుని యందు లగ్నవజచి, తమ పావమంతయును కడిగి వైచి - భక్తుడు భక్తితో పొందునట్లు - భగవంతుని పొందు చున్నారు.

గోప్యః కామాదృయాత్కంసో ద్వేషాచై ఏ ద్యాదయో నృపాఃః సమృదన్ధాద్‌ వృష్టయః 'న్నేహద్యూయం భక్త్యా వయం విభో 11 మహారాజా ! గోపికలు కామ భావముతోను, కంసుడు భయముతోను, శిశుపాల దంత వక్త్రులను రాజులు "జ్వేమము తోను, మేము భ క్రితోను మనస్సును భగవంతునియందు నేంలగ్న మొసర్ఫుచున్నాము, కతమోఒసి న వేనః స్యాతృజ్బానాం ప్పరుషం ప్రతి! తస్మాత్‌ 'కేనాప్యుపాయేన మనః కృష్లే నివేశయేత్‌ ॥ 12 భ_క్రితో తవ్చ ఇతరములగు ఐదు విధముల భగవంతుని చింతనక్టిచేయు వారిలో రాజగు వేనుడు లేడు వలయనిన అతడు చీ విధముగను భగవంతుని చింతన చేయఅేదు, కావున వ[వకార మైనను మనుజుడు తన మనస్సును భగతంతుడగు (శ్రీకృష్ణునియందు తనయ 'వెంనర్చవలెను ధర్మరాజా : ఇక శకుపాల దంత వక్తల వృత్తాంతము చెప్పుచున్నాను వినుము ఒకప్పడు (బ్రహ్మదేవుని మానస ప్వ్యుతులగు సనకాదులు వై కుంరమునకు వచ్చిరి వారెవరో సామాన్య బాలకులని తలంచి ద్వారపాలురగు జయ విజయులు వారిని లోనికి పోనిన్వక నిరోధించిరి. అపుడా బుషులు మీరు శీమ్రముగ అసుర జన్మను దిడయుదురుగాక 1 మూడుజన్మలందు ఈపకారముగ అసురజీవితము వనుభవించి. తిరిగి ఈ వైకుంఠమునకు వచ్చుదుకుగాక 1 అని వారిని శపించిరి శతృలితముగ వారు మొదటి జన్మయందు హిరణ్యకళిప్పు హిరణ్యాకులుగను, 'రండవజన్మయందు రావణ, కుంభకర్దులుగను, మూడనదగు ఈ జన్మయందు శికు పాల, దంతన క్త్రులుగను జన్మించిరి మొదటిజన్మయందు (శ్రీ వరాహ నృషింహ మార్తలచేతను, రెండవజన్మయందు (శ్రీరామునిచేతను; మూడవజన్మయందు శ్రీ - శృష్ణునిచేతను వారు హతులై భగవద్దర్శనముచే పాసరహితులై, తుదకు కాన విముక్తులై 27

జీవీతీ భాగవత రత్నాకరము హ్ల్హావో పాఖ్యాన వం ధర్మతాజా ః: భగనంతుడు వరాహావతారము నె త్తి పారణాక్ష్యుని వధింపగా? అతని పోదరుడగు హీరణ్యకళిపుడు కృద్దుడై దావవులతో నిట్లు చెప్పెను విష్ణుర్ష్విజక్రియామూలో యజ్ఞ్షో ధర్మమయః పుమాన్‌ ! దేవర్షి పితృభూతానాం ధర్మస్య చ పరాయణమ్‌ ॥ 8 విష్ణువు యొక్క మూలము. ద్వ్యిజుల ధర్మ కర్మములు, వల యనిన, యజ్ఞ, ధర్మములే వారి న్వమావము. "జీవతలు, బుషులుు పీతరుల్కు నమ_్త (ప్రాణులు, ధర్జుము--_వీనికి ఆశయులు వారే! కావున మీరు భూతలమునకు పోయి జనులను బాధింపుడు (పభువుయొక్క.. ఆ వాక్యములను విని దానవు లన్హే జేసిరి, ఇక హరణ్యాక్తుని మృతిచే దుఃభించు చున్న తల్లియగు దితిని నంజోధించి హిరణ్యకళపుడు ఈప్రకారముగ దైర్య పూర్వకవచనములను పలికెను __ భూతానామిహ సంవాసః (పపాయామివ స్యువతే ! ఖై వేనైకత సీతానామున్నీతానాం స్వకర్మఖిః ॥ [థీ తల్డీ దుఃఖంవకుము చలివందిరివద్దగాని, స్మతమఎదు గాని, వ్యూపారస్థలమందు గాని అనేకులు కలిసికొందురు, కాని వారు ఎక్కువసేపు ఉండరు. కొద్దిసేవటికి ఎవరి చారిన వారు వెడలిపోవు దురు, అశు తమ తవ కర్మానుసారము టైవవశమున జీవ్చులు కలిసి కొనుచు మరల విడిపోవుచు నుందురు, నిత్య ఆత్మావ్యయః శుద్ధః సర్వగః సర్వవిత్సరః ! ధత్తే ఒసావాత్మనో లిబ్లం మాయయా విసృజన్లుణొన్‌ 115 ళం! వ్వాన్తవముగ అత్మ నిత్యమైనది, శుద్ధమైనది, నర్వ వ్యానక మైనది, సర్వజ్ఞ మైనది, 'జేవేంద్రియాదుల కంక వేతైనది, అది అవిద్యచేత నే జేహోదులను నృష్టించి భోగ సాధనమగు నూత శై శరీరమును స్వీకరించుచున్నది,

యథామృసా _పచలకా తరవో౬ఒపీ చలా ఇవ! చకుషా (భామ్యమాణేన దృళ్యతే చలతీవ భూ94॥ "16 ఏవం గుజ్టైర్భామ్యమాణే మనస్య వికలః పునూన్‌ొ। యాతి తత్స్పామ్యతాం భదే హ్యాలిజ్లో లిజ్లదానీవ్‌ ॥ 17 నీరు కదలుచుండ అందు (వతివింబించిన వృత మున్ను కదలు చున్నట్టు తోచు. విధమొనను, కంక్లు తిరుగుచున్న పుడు భూమి యంతయు తిరుగు చున్నట్లు అగవడు పవిధమునను, వీవమయములవలన “మనస్సు తిరుగుచుండును చాన్త్రవముగ ఆత్త సై నిర్వికార మైనను, అఈ మనస్సుతో సమానముగ తిరుగుచున్నట్లు తోచును. ఆ.అత్మకు స్థూల బేహూముతో గాని, సూత త్ర "బేపబాముతో గాని వ్‌ విధమైన సంబంధమున్ను లేదు, అయినను నంబంధము కలిగియున్నట్లు తోచు చున్నది ఏష ఆత్మ విపర్యాసో హ్యాలిజ్లే లిజ భావనా ! ఏష (ప్రియాప్రియైర్యోగో వియోగః కర్మసంసృతిః॥ 18 సర్వ విధముల శరీర రహితమగు ఆత్మను శరీరముని భావిం చుటయే అజ్ఞానము _ దీనివలననే (వియ, అ్మవియ వస్తువులతో కలియుట, విడిపోవుట నంభవించుచున్నవి, దీనివలలననే కర్మలతో నంబంధ మేర్పడుట చే సంసారమున తిరుగాడవలసి వచ్చుచున్నది. సమృవక్స వినాశశ్చ శోకళ్చ వివిధః నృృతః ః అవివేకళ్చ చినా చ వివేకాస్మృతిరేవ చ॥ 18 జనుము, మరణము; అనేక విధములగు శోళములు, అవి 'వేకము, చింత, వివేక విస్ణరణము - వీనియన్నిటికిని కారణము, ఈ అజ్ఞానమే అయియున్నది, ఈవిషయమున మహనీయులు ఒక పురాతన ఇతిహానమును. చెప్పుదురు. దానివి వినుము

శీ20 ధాగవత రత్నాకరము పూర్వము ఉశీనర దేశమున సుయజ్ఞుడనురాజు ఉండెను అతడు యుద్ధమున

ఇతువులచే చంవబడెను అపుడు బంధువులందలు ఆ మృత దేహముయొద్ద విల -పించుచుండ యమధర్మరాజు బాలకునివేషమున అచటికి వచ్చి ఈథపకారముగ 'వొప్పెను _.. యమ ఉవాచ __

అహో అమీషాం వయసాధికొనాం

వివళ్యతాం తోకవిధిం విమోహః ।

య్యత్రాగతస్త్మత గతం మనుష్యం

స్వయం సధర్మా అపి ళోచ న్య పార్రమ్‌ ॥ 20

అతి థు

ఇఆయమధర్మరాజు చెప్పెను ___

/ ఇవాల ఆశ్చర్యకర మైన విషయము! వీరు నాకంకు ద్ద దారు, లోళములో జనులు పుట్టుట, చచ్చుట చూచుచు కూడ ఇంత విమోపహామును పొందుచున్నా శే! మనుజుడు ఎక్కడనుండి వచ్చినాడో అక్కడికి పోయినాడు, సీరందజుకూడ ఎవ్పటిశ్రై నను ఇఅచటికి వెళ్ళవలసియే యున్నారు, అట్టిచో విషయమును అపార్థము వేసికొని వల ఇట్లు దుఃఖంచుచున్నారు +

అహో వయం ధన్యతమా యద(త

త్యక్తాః పితృభ్యాం న విచ్చిన యామః |

అభక్యమాణా అబలా వృకాదిఖిః శ్రల్లి దండ్రులు మమ్ములను వదలివేసినారు. మా శరీరమందు వే ఇలమున్ను "లేదు, అయినను మూశే విధమైన చింతయు లేదు, తోజేళ్ళు మొదలైన హింనక జంతువులు మమ్ములను వమియు వజేయజాలవు, తల్లి గర్భమున ఉన్నపుడు ఎవరు మమ్ములను రత్మీం వసైనో వాలే ఈ జీవితమున మమ్ములను రత్మీంచుచునున్నారు.

వృన్దన- స్కంధము శీలషో య ఇచ్చయేళః సృజతీదమవ్య యో య ఏవ రక్షత్యవలుమృతే చ యః! తస్యా దిలాః (కీడనమాహురీ+తు _ శ్చరా చరం నిగ్రహసజ్‌ (గహే (వభుః ॥ నే అమ్మలారా ! నాశరహీతుడగు వ ఈశ్వరుడు లీలా పూర్వ కముగ ఈ జగత్తును నృష్టించుచున్నారో, పాలించుచున్నా రో, లయ మొనర్భుచున్నారో ఆ (వభువుయొక। శా ఆట బొమ్మయే ఈ (వవంచము. వారీచరాచర జగత్తునకు దండన గాని; పురస్కా- రము గాని ఒకంగ నమధ్ధు లై యున్నారు, పథి చ్యుతం తిష్టతి దిష్ట రక్షితం గృహే స్థితం తద్విహతం వినళ్యతి జీవత్యనాథోఒపి తదీకితో వనే గృహేఒపి గుప్తోఒస్య హతో న జీవతి ॥ వత్‌ కర్మ అనుకూలముగ నున్నచో చారిలో వదిలివేసిన వస్తువు గాని, వ్యక్షిగాని సురథీతముగా నుండగలదు, కర శై (వతికూలముగ నున్నచో ఇంటియందు జాగ_త్తగ ఉంచబడిన వస్తువుగానిి వ్యక్తి గాని కూడ నశించిపోవును, అన్లే వీ నపోయము లేకున్నశు బేవుని దయాదృస్టి చే అరణ్యమందుకూడ మనుజుడు చక్కగ (బతకగలడు, టైవము వివరీతముగ నున్నచో ఇంటియందు సురత్నీతముగ నుంచ బడినవాడు కూడ చనిపోవును, భూతాని శై స్తెర్నిజయోనికర్మభి రృవని కాలేన భవన్సి సర్వశః | న తత హాత్కా _ప్రకృతావపి సిత అ స్పస్యా గుజైరన్యతమో విబధ్యతే ॥ 24

శ? భాగవత రత్నాకళఘు, (పాణులందజి మొక్క మృళ్యువ్ర పూరత్వజన్నార్డి త కర్మాను సారము ఆయా సమయములందు నంభవించుచుండును, అక్లు చాని ననునరించి పుట్టుకయు సంభవించుచుండును, కాని అత్మ శరీరము శంకు అత్యంత భిన్నమై యున్నది. కనుక అది శరీరమందున్నను చానియొక్కల జనన మరణాది గుణములచే అంటక నుండును, ఇదం శరీరం పురషస్య మోహజం యథా పృథగ్భొతికమీయతే గృహమ్‌ | యథాదక్రై; పార్థివతై జసై ర్రనః కాలేన జాతో వికృత్రో వినళ్యతి ॥ బ్‌ మనుజుడు తన కంటిని, తన కంటె వేజుగ ఎట్లు తలంచునో, అది భౌతిక వస్తు సముదాయమే యని ఎట్లు భావించునో, అనే శో శరీరమున్ను మట్టితో వేయబడీనది అయి ఆత్మకంశ వేజుగ చున్నది లెజ్ఞానమువలన జీవుడు ఈ థరీర్సు తాసేయని భావించు చున్నాడు, బుడగలు మున్నగు సీటియొక్క వికారములునుః కండలు మున్నగు మట్టియొక్క వ కారములును, ఆభరణములో మున్నగు సువర్ణ ముమొక్క వి కౌారములును నిరి '్రంవబడుచు? అకా రము మారుచ్చు నళించుచ్చు నుండునట్లు వృద్ధిని జలము, రగు మున్నగు వ ల కాడ య వంచభాతములరొక్ల వికార మస కరీరము కొ అఆ యా నమయములందు వ చు చుండును, లం జన్మించుచు, వరిణమించుచు, నశించు యకఠానలో ద్రాగ్రషు భిన్న ఈయతే యథానిలో దేహగ పృథక్‌ స్థితః । యధా నభః సర్వగతం న సజతే థా స ట్‌ పుమాన్‌ నర్వగుణాళయు పరః॥ 2

శయందున్న అగ్ని, కళై కంయె చేజుగ నున్నట్లును? చేహ ట్‌ టు. ట్ల చుందున్న వటికిని వాయువునకు చానితో సంబంధము లేనట్లును, అకాశము సర్వత సమముగ ఉన్నప్పటికిని; -జీనియొక్క. గుణ చోమములకు అంటక నుండునట్లును, నమ్త "జీ హేంద్రియము అందును ఉండునదియు, వాని అశయమున్ను అగు ఆత్మయు వాని కంటె వేలుగ వానితో అంటక ఉన్నది, సుయజ్టో నన్వయం శేతే మూఢా యమనసుశోచథ ! యః (శోతా యోఒనువశ్తేహ సన దృశ్యేత కీర్తి చిత్‌ ॥ 27 ఓ అజ్ఞానులారా ! ఎవరి కొజుకు మోరు దుఃఖంచుచున్నారో? అట్టి సయజ్ఞన దుటనే పడీ ట్రే సయజ్ఞడను పేరుగల శరీరము ఇపుడు మాయె యున్నది మిరు దానిని చూచుచునే యున్నారు దీనియందు వినువాడ్సు, మాటాడువాడు ఎవడుంజెనో అతడు ఇంతవజకు ఎపు చును ఎవనికిని కనిపించక యే యున్నాడు' ఇపుడును అశ్లు కనిపించక న్నాడు, మజి దుఃఖ మెందుకు? నశ్రోతా నానువక్తాయం ముభ్యోఒవత్ర మహాను! । య స్త్రి హేస్టియహానాత్మా స చాన్యః (ప్రాణదేహయోః ॥ 2 శరీరమున ఇందియము లన్ని టియొక్క- చేష్టలకు “కారణ హైతమగ్సు (పాణము (వధానమైనది అయి యున్నవ్పటికి అది మె ట్లాడునది గాని, వినునది గాని కాదు. వల యనిన, అది జడ ఆశ్ర నద్ది, "చేహ, ఇంద్రియముల ద్యారా అన్ని పదార్థములను చూచు థః శరీర (వాణముల ఇండిటి కంశును -వేజుగా నున్నదిః భూ తేస్ట్రియ మనోలిబొన్‌ దేహానుచ్చావచాన్‌ విభుః స్ట్‌ ౧ సూప సేచ తేజసా! బి భజళ్యు త్సృజతి సహ్య్‌న్య స్తచ్బొపి గ వ రత్న వరిచ్చిన్న మైనది కాదు, వ్యాపక మైనది. అయినను . 'చభాతములు, ఇంద్రియములు మనస్సు - పనితో కూడి చేవ

శశిక భాగవత రత్నాకరము మ్లనువ్య వకు వతయ్యూది ఉన్నత, నీచ శరీరములను (గహించుచూ తిరిగి తన వివేక బలముచే విముక్తమగుచున్నది వ్వాస్తవముగ అది వీనియన్నిటి కంశె వేజుగ నున్నది యావల్లిజ్ఞాన్వితో హ్యాత్మా తావత్‌ కర్మ నిబన్ధనమ్‌ | తతో వివర్యయః శ్లో మాయా మయోగోఒను వ ర్తతే॥80 ఆ అత ్‌ నంచ (వాణములు వంచ క ర్మేందియములు, వంచ జ్ఞా నేయ్యదియములు, బుద్ధి, మనస్సు - అను ఈవదునేడు త త్తే ములచే వర్పడిన లింగశరీరముతో కూడియుండునంత వకు కర్ణ నులచే బంధింవబడుచున్నది, ఇట్టి బంధనము వలననే మాయా జనితములగు మోహము, దుఃఖము దానిని 'వెంటాడుచున్ని, వితథాఖినివేలోఒజయం యద్‌ గుణేష్వర్థదృగ్వచః ! అం ఉద, అన యథా మనోరథః స్వపష్నః సర్వ మైన్ద్రియకం మృషాః॥ 81 (వకృతియొక్క_ గుణములను, వానిచే నిర్మింపబడిన న స్తువు లను సత్యమని తలంచుట్క చెవుట నరికాదు మనోరథ మందలి కల్పిత వడార్థముల వలెను, న్వవ్నమందుూ కానుపించు వదార్థముల వలెను, ఇంద్రియముల ద్వారా గహింవబడునవి యంతయు మిథ్యయే అయియున్నది, అథ విత్య మనిత్యం వా నేహ కోచ ని తద్విదః ! నాన్యథా శరక్యతేక 'ర్హుం స్వభావః శోచతామితి ॥ త్రి కాబట్టే శరీరము, ఆత్మ - వీని తత్త స మెజులసవాడు అనిత్య మగు శరీరము కొలురకు గాని, నిత్యమగు ఆత '్రకొఆకు గాని శోకం వడు, జ్గానము దృథఢముగ "లేని కారణముచే శోకించు జనులయొక్క- స్వభావమును మార్చుట ాల కష్టము, ఏనం యూయమపళ్య న్త్య ఆత్మాపాయమబుద్రయః | నైనం (ప్రాష్ప్య్రథ శోచన $8 పతిం వరశతెరస్‌॥ 88 న! |. క పా.

ఓ రాణులారా! మారు మో మృత్యువును చూచుట "లేదు, ఈతని కొజన్సై వీడ్చుచున్నారు నూజు నంవత్సరముల వజకు ఈ (వశారముగ వడ్చిననుు మొత్తుకొనినను, చనిపోయిన ఈ వ్యక్తిని- మోరు పొందజాలరు

యము డీ _సకారముగ బోధించి ఆంతర్జాననుయ్యెను

తతః శోచత మా యూయం పరం చాత్మానమేవ చ!

క ఆత్మాకః పరో వాత్ర స్వీయః పారక్య ఏవవా।

స్వపరాభి నివేశేన వినా

జ్ఞానేన 'దేహినామ్‌ ॥ త్రిక

కాబట్టి పూరున్ను మి కొజకు గాన్ని "లేక ఇతరుల కొజుకు గాని దుఃఖంవకుడు, ఈ (వవంచమున ఆతా నెవడు? ఇతరు దెవడు! తనేమి? ఇతరులటేవి ? (ప్రాణులకు అజ్ఞానమువలననే ఈ స్వకీయ, వరకీయ ఫావము కలుగుచున్నది. ఈ భేద బుద్ధికి వేజొక కారణ మేమియు లేదు, నారరుడు చెప్పెను __

ఓ ధర్మరాజా! తదువరి హిరణ్య కశిపుడు (వవంచమున తిరుగు లేని చకవర్హిగను, అజేయుడుగను ఉండదలంచి మందర వర్వత (ప్రాంతమునకు పోయి ఘోర తవస్సు చేయదొడగెను. ఆ తపోగ్ని చే లోకములు తపించగా చేవతలు (బవ్మూ బేవుని యొద్ద కేగ మొట పెట్టుకొనగా, (బ్రహ్మా బేవుడు పారణ్యకశళిపుని కడకు పోయి- “ఓయీ! సీతవస్సుకు మెచ్చితిని. వరమును కోరుకొనుము" అని అతనితో వెప్పెను, అపుడు హిరణ్యకశిపుడు తాను ఏ (పాణి చేతను, భూతలమందు గాని ఆకాశమందు గాని చంవబడకుండు నట్లును, తాను పక చృ(_తాధివతియైన న్మమాట్టు కావలెననియు* కోరుకొ నెను, (ైహ్మా బేవు డా వరముల నొనంగి వెడలిపోయెను.

తజ్షసనరి హీరణ్యకశిప్రుడు లోకములన్నిటిని జయించి. విచ్చల విడిగ తిరుగసా?ాను, స ఇక్టం నిర్జికకకుబే కరాడ్‌ విషయాన్‌ (పియాన్‌! యథోవజోషం భుజ్జానో నాతృవ్యదబజితేస్ది్ర్యియః ॥ కీర్‌ "ఈ (వకారముగ హిరణ్యకశిపుడు దిగ్య్విజయము శగావించ్చి వకచ్భ(తాధివతిమై, తన (వపీయమైంన విషయములను అనుభవింవ దొడ గను కాని ఇన్ని అనుభవించినను అతనికి తృప్తి లేకుండెను, వీలయనిన్త అతడు ఇంద్రియములకు దాసుళై యుంజెను గడా ! హిరణ్య కశిపుని కరోరళశాసనముచే లోకపాలురు థీతిల్లి భగవంతుని శరణు =జొందిరి వారు భగవానుని ఇట్లు ప్రా్చి ిచిరి ___ తస్యై నమోఒన్తు కొష్టాయై య,త్రాత్మా హరిరీళశ్వరః | యద్లత్వా ననివ ర్తన్తే శాన్హాః సంన్యాపినోఒమలాః॥ శ్రీ ఎచట నర్వాత యగు జగదీశ్వరుడై న (క్రీపారి నివసించు -చున్నాడో దేనిని పొంది కాంతులును, నిర్శలుకును అగు నన్నా్యా సులు, మవోత్కులు తిరిగి రాకయున్నారో, భగవానుని అట్టి వరం ఛామునకు మేము నమన్క-రించుచున్నా ము. ఒకనాడు ఆ ేవతలకు భగవద్వాణి ఈ వకారముగ విని కంచెను - “ఓ ేవతలారా! భయవడకుడు, యదా దేవేషు వేదేషు గోషు వ్మిపేషు సాధుషు! ధర్మే మయి చ విద్వేషః స వా ఆకు వినళ్యతి॥ 87 ఎపుడు ఎవడైనను బేవతలను, "వేదములను గోవులను “బన్మానిష్టులను సాధువులను, ధర ్రమును, నన్ను 'జ్వేమించుచో, "అపు డాతని వినాశము. శీఘముగ సంభవించును, ఎపుడా హిరణ్యకళిపుడు కాంతచిత్తుడను తన కుమారుడ్తైన (వ్రస్లోదునకు శదోహమొనర్చునో అపుడా దానపుని నేను తప్పక హతమార్చెదను* ధర్మరాజా:

వ్వవ్హన్లు ,వ్ముంందధ్రము ఉగ షారణ్యకశిపునకు నలుగురు కుమారులు కలరు. అందు (ప్రహ్లాదుడు అందజి శంథెన్తు చిన్నవాడు కాని గుణములందు అందటికం'పెను "పెద్దవాడు. . (బహ్మణ్యః శీలసమృ్బన్నః సత్యసన్టో జిలేన్ది్రియః ఆత్మవత్సర్వభూతానామేకః (పియనుహృత్తమః॥ 588 (వస్తోదుడు (బ్రహ్మా ్రగ్యాడు చ్‌ సంవన్నుడు సత్యనంధుడు, -జిలేంద్రియుడు, సమస్త (పాణికోట్లను తనవలె మూచుకొనువాడు, ఆందటికిని వరమ విత్రుడ్కు హిిలైవీ. అయియున్నాడు దాసవత్సం న తార్యాజ్హః పితృవద్దీనవత్సలః 1 (భాతృవత్ప్సదృశే స్నిగ్లో గురుష్వీశ్వర భావనః | విద్యార్ధరూప జన్మాఢ్యో మాన స్తమృ వివర్షితః॥ 8% అతడు "పెద్దలకు డాసునివలె పాదాభివందన మాచరించును, తనతో నమానవైంన వారిని సోదరునివలె (ేమించును గురుజను లందు భగవడ్భావన కలిగియుండును. విద్య, ధనము, సౌందర్యము, కలీనత్వము కలిగియున్నవ్పటికిని గర్వ మతనికి లేనే "లేదు, గుళైరలమపంఖ్యే మైర్మాహాత్మ్యం తిస్య సూచ్యతే | వానుదేవే భగవతి యస్య నైైసర్గికీ రతిః ॥ శ0 అతని మహివును వర్చించుటక్రై చక్కు. గుణములను చెవ్చ నవసరము లేదు, భగవంతుతగు (శ్రీకృష్ణుని పాదములందు స్వాభా చికమైన, జన్మతో పుట్టినదైన, భక్తి ఒకటియే అతని మహిమను 'వెల్లడించుటకు చాలును న్యస్త్మకీడనకో బాలో జడవత్తన్మ న_స్తయా | కృష్ణ్మగహాగృహీతాత్మా న వేద జగదీ దృశమ్‌ ॥ శ]

428 భాగవత రత్నాకరము (వస్లోదుడు చిన్నవ్చటినుండియు. ఆట పాటలను వదలివేసి భగవంతుని ధ్యానించుటయందు జడునివలె తనయుడై యుండు వాడు, భగవంతుడగు (శ్రుకృళ్ణునియొక్క- అనుగహామను [గ్రహము ల్తతని వృ్యాదయమును జగత్తును గూర్చిన స్పృహాయీ లేకుండునంతటి త్మీవనముగ లాగి వై చినది స ఉత్తమ ల్లోక పదార విస్తయో_ ర్ని'షేవయాకిజ్బున సజ్ల అబ్దయా | తన్వన్‌ పఠాం నిర్వృతి మాత్మనో ముహు ర్దుఃసజ్లదీనాన్య మనః శమం వ్యధాత్‌ ॥ 42 (శ్రీకృష్ణుని పాదకమలముల యొడల ఇట్టి భక్తి అంకితులై న భగవద్భ క్తులగు మవోతు స్తల సాంగత్యము చేతనే లభించుచున్నది* దీని ద్యారా అతడు న్వ్యయముగ వరమూానందమున మగ్ను డై యే యుండును మటియు ఎవరి మనస్సు దుస్సాంగత్యమువలన మహో దీనమై యుండునో అట్టి వారికికూడ అతడు దుర్త భమగు శాంతిని. (వసాదించుచుండును లా ఒకనాడు హిరణ్యకశిపుడు తన ప్యతురైన (ప్రహ్లాదుని (శ్రేమతో ఒడిలో కూర్చుండబెట్టుకొని “సీ కేన ఇష్టమా తెలుపుమ"ని యడిగెను అపుడు వ్రహ్లాదు కిట్లు చెప్పెను (వహ్లాద ఉవాచ తత్సాధు మన్యేఒనురవర్య దేపొనాం సదా సముద్విగ్నధియా మసద్‌ గహాత్‌ ; హిత్వాఒఒత్మ పాతం గృహమన్థ కూపం వనం గతో యద్ధరిమాశయేత ॥ శ (ప్రహ్లాదుడు చెప్పెను __ (వవంచమున (పాణికోట్ల్టు “నేను, నాది అను అనత్యభావము నందు వడి. నదా అకాంతుతై యున్నారు. అట్టివారు తమ

అధఃవతనమునకు మరూూలకారణమగు - గడ్డి చే కవృ్చబడిన చీకటి సూతి వంటి - ఈ గృహము (విమయ వ్యా మోహమును)ను వదలి పెట్టి వనమునకు వెళ్ళి భగవంతుడగు. (శ్రీహరిని శరణు బొంద వలెను,

ఆ మాటలు విని హిగణ్యకిళిపుడు నవ్వి ఎవరో అకని బుద్ధివి చెడగొట్టిరి అని తలంచెను తదుపరి దైత్యు లాతనిని గురు నివానమునకు చేర్చగా, అపుడు గడవులగు పురోహితులు ఇట్టి విపరీత బుద్ధికి కారణమేమని (ప్రహ్లాదుని యడుగ అక్కడిట్లు (ప్రత్యుత్తర మిచ్చెను ప్రహ్లాద ఉవాచ __

స్వః పరశ్చేత్య సద్గ్ద్రాహః పుంసాం యన్మాయయాకృతః విమోహితధియాం దృష్ట స్తస్మె భగవతే నమః ॥ శీథీ 1వహ్లాదుడు చెప్పెను __ " ఎవరి బుద్ధి మోస్మాగ_న్తమై యుండునో, అట్టి వారి యంబే భగవంతుని మాయవే “నాది, ఇతరులది” అను భేదభావము కను పేంచుచున్నది, మాయాధిశుడగు ఆ భగవానునకు నమస్కా-రము, స యదాన్మువతః పుంసాం పళుబుద్దిర్విభిద్యతే । అన్య ఏష తథాన్యోఒహమితి ఖేదగతాసతీ ॥ శీఫ్‌ ఆ భగవంతుజే కరుణించినపుడు జీవుల పాశవికబుద్ధి నళించి పోవుచున్నది, ఇట్టి వశుబుద్ధి వలననే *ఇది నేను ఇది నాకం "వేజు అను నట్టి భీదభావము కలుగుచున్నది. యథా (భ్రామ్యత్యయోబిహ్మన్‌ స్వయమాకర్ష సన్నిధా | తథా మే భిద్యతే చేతశ్న(క పాజేర్యదృచ్చయా॥ 46 నూదంటురాయి నమూోవమున నూది ఈడ్వబడునట్లు చక 'పాణియగు భగవంతుని ఇచ్భాశ క్షీ ఛే నా మనస్సున్ను సంసారము నుండి వేతళై వారి వై పునశే ఆకర్షిందబడుచున్నది,

క్ష బాగనళ రళ్నాకరోము తదునరి ఒకనాడు పోరణగ్టకళపుడు (ప్రహ్లాదుని తన ఒడిలో కూర్చుండి జెట్టుకొనిగరువుయొద్ద ఏమి నేర్చుకొనినద్‌ చెన్పుమని యడుగగా అంకట (పప్లోమ డిట్లా ఇప్పెను, (శ్రవణం కీర్తనం విష్ణోః స్మరణం పాద సేవనమ్‌ | ఆర్బనం వసనం దాస్యం సఖ్యమాక్మ నివేదనమ్‌ ॥ 47 ఇతి పుంసార్చితా విష్ణా భ _కిశ్చేన్నవ లక్షణా | | (క్రియతే భగవత్యద్ధా తన్మన్యేఒధీక ముత్తమమ్‌ ॥ 8 నాయనా! విష్ణుభగవానుని యెడల కలిగియుండు భక్తి తొమ్మిదె పధములుగ నుండును - (శ్రవణము, కీర్తనము, న్మృరణము' పోదసేవనము, అర్బనము, వందనము దాన్యము, నఖ్యము అళ్ము నివేదనము, భగవంతుని యెడల ఈ తమి శ్రది విధములైన భి కలిగియుండు.కు.. ఉిత్తమమగు అధ్యయనమని నేను తలంచు చున్నాను, ఆ మాటలు విని హిరణ్యకశిపుడు “ఈ జోధ ఎక్కడ సంపాదించినావిని యడుగగా (ఫ్రహ్లాదు డిట్లు చెప్పెను మతిర్న కృళ్టే పరతః స్వతో వా మిథోఒభిపద్యేత గృహ్మవతానామ్‌ అదా న్తగోభిర్విశతాం తమిిసం పునః పునళ్చర్విత చర్వణానామ్‌ ॥ 49 తండ్రీ! (వవంచమున జనులు తమ ఇంద్రియములు వో మందు లేని కారణముచే అనుభవించిన విమయములనే మరల మరల అనుభవించుటకై. సంసారమను ఘోరనరకము వైపునకు పోవు చున్నారు, అట్టి గృపోన క్తుల బుద్ధి చానంతట అదికాన్సి ఇతరులు 'నేర్ప్చుటచే గాన్మి తనవంటి వారి సాంగత్యమువలన గాని భగవంతు డగు (శ్రుళృష్ణాని యందు లగ్నము కాదు.

న తే విదుః స్వార్ధగతిం హి విష్ణుం దిరశయాయ్‌ బహిరర్ధమానినః.। అగ్ధా యథానెైరుపనియ మానా వాచీ శత న్య్యామురు దామ్ని ఐద్దాః ॥ ర్‌0 వాని అ ఎవరు ఇంద్రియములకు గోచరించు చావ్యూ విషయములను. వుహా ఇష్టముగ తలంచి మూర్థ త్వముచే (గుడ్డివారి వెంట (గుడ్డి వారివలె గోతిలో వడుటకై పోవుచున్నారో,- మజియు కామద కర్శలను దీర్ధ్ప బంధ నమందు బంధింవబడీ యున్నారో, అట్టివారికి, తమ స్వార్థము, వరమార్థము భగవంతుడగు విళక్షువేయనియు, వారిని. పొందుటచేతనే నము _న్త పురుషార్థములు నంప్రావ్త మగుననియు.. నైషాం మళిసావ దుర్ముకమాజ్‌ (ఘం అనీ స్పృళత్యనర్థాపగమో యదర్థః। మహీయసాం పాదరజోఒభిషేకం నిష్కిజ్బునానాం న వృ్యణీత యావత్‌ ॥ న! ఎవరిబుద్ధి భగవంతుని పాదకమలములను స్పృశించినదో, అట్టివారి జనన మరణ రూవమగు అనర్థము పూర్తిగ నళించిపోవు చున్నది, ఎవరు భగవద్భ క్తుల్సగు మవోగ్ముల పొాదథూళియందు స్నాన మాచరింవకున్నారో, వారి బుద్ధి భగవచ్చరణములను సృశింప నేరదు, ఎ (ప్రహ్లాదుడు ఈ (ప్రకారముగ చెప్పి ఊరకుండెను ఆ మాటలు వినగానే హిరణ్యకశిపుడు పరమకృద్దుడై అతనిని చంపి వేయటకై సేవకులకు ఆజ్ఞ నొసంగెను. వారు (తిళూలములు మున్నగునవి తీసికొని అతనిని వాధించదొడగిరి, పరే బ్రహ్మణ్య, నిర్హేశ్యే భగవత్యఖిలాత్మని | యుక్తాత్మన్య ఫలా ఆసన్నపుణ్యస్యేన సత్కి09యాః3 08

తతి భాగవత రత్నాకరము అపుడు (వహ్లాదుని చిత్తము మనస్సునకు, వాక్కునకు అగో -చరుడును, నర్వాత్మయు, శమన్త శక్తులకును ఆధారభూతుడును వర (బ్రహ్మమును అగు ఆ వరమాత శ్రయందు లగ్నమై యుండెను, "కావున ఆ దైత్యుల (వపహోరములన్నియు - ఛాణ్యహీనుల (క్రియల వలె - వ్యర్థములై పోయెను, (ప్రహ్లాదుని శరీరముపై ఒక్క గాయమైనను లేకుండెను అది చూచి తండ్రి “యగు హిరణ్యకశిపుడు ఆతనిని ఏదియో విధముగ చంపించవలెనని నిశ్చయించి -మదించిన ఏనుగులచే (కొక్కించెను, విషససర్పములచే కటిపించెను, కొండలపై నుండి దొర్జించెను _ కాని (ప్రహ్లాదుని స్వాస్థ్యము చెక్కుచెదరలేదు. అపుడు పారణ్యకశళిపుని అదేళముచే గురుప్యుతుల్లై న ళండ, అమార్కులు ఐదు సంవత్సర 'ప్రాయముగల ఆ (ప్రహ్లాదుని పాఠశాలకు గొనిపోయి ధర్మః అర్థ కానుములను మూడు పురుషార్థములను గూర్చి టోధింప దొడగిరి కాని వారి ఆటోధ (ప్రహ్షాదునకు -నచ్చలేదు. ఒక దినమున (ప్రహ్లాదుడు తన తోటిబాలురను పిలిచి వారికి ఈ విధ ముగ టోధింవదొడగెను కౌమార ఆచరే.త్సాజ్లో ధర్భాన్‌ భాగవతానిహ ; దర్లభం మానుషం జన్మ తదప్య(ధ్రువమర్ధదమ్‌ ॥ ర మిత్రులారా |! ఈ (వవంచమున మనువమ్యజన్న చాల దుర్లభ "మైనది. దీనిద్వారా నాశరహితుడగు వరమాత ను జనులు వొంద గలరు, కాని ఈ జీవితము ఎప్పుడు పూ రి అయిపోవునో తెలియదు, కాబట్టి బుద్ధిమంతుడగువాడు యావనము, వార్ధక్యము వజకు వేచి యుండక మాల్య కాలముననే భగవంతుని (ప్పాప్తిని కలుగజేయు సాధనలను అనుష్టించవ లెను, యథా పొ పురుషస్యేహ విష్ణోః పాదోప సర్బణమ్‌ యదేష సర్వభూతానాం (ప్రియ ఆత్మేశ్వరః సుహృత్‌॥ 64 ఈ మనువ్యు జన్మ్హయందు భగవంతుని పాదములను శరణు బాందుటయీ జీవితముయొక్క_ సఫలత్వమైయున్నదది, వల యనిన

భగవంతుడు నమ_న్త [పాణులమయొక్క- (వభువు, మిత్రుడు, (పియ. తముడు, అత్మ అయియున్నారు, సుఖమెన్షియకం దైత్యా దేహయోగేన దేహినామ్‌ | సర్వత్ర లభ్యతే దై వాద్యథా దుఃఖమయత్నతః॥ 55 సోదరులారా ! ఇంద్రియములచే ఏ సుఖమనుభనింవ బడు. చున్ననో, అది వజవ '్రాయందై నను కర్శానుసారము - ఏ [వయ త్ను చేయక'నే దుఃఖము లభించునట్లు - సర్వత లభించు చున్నది. త(త్చ్రయాసో న కర్తవ్యో యత ఆయుర్వయః పరమ్‌, న ఠథా విస్పతే క్షేమం ముకుస్స చరణామ్చుజమ్‌ ॥ 68 కాబట్టి సాంనారిక సుఖము కొజుక్రై (వయత్నించవలసిన: అవసరము లేదు, వలయనగా, న్వయముగ లభించు వస్తువుకొజుకై వర్మిశమచేయుట ఆయుస్సును, శక్రిని వ్యర్థవరచుట యే యగును, ఎవరు దీనియందు తగులొగ-ందురో వారికి భగవంతుని వరమ మంగళ రూవములగు పాదకమలములమొక్క- (పాద్తి కలుగ కుండును, తతో యతేత కుళలః కేమాయ భయమాశ్రితః | శరీరం పౌరుషం యావన్న విపద్యేత పుష్కులమ్‌ ॥ ర్‌? మనలను ఎన్నియో భయములు వీడించుచున్నవి కాబట్టి భగవ్యత్పాప్పికి కావలిసినట్టి ఈ శరీరము రోగ్యగ_న్తము, శోకాది (గ_స్తము కానంతవజకు, మృత్యు ముఖమున వడనంతవజకు, బుద్ధి వంతుడగువాడు తన (శేయస్సుకొజుక్షై (వయత్నించవలయును. పుంసోవర్షళతం హ్యాయు స్పదర్ధం చాజితాతృనః 1 నీష్కలం యదసా ర్యాత్యాం 'శేతేఒస్థం 'పాపిత స్తమః॥ 6కి 28

ప! బాగవనత రత్నాకరము మనుష్యుని పూర్తి ఆయుస్సు నూజు నంవత్సరములు, ఎవరు "తమ ఇందియములను వశమందుంచుకొన లేరో వారి ఆయుస్సులో "నగము భాగము వృథాగా గడచిపోవుచున్నది, వలయనిన, వారు "ర్మాతియందు భఘోర తమోగణముచే (గ్రసింవబడీ నిదురించు చున్నారు. ముగ్ధస్య బాల్యే కౌమారే [క్రీడతో యాతి వింళతిః। జరయా (గ_స్త్సదేహస్య యాత్య కల్పస్య వింశతిః॥ 68 కాల్య "కాలమును మంచి, ఇిడ్డ _ వీనిని గూర్చిన జ్జానము జునులకు ఉండదు, తరువాత కౌమార స్థితియందు ఆట పాటలలో వారు నిమగ్న లైయుందురు, ఈ (వకారముగ ఇరువది నంనత్ప్సర యులు వృథాగా గడచి పోవుచున్నవి, ఎపుడు వృద్ధావ్యము భ్‌రీర మున దాపురించునో అపుడు చివజి ఇరువది నంవత్పరములు ప్‌మి వేయుటకును క్షి ఉండదు, దురాపూరేణ కామేన మోహేన చ బలీయసా |! శేషం గృహేషు స్తస్య పమ త్తస్యాపయాతి పొ॥ €0 ఇక మిగిలినది మధ్య ఒకింత ఆయున్దాయము.. దానిలో పూర్తికాని పెద్ద వెద్ద కోరికలు, బలాత్కారముగ వట్టుకొను “మోహము, గృవోదులందు ఆన క్షి మున్నగునవి జీవుని "వేధించు చుండును, వానివలన అతనికి క _ర్తవ్య మేదియో, అకర్తవ్య కుదియో తెలియకనుండును, ఈ (వకారముగ మిగిలిన కొంచెము ఇజీనితమున్ను చేయి జూరిపోవుచున్న ది, కో గృహేషు పుమాన్స క్రమాత్మానమ జికేన్దియః । 'స్నేహపాశై రృృడ్రే రృద్దముత్సహేత విమోచికుమ్‌ ॥ 61 చైత్య చాలకులారా! ఎవనికి ఇం[దియములు వళమందు వో, అట్టి వాడెవడు గృపహూమందాన కడై, మాయ యొక్క

వవ్లమ స్కంధము శీకిక్‌ చమత్వము యొక్క బలమైన ఉచ్చునందు తగుల్కొ-నియున్న శన్ను దానినుండి విడద్‌సికొనుటకు సాహాసింవ గలడు ? కో న్వర్థతృష్ణాం విసృజేత్‌ (ప్రాణీభ్యోఒపియ ఈప్పితః। యం (క్రీణాత్యనుిః పేషై (స్తస్క_రః 'సేవనకో వణిక్‌ | 68

వౌణములనుకూడ లెక్క వేయక నంపొదించునట్టియు, కావుననే (పాణముల కంశుకూడ అధిక వాంఛనీయమయైనదియునగు ధనముయొక్క_ తృష్టను ఎవడు వదలగలడు 1

కథం [సియాయా అను కమ్చితాయాః

సజ్ణం రహస్యం ఠచిరాంశ్చ మన్రాన్‌ !

సుహృత్సుచ 'స్నేహసితః శికళూనాం

కలాక్షరాణా మనురక చిత్త ॥ 88

అతి అటో

ఎవడు తన (వియవల్ని యొక్క. వకాంతననావానము, అమె (పేమ, ముచ్చ్వమైన వాక్కులు, ఆమె తియ్యని నలబోలు మున్నగు వానియందు మిగుల అన క్తుడై యుండునో, బంధుమి_తాదుల స్నేవా పాశమందు బంధింవబడునో, చంటిపిల్లల చిలుకవలుకులచే ఆశర్షింవ బడుచుండునో, అట్టివాడు వారి సెట్లు విడువగలడు ?

ప్యుతాన్న్మరంస్తా దుహి త్రూర్చ్భృాదయ్యా

(భ్రాత్యూన్‌ స్వస్యూర్వా పితరౌ చ దీనా।

గృహాన్‌ మనోజ్ఞోరుపరిచ్చదాంళ్చ

వృత్తీళ్న కుల్యాః పళుళృత్య వర్షాన్‌ 1 (4

ఎవడు తన ప్యుత్రులు, పుత్రిక లు సోదరులు, సోదఠీలుు దీన స్థితిని పొందిన తల్లిదండ్రులు; సుందర బహుమూల్య సామ్మగులతో గూడిన గృహములు, వరంవరాగతములగు జీవన సాధనలు, పశు వులు "సేవకులు - వీనియొక్కూ నిరంతర నరణయందు (వీతిని గొని యుండునో అట్టివాడు వాని నెట్లు వదలగలడు 1

ఒకరిది భాగవత రత్నాకరము త్యజేత కోశస్కృృదివేహ మానః కర్మాణీ లోభాదవి తృప్త కామః బొవస్ట్య జై హ్వ్యూర బహు మన్యమానః కథం విరజ్యేత దురన్హ మోహః ॥ గీత్‌ జననేంద్రియ, రననేందియముల మొక్క సుఖములనే నర్వ న్యముగ నెంచువాడును, భోగవాననలందు తృప్రిని బొందనివాడును లోభవశమున ఒక కర్గ తరువాత మజియొక కర్మను చేయుచు వట్టు పురుగువలె తన్ను ఇంకను గట్టి బంధనమున వడ వేసికొను వాడును, మోహమును అంతము లేనివాడును అగు మనుజుడు ఆయా భోగ్య వచదార్థముల యెడల ఎట్లు విరక్తి గలిగియుండును * మజీయు వాటి నెట్లు వదలగల్లును న్‌ కుటుమృపోషాయ వియన్‌ నిజాయు ర్న బుధ్యతేఒర్థం విహతం (ప్రమత్తః | సర్వత్ర తాషతయ దుఃభితాత్మా విశ్తేషు నిత్యాభి నివిష్ట చేతా విద్వాంశ్చ దోషం పరవి త్తహర్తుః (పేశ్యేహ చాథావ్య జితేస్ప్రియ స-_ ణా “ది నా కుటుంబము - అను భావనచే దానియందు మునిగి, అద్రాని పాలన పోవణముల కొజకై. జీవ్రడు తన అమఃల్యమగు ఆయుస్సును గడిపి వేయుచున్నా డు, మజీయు తన జీవితముయొక్క-- వ_స్తవిక ఉభ్రేశ్యము (మోశతము) నశించిపోవుచున్నదని అతనికి “శ లియుట లేదు. ఇట్టి (వమాదమునకు వాడ్డు "లేకున్నది. ఈ (క్రియ

లండు సుఖము లభించినవో, అదియొక విధముగ నుండెడిది, .శొని ఎచకచటకు అతడు పోవుచున్నాడో, అచటచట తావ్యతయములు అతని హృదయమును 'వేధించుచునే యున్నవి, ఇట్లున్నను అతనికి వైరాగ్యము కలుగుట లేదు, ఎంత ఆశ్చర్యము ! కుటుంబమ్సురొంక్క- మనుత్వములో వడి అతడు చాల అజ్యాగతగ నుండుచున్నాడు, అతని మనస్సు ధనమును గూర్చిన చింతనయందు మునిగిపోయి, సోరత్వము పోవమని యొజింగయు. కోరికలను అదుపులో నుంచు ళొన లేక ఇందియములయొక్క_ భోగలాలనవలన ఇతరుల ధనమును దొంగిలించు చున్నాడు,

విద్వాన షీళ్టం దనుజాః కుటున్పుం

పుష్టన్స్వతలతోకాయ న కల్పతే వైః

యః స్వీయ పారక్య విథిన్న భావ-

_స్తమః (ప్రవద్యేత యథా విమూఢః ॥ 08

సోదరులారా ! ఎవడీ (వకారము తన కుటుంబ విమయమంజే మునిగియుండి భగ వద్భజన ఎన్నడును చేయకుండునో, అతడు విద్వాంసుడై నను వరవమూాత స్రాయొక్క- (పా్తి అతనికి కలుగజూలదుః చీలయనిన, స్వ, పర భీదభావము ఉండుటవలన అతనికి అజ్ఞానులతో సమానముగ తమళవధానమగు గతి లభించుచున్నది,

యతో న కళ్చిత్‌ క్వచ క్యతచిద్‌ వా

దీనః స్వమాత్మాన మలం సమర్థః |

విమోచితుం కామదృశాం విహార

కీడామృగో యన్నిగడో విసర్గః ॥ 40

ఎవడు కావినులయొక్క- [క్రీడా మృగముగ వర్తించు నో ఎవడు నంతానమను సంకెళ్ళను తన పాదములకు తగిలించుకొనునో.

శ౦కి * భాగవత రత్నాకరన్వు అట్టివాడు ఎవడైనను, ఎచమైనను, వీ (వకారముగనై నను తన" ఉద్ధారమును కలుగ జేసికొన జూలడు, తతో విదూరాత్‌ సరిహృత్య దైత్యా ద్రైక్యేషు సజ్గం విషయాత్మశేషు | ఉపేత నారాయణ మాదిదేవం స ముక్త సబ్గెరిషితోఒప వరః ॥ 0 ఇ క! కావున సోదరులారా! మిరు విమయానక్తుతై న దైత్యుల సాంగత్యమును దూరము నుండియే వదలివేయుడు, మజియు అదొ "జేవుడై న భగవంతుడగు నారాయణుని శరణుబొందుడు, వలయనగా నంసారముయొక్క_ అనక్షిని విడిచిన మహాతు లకు భగవంతుడే వరమగతి అయియున్నారు, న హ్యచ్యుతం (పీజయతో బహ్వాయాసో౬ఒనురాత్మజాః ! ఆత్మత్వాత్‌ సర్వభూతానాం సిద్దత్వా దిహ సర్వతః ॥ 1 మిత్రులారా! భగవంతోని (వనన్నునిగ జేయుటకు ఇద్ద వర్శిశమ గాన్హి వయత్నము గాని చేయనవనరము లేదు. వలో యనిన వారు నమస్త పాణులయొక్క. ఆత శ్ర అయియున్నారు మజియు సర్వత్ర నర్వులమొక్క నతా రూవమున న్వయంసిద్ధ మైన వస్తువు అయియున్నారు, భౌతికేషు వికారేషు భూకేస్వథ మహత్చుచ ॥ 72 గుణేషు గుణసామ్యే చ గుణవ్యతికరే తథా । ఏక ఏన పరో హ్యాత్నా భగవానీశ్వరోఒవ్యయః ॥ 8 (బస్మూ దేవుడు “మొదలుకొని తృణము వజకుగల ెద్దవి, చిన్నని అగు నమ_న్త _పాణులందును, పంచ భూతములచే చేయ

బడిన వస్తువులందును, వంచ భూతములందును, సూత్ను తన్మాత్ర లందును, మహ _త్తత్వమందును, (తిగుణములందును, గుణముల" సామ్యావస్థయగు (వకృతియందును, నాశరహితుడగు ఒకే వర మాత్మ "'వెలయుచున్నారు వారే నమన్త సౌందర్య, మాధుర్య. ఐశ్వర్యము యొక్క_ఒ నిధి అయియున్నారు, (ప్రత్యగాత్మ స్వరూపేణ దృశ్యరూపేణ చ స్వయమ్‌ | వ్యాప్యవ్యాపక నిర్హేశ్యో హ్యానిర్దేశ్యోఒవికల్పితః 1 ₹ఓ వారే అంత ర్యామిగను, (ద్రష్టగను ఉన్నారు, వానే దృశ్య

• జగ్యద్రూూవమునను ఉన్నారు అనిర్యచనీయులును, వికల్చ్పరహితులును- అయియున్నను (దష్టః దృశ్యము, వ్యావ్యము, వ్యావకము-ఇత్యాది రూవమున వారియొక్క నిర్వచనము "కావింవబడుచున్నది, వాన్త వముగ వారియం బేవిధమైన వికల్పమున్ను లేదు. కేవలానుభవానస్షస్వరూపః పరమేశ్వరః ॥ మాయయా న్షర్రితై శ్వర్య ఈయకే గుణ సర్షయా॥ 76 ఆ భగవానుడు శేవలము అనుభవ న్వరూపులును, అనంద స్వరూ పులును అగు పర మేశ్వరుడే అయియున్నారు, గుణమయ మగు సృష్టి. ఒనర్భు మాయద్వారా వారి ఐశ్వర్యము కవ్చబడి యున్నది, అమాయ తొలగగనే వారి దర్శనమగు చున్నది. తస్మాత్‌ సర్వేషు భూతేషు దయాం కురుత సొహృదమ్‌ | ఆనసురం భావమున్ముచ్య యయా తుష్యత్యధోతజః 1 74 కాబట్టి మోరు మో దైత్య స్వభావమును, ఆసురీ నంవ త్రినిః వదలిపెట్టి నమ_న్త ('పాణులయెడల దయ కలిగియుండుడు, (ేమతో వారికి హీతము చేయుడు, దీనిచే భగవంతుడు [వనన్నుడగును తుష్టే చ తత కిమలభ్యమన న్త ఆద్వ్యే కిం తైర్గణ వ్యతి కరాదిహ యేస్వ సిద్ధాః ॥

ధర్మాదయః కిమగుణేన చ కాజ్జీతేన

సారం జుషాం చరణయోరుపగాయతాం నః ॥ క!

ఆదినారాయణుడును, అనంతుడును అగు భగవంతుడు 1చనన్ను డైనచో ఇక లభించని వస్తువేది కలదు? ఇపాలోక, వర “లోకముల కొజవై వ్‌ ధర ౧ అర్థాదుల అవశ్యకత -కెలువబడినదో అవి గుణముల వరిణామముచే (వయాసలేకయే నస్యయముగ లభించు నై యున్నవి, ఎపుడు మనము భగవంతుని చరణామృతమును వింద దొడగుదుమో, వారి నామములను గుణములను కీర్పింవ 'దొడగుదుమో, అపుడు మనకు ఇక మోచముయొక్క్యా ఆవళ్య కత యేమి?

ధర్మార్ధకామ ఇతి యోఒభిపితన్త, వర్గ

ఈతకు (తయ నయదమౌ వివిధాచ వార్తా:

మన్యే తదేతదఖిలం నిగమస్య సత్యం

స్వాత్యార్చ్పణం స్వనుహృదః సరమస్య పుంనః ॥ 78

శాన్రుములందు ధర్మము, అర్థము, శామము - అను ఈ ఇమూూడు.. పురుషార్థముల యొక్క వ్లన కలదు, కర్ణ కాండ, “తర్క శాన్ర్రము, దండనీతి, జీవన సాధనలు _ ఇవియన్నియు వేద వతి పాద్యములగు విషయములు కాని వరము హితైమీయు, పర మ పురుషుడును అగు భగవంతుడైన (శ్రీహరికి అత శ్ర నమర్పణము వేసికొనుటయందు అవి నవోయవడినచో అపుజే వానిని సార కణుగ -నేశు తలంచెదను, లేనిచో అవియన్ని యు నిరర్ధకములే యగును,

జ్ఞానం తదేశదమలం దురవాపమాహ

నారాయణో నరసఖః కిల నారదాయ ।

ఏకా న్తినాం భగవత స్తదకిఇ నానాం

పాదారవిస్ష రజసాఒఒప్లుత దేపినాం స్యాత్‌ ॥ 79,

ఈ (వకారముగ నిర్మల జ్ఞానమునుగూర్చి మోకు నేను ెవ్పీతిని, ఇది చాల దుర్గభమైనది. దీనిని మొదట నరనఖుడగూ- నారాయణుడు నారదున కువచబేశించెను, ఇట్టి జ్జునము భగవంతుని యెడల అనన్య (ేమగల ఛక్తులయొక్క_. పాదకనులముల ఇభూళిే శన శరీరమునకు స్నానమయొనర్చ్భు వారి కందజికిని సంప్రాప్పించ గలదు,

(శ్రుతమేతన్మయా పూర్వం జ్ఞానం విజ్ఞానసంయుతమ్‌ ధర్మం భాగవతం శుద్ధం నారదాద్‌ 'దేవదర్శనాత్‌॥ 84 విజ్ఞాన నహితమగు ఈ జ్ఞానము పరిశుద్ధ మైన భాగవతధర్శమై యున్నది, దీనిని నేను భగవంతుని దర్శనము చేయించునట్టి దేవర్షి యగు నారదుని ముఖతః "మొట్ట మొదట వింటిని, నారదుడు బోధించిన అఆ వరమవిజ్ఞానమును మోకు వివరముగ చవ్రూచున్నాను వినుడు, జన్మాద్యాః షడిమే భావా దృష్టా దేహస్య నాత్మనః | ఫలానామివ వృక్షస్య కాలేనేశ్వర మూరినా ॥ 81 ఈశ్వరరూవమగు కాలమురమొక్క- (పేరణచే చెట్లకు ఫల ములు ఎట్లు ఆవిర్భవించుచు, నెమ్ముదిగ వికాన మొందుచు, "పెరుగుచు, వక్యమగుచు, శ్నీణించుచు, నళించుచుండునో, అశ్లు శరీరము పుట్టుచుః "వెరుగుచు, వరిణమించుచు, నళించుచు - ఈ [_వకారమైన మడ్భావ విశకారములతో కరాడియున్నది. ఈ వికారిములు శరీరమం బే కాన్పిం చుచున్నవి, ఆత శ్ర ఏనితో వ మ్మాతము సంబంధము "లేము, ఆత్మా నిత్యోఒవ్యయః శుద్ద ఏకః క్షేతజ్ఞ ఆ(శయః | అవ్నిక్రియః స్వదృగ్‌ హేతుర్వ్యాపకో ఒసజ్య్య నావృతః ॥ 82 అత్మ నిత్యమైనది, నాశరహిత మైనది, శుద్ధమైనది, వక మైనది, మేతజ్ఞ మైనది, ఆశయమైనది, నిర్వి కార మైనది, స్వయం

శీ4లి థభొగపత ర త్నాకరను: (వకాశమైనది, నర్వమునకు కారణమైనది, వ్యావకమైంనది, అనంగ మైనది, ఆవరణ రహిత మైనది. ఏతైర్వ్వాదళభిర్వి ద్వానాత్మనో లక్షజై:ః పరైః। అహం మమేత్య సద్భావం దేహాదౌ మోహజం త్యవేత్‌॥ 85 ఈ నిత్య త్యాదులను వం డెండును ఆత్త (యొక్క లతణముగరైై యున్నని, వీనిద్వారా ఆత్మత_త్త్యమును తెలీసికొనువాడు శరీరాదు లందు అజ్ఞానముచే కలుగు “నేను, నాది అను అనత్య భావమును వదలి వేయవలెను స్వర్ణం యథా (గ్రావను హేమకారః క్షేకేషు యోగై స్తదభిజ్ఞ ఆప్పుయాక్‌ । క్షేకేషు దేహీమ తథాఒఒత్మయోగై _ రధ్యాత్మవిద్‌ (బహ్మగతిం లభేత ॥ 84 బంగారము లభించు శిలలనుండి బంగారమును తీయు వద్ధతూ లను తెలిసిన న్వర్ణ కారుడు ఆ వద్ధతుల వ్యకారము అఆ శిలలనుండి బంగారము శెట్లు పొందునో, అళ్లు అధ్యాత్మ త త్తు నెజుంగు వాడు ఆత్మ ప్రాప్తికి వలసిన ఉపాయములడ్యారా ప్‌న శరీరమును తేత్రచుంచే (బహ స్రవదమును సామోత్కరించుకొనుచున్నాడు. ఆష్ట (ప్రకృతయః (పోక్తాస్త్రయ ఏవ పా తద్‌గుణొః! వికొరాః షోడళావారై్య్యైః పుమానేకః సమన్వయాత్‌ ॥ 86 మూల (వక ఎత మహాత్త త్త సము: అజాంకారము, వంచ , రీన్న్మ్యాతలు అను ఈ ఎనిమిది త_త్త్యములను (వకృతి అని 'వెద్దలు చెవూదురు, వానికి నత్త స్రైరజ_న్రమోగుణములని మాడు గుణములూ కలవు వానికి ద శే్యదియములు, మనస్సు, వంచ మవాభూతములు అను వదునాజు వికారములు కలవు, వీని యన్నిటియందును వళ మగు పురువ (ఆత శ) తత్త వ్రము వ్యాపించియున్నది,

దేహాస్తు సర్వసంఘాతో జగత్‌ తన్దురితి ద్విధా ః అకై9వ మృగ్యః పురుషోనేతి నేతీత్యతత్‌ త్యజన్‌ ॥ 88 పీనియన్ని టి సముదాయమే ేహూము (ఉవాధి). ఇది స్థావర, జంగమమని ెండు విధములుగ కలదు. దీనియంటబే అంతఃకరణ- మును, ఇంద్రియాడి అనాత్త (1! వస్తువులను “ఇది ఆత శ కాదు - అని ఈ (నకారముగ అ దృశ్యమునంతయు తొలగించుచు ఆత్మను వెతక వలెను, ఆన్వయవ్యతిరేకేణు వి వేకేనోశతాఒఒత్మనా | సర్గస్టాన సమూమ్నాయమైర్విమృళ ద్భిర సత్వరైః ॥ 87 అత్భ అన్నిటియందును వ్యాపించియున్నది. కాని వ్వాన్త వముగ అది అన్ని టికంయెను వేజుగనున్నది. ఈ (వకారముగ శుద్ధ బుద్ధిచే (వవంచముయొక్క- ఉత్పత్తి స్థలి లయములను గూర్చి. విచారణ వేయవలెను, (వమత్తులైై యుండరాదు. బుద్దే జాగరణం స్వస్నః సుషుప్తిరితి వృ త్తయః। తా యేనై వాను భూయ న్తే సోఒధ్యకుః పురుషః పరః॥88 జాగత్తు, స్వవ్నము, సుషువ్హి - అను ఈ మూడును బుద్ధి మొక్క వృత్తులై యున్నవి "జేనిద్వారా ఈ వృత్తులయొక్క- అను భవము కలుగునో అదియే అన్నిటికంకెను అతీత మై, నమ్మస్తమునకు సాఖీమయై యున్నట్టి పరమాత్థు గ ఏభిస్త్రివర్డైః పర్యసైర్చుద్ధి భేదైః (క్రియోదృవైః | స్వరూపమాత్మనో బుధ్యేద్‌ గస్టేర్వాయుమివాన్నయాత్‌ ॥1 80 గంధముద్యారా దాని అ్మశ్రయమణగు వాయువుయమొక్క- అను? భవము కలుగునట్లు, బుద్ధియొక్క- ఈ కర ఆ జన్యములును, వరిణామ

ఎశీశేశీ భాగవత రత్నాకరము యుతములును అగు మూడవస్థలద్యారా వీనియందు సాఖటీరూవ యున వ్యాపించియున్న అత, '్రను "తలిసికొనవ లను

ఏతద్‌ ద్వారో పా సంసారో గుణకర్మ నిబస్ధ నః।

ఆక్టానమూలో ఒపార్జోఒసి పుంసః స్వప్న ఇవేష్యకే॥00

గుణములు, కర, లు _ వీనివలన కలుగు ఈ జనన మరణ చక్రము ఆత్మను శరీరము కంకెను, (వకృతి కంచబను వేలుచేయని

. కారణమునలననే నంభవించుచున్నది,. ఇది అజ్ఞాన మూలకమును,

మిథ్యయు అయియున్నది అయినను న్వన్నమువలె జీవునకు దీని (వతీతి కలుగుచున్నది.

తస్మ్కాద్భవద్శిః కర్తవ్యం కర్మణాం (తిగుణాత్మనామ్‌ |

వీజ నిర్ణరణం యోగః (ప్రవాహోపరమో ధియః॥ 1

కాబట్టి మిరు "మొట్టమొదట ఈ )సణముల ననునరించి శలుగు కర శ్రలయొక్క వీజమునే నశింవచేయనలెను దీనివలన బుద్ధి -వృత్తులయొక్క-_ [(వవాహాము తొలగిపోవుచున్న ది, డినినే యోగ -మన్మి వరమాత సాయమూ త్కొారమని వెవ్వుదురు,

త్మతోపాయ సహససాణామయం భగవతోదితః |

యదీశ్వరే భగవతి యథా యెరజసా రతిః ॥ కి

న క!

-ఈ (తిగుణాత్మకములై న కర ్రలయొక్క_ మూలమును పెల్లి గించి వేయుటకు, లేక, బుద్ధివృత్తులయొక్క_ (వవాహమును అంతము వేయుటకు, వేలకొలది సాధనలు క లవు కాని వ ఉపాయముచే, "లేక్క వ విధముగ నర్వ శ_క్రిమంతుడగు భగవంతునియందు స్వాభా వికమగు నిష్కామ (పేమ, భ_క్రి కలుగునో ఆ ఉపాయము సర్వ (గేన్యమెనది. ఈ వీషయమును స్వయముగ భగవంతుజే చెప్పీ యున్నారు,

గురు శుళూషయా భక్యా సర్వలబ్హార్చణేన చ। అవత ఛి

సజ్షేన సాధుళక్తానా మీశ్వరారాధనేన చ॥ ఫ్ర

(శద్ధయా తత్కథాయాం చ్‌ కీర్తనైర్లుణ కగ్మణొమ్‌ |

తత్పాదామ్చురుహధ్యానాత్‌ తల్లి జేతొర్హ ణాదిఖిః 11 రికీ

గురువును భక్షి పూర్వకముగ సేవించుట, తన కేది లభించునో దానిని (వేమతో భగవంతునకు సమర్పించుట, భగవద్భ క్తులగు మహాత్ములమొక్క_ నత్సాంగత్యము, భగవదారాధన, భగవంతుని కథలందు, వార్పలందు శ్రద్ధ, వారి గణములను, లీలలను క్రీ ర్హించుట, వారి పాదకమలములను ధ్యానించుట, వారి మందిరములు, విగ్రవా ములు మున్నగువానిని దర్శించుట, పూజంచుట - మున్నగు సాధన ములచే భగవంతునియందు స్వాభావికమైన భక్తి కలుగుచున్నది,

హరిః సర్వేషు భూతేషు భగివాన్నాస్త్ర ఈశ్వరః |

ఇతి భూకాని మనసా" కామై_స్తెః సాధు నూనయేత్‌ ౫ 95

నర్వశ క్రివంతుడై న భగవంతుడగు (శ్రీహరి నమస్త (ప్రాణూ లందును విరాజమానుజై యున్నారు - అను నిట్టి ఛావనచే యథా శ_క్రి నమన్త (ప్రాణులమొక్క_ కోరికలను పూర్ణ మొనర్చవలెను, మజణీయు పహృాదయపూర్వకముగ వారిని గారవించవలెను,

ఏవం నిర్జితషడ్‌ వర్డెః (క్రియతే భక్తిరీశ్వ'రే |

వానుదేవే భగవతి యయా సంలభతే రతిమ్‌ ॥ 80

కామము, (కోధము, లోభము, మదము, మాత్సర్యము- అను ఈ ఆరురు శత్రువులపై విజయమును బడసి ఎవరు ఈ (వకా రముగ భగవంతుని బడయుటకు సాధనమైన భక్తిని అనుప్టి.చు- దురో, వారికి ఆ భక్తిద్వారా భగవంతుడగు వాసు బేవుని పాదములా యందు అనన్య భి నం(పొ_ప్తించ గలదు,

46 భాగవత రత్నాకరము నిశమ్య కర్మాణి గుణాన తుల్యాన్‌ వీర్యాణ్‌ లీలాతనుఖిః కృతాని 1 యదాతిహర్షో త్పులక్మాకుగద్గదం (ప్రోత్కజ్ఞ ఉద్గాయతి రౌతి నృత్యతి ॥ $/ యదా (గహ్యగ్రవ్త ఇవ క్వచిద్ధస - త్యాకస్టతే ధ్యాయతి వస్దఠే జనమ్‌ | ముహుః శ్వసన్వక్తి హరే జగత్పతే నారాయణేత్యాత్స మతిర్గత్మ తపః ॥ 8కి తదా పుమాన్ముక్త సమస్త బన్టన - _స్తద్భావభావానుకృతాశయా కృతిః నిర్ణగ్ధవీజానుళయో మహీయసా భక్తి ప్రయోగేణ సమేత్యధోక్షజమ్‌ ॥ 09 భగవంతుని లీలా శరీరములచే వేయబడిన అద్భుత శార్య ములు, భగవంతుని వరా(క్రమము, అనువమ గుణములు, చర్మితలు- వీనినిగూర్చి (శవణము. చేసినపుడు అత్యంత అనందముయొక[- ఉేకముచే మనుజుని రోమ రోమములు వికసించును, అపు డానంద జావృములు రాలుచుండును కంరము గదదమగుచుండును, అత్తటీ =అతడు నంకోచమును వదలి బగా పొడదొడగును, నృత్యము “జీయదొడగును. ఒకపుడు నవ్వును. ఒకప్పుడు ధ్యానించును. మళీ యొకపుడు భగవద్భావముతో జనులకు నమన్క_రింవ దొడగును. ఎపు డతడు భగవంతునియంటబే తన స్టయుడగుచు మాటిమాటికి దీర్చ శవ్యానను గైకొనుచు; నంకోచమును వదలి వారీ! జగత్పతీ! నారా 'యయణా! అని అజచునో అపుడు భ _కియోగము యొక్క గొవ్ప 4నభొవముచే అతని బంధనములన్నియు ెగిపోవును, మజియు భగ

వంతునే భావన చేయుచు చేయుచు అతిని హృదయముకూడ తదా శారమై పోవును, భగవన సయమగు అఆనమయమున అతని జనన మరణముల బీజములన్నియు భన స్హమై పోవును అపు డతడు భగ చంతుని పొందుచున్నాడు,

అధో క్షజాలమృమిహాళుభాత్మనః

శరీంణః సంసృతిచ్మక్ర శాతనమ్‌ |

తద్‌ దిహ్మా నిర్వాణసుఖం విదుర్చుధా -

స్తతో భజధ్వం హృదయే హృదీశ్వంమ్‌ ॥ 100

అశుభమగ ఈ నంసారమున తగుల్కొని అశుభమయుడను చున్న జీవునకు ఈ భగవత్సాాప్తి, నంసార చకమును తో "లగించు నద్రై యున్నది, ఈ భగవద్వ స్తువునే కొందజు (బవ్మాముగను, మజికొందజు నిర్వాణ సుఖముగను ఎజుంగుచున్నారు. కాబట్టి మితులారా! మిరు మిమిా పృాదయములందు సృూదయేశ్వరు డగు భగవంతుని భజించుడు

కోఒతి [ప్రయాసోఒసురబాలకౌ హరే -

రుపాసనే స్వే హృది ఛిద్రవత్‌ సతః ।

స్వస్యాత్మనః సఖ్యుర శేషదేహినాం

సామాన్యతః కిం విషయోప పాదనైః ॥ !

అసుర కుమూరులారా! తన ప్యాదయమం'బే అఆకాశమువలె నిత్యము విరాజమానుజై యున్న భగవంతుని భజించుటలో వమి విశేవ వర్మిశమ కలదు? వారు సమానరూవమున నమన్త (పాణు లందును వెలయుచు, వరమమి[త్రులై యున్నారు, వెయ్యేల, వారు జీవ్చల ఆత యే అయియున్నారు. అట్టివారిని వదలి, భోగసామ్మగిని వేకూర్చుకొనుట ఎంత 'వెజ్టీ ౭

శీ48ి భాగవత రత్నాకరము రాయః కలం పశళవః సుతాదయో గృహే మహీ కుబ్టురకోళ భూతయః । సర్వేఒర్ధకామాః కణభజ్ఞురాయుషః కుర్వన్తి మర్త్యస్య కియత్‌ (పియం చలాః ॥ 109 సోదరులారా ! ధనము, భార్య, వశువ్రలు, పుత్రులు, పుత్రా కలు, భవనము, నేల వనుగులు, ధనకోళశము, రకరకములైన నంవదలు - [వవంచమందలి మొత్తము ధనము, భోగసామ్యగులు, తయణళంగురుడైన ఈ మానవునికి వవి. సుఖమును కలుగజేయు గలవు? అవి న్వయముగనే నశ్వ్యరముైై యున్నవి ఏవం హి లోకాః (కతుఖిః కృతా అమీ కయిష్ణవః సాతిశయా న నిర్మలాః | తస్మాదదృష్ట (శుతదూషణం పరం భై గకయేశం భజతాత్మ లబ్ధమే ॥ 108 ఈ లోకముయొక్క_. నంవదలు, (వత్యతముగనే నాశవంత ములై యున్నట్లు, యజ్ఞములచే పొందబడు న్వన్హాది లోకములుకూడ 0౧ నాశవంతములును, సావేవీకములును (ఒకదానికంశు మజియొకటి చిన్నదిగను, పెద్దదిగను ఉండుట) అయియున్నవి, కావున అవీయు నిర్జోమములు కావు, వరమాత్శ ఒకజే దోషమరహితుడు వారియం "దడెవడును దోషమును చూడలేదు, వినలేదు, కాబట్టి వరమాత్మ యొక్క- (పాప్తికొజక్రై అనన్య భక్తితో ఆ వర మేశ్వరునే భజించ వలెను, యదధ్యర్థ్యేహ కర్మాణి విద్వన్మాన్యసకృన్నరః ! కరోత్యతో విసర్యాసమమోఘం విన్హకే ఫలమ్‌ ॥ 104 అట్లు కాక, తన్ను గొవ్చ విద్యాంసునిగ తలంచుచు ఈ లోగ మున వీదియో యొక్క- ఉత్హేశ్యముతో మాటి మూటికి లొకికమగు

కర ను. ఎక్కువగ 'చేయువానికి ఆ ఉజ్రేశ్యముమొక్కం పాపి అటుంచి దానికి విరుద్ధమైన ఫలము తవ్చక కలుగుచున్నది, " నాయ దుఃఖ మోశతాయ సజ్య్కల్బ ఇహా కర్కిణః | సదాఒఒప్నోతీహయా దుఃఖమనీహాయాః నుథావృతః 1105 కర్మ యందు [వవృ_త్తమగుటకు "రెంజే ఉజ్రేశ్యములు కలవు, అవి వవి యనిన - సుఖమును పొందుట, దుఃఖమునుండి విడివడుట, ఎవడు మొదట కోరిక 'లేనందుచే సుఖమున నిమగ్ను డై. యుంజెనో అతజే ఇపుడు కోరిక ఉండుటవలన నదా దుఃఖమునే అనుభవించు చున్నాడు కామాన్య్మామయకే కామ్యైర్యదర్థమిహ పూరుషః | స వై దేహస్తు పాఠరక్యో భబ్లురో యాత్యువైతి చ॥ 106 మనుజు డీ లోకమున నకావము కర్మలద్యారా చీ శరీరమునకు ఖోగమును పొందదలంచుచున్నాడో , అఆశరీరమే వరాయిది, కుక్క లకు నక్క-లను భోజనమైయున్నది. నాశవంతమై యున్నది. ఒకపుడు వచ్చును, మజియొకపుడు పోవును. కిము వ్యవహితాపత్యదారాగారధనాదయః | రాజ్యం కోళగజామాత్యభృత్యాప్తా మమతాస్పదాః ॥ 107 శరీరమున'కే ఇట్టి దశ నంభవించుచుండగ, ఇక డానికంమె "వేలుగనున్న పుత్రులు, భఛార్యం గృహము, ధనము, నంవదు "రాజ్యము, ధనకోశము, వనుగులు, గుజ్తిములు, మంత్రులు నౌకరులు, ఆఫ్పులు, ఇంకను నావి అనుకొను ఇతర వస్తువులు - మున్నగువాని మాట -జేజుగ ెివృవలయునా 1 కిమేతై రాత్మ న స్తుచైః సహ దేహేన నశ్వరైః1 అనరైరర్థసంకాశై ర్నిత్యానస్హ మహోదధేః ॥ 108 29

ఈ తుచ్చ విషయములు శరీరముతో వాటు నిశించిపోవు చున్నవి. అవి పురుపార్థములవలె తోచును గాని వాస్తవముగ అనర్థరూవములే అయియున్నవి, ఆత్త శ న్వయముగ నే అనంతా" నందముయొక్క_ మహో నము[దము, చదానికొజకై ఈ వస్తువులతో వని యేమి?

నిరూప్యతా మిహ స్వార్థః కియాన్టేహ భృతోఒసురాః।

జ్వా్య్‌ అక అద్‌

నిషేకాదిష్వవస్థాను క్షి శ్యమానస్య కర్మభిః, 108

సోదరులారా ! ఒకింత విచారణ చేయుడు, జీవుడు చిన్న వటి నుండి మరణ వర్యంతము అన్ని స్థితులయందును తన కర లకు అధీ నుడరై దుఃఖమే అనుభవించుచుండగా ఇక ఈ (వవంచమున అతనికి పురుషార్థ మేమి?

కర్మాణ్యారభతే దేహీ దేహేనాత్మాను వర్షినా।

కర్మభిస్తనుతే దేహముభయం త్వవి వేకతః ॥ 110

ఈ జీవుడు సూతయ్ము శరీరమునే తన ఆత్మగా నెంచి చాని ద్వారా అనేక విధములగు కర '్రలను చేయుచున్నాడు, మజీయు కర్మల వలననే తిరిగి భరీరమును (గ్రహించుచున్నాడు, ఈ (వకౌ రముగ కర్ణుచే శరీరము, శరీరము చే కర్శ _ అను ఈ వరంవర జరుగుచునే యున్నది. ఇదియంతయు అవివేశకమువలన కలుగు చున్నది.

తస్మా దర్థా శ్చ కామాళ్చ ధర్మాళ ఏ యదపా[శయాొః

భజతానీహయాఒఒత్మాన మనీహూం హరిమీశ్వరమ్‌॥ 111

కాబట్టి నిప్కామభావముళో న్మిమ్మీయ ఆత్ర (|! న్యరాపు డగు భగవంతుడైన (శ్రీహారిని భజించవలిను. థర, అర్హ, కామ

ఆ *థ ములు అన్నియు వారినే అశయించుకొని యున్నవి. వారి ఇచ్చు "లేనిచో అవి లభింవ జూలవు,

సర్వేషామపి భూతానాం హరిఠాత్మేశ్వరః (పియః | భూతై ర్మహద్భిః స్వకృతై ః కృతానాం జీవసంటజ్జికః॥ 118 భగవంతుడగు (శ్రీహారి నమస్త (ప్రాణులయొక్క_ ఈశ్వరుడు, ఆత్మ, వరమ (పియతము.డు అయి యున్నారు. వారు తమచే నిర్మింపబడిన వంచ భూతముల ద్వారా, నూత థి భూతముల ద్వారా నిర్మింపబడిన శరీరములందు జీవుడను జేరుతో చెవ్పబడుచున్నారు. 'దేవోఒనురో మనుష్యో వా యక్షో గన్టర్వ ఏవ చ! భజన్‌ ముకుస్స చరణం స్వ స్తిమాన్‌ స్యాద్‌ యథా వయమ్‌! 118 "దేవతమైనను, ద్రైత్యుడైనను, మనుష్యాడై నను, యత మైనను, గంధర్వుడై నను, ఎవరైనను నరియే ఎవడు భగవంతుని: పాద శమలములను సేనించునో, అతడు మూవలెనే (ట్రేయస్సును పొందగల్లును, నాలం ద్విజత్వం దేవత్వమృషిత్వం వాసురాత్మజాః | (ప్రీణనాయ ముకుస్సస్య న వృత్తం న దిహుజ్ఞతా॥ [111 న దానం న తపో నేజ్యాన శౌచం న (వకానిచ। (ప్రీయకేఒమలయా భక్త్యా హరిరన్యద్‌ విడవ్పనమ్‌॥ 115 మైత్య పాలకులారా ! భగవంతుని (వనన్న మొనర్చుటకు ('శూవ్య్దుణత్వము గాని, "బేవత్వము గాని బుమీత్వము గాని, బహు: జ్జత్యము గాని చానము గాని, తవస్సు గాని, యద్ధము గాస్తి (వ్రతములు గాని అవసరము లేదు. భగవంతుడు శీవలము నిర్మల భక్రిచే వసన్ను డగును, తక్కి-నవన్నియు విడంబనా మతములే యగును,

తతో హరౌభగవతి భక్తిం కురుత దానవాః ఆత్మాపమ్యేన సర్వత సర్వభూతాత్మ నీశ్వరే॥ 16 కావున డానవ బంధువులారా! నమస్త (పాణులను తన వలెనే భావించి సర్వ(త విరాజమానులై యున్న వారును, సర్యా శ్మయు, నర్వ శక్రిమంతుడును అగు భగవంతుని యెడల భకక్రికలిగి “ఆయుండుడు దై కేయా యక్షరకత్షొంసి స్ర్రియః శూరా (వజౌ కసః। ఖగా మృగాః పావజీవాః స్తి హ్యచ్యుతతాం గతాః॥11/ భగవదృ్భక్షి యొక్క (వభావమువే, చైత్యులు, యములు, రరాయసులు, శ్రీలు, గోపాలుర్కు ళూదులు, వముల్పు మృగములు; ఎప్తాఫులుకూడ భగవద్భావమును పొందియున్నారు. పకావానేవ లోకేఒస్మిన్పుంసః స్వార్థః పరః స్మృతః! ఏకాన్త భక్రిరోవిన్హేయత్‌ సర్వత్ర తదీక్షణమ్‌ ॥ 118 ఈ (వ్రవంచమున జీవునకు అన్నిటికంచును నొవ్చ వరమార్థము ఛగవంతుడగు గోవిందునీ యొడల అనన్య భృక్తి కలిగియుండుట యే “యగును, ఆ భక్తియొక్క- స్వరూవము నదా సర్వత్ర అన్ని వస్తువు లందును అందజి యందును భగవంతుని దర్శించుట యే అయి (పహ్లాదుని ఆ వచనములను విని దై త్యబాలరు అప్పటినుండియు. చక్కని

• శీలము, భగవద్భ క్రి కలిగియండిరి ఈ విషయమును గురువుగారు హిరణ్యకళిపు -వితో చెప్పగో అతడు ఉ్యగుడై (ప్రహ్లాదునితో తన 'అజ్జకు వ్యతిశేకముగ ఎందుకు నడచుచున్నావని (పశ్నింప ఆత డిట్లు చెప్పెను.

సవ్లమ నృంధము శర్‌క్లి (ప్రహ్లాద ఉవాచ ___ న కేవలం మే భవతళ్చ రాజన్‌ స వై బలం బలినాం చాపరేషామ్‌ పరేఒవరేఒమీ స్టిరజజ్లమా యే (బహ్మిాదయో యేన వళం (ప్రణీతాః ॥ 118 (ప్రహ్లాదుడు చెప్పెను __ టైత్యరాజూ | (బహ బేవుని మొదలుకొని తృణము వణకు గల పెద్దవి చిన్నవి, చరములు, అచరములు నగు జీవులందజిని భగవంతుడు తన వశమునందుంచుకొని యున్నారు కేవము నా యొక్కయు, సీయొక్కయు మా(తతమేకాదు (వవంచములోని బజలనంతు లందతియొక్క_ బలమున్నుు వారే అయి యున్నారు. స ఈళ ఏరః కాల ఉరుుకమోఒసా వోజః సహః సత్త్వ బలేన్టియాత్మా స ఏవ విశ్వం పరమః స్వశక్తిభిః సృృజత్య వత్యత్తి గుణతయేళ ॥॥1 120 వారే మహా వరాక్రమశాలియు, సర్వ శ క్రివంతుడును అగు (వభువైన కాలము అయి యున్నారు సనమ్మ_స్త (పాణులయొక్క- ఇం్చదియ బలము, మనో బలము, "బీహూ బలము, క్రైర్యముః ఇంది యములు చాకేఅయియున్నారు ఆ వర మేశ్వరుడే తన శక్త్తేల ద్యారా ఈ (వవంఛముమొక్క- సృష్టి, స్ధితి లయములను గానించు చున్నారు వారు మూడు గుణములకును (వభువు జహ్యానురం భావమిమం త్వమాత్మనః సమం మనో ధక్స్వ న సి విద్విషః । బుతేఒజితా దాత్మన ఉత్పథ స్టితాత్‌ తద్ధి హ్యన న్హస్య మహత్‌ సమర్హ్మణమ్‌ ॥ 21

శ5్‌4 భాగవత రత్నాకరము

తండీ! నీవు నీ అసుర భావమును వదిలివేయుము, నీమన స్సును నర్వుల యెడల నమభావము గలిగియుండునట్లు చేసికొనుము? జీవునకు తన వశమందుండని కుమూర్షగామి యగు మనస్సు తన్న ఈ (వవంచమున మజియొక శతువు లేడు. మనస్సునందు. సర్వుల "యడల నమభావము కలిగియుండుట యీ భగవంతునియొక్క- అన్ని పూజలకంశును గొవ్చ అయి యున్నది

దస్యూన్సురా షజ్ఞ విజిత్య లువ్పుతో

మన్యన్త ఏకే స్వజితా దిళో దళ ।

జితాత్మనో జ్ఞస్య సమస్య దేహినాం

సాధోః స్వమోహ [ప్రభవాః కుతః పరే॥ 12

ఎవరు తమ సర్వస్వమును అవహారించి వేయు ఈ ఆజు ఇంది యములను గజదొంగలవై మొదటనే విజయమును పొందరోః కొని “నేను దళ దిశలను జయించితిని” అని తలంచుదురో వాకు వెటీవారే యగుదురు వజ్ఞా, వ్‌ జితేషదియుడై న మహాకు శ్రగు నమస్త ప్రాణుల యడల నమభావమును పొంచెనో, అతనికి అజ్ఞాన జన్యము లగు కామ్మకోధాది (తొవులున్ను నశించి పోవుదురు. ఇక మొపహ్యా శ్మతువుల విషయమై 'వేలుగ "ెవృవలయునా?

(పహ్లాదుని ఆ వాక్యమును విని హిరణ్యకశిపుడు (ప్రబ్లూదునితో “ఓయీ ! థీ హరి అంతటను ఉన్నాడనుచున్నావే ఈ _స్తంభమునందు కలడా ౪ అని పలికి తనే ఇడ్గముతో ఆ స్తంభమును. ఛేదించెను వెంటనే బ్రహ్మాండమైన. శద్దిముతో అందుండి శ్రీ నృపింహమూ _ర్థి ఆవిర్భవించెను

సత్యం విధాతుం నిజభృత్య భాషిళకం

వ్యాప్తిం చ భూతేష్వఖిలేమ చాత్మనః |

అదృశ్యతాత్యద్భుత రూసముద్వహన్‌

_న్తమ్భే సభాయాం న మృగం న మానుషమ్‌ ॥ 128

అపుడు తన భదక్తుడగు (వజ్లోదుని యొక్కయు, (బహ శ్ర దేవుని యొక్కయు వాక్కు.ను సత్య మొనర్భుటకున్ను, సమస్త వదార్థము లందును తన వ్యావక త్వమును చూపుట కొజుకును ఆ హిరణ్యకశిపుని సభయందు ఆ స్తంభమున మహా విచ్చితరూవమును ధరించి భగ చంతుడు వత్యతమయ్యెను ఆ రూవము పూర్తిగ సింహము కాదు పూర్తిగ మనుష్యుడు కాదు, అంతట శ్రీ నృపింహభగవానుడు తన వదునైైన గోళ్ళతో హిరణ్యకశిపుని వత్షఃస్థలమును చీల్చివై. చి (కింద పడనేసెను హిరణ్యకళిపుడు వెంటనే మరణిం చెను అపుడు శివుడు, (బహ్మ దేవుడు, ఇంద్రాదిదేవతలు, బుషులు మొదలగువారు వచ్చి భగవానుని స్తుతింసదొడగిరి భగవానుని ఆ ఉఊ(గ్రరూసమును కాంతసలచు టకై దేవతలు (ప్రహ్లాదుని కోరగా అతడు భగవానునకు సొష్టాంగము (వణమిళై ను శదుసరి భగవాను డాతనిని లేపి తన కరకనులములచే స్పృశింపః తళ్టణ మే ఆతని హృదయము పరిశుద్ధము కాగా పరమాత్మత_త్త్వముయొక్క- సాక్షత్కార మకఠనికి కలిగెను అప్పడు (వ్రహ్లాదుడు భగవానుని యిట్లు స్తుతించెను -_ మన్యే ధనాఖిజనరూపతపః (శుతౌజ- స్తేజ (వభావబల పౌరుషబుద్ధి యోగాః | నారాధనాయ హి భవన్తి పరస్య పుంసో భక్త్యా తుతోష భగవా న్గ్లజ యూథపాయ ॥ కేవ్‌4 'జేవా! ధనము, కులీనత్వము, రూవము, తవస్సు, విద్య, శుజస్సు, తేజస్సు, (వభావము, బలము, పౌరుషము, బుద్ధిః "యోగము - అను ఈ గుణములన్నియు వరమ పురుషుడగు భగవంతుని నంతుష్ట వరచజాలవు, భక్షి చేతనే భగవంతుడు గ జేందునియెడల నంతుష్టు జడయ్యెను,

450 భాగవత రత్నాకరము: విపాద్‌ ద్విషడ్‌ గుణ యుతాదర విన్షనాథ ఆ పాదారవిన్ష విముఖాచ్చ్వపచం వరిష్టమ్‌ | మన్యే తదర్పిత మనోవచనే పాతార్థ -

(పాణం పునాతి స కులం న తు భూరిమానః ॥ 125

-ఈ వంట డెండు గుణములతో గూడియున్న (యావ్మాగుడైై నవ్చటికిని భగవంతుడగు కమలనాభుని పాదకమలములకు నిముఖుడై యుండువో అతనిగంయకను - తన మనస్సును, వాక్కు-ను, కర్ణలను? ధనమును, [పాణమును భగవంతుని చరణములందు నమర్పించిన చండాలుడు (శేస్టుడగును, వలయనిన, ఆ చండాలుడు తన కుల మును కూడ వవ్నితము ేయుచున్నాడు, తన గొప్పతనమును గూర్చిన అభిమానము కలిగిన ఆవాహ్ముణుడో తన్నుకూడ వవ్మిత చెంనర్చుకొన జాలడు,

తస్మాదహం విగత విక్ల్షవ ఈశ్వరస్య

సర్వాత్మనా మహీ గృణామి యథా మనీషమ్‌ |

నీచోఒజయా గుణ విసర్వమను టప్రవిష్షః

టబ

పూయేత యేన హి పుమానను వరి లేన 120

కావున, అయోగ్యుడును, అనధికారిసీ అయి యున్నను నేను వశంకయులేక నా బుద్ధి ననుసరించి సర్వ విధముల భగవంతుని మహిమను వర్మించుచున్నాను. ఇట్టి భగవన '్రపానూగానముయొక్‌ $-

(చభఖావమేమనగా, అవిద్యావశమున నంనసార చక్రమందు వడీన

జీవుడు దానిచే తళ్ట ణము వవ్మితుడై పోవుచున్నాడు, (త్రసోఒస్మ్యహం కృపణ వత్సల దుఃసహో(గ- సంసార చక కధనాద్‌ (గసకాం (వణీతః | బద్ధః స్వకర్మ భిరుళ త్తమ తే౬జ్‌ఘి మూల

్రీతోఒసవర్ల్గ శరణం హ్వయసే కదాను ॥ [27

నృవ్దమ స్కంధము దీనబంధూ ! జనులు ఈ నహింవరాని, ఉగసంసార చకమున వడి నలిగిపోవుటను చూచి మ్మాతమే నేను భయవడ చున్నాను. "నేను నాకర్మ పాశములచే బంధింవబడి ఈ భయంకర (పాణులమధ్య_ వడ వేయబడి యున్నాను, నా వభూ! మోరు 'వనన్ను లై నమస్త, జీవ్లులకు వకై క శరణమై, మోతు. న్వరూవమైనట్టి మో పొద కమల ముల యొద్దకు న న్నెపుడు పిలచెదరు * యస్మాత్‌ (ప్రియాప్రియ వియోగ సయోగ జన్మ - శోకాగ్నినా సకలయోనిషు దహ్యమానః | దుఃఖౌొషధం తదపి దుఃఖ మతద్ది యాహం భూమ్మన్ఫమామి వద మే శవ దాస్యయోగమ్‌ 1 1200 అనంతరూపా! నేను వయీ జన్ముల సెత్తితినో, ఆ జన్మ లన్ని టియందును, [పియవ స్తువుల వియోగము, అవీయవ స్తువుల నంయోగములచే కలుగు దుఃఖమను అగ్నియందు మూాడుచునుంటిని ఆ దుఃఖములను పోగొట్టు శామధముకూడ దుఃఖరూవయీ అయి యున్నది నేను ఎవ్చటినుండి, నాకంయె వేచైనవ స్తువులను ఆత్మి యని తలంచి ఇటు నటు శిరుగుచున్నానో నాకు తెలియదు 'జీనిచే మోయొక్క_ సేవ, మోయొక౫- భక్తి పొందగల్డుదునో అట్టి సాధనను మిోరిపుడు తెలుపుడు, సోఒహం (పియస్య సుహృదః పరదేవతాయా లీలా కథా స్తవ నృసింహ విరిజ్బు గీతాః | అజ్జున్త తర్మ్యను గృజన్లుణ వివముకొ దుర్గాణి శే పదయుగాలయ హంస సజః 1 12$ొ (వభూ ! మిరు మాకు (వ్రియులు అహైతుక మిత్రులు- హిత్రెషులు మీరేవాన్న వముగ అందజియొక్క_ వరవు ఆరాధ్యులు ॥ (బవ శ ేననిచే గానయొనర్పబడిన మో యొక్క లీలలను కథలను-

శం భాగవత రత్నాకరము -7గానము చేయుచు నేను రాగాది (పాకృత గుణములనుండి సుల -భముగ విముక్తుడవై ఈ నంసారముయొక్క_ బాధలను దాటి వేయు దును, వలయనిన దానిచే మాయొక్క. పాదకమలములందు నివసించు భ_క్తులగు వరమసాంనలై న మవాత్తు స్రల యొక్క సాంగత్యము నాకు “కలుగుచునే యుండును, బాలస్య నేహ ళరణం పితరౌ నృవింహ న్నార్తస్య చాగదముదన్వతి మజ్జతో నౌః ఆటీ జి త_ప్పస్య త(తృ్పతివిధిర్య ఇహోజ్జు సేష్ట ఎ స్తావద్‌' విభో తనుభృతాం త్వదు పేక్షితానామ్‌ ॥ 180 స్టీ నృసింహూబేవా! ఈ (వనవంచమున దుఃఖతులగు జీవుల దుఃఖమును పోగొట్టుటకు అవలంబించు ఉపాయము మిమ్ములను ఉప థీంచినచో నరిగా జరుగనేరదు అ _త్తజ్క్‌ తల్లి దండ్రులు పిల్ల వానిని రతీంచలేరు, ఓవధి రోగమును తొలగించజాలదు, నము దమున -మునుగు వానిని నావ రఖత్నీంచజాలదు, మాయా మనః సృజతి కర్మమయం బలీయః కాలేన చోదిత గుణానుమతకేన పుంసః | ఛన్లోమయం యదజయార్చిత షోడ్రళశారం సంసార చక్రమజ కోఒతి తరేశ్స్‌ త్వదన్యః 181 వరమపురుషుని అనుమతిే కయ మనఃవధానమగు లింగ శరీరమును నిర్భించుచున్నది. ఈ లింగళకీరము బలవ తృరమైనదియు, 'కర్ణమయమైనదియు, అనేక నామ రూవములంచాన _క్షమైనదియు, ఛందోమయము (నంకల్పమయము) అయినదియు అయి యున్నది- ఇదియ అవిద్య ద్యారా కల్పింవబడిన మనస్సు, ద శేం్యద్రియములు, వంచ తనా్ధాతలు అను వదునాజు వికారములను ఆకులతో కూడిన నంసార చ్మకము జన ్రరహితుడగు (నభూ ! మికంశై వేతో ఎవడు -ఈ మనన్ఫను నంసార చకమును చాటగలడు ? ం

వసష్దమ స్కంధము శీరఫ్రి స త్వం హి నిత్యవిజితాత్మ గుణః స్వధామ్నా కొలో వశీకృత విసృజ్య విసర్గ శక్తిః। చ్యకే విసృష్ట మజయేళశ్వర షోడళారే నిష్పీడ్యమాన ముపకర్ష విభో _పపన్నమ్‌ ॥ 182 సర్వ శక్తివంతుడగు _వభూ ! ఈ వదునాజు ఆకులతోగూడిన శంసార చక్రమందు వడవేసి మాయ నన్ను నలిపి వేయుచున్నది, చారు మి వైతన్య శ క్రిచేశ బుద్ధియొక్క- సమ న్న గుణములను సదా వరాజిత మొనర్చి, కాలరమూవమున నమస్త సాధ్య, సాధనము లను మి అధీనమందుంచుకొనియున్నారు. నేను మిమ్ము భఫరణు బొందుచున్నాను. మిరు దీనినుండి నన్ను రతీంచి మోనన్నిథికీ నన్ను లాగి "వేయుడు, తస్మాద మూ స్తను భృతామహమాషో జ్ఞ ఆయుః (శ్రియం విభవ మైన్ల్రియ మా విరిజ్బాత్‌ నేద్భామి తే విలలితానురు వికమేణ కాలాత్మనోపనయ మాం నిజ భృత్య పార్శ్వమ్‌ 1 188 నేను (బహ్మూలోశము వజకుగల ఆయుస్సు, సంపద, విశ్వే రశ్యము, సాంసారిక జనులు ఇచ్చగించు ఇంద్రియ భోగములు కోరుట "లేదు, వలయనిన మహ+శ క్రివంతమగు కాలముయొక్క- రూవమును భరించి మీరు వానిని (గసించివేయుచున్నారని నాకు తెలియును కాబట్టి మో చాసుల చెంతకు నన్ను తీసికొని పొండు! కుతా శిషః (శుతి సుకా మృగతృష్టిరూపొః శ్వేదం కలేవర మశేషళుజాం విరోహః |! సిర్విద్యతే న తు జనో యదపీతి విద్వాన్‌ కామానలం మధులవైః శమ యన్వ రామైః॥ న!

శీ80 భాగవత రత్నాకరము విమయభోగ సంబంధములైన మాటలు వినుటకు మాము ఇంపుగా నుండును వృాాన్త్నవముగ అవి ఎండమావు లందలి నీటివలె శీవలము అనత్యములు మజియు వానిని అనుభవించు ఈ శరీర మున్ను అనేక రోగములకు నిలయము మిథ్యయగు ఆ విమయ భోగము లెచట, రోగయు క్రమగు ఈ శరీర మెచట! ఈ ₹ెండిటి యొక్క త.ణభంగురత్వము, అసారత్యము నెజిగియు. మనుజుడు వీనియెడల విరక్షిని బొందుట లేదు కష్టముతో సంపా ప్కించు భోగములయమొక్క_ న్యల్ప మధు బిందువులచే తన కోరికలను అగ్నిని -చల్లాక్చుటకు జీవుడు [వయత్నించుచున్నాడు, నైషా పరావర మతిర్భృవతో నను స్యా ద్ఞన్తోర్యథాఒఒత్మ సుహృదో జగత స్తథాపి సంవేవయా సురతరోరివ తే [పసాదః 'సేవానురూపముదయో న పరావరత్వమ్‌ ॥ 1805 సాంసారిక జీవులందువలె మో యందు చిన్న, పెద్ద అను భేద భావములేదు, ఏలయనగా మోరు సర్వులయొక్క_ ఆత్మ. మతజీయు అకారణముగ (పేను గలిగియుండు వారు అయినను, కల్పవృతుము వంటి మాయొక్క కృవ, అనుగహాములను కేవించుట చేతనే? భజించుట చేత నే లభించుచున్నది వారి సేవననునరించియీ జీవులవై మోయొక్క- కవ ఉదయించుచున్న 2, దానియందు జూతి నంబంథ మైన అధికత్యము, అల్పత్వము కారణము కాదు ఏనం జనం నిపతితం (వభవాహికూ పే కామాభికామమను యః (పపత(న్పసజ్డాత్‌ | కృత్వాఒఒత్మ సాత్‌ సురర్షిణా భగవన్‌ గృహీతః సోఒహం కథంను విసృజే తవ భృత్యనేవామ్‌ 1 186

మహాత్మా ! ఈ నంసారము ఒక చీకటి నూతి వంటిది, దాని యందు కాలమను నర్చము కాటు వేయుటకు నదా సిద్ధముగ నున్నది, వమయభోగములను వాంధించువారు డానియందు వడివోవ్రచున్నారు, "నేనున్ను సాంగత్యనశమున దానియాదు వడనుఎటిని, కాని దేవా! "బేవర్షియగు నారదుడు నన్ను దరికి చేర్చి కాపాడెను కావున ఇక "నేను మో భక్తుల సేవను ఎట్లు విడువగలను 1 జిహ్వైకతోఒచ్యుత వికర్షతి మావితృప్తా శిశ్నోఒన్య తస్త్వగుదరం (శ్రవణం కుతళ్చిత్‌ | (ఘాణోఒన్య తశ్చపలదృక్‌ క్వ చ కర్మశక్తి = రృహ్వ్యః సపషత్న్య ఇప గేహపతిం లున న్త్‌॥ (1 అచ్చ్యుతా! తృప్తి నొందని ఈ నాలుక రుచికరములైన రన ముల వైపునకు నన్ను ఈడ్చుచున్నది అక్లు జననేందియను సుందర ్రీవై ప్రు చర్శము కోమలమగు న్పర్శవై పు, పొట్ట భోజనము వైపు, చెవి మధుర నంగీతమువై పు; ముక్కు. ఉత్తమ సుగంధము వైపు, చవలములగు ఈ న్మేతములు సౌందర్యము వై పు నన్ను ఈడ్చి "వేయుచున్నవి, ఇవి కాక కే '్రం[దియములున్ను తమ తమ సిమయ ములవై పునకు గొనిఫోవుటకు నన్ను తొందజ చేయుచున్నవి, నా పరి స్ధితి అనేక భార్యలు కలవానిని ఆయా భార్యలు తమ తమ గృపహా ములకు తీసికొని వెళ్ళుటకైై నలువై పుల లాగునట్లు ఉన్నది ఏవం స్వకర్మ పతితం భవవైతరణ్యా - మన్యోన్య జన్మమరజొళనఖీత ఖీతమ్‌ | పళ్యజ్ఞునం స్వసర విిగహవైర 'మైతం హన్హేతి పారచర పీషృహి మూడనుద్య ॥ 188

482 భాగవత రత్నాకరము ఈ (వకారముగ జీవ్రడు తన కర ్రలయొక్కం బంధనమున- తగుల్కొ-ని ఈ నంసారమను వైతరణీ నదియందు వడియున్నాడు? పుట్టుకనుండి చావు, చావు నుండి పుట్టుక పొందుచు ఆ రెండిటి చ్వారా కర ౪ ననుభవించుచు భీతిలియున్నాడు *ఇది నాది, ఇది వారిది'-అనునిట్టి భేదభావముతో కూడియుండి ఒకనితో స్నేహము, మజీమయొకనితో వైరము కలిగియుండుచున్నాడు అజ్ఞానముతో కూడిన. జీవ జాతియొక్క_ ఈదుర్చశను రాచి మిరు కరుణతో వారిని రత్మీంపుడు ఈనంసార నదిని నడా జాటియుండు ఓ ేవా! ఈ (పాణులనుకూడ ఇపుడు దాటించుము, కో న్వత కేఒభిల గురో భగవన్నయాస ఉత్తారణేఒస్య భవసమృవలోవ హేతోః మూఢేషు వై మహదను(గహ ఆ రబనో అవ (ఏ కిం తేన తే (ప్రియజనానను నేవతాం నః ॥ 109 జగద్లురూ | మోరు ఈ సృష్టియొక్క_ ఉత్పత్తి, స్థితి పాలనము “జేయువారు. ఇట్టి స్థితియందు జీవులను ఈ నంసార నదిని దాటీం చుటలో మీాశేమి (వయాస? దీనులకు వరమహితై మీయగు (వభూ! మూఢులగువాే విశేషముగ మవోతు '్రలయొక్క_ అను[గహామునకు ప్యాతునలైయుందురు, మేము మో భక్తులమయొక్క_ సేవయందు నిమగ్ను లమై యున్నాము. కాబట్టి తరించుటకైై. మా శెపుడును చింత కలుగ "నేరదు, నై వోద్విజే పర దురత్యయవైతరణ్యా స్త బద్వీర్యగాయన మహామృత మగ్నచి త్తం ॥ శోచే తతో విముఖ చేతస ఇన్ట్రియార్థ మాయా నుఖాయ భరముద్వహతో విమూఢాన్‌ ॥ 146

వరమాత్నా! ఈ సంసారమను వైతరణీ నదిని దాటుట ఇత రులకు తన్చశ కరినమై యుండును, కానీ నాకు దీనిని చూచి వ మాత్రము భయము లేదు. ఏలయనగా, నా చిత్తము ఈ వైతరణి యందు లేదు మి లీలలను గానమొనర్చుటయందు నిమగ్నమై- యున్నది, అఆ గానము స్వర్ణమందలి అమృతమునుకూడ తిరన్క్మ_రించు వరమామృత స్వరూవమై యలరుచున్నది, మీయొక్క గుణ గానము యెడల విముఖులై, ఇంద్రియ వివయములమయొక్క. మాయా మయ అనత్య నుఖమును పాందుటకొజకై. తమ శిరస్స్పువై నంసార ఫారమంతయు మోయుచున్నట్టి మూఢజనులకొజకు నేను దుఃఖంచు చున్నాను (పాయేణ దేవ మునయః స్వవిముక్తి కొమా మౌనం చర నన్ని విజనే న పరార్థ నిష్టాః నైకాన్విహాయ కృపణాన్వి ముముక్ష ఏకో నాన్యం త్వదస్య శరణం (భ్రమతోఒనుపశ్యే 1॥ కేశఓ వభూ! గొవ సృగొవ్చ బుషులు, మునులు (పాయఃతమ ముక్తి కొజుక్రై నిర్షనవనముల శేగి మౌనవతమును ధరించుచున్నారు, వారు ఇతరుల హితముకొజకు విశేవ (వయత్నము చేయట లేదు, కాని నా స్థితి 'వేజుగనున్నది. నేను ఈ అనహాయులగు దీనులను వదలి నే నొక్క_డనే ముక్తుడను కా దలంచలేదు, మజటియు సంసా రమున తిరుగాడుచున్న అట్టి (పాణులకు మిరు తవ్చ వేళొక శరణ మేదియు నేను గాంచుట లేదు, యనై్మైథునాది గృహమేధి నుఖం హి తుచ్చం కళ్టూయనేన. కరయోరివ దుఃఖ దుఃఖమ్‌ తృపష్యస్తి నేహ కృపణా బహు దుఃఖభాజః కజ్జూ తివన్మననిజం విషహేత ధీరః ॥ 142

104 భాగవత రత్నాకరము గృహమందు. తీగుల్కొ-నియున్న జనులకు లభించు. మైథు నాదులయొక్క సుఖము మిగుల అల్పమైనదియు, దుఃఖరూవమును 'అయియున్నది. ఎట్లనిన దుకదయున్న వానికి తన "రెండు చేతులతో కుకొనునపుడు ఒకింత సుఖము కలిగినప్పటికిని, తుదకు దుఃఖమే ఆేమించును. అజ్ఞానులు ఎంతయో దుఃఖమును అనుభవించినప్పటోని ఈ నిమయములందు తృప్తిని బడయుట లేదు అట్లుకాక ధీరుడగు వాడు..దురదను నహించులాగున - కామాది వేగమును నహించు -కొనుచున్నాడు అట్లు నహించుట చేతనే అది నశించిపోవుచున్నది, మొన(వత [,శుత తపోఒధ్యయన స్వధర్మ - వ్యాక్యారహో జపసమాధయ ఆపవర్గ్యాః ! 'పాయః పరం పురుష తే త్వజితేస్తియాణాం వార్తా భవనస్త్యుత నవ్యాత్రతు దామ్బికానామ్‌ 1 14 పురుషోత్తమా |! మోయపాొప్షికి వది సాధనలు చాల (పసి ద్ధె యున్నని అవి - మానము, (బ్రహ్మచర్యము; శాశ్రు (శ్రవ ఇము తీ వస్పు, స్వాధ్యయనము, న్వధర్య శై పాలనము, యు_క్తుల ద్వారా శావింవబడు వాశ్రు వ్యాఖ్యానము, వకాంత సేవనము? -జవము, సమాధి - అనునవి. కాని ఎవనికి ఇంద్రియములు వశమందు "లేవో, అతనికి ఇనియన్నియు జీవన నిర్వాహా సాధనములు, వ్యాపార మాతములుగనే యుండును. డాంబిక్షులక్ర, ఇని జీవన నిర్వానొ సాధనములుగ నుండును, వారి గుట్టు బయటవడీన తరువాత అట్లు “కూడ నుండవు, నైతే గుణా న గుణినో మహదాదయో యే సర్వే మనః (ప్రళృతయః సహదేవమ ర్హ్యాః! ఆద్య న్తవన్త ఉరుగాయ విదన్తి హిత్వా 'మేనం విమ్నుశ్న నుధియో విరమని శబాడ్‌ ॥ 144

జుత్తు అగ్రాలభయి శంళ వరిపూర్మ్మ శీర్మికి అ్యశ్రయులగు మవోత్మా! నత్త్వాది గుణ ముల్కు వాని వరిణామములగు మవా త్తత్వాదులు, "జీవతలు, మను ష్యులు, మనస్సు మున్నగునవి వీవియు మి న్వరూవమును తెలిసికొన సమర్థములు కావు. వలయనగా, ఇవియన్నియు ఆది, అంతము కలిగి యున్నవి, మీరో అనాది అనంతరూపులు, ఇట్లు విచారించి క్షానులు శబ్దముల మాయనుండి ఉవరతులణచున్నారు. తఠ్‌ తేఒర్హ త్తమ నమః స్తుతి కర్మపూజాః కర్మ స్మ్కృరతిశ్చరణయోః ,శవణం కథాయామ్‌ । సంసేవయా త్వయి వినేతి షడజ్ఞయా కిం భక్తిం జనః పరమహంస గతౌ లభేత ॥ 145 పరమపూజ్యా ! మోయొక్క- సేవకు అంగములు ఆజు కలన్హు అవి నమస్కా-రము, స్తుతి, సర్వకర్శ్హు సమర్పణము, కేవ (ఫూజుః పాద పద్దుముల చింతనము, లీలా కథా (శ్రవణము - అయియున్నని, ఈ అజు అంగములతో గూడిన సేవచే తవ్చ మి పొద వద్దుముల యెడల భక్తి ఎట్లు కలుగగలదు? భభ కి లేనిచో మిమ్ము పొందు "పట్లు? [వభూ! మిరు మో వరమ (వ్రీయులగు భ క్తులయొక్కయాు: వరనుపాంనల హమొక్క్తాయు నసర్వస్వమై యున్నారు, వహ్లాదుని ఆ వచనములను విని భగవానుడు చాల సంతోషించి, తన ఉ్యగ్రరూపమును ళమింపజేసి (పీతితో నిట్లనెను. (ఫ్రీ భగవ్నానువాచ__ ఫేణ ని హ్యూభథ మాం ధీరాః సర్వభావేన సాధవః (శ్రేయస్కాామా మహాభాగాః సర్వాసొమాళిషాం పతిమ్‌ ॥ 146 థ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను... (వహ్లాడా ! నీకు శుభమగు గాక! నీకు ఏ అభిలావ కలదో దానిని కోరుకొనుము, నేను మనోరథములనన్నిటిని పూర్మ మొనర్చు 30

464 భాగవత రత్నాకరము. వాడను, కనుకనే (శేయస్సును కోరు వరమ భాగవతులగు సాధు జనులు జిలేందియులై తమ నవమ్వున్త వృత్తులచే నన్ను [వనన్నుని, 'జేయుటే యర్నించుచుందురు (వహ్లాద ఉవాచ.__ మా మాం (పలోభయోత్పత్ర్యాఒఒస క్రం కౌమేవ తైర్వరై* తత్సజభీతో నిర్విజ్లో ముముకుస్త్వాముపా(శ్రితః ॥ 147 గె అల (సహ్హ్లాదుడు చెప్పెను.

(వభూ! విమయానక్తుడనగు నన్ను ఈ వరముల ద్వారా ఇవూడు. (వలోభ మొనర్పకుడు, నేను ఈ భోగముల సాంగత్య మునకు భయవడ్కి వానివలన కలుగనున్న త్మీవవాధలను అనుభవించి, వానినుండి విడుదల పొందు నిమిత్తమే మిమ్ములను. శరణు బొందితిని,

భృత్యలక్షణ జిజ్ఞాసుర్భక్తం కామేష్వ చోదయత్‌ |

భవాన్‌ నంసొరవీజేవు హృదయ్యగన్థిషు (వఖో 4 1486

మహాత్మా! నాయందు భక్తుని లశణములు కలవో, లేవో పరీవ్సీంచుటకే వరములను కోరుకొనుమని నన్ను ( జేరేవించితిరి, ఈ విషమయభోగములు హృదయగంథిని ఇంకను గట్టి వఅచునవియు, మరల మరల జనన మరణములను సుడిగుండములో వడవేయునవియు అయియున్నవి,

నాన్యథా తేఒభిలగురో ఘ'పేత్ర కరుణాత్మనః ॥

య,స్త ఆశిష ఆశాస్తే నస భృత్యః సవై వణిక్‌ ॥ 149

జగద్గురూ ' పరీమీంచుటకు తవ్చ ఇట్ల డుగుటకు వేజు కార ణము కన్చించుట లేదు, నీలయనిన, మిరు వరమ దయాళురు, వ

జేనకుడు తన కోరికలను పూర్మ మొనర్పుమని మిము శి కోరునో, అతడు "సేవకుడు కాదు వ్యాసారస్థుడే యగును, ళా

' పష్పమ స్కంధము 40 ఆళాసానో న వె భృత్యః స్వామిన్యాశిష ఆత్మనః | న స్వామీ భృత్యతః స్వామ్యమిచ్చన్‌ యో రాతి చాళిషః॥1560 ఏ సేవకుడు తన [వభువును కోరికలు నెర వేర్చుమని అడుగునో అతడు జశేవకుడు కాదు అశ్లు సేవన చేయించుకొనుట కొజకు, (వభువైయుండుట కొజకు ఎవడు కోరికలను నెర వేర్చునో "అట్టివాడు. (వభువ్రు కాదు అహం త్వకామ _స్త్యదృ కస్వ్వృంచ స్వామ్యన పాృాశయః | నాన్యథేహావయోరర్థో రాజసేవకయోరివ ॥ 161 "దేవా! నేను మీయొక్క నిష్కామ సేవకుడను అయ్యి యున్నాను, మిరు నాయొక్క- నిర వేత వభువు అయియున్నారు, సామాన్యముగ రాజునకు అతని ేవకునకుమధ్య (వభు, - సేవక సంబంధముండు పద్ధతిలో మీకును నాకును నంబంధము ల్లేదు, యది రాసీశ మే కామాన్‌ వరాంస్త్వ్వం వరదర్షభ | కామానాం హృద్యసంరోహం భనతన్తు వృణేనంమ్‌॥ 162 వరదాన శిరోమణియగు (వభూ! మిరు నాకు వరము నివ్వ' దలంచుచో, నా హృదయమున ఎన్నడును వ విధమైన కోరిక యు: ఉద్భవించకుండులాగున వరము నిండు, ఇస్టియాణి మనః (పాణ ఆత్మా ధర్మో ధృతిర్మతిః। హీః శ్రీస్తేజః స్మృతిః సత్యం యస్య నళ్యన్తి జన్మనా! 168 పవృాదయమందు. ఏదో విధమైన కోరిక జనింవగనే ఇంది యములు, మనస్సు, (పాణము, “బేపాము, ఛర్ముము; శైర్యము,. బుద్ధి లజ్జ ఐశ్వర్యము, "తేజస్సు, నతిః సత్యము = అను నివి: యన్నియు నళించివోవును, విముజ్బతి యదా కామాన్మానవో మనసి స్టితాన్‌ | తర్హ్మ్య్యవ పుణ్ణరీకాడు భగవ తాయ కల్పతే ॥ కేరఢీ

త్తి భాగనక రత్నాకరము: కమలన్మేకా! మనుజు డెపుడు తన మనస్సునందుండు శోరకలను వరిత్యజించునో, అపుడే అతడు భగవత్స సరూవమును పొందును, నమో భగవతే .కుభ్యం పురుషాయ మహాత్మనే । హరయేఒద్భుత సింహాయ (బ్రహ్మణే పరమాత్మనే॥ 165 మహాత్మా! మికు నమస్కారము, మిరు నర్వుల వ్య్చాదయ మందు విరాజమానులై యున్నారు మీరు ఉదార శిరోమణి, స్వయ నయముగ వరబహవ్మా. వరమాత్మ్శ, అద్భుత నృసింహ రూవధారియగు (శ్రీవారియొక్క. పాదములకు నేను మరల మరల నమన్క-రించు -చున్నాను, “థీ చృసింహ భగవాను డిట్లు చెప్పెను __

(వన్లోదుని అ మాటలు విని భగవాను డిట్లు చెప్పెను-- నాయనా! నీకు వ కోరికయు లేనవ్చటికిని కొంతకాలము దె త్యాధి వవత్యమును స్వీకరింపుము

కథా మదీయా జుషమాణః (పియా_న్హ్వ -

చయూవేళ్య మామాత ని సన్తమేకమ్‌

సర్వేషు భూ కేష్వధియజ్ఞ మీశం

యజస్వ యోగేన చ కర్మ హిన్వన్‌ ॥ 156

నమస్త (పాణులమొక్క పృాదయమున యజ్ఞ భో క్షమయైన ఈశ్వరుని రూవమున నేనే విరాజిల్లు చున్నాను, నీవు నీ సృూదయ మందు నన్ను చూచుచు, నా లీలల కథలను వినుచునుండుము, ఇమ స్త కర్శలద్వారా నన్నే ఆరాధించుచు నుండుము, ఈ [వకొ శముగ (పారబ్ధకర్శను తృయింన చేయుము,

భోగేన పుణ్యం కుశలేన పావం

కలేవరం 'కాలజవేన హిత్వా ।

స్తన స్కంధము కరి క్నీర్ణిం విశుద్ధాం నురలోకగితాం వితాయ మామేష్యసి ముక్త బన్షః ॥ 167 అతి టి భోగముద్వారా, పుణ్యకర్భుల ఫలమును పొందుచు, నిష్కామ. పుణ్యక ర్మలడ్యారా పావవినాశమును గావించుచు, నమయ మేశెంచి నపుడు శరీరమును విసర్జించి, సమన బంధనములనుండి విడివడి సీవు నా యొద్దకు వచ్చెదవు "జేవలోకమందును జనులు నీ వరిశుద్ధ కీర్తిని గానము చేయగలరు, తః స్తభిః పితాపూతః పితృఖథిః సహ తేఒనఘ। యత్‌ సాధోఒవ్య గృహే జాతో భవాన్వ్వైకుల పావనః॥ [68 పావరహితుడవగు (వహ్లాడా ! కులమును వనిత మొనర్చ్భు నట్టి నీ వంటి కుమూరుడు కలుగుటవలన నీ తండి న్వయముగ వవి (తుడై తరించెను, అతని మాకేమి? అతనితో బాటు ఇరువది యొక్క_ తరముల వణకు నీ పితరులు కూడ తరించిరి, యత యత్ర చ మదృక్తాః చళాన్లాః సమదర్శినః। సాధవః సముదాచారా' స్టే పూయ న్త్యపి కీకటాః:॥ 9 శాంతులు, నమదర్శులు, నదడావారములను పొలించువారు అగు నా భక్తులెచకెచట నివసించుచున్నారో, ఆ. స్థానము లన్నియు వవి(త్రములై పోవును, సర్వాత్మనా న హింసని భూత[గామేష కిబ్బన ఉచ్చావచేష దై తేన మద్భావేన గతస్పృహాో। ॥ 160 మైత్యరాజూ! నా యొడల భ_క్రిఖావము గలిగియుండుటచే నశించిన కోరికలు గలవారు; నర్వ్యత ఆత్మభావము గతిగియుండుట వలన, చిన్నదికాని, "వెద్దదికాస్‌ యగు ఏ (వాణోనికూడ వవిధమైన. కతమును కలుగ జేయకరు.

ళ్శి0 భాగవత రత్నాకరము భవ న్స్‌ పురుషా లోకే మదృక్రాస్వామను (వతాః। భవాన్మే ఖలు భక్తానాం సర్వేషాం (పతిరూప థృక్‌ 16! (సవంచమున నీ అనుయాయు లెవరుందురో, వారున్ను నా ఛాక్తులు కాగలరు, నాయనా! నీవ్రు నా భక్రులందణికిని ఆదర్శ బ్రహ్మో వాచ __ ఏతద్‌ వపు స్తే భగవస్ధ్యాయతః (సయతాత్మనః | సర్వతో గోప్పృ సంకాసాన్మృత్యోరపి జిఘాంసతః॥162 క్షబిహ్మా దేవుడు చెప్పెను __ (అ త్తతి (బ్రహ్మ బేవుడు నమి_స్త 'బేవలతోగసాడ భగవానుని ఇక్రస్త (వకారముగ స్తుతించెను.) మవోళాస! మాయొక్క ఈ నృసింహారూవమును ఎవడు వకా్య[గమనస్సుతో ధ్యానించునో అతనిని అది నకలభయములనుండీ శత్నీంచును, చంపుటకై చచ్చు మృత్యుష్ర కూడ అతనిశేమియు నారదుడు చెప్పెను __ ధర్మరాజూ ! తదువరి నృసీింహూభగవానుడు (బ్రహ్మ బేవునిచే పూజితుడై అంతర్జాన మొంచెను, అంతట (బ్రహ్మదేవుడు శతా ఇవార్యాదిమనులతో గూడి (వహ్లాదుని టె త్యాధివతిగా నొన శ్చను, ఛర్మురాజూ !- నృసింబోవ తారము నెత్తిన ఆ వరమాత శ్రయే నర్యులె కను ఆరాధ్య దైవము, పూర్వము మహామాయావి యగు మయుడు సెర్మించిన (తిపురములను భన్మ మొనర్చు సమయమున ఈ విష్ణ భగవానుడే సహాయ మొనర్చి శివుని కీర్తిని విన్తరింజేనిను, *+

వప్తమీ'స్కరధము 471 శధిష్టిర ఉవాచ ___ 'భగవజ్ళ్భోతు మిచ్చామి నృణాం ధర్మం-సనాతనమ్‌ వర్ణాశమాచారయుతం యత్‌ పుమాన్విన్షతే పరమ్‌ ॥ 1488 యుదిష్టిరుడు (ధర్మరాజు చెప్పెను ,__ మహాత్మా! ఇఫు డిక వర్షాశమముల యొక్క- నదాచార ములను గూర్చి, మనుజుల సనాతన ధర్మమును గూర్చి విన దలంచినాను, వలయనిన, ధర శ్రము వలననే మనుష్యానకు జ్ఞానము భగవద్భక్తి సామోత్‌. వరమాత్ము యొక్క (ప్రాక్సి. కలుగు చున్నది. సారద ఉవాచ __ ఢథర్మ మూలం షి భగవాన్సర్వచేదమయో హరిః; _ స్మృతం చ తద్విదాం రాజన్యేన చాత్మా (ప్రసీదతి ॥ 164 ఓ ధర్మరాజా! సర్వ వేదమయుడగు శ్రువహారియు. వారి శ_త్త్యమెటింగిన మహర్దులయొక్క-యు, న్మృతులును, చేనిచే దుఃఖము తొలగి అత్మ కాంతి కలుగునో అట్టి కర్మయ్యుు ధర మునకు మూలమ..లై యున్నవి, సత్యం దయా తపః శౌచం తితికేశా శమో దమః। అహింసా బ్రహ్మచర్యం చ త్యాగః స్వాధ్యాయ ఆర్జవమ్‌ ॥ 185 సన్లోషః సమదృక్‌ సేవా (గ్రామ్యేహోవరమః శనైః। నృణాం విపర్యయేహేశి మౌొనమాత్మ విమర్శనమ్‌॥166 అన్నాద్యాదేః సేంవీభాగో భూతేభ్యశ్చ యకార్హ త్‌ |

• శేష్వాత్మ 'దేవతా బుద్ధిః సుతరాం న్యష పాబ్దవ 1 167

శ్స్‌ోద భాగవత ర ఖ్చాకర్టమ్లూ (శ్రవణం కీర్తనం చాస్య స్మరణం మహతాం గతేః? 'వేవే జ్యావనతిర్దాస్యం సఖ్యమాత్మ సమర్పణమ్‌ ౪ 148 నృణామయం వరో ధర్మః సర్వేషాం సముదాహృతః ( (తింశల్లక్షణవా(నాజ న్సర్వాత్మా చున తుష్యతి ॥ 09 ధర రాజూ! ధర 'స్రముయొక్క_ మువ్చదిలతణములు శాత్ర ములందు చెవ్పబడినవి. అవి సత్యము, దయ, తవస్సు; శౌచము, ఓర్చు, ఉచిత-అనుచితములను గూర్చిన విచారణ, మనన్సంయః మము, ఇంద్రైయని[గ్రహాము, అహింస్క (బవ్మాచర్యము, త్యాగము, స్వాధ్యయనము, సరళత్వము, నంతోమన్సు నమదర్శులగు మనో తులను సేవించుట, సాంసారిక భోగముల చేన్టలనుండి మెల్ల మెల్లగ నివృత్తిని బొందుట్క మనుజుల అభిమానపూర్జృములగు (నయత్న ములయొక్క_ ఫలము తల్లక్రిందులుగా నగునని తలంచుట మానము, ఆత్మచింతనము, (పాణులకు అన్నాదులను యథా 'యోగ్యముగ విభజించుట్క సమన (ప్రాణులయందు వి శేమముగ మనుష్యులయందు ఆత ఫౌావము, ఇష్ట బేవతాభావము గల్లియుం డుట, మహవోళ్ళుల వరమ ఆశయు డగు భగవంతునియొకా నాము ములు గుణములు లీలలు మున్నగువానియొక్క_ (శ్రవణము, కీర్త నము, న్మరణము, కేవ పూజూనమస్కా.రాదులు, ఉాన్యము, నఖ్యము, అత్మనమర్శ స౯ంము అయియున్నవి, -ఈ మువ్పది విధము తిన ఆచరణ మానవులందటికిని వరమధర్శ మై యున్నది ఇట్టి ధర్శుమును పాలించుట వలన సర్వాత్మ యగు భగవంతుడు (వసన్ను శమా దమ స్తవః శౌదం సంతోషః కొన్తిరార్దవమ్‌ | క్టానర దయాచ్యుతాత్మత్వం సత్యం చ్యబ్రహ్మలక్షణమ్‌ ॥ 170

వష్తళ్లు స్కంధము శక శమము, దమము, తపస్సు, శౌచము, సంతోమము, ఓర్పు. సరళత్వము, జ్ఞానము, దయ, భగవత్సరాయణల్వము; సత్యము---- అనునవీ (ైాహ్మణుల లత్సణములు, శౌర్యం వీర్యం ధృతి స్తేజస్వ్యాగ ఆక్కజయః కుమా | (బ్రహ్మణ్యతా (వసాదళ్చ రజి చ క్యత్రలక్షణమ్‌ ॥ 111 యుద్ధమందు ఉ త్పావాము, పీరత్వము, ధీరత్వము, 'లేజస్పు?- త్యాగము, మనోజయము, ఓర్పు, (బవ్మానిస్టంల యెడల భక్తి? అన్ముగహూము, (వజారతణము--ఇవి త్యతత్రియుల లతుణములు, దేవగుర్వచ్చ్యుతే భక్తిని వర్గ్షపరిపోషణమ్‌ 1 ఆస్తిక్కముద్యమో నిత్యం నై పుణం వై ళ్యలక్షణమ్‌॥ [72 భగవంతుడు, "చేవతలు, గురువులు - వీరియెకల భ కి కలిగి. యుండుట, ధర్మాదిపురుసూక్థములను రతీంచుట్య, ఆ స్తీ శ్వము, (వయత్నశీలత్వము, వ్యవహార నై పుణ్యము -- ఇవి వె ఖ్యుల లతమణములు శూూద్రస్య సంనతిః శౌచం సేవా సామిన్యమాయయౌ! + అమ న్టయజ్షో హ్య స్త్యేయం సత్యం గోవ్మిపరతణమ్‌ & శే18' విన్నమత, వవిత్రత, నిమృ-వట సేవ, చోరత్వము "లేకుండుట, సత్యము; గోవులను, (బహ్మానిష్టులను రతీించుట అను నిని శూదుల లతణములు, స్త్రీణాం చ వతిదేవానాం తచ్చు.కూషానుకూలకా | తదృన్థుష్యనువృ త్రో నిత్యం తద్వతధారణమ్‌ ॥ 114 భర్తకు శేవసేయుట,. అథనికి అనుకూలముగ వృర్తించుట, ఛ_ర్రయొక్క నంబంధులను [వనన్న్మ మొనర్సుట్క, భ ర్రయొక్క- నియ

శ్రే గక భాగవత రత్నాకరము భుములను నదా రథత్నీంచుట-అను నివి వతినే ఈశ్వరుడుగ నమ్ము నట్టి వత్శివ తా న్ర్రీలయొక్క ధర్భుములై యున్నవి, వృత్త్యా స్వభావకృతయా వర్తమానః స్వకర్మకృత్‌ | హీత్వా స్వభావజం 'కర్మ శనై ర్నిర్షణ తామియాత్‌ 175 స్వాభావికమగు వృత్తి న్నాశయించి తన న్వధర్శుమును పొలించువాడు మెల్ల మెల్ల గ ఆస్యాభావిక రకర ్రలను కూడ చాటి శకమముగ గుణాతీతుడగుచున్నాడు ఉప్యమానం ముహుః క్షేత్రం స్వయం నిర్వీర్య తామియాత్‌ | న కల్పకే పునః సూత్య్యై ఉప్తం బీజం చ నళ్యతి॥ 178 ఏవం కామాళయం చి త్తం కొమానామతినేవయా । విరజ్యేత యథా రాజన్నాగ్నివత్‌ కామబిన్లుభిః ॥॥ 177 మరల మరల వి_త్తనములను నాటుటవే పొలము శ క్రిహీన “-మగునట్లును, అంకురములు మొలవనట్లును, తుదకు విత్తనములు కూడ నళించిపోవునట్లును, వాననలయొక్క_ గనిమైనట్టి మనస్సు కూడ విషయములను మరల మరల సేవించుటచ్చే ఒక్క వర్యాయము అధికముగ నెయ్యిపోయుటచే నివ్వు చల్లారి పోవ్రనట్లు, న్వయముగ నే చిసుగె_త్రిపోవ్చను, ల (బ్రహ్మచారీ గురుకులే వసనాన్తో గురో రితమ్‌ | లా ఆచరన్దానవన్నీచో గురా నుదృఢసౌహృదః ॥ 178 గురుకులమందు నివసించు (బ్రహ్మచారి తన ఇంద్రియములను -వళమందుంచుకొని డాసునివలె తన్ను చిన్నవానిగ భావించుకొని -గురు'బేవుని పొాదములందు సుదృథమైన అనురాగముంఛి వారికి హీత మగు కార్యములను చేయవలెను,

సాయం [ప్రాతరుపాసీత గుర్వగ్న్యర్క నురో త్తమాన్‌ ఉభే సన్ట్యే చయతవాగ్‌ జవన్పహ్మ సమాహితః॥ 118 సాయంకాలము, (పొద్దున గురువు, అగ్ని, సూర్యుడు, (గేష్టమెన ేవతలు - వీరిని ఉపాసించవలెను, మజియు మొనము వహించి వఏక్మాగతతో గాయత్రీ.మం్యతము జపించుచ్చు రెండు వేళల సంధ్య నాచరించవ లెను ఛస్దాం స్యధీయీత. గురోరాహూత శ్చేత్‌ నుయసన్తితః ఉస్మక్రమేఒవసానే చ చరణా శిరసా నమేత్‌॥ 160 గురువు విలచినవ్వూడు వారి అజ్ఞానుసారము వ_ర్తించి వారి యొద్ద వేదాధ్యయనము చేయనలను పారమునకు. (పారంభమున, అంతమున గరు జేవుని పాదములకడ శిరస్సును వంచి నమనైరించ వలెను సుశీలో మితభుగ్‌ దతః (శద్దధానో జీతేస్దియః ॥ యావదర్ధం వ్యవహరేత్‌ స్త్రీషు స్తీనిర్జితేషు చ॥ 181 (బ్రహ్మచారి తన శీలమును జ్యాగతగ వరిరఖీంచుకొనవలెను. శొద్దిగ భుజించవలెను. తన వనులను వై పుణ్యముతో ఆచరించ చలెను (శద్ధ కలిగియుండవలెను ఇందియములను తిన నశమం చుంచుకొనివలెను, (్ర్రీలతోను, (స్ర్రీల నశమునందుండు వారితోను ఎంత అవనరమో, అంతమాత్రమే వ్యవహారము కలిగియుండ వలెను, - జభ ఆధ వర్జయేత్‌ (వమదాగాథామగృహస్టో బృహ్మద్వతః । . ఇస్టిియాణి (ప్రమాథీని హరన్మ్యపి యతేర్మనః॥ 188 గృపహాస్తుడు కోనివోడును, (బవ్మా చర్య (నతము గైకొనిన థ్‌ /-. క యా "వాడును అగు మనుజుడు. "(స్రైలను గూర్చిన చర్యలలో దిగరాదు.

శ?6 థాగవత రత్నాకరము ఇంద్రియములు మహోబలవ_త్తరములై నని, (వయత్న ఫూర్వకముగ సాధనేయావారి మనస్సును కూడ అవి నంకుబ్బమొనర్చి లాగి "వేయును, నన్వగ్నిః (పమదా నామ ఘృతకుమృ సమః పుమాన్‌ ! నుకామపి రహో జహ్యాదన్యదా యావదర్ధకృత్‌॥ 180 (స్రీలు నివావంటివారు, పురుషులు నేతికుండవంటివారూ వకాంతమున తన కొమూట్రైతో సూడ ఉండరాదు, అవనరమై నంతవజకే వారితో వ్యవహారించవ లెను, కల్పయిత్వాఒ౬ఒత్మనా యావదాభాస మిదమీశ్వరః ! దైవళ౦ తావన్న విరమేక్‌ తతో హ్యస్య విపర్యయః ॥ 1% జీవుడు అత్మసామో తా-రముడ్వారా. ఈ "దేవా, ఇంది యూదులను కల్పనా మా్యతములుగ. నిశ్చయించి స్వతంత్రుడు కానంతవజకు.. “నేను. పురుషుడను, ఈమె స్రీ” తను నిట్టి ద్వైతము నళింవదు. అట్టితతి అతడు (్ర్రీల సంసర్లమున నివ సీించుచో మనస్సునందు వికారము కలుగుట నిశ్చయము, అష్జనాభ్య జ్ఞునోన్మర్ద స్త్యవలేభామిషం మధు! (సగ్గస్థ లేపాలంకారాం _స్య్యజేయుర్యే ధృత్యవతాః ॥ 185 (బ్రహ్మచర్య (వతమును పాలించువాడు నూనె పూసీకొన రాదు, తలంటుకొన రాదు, స్త్రీల చితములను గయ రాదు. మాంసమును, మద్యమును 'సేనింవరాదు, ఫూలహారములు అత్తరు చందనము, ఆభరణములు - వీనిని వదిలి వేయవలెను, ఉషిత్ర్వైవం గురుకులే ద్విజోఒధీత్యావబుధ్య చ। అయాం సొజోవనిషదం యావదర్ధం యథాబలమ్‌॥ [46

“ఈ (వకారముగ ౧సరుకులమందు నివసించుచు వటుడు తన శత్ర్యానుసారము "వేదములయొక్క.యు) వేడాంగములగు చిత, శల్న్చము మున్నగువానియొక్కయు, ఉవనివత్తులయొక్క_యు అధ్య యనము వేయుచు జ్ఞానమును పొందవలెను,

ఆగ్నా గురావాత్మని చ సర్వభూతేషస్వధోక్షజమ్‌ |

భూతైః స్వధామఖభిః వశ్యేద్యప్రవిష్టం (వ్రవిష్టవత్‌ | 187

భగవంతుడు సర్వత వ్యాపించియున్నను, ఒకచోట కొత్తగా (నవేశించుటగాని, అటనుండి తొలగుటగాని లేకున్నను, అగ్నియందు, గురువునందు, ఆత్త యందు; సమస్త (పాణికోట్ల యందు, వారు విజశేవరూవమున విరాజమానుల్లై యున్నారు, కావున వారిపై నడా దృష్టిని (భక్తిని) కలిగియుండవలెను,

ఏవం విధో _బహ్మచారీ వానపస్టో యతిర్భృహీ |

చరన్విదిత విజ్ఞానః వరం (బ్రహ్మాధిగచ్చతి ॥ 188

ఈ (వకారముగ ఆచరించు (బవ నారి వాన్మపస్థుడు, నన్నా న్ట్‌సా "లేక ౫ ్రహాస్థుడు విజ్ఞాననంవన్ను డై, పర(బహ్ముత తత్త్వము యొక్క అనుభవమును పొందుచున్నాడు,

గ ఖహాస్థ థర శ్రములు మును స్ధందు తశెలువబడగలనవు,

చరేద్‌ వనే ద్వాదశాబానహ్టై వా చళురో-మునిః |

ద్వావేకం వా యథా బుద్ధిర్న విసద్యేత కృథచృతః॥ 188

వాన్యవస్థుడు వంథెండు, "లేక ఎనిమిది లేక నాలుగు, లేక "రెండు, లేక ఒక్క సంవత్సరము వనజకు వానవస్థ నియమమును పాలించవలెను అధిక తవస్సు యొక్క- శ్లేశమును సహించుటచే బుద్ధి చెడకుండ మాాడవలెను,

ఆత్మన్యగ్నీన్‌ సమారోవ్య సంన్యస్యాహం మమాత్మతామ్‌ | కారజేషు న్యనేత్‌ సమ్యక్‌ సంఘాతం తు యథార్హ్హశః ॥ 180 వాన్మవస్థుడు ఆవసహాసీయాది అగ్న్మలను తస ఆత్మయందు లీనము చేయవలను అపాంకార, మమకారములను త్యజించి గడీ రమును దానికి కారణభూతములైన త త్వీములందు యకఖాయోగ్యు ముగ లయ మొనర్చవలెను (అట్టి భావనను చేయవలెన) ఇత్యక్షరతయాఒజఒత్మానం చిన్మాతమవ “శేషితమ్‌ | జ్లాత్వాద్వయోఒథ విరమేద్‌ దగయోనిరివానలః ॥ 181' ఠి “ఈ (వకారముగ నాశరహిత వరమాత '్రహావమున -జభీమీంచ్చూ చిద్వస్తువే ఆత్మ, అదియీ నేను _ అని తలంచి అద్వితీయ భావమున ఉండవలను, తన అశ్రయ మగు క్షైలు భన్మమైపోయినపుడు అగ్ని శబించులాగున అతడున్ని స్యన్వరూవమున స్థితుడై పూర్ణ మగూ ఉనఠకాంతిని బడయవలను, కల్ప స్త్వేవం పర్మివజ్య దేహమా(త్రావశేషితః | (గ్రామైకరా(త్ర విధినా నిర'పేకళ్చరేన్మహీమ్‌ | 195 ధర్మరాజూ! వాన్యవస్థునకు (బ్రహ్మా శ్రవిదారణా సామర్ధ్య మున్నచవో శరీరము తన్న తక్కి-నవన్నియును విడనాడి నన్నా ఫ్‌ మును (గ్రహించవలెను, వ్‌ వ్య_క్రియొక్క, వస్తువృుయొక్కా, స్థానము యొక్క, నసమయముయొక్క_ అవేత్సు లేశ గ్రామమున ఒకరాత్రి మతము నివసించు నియమమును చేబట్టి భూమిైై నంచరించ వలెను, ఏక ఏవ చరేద్‌ వితురాత్మారామోఒనపాశయః సర్వభూత నుహృచ్చాన్లో నారాయణ పరాయణః ॥ 185

నన్నా వ్ట్‌సీ సమ_న్త (పాణులయొక్క- హీితైపీ అయియుండ వలెను, శాంతముగ, భగవత్ప్సరాయణుడై యుండవలెను, ేనిని అశయించకుండ తనయంజే తాను రమించుచ్యు వకాకియె నంచ రంచవలను, _ ప శ్యేదాత్మన్యదో విశ్వం పరే సదసతోఒవ్యయే ? ఆత్మానం చ పరం (బ్రహ్మ సర్వత సదసన్మయే ॥ 194 ఈ సమ_న్త వవంచము కార్య కారణమ. లకు అతీతమైన వర మాత్మయందు అధ్య _న్నమెనట్లు ఎజింగి, కార్య కారణస్వరూవమగు ఈ (వవంచమందు (ట్రహ్మున్వరూవమగు తన అత్మ వరిపూర్ణమై యున్నట్లు కాంచవలెను, నుప్త పదోధయోః సన్దావాత్మనో గతిమాత్మదృక్‌ ! పళ్యనృన్థం చ మోక్షం చమాయామాతం న వస్తుతః॥ 1886 అత్మదర్శియగు సన్న్యాసి సుషు_క్తీ జ్యాగతుల సంధియందు తన స్వరూవమును అనుభవించుచు, బంధ మోతుములు రెండును శేవలము మాూయయీ, చా _న్తవముగ అవేవియు లేవు-అని తలంచ వలెను. నాసచ్చా_స్ట్రేషు సజ్జ్చేక నోవజీవేత జీ వికామ్‌। వాద వాదాం స్త్యజేత్‌ తర్కాన్నక్షం కంచన సంశయేత్‌ | 186 అనత్యమగ అనాత్మ వస్తువును (వతిపాదించు. శాస్త్రము లందు (పీతి కలిగియుండరాదు, తన జీవన నిర్వహణముకొజకైై వవృ, _త్తీియు చేయరాదు, వాదవివాదములకొజకై. తర్కము వేయ రాదు. [వవంచమున న నతమున్ను వహింవరాదు, న శిష్యాననుబధ్నీత (గన్దాన్నెవాథ్య సేద్‌ బహూన్‌ | న వ్యాఖ్యాముపయుజ్షోత నారమానార భేత్‌ క్వచిత్‌ ॥ 1907

శీశి0 వొగవత రత్నాకరము శిష్య్యలను వేర్చరాదు, ఎక్కువ [గ్రంథములను చదువరాదు, శ్యాఖ్యానములు ఇవేయ'రాదు, "వెద్దపెద్ద వనులను (పార ంభించరాదు, న యకేర్యాశమః [పాయో ధర్మ హేతుర్మహాత్మనః శ్నాన్తస్య సమ చిత్తస్య విభళృయాదుత వా త్యజేత్‌ ॥ 19086 శాంతుడు, నమదర్శి మవోత్ముడు అగు సన్నా్యాసికి (నన్నా్యాన) ఆశమమనునది ధర్మమునకు హేతువుకాదు. అతడు "తన అశమ చిబ్నామఃలను ధరించవచ్చును, వదిలి వేయవచ్చును. అవ్యక్త లిశ్లో వ్యక్తార్రో మనీష్యున్మ త్త బాలవత్‌ | స ఫ్ర కవిర్మూక వదాత్మానం స దృష్ట్యా దర్శయేన్నృణామ్‌ 11 అతనియొద్ద అశమ చివ్నా మేమియు లేకుండినను, అతడు -ఆత్మ్మానుసంధానమందు మగ్నుజై. యుండును, అతడు గొవ్ప "విచారశీలుడై యున్నను, పిచ్చివానివలెను, ఛాలునివలెను చూవ టను. అతడు మవో[వతిభాశాలిమైనవ్పటికిని సామాన్యుల దృష్టిలో మరాగవాడుగ తోవట్టును ఈ విషయమందు. ఒక ప్పరాతన ఇతిహాసము కలదు అది దత్తాశేయ 'వహ్లాద సంవాదము గ ఒకపుడు (సహ్లాదుడు కొందలు మంతులతో గూడ లోకమున సలచరించు చుండ సహ్యాపర్వత సమీసమున కావేరీ నదీతీరమన ఒక మునీశ్వరుండుట చూచెను, వారే దత్తాాతేయులు వారి శరీరము చాల బలిషముగ నుండెను ఆది చూచి (ప్రహ్లాదుడు వారిని మీరేవిదమైన (ప్రయత్నము జేయకున్నను, ఇంత బిలిష్టు లుగ నుండుటకు కారణమేమని యడుగ్క అమ్మునివర్యు డిట్లు (సత్యుత్తర మిబ్బానుః “శొహ్మణ ఉవాచ __ యస్య నారాయణో దేవో భగవాన్హ్భృద్గతః సదా। భక్త్యా కేవలయాజ్ఞానం భునోతి ధ్వాన్త మర్కవత్‌ 200

దత్తాక్రేయులు చెప్పిరి మోయొక్క_ అనన్యభ _క్రివలలన "జీవాధిబేవుకైన భగవంతు చగు నారాయణుడు మిా హృదయమందు సదా విరాజిల్లుచున్నారు. మజియు సూర్యుడు చీకటిని పోనొట్టునట్లు వారు మి అజ్ఞానమును వటావంచలు చేయుచున్నారు. తృష్ణయా భవవాపాన్యా యోగ్ష్యైః కామైరపూరయా! కర్మాణి కార్యమాణోఒహం నానాయోనిషు యోజితః ॥ 201 (వహ్లాదా ! తృన్ల ఎటువంటిదనగా, ఇచ్చానుసారము భోగ ములు నంప్రా_ప్తించినను అది తృప్తి వడదు, దానివలననే జీవుడు జననమరణ చక్రమందు పడి తిరుగవలసి వచ్చుచున్నది. ఆ తృన్ల నాచే ఎన్ని వనులో చేయించినది, ఎన్ని జన ్రలందో వడచేసినది, యదృచ్చయా లోకమిమం (సొపితః కర్మఖ్మిర్భమన్‌ | స్వర్గాపవర్గ యోర్ట్వారం తిరశ్చాం పునరన్య చ॥ 202 కర్శల వలన అనేక జన (లందు తిరుగాడుచు 'చైవవశమున నాకీ వమూనవ బేహూము సంప్రా_ప్తించినది. ఇది స్వర్గమునకు, 'మోతము నరు వశుజన్థుకు ద్యారమువంటిది, దీనియందు పుణ్యము చేసినచో స్వర్గము; పావము చేసినచో వళువత్యూదిజనము; జ్ఞానము పొండి నవో మోతము, పుణ్యపాప వింశ్రిత కర శ్రైలచే మనుమ్యజన్ను సంపా_ప్రించుచున్నది, అ(త్రాపి దమ్బ్చతీనాం చ సుఖాయానాివను త్తయే | కర్మాణి కుర్వతాం దృష్ట్వా నినృకోఒస్మి విసర్యయమ్‌॥ 208 ఈ (వవంచమున. శ్రీ పురుషులు సుఖపా_ప్తి కొజుకు దుఃఖనివృ_త్తి కొజకు కర్మచేయుచున్నారు, కాని, చాని ఫలితము శతల్మకిందులుగా లభించుచున్నది. ఎారింకను దుఃఖమందు వడిపోవు చున్నారు. కాబట్టి నేను కర్ణమునుండి ఉవరశుడను అయితిని, ఫీ

శక భాగవళ -దొత్చాకళ్తము సుఖమస్యాత్మనో రూవం సర్వేహోపరతి స్తనుః | మనః నంస్పర్శజాన్‌ దృష్ట్వా భోగాన్న్వప్ప్యామి సంవిళన్‌ ॥ 204 నుఖమే ఆత శ్రయొక్క- న్యరూనము, నవు_న్త (శ్రియలయొక్క- నివృ_త్రియే దాని ఆకారము, కనుక నమ_న్త భోగములను మనో రాజ్య మా(తములే యని తలంచి నేను నా (పారజబ్ధమును అనుభ “వించుచున్నాను, ఇత్యే తదాత్మనః స్వార్ధం స్వన్తం విస్కృత్యవై పుమాన్‌ విచ్విత్రామసతి దైతే ఘోరామాప్నోతి సంసృతిమ్‌ ॥ 205 మనుజుడు తన స్వరూపమే అయియున్న వానన్తవికో సుఖ మును మజచి ఈ మిథ్యాగూవమగు చ్వైతమునే సత్యమని , నమ్ముచు మహాభయంకరములై న విచ్చిత జన్బలందు, మృత్యువు: “నందు తిరుగాడుచున్నాడు జలం తదుదృవై శృన్నం హిత్వాజ్ఞో జలకామ్యయా | మృగతృష్టా ముపాధావేద్‌ యథాన్య(త్రార్ధదృక్‌ స్వతః 1206 అజ్ఞాని గడ్డి చే కవ్చబడిన నీటిని అది సీఠు కాదని వదలిపెట్టి ఎండవూాన్సలందలి జలమునకైై వరుగిడునట్టుు తన అత కంయె 'వేళైన వస్తువునందు సుఖముకలదని తలంచు మనుజుడు అఆత్భును వదలి నిమయముల,వై పునకు వరుగెత్తుచున్నాడు దేహాదిల్నిరైన తన రాత్మనః సుఖమీహాతః ; దుఃఖాత్యయం చానీశన్యకియా మోఘాః కృతాః కృతాః ॥ 1 శరీరాదులు (పారజ్ధమునకు అధీనము.లై యున్నవి, వాని ద్యారా తనకు సుఖము కలుగ వలెనని దుఃఖము పోవలెనని తలంచు

యవవ్తమయ్కంధము ! వాడు తన ([వయత్నమున ఎన్నడును నఫలుడు కానేరడు, అతడు. “మాటిమాటికి చేయు కర శ్రలన్నియు వ్యర్థము లై పోవుచున్నపి, ఆధ్యాత్మికాది థిర్దుఃభైరవి ముక్తస్య కర్హిచిత్‌; మర్త్యస్య కృ్మచ్చోపనతై రరెః కామైః ,క్రియేత కిమ్‌ ॥ 206 మనుజుడు నదా శారీరక, మానసికాది దుఃఖములతో కూడి. యున్నాడు అతడు మరణ శీలుడును అయి యున్నాడు. అతడు వాల (శమతో, కష్టముతో కొంత ధనము భోగము పొందినను, దానివలన లాభమేమి? సశ్యామి ధనినాం క్లేళం లుబ్ధానామజితాత్మనామ్‌ | భయౌాదలబ నిదాణాం సర్వతోబభివి శజ్కినామ్‌ 1 208 అ లోభులు, ఇందియమ.ల వశమందుండు వారునగు ధనికుల దుఃఖమును నేను చూచుచునే యున్నాను, భయమునలన వారికి నిద్ర వట్టుట "లేదు, అందటి మీదను వారికి నంచేహాముండును, రాజతళ్ళోరతః శ్యతోః స్వజనాత్పశు వక్షీతః | అర్ధిళ్యః కాలతః స్వస్మాన్నిత్యం (ప్రాజార్థ వదృయమ్‌ 1210 జీసితము యొడల, ధనము యొడల లోభము గలవార్వు "రాజు లను చూచ్చి దొంగలను చూచి, శతువులను మహమాచ్చి, స్వజనులను వరాచ్చి వశువత్యాదులను ఇరూచి;, యాచకులను చూచి, కాల మును చూచి భయవడుచుందురు, మజియు *నే నెచటవైన తమా ేయుదునేవ్యూ ఎక్కువ ఖర్చు పెట్టుదునేవూ” అను భావముతో తమ్ము వచరాచి తామే భయవడుచుందురు, శోఠకమోహ భయ,కోధరాగ శై బ్యశమాదయః | జ జ ఆభ యన్మూలాః స్యుర్నృణాం జహ్యాత్‌ స్పృహాం (ప్రాణార్డ యోర్చుధః ॥ లీకేపే

ళీ భాగవత రత్నాకరము కాబట్టి బుద్ధిమంతుడగువాడు -జీనివలన శోకము, మోపహామి ఇఛయము, (ోధము, రాగము, పిరికితనము, [శమ మున్నగునవి అనుభవించవలసి వచ్చునో, అట్టి ధనమును, జీవితము యెడల ఆశను శదలి వేయవ లను, మధుకార మహాసర్సొా లోకేఒస్మిన్నో గురూత్తమౌ | వైరాగ్యం వరితోషం చ (ప్రాప్తా యచ్చికయా వయమ్‌ ॥ 812 ఈ (వవంచమున నాకు అందటి కంశును ద్ద గురువులు శొండచిలువ, లేనెటీగు వాని శిచషణవీత నాకు వై రాగ్యము, చంతుక్షి కలిగినవి, లు విరాగః సర్వకా మేభ్యః శికితో మే మధు[వకౌత్‌ | కృషబ్భాప్తం మధువద్‌ విత్తం హత్వాప్యన్యో హరేత్పతిమ్‌ ॥ లీక "తేనెటీగ తేనెను సమకూర్చుకొనునట్లు, జనులు కష్టవడీ భనాదులను సమకూర్చుకొనుచున్నారు. కాని మజియొక జెవనో ఆ ధనవలతిని చంపి ఆ ధనమును లాగకొని పోవుచున్నాడు విషయ భోగముల యొడల విర క్తుళపై యుండవలెనని నేను దీని ద్వారా విత అను (గ్రహించితిని, అనీహః సరితుష్టాత్మా యదృచ్చోవనతా దహమ్‌ | నో చేచ్ళయే బహ్వహోని మహాహిరివ స త్త్వవాన్‌ ॥ 214 అణా నేను కొండచిలువవలె నిశ్చేష్టుడవై వడియుందును, చైవ వశమున వది లభించునో చానితో సంతుస్ట్రిని పొందును. ఒకవేళ ఏదియు లభించనిచో, చాల రోజుల వజకు శ్రైర్యమును వహించి "ఊరక వడియుందును,

నవ్తమ నస్యంధము శక్రం నాహం నిన్దే న చ స్తామి స్వభావవిషమం జనమ్‌! ఏతేషాం (శ్రేయ ఆశానే ఉతైకాత్మ్య్యం మహాత్మని॥ 215 మనుష్యుల స్వభావము భిన్న భిన్నముగ నుండును కావున నే నెనరిని నిందించను, స్తుతించను నేను కేవలము వారి (యః స్పును, వరిమాత్మ తోటి వకత్వమును కోరుచుందును, వికల్పం జుహుయాచ్చిత్తా తాం మనస్యర్థ విభ్రమే మనో వైకారికే హుత్వా తన్మాయాయాం జుహోత్యను ॥ 216 ఆత్మానుభూతౌ తాం మాయాం జుహుయాత్‌ సత్యదృజ్‌ మునిః $ తతో నిరిహో విరమేళ్‌ స్వానుభూత్యాఒబఒత్మని న్ద్‌ఈః ॥ వై నత్యమును అనునంధాన మొనర్భువాడు ఈ కానుపించు- నివిధ వదార్థములను, వాని భేద విభీదములను చిత్తవృత్తి యందు. హోవము చవేయవలను (లయ మొసర్చనలెను) చి _త్తవృత్తిని ఆ వదార్థములను గూర్చిన పెక్కు భ్‌ మలను ఉత్పన్న మొనర్చు మనస్సు నందును మనస్సును, సాత్తి లే అహాంకారమందును, సా_త్మ్విక అహంకారమును మహా_త్త_త్త్వము ద్వారా, మాయ యందు సోమము చేయవలెను ఈ (వకారముగ ఈ నమ స్త భేద ఏభేదముల్కు వాని కారణము నమూయయీ అయియున్నదని నిశ్చయించి, అమాయను ఆతా నుభూతి యందు హోమము చేయ: వలెను, ఈ (వకారము ఆత్మ సామౌూత్కాారము ద్వారా అత్మ స్వరూవమందు స్థితుతై మనుజుడు న్మిమ్కయుడై ఉవరతిని బొందు గాక! ఈ (ప్రకారముగ ద త్రాతేయుల ద్వారా (వ్రస్లాచుడు ధర్మమును విని; తదుపరి వారిని పూజించి వారినుండి సెలవు గైైకొవి వెడలెను

యుధిష్టిర ఉవాచ...

చృహస్ట ఏతాం పదవీం విధినా యేన చాజ్జుసా

యాతి దేవబు'షే (బూపొ మాదృళో గృహమూఢధీః॥ 218 యుధిష్టిరుడు చెప్పెను__

"దేవర్షియగు నారదా! నావంటి గృపహోాన క్తుడగు గృహస్థుడు ఎక్కువ వర్మిశమ లేకనే ఇట్టి (ఆత్మ) వవమును వ సాధనచే పొంద గలడో దయచేసి వెన్చుడు శారద ఉవాచ___

అటి నై

గృ హేష్వవస్టితో రాజన్కియాః కుర్వన్యహోచితాః !

వానుదేవార్చణం సాకొదుపాసీత మహోమునీన్‌ ॥ 818 నారదుడు చెప్పెను

ఓ ధర గాజా! గృవాస్థుడు గృహాస్థ్ర ధర్మము ననురరించి అన్ని వనులు చేసికొనుచు వానిని భగవంతునకు నమర్పించవలెను,

శృణజ్వనృగవతోఒఫీక్ట మవతార కథామృతమ్‌ |

(శద్దధానో యథాకాల ముప శా నజనా వృతః ॥ 220

అవకాశమును బట్టి వరక్తులతో నివసించనలను, మజియు మయరల మరల (తద్ధతో అవతౌారముల యొక్క లీలామృతమును "పాన మొనర్చుచు నుండవలను,

సత్ప నౌ చృనక్రైః సజ్లి మాత్మజాయాత్మజాదిషు

విముచ్యేన్యుచ్యమానేషు స్వయం న్వప్నవదుళ్ధితః ॥ లైల]

న్యవ్నమునుండి మేలుకొనిన పదవ మనుజుడు స్వవ్ననంబంధ వదార్థములయెకడల అన క్రి కలిగియుండనట్టు న త్పాంగత్యము ద్యారా

వస్తుష్ము స్కంధము 4వ బుద్ధి ఎంతెంత శుద్ధ వడుచుండునో, అంతంత శరీరము; భార్య, పుత్రులు, ధనము మున్నగువాని యెడల అసక్తిని నయముగ వదలుచు రావలెను, వల యనిన ఒకానొక దినమున అవ్‌ యన్నియు వదలిపోవునవే అయి యున్నవి, యావదర్హముపాసీనో దేహే గేహే చ వజ్జితః | నిరకో ర క్తవత్‌ తత్ర నృలోకే నరతాం న్యసేత్‌ ॥ 222 బుద్ధిమంతుడగు వాడు ఎంత అవనరమో అంత మాత్రమే శరీరము, ఇల్లు-ఏనిని పాటించవలెను, ఎక్కువ కూడదు. అతడు లోన విర ్క్తుడుగా నుండి బయట సామాన్యునివలె జనులలో వ్యవహా శించవలెను క్రాతయః పితరౌ పృత్రాభాతరః సుహృదోఒవరే ॥ యద్‌ వద ని యదిచ్చ న్స చానుమోదేత నిర్మమః! ॥ £లితి తల్లిదండ్రులు, సోదరులు, బంధువులు, ప్యుతులు, మిత్రులు, జాతివారు, ఇతరులు వది ఇక్వుదురో, ఏది కోరుదురో, లోన మవ త్వము లేకుండ దానిని అను మోదించవలెను, దివ్యం భౌమం చాన్తరిక్షం వి త్తమచ్చ్యుతనిర్మితమ్‌ | తత్‌ సర్వముపభుళ్లాన ఏతత్‌ కుర్యాత్‌ స్వతోబుధః ॥ 824 వ బుద్ధిమంతుడగువాడు అన్నాదులు, సువశ్తాదులు, (ద్రవ్యా దులు, అన్ని విధములైన ధనములు, భగవంతు డొనగినవని తలంచి (పార ఫ్రానుసార ము వానిని అనుభవించుచు కూడ బెట్టక ఉండవలెను, వానిని సాధు 'సేవాది కర్మలందు విని యోగించవలెను, యాౌావద్‌ (భియేత జరరం తావత్‌ స్వత్వం హి దేహినామ్‌ 1. అధికం యోఒభిమన్యేత సస్తేనో దణ్ఞమర్హతి ॥ 22కు

408 భాగనఠ రత్నాకరన "జీనిచే పొట్ట నిండునో కేవలము అంతమా[తపు ఆవోరమూ మెను ధనము వైన మాతమే మనుష్యులకు అధికారము కలదుం చానికంకొ అధికమైన ఆహారమును, నంవ త్తిని తన దని భావించినచో? అట్టివాడు దొంగ యే యగును, మజియు అతడు దండనకు పొతూ] డగును, మృగోష్ట్రఖర మర్కాఖుసరీసృష్టగమడికాః ॥ ఆత్మనః పుత్రవత్‌ ప శ్యేకై రేషామ _న్తరం కియత్‌ ॥ జ్లీలీ| "లేడి, ఒంచు, గాడిద కోతి ఎలుక, నరీన్ఫవములు (ఛాక్‌ సట్టివ),, వమీ, ఈగ మున్నగు (పాణులను తన ప్యుతులవలె భావించ వలెను, వానియందు భేదమేమి కలదు? (త్రివర్గం నాతికృషచ్చేణ భజేత గృహమేధ్యపి। యథాదేశం యథాకాలం యావదెవోపపాదితమ్‌ ॥ లిల్లీ? యూ గృపహాస్థుడు ధర, అర్థ, "కావముల ఫొజుకు ఎక్కూవ కష్ట వడరాదు, బేళు కాల, (వారస్టైానుసారము దొరికిన చానితో నంతుష్ట్రి నొందవ లను, ఆశ్వాఘా న్లేఒవసాయిభ్యః కొమాన్సం విభజేద్‌ యథా! అ ప్యేకామాత్మనో దారాం నృణాం స్వత్వ్యగహో యకః ॥ 228 'తాననుభనించు వదార్థములను కుక్క, వతితుడు, చండా లుడు వజకు గల నము _న్హ (పాణులకు యథా 'యోగ్యముగ వంచి తదునరి వానిని ఉవయోగించుకొనవలెను, వమతియు తాను, తన ధర్భవల్ని, అతిథి, అభ్యాగతులను “శనించవలెను

నవ్దమ స్యంధము శరక్తి జహ్యాద్‌ యదర్హే స్వప్రాణాన్మన్యాద్‌ వో పితరం గురుమ్‌ | తస్యాం స్వత్వం న్రియాంజహ్వాద్‌ య స్తేన హ్యజితో జీతః ॥ 22కి ఛార్యళొటకై.. జనులు తమ (ప్రాణములను కూడ వదలు చున్నారు తల్లి దండులకు, గురువులకు కూడ అవకారము వేయు చున్నారు. థార్యవై మమత్వమును తొలగించుకొనువాడు విజయ వంతు డగు భగవంతుని కూడ జయించినవాజే (వొందినవాటే) యగును కృమివిడ్‌ భస్మ నిష్టాన్తం క్వేదం తుదృం కలేవనరమ్‌ | క్వ తదీయరతిర్భార్యా క్వాయమాత్మా నథళ్ళదిః 8 వతి0 ఈ శరీరము తుదకు పురుగులు, మలము, బూడిద-వీటి" కువ్చగ మారిపోగలదు, ఇట్టి తుచ్చమగు శరీర మెచట, దీనికొటున్వై ఎవతెయం దాన_క్రి కలిగియుండుచున్నాడో అట్టి భార్య యెచట, తన మహిమే ఆకాశమును కూడ కప్పీవేయు అనంతమగు అత్మ- మయెచట ! సిద్ధెర్య జ్ఞావళిష్టార్థెః కల్పయేద్‌ వృత్తిమాత్మవః 'శేషే స్వత్వం త్యజ(న్నాజ్ఞః పదవీం మహతా మియాత్‌ ౫ 281 గృహస్థుడు (పారష్టానుసారము లభించునదియు వంచ. యజ్ఞాదు లాచరించగా మిగిలినదియు నగు అన్నముతోనే తన జీనిత నిర్వహణమును గావించవలెను, అది తవ్చ ఇతర మగు మజి” యే వస్తువుమై నను అభిమాన ముంచనివారికి మహాత్ముల ఉత్తమ వదము నం పా _క్రించగలదు,

-శీ08! థాగవత్త :రక్ళాకదన దేవానృషీన్‌ నృభూతాని పిత్యూ నాత్కా న. మన్వహమ్‌ | స్వ వృత్త్యాగత విత్తేన యజేత పురుషం పృథక్‌ ॥ 888 న్వవ్భృ _త్తిచే లభించిన ధనముతో, వచార్థములతో (వతి దినము దేవత, బుమి, మనుష్యుడు భూతములు, పితృగణము, తన అత వీరిని పూజించవలెను ఇది ఒకే నరమేశ్వరుని యొక్క- భిన్నభిన్న రూవముల ఆరాధన యే యగును, అథ దేశ్నాన్నవక్యెమి ధర్మాది_కేయ ఆవహాన్‌ | సవై పుణ్యతమో దేశః సత్పాత్రం యత్ర లభ్యతే ॥ 288 థర ్రరౌదా! ఇక నేను ధర ్రము మొదల? (శ్రేయస్సును "శలుగ చేయు స్థానములను నర్లి ంచుచున్నాను వినుము, ఎచట నఠత్సొ [తులు లభించుదురో, అదియీ అన్నిటిక ౦కు వవ్మితమైన -జేశము, విమృం భగవతో యత సర్వమేతచ్చరా చరమ్‌ యత హ (బ్రాహ్మణకులం తపోవిద్యాదయాన్వితమ్‌ ॥ 20కీ యత యత్ర హ్యరేరర్చా స దేశః (శేయసాం పదమ్‌ ! యత గజ్గాదయో నద్యః పురాణేషు చ విఖటతాః ॥ 28ల ఈ సమస్త చరాచర జగత్తు ఎవరియందున్నదో అట్టి భగ -వానుని వ్మిగహూము గల (వచేశము, తవన్సు, విద్య, దయాదిగుణ ములు కల (బహానిష్టులు నివసించుచోటు, భగవంతుని ఫూజి జరుగు స్టలము, పురాణములందు (వసిద్ధములై న గంగాదినదు లున్న చోట్లు, చాల నవితములై నవి వరమ (శేయోదడాయక్రము లైనవిః సరాంసి పుష్కరాదీని క్షేత్రాణ్యర్షా (శ్రితాన్యుత | కురుక్షేత్రం గయశిరః (సయాగః పులహాశమః॥ 2880 వైమిషం ఫాల్గునం వేతుః (పభాసోఒథ కుళసలీ। వారాణసీ మధుప్పరీ సమ్బా విస్తు సరస్తథా ॥ ల్‌ బ్రో

వవ్హమ న్య.ంధము 4810 నారాయణాశమో నన్దా సీకారామాశమా దయః | సర్వే కులాచలా రాజన్మ హేను మలయా దయః ॥ 888 ఏకే పుణ్యతమా దేశా హరేరర్చా(శ్రీతాశ్చు యే। ఏతాన్దేళాన్‌ నిషేవేత (శేయస్కామో హ్యూఖీక్తశః ళు ధర్మో హ్య[శ్రేహితః పుంసాం సహ్యస్రాధిభలోదయః॥ 288 పుష్ము- రాది సరోవరములు, సిద్ధపురుషుల చే జీవిందబడు శేత్రములు, కురు మతము, గయ [పయూూగ, పులవో(శమము (శాలగామ వేతము), వై మి శాగరణ్యము; ఫాల్లుణ మ్యేత్రము, శత్రు బంధము? (పభానము, ద్వారక, కాశి, మధుర, వంపానరోవరము, చిందు సరోవరము, బవరిశా శనుము; అలకనంద నీతారాముల 'శశమములు (అయోధ్య, చ్మితకూటాదులు), మహేంంద్రమలయాది కులవర్వతములు, భగవంతుని అర్బానతారము లున్న చోట్లు అన్నియు వాల వవ్మితముఖై సవి, (ేయస్సును కోరువాడు ఈ 1వచేశములను మరల మరిల ేవించవలెను ఈ స్రాసములందు వ యే పుణ్యకర్థ లాచరించబడునో, వాటికి వెయ్యి రెట్లు అధిక ఫలము మనుజులకు లభించగలదు, పాత్రం త్వథత్ర నిరుక్తం వై కవిభిః ప్యాతవిత్తమైః అని మల అనాలి ర్తలులు హరిరేవైక ఉర్వీశ యన్మయం వై చరాచరమ్‌ ॥ 240 నత్చాతలను నిన యించునపుడు ప్మాతయొక్క గుణముల: సజణుంస విపేశవంతులు చశీవలము భగవంతునే అందణీకంజకు నొవ్చ నత్పాతునిగ చెప్పిరి ఈ చరాచర జగత్తు వారియొక్క స్వరమా వమే అయియున్నదది 'దేవర్ష్య ర్హత్సువై సక్సు తత్ర బహ్మాత్మజాధిషు | రాజస్యద(గపూజాయాం మతః పాత్రతయాచ్యుతః ॥ 241

శన భాగవత రత్నాకరము. చూడుడు. మీయొక్క. ఈ యజ్ఞ మందు "బేవతలు బుషంలు, సిద్ధులు, ననకాదులు ఉన్నవ్చటికిని అగపూజక్షై భగ వంతు డగు (శ్రీకృష్ణుడే పాాతుడుగ ఎంచుకొనబడెను గా | జీవరాళి భిరాకీర ఆజ్ఞకోళాజ్హింపో మహాన్‌; ణి న్‌ ఖు రా తన్మూలత్వా దచ్యుతేజ్యా సర్వజీవాత్మ తర్పణమ్‌ ॥ £! అనంఖ్య జీవులతో నిండియున్న ఈ (బ్రవ్ళ్ళుండ మను మనో వృతుమునకు వక్రైక మూలము భగవంతుడగు శ్రీ కృష్ణుడే అయి యున్నారు. కావున వారిని పూజించుటచే నసమ_న్త జీవులయొక్క- అత్మ, తృ్త్తి నొందుచున్నది, పురాణ్యనేన సృష్టావి నృతిర్యగృషి దేవతాః శేతే జీవేన రూపేణ పురేషు పురుషోహ్యపా॥ 28 వారు, మనుష్యులు, వశువ్రులు, వత్వులు, బుషులు, -బేవ తులు మున్నగువారి శరీరములను పురములను నిర్మించి, ఆ పురము లందు జీవమావమున శయనించుచున్నారు. కనుకనే వారికి “పురు సుడు అని ఒక చేళు కలదు, తేస్వేషు భగవా(నాజం స్తారతమ్యే న వర్తతే। తస్మాత్‌ పాతం హి పురుషో యావానాత్మా యథేయతే॥246 పకముగ ఉన్నవ్పటికిని భగవంతుడు మనుష్యాది కరీరము లందు న్యూనాధికరూ వమున (వకాశమానుళై యున్నారు కావున వశువమ్యోది శరీరములకం కె మనుష్యుజే _శేళ్టుడగు పాత్రుడు. ఆ మనుష్యులందును భగవానుని అంశమగు తవస్సు, యోగము మున్నగునవి ఎంత అధికముగ నుండుకో అత డంత (ేష్టుడు దృష్ట్వా కేషాం మిధో న్ధూణామవజ్ఞానాత్మతాం నృప! (కేకాదిషు హరేరర్చా (క్రియాయై కవిభిః కృతా॥ 245

శవ్హ్లమ న్కంధము శ53 (లేశాదియుగములందు మనుష్యులు పరస్పరము ఒకరినొకరు విందించుకొనుట మొదలై నవి చూచి పెద్దలు ఉపాసనా సిద్ధికొఅవై భగవంతుని (ప్రతిమను (వ్మిగహామును) (వతిప్టించిరి. తతోఒర్చాయాం హరిం కేచిత్‌ సంశ్రద్ధాయ సవర్యయా | ఉపాసత ఉపాస్తాపి నార్ధదా పృరుషద్విషామ్‌ ॥ లెశీ6 అవ్బటినుండియు ఎందలో జనులు చాల (శద్ధతో నవర్య లతో వ్మిగహముల ద్యారా భగవంతుని పూజించుచున్నారు. కాని -ఎవరు వర (పాణిని "జ్వేషించుదురో, వారు విగపాములను వఫూజించి హను, ఉపాసించినను చారరికి సిద్ధి లభించజూలదు పురుషేస్వపి రాజేన్ట్ర సుప్మాతం (వాహ్మణం విదుః। తపసా విద్యయా తుష్ట్యాధ _త్హేవేదం హర్షేస్తనుమ్‌ ॥ ల! మనుజులందును (బహ్మునిష్టుడు గొవ్చ సుపాత్రుడని యెంచ బడుచున్నాడు, వలయనిన్న అతడు తన తవస్సుః విద్యం నంతుస్టీ మున్నగు గుణములచే భగవంతుని -వేదరూవశరీరమును ధరించు యన్నాడు న్యాసో దణ్జస్య భూతేషు మనోవాక్యాాయజస్య యః॥ 2486 సద్ధర్శ వరిపాలనను అభిలమీంచువారు వ [ప్రాణికిని మనస్సు; వాక్కు శరీరములద్వారా _వ _పకారమైన కష్టమును. కలిగించ "రాదు, దీనిని వంచిన ధర్మ మేదియును "లేదు, ఏకే కర్షమయాన్‌' యజ్ఞాన్‌ జ్ఞానినో యజ్ఞవి త్తమాంః 1 ఆత్మ సంయమనేఒనీహా జుూహ్వతి క్లాన దిపితే॥ 249 యజ్ఞ తత్త సమును ఎజులట కొందలజు జ్ఞానులు జ్షానము "ద్వారా (వజ్వలించిన అత్మ నంయమను అగ్నియందు కర ్రమయ

రచ్చా ల క నో “యజ్ఞ ములను హోమము చేసి చాహ్యాకర్థు కలావములనుండి ఉవ రతిని బాందుచున్నారు సన్తుష్తస్య నిరీహస్య స్వాత్మారామస్య యత్‌ సుఖమ్‌ అాతిరు లు కుతస్తత్‌ కామలోభేన ధావతోఒర్ధేహయా దిళ్ళః ॥ 200 వ సుఖము తన ఆత్మయందు రమించు ని మ్కీ-యుడగు నంతుష్టునకు లభించునో, అట్టి సుఖము కోరకతో, లోభముతో్‌ ధనము కొజకై ఉవ్విచళ్ళారుచు. ఇటు నటు తిరుగాడు వానికి ఎట్లు ,+అభించ గలదు * సదా సన్తుష్ట మనసః సర్వాః సుఖమయా దిళః। శఛర్కరా కళ్దకాదిఖ్యో యథోపానత్పదః శివమ్‌ ॥ త్‌! చెవులు ధరించి నడచువానికి కంకర ముళ్ళు మొదలగు వానివలలన భయము లేనట్లు, ఎవని మనస్సునందు నంతోస్ట్రీ కలదో, అతనికి నదా ఎశ్లైడల సుఖమే కలుగును దుఃఖము కలుగే కలుగదు, సన్తుష్టః కేన వా రాజన్న పర్దేతాపి వారిణా కొపస్ట్యదై హ్వ్య కార్చణ్యాద్‌' గృహపాలామతే జనః॥ 208 రాజూ! మనుజుడు కేవలము జలము మతము (ఆావి నంతు ష్టూడె తన జీవితమును వల గడువకున్నాడో 'ఆెలియుట లేదు. రన 'నేంద్రియ, జన నేంద్రియములకు లోబడి పావ మతడు ఇంటిని కాచు కుక్కువల అగుచున్నాడు అసన్తుష్టన్య వ్విపస్య తేజో విద్యా తపోయళః | (సవ న్తీనియలౌల్యేన జ్ఞానం చైైవావకీర్యతే॥ _ 258 సంతుష్టి లేనివానికి ఇంద్రియ లోలత్యము వలన "తేజస్సు విద్య, తనస్సు, కీర్మి తీణించి పోవును, అతడు వివేకమును పోగొట్టా కొనును,

కామస్యాాన్తం చటత్తు త్హృడ్‌ భ్యాం (కోధసై, తతృలోదయాత్‌ | జనోయాత న లోభప్య జిత్వా భుక్త్వా డిళో భువః ॥254 ఆకలి తీరినచోే తిఐవలెనను కోరిక నశించును దప్పిక తీరి నచో (తాగవలెనకము అజేతు తొలగిపోవును కాని మనుజుడు శభూమియొక్క నలువైపుల జయించినను, అనుభవించినను లోభము మాత్రము శమించకున్నది, పజ్జితా బహవో రాజన్పహాజ్ఞాః సంశయచ్చిదః సదసస్పతయోఒ ప్యేకే అసనోషాత్‌ పత న్త్యధః ॥ లిగక్‌ "పెక్కు. విషయములను గూర్చె అెలిసిన వారును, నంచేహా ములను తొలగించి చిత్తమందు కాస్తో క్త మగు "అర్థమును (వవేశ పెట్టు వారును, విద్వత్సభల యొక నథావశులును. అగు గొవ్చ గొవ్చ విద్వాంసులుకూడ అనంతుష్ట్రీవలన వతనమై పోవు చున్నారు, అసజ్కూల్పాజ్జయేక్‌ కామం (కోధం కామవివర్షనాత్‌ | అర్థానర్ధేతయా తోభంభయంత శ్త్యావమర్శనాత్‌ 1 206 నంకల్చ్పమ.ను వదలుట ద్యారా శామమును, కోరికలను వద లుట ద్వారా (కోధమును, అర్ధమును (భనమును) అనర్థముగ దలంచుట ద్వారా లోభమును, తత్త్వ విచారణ ద్యారా ళభయ- మును జయించవలెను, ఆస్వీకిక్యా శోకమోపౌ దమ్భృం మహదుపాసయా। యోగా న్హరాయాన్‌ మౌొనేన హింసాం కాయాద్య సిహయా ॥ 25

ఎశీకీ8 భాగవత రత్నాకథము అభధ్యాత గ్‌ విద్య ద్యారా శోకమును, మోహమును, మహో “త్భులను ఉపాసించుట ద్యారా దంభమును, మొనము ద్వారా 'యోగముయొక్క_ విఘ్నములను శరీరాదులను చేషస్టారహితముగ *నొనర్చుట ద్వారా హింనను, జయించవ లెను, కృపయా భూతజం దుఃఖం దైవం జిహ్యాత్‌ సమాధినా! . ఆత్మజం యోగవీర్యేణ నిదాం సత్త్వనిషేవయా 1 28 దయ డ్వారా అధి భాతిక దుఃఖమును, నమాధి ద్వారౌ అధి దైవిక దుఃఖమును, యోగబలము ద్వారా ఆధ్యాత్మిక దుఃఖ -మును, సాత్త్విక భోజనము మున్నగువాని ద్వారా న్మిదను జయించ _వలెను, రజ_స్తమళ్చ స్త్త్యేన స త్తం చోపళమేన చ। ఏతత్‌ సర్వం గురౌ భక్త్యా పురుషో హ్యజ్జసాజయేత్‌ ॥ 8 నత్త వ్రగుణము ద్వారా రజోగుణ, త మోగుణములను, ఉవ రతి డ్వారా స్త వ్రగమును జయించవలెను, గురుభక్తి ద్యాలౌ ఈ నమ_న్త దోషములను సులభముగ జయించవచ్చును, యస్య సొక్షెద్‌ భగవతి క్లానదీపష్యప్రదే గురౌ । మర్త్యా సద్దీః [(కుతం తస్య సర్వం కుబ్దుర శొచవత్‌ ॥ 200 వ్యృ్యాదయమందు జ్ఞానదీవమును ఉెలిగించు. గురు బేవుడు ళా -సాతాలజ్‌ భగవంతుడే అయియున్నారు, వ దుర్చుద్ధి వారిని మను స్యూడుగ తలంచునో అతని శాత్ర్ర (శవణమంతయు గజస్నానము వల వ్యర్థమే యగును, థ్‌ ఏషవై భగవాన్సాతాత్‌ [వధాన పురుషేశ్వరః యోగేశ్వ రై ర్విమృగ్యా జీ 9ర్లోకోయం మన్యతే నరమ్‌ ॥ 26!

గొవ్చ యోగీశ్వరులు ఎవరి పొాదకనులములను థ్యానించు. చున్నారో, (వకృతి పురుషుల అధీశ్వరుడైై న అట్టి భగవానుడే స్వయముగ గురు బేవుని రూవమున వ్య_క్తమై యున్నారు. వారిని. జనులు (భమవలన మనుష్యుడుగా తలంచుచున్నారు షడ్‌ వర్గ సంయమైకొన్నాః సర్వా నియమ చో దనాః। తదన్తా యది నో యూగానావహేయుః (శమావహాః 4 26072 శాన్ర్రాములందు నియమ సంబంధములైన ఆబేశము లెన్వి' కలవో, వానియన్నింటియొక్క_ తాత, స్పర్యము కామి, (క్రోధం లోభ వెరాహూ, మద, మాత్ప్సర్యములను ఆజ్ఞురు శతువులవై విజయమును పొందుటయే యగును, లేక పంచేంద్రియములు, మనస్సు అను అజింటిని జయించుటయే యగును ఆనియమముల ద్యారా భగ వంతుని ధ్యానము చింతనము మొదలగునవి గావింవబడనిచో, అని శేవలము (శమ మాత్ర మేయని తలంచవ లను, యళ్చి త్తవిజయే యతత్తః స్యాన్నిః సబ్లోఒ వర్విగహః | ఏకో వివిక్త శరణో భికుర్చికెమితాశనః ॥ శ69: తన మనస్సునై విజయమును పొందుటకు యల్నించువాడు, అన క్రినీ వర్మిగహూమును వదిలి వకాంతమున ఒంటరిగ నే ఉండుచ్చు. భితూటనము ద్వారా శరీర నిర్వహణమును గావించుచు, స్వల్ప, వరిమిత భోజనము గావించు చుండవలెను, దేశే శకచొాసమే రాజన్ఫంస్థాప్యాసన మాత్మనః | స్థిరం సమం నుఖం తస్మిన్నాసీతర్ణ్వల్లి ఓమితి 1 264 వవ్శితమైనట్టి సమస్థలమున ఆననము వజుచికొని, జానిపై స్థిరముగ, సుఖముగ, బుజువుగ. (నిటారుగ) కూర్చుండి, [ఓంకా రమును ((వణవమును) జపించవలెను, 32

వోరి భాగవత రత్నాకరము (పాజాపానౌా సన్నిరున్ద్యాత్‌ పూరకువ్ళుక రేచకై. 1 యావన్మనస్మ్యజేత్‌ కామాన్‌ స్వనాస్తొాగ నిరీక్షణః ॥ 2045 మనసస్సు నంకల్ప వికల్పములను వదలు వజుకు నాసి కాగమున దృష్టిని నిలిపి పూరక, కుంభక, శేచకముల ద్వారా (వాణాయామ యును గానవించవలెను యశో యతో నిః సరతీ మనః కామహడం (భమత్‌ | తతస్తత ఉపాహృత్య హృది రున్హ్యాచ్చనైర్పుధః ॥1 286 కామముచే దెబ్బ తినిన చిత్తము ఇటు నటు తిరుగుచు ఎచ "సెచటికి వెళ్ళినను, విజ్ఞుడగువాడు అచటచటి నుండి దానిని మర "లించి మెల్ల మెల్లగ హృదయమందు చేర్చవలను ఏవమభ్యసతళ్చి త్తం కాలే నాల్పీయసా యతేః | అనిశం తస్య నిర్వాణం యాత్య నన వహ్నివత్‌ ॥ సాధకు జెపుడు ఈ (వకారముగ నిరంతరముగ అభ్యానము ేయుచుండిన-చవో, కళ్షైలు లేనిచో అగ్ని శమించునట్లు, కొద్ది సమయమున నే అతని చిత్తము (వతాంతి నొందగలదు కామాదిభిర నావిద్ధం (పళావ్రావిలవృ తి యత్‌, చిత్తం (బ్రహ్మనుఖస్పృష్టం నైవో త్రిషేత క ర్లిచిత్‌ ॥ 288 ఈ (వకారముగ కామవాననలు శమించునపుడు వృత్తే అన్నియు మిగుల శమించి పోవు అపుడు చి త్తము (బ్రహ్మునందము యొక్క_ నర్శ్మయందు సిమగ్నమైయుండి తిరిగి అటనుండి లేవ కుండును, యః (స్యవజ్య గృహాత్‌ పూర్వం (తివర్గావపనాత్‌ పునః | యది సేవేత తాన్ఫితుః సవై వాన్హాశ్య పష్యతపః ॥ లై($

వక్తమ స్కంధము షం ఎవడు గృవాస్థాశమమును వరిత్యజించి విషయములను శ్యజంచివై చి సన్న్య్యసించి, తిరిగి ఆ విమయములను సేవింద దొడ గునో, అట్టి సిగ్గుమాలిన వాడు కక్కిన అన్నమును తినువాజడే యగును యెః స్వదేహః స్చృతో నాత్యా మర్త్యో విట్‌ కృమిభస్మ సాత్‌, త ఏనమాత్మ సాత్కృాత్వా శ్లాఘయన్తి హ్యస్నత్తమాః.॥ £౭70 ఎవరు తమ శరీరమును అనాత గను, మృత్యు[గ _న్రముగను, మలరూవముగను;, కృవిి యు_కృముగను, బూడిదిగను ఎజీింగి యున్నారో, వానే మూఢత్వమువలన తిరిగి చాన్సిని అత్మగ భావించి ఇవానిని (వశంసించుచున్నారు, గృహస్థస్య (క్రియాత్యాగో (వ్రతత్యాగో వటోరప్‌ । తపస్వినో (గామసేవా భిక్షోరిన్ష్ర్వోయలోలతా ॥ లై1 ఆ్మశ్రమాపసదా స్య్యాతే ఖల్వ్యా(శ్రమ విడన్నుకౌః | దేవమాయా విమూఢాంస్తాను పేకే తాను కమ్చయా॥ 178 కర్మలను త్యజించు గృహాస్థుడు, 'వతములను త్యజించు 1బహ్మాచారి, (గ్రామమందు నివసించు వాన్మవ్రస్థుడును, ఇంద్రియ లోలుడగు నన్నా వస _ వీరు నలుగురు ఆశ్రమమునకు కళంకము "తెచ్చువారును, వ్యర్థముగ నే ఆశ్రమస్థులుగ నటించువారును అయి యున్నారు. జేవమూయచే మోహితులై న అట్టి మూఢుల యెడల కనికరము కలిగి వారిని ఉవేవీ.వవలెను, ఆత్మానం చేద్‌ విజానీియాత్‌ పరం కాన ధుతాశయః 1 కిమిచ్చన్కస్య వా శ్వ్‌త్రో శ్టేహం పుష్ణాతి లన్పటః ॥ 218 ఆత శ్రజ్ఞానము ద్వారా ఎవని వాననలన్నియు నిరూ లనమై పోయినవో; ఎవడు తన అత్భును పరబహ్మా న్వరూవముగ ఎజింి

యున్నాడో, అట్టివాడు వ విమయమును ఇచ్చగించి, మజియు మీ భో_కృయొక్క.. తృక్తికొణనై ఇందియలోలుడై తన శరీరమును విమయముచే పుష్టి నొందించును ఆహుః శరీరం రథమిన్ష్రియాణీి హయానభీషూన్‌ మన ఇన్దింయేశమ్‌ । వర్మావి మాతా ధిషణాం చ సూతం నత్త్వం బృహద్‌ దిస్టురమీళ నృష్టమ్‌ ॥ 274 అక్షం దశప్రాణమ ధర్మ ధర్మా చ్యకేఒ ఖిమానం రథినం చ జీవమ్‌ । ధన్నుర్లి తస్య [పణవం పర్ప్తి శరం తు జీవం పరమేవ లక్ష్యమ్‌ ॥ 278 ఉవనివత్తులం దిట్లు 'వెవ్చబడినది - శరీరమే రథము, ఇంది యములు గుజ్ఞములు, ఇం(దియముల (వభువగు మనస్సు క్‌ శృెము. ఛశ్చాది వివయములు మార్గము, బుద్ధి సారథి, చిత్తము భగవ న్నిర్మితమైన వెద్ద తాడు, దళ (పాణములు ఇరుసు, ధర్మాధర్శు. ముల్కు వీని అభిమానియగు జీవుడు రథ్ధికుడు, ఓంకారము ((వణ వము) ఆరభథికుని ధనుస్సు, జీవాత్మ నాణము, వరమౌాత్మ లత్యుము, రాగో ద్వేషళ్ళ లోభళ్చ శోకమోహొ భయం మదః మానో ఒవమానో ఒసూయా చ మాయా పొంసొచ మత్ప్సరః ॥ 276 రజః (ప్రమాదః కున్నిద్రా శతవ స్వ్వేవమా దయః | రజ స్తమః (ప్రకృతయః సత్త్వ (పకృతయః క్వచిత్‌ ॥ 277

వమ స్కంధము న! రాగము, "జ్యేషము, లోభము, శోకము, మోహాను; భయము, మదము, మానము, అవనూనము, ఇతరుల గుణము లందు, దోషమును వెతకుట్క మోసము, హింన్క ఇతరుల ఉన్నతి మాచి. బాధ వడుట, తృన్ల; (వమ _త్తత, ఆకలి నిద - ఇన్‌ అన్నియు ఇంకను అనేకములు జీవులకు శత్రువులై యున్నవి. వాని యందు రజోగుణ, తమోగుణ [వధానములై న వృత్తులు ఎక్కువగా నున్నవి. ఎచ్చటనో ఒకానొకటి నత్త సగ (చఛానముగా నుండును, యావన్నృకాయ రథమాత్మవళోప కల్పం ఛ_క్తే గరిష్ట చరణార్చ్పనయా నిశాతమ్‌ | జ్షానాసి మచ్చ్యుతబలో దధదదస్త శ్యతుః స్వారాజ్య తుష్ట ఉపళాన్త ఇదం విజహ్యాత్‌ ॥ 2౭78 మనువమ్యు శరీరమను రథము తన వళశమందుండు వజక్కు మజీయు దీని ఇంద్రియములు, మనస్సు మున్నగు సాధనములన్నియు చక్కని స్థితిలోనుండు వజకు గురు చేవుని పాదపద్మముల శవా పూజాదులచే వదును పెట్టబడిన జ్ఞానమను ఖడ్గమును గై వొని భగ చంతుని అశయముచే ఈ శ్యతువులను నాశమొనర్చి స్వకీయ స్వారాజ్య సింహాననమునై విరాజమానుడు కావలెను, మజీయు అత్యంత శాంతభావముతో ఈ శరీరమును (ఉపాధి భావననుకూడ వరిత్యజించవ లెను. నో చేత్‌ ప్రమ త్తమసదిస్ట్రియవాజి సూతా సీ త్వోత్సథం విషయదన్యుషు నిక్షిపన్వి తే దస్యవః సహాయ సూతమముం తమోజఒన్టే సంసారకూప ఉరుమృత్యు భయే కివి ॥ 279

క గం భాగవత రత్నాకరమ్ల .. శేపన్న, ఏ ఒకింత అజ్యాగత కలిగియున్నను, ఇంద్రియము లను ఈ వెడ్డ గుజ్జములు, వానితో స్నేహము కలిగియండు బుక యను సారథి రథికుడగు జీవ్రని చెడు దారిలో తీసికొని వెళ్ళి నివురు, ములను దొంగల చేతిలో వడవేయును, ఆదొంగలు సొ కర మైనదియు, ఘోర అంధకారమైనదియునగు సంసారమను నూళీ వడదోయుదురు, (ప్రవృత్తంచ నివృత్తం చ ద్వివిధం కర్మ వైదికమ్‌ 10 ఆవర్తేత (పవృ త్తేన నివృ త్తేనాళ్నుతేఒ మృతమ్‌ ॥ ను యైదికళర్శలు "రెండు విధములుగ నుండును. వృర్తోగ నివషయముల టైపునకు తీసిఫొన్స వెళ్ళునవి = అనగా (వవృ శీ లు మైనవి కొన్ని, వృత్తులను వివయములనుండి మరలించి శాం గను ఆత ( సామోత్కార యోగ్యములుగను ఒనర్చునవి--ల ము నివృత్తి వరమైనవి మజికొన్ని, (వవృత్తి వరమైన కర్శమాగ్గ త్తి ద్వారా మరల మరల జనన మరణములు నంభవించును నిప్పు వరమైన భకిమార్డ, క్ఞానమార్షముల ద్వారా వరమాత్మరో గ (పాప్కి నంభవించును., ఇస్టియాణి మనస్యూర్మా వాచివైకారికం మనః ! సౌచం వర్ణసమామ్నాయే తమోజ్కారే స్వరే న్య సేల్‌ 1! కారం బిన్హై నాదేతం తం తు ప్రాణే మహత్యమమ్‌! హ్‌ నివృతి వరాయణుడగు వ్రాజ్స ఇంద్రియములను సరల వమగు మనస్సు నందును, వికారయు_క్తమగు మనస్సును ము వాణి యందును, వరావాశణ్తిన్సి వర్గ నముచాయ మందును, వర్షన బ్ర మును ఓంకారమందున్సు, ఓంకారమును బిందువ్రనందునో 0దువును నాద్యంద్రు నూ" సవ (ప్రాణమందున్ను (పవ. నౌదమును సూతాత్యరూ

• (గాణమును బ్రహ్మామందును లయ మొనర్భు

అగ్నిః సూర్యో దివా [ప్రాహ్లః కుక్లో రాకో త్తరం స్వరాట్‌_ విశ్వళ్చ కైజః ప్రాజ్రసురు ఆక్కో సమన్వయాత్‌ వ్‌ పాజ్ఞస్తుర్య ఆత్మా సమన్వయాత్‌ ॥ _ 288 వగ నివ శత్రనరాయణుడగు జ జ్ఞాని [క్రమముగ అగ్ని, సూర్యుడు,. ష్స్‌ లము, శుక్ల వషము, పౌర్షమి, ఉ_త్తరాయణము- ని అభిమానులగు 'జేవతల యొద్దకు వెళ్ళి (బ్రవ్మాలోకమును చేరును, తదునరి స్థూలో పాధికుడగు “విశ్వుడు" తన స్థూలోపాధిని సూసి పాధియందు లయ మొనర్చి సూతస్త పాధికుడగు “తె జనుడు అగుచున్నాడు. పివవ సూతే పాధిని శారణో పాధియందు లయము సస కారణోపాధికుడగు “పాజ్ఞుడుగ ఉండుచున్నాడు. వీమ్మట శేరూవమందు కారణోపాధిని లయము చేసి తురీయమహావమున ఉంకుచున్నాడు, ఈ (వకారముగ దృళ్యమంతయు లయము కాగా. పతడ్షు శుదముస ఆత్త్పయె విరాజిల్లుచున్నాడు. అదియే మోతు వదన ణా ఆవ గా ల ఆవాధితో౭ఒపి హ్యాభాసో యథా వస్తుతయా స్మృతః | దుర్షటత్వాదై న్రియకం తద్వదర్థ వికల్సితమ్‌ 1 288 వన. “దము. మున్నగువానియందు _ కనివించు. ప్రతిలింబము సొరణ వేత్రన్కు యు క్ని చేతను అనత్యమని "తేలును ఆ (పతిబింబ క వాస్తవముగ అస్తిత్యమే లేదు అయినను వస్తుమూసమున ళ ఎ౦ంచును అశ్హు ఇంద్రియముల ద్యారా కానివీంచు వస్తువుల వధావమ.న్ను విచారణచే అనంభవమగుట వలన వా_న్తనముగ లేన న్చట్రిక్షన్స ఉన్నట్లు తోచుచున్నవి భావా ద్వైతం [క్రియాదై్య్యతం (ద్రవ్యాద్వైతం తథాఒఒత్మనః | వర్తయన్స్వానుభూక్యేహ (శ్రీన్నప్నాన్టునుతే మునిః ॥ 884 వ వ విచారణళీలురు. స్వానుభూతిచే ఆత్మయొక్క మూడు ధములైన అదై సల ములను సాయౌత్క-రించుకోందురో చారు

శఫి॥ భాగవత రత్నాక్షడము జూగత్‌ , న్వవ్న, సుషు పులు, (దష్హు దర్శన దృశ్యములు అను "ఖీదముతోగాడీన సంసార స్వవ్నమును తొలగించుకొనుచున్నారు, శ్రావాై వ్రతము, (క్రిమూ దై తము, (దవ్యాధటై సతీము-అని అదైై తము వాడు విధములుగ నున్నది. కార్యకారణవస్వైక్యమర్శనం సటతన్తువత్‌ | 'ఆవస్తుత్వాద్‌ వికల్చ్పస్య భావాద్వైతం తదుచ్యతే॥ 28 వ(శ్ర్ర్యము దారమే అయి యున్నట్లు కార్యము కారణ చయూతమే అయి యున్నది భేదము వాన్త్వవముగ లేనే లేదు ఈ (వకారముగ సమ్తము ఒక స్యరూవము అను విచారణ “భావా చెత మనబడును, యద్‌ (బ్రహ్మణి పరే సాక్షాత్‌ సర్వకర్మ సమర్పణమ్‌ | మనోవాక్తనుభిః పార్ధ।కియాద్వైతం తదుచ్యతే॥ _ 280 ధర్మరాజూ ! మనస్సు వాక్కు, శరీరములచే గానింవబడు ననము_స్త కర్ణము న్యయముగ వరబసహ్మామగు వరమాత్శయం దే నంభవించుచున్నది చానియం జే అధ్య _స్తమై యున్న ది--అను నిట్టి కావముతో నమస్త కర్మలను (వరమాత్ముకు నమర్పించుట “(క్రియా టె ప్రే” మన బడును, ఆత్మజాయా నుతాదీనామన్యేషాం సర్వదేపానామ్‌ | యత్‌ స్వార్థ కామ యోరైక్యం (దవ్యాద్వ్యైతం తదుచ్యతే॥287 ఛార్యా ప్కుతాది కుటుంబస్థులు, [వవంచమందలి నమస్త (పాణిేట్ల్టు, సమ_న్త వదార్థములు అన్నియు ఒకు (ఒకే వర మాతృ న్వరూవము) వానియందు భేదము లేదు__అను ఈ (వకార మగు నిచారణ “దవ్వాదై (తొమనబడును

ఏతై రన్వైళ్చ వేదోక్రె ర్నర్తమానః స్వకర్మఖిః ॥ గృహేఒవన్యస్య గతిం యాయాద్‌ రాజంస్త దృక్తిభాజ్‌ నరః 8 188 ఓ రాజా! భగవద్భక్తుడగు మనుజుడు 'వేదములందు చెప్ప బడిన ఇట్టి కర్శలమమొక్కయు, తదితర న్వకీయకర్శల యొక్కయు అనుష్టానముచే గృహామందున్నను కూడ భగవద్లతిని పొందు మన్నాడు, తావద్దాస్యామహం జజ్జే తత్రాపి (బ్రహ్మవాదినామ్‌ $ శ శూషయానుషళ్లేణ (ప్రాపోఒహం (బహ్మప్యుతతామ్‌ 1 289 ధర్మరాజా! పూర్వజన శ్రాయందు "నేను చానీప్యుతుడనైై యుంటిని, కాని, ఆజన ్రాయందు నేను చేసిన మవోత్ములయోొక్క- సత్సాంగ, సేవా శుళూమల (వ్రభావముచే. నేను మటు జన్మ మున [బహ్ము బేవుని ప్యుతుడనై. జన్మించితిని ధర్మ స్తే గృహమేధీయో వర్షితః పాపనాళనః | గృహస్టో యేన పదవీమజ్టుసా న్యాసినా మియాత్‌ 1 280 ఈ [వకారముగ సాభుమహోత్ముల "సీవయొక్క- (వత్యమ అనుభనము నాకున్నది. మహనీయుల నీవవేత నే భగవంతుడు 1వసన్ను డగును, ఇవ్విధముగ నేను మోకు పాననాశకమగు గృవాళ్ణ భర్ధుమును చెప్పితిని ఇట్టి ధర్భాముమొక్క- ఆచరణచే గ్పహాస్థుడు కూడ నన్యాసులకు లభించు టీ _తృమ వదమును (వరమాత ్రవదమును) ఖేఘుముగ పొందుచున్నాడు స వా ఆయం (బహ్మ మహద్విమృగ్యం శ్రైవల్య నిర్వాణ సుఖానుభూతిః

506 భాగవత రత్నాక్రరన్లు , (ఫియః సుహృ్మద్‌.వః ఖలు మా తులేయ ఆక్మార్హణీమయ్నో విధికృద్‌ గురుళ్చ ॥ 201. శీ ధర్మరాజూ! ెద్ద'వెద్ద మహనీయులు నిరంతరము ఎవరిని "వెతకుచుందురో, ఎవరు మాయయొక్క. లవలేశమైనను లేక యుందురోో ఎవరు వరమశాంతులును, వరమానందానుభవ స్వరూ పులును, వర్యబహ్మామగు వరమాత్య ్రయు అయి వెలయుచున్నారోః వారే మోాయొక్క- (వియులును, హితైవీయును, సోదరులును, పూజ్యులును, విధినిర్వపహాణ క_ర్తయు, గురువును, స్యయముగ ఆత ్రయునగు (శ్రుక అష్షుడు (శ్రీ శుకుడు చెప్పెను .

ఓ వరీవీనపోరాజూ ! 'జేవర్షి యగు నాగదుడు ఈ (వకౌర ముగ బోధింన ధర్భురాజు చాల నంతోవీంచెను వీదవ ధర్మరాజు నారదుని, (శ్రీకృష్ణుని ఫపూజించెను, అనంతరము నారదుడు వెడలి పోయను, (శ్రీకృష్ణుడే వర్యబపహ్మ శ్రమని విని ధర్మరాజు ఆళ్ళ గర్యచకితు డయ్యెను

న_స్తమన్మంధము నవమూ_వ్తము,

క వఛభాగవత రత్నాకరవు 8. అష్ష్రమ స్కంధము బి అపుడు పరీక్షిత్తు శ్రీ కకదేవుని ఈ (ప్రకొారముగ అడిగెను =

మహాత్మా! గురుచేవా ! స్వాయంభువ మనువుమొక్క- వంశ వరంవరను గూర్చి మిరు తెలియజేసితిరి ఇక తక్కిన మన్వంత రములను గూర్చియు తెలియజేయుడు, ఆయా మన్వంతరముల- యందు భగవానుడు వయీ లీలలను ఆచరించెనో తెలువ (వార్ధన, ఆ మాటలు విని (శ్రీశుకు డిట్లు చెప్పెను థ్రీ కకదేవుడు చెప్పెను _

ఓ వరీషీన్నవోరాజా!.. స్వాయంభువ మనువు తరువాత "రెండవ మనువు స్వారో చిషుడు, మరాడవవాడు ఉత్తముడు, నాల్లన వాడు తొమసుడు ఈ తావమన మన్వంతరమునం దే భగవానుడు మొశలి వారినుండి గ జేగదుని రత్నీంచెను, ఆ గాధ చెముూచున్నాను వినుము ---

గజేంద్రుని వృత్తాంతము

శీరసాగరమందు. (త్రికూట మను గొప్ప వర్వతము కలదు ఆ వర్వతముయొక్క్‌_ అరణ్యమందు ఒక గజేంద్రుడు నివసించుచుం జెను ఒక నా డా యేనుగు ఆయరణ్యమున నంచరించుచు ఒక సరోవరము యొద్దకు వచ్చి ఇతర అడ వనుగులతో కూడ అందూ స్నానము వేయ దొడౌను, కొని ఆ నరోవరమందున్న ఒక మొనల

08 భాగవత రత్నాకరము గజేందుని కాలు వట్టుషొనెను, ఆ "యేనుగు తన కాలును బయటకు లాగుచుండ, మొనలి దానిని లోవలికి గుంజుచుండెను ఈ (వకా రము బహుకాలము గడచెను అపుడు గజేందుని శక్తి కమ ముగ _ శీణింవదొడౌను, అపు డా యీనుగు తనలో నిట్లను ఈశొనెను.__ యః కశ్చనేళో బలినో2ఒన్హ కోరగాత్‌ (పచజ్ఞవేగా దభి ధావతో భృశమ్‌ | భీకం (వ్రపన్నం పరిపాతి యదృయా- న్మృత్యుః (ప్రధావత్యరణం తమీమహి॥ 1 కాలము చాల బలీయమైనది, అది పామువలె మవోవేగ ముతో అందతిని (మింగివేయుటకై. వరుగిడుచున్నది. దీనివలన భయవడి ఎవడు భగవంతుని శరణు శనొచ్చునో, ఆతనిని ఆ వరాత్స శుడు తవ్చక రత్నీంచును. ఆ భగవంతునకు భయవడి మృత్యువున్ను తన వనిని చక్కగ నెర వేర్చుచున్నది. ఆ వభువే సర్వులకున్ను అథయుడు వారినే నేను ళరణు వొంబెదను ఈ (వకారముగ' నిశ్చయించి ఆ గజేంద్రుడు భగవానుని ఇట్లు స్తుతించెను. గజేస్ట్ర ఉవాచ ఓమ్‌ నమో భగవతే తస్మైయత ఏతచ్చిదాత్మకమ్‌ | పురుషాయాదిబీజాయ పరేశాయాభిధీమపా ॥ ల్‌ శజేందుడు చెప్పెను జగత్తునకు మూలకారణమైనవారును, సర్వులయొక్క_ హృద యమున అత్మరూనమున విరాజమానునై యున్న వారును, సమస్త జగత్తుయొక్క.. వీశ్లై క్యవభువున్ను, ఈ (వవంచమున మై తన్యము

అష్టమ న్మంధము 500 విస్థరించుటకు కారణభాతులును అగు భగవంతునకు నమన్క_రించు చున్నాను. వారినే ధ్యానించుచున్నాను,

యన్మిన్నిదం యత శ్చేదం యేనేదం య ఇదం స్వయమ్‌ |

యోఒ౬స్మాక్‌ పరస్మాచ్చ వరస్తం (ప్రపద్యే స్వయమ్మ్భువమ్‌॥ క / ఈ (వవంచము ఆ భగవంతుని యంబభబే ఫ్ధిి గలిగియున్న ది. వారి న_త్తవలననే గోచరించుచున్నది. వాశే దీనియందు వ్యాపించి! యున్నారు వారే ఈ జగ్మదూవమున వ్య_క్రమగుచున్నారు. ఇట్లు: న్నను వారీ వవంచముకంకైును, దానికి కారణముగు (వకృతి కంశును సర్వథా అతీతుశై వెలయుచున్నారు స్వ్యయం(వకాశు* లును, స్యయంసిద్ధులును, నత్తారూపులును అగు భగవంతుని. నేనూ ఫ్‌రణు బొందుచున్నాను,

యః స్వాత్మసీదం నిజమాయయార్చితం

క్వచిద్‌ విభాతం క్వ చ తత్‌ తిరోహితమ్‌ |

అవిద్ధ దృక్‌ సాత్యుభయం తదీక్షతే

స ఆత్మమూలోఒవతు మాం పరాత్చరః ॥ శి

ఈ (వవంచము వారి నూయ్‌చే చారియం జే అధ్య _స్తమైా

యున్నది, ఇది ఒకపుడు తోచును, మజిమొకపుడు తోచదు, కాని ఆ భగవంతుని దృష్టి ఎల్ల పుడును ఒకే విధముగ నుండును, వారు. దీనికి సాత్నీ, [వవంచమును, (వకృతిని రెండిటిని వారు “చూాూచుచుందురు, వారన్నిటికి మూలము, తనకు తానే మూలము, మజీయొక జెవడును వారికి కారణము కాడు, సమ_న్త కార్యం కారణములకు వారు అతీతులు, అట్టి భగవానుడు నన్ను రత్నించుగాక |! -

దిదృక్షవో యస్య పదం సుమజ్లిలం

విముక్త సక్షా మునయః సుసాధనః | ం

శ10 భాగవత రత్నాకరము చర_న్మ్యలోకవకత మ్మవణం వనే భూతాత్మ భూతాః సుహృదః స మే గతిః ॥ ర్‌ గ ఆ భగవాన్తుని మంగళమయ న్వరూనమును వీఖేంచుట శొజకే మహాత్ములు (వవంచమును గూర్చిన ఆనక్తులన్నిటిని వదలి వనమునకు బోయి. అఖండభావముతో (బపహ్మాచర్యాది అలాకీక [వతములను ఆచరించుచున్నారు మజియు తమ ఆత్మనే నర్వుల మయొక్క_ పృాదయమందు గాంచుచు న్వభావముగనే అందజికిని మేలు చేయుచున్నారు. మునులయొక్క_ నర్వస్వమగు ఆ భగ "వానుజే నాకు నహోాయకుడు వాళశే నాకు గతి నమ ఆత్మప్రదీపాయ సాక్షిణే పరమాత్మనే | నమో గిరాం విదూరాయ మనస క్చేతసామపి ॥ | స్యయంవకాశుడును, నమ_స్తమునకు సామీయునగు ఆవర మాత్మకు నమస్కారము మనస్సు, వాక్కు, చిత్తముల కంక "వాల దూరముననున్న అ వరమాత్త కు నమన్క_రించుచున్నాను. ఆత్మాత్మ జాప్తగృహ విత్తజనేషు సృక్రె- ర్ష్యుష్పాపణాయ గుణసజ వివర్ణితాయ ।; ముక్తాత్మభిః స్వహృదయే పరిభావితాయ జ్రానాత్మనే భగవతే నమ ఈళ్వరాయ ॥ 7 శరీరము, ప్యుతులు, బంధువులు గృహము, సంపత్తి న్వజ చులు--వీరియందు ఆన కలై యున్న వారికి మిరు లభించుట చాల కష్టము, వలయనిన్క మిరు న్వయముగ గుణములయొక్క- అన కీ "లేనివారు, జీవన్ను క్తులగు వారు తమ సృాదయమందు నిరంతరము మిమ్ములనే చింతన చేయుచుందురు, నరై వ్ర్వోర్య పూక్లులును, త్రూనన్వరూపులును అగు భగవంతుడైన మికు నమన్క-రించు చున్నాను,

అష్టమ' స్కంధము 611 యం ధర్మకామార్ధవిము క్తికామా భటిన్త ఇష్టాం గతి మాస్ప్నవనన్తి | కిం త్వాశిషో రాత్యపి దేహమవ్యయం. కరోతు మేఒద్యభదయో విమోక్షణమ్‌ ॥ 8 ధర్మార్థ కామ మోతముల కొజకై జనులు మిమ్మే భజించి ఈమ అభీష్ట నస్తువులను బడయుచున్నారు. వారికి మారు సమ్నన్త సుఖములను ఒనంగుచున్నారు మజియు నాశరహీతమగు మా స్వరూవమునుగాడ _ ఇచ్చుచున్నారు. వరమదయాళునై న వభు వగు అట్టి మిరు నన్ను ఉద్ధ రింపుడు ఏకా నినో యస్య న కజ్బునార్థం వాఖ్ళ్త్‌ యే వై భగవత్ప్రపన్నాః ॥ అత్యద్భుతం తచ్చరితం సుమజణ్ఞలం గాయన్త ఆనన సము[ద మగ్నాాః ॥ ర మో యెడల వరిపూర్ణ్మ [ప్రేమగల భక్తులు మిమ్మే శరణు బొందుచు వ్‌ వస్తువును కోరక, తుదకు మోశతమునుకూడ అఖిల మంవక కేవలము మిావరమ దివ్యమంగళ మయ లీలలను గానము చేయుచు ఆనందసము[ద్రమున మునిగియుండుచున్నారు. తనముక్షరం (బ్రహ్మ పరం పరేళ- మవ్య క్త మాధ్యాత్మిక యోగగమ్మ్యమ్‌ | అతీస్టియం సూత్ష్మమివాతి దూర- మనన్తృమాద్యం పరిపూర్ణమీడే ॥ 10 నాశరహితులును, నర్వశ_క్కివంతులును, అవ్య క్తులును; ఇంద్రియాతీతులును, మహాసూతయ. ఆగొపులును దగ్గజనే ఉన్నవ్చ టికిని దూరముగ తోచువారున్సు ఆధ్యాత్మిక యోగముచేే అనగా

512 భాగవత రత్నాకఠమా జ్ఞానయోగ + భక్రి యోగముల ద్వారా వొందబడువారును, అదో పురుషులును, అనంతులును, వరిపూర్తులును, వర్యబహ్మాయు, వర మూత ్రయునగు మిమ్ము నేను స్తుతించు చున్నాను యోగరన్ధితకర్మాజో హృది యోగవిభావితే । యోగినో యం (వపళ్యన్తి యోగేశం తం నతోఒస్మ్యహమ్‌ ॥ [1 యోగులు ఊమూగము ద్వారా కర్య ్రలను? కర్మ వాననలను, కర్ణ ఫలములను భన్మమొనర్చి తమ శుద్ధ పృాదయమున యాన్‌ శ్వరుడగు ఏ భగవానుని సామోత్క_రించుకొనుచున్నారో, అట్టి (వభువునకు నేను నమస్క-రించుచున్నాను, నాయం వేద స్వమాత్మానం యచ్చక్ర్యాహం ధియాహతమ్‌ | అతి "బేీవా! మా మాయమగస అహాంబుద్ధి చే అత (్రన్వరూవము' కవ్చబడినది, కనుకనే ఈ జీవుడు తన నిజన్వమావమును "లెలిసికొన జాలకున్నాడు, మో మహిమ అపారమైనది నర్వశళ క్రి వంతుడును? మాధుర్యనిధియును, భగవంతుడును అణ అట్టి మిమ్ము నేను శరణు బొందుచున్నాను పరీక్షిన్మహారాజా । గజేంద్రుని ఆ (ప్రార్జనను విని భగవానుడు శ్నీఘముగ అచటికి విచ్చేసి చక్రముచే ఆ మొసలి శిరస్సును చేదించివై చి గజేంద్రుని రక్షించెను గజేం్యదుడు పూర్వము “హూపహూ'” అను గంధర్వుడు శాపవళాత్తు భూలోకమున గజేం్యదుద్తై పుథైను గజేం్యదుడు భగవంతుని పాదములపై శిరస్సునుంచి నమస్క రించెను భగవత్స్పర్శచే ఆ గజేం(దుడు అజ్ఞాన బంధమునుండి విముక్తుడై తరించెను ఇదమాహ హరిః (ప్రీతో గజేన్ద్రం కురుసత్తమ , కశృణ౮ంతాం సరణభూతానాం సరంభూతమమయో విభుఃః 15

అష్టమ నృంధము 518 గ జేర్చదుని స్యోతమువే (వనన్నుడై సర్వవ్యావకుడున్కు శర్వభూత స్వరూపుడును అగు భగవంతుతై న (శ్రీవారి ఆతనితో ఈ (వకారముగ చెప్పెను. ్రీ భగవానువాచ = యే మాంత్వాం చ సరశ్చేదం గిరికన్షర కాననమ్‌ | వ్మేత్రకీచక వేణూనాం గుల్మాని సురప్నాదపాన్‌ ॥ [థీ శృ్గాణీమాని ధిష్ణ్యాని (బ్రహ్మణో మే శివస్యచ! కీరోదం మే (పియం ధామ 'శ్వేతద్వీపం చ భాస్వరమ్‌ ॥15 శ్రీ వత్సం కౌన్తుభం మాలాం గదాం కౌమోదకీం మమ॥। సుదర్శనం పాజ్బజన్యం నసుపర్షం వతగేశ్వరమ్‌॥ 16 "శేషం చ మత్కలాం సూక్షాం శ్రియం దేవీం మద్యాశయామ్‌। +బహ్మోాజం నారదమృషిం భవం (వస్లోదమేన చ॥ 17 మత్స్య కూర్మ వరాహా ద్యైరవత్నారైెః కృతాని మే శర్మాణ్యన న్త పుణ్యాని సూర్యం సోమం హుతాశనమ్‌ ॥ 8 (సణవం సత్యమవ్య క్తం గోవి(ప్రాన్‌ ధర్మ మవ్యయమ్‌ ; దాషెయణీర్షర్మపత్నీః సోమ కశగ్థపయోరపి ॥ $ థి గణ్గాం సరస్వతీం నన్దాం కొలిస్టీం నితవారణమ్‌ । (భువం బ్రహ్మబుషీన్స స్త పుణ్యళ్లోకాంళ్చ మానవాన్‌ ॥ 20 ఉక్టాయాపరరాళక్రా న్తే ఫయతాః సుసమాహితాః । - స్మర న్తి మమ రూపాణి ముచ్యన్తే 'హ్యీనసోఒభిలాత్‌ ॥ 21 శ్రీ భగవానుడు చెప్పెను - ఎవరు ఉమః కాలమున లేచి ఇం్టదియనిగవా పూర్వకముగ వీకాగచ్చిత్తముతో నన్ను, నిన్ను, ఈ సరోవరమున్సు వర్వతమును,

౮౩% వ అరణ్యమును; "వెదురు పొదలను, ఇచటి చక్కని వృతములను, పర్వతశిఖరమును నాయొక్క, (బవ్మా బేవుని యొక్క, శివుని యొక్క- నివానస్థానములన్సు నావియమైన నివాసమగు శో సాగరమును, [వకాశమయమగు "శ్వేతద్వీనమును, (శ్రీవత్సమును కా స్తుభమణిన్తి వననమాలను, నాయొక్క. కామోదకీ గదను, .సుద ర్శన చక్రమును, పాంచజన్య శంఖమును, వథీ.రాదగు గరుత శ్రంతుని, నా యొక్క- సూత్మ కళా సమరూవమైన శేషుని, నాల్మశయ మందుండు లక్షీ జేవిని, (బ్రహ్ముచేవుని, టేవక్షియగు నారదుని, శంకరుని, భ_క్తరాజగు (వహ్లోదుని, మత్చ్యకూర్మ వరావోది అవ "తారములందు గావింవబడిన నాయొక్క. అనంత పుణ్యమయ చరి (తలను, సూర్యుని, చందుని, అగ్నిని, ఓంకారమును, నత్యమును,. మూలవకృతిని, గోవును, (బహ్మానిస్టుని నాశరహితమగు ననాతన ధర్మమును, సోముని, కళ ఫ్ర్‌పుని, ధర్ముని ధార్యిలగు దతు కన్యకలను* గంగను, సరన్వతిని అలక నందన్సు యమునను, ఐరావతగజమును, భ_కృశిరోమణియగు (ధ్రువుని; స్నప్తర్టులను, వవిత కీర్తిశల మవో త్ములను, స్ఫృరించుదురో వారు నమస్త పావములనుండి విముక్త లగుదురు, వఏలయనిన, ఇనియన్నియు నా యొక్క. రూవనుల్లై యున్నవి, యేమాం స్తువన్త్యనే నాజి (ప్రతిబుధ్య నిశాత్యయే | శేషాం (పాణాత్యయే చాహం దదామి విమలాం మతిమ్‌ ॥ 22

(వ్రీయమైన గజేంద్రా! ఎవరు (బవ్మా మువహూ _ర్హృమందు నిద్రలేచి నీవు కావించిన ఈ స్తోతముద్వారా నన్ను స్తుతించుదురో, అట్టివారికి మరణ నమయమున నేను నిర శ్రలబుద్ధి నొనంగెదను, థీ శుకుడు చెస్పెను =

ఓ వరీతీనహారాజూ | ఇక ఐదవ మనువుయొక్క పేరూ రైవతుడు ఆరవ వాడు చాతుషుడు,

చా -లాోా ఒం చాతుమ మన్వంతరమున భగవంతుడు ఆజితుడను జేరుతో అంశావతారమును (గహీంచి శ్నీరనము[దమును మథించి బేవత. లకు అమృతమును ఒనంగెను మజియు కూర్ణురూ వమును ధరించి- మందర వర్వ్యతమునకు అఆధారముగ నుండెను పూర్వ మొకపుడు అసురులు -జీవతలను యుద్ధమందు శుడిం చీరి అపుడు బేవతలు (బహ్మాబేవుని యొద్దకు వెళ్ళి మొరపెట్టు. కొనగా, (బహ్మ బేవుడు "జేవతలను వెంటబెట్టుకొని వైకుంరమున కేగి భగవంతుడగు అజితుని యిట్లు స్తుతించెను-- (దిహ్మోవాచ _ క్లేళభూర్యల్ప సారాజి కర్మాణి విఫలాని వా! దేహినాం విషయారానాం న తవైవార్పితం త్వయి॥ 28 అవాలి హ్‌ (బ్రహ్మదేవుడు చెప్పెను వభూ | విషయమనులమయొక లోభమునందు వడి చేవోభి మానులు దుఃఖము ననుభవించుచున్నారు. కర్మ చేయుటలో వారికి వర్మిశమ్క్మ శన్లేశము ఎక్కువ కలుగుచున్నది కాని ఫలితము తక్కు వగా నున్నది వారికి విఫలత్వమే ఎక్కువగ లభించుచున్నది. కాని ఏ కర్మము మికు నమర్పించబడుచున్నదో దానిని చేయు నపుడే జనులకు వరమసుఖము కలుగుచున్నది. అది చక్కని ఫలి తమును కలుగ జేయుచున్నది. నావమః కర్మ కల్పోఒసి విఫలాయేశ్వరార్చితః భధయ చని నశసహా౭ తా దయితో హితః ॥ ర్జిశ్ల కల్పతే పురుషన్వ్యైష సహ్యాత్మా భగవంతునకు నమర్చింవబడిన చిన్నచిన్న కర శు కూడ ఎన్నడును నిఫలములు శావు, ఏల యనిన భగవానుడు జీవుల పరను పాలై షమీయు, వరమ పియతముడును, అత్మయు అయియున్నారు,

శైరజఆ క కక సకన్‌ యథావ్‌ స్కన్ధ శాఖానోం తరోర్మూలా వవేచనమ్‌ | . ఏవమారాధనం విష్ణోః సర్వే షామాత్మనళ్చ పా॥ ౫ చెట్టుయొక్క_ మొదలుకు నీరు పోసినచో, దాని కొమ్ములకు "రమ్ములకు అన్నిటికిని ఎట్లు సీరు పోసినట్లగునో, అన్తే సర్వాత్మ “యగు భగవంతుని ఆరాధన నమ_న్హ (పాణులమయొక్కటయు. ఆరాధ శయే యగును క్షీరసాగర మథనము శక్రీ శుకుడు చెప్పెను _

ఓ వరీమీదాజా! ఈ (వకారముగ స్తుతించి తదువరి (బహ్మాూ జీవుడు దేవతల పరిస్థితిని విష్ణుభగవానున కెటింగింవ వా రిట్లు చెప్పిరి *ట జేవతలారా ! మీరిపుడు అసురులతో నంధిచేసికొని, అమృత మును రప్పించుటకు (వయత్నించుడు దానిని (తాగినచో మర ఇకించువాడు కూడ (బతుకగలడు మందర వర్వతమును కవ్వముగ, చేసికొని మిరు, అసురులు శీరసాగరమును మథించుడు" వీష్ణుభగ "ానుని అఆచేశ వకారము "జేవత లశ్షు చేసిరి జేవతలు అనురులు నాగరాజగు వాసుకిని కవ్యపు_తాడుగ 'జేసికొని, వాసుకి తలవైపు "అసురులు, తోకవైపు ేపీతలు వట్టుకొని శ్నీరనాగరమును మథిం -చిరి, అమూడు [కింద ఆధారము లేనందు బే మందరవర్వతము (క్రిందకు చెగివోవుచుండ భగవంతుడు కూర్శరూవమును ధరించి చాని (క్రిందకు "పోయి ఆ వర్వతమును వై కె్తెను మజియు అజితు డగు భగవం “తుడు కూడ సము[ద్రమథనమున కువ్మకమించెను. అపుడు నము ₹(ద్రమునుండి మొట్టమొదట సహోాలాహూలము (వివము) ఆవిర్భవిం -చగా ఆ భయంకర వివము నలువై పుల వ్యాపించదొడ గెను, -అ_త్తటి వజలు, (వజావతులు భగవంతుడగు శివ్చని శరణు బొందిరి, శృవజలయొక్క_ అఆ నంకటమును నార్చి తెలిసికొని లోకబంధు వగు

“శంకరుడు తన వత్నియగు సతీబేవితో ఇట్లనెను.

చో ఇ౮ గర్హి ఆకాలాతలో శివ ఉవాచ,

ఆసాం (ప్రాణపరీప్పూనాం విధయమళభయం హి మే।

ఏతా వాన్ని (ప్రభోరర్జో యద్‌ దీనపరిపాలనమ్‌ ॥ 26 (ఫ్రీ శివుడు చెప్పెను _

"జీవీ! వీరు వదియో విధముగ తమ _పాణములను రఖ్నీంచు? కొన దలంచుచున్నారు. పీరికి నిర్భయత్వమును కలుగ జేయుట ఇపుడు నాక_ర్తవ్యమై యున్నది, శక్తి సామర్ధ్యము లున్నవారు- దీనులను, దుఃఖతులను రథీ,చవలెను, వారి జీవిత సాఫల్యము చానియం చే కలదు.

'పాజైః _స్వైః (పాణినః పాని సాధవః తృణభస్లుర్తెః ! దిద్ధవైరేషు భూకేషు మోహి తేష్వాశ్సమాయయా 27 సజ్జనులగువారు తణ భంగురములగు తమ (పాణములను కూడ. బలి యొనంగి. ఇతర (ప్రాణులను రథీంచుదురు.. కళ్యాణీ! 'మోహమను మాయయందు తగులొని 'పావంచిక జనులు మోహితులై. ఒకరి యెడల నొకరు వైరము కలిగియుండుచున్నారు. పుంసః కృపయతో భళయదే సర్వాత్మా (ప్రీయకే హరిః | కే హరౌ భగవతి (ప్రీయేఒహం స చరాచరః | తస్మాదిదం గరం భుళ్లే (ప్రజానాం స్వ స్తిరన్తు మే॥ 2&

(పాణిోోట్ల చుడల ఎవరు దయగలిగి యుందురో, అట్టివారి యెడల భగవంతుడగు (శ్రీహాకి (వనన్నుడసును భగవంతు డెపుడు (వనన్నుడగునో, ఆపుడు చరాచర జగర్తుతో సవా నేను _పనన్నుడ. నగుదును,. కావున నే నిపుడే ఆ విమమును భవఖీంచెదనుం జానివే [వజలయొక్క- తేమము ఫెద్ధించును

ఫ్‌14 భాగవత రత్నాకరము ఫ్రీ పకుడు చెప్పెను వరయేశ్వరుని (వథావ మెజిగియుండుటవలన .నతీచేవి

వ్భాదయపూర్వక ముగ ఆ వాక్యములను ఆమోదించెను,. అపుడు చయాళువగు కంకరభగవానుడు తీక్ష్రమగు ఆ వోలాపహాల వీమమును ఈన వోసిటితో నెత్తి భశ్నీంచి వైచెను. అపుడు వారి కంరము సేలమయ్యెను, అది శంకరునకు భూమణ రూవమై అలరారెను

తప్యన్దే లోకతాపేన సాధవః (పాయళో జనాః |

పరమారాధనం తద్ది పురుషస్యాభివాత్మ నః ॥ 28

వరోవకారులగు సజ్జనులు (పాణులయొక్క._ దుఃఖమును తొల

శెంచుటక్లై న్యయముగ దుఃఖమును అనుభవించుదురు కొనిఅ చుఃఖము దుఃఖము కాదు. నర్వుల వ్యాదయమందు విరాజిబ్లు భగ చంతుని యొక్క గొవ్చ ఆరాధనయే యగును (ఫ్రీ కుడు చెప్పెను _

శీ వరీవీ(ద్రాజూ ! ఆ వీమ్ముట శీ రనము[దమునుండి కామ ధేనువు, ఉవైకశవమను గుజ్జము, ఐరావతమను వనుగు, కౌస్తుభమను మణి, కల్పవృషతము, అవ్పరనలు, లశ్నీ శ చేవి ఉద్భ 'వించిరి లక్నీజేవి తన సౌందర్యాతి శయముచే నర్వుల చిత్తమును "అకర్షించినది. వోహరహితుడున సమన ఊఉ త్తమ గుణములతో శకూడినవాడును, నాళరహీతుడును అయిన వానిని ఆమె వరింన చలంచెను, కాని “అట్టి వాడెవడును -జేవతాదులం చామెకు లభించ లేదు. *ఒకరి యందొగక సుగుణ ముండినను, వదియో యొక కొజత కూడ ఉండెను,

నూనం తపో యస్య న మన్యు నిర్ణయో

క్ల్షానం క్వచిత్స్‌ తచ్చ న సజవర్తితమ్‌ ;

హా. ళు ! కళ్చి న్మహాంస్తన్య న కామనిర్ణయః స ఈశ్వరః కిం వఠతోవ్యసాశ్రయః | &0

అష్టమ ష్క,ంధము గళ

ఒకానొకడు తవస్విమై యుండును, కాని అతడు కోవమ్యును 'జయించకుండును ఒకనికి క్ఞూనముండును. కాని అతడు పూర్మముగ 'అనాసక్తుడు కాకయుండును.. ఒకడు గొవ్చ మహాత్త స గాలిమె యుందును కాని కామమును జయింఛలేక యుండును. ఒకనికి ఎిశ్వర్యము చాగుగ కలిగియుండును, కాని అతడు ఇతరులను ఆశ యించుళొని యుండును

ఒక్క- విష్ణుభగవానుని యందు మాత్రము మంగళమయ గుణములన్నియ కలవని తలంచి ఆమె భగవానుని సన్నిద్రికిపోయి. నిలబడగా జగత్పితయగు ఆ పరాత్పరుడు జగజ్జనని యగు లక్ష్మీదేవికి తన వకఃస్థలమున నివాసమునకు స్టాన 'మొసంగెను

ఆ పిదస క్షీరసము.దమునుండి వారుణీదేవి ఆవిర్భవించెను భగవానుని "అనుమతిచే _దైత్యు లామెను స్వీకరించిరి తదువరి అమృతకలళముతో ధన్వంతరి ఉద్భవించెను ఆ అమృతకలళమును _దైత్యులు లాగికొనిపోయి “నేను ముందు .శ్రాగెదను, నేను ముందు (త్రాగెదను" ఆవి తమలో తాము కలహించుకొనజొచ్చ్విరీ అప్పడు భగవానుడు మహా సౌందర్యవతియగు శ్రీ రూనమును ((మోహినీరూపమును) ధరించి అచట [ప్రత్యక్షమయ్యెను. ఆమె ఫోందర్యమునుచూచి ముగ్గులెః కొమమో హీతుల్లై దైత్యు లామెతో “అమ్మా 1 నీవే ఈ అమృతమును మౌకు వంచి మాకల పహమును రూపుమాపుము అని చెప్పి వేడుకొని ఆ అమృతకలశమును ఆమె కొసంగిరి

అపుడు భగవానుడు అమృతకలశమును చేతితో గై:కొని దై త్యులజ--*నే నేమి జేయదునో . అది ఉచికముకొని: అనుచితముకాని,.. మీకు నమ్మతమైనచో నేను ఆమృతమును పంచిపెట్టుదును" అని చెప్పగా -దై త్యులందఖణు “నూకు సన్ముతమ్తే అని ఐక్యకంరముకో పలికిరి అపుడు భగవానుడు కేనకలను, ద్వై త్యులన్ను వేణు వేజు వం క్రులలో కూర్చుండబెట్టి దేవతలకు అమృతమును పోసెను అపుడు వైత్యుల లోని రావువు దేవతావేషమును ధరించి దేవత పంక్తిలో కూర్చుండి అమృత సును (శ్రాగదొడగెను. కాని ఇంతలో చంద్రుడు, సూర్యుడు అతనిగుట్టు బయట “పెట్టగా భగవానుడు తన చ్యక్రముజే ఆరని శిరన్వును ఇండించి వైచెను. అమృత శ్స్పర్శచే అతని శిరస్సు అమరముకొగాః *బహ్మదేవుడు .ధానిని (గ్రహాముగ

కి0 థాగవత రశ్నాకరము నొనర్చెను. ఆ రాహువే పర్వదినములందు (పౌర్జమి, అమావాస్యలందుు చండ్ర సూర్యులపై ఆ(క్రమణము నలుపుచుండును. ఏవం నురానురగణాః సమదేళకాల. 'హేత్వర్థ కర్మమతయోఒసి ఫలే వికల్పాః | త్యతామృతం సురగణాః ఫలమజ్జుసాఒ౬పు- ర్యత్చాదపజ్కజరజః ళ్‌ యణాన్న ఇదెక్యాః ॥1 శ్రి వరీతీదాజూ ! చూడుము. బేవతలు, ైత్యులు ఒకే నమా యమున, ఒకేచోట, ఒకే (వయోజనము కొకు, ఒకే వస్తువు నివి_త్తము, ఒకే అభి పాయముతో, ఒకే వనిని చేసినను ఫలిత ములో చాల భేదముండెను. వారిలో 'జేవతలు సులభముగ తమ వర్శిశమ ఫలమగు అమృతమును పొందిరి. వీలయనిన, వారు భగవంతుని సౌద పద్దములయొక్క_ ధూళిని అశయించిరి భగవానునకు విముఖులగుటవలన వర్మికమ ఇేసినవ్చటికిని .ైై త్యులు అమృతమును బడయ లేక పోయిరి, యద్‌. యుజ్యరేఒసువనసుకర్మ మనోవచోభి_ గ్లేహాత్మ జాదిషు నృథి స్త దనత్‌ పృథక్త్యాత్‌ ॥ కైరేవ సద్‌ భవతి యత్‌ [కియతేఒ౬ వృథక్తాత్‌ సర్వస్య తద్‌ భవతి మూలనిషేచనం యళ ॥ నే మనుజుడు తన (పాణము ధనము, కర్మ, మనస్సు, వాక్కు-? మున్నగువానిచే శరీర పు_తాదులకొజనై. వ్‌మి చేయుచున్నాడో క్‌ అది వ్యర్థమే అగుచున్నది వలయనగా, దాని మూలమందు భేద బుద్ధి ఉండుచున్నది కానిల (పాణాది వస్తువుల ద్వారా భగవంతుని థొజకు వది చేయబడుచున్నదో, అది యంతయు భేదభావరహిత మై యుండుటవలన తన శరీరమునకు, పుళాదులకుు (వవంచమున కంతటికిని నఫలమగం చున్నచి.. చెట్టు మొదలుకు నీరు పోయుటచే

అష్టమ న్మంంధము కలీ దాని కొమ్ములు, ఆకులు, అన్నియు తడువబడునట్లు భగవంతుని కొకు కర శ్ర చేయుటచే, ఆకర లి అందజికొటకు అగుచువ్నని,

ఈ (ప్రకారముగ 'జేవతలకు అమృతమును శతశ్రాగించి భగవానుడు. ఆంతర్జానము కౌగా, అప్పడు దైత్యులు తమకు అమ్నతము లభింపని కారణముచే అసూయచేత దేవతలపై యుద్ధమునకు తలపడిరి అపుడు వారిరువురకును తీరసాగర తటమున భయంకరమగు యుద్ధము తటస్థించెను ఆ యుద్దమందు అసురులు గొవ్ప_ మాయను సృష్టింపం ఇంద్రాది దేవతలు దానికి (ప్రతీకారము చేయలేక భగవానుని ప్రార్థింస, వారు (ప్రత్యశ్రమయిరి

ఎ తస్మి(న్నవి నుట సుర కూటక ర్శ జా మాయా వినే శుర్మహినా మహీయసః స్వప్పో యథా హి (పతిబోధ ఆగతే హరిస్మృతిః సర్వ వివద్విమోక్షణమ్‌ ॥ త్రిక వరమ పురుషండగు వరమాత్మ (వత్యషమము కాగానే వారి (వభావముభే అసురులమొక్కం- కవట పూర్మ మగు ఆ మూయ మేలు- ొవిన పిదవ స్వవ్నవ స్తువులవలె - విలీనమైపోయెను! నిజమే, భగ వంతుని న్మృతి వివత్తు లన్నిటినుండియు జీవుని విము_క్తము చేయు చున్నది తదుపరి నారదుని సలహాననుసరించి దేవతలు యుద్ధమును విరమించి స్వర్గమునకు వెడలిపోయిరి ఓ పరీక(ద్రాజా : ఇక వివస్వానుని కుమారుడగు- (శ్రాద్ధదేవుడు ఏడవ మనువు (వ్వైవన్వతమనువు) ఆయియున్నారు ఎనిమిదన మనుపు సావరి వరుణ ప్వుతుడగు దకనానర్డి తొమ్మిదవమనువు, ఉపల్లోకుని ప్మతుడగు (బ్రహ్మసావర్తి పదవ మనువు ధర్మసొవర్తి పదునొకండవ మనువు ర్వ్యుద్రసొవర్షి పం్యడెండన మనువు 'జీవసొవర్డి పదుకమూడవన మనువు ఇంద్రసావర్డి పదునాల్గవ మనువు ఇందసావర్షి ఓరాజా! ఈ సదునాలుగు మన్వంతరవ.ల ద్వారా నహ్మన చతుర్యోగములు గల కల్పముయొక్క- సమయము లెక్కింస బడుచున్నది

2 భాగవత రళ్నాకరమ్లు బలిచ్మక్‌వర్తి చరిత పిమ్మట పరీక్షిన్మహారాజు బలిచక్రవర్తి యొక్క వృత్తాంతమును గుటించీ (ప్రశ్నింప శ్రీ కుకదేవు డిట్లు చెప్పెను. ఓరాజా : దేవాసుర యుద్ధమందు ఇం్యదుడు “దైత్యసేనాధిపతి యగు బలిని ఓడించి, ఆతనిని వధించి ఆతని సంపదనంకను లొగుకొవినపుడు దై త్యుల గురువగు శుక్రాచార్యుడు తన సంజీవనీ విద్యజే బలిని పునరుజ్డీవితునిజేసెను అత్తటి దిలిచ్యక్రవర్తి తనసర్వన్వమును గురుదేవునకు అర్చించి -వారీన్హి భృగువంశీయులందటిని 'సేవింపదొడగెను అప్పుడు భృగు వంశీయులు చాల -(ప్రసన్నులై. స్వర్గముపైై విజయమును బడయుటకై. బలిచేశ “విశ్వజిత్‌ అను యజ్ఞమును చేయించిరి ఆ యజ్ఞ్వ్యప్రభావముచేత బలి దివ్య రథాదులను బడసి మహా శక్తి సంపన్నుడై ఇం్యదపురమగు అమరావతిపై దండె త్తెను అఎ)డు జేవకలు -బృహస్పతియొక్క సలహాననుసరించి స్వర్గమును వదలివెళ్ళి కొంతకాల మెచటనో దాగుకొనిరి అప్పడు బలి అమరావతి వట్టణముపై తన అధికారమును చలాయించి ముల్లోకములను జయించెను ఈ (పకారముగ దైత్యులు స్వర్గముపై అధికారమును బ్‌ స. గ మో -బిడయగాా దేవతలు పారిపోయి ఎచటనో దాగుకొనగా దేవమాత యగు అదితి చాల -దుఃఖపడి తన పతియగు కళ్యపునితో మొరపెట్టుకొనెను యీ ఏవమభ్యర్థితోఒదిత్యా కస్తామాహ స్మయన్నివ | అహో మాయాబలం విష్ణోః వ్నేహఎద్ధమిదం జగత్‌ ॥ 50 ఈ (వకారము అదితి తన కుమూరులగు జేవతలయొక్కు దీనదళను ఎజింగించి పోయిన న్వర్ణసంవదను తిరిగి కలిగించు లాగున కళ్యపుని (పాక్టింవ వా 'రాశ్చర్యవడి ఇట్లు "చెప్పిరి-“చాల ఆశ్చర్య "శరమైన విమయము, భగవంతుడగు నిష్త్రచూయ ఎంత |; వబలమెనది? వి హా (వబల్మై -ఈ (వవంచమంతయు 'స్నేహమను (తాటిచే బంధింవబడియున్న ది.” ర్వ దేహో భౌతికోఒనాత్మా క్వ వాత్మా (ప్రకృతేః పరః! కస్య కే పతిపుతాద్యామోహా ఏవహి కారణమ్‌ 1. 85 వంచభ్లూతములచే చేయబడిన అనాత్మయను ఈ శరీర "మెచట, (వకృతిక్రం పె. పరమైన ఆత్మ యెచట]! ఎభరికి ఎవరు భర్తం

ఎవరు పుత్రుడు, ఎవరు బంధువులు * మోసామే (అజ్ఞానమే) జను ఖ్రన్స్ర అడించుచున్నది ఉపతిష్టస్వ పురుషం భగవ న్తం జనార్దనమ్‌ । సర్వ భూతగుహావాసం వాసుదేవం జగద్‌ గురుమ్‌ 8 _ 86 (ప్రియురాలా! నమస్త (పాణులమొక్క-_ పృాదయమందు విలసిల్లు వారును, తన భక్తులయొక్క- దుఃఖమును పోనొట్టువారును, ఇజగద్దురువును అగు భగవంతుతై న వాసుబేవుని నీవు ఆరాధింపుము, స విధాస్యతి తే కామానరికీనాను కమ్పనః । మ ల. అమోఘా భగద్భక్తి ర్నేత రేక మళతిర్మమ ॥ 8 వారు గొవ్ప దీనదయాళురు ఆ (శ్రీపారి తప్పక నీ కోరిక లను నెర వేర్చును భగవంతుని యకల భక్తి ఎన్నడును వ్యర్థము 'క్షానేకదను దృఢసిశ్చయము నాకు,కలదు ఇది తవ్చ వేజోక ఉపాయ మేదియును లేదు (భగవానుని ఈ [వకారముగ స్తుతింపుము--) నమస్తుభ్యం భగవతే పురుషాయ మహీయసే। సర్వభూత నివాసాయ వాసుదేవాయ సాక్షిజే ॥ తికి (వభా* మిరు నర్వశ క్రిమంతులు, అంతర్యామి. ఆరాధ సేయులు నమృన్త్నపాణులు మోాయందును, 'మిరు నమ న్త (పాణు లందును నివసించుచున్నారు కనుకనే మిమ్ము వాసుబేవుడందురు. మూరు నమ స్త వరాచర జగత్తునకు, డాని కారణనునకు కూడ సాన్సీ అయి యున్నారు అట్టి మోకు నమస్కారము |! వస్తోవవీతాభరణ ఫాద్యోపస్పర్శనై స్తతః గన్ట థూపాదిభిళ్చార్న్చేద్‌ ద్వాదళతఠ విద్యయా 89

క్ర భాగవత రళ్నోకఠరము తదువరి గంధము, మాల మున్నగువానిచే భగవంరోని పూజించి, పాలతో స్నానము. చేయించుము. విమ్ముట వగ్రుమే, యజ్ఞోవవీతము, ఆభరణములు, పాద్యము, ఆచమనము, గంధము, సూవము మొదలగు వాని ధ్యారా ద్వాద శాతర మంఠముతో (ఓమ్‌ నమో భగవతే వాసు బేవాయ) భగవంతుని పూజింపును, జపే దష్టోత్తరశతం స్తువీత సుతిఖిః పభమ్‌ |! ల్‌జతి అతి అనో (0 కృత్వా [పదకిణం భూమౌ (వణమేద్‌ దణ్ఞవన్ముదా ॥ 4 నూయెనిమిది సాక్లు ద్వాద శాతుర మంత్రమును జపీంచుముం- మజియు స్తోోతములద్యారా భగవంతుని స్తులించుము. (వ్రదతీణము చేసి మవాభ_కితోను, ఆనందముతోను భూమివై వడి సాష్టాంగ దండ(వణామము గావింపుము వర్ష్ణయే దసదాలాపం భోగానుచ్చావచాం స్తథా అపహింసః సర్వభూతానాం వానుదేవ పరాయణః ॥ +! అనత్య మాడరాదు పాపులతో మాట్లాడరాదు. పావమునూ గుజించి మాట్లాడరాదు. చిన్నవి, ెద్దవి అగు నమ_న్త భోగములను వదలి వేయవలెను, వ్మపాణికి వవిధమైన కష్టమును కలుగ జేయరాదు. భగవంతుని ఆరాధనయం బే నిమగ్నులై యుండవలెను. ఏతత్పయోగనతం నామ వురుషారాధనం పరమ్‌ । సితామ హేనాభిపితం మయా తే సముదాహృతమ్‌ ॥ 48 ఇది భగవంతుని (_కేళ్యమైన ఆరాధన అయియున్నది, దీసి చేరు *వన మోనతము" (బహ్ముబేవుడు. నాకు చెప్పిన విధముగ దానిని నేను సీకు చెప్పితిని అయం వై సర్వయక్ఞాఖ్యః సర్వ(వ్రతమితి. స్మృతమ్‌ తవః సారమివం భ(దే దానం చేశ్వరతర్పజమ్‌ ॥ 49

బష్టమ స్కంధము ర్త్‌౭ిథ్‌ కళ్యాణీ! ఈ [వతము భగవంతుని సంతుష్టవజచునదై యున్నది, కనుక నే దీనిపేరు “సర్వయబ్ద ము అనియు “సర్వవతము! అనియు చెవూదురు, ఇది తవస్సు లన్నిటియొక్క- సారమును, ముఖ్య దానమును అయియున్నది త ఏవ నియమాః సాడెత్త ఏన చ యమోదత్తమాః | తపో దానం [వతం యజ్ఞో యేన తుష్యత్యధోక్షజః ॥ 44 'వేనిచే భగవంతుడు (వసన్నుడగునో, అవియే సత్యములగు నియమములు, అవియే ఉత్తమములగు యమములు, అవియే వాస్తవముగ తవస్సు, ఊడానము, (వతము, యజ్ఞములు మైయున్నని, న క తస్మా దేతద్వతం భ్యదే (ప్రయత్యాశద్దయా చర | భగవా న్పరితుష్టస్తే వరానాశు విధాస్యతి ॥ శీర్‌ "జేవీ! కాబట్టి నంయమముతో, (శద్ధతోకూడి నీవీ [వతమును అనుస్టి౦చుము, భగవంతుడు శీఘముగనే నీ యెడల (వనన్నుడగును, చుజీయు నీ అభిలాషను నెర వేర్చును, (ఫ్రీ శుకుడు చెప్పెను _ సీ వరీమ్సీన్సహో రాజూ | తన భార్తయగు కశ్యపునివలన ఉవ “చేశమును బడసి అదితి బహుజాగ్రతగ వంట డెండు దినములు ఆ (వతమును అనుస్టి. చెను, చిన్మయ న్ష్యేకయా బుద్ధ్యా మహాపురుషమీళశ్వరమ్‌ | (ప్రగృ హ్యేస్ట్రియ దుష్టాశ్వాన్మనసా బుద్ధి సారథిః॥ 468 బుద్ధిని సారథిగా వేసుకొని మనన్సను వగ్గము డ్వారా ఆమె ఇంద్రియములను చెడ్డ గుజ్జములను తన వశమందుంచుకొని త చేశనిస్ట్రగల బుద్ధిచే పురుషో _త్తముడగు భగవానుని చింతనము. వేయ దొడగను,

కలికి భాగవత రత్నాకరము ఆమే ఏకా(గ్రబుద్ధిడే తన మనస్సును సర్వాత్మయగు భగవంతుడైన వాసుదేపునియందు పూర్ణముగ లగ్నముచేపి సయో్యవతమును అనుష్టించెను అపుడు పురుషో త్తముడగు భగవానుడు ఆమె యెదుట (ఫ్రత్యక్షముకాగా అదితి భక్తి పూర్వకముగ వారి నిట్లు స్తుతించెను అదితి రువొచ,. విశ్వాయ విశ్వభవన స్టితి సంయమాయ తీ అడ స్వైరం గృహీతపురుళ క్రిగుణాయ భూమే | స్వస్టాయ శశ్వ దుపబ్బంహిత పూర్ణటోధ- వ్యాపాదితాత్మతమ'పే హరయే నమ స్తే॥ 47 అదితి చెప్పెను - "బేవా! మీరు (వచవంచముయొక్క న్నవ్స్నీ సితి లయములకు అప ఖ కారణభూతులు విశ్వరూపులు, మిరు అనంతు లై నవ్పటికిని స్వ్యతంత్రముగ అనేక శక్తులను, గుణములను స్వీకరించుచున్నారు. మిరు ఎల్లపుడు మి న్వరావమంచే ఉండుచున్నారు... నిత్యము అభివృద్ధి నొందు పూర్షబోధ ద్యారా మిరు హృాదయమందలి' (అజ్ఞాన) ఆంధ కారమును నళింవ జేయుచున్నారు, మవోత్మా ! అట్టి మోకు నేను నమన్క-రించు చున్నాను, ఆయుః పరం వపురభీష్టమతుల్య లక్ష్మీం రో భూరసాః సకల యోగగుణాస్తివర్గః | జానం చ కేవలమన న భవ ని తుషాత్‌ క అజతీ అవాలి గో త్వత్తో నృణాం కిము సపత్నజయాది రాశీః ॥ శక్‌ (వభూ! అనంతా! మిరు వనన్ను (లై నచో, అపుడు మను జులకు (బవ్మా ' చేవునియొక్క_ దీర్హాయుస్సు, దిన్యశరీరము, అభీష్ట వస్తువు గొవ్చధనము, న్వర్ణము, భూవి పాతాళము, నమస్త యోగ సిద్దులు, ధర్నార్ల కామములుు వరిఫూర జూనము నం। పొ

వ్హీంచుచున్నవి ఇక శ్యతువులపై విజయమను చిన్న చిన్న కోరికల విమయమై 'వేజుగ చెవ్పవలయునా? థ్రీ శక ఉవాచ _ ఆదిత్యైవం స్తుతో రాజన్ఫగవాన్పుష్కురేక్షణః | క్షేత్రజ్ఞః సర్వభూతానామిత హోవాచ భారత ॥ 401 (శ్రీ శుకుడు చెప్పెను _ రాజా! అదితి ఈ '(వశారము భగవంతుని స్తుతింవగా- అపుడు నమ్మ (పాణుల వ్య్చాదయమందుండి. వారి వరిస్థితులను: తెలిసికొనునట్టి ఆఅ భగవాను డిట్లు వలిశెను-._ దేనమూతా 1 నీ యలీష్ట మెటింగితిని సీ కుమారులను రక్షించుట కై నేను నీకు పుకుడుగ జన్మించెదను తదుపరి అదితి గర్భమున సొక్షొత్‌ భగవానుడు: (పవేశించెనని తెలిపికొని బహ్మ దేవుడు వారిని ఇట్లు స్తుతించెను. [బిహ్మోవాచ = జయోరుగాయ భగవన్నురుక్రమ నమోఒస్తుతే | నమో (బ్రహ్మణ్యదేవాయ (తిగుణాయ నమో నమః ॥ 50 (చిహ్మదేవుడు చెప్పెను వరిపూర్ష కీర్తికి ఖృాశయులగు మహాత్మా! మికు జయమగు గాక్‌ |! అనంతళ క్తులకు అధిస్టానమగు "జీవా మా పొదములక్రు. నమస్కారము, (బవ్మాణ్య దేవా (తెగుణ నియామకా! మీ పౌదములకు మరల మరల నమస్క-రించుచున్నాను, అణాత్‌ (త్రినాభాయ తిషృష్టాయ శిపివిష్టాయ విష్ణవే ! ర్‌ వృశ్నికి ప్యుతరూవమున జన్మించువారును, 'వేదములయొక్క- సమస్త జ్ఞానమును మీ యందుంచుకొనువారును అగు (వభూ!

శ్‌లిరీ భాగవత రత్నాకరము వాన్నవముగ మిరు సర్వులయొక్క_ విధాత మికు నేను మరల మరల నమన్క-రించుచున్నాను,. ముల్లోకములు మి నాభి యంచే యున్నవి. [తిలోకములకు పైనగల ైకుంరమందు మిరు నివసించు చున్నారు. జీవుల అంతఃకరణము నందు మీరు నదా విరాడే మాన్నులై యున్నారు, _ అట్టి సర్వవ్యానకులై న విష్ణువగు మాకు నమస్కారము, త్వమాదిరన్లో భువనస్య మధ్య మనన్త శక్తిం పురుషం యమాహుః ! కాలో భవానాక్షీపతీళ విశ్వం ('ప్రోతో యథాన్తః పతితం గభీరమ్‌ ॥ 58 (వభూ! (వవంచముయొక్క_. ఆది మధ్యాంతములు మాలే అయియున్నారు, కనుకనే వేదములు అనంతళ క్రిగల పురుషునిగ మిమ్ము వర్మించినవి, గొవ్చ (వవాహము తనయందు వడిన తృేణి మును కొట్టుకొని పోవునట్లు విారు కాలరూవమున ఈ [వవంచము యొక్క ధార్మావవాహమును నంచాలన మొనర్చ్భుచున్నారు, ఫ్రీ శుకుడు చెప్పెను _ వరీశీన్మవోరాజా | పిమ్మట భగవానుడు శుభలగ్నమున వామన (బ్రహ్మచారి రూవమున అద్రిత్తిక్షి జన్మించెను, బలిచక్రవర్తి "అనేక అశ్వ మేధ యజ్ఞ ములను చేయుచున్నాడని "ఇెలిసికొని భగ వాను డచటికి వెళ్ళను, అపుడు బలిచ్మకవర్హి చాల సంతోషించి వారిని పూజంచి మీ యఖభీష్టమును నెర వేర్చెదను "తెలుపుడని (ప్రార్థించెను, అపుడు భగవానుడు బలిచక వర్తిని మూడడుగుల స్థలమును కోరి ఇట్లనెను శ్రీ భగవా నువాచ = యావన్తో విషయాః (పేష్టాస్తిలోక్యామ జితేస్టియమ్‌ | న శక్నువన్తి కే సర్వే (ప్రతిపూరయితుం నృప ॥ ర$ి

అష్టమ స్కంధము ర్‌ల్లితి (శ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను _ రాజా! తన ఇంద్రియములను వళమందుంచుకొనని మనుజుడు అసంతుష్టుడు అయిన-వో (వవంచమందలి [వియ వస్తువులన్నియు. కలిసికళూడ ఆతని కోరికలను సంపూర్మ మొనర్చ జాలన్ఫ్న, (తిభిః (కమైరసంతుష్టో ద్వీపేనాపి న పూర్యతే | నవవర్షసమేతేన సప్తద్వీప వరేచ్చయా ॥ ర్‌కీ మూడడుగుల భూమితో సంతృప్షిని పొందని వానికి నవవర్ష యుక్తమగు ఒక ద్వీవము నిచ్చినను అతడు నంతోపింవడు వల యనగా అతడు వడు ద్వీవములను పౌందనఅెనను కోరిక కలిగి యుండును, యదృచృయోపపన్నేన సంతుష్టో వ ర్తతే సుఖమ్‌ నాసంతుష్ట త్రీభిర్లోకై. రజితాత్మోప సాదితైః ॥1 రర లభించిన దానితో నంతుష్టిని పోందువాడు తన జీవితమును అనందముగ గడుపును, అట్లు కాక; తన ఇందియనులను వశమం దుంచుకొననివాడ్షు ముల్లోకముల "రాజ్యమును పొందినవ్పటికిని దుఃఖతుడుగ నే యుండును, వలయనిన, అతని పృాదయమందు అసంతుస్టి అను అగ్ని మండుచునే యుండును, పుంసోఒయం సంసృతేర్హతు రసంతోషోఒర్థ కామయోః | యదృచృ్చయోపపన్నేన సంతోషో ముక్తయే న్మృతః॥ 566 ధనముతోను, భోగములతోను సంతుస్టిని పొందకపోవుటయే జీవుడు జనన మరణ చక మందు వడుటకు కారణము, లభించిన చానితో సంతుస్ట్రిని బొందుటయే మోశ్నమునకు కారణమై యున్నది, 34

క80 భాగవత రత్నాకరము యదృచ్చాలాభతుష్పస్య తేజో విపన్య వర్ధతే। తత్‌ _పశామ్యత్య సంతోషాదమృసేవాకు కుక్షణిః॥ 5 న్వ్యయం[(పా_ప్తమగు వస్తువుచే నంతుష్టివి వొందువాని 'కేజస్సు అభివృద్ధి నొందును అనంతుష్టుని తేజస్సు జలముచే అగ్ని వలె శమించిపోవును “క్రాన్షన నాకు మూడడుగుల భూమి చాలుని*' ని భగవానుడు చెప్పగొ బలిచ(క్రవర్తి సమ్మతించి దానిని దానము చేయుటకై సంకల్చ్పముచేయు నిమిత్తము జలపా(కమ గైైకొనగా అపుడు భగవానుని లీలను ఎటింగిన శుక్రాచార్యుడు బలిచ్యకవ ర్తితో ఆ వామనమూర్తి సాక్షాత్‌ భగవానుడే యనియు, మూడడుగులతో లోకముళన్నిటిని కొలిచివేయుననియు అప్పడు దాతకేమియు మిగులదనియు బోధించి అక్కార్యమునుండి ఆతనిని వారింపదలంచగా, అప్పడు బలిచ్శకవరర్తి యిట్లనెను స చాహం వి త్తలోభేన (ప్రత్యాచకే కథం ద్విజమ్‌ | (వతిశుత్య దదామీతి (పాహ్లాదిః కితవో యథా ॥ 66 మహాత్మా! "నేను (వప్లోదుని మనుముడను “ఇచ్చెదను” అసి వాగ్చానము చేసియుంటిని కావున ఇపుడు “నీను చమూనగాని వలె ధనలోభముచే 'నేనుసీ కిన్వను” అని ఈ వ్మిపున కెట్లు చిన్న, గలను + నహ్య సత్యాత్‌ పరోఒధర్మ ఇతి హోవాచ భూరియమ్‌ । సర్వం సోఢుమలం మన్యే బుకేఒలీకపరం నరమ్‌ ॥ 58 “అసత్యమును మించిన అధర్శుము మజియొకటి వదియునుః "లేదు, నేను బేనినైనను మోయగలను గాన్మి అసత్యము వలుకు. వానిని మోయ లేను” అని భూచేవి ెప్పియుంజెను, నాహం బిభేమి నిరయాన్నా ధన్యాదనుథార్ణవాత్‌ | న స్థానచ్యవనాన్మృతో్యోర్యథా విప్యప్రలమృనాత్‌ ॥ 60

అష్టమ స్కంధము క్‌కీమీ విపుడగు ఒకనికి (వతిజ్ఞ చేసి చానిని భంగయమొనర్చుటను గూర్చి నే నెంత భయవడుచున్నానో, అంత నరకమును గహార్చిగాసి, దార్మిద్యమును “ార్చిగాని, దుఃఖనము[ద్రమును “ూార్చిగాన్సి రాజ్య వినాశమును గూర్చిగాని, మృత్యువును గూర్చిగాని భయం వడుట లేదు యద్‌ యద్ధాస్యతి లో కేఒస్మిన్సంపరేతం ధనాదికమ్‌ । తస్య త్యాగే నిమిత్తం కిం విపస్తుష్యేన్న కేన చేత్‌ ॥ 61 జీవుడు మరణించునపుడు ధనాది వదార్థములను ఇచటనే వదలి వెళ్ళుచున్నాడు అట్టి ధనాదులచే ఇతరులను నంతుష్ట వజ చనిచో్కోో వాటివలన (వయోదన మేమి? (శేయః కుర్వన్తి భూతానాం సొధవో దున్య్యజా నుఖిః ॥ దధ్యజ్‌ శివ పభృతయః కో వికల్పో ధరాదిషు ॥ శ్రల్లా దధీచి శివి చెొందలగు మవోతు లుం. వరమ (వియమైన. నవియు, త్యజింవ కష్ట సాధ్యములునగు తమ (_పాణములనుకూడు దాన మొనర్చి (పాణులకు మేలు చేసిరి, ఇక భూమి మొదలగు వస్తువులను దాన మొనంగుట యందు వివారింవ నే? ఆధు యమైరియం బుభుజే (ద్రిహ్మన్దెత్యే నై రనివర్తిఖిః | తేషాం కాలోఒగసీల్లోకాన్‌ న యళో౭ఒధిగతం భువి ॥ 69 మహాత్యా! పూర్వము పెద్దపెద్ద రాజులు ఈ భూమిని. అనుభవించిరి, వారిని ఎదురించు వారెవరును లేకయుండిరి. వారి. రాజ్యములను, "జీశములన్క, కాలము (మింగివైచినడి, కాని వారి కీర్తి ఇవ్చటికిని చిరస్థాయిగ నిలిచియున్నది. సులభా యుధి వివ్రర్లే హ్యానివృత్తా స్తనుత్యజః | న తథా తీర ఆయాతే (శ్రద్ధయా యే ధనత్యజః ॥ 64

త్ర$? భాగవత రళ్నా3రమి గురుబేవా! యుద్ధమందా వెన్నుచూనక తమ (పాణములను కరూడ బలి యమొనంగు వారెందలో కలరు కాని నత్చాతుడు లభించి “నపుడు (శ్రద్ధతో ధనమును దానముచేయువారు చాల అరుదు ఈ [పకారముగ చెప్పి ఐలిచ్యకవర్హి విధిపకారము వామనుని పూజించి; జలము గె కొని సంకల్పముచేసి మూడడుగుల. నేలను దానము చేసెను అపుడు -భగవానుని ఆ వామనరూపము పెరుగణొచ్చెను భూమిః ఆకాశదు.:. దిక్కులు? స్వర్గము; పాతాళము? సమస్తము ఆ రూసమందు ఇమిడిపోయెను ధాతుః కమణ్ణలుజలం తదురుుక్రమస్రు పాదావనేజన పవిత్రతయా నరేన్ష ! స్వరద్ధన్య భూన్నభన సా పతతీ నిమార్జి లోక్మతయం భగవతో విశదేవ కీర్తిః ॥ (5 మెకి ఎత్తబడిన పాదమును _బహ్మాచేవుడు అర్హ పాద్యము -లతో కడిగి పూజించెను (బ్రహ్మ బేవుని ఆ కవుండల జలమే భగ వానుని పాదస్పర్శచే వవ్నితమై గంగానదీరూవమున అక "మార్షమునుండి భూమివై బడి ముల్లోకములను వవ్మిత మునర్చు చున్నది. ఈ గంగానది భగవంతునియొక్క మూ_ర్టీభవించిన ఉజ్జ్వల క్‌ యే అయియున్నదది. తదుపరి పక్షిరాజగు గరుత్మంతుడు వరుణపాశములతో బలిచ(క్రవర్తిని బంధించెను అప్పడు భగవానుడు బలితో . ఓయీ । నీవు మూడడుగులు దానము చేసితివి ఒక అడుగుతో భూలోకమును; ఆకాశమును దిక్కులను; రెండవ అడుగుతో స్వర్గ్ణలోకమును కొలచివేసితిని; ఇక మూడవది 'పెట్టుటకు చోటు చూపనిచో నీవు (వతిజ్ఞా భంగమొనర్చిన వాడ వగుదువని చెవ్సగా అప్పుడు బలి ఆ మూడవపొదమును =తన శిరస్సుపై నుంచమని పలికి యిట్లనెను- విభేమి నాహం నిరయాత్‌ పదచ్యుతో న పాశబగ్ధాద్‌' వ్యసనాద్‌ దురత్యయాత్‌ ,।

అష్టమ న్కంంధము కలికి నై వార్థకృథచ్చాద్‌ భవతో విన్నిగహా- దసాధువాదాద్‌ భృళశముద్విజే యథా ॥ 66 మహాతా శై! నేను నరకమును గూర్చి గాని, వదచ్యుతిని "'ార్చిగాని భయవడుట లేను, పొాశముచే బుంధింవబడజినందువలన గాని దుఃఖమును పొందినందువలనగాని నేను ఛభయవడుట లేదుం నావద్ద చిల్లిగవ్వ లేదని కాని, మిరు నాకు భయంకరమైన దండన ఒనంగెదరని కాని నాకు ఛభయములేదు నా అపకీర్తిని 'హార్చియే' నేనుభ యవడుచున్నాను 1 మే మెపుడు మాయొక్క ధన ఐశ్వర్యాదుల మదముచే (గ్రుడ్డివారమగు చుంటిమో అప్పుడు మీరు వానిని లాగుకొని మూకు న్నేతదానముచేని చక్కని పార మును బోధించితిరి నా తాతయగు (ప్రహ్లాదుడు పరమభక్తుడును, దై వదముకొలకే ఈన జీవితమును అంకిత మొనర్చినవారును అయియున్నారు క్రి మాత్మనానేన జహాతి యోఒన్షకః కిం రిక్సహార్తైః స్వజనాఖ్యదస్యుఖిః | కిం జాయయా సంసృతి “హీ తుభూతయా మర్శ్యస్య గేహైః కి మిహాయుషో వ్యయః ॥ (7 వారు ఈ (వకారముగ నిశ్చయించిరి - *ఈ శరీరము ఒకా నొక దినమున నన్ను వీడివోవును అట్టి నశ్వర శరీరముచే ఏమి (వయోజనము ? ధనమును, నంపదలను తీసివొనుటనైై సిద్ధముగ నున్న స్వజనులను దొంగలవలన ఏమి (వయోజనము? జనన మరణకూవ నుసార చ్యకమందు వడ్యదోయునది మైన వత్నివలన ఏమి లాభము? మరణము నిశ్చయమైనపుకు, ఇక గృవోదులందు- మమత్వము కలిగీ ముండుటవలన_ ఏవి (వరొంోజనము! ఈ నస్తువు, లన్నిటీయందు తెగుల్కొ-నుట శీవలము తన అఆయుస్సును పోగొట్టా కొనుటయీ యగును.”

విశ థాగనత రత్నారంవా ఆథాహ మప్యాత్మరిపో న్తవా_న్తికం దై వేన సీతః (పసభం త్యాజిత శ్రీః | ఇదం కృతాన్తా న్లికవర్హి జీవితం యయా(ధువం స్తబమతిర్న బుధ్యతే ॥ 600 విధాత నావడ్డనుండి బలా త్కాారముగ ఐశ్వర్యమును లాగి వైచి మా చెంతకు నన్ను చేర్చినది మంచిచే అయినది ఏల యనిన ఇశ్వర్యమువలన జీవుని బుద్ధి జడత్వమునొంది *నా యూ జీవితము మృత్యువుయొక్క_ గువ్చడిలో నున్నది, ఇది అనిత్యమైనది' అని "తెలిసికొనుట లేదు బలిచ్యకవ్నర్హి ఈ (సకారమ.గ చెప్పుచుండ, అపుడు ప్రహ్లాదు డచటికి వచ్చి భగవంతునకు నమన్కరించి యిట్లు పలికెను (ప్రహ్లాద ఉవాచ యయా హి విద్వానపి ముహ్యకే యత-_ నో వవ్‌ స్త్‌ కో విచ్న్హు గతిమాత్మనో యథా। తస్మై నమ స్తే జగదీశ్వరాయ వై నారాయణాయాఖిల లోకసాకిజే ॥ 609 ఇృపప్లోదుడు చెప్పెను (వభూ! ఐశ్వర్యముయొక్క_ మదముచే తెలివి కలవారు కూడ మోహీతులగుచున్నారు అడి ఉన్నపుడు తన వాస్తవిక స్వరూవమును యెవరు సంగా తెలిసికొనగలరు? కావున అట్టి ఐశ్వర్య మును బలినుండి మిరు లాగుకొని అతనికి గొవ్ప్చ ఉవకారమును గావించితిరి సమస్త జగత్తునకును గొప్ప ఈశ్వరుడును. నర్వుల వ్యాదయమందు విరాజిల్లువారును, నమ_న్తమునకు వరమసాథ్నీయు నగు నారాయణుడె న మాకు నను నమన్క_రించున్నాను,

అష్టమ స్కంధము గక ఆ సమయముననే ఆచటికి విచ్చేసిన _బహ్మ దేవుడు భగవంతునకు నమన్మ్క- ఖించి యిట్లు పలికెను . (దిహ్మోవాచ యత్పాదయో రశరధథీః సలిలం (ప్రదాయ దూర్వాజ్కు రై రపి విధాయ సతీం సపర్యామ్‌ | అప్యు త్తమాం గతిమసొ భజతే (త్రిలోకీం దాశ్వాన విక్షవమనాః కథమారి మృచ్చేత్‌ ॥ 70 (శ్రహ్మజేవుడు చెప్పెను (వభూ! ఎవడు వవ్మిత పృాదయముతో మీ పాదములను శడిగి కేవలము గఅికతో మిమ్ము పూజించునో అతనికి కూడ ఉ త్తమ గతి నం్యప్రా_ప్తించుచువ్నది ఇక బలిచకవ_ర్తి చాల సంతోషముతో శ్రైర్యముగ, మికు ముల్లోకములను దానము చేసెను, అట్టి వాడిక చుఃఖభాజను 'డెట్లు "కాగలడు * శ్రీ భగవా నువాచ (బ్రహ్మన్‌ యమనుగృహ్హామి తద్విశో విధునోమ్య్మహమ్‌ | యన్మదః పురుషః _స్తట్టోలోకం మాం చావమన్యతే 1 1 శ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను (బహా శని ఆ వచనములను _ విని భగవాను డిట్లు వలిశెను-) (బ్రవ్మాబేవా ! నే నెవనిని అన్ముగహించుదునో, ఆతని ధనమును ఐళ సర్యమును లాగికొందును వలయనిను ధనముమొక్కం వదముతో గూడియుండువాడు నన్ను, జనులను తిరన్య-రింన వొడగును, యదా కదాచిజ్జీవాత్మా సంసరన్‌ నిజ కర్మభిః, వావా యోనిష్వ నీళోఒజయం పౌరుషీం గతిమ్మావ్రజేత్‌ ॥ 72

586 భాగనత రత్నాకరము జీవుడు కర శ్రవశమున అనేక జన లందు తిరుగాడుచు ఒకా నొకపుడు నాయొక్క గొవ్చ అను[గపాముచే మనువ్య శరీరమును పొందును. జన్మకర్మ వయోరూప వి ద్వైశ్వర్య ధనాదిఖిః ! యద్యస్య న భవేత్‌ స్తద్దిస్త్యతాయం మదన్య[గహః ॥ 78 మనువ్యజన్నను పొంది 1కలీనత్వమ. కర్మ, అవస్థ రూవము, విద్య, ఐశ్వర్యము, ధనము మున్నగువానివలన గర్వ మును పాందనిచో, అది నాయొక్క- గొవ్చ అన్నుగహమని తలంచ వలెను, మాన స్తమృ నిమి త్తానాం జన్నాదీనాం సమన్తతః | సర్వ(శ్రేయః (ప్రతీపానాం హృన్త ముషహ్యీాన్న మత్ప్సరః॥ 14 కలీనత్వము మొదలైన వెక్కు కారణములు మనువ్యనకు అభిమానము, జడత్వము మున్నగువానిని కలిగించి (్రేయస్సాధన ములను తొలగించివేయును, కాని నన్ను శరణు బొందినవారూ వ్‌నిచే ఎన్నడును మోహీతులు కానేరరు, ఏష దానవదై త్యా నామ్యగణీః కీ అ్తివర్ధనః ॥ అజైషీదజయాం మాయాం సీదన్నపి న ముహ్యతి॥ 5 ఈ బలిచకవ _ర్తి దానవు దె త్యవంశములందు అగగణ్యు డును, వారి కీర్తిని ఇెంచువాడును అయియున్నాడు.. బేనిని జయిం చుట మహా కరినమూ అట్టి మాయను ఈతడు జయించి వై ఇను, ఇంతటి దుఃఖ మనుభవించుచున్నవ్చటికి ఇతడు మోహితుడు "కాకయ్‌ీ యుండుట సర్వులును చవరాచుచున్నారు కజణా! క్షీణరిక్టళ్ళ్యుతః స్టానాత్‌ కీస్తో బద్ధళ్చ శ్యతుభిః జ్ఞాతిఖిళ్చ పరిత్యక్షో యాతనా మనుయాపితః ॥ 74

క కక గురుణా భర్సిత్య శపో జహౌొ సత్యం న నుువతః । అాాలి' అటి ఛలై రుకో మయా ధర్మోనాయం త్యజతి సత్యవాక్‌ 4 ఇ ఈతని ధనము లాగుకొనబడినది 'రాజ్యవదవి పోయినది,- చక్కు ఆమేవములు గాపింవబడినవి శత్రువులు బంధించిరి బంధు వులు విడనాడిరి అతడు ఎన్నియో కష్టములు అనుభవింవవలసి- వచ్చెను, గురుబేవుడు మందలించెను నే నెన్నియో చెప్పితిని, కాని అతడు దృథఢవశుడై తన (వతిజ్ఞ ను విడనాడ లేదు, సత్య వాదిమై వజగి తన ధర్మమును వదలలేదు ఏషమే (ప్రాపితఃస్టానం దుష్పా్రావ మమరైై రపి; (ఖ య్‌ సావళ్లే ర్నన్హరస్యాయం భవితేన్లోం మద్యాశయః ॥ 78 కాబట్టి గొవ్చ గొప్ప "చేవతలకు కూడ కష్టసాధ్యమైనట్టి ఉన్నతస్థానమును శ నాతనికి ఒకంగుచున్నాను. నాయొక్క వరము భక్తుడగు ఇతడు సావర్మిమన్యంతరమున ఇందుడు కాగలడు అప్పుడు భగవానుడు అచట పున్న శు, క్రాచార్యునితో బలిచక్రవర్తి కావించు. చుండిన యజ్ఞమందలి కొజతను పూ _ర్రిచేయమని చెప్పగా అప్పడు శ్యకొచార్యు- డిట్లు పలికెను __ శుక్ర ఉవాచ కుత స్తత్కర్మవై షమ్యం యస్య కర్మేశ్వరో భవాన్‌ | యజ్జేళో యజ్ఞపురుషః సర్వభావేన పూజికః £ 70+ శుక్రాచార్యుడు చెప్పెను మహాత్మా! ఎవడు తేన సమస్త కర్మలను సముంచి- యశ్ఞేశ్వరుడవును, యజ్ఞ ఫురుషుడవును అగు మిమ్ము సర్వివిధముల ఫూజంచెకో, అట్టివాని కర్శుమందు లోవముగాని, విమమత్వమూ=

ఆలలా షు £60)లా నో గాని యొట్లుండగలవు ? అధ గ మన్త్రత స్త న్ర్రతళ్చిద్రం దేశకాలార్హ వస్తుకః సర్వం కరోతి నిళ్చిదం నామసంకీ _ర్తనం తవ ॥ 80 మం[తముల మొక్కయు, అనుష్రాన వద్ధతులయొక్కంయ, “జీ, కాల, ప్యాత, వస్తువ్రలయొక్క_్ట్యయు లోవములన్నియు టి. యొక్క నామసంకీర్త్రన మ్యాతముబేత నే చక్క-బడి వోవుచున్నవి! మా నామమే లోనవములన్నిటిని తొలగించి కార్యమును వరిపూర్ష "మొనర్చి వేయుచున్నది, తథాపి వదతో భూమన్‌ కరిష్యామ్యను శాసనమ్‌ | ఏతచ్చే్రేయః పరం పుంసాం యత్‌ తవాజ్ఞానుపాలనమ్‌॥ 81 కాని అనంతా! మిరు న్యయముగ చెవ్రూచున్నారు, కాబట్టీ... "నీను మూ ఆజ్ఞను తవ్నక వరిపాలించెదను, మనుజులకు (్రేయ స్సాధనములన్నిటిలోను గొవ్చది మీయొక్క అజ్ఞను వరిపాలించు “టయే యగును, అని వచించి భ్యకొచార్యుడు బలియజ్ఞమును పూ ర్రిచేసెను ఓ సరీకిన్మహో రాజా: ఇక భ%వానుని మత్చా శ్రనతారగాధనుగూర్చి చెప్పుచున్నాను వినుము- వెనుకటి కల్చ్పముయొక్క అంతమున సక్యవతుడను పేరుగల ఒక ళగన తృరాయణుడైై న రాజర్షి తపస్సు చేయుచుండెను ఆ సత్యవతుడే ఇప్పటి మహీ శఈల్చమందు వివస్వానుని (సూర్యుని ప్పుతుడగు (శాద్దజేవుడుగ (ప్రసిద్ధి కెక్కెంను అతనినే భగవానుడు వైవస్వత మనువుగ దేసెను ఒకపు డారాజు కృత మాల అను చదియందు జలముతో తర్పణము చేయుమండగా, అతని దోసిజిలోనికి ఒక చిన్న “చేప వచ్చెను ఆ చేపయొక్క అశీష్టము ననుసరించి అతడు దానిని పెద్ద సరోవర మందు వేయగా, అది విశాలరూవము కలదయ్యెను _ రాజర్షి ఆశ్చర్యచకితుడై సీ వెవరవనవి (వళ్నింప మత్స్యభగవాను డిట్లు చెప్పెను ___

అష్టమ స్కం౦ంధము 888 “నేటికి ఏడవరోజున గొప్పపళయము సంభవించగలదు. ఆ (వళయ నము దమున ముల్లోకమ లు మునుగదొడగును. అత్తజి నా (పేరణచే నీయొద్దకు ఒక "పెద్దనావ రాగలదు. అప్పడు సవన ప్పరులతోగూడ ఆ నానపై నెక్కి సమస్త ధాన్యములను; వీజములను వెంట నుంచుకొనుము అపు డీ యాకారముతోనే నే నచటికిరాగా వాసుకినాగుని ద్వారా ఆ నావను నాశ్చంగమునకు కట్టుము నీ అభ్యర్థన ననుసరించి అప్పడు నీకు జ్ఞానోపడేశము చేసెదను” ఆని చెప్పి భగవానుడు అంత శ్లానమయ్యెను స! తదుపరి (ప్రళయకాల మేతెంచ భగవానుడు తెలిపినవిధముగ ఆ రాజర్షి నావను వాసుకినాగుని ద్వారా మక్స్యముయొక్క శృంగమునకు కట్టి ఆ భగవానుని ఈళసకారముగ స్తుతించెను అనాద్య వద్యోపహతాత్మ సంవిద- 'స్తన్మూల సంసార పరిశ్రమాతురాః అనాలే యదృచ్చయే హోపసృృతా యమాప్ష్పృయు- శ్విము కక్రిదో నః పరమో గురుర్భవాన్‌ ॥ 82 (వభూ! (వ్రపంచమున జీవుల ఆత్మజ్ఞానము అనాది యగు అవిద్యచే కవ్పబడినది. ఇక్కారణమున వారు అనేక న్లేశముల యొక్క- భారముచే వీడింవబడుచున్నారు, ఎపుడు వారు మో యొక్క అను్ముగహముచే మిమ్ము శరణు బొందుచున్నారో, అపుడు మిమ్ము పొందుచున్నారు, కావున మమ్ములను బంధనమునుండి విడిపించి వా_న్తవికమగు ముక్తినొనంగు వరమగురువ్లు మారే అయి “యున్నారు, జనోఒబుధోఒయం నిజకర్మబస్థనః నుఖేచ్చయా కర్మ సమీహకేఒ సుఖమ్‌ । యతక్సేవయా కాం విధునోత్య సన్మతిం (నిం స భిద్బ్యాద్‌ ధుదయం సనో గురుః ॥ శకి

540 భాగవత రత్నాకరము. ఈ జీవుడు అజ్ఞానిమై యున్నాడు అతడు తన కర్శులచేతనే బంధింనబడియున్నాడు, అతడు సుఖముయొక్క_. కోరికచే దుఃఖ (వదములగు కర్శలను చేయుచున్నాడు ఎవరియొక్క- సేవచే జీవుని ఈ అజ్ఞానము నళించిపోవుచున్నదో, అట్టి వరమగురువగు మారు నా పహృాదయ్మగంథిని (తెంపి వేయుడు యత్సేవయాగ్నేరివ ర్ముదరోదనం పుమాన్‌ విజహ్యాన్మలమాత్మ నస్తమః । భజేతవర్హం నిజమేష సోఒవ్యయో భూయాత్‌ స ఈళః పరమో గురోర్లురుః ॥ 84 అగ్నియందు తవింవబడుటచే బంగారు మొదలగు లోహా ములమయొక్క_ మాలిన్యము తొలగిపోయి. వాని నిర్దలన్యమావమూ ఎట్లు వ్య క్రమగుచున్నదో, అశు మీయొక్క. కేవచే జీవుడు తన అంత:ఃకరణమందలి అజ్ఞాన మాలిన్యమును వదలి వేసి తన వా_స్తవిక న్వరూవమందు స్టితుడగుచున్నాడు సర్వశ_క్హిమంతులును, నాశ రహితులును అస (వభువైన మీరే మూ గురుజనులకు కూడ వరమ గురువై యున్నారు కావువ మాకును మాలే గురువై యుందురుగాక ! న యత్ప్రసాదాయుత భాగలేశ మన్యే చ దేవా గురవో జనాః స్వయమ్‌ । కర్తుం సమేతాః (ప్రభవ్ది పుంస- స్తమీళశ్వరం త్వాం శరణం (పపద్యే॥ 86 [(వవంచములో ఎందజు జేవతలు, గురువులు, ఇతర జీవులు' కలరో, వారందజు కలసి అన్ముగహించినను మాయొక్క. అను (గ్రవాముయొక్క వదివేలవ అంశముమొక్క_ అంశఛమునకున్ను నరి

అష్టమ స్కంధము లక1 కానేరదు, (వభూ ! మోతే సర్వశ _క్హివంతులు నేను మూయొక్య శఫరణమును (గ్రహించుచున్నాను, అచకురస్థస్య యథ్యాగణీః కృత- స్తథా జనస్యా విదుషోఒబుధథో గురుః | త్వమర్కదృక్‌ సర్వదృళశాం సమీక్షణో వృతో గురుర్నః స్వగతిం బుభుత్పతామ్‌ | 86 (గుడ్డివాడు (గుడ్డివానికి దారి చదూపునట్లు ఈ [వవంచమున అజ్ఞానియగు జీవుడు అజ్ఞానినే తన గురువుగ చేసికొనుచున్నాడు, మోరు సూర్యునివలె స్వయం[వకాశులు, నమస్త ఇంద్రియముల +పేకకులు అయియున్నారు ఆత్మత _త్వజిజ్ఞుసువులగు మేము మిమ్మేే ౩ఇఏరురూవమున ఎన్ను కొనుచున్నాము ఇ చె జనో జనస్యా దిశతేఒసతీం మతిం యయా (ప్రపద్యేత దురత్యయం తమః । త్వం త్వవ్యయం వట్ట మమోఘమజ్టుసా (ప్రపద్యతే మేన జనో నిజం పదమ్‌ ॥ 8 అజ్ఞానియగువాడు అజ్ఞానులకు వ్‌ జ్ఞానమును ఉవ బేశించు -చున్నాడో అదియు అజ్ఞానమే అయియున్నది. జానిద్వారా సంసార రూవమగు ఘోర అంధకారము ఇంకను ఎక్కువగ (పా_ప్తించు చున్నది, కాని బేనిచే మనుజుడు సులభముగ తన వా _స్తవిక స్వరూ వమును పొందుచున్నాడో, అట్టి నాశరహితమగు అమోఘ శ్రానమును మోరు ఉవ బేశించుచున్నారు, త్వం సర్వలోకస్య సుహృత్‌ (ప్రియేశ్వరో హ్యాత్మా గురుర్గన మఖీష్టసిద్దిః ॥

తథాపి లోకోన భవ న్తమన్థధీ- ర్లానాతి స్తం హృది బద్దకామః ! 88 మోరు నమ_స్త 'చవంచమునకు మిత్రులు, (వియతములు, ఈశ్వరుడు, ఆత (. గురువు, మో ద్యారా లభించు జనము, అభీష్ట సిద్ధి - మా న్వరూవమే అయియున్నవి అయినను కోరికలమయొక్కం టంధమునందు తగుల్కొ-ని జీవులు (గుడ్డి వారగుచున్నారు మ్‌ారు వారి హృదయమంచే విరాజమానునై యున్నారని వారికి తెలియనే “ఆఇలియదు తం త్వామహం దేవవరం వరేణ్యం (పపద్య ఈళం (పతిబోధనాయ | ఛిన్ట్యర్థదీవై రృగవన్‌ వచోభి- ర్లన్టీన్‌ హృదయ్యాన్‌ వివృణు స్వమోకః | 80 -బీవా! మిరు బేవతలకు కూడ ఆరాధ్య బేవులు, వరమ పూజసీయులగు వర మేశ్వరులు, "నేను మోాయొక్క- జ్ఞానమును పొందుటకొలకై మిమ్శు శరణు బొందితిని, మహాత్మా! మారు వరమార్థమును (వకాశళింవ జేయునట్టి మ్‌ వాక్కు ద్యారా నా పహృాదయ[గంధిని (తెంపివేసి మి స్యరూవమును (వకాశ్‌త మొన' ర్పుడు, (శ్రీ శుకుడు చెప్పెను ఓ వరీమ్మీదాజూ ! రాజగు సత్యవతుడు ఈ (నకారముగ (పార్థించ అపుడు మత్స శ్రరూవధారియగు భగవాను డాతనికి అత్మ; త_త్త్వమును, జ్జూను భక్తి, కర్శ్మయోగములను ఉవబేశించిను, దానినే మత్స శ్రపురాణమని యందురు, తదువరి ([వళయము పూర్తి అయిన తరువాత భగవంతుడు వేదముల నవపహారించిన పాయ:

అష్టమ స్కంధము ర్‌శీలివ గ్రీవాసురుని వధించి అతనినుండి చేవములను లాగుకొని (బ్రహ్మా "దేవన కొనంగెను, భగవానువి అనుగహముచే రాజగు నత్య_ (వతుడు ళ్షూను విజ్ఞానములను బడసి ఈ కల్చ్బమందు వైవస్వత మను. వయ్యెను

పలయసయసి ధాతుః నుప్తళ శే ర్ముఖేభ్యః

(శుతిగణమపనీతం (ప్రత్యుపాద త్త హత్వా।

దితిజమకథయద్‌ యో,బహ్మ సత్య(వతానాం

తమహమఖిలహేతుం జిహ్మమీనం నతోఒస్మి ॥ ర్‌?

(వళయ సముద్ర మందు (బ్రహ్మ బేవుడు నిదించుచున్న పుడు వారి నృష్టిశ_క్తి లు_ప్తమైనపుడు, వారి ముఖతః వెలువడిన (శుతో... లను అనహారించి హాయ గ్షీవుడను టై త్యుడు పాథాళమునకు గొడ పోయెను. భగవంతు డాతనిని వధించి ఆ శుతులను (బవ్మాటేవు. నకు తిరిగి ఇప్పించెను, మజియు సత్యవతునకు, నవ్రద్దలకు (బ్రహ్మ త_త్త్యమును ఉవ బేశించెను, నమస్త జగత్తునకు కారణభూతులును మత్చా్య్యావతారమును ఎ_త్తినవారును అగు అట్టి భగవానునకు నేను. నమస్క-రించుచున్నాను, అష్టమ నృ_ంధము నమా_వ్త్రము,

క! భాగవత రత్నాకరవు 9. నవవు స్కంధము అందిరీషోపాఖ్యానము తదువరి వరీమీన్హహారాజు మనువంశమందలి అంబరీషుని -చర్మితను వినదలంచి (వశ్నించగా శ్రీ) శుకు లిట్లు చెప్పీరి--- అమ్బరీషో మహాభాగః సప్పద్వీపవతీం మహీమ్‌ | అవ్యయాం చ శియం లబ్ధ్వా విభవం చాతులం భువి॥ | మేనేఒకిదుర్ల భం పుంసాం సర్వం తత్‌ స్వప్నసంస్తుతమ్‌ | విద్వాన్‌ విభవనిర్వాణం తమో విశతి యత్‌ పుమాన్‌ ॥ లి వరీవీదాజా | అంబరీషుడు గొవ్ప భాగ్యవంతుడు, స్త -ద్వీవములు, మహానంవద్య మహా త్తర ఐశ్వర్యము వారికీ నంగపా_ప్తించినవి, ఈ వస్తువ్చలు సామాన్యునకు మహోదుర్గ భము వైనవ్పటికిని అంబరీషుడు వానిని న్వవ్న తుల్యములుగ తలంచు చుండెను, వలయనిను వ ధన్నవె భవముయొక్క లోభమునందువడీ మనుజుడు ఘోరనరకమును పొందుచున్నాజో, అది కేవలము మూగ్తాళ్ళ ముచ్చటయే యనియ్యు అతని దీవము త్యరలోనే ఆరి పోవుననియు వారికి తెలియును. వానుదేవే భగవతి తదృక్రేషు చ సాధుషు। (పాప్తో భావం పరం విశ్వం యేనేదం లోస్టవక్‌ నస్మృృతమ్‌॥0

వనను స్క ంధమూ 8ిక్‌క్రీత భగవంతుడగు వాసు చేవునిర్రందును (('శ్రీకృష్ణువియందును) సవారి భ_క్తులగు సాధువులయందును అంబీష్టునకు. శరమభ క్తి యుండెను, అట్టి భక్తి కలిగినమోదట అతనికి ఈ [వవంచమంత యును మజియు అద్దాని నమస్త నంవదలును మట్టిగడ్డవలె తోచు “చుండెను సవై మనః కృష్ణపదారవిన్హయో ర్వచాంసి వైకుఖ గుణామవరనే ఆ న! కరౌ హరేర్మన్దిర మార్దనాదిషు (శుతిం చకారాచ్యుత సత్కథోదయే ॥ శీ అంబరీషుడు తన మనస్సును (శ్రీకృన్ల పాదకమలమ3లందును, వాక్కును భగవద్గుణాను వర్షనమందును, * చేతులను (శ్రీనారి మందిరములను కడిగి శు భవజచుటయందును, క్లెవ్రలను భగవంతు డగు అచ్యుతుని వవిత్ర కథా్యాశవణమందును సంలగ్నము వేసెను, ముకున్షలిశ్రాలయ దర్శనే దృళౌ తద్‌ భృత్యగాత్రస్పర్శే ఒబజ్లసజ్లమమ్‌ 1 (ఘాణం చ తత్సాద సరోజ సౌరభఖే ఛ్రుమక్తులస్యా రసనాం తదర్చితే ॥॥ ర్‌ మజియు వారు తన న్మేతములను ముకుందుని విగవాములను, చుందిరములను దర్శించుటయందును, అవయవములను భగవచ్భ క్త లనుస్ప బనించుటలోను, ముక్కు-ను వారి పాదకమలముల్నవపె నుంచ బడిన తులసియొక్క_ దివ్య గంధమందును, నాలుకను "భగవంతున శర్చింవబడిన నై వేద్య (వసాదసేనన మందును సంలగ్నవజ వెను, పొదొ హరేః క్షేత్ర పదాను సర్చణే శిరో హృషీకేశ పదాఖి వన్దనే గన

క. భాగనత రళ్నాకరము: కామంచదాన్యేనతుకామ కామ్యయా యథోత్తమ శోకజనాశయా రతిః ॥ శ్రీ వంపరీషంని పాదములు భగవంతుని మే తాదులయొడ్డ్దప యాత నొనర్చుటయం బే వినియోగింవ బడుచుంజెను వారు తన శిరస్సుతో (శ్రీ కృష్ణుని పాదకమలములకు వందన మొ సర్ఫుచుండును: వారు మాలలు, చందనము మొదలగు సామ్మగిని ఏభగ పానుని సేవ యంే సమర్పించుదురు, వవ్మిత కీర్హియగు భగవంతుని భక్తులయం దుండునట్టి మైవభ కిని బడయు నివింత్తమే వారు ఆ సామ్మగిని భగ “వ కేవయందు నమర్చించుదురు . వానిని అనుభవించవలెనను నంక ల్పము వ్వారికి, లేన్ల లేదు, , - నమర్దయనన్తి తాన్‌ కామా; స్వారాజ్యపరిభావితాః / దుర్లభా నావ్‌ సిద్ధానాం ముకున్షం హృది పళ్యతః ॥ 7 వారి [వజలుకూడ తమ హ్యృాదయములందు, అనంత (పేమను చాన మొనర్చ్భు (శ్రీపారిని నిరంతరము దర్శించుచుందురు. కనుకనే వారికి గొవ్చ గొవ్చ సిద్ధులకు కూడ దుర్గ భము శై నట్టి భోగ సామి కళూడ వవియు నంతోవమను కలిగింవక యిుంజెను ఆవ స్తువులు వారి ఆత్క్మానందము యెదుట వహ తుచ్చములుగను అల్పములూ గను వారికి-తోచుచుండెను., 4 ర ణే స త్తం భక్రీయోగన తపో యు క్షేన పార్థివః ॥ _ స ధర్మేణ హరిం [పీసన్‌ సజాన్‌ సరాంభా " .. న్న తో టు ణి న్‌ అర్వాఖ్ళు చె్షహౌ 18 అష న అట ల అంబరీషుడు ఈ, (వశారముగ్లా తవన్నుతో _ కూడిన, భక్‌ యోగము ద్యారా, (వజూపాలన ర్లూవముగు - స్వధర్మ ము ఛ్యారౌ భగవంతుని (వనన్నము చేయదొడగెను, మతియ్‌ మెల ములగ వారు అన్ని విధములైన ఆసక్తులను వరిత్యజించిర్‌,” “హస.

నవక "స్కందము రశ గృహేషు దారేషు నుకజేషు బిస్టుషు ద్విపో త్తమస్య న్దనవాజిప త్తిషు | అక్షయ్య రత్నాభరణాయు ధాడగి - ప్వనన్త కోశేస్వ కరోద సన్మతిమ్‌ ॥ తి గృహము, (స్రీలు, ప్యుతులు, బుధువ్రలు, ఇద్ద పెద్ద వీనుగులు, రధములు, గుజ్జమ.లు, చతురంగిణీసేను అక్షయ రత్న నమూహమ్ము ఆభరణములు ఆయుధములు మున్నగు వస్తువ్రలను గూర్చియు, ఎన్నడు తరగని కోశాగారములను 'హార్చియు, ఇవన్నియు అనత్యములు, అస్‌త్యములు అను దృఢథఢనిశృ్వయమును ' వారు కలిగి యుండిరి ఒకపుడు ఆంబకీషుడు భగవంతుడగు ్రీకృష్ణుని ఆరాధించు నిమిత్తము ఒక సంవత్సరమువజకు ఏకాదశీ వతమును ఆచరింప నిశ్చయించెను ఆట్లాచరించి (వతము సమా_్తమైన తరువాత వారు మూడు ర్యాతులు ఉపవానముబేపిి యమునా నదియందు స్నానమాచరించి మధువనమందు. శ్రీకృష్ణుని పూజించి, గోవులను దానముచేసి తదుపరి పారణ చేయుటకు సిద్ధముగ నుండగా) సరిగా ఆ సమయము ననే దుర్వాసముని అతిథిగ అకటికి .విచ్చే నెను ఇంబరీవుడు వారివి పూజించి భోజన మునశ్రై ఆహ్వానింపగా,.దుర్వాసు.డంగికరించి స్నానాదులాచరించుటకై. [యమునా నది యొద్దకు వెళ్ళెను ఇచట ద్వాద కేవల మొక గడియకాలము మాత్రము శేేంచి యుండసు" అపు డంబరీపుడు “పెద్దలతో. సంవదించి భగవేంతుని స్మరించి, ద్వాదశి గడియలురడగనే కేవల మొకింత "జలముతో పారణ మొనర్చెను -” అనంతరము దుర్వాసుడు " స్నానాదులను “నిర్వ ర్తైరిచుకొవొ రాజభవనిము. నకు వచ్చిం అంబశీషుడు పారణ మొనర్చివేసెనని (గహించి, ఆతిఫీకి ముందు" భోజనము-పెట్టకుండ్లగ్లన్నే ర్లాజు ఖైలన్రును గైైక్‌ నస్టస్యాద్షానించి కృచ్దుడ్య్వూతన్ల, జడ నొకదానిని పెరికి, దానితో. అంబకీమని వధించుటకై, ఒకకృత్యన్ను (క్యూశమను) సృజించెను. అది చేతితో ఒఖడ్గమును తిసకాని తందిరీషునివై దుముకగౌ ఆంబేరీమ 'డేమా్యతము చృల్తింవలేదువ* శని సఠమపురువుడగు -స్రరమాత్మం తనక భ ర్తుని రక్షించుట కొరకై ముందుగ్గనే సుదర్శన చక్రమును నియ్య కృ మొనర్చియంచైనుష

ల్‌ 8 భాగవత. రత్నాకరము ఆ చక్రము దుర్వాసుని కృత్యను భస్మమొనర్చివేసి దుర్వానునివైపున' కేగుచుండ దుర్వాసుడు. లీతిల్లి పరుగిడజొచ్చెను _ ఆకాళ పాతాళ స్వర్గాద్యిపదేశములం. దెచ "టెచటకు వారు పోయినను అచటచట విష్ణుచక్రము వారిని తరుముకొన్ని వచ్చుచునే యుండెను తుదకు దుర్వాసుడు (బన్మాదేవుని, పరమశివుని ఆశయించెను కొని (ప్రయోజనము లేకుండెను ఆపుడు వారు విష్ణుభగవానుని పాదములపైదిడి తన అవరాధమును క్షమించి రక్షింపుడని వేడుకొనగా అపుడు భగవాను డిట్లు వచించెనుం శ్రీ భగవానువాచ = అహం భ _క్తపరాధీనో హ్యస్వత న్హ ఇవ ద్విజ ! సాధుభిర్ల9స్త హృదయో భక్తెర్భక్త జన్నపియః॥ [0 ఉ్ర్రీ భగవంతుడు చెప్పెను _ దుర్యాసమునీ | నేను భ్‌ _క్తులకు అధీనుడనై యున్నాను, నాకు న్యతం్శతత లేన్‌ చందమున నే యున్నది, నా జహ్యృ్యాదయమును సాధు యహ+ాతు శ్రియలు భ కులు స్వాధీనము చేసికొనియున్నారు. భక్తులకు "నేను [వియుడను, నాకు భక్తులు (వీయులు నాహమాత్మానమాళా సే మదృక్రః సాధుఖిర్వినా | శయం చాత్య ్తికీం (దిహ్మన్‌ యేషాం గతిరహంపరా॥ 1! మహాశయా | నా భక్తులకు వకైక అశయుడను నేనే అయి యున్నాను, కావున స్వాధున్వభావులగు నా భక్తులను విడచి నేను: నన్నుగాని, నాశరహితమైన నా అర్ధాంగిణి యగు లఖ్మీని గాని శోరుట లేదు, యే దారాగారప్యుకాస్తాన్‌ ప్రాణాన్‌ విత్తమిమం పరమ్‌ ; ళ్‌ క్‌ హిత్వా మాం శరణం యాతాః కథం లాం స్త్యక్తుముత్స హే ॥ [2 వ్‌ భక్తులు శ్రీః ప్యుతు గృవా, గురుజను (పాణ, ధన, ఇహా- ఇఉలోక్య వరలోళకము లన్నిటిని త్యజించి శీవలము నన్నే శరణుబొందు

సవమ న్యషంధిము ప. చున్నారో, అట్టివారిని వదలివేయు నంకల్పమును” నే నెట్లు చేయగలను ? మయి నిర్చద్ధహృదయాః సాథవః సమదర్శనాః ॥ వశీకుర్వ న్తి మాం భక్త్యా స్త్రియః సత్ప్సతిం యథా॥ 18 వత్మివతయగు స్త్రీ తన పాతివత్యము ద్యారా నదాచారి యగు భర్తను వళ మొనర్చుకొనునట్టు నాతో గూడ తమ హృద యమును (పేమబంధనముచే బంధించి వేయు నమదర్శులగు సాధు మహాతు సలు భ క్రి ద్వారా నన్ను తమ వశ మొసర్చుకొనుచున్నారు. మక్సేవయా (ప్రతీతం చ సాలోక్యాది చతుష్టయమ్‌ నేచ్చ న్స "సేవయా పూర్ణాః కుతోఒన్యత్‌ కాలవిద్రుతమ్‌ ॥ 14 " నా యెడల అనన్య పేమగల భక్తులు నాయొక్క కేనచేతనే తమ్ము వరిపూర్హులుగ్య కృతకృత్యులుగ నెంచుకొనుచున్నారు. నన్ను సేవించినదాని ఫలన్వరూవముగ వారికి సాలోక్యాది ము క్తులు లభించినను వారు వానిని స్వీకరింవ దలంచరు. ఇక కాల గర్భమున నళించిపోవు వస్తువుల విషయమై వేజుగ చెప్పవలయునా? సాధవో హృదయం మహ్యం సాధూనాం హృదయం త్వహమ్‌ | మదన్యత్‌ కేన జాన్తి నాహం కేభ్యో మనాగపి॥ 15 దుర్యాసా! ఇక నేను అధికముగ ఏమి వెన్చగలను? భక్తులు నా జృాదయము నేను భక్తుల వృాదయము వారు నాకంకు "వేజుగ వమియు ఎజుంగరు , నేను వారి కంచ వేజుగ వమియు ఎజులయను, ఉపాయం కథయిష్యామి తవ వి శృణుష్వ తత్‌ | ఆయం హ్యాత్మాభిబార స్తే యతస్తం యాతువైభవాన్‌ | సాధుషు (ప్రహితం తేజః (ప్రహర్హుః కురుకేఒళివమ్‌ 1 - 1.

శ్‌ళ్లుం థాగవక .రళ్నాకరము | దుర్వ్యాసా! వినుము, నేను నీ కొక ఉపాయమును చెప్పెదను, ఎువరికి అనిష్టము కలుగ జేసినందువలన నీ విట్టి వివత్తు నందు .వడుటా- సంభవించినదో[.చారి యొద్ద కే పొందు. నిరపరాధులగు భక్తులకు సాధు మవోత్ములకు అనిష్టము కలుగ జేయ్ముటచే అనిష్టము చేయ వానికే అశుభము కలుగును, తపో విద్యా చ విప్రాణాం నిఖ్యశేయపకరే ఉభే। తే.ఏవ దుర్వినీతస్య కల్పేతే కర్తు రన్యథా ॥ & తవస్సు, "విద్య, విిపులకు వరమ (శేయన్క-రములై న సాధన ములై యున్నవి, కాని ఆ ప్యప్రులు ఉద్దంగులు, అన్యాయ (వ్రవ్నర్త కులు అయినచో - ఆ తపోవిద్యల్తు పండును విరుద్ధ ఫలము" ను కలుగ "జేయ దొడగున్ను. ద్రుర్వాసా :, మీ రిపుడు అందిరీషుని యొద్దకు వెళ్ళి క్తమాసణ వేడుకొనుడుః అపుడ్యుమీకు కాంత్తి లభించగలదు _ అని భగవ్రానుడు చెప్పగా_అపుడు దుర్వాసుడు. అంబరీషువి కడకేగ్‌ వారి పాదములు పట్టుకొనగా; ం అంబరీషుడు లజ్జితుడైై విష్ణు ఇ చ్యకమును స్తుతించి అద్దానిని శాంతింసడే సెను "అపుడు దుర్వాసు డిట్లు పలికెను అహో అన న్తదాసానాం మహత్త్యం దృష్టమద్యమే ! కృతాగసోఒపి యద్‌ రాజన్‌ మజ్లలాని..సమీహే 1 18 రాజ్ఞా! మారు ధన్యులు, నేను భగవంతుని: భక్తులయొక్కం మహా_త్త్వ్యమును నేడు గాంచితిని, నేను మోకు అవరాధమును? గావించితిని, అయినను మిరు నాకు-గుభమునే వాంఫించితిరి దుష్క్టరః కో ను సాధూనాం దుస్త్వ్యజో వా మహాత్మనామ్‌! " యైః సంగృహీతో, ఫగవాన్‌ సొత్వతామృషభో చరిః ॥- 18 భకృవత్సస్తుజైన (శ్రీత్రారి పొదళకమలవపల్రన్యు దృఢభ కృతో వట్త్రీకొనిశ యమాధు..: మివోత్యూలకు... ప) కారస్టీ నః చకళీసకైవప? ఇదరి

వవవు_న్మణంధము _ ర్‌క్‌క్లే వనృదయము ఉదారముగ నున్నదో? అట్టి మహోల్ళులు పవస్తు చున వరిత్యజింవ జాలకుందురు ? యన్నామ[కుతిమా(త్రేణ పుమాన్‌ భవతి నిర్మలః ._ తస్య తీర్ధపదః కిం వా దాస్తొనామవ శిష్యతే ॥ 24 ఎవరి మంగళమయ నామముల యొక్క- (శవణమాత్రముచే.. జీవుడు నిర్శలుడగుచున్నాడో, అట్టి తీర్థపాదులగు భగవంతుని పాదక మలముల యొక్క. జాసులకు ఇక వకంర్చ వ్యము మిగిలి యుండును ? పరీక్షిదాజా । దుర్వాసు డిట్లు పలుకగా? అంతట' అంబరీషుడు వారొపాదము -లకు (ప్రణమిల్లి, విధిపూర్వకముగ థోజనము సమర్చించెను దుర్వాసుడు భుజించిన పిదప అంతవణకు ఏమియు భుజింపకయే యున్న "అరిబరీషుడు దుర్వాసుని అన్ను మతిని బడసి శేషించిన ఆహారిమును స్వీకరించెను సుదర్శనచ్యక్రమువ దుర్యోనునీ 'వెంటదిడినస్పటినుండి అప్పటి వణకు ఒక్సంవత్సరు కాలము గడచినవ్పటికివి, అంబరీషుడు వారి రాకకు ఎదురు చూచుచు ఏమియు భుజించక జలమును మాత్రము గ్లైకొనుచుండెను ఏవం విధానేక గుణః ప రాజా పరాత్మని (బ్రహ్మణి వానుదేవే। (క్రీయాకలాపైః సమువాహ భక్తిం _ యయాఒ౭౬విరిశ్చ్యాన్‌ నిఠయాంళ్చకార ॥ - అలై శాజా! అంబరీషంని యందు ఇట్టి సుగుణము లెన్ని యో కలఫుః గా కా వ్య ౮ వర మాం వః | మవ ఇ వారు తన సమస్త కర్మల చా . రబ స్దయు, సర మూతగ్థయు నాప్‌ భగవంతుని యందు భక్కిఖావమును" లభ్‌వృద్ధి వజీచుచ్చు సంజేను,. అట్టి భక్తి యొక్క (వ భావమ్మ్యుచ్లే మారు (్రువ్మూలోకచ్రు వజక్‌ గల నమస్త భోగములను సరకమువలె తలంచిరి, తదువరి అంబరీషుడు పుతులకు రాజ్యమును అప్పగించి వననమునకు పోయి ధైర్యముతో "ఆత స్వారూప్పడగు ''అగవంతుని యందు" తన మనసును ఎలగ్నపణచి శుట(ప్రవాహరూవమడనరస్తోర్రమ్యనుతడి స్థిమొక్తడయ్యును

558 భాగవత రత్నాకరము

రాజా: ఇవ్వకు నంళమున యువనాళ్వుడను రాజుండెను. - అతనికి సంకొ, నము లేనందువలన దుఃఖితుదై తన పత్నులతో గూడ వనమునకు బోవ అచట: బుషు లాతవిచే ప్యుత్యప్రాప్తకాలక్రై ఇం్యద్రదేవతను గూర్చిన్న్మయజ్ఞమును చేయించికి ఆ నమయమున ఒకనాడు ర్యాతి " యువనాక్వునకు దాహము కలుగగా యజ్ఞశాలకు పోయ్‌ అచట మం(తములజచే అభిమంగతింపబడిన జలము ఉండ, దానిని (శాగిను, 'ప్రాఈఃకాల్వమున బువులు లేచి ష్మాతలొని జలమును ఎవరు (తాగిరని అడిగిరి

శుదకు యువనాళ్వరాజే ఆ జలమును (శ్రాగెనని తెలిసికొని ఆ బుషులు భగవంతుని పాదములకు నమస్కరించి “ఆహో 1 భగపంతున బలమే నాస్తవముగ దల్లమై యున్నది * ఆని పలికిరి తదుపరి కొంతకాలమునకు యువనాళ్వుని కుడి 'వ్వైపు కు పశలదీపికొని ఒక కుమారుడు పుక్షైను ఆతడే మాంధాత దేవతల అమ్మగహముచే యుననాళ్వునకు శరీరహాని ఏమియు కలుగలేదు. అతడు తపస్సు చేసికొని ము క్థడయ్యెను.

సౌభరి వృత్తాంతము అలో

రాజా: మాంధాత చక్రవర్తికి ముగ్గురు ప్పుతులు, ఏబదిమంది కొమాటర్తెళుూ ఉండిరి ఆ కొమా_ర్తె లందంబను సొభరియను బుషిని పెండ్డాడిరి. ఆ గాథను చెప్పుచున్నాను వినుము

గొప్ప తపస్వియగు సౌభరి యమునానదియందు మునిగి తపస్సు చేయు చుండెను. ఆ నీటిలో ఒక మగచేస ఆడ చేపలతో గూడ సుఖముగ విహరించు చుండుటను చూచి ఆ తాపసికి వివాహమును గూర్చిన సంకల్పము. కలుగగొ' అతడటనుండి లేచి మాంధాత చ(క్రవరర్తి యొద్దకు వెళ్ళి. ఆతనికి గల ఏదిదిమంది: కన్యలలో ఒకరిని కోరెను స్వయంవరమున కన్య వరించినచో అశ్తే స్వీకరించు మని మాంధాత చెప్పగా? సౌభరి మహాసుందర రూసకును ధరింప ఆ ఏబదిమంది కుమా_ర్పెలును సౌభరివి వరించిరి సౌభరి వారందటిని వివాహమాడి తన తపళ్శ క్రిచే సుందరభవనములను; ఉద్యానవనములను; భోగస్యాగగిని నిర్మించి గార్హస్థ్యసుఅమును. అనుభవించుచుండెను

ఏవం గృహేస్వభిరతో విషయాన్‌ వివిధైః సుఖెః

"నేవమానో న చాకుష్య దాజ్యస్తోకెరివానలః ॥ లో

నవమ. 'స్యజంధము ర్‌గ్‌శ్రి ఈ (వకారముగ సౌభరి గృసాస్థసుఖమును అనుభవించుచు,. రోగ రహితములగు తన ఇందియములచే అనేక విషయములను- జేవింవ .దొడగను అయినను నేతి చుక్క_లచే అగ్ని తృప్తిని బొందనట్లు అతనికి నంతుష్టి కలుగకుం డెను, ఒక నాడతడు తనలో ఇట్లాలోచించుకొనెను= “ఇదివరలో నేను గొప్ప తపస్విన్నై యుంటిని (వ్రతములను చక్కగ అనుష్టించితివి కాని నీటిలో చేపను చూచి [క్రమముగ అధఃపకనమును పొందితిని శ సజ్గం త్యజేత మిథున (వతినాం ముముతుః సర్వాత్మనా న విసృజేద్‌ ఐహిరిస్ట్రియాణి 1 ఏకళ్చరన్‌ రహన్‌ చిత్తమనన్త ఈశే అాలి అాశతీ యుజ్లీత త్మద్వతిషు సాధుషు చేత్‌ ప్రసజ్లః ॥ 20- జి ళల కాబట్టి మోమేచ్చ కలవాడు భోగలగు (పొణులమయొక్కం సౌంగత్యమును పూర్తిగ విడువవలెను మజియు ఒక్క- తణమైనను తన ఇంద్రియములను బహిర్ముఖ "మొనర్చరాదు ఒంటరిగనేయుండి: వకాంతమున తన చిత్తమును సర్వశ _క్రిమంతుడగు భగవంతుని యందే లగ్నము చేయవలెను సాంగత్యము ఆవశ్యక మైనచో, భగవంతుని యెడల అశన్య భ_క్తిగల (బవ్మానిస్టంలగు. మహవోత్ముల- యొక సాంగ త్యమునే చేయవలెను, ఏక న్తపస్వ్యహమథా మృనీ మత్ప్స్యసజ్షాత్‌ పజ్బా శదాసముత వజ్బసహస సర్గః | నాన్తం (వ్రజామ్యుభయ కృత్య మనోరథానాం అధ మాయాగజై ర్హ్హ ఎతమతిర్విషయేఒ ర్ధభానః ॥ 24 "జను మొదట సకాంతమున ఒంటరిగనే తవస్సు చేయు చుంటిని, కాని నీటిలో చేవయొక్కా సాంగత్యమువనలన బయటకు. వచ్చి వీబదిమందిని వివాహాము చేసికొని "ఇక్కురు సంతానమున్లు-

శకి భాగవత రత్నాకరము: బడిసితిని “విదమయములందు బుద్ధి కలిగియుండుటవలన మాయ చొక్క గుణములు నాబుద్ధిని బారించివేసినవి, ఇపుడు ఇవాలోక;' వరలోక సంబంధముగ నా మనస్సు విషయలాలనలతో నిండిపోయి" -ఏ విధముగను వాని అంతమును పొాందకువన్నాను ఈ (ప్రకారముగ విచారించి సౌభరి విరక్తుడై నన్నా్యాసమును (గ్రహించి వననమునకు పోయి గొవ్ప తపస్సుచేసి పరమాత్మయందు లీనమయ్యెను రాజూ! మూంధాత మొక్క- వంశమున (తిశంకుడను నతడు జన్మించెను, అతడు విశ్వామిత్రుని (వథావముచే సశ రీం ముగ న్వర్లము నకు పోయెను కాని చేవత ల వ్చోటునుండి అతనిని (క్రిందకు (దొళ్ళిం వ్‌గా, విశ్వామిత్రుడు తన తపోబలముచే అతనివి ఆ కాశమంబే స్థేరముగ నిలిఇను ఆ వంశవమంచే వారిశ్చం[దుడున్ను జన్నిం చెను. విశ్వామి[తో భృశం (ప్రీతో దదావవిహతాం గతిమ్‌ | మనః పృథివ్యాం తామద్భిస్తేజసాపోఒ నిలేన తత్‌ ॥ శిర ఖే వాయుం ధారయం స్తచ్చ భూతాదౌతం మహాత్మని । తస్మి జ్లానకలాం ధ్యాత్వా తయాకజ్ఞానం వినిర్హహన్‌ ॥ ౪1 ణా సపారిళ న గ చ భీ హా ఒంట్రని నత్యని జ్ధకు విశ్వామ్మితుడు మహో ఫ్టనన్ను డై వారికి నాళరహీతమగు జ్ఞూనమునువన బేశిం చెను చానిననువరించి 'బార్‌శ్చందుడు తన మనస్సును వృధివి యందును, +“వృథివిని జల చదును. జలమును అగ్నియందును, అన్నేసి వాయువునందును, వాయువును ఆ'కాశమెందను సిం (నర్చి”అకాశమును" అపాంకార మరదు లీనముచెే నెను, పిమ్మట అపాంకారమును -మహృాలత్త త్త్వ యమ లీన మొనర్చి - దానియందు జ్ఞానకళనూ భ్యానించి డానిఛే అజ్ఞానమును నాశయమొనన్చను. .:

హిత్వా తాం స్వేన భావేన నిర్వ్య్యాణనుఖసంవిదా 1 ఆద ్ధ్‌ అధ అనిక్హేక్యా_పత ర్క్యేణ తస్థా విధ్వస్త బన్థనః ॥1 న! విమ్మట నిర్వాణసుఖము యొక్క- అనుభూతిచే అ జ్ఞానకళను శూడ వరిత్యజించి, నసమ్ముస్తబంధనముల నుండి విముక్తుడై, అనిర్వచ సీయమై, అవతర్క్య్యమై వెలయు తన ఆత్వస్వరూవమందూ స్థితిగల్లి యుండెను ఈ ఇత్వెకువంశమందే సగర చ్యక్రవ ర్తి జన్వించెను అతడు కౌర్య బుషి యొక్క- ఉపదేశానుసారిము అశ్వ మేధ యజ్ఞముద్వారా భగవంతుని ఆరాధించెను. ఆ యజ్ఞ మందు విడువబడిన గుజ్జమును ఇందుడు ఆసహరించెను సగరప్యకులు ఆ గుజ్జిమ.ను వెదకి ఎచటను కానరాకి భూమిని (వ్వ దొడగిరి అపుడు ఒక- మూల కపిలవ.ని సమీపమున ఆ గుజ్జిమును వారు చూచి, కపిలుడ్తే ఆ_గుజ్జమున్తు హరించెనని భావించి వారిని గూర్చి తిరస్కారముగ మాట్లాడిరి అ తిరస్కారము యొక్క ఫలస్వరూపముగ వారి శరీరమందు అగ్నీ ఉదృవించి వారందజీని కాల్చి బూడిద చేసివేసెను యనే ఢేష స్యరితా సాంఖ్యమయీ దృథహ నౌ- ర్యయా ముముత్తు స్తరతే దురత్యయమ్‌ । భవార్రవం మృత్యుపథం విపళ్చితః 53 న క వరాత్మభూతస్య కథం పృథజ్మతిః 1- రిర్రి ఈ నంసారసము[ దము మృత్యునుయమగు మార్గము. దీసీనీ* చాటుట చాల కష్టము గైని కపిలముని. ద్రీనిని చాటుటకు సాంఖ్య శాశ్రనును గట్టినావన్తు తృయారు చేసెను. మోక్షము న్నిచ్భగించు చిం 7 పక స వాడెవజె నను జానిద్యారా సృఈ సంసారసము[ద్రమున్లు దాటివేయ 6... ల ఈ్కటడలం లు 1౯. క. ౮ గలడు, -వ్రారు శీవలమ్లు .మహోజ్ఞానియే...కాదు ॥ స్వాయముగ వర వ్యూత్భ మేయగ్గున్ను _. అట్టిచాక్రియంద్భుు(ఇతిడ్సు వి్యత్రుడ్తు _ఇతడ్డు శత్రువు ఇను ఈ భేషఖివ, మెద్లుండాగలదు ఓ -

రి భాగవత _ర త్నాళరముూ నగరుని మనుమడగు అంభుమానుడు సగరుని అజ్ఞచే గుబ్జమును వెదకుచు కపిలముని చెంత దానిని చూచి, అమ్మునీశ్వరునకు (ప్రణమిల్లి యిట్లు స్తుతించెనుం యే దేహభాజ స్త్రిగుణ్యపధానా గుణాన్‌ విపళ్యన్త్యుత వా తమళ్చ । యన్మాయయా మోపితచేత సస్తే విదుః స్వసంస్థం న బహిః (పకాళొః ॥ వ శరీరభారులగు జీవులున త్త సగుణ? రిజబోగుణ, త మోగుణమో లతో కూడియున్నారు వారు జాగత్‌ ణి న్వప్నా వస్థలయందు శేవ లము గుణమయ వదార్థములను, విషయములను సుషు_క్రియాదో వలము అజ్ఞానమును చూచుచున్నారు దీనికి కారణము వారు మో యొక్క మాయచే మోహితులై యున్నారు వారు బహిర్ముఖులై యుండుటవలన కాహ్యావ స్తువులనే కాంచుచున్నారు. కాని తమః సృదయమందే యున్న మిము శ్రలను కాంచక యున్నారు ఈ [వకొరమగ అంకుమానుడు స్తుతింప అంతట కపిలుడు యజ్ఞపతవగు ౮ గుజ్జమును ఆశని కిచ్చివై చి, ఆతని పితరులగు ఆసగరప్పతులయొక్కం ఉద్ధారను 0గాజలనమువలననే కలుగుననియు, వేతొక ఉపాయమేదియు లేదనియు చెప్పెను" అంశళుమాను డాశనికి నమస్కరించి గుజ్జషను తోలుకొని వెళ్ళిను నగరుడు దాస్‌ కనే వ. పూర్ధిచేసెను సగరుడు అంశుమానునకు రాజ్య మప్పగిం్‌' వ లయెడల నిఃస్ప ఫహూడె. గురూపదిష సరించి సరమొ ఠి పదమును పొందెను బు (గౌపదిష్ట మార్గము ననుసరిం భగీరథుని చర్మిత ఆంపమానుడు గంగను భూలోకమునకు శెచ్చుటకై గొప్ప తపస్సు చేవెస కొని ఫలించలేదు తదుపరి అకని కమారుడగు దిలీపుడు కూడ గంగకొ జై తనన్సు చేసెను కాని సఫలుము కాకపోయెను అనంతరము దిలీపుని తనయడగు ద గంగకొలకై తపస్సుచేయగ్యా గంగాదేవి ఆతని తసన్సునకు మె ను కోడకొనుమని చెప్ప భూలోకమునకు దయచేయుడని. భగీరథు ౯

'ప్రార్జించెను అపుడు గంగాచేవి యిట్లు చెప్పెను. రాజా! నేను భూమిపై వడు ఇప్పుడు నా వేగమును భరించువాడెవడై న ఉండవలెను అట్లు లేనిచో నేను భూమిని వేదించుకొని రసాతలమునకు పోవుదును క కిం చాహం న భువం యాస్యేనరా మయ్యామృజ_న్త్యఘమ్‌ | మృజామి తదఘం కుతరాజంస్త(త విచి _న్య్యతామ్‌ 1 80 చుజియు నేను భూతలమునకు వచ్చినచో జనులు తమ పావములను నాయందు కడిగి వేయుదురు. నే నెకథాడ కదుగుదును? కావున నేను భూమిమైకి రాను ఈ విమయమును గుజించి మారు స్వయముగ 'ఆలోచ్రిచ్రుడు, గీరథ ఉవాచ _ సాధవో న్యాసినః శా న్తా-చిహ్మాష్టా లోకపొవనాః | హర న్మ్యఘం తేఒ జ్ఞిసల్లొత్‌ తేష్వాన్తే హ్యఘలిద్ధరిః ॥ 81 ఆ మాటలను విని భగీరథు డిట్లు చెప్పెను = అమ్మాా! త్యాగ ఫీలురును, శొంతులును, (బవ, శ్రనిస్టులును లోమును వవితిము చేయువారును అగు సాధుమహాత్ములు తమ అవయవములయొక్క- న్పర్శచే ఆ పావములను నశింప చేయుదురు వీలయనిన, వారి హృదయమందు పావములను పోగొట్టు (లేక అఘా సురుని వధించిన) భగచానుడు సదా నివసించు చుండును. ధారయిష్యతి త్రీవేగం రుుదస్తాత్మా శరీరిణామ్‌ | యస్మిన్నోతమిదం (పోతం విశ్వం శాటీవం తన్తుషు॥ 2 నమన (ప్రాణులయొకం అత్మయగు ర్యుదుడు నీ చేగమును భరించును. వలయనిన వస్రము దారాములందు ఓత (పోతమై వ్యాపించియున్నట్లు ఈ (పపంచమంతయు భగవంతుడగు రుదుని యందు ఓత్రప్రోతమై యున్నది'

ఇ్ట్‌క8 భాగవత రత్నాక్ష్రరమ్లు _తధుప్తరి భగీరథుడు తపస్ప్సుద్వారా శంకరుని (వనన్నమొనర్చ ,భగీరథుి అభీష్ట పకారము వారు గంగావదివి తమ శిరస్సుపై ధరించిరి భగవానుని న్పర్శణే గంగ మహాపవి(త్రతను పొందెను పిమ్మట భగీరథుడు గంగను తన పిళరుల శరీర భస్మము కడోకు తీపికొనిపోవ, ఆ పావనజలము యొక్క న్పర్శచే ఆ పితరులు స్వార్గమ.వక్షు పోయిరి వ్‌ భస్మిభూతాణ్ల సట్లేన స్వర్యాతాః సగరాత్మజాః | కిం పునః (శద్రయా దేవీం యే సేవ నే ధృత్యవతాః॥ 8 అ అణాల ఆ భన్మీభూతులైన సగరపుతుల యొక్క. చేహావశేమముల్తు ౫౧౦గాజలము యొక్క న్చర్శచేతనే పునీతమునై నందువలన వార్ల్తు స్వర్గమును పొంద, ఇక ఎవరు (శద్ధ్దతో నియమ పూర్వకముగ గంగను జేవించుదురో అట్టివారి విషయమై "వేటుగ చెర్పనేల? నహేతతఠ్‌ పరమాళ్చర్యం స్వర్ధున్యా యదిహోదితమ్‌ । ఆన న్లచరపొమ్చోజ థనూతాయా భవచ్చిదః॥ శ్రీల సంనివేళ్య మనో యన్మిఇృద్ధయా మునయోఒమలాః 'తై9గుణ్యం దుస్త్యజం పిత్వా సద్యో యాతాస్త దాత్మతామ్‌॥80 గంగయొక్క ఈ మహిమ యందు ఆవ గర్య మేమియును "లేదు, వీలయనీన గంగానది భగవానుని " పాదవద ముల నుండి ఆవిర్భ వించినది. ఆ పాదవద్భములను (శ్రద్ధతో చింతనచేసి గొవ్చ గొన్న. మునులు నిర్శలు రగుచున్నారు, మతియు (తిగుణములను కరిన బంధనములను - చ్చేడించి శీఘ్రముగాభగవత్సరూపు లగూచున్నారు, కళ గంగానది నంసారబంధనములను (లెంచివేయుట ఒక పెద్ద వ్‌మయ: మ. భగీరథుని వంశపరంవరలో- ఇట్వాంగ్రుడను గొప్ప రాజు జన్మించెను అతడు ,దేవతల్లిడ్వ్టరా ఇన, ఆయురాయ-మింక రండు, గడియలే యని.ఎపుడు ఖెలిసా కొనెనో అపు డాతడు తన మనస్సును భగనంతుని యందు సంలగ్నవఫల్తనెను. ౧

వదన్హు స్కంధము :క్రగ్రథః జి నే జ్‌ యే వికిస్తేస్టియధియో దేవాస్తే స్వహృది. స్థీతమ్‌ 1 న విన్ష ని (ప్రియం శశ్వదాత్యానం కిముతాపరే ॥ 86 దని మజీయు ఆత డిట్లు చింతన చేసెను- ఎవరి ఇం[దియములు,. మనస్సు విషయములందు. తిరుగాడు చున్నవో అట్టి 'చేవతలు సత్త్వగుణ (వధానులై నవ్చటికిని, తమ హృదయమందు విరాజ. మానుడును, నచా (వీయతెముడైై యున్నవారును, తవు ఆత్మ రూపుడును అగ భగవంతుని ఎజులగక యున్నారు ఇక రజోగుణ, త మోగుణములు కలవారు ఆ భగవంతుని ఎన్షైజుంగ గలరు + అథేశమాయారచితేషు సజ్లం గుజేషమ గన్థర్వపురోపమేషు । రూఢం [సకృత్యాఒ౬ఒత్మని విశ్వకర్తు ర్భావేన హిత్వా తమహం (సవద్యే 48 త్ర ..... కొవున ఇపు డీ విషయములందు [వవ_క్రెంవను, ఇవి మూయ యొక). అటమై. య్రున్నవి, ఆకాశమున కల్పితముగ మావట్టు గంధర్వ నగరములకంశు అధికముగ వీనికి నత్తలేదు, ఇవి అజ్ఞాన వశమున నే చి.త్తమందు (వవేశించినవి, (వచవంచముయొక్క_ యథార్థ నిర్మాతయగు "భగవానుని యొక్క * భావనయందు లీనుడనై నే నిపుడు విమయములను వదలి వేసి, కేవలను ఆ భగవానుజే శరణు ఇతి వ్యచసికో బుద్ధ్యా నారాయణ గృహీతయా । అధ హిళ్వొన్యభావ మజ్షానం- తతః స్వం భావమాశ్రితు! 88 భగవంతుడగు 'నారాయణునిచే' ఆకర్షింవబిడిన బుద్ధిగల ఖటోళ్టంగుడు “అంత్య'సమయమున_ అస్టాన మూూలకోమగు “శరీరాది అనాత్మ" వచార్థములందూ అత్మ భావమును వదలివైచి' ళన వా_స్తనిక్‌ "ఆత శ 'స్యదావమందు స్థితిగల్లి'యుంచెను; )

యత్‌ తద్‌ (బ్రహ్మా పరం సూక్మమశళూన్యం శూన్యకల్వితమ్‌ । భగవాన్‌ వానుదేవేకి యం గృణన్తి పి సాత్వకాః॥ 80 ఆ న్వరూవము సామాత్‌ వర్యబహ్మూమై యున్నది. అది “నూయ శముకంశును, సూత్మమై, (దృశ్య) ఛఈూన్యమై యున్నదిః కాని వాస్తవముగ అది ళూన్యముకాదు వరమ నత్యమై యున్నది, భక్తులు అఆ వస్తువును భగవంతుడగు వాసుబేవుడు అని వర్శించు చున్నారు, రాజా 1 ఇత్వొాకువంశమున జన్మించిన రఘుమహారాజునకు అజుడీను ప్యుకుడు కలడు అజుని కునూరుడు దళరథుడు దశరథమహారాజునకు రాను, లక్ష్మణ, భరత; శ్యుఘ్నులను నలుగురు కుమారు లుండిరి దేవతలు (ప్రార్థింన సాక్షిత్‌ భగవంతుడైన శ్రీహరియే తన అంళాంళముచే నాలుగు రూసములను ధరించి దశరథుని ప్ముతులుగా అవతరించెను " గుర్వర్ధే త్యక్రరాజ్యో వ్యచరదను వనం పద్భుపద్‌భ్యాం 'పియాయాః పాణీస్పరాకమాభ్యాం మృజితపథరుజో యో హరీన్ద్రానుజాభ్యామ్‌ | వై రూప్యాచ్చూర్చణథ్యాః (పియవిరహరుషాఒజఒ రోపిత

• ళూ విజృమృ - (కస్తాఖి రృద్ధ సేతుః ఖలదవదహనః కోసలేన్టోం ఒవతాన్నః ॥ 40 (శ్రీరాముడు తన తండడియగు దశరథుని సత్యమును రత్సీంచుట కొజకై రాజ్యమును త్యజంచి, వనములందు సంచ శింవ జొచ్చెను, వారి పాదకమలములు అతి సుకుమూరములు, “అట్టి పాదములతో అరణ్యమున సంచరించుచు, నంచరించుచు (శ్రీరాముడు అలసిపోయినపుడు హూనుమంతుడు, లక్ష శ్రణుడు. వారి

పాదములను ఒత్తి అలసటను పోగొట్టుచుండిరి. తదుపరి (శ్రీరామునకు శన [పియతమురాలగు నీతా-జేవియొక్క-_. వియోగమును నహింప వలసి వచ్చినది, పిమ్మట (శ్రీరాముడు సముదముమై వారధిని నిర్మించి, లంకకు పోయి దుష్ట రాతసులను అరణ్యమును దావాగ్ని వలె దద్ధ మొనర్చివేనెను. అట్టి కోనలరాజగు (శ్రీరాముడు మమ్ము లను రథ్నీించుగాక,

(శ్రీరాముడు పితృవాక్య పరిపాలనము కొలకై. సీకాలక్ష్కృణ నమేతముగ అరణ్యములకు పోయి, మహర్షుల ఆశమములను నందర్శించి దుష్టులగు రాక్షసులను సంహశించ్చి తన పత్నియగు సీఠాజేవిని అపహరించుకొని పోయిన రానణునిః స్ముగ్రివ హనుమదాది వానరుల సహాయముచే యుద్దమందు ఓడించి, దశకంరుడగు శావణువి సంహరించి, విఖీషణుని అంకాధీకునిగ చేసి సీతా లక్మణ నమేతుడై అయోధ్యకు తిరిగి వచ్చి చక్కగ రాజ్యపరిపాలనము చేసెను.

నాధివ్యాధిజరాగ్లాని దుఃఖశోకభయక్ష మాః। మృత్యుశ్చానిచ్చతాం నాపీద్‌ రామే రాజన్యధోక్షజే 1 కక్కే ఇందియాతీతుడైన (శ్రీరాముడు రాబ్య మేలునపుడు ఎవని శిని మూనసిక్‌ చింతగాని, శారీరిక రోగముగాని లేవు, మునలితనము, దుర్చలత్యము, దుఃఖము, శోకమ్వు భయము, అలనట అనునవి నామమా[త్రము కూడ "లేవు మరణింవ దలంచనివారికి మృత్యు వున్ను కలిగెడిది కాదు, ఏకపత్నీవతధరో రాజర్షిచరితః శుచిః ; స్వధర్మం గృహమేధీయం శిక్షయన్‌ స్వయ మాచరత్‌॥ 4 (శ్రీరాముడు వళ వత్నీీవతమును అవలంబింిను, వారిచర్మిత మహావవిత మై 'రాజడ్డుల చరితను పోలిన యున్నది. వారు గృహాస్థ్రోచితమగు స్వధరముయొక్క- విత్షణ నొనంగుటక్షై న్యయ ముగ ఆ ధర్మమును అఆచరించిరి, 36

ఠ5్‌ళిలి భాగవత రత్నాకరము (పేమ్లూనువృత్తా శీలేన (వృశయావనకా సతీ। ర్‌ నాల ధియా షహీయా చ భావజ్ఞా భర్తుః ఎతాహరన్మనః ॥ 48 నతీ శిరోమణియగు నీతాజేవి తన వతియొక్క- హృదయ శావమును లెలిసికొనియున్నారు, ఆమె (ేేమచేతను, నేవచేతను, శీేలముచేతను, మహావినయము చేతను, బుద్ధి, లజ్జాది గుణముల చేతను తన వతియగు (శ్రీరాముని చిత్తమును హారించుచుం డెను రాజా 1 ఇవ్వకు మహారాజునకు విమియను ప్పుతు డుండెను అతడు ఓక యజ్ఞమును ఆరంథించి వపిష్టమహర్షిని బుత్విజునిగా అర్జింప వపిష్తుడు చాను. ఇంద్రుని యజ్ఞ విర్వహణమునకు పోవుచున్నాననియు, అచటినుండి రాగానే అశ: యజ్ఞము చేయించెదననియు అంతవజకు ఆగుమనియు చెప్పెను వనిస్టుడు వెడలిన తరువాత, నిమి జీవితమ.యొక్క త్షణభంగురత్వవమ..ను గు ర్తెటింగి ఇతర బుత్విజ లతో యజ్ఞమును (ప్రారంభించెను వపిష్టుడు తిరిగి వచ్చి నిమి తన వాక్యమును తిరస్కరించుట గాంచి “నీ శరీరము పతనమై పోవుగాక' అని శపించెను. నిమియు వపిష్టుని “నీ శరీరమున్ను పతనమై పోవుగాక* అని శపించెను వసిన్దుడు తన శరీ రమును త్యజించి ఊర్వ+ గర్భమున జన్మించెను విమియు తన శరీరమును త్యజించగా ఆ యజ్ఞమునకు వచ్చిన మునులు అటకు వచ్చిన దేవతలను నిమిని జీవింపజేయుమని (ప్రార్చింప వారశ్లు చేసెదమని పలికిరి కాని నిమి ఈ దేహబంధన ములో తిరిగి తగుల్కొన దలంచక ఇట్లు చెప్పెను యన్య యోగం న వాఇృన్తి విమోగభయ కొతరాః। భజన్తి చరణామ్భ్ళోజం మునయో హరిమేధసః ॥ శీఢీ వివారశీలురగు మునులు తమ బుద్ధిని వరిపూర్ణముగ భగ వంతునియం దే లగ్నముచేసి వారి పాద వద్శములన్నే భఛజించుదురు, ఒకానొక దినమున ఈ శరీరము తవ్చక వదలిపోవున బే, ఇట్టి భయము వలన వారు ఈ శరీరముతోటి నంయోగమును ఎన్నడు వాంభిం వరు, వారు ముక్తులగుటకే కోరుచుందురు,

నవమ స్కంధము 68%

కావున నే నిపుడు దుఃఖ శోక, భయములకు మూలకొరణమైన ఈ ₹ఢీ రమును ధరింప దలంచలేదు అని చెప్పగా అప్పడు దేవతలు, విమి శరీరము లేకనే (ప్రాణుల నే తములందు తన ఇచ్చానుసారముండు సూక్ష్మశరీరమతో -భగవంతుమి చింతనము చేయుగాక । అవి చెప్పిరి తదుపరి వారు విమి శరీరవమ.ను మధింప, అందుండి ఒక న్యక్తి ఆవిర్భవించెను అతడే జనకుడు ఆతడు మహారాజై_ మిధీిలాపురమును నిర్మాణ మొనరించెను,

పరీకదాజా ఇక చంద్రవంశపు రాజులను గూర్చి చెవ్వుచున్నాను వినుము.

ఏక ఏవ పురావేదః (పణవః సర్వవాజ్బ్మయః | దేవో నారాయణో నాన్య ఏకోఒగ్నిర్వర్హ ఏవ చ॥ కీర్‌

పూర్వము ఒక్క_ [వణవమే (ఓంకార మే) వేదముగ నుంజెను.. నమస్త వేదశాశ్ర్ర్యములు దానియం బే అంతర్భూతములై యుండెను, ఒక్క నారాయణుడే బేవతగ నుండెను, ఇతరు లెవరును లేరు. అగ్నియు ఒక శే ఉండెను (మూడు కాదు), వర్షమున్ను ఒకే ఉండెను

చం.ద్రవంశమున పురూరవుడను గొప్ప రాజుండెను (త్రేతాయుగ (ప్రారంభ మన పురూరవుని వలననే చేద్యతయము యొక్కయు: అగ్నికతయము యొక్కయు: అవిర్భానదు సంభవించెను, ఆ రాజు అగ్నిని సంతాన రూపముగ స్వీకరించి గంధర్వ లోకమును పొందెను

మాహిష్మతీ పురమున నహ్యసవాహువులు కల అర్జునుడను రాజు రాజ్యము పరిపాలించుచుండెను ఒకవు డతడు అరణ్యమునకు వేటకై పోగ్లా అచట జమదగ్ని మునియొక్క. ఆశ్రమమును చూచి అచటికి వెళ్ళెను అనట కామధేనువు ఉండెను దాని (ప్రభావముచే లభించిన గొప్ప గొప్ప సామ్యగులతో జమదగ్ని అర్జునుని నత్కరించెను. గొప్ప మహిమకల ఆ కామధేనువును పొంద నభిలషించి ఆ రాజు జమదగ్నిని అడుగకనే దానిని తోలుకొనిపోవునట్లు "సేవకుల కొజ్జ నొనంగ వారక. చేసిరి కొంతసేపటికి జమదగ్ని కుమారుడగు పరశురాముడు వచ్చి జరిగిన ఉదంతి మును చూచి కృద్ధు డై సహ(సవాహువగు అర్జునుని వెంబడించి తన గండ్ర గొడ్డలిచే ఆతని బాహువులను, శిరస్సును ఖండించివై చి కామధేనువును ఆశ్రమము.

నకు గొనివచ్చెను సహ(నబాహువగు అర్జునుని సరశళురాముడు వధించిన సంగతి "తెలిసికొని తండ్రియగు జమదగ్ని కుమారుని అక్కార్యమునకు చాల వగచి అకడు జేసిన పని చాల పొరపాటని చెప్పి యిట్లు బోధించెను క్షమయా రోచతే లడ్మీర్పాహ్మీ శౌరీ యథ్యాపభా। కృమిణామాళు భగవాంస్తుష్యతే హరిరీశ్వరః ॥ శీగీ మానవునకు ఓర్పు చాల అవనరము. దాని చేతనే అశని శోభ సూర్యుని (వభవలె మెలయుచుండును. నర్వశ శక్తిమంతుడైన భగవంతుడగు. (శ్రీహారియు. ఓర్పు కలవాని మొడలనే శీఘముగ 4వనన్నుడగును రాజ్ఞో మూర్జాభిషి క్తస్య వధో (బహ్మవధాద్‌ గురుః తీర్థసం పేవయా చాంహో జహ్య డొచ్యుతచే తనః ॥ శ సార్వభౌముడగు రాజును వధించుట (బహ్ముహత్య కంళును ఇగ”వ్చ పావనము... కావున నీవు భగవంతుని న శ్రరించుచు తీర్ధ్థములను "జీవించి సీ పావములను క డిగివేసికొనుము, యయాతి చరిత్ర రాజా : ఇక నహుషుని వంశమునుగూర్చి చెప్పెదను వినుము. నహుమనకు, ఆరుగురు పుకులు కలరు అందు రెండవవాడు యయాతి రాజ్యం వైచ్చద్‌ యతిః పషితాద త్తం తత్పరిణామవిత్‌ ॥ య్యత్ర (ప్రవిష్ణః పురుష ఆత్మానం నావబుధ్యతే ॥ 48 "'ెద్దవాడగు యతి! తండి రాజ్యాధికార మివ్యదలంచినను "అతడంగీకరింవ లేదు, వలయనిన, రాజ్య(ప్రాప్పిచే కలుగు వరిణామ మును అతడు చక్కగ నెటింగి యుంజెను, రాజ్య 'మెటువంటి దనగ్శొ "దానియందు [వవేశించినవాదు (వివేవవళశమున) తన ఆత్మనస్వదూవ యును ెలిసికొనజూలడు,

నవమ స్కంధము ర5కిక్‌ అన్నయగు యతి విరక్తుడైనందువలన రాజ్యాధికొరము యయాతికి లభించెను యయాతి శుక్రాచార్యుని కొమార్రెయగు దేవయానిని, దై త్యరాజగు నృషపర్వుని ప్యుికయగు శర్మిస్టను వివాహము చేసికొనెను శుక్రాచార్యుని శాపము: వలన యయాతికి వృద్దాస్యము కలిగినది అయితే ఎవరై నను ఐచ్చికముగ తన యౌొపనమ.ను ఆతని కొనంగుటకు నమ్మతించినచో యయాతి తన వార్థక్యమును ఆశని కివ్వవచ్చునని శుక్రాచార్యుడు అనుమతిచ్చెను యయాతి తన కుమారులలో ఎవనికైన తన వార్థక్యమును ఇవ్వదలంచి వారితో సంప్రదించగా మొదటి నలుగురును అందులకు సమ్మతింపలేదు చివరివాడగు పూరువుడు సమ్మతించి తండ్రితో నిట్లనెను కోను లోకే మను ష్యేన్హ్రు పితురాత్మ కృతః పుమాన్‌ ః (ప్రతికర్తుం క్షమో యస్య (ప్రసాదాద్‌ విన్షతే పరమ్‌ ॥ 8 నాన్నగారూ ! తండ్రి యొక్క. అన్ముగహాముచే మనుజునకు వరమాత్మ వదము లభించగలదు, వా_స్తవముగ ప్యుతుని శరీరమును: ఇచ్చినవాడు తండ్రియే గదా! ఇట్టి స్థితియందు (వవంచమున ఎవడు తండ్రియొక్క. ఉవకారములను, తీర్చుకొనగలడు 1 ఉ త్తమళ్చి న్తితం కుర్యాత్‌ (పోక్తకారీ తు మధ్యుమః ॥ అధ మోఒ[శద్ధయా కుర్యాదకర్లోచ్చరితం పితుః 11 రక తండ్రి చెవ్చకుండగ నే అతని మనస్ప్సునందున్న వీమయమును తెలిసికొని దానిని ఆచరించువాదు ఉత్తమ ప్యుతుడు, తండీ చెప్పిన తరువాత (శద్ధతో అతని ఆజ్ఞను పాలించువాడు మధ్యమ పుత్రుడు? తంగడి చెప్పివ పిదవ అృశద్ధతో ఉానిని ఆచరించువాడు అధమ ప్యుతుడు, ఇక తండ్రి చెప్పిన దానిని అసలు ఆచరింవక నే యుండు వానిని ప్యుతుడని పిలచుటయే తవూ, అతడు తండ్రియొక్క, మల మూూతములే యగును ఈ (పకారముగ చెప్పి పూరువుడు తన యొవినమును తంికి సమర్శింధి తండి వార్థక్యమును స్వీకరించెను. ఇక ఆ యౌవనముతో యయాతి పూర్వమవళి

భ60 భాగవత రళ్నాకరము శిషయములను సేవింప దొడగెను. మజియు అతడు అనేక యజ్ఞముం ద్వారా భగవంతుడగు (శ్రీహరిని పూజించెను యవ్మిన్నిదం విరచితం వ్యోమ్నీవ జలదావలిః ః నానేవ భాతి నాభాతి స్వవ్నమాయా మనోరథః॥ 51 అశాశమందు. మేఘములు ఒకపుడు శనువీంచును. మళీ "యొకపుడు కనివించకయుండును అక్లు వరమాత్శృయొక్కఒ స్వరా వమం దీజగత్తు న్వవ్నము, మాయ, మనో రాజ్యముల నలె కల్పితమై యున్నది. ఇది ఒకపుడు అనేక నామకూవములతో కనువించును, మజియొకపుడు కనువించదు, తమేన హృది విన్యస్య వానుదేవం గుహాళయమ్‌ | నారాయణమణీ యాంసం నిరాశీరయజత్‌ (వభుమ్‌ ॥ 54 ఆ వరవమాత | నర్వుల పవృాదయములయందును విరాజమూా నులై యున్నారు వారి న్వరూవము అత్వంత సూత శ్రమైనది. నర్వ శక్తివంతుడును, నర్వవ్యాపియు, భగవంతుడును అగు అట్టి నారా “యణుని తన బ్య్బూాదయమందు న్టాపీంచుకొని యయాతి నిష్కామ భావముతో వారిని ఫూజించెను యయాతి ఒక వేయి సంవత్సరముల వఅకు తనకు (ప్రియమైన విషయము అను అనుభవించెను అమినను ఆతనికి థోగములందు తృ ప్తి కలుగలేదు ఈ (ప్రకారమగ యయాతివిషయ భోగముల ననుభవించుచుండ ఒక దినమన తన "అధః సపతనమును గూర్చి తలంచుకొని ఆతడు వ్లైరాగ్యమును పొంది తన వళచ్నియగు 'చేవయానితో ఇట్లు జెప్పెను యత్‌ వృథివ్యాం [వీపాయవం పారణ్యం వళవః న్రీయః! న దుహ్యూని మనః (పీతం పుంపః కొమ హకస్య తే; 56 అణాల (వీయురాలా ! ఈ భూమివై ధాన్యము, సువర్ధమ=, వశువ్రులు: శ్రా మున్నగునవి ఎన్నియున్నవో అనన్నియు కలిసీ కూడ కోరిక అతో నిండియున్న- వాని మనస్సునకు నంతుష్ట్రిని కలుగ జేయ జాలవ్ట,

:శనమ స్కంధము ౧587 న జాతు కామః కామానాముపథోగేన శామ్యతి | నీ హవిషా కృష్ణ వ_ర్మేవ భూయ ఏవాభివర్హతే ॥ ర్‌ఢీ విమయములను అనుభవించుటవలన భోగవాసన ఎన్నటికిని భఛమింవజూలదు సనిన్వూలో నెయ్యి వేసినచో నివ్వు ఇంకను అభివృద్ధి యగునట్లు భోగము లనుభవించు చుండినచో భోగవానన ఇంకను +వబలమైపోవును యదా న కురుతే భావం సరక్వభూ తేష్వమణ్ఞలమ్‌ సమదృష్షేస్తదా పుంసః సర్వాః మఖమయా దిశః॥ 55 మనుజు డెపుడు ఒక్క పాణి యెడల కాని, ఒక వస్తువు యెడల గాని రాగ జ్వేషభావములు కలిగి యుండడో అపు డతడు నమదర్శి యగును. అట్టి వానికి దిక్కులన్నియు సుఖమయములై యుండును, యా దుస్త్యజా దుర్మతి భిర్టీర్యతో యాన జీర్యతే తాం తృష్టాం దుఃఖనివనహాం శర్మకామోోదుతం త్యజేత్‌ ౪ 56 విషయములను గూర్చిన తృష్ణయే దుఃఖములకు ఉత్పత్తి స్థానము, మందబుద్ధి కలవారు దానిని త్యజించుట చాల కష్టము, శరీరము ముసలితనమును పొందినను, తృన్ల. (ఆశ) నిత్యనూతనము గనే ఉండుచున్నది. కావున తన (శ్రేయస్సును కోరువాడు శీఘ్రముగ ఈ తృవ్హను (భోగవాననను) త్యజించవలెను, మాత్రా స్వప్రా దుపొళక్రా వా నావి విక్తాసనో భవేత్‌ । బలవానిస్ట్రియ (గ్రామో.విద్వాంసమపి కర్షతి॥ ర్‌ తన తల్లితోగాని, సోదరితోగాని, కమానైతోగాని వశాంత మున ఒకే ఆకనముపై కూర్చొనరాదు, ఇందియములు చాల బల వత్తరమునైనవి. అవి విద్వాంసులను (తెలివి కలవారిని కూడ -వలించాచేయుచున్నవి

క్‌08 భాగవత గళ్నాకరము పూర్ణం వర్షసహ్మసం మే విషయాన్‌ సేవతోఒసకృత్‌ | తథాపి చాను సవనం తృష్ణా కేషాపజాయకతే ॥ - రథ విమయములను మరల మరల అనుభవించుచు, నాకు వేయి నంవత్సరముల కాలము ప్తూర్తిఅయినది కాని వణతణము ఈ భోగములను గూర్చిన ఆశ రుగుచునే యున్నది తస్మాదేతామహం త్యకా వ్‌ (దబిహ్మణ్యాధాయ మానసమ్‌ । ప సహ॥ 58 నిర్ష వ్‌న్లో్‌ నిరహంకారశ్చరిష్యామి మృగై:ః కాబట్టి ఇపుడు నేను భోగములను గూర్చిన కోరికను వరిత్య జించి నా మనస్సును వరమాూాళత కు నమర్పించి లీత్రో వ్రములు, సుఖ దుఃఖములు మున్నగు భావములను డాటివై చి అహంకార రహీ తుడనై 'లేళ్ళవలె వనమందు నంచరించెదను,. దృష్టం (శుతమసద్‌" బుద్‌ధ్వా నాను ధ్యాయేన్న సంవిశేత్‌ సంసృతిం చాత్మనాళం చ తత్ర విద్వాన్‌ స ఆత్మదృక్‌ ॥ 68 ఇబాలోకు వరలోక భోగములన్నియు అనత్యములని తలంచి వానిని చింతన చేయరాదు, అనుభవించరాదు వానిని గూర్చి చింతించుటవలననే జనన మరణ రూవ నంసారము కలుగుచున్న దనియు వానిని అనుభవించుట వలనే ఆత (వినాశము నంభవించు చున్నదనియు ఎజులవలయును., ఈ (సకారముగ యయాతి తన భార్యకు చెప్పి తన కమారుడగు పూరువుని యౌవనమును ఆతనికి తిరిగ ఇచ్చివేసి తన వార్ధక్యమును ఆతనినుండి తీసికొనెను- ఆసేవితం వర్షపూగాన్‌ షడ్‌వర్గం విషయేషు సః । కణేన ముముచే సీడం జాతపక్ష ఇవ ద్విజః ॥ (1 యయాతి అనేక సంవత్సరములు ఆ9ందియములచే నమయః సుఖములను అనుభవించినను, ఇెక్క-లు వచిన విదవ వతి తన

వవమ స్కంధము ౧ర్‌క్షికి గూటిని వదలునట్టు, అతడు ఒక్క. తణములో సమ_న్త్నమును వదలి "వేసెను, స తత నిర్ముక్త సమస్తసజ అజ అత్‌ లొ ఆత్మానుభూత్యా విధుతత్రిలిజ్లః | పరేఒమలే (బ్రహ్మణి వానుదేవే లేభే గతిం భాగవతీం (ప్రతీఠః ॥ గ్రరి అతడు వనమున కేగి అనక్తులన్నిటిని త్యజంచివేసెను, ఆత్మ సామూక్కారముద్వారా అతని (తిగుణయయ లింగళరీరము నశించి పోయెను. అతిడు మాయా మాలిన్యరహితు డై వర(బహ్మామును, " వరమాత్మయునగు వాసు జేవునితో ఐక్య మొంది గోవ్ప గొవ్ప భగ వద్భ క్తులగు మహాత్ములు పొందు భగవత్సంబంధమైన _ నద్లతిని బడజెను సా సంనివాసం సుహృదాం (పపాయామివ గచ్చతామ్‌ విజ్ఞాయేశ్వరతన్తాాణాం మాయావిరచితం (ప్రథోః ॥ శ్రి: ఖో అట్‌ సర్వత్ర సజ్వముత్సృజ్య స్వప్నాపమ్యేన భార్గవీ; కృషే మనః సమా వేళ్య వ్యధునోల్లిజమాత్మనః ॥ (4 న్వజనులు, బంధువులు ఒకచోట కలసికొనుట్క చలివేంద వద్ద యాతికులు కలసికొనుట వంటిచే యగును ఇది యంతయు భగవంతుని మాయయొక్క- ఆట అనియు, న్వవ్న తుల్యమనియు- "తెలిసికొని యయాతి భార్యయగు "చేవయానియు నమన్త వదార్థ ముల యొడల అన_క్రిని వదలివేసి, తన మనస్సును భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణాునియందు తన్సయ మొనర్చి బంధనమునకు హేతువగు లింగ శరీరమును వరిత్యజించి భగవ క్పాప్సి నొంబెను నమస్తుభ్యం భగవతే వాసుదేవాయ వేధసే సర్వభూతాధి వాసాయ శొన్హాయ బృహతే నమః ॥ -6%

(ఆమె భగవంతునకు నమన్క-రించి ఇట్లు (పార్థించెను) నమ_న్త జగత్తుయొక్క నిర్మాతయు, సర్వాంత ర్యామియు, సర్వులకు ఆ్మశ్రయుడును, నర్వశ _క్రివంతుడును అయిన భగవంతుడగు వాసు “జేవునకు నమస్కా-రము, వరమశాఎతమై అనంత మైనట్టి ఆ వర మాత్శ తత్త వ్రమునకు నేను నమన్క-రించుచున్నాను,

సరీక్షిదాజా పూరువుయొక్క వంళపరంపరయందు రై భ్యుడు జన్మించెను, అతని కుమారుడు దుష్యంతుడు ఒకనా డతడు వేటకై వనమునకు పోయి అచట నొక ఆ(శమమును చేరను అది కజ్వమహర్షి యొక్క ఆశ్రమము అచ్చోట ఒక సుందరమగు. స్త్రీ కూర్చొని యుండెను విశ్వామితునకు మేనకవలన కలిగిన స్ప్రతికయగు శకుంతలయే ఆమె ఆమె దుష్యంతునకు అతిధిసత్కా రము గావించెను, ఆమె సౌందర్యమును గాంచి దుష్యంతుడు మోహిళుడ్లై ఆమె సమ్మతిని దిడపీ గంధర్వవిధి ననునరించి ఆమెను వివాహమాడెను ఆ ర్మాతి ఆమెతో సహవాసము చేసీ దుష్యంతుడు ఉదయమున తన రాజధానికి వెడలిపోయెను కొంతకాలమైన పదవ శకుంతలకు భరతుడను ప్యుతుడు కలిగెను ఆతడు మహాధై ర్యవంతుడు చిన్న వయస్సునందే సింహాది జంతువులను బందించి ఆటలాడుచుండెడివాడు ఆకనిని తీసికొని శకుంకల దుష్యంతుని యొద్దకు వెళ్ళగా అతడు వారిని స్వీకరింపలేదు. కాని ఆకాళశవాణ్‌ భరతుడు ఆతని ప్యుతుడనియు, వారిని స్వీకరించుట ధర్మమనియు పలికను కొంతకాలమునకు దుష్యంతుని మరణానంతరము మహాళ క్రి సంసన్ను డగు భరతుడు రాజయ్యెను అతడ అనేక యజ్ఞముల నాచరించి గొప్ప కీర్షిని శుడసపెను రంతి దేవుని వృ తాంతము అణాల భరతుని వంశపరంపరయందు సంకృతి అను వానికి రంతిదేవుడు జన్మించెను, "ఆతడు దైవ నళమున లభించిన దానితోనే సంతుష్టిని పొందుచుండెను. అకడు సం్యగ్రహముగాని; సర్మిగపహాముగాని చేయకుండ ఉన్నవస్తువులను ఇతరులకు దాన ధర్మము చేయుచుండెను ఒకప్పుడు నలుబది యెనిమిది రోజులు వరుకగా అతడు ఉపవసింప వలసినచ్చెను (త్రాగుటకు నీరై నను లభించలేదు, నలుబది తొమ్మిదవ రోజు ఉదయమున కొంత ఆహారము లభింపగా దానిని కుటుంబిమువారికి తనకు పంచు కాని భుజింపబోవుచుండగా ఒక అతిథి వచ్చెను రంతిదేవుడు 'సర్వులయందును

“ఇషవమ స్కంధము 6571 ఇభగవంతునే దర్శించుచుండెను కావున అతడు తమ యన్నములోనుండి కొంతతీవి ఆ అతిధికి పెళక్తును ఆతడు భుజించి వెడలిన పిదవ “మరల వరుసగా ఇరువురు అతిధులు ఒకరి తరువాత మతియొకరు వచ్చిరి. రంతిదేవుడు వారలకు కూడ తమ 'యన్నమును ప్పూర్తిగా భుజింపజేసి పంపెను ఇక కేవలము ఒకింతజలము మా్యశ్రము మిగిలియుండెను దానిని కుటుంబము వారందలును పంచుకొవి (తాగ వోవుచుండగా మరియొక అతిధి వచ్చి (త్రాగుటకు నీరిమ్మని అడిగెను. అపుడు రంతి దేవుడు దయార్ష్రహృదయుడై యిట్లు చెప్పెను

న కామ యేఒ౬హం గతి మీళశ్వరాత్‌ పరా-

మష్ట ర్ధి యుకామపునర్భవం వాః

ఆర్హిం [ప్ర వద్యేఒభిలదేహభాజా -

మనన్తః స్థితో యేన భవ న్త్వ్వదుఃఖాః ॥ రికి

నేను భగవంతునినుండి అష్టసిద్ధులతో గూడిన వరమగతిని గాని మోతుమునుగాని కోరుటలేదు, నమస్త (పాణులయొక్క- వ్య్చాదయమందు నివసించి వారి దుఃఖములన్నిటిని నే నే అనుభ వించుచు వారి కేమా[తము దుఃఖము కలుగకుండ నుండవలెననియే “నేను భగవంతుని కోరుచున్నాను,

ఈ (సకారముగ చెప్పి రంతిదేవుడు తమ జలమును ఆ అతిథి కిచ్చి తృప్తీ పడెను పరీక్ష పూర్తి అయిన తరువాత (బహ్మ విష్ణు మహేశ్వరు లచట (ప్రత్యక మెరి రంతిదేవుడు వారలకు నమస్కరించి భ_క్రి భావముతో తన మనస్సును భగ వంతునియందు తన్మయమొనర్చెను కావున (తిగుణమయమగు మాయ అతనిలో సిశించిపోయినది _

పరీక్షీ.ద్రాజా : ఇక చం్యద్రవంశమున ధృతరాన్హ నకు దుక్యోధనుడు మొద లైన నూర్షురు ప్మ్టతులును, దుఃశల అను ప్యత్రికయు కలిగిరి అకసి' సోదరుతగు పాండురాజునకు యుధిషిర, భీమ అర్జున 'నకుల, నహాదేవులను ఐదుగురు

అ ప్యుతులు కలిగిరి అర్దునునకు నీ తం్యడియగు అభిమన్యుడు జన్మించెను అభిమన్యు జె వకు మీరు జన్మించితిరి అశ్వక్థామయొక్క- ఉబహ్మాస్తముచే. మీకు _(పసమౌాదము ఎశలుగకుండ భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుడు ఈన (స్రభావముచే మిమ్ము కాసాడెను రాజాః

క్‌78 భాగవత రత్నాకరము మీ ఆవంతరము మీ క్యేష్టపుమారుడగు జనమేజయడు రాజై సర్పయాగము జేయును అఠడు అనేక యజ్ఞములద్వారా భగవంతుని ఆరాధించును యదా యదేపహా ధర్మస్య క్షయో నృద్ధిళ్చ పావ్మనః | తదా తు భగవానీశ ఆత్మానం సృజతే హరిః ॥ (1 రాజూ! ఎపుడెపుడు (వవంచమున ధర్మము తయించ్చి పావము వృద్ధినొందునో అపుడపుడు సర్వశ కివంతుడగు భగ వంతొడై న (శ్రీహరి అవతారమును (గహించుచుండును న హ్యస్య జన్మనో “హేతుః కర్మణో వా మహీపకతే। ఆత్మ మాయాం వినేశస్య పరస్య (దమ్టు రాత్మనః ॥ (| వారి మాయ యొక్క- విలానమే జీవుని జను, జీవన మృత్యు వులకు కారణమై యున్నది వారి అన్నుగపహామే మాయను తొల గించి అత్మనస్వమా వమును పొందించున బై యున్నది పృథ్వ్యాః స వై గురుభరం కపయన్‌ కురూణా = మనః సముత్ధకలినా యుధి భూపచమ్వుః | దృష్ట్యా విధూయ విజయే జయముద్వి 'ఘోష్య (ప్రోచ్యోద్దవాయ చ పరం సమగాత్‌ స్వధామ ॥ (0 అవతార మరూూర్తియగు గశ్రుకృష్ణుడు పాండవ కౌరవుల మధ్య వరన్పరము జనించిన కలహాము ద్యారా భూభారమును చాల వణకు తగ్గించి, యుద్ధమందు తన దృష్టి చేతనే రాజుల అనేక అమోహిణీ" జీనలను ధ్వంన మొనర్చి (వనంచమున అడ్జునుని విజయఢంకా" (యోగింవ జేసెను, తదువరి ఉద్ధవ్రునకు ఆత్మ తత్త్యోవ బేశము గావించి వారు తమ వరంధామనునకు వెడలిరి నవమన్క_.0ధము నమా_వ్ష్వము

భూ భాగవత రత్నాకరము 10. దశమ స్కంధము వకీక్షిన్మహారాజు చెప్పెను ఓ కుక్ర మునీం(దా ! ఇంతవణకు సూర్యవంశ, చంద్రవంశ యదువంశపు రాజులను గూర్చి చెప్పితిరి.. ఇక భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుని చర్మితను వినిపించుడు, ఆవతీర్య యదోర్వంశే భగవాన్‌ భూతభావనః | కృతవాన్‌ యాని విశ్వాత్మా తాని నోవదవి _స్తరాత్‌ ణే భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుడు నమ_శ్త (పాణులయొక్క-. జీవన "దాతయు, నర్యాత్మ (యు అయి యున్నారు వారు యదువంశమున అవతరించి వ యే లీలలను బేసికో, విస్తారముగ తెలువ (పార్థన, నివృత్తత రైరుపగీయ మానాద్‌ భవాషధాచ్చోగ్నిత మనో౬ భిరామాత్‌ | కటి _త్తమళ్లోక గుణానువాదాత్‌ పుమాన్‌ విర జ్యేత వినా వళుఖ్నూత్‌ ॥ - వీ తృష్టాదాహము నచా పూ ర్మిగ తొలగినట్టి జీవన్ను క్తులైన మవోత్ములు పూర్ణ్మభక్తితో ఎవరిని గూర్చి గానమొనర్భ్చుచు తృప్తిని బొందకున్నారోః ముముమువుల కెవరు భవరోగమునకు చివ్యామధమో, ఎవరు జనులయొక్క-- చెన్చలకు, మనస్సులకు, వర మాస్ల్రాదమును కలుగజేయునో. అట్టి భగవంతుడైన (శ్రీకృష్ణుని

త్‌74 కాగవత రక్నాకరమ యొక్క- సుందర్క సుఖ్యవద, రనవత్తర గుణములకు వహ అత్మఘాతియగు మనుజుడు తవ్చ మజి యెవడు నిముఖిడైే, యం వాని యెడల (వ్రీతిగలిగి యుండక్షు

పితామహా మే సమరేఒమరళ్లు యై -

ర్టేవవతాద్యాతి 63 _స్రిమిఖీలైః |

దురత్యయం కౌరవసైన్య సాగరం థ్‌

కృత్వాతరన్‌ వత్సపదం స్మ యత్త్పవాః ॥

కురుజేత్రమందు మహాభారత యుద్ధము బరుగుచుంిగ్గ "జీవతలనుగూడ జయించునట్టి భీపా ది అతిరథులతో నాలొ వారికీ పాండవులు యుద్ధ మొనర్భుచుండగా, అపుడు కౌరవుల సే అపార నమ్ముదమువలె నుండెను, దానియందు భీష్మాదిపీరులు శాన్‌ "ద్ద తిమింగలమువలె భయమును కలుగజేయు చుండిరి! లను ధన్యుడగు నా కాత భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణాని పాదకమలన చే నౌకను ఆశయించి అఆ సముద్రమును బాటసారి దూ || వర్చడిన చిన్న గుంటలోని నీటిని న్యభావముగ నే చాటి వేయా అనాయానముగ ఉాటి "వేచిను. (దౌణ్యస్త్రవిష్ణు ష్టమిదం మదజం సన్నాన వీజం కురు పాణవాసోమ్‌ ; జుగోవ కుక్షిం గత ఆశ్ర చక్రో గ మాతుళ్చ మే యః శరణం గతాయాః ॥

ఆ కృష్ణవరమాత్మ - (తల్లి గర్భమున నున్నపుడు పే కాదు) - సమస్త "బేపాఛారుల అంతరంగమున అత్మరూవముగ స అమృతత్వమును డానము చేయుచున్నారు. బయట శాలరో లో వర్తించుచున్నార్తు (అంతర్జ ల్రఫ్పీ గలవారు మోతము పో

అళణు బ్యాంంధియి చున్నారు. చాహ్య విమయదృష్టి కలవారు మృత్యుపాశేమున పడు చున్నారు ) మనుమ్యరూవమున కనుపించుట వెరి ఒక లీలయే యగు శాళో ల వారి ఐశ స్‌ు! మాధుర్యములచే వరిపూర్ష్మ ముల్రైన ను వర్షించి చెవూడు నైషాతిదుః సహా తున్మాం త్యక్తొదమపి బాధతే ॥ పిబన్హం త్వన్ముకా మ్ఫోజచ్యుతం హరికథామృళమ్‌ ॥ 5 మునీ దా! నే నిపుడు అన్నమానే కాదు. జలమునుకూడ వనర్మించి యున్నాను అయినను సహింవరాని ఆకలి దషవూలుహూడ నన్నొాక్రించై నను శాధించుట లేదు వలయనిన, నేను మో యొక ఖ్‌ కమలములనుండి జాలువారుచున్న భగవంలోని అమృతమయ లా కథలను పాన మొనర్చుచున్నాను ౮ గక ఉవాచ _ వానుదేవకథా (పశ్నః పురుషాంత్తీన్‌ పునాతి పొ! వక్తారం పృచ్చకం (శోత్తూం స్తత్చాదసలిలం యథా॥ ఈ ల (శ్రీకృష్ణుని కథా సంబంధముగ (వశ్నించుట చేతనే చెవూ వాడు అడుగు వాడు, వినువాడు ముగ్గురును - గంగాజలము, శాల గ్రామ యొక్క చరణామృతము నర్వులను వవ్మితీ -మొునర్చునట్లు లా వనితలు కాగలరు, రాజా! ఆ కాలమున పెక్కురు దైత్యులు గర్వించిన వారై రాజులరూపమును ధరించి భూభారమును కలుగజేయగ: భూమి గోరూపమును. ధరించి బ్రహ్మదేవుని శేరు వొంద, (బ్రహ్మ దేవుడు దేవతాసమేతముగ క్షీరసాగర తీరమునకు టోయి భగ వానుని స్తుతింపగా (బ్రహ్మ జేవునకు భగవద్యాణీ వినిపంచెను అపుడు ్రిహ్మదేవుడు దేవతలతో +భగవానుడు భూభారమును తొలగించుటకు యదుకులమున వసుదేవుని ఇంట్రిల్రో అవతరించనున్నారనియు: మీరు కూడ మీమీ అంళములతో జన్మించి వారి లీలయందు సహయాగ మొసంగు"”డని వచించి భూదేవికి ధైర్యము చెప్పి సంపివై చైను

570 భాగవత రత్నాకరము పూర్వము మధురాపట్టణమున రాజగు శూర'సేనుని ప్యతుడగు వసుదేవుడు దేవకిని వివాహము చేసికొని రిథమువై ఇరువురును కూర్చుండి పో వనంగో ఊ(గ్రసేనుని కుమారుడగు కంసుడు తన సోదరియగు దేవకిని (ప్రనన్నమెనరుడ స్వయముగ ఆ రథమును తోలుచుండెను. అపుడు అకాళవాణి “ ఓొ! కగో యొక్క ఎనిమిదవ గర్భపు సంతానము నిన్ను చంపివేయును" అని లెగో వెంటనే కంసుడు కృద్ధుడై ఖడ్గము తీసికొని దేవకిని చంపుటకు ఉద్యు కడు క! వసుదేవు డాతనిని కాంతపజచుచు ఇట్లు చెప్పెను __ మృత్యుర్దన్మవతాం వీర దేహేన సహ జాయళే! | అద్య వాద్దిశతా నే వా మృత్యురై్వ ప్రాణీనాంధ్రవో శ వాతి యమునా డీ వీరుడా! (పాణి పుట్టునవుడు అతని శరీరముతో కొ తు స ల డ్త వీదపేో మృత్యువుకూడ పుట్టును, కావున నేడుకాని, నూ బేండ్ల (పాణులక్షు మృత్యువ్చ తన్చక కలుగును, | దేహే వజ్బత్వమాపన్నే దేహీ కర్కాను గోజవో!' | దేహా న్హరమన్యుప్రావ్య (ప్రాక్తనం త్యజలే వసి | సరీరము అంతమగునపుడుు జీవుడు తీన కరు థులే రించి తన పూర్వపు శరీరమును వదలివేయిను, అతడు వివరా "ఈ వకారము వేయవలసి వచ్చుచున్నది, (వజం స్తిష్టన్‌ పదై కేన యధ్రైవై కేన గచ్చతి! $ యథా త సర తః క థా ఫణజలూకైవం దేహీ కర్మగతిం గతేః శోలో నడుచునపుడు ఒక శాలు క్రింద నుంచియే, మజీయోగ, లో స్‌ లేపునట్టు తృణ జలూశమను గడ్జిపురుగు మజీయోగ్‌ న గ్‌! ను వట్టుకొనియే వెనుకటి తృణమును వదలునట్లు జీవుడు ల మ్‌ ననునరించి "జేఆ్రాక్ట శరీరమును పొందిన పిదవయే ఈ శరీర వదలును,

దమ స్కంధము 67/7 యతో యతో ధావతి ద్రైవచోదితం మనో వికారాత్మకమాప పళ్బుసు 1 గుజేషు మాయారచితేషు దేహ్యసా (పపద్య మానః సహ తేన జాయతే ॥ 10 జీవుని మనస్సు అనేక వికారముల నమూపహాము బేవోంతే సమయమున, అది అనేక జన్ములందలి నంచిత, (ప్రారజ్ఞ కర్మలు వాననలయొక్క_ అధీనమై మాయ ద్వారా రచింపబడిన అనేక పాంచ భౌతిక శరీరములనుండి వ శరీరముయొక్కం చింతనయందు ఎమగునా, “ఇది నేను అని టేనిని తలంచునో, అతడు ఈ రీరమే (గ్రహించి జన్మింవవలసి వచ్చుచున్నది? జోోతిర్యడై వోదక పార్టివేప్వ దః సమీర వేగానుగతం విభావ్యకే / ఏవం స్వమాయారచితేష్వసొ పుమాన్‌ గుణేషు రాగాను గతో విముహ$ితి ॥ కే సూర్య చం చాదులు కుండలలోని సిటియందు (పతిబింబించు నట్లును, సీరు కదలినచో (పతిబింబములున్ను కదలునట్లును, జీవుడు అజ్ఞానముచే నిర్మితముల్లై న శరిరములందు రాగము కలిగి అవి తానే యని తలంచుచున్నాడు, మజీయు అవి వచ్చుచు. పోవుచు. నుండ తానే వచ్చుచు పోవుచు చచ్చుచు నున్నానని భావించు: చున్నాడు, ఈప్రకారముగ నసుదేవుడు కంసునకు ఎన్నియో నీతులు బోధిం దేవకిని చంపవలదనొ చెప్పినను ఆతడు ఒస్పకొనలేదు ఆపరు వనుదేవుడు తనలో నిట్లు తలంచెను మృతళ్య్యుర్చుద్ది మకాపోహో ర్‌ యౌవద్‌ బుద్దిబలోదయమ్‌ | యద్యసౌ న నివ ర్రేత నాపరాధోజ స్త్రి దేహినః ॥ 12 వై...37

వం భాగవత రత్నాకరము బుద్ధిమంతుడగువాడు తన బుద్ధి బలముల నువయోగించి -మృత్యువును తప్పించుటకు (వయత్నించవలెను, (వయర్నించినను, తప్పించ జాలనిచ్తో మరల (చయత్నించుటలో తమా లేదు, విపర్యయోవాకింన సాద్‌ గతిర్ధాతుర్దురత్యయా | ఉపసితో నివ రేక నివృత్తః పునరాపతే త్‌ ॥ 10 థు న! అటి ఒకవేళ తల్ల కిందులుగకూడ జరుగవచ్చును. అనగా నా శవమూరుజే కంసుని చదంపునేమో! వలయనిన విధాతయొక్క- విభా నమును దాటుట కష్టము ఒక్కొక్క-మాడు మరణము ఎదుటకు -వచ్చియు తొలగి పోవుచున్నది, ఒకపుడు తొలగిపోయియు ఎదుటకు వచ్చుచున్నది. అగ్నేర్యథా దారువియోగ యోగయో - అద ళా రదృష్టతోఒన్యన్న నిమిత్తమ్పప్సి। ఏవం హి జన్తోరపి దుర్విభావ్యః శరీరసంయోగ వియోగ హేతుః ॥ [4 అరణ్యమందు నివ్వూ అంటుకొనునపుడు, వ పుల్ల కాలునో, చది కాలదో తెలియదు దూరమున ఉన్నది కాలవచ్చును, దగ్గర ఉన్నది కాలక పోవచ్చును - ఈ అన్ని విషయములందు అదృష్టము తవ మజియొక కారణము లేదు. అశ్లు వ [పాణికి వ శరీరము ఉండునో, వకారణముచే వశరీరము నళించునో - ెలిసికొనుట ' కవ్వము, ళు లా ఈ (ప్రకొరము అలోచించి వసుదేవుడు కంసునితో నాకు కలిగిన పృకత్రుని పీకు ఇచ్చివేసెదనని పలుకగా కంసుడు తృప్తిపడి దేవకివి వధించుటను_ విధమి9 ఇదెను కొంతకాలమునకు వసుదేవునకు _పథమప్పుతుడు కలిగెను కీర్తిమున్తం. _ప్రథభమజం కంసాయానక్షదున్దుభిః | ల అఆర్భయామాస కృచ్ళేంణ సోజఒనృతాదతి విహ్వాలః॥ 10

చళమ స్కంధము ఛ్‌?0

ఆ మొదటి కుమూరుని వేరు కీర్తిమంతుడు, వసుబేవుడు అతనిని తీసికొని వెళ్ళి కంసుని కవ్చగించెను. అభ్రిచ్చునపుడు అతనికి ఒకింత కష్టము కలిగినను చానికంసశు ఎక్కువ కష్టము తన వాక్యము అనత్యమగునే మూ అను వివయమం చాతనికి కలను,

కిం దుః సహం ను సాధూనాం విదుషాం కిమపేక్షీతమ్‌ కిమకార్యం కదర్యాణాం దు స్యజం కిం ధృతాత్మనామ్‌ ॥ 16 ఆతి ఇ

రాజూ! సత్యనంధులగు వారు వెద్ద పెద్ద కష్టుములనుకూడ శ్వుర్చుకొందురు, క్షానులకు ఏ విమయమందును అతు ఉండదు, అల్పులగు వారు మవో నీచమైన వనులనుకూడ చేయగలరు. భగ వంతుని తమ వ్యాదయమందు ధరించియుండు జితేం్యదియులు నమ _స్తమును త్యాగము చేయగలరు,

రాజా 1 వసుజేవుడు కంసునకు తన (పథమ ప్వ్యుతుని ఇచ్చినప్పటికి అష్టమ శుమారుని వలనగదా తనకు ముప్పు వచ్చునని భావించి అత డా బాలుని స్వీకరింప లేదు తదుసరి నారదుడు కంసునియొద్దకు వచ్చి నందుడు, వసుదేవుడు, దేవక్తి వారి బంధువులు _ ఆందలును దేవతలనియు; దై త్యులనలన కలుగుచున్న భూభార మును బాప్పుటకై. వారిని వధించుటకుగాను జేవతలచే ఏర్పాటు జరుగుచున్నదనియు చెప్పి వెడలిపోయెను అప్పడు కంసుడు తన్ను వధించుబకై. దేవకీగరృమున విష్ణు భగవానుడు జన్మింపనున్నాడని నిశ్చయించి దేవకీ వసుదేవు లిరువురిని కారాగార గృహమందు. బింధించెను మజ్‌యు వారికి పుట్టిన (పతికమారుని వధించివేయు చుండెను మతియు (వలంబాసుర -బ్లకాసురాది దై త్యరాజులను వెంటబెట్టుకొని యదువంశీయు లను.నాశన మునర్చుచుండెను.

న్‌ |

అత్తట్‌ భగవంతుడు తన యోగమాయతో నిట్లనెను __'దేవీ: సీపు (వ్రజదేశమునకు వెళ్ళి దేవకీ గర్భమున ఉన్న నా అంశమగు 'శేవుని అటనుండి తీసి రోహిణియొక్క్‌ ఉదరమున నుంచుము నేను నా సమస్త అంశములతో దేవకీ గర్భమున జన్మించెదను నీవు నందుని పత్నియగు యళోదయొక్క గర్భమున ఖన్మించుము'

వ్‌్ర0 భాగవత రత్నాకరము ఆర్బిష్యన్తి మనుష్యాస్తా వం సర్వకామవరేళ్వరీమ్‌ | ధూపోపహారబలిభిః సర్వకామ వర,ప్రదామ్‌ ॥ క ఏవ్రు జనులకు వారు కోరునట్టి వరముల నిచ్చుటయందు నమరక్థురాలవు, కనుక జనులు నిన్ను తమ నమస్త అభిలామలను పూర్మ మొనర్భు దానవుగ కలిసికొని భూవ దీవ నై వేద్యాది సామ్మ్యగులవే నిన్ను పూజించుదురు, నామధేయాని కుర్వస్తి స్టానాని చ నరా భువి।ః దుళ్లేతి భద్ర కాలీ8 విజయా వైష్ణవీతి చ ॥ 10 భూతలమున జనులు నసీకఠకొజకు వెక్కు- స్థానములను (మంది రములను) నిర్మించియున్నారు మజియు దుర్ష, భ్‌ (దకశాళి విజయ వెవ్లవి, కుముద, చండిక, కృన్ళ, మాధవి, కన్య, మాయ; నారాయణి, ఈశాని, శారద, అంబిక మున్నగు అనేక 'ఉర్షతో జనులు నిన్ను విలుచుదురు పిమ్మట కొంతకాలమునకు దేవకి కాంతివంకముగ, తేజోవంతముగ నుండుట చూచి కంసుడు, విష్ణువు ఆమె గర్భములో (వవేశించియండవచ్చునని తలంచి తనలో విట్లనుకొనెను ___గర్భవతియగు జేవకివి వధించుట మంచిడీ కాదు స ఏష జీవన్‌ ఖలు సమృ్బరేతో వర్తేత యోజఒత్యన్త నృశళంసికేన । దేహే మృకే తం మనుజాః శప న్తి గన్తా తమోఒ నం తను మానినో (ధ్రువమ్‌ ॥ [10 మహ*ి (కూరత్వముతో వ్యవసహారించువాడు (బతికియున్నన్లు చచ్చిన వానితో నమానము, "అతడు చనిపోయిన తరువాత జను లాతనిని దూషి.చుదురు. ఇంతియ్‌ కాదు, అట్టివాడు "జీవాళి మానులకు యోగ్యమైన ఘోర నరకమునకు అవశ్యము పోవును,

చళమ 'న్య2ంధము త్‌తీ1 ఆసీనః సంవిళశం _ప్రిష్షన్‌ భుజ్ష్టానః పర్యటన్‌ మహీమ్‌ | చిన్త్మయానో హృషీకేళమపశళ్యత్‌ తన్మయం జగత్‌ ॥ 2/0 అాతి రాజూ! ఆ కంసుడు లేచినను, కూర్చున్నను, తినుచున్ననుః శఉతాగుచున్నను, మేళలొ-నినను, నిదించుచున్నను, నడచు. చున్నను, తిరుగుచున్నను అతని మనస్సు - నదా (శ్రీకృష్ణుని చింతనయం చే బగ్నమై యుండెను అతని దృష్టి ఎచట వడినను, ఎచట కొంచెము శబ్బమైనను అచట (శ్రీకృష్ణుడే అతనికి కన్పట్టు చుండెను ఈ (వకారముగ అతనికి జగ్నత్తంతయు. (శ్రీకృష్ణ మయ ముగ తోచుచుండెను. అత్తి భగవంతుడగు శివుడు, (బ్రహ్మదేవుడు కంసుని కొరాగృహమును వెచ్చేసిరి, జేవ3లు, నారదాది బుషులు తమ అనుచరులతో కూడ అచటికి వచ్చిరి వారు భగవంతుడగు (శ్రీ హరిని యిట్లు స్తుతించిరి ఏకాయనోఒసొ ద్విఫలనస్రిమూల - శ్చ తూరసః పజ్బువిధః షడాత్మా | సప్తత్వ గష్షవిటపో నవాజో అబల లట దశచ్చదీ ద్విఖగో హ్యాదివృక్షః ॥ 21 ఈ నంసార మొక పురాతన వృతుము, దీని ఆశ్రయము 1వకృతి, సుఖము, దుఃఖము అను రెండు ఫలములు దినికి కలవు, సత్త్వ రజ_స్తమో గుణములు మూడును దీని-వేరులు, ధర్ధ్హుము అర్ధము; కామము మోతమ్వు అను- నాలుగు రనములు దీనికి కలవు, దీనిని చెవి చర్చ (శ్రము, - కన్ను; _-నాలుక, ముక్కు. అను దీనికి పుట్టుట, ఉండుట, పెరుగుట మారుట్క తగ్గుట, నశించుట అను ఆజు న్వక్రావములు కలవు, రనము, రక్తము మాంసమ్ము మేధస్సు, అస్థులు, మడ్ద, శుక్ష ము అను వడు ధాతున్సలు- ఈ చెట్టు

58 భాగవత రత్నాకరము ముక్క బెరడులు, వంచమవో భూతములు,. మనస్సు; బుద్ధిః అవాంకారము అను ఎనిమిది దీని కొమ్మలు, నవ రం[ధ్రములను తొజ్జలు దీనికి కలవు, [పాణము అపానము, వ్యానము, ఉదానము, నమూానముూ నాగి, కూర్చు, కృృకల, "చేవదదత్త, ధనంజయ మను వది (పాణములు దీని అకులు, ఈ నంసారమను చెట్టూపెన జీవుడు, ఈశ్వరుడు అను రెండు వతులు కలవు, త్వమేక ఏవాస్య సతః [పసూతి - స్తక్షం సన్నిధానం త్వ మను[గహశ్చ 1 త్వన్మా యయా సంవృతచేతసస్త్వాం పళ్య్తి నానా న విపళశ్చితో యే ॥ £2 "బేవా! ఈ నంసారమను వృతమునకు మిరే ఆధారము, మోయంబచే ఇది లయించుచున్నది, మ్‌ అన్ముగహము చేతనే ఇది రథీంవబడుచున్నది. మూామాయచే కవ్చబడిన చిత్తము కలవారు ఇట్టి నత్యమును తెలిసికొను శక్తిని పోగొట్టుకొనుచున్నారు. అట్టి వారే సృష్ట, స్థితి లయముల నొనర్చు (బ్రహ్మాది "దేవతలను అనే కలుగ చమూచుచున్నారు, త్త | జ్ఞూనులై నవారు నమ న్త్నమందును -శీవలము మిమ్ములనే కాంచుచున్నారు త్వయ్యమ్చుజాకావిల స త్త వధామ్ని సమాధినా ఒ౬ఒవేశిత చేత'సై కే త్వత్సాదపోకేన మహత్క్బృకేన కుర్వన్తి గోవత్సపదం భవాబ్ధిమ్‌ ॥ 2కి కమలములవలె కోమలము లైన అన్ముగపహాపూరిత నేత్రములు: కల వభూ! వకొద్దిమందియో నమస్త వదార్థముల యొక్కయు, (పాణుల యొక్కయు ఆ(శయమగు మ్ల యొక్క_ రూనమందు వరొ ప్తూర్మ వకాగతతో తమ చిత్తమును నంలగ్న వజచుచున్నార్ను.

మజియు మో పాద కవములములను నావను అశ యించి ఈ సంసార సమ్ముదమును అఆవడుగు సీటినివలె సునాయానముగ చాటివేయు చున్నారు, ఇంతవజకు ఉద్భవించిన మవనోతు లు అందజును ఇట్టి నావ చేతనే నంసార సాగరమును దాటి వైచిరి, యేఒన్యేఒర విన్దాక్ష విముక్తమాని న - _స్త్వృయ$్థ స్తభావా దవిశుద్ధ బుద్ధయః | ఆరుహ్య కృచ్చేంణ పరం పదం తతః పత న్త్యధోఒనాదృత యుష్మదజ్‌ (ఘ్రయః ॥ లైట్ల కవులనయనా! మా పాద కములములను శరణు బాందసి వారు మీ యొడల భక్తిభావము అేనందువలన బుద్ధి శుద్ధముగ లేని వారు, తమ్ములను ముక్తులుగా తలంచుకొనినను వాస్త్వవముగ బద్ధులే యగుదురు. వారు గొవ్చ తవస్సు చేతను, సాధనల చేతను వదియో విధముగ ఉన్నత వదమును చేరినను అచటనుండి [క్రింద వడిపోవుచున్నారు, తథా న కే మాధవ తావకాః క్వచిద్‌ (భళ్య్తి మార్తాళ్ష్వయి బద్ధ సొహృదాః ॥ త్వయాఖిగుప్తా విచరనన్తి సిర్భయా వినాయకానీకపమూర్ధను (ప్రభో ॥ ః్‌5్‌ మహాత్మా! మా నిజ జను లెవరు కలకో్కోో మీ పాదముల యందు నత్యమగు (ప్రీతిని ఎవరు కలిగియున్నారో, వారు అట్టి జ్ఞానాభిమానులవ లె తమ సాధన మార్షమునుండి ఎన్నడును వడీ్‌ పోరు, [వభూ! వారు గొవ్ప గొవ్చ విఘ్న కారుల నాయకుల శిర స్పులమై తమ పాదములనుంచి నిర్భయముగ చరించుచున్నారు. మీ నిఘ్నమున్ను వారి మార్గమున ఆటంకమును కలుగజేయ జాలదు. వలయనిన వారికి రత్షకులు మాలే ఇయియున్నారు,

శృణ్వన్‌ గృణన్‌ సంస్మరయంశ్చ చిన్తయన్‌ నామాని రూపాణి చ మజ్తలావి తే (కియాను య స్త్వచ్చరణారవిన్ష యో - రావిష్టచేతా న భవాయ కల్పతే ॥1 ఓ మి యొక్క. మంగళమయములగు నామముల యొక్క, మావముల యొక్క, (శ్రవణ, కీర్తన, నరణ, ధ్యానములను చేయ చున్న వారును, మజియు మో పాదవద్శుముల యొక్క సేవయంచే తమ చిత్తమును లగ్న మొనర్భువారును తెరిగి ఈ జనన మురణరూన సనంసార చక్రమందు వడకుందురు నిశీథే తమ ఉద్బూతే జాయమానే జనార్దనే 'దేవక్యాం 'దేవరూపిణ్యాం విష్ణుః సర్వగుహాశయ। | ఆవిరాసీద్‌ యథా(పాచ్వ్యాం దిశీన్దురిన పుష్కల ॥ ల? వరీతీన్మహారాజూ ! జనన మరణ రూవ నంనార చకము నుండి విడిపించు జనార్జనుని అవతార నమయమున రాథ్రి నలు వైపుల చీకటి వ్యాపించియుండెను ఆ నమయమున నర్వుల హృదయ చుందు విరాజమానుడై యున్న భగవంతుడగు విస్ణంవు "జీవరూపిణీ క్‌ుగు "జేవకి యొక్క గర్భమునుండి - తూర్పు దిక్క-న వదునాజు కళలతో ౫హాడి చంద్రుడు ఉదయించుచున్నట్టు య [(వకటనుయ్యాను, అపుడు వసుదేవుడు వారు సాక్షాక్‌ పరమాత్మయే యని నిశ్చయించి. వారి పాదములకు (పణమిల్లే యిట్లు స్తుతించెను _ విదిశోఒసి భవాన్‌ సాక్షాత్‌ పురుషః (పకృతేః పరః। కేవలానుభవానస్దస్వరూపః సర్వబుద్ధిదృక్‌ ॥ లికి "జేవా !.మిరు (వకృతికంచి అతీతులై న సాతాత్‌ పురుఫ్లో _త్తోములని నేను కెలిసికొంటిని, విరా స్వరూవము "శీవలము. అని

చశమ”స్ఫ్టూరీధము రకర “భవము, కేవలము ఆనందము, మిరు సమస్త జీవులయొక్క- బుద్ధు లకును వశైక సాతి, య ఆత్మనో దృశ క్టిగుజేషు సన్నితి వ్యవవ్యతే స్వవ్యతిరేకతోఒబుధః | వినాను వాదం న చ తన్మ నీషితం సమ్యగ్‌ యత స్త క్రముపాదదత్‌ పుమాన్‌ ॥ 20 తాత కో అంట ఈ దృశ్య వదార్థములను తనకంశు వేజుగ భావించి వానిని సత్యమని నమ్మువాడు అజ్ఞానియే' యగును, వల యనిన, వివారించి మూడ ఈ ేజబా గృహాది వదార్థములు వాగ్విలాన మాతములే తవ్చ మజేమియు కాదని అేలుచున్నది. సీచారణద్వారా ఏ నస్తువుయొక్క_.. అ స్పిత్విము సిద్ధింపదో, వది లేనిచై యున్నదో దానిని నత్యమని నము, శ్రవాడు బుద్ధిమంతు డెట్ల గును? తదుపరి దేవకి పరమాత్మను ఇట్లు స్తుతించెను = ] రూపం యత్‌ తత్‌ (పాహూరవ్యక్రమాద్యం (బహ్మ జో్యోతిర్నిర్లుణం నిర్వికారమ్‌ సత్తామ్మాతం నిర్విశేషం నిరీహాం స త్వం సొక్షొద్‌ విష్తు రద్యాత్మ దిపః ॥ గ్ర ళల (వభూ! వేదములు మా యొక్క- వరూవమును అవ్య కృము గన్కు సర్వ కారణముగను వర్ణించినవోః వ (బవ్మా స్త్రము జ్యోతిస్వరూ వమై, గుణరహితమై వికారహీనమై యున్నదోః వది విశేవణ రహీతముగను, అనిర్వచనీయముగను, నిమ్మీయముగను, “శీవలము విశుద్ధ నత్తారూవముగను 'వెవ్చబడినదో, బుస్ట్యాదులను (వకాళింవ వేయు దేవమగు అట్టి విష్ణువే మారు 'న్యయముగ అయి యున్నారు, టు నష్టే లోకే ద్విపరార్థావసానే మహాభూశేష్వాదిభూత. గతేము।

వ్య క్రేఒవ్య కం కొాలవేగేన యాతే అణాతి ణాతో

భవానేకః శిష్యతే 'శేషసంజ్ఞః ॥1 రి]

(బహ్మాటేవుని పూశ్తాయువు నమౌా_వ్తమగునపుడు, కాలశక్షి యొక్క (వభావముచే నమ.న్న లోకములు నళించిపోవునపుడు, వంచ మవో భూతములు అపహాంకారమందును, అహాంకారము మహా_త్త_త్త్వమందును, మహా_త్త_త్త్యము (పకృతియందును లీనమై నపుడు - వకమ్శతులగు మాలే శేషించి యుందురు కనుకనే మి యొక్యా ఒక చేరు * శేషుడు” అయియున్నది.

మర్షో మృత్యువ్యాలభీతః పలాయన్‌

లోకాన్‌ సర్వాన్నిర్భయం వాధ్యగచ్చత్‌ |

త్వ త్పాదాబ్దం (పాష్య యదృచ్చయాద్య ;

అద ఆద త్‌

స్వస్థః శేతే మృత్యు రస్మా దచైతి॥ శీ

(వభూ! ఈ జీవుడు మృత్యు.గ స్తు డగుచున్నాడు.. ఇతడు మృత్యువను భయంకర నర్పమునకు భీతిల్లి నమున్త్నలోక లో కాంతే రములందు తిరుగాడుచున్నాడు కాని నిర్భయముగ నుండగల్లు స్టానమెచటను అతనికి లభించుట లేను నే డతనికి గొవ్ప సౌభాగ్యము వలన మో పాదకమలముల మయొక్క_ భరణము లభించినది, కానన ఇపు డాతడు న్వస్థ చిత్తుడై సుఖమను నిద్రను బడయుచున్నాడు, ఇతరుల మాకేమి, న్యయముగ మృత్యువే మిమ్ములను వాచి భీతిల్లి వరుగిడి పోవుచున్నది

అటు పిమ్మట వసుదేవుడు భగవంతున్ని పేరణచే తన ప్పుతుని తీపికొని

సూతికా గృహమునుండి దియటికి వెడల దిలంచెను అపు డందణును వ్మిద్రపోవు చుండిరి వసుదేవుడు ప్వ్యుతునిగై కొని బయలుదేఅగనే మూసియున్న ద్వారము అన్నియు తమంతట తామే తెఐచుకొనెను నిండు వేగముతో (ప్రవహితచుచున్న యమునా నదియు ఆసమయమున భగవానునకు మార్గ మొనంగెను వసుదేవుడు

దశను నృంంధము 6585 నందుని యింటికి వెళ్ళి తన ప్యుతుని యశోద పడకపై నుంచి నూతనముగా జన్మించిగో అమె కొమార్తెను తీసికొని కారాగృహమునకు తిరిగి వచ్చిచేరెను శికుపు యొక్క- ఏడ్పువిని ద్వారపాలురు నిద్రలేచి కంసునితో దేవకికి సంతానము కలిగెనని చెప్పిరి తక్షణమే అతడు కారాగృహమ.నకు వెళ్ళగా కన్యను చంప వలదని దేవకి ఆతనిని ఎంతయో (ప్రాథేయపడెను కాని కంసుడు నిరాకరించి ఆకన్యను ఆమె చేతులనుండి- లాగుకొని ఒక రాతిబండప్వై బలముగ కొట్టుటకు (వయత్నించెను కాని యోగమాయ యగు ఆకన్య ఆతని చేతినుండి వదలిపోయి ఆకాళమున కెగని దేవీరూపమున (ప్రత్యక్షమై “ఓయీ । నిన్ను వధించుటక్షై భగవాను డవతరించియున్నాడు * అని చెప్పి ఆంతర్జాన మయ్యెను దేవి యొక్క ఆవాక్యములను విని కంసు డాశ్చర్యపసడి9 కారాగృహమునుండి దేవకీ వసుదేవులను విడిపించి వారితో నిట్లు వలికెను. అయ్యోః నే నెంత పాపము చేసితిని మీ ప్యత్రులను చాల మందిని నేను హత్య చేసితినే నే నెంతటి పాపిని నాలో కరుణ లేక పోయెనే £ మా శోచతం మహాభాగావాత్మజాన్‌ స్వకృతమ్మ్భుజః అక్ష జభ త్రి జన్తవో న సదైకత దైవాధీనా స్తదా సతే॥ మో రిరువుకు మజోతు '్రలుః మా పృుతులకొజక్రై శోకిం: వకుడు, వారికి తవు కర్మయొక్కం ఫలమే లభించినది. (పాణు లంవజు (పార బ్ధమునకు అధీనులు, కావున వా రెల్లి పుడు కలిసి ఉండజాలరు భువి భౌమాని భూతాని యథా యా న్యపయానన్తి చ। నాయమాత్మా తధె తేషు విపర్యేతి యశ్రైవ భూః ॥ త్రిక న. యువా మట్టితో "చేయబడిన వదార్థములు నిర్జితములగుచు, ఎడ్‌ పోవుచు నుండినను, మట్టిలో ఏవిధమైన మార్పు ఉండనట్లు ఫరీరము- పుట్టుచు, వెడుచు, వికారము నొందుచు నుండినను ఆత్మవై శరీరము- యొక్క (వఫావమేమియును ఉండదు, యథానేవం విదో భేదో యత ఆత్మ విపర్యయః $ దేహయోగ వియూగొ' చ నంసృతిర్న నివర్తతే త్‌

శళికి భాగవత రత్నాకరము ఎవరీ తత్త్వము నెజుగరో వారు అనాత్మయగు ఈ_శరీ రమునే ఆత్మ యనుకొనుచున్నారు. ఇదియే వివరీతబుద్ధి, లేక అజ్ఞా నము, దీనివలననే జనన మరణములు కలుగు చున్నవి ఈఅజ్ఞానము నళింవనంత వకు నుఖ దుఃఖ రూవమగు ఈ నంసారమునుండి వీడు దల లభించదు తస్మాద్‌. భదే స్వతనయాన్‌ మయా వ్వాపాదితా నపి। మానుశోచ యతః సర్వః స్వకృతం విన్షతేఒవళః ॥ 8 (వియసోదరీ ! నేను సీ ప్మతులను (అజ్ఞాన వశమున) చంీ నను, సీవు వారికొణనకై దుఃఖంవకుము వలయనిన, [పాణులందజుకే కువశముగ తమ కర్శలమొక్క_ ఫలము అనుభవించనలసి వచ్చు చున్నది యావద్ధతోఒస్మి హా న్తాస్మీత్యాత్మానం మన్య తేఒస్వదృక్‌ / తావత్తదభిమాన్యజ్లో బాధ్యబాధక తామియాత్‌ ॥ ల్‌ తన (అఆత్న) న్యరావమును తెలియని కారణముచేత జీవుడు “నేము చంఫువాడను, "లేక నేను చంవబకుచున్నాను” అని ఎంత్‌ వజుకు తలంచుచుండునో అంతనజకు శరీరముమొక్క జన్మ; మృత్యువుల అభిమానము కలిగియుండు ఆ అజ్ఞాని బాధ్య: వాధక ఇావమును పొందుచుండును అనగా అతిడు ఇతరులకు దుఃఖమును కలుగ జేయును, న్వయముగ దుఃఖ మనుభవించును ఈ _పకారదగ చెప్పి కంసుడు వారిరుురి పొదవి. లు పట్టుకొని క్షమోవణ “వేడుకొనెను కంసుడు తన తప్పిదమునకు పళ్చా త్తావము నొందెనని యెజింగి, దేవకి ఆతడు చేసిన అపరాధములను మటజచిపోయెను వసుదేవుడు సంతసించి శంసునితో విట్లు చెప్పెను _ ఏవమేతన్మహాభాగ యథా వదసి దేహినామ్‌ | అజ్ఞాన (పభవాహంధీః స్వపరేతి"భిధ్గా యతః॥ "83

దళమ స్కంధము. ఫేరిస్లా మనన్వీ ! నీవు ఇెప్పినది సత్యము, జీవుడు అజ్ఞానమువలననే శరీరాదులను "నేను" అని అనుకొనుచున్నాడు దీనివలననే స్వవర భేదము కలుగుచున్నది, శోకహర్హ్ష భయద్వేషలోభమోహమదా న్వితాః మిథో,ఘ్నన్తం న పళ్య న్ని భావైళ్ళావం వృథగ్దృశః॥ 89 ఇట్టి భేవదృష్టి కలుగగా. జనులు శోకము, పార్షము-. భయము, ద్వేషము, లోభము, మోహము, మదము - మున్న గునవి బొంది (గుడ్డివారగుచున్నారు, వుజియు సర్వులయొక్క-_ (వేరకుడగు భగవంతుజే నమస్తమును ఆచరించుచున్నారనియు: ఒక వస్తువుచే మజియొక వస్తువును నళింవజేయుచున్నారనియు. వా రెజుగకున్నారు, పిదప కంసుడు ఇదివజకు' యోగమాయ చెప్పిన విషయములను తన మంత్రులకు తెలియజేయగా వా రతనితో నిట్లు చెప్పిరి _ యథాఒ౬ మయోజఒక్లే సముపేడితో నృఖి- ర్న శక్యతే రూఢపదళ్ళి కిత్చితుమ్‌ యథేస్ట్రియ్మగ్రామ ఉ పేకిత స్తథా రిపుర్మహాన్‌ బడ్డబలో న చాల్యతే ॥ 40 మనుజుని శరీరమునకు రోగము వచ్చినచో, డానికి చికిత్స చేయక దానిని ఉవేత్సీంచిన యొడల అది ముదిరిపోయి అసాధ్యమగును అశ్లుం ఇంద్రియములను ఉచపేటజించినన్లో - వానిని అరికట్టుటకు అనంభవము కాగలదు. ఆ (వక్రారనముగనే శత్రువును మొదట ఉపేవీంచినచో అతడు _స్థిరవడినచో ఆ వీదప” అతనిని ఓడించుట కష్టతరము, / మూలంహి విష్ణుర్దేవానాం యత్ర ధర్మః సనాతనః | తస్య చ (బహ్మ గోవిప్రాస్తపో యజ్ఞాః సదకిజాః॥ 41

అ అం తా "బేవతలమొక్క_ మూలము విష్ణువు, ధర్మ మెచట ఉండునో అచట వారుందురు సనాతన ధర్జుముయొక్క-_ మూలములు - "వేద ములు, గోవులు, (బన్మానిష్టంలు, తవస్వులు, దటీణ ఇవ్యబడు యజ్ఞములు - అయియున్నవి విపా గావళ్చ వేదాశ్చ తపః సత్యం దమః శమః (శద్ధా దయా తితిషై చ (కతవళ్చ హర్తేస్తనూః ॥ 4 (బ్రవ్మానిష్టులు, గోవులు, వేదములు, తవస్సు, సత్యము, ఇం[దియ నిగహాము, మనోన్నిగవాము, (శద్ధ దయ. ఓర్చు యజ్ఞము - అనునవి విష్ణంవుయొక్క- శరీరమై యున్నవి, కావున వీనిని నాశమొనర్చినచో, విష్ణువు యొక్క నాళము నంభవింవగలదు, అని మంతులు సలహా చెప్పగా కంసు డందుల కంగీకరించి సజ్జనులు మొదలైన వారిని హింసించ వలసినదిగా ఆదేశమొసంగెను. తే వై రజః (సకృతయస్తమసా మూఢచేతసః | సతాం విద్వేషమాచేరురారా దాగత మృత్యవః ॥ థీ తమోగుణ నంబంధమైనది. తమోగుణమునలన చారి చిత్తము ఉచిత, అనుచితములం "గహార్చిన వివేకము లేనిదయ్యెను. వారి శిరస్సువై మృత్యువు 'తాండవించుచున్నది, ఈ కారణము చేత నే వారు నజ్జనులపై బ్వేషమము శలిగియుండిరి. ఆయుః శ్రియం యళో ధర్మం లోకానాశిష ఏవచ! హూ న్తి (శేయాంసి సర్వాణి పుంసో మహదతి[క్రమః ॥ శ్జీకీ రాజూ! ఎవరు గొవ్ప గొవ్చ సాధునజ్జ్ఞనులను అనాదరించు దురో వారియొక్క ఆదువ్ముర శ్ర వారి ఆయుస్సును, నంవదన్తుః కీ_రిని ధర్మమును, ఇపొలోక వరలోకములను విమయభోగములను నను_స్త _శేయస్సాధనములను నశింవ జేయును,

వశము 'నృంంధము 581 ఇక నందునకు ప్యుతుడు జవింపగనే అతడు పరమానంద భరితుడై సెక్కు చాన ధర్మములను చేసెను కాలేన స్నానళౌచాభ్యాం సంస్కారై స్తవవేజ్యయా | శుధ్యన్తి దానైః సన్తుష్ట్యా (దవ్యాణ్యాత్మాఒఒత్మ విద్యయాః 5 రాజూ! నంస్కారములచేతనే శుద్ధి కలుగును, ఎట్లనిను కాలమువే జలాదులు, స్నానముచే భరీరాదులు, [(వమోళనముచే వస్తాదులు, నంస్కారములచే గర్భాదులు, తవస్సుచే ఇంది యాదులు, యజ్ఞృమ. చే జనులచి_త్తము, దానముచే ధనధాన్యాదుల్పు శృట్తిచే మనస్సు శుద్ధ వదుచున్నవి. కొద్దిరోజులు తరువాత నందుడు వార్షికపన్ను కంసునకు చెల్లి ంచు నిమిత్తము మధుర వెళ్ళగా అచట వసుదేవు డాతనిని కలసికొని యిట్లు చెప్పెను= మిమ్ములను కలసికొనుబకు చాల ఆనందముగా నున్నది, ్రియమ్మికులు బంధువులు కలసికొనుట చాల దుర్లభము వైక్యభ [పప్రియసంవాసః సుహృదాం చ్నితకర్మణామ్‌ | ఓ'ఘేన వ్యూహ్యమానానాం ప్రవానాం (సోతసో యథా ॥ 46 నదియొక్క మహా (వవాహమందు కొట్టుకొనిపోవు పుల్లలు ఓకేచోట కలసి ఎట్టుండవో, అశ్లు కుటుంబస్థులు, బంధువులు (వయ “'మొనర్భువార్రైనను నదా ఒకేచోట కలసి ఉండుట నంభవించదు, వలయనిన అందతియొక్క- కర నే! "వేలు వేజుగ నుండును, పుంసన్రివర్లో విహితః నుహృదో హ్యానుభావితః | న శేషు క్షిశ్యమానేషు [తివర్లోఒర్థాయ కల్పతే ॥. న! -వేనిచే తనకును తమ స్వజనులకును కఉతరులకును సుఖము శలు గునో, అట్టి ధర శై అర్థం శామములే శాస్ర) విహితముై నవి, వేనిచే

గతి భాగవత్స రత్మాకరమ్లా తనకు మాత్రము నుఖము కలుగునో, తను న్వజనులకు , ఇతరులకు: దుఃఖము కలుగునో అట్టి ధర్మార్ధ "కామములు హీతకరములు కావు వసుదేవుని ఆ మాటలు విని నందు డిట్లు చెప్పెను నూనం హ్యదృష్ట నిషోఒయమదృష్ట వరమో జనః | ల్లో జ కం ల యం. స స ముహ్యూతి ॥ ఆదృష్టమాత్మన స్తత్త్వం యో వేదన స ముహ్య సోదరా ! _పాణుల సుఖ దుఃఖములు వారి కర్మవై ననే ఆధార పడియున్నవి, వారివారి కర్మ్శుయే (పాణికి వక్షైక ఆశయము జీవిలీ మందలి సుఖ దుఃఖములకు కారణము వారివారి కర్మయే అని ఎన 'డెటుంగనో అతడు ఆయా కర ్రై ఫలములు నంభవించినపుడూ వోహితుడు కాకుండును, బాలకృష్ణుని లీలలు ౬2 రాజా: పూతన యను ఒక మహా (కూరదుగు రాక్షసి కలదు. దానిసని చంటిపిల్లలను చంపుటయే కంసుని ఆజ్ఞను పొంది అది చిన్నపిల్లలను చంపుటక్షై అన్ని చోట్ల తిరుగుచుండెను న యత్ర (శవణాదీని రతోఘ్నాని స్వకర్మను । కుర్వన్సి సాత్వతాం భ ర్తుర్యాతుధాన్యశ్చ త్యత హీ॥ శ$ీ ఎచట జనులు తమ (వతి దిన "కార్యములందు రాతుసులా భయమును దూరముగ పారదోలునట్టి భ_కృవత్సలుడైన భగ వంతొని నామముల మయొక్క-, గుణముల యొక్క-, లీలల యొక్క (శ్రవణము, కీ రనము, స్మరణము కావింవరో అట్టి చోటనే ఇట్టీ రాతసులయొక్క బలము చెల్లుచున్నది. ఒకనాడు ఆ రాతుసి నందుని గనోకులమునకు వెళ్ళి తన వమాయవే ఒక సుందర యువతి రూవమును ధరించి, నందుని ఇంటిలో

చమ స్కంధము " 088 విబుధ్య.తాం బాలక మారిక్నాగపహూం. చరా చరాత్మాఒ౬స నిమీలికేకణః ! అన నమారోపయదజ్క_ -మదన్తకుం : యథోరగం సుప్తమబుద్ధి రజ్జుధీః 11 గ్‌0 వడకై వరుండియున్నట్టియు, చరాచర (వాణులకు ఆక మొ యున్నట్టియు. (శ్రీకృష్ణుడు ఈమె పిల్లలను చంపునట్టి పూతన రాతసి అని కెలిసికొని తన న్మేతములను మూసికొనెను. ని(దించు. చున్న సర్పమును (తా డనుకొని (భమవశ మున లేవనెత్తునట్లు కాల- రూపుడగు (శ్రీకృష్ణుని పూతన తన ఒడిలోనికి తీసికొ నెను పూతన తన _స్తసములకు భయంకరమైన విషమును ప్తూపికొనిధ్గుండెను.. ఆమె శ్రీ కృష్ణునకు పాలు (_తాపుచుండ, (శ్రీ కృష్ణుడు ఆమె (ప్రాణములనో హరించి. వేసెను పూతన శరీరముపై శ్రీకృష్ణుడు నిక్భయముగ ఆటలాడుచుండుట చూచి యళోద, రోహాణి తదితర గోపికొన్రీలు ఆవుతోకను ఆడించుట మొదలైన ఉపాయ ముల ద్వారా వారి అవయవములను అన్నివివముల రక్షించి యిట్లు పలికిరి. అవ్యాదజో౬ఒ. జ్‌(ఘ మణిమాం స్తవ జాన్వథోరూ యజ్ఞోఒచ్యుతః కటితటఐ జరరం హయాస్యః | హృత్‌ కేళవస్త్వ్వదుర ఈశ ఇనస్తు కళ్దాం విష్ణు రృుజం ముఖమురుుకమ ఈళ్వరః కమ్‌ ॥ గ్‌ లు జన శ్రరహితుడగు భగవంతుడు మి పౌదములను రథీం్లదు గాక! అళ్లు మణిమంతుడు మా మో కాళ్ళను, యజ్ఞ పురుషుడు తొడలను, అచ్యుతుడు నడుమును, హాయగ్రీవుడు పొట్టన్ను ళవుడు హృదయమును, ఈశుడు వతఃస్థలమును, సూర్యుడు కంఠమును, విష్ణువు బాహువులను, ఉరు.క ముడు ముఖమును, ఈశ్వరుడు శిరస్సును రథీంచుగాక ! 3-38

చ్యక్య్య[గతః సహగదోహరిరన్తు వళ్చాత్‌ త్వ త్పార్వ యోర్హనురసీ మధుహాజనళ్చ | కోణేషు శజ్ఞ ఉరుగాయ ఉపర్యుపేన్ష్ర- స్తార్యః &తౌ హలధరః పురుషః సమన్హాత్‌ ॥ ర్‌ చకధరుడగు భగవానుడు మిమ్ము రశ్మీంచుట కొజక్లై మా యుందు ఉండుగాక! అశ్లు గదాధరుడగు (శ్రీవారి మో వెనుకవక్క- (శ్రమముగ ధనుస్సు, ఖడ్లము ధరించు మధుసూదనుడు, అజనుడు ఇరువై పుల్క, శంఖమును ధరించిన ఉరుగాయుడు నలుమూూలలందును, "ఉేం్యదుడునై నను, వాలధరుడు భూమిమిోదను, వరమపురుషుడు అన్ని వైపులను మిమ్ము రతఖ్మీంచుగాక ! ఇస్టియాణీ హృషీకేశః [ప్రాణాన్‌ నారాయజణోఒవతు , 'శ్వేతద్వీప పళిళ్చిత్తం మనో యోగేళ్వరోఒనతు॥ $్‌కీ స్ఫృషీ. కేశుడు ఇంద్రియములను, నారాయణుడు (పాణము అను రథ్నీంచుగాక ! శ్వేతద్వి పాధివతి చిత్తమును, యోగోేశ్వరుదు యనస్సును రిత్నీంచుగాక |! పృష్ని గర్భస్తు తే బుద్దిమాత్మానం భగవాన్‌ పరః । క్రీడ న్తం పాతు గోవిన్షః శయానం పాతు మాధవః॥ 5 వృళ్నిగర్భుడు, మి బుద్ధిని భగవంతుడగు వరమాత్మ మెమ్ము రథ్నీంచుగాక ! ఆడుకొనునపుడు గోవిందుడున్ను, ని(దించు ఇపుడు మాధవుడున్ను మిమ్ము న్‌ రథ్నించుగాక ! (నజ న్హమవ్యాద్‌ వైకుజ్ధ ఆసీనం త్వాంశ్రియః పతిః | - భుష్దానం యజ్ఞభుక్‌ పాతు సర్వ్యగ్రహభయజ్కరః॥ 85 నడచుచున్న పుడు _వైకుంరుడు, కూర్చొనునపుడు (శ్రీవలి ఇుంమ్న్గు రటీంచుగాక 1! భుజించునపుడు (గ్రహాములన్నిటిని ఛీతిల్ల ెకేయు యజ్ఞ భో_క్తయగు భగవానుడు మిమ్ము రవీంచుగాక |!

దళమ న్కంంధము "కర్‌ డాకిన్యో యాతుధాన్యశ్చ కూష్మాజ్ణా యేఒర్భక(గ్రహాః | భూత్యపేత పిశాచాశ్చ యక్షరతో వినాయకాః ॥ 68 కోటరా రేవతీ జ్యేష్టా పూతనా మాతృకాదయః ఉన్మాదాయే హ్యూపస్మారా దేహాప్రాణేన్దియ్యదుహః 1 567 స్వప్నదృష్టా మహోత్సాతా వృద్ధబాల్యగహాళ్ళ యే సర్వే నశ్యన్తు తే విష్టోర్నామ్యగహణ ీరవః ॥ 58 డాకినీ, రాతనీ, కూహష్మ్లూండాది బాల్యగవాములు, భూత, శత, విశాచు యక్క, రాతన వినాయక, కోటరా, ₹ేవతీ, జ్యేష్టా, పూతనా, మాతృకాదులు, శరీరమును, (పాణమును, ఇం దియములను నశింవచేయు ఉన్నావ, అవస్మారాది రోగములు, న్యవ్నమందు అగవడు గొవ్ప ఉత్పాతములు, వృద్ధ్య(గవా బాల శవోదులు - అను ఈ అరిష్టములన్నియు భగవంతుడగు విష్ణువు యొక్క_ నామోచ్చారణము చేయుటచే భయవడి నశించుగాక్‌ | పూతనా లోకబాలఘ్నీ రాతసీ రుధిరాశనా। జిఘాంసయాపి హరయీ స్తనం దత్తా నైజఒపసద్గతిమ్‌ 41 59 పూతన ఒక రాతసి. జనుల పిల్లలను చంపుట, వారిరక్త మును _తాగుట - ఇవియ్‌ అమె వనులు, భగవంతునికూడ చంపు టక్సై అమె వారికి పాలిచ్చెను, అయినను అమెకు నజ్జనులకు లభించు వరమగతి లభించిను, కిం పునః (శ్రద్ధయా భక్త్యా కృష్ణాయ వరమాత్మనే | యచ్చన్‌ [ప్రియతమం కింను రక్తా స్తన్మాతరోయథా॥ 60 అట్టి స్థితిలో ఎవరు పర(బ్రహ్మ్హయు, పరమాత్మయునగు, భగవంతుడైన (శ్రీకృష్ణుని (శచాభక్తులతో తల్లివలె అనురాగ

ఇత్చర6 భాగవకథ రత్నాకరము ముత్తో త్తన (ఓియ వస్తువును, వారికి [పియమైన వన్తేవునో నమ ఇర్చించుదుర్తో, అట్టివారి విమయమై వేజుగ చెన్పవలబ్రున్నా! తాసామవిరతం కృష్ణే కుర్వతీనాం నుకేక్షణమ్‌ న పునః కల్పతే రాజన్‌ సంసారోఒజ్ఞాన సమృవః ॥ 61 రాజూ! ఆ గోవులు ఆ గోపికలు - ఎవరు. నిరంతరము (శ్రీకృష్ణుని తమ ప్యుతునిగ చూచుచున్నారో, వారు జన్మమృల్యు రూవ నంసార చ(క్రమం 'చెన్నటికిని వడజూలరు వీలయనిన, ఈ నంసారమునకు అజ్ఞూన మే కారణమైయున్నది [జ యా ఒకపుడు శికువగు. శ్రీకృష్ణుడు ఒక ళకటము (బండి) [క్రింద నిద్రింయ చుండెను వారి కోమల పాదములు తగులటతో ఆ బండి తల్ల కిందులయ్యెను దానియందున్న ప్యాతలు పగిలిపోయెను ఐబలవంతులగు గోపాలురు వచ్చి ఆబంగిని సరిగా పెట్టిరి పెద్దలగు విప్రలు వచ్చి అక్షతలు, దర్భలు, జలము _ వీనితో భగనం తుని పూజించిరి యేఒసూయానృత దమే ర్య్యాహింసామాన వివర్షితాః | న తేషాం సత్యశీలా నామాశిషో విఫలాః కృతాః ॥ (02 ఇతరుల గుణములందు దోషమును వెతకనివారు, అబద్ధ మాడనివారు, దంభము, అసూయ, హింనలేని వారును, అభిమాన రహితులును అగు నత్యశీలు రై న వెద్దలయొక్క- ఆశీర్వాద మెపు డును నిమవృలము కానేరదు ఒకనాడు యళోద (శ్రీకృష్ణుని ఒడిలో కూర్చుండబెట్టుకొని లాలించుచుండగా అకస్మాత్తుగ (శ్రీకృష్ణుడు పెద్దబండవలె బరువుగ తోచెను వెంటనే ఆమె ఆబరువును మోయలేక బాలుని భూమిపై కూర్చుండబె్సైను ఈ సంఘటనచే. ఆమెకు సర మాశ్చర్యము కలిగెను తృణావర్తుడను ఒక దైత్యుడు కలడు అతడు కంసుని అంతరంగ 'సేవకుడు, కంసుని _పేరణచే అతడు ఒకనాడు సుడిగాలి రూపమున గోకులమందు ప్రవేశించి ్రుకుష్తుని ఆకాశనులోనికి ఎగురగొట్టుకొని పోయెను క్తాని ఆకాశమున అఆకడు

వళమ' స్యా౦ధము త వొరి-బరువును మోయలేక దూరముపోలేక ఉండెన్ను అప్పుడు (శ్రీకృష్ణుడాతని కంరమును పట్టి వత్తగా ఆ అసురుడు మరణించి ఆకాశమునుండి 'కిందవడెనుం. ఆ దృశ్యమును చూచి రాక్షసుడు మరణించుటయు, _ శికువు.కేమముగ నుండుబయా గమనించి యళొద, నందుడు మొదలగు వారందబును ఆనందసంభరితులై ఇట్లు చెప్ప దొడంగిరి. | అహో బతాత్యద్భుత మేష రక్షసా వాలో సివృత్తిం గమితోఒభ్యగాత్‌ పునః | హిం్యసః స్వపాపేన విపొంసితః ఖలః సాధుః సమక్వేన భయాద్‌ విముచ్యతే ॥ 6కి ఆహో! ఇది చాల ఆశ్చర్యకరమైన నంఘటన, ఈ బాలుడు "రాతసునిచే మృత్యుముఖమున ఉంచబడినవ్పటికిని, శేమముగ తిరిగి వచ్చినాడు ! హింసాన్వభావుడగు ఆ-దుష్టుని అతన్‌ "'పొవమే (మ్రింగి వేసినది, నిజమే, సాధుమహవోత్ళులు తమ నమత్వముచేత నే నమన భయములనుండి వీము_క్తులదుగురు, కిం నస్త పశ్చీర్షమధోతజార్ననం అజాత పూర్తేష్ట దత్తముత భూతసౌహృదమ్‌ యత్సంపరేతః పునరేవ బాలకో దిష్ట్యా స్వబన్థూన్‌ (పణయన్నుపస్థితః ॥ 64 మేము ఎట్టి తవస్సుః భగవత్పూజ్క, పూలర్తకర్ణు. (వావి (తవ్వించుట మొదలైన ధర్మ కార్యములు), యజ్ఞమ్వు దానము, చరోవకారము గావించితిమో,' దాని ఫలముచే'మా ఈ వసివాడు మృత్యుముఖమున వడియు, తేమ న్వజనులను, బంధువులను సుఖ "పెట్టుట కొజకై. తిరిగి రొగర్హాను ! ఇది అవళ్యము 'గొవ్చ సౌభాగ్య కరమైన విషయము, ల

ఆభ. అలా అంటా, ఒకనాడు యశోద శ్రీ కృష్ణుని తఈన ఒడిలో పరుండబెట్టుకొవి, పాలిచ్చి మం.ద్దాడుచుండగా థీ కృష్ణుడు ఆవలించెను, ఖం రోదసీ జ్యోతిరనీక మాళాః సూర్యేన్హు వహ్నిశ్వసనామ్బు ధీంశ్చ । ద్వీపాన్‌ నగాంస్త ద్దహిత్యూ ర్వనాని భూతాని యాని ఫ్టీర జజ్జమాని ॥॥ [0 అపుడు యశోద చారి నోటిలో ఆకాశము, అంతరితము? జ్యోతిర్హండలము, దిక్కులు సూర్యుడు, చందుడ్డు అగ్నిః వాయువు, సముద్రములు, ద్వీవములు, నదులు, వనములు నమస్త చరాచర (పాణులు ఉండుటను గాంచి ఆశ్చర్య చకితుళా లయ్యను, వీమ్ముట యదువంశీయుల పురోహితుడగు గన్తాచార్యుడు రోహిణి కుమారునకు బలరాముడనియు, నందుని కునూరునకు కృష్ణుడనియు నామకరణము చేసెను, మొదట వసుబేవుని ఇంటిలో జన్మించుటవలన కృష్ణుడు వాసు బేవుడని కూడ వీలువబడుచుండెను, ఒకనాడు బలరాముడు మున్నగు గోవమాలురు (శ్రీకృష్ణునితో నహో ఆటలాడుకొనుచుండిరి, ఆ గోవబాలురు యశోదయొద్దకు వెళ్ళీ (శ్రీకృష్ణుడు మట్టి తినెనని చెప్పిరి అపుడు యశోద (శ్రీకృష్ణుని మందలించి నోరు 'తెజువుమని చెవ్పగా వార్ల తెజుచి చూవీరి ఆ నోటియందు చరాచర జగత్తంతయు ఉండుటను గాంచి యశోద ఆశ్చర్యవడి భగవానుని యిట్లు స్తుతించెను. ఆథో యథావన్న వితర్క గోచరం చేతో మనః కర్మ వచోభి రళ్డుసొ 1 యద్యాశయం యేన యతః (సతీయకే నుదుర్విభావ్యం _ప్రణకాన్మి తత్పదమ్‌ ॥ (8

దళము స్కంధము " 5939 ఎవరు చిత్తము, మనస్సు, కర్ణ, వాక్కు-ల ద్వారా నుల భముగా ఎజుగబడజాలరో, ఈ విశ్వమంతయు ఎవరిని అశ యించు కొని యున్నదో, ఎవరు దీనికి (ేరకులై. యున్నారో, ఎవరిన త్త చేతనే ఈ జగత్తు తోచుచున్నదో, ఎవరి న్వరూవము సర్వథా అచింత్యమై యున్నదో-అట్టి (వభువునకు నేను నమన్మ-రించూు చున్నాను, అహం మమాపొ పతిరేష మే నుతో (వజేశ్వరస్యాఖిల విత్తపా సతీ గోవ్యశ్చ గోపాః సహగోధనాశ్చ మే యన్మాయ యేళ్ధం కుమతిః సమే గతిః ॥ 07 “వేను నాది, నాభర్త, నాకుమారుడు, నేను వజరాజు యొక్క సమన్న సంవదలకు (వభురాలను, ఆ (వభువుయొక్కం ధర్థు వర్నిని ఈ నోపిశ్రా (క్ర్రీలు, గోపాలురు, గో ధనము నా అధీనమైః యున్న ని ఎవరి మాయవే నన్ను ఆవరించినవో ్నవ్‌”__.అను నిట్టి కుబుద్ధి న్న్న అట్టి భగవంతుజే నాకు వక్తైక అఆశయమై యున్నారు వారినే నేను శరణు బొందుచున్నాను. (త్రయ్యా చోపనిషద్భిశ్చ సాంఖ్యయోగైైశ్చ సాత్వతైః ఉపగీయమాన మాహాత్మ్యం హరిం సామన్యతాత్మజమ్‌ ॥ 68 వరీమీదాజూ! సమస్త వేదములు, ఉవనివత్తులు, సాంఖ్యము, యోగము, భక్రజనులు ఎవరి మూహోత్య మును గూర్చిన గ్‌తము లను గాన మొనర్చుచున్నారో: అట్టి భగవానుని యశోద తన పుతు నిగా ఛావించుచున్నది. రానోవాచ ___ నన్దః కిమకరోద్‌ (బ్రహ్మన్‌ (శ్రేయ ఏవం మహోదయమ్‌ యళోదా చ మహాభాగా పపౌ యస్యాః స్తనం హరిః ॥ 68

(4 భాగవత భరళ్యాకగరము పరీక్షీళ్తు అడిగెను __

మహాత్మా! వ కారణముచే భగవానుడు యళోదకు, 'ప్యుతుడై”స్వయముగ తన నోటితో ఆమెయొక[ _స్పృన్యమును పానము చేసెను? నందుడు అంతటి గొవ్ప మంగళమయ మనీ సాధన పది కావించెను? వరమ భాగ్యవతియగు యశోదయ ఎట్టి త్‌ వస్సు నాచరించెను ? శశ్రీ శుకుడు చెప్పెను __

శీ రాజూ! నందుడు పూర్వజన్మృమందు ఒక "కేస్టుడగు వసువు అతని చేరు (దోణుడు.. అతిని భార్య జేరు ధర . వారు 1బహ్మ దేవుని ఇట్లు 'వేడుకొనిరి,

జాతయోర్నా మహాదేవే భువి విశ్వేశ్వరే హరౌ। భ్తిః స్యాత్‌ పరమా లోకే యయాజ్లో దుర్లతిం తరేత్‌ ॥ 14

మహాత్మా! మేము భూమికై జన్మించినపుడు * బేని ద్వారొ ఈ (వవంచమున_ జనులు అనాయానముగ_ దుర్గతులను దాటి "వేయగల్లుదురో అట్టి అనన్యమైన భక్తి జగదీశ్వరుడై న భగవంతు డగు (శ్రీకృష్ణుని యందు మాకు కలుగుగాక !”

(బిహ్మ దేవుడు-"అశ్సే యగుగాక అని చెప్పెను ఆ (తో ణుడే (వజదేశ మున నందుడుగను ఆ ధరయే యళోదగను జన్మించిరి

ఒకనాడు యశోద పెరుగు చిలుకుచుండెను పాలు (తాగుటకొణక్రై.. దొలి కృష్ణు డచటికి రాగా యశోద. వారిని తన ఒడిరా కూర్చుండబెట్టి పాలు శ్రాప్పు చుండగా పొయ్యిమీద పెట్టబడియున్న పాలు పొంగుటచే ఆమె (శ కృష్ణుని అచటి కూర్చుండబెట్టి అకస్మాత్తుగ లేచిపోయెను శ కృష్ణునకు ఆకలి తీరలేదు "అందుచే కృద్ధుడె కజ్టతో పెరుగుకుండను (బద్దలకొట్టి పారిపోయి. ఒక రోలుపై నెక్కి. వెన్న తినుచు కోతులకు కొంత వేయుచునుండెను

“తామా_త్తయపష్టిం (పసమీక్య సత్వర -_

స్రతోఒవరుహ్యా' పస సారథఖీతవళ్‌.!

చకమ సృృంధము - 6) .గోప్యన్వ ధావన్న యమావ యోగినాలు తమం (పవేస్టుం తవసేరితం మీన! ౪” | తల్లి కజ్దు తీసికొని వచ్చుచుండుటను చూచి (శ్రీకృష్ణుడు వెటనే రోటివైనుండి [కిందికి దూకి వర్తుగాత్తసాగను గొవ్చగొవ్చ యోగులు తవస్సు ద్వారా తమ' మనస్సును మవో స్తూత్య్ణము గను, శుద్ధముగను ఒనర్చియు, పవరిని సోందుట మాట "అటుంచి ఎవరియందు (వవేశ ఇట్ట జాలకున్నారో, అట్టి భగవంతుస్‌ వెను వెంట వారిని వట్టుకొనుటకై యశోద వరుగ త్తెను, యశోద శ్రీ కృష్ణుని చేయిపట్టుకొని గద్దించి (త్రాటితో వారిని రోలుకు కట్టి 'వేయదలంచెను న చాన్తర్న బహిర్యన్య న పూర్వం నాపి చావరమ్‌! పూర్వాపరం బహిళ్చా న్తర్జగతో యోజ గచ్చయః॥ - "ల్లి తం మత్వాఒఒత్మజ మవ్యక్తం మ ర్యలిజ్లవ ధోక్షజమ్‌ | గోపి కోలూఖలే దామ్నా బబన్ట (పాకృతం యథా ॥ 0 ఎవరియందు చాహ్యాము గానీ, అభ్యంతరము గాని "లేవో, ఆది కాని, అంతము కాని లేవో, ఎవరు నృష్టికి పూర్వమున్ను; (వళయానంతరను.ను కలరో, ఎవరు ఈ (వవంచముయొక్క- లోవల, బయటకూడ కలరో, ఎనరు ఈ జగ దూవమున న్యయముగ “వెలుగు చున్నారో ఇంతియే కాదు ఎవరు నమన్న ఇంద్రియముల కంకును వరులై విలసిల్లు చున్నారో, అన్య కలై. యున్నారో, అట్టి భగ వంతుని - మనుష్యరూవమ ను ధథరించుటవలన - ప్యుతుడుగ భావించి యశోద (ఆాటితో రోలునకు - సామాన్య కాలునివలె 'బంధించుచున్నది కాని త్రాడు రెండంగుళములు పొడవు త్రగ్గెను అపు డామె చేతొక (శ్రాడు తెచ్చి దానికి ముడివేసి కట్టటోగా ఆదియు రెండంగుళములు తగ్గెను “ఈ(ప్రకారము

602 భాగవత రత్నాళరము ఇంటియందున్న (శ్రాళ్ళన్నిటిని తెచ్చి ముడివేనినను ఇంకను పొడపు తగ్గటనే యళోద (శ్రీ కృష్ణుని ఐంధింసలేకపోయెను తుట్టకుదకు (శీ కృష్ణుడు తల్లి అలసి పోయి యుండుటను చూచి దయదాల్చి తానే స్వయముగ తల్లి బంధనమునకు లోనయ్యెను ఏవం సందర్శితా హ్యాజ్ల హరిణా భృత్యవళ్యతా | ఇద కి జ్‌ శీ స్వవశేనాపి కృ స్టేన య'స్యేదం సేళ్వరం వశే! రాజా! భగవంతుడగు. (శ్రీకృష్ణుడు వరమ స్వతంత్రుడు (దవా చేవుడు: ఇంద్రుడు మొదలగువారితో గూడిన ఈ జగ _త్తంతయు వారి వశమందు కలదు, అయినను ఈ (వకారముగ తల్లి చే బంధింవబడి - “నేను నా భక్తుల వశమందున్నాను” - అను విషయమును లోకమునకు న్పష్టముగ చూ వెను నేమం విరిఖ్బో న భవో న థశ్రీరప్యబ్గ సం్యశ్రయా (వసాదం లేభిరే గోపి యత్తత్‌ (ప్రావ విముక్తిదాత్‌ ॥ 5 గోపికా ్ర్రీ యగు యశోద ము_క్రిదాతయగు ముకుందుని వలన అనిర్వచనీయమగు వ కృపావసాదమును పొందెనో, ఆ (వసాదమును పుతుడైనను బహ్మాబేవుడుకాని, ఆత్మ అయి యున్నను శంకరుడు కాని, వతుఃస్థలము వై అన్భాంగి అయియున్న లవీ,గకాని వొందజూలక వోయికి నాయం నుఖాపో భగవాన్‌ దేహినాం గోపికా నుతః | జ్ఞానినాం చాత్మభూతానాం యథా భ క్తి మఠామిహ ॥ "| గోవి తానందనుడగు భగవ-తుడు అనన్య భక్తుల కెంత సులభుడోో -బీహాభిమానులగు కర్మకాండులకు, _ తవస్వులకు, న్వన్వరూవభూతులగు జ్ఞానులకుకూడ అంత సులభుడు కాడు, రాజా । పూర్వము కుబేరుని ప్వుతులై న నలకూబర, మణ్‌(గ్రివులను వారిరు వురును కల్లు త్రాగి మదోన్మ త్తులై మందాకినీ తీరమునగల ఉసవనమందు. స్త్రీలతో ౫

దశమ న్కృ=ఎంధము జలా కూడ విహరించుచు జల్మకీడ లాచరించుచుండిరి. ఆపవమయమ.న నారదు డచటికి' రాగా నస్త్రహీనలగు ఆప్పరనలు వెంటనే నస్త్రములను ధరించిరి కాని, ఆ యకు- లిరువురును వస్త్రములను ధరింపలేదు ఐశ్వర్యమదముచే అంధుల్లై యున్న వారిమి- చూచి నారదు డిట్లు చెప్పెను ___ నారద ఉవాచ -_ న హ్యన్నో జుషతో జోష్యాన్‌ బుద్ధిభంళో రజోగుణః | (శ్రీ మదాదాఖి జాత్యాదిర్య్యత స్త్రీ ద్యూతమాసవః॥ 7 నారదుడు చెప్పెను ___ ఎవరు తిముకు (ప్రియమైన విమయములను ేవించుదురో, వారి బుద్ధిని అన్నిటికంశు ఎక్కువగ నష్టవజచునది ఐశ్వర్యమదము- ధనసంవ_త్తియొక్క_ కై పు, హింసాది రజోగుణకర్థులు, కులీనత్వా దుల అభిమానమున్ను చానికంశు ఎక్కువగా బుద్ధిని నళింవచేయదో.. వలయనిన, ఐశ్వర్యమదము "వెనువెంట శ్రీ లాంవట్యము, జూదము, సురాపానము కూడ ఉండును, హన్య నే సశవో యత్ర నిర్హయై రజికాత్మథిః | మన్యమానై రిమం చేహ మజరామృత్యు నళ్వరమ్‌ ॥ 8 క్‌నా ఐశ్వర్యమదము చే (గుడ్డివామై: తమ ఇంద్రియములను అదు పులో నుంచుకొనని [కూరులు తమ నాళశవంతవుగు శరీరమునూ శాశ్వతమని తలంచుదురు మజియు తమవలెనే శరీరము కలిగి యున్న వశువులను చంపుదురు, చేవసంజితమవ్య న్లే కృమి విడ్‌భన్మ సంక్ఞితమ్‌ | ్ఞ క వేద నిరయో యతః ॥ 89 భూత(ధ్రుక్‌ తత్క్బృతే స్వార్థం కిం వేద నిర వ శరీరమును భూటబేవుడుః నర బేవుడు - మున్నగు ఉర్షతో వీలుచుచుందురో, అట్టి శరీరమునకు చివజికి వీగతి వట్టును 1 దానికి పురుగులు వట్టును, వమయులు దానిని తిని. మలముగ ఇచేసివేయును? లు

లక్రర్రళ్ట: భాగవత. రత్నాకరము. "లేక గాలి, "బూడిద కువ్చగా మారిపోవును అట్టి శరరముకొజకై: వునుజుడు 'పాణులకు [(దోహము చేయుచున్నాడు చానివలన అతని శీమి (వయోజనము? అట్లు చేయుటవలన అతనికి నరకప్తాఫ్త్రియే కలుగుచున్నది దేహః కిమన్నదాతుః స్వం నిషేక్తు్మూతు రేవ చ మాతుః పితుర్వా బలినః (కేతురగ్నేః కునోఒపి వా॥ 0 ఈ శరీరము ఎవరిసాత్తు ? అన్నము పెట్టి పోవీంచువానిడా! లేక పుట్టించిన తం్య్రిదా? లేక తొప్టుదిమాకములు గర్భమందో ధరించిన తల్లిచా? లేక తల్లి నికూక పుట్టించిన 'తాతచా? బల పూర్వకముగా దీనిచే వనిచేయించు బలన-తునిడా 2? లేక ఖరీదిచ్చి కొనువానిదా ? చితివై 'కాల్చివేయు అగ్ని దా? చీల్చుకొని తిని వేయు నట్టి కుక్కలు, నక్కలదా? చెమాడు! ఏవం సాధారణం దేహమన్య క్త (ప్రభవాష్యయమ్‌ | కో విద్వానాత్మ సాత్‌ కృత్వా హన్తి జన్తూన్ఫతేఒసతః ॥ 81 ఈ శరీరము. ఒక “సామాన్యనస్తువు. ఇది (వకృతియందు పుట్టుచున్నది. తిరిగి ఆ వకళృతియంచే లయించుచున్నది ఇట్టి స్థితి యందు మూర్టులగు పశువులు తప్ప వ బుద్ధిమంతుడు. దీనిని తేన ఆత్మగా తలంచి ఇతరులకు కష్టము కలుగజేయును? ఇతరులను వధించును ? అసతః (శ్రీ ుదాన్ధస్య దార్మిద్యం పరమజ్షునమ్‌ । ఆత్మా పమ్యేన భూతాని దర్శిదః పరమీక్షతే ॥ 82 ఐశ్యర్యమదముచే (ససడ్డివారైయున్నవారికి నేత్రములందు 1వకాశమును కలుగ జేయుటకు దారిద్యమే అన్నిటికంశు గొవ్చ 'అంజనమై యున్నది వలయనిన దరిద్రుడు వర్మపాణికూడ నావంటి చే -యని మూడగల్లును,

దళము 'స్కంఫము- 805 యథా కజ్దకవిద్ధాణ్లో జన్తోర్నేచ్చతి తొం వ్యథామ్‌ 13 జీవసొమ్యం గతో లిచెర్న తథావిదకణకః ॥ కై.

య లు అ.ఐ ఎవని శరీరమున కొకసారి ముల్లు (_గుచ్చుకొనుకో, అట్టివాడు మజియొక (పాణి ముల్లు గుచ్చుకొని -క్రాధవడవలెనని ఎన్నడును కోరిడు, ఏలయనగా, ఆ వాధను, డానివలన కలుగు వికారములను అనుభవించినవాడు గనుక ఇతర పాణికి కరూడ అట్టి బాధ కలుగునని- "తెలిసికొనగలడు. కాని ఎవనికి ఎపుడును ముల్లు" (గుచ్చుకొన లేదో,. అట్టివాడు మజిమొకని ముల్లు - బాధను (గహింవజాలడు, దర్శ్నిిదో నిరహం స్తమో ముక్తః సర్వ మదైరిహ కృచ్చ్యం యదృచ్చయాఒబఒప్నోతి తద్ధి తస్య పరం . ల ద తవః 1 64 దర్శదునియందు గర్వము? అహంకారము. ఉండదు, అత్తని యందు వవిధమైన మదమున్ను ఉండదు, కాని దె వవళ మున అత జేదేని కష్టము ననుభవింపవలస్తివచ్చిన చో, అది ఆతనికి గొప్ప తవిస్పుకూడ అగును, దర్శిదవైవ యుజ్యన్తే సాధవః సమదర్శినః। సద్భిః క్షిణోతి తం తర్షం తత ఆరాద్‌ విశుద్ధ్యతి ॥ 85 సాధుమహోత్ములు నమదర్శులై యున్నను, వారి సాంగత్యము దర్శిదున కే సులభముగ లభించును. వలయనిను అతని భోగములు పూర్వమే వదలిపోయినవి. అపు డిక, మహాసీయుల సాంగత్యముచే అతని తృన్షకూడ నశించిపోవును నుజియు శ ఘుముగ అతని అంతః (ఆ కరణము శుద్దమగును. సాధూనాం సమచిత్తానాం ముకున్ష చరతై షిణామ్‌ | ఉసేకైః కిం ధన స్తమ్రై రసద్భిరసద్యాశ్రయైః ॥ 8

ను చ్య(| భాగవర్‌ రత్నాకర! నమ వ మవోత్యులయొక్క.. చ్చిత్తమందు,. సర్వులకు *+త్యము కలదో, ఎవరు కేవలము భగవంతునియొక్క పొ దురోః ముల మకరంద రనమును (ఆాగుటక్తై నదా ఉవ్విచ రుం "అట్టివారికి దు్లుణములకు నిలయమై యుండువారును? దు క్కింన వారును అగు దుష్టులతో ఏమి అవనరము? వారు అట్టివారి త్సీంవదగినవాలే యగుదురు మదాంధక్యమన రాజా : ఈవ్రకారముగ చెప్పి నారదుడు వారి ఐశ్వర్య మదా లా చూచి వారు వృక్షజన్మ నెత్తినచో వారిక ఇెట్టీ అభిమానము ఉండో తంలో వృకజన్మ నెత్తినను తన యన్నుగ్రహముచే. వారికి భగవతి) శీకృత్ణో ననియు? సూటు దేవతా వత్సరములు గడచిన పిమ్మట వారికి భగవంతుడైన వల సాన్నిధ్యము లభించగలదనియు అపుడు భగవంతుని పొదములందు ణ్‌ త్తమ శలిగి వారు తమ లోకములకు వెడలగలరనియు తలంచి. వారిరువురు వ అగా జన్మింతురుగాక : అని శాపమొనంగి నరనారాయణొ[శ్రమమునే పోయెను 0 జని ఆర తృలితముగ వారు యమలార్దనులను పేర తో రండు వర్ల ల చిరి యళోదచే రోటికి కట్టబడిన బాలక్యోవ్లుడు ఆ రోటిని ఈడ్చుక్‌ న క్రింద సీ ్రండుబెల్ల మధ్యనుండి వెడలగా అ చెట్లరండును. ఫెటమని విలీగి స్వవేరలో' పోయెను వానినుండి కేజోవంతుతె న 'షిరువురు సిదపురుషుణ దయ వారు భగవానుని పొదములక్షు (ప్రణమిల్లి ఇటు సుతింబిరి క యనే స కృష్ణ కృష్ణ మహాయోగిం _స్త్వమాద్యః పురుషః పరో! |1 | [శ్రావ్య క్రమిదం విశ్వం రూపంతే (బ్రాహ్మణొవిదు! ! ర లో జూ! సచ్చిదానందస్వరూవా | నర్వులను మోవెపు ల్‌ ళన క 1 క్‌ ౯ స్రరులగు (శ్రీ కృష్ణా | మో్‌ళరు (వకృతికంళ అ మో పురుషో త్తములు, తీవ కృ అవ్వ క్త |వవంచమంలలో (3 'లెజులపమకు, నమః సరమకల్యాణ నమః పరమ మజ్లల | గీ వా ః సుదేవాయ శానాయ యదూనాం సతయే నను

చోను స్కంధము 097 వరమ కళ్యాణ స్వరూపులగు మికు నమస్కారము. పరమ చుంగళరూఫపులగు మికు నమస్కారము ! కాంతులును, యదువంశ శిరోమణియు, నర్వుల వ్యృాదయమందు. విపారించు వాసు బేన్చడును అగు మికు నమస్కారము, వాణీ గుణాను కథనే శవణౌొ కథాయాం హస్తా చ కర్మను మనస్తన పాదయోర్నః స్మృత్యాం శిర స్తవ నివాసజగత్స్రణామే దృష్టిః సతాం దర్శనేఒస్తు భవత్తనూ నామ్‌॥ 89 (వభూ! మా వాక్కు. మాయొక్క. మంగళమయములగు గుణములను వర్షించుచుండు గాక! మూ వులు మీయొక్క రన మయములై న కధలను వినుచుండుగాక ! మాచేతులు మీ సేవ యందు లన్నములై యుండుగాక ! మా మనస్సు మా పౌదోమల ములను స్తుతించుటయందు నిమగ్నమై యుండుగాక్‌ ! ఈ (వపంచ చంతయు మోయొక్క నివానస్థానము. మూ శిరస్సు మా స్వరూ పులే యగు నర్వులముందు వంగుగాక ! సాధుమవోత్ములు మ్‌ (వ్రత్యతశర్‌ర మే (స్వరూవమే) అయియున్నారు, మో నేత్రములు వారి దర్శనము చేయుచు నుండుగాక్‌ ! చౌరి స్తుతి విని భగవాను చిట్లు చెప్పెను సాధూనాం సమచి త్ర్తానాం నుతరాం నుత్కృతాత్మనామ్‌ | దర్శనాన్నో భవేద్‌ బన్టః పుంసోఒక్టోః సవితుర్యథా ॥ 80 ఎవరి బుద్ధి నమదర్శిని అయియుండునో, ఎవరి హృదయము పూర్ణ ముగ నాకు సమర్పితమై యుండునో అట్టి సాధు మహోత్యు శైల దర్శనముచే _ సూర్యోదయము కాగా. జనుల కండ్ల ముందు. చీకటి యుండుట అనంభవ మైనట్లు - బంధన ముండుట అసంభవము,

18 కాత శల్నక తద్‌ గచ్చతం మత్పరమొ నలకూదిర సాదనమ్‌ | 01 | సజ్టాతో మయి భావో వామీప్పితః పరమాబఒళవః 1 యందొ కావున నలకూబు, మణ్శిగీవులారా మిరు పన మనస్సునుంచి మా మి స్థానములకు. వెడిలుడు మిక్‌ న. క దియు, నంసారచ్మకమునుండి విడిపించునదియు నగు అనన్య! కావము మికు సంపాప్పించినది ని లీ ఒక రోజున ఫంములు అమ్ముకొను ఒకతె 'ఫలమలుః వల డు అఅచుచు పోవచుండ, సమస్తకర్మలకు ఫలమొకంగు. భగవానుడగు * లో ఫలముల కొనుటకై దొవిటితో ధాన్యము. తీనికొని పరుగెత్తుకొనిరాగా? * ౯ గా న్‌ ష్‌ వావ గో దారిలోనే పడిపోవ, ఆ పండ్లామె వారి రెండు దోపిళ్ళను సండ్లతో నింప వానుడు ఆమె బుట్టను రత్నములతో నింపివె చెను త వి గు ఒకపుడు గోకులమందు ఉత్చాకములు సంభవించుచుండ గోపొలాట్యక నందుని సలహా ననుసరించి గోపాలురందలు అచ్చోటువీడి ద లమ పయనమై పోయిరి అచటి పచ్చటి వనములు మనోహరమగు గోవర్ధన వ్‌ యమనానదియొక్క సుందరములై న ఇసుకదిన్నెలు. వారికీ తనందమ” లన నవి ఒక ర ళం ల ను నాడు (కృష్ణుడు, బలరాముడు ఇతర గోపాలరతోగొడ్‌ సంర రన ైసమండగా ఒక దైళ్యుడు వారిని చంపుటకెే దూడ వేషన-లో న! బ ఇ యా శ చప లకరే వక్సాసురుడు (శ్రీకృష్ణు డద్నిగపించి ఆ దూడ శ వరల ఇన జ సోమన గిరగిరతిప్పి (కింద పడవేసెను ద్తెత్య + ఆ దృశ్యవను చూద పరమాశ్చర్యపడిరి ట్‌ ణ్‌ ము గోపాలరు తమ గోవులకు నీరు (కాగించుటక్టడా న్‌ గదని మ్‌ రాగా కంసుని మితుడగు బకాసురుడను దై త్యుడో ఇండో 0 లోలో ష్‌ వచ్చి ఆ కృష్ణుని (మింగగా? శ్రీకృష్ణుడు తన రజల ల మను పగలదీసి చీల్చివే-సెన్సు బకాసురుడు వెంటనే మా

• గ పదొాలురు ఆ సంఘటనను చూచి ఆనందపడిరి డ్‌ ఒకనా, ల్‌ చండ డు (శ్రీకృష్ణుడు, కక్కిన గోపాలురు ఆవులను మేపుచు

దశమ స్కంధము 600 ఇత్టం సతాం బ్రహ్మ సుఖాను 'భూత్యా దాస్యం గతానాం పరదైవతేన । మాయ్యాశ్రితానాం నర దారకేణ సాకం విజహుః కృత పుణ్యపుట్టాః 8 రికీ భగవంతుడగు (శ్రీశృష్ణుడు జ్ఞానులగు మవోత్ములకు స్వయ ముగ (బ్రహ్మనందముయొక[- మూర్తి మంతమగు అనుభవము, దాస్యభావముతో కూడిన భక్తులకు చారి ఆరాధ్య దేవుడును వరమ ఎశ్వర్యశాలియు నగు పర మేశ్వోరుడు. మాయామాహిలులగు విమ యాంధులకు వారు కేవల మొక మనువ్యు ఛాలకుడు, అట్టి భ్‌ గవంతు నితో గూడ మవో పుణ్యాత్ములగు ఆ గోవళటాలురు రకరళఠముల టలు అఆడుకళొనుచుండిరి యత్సాద పాంనుర్చహు జన్మ కృచ్చతో ధృతాత్మభిర్యోగి థిరపష్యలభ్యః | స ఏవ యద్‌ దృగ్విషయః స్వయం స్థితః కిం వర్ష్యతే దిష్టమతో (వ్రజౌకసామ్‌ ॥ రి అనేక జన్ములు (శ్రమపడి? కష్ట్రవడీ తమ ఇందద్రియనులను, 'అంతఃశరణమును వళ -మునర్చుొనుచున్న యూగులకుకూడ 'శీళృష్ణుని పాదకమలముల ధూళి అ(పౌప్యమై యున్నది, రట్టి భగ వంతుజే న్వయముగ (వజవాసులగు ఆ నోవవొలుర కంజ్రెదుట 'ఉండి సదా ఆటలాడుచుండ ౪ వారి సౌభాగ్యమహిమ వమని "వెచ్చవలెను ? వారు ఆటలాడుకొనుచుండగా అఘానురుడను ద్రైత్యుడు వారిని. వొధించు టకై అజగర (కొండ చిలువ) దూపమును ధరించి అచటికి వచ్చి నోరు తెజచుకొవి సడియుండెను. శ్రీకృష్ణుడు ఆతని నొటిలో (ప్రవేశించి తన శరీరమును శ్మిఘముగ పెంచగా, ఆ దైత్యుడు శ్వాస ఆడక వెంటనే మరణించెను ఈప్రకొరముశ బాల 39

ఆ టై10 భాగవత -రళ్నాకరోచు. కృష్ణుడు గోపబాలురను మృత్యుముఖమునుండి కాపాడెను అపుడు ( కృష్ణు వయస్సు ఐదు సంవత్సరము బే

సక్కద్‌ యదజ్ల (పతిమా_న్తరా పూతా

మనోమయీ భాగవతం దదౌ గతిమ్‌

స్‌ ఏవ నిత్యాత్మసుఖాను భూత్యభి =

వ్యుద స్త్రమాయోఒ న్తరతో పా కిం పునః: క్రి

భగవంతుడగు ్కీ కృృష్టుని ఒకానొక అంగముయొక్కి. ఇావసిరి సతమగు (వతిమ ఛ్యానముద్వారా ఒక్కా వర్యాయ మైనను ౧వ్భాదయమందు స్థావితమైయున్న చో, అయ్యది గొప్ప భగవద్భ క్తు లకు లభించు సాలోశ్యాది నద్దతిని ఒనంగుచున్నది భ్‌ గవంతుడు ఆ తానందముయొక్క_ నిత్య సాయోత్కా-రన్వ్నకూవమై యున్నారు, మాయ వారి నమీావమునకు కూడ రానేరదు అట్టి భగవానుడు న్వయముగ అభాసురుని శరీరమందు (వవేశించెను ఇక అతని నద్గతి నిమయమై నంబేవో మేమి కలదు *

సతామయం సారభ్యతాం నిసర్లో

యదర్ధవాణీ (శుతిచేత సామపి ।

కిక్షణం నవ్య వదచ్యుతస్య యత్‌ "

స్రీ యా విటానామివ సాధువార్తా ॥ ఫ్‌

సజ్జనులగు మహోాత్భులమొక్క_ వాక్కు, చెవి, హృదయము: భగవంతుని లీలలను గాన మొనర్చుటకొజుక్కు వినుటకొజకు, చింతన వచేయుటకొజకు మూతమే వినియోగించ బడుచుండును, వివయ లంపుటులగువారికి (్ర్రీలనుగూర్చిన చర్చయందు నూతన నూతన రనము తోచునట్లు, మహాత్ములు అనుతుణము భగవంతుని లీలలను: అపూర్వ రసమయములుగను, _నిత్యనూతనముగను అనుభవించు చుందురు, ఇది వారి న్వభావమే అయియున్నది,

దళము స్కంధము (9|1 రాజా; అఘాసురుని బారినుండి గోపబాలురను రక్షించిన .తదుపర్‌ శ్రీ తృష్ణుడు వారిని యమునానది ఒడ్డునకు తీసికొనివెళిను అచట ఆందయును.భోజ: నము చేయుటకు ఉప్మకమించిరి వారు భుజించుచుండగా -దూడలు మేయుచు చాల దూరము పోయినందువలన గోపబారులు ఆందోళన వడజొచ్చిరి ఆభ జ్‌ తాన్‌ దృష్ట్యా భయసం(తస్తానూచే కృష్ణో ఒస్య భీభయమ్‌ , మితాణ్యాశాన్మా విరమతేహానే షే వత్సకాన హమ్‌ ॥ $6 గోవహాలురదృష్టి ఆవై పుపోగా వారు వశువు లెచటీకి పోయి. నవో యని భీకిల్లుచుండగా, తన భక్తులయొక్క- భయమును. పార (దోలునట్టి (శ్రీకృష్ణుడు వారితో భోజనము చేయుటను నిలువవల దనియు, 'తాను వెళ్ళి దూడలను తోలుకొని వ చ్చెదననియు చెప్పెను. పిదప (శీ కృష్ణుడు దూడలకొజక్షై ఎన్నియో పర్వతములు, వనముల్కు,. గుహలు వెతకెను (బిహ్మజేవుడు శ్రీ కృష్ణుని ఒకొనొక లీలను గాంచదలచినవాడై ౩ చూడలను, గోపబాలురను వేజొకచోట ఉంచి అంతర్జాన మయ్యెను. శ్రీ కృష్ణుడు దూడలకొజకు వెతకి వెళకి అవి కానరానందున తిరిగి యమునాతటమునకు రాగా" అచట గోపబాలురున్ను లేకుండిరి- తతః కృష్ణో ముదం' కర్తుం తన్మాత్యణాం చ కస్యచ। ఉభయాయితమాత్మానం చగకే విశ్వకృదీశ్వరః ॥॥ ర్‌ అపుడు (శ్రీ కృష్ణుడు దూడలను, గోవవాలుర తల్లులను, (బహ్మూ చేవునిగూడి ఆనందవజచుటకై. తన్ను తానే-డూడల-రూవ ముగ గోపాలుర రూవముగ ఒనర్చుకెనెను వలయనిన వారే ఈ నమ్మ (వవంచముయొక్క- క్ర్తయగస నర్వళ _కివంతుడై న ఈశ్వ ఈ(ప్రకారముగ సర్వాత్మయగు ,శీ కృష్ణుడు తానే దూడలుగను, గోపబాలురు గను అయి ఒక్క సంవత్సరకొాలమువణకు వనములందు సంచరించుచుండెను అపుడు బ్రహ్మదేవు డచటికి వచ్చి రెండుచోట్ల గోవులు, గోపాలురు ఉండు

భిల్ల భాగవత రర్నాక లా టను చూచి ఆశ్చర్యపడి వానిలో ఏది సత్యమైనదో, ఏది కల్పిత మైనదో శెలియక నుండెను ఏవం సకృద్‌ దదర్శాజః పర[బహ్మాత్మనోఒఖిలాన్‌ ! , యస్య భాసా సర్వమిదం విభాతి సచరాచరమ్‌ ॥ ళౌ (బ్రవా శ దేవుడు ఆ శెండిటిని ఎవరి (వకాశముచే ఈ చ చర జగత్తంతయు (వకాశించుచున్నదో అట్టి పర్యబహ్యూయ: + మాత్మయునగు (శ్రీకృష్ణుని న్వరూవములుగనే ఏవ్సీంచెను. ( అత్యంత ఆశ్చర్యమయమగు ఆ దృశ్యమును మాచి (బ్రిహ్మదేపడ ళ్‌ డయ్యెను ఇతీరేకేఒతర్క్యే నిజమహిమని స్వ(ప్రమితికే పర(త్రాజాతోఒతన్నిరసన ముఖబహ్మ కమిలే' అనీశేఒసి (దష్టుం కిమిదమితి వామహ్యతి సతి చఛాదాజో జ్ఞాత్వా సపది పరమోఒజాజవనికొమ్‌ ॥ దః రాజూ! భగవంతునిన్యరూ వము తర్క_మునకు అతీతవో "చానిమపీ న లన వామ అనాధారణమైనది, అది స్వ్యయంవ కళే ముః ను శ్వరూవము, మాయాతీతము అయియున్నది చేదాంతనద్ధ సామోదూవమున_ డాననిని వర్ణన చేయ లేకపోయెను, న దానిక భిన్నమైన దానిని నిశ్వేధించి అనందన్వమావమగు ర గ మును పదియోవిధముగ సంకేత మొనర్భుచున్నది- బహ ుకు సచు_స్తవిద్యలకు అధివతిమైనను, భగవంతుని దివ్యస్వరో నుని శ ల ఇది యేమి? లఆన్సి 'కెలిసికొన జాలకుండెను, , వారు భగ రు ఆ మహిమామయ రూవములను చూడజాలకయు నుంజెను ఖో నండ్లు వకాసిఫొనిం, ష్ష హో న "సి సిరి శ్రీ కృష్ణుడు (బహ్మా శఇచేనని ఆ ను ? (వయానలేకనే వెటనే తన మాయారూవమగోు ఆతొలగించివేశెన్సు,

దళము వృంధము 119 యత్ర నై సర్గదుర్వై రాః సహానన్‌ నృమృగాదయః ॥ మి(శ్రాణీ వాజితావాస (ద్రుతరుట్‌ తర్షకాదికమ్‌ ॥ 100

వ రాజూ! భగవంతుడగు. (శ్రీ కృష్ణుని లీలాభూమి యగుట

న బృంచావనముందు. [కోధము, తృష్లు మొదలగు దోనములు:

(స టెళింవ జూలక్రుండెను మజియు అచట న్వభావముచే వరన్బరము.

దున శ్రదమగు వైరము కలిగియుండు మనుష్యులు, వశు వమ్యాదు:

లున్ను (వేమగల మిత్రులవలె కలసి మెలసి నివసించుచుండిరి

చున అట్టి బృిందాననమున (బ్రహ్మదేవుడు ఇదినజకువలె దూడలను వెతక

నానీ కౌంచెను భగవానుని చూచి (బ్రహ్మచేవుడు వెంటనే సాష్టాంగ నమ

గారముబేపి అంజలి ఘటించి యిట్లు న్తుతించెను (శ్రేయః (న్రుతిం భక్రిమదన్య కే విభో క్లిశ్య న్ని యే కేవలటోధ లబ్ధయే శేషామసప్తా శ్లేళల ఏవ ళిష్యతే వాన్యద్‌ యథా స్ధూల తుషానఘాతినామ్‌ ॥ 103 'జేవా! మాయెడల భక్షి నమ_న్తశుభములకు ఉద్దమస్థానము, మూల్మసోతము అట్టిదానిని వదలి ఎవరు శ్లేవలము జ్ఞానముకొటిక్రై

(శోమించుదురో, అట్టివారికి - ఊకదంచువానికి బియ్యము లభించక

(శమయ్‌ మిగులునట్లు - న్లేశమే మిగులుచున్నది,

తథాపి భూమన్‌ మహిమాగుణస్య తే

విబోద్‌ ధుమర్హ్మత్య మలాన్తరాత్మథిః |

అవి[క్రియాత్‌ స్వానుభవాదరూవతో

హ్యానన్య టోధ్యాత్మతయా న చాన్యథా ॥ 102

అనంతా! మోాయొక/ా నగుణ, నిర్లణ స్యరూవముల శెండిటొ యొక్క జ్ఞానము కెలిసికొనుట కరినమైనను, నిర్లుణస్వరూవము

శరము, కశ రాగవ భళా ట యొక్క- మహిమ, ఇంద్రియములను (వత్యాహార మొనర్ప చ్యార్యా శుద్ధాంతఃకరణముచే కెలియబడగ లదు, విశేష లన లను వరిత్యాగము చేసి ఆతా గౌరమును సామెత వలెను, అట్టి ఆ త్మాకారత్యము ఘటవబాదులవ లె రావ శాదు అవరణము భంగము కాగానే అది న్వ్యయం[వకా ముగ అనుభూతము కాగలది అయియున్న ది నారాయణ స్ట్యం న హి సర్వదేహినా - మాత్మాస్య ధీశాఖిల లోకసాక్షీ నారాయణో ఒజం నరభూజలా యనా గ. త్త చ్చాప్‌ సత్యం న తవెవ మాయా ॥ రా నొలో (నభూ! మిరు సమన్తజీవ్రల అత్మ, కనుకనే మీరు వబడు యణుడు (నార ఇ జీస్టడ్సు అయన = అశయము) అని వలో కను చున్నారు, మిరు నమస్త జగత్తునకు, జీవులకు అధీశ్వరులొ వనర హ₹నే వ్వార్ర నారాయణుడు (నార = జీవ్చకు, అయన * డు చుడు) అని పీలువబడుచున్నారు, మోరు నమస్త జీవులకును నౌ డు యున్నారు, క్రన్సళ్రన్స మూరు నారాయాజడు (నార న్‌ అయన = ఎఆఅుగవాకు) అని వీలువబడుచున్నారు మారు క్‌ 'సివసించువారు, కనుకనే మోరు నారాయణుడు (నార క న్‌ అయన = నివానస్థానము) అని వీలువబడుచున్నారు. ఈ జగం దృళ్య మంతయు మాయొక్క మాయ అయియున్నదిః ఏవం విధం త్వాం సకలాత్మ నామపి స్వాక్మానమాత్మాత్మతయా విచక్షతే | గుర్వర్కలట్టోపనిషత్సు చత్తుష్టా 104 యే తే తరస్తీవ భవానృతామ్బుధిమ్‌ ॥

మోయొక్క- అమృతస్వరూవము నమస్త జీవులయొకగా న్వస్వరూవమై యున్నది. గురు దేవుడను సూర్యునివలన త త్త్ర్వక్షాన మను దివ్యదృష్టిని పొంది? చానివే మిమ్ము తమ స్వరాపమందు సాతొత్మరించుకొను మహనీయులు శ అసత్యమగు నంసార సాగరమును చాటి వేయుచున్నారుః ఆక్క్మానమే వాత్మతయౌ విజానతాం శేవైవ జాతం నిఖిలం (ప్రపజ్చీతమ్‌ | జ్ఞానేన భూయోఒపి చ తత్‌ ప్రలీయకే రజ్జ్వా మహేర్చోగ భవాభవౌ యథా ॥ 106 ఎవడు సరమాత్మను తన అత్మరూవముగ ఎబుగడోః, అత నికి ఆ అజ్ఞానమునలనినే ఈ నామకూ పాత్యక నుగ నమ స్త (వవంచ ముయొక్క ఉత్పత్తిని గార్చిన (భమ కలుగుచున్నది కాని (శాడుసందు నే మవలననే నర్పమూు నో చరించునట్లునుః (భమ సివృత్తికాగానే సర్పము లయించునట్లునుః జ్జానము కలుగుట తోడనే దీనియొక్క- అత్యంతిక (వలయము నంభవించు చున్నదిః ఆజానసంజొ భవబస్ట మోక్ష నో స్ట స త్‌। ద్వౌ నామ నాస్య బుతజ్జ్ఞ భౌవా ఆఅజ్యస చిత్యాత్మని శ్రేవలే పరే విచార్యమాణే తరణావివాహనీ ॥ 108 నంసారసంబంధ మైన బంధము, చఉానినుండి మాతము (విము _క్సిి - అను ఈ రెండు చెళ్లన్ను అజ్ఞానము చేతనే కల్పింవబడీ నవి, సత్యమును, జ్ఞానస్వరూవమును అగు వరమొళే శ ౦కు అవి వేళైన అ _స్తిత్వము కలిగియుండుట లేదుః సూర్యునియందు వగలు రాత్రి అను భీదము "అేనట్లుః విచారించగా. అఖండ. చిత నగొప

418 భాగవత రళ్నాకరమూ మగు కేవల శుద్ధ ఆత్మ ్రత_త్త్యమందు బంధనముగాని, మోతుమూ గాని "లేవు, త్వామాత్మానం పరం మత్వా పరమాత్మా నమేవచ। ఆత్మా పునర్చషపార్మ ఖగక్‌ అహోఒజ్ఞ జనతాజ్ఞతా ॥॥ 107

మవోత్మా! మిోరు జీవల ఆత్మయే అయియున్నారు, కాసి వారు మిమ్ము "వేజుగ తలంచుచున్నారు వా_న్త్రవముగ శరీరాదులు 'వేజుగ నున్నవి కాని జనులు వానిని ఆత్మగా భావించుచున్నారు: మజియు మిమ్ము వేజుగ ఎచటనో వెతక దొడంగుచున్నారు. అజ్ఞానులగు జీవ్రలయొక్క_ ఈ అజ్ఞానము ఎంత అతిశయమైనది !

అన్హర్భవేఒనన్త భవన్తమేవ

హ్యత త్త్యజనో మృగయ న్తి స్పన్తః।

అస్త మవ్య న్య హీమన్త రేణ

సన్తం గుణం తం కిము యనన్లిసన్తః ॥ 10&

అనంతా! మిరు నర్వులయొక్క_ అంతఃకరణములయం టే నిరాజమానులై యున్నారు. కనుకనే మహనీయులు మీకంకె "వేజుగ వది తోచుచున్నదో, దానిని వదలిైై చి. తమలోవలనే మిమ్ము వెతకుచున్నారు _తాడునందు పాము లేకున్నను, ఆ తోచు చున్న పామును మిథ్యగ నిశ్చయించకుండ నత్యమణగు (తాడును ఎవడైన ఎన్మైజుంగ గలడు,

అథాపి తే దేవ సదామ్బుజ ద్వయ -

(పసాదలేశాను గృహీత ఏవ హి,

జానాతి తత్త్వం భగవన్‌ మహిమ్నో

న చాన్య ఏకోఒపి చిరం విచిన్వన్‌ ॥ 1098

దశను న్మంంధము 617 భక్తుల హృదయమందు న్వ్యయముగ _ స్ఫురించు మవోత్మా! మో జ్ఞానముయొక్క_ స్వరూవము మహిమ ఎట్టిదనగా, జానిచే అజ్ఞానకల్పితమగు ఈ జగత్తు నాశమగుచున్నది. అయినను ఎవడు సమయొక్క- పాదకమలద్వయముయొక్క_ కృపా(వసాదమును ఒకింతై నను, అన్నుగహమును బడయునో అట్టివాడే మోయొక్క-. సచ్చిదానందమయమగు మహిమయొక్క_ తత్త్వమును లెలిసికొన గల్లుచున్నాడు, ఇతర సాధనరూవమైన తన [వయత్నముచే బహు: కాలము ఎంతటి అనునంధానము చేసినవ్పటికిని మా మహిమయొక్క- యథార్థజ్ఞానమును ఎవడును బడయజాలడు తదస్తు మే నాథ స భూరి భాగో భవేఒ్మత వాన్యత్రతు వా తిరళ్చామ్‌ ॥ యే నాహమేకోఒపి భవజ్జనానాం భూత్వా నిష్లేవే తవ పొద వల్లవమ్‌ ॥ 110 కనుకు మవోాతా శ ఈ జన శ్రయందును, మబు జన (సమందును, "లేక ఇతర వశువత్య్యోది జన్మమందును కూడ, నేను మా దాసు లలొో ఒకానొక దాసుడై యుండునట్టియు, మజియు మా పాద వద్దుములను నేవించునట్టియు సౌభాగ్యము నాకు కలుగుగాక ! కావద్‌ రాగాదయః స్తేనాస్తావత్‌ కారాగృహూం గృహమ్‌ | తావన్మోహో౬జ్‌ (ఘినిగడో యావత్‌ కృష్ణ నకేజనాః ॥ 111 నీ (శీ కృష్ణా ! ఎంతవణకు జీవులు మీ వారు, మా భక్తులూ "కారో అంతవజకు రాగ చ్వేపాది దోవములు దొంగలవలె వారి సర్వస్వము అవపారించుకొని పోవుచుండును, అంతవటజుకు గ ఫసాము, గృహానంబంధీయులు శారాగ్భపామువలె వారిని బంధనములందు-* బంధించుచుందురుు మజియు అంతవజకు మోపహాము పాదముల, సంశెళ్ళవలె వారిని కట్టి వేయుచుండును,

శ్రీ18్ర ధాగవత రత్నాకరము ఆనుజానీహీ మాం కృష్ణ సర్వం త్వం వేళ్సి సర్వద్భక్‌ !

• త్వమేవ జగతాం నాథో జగదేత _త్తవార్చితమ్‌ ॥ 112 సచ్చిదానంద స్వరూపులగు (శ్రీ! కృష్ణా! మిరు నమస్తము నకు సాత్నీ కాన్టన మిరు నమ _నమును కెలిసికొనుచున్నారు. మోరు జగత్తున కంతటికిని (వభువు. ఈ[వవంచముంతయు మా యంచే స్థితి నలిగియున్నది. మితో నేజేవి చెవ్చగలను ? ఇపుడు మోరు నిన్ను న్వీకరింపుడు, నా లోగమున కేగుటకు నాకు లజ్థ నొనంగుడు ఫ్రీ పీకుడు చెప్పెను __ 'భగవానునకు [వణామమువేసి తన ఫోకమునకు వెడలిపోయెను వారు ముందుగ న దూడలను, నోవ ఛాల్రరను యభాస్థానమును చేర్చి వేసిరి. (శ్రీ! కృష్ణుడు దూడలను తోలుకొని యమునానదీతీు మున ఇదివజక్రు గోవ బాలురున్న ఇసుకతి న్నెలవద్తకు వెళ్లెను ఈ గోవశా ర్త న్టీ జ య టో కే ర లును (2) కృష్ణుని వియోగము నంభవించి ఒక సంవళ్స కాలమైనను అర్ధతణమువలె తోచెను, వారు భగనంతుని మొగ “మాయచే మోహితుళై 6 కింకింనవిస్మర న్రీహ్‌ మాయామోహితచేతసః | యన్మోపాతం జగత్‌ సర్వమఖీక్టం విస్మృతాత్మకమ్‌ ॥ 18 (వ్రవంచమంవలి జీవులు ఆ మాయవేతనే మాహీతులైై?- గైరైనులు, గురువుటు. మరల మరల బోధించినవ్చటికీని తేమ - రర్భను నిరంతరము మజచియ యున్నారు. వ్యాన్తవముగ ఈ యకు అట్టి శకి కలదు, దానిచే విమోహితునై. జీవు లిచట ఎన్నెన్ని మజచుట ేద్రు?

న! ళా శొఫ్రోన్య్యా రాన్‌ వరోదృవే కృష్షే ఇయాన్‌ (పేమా కథం భ వేక్‌ | ఒళూత పూర్వస్తోకేషు స్వోద్భవేప్వని కథ్యతామ్‌ ॥ [4 వరకి క్రొరాబ్లు చెప్పెను శాడ్ర ముసీం్యడా | (వజవానులక్షు (శ్రీ కృష్ణుడు నొంత పుత్రుడు సీ్సు గదా! ఇతరుల ప్యుతుడు కడా! మటి వారికి ఆ మహా కంచే డల ఇంత (చేమ ఎట్టు కలిగెను ! ఇట్టి వేము తమ పల మే ల కూడు వారిక ఎపుడును ఉండినట్లు లేదు, దీనికి. కారణ" మిర్ర్యా తెలియ జేయ ప్రార్థన. భ్రీ భర్ష ఉవాచ ర సర్వేషామ్షుపి భూతానాం నృప స్వాత్ర్య్రైవ నల్లకః॥ | షతరేవ్వ త్రవితాదాః నదక్షళ కయైవ నొ | ే “ం దొః నదంళ్ష్ల లా | క. శస్తద్వున్‌ క "రా్వా! (వనంచమందలి (ప్రాణులందజు తమ అల నే అన్నిటి నలు ప్‌ దానియెడల వారికి ఏ (పేను కలదో, అది అవత రేవు ఆత్మకు ప్రియముగా ఉండుటవలననే నంభవించుచున్నదిః లేద్‌ నాజేన్హం యథా స్వే హః స్వస్వకొళత్మని జేపొనామ్‌ | న్‌ త్రభావ్వ మ హోదిమ 8 116 థా మమతాలమ్బి పుత్రవి త్త గృహాది క్‌ు రా పాణులందజికిని లేవో ఆత్త 'జేర్యడా ! ఈ శారణమునలననే ప్రా తుల ఖై డల వ్రంత్ర (వేమ ఉండునో, అంత పేను ను డ్‌లగాన్స ధనము యెడలగాని గృవోదులయెడలగాని ఉండదు, యో పుంసామవ్‌ రాజ చాతమ్‌ ॥ 114 థా దేహ వ్రియతమృస్తథో నహ్యాను

480 భాగవత రత్నాకరము. రాజ శేస్టా! -జేవూామునే ఆత గా తలంచువారు కూడ తమ ఛరీరము యై ఎంత (పేను కలిగియుందురో, అంతటి (ేమ శరీరనంబం' ధులగు పుత మి(తాదులందు కలిగియుండరు, దేహోఒవి మమతాభాక్‌ చేత్తర్శ్యసొ నాత్మవత్‌ (ప్రియః! యజ్జీర్యత్యసి దేహేఒన్మిన్‌ జీవితాశా బలీయసీ ॥ 118 విచారణడ్వారా “ఈ శరీరము నేను కాదు, ఇది నాది అని ఎపుడు జీవుడు తెలిసికొనునో అపుడీ శరీరముయెడల ఆత్మయం దున్న జేమ అతడు కలిగియుండడు, ఈ కారణమువలననే బేహూనము శిథిలవైంనను జీవించవలెనను ఆశ మనుజునకు (వబలముగ ఉండు చున్నది, తస్మాత్‌ [్రియతమః స్వాత్మా సర్వేషామపి దేపానామ్‌ ! తదర్ధమేన సకలం జగదేతచ్చరాచరమ్‌ ॥ 1189 (పాణులందటజు తమ ఆత ్రాయం చే అన్నిటిక కమ ఎక్కువ (ను కలిగియున్నా రనియు, ఆ అత్మకొజుకే ఈ నమ_న్త చరా చర జగత్తువై (వేమగలిగి యున్నారనియు దీనిద్వారా న్పష్టమగు చున్నది, కృష్ణమేన మవేహి త్వమాత్మాన మఖిలాత్మనామ్‌ । జగద్ధితాయ సోఒప్య(త దేహీవాభాతి మాయయా ॥.. 120 రాజూ! ఈ (శ్రీ కృష్ణందే నమ్మన్త అత్మలయొక్క- అత్మయని యజులపము, (వవంచముమయొక్క శేమముకొజశే వారు యోగ మాయను అశయించి ఇచట ేసాధారివలె కన్సట్టుచున్నారు, నస్తుశో జానతామ్యత కృష్ణం స్ట్థొన్ను చరిష్ణు చ। _భగవ్వదూపమఖిలం నాన్యద్‌ వస్టిహ కిజ్బున ॥ 12]

(శ్రీ కృష్ణుని వా_స్తవస్వరూ వమును ఎలుంగువారికి ఈ జగత్తు నందలి చరాచర వడార్థములన్నియు, లేక ఏీనికంయె వరమై విల సెల్లు (బహ్మా దేవుడు మున్నగు భగవత్ప సరూపులు కాని, అన్నియు (శ్రీ కృష్ణన్వరూవమే అయియున్నవి, (శ్రీ) కృష్ణునికంచు. వేజుగ (వాకృత, అప్రాకృత వస్తువేదియు లేనేలేదు,

సర్వేషామపి వస్తూనాం భావార్థో భవతి స్థితః | తస్యాపి భగవాన్‌ కృష్ణః కిమతద్‌ వమ్త రూవ్యకామ్‌ ॥ 122 లు అటి

నమ_న్హ వ స్తువులయొక్క_ అంతిమరూవము తమ తమ కారణ మందే యుండును ఆ కారణమునకు కూడ వరిమకారణము భగ వంతుడగు శ్రీ కృష్ణుడే అముయున్నారు. ఇక వవస్తువు (శ్రీ కృష్ణుని కంచు వేజటుగ నున్నదో చెవూము ?

సమ్మాశితాయే పదపల్లవప్తవం

మహత్పదం పుణ్య యళోమురారేః

భవామ్చుధిర్వత్పపదం పరం పదం

పదం పదం యద్‌ విపదాం న తేషామ్‌ ॥ 12

వ్‌ది నజ్జ్ఞనుల నర్వన్వమైయున్నదో అట్టి పుణ్యకీ ర్హియు ముకుందుడును అగు మురారియొక్క_ _ పాదవల్లవవమును నావను ఎవరు ఆశయించియున్నారో, అట్టివారి కీ సంసారసాగరము దూడ పాదముచే ఏర్పడిన *'సంటయందలి నీటివలె స్వల్పమైనదియే అగును, వారికి వరమాత్మవరము లభించుచున్నది. మజియు అట్టివాడికి వివత్తుల నివానస్థానమగు ఈ సంసారము (బంధము) ఉండదు.

రాజా 1 తదుపరి బిలరాముడును; శ్రీకృష్ణుడును ఆజవ సంవత్సర(ప్రాయ మున్యసవేశించిరి ఒకనాడు వారిరువురు గోపదాలురతోగూడ ఒక తాళవనమ.నకు చేరిరి, అచట బలరాముడు తాటిసండ్లు కోయుచుండగా గర్జభరూసమును ధరించిన 'ఛేనుకాసురుడను దైైత్యుడు వచ్చి బలరామునితో కలియబడగా, బలరాము డాతని

న. భాగవత రశ్నాకరము: రెండుకాళ్ళు పట్టుకొని పై కెత్తి ఆకాశమందు గిరగిర తిప్పి (క్రింద వడవై చెను ఆ అసురుడు వెంటనే మరణించెను అంతట కృద్దులెన అతని సోదరులు; దింధువుణ వచ్చి దిలరామ (్రీకృష్ణులపై విరుచుకపడగా _ వారిరుురు వారినందటీని వధించి అచ్చటివారికి సంతోష మొనగూర్చిరి

ఒకనాడు శ్రీకృష్ణుడు గోపబాలుకతో కూడ యమునా తీరమునకు బోయెన ఎండవేళ దప్పిక కలగగా గోవులు, గోపాలరు యమునా జలమును (తౌగిరి శ అవి విషపూరితముగ నుండుటనలన వారందలు మరణింప ీకృష్తుకు తన కరే

1 జొమృతదృష్టిచే వారిని ఉజ్జీవింప జేసెను మహావిషథరమగు కాళియ నర్స్‌ ని యమునా నది యందుండి ఆ జలమును విషవంతముగ చేయుచున్నదని స్‌ (శ్రీకృష్ణుడు ఆ సర్పము వచటినుండి తొలగించి జలకును శుద్ధముచేయ దలంచే ౯ అందుచే వారు కాళియ కుండమందు దుమికి నూట ఒక్క శిరస్సులు గల రార సర్పము యొక్క శిరస్సులపై నృత్యము చేయదొడగెను ఆత్తరీ ఆ స్ప చి యొక్క- జీవనాళ కి క్షీకింప దొడగెను, తమ సతియొక్క ఆ ఆపత్హ్సితివి గమని9

నాగపళ్నులు ఛగవంతుడగు థ్రీకృష్ణుని శరణు బొంది యిట్లు న్తుతించిరి

అన్ముగహోఒయం భవతః కృతోహినో దజ్లోఒసతాం తే ఖలు కల్మషాపహః | యద్‌ ద్ద శూకత్వమముష్య దేహినః జీ (కోధోఒపి తేఒన్మ్నుగహ ఏవ సమ్మతః॥ ! రః "జేవా! మారు మౌవైై గొక్ప అను(గబామును చూప ఇది మియొక్క_ శ్ర ఖపావసాదమే యగును, వలయనిను మో దుష్టులకు దండన నొనంగుటవలన దానివే వారి పావమంలేయా నళించిపోవ్రచున్న దది, ఈ నర ము అవరాధి యనుటలో నంచేహానూ "లేదు, ఇది అవరాధి కాని-వ్లో దీనికి నర జన ( 'మెందులకు వచ్చును కావున మేము నత్యహ్ఫృదయముతో 'పృా్యూ [కోధమును గో మా అనుగహముగ నే భావించుచున్నాము, కన్యాను భావోఒస్య న దేవ విద్మహే తవాజ్ఞ్రం రేజుస్పర్శాధి కౌరః |

దశమ స్కంధము చలల యద్వాజ్బయా (ీక్ష లనాఒ౬ఒచర త్త్‌పో ల్‌ విహాయ కామాన్‌ సుచిరం ధృత(నకా ॥ మహాత్మా! మా పాదకమల భూళియొక్క.. స్పర్శను బడ యుటకు అధికారియగుట ఈతడు చేసిన వ సాధనయొక్క- ఫలమో మేము 'జెలిసిపొనజాలకున్నాము, మొ పొదధూళీ మహాదుర్లశి మైనది, చానికొణకె మి అనక్షాంగినియగు లత ఖద ఇవాల పో నమ న మా తా ను పొటించుచు. లేవస్సు మ_స్తభోగ ములను త్యజించి నియమను.ల చేయవలసి వచ్చినది, న నాకపృష్టం నచ సొర్వభౌమం న పార మేష్ట్యం న రసాధిపత్యమ్‌ 1 న యోగసిద్దీరపునర్భవం వొ 1 వాఇ్ళ ని యత్పాదరజః (పవన్నాః ॥! (వభూ! మీ పొదధూళని శరణు పొందున్ట రు, వారు గాద్యమ నుగాని భూమండలాధివల్యేమునుగా నీ వు చారికీ అణివూది చౌ, కద్దులను బడయవలయునను అభి శ నలగ "వె థి విడుదల గావించు; శ్ర స్ట్‌ 'య్యేల, వారు జనినమరణములనండి మోక్షమును గూడ కోరరు వచ! న తొ నమః కృష్ణాయ రామాయ నానుదేవ న్‌ా నమః. 18" (పద్యుమ్నా యానిరుద్ధాయ సాత్వతాం = కలు, అళ్ళా సుచేవుని పులా) మిరు శుద్ధన_త్త్యమయులు' పు క్రీ కృష్ణా మాకు రాములు [నద్యుమ్ముడీ అనిరుద్ధుడు ౬ పరావరగతిజ్ఞాయ సర్వారర చట స్య చ హేతవే॥ 12 అవిశ్వాయ చ విశ్వాయ లేబ్‌ (టీజ్‌ ఏ

అటిలికీ భాగవత రత్నాకరము మిరు స్థూల నూతయ్‌ శ్రి నమ_న్తగతులను ఎజిగినవారును, --నమ_న్తమునకు సాఖ్సీయు అయియున్నారు. మిరు నమృన్త జగత్తున "కును అధ్యతులు, మారు (వవంచరహితులును అధిఘ్రైనదృష్టి చే (వవంచన్వ్యరూపులును అయియున్నారు. మిరు జగత్తుయొక్క- అధ్యాన, అవవాదములకు నాథ్నీ జగ త్తుయొక్క నత్యత్వభాంతికీని "స్వరూ వజ్ఞానముద్యారా జగత్తుయొక్క- ఆత్యంతిక నివృత్తికిని మారు కారణులు, అట్టి నూకు మేము నమస్కరించు చున్నాము, దేవా . దయచేసి మాపతిదేవుని రక్షింపుడు. ఈ (నకొారముగ నాగపత్నులు (పార్చింప శ్రీకృష్ణుడు కాళియ సర్పమును వదలిపెప్టైను కొంతసేపటికి అది తెన్స -రించుకొని శ్రీకృష్ణునితో ఇట్లు పలికెను వయం ఖలాః సహోత్పత్త్యా తామసా దీర్హమన్యవః | స్వభావో దుస్త్యజో నాథ లోకానాం యదసద్‌గహః ॥ 188 మహతా తై! మేము పుట్టుకనుండియు దుష్తులము, తమో గుణయుక్తులము.. వగ దీర్చుళొను స్వభావము కలవారము, (కోధ యుద్తులము జీవులకు తమ న్యభావమును విడచుట చాల కష్టము, శనుకనే (వవంచజనులు నానావిధములై న దురాగహాములందు తగుల్కొ-నుచున్నారు, దేవా : మీకెట్లిష్ణ్టమో అట్లు చేయుడు దయ చూపుడు లేక దండన చొనంగుడు ఖత్యా కర్ణ్య వచః [ప్రాహ భగవాన్‌ కార్యమానుషః | నాక సయం త్వయా సర్బ సము[దం యాహి మాచిరమ్‌ | స్వజ్ఞాత్యపత్యదారాఢ్యో గోనృభిర్చుజ్యతాం నదీ ॥ 186 కాళియనర్చ మి[వకారముగ ఇెప్పగా అది విని నంతట (శ్రీ కృష్ణుడు ఓ నర్పమా ! ఇకమిదట నీవిచట ఉండవద్దు, ఈ "వోటు వదలి నీ బంధువరివారముతో గూడ నముదమునందు పోయి

ళ్‌సు వ్యంధము తవ పేఏమూ అని చెప్పెను, ఇళ గోన్చలు, మనుజులు ,య్రమున్హాజల: మును (తాగెదరు. య.ఏకత్‌ పంస్మరేన్మ _రృమళ్యుం మదనుకానసవమ్‌! కీర్తయన్ను భయోః నన్ట్యోర్న యుష్మబ్‌ భయమావ్న యుత్‌ణ శ ఎవరు సీకు నే నార గిన ఈ ఆజ్ఞను "రెండు మేకల న్మరణమ్ము. శ అరేనము చేయుదురో, అట్టివారికి నర్హృముల్యచే , భయ 'మెన్నట్లికిని 'లేకుండుగాక | యోఒస్మిన్‌ స్నాత్వా మడా[క్రీడే దేవాదిం న్తర్బయేజ్ఞలైః ; ఆధ ఫో ఉపోష్య మాం న్మరన్నర్చేశ్‌ సర్వపాపైః (వమచ్యుకే? 1 నేను యమునానదియొక్క. ఈ కాళియ కుండమందు నంచ రించితిని. కావున ఎవడు. దీనియందు స్నానమువేని, జలనుతో' "బేధతలకు, పితరులకు తర్పణము చేయునో, మటియు- ఉవవానము: వేసి నన్ను న్మరించుచు పూజించునో, ఆతడు నమ _క్ష పావముల మండియు విడివడును, ” తదుపరి కాళియ సర్పము ఆతవి వత్నులు ఎంతయో అద్లర్యవుతో ట్రీ కృష్ణుని పూజించిరి. కాళియ కుండమునుండ్‌ కాళియ సర్పము వెడలిన తర్వాథ్న యమునా జలము విషరహితమై ఆమృతమువలె నుండెను. ఒకనాడు గోవులను మేపుకొనుచు గోవటోలరు గోవట ఆూవిపోగ ఆ రాతి ఇంటికి. వెళ్ళక వారు యమునా తీరమునవే విదురించిర్‌ పైడ్దరాశ్రివమయ మున అచటి వనమందు నిన్పంటుకొనగా, ఆ అగ్ని విదురించుభున్న ౪ గో వరాలు రను నలువైపుల చుట్టుకొనగా, అవ్పుడు.జగదీశ్వరుడగు భగవంతుడైన (శ్రీకృష్ణుడు ఆ భయంకరమగు అగ్నిని శమింపజేసి గోవబాలరను, గోవులను రక్షించేను ఒకపుడు బలరాముడు, ీకువ్లుడు గోపదాలురతో కూడ ఒకానొక వన మందు గోవులను మేప్పుకొనుచుండగా (వలంబానురుడను దైశత్యుడు గోపాలుని వేషమ.తోఆచటికి వచ్చి బలరాముని ఎత్తుకొని ఆకొళమార్గమున పోవుచుండ, "బల్‌ వె--40

శ28 భాగవత, రత్మాకరము. రాముడు కృద్ధుడై అరని తలపై, విలముగకొట్ధగా ఆ అసురుడు మరణించి కిందసడ్తి పోయిన ఆవీడు దేవతలు నంతసించిరి. గోవబాలురు ఆశ్వర్య చకిత్తుల్లైర ఒకనాడు గోవవాలురు ఆటలాడుకొనుచుండగా గోవులు మేయుచ్చు మేయుచు వనమందు చ్చాలదూరము -పోయెను ౬ కావి'వకస్మా త్తుగ ఆ వనమందు(ఆగ్న్‌ రగు ల్కొవగా .అత్తల్తి గోపదాలురు. థీిల్లి (శ్రీకృష్ణుని బలర్తాగుని కరణు వేడుకొనిరి. అవ్వుఢు శ్రీకృష్ణుడు వారికి అభయమొనంగి వారిని కండ్లు మూసికొనుడని చెప్పి ఆ అగ్నిని ఉపళమింవజేపి ఆ ఘోరనంకటనంనుండ్రి వారిని కాపాడెను సిమ్మట గోహోలుడ కండ్లు కపపీచూడ, 'అగ్నా శాంతించి యుండెను వారందబును పరమా శ(0ైక్రునవవాదూరిఇండ్ల్‌వ వెళ్ళన తరుపాత గోవబాలురు.. చెప్పిన్‌ ఆశ్చక్యకర్ల వంఘటనలను విని, (శ్రీకృష్ణ బలరాముల ఆలౌకిక లీలలను గూర్చి 'ెలీపికొని వ్రజ -వాసులు ఆకర్త్యచకితుత్సై వారు గ్రొవ్చ _దేవతలని,ఛావించ్లిరి స్లమ్మట శొంతకాలమునకు వర్షణుతు వేతెంచెను అనంతరము శరద్యళువు వచ్చెను వ్యోమ్నోడద్దం భూతశాబల్యం భువః పజ్య_మపాంమలమ్‌ | శ రజహారాళమిణాం' కృ్ణే భ క్రిర్యథాశుభమ్‌ 1 188 [గో ణ్‌ అణలొ భగవద్భక్తి; (బవ్మాచారీ, గృవాన్థ వాన్మవస్థ, నన్నా వ్ర్‌ుుల యొక్క- కష్టములన్నిటినిి అశుభములన్నిటిని నాశ మొనర్భునట్లు -ఈ శరదృతువు" ఆకాశమందలి “మేఘములన్క, భూమిమై గల బురదను, జలమరదలి మాలిన్యమును నశింవజేవెను, నర్వస్వం .జలదా ప్‌ిత్వా విరేజుః శుభవర్చసః | యథాత్యక్రేషణొః శాన్తా మునయో ము కక్తకిల్చిషాః ॥ కిక లోళ వరలోకములను, శ్రీ పుతాదులను, ధనసంవత్తి ఇంబంధమైన చింతను, కోరికలను వరిత్యజించి, సంసారబంధము. నుండి విడివడిన వరమశాంతుడగు నన్నా్యాసివలె ఆ శరదృతువు నందు మేఘనులు తను జలమునంతను దానమొనర్శ్చి ఉజ్జ్వల జే -ఖాంతితో కోభిల్లుచుండెను,

దళము న్కంధము 6 వ్రావావిదన్‌ క్షీయమాణం-జలం' గాధపేలేచరాణ? యథాఒఒయురన్వహం "కయ్యం వఠా మూడాః

| కుటుమ్మినః & శ8ిక్‌ కుటుంబభరణ పోవణాదులందు వడి మజచిన కొజ్ఞాని తన ఆయుస్సు తణతమ ణము తగ్గిపోవుచున్న దని తెలిసికొననట్టు చిన్న చిన్న వీటిసంటలందు నివసించు 'జలీచరములు ' అందలి ' సీర! దవీనవ హారించివోవుచున్నదని తెలిసికొనజూలరు, శనైః శనైర్హహః వజ్య_ం 'స్తలొన్యొమలోచ పేరుధః | మును ఈద _ (, యథాహాంమవహ్వోతాం ధీరాః శ రీరాదిస్వనాత్శను ॥ 186 వివేకనంవన్ను డగు సాధకుడు మొల్ల మెల్సగ శిరీరాది అనాత్మ చదార్థములనుండి “ఇది జీను, ఇది"నాడి' 'తీను “అవాంఖావమను," మోమత్వమును వదలివేయునట్లు; భూమి (క్రమ్యచుముగ తనే బుక రను, గడ్డి తన వచ్చదనమును వదలీజ్రేయు'చుండును. వి ఎలామ్చుర భూత్తూష్టీం సమ్ముద్రః శరదాగమే । ఆత్మన్యుపరతే సమ్యజ్‌.మునిర్వ్యుపరతాగమః ॥- 1812 . మనస్సు నిన్సంకల్పముకాగ్నా అ త్మాగాముడనగ్లు మనుజుడు కర్మకాండ యొక్క జంజాటమును"వదల్సి కాంతముగ నుండునట్టు ఈ శరదృతువునందు నమ్ముద్రజలము స్థిరముగను, గంభీరముగను, శాంతం ముగను ఉండెను, కేదారేళ్య స్త వపోఒగృప్హూన్‌ కర్షకా దృఢ నేకుభిః గ యథా (పాణైః స్రవక్ఞానం తన్నిరోధేన యోగినః ॥ 188 యోగులు తమ ఇంద్రియములను విమయముల వై పు పోసీయ_ కుండ వత్యాహోర మొనర్చి జ్ఞానమును రత్నీంచుకొనునట్టు అత్తతి వైతులు కట్టలను బలముగ వేసీ జలమును నృధాగా (వవహింన కండ నిరోథింవసాగిరి,

కోక్‌ ఠొగవత రత్నాకరము! అడి శరదృళువు అగుటనలన ననములు .మహామలదరముగః? చుతదెనుం థ్రీకుష్తుడు గోవబాలురతోకూడ ఆ వనములందు (ప్రవేశించి గోవులను మేపుకొనుడు తన వేణువును (పిళల్లేనగ్రోవిని పూరించి మధుర గానము చేయుచుండ గోపికలడి విజపరమానందవడో తహలో తామిట్లను కావిరి. “గోవ్యః' కిమాచరదయం కుళలం స్మ వేణు- .శ్ఞామో' డరా ధరసుధామపి గోపికౌనామ్‌ సే జ భుట్త్యేం స్వయం యదవళిష్టఠళనం (ూదిన్యో ప్యూా పష్యత్తచోజకు మునుచుస్తరవో యథాజఒఒర్యాః ॥ 18ిలి ఓ గోవికలారా!. ఈ మురళి పూర్వజన్న ముతో. వీమి: ప్తఖ్యాము ఇేసినద్కో పే సాధన ఏ భజన చేసినదో, నోవికలమంగు. వమనయొక్క- సంవ త్తిని - అనగా చామోదరుని అధరనసుధారనమును. మన కేమియు దక్క-కుండ _న్వ్యయముగ ఈ (వకారముగ : (ఆగి; చేయుచున్న బే! మజియు తమ వంశమందు భగవద్భ క్తులగు నంతౌన మును చూచి మనుజులవలె వృతములున్ను ఏంతో తమ నంబంధ మును జోడించి' ఆనందో (శువులు రాల్బుచున్నవి,

“పమ్మట 'హామరతటుతువు ఏకెంచెను ఆపుడు (వ్రజదేశపు కుమారీగణమా శాశ్యాయనీ చేవియొక్క పూజ, (వ్రతము చేయడోడగిరి వారు (ప్రాఈకాలమనవే యముహెనదిలో స్నానముచేసి తీరమున ఇసుకతో దేవియొక్కమూర్తివి విజ్ణంచో పూజించుచుందురు. శ్రీ కృష్ణుని తమ పతిగా వేయమని (ప్రార్థించుచుందురు.

ఒకనాడు వారు యథాాసకారము (పొద్దుననే యమునానదికి వచ్చి తమ-వప్ర ములను ఊడదీసి ఒడ్డునపెట్టి (శీ కృష్ణుని గుణములను గానమొనర్భుచు వదిలో స్నానము చేయుచుండిరి అత్తి (శ్రీ కృష్ణు డచటీకివచ్చి ఆ గోపికాస్త్రీల నస్రము: లమ్నిటిపి/తీసికొని అచట ఉన్న ఒక కదందినృకముపై ఎక్కి. కూర్చొనెను. వ్యాదందలు (శ్రీ కృష్ణునకు నమస్కరించి నస్రము లిమ్మని (ప్రాధేయవడగా ౫శ్రో కృష్ణుడు శరుణామయహృదయుడై వారి వవ్రములను వారికి ఇచ్చివేసి నే ఇప్పెను---

తశమువ్యషంధము- ళ్‌ న య్యా వేశకథధియాం కాాయః కామాయ కల్పతే భర్ట్‌తా క్వథికా ధానా (పాయో-వీేజాయ నేష్యరే ౫ [40 ఎవరు తను మనస్సున్సు (ప్రాణమును న్తాకు.నకుర్సించితో వారి. కామసలు - "వేయించిన. వ్నిత్తనము. మొలవ, జ్యూలెనట్లూంగా సాంసారిక భోగముల కైపు తీసికొని వెళ్యబాలవు,

, ఇక 'మీరు మీ మీ గృహములకు-పొండు. మీ అఫీస్టము సెరతేరొగలదు అవీ ్రీ కృష్ణుడు చెన్సగా వారు ఆనందపడి (శ్రీ కృష్ణుని పాదవద్మములను" మనంబున ధ్యానించుకొనుచు వారివారి ఇండ్లకు-వెడలిపోయిరి,

తచుసరి (గీవ్మర్తుపుధందు. ఇక్స దినమున? (శ్రీళ్ళష్ణుఢు: ఇరరామనికోం

గోవవాలురతో కూడ ఆవులను మేవుకొనుచు బృంధ్రాననమునుండ్తి చాలదూరము వెళ్ళిరి ఎండవేశ చెట్ల సీడయందుండి శ్రీ కృన్ణుడు గోసవాణరతో ఇట్లా పవప్పెను __

వళ్యతై తాన్‌ మహాభాగాన్‌ వరార్ధెకాన్తజీవితాన్‌ !

స్‌నా

వాతవర్షాతవహిమాన్‌ నహాన్హో "వార యసన్సి.నఃక , 141

(వయ మి తుతాశా ! వరాడుకు! ఈచృతముల్తు వింతే ఇార్భవంతమంన్రై నవో | పీని జీవితచుంతయు. ీపలిము ఇతరులకు మేలు కలుగ జేయుట కొజీ అయిభున్నది, అవి స్వ్యయమాన గాలి యొక్క వేగము, వర్ణయు్క, ఎండు, మంఛు - వీసియన్నిటిని పఏహించుకొని మనలను వాటి-నుండే-చురమీ,ంచుదున్నవి,

ఏకావజ్జన్మసాథల్యం చేపొనామిహా బేపొడు |

ప్రాజై రర్దె ర్థియా వాచా (శ్రేయ ఏశోవకేక్‌ సదాః 14

క్‌

(్రవంచమున ఎంధఖో ప్రాణులు. కలరు, కాని, నాని.క్వన్నిడ సాఫల్యము - ఎంతవజకు సాధ్యమో అంతవజకు తవ ధవమ్యువేళన్సు వివేక విచారణచేతను,. వాక్కు-చేతన్సు (ప్రాణన్నులచేఠవ్కు కూడ, ఇర్హయ్యలక్లు. మేలు కబుగుసట్టి.కర్శలకు..చేయుటయంచ్లే ,.. క్లలద్యు,

జ) భాగవతంరన్యాకకమా ఈళ్మష్రకారమ. గ చెప్పుడు (శ్రీ కృమ్టుడు అందతితోగూడ యమునాతీగమునకు వల్చిరి. అప్పుడు ,గోవచ్హాల్తుర (శ్రీ కృష్ణువితోను ఐలరామునితోను ఈమకు ఆకలిగా ఉన్నదని చెప్పగా, - ్రీ కృష్ణుడు వారంతో విల్లు చెప్పెను ___ *ఓ మిగ్రపలారా, వపెన్‌ముననే కారదు (బ్రాహ్నణలు వ్వర్గలివాషకి. 'తంగిరనమను యజ్ఞమును శామించుచున్నారు. మీరచటికివెళ్ళి బలరామ (శ కృష్ణులు మిమ్ముల నడిగి కొంచెమీ అన్నమును. తీసికొవి రమ్మని చెప్పిరి ఆవి అడుగుడు, అనంతరము వార్తే గమాగళా లక్సప్టోయి. అన్నము, క్రొజకై, (బ్రాహ్మణులను అడ్డుగగా. ఛాదు వారి మాటి అను వట్టించుక్రాన లేదు. ఇకి తే భగవద్యాశ్హాం శృణ్వన్తోఒపి “న కుళువుః 1 .కుదాశా 'భూరికర్మాజో బాలిళో దృద్దనూనీనః॥ 148 శొజా | ఈ [వకారముగ భగవానుడు అన్నము అెన్మున్లి ణ్చాప్పిన మాటలను వినియు ఆ (చాహ్ముణులు వారి వాక్యముళ్తృడ్డు ఛ్యానముంచకుండిరి. చారు న్వర్తాది అల్బ ఫలములను కోరుచు, చానికొఆనక్షే పెద్దపెద్ద క ర్మ కాండలందు మునిగియుండిరి. నిజము గాన్నవలెనన్న్య ఆ (మ్రాష్మాణులు జ్ఞానదృష్టి చే వసిపిల్ల లే యగుదురు. కాని క్షానవృద్ధులుగ తమ్ము తలంచుకొనుచున్నారు. అంతట గోనవారులు. శ్రీ కృష్ణునియొద్దకువెళ్ళి వారు అన్నము. స్తెట్టలేదని ఇెన్చగా-=- ం తదుపాకర్ణ్య, భగవాన్‌ (ప్రహస్య జగదిశ్వరః వ్యాజహార పువర్గోపాన్‌ దర్శయంల్లౌకికీం గతిమ్‌ ॥ 1లో చారి మూటలను విని నమన్త్న జగత్తుయొక్క_ [వభువగు భగ వ్రంతుతైన (్రీకృష్ణుడు నవ్వి వారితో. నిట్లు చెప్పును - “(నవం చమున జీవునకు అనఫలత్వము మరల మరల కలుగుచుందును జానిజోనిళాశ పొందశాదు.. తిరిగి (నయత్నము చేయుటచే నఫ లత్యము సేద్ధించును. శ "శోపునా మేరు మరల. అచటికి వెళ్ళ ఈసార్‌' ఆ (ాహ్మణపత్నులము అన్న

₹్ళమ- స్కంధము క నా! ల ౬ స కా శ్రను తడుగగా, శ్రీ కృష్ణ దర్శనాభలాషయే? శ్రీ-్టమ్టపయేడర ్థా్థియ కలిగి యయన్నవారు గనుక వెరటనే భక్షథో జ్యాదులతో నీహా అీస్నీమసో తీసీకోవి, ఇళరుతు నీవారించుచున్నను, తామే న్వయయిడ-శ్రీ కృష్ణువయొద్దకు వచ్చి థాసీపీ వారికినమ్‌ చ్చీంచగ్బో అంతట గ్రీ కృష్ణుడు చారితో విబ్లనెను._. పాణ బుద్ధిమనః స్వాత్మదారాపత్య ధనాదయః యత్సమ్చర్కా_త్‌ [పియా ఆనం స్తతః కో స్వావరక 6౭ అమ్ములాకా !1- మాకు సార్రోతమొ (పాలము,- బాది? చోనన్ఫు,. శరీరము, న్వజనము, క్ర్రీలు, ప్యుతుటు, ఛవను - మున్న (ప్రోమం చిక వస్తువులన్నియు ేనికొజకు, మతియు టేన్‌ నన్నీధిచే ట్రీ ములుగ నున్నవో అట్టి ఆత ను? వరమాత్మను ((శ్రీక్షుహ్తన్‌॥ మ్‌-చివా [పియమైనది పేది కలదు ?

. కౌవ్పున మీ రిచటిక్షే వచ్చుట నమాచిశముగనే శ్రున్నది.. మిమ్ముక్షను ఆ వుందింఛుదున్నాము. ఇక మీరు పొంఢు-_ఆ మూట్లణు వివి ంద్రాహ్మఇసళ్నుకొ యజ్ఞశా లకు తిరిగి వెళ్ళిరి. శ్రీ కృష్ణకు న్వయముగ భగవంతుడి . (గ్రాస్తాణళునీ

వ్‌. తెలియగనే వారు తావు చేసినపనికి చాల పళ్ళాత్తానపడి ఇట్ల నుకొనిరి నూనం భగవతో. మాయా యోగినామపి మోపహొనీ యద్‌ వయం గురవో న్యూణాం స్వార్థే ముహ్యామహే ద్విజాశ 6 146 నిక్క_ముగ భగవంతుని మూయ. నొకెన్చ నొచ్చు రహైోగలను కూడ మోబామున వడదోయుచున్నది+ ''మనమ౭్యవావ్మామిల: మసనియు, గురువులమనియు. చెవ్చబడుచున్నను? 'జరమార్థు విషయ. మున మసము శీవలము గొవ్ప పొరపాటు చేసితిని, దేశః కాలః వృథగ్రువ్యం' మన్త్రత న ర్హిజోఓగ్నయః | దేవతా యజమానళ్ళ్చ్‌ (శ్రతుర్ధర్థశృ యన్మయః ॥ [41

శు భాగవత రశ్నాక్షగమ్లు "జీశము, కాలను, వేటు మ! సామ్మాగులు,. అభా కర్మ నాంధ్రు వపీయు క్త్వముల్లుపు మంత్రములు, అనుమఘైైన వద్ధర్శి బుక్‌ శు. అన్న్యీవళలో తము, జేభతలు, యజమానుడు, యజ్ఞము ఛర్జుము - ఇవియన్నియు భగవంతుని యొక్క- స్వరూవము లే అయి యున్నవి. ఆ శ్రీ కృష్ణభగవానుడు ఘా యీ అవరాధమును క్షమించుగాక । అవి వాడీ వేడుకొవిరి, వరీమ్యద్రాజా । ఈ్రకారముగ శ్రీ కృష్ణుడు విలరామునితోకూడ బృందావన ఘృందుండి పెక్కు. లీబలను కావించుచుండెను ఒకస్వుడు గోపాలుకందజు కలిపి శన్యద యజ్ఞమ నక్లే ఏర్పాట్లు చేయుధుండగా శ్రీ కృష్ణుడు ఇంటదుని దర్చమమ సాంరదలరిన్తూరై. ఈండ్రియగు వ్రందునితోన్సు ఇతర గోపాలురతోను ఆ యజ్ఞ పావ్మగితో వులన్సు (దిహ్మవిష్టులను, సర్వతరాజమును పూజించుట ఉత్తను మనీ 'నచ్చచెప్పగా వారందణును అశ్తే కావించిరి, అప్పడు, ఇంద్రయజ్ఞము విర మించబడుటచే ఇంద్రుడు కృద్ధుడె (వజదేశమును వర్షపాతముచే. పీడించువట్లా 'ఫొంవ ర్తక మేఘగణముల”కాజ్టు యొసంగను ఇంద్రుని ఆజ్ఞను పురన్కరించుకొవి “మేఘము (బ్రహ్మాండమైన వర్షమును తురివించగా, (వజవానులు తము రక్షణకొజక్హే ఇస్రీంళృష్ణన్నాప్రోర్టేంచెక్‌ అప్పడు శ్రీ కృష్ణుడు ఈనరో ఇట్లు చింతనచే వెను, తస్మాన్మచ్చరణం గోష్టిం మన్నాథం మత్పర్శిగహమ్‌ | గోపాథే 'స్వాత్మయోగేన పోఒయం మే (వత ఆహితః 8 14% ఈ (వజభూవిియంతయు నన్ను అఆశయించుకొని యున్నది. నానో వ్యేళృతమై/యున్నదది. నేజే దీని రతుకుడను కాన్రన ఇపుడు చేను నా యోగచూయవచే దీనిని రతీంచెదను. శజ్జనులను రథీం చుటనా (వ్రతమే అయియున్నది. ఇపుడు దానిని పాలించుటకు అవనర మేర్పడినది. ల ॥ ఈ ్యవత్తారయ్యగు న్యలోచించి శ్రీకృష్ణుడు గోవర్థనక్రర్యత చ్లును తవతినో ౩3 వ్రిషజవ్వాసులందపేని, దాని (క్షిరదక్టునోవు

దోమ న్కంధము క్రి. శతో నవా వచ్చి తలదాచుకొనునట్టు చెన్సి..వాశిని అవ్యోనించగా, నారందణు అశ్లు వచ్చిరి. ఈ (వకారముగ వడుదినముభు (్రీకృన్ల చా సర్వత రాజమును అళ్లు ఎత్తి వట్టుకొనియుండ, వండ్రుడు. (శ్రీ కృష్ణుని యోగమాయా [వథధావమునకు అచ్బెక్టు వొంది తన నంక ల్పము నెర వేకనందున వర్ష మును విరమింవజేసేను అపుడు గోకుల వాసులు వారి వారి ఇండ్లకు వెడలగా (శ్రీకృష్ణుడు ఆ పర్థతమును చించి యథాస్థాన మందుంచెను:. భగవానుని ఈఅలొక్‌ో 'శ్రయచే చర్వులకు ఆశ్చర్యము, ఆనందము కలిగినది, అపుడు (శ్రీకృష్ణుని వయస్సు చడు సంవత్సరమ.లు (శ్రీశృష్ణుని ఈ లీలచే ఇందుని గర్వము-అణగణా. అళ్లు డాతడు (శ్రీకృష్ణుని యిట్లు స్తుతించెను... ఇంద్ర ఉవాచ __ నమస్తుభ్యం భగవతే పురుషాయ మహాత్మనే! వానుచేవాయ కృష్ణాయ 'సాత్వకాం-పతయే నమః౪ 14 ఇర్యదుడు చెప్పెను __ మహాత్మా! నేను మికు 'నమస్క-రివచుచున్నాను. నూరు నర్వాంత ర్యామి యగు పురుషోత్తములు, నరా త్మరూపులగు వాసుదేవులు, మారు యదువంశీయులకు' వళైక పజల భ_క్త్రవల్శ లురు, సర్వ్యతచి_త్తమును ఆళగర్షించువారు అట్టి మీకో నేము మర్రల మరల నమన్క-రించుచున్నాను స్వచ్చ. న్టోపా త్త దేహాయ వికద్ధక్టాన మ్యూర్తయే ! సర్వమై సర్వపీజాయ .సక్వభూకాత్మనే'నమః॥ 160 మిరు జీవులవలె కర్ణువళోమున శాళ న్థతర్యతముగా భట్హల యొక్కయు, మి మయొక్క యు ఇచ్భానుప్రారమ్లు శరీరనమను. స్వీక అంచితిరి. మి యీ శరీరముకూడ్‌ విశుద్ధజ్ఞానస్వరూవ్వమై ఏఘ్లన్హుద్‌-

684 భాగట్‌తో “రళ్నాకరమే బెమన్తము పార అయియున్న్యారు. " నమాన్తమునకు మళీ శార్‌ తము నర్వుల-ఈత్మాయు మాకే. అట్టి మాట్‌ నేతు మం మలి చమస్క-రింపోచున్నా ను

“ఇంద్రుని ఆ వాక్యములను వివి భగవాను డీట్లా చెప్పెను శ్రీ భగవానువాచన.___.

_ న. మామైక్వర్య (శ్రీమదాన్హో దద్హాపాణిం న పళ్యతి.- తలగ్యభంశయామి సన్నుట్చో్యో యస్య చేచ్చామ్యును

ఛ్రీ భగవానుడు చెప్పమ'__ ఎవడు విశ్వర్య, ధననంవత్తుల మదముచే అంధుడగునో $

అతడు, కాలరూపు డైన వర మేశ్వడగు. నేను చేతియందు దండమీను తీసికొని అతని .శిరస్సువై నున్నట్లు (గహించుట, లేదు. నేను ఎవరిని అను[గహింవగదలంచుకునో, ఆతనిని *, వశ్వర్యరహితునిగ ([(ొవం చిక విషయ నిముఖునిగ) చేయుదును

ఓ ఇంధద్రా; ఇక్క మీరు. ఇమరావతికి వెళ్ళుడు న్గా ఆజ్ఞను పాలించుడు. శర్వము వదలివేయడు సదా నా సాన్నిధ్యమును ఆనుభ్రవించుడు,

శ్రీ కృష్ణు డీప్రకారము చెప్పగా? అపుడు కామధేనువు శ్రీ కృష్ణుని స్తుతించి శన తీరముతో వొరికి అభ్గిషేకము గావించెను ఇందుడున్ను దేవర్షలతో క్షూడ్ణ ఆకాళగంగతో శ్రీ కృష్ణునకు అభిషేకము చేపెను. ఆపుడు వారు “గోవిందుడని (శీ కృష్ణుని సంబోధించిరి

వీవ్మట ఒకనాడు నందుడ్గు ఎకాదశినోడు ఉవవానమునేసి ఆర్మాతీ ద్వాద 'శుడియలలో స్నానమొనర్పుటకై యమునకు వచ్చి స్నానము , చేయుభుండగా, పర్షుల్లుని పేనకుడగు ఒక అస్తురుడు ఆతనిని వట్టుకొన్లి కన యణమానునియొద్దక తీపికొని వెళ్లెను. నందుడు కనుసించనందువలన (వ్రజనివాసులు చాల దుఃఖించి. ్రేకృస్ణుని పార్ధింస వారు వరుణునియొద్దకు వెళ్ళగా. వరుణుడు వారని పూజించి యజ మ్తుళింటిను.

నమస్తుభ్యం భగవశకే (బహ్మాజే'వరమాత్మనే? న యత (శూయకే మూయా లోకసృష్టి వకల్చినా క 158 ఓ కృష్ణా! భగవంతుడగు మాకు నమస్యో-రము.. (ఫ్రవ్మ్‌ స్యరూపులును, వరమాత్య ్రాయు అగు మోకు నమస్కారము. “మో స్వరావమందు విభిన్న లోకనృష్ణులను కల్పించు మాయ లేదు అని (శ్రుతులు చెమాచున్నవి అట్టి మికు నేను నమన్యరించు చేన్నాను ఈ(ప్రకాదముగ (ప్రార్థించి సేవకుని అవరాధమును - తమంప్నడని. వేడుకొని ఛందుని తెరిగి ఇచ్నివేసెను నందువి వెంటనిడుకొన్టి శ్రీ కృష్ణుడు (వ్రజభూమికి ఇడలెను నందుడు శిరిగివచ్చుట చూచి (వ్రజవానులంధట్లు చాల్న అోనందవడిరి థీ కృష్ణుని ఇట్టి అప్రాక్సక లీలలనుగాంచి గోకులవాన్నుణ వారు. సాజిత్‌ భగవంతుడే 'యవి తలంచి ఆ భగవానుని సరంధామమును చ్తూడ అభిలషింవగా శ్రీకృష్ణుడు వారి భావమును (గహీంచి ఈవ్రకారము తలంచెను జనో వైతోక ఏతప్మిన్నవిద్యాకొమ కర్మళలిః | ఉచ్చావచాను గతషు న వేద 'స్వాం గతిం (భ్రమన్‌ * 168 ఈ (వవంచమున జీవులు అజ్ఞానవళశమున_ శరీరమున ఆత్మ బుద్ధి కలిగి వివిధ కర శ్రఎను చేయుచున్నారు, దాని ఫలన్వరూవ ముగ ేవతా, మనుష్య, వకు, వయ్యూది ఉన్నత నీచజన్ములందు తెరుగాడుచున్నారు తమ వా-న్తవగతిని, _అత్మన్వరూవమును తెలిసి శొసకయున్నారు ఇతి సజ్బి న్త్య భగవాన్‌ మహాకొరుణీకో హరిః దర్శయామాస లోకం స్వం గోపానాం తపసః పరమ్‌ ॥-164 వరహమదయాళువగు శీ వారి యిట్లు తలంచి మాయాంధ "శోర్రమునకు అతీత మైన వరమభానమును ఆ గో పోలురకుచూ పెను,

(8 భాగవత .5 న్నార్హదన్లు నత్యం క్ఞానమన_న్హ; యబ్‌.బహ్మజ్యోతిః సనాతనమ్‌? యద్ధి వళ్యన్లి మునయో గుణాపాయే సమాపాతాః॥ 15%

వడి నత్యమైం, జ్ఞానరూవమై, అనంత మైం, ననాతనమైం, జ్యోతీ

'స్వ్వరూవమై యున్నదో నమాధినిష్టంల్లై న గుణాతీతులే ేనినిదూడ

గలరో (అనుభవిం చగలఠో) అట్టి [(బవ్మామును (శ్రీళ్ళష్ణుడు మొదట

వారిచే సాత్కా.80వ జేసెను (శ్రీ కృష్ణుడు వారిని (బ్రహ్మ(హదమునకు తీసికొనిపోయెను వారు దానిలో

స్నానమాచరించిన పిదవ భగవానుడు వారికి తన పరమధామమును చూపెను అ

చివ్య భగవత్స్వరూవలోకమును చూచి నందాదులు వరమానంద విమగ్నులైై రి

రాజా ; ఒకవ్పుడు శరధృతువునందు. ఒకానొళ పూర్ణిమ ర్యాతియండు వన. న “శ్రీ! కృష్ణుడు తన మురళిని వాయించుచు, మడురనాదమును నల్బుచుండ అది “వవి గోపకలు పాలు పితుకుట మొదలైన వారివారి పనులను వదరొపెట్టి అజ్బోటికి వెళ్ళిరి (4 కృష్ణువియెడల _'సీమబే వారికి కర్మబంధననము తొలగి పోయెను

రాజోవాద:.... కృష్ణం విదుః పరం కౌాన్తంనతు (హ్మతయా మునే! గుణప్రవాహోవర మస్తాసాం గుణధియాం కథమ్‌ 166

వరీక్షి త్తు చెప్పెను-__

మవోత్నా! గోపికలు (శ్రుకృష్ణాని శేవలము తమ (వియల్‌ మునిగనే భావించిరి వారికి (శ్రీకృళ్ణునియందు (బహూ స్రకావములేదు

ఈ (వకారిముగ వారిదృష్టి (నాకృ్ళతగుణములం జే ఆన క్త మైనట్లా

'కనువించుచున్నది. ఇట్టి స్థితియందు గుణ వవాహరూవమగు ఈ

నంసార బంధము-మయొక్కఒ నివృ_త్రి వారికెట్లు కలిగినది ?

గశ్రీ శుక ఉవాచ __ కామం [కోధం భయం న్నేహమైక్యం సొహృదమేవచ |

_ విత్యం హరౌ విదధతో య్మాన్డ్‌ తన్నయతాం పా .కే॥. 157

చచన్యళధము ట్‌ ఆ కవగు చెప్పెమ ___ రాజా! భగవంతునితో శేవలము నంబంధము ఉండిన ఇవాలును. ఆ నంబంధము కామరూవమైనను, (శోథడూవమైంనను, భయరూవమైనను, 'స్నేహాకూవమమైనను, బంధుకోవమొనను, పౌవోర్చరూవవైనను -_ వదిమైనను.సరయీ, ఏ భావముతో భగ వంతుని యందు నికంతరము తన వృత్తులను జోడించినను 'అవి భగ వంతునితో నే కలియుచున్నవి, కావున ఆ వృత్తులు భగవన్శయము- లగుచున్నవి మతియు అ_త్తటి ఆ జీశ్రడు భగవంతునే పొంద చున్నాడు, రాజా! అరా వేణునాదమును విని గోవీకలు (శ్రీకృళ్తుని యొద్దకు రాగా (శ్రీకృష్ణుడు వారలను ఇండ్లకు పొమ్ముని చెవ్సి యిట వెను. ళా రదర్తుః కుక్రూషజం స్త్రీణాం వరో ధర్మో హ్యూవూయయో! తద్నస్థూనాం చ కల్యాణ్యః (వజానాం చానుపోషణమ్‌ ॥ 168! మంగళకరులగు ఓ నోవికలారా! త్తమ భర్తను వారి ఫోద లను ఒంధువులను నిమృ_.వటభోవముతో శేవచేయుట మటియా. సంతానము మొక్క. పాలన మోమణవేయుట (స్రీల'మను థర్మమై: యున్నది, దుఃశీలో దుర్భగో వృద్ధో జడో రోగ్యధనో౬ని నా పతిః స్ర్రీఖిర్న హోతవ్యో లోకేప్సుథిరపాతకీణ _ 1689 ఉ_త్తమలోకమును పొందదలంచు. శ్రీలు పొసమును వదలి వీ [వకారముగనై నను తమ వతిని వరిత్యజించరాదు, వతి ఇెడ్డస్వథా వము కలవాడై నను భాగ్యహీనుడై నము వృద్ధుడై నను, మూధ్ధ్థ్థ మైనను; రోగిమైనను, ధనహీనుజై నను అతనిని వదలరాదు,

401. భాగవత రత్నాకరవ్వు అప్పుడు గోపికలు (శీ కృష్ణునితో నిట్లు చెప్పిరి గోవ్య ఊచుః ఎ కుర్వన్సి పా త్వయి రతిం కుళలాః స్వ ఆత్మన్‌ నిత్య(ప్రియే పతినుతాదిభిరా ర్తిదైః కమ్‌ తన్నః (ప్రసీద వరమేళశ్వర మాస్మ ఛిన్హా | ఆశాం భృతోం త్వయి చిరాదరవిన్షన్మేత 1" గోపకలు చెప్పిరి శ్‌ ఆత్మజ్ఞానమందు. నిపుణులైన మహనీయులు మా య (పేను క్లభిగియుందురు , వలయనిన, మిరు ఎల్లపుడు (వియ న మజీయు అందజియొక్క ఆత ్ర అయియున్న్నారు, అనిత్యముళ స్ట! క్‌ వ దుంఖ(వదములును అగ (పావంచిక వదార్థములచే వ్‌మి వం జనము ? వర మేళ్యరా! కాబట్టి మాపై (వనన్నులు కొండు, నో మూాపుడు, కమల న్మేళా! చిరశాలము మీ యొడల - పో పోషించినట్టి అఆశాలతను ఛేదింవకుడు డ్‌ గోపికలయొక్క వ్యాకులత్వ పరిపూరితములగు వచనములను విని (కన్తో గ అక్కారాముడై యున్నను, ఇతరమగు షీ వస్తువుయుక్క అపేక్షలేకయున్నను: న (పేమధావమును ఉ_శ్తేజిసఅచుచు,. చారిఏ అనందింపజేసైను ఇట్టి రణమా శ్రీ కృస్ణుడు ఆకస్మా క్తుగా, అంతర్థానమొందోగ్యా ఆ గోపకలు కోకొరులుల్తే వొ చెళకడొచ్చిం, , గాయ న్య ఉవ్చైరముమేవ సంహతా విచి క్యురున్మ త్తకవద్‌ వనాద్‌ వనమ్‌ | వ్యపచ్చురాకౌశవద నరం బహి. జే క నో (81 ర్ఫూలెషు స్వన్హం పురుషం వనస్పతీన్‌ ॥ వారందటును కలసి ఇెద్దగా (శ్రీళృన్ణ భగవానుని గుణములనో గౌన మొసర్పసాగిరి, మజియా ఒక వసనమునుండి ఇంకొక ననన

తమ నసషందము కన. మ్యునక్క ఒక పొదనుండి ఇంకొక పొదకు పోవుచు. శ్ర్మీకృష్తు్లి వెళళ స్టోరి. రాజూ! వాన్తవముగ. (స్రీగృష్ణుడు ద్హూరము పో లేద్డు వారు సమన్హ్క చేతిన జడ వచార్థములందున్ను, వానికి బయట్లన్యు కూడ అక్రాకమువ్నలె వక రనముగ వెలయుచున్నారు. ...వొరు మై గోసికలమయొద్ద నే య న్నారు వారియం ద్రే ఉన్నారు. గాన ల గ్‌ కలు వారిని మాడజాలక వారి బాడలొజువ్వై నృమోదులను జొచ్చి "ఒకచోట వారు. భగవానుని పాద చిహ్నాములను చూచి వాని వసుం వెఠకస్తాగిర్రి గోపికల మనను శ్రీకృష్ణ మవమై పో యెసు ర షదవరే 'ఫీకృష్ణుని భర్చ తప్పు మజియొక వాళక్యమేదియు వచ్చుటలేదో వారిట్లు చెన్పదొడ్రగిరి _ గోవ్య ఊదు __ శ్ర న ఖలు గోపికొనన్షనో భవా- నభిలటేహినామ న్త రొత్మదుక్‌ ! విఖన సార్థితో విశ్వగుత్త యే శః 102 గ , సఖ ఉదేయివాన్‌ సొత్వశాం కు చెప్పిరి __ శారు, (శ్రీళ్ళష్ణా | మిరు శేవలము యశో వాడు. వారీ నము న "జీపాభారుల యొక వ్యృాదయకము లంద శీ [వన%; షాక్షి తాం యక్క టకనే గి అంతర్యామి, ॥ (బవ్మా "జీవుని భమున అవతరించితిరి సమ్పున్వ రశత్నీంచుకొజకి మోరొ యదువం ంా తే వి షిధుర్‌ రచితాభయం నృష్షి (్‌ శే మాత్‌! చరణమీయుషాం సంస లట 0 కరసరోరుహూం కొన కామదం ః 148 శిరసి ఛేపి నః కళలో

శా భాగవత రొళ్నాకరము మిభ క్త లయుక్క. అభిలామను వరిపూర్ష మొనర్భుకుయందో ఆ్యగగణ్యులగు ఓ యదువంళ శీతోమణీ ! జనన మరణ రూవమగక' సంసారచక్రమయను చూచి భఛభయవడి మి పాదములను ఎవరు శరణు ఉొందుదుడో పారినీ మీ కరకవములనులచే మో ఛతఛాయ యందు (వవేళంవ జేన్‌ అభయ మొనంగుచున్నారు, అన్మత్రియరమా! నర్వుల అభిలామలను పూర్ణ మొనర్చు నట్టిదియు, లవ్నీ న. బాన్తమును వట్టుకొనినదియునగు ఆ కరకమలమునే నూ శిరస్సుడకై ముండుడు,

• తవ.కథామృతం తృప్త, జీవనం కవి ఖిరీడితం కల్మషా వ వాహ్‌ । (శ్రవణమణ్ఞలం (శ్రీమదాతతం భువి గృణనన్తి కే భూరిదా జనాః 4 ! (వభూ! మాయొక్క లీలాకథ లృన్బుత న్యడూవక్తైనదియ గంతత్త జ్బ్చాదయులకు జీవన నర్వన్వ్యమైయున్నదియు గొవ్ప గొవ్చ టు మహవోత్ముబు, భక్త శిరోమణులు లెన్సగ స్తుతించి నట్టిదియు నమ్మన్త పావమును, తావమును జారించి వేయునదియుః శ్రవణ మా(త్రముచేత నే వరము శుభమును కలుగ జేయునదియా, వరమ సుందర మైైనదేయు, మధురమైనదియు. వి న్త ఎలీమైనదియా ఆయియున్నది. అట్టి మూలీలా కథలను ఎవరు ఈ భూతలమున గానము చేయుదురో, వారే వాశ్తవముగ గొవ్చ జాతలు, పుణ్యా త్శులు అయియున్నారు. అటతి యద్‌ భవానహ్ని కాననం [తుటిర్యుగాయతే త్వామపళ్యతామ్‌ | కుటినకు స్తలం (శ్రీముఖం చతే జడ ఉదీకతాం వత్ష్నక్పద్‌ దృళామ్‌ ॥ [న

చళమ స్కంధము = శిల! (వ్రియులగు (శ్రీకృష్ణా! వగలు మిరు వనమందు-విహారిం చుటక్ర్షై వెడలినపుడు, మిమ్ము చూడజాలనందునలన మాకు పక్కొ-కతణము యుగము వలె తోచుచుండును, మరల సంధ్యా సమయమున మిరు తిరిగి వచ్చునపుడు సుందరకేశములతో గూడిన మో అందమైన ముఖారనించమును చదూచునపుడు, 'ఆవ్చలు వాల్చుట చూకు భారముగా తోచును. మజియు ఆలెండం కండ్రకు (గువ్మా "దేవుడు జెవ్చలను వర్చాటుచేయుట నముచితముగా 'లేదనుభావము అత్తత కలుగుచున్నది. రాజా 1 గోపికలు విరహపవేదనచే ఈ[ప్రకారముగ రకరకములుగ చెన్ను కొనుచు తుదకు దుఃఖమ ను భరింపలేక ఏడ్వదొడ(గిరి సరిగా ఆనమయమున ఢీ కృష్ణుడు వాలివధ్య (ప్రత్యక్షమయ్యెను అపుడు వారి ఆనందమునకు మేరయే లేకుండెను అదత్తటి భగవాను డిట్లు చెప్పెను న పారయేఒహం నిరవద్యనంయుజాం స్వసాధుకృణ్యం విబుధాయుషాపి వః । యా మాభజన్‌ దుర్దరగేహళ్ళష్ధి లాః సంవృశ్చ్య తద్‌ వః (ప్రతియాతు సాధునా ॥ 160 “పియ గోపికలారా! మిరు నాళొటకై - గొవ్చ గొప్ప 'యోగులుకూడ (తెంవ జాలనట్టి - గృహ బంధనములను (లెంచి వెచికతిరి నాతోటి మా యొక్క ఈ అత్మీక సంయోగము సర్వధా నిర్జలమైనది, నిర్జోషమైనది, మి యొక్క. ఈ వేమ, సేన త్యాగ ములమొక్క_ బుణమును అనంతకాలమునకు కూడ నేను తీర్చ లేను, జన్న జన్ములకును నేను మికు బుణ్యగ్రస్తుడనై యుందును, మిరు మో సౌమ్యన్వభావము చేతను, (వేను చేతను నాముణ మును తీర్చగలరు, కాని నేను మా బుణమును తీర్చలేను, (శ్రీ కృష్ణుని ఈ వచనములను విని గోపికలు తమ విరహతాపమును పోగొట్టుకొనిరి అపుడు (శీ కృష్ణుడు యమునాతీరమున ఆ గోపికలతో రాన్మక్రీడ శ

(ప్రారంభించెను గోపిఠ గోపికమధ్య (శీ కృన్లుడు విరాజమానుడై యుండెను ఈ(ప్రకారముగ (ప్రతి గోపికయు శ్రీ కృష్ణుని సాన్నిధ్యమును బడసెను యత్సాద పజ్కజపరా గవిషేవతృప్తా యోగ(పభావ విధుతాఖిల కర్మ బిస్టాః $ పై్యైరం చరప్సి మునయోఒపి న నహ్యుమానా- స్తస్యేచ్చయాఒ౬ త్తవపుషః కుత ఏవ బస్థః ॥ 1 ఎవరి పాదకమలముల ధూళిని సేవించి భక్తులు తృ్తినొందు చున్నారో, ఎవరితోడ యోగమును పొంది అద్దానిమొక్క- (వెన ముచే యోగులు తమ కర్ణబంధమంతయు ఖేదించివై చుచున్నారో? విచార కీలురగు డ్జానులు ఎవరి తత్త సృమును విచారణ నలిపి త త్త రూపులగుచు నమ_న్త కర్శబంధనములనుండి విముక్తులై స్వచ్చంద ముగ విహరించుచున్నారో, అట్టి భగవంతుజే భక్తులయొక్క- కోర్కాచే తన చిన్మయమూ_ర్తిని అవతారరూవముగ (వకటించు చున్నారు. ఇక అట్టి మహానీయునియందు కర ( బంధనమును గూర్చిన శల్చన ఎట్లుండగలదు ? గోపీనాం తతృతీనాం చ సర్వేషామేవ దేహినామ్‌ | యేఒన్తశ్చరతి సపోఒధక్షః (కీడనేనేహ దేహభాక్‌ ॥ 68 ఎవరు గోవికలయొక్క-యు, వారి భ్ర్తలయొక్క_యు, నమస్త శరీరభారుల యొక్కయు అంత:కరిణములందు ఆత ్రరూవమున విరా జిల్లుచున్నారో ఎవరు సర్వులకును సావ్లీయో, వరమవతియో, వాళే తమ దివ్య చిన్మయ (శ్రీ విగహమును (వకటించి ఈ లీల గావించుచున్నారు ఇఅను,గహోాయి భూతానాం మానుషం దేహమాసితః | భజతే తాద 41 (క్రీడా యాః [శుత్వా తత్పరోభవేత్‌ ॥ 1808

దశమ స్కంధము 648 భగవంతుడు జీవులమై దయచూపుట కొజే తన్ను మనువ్య రూవమున (వకటి-చుకొనుచున్నారు మతీయు వేనిని విని జీవులు భగవత్సరాయణులగుచున్నారో అట్టి ఈ [వకాశముళైన లీలలను ఒనర్బుచున్నారు క నాసూయన్‌ ఖలు కృష్ణాయ 'మోహితాస్తస్య మాయయా। మన్యమానాః: స థి 8 స్వపార ? వైస్టొన్‌ స్వాన్‌ స్వాన్‌ దారాన్‌" (వజౌ కసః ॥ 170 (వజవాసులగు గోవజనులు (శ్రీకృష్ణునియందు ఒకింతైనను. దోవబుడ్ది కలిగియుండ లేదు. వారు భగవంతుని యోగమూాయా. 'చథావముచే తమ వత్నులు త మయొద్దనే ఉన్నట్లు భఛానించుచుండిరి, ఆ ర్యాతి గడచినమీదట (బ్రహ్మముహ్తూర్తమును శీ కృష్ణుని ఆజ్జబే అ గోపికలందలును తమతమ ఇండ్లకు వెడలిపోయిరి. విక్రీడితం (వ్రజ వధూఖిరిదం చ విష్ణోః 'శద్దాన్వితోఒను శృణుయాదథ వర్షయేద్‌ యః। భక్తిం పరాం భగవతి (పలతిలభథ్య కామం హృద్రోగమాళశ్వ పపొనోత్యచిరేణ ధీరః ॥ [111 వరీమీదాజా ! ఏ ధీరుడు [వజ యువతులతో గూడ (శ్రీకృష్ణుని ఈ చిన్నయరాన (క్రీడావిలానమును (శద్ధతోగూడ మరలా మరల [శవణ మొనర్చ్భునో, వర్షనము చేయునో, ఆతనికి భగవంతుని. పాదవద శ్రముల యెడల వరమభ క్తి కలుగును, మజీయు అతడు చాల శీఘముగ తన వ్యృాదయరోగమగు కామ వికారమునుండి. విడుదల పొందును, రాజా 1 ఒకవ్పుడు నందుడు మొదలై న గోవజనుణ మహాకుతూహలముతో బండ్లు కట్టుకొని ఆఅంవికావనమునకు యాత్ర గావించిరి అచట సరస్వతినదిలో స్నానముచేసి సర్వాంతర్యామియైన (శ్రీ శంకరుని, (శ అంబికాదేవిని మహాఠక్తితో

శశ భాగవత రత్నాకరము పూజించి ఆరోజు ఉవవానముచేసి సరన్వతీ నదీతీరమున విదురపోయిరి ఆ అంబికావనమందు ఒక పెద్ద అజగరము (కొండచిలువ) ఉండెను అది న్నిద్రించు చున్న నందుని పట్టుకొనగా, అతడు కృష్ణా ! కృష్ణా అని కేకలువేయగా. గోన ఆనులున్సు [శ్రీ కృష్ణుడును అచటికి వచ్చిరి (శీకృమ్లుడు తన పాదముచే ఆ ఆజగర మును స్పర్మింసగా దాని అశుభము (అజగరరూసము తొలగిపోయెను అచట శుక సుందరవిద్యాధరుడు (సత్యతమై యిట్లు చెప్పెను దేవా నేను పూర్వ మొక విద్యాధరుడను నాపేరు సుదర్శనుడు, ఒకనాడు "నేను కొందణు అంగిరస గో(తీయులగు బుషులయొక్క. కురూపమును చూచి ఛారిని ఎగళాళి చేయగా వారు నన్ను అజ/రమై పృట్టులాగున శపించిరి తం త్వాహం భవఖీతానాం [పపన్నానాం భయాపహమ్‌ ! ఆపృచ్చే కాపనిర్ముక్రః పొాదస్పర్శాదమీ వహన్‌ ॥ 172 నమస్త పావములను నాశన మొనర్చు [వభూ ! ఎవరు జనన యరణ రూవ సంసారము యొడల ఛీవిల్లి మి పాద వద్మ్శములను శ₹రణు బొందుదురో వారిని మిరు నమ న్న భయములనుండి వీము _క్తులుగ వేయుదురు, ఇప్పుడు నెను మీయొక్క పాదస్పర్శచే శాపవియి కుడనె తిని ఇనా అోకమున కేగుటకు అనుమతిని కోరుచున్నాను (బహ్మదజ్డాద్‌ విముకోఒహం సద్య స్తేషచ్యుత దర్శనాత్‌ యన్నామ గృప్హూన్నఖిలాన్‌ (శోత్యానాత్మానమేవ చ। సద్యః స్పనాతి కిం భూంగ స్తస్య స్పృష్టః పదాపా తే॥ 17/8 న్యన్వరూవమునందు. నిరంతరము. వక రకముగ వెలయు “యండు ఓ అచ్యుతా ! మ్‌ా దర్శనమా[ త్రము చేతన నేను శావ శుముక్తుడనై తిని, అయితే ఇది నమంత ఆశ్చర్యకరమైన విషయము శాదు, వలయనిన, ఎనడు మో నామములను ఉచ్చరించునో అతడు త న్నేగాక, _శోతలందతినికూడ వెంటనే వవ్శితము చేసివేయును,

దశమ స్కంధము 640 ఇపుడు మిరు న్వయముగ మి పాద కమలములచే నన్ను న్నృశిం చీకిరి, కావున ఇక నా మోత్న విషయమై నంచేపా మేల? ఈగప్రకారదుగ స్తుతించి శ కృష్ణునకు నమన్కరించి ఆ విద్యాధరుడు తను లొకమునకు వెడలిపోయెను ఒకనాదు ర్యాతివేళ (శ కృష్ణుడు, బలరాముడు గోపికొస్త్రీలతోగూడ ఒకా నొక వనమందు సంచరించుచుండగా శంఖచూడుడను పేరుగల యత్తు డబిటికి వచ్చి ఆ గోపికాస్త్రీలను అపహరించుకొని పారిపోవుచుండగా, ఆ సోదరులిరువురును అతవీని తరువ. కొనిపోయిరి అతడు భయపడి గోపికాస్తీలను వదలివేసి సరు. గిడెను అప్పడు బలరాముని గోపికాస్తీలయొద్ద ఉంచి. (శ్రీ కృష్ణుడు అతనివెంట పరుగెత్తి పట్టుకొని, వధించి అతని నె త్తిపెగల చూడామణిని ఊడబెరికి తీసికొమి , వచ్చి గోపజనులమయెదుట దానిని బలరామున కొనంగెను. (ప్రతిడినము. శ్రీ కృష్ణభగవానుడు గోవులను మేపుటకొటికు వనమునకు పోయినపుడు గోపికల చిత్తము (శ కృషునే చింతనచేయుచు నుండుచు, మజియు. అలీ ణు వారు (శ కృష్ణుని లీలలను గానము చేయుచు నుందురు, రాజా ఒకనాడు (శ్రీ కృషుడు (వజభూమియందు (వ్రవేశించుచుండగ్యా ణయ వృషభాసురుదు (అనిష్టాసురుడు అను దై త్యుడు వృషభ (ఎద్దు రూపమును ధరించి అచటికి వచ్చెను దానిని చూచి (వజవానసులు భయపడి (శ్రీ కృష్ణుని సహాయః మర్చింపగా శీ కృష్ణుడు వారికి అభయమొసంగి, ఆ ఎద్దయొక్క కొమ్ములు పట్టు కొని ఈద్చి (కిందపడ వెయగా అది నెత్తురు కక్కుకొని మరణించెను ఈ (వ్రకార ముగా (శ్రీ కృష్ణుడు అరిష్టాసురుని వధింనగా దేవతలు గోపాలురు, గోపికలు ఆసందపడిరి తదుసరి నారదుడు కంసునియొద్దకువచ్చి ఆతని చేతినివదలి ఆకాశమునకు ఎగిరిపోయిన కన్య యళోదయొక్క ప్య(త్రిక యనియు (వ్రజదేశమందలి (శ్రీకృష్ణుడు. 'దేవకియొక్క ప్పుతుడనియు, బలరాముడు రోపొణియొక్క ప్యక్రుడనియు వసు దేవుడు నీకు భయసడి నందునియొద్ద తన ఇరువురు ప్యుతులను ఉందెననియు? వారె సీ అనుచరులైన దై త్యులను వధించిరనియు చెప్పెను ఆ మాటను వినగనే తంసుడు మహోకృద్ధుడయ్యెను. వసుదేవుని వ్యుతులే తన నృుత్యువునక కారణ: భూతులగుదురని తెలిసికొని కంసుడు దేపకీ వసుదేవులకు సంకెళ్ళు వేయించి కారా

446 భాగవత రత్నాకరము గృహమున బంధింపజే నెను, మణియు 'కేశియను దై త్యుని పిలిపించి (వ్రజదేశము చకుపోయి బలరాము (శీ కృష్ణులను ఛంపివేయుమని ఆజ్ఞ నొసంగెను పిమ్మట కంసుడు ముష్టిక చాణూరాదులను పిలచి దిలరామ (శీ కృష్ణులను కుస్తీ పట్టుటకై "ఆహ్వానించి ఆ నెపమున వారిని వధించుడు అని చెప్పెను అనంతరము కంసుడు అల్నకూరుని పిలిపించి వారితో *మీరు (నజదేశమునకుపోయి. వసుదేవుని ఇరువురు ప్యుతులను రథముపై నెక్కించుకొని ఇచటికి తీసికొనిరండు, మజియు నందుడు మొదలై న గోపజనులనుకూడ వెంట తీసికొనిరండు". అని చెప్పిపంపెను కంసుని ఆజ్ఞ్మ్యపకారము “కేశి యను దై త్యుడు గుజ్ఞమ. యొక్క రూపమును ధరించి (నజదేశమ.న [పవేశింపగా ఆ మాయాగుజ్జమును చూచి అందయిను భయ పడిరి కాని శ్రీ కృష్ణు డా గుజ్జమయొక్క వెనకకాళ్ళు పట్టుకొన గింగిర (తిప్పి చానిని దూరముగ సడవేసెను మజియు తన చేతిని దాని నోటిరొదూర్చి చేతిని “పెంచగా ఆ దై త్యుడు ఊపిరి ఆడక (కిందసడి చనిపోయెను ఇక కంసునియొద్దనుండి తిరిగివచ్చి నారదుడు శ్రీ కృష్ణుని కడకేగి వారి ఛిట్టు సుతించెను __ ళం తావు త్వమాత్మా సర్వభూతానామేకో జ్యోతిరివై ధసామ్‌ | గూఢో గుహిళయిం సొక్షీ మహాపురుష ఈశ్వర్య॥ 14 జీవా! ఒకే అగ్ని క శ్షైలన్నిటియందును వ్యాపించియుండు నట్లు మిరు ఒరే అయినను నవమున్న (పాణులయొక్క_. అత్త మె యున్నారు ఆత్మరూవమున వంచకోశములను గుపహూాయందు దాగు శొని యున్నారు. అయినను పురుషోత్తమ రూనము నను, నర్వ నియంతృ రూవమునను, సర్వసాతీ. రూవమునను మూ యొక 'అనుభవను కలుగుచునే యున్నది దేవా । అచిరకాలముననే మీరు చాణూర, ముష్టికాసుదులను, కువలయా పీడుడను గజమును, కంసుని కూడ వధించుటను నేను చూడగలను, అథ తే కాలరూపస్య క్షవయిష్టోరముష్య వై । ఆక్షొపాణీనాం నిధనం (ద్రత్యామ్యర్దున సారథేః॥ 175

దశమ స్కంధము 6047 (వభూ! భూభారము తొలగించుట కొటునై మిరు అడ్జునుని సారధిమై శాలరూవమున అనేక అమొహిణుల సేనను నంజారించ గలరు, అది అంతయు నేను కళ్శార వరాచెదను, విశుద్ద విజ్ఞానఘనం స్వసంస్థయా సమా సర్వార్థమమోఘవాఖ్చితమ్‌ | స్వకేజనా సక ్యినివృతత్త నూయౌ గుణ్యప్రవాహం భగవ న్త్వమీ మపి ॥ 176 -బేవా! మూరు వికుద్ధ విజ్ఞాన ఘనులు, మి స్వరావమందు మటీ "చేనియొక్క_ యు అ_స్తిత్వము -బేదు మారు నిరంతరము మా ముక్క వరమానంద స్వయావమందు స్థితువై. యుందురు. కాబట్టి నమన్న వదార్థములు మిరు నిత్యము ('పావ్ప ములే అయియున్నని, మో సంకల్పము అమోఘమైనది. మా మొక్కా చిన్నయశ కీ యెదుట నూయ, మాయ వలన. కలుగు ఈ (తిగుణయమయమగు సంసార చ్మకము నిత్య నివృత్తమే అయియున్నది* అనగా ఎపూ డును లేనిబే అయియున్నది, అట్టి అఖండ వక రన స్వరూపులగు సచ్చిదానంద స్వరూపులును, నిరతిశయ ఐశ్వర్య సంపన్నులును అగు భగవంతుడ వైన మిమ్ములను శీను శరణు బొందుచున్నాను, ఈ (ప్రకారముగ స్తుతించి నారదుడు భగవానునకు (ప్రణమిల్లి వెడలి పోయెను ఒకనాడు (శ్రీ కృష్ణుడు ఇతర గోపబాలురతోకూడ సర్వతశిఖరములపై ఆవులను మేపుచుండగా అచటికి గోవవేషమును ధరించి వ్యోమాసురుడు వచ్చెను అతడు "పెక్కురు గోపబాలురను తీసికొనివెళ్ళి ఒక గుహలో బింధించి దారిద్వార మును ఒక బండతో మూసి ఉంచెను (శ కృష్ణు డది గమనించి అతనితో కలియ బడి అతనిని (క్రింద పడ్నదోసి మెడ నులిమి చంపివేసెను, ఇక కంసుని అజ్ఞను పురస్కరించుకొని అక్రూరుడు నందుని గోకులము నకు బయలుదేజెను వారు శ్రీ కృష్ణునియెడల పరమభకక్తీ కలిగియుండి: (శ్రీ కృష్ణుని దర్శన మొనర్చుటకు చక్కని అవకౌళము లఖించెనని చాల సంతోషించి తనలో ఇట్ల నుకొనిరి

841 భాగవత రత్నాకరము యస్యాభిలామీవహభిః నుమజ్లలై - ర్వాచో విమిశా గుజకర్మజన్య్మభిః | (ప్రాణన్తి శుమృన్తి పునవన్తి వై జగద్‌ యాస్తద్విరక్రాః శవళోభనా మతాః ॥ 177 నమ్నన్న పావములను నళింవ జేయునవి యగు ఆ భగవానుని వరమ మంగళమయ గుణములు, కర లు: జన్మము - వీనికి సంబం ధించిన లీలలతో ౫ాడువొని వాక్కు. ఎప్పుడు వానిని గానము వోయునో, అపుడా గానముచే (వవంచమున జీవితమందు స్ఫూర్తి కలుగ దొడగును, తోభ జనించును, అవవినతలన్నియు తొలగి వన్మితత వ్యాపించును, కాని వ వాక్కుతో ఆ భగవానుని గుణ ములు, లీలలు, జన శ - వీనిని గూర్చిన కథలు గాన మొనర గ బడవో ॥ అది శవమునకే శోభను కలుగ'జేయునై యున్నది. మజియు ఉన్నవ్పటికిని లేనిదానితో నమానము - వ్యర్థము అయియున్నదిం ఆఅఆథావరూఢః సపదీశయో రథాత్‌ (ప్రధానపుంసోశ్చరణం స్వలబ్ధయే | ధియా ధృతం యోగిభిరప్యవాం (వం నమస్య ఆభ్యాం చ సఖీన్‌ వనాకనః ॥ 178 సర్వ(_శేస్టులగు బలరాముని, (శ్రీకృష్ణుని నేనెపుడు, దర్శిం చుదున్నో అప్పుడు చారి పాదములకు నమస్క_రించుటనై. తత్త ణమే రథమ్మువెనుండి దుమిశెదను, వాం చరణములను వటుకొనెదను, అహా! వారి సాదము లెంత దుర్గ భములు ? గొవ్పగొవ్చ యూగులు అత్మ సామోత్కారము కొజకై తమ సృాదయమందు వారి పొద ములను ధరించెదరు, ఇక నేనో, పాదములను (వత్యతముగ పొంటె దను, వానికై శిరస్సునుంచి నమన్మ_రించెదను, మజీయు వారి మిత్రులైన (వజవానులగు గోవచాలుర పాదములకకూడ వందన మూచరించెదను,

దశమ స్కంధము 848?

న మయ్యు పెష్యుత్యరిబు ది మచ్యుతః

న్‌ థి

కంసప్య దూతః (సపాతోఒపి విశ్వదృక్‌ |

యోబఒన్త రృహిశ్చేతస ఏతదీపాతం

క్షేత్రజ్ఞ ఈక్షత్యమలేన చత్తుషా ॥ 1170-

నేను కంనని దూతను. కంసుడు వంపినందువలననే (శ్రీ కృష్ణైదుల హొటకు పోవ్రచున్నాను, వారేమైన నన్ను తమ ళు వుగ భావించుదురా యనిన అక్షైన్నటికిని భావించరు, వీల యనిన; వారు నిర్వికారులుు నమకూపులు, అచ్యుతులు, (వనంచమున ఉండి అంతఃకరణము యొక్క (వతి చేష్టను తమ నిరలజ్ఞాన దృష్టీ.

న తపఫ్య కళ్చిద్‌' దయిత। సుహృత్తమో

న చాపియో ద్వేష్య ఉపేక్య ఏవవా।

తథాపి భక్తాన్‌ భజతే యథా తథా

సుర(ద్రుమో యద్వదుప్కాళితో ఒర్థ దః ॥ గ)

ఆ భగవానునకు ఒకడు (వీయుడు గాని, మజియొకడు అప్రి- యుడు గాని లేడు. ఒకడు మిత్రుడు గాని మజియొకడు శత్రువు గాని వేడు, వారిని ఉపేశీంవదగిన వాడున్ను "లేడు, అయినను, కల్చ్పవృయము తినయొద్దకు వచ్చి యాచి.:చువారికి వారు కోరిన వస్తువును ఇచ్చునట్లు, (శ్రీకృష్ణుడును తన్ను వ[నకారము జనులు భజించెదరో ఆ (నకార మే అనుగహించుదురు, వారు తమ భక్తుల యొడల పూర్మ్మ-వేమ కలిగియుందురు,

దేహం భృతావియాసర్ధో హిత్వా దమృం భియం శుచమ్‌ | సందేశాట్‌ యో హారేర్దిజ్న దర్శన (శవణాదిఖిః ॥ 181

450 భాగవత రత్నాకరము రాజూ! కంసుని నంచేశమును వ₹ైకొని వచ్చుచున్న ఆ “అక్రూరుని చిత్తమందు భగవంతుని యెడల ఎట్టి భక్తి భావము కలదో, అదియే జీవులకు చేపహాధారణవలన కలుగు వరమలాభము, కాబట్టి దంభము, భయము, శోకము-వీనిని వదలివై చి భగవంతునిమారర్తి (వ్మిగవాము) చిహ్నాము, లీల, స్థానము గుణములు - వీని దర్శన (శ్రవణాదుల ద్యారా అట్టి భక్రిభావమునే సంపాదించుట జీన మాతుల వరమ క_ర్తవ్యమై యున్నది ఈళ్గపకారముగ చింతనచేపి అక్రూరుడు (వజస్థానమునుచేరి (శ్రీకృష్ణునరుః బలరామునకు సొష్టాంగన మస్కారము చేసెను పృష్ట్వాథ స్వాగతం తస్మై నివేద్య చ వరాసనమ్‌ | (నతల్య వధివత్‌ పాదౌ మధుసర్కార్హణమాప -రత్‌ ॥ 182 తదువరి భగవానుడగు (శ్రీకృష్ణుడు అకూరుని తన గృవా మునకు తీసికొని వెళ్ళి స్వాగత నత్కారములను గావించి, కుశల మును ,(వళ్నించి ఉత్తమ అననముగై కూర్చుండబెట్టి విధి పూర్వ కముగ. వారి పాదములను కడిగి వస్తాది పూజూసామ్యగిని నమ ర్చించిను, కిమలభ్యం భగవతి (పసన్నే శశ్రీనికేతనే తథాపి తత్పరా రాజన్న హి వాజ్బసన్తి కిజ్బున ॥ 188 రాజూ! లన్నీ శీ ఆశయస్థానమగు (శ్రీకృష్ణుడు (వనన్ను జైనచో, ఇక పొందరాని వస్తువేది యుండును? అయినను భగ వంతుని వరమభ క్తులు వ వస్తువును వాంభింవరు విమ్మట అక్రూరుడు కంసుని నం 'ేశమును వారికి వినివించగాః “అపుడు (శ్రీకృష్ణుడు, బలరాముడు, నందుడు మున్నగు వారందజును మధురాపురమునకు బయలు చేరిరి. (శ్రీకృష్ణుని మధు రాయా తను గూర్చి విని గోపికలు చాల దుఃఖించిరి (శ్రీకృష్ణుని వియోగముచే

చశను స్కంధము 851 వారు వరమ వ్యాకులత్వము నొందిరి, (శ్రీకృష్ణుడు, బలరాముడు, అక్రూరుడు వేదయు_క్రమగు రథముమవై నెక్కి-పోవుచు యమునానదీ శీరమునకు వచ్చిరి. అక్రూరుడు యమునా నదిలో స్నానము చేయుచు నీటిలో మునుగగా అచట నీటిలో (శ్రీకృష్ణ బలరాము లిరువురు కూర్చొని యున్నట్లు చూచెను, సనిటినుండి లేచి రథము వైపు చూడగా రథములో వా రిరువురు సోదరులును కూర ్పెనియే యున్నారు. మరల సీటిలో మునుగగా అచట శేషునివై పరుండి యున్న భగవానుని దర్శించెను వవ్శితమగు ఆ దృశ్యమును ఏవీంచ గనే అకూరునకు వరమానందము కలిగెను అపుడు వారు భగ వానుని పాదములందు శిరస్సునుంచి చేతులు ఉఊోడించుకొని యిట్లు స్తుతించిరి, యథ్శాద్మిపభవా నద్యః పర్ణన్యాపూరితాః వఖో। విశన్సి సర్వకః సిన్ధుం తద్వత్తాాం గతయోజఒనన్త తః ॥ 104 (వభూ ! వర్వతములనుండి అన్ని వై పుల అనేక నదులు బయలుబేతి వక్ష జలముతో నిండి (వవహించుచు తుదకు నము[దము నందు (వవేశించులాగున అన్ని విధములై న ఉపాసనా మార్షములు -చివజకు మి యొద్ద కే వచ్చి చేరుచున్నవి, అగ్నిర్ముఖం తేఒవనిరణ్‌ (ఘిరీక్షణం సూర్యో నభో నాభిరథో దిశః (శుతిః। ద్యౌః కం సురేన్ద్ర స్తవ బాహవోఒర్హవాః కుక్షిర్మరుత్‌ (పా౭ బలం (ప్రకల్పితమ్‌ ॥ 18$్‌ అగ్ని మీ మొక్క ముఖను, భూమి పాదములు సూర్య వందులు న్నేతములు ఆకాశము బొడ్డు దిక్కులు చెవులు, స్వరము శిరస్సు బేవేంద్రగణము భుజములు నముదము ఉదరము, వాయువు పాణశక్తి రూవమున ఉపానన కొజువై కల్పింవబడినది.

852 భాగవత రళ్నాకరము.

రోమాణీ వృకుాషధయః శిరోరుహో

మేఘా।ః పరస్యాస్థినథాని తేఒ[దయః |

నిమేషణం రాత్యహనీ (సజాపతి =

ర్మేఢ్రస్తు వృష్టి స్సవ వీర్యమిష్యతే ॥ 188

కెట్లు ఓవధులు, రోమములు మేభుము, శేశనులు, వర్వ తములు మీ యొక్క. ఎముకలు, గోళ్ళు దినము, రాథతి- జెవ్పలుూ ఆశజచుట్కు మూయుట (వజూావతి జన నేందియము వర్ణము. పీర్యము

నమః కౌరణ మత్స్యాయ _పలయాభ్ధిచరాయ చ! హయకే నమన్తుళ్యం మధుకై టభమృత్యవే ॥ 187

(వభూ! మిరు వేదములు బుషులు, ఓవధులు, నత్య (వతులు మున్నగువారిని రతీంచుటకై. మత్స్యరూవమును ధరిం చితిరి, _వళయ సముద్రమున స్వ చ్చంచముగ విపారించితిరి, అట్టి మి మత్స్యరూవమునకు నేను నమవ్మ-రించుచున్నాను, మజియు మధు, శకైటభులను అసుగులను నంహారించుటవై మోరు పూయ (గీవ అవతారమును (గహించితిం, అట్టి మి రూవమునకును నేను నమన్కఒరించుచున్నాను

అకూపారాయ బృహతే నమో మన్షరధారిజే ॥

క్షీత్యుద్ధారవిహారాయ నమః హూఠకర మూరడు॥ 1886

అలీ మిాశే విశాలమగు కూర ్రరూవమును ధరించి మందర వర్వ

తమును మోసితిరి, అట్టి మాకు నమస్కా_-రము, మిాళే భూమి యొక్క_ ఉద్ధారమను లీల నొనర్చుటకై. వరాహా రూవమును న్వీక రించికీరి, అట్టి మికు నమన్కఒరించు చున్నాను,

చళమ స్కంధము 6058 నమ స్తేఒద్భుతసింహాయ సాధులోక భయాపహ | వామనాయి నమస్తుభ్యం శాన్తతిభువనాయ చ॥ 188 '(చస్తోదునివంటి సాధుజనుల భయమును తొలగించు (వభూ!

మో యొక్క ఆ అలౌాకికమణ నృసింవా రూవమునకు నమన్క-_రించు

చున్నాను, మిరు వామనరూవమును (గహించి మా పాదములచే ముల్లోకములను కొలిచితిర, అట్టి మోకు నేను నమన్యరించు నమో భృగూణాం పతయే దృ ప్తక్యత్ర వనచ్చిదే నమ స్తే రఘు వర్యాయ రావణాన్త కరాయ చ॥ 100 ధర్మమును ఉల్ల -ఘించునట్లి గర్వించిన తయత్రియులను నన చును ఛేదించుటకై మోరు భృగువతియగు వరశురామరూవమును (గ్రహించితిం అట్టి మా రూవమునకు నమస్మ-రించుచున్నాను, "రావణుని వధించుటకై. మిరు రఘువంశమందు 'రాముని రూవమున అవతార 'మె్తితిరి, అట్టి మాకు నేను నమన్క-రించుచున్నాను, నమ స్తే వాసుదేవాయ నమః సజఒర్షణాయ చ్త। (పద్యుమ్నాయానిరుద్ధాయ సాత్వతాం పతయే నమః ॥ 191 భక్తులను పాలించుటకొణక్రై మిరు వాసుబేవ)ు సంకర్షణ, (ప్రద్యుమ్న అనిరుద్దుల రూవమున (వత్యమమైతిరి, అట్టి మాకు మరల వమురల నమన్క-_రించున్నాను, నమో బుద్ధాయ శుద్ధాయ దైత్యదానవ మోహినే। నే మేచ్చ(ప్రాయక్ష్మత్రహ శ్త్ర నమ్తై కల్కిరూపిణే ॥ 182 చై త్యులను, ఉఊానవులను మోహింవజేయుటకైై మిరు శుద్ధ అహింసామార్ల (నవర్తుడగు బుద్ధుని రూవమును (గ్రహించుదురు, అట్టి మాకు నమస్క_రించుచున్నాను, మజియు భూమివైగల తతి

654 ఈటల అన్‌ టల. యులు. ఎవడు న్లుచ్చపాయు లగుదురో అపుడు వారిని నశింప చేయుటకై. మిలే కల్కీ రూపమున అవతరించెదరు.. కట్టీ మొక నేను నమస్క-రించుచున్నాను. భగవజ్జీవ లోకోఒయం మోహిత స్తవ మాయయా! అహం మ మేళ్యసద్ద్రాహో (భ్రామ్యతే కర్మవర్మ్మను (టీ మహాత్మా! ఈ జీవ్రలందజును మా మాయచే మో తుళై, ఆ మోహమువలన '*ఇది నేను, ఇది నాది" - అను అసలి దురాగహమందు తగుల్కొ-ని కర్మయొక్కం- మార్గ్ణములందు ఠి గాడుచున్నారు, అహం చాత్మాత్మజాగార దారార్థ ప్వజనాదిషు ! (1 (భ్రమామి స్వప్నకల్పేషు మూఢః సత్యధియా విభో ॥ న (వభూ! ఆ [వకారమే నేనున్ను న్వవ్న పదార్థమిల అసర్యములగు దేహ, గృహ, వల్న్వీ ప్యుత, ధన, బంధ్యాద సత్యమని నమ్మి వారి మోహమందు. తగులొని తరగ చున్నాను, అ అస్‌ర్యానాత్మ దుఃఖేషు విసపర్యయమతిర్హ ణా హమ్‌! రామ అద వస్టై రామ స్తమోవిష్టో న జానే త్వాఒఒత్మన్ని 1 (ప్రియమ్‌ || గి వభా | స్తు [వభూ! నా మూర్థత్వము చూడుడు! నేరు అనిల లను నిత్యములుగను, అ సుఖి క , అనాత్మను ఆత శ్రగను, దుఃఖమును | ను తలంచిలిని, క త ఉన్న ల్లక్రిందులు బుద్దికి వమైన హాద్దు ఢి ఈ (వకారముగ ధం ఖద అజాన వళ త. దు న జ మున సాంసారిక సుల శి సంద్వములందే ఆసక్రిని క్రల్రి శీర సత్యమైన పయ అవి గొియుంటిని, మజియు మో తిన అయులను విషయకుుకు యా స యముిుంూలిని

వ. ళక్‌5్‌ యధామిధ్‌ జలం హిత్వా (పతిచ్చన్నం తదుదృవై | ఆ 2య్‌ న్‌ పరాజ్‌ముఖః ॥ 186 వెళి తెలియని మనుజుడు గడ్డితో కవ్చబడిన చెటువ్రయొద్దకు అి దానిలో సీళ్ళు లేవని త్రలంచునట్లును, నూర్య కిగణములచే న కానువించు ఎండమావుల వైపు సీటికొజుక్రై వరుగిడు ల నేను మాయచే కవ్చబడుటవలన మిమ్ము విడచి విషయము ౦దు సుఖమును గూర్చిన ఆశచే లిరుగుచున్నా డను. నోత్సహేఒహం కృవణరీః కొమకర్మహతం మనః । రోడ్‌ ధుం (పమాఠథిభిళ్చాకై ర్హి యమాణ మిత స్తతః 1 18 శద్చ నాశరహితమగు అతర వస్తువను గొఖో కమా ని క్‌ కనుక నే నా మనస్సునందు అనేక వస్తువులను గూర్చి లు, వారికొజకై కర ను చేయు నంకల్పములు తేచుచునేయున్నపిః నేద్‌ కాక (వబలములును దుర్ద మనీయులును అగు ఈ ఇంద్రియ ములు మనస్సును మధించి మధించి సలాతెజారముగ ఇటునటు లాగివేయు చున్ని, 'కానవ్రన ఈ మనస్సును "నేను నిగ్రహింవ జాలకున్నాను, సోఒహం తవాబజ్‌ (మ్యుపగతోజస్మ్యసతాం దురాపం తద్చాష్యహం భవదను[గహ ఈళ మన్యే! పుంస్తో భ్రవేద్‌ యర్తి సంసరణాపవర్గ్‌ - స్ద యాస నతిః స్యాత్‌ ॥ 108 స్త్వ్వయ్యబ్దనాభ సదుపాసనయా యయ అర ఈ (ప్రకారము. తిరుగాడుచున్న జీను దుష్టులకో గొన తన శ్ర ఛాయయందు. చేరిలిని: ఖా మి పాద కమలములయొక[- ఛి న కలకు (వభూ! దీనిని నేను మా యొక అను[గహముగ న చున్నాను, వఏలయనిన, వద లనాల్‌ జీవునకు నంపార బంధ,

శర56 భాగవత రత్నాకరము విడుదల పొందు నమయము వచ్చినపుడు సజ్జనులయొక్క- ఉపా ననచే, సాంగత్యముచే చిత్తవృత్తి మా యందు సంలగ్నమగు నమో విజ్ఞాన మ్మాత్రాయ నర్వప్రత్యయహేత వే । పృరుషేళ (పధానాయ (ిహ్మణేఒనన్హ శ్ర క్తయే ॥ 10 [(వభూ! మిరు కేవలము విజ్ఞానఘనులు, నమనృ వృల్తే లకును మోరే అధిఘ్రానమై యున్నారు, జీవుని రూనమునను జీవుల సుఖ దుఃఖాదులకు కారణమైన కాలకర న న్వభావ, (వకృతి రూః మునను మోాే 'వెలయుచున్నారు, వాని యన్ని టియొక్కం- నియంలే మనే అయియున్నారు. మా శక్తులు అనంతములు మోరు స్వయ - ముగ బైహ్మాము అయియున్నారు, అట్టి మాకు నమస్కొా-రము' నమస్తే వాసుదేవాయ సర్యభూతక్షయాయ చ! ళం రీ, హృషేకేశ నమస్తుభ్యం (ప్రపన్నం పాహి మాంటపఖో ॥ ఓ న (వభఘా! వాసుబేవుడగు మికు నమస్కారము. నమస్త ము లి వ్యాక మునకు హేతువైన మాకు నమసెారి ల మాకు నమస్కారము బృిముు శరణుబొందిన నన్ను రజ్నీంపుడు, ఈ ఆద్యుతానిప శ్ర ఖ నీహా యావన్లి భూమౌ వియతి వాజలే | | యి నిశ్వాత్మశ్రే తౌని కిం మేఒదృష్టం విపళ్యతః ॥| శ్లీ0 లు జ ల వ వృథివియందు, ఆకాశమందు జలమందు, సన్ను మిట౦ పే వ వయ్‌ అద్భుత వదార్థములు కలతో, అవి యన్నిలో 0 న్‌ కలవు, వీలయనిన, మ్‌ోరు విశ్వరూపులు, అటి మిన్యూ మ చొచుచున్నానో అపుడు నేను చూడని అద్భుతవసు “ (వవంచమున వది యుండును 1 సల రాట

గృహమే ఆక్రూరుడు భగవానుని స్తుతించి (శ్రీ కృష్ణాదులను తమ అక్రూరు కు విచ్చేయులాగున (ప్రార్జించెను తీకృష్తు డంగికరించెను. తదుపరి రాముడు ద ీకృష్ణ దిలరాముల రాకను కంసున శెతీంగించెను (శ్రీకృష్ణుడు: బల.

పిజనమితో కూడ మధురాపురమున _వ్రవేశింవగనే మిధురావుర శ్రీలు వరమానందభరితులె వారివారి మేడలపె నెకి "బలరామ. కృష్ణు వి ల బలరొ లపె పుస్పవగ మును క్షరిపించిరి చై గ లజ్జా ష్పవర్శ ఇన ని రప్తరు సోదరువితోకూడ నుదానుని (కుచేణవి) గృహమునకు (వీటిన సుదామడు బేల నంతోషించి వారందబీని విదిపూర్వకముగ పూజించెను వ గు శ్రీకృష్ణుడు (ప్రసన్నుడై శరణాగతుడగు సుదామునకు. (గేస్తములగు: ముల నొసంగెను “ా సోఒపి వ్యవేఒచలాం భక్తిం తస్మిన్నేవాఖిలాత్మని ! తద కేష )క్తేమ చ సౌహార్డం భూతేషు చ దయాం వరంయ్‌॥ 202 క ఒఅ 4 న వభూ! నమస్త (ప్రాణులమొక[ా అతు మాలే సర్వ ల గు మో యొక్క- పాదములందు నాకు అచంచల భ్‌ నాటో అన్ముగహింపుడుః మజియు;, మో భక్తులయెడల జి ఇర మైతి, స్నేహము. కలిగియుండు శాక! సమన్త పా ] ల నిక్షేతుకమగు దయయు నాకో క్రలిగియుండుగాకే 4 సంక (శ్రీకృష్ణుడు సుదామునకు వారు కోరినవరముల నిచ్చుటయే కొక్క, గొప్పు పద్ద, బిలము ఆయుస్సు; కీర్తి? శేజస్స్పును కూడ నొనంగేనుం లతో పిమ్మట అచటనుండి ఇజయలుదేరి శ్రీకుస్తుడుః బలరాముడు రమ మండి క్‌ంస్త కూడ రాజమార్లమున పోవుచుండ కుద్దియను గూవిశరీరము ల్‌ సునక్సు చందనమను తీసికొని పోసరుంచిన. నీవె శేకృష్ణుడు (ప ర కెజింగించి వారియెడల జీను. ఇ పళ్నింప, తన నమాచారమంతయి వొ రాగి ను. (కు్లురు (ప్రసన్నుడై ఆవ _ చిదనమను వారకి అర్సించివైిన 0౫ ఆమె. వికృళ ర్చ రెండు ఉంగరముల విచ్చి ఆమె శరీరమును స్పృర్శించగాం అ లి రూసము శ్రా ము నం(పొ పంచెను లగిపోయి ఆమెకు సుందరొకోర్‌ కా మ 4౧

న! భాగవత రత్నాకరము అనంతరము (శీకృష్ణుడు ధనుషయజ్ఞముయొక్క. స్థాన మెచటయని అడు గుచు పోయి రంగశాలనుచేరి ఆచట ఒక అద్భుతమైన ధనుస్పునుచూచి, రక్షకులు -అడ్డుపెట్టినను లెక్కచేయక, దానిని పైకెత్తి ఒక్కతకణములో వితిచివేసెను. -యళీయు దాని ముక్కలతో ఆ రజకులను, వారికి సహాయముగ కంసుడు పంపిన "పేనను హతమా ర్చెను తదుపరి ఆ సోదరు లిరువురు స్వతం్యత్రముగ దుధురాపురమున సంచరించిరి మణుసటిదినమున కంసుడు మల్ల(క్రీడా మహోశ్సవమును (ప్రారంభించగా. (శీ కృష్ణ ఇబిలరాము లిరువురును ఆ రంగభూమిని చూచుటకై బయలుదేరిరి కొని రంగథూమి యొక్క ద్వారముయొద్ద “కనలయాపీడ” మను ఏనుగును, దాని మావటిగాడును ఉండిరి మౌవటివాడు వారిని అడ్డుపెట్టి ఆ గజవ.ను వారిపైకి ఉణుకునట్లు చేయగా 1శ్రీకృష్ణుడు దాని తొండము పట్టుకొని (కిందపడ వేని దానిదంత:ఎలను ఊడబెరికి వాటితో గజమును, మావటివానిని వధించెను సిమ్మట శీ కృష్ణ బలరామ లిరుషురు రంగభూమియందు. (పవేశింపగా అచట చాణూరుడను వాల్లుడు కుస్తి పట్టుబక్రై వారిని ఆహ్వానించెను వారు అందుల శంగీకరింపగా (శి తృష్ణుడు చాణూరునితోను, విలరాముడు వష్షికునితోను కుస్తీ మొదలుపెట్టిరి (శీకృష్ణుడు చాణూరుని రెండుచేతులు. పట్టుకొని వేగముగ ఆకాళ ములో గిరగిర (తిప్పి అతనిని (కింద పడ వేయగా అతడు మరణించెను. అక్షే దల రాముని దెబ్బలకు తట్టుకొనలేక ముస్టికుడున్ను చనిపోయెను అనంతరము బల శాముడు తనయొద్దకు వచ్చిన కూటుడను మల్లాని) (శ్రీకృషుడు శలుడను మల్లుని వధించిరి అదిచూచి తక్కిన మల్లులందయు భయపడి పాజిపోయిరి ఆీ కృష్ణ బిలరాములను నగరమునుండి బయటకు తరిమివేయుడని తన సేవకులను ఆజ్ఞాపించెను ఆ మాటలు విని (శ కృష్ణుడు వెంటనే కంసుని (క్రిందపడ వేస్తి అతని పై కి దుమికెను తక్షణమే కంసుడు విగతజీవు డయ్యెను స నిత్యదోద్విగ్నధియా తమీశ్వరం పిబన్‌ వదన్‌ వా విచరన్‌ స్వపఖ్బసన్‌ : దదర్శ చ్యక్రాయుధ మగతో య - _స్రదేవ రూపం దురవాపమాప ॥ 208

చళమ స్కంధము శరత్‌

కంసుడు ఉద్వేగముతో నిరంతరము (శ్రీశృళ్షుని గూర్చియే చింతన చేయుచుందు చాడు, తిరుచున్నను, (తాససచున్నను, నిదు రించు చున్నను, నడచు చున్నన్ను మాట్లాడు చున్నను శ్వాస లొను చున్నను,. ఎల్ల'వేళ లందును చ్రథరుడగు. (శ్రీకృష్ణునే (్య్వోనభావముళో నై నను) గాంచుచుండేను,. ఈ నిత్య (శ్రీశృన్లు చితనముయొక్కు. ఫల నస్వయావముగ అతడు భగనంతునియొక్క. దవాచమునే పొంచెను,. గొవ్చ గొవ్చ యోగులకుకూడ క్టసాధ్య మైసట్టి సారావ్యము_క్షి అతనికి లభించను, కంసుడు మరణించిన నుక కొంకుడు, న్యనోధుడు మొదన్రైన అతని ఎనిమిది మంది శనులు (కోధముతో (శ్రీళ్ళళ్ల బబలరాముల మె కి కజబుకగాా బల రాముడు వారందజిని గుదియతో కొట్టి బూత మార్చెను, అనలి తరము (శ్రీకృష్ణ బలారామం భిరున్సరును కారాన్బవామునకు పోయి తమ తల్లి దర్భడులగు. జేవక్రీ వనుబేవ్రలను కెజి నుండి. నికుదల వ్లేక్ష

(శ్రీకృష్ణుడు, బలరాను నహితముగ_ శేల్లిదర్యడుల యొద్దకు పెళ్ళీ విన్నముకై ఇట్లు వలికెను-.-

సర్వార్ధసమృవో జేపో జనక పోషికో యతః న తయోర్యాతి విర్వేశం స్నికోర్మ ర్యణ శకాయషా॥ 264

శల్లి దర్యడూలే. ఈ శరీరమునకు. జన్మ నొనంగుచున్నారు, మతియు చానిని లాలించ్చి పాలించి పోమించుచున్న్నారు.. అపుడా శరీరము ఎచటికో వెళ్ళి థర, అర్థం నామ మోతునముల కొజుకు సాధనము "చేయుచున్నది. ఎవడైన నూజు సంవత్సరములు జీవించి చల్లి దండ్రుల సేవ చేయుచునుండీనను.. అవుడుకూడ అతగ్షు వారి ఉవళకారముయమొక్కు జబుణమును తీర్చుకొనజూలడు,

య స్తయోరాత్మజః కల్ప ఆత్మనా చ ధనేన చ। అద అధ వృత్తిం న దద్యాత్తం (_పేత్య స్వమాంసం థాదయనన్ని వా॥ 205 వ పుత్రుడు సమర్థత కలిగియున్నను తన తల్లిదండ్రులకు శరీరముతోను ధనముతోను సేవ చవేయకుండునో, అతడు మర ణీంచిన పిదవ యనముదూత లాతనికి అతని శరీర మూంనమునే తిని వించుదురు, మాతరం పితరం వృద్ధం భార్యాం సాధ్వీం నుతం శికుమ్‌ ! గురుం విప్రం (ప్రపన్నం చ కల్పోఒ వ్విభచ్చ్వసన్‌ మృళః ॥ 206 ఎవడు నమిర్థత కలిగియున్నను వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులను, నతి నిష్టున్తి శరణాగతుని భరింవడో, పోవీంవడో, అట్టివాడు (బకికి యున్నను శవముతో సమానమైన వాజే యగును, శ్రీ హరియొక్క ఈ మాటలను విని దేవకీ వసుదేవులు వారిని ఒడిలోనిక్‌ తీసికొని హృదయమునకు హ త్తుకొని సరమానందమిును పొందిరి ఈ(సకారమగ తల్లి దండ్రులను సంతోషపజచి పిమ్మట శ్రీకృష్ణుడు తన మాతామహుండగు ఉట 'వేనుని యదువంశీయుల రాజుగ చేవెను ఆపిదప శ్రీ కృష్ణ బలరాము లిరువురును ళం నందునియొద్దకు వెళ్ళి (్రియముగ సంభొషించి వారిని (వ్రజదే*+మునకు పోవులాగున చెవ్చిరి అనంతరము వసుదేవుడు తన పురోహికుడగు గర్జాబార్యుని ద్వారా, మజీయు ఇతర 'పెద్దలద్వారా తన యిరువురు ప్కుతులకును విధిపూర్వకవ.గ యజ్ఞోపవీత సంస్కారము (ఉపసనయనము)ను గావింవజేసెను పిమ్మట గురుకులమందు నిన సింపదలంచి వారు అన _న్తీపురమున నివసించుచున్న సాందీసనివ.ని యొద్దకువె) న! గురుసేవజేయుచు వియనపూర్వకమ. గ అధ్యయనాదులను ఒనర్చిరి గురువు ఒక్క సర్యాయము చెప్పగనే వారు విద్యలన్నిటిది చక్కగ నేర్చుకొనిరి కేవలము ఆరు

పళ దై లగ్టా ఆధెలు న. వదినాలుగు రోజులలోనే వారు ఆరువదినాలుగు విద్యలను బిడపిరి. అధ్యయనము ప్పూర్తి అయిన వెనుక గురుదడిణ ఏమి కావలెనో కోరుకొనుడని వారు గురుదేవుని అడుగగా, (స్రభానత్మేతమున సము(ద్రమందు మనవిగి చనిపోయిన తన కుమారుని తీసికొనిరండని సాందీవవి చెప్పెను అపుడు వారు సముద్రతీరమునక. రాగా, నము(దుడు పూజొసామగితో భూడ (ప్రత్యక్షముకాగాః నముద్రమందు. కొట్టకొనిపోయిన గురుప్కుతుని ఇమ్మని భగవానుడు వారి నడిగెమ అపుడు సము(దుడు శానా వాలకుని తీనికొన లేదనియ్యు శనయందు శంఖరూపమున ఉన్న పంచజనుడను దైత్యుడు శీసికొవియుండవచ్చు ననియు తెలిపెను అవుడు భగవానుడు వెంటనే నమ్యుదజలమందు. (ప్రవేశించి ఆ శంథాసురుని వధించెను కాని అతని శరీరమందు బాలకుడు లేకుండెను అపుడు థీ కృష్ణుడు ఆ శంఖమును తీసికొని బలరామునితో సహా యమధర్మరొజుయొక్కం పట్టణమగు సంయమనీపురమ నకు పోయి గురుప్తత్రుని యిమ్మని యమని కోరగా వార్లే యిచ్చిరి ఆ గురుపుత్రుని తీసుకొని వారు గురుదేవున కాతనిని నమర్సించి తిరిగి మధురకు వచ్చి చేరిరి అనంతరము శ్రీ కృష్ణుడు తవ (ప్రియభ క్తుడగు ఉద్ధవునితో ఇట్లు చెప్పెను తా మన్మ నస్కా మత్సాాణా మదర్ధే త్యక్తదైపాకాః | మామేవ దయితం (పేష్టమాత్మానం మనసా గతాః! _ రఖహమ్‌ ॥ 807 యే త్య క్ర్తలోకధర్మాశ్చ మదర్ధేతాన్‌ విభర్మ్య (వీయమైన ఉద్ధవుడా ! గోవికల మనస్సు నిరంతరము నా యంచే లగ్నమై యుండును, వారి (ప్రాణము, జీవనము, నర్వన్వ్యము నశ అయియున్నాను నా ఫొజక్రై వారు తను చేపహానంబంధు అందతిని విడిచి వైచినారు.. వారు బుద్ధిలో నన్ను తమ (వ్రీయత మునిగ - కాదు కాదు - తమ ఆత గ తలంచియున్నారు, ఎవఠు నా కొణకై ఈమ లాకిక, పారలాకిక ధర్మములను వదలి వేయుదురో అట్టివారి భరణము, పోమణము నేనే స్వయముగ ఇవేయుదును, ఇది నా యొక్క [(వతము,

లిన థాగఎల ంచ్చారంయా. ఉద్ధవుడా ? (పతిక్షణము ఆ గోపికలు నాకొణక్షై ఉత్కంరితుల్లై యున్నారుం కావున మీరచటికిపోయి నా సందేశమును వారికి వివిపించుడు భగవాను డిట్టా చెన్పగా ఉద్ధవు డళ్లు వారి సందేశమును గైకొని (వజస్ట్థానమునకు వెళ్ళెము అచట నందుడు వారిని కలసికొని మిగుల (వసన్నుడై (శ్రీ కృష్ణుని లీలలనుగూర్చి ముచ్చ టింసగా, నంద యళోదలయొక్క హృదయమందు. శ్రీ కృష్ణునిమెడల ఎంతటి అగాధమైన అనురాగము కలిగియున్నదో ఉద్ధవునకు విశదమయ్యెను అపుడు ఉద్ధపుడు వారితో నిట్లు ఛెస్పెను ఉద్ధన ఉవాచ యస్మిజ్ఞనః [పాణ వియోగ కాలే కణం సమావేశ్య మనో విశుద్ధమ్‌ | నిర్చృత్య కర్మాశయమాళశు యాతి పరాం గతిం [బిప 200 గతిం (బ్రహ్మమయోఒర్క వర్షః 1 ఉద్ధవుడు చెప్పెను = బలరాముడు (శ్రీకృష్ణుడు పురాణ పురుషులు, వ్‌ జీవుడు మృత్యు నమయమున తన శుద్ధ్రమనస్సును ఒక్క. తుణమైనను వారి యందు లగ్నము చేయునో, అతడు నమన్న కర్మివాననలను తొల గించి వైచి శ్నీఘ్రముగ సూర్యునివలె 'లేజస్విమై: (బహ్మనయుడై? వరమగతిని వాందును చ్‌ తస్మిన్‌ భవ న్హావవిలాత్మ హేతా నారాయణే కౌరణమర్హ్య మూర్తా। భావం విధత్తాం నితరాం మహాత్మన్‌' కిం నావళిష్టం యువయోః సుకృత్యమ్‌ శ00 ఆ భగవానుడే నర్యులయొక్క- ఆత శమయెయున్నారు వాలే నమ_స్తమ.నకు వరమకారణము భక్తుల అభిలాషను ఫూర్ణ్ష్మ మొన ర్చ్పుటకు, భూ భారమును తొలగించుటకు మూనవ శరీరమును ధరించి వారు (వకటమైరి, వారి యెడల మో కిరువురకును ఈ (వకారముగె

దశమ స్కంధము 60& సుదృథఢ'మైన వాత్సల్యము కలదు. [1పియ మహాసీయులారా ! మోా- రిద్దజికి ఇక ఎట్టి శుభకర్మ ేషించి యున్నది ! (వదియు "లేదనుట) భ_క్తవత్సలుడగు శ్రీకృష్ణుడు కొద్ది రోజులలో ఇచటికి రాగలడు. మిమ్ము లను ఆనందింప జేయగలడు మా ఖివ్యతం మహాభాగొ (దత్యథః కృష్ణమ న్తికే ॥ అన్గర్హ్భృది స భూతానామా స్తే జ్యోతిరివైధసి ॥ లం మో రిరువురు మవ భాగ్య ళాలురు, కావున దుఃఖంవకుడుం మోరు త్వెరంలో (శ్రీకృష్ణుని మి నన్నిధానమందు చూడగలరు కశ్తుయందు అగ్న ఎల్ల మూడు వ్యాపకరూవమున నుండునట్లు అభగ వంతుడు నమన్న (పాణులయొక్క- వృాదయమందు నడా నిరాజు మానులై యున్నారు, యథా (భమరికా దృష్ట్యా భామ్యతీవ మహీయతే ॥ చిత్తే కర్తరి తత్రా త్మా క్తేవహంధియా స్మృతః ॥ తప మనుజుడు తన చుట్టు తాను తిరుగునపుడు భూమి తిరుగు చున్నట్లు తోచు విధమున, వానస్తవముగ నమ స్తమును చేయునది చిత్తమే అయియున్నను ఆ చిత్తమందు ఆహం బుద్ధి కలుగుటపలన (భమచే జీవుడు తన్ను కర్తగా తిలంచుచున్నాడు, యువయోరేవ నై వాయమాత్మజో భగవాన్‌ హరిః! సర్వేషామాత్మజో హ్యోత్మా పికా మాతా స ఈశ్వరః ॥ 212 శ్రీకృష్ణుడు శీవలము మో ఇరువురి ఫుతుడుమూ(త మే కాదు. వారు నమస్త (పాణులయొక్క- ఆత 1. పుత్రుడు, తల్లి, తండ్రి, (వభువు అయి యున్నారు, దృష్టం (శుతం భూత భవద్‌' భవిస్యత్‌ స్థాన్నుశ్చరిస్ణు ర్మహ దల్బ కంచః।

వినాచ్యుతాద్‌ వన్తుతరాంన వాచ్యం స ఏవ సర్వం సరమార్థభూతః ॥ వ138 వ్‌ది చమూడబడుచున్నదో, వది వినబడుచున్నదో = అది ఇూత కాలమునకు నంబంధించినదికాని, వృర్తమానకాలమునకు ెంది నది కాని, భవివ్యత్కా_లమునకు చెందినది కాని అయినను స్థావ 'రముగాని జంగమము గాన్మి గొవ్పదికాన్మి అల్బమైనది కాని అది శ్రీ కృష్ణునికంు వేజుగ లేదు. వస్తువు అని చివ్పదగిన బేదియు +శ్రీకృష్ణునికంయె "వేజుగ లేదు, వా_న్తృవముగ అంత యువాశే, వాతే వరమార్థసత్యము, ఫ్రీ కృష్ణుని సందేశమును ఉద్ధవుడు గోపికలకు తెలుపుట ఉద్ధవుడు (శ్రీకృష్ణుని నందేశమును తీసికొని వచ్చెనని తెలిసికొని గోపికలు వినయనుతో వారిని సత్కరించి వారితోవిట్లు చెప్పదొడగిరి. యదను చరితలీలా కర్ణపీయూష విషప్రట్‌ - సకృదదన విధూతద్వన్ష్వధర్మా వినష్థాః | సపది గృహకుటుమృం దీనముత్స జ్య దీనా బహవ ఇహ విహ కా భికుచర్యాం చరని॥ 214 ల! మహాత్మా! ఎవడు (శ్రీకృష్ణుని లీలారూవమగు క ర్లామృతి ము ముక్క ఒక్క. చుక్క. అయినను ఆస్వాదించునో, ఆతనికి “రాగ 'బ్వేవ నుఖదుఃఖాది ద్వంద్యములన్ని యు వదలిపోవును అనే శులు తమ దుఃఖయమ గ ఖపహోదులను వదలి అకించనులగుచున్నారు, తమయొద్ద నంగహామేమియు ఉంచుకొనుట లేదు. మతీయు వమీుల వలె వజుకొని, భియోెటనము చేసికొని జీవించుచున్నారు, దీనమగు (వవంచమునకు దూరముగ నుండుచున్నారు అయినను (శ్రీకృష్ణుని లీలాకథను వదలలేకున్నారు వ్యాన్తవముగ దాని రనము రుచి అట్టి దే అయియున్నది ఇట్టి స్టితియే మాకుగూడ కలిగియున్నది,

“దళము స్కంధము 885 గోపికల ఆ మాటలు వివి ఉద్ధవుడు వారు శ్రీకృష్ణని దర్శననునక్షై ఉవ్విహ్సరు చున్నారని తెలిసికొని వారిని ఓదార్చి వారికి (శ్రీక్నమ్ణుని సందేశమును ఈ [పకారముగ తెలియజేసెను అహో యూయం స్మ పూర్ణార్జా భవత్యో లోకపూబితాః | వానుదేవే భగవతి యాసామిత్యర్పితం మనః ॥ 215 అవా! నగోపిశకలారా ! మిరు కృతకృత్యులు, మో జీవితము నఫలమైనది. "జేవీ స్వరాపులారా ! మిరు (వవంచమునకంతకును, పూజనీయులు, వల యనిన మీరు ఈ (పకారముగ (శ్రీకృష్ణునకు మా వృాదయమును, మి సర్వన్వమును సమర్పించి వై చితిరి. దాన్నవత తపో హోమ జప స్వాధ్యాయ సంయమైః (శ్రేయోఖిర్వివి ధై శ్చాన్వైః కృష్ణే ళక్తిర్హి సాధ్యతే॥ 216 చానము, (వతము, తవస్సుః హోమము, జవము, వేదా ఛ్యయనము, ధ్యానము, ధారణ, నమౌధిః (శ్రేయస్సు కొజక్రైన వెవిధ సాధనములు - పీనిద్వారా భగవంతుని యెడల భక్తి కలు "టకై [వయత్నములు నలుపబడుచున్నవి ఇక (శ్రీకృష్ణుడు మీ కొనగిన సందేశమును చెవ్వచున్నాను వినుడు. భవశీనాం వియోగో మేనపొా సర్వాత్మనా క్వచిత్‌ | యథా భూతాని భూతేషు ఖం వాయ్వగ్నిర్దలం మహ్‌ ॥ తథాహంచ మనఃపాణ భూ తేన్ద్రియ గుణ్యాశయః ॥ 7 గోపికలారా ! నేను సర్వులయొక్క- అత్మునై యున్నాను, 'అన్నిటియందును వ్యాపించియున్నాను కాబట్టి నావడ్డ నుండీ ఎన్న డును మికు వియోగము సంభవింవజాలదు, (వవంచమందలి భాతిక వచార్థము లన్నిటియందు - ఆకాశ, వాయు, అగ్ని జల, వ్‌ అథ్వీలను వంచ భూతములు వ్యాపించియున్నట్లును, వానిచేతనే నమిన్త వదార్థములు వర్పడీనట్లును, అవియే ఆ వస్తువుల రూవమున

ఉన్నట్లును, నేను మనస్సు, (పాణము, వంచభూతములు, ఇంద్రియ ములు వాని విమయములు - అను వీనికి అశయుడనై యున్నాను. అవి నాయందున్నవి, నేను వానియందున్నాను. వా_న్తవముగ నేనే చానిరూవమున (వక టమగుచున్నాను, ఆత్మా జ్ఞానమయః శుద్దో వ్యతిరికోఒగుణాన్వయః | సుషు ప్తి స్వప్న జాగ దృిర్మాయా వృ త్తిభిరీయతే 1 218 అత్మ మాయకం'మెను, మాయా కార్యముల కంకెను “వేజుగ నున్నది, అది విశుద్ధజ్ఞాన న్వరూవమైనది అది జడమగు (పకృతిః అనేకజీవులు, జీవభేదములు లేనిదై వం మశుద్ధమై యున్నది వె గుణమున్ను దానిని కాళకజాలదు జూ త్‌, స్వవ్న సుషు ప్తులసి మాయకు మూడువృత్తులు కలవు, వానిద్యారా ఆ అఖండ అనంతి, బోధస్వరూవమ”స ఆత్మయే ఒకపుడు విశ్యుడుగను, మజియొక పుడు లె జసుడుగను వేజూకపుడు (పాజ్ఞడుగను తోచుచున్నది. యేనేన్దియార్థాన్‌ ధ్యాయేత మృషా స్వప్న వదుత్ధితః ! తన్నిరుస్భ్యాదిన్దియాణి వినిద్రః (ప్రత్యపద్యత ॥1 219 న్వవ్నమందు కానుపించు వడా ములవల జాగదవస్థ యందు తోచు విషయములు కూడ్ల మిధ్య యని మనుజుకు. లెలిసి కొనవలయును "కావున అట్టి విషయములను చింతన చేయునట్టి మన స్సును, ఇందియములను అరిళ టె నిద్రనుండి 'లేచునట్లు జగత్తు యొక్క న్యవ్నరావ విషయమును త్యజించి నన్ను సామోత్క-రించు కొనవలెను, ఏతదన్తః సమామ్నాయో యోగః సాంఖ్యం మసీషిణామ్‌ | త్యాగ స్తపో దమః సత్యం సముదదా నా ఇవావగా॥ ॥ 280 నదులన్ని యు [(వవహీంచి (వవహించి తుదకు నము[్రమునే ఇచేరునట్లు విజ్ఞులయొక్క-_ 'వేదాభ్యానము, 'యోగసాధనల్కు ఆత్మా

నాత్మవి'వేకము, త్యాగము, తవస్సు, ఇంద్రియనిగవాము, సత్యము మొదలగు ధర్మములు, నాయొక్క-_ (ప్రా_క్రియంబే సమా_ప్తమగు చున్నవి (నన్నే లత్యుముగ కలిగియున్నవి ) నమ్మన్మ సాధనలయొక్క- యథార్థమగు ఫలము నాయొక్క సాయోత్కా-రమే అయియున్నది.. వీలయనిన అవియన్నియు మనస్సును నిరోధించి నాయొద్దకు 'చెర్చును, య త్త్వహం భవతీనాం వైదూరే పర్తే ప్రియోదృశామ్‌ | మనసః సన్నికర్షార్దం మదనుధ్యానకౌమ్యయా ॥ తై నోషికలారా' నేనుమిా న్మేతములయొక్క- (ధువతార నను టలో నంచేహము లేదు, నేను మాయొక్క జీవననర్యన్వమను. అయినను నేను మోకు ఇంతదూరముగ నుండుటకు కారణముకలదు, అది యేవనగా - అట్టి తట్‌ మీరు నిరంతరము. నన్ను ఛ్యానించ గలరు శరీరముతో దూరంముగన న్నను మనస్సుతో మ్లరునా సాన్నిధ్యమును అనుభవించుడు, మో నునస్సును నాయొద్ద ఉంచుడు. యధా దూరచరే (పేష్షే మన ఆవిశ్య వర్తతే స్రీజాం చన తథా చేతః సన్నికృ ష్టేఒకీగోచరే ॥ ల్రరిలి (స్రీలయొక్కట, లేక ఇతర (పేమికులయొక్క. చిత్తము పర "బేశమునకు వెడలిన తిము (వియతమునియందు ఎట్టి నిశ్చలభావ ముతో నంలగ్న మైయుండునో, ఆవకారను-గ క0డ్తఎదుట గాని నమిీవముసనగాని ఉండు [వియతమునియందు నంలగ్న మై యుండదు, మయ్యావేశ శి మనః కృత్స్నం విముక్తా శేష వృత్తి యత్‌ ( అనుష్మరన్నో మాం నిత్య మచఛిరాన్మామ్ముపైష్యుథ ॥ 228 ఇతర వృత్తు'లెవ్యియు "లేక మనస్సునంతను నాయందు లగ్న మొనర్చి ఎల్లపుడును "మిరు నన్ను అనునృరణము చేయుదురో అపుడు శీఘముగ నే శాశ్వతముగ నన్ను పొందుదురు,

ఉద్దవుని ఆ మాటలు వివి గోపకలు (శీ కృష్ణుని మేమసమాచారములు తెలిసి కాని; సందేశమును నిని పరమావందభరితులై. ఇట్లు చెప్పిరి. గోపష్య ఊచుః పరం సౌఖ్యం పొ నైరాశ్యం స్వెరిజ్వప్యాహ పిబ్లలా! తజ్జానతీనాం నః కృష్ణే తథా ప్యాళశా దురత్యయా॥ 814 శోపికలు చెప్పిరి వింగళ అను నామె “వవంచమున "బచీనియొక్క. కోరిక "లేక యుండుట యీ అన్నిటికంెబను గొవ్ప్చ సుఖము అని చెప్పినది. ఆ విషయమ. మాకు "తెలియును అయినను, (శ్రీకృష్ణుడు తిరిగి రావల యును అను కోరికను మ్యాతము మేము వదలలేకున్నాము. వారి శుభాగమనమును గూర్చిన కోరికయే మా జీవనమైయున్నది, ఉద్ధవుడు గోపికల యొక్క విరహభావమును తొలగించుటక్రై అనేక మాన ములు అ గోకులమందే యుండి (శీకృష్ణుని పెక్కులీలలను, వారిని గూర్చిన పెక్కు విషయములను చెప్పి వారిని అనందింపజేయుచుండెను మజియు వారి అపారభ క్రి (ఉపసత్తులను చూచి తనలో నిట్లనుకొనెను ఏతాః పరం తనుభృతో భువి గోపవధ్యో గోవిన్హ ఏవ నిఖిలాత్మని రూఢభావాః వాళ్బన్తి యద్‌ భవభియో మునయో వయం చ కిం బ్రహ్మజన్మ భిరనన్తకథా రసస్య॥ 286 ఈ భూతలమువై కేవలము ఈ నోవీశకలయొక్క_ శరీర భార ఇమే (కేషఘ్టమైనద్కి నఫలమైనది వలయనిన, వీరు నర్వాత్మ్రయగు (శ్రీకృష్ణుని వరమ్మశేమమయ _ దివ్నమహాభావమందు. స్థితిగల్లి యున్నారు. భ_క్షిమొక్క- ఈ మహోన్నత స్థితి నంసారభయభీతు లైన ముముతువులశే కాదు గొవ్చ గొవ్చ మునులకు, మాబోటి భక్తులకు కూడ ఇంకను వాంఛనీయమై యున్నది. మాకు అట్టి

చళమ న్కృ_-ంధిము 608. భక్తి ఇంకను కలుగలేదు. నిజమే. ఎవరికి (శ్రీకృష్ణునియొక్క_ లీలా కశథారనము మొక్క రుచి కలిగినదో, వారికి కులీనత్వము యొక్క, యజ్ఞ యాగాదులయొక్క. ఆవశ్యకత యీమి కలదు? లేక, భగనా నుని కథారనము లభించనిచో, చానియందు రుచి కలుగనిచ్నో అనేక మహాకల్పమువజకు మరల మరల (బహు ేవుడగుటవలన. కూడ ఏమి లాభము? క్వేమాః స్త్రియో వనచరీర్వ్యభిచారదుష్టాః కృష్ణే క్వ చైష పరమాత్మని రూఢభావః | ననస్వీశ్వరోఒనుభజతోఒవిదుషోఒపి సాఠా- చేయ స్తనోత్యగదరాజ ఇవోసయుకక్తః ॥ 224 వనచరులును, ఆచార, జ్ఞానరహితులును అగు ఈ గోపిక 'లెచట, సచ్చిడానంద ఫఘనుడగు (శ్రీకృష్ణుని యెడల అనన్య భక్షి యచట! ఆపో! ధన్యులు, ధన్యులు దీనిని బట్టి ఎవడైనను భగ వంతుని స్వరూ వమును, రహస్యమును, "తెలియకున్నను వారియెడల: భక్తి కలిగియుండుచో, వారిని భజించుచో, భగవానుడు స్వయ ముగ తస శ_క్రిచేతను, తన అనుగహముచేతను, అతనికి వరమ (ేయస్సును కలుగ చేయునని స్పష్టమగుచున్నది. తెలియక ఎస థైన అమృతమును (శాగినను అది తన వస్తు శ_క్రీచేత ఆ (కాగిన. వానిని అమరునిగ చేయును కచా! వన్దే నన్షవజజస్త్రీణాం పాదరేణు మఖీక్టళః | యాసాం హరికథోద్లీతం పునాతి భువన్యతయమ్‌ ॥ 2? నందుని (వజస్థానమందు. నివసించు గోపికలయొుక్కు. పాద భూూళికి నేను మరల మరల నమన్క-రించుచున్నాను, దానిని నా శిరస్పువై నుంచుకొనుచున్నాను. ఆహో! ఈ గోపికలు (శ్రీకృష్ణుని.

+ట్రిక్‌0 భాగవత రత్నాకరము లీలాకథా నంబంధముగ వది గానము చేసిరో అది ముల్లోకములను వవ్శితము చేయుచునే యుండగలదు తదుపరి ఉద్ధవుడు గోపికలయొద్దం నందునియొద్ద యళోదయొద్ద 'సెలవుగై కొని మధురకు బయలుదేరగా అపుడు నందుడు మొదలైన గోపజనులు పెక్కు ఉసహార -ములను వారికి సమర్పించి అకశుపూరిత నేేత్రములతో వారితో నిట్లు పలికిరి, అధ ఆని మనసో వృత్తయో నః స్యుః కృష్ణపాదామ్పుజ్య్నాశయాః । వాచోఒభిధాయినీర్నామ్నూం కాయస్తత్ప్రహ్వూణాదిషు ॥ £లీరి ఉద్ధవుడా ! వూ మనస్సుయొక్క_ ఒక్కొక్క వృక్రి ఒక్కొక్క నంకల్పము (శ్రీకృష్ణుని వాదవద సృముల నే అ్మశ్రయించు గాక! వారిని చేవించుటకే ఉద్భవించుగాక ! వారియంటే లగ్నమై యుండుగాక ! మూ వాక్కు. నిరంతరము వారి నామములనే ఉచ్చ “రించుచుండుగాక ! మా శరీరము వారికీ నమన్మ్క-రించుచుండుగాక్‌! వారి ఆజ్ఞాపాలనమం టే, “సేవయంచే, నంలగ్న మై యుండుగాక అనియే మేము కోరుచున్నాము, కర్మభిర్భాంమ్యమాణానాం యత క్వాపీళ్వ రేచ్చయా ! మబజ్గలాచరితైర్జానె రతిర్నః కృష్ణ ఈళ్వరే ॥ 220 మేము. నిజము 'చచెమాచున్నాము - మాకు మోతమును గూర్చిన కోరిక లేనేలేదు... మేము భగవానుని ఇచ్చ చేత మా కర్ణుల ననునరించి వ జన్ఫు ఎ_త్తినను, అచట వవ్విత అచరణ, దానము మున్నగువానిద్వారా మా ఈశ్వరు కగు (శ్రీకృష్ణుని వ్‌ న! యందు మాకు ఉిత్తరో_త్తర (ప్రీతి అభివృద్ధి నొందునట్టి ఫలితమును బొందుదుముగాక ! తదుపరి ఉద్ధవుడు మధురాపరమునకు పయన మైపోయి. అచటికి చేరినపిదవ (నజవాసుల భక్తి ప్రపత్తులను గూర్చి (శీకృష్ణున కెజింగించి నందుడొనగిన ఉస హోరములను వారికి వసుదేవునకు, బలరామునకు, ఉ(గ్రపేనునకు ఒసంగెను

దళము స్కంధము 87! అనంతరము (శ్రీకృమ్ణుడు ఉద్ధవునితో కలసి కుద్ది యింటికి 'వెళ్ళి ఆమెచే సపర్యలను బడసి, అలీష్టవర మొసంగి తిరిగి వెళ్లెను. దురారాధ్యం సమారాధ్య విష్ణుం సర్వేశ్వరేశ్వరమ్‌ | యో వృణీతే మనో[(గ్రాహ్యామసత్త్వాత్‌ కుమనీష్యసొ ॥ 280 వరీవీదాజూ 1 ఛభగవానుడగు విష్ణువు, (బవ్టిది నమ్న్‌్త ఈశ్వరులకున్ను ఈశ్వరుకై యున్నారు, వారిని వనన్న మొనర్చుట కూడ జీవునకు మహాళష్టము ఎవడు వారిని (వసన్న మొనర్చి వారి చుండి విషయసుఖమును కోరునో, అతడు నిక్క-ముగ దుర్చుద్ధియే యగును, వలయనివ వా_స్తవముగ విమయసుఖము వరమతుచ్చ మైనది లేనిదానితో సమానమైనది. పిమ్మట ఒక దినదిన (శ్రీకృష్ణబలరాములు ఉద్ధపునితో గూడ అకూరుని ఇంటికి వెళ్ళగా అక్రూరుడు వారిని పూజించి నత్క-రించి యిట్లు చెప్పెను. యువాం _ఎధానపురుషా జగట్‌ ధేతూ జగన్మయౌ | భవద్‌ భ్యాం నవినాకి ఇ్చిత్‌ పరమస్తిన చాపరమ్‌ ॥ 881 మపహాతు లారా ! మో రిరువురును జగత్తుయొక్క- కారణమై జగ్మదూపులై , అదిపురుషంలై యున్నారు. మికంయె వేజుగ వీ వస్తువును ఈ (నవంచమున లేనేలేదు మిరు తప్ప వేళోక కార ఇముగాని, కార్యముగాని లేవు, దేహాద్యుసా ధేరనిరూపి తత్వాద్‌ భవో న సొతెన్న విదాఒఒత్మనః స్యాత్‌ ఆతోన బన సవ నెవ మోక్షః ఉఅఉవాన మూవ స్యాతాం నికామస్త్వయి నోఒవివేకః ఓ31 (వభూ! స్వయముగ అత్భువ స్తువునందు స్థూల చేపా, నూత శ "బీహోది ఉపాధు "లెవ్వియు "లేనందువలన దాని యందు జననమరణ ములుగాని వవిధచైంన భేదథావము గాని "లేవు, ఇక్కారణము వల

872 భాగవత రత్నాకరజూ ననే చాసియందు ఒజంధముగాని మోతముగాని లేవు వారి వారి అభ్మిపాయను ననుసరించి దానియందు బంధము, మోతుము. అను వ్‌ కల్చన గావింవబడుచున్నదో అది వారి యొక్క- అనివేకమే అయి యున్నది, రః పణ్డీత స్త్వ్వదపరం శరణం సమీయాద్‌ భ క్షప్రియాదృతగిరః సుహృదః కృతజ్ఞాత్‌ | సర్వాన్‌ దదాతీ సుహృదో భజతో౬ఒభికొమా = నాత్మాన మప్యుపచయా వచ యౌ న యస్య॥ ీ మోరు భక్తులకు వరమ[పియతములు. నత్యన_క్తలు అకార ఇముగ'నే హీతమును కలుగ జేయువారు, కృతజ్ఞులు అయియాున్నా జ్‌ మిరు. భక్తుల ఒకింత సేవను కూడ (గహించుచున్నారు! లు మిమ్ము వదలి మణి యొకనిని వ బుద్ధిమంతుడు శరణుబొందున్ను మిమ్ము భజించు భక్తుని యొక్క నమస్త అభిలావలను నో పూర్ష్మ మొనర్చుచున్నారు. టేనికి క్షయముగాని, వృద్ధిగొని వ్‌ది వీకరసమై యున్నదో, అట్టి మా ఆత్మను కూడ మూరు చొననౌ చేసి వేయుచున్నారు, దిష్ట్యా జనార్దన భవానిహ నః [వతీతో యోగేశ్వరై రపి దురాపగతిః సురేశైః। ఛిన్బ్యాశు నః సుతకల్యత్రధనా ప్తగేహ ల / దేహాదిమోహరశనాం భవదీయమాయామ్‌ ॥ లీ భక్తుల కష్టములను తొలగించువారును, జననమరణ బంధ నుండి విడిపించువారును అగు (వభూ ! గొవ్చగొప్ప యోగిరానల "చేవరాజులుకూడ మి న్వరూవమును తెలిసికొనజాలరు, ఖీ టి నూకు మి యొక్క సామోత్త్తు దర్శనమే అయ్యెను. ఇది ఎ న సౌభాగ్యకర మైన వివమయము ! (వభా ! మేము స్తీ, పులీ? ధన?

చళవ స్కంధము ! వధు గృహ, జేహాదులను గూర్చిన మోహమను (కాటిచే కట్ట చడీయున్నాము ఇది అవశ్యము మా మాయయొక్క- (శ్రీడమె' న్నది, మిరు దయచేసి మా యీ దృథబంధనమును శీ ఘముగ అృకూరుని ఆ మాటలను విని (శ్రీకృష్ణు డిట్లు చెప్పెను రవద్విధా మహాభాగా నిషేవ్యా ఆర్హన త్తమౌః ! యస్కాామెర్య దేవాః స్వొర్లా న సృ భిర్నిత్యం వాఃన్వొ చ ఇలా 2 ౨ సాధనః ॥ 205 | కృష్ణుడు చెప్పెను _ య లీనము వరమ శ్రేయస్సును ఠోరు. మనుజులు మోవంటీ చవో ఫూజసీయులు, వరమభాగ్యవంతులు నగు సాల సజ్జనులను సదా “వించవలయును, విణా వంటి సాధునట్టనులు జీవతలకంటను గొప్ప వార్చ వఏలయనిన జీ ర్రము కలదు, శాన సాధుసద్దిను స హ్యమ్మయాని తీర్థాని న చేవా మృచ్చిలామయూః! ( పున న్లురు కాలేన దర్శనాదేన సాధవః ॥ శ్చ శే (నదులు, సరస్సులు? న వలము జలముతో గొడీన తీర్థము ల ! ను, కీలొ షృగునపి) తీర్లములు కావు శీవలము ముక్తి $ దులత్రగన్స బ్ర శి (విగవాముళే) జేవతలు కార్త నిర్మితములైన మన్నార్తులే (వ నో మాలమే

• వానిని పవుశాలము. (శద్ధల శ్షవించిన ల్‌ గా లము (థి రృనమో రముచేతనే క నన మొసర్చగలను, కాని సాధునజ్దనులు దర 0 లను వవ్మితము చేయగలరు. తలలో సర్వ(శేఫ్రం కొవున షీ వ్‌! మీరు మాయొక్క వొకేసి మ ళలనమాబారమును శెలిసి ౦డవుల్రక్షు వ్ల టకొజకును; వొ క్యా హీతము చేయు టకును హూ స్పినాపురము వెళ్ళుడు* నె43

జ్య థాగవత రత్నాకరము. శ్రీ కృష్తుని ఆజ్ఞను పురస్కరించుకొని అ్నకూరుడు హృస్తనాపురము వెళ్ళి -ఆచటి భీష్మ విదురాది మహాత్ములందటిని కలసికొనెను అక్రూరుడు కుంతీదేవి “యింటికి వెళ్ళినపుడు ఆమె శ్రీ కృష్ణాదుల కుళలసమాచార మడగి, తావిపుడు శ్యశువులమధ్య శోకాకులమై యున్నాననియు, తనకు తన ప్యుతులకు ఆళ్వాన -మొసంగుటక్సై ్రీకృష్ణు డచటికి ఎపుడైన వచ్చునా యనియు అడిగి (శ్రీకృష్ణుని ముట్లు ప్రార్టించెను జ కృష్ణ కృష్ణ మహాయోగిన్‌ విశ్వాత్మన్‌ విశ్వభావన | (ప్రవన్నాం పాహి గోవిన్ద శిశుభిశ్చావసీదతీమ్‌ ॥ 27 సచ్చిదానంద స్వరూపులగు (శ్రీకృష్ణా! మిరు మవో యోగులు, విశ్వాత ' సమన్న (పవంచముయొక్క- జీవనదాతలు, శోవించా! నాకుమూరులతో/హాడ నేను ఒక దుఃఖము. వెనుక “మజీయొక దుఃఖము ననుభ నించుచున్నాను,. మిమ్గు క్‌ శనరణుబొందుొ యున్నాను. నన్ను రత్సీంపుడు, నా కుమారులను కాపాడుడు, నాన్యత్తవ పదా మోజాత్‌ పశ్యామి శరణం నృణామ్‌ | విభ్య తాం మృత్యు సంసారాదీశ్వరస్యాతవర్సి కాత్‌ ॥ 288 లే కృష్ణా! ఈ (వవంచము మృత్యుమయ మై యున్నది. మా -పాదములు మోతదాయకములై యున్నవి. ఈ నంసారముయెొడల ఇీతిల్లి నవారికి మో పాద కమలములు తవ్చ వేజాక శరణము గాని, శహాయము గాని లేదు, అధ నమః కృష్ణాయ శుద్ధాయ (బ్రహ్మణే పరమాత్మనే | యోగేశ్వరాయ యోగాయ త్వామహం శరణం గతా॥ 209 శుద్ధులును, (బవ్మాస్వరూపులును, వరమాత్శయు, యోగే ఇ్యురులును, "యోగ పురుషులును అగు ఓ కృష్ణా! మిమ్ము నేను శరణు బొందినాను, నన్ను రశ,ంపుడు,

భళను న్మంధము కర్‌ ఈ (ప్రకారము కుంతీదేవి (శ్రీకృష్ణుని (ప్రార్టించి. తన వరిస్థితిని తలంచు కాని దుఃథాన్వితమై ఏడ్వదొడంగను అ్యకూరు డామెకు రై ర్యమును గొలిపీ, పిమ్మట ధృతరాష్ట్ర్రనియొద్ద కేగి ఈవకారముగ చెప్పెను, ధర్మేణ పాల యన్నుర్విం (ప్రజాః శీలేన రజ్జుయన్‌ | వర్తమానః సమః స్వేషు (శ్రేయః క్షీర్తీమవాన్స్యవి॥ 248 ధృతరాష్ట్రా! మిరు ధర ్రపూర్వకముగ భూమిని పాలిం పుడు మా యొక్క సద్య ్రవవోరము ద్వారా జనులను నంతోవ వఆంచుడు మీ స్వజనులందు (కౌరవ, పొండవులందు) నమభావము శలిగియుండుడు. ఈ [(వకారనముగ అచరించినవో మాకు "ఇపాలోక మందును, వరలోకమందును నద్దతి లభించగలదు, నేహ చాత్య న్తసంవాసః కర్తిచిత్‌ కేనచిత్‌ సహ। రాజన్‌ ప్వేనాపి దేహేన కిము జాయాత్మనాదిఖిః ॥ లైకీనీ ఈ [వవంచమున ఎపుడును ఎచటను ఎవడును ఎవని తోడను ఎల్లవూడు ఉండజాలడు, ఎవరితో కలసియున్నాడో, వారినుండి ఒకానొక దినమున విడిపోవలసియే యుండును, తన శరీర విమయ మునగూడ ఈ వాక్యములు వరమ సత్యములైయున్నవి, ఇక స్రీ ప్యుత్క ధనాదులను విడచిపోవలసి వచ్చునను నిమయమును. వేజున "చెనవలయునా ?* ఏకః (ప్రసూయకే జన్తురేక ఏవ (ప్రలీయకే | “242 ఏకోఒనుభు క్షే. సుకృతమేక ఏవ చ దుష్కృతమ్‌ ॥ 2 జీవుడు ఒంటరిగ నే జన్మించుచున్నాడు. ఒంటరిగనే మరణించు చున్నాడు, తన కర శైల యొక్కయృు పాప పుణ్యముల మొక్క్టటయు సలమునుగూడ ఒంటరిగనే అనుభవించుచున్నా డు, అధర్మోపచితం వి త్తం హర న్య్యన్యేఒల్బమేధసః ॥ సమ్నోజనీయానదేశే రలానీన జలౌకసః ॥ బశరి.

శర భాగవత రత్నాకరము వ్‌ శ్రీ ప్యుతులను మనము *మన వారు” అని తలంచుకొను చున్నామో, వారే "మేము మా వారము, మము ను పోమీంచుటః మి ధర్మము” - అని ఈ [వకారముగ ఇెవ్పి మూర్థుడగు (ప్రాణీ యొక్క. అధర్భుముగ (పోగేసిన ధనమును - జలచరములయొక్క- నర్వస్యమగు జలమును తత్సంబంధులగు జల జంతువులే హరించు నట్టు = పహారించి 'వేయుచున్నారు, పుష్టాతి యానధర్మేణ స్వబుద్ధ్యా తమ నణితమ్‌ తేఒకృతార్హం (ప్రపాజణ్వ ని ('పాణా రాయః సుతాదయః ॥ ల్లీ మూద్ధుడగు ఈ జీవుడు వేనిని తమవని భావించి అధర్యా చరణ వేసియు వానిని పోషీంచున్నో అట్టి (పాణ, ధన, పుతాదులే ఈ జీవని అనంతుస్టునిగనే వదలి వేస వెడలివోవుచున్నని, స్వయం కీల్చిషమాదాయ తి న్త్యకో నార్ధ కోవిదః ॥ అపిద్ధార్గో విళత్యస్థం స్వధర్మ విముఖస్తమః ॥ 246 క్‌ ఎవడు తస ధర్మమునుండి విముఖుడె యుండునో, అట్టివాడూ న యా తన లౌకిక స్వార్ధముకూడ ఎలులనివాజే యగును, ఎవరి కొజక్రై దు అధర్శమాచరించునో వారతనిని విడిచియే పోవుదురు? అతనికి ఎప్పుడును నంశుువ్పి కలుగదు తి టవాడు తన పావపు మూటను నె త్రి ఇటుల . సు “ట్‌ మున పాని ౦ నిన జ శేదను. ట్ర సయముగ ఘోరనరక వీ కిన్సి * మిమం రాజన్‌ న్వన్నమాయామనోరథమ్‌ | క్యెయ మ్యాత్మనా ఒఓక్కానం సమ శానో భవ్వపభో ॥ 246 కున యనియ వున మహారాజా ! ఈ వవంచము మూర్ఞాళ్ళ ముచ్చటయే శాబ మం త్న తుల్యమనియు; మాయా రూవమనియు, మనో ఫూత్రమే యనియు ఎతులపడు, మిరు మా [(వయత్నమాు

వళమ న గాంధము | వేశ వను శ క్రిచేతను, చిత్తమును నిగహించుకొనుడు, మనుత్వము శ వత్స పాత బుద్ధి కలిగియుండకుడు. మోరు నమక్థులు, నమ స్ట్‌ము కలిగియుండుడు, శాంతరూపులు కండు, లో అకారుని ఆమాటలు విని ధృతరామ్త్రడు తన చసలచి త్తమందు ఆ వ్‌ విణచుటలేదనియ, పుశ్రులపై. గళ మమక్వమనలన తన హృదయము వహా విషమముగ నున్నదనియ నర్వ్‌ శ క్రమంకుడగు భగవానుడు భూలారమను అగించుబక్షై యదుకులమున అవతరించెనని తాను వింటిననియు చేప్పి దైవము విట్లుప్రార్జించెను యో దుర్విమర్శపథయా నిజె మాయా యేదం స క స్వష్ట్యా గుణాన్‌ విభజతే తదనుప్రవిష్టః | తస్మై నమో దురవబోథ విహార న్హ్ర = ంః సంసార చకగతయే పరమేళ్యరాయ ॥ ఢీ భగవంతుని మాయయొకగా మొర్షము చింింవనలని కానిది, అ మాయ ద్వారా భగవంతోడు ఈ వ్రవంచమనను సృష్టిరి ద్య యందు [వ్రవేశించి కర్మలను; కర్ణ ఫలములను విభజంచుచున్నా ల్రైంసార చకముయొక్క- తిరుగు లేని గమనమందు వారి లబింఫ్ట్‌ లాశ క్రితవ్చ -వేతాక కారణ మేదియును శేదు. అట్టి ప మైశ్వోర్యో శాలియగు (వభువునకు నేను నమన్క-రించుచున్నాను' కృష్ణు ఖై ధృతరాష్ట్ర్రనియొక్క అభిప్రాయమును తెలిసికొని అక్రూరుడు శ్రోంనే అరామలకు ఆ వషయములన్నియ లలితే సో ష్య ము (దళమస్కంంధము సూర్వోర్డమ నమ్మాడ్తముం)

ఖ్‌ భాగవత రత్నాకరము 10. దశవు స్కంధము - ఉతరార్హము తి (ఏ

కంసుడు మరణించిన తరువాత అతని ఇరువురు ఫార్యలగూ అస్మి, (పాట్కి అను వా రిరువురును తమ తండిమయైన మగధరాజగు జరాసంధుని మొద్దకు వెళ్ళి తమ వతియొక్క- మరణవృ త్రాంతమును వెప్పగా అతడు కృద్ధుడె ఇరువదిమూడు అమౌహిణీల మై న్యముతో కూడి మథురా పురిమువై దండె_త్తెను,

అపుడు (శ్రీకృష్ణుడు బలరామునితో నిట్లనెను

యానమాస్టాయ. జ'హ్యేతద్‌ వ్యసనాత్‌ స్వాన్‌ సముద్ధర 1 ఏతదర్ధం హి నా జన్మ సాధూ నామీశ శర్మకృత్‌ ॥ 240

సోదరా! మిారిపుడు దివ్యమగు రథమువై నెక్కి- శతు: "సేనను సంపారించి న్వజనులను ఈ వివత్తునుండి కాపాడుడు,. సాధూ సజ్జనులకు (శ్రేయస్సును కలుగజేయుటకొజకే మన మిరువురమున్ను జన్హు నె_త్తితిమి,

ఈ(ప్రకారముగ చెప్పి శ్రీకృష్ణుడు బలరామునితోగూడ వై న్యసమేతముగ జరానంధుని యద్ధమందు ఎదుర్కొనెను, యుద్ధమందు జరాసంధుని సైన్య మంతయు వధింపబడినది. అవుడు బలరాముడు జరాసంధుని పట్టుకొనినను మరల ఉ'పేకొపూర్వకమ.గ వదలివేసెను. అతడు చింతాగస్తుడై తన షగధదేశమునకు వెడలిపోయెను ఈ(ప్రకారముగ పదునేడు పర్యాయములు గొప్ప సేనతో జరా న ంఢుడు యదునంశీయులతో యుద్ధము చేసెను కాని యాదవులు శ్రీ కృష్ణుని శక్తిచే (ప్రతిసారి ఆతని సేననంతను నశింపజేయుచుండిరి

దశమ స్కంధము - ఉత్తరార్థము శ్ర తదుసరి కొలయవనుడను మహావీరుడు ఆపార వై న్యముతో వచ్చి మధురా పురిని ముట్టడించెను అపుడు శ్రీకృష్ణుడు బిలరామువితో సంవ్రదించి వమ్ముడ మందు ఒక దుర్గమమగు నగరమును విర్మింవజేసి తమవారి నందటిని దానియందు. చేర్చెను అపుడు ఇంద్రుడు (శ్రీ కృష్ణునకు పారిజాతనృక్షమును సుధర్మయను: సభను (భవనవునుు ఒశంగెను ఆ సుధర్మ నభయందు కూర్చున్నవారికి ఆకలి దప్పులు కలుగపు తదుపరి (శ కృష్ణుడు తక్కిన (సజలరక్షణకై. బలరాముని- మధురాపురవ.న ఉంచి తాను అప్తశస్రము లెవ్వియు లేకనే యుద్దమునకు బయలు, దేరును ముచుకుందుని వృత్తాతము యుద్ధమందు కాలయవనుడు శ్రీ కృష్ణునిప్వై విజృంభించెను. అంతటా శ్రీ కృష్ణుడు ఒక గుహలోనికి (ప్రవేశించగా* కాలయవనుడున్ను అందు (వవే శించను ఆ గుహయందు ఒకానొకవ్యికక్త్‌ విదురించుచుండెను కోలయనను. దాతనిని సాధువేషమును ధరించి పరుండిన ( కృష్ణుడే యని తలంచి. కొలితో తన్నెను ఆ పరుండియున్నవారు ముచుకుందుడను రాజు మాంధాతయొక్క- కుమారుడు బహుకాలము వారు ఇం[దాది దేవతలను అసురుల భయమునుండి కాపాదెను దేవతలకు సేనావతి రూవనున క్పొర్తికేయస్వామి. లభించిన మీదట ఆ దేవతల ముచుకుందునితో “మీరు ఇక వెళ్ళి విశ్రాంతి తీసికొనుడు' అని చెప్పి ఈ (ప్రకారము పలికిరి ఓ ముచుకుందా: మీరు మా రక్షణకొటక్షై మనుష్యలోక మందలి మీ రాజ్యమును వదలి బహుకాలము (శ్రమించితిరి మీకున్న బంధ్వాదు. లెవరును ఇప్పడు లేరు వారందణును కాలగర్భమున విలీనమై పోయిరి కౌతో బలీయాన్‌ బలినాం భగవాసీశ్వరోఒ వ్యయః | | (ప్రజాః కౌలయతకే (క్రీడన్‌ పశుపాలో యథా పశూన్‌॥ 248. రాజూ! కాలము బలవంతులందరి కంకబను గొవ్చ బలా వంతుడు అది స్వయముగ వరమ సమర్థమైనదియు, నాశరహిత యమైనదియు, భగవత్సరూవమును అయి యున్నది వకువులను మేపువాడు వశునవ్చలను తన వశమందుంచుకొనునట్లు, అ కాలము ఆటవలె జనులందటిని తన అధీనమందుంచుకొనుచున్న ది.

శ్‌ళళ భాగవత రత్నాకరము వరం వృణీష్వ భదం తే బుఠే 3ైవల్యమద్య నః। ఏక ఏవేళ్వర స్తస్య భగవాన్‌ విష్టురవ్యయః ॥ లర్‌ మోకు శుభమగు గాక! మోకు వకోరిక గలదో దానిని 'అడుగుడు, మోతము తవ్చ ఇక వదైనను మేము ఇవ్వగలము, పేలయనిన, మోతమిచ్చు సామర్థ నము "శీవలము నాళశరహితులగు భగవంతుడైన విస్తువున కే కలదు, దేవత లీస్రకొరము పలుకగా? ముచుకుందుడు బహుకాలము (శ్రమించి నందువలన, విశ్రాంతిని అభిలషించినవారైై నిద్రను కోరుకొనెను వారళ్షే ఆ వర మును వారికొసంగి ఎవర్రై నను మధ్యలో మిమ్ము లేపినచో మీ దృష్టి అతనిపై చడగనే అతడు భస్మమై పోవును అని చెప్పినపదస ముచుకుందుడు ఒక గుహ లోనికిపోయి అచట విద్రపోయెను. వారు విద్రించుచుండ కాలయవనుడు. కాలితో వారిని తన్నగా వారు న్మిదదేచి కాలయవనుని చూచెను తక్షణమే కాలయవనుడు కాలి భన్మమై పోయెను. సిమ్మట ముచుకుందుడు అ గుహయందు తీ కృష్ణుని దర్శించి “మీ ఆవరు అనీ యడుగగా భగవాను డిట్లు చెప్పెను జన్మ కర్మాభిధానాని సన్తి మేఒజ్ల సహ్మసశః న శక్య నేఒను సంఖ్యాతు మనన్త త్వా న్మయాపిహి ॥ 21 (వియులగు ముకుందా ! ఎవడైన అనేక జన్మల యందు ళళామియొక్క. ధూళికణములను ౫'హాూడ లెక్కా 'వెట్టవచ్చునుగాని నా యొక్క జన 'శ్రఎను, గుణములను కర శ్రలను, నామములను ఎవడును వీ చిధముగను లెక్కీంవ జూలడు, సోపాం త్వాను(గ్రహార్ధం గుహామేతాముపాగతః | (పార్ధిఈః (వచురం పూర్వం త్వయాహం భ _శ్రవత్సలః ॥ లిర్‌ల్లీ అట్టి నేను మిమ్మున్ముగహించుట కొలువై ఈ గువాకు వచ్చి శిని, మిరు పూర్వము నన్ను లెన్సగ ఆరాధించితిరి ననో భక్త వత్సలుడను,

వరాన్‌ వృణీస్వ రాజర్షే సర్వాన్‌ కౌమాన్‌ దదామి శ్రే, మాం (ప్రవన్నో జనః కళ్చిన్న భూయోఒర్హతి శోచితుమ్‌ ॥ 268 కాబట్టి రాజక్టీ | మిోకిష్టము వచ్చిన వరమును కోరుకొనుడు, మ్‌ నమన్న అభిలావలను నేను పూర్ష మొన ర్చెదను, ఎవడు నన్ను శరణు బాందునో, అట్టి వాడిక శోకింవ వని లేదు, భగవానుని ఆ మాటలు విని ముచుకుందుడు అనందళరితుర్లై వారి నిట్లు స్తుతించెను విమోహితోఒయం జన ఈళ మాయయా త్వదీయయా త్వాంన భజత్య నర్ధదృక్‌ | సుఖాయ దుఃఖ్యపథ వేష సజ్జతే గృహేషు యోషిత్‌ పురుషశ్చ వజ్బితః ॥ 2ర్‌4ీ (వభూ! (వవంచమందలి [_పాణులందజు మీయొక్క మాయచే అత్యంత మోహీతులగుచున్నారు,. వారు మోనుండి విముఖునై అర్థమంచదే తగుల్కొని మిమ్ము భజించుట "లేదు. వారు సుఖము శొజక్షై నమున్త్న దుఃఖములకు మూలమైనట్టి గృహోదులను జంజూ టములందు చిక్కుకొనుచున్నారు,. ఈ [వకారముగ (స్రీలు: పురు పషులు అందటజు (మో మాయచే) మోనగింవంబదు చున్నారు, లబ్ద్వా జనో దుర్లభమ్య(త్ర మానుషం కథ జ్బి దవ్యజ్ల మయత్నతోఒనఘ | పాదారవిస్షం న భజత్యసన్మతి = రృహాన్ధ కూపే పతితో యథా పశుః ॥ 265 పావరహితులగు (వభూ! ఈ భూమి మహా ' వవ్మితమగు శర్శభూవి అయియున్నది. దీనియందు మనువ్యు జన ను పొందుట

682 ఛాగవర రత్నాకరము అత్యంత దుర్గ భయమెనది, మనువమ్య జీవితము ఎంతటి పూర్మ మైనదనగా, చానియందు భగవంతుని భజించుటయందు ఏ విధమైన- అసౌకర్యము కలుగదు. తనయొక్క వరమ సౌభాగ్యము చేతను, భగవంతుని నిత్షేతుక అన్ముగహము చేతను అట్టి మనువ్య జన్ఫును: పొందియు, ఎవరు తన మతిని, గతిని అన_త్తమగు [వవంచమంచే లగ్నము చేయుదురో, తుచ్చమగు విమయ సుఖముళొజకే (సయత్న మంతయు కావించుచ్హు గృపోదులను చీకటి నూతియందు వడుచు, భగవంతుని పాద కమములను ధ్యానించుట "లేదో, భజించుట లేదో అట్టివారు అల్పమగు తృణమును గూర్చిన ఆళచే చీకటి నూతియందు వడునట్టి వశువును బోలినవా-రే యగుదురు,

మమైష కాలోఒజీత నిష్ఫలో గతో

రాజ్య(శయోన్నద్ధ మదస్య భూపతేః

మర్త్యాత్మబుద్ధేః నుతదారకోళభూ -_

ష్యాసజ్జమానస్య దుర్నన్తచిన్తయా ॥ 286

మహాత్మా! నేను రాజ్రైయుంటిని రాజ్య నంవదయొక్కం మదముచే మదించియుంటిని మరణించు ఈ శరీరమునే నా ఆత్మగ, నా స్వరావముగ తలంచియుంటిని రాజకుమూరులు, రాణులు, ధన కోళము, భూమి - వీనిని గూర్చిన లోభమంబే, మోపహమందే. తగుల్కొఎని యుంటిని ఆవస్తువుల యొక్క చింతనయం బే రాత్రిం బగళ్ళు మునిగియుంటిని ఈ [వకారముగ నా జీవితము యొక్క అమూల్య సమయము కేవలము వ్యర్ధమై పోయినది.

కలేవరేఒన్మిన్‌ ఘట కుఢ్యసన్ని భే

నిరూఢమానో నరదేవ ఇత్యహమ్‌ ।

వృతో ర ధేభాళ్వువదాత్యనీకపె ఆ

గ్గాం వర్యటంస్త్వాగణయన్‌ సుదుర్మదః & 251

ళళమ స్కంధము . ఉ _ర్తరార్థము కిరన్‌. వీ శరీరము (వత్యతముగ కుండవలెను, గోడవలెను, మట్టి మొక రూవమై యున్నదో, మజియు దృశ్యమగుటవలన వాని నలెనే తనకంశు వేలుగనున్నదో, అట్టి దానినే నేను నా న్వరూప ముగ తలంచి, నన్ను *నర బేవుని గ భానించుకొంటిని. ఈ (వకార ముగ నేను మడాంధుడనై మిమ్ము వ మూత్రము ఎజులోకుంటిని. రథములు, వనుగులు, గుజ్తములు, చతురంగిణీ సేన సేనావతులుః వంచే చుట్టబడి నేను భూకములవై ఇటు నటు తిరుగుచుంటిని, (వమత్తముచ్చైరితి కృత్య చిన్తయా (వ్రవృద్ధలోభం విషయేషు లాలసమ్‌ 1 త్వ మ్యప్రమత్తః సహసాఖి పద్యపే కుళ్లేలిహా నోఒ పొరివాఖు మన్హకః ॥ వీరగా “నేను ఇది చేయవలెను, ఇది చేయరాదు అను ఈ (వకార మైన వివిధ క_ర్తవ్య, అక_ర్తవ్యములను గూర్చిన చింతనయందు వడి మనుష్యుడు తన ఏకైక క _ర్తవ్యమగు భగవత్సా? _ప్రికి విముఖుడై (వమత్రు డగచున్నాడు, అజ్యాగత గలిగియుండుచున్నాడు. సంసా రమందు బంధించిైవై చు విమయములకొజక్షై అతని ఆశ దినదిన (వ్రవర్ధమాన మగుచున్నది, కాని ఆకలిగొన్న సర్సము అజాగ్రతేగ నున్న ఎలుకను (మింగి వేయునట్లు, కాలరూవముగ నదా జ్యాగతగ నుండు మారు అజ్మాగతగ నున్న ఆ [ప్రాణివై అకస్మాత్తుగ వడి అతనిని గొనిపోవుచున్నారు ప్పరా ర ౩ై ర్హేమపరిష్క్టృత్రి శ్చరన్‌ మతజ్లడైర్వా నర దేవసంజ్ఞితః । స ఏవ కాలేన దురత్యయేన తే కలేవరో విట్‌కృమి భస్మసంజ్ణితః ॥ క్‌ ఫా

అరక భాగనక రత్నాకరము వ్‌ శరీరము మొదట బంగారు రథములవై నను, లేక "వద్ద "పెద్ద వనుగులవై నను నవారిచేయుచుందునో, నరేవుడని వీలువ బడుచుండునోో ఆ శరీరమే దాటుటకు కష్టసాధ్యమైన మియొక్క- కాలముచే (టసింవబడిన్నదై బయట విసిరి వేయబడగా, మలముగను, సీ అములుగను, బూడిదకువ్చగను అగుచున్నది, నిర్ణిత్య దిక్చ(క్రమభూత విగహో వరాసన న్ట్‌ః సమరాజవన్దితః గృ హీషు మైథున్యనుఖేషు యోషితాం (క్రీడామృగః పూరుష ఈశ నీయతే ॥ 280 (వభూ! ఎవడు దిక్కు-లన్నిటివైన విజయమును పొంబెనో, ఎవనితో యుద్ధ మొనర్చువాడు, లేక ఎవనిని ఎదిరించువాడు (వవం చమున ఎవడును లేడో ఎవడు ( కేన్ట మైన సింహాననమువై కూర్చుం డునో ఎవని పాదములయొద్ద ఇదివజకు తనతో నమానముగనున్నట్టి పెద్ద పెద్ద రాజులు తలవంచుచున్నా రో, అట్టివాడు విమయసుఖ మను భవించుటకై (స్ర్రీలయొద్ద కేగునపుడు వారి చేతులలో కీలుబొమ్ము "అగుచున్నాడు , వారి (క్రీడామృగము అగుచున్నాడు. కరోతి కర్మాణి తపస్సు నిష్టితో నివృత్త భోగస్తద'పేక్షయా దదళఠ్‌ పునశ్చ భూయేయ మహం స్వరాడితి (పవృద్ధతర్షో న సుఖాయ కల్పతే ॥| లిక! చాలమంది రాజ్యాదిభోగములు లభించవలెనను అఖభిలొమ చేతనే దానము, పుణ్యము చేయుచున్నారు, మజీయు * నేను తిరిగి వున్మ ఎత్తి అందతజికంకు పెద్ద న్యతంత మహాచ్మకవర్హి అగుదును” అను కోరిక కలిగి తవస్సు చేయుచు శుభకర్శ ఆచరించుచున్నారు, ఈ (వకారము తృప్ద అభివృద్ధి నొందినవారు ఎన్నటికిని సుఖవం తుడు కాజూలడు.

దశమ స్కంధము ౨ ఉత్తరార్థము 086

భవాపవర్లో భ్రమతో యదా భవే-

జ్ఞనఫ్య తర్హ్గ ఫ్రిచ్యుత సత్పమాగమః |

సత్పజమో యర్హి తదైవ సద్గతా

పరావరేశే త్వయి జాయకే మతిః ॥ వ/8

అచ్చ్యుతా ! జీవుడు అనాదికాలమునుండి జనన మరణ రూవ సంసార చక్రమందు తిరుగాడుచున్నాడు, ఆ చక ము నుండి విడుదల పొందు నమయము వచ్చినపు డతనికి సత్సాంగత్యము లభించు చున్నది, ఏ త్షణమందు. అతనికి సత్సంగము (పాక్తీంచునో, ఆ తణమం జే సాధుమహాత్ముల అశ్రయము, కార్యకారణ రూపమగు జగత్తుయొక్క. వవైక (వభువగు మీయందు భక్తి అతనికి అత్యంత దృథముగ కలుగుచున్నది.

న కామయేఒన్యం తవ పాదవేవనొ-

దకి ఇ్ననసార్థ్యతమాద్‌ వరం విభో।

ఆరాధ్య కస్త్యాం ప్యూపవర్ల దం హరే

వృణీశ ఆర్యో వరమాత్మబస్థనమ్‌ ॥ 208

అంతర్యామి యగు [వభూ! మికు తెలియని దేమున్నది! నేను మి పాదసేవ తవ్చ ేజూక వరమేదియు కోరుటలేదు, ఎవరి యొద్ద న వదార్థమున్ను లేదనో లేక ఎవరికి వదార్థముల గూర్చిన అభిమానము లేదో, అట్టివారున్ను కేవలము మా పాద చేవకొటజకే (పార్థించుచున్నారు, మహాత్మా! మోతు మొనంగు మిమ్ముల నారాధించి తన్ను బంధించు సాంసారిక నిమయములను_ గ్యూర్చిన వరమును కోరుకొను (ేస్టమనుజు జెవడుండునో చెప్పుడు |

తస్మాద్‌ విసృజ్వాళిష ఈళ సర్వతో

రజస్తమః స త్త్వగుణానుబస్థనాః క

ఉక0 భాగవత రత్నాకరము నిరజ్ఞునం నిర్గ్ణణమద్వయం సరం త్వాం జ్ఞ ప్త మాత్రం పురుషం (వజామ్యహమ్‌ ॥ న! కాబట్టి [వభూ ! నేను నత్త్వరజ_స్తమో గుణములతో నంబంధము గలిగియుండు కోరికలన్నిటిని వదలి వేసి, మాయయొక్కా "లేశమా[తమైన సంబంధము కూడ* "లేనివారున్సు గుణాతీతులును, వకమైనవారును (అద్వితీయులును), చిత్వరూపులును, వరమపురు పషంలును అగు మిమ్మే శరణుబాందుచున్నాను, చిరమిహ వృజినార్త స్తపస్యమానోఒను తాపై - రవితృషషడమ్మిత్రో ఒలబాళా స్తిః కథబ్బిత్‌ | శరజణద సము పేత స్ప వచ్పోదాద్దిం పరాత్మ - న్నభయమృతమళోకం పాహి మాఒఒసన్నమీళ ॥ &ీ05్‌ మవోత్మా! నేను అనాదికాలమునుండియు నా యొక్క్‌- కర్మ ఫలములను అనుభవించుచు అనుభవించుచు మిగుల ఆ ర్తుడనై. యున్నాను, వానియొక్క_ దుఃఖ్యవదమగు జ్యాల రాత్రింబగళ్ళు నన్ను దహించుచున్నది. నా యొక్క ఆరుగురు శతువులు (ఐదు ఇందియములు, ఒక మనస్సు) ఎన్నడును శాంతించుట లేదు వాని యొక్క- విమయదాహాము వెరుగుచునే యున్నది. ఎన్నడును వీ నిధముగను కూడ ఒక్క-తయణ కాలమైనను నాకు శాంతి లభించుట "లేదు, శరణదచాతా! ఇపుడే నేను ఛభయ, మృత్యు, వోకరహిత మగు విరా పాదవద్ధములను శరణుబొందినాను, నమస్త జగత్తు యొక్క చశైక (వభూ! వరమాత్మా ! మిమ్ము భరణు బొందిన నన్ను రత్న్మీంచుడు |! ముచుకుందుని ఆ నచనమలు వివి భగవాను డిట్లు చెప్పెను. శ్రీ భగవానువాచ , (ప్రలోభితో వరైర్యత్త్వమ(ప్రమాదాయ విద్ధి తత్‌ | న ధీర్మయ్యేకభక్తా నామాశీర్చిర్భిద్యతే క్వచిత్‌ & శై60

శచశమ న్కృంధము _ ఉత్తరార్థము 687 శ్రీ భగవంతు డిట్లు చెప్పెను _ ముచుకుండా! నీయొక్క అవమతత్తతను పరీతీంచుట శొజకే వరమును గూర్చిన [వలోభనము గావింవబడినది, నా యొక్క అనన్య భక్తుల బుద్ధి కోరికలవైపు వరుగెత్తనేరదు. యుజ్జానానామభక్తానాం (పాజాయామాదిభిక్మనః ఆక్షీణ వాసనం రాజన్‌ దృశ రే పునరుతికమ్‌ 4 లిఠ రాజూ! నా భక్తులు కానివారు (పాణాయామాదులచ్వారా తమ మనస్సును న్మిగహించుటకు ఎంత (వయళత్నము వేసినను వారి విమయవాసనలు సళింపవు, వారి మనస్సు తిరిగి నిమయముల వై పున శే వరు గెత్తును, విచరస్వ మహీం కామం మయ్యావేశత మూనసః ॥ ఆస్తే వవ నిత్యదా తుభ్యం గగ క్తి ర్మయ్యన పాయినీ॥ 2608 మోరు మో మనస్సును, నమన్త మనోభావములను నాకు నమర్పించుడు, నాయందు లగ్న మొనర్చ్భుడు, ఇక భూమండలమువై న్వతంత్రముగ నంచరించుడు. నాయందు మో యొక్క విమయ వాననారహీతమగు నిర్జులభ క్షి ఎల్లపుడు ఉండియే యుండును, పరీక్షీద్రాజా ; తదుపరి ముచుకుందుడు భగవంతునకు ననుస్యరించి గుహ నుండి బయటకు వెడలి తన మనస్సును (శ కృష్ణునియండు అగ్నముచేస, గంధ మాదన వర్వతముయొద్దకు పోయెమ పిమ్మట బదరికొశ్రమమునకు వెళ్ళి ఈవస్సు ద్వారా భగవంతుని ఆరాధింవ దొడగను (శ్రీ కృష్ణుడు మధురాపరమునకు వచ్చి కాలయవనుని 'సీనను హశమార్శ్చి వారి సంపదను స్వాథిన మొనర్చుకొనెను అవుడు జరాసంధుడు పదునెనిమిదవసారి "వైన్యసమేతముగ శీ కృష్ణునిపై దండె త్తెను శ్రీకృష్ణ బలరాములు (ప్రవర్షణమను పర్వతము పైకి పోగా జరాసంధుడు ఆ సర్వతముయొక్కా నలువైపుల నిష్పంటిం వెను. కాని కృష్ణ బలరానులు ఆ పర్వతముపై నుండి దుమికి వెడలిపోయిరి

బలరాముడు రైవతుడను రాజుయొక్క కొమా_ర్రెయగు రేవతి యను కన్యను వివాహము చేపికొనెను రుక్మిణీ పరిణయము విదర్భదేశాధిపతియగు భీష్మకునికి రుక్మి మొదలగు ఐదుగురు ప్యుతులును? రుక్మిణి అను ప్యుతికయు కలరు శ్రీ కృష్ణుని సౌందర్య, పరాక్రమ, సద్గుణాదులను. గూర్చి తెలిసికొవి రుక్కిణి వారినే వివాహము చేసికొనదలంచెను అకళ్లు (ఈ కృర్ణు' డున్ను రుక్కిజియొక్క సౌందర్య సచ్చీలాదులనుగూర్చి తెలిసికొని ఆమెను. వివాహమాడ విశ్చయించెను కాని రుక్మి తన సోదరియగు రుక్కిజిని శకుపాలున కిచ్చి వివహము చేయదలంచి ముహళూర్తయును విశ్చయించెను రుక్క్మిజ్‌ తన యశభీష్టమును (శ కృష్ణున 'కెటింగించుటక్షై ఒక (బాహ్మణుని వారియొద్దకు పంపెను (శీ కృష్ణు డతవిని సత్కరించు, పూజించి, అపని పాదము: లౌొత్తుచు ఇట్లు చెప్పందొడగెను అధీ ఆస సంతుష్టో యర్హి వర్తేత (ాహ్మణో యేన కేనచిత్‌ అహీయమానః స్వాద్ధర్మాత్‌ స హ్యాస్యాభిలకామధుక్‌ 1200 విజ్ఞుడగువాడు తనకు లభించిన దానితో సంతుష్టాని బడసి తన ధర. శ్రమును పాలించవలెను, ధర ్రమునుండి చ్యుతిని బూందరాదు. అత్తతీ ఆ సంతుష్టి యే అతని కోరికలన్నిటిని ఫూర్ష్మ మొనర్చి "వేయును. అసన్తుష్టోఒస కృల్లోకా నాప్పోత్యపి సురేశ్వరః | ఆకిబ్బనోఒపి సంతుషః శేతే సర్వాజ్ఞ విజంర? 4 బ్ర0 వి ప క ఇంద్ర వదవిని పొందినను నంతున్టి లేనిచో అతడు సుఖము కొటజనకై. ఒక లోకమునుండి మజియొక లోకమునకు తిరుగాడవలసి వచ్చును అతడు ఎచటను శాంతిగ కూర్చొన లేకుండును, కాని ఎననియొడద్ద్డ ఒకింతైనను సంగహింవబడిన వదార్థము 'లేశ్రయున్నను పూర్షనంతుస్ట్రి కలిగియుండునో, అతడు నర్వ విధముల నంతావరహి తుజై సుఖని్నిదను పొందును

దశమ స్కంధము = ఉత్తరార్థము 088 ఆభ్‌ జ్‌ వ్నిప్రాన్‌ నస్వలాభసంతుష్టాన్‌ సాధూన్‌ భూతనుహృతత్త మాన్‌ | విరహజ్కారిణః శాన్హాన్‌ నమస్యే శిరసానకృత్‌ ॥ ఓ71 అటి ఎవరు స్వయముగ _ (ప్రాప్కించిన వస్తువుతో నంతొష్టిని బొందుదురో. ఎవరి స్వభావము మజోమధురయమై యుండునో, ఎవరు నమస్త (పాణులయొక్క_ హితైషంళై యుందురో, ఎవరు అనాంకార రహితులై, శాంతులై యుందురో, అట్టి పెద్దలకు నేను నడా శిరస్సు నంచి నమన్క-రించుదును, (శ్రీ కృష్ణు డీవకారము చెప్పినపిదన (బ్రాహ్మణుడు రుక్మిణియొక్కం సందేశ మును ।శీ కృష్ణున శకెటింగించెను, (శ్రీ కృష్ణుడున్ను రుక్మిణిని గూర్చిన తన యఖి 'ప్రాయనును (బాహ్మణునకు తెలిపి ఇరువురును కలని విదర్శదేశమునకు సయ నమై వెళ్ళిరి అచట ఫీవ్మకమహారాజు తన కుమారుడగు రుక్మియెడలగల (ప్రీతిచే తన కొమా_రైయగు రుక్కజిని శిశుపాలున కిచ్చి వివాహము చేయదలంచి ముహూ ర్తము నిశ్చయించి అన్ని ఏర్పాట్లు కొవించుచుండెను శ్ర కృష్ణుడు వెడలినది చూచి బలరాముడు (కాతృస్నేహముచే నై న్యనమేతృడై అతనికి నహాయముగో పోయెను రుక్మిణీ దేవీమందిరమునకువెళ్ళి భవానీదేవికి; శంకరునకు నమస్మ్క- రించి, (శ్రీ కృష్ణుని తన పతిగా బడయునట్టి తన యశిలాషను_ నెరవేర్చులాగున వేవిని భక్రిపూర్వకముగ (ప్రార్జించెను అనంతరము. రుక్మిణి మందిరమున్నుండి వెలుసలకువచ్చి రథము నెక్క దలంచుచుండగా, ఇంతలో శ్ర కృష్ణు డామెను ఎత్తి తన రథముప్టై కూర్చుండబెట్డి, బలరాముడు మున్నగువారితో నహ వెడలి పోయెను. అది చూచి అచటికి వచ్చిన తక్కినరాజులు కృద్ధలై తమతమ ధను స్పులను గైకొని, వైన్యమును వెంటబెట్టుకొని (శ్రీ కృష్ణుని వెంబడించిరి కాని యాదనవై న్యము ఆ ళ్యకుసేనను ఓడించివేయగా జరానంధుడు మున్నగు ఆ రాజు లందణలు పలాయనము చిత్తగించిరి, అప్పడు జరాసంధుడు శిశుపాలునియొద్దకు వెళ్లి వై ర్యము చెప్పుచు ఆతనితో ఇట్లు నుడివెను, భో భోః పురుషశార్ల్దూల దౌర్మనస్యమిదం త్యజ । న (ప్రియ్యాప్రియాయో రాజన్‌ నిష్టా దేపాము దృళ్యతే॥ £1/2 తడ

దశమ స్కంధము _ ఉ _త్తరార్థము థా గాని దు కర్మయే ఖమ గాని యిచ్చువాడు ఇతరుజెవడును శాదు.. అలేని ॥ి న ఆ ణి వచ్చును కర్శ్శయొక్క- ఫలమునే అతడు అనుభవీింపవలను పి మ్మట బిలరాముడు (శ కృష్ణుంతో ఇట్లు చెప్పెను. రాజ్యస్య భూమేర్విత్తస్య స్రీయోమానస్యతేజసః | మానినో ఒన్యస్య వాహేలోః (్రీమదాన్దాః కీపన్తి హొ ॥ బిగ్‌ రన్న సోదరా! ఎవరు ధనముయొకగా దై ఫులోవడీ (గుడ్డీవా డ దురో అభిమానయు క్రులై యుందురో: చారు రాజ్యము, భూమి? జీ (స్రీ: మానము, తేజస్సు - వీనినలన గాని లేక మరే ॥| రణముచే గాని తన బంధువులనుకూడ తిరస్క-రించుచుందురు, ఎద్‌ప్ర బ్రల్రర్రామ్సడు రుక్మిణీతో ఇట్లు చెప్పెను -- ఆత్మమోవో నృణామేష కల్పికే డేవమాయదూ ! సుహృద్‌ దుర్హ్యృదుదాసీన ఇతి కహాత్మమాని నామ్‌ 8 816 జీవీ! ఎవరు భగవంతోని మాయచే చూహిలులై చే” చే ఆత్మగా తలంచుదురోః వారికి 'ఇలేడు విశ్రుడు; ఇతడు ఏక ఏవ పరో హ్యోత్మా సర్వేషామపి దేహి నామ్‌ | నానేవ గృహ్యుతే మూడ్రైర్యళా జ్యోతీర్యకా నతః ॥ [71 ెచేహాభారు లందజీయొక రా అత 1; ఒకు అయియున్నది* నా యూ న ర్యకారణములతోను, నూయలోను బొ _న్తవముగ అతని నిగ సంబంధము లేదు. జలము, రొండో మొదలగు. ఉపాథుల ము జ్‌ 'ఛేదము'చే సూర్యుడు: చందుడు "ముదలగు వశమై వదా ముల్కు ఆకాశము, భిన్న భిన్నముగ త్రోచునట్లాను వొణ్త అవి ఒకశ్చు అయియున్నట్లొనో' వణాఢులొ శరీర ముయొక్‌ | భేద మును చూచి ఆత (కన్ను శీదము కలదని తలంచుచున్నారుః

దేహ ఆద్య న్తవానేష (దవ్య(పాణగుణాత్మకః ; ఆత్మన్య విద్యయా కృ ప్తః సంసారయతి దేపానమ్‌ ॥ 21/8 ఈ శరీరము ఆది, అంతములు కలది. వంచ భూతములు, చంచ (పాణములు, వంచ తన్నాాతలు, (తిగుణములు - ఇవియే దీని న్వరూవమై యున్నది, ఆత యందు అజ్ఞానము చేతనే ఈ శరీరము శూల్పింవబడినది. అట్టి కల్పిత శరీరమును “నేను అని తలంచు వానిని జనన మరణ చక్రమందు వడ వేయుచున్నది. నాత్మనోఒన్యేన సంయోగో వియోగశ్చాసతః సతి: తద్ధేతు త్వా త్తతృఏసిథ్ధేర్ష లి గూపాభ్యాం యథా రవేః ॥ 2/0 సాధ్వీ! న్మేతము, రూవము అను రెండును నూర్యునిచే (వకాశింవచేయబడుచున్నవి, సూర్యుడే వానికి కారణము, శాబట్టి సూర్యునితోగూడ న్యేతముయొక్క- గాని, రూవముయొకా గాని, వియోగము గాని ఎపుడును నంభవింవదు, అశ్లు [వవంచమంఠటి యొక్క నత్త ఆత్మ న_త్తవలననే ఎజుంగబడుచున్నది. (వవంచ మంతటిని (వకాశింపజేయునది ఆత్మయే అయియున్నది. అట్టిచో ఇక ఆత్మతో ఇతర అసత్పదార్థముల సంయోగము గాని వియో గము గాని ఎట్ల్టుండ గలదు? జన్మాదయస్తు దేహస్య విికియా నాత్మనః క్వచిత్‌ | శలానామివ నై వేన్తోర్భృతిర్హ శిస్య కుహూ రిన॥ 280 జన్మించుట, ఉండుట, వెరుగుట, వరిణమించుట, త్నీణించుట, నశించుట అను ఈ వికారములన్నియు ేపామునకే కాని ఆత్మకు కోవు, కృన్ణవయమందు కళలు శీణించునే కాని చందుడు థీణింవ నట్లు, కాని అమావాస్య దినమున వ్యవహారమందు చందుడు అషయించినాడని ెవూచుందురు, అక్షు జనన మరణాది వికారము

దళమ స్కంధము - ఉ త్తరార్థము 608) లన్నియు శరీరమునశకే ఆయియున్నవి, కాని జనులు భమవలన' అపవితన అత్మకని తలంచుచున్నారు, యథా శయాన ఆత్మానం విషయాన్‌ ఫలమేవ చ। అనుభుజ్‌ క్తే-వ్యసత్యగ్ధే తథాఒబఒప్పోత్యబుదో భవమ్‌ ॥ 281 న్మిదించువాడు వాస్తవముగ ఏ వదార్థము లేకున్నను న్వవ్న . మందు భోక్త; భోగ్యము, భోగము - అను ఫలములను అనుభ వించునట్లు, అజ్ఞానులు అనత్యమగు సంసార చక మును అనుభవించు: చున్నారు. తస్మాదజ్ఞానజం శోక మాత్మళోషవి మోహనమ్‌ | స నే త త్త్వజ్షానేన నిర్హృత్య స్వస్థాభవ శుచిస్మితే ॥ కావున సాధ్వీ! అజ్ఞానమువలన కలుగు ఈ శోకమును వదలా వేయుము, ఈ శోకము అంతఃకరణమును భుమ్కీ-ంవ జేయును? 'వోూహింవ జేయును కాబట్టి దీనిని వదలివైచి సీన్స నీ న! స్వమావమందు స్థితిగలిగి యుండుము. దిలరాముని ఈ బోధను. విని రుక్మిణీ తన మనస్సును సమాధానపజరు కొనెను పరీక్షిద్రాజా : (శ్రీ కృష్ణుడు ఈ్యప్రకారముగ రాజూలందటిని జయించి రుక్మిణిని ద్వారకకు తీపికొనిపోయి. విధిపూర్వకముగ ఆమెను వివాహమాడెను. భగవతియగు లక్ష్మిని రుక్కిణీదేవీ రూసమునను; సాక్షత్‌ లక్మీవతియగు విష్ణువును (శీ కృష్ణరూసమునను గాంచి ద్వారకవాసులు సరమానందము నొందిరి పరీక్ష ద్రాజా 1 కామదేవుడు రుక్మిణీగర్భమున జనించి (నద్యుమ్నుడను "పేరుతో లోకమున (పథ్యాతి గాంచెను. ఆతడు భావికాలమున తనకు శ్యతునని (గ్రహించి శంబరాసురుడు ఆతడు జన్మించిన పదిరోజులకే ఆతనిని అసహరించి సముద్రములో పారషేసెను ఒక "పెద్దచేవ ఆ వాలని (మింగగా జాలరివాడు దానిని పట్టి శంబరాసురునకు కానుకగా ఇచ్చెను ళంబరాసురుని వంటవారు ఆచేపను: కోయగా దానిపొట్టలో ఒక బాలుడు కన్పించ, ఆ వాలుని వారు శంబరానురుని దాని

శ01 భాగవత రత్నాకరము యగు మాయావతికి ఇచ్చిరి నారదు డామెతో ఆ పిల్లవాని వృళత్తాంతనుంతయ చెప్పెను. మాయావతి కామదేవుని సత్నియగు రతియే అయియుండెను ఆ సిల్లి వాడు తన భర్తయగు కామదేవుడే యని తెలిసికొని ఆమె అతనియెడల మిక్కుట మగు (సేమకలిగి యుండెను (వద్యుమ్నుడు యౌవనమును పౌొందినపిదప మాయావతియగు రతి అతనికి ఆతని జన్మవృ త్రాంతమంతయు తెలిపి మహామాయ యను విద్య నాతవికి బోధి౦ ఇెను, (ప్రద్యుమ్నుడు శంబరాసురునితో యుద్ధముచేసి అతనిని వధించెను ఆంఠట శళి తన భర్తయగు (ప్రద్యుమ్నుని ఆకొళమార్గవగుండా ద్వారకాపురమునకు శిసికొనిపోయెను. ప్రద్యుమ్నుడు (శ్రీకృష్ణుని అంతఃపురమున (ప్రవేశింప అప్పడు నారదుడు అతవి వృత్తాంతమంతయు అచటి వారికి తెలియజేయగా అందణును చాల ఆన ం౦దపడిరి పరీక్షీదాజా : సత్రాజిత్తు సూర్యభగవానుని పరమభక్తుడు అతవియెడల (వనన్నుడై సూర్యు డతవికి స్యమంతకమణిని ఇచ్చెను ఆ మణి (ప్రతిదినము నూట అరువది తులముల బంగారము నిచ్చును మటియు అది పూజింపదిడుచోటి చుర్చిక్షైదు లెవ్వియు ఉండవు సత్రాజిత్తు దేదీస్యమానముగ (సకాశించు ఆ మణిని మెడలో ధరించి రాగా చూచినవారందంణ ఆశ్చర్యచకితులై రి శ్రీకృష్ణు డతనితో ఆమణీని రాజగు ఉ్యగ్రసేనున కిమ్మని చెప్ప అత డందుల కంగికరించలేదు ఇట్లుం డగా ఒకనాడు న్యత్రాజి త్తుయొక్క. సోదరుడగు (ప్రసేనుడు ఆ మజీని మెడలో ధరించి గుజ్డముపై నెక్కి వేబకుపోగా ఒకసింహము.. అతనిని గుట్దమునుకూడ చంపి ఆ మణీవి తీపికొనిపోవుచుండ జాంబవంతుడు దానిని వధించి ఆ మణీవి తన గుహకు తీసికొనివెళ్ళి పిల్లి లకు ఆడుకొనుటక్షై ఇచ్చెను పోదరుడగు (వసేనుడు వేటనుండి తిరిగి రానందున స(శ్రాజిత్తు దుఃఖి శురై ( కృష్ణుడే మణికొలకై అతనిని చంపియుండవచ్చునని జనులతో చెప్ప చొడంగెను, తనవై వచ్చిన ఆ కళంకమును కడిగివేసికొనదలచిచి (శ కృష్ణుడు అరణ్యమ.నకుపోయి వింహముయొక్క పాద చిహ్నాములనుబట్టి చమచు. జాంబ వంళతుని గుహలో (ప్రవేశించి జాందివంతునితో ఇజువది యొనిమిదిరోజులు రాత్రిం బవళ్ళు పోరు సలుపగాః జాందినంతుడు వారు సొకాల్‌ భగవానుడే యని హించి, వారిని స్తుతించి మణితో సహా తన కొమా_రెయగు జాంబవతిని వారికీ అర్పించెను అనంతరము శ్రీకృష్ణ డానుణీని స్మతాబిత్తున కొసంగి జరిగిన వృక్తాం

చక మ న్యంధము = ఉ త్తరార్థము శీకిర్‌ తను చెప్పగా? సత్రాజిత్తు తన అపరాధమును తొలగించుకొనుబకొటికై ఖీ మణిని ఆ కృష్ణని కిచ్చివేసి తన వ్యుతికయగు సత్యభామను కూడ వారికి నమర్పించెను, అపుడు (శ్రీ కృష్ణుడు న్యత్రాజిత్తుతో ఆ మణిని ఆకనియొద్దనే యుంచుకొనమనియు దానివలన లభించు బంగారమును నూ_తము తన కిచ్చిన చాలుననియు చెప్పెను ఇక హస్తినాపురమందు పాండవులను ఉంచిన లక్క-యిల్లా కొల్చివేయ బిడెనను వార్తను విని (శ కృష్ణుడు బలరాముడు హ స్తినాపరమునకు పోగా ఆ అవకాశము చూచుకొని శతధన్వుడు న్యమంతకమణిని గూర్చిన లోభముచే న్యక్రా జిత్తును చంపి ఆ మణిని తీసికొనెను సత్యభామ తన తండ్రియొక్క- నృుతికి చాల దుఃఖించి హస్తినాపురమునకు వెళ్ళి (శ్రీ కృష్ణంతో ఆ విషయమును చెస్పగా వెంటనే అందలును ద్వారకకు తిరిగివచ్చిరి శతధన్వుడు తన్ను (శ్రీకృష్ణుడు వధిం చుటకై యత్నించుచున్నారని తెలిసికొని సహాయమునక్రై కృతవర్మను అర్జించెను కాని అంత డంగీకరించలేదు. అప్పడు శతధన్వుడు అక్రూరుని నహాయమును కోరెను అక్రూరుడు (_ప్రత్యుత్తరమిచ్చుచు భగవంతుని ఐల పొరషమును నెటింగి నవా డెవడును వారితో 'వైరమును 'పెట్టకొనజాలడని భగవానుని ఇట్లు న్తుతించెనుం నమస్తస్కె కగవతే కృష్ణా యాద్భుత కర్మణే:ః ॥ అనన్వ్తాయాది భూతాయ కూటస్థాయాత్మనే నమః ॥ 288 అద్భుత కార్యముల నొనర్భువారును, అనంతుడును, ఆది స్వరూపుడును, కూటస్థుడును, ఆత్మరూపుడును: భ గవంతుడును అగు (శ్రీ) కృష్ణునకు నమస్క-రించుచున్నాను, అపుడు శతధన్వుడు ఆ మణిని అ్యకూరున కిచ్చి పా౭ిపోయెను. (శ్రీకృష్ణ డాతనిని తరుమకొనిపోయి తన చ్మక్రముజే అతనిని నంహరించి అతని ఏప్రమా లను వెతకగా మణి కన్చించకుండెను. అపుడు శ్రీకృష్ణుడు అక్రూరుని పిలి పించెను, పూజ యిత్యాభిభామ్యైనం కథయిత్వా(పియౌాః కథాః ] విజ్హాతాభిలచి తజ్ఞః స్మృయమాన ఉవాచ హా॥ లిడీ అన్‌ ఈగో అక్రూరుడు రాగానే భగవంతుడు వారిని చాగుగ సత్కరించి మధుర వాక్నములు వలుకుచు వారితో నంభాసీ,చెను, ఛ్హ్గ

396 భాగవత రర్నాకరను వానుడు సమన్త్న (పాణులయొక్క-. చిత్తమును ెలిసికొనిన వారు కావున వారు చిరునవ్వు నవ్వుచు అకూరునితో నిట్లు వలికిరి _. అక్రూరా! శతధన్వుడు మో యొద్ద న్యమంతక మణిని ఉంచి వెళ్ళెను గదా !” అని భగవానుడు వెవ్పగా అకూరుడు తన వ్ర మందు చుట్టబడియున్న ఆ మణిని తీసి (శ్రీ ర్‌ ఎస్సున కొనంగాను, (శ్రీకృష్ణుడు దానిని తన బంధువులందరికిని దూపి తిరిగి అకూరునశే యస్త్వేతద్‌. భగవత ఈశ్వరస్య విష్ణో - ర్వి ర్యాఢ్యం వృజిన హరం సుమజణ్డలం చ। ఆఖథ్యానం పరతి శృణళోత్యనుస్మ రేద్‌ వా దుష్క్తీ _ర్తిం దురితమపోహ్య యాతి శా న్తిమ్‌ ॥ 286 నర్వ శ_క్తిమంతుడును, నర్వ వ్యావకుడును అగు (శ్రీకృష్ణుని వర్మాకమములతో వరిపూర్ణమగు ఈ ఆఖ్యానము నమ్మన్త పౌవము లను, అవరాధములను, కళంకములను కడిగి వేయునదియు,. నువ మంగళ వదమైనదియు అయియున్నది. ఎవరు దీనిని వరించుదురోః వినుదురోో నృృరించుదురో, వారు అన్ని విధములైన అవకీ ర్తుల నుండియు; పావముల నుండియు విడివడి శాంతిని అనుభవించుదురు, సరీజ్ష(దాజా | అక్క-యిల్లు కాల్చి వేయబడినను సురకీతముగ ఉన్న పొండ వులను కలనీకొను నిమిత్తము (శ కృష్ణుడు ఇంద్యస్తస్పమునకు పోయెను యుధిష్టిరన్య భీమస్య కృత్వా పాదాభివస్థనమ్‌ ఫాల్గునం పరిరభ్యాథళ యమాభ్యాం చాఖివన్దితః ॥ వి8ీ& అచట (శ్రీకృష్ణుడు ధర్మరాజునకు, భీమునకు పాదాభివందన మాచరించి, అర్జునుని కౌగలించుళొనెను, నకుల నబాేవులు (శ్రీకృష్ణుని పాదములకు నమన్క-రించిరి.

దళమ న్కంధము _ ఉత్తరార్థము నీ

తదుపరి శ్రీకృష్ణుడు కుంతియొద్దకువెళ్ళి ఆమెకు నమస్కరింన ఆమె నారిని కశల్యవళ్న లడిగి యిట్లు స్తుతించెను,

న తేఒస్తి స్వపర భా నిర్విశ్వస్య నుహృదాత్మనః | తథాపి న్మరతాం శళ్వత్‌ క్లేశాన్‌ హంని హృది స్థితః ॥ 28?

(శ్రీకృష్ణా! మిరు నమస్త (వవంచమునకు హి తైమీయని,. మితుడని, ఆత్మయని నాకు తెలియును. “ఇది నాది, ఇది ఇతరు లది” - అను ట్టి భ్రాంతి మీయందు లేదు. అయినను, ఎవరు- మిమ్ము నదా న్మరించుదురో, వారి హృదయమునందు మోరు [వమే శించి ఉందురు. మజీయు వారి దుఃఖ వరంవరను శాళ్వతముగ నిర్మూలన మొనర్చుదురు.

ఆపిదస ధర్మరాజుయొక్క అభ్యర్థన ననునరించి (శ్రీకృష్ణుడు ఇందవ్హ మందు. నాలుగుమానము. లుండెను... ఒకనాడు. అర్జునుడు (శీకృష్ణనితోనవో రథముపై నెక్కి వనప్రదేశమునకుపోయి దప్పిక యగుటచే యమనాతీరమన శేగి ఇరువురును ఆందలి నిర్మలజలమును (శౌగిరి అచ్చోట ఒక మహాసౌందర్యవతి యగు కన్య యొకతె తవన్సు చేయడుండెను అర్జును డామెయొద్దకవెళ్ళి నీ వెవర వని ప్రశ్నింప ఆమె తాను సూర్యదేవుని ప్యత్రికనన్నియ, ఆమె పేరు కింది యనియు, భగవంతుడగు విషువును తప్ప నటి యొకనిని తన పతిగ (గ్రహింప ననియు వారిని బడయుటకై తపస్సు నాదరించుచున్నాననియు చెప్పగా, అర్జునుడా విషయమ.ను (శ్రీ కృష్ణున కెటింగింస, (శీ కృష్ణు డామెను రథముపై కూర్చుండ బెట్టుకొని ధర్మరాజుయొద్దకు వెళ్లను

అనంతరము (శీకృష్ణుడు పాండవులు నివసించుటక్తై. ఒక అద్భుళమైన నగరమును విశ్వకర్మచే నిర్మింపదేనెను పాండవులకు ఆనందమును కలుగజేయిట కొలకై (శ్రీ కృష్ణుడు చాలదినములు వారియొద్దనే ఉండెను ఆ నమయములోనే అగ్నిదేవునకు ఇాండవవన మిప్పించుటకై (4 కృష్ణుడు అర్జునుని సారథిగా నుండెను థాండవ వన భోజనము లభించినందున అగ్నిదేవుడు సంతోషించి అర్జునకు గాంఢీవధనుస్సు, అక్షయ తూణీరము మొదలై నవి ఇచ్చెను. భాండన దహన సమయమున మయుడను దానవుని రక్నించినందువలన అతడు అర్జును నితో మైైతిగణస్‌ అతనికొటక్షై ఓక ఆద్భుత భననమును నిర్మించెను దానయంటే-

న! భాగవత రత్నాకరము చుద్యోధనునకు జలమందు స్థల్యభ్రను, స్థలమందు జల్మభ్రమ కలిగెను. పిమ్మట కొలదినములకు (శ కృష్ణుడు ద్వారకకు తిరిగివెళ్ళి కుభముహ్తూర్తమున కాళిందిని వివాహము చేసికొనెను అవంతీదేశపు రాజుల సోదరియగు మ్మితవింద న్వయంవరమున శ్రీకృష్ణుని తన పతిగా కోరుకొనెను, నిండు రాజసభనుండి (శీకృష్ణు డామెను తన 'వెంటగొని పోయెను కోనలదేశపు రాజగు నగ్నజి త్తుయొక్క. కొమా ర్తెయగు సత్యను థ్రీ కృష్ణుడు = రాజుయొక్క (ప్రతిజ్ఞానుసారము ఏడు ఎద్దులను జయించి = పాజ్మిగహణ మొనర్చెను అన్తే కేకయదేశమునకు చెందిన సంతర్జనాదులు తను సోదరియగు భ(ద్రను (శీ కృష్ణున కిచ్చి వివాహము చేసిరి మ్యద్రదేశపు రాజుయొక్క- కొమొ_రై యగు లక్మణను (శ్రీకృష్ణుడు స్వయంవరమున బడసి తనవెంట గొనిపోయెను, రాజా 1 భౌమాసురుడు మేరుసర్వతమపై నున్న దేవతలయొక్క- మణీ పర్వతమును స్థానమును స్వాధీనము చేపికొనగా? ఇం్యదుడు ఆ అసురునియొక్క దుష్కార్యము లన్నిటిని ద్వారకలో ఉన్న (శీ కృష్ణునకు తెలియజేయగా, థ్రీ -కృష్ణుడు సత్యభామా సమేతుడై భౌమాసురుని రాజధానియగు (పొగ్గోతిషపురము వకు నచ్చి, ఆ నగరముయొక్క నలువై పుల దృఢమైన జాలములను పజచియుంచి నట్టి “ముర' దానప్తనితో యుద్ధమ.చేసి ఆతవి ఐదు శిరస్సులను తన చ(క్రముచే భేదించివేసి ఆ జాలములను ఛిన్నాభిన్న మొనర్చివేసెను ఆ పిమ్మట త్రీ కృష్ణుడు తన చ్యక్రముచే భౌమాసురుని శిరస్సును (తుంచివేసెను అవుడు భూదేవి '్ర్రీ -కృష్ణునియొద్దకు నచ్చి ఈ్యప్రకారమున స్తుతించెను నమస్తే దేవదేవేశ శబ్ధ చ్యక్రగదాధర | ప లి8ర భ_క్రేచ్చోపాత్త రూపాయ పరమాత్మన్‌ నమోజస్తుతే ॥ "బేవబేవేశ్యరా ! శంఖచకగ జాధరా!' మీకు నమస్కాా రము, భక్తులయొక్క_ కోరికలను నెరవేర్చుటకై తదనుసారము ఆయా కూవములను (గ్రహించునట్టి రీ వరమాత్మా ! మోకు నమస్కా_రము నమః పజ్కజనాభాయ నమః పబ్కజమాలినే । నే అి నమః వజ్కజన్తేతాయ నమ స్తే పజ్కజాబ్ధ్ర్రయే॥ 280

చళమ న్కంంధము ఉ_త్తరార్థము 809! నాభియందు కమలము గలిగియున్నట్టియు, కమల మాలను ఛరించునట్టియు, కమల న్నేతములచే శోభించునట్టియు, కమలముల చలె కోమలములైన పాదములు గలిగియున్నట్టియు, మోకు నమ నమో భగవతే తుభ్యం వానుదేవాయ విష్ణవే । పురుషాయాదివీడాయ పూర్ణటోధాయ కే నమః॥ 280 వాసు'ేవుడును, విష్ణువును భగవంతుడును అగు మోకు నమస్కారము పురాణ పురుషుడును, నమస్త కారణములకును వరమ కారణుడును, పూర్మ బోధ (జ్ఞాన) స్వరూపుడును అగు మోకు అజాయ జనయ్యిక్రేఒన్య (బ్రహ్మణేఒ నన్త శ క్తయే। పరావరాత్మన్‌ భూతాత్మన్‌ వరమాత్మన్‌ నమోన్తుతే 8291. మోారు జన్మరహితులు, ఈ జగత్తు అక్కా జన చాత, అనంత శక్తులమయొక్క_ అశయమగు (బహ్మాము మీరే అయి యున్నారు, జగత్తుయొక్క- కార్యకారణమయ రూపమును, సమస్త (పాణులున్ను _ అంతయు మాయొక్కయ్‌ే స్వరూవమై యున్నదిెః వరమాత్మా! మి పాదములకు నేను మరల మరల నమన్క-రించు చున్నాను. అహం నయో జ్యోతిరథావిలో నభో మూ[క్రాణి దేవా మన ఇన్త్రియాణి । కర్తా మహానిక్యఖభిలం చరాచరం త్వయ్యద్వితీయే భగవన్నయం (భ్రమః ॥ ల్లిర్టిల్లి నేను (భూమి), జలము, అగ్ని, వాయువు, ఆకాశము బంచ తన్నాత్రలు, మనస్సు, ఇంద్రియములు, వాని అధిహైన "బీవ

తలు, అవాంకారము, మహా_త్త_త్త్యము - వెయ్యేల, ఈ సంపూర్ణ చరాచర జగత్తు మి యొక్క అద్వితీయ స్వరూపమందు. (భ్రమ వలననే వేజుగ తోచుచున్నది. దేవా! నా ప్యుతుడగు భౌమాసురువి తనయుడగు ఈ భగదత్తుడు చాలా ఫీకిల్లుచున్నాడు ఈతనిని మీ పాదకమలముల శరణమునశ్తై కొవినచ్చినాను, ఇతనిని రక్షింపుడు భూదేవి చెప్పినవిధముగ భగవాను డతననికి ఆభయ మొసం గెను తదుపరి సర్వసంవదలతో తులతూగుచున్న భౌమానురుని భవనమందు (్రవే?ంచి అంతఃప్పరమున ఆతనిచే బంధింపబడియున్న పదునాయబివేల రాజకన్య లను (శ్రీ కృష్ణుడు విడిపించెను. వారందణును తమ మనస్సులందు. (శ కృద్ణునే తమ పతిగి వరించుకొవిరి పిదప వారి నందటిని (శ్రీకృష్ణుడు ద్వారకకు పంపెను. అనంతరము శ్రీకృష్ణుడు ఆమరావతియందున్న ఇంద్రుని భవనములకు పోవ, అచట ఇంటదుడు సతీశమేతముగ వారిని పూజించెను వెళ్ళునపుడు [ కృస్ణుడు అచటిగల కల్పవృక్షమును 'పెటికి గరుత్మంతునిపై నుంచి, ఇం(దాదు లెదిరింప వారిని జయించి దానిని ద్వారళకు గొనిపోయెను యయాచ ఆనమ్య కిరీట కోటిఖిః అధ పాదౌ స్పృళన్నచ్యుతమర్ధ సొధనమ్‌ సిద్ధార్హ ఏతేన విగృహ్యుతే మహా _ నపహో సురాణాం చతమో ధిగాఢ్యతామ్‌ ॥ 248 వరీవీ(దాజా | చమూడుడు, ఇంద్రునకు వని వడినపుడు, తేన శిరస్సును (శ్రీకృష్ణుని పాదములయొడ్డ వంచ్చి పాదములను న్పృశించి వారి నవోయము నర్థించెను, కాని వని పూర్తిఅయిన తరువాత? అతడే (శ్రీకృష్ణుని (పారిజాత విమయమున,) ఎదిజించెను, ఈ దేవతలు తమోగుణము కలవారు, వారి ధనాథ్యతకు ధిక్యారమగు గాక! పిదన [శ్రీకృష్ణుడు ఒకే మహ్తూర్తమున వేలు వేణు భవనములందు,_ వేణూ వేజు రూపములను ధరించి, ఒకేసారి ఆ రాజకన్యలందటిని విధిపూర్వకముగ వివాహము చేసికొనెను

చశను స్కంధము ఉత్తరార్థము ₹604 ఒకనాడు (శ్రీకృష్ణుడు రుక్కిణితో వరిహాసముగా నీవు గొన్పగొప్ప రొజూ లుండగా నాదోటి అకించనుని ఏల వివాహము చేసికొన్నావు ? ఉదాసీనా వయం నూనం న ఫస్త్య వత్యార్ధ కాముకొః । ఆత్మలబ్బ్యాఒఒస్మ హే పూర్ణా గేహయోర్జ్యోతి ర్మక్రియాః ॥ 284 నిక్క_ముగ మేము ఉదానీనులము.. మేము (్ర్రీ? సంతానం ఛనముల లోలులము కాము; మేము నిమ్యీయులను; "జీవా గృవ+ది సంబంధ రహితులము, దీవ శిఖవలె సాతీ. మొతులము, మేము నూ అత్భయొక్క_ సామౌత్కారము చేతనే పూర్ణ కాము లమై, కృతక అత్యులమై యున్నాము,

ఆ మాటలను విని రుక్మిణి శ్రీ కృష్ణుని హాన్యధోరణీవి గ్రహించలేక చాలి వాధనడగా (శ్రీకృష్ణుడు “నీయొక్క (పేమపూరితవాక్యమును వినుటకొటకే వరివోన ముగ అట్టంటినని" ఓదార్చెను అపుడు రుక్కిణి ఈ(వకారముగ చెప్పెను.

త్వం వై సమస్త పురుషార్థనమయః ఫలాక్మా

యద్వాబ్భ్బయా నుమతయో విసృజ్తి శృత్న్నమ్‌

తేషాం విభో సముచితో భవతః సమాజః

పుంసః నస్రియాళ్చ రతయోః నుఖదుఃఖి నోర్న॥ 295

(చవంచమందలి జీవునకు ధర [1 అర్థ, శామ, మోశతములను వాంఛనీయ వదార్థములేని కలవో, వానియన్నిటి రూవమున మాలే 1వకటమై యున్నారు, మిరు సమస్త వృత్తులయొక్క-, (వ్రవృత్తుల యొక్క, సాధనల యొక్క, సిద్ధుల యొక్క, సాధుల యొక్కం- ఫలన్వరూపులు, విచారణా శీలుడగువాడు మిమ్ము పొందుటకొజకై. నమ్మస్తమును త్యజించి వైచుచున్నాడు, మవోత్మా! అట్టి వివేక వంతులకు మితో నంబంధము ఉండును, '్రీీ పురుషుల సవావా నమువే లభించు సుఖమునకు గాని, దుఃఖమునకు గాని వకీభూతు

టవ ఇ [405 ౪ ల్హాదాంఖ్తూ లగువారు. మాయొక్క నంబంధమును పొందుటకు ఎన్నటికిని 'యోగ్యులు "కారు.

యద్వాళ్ళయా నృప శ6ఖామణయోఒజ్లవెన్య -

జాయ న్హ నాహుషగయాదయ ఐకపత్యమ్‌ ।

రాజ్యం విసృజ్య వివి శుర్వనమమ్బుజాక

సీదన్తి తేల నువదవీం ప ఇహాోస్టితాః కిమ్‌ ॥ _ 280

కమల నయనా ! పూర్వ కాలమున అంగుడు, వృథువు; భరతుడు, యయాతి, గయుడు మొదలైన గొవ్ప గొప్పు రాజే శ్వరులు తమతమ వకచ్చ్శ్యత సా_మాజ్యామును వదలి వేసి మిమ్ము పొందవలెనను అభిలామచే తవస్సు చేయుటకొజనైై వనములకు పోయిరి, వారు మా యొక్క మార్గమును అనునరించుటవలన మీ విధమైన కష్టమును అనుభవించుచున్నారు ? (ఎట్టి కష్టములను అనుభవించుట లేదని భావను)

తం త్వాను రూపమభజం జగతామధీళ -

మాత్మానమ్మ్యత చ పరత చ కాము పూరమ్‌।

స్యాన్మే తవాజ్త్రిరరణం సృతిభిర్భమన్వా

యో వై భజ_న్తముపయాత్యనృతాప వర్షః ॥ లిఫ్ట్‌

మవోత్మా! మిరు (వవంచమున కంతటికిని వక్రైక్యవభువు, ఇహా లోక, వర లోళములందు నమ న్న వాంఛలను పూర్ణ మొనర్చు వారును, అత్మయు మాసే అయియున్నారు, మోరు నాకు అనురూపు. లని తలంచియే నేను మిమ్ము వరించితిని, నేను నా కర్మానుసారము విభిన్న జన్ఫలందు తిరుగాడవలసియున్నను వవియు చింత లేదు. నచా మిము '్హ భజించువారి యొక్క మిఖ్యా నంసార(భ మను తొల గించు వారును చారికి మో స్య్వరాూవమునుకూడ ఒనంగువారును

దళమ స్కంధము -_ ఉ _త్తరార్థమ. 08 అగు వర మేశ్వరులై న మో యొక్క పొదముల శరణనుందు నా ఉండుటయే నా యొక్క- వ్‌వైక అభిలామ అయియున్నది, తస్యాః స్యురచ్యుత నృపా భవతోపదిష్టోః స్త్రీణాం గృహేషు ఖరగోళ్వవిడాల భృత్యాః | యత్కర్ణమూల మరికర్షణ నోనయాయాద్‌. యుష్మత్కథా మృడ విరిజ్బసభాను గీతా ॥ వీ98 అచ్యుతా ! శశుసూదనా! గాడిదలవలె గృహసాముయొక్కం బరువును వూయువారును, ఎడ్డులవలె లోక వ్యవవోరము లందు తగుల్కొ-ని కష్టవడు వారును కుకలవలె తిరస్కారమును నహించు వారును, పిల్లివలె కృవణులును, హింసకులును, అమ్ముడు పోయిన చాసులవలి స్రీ యొక్క- నేవను వేయువారును అగు "రాజులు - ఎవరి చెవులలో శంకర, (బ్రవ్మోది "జే వేశ్వరుల నభ యందు గాన మొనర్పబడు మా యొక లీలాకథ (వచేశింపలేదో అట్టి - అభాగ్యరాండై)న (ప్రీలయొకటా భర్తల యుందురుగాక | త్వక్‌ళ్ళ్మ (శురోమ నఖికేశపినద్ధమ న్త - ర్మాంసాస్థిరక్త కృమి విట్‌ కఫ పిత్తవాతమ్‌ 1 జీవచ్చవం భజతి కౌన్తమతి ర్విమూఢా యా తే వదాబ్ద మకరన్ద మజ్మిఘతీ స్తీ ఓం ఈ మనువ్యుశరీరము (బతికియున్నను థవమే అయియున్నది, ఇది మైన చర్మము, గడ్డము; మాసములు, రోమములు, గోళ్ళు, జుట్టు, మున్నగువానిచే కవ్పబడియున్నది. శాని దీని లోవల' మూంనము, ఎముకలు. నెత్తోరు,. పురుగులు మలమూతములు,. కఫము పిత్తము, గాలి నిండియున్న ని, ఎవ తికు మూయుక్యా పొద కమలముల మకరందము మొక్కా సుగంధము అ(్రాణించుటకు లభిం

-చలేవో, అట్టి మూఢురాలగు (శ్ర్రీయే అట్టి శరీరమును తనదిగా తలంచి సీవించును, రుక్మిజియొక్క ఆ వచనములను విని (శీ కృష్ణు డిట్లా వలికెను. అ భగవానువాచ: యాన్‌ యాన్‌ కామయ'సే కౌమాన్‌ మయ్యకామాయ భామిని స్త "'హ్యేకాన్త భక్తాయాస్తవ కల్యాణ్‌ నిత్యదా 800 శ్రీ భగవానుడు చెప్పెను __ సుందరీ! నీవు నాయొక్క. అనన్యమైన (_వేయసివి నా "యడల నీకు అనన్య (వేమ కలదు, నీవు నా యెడల వయే అభి లావలు కలిగియున్నావో అవి నడా నీకు (పాప్కించినవే యగును. నా యెడల కలిగియున్న అభిలావమలు సాంసారిక వాంఛలవలే బంధన మందు వడదోయునవి కావు, అవి వాంఛలన్నిటినుండి విముక్తిని శలుగ జేయున వై యున్నవి, యే మాం భజన్తి దామ్పత్యే తపసా (వతచర్యయా | కామాత్మానోఒ పవళ్హేళం మోహితా మమ మాయయా ॥ 801 (వియులారా ! "నను మోయమునకు (వభువును, జనులను నంసార సాగరమును చాటించువాడను, వ నకామ జనులు అనేక చిధములైన [వతములు, తవస్సుచేసి విమయ సుఖమును గూర్చిన కోరికలతో నన్ను భజించుదురో, అట్టివారు నా యొక్క- మాయే మోహీంవబడీన వాలే యగుదురు, మాం (ప్రాప్య మానిన్యపవర్గ సమ్పదం వాబ్ళస్స్తి యే సమ్బద ఏవ తత్పతిమ్‌ । శే మన్షభాగ్య నిరయ్‌ఒపి యే నృణాం చా(శ్రాత్మకత్వాన్నిరయః నుసజ్లమః ॥1 త్ర02

దళమ న్కృ_ంధము = ఉత్తరార్థము 706

మాసినివగు (వియురాలా! నేను మోవతమునకు, 'న“మన్న నంవపలకు అ శయుడను, అధీశ్వరుడను, వరమాత్శునగు నన్ను పొందియు, ఎవరు శీవలము వివయ సుఖమునుగూర్చిన సాధన నంవత్తినే కోరుదురోో నాయొక_ వరాభకక్తిని కోరకుందుకో, వారు చాల మందభథ్యాగులు, వలయనిన్మ వివర నుఖము: నరకమును, నరకముతో నమానమైన జంతు "పన 'శ్రలుకూడ లభించును కాని, వారెమనస్సు విమయములం బే లగ్నమగుచున్నది. కావ్రన వారికి నరకమునకు పోవుటకూడ మంచిదిగా తోచు: చున్నది

పరీక్షిన్మహోరాజా 1 రుక్మిణికి (వద్యుమ్నుడు మొదలై న పదిమంది ప్కక్రులే కౌక చారునుళి యను ప్మతికయు కలదు రుక్మి తన సోదరియగు రుక్కిజికి (ప్రీతి: కలుగదేయఓ౬కొటక్షై. తన పొ్యతియగు రోచనను, రుక్కిజియొక్క. ప్యొతుడగు అనిరుద్దున కిచ్చి వివాహము చేసెను ఆ వివాహమహోత్సవమునక్షై (శ్రీకృష్ణుడు. బలరాముడు మొదలగువారు భోజకట నగరమునకు వచ్చిరి వివాహమైనపిదన కళింగరాజు మున్నగువారు రుక్క్మిని బలరామునితో జూదనూడుమని (ఫపోత్సహిం చగా; ఆత డశ్తే చేసెను ఆ జూదమందు వ్నాన్తవముగ బలరాముడే జయించినను, రుక్కి తానే జయించితినని చెప్పుచు బలరాముని హేళనగా మాట్లాడగా బల రాముడు కృద్ధుడె ఒక గుదియతో రుక్మి రాజును హతమార్చెను

రాజా 1 బలిచ్యకవ ర్తి కుమారులలో పెద్దవాడు బాణాసురుడు ఆతనికి 'వెయ్యిచేతులు కలవు అతడు గొప్ప శివభక్తుడు బాణానురునికి ఉష అను. కొమా_రె కలదు ఆమె శ్రీకృష్ణుని పొలకుడగు అనిరుద్ధునియందు అనురాగము కలిగియుండెను బాణాసురుని మంగత్రికుమవూ_రై యగు చ్నికలేఖ ఆ విషయము తెలిసికొని తన యోగపిద్ధి ప్రభావముచే అవిరుద్ధుని శోజితపురమునకు గొనివచ్చి ఉషకు చూపెను ఉష అవిరుద్దునితోగూడ తన భవనమందు విహరించుచుండెను, బాణాసురు డీ వృత్తాంత మెజింగి నై నికులతోగూడ నచ్చి అనిరుద్ధుని ఎదుర్కొనగా, అనిరుద్దుని ధాటికి తట్టుకొన లేక సైనికులు పాజిపోయిరి పిదన వాణాసురుడు అన్‌రుద్ధుని నాగపాశవాచే బంధించెను ఈ సంగతి నారదునిద్వారా తెలిసికొని (శ్రీకృష్ణుడు బలరామ.డు మొదలగు యదువంశీయులు శోజితపురముపై దండె త్తి అపుడు

ఇరు వైన్యములకు 'ఘోరమగు యుద్ధము జరిగెను యుద్ధమున (శ్రీకృష్ణుడు తన వ(క్రముచే బాణాసురుని నాలుగుచేతులు తప్ప తక్కినవానిని నటికివేవెను అత్తటీ శంకరుడు (శ్రీకృష్ణుని యిట్లు స్తుతించెను త్వం హా(బ్రహ్మ పరం జ్యోతిర్లూఢం (బ్రహ్మణి వాబజ్మయే। యం పశ్య న్యమలాత్మాన ఆకౌళశమిన కేవలమ్‌ ॥ 808

(వభూ! మిోరు వేద మం(త్రములందు 'వేర్కొ-నబడిన వరమ ఉ్యోతిన్వరావమగు వర్యబవ్శాము అయియున్నారు. శుద్ధహృదయు అగు మవోత్ములు ఆకాశమువలె నర్వవ్యావకమై, నిర్వికార మైనట్టి తముూూ మొక్క స్వరూవమును సామోొత్క_రించుకొనుచున్నారు.

నాభిర్నభోఒగ్నిర్ముఖమమ్ను రేతో

ద్వౌః శీర్షమాశా (శుతిరజ్‌ (ఘరుర్వీ |

చన్లోం మనో యస్య దృగర్క ఆత్మా

అహం సముద్రో జళరం భుజేన్ట్రః ॥॥ కి0,

ఆకాశము మి బొడ్డు, అగ్ని మాముఖము, జలము మా కర్టను, న్వర్లము మి శిరస్సు, దిక్కులు మో చెవులు, భూమి ఘూ పాదములు, చందుడు మిీ మనస్సు. సూర్యుడు న్మేతము, ₹శివుడనగు) నేను మీ యొక ఠా ఆతి ణు నముదము మో వొట్టం ఉందుడు మో చేతులు,

రోమాణి యస్యాషధయోఒమ్బువాహాః

కేశా విరిఖ్బో ధిషణా విసర్గః |

'ప్రజాపతిర్హృదయం యస్య ధర్మః

స వై భవాన్‌ పురుషో లోకకల్పః ॥ 808

ఛాన్యాది ఓవధులు మి రోమములు మేఘము మి జుట్టు, ఇైవ్యా బేవుడు మి బుద్ధి, వజావతి మో జన'నేరదియము. ధర్మము

దశమ స్కంధము = ఉ_ర్తరార్థము 707 మా పహృాదయము, ఈ [నకారము నమన్న లోక లోకాంతరము లతో గాడ ఎవరి శరీరము పోల్చబడుచున్నదో, అట్టి పరమపురు కడు మీూఆజే అయియున్నారు. తవావతారోఒయమకుళు ధామన్‌ ఇద ధర్మస్య గృుప్వై జగతో భవాయ । వయం చ సర్వే భవతానుభావితా విభావయామో భువనాని న స్త ॥ 806 అఖండజ్యోతి స్వరూపులగు వరనాళత్మా! మూ రయొక్కం ఈ అవతారము ధర్మ్శరతణ కొజకు, (వవంచమురొొక్క. అభ్యుదయము శొఆఅకు, అభివృద్ధి కొజుకు అయియున్నది. మే మందరము మూ యొక్క [వభావముచేతనే (వభాన్వితులమై న వ్వృలోకములను పాలించుచున్నాము, యన్మాయామోహిత ధియః పృ్మతదారగృహాోదిషు | ఉన్మజ్జ న్తి నిమజ్జ స్తి (నసక్తా నృజినార్డ వే ॥ 807 మహాత్మా! మోయొక్క మూయచే మోహితుల్రై జనులు శ్రీ, ప్యుత, శరీర గృవాదులందు ఆన క్తులగుచు దుఃఖమును అపార సమ్ముదమునందు మునిగి "లేలుచున్నారు, దేవదత్తమిమం లబ్బ్వా నృతలోకమజితేస్ట్రియః ॥ యో నాద్రియేత త్వత్సాదౌ స శోచ్యో హ్యాత్మవబ్బకః ॥ 808 (చనంచమందలి జనులకు ఈ మనువ్య శరీరమును మిరు ఎంతళఇూ దయతో ఒనంగినారు, ఎవడు దీనిని పొందియు తన వుయ్యదియములను తన వశమందుంచుకొనడో, మజియు మోయొక్క- 'పాదకవమలములను ఆ(శయించడో, గ శవించవో, ఆట్టివాని జీవితము వాల శోచసీయమైనది, మజీయు అట్టివాడు తన్నుతాను మోన గిొంచుకొనువాజే యగును,

708 భాగవత రత్నాకరము యస్త్వాం విసృజతే మర్త్య ఆత్మానం (ప్రియమీశ్వరమ్‌ । విపర్యయేన్ద్రియార్దారం విషమత్త్యమృతం త్యజన్‌ ॥ 808

(వభూ [ మిరు నమన్ప (పాణులకమొక్క_ ఆత్మ, (వ్‌యా తములు, ఈశ్వరుడు, మృొత్యువ్రుచే (గ్రసింవబడు. ఏ మనుజుడు మిమ్ము వదలి పెట్టి అనాత (1 రూవములున్సు దుఃఖ (వదములును, తుచ్చములును అగు విషయములందు సుఖబుద్ధి కలిగి వానివెంట వరుగెత్తునోో అట్టివాడు అమృతమును వదలిపెట్టి విమమును (తాగు నట్టి మూర్టునివంటివాడే యగును

"కృష్టా 1 బాణాసురుడు నా భక్తుడు అుఎనికి అభయదాన మొసంగుడు * అని శంకరుడు (ప్రార్ధింప శ్రీకృష్ణు డంగికరించి (ప్రహ్లాదుని వంశమున జనించు ఏదై త్యుని కూడ తాను వధింపనని (పహ్ల్హాదున కిదివరలో వరి మొసంగితిననియు చెప్పెను అప్పుడు బాణాసురుడు (శ కృష్ణునకు (ప్రణమిల్లి తిన పృత్రకయగు ఉషను. అనిరుద్దున కొనంగెను అప్పు డందయును కలసి ద్చారకఠు వెళ్ళిరి ఒకనాడు సాంబుడు; (పద్యుమ్నుడు మొదల్లైన యదుసంళ రాజకుమారులు ఒక ఉసననమున సంచరించుచుండ ఆచట ఒక బావి” ఒక పెద తొండ పడి యుండెను ఎంత (ప్రయత్నించినను దానిని వరు బయలకు తీయలేకపోంరి అప్పుడు వారు ఆ విషయమును (శ కృష్ణునకు తెలిసిరి (శీ కృష్ణుడు వచ్చి అవలీలగ దానిని ఎత్తి బయటవేసెను శ్రీ కృష్ణుని స్పర్శచే దానిన్వరూపము మారిపోయి అచట ఒక (ప్రకాళమానుడగు దేవత (ప్రత్యక్షమయ్యెను అుడు (శ కృన్ణునకు నమస్కరించి యిట్లు చెప్పెను. “మహాత్మా: నేను ఇక్వాకు మహారాజుయొక్క ప్యుళుడను నాపేరు నృగుడు నేను అనేక దానధర్మముల నొనర్చితిని ఒకనాడు నా ఆపుల మందలోనికి ఒక బాహ్మణుని ఆవు తప్పివచ్చెను ఆ విషయము నొకు తెలియదు. నేను దానిని వేజొక (బాహ్మణునకు దావ మిచ్చితిని ఆ గోవుకొజకై ఆ యిరువురు (బాహ్మణులును తగవు పెట్టుకొని నావద్దకు రాగా, నేను మొదటి (వాహ్మణునితో *ఆ ఆవుకు బదులు ఇక్ష ఇతర ఆవులను ఇచ్చెదను దానిని వదలు కొనుము అని ఎంత చెప్పినను ఆతడు వినక వెళ్ళిపోయెను తతృలితముగ నేను మరణానంతరము తొండ అయి పుట్టితిని ఇపుడు భగవంతుడైన మీయొక్క దివ్య స్పర్శచే తిరిగి దేవతనైైతిని నా చిత్త మెచట ఉన్నను నదా మీ పాదపద్మము.

దళమ స్కంధము _ ఉత్తరార్థము 109 అందే లగ్నమైయుండునట్లు అను(గ్రహింపుడు _ అని వేడుకొని నృగుడు (శ్రీకృష్ణుని అనుమతిగైై కొని పుణ్యఫలితముగ లభించిన దేవలోకమునకు పోయెను. అప్పుడు ,శీకృష్ణు డచట నున్నవారితో = "ఇతరుల ధనమును అసహరించుట, మహాపాతకమని” చెప్పెను పిమ్మట బలరాముడు _ (వజస్థానమునకు పోయి నందుడు మొదలైన స్వజనులను చూడ నభిలాషకలవాడై అచటికి వెళ్ళెను గోవజనులు, గోవికలు వారినిచూచి చాల ఆనందపడి (శ్రీ కృష్ణుని కేమనమూచారములనుగూర్చి (ప్రక్నించిరి తదుపరి బిలరామ.డు జల్నకీడ నొనర్చుటక్షై యమునానదివి పిలువగొ, అది రాలేదు. అపుడు బలరాముడు తన నాగేలుయొక్క మొనతో దానిన్ని లాగెను యమున తవ ఆపరాధ'ను క్షమింపుడని వేడుకొనెను, బలరాముడు ఆమె ్రార్జన నంగీకరించి తదుపరి యమునానదిరో జల్మకీడల నొనర్చి బయటకు వచ్చెను. (వ్రజస్థానమలో దిలరాముడు చాలదిన ములు గడపెను బలరా'షుడు (వజస్థానమునకు వెడలిననిమ్మట కరూషదేళవు రాజగు పౌండ్రకుడు (శీ కృమ్ణునియొదకు తన దూతను నంపి “నేనే వానుదేవుడను లో కో ద్ధరణకొాణకై నేనే లెవతరింబితిని కాబట్టి నీయొక్క చిహ్నములను నదలి నన్ను శరణు దొందుము. నామాట విననిచో నాతో యద్ధము చేయము" అని కబురు చేసెను (శ్రీకృష్ణు డది విని ఆ దూతతో *నా చ(క్రాది చిహ్నములను సీపైననే విడచె చను" అని చెప్పుమని పంపివేయగా ఆత డశ్లే. రాజుతో చెప్పెను, అంతట రీ కృష్ణుడు రథముపై నెక్కి = పొం్యడ్రకు డప్పుడు తన మ్యిక్రుడగు కొశీరాజువద్ద ఉన్నందువలన కాశీపురవ...పై దండె త్తెను పొండ్రకుడున్ను తన సైన్యముతో (శ్రీకృష్ణుని ఎదుర్కొనెను కాశీరాజున్ను నై న్యసమేతుడ్తై వచ్చెను ఇరువురకును జరిగిన యుద్ధమందు. [శ్రీకృష్ణుడు తన చ్యకముచే పొం్యడకునియొక్క; కాశీరాజు యొక్క శిరస్సులను ఖండించివై చెను అంతట కొశీరాజుయొక్క. కుమారుడగు సుదక్షిుడు తండ్రి మరణమునకు (ప్రతీకార మొనర్పదలంచి శంకరుని ఆరాధించి; ఒక అగ్నిమయమగు కృత్య (నంహారదేవత్రను. దిడసెను. ఆ కృత్య సెక్కు భూతములతో సహా ద్వారకకు సయనింసు అవుడు. శ్రీ కృషుడు తన చ[క్రమతో దాని తేజస్సును నశింపజేనెను అపు డది కంరితమై తిరిగి కాశీపురమునకు వచ్చి అచటనున్న బుత్విక్కులను, సుదక్షిణరాజును కాశీపరమును భస్మమొనర్ని వేసెను

రాజా: ద్వివిదుడను వానరుడు భౌమాసురుని (నరకానురుని మి(క్రుడు, (శ్రీకృష్ణుడు భౌమాసురుని వధించెనని తెలిసికొని ఆతడు గొప్ప విస్ణవమును కలుగ జేసెను. నగరములకు, (గ్రామములకు నివ్పంటించి భన్మ మొనర్చుచుండెను ఒకనా డతడు (శ్రావ్యమగు సంగీతమును వివి రైవతక పర్వతముపైకి వెళ్ళెను ఆచట బలరాముడు మటికొందయి స్త్రీలు ఉండిరి ఆ దుష్టవానరుడు ఆ స్త్రీలను అవహేళన మొనర్భసాగెను, అతవి కొంచెతనము చూచి బలరాముడు కృద్ధుడె ఆకనిషై (పహారము నలిపి సంహరించెను పిగస బలరాముడు ద్వారకకు వెడలిపోయెను పరీకిన్మహారాజా ; జాందివతి కుమారు డగు సాంబుడు మహావరాక్రమ వంతుడు అతడు స్వయంవరమందున్న దుర్యోధన పు్యతికయగు అత్మణను: హరించుకొనిపోయెను. కౌరవులు ఆగహమునుబొంది సాంబుని పట్టుకొనుటక్సై అతనివెంట పడిరి సాంబుడు ఒంటరిగనే వారితో యుద్ధమొనర్చెను కౌర వులు సాంబుని బంధించి లక్మణను వెంట నిడుకొని హ _వ్రినాపురము వెళ్ళిరీ నారదునివలన ఈ వార్త తెలిసికొని బలరాముడు కొందఖు 'పెద్దలతోగూడ హాస్తినా పురమునకు వెళ్ళి సాంబుని, లక్మణను అప్పచెస్పుడని కౌరవులను కోరగా నారు తిరస్కరించి దుర్భాషణలాడిరి. అప్పడు బిలరాము డిట్లు తలంచెను నూనం నానామదోన్నదాః శాన్సిం నేచ్చ న్య సాధవః ఠి అటి అణాతొ తేషాం హి (ప్రళమో దణ్దః పళూనాం లగుడో యథా॥ 816 వ దుష్టులకు తమ కులీనత్వము, బల పౌరళవములు, ధనము - పీనిని గూర్చిన గర్వము ఉండునో, అట్టివారికి శాంతి ఉండదు వారిని చారికి తెచ్చుటకు ఉపాయము మెల్లగా నచ్చ చెవ్వుట కాదుం వశువులకువలె కజ్ఞ దండన ఒసంగుటయే ఈ(ప్రకారముగా ఆలోచించి బలరాముడు తన నాగేలి మొనతో హాప్తినా పురమును పెళ్ళగించి గంగానదిని దానిపైకి వదలెను. ఆప్పుడు హా స్తినాపురమును గంగాజలము ముంచివేయునేమో యను భయముచే కౌరపులు బలరామునియొద్ద కేగి క్షమాపణ వేడుకొవిరి అపుడు దుర్యోధనుడు తన కొమా రై యగు లక్మణను "పెక్కు విలవైన వస్తువులతో గూడ సమర్సింప, బలరాముడు, సాంబుని, సాంబుని. . నూతన వధువును వెంటనిడుకొని, కౌరవులను అభినందించి ద్వారకకు బయలు. దేజెను హస్తినాపురము ఇపుడున్ను దక్షణపువైపు ఎత్తుగను, గంగానదివైపు వల్లముగను ఉన్నదై బలరాముని సర్యాకమమును సూచించుచున్నది,

దళము స్కంధము . ఉ_త్తరార్థము . శ్రీ కృష్ణుడు భౌమాసురుని (నరకానురువి) సంహరించి సదునాబువేలి రాజకుమారీలను వివాహమాడెనని తెలిసికొని (శ్రీకృష్ణుని గృహచర్యను చూడ దలంచి నారదుడు ద్వారకకు వచ్చి ఒక "పెద్ద భవనమందు (శ్రవేశించెను.. ఆచట- (శ్రీ కృష్ణుడు, రుక్మిణి కూద్చొనియండుటయు? రుక్మిణి తన వతికి విసనకజ్దితో విసరుచుండుటయు గాంచెను తస్యావనిజ్య చరణా తదపః స్వమూర్ణ్నా = వి అ జ వ్మిభజ్జగద్‌ గురుతరోఒపి సతాం పతిర్హా! (బ్రహ్మణ్యదేవ ఇతి యద్‌ గుణనామ యుక్తం తస్యైవ యచ్చరణ శౌచమశేష తీర్థమ్‌ ॥ 811 రాజూ! (శ్రీకృష్ణుడు చరాచర జగత్తునకు వరమగురు వై యున్నారు. వారి పాదముల యొద్దనున్న గంగ సమస్త జగత్తును వవి(త మొనర్చున ట్రై యున్నది, వారు వరమభ క్తృవత్పలుడు, సాధు నజ్జనులకు వరమ ఆదర్శరూపుడును, వారి (వభువును అయియున్నారుః వారికి (బహ్మణ్య దేవుడను పేరున్ను కలదు. వారికీపేరు.. వారి గుణములకు అనురూవముగను; సముచితముగను ఉన్నది. అట్టి (స్రీకృష్ణుడు నారదుని చూచి వారి పాదములను కడీగి ఆ పాదోదక మును తన శిరస్సువై చల్లుకొ నెను, అ త్తి నారదుడు భగవానునకు నమస్కలరించి యిట్లు చెప్పెను నారద ఉవాచ దృష్టం సవాజ్‌ఘియుగలం జనతాసవర్గం (బహ్మాదిభిర్హ్భృది విచిన్వమగాధబోరైః ! సంసారకూప పతితో త్తరణావలమ్బం ధ్యాయంశ, ఏఎరామ్యనుగృహాణ యథా స్మృతిః స్యాత్‌ ॥ 812

లి భాగవత రత్నాళశరము నారదుడు చెప్పెను. ॥ "బేవా! నేడు మా పాదకమలముల యొక్క దర్శనము నాకు శలిగినది,. ఇది చాల సౌభాగ్యకర మైన వివయము మాయి "పాదకమలములు నమన్త జగత్తును వవిిత మొనర్భునవియు, మోతయ 'మొనంగగలవియు నై యున్నవి, అపారజ్ఞానము కలిగియున్న (బహ్ము “జేవడు,. శంకరుడు మొదలైనవారు నదా తమ పృాదయమందు ఆ పాదకమలములనే చింతన చేయుచున్నారు వాన్త్నవముగ ఆ పాదములే సంసారమను నూతియందు వడినవారికి బయటకు వచ్చు టకు ఆలంబనమై యున్నవి మీ యొక్క- పాదకమలముల న్సృతి నాకు నడా కలిగియుండునట్టును, నేను ఎచట వ విధముగ నున్నను ఆ పాదముల ధ్యానమం జే తన్మయుడై యుండునట్లున్ను అను[గ్ర హాంపుడు, , పిమ్మట నారదుడు ఇంకొక భవనమందు (ప్రవేశించెను. అచట కూడ (శీకృష్ణుడు ఉండుట గాంచెను అఖ్హే వేజొకభవనము వారు (ప్రవేశింప అచటను ఆ దేవదేవుని గాంచి నారదుడు ఆళ్చర్యచకితు డయ్యెను. అపుడు. శ్రీ కృష్ణుడు నారదువితో విట్ల నెను శీ భగవానువాచ__ (బ్రహ్మన్‌ ధర్మస్య వక్తాహం శరా తదనుమోదితా |

శ్రీ భగవంతు చెప్పెను బాలా

'జేవర్షీ ! నేను ధరో ఇవ బేశకుడను, ధర్మమును పాలించు వాడను, మజియు ధరా శనుస్టాన వరులమయొక్క_ అను మోదన ఈ రను, కనుకనే (వవంచమునకు ధర్ధుముహమొక్క- శితణ గటపుట శొజక్సై నేను ఈ వకారము ధర ము నాచరించుచున్నాను, శుమూరా! మిరు సాయీా యోగమాయ దూచి మోహితులు "కాకుడు

థఇళమ స్కంధము _ ఉత్తరార్థము [038 (బాహ్మే ముహుర్త ఉళ్తాయ వార్యుసస్పృళ్య మాధవః దధ్యా [ప్రసన్నకరణ ఆత్మానం తనుసః పరమ్‌ ॥ కి[4

రాజూ! (శ్రీకృష్ణుడు (వతిదినము (బహ్ము ముహూ_ర్తమంచే

"లేచి చేతులు కాళ్ళు కడుగుకొని మాయాతీతమగు తన ఆత్ము

న్వరూవమును ధ్యానించును, ఆ నమయమున వారి రోను రోమము

ఆనందము చే (వఫ్పుల్లితమగును ఏకం స్వ యంజ్యోతి రనన్యమవ్యయం స్వసంస్థయా నిత్యనిర స్త కల్మషమ్‌ | (బ్రహ్మాఖ్యమస్యో దృవనాశ హేతుఖిః స్వశక్తి థిర్లక్షి తభావనిర్చృతిమ్‌ ॥ 816 భగవానుని ఈ ఆత్మన్వరూవము నజూతీయ, విజాతీయ స్వగత "భేదరహ్‌ిత మై, వ్‌కమై, అఖండమైయున్నది, వీలయనిను దాని యందు ఏ విధమైన ఉపాధి గాని దానికీ కారణమైన ఇతర వస్తువు గాని లేవు, అది నాశరహితమైనది, సత్యమైనది చంద్ర సూర్యా దులు "నే లేయ్యదియము ద్యారా, నే లేగ్యదియను చంద సూర్యా దుల ద్యారా (వకాశితమగునట్లు ఆ ఆత్మ స్వమావము మజీయొక దాని దారా (వకాశితము కాదు, అది స్వ్యయంపకాశ మైనది, దీనికి కారణము తన స్వమావమంచే సదా, శాలముయొక్క- హాద్దుకు యైనకూడ వకరనమై యుండుటవలన అవిద్య దానిని న్పర్శింవనై, నను జాలదు, కావున (వకాశ్య, [వకాశక భావము దానియందు లేదు జగత్తుయొక్క ఉత్పత్తి, స్థితి లయములకు కారణభూతమగు (ున్మా శక్తి, విష్ణు శక్తి, శివశక్తుల ద్వారా ఆ స్వరూవము వక రనమై, నత్తా రూవమైః అనంద న్వరూవమైనదని తెలియుచున్నది. అది (బవ్మామను ేరుతో చెప్పబడుచున్నది, (శ్రీకృష్ణుడు తన ఆ అత్మ న్వరూవమునే (వతి దినము ధ్యానించుచుండును,

714 భాగవత రత్నాకరము ఆకథాప్త్రతోఒమృస్యమలే యథావిధి శ్రీయాకలాసం పరిధాయ వాససీ। చకార సన్టోపగమాది సత్తమో హుతానలో (బ్రహ్మ జజబావ వాగ్యతః ॥ 816 తదువరి వారు విధి పూర్వకముగ నిర్మల వవితజలముతో స్నానము చేయుదురు అనంతరము శుద్ధ వ(శ్ర్ర్యమును ధరించి, దువ్చటి కవూకొని యధావిధి నిత్యకర్శిలగు నంధ్యా వందనాదులను చేయును. తరువాత పశోమము చేయుదురు వాక్సంయను గలిగి గాయత్రీ మంత్రమును జపించుదురు. ఉపస్తాయార్క ముద్య న్తం తర్ష్చయిత్వా౬ఒత్మనః కలాః! థు ॥ి అదొ [ 'దేవానృషీన్‌ పిత్తూన్‌ వృద్ధాన్‌ విప్రానభ్యర్చ్య [17 చాత్మవాన్‌ 4 అధ క్‌ు: 'ధేనూనాం రుక్మళ్ళళ్లీణాం సాధ్వీనాం మౌ క్తిక్యసజా ॥ పయస్వినీనాం గృష్టీనాం సవత్సానాం సువాససొమ్‌ ॥ పిమ్మట సూర్యోదయ సమయమున సూర్యోపస్టానకూ గావించును, "జేవతలకు, బుషులకు, పితరులకు తర్పణము జీయునాః "ఇద్దలను విధి పూర్వకముగ పూజించును, వత్చ నహితములైే, న శఫాంతములగు సుందరవ(శ్ర్రుములు, ము త్తెముల నూలలు ధరింవబడీన వైనట్టి ఉత్తమ గోవులను దానము వేయును, ఒకరోజున ద్వారకొపురమున రాజసభలోనికి ఒకవ్య క్తి వచ్చి శ్రీకష్తనితో ఇట్లు చెప్పెను =. “మహాత్మా! జరాసంధుడు ఇలువదివేల ఎనిమిదినందల రాజులను బలాత్కారముగ కారాగృహమున బంధించివేసెను ఆ రొబొల దూతనే నేను. ఆతని బంధమునుండి విము_క్రి నొందించు లాగున వారు మిమ్ములను (ప్రార్థించుచు ఆ విషయమును తమకు నివేడించునట్లు నాకు చెప్పిరి మీ దర్శనమున్ను వారు ఆ'పేచీంచుచున్నారు ల

తళను నృ్కంధము ఊఉ _త్తరార్థము 715 పరీక్షిిదాజా । సరిగా ఆదియే సమయమున నారదు డచటికి వచ్చి (శ్రీకృద్ణు నితో ఇట్లు చెప్పెను దేవా । ధర్మరాజు రాజణూయయజ్ఞ ముద్వారా మిమ్ము ఆరా- ధింపదలంచుచున్నారు. మీరు దయచేసి వారి అథిలానను ఆమోదింపుడు శవణాత్‌ కి _ర్తనాద్‌ ధ్యానాత్‌ పూయ న్హేఒున్పేనసాయినః ॥ తన బహ్మమయ'స్యేళ కిముకేక్షొఖిమర్శినః ॥ 819' (నభూ! మిరు న్వ్యయముగ విజ్ఞాన ఘనులై న (బ్రవ్మాము, మిాయొక్క- (శవణ, కీర్తన, ఛ్యానములను ేసినంత మాత్రముననే అంత్యజుడున్ను వపితుడగుచున్నాడు, ఇక మీయొక్క దర్శన మును, స్పర్శను పొందువాని విమయమై వేజుగ చెవ్పవలెనా ధర్మరాజు రాజసూయయజ్ఞము చేయట నారదుని ఆ మాటలు విని శ్రీకృష్ణుడు ఉద్ధవునితో “ఇపు డేమి చేయవలెనో తెలుపుడొని సలహా కోరెను అపుడు ఉద్ధవు డిళ్లు చెప్పెను - రాజసూయయజ్ఞము నక్రై ముందుగా దిగ్విజయము కావింసవలెను కావున జరాసంధుడు గొన్న (బ్రాహ్మణ భక్తుడు కావున భీముడు (బ్రాహ్మణ వేషముతో ఆతని యొద్దకు వెళ్ళి యుద్ధలిక్షను కోరినచ్పో ఆ యుద్ధమున ఖీము డతనిని వధించగళడు, ఉద్ధవుని ఆ సలహాను అందలును అంగికరించిరి వెంటనే (శ్రీకృష్ణుడు పెద్దల అనుమతి గైకొని ఇం(ద్ర (పస్థమ.నకు వచ్చెను, శ్రీకృష్తుని రాకచే పాండవులు మహదానందపడిరి ధర్మరాజు లై (శ్రీకృష్ణునకు నమస్కరించి యిట్లు చెప్పెను... పభూ। రాజసూయయజ్ఞము ద్వారా మీమ్ము మీ స్వరూపులగు చేవఠలను ఆరాధించదలంచుచున్నాను మీరు దయచేసి నాయీ నంకల్పమును పూ _ర్రిచేయడు, త్వత్సా దుకే అవిరతం పరి యే చరస్తి ధ్యాయన్తభ్యద్ర నళనే శుచయో గృణ స్త్‌! విస్త న్తితే కమలనాభ భవాపవర్ల = మాళా సతేయది త ఈష ఈళ నాన్యే ॥ శి కమలనాభా! మా పాదకమలముయొక్క- పాదుకలు అమం* గళముల నన్నిటిని నశింప చేయున వై యున్నవి, ఎవరు నిరంతర ము

వానిని సేనించుదురో, ధ్యానించుదురో _ స్తుతించుదురో, వాస్త వముగ వారే వవ్శితాత్ములు, వారు జనన మరణ చకమునుండి నిడుదల పొందుదురు, ఒకవేళ వారు సాంసారిక వివమయములను అభిలమీంచినచో వారికి అవియు లభించును, కాని ఎవరు మో పొద కమలములను న! యింవరో వారికి మోతుము లభించదు. సాంసారిక భోగములున్ను లభించవు, న బహ్మణః స్వపర భేదమకి స్తవ స్యాత్‌ సర్వాత్మనః సమదృశః స్వసుఖానుభూతేః | సంసేవతాం నురతరోరివ తే (ప్రసాదః 'సేవానురూపముదయో న విపర్యయోఒ్యత్ర॥ 821 [(వభూ! మోరు సర్వులదమొక్క ఆత (1. నమదర్శి? న్యయముగ అత్మానందముయొక్క_ సామొత్కారమే మిరు మిరు న్వ డె ముగ (బహ్మాము మీయందు 'ఇది నేను ఇది మజియొకడు; ౪ నాద్కి ఇది మజియొకనిది - అను ఈ భేదభావము లేదు, అయినను మిమ్ము సేవించు వారికి వారి భావనానుసారము - కల్చవృతముగో జీలించువారికి వలె - ఫలము లభించుచున్నది. ఆ ఫలమంద స్యూనాధిక్యత యుండునో అది ఆ న్యూనాధిక సేవకు అనురో న్‌ గ గనే యుండును, దీనిచే వూయందు వివమత్వము గాని ౧ యత్యాది దోషములు గాని రాజేరవు, అపుడు (శ కృష్ణు డిట్లు చెప్పెను (్రీ భగవంతుడు చెప్పెను ధర్హరాజూ! అక్లు రాజసూయ యజ్ఞమును గానింపుదుః ముందుగా దిగ్యిజయము చేయుడు. ఏతే తే [భాతరో రాజన్‌ లోకపాలాంశసమృవాః | జిశో ఒస్మ్యాత్మవతా తేఒహం దుర్ణయో యోజఒకృళౌ త్మభిః ॥ తక

దళను నృంధము _ ఉ త్తరార్థము 717 మిోా నలుగురు సోదరులు వాయు, ఇం| డాది లోక్పపాలుర ఇం అంశమున జని శ్రంచితిరి, వాదందజును గొవ్చ ఏీఠరులు, మీరు గొవ్చ మనస్వి, సరయమశీలురు అయియున్నారు. మిరు మో నద్దుణములచే నన్ను వశ మొనర్చుకొనియున్నారు, ఎవరు తమ ఇందియములను,. మనస్సును వశ మెొంనర్భుళొన లేరో వారు నన్ను తమ వశము: గావించుకొన లేరు, న కళ్చిన్మ తరం లోకే కేజసా యళసా శ్రియా! విభూతిభిర్వాభిభ వేద్‌ దేవోఒసి కిము పార్థివః ॥ తికి (వవంచమున ఎటువంటి గొవ్చ ేవతమొనను, తేజస్సు; కీర్త నంవద, సౌందర్యము, ఐశ్వర్యము మున్నగువాని ద్యారా నా భక్తుని తిరన్కరింవ జూలరు, ఇక ఒకానొక రాజు అతనిని. తిరన్కరించుట ఎట్టు సాధ్యవడగలదు భగవానుని ఆ మా౬లవిని ధర్మరాజు చాల సంతోషించెను. అపుడు ధర్మా రాజు సహదేవుని దక్షిణ దిక్కునకు నకులుని పళ్ళ్చిమ దిక్కు-నక్కు అర్జునుని ఊ_త్తరదిక్కునకు, భీముని తూర్పుదిక్కునకుపోయి. దిగ్విజయమొనర్చులాగున ఆదేశించెను వారక్తేపోయి జయించుకొని వచ్చిరి కొని జరానంరుడు ఇంకను జయింపదిడకయున్నందున శ్రీ కృష్ణుడు: భీముడు; అర్జునుడు (బ్రాహ్మణ వేషములు ధరించి జరాసంధునియొద్దకు వెళ్ళి ఇట్లు చెప్పిరి "రాజూ! మేము అతిథులము. మేము కోరుదానిని ఒనంగుడుం కిం దుర్శరం తితితూణాం కిమకార్యమసాధుఖిః న! క కిం న దేయం వదాన్యానాం కః పరః సమదర్శినామ్‌ .. తితిశువగు (శుర్చుగల)వాడు బేనిని సహింవలేడు? దుష్టుడు చెడ్డ కార్య మేది వేయలేడు ? ఉదారుడు వది ఇవ్వ లేడు 1 సమదర్శికి వరాయివాడెవడు కలడు 1

శ్ర భాగవత రత్నాకరము యోజఒనిత్యేన శరీరేణ సతాం గేయం యళో[ధువమ్‌ | నాచినోతి స్వయం తల్పః స వాచ్యః శోచ్యు ఏవసః ॥ 8 ఎవడు స్వయముగ_ సమడ్డుడయ్యు నాశవంతమగు ఈ శరీ రముచే గొవ్ప గొవ్చ నజ్జనులు గానమొనర్భునట్టి నాశరహితమగు కీర్తిని నంపాదించకయుండునో;, అట్టివాడు నిందనీయుడే యగును, మజియు అతని జీవితము శోచసనీయమైన బే యగును, హరిళ్ళన్లోం ర వ్తిదేన ఉబ్భృవృత్తిః శివిర్చలిః వ్యాధః కపోతో బహవో హ్య్యధ్రువేణ (ధ్రువం గతాః॥ 826 వారిశ్చం[దుడు, రంతిేవ్రడు, ఉంఛవృ్తి గల ముద్గ్దలుడు, శిబి, బల్కి వ్యాధుడు, కపోతము (పావురము) మొదలైన అనేకులు "అతిథికి తమ సర్వన్వము నొనంగి నాశవంతమగు ఈ శరీరముద్యారౌ నాశరహీతమగు వదమును పొందిరి. కావున మీరును అకు చేసి మూ అభిలాషను నెర వేర్చుడు వారి వచనములను విని జరాసంధుడు ఇట్లాలోచించెను, జీవతా (బ్రాహ్మణార్థాయ కో న్వర్ధః క్షత్రబన్దునా । దేహేన పతమానేన నేహతా విపులం యళః ॥ 827 ఈ శరీరము నాశవంత మైనది, అట్టి ఈ శరీరములో గోవు కీర్తిని ఎవడు నంపాదించడో, వ త్యతియుడు (వాహ్మాణునరు హిత 'మొనర్చుటక్రై. జీవితమును ధరించడో, అట్టివాడు జీవించుట వ్యర్థము, ఈ|స్రకొరముగ తలంచి జరాసంధుడు వారి కేమికావలయునో చెన్పుమనగా: శ్రే కృష్ణుడు ద్వంద్వయుద్ధమను. భిక్ష నొసంగుమని అడుగగా అత డంగీక రించి ఖీమునితో యుద్ధము చేసెదనని చెప్పెను అపుడు జరాసంధుడు, భీముడు చెరియొక గద తీసికొవి ద్వంద్వయుద్ధము (ప్రారంభించిరి ఇరువదిరోజులు యుద్ధము ఖొరిగెను, అపుడు [శ్రీకృష్ణుడు జరాసంధుని వధక్షై ఉపాయ మాలోచించి, ఆతని

దళమ న్క్మంంధము _ ఉ_త్పరార్థము భఖ శరీరము రెండు శళకలనుల (ఇండముల) యొక్క కలయిక కొబిట్టి ఖీముడు చూచులాగున ఒక పుల్లను మధ్యకు చీల్చెను దాని భావమును థీముడు (గ్రహించి జరాసంధుని మధ్యకు చీల్చివేసి వధించెను. తదుపరి జరాసంధుడు కోటలో బందించియుంచిన రాజు లంతటిని శ్రీ శృష్ణుడు విడుదలచేయగా వారు సరమానందనడీ కృన్ణుని ఇట్లు మృుతించిరి, నమ_స్టే దేవదేవేళ (ప్రసన్నా ర్తి హరావ్యయ। అనా ('ప్రవన్నాన్‌ పాహి నః కృష్ణ నిర్విజ్ఞాన్‌ ఘోరసంసృతేః॥ 828 శరణాగతుల నమ న్న దుఃఖములను, భయములను పోగొట్టు చేవజేవేళ్వరా ! నచ్చిడానంద స్వయాపులును, నాశరహితులునగు “శ్రీకృష్ణా! మేము మికు నమన్మ-రించుచున్నాము, జరాసంధుని "కారాగ్భవామునుండి మిరు మమ్ములను. విముక్తులుగ చేసినారు. ఇక ఈ జనన మరణ రూవ ఘోర నంసార చకమునుండికూడ మమ్ములను విడుదల చేయుడు. వలయనిన ఈ సంసారమందు మేము దుఃఖముయొక్క_ కటువైన అనుభవమును బొంది దానియెడల విసుగు పొందినాము. మిమ్ము శరణు జొందుచున్నాము. వభా! మమ్ములను రథ్నీంపుడు రాజ్ర్యైశ్వర్యమదోన్నద్దో న (శ్రేయో విస్షతే నృపః | త్వన్మాయామోహితో౬ఒనిత్యా మన్యతే సమృదోఒచలాః ॥ 828 వశరాజు తన రాజ్య ఐశ్వర్యముయొక[- మదముచే మదించి “యుండునో, అతనికి సత్యమైన సుఖముయొక్క- - శ్రేయస్సుయొక్క- (పాటప్షి ఎన్నడును కలుగజూలదు, అతడు మామాయచవే మోహ్‌ి తురై అనిత్యములగు _నంవదలను ఛాశ్వతములని భావించు మృగతృష్టాం యథావబాలా మన్యన్త ఉదకొశయమ్‌ । ఏనం వైకారికీం మాయామయిుక్తా వన్తు చకతే 1 $80

720 భాగవత రత్నాకరము: మూఢులు ఎండమావులను జలముగ భావించునట్లు ఇం[దియః లోలుర్కు అజ్ఞానులు, వరివర్తనశీలముగు మాయను సత్యవ స్తువుగ తలంచుచున్నారు, నయం పురా (శ్రీ మదనష్ట దృష్టమో జిగిషయాస్యా ఇత రేతరస్పృ ధ్య। ఘ్నన్తః (ప్రజాః స్వా అతివిర్హృణాః (ప్రభో మృత్యుం పురస్త్వావిగణణయ్య దుర్మ దాః ॥ లికి! "దేవా! మొదట మేము ధననంవదయొక్క. మదముచే (గడ్డి వారమై యుంటిని ఈ భూమిని జయించుటకై. ఒకరితో నొకరు పోటీవడి (వజలను నానమొనర్చుచుంటిమి. నిజముగ మా జీవితము మహో [కూరత్వముతో నిండియుండెను, మేము ఎంత ఎక్కువగా మదించియుంటిమనగా, మృత్యురూవమున మోరు మూ యొదుట ఉన్నను, ఆ విషయమును మేము ఏమాత్రము లత్యుము పెట్ట కుందుము, అథోన రాజ్యం మృగతృష్టిరూపితం దేహేన శశ్వత్‌ వతతా రుజాం భువా। ఉపాసితవ్యం స్పృపాయామహే విభో (క్రీయాఫలం (గేక్య చ్‌ కర్ణరోచనమ్‌ గా శతక (వభూ! ఈ శరీరము దిన దినము శీణించి పోవుచున్నది రోగముల కిది పుట్టినిల్లు, ఇపుడు శరీరముతో అనుభవింవబడు రాజ్యము యొడల మాకు అఖభిలావ లేదు. వలయనిన అది ఎండ మావులందలి జలమువలె కేవలము మిధ్యయని ఎజింగితిమి. ఇంతియే. కాదు, మరణించిన తరువాత లభించు కర, శ్ర ఫల రూవమణగు స్వన్తాది లోకమునను గూర్చిన కోరికయు లేదు, వలయనిన అవి నిస్సారము

అం రాలా అక్ర ల లని మాకు తెలియును, కేవలము వినుటయం టే అని ఆకర్ష శీయము “లుగ నుండును, తం నః సమాదిళోపాయం యేన కే చరణాదబ్దయోః | స్మ్యృతిర్యథా వ విరమేదపి సంసరతామిహా ॥ తి8ికి ఇపుడు దయచేసి మూ పాదకమలములను మజువకుండు వట్టియు, నచా జ్ఞావకముందునట్టియు ఉపాయమును తెలియ జేయుడు, గవవంచమున మేము వీ జన్మ ఎ్తినను సరియే, కృష్ణాయ వాసుదేవాయ హరయే పరమాత్మనే। (ప్రణత క్షే శనాశాయ గోవినాయ నమో ననుః ॥ 88 నమన్క_రించువారియొక్క_. దుఃఖమును పోగొట్టువారున్తు 'వాసుజేవుడును, పారియు, వరమాతయు, గోనిందుడును, శ్రీ కృష్ణండును అగు మోకు మరల మరల నమసాా-రము, రాజులయొక్క ఆ వచనములను వివి శ్రీ కృష్ణు డిట్లు చెప్పెను. (శ్రీ భగవానునాచ __ అద్య ప్రభృతి వో భూపా మయ్యాత్మన్యఖిలేశ్వరే | సుదృఢా జాయతే భ క్రిర్చాఢ మాళంసితం తథా ॥ శ్రీరీర్‌ (ఫ్రీ భగవానుడు చెప్పెను __ రాజులారా! మీరు తలంచిన లాగున ఇవృటినుండియు మోకు నాయందు దృఢమైన భ_క్రి కలుగగలదు, "నీను అందటీ దిష్ట్యా వ్యవసితం భూపా భన్నన్త ముతభాషిణః | శ్రియైశ్వర్యమదోన్నాహం పళ్య ఉన్మాదకం నృణామ్‌ ॥ 3084 రాజులారా! మారు నిశ్చయించిన నిషయము మికు సౌభాగ్యదాయక మైనది? ఆనందకరమైనది, మిరు చెప్పినది వె-46

722 భాగవత రత్నాకరము. ప్తూర్తిగా నత్యమైనది. వీలయనిన, ధననంవదలయొక్క-, ఐశ్వర్యము: మమొక్క- మదముచే ఎందలో మదించిపోయి, నిచ్చలవ్‌డిగ (వవ_ర్తించూ చున్నారు, హైహయో నహుషో వేనో రావణో నరకోఒసరే (శ్రీమదాద్‌ [భం+తాః స్థానాద్‌. దేవదైత్యన రేశ్వరాః 1 080 హపాహయుడు; నహుషుడు, వేణుడు,. రావణుడు, నరక సురుడు మొదలగు అనేక ఆేవతలు, చైత్యులు, రాజులు. ఐశ్వర్య మదము వలన తమ స్థానమును ఏడ్లి వదవినుండి జూరిపోయిరి. భవ న్త ఏతద్‌ విజ్ఞాయ దేహాద్యుత్పాద్యమ న్తవత్‌ అనాలో ళా వాటి మాం యజన్లోఒధ్వరై ర్యుక్తాః (పజాధర్మేణ రక్షథ ॥ ల్రిలీి శరీరము, చాని నంబంధమైనవారు పుట్టుచున్నారు , కాబట్టి వాసికి నాశము తవ్పనినరి అయి యున్నది. కావున వానియందు ఆస క్రి కలిగియుండకుడు. మనస్సును, ఇంద్రియములను చాల జూగ్ర తగ వశమందుంచుకొని యజ్ఞ ములద్వారా నన్ను ఆరాధింపుడు, మజియు ధర్మపూర్వకముగ (వజలను రథ్నీంపుడు, ఉదాసీనాళ ఏ దేహాదావాత్మారామా ధృత(వతాః । మయ్యావేళ (1 మనః సమ్యజ్‌ మామనే (బహ్మ యాస్యథ ॥ 808 -జీనాము యెడల, "బేహానంబంధుల యెడల సవిధమైన అనీ ఉంచక తటస్థముగ నుండుడు, మీ యంచే, ఆత్మ యంజే రమిం చుడు, భజనలు, (వతములు మొదలగునవి గానించు చుండుడు, మూ మనస్సును నాయందు కాగుగ లగ్నయొనర్చి తుదకు నాయొక్క. (బవ్మాన్యరూ వమును పొందుడు,

చశమ స్కంధము _ ఉత్పరార్థ ము ॥ 728 (శ్రీ కృష్ణువి ఈ వచనములను విని ఆ రాజులు సంతుష్షులై భగవానుని లీలలను స్మరించుకొనుచు తమ తమ స్థానములకు వెడలిపోయిరి. ధర్మరాజు థీ కృష్ణుని ఈ అను(గ్రహాతికయమును గూర్చి విని వరమానందవడి వారితో ఇట్లనెను. యుధిష్యిర ఉవాచ ___ న హ్యేకస్యాద్వితీయస్య [బహ్మణః వపరమాత్మనః । కర్మభిర్వర్ద తే తేజోహసతే చ యథా రవేః ॥ 818 ధర్మరాజు చెప్పెను __ ణీవా! ఉదయా నృములచే సూర్యుని లేజస్సునందు పెచ్చు తగ్గులు ఉండనట్లు, ఏ విధమైన కర్మ శైల చేతను మా మయొక్కా తేజస్సు. నందు హెచ్చు తగ్గులుండవు, వీల యనిన, మిరు సజాతీయ, వజూ. తీయ, న్వగత భదరహితులు, స్వయముగ వర్మబవ్మా, వరమాల్శే* న వై తేఒజిత భక్తానాం మమాహమితి మాధవ । త్వం తవేతి చ నానాధీః పళూశామివవై కృతా ॥ 841 జయింవబడని ఓఏ మాధవా! “ఇది నేను, ఇది నాది అను ఇట్టి వికారయు _క్రమగు ఛీదబుద్గి వశువులకుండును మో యొక్క అనన్య భక్తుల చి_త్తమందు అట్టి పిచ్చి ఊహలు ఎన్నటికిని రావు ఇక మాయం "బెట్లు ఉద్భవించ గలవు+ ద్యైపాయనో భరద్వాజః సుమన్తుగ్లౌతమోఒసితః ॥ వసిష్టళ్చ్యవనః కణ్యోో మై(తేయః కవషన్త్రితః ॥ తలి విశ్వామిత్రో వామదేనః సుమతిర్హెమినిః (క్రతుః। “పెలః పరాళరో గల్లో వెశమ్చాయన ఏవ చ॥ 818 కా చెల అథర్వా కశ్యపో ధొమ్యో రామో భార్గవ అమనురిః | వీతి హోతో మధుచృన్దా పీరసేనోఒ కృత్యవణః॥ 8144

ఇట్లు చెప్పీ ధర్ధురాజు 'రాజసూయమున క్రై శీృవ్ల ట్వైపా యనుడు (వ్యాసులు), భర ద్యాజుడు, సుమంతుడు, గాతముడ్యు అసి తుడు. వసిష్టండు, చ్యవనుడు, కణ్వుడు, మై లేయుడు, కవషుడు, శతితుడు, విశ్వామ్మితుడ్కు వామ బేవుకు, సుమత్మి జైమిని, (క్రతువు, మైలుడు, వరాశరుడు, గర్ల్షుడు, వైశంపాయనుడు, అథర్వుచు, కశ్య పుడు ధౌమ్యుడు, వరశురాముడు, శు కాచార్యుడు అఆసురి, వీకి హోే్యుడు, మధుచ్చ్భందుడు, వీర సేనుడు, అకృత్మనణుడు - అను వారిని బుత్విక్కులుగను, ఆచారాదులుగను వ ర్పాటు చేసను మటియు భీష్మ (దోజు కృపాదార్యులనుకూడ యజ్ఞమునకు ఆహ్వానించెను యజ్ఞసమయమున అగ్రపూజ ఎవరికి చేయవలెనను విషయను సభానదులలో చర్చకు రాగా సహదేవు డిట్లు చెప్పెను అర్హతి హ్యచ్యుతః శంషఘ్యం భగవాన్‌ సొత్వతాం సతిః। ఏష వై దేవతాః సర్వా 'దేశకొలధనాదయః ॥ 845 యదువంశ శిరోమణియు, భ_క్తవత్పలుడును అగు (శ్రీకృష్ణుడే శర్వ(_శేస్టులును, అ(గపూజకు 'యోగ్నులును అయియున్నారు వీల యనగా ఏళే నమ_న్ష జేవతల రూవమున విరాజిల్లుచున్నారు. "జేశు శాల, ధనాది నమ్మ్త వదార్థముల రూవమునను వీచే వెలయు చున్నారు, తస్మాత్‌ కృష్ణాయ మహతే దీయతాం సరమార్హణమ్‌ | ఏవం చేత్‌ సర్వభూతానామాత్మనళ్చార్హ్య ణం భవేత్‌ ॥ 846 కాబట్టి అందతజి కంశును నొవృవారగు (శ్రీ కృష్ణంన కే అగ పూజ చేయవలెను, వారిని పూజించుటవే నమ _న్త (ప్రాణులను పూజించి నట్లగుచున్నది. మజియు తన్నుకూడ పూజించుకొని నట్లగుచున్నది,

దళమ న్మంధము ఉ_త్తరార్థము ననే సర్వభూకాత్మభూకాయ కృష్ణాయానన్యదర్శినే । దేయం శాన్హాయ పూర్ణాయ దత్తస్యాన న్యమిచ్చతా॥ 847 ఎవడు తన డాన ధర ్రములు అనంతములుగ నుండవలెనని: భావించునో, అట్టివాడు సమ్మన్త (పాణుల యొక్కయు, వచార్థముల యొక॥;ఒయు అంతరాత యు, భేద భావ రహితులును, వరమశాంతు లును, వరిపూర్హులును అగు (శ్రీ) కృష్ణునకే దాన మొసంగవలెను. సహదేవుని మాటలను అందజును ఆమోదించగా అపుడు ధర్మరాజు సకుటుంబముగ (శ్రీ కృష్ణుని పాదములు కడిగి తీర్ధమును+రస్సుపై చల్లుకొని ఈ క్త్‌తో పూజించెను. శిశుపాలుడు ఆ దృళ్యమును చూచి సహించలేక ఆ్యగ్రపూజకు క్రీ కృష్ణుడు తిగడని చెప్పి లేనిపోని దుర్భాషణ లాడసాగెను. ఏవ మాదీన్యభ(దాణి బభాషే నష్టమజ్ఞలః | నోవాచ కిజ్బిద్‌ భగవాన్‌ యథానీంహః శివారుతమ్‌ 1848 శిశుపాలుని పుణ్యమంత యు నళించిపోయను, కనుకనే యతడు ఇంకను కటువైన మాటలనెన్ని యో వలికెను. కాని నక్క-యొక్క- వలుకులను సింహము అెక్క- చేయనట్లు, (శ్రీళృష్ణు డాతని నూట లను విని ఊరకుండెను, (వత్యు త్తర మోయ లేదు, రాజా । శిశుపాలుని ఆ నిందాపూర్వక వచనములను వినలేక నభాసదులలో చాలమంది చెవులు మూసికొని బయటకు వెడలిపోయిరి, నిన్హాం భగవతః శృణ్వం త్తస్పరస్య జనస్య వా। తతో నాపెతి యః సోఒపి యాత్యధః నుకృతాచ్చ్యుతః 1048 మువా భగవంతుని గూర్చి* గాని, భగవత్ప్సరాయణులగు భక్తులను గూర్చిన గాని నిందను వినియు, అచటనుండి ఎవడు వెడలిపోడో, అట్టివాడు తన శుభకర్మలనుండి జూరిపోవును, మజియు అతసికి అవో౫ి కఏజాదమో

శ26 భాగవత రళ్నాకరము అపుడు శిశుపాలుని చంపుటక్తై పాండవాదులు లేచిరి శకుపాలుడున్ను వారితో కలియబడుటకై లేచెను అత్తి శ్రీ కృష్ణుడు లేచి తన చ(క్రముతో +కు పాలుని శిరన్సును ఛేదించివేసెను ఆపుడు అందయి చూచుచుండగనే శిశుపాలుని శరీరమునుండి ఒక జ్యోతి బయలుదేటి (శ కృష్ణునయందు _స్రవేశించి లీన మయ్యెను జన్మ(తయానుగుణిత వై రసంరబ్ధయా ధియౌ। ధ్యాయం స్త న్మయతాం యాతో భావో హి భవ కారణమ్‌ ॥ 850 శిశుపాలుని మనిస్పునందు వరుసగ మూడు జనలనుండియు భగవంతుని యెకల -వైరభావము అభివృద్ధి నొందుచుండెను, ఈ (నకారముగ వై రధావముతో భగవంతుని నదా ధ్యానము చేయుచు వేయుచు అతడు తన్నయుడైపోయెను.. భగవంతుని పార్షదు డయ్యెను నిజమే మరణించిన వీదవ కలుగు గతియందు భావమే కారణమై యున్నది, అనంతరము ధర్మ జు విధిపూర్వకముగ యజ్ఞమును పూ ్తిచేనెను థ్రీ కృష్ణుడు కొంతకాలము ఇంద్ర(ప్రస్థమందే యుండి తదుపరి ద్వారకొపురమనకు వెడలెను ధర్మరాజు చేసిన రాజసూయయజ్ఞమును చూచి అందణును చాల ఆనంద పడిరి ఒక్క దుర్యోధనుడువూ.తము పాండవుల ఆ ఉజ్జ ్వలరాజ్య సంపదయొక్యా ఉత్కంర్షను సహింపలేకుండెను దానికి కారణ మేమి యని పరీక్షిత్తు అడుగగా థ్రీ శుకమహర్షి యిట్లు చెప్పెను శ్రీ శుకుడు చెప్పెను __ ధర్మరాజు గొప్ప మహాత్ముడు వారియెడల (పేమచే వారి బంధుపులందణు శాజసూయయజ్ఞ మందు భిన్న భిన్న సేవాకార్యములను స్వీకరించిరి భీమో మహానసాధ్యకో ధనాధ్యక్షః నుయోధనః | సహదేవస్తు పూజాయాం నకులో (ద్రవ్య సాధనే॥ 831

దశను నసృ్కంధము = ఉత్ర్తరార్థ్యము 27 భీముడు భోజనాలయ కార్యములను వర్య వేవీ,ంచుచుం డెను. చుర్యోధనుడు కోశాధ్యముడుగ నుండెను. సవా'జేవుడు అకిథి అభ్యాగతుల స్వాగత _సత్కారములందు నియా _క్తడయ్యెను* నకులుడు యజ్ఞ నంబంధమైన వివిధ సామిని నమకూర్చుచుండెను, గురు శుకూషజే జిష్ణుః కృష్ణః పాదావనేజనే। పరివేషణే (ద్రుపదజా కర్ణో దానే మహామనాః ॥ క0కీ అర్జునుడు గురుజనుల శీవా శ్ముళూమలు గావించుచుంటెను, (ఫ్రేకృష్ణుడు వచ్చిన అతిథుల పాదములను కడుగుచుంజెను, (దౌవది భోజనమును వడ్డించువని చేయుచుండెను, ఉదారశీలుడగు కర్షుడు యుయుధానో వికర్ణళ్చ హార్టిక్యో విదరాదయః ॥ ర్‌ శూబ్గాకపుతా భూర్యాద్యా యే చ సన్తర్దనాదయః ॥ తికి ఆ [వకారముగనే సాత్యకీ; వికర్ణుడు, వోర్చిక్యుడు, విదురుడు, భూరిశవుడు మొదలగు ాహ్లీకప్యుత్రులు, సంతర్జ నాదులు, ఆ రాజసూయ యజ్ఞమున విభిన్న కార్యములందు నియుక్తులె రి చవారందటజును ధర ్రరాజునకు (వియము; పిాతము కలుగునట్లు శార్యములను చేయుచుండిరి, రాజసూయ యజ్ఞమునకు వచ్చినవారినందలిని ధర్మరాజో పూజించెను. ధర్మరాజుయొక్క. అంఈపుర సొందర్యసంపదను, రాజసూయయజ్ఞముద్యారో సంప్రాప్రించిన మహత్త్వమును చూచి దుర్యోధనుని మనస్సునకు వాధ కలిగినది పాండప్తలకాజఖ3ై మయుడను దానపుడు నిర్మించిన భవనము పెక్కు- రాజవిభూతు అతో. గూడి అత్యంతసుందరమై ళోభించుచుండెను అదియంతయు. చూడగా చదుర్యోధనునకు అసూయ జవించినదీ ఒకనాడు ధర్మరాజు ఈన సోదరులతో ను, ఇంధువులతోను, శ్రీ కృష్ణునితోనుు మయ దాసవ నిర్మితమైన భవన మందుండగా అచటికి దుర్యోధనుడు తన సహోదరులతోగూడ వచ్చెను, దుర్యోధనుడు అచట మయుని చాకచక్యముచే స్థలమును జలముగ తోచుటవలన తన వస్త్రములను షై

ఇంటల లత్నారంవుు। క_త్ధిను మజియు జలము స్థలముగ తోచుటవలన ఆ జలమందు పడెను. దుర్యో ఛనుడు సీటిలో వడుట చూచి భీముడు, రాణులు, ఇతరరాజులు నవ్వదొడగిరి దానిచే ఎయర్యోధనుడు మిగుల లజ్ఞితుడయ్యెను మటియు కోసముతో మండిపడెను వెంటనే ఆరడు ఆ స్థానమునువదలి హ_స్తినాపురమునకు వెడలిపోయెను పరీకద్రాజా : శాల్వుడను నతడు శిళుపాలుని మితుడు రుక్మిణీ వివాహ సందర్భమున శికుపాలుని తరపున వచ్చినవాడు అపుడు యదువంశీయులు యిద్ధ మున జరానంధాదులతోబాటు శాల్వునికూడ ఓడించిరి ఆ_త్తటి శాల్వుడు యాదవు లను జయింపదలంచి శివుని ఆరాధించి “సౌభ* మను గొప్పవిమానమును విడసి దానిపై నెక్కి ద్వారకాపురముపై దండె త్తెను శ్రీ కృష్ణుడు, బలరాముడు ఇంద్ర (పస్థమునుండి ద్వారకకు తిరిగి వచ్చిరి శాల్వుడు శ్రీ కృష్ణుని మందలించి వారి యెదుట మాయారచితమైన వసుదేవుని శిరస్సును ఖడ్గముతో ఛేదించివైచెను అది చూచిన సర్వజ్ఞుడైన (శ్రీ కృషునకు మోహ మెట్లు కలగును? నాల ణి ఉం యత్సాద సేవోర్టితయాఒ౬త్మ విద్య యా హిన్వ న్య నాద్యాత్మ విపర్యయగహమ్‌ | అభన ఆత్మీయ మనన యెళ్వరం అజాత అన్‌ ము కుతో ను మోహః పరమస్య సదకేః 8 మ్‌ గొప్ప గొవ్స బుషాలు,, మునులు శ్రీకృష్ణుని పాదకమలము. లను సేవించి ఆత విద్యను లెన్సగ నంపాదించుచున్నారు. మజియు చానిదార్టారా *శరీరాదులందు. ఆత బుద్ధి రూనమగు అనాది రా అజ్ఞానమును తొలగించివై చి ఆత ్రనంబంధమైన అనంత ఐశ్వర్య మును పొందుచున్నారు, అట్టి సాధు మహాత్ములయొక్క_ వరమగతొ న్యరావమగు (శ్రీకృస్తునియందు మోహ మెట్లు కలుగగలదు ? (ఎ) లా (కలుగనేరదని భావము,) అప్పడు ళాల్వువితో యుద్ధము చేయుచు. శ్రీ కృష్ణుడు తన గదతో ఆతని విమానమును ముక్కలు ముక్కలుగ చేసివేసి తదుపరి తన చక్రముతో శాల్వుని: శిరస్సును ఖండించివేపెను అపుడు శాల్వుని మృిితుడగు దంతవక్త్రుడు యుద్ధ భూమియందు (ప్రవేశించి శ్రీ కృష్ణునితో యుద్ధమునకు తలసడగ్యా శ్రీ కృన్తుడు లే యల న!

క య ను | న కన గదతో ఆతని హృదయమును ఛేదించివేవెను దంతవక్త్రుడు మరణింపగాం (౮ సనా అని వలెనే) ఆతని శరీరమునుండి ఒక జ్యోతి బయల్వెడలి శ్రీ కృష్ణుని యం త్‌ శించి లీనమయ్యెమ ఏిదస దంతనక్త్రని సోదరుడగు విదూరథుడు ్రీ కృష్ణుని చ్యక్రముజీ హతుడయ్యెను జ ప దబిలరాముడు తీర్ధయా_తచేయుటక్రై ద్వారకాపురమునుండ్‌ బయలు- నీ కతీర్చవంలను సేవించి నై మిషారణ్యక్షేతమ.నకు వచ్చెను, అచట గొన్న వని సత్సంగరూపమైన మహానత్రయాగమును గావించుచుండిరి _ వారి ల వర్రయాగమనకు విఘ్నమ అను కలుగజేయుచున్న బల్వలుడను చానవుని, ఐల తన హలముతో న్న క సాగాచెను వధించి'వేసి అటనుండి తిరిగి తన తీర్థయాత్రను కొన ఉన స్కస్షం దృష్ట్వా యయౌ రామః (్రీశైలం గిరళాలయమ్‌ ॥ (దవిదేష మహాపుళణ్యాం దృష్ట్వాదిం వేద్య్మ-టం (ప్రభుః ॥ తి5క్‌ వీదవ బలరాముడు కా_క్రే్వేయుని సందర్శించి అచటనుండీి శివ్చని నివాసస్థానమగు (శ్రీశై లను ను చేరెను, కదునరి బలరాముడు (ద్రవిడ చేశమందలి వరమపుణ్యమయ స్థానమగు -వీశటాచలమునకు పోయి. అచట (వభువగు (శ్రీ -వేంక శేళ్వరుని దర్శించెను. అచట నుండి బయలుబేరి ఇంకను అనేక తీర్థములను, పుణ్యస్థలములను నందర్శించుచు మరల నైమిషారణ్య తే(త్రమునకు పోయెను తేభ్యో విళుద్ధ విజ్ఞానం భగవాన్‌ వ్యతరద్‌ విభుః యేనై వాత్మన్యదో విశ్వమాత్మానం విశ్వగం విదుః ॥ 86 సర్వసమర్థుడగు బలరాముడు అచట ఉన్న బుషులకు విశుద్ధ త_త్త్వజ్ఞాసమును ఉవచేశించెను. దానిచే వారు ఈనమ స్త (వవంచము తము యందును, తమ్ములను నమ_న్త (వవంచమందును. వ్యాపించియున్నట్లు అనుభవింవదొడగిరి,

-శాజోవాచ:._ కోను (శ్రుత్వా సకృద్‌ (బహ్మాన్ను త్తమ శ్లోకసత్కథాః | విరమేడత విశేషజ్లో విషజ్ఞః కామమార్గణైః ॥ త్ర?

పరీక్షిత్తు చెప్పెను __

మనోత్మా! ఈ జీవుడు విమయ సుఖములను వెతరుచు *సెతకుచు మవోదుఃఖవంతు డగుచున్నాడు ఆ దుఃఖములు బాణ ములవలె అతని చిత్తమును (గుచ్చివేయుచున్నవి ఇట్టి స్టితియందు మరల మరల వనిత కీర్తియగు (గ్రీకృష్ణుని మంగళమయ లీలలను (శ్రవణముచేసియు, వానినుండి విముఖుడు కాదలంచు విజ్ఞు జెవ దడుండును ?

సా వాగ్‌ యయా తస్య గుణాన్‌ గృణీతే

ఠత్‌రొ చ తత్కర్మ కరౌ మనశ్చ।

స్మరేద్‌ వసన్తం స్టిరజబ్ల మేష

శృణోతి తత్పుణ్యకథాః న కర్ణః | 858

వ వాక్కు. భగవంతుని గుణములను గాన మొనర్భునో అదియే నిజమగు వాక్కు, వీ చేతులు భగవంతుని శీవచేయునో అవియే నిజమగు చేతులు, వ మనస్సు చరాచర (పాణులందు నివసించునట్టి భగవంతుని న్నరించునో అదియే నిజమగు మనస్సు, చీ చెవులు భగవంతుని ఫుణ్యమయ కథలను వినునో అవియే నిజ మగు చెవులు,

శిరస్తు త స్యోభయలిజ్లమానమే =

_త్తదేవ యత్‌ పళ్యతి తద్ది చతుః |

అక్షాని విహ్ఞైారథ తజ్జనానాం

పాదోదకం యాని భజ_న్హి నిత్యమ్‌ ॥ 8650

దళము స్కంధము = ఉత్తరార్థము ౫1 వ శిరస్సు చరాచర జగత్తును భగవంతుని చల, అచల స్వరావమని తలంచి డానికి నమన్య-రించునో అదియే నిజమగు శిరస్సు, వ న్మేతములు సర్వత భగవత్స్వరూవమును దర్శించునో అవియే. నిజమగు న్మేతములు, ఏ అవయవములు భగవంతుని యొక్కయు, చారి భక్తులయొక్క-యు. పాటోదకమును నిత్యము శీవించునో అవియే నిజయముగు అవయవములు, వా_స్తవముగ అట్టి అవయవములుండుటయే జీవుని సాఫల్యము శ్రీకృష్ణుడు సువాముని (కుచేలుని) అను[గ్రహించుట శ్రీ శుకుడు చెప్పెను __ రాజా! (శ్రీకృష్ణునకు పరమమ్మిత్రుడగు. ఒక (చావ్మూణు డుంజెను. చారి చేరు సుదాముడు (కుబేలుడు), వారు గొప్ప (టన్మాజ్ఞాని, విమయ విర క్తులు, శాంతచిత్తులు, జిలేంద్రియులు అయియుండిరి వారు గృవాస్థ్యులైనను వస్తుజాలమును నంగ హింపక లభించినడానితో సంతృటక్తి నొందుచుండిరి.. వారి న(్ర్రుములు చినిగి యుండెను, భార్యాభర్త లిరువురును ఆకలిచే బలహీనులుగ నుండిరి ఒక రోజున సుదాముని భార్య వారితో నిట్లనెను-- మా చాల్యకాలపు మిత్రుడగు (శ్రీకృష్ణుని కలసికొనుడు. వారు శరణాగతే చత్సలురు, మన డారిద్యమును గూర్చి వాలెపుడు అెలిసిగొను -చుందురో అపుడు మనకు చాల ధనము నొనంగగలరు. ఆ స్తేఒధునా ద్వారవత్యాం భోజ వృష్ణ్యస్థ కేశ్వరః ॥ స్మరతః పొద కనులమాక్మానమపి యచ్చతి ॥ కిం న్వర్థకామాన్‌ భజతో నాత్యభీష్టాల్దుగద్‌ గురుః ॥ 60 ఇపుడు వారు భోజ వృష్షీ అంధక వంకీయులగు యాదవు లకు (వభువుగా చ్యారకయందు నివసించుచున్నారు, మజియు వా పంత ఉచార స్యథావులనగా, తమ పొాదకమలములను స్మృరించు

భక్తులకు తమను కూడ దాన మొనర్చి వేసికొందురు, అట్టి స్థితిలో జగద్గురువగు. (శ్రీకృష్ణుడు తన భక్తులకు ధనము, మొదలై నపి ఒనంగటలో ఆళ్ల ర్య మేమున్నది శ స ఏవం భార్యయా విప్రో బహుళః (పార్టితో మృదు। అయం హీ పరమో లాభ ఉత్తమ శ్లోక దర్శనమ్‌ ॥ 861 ఈ [వకారముగ ఆ (యూహ్మాణుని భార్య తన భ రను చాలా సార్లు మిగుల నమతతో (పార్థింవగా అపుడు వారు “ధనమును గూర్చిన విమయము కాదు భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణునియొక్క దర్శనము దానిచే కాగలదు-ఇది జీవితముఐందలి గొవ్చ లాభము- మవోత్ములయొక్క దర్శనమే గొవ్చ లాభము అని తలంచెను ఇ ట్లాలోచించి సుదాముడు శ్రీ కృష్ణున కొనంగుటకు ఏదైన ఉవహారము (శానుక్స ఉన్నదా అవి భార్యను అడుగగా ఆ యిల్లాలు పొరుగింటికి వెళ్ళి కొన్ని అటుకులు మూటకట్టుకొని వచ్చి తన భర్త కిచ్చెను సుదాముడు వానిని తీసికొని ద్వారకొపురమునకు వెళ్ళి (శ్రీ కృష్ణుని భవననున (పవేశించెను అ వవేళ పరంజే బద అధ జ థోప శ్ర సర్యజ్కె స్వయం సఖ్యుః సమర్హణమ్‌ | ఉపహృత్యావనిజ్యాస్య పాదౌ పాదావనేజనీః ॥ 882 ఆ్యగహీచ్చిరసా రాజన్‌ భగవాంల్లోక పావనః ॥ వ్యలిన్నుద్‌ దివ గన్దేన చన్లనాగురు కుజ్కమెః॥ 88 ణా యా కా (శ్రీకృష్ణుడు వారిని తీఫకాసివెళ్ళి తన వడక చై కూర్చుండ బెట్టి పూజాసామ్మగిని తెచ్చి న్వయమ.గ వారికి వూడి చేనెను, (శ్రీకృష్ణుడు అందతిని వవ్మితము చేయువారు, అయినను వారు తమ చేతులార నుచాముని పాదములు కడిగి ఆ పావోదకమును తమ శిరస్సుకై ధరించిరి, మజియు వారి శరీరమువై చందన, కేనరాది దివ్ఫుసుగంధములను పూసిరి, అప్పడు రుక్మిణీదేవి వింజామరము వీచుచు సుదావని సేవింపదోడగెను. (ఫ్రీ కృష్ణుడు వారిని _పేమతో తన హృదయమునకు హత్తుకొనెను తదుపరి శ్రీ కృష్ణుడు వారితో ఈ్యప్రకారముగ చెప్పదొడగెను

చళమ స్కంధము _ ఉ త్తరార్థము 789 శ్రీ భగవా నువాచ ___ కచ్చిద్‌ గురుకులే వాసం (బ్రహ్మన్‌ న్మరని నౌ యతః। ద్విజో విజ్ఞాయ విజ్టేయం తమసః పారమబళ్నుతే॥ 884 “శ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను __ గ్విజో_త్తమా ! మన యిరువురము ఒకే గురుకులమునందు నివసించిన వివయము మికు జ్ఞావకమున్న దా ? నిజముగ గురుకుల మంే జనులకు కెలిసివొనదగిన వ స్తువ్రలయొక్క- జ్ఞానము కలుగును, చానిదార్రరా వారు అజ్ఞునాంధ కారమును చాటి వేయుదురు, స వై సత్కర్మణాం సాథ్షెద్‌ ద్విజా తేరిహ సమృవనః $ ఆదో వాసి య్యతాళశమిణాం యథాహం క్రానదోగురుః ॥ శీ05 మి[తమా! ఈ [వవంచమున శరీరమునకు కారణమగు తండి మొదటి ౫సరువు పిమ్మట ఉవనయన నంస్కారము గావించి సత్క-రులయొక్క_ శిక్షణ నొనంగువారు. రెండవ గురువు, వారు నావలెనే పూజ్యులు తదువరి క్షానోవ దేశ మొనర్చి వరమాత్శను ల పొందింవ జేయు గురువు నా స్వరూపులే అయియున్నారు, ఈ [(వకారముగ మనుజుసకు ముగ్గురు గురువు లుందురు, నన్వర్ధకోవిదా బ్రహ్మన్‌ వర్ణాశమవతామిహ | యే మయా గురుణా వాదా తర న్యజ్ఞోభవార్హవమ్‌॥ 886 గురు రూవమున నస్వయముగ నేనే యున్నాను. ఈ (వవంచ మున ఎవరు తన గురుబేవుని ఉవచేశానుసారము అనాయానముగ నంసార సాగరమును దాటివేయుదురో అట్టి వారు పరమార్థమును శాాసగ నెతిగినవా రగుదురు, నాహ మిజ్యాప్రజాతిభ్యాం తపసోపళమేన వా। తుషేషయం సరణభూతాత్నా గురుక్నుకూషయా యథా ॥ 667

734 భాగవత రత్నాకరము ॥ మిత్రమా ! నేను అందజియొక్క- ఆత్మను నర్వుల వృాదయః మున అంత ర్యావి రూవమున విరాజమానుడ నై యున్నాను, నేను గురుబేవుని సేవా శుుళూమచే ఎంత నంతుష్టిని బాందుదునో, అంత (బహ్మచారి గృవాస్థ, వాన(వస్ల, నన్నా వ్ట్‌సుల ధర్మములచే నంతుష్టిని బొందను, మి(తమా : ఒకనాడు గురుపత్నియొక్క- ఆదేళశముచే. మనము కథ్రైలు తెచ్చుటకై. అడవికిపోగా, అచట గొవృవర్ష ము, తుఫాను సంభవించగా ఆ రొ(క్రొ చీకటిలో మిన మిరువురము చేతుల పట్టుకొని తిరుగాడితిమి ఉదయముకొగానే మన గురుదేపుడగు సాందీవని మవలను వెతకుచు అడవికి వచ్చి మనలను చూచి ఈ (పగ్రకౌరముగ చెప్పెను, అహో హే ప్వుతకా యూయమస్మదర్దేఒతి దుఃఖభితాః | ఆత్మా వె (పాణినాం (పేష్షస్తమనాదృత్య మత్చరాః ॥ 888 ఆశ్చర్యము |! పుుతులారా! మీారిరువురు మా కొజక చాల కష్టవడితిరి, _పాణులందతికిని తమ శరీరము చాల (వీయ మైనది. కాని మి రిరువురు చానిని కూడ లత్యు పెట్టక మా యొక్క సేవయంటచే నంలగ్న లై యున్నారు ఏ ళ్‌ అట్ల త్‌ ఏత దేవ హి సచ్చిష్యైః కర్తవ్యం గురునిష్క్వ్రృ్రతమ్‌ | యద్‌ వె విశుదభావేన సర్వార్ధాత్మార్చణం గురౌ ॥ 8608 ఉ_త్తములగు శిష్యుల యొక్క క_ర్తవ్యము, విశుద్ధమగు భావ ముతో తమ సర్వస్వము, తుదకు శరీరము కూడ గురుబేవుని సేన యందు నమర్చించన లెను, ఇత్ధం విధాన్యనేకాని వసతాం గురు వేళ్ళను ఎనీ, అర బ్య అద గురో రనుుగ హేజైవ పుమాన్‌ పూర్ణః (పశాన్తయే 1 876 మిత్రమా! మనము గురుకులమందు నివసించునపుడు మన జీవితములో ఇటువంటి సంఘటనలు చాల జరిగినవి గురు బేవుని

దశమ స్క_-ంధము ౨ ఉత్తరార్హము 7383 అన్మ్నుగపహాూముచేత నే మనుజుడు శాంతిని, పూర్మత్వమును ఐవాందు ననుటలో నంబేపాము లేదు కిముపాయనమానీతం (బ్రహ్మన్‌ మే భవతా గృహాత్‌ | ఆఅణ్వప్వుపాహృతం భక్రైః (పేక్టూ భూర్యేవ మే భవేత్‌॥ భూర్యప్యభకోపహృతం న మే తోషాయకల్పతే॥ 81 అయితే మహః త్మా! మోరు మో యింటినుండి నా కొజుకు! ఏవి ఉవవహోరమును (కానుకను) అెచ్చినారు! నా యెడల భక్షి కలవారు (మతో కొద్ది వస్తువైనను నాకు అర్పించుచో అది నాకు గొవ్చ వస్తువే కాగలదు నా యొడల భక్తి లేనివారు నాకు. గొవ్చవస్తు విచ్చినను అది నాకు నంతుస్టిని కలుగ జేయదు. పత్రం పుష్పం ఫలం తోయం యోమే భక్త్యాాపయచ్చతి | తదహం భ కుపహృతమళ్నామి (వయకాత్మనః ॥ 8[ఓ ఎవడు భక్తితో వత్రమునుగాని, పువ్చముగాని ఫలము- గాని, జలమునుగాని నాకు నమర్సించునో, శుద్ధ చిత్తుడగు ఆ భ క్త్తుని యొక్క ఆ _జేమోవనహారమును నేను స్వీక రించుటయే కాక అను భవింతును కూడ, ఈ (ప్రకారముగ శ్రీకృష్ణుడు అడిగినవ్పటికి కూడ సుదాముడు లజ్ఞానళమున ఆ అటుకులను చూపలేదు సర్వళూతాత్మ దృక్‌ సొకొత్‌ తస్యాగమనకౌారణమ్‌ | విజశ్రాయాచి న యన్నాయం శ్రీకొమో మాభజత్‌పురా ॥ 818 ఖు అణాల క (శ్రీకృష్ణుడు నమస్త (ప్రాణులయొక్క- వ్యృాదయమందలి (వతి సంకల్పమును, డానియొక్క- అభావమును "ఇెలిసిలొనుచున్నారు. వారు సుదాముడు వచ్చిన కారణమును వారి పృదయమందలి భావమును ఎజింగి యున్నారు. అపుడు వారిట్లు విచారింస దొడగిరి, వీ్ర[్ర నాక్టు (వయ మిత్రులు, మజియు ఇంతకు ముందు ఎప్పుడును- ధనాదులకొణకై. నన్ను అశయించ లేదు,

శ$ఆ0 భాగణల అఆర్బాలలటాల కావున వీరికి గొవృసంవదను ఒసంగెదను అని తలంచి థ్రీ కృష్ణుడు సుదాముని వస్త్రమునందలి చిన్న మూటను చూచ్చి “ఇది యేమి” అని అడిగి దో స్వయముగ ఊడదీసి “మిత్రమా | నాకు (ప్రియమైన ఉపహారమును తీపిని లి నారు ఈ అటుకులు నాకే కాదు, సమస్తప్రపంచమునకును తృప్తిని కీరా సస గలవు” అని చెప్పి వానిలో ఒక గుప్పెడు అటుకులు తీసికొని తన నోటీ న్‌ కొనెను రెండవ గుప్పెడు తీసికొనగా అప్పుడు. రుక్మిణి “విశ్వాత్మా ! రకాల ( మనుజుడు ఇహూ౮త, పరలతోకఠకషులందు సమ_స్తనంపదలు పొందుటకు గ గుప్పెడే చాల ఏలయనిన, ఇంతమా(తమైనను మీకు (వసన్నత్వమును జేయగలదు* య సుదాముడు ఆరోజుర్యాత్రి శ్రీ కృష్ణునిభవనమందే గడపి ధనను నేమి అడుగళ శ్రీ కృష్ణుని దర్శనమా[త్రముచేతనే పరమానందవడి మజాసటిది న తన యింటికి వెళ్ళెను పోన్షచు తన మనస్సులో నిట్ల నుకొనెను ఆహో! యబ వక్షఃస్థలమున సాక్షెత్‌ రికీ దేవి సదా విరాజిల్లచుండునో అట్టీ మహీ దర్శిదుడనగు నన్ను (_పేమతో కౌగలించుకొనెను కే అడ | స్వర్గాపవర్గయోః పుంసాం రసాయాం భువి సమృదాష్‌ సర్వాసామపి సిద్ధీనాం మూల తచ్చరణార్చనమ్‌ ॥ తల స్గగ్గము మోతము, భూతలమందలి సంపదలు: రస్కా మందలి నంవదలు, నమ_న్ష మోగ సిద్ధులయొక్క- ప యన్నిటిమొక్క. మూలము ఆ భగవానుని పాదములను పూశే? టయే యగును, జ 4 నుః ఈ(స్రకౌరముగ చింతవచేయుగు సుదాముడు తన గృహమును సమీపం కాని అచట తేజోనంతములై. న రత్నములతో కూడిన భవనములు కానుపిం సుందర ఉద్యానవనములు గోచరించెను.. వానిని చూచి వారు, “ఐశ్వర శి కారణము ్రీ కృన్దుని కృపాకటాక్షమే కాని అన్యమేమియు కాదు, వారు నొ శొనమును (గ్రహించి ఈ సంపదను నా కొసంగర కీళ్చిత్కరోత్యుర్వపి యత్‌ స్వద త్తం నుహృత్కృతం ఫల;పి భూరికారీ |

దళమ స్కంధము _ ఉత్తరార్థము న్‌ మయోసనీకాం పృథుకై కముష్టిం (పత్యగ్రహీత్‌ (పీతి యుతో మహాత్మా ॥ క నా ప్రియ మి(త్రులగు (శ్రీశృష్ణుడు ఎక్కువగ'నే ఇచ్చును. ఖ్‌ తక్కువగనే తలంచును, వారి భక్తుడు వారికొజుకై. కొద్దిగ సినను ఎక్కువగ తలంచును,. నేను కేవలము ఒక్‌ గుప్పెడు. అటుకులు మాత్రమే వారి కిచ్చిలిని. కాని ఉదార శిరోమణి యగు (శ్రీ) కృష్ణుడు డానిని ఎంతో (వేనుతో స్వీకరించెను. తస్యైవ మే సౌహృద సఖ్యమైత్రీ దాస్యం పునర్జన్మని జన్మని స్యాల్‌ మహానుభావేన గుణాలయేన విషజ్జతస్త త్పురుషప్రసక్లః ॥ 8/4 నాకు జన ్రబన ్రయందును వారి (వేమ చొరి హితే మీర్వము? వారి మైత్రి. వారి నేవ లభించా గాక? నాకు నంవద అవసరము "లేదు, నదా అటి మహోన్నలే గుణములకు వీకమొ[ీ నివాస స్థాన మగ లా పాదములయెడల నాలయొకే [౯ మహానుభావునైన (్రీకేనో శ అనురాగము అభివృద్ధినొందు గౌక్‌ ' నుజీయు వారి భ క్తులయొక[ా సత్చాంగత్యమున్ను అభించు గాక! భక్తాయ చ్విలౌ భగవాన్‌ హొ నవ్చుదో రాజ్యం విభూతీర్న సమర్ధయత్యజః ! విచక్షణః సృ యం అదీర్ధట్‌ ధాయ్‌ సరోద్‌ వమ్‌ ॥ ||! పశ్యన్‌ నిపాతం ధనినొాం ఖ త దోవ ఇ నంవదొదులరొొ జన్మరహితులగు (శ్రీకృష్తరు నం వదనం న్‌ క్‌ మును ఎజింగి యున్నారు నొవ్చ గొముధ రు ర్యముల మదముచే వతన మొందుట వారు కొం ఇర సెడ్‌?

8 భాగవత రత్నాశరము శనుకనే వారు అదూర దర్శియైన తన భ_క్తుకు నంవదలను కోరు -చున్నను, రకరకముల నంవదలను, రాజ్యమును, ఐళ్వ ర్యాదులను ఇఒనంగడు. ఇది వారి గొవ్చ అను([గవామే యగును. ఏవం స విప్రో భగవత్పుహ్మ త్తదా న క దృష్ట్వా స్వభ్ళ త్ర్యైరజితం పరాజితమ్‌ | శ త్‌ ద్ధ్యాన వేగోద్‌ (గథికాత్మ బనన - _స్తద్ధామ లేభే ఒచిరతః సతాం గతిమ్‌ ॥ 818 ఈ[వకారము చింతన చేయుచు (శ్రీ) కృష్ణుని [వియ మిత్రు డగు సుదాముడు “భగవంతుడు జయింవబడనివానై నను, ఎవనికి అధీనుడు కానివారై నను, తన సేవకులకు అధీనుడై పోవును, వారిచే చరాజితుడగును,” అని తలంచి ఆ భగవానుని ఛ్యానమం టే తన్భ యుడై పోయెను, ఛ్యానము మొక్క. ఆవేగముచే వారి అవిద్యా (గంధి ఛిన్నవైపోగా కొలది సమయములోనే వారు, సాధుమవహో ళ్ముల వీవై క ఆశయమగు భగవంతుని ఛామమును చేరిరి పరీక్షిన్మహారాజా 1 ఖీ కృష్ణ బలరాములు ద్వారరఠయందు నివసించుచుండ, ఇఒకపుడు సూర్య్య్యగహణము సంభవించినది తత్సందర్భముగ అన్ని(పాంతముల నుండియు జనులు, రాజులు, మహర్షులు అచటికి విచ్చేపిరి (శీ కృష్ణ దిలరాములు, నంద వసుదేవాదులు యళోద, కుంతి మొదలై నవారు; గోపికలుకూడ అక్కడకు వచ్చిరి. (శ్రీ కృష్ణుని దర్శనముచే గోపికలు పరమానందమగ్నులై రి. అప్పడు శ్రీ తృొన్దుడు గోపికలతో ఇట్లు చెప్పెను వాయుర్యథా ఘనానీకం తృణం తూలం రజాంసిచ। సంమోజ్యాకిపతే భూయస్త్రథా భూతాని భూతకృత్‌॥ 870 గోపికలారా ! గాలి మేభఘములను, తృణములను, దూది శంజలన్కు థభూళి కణములను ఒకదానితో మజీయొకజానిని కలు పుచు, విడదీయుచు నుండునట్లు నమున్న వదార్ధముల నిరా శ

చశమ స్కంధము = ఉ_త్తరార్థము భం యగు భగవంతుడు, నర్వుల యొక్క_ నంయూగ వియోగములను తన ఇచ్భానుసారము చేయుచున్నారు, మయి భకక్రిర్హి భూతానామమృతత్వాయ కల్పతే । దిష్ట్యా యదా సీన్మక్సేహో భవతీనాం మదావనః ॥ 880 మో అందజికి నా యెడల భక్రి కలుగుట సౌభాగ్యకర వివ యము ఆభజక్తి నన్ను పొందింజేయగలదు, వలయనిన నాయేడల కలిగియుండు భక్తి (పాణులకు అమృతత్వమును (ఆనంద ధామ యును) (వదానము చేయుటయందు నమర్థమైనది. అహం పా సర్వభూతానామాదిరన్తోజన్హరం బపొః ॥ భౌతికొనాం యథా ఖం వార్చూర్యాయుర్ద్ష్యోతిరజ్లనాః ॥ “881 (వియ గోవికలారా! ఘటవటాది నమ_న్త భౌతిక వదార్థ ముల ఆది, మధ్య, అంతములందును ఇాహ్యః అభ్యంతరములందును శాని మూల కారణములగు వృథిని, జలము, అగ్ని, వాయువు, ఆకా శములు ఓతపోతములై యుండునట్టు వ్‌యే వదార్థములు, కలవో, వాని మొదట, చివర, మధ్య, బయట, లోవల శేవలము నేనే ఉఊయున్నాను, ఏనం "హ్యేతాని భూతాని భూ లేష్వాత్మాఒఒ త్మనాతతః ! ఉభయం మయ్యథ పరే పళ్యతాభాతమకరే ॥ 882 ఈ (వకారముగ'నే నమన్త (పాణులయొక్క- శరీరమందు ఈ వంచభూతములే కారణరూపమున స్థితి గల్లియున్నవి, మజియు (వతిబించాత్మ జీవ రూవమున స్థితి గల్లియున్నది, కాని నేను (ఆత శ్ర ఈ శరీర జీవుల రెండిటికిని వరమైన, నాశరహిత్క నత్యస్యరూవమై

740 భాగవత రత్నాకరము: (శీ కృష్ణువి ఆ వచనములను విని గోపిక లిట్లు చెప్పిరి ఆహుళ్ళ తే నలిననాభ పదారవిన్హం మోగేశ్వరై థృృది విచి న్య మగాధబోధైః | కాయా అజాత య్‌ సంసారకూపపతితో త్తరణావలమృం గేహ ఖ్ఞుషామసి మనన్యుదియాత్‌ స దానః॥ 880 ఓ కమలనాభా ! అగాధ బోధనంవన్నులగు గొవ్ప గొవ్ప, 'యోేశ్వరులు తమ పహ్యృాదయకమలమున మిా పాదకమలములను చింతించుచున్నారు నంసారమను నూతిలో వడినవారిని అటనుండ్‌ పెకి వచ్చుటకు మా పాద వద్ధుములే వకమూ[తమగు అవలంబుా నమైయున్నవని, [వభూ! మేము ఇంటివనులు చేయుచునున్న వృటికిని మూ ఆ పాద కమలములు నదామూా స్యృాదయమందు విరాజమాన' మగునట్లును, వానిని ఒక్క. తణకాలమైనను మణవకుండునట్టును అన్ముగహింపుడు, తదుపరి ధర్మరాజు మొదలై నవారు (శీ కృష్ణునితో నిట్లు పలికిరి కు తోఒశివం త్వచ్చరణామ్చుజాసవం మహన్మనప్తో ముఖనిఃసృతం క్వచిత్‌ | పిబస్తి యే కర్ణ పుకైరలం (పభో దేహ మృతం దేహ కృదస్మ్కృతిచ్చిదమ్‌ 4 త84 మవోత్మా! గొవ్చ గొవ్చ మవోత్ములు మనస్సులో మి పాద కమలముల మకరందరనమును పానము చేయుచు నున్నారు. మజియు అపుడపుడు వారి ముఖకమలములనుండి లీలా కథా రూవ మున ఆ రనము చిందుచున్నది [వభూ! అది యుంతటి అద్భుత దివ్యరస మనగా వ్‌ (వాణిమైన దానిని (తాగినచో, అది జనన మరణ చకమునందు వడవేయు విస్టృతిని (అవిద్యను) నళింన

ఇఉళను న్కంంధము = ఊ త్రరార్థము 41 "జేయును. ఆ రసమును ఎవరు తమ ెవులలో నింపుళొందురో, 'అట్టి వారి కక అమంగళము లెట్లు కలుగును? (కలుగనేరదని ఖావము), ఆ సమయమున రుక్మిణి మొదలగు (శ కృష్ణుని వళ్నులు, (దొవది సరన్న రము మాట్లాడుకొనుచు కృష్ణు) లీలాకథలను వర్షించుకొనుచుండ అపుడు పదు: నాజువేల రాజపత్నుల తరపున రోహిణి (ద్రౌవదితో నిట్లనెను న వయం సాధ్వి సామ్రాజ్యం స్వారాజ్యం భొజ్యమవ్యుత'॥ థైరాజ్యం పార మేస్ట్యం చ అనన్యం వా హరేః పదమ్‌ ॥ 886 సాధ్వీ | మేము సామాజ్యముగాని, ఇందపదముగాని శు "రెండిటియొక్క భోగములు గాన్సి అణిమాది ఐశ్వర్యములను గాని, (ున్మూ బేవుని వదమునుగాన్మి మోతమునుగాని సాలోక్య సారూ ప్యాది ము_క్తులనుగాని-__. వేనిని కోరుట లేదు. కామయామహ ఏతస్య శ్రీమక్చాదారజః (శ్రియః | కుచ కుజ్కు మగన్దాఢ్యం మూరా వోఢు౨ గదాభృ్యతః ॥ 886 ఎ లథ్సీ న. నతుఃన్థలమున నున్న కుంకుమ మమొక్కం గంధముతోకూడిన మా (వీయతమ (వభు కోమల పాదకమలనుల మొక్క. భాళిని మా శిరస్సులవై ధరించుటను మ్మాతమే మేము అభిలపి.చుచున్నాము ఈ (సకారమ.గ ఆ కురుకేత్రమున నినా వేళశమైన (ప్రజలు సరన్చరము మాట్లాడుకొనుచుండ అప్ప డనేకమంది బువులు మునుణు (శ్రీ కృష్ణ, దిలఠాములను దర్శించుబకైై అచటికి వచ్చిరి దెషపాయనో నారదశ్చ చ్యవనో 'దేవలోఒసితః | విశ్వామ్మితః శతానన్లో భరద్వాజోఒథ గౌతమః | 881 రామః సశిష్యో భగవాన్‌ వసిష్టో గాలవో భృగుః | పుల్నన్త్యః కళ్యపోజ్యకతిశ్చ మార్కణ్లేమో బృహసృతిః ॥ 888

“ద్వితన్రీత3 కతశ్చ (బహ్మపుక్రాస్తథాణ్లీరాః । ఆగస్తో యాజ్ఞ వల్క్యళ్చ వామదేవాదయోఒపరే॥ 889 (శ్రీ కృష్ణచ్వైపాయనుడు (వ్యాసులు), నారదుడు, శ్యవ ణుడ్యు ేవళుడు, అసితుడు, విశ్వామిత్రుడు, శతానందుడు, భరి ద్వాజుడు, గౌతముడు, శివ్యనహితముగ వరశురాముడు, వసిష్టుడు? గాలవుడు, భృగువు, పుల_స్తుడు, కశ్యపుడు అతి, మూర్కండే యుడు; బృవాస్పతి, ద్వితుడు, (తితుడు, వకళతుడు, ననకుడు, ననం దనుడు, ననాతనుడు, ననత్కుమారుడ్కు అంగిరసుడు, అగస్త్యుడు? యాజ్ఞ్యవల్కు్యడు, వామ ేవుడు మున్నగు బుషంలు అచటికి "వేంచేసి8, (శీ కృష్ణుడు బలరామాదులతో గూడ విశ్వవంద్యులైన ఆ మహర్షులను అర్హ్యపాద్యాదులతో విధి పూర్వకముగ పూజించి యిట్లు సలికెను. మవోత్ళులారా! మి దర్శనముచే మూ జన్ము నఫలమైనది* న హ్యమ్మయాని తీర్చాని న దేవా మృచ్చిలామయాః తే పునన్త్యురు కాలేన దర్శనాదేవ సాధవః ॥ 8009 శేవలము జలమయములగు తీర్థము లే తీర్థములు కావు. కేవ లము మట్టితో చేయబడిన, లేక రాతితో చేయబడిన విగహములే "బేవతలు కారు. సాధు మవోత్ములే వాస్తవముగ తీర్థములు, 'జేవ తలు అయియున్నారు, వలయనిన తీర్థములు బహుకాలము సేవించి నచో వవ్నితమొనర్చును, కాని సాధుమపవాతు లు దర్శనమా(తమూ వేత నే వవ్మీతులుగ చేయుదురు, నాగ్నిర్న సూర్యో న చ చన్ట్రతారకా న భూర్జలం ఖం శ్వసనోఒథ వాజ్మనః | ఉపానితా భేదకృతో హర ని ఘం విషళ్నితో ఘ్నన్లి ముహూర్త 'సేవయా ॥ తథ!

చళమ స్కంధము _ ఉ త్తరార్థము 745 అగ్ని, సూర్యుడు, చంద్రుడు, నత్యత్రములు,. భూమి, జలము, ఆకాశము, వాయువు, వాబ్బునంబుల అధిష్టాన -జీవతలః+ మున్నగువారిని ఉపాసించినవ్చటికి పావమును వారు పూర్తిగ నశింవజేయజాలరు వల యనిన వారిని ఉపాసించుటవే భేద బుడ్డి నశింవదు కాని ఒక గడియసేపు గాని, రండు గడియలనేఫు గాని జ్ఞానులగు మహత్తు '్రలను జేవించచినచో వారు నమన్న పావమునుం 'తావమును పార(దోలుదురు, వల యనిన వారు భేదబుద్ధిని నళింవ 'జేయువానర్రై యున్నారు యస్యాత్మ బుద్గిః కుణపే (త్రిధాతుకే థఅ స్వధీః కలత్రాదిషు భౌమ ఇజ్యధీః | య తీర బుద్లిః సలిలే న కర్షిచి- జి, క్ట శ9క్లి జ్జనే ప్వభిజ్జేషు స ఏవ గోఖరః మవోత్ములారా ! ఎవడు కఫ వాత, వీత్తములను ధాతువు లచే నిరి శ్రే మైనదియు, శవతుల్యమైనదియునగు శరీరము'నే అత్మగా తానుగా భావించునోో మజియు భార్యా పుతాదులనే తన చార్వగా ఛావించునో, మృణ్మయ, కాష్టు శిలాదుల వికారములనే ఇష్ట ేవతలుగా తలంచునో, క్షానులగు మవోత్ములను శాక కేవ లము జలమునే తీర్థముగ తలంచునో, అట్టి వాడు మనుష్యుడై నను జ్ఞానము లేనివాజే యగును, (శ్రీ కృష్ణుని ఆ సలుకులను విని మునీశ్వరు లిట్లు చెప్సి8ి ఆఅనీహ ఏకద్‌ బహుధైక ఆత్మనా సృజత్యవత్యత్తి న బధ్యతీ యథా। భౌమైర్సి భూమిర్చ్పహు నామరూపిణీ ఆహో విభూమ్నశ్చరితం విడమ్బనమ్‌ ॥ 808

"జీవా! వృవకారము భూమి వృతు, శిలా, ఘటాదులద్యారా అనేక నామరూవములను [గహించినను వాస్తవముగ ఒళశే అయి యున్నదో, అశ్లే మూరు ఒకరై నను, వేష్టైారహితు లై నను అనేక రూవములను ధరించుచున్నారు. మజియు న్వ్యయముగనే ఈ జగత్తు యొక్క నృస్ట్వి స్ధితి లయములను గావించుచున్నారు కాని ఇన్ని చేయుచున్నను ఆ కర ్రలతో తగుల్కొానుటలేదు. ఎవరు నజా తీయి విజాతీయ, స్వగత భేద రహితులై , వకరూపులై, అనంతులై యున్నారో;, వారి ఈ చరిత లీలామ్యాతము కానిచో మజీ యేమి? ధన్యమైనది, మా యీ లీల,

(బహ్మ తే హృదయం శుక్షం తపః స్వాధ్యాయసంయమైః య,త్రోపలబ్దం సద్‌ వ్య క్రమవ్యక్తం చ తతః సరమ్‌ ॥ 88% మహాత్మా! వేదము మియొక్క విశద హృదయమై యున్నది. తవస్సు, స్వాధ్యాయము, ఛారణ, ధ్యానము, నమాధి - వీనిద్వారా ఉజానియందు మి న్వరూవము చమమయొక్క అధిస్టానమైన వర్యబవ్మాా మగు వరమాత్మ్శ యొక్క. - పసామోత్కారము అగు చున్నది, యథా శయానః పురుష ఆత్మానం గుణత తత్త గ్రద్యక్‌ | నామమ్మాతేన్దియాభాతం నవేద రహికం పరమ్‌! 885 మనుజుడు న్వవ్నమును చమూచునపుడు న్వన్నమంవలి మిథ్యా వదార్థములనే సత్యమని తలంచును, మజియు నామమాత్రపు ఇం[దియములచే తోచు తన న్యవ్నశరీరమునే వాస్తవ శరీరమని తలంచును అతసికి ఆ నమయమున స్వవ్నశి రీ5 చు కంకి వేటుగ ఒక జాగదవన్థ మొక్క శరీగమున్న దను వీషయము బొత్తిగా జెలి యనే తెలియదు

శశమ న్కంధము _ ఉత్తరార్థము 74 ఏవం త్వా నామమ్మా(తేషు విషయేష్విస్ద్రియేహం । మాయయా విభమచ్చితో నవేద స్మృత్యుపప్లవాత్‌ ॥ 808

ఆ (వకారమే జాగదవస్థ్రయందును, ఇంద్రియముల (వవృ త్తి

రూవమగు మాయచే చి త్తము మోహితమై నామమ్యతములై న

చిమయములందు తిరుగాడుచున్నది, ఆ సమయమునకూడ చి _త్తము

యొక్క (భమచే వివేకళ క్షి కప్పబడుచున్నది. మజియు మ్‌రీ జ్యాగ్మత్పపంచము కంక వరమైయున్నారని జీవుడు "తెలిసికొనుట

"లేదు,

తస్వాద్య తే దదృశిమాజ్‌ (ఘ్రమఘౌఘమర్హ - తీర్చాస్పదం హృది కృతం సువిపక్వయోగైః ! ఉత్చి క్రభక్ర్త్యు పహతాశయ జీవకోళా ఆపుర్భవద్గతిమథోఒనుగృహాణ భక్తాన్‌ ॥ న! (వభూ 1! గొవృగొవ్చ బుషాలు, మునులు, మహో వరివక్వమైన యోగసాధన దారా నమ్మన్త పావరాళిని నశింవజేయు గంగా జలమునకు ఆశయస్థానమైన మి పాద కనులములను హృదయ మందు ధరించుచున్నారు ీడు మాకు ఆ పాదములమొక్కం- దర్శన మగుట గొవ్చ సౌభాగ్యశర నిమయమైయున్నది "జీవా! మేను మి భక్రులము మిరు మావై అనుగహించుడు. వీలయనిన లింగ శరీర రూవమగు జీవకోశము మో యొడల కలిగియున్న ఉత్కృష్ట భక్రిచే నశించిపోయి వారికే మాయొక్క. ఉత్తమ పదము లభించు చున్నది, తదుపరి వసుదేవుడు ఆ బుషుల నిట్లడిగెనుం వసుదేవ ఉవాచ నమో వః సర్వే వేభ్య బుషయః శోతుమర్హ్యథ కర్మణా కర్మ నిర్హారో యథా స్యాన్న _స్తదువ్యతమ్‌ 1 808

748 భాగనత రత్నాకరము వసుదేవుడు చెప్పెను _ జుషులారా! మిరు నర్వ చేవ న్వరూపులు, మికు నమా స్కారము మారు దయచేసి నాయీ (పార్థనను వినుడు, ఏ కర్థ మొక్కా అనుష్టానము చే కర్గ్యుల యొక్కయు, కర్మ వాననలా యొక్కయు పూర్ష్మవినాశము నంభవించునో, అనగా మోతుముూ లభించునో, వానిని నాకు ఉవ బేశింపుడు అప్పడు నారదు డిట్లు చెప్పెను _ బుషులారా ! వసుబేవుడు (శ్రీకృష్ణుని తండ్రి అయినను తన (్రయస్సుయొక్క_ సాధనను గూర్చి మనలను అడుగుచున్నారు, సన్నికర్లో హి మర్య్యానామనాదరణ కారణమ్‌ & గాజం హాత్వా యథాన్యామృ స్త్మత్రత్యో యాతిళుద్ధయే ॥ 808 (వవంచమున వాల దగ్గణగా నుండుట మనుజులకు అనాదర జనునకు కారణమగుచుండును, గంగాతీంమున ఉండువాడు గంగా జలమును విడచి తన శుద్ధికొలకై. మతీయొక తీర్థమున "శేగుట జనులు చూచుచున్నారు తం క్షేళశకర్మ పరిపాక గుణ్యప్రవాహై = రవ్యాహతాను భివషీశ్వర మద్వితీయమ్‌ । (పాణాదిభిః స్వవిథ వైరువగూఢమన్యో మన్యేత సూర్యమివ మేఘ పామో పరాగ్లైః॥ 400 (శ్రీకృష్ణుని క్ఞానమయ స్వరమావము అవిద్య, రాగ ద్వేషాదొ న్లేళశములు, కర్శు కర్యఫలము, గాణ్యవవాహాము - ఏనిచే ఖండింవ బడదు, వారు న్వ్యయముగ అద్వితీయమగు వరమాత్మ మేఘము, మంచు, లేక (గహాణంములు నంభవించినపుడు సూర్యుడు కవ్చబడీ నట్లు భావించు విధముగ చారు తమ కద్ర్రల చే తమ్ము కవ్వుళొను. నపుడు అజ్ఞానులు వారు కవ్సబడిరని తలంతురు.

అనంతర మా బుషులు వసుదేవుని సంబోధించి యిట్లు చెప్పిరి. కర్మణా కర్మనిర్హార ఏష సాధు నిరూపితః యచ్చ్రద్దయా యజేద్‌ విష్ణుం సర్వయజ్జేళ్వరం మఖైః॥ 401 వసుబేవా! కర్మలచే కర్ణవాసనలను పూర్తిగ నశింవ "జేయుటకు అన్నిటికంకె మంచి ఉపాయము యజ్ఞాదుల ద్యారా నర్వ _యజ్ఞాధివతియగు. విష్ణువును (శద్ధతో ఆరాధించుటయే యగును, చిత్తస్యోపళమోఒయం వై కవిఖిః శాస్త్రచకుషా | దర్శితః నుగమో యోగోధర్మశ్చాత్మముదావహః ॥ _ 408 (త్రి కాలజ్ఞులగు జ్ఞానులు శాశ్ర్రదృష్టి చే చినినే చిత్త శాంతికి ఉపాయముగను, సులభ మోతు సాధనముగను, చి_త్తమందు ఆనందో ల్లానకారక మైన ధర ్రముగను చెప్పిరి, అయం స్వస్త్యయనః పస్ఫా ద్విజాతేర్చుహమేధినః ॥ యచ్చ్వద్దయాఒ౬ఒ పవితేన శుక్తేనేజ్యేత పూరుషః ॥ 408 యణ అన అని ౮ తనయొక్క న్యాయార్జిత మగు ధనముతో (శద్ధాపూర్వక ముగ పురుషొ_త్తముడై న భగవంతుని అరాధించుటయే. జనులకు వరమ (కేయస్సు కలుగజేయు మార్లమై యున్నది. వసుదేవ భవాన్‌ నూనం భక్తా పరమయా హరిమ్‌ | జగతామీశ్వరం (పార్చః సయద్‌ వాం ప్యత్రతాం గతః ॥ 404 వసుజేవా! మీరు వరమభ_క్రితో జగదీశ్వరుడై న భగవం తుని ఆరాధన తప్పక చేసితిరి, కనుకనే వారు మా పుతుడుగ జన్మించిరి పరీకి[ద్రాజా బుషులు చెప్పిన (పకొరము వను దేవుడు యజ్ఞము ద్వారా భగవానుని ఆరాధించెను, తదుపరి వసుదేవుడు నందునితో ఇట్లు చెప్పెను.

ఓకల్‌ భలం టి. వసుదేవ ఉవాచ _ (భాతరీశకృతః పాళో నృణాం యః 'స్నేహనంజ్ఞితః ॥ గ తం దుస్త్యజమహం మన్యే శూరాణామపి యోగినాం ॥ వసుదేవుడు చెప్పెను ,. ను సోదరా ! భగవంతుడు మనుజులకు ఒక పెద్ద ల్‌ నిర్మించెను అదియీ స్నేహము (వేమవాశము గొవ్ప్చగొము చు వీరులు, యూగులుకూడ చాసిని (తెంవజాలకున్నారిని నేను లేలొ చున్నాను | దః! మా రాజ్యశ్రీరభూత్‌ పుంసః (శ్రేయస్కామస్య మౌని 400 స్వజనానుత బన్టూన్‌ వాన పక్ణతి యయాన్టదృక్‌ |! ద నంవ మౌాన్మవదా ! (శ్రేయస్సును కాంతీంచువానికి రాన, లభించకున్నను అద అతసికి మంచికొఅ కే యగును వల అ త్రీలో మనుజుడు రాజ్ననంవదవే | గుడ్డి వాడగుచున్నా డు మజీయా ల ల (డే య క భొడ్‌ అతడు తన సోదరులను, బంధునులను, న్యజనులనుకూ కుండును, ఆథై కదాఒఒత్మజౌ ప్రాపై కృతపాదాలివనన్య 10 శ అధ ఆర ॥ వసుదేవోణభి నన్ఫ్యాహ (పేత్యా సజ్క ర్షణాచ్యు బామురో వరీమ్నీచాజా ! తదువరి ఒకనాడు (శ్రీకృష్ణుడు? ముద్గల! (పాతఃకాలమున (శణామ మాచరించుబకై.. తెల్మిదందల రతీ నమస్క-రింవ్య అపుడు వసుబేవుడు మిగుల (చేమతో లే సోదరులను అభివంగంచి యిట్లు ఇవవ్పదొడగెను లా గుణ సవాసహూ ఏకి, అధ నః .పవాహ ఎతస్మిన్నబుధా స్త్వఖిలాత్మ 40 గతిం సూక్సెమజటోదేన సంసర నీహా కర్శభిః

దశమ స్కంధము = ఊఉ _త్తరార్థము 749= ఈ జగత్తు నత్త రజన్త మో గుణముల (వవాహము, "“బేహూము, ఇంద్రియములు, అంతఃకరణము, సుఖము, దుఃఖము, రాగము, లోభము మున్నగునవి వాని కార్యము లే అయియున్నవి. సర్వాత్మయగు మి యొక్క నూత్ము స్వరూవమును. అెలిసికొనని అజ్ఞానులు తమ బేహాభిమానరూవమగు అజ్ఞానము వలననే కర్మ ముల బంధనమందు తగుల్కొ-ని మరల మరల జనన మరణ రూవ చక్రమందు తిరుగాడుచున్నారు. యదృచ్చయా నృతాం (ప్రాప్య సుకల్పామిహ దు ర్లకామ్‌ | స్వార్టే ప్రమ త్తన్య వయో గతం త్వన్మాయయేశ్వర ॥ 409 వర మేశ్వరా ! నాకు శుభ కర్యానుసారము ఇందియాది సామర్థ్యయు_క్తమగు మహాదుర్ల భమైన మనువ్య శరీరము లభించి నది, కాని మా మాయకు వశుడనై నేను నా నత్యమగు లత్యుము యెడల అజ్యాగత గలిగియుంటిని. ఈ (వ్రకారముగ నా ఆయుర్షాయ మంతయు ఊరకనే గడచిపోయినది. అసావహం మమెవెతే దేహే చాస్యాన్వయాదిషు | స్నేహసాశైర్నిబధ్నాతి భవాన్‌ సర్వమిదం జగత్‌ ॥ 410 (వభూ! “ఈ శరీరము. నేను, దీనికి నంబంధించినవారు నావారు అను నిట్టి అవాంత్వ, మమత్వరూవమైన న్నేనా పొళ ముచే మారు ఈ సమన్త్యవవంచమును బంధించివై చితిరి. యువాంన నః మకతౌ సొక్షొత్‌ (వధానపురు షేశ్వరౌ భూమారక్షతక్షసణ అవతీర్ణా తథాఒజఒత్టహ ॥ శ1ే1 మో రిరువురు నా ప్యుతులు కారు, నమ సృ (వకృతికి జీవులకు (వభువులై యున్నారు భూమికి భారభూతులై న వారియొక్క నినా శవము కొటళే మొరు అవతరించిరి, ఈ విషయమును మిరు నా కిది వే ఇెప్పిరి,

శగ్ర0 భాగఐలే రల. త త్తే గతోఒస్మ్యరణమద్య పదారవిన్ల - న! మాపన్నసంసృతి భయాపహమా ర్తబన్లో | ఏకావతాలమల మిన్షియలాల నేన 11 మర్యాత్మ దృక్‌ త్వయి పరే యదపత్యబుద్ధిః ॥ ఫడు కాబట్టి దీనజన హిలత్రైమీ! శరణాగత నత్సలా సో మో పాదరోమలములను శరణు బాందుచున్నాను, వలయ న్నవిః శరణాగతుల యొక్క సంసార భయమును వోగొ ట్రానవమై న్యాను శి ఆపుడు ఇంద్రియముల మయుక్కా లోలువత్వముతో నిండియు ద్ధి దానివలననే నేను మృత్యుుగ _న్తమగు ఈ శరీరమందు ణే ర్య కలిగియుంటిని, _,మజీయు వరమాత్త ్రరాపులగు మీ యం బుద్ధి కలిగియుంటిని వసుదేవుని ఆ మాటలు విని (శీ కృష్ణు డిట్లు చెప్పెను అప అహం యూయమసావార్య ఇమే చ ద్వారక క | సర్వేఒప్యేవం యదు(శ్రేష్ష విమృళ్ళ్యాః సచరాచరమ్‌! నాయనా! మారు, నేను, సోదరుడగు బలరాముడు: స్‌ మలో వాసులందజు, నమ _న్త చరాచర (వ్రవంచము - అంతయా చెప్పినట్టు (బహ్మరూవముగనే తలంచవలెను, గుడే 81 ఆత్మా హ్యేకః స్వయంజ్యోతిర్నిత్యోఒనో ఖై సో “14 క, ఐక దు రా య 11 ఆత్మ సృృషై స్తత్కృతేషు భూతేషు బహాదే కలీ! ణో అత్మ ఒకటియే, కాని అది తనయందు గుణములన్న టన్ను ఆ గుణముల ద్యారా ఏర్పడిన వంచ భూతములందు నట అనేకముగను, స్వయంవ్ర కాశమైనను దృశ్యముగనుః తేన సనో మైనను తనకంకె ఛిన్నముగను, నిత్యమైనను ఈ లీ నిరుణమనను నుపషటసయూా నకం తు వోీఆంయన?* ది,

చళశమ స్కంధము _ ఉత్తరార్థము 751 ఖం వాయుర్ష్యోతిరాపో భూ స్తక్కృలేషు యథాశయమ్‌ | జ అటి ఆవి స్తిరోఒల్ప భూర్యేకో నానాత్వం యాత్యసావపి ॥ 415 ఆకాశము, వాయువు, అగ్ని, జలము, వృథిని - అను ఈ చంచ మహా భూతములు తమ కార్యములగు ఘటవటాదులందు చిన్నవిగన్కు ెద్దవిగను, వకముగను, అనేకముగను తోచునట్లును వాన్తవముగ నత్తారూవముతో ఒకటియే అయియున్నట్లు, ఆత్మ యందును ఉపాధుల భేదనుచే నానా (వకారముగ గోచరించు చున్నది కావున వది నేనై యున్నానో అదియే సమ_న్తమును అయి యున్నది. -ఈ దృష్టితో మిరు చెప్పినది నత్యమే అయి యున్నది. పిమ్మట దేవకి చనిపోయిన తన అర్లురు వ్యుతులను తిరిగి తీసికొని రానలసి నదిగా (శ కృష్ణుని కోరగా (శ్రీ కృష్ణ ఐిలరాము లిరువురును సుతల లోకమునకు పోగా అచట బలిచ్యక్రవ ర్తి వారి నిట్లు న్తుతించెను- బలి రువాచ్చ _ నమోఒన నాయ బృహతే నమః కృష్ణాయ వేధసే! అణా సాంఖ్య యోగవితానాయ (బ్రహ్మణే పరమాత్మనే॥ 416 చిలి చక్ర _ర్తి చెప్పెను _ మిరు అనంతరూపులు, శేషుడు మొదలై న వారందణును మాయం టే అంతర్భ్భూతులై యున్నారు. నచ్చినానంద న్వరూ పులగు (శ్రుకృష్ణా మోరు నమ_న్త [(వపంచము యొక్క- నిర్భాత, కాన యోగ భ క్రి యోగముల [వవ్నర్తకులు మారే. మిరు స్వయముగ వర్యుహ్మ, వరమాళత్ము అయియున్నారు.. నేను మీ ఇరువురకు మరల మరల నమస్క-రించుచున్నాను. తన్నః (ప్రసీద నిర పేక విమృుగ్య యుష్మత్‌ = పాదార విన్ల ధిషణాన్య గృహోన్త కూపాత్‌ ది ల్‌ ధి

702 కా ర. న్నిష్కమ్య విశ్వశరణాజ్‌ (ఘు $ివలబ్ధి వృషత్తిః 17 శానో యరైక ఉత సర్వసల్లై శృరామి ॥ శ్రీ (వభూ! బేనిని అవేషీంచని వరమహాంనలు వేనిని వెరే

చుందురో, అట్టి మి పాదశకమలములందు నాచఛి త్రవృతి ళ్‌

మగునట్లు అను[గహింపుడు మజియు అట్టి మీ పొదముం ఖే యించి దానికంశ భిన్నమైన ఈ గృహాదిరూవమగు వో నుండి నేను బయటవడునట్లు కరుణింపుడు 'జేవా! ఈవ్‌ ము సమన్న జగత్తుయొక్క. వకైక అశయమగు మా (పాద లను శరణుబొంది నేను శాంతిని బొందుదును. మజీయాు సి వచి సంచరించుదును, ఎపుడైన ఎవరి సాంగత్య మైన చేయవల నూ నచో సర్వుల వరమ హిై షులగు సాధుమహాత్కుల సాగ చేయుదును, శాధ్యస్మానీశిత వ్యేళ నిష్పాపాన్‌ కురు నః (వభో! పుమాన్‌ యచ్చరిద్ధయాఒఒకిష్టం ల్పోదనాయ వలే (1

(వ్రభూ!' మిరు నమన్న చరాచం జగ త్తుయోా నిరా న (వభువు, మారు ఆజ్ఞ యొనంగి మమ్ములను పావరహిలోలగో మ్‌ ర్చుడు. మా పావములను నశింవజేయుడు. ఎవడు (శీ నీ అజ్ఞృను పాలించునో, అతడు విధి నిపేధముల బంధనవో నీముక్తు డగును, సనరీ్‌

తదుపరి (శీ కృష్ణుడు దేవకి యొక్క ఆర్గురు ప్రతులను ఇస్సంగస్య్య క్‌ చిలిచక్రవర్తిని కోరగా వారశళ్లు వారిని ఇచ్చివేసిరి. వారలను వంటల నో బలరాములు ద్వారకొప్తరమునకు వచ్చి తల్లి యగు దేవకికి వారిని సమర్‌ రేల? లను చూచి దేవకి సరమానంద భరిత అయ్యెను. దేవకి యొక్క- న్‌ టప (శ్రీ కృష్ణువి యొక్క స్పర్శచేతను వారికి ఆత్మ సాఖ్షెత్కా-ర మయ్యెను: 7 ర ఆఅఆందటథికి నమక గెఎవ్‌ చెం ల్‌ సట అటు నాద్‌ €

చశచు స్కంధము _ ఉ త్తరార్థము 758 అనంతరమి. పకీక్షిన్మహారాజు అడ్డునుడు సుభద్ర నెట్లు వివాహము చేసి, కొనెనో తెలప్పడవి అడుగగా శీ ళుకు డిట్లు చెప్పెను. ఒకిపుడు అర్జనుడు తీర్ణయ్యాత్ర చేయచు (ప్రభాసక్షేత్రమునకు రాగా అచట. ఛీ కృష్ణుని సోదరి మగు సుభద్రయొక్క వివాహమును బలరాముడు దుర్యోధనునితో కావింపనున్నట్లు వివి సుభద్రను కానే వివాహముచేసుకొన దలంచిన వ్నారె అర్జునుడు (తిదండియగు నన్నా్యానియొక్క_ వేషమును ధరించి చ్వారకా పురమునకు వచ్చి వర్షాకాల మచటనే యుండెను ఒకనాడు బలరానుడు వారిని తన యింటికి భిక్షక్షై ఆహ్వానింపగా అర్జును డచటికి వెళ్ళి భో జనమును స్వీకరించెను భోజన సమయద న అర్జును డచట సుభద్రను చూచి ఆమె సౌందర్యాది గుణములను వీక్షించి. ఆమెను బడయుటకై.. దృఢ నిశ్చయము. గావించుకొనెను అకు సుభద్రియు అర్జునుని యెడల అనురాగమ.గలదైై తన పతిగ వారిని (గ్రహింప నిశ్చయించెను ఒకనొడు సుభద్ర దేవదర్శునమునక్త్షై ద్వారకా దుర్గమును దాట్‌ బయటకు వెడలగా, అప్పు డర్జునుడు దేవకీ వసుదేవ శ్రీకృష్ణుల అనుమతిని బడసి. సుభ్యదను తన వెంట తీసికొని పోయెను అడ్డు వచ్చిన సైనికులను అర్జునుడు తరిమివై చెను ఈసంఘటన బలరామునకు కొంతి క్షోభ కలిగించినను శ్రీ కృష్ణా చులు వారికి నచ్చచెప్పి శాంతపటచిరి పరీక్షిద్రాజా ! విదేహ రాజధానియగు మిధిలయందు నివవించుచున్న (కుత దేవుడను బ్రాహ్మణుడున్ను; ఆ దేశపురాజగు బవాలాళ్వుడున్ను, శ్రీ కృష్ణని పరమభ క్తులై యుండిరి వారిరువురియెడల (వ్రనన్నుడై ఒకనాడు శ్రీకృష్ణుడు ద్వారకనుండి బయలుదేటి విదేహదేశమునకు వెళ్లెను శ్రీ కృష్ణునివెంట నారదాది. మహర్షలున్ను కొందలు వెళ్ళిరి అచట మిథిలానగరమున థ్రీకృష్ణుడు (శుతదేవ, దిహులాళ్వుల ఆహ్వానముల నందుకొని యిరువురి గృహమలకు ఒకేనమయమున. వేలువేటు రూపములతో పోయి వారి సపర్యలమ; ఆతిథ్యమును స్వీకరించెను.. అప్పడు రాజగు బహులాళ్వుడు (శ్రీకృన్లువి యిట్లు స్తుతించెను స్వవచ స్త దృతం కర్తుమస్మద్‌ దృగ్‌ గోచరో భవాన్‌ । తి, యదాక్రైకాన్త భక్తాన్‌ మే నాన్నన్తః (శ్రీరజః (ప్రియః ॥ 419 మహాత్మా! *న్లాయెడల అనన్య యేను కలిగిన భ క్తులు, సా స్వరూపుడగు బలరాముని కంకైను, అరాంగిని యగు లన్నీ 1న. వెటా48

₹54 భాగఐల అల్బాా*ళోూ శంయెను, పుత్రుడగు (బవ్మాటేవుని కంకును అధిక [వియులను మొ వచనములను నత్య మొనర్చుటకే మిరు మాకు చిర్శిన మొసంగిలిరిః కో ను త్వచ్చరణామ్చోజమేవం విద్‌ విసృజేత్‌ పుమాన్‌! నివ న 440 ష్కాజ్బునానాం శా న్హానాం మునీనాం యసస్త న్రమౌత్మదః ॥ మోయొక్క_ ఈ వరమ దయాళుత్వమును, (పేమ పరవ శ్వమును ఎజీగియు మూ పాదకమలములను ఎవడు వరిత్యేజేంచే గలడు? (వభూ! ఎవరు (వవంచమునందలి నమస్త వచార్థములనో, శరీరాదులను కూడ మనస్సుతో త్యజించివై చిరో అట్టి పరమశాంో అగు మునులకు మిరు మిము శ కూడ ఒవంగి చేయుచున్నారు రాజా: అళ్లే (కుతదెవుడును శ్రీకృష్ణుని యిట్లు స్తోతనా చేయదొడగేనో' శృణ్వతాం గదతాం శశ్వదర్చతాం త్వాభివన్టతామ్‌! నృణాం సంవదతామ న్తర్హ ఏది భాస్యమలాత్మనామ్‌ 1 జాజ్‌ చ్‌ ఎవరు నడా మి లీలా కథలను వినుచుందురో: కీ ం చురో మజీియు మీ (నతిమలను (వ్మిగహాములను) అర్చించు న దురో, నమన్క-రించుచుందురో, వరస్పరము మిమ్ములను గ్‌ చర్చలే జరుపుకొను చుందురో, వారి హృదయము శుద్ధచు "చున్నది, మజియు మిరు దానియందు వ్రశాశించుచున్నాలే' హృదిస్టోఒప్యతిదూరసః కర్య వికీ పచేతసొమ్‌ ! ఆర సక కర్మ విడ 42 శ్ర కక్షీభిర(గ్రాహ్యోఒప్యన్వుపేత గుణాత్మనామ్‌ ! థీమ్‌ ౧ రు" ఎవరి చి తము లౌకిక కర (్రలయొకా ఇాననచే స మగుచున్నవో, వారి హృదయమందు మీరు ఉన్నప్పటి జక్క మోరు చాల దూరముగ నున్న వాశేయగుదురు. ఎవరు మో నం గుణగానముచే తమ అంతఃకరణమును నద్గుణ సంవన్నమాగ వో చుకొనినారో, చిత్తవృ త్తులకు అగాహ్యూు లైనను మారు లటీ కాల దగజనున వా చే యసదురు. లా

కళమ స్కంధము _ ఉత్తరార్థము 755 నమోఒనస్తు తేఒధ్యాత్మ విదాం పరాత్మనే ఆనాత్మనే స్వాత్మవిభ క్త మృత్యవే। సకారణాకారణ లిజ్య మీయుషే స్వమాయయా సంవృతరుద్ద దృష్టయే ॥ 420 (అ లి (వభూ! ఎవరు ఆత్మత_త్త్వ్యమును ఎజుంగుదురో, వారి అత్భ హూవముగనే మిరు వెలయుచున్నారు. ఎవరు శరీరాదుల'నే తమ అత్మగ తలంచినారో, వారికి మిరు అనాత్మకు లభించు మృత్యువ్రయొక్క- రూవమున ఉన్నారు. మీరు మహ త్రత్యాది కార్యములకు, (వకృతిరూవ కారణమునకు నియామకులు, శానకులు 'అయియున్నారు. మామూాయ మి దృష్టివె "తెరవేయజాలదు, అది ఇతరుల దృష్టిని కప్పి వేసినది. దేవా! మికు నమస్కా-రము, (శుతదేపుని ఆ (పార్జనను విని భగనాను డిట్లు చెప్పెను (బ్రహ్మం _స్టేజనుగ్రహార్థాయ సమ్బాప్తాన్‌ విద్ధ్యమూన్‌ మునీన్‌ | సజ్బర ని మయా లోకౌన్‌ పున న్తః పాదరేణుఖిః ॥ 424 ఇంంంటీ (శుతజీవా! ఈ గొప్ప గొవ్ప బుషులు మిమ్ము అనుగ హేంచుట కొజకే ఇచటికి వచ్చినారు, వీరు తమ పాద కమలముల భూళిే జనులను, లోకములను వవ్మిత మొనర్చుచు నా వెంట సంచరించుచున్నారు, దేవాః క్షేకాణి తీర్చాని దర్శన స్పర్శనార్చనైః శనైః పునన్ని కాలేన తదస్యర్హత్త మేతయా ॥ శ£ీ5్‌ జేవతలు, పుణ్య త్యేతనులు, తీర్ధములు మున్నగునవి దర్శ నమువేతను, స్పర్శనము చేతను, అర్భనాదుల చేతను మెల్ల మెల్లగా బహుకాలమునకు వవి(త మొనర్చును, కాని సాధు మనోాతు శైలు తమ దృస్టిచేతనే నర్వులను వన్నితము చేయుదురు, ఇంతియే కాదు,

న్ల్‌0ీ భొగఎల *”౦౭ ౯. డ్రి -బీవతాదులందు -వవి[త మొనర్చు వ శక్షి కలదో, అదియు వార సాధుమవోతు శల ద గప్పి చేత నే సంప్తా_ప్తించుచున్నది (శ్రాహ్మణో జన్మనా (శ్రేయాన్‌ సర్వేషాం (ప్రాణి నామ తపసా విద్యయా తుష్ట్యా కిము మత్కలయా యుత! ॥ బట ణు లందటీ' (వ్రవంచమున_ (బహ్మనిష్టుడు పుట్టుకతోనే (పా ళీ కంజశును (గేహ్రడై యున్నాడు. ఇక అతడు తవస్సు, విద్య, నం జ నాయొక్క ఉపానన, భక్తి కలిగియుండుచో. ఇక వేటుగ వలెనా? న (దాహ్మణాన్న్మే దయితం రూపమేత చ్చతుకృుజమ్‌ ! 42 సర్వ వేదమయో వ్మిపః సర్వదేవ మయో హ్య్‌ హామ్‌ గ క నాకు ఈనా చతుర్భుజ రూవమున్ను (బ్రహ్మ్దినిష్టుల సద అధిక (పియమైనది కాదు, ఏలయనిన, (బహ్మానిష్టాడు నర్వ మయుడు, నేను నర్వ చేవమయుడను, అక ఆధ | దుష్ఫ్రజ్షా అవిది తై వమవజానన్హ్య సూయ! (ట్‌ గురుం మాం విపప్రమాత్మానమర్చా దావిజ్యర్సుపై శవలమో అజ్ఞానులగువారు ఈ విషయమును ెలిసనక్‌ ణనొ వగవోదులం చే పూజ్యబుద్ధి నుంచుచున్నా రు, మటీయా గ్‌ ర ళు య నార్‌ లే లందు దోవములను లాగి వారి ఆత యే అయియున్నట్టి రిం స్వరూపులగు జగ ద్గురువులై న (బహ్మనిష్టులను తిరన చున్నారు, చరాచరమిదం విశ్వం భావా యే చాస్య హేతవః! 40 మ్మద్రూపాణీతి చేతస్యాధ శ్రే వ్శిపో మదీతయా గా ముంది (బ్రహ్మనిష్టులు నన్ను సాతోత్కరించుకొని తమ సళ === ఈ చరాచర | వవంచము. గవి నంబంధములే న సమర

చళమ న్యంధము * ఉ క్తరార్థము కరో నలు దీనికి కారణమగు [వకృతి, మవా_త్తత్రాదులు, అన్నియు ఆత్మన్వడూపుడగు భగవంతునియొక్క యే రూవములై యున్నవి-- అని నిళ్ల ్పేయించుకొనుచున్నారు, తస్మాద్‌ బ్రహ్మ బుషీనేతాన్‌ బ్రహ్మన్‌ మచ్చ్రద్ధయార్చయ | ఏవం చేదర్చితోఒస్మ్యద్దా నాన్యథా భూరిభూతిఖిః॥ 400 మ కాబట్టి [శ్రుత దేవా ! మోరు ఈ (బవ్మాడ్డులను నా న్వరూ పులుగనే తలంచి పూక (శద్ధతో వరిని పూజింపుడు, ఈ (వకారము మోరు వేయుచో. అపుడు మీరు అనాయానముగనే సాతాత్‌ నాయొక్క ఫూజ వేసినవారగుదురు, లేకున్న గొవ్వ గొవ్ప బహు చూల్యములగు సామ్యగులచే గూడ నాయొకం పూజ కాజాలదు, (శ్రీకృష్ణ; ఆ వచనములను విని (శుతదేవుడు ఆ మహర్షులను పూజించి వారి యన్ముగహముచే భగవత్స్యరూవమును పొందెను రాజగు బహులాళ్వుడున్ను అట్టి సద్గతినే పొందెను ఏవం స్వభ క్రయో రాజన్‌ భగవాన్‌ భక్తథక్రిమాన్‌ | ఉషి త్వాఒ౬ఒదిళ్య సన్మార్గం పునర్ద్వ్యారవతీమగాత్‌ ॥ ఢీలి1 (వ్రీయుడవగు రాజూ! భక్తులు భగవంతునియెడల భక్తీ శలిగియుండునట్ట్లు, భగవంతుడున్ను భక్తులయడల భ క్రి కలిగి యుండుచున్నారు.. (శ్రీకృష్ణుడు ఆ యిరువురు భక్తులను (వనన్ను "లుగ జేయుటకొణకు కొద్ది రోజులు విథిలాపురమంచే యుండి, వారికి సాధు మహాత్ములయొక్క- మార్గమును బోధించి ద్వారకకు తిరిగ వెళ్ళెను పూర్వకాలమున ఐదరికాశ్రమమందు. నారాయణుడు నారదున కీ (పకార ముగ దోధించెను నారదా : పూర్వము జనళోకమందు. బుషులు (బహ్మస్మత (యాగృవ్నును జరిపిరి అందు (బిహ్మదేవని మానసప్ముతులై న సనక; సనందన, సనాతన సనత్కుమారులున్ను పాల్లొనిరి దానియందు సనందను డిట్లు చెప్పెను. ముమలారా । (ళుతులు ఈప్రకొరముగ భగవంతుని స్తుతించుచున్నవి

7% కక స! ఇతి తవ నూరయస్త్యధి వకేఒఖిలలోకనుల = క్షపణకథామృ తాట్టి మవగాహ్య తపాంసి జహాః | క్రిముత పునః స్వధామ విధుతాశయకాలగుణాః % సరమ భజన్తియే పదమజ[సనుఖానుభవమ్‌ ॥ (2 "జీవా! జనులు నత్త రజస్తమో గుణములతో కూడిన మూయచే వర్పడిన భావములందు, [కియలయందు నతమళే మై హోలీ చున్నారు, కాని మిరు ఆ మాయ యను నటిక (వభువై? చానిసీ నటింవజేయువారైయున్నారు. కావున విచా! శీలుడగువాడు గ యొక్క- లీలాకథల అమృత సాగరమున మునుక లిడుచు తమ సర./ పావములను, 'తావములను నశింప చేసికొనుచున్నారు గొ లలో కథ నమన్త జీవల మాయా మాలిన్యమును “వింద జేయునే. యున్నది పురుషోత్తమా! ఏ మవోత్ములు ఆత్మజ్ఞూనము చ్వా్య అంతఃకరణముయొక్క- రాగ బ్వేపాదులను, భరరముయొకగా జొ మరణాది దోషములను నశింవ జేసీకొందురో, నింంతరము మ్‌ అఖంగే ల స్యహానముయొక్క- అనుభూతియందు మగ్ను ఖై యద విషయమై. యిక వేజుగ చెన్ననేల' మ క్వసన్యనుభృతో యది తేఒను విరా దయోఒణమసృజన్‌ యదను[గహళే! ! పురుషవిధోఒనయో౬ సులు! మ సయోబత్ర చరమోఒన్నమయాదిల [1 సదసతః పరం త్వమథ యదేస్వవ శేషమృత మ్‌ ॥॥ | వ. న్న (ప్రాణులయొక్క- జీవిత సాఫల్యము మోయొక్‌ ౯ భజన హే టయంబచే కలదు, మీ ఆజను పాలించుటయంటే కర, ఇ (చ్మారము చేయనిచో చాన్‌ జీవితము వ్యర్థ మే యగ బు? టివారి శరీరమందు శాంననడయు, జ ఇ +౧వాని జొలిమిలి శ్రర

దశమ స్కంధము _- ఉ _త్తరార్థము 708 గాలి నడచుటవంటిదే యగును మహతదత్త సము, అహాంకారా దులు మాయొక్క. అను(గవామువేతనే మిరు వాని యందు (వవే శించుటవలన నే ఈ (బ్రహ్మోండమును నృష్టించినవి అన్నమయాది వంచకోళములందు ఆత ్రరావమున ఉండునది, వానియందు “నేను, నేను” అనుసర్ఫూ_ద్హిని కలుగ జేయునది మోరే అయియున్నారు. మో యొక్క అ_స్తిత్వము చేతనే ఆ కోశముల అ స్తిత్వము మయొక్క- అనుభవమగుచున్నది అవి లేకున్నను అంతిమ అవధిరూవమున మిరు. విరాజమానులై యున్నారు ఈ (ప కారముగ అన్నిటి యందు వ్యాపించి అన్నిటియొక్క- అవధి అయి యున్నను మిరు అసంగువై యున్నావు వలయవిన, వా_స్టపముగ వృత్తులద్వారా అనుభవమగునట్టి ఆ నమ_న్హ కార్యకారణములకంయె మిరు వరమై యున్నారు *నేతి నేతి అను వాక్యముల ద్వారా అన్నిటిని నిెె ధించినను కూడ మిాే శేషించియుందురు. ఆ నిపేధమునకు కూడ మిరు సాశ్నీ వాస్తవముగ మారే వశ్తైక సత్యము. (కావున మో భజన ేనిచో జీవుని జీవితము వ్యర్థ మే అని భావము) ఉదరముపాసకే య బుషివ ర్మ్మను కూర్చదృళః పరిసర పద్ధతిం హృదయ మారుణయో దహరహమ్‌ | తత ఉదగాదన న్త తవ ధామ 458 పరమం పున రిహ యత్‌ సమేళత్యన పత్తి కృతా న్తముఖే ॥ ఉండీ మిమ్ము వొందుటకొజనై. ముషులు అనేక వమొర్షములను అనునరించిరి కొందజు మణిపూరక చక్రమందు అగ్ని రూవమున మిమ్ము ఉపాసీంచు చున్నారు అరుణ వంశఫు బుషులు సమస్త సాడులు బయలు బేరు స్థానమైన పహ్యృాదయమందు మో యొక్క వర సూవ్ము న్వరూవమగు దహార(బహ్ముమును ఉపాసించుచున్నారు, మిమ్ము పొందుటకు (శేవృమార్షమగు సుషుమ్నానాడి [బహ శ

రం[ధ్రమువజకు వ్యాపించియున్నది. ఎవడా జ్యోతిర్య '్రాయమార్షమును పౌంది దానినుండి ఊర్థ స్టముగ కొనసాగునో అట్టివా డిక జననమరణ చశ్రమందు వడ'నేరడు, దురవగమాత్మత త్త్వనిగమాయ తవా త్తతనో _ న! అటో శృరితమహామృతాబ్సి పరివ రపర్మిశమణాః | గా న న పరిలష న్తి కేచిదపవర్గమపీశ్వర తే గానా. క. చరణసరోజహంస కులసజ్ల విసృష్టగృహోః ॥ కీశీర్‌ ళు చి జీవా! వరమాత్మ్శ తత్త్వ క్ఞూనమును బజడయుట చాల కష్టము అట్టి జ్ఞానమును కలుగ జేయుటకొజ కే మిరు వివిధ (వకా రములై న అన తారము లెత్తుచు, వానిడ్వారా అమృత మవోసాగ రము కంకెను మధురముై నట్టి లీలలను చేయుచున్నారు. వానిని "నేవించువారియొక్క_ అలనట తొలగివోవుచున్నది వారు వరమా నందమందు నిమగ్నులగుచున్నారు కొందణు భ_క్టులు మాయొక్క లీలా కథలను విడచి మోశమును కూడ అఖభిలమీంచరు _ ఇక న్వన్హాదులను గూర్చి "వేలుగ చెవ్చనేల? వారు మో పాదకమలము లను (ఎేమించు వరమహాంనలరమొంక్క_ ___ మిమ్ములను గూర్చిన కథ జరుగునట్టి.__.స త్సాంగత్యమున గొవ్స సుఖమును పొందుచున్నారు, ఈ నుఖముకొజకై వారీ జీవితమందు లభించిన తమ గ ఎహాోదులను శూడ వరిత్యజించుచున్నారు తవ పరియే చరన్యఖిలస త్త్వనికే తతయా అల్‌ వాటే త్త ఉత పదాఒఒకమ న్హ్యవిగణయ్య శిరోనిరృతేః । పరివయ'సే పశూనిన గిరా విబుధానపి తాం- " _స్త్వయి కృతసొహృదాః ఖలు పునన్సి నయే విమఖాః 1480 మహాత్మా! మిరు నమ్మన్త్హ (పాణులమయొక్క-, వదార్థ ముల యొక్క అధిషస్టానమని, ఆధారమని తలంచువారు నర్యాత ౪న

యకమ స్కంధము ఉత్తరార్థము 781 ముతో మిమ్ము భజంచుచున్నారు, ేవించుచున్నారు. అట్టి చారు మృత్యువును అల్బమని తలంచి దానివై విజయమును పొందుచు న్నారు. మా యొడల నిముఖులగువారు ఎంత గొవ్చ విద్య్వాంసు 'లైనను, వారిని మిరు వశువులవలె బంధించివేయుచున్నారు, అట్లు కాక్క ఎవరు మియెడల భక్రి కలిగియుందురో వారు కేవలము తమ్ములనే కాక ఇతరులను కూడ వవ్శిత మొనర్చుచున్నారు, (పావంచిక బంధనమునుండి విము క్రి నొందించుచున్నారు. అట్టి సౌభాగ్యము, మా యెడల విముఖుళల్తై యుండువారికి యెట్లు అభించును ? నృషు తవ మాయయా [భమమమీష్వవగత్య భృశం త్వయి నుధియోఒళవే దధతి భావమను[సభవమ్‌ | కథమనువర్తతాం భవభయం తవ యద్‌ భృకుటిః సృజతి ముహూన్త్రీజే మిరభవచ్చరజేషు భయమ్‌ ః 487 జీవా! జీవ్రలందజు మా యొక మాయచే (భమలో వడుచున్నారు తమ్ములను మో కంకు వేజుగ భావించి జనన మరణ చక్రమందు. తిరుగుచున్నారు కాని బుద్ధిమంతులగువారు ఈ (భమను అెలిసిళొని పూర్శ భ _కిభావముతో మిమ్ము శరణు 'బొందుచున్నారు వలయనిన మిరు జననమరణ చగ్రమునుండి జీవులను విడిపించువానై యున్నారు. శీత, [గ్రీవ్మ, వన్హామూవమగు కాలచ్మక్రము మూయొకగా (భూవిలానమ్మాత మైనను, అది అందటిని భయెట్టు చున్నది. కని అది మిమ్ము శరణుబాందనివారి'నే భీతిల్ల చేయుచున్నది. మా శంణాగతులైన భక్తులకు మృత్యుకూప సంసార భయ మెట్లుండగలదు* విజిత హృష్షకవాయుభిక దాన్తమనస్తురగం య ఇహ యకృన్తి-యన్తుమతిలోలముపాయఖిదః |

"754 భాగవత రత్నాకరము

వ్యసన శతాన్వితాః సమవహాయ గురోశ ఏరణం

వణిజ ఇవాజస _న్యకృత కర్ణధరా జలధా ॥ థ8ి8ి

జన్ఫరహితులగు వభూ! వ యోగులు గురుదేవుని చరణ మును పొందక మహో చంచలమగు మనన్సను గుజ్జమును; ఇంది యములను, (పాణములను తము వశ మందుంచుకొనుటకు యత్నించు చున్నారో, వారు తమ సాధనలందు నఫలుంగుట లేదు, వారు మరల మరల దుఃఖవడవలసి వచ్చుచున్నది. వారు అనేక వినత్తు లను ఎదుర్కొనవలసి వచ్చుచున్నది కేవలము (శమయ, దుఃఖమే వారికి లభించుచున్నది. వారి స్థితి నమ. [దమువై చుక్కాాణి లేని వడవమై (వయాణించు య్మాతికుల వలెనే యుండును (మనస్సును వళశమందుంచుకొనదలంచువారు చుక్కాణియగు. గురువును ఆశ యించవలెనని భావము)

స్వజన సుతాత్మదార ధనధామ ధరానురధై -

_స్త్వయి సతి కిం నృణాం (శయత ఆత్మవి సర్వరసే

ఇతి సదజానతాం మిథునతో రతయే చరతాం

నుఖయతి కో న్విహ స్వవిహతే స్వనిరస్తభగే ॥ 489

"జీవా! మారు అఖండ ఆనంద స్వరూ పులు శరణాగతులు అత్మ మిరు ఉండగా ఇక బంధు, ప్యుత, జేహా, (స్రీ, ధన, గృహా, వృథివీ, (పాణ, రథాదుల వలన వీమి (వయోజనము ? ఇట్టి నత్య సిద్ధాంతమును తెలియక (స్రీ పురుషుల నంబంధముచే కలుగు సుఖములం'చే (క్రీడించువారిని సుఖవెట్టగల వస్తువీ [వవంచమున వీది కలదు? వల యనిన, (వవంచమందలి నమన్త వదార్థములు న్వథావముగనే నశ్వరములై ఒకానొక దినమున తొలగిపోవున వై యున్నవి వెయ్యేల, అవి స్వమావతః సారహీనములై నత్తాహీన మునరైై యున్నవి. అట్టివి మానవున కేమి సుఖ మాయగలవు ?

దశమ న్కంధము ._ ఉ_త్తరార్థము 7893 భువి పురుపుణ్యతీర్థ సదనాన్యృషయో విమదా- స్త ఉత భవత్పదామ్బుజ హృదోఒఘఖిదజ్‌ (ఘిజలాః ! దధతి సకృన్మనస్త్వయి య ఆత్మని నిత్యసుఖే న పునరుపాసకే వురుషసార హూరావసథాన్‌ శీ40" ఎవరు ఐశ్వర్యము, సంవద, విద్య, జాతి తవస్సు మొదలగు వానిని గూర్చిన గర్వము "లేకయుందురో, అట్టి సాధు మవోత్తు లే ఈ భూతలమున నరమ వవ్శితములై న, సర్వులను వవ్మిత మొనర్చున మైన పుణ్యమయ, యథార్థ తీర్థ స్నానము. యున్నారు వల యనిన, వారి హృదయమందు మో యొక్క పాదక మలనములు నడా వీరాజమానములై యుండును మజీయు ఇకొా-రణముననే ఆ సాధు మవోత్ముల చరణామృతము నమస్త పావములను, 'తావములను సాశ్వ్యతముగ నశింవ జేయున మై యున్నవి. జీవా! మీరు నిత్య అనందన్వరూవమగు ఆత శ్రయే అయియున్నారు. ఎవరు ఒక్క- వర్యా యమైశను తన మనస్సును మాకు నమన్చించుదురో, మాయందు మనస్సును సంలగ్న వజచుదురో, వారు జీవుని వీవేకమును, వైరా" గ్యమును, కై ర్యమును, ఓర్పును, శాంతి మొదలగు గుణములను నాశ మొనర్చునట్టి ఆ దేవా, గృవోదులం "బెన్నడును తగుల్కొంనరు. వారు మాయంబే [వీతిగొనుచుందురు. యది న సముద్ధరన్తి యతయో హృది కామజటా దురరిగమోఒపతాం హృాదిగతోఒస్మృతకణ్ఞమణీః ! అసనుతృప యోగినాముభయతోఓప్యనుఖం భగవ - న్ననపగతా న్తకాదనధిరూఢ పదాద్‌ భవతః॥ కీశీషే మనుజుడు యోగి అయినను, యతి అయినను, కూడ ఎవడు తన పహృాదయమందలి నిమయ వాసనలను 'పెల్లగించి పార వేయడో,. అట్టి అసాధకునకు మారు పహృాదయమందున్నను,; -___ కంరమందు-

మణిని ధరించి డానిని గూర్చిన క్‌ి "లేనివాడు అద్దానికొజక్సై "అంతట మెళకునట్లు __.. దుర్గ భులే అయియున్నారు. ఏ సాధకుడు తన ఇందియములను తృ ప్పివజచుటయంచే నిమగ్ను డై యుండునో, విమయములనుండి విర_క్తిని వపొాందడో, అట్టి వాడు జీవితమంతయు మజీయు జీవితానంతరముకూడ దుఃఖమే అనుభవింవ వలసివచ్చును, వలయనిన అతడు సాధకుడు కాడు, దాంభికుడు,. అతనికి మృత్యువు నుండి విడుదల కలుగదు, అతడు ధనమును నంపాదించుట మొద లగు _శ్రేశములు అనుభవించవలసివచ్చును, మజియు మా స్వరూవ 'మెజులనందువలను తన ధర ్రమును, కర్ళ ్రమును ఉల్లు ంఘీంచుట చే వరలోకమున సరకాది(పా_్హీ రూవమగు భయమున్ను అతనికి ఉండియే యుండును,

సనందుని ఈ బోధ విని సనకాది బుషులు వారిని పూజించిరి త్వం చ్రైతద్‌ (బహ్మదాయాద (శద్ధయాఒజఒత్మాను శాసనమ్‌ | ఛారయంశ్చర గాం కామం కామానాం భర్జనం నృణామ్‌ । 448

నారచా |! మిోరున్ను వారివలె (బహ దేవుని మౌాసనన "ప్ముతులై యున్నారు కావున వార జ్లాననంవ త్తికి ఉ_త్తరాధి కారుల్లై యున్నారు. మిరున్ను (శద్ధతో ఈ (_బహ్మావిద్యను (గ్రహించి న్వతంత్రముగ భూమికై నంచరించుడు ఈ విద్య మను జుల నమ_న్హ వాననలను భన్భ మొనర్చున టై యున్నది,

పరీక్షిన్మహారాజా । ఈళ్రకారముగ నారదాదిబుషులు నారాయణునివలన (బహ్మవిద్యనుగూర్చి విని వారికి నమస్కరించి నా తం్యడియగు వ్యాసమహర్షి యొక్క ఆశ్రమమునకు వెడలిరి యోఒస్యోక్పేత్షక ఆడిమధ్యనిధనే యోఒవ్య _కృజీ వేళ్వరో | యః సృ ష్వేదమను ప్రవిశ్య బుషిణా చకేపురః శాస్త్రితాః |

దళను స్కంధము _ ఉత్తరార్థము , శౌళకు యం సంపద్య జహాత్యజామనుశయీ ను ప్తః కులాయం యథా! తం వ్రైవల్యనిర స్త యోసిమభయం ధ్యాయేదజ[సం హరిమ్‌ ॥ 448 భగవంతుడే ఈ (వవంచమును గూర్చిన నంకల్పము చేయు చున్నారు మజియు దాని ఆదిమధ్యాంతములందు స్థితి గల్గియుండు: చున్నారు వారు (వకృతి, జీవ్రలకు (వభువు వాలే ఈ (వవపంచ మును సృష్టించి జీవువతోగూడ దీనియందు (వవేశించిరి. మటియు శరీరములను నిర్మించు చు వాళశే వాని నియ్యతణము కావించు చున్నారు. గాఢ నిదయందున్నవాడు తేన ఛరీరముయొక్క- అను సంధానమును విడిచునట్లు, భగవంతుని పొంది ఈ జీవుడు మాయ నుండి విముక్తు డగుచున్నాడు. భగవంతుడు విశుద్ధుడు శేవల చిన్నాత్రత _త్తమే వారు. వారియందు జగత్తుయొక॥ం కారణమగు మాయగాని, [వకృతిగాని ఒకింత్రెను లేదు వారే వాస్తవముగ నిర్భయస్థానము వారి చి౯9తనము నిరంతరము కావించుచుండ వలెను, హరిర్హి నిర్ణుణః సాక్షాత్‌ పురుషః (ప్రకృతేః పరః స సర్వదృగుప(దష్టా తం భజన్‌ నిర్గుణో భవేత్‌ ॥ 444 రాజా ! భగవంతుడగు. (శ్రీహరి (వకృతికంలబు పరమైన వారు స్వయముగ పురుషో _త్తములు, (పాకృత గుణరహితులు, వారు నర్వజ్ఞులు నర్వుల అంతఃకరణములకు సొటీ.. ఎవడు వారిని భజించునో ఆతడు నస్వయముగనే గుణాలీతుడగును. ధర్మరాజు అశ్వమేధయజ్ఞము పూ _ర్తిచేపిన పిదప వారు అడిగిన ధర్మ నందింధమైన (ప్రశ్నలకు జవావిచ్చుచు అ్రీకుప్తు డిట్లు చెప్పెను. యస్యాహమనుగృహ్హామి హరిష్యే తద్ధనం శనైః 1 ఇవో నకం తంజ నంనః సనా దుఃఖ దుఃఖభితమ్‌ ॥ 44

ధర రాజూ! ఎవనిని నేను అను[గహించుదునో ఆతని భనమునంతను మెల్ల మెల్లగ పారించివేయుదును. ఎపు డతడు నిర్ధనుడగునో అపు డతని బంధువులు అతని దుఃఖాకుల చిత్తమును లత్యు పెట్టక అతనిని వదలి వేయుదురు,

సయదా వితథోద్యోగో నిర్విజ్ఞః స్యాద్‌ ధనేహయా ।

• అవి ను మత్ప్సరైః కృత మె్యత్రస్య కరిష్యా మదన్నుగహమ్‌ ॥ 448

వీదవ అతడు ధనముకొఅకై మరల [(వయత్నముచేయును, "కాని అపుడు కూడ నేను అతని (వయత్ష్యమ్మును నివృల మొసనర్చు దును. ఈ [(వశారముగ మరల మరల అనఫలు డగుటవలన ధన మును సంపాదించుటనుండి అతని మనస్సు విరకక్రి జెంది, దానిని దొఃఖదాయకమని తలంచి చాని వై పునుండి మనస్సును మరలించి "నా భ_క్తులను అశయించి వారితో కలసిమెలసి యుండును, అపుడు "నే నాతనిపై నిచ్చే తుకమగు అను[గబూమును వర్షించుదును

ఆధ ఆ అధ ఇద తద్‌ (దిహ్మ పరమం సూక్ష్మం చిన్మాత్రం సదనన్తకమ్‌ | అతోమాం సుదురారాఢ్యం హిత్వాన్యాన్‌ భజతే జనః ॥ శీ?

నా యను్ముగవాముచే అతనికి వరమనసూత్మ శ్రమెః అనంత మై, ఇచ్చిదానందస్వరూవమైనట్టి వర బహ్మూముయొక్క_ పా త్త్‌కలు గును, సామాన్యజనులు సుదురారాధ్యుడ నగు నన్ను వదలి ఇతర "బీవతలను ఆరాధించుచున్నారు, శ్రీ కుడు చెప్పెను __

వరీమ్నీదాజా ! శకుని పుతుడగు వృకాసురుడు ఒకపుడు శేచార వ్మేతమునకు పోయి. శంకరుని గూర్చి తవస్సు వేనెను, శంకరుడు (వత్యతమై వరమును కోరుకొను మనగా *నే నెవని శిరస్సుపై ఇచేయినుంచుదునో అతడు మరణించుగాకి అని కోఠు శొనెను శివు డళ్లు ఆ వరము నొనంగును, అంతట ఆ అసురుడు

చళమ స్కంధము - ఉత్తరార్థము ?07 తన కివ్వ బడిన వరమును పరీవీంచుటకొఅకై శంకరుని శిరస్సు వైననే చేయి నుంచ దలంచగా, అపుడు శంకరుడు ెకుంరము నకు పోవ, వృకాసురుడు వారిని "వన్నంకును, అ_త్తజ నారాయ ణుడు (బవ్మాచారి వేషమును ధరించి నృకాసురునితో “నీ శిరస్సువై చేయి నుంచుకొని వరమును పరీథీ,ంచుకొనుమని 'వెవ్చగా ఆత డశ్లు చేసెను” తత్దేణమే వృకాసురుడు మరణిం చెను. అపుడు నారాయ ణుడు శంకరునితో నిట్లనెను, ని అభ న హతః కోను మహత్చ్వీశ జన్తురై్వై కృతకీల్పిషః కేమీ స్యాత్‌ కిము విశ్వేశే కృతాగసోఒ జగద్‌గురౌ ॥ 448 వర మేశ్వరా మహాత్ములకు అవరాధము చేసి ఎవడు తేమ ముగ నుండగలడు ? జగద్దురు వగు నిశ్వేళశ్వరా! ఇక న్వయముగ మి కవరాధ మొనర్చి ఎవడు కుశలముగ నుండగలడు 1 రాజా; పూర్వ మొకపుడు భృగుమహర్షి వై కురమునకు పోయి విష్ణువు యొక్క శాంతభావమును. పరీక్షంచుటకొటకై. వారి వక్షఃస్థలముపైై తన్నెను అప్పుడు విషువు వారి కోమలపాదములకు నొప్పి కలిగెనని తలంచి ఆ పాదములను లే వత్త దొడగెను ఈప్రకారముగ భృగువు నారాయణుని శాంతథావమును తెలిసికొని "వెడలిపోయెను ధర్మః సాజాద్‌ యతోజ్ఞానం వైరాగ్యం చ తదన్వితమ్‌ ! ఐశ్వర్యం చాష్షధా యస్కాద్‌ యశళ్చాత్మ మలావహమ్‌ ॥448 లబ తా రాజా! విళ్ల్టువువలన సామాత్‌ ధర్గ ము? జ్ఞానము, వైరా గ్యము ఆ మ్రైశ్వర్యములు: చిత్తమును శుద్ధ మొనర్చు శ్‌ ్సి లభించును, మునీనాం న్య స్తదణ్ఞానాం శాన్తానాం సమచేతసామ్‌ । ౨వ టి అతి ముగియిల వాం పాగూనాం యనాహుః సరమాం గతిమ్‌ ॥ 450

శ8 భాగవత రత్నాకతము వాంతులును, నమచిత్తులును, అకించనులును, సర్వులకు

అభయము నొనంగువారు నగు సాధు మునులకు వారే వకైకగ వర

మగతి యని శఇాశ్ర్రృములు పేక్క-నుచున్నవి

సూత ఉవాచ ___

ఇత్యేతన్ముని తనయాస్య పద్మగన్ధ

పీయూషం భవభయిభిత్‌ పరస్య పుంసః

సుళ్లోకం [శవణ పుళైః పిదిత్యభీక్టం

పాస్థ్రోఒధ్వ (భమణ పరిశమం జహాతి ॥ 461 థ్రీ సూతుడు చెప్పెను ___

ఓ శౌనకాది బుషులారా! భగవంతుడగు పురుషోత్త ముని ఈ చక్కని కీర్థి కథ జనన మరణ రూవమగు నంసారిము యొక్క భయమును తొలగించునర్సై యున్నది ఇది (శ్రీ వ్యాసుని తనయుడగు (శ్రీ శుక బేవుని ముఖారవించమునుండి బయలు దేజిన సుగంధమయ, మధుమయ అమ్మృతధార ఈ దీర్ధ నంసార మార్ల్ష మున వయాణించు యా(ికుడు తన ఇెవులను దొవ్చలతో దీనిని నిరంతరము (తాగుచున్నాడు డానిచే అతనికి (వవం చమున ఇటూ నటు తిరుగుట వలన కలిగిన అలనట తొలగిపోవుచున్న ది, థ్రీ శుక ఉవాచ ,_

ఇక్టం పరస్య నిజవర్హ్మరి రక్ష్తయాఒ౭ఒత్త = లీలాతనో _స్తదనుడూవ విడమృనాని |

కర్మాణి కర్మకషణాని యదూత్తమస్య

(శూయాదముష్య పదయోరనువృత్తి మిచ్చన్‌ ॥ _ 4562 థ్రీ శుకుడు చెప్పెను __

రాజూ! [వకృతికి అరీతుజై న పరమాత్మ తనచే స్టావీంవ బడిన ధర్మమును రతీంచుటకొటకై.. దివ్యమగు లీలా శరీరమును

ధరించి తదనురూవములై న అనేక అద్భుత చర్మితలను అభినయము: చేసెను, వారి ఒక్కొక్క కర్మ దానిని నృరణచేయు వారియొక్క-- కర్మ బంధనములను (కెంచివే యమున టై" యున్నది. యదువంశ శిరో మణియగు (శ్రీకృష్ణుని పాదకమలముల 'సేవయొక్క- అధికారమును. పొందదలంచువాడు ఆ భగవానుని లీలలనే (శ్రవణము చేయ వలయును,

మర్త్య స్తయానుసవ మేధితయా ముకున్ష =

(శ్రీ మత్కథా (శ్రవణ కీర్తన చి న్తమైకి |

తద్ధామ దుస్తరకృతాన్త జవాపవర్గం

(గ్రామాద్‌ వనం కీతిభుజోఒపి యయుర్యదర్థాః ॥ 468

రాజా! మనుజుడు ఎపుడు [వలితణము (శ్రీకృష్ణుని మనో పౌరములగు లీలా కథలను ఎక్కువగా (శనణము, కీర్తన, చింతన వేయదొడగునో అపు డాతని ఈ భక్తి అతనిని భగవానుని వరమా థధామమును చేర్చుచున్నది శాలగతికి అవల చనుట చాల కన్న! మైనను భగవంతుని ఛామమందు కాలముయొక[ వస చెల్ల నేరదు, అది అంతవజకు చేరలేదు కూడను, అట్టి భగ వస్ధామమును చేరుట కొజవై అనేక చకవర్వులు తమ రాజ్యములను వదలి తపస్సు వేయు ఉ్హేశ్యముతో వనములకు పోయిరి. కావున మనుజుడు భగ వంతుని లీలా కథలనే [శవణము చేయవలెను,

దశమ న్క్మ_ంధము నమొా_వ్తముః వె--49

క భాగవత రత్నాకరము 11. ఏకాదశ స్కంధము

ఛశ్రీ కుకుడు చెప్పెను_

వరీతీన్దుహారాజూ ! ద్వారకకు నమిీవమున గల వీండారక మష్నేతమందు విశ్వామ్మితుడు, అసితుడు, కణ్వుడు, దుర్వాసుడు, భృగువు; అంగిరసుడు, కశ్యపుడు, వామబేవుడు, అత్రి వసిష్టుడు, శనారదుడు మున్నగు గొవ్ప గొవ్చ బుషులు నివసించుచుండిరి, ఒక నాడు కొందటజు యదువంళఠ కుమూరులు ఆడుకొనుచు అఆడుకొనుచు ఇారియొ ద్రకు వచ్చిరి, వారు జాంబవతీ తనయుడగు సాంబునికి '్ర్రీ "వేవము వేసి వారిని ఈ విల్ల గర్భవతిగా నున్నది. ఈమె మగ కల్ల వానిని కనునా, లేళ ఆడపిల్లను కనునా?* అని (వళ్నింవగా, వారు శృద్ధులె “మీ కులమును నాశ నమొనర్చు రోకలిని కను నని జిప్పిరి. అపుడా వాలురు తమ చర్యకు చాల వశ్చాత్తానవడిరి చారు సాంబునకు ేషవమును ఊడదియగా అందొక ఇనువ రోకలి “యుండెను, వారు దానిని తీసికొని వెళ్ళి తమ రాజగు ఉగశేనున శేచ్చి విమయమంతయు నివేదింంగా వారు దానిని నలగగొట్టి కండి పిండి చేసివేసి దానిని, శేషించిన చిన్న ముక్క-లనః సము[ద చందు సారవేయించెను. అందొక ఇనువ ముకాను ఒక వేన శమింగగా, డానిని వేవలవాడు మ్టుకొ నెను, జానియందున్న ఇనువ ముక్కును జర యను బోయవాడు తన హాణము చివజ అమర్చుకొ నెను, సమ్ముదమున పారవేయబడిన ఆ ఇనువ పొడియు

అలలచే ఒడ్డునకు కొట్టుకొనివచ్చి కొన్నాళ్ళకు తుంగ గడ్డిగ రాజా! నారదునకు (శ్రీశ్చష్ణుని సాన్నిధ్యమున కొన్నాళ్ళు ఉండవ లెనను త్మీవమగు అభిలామ ఉంజెను, కనుకనే వారు అపు చపుడు ద్వారకకు వచ్చి అచట నివసించుచుండిరి, కోను రాజన్నిస్ట్రియవాన్‌ ముకున్ష చరణామ్సుజమ్‌ న భజేత్‌ సర్వతోమృత్యురుపాస్య మమరోత్తమైః॥ 1 రాజా! ఇంద్రియములను బడసియు (బ్రవ్మాబేవుడు "ముద నైన గొవ్ప గొవ్చ ేవతలకు కూడ ఉపాస్యమువైై న భగవానున పాద కమలములయొక్క- దివ్యగంధమును, మధుర మకరంద రన మును, అలాకికరూవ మాధుర్యమును, సుకుమార స్పర్శను, మంగళ మయ ధ్వనిని ఎవడు సేవింపదలంచకుండును ! వల యనిన (ప్రాణి "అన్నివై పుల మృత్యువుచే చుట్టబడియున్నాడు, ఒక దినమున నారదుడు వసుదేవునియొద్దకు రాగా వసుదేవుడు వారిని భక్తితో పూజించి వారితో నిట్లనెను. వసుదేవ ఉవాచ ___ యథా విచ్మితన్యసనాద్‌ భవద్భిర్విశ్వతో భయాత్‌ | అధ ముచ్యేమ హ్యాజ్ఞుసైవాద్దా తథానః శాధినువత॥ వసుదేవుడు చెప్పెను __ స్కువతా! బేనిచే నేను ఈ జననమరణరూ వమైన భయం కర నంసారమును - ేనియందు దుఃఖము కూడ సుఖము యొక్క చిచ్చిత రూవమును ధరించి యెదుటకు వచ్చునో - అట్టీ దానిని అనాయాసముగ చాటగలనో అట్టి ఉవదేశనును గావింద వేడు

అది విన్‌ నారదు డిట్లు చెప్పెను ___

శుతోఒను వఠితో ధ్యాత ఆదృతో వానుమోదితః |

సద్యః పునాతి సద్దర్మో దేవ విశ్వదుహో౭పి హ్‌ా॥ &

వనుజేవా! ఈ భాగవత ధర ము ఎట్టి వస్తువనగా, చానిసై ఇవులతో వినినను, వాక్కు-తో ఉచ్చరించినను, చి _త్తముతో న్శణ చేసినను, హృదయముతో సన్వీకరించినను, లేక, దానిని ఎవరైన పాలించినను, అనుమోదించినను, ఆ తమణమంచే మనుజుడు -- అతడు ([వవంచమునకంతకును (దోహాము చేసినవాడై నప్పటికి _- వవితుడై పోవును,

వసుదేవాః మీ రడిగిన్యపశ్నకు నందింధించి ఒక (ప్రాచీన ఇతిహానము కలదు. దానిని చెప్పుచున్నాను వినుము

నవయోగిశ్వరులు నిమి మహారాజునకు బోధించుట

ఈ భారతదేశమందు విదేహరాజగు నిమి గొప్ప గొప్ప బుషులద్వారా ఓక "పెద్ద యజ్ఞమును చేయించుచుండెను. బుషభుని ప్యుతులగు తొమ్మిదిమంది యోగీశ్వరులు సంచారము చేయుచు ఆ యజ్ఞమునకు విచ్చేసిరి రాజగు నిమి వారిన్‌" సత్కరించి వారితో నిట్లనెను గా విదేహ ఉవాచ...

దుర్లభో మానుషో దేహో దేహినాం కణభసబ్లారః | త్మతాపి దుర్లభం మన్యే వైకుభ్యపియ దర్శనమ్‌॥ నిమి చెప్పెను __

ఓ యోగ్‌కళ సరులాకా! జీవులకు మనుష్యళరీరము లభించుట చాల దుర్గ భము అది లభించినను (వతి తణము మృత్యుభయము ఉండుచునే యుండును ఏల యనిన, అది త,ణభంగుర మైయున్న ది” అనిశ్చిత మగ మనుమ్య జీవితమందు భగవంతునకు (వియుశ్రై నట్టియు, భగవంతునియెడల భక్షి కలిగియున్నట్టి యు సాధుమహళ

తుల యొక్కయు. భక్తులయొక్కయు. దర్శనము ఇంకను దుర్శళ్ల మొనది, - అత ఆత్య స్తికం క్షేమం వృచ్చామో భవతోఒనఘాః | *: సంసారేఒస్మిన్‌ క్షణార్లోఒపి సత్సజః శేవధిర్నృణామ్‌ ॥ 5 ఠి ౧ కాబట్టి (త్రిలోక పావనులగు మహాళ్ములారా ! వరమ (శేయస్సును కలుగజేయున బేది! దాని న్వరూవ మేది? దానిని ' పొందుటకు సాధనమేమి + అను ఈ [వశ్నల నడుగుచున్నాను, ఈ 'వవంచమున అర్థ తణకాలపు నత్సాంగత్యము కూడ మనుజులకు గొవ్చ నిధిమయై యున్నది, ధర్మాన్‌ భాగవతాన్‌ బూత యది నః (శుతయే క్షమమ్‌ | మైః వ్రసన్నః (ప్రపన్నాయ దాస్యత్యాత్మాన మప్యజః॥ క. యోగీశ్వరులారా | మేము వినుటకు అధికారుల మగుచో, మరు దయ చేసి భాగవత ధర్మ ములను మా కువచేశింపుడు, వల యనిన దానిచే జన్నాది వికారరహితుడును, వీకరూపుడును అగు (శ్రీకృష్ణుడు (వనన్నుడగును. వమజియు అఆ ధర, ములను పొలించు నట్టి ;శరణాగ తువైన భ_క్తులకు తమను కూడ వారు చాన మొనర్భు శొందురు, నిమియొక్క. ఆ వచనములను విని ఆ తొమ్మిదిమంది యోగిశ్వరులలో మొదటివారగు క్రవి యను వారిట్లు చెప్పిరి మన్యేఒకుతళ్చి దృయమచ్యుతస్య పాదామ్బుజో పాసనమశత్ర నిత్యమ్‌ ॥ ఉద్విగ్నబుట్దే రసదొత్మ భావాద్‌ న్‌ విశ్వాత్మనా య్యక్ర నివర్తతే ఖః ॥ (| భక్తుల పృ్చాదయమునుండి ఎన్నడును దూరముగ నుండని. అచ్చ్యుతుడైన భగవంతుని పాదములను నిరంతరము ఉపాసించుటయే.

ఈ (వవంచమున వరమ (కేయము, ఆత్యంతిక శేమము, నర్వధాః భయళూన్యము అని నా నిశ్చయము. ేహము, గృహము మున్నగు తుచ్చ, అనత్పదార్థములందు, అహంత్వము, మమత్వము శలిగి యుండుటవలన వీ ఐబనులయొక్క- చిత్తవృత్తి దుుఖయు_క్త మగుచున్నదో, అట్టివారి భయమున్ను ఈ భగవదుపాససయొక్క- అనుస్టానముచే పూర్తిగ తొలగిపోవుచున్నది. యేవె భగవతా పోకా ఉపాయా హ్యోాత్మలబ్రయే 1 మొల జానీ ఠి అఆబ్దుః పుంసామ విదుషాం విద్ది భాగవతాన్‌ హి తాన్‌॥ కీ భగవంతుడు అజ్ఞానులకున్ను సులభముగ తన (పొద్నీ కలూ గుటకు ఏ ఉపాయములను నస్వయముగ తమ ముఖతః ఇెప్పీరో వానినే భాగవత ధర్మములని మయెొజుంగుడు, యానాస్థాయ నరో రాజన్‌ న [పమాద్వ్యేత కర్పిచిత్‌ । ధావన్‌ నిమిల్య వాన్నేతే నస్షలేన్న పతే దిహా ॥ | తా రాజూ! ఈ భాగవత ధర్జుములను అవలంచించువాడు ఎన్న డును విఖ్నుములచే కాధింవబడడు. మజీయు కండ్లు మూసికొని అవలంబించిన వ్చటికిని మార్షము. నుండి తొలగకుండును, మజశియు వతితుడు కాకుండును, కాయేన వాచా మన పేసియై ర్వా యె/కూాా బిద్ధ్యాఒఒత్మనా వానుసృత స్వభావాత్‌ | కరోతి యద్‌ యత్‌ సకలం పరస్రై నారాయణాయేతి సమర్పళయేత్తత్‌ ॥1 10 అతడు శరీరముచేతను, వాక్కు. చేతను, మనస్సు చేతను, ఇందియములచేతను, బుద్ధిచేతను, అపహాంకారము చేతను అనేక జన్ములందు, "లేక ఒక జన్ఫురొంక్క- అలవాట్లచే న్వఖభావవశఘున

వ]జీది చేయునో అది యంతయు వరమ ురుషుడగు నారాయణుని కొట ే అయియున్నది-- అను భావముతో చానిని భగనంతునకు సమర్పించవలెను, (ఇదియే సులభమైన భాగవత ధర్మము)

భయం ద్వితీయాభినివేళశతః స్యా -

దీశాద పేతస్య విపర్యయో౬ఒస్మృతిః |

తన్మాయ యాతో బుఢ ఆ భజేత్తం

భక్ర్యైకయేళం గురుదేనతాక్ళా ॥ 1

ఈశ్వరుని నుండి విముఖుడైన వానికి మాయచే తన స్వరూ వముయొక్క_ విన ఖతి కలుగుచున్నది. ఆ విన (క్‌ తివలననే అతడు-- “నేను -జేవతను, నేను మనుష్యుడను అను నిట్టి (భమ కలుగు చున్నది ఈ ేవాము మొదలగు ఇతర వస్తువ్లలందు అభిని చేశము,. తన్మయత్వము కలిగియుండుట వలన నే ముసలితనము చావు రోగ ములు మున్నగు అనేక భయములు కలుగుచున్నవి. కనుక తన గురువునే ఆరాధ్య దై వముగ, పరమ్మవియతమునిగ భావించి అనన్య భక్తితో ఆ యీశ్వరుని భజించవలెను.

అవిద్యమానోఒప్యవభాతి హి ద్వయో

ధ్యాతుర్టియా స్వస్నమనోరథౌ యథా ।

తత్‌ కర్మసజ్కల్ప వికల్చకం మనో

బుధో నిరున్దాదభయం తతః స్యాత్‌ ॥ కేల

రాజూ! వాన్నవముగ భగవఎతునికంకు అన్యముగ, ఆగ్భు" కన్యముగ మజీయొక వస్తువు లేనే అేదు, లేకున్నను; చింతించు వానీకి, ఆ చింతనవలన దానియందు మనస్సు లగ్నమగుట చేశను అది తోచుచున్నది స్వవ్నమందు న్వవ్న (ద్రష్ట యొకక కల్పన చేతను, జగ త్ర్తునందు వివిధ మనోరథములచేతను ఒక్‌ విలత,ణవైంన.- సృష్టి గోచరించుచున్నది. కాబట్టి! విచారశీలుడు సాంసారిక కర్మల

రయొక్క2 నంబంధమందు నంకల్ప వికల్పముల నొనర్చు మనస్సును విగ్రహించవలెను, అదుపులో నుంచవలెను ఆ విధముగ చేయుటచే అతనికి అభయవదము, వరమాత్మప్రా_క్తి కలుగును, శృణ్వన్‌ నుభదాణి రథాజ్ల పాణే - ర్హన్నావి కర్మాణి చ యాని లోకే। గీతాని నామాని తదర్భకాని గాయన్‌ విలజ్ఞో విచరేద సజ్లిః ॥ 18 భగవంతుని జన ఆః లీలలకు నంబంధించి అనేక వవ్మీత కథలు +పవంచమున (వసిద్ధములై యున్నవి, వాసిని వీనుచుండవలెను, ఆ గుణములను, లీలలను న శ్రరింవ జేయునట్టి భగ వన్నామములున్ను అనేకములు కలవు నంకోచమును వదలి వానిని గానము వేయు చుండవలెను. ఈ వకారముగ ఏ లౌకిక వ్య_క్రియందుగాన్సి వస్తువు నందుగాని, స్థానమందుగాని ఆనక్రి నుంచక, మైవ తత్పరుకై నంచ రించవలెను, ఏవం (వతః స్వాప్రియనామ కీర్యా జాతానురాగో (ద్రుతచిత్త ఉచ్చ్చైః | హసత్యథో రోదితి రౌతి గాయ -_ త్యున్మాద వన్న్ఫృత్యతి లోకబాహ్యః ॥ కేశ ఎవడీ [వకారము విశుద్ధ (వతమును -_ నియమమును అవలం బించున్నో అతని హృదయమందు తన వరమ (వియతమ [వభువు యొక్క నామ క్షీర్తనమువే అనురాగము, [వేమ అంకురించును, అతని చిత్తము కరిగిపోవును, అపు డతడు సామాన్య జనుల స్థితి శం పైకి పోవుచున్నాడు, మటీయు న్వభావముగనే జై వోన్ము త్తుజై ఒకపుడు నవ్వుచుండును ఒక పుడు "బీవునినొణనైై వరితపీంచు చుండును, ఒకపుడు పెద్దగా భగవంతుని కేకవేయుచుండును, ఒళ

పేళాదళ న్క్మంధము 1 పుడు మభురస్వరముతో వాళి గుణములను 'గానము "చేయును, ఇకపుడు తమ [వియతముని ఎదుట గాంచునపుడు నృత్యము గావీించుచుండును.

ఖం వాయుమగ్నిం సలినం మహీం చ

జ్యోతీంషి స త్తా నని 'దిళో (ద్రుమాదీన్‌

సరిత్స ము[దాంశ్చ హరేః కరీరం

యత్‌ కిఖ్బు భూతం (ప్రణమే దనన్యః ॥ 15

రాజూ! ఈ ఆకాశము, వాయువు, అగ్నిః, జలము, వృథిప్‌? శవాములు, నత్యతములు, (పాణులు, దిక్కూలు, వృతుముల్కు, శమధులు, నదులు, సముద్రములు - అన్నియు భగవంతుని శరీరము: అన్ని కూవములతోను భగవంతుడు (వత్యమమగుచున్నారు. ఇట్లు: తలంచి అతడు బదురుగ ఎవరు వచ్చినను - అది కదలునది శాని, కదలనిది కాని అయినను సగియే - అనన్య భావముతో ౩ భగవద్భా వముతో నమాన్క-రించును.

భక్రిః వరేశానుభవో విరక్తి -

రన్య్యత చైషథతిక్‌ ఏకకాలః |

(ప్రపద్యమానస్య యథాశ్నతః న్యు

స్తుష్టిః ప్పష్టిః కుదపాయోఒను ఘాసమ్‌ ॥ 16

భుజించువానికి తుష్టి, పుష్టి, అకలి రీరుట అను ఈ మూడును పఏకకాలమున కలుగునిట్లూం మనుజుడు భగవంతుని ఫరణుబొంది వారిని భుజించునపుడుః భగవంతుని యెడల (పేమ; (వభువుయొక్క స్వరూవముయొక ( అనుభవము, ఇతర వన స్తువులయెడల వైరా గ్యము - అను మూడిటియొక[- అనుభవము వకకాలమున కలుగును,

కళల కాగవత రత్నాకరము 1

ఇత్యచ్యుతాజ్‌ (ఘం భజతో౭.నువృ త్వా

భక్తిర్విర క్రి రృగవత్పబోధః |

భవన్తి వై భాగవతస్య రాజం -_

స్తతః పరాంళా న్సిమ్ముపెతి సాక్షొత్‌ ॥ కీ

ఈ (వకారముగ ఎవడు నిరంతరము ఒక్కొక్క వృత్తిద్యారా భగవంతుని పాదకమలములనే భజించున్నో అతనికి భగవంతుని యడల భక్తి, (వవంచము యొడల వె రాగ్యము, తన (వియతమ- భగవంతుని యొక్క స్వరూవస్ఫూ ర్తి - అనునివి తవ్చక కలుగును అపు డతడు భాగవతు డగును మజీయు అవి యన్నియు పొంది: నపుడు అతడు న్వయముగ'నే వరమకతాంతిని అనుభవించదొడగును. రాజో వాచ;.__

ఆభ భాగవతం (బూత యద్ధర్మో యాదృళో నృణామ్‌

యథా చరతి యద్‌ (బూతే యెర్తిజె రృగవ్యత్చియః ॥ 18

జాలా

చిమి ఇట్లడిగెను __

యోగీశ్వరా ! ఇక భగ వద్భ క్రునియొక్క_ లతణములను: దయభఛచేసి చెవుడు అతని ధర ్రము లెవ్వి ? అతని స్వభావ మేమి మనుజులతో వ్యవహారించున పు డతడు ఎట్టి ఆచరణ కలిగియుండును ? వమి మాట్లాడును? ఏ లత్‌ణములచే అతడు భగవంతునకు (వీయూ డగును ?

ఆప్ప డా యోగీశ్వరులలో రెండవవారగు హరియనువా రిట్లు చెప్పిరి__

హరి రువాచ __

సర్వభూతేషు యః పశ్యేద్‌ భగవద్భావమాత్మనః ।

భూతాని భగవత్యాత్మన్యేష భాగవతో _త్తమః ॥ కఫీ

షీళ్లాదళ స్కంధము టి హరి చెప్పెను __ ఆత్మన్వమాపుడగు భగవంతుడు నమ న్వ్యపాణులందు. ఆతు. రూవమున, నియంత రూవమ.న ఉన్నారు. ఎవడు ఎచటను న్యూన త్వము గాని, ఆధిక్యము గాని చూడక, సర్వత పరిపూర్షమైన భగవ త్సత్తనే ఏీశీంచునో, మజియు నమ_న్నపాణులు, సమస్త వదార్థ ములను ఆత ్రన్వరూవ భగవంతునియందు అధ్య _నృములై నవను అను భవము కలిగి అట్టి వవితదృష్టి కలిగియుండునో అతడు భగవంతుని: వరమభక్తుడై న ఉత్తమ భాగవతుడని తలంచవలెను, ఈశ్వరే తదధీనేషు బాలిశేషు ద్విషత్సు చ। (పేమమై,శ్రీ కృషో'పేకొ యః కరోతి స మధ్యమః ॥ 20 భగవంతుని యెడల భక్షి, భగవద్భక్తులతో మితత్వము, దుఃఖతుల యెడల, అజ్ఞానుల చొడల కరుణ, భగవంతుని జ్వేమించు- వారి మెడల ఉపేతు కలిగియుండువాడు మధ్యమతేరగతి భాగ వతోొడు, ఆర్బాయామేవ హరయే పూజాం యః శ్రద్ధయేహతే। న తద్భ క్రేషు చాన్యేషు స భ్తః (ప్రాకృతః స్మృతః ॥ 71 ఎవడు భగవంతోని విిగవామును, మూర్తి మున్నగువానిని- శద్ధతో ఫూజంచునో, భగవద్భ క్తులకు, ఇతరులకు విశేమముగ సేవాళళూమలను గానింవడో అతడు సామాన్య తరగతికి చెందిన: భగ వద్భ కుడు, గృహీత్వాపీన్టియై రర్థాన్‌ యో న ద్వేష్టి న హృష్యతి ॥ విష్టోర్మాయామిదం పళ్యన్‌ సవై భాగవతోత్తమః॥ 22 ఇని నే తాది ఇంద్రియముల ద్వారా శస్టాది విషయములను (గ్రహించినను [వతికూల నిమయములందు "జ్వేమము గాని అనుకూల్లు

క భాగబఅ అల్కా ”ా. విషయములందు పహార్షము గాని కలిగియుండక, అంతయు భగవంతోని మూయ యని తలంచువాడు ఉత్తమ భాగవతుడు,

దేహేన్దియ (ప్రాణమనోధియాం యో జన్మాప్యయకు దృయతర్ష కృచ్టైః | సంసార ధర్మైరవిముహ్యూమానః ॥ స్మృత్యా హరేర్భాగవత (పధానః ॥ ః జనన మరణములు, ఆకలిదమూలు, (శ్రమ, కష్టము: భయను?ః తృష్ట - అనునివి (పావంచిక న్వ్యభావములు, ఇవి (క్రమముగ ! నరము (పాణములు, ఇంద్రియములు, మనస్సు, బుద్ధి _ వీనిక్‌ నంపొ విం చునే యుండును ఎవడు భగవంతుని నృ్ఫృతియందు తన్మయుడైం అయ్యనవి మరల మరల కలుగుచుండినను వానిచే విమోస్‌ొ త్రుడు "కాకుండునో, వరాజతుడు కాకుండునోో అతడు ఉ్నిల్తేవు భాగ వరుడు, న కౌమకర్య బీజానార యస్యచేతసి సమృవః | ల // వానుదేవైక నిలయః స వె భాగవతోత్తమః ॥ ని ఎవని మనస్సునందు విషయ భోగేచ్చ, కర్ణ (వవృ త? ఖో బీజములగు వాననల ఉదయము "లేకుండుకోో ఎనడు "శేవలము భి వంతుడగ వాసు బేశ్చనియం చే నివసించునో అతడు ఉత్తమ భక్తుడు! న యస? జన్వకఠర జాతిభిః | $ జన్మకర్మభ్యాం న వర్ణాశమ ట్‌ సజతేఒస్మిన్నహంభావో దేహే వై స హరేః ప్రియ! క్ట ఎవనికి ఈ శరీరమందు, సత్కులమందలి జన్మువలన జి ం సవస్సు మున్నగు కర్ణులచే గాని వరము, అశమము? గ నిచేగాని అపహాంభావ మేమియు ఉండదో, అట్టివాడు నిక భగవంతునకు |వియుడు.

ఏకాడ! కాదశ నృంధము ళం న యన్య స్వః సరఖతి వి శ్తేష్వాత్మని వా ఖీదో! ఎవడు ధననంవ _త్రియందు గాని; భరీరాదులందుగాని. “ఇది నాది, ఇది ఇతరులది” అను భీదభావము కలిగియుండడో, నమన వడార్థములందును సమనస్వరూపుడగు వరమాత్మను గాంచునో, నమభావము కలిగియుండునో, వీ నంఘటన చేతను, సంకల్పము ేతను, వితేవమును బొందక ఇాంతముగ నుండునో, అతడు భగ వంతుని ఉత్తమ భక్తుడు (తీభువన విభ వహేతవేఒప్యకుణ్ధి = స్మృతిరజితాత్మ సురాది భిర్విమృగ్యాత్‌ 1 న చలతి భగవత్స్పదార విగ్దా = న్లవనిమిషార్టమపీ యః సవైష్ణవా౦గలో ॥ ల్‌ గొవ్చ గొవ్ప -జీవతలు, బుషాలు? మునులు. కూడ తమ అంత:ఃకరణమును భగవసృ సాయము చేయుచు వేనిని వతకుచుందురో? అట్టి భగవంతుని పాదకమలనులనుండీ ఎవడు అర్థ నిమిషమైనను? అర్ధతణ మైనను తొలగకయుండునో: నిరంతరము ఈ పొదనుల' సన్ని ధియం'బే, సేవయం'దే: నంలగ్ను జై. యుండునో, ఎవరై నన్వయ ముగ అతనికి ముల్లోకముల శాజ్యసంవదను ఇచ్చినను; ఎవడు భగవ తతి యొక తంతిని ఛీదించకుండునో: ఆ శాజ్యనంవద పు దృష్టిని కూడ మరలింవడోః అట్టివాచే వొ _తవముగ్య భగవద్భుక్తడు అ విష్ణుభక్తులలో అగగణ్యుడుః అందజికంకును _*౯ యి యున్నాడు. భగవత ఉరు వికమాణ్‌ ఫి న్‌ - నఖమజిచసికయా” నర్‌ స్తతాపే।

శ్‌ ఆకా శా ఆజా ఆ అటటి

హృది కథముపసీదతాం పునః స

(ఫభవతి చన్ద్ర ఇవోదికేఒర్కు లాపః|॥ 28

వివశత్వముచే (చైవ) నామోవచ్చారణ చేసినను నమన్త పావరాళిని నశింవజేయు భగవంతుడగు. (శ్రీవారి ఎవని వృాదయ మును తీణకాలమైనను విడువకుండునో, ఎవడు భక్రియను (తాటివే భగవంతుని పాదకమలములను బంధించివేనెనో వాస్తవముగ అట్ట వాజే భగవంతుని భక్తులలో (వధానుడు. ॥ శాజో వాచ ___

పరస్య విష్ణోరళశస్య మాయినామపి మోహినీమ్‌ |

మాయాం” వేదితు మిచ్చామో భగవన్లో (బువన్తునః ॥28

న! అణాటో

నిమి చెప్పెను ___

మపహోాతు లారా! నర స కిముంచుడును, వరమ కారణుడును "అగు విష్ణుభగవానుని మాయ గొవ్ప్చ గొవ్ప వారిని కూడ మోహి తులుగ చేయుచున్నది, దానిని ఎవడును గుర్తింవకున్నాడు, అభి మాూయయమొక్క- న్వరూవమును నేను శాలిసికొన దలంచుచున్నాను, దయచేసి ెమూడు,

నానుతృప్యే జుషన్‌ యుష్మద్వచో హరికథామృతమ్‌ |

సంసార తాపనిస సతాప భేష

తాపనిస్తపో మ ర్య స్తత్తాప భేషజమ్‌ ॥ శ్రిఢ

'నేను మృత్యువుకు లోబడిన వ్యక్తిని. వివిధ సాంసారిక తావ ములు 'ాలకాలమునుండి వాధించుచున్నవి, మిరు భగవత్మ-థా రూవమగు అమృతమును నాకు తాగించుచున్నారు. అది ఆ సాంసారిక దుఃఖములను అంత చమునర్చునట్టి వకైక ఓవధి అయి యున్నది, నేను మూ యీ వాక్కులను చేనించుచు జేవించుచు తృప్పినొాందకుంటిని, "కాబట్టి దయవేసి ఇముడు,

పేళాదళ స్కంధము ళం అపు డా యోగీశ్వరులలో మూడనవారగు అంతరికు డనువారు ఇట్లు ఇెప్పిరి.___ అవ్లరిక ఉవాచ __ ఏభిర్బూతాని భూతాత్మా మహా భూత్రెైర్మహాభుజ | ససర్హోచ్చావ చాన్యాద్యః స్వమాథత్రాత్మ (వ్రవిద్ధయే ॥ 1 అంతరికుడు చెప్పెను'__ రాజూ! అఆదిపురుషుడగు వరమాత్మ వశ క్తీిచే నమస్త భూత కోట్ల యొక్క. కారణమగుచున్నారో, మజీయు వారి మోయ. సిద్య్యాదులకొఅనై న్వనిర్భిత వంచభూతముల ద్వారా వివిధ "జేవ, మనుష్యాది శరీరములను నృష్టించుచున్నారో, దానినే “మూయ అని "పవ్వుదురు. ఇత్హం కర్మగతీర్లచ్భన్‌. బహ్వభ(ద్రవహోః పుమాన్‌ ! ఆభూత సన్హవాత్‌ సర్గవలయావబ్న తేఒవళః 4 88 జీవుడు ేనిచే అనేక అమంగళమయములగు కర (గతులను, వాని ఫలములను పొందుచు, మసోాభూతముల (వళయము వటజకే వినశుడై జన్మ తరువాత మృత్యువు, మృత్యువు తరువాత జన్మ పౌందుచున్నాడో అదియే భగవంతుని మాయ, శాజోవాచ్చ __ యై తామైశ్వరీం మాయాందు _స్తరామకృతాత్మభిః తర నః న్టూలధియో మహర్ష ఇదముచ్యతామ్‌ 41 లీ వేమి చెప్పెను ___ మహాత్ములారా భగవంతుని ఈ మాయను, మనోనిగ జాము లేనివారు దాటుట చాల కష్టము, భరిరాదులందు ఆత శ్రబుడ్ధి శలవారును స్థూలబుద్ధి కలవారును అగు మనుజులు ఈ మాయను అనాయానముగ ఎట్లు చోటగలరో చెవుడు.

అపు డా యోగీశ్వరులలో నాల్లవవారగు (ప్రబుద్ధు డనువారు ఇట్లా చెప్పిరి. (వబుద్ద ఉవాచ కర్మాణ్యారభమాణానాం దుఃఖ హృత్తె సుఖాయచ। వశ్యేత్‌ పాకవిపర్యాసం మిథునీచారిణాం నృణామ్‌ ॥ 386 (వ్రబుద్దుడు చెప్పెను... రాజూ! బంధనములచే బంధింవబడిన సాంసారిక మనుష్యులూ సుఖపా _వృిళొజకు, దుఃఖసనివృ _త్తిొొఅకు గొవ్చ గొవృ కర్శలను వేయుచున్నారు మాయను దాట దలంచువాడు ఆ కర్ణుల యొక్క ఫలము. విపరీతముగ ఏల నంభవించుచున్నదో విచారణ చేయ, వలెను, అతడు సుఖము బదులు దుఃఖమును, దుఃఖనివృ త్తి బదులు దుఃఖమును పొందుచున్నాడు గడా! నిత్యార్తిదేన విత్తేన దుర్గ భేనాత్మ మృత్యునా గృహాపత్యాప్త వళుభిః కా (ప్రీతిః సొధితైశ్చలైః ॥ ర్‌ దృష్టాంతమునకు -- ధనమును తీసికొనుడు-. దానిచే దిన దినము దుఃఖము వృద్ధి నొందుచునేయున్నది. దానిని పొందుట కష్టము, ఒకవేళ పొందినను ఆక్క విషయమై. అది మృత్యున్వర్వూ వమే అయియున్నది, దానియందు తగుల్కానువాడు తన్ను తాను. మజచిపోవుచున్నాడు, ఈ (వకారముగ నే గృపహాము, ప్యుతుల్కు బంధువులు, వశువులు, ధనము మున్నగునవి అనిత్యములు, నాశవం తములే అయియున్నవి, ఎవడైన వీనిని దరికి చేర్చుళొనుచో, వీనిచే ఏ సుఖము, శాంతి అతనికి లభించగలనవు ? ఏవం లోకం పరం విద్యాన్నశ్వరం కర్మనిర్మితమ్‌ | సతుల్యాతిశయ ధ్వంసం యథా మజ్ణుల నర్తినామ్‌ ॥ తగి మూయను చాట దలంచువాడు వమరణించిన పిదవ కలుగు లోక, వరలోశములున్ను ఈ (వకారముగ నే నాశవంతములని

తలంచవలెను. ఏలయనిన, ఈ లోళమందలి వస్తువుల వలెకే అవియు వరిమిత శర శ్రలయొక టా. వరిమిత ఫలములు మూ్యూతమే అయియున్నవి అచట కు+డ భూతలమందలి చిన్న చిన్న రాజుల వలె నమానమైనవారితో పోరు, అధిక ఐశ్వర్య సుఖములను పొందు వారి యడల ఈర్భ్యాదులు, తక్కువ ఐశ్వర్యము కలచారి యముడల వవ్యాభావము ఉండియే యుండును, మజియు కర్మలయొక్క- ఫలము: పూర్తి కాగానే అచటినుండి వతనము నంభవించును, చాని నాశము. నిశ్చితమయ్యే యున్నది. కాబట్టి నాశమును గూర్చిన భయము: అచట కూడ వదలకున్న ది, తస్మాద్‌ గురుం (ప్రపద్యేత జిజ్ఞానుః _శేయ ఉత్తమమ్‌ ॥ శాబ్దే వరేచ నిష్టాతం (్రహ్మణ్యు పళమ్యాశయమ్‌ ॥ |

కాబట్టి వరమ (శేయస్సును వాంఛించువాడు. గురుేవుని శరణు బొందవలెను.. గురుబేవుడు కబ్బ(బహ్మును ఎటింగినవాడుం వేదముల పారదర్శి అయిన విణ్యాంసుడై యుండవలెను, వానిని, బాగుగ 'తెలిసికొనియుండవలెను, మజియు దానితో గూడ వర (ున్మామందు వరినిస్టితుడైన త త్త ప్రక్షానియు అయియుండవ లెను, అపుడు తన అనుభవనుద్వారా పొందబడిన రబాన్యమును ఇతరు లకు "ెవ్చగలడు, అతని చిత్తము శాంతముగ నుండవలెను, వ్యసన హోర (వవంచమున విశేవ్మవవృ త్తిలేక యుండనలెను. _ త్మత భాగవతాన్‌ ధర్మాన్‌ శికేద్‌ గుర్వాత్మ దైవతః । అమాయ యానువృత్త్యా మైన్తు ష్యేదాక్మాఒఒత్మదో హారిః ॥ 88

జిజ్ఞాసువగువాడు గరువునే (వియతమ అత్మగను, ఇష్టదైవ ముగను ఛావించవభిను,. వారిని నివ్మ-వట భావముతో శీవించ వలెను, వారియొద్దకు వెళ్లి భాగవత ధర్థముయొక్క..... అనగా భగ నంతుని పొందింవజేయు భ క్రి భెనముయొక్క. సాధనల (క్రియాత్మక

ప-ాక0

విత ణను శ్రహించవలెను, ఈ సాధనలచే నర్వాక్న భక్తునకు తన ఆత్మను జానము చేయునట్టి, భగవానుడు [వనన్నుడగును, సర్వతో మనసోఒసజ్ల మాదౌ సజ్గంచ సాధుషు। చయాం 'మెటశ్రీం పశయం చ భూ తేష్వద్దా యధోచితమ్‌ ॥ 8

మొదట శశీరము, నంతానము మొదలై నవానియెడల అనా నక్షిని నేర్చుకొనవలెను పిదవ భగవంతుని భక్తులతో (_కేమ ఎట్లు కలిగియుండవలెనో నేర్చుళొనవలెను ఆ పివ్శు శ్రట పాణుల యెడల యఖథా'యోగ్యముగ దయ, మె[తి, వినయము క ఖెగియుండన లెను- వీనిని గూర్చిన శితయణను నిష్క_వట భావముతో (గహించవలెను, శౌచం తపస్తితితెం చ మౌనం స్వాధ్యాయమార్దవమ్‌ | *ఓదిహ్మచర్యమహింసాం చ సమత్వం ద్వన్ద వసంజ్ఞయోః 1 40

మట్టి, నీరు మొదలైన వానిచే బాహ్యా ఫరీరముయొక్క-_ వవితత, మానము, కవటము మున్నగువాని త్యాగముచే లోని వవ్మిత్రత, తన ధర్మము యొక్క అనుహైనము, నహానళ క్రి, చూానము, స్వాధ్యాయము, సరళత్వము, (బవ్మాచర్యము, అహింస, శీత్రోప్ట సుఖదుఃఖాది ద్వంద్వములందు హార్ష, విషాద యులు "లేకుండుట, అభ ఫ్రైీసించవలెను.

సర్వ(క్రాత్మేశ్వరా స్వీఇొం కైవల్య మనికేతతామ్‌ ।

వివిక్త చీరవసనం సన్తోషం యేన కేనచిత్‌ ॥ 41

నర్వ్యత, అనగా నమన్త ేశకాల వ స్తువులందు చేతనరూవ యుగ ఆత్మను, నియంతరూవముగ ఈశ్వరుని వరాచుటు వకాంత సేవన్హము, “ఇబే నా యిల్లు". అనునిట్టి భావము "లేకుండుట, వవి(త శ(శ్త్రైములను ధరించుట, కర్యానుసారము లభించిన డానితో- ఇసంతుస్టినాందుట 'నేర్చుకొనవలెను,

అద"రుళ బ్యాఅఆథటయి 4౮ (శద్ధాం భాగవతే శా స్త్రేఒనిన్సా మన్యత్ర చాపి హి। మనోవాక్కర్మదణ్ఞ్ణం చ్‌ సత్యం శమదమా వపి॥ 4 భగవత్పాప్తియొక్క మార్గమును బోధించు శాన్ర్ర్యము

లందు (శద్ధ గలిగియుండుట, ఇతర శా(స్ర్రుముల వేటిని నిందింవకుం

డుట, (పాణాయామముడ్యా రా మనస్సుయొక్క-, మూనముద్యారా వాక్కు_యొక్క_, వాననా రాహిత్యముయొక్క- అభ్యానముచే కర్ణుల యొక్క నంయమము నొనర్చుట, సత్యము వలుకుట, ఇంద్రియము లను న్నిగహించుట, మనస్సును బయిట కెచటను పోనీయకుండుట-- వీనిని నేర్చుకొనవలెను,

(శ్రవణం కీర్తనం ధ్యానం హరేరద్భుత కర్మణః ॥

జన్మకర్మ గుణానాం చ తదర్భేఒఖిల చేష్టితమ్‌ ॥- శతి

భగవంతుని లీలలు అద్భుతములు, వారి జన్ములు, కర లుం గుణములు దివ్యములు, వాని'నే (శ్రవణము, క్రీ _రనము, ఛ్యానము చేయవలెను, మజీయు శరీరముతో వేయు శ్రేయలన్నిటిని భగవం

-తుని కొజ కే చేయుటను నేర్చుళొనవలెను,

ఇష్టం దత్తం తపో జప్తం వృత్తం యచ్చాత్మనః (ప్రియమ్‌ | దారాన్‌ నుతాన్‌ గృహోన్‌ ప్రాణాన్‌ యత్‌ పరన్వైనివేదనమ్‌॥ 44 యజ ము, దానము, తవస్సు, జవము, నదాచారపాలనమ్ము _ ళా స్రీ పుత్ర, గృవోదులను, తన జీనితమును, |పాణమును, ఇంకను తనకు (పియమైన -బీనినై నను----నమ, _స్త్రమును భగవంతుని పాదము లందు నివేదన చేయవలెను, సమర్పించన లెను... ఏవం కృష్ణాత్మ నాథేషు మనుష్యేషు చ సాహృదమ్‌। పరిచర్యాం చోభయ్యత మహత్స్చు నృషు సాధుషు ॥ 40

780 ఆకా తోం నచ్చిదానంద స్వరూపులగు (శ్రీకృష్ణుని తమ ఆత్మగ, (వభ వుగ సామోత్కరించుకొనిన సాధుమవోాత్నుల యెడల భక్తీ కలిగి యుండవలెను. మజియు స్థావర, జంగమ (పాణులను శవించవలెను- ముఖ్యముగ మనుష్యులను, వారియందును వరోవకారులగు నజ్జను' లను; వారియందును భగవద్భ క్తులగు సాధు మవోత్ములను సేవించ పరస్పరాను కథనం పావనం భగవద్యశః | శ మిథో రతిర్మిథస్తుష్టి ర్నివృ త్తిర్మిథ ఆత్మనః ॥ _ 4 భగవంతుని వరమ వవితకీ రికి నంబంధించిన విమయములగ్య్‌ గూర్చియే వరసృరము మాట్లాడుకొనవలెను, ఇట్టి భక్తులగు ణీ కులు ఒకచోట వేరి పరస్పరము (కేమ కలిగియుండవ లెను పరి రము సంతుష్టి కలిగియుండవలను, (వవంచమునుండీ నివృత్తువ. అధ్యాత్మిక శాంతిని అనుభపించవలెను, స్మర న్తః స్మారయ న్తళ్చ మిథోజఘౌఘహరం హరి! | భక్త్యా సజ్టాతయా" భక్త్యా బ్మిభత్యుత్పులకాం తనుమ్‌ ॥ గ్‌ నొ (శ్రీవారి. పావరాసు లన్నిటిని ఒక్క- యణములో నశరు. సా నర్చివేయ.ను, అందజును వారినే స స్రరించుచు: ఒకరి అనుష్క చుచు రాగా భక్తి లెన్సగ ఉదయించును, అపుడు పో యొక్క త్మీవతచే పులకిత శరీరులగుదురు. క్వచిద్‌ రుదన్య్యచ్యుత చిన్తయా క్వచి- ద్దసస్తి నని వదన్త్య లౌకికాః నృత్య ని గాయన్త్యను శీలయన్యణం 40 భవ ని తూషీం వపరసేణం గం +తౌాః 8

వెకాదళ న్కాంధము 0 అత్తతి వారి పహ్యాదయమునకు ఒక విలమణమైన స్ధితి వర్చ్‌ చును. అపుడపుడు వారు “ఇంతవరకు భగవంతుడు లభించలేజే, చీమి చేయుదును, ఎచటికి వెళ్ళుదును, ఎనరిని అడుగుదునుు ఎవరు నాకు దై వపాప్పిని కలిగించెదరు ?” అని తలంచుచు వడ్వ దొడగు దురు, ఒకపుడు భగవంతుని లీలయొక్క_ స్ఫూర్తి కలుగుట బే నవ్వ దురు, ఒకపుడు వారి దర్శనముయొక్క_ అనుభూతిచే ఆనందమన్న డగును, ఒకపుడు లోకాతీత భావమందుండి భగవంతునితో నంభా శ టో ౨౦వ దొడగును, ఒకపుడు వారికి వినివించుచున్నా రా యనునట్లు వారి సణములను గానము చేయును, ఒకపుడు నృత్యము చేయును, పెకోపుడు వారిని తమచెంత బడయక ఇటునటు వెతకు చుందురు ఒకపుడు వారితో వకమై, వారి నన్నిధియందుండి వరమశాంతిని అనుభవించుచు ఊరక ఉండును, ఇతి భాగవతాన్‌ ధర్మాన్‌ శిక్షన్‌ భక్త్యా తదుక్టయా నారాయణపరో మాయామష్టుస్తరతి దుస్తరామ్‌ ॥ 489 ఎవ డ్మీవకారము భాగవత ధర్మముల శిమణను [గహించునోో, అతనికి వానిద్యారా భక్తీ కలుగును, మజీయు అతడు నారాయణ వరాయణు2ై - 'జేనినుండి బయటవడుట చాల కష్టమో అట్టి ఈ చమూయను సులభముగ చాటి వేయును రాజో క్రవ్రాద నారాయణాభిధానస్య (బ్రహ్మణః పరమాత్మనః ॥ నిష్షామర్హ భనోవకుం యూయం పొ (బహ్మవిత్తమాః ॥50 నిమి చెప్పెను __ మహార్టులారా ! మోరు వరమాత్త (్రయొక్క- వాన్య వికన్వరూ వమును ఎజుయటయందు నర్వ(శేష్టలు, కావున వీ వరహా శ

రూవమగు వరమాత్మ “నారాయణ” అను వేరుతో వర్శింపబడుచూ న్నారో, వారి స్వరూవ మెట్టిదో నాకు తెలుపుడు = అపుడు యోగిశ్వరులలో ఐదవవారగు పిపష్పలాయనుడను వారుఇట్టు చెప్పిరి ___ స్టీత్యదృవ (పలయహేతు రహేతురస్య యత్‌ స్వప్నజాగర సుషుప్తిషు సద్‌ దిపాళ్చ। దేహేన్దియా సుహృదయాని చరి యేన సజ్జీవితాని తదవేహి పరం నరేన్దు ॥ 5% రాజా! ఎవ డీ [వవంచముయొక్క. నృష్టి స్థితి లయములక్తు నిమిత్త కారణము, ఉపాదాన కారణము అయి యున్నారో, చేయు వారు, చేయించువారు అయినను నస్వయముగ కారణరహీతులో,. ఎవరు జూగలత్‌ , న్వవ్న, సుషు_వ్త్యవస్థలందు సాథఖ్సీ రూవమున 'వెలయుచున్నారో, నమాధి"స్థితియందు వకరూపులై (వకాళించుచు న్నారో, ఎవరి నత్తచే న్నత్తను బొంది శరీరము, ఇంద్రియములు, (పాణములు, అంతఃకరణము, తమ తమ కార్యముల నొనర్చ్భుట- యందు సమర్థములగుచున్నవో, అట్టి వరమనత్య వన్తువే *నారా యణూ డని "తెలిసికొనుము, అజ్జేషు పేశిషు తరుపష్వవినిళ్చిలేషు ('పాణో హీ జీవముపధావతి తత తత్ర, సన్నే యదిన్హియగణేఒహమి చ (పనుస్తే కూటస్ట ఆళయమృతే తదనుక్మృతిర్నః ॥ రల (వవంచమున నాలుగు తరగతుల జీవ్రలు కలవు, అండజు ములు (గుడ్డులోనుండి పుట్టు వమ్యోదులు), జరాయుజములు (మావి నుండి పుట్టు మనువ్యవశ్వాదులు), ఉద్భిజములు (నేలను వగులగొట్టు- "ధాని పుట్టు వృయోదులు), 'స్వేదజములు (చెవు నుండి పుట్టు నల్లులు =

ఐకాదశ స్కంధము 10 "వేనులు మొదలై నవి). ఈ అన్ని శరీరములందును (పాణశ_క్రి జే్ర నకు ఉండుచుండును, శరీరములు వేరై నను (పాణము ఒళళే అయి

• యున్నది సుషం_ప్రియందు ఇంద్రియనులు ని క్చేష్టములై నపుడు, అహాంకారమున్ను న్నిదించునపుడు (లీనమైనపుడు అనగా లింగ శరీ రము లేనపుడు) కూటస్థాళ్ళ యు లేనిచో “నేను వోయిగ నిద పోయితిని అను అనుభవముయొక్కం- జ్ఞావకము తరువాత ఎట్లు కలుగగలదు ? కాబట్టి అట్టి న్న ఫ్రతియే ఆనమయమున ఆత్మమయొక్క- అ_స్తిత్వమును బుజువుచేయుచున్నది యర ద్దినాభ చరజైషణ యోరుభక్త్యా చేతోమలాని విధమేద్‌ గుణకర్మజాని | తస్మన్‌ విశుద్ధ ఉపలభ్యత ఆత్మతత్త్వం సాక్షొద్‌ యథామలదృళశోః సవితృ(ప్రకాళః ॥ ర8ి కమలనాభుని పొదకమలములను పొందు నభిలామచే త్మీవ భక్తి కలిిియుండునపుడు, ఆ భక్తి యీ అగ్నివలె గుణ, కర్శలచే జనించు చి త్తముయొక్క- నమ్మస్త మాలిన్యములను భన్ను మొనర్చి, వేయుచున్నది. చిత్త మెపుడు కుద్ధమగునో, అపుడు న్మేతములు నిర్వి కార మైన పుడు సూర్యవకాశము యొక్క (వత్యతానుభూతి కలుగునట్లు ఆత్మత_త్త్యముయొక్క- సాయోతాాారము. గలుగు చున్నది, లౌజో వాచ __ | కర్మయోగం వదత నః పురుషో యేన సంస్క్యృతః | విధూయేహాశు కర్మాణి నైష్కుర్మ్య్యం విస్టతే పగమ్‌ ॥ 564 విమి చెప్పెను -- యోగీశ్వరులారా | ఇక ఇపుడు కర్మ యోగమును గూర్చి ఉవేశింపుడు, దానిద్వారా మనుజుడు ఇుద్ధుడె శీఘ్రుముగ వరము

వైమ్కర్మ్యమును అనగా కర్త త్వ కర్ణ, కర్మ ఫలములను నివృ త్తము వేయ. జ్టానమును పొందగలడు, అపు డా యోగీశ్వరులలో ఆజవవారగు అవిర్హోటతు డిట్లు చెప్పెను __ కర్మాకర్మ వికర్మేతి వేదవాదో న లౌకికః వేదస్య చేళ్వరాత్మత్వార్‌ తతముహ్యూ ని సూరయః॥ 55 రాజూ! కర్ణ (శాశ్ర్రువిహిత కర్మ), అకర్శ (నిషిద్ధ కర్మ), వికర్శ (విహిత కర్శయొక్క ఉల్లంఘనము)__ అను ఈ మూడును మక్కా 'వేదముద్యా రానే తెలియబడుచున్నవి వేదములు అపౌరుసే. “'యములు --- ఈశ్వర న్వరూవములు, కాన్సన వాని 'ఆతాత్సర్యమును నిశ్చయించుట చాల క ప్టము, "పెద్ద పెద్ద విద్యాంనులు కూడ వాని అభిపాయమును సరిగా నిర్ణ యింవ లేకుండిరి, పరోక్షవాదో వేదోఒయం బాలానామను శాసనమ్‌ | కర్మమోజియ కర్మాణి విధత్తే హ్యూగదం యథా॥ 566 ఈ వేదములు కర్ణుల నివృత్తికొఅకే కర్గ ్రయొక్క- విధా నము చేయుచున్నవి, చంటివిల్లవానికి తీవీ వస్తువు ద్వారా. జెవధ మును తినిపించునట్లు ఈ వేదములు అనభిజ్ఞులకు న్వన్తాదుల [వలో భనము నొనంగి (శేష్టకర్శమందు (వవృ త్త మొనర్చ్భుచున్నవి, నాచరేద్‌ యసు వేదో కం స్వయ మజ్ఞో౭౬జితేన్దియః ॥ ఆద కో జ్‌ కు! య అస వికర్మణ్గా హ్యధర్మేణ మృత్యోర్మృత్యుము పెతి సః ॥ 51 ఎవనియొక్క_ అజ్ఞానము తొలగ లేదో, ఎవనికి ఇం[దియములు చవశమందు లేవో, అట్టి వాడు ఇష్టము వచ్చినట్లు, వేదో కకర ్రము వరిత్యజించువో అతడు విహీితకర శ్రలను ఆచరించనందువలన వికర |, యను అధర్శ మొనర్చ్భుచున్నా డు, ఇక్కా-రణమున అతడు మరణా నంతరము తిరిగి మృత్యువును పొందుచున్నాడు,

ఏకాదశ స్కంధము 8 వేదో క్తమేవ కుర్వాణో నిఃసజ్లోఒర్చిత మీశ్వరే। నైష్ముర్మ్యాం లభతే సిద్ధిం రోచనార్ధా ఫల్మక్రుతిః ॥ 58 కాబట్టి ఫలమునుగూర్చిన అభిలావను వదలి వై చి, విశ్వాళ్థు

యగు భగవంతునకు నమర్పించి వేదో క్రమగు కర్మే ఎవడు అను చ్చీంచునో, అతనికి కర్మల నివృ త్తిచే కలుగు జ్ఞునరూవమగు సిద్ధి

"లభించును, వేదమ-లందలి స్వన్లాది రూవ ఫలమునుగూర్చిన వర్ణన

యొక్క. తాత ఏర్యము ఫలముయొగక్క_ నత్యత్వమునందు "లేదు, కర్ణ అందు రుచిని కలుగ జేయుటయం బే కలదు, య ఆకు హృదయ(గ్రన్దిం నిర్హిహీర్షుః పరాత్మనః | ణల జి య విథినోపచరేద్‌ దేవం తన్హో కేన చ శేళవమ్‌ ॥ ర్‌కీ (బహ్మాన్వరూవమగు ఆత '్రయొక్క- వ్యృాదయ[గంథి (నేను? నాది అను కల్పిత భావము) శీఫఘముగ విడిపోవ దలంచువాడు చెదిక5, "తాంటతిక - వద్ధతుల రెండిటిద్వారా భగవంతుని ఆరాధించ వలెను, లద్ధానుగహ ఆచార్యాత్‌ తేన సనస్టర్మితా గమః | మహాప్పధుష మభ్యర్చేన్మూర్త్యాభిమతయాఒజఒత్మనః ॥ 60 మొదట సేవాదులద్వారా గురుబేవుని దీతును పొంది, పీదవ వారిద్వారా అనుఫ్రానవిధిని 'నేర్చుకొనవలెను భగవంతుని వ్‌ మూర్తి (రూవము) అతనికి [పియముగ నుండునో దానిద్వారా పురుషో త్తము డగు భగవంతుని పూజింవవలయును, కుచిః సమ్ముఖమాసీనః (పాణసంయమనాదిఖిః ' పిజ్ఞం విశోధ్య సంన్యాస కృతరకోఒర్చయేద్దరిమ్‌ ॥ 01 (పారంభమున, స్నానాదులచే శరీరమును, నంతుష్టి మున్నగు ఇానిచే అంతఃకరణముయొక్కం శుద్ధిగావించథొని, పిమ్మట భగవం

తుని విగ్రహము యేదుట కూర్చొని (పాణాయామాదులడ్వారా' నాడీశుద్ధి గావించుకొనవలెను, విదవ విధి పూర్వకముగ మంత "జీవతాదుల న్యానముచే అంగరతు గావించుకొని భగవంతుని కపూజింవవలను

అర్బాదౌ హృదయే చాపి యథాలబభ్రోవచార క్రైః |

(దవ్యక్షీత్యాత్మ లిత్లావి నిష్పాద్య (పోక్ష్యచాసనమ్‌ ॥ (02

పాద్యాదీనుప కల్ప్యాథ సన్నిధాప్య సమాపాతః

హృదాదిభిః కృతన్యాసో మూలమ న్హ్రేణ చార్చయేత్‌ ॥ 68

పుష్పాది వదార్థములను శుద్ధవజచి, భూమిని నమూ శ్రక్టనాదుల

వేత శుభ వజచి నిరా ్రల్టైమును తీసివై చి మర్చాదర్తిని పూజూ 'యోగ్యము చేసి ఆననమువై మంతో చ్చారణ పూర్వశముగ నీళ్ళు చల్లి పాద్య, అర్భ్యాది పాాతలను ఫ్టావీతము చేయవలెను. విదవ వకాగచిత్తుడై బృదయమందు భగవానుని ఛ్యానించి, వారిని ఎదురుగా ఉన్న మూర్తియందు చింతన చేయవలెను, అనంతరము: వ్చాదయము, శిరస్సు, శిఖ__మున్నగు అంగములను వ శీించుచు వ్యృాదయాయనమః, శిర సేస్వాహో-_ఇఅ్యాది మంతములచే న్యాస మొనర్చి తన ఇష్టదె వము యొక్క మూూలమంతముద్వారా 'బేళ కాలాదులకు అనుకూలముగ లభించిన పఫపూజూసామ్యగిబే (వతి మాదులందు గాన్ని లేక ప్యాదయమందుగాని భగవంతుని పూజించ వలెను,

సాజ్లోపాక్షాం సపార్షదాం తాం తాం మూర్తిం స్వమ న్హ్రతః;

పాద్యార్హ్రాచమనీయాం ద్యైః స్నానవాసోవిభూషజై ॥ మ!

గన్బమాల్యాక్షశసగ్మి ర్థూపదీపో పహారకైః।

సాబ్గం సమ్బూజ్య విధివత్‌ స్తవైఃస్తుత్వా నమేద్ధరిమ్‌ ॥ 41.

ఏకాదళ స్కంధము ళ5్‌ తమ తమ ఉపాన్య బేవుని వి గ్రపాముయొక్క- వ్చాదయాది అంగములు, ఆయుధాది ఉపాంగములు, పార్ష దులు - పీనితోగూడ మూలమంతము డ్వారా పాద్యము, అర్ధ్యము, ఆచమనము, మధు వర్క_ము, స్నానము? వ(శ్ర్రము; ఆభరణము, గంధము, పున్నము, దధి (పెరుగు), అతుతలు, తిలకము, మాల, భరూవము, దీవము నై వేద్యము--మున్న గువానిచే విధ్మివకారము పూజించవలెను ” విదవ సోోతములద్వాారా స్తుతించి సవరివారముగ భగవంతుడగు (శ్రీవారికి నమన్క_రించవ లెను, ఆత్మానం తన్మయం ధ్యాయన్‌ మూర్తిం సమ్బూజయేద్ధరేః 8 శేషామాధాయ శిరసి స్వధామ్ను్యుద్వాస్య సత్క్బృుతమ్‌ 8 06 తన్ను తాను భగవన్మయముగ ధ్యానించు చు భగవంతుని మూర్తిని పూజించవలిను. తదువరి పూజూద్రవ్యమును శిరస్సు, నందుంచుకొని, ఆదరముతో భగవద్విగ్రహామును యథాస్థానమం దుంచి పూజను సమౌా_ప్తము చేయవలెను, ఏవమగ్న్యర్కతోయా దొవళిర్దౌ హృదయే చయః। యజతీశ్వర మాత్మాన మచిరాన్ముచ్యతే పా సః ॥ 601 ఈ (వకారముగ అగ్ని, సూర్యుడు, జలము, అతిథి తేన సృాదయము._ వీనియందు 'ఆత్మరూపుడగు (శ్రీవారిని పూజించు వాడు శ్లీఘుముగ ము_క్తుడగును. అప్పడు నిమి యిట్ల డిగెను యాని యానీహ కర్మాణి మ్యైర్యైః స్వచృన్దజన్మభఖిః | చడే కరోతి కర్తావా హరిస్తాని (బ్రువన్తు నః! (& ఇూగీశ్వరులారా ! భగవానుడు సర్షతంత్రముగ తన భక్తుల భక్తికి వకుతై అనేక అవతారమ్రులను ఎత్తుచు పెక్కు. లీలలను

గావించుచున్నారు, ఇంతవజకు జరిగినవియు. ఇపుడు జరుగుచున్న వియ్యు ముందు జరుగబోన్రనవియు అగు భగవంతునియొక్క- లీలలను నాకు వర్షించి చెవ్వుడు, అపుడు ఆ యోగీశ్వరులలో ఏడవవారగు (దుమిలుడు ఇట్లు చెప్పెను -- పూర్వము కామదేవుడు నరనారాయణ భగవానుని ఇట్లు స్తుతించెను: త్వాం 'వేవతాం నురకృతా బహవో౬ _న్తరాయాః స్వాకో విలజ్ష్య పరమం [వజతాం పదం తే। నానిన్య దిర్హిషి ఐలీన్‌ దదతః స్వభాగాన్‌ 0 ధ_ల్త 1పదం౦ త్వమవితా యది విఘ్నమూర్ద్ని ॥ (0 మా భక్తులు మా భ_క్రిమొక్క (వభానముచే. దేవ రాక్‌ 'థానియగు అమరావతిని ఉల్లంఘించి. మోయొక్క- ఉత్తమ వద జి పొందుచున్నారు కనుక వారు భజన చేయునపుడు జేవలలొ జరుగ వారి సాధనలందు విఖభ్నుములను కలుగ జేయుదురో! వలము కర్ణ కాండయందు మునిగి యజ్తాదుల నాచరించుహెీ వారు విఘ్నములను కలుగ వేయరు. శక్రాని వభూ! మ్‌ భక్తా బై వారు విభ్నుముల శిరస్సువై 1పాదముంచి ముందుకు భొన గిపోవుదురు తమ లత్యుమునుండి జారివోరు, ఠుత్తృట్‌ (తికౌలగుణమారుత జె హం6శె శ్నాస్ట నో పార జలధీనతితీర్య కేచిత్‌, (కోధస్య యాన్తి వివలఫ్య వళం పదే గో - ణి ర్‌ ను శిప్లిస్తి దుశ్చరతపళ్చ వృథోత్పృజన్తి ॥ కలి దన ల సనంది జనులు అపార నము[ద్రము వలెనున్న క వూలు, తోన్లములు మొదలెన కవములను, రననేంటి

వకొదళ స -శాంధము 707 బ్ర గదియముల 'వేగములను నహీంచుకొనుచున్నారు, చాటి న చుచున్నా రు, కాని గోవ ఏద జలమువంటీదియు, లాభము లేనిదియ, వర్భొనినాశక మై నదియునగు (కోధమునకు వారు వళులగుచున్నా రు. వభా! క్ష (వకారముగ చారు తమ కరిన తవస్సును పోగొట్టు. కొనుచున్నారు. ఇం గదా! భగవానుడు తన న్వయావమంచే. నిర్వికారముగ ఫరుడై ఇ త్రుయొక్క్మశేయస్సులొజప్‌ మత్స కూర్చు, వరావ్కా నరక వామన, వరశురామ, రామ, అవతారములనె త్రి దుష్ట: లను నంజా8ించి ధర్మమును నంస్థావన మొన ర్చెిను, అళ్లు భగవా నుడ్చు మున్ముందు కృష్ట, బుద్ధ కల్కి. అవతారములనె త్రి సాధు మవోళ్ళులను రశ్నించీ, ధర్మోద్ధరణము గావించును. రాబో వ్వా భగవన్షం హరిం (పాయో న భజ న్యాత్మ విత్తమాః: నుక మ్‌ 7% తేషామళా న కొమానాం కా నిష్టావిశీతాత్మనా గ్‌ నిమి గెప్పెన్స యోగీశ్యరులారా! మోరు (ేక్టులగు ఆత, (్రళ్షునులు. మజీయు సగవంతునియొక్క వరమభా క్రులు, ఎనరికి కోరికలు నళించలేదో,. రా పారలొకిక్క భోగలాలన తొలగలేదో, మనస్సు, కంద్రియ ములు ్వళ్హందు లేవో, (ప్రాయః భగవంతుని భజనయు. వేయుట లేవా అట్టి జనులకు వీ గతి లభించునో ెలువ వేజెద, _ అప్పడు ఆయోగీశ్వడులలో ఎనిమిదనవారగు చమను డనువారు ఇట్లు చెప్పెన్సు లో ముఖబాహూరుపొ దేభ్యః పుడుషన్యా(శమైః సహ । చత్వారో జజ్ఞిరే వర్ణా గుతై ర్విప్రాదయః పృథక్‌ ॥ 71

శీలలీ భాగవత రత్నాంరలూ య ఏషాం పురుషం సాక్షదాత్మపభవ మీళశ్వరమ్‌ | న భజ్నన్త్య వజాననన్తి స్థానాద్‌ (భ్రష్టాః పత న్త్యధః ॥ 18 రాజూ! విరాట్సురుషునినుండి (యాహ్మణాది మనుజులు; (బవ్మాచ ర్యాది అ్మశమములు ఉద్భవించినవి వారి జన్నుదాత స్వయ ముగ భగవంతుడే అయియున్నారు. వాశే వీరి వభువుః నియంలేః ఆత శ్రాయు అయియున్నారు కావున ఈ జనులు భగవంతుని భజిం చనిచో, వారిని అనాదరించినచో, వారు తమ స్థానమునుండీ ఆ(శమమునుండి, మూనవజన ్రనుండి కూడ జూరిపోవుదురు, వారో అధఃవతనము సంభవించును, దూరే హరికథాః కేచిద్‌ దూరేచాచ్యుత కీర్తనాః ॥ త్రయః బొద్రాదయశ్ష్చైవ తేఒజనుకమ్ప్యూా భవాదృశౌమ్‌ | అనేకమంది భగవంతుని కథలు, వారి నామనంకీ_ర్రన ముద లగు వానినుండి దూరముగ నున్నారు, ( తెలియక యున్నారు, వారిని మా వంటి భగవద్భ క్తులు కరుణించి, వారికి కథానంకీకీ గా లను నేర్పి వానిని గూర్చిన అనుకూలమును కలిగించి ఉద్ధరిం వలెను, రజసా ఘోరసజ్కల్పాః కాముకా ఆపొ మన్యవః | ణ్‌ / దామ్భికా మానినః పాపా విహస న్య్యృచ్యుత (్రియాన్‌ అాాతి' లొ కొందజు జనులు రజోగుణాధిక్యతవలన ఘోరనంకల్సమ కలిగియున్నారు, వారి కోరికలకు అంతులేదు. సరమ పలె వారికి కోవన్వు -చెండుగా నుండును, మోనము, గర్వమ పఏీనియెడల (వ్రీతి కలిగియున్నారు. అట్టి పాపులు భగవ (వియభ కులను పళని టట

చేశాదళి స్కందము ఇఫిఫ

(్రియూ విళూక్యాభిజనేన విద్యయా

కారగేన రూపేణ బలేన కేర్మణొ+

జొతస్మయేనాస్థధియః సహేళ్వరాన్‌

సతోజఒవమన్య స్త్రి హర్విప్రియాన్‌ ఖలాః ॥ 78 శ ఫన్నవె భవము, కులీనత్వము విద్య, బొనము సొంద

శ్రమం బలమూ, కర్ళ త్త ముదలగవానివి గూర్చిష నర్వమునే వారు

(ొడ్డివారగుచు భగవద్భ క్తులగు సాధు మవోలత్ములను, ఈశ్వరుని కాడ అవమాసేంచు చున్నారు.

సర్వేషు శళ్వ త్తను భృత్స్వవస్థితరి

యథా ఖమాత్మాన మళీస్ట మీశ్వరమ్‌ !

వేదోపగీతం చన శృణ్వజేఓబుధా

మనోరథానాం (పవద్తి వార్తయో ॥1 న!

భగవంతుడు ఆశాళమురలే. నమన శరీర జొరలలోను సెరంతరము ఉండి యున్నారని “జీచములు నురల మరల భెన్లు చున్నన్సు ఆ అక్తునులు ఆ వేదబాలిని వినుటయే శయ పెద్ద ఇెద్ద తోరలన్షు గూూస్వాన వనయములనే పరస్పరము ఇవ్వుకొనుచు; సేరుచున్వన్నారు,

ధనం చ థరైశ్రకఫలం యళశోవై

జ్ఞానం సవిజ్ఞానమను (వళ్ళాన్తి!

గృ్‌హేమ యుక్జాస్తి కశేనరన్య

వృుళ్యుం న పళని దుర న్ధపీర్యమ్‌ః గ్ర

భనమురమొక(ా వీకై కష్టలము థర చూ వలయనిన ధర్మము అబన్లనే పరమళతత్త కముమొక్‌ . క్ఞానము? నిన్దు అవరోతోనుభూతి సిద్ధించును. బట్టి నిష్టయందే వరమశొంటి కలదు, శాని జనులు ఈ

800 భాగవత రత్నాకరము! ధనమును స్వార్థములందు;, కోరికలందు వినియోగించుచున్నారు. మజియు ఈ శరీరమును మృత్యువు కబళించునని కాని, ఆ మృత్యువ్రు వ్‌ విధముగను తప్పించుకొనబడజాలదని కాని వారు తెలిసిఫొనక్ష యద్‌ (ఘాణభకో విపాతః నురాయా స్తథా పళోరాలభనం న పాంసా, ఏవం నవ్యవాయః (పజయాన రత్యా ఇనుం విశుద్ధం “న విదుః స్వధర్మమ్‌ ॥ గిరి సౌ(తామణీ యజ్ఞ మందు కల్లును వానన చమూచుటనుగూర్చిన నిధానము చెవ్పబడినచే కాని (తాగుటనుగూర్చి చెవృబడలేదు. అశ్లు యజ్ఞ మందు. వశువును స్పర్శించుటను గూర్చి "చెవ్చబడిన జే కాని హింసించుటను గూర్చి కాదు. మజియు తన ధర వర్నితో నంఘయోగము విమషయభోగము కొజకు కాదు. ధార్మిక వరంవరా* రతణకొజకై న ఉత్తమ నంతానముకొజకే యగును, కాని జనులు. అర్థవాదముయొక్క్‌.. వచనములంబే చిక్కుకొని, విమయులగు చున్నారు, చారు విశుద్ధధర ఆము నెజుంగుట లేదు, యేళత్వనేవం విదోఒస న్తః స్తద్ధాః సదభిమానినః | సశూన్‌ (ద్రుహ్యన్తి విస్రద్ధాః (పేత్య భాద న్పితేచతాన్‌ 4 80 విళుద్ధధర్భ (మును ఎజుగని వారు గర్వులై యున్నను, వాన్త వముగ దుష్టులెయున్నను "తాము (శేస్టులమని తలంచుచున్నారు, వారు మోనపోవుచున్నారు,. వారు వశువులను హింసించుచున్నారు, కాని అట్టివారు మృతినొందిన వీదవ ఆవళువులే వారిని తినిఇెచ్చు చున్నవి. న ద్విషన్తః పరకాయేషు స్వాత్మానం హరిమీశ్వరమ్‌ ; ముతకే పానుబనే2 విన్‌ బడమేవలి, మశక కణం ఏఓ

ఈ శరీరము సదా మరణశీలమై యున్నది. దీనికి సంబంధించిన వారుకూడ అంత్య కాలమున దీనినుండి విడిపోవుచున్నారు, ఎవరు ఈ శరీరముమై మమత్వము కలిగియున్నారో, ఇతర శరీరము అందుండు తన ఆత నే నర్వ ఇక్తిమంతుడగు భగవంతునే "బ్వేషించు చున్నారో, అట్టి మూఢులకు అధఃవతనము నిళ్చితమే అయి యున్నది

యే శై వల్యమస్మన్వూప్తా యే చాతీతాశ్స మూఢతామ్‌ ఖై౨వరగ్లికా హ్యాక్షణికా ఆర్మానం ఘాతయన్తి కే్కం 69 ఎవరు ఆత ్రజ్షూనము నంపాదించక, మోతము నొందక ఉన్నారో, ఎవరు అర్ధ్థమూఢులై (పవ ర్హించుచున్నారో, వారికి 'ఇవాము లేదు వరము లేదు, వారు అర్థ్ధకామాదులంచే చిక్కుం (శొనుచున్నారు. ఒక్క తణమైనను-వారికి శాంతి లభించుట ేదు* వారు తమ గొడ్డలితో తమ కాళ్ళేనే కొట్టుకొనుచున్నారు.. అట్టి ఇారినే ఆత ్రహాంతకులని ఇవూదురు, హిత్వాత్యాయాసరచికా గృహావత్య నుహృ్యచ్చియః తమో విళ న్వవిచృన్లో వానుదేన పరాణ్మాఖొః॥ 88 ఎవరు అంతర్యామియగు భగవానుడైన (శ్రీ కృష్ణునకు విము ఖులై యున్నారో, వారు (శ్రమించి గృహ, ప్ముత, మిత, ధనాదు లను ప్రోగు చేసికొనుచున్నారు. కాని చివజకు అన్నిటిని వదలి "వేయవలసి వచ్చుచున్నవి, మజియా కోరకున్నను వివళుళ్తై ఘోర నరకమునకు వెళ్ళవలసి వచ్చుచున్నది, (భగవంతుని భజింవని విమ యుఎచకు ఇట్టి గతియే లభించునని భావము) +శాజో వాచ __ కన్మిన్‌ కాలే స భగవాన్‌ కిం వర్ణః కీదృకో నృభిః । నామ్నా వా శేన విధినా, పూఖ్యతే తదిహోచ్యతామ్‌ 1 ర4 కె--51

882 భాగవత రత్నాకరము నిమి చెప్పెను న ఆమూోగ్‌శ్వరులారా ! భగవంతుడు వ నమయమున వీరంగ్కు వ ఆకారము గలిగియుండునో, మజియు మనుజుడు వ నసామములచే,. విధులచే వారిని ఉపాసించవలనో "తెలువ (వర్ధన అపుడా యోగీశ్వరులలో తొమ్మిదవవారగు కరభాజనుడు ఇట్లు చెప్పెను ల రాజూ! కృతయుగమున భగవానుడు తెలుపురంగును,. (తేశాయుగమున ఎజుపురంగును, డార్థవర యుగమున శ్యామ వర్షమును, కలియుగమున కృష్దవర్ష మును క లిగయుండును, కృత యుగమున జనులు శాంతముగను, వైరరహితముగను, మనోన్మగ వాను కలిగియు, ఛ్యానము ద్యారా భగవంతుని ఆరాధించుచు నుందురు, హంసః నుపర్డో వైకుణ్లో ధర్మో యోగేశ్వరోఒమలః | ఈశ్వరః పురుషోఒవ్య క్తః పరమాత్మేతి గీయతే; 85 కృత యుగమందు జపూంన, సువర్ష్మ, వైకుంర, ధర్మ, "మో శ్వర అమల, ఈశ్వర, సురువ్వు అవ్యక్త, వరమాత్శ క్‌ మున్నగు. సోమములద్యారా భగవంతుని గుణములను, లీలలను గానము చేయు చుందురు, విష్ణుర్యజ్ఞః పృళ్నిగర్భః సర్వదేవ ఉర్ముకమః | వృషాకపిర్ణయన్తశ్చ ఉరుగాయ ఇతీర్యతే 8 (లేశాయుగమందు. జనులు విస్తు, యజ్ఞ, వృశ్నిగర్భ, సర్వ "జేవ, ఉరుక్రమ, వృషాకవి, జయంత, ఉరుగాయ - మున్నగు నావ్నా ములతో భగవంతుని గూర్చి గానము చేయుచుందురు, నమ స్తే వాసుదేవాయ నమః సజ్కర్షణాయ చ! (పద్యువ్నూయా నిరుద్ధాయ తుభ్యం భగవకే నమః ॥ ఖొ

నారాయణాయ బుషయే పురుషాయ మహాత్మనే విశ్వేశ్వరాయ విశ్వాయ సర్వళూతాత్మనే నమః॥ 88 ద్యావరయుగమున జనులు భగవంతుని ఈ (వకారముగ, స్తుతించుదురు___ క్షానన్వరూపులగు వాసుబేవా! [క్రియాశ క్రి రూపులగే నంకర్ష ణా! మేము మోకు మరల మరల నమన్క-రించుచున్నాము, (వద్యుమ్న, అనిరుద్ధుల రూవమున మోకు మేము నమన్క-రించు చున్నాము బుమీయగు నారాయణుడును, మపోలత్ముడగు నరుడును, వి శ్వేశ్వరుడును, విశ్వరూపుడును, సర్వభూ తాత్ముడును అగు భగ వంతునకు మేము నమన్మ_ఒరించు చున్నాము, కృష్ణవర్ణం త్వీషాకృష్ణం సాజ్లోపాబ్లాస్త పార్షదమ్‌ | ఆద అన యజైః సజ్కీ_ర్తన్యపాయైర్యజన్తి హి నుమేధసః॥ 88 కలియుగమున భగవంతుడు కృష్ణవర్ష ము కలిగి యుండును, సీలమణులనుండి ఉ్‌జ్జ సలగౌంలి (వసరించునట్టు వారి అవయవముల కాంతి ఉజ్జ ్వలముగా నుండును. -వారు హృాదయాది అంగములు, కౌస్తుభాది ఉపాంగములు, సుదర్శనాది అ(న్ర్రములు, సునందాది. పార్ష దులు కలిగి యుండును, కలియుగమున బుద్ధి మంతులగు జనులు: నాము )సణ్య లీలాదుల నంకీ రృన (నవధానముగా గల యజ్ఞముల ద్వారా భగవంతుని ఆరాధించుదురు. ధ్యేయం సదా సరిభవఘ్నమమీష్ట దోహం తీర్థాస్పదం శివి విరిక్బినుతం శరణ్యమ్‌ | భృత్యా ర్తిహం (పణతపాల భవాబ్టిపోతం వనే మహాపురుష తే చరణార విస్తమ్‌ ॥ 00 లు య!

శ04 ఈంలంల ఆల. కలియుగమందు. జనులు భగవంతుని ఈ (వకారముగ స్తుతించుదురు---

(వభూ |! మిరు శరణాగత రతకులు, మీ పాదవద్ధుములో నచా ధ్యానము చేయుటకు 'యోగ్యములును, మాయా మోహను వలన కలుగు సాంసారిక వరాజయములను నశింవ చేయుననియుః భక్తులకు నమస్త అభీష్ట వస్తువులను చానముచేయు శామభేను స్వరూవమును అయియున్నవి, అవి న్య్వయముగ తీర్థములను కూడే ఫుణ్యతీర్థములుగ. నొనర్భు వరమతీర్ధ న్వరూవమాులు' శివుడు (బ్రవ్మాటేవుడు మొదలైన గొవ్చ 'బేవతలు కూడ వానికీ నమా రంచుదురు, ఎవళు వానిని శరణుబాందుదురో వారిని అవ్‌ స్వీక రం చును, సేవకులయొక్క నమ న్న బాధలను, వివ త్తులను భగవంతుని ఆ పాదకమలములు నశింవజేయును, నంసార నము[ద్రమును చొట కు అవి నావ వంటీవి, మవోత్మా! మిోాయొక్కా ఆ పాదకమలనో లకు నేను నమస్క-రించుచున్నాను,

త్యక్సా సుదు స్త్యజసు రేప్పిత రాజ్యలకీ9

ధర్మిష్ట ఆర్యవచసా యదగాదరణ్యమ్‌ |

మాయామృగం దయితయేప్సిత మన్వధావద్‌ 01

వన్దే మహాప్పరుషతే చరణార విస్దమ్‌ ్ల్‌

"బీవా! మా పాదకమలముల యొక్క మహినును వ వర్మించగలరు 1 "రావూావ తకారమున తండ్రియగు దశరథుని క్‌ ముల ననుసరించి చేవతలకు కూడ వాంచనీయమైనదియా? నో శ్తుక్ర కష్ట సాధ్యమైనదియు అగు రాజ్య నంవదను వదలి న ఢ ర / కమలములు, వనవనములందును తిరుగాడినవి- నిజముగ నాలో నివృయొక్క_ అవధి అయియున్నారు, మహాత్మా! సొ (లి ఛం జం రీన విశించయార రా టో జర. జ మూముగి

పవీకొదశ న రాంరము 408 కధా నిజముగ మిరు (వేనుయొక్క- అవధి అయియున్నారోః అట్టి మాయొక్క. పాదారవిందములకు నేను నమన్క-రించు: ఏవం యుగానురూపాథ్యాం భగవాన్‌ యుగవర్తి ఖిః ॥ మనుజై రిజ్యతే రాజన్‌ (శేయసామీశ్వరో హరిః॥; 82 య్య రాజా! ఈ (వకారముగ ఛిన్న భిన్న యుగములందు ఆయా వ గములకు అనురూవములై న నామ, గరూవములద్వారా -వేజుూ- ఆక విధము. లుగా జనులు భగ వంతుని ఆరాధించుచున్నారు ధర శై క్‌ నామ, మోతములను పురుషార్థము లన్ని టియొక్క- వశ్రై క (వభువు నిశ్కముగ భగవంతుడగు (శ్రీవారియే అయియున్నారు: కలిం సభాజ య న్వార్యా గుణజ్తొః సొరభాగినః ! నో ల్‌ శే॥ 88 య్య సజ్మీం ర్తనేన్తైవ సర్వః స్వార్టోజలిలళ్య | కలియగమందు. శేవలము. గక్టీర్రన చరనే నమస్త వర మార్థము సిద్ధించుచున్న ది కాబట్టి ఈ యుగముయొక్‌ (౭ గుణము నెజుంగు ఉ _త్తములు కలియుగమును బాగుగ (వశంసించుదురుం మజియు చానియెడల చాల (నీ కలిగయుందురు న హ్యూతః వరమాలాలో 'దేపొనాం (భ్రామ్యళామిహ ! యతో విన్లేత పరమాం *₹్రొ నళ్యతి సంసృతిః ॥ థీ లి -జీప+భిమానులగు జీవులు నంసారచ[క్రమున అనాదికాలము నుండియు తిరుగుచున్నారు అట్టి వారికి భగవంతోని లీలలు? గుం ముల్పు నామముల సంకీ రునముా ఏనిని మిం 1 ాడుట లాభము లేదు వల యనిన ఏీనిద్వాలొ నంసారమున తిరుగా అంతరించిపోవును. మజీయు వరమశాంతి యోగా అనుభవమూ

గ0ి6 భాగవత రత్నాకరము కృతాదిషు (ప్రజా రాజన్‌ కలావిచ్చస్తి సమృవమ్‌ కలౌ ఖలు భవిష్య ని నారాయణ పరాయణాః ॥ 00 క్వచిత్‌ క్వచిన్మహారాజ (దవిదేషు చ భూరిళః ! త్యామపర్డీ నదీ యృ్మత కృతమాలా పయన్వినీ ॥ 800 కావేరీ చ మహాపుణ్యా (పతీచీ చ మహానదీ ! యే పిబ్బస్త్‌ జలం తాసాం మనుజా మనుజేశ్వర 1 (పాయో భక్తా భగవతి వానుదేవేఒజమలాశయూః % 0 కృతయుగ_ (_కేతాయుగ జ్వావరయుగములలోని జనులొ “దూ జన 1 కలియుగమున నంభవించిన బాగుండును” అని తలంచు చుందురు ఏలయనగా, కలియుగమున అచటచట నాఠాయణాని శరణాగతులు నారాయణుని అశయమందుండువారు అగు భక్రలొ ఇవాల మంది జన్మించుదురు విచేహారాజా! కలియుగమందు తొద వర్మి కృతమాల, వయస్విని, వరమవవ్శిత్రమగు శావేటిమవోన (వతీచి._అను నదులు (వ్రనహించు (ద్రవిడ దేశమున ఎక్కువ చొ భక్తులు లభించుదురు వారి అంతఃకరణము శుద్ధముగ నుండును! మజియు వారు వాసు చేవుని భక్తు లగుదురు దేవర్షి భూతాప్తనృణాం పిత్తూణాం న కిజ్య్మరో నాయమృణీ చ రాజన్‌! సర్వాత్మనా యః శరణం శరణ్యం 8 గతో ముకునం పరిహృత్య కర్తమ్‌ ॥ శ నో జీయవల” ఎవడు *ఇది ఇంకను చేయవలసి యున్నది: ది ల్యే యున్నది". మొదలై న కర ్రనాననలను, భేదబుద్ధిని నదలి సర (గ భావముతో శ రణాగతవత్సలుడును, (వేముమొక్క- వరమున తడు వారును అగు భగవంతుడెన ముకుందుని వరణుబొందునో: లే

ఏకాదశ స్కంధము 807 "చీవతలయొక్క_, బుషులయొక్కం; వితరులయొక్క్యం; (ప్రాణుల సకం కటుంబవాసులయొక్క-: అతిభులయొక్క- బుణమును ర్చుకొనును. అతడు ఎవరికిని అధీనుడుగాః శీవకుడుగా. నుండడు, ఎవరియొక్క_. బంధనమందును ఉండడు స్వపాదమూరిం భజతః (పియస్య త్యక్తాన్యభావస్య హరిః పరేళః | వికర్మ యచ్చోత్పతితం కథజ్ళీద్‌ ధునోతి సర్వం సహ్చాది సన్నివిష్టః ॥ ఫి ఇతర భాననలనుః ఆళలను, వృత్తులను: (వవృత్తులను వదలి, వ భక్తుడు తన (వియతముడగు భగవంతుని పొదకములము లను - అనన్యభావముల్‌ భజించునో: అతడు అనలొ ఫొవకర్య్థ వేయడు, ఒకచేళ వదిమైన నూలిన్యము వ్యాదయమందు (వ్ర శించినచో, వరమపురుషు డగు భగవంతుకైై న శ్రీవారి ఆతని హృదయమందు ఆసీనుడై జానినంతను కడిగివై చి హృదయమును సువవ ద్ధవజచచును. నారదుడు చెప్పెను -- మ శు వనుబేవా! శో (వశారముగ ఆ తొమ్మిదిమంది లా శ్వరులు నిమి మజోరాజునకో బోధించగా: వారు పరమా య ఆ యోగ్‌శ్వరులను ఫూజించెను నిమి అాను వినిన ₹ వర్గ గ ములను చీకళగ అనుపిే ఉత్తమగతిని వాంబెను. శ్‌ ర చో భగవంలొని టీ తమవదమును పొంద వానిని (శ్రద్ధతో ఆచరించిన ల గలరు "వ రేణ యం నృపతయః శికుపొళలి పౌణ్ది) - శాల్వాదయో గతివిలొస విలోకనాదైైృః !

898 భాగవత రత్నాకరము ధ్యాయ న్త ఆకృతధియః శయనాసనాదౌ

తత్సామ్యమా పురనుర_క్తధియాం పునః కిమ్‌ ॥ 100

వనుజీవా! శిశుపాలుడు, పౌండకుడు, శాల్వుడు మున్నగు రాజులు వె రభావముతో సదా శ్రీకృష్ణుని నడకను, లీలావిలానమును, నియమపూర్వకముగ కాదు, ని(దించుచు,ు కూర్చొనుచు, నడ చుచు, సంచరించుచు స్వాభావికముగ నే చింతనచేసిరి, అందువలన వారి చిత్తవృత్తి (శీ కృష్టాకారమును పొంచెను. వారు ముక్తికి అధికారుల్రైరి. అట్టిచో ఇక ఎవరు (వేమభావముతో, అనురాగ ముతో (శ్రీకృష్ణుని చితన'చేయుదురో, అట్టివారికి (శ్రీకృన్న పా ప్తి కలుగుటను గుతించి నంబేహూమేమి కలదు? ఫ్రీ కుకుడు చెప్పెను __

ఓ వరీమ్మీదాజూ! నారదుడు వసు బేవునకు ఉవబేశించి వెడ లగనే న ర్వేశ్వరుడగు మహా బేవుడు, (బహూ శ దేవుడు, ఇం[దుడు మొద. లగ జీవతలతో గూడ ద్వార కాపురమునకు వచ్చిరి. వారు (శ్రీ కృష్ణునియొద్ద కేగి వారికి నమన్క-రించి ఈ (వకారముగ స్తుతించిరి__ దేవా ఊచుః ___

విభ్య్య స్తవా మృతకథో దవహాస్త్రిలోక్యాః

పాదావనేజసరితః శమలాని హన్తుమ్‌ |

ఆన్ముశవం (కుతిఖిర జ్‌ (మ్రుజమజ్లసట్థి

క

_బ్రర్థద్వయం శుచిషద స్త ఉపస్పృళన్తి ॥ 101 'దేవఠలు చెప్పిరి __

వరమాళత్నా ! మిరు ముల్లోకముల యొక్క. పావరాశిని కడిగి వేయుటకు ఠెండు వన్మిత నదులను వర్చాటు భేసితిర, ఒకటి

మియొక్క. అమృతమయ లీలలతో నిండిన కథా[నవంతి, రెండు మి పాద్మవ3కొళన జలముతో నిండిన గంగ, కనుక నత్సాంగత్య మును సేవించు వి వేకవంతులు చెవులద్వారా మీ యొక్క- కళా (నవంతి యందును, శరీర ముదాంరా మీయొక్క గంగానది యందును మునుకలిడుచు, ఆ రెండు తీర్థములను జీవించుచు తమ పౌవమున్కు 'తావమును వోగొట్టుకొనుచున్నారు,

తదుపరి (బ్రహ్మ దేవుడు (శ్రీకృష్ణునితో నిట్లు వలికెనుః_._

యాని తే చరితానీశ మనుష్యాః సాధవః కలౌ!

శృణ్వ న్తః కిర్తయ నశ్చ తరిష్య న్యష్షాసా తమః ॥ 108

(వభూ ! కలియుగ మందు పాధుస్యభావముతో ఏ మనుజులు

మియొక్క_ ఈ లీలలను [శవణము చేయుదురో, క్‌ ర్రించుదురో,

వారు సులభముగ నే ఈ అజ్ఞానాంధ కార మును చాటి వేయుదురు దేవా; మీరు యదువంళమున అవతరించి ఇప్పటికి నూటయిరువదియైదు

పంవత్సరములై నవి _ మీరు వచ్చిన వని పూర్తి అయినది కౌవున ఇక మీరూ

సమంచిక మని తలంచినచో మీ యొక్క వరమధామమ.నకు దయచేయుడు (బహ్మదేవుని ఆ మాటలు విని శ్రీకృష్ణ డిట్లు చెప్పెను _-

(శ్రీ భగవానుడు చెప్పెను --

(బవ్మాటేవా ! మోరు బెప్పినన్లు “శీను నిశ్చయించుకొంటిని.. మా వని అంతియు పూర్తిచేసి భూభారమును తీర్చితిని. కాని ఇంకను ఒక్క. వని మ్యాతము మిగిలియున్నది. గర్వోన్మత్తు ల. యున్న యదు వంగీయుల నినాశ మే అది, అది పూర్తి అయిన పిదప "నేను వరంభామమున శేగెదను,

(శ్రీకృష్ణుని ఆ వచనములను విని (బహ్మూబేవుడు వారికి (వణ మిల్లి "జేవతలతో గూడి నిజలోకమునకు వెడలిపోయెను.

+10 భాగవత రత్నాకరము అనంతరము ద్యారకాపురమున అవశకునములు, ఉత్పాత ములు సంభవింవ దొడగగా యదువంశమందలి "ఇద్దలు (శ్రీకృష్ణుని నమిపించి ఆ విషయమును అఆెలియజేసీరి అపుడు (శ్రీకృష్ణుడు వారితో నిట్ల నెను... (శ్రీ భగవానుడు చెప్పెను __ ఇపఫు డందజణమును మజవో వవిత్రమగు (వభాన 'వేత్రమునకు "వెళె దము ఉం తేషు దానాని పా్యక్రేషు (శద్ధయోప్వ్యా మహా న్తివై; వృబినాని తరిష్యామో దానైై ర్నౌభిరివార్తవమ్‌ ॥ 108 లా ణి అచట నత్సాతులకు గొవృ చాన ధర్మములను (శ్రద్ధతో నవేయుటవలన __ నావవే నముుదమును దాటునట్టు-. గొవ్చగొవ్చ నంకటములనుండి విము_ కులము కాగలము రాజా : (శ్రీకృష్ణుని వచనములను విని యదువంశీయులు ఆ (సకారమే పభాన మేతమునకు (ప్రయాణము సలుపుటకు సిద్ధపడుచుండగా అపుడు ఉద్ధవుడు (శకృష్ణునియొద్ద కేగి నమస్కరించి ఈ (ప్రకారమ.గ చెప్పెను (శ్రీకృష్ణుడు ఉద్దవునకు బోధ సల్చుట యోగేశ్వరా । అవతార కార్యవ.సు ప్పూర్తిచేపి మీకు సరందామమున కేగ నున్నట్లు తోచుచున్నది కాని క్యాదసుందరా 1 మీ పాదకమలములను విడిచి నేను క్షణకాలమైనను ఉండలేను కాదిట్టి నన్నుకూడ మీ యొక్క ధామమునకు గొనిపొండు వాతరశనా య బుషయః (శమణా ఊర్ధ్వమన్థినః | (1దిహ్మాఖ్యం ధామకే యాన్తి శాన్హాః సంన్యాసినోఒమలాః ॥ 144 మాయను దాటుట వాల కష్టము, గొవ్ప గొవ్ప బుషులు, మునులు వాయుభతుణము. చేయుచు. వైవ్వీక (బహ్మూ చర్యమును

సేశాదశ నృంధము 8! శీ పాలించుచు అధ్యాత్మ విద్యకొణకై మవోవరిశమ చేయుచున్నారు, ఈ [వకారములై న సాధనలచే అనన్నా శ్రసుల వృాదయము నిర్మల మగుచున్నది, అపుడు వారు నర్వవృ త్తిశమనరూవమగు టై మూరు వ్‌ ఫికి యందుండి మీయొక్క (బహ్మూధామమును పొందుచున్నారు, వయం త్విహ మహామోగిన్‌ (భమన్తః కర్మవర్మను । త్వవ్వా ర్తయా తరిష్యామస్తావక్రై ర్లుస్తరం తమః॥ _ 105

మహాయోగేశ్వరా ! మేము కర్ణ మార్గమున తిరుగాడు చున్నాము కాని మేము మాభ, _ర్థలతోకూడ మాయొక్క- గుణ ములను, లీలలను చర్చించుకొ నుచు నుందుము మజియు మనుష్యుని వలె లీల గావించుచున్న మిీాలేది చేసినను, చెన్పినను దానిని న్మరించుచు, క్రీ ర్హించుచు నుందుము మజీయు మో యొక్క. నడక, ఆకారము, పోస వరిహోనము -- వీనియొక్క- న్మృతియందు లీన మగుదుము, కేవలము ఇంతమ్యొాతము చేతనే దుసస్తరమగు మాయనుమేము చాటి వేయుదుము,

ఉద్ధవుని ఆ మాటలు విని ఫ్రీకృష్తు డిట్లు చెప్పెను.

ఉద్ద్ధవా । ఈ భూతలముపై నా సని ప్పూర్ణి అయినది, ఇక కాపవళొత్తు “'యదువంశము పరస్పర కలహవమ-లచే నశించిపోగలదు_ నేటికి ఏడవదినమున సమ్ముదము ఈ ద్వార కాపురమును ముంచి'వేయును త్వం తు సర్వం పరిత్యజ్య స్నేహం స్వజనబన్థు ష। మయ్యావేళ్య మనః సమ్యక్‌ సమద్భిగ్‌ విచరస్వగామ్‌ ॥ 166

ఇక మీరు బ ధ్యాదులయందు రాగమును వదలి అనన్య ఛక్రితో నాయందు మనస్సును నిలిపి సమదృష్టితో భూతలమున శవ్వతంతిముగ విహారిం చుడు,

యదిదం మనసా వాచా చకుర్చ్యాం (శవణాదిభిః నశ్వరం గృహ్యమాణం చ విద్ది మాయామనోమయమ్‌ ॥ 107 ఈ[వవంచమున మనస్సు చే వది తలంచబడునో, వాక్కుతో వది చెవ్పబడునో, కళ్ళతో వది చూడబడునో, చెవి మొదలగు

• ఇందియములచే వీది అనుభవింవబడునో, అవి అంతయు నాళ వంతమై యున్నవి. స్వవ్నమువలె అది మనస్సుయొక్క-. విలానము నూ(తమే అయియున్నది. శావున అది యంతయు మాయా మా[తమని, మిథ్య యని తలంచుడు., వుంసోఒయుక్రస్య నానార్హో (భమఃస గుణదోషభాక్‌ 4 కర్మాకర్మ వికర్మేతి గుణదోషధియో భిదా ॥ 100 ఎవని మనస్సు అశాంతముగ నుండునో, నంయమము లేక యుండునో, అట్టి వానికే పిచ్చివానికి వల అనేక వ స్తువులు గోచరిం చును. వాన్తవముగ అది చిత్తముయొక్క_ (భమ మాత్రమే యగును, అనేకత్విమును గూర్చిన (భమ కలిగినపుజే *ఇది మంచిది “ఇది చెడ్డది” అనునిట్టి కల్పన సంభవించుచున్నది. ఎవని బుద్ధియందు. గుణదోషముల భేదము దృఢవడియుండునో, అట్టి వానికే కర్మ (విహిత కర్మ), అకర్య శ (విహితకర లోపించుట), వికర్శ (నిషిద్ధ కర్ణ)... అను ఈ భేదము (వతిపాదింవబడినది. తస్మాద్‌ యు _క్రేనియ[గ్రామో యు క్రచిత్త ఇదంజగత్‌ | ఆత్మనీక్షస్వ వితతమాత్మానం మయ్యధీశ్వరే ॥॥ 100 కావున ఉద్ధవా ! మిరు మొదట ఇం(దియములన్నిటిని మి=ా వశమందుంచుకొనుడు వానిక స్లేమును మీ చేతిలో నుంచుకొనుడు, "శ్రేవలము ఇందియములనే కాదు, చిత్తముయొక్క- వృత్తు లన్నిటిని నిరోధించుడు. మజతియు ఈ (వవంచమంతయు మి అత ్రయం జే వ్యావించియున్నట్లును, మోయొక్క అత శై సర్వాత్మ న. ఇంది.

యాతీత (బవా '్రముకంక "వేజుకాదనియు, రెండును ఒక చు యనియు అనుభవమును వొందుడు, క్షాన విజ్ఞాన సంయు క్త ఆత్మభూతః శరీరిణామ్‌ 1 ఆత్మానుభవతుష్టాత్మా నా న్హరాయైర్విహన్య నే ॥ 110 "వేదములయొక్క ముఖ్య "తాత ఏర్యగూవజ్ఞానమును, అనుభవ రూవమణగు విజ్ఞానమున్న 'లెన్సగ కలిగి ఎపుడు మీరు మి ఆత (| యంబే ఆనందమగ్ను లై యుందురో అపుడు సమస్త "జేవతాది, శరీర ధారులయొక్క_ ఆత 1 అయియుందురు, కావున ఎట్టి విఘ్నముచేతను మోరు వీడింవబడజూలరు, వఏలయనిన, ఆ విభ్నుముల యొక్కాాతు విభ్నుములు కలుగజేయు వారియొక్క-యు అత్మ మూరే అయి “యుందురు సర్వభూత సుహృచ్భాన్తో జ్ఞాన విజ్ఞాన నిశ్చయః । పశ్యన్‌ మదాత్మకం విశ్వం న్షవిసద్యేత వైపునః॥ 111 నమన్వ (పాణులకును పషాతైమీయు; శాంతుడును, జ్జాన విజ్ఞు నములు కలవాడును అగువాడు నమస్త (వవంచమును నా స్యరావ ముగ'నే (ఆత్మ స్వయాపముగ నే) చరాచును, కావున అత డిక జనన మరణ చ్మశమందు ఎన్నటికిని వడకుందడును, 'పామీణ మనుజా లోకే లోకత త్త న్‌ విచక్షణాః | సముద్ధర స్త్‌ హ్యాత్మానమాత్మనైవా -కుభాశయొత్‌ ॥ క్షే12 ఉద్ధవుడా (వవంచమున ఎవరు “ఈ జగత్తు ఏమి? దీని యంబేమి జరుగుచున్నది *-= ఈ “మొదలగు విషయములను విచా రించుటయందు నిపుణులై యుందురో, అట్టివారు తమ చి_త్తమందలి అళుభవాననలను, న్వ్యయముగ వి వేకశ కిచే తొలగించుళకొందురు,

814 భాగవక రత్నా ఆత్మనో గురురాత్షైవ పురుషస్య విశేషతః | క్‌ యత్‌ (వత్యక్షను మానాభ్యాం (శేయోఒసావను వ్యితే 1 11! నమన్న (ప్రాణులమయొక్క-, ముఖ్యముగ మనుష్యునియొక/ ఆత్మయే హితమును బోధించు గురువై యున్నది వలయనిన, క జుడు తన (వళ్యతి అనుభవముద్వారా తన హితమును నిర్మయి చుటయందు పూర్ణ ముగ నమర్థుడై యున్నాడు పురుషత్వే చ మాం ధీరాః సొంఖ్యయోగ విశారదాః 14 ఆ విస్తరాం _పపళ శన్తి సర్వశ క్తుప బృంహితమ్‌ | న .. సాంఖ్యయోగ విశారదులైన ధీరులు ఈ మనుమ్య చ ర యందు ఇందియశ క్రి, మనళ్ళ్శ క్రి మున్నగువానికి అశ్రయభా మగునా న్యయావమైన ఆత కే త్త సమును పూర్ష్మ ముగ (వల్యే ముగ సాయోత్కరించుకొనుచున్నారు పక్ష ద్వి(త్రి చతుష్పాదో బహు సాద _స్పథా పదః | 110 దిహ్వ్యః స్తిపురః సృష్టాస్తాసాం మే పొరుషీ (ప్రియా ॥ నేను ఒక పాదము కలవియు, ఆెండు పాదములు కలియ మూడు పాదములు కలవియు, నాలుగు పాదములు కలనీ ము నాలుగు కంచు ఎక్కువ పాదములు కలవియు నగు అనే నిదరా లైన శరీరములను సృష్టించితిని, కాని వానిలో నాకు అన్నిటీ (ప్రియమైనది మనువ్య శరీరము, | ఆత్ర మాం మార్గయ న్య ద్దా యుక్తా హీతుఖిరీశ్వరమ్‌ 116 ఆధ జ క్ల గృహ్యమాతైర్లడై ర్ల జ్లరగ్రాహ్య మనుమానతః | వీకాగచి త్తుడును, తీక్ణుబుద్ధి కలవాడును అగు మ్‌ వ! ఈ మనుమ్య శరీరమున, అహాంకారోది విమయములకంు న్‌ త్త వాడను, సర్వవవ_ర్తకుడను, ఈశ్వరుడను అగు నన్ను సె” 7 అనుభవించుచ్రుండుకు.

815 ఆవధూత యదు సంవాదము అవధూతయగు ద తాతే ద్దు. ఒక పురాఠన ఇతిహాసమును చెవ్వుదురు అది రూపమున శ్రాత్రేయుని యొక్కయు, రాజగు యదువుయొక్కయు సంవాద ల నున్నది ఒకపుడు యదు మహారాజు ఒక అవధూత నిర్భయముగ సంచరించుచుండుటను గాంచి వారిని యటడిగెను మ! జనేషు దహ్యుమానేషు కొమలోభ దవాగ్నినా | న తవ తప్యసేఒగ్నినా ముక్షో గక్లొమృః స్థ ఇవ ద్వివః ॥ 117 లా మహాత్మా! (వవంచమున ఎకు్యణ(వమంది జనులు కామి, మ గ్‌ ఉఊావాగ్నియందు మండివోవుచున్నారు, కాని, ర మ్మ చూడగ నే మారు ముుక్తులనియు, అరణ్యమందు ఉఊావాగ్ని ఖ్‌? వనుగు అటనుండీ వెడలి గంగాదలమందు (నవే చినట్లు... ఆ తావము మోశేమొలేము అంటకయున్న దనియు త్వం హి నః పృచ్ళతాం బ్రహ్మన్నాత్మన్యానస్టకారణమ్‌ | (బూహ్‌ స్పర్శ విహీనస్య భవతః కేవలాత్మనః ॥ 118 మహాశయా |! మోరు పుతేః శ్రీః ధనాది నంసొర స్పర్శ కూడ లేనివారు. మూరు నదా వో అల్నస్వరూవమంచే స్థితులై యున్నారు మికు ఆత్మయంచే ఇట్టి అనిక్వ్‌ చనీయమైన ఆనందము మొక్కు అనుభవ మెట్లు కలుగుచున్నడో దయచేసి. లెలియ' 'జేయుడు, ౮0 యదుమహారాజుయొక్క- ఆ (పోషను విని దత్తాత్రేయ లిట్లు వచించిరి-- అవధూతయొక్క- ఇరువడినలుగురు గురువులు స న్తి మే గురవో రాజన్‌ బహవో బుద్ధంపా శ్రీలౌః 1 యతో బుద్దిముపాదాయ ముకోఒటామీహై తాబ్బ్బృణు॥ 118 శాజూ! నేను నా బుద్ధితో చాలమంది. గురువులను అశ యించితిని, వారినుండి శిమణను బడని నే నీ(వపంచమున ముక్త

భావముతో స్వతం్యత్రముగ నంచరించుచున్నాను. మిరు ఆ గురు వుల "పేర్లు, వారినుండి నేను గ్రహించిన పారములను వినుడు. పృథివీ వాయురాకాశమాపో౬గ్నిళ్చనృమా రవిః! కపోతోఒజగర:ః సిన్టుః పతబ్లో మధుక్కద్‌ గజః॥ 120 మధుహా హరిణో మీనః పిజ్లలా కురరోఒర్భకః | కుమారీ శరకృత్‌ సర్ప ఊర్జనాభిః నుపేళకృత్‌ ॥ 121 నా గురువుల వేర్లు ఇవి---భూమి, వాయువు, ఆకాశము, జలము, అగ్ని? చం[దుడు) సూర్యుడు, పావురము, కొండచిలువ, నము[ద్రము, మిడుత, ేనెటీగ, వనుగు, లేనెలీయువాడు, లేడి, చేవ, పింగళయను వేళ్య, “కురరి వథీి.,, బాలుడు, కన్య, కాణ ములు తయారుచేయువాడు, పాము, సాలీడు, కీటము. ఏకే మే గురవో రాజంశ్చతుర్వింశతి రా(శ్రితాః। శిక్ష వృ త్తిభిరేతషామన్వ శిక్ష మిహాత్మనః ॥ $2ల్లీ రాజా! నేనీ గురువులను అఇశయించి;, వారి. ఆచరణ ద్వారా ఈ (వ్రవంచమున కొన్ని గుణపారములను నేర్చుకొంటిని, ఎవరినుండి ఏ (వకారము వబేదె -నేర్చుకొంటినో, డాని నంతను మోకు "ెవూచున్నాను వినుడు, భూ త్రైర్యాకమ్యమాణోఒపి ధీరో దైవవళానుగైః ! తద్‌ విద్వాన్న చలేన్మార్లా దన్వశిక్షం తీత్మేర్వతమ్‌ ॥ 18 "నేను భూమినుండి శై ర్యము: శర్పు అను గుణములను నేర్చు కొంటిని, జనులు భూమికై ఎన్ని "జెబ్బలు కొట్టినను, అది 'వతీ "కార వెంనర్పుదు, దుఃఖంవదు. (వవంచమున (పాణులు తమ కర్ణ ననుసరించి చేష్టలు నలుపుచుందురు, వారు అపుడపుడు లెలి సియోం తెలియకయో వివిధరీతుల (వవ_ర్తించుదురు, ధీరుడగు-

వాడు వీ వరిస్థితులందును తన ధ్రైర్యమును వోగొట్టుళొన లాదు. మజీయు కోవవడ రాదు

శళ్వత్పరార సర్వేహః వరార్థెక్తొన్త సమృవః

సాధుః శికేత భూభృతో నగళశిష్యః పరాత్మతామ్‌ ॥ 12

భూమియొక్క. రూవములే యగు వర్వతములనుండి, వృత ములనుండి నే నిట్టి పారమును 'నేర్చుళొంటిని.. వాని (కియలన్నియు సదా ఇతరులకు హీత మొనర్చుటకొజకే యగును, వాని జన్ఫుమే వరులకొజకు అయియున్నదని చెవృవచ్చును సాధువగు మనుజుడు. వాసికి శిష్యుడై వరోవకారమను ధర ్రమును వానినుండి నేర్చుకొన. వలెను,

(ప్రాణవృ త్రైవ సన్తుష్యేన్మునిర్నై వేన్దియ (ప్రియెః । క్షానం యథాన న క్యేత నావకీర్యేత వాజ్‌ మనః॥ 125

శరీరము. లోవల నుండు (పాణవాయువు ద్వారా "నేనీ పార మును నేర్చుకొంటిని--- అది ఒకింత అవోరమునే ఇచ్చృగించుచు., దానివే నంతుష్షినొందునట్లు, సాధకుడు జివిత నిర్వహణమున కెంత

(క) టన

భోజనము అవనరమో, అంతమాతమే స్వీకరించవ లెను, ఇం్మదియ' ములను తృక్తిపజచుట కొటుకై ఎక్కు-న విషయములను కోర రాదు. వేనిచే బుద్ధి వికారము నొందకుండునో, మనస్సు చంచల త్వము నొందకుండునో, వాక్కు- వ్యర్థములై న నీవమయములందు తగు ల్క_నదో నంచేవముగ అట్టి నిమయములనే ఉవదయోగించుళకొన వలయును,

విషయేశ్యావిళన్‌ యోగీ నానాధర్మేషు నర్వతః

గుణదోషవ్య పేఠాత్సా న విషజ్జేత వాయువత్‌॥ 126

శరీరమునకు బయట ఉండు వాయువుచ్వారా "నేనీ పారము లను నేర్చుళొంటిని --- వాయువు వెక్కుచోట్లకు వెళ్ళవలసి

వై--52

యుండును. కాని అది ేనితోను తగలొ_నదు చేనియొక్కైయు గుణ దోమములను న్వీకరింందు. అన్లు సాధకుడు అవసర మేర్చడి నపుడు భిన్న భిన్న న్వథావములుకల విమయములందు (వ వేశించినను తన లత మంచే ఫ్టముగ నుండవలెను బేనియొక్కయు గుణ జోవములను అంటించుకొన రాదు ేనియందును ఆన క్రీ కలిగి యుండరాదు. బేనిని "ద్వేషింవరాదు. పార్ధివేష్విహ దేహేషు (పవిష్టస్తద్‌ గుణ్మాశయః | గుజైర్న యుజ్యతే యోగి గన్దైర్వాయురివాత్య దక్‌ ॥ 121 గంధము వాయువుయొక్క_ గుణము కాదు, వృథివి యొక్క గుణము, అయినను వాయువు గంధమును గొనిపోవలసివచ్చినపుడు అది శుద్ధముగ నే యుండును, గంధముతో వమా[తము నంవర్య_ము గలిగియుండదు. అశ్లు సాధకుడు ఈ పార్థిన శరీరముతో నంబం ఛధము కలిగియుండున౧ంత వజకు దాసి వ్యాధి జకాధలు, ఆకలిదవూలు వహించవలసి వచ్చినను తాను వా_న్తవముగ శరీరము కాదు, ఆత్మయే యని తలంచుచు శరీరమును దాని గుణములను న! యించినను వానితో వమా[తము అంటక నుండును, అదన్హర్హితశళ్చ స్టిరజజ్లమేషు (బ్రహ్మాత్మ భావేన సమన్వయేన | వ్యాపా వ్యవచ్చేద మసబజ్ల మాత్మనో మునిర్నభ స్వం వితతస్య భావయేత్‌ ॥ 128 ఘటాది చరాచర వదార్థములు అనేకములుగ నున్నను, ఆకాశము ఒకటిగనే ఉన్నది. అశ్షే న్టూలః సూత్స శి శరీరము "లెన్ని యున్నను వానియందు అత్స్శరూవమున నర్వ(త యుండుట వలన (బవ్మా స్తము అన్నిటియందును 'వెలయుచున్నదది, మణులందు ఊదారము వ్యాపించియున్నట్టు అత్మ నర్వ్యత అఖండముగనుు అనంగ

ఫేకాదశ నృంధము 89 రూవమునను ఉన్నట్లు సాధకుడు అెలిసికొనవలెను, అత్మ సర్వ ప్యావకమోనది. అది ఆకాశమువలె అంతటను వ్యాపించి యున్నది. ఆత్మ అకాశమువలె నర వకచమెనదని సాధకుడు ఫావ' వలే న్యాపళమై ధకుడు కఛావన చేయ తేజోఒఒన్న మయైన్భావై ర్మేఘా ద్యైర్యాయునేరి డై | న స్పృశళ్యతే నభ స్తద్వత్‌ కాలసృ ష్రైర్టుజైః పుమాన్‌ ॥ 180 అగ్ని మండుచున్నను, వర్షము కురియుచున్నను, అన్నా దులు ఉత్ప్సన్నముతై నళించుచున్నను, వాయువుచే మేఘములు వచ్చుచు. పోవుచునున్నను ఆకాశము నిన్లేవముగనే యున్నది, అక్ష భూత్క వర్తమాన, భవివ్య త్తులందు ఎన్నియో నామరూవ ములయొక్క- నృష్ట్రి (వళయములు సంభవించుచున్నను ఆత్మతో వానికి వలాటి సంవర్క-మున్ను లేదు, స్వచ్చః (ప్రకృతితః స్నిగ్లో మాధుర్య స్తీర్ధ భూర్న్భృణామ్‌ | మునిః పునాత్యపాం మిత్రమీక్షోవస్పర్శ క్రీర్తనైః॥ 180 జలము స్వభావముగనే నిర్శలముగను, మధురముగను, వవితకరముగను ఉండుచున్నది, మజీయు గంగానదీ. తీర్థముల దర్శన, (న్పర్శన, నామోచ్చారణములచే జనులు వవిత్రులగు చున్నారు. అశ్లే సాధకుడు స్వభావముగనే శుద్ధుడుగను, మధురభామీ గన్ను లోకపావనుడుగను ఉండవలెను, జలమునుండి పారమును "నేర్చుకా "నువాడు తన దర్శన; న్పర్శన, నామోచ్బారణముల చే జనులను వవ్మితులుగ నొనర్భుచున్నాడు, తేజస్వీ తవసా దీప్తో దుర్హర్థోదర భాజనః | సర్వభళతోఒపి యుక్తౌత్మా నాద త్తే నులమగ్నివత్‌ ॥ 181 అన్ని లేజోవంతమైనది. జ్యోతిర్మయమైనది. ఆ "తేజస్సును ఎవడును తొలగించ లేడు, అగ్ని నమ నృమును తన ఉదరమందుంచు

తం0 ధాగనత రత్నాకరము. కొనుచున్నది, అన్నిటిని భథీ.ంచివేసినవ్చటికిని వాని దోవమములచే అది అంటబడదు అన్లు సాధకుడు వరమ లేజస్వియై తవస్సుచే "జేదీవ్యమానముగ (వకాశించుచు, ఇం[దియముల చే జయింనబడకో అన్నిటియందును వ్యవహారించుచున్నను "బేనియొక్క.. దోవమును తనయందు (వ వేశింవనీయడు

స్వమాయయా సృష్టమిదం సదసల్ల క్షణం విభుః ।

(పవిష్ట ఈయతే తత్తత్ప్వరూపోఒగ్నిరివైధవ॥ 182

అగ్ని పొడుగు, పాట్టి, వంకర కళ్షైలందు ఆయా విధముగ తో-చచునట్టును. వాక్లిస్త వముగ అగ్నికి పొడుగుదనము, పొట్టి దనము. "లేనట్లును, సర్వవ్యావకమగు ఆత యు తన మాయచే నిర్మితమగు ఈ జగత్తునందు వ్యావించియుండుటచే ఆయా వస్తువుల నామ రూవములతో వా_స్తవముగ నంబంధము లేకున్నను, ఆయా కూన ములు కలిగియున్నట్టు తోచుచున్నది

విసర్గ్లాద్యాః శ్మళశానాన్తా భావా దేహస్య నాత్మనః |

కలానామివ చన్ద్రస్య కాలేనావ్యక్త వర్త్శ్మ్మనా ॥ 1$8

"బేనియమొక్క- గమనము ెలిసికొనబడజాలదో, అట్టి కాలము. యఅమొక్కా (వభావముచే చందుని శళలు తగ్గుచు, హపాచ్చుచు నుండును. కాని వాన్తవముగ చంద్రుడు శీణించడు, వృద్ధినొందడు అశ్లు పుట్టుక మొదలు చావు వజకు గల వివిధావస్థలు శరీరమున కే "కాని ఆత్మకు వాటితో వమ్మాత్రము నంబంధము లేదు,

గుజైర్లుణానుపాద_త్తే యథాకాలం విముజ్బృతి ః

న తేషు యుజ్యతే యోగీ గోభిరా ఇవ గోపతిః॥ 184

వ్‌ (వశారము సూర్యుడు తన కిరణముల ద్యారా భూమి యందలి జలమును ఆకర్షించుచు, నమయమను వచ్చినపుడు దానిని

వర్షించునో, ఆ (వకారమే యోగి ఇం(ద్రియములద్వారా విషయ యులను గ్రహించుచు, నమయ మేతెంచినపుడు వానిని త్యజంచుచు, చాన మెొనర్చుచునుండును, ఏ కాలమందును, అతనికి ఇందియ వేిమయములందు అన క్తి ఉండనేరదు.

బుధ్యతే స్వే న భేదేన వ్యక్రిస్ట ఇవ తద్గతః

లక్ష్యతే స్టూలమతిభిరాత్మా చావస్థితోఒర్క_వత్‌ ॥ 186

స్థూల బుద్ధి కలవా! జలముతో నిండిన భిన్న భిన్న ప్యాత లందు (వ్రతిబింబించిన సూర్యుడు వేజు వేజుగా తోచును. వాస్త వముగ సూర్యుడు అనేకము కాదు. అక్ష చరాచర (పాణికోట్ల ఉపాధుల భేదముచే ఆత్మ వేజ్వేజుగ తోచినను, అడి వా_స్తవముగ నూర్యునివలె ఒకళు అయియున్నది.. చానియందు వస్తుతః భేద మేమియును లేదు

నాతిప్నేహః (పసణ్లో వా కర్తవ్యః క్వాపి కేనచిత్‌ ! కుర్వన్‌ విన్దేత సన్హావం కపోత ఇన దీనరీః ॥ 188

రాజూ! ఎచటను ఎవరితోను అత్యంత ఆసక్తి కలిగి యుండ "రాదు, "లేకున్న అతని బుద్ధి స్వాతంత్యము కోల్పోయి దీనమై పావురము వల మహా దుఃఖమును అనుభవించవలసివచ్చును.

ఒకా నొక అడవియందు ఒక చెట్టుయొక్కం గూటిలో ఒకపావురముల జంట నివసించుచుండెను అవి వపరన్పరము ఒకదానియెడల మజీయొకటి మిక్కూట మగు ఆఫ క్తి కలిగియండెను కొంతకొలమునకు వాటికి పిల్లలు పుష్టైను ఒక నాడు ఆ పిల్లల 'మేతకొలక్సై. పెద్ద పావురములు రెండును బయటికిపోగా,. ఒక వేటగాడు వచ్చి ఆచట వలవేనెను పావురపు పిల్లలు ఆ వలరో చిక్కువడి తన్ను కానుచుండెను ఇంతలో తల్లిపావురము వచ్చి తన పిల్లల దీనస్థితిని చూచి థిన్నురాళై ఆసక్తి వశమున (కిందకు దిగి వలలో చిక్కువడెను ఇంతలో తండ్రి పావురము వచ్చి భార్యాబిడ్డలను చూచి విలపించి ఆశక్తి వశమున (క్రిందకు-దుమికి

ఆ వలలో చిక్కుకొనెను. తదువరి బోయవాడు వచ్చి ఆ పకులన్నిటివి వలను తీసికొని వెడలిపోయెను ఏవం కుటున్స్యుశాన్తాత్మా ద్వస్ద్వ్యారామః వత త్తింవత్‌ | పుష్ణన్‌ కుటుమృం కృపణః సానుఐన్హోఒవసీదతి ॥ 187 ఎవడు కుటుంబ విమయములంజే సుఖము కలదని యొంచి వాసి యం చే నిరంతరము ఆనక్షుడై వానిని గూర్చియే చింతించుచుండునో అట్టివానికి ఇాంతి ఎన్నటికిని లభించదు. అతడు (2న తెలిపిన) ఆ పావ్రరముల వలె కష్టమును పొందును యః [ప్రాసష్యమానుషం లోకం ముక్తిద్వార మపావృతమ్‌ | గృహేష ఖగవత్‌ స క్త సమారూఢచ్యుతం విదుః ॥ 108 అలీ ఖాత ఈ మనువ్య శరీరము తెజవబడిన మోతద్వారము వంటిది, అట్టి దానిని పొందియు ఎవడు పావురములవలె గృహా కుటుంవాదు. లంజే తగుల్కొాని యుండునో, అట్టి వాడు మై వణకు వెళ్ళి (క్రిందకు వడువాడే యగును, అట్టి వానినే పెద్దలు “అరూఢచ్యుతుడు” అని ఆందురు, సుఖమైస్ట్రియకం రాజన్‌ స్వర్లే నరక ఏవచ। (ఏ. దేహినాం యద్‌యథా దుఃఖం తస్మాన్నేచ్చేత తద్‌ బుధః॥ 109 రాజా! తొలగించుటకు (వయత్నించినప్పటికిని (పాణులకు పూర్వ కర్మానుసారము దుఃఖము "లెట్లు కలుగుచున్నవో, అశ్లు న్వర్ణమందు గాని, నరకమందు గాని ఎచట నున్నప్పటికిని వారికి (ఇందియ)సుఖములు కలుగుచున్నవి కాబట్టి సుఖచుఃఖములమొక్క-_ రవాస్యము నెతింగిన ధీమంతుడు వాని కొణకై ఇచ్చగింవరాదు, (గ్రాసం నుమృష్టం విరసం మహాన్తం స్తోకమేవ వాః యదృచ్చమై వాపతితం (గృపేదాజగరోఒ్యక్రీియః ॥ 140

ఏకాదళ స్కంధము 8/5 అడుగక న్కే కోరకనే స్వయముగ, అనాయానముగ వది లభించునో ___ అది రుచి లేనిది అయినను, స్వాదిష్టమైనది అయి. నను, ఎక్కువ అయినను, తక్కువ అయినను, బుద్ధిమంతుడగు: వాడు, కొండచిలువవలె దానినే భుజించి జీవించవలెను, (మజియు: తటస్థ ముగ నుండవలెను, ముళిః (పసన్నగమ్బీరో దుర్విగాహోో దురత్యయః । ఆన న్తపారో హ్యక్షోళ్యః స్తిమితోద ఇవార్డవః॥ 141 సాధకుడు సము(ద్రమువలె సదా (వనన్నముగను, గంభీరము గను ఉండవలెను. అతని భావములు లోతుగను, అపారముగను' ఉండవలెను, వ.కారణముచేతను అతడు తోభమును పొందరాదు. సముద్రము వలె శాంతముగ నుండవలెను. సమృద్ధకామో హీనో వా నారాయణపరో మునిః1 నోత్సర్చేత న కుక్యేత సరిద్భిరివ సాగరః ॥ [కల్లి నము[దము వర్దా కాలమున నదీిజలములు వచ్చి 'కలసినను: "వెరగదు. గ్రీమ్మబుతువునందు తరగదు, అక్ష భగవత్సరాయణు డగు సాధకుడున్ను సాంసారిక వదార్థములు లభించునపుడు. పొంగ రాదు, అవి తరగినపుడు [క్రుంగ రాదు, దృష్ట్వా స్రీయం దేవమాయాం తద్భావైరణికేన్దియః ! (పలోఖితః పతత్యన్దే తమస్యగ్నా పతజ్గవత్‌ 1 148 మిడుత దీవముయొక్‌[ కూవమును బూచి మోవా మొంది చానిలో వడి కాలిపోవుచున్నది, అశ్లు ఇంద్రియ నంయమము లేని వాడు (్ర్రీని చూచి, ఆమె వోవభావములచే మోహితుడై, ఘోర మగ అంధకారమున, నరకమునవడి నీనాశ మొందుచున్నాడు. నిక్క_ముగ (ప్రీ చేవమాయయే యగును,

యోషిద్ధిరణ్యాళర ణొమ్బరాది అ (ద్రవ్యేషు మాయారచితకేషు మూఢః | (వలోభితాత్మా హ్యుపభోగ దుద్ధ్యా పత వన్నశళ్యతి నష్టదృష్టిః 1| కేశ 4 వ మూఢుడు కామినీ, కాంచనాది నశ్వరిమాయిక వచా శ్థములందు తగుల్కొ-నుచున్నాచో, ఎవని చిత్తవృత్తి ఆయా వదా ర్థములను అనుభవించుటకై. ఉవ్విళ్లూరుచుండునో, అట్టివాడు తన $'ేఠకమును కోల్పోయి మిడుత వలె నశించిపోవును స్తోకం స్తోకం గసేద్‌ (గాసం దేహో వర్షే యావతా 1 గృహానహింసన్నాతిషేద్‌ వృత్తిం మాధుకరీం మునిః 145 అ అటి మునియగువాడు గృవాస్థులను వ విధముగను కష్ట పెట్టళ తుమ్మెదవలె జీవించపలెను అతడు తన శరీర నిర్వహణముకొజుకై "వేటు వేజలు ఇండ్హకు వోయి ఒకింత ఒకింత భితును థో పాశంచవ లెను, అణుభ్యళ్చ మహదృ్యశ్చ శా 'స్త్రేభ్యః కుశలో నరః । సర్వతః సారమాదద్యాత్‌ పుష్పేభ్య ఇవ షట్‌పదః ॥ 146 ఏ [వకారము తుమ్మెద, చిన్నవి అయినను పెద్దవి అయినను -వేజు చేలు పువ్పములనుండి సారమగు తేనెను [గహించునో, అక్లు బుద్ధి మంతుడగువాడు, చిన్నవియు, వెద్దవీయు అగు నమస్త వాశ్ర్ర్య ముల నుండియు సారమును (గ్రహించవలెను, సాయన్తనం శ్వస్తనం వాన సంగృహ్హీత భికుకః అటి అతి ల అధ ఆస జ్‌ అర్య మక్షికా ఇవ సజ్బృప్హూన్‌ సహ తేన వినళ్యతి॥ 14! నన్నా వసి టొద్దునకు గాని సాంయంతమునకు గాని వీదియు కూడ బెట్టుకొనరాదు. అట్లు కూడబెట్టుళొనినచే లేనేటీగలవలె,

ప న న కన కూడ బెట్టుకొనిన దానితో నవా జీవితమును కూడ నళింవచేసి కొనును, పదాపి యువతీం భికుర్న స్పృశేద్‌ దారవీమపి । స్పృశన్‌ కరీవ బధ్యేత కరిణ్యా ఆజ్బపబ్లతః ॥ 148 నన్నా్యాసియగువాడు తిన పాదములతోనై నను (స్ర్రీయొక్క- కొయ్యబొమ్మను కూడ తాకరాదు. అట్టు తాకినచో ఆడ వనుగు యొక్క-_ శరీర స్పర్శను వాంధించి.యగవనుగు బంధింవబడునట్లు అత్మడు బద్దుడు కాగలడు, నాధిగచ్చేత్‌ స్త్రియం (పొజ్జః కర్షిచిన్మ్నృత్యుమాత్మనః | దిలాధిక్రైః న హన్యేత గడై రన్న్యైర్గజో యథా ॥ 149 వివేకవంతుడు ఏ (శ్రీని గూడ భోగ్యయావమున స్వీకరింప రాదు. అట్లు స్వీకరించిన చో, ఇతర వనుగులచే వనుగువలె, బల వంతులగు ఇతరి పురుషుల చే వాధించవబడగలడు, న దేయం నోవథోగ్యం చ లుబ్బెర్యద్‌. దుఃఖనజ్బోతమ్‌ భుజ్‌ క్షే తదపి తచ్చాన్యో మధుహేవార్థవిన్మధు॥ _ 150 లోభులగువారు ఎంత యో (శ్రమపడి ధనమును కూడ బెట్టు 'శొందురు కాని దానిని స్వయముగ అనుభవించక ఇతరులకు ధార జోయుదురు. అేనెటీగలు కూడబెట్టిన తేనెనంతను 'లేనె తీయువాడు లైకొనిపోవునట్లు లోభులు కూడబెట్టిన ధనమును ఎవడో మోస గించి తీసికొనిపోయి అనుభవించుచున్నాడు (గ్రామ్యగీతం న శృణుయాద్‌ యతిర్వనచరః క్వచిత్‌ 1 శికేత హరగిణాద్‌ బడ్దాన్మృగయోగ్లీత మోహితాత్‌ 1 151 వనవాసియగు యతి (నన్యాసి) విషయ సనంబఎధములై న నీత ములను ఎన్నడును వినరాదు లేడి బోయవాని గీతములను విని మోవామునొంది" వానిచే బంధింవబడుచున్నది కదా!

నృత్యవాది(తగీతాని జుషన్‌ (గామ్యాణి యోషితామ్‌ ఆసొం శ్రీడనకో వళ్య బుష్యశ్ళజ్లో మృగీనుకః 8 158 బువ్యశృంగ ముని న్ర్రీల విమయ నంబంధ గీతములను వినియు వారి నాట్యాదులను గాంచియు, వారికి వశుడై వారిచేతిలో కీలుబొమ్ముగ తయార య్యెను కచా ! జీహ్వాయాతి (ప్రమాథిన్యా జనోరస విమోహితః। మృత్యుమృచ్చత్యసద్‌ బుద్ధిర్మీనస్తు ఐదిశ ర్యథా ॥ 168 చేవలవాని గాలమునకు తగిలించబడిన మాంనపు ముక్కను చూచి, లోభవశమున దానిని కొణకి చేవ చనివోవుచున్నది. అశ్లు రుచులకు లోజబడినవాడు, మనస్సును వ్యాకుల మొనర్చు జిహ్వేం (దియమునకు వశుడై దుఃఖము నొందుచున్నాడు ఇస్ట్రియాణి జయ న్వ్యాశు నిరాహారా మసీషిణః | ఇ. అర అదన వర్ణయిత్వా తు రసనం తన్నిరన్నస్య వర్ధతే || 154 మనుజుడు తన ఇతర ఇం్యదియములవై విజయమును పొంది నవ్చటికి జిహ్వేయ్యదియమును వశ మొనర్చు కొననంతవజకును జితేం [దియుడు కానేరడు, ఆ రన నేం దియమును (నాలుశను) జయించి? నవో నమ నమును__ (తక్కిన అన్ని ఇంద్రియము లన్నిటిని), జయించిన శ్లు యగును, రాజా । పూర్వము మిథిలా పట్టణమున పింగళ అను పేరుగల వేశ్య యుండెను ఆమె తన దుర్చు _త్తిద్వారా ధనమును ఆర్జించుచు, ధనాశ మిక్కుట ముగ కలిగియుండెను ఒకనాడు ర్యాతి ఆమె బాగుగ అలంకరించుకొని ఇంటి ద్వారముకడ నిలబడియుండగా ఎంత'సేపటికిని పురుషు డెవడును అచటికి రాలేదు తస్యా విత్తాశయా శుష్యద్‌ వక్తాాయా దీనచేతసః నిర్వేదః పరమో జజే చినాహీేతుః నుథావహః ॥ 166 ప్‌ ఇ

ధనాశ చే పురుషుని నిరీమీంచుచు నిరీఖీంచుచు ఆమె నోరు ఎండిపోయెను, మనస్సు వ్యాకులత్వమును జెంచెను, ఆ పరిస్థితియం డామెకు వె రాగ్యము కలిగను, నిచారణవలన వై. రాగ్యము కలు గును వై రాగ్యముచే సుఖము జనించును. తస్యా నిర్విణ్ణచి త్తాయా గీతం శృణు యథామమ | నిర్వేద ఆశాపాశానాం పురుషస్య యథాహ్యసిః॥ 150 వై రాగ్యము కలుగణగనే ఆమె ఒక గీతమును పాజెను, దాని నిపుడే మాకు చెప్పెదను వినుము, మనుజుడు ఆశ యను పాశముచే కట్టబడియున్నాడు, దానిని మై 'రాగ్యమను ఖడ్డముచే ఇఛేదించ వలెను, న హ్యాజ్ఞాజాతనిర్వేదో దేహబస్థం జిహాసతి | యథా విజ్ఞానరపితో మనుజో మమకతాంనృప॥ _ 157 ఎవనికి వై రాగ్యము కలుగ లేదో, ఎవనికి సాంసారిక దుఃఖము- లచే వినుగ జనించ లేదో అట్టివాడు శరీరము నుండియు, దాని బంధ నము నుండియు. అజ్ఞాని మమత్వమును వదలుటకు నిచ్శగింపనట్లు-- విడుదల పొందుటకు ఇచ్చుగింపడు. (వింగళ తనలో ఇట్ల నుకొనను--) ఆహో! నే నిం్యద్రియనులకు వశ మైపోయిలిని, విషయ సుఖ లాలనులగు పురుషులను నేను కోరుచుంటిని, నను నిజముగ సనం సమీపే రమణం రత్కిపదం విత్తపదం నిత్యమిమం విహాయ । ఆఅకామదం దుఃఖభయాధిశోక మోహప్రదం తుచ్చమహం భజేఒజ్జా ॥ 16

గంటకు న్‌ళ6యలు అని. నాకు అతి సమివమున పృాదయమందే నా యథార్థమగు స్వామి భగవంతుడు విరాజమానుల్రై యున్నారు వారు వొ_న్టవ మైన (వేమను, సుఖమును వరమార్థ ధనమును కూడ ఒనంగువారే యున్నారు, (వవంచమందలి పురుషులు అనిత్యులు, అఆ భగవంలోడు జ్య సాశ్యతుడు. ఆహో! నేను వారిని వదలి ఈ అల్పులగు మనుష్యా లను సేవించుచున్నాను, వీరు నాయొక్క ఒక్క- కోరికను హరే నఫల మొనర్చకపోగా వై పెచ్చు దుఃఖమును, భయమును, శారీర వ్యాధులను, మానసిక వ్యాధులను, శోకమును, మోవామునో కలుగ జేయుచున్నారు, ల యదస్థిభిర్నిర్మితవంశ వంళ్య _ హ్లాణం త్వదా రోమనలై॥ పినద్ధమ్‌ | క్షరన్నవద్వారమగార మేతద్‌ | విణ్యూతపూరం మదుసెతి క్యానా ॥ ణు వ్‌ నం ఈ శరీర మొక ఇల్లు అందు ఎముకలను బొంగులొ - ౧ ములు కలన్ర ఇది రోమములు, గోళు మొదలై నవానిచే పడీ బడియున్నది, దీనిక తొమ్మిది ఉ్యారములు కలవు వార్‌ చలే మాలిన్యము బయటికి ెడలుచునే యుండును. దీనియందు ఖీ మైనట్టి వస్తువు కేవలము మలమూూ తము లే అయియన్న తప్ప ఈ జ, స్థూలశరీరమును (వీయముగ తలంచి సేవించు శ్రీ నే ఇంశెవ రుండగలరు ? విదేహానాం పురే హ్యస్మిన్నహమేకై వ మూఢధీః ' యాన్యమిచృ న్త్యృసత్యస్మా దాత్మదాల్‌ కామమచు లో ఈ ఫరీరము వి-జేపులయొక్యు (జీ క్రలయొరీ [ా (జీవన్ను ను

ఏకాదశ స్కంధ టాంరము 821 వ్‌ మం నే నొక్క తెనే నాశరహిత, వరమ (వ్రీయతమ వరో (ను వదలి మజియొక పురుషంది అభిలమించుచుంటేని, సుహృత్‌ (పేష్టతమోనాథ ఆత్మా చాయం శరీరిణామ్‌ ॥ తం వి(క్రియాత్మన్లై వాహం రమేఒనేన యథా రమా॥ 181 నా హృదయమందు. విరాజిల్లు అత స నమ _న్త (ప్రాణుల యొక్క హ్‌్చలై మియు, మితుడును, (వ్రీయతముడును, (వభువ్లును లయియున్నారు, ఇక నేను వారికి నన్నే నమర్పించుకొని వారిని కొనెదను. మజీయు లవ శల వారితో నీవారించెదనుం కియత్‌. (ప్రియం శ్రే వ్యభజన్‌ కామా యే కామదా నరాః । ఆ ద్య న్తవన్లో భార్యాయాదేవా వా కొలవ్విదుకౌః ॥ [82 శీ మూర్థ చి _త్తవమా |! (వవంచమందలి విషయ భోగములు కాని వాని నొనంగునట్టి పురుషులు శాని నీకెంతటి సుఖము నొనం గిర వారు పుట్టుచు చచ్చుచు నున్నారు. నావిమమమే కాదు, మను ష్యుల విమయమే కాదు, చేవళనై నను భోగముల ద్వారా తమ భార్యలను నంతుష్టవజచిరా ? చారు. స్వయముగ నే కాల చక మున తగల్కొ_ని కలత నొందుచున్నారు: నూనం మే భగవాన్‌పీతో విష్ణుః కేనాసీ కర్మణా నిర్వేదోఒయం దురాళాయో యన్మేజాతః సుఖావహః ॥ 168: అవశ్యము నేను చేసిన వదియో శుభకర్థుచేతనే విష్ణు భగ యున్న నాకీ [వకారము దై శాగ్యము జనించినది. ఈ వై రాగ్యము నాకు తవ్చళ నుఖమును కలుగజేయగలదు, మైవం న్యుర్మన్ద కొాగ్యాయాః శ్జేం నిర్వేదహేతవః । తేనానుబనం నిర్ణ న! పుడషః శమమృచ్చతి ॥ శ(ి4 ఛి

నేను మందభాగ్యు రాలను అయినచో వె రాగ్యమును కలుగ "జేయు. ఇట్లి భావమును అనుభవించెడిడానను కాను, మనుజుడు ల చిసచి వై రాగ్యము చేతనే గృహాది నమ్మ్హ బంధనములను (లేరా శాంతిని పొందుచున్నాడు,

న జ తేనోపకృతమాదాయ శిరసా (గామ్యసజ్లకా 8! 1౪ త్యక్రా దురాశాః శరణం (వజామి తమధీశ్వరమ్‌ ॥ న్‌ ఇక, ఇపుడు భగవంతునియొక్క- ఈ ఉవకారమును క్‌

పూర్వకముగ తలవంచి స్వీకరించి, విషయ భోగములను గొ ఖ దురాశను వదలివై చి ఆ జగ దీశ్వరుని శరణు బౌందు మున్నాగొ' సంసారకూపే పతితం విషమైర్ముషి తేక్షణమ్‌ । ఖీ (గస్తం కాలాహినాఒఒత్మానం కోజన్యస్తాంతుమధీశ్వర! | న వీ ఈ జీవుడు సంసారమును నూతియందు వడియున్నాడో యము లీతనిని (గుడ్జివానినిగ వేసివై చినవి. శాలమను కా న్‌ మే ఈతనిని నోటియందుంచుకొని నమలుచున్నది, ఇట్టి సంద వడు ఇక భగవంతుడు తవ్చ ఈతనిని రథీంచువాడు మటియొక నమర్థుడు కాగలడు? ఆత్మ్మైన హ్యాత్మనో గోప్తా నిర్విద్యేత యదాతిలార్‌' (1 ఆఇవమ తే పీ గత్‌ | (వ్రమత్త ఇదం పశ్యేద్‌ (గస్తంకాలాహినా జి లీ జీవ డెప్టడు వనిషయములన్ని టినుండి న క్తడగునోః శాబటీ డాతడు స్వ్యయముగననే తన్ను తాను రత్నీంచుకొను చున్నాడ న్న (చవంచమంతయు కాలమను కొండచిలువబే (మింగబడు వాల జ్యాగతగ తెలిసికొనవలెను, దత్తాకేయ లిట్లు చెప్పిరి. ను శ్‌ రాజూ! ఈ (వకారముగ నిశ్చయించి వింగళ య దురాశను వదలి య ల యంతు

వేకాదళ న్మ్కంధము ల ఆశా హి పరమం దుఃఖం వైరాళ్యం పరమం నుఖమ్‌, యథా సజ్భీద్య కౌన్తాళాం నుఖం నుష్వావ వీజ్లలా॥ 168 నిజముగ అశయే వమదుఃఖము, వై రాగ్యమే. వరమ సుఖము వలయనిన “*కింగళ? వేళ్య ఆశను నదలినపుడే. నుఖముగ నది, వెను పరిగహో హీ దుఃఖాయ యద్‌ యత్స్రియతమం నృజొమ్‌ అననం నుఖమాప్నోతి తద్‌ విద్వాన్‌ యృస్త్వకిజ్బనః॥ 189 మనుజునకు వయ్‌ నస్తువులు అత్యంత _ (పియములుగ తోచునో ౩ వౌనిని (వోగు వేయుటయీ వారి, దుఃఖమునకు కారణము, వ్‌ బుద్ధిమంతుడు దీనిని తెలిసికొని వై రాగ్యభావము కలిగియు0 డునో, శక్రీముతోనే కాక్‌ మనన్సుతో కూడ వ వస్తువ్రను నంగ హేంవకుందునో, అట్టి వానికి అనంతనుఖము లభించును, సామిషం కురరం జఘ్నుర్చలినో యే నిరామిషాః। తదామిషం పరిత్యజ్య న నుఖం నమనవిన్థత ॥॥ $?(0 ఒకానొక వశ్నీ (కురరవజఖీ - లేక లకుముకి విట్ట) తన ముక్కుతో. ఒక మాంనపుముక్కను కజచుకొనియుండ * అస్త తొక బలవంతమైన వత దానిని చుట్టముట్లే తన ముక్కు దానిని పొడవదొడగెను. లఅత్తటీ ఆ వథఖ్నీ తన ముక్కు-నందుగల మొంనప్ర్పముక్కను - పొజ్యునై పను, అఫుదే చానికి నుఖ లభించైన్సు, వ్‌ అలాస న మే మానావనూనౌ స్తో న చిన్గా గహవుర్రిా | వా బొలనత ॥ ఆత్మ [క్రీడ ఆత్మరతిర్విచరామీహా బా శాబా! నాక మాన, అవమొనములనుగూర్చిన చింత లేదు, ఇల్లు, వరివారము గలవారికి వ్‌ చింత యుండునో, అదియు లేదు,

అతెవ భాగవత రత్నాకరము నేను నా ఆత్మలోనే [క్రీడించుచున్నాను. నాతోనే నేను క్రీడించు చున్నాను ఇట్టి పారమును నేను చంటివిల్ల వాని మొదధ్ధ నేర్చు, కొంటిని కనుక అతనివలెన 'నేనున్ను ఆనందముగ నుండుచున్నాను, ద్యావేవ చిన్తయా ముకౌ పరమానన ఆప్హతౌ । అజాత అలి ల్‌! క. యో విముగ్రో జడోబాలో యోగుజేభ్యః పరంగతః॥ 172 ఈ (వవంచమున ఇద్ద "శేఇద్ద రు నిశ్నింతగ, వరమానందమున నిమగ్ను వై యుందురు ఒగడు అమాయకుడగు చంటి వీల వాడు? మజియొకడు గుణాతీతుణై న కాని ఒకానొకచోట కుమారి యగు ఒక కన్యను వరించుటకై ఆమె గృహమునకు పలువురు విచ్చేపిరి ఇంటిలోనివారు బయటకు వెళ్ళుటవలన వచ్చిన వారందళతికిని ఆతిథ్యము ఆ కన్యయే ఒసంగెను వారి భోజనమునక్షై ఆమె ధాన్యమును దంచు చుండగా చేతిగాజులు శబ్దముచేయుచుండగా ఆ శబ్దమును వారు వినినచో ఈ యింటి వారు నీదవారని భావించుదురేమో యని శంకించి శబ్దము. రాకుండ చేయుటకై అమె ఒకొక్క గాజును విరుగగొట్ట దొడగెను చివరకు ౮0డు గాజులు మిగిలి నవి అవియు శబ్ద మొనధ్బుచుండ ఆకన్య అందు ఒక్క గాజును విరుగగొజ్టైను. అప్పడు చేతులకు ఒకే గాజు మిగిలియుండుటచే శబ్దము కలుగకుం డెను వాసే బహూనాం కలహో భవేద్‌ వార్తా ద్వయోరపి । ట్‌ి ఏక ఏవ చరేత్తస్మాత్‌ కుమార్యా ఇవ కజ్యణః ౪ 178 ఆ విధముగనే అనేకమంది ఒకేచోట చేరినచో కలవాములు, కలుగుచుండును, ఇద్ద తున్నవ్చటికిని నంభావణాదులు. జరుగు చుండును (ఆెండు గాజు లున్న పుడును వబ్జ మువల్యె, కాబట్టి కనకుమూరియనగు కన్యరయొక్క- గాజుల వలె ఒంటరిగనే నంచరించు. చుండవలెను మన ఏకత సంయుజ్యాజ్జిత శ్వాసో జీతాసనః | వె రాగ్యాభ్యాస యోగేన [ధియమాణ మతస్దితః ॥ 114 మ్‌ యలు

మనుజుడు ఆననముచేత శ్యానను జయించి, అభ్యాసము చేతను, వై రాగ్యము చేతను తన మనస్సును వశ మొనర్భుకొని వాల జూ్యగతగ దానిని (వరమాత్మ్శ యను) లతథ్యమందుంచవ లెను, యస్మిన్‌ మనో లబ్ధపదం యదేత = చృనైః శళనైర్ముఇ్బతి కర్మరేణూన్‌ ॥ స్తేన వృద్ధేన రజస్తమళ్చ విధూయ నిర్వాణమ్ముపెత్య నిస్థనమ్‌ 11 క?65 ఎపుడు వర మానందన్వరూవమగు వరిమాత యందు మనస్సు స్థిరము. గ నుండునో, అపు డది మెల్ల మెల్లగ కర్మ ్రనాననలను ధూళిని పాజదోలును మతీయు నత్త వ్‌ గుణముయొక్క- వృద్ధిచే రజోగుణ, తమోగుణ వృత్తులను త్యజించి మనస్సు-- కళ్సైలు లేని అగ్నివలె ఎ నమించిపోవును. తదైవ మాత్మన్య వరుద్ధచిత్తో- న వేద కిజ్బిద్‌ బహిరన్తరం వా! యథేషకారో నృపతిం (వజ్నన్త - మిషా గతాత్మా న దదర్శ పార్శ్వే॥ 176 ఈ [వకారముగ ఎవని మనస్సు తన అఆత్మయంచే స్థిరముగ నుండునో, అట్టి వానికి వావ్యామున గాని, అభ్యంతరమున గాని ఎచటను వ వదార్థమున్నుు నోచరింవదు, వా౭ములు తయ్లారు చేయా, వాడొకడు శూణములను నిగ్షి ్రంచుటలో నిమగ్ను జైయుండి (వకశా నుండియే గొవ్ప కోలాహాలముతో పోవుచున్న రాజును కూడ వఏీశ్చీంవకుం జెను, ఏకచార్యనికేతః స్యాద(వమత్తో గుహాశయః | అలక్యమాణ ఆచారైర్మునిరేకోఒల్బ భాషణ 8 ॥ 4 వె--53

న్‌! భాగవత రత్నొాళంలా

ముని యగువాడు సర్పమ నలె ఒంటకిగచే నంచరించవ లెను. నమూహమునందు ఉండరాదు. అతడు ఒకేచోట ఉండరాదు: (వమత్తత (సోమరితనము) కలిగియుండ రాదు శువోదులందు వసీం చుచు కావ్యా వ్యనపోరమ లనుండి నినృత్తడై మిత భామీయై యుండవ లను,

పరావరాణాం పరమ ఆస్తే 3 వల్యసంజ్ఞితః ! 1

కేవలానుభవానన్ష సన్లోహో నిరుపాధికః |

ఓ రాజా! వరమాత్శ నమ్నన్త్హ (వవంచమునకును పరు స్వయముగ నై వల్య రూవమున పకముగ, అద్వితీయముగ వరాల చున్నారు, వారు కేవలము అనుభవరూపులును, ఆనంద ఘను అయియున్నారు ఏ విధమైన ఉపాధితోను వారికి న బంధ ములేదొ' యథోర్జ నాభిర్హదయాదూర్హాం సన్తత్య వక్త్రతః । |” తయా విహృత్య భూయస్తాం (గ్రసత్వేవం మహేశ్వరః ॥ స

సాలీడు తనలోనుండి నోటిద్వారా దారమును గ్‌ గూటిని నిర్మించునట్లును, దానియంచే విపారించి తిర దా న (మింగి వేయునట్లును, పరమేశ్వరుడు ఈ (వవంచమును నవా నుండియే ఉత్పన్నము చేయుచు, దానియందు జీవరావమునే ను రించుచు. తిరిగి డానినంతను తనయంచే లీన మొనర్భుక్‌ చున్నారు, యత్ర యత్ర మనోదేహీ ధారయేత్‌ సకలం ధియొ! 110 "'స్నేహాద్‌ 'ద్వేషాద్‌ భయాద్‌ వాపి యాతి త్తత్సరూవలావ

(పాణి న్నేహముచే గాని, చ్వేమముచే గాని భద గ గాని వకాగముగ తన మనస్సును 'బేనియందై నను హా ప మొసశ్చినచో అఆపాణికి ఆ వస్తువ్రయొక్క- స్వయావమే నం

• -= బ్యాంంధము క్రీ గ టీ "పేశస్కృృతం ధ్యాయన్‌ కుడ్యాం కేనపవేశతః | ప రాజూ! తుమ్మైద ఒక్‌ పురుగును తీసికొనివచ్చి నోడపై ఉల పెట్టి జార మును మూసివేయగా;, ఆ పురుగు భయముచే

ఆ తుమ్మెదనే చింతన చేయుచు తేన పూర్వశరీరమును త్యజించకనే ఆ శరీరముతోనే ఆ తుమ్మెద రూవమును పొందుచున్నదిః

ఏవం గురుభ్య ఏతేథ్య ఏషా మే శక్షికా మతిః |

స్వాత్మోపళిక్షితాం బుద్ధిం శృణుమే వదతః (ప్రభో ॥ 182

రాజా! ఈ [వకారముగ నేను ఇందే. గురువ్రలనుండి పారములను నేర్చుళొంటిని. ఇక నౌ శరీరమునుండి. ఏమి. నేర్చు శొంటినో ఇెవూచున్నాను. సావభానముగ వినుము,

దేహో గురుర్మమ విరజక్తీ వివేక హేతు -

ర్పిభత్‌ న్మస త్త నైనిధనం సతతా ర్తుదర్క-మ్‌ |

త తా ఇన్వనేన విమృశామి యథా తథాసి

కావాలీ

పారక్యమిత్య వనితో విచరాన్యుసబ్లః ॥ 188

ఈ శరీరము కూడ నౌ గురువు అయియున్నది. వీలయనిన; ఇది. నాకు వివేళమును, వై గౌగ్యమానో శీర్పుచున్నది.. పుట్టుకే, చావు దీనితో కూడియే ఉండుచున్నవి శో శరీరమును. [సాం చుట వలన ఫలము ఒక్‌ దుఃఖము తరువాత ఇంకొక దుఃఖమును అనుభవించుటమే,. ఈ శరీరము” తత్త్యవివారణ చేయుట యందు నపాయను లభించిననుః జేను దీనిని నొ చానినిగ ఎన్న డును తలంచను. ఒకొక దినాన దీనిని కుక్కంలు, నక్కలు తినిజేయుననియీ నేను నదా నిశ గయించుక్‌ ని యుందును, కనుకనే నను ఈ కరీరములో తగులొగ్రానక్‌ అనంగముగ నంచరించు చున్నాను,

ల్షికిత్ర భాగవత రత్నాకరము

జాయాత్మజార్ధ వళుభృత్య గృహోప్తవర్గాన్‌

పుష్టాతి యత్సిియ చికీర్ష్ణయా వితన్వన్‌!

స్వాన్సే సకృచ్చమవ రుద్ధధనః స దేహః

సృష్ట్వాస్య వీజ మవసీదతి వృకధర్మా ; 106

జీవుడు ఈ శరీరమునకు [పియ మొనర్చుట కొజశే వలు విధములైన కోరికలు కలిగి కర్య ్రలను చేయుచు, భార్యా ప్యుత ధన వశు సేవక ,గృహూాబంఛ్యాదులను ఇంచుకొనుచు వానిని పాలిం చుటయందు, పోషించుటయందు నిమగ్నుడై యుండుచున్నాడు, "పెన్బ "డ్డ కష్టములను నహించుళొని ధనమును నంపాదించు. చున్నాడు, ఆయువు పూర్తికాగానే ఆ శరీర మే న్య్వయముగ నశించి. పోవుచు వృతమువలె మజియొక శరీరమునకు బీజమును నాటి భావికాల దుఃఖమునకు కూడ వ ర్పాటు చేసికొనుచున్నాడు.

జిహ్వైకతోఒముమపకర్ష తి ఠర్పి తర్డా

శిశ్నోఒన్యత స్త్వ గుదరం [శవణం కుతళ్చిత్‌ (

(ఘాణోఒన్య తశ్చపలదృక్‌ క్వచ కర్మశక్తి =

రృహ్వ్య్యూః సపత్న్య ఇవ గేహాపతిం లున న్స్‌ 8 185

“పెక్కురు నవతులు తమ భర్తను తము తమ-వై పునకు ఈడ్బు నట్టు; ఇంద్రియములు జీవుని తమ తమ వైపునకు లాగుచున్నవి, నాలుక రుచికర వదార్థముల వై పునకు, దప్పిక నీట్సివై పునకు, జన 'నే్యద్రియము కామమువై పునక్కు చర్మ శ్రము (త్వగిందియము) కోమల న్పర్శవై పునకు, పొట్ట భోజనమువై పునకు, వెవి మధుర శబ్బము వైపునకు, ముక్కు- సుగంధము వై పునకు, చంచలములగు "నేత్రములు సుందర దృశ్యముల వై పునకు లాగుచున్నివి, ఈ (వకా రమ.గ కర్చేం్యదియములు, జ్ఞానే్య్యదియములు "రెండును జీవుని -వేధించుచున్నవి,

అవద ఎగ్రాంధము అలల స్టా పృరాణి వివిధాన్యజయాఒజఒత్మ శక్త్యా వృతెన్‌ సరీస్ఫృపపశూన్‌ ఖగదంళ మత్స్యాన్‌ | తైసైరతుష్ట హసృదయః పురుషం విధాయ (బ్రహ్మావ లోకధిషణం ముదమాప దేవః ॥ 186 భగవంతుడు తన అత్భశక్షిచే వృతములను, కృమి కీట "కాదులను, వశువులను, వయులను, దోమలు మున్నగు వానిని, చేవలు మొదలై న వానిని. ఈ [వకారముగ వలువిధ (ప్రాణులను నృష్టించినను వానిజే వారికి సంతుష్టి కలుగకుండెను. తదువరి వారు మనువ్యు శరీరమును నృష్టించిరి. అది _బవ్మా సామాత్కా-రమును బడయగలుగు బుద్ధితో కూు-డియుండుటవలన, దాని నిర్శాణముచే వారు మపాదానందమును పొందిరి, లబ్ధ్వా సుదుర్లభమిదం బహు సమృవా నే మానుష్యమర్థ దమనిత్యమపీహ ధీరః ! తూర్ణం యకేతన వతేదను మృత్యుయౌావ = న్నిః్యశేయసాయ విషయః ఖలు సర్వతః స్యాత్‌ ॥ 187 ఈ మనువ్య శరీరము అనిత్యమైనను, దీనిద్వారా సరమ "పురుషార్ధ మగు మోయము లభించుచున్నది, కాబట్టి అనేక జన్మల తరువాత అత్యంత దుర్గభమగు ఈ మనువ్య శరీరమును పొంది మనుజుడు అతిశ్మీఘముగ (వృుత్యువు చాపురించకమును పే) మోము 'పాప్రికై (వయత్నములు నలువవలెను. ఈ జీవితముయొక్క- మ. ఖ్యో భ్రేశ్యము మోూయమే అయియున్నది. విషయ భోగములు అన్ని జన (ఫ్రలందును లభించగలవు, కావున వాని నంపొదనళొటుకైై -ఈ అమూల్య జీవితమును వినియోగించరాదు, ఏవం సజ్జాతవైరాగ్యో విజ్ఞానాలోక ఆత్మని | విచరామి మహీమేతాం ముక్తసజ్లోఒన హజబజ్క్బతిః ॥ 168

రాజూ ! ఇది యంతయు విచారించుటవలన నాకీ [వవంచము: యడల వె రాగ్యము కలిగినది నా ప్య్చాదయమున ణ్డున విజ్ఞానముల- జ్యోతి ఆవిర్భవించినది, నాకు బేనికై నను ఆన క్రి లేదు, అవాంకా రమున్ను లేదు. నేనిపుడు స్వతంతముగ ఈ భూతలమువై నిపా రించుచున్నాను, న 'హ్యేకస్మాద్‌ గురోర్జానం నుస్థిరం స్యాత్‌ మపుష్కలమ్‌ | (బ్రహ్మే తదద్వితీయం వై గీయకే బహుధర్షి భిః ॥ 189 కేవలము. గురువు వలననే దృఢ బోధ కలుగునని తలంచ రాదు, తన బుద్ధితో కళూడ ఎక్కువగ విచారిణచేయవలసియున్నది, జుషులు చక్కగ విచారణ నలివీ ఒకే అద్వితీయ (బవ్మామును. అనేక విధములుగ గానము చేసియున్నారు కదా! భగవంతుడదు (శ్రీకృష్ణు డిట్లు చెప్పెను ఓ ఉద్ధవుడా ! గంభీరబుద్ధి గల ఆ అవధూత (దత్తాతే యులు యదు మహారాజునకు ఈ (వకారముగ బోధించెను, అఫు డా రాజు వారిని ఫూజించి నమన్కరించి వెడలిపోయును, దత్రా (శేయుల ఆ జోధను విని యదువు ఆన _క్తు లన్నిటిని త్యజించి నమ దర్శి అయ్యెను, మమయోదితేష్వ వహితః స్వధర్మేషు మదాశయః వర్ణ్మాశమ కులాచార మకానూత్మా సమాచరేత్‌ ॥ 100 ఉద్ధవుడా! సాధకుడు నర్వవిధముల నన్ను శరణుబొంది నాచే. ఉవ బేశింవబడిన (గీతాది) ధర ్రములను జాగతగ పాలించవలెను, మజియు నిపష్కా_వముథఖావముతొ అశ మోచితములగు నదాచారము లను అనున్టీ./చవలెను, అస్వీక్షేత విశుద్ధాత్మా దేహినాం విషయాత్మనామ్‌ | -గుతేషు త త్త న్రథ్యానేన సర్వారమృ విపర్యయమ్‌ ॥ 105

స్వధర్మ ్రముల నాచరించుటచే ఛుద్ధమగు తన చిత్తమందూ ఈ [(వకారముగ చింతన చేయవలెను --- (వపంచమందలి విమయః లోలురగు జనులు శబ్ద, నృర్శ రూపాది విషయములను సత్యమని: తలంచి వానిని పొందుటక్రై (వయత్నములు చేయుచున్నారు. వారి ఉభ్రేశ్యము.. సుఖమును బడయవలెనని, కాని చారికి దుఃఖమే లభించుచున్నది. నుప్తస్య విషయాలోకో ధ్యాయతో వా మనోరథః ॥ నానాత్మకత్వాద్‌' విఫల_స్తథా భేదాత్మధీర్లుణేః 1 18వ ట్‌ యు దా స్వప్నా వస్థయందుగాని, జూగగత్తునందుగాని, మనోరథము లను కల్పించుకొనునపుడు గాని మనుజుడు అనేక విషయములను అనుభవించుచున్నాడు, కాని అతని ఈ కల్పన యంతయు వస్తు శూన్యమగుట చే వ్యర్థమే అయి యున్నది. అశ్లు ఇంద్రియముల: ద్వారా కలుగు 'భేదబుద్ధియు వ్యర్థ చే అయి యున్నది. వీలయనిన ఇదియు ఇందియజన్యమును; నానావస్తు వివమయికమును అయి యుండుటవలన ఇదియు వానివలె అనత్యమే అయియున్నదిః నివృత్తం కర్మ సేవేత (పవృత్తం మత్ప్సర న్త్యజేత్‌ | జిజ్ఞాసాయాం సం(ప్రవృతో నాదియేత్‌ కర్మచోదనామ్‌ ॥ 168 నన్ని శరణుబొందువాడు అంతర్భ్ముఖత్వమును కలుగ జేయు. నిష్కామ కర శునే చేయనలెను, బహిర్ముఖత్వమును కలుగ "జేయునవియు నకామములును అగు కర్మలను పూర్తిగా వదలి వేయవలెను అత్మజ్ఞానమును గూర్చిన (వబలమగు. కోరిక బనించి నపుడు కర శ్రనంబంధమాలై న వానిని ఆదరింవరాదు, యమానశీక్టం 'సీచేత నియమాన్‌ మత్సరః క్వచిత్‌ మదభిజ్ఞం గురుం శా న్తముపాసీత మదాత్మకమ్‌ ॥ 1486. అహీంన మొదలగు ధర్ధుములను ఆదరపూర్వకముగ సేవించ వలెను. కౌచాది నియమములను సాలించవలెను, సాధకుడు నా!

న్వరూవమును ఎజింగినవాడును, కాంతుడును అగు గురువును నా న్వరూ పుడుగ'నే భావించి సేవించవలెను,

అమాన్యమత్ప్సరో దష నిర్మమో దృఢసౌహృదః ;

ఆసత్వరోఒర్ధ జిజ్ఞాసురనసూయుర 'మోఘవాక్‌ ॥ 16

శిష్యుడు అభిమానము కలిగియుండరాదు ఎవనితోను కల పాంవరాదు ఎవనికిని డ్డ తలంవరాదు (వతి కార్యమందును కుత లత్వమును కలిగియుండవలెను సోమరితనమును దరికి చేర్చరాదు, "ేనియందును మమత్వము కలిగియుండరాదు. గురువ్చయొక్క_ 'పాదములందు దృఢమైన అనురాగము కలిగియుండనలెను (వతి కార్యమును జా్యాగత్తగ ఫూర్తి చేయవలెను, కంగారు వడరాదు, వరమార్థజ్ఞానము పొందు కోరిక నదా కలిగియుండవలెను, ఎవని గశుణములందును వోవమును వెతకరాదు వ్యర్థములగు మూటలను ఉచ్చరించరాదు

జాయాపత్య గృహక్షేత్ర స్వజన్నదవిణాదిషు తి!

ర్‌ జడ నళ వ్‌ జ

ఉదాసినః సమం పళ / సర్వేష్వర్త మివాత్మనః ॥ 106

జిజ్ఞాసువుయొక్క- వరమధనము ఆత 1 అయియున్నది, కావున అతడు భార్యాప్యుత గృహా వేత, స్యజన ధనాది నమస్త వదార్థములందును ఒకే నమమగు ఆత నే ఏీవీంచుగాశ ! జేనిని మటియొక విధముగ భానించక, మమత్వము కలిగియుండక ఉదా వేనుడై యుండవ అను విలక్షణ; స్ట్థూలసూక్మొద్‌ దేహాదాత్మేకితాస్వదృక్‌ ॥ యథాగ్నిర్దారుణో దాహ్యాద్‌ దాహకోఒన్యః (పకాశకః॥ 10?

ల!

ఉద్ధవా | కాలుచున్న కజ్ఞకం కు చానిని కాల్చుచున్నట్టియు, (వకాశింవ జేయుచున్న ట్టియి అగ్ని వేజుగా నున్నట్లు, విచారించిం

పకాదళశ నృంంధము 8819 చరాచినచో వంచభూతములతో చేయబడిన సూలశరీరము, మనో బుద్ధ్యాదులతో కూడిన సూత్త శ్రోరీరము "రెండును దృశ్యములనియు, జడములనియు అెలియుచున్నది. వానిని "తెలిసికొనునట్టియు (వకా శింవ జేయునట్టియు ఆత శ సాతీ.మొ, స్వయం[వ కాశ మై యున్నది, శరీరము అనిత్యము, అనేకము, జడము అయి యున్నది ఆత్మ నిత్యము, ఏకము, చైతన్యము అయి యున్నది ఈ (వ్రకారముగ "బేహూనుకంకు ఆత శ్రాయందు వాల విలతణత్వము కలదు. కావున ెజీహాముకంకు అత భిన్నమై యున్నది, నిరోధోత్పత్త్యణు బృహన్నానాత్వం తత్క్బృతాన్‌ గుణొన్‌ 1. ఆఅవన్తః (సవిష్ట ఆధతత్త ఏవం దేహగుణాన్‌ పరః ॥ 106 అగ్ని కజ్ఞయందు మండునపుడు కజ్ఞయొక్క- ఉత్పత్తి వనా శములు, అల్పత్వ అధికత్వములు, అనేక త్వాదులు.- అనుగుణము లన్నిటిని న్వ్యయముగ తనయందు (గ్రహించుచున్నది. కాని యథా ర్థముగ కజ్హియొక్క-. ఆ గుణములతో అగ్ని! వ్‌ విధమైన సంబం ధమున్ను లేదు అశ్లు ఆత శ్రాయందు చీజబాముమమొక్యం జడత్వము, 'అనిశ్యత్వము, స్థూలత్వము, అనేకత్వము మున్నగు గుణములు ఎవ్వియు "లేనవ్చటికిని, అది వానితో కూడియున్నట్ల్లూ తోచుచున్నది. యోఒసౌ గుజై ర్విరచితో ,చేహోఒయం పురుషస్యహి | సంసార స్తన్నిబన్ట్రో జయం పుంసో విద్యాచ్భిదాత్మనః ॥ 109 మూయ యొక్క- గుణములే న్దూల సూత. శి శరీరములను చిర్మించినవి, స్థూల శరీరముయొక్కా బనన మరణములు, సూత్ము - శరీర ముయొక్క_ రాకడ వోళడలు, ఆత శ్రాయందు ఆకోవపీంవబడు చున్నవి, జీవునకు జనన మరణ కూవ నంసారము, ఇట్టి (భమ, లేక అభధ్యానమువలన నే నంపొ _ప్పిచుచున్నది ఆత ్రస్వరూ వముయొక్క- జ్ఞానము కలిగినమాీాదట ఈ ఆాంతియొక్క మూలము తెగిపోవు చున్నది.

842 భాగవత రత్నాకరము తస్మాజ్జిజ్ఞాసయాఒ౬౭౬త్మానమాత్మస్టం కేవలం పరమ్‌ । సజ్గమ్య నిరసేదేతద్వస్తు బుద్ధిం యథ్యాకమమ్‌ ॥ 206 జనన మరణ మూవవుగు ఈ నంసారమునకు మూూలకార'

ణము అజ్ఞానమే అయియున్నది వేజాకటి కాదు కాబట్టి జీవుడు

తన వాాన్తవ స్వరూవమగు ఆత్మను తెలిసికొనుటకు అభిలమీంచ వలెను తన ఈ వా_స్తవ స్య్వయావము నమస్త (వకృతికిన్మి పాకృత జగ త్తునకును అతీతమై, దె సలేముయొక్క_ గంధము లేనిచై తన యందు తాను 'వెలయుచున్నది. దానికి వేళాక ఆధార మేమియు

"లేదు డానిని తెలిసికొని మెల్ల మెల్లగ స్థూల, నూత శి శరీరాదు

లందలి సత్యత్వ బుద్ధిని (క్రమముగ తొలగంచుకొనవలెను ఆచార్యోఒరణిరాద్యః స్యాద న్తేవాస్యు త్తరారణీః / తత్సన్హానం (పవచనం విద్యాసస్టిః సుధావహః ॥ 201 వైళాందీ సాతి వికుద్దబుద్ది -

ఇ అ ర్ధునోతి మాయాం గుణస్మమ్పసూతామ్‌ ॥ గుణాంళ్చ సన్దహ్య యదాత్మ మేతత్‌ స్వయంచ శామ్యత్యసమిద్‌ యధాగ్నిః ॥ లి(ల్లి గురువు ఉత్తరారణి, శిష్యుడు దథ్సీణారణి ఉవచేశము మధ్యనగల కొయ్య, ఉత్తర దథీణ అరణులను మథించుటవలన (వబ్వ్యలించు అగ్నియే జ్డూనాగ్న్ని అది వీలమీణమైన గొవ్పసుఖమును కలుగజేయును ఈ యజ్ఞ మందు బుద్ధిమంతుడగు శిష్యుడు నద్గురువు ద్వారా అత్యంత విశుద్ధ మగు జ్ఞానమును పొందుచున్నాడు అది గుణములచే వర్చడిని విమయములమొక్క_ మాయను భన్మ మొనర్చు, చున్నది. తదువ౦9 వేనిచే ఈ (వవంచము నిర్మింవబడినదో ఆ గుణ ములున్ను భన్మమైపోవుచున్నవి, ఈ(వకారనుగ అన్నియు భన్మమై వోగా ఆత రంకు వేజుగ వ వస్తువున్ను "జేషీంవక యుండును. ఆ:

ఏకాదళ స్కంధము 948: జ్ఞానాగ్నియు, నమిధలు లేనపుడు అగ్ని (చల్లారిపోవునట్లు, తన వా_న్తవ స్వరాూవమందు శమించిపోవుచున్నది, కో న్వర్థః మఖయత్యేనం కామో వా మృత్యురనన్తికే.! ఆఘాతం నీయమానస్య వధ్య స్యేవ న తుష్టిదః ॥ 208 లోకములో జనులమయొక్క్యా శిరస్సువైన మృత్యువు నాట్య మౌాడుచున్నది అట్టి స్థితియందు ఏ భోగ సామగి గాని, భోగ వాంఛ గాని వాగిని సుఖవెట్టగలదు ? వ మనుజుడు ఉరితీయబడుటకై వధ్య స్థానమునకు గొనిపోబడుచున్నాడో, అట్టి వానికి ఫున్ను, చంద నాది వదార్థములు నంతుస్టిని కలుగ చేయగలవా 1 ఎన్నడును కలుగ "జేయనవు, తావత్‌ (పమోదతే స్వశ్లేయావత్‌ పుణ్యం సమావ్యతే క్షీణపుణ్యః పతత్యర్వాగనిచృన్‌ కాలవాలితః 20 (ఒక వేళ ఎవరైన కర్మకాండ పరమైన యజ్ఞ యాగాదులచే స్వర్గ లోకమును వొందినను) న్వర్లమందు పుణ్యము -భేపించునంత వరకు వా రచట సుఖముగా నుందురు, పుణ్యము తయించగ'నే,. వారు కోరనవ్పటికిని [క్రిందకు (కింది లోకములకు), వడిపోవుదురు.. కాలముయొక్క- గతియీ ఈ విధముగ నుండును, తర్మాణ్‌ దుఃఖోదర్యాణీ కుర్వన్‌ దేహీన తైః పునః | దేహమాభథజతే తత కిం నుఖం మర్త్యధర్శ్మిణః ॥ 20% పావకర ్రలయొక్కం ఫలము దుఃఖమే అయియున్నది. మ్‌ జీవుడు శరీరమందు అహంభావము, మనత్వము కలిగియుండి. వాసి యంజే తగులొ౭ని యుండునో, అతనికి మరల మరల జనము, మృత్యువు నంప్రా ప్పించుచునే యుండును. ఇట్టి స్థితియందు మృత్యు ధర్మాయుతుడగు జీవునకు ఏమి సుఖము కలుగగలదు 8

గుణాః సృజ_న్తి కర్మాణి గుజోఒనుసృజతే గుణాన్‌ |

జీవస్తు గుణసంయుకో భుజ్‌ క్త కర్మఫలాన్యసౌ ॥ 206

స్త్వ రజ _న్తమో గణములు ఇం దియములను వాని వాని శ్రర '్రలందు _పేళేపించుచున్నవి అపుడా యిర్యద్రియములు కర్య లను చేయుచున్నవి జీవుడు అజ్ఞావవశమున ఆ గుణములను, ఇంద్రియము లను తన న్వరూవముగ తలంచుచు వానిచే చేయబడిన కర్మల మొక్క ఫలమగు సుఖదుఃఖములను అనుభవించుచున్నాడు, యావత్‌ స్యాద్‌ గుణవై షమ్యం తావన్నానాత్వమాత్మనః | నానాత్వమాత్మనో యావత్‌ పారత న్యం తదైవపా॥ 207

ఆ మా

శరీరాదులందు *నేను *నాది” అను అభిమాన ముండునంత వజకు ఆత ్రయొక[- వక్ష త్వము అనుభూతము కాదు అది అనేక యుగ తోచును ఎంతవజకు ఆత ్రయొకథా అ నేకత్యము తోచునో, అంతవజకు జీవుడు కాలమునకు కర శ్ర అధీనుడై. యుండవలసి వచ్చును.

బద్ధో ముక్త ఇతి వ్యాఖ్యాగుణతోమే న వస్తుతః | గుణస్య మాయామూలత్వాన్న మే మోకోన దిస్హనమ్‌ ॥ 200

ఉద్ధవుడా ! జీవుడు బద్ధుడా, ముక్తుడా అను వ్యవహారము నా అధీనమందుండు సత్త్వాది గుణములయొక్క_. ఉపాధిచేత నే కలుగు చున్నది, వా_స్తవముగ, త త్త్వదృష్టిచే అది లేదు. గుణము లన్నియు మాయా మూలములై, ఇం[దజాూాలము వంటివై యున్నవి, "బట్టి నాకు (ఆత్మకు) మోాశతుము లేదు, బంధనము లేదు. శోకమోపౌొ సుఖం దుఃఖం దేహాపత్తిళ్చ మాయయా; స్వప్నో యథాఒబఒత్మనః ఖ్యాతిః సంసృతిర్నతు వాస్తవీ ॥ 109

ఏకాదశ స్కంధము 848 న్వవ్నము బుద్ధి యొక్క- వివర్తమైయున్నట్లును, దానియందు వస్తువులు లేకున్నను శిన్నిట్లు గోచరించునట్లును, అది మిథ్యయొః యున్నట్లును, శోక మోపాములు సుఖ దుఃఖములు, జనన మర ణములు, మాయీ కారణమున, అవిద్యవలన (వ్రతీతమైనను వా_్ష వముగ నత్యములు కావు ఏక్నస్యెవ మమాంశస్య జీవప్యైవ నుహామతే । బన్హో౬ఒస్యా విద్యయా నాదిర్విద్యయా చ తథేతరః ॥ 210 ఉద్ధవా | మోరు గొవ్చ బుద్ధిమంతులు, విచారణ చేయుడు* జీవుడు వశ స్వరూపుజే అయియున్నాడు. అతడు వ్యవవోరముకొజుకు మాత్రమె నా అంశరూవమున కల్పింవబడియున్నాడు. వా నవ ముగ అతడు నా న్వరూపుడే అయియున్నాడు. ఆత్మ జ్ఞానమ తో కూడియుండినపుడు అతడు ముదక్తుడనియుః అది "లేనపుడు. బడ్డు: డ్‌నియు "చెవ్చబడుచున్నాడు, ఈ అజ్ఞానమున్ను అనాది యగుట చే. బంధవమున్ను అనాది యని చీర్కనబడుచున్నది సుపర్జావేతా సదృళౌ సఖాయొ యదృచ్చయైతౌ కృతనీడౌ చవృకే ॥ ఏక_న్తయోః కాదతి పిస్పలాన్న = మన్యో నిరన్నోఒపి ఐలేన భూయాన్‌ ॥ త జీవుడు, ఈశ్వరుడు బద్ధము_క్త భీదముచే వేజుచేటుగ నున్న వ్చటికిని ఒకే శరీరమున నియంత, నియంత్రితుడు -- అను వం రూవమున ఉన్నారు. శరీరము ఒక చెట్టు దానిలో వృూాదయమను గూటియందు జీవుడుః ఈళ్వేరుడు అను జేర్గతో రెండు వత్ములు కలవు, ఆ కెండును చేతనములగుటనే సమాన మైయున్నవి, మజియు ఎవడును విడివడకుండుటచే మి(త్రుల్రై యున్నవి, అవి నివసించుటకు కారణము శీవలము లీలయే అయియున్నది. ఇంతటి సనమానత్వము,

ఆబాకాఖా ఖాగిఎతి రత్నాకరము ఉన్న వృ్పటికిని జీవుడు శరీరమను వృతుముయొక్క_ ఫలములగు సుఖ దుఃఖాదులను అనుభవించుచున్నాడు కాని ఈశ్వరుడు, వానిని అనుభవించక ఆ నుఖదుఃఖాదులకు సామీమ్మాతుడుగ అనంగముగ ఉన్నాడు, అభో క్త అయినను, ఈశ్వరుడు జ్ఞాన, ఐశ్వర్య, ఆనందు సామర్ద్యాదులందు భో_క్రయగు జీవునికంశు మిన్నగా నున్నాడు, -ఇదియే ఆతని విలకణత్వము ఆత్మానమన్యం చస వేద విద్వా - నపిప్పలాదో న తు పిప్పలాదః । యోఒవిద్యయా యుక్‌ సతు నిత్యదిద్దో విద్యామయో యః సతు నిత్యము దక్షః ॥ 212 అభ్యోక్త యగు ఈశ్వరుడు తన వా_స్తవ న్వరూవమున్సు -తదతిరిక్షమైన జగత్తును తెలిసికొనుచున్నాడు కాని భోక్త యగు జీవుడు తన వా_న్రవరూవమును గాని, తదతిరిక్తమగు చానిని గాని తెలిసికొనుట లేదు. ఈ ఇరువురిలో జీవుడు అవిద్యతో కకళాడుకొని యుండుటచే బద్ధు డనియు, ఈశ్వరుడు విద్యతో కూడియుండుటచే నిత్యముక్తు డనియు చెవ్చబడును, దేహస్టోఒపి న దేహస్థో విద్వాన్‌ స్వప్నాద్‌' యథోక్థితః | ఆదేహస్థోఒపి దేహస్టః కుమతిః స్వప్నదృగ్‌ యథా ॥ 219 కాన నంవన్నుడగు మనుజుడు ముక్తుజే అయి యున్నాడు, స్వవ్నమునుండి 'మేలుకొనిన వానికి న్వవ్న శరీరముతో నంబంధ 'మేవియు లేనట్లు క్షూని యగువాడు స్టూల నూత ఆ శరీరములందు నివసించుచున్నను వానితో వ విధమైన నంబంధము కలిగియుండడు, కాని అజ్ఞాని వా_న్హవముగ శరీరముతో నంబంధము కలిగియుండ నప్పటికిని అజ్ఞాన కారణమున న్వవ్నమందు వలె శరీరభావన కలిగ యుండుచున్నాడు,

ఇన్టియై రిస్ట్రియార్రేషు గుణైరపి గుజేష చ। గృహ్యమాణేష్వహం కుర్యాన్న విద్వాన్‌ యన్త్వ్వవిక్రియః ॥ 214 వ్యవవోరమందు ఇంద్రియములు శబ్ద న్పర్శాది విషయములను (గ్రహించుచున్నవి వలయనిన గుణములే గుణములను (గ్రహించు చుంకుట నియమమై యున్నది, కాని అత్మ అట్టు (గ్రహింవదు, కాబట్టి ఎవడు తన నిర్వికార అత్భ స్యరూవమును 'ఆలిసిలొని యున్నాడో అట్టివాడు ఆ విమయములయొక్క- (గవాణ త్యాగము లందు వ విధమైన అభిమానము కలిగియుండడు. ఏవం విరక్రః శయనే ఆసనాటనమజ్జనే । దర్శన స్పర్శన_ఘాణ భోజన (శవణాదిషు ॥ లర్‌ నతథా బద్ధ్యతే విద్వాం_స్త్మ్యత త్యక్రాదయన్‌ గుణొన్‌ | (ప్రకృతిస్టోఒవ్య సంసక్షో యథా ఖం సవితానిలః ॥ 216 వైళార ద్యేకయాసజ్లితయా ఛిన్నసంళశయః | (ప్రతిబుద్ధ ఇవ స్వప్నాన్నానాత్వాద్‌. వినిన ర్తతే 4 వై? ఈ (వకారముగ విచారణ చేసి వివేకవంతుడు నమన్త్మ విమ యములనుండి విర క్తుడగుచున్నాడు. నుజియు. సర్తుండుట, మేలు శొనుట, నంచరించుట, స్నానముచేయుటు చూచుట, "తాకుట, వాననవూూచుట తినుట, వినుట, మున్నగు [క్రియలయందు తన్ను కర్తగా తలంచడు గుణములనే కర్తగా తలంచును, గుణములే సమస్త కర (్రలయొక్క- కర్త, భోక్త అని యొజ్‌ంగి. వివేకవంతుడు శర్శువానన వేతను, కర్మఫలము చేతను బద్ధుడు కాకుండును,_ అతడు (వకృతి యందున్నవ్పటికిని స్పర్శాదులచే ఆకాశమువలెన్కు జలము యొక్క అక్ష )త్యాదులచే సూర్యుని వలెను, గంధాదులచే వాయువు వలెను వానిలో తగుల్కొ-నక అనంగముగ నుండును,

అతని నిర శ్రైలబుద్ధియను ఖడ్గము అనంగథావన యను సానవై నూరుటచే ఇంకను వదునుగలది కాగా, దానిచే అతడు తన నంళ యము లన్నింటిని వేదించి వేయుచున్నాడు స్వవ్నమునుండి మేలు? కొనిన వానివల అతడు ఈ భేదబుద్ధి యొక్క (భమనుండి. విడివడు యస్య న్యుర్వీతసజ్కల్బాః (ప్రాజేస్టియమనో ధియామ్‌ । వృ త్తయః స వినిర్ముకో దేహస్తోఒపి హి తద్‌గుడైః॥ 216

యాజి అటో “వో ర్‌ూ

ఎవరిమమొక్క్ల (పాణముల్పు ఇందియములు, మనస్సు, బుద్ధి- వఏీనియొక్క-_ చేష్టలన్నియు నంకల్పమం. లేకనే జరుగుచుండునో, అట్టి వారు ేపామందున్న ప్పటికిని దాని గుణములనుండి విడుదలపొందిన వారే అయియున్నారు యస్యాత్మా హింస్యతే హింవై9ర్యేన కిజ్బోద్‌ యదృచ్చయా ; అర్బ్యతే వా క్వచిత్తత న వ్యతిక్రియకే బుధః ॥ 210

తత్త రళ్షానులగు ఆ ముకక్తుల శరీరమును హీ-ంనకులగు జనులు 'హాధించినను, తదితరులు పూజించినను వారు దుఃఖమును గాన్ని సుఖమునుగాని పొందకయే యుందురు

శబ్దబ్రహ్మణి నిష్టాతో న నిష్టాయాత్‌ పరేయది।

(శమ స్తస్య (శమఫలో హ్యధేనుమివ రతతః॥ 220

వేదములను యముళ్ణముగ అధ్యయనము చేసినను ఎవడు వర (బహ్మామును గూర్చిన జ్ఞానము 'లేకశయుండునో; అట్టివాని వర్మిక మకు (శాశ్వత) ఫలమేవిఆంయు లేకుండును, అతని వరిస్థితి పాలివ్వసని' అవును పోవీ.-చువాని చందమున నుండును

గాం దుగ్ధదోహామసతీం చ భార్యాం

దేహం పరాధీనమస్యత్పజాం చ।

వి తం తళీరీకృుతమజ వాచం అణటి వ్‌ అ లీ న్య హీనాం మయా రక్షతి దుఃఖ దుఃఖీ॥ లల్లి! పాలు ఇవ్వని ఆవు, వ్యభిచారిణి యగు శ్రీః వరాధీనమగు శరీరము, దుష్టప్కుతుడు, సత్పా్యత్రుడు లభించినను దానము చేయని: డబ్బు, నాయొక్క- (భగవంతుని) గుణములు ఉచ్చరించని వాక్కు- వ్యర్థములు ఈ వ్య క్తులను వదార్థముల ఉంచుకొనినవాడు దుఃఖ మునే అనుభవించుచు నుండును. యస్యాం నమే పావనమజ్షి కర్మ స్రీత్యుదృవ (పాణనిరోధమస్య। లీలావతారే స్సితజన్మ వా స్యాద్‌ వన్న్యాం గిరం తాం విళృయాన్న ధీరః ॥ ల్లిలిల్లొ నవా కావున ఏ బాక్కునందు (వవంచముయొక్క- ఉత్ప ్రిస్టితి (వళయరూవమగు లోక పావనమైన లీలయొక్క-. వర్షనము ఉండదో; లోక వియములగు వీలావ కారములయొక్క- యళోగానము ఉండదో అట్టి వాక్కు, వ్యర్థమే యగును, బుద్ధి మంతుడగువాడు అట్టి వాక్కు.ను ఉచ్చరించరాదు, వినరాదు, ఏవం జిజాసయాపోహ్య నానాత్వభ్రమమాత్మని | ఖో నో ఈః సరళే ॥ 228 ఉపారమేత విరజం మన్‌ మయ్యర్చ్య నర్వ ఈ (వకారముగ ఆత ్రజిజ్ఞానద్వా ౮౩ విచారణద్వారా, ఆత, గ్రే! యందు అనేకత్వ (భ మను తొలగించుకొని, సర్వవ్యాపియైన వర మాతృ యగు నాయందు తన నిర్శలమగు మనస్సును లగ్న “మొనర్చి (పావంచిక వ్యవవోరములనుండీ ఉవరతిని పొందవలెను, యద్యపిళో ధారయితుం మనో[బహ్మణీ నిశ్చలమ్‌ క మయి సర్వాణి కర్మాణీ నిరపేతః సమాచర ॥ 2బశీ 3-54

ఒకవేళ మిరు మీ మనస్సును వర (శహ్యమం దు, స్థిర వజచ "లేనిచో నిరజేతఫవై నమస్త కర్మలను నాకొణ కే చేయుడు, (వైవా ర్పితముగ నొనర్చుడు )

(శద్దాలుర్మే కథాః శృణ్వన్‌ సుభద్రా లోకపావనీః | గాయన్ననుస్మరన్‌ కర్మ జన్మ చాభినయన్‌ ముహుః॥ 225

నాయొక్క కథలు నమ_న్త లోకములను వవి(త మొనర్చు నవియు, శుభమును కలుగ జేయునవియు అయియున్నవి, (శద్ధతో వానిని వినవలెను నా మొక్క. అవతారములను, లీలలను మరల మరల గానము, న్హరణము, అభినయము గానీంచవలయును

సత్పణిలద్ధయా భక్ష్యా మయి మాం స ఉపాసితా।

సై మే దర్శితం సద్భిరజ్జుసా విన్షతే పదమ్‌ ॥ 886

నత్సంగముచే భక్తి కలుగుచున్నది. భ_క్తిగలవాడు నన్ను ఉపాననచేయను, నా సాన్నిధ్యమును అనుభవించును ఈ (వక్షా రముగ అతని అంతఃకరణము శుద్ధము కాగ్యా అతడు మవోత్ముల ఉవచేశానుసారము వారిచే బోధింవబడిన నాయొక్క. ఉత్తమ వద మును, వా_స్తవస్వరూవమును సులభముగ పొందగలుగుచున్నాడ్ము ఉద్ధవ ఉవాచ...

సాధుస్తవోత్తమళ్లోక మతః కీదృగ్విధః (ప్రభో ।

జ్‌ అద

భక్తి స్వ్వయ్యుప యుజ్యేత కీదృశీ సద్భిరాదృతా॥ 227 ఉద్ధవుడు చెప్పెను...

"దేవా! గొన గొవ్ప సాధుమహోత్కులు మోయొక్క_ కీర్తిని గానము చేయుచున్నారు! మో అభి.పాయమునందు సాధుమహ+ త్ములర్వమొక్క-_ లతణము అజేవియో తెలియచేయ గోలెదను, మి మయుడల మహాత్ములు అదరించు ఎట్టి ఛ_క్రి కలిగయుండవ లెను,

ఫేకాదళ స్కంధము ళ్‌1 ॥్ర్రీ భగవా నువాచ_ కృపాలురకృత [ద్రోహ స్తితిక్షుః సర్వదేపానామ్‌ । సత్యసారోఒన వద్యాత్మా సమః సర్వోవకారకః ॥ 283 (శ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను__ ఉద్ధవుడా!' నా భక్తుడు దయామ్నూర్తి అయియుండును,_ అతడు వ ాణి యెడలను వైరభావము కలిగియుండడు, మజియు ఫఘోరదుఃఖమును కూడ ఆనందముతో నహించును. సత్యమే అతని జీవితముయొక్క_ సారము, అతని మనస్సునందు వవిధమైన పావ వానన ఎవ్వుడును (వవేశింవదు, అతడు నమదర్శియు, నర్వులకు- మేలుచేయువాడును అయియుండును, కామైరహత ధీర్లానో మృదుః కశుచిరకిబ్బునః ! టట అాని అసనీహో మితభుక్‌ శాన్హః స్టిరో మచ్చరణో మునిః ॥ 828 అతని బుద్ధి కోరికలే కలువీ.తతము కానేరదు. అతడు నంయ మిమొ, మధుర స్వభావము కలవాడై, వన్నితిడై యుండును, సంవాబుద్ధి ఎన్నడును లేకుండును,. వ్‌ వస్తువు గొజకును ఆతడ్డు (వయత్నించకుండును, వరిమిత భోజనము చేయును, శాంతముగ్య. చుండును, అతని బుద్ధి స్థిరముగ నుండును. అతడు నన్నే నమ్ముకొని యుండును, అతడు ఆత లే త్త వ్రముమొక్కం నిచబారణయందు నచా మగ్నుడై యుండును, అ(ప్రమత్తో గంభీరాత్మా ధృతిమాన్టుత షడ్‌ గుణః ! అమానీ మానదః క్పో మై్యతః కారుణీకః కవిః ॥ 210 అతడు సోమరితనము లేనివాలై, గ భఖ్గీర న్వభావముకలవాడై, తె ర్యవంతుై. యుండును. అకలి దవ్వులు, శోక 'మోహములు, జనన మరణములు అతని వశమందుండును, అతడు ఎవరినుండియు వీ విధమైన ననా స్తనమును ఎన్నడును కోరకుండును, ఇతరులను,

శ5్‌2 శక శ క మూత్రము నన్నానించుచుండును. నా నంబంధ మైన విమయములను ఇతరులకు తెలియ జెమవూటలో గొవృ నిపుణుడై యుండును. నరులలో మిత్రత్వము కలిగియుండును, అతని హృదయము కరుణతో సో యుండును, నా తత్త్వమును గూర్చి అతనికి యభధార్థజ్జూనము కలో త్త థష్లా యుండును, మల్లిజ్ల మద్భ్శక్రజన దర్శన స్పర్శనార్పనమ్‌' | పరిచర్యా స్తుతిః (పహ్వగుణ కర్మానుకీ ర్తనమ్‌ 1 ఉద్ధవుడా! నా మూూరర్తియొక్క-యు, భక్రలయుకకర దర్శనము, న్పర్శనము, పూజ శేవు స్తుతి, నమసా[౭రనో భీ వలెను, మజియు నాయొక్క గుణములను; కర్మలను కో వలెను, మత వ గకాశ్రవజే శ్రద్ధా మదనుధ్యానముద్ధవ' సర్వలాభోపహరణం దా స్యేనాత్మ నివేదనమి " ను ర నా యొక్క కథలను వినుటయందు (కద్ధ కలిగి? లో నా యొక గ వ లభిం శ ధ్యానము చేయుచు ఉండనలెను వది జీదనవో దానిని నాకు నమర్చించి, దాన్య భావముతో నాకు అతన్‌ గాపింవవలెను, అమానిత్వ మదమిత్వం కృతస్యా పరికీ రృనమ్‌! 1 అపి దీపావలోకం మే నోపయుఇ్యాన్ని వేదిలెమ్‌ క జి లో అభిమానము, దంభము కలిగియుండ రాదు? తేన ఫో నో లను గూర్చి గొప్పగా (వకటించుకొన రాదు ఇతర జీవల ర్పించినడానిని నాకు తిరిగి నమర్చించరాదు, ల్‌ో కి ణీ సూర్యోఒగ్నిర్భ్రాహ్మణో గావోవైష్ణ్టవః అం మర్‌ 1 చోళాన శరణం అదిర. జలయి అదా సహో బో రాని క్త (॥

వీకాడళ స్కంధము సూర శమ, టం అగ్ని, (బవ్మానిస్టుడు అవు భక్తుడు, అకా యని, యు వ, జలము, భూమి, అత్మ నమన (పాణులు- లని య! నా యొక్క- పూజాస్థానమ్ములై యున్నవి స్టజ్ఞిలే మ న్ర్రహృదయెరో, ఏలె రాత్యానమాత్మని | షేతజ్ఞం సర్వభూకేమ నమ్వేన యజేతమామ్‌ 8 285 చ మంత్రములద్వారా మృణ్మయ శీదిళః యందును, ఉవ మక్తములగు నివేదనలద్యారా అత స్థయందును, నమదృర్టీ ద్యారా ల్‌ _స (పాణికోట్ల యందును నన్ను అశాధించవలెను. ,వలయనిన, ను. లందజియందును. చేత్రద్ణాడగు. రల్మడూవమున. చెలయా చున్నాను, శ్‌ ధిష్ట్యై్వేష్వితి మద్‌రూసం శజ్ధచశ్రగదామృుదై, యృుక్తం చతుర్భుజం శ్వాన్హం ధ్యాయన్నర్చేల్‌ సమాపొతః॥ 288 సమ_స్ష స్థానములందును కంక చశ గదొ వద్భుములను భరించి నాలను నీతులు కలిగి శాంతమూ_క్రియగు భగవంతుడు వరాబమాన్సుదై యున్నాడని తలంచి, లచే వమును ఛ్యాసించుచు? కాగతతో నన్ను పూజంచవలిను: 'ప్రాయేణ భక్రియోగేన సత్సళ్లేన వినోద్ధవ! నోపాయో విద్యతే సధ్యజ్‌ (ప్రాయణం పొ నతామహమ్‌ 1281 శలిషి అనుష్టించవలెనని నొ నిశ్చయము ఈో శిండు తవ్స సంసార సముద్రమును జాటుటకు -జీజొెక ఉపాయము శేదు, చల యనిన, సాధుమవోత్ములు నన్నే రచ అశ్రయముగా ఎంచు: నుచున్నారు. సెనున్ను నచా వారిజింతే నే ఉండుచుందును. సత్సడ్లేన పొ చ జేయా యౌతుధానొ మృగొః ఖగాః! గ. చాల గనర్వాప్పరసో నాగో! సిద్ధాళ్ళారణగుహ్యకః 1 2885

విద్యాఢరా మను ష్యేషు వైళ్యౌః శూ దాః స్రియోబఒనో' రజ_స్తమః (వ్రకృతయస్త న్మిం స్తన్మిన్‌ యుగేఒనఘ ॥ బో ఐహవో మత్పదం 'పాషప్తాస్వాష్ట్రకాయాధ వాదయః! వృషపర్వా బలిర్బాణో మయళ్ళ్చాథ విభీషణః ॥ 20 న్నుగ్రీవో హనుమాన్ఫక్షో గజో గృధోవణికృథి! | వ్యాధః కుద్దా వజే గోప్యో యజ్ఞపత్న్య స్తా పరే" , పావరహీితలగు ఉద్ధవా | చైత్వులు, రాతుసులు, వ! వయులు, గంధర్వులు, అవ్చరనలు, నాగులు, సిద్దులు? చార గుహ్యాకులు, విద్యాధరులు, వై శ్యులు, కూ దులుః శ్రీ లీ జులు రజోగుణ, తమోగుణ (వకృతికలవారు; వృ కము (వస్షాదుడు, వృమవర్వుడు, బలి బాణాసురుడు మయుడ! దురు? ణుడు స్కుగీవుడు, బానుమంతుడు, జాంబవంతుడు? నర జటాయ్యనవు, తులాధారుడు, ధర్మవ్యాధుడు; కొజ్జ గోవీకలు? డే వత్నులు, యింకను అనేకులు నత్సంగముయొక[- (వభ నన్ను పొందగల్లిరి, తస్మా త్త్వముద్ధవోత్సృజ్య చోదనాం వ్రతిచోదనావ్‌ 20 (పవృత్తం చ నివృత్తం చ శోతవ్యం (శ్రుత మేన చ మామెకమేవ శరణమాత్మానం సర్వదేహినామ్‌ ! ॥ ఖీ యాహి సర్వాత్మభావేన మయా స్యాహ [కుతో ల్‌ కాబట్టి ఓ ఉద్ధవుడా ! విధి నిపషేధములొః ర లో నివృత్తులు, వినుటకు యోగ్యముై నవియు, వినినటువంటేన స్యన్సగో వివయములను వరిత్యజించి, ఎళెడల నన్నే భావనచేయచో ద ,పాణివోటదాాకు య కాం కంచే నంపూణ

మున శరణుబాందుము. వలయనిన నన్ను శరణుబాందినచో నీవు నర్వవిధముల నిర్భయుడవు కాగలవు, ద్వే ఆఫ్య వీజే శతమూలస్త్రీనాలః వజ్బస్క_న్థః పజ్బరస (ప్రనూతిః। దశై కళాఖో ద్వినుసర్జనీడ ల శ్రీవల్కలో ద్విఫలోఒర్క-0 (పవిష్టః ॥ నంసారవృతుమునకు పొవము, పుణ్యము అను ₹ెండు విత్తన ములు కలవు అనేకములగు వాననలు దీని డే మరాడు సం ములు దీని మొదళు వంచభూతములు దీని ఇద్ద కొమ్ములు జి న్పర్శాది వంచవిమయములు దీని రసము. వదునొకండు ఖై య ములు, చిన్న కొమ్మలు దీని జీవుడు? ఈశ్వరుడు అన రెంన్యన కుల దీనిైై నగూాడుకట్టుకొని నివసీంచుచున్నవిః ఈ నృ స్థ క్త ఇది సుఖము దుఃఖము వత్త కష్టములను మూడు చర్జుములు కలవు: నుండు ప 6 ఈ విశాలవృతము సూర్య అను రెండు ఫలములు శాయుచున్నని గ్‌: మండలమునణకు వ్యావించియున్న దిః ఆఅదని చెకం ఫలమన్య గృటో (గామేచరా సకమరణ్యవాసో సాంసాయ ఏకం బహురూసమికశీ - జ న | ర్షాయామయం వేదస వేద | ఠీ ములందు తగులొ గానినవారు. సెక్కు శబ సృరాం విమ వంటివా లే యగుదురు. చారు ఈ శ్‌ీగ్రిక్ర లు కలవారగుట చే అదు అనుభవించుచున్నారు వల వృత ముయొక్క- దుఖమను 1 ర్‌ బంధనమందు తగల్క-ను యనిన వారు అనేక కర్ణులు రీ్తల బర చుాంనలు ఈ యు చున్నారు. విమయనులలొ'ద న! కీ రు, వారు ఇట్టుయొ నందు రాజహాంనల వంటినొం్తే యున్నా

(86 కక కే సుఖమను ఫలమును భుజించుచున్నారు. ఉద్ధవుడా వాన "నేను ఒకడనే అయియున్నాను. నాయీ అనేక (వకార వయ రూవము లేవి కనుపించుచున్నవో, అవి కేవలము మార ను ములే యగును, ఈ విషయము నెవరు గురువులద్వా రౌ మును చున్నారో, అతజే వాస్తవముగ నమన్త వేదముల రహొగ్బు ఎజి(గిన వాడగును

ఏవం గురూపాసనయైక భక్త్యా విద్యాకురారేణ శితేన ధీరః । వివృళ్చ్య జీవాశయ మ్మపమ త్తః 24 సమృ్పద్య దాత్మానమథ త్యజాస్త్రమ్‌ ॥ సప కాబట్టి ఓ ఉద్ధవ్రడా! మిరు ఈ (వశారముగ ల డల ననామూవమైన అనన్యభ క్తి ద్యారా మా జ్ఞానమను సము ను చదునువెట్టి; దానిచే ధ్ర ర్యముతో జూగతేగ దవ ుగు ఛేదించివేరయుడు తదువరి వరమాత శ్ర్వరాపువై మా 5 న్వరూవమం దే నిలకడ కలిగియుండుడు, సత్త్వం రజ్నస్తమ ఇతి గుత్తా బుద్ధేర్న చాత్మేన వాం సత్త్వై నాన్యతమౌ హన్యాత్‌ సత్త్వం స్త్వ శీ సత్త రజ స్తమో గుణములు బుద్ధికి గణము అళ్ళకు కావు, సత్త్యగుణము ద్వారా రజ_న్తమౌో శాంత జయించవలను, తదువరినత్త సగుణ వృ త్తులను కూడ "జేసి ఆత కుందు స్థితి గలిగియుండవ లెను ఉద్ధవ ఉవాచ_ డో! విది మర్త్యాః ప్రాయేణ విషయాన్‌ పదమ | | తథ్రాపి చులబునే కచ నకి జణణం కంఖరాజవల్‌ |

పేకొదళ న గంధము జ్‌ ఉద్ధవుడు చెప్పెను. పా మవోత్మా! విమయములు గొవ్చ వివ త్తులను కలుగ జేయునని ట్‌ మాన్యముగ అందజికిని తెలియునుగడా! అయినను వారు, క్కోటు గాడిద, మేక. వీనివల దుఃఖమును నహించుకొని కూడ వానినే అనుభవించుచున్నా శే! దానికి కారణ మేమి ? థీ భగవా నువాద ు ఆహమిత్యన్యథాదుద్ధిః (నమత్తక్య యథా హృది, ఉత్పర్పతి రజో ఘోరం తతో వైకొరికం మనః ॥ 848 అగవం వ్రడ్తు చెప్పెను._ ఉద్ధవ్రడా ! జీవ్రడు అజ్ఞానవళమున తన అళ్ళన్వరూవమును మచి ఎప్పుడు స్థూల నూమ్మైది. శరీరయులందు. అవాంబుద్ధి కలిగి యుండునో అనగా (భమయందు వడుచున్నాశో,. అపుడు అతని మనస్సు ఘోరమగు రజోగుణము వై ఫునకు (వాలి చానితో కూడుచున్న ది, రజోయు క్తస్య మనసః సజ్క-ల్సః సవికల్పకః ! మై సహ ది దుర్మతేః 8 800 తత కామో గుణధ్యానాద్‌ దుఃకహః స్యాద్ధి దుర్మ అపుడు మనస్సునందు రజోగుణము (నభానముగానుండుటచే నంకల్ప వికల్పములు జనించుచున్నని ఆ్నత్తజ్‌ అతడు నివయని న్‌ చింకింవ దొడగుచు తన దుర్చుద్ధిచే చేనినుండి విడదల ౧న సట కష్టతర్ర మో అట్టి శామము యొక్‌ థా ఉచ్చు! గ్రా చున్నాడు, | సధిః పునః | రజ స్థమోభ్యాం యదవి విద్వాన్‌ విక్షీ _ప్తధీః జ , ఆస అతస్ట్రితో మనో యష్దాన్‌ దోషదృష్టిర్న సజ్జలే॥ 251

ఆఆఆ నే జ జ సస స్‌, వివేకవంతుని చిత్త మెపుడైన రచొగుణ త మోగుణముల వైపునకు (వాలినచో, విషయములందు దోవదృష్టీ కలిగియుండుటొ వలన అతడు చాల జ్యాగతగ తన చిత్తమును వశా[గవజచుటో (వయత్నము సలుఫును, దానిచే అతనికి విషయములందు ఆసక్తీ కలుగదు, అఆప్రమత్తోఒను యుజణ్జీత మనో మయ్యర్పయళ్భనైః ! | అనిర్విజ్హో యథాకాలం జితశ్వాపో జితాసనః ॥ | సాధకుడు ఆనన (పాణాతకామాదులందు వ్‌ మమును పొలి శక్త ్యనుసారము వాల జ్యాగతగ మెల్ల మెల్లగ తన మనస్సున నాయందు లగ్న మొనర్చవ లెను ఈ [వకారముగ అభ్యాసన చేయునపుడు తన అనఫలత్వమును గాంచి వమ్మాతము అనగ రాదు, ద్విగుణీకృత మగు ఉత్సాహముతో జె వమంచే (ఆలి యంచే) మనన్నును నంలగ్నము చేయవలెను ఏకావాన్‌ యోగ ఆదిష్టో మచ్చిమ్రైః సనకొదితో | 118 సర్వతో మన ఆకృష్య మయ్య ద్దాఒఒ వేశ్యలే యథా వము నా శిష్యులగు ననకాది బుషులు మూగముయొక ౯ స్వ నుం ఇెప్పిరి __ సాధకుడు తన మనస్సును ల్‌ గి సావాత్‌ భగ వంతునియం దే (ఆత్మయంచే) పూర్ణే నెలలొల్పవలెను ఆ ల ఉదపుడా।; పూరణము ప ను సనకొది మహట్డీ ఈ విధమ్మ బోధించితినో హంనరూపము దాల్చి నేను ని కనింయో మనసా వచసా దృష్ట్యా గృహ్యాతేఒన్వైర వన్ట్రనా ణీ ఆహమేవన మతోఒన్యదితి బుధ్యధ్వ మజ్దనొ క దీ న్నీ బుషంలారా | చేరను? లైల” వు జ, య న. నస్సు చేతను, వాక న్న

ఎకొదళ న రాంధము ళ58ి జఅుగ వమియును లేదు ఈ సిద్ధాంతమును మిరు తృత్త సవివా రణ డ్వారా తెలిసికొనుడు. గుణేష చావిళ చ్చి _త్తమలీక్షం గుణనేవయా | గుకొళ్చ చిత్త్మపభవా మ్యదూన ఉభయం త్యదేత్‌॥ 2066 విమయములను మరల మరల శేవించుటచే వీ చిత్తము నిమ యములందు అన్నక్తమగుచున్నదో, ఆ చ్విత్తమందు నిమయములు (వ వేశించుచున్న వి. వరమాళ్న ్రయగు నన్ను సామోత్మ్క-రించుకొని అ చిత్త, వమయముల నన్నింటిని త్యజించి వేయవలెను. యావన్నానార్ధధీః పుంపో న నివ ' ర్లేత యుక్రిలిః జాగర్హ్యపి స్వవన్నజ్ఞిః న్వప్నే జాగరణం యథా ॥ కి మనుజునకు భిన్న భిన్న వదార్థములందు నత్వత్వ బుద్ధి అహాంబుద్ధి, మమత్వ్యబుద్ధి యు _క్తులద్యారా లొలగనంత వజుకు ఆ అజ్ఞాని మేలుకొనియున్న ను? నిదించుచున్న వాదే యగును, గతయో హేతవళ్చొన్య మృషా స్వవ్నదృళో యఖథా॥ 257 ఆత్మకంకె శేజగు జీవోది నామరూ పాత్ళక్‌ (వవంచమునకు ఒకింతై నను అస్త్రిత్వము లేదు శాబట్టీ వానినలన శాన్‌ శే ములు, న్యన్గాది ఫలములు, వానికీ కారణాల థ్‌ లీ న్‌ జ్‌ంఎనా ।, వవ యు యన్నియు ఆ అత యందు న్యవ్నవ ౧చమువ 11 యున్న ని, మూ జాగరే బిపొరనుక్షణ ధర్మిజోజర్ధాన్‌ భుక్తం సమస్త కరతై ర్హ్య్రృది తత్ప్సదృజన్‌

తరం విత నన న నస స్వప్నే సుషుప్త ఉపసంహరతే స ఏకః స్మృత్యన్వయా త్త్రిగుణవృ త్తి దృగిస్టియేళః ॥ 200 వీది జ్మాగదవస్థయందు నమస్త ఇందియములచ్వాగ్‌ 'చాహ్యమున కానువించు సమస్త యషణభంగుర వదార్థములను అన్ను భవించుచున్నదో, స్వప్నా వస్థయందు పృాదయమంచే జూగల నందు చూడబడిన వదార్థములతో నమానముగ వాననామయి నీను యములను అనుభవించుచున్నదో, సుషంప్తియందు ఆ విమయవూ లన్నిటిని ఉపసంహరించి వాని లయమును అనుభవించుచున్న అది (ఆత్మ) ఏకమై యున్నది. జ్యాగదవస్థయండలి ఇంద్రియము | స్వప్నావస్థ యొక్క మనస్సునకు, సుషు ప్రియందలి సంసొర్రరయ బుద్ధికి_. న్‌ మూడవస్థలకు కూడ అదియీ (వభువు నాథ, నే వోయిగా నిదించితిని, వేను మేలుకొంటిని, నేను స్వప్నమా మాచికిని__ మున్నగు వాక్యముల ద్వారా ఒశే అత్మ మూడవ య దు 4 ఆ క దును ఉండుట సిద్ధించుచున్నది (న్పష్టమగుచున్నది) ఏనం విమృళ్య గుణతో మనస స్త్రవస్తొ మన్మాయయా మయి కృతా ఇతి నిళ్చితార్జాః ! సంభఛిదర ప న అ ఛి $ హార్దమనుమాన సదుక్తితీక్ట | క్లొనాసినా భజత మాఖభిలసంళయాధిమ్‌ ॥ క్‌ ఈ (వకారముగ విచారణచెేసి మనస్సుయొక- ఈ న్‌ వి స్థలు గుణములద్వారా నావమూయచేనా అంశస్వరూ పుడగో వశే యందు కల్పింవబడిన వనియు, ఆత శ్రయందవి లేనే లేవనియు నను యించి మిరు అనుమానము, మహాత్ముల బోధ, ఉత్తమ క వున అను వదునైన ఖడ్గముతో సమ_న్త నంశయములకు అభా యగు అహంకారమును వేదించి ప్యృాదయమందున్న వరమౌ తై అభ. బలల టా మా

సో స్కంంధము లర్‌ ఈశ్షేక విభమవి.దం మనసో విలానం దృష్టం వినష్ట మతిలోలమలాత చ్యకమ్‌ | విజ్ఞాన మేకమురుధేన విభాతి మాయా స్వవ్నన్త్రధా గుణవినర్గకృతో వికల్బః 4 క... ఈ (వవంచము మనన్సుయొక్కఒ_ విలాన్వమై యున్నది శను- పించినను అది లేనిజే యగును, అది అలాత చ్యకమువలె చంచ లము, (భమమాత మే అయియున్నదని తలంచుడు: జ్ఞాత, జ్లేయము- అను భేదములేక ఒకే జ్ఞానస్వరూవమగు అత్ముయే. అనేకముగ తోచుచున్నది ఈ స్థూలశరీరమ్సు ఇంద్రియ, అంత;కరణరూవన [తిగుణములయొక్క- నిర్మాణము అయియున్నది. అది న్యవన్నము వలె మూయయొక్క. విలానమైయున్నది, మజటీయు అది అజ్ఞానము చే క ల్పింవబడియున్న ది, అధ దృష్టిం తతః (సతి నివ ర్య నిన్ఫ త్రతృష్ట - స్తూష్షీ9 థభవేన్నిజి నుఖొనుభవో నిరీహాః | అత పప్ప క నందృళ్యతే క్వ చ యదీదమవను వం జ త్య కం (మాయు నళవేత్‌ న్మతిరాని సతాం ర! జ శే కాబట్టే అఆ చేసోది రూవదృ ర రహితులును ఇచ్చా లించి తృష్తారహితులును, ఇంద్రియబ్యా దు మగ్తులులే రహితులును ఆ తాస్తానందము యొక అనుభవమున, చనన అది ఖీ క జీవాది వవంచమిు “శాచరులం నొ కండు, ఎవరై ననో న డన్న ందన తిణి మోవామును కలుగ మిథ్య యని నిశ్చయింవ వణకు “ేవలము నంస్కారమ్మాత ముగ వేయజూలదు, చేహానతేనము అది తోచుచుండును, శతం వా 0 దేవాం చ నశ్వరమనవస్థిత ము రూపమ్‌! నద్లోన వ్యతి యలోఒర్య స్‌ ర!

402 భాగవళ రత్నాకరము దైవాదపేతముత దైవవళా దుపేతం వాసో యథా పరిక్కతం మదిరామదాన్థః 1 28కి కల్లు _తాగినవాడు తాను ధరించిన వ(శ్ర్రాము శరీరమువై శలడా లేక [కిందవడినదా యని ఆలోచించనట్టు సిద్ధినిపొందిన మహ నీయులు వ శరీరముతో అత్నసామో త్కా-రమును పొందిరో* అది కూర్ప్చొనినదా, లేచినదా, వెళ్ళినదా, వచ్చినదా-.. అను నశ్యర శరీరసంబంధ వివయములందు దృష్టిని ఉంచడు దేహోఒపి దైవవళగః ఖలు కర్మ యావల్‌ స్వారమృకం (పతిసమీక్షత ఏవ సానుః | తం స్యప్రపజ్బ మధిరూఢ సమాధియోగ ః స్వాప్నం పునర్న భజతే (ప్రతిబుద్ద వస్తుః ॥ 268 (పాణ, ఇం[దియ నహితమగు ఈ శరీరము (పారబ్ధమునకు "అధీనమైయున్న ది. కావున తన్ను సృష్టించిన కర్మ ఎంతవటకుండునో అంతవజకును చేహూము దానియొక్క (వ్రతీతు గావించు చుండును, కాని , రత్మవ స్తువును సావతోత్క-రించుకొనినవాడు, నవూధి వర్యం "తము యోగమున అఆరూఢుడై నవాడు, పుత్ర ధనాది (వవంచ నహిత మగు ఆ శరీరమును, మేలుకొనినవాడు స్వవ్నమందలి శరీరాదులను వలె తిరిగి ఎన్నడును స్వీకరింవడు తనదని భావింవడు, ఉద్ధవుడా । ఈ (ప్రకొరముగ నేను సనకాది మహర్షులకు బోధించి విజ "లోకమున కరిగితిని మయ్యర్చితాత్మనః సభ్య నిరపేశస్య సర్వతః | మయాఒజఒళత్మనా సుఖం య త్తత్‌ కుతః స్యాద్‌ విషయాత్మనామ్‌ 1 లిక్తిడ ఏ విధమైన అవేతు లేనివాడు, ఎట్టి కర్శ్యయొక్క- గాన్ని కర్మ ఫలాదులయొక్క. గాని అవశ్యకత లేనివాడు, తన అంతఃకరణమును

అన్ని విధముల నాకే అర్పణ చేసినవాకు అగువానికి వరమానంద న్వరూపుడనసగు వేను ఆత ్రరూవమున స్ఫురింవదొడగుదును, దానిచే అతడు ఎట్టి సుఖమును అనుభవించుకో అది విమయలోలురగు జను లకు వీ (వకారముగను లభింవనేందు. అకి ఇృనస్య దాన్తస్య శాన్తస్య సమచేతసః | మయా సన్తుష్ణమనసః సర్వాః నుఖమయా దిశః ॥ 65 వ్‌ విధమైన వస్తుసంగహాము లేనివాడును, తన ఇంద్రియ చములపై విజయమును పొందినవాడును, శాంతుడును, సమదర్శియు అగువాడును, నన్ను పొందుటచేతను, నా సాన్నిధ్యమును అనుభ పెంచుట చేతను, నడా పూర్ణ మగు నంతుష్టిని పొందువాడును అగు వానికి అకాశముయొక్క ఒక్కొక్క ఫభాగము ఆనందముబే నరి పూర్మ యై యున్నట్లు తోచును, న పార మేష్ట్యం న మహేన్ద్ర రిష్ణ్యం న సార్వభౌమం న రసాధివత్యమ్‌ | న యోగపెద్దీర పునర్భవం వొ మయ్యర్పితాత్మేచృతి మద్‌ వినాన్యత్‌ ॥ 00 ఎవడు తన్ను నా కర్పణ ఇశసికొనున్నో అట్టివాడు నన్ను వదలి _బవ్బాబేవుని వదవిని గాని, ఇం[దసదవినిగాని వాంఛింనడు, అతని మనస్సునందు, సార్వభౌమ చ్మకవర్తి శావలెనను కోరికగానిి, రసాతలమునకు (వభువు శావలెనను వాంఛ గాని ఉండదు, అతడు గొవ్చ గొవ్ప యోగసిద్ధులను గాని మోతమును గాని ఫొందవలె నను అభిలాషయు కలిగియుండడు, న తథా మే [పియతను ఆత్మయోనిర్న శజ్కరః | న చ సజ్కర్షణజో న (శ్రీర్తైన్వవాత్మా చ యథాఖభవాన్‌ ॥ 207

604 కన ప ఉద్ధవుడా ! మో వంటి భక్తులు నాకెంత (వ్రియులోః నౌ ప్యుతుడగు బహ్మచేవుడు గాని, శంకరుడు గాని, సోదరుడగు ఇ రాముడు గాని, అనర్షాంగిని యగు లవీ, గ్టగాని, నా యొక ఆళ్ళ గాని నాకు అంత (వ్రియులు "కారు నిరపేక్షం మునిం శాన్తం నిరైైరం సమదర్శనమ్‌ ! జ అన్మువజామ్యహం నిత్యం పూయేయేత్యజ్‌ (మ్‌ రేణుఖిః ॥ ల ను ఎవనికి "చేనియందును అ-ేతు ఉండదో, ఎవడు వ్రవంచమ్య గూర్చితలంవక నన్ను చింతన చేయుటయం బే నిమ స్నడ్రైయాద రాగ చ్వేషములు "లేక నర్వులయెడల నమాన మగు దృష్టి పోలీ యుండునో, అట్టి మహోత్తు ని వెనువెంట నేను నిరంతర మ నచో చుందును, వీలయనగా అతని పాద థభూళి ఎగిరి నామాద పడీ నేను వవిితుడ నగుదును నిష్కాబ్బునా మయ్యను రక్రచేతసః శాన్తా మహాన్తోఒభిల జీవవత్సలాః రామైరనాలద్ధధియో జుషస్తి యత్‌ 209 తనై్నైరపేక్యం న విదుః సుఖం మమ ॥ దూ 0 వ్‌ విధమైన వ స్తుసంగపహాము లేనివాడును; కరీ రొద ్న కకూడ అవాంభావమ్ము మమత్వము "లేనివాడును, నాయందే ళో యైన చిత్తము కలవాడును, ”వవంచమును గూర్చిన వ భావో యును లేనివాడును, తన మహత్వ, ఉదారత్వములచేః ససూడును" గనే నమ్మన్త ప్రాణులయెడల దయ, (వేమ కలిగి యాందలనటో వీ విధమైన కోరికయు బుద్ధియందు లేనివాడును అగు ము కలో నాయొక్క వరమానందస్వరూవమును "గూర్చిన వ అనుభ యనే గునో, దానిని మజియొక జెవడును ెలిసికొనజాలడు' వల శ్‌ ఆ వరమానందము శేవలము నిరచేతు కలిగినవానిే స

“ఆక స్కం్రద్రమ్స / యథాగ్నిః నుసమ్మద్ధార్చిః కరోత్యేధాంసి భన్మసాజ్‌ | త్‌ఖ్రా మద్విషయా భ్‌ క్తీరుద్ధవై నాం కృత్చ్వళః ౭ 270 వ మండుచున్న అగ్ని పెద్ద కళ్లైబరాశిని కూడీ భన్బ మొనర్చి యుసట్టు నా మొగలగల భ క్తియు. పావకాళి నంతను వ్లూూర్తిగ భన్మ మొనర్చి చేయును న సాధయితీ మాంభూగోన సాంఖ్యం ధర్మ ఉద్ధవ। న స్వాధ్యాయ స్తవస్త్యాగో యథా భృక్తిర్మమోర్తితా॥ 2/1 ఉద్ధప్రుడా ! నా యెడల. దినదినము. వృద్ధి నొందుచుండు = అనన్య భక్తి నన్ను వాొందించుటలో ఎంతటి. సామర్ధ్యము. కలిగి యుంద్రుస్త్నో అంతటి సామర్థ్యము యూగముగాని, సొంఖ్యముగాని ధర్భముగాన్ని, స్వాధ్యాయముగాని, తనన్సుగాన్మి త్యాగము గాని కొలిగిర్వుండ్య బక్షాాహూ చ్పేక్రయ్రా బ్రాహ్యాః [శద్రయాఒబఒక్ళా (పయః నర్వ భక్తి సవాని మన్నిష్టా శ్వపొడౌనవీ నమృవాత్‌ & ట్లు నేను సాధ్ధుమవోత్ములయోక్కం (వీయమగు స్‌ నేరు ను అనన్య (శ్రద్ధ అనన్య భక్తీ నలననే పొందటడేగ యా పొందుటకు ఇది యొకటియు గులభ్‌ ముగు) ఉపా ను గన అనన్యభ్యక్షి చండాలురనో కూడ వన్యితులుగ " నాగ్‌ గధదా ద్రనలే యన్యచ్చిత్తం రుదత్యభీళ్ణం నాన ౮ ప్ల విలజ్డి ఉద్దాయతి నల ణః మద్భ కియుకో భువనం నునొ క =! క కవలన గద్దదనుగునో, నవని మనన్శు వని న | రము నన్ను వొందుటకె ఈగ (వవహేీంచదచొ। కంసనో, (| ఎవడు నిరంలో మ మెలకర

9౮౪ వరితపించుచుండునో (వడ్చుచుండునో), అపుడపుడు నవ్వుదుందున్నో సిగ్గు విడచి పెద్దగా గానము చేయదొడిగునో, నృత్యేము చేయు” ? అట్టి భక్తుడు తన్నే కాదు, జగ త్తునంతటిని వవ్నితము చేయును.

యథాగ్నినా హేమ మలం జహాతి

ధ్మాతం పునః స్వం భజతే చ రూపమ్‌!

ఆక్కా చ కర్మానుశయం విధూయ ణ్‌

మదృ క్రియోగేన భజత్యథో మామ్‌ః ॥ దలి

అన్నియందు తపింవ జేయుటవలన బంగారము లేన చు మూలిన్యమును. త్యజించివేసి తన నహబ శుద్ధరూవమున క్ట నట్లు, నాయొక్క- భ_క్తియోగముద్వారా జీవుడు కర్శవాననల లో నిముక్తుడై నన్నే పొందును, వల యనిన అతని వాస్తవ స్వ వము నేనే అయియున్నాను,

యథా యథాఒఒత్మా పరిమృజ్యేఒసౌొ

మత్పుణ్యగాథా (శవణాఖిధానైః |

తథా తథా పళ్యతి వస్తు సూత్మం 210,

చతుర్యదై వాజ్ఞాన సమృ్బ్రయు రమ్‌ ॥ తొ లగిన

అంజనముద్వారా న్మేతములయొక్క- దోవమా సరో పిమ్మట వానికి సూమ్మవస్తువులను చూడగలుగు (శస నట్లు నా యొక్క_ వరమ పావనములగు లీలాకథలయుకగ యు ఇము వేతను, క్షీర్తనముచేతను చి త్తముయొకగా మొ వో ఎంతెంత తొలగిపోవుచుండునో, నూత శవ స్తుత గ క విక త_త్త్యమగు ఆత్మయొక్క) దర్శనము అం అభించుచుండును,

విషయాన్‌ ధ్యాయతళ్ని త్తం విషయేషు విషద్డిలే' (1

త ల శ శతకన ౮”

• ఆ స్కంధము తి నిషమయముబను చింతించువాని చిత్తము విమయనములం'జే తగు ల్కూనును నన్ను స్మరించు చిిల్తేము నాయంే లీనమగును: తస్మాద సదఖిధ్యానం యథో స్వస్న మనోరథమ్‌ | హిత్వామయి సమాధత్స మనో మద్చావభానితమ్‌ ౪ 27 కాబట్టి ఉద్ధవుడా! మూరు జతర పాథనలను, ఫలముటను -చింకించుటను వదటీవేయుడు:.. నాకం కలుగ వమియును. లేనే లేదు... వీది కనువించుచున్నదోః శలియబడుచున్నదో _ అడి న్వన్నమువలెను, మనోరథ శాజ్బమువలెను అసళ్యమే లు యున్నది, కాబట్టే నా యొక చంలనముచే. మార మా మ మును శుద్ధపఅచుకొని; చానిని పరిపోళ్యు నాయంచే లగ్నము జయుడు? త్మవాన్‌ ! స్రీణాం శ్రీనళ్లీనాం సస్గం త్యక్రావదూరలే లకి శక్షేమే వివిక్త అఆసీనళ్చి సటతా ట్‌ ఆ పల యెడల అనుర క్రీ శలిగినవారి స్రీలయో బ్రాయుం త్‌ సొంగల్యను దూరముగనే యొక్కయు ((్ర్రీలంనటాల యొక) ఇవాల బోగ (త్రో తసొనమందు కూర్చొని (౮ వదలిఇేసి, వవ్నిశనగు వం థి తగ నన్నే చింతన జీయవలెను: మత ని 3 జటీకి * , న కథావ్య భవేత్‌ క్రో లం తత్స్గీ సళ్లిత 4 2 ॥ ది యోషికృళ్లద్‌ తా సాంగత్యము ఇేతను, శ్రీల ఉద్ధత్రాా!. శ్రీం ప్రయ ముదల అనురక్రీ కల్‌ శ్లేశేము బంధనము. కలుగునో, త్యముచేతను పురుషునకు మ యొక సాంగలస్థము చేతను అట్టి శ్లేశము? బంధననూ జంజచేరదు,

ఉద్ధన ఉవాచ___ యథా త్వామరవిన్హాక్ష యాదృశం వా యదాత్మకమ్‌ | ( ధ్యాయేన్ము మము &రేతన్న్మే ధ్యానం త్వం వక్తుమర్హనీ॥ 80 ఉద్ధవుడు చెప్పెను కమల న్మేతులగు శ్యామసుందరా ! ముమ.తువగువొడు మిమ్ము ఏ రూవముతో, వవకారము, ఎట్టి భావముతో ధ్యాన వలెనో దయచేసి తెలియ జేయుడు (శ్రీ భగవా నువాచ___ సమ ఆసన ఆసీనః సమకామయో యథానుఖమ్‌ ! % హస్తావుత్సజ్ఞ ఆధాయ స్వనాసొ్యగ రృతేక్షణః |! థీ భగవంతుడు చెప్పెను మిక్కిలి ఎత్తుగను, మిక్కిలి వల్ల ముగను లేని అననన వి కాంతిగ కూర్చొని, శరీరమును తిన్నగ (నిటారుగ) ల్‌ు చేతులను ఒడియందుంచుకొని దృష్టిని ముక్కు. చివజ నుంచవ లు ప్రాణస్య శోధయేన్మార్గం పూరకుమృక రేచశ్చై* (| విపర్యయే జాపి శనై రభ్య సేన్నిర్దితే స్ట్రియః ! తదువరి శ రా జ రక్‌ కుంభ కము వరి పూరక్తు కుంభక, లేచకము, -ల్‌చకం పూ శినుః దనిని 'చాగాయామములద్యారా నాడులను కుద్ధవంచ్య్యాగ న్‌ మెల్లగ అధ్యానము చేయవలెను. మజీయ ళు, గూడ ఇందియములను జయించు అభ్యానమునున్ను గావింవవే (ప్రాణేనో దీర్య తత్రాథ పునః సంవేళయేత్‌ స్వరద్‌ " యన హృదయమందు కమలనాళ నూ(త్రమువలె సూతొర్రిక్య్య ఓంకారము ను ర న శ లమ

ఉకొద।

శ న్క్మంధము | దానిని ఊద్ధ్యముగ గొనిపోయి దానియందు. ఘంటానాదమునంటి బీ “మును సీక:వజచనలెను, ఆ న్వరము (తెంపు లేకండునట్లు చూడ

ఏవం (ప్రఇవసంయుక్రం (ప్రాణమేవ నమభ్యనేత్‌। దళకృత్వస్త్రిషవణం మాసొదర్వాగ్‌ జికా నిలః॥ 284 ఈ [వశారముగ (వలిదినము నూడు సమయములందు. వది సాళ్ల ఓంశారనపితముగ (పాణాయామమును అభ్యసించవలెను, ఇట్లు చేయుటవలన ఒక్క- నెలరోజుల లోపునే (పాణనాయు నళము కాలదు, కర్ణి యాకాం న్యనేత్‌ సూర్యసోమాగ్నీ ను త్తరో 'త్హరమ్‌ | చహ్నిమధ్యే న్మరేద్‌ రూవం మమైతద్‌' ధ్యానమణ్లలమ్‌ ॥ జీకీర్‌ హ్య్చాదయక మలమందు సూర్యః చంద్ర అగ్నులను స్థావీంచ్చి 'అగన్నియందు నా మమొక్గ- ఈ న్వరూవమును ధ్యానించనలెను. నా ఈ రూవము ఛ్యానమునకు వాల మంగళమయముగ నుండును, ఇన్టియాణీన్లి యార్దేబ్యో మనసొఒజఒకృస్య తన్మనః గ్‌ బుద్ద్యా సారఫనా ధీరః (పజియేన్మయి సర్వతః ॥ లలి ధీరుకును, బుడి మంచుడును అగువాడు మనస్సున్వాల్య ఆం్టదియములను వానివాని విమయములనుండి లొగి మన మొద్ధియను సారథియొక్క- నహాయముచే నాయం లగ్నము వలెన్సు, (బ్రతర వస్తుత్రను టేనినిగాని చింతన చేయళాదు.) తుని ః ఏవం నమావాత మళిర్మొ మేవాళ్కొన మాళ్మే ॥? నా న్‌్జజో తిర్మ్యోతిషి సంయుతమ్‌ క ళ్‌ గ భ్యానించుచు మనస్సు ఎపుడు నీకా(గతను ఈ దశారమ ఇంలెళ జ్యోతితో కలసి వళమగు "ెందున్నో అపుడు ఒక జోీీ శ్‌

న నట్టు సాధకుడు తనయందు నన్ను, సర్వాత్మయగు నాయందు లేనే అనుభవింవదొడగును.

ధ్యానేనేత్హం సుత వేణ యుజ్జతో లమూగినో మనః! క్‌ సం యాస్యత్యాళు నిర్వాణం ద్రవ్యజ్ఞాన (క్రియా మః జ భ ఈ [వకారముగ ఏ యోగి తీవ ఛ్యాన యోగముద నాయంజే తన చిత్తమును నంయమమొనర్చునో అలేని న! నుండి వస్తువుల అనేకత్వము, వానిని గూర్చిన జ్ఞ నముః తోలి పొందుటశై చేయు కర్శలయొక్క_ (భమ శఘుముగనే పోవును, జికేస్దియస్య దాన్తస్య జితశ్వాసాత్మనో మునేః ! 11 మద్దారణాం ధారయతః కాసా సిద్ధిః సుదుర్లభా | లు ఎవడు తన (పాణవాయువు;, మనస్సు; ఇంద్రియ న వీనివై వీజయమును పొందునో, ఎవడు సంయమిమై ఈ వో! ఎవడు నా న్వరూవమునే ధారణ యొనర్చుచుండునో అనం వీ సిద్ధియు దుర్గభము కానేరదు. అతనికి అన్ని సిద్దులు నవే యగును, మ్‌ త్ర ఆ నరాయాన్‌ వద నేతా యుళ్లితో యోగ ఘు గీ మయా సమ్బద్యమానస్య కాలకపణ పేలే నును కాని ఎవరు భక్తియోగము,. జ్ఞానయోగము ను ॥ . యు వీ తో ఏక్‌ _త్తృమ 'ోగములను అభ్యసించుచుందురో, న్‌ నం(పం పొందుచుందురో, అట్టివారికి ఈ (అణిమాది) సిడ్ణులొ నల * చుట ఒకవీధమగు విఘ్న మే యగును, వలయనిన పని నుః మొక్క సమయము వ్యర్థముగ'నే దురువయోగమై పోలీ జన్మాషధితపో మన్వైంర్యావతీరిహ సిద్ధయః ! | ము న ॥

వికొదళ స్కంధము మున్నగువానిద్వానా వ్‌ సిద్దులు సంప _క్పించునో అనియన్నియు గ ముద్వారా లభించును, కొని చూగముయొకటా చివరి హాద్దు అయిన నాయొకంం సామౌత్కంరము (సాయుజ్యము) నా యందు నస్సును నంలగ్నము చేయకశనే వీ సాధన చేతను ఎవరికీని" లభించదు, అహమాత్మాఒజఒన్తరో బాహో్యజనాన్నత! నర్వ దేహినాక్‌ | యథా భూరాని భూతేషు బహిరన్హః స్వయం ల్‌ * 202 స్థూల వంచభూతములందు బయట లోవలె అంతటను ఎట్లు సూత వంచభూతము లుండుసోః నూత] నంచభూతనులొ భేక స్థూల కీంచభూతములకు నత్త ఇుట్లాలీదో, అనే చేను గమనే (పాణికోట్ల యొక్క లోవల (దష్టం మ్రూవముగను: బయటి దృశ్య రూవముగను ఉన్నాను నాయందు చొ _న్తవముగ జావ్యాముః అభ్యంతరము. అను భీదము శేదు! వలయనినః నేనో నిరావరణ అద్వితీయ ఆత్మనే అయియున్నాను' ఉద్ధవ ఉవాచ... గూఢశ్చరవి భూలౌలకి భూలౌనం భారభాన్‌న శ ౫ ప్‌ ॥॥ న త్వాం పళ్యన్రీ భూళలొని సళ్యన్తం మోబొ ఉద్ధవుడు చెప్పెను-- | గు (వ మ్‌ా' సమస్త (పాణాలయొకేకో జీవనదాలేయ వ ఖ్‌ నమన తరాల" మరు వారియందు గో గట్టి ల జీవ్రలయొక- లం / రు న లను భూచు చున్నారు. కొని జగ త్తునందలి (ప్రాణో ట్‌

లళల్ళె భాగవళ రత్నాకరము యాః కౌళ్ళ భూమొదివివ్వై రసాయాం విభూతయో దికు మహావిభూతే | తా మహ్యామాక్యా హ్యానుభావితా స్తే నమామి తే తీర్ధపదాజ్‌ (మఘ పద్మమ్‌ ॥ లీక్టిశ మహాదై శ్యర్య నంవన్నులగు (వభూ! భూమి, స్వర్గము -పొళొళము, దిక్క_లు-- వీనియందు మోయొక్క_ [వభావముతో "హాడిన వయీ విభూతులు కలవో దయచేసి చెముడు, నమన్త శీర్థములను కూడ తీర్థములుగ నొనర్చు మి పాదవద్శములకు నమ న్కృటఒరిందచుచున్నాను, శ్రీ భగవా నువాచ___ అహమాత్మోద్ధవామీషాం భూతానాం సుహృదీశ సరః | అహం సర్వాణి భూతాని తేషాం స్టిత్యుదృవాప్యయః 1 2885 (శ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను. ఉద్ధవుడా- ! "నేను నమ_న్త (పాణులయొక్క- ఆత నుం హీతై మేని మ్య్మితుడను, ఈశ్యరుడను (నియామకుడను) అయియున్నాను, నేనే ఈ సమ్మన్ల (పాణుల గూవమున, వదార్థముల రూవమున ఉన్నాను. వీని ఉత్ప్తి స్థితి _వళయములకు కారణము నేనే అయియున్నాను, (బిహ్మార్షీ జాం భృగురహం రాజర్షీ ణొమహం మనుః । దేవర్షీణాం నారదోఒహం హవిర్థాన్యన్మి దేనువు ॥ 208 -జీవద్టలలో నారదుడను, నోవులలో కామభేనువును అయి యున్నాను,

ఫఏేకాదళ నృంధము 870 మాం విద్యుద్దన దైత్యానాం (వహాదమనురేశ్వరమ్‌ | క జ స్‌ సోమం నకత్రౌషధీవాం ధనేశం యక్షరక్షసామ్‌ ॥ £87 ఉద్ధవుడా ! నను ైత్యులలో వై త్యరాజగు (వహ్షాదుడను; నతు[తములలో చందుడను, ఓమధులలో సోమరనము, యతరాత్‌ నులలో కు బేుడను అయియున్నానని తెలిసికొనుము, తీర్థానాం (సోతశాం గడా సముద్రః సరసామహమ్‌ | ఆయుధానాం ధనురహం త్రిపుర ఘ్నో ధనుష్మతామ్‌ ॥ 288 నేను తీర్థములలో, నదులలో గంగానదిని జలాశయము లలో నము[దమును, అశ్ర్రశ(శ్ర్రు ములలో ధనుస్సును, ధనుస్సును, ధరించినవారిలో (తిపురారి యగు శంకరుడును అయియున్నాను, యోగానామాత్మ సంరోధో మన్తోంఒన్మీ విజిగీషతామ్‌ | ఆన్వీక్షికీ కొశలానాం వికల్చః వ్యాతివాదినామ్‌ ॥॥ లిత్రిఫ్రి 'మయోగములలో మనోనిరోధ రూవమగు ననూధిన్మి విజ యేచ్భ కలవారిలో మంత్రబలమును, శాళలములలో ఆత్మానాత్మ వివేశరూవమగు కొళలములను, ఖ్యాతి వాదములలో వికల్పమును. అయియున్నాను, ఓజః సహోబలవతాంఎ కర్మాహం విద్ధి సా త్ర్వతామ్‌ | సాత్త్వతాం నవమ్వూర్హీనామాది మూూర్తిరహం పరా ॥ 800 "నను బలవంతులలో ఉత్సాహమును, వరా మమును భక్తులలో భక్తియుతమగు నిష్కా-మకర్శను వాసుబేవ నంకర్ష ఇాది నవమూ_ర్తులలో మొదటివాడును (శేష్టులును, అగు వాసు "బేశవడను అయియున్నాను అని తెలిసికొనుము. (బ్రహ్మణ్యానాం బలిరహం వీరాణొ వహ మర్దునః | భూతానాం స్పితిరుత్చ త్తిరహూ౦ వై (ప్రతిసజ్‌ (శ్రమః॥ 801 (! అని రునా

874 భాగవత రత్నాకరము నేను (బ్రవ్మాణ్యులలో బలిని, ఏరులలో అడ్జునుడను, (పాణు లలో వారి ఉత్పత్తి, స్ధితి లయములును అయియున్నాను, అహమేత। తృసంథ్యానం క్లానం త త్త్వవినిశ్చయః | మయేశ్వరేణ జీవేన గుణేన గుణినా వినా। సర్వాత్మనాపి సర్వేణ న భావో విద్యతే క్వచిత్‌ ॥ 802 ఈ తత్త్వముల గణనము, వాని జ్షూన, తత్త్వజ్ఞాన రూవములు, వాని ఫలములు కూడ నేనే అయియున్నాను నేనే -ఈశ్వరుడను, జీవుడను, గుణమును, గుణము కలవాడను, నర్వుల మొక్క ఆత్మను, నమ_న్హమును అయియున్నాను నాకంళకై వేజుగ మజీమొక వదార్థ మేదియు ఎచటను లేదు వేజః (ఫ్రీః కీర్తిరై శ్వర్యం (హీస్త్యాగః సౌభగం భగః : వీర్యం తితితై విజ్రానం య్యతయ్యత స మేంఒళకః ॥ 808 డ్‌ ౮ "దేనియందు తేజస్సు, నంవద, కీర్తి ఐశ్వర్యము, లజ్జ "త్యాగము, సౌందర్యము, సౌభాగ్యము, వరా[క్రమము, ఓర్చు, విజ్ఞానము మున్నగు ఉత్తమ గుణములు ఉండునో, అది నాయొక్క- అంశమే యని తెలిసికొనుము ఏకాస్తే కీర్తితా సర్వాః సజ్టే పేణ విభూతయః | మనోవికారా ఏవైతే యథా వాచాభిధీయతే ॥ $ి(ిథీ ఉద్ధవుడా! ఈ (వకారమ-గ నంచేవముగ విభూతులను వర్మించి చెప్పితిని, ఇవి యన్నియు వరమార్థ వస్తువులు కావు, మనో వీకార వమూ(తములే అయియున్నపి, వల యనిన మనస్సుతో చింతిం వబడునదియు, వాక్కు-చేత "చెప్పబడునదియు అగు వీ వస్తువున్ను వరమార్థము కాదు, వా_స్తవికమైనది కాదు.

ఏకాదళ స్కంధము క్‌75 వాచం యచ్చ మనోయచ్చ (ప్రాణాన్‌ యచ్చేస్దియాణిచ | ఆత్మానమాత్మనా యచ్చ న భూయః కల్చవేఒధ్వనే | తి05 కాబట్టి ఉద్ధవుడా! మిరు వాక్కును, మనస్స్పుయొక్క- నంకల్చ విశల్చ్బములను నిరోధింపుడు. సా్తి సక్‌ బుద్ధి చ్వారా (వనం 'చాభిముఖమగు బుద్ధిని శమింవ జేయుడు, అ_త్తజి మికు నంసారము మొక్క_ జనన మరణ రూవమార్షమందు తిరుగాడవలసిన (వన_క్రీయే 'లేకుండును. యో వై వాజ్‌ మనసపీ సమ్యగసంయచ్చన్‌ ధియాయతిః । తస్య [వతం తపోదానం (స్రవత్యామఘటామ్బువత్‌॥ 808 వ్‌ సాధకుడు బుద్ధి ద్వారా వాక్కును, మనస్సును పూర్మ్మ ముగ వళమందు ఉంచుకొనడవో, అట్టివాని (వతములు, తవస్సు, చడానము __ వచ్చికుండయందు వోసిన నీటివల -_- వ్యర్థములై పోన్చను. తస్మాన్మనోవచః (పాణాన్‌ నియచ్చ్భేన్మత్సరాయణః । మదృక్తి యృుక్తయా బుద్ధ్యాతతః పరిసమాపష్యతే॥ 80% కావున నాయొక్క భక్తుడు నాయందు తత్పరుడై, ' భ₹_కితో కూడుకొనిన, బుద్ధితో, వాక్కును, మనస్సును, (పాణ వాయ్సవ్చను నంయమము చేయవలెను, అట్లు కావించినచో ఇక వేయవలసిన 'జేదియు అతనికి మిగిలియుండదు, అతడు కృతకృత్యు డగున్వు, ఉద్ధవ ఉవాచ. తత్త్వం నః సర్వధదర్శజ్ఞ ధర్మ స్త్వదృషక్తి లక్షణః | యథా యస్య విధీయేత తథా వర్ణయ మేవ్రభో॥ 8008.

వ్ర భాగవత రత్నాకరమ్ను ఉద్ధవుడు చెప్పెను. మవోత్శా! మిరు నమ_స్త ధర్మములను లెన్సగ తెలిసిన వారు, కాన్సన మా యొడల భక్రిని కలుగ జేయునట్టి ధర్మమును “హార్చి వర్షించి చెవుడు. మజియు అది ఎవరికి వవిధముగానుండునో శూడ "తెలియ చేయ (పార్థన, (శ్రీ భగవా నువాచ__ ఆదౌ కృతయుగే వర్ణో నృణాం హంన ఖతి స్మృతః, -కృతకృత్యాః (వజా జాత్యా తస్మాత్‌ కృతయుగం విదుః ॥ 808 (శ్రీ భగవకతుడు చెప్పెను ఉద్ధకుడా ! ఈ కల్పము (పారంభమైనపుడు కృతయుగము జరుగుచున్న వ్వూడు మనుష్యులందతికిని “పాంని అను ఒకే జాతి యుండెను, ఆయుగమున జనులందజును పుట్టుకతోనే కృతక అత్యోళై యుండిరి, కనుకనే ఆ యుగమునక్తు “కృత"*యుగ మని వేరు వచ్చినది, శమో దమస్తపః కొచం సన్తోషః త్వొన్స్‌రార్హవమ్‌ | మద్భక్తిళ్చ దయా సత్యం (దివ్మాపకృత యన్త్విమాః ॥ 810 శమము దమము, తేవన్సు, వవ్శితత, నంతృ్షి, ఓర్పు బుజుత్వము, ట్రైవభ కీ దయ, నత్యము-- అనునివి (ాహ్మాణుల న్వ థభావములై యున్నవి, తేజోబలు ధ్యతి; శౌర్యం తితికుదార్య ముద్యమః | టైం (బహ్మణ్యతై శ్వర్యం క్యత్యపకృత యన్త్విమాః ॥ 8/1 తేజస్సు, బలము, శై ర్యము, వీరత్వము, నపాన కీలత్వము, ఉదారత్వము, (వయత్న శీలత్వము, స్టిరత్వము, భక్తి, ఐశ్వర్యము ఎ అను నివి తతియుల న్వ్యథావములై యున్నవి,

ఆ స్తిక్యం దాననిష్టా చ అధమ్మో (బ్రహ్మ సేవనమ్‌ | అతుష్టిరర్థో వచయ్మైర్వెశ్య (ప్రక్కత యస్తిమాః ॥ 812 నిషల ర స్కేకత్వము, డానశీలత్వము, దంభ రాహిత్యము, (బవ్మై ష్టుల నేవు ధనార్జ న___ అనునివి వై శ్యుల న్వభావములు, శుశూషణం ద్విజగవాం దేవానాం చావ్యమాయయా । తత్ర లబ్బేన సన్తోషః శూ.ద్యపకృత య స్త్విమాః ॥ లతీ!తి (బ్రహ శ్రనిహ్రులను, గోవులను, చేవతలను నివష-వటభావనముతో' శేవించుట్క లభించినచానితో సంతోక్ట్రిని బొందుట --- అనునివి ళూదుల న్వభావములై యున్నవి, అహింసా సత్యమ స్తేయమ కామకోధ లోభతా | భూత[పియహికేహా చ ధర్మోఒయం సార్వవర్డికః ॥ తి[శీ మనస్సుశోను, వాక్కు-తోను, శరీరముతోను ఏ (పాణికిని నాధ కలుగ జేయకుండుట, నత్యమును దృఢముగ అనునరించుట, దొంగతనము చేయకుండుట కామ[కోధ లోభములు "లేకుండుట, వ కర్మలను చేయుటచే సమస్త (పాణులకును నంతోమము కలు గునో, మేలు వేకూరునో, వానినే చేయుట---అను ఈ ధర్మ ్రములు నాలుగవర్ష ముల (జూతుల) వారికీ? అశ మములవారికి సాధారణ ధర్ముముతై యున్నవి, 'రేతో నావకిరేజ్హాతు (బ్రహ్మ(వతధరః స్వయమ్‌ । అవకీర్ణేన గాహ్యాప్పు యతానుశ్తీపదీం జపేత్‌! 816 (బవ్మాచర్య(వతమును 'లెన్సగ పొాలించవళలెను, స్వయముగ ఎన్నడును వీర్యపతనమును గావింవరాదు, స్వప్నాదులం "దెపుడైన వీర్యము స్థ లనయైన-వో స్నానముచేసి (పాణాయామము గావించి, గాయత్రీ మం(తమును జపీంచవలయును,

అగ్న్యర్కాచార్య గోవ్మిప గురువృద్ధ నురాఖ్బచి! ! సమాహిత ఉపాసీత సన్ట్యేచ యతవాగ్‌ జిపన్‌ ॥ 018 (బ్రహ్మచారి, వవ్మిత్రత, ఏక్యాగత కలవాడై అగ్ని, సూర్యుడు ఆచార్యుడు, గోవ, (బ్రహ్మానిష్టుడు, గురువు, పెద్దలు: "దేవలలుగ ఏీరిని ఉపాసించవలెను, మజియు (పాతః కాల సాయంసమయనో లందు మానము వహించి నంధ్యోపానన, గాయ త్రీజబవము జేయ ఆచార వం త్‌! క గం మాం విజానీయాన్నావమన్యేత కర్షిచి 11 మర్త్య బుద్ధ్యాసూయేత సర్వదేవమయో గురో ' గురువును నా స్వరావముగనే భావించవలెను: వారినీ ఎన్న డును తిరన్కరింవరాదు. వారిని సామాన్య మానవునిగ ళల రాదు. వారియెడల దోవదృష్షి కలిగియుండరాదు* వలయనిో గురువు స లభ వు నర్వచేవమయు డై యున్నాడు, ర ఆణాం నిరీక్షణస్పర్శ సంలాపకే వలనాదికమ్‌ ] 10 (పాణినో మిథునీభూతా న గృహప్టోజ్యుగ తస్త్యజేల్‌ | ట్‌ న (బహ్మచారి, వాన్మవస్థుడు, సన్న్యాసి (శ్రీలను చూర్క ఏర్మించుట్క వారితో సంఛాషించుట, నరననల్లావమొ లన్న మున్నగువానిని త్యజంచవలెను, మజియు మైభునము నల (పాణులను గూడ మూడరాదు, యా ఏవం బృహద్వతధరో (బ్రాహ్మణో ఒగ్నిరిన జ్వల $18 మదృక్త ్తీవతపసా దగ్ధకర్మాశయోజమళ " గో కేస (బహ్ముచారి ఇట్టి నియమములను పాలించుటవలనో లహ వంతుడై అలరారును, లీవ తవనుూ చే అతని కరగి నీ ణో అను ఆమి వును, అంతఃకరణము నిర్మలమగును'

వేకాదళ స్కంధము 879 1దొాహ్మణస్య హి దేహోఒయిం క్షుదకామాయ నేష్యతే | కృచ్చాయ తపసే చేహ (పేత్యానన్త నుభాయ చ॥ 820 (బహ్మామును -తెలిసికొన టకు వక్పడిన ఈ మానవచేపహాము అత్యంత దుర్లభ మైనది తుచ్చములగు వీషయభోగ ములను అనుభ వించుట థాటు శాదు ఈ శరీరము. జీవిత పర్యంతము కష్టముల నెదుర్కొని, తవస్సుచేసి, తుదకు అనంతానంద స్వరూవమగు మోతమును వాందుటకొజకే ఈ చేహ మేర్సడీనది. శిలోబ్బ వృత్త పరితుష్పచిత్తో ధర్మం మహావన్తం విరజం జుషాణః మయ్యర్చితాత్మా గృహ ఏవ తిష్ట ఎ న్నాత్సిపసక్తః సముపైతి శఛాన్తిమ్‌ ॥ 821 ఎవడు తన గొప్ప ధరగ్హమును నిపాా-మభావముతో పాలిం చునో, దొరకిన దానితో సంతుష్టినొంది తన జీవితమును నిర్వహించు శొనునో, తన శరీరమును, (ప్రాణమును: మనస్సును ఆత్భును నాకు నమర్పించివేయునో, చేనియెడలను అత్యంతానకీ కలిగియుండడో, అట్టివాడు వరమశాంఠి స్వరావమగు వరమాత్మ వదమును పొందును, సముద్ధరన్తి యే విప్రం సీదన్తం మత్పరాయణమ్‌ | తానుద్ధరి'ష్యే నచిరాదాపద్బోో నొరివార్డ వాత్‌॥ $22 వివ త్తులందువడి కష్టము లనుభనించువారిని; నా భ_క్తులను ఎవరు వివ త్తులనుండి రత్నించుదురో, అట్టి వారిని -- సముద్రము నందు మునుగువారిని నావవలె -- "శీను శీఘముగ నమస్త ఆప దల నుండియు రథీ.ంచుదును. కుటుమ్చేషు న సక్టేత న (ప్రమాద్యేత్‌ కుటుమ్బపి 1 విపళ్చిన్నశ్వరం పశ్యేదదృష్టమపి దృష్టవత్‌ ॥ 328

కుటుంబమునందున్నను చానితో తగల్క్క_న రాదు కుటు? బము పెద్దదై నవ్చటికిని భజన, టైవచింతనాదులందు (వమత్తలీ “లగ యుండరాదు. ఈ లోకమునందలి వ స్తువులన్నియు నాళేవ౦ ములై నట్టు స్వర్థాది సరలోకములందలి భాగములు కూడ నో నంతము్రై యున్నవని బుద్ధిమంతుడగువాడు "తెలిసికొనవలెను, గ్య పుత్రకారాప్త దిస్టానాం సజ్వమః పాన్న సజ్బమః 1 ॥ గ అ ఈ అనుదేహూం వియ న్హేతే న్వప్నో న్నిదానుగో యకఠొశీ కీ లా ఏరియొక్క కలయిక వ్యాపారి నంతలోని జనుల కల వంటేచే యగును, ఒక్రచ్చాి కూడిన అందటును ఆ తిర్యాలి చేజువేల్తో క గ్గములందు వెడలివష్య్య్య్య్యు, న్యర్నము. మెలకువ వచ్చు . కుటుంళాదులందలి కలంపికయు శరీర ముండునంలే పో డు అం ౦డును, తదువరి ఎవడ్దు ఎవరిని అక్షుగగలడు ? తంప స్త ఖ్‌ పరిమృళన్ముక్షో గృ హేష్వతిథివద్‌ వసన్‌ ! |. గృ హైరనుబధ్యేత నిర్మమో నిరహజ్య)ల! ॥ వ్‌ దు గృవాస్థు డగసవాడు -ఈ (వకారముగ విచారణా నలిన గ అ ను తగుల్కొ-న రాదు, మజియు వానియందు, అతిథిచంో నౌస_క్రిధావమ్సుత్రే మెలగవలెను, యసాస ఇప్‌ కీమకిర్గేహే ప్యుత్రవిత్తెషణాతురః! _ (4 చ్రై*ః కృషణధీర్మూఢో మమాహమితి బధ్య " జో వీ గాపహూన ధనా డువక్త గృహోదులంజే ఆన కుత యుందురోః (రో ధో దులం గూర్చిన కోరకలంే తగులా ని చాధవడుచో్య? అజ్జానమువలన రా వ అన స్స నా 6

ఏ కాదళ న్మంధము 881 అతృప్త స్తాననుధ్యాయన్‌ మృతోజఒన్టం విళశతే తమః ॥ 027 ఈ(వకారముగ గ ఎ్రచోదులంగార్చిన వానన(నంస్కా-రము) చే విచేవమును పొందిన మనస్సు కల మూఢ బుద్ధియుతుడు విమయ భోగములం టెన్నదును లృప్కిని పొందక, వానియందే చిక్కుకొని తన జీవితమును వ్యర్థవజచుచున్నాడు నజీయు మరణించిన వీదవ ఘోరమైన తమోమయమైన నరకమందు వడుచున్నాడు, వనం వివితుః ప్వుతేషు భార్యాం న్యస్య సహైవ వా। వన ఏవ న సేచ్చా న్తస్త శ్రతీయం భాగమాయుషః ॥ తత్‌ గృవాస్థుడు వాన(వస్టాశమములో (వవేశింవదలంచినచో తన భార్యను కమారుని అధినములో ఉించిగాని? లేక తన వెంట. తీసికొని వెళ్ళిగాని శాంత చిత్తముతో తేన ఆయువుయొకా మూడవ భాగమును వనమం'చే యుండీ గడువవలెను కన్దమూలఫలై ర్వనై $కెో ర్వ్యత్తిం (ప్రకల్సయేక్‌ వసీత వల్మ-ల౦ వాస స్త ఎణపర్జాజినాని చ॥ 828 అతడు ననమందు వవిత్రములగు క్రందమూాలములతోను, ఫలములతోను మొాతమే లేన శరీర నిర్వవహాణమును గావింవవలెను, నార వ(్ర్రమును గాని లేక తృణ నిర్మిలే వ(శ్రుమును గాని లేక చర్జుమును గాని ధరించవలెను. అగ్నిహో(తం చ దర్శశు పూర్ణమాస్ళో పూర్వవర్‌ ల చాతుర్మాస్యొని చ మునేరామ్నాలౌని చ నైైగమ క -వేదచే త్తలు బాన(వస్థుల కొజర్పై అగ్నిహోత్రము దర్శమం (అమావాన్య) పొర్గ నూనము ఇచాతురా శ్యోము మొదలై నవానిని గృహాస్థులకు వలెనే విభాన మొనర్చిరీ' కై -56

శకస. భాగవత రత్నాకరము, య స్తే వ్ర్‌త్‌ కృ(చృతశ్చీర్హం తపో నిః(శేయసం మహత్‌ కామాయాల్పీయపే యుష్ష్యాద్‌. బాలిళః కోఒపర స్తతః ॥ త్రితి1 ఎవడు ఎంతయో [(వయానతో చేయబడునదియు, మోయ "వెంునంగునదియు అగ ఈ గొవ్ప తవస్సును న్వర్థాది అల్ప ఫలము లకై చేయునో అతని కంక మూర్థుడు మజియొక 'డెవ దుండగలడు! “కాబట్టి తవస్సును నిప్కామముగ ఒనర్బ్చవలెను, విప్రస్యవై సంన్యసతో దేవా దారాదిరూపిణః | విఘ్నాన్‌ కుర్వున్త్యయం హ్యస్మాన్యాక్రమ్య సమియాతీ వరమ్‌ ॥ 808 (బవ్మాజిజ్ఞాన కలవాడు నన్న వ్టసించ దలంచినపుడు "జేీవతలు ఇార్యాపు.తాది బంధువుల రూవములను ధరించి అతని నన్నా ఫ్‌ 'గ్రవాణమందు విఘ్న ములను కలుగ జేయుదురు. “ఇతిడు మనకంకు మ స్థానమునకు పోవుచున్నా డే” అని వారు తలంచుదురు, దృష్టిపూతం న్యసేక్‌ పాదం వస్త్రపూతం సిబేజ్జలమ్‌ | సత్యపూతాం వదేద్‌ వాచం మనఃపూతం సమాచరేత్‌ ॥ 8088 నన్నా్య్యాసి బాగుగ చూచియే నేలపై పాదము "పెట్టవలెను, గుడ్డతో నీళ్ళను వడగట్టియే (త్రాగవలెను, నత్యముతో నాడిన వన్మితమైన వాక్యమునే వలుశకవలెను. కాగుగ ఆలోచించియే వ చని అయినను వేయవలెను, మౌొనానీహానిలాయామా దడ్డా వాగ్దేహచేతసామ్‌ నహ్యేశతే యస్య సన్హ్యజ్ఞ వేణుఖిర్నభ వేద్‌ యతిః॥ 809% వాక్కునకు మానము, శరీరమునకు నిశ్చలస్థితి మనస్సునకు గ్మపాణాయామము దండములు అయి యున్నవి, ఈ మూడు దండ

ఫేశ్రాదళ స్కంధము 888. ములు లేనివాడు కేవలము వెదురుదండమును ధరించినంతమా(త మున “దండి” (సన్న్యాసి) కాజూలడు,

ఆత్మ(క్రీడ ఆత్మరత ఆత్మవాన్‌ సమదర్శనః ॥ తికిథ్‌

సన్నా్యాసి భూమిమై ఒంటరిగనే నసంచరించవలయును, అత నికి జేనికై నను ఆన క్రి ఉండరాదు, ఇంద్రియము లన్నియు వశము నందుండవలెను, అతడు తనయం బే తాను ఆనందమును పొందుచు అత్మ్య_పేమయంచే తనయుడై యుండవలెను, గొవ్ప (వతికూల వరిస్థితులందు కూడ ధ్రై ర్యము కలిగియుండవ లెను, అంతట నమాన కూవముగ వెలయుచున్న వరమాత్మయొక్క- అనుభవమును పొందు చుండవలెను,

వివిక్త క్షేమళరణో మద్భానవిమలాళశయః |

ఆత్మానం చిన్తయేదేకమభేదేన మయా మునిః॥ 886

నన్నా ఖ్ట్‌సి నిర్ణనమైనదియు, నిర్భయమవై నదియు నగు వీకాంత స్థానమందు ఉండవలెను అతని హృదయము నిరంతరము నన్ను ఛావించుచు విశుదముగ నుండవలెను, అతడు తన్ను నాకంకై వేఆుకానివాడుగను, అద్వితీయుకుగనుు, అఆఖండరూపునిగను చింతన ెేయవలయును,

ఆన్వీకేతాత్మనో బన్ధం మోక్షం చ జ్లొన నిష్టయా।

బస్ట ఇస్ట్రియవికేపో మోక్ష ఏషాం చ సంయమః ॥ 881

అతడు తన జ్ఞాననిమ్టుచే చి _ తృముయొక్క- బంధమును గూర్చి 'మోత.మునుగార్చి విచారణ చేయవలయును, ఇందియములు నిమయముల కొటకు వివేవమును బొందుట చంచలములగుట బంధ నమనియు, వానిని నంయమ మందుంచుట మోతమనియు నిశ్చ యించవలెను,

తీక్‌4 భాగవత రత్నాకరము తస్మాన్నియమ్య షడ్‌ వర్గం మద్భావేన చరేన్మువిః విరక్షః తుల్లకామేథ్యో లబ్బ్వాఒఒత్మని నుఖం మహత్‌ ॥ 8864" కావ్రననన్నా వస్‌ తన మనస్సును, ఇం[దియములను జయించ వలెను, మజియు భోగములమొక్క.- తృ దత్వమును ఎజింగి వాసి యొడల విర_క్రిని చెందవలెను, మజియు తన (అత్మ) యందే వర వమూనందమును అనుభవించవలెను ఈ (వకారముగ అతడు నా మొక్కఒ భావనతో నిండియున్న వాడై భూతలమున విపారించుగాక! పుర(గ్రామ వ్రజాన్‌ సార్ధాన్‌ భిషొర్ధం (పవిశంళశ్చరేత్‌ పుణ్యదేళ సరిచ్హై లవన్నాశమవతీం మహీమ్‌॥ 888 నన్నా్యాసి శేవలము భితయనిమి_త్తమే వట్టణమునకు, ([గామము- నకు యాతికులుండు స్థలమునకు వెళ్లవలెను మజియు వవ్శిత్మవచే శముల్పు నదులు, వర్వతములు, వనములు, అఛమములు-__ వీనిచే వరిపూర్జ్హమెన ఈ భూతలమున ఎచటను మమత్వ్యమును ఉంచక నంచరించవలెను. నైతద్‌ వస్తుతయా పశ్యేద్‌ దృశ్యమానం వినళ్యతి । అసక్తచిత్తో విరమేదిహాముత చికీర్షితాత్‌ ॥ 840 విచారళీలుడగు నన్నా్యాసి ఈ కానువీంచు. (నవంచమును నత్యవ స్తువుగ ఎన్నడును తలంవరాదు, వలయనిని ఇది (వత్యతము గనే నాశవంతమైనది, ఈ (వవంచమున ఎచటను అతడు తనచి త్త మును నెలకొల్పరాదు, ఇజాలోక వరలోకములందు నీమిమొన చేయుటకు, పొందుటకు కోరిక యున్నచో ఆ కోరికలనుండి విర క్షుడు "కావలయును, యదేతదాత్మని జగన్మనోవా(క్పాణ నసంహతమ్‌ | సర్వం మాయేతితర్కేణ స్వస్టస్త్యక్షా న తత్‌ స్మరేత్‌ 841

ఫెకాదళ స్కంధము శ305్‌ ఆత శ్రాయందు మనస్సు, వాక్కు, (పాణములయొక్క- నంభఘూత చూవమగు ఏ యీ జగత్తు కలదో, అది యంతయు మూయయీ అయియున్నది. ఇట్టి నివారణచే దానిని రహిత మొనర్చి తన (ఆత్భ) న్వరావమం బే నిలకడ కలిగియుండి తిరిగి ఆ (వవంచమును న్మరించక నే యుండుగాక ! నోద్విజేత జనాద్‌ ధీరో జనం చోద్వేజయేన్న తు। అతి వాదాం సితికేత నావమన్యేత కజ్బున | అనాలో దేహముద్దిశ్య పశువద్‌. వైరం కుర్యాన్న కేనచిత్‌ ॥ 848 నన్న్యాసి ధై ర్యవంతుడై యుండవలెను, అతని మనస్సు నందు వ్‌ (ప్రాణి వలనను భయము కలుగ రాదు, మజీయు వ (పాణి శని అతడు భయమును కలుగజేయరాదు. అతనిని ఎవరైన నిందిం చినచో నంతోవముగ నపొించుకొనవలెను, ఎవరిని అవమానించ శాదు. ఈ శరీరము కొజకై. అతడు ఎవరితోడను వైరమును కలిగి 'యుండరాదు. అట్టి వైరము కలిగియుండునది వశువు మాతమే. ఏక ఏవ పరో హ్యాత్మా భూ తేష్వాత్మన్య వస్థితః | యథేన్దురుద పాటక్రేషు భూతాన్యేకాత్మకాని చః 848 ఒకే చంద్రుడు నీటితో నిండిన వేజు వేలు ప్మాతలందు -వీటు వేజుగ గోచరించునట్ట్లా. ఒశే వరమౌాత్శు నమస్త (పాణు అందును, తనయందును గూడ వపలయుచున్నారు, అందజి అత (శ్రయు ఒకళే అయియున్నది. వంచభూతములచే చేయబడిన శరీరమున్ను అందజికి ఒకశే అయియున్నది, వల యనిన అన్ని శరీరములును వంచభూత నిర్మితములే అయి యున్నవి. (కావున ఎవరితోనైన వైరము. కలిగియున్నచో తనతో వైరము కలిగియున్నన్లు యగును).

486 థాగవత రత్నాకరము అలస్ధ్వా న విషీదేత కాలే కాలేఒళనం క్వచిత్‌ లబ్ధ్వా న హృ ష్యేద్‌ ధృతిమానుభయం దైవత _నస్తతమ్‌॥ 844 నన్నా్వ్యాసికి ఎపుడైన భోజనము సమయమునకు లభించనిచో దుఃఖవడరాదు. వరునగా (వతిరోజు లభించుచున్న వో హర్ష మును 'వెలిబుచ్చరాదు. అతడు ెర్యమును కలిగియుండవలెను మనస్సు, నందు, వార్ష, విషపాదములయొక్క.ఒ వికారములను రాసనీయరాదు, వీఅ యనిన) భోజనము లభించుట్క' లభిచంకపోవుట రెండును (వౌరబ్ధమునకు అధీనములై యున్నవి, ఆహారార్థం సమీహేత యుక్తం తత్‌పాణ ధారణమ్‌ | తత్త్వం విమృళ్యతే తేన తద్‌ విజ్ఞాయ విముచ్యతే ౪% లిశీర్‌ ఆహారము కొజకు (వయత్నించుట నముచిత మే, వీల యనిన ఆహారము చేతనే (పాణము నిలుచును, [పాణము నిలుచుటచే ఈ త్త్వవిచారణ నంభవించును,. త_త్త్వవిచాంణచే తత్త్వ జన ముదయించి మోతము లభించును. శౌెచమాచమనం స్నానంనతు చోదనయా చరేత్‌ ; అన్యాంశ్చ నియమ్మానీ యథాహం లీలయేశ్వరః ॥ రి(( నేను లీలామా[తముగ శౌచాది నియమములను ఎట్లు పాలించుచున్నానో, అశ్లు జ్జాన నిష్టుడున్ను శౌెచ ఆచమన స్నానాది నియమములను, ఇతర నియమములను లీలామా[తముగ ఆచరించవలెను, దుఃఖోదర్కేేషు కామేషు జాతనిర్వేద ఆత్మవాన్‌ ; ఆజిజ్ఞాసితమద్దర్మో గురుం మునిముపా(న్రజేత్‌ ॥ 47 జిలేంద్రియు డగువాడు (వవంచమందలి విమయభోగము ముక్క ఫలము దుఃఖమే యని ఎపుడు ెలిసికొననో, అపుడు

ఏీళొదళ స్కంధము 'స్పస్ట వై రాగ్యమును పొందవలెను. అతడు నన్ను పొందుటకు వలసిన సాధనములను ఎజుగనిచో, భగవచ్చింతయందు తన్నయుడగు (బ్రహ్మానిష్టుజై న నద్ధురువును శరణుబొందవ లెను తావత్‌ పరిచరేద్‌ భక్తః (శద్ధావాన నసూయకః యావద్‌ (బ్రహ్మ విజానీయాన్మా మేవ గురుమాదృతః॥ 848 అతడు గురువు యెడల దృఢమైన “భక్తి, (శద్ధ కలిగియుండ వలెను గురువుయంబెపుడును దోమమును చూడరాదు బాల ఆదరముతో నేనే గురురూవమని తలంచుచు సేవించవలెను, య_స్త:సంయతషడ్‌ వర్గః (వ్రచజ్జేన్టియ సారధిః । జ్ఞానవైరాగ్య రహితస్త్రిదద్ద ముపజీవతి ॥ 849 ను వానాత్మానమాత్మస్థం నిహనుకే మాం చ ధర్మహో! అవివక్వ కషాయోఒస్మాదముష్మాచ్చ విహీయతే ॥ 850 ఎవడు తన వంచేందియములవై న; మనస్సుమైన జయమును పొంద లేదో, ఎవని ఇంద్రియములను గుజ్తములు: బుద్ధియను సారథి "ెెడిపోయిరో, ఎవని హృదయమందు క్రానముగాని; వై రాగ్యుము: గాని లేవో, అట్టివాడు (త్రిదండియగు నన్నా బ్రనయొక ౯ా 'వచేమమును' ధరించి వాట్ట నింపుకొనుచో, అతడు నన్నా్యాన ధర్ముమును నశింవ 'జేయువాజేయగును. మటియు. తినకు పూజ్యాలగు -జీవతలను, తన్ను, తన ప్యాదయమందున్న నన్ను కూడ మోసగించుటకు 'యర్నించువాడే యగును, వేమమా[తుడగు ఆనన్నా వ్‌ మొక్కు వాననలు యింకను తయింవలేదు. కౌబట్టి అతడు ఇహ, వరలోక ముల ెండింటియొక్క్యా- ఫలములనుండీ దూరమగు చున్నాడు, భికోర్దర్మః శమోఒపాంసా తప ఈడ వనౌకసః | గృపిణో భూతరకేజ్యా ద్విజస్యాచార్య సేవనమ్‌ ॥ 811

ఆట్ర్‌ట్ర భాగవత రత్నాకరమ్యా సన్నాా (నై యొక్క ముఖ్య ధర శ్రము శాంతి అహింన, వాన 4వస్థునియొక్కఒ ముఖ్యధర్థుము తవస్సు, భగవద్భావము. గృవా స్థుని | ముఖ్యధర్య ్రము (ప్రాణులను నంరతథీంచుట, యజ్ఞ భాగము (పౌణుల కొనంగుట, (బహ శ్రగారియొక్కం ముఖ్యధర్మ ్రము గురువును జీవించుట, (బ్రహ్మచర్యం తపః శౌచం సన్తోషో భూతసౌహృదమ్‌ | గృహస్థస్యా ప్యృతౌగన్తుః సర్వేషాం మదుపాసనమ్‌ ॥ 868 గృవాస్థుడు శీవలము బుతుకాలమంటే తన భార్యతో సమాగమము గావింవవలెను, అతనికి కూడ (బవ్మాచర్యము, ఈతవస్సు, శౌచము నంతుస్ట్రి నమ_న్త (పాణిగోట్ల యెడల (వేమ భావము-__._. అనునవి ముఖ్య ధర్ముములై యున్నవి, నాయొక్క. ఉపా సనయు అందజును చేయవలయును. ఇతి మాం యః స్వధర్మేణ భజన్‌ నిత్యమనన్య భాక్‌ సర్వభూతేషు మద్భావో మదృకక్తిం విస్దతే దృఢామ్‌ ॥ 860 ఎవడు ఈ (వకారముగ అనన్యభావముతో తన అశమ ధర్ముముద్యారా నన్ను 'సేవించుటయందు నిమగ్నుడగునో, నమ_స్ష (పాణులందును నన్నే భావన చేయుచుండునో, అట్టివానికి నాయెడల

భక్షో్యద్ధవానపాయిన్యా సర్వలోక మహేశ్వరమ్‌ । సర్వోత్ప త్త్యప్యయం (బ్రహ్మకారణం మోపయాతిసః ౪ 864 నేను నమ_న్తలోకములకు వశ్రైక (వభువును, నమ_న్హ్ష వవం చముయొక్క_ ఉత్ప త్తి, (వళయముల వరమకారణమణగు (బహ శ మును. నిరంతరము అభివృద్ధి నొందునట్టి అఖండ భ_క్రిద్వారా

ఎకొాదశ న్కృ_ంధము , తత్‌లే జ్లాన విజ్ఞాన నంసిద్దాః పదంశేష్టం విదుర్మమ క్లానీ ప్రియతమోఒతో మే జ్ఞానేనాసొ విభ్నర్తి మామ్‌॥ 855 క్షనం విజ్ఞానములతో కూడిన సిద్ధులగు మవోలత్ములు మ్మూతమే నాయొక్క వాస్తవిక స్వమావమును ెలిసికొందురు. శనుకనే జ్జానులు అుదరికంకెను నాకు (ప్రియులు, జ్ఞానియగువాడు తన క్షానమొచే నిరంతరము నన్ను తన అంతఃకరణమందు ధరించి యుండును, తవప్తీర్ధం జపో దానం పవి(త్రాణీ తరాణీ చ; నాలం కుర్వ న్సితాం సిద్ధింయా జానకలయా కృతా ॥ 38866 అభి 9 వ్‌ త _త్వీజ్షానము "లేశమ్యాతము ఉదయించుటచే కలుగు సిద్ధి? తవస్సు, తీర్ధము, జవము, దానము, శేక మజీ ఏ యితర సాధన ములచే కూడ పూర్మముగ కలుగ'నేరదు. తస్మాజ్జానేన వపొతం క్లాత్వా స్వాత్మానముద్ధవ । ఖీ తః 857 క్లానవిజ్ఞాన సమృ్పన్నో భజమాం భక్రీభావితః ॥ కావున ఉద్ధవుడా! మిరు జ్ఞానముతో గూడి మో ఆత్మే స్వరూవమును ెలిసికొనుడు. మజియు జ్ఞాన విజ్ఞాన నంవన్నులై భక్రిధావముతో నన్ను భజింపుడు. త్వయ్యుద్ధవాాశ్రయతి యన్రివిధో వికారో మాయా _న్హరాఒజఒపతతి నాద్యపవర్గ మోర్యత్‌ | జన్నాదయోఒస్య యదమీ తన తస్య కిం న్యుం రాద్య న్త యోర్యదసతోఒస్స్తి దేవ తమధ్యే ॥ 858 ఉద్ధవుడా ! ఈ భరీరము ఆధ్యాత్మిక, అధి భౌతిక, అధి ెవిక వికారములతో కూడి జీవుని అశయించి యున్నది. ఇది ఫూరంము లేదు. కొంతకాలము తరువాత ఉండదు, శీవలము

ర్‌ర్‌0 భాగవత రత్నాకరము మధ్యనే కానువించుచున్నది. కావున గారడివాని ఆటవలె దీనిసి వమూయగనే తలంచవలెను, ఇది పుట్టుట, ఉండుట, వెకుగుట్క వరి ణమించుట, తగ్గుట, నశించుట-__ అను ఆజు భావవి కారములు కలిగి యున్నది. దీనితో మికు వలాటి నంబంధమున్ను లేదు. ఇంతియే కాదు, ఈ వికారములు వా_న్తవముగ శరీరము నకున్ను లేవు, వీల యనిన అది న్యయముగ నే అన త్రేయున్నది. అసద్వ స్తువు పూర్వము ఉండదు, తదువరి ఉండదు కావున మధ్య శాలమునకూడ దానికి అ_స్తిత్వము ఉండదు. ఉద్ధవ ఉవాచ._ జ్డానం విశుద్ధం విపులం యభథభైత - దై్వైరాగ్య విజ్ఞానయుతం పురాణమ్‌ |! ఆఖ్యాపా విశ్వేశ్వర విశ్వమూ ర్హే త్వ దృక్రియోగం చ మహద్విమృగ్యమ్‌ ః త్రి్ర్‌ఫి ఉద్ధవుడు చెప్పెను___ విశ్వరూపులగు వర మా త్యా! మోరే వవంచమునకు (చభువు మాయొక్క ఈ వై రాగ్య, విజ్ఞానయు_క్తమగు ననాతన విశుద్ధజ్ఞానము ప్‌ (వకారము దృఢనడగలదో నాకు న్చష్టముగ "తెలువ వేడెద మజీయు (బ్రహ్మాది మహాత్ములు వెతకునట్టి మూ యొక్క భ క్తి యోగమును గూర్చియు విపులముగా వర్ణి ౦చి పవూడుం తాప్యత్ర యేశాభిహతస్య ఘోరే సంతప్యమానస్య భవాధ్వనీళ | పశ్యామి నాన్యచ్చరణం తవాజ్‌(ఘ్రి ద్వన్ద్వ్యాతప్యతాదమృతాభివర్దాత్‌ ॥ 860 . (వభూ! ఎవరు ఈ సంసార నికటమార్లమున తావ్యత్రయ ములమొక్క "దెబ్బలను తినుచున్నారో, లోవల, బయట మాడి

ఏకాదశ నృంధము "శ0ఓ పోవుచున్నారో, అట్టి వారికి అమృతమును వర్షించు మో పాదవద్మ్శ ములయొక్క-_ ఛాయ తవ్ప వేళొక ఆశయ మేదియును లేదు, దష్టం జనం సంవతితం విలేఒన్మిన్‌ కాలాహినా తుద్రనుఖోరుతర్హ మ్‌ |" సముద్ధరైనం కృషయాఒఒపవర్ర్యె = ర్వచోభిరాసిజ్బు మహానుభావ ॥ 801 మవోత్మా! మి యీ సేవకుడు చీకటి నూతియందు వడి యున్నాడు కాలమను నర్చ మితనిని కజచివేసినది. అయినప్ప టికిని విమయములయొక్కం- యుద సుఖభోగములను గూర్చిన మహో తృవ్మ నశించుట లేదు వెరుగుచునేయున్నది. మోరు దయచేసి ఈతనిని ఉద్ధరింపుడు. మజీయు. దీనినుండి విడుదలను పొంద జేయు వాక్సుధాదారల చే ఈతనిని నింపీవేయుడు (శ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను ఉద్ధవుడా & పూర్వము ధర్మరాజునకు భీష్మాచార్యుడు ఈ మోక ధర్మ మును గూర్చియే బోధించియుండెను వారి ముఖతః నేను వివినదానిని చెప్పెదను వినుము నవైకాదశ వజ్బ (త్రీన్‌ భావాన్‌ భూతేషు యేన వ్వైః ఈకే తాథైక మప్యేషు తజ్జానం మమ నిశ్చితమ్‌ ॥ 802 ళా ఉద్ధవుడా ! వ్‌ క్ఞానముచే (వకృతి పురుషుడు, మవా_త్తే _త్త్వ్వీము, అపహాంకారము, వంచతన్మాతేలు అను ఈ తొమ్మిది, వంచ జ్లా నే్య్యదియములు, వంచ క ్మే్యద్రియములు, మనస్పు--- అను ఈ వదునాకండు, వంచ మహాభూతిములు, మూడు గుణములు అను ఈ ఇజువది యెనిమిది త_త్త్వనులు (బవ్మూబేవుని మొదలు కొని తృణము వజకు నమ_న్త కార్యము లందును మూడబడుచున్నవి, చవానియందును ఒక్క. వరమాతే |) తత్త సము వ్యాపించియున్నట్లు

"బేనిచే 'తెలిసికొనబడుచున్నదో అది వరోతయజ్ఞానమని నౌ నిశ్చయము, ఏతదేవ పా విజ్ఞానం న తధ్రైకేన యేన యత్‌ ! స్టేత్యుత్స త్త్యవ్యయాన్‌ పశ్యేద్‌ భావానాం (తిగుణాత్త (నామ్‌! $80 ఒకే వరమకారణమగు (బవ్మామునే సర్వత చూచునట్టీ నిశ్చిత విజ్ఞానమే అవరోత్షజానమని చెవృబడుచున్నది. ఈ శరీరాది ఇ జా ను (తిగుణాత్మక వదార్థముల యొక్క ఉత్పత్తి, స్థితి, లయముల “ార్చి విచారించుట అను యుకిచాంరా ఈ జూన విజ్తానములొ వాతి స్‌ లా న్‌ శలుగగలవ ఆదావ నే చ మధ్యే చ సృజ్యాత్‌ సృజ్యం యదన్వియాతీ ! పునస్త త్ప్రతిసం[కామే యచ్చి ష్యేత తదేవ సత్‌ ॥ 80ిడీ వ్‌ తత్త్వవ స్తు నృష్టియొక్క.. ్రారంభమున, ఆలీ చందు కారణరూవమున ఉన్నదో, అదియే మధ్యమందునో యున్నది, అదియే అన్నిటియందును వ్యాపించి యున్నది అభ ్రౌన హూవముగను శ్తేష్టించి యుండుచున్నది అదియే సల్యే ప మార్థ పస్తువని ెలిస్పిరాన్సమ్లు కర్మణాం పరిణామిత్వాదా విరిజ్బా దమజ్షలమ్‌ | ్ధ విపళ్చిన్నళ్వరం పశ్యేదదృష్టమపి దృష్టవత్‌ ॥ వీ వేవంతుడంవాడు యజ్ఞాది కర ల వరిణామమగు నశ్వర గప్షనొది సుఖమును ఈ (వత్యత్‌ విమయ సుఖమువలెనే అశుభమా? చుఃఖ(వదము నాళవంతము అని తలంచవలెను. (శ్రద్ధామృత కథాయాం మే శశ్వన్మదను కీర్తనమ్‌ ! పరినిషా న కావా. చణ చతతం వచు || $66

బఅకదకే స్యాంధయి నాయొక్క భక్తిని వాందదలంచువాడు గౌ యొక్క అమృతమయములగు కథలందు (శ్రద్ధ నుంచవలెను. నిరంతరము సాయొక్య్ల- గుణములను, లీలలను, నామములను, సంక్తీ ర్త నొనర్చ లెను, నాయొక్కం- పఫూజయందు అత్యంత నిస్టు కలిగి యుండ. వలెను, స్తోతములద్వారా నన్ను స్తుతింపవ లెను. ఆదరః పరిచర్యాయౌం సర్వాణ్షే రభివననమ్‌ | రతీ! 0౧ మదృక్త పూజాభళ్యధికొ సర్వభూతేషు మన్మతిః ॥ శై” నాయొక్క_ సేవయందు? ఫూజయందు (వేమ గలిగి యుండ వలెను, ఎదురుగ సాసూంగనమసొార మాచరించవలెను నాకంకు లు ఎక్కువగ నా భక్తులను పూజించవలెను. మటీయు నమ (గొ లందును నన్నే వఏీశ్షించవలెను ఏవం ధరై శ్రర్మనుష్యాణా ముద్ధవాల్మే ని వేదినామ్‌ ! ఎవరిట్లి ధర్గములను పాలించుచు నాకొజకు అెళ్ళు నివేద నమును గాప్టం (1 ఆుడల దృఢమగు ను గావించుదురో, వారి చృాదయమందు గొ ర క్రి ఉదయించును. ఎవనికి నాచేడలి భక్కి కలుగునో, ఇక అత సి కవ వస్తువు లభిం చకుండును * యదాఒబఒత్మ న్యర్పితం చిత్తం శాన్తం సల్తోపబ్బంపొతమ్‌ | 'ధర్మం జ్రానం సవై రాగ మైళరకి బాభిపద్యలే ॥ 800 ళ్‌ రా న్‌ యందు స్థితిని బొందును. అ_కేీ సాధకునకు ధరమ, జ్ఞానము "వె గాం ళు “నంరంము స్యయముగనే లభించును,

కం. భాగవత రత్నాకరము యదర్చితం తద్‌ వికల్పే ఇన్టియైః వరిధావతి | రజస్వలం చాసన్నిష్టం చిత్తం విద్ధి విపర్యయమ్‌ ॥ 870 ఈ (వవంచము అనేక కల్పనలతో నిండియున్నది, వాస్తవ ముగ ఇవి నామమా(తముగ ఉన్నవే కాని దీనియందు నత్యవస్తు 'వేదియున్ను లేదు, మనస్సు దీనియందు [వవేశింవజేయబడినపుడు అది ఇం(దియములతో కూడ ఇటునటు తిరుగాడజొచ్చును, ఈ (వకారముగ మనస్సునందు రజోగుణము అభివృద్ధినొందును అత్తజి మనస్సు అన_త్తగు వస్తువ్రనందు తగుల్కొ-నుట చే జానధర ్రములు, జ్షునము మొదలై నవి లోపించుచున్నవి, మజియు ఆ మనస్సు అధర ్రమునకు, అజ్ఞానమునకు, 'మోహమునకు నిలయమగుచున్నది, ధర్మో మదృ క్తికృత్‌ (ప్రోక్షోజ్ఞానం చైకాత్మ్య దర్శనమ్‌ | గుణేప్వసల్లో వై రాగ్యమైళశ్వర్యం బాణ్‌మాదయః ॥ త్రి] ఉద్ధవ్రుడా! 'బేనిచే నా యొడల భక్తి కలుగునో అదియే ధర ము. "జేనిచే (బహ 'శ్రముయొక్కఒయు, ఆత శ్రయొక్కటయూు వ్‌5 త్వము సామోత్కరింవబడునో అదియే జ్ఞానము, విషమయములతో అసంగముగ, నిన్హేవముగ ఉండుటయే వైరాగ్యము అణిమాది సిద్దులే ఐశ్వర్యము, ఉద్దన ఉవాచ___ యమః కతివిఢః (పోకో నియమో వారికర్శన | ఈ శమ॥ కో దమః కృష్ణకొ తితిత ధృతిః (పభో॥ 872 ఉద్ధవుడు చెప్పెను__ శతుసూదనులగు (శ్రీకృష్ణా ! యమము; నియమము ఎన్ని విధములు? శమ మనగా ఏవి? దమ మనగా టీవి? [(వభూ।! తిలితు అనగా ,వమి ? భెర్యము అనగా వమి?

ఐకొదశ స్కంధము రక్తి, కిం దానం కిం తపః శౌర్యం కిం సత్యమృతముచ్యతే కస్త్యాగః కిం ధనం చేష్టం కో యజ్ఞః కాచ దకీణాః॥ 88 మహాత్మా ! చానము, తవస్ప్సు, ళూరత్వము, సత్యము, ముతము అను ఏవనియొక్క స్వరూ వమును తెలియ చేయుడు. త్యాగ మనగా ఏమి? అభీష్టమగు ధనము వది! చేనిని యజ్ఞ మని అందురు ॥! దశ్నీణ అనగా ఏమి? పుంసః కింస్విద్‌ బలం శ్రీమన్‌ భగో లాభశ్చ 'కేళవ | కా విద్యా హ్ల్‌ః పరాకా శ్రీః కిం సుఖం దుఃఖమేవ చ॥ 874 (శ్రీమంతులగు శేశవా ! మనుజుని యథార్థమగు బల మేది? "జేనిని భగమని అందురు ? లాభమనగా వమి 1 ఉత్తమ విద్య, లజ్జ? నంవద్క సుఖము, దుఃఖము వీవి కః వణ్ణితః కళ్చమూర్థః ఈ వన్దా ఉత్స్పథళ్చ 58! కః స్వర్గో నరకః 5: న్విత్‌ కో బస్థురుత కిం గృహమ్‌॥ త్‌ వండితునియొక్కం యు, మూథ్ఞునిమొక్కంయు, లతణములు వేవి? సుమార కుమార్ష ములయొక్క- లషవమణములు వీని? స్వర్ణ మనగా, నరక మనగా వమి + ఎవరిని సోదరులుగను, బంధువులు గను తలంచవలెను? గృహామనగా వీమి* కే ఆఢ్యః కో దర్శిదో వా కృవణః ఈ క ఈశ్వరః; ఏతాన్‌ (వళ్నాన్‌ మమ (బూప్‌ొ విసరీకొంశ్చ సత్పతే ॥ 816 ధనవంతుడు, ధనహీనుడు అని ఎవరిని అందురు 1 కృవణుడు (దీనుడు) అనగా ఎవడు? ఈశ్వరుడని ఎనరిని అందురు! భక్త వత్పలురగు (వభూ |! ఈ నా (వశ్నలకు (వత్యు _త్తర మొనంగుడు, పనికి విరుద్దములై న భావములను కూడ "ఇలియ జేయుడు,

8868 భాగవత రత్నాకరము థ్రీ కగవా నువాచ___ అహింసా సత్యమ_స్తేయ మసణ్లో హ్లీర సజ్బుయః ఆస్తిక్యం (బ్రహ్మచర్యం చ మౌనం "స్టైర్యం కతమాభయమ్‌॥। 877 మ్‌ శ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను __ ఉద్ధవుడా ! యమము వం డెండు అంగములతో కూడి యున్నది. అవి ఏవి యనగా-___ అహింన, నత్యము, అ_స్తేయము (దొంగతనము చేయకుండుట), అనంగత్వము, లజ్జ, అనంచయము: (అవనరమును మించి ధనాదులను కూడ బెట్టకుండుట), ఆస్తిక త్యము,. (బ్రహ్ముచర్యము, మానము, స్థిరత్వము, తమ (ఓర్చు), అభయము, కొచం జప సపో హోమః [శదాఒజఒతిథం౦ం నుదర+నమ్‌ | అనాలి ఆం వ్‌ ఎ తీర్థాటనం పరార్థహా తుష్టిరాచార్య "సేవనమ్‌ ॥ త్ర్‌8 నియమము కూడ వం డెండు అంగములతో కూడి యున్నది, అవి వవి యనగా-- శౌచము (నావ్యాశౌచము, అభ్యంతర శౌచము, జవము, తవస్సు, హోమము, (శ్రద్ధ, అతిధి సేవ నా: యొక్క అర్చనము, తీర్థయాత్ర, వరోవకార (క్రియలు, నంతుస్టి, గురుసేవ, ఏతే యమాః సనియమా ఉభయోర్హ్వ్యాదళ స్మృతాః | పుంసా ముపానితాస్తాక యథాకామం దుహూవన్సిపా॥ 878 ఈ (వకారముగ యమము, నియమము, వం డెండు. అంగములతో కూడియున్నవి ఇవీ నకామ నిష్కామ సాధకు లిరువ్చరకును ఉవయోగళరములుగ నున్నవి. ఎవరు వీనిని పాలించుదురో వారికి ఈ యమనియమములు వారి వారి ఇచ్చాను. సారము (మోమషోాది ఫలముల నొనంగును, ళమో మన్నిష్టతా బుద్దేర్హమ ఇస్ట్రియ సంయమః । తితిత్నా దుఃఖసంఘర్లో జిహోపస్థజయో ధృతిః ॥ 886

కల ఆఅళ ణగ్రాఅథాయి అలల బుద్ధి నా యందు సంలగ్నమగుటయే “శమము”, ఇంద్రియ మ.ల నిగహామే “దమము, దుఃఖము నంభవించినపుడు దానిని నహించుకొనుటయీ “తితిత్స, నాలుకను, జన నేందియమును జయిం చుటయే “ధైర్యము”. దణ్ణన్యాసః పరతి దానం కామత్యాగ స్త్రపః స్మ్యతమ్‌ | అన అతి ళు స్వభావ విజయః శౌర్యం సత్యం చ సమదర్శనమ్‌ ॥ 881 ఎవరికిని దోహాము కలుగ'జేయకుండుట, సర్వులకు అభయ మొసంగుటయీ *డానము” కోరికలను వదలుటయీ “తవస్సు”, వాన నలను జయించుటయే “ళూరత్వము”, సర్యనమన్వరూ ప్పుడును, నత్యస్వరూపుడును అగు వరిమాత్మను దర్శించటయే “నత్యము”, బుతం చ సూనృ్ఫతా వాణీ కవిఖిః పరికీర్తితా | సస సన్వాన ఉచ్వతే॥ 8082 కర్మస్వసజ్గమః శౌచం త్యాగః సన్యా స లే ॥ అశ్లు సత్య, మధురభావణమునే “బుతము” అని ెద్దలు "ెప్పిరి, కర్మలందు ఆసక్తుడు కాకుందుటయే. “శౌచము. కోరిక లను వదలుట యీ నిజమైన “నన్నా్యానము, ధర్మ ఇష్టం ధనం న్యాణాం యజ్షోఒహం భగవ త్తమః | దక్షిణా జానసనేశః (ప్రాణాయామః పరం బలమ్‌ ॥ 8688 రో క! ధర్మమే మనుజులకు అభీష్టమైన “ధనము”, వరమేశ సరుడనగు "నేనే “యజ ము, జూనమును ఉవ బేశిచుటయే “దవీణ”,. (పాణా కా జా , యామమే (కేఘ్టమగు “బలము , భగో మ ఐళ్వరో భావో లాభో మదృక్తి రుత్తమః | విద్యాఒజఒత్మని ఖిదొబొధో జుగుప్పా హ్రారకర్మను 11 తికికీ నా ఐశ్వర్య మే “భగము”, నాయెడలగల (శేస్థమగు భక్తియే ఉత్తమ 'లాభము, -బేనిచే (బ్రవ్మాము, అత్మ ఫ్‌ని

మొక్క భీదము తొలగివోవునో అదియా నిజమును “విద్య” పొవము యడల విముఖత్వము కలిగియుండుటయే “లజ్జ” (శ్రీర్లుణా నైర పేక్యుద్యాః సుఖం దుఃఖ సుథాత్యయః | కక దుఃఖం కామసుథా పేక పణ్డీతో దిస్టమోడవిత్‌ ॥1 శ నిర ేకుత్వము (కోరిక లేకుండుట) మొదలై న దు (65 యథార్థమగు *నంవద”--_ సుఖము, దుఃఖము - అను ఈ క కొక్క భావన నదా నశించివోవుటయే “సుఖము”. విమయ | ములనుగూర్చిన కోరికయే 'మఃఖము” బంధ మోత ములయొ" ౯ శ_త్త్వ్యమెజుంగువాడే. “వండితుడు, మూర్ణో దేహాద్యహం బుద్దిః పన్ధా మన్నిగమః స్క ఉత్పథళ్నిత్త విశేష స్వర్గః స త్త్యగుణోదయః ॥ ఛరీరాదులందు మమత్వము కభిగియుండువాడే 'మూక్ధుడ్యూ దృశ్య పవంచమునుండి మజలించి నన్ను పొందింవ జేయు | 'సుమార్షము, మనస్సుయొక్క_ బహిర్ముఖత్వ మే “కువూర్ల మొ 8 నరకస్తమ ఉన్నాపో బస్థుర్లరురహం సఖే | ః గృహం శరీరం నమూనుష్యం గుణాఢ్యో హ్యాడ్య ఉచ్యశే॥! మితుడా | త మో౫/సణముయొక[ వృద్ధి యే నరకము గురువే నిజమెన సోదరుడు, బంధువు ఆ గురువు జీనే క! యున్నాను, ఈ మనువ్య శరీరమే నిజమైన “గృహము”. సడ్డుగో ధన లతో కూడియున్న వాడే సద్దుణనిధియగువాజే వా_స్తవమగు చంళుడు", ౧ దరిదో య_స్త్వసన్తుష్టః కృపణో యోఒజితేన్దియ! ! | గుణేపంన ఇనికినోి యల లకి టట [0

ఆల అడ్రాపధిము న అనంతుష్టికలవాజే “ధర్శిదుడు. జిలేం్యది యుడు కానినాడే ॥ లాడు (దీనుడు), వేవసియొక్కు- చీ తవ _త్తి విమయములందో వటి కాకయుండున్తో అతజే నమద్ధుడు, న్వతర్యత్రోడు శ్వ ('. రోట్లు కాక్క విమయములందు. అనక్తుడై యుండువాడు సత ఉద్ధవ తే (వళ్నాః సర్వే సాధ సరూపకా? 1 కిం వర్షి కేన ఐబిహణనా లక్షణం గుణదోషయాః గుణదోషదృశర్రోషో గుజన్తూభయనర్షిత 488 _ ఉద్ధవ్రడా! ఈ్యనకారయుగ మోరజీగీన (వళ్ళో లన్ని టోని _నొథాన మొనంగితిని వీని సలుంగుట ఇాతునూర్లమునకు వాల “హంయయను శాషాలదు.. గుణ, దోమములయొక్కో- లతణములను వేటు వేటు ఎంతనజకు శచెప్పగలము* అన్ని టీయొక్క- సారాంశ మ్‌ది డే య్వాన్స్‌ ఇల్రికానుములా.. గుణా పోవముళ్ననే ఫు దృష్టి పోవుట్ర శ్రే అన్నిటికం ళు జెద్ద దోమనూ, వాన్నినైవు దృళ్టీపోళ తోన శాంతే, సిన్సంకల్ప ఆళ్ళ (న్వరయావమందు నిలకడ కలిగియుండుట యే అస్ని టిక్రచ్చా గొవ్స గుణము అయియున్నది, మోగాస్త్రడ్షుం మయా(ప్రోక్తా నృణోం (శేయావిధిళ్సయా& జ్ఞానం కర్మ చ భక్తిళ్న నోపాయోఒన్యోఒస్తే కత్రచిత్‌ ॥ 880 ఉద్ధవ్రఢా! వేదములందును,. లేదిలేర శాత్రుములందును

శీ00 థాగవత రళత్నారరము. తావత్‌ కర్మాణి కుర్వీత న నిర్విద్యేత యావతా । మత్కథా (శవణాదౌ వా(శద్దా యావన్న జాయతే ॥ 881 కర్త్రమయమగు ఈ జగ త్తునందు, న్వన్తాదిసుఖములందు. టై రాగ్యము కలుగనంతవజకును, నాయొక్క లీలాకథలయొక్క- (శవణ, కీ రనాదులందు (శ్రద్ధ కలుగనంతవజకును మనుజుడు రర్భ వేయుచునే యుండవలెను, స్వర్గిణో౬. ప్యేతమిచ్చ మి తోకం నిరయిణ _న్తథా।ః సాధకం జ్ఞానభ క్తి భ్యాముభయం తదసాధికమ్‌ ॥ తిఫిల్లి న నరః స్వర్గతిం కాజ్టేన్నారకీం వా విచక్షణః ।ః నేమం లోకం చ కాడ్డేత దేహావేశాత్‌ (సమాద్యతి ॥ 898 కర్మకు అధి కారముకల ఈ మనువ్యు శరీరము చాల దుర్లభ మైనది. స్వర్గ, నరకలోకములందుండు. జీవులు దీనిని అభిలవీంచు చుందురు, వఏలయనిను ఈ మానవ శరీరమం బే అంతఃకరణశ్యుద్ధి కలిగినమిోదట, జ్షానము, "లేక భక్తి కలుగగలదు, న్వర్గ, నరకము లందలి భోగ్య వధాన శరీరము ఏ సాధనకు ఉవయోగించదు కాబట్టి బుద్ధిమంతుడగువాడు స్వర్లమునుగాని;, నరకమునుగాని కోరరాదు. ఈ మనువ్య శరీరమందును అభిమాన ముంచరాదు, వఏలయనిను "దేవోభిమానముచే తన వా_స్తవిక న్యరూవ్మపా_క్రియొక్క- సాధన యందు [వమ_త్తత నంభవించును, ఏతద్‌ విద్వాన్‌ పురా మృత్యోరభవాయ ఘకేత సః। అ్యస్రమత్త ఇదం జ్ఞాత్వా మర్త్యమప్యర్థ సిద్ధిదమ్‌ ॥ 04 ఈ మనుష్యశరీరము మృత్యు[గ_న్తమైనను దీనిద్వారా వర మౌార్థము (సత్యవస్తువగు ఆత్శ) యొక్క_ఒ (ప్రాకి చేకూరగలదు, కావున బుద్ధిమంతుడగువాడు ఈ నివమయమును తెలిసికొన్ని

మృత్యువు సంభవించకమునుపే జూగతవడి, జనన మరణ చక్రము చుండి శాశ్యతముగ విడివడుటకై, ముక్తిని బజడయుటక్సై వలసిన సాధనమును వేయవ లెను, ఛిద్యమానం యమెరేతైః కృతసీడం వనస్పతిమ్‌ ఖగః స్వకేతముత్పృజ్య క్షేమం యాతిహ్యలన్నుటః ॥ తలిక్‌

ఈ శరీరము ఒక ఇెట్టు, దీనియందు జీవుడను వఖీ గూడు కట్టుకొని నివసించుచున్నాడు, దీనిని యమదూతలు (వతి తణము ఛేదించుచున్నారు. నజకబడుచున్న చెట్టును వదలి వఖీ. ఎగిరిపోవు నట్లు అనాన క్రుడగు జీవుడున్ను ఈ శరీరమును (శరీరాభిమాన మును) వదలి మోశతమును పొందుచున్నాడు. ఆన_క్తుడగు జీవుడు దుఃఖమునే అనుభవించుచున్నాడుః అహోరాతై బ్భిద్య మానం బుద్‌ధ్వాఒఒయుర్భయ వేవథుః ॥ ముక్తసజః పరం బుద్‌ధ్వా నిరీహ ఉసళ్యామ్యతి ॥ 896

ఈ దినర్యాత్రులు (పతిమణము శరీరముయొక్క- ఆయుస్సును &ీణ మొనర్భుచున్నవి, అని కెలిసికొని ఎవడు భయవడునో. అట్టి వాడు ఈ శరీరమాయెడల అన క్తిని వదలి వరమత_త్తముయొక్‌ [- క్లానమును పొందుచున్నాడు, మఠటియు ఈ ఛరీరముయొక్క- జీవన మరణములయెుడల నిరచేతుగలిగి తన అత్మయంచే ఛాంతిని పొందు చున్నాడు,

నృదేహ మాద్యం సులభం సుదుర్తథభం

స్లపం సుకల్చం గురు కర్ణధారమ్‌ |

మయానుకూలేన నభస్వ తేరితం

పుమాన్‌ భవాబ్టిం న తరేత్‌ స ఆత్మహా ॥ 8897

శ02 భాగనత రత్నాకరము ఈ మనువ్యు శరీరము నమ_న్త శుభఫలముల (పా్షికిని మూలమైయున్నది, ఇది మవోదుర్ల భమైనవ్చటికిని (పుణ్యమువలన) నులభముగ ఉౌవ్రించినది. ఈ నంసార నము[దమును దాటుట కిది ఒక గట్టి నావ, శరణుబొందిన మా్య[తముచేత నే గురు బేవుడు దీనికి నావికుడై చుక్కా-ణి వట్టుకొని నడుపుచున్నాకడు మజీయు న్నరణ మాూ(తముచే నేనున్ను అనుకూల వాయురూవమున దీనిని లత్యుము వైపునకు నడుపుచున్నాను, ఇంతటి అనుకూలము ఉన్నవ్పటికిని ఈ మనువ్యు శరీరమను నావే ఎవడు సంసార నము[దమును దాటడో, అట్టివాడు తన చేతులద్యారా తన ఆత ను చంపుకొనువాడే_.__. (అధఃవతనము నొందించుకొనువాడే) యగును. యదాఒఒరమ్చేషు నిర్విణ్హో విరక్తః సంయతేన్ష్రియః ॥ అభ్యా పేనాత్మనో యోగీ ధారయేదచలం మనః ॥ 88 మనుజుడు దోమ దర్శనమువలన కర్శలనుండి ఎపుడు విర_క్తు వగునో, అపుడు జిలేంద్రియుడై 'యోగమందు ఫ్టితిక లవాడై. అభ్యా సము (అ త్యానుసంధానము) ద్వారా తన మనస్సును వరమాత్మ యగు నాయందు నిశ్చలముగ ఉంచవలెను, ధార్యమాణం మనో యర్హి(భామ్యదాళ్య నవస్థితమ్‌ | అతస్ట్రితోఒనురోధేన మార్లేణాత్మవళం నయేత్‌ ॥ 889 ఆత్మయందు స్థిరముగ ఉంచునపుడు మనస్సు చంచలమైం. ఇటునటు తిరుగాడినచో, అపుడు దానిని వెటనే చాల జూగతగ నిరోధించి, దానికి చక్కగ బోధించి, నచ్చ చెప్పీ, బుజ్జగించి తన వళ మందుందుకొనవలెను, మనోగతిం న వినృజేజ్జిత్వపాణో జితేన్టియః | సత్త సమ్పన్నయా బుద్వా మన ఆత్మవళం నయేత్‌॥ 400

పికొడళశ స్కంధము లర్‌ ఇంద్రియములను, (పాణవాయువును తన వళశమందుంచుకొని మనస్సును ఒక్క-యణకాలమైనను నస్యతం్యతముగ వదలరాదు, దాని (వతి చర్యను, (వతి సుకల్పమును జూగతగ వరికీలించుచుండ వలెను, ఈ (వ కారముగ న త్త సగుణ నంవన్నమగు బుద్ధిద్వారా మెల్ల మెల్లగ మనస్సును తన వళశమందుంచుకొనవలెను, ఏషవై పరమో యోగో మనసః సంగహః స్మృతః । హృదయజ్ఞత్వ మన్విచ్చన్‌ దమ్య స్యేవార్వతో ముహుః॥401 బండివాడు గుజ్త మును తనవశమందుంచుకొనునపుడు దానికి తన మనోభావమును తెలుపుట కెట్లు [వయర్నించునోో తన ఇచ్చ ననునరించి చానిని నడుపునో, మరల మరల నచ్చ చెప్పీ డానిని తన వళశమందుంచుకొనునో, అశ్తే మనస్సును బుజ్జగించి: దానికి తియ్యటి మాటలను చెప్పి వశమందుంచుకొనుటయే. వరమ యోగమై యున్నది, సాంఖ్యేన సర్వభావానాం (ప్రతిలోమానులో మతః | భవాప్య యావను ధ్యాయేన్మనో యావత్‌ (ప్రసీదతి ॥ 402 సాంఖ్య శాస్త్రమున (వకృతి మొదలుకొని శరీరము వజికు సృష్టి కవు మేది చెప్పబడినదో చానిననుసరించి నృష్టిచింతన గావింవ వలెను మజియు వ [క మముచే (వకృతియందు శరీరాదులయొక్క- లయము చెవ్చబడినదో ఆ (వకారము లయచింతనయున్ను గానింవ వలెను, మనస్సు శాంతినొందువటుకు, స్థిరపడువజకు ఈ [క్రమమును అమలువజ చుచునే యుండవలెను, నిర్విజ్ణస్య విర_క్రష్య పురుషస్తో క్త వేదినః | మన స్త్యజతి దౌరాత్మం చి నితస్యాను చినయా ॥ 408 (వవంచముయెడల వీరక్తుడై నవాడు, (వవంచ వదార్థముల యొడల దుఃఖబుద్ది జనించినవాడు తన గురుజనుల ఉవ'చేశములను

స! భాగవత రత్నాకరము బాగుగ తెలిసికొని తన (అత్మ) స్వరావముయొక్క. చింతనయం'జే మరల మరల నిమగ్నుడు కావలను, ఇట్టి అభ్యాసముచే ఇవాల శీ భఘుముగనే అతని మనస్సు -- అనాత రూవములగు శరీరాదు లందు ఆత శ్రబుద్ధిని ఉంచుటవలన కలుగు చంచలత్వమును విడిచి వేయుచున్నది,

యమాదిభిర్యో గపథై రాన్వీక్షిక్యా చ విద్యయా! మమార్చో పొాసనాభిర్వా నాన్న్యైర్యోగ్యం స్మరేన్మనః ॥ 404 యమ, నియమ, యోగమార్షములచేతను, వస్తుతతత్త వ్‌ మును వరీథీంచునట్టి ఆశ శ్రీవిద్య చేతను, నాయొక్క. ఉపానన చేతను అనగా కర్శయోగ, క్షూన యోగ భక్తి యోనగములచే, మనస్సు వరమాత ్రయొంక్క చింతనము చేయ దొడగుచున్నది. ఇది తవ్చ మోతసిద్ధికి వేజోక ఉపాయమేదియును లేము, పోక్తే న భక్రియోగేన భజతో మాసకృన్మునేః | ఆధ అద యీ త కామా హృదయ్యా నళ్య ని సర్వేమయి హృదిస్టితే ॥ 405 ఈ [వకారముగ నేను చెప్పిన భక్తి యోగ ముద్యారా నిరం తరము నన్ను భజించుటచే నేను ఆ సాధకుని హృదయమునందు ఆసీనుడనగుచున్నాను. నా సాన్నిధ్యముచే అతని హృదయమందు గల వాసనలన్నియు, వాని నంస్కారములతో గూడ నశించిపోవు భిద్యతే హృదయ (గన్జిళ్ళిద్య నే సర్వ సంశయాః | కీయన్తే చాస్యకర్మాణి మయి దృ ష్టేఒభిలాత్మని 1 406 సర్యాత స్వరూపుడగు నాయొక్క_ సాతళోత్కారము సాధ శన కెపుడు కలుగునో, అపు డాతని వ్యాదయమం-దలి అజ్ఞానగంథు లన్నియు వటావంచలై పోవును, నంశయములన్నియు తయించును, శరావాననలస్ని యు నళించును,

ఉకాదళ స్కంధము ౮౮0 యత్‌ కర్మభిర్య త్తవసా జ్ఞానవై రాగ్యతశ, ఏ యక్‌! యోగేన దానధర్మేణ (శ్రేయోఖిరితరై రపి ॥ 407 సర్వం మదృకక్తి యోగేన మదృక్ష్తో లభతేఒబ్షుసా £ స్వర్గాపవగ్గం మద్ధామ కథజ్బిట్‌ యది వాఖ్ళతి ॥ శీ08 కర్మా, తివస్సు, జ్ఞానము; వైరాగ్యము, యోగాభ్యాసము,

దానముు ధర్మాము--- వీనిచేతను మజీయు ఇతర ఉత్తమ సాధనల

చేతను వ న్యర్లముగాసి చనూతుముగాని, నాయొక్క. వరమ ఛామముగాని, లేక వ వస్తువైనను పొందబడునో, అదియంతయు నా భక్తుడు కోరుకొనినచో భక్కియోగ (వభావముచేతనే అనా యానముగ పొందుచున్నాడు, న కిజ్బిత్‌ సాధవో ధీరా భక్తా ప్ప్యూకొ న్తినో మమ। వాజ్భ్బ న్య్యపి మయా దత్తం కై వల్యమపునర్భవమ్‌ ॥ 409 నాయెడల అనన్య భక్తి కలిగియున్న భె ర్యవంతుడగు సాధువు, భక్తుడు స్వయముగ "జీనిని కోరనే కోడు, నే నాతీనికీ ఇవ్యదలంచినవ్వటికిస్కి అతడు ఇతర వస్తువులమాట యేమి, మోమ్‌ మును కూడ గైకొనుట కిచ్చగింవడు. నైర పేశ్యుం పరం పపాహుర్నిః (శేయసమనల్పకమ్‌ | తస్మాన్నిరాశిషో థ్‌ ! ర్నిర పేక్షస్య మేథవేత్‌॥ 416 అన్ని టికంకు గొప్పది, వరమశుభవదమైనది నిరపేతత్వమే (వ్‌ కోరికయు లేకుండుటయీ). కావున ఎవడు నిష్కా-ముడైై, నిర పే యుండ్రై యుండునో, అట్టివానికి నాయెొడల భ క్రి కలుగుచున్నది, య ఏతాన్‌ మత్పథో పిత్వాళ క్రిజ్ఞాన (కియాత్మకాొన్‌ | కు దాన్‌ కామాంశాలె ః (పొణైర్లుష న్తః సంసర న్సి తే 411

రంల భాగవత రత్నాకరము ఉద్ధవుడా ! నన్ను పొందుటకు మూడు మార్గములు కలల! అవి కర్మయోగము, భక్షి యోగము, జ్ఞానయోగము అయియున్నవి: ఎవరు వీనిని విడచి చంచలమగు ఇం్టదియములద్వా రా య్యదమా లగు భోగముల ననుభవించుచుందురో అట్టి వారు మ5ల జనన మరణరూవ సంసారచ్మక్రమందు తిరుగాడు చుందురు, స్వే స్వేఒధికారే యా నిష్టా సగుణః పరికీ ర్తితః | విపర్యయస్తు దోషః స్యాదుభయోరేష నిశ్చయః ॥ 412 ధర్మమందు దృఢమగు నిష కలిగియుండుట రే. “గుణము” అని చెవృబడును అట్లుకాక, అనధికాం చేష్ట నలుపుట 'దోమము" అని చెవృబడును కాన్టన గణదోవముల వ్యవస్థ అధి కారముననున రించియే చేయబడుచున్నది కాని వ స్తువుననునరించి కాదు భూమ్యమృగ్న్య నిలాకాశా భూతానాం పజ్బధాతనః ! ఆ బ్రహ్మ స్టావరాదీనాం శారీరా ఆత్మసంయుతాః ॥ 4! _ భూమి, జలము, అగ్ని, వాయువు, అకాశము-- అను శో న ములే (బహ్మా బేవ్రరి మొదలుకొని పర్వతముల వజకు గలి శా న (వాణులమొక్క భక్వీవు లకు మఠూాలకారణములై యున్నని" ద లవి యన్నియు శరీం దృష్టి చే ఇ“ మవూనములు, అశ్హు అత్గు అట “ఎ నమానములు (అన్నిటియొక్క ఆత్మి ఒకటియీ కాబట్టీ)" సా షెనదాన తపోఒవస్టావీర్య పంస్కారకర్మభిః | మతృ్క్టృతా చాత్మనః శౌచం కుద్ధః కర్మాచరేద్‌ ద్విజః 4! స్య సమము. దానము, తవస్సు, వయస్సు, సామర్ధ్యము నంస్కా_రము, కర్మ నన్వ్సు ౫హారి న నుర ల చే చత్తశుద్ధి కలుగుచున్న దై వ్‌నిచే కా ర్‌ నో చ వాచ ద్ధుడె సాధకుడు విపితకర్భల నాచరిం

యకో యతో నినర్తేత విమచ్యేత తత స్తతః | ఏష ధర్మో నృణాం క్షేమః ళోకమోహ భయావహః ॥ 416 షా మనుజుని మనస్సు విమయములనుండి ఎంతెంత అధికముగా లగుచుంకునో అంతంత అధికముగ విముక్తిని పొందుచుండును, జనులక్స త్మ నివృత్తి ధర్మమే వరమ క భ్యాణమునకు సాధనమై యున్నది, వీలయనిన అదియే జీవుల శోకమును, మోహమును, భయమును నశింవవేయున టైయున్నది. విపయేము గుణాధ్యాసాత్‌ పుంసః నట్లి స్తతో భవేత్‌ | సడ్లాత్తత భవేత్‌ కామః కొమాదేవ కలిర్నృణామ్‌ ॥ 416 విషయములందు గుణములను ఆరోవీంచుటనలన ఆ వస్తువుపై అనక కలుగుచున్నది. ఆన్కక్రీ కలుగుటవే దానిని తనయొద్ద ఉేంచుకొనవ లెనను కోరిక జనించుచున్నది. ఆ లోరికకు అడ్డుతగిలిన నారితో కలహాము నంభనించుచున్నదిః కలేర్టుర్విషహః (కోధ_న్హమ,స్తమను నే మ్‌ (17 తమసా (గ్రన్యతే పుంనశ్చేతనా వ్యాపినీ (ద్రుతము ॥ గలహాముచే నరమ కోవము ఉదయించుచున్నది' ర్‌ కలిన్వ్య్యడ్సు త్రన పాత, అహితములను గొల్చిన బోధ ఉందదు. అ జ్‌ కీఘముగ. కార్యాకార్య కైన మావరించును. ఆ అజ్ఞానముప నో . ౩ (సతి) లోపించిపోవ్రచున్నదిః గయకుశ లత్వము, చేతనాళ క్రీ (సుం నుః జొన్యాయ కల్పలే। తయా విరపాతః సాధోజన్తు బౌగ్యు రు చ| 418 శో మూర్చితన్య మృళతన్య ₹॥ తత్తో ఒస్య స్వార్టవిభం ౪ నళంము న వీంచుటవలన మనుజునియందు మౌన వీ న్ట్థ్యృతిళ_క్తి లోపిం అ శత్తటి అతడు నచ్చి, యుంచుచున్నది. న ల మ. ౨ఖోరపొరుడగుచున్నాడు. మూర్చితునివ ల.

అలల థాగవత రత్నాకరము శవము వలె అగుచున్నాడు. అట్టి స్థిియందు న్వకీయ్మ వయోజనము గాని లేక వరమార్థముగాని వదియు సాధింవబడ నేరదు విషయాథిని వే శేన నాత్మానం వేద నాపరమ్‌ | వృక్షజీవికయా జీవన్‌ వ్యర్థం భస్త్రేవ యః శ్వసన్‌ ॥ 410 విషయములను చింతన చేయుటచే మనుజుడు నవిమయరూపు డగుచున్నాడు, అతని జీవితము చెట్ల నలె జడమైపోవుచున్నది. అతని శరీరమునందు కమ శ్రరివాని తోలుతి_త్తియందువ లె శ్యాన వ్యర్థముగ చలించుచున్నది,. అపు డాతనికి తన్నుగార్చినగాని, ఇత రులను గూర్చినగాని క్షానము ఉండదు అతడు ఫపూర్మముగ అత్మ వంచితుడగుచున్నా డు, న తే మామజ జానని హృదిస్టం య ఇదం యతః । ళం అవాలి ణు ఉక్టళస్తా? హ్యసుతృపో యథా సీహోార చతుషః। 476 కొందజు _ (న్వశ్హాదులను అభిలమీంచుచు) కర్మ ై చేసినను దాని ఫలితము ఇంద్రియముల తృప్లి మాత మే. వారి న్మేతములు మంచుచే కన్చబడిన నేతములువలె నూసుకొనివోయినవి కనుకనే వారు ఈ (వవంచ మెవరిచే ఉత్పన్న మైనదో, ఎనరు న్వయముగ ఈ (వవంచరూవమున వెలయుచున్నారో అట్టి వగమాత్శ్మనగు "నేను వారి బృాదయమంబే గలనను విమయమును తెలిసికొనుట "లేదు, యాసాం వ్యతికరాదాసీద్‌ వికల్పో వదతాం పదమ్‌ । ('ప్రాప్టే శమద మేఒస్యేతి వాదస్తమనుశామ్యతి ॥ 4121 నత్త్యాది గుణములయొక్క_ మోభచేతనే ఈ వివిధకల్పనా రూవమైన (వవంచము--- వ్వాన్తవనుగ లేనిది, కేవలము నామ మా మైనది... వత్వత మైనది ఇది వాద వివాదము చేయువారికి

ఏకాదశ స్కంధము ర్‌ం వివాద విషమయమైయున్నది, ఇందియములు వశమందుండున పుడు, మనస్సు నమించునపుడు ఈ (వవంచమున్ను తొలగిపోవుచున్నది. అపుడు దానితోపాటు ఈవాద వివాదమున్ను నమసిపోవుచున్నది,

ఆత్మా పరిజ్ఞానమయో వివాదో

హ్య స్తీతి నా స్త్రీకి భిదార్థ నిష్టః |

వ్యర్ధోఒపి వైవోపరమేత పుంసాం

మత్తః పరావృ త్త ధియాం స్వలోకాత్‌ ॥ శీబెల్లీ

ఆత్బ్న జ్ఞూనన్వరా వమైనిది దానికి ఈ [వవంచ వదార్థ్యము లతో నంబంధమేమియు లేదు, దానియందు వివాద వివయమును వీదియు లేదు ఉన్నది, లేదు, సుగుణము, నిర్గణము, భావము అభావము; నత్యిము, అనత్యము-- ఈ మున్నగు రూవములతో ఎన్ని వాద వివాదములు కలవో, వాని యన్నింటియొక్క- నూల కారణము 'భేదదృష్టి యే అయియున్నది. ఈ వివాదమునకు (వయో జన మేవియు లేదనుట నిన్సంచేవాము,. ఇది కేవలము వ్యర్థము, ఎవరు తమ వా_స్తవన్వరూవమగు నాయెడల విముఖుల్రై యుందురో, అట్టివారు ఈ వివాదమునుండి విము_క్తులు కానేరరు,

మనః కర్మమయంన్యాణా మిస్టియైః నఖ్భభిర్యుతమ్‌ 1

లోకాల్లోకం (ఫయాత్యన్య ఆత్మా తదనున రృతే॥ 420

మనుజుల మనస్సు కర్ముసంస్కా-రములకు రాశి, ఆ నంస్కాా రముల ననునరించి భోగముల నను భవించుటక్రై దానితో బాటు వనంచేందియములున్ను తగుల్కొ-నియున్నవి, జానిశే లింగ శరీర మని (సూత స్ఞశరీరమని) చేరు, అదియే కళ్ళానుసారము ఒక ఛరీరమునుండి. ఇంకొక శరీరమునకు, ఒక్‌ లోకమునుండి ఇంకొక లోకమునకు వచ్చుచు పోవుచు ఉన్నది. ఆత్మ ఈ లింగశరీరముకంకు పూర్తిగ వేజయున్నది, దానికి వచ్చుట పోవుట అనునది లేదు,

న భాగవత రత్నాకరము కాని ఎపు డది తన్ను లింగళరీరమని భావించుచున్నిదో, దాని యందే అపాంభావము కలిగియుండుచున్నదో, అపుడు దానికికూడ తనయొక్క-_ రాకడ వోకడలు స్ఫురింవ దొడగును.

[మియతే వామరో (భాన్హ్యా యథాగ్నిర్దారు సంయుతః ॥ కీలక వాన్తవముగ మనుజుడు తన కర్ణ చీజముద్వారా పుట్టుట "లేదు, మరణించుట లేదు. అతడు జన్మర హితుడు, మృత్యురహి తుడు అయియున్నాడు అయినను (ాంతిచే అతకు కాలుచున్న కొయ్యయందలి అగ్ని పుట్టుచున్నట్లు, నశించుచున్నట్లు తోచు విధ మున--- జన్మించుచున్నట్లు, మరణించుచున్నట్లు తోచుచున్నాడు, నిషేక గర్భజన్మాని బాల్యకొమార యౌవనమ్‌ | వయోమధ్యం జరా మృత్యురిత్య వస్థాస్టనోర్నవ 1 కీలిర్‌ గ ర్భాధానము, గ ర్భవృద్ధి, జన, కాల్యము, కామారము, యౌవనము, వ మోమధ్యము, వార్థగ్యము, మరంణము--- అను తొమ్మిది అవస్థలు శరీరమునకు నంబంధించిన వే యగును ఏతా మనోరభమ యీర్హ్యన్యస్యోచ్చావ చానస్తనూః ! యా అవాలి గుణసజ్లాదుపాద తే క్వచిత్‌ కళ్ళి జహాతి చ! 42 0౧ అటి వ్‌ బి జ ఈ శరీరము జీవ్సనికంచు 'వేళైయున్నది. ఈ ఉన్నత, నచ అవస్ధలు అతని ననోరథము ననునరించియే కలుగుచున్నవి, కాని అజ్ఞానవళమున గుణములతోటి నంగమమువలన మనుజుడు వీనిని తనవిగనే భావించుచు తిరుగాడుచున్నాడు, ఎపుడైన వివేకము కలిగిన మోదట వీనిని విడిచివేయుచును ఉన్నాడు, ఆత్మనః పితృప్నకాభ్యామనుమేయౌా భవాపష్యయొ । న భవాప్యయవస్తూ నామఖిజ్ఞో ద్వయలక్షణః॥ 427

కుమూరుడు జన్మించునపుడు తంగడి, తండీ చనిపోవున పుడు కుమూరుడు తమయొక్క. జనన మరణములను గూర్చిన అనుమూా నము కలిగియిండవలెను, జనన మరణములతో గాడిన ేపాముల యొక్క- (ద్రష్టయగు. అత్మ జనన మరణములతో కూడిన. శరీర 'మెన్నడును కాదు, తరోర్చీజవిపాకాభ్యాం యో విద్వాజ్ఞున్మ సంయమ్‌ౌ | తరోర్విలక్షణో (దష్టా ఏవం (దష్టా తనోః పృథక్‌ ॥ 428 భఛాన్యము ఎవొలములో చల్ల బడి మొలకెత్తి వక్వమైన "వెనుక కోయబడుచున్నది. కాని చల్లువాడు, కోయువాడు దాని కం కు వేటుగ సాథజ్నీగ నున్నాడు, అక్లు శరీరమునకు దాని వివిధ అవస్థలకు సాశ్నీయగు. ఆత శై ఆ శరీరముకంకు సర్వదా 'వేతై యున్నది (ప్రకృతేరేవమాత్మాన మవివిచ్యాబుధః పుమాన్‌ | తత్త్వేన స్పర్శసమ్మూఢః సంసారం (వ్రతిపద్యతే ॥ 420 ఈ (వకారము (నళ్ళతికంయె, కరీరముకంకు 'వేజైన ఆఅతృ్మనుగూగ్చి అజ్ఞానులు వివేచన చేయుట లేదు. వారు తమ్ము వానికంబ వేలుగ అనుభవించక (భావించక) విమయ భోగమం బే యథార్థసుఖము. కలదని నమ్ముచు జానియంచే మోహితు లగు చున్నారు, కావ్రన వారికి జనన మరణ రూవమగు సంసారమందు తిరుగాడవలసివచ్చుచున్న ది, సత్త్వ సజ్లాదృషీన్‌ దేవాన్‌ రజసానురమానుషాన్‌ । తమసా భూతతిర్య క్ర్వం (్రామితో యాతి కర్మభిః ॥ 400 అవివేకియగు జీవుడు తన కర్శానుసారము జనన మరణ చకమందు తిరుగాడునపుడు సా ల్సి ర్‌ కర ్రలచే బుపీలోకమునను,

థల భాగవత రత్నాకరము -జీవలోకమునను, రాజసిక కర్ణలచే మనువమ్యలోకమునను, అసుర లోకమునను, తామసిక కర్ధలచే భూతి వేత వశువమ్యోది యోను లందును జన్మించుచున్నాడు నృత్యతో గాయతః వళ్యన్‌ య థై వానుకరోతి తాన్‌ | ఏవం బుద్ధిగుణాన్‌. పళ్యన్ననీహోఒప్యను కార్యతే॥ 481 ఎవడైన ఆడుచు పాడుచు నున్నపుడు మనుజుడు ఆరనిని. అనుకరించునట్లు, జీవ్చడు బుద్ధియొక్క- “సణమును చూచినపుడు స్వయముగ నిమష్కీ-ఎయుడై నవ్చటికిని, వానిని. అనుకరించు చున్నాడు, యథామ్భృసా _పచలతా తరవోఒపి చలా ఇవ। చతుషా [భామ్యమాణేన దృశ్యతే (భమతీవ భూః॥ 482 యథా మనోరథధియో విషయానుభవో మృషా | స్వవ్నదృష్టాళ్చ దాళార్హ తథా సంసార ఆత్మనః ॥ 488 ఉద్ధవుడా! నది; చెజువు మొదలై నవానియందలి సీరు కద' లుటచే దానియందు (వతిబింబించిన (ఒడ్డున ఉన్న) చెట్టు కూడ కదలుచున్నట్లు తోచు విధమునను, తిరుగుచున్నవాని న్మేతమునకు, భూమి కూడ తిరుగుచున్నట్లు గోచరించు విధమునను, మనస్సుచే చింతన చేయబడునవియు, న్య్వవ్నమందు కానువించుననియు అగ భోగవదార్థిములు కల్పితముల్రై యున్నట్లును, ఆత్మయొక్క. వివ యానుభవరూవమైన (వవంచమున్ను కేవలము అనల్యమైయున్న ది, ఆత్మ, నిత్య శుద్ధ బుద్ధ ము _కృన్వ్యభావము కలదియీ అయి. యున్నది, అర్థే హ్యవిద్యమానేఒపి సంసృతిర్న నివర్తతే ధ్యాయతో విషయానస్య స్వప్నేఒనరాగమో యథా॥ కలికి

న్యవ్నమందలి అనర్థవరంవర మలుకొనినగాని తొ, లగనట్ట్లూ విమయములు నత్యము కాకున్నను ఏ జీవుడు ఆ విమయములనే చింతన ేయుచుండున్తో అట్టివానిని ఈ జనన మరణరూవ నంసార చక మున్ను ఎన్నటికిని తొలగ నేరదు తస్మాదుద్ధవ మా భుజ్‌ త్వ విషయానన దినియైః : ఆత్మాగహణనిర్భాతం వళ్య వై కల్పికం (భమమ్‌॥ 885 కాబట్టి ఉద్ధవుడా ! ఈ దుష్ట ఇం[దియములచే విమయము: లను అనుభవించకుడు, ఆత్మనుసూర్చి "తలియనందు చే (అజ్ఞాన ముచే) కానుపించు ఈ సాంసారిక భేదభావము (భమమూలకమే అయియున్నదని 'లెలిసికొనుము, కీపోఒవమానితోఒపద్భిః (పలట్ధోఒసూయితో ఒథ వొ! తాడిత, సన్నిబద్దో వా వృ్తత్త్యా వా పరిహాపితః ॥ 486 నిష్పితో మ్యూత్రితో వాజ్ఞై రృహుధ్రైవం (వకమ్చితః =. (శేయస్కాామః కృచ్చగత అత్మ నాఒఒక్మానముద్ధ రేక్‌ 148 అజ్ఞానులగు దుర్శార్గులు (తోసి వేసినను, అవమానించినను ఉవహోానము ేసినను, నిందించిననుు కొట్టినను; తిట్టినను, కట్టి వేసి నను, జీవనోపాయమును లాగుకొనినను, ఉోవినను, మతము పోసినన్కు రకరకములుగ చలింవ చేసినను, నిష్టునుండి కదిలించుటకు యత్నించినను, వారు చేయు ఏ ఉవదవము చేతను మోభను చెంద రాదు, వలయనిన వారు అజ్ఞానులు, ఛారికి వరమార్థజ్ఞానము లేనే లేదు, కాబట్టి తన (శేయమును కోరువాడు అన్ని కష్టముల నుండి తనయొక్క- వివేశబుద్ధిద్వారానే తన్ను రతీంచుకొనవలెను, నాాన్తవముగ ఆత ్రదుష్ప్‌ యే నమస్త వివత్తులనుండియు రత్మీంచుసట్టి ఏీశై క సాధనము, వ--58

ఫ!4 భాగవత రత్నాకరము ఉద్ధన ఉవాచ ___ విదుషామపి విశ్వాత్మన్‌ (పకృతి రిర్హి దలీయపీ | బుతే త్వద్ధర్మనిరతాన్‌ శాన్హాం స్తే చరణాలయాన్‌ ॥ 4ీలి8ి ఉద్ధవుడు చెప్పెను __ విశ్యవ్యావకులై న కృష్ణా ! మీయొక్క. భాగవతధర్శము యొక్క. అఆచరణయందు నంలగ్ను లైనవారు, మాయొక్క. పాద వద్ధుములనే అశయించినవారు అగు శఇాంతులై న మహాత్ములకు తవ్చు గొవ్ప గొవ్ప విద్వాంసులకు కూడ దుష్టులచే 'కావంవబడిన తిరస్కారమును నహించుకొనుట మహో కన్టమై యున్నది, వల యనిన (వకృతి అత్యంత బలవ _త్తర మైనది ్రీళభగవంతుడు చెప్పెను __ ఉద్ధవుడా | పూర్వము ఉిజ్జెన -జీశమందు ఒక ధనికుడు నివ సెంచుచుంజెను, అతడు ఎంతయో ధనమును శంపాదించెను, కాని అతడు వరమలోభి, కొంతకాలమున కతని ధనమంతయు వివిధ శీతుల నాశనమైపోగా అతనికి ఈ [_వవంచముయెడల విరక్తి జనిం చెను, అత్తతజి అతడు తనలో ఇట్లు చింతన చేయ దొడగెను -- (పాయేణార్థాః కదర్యాణాం న సుఖాయ కదాచన । ఇహ చాత్మోపతాపాయ మృతస్య నరకాయ చః॥ 488 సామాన్యముగ లోభులకీ (వ్రవంచమున ధనమువలన ఎన్న డును సుఖము లభించుటలేదు. వారు (బతికియున్నపుడు డబ్బు నంపాదించుట, దానిని రతీ.చుట మున్నగువాని చింతనచే కాధ వడుచ్యు మరణించిన వీదవ (ధర శ్రము వేయనందువలన) నరకమున శ్సీసచు. నుందురు, యళో యశస్వినాం శుద్ధం శ్రాఘ్యాయేగుణినాం గుణాః | లతోభః స్వల్పో౬పి తాన్‌ హ స్పిి నతో రూపవిఃవేస్పి తమ్‌॥1440

ఏకాదశ స్కంధము కక్‌ అ కుష్టుకోగము కరీరముయొుక్కా సుందర స్వరూపమును చెడ నొట్టునట్లు, లోభము ఒకింత్రైనను కీ_ర్తింతులయొక్క- కుద్ధ కీర్తిని, గసణవంతులయొుక్క_ గొవృ నసుగుణములను నశింవ జేయును, అర్జస్య సాధనే సిద్ధే ఉత్కంర్లే రక్షణే వ్యయే । నాళోపటోగ ఆయాసస్తాసళ్చి నా తమో నృణామ్‌॥ 441 అవల అణాల ధనమును నంపాదించుటయందు, నంపాదించినదానిని వృద్ధి జేయటయందు, కాపాడుటయందు, ఖర్చుచేయుటయిందు. నాళ చుందు, అనుభవించుటయందు. ఎచట చూచినను నిరంతర వరి (శమ, భయము, చింత, [భమ-ా వీనిని మనుజుడు ఎదుర్కొ-న వలసి వచ్చుచున్నది, సేయం హింసొనృతం దమృః కామః[కోధః స్మయోమదః | భేదో వై రమవిశ్వాసః సంప్పర్థా వ్యసనాని చ ॥ 442 ఏతే పక దళానర్జా హ్యార్ధమూలా మతా నృణామ్‌ | తస్మా దనర్థ మర్ధాఖ్యం (శ్రేమోజక్టీ దూరత న్మ్యదేత్‌ 1 448 దొంగతనము, హింస అనత్యము, దంభము, కామము, (శోధము గర్వము; అహాంకారము, భేదబుద్ధి, వైరము, అవిశ్వా నము, న్పర్థ, లంపటత్వము; జూదము, కల్లు తాగుట--- అను ఈ వదునైదు అనర్థములు మనుజులందు ధనమువలననే కలుగుచున్నవి, కాబట్టి శ్రేయస్సును కోరు మనుజుడు, స్వార్థమునకు, వరమార్థము నకు విరోధిమెన ధనమను వేరుగల అనర్థమును దూరమునుండియే తొలగించి వేయవలెను, భిద్య స్తే (భాతరో దారాః పితరః నుహృ్మద స్తథా ! ఏకాస్పి గాః కాకిణినా సద్యః సర్వేఒరయః కృతాః ॥ 41446

సోదరులు, , బంధువులు, భఛార్యాపుత్రులు, మాతావీలేలు, సన్నిహితులు 'స్నేవాబంధనమ చే కట్టిబడి ఒకటిగా ఉన్న వారు అందజు కూడ ఒక్కా చిల్లిగి వ్వకొటు నై 'వేహై వోయి ఒళరి కొకరు శత్రువుల వగిది యగుచున్నారు, అరనాల్సీయసా హ్యేతే సంరద్ధా దీవ్రమన్యవః | త్యజ న్యాకు స్పృధో ఘ్న ని సహసోత్సృజ్యసౌహృదివ్‌ 1445 లోభులగు జనులు ఒకింతి ధనమ కొజకై వను యుస్టులగు చున్నారు, కృద్ధులగుచున్నారు, న్వల్ప విమయమ+-+న కే న్నేవామను వదలి క లహించుకొనుచు అక స్మా త్రుగ (పాణవ*నికి కూడ సిద్ధవడూ చున్నారు. ఒకరి నొక్రర్ర సర్వనాశనము గావించుకొనుచున్నారో' లబ్వా జన్మామర్యప్రార్యం మానుష్యం తద్‌ ద్వజా(గ్యతామ్‌! తదనాదృత్య యే స్వార్థం ఘ్న నియా న్యళుభాం గతిమ్‌ 1445 "జేవతలు కూడ ఖ్‌ క ఐొంది వా ఆ రు ఆక ము అట? అందును దిబ్వత్ర ౦భించునట్టి మనువ్యజన్ను రో క మరాళ సమును బడసి ఎవరు చానిని అనాదరించుచున్నా అ శేనిాన్వ ల్‌ మైన (వయోజనమును, వరమార్థిమును నశ ఇరో, అట్టివారు అశుభమైన గతినే పొందుచున్నారు" స్వరాపవర " దనే యోర్ద్వారం ప్రాష్య లోకమిమం పుమాన్‌! (జె కోఒనుషక్టేత మర్త్యోఒనర్లస్య ధామని॥ అణతి (అ ఈ యన్నది మనుష్యశరీరమ్సు న్యర్గమునకు మోతమునకు చ్వారఖా ఇది. దీనిని పొందియు ఏ బుద్షెముంతుడు అనర్హమునకు నిలయ కా జంజాూటమునందు చిక్కుకొనును ? దేవర్షి పితృభూతాని జ్ఞాతీన్‌ బన్హూంశ్చ భాగినః ! అసంవిభబం ననా, ల 4408

క | క సక ప జేనతలు, బుషులు, వీతరులు, (పాణులు, జూతి సోదరులు, కుటుంబములోనివారు, నంబంధులు -- మున్న గువారికి ధనము సందు వారి వారి భాగములను ఇచ్చి సంతుస్టినిబొందనివాడు, న్వయముగను ఆ ధనమును అనుభవింవని లోభి, యతునివలె ఆ ధనమునకు శ్రావలి కాచువాడే యగుచు. తన్నళ అధోగతిని పొందును, వ్యర్ధయార్దేహయా విత్తం (ప్రమ _త్తస్య వయోబలమ్‌। కుళలా యేన నిధ్య న్లి జరరః కిం ను సాధయే ॥ శీ4$ి ర నేను నాక _ర్తవ్యమునుండి బారిపోలిని , నేను అజాగత వలన నా ఆయస్సును, ధనమును, బలపొరువములను పోగొట్టు కొంటిని వివేకనంతులు వీ సాధనములచే మోతమును ఫౌందు దురోో ఆ సాధనములనే నేను ధనమును ప్రోసుచేయటయ వ్యర్థముగ దురువయోగము చేసితిని ఇపుడు వాద్ధక్యమున సాధనను వేయగలను 1 స శేహయాసకృత్‌ ! కస్మాత్‌ సంక్షిళ్యతే విద్వాన్‌ వ్యరి చైహితః 8 450 కస్యచిన్మాయయా నూనం లోకోజయం నువిమౌగా వ్య గొవ్ఫ్స గొవ్వ విద్వాంసులు స చున్నారో నాళు తేలియట మైన అశచే నిరంతరము వీల దుఃఖవ తూ మాయచే లేదు, నమైనను, ఈ (వవంచము ఎవనియొకేగా మహో మోహమును పొందుచున్నదిః మదె రుత | కెం ధనె రనదెర్వా కీ కొమైర్వా కొమివ్వ (51 నప సన సం కర్శభిర్యోత జన్మదైైః ॥ నృుత్యునా స్యమానస్య శ్రే ఈ మనువు శరీరము శాలముయొక్కా భయంకర ముఖ న. శీ అః నశంరశరీరముగల మానవునకు ధనముచే

818 బొ/,ఎఐర లల్న్నాలలయిు గాని ధనమొనంగు జేవతలవేగాని, తదితరుల చేగాన్తి భోగవాస- నలచేగాని, చానిసి వరిపూర్జ్మ మొనర్చ్భు వారితోగాని, మరల మరల జనన మరణ చక్రమందు వడ(దోయునట్టి నకామ కర శ్రలచేగాని: వ్‌మి [(వయోజనము 1 నూనం మే భగవాంస్తుష్టః సర్వదేవమయో హరిః | మీన నీతో దళామేతాం నిర్వేదళ్చాత్మనః ప్తవః 11 40జీ సర్వచేవమయులగు (శ్రీవారి విన్సంశయముగ నాయెడల (వనన్ను వైయున్నారు. కనుకనే వారు నాకీ స్థితిని కలుగ జేసిరి, (చవంచముయెడల ఈ దుఃఖబుద్ధిని; ఈ వై 'రాగ్యమును వారు నాకు కలుగ జేసిరి, నిక్కటముగ వై రాగ్యమే ఈ నంసార నముద్రమును దాటుటకు నావ వంటిది అయియున్నది. సోఒహం కాలావశేషేణ ళోషయిప్యేఒజ్ల మాత్మనః ! ఇధి అరు ౯ా ఆ్మపమత్తోఒభిలస్వార్థే యది స్యాత్‌ సిద్ధ ఆత్మని ॥ 408 ఇపుడు నేనీ స్థితికి చేరియున్నాను, ఇక నాకేమైన ఆయస్సు, "శేవించియున్నచో, నేను ఆత్మ ్రలాభమంచే నంతుస్ట్రిని బొంది, నాయొక్క వరమార్థ నంబంధమున జూగత వ డెదను. ఇక నాకు మిగిలియున్న నమయమందు నా శరీరమును తవస్సునందు వినియో గించెదను, తత మామనుమోదేరన్‌ దేవాస్తి భువనేళ్వరాః 1 ముహూర్తేన (బ్రహ్మలోకం ఖట్‌ వాజః సమసాధయత్‌॥ 454 ముల్లోక ములకు (వభువులగు జీవతలు నా యా నంకల్చ; మును ఆమోదించుదురుగాక ! ఇపుడు నిరాశ పొందవలసిన అవనర మేవియు లేదు, వలయనిన, ఖట్య్వ్యాంగ మవోరాజు రెండు ఘడి యల కాలములోనే భగవళతాన్ని ధంయయును పొందగలెను కచా!

ఎకొదళ న్కృ_ంధము ఆలా. ఇత్యభ్నిపేత్య మనసా హ్యావన్తో ద్విజ సత్తమః | ఉన్ముచ్య హృదయ్యగన్టీన్‌ శాన్తో భితురభూన్మువిః॥ _ 406 ఉద్ధవుడా | ఉజ్జెన వాసియగు ఆ ద్విజుడు ఈ (వకారముగ తన మనస్సునందు నిశ్చయ మొనర్చుకొని “నేను *నాది అను (గ్రంధిని ఛేదించివేనెను. తదువరి అతడు శాంతుడై, మొనియైో నన్నాాసియె వ_ర్తించెను, పరిభూత ఇమాం గాథామగాయత నరాధమైః | స 456 పాతయద్శిః స్వధర, స్లో ధృతిమాస్థాయ సొ త్తికీమ్‌॥ అల్పులగువారు అతనిని వరివరి విధముల తిరస్మ- రించినను, నిందించినన్ను హేళన చేసినను ధర్మమునుండి దిగజూర్చుటకు (వయ త్నించినను, అతడు దృఢముగ తన ధర గ్రమునందే నిలబడి సాతత్రి నే మగు ధైర్య మవలంబించి అపుడపుడు ఈ [వకారముగ వచించు కొనుచుండును__ నాయం జనో మే నుఖదుఃఖహేతు- ర్న దేవతాఒజఒత్మా (గహకర్మకొలాః! మనః పరం కారణమౌమన స్తి సంసారచ్యకం పరిన ర్తయేద్‌ యత్‌ ॥ శశ? నాయొక్క సుఖమునకుగాని, దుఃఖమునకుగాని శారణము మనుష్యులు కాదు, జీవతలు కొదు, ఈ శరీరము కాద్పుు ఫ్రహాములు శాదు, కర ్రము శాదు, కాలము మున్నగునని కాదు, (శ్రుతులు, మవోత్ములు, మనశ్సే వీనికి వరమ కారణమని చెను చున్నారు, మన 'స్పే ఈ నంసార చకమునంతను (తివూచున్నది.

మనో గుణాన్‌ వై సృజతే బలీయ _ స్తతశ్చ కర్మాణి విలక్షణాని । శుక్షాని కృష్ణాన్యథ తోహితాని 18 తేభ్యః సవర్షాః సృతయో భవన్తి 1! నిజముగ ఈ మనస్సు చాల బలవ త్తరమయైనది ఇదియే ఏన యములను, వానికి కారణములగు గుణములను, వానితో సంబం ధముగల వృత్తులను నృష్టించినది. ఆవృ త్తుల ననునరించియే అన కర్మలు గావింపబడుచున్నవి ఆ కర శ్రలను బట్టియే జీవునకు వ్‌న్‌ గతులు వర ఏడుచున్నవి, అనీహ ఆత్మా మనసా సమీహతా హిరణ్మయో మళత్సఖ ఉద్విచస్నే | మనః స్విలిజ్ధిం పరిగృహ్య కామాన్‌ ( జుషన్‌ సిబద్ధో గుణసజతోఒసొ | ఢీ ల మనస్సే సమన కర్మలను చేయుచున్నది. చానితోడ ఉన్ననో వీ నన సమో యన్నది ఆత [ క్షానళ కి సంపన్నత ఖీ అంతయు చూచ ననాతేన మిత్రుడు, అది తన గవ క డానీ చాంరా వీవ న్నది. ఎప్పుడది మనస్సును స్వర్‌ రం క క్‌ లః _శచుములయొక్క భోక్తగా అగుచున్నదోః అపుడో ఆసక్తి కలిగియుండుటచే వానిచే బంధింవబడుచున్నది' దానం స్వధర్మో నియమో యమళ్చ (శ్రుతం చ కర్మాణి చ సద్‌ వతాని ! సర్వే మనోన్నిగహ లక్షణా నాః ణీ

ఆ కళ బ్యా అభయ చా చానము, న్వధర్థ పాలన, నియమములు, యనుము; ధ్యయనము, నత[ర్మలు, (బవ్మా చ శ వీని అన్ని టియొక డ్‌? (బన ర్యాది(_ (నే (వతములు-- భగవం స్‌ [౧ అంతిమ ఫలము మనస్సు వశా([గ్రమగుటయే జ్పెద్డ సనియందు నంలగ్న మగుట యే. మనస్సు వకాగ్రతను టయి వరమ యోగ్య మైయున్నది. సమాహితం యస్య మనః ప్రళాన్తం దానాదిభిః కిం వద తస్య కృత్యమ్‌ | అసంయతం యస్య మనో వినళ్యద్‌ దానాదిభిక్చేదపరం కిమేభిః ॥ 401 య మనస్సు శాంతముగను, వకా[గముగను ఉన్నవాడు దొనొది గమ నత్కగ్భిలయొక [ ఫలమును పొందినవాదే యగును. మనస్సు చంచలముగ నున్న వానికి? సోమరిత నముతో కూడీయున్న నికి చజానాది శుభకర్మలచే లాభ మేమియు లేదు. మునోవ కేఒన్యే హ్యూభవన్‌ స్మ దేవా మనశ్చ నాన్యస్య వళం సమేకి ! భీష్మో హి దేవః సహాసః సపొియాన్‌ యుఖాంద్‌ వశే తం సప్‌ొ దేవదేవ! 404 వలీ శ యున్నవి, ఈ ఇంద్రియములన్నియు మనస్సునకు అధీన ఎ మనస్సు బలవంతులకంకును బలవంతే మై శ క్రివంతుడగు వ వాడ్తు "జేవ దేవుడై * ఇంద్రియ విజేతలమె విలసిల్లునుః తం దుర్దయం శతునుసహ్యావేగ్‌ క మరునస్తువం తిన్న విజిత్య శ్రచిత్‌ కుర్వ న్య వద్వి[గహామటో మ్యర్త- తగహాన్‌ విమూడౌః | 408

ల? భాగవత రత్నాకరము వా_న్షవముగ మనస్సు గొవ్చ శ్యతువై యున్నది, దీనిని ఎదుర్కొ-నుట్క జయించుట కష్టము, ఇది బచావ్యాశరీరమునే కాకు ఇం(దియాదులను కూడ 'వేధించుచున్నది మనుజుడు అన్నిటికంళు. ముందుగా దీనివై జయమును పొందవలెను, కాని అజ్ఞానులు దీనిని జయించుటకు యల్నింవళ ఇతర జనులతో కలహీంచుచు, జనులను మిత్రులుగ, శ్మతువులుగ, మధ్యస్థులుగ ఒనర్భుకొనుచున్నారు, 'దేహం మనోమా(త మిమం గృహీత్వాం మమాహ మిత్యన్థ ధియో మనుష్యాః ॥ ఏషోఒహమనో్యోఒయమితి (భమేణ దుర న్తపారే తమసి (భమన్తి ॥ శీగిక్లీ సామాన్యముగ మనుజుల బుద్ధి (గుడ్డి దగుచున్నది. కనుకనే వారు ఈ మనఃశల్పితమైన శరీరమును "నేను" *నాది” అని తలం చుచు, ఇట్టి (భమలో చిక్కుకొని *ఇది నాది” *వీడు నేను “వీడు ఇతరుడు అని భావించుచున్నారు.. దీని వరిణామమువలన వారు అనంతమగు అజ్ఞానాంధ కారమున నే తిరుగాడుచున్నారు. జనస్తుః హేతుః సుఖదుఃఖయో శ్చేత్‌ కిమాత్మన శ్చాత్రహ భౌమమయోస్తత్‌ | జిహ్వాం క్వచిత్‌ సందళతి స్వదద్భి - స్పద్వేదనాయాం కతమాయ కుప్యేత్‌ ॥ 65 న! మనుజుడే సుఖదుఃఖములకు కారణమని భానించినచోో అపు డున్ను వానితో ఆత కు వీమి నంబంధము ? ఏలయనిన నుఖదుఃఖ ములు కలుగ జేయునదియు, అనుభవించునదియు ఈ మట్టితో చేయ బడిన శరీరమే, భోజనాది నమయములందు వళ్ళక్రింద నాలుక నలి గినచో కాధ కలుగగా మనుజుడు ఎవనిని కోవగించును

ఎకౌదథ స్కంధము అమాఆా

దుఃఖస్య హేతుర్యది దేవతాస్తు

కిమాత్మన స్త్మత వికారయోస్తత్‌

యదణ్ణ మజ్లేన నిహన్యతే క్వచిత్‌

(క్రుధ్యేత కస్కై పురుషః స్వదేహే॥ 466

ఒకవేళ ేవత లే దుఃఖమునకు కారణమని తలంచినచో ఈ దుఃఖముచే ఆత్మ శీను వోని! వలయనిన దుఃఖమునకు కార *ఇము దేవత లై నచో, ఇందియాభిమానులగు -జీవతల రూవమున నాని భోక్రయు బేవత లే యగుదురు, -జీవతలు అన్ని శరీరము ఎందును, నమానముగనే యున్నారు. వీ -జీవతలు ఒక శరీరమం కున్నారో, వాలే మజియొక సరీరమందును ఉన్నారు, ఇట్టి స్థితి మందు తన శరీరముయొక్క- ఒక అవయవము మజియొక అవయ మును ఇాధించినచో ఎవనిని కోవగించవలెను 1

ఆత్మా యది స్యాత్‌ నుఖదుఃఖ హేతుః

కి మన్యత స్తత నిజస్వభావః

న హ్యాత్మనోఒన్యటబ్‌ యది తన్మృషా స్యాత్‌

(కుధ్యేత కస్మాన్న నుఖంన దుఃఖమ్‌ ॥ 467

ఒక వేళ ఆత, శ్రయే సుఖదుఃఖములకు కారణమని నమ్మినచో; ఆ అత్మ తానే కాని మజీయొకటి కాద, వలయనిన ఆత్త ఖం వేటుగో పదియును లేనే లేదు. ఆత్మకంయె వేజుగ వీదైన కాను వించినవో అది మిథ్య యే అయియున్నది. శొవున సుఖము లేదు, దుఃఖము ేదు, ఇక [కోధ మెట్లు కలుగును 1 [కోధమునకు కారణ మేది కలదు?

(గహా నిమిత్తం సుఖదుఃఖ యోశ్చేత్‌

కిమాత్మనోఒజస్య జనస్య తే వై!

(గమైర్రుహసై్యైవ వదస్తి పీడాం

1కుధేంత కసి వుథష స్తతోఒన్యః ॥ 408

ఆటల భాగవత రత్నాకరము ఒకవేళ (గవాములు సుఖదుఃఖములకు కారణమని ెప్పీ నచవో, అపుడు కూడ జన శ్రర హీతుడగు ఆత కు వానివే వమి వోని? వాని (వభావము జననమరణ శీలమగు శరీరముపై ననే ఉండును, (గవాముల హెధ వాని (వభావమును (గ్రహించు శరీరమునశే కలు గును, ఆత్మ ఆ (గహూములకంబను, ఫరీరముకం కును నడా వరమై యున్నది, ఇక మనుజుడు ఎవనిని కోవగించును ? న కేన చిత్‌ క్వాపి కథజ్బు నాస్య ద్వన్హ్వోపరాగః పరతః పరస్య । యథాహమః సంనృతిరూపిణః స్యాం దేవం (ప్రబుద్ధ న బిభే9 భూత్రైః॥ ఢ0$ ఆత్మ (వకృతి న్వమావములగు ధర్మ; కార్య "లేశ నంబంధ గంధములు లేనిట్రై యున్నది. దానికి ఎన్నడును చేని ద్వారాను ఏ విధమైన ద్వంద్యములయొక్క_ స్పర్శ్మయు కలుగనేరదు, అది జనన మరణ చకమున తిరుగాడు అపహాంకారమున కే కలుగును, ఈ వివ యములను ఎజుంసవాడు ఇ వవిధమైన భయకారణమును “గూర్చియు భయవడ నేరడ్షు, ఏకాంస ఆస్థాయ పరాత్మనిష్టా - మధ్యాసితాం పూర్వత మైర్మ హర్షి భిః | అహం తరిష్యామి దుర న్హపారం తమో ముకున్దాజ్‌ (ఘినిషేన మైన ॥ శ్ర (0 పూర్వ కాలపు గొవృ్చ గొవ్చ బుషులు, మునులు ఈ వర మాత్శయొక్క- నిష్ధును అళయించిరి. నేనును దీనినే అశయింె “దను, భక్షి, ముక్తివదుడగు భగచానుని పాదవద్మముల సేవనము ద్వారానే ఈ దురంతమగు అజ్ఞాన నము[దమును సులభముగ డాటివ పెదను.

ఏకాదశ స్కంధము 8028 (శ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను ___ ఉద్ధవుడా ! ఈ (వకారముగ చింతన జేసి ఆ ద్విజుడు సుఖ దుఃఖ మానావమానములందు నమచిత్తుడె నంచరింవ దొడగెను, సుఖమఃఖ్మ్యపదో నాన్యః పురుషస్యాత్మ విభమః | మితోదాసీనరిపవః సంసార స్తమనః కృతః ॥ శ! ఈ (వవంచమున మజణీయొక డెవడును మనుజులకు సుఖమును గాని దుఃఖమును గాని కలుగ జేయుటలేదు, ఆ సుఖ దుఃఖములు ఆతని మననస్సుమొక్క-ఒ (భమ మ్మాతమే అయియున్నది, ఈ (వవంచ. మంతయును, దానియందలి మిత్ర, శత్రు, ఉదానీనులం గూర్చిన భేదమున్ను శీవలము అజ్ఞానక ల్పిత మై యున్నది, తస్మాత్‌ సర్వాత్మనా తాత నిగృహాఐణ మనో ధియా! మయ్యావేశతయా యుక్త ఏతావాన్‌ యోగసర్మగహః॥ 412 కావున ఉద్ధవుడా! మివృ త్తులన్నిటిని నాయందు తన్మ యము చేయుడు మీ యావచ్చక్షిని వినియోగించి మనస్సును నమస్త యోగసాధనలయొక్క. సార్క సంగవా మిదియే. య ఏకాం ఛితుణా గీకాం (ఐహ్మానిస్టాం నమాపొతః | ధారయఖ్భాంవయ ఇృ్యిక్వొన్‌ ద్వన్హ్వెరై వాభిళభూయతే॥ 4/8 ల! భితుకుని ఈ గీతము సావాత్‌ (బహ్మాజ్ఞాన నిష్ట యే అయి యున్నది, ఎవడు వకాగ చి _త్తముతో దీనిని వినునో, వినిపించునో, ధారణ ఒనర్చునో అట్టి వాడు సుఖదుఃఖాది ద్యంద్వములకు ఎన్న డును నశము కాడు,

“45 భా/ంఎంల లలత్నారంయు యస్తు యస్యాదిర న్హశ్చ న వై మధ్యం చతస్య సన్‌: వికారో వ్యవహోరార్టో యథా వై జసపార్టివాః || శశీ యదుపాదాయ పూర్వస్తు భావో వికురుతేఒపరమ్‌ | ఆదిరన్లో యదా యస్య తత్‌ సత్యమభిధీయకే ॥ ఢ765

వది, అది అంతములందు కలదో అది మధ్వ కూడ కలదు, అదియే నత్యమైనది. వికారములు శీవలము వ్యవహార ము కొజకు కానింవబడిన కల్చ్పనామా[.తమై యున్నవి, బంగారుమయొక్క వీకా రములు కుండలాదులగు కుండ చట్టి మొదలైన మట్టియొక్క- వ్‌కా రములు ముదటను చివరనుకూడ బంగారుగను, మట్టిగను ఉండును, అశ్లు ఈ [వవంచమున వరమాత్త శ్రయే నత్యమైయున్నది ఏది బేని యొక్క ఆద్యంత ములందును ఉండునో, అదియీ నత్యమైనది, (పకృతిర్హ్యస్యోపాదాన మాధారః వురుషః పరః । సతో ఒభివ్యజ్ఞుకః కాలో (బ్రహ్మ త త్రితయం త్వహ మ్‌॥ 416 ఈ (వవంచమునకు ఉపాదాన కారణము (వకృతి వర మాతృ అధిఘహైనమై యున్నది (వవంచమును వ్యక్త 'మొనర్చ్భునది "కాలము, కాలమురొయయక్క (తివిధత్వ్యము వా_స్త్రవముగ (బనహ్మా స్వరూవమే అయియున్నది, ఆ శుద్ధమగు (బ్రహ్మమును నేనే అయి యున్నాను, ఏవ మస్వీశమాణవ్య కథం వె కల్పికో (భమః | అధ లు! మనసో హృదితి స్తత వ్యోమ్నీవార్కోదయే తమః॥ 477 ఈ (వకారముగ వివేశదృష్టీితో చూచువానియొక్క_ చిత్త మందు ఈ [వవంచమును గూర్చిన [భాంతి ఉండ నేరదు,. ఒకవేళ ఎపుడెన ఈ |వవంచము స్స్ఫురించినను అది అధిక కాలము వజకు

ఏేకాదళ స్కంధము లేల వృాదయమున నిలవదు. సూర్యోదయమైన వీదవ ఆకాశమున చీకటి నిలుచునా ? గుణానామసమి(శ్రాణాం పుమాన్‌ యేన యథాభ వేత్‌ | తన్మే పురుషవర్యేదముపధారయ శంసళః ॥ 478 పురుబో_త్రముడవగు ఓ ఉద్ధవ్రడా! (వతి వ్య కియందును "వేటువేజబు గుణము లుండును, వానివలన (పొణులయొక్కం స్వభావ యందును భేదము జనించును. వ గుణముచే ఎట్టి స్వభావము కలు గునో ఇపుడు వెప్పెదను, సావధానముగ వినుము, శమో దమ సితికేష్‌ తవః సత్యం దయా స్కృతిః। గ! ని. అద ఇ. జ రి అధ తుష్టి స్వ్యాగోఒస్పృహాో (శ ద్ధాషీర్స యాదిః స్వనిర్వ బ్రతి! 1410 న_త్త్వగుణముయొక్క- వృ త్తు లివి_. శమము. (మనస్సు యొక్క_ నంయమము), దమము (ఇంద్రియ నిగవాము); తితితు (ఓర్పు), వివేకము, తవస్సు, సత్యము, దయ, జ్ఞావకము, సంతృ్తీః "త్యాగము, విమయములయొడల కోరిక లేక యుండుట, (శద్ధ లబ్ద (పావము చేయుటయందు సిగ్గు), అత్మనిరతి, దానము, నవినయమ్యు, నరళత్వము మొదలై నవి, కామ ఈహో మద స్పృష్టా స్తృ ఆో్భిరా సుఖమ్‌ | న £ఓతిరా స బలోదమః॥ 466 మదోత్సాహో యళశ్యపీతిర్హాస్యం వీర్యం ర్ట రజోగుణముయొక్క- వృత్తు లివి _- నామము, చేష్ట, గర్వము, తృష్ట (ఆశ); _స్తంభనము; జీవతలను ధనాదులను యాచించుట, భీదబుధ్ధి, విషయభోగము, యుద్ధాదులకై మదజనిత మగు ఉత్సాహము, తన క్లీర్తియందు _పేము వోస్యము, వర్యాక మము, హాూరముగ చేవ్లలు సలుపుట మున్నగునవి,

8 భాగవత రత్నాకరము- (కోధో లోభోఒనృతం పాొంసా యూజ్ఞా దమృః క్ష మఃకలిః & ఛోకమోపౌ విషాద్నార్డీ నిిదాఒబఒశా భీరనుద్యమః 1 46!

తమోగుణముయొక్క_ వృత్తు లివి _.__. కోవము, లోభము, అసత్యము, హపాింన యాచన, దంభము, (శ్రమ, కలపహాము, శోకము, మోపహాము, విషాదము, దీనత్వము, నిద ఆశ, భయము, అకర్శణ్యత్వము మున్నగునవి పరుషం సత్త్వసంయు క్త మనుమీయాచ్చమాదిభిః ॥ కామాదిభి రజోయు క్తం (కోధాద్యై స్తమసా యుతమ్‌॥ 482 వమూనసిక వాంతి, జి లే్యద్రియత్వము మున్నగు గుణములచే నత్త వగుణము కలవానిని, కోరిక మొదలగువానిచే రజోగుణను కలవానిని కోవము, హింన మొదలగవానిచే తమోగణము కల వానిని గుర్తింవవలయును, యదా భజతి మాం భక్త్యా నిరపేక్షః స్వకర్మ్శభిః । తం సత్త్వ(పకృఠతిం విద్యాత్‌ పురుషంన్తియమేవ వా॥ 488 పురుషుడై గను, (స్ర్రీయైనను, నిపష్కాములై తమ నిత్య టైమి_త్తిక కర్ణలద్వారా నన్ను ఆరాధించుచో అపుడు వారిని స_త్త్వగుణము కలవారుగ ఎతులగవలయును యదా ఆళిష ఆళాస్య మాం భజేత స్వకర్మథిః ! త౦ రజః(వకృతిం విద్యాద్ధింసామూళాస్య తామనమ్‌ ॥ 484 నకామ భావముతో తమ కర ్రలద్వారా నాయొక్క భజన, పూజన చేయువాడు, రజోగుణము కలవాడు, తమ శ (తొవుల యొక్క మృత్యువు మున్నగువానికొజఅకై నాయొక్క. భజన పూజన వచేయువానిని తమో గుణము కల వానినిన ఎజుల వలయును,

వేస వజ అవకా నత్తం రజ స్తమ ఇతిగుణా జీవస్య నైవ మే! అ= అటి నానో చిత్తడా యైన్లు భూతానాం సజ్జమానో నిఎధ్యతే ॥ 40$్స న్త్వ రజ_న్తమో గుణములకు కారణము జీవుని మనస్పే అయియున్నది వానితో నాశేమయు నంబంధములేదు. ఈ గుణ ములద్యారా _ జీవుడు శరీరము, ధనము మున్నగువానియందు అన క్షుడె, బంధనమందు వడిపోవుచున్నాడు. యదేతరౌ జయేత్‌ సత్త్వం భాస్వరం విశదం శివమ్‌ । తదా సుఖేన యుజ్యేత ధర్మజ్ఞానాదిలిః పుమాన్‌॥ 486 నత్త్యగుణము (వకాళమును, నిర్ములమును, శాంతమును.. గలిగిజిండున, ఎపు డది రజోగుణమును అణచివై చి వృద్ధినొందునోళ అపుడు మనుజుడు సుఖము, ధర్ముము, జ్ఞానము మున్నగువానిని. పొందును యవా జయేత్తమః సత్త్వం రజః సజ్షిం భివాచలమ్‌ | తదా దుఃఖేన యుజ్యేత కర్మణాయళసా శ్రియాక 48 రజోగుణము భేదబుద్గికి కారణమై యున్నది, దాని స్వథా థ్‌ వము అనక్తి, వవృత్తి. ఎపు డది తమోగుణ, సత్త్యగుణములనుః అణచివై చి వృద్ధినొందునో, అపుడు మనుజుడు దుఃఖము, కర్శు? యశస్సు, ధనము కలవాడగుచున్నాడు, యదా జయేద్‌ రజః సత్త్వం తమోమూఢం లయం జడమ్‌ | యుజ్యేత శోకమోహాభ్యాం నిదయా హింసయాఒజఒళయా॥ త వగుణముయొక్క- న్యరావము అజ్ఞానము, దాని న్యా నము సోమరితనము, మూఢత్వము, ఎపు'డది నత్త్యగుణ రజోగుణ ములను అణచివైచి వృద్ధినొందునో, అపుడు మనుజుడు రకరళశము

శ్‌్‌ట థాగవక రత్నాకరము లైన ఆశలు కలిగియుండును, శోక మోపాములందు వడిపోవును, పాంన కావింవదొడగును, లేక, నిద, సోమరితనములకు వశుణై వడియుండును, యదాచిత్తం (ప్రసిదేత ఇన్దియాణాం చ విర్వృతిః దేహేఒభయం మనోఒసణ్లం తత్‌ సత్త్వం వద్ది మత్పదమ్‌ ॥ (89 మనస్సు (వనన్నముగను, ఇందియమనులు ఫాంతముగను, "జేవూము నిర్భయముగను, చిత్తము ఆనక్తిరహితముగను ఉండు నపుడు సత్త్వగుణము వృద్ధియందున్నదని "'ఆలిసికొనవ లెను, న ్త్త్వ గుణము నన్ను పొందుటకు సాధనమై యున్నది, వికుర్వన్‌ (క్రియయా చాధీరనిర్వృ త్తిశ్చ చేతసామ్‌ | గా(త్రాన్వాస్ట్యం మనోభ్రాన్త్రం రజ ఏత్రైర్నిశా మయ ॥ 400 వనిచవేయుచు చేయుచు ఉండగా జీవుని బుద్ధి ఎపుడు చంచ లముగను, జ్ఞానే్యద్రియములు అనంతుష్టములుగను, కర్మంద్రియ ములు వికారయు_క్రములుగను, మనస్సు (భాంతితో కూడినదిగన్కు చరీరము అన్వస్థముగను ఉండునో, అపుడు రజోగుణము వృద్ధినొంది యున్నటుల తెలిసికొనవలెను, సీదచ్చి త్తం విలీయేత చేతసో [గహజేఒక్షమమ్‌ ; మనో నష్షం తమో గ్లాని సమ స దువధారయ ॥ 42] బి ళు అాని అాజటే ఎపుడు మనస్సు జ్ఞా నే్యద్రియముల ద్యారా శశ్చాది విమయ ములను చక్కగ ెలిసికొనలేకుండునో, భిన్నమై లీనమగునట్లు ఉండునో, ళూన్యమగు చందమున వ _ర్తించున్తో ఎపుడు అజ్ఞానము, దుఃఖము అభివృద్ధిని పొందున్తో అపుడు త మో/గసణము వృద్ధియం దున్న దని కెలిసిషొనవలను,

ఇవెకాదళ స్క-.ంధము కరికి న సత్తా జాగరణం విద్యాద్‌ రజసా న్వన్నమాడిశేత్‌। (వస్వాపం తమసా జనోసురీయం (తిషు న న్తతమ్‌ ॥ శేఫిల్లి

అతీ యాతో అతి గ్‌ నత్త సృగుణముచే జాూగ్రదవస్థ, రజోగుణము వే న్యప్నావస్థ,

ఈ మోగుణముచే సుషుద్తి అవస్థ కలుగును, తురీయము ' ఈ

మూడింటిలో ఒకే విధముగ వ్యాపించియుండును, అదియే శుద్ధమై, ఉపర్యుపరి గచ్చ్తి స్తేన (వాహ్మణా జనాః తమసాధోఒధ ఆముఖ్యాద్‌ రజసాన్తర చారిణః ॥ శీలి -

'వేదాభ్యాన తత్ప్సరులగు (బవ్మానిష్టాలు నత్త స్రగుగిము ద్వారా ఉత్తరో_త్తర ఊర్థ్వ్యలోకముల "కేసదురు , రజోగుణముబే మనువ్య శరీరము త మోగుణముబే వృమోది వర్యంతము ఆధోగళతి జీవులకు కలుగును, స్తే (పలీనాః స్వర్యాన్తి నరలోకం రజోలయాః తమోలయాసు నిరయం యాన్తి మామేన నిర్దణాః 1 404 స_త్త్వగుణము వృద్ధిగా నున్నపుడు మృత్యువు నంభవించి సచో జీవునకు న్వర్ల(పొ_క్రి కలుగును, రజోగుణము వృద్ధిగా నున్న పుడు మరణించినచో మనువ్యలోకము నంపా _వ్రమగును, తమో గుణము వృద్ధినొందియున్న పుడు మరణించినచో నరకము [పె_క్షిం చును, కాని ఎవడు (తిగుణాలీతుడై3 జీవన్ముక్లుడై యుండునో, అతడు నన్ను పొందును, మదర్పణం నిషృలం వా సొత్త్వికం నిజకర్మ తత్‌ ! రాజసం ఫలసజ్కల్బం హీంసొపాయాది తామసమ్‌ ॥ 405 మనుజుడు తన ధర్మాచరణమును నాకు నమర్చించి, నిష్కామ భావముతో ఒనర్షుచో అపుడా కర్శ సాత్రింకమగును, వ కర్మ్శాను

ఫైైనమందు ఫలముయొక్క వాంఛ యుండునో, అది రాజసిక మగును. ఏ కర్మమందు ఇతరులను వేధిచుట, వాధించుట బరు గునో అది కామన మగును, శ్రైవల్యం సాత్త్వికం జ్ఞానం రజో వై కల్పికం చ యత్‌! (ప్రాళ్సతం తామసం క్లానం మన్నిష్టం నిర్గుణం శుద్ధమగు ఆత ్రనుగహూర్చిన జ్థానము సాత్తి రక్‌ క్షానమనియిః దానిని కరృగను, భో_కృగను తలంచుట రాజసిక జ్ఞానమనియు? దానిని శరీరముగ తలంచుట శేవలము తామసిక ధ్ధానిమనియు: నౌ స్వరావముయొ్డ వా_స్తవికజ్ఞానము నిర్గణజ్ఞానమనియు చెవ్పబడినది' వనంతు సాత్ర్వికో వాసో (గామో రాజస ఉచ్యతే | తామసం ద్యూతపదనం మన్ని కేతం తు నిర్గుణమ్‌ ॥ 401 వనమందు నివసించుట సా త్తి | నివానము, (గామమందు నివసించుట రాజననివానము, జూదగృహామున నివసించుట తామన నివానము, నా మందిరమున నివసించుట నిర్షుణనివానమని చెప్ప బడినది, (1 సా్ర్వికః కౌరకోఒసజీ రాగానో రాజసః స్మృతః | తామసః స్మ తివి, క్‌ ల. 4 ఠీ 408 శ్రల్రతివ్మభష్లో న్లిర్భణ్లో మదపా[శయః ॥ క్‌ కర్ణ చేయువాడు రాజసికుడు, పూర్యావర విజారణలేక కర్ణి యు గ్‌ హరు తౌమసికుడు, కేవలము నన్నే శరణుబొంది అహాంశోరీ కై కళర్ణుచేయువాడు నిడణక ర. సా తింకా హ్‌ ఎన్‌ ఫ్రధ్యాత్మికీ (శద్దా కర్మ ద్ధా తు రాజసీ | తామస్యధర్మే యా;;దా కలం. ౨ 489

అ. వది ఆళ ్రక్లాన నిమయక మైస శ్రద్ధ సాత్తి స్‌ శ్రద్ధ కర ్రవిమయక నా 'రాజన (శద్ధ. అధర ్రముయెడల శద్ధ తామన(శద్ధ, నా గోవ

ందలి (కద్ధ నిర్గుణ శద్ధ అయియున్నవి, పథ్యం పూతమవాయ స్తమాహార్యం సొత్త్వికం న్మ్యృతమ్‌। రాజసం చేన్టియ్యపేష్టం తామసం చారీగా శచి;. 500 అకో గ్య దాయక మైనది, వవ్మిత మైనది అనాయాన మగ (ప్రా_ప్త్రుచునది సా_త్త్యికభోదనము. నాలుకకు రుచికర మైనది, రుట్స్రి దృష్టితో కూడినది రాదసొవోరము, దుఃఖదాయక మైనది? అవవ్శిత మైనది తామనాహోరిము అయి యున్నవి, సాత్వికం సుఖమాత్మోళ్టం విషయోశ్హం కు రాజసమ్‌ | తామసం మోహాదె న్యోత్టం నిర్ణుణం నమదపొశ్రయమ్‌॥ 801 అంతిర్జుఖత్వముచే, అత గక్షానముచే వపొందబడు నుఖము సా_త్త్వికమైనది బహర్ముఖత్వము చి నిషమయములచే పొంచబడునది రాజనసుఖము, అడ్తానముచేలీను: దీనత్వము చేతను పొందబడునది తామనసుఖము, సావలన కలుగు సుఖము గుణాతీత సుఖము, అ పాక్యత సుఖము అయియున్నవిః ఏతాః సంసృతయః పుంసో గుణకర్మ నిబిస్థనాః ! యేనేమే నిర్దితాః సౌమ్య గుణొజీవేన చి ర్త్‌డ్‌ః || య భ కియోగేన మన్నిష నుద్భావాయ ప్రపద్య" చ న తు కలుగుచున్నవో అవి జీవులకు వయే జనుల? గలాలు కర?లను అనుసరించియే. కలుగు యన్నియు వారి గుణములను? భ్‌ సతోచేస ము చు ములన్నియు మను సంబంధ న్నవి. సౌమ్యుడా! గొ వ్‌ న్‌ కలిగిం డు వొనీని అనాయాసముగ జయిం లిగియున్నవి (శావన బలీ క యోగముద్వారా

నాయంచే నిష్ట గలిగియుండును, మజియు చివజకు అతడు నౌ యొక్క_ వాన్తవ స్వరూవమును, మోశతమును పొందుచున్నాడు, తస్మాద్‌ దేహమిమం లద్ధ్వా జ్ఞానవిజ్ఞాన సమృవమ్‌ | ౫ గుణసజ్గం వినర్దాయ మాం భజన్తు విచక్షణాః॥ ఈ ఈ మనువ్యు శరీరము చాల దుర్గ భమైనది. ఈ శరీరమంచే త_త్త్వజ్ఞానము, దానియందు నివు గలిగియుండుట అను విజ్ఞా ప €జీవ్రునకు కలుగుచున్నవి, కావున అట్టి మానవ శరీరమును వో చ బుద్ధిమంతుడగువాడు గుణముల ఆన కిని వదలి నన్ను భజిం వలెను, నిసా మాం భజేద్‌ విద్వానప్రమతో జిలేస్టియః ! (04 రజస్తమశ్చాభిజయేత్‌ స త్వ్వసంసేవయా ము:ః! విచారశీలుడగువాడు చాల జ్యాగతగ నత్త వ్రగణముయోర 2 “ననముచే రజోగల్బ తమోగణములను జయించి' ఇంద్రియముల వశ మందుంచుకొన్సి నాయొక్క న్వరూవమును "తెలిసికొని నన్ను భజించవలిను, "తే నా యుం శాద్య, శోమాకమైనను (వినయ) అన్నక్షి కలిగి సత్త్వం చాభిజయేద్‌ యుకో నెరశ్ల ఎ కా నధీః! నమ్బద్యశే గుజైర్ముకో జీవో జీవం విహాయమామ్‌ ! 00 త్త, వత యోగయు_క్రిద్యారా చిత్తవృ తులను శాంతింవ జేసి, నిర్ణ ఇస చే నత్త్వ్వగుణముకైనను విజయమును పొందవలెను. శ (ప్రకారముగ గుణములనుండ్పి విడుదలపొందిన జీవుడు తన జీవభ్‌ మును త్యజించి నాతో ఐక్యమును బడయుచున్నాడు,. జీ వో జీవ వినిర్ముక్తో గుతై శ్చాశయ సమృవైః | మయమైవ [దిహుకా అవశ” జ డగ 8

కక సస న నన జీవుడు లింగళరీరరూవమగు తన ఉపాధినుండి, జీనత్వము నుండి, అతఃశరణమున ఉదయించు నత్త్వాది గుణముల యొక్క వృ త్తులనుండి విడుదలను పొంది, (బవ్మామగు నాయొక్క అను భూతితో, వకత్వ్యదర్శనముతో నిండుచున్నాడు.. ఇళ అతడు 'చావ్యావిమయముల వై పుకాని, అంతరిక వివయముల వై పుకాని పోనేరడు, మల్లక్షణమిమం కాయం లబ్ధ్వా మద్ధర్శు ఆస్టితః | ఆనన్గం పరమాత్మాన మాత్మస్థం సముపైతి మామ్‌ ॥ 607 ఈ మనువ్య శరీరము. నన్ను పొందుటకు ముఖ్య సాధనమై యున్నది, దీనిని పొంది ఎవడు (వ్రీతితో నాయెడల భక్తీ కలిగి యుండునో, అట్టివాడు అంతఃకరణమందున్న అనందస్వరూపుడనై న వరవూత (యగు నన్ను పోందుచున్నాడు. గుణమయ్యా జీవయోన్యా విముకో జ్ఞాననిష్టయా ! గుణేష మాయామాతేషు దృళ్యమానేప్వ వస్తుతః! వ _ర్హమానోజపి న పుమాన్‌ యుజ్య కేఒవస్తుభిర్లణెః ॥ ర్‌[ీ8 జీవ్రల జని శ్రలన్నియు, గతులన్నియు (తిగుణయయము లై యున్నవి జీవుడు జ్ఞాననిన్టద్వారా వానినుండి శ్రాశ్వతముగ ముక్తు డగుచున్నాడు, ఈ శానివీంచు నత్త్వాది గుణములు వ్యాన్తవమైనని కావు, మాయామా(తములై నవీ, జ్జానము కలిగిన విమ్ముట మను జుడు వాని మధ్యయందున్న వ్పటికిని; వానితో వ్యవహరించుచున్నవ్చ టికిని వానిచే బంధింవబడడు దీనికి కారణము ఆ గుణములకు వా_న్తవముగ న త్తయే లేదు నజం న కుర్యాదసతాం శిక్నోదరతృపాం క్వచిత్‌ | ఇ కమస్వనే వతత్యన్దానుగొన్టవత్‌ ॥ 500

ఇ౯౯క౯ పటటా వ అత్మాకరము ఎవరు వివమయసేవనమందు, ఇంద్రియములను తృ పక్షివజచుట యందు కాలము గడుప్రుచుందురో అట్టి అజ్ఞానులతో సాంగ త్య 'మెన్నడును చేయరాదని జనులు క్ల మీయందుంచుకొనవలెను, వల యనిన, అట్టివారిని అనుగమించువారికి (గుడ్డి వాని సవోయముతో నడచుచుండు (గడ్డి వానికివలె దుర్దశ నంభవించును ఘోరమణగు అంధ కారమందు అతడు తిరుగాడవలసి యుండును పురూరవుని వృత్తాంతము ఉద్ధవుడా? పూర్వ్యచు మహాకీర్థివంతుడగు ఇలాప్పుతుదై న పురూరవుడు ఊర్వశళియొక్క విరహవనువలన స్పృహ కోలుపో.లును త_పరి దుఃఖము తొల చినపిమ్మట ఆతడు పరమ వైరాగ్యమును పొందెను అపు డాతడు ఈ పకారముగ తనలో చింకన జేసెను. ఆహా: కొమవాసన నా మనస్సును ఎంతయో కలుషితను చేసినది నేను ఎన్నియో వత్సరవులు వృథాచేసితిని కాలము గడదిపోవటను. నేను లెలిసికళొన జాలకుంటిని నేను ఈ్రీలయొక్క (కీడామృగమై పోతిని అంతటి మోహము నన్నావరించినది ఊర్వశి నన్ను నొ రాజ్యమును తృణవానితె పరిత్యజించి వెడలి పోగా, నేను విలపించుచు ఆమెవెంఓ పరుగిడితిని ఆహా ఇదియేనా జీవితమి & కుత్త స్యానుభావః స్యాత్‌ లేజ ఈళత్వ మేవ వా! యోజఒన్వగచ్చంస్త్రియం యా నీం ఖకవత్‌ పాదతాదితః॥ 510 నేను గాడిదవలె తన్నులు తినుచు గూడ (స్రీ వెంట వరు గా ల్రితిని 9క నాయందు (వభావముగాని, లేజస్సుగాని, ఈళ త్యముగాని ఎట్టుండగలన్చు ? కిం విద్యయా కిం తపసా కిం త్యాగేన (శుజేన వా। ష్‌ అడ అజ కిం వివి క్తేన మౌనేన ఆభివ్వస్య మనో హృతిమ్‌ ॥ గ్ర్‌[|1 ఎవని మనస్సును శ్రీ అవపహారించినదో ఆతని విద్య వ్యర్థ మే యగును అట్టివానికి తవస్సు చేతను, త్యాగముచేతను, శాస్తా

ఎకొదశ నృంంధము కల క్యానము చేతను గూడ వమియు లాభము ఉండదు, అతని వకాంత "సేవనము, మౌనము కూడ నివృలమే యగును. ఇంచేమియు నంళ యము లేదు స్వార్ధస్యాకోవిదం ధిజ్‌ మాం మూర్ధం పణితమానినమ్‌ జస ర్‌ గ యోఒహమీళ్వరతాం (పావ్య శ్రీభిర్లో ఖరవజ్జితః ॥ 512 నాకు నాయొక్క_ వోని, లాభములం గూర్చిన విమయమే తెలియ లేదు అయినను నన్ను నేను గొవ్ప వండితునిగ తలంచితిని, అట్టి మూర్ణుడనగు నాకు ధిక్కారము, ఆహా! నేను చకవర్తి అయియున్నను గాడిదవలె, ఎద్దువలె (శ్రీయెకం వ్యామోహా మందు చిక్కు_.కొంటిని సేవతో వక్షపూగాన్‌ మే ఉర్వశ్యా అధరాసవమ్‌ న తృప్యత్యాత్మభూః కామో వహ్నిరాహాతి భిర్యథా॥ 618 నేను ఎకు... సంవత్సరముల లరబడి ఊర్వశి యొక్క అధర రసమును (తాగుచునుంటిని, అయినను నాయొ కామ వానన తృ _ప్పినొందకుం జెను నిజమే! అఆముతులచే అగ్ని యెచటనైైన తృప్తిని బొందినచా * పుంశ్చల్యాపహృతం చిత్తం కో న్వన్యో మోచికుం (పభుః। ఆత్మా రామేశ్వరి మృతే భగవన్హ మధోత్షజమ్‌ ॥ ర్‌1కీ ఆ కులట నాచిత్తమును సారించి వేసినది, ఆ త్మారాముడును, జీవన్ను క్తులయొక్క- (వభువ్రను, ఇం[దియాతీతుడును అగు భగవం కలడు ? క్వాయం మలీమసః కొయో దౌగ్గన్థ్యాద్యాత్మకో ఒకుచిః | కళగుణాః సొమన సాఖద్యా హ్యూధ్వాసోఒవిద్యయా కృతః॥ 516

ర్‌ం భాగవత రత్నాశరము అవవ్నిత వచార్థములతోను, “ దుర్గంధముతోను నిండిన ఈ: మలిన శరీర వెచట! సుకమారత్వము, వవ్శితత, సుగంధము మున్నగు పుష్పోచితగుణము 'లెచట! నేను అజ్ఞానవశమున అసౌం దర్యమునందు సౌందర్యమును ఆరోవించుకొంటిని, స్మితోఃకింస్వం నుభార్యాయాః స్వామినోఒగ్నేః శ్వగ్భ(ధయోః | కిమాత్మనః కిం నుహృదామితియో నావసీయతే ॥ 516 ఈ శరీరము తల్లి దండ్రుల సర్వన్యము భార్య యొక్క నంవత్రి, (వభువు కొనినట్టి వస్తువు అగ్నికి కై వంటిది, కుక్కు లకు, నక్కలకు భోజనము, ఇట్టిడానిని “నాది అనవలెనా లేక మిత బాంధవులది అనవలెనా ? కాగుగ యోచించి నవ్చటికిని వీ విధమైన నిశ్చయము కాన రాకున్నది, ల్‌ జ లాం, తన్మీన్‌ కలేబరేఒమేధ్యే తుచ్చనిై విషజ్డతే । అహో సుభదం సునసం నుస్మితం చ ముఖం త్రీియఃజ 617 ఈ శరీరము మలమూతములచే నిండి మిగుల అవవిత్రముగ నున్నది, దీనిని వథీ, తిని మలముచేసి వేయుచున్నది. ఇది (కుళ్ళి నచో దీనియందు పురుగులు పుట్టుచున్నవి. కాలిపోయినచో బూడిద కున్స యగుచున్నది, అట్టి మలిన శరీరమును చూచి జనులు ఉవిళ్ళారుచు “ఆహో! ఈమె ముఖము ఎంత సుందరమైనది ! ముక్కు. ఎంత అందముగ నున్నది! చిరునవ్వు ఎంత మనోహారముగ నున్నది !” అని చెప్పుచున్నారు, త్వణ్‌ మాంసరుధిరస్నాయు మేవోమజ్టాసి సంహతౌ | దయా: శయహాడదో€ు జభునాం క+మిణాం కి టఆంటణ కఇణకుంి ్కగ12

అల ఆల లఅస్తాంభయి అలా. ఈ శరీరము చర్మము; మాంసము, నెత్తురు, నరములు, కొవ్వు, మద్ద, ఎముకలు - వీనియొక్క- కువ అయి యున్నది, మతీియు మలము, మూ(తము, చీము---వీనితో నిండియున్నది. అట్టిడానియందు మనుజుడు రమించుచో, ఇక మలమందలి పురుగు నకు, ఆతనికి భేదమేమి కలదు? అథాపి నోవసజ్డేత న్రీషస్త్రైణేమ చార్థవిత్‌ విషయేస్ట్రియసంయోగాన్మనః తుభ్యతి నాన్యథా ॥ 810 $ ఎట తన మేలు కోరు. వివేకవంతుడైన మనుజుడు (జ్రైలయొక్క యు, (స్రీలంనటులై న పురుషులయొక్కంయు ఆని కలిగియుండ రాదు. విమయములయొక్క-యు, ఇంద్రియముల రమొక్కయు నంయోగము వలననే మనస్సునందు వికారము కలుగు చున్నది వికారమునకు వేజొక శారణమేదియును లేదు, అదృష్టాద్మశుతాద్‌ భావాన్న భౌవ ఉపజాయతే జ అసమ్బ౦ యుజ్జుతః (పాణాన్‌ శామ్యతి _స్తీమితం మనః॥ 5 వ వస్తువు ఇదివజ కేపుడును చూడబడలేదో, వినబడ లేదో, అట్టిదానికొణకై. మనస్సునందు వికారము కలుగదు, ఎనరు వివ. యములతో గహాడ ఇం[దియముల నంళయోగమును 'కానివ్వరో , వారి మనస్సు చానంతట అదియే నిశ్చలమై శాంతవడును. తస్మాక్‌ సటోన క ర్తవ్యః శ్రీ స్తెణేష చేస్దియైః | విదుషాం చాప్యవి(శద్ధిః షథ్‌వరః కిము నమాదృళామ్‌ ॥ 621 కాబట్టి వాక్కు, చెని, మనస్సు మొదలైన ఇంద్రియము లతో (స్ర్రీలమొక। క్రాయ్యు, (స్రీలంవటులై న పురుషులయొక్క_యు నంగ మొనర్పరాదు, నాబోటి వారి పవిమయ మేమి, మవోమహా విద్వాంసులకు కూ-డ వారివారి ఇంద్రియములు, మనస్సు విశ్వసింప చగినవి కాకున+ వి.

“ల్రశ౦ భాగవక రత్నాకరము ట్రీ భగవానువాచ ఏవం [పగాయన్‌ నృపదేవదేవః స ఉర్వశీ లోకమథో విహాయ | ఆత్మాన మాత్మన్య వగమ్య మాం వై ఉపారమజ్డాన విధూత మోహః ॥ ర్‌2ల్ల లి న్‌ (్రీ భగవంతుడు చెప్పెను__ ఉద్ధవుడా ! పురకూకవుడు ఈ [వకారముగ తనలో చింతన చేసి ఊర్వశీలోక మును వరిత్వజించి అజ్ఞానమును పోగొట్టుకొని జ్ఞానోదయము బడనెను మజీయు తన పృాదయమంచదే ఆత శ న్వరూవమున నాయొక్క సాయోతాా-రమును బడసి శాంతముగ నుండెను, తతో దుఃనద్దిముత్సృజ్య సత్సు సజ్జేశ బుద్రిమాన్‌ | ళల జి ఠఅ సన్త ఏతస్య చ్చిన ని మనోవ్యాపజ్ల ము కిభిః ॥ 5028 అటి అం అలి ళు అణాల కాబట్ట బుద్ధిమంతుడగువాడు పుచూరవునివ ల దుస్సాంగత్య మును నదలి సజ్జన నాంగత్యమును వేయవలెను సాధుమవోత్ములు తమ నదువటచేశమ లచే ఆతని మనస్సునందలి విషమయూన_క్రిని తొల గించి వేయుదురు, సన్తోఒ న పేక్షొ మచ్చిత్తాః (ప్రళాన్తాః సమదర్శినః | అనీ అణాల జ అడు అధ నిర్మమా నిరహజ్కారా నిర్హ్వన్ద్వా నిష్పరిగహాః ॥ 624 సాధుమవాతు ్రలయొక [౯ లతుణ మేమనగా వారికి ఎన్న డును వ వస్తువ్రయెడలను "రిక యుండదు, వారి చిత్తము నాయందు "అగ్న మై యుండును, వారి ప్యాదయమందు అగాధ కాంతినము[ దము 'వనెలయుచుండును. చారు నచా సర్వత నర్వులయందు నర్వరూవ మున విలసిలు భగవంతు నే దర్శించుచుందురు, వారియందు అపాం

ఏకాదళ న్కృజంధము తశ్‌ల్మ కారము లేశమైనను ఉండదు, ఇక మమత్వ_మెట్టులుండును [వారు శీతోన్నములు, సుఖదుఃఖములు మొదనైైన ద్వంద్వములందు సమ ఖావముతో నుందురు మజియు శారీరక్‌ముగ గాని, మానసికముగ గాని, బౌద్ధికముగగాని వదార్థ నంబంధమగు వ్‌ విధమైన వరిగవా మును గాపవింవరు, తేషు నిత్యం మహాభాగ మహాభాగేషు మక్కలథాః | సమృవ్హి హితా న్యూణాం జోషకాం (వ్రపునన్హ వ్టఘుమ్‌ ౫525

వరమభాగ్యవంతుడవగు ఉద్ధవుడా సాధుమహోత్కుల సౌభాగ్యముమొక్క_ మహిమను ఎవరు వర్ణ్మి ౦వగలరు + వారియొద్ద సదా నాయొక్క లీలాకథలు ఉండుచుండును. నాయొక్క కథలు మనుజులకు చాల హితకరములైైనవి, వానిని శీవించువారియొక్క- పావు తావములను తొలగించివేయగలవు,

మత్పరాః (శద్దధానాళ్చ భక్తిం విన్హన్తి త్రీ మయి॥ 626

ఎవరు ఆదరముతో, (శద్ధతో నా యొక్క లీలాకథలయొక్కం- (శవణము, గానము, అను మోదనము శావింతురో వారు నాయంటే నంలగ్న లై నాయొక్క (వేమమయమగు భక్తిని బడయుదురు.

భక్తిం లద్ధివతః సాధోః కిమన్యదవిష్యతే

“నేను అనంత, అచింత్య; మంగళమయమగు గుణంగణములకు అశయుడను. నా న్వహమావము శీవల ఆనందము, కేవల అనుభవము, విశుద్ధమగు ఆత శ్ర అయి యున్నది, జను సామాౌత్తు వర(బనో శ్రమును అయియున్నాను, ఎవనికీ నాయందు భక్తి లభించినదో, అతడు సాధుమవోత్ముజే యగును, ఇక అతనికి పొందవలసిన ేదియు. మిన డొఎయుయంరు.

“లశన భౌొగఎర రత్నాకరము యథోవ్యశయమాణస్య భగవన్తం విభావనుమ్‌ | 'శేతం భయం తమోఒ'ప్యేతి సాధూన్‌ నంనేవత స్తథా 1 528 వారి విషయమేని? వారిని శరణుబాందినవానియొక్క_ యు, కర్శజూద్యము, నంసారభయము, అజ్ఞానము మున్నగునవన్నియు ఈొలగిపోవుచున్నవి, అగ్ని జీవ్రని ఆ్మృశయించినవాని కిక శీతభయము కాని, చీకటియొక్క. భయముకాని ఉండునా? నిమజ్హ్యోన్మజ్జతాం ఘోరే భవాబ్టై పరమాయనమ్‌ | సన్తో ఉబహ్మవిదః శానా నౌర్హృ ఢేవాప్పు మజ్జతామ్‌ 1 628 నీటియందు మునిగిపోవ్రచున్న వానికి గట్టివడవ ఆ్యశయమైనట్లు, ఈ భయంకర నంసారసము[ద్రమున మునకలిడుచున్న వారికి (బహ్మా వేత్తలు). శాంతులగు సాధుమవోత్ములు మ్యూతమే వక్తైక “అశ్రయము. అన్నం హి [(పాణీనాం (పాణ ఆ ర్తానాం శరణం త్వహమ్‌ | ధర్మోవిత్తం నృణాం (పేశ్య సన్తోఒర్వాగ్‌ బిభ్యతోఒర ణమ్‌ ॥ 580 అన్నముచే (వాణికోట్ల యొక్క (పాణము రత్మీంవబడునట్టు, నేనే దీనులకు దుఃఖతులకు వరమ రతకుడను, మజియు మనుజు నకు వరలోశమున ధర్భుమే ధనమైయున్నట్లు, నంసారముయెడల ఛీతిల్లి నవారికి, సాధుమహాత్ను లే అృశయభూతులు అయియున్నారు. సనో దిశ ని చతూంషి బహిరర్కః సముత్సితః | అణాల అత ఠఅ దేపీళా బొన్టవాః సన్దః స్హ ఆత్మాహ మేవ చ॥ 581 సూర్యుడు ఆకాళవమందు ఉదయించి జనులకు [వవంచమును, _ తన్ను వరాచుటకు నేతదాన మొనంగునట్లు, సాధుమహాత్ళ్ములు తన్ను, భగవంతుని భూచుటకి అంతగువ్‌ నొనంగసు చున్నారు,

ఘుఠు టల కర్రా (తతత అంట మవోత్ములు అన్నుగవాళీలునై న 'జేవఠలు, హితకరులగు మిత్రులు, తమ [వియతమ అఆత్మరూపఫులు, వెయ్యేల _ నేనే సాధుమవోత్ళుల రూవమున వెలయుచున్నాను ఉద్ధవుడా ! అత్మసామైత్కారము కలుగగా, ఫుడూరవుడు, ఊర్వశీలొకమునుగూర్చిన కోీర్కా యే లేక ఆత్మారానుడై భూతల మున నంచరింవదొడ గను, ఉద్దవ ఉవాచ __ (క్రియాయోగం సమాచత్వ భవదారాధనం (వలో | యస్మా త్త్వాం యే యథార్చ స్త్‌ సాత్వతాః సాత్వతర్ష థ ॥ 682 ఉద్దప్పుడు చెప్పెను 0 భ_క్రవత్స్పలురగు కృష్ణా వీ (క్రియా యోగమును ఆశ్రయించి భక్తులు వవిధముగ మోయొక్కం- అర్చన, పూజ ఇేయుచున్నారోః అట్టి ఆరాధన కూవమగు [క్రియా యోగమును వర్మించి చెవుడు: ఏతత్‌ కమల వళత్రాక్ష కర్మబిస్థ విమోచనమ్‌ | భకాయ చానురకాయ (బ్రూప్‌ొ విశ్వేశ్వరేశ్వర ॥ ర$ి8ి కమల నేతులగు ఓ కృష్ణా! మీరు శంకశాది జగదీశ్వరుల కును ఈశ్వరులు నేను మా పాదములను సేనించు భక్తుడను, ఈ కర్శబంధనేమునుండి విడివించునట్టి. విధిని నాకు దయచేసి. ఆెలువ (వార్థన, (థీ భగవా నువాచ__ , న హ్యన్తోఒనన్త పారస్య కర్మకాబ్దస్య చోద్ధవ సంక్షిప్తం వర్లయిష్యామి యథావదను పూర్వళః ॥ రశికీ ఆలి ణు (శ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను... ఉద్ధవుడా ! కర్శకాండ చాల విస్తారమయైనది, చానికి అంతు "లేదు కాబట్టి చానిని నంవేవముగ ఫూర్య్వావర్మక నుముతో విధి

సన్హ్యోపొస్తాాది కర్మాణి వేదేనాచోదికాని మే | పూజాం తైః కల్చమేత్‌ సమ్యక్‌ సజ్కల్పః క ర్మపావసీమ్‌॥585 ఉపానకుడు (పాతః శాలమున స్నాన మొనర్చి సంధ్యావంద నాది నిత్యకర్మను చేయవలెను, తదువరి నాయొక్క. ఆరాధనను గూర్చిన దృఢనంకల్పమును గావించి, కర శ్రబంధనములమండి విడిపిం చునదైన నాయొక్క. పూజను వీధి వకారము శావించవలెను శైలీ దాడుమయీ లౌహీ లేప్యా లేఖ్యా చ 'సెకతీ మనోమయీ మణీమయీ (పతిమాష్షవిధా స్మ లౌ! ఫరిరి బి జ నా యొక్క (వతిమ (మూ ర్తి. ఎనిమిది విధములుగ నుండును---(1) రాతిది (9) కొయ్యది (8) లోహాపుది (4) మట్టి చందనము మొదలై నవానిది (5) చ్మితమయ మైనది (బొమ్మ) (6) ఇసుకతో వేయబడినది (7) మనోమయమైనది (8) మణీ మయమైనది, ఉా- (దవ్వైః (పసి ధెర్మద్యాగ (ప్రతిమా దిష్వ మాయినః | భకస చయా లి చీ యధాలకైర్భృది భావేన చైవపహి॥ 5 __ సిద్ధములై న వదార్థములభే వతిమాదులందు నాయొక్‌లొ “అజ కావిందబడుచున ది ఇ ( అనొ యానముగ | వారట ని నిష్కామురైన భక్తుడు ప్యదయర 2 చకులగు వస్తువ్రలచ్చే ఛావనా మాతముబేలేచే ఫలయమందు నాగళ్లు ఇ నూశే 6 పూజ కావింవవలెను, వ చ్చా లు ఫ్ర భ్యర్హణం (పేష్టం సలిలే సలిలాదిఖిః | (శ్రద్ధయోపాహృతం (కన గ్రలిరీ సూర్య ఎఫ్టం భక్రేన మను వార్యపి ॥ గూూర్యుని ఉపానన ౯ కవస్థానము (స్మరణము ముఖ్యముగ అర్హ్యవదాగన

పూర్వకమగు శద్దతో జలమెనను ననుర్తి 4 మవసేకమతా టీక రించుదును, పెంచినచో + దానిని నేను భూర్యవ్య భకోపహృతం న మే తోషాయ కల్పతే ! గన్లో ధూవః నుమనసో దీపోఒన్నాద్యం చ కిం వునః॥ 589 భక్తుడు కానివాడు నాకు అనేక వదార్థములు నమర్సించినను నేను వానివలన నంతుక్టిని పొందను. భ కృతో, (శ్రద్ధతో నమర్పింవ బడిన జలముతోనే నేను (వనన్ను డనగుచుండ, ఇక గంధ, పువ్వు ధూవ, దీవ్క నై వేద్యాది వస్తువుల నమర్పణముచే వేజుగ చెప్పు చలయునా 1 పిజ్హే వాయ్వగ్ని సంళుద్దే హృత్పద్మస్థాం వరాంమను। అణ్వీం జీవకళాం ధ్యాయేన్నాదా నే నీద్ధభావితామ్‌ 28 5460 వీమ్మట (పొాణాయామముద్వారౌ (వాణవాయవ్రు; భావనల ద్వారా శరీరమందలి అగ్నీ శుద్ధములు కాగా? వ్య్చాదయకనుల మందు వరమనూతు శ్రమైః (ేవషమెన దీవకిఖన లెనున్నట్టి నాయొక్క్‌- జీవకళను ఛ్యానించవలయును. నొవ్ప గొవ్ప సిద్ధులు మొషులు, మునులు, ఓం కారముయొక- అకార ఉకార మకార, చిందు, నాదములను ఐదు కళలయొక్కం- అంత్యమును అట్టే జీవకళ నే. థ్యానించుచున్నారు. వస్తోవవీతాభరణ వృత(నగ్గన్థ లేవ కోవితమ్‌ ఆలజ్కార్వీత న(ప్రేమ మదృకో నూం యథోచితమ్‌ ॥ 541 నా భక్తలుః వము, యజ్ఞోవవీఠము, ఆభరణము, వత్రము, నూలి, (గంధము చందనము మున్నృసవారిచే భ క్రి పూర్వకముగ యభథా(వకారను నన్ను అలం -౦ 1 స్తవె రుబ్బావచై. ఃి స్తోత్ర పొంజైః (పొళ్ళత్రైరపి సుతా (పసీద భగవన్నిళి వన్దేత దణ్ణవత్‌ గ 54

త్‌ భారవక .కత్నాశరమ

జూర్వపు ఎణవంలనేతను, లేశ ఇవ్చటి భ క్రల చేతను-రచింవ జడిన సోతములచే నన్ను స్తుఠించి ఈ _వకారముగ (ప్రార్థించ వలయాను.- _

“వరమాళత్మాా! మీరు నాయడల (వనన్నులు శండు, మీ శ్చృస్తా(నసాదమ్యుచే నన్ను వరిపూరితునిగ చేయుడు ” విమ్మట సాష్టాంగ నమస్కా.రము చేయవలను.

-శీరో మళ్చాదయోః కృత్వా బాహుభ్యాం చ పరస్పరమ్‌ ! గపనన్నం పాపా మామీళ భీతం మృళత్యుగృహార్ణవాత్‌. ॥ 548 శిరస్సుతో పాదాభివందన మాచరించి, రెండు చేతులతో పాదములను పట్టుకొని ఇట్లు (పొర్టించవలెను..._ “చేవా! ఈ సంసార నము(దమున నేను ముసళలిడుచున్నాను. మరణమను 'మొనలి. నన్ను వెంటాడుచున్నది. నేను భయవడి మిమ్ములను భరణు బొందినాను, (వభూ! నన్ను రథీంపుడు, ఆర్బాదిము యదా యత (శ ద్ధామాం త్య చార్చయేత్‌ । చర్వళభూ తేష్వాత్మవి చ నర్వాత్మాహ మవస్ధిత ః 1) ర్‌ీజీ 'వతిమాదులందు ఎపుడు ఎచట (శద్ధ కలుగునో అపుడు అచట నాయక. పూజను గావింవవలెను. వలయనిన, నేను సర్వా శ్చను, సమ_న్హ పాణులందును, వారివారి హృదయమనందును గూడ "నేను వెలయుచున్నాను, (కిష్టయా సౌర్వభౌమం సద్మనా భువనత్రయమ్‌ | శ్థూజాదీనా (బవ్మాలోకం (శిభిర్మత్చామ్యుతామియాత్‌ ॥ 55 నాయొక్క. రూ ర్తిని (వలిష్టించుట చే భూమండలమురయొక్కేు వకచ్చత రాజ్యము, మందిర 'నిర్శాణముచే తలో రాజ్యము, పూజాదులరాయిక్క- వ్యవస్థగావించుట చే-_బబ్మాలోకము, వూడ్ద్తును అక్‌ చుట చే నాతోజన్షూనతగ్యయు జీవ్టనకు లభించుచున్నది,

పెళదళ స్కంధము" ఫ్‌ మామేవ నై రపేక్యేణ భ క్రీయోగేన'విస్షతి | భక్తియోగం స లభతే ఏనం యః పూజయేతమామ్‌ ॥“546 నిపష్కా-మకావముతో ఆ నన్ను పూజంచువానిక నాయైొక్క- భ_క్రియోగము (ప్రాక్రించుచున్నది, అట్టి నిరచయతోకూడ్‌న భక్తి చూంగముద్యారా అతడు నస్వయముగ శన్ను పొందుచున్నాడు, కర్తుశ్చు సారథేక్తేతో రసుమాదితురేన చ! కర్మణాం భాగినః (పేత్య భూయో భూయని తత్‌వలమ్‌!547 ఎవరు ఇట్టి చై వకార్యములందు 'నవోయమ్ము (ేగణ, అనను -మోదనము కావించుదురో, వారున్ను ఉత్తమ వ్లలములను పొంద దురు, ఎంత అధికముగ జనులు దై వక్రార్యము_ సుణ్యశార్యన్తూ ఒనర్చుదురో, ఫలితమున్ను వారికి అంత గొవ్చదిగ నుండున్తు, పరన్వభావకర్మాణి న (వళంనేన్నృ గర్హయేక్‌ విశ్వమేకాత్మకం వళ్యన్‌ (వ్రకృళ్వా పురుషేణ చ॥ 58 ఉద్ధవుడా ! వ్యవవ+రమందు పురుషండ్సు (వక్ళతి (ద్రష్ట దృశ్యము అను భీదముతో రెంఢు విధములగు జగత్తు "కానిక్షించి నన్కు వరన్నూర్థదృష్టితో చూచినచో ఇది యంతయ్ల ఒకే అధిష్టాన, శ్వరూమమే బ్రియియున్నదది, కావున కృర్ణలను_ నిందించుటగాని, స్తుతించుటగాని తగదు. నదా అమ్రైత ద్స్సఫ్టీ కలిగియుండవలెను, కిం భద్రం కిమభ(ద్రం వా చ్యైతస్యావస్తునః కియక్‌ | చాచోదితం .తదనృతం నునసో ధ్యాతమేన చ॥ క్‌(0 చ్వైతమను చిరుగల 'వస్తువేదియు. శేనపుడు ఇక చాని యందు ఇది మంచిది? ఇది వెడ్డది--అను వశ్నమే ఉదయింపదు, (వవంచమందలి వస్తువుల్నన్నియు వాక్కుతో 'చెప్పబడుఛున్నవ్ని "లేశ మనస్సుతో భానింపబడుచున్నవ, క్యావున దృశ్యమగుటవలనన్సు

ళ్‌కక్‌ లాగవఎం రచ్నాకడల్వ అనిత్యములగుటవలవను వానిరమయొక్క. విథ్యాత్వము నష్టమే అగూ చున్నది.

ఛాయా(ప్రత్యా హ్వయాభాసా హ్యాసన్తోఒవ్యర్థకారిణః ।

ఏవం దేహాదయోభానా యచ్చ న్నా మృత్యుతో భయమ్‌1050 మొదలగునవి తోచినను వింథ్యయే అయి యున్నవి. కాని వాని చ్వారా మనుజుని వృాదయమున భయకంవనాదులు కలుగుచున్నవి, అళ్లు బేవోది వదార్థములన్నియు మిథ్య అయినను, జ్ఞానము డ్వారా వాని అనత్యత్వము "శెలియనంతవజకు వానియొక్కట- ఆత్యిం' తిక నివృత్తి కలుగనేరదు. మజియు అవి అజ్ఞానులకు భయమును కోలుగ'బేయుచునే యుండును.

ఆత్రైవ తదిదం విశ్వం సృజ్యతే సృజతి (వభుః !

(త్రాయతే (శ్రాతి విశ్వాత్మా (పాయకే హరతీశ్వరః॥ 551

(వత్యతముగ, వరోయముగ నున్న వస్తువులన్నియు ఆత యే:

ఆయి యున్నవి, ఆ ఆత (| నర్వశ _క్రివంత మై యాున్నది ఈ కాను పించు (వవంచమునకంతయు అదియే నిమిత్త కారణము. అదియే? ఉపాదానకారణము, అనగా ఆ వరమూాత యే (వవంచముగను,. (వవంచమును నృష్టించువాడుగను ఉన్నది. రటీతుడుగను, రత కుడుగను ఉన్నది, సర్వాత్మయగు భగవంతుడే దీనిని నంహారించు. చున్నారు. ఆ నంవారిందబడునదియు వారే అయియున్నారు,

గవత్యకేణానుమానేన నిగమేనాత్మ సం విదా।

ఆద్య న్తవదసబజ్లాత్వా నిఃసజ్లో విచరే దిహ॥ 502

అతో జ గ (వత్యషము, అనుమూనము, శా(స్రుము, ఆత్మానుభూక్‌

మున్నగు [వమాణము లన్నిటిచేతను ఈ [వవంచము ఉత్పత్తి వినాశ లీలమగుట చే అనితణయొనది, అనతంచెనది అని తేలుచున్న ది”

ఎలౌదశ ప్యరధము కలా, శ పీమయమును ెలిసికొని (వపంచమున అనంగఛానముతో వెలగవ లెను, ఉద్ధవ ఉవాచ... నై వాత్మనో న దేహన్య సంసృతిర్దుష్ప్ర దృశ్యయోః | ఆనాత్మఖదృళోరీశ కస్య స్యాదువలభ్యతే 8 ర్‌రకి ఉద్ధవుడు చెప్పెను... మవోత్మా! అత్మ (దష్షః "బీవూము దృశ్యము. ఆత శై సయం(వకాశకము, -జీవాము జడము ఆయియున్నవికదా! ఇట్టి స్థితిలో జననమరణరూపమగు నంసొరము శరీరమునకుగాని ఆత్మకు గాని కలుగజూలదు. కొని సంసారము అనుభవింవబడుచున్నది, అది ఎవనికి క లుగుచున్నది 1 ఆత్మావ్యయోజఒగుణః శుద్ధః స్వయంజ్యోతిరనావృతః ॥ ఆగ్నివద్దామవదచిద్ధేహః కస్యేహ సంసృతిః ॥ రర్‌కీ ఆత 1 నాశరహీితమైనది. గుణవర్జిత మైనది, శుద్ధ మె, స్వయం(వకాశ మై, అవరణరహితమై యున్నవి గ్షీరమో నళ్వ రె, న*పణమై; అవవ్మిత మై, (వకాశ్యమైః ఆవరణనహిత మై యున్నది, ఆత్మ అగ్నివలె (వకాశవంతమై యున్నది, శరీరము కశ్రైవలె అచేతనమై యున్నది, ఇట్టి స్థితియందు ఈ జనన మరణ భూవనంసారము ఎవనికి కలుగుచున్నది! ఫ్రీ భగవా నువాచ-- యావద్‌ దేహౌస్ట్రియ్యప్రాణై రాత్మనః సన్నికర్షణమ్‌ సంసాొరః ఫలవాంస్తావదపార్ధోఒప్య వివేకినః 1 ర్‌5్‌ర్‌ 4శ్రీ భగవంతుడు ఇప్పెను--- (వియుడగు ఉద్ధవుడా ! వా_న్తవముగ ఈ సంసారముయొక్క_ అ సితంము లేదు, కాని చేసాను, ఇందియములు, (ప్రాణములు

అను వీనితో అత్మ సంబంధము కలదను (భాంతి యున్నంతవజకూ అవి'వేకికి అది నత్యముగ స్ఫురించుచుండును.

అర్థే హ్యావిద్యమానేఒపి సంసృతిర్న నివ ర్వతే।

ధ్యాయతో విషయానస్య స్వప్నేఒనర్జాగమో యథా॥ 56

న్వవ్నమందు అనేక వివత్తులు కలిగినను అవి వా_న్తవముగ "లేవు. అయినను న్వవ్న మున్న౦త వజకు వాని అ _స్తిత్వము తొల గదు. అశ్లు సంసారము వాన్తవముగ లేకున్నను, దానియందు (వతీతములగు వీమయములను గూర్చి చింలించువారికి జనన మరణా హూవమగు నంసారము తొలగ ేరదు.

యథా హ్య(ప్రతిబుద్దస్య (వస్వాపో బహ్వనర్థభృత్‌ !

స ఏవ (ప్రతిబుద్ధస్య న వై మోహాయ కల్పతే ॥ 557 వలకు మనుజుడు స్యవ్నమును గాంచునపుడు మెలకువ శానంలే ళీ అతడు గొవ్ప్చగొవ్చ వివ త్తులను ఎదుర్కొ.నవలనివచ్చును” న మెలకువరాగాజ్య స్వవ్నమందలి వివత్తులుశాని, వానికి కరణ

ముస మోపాోద్రి వికారములు కాని ఉండవు,

థోక్రక

అవవ భయకోధలోభమోహ స్పృహాదయః॥! ;

లాజ్కారస్య దృళ్య స్తే జన్మ మృత్యుశ్చ నాత్మనః ॥ ర్‌ చట మే శోకము, సంతోషము, భయము, కోనమి?

సహూము, ఃి చున్నది ఆశ, జననము, మరణము మున్నగునవి పొందు ఇ: అంతియేశ్రాన్సి ఆత్మకు ఏనితో వమియు నంబంధము లేదు” ఇవ స హేస్తుయ ప్రాణ మనో౬భిమానో న ఉఒన్హరాత్మా గుణజకర్మమూ ర్తిః _గ్రం మహానిత్యురుధేవ గత, సంసాణ ఏఏ. న!

ఎకాదశ' స్యృంధము

"జేహాము, ఇంద్రియములు, (పొళములు, మవస్వు- వీ యందుండు ఆత్మయే వానియందు అభిమానము కలిగియుం ్ట వానినే తనన రవమున న ండునపుడు అందురు స్త తస మ సర! డాని. వేరు “జీన్తడుగ్‌ కర్ణుల చేతి వ్‌ర జనో [08 మగా అత్భయొకు- మూర్తయే గుణా మకాలత ఎడిన ల౦ శ రము. దానినే సూ తార యసియా? అదిచ న స్రమనియు వవ్వుదురు జానికింకను చాల పేళ్లు కలవు,

శాలరూ పుడగు వర మేశ్వరునకు అధీనమై. జననమరణ వావ మగు నంసారమందు ఇటునటు తిరుగాడుచున్నది-

అఆమూలమేతద్‌ దహురూవ రూపితం

మనోవచః (పాణ శరీరకర్మ !

జ్ఞానానీనో పాసనయా శికేన =

చ్చిత్త్వా మునిర్లాం విచరత్య తృష్ణః ॥ 500

వా_న్తవముగ మనస్సుః చొక్కు- (పాణములుః శరీరము, అహంశారముయొకగా యే శార్యమ. లు, అదియో వ్యాన్తవముగ లేన్ల లేదు. అయినను -జీవతలు, మనుష్యులు మున్నగు అనేక రూవములతో అదియే నో చరించుచున్నది+ మననళశీలుడగు మను జుడు ఉపాననయను ఒరవిడి రాయిపై జ్ఞునమను ఖడ్గమును మహో తీళ్టముగ నొనర్చి చానిచే -జీహాభిమాననును? అవాంకారమును నమూలమ గ ేదించివై చి భూళేలముపై ద్వంద్వరహితుడై నంచ రంచుచున్నాడు. ౩ లతనియందు. ఏ విధమైన అశ, తృన్ల ఉండ రదు,

జనం వివేకో నిగమస్త పళ్ళ

(వత్యతమైతిహ్య మథానువౌనమ్‌ 1.

ఆద్య న్స ఖభూరస్య యదేన కేవలం

లో శాతుళులదేవ మధ్యే ॥2 6561

న భాగవత రత్నాకరము క. అత్మ, అనాత్మల స్వగావమును "వేజబువేజుగ 'అెన్సగ తెలిసి చొనుటయ్‌ే క్రానము. వలయనిన, వివేకము కలుగుటతోడనే టై్రైతనుయొక్క- అ స్తిత్య్వము నళించిపోవుచున్నది. చానికి సాధ నము, తవస్సు చే వృాదయమును శుద్ధ మొనర్చుకొని వేదాది శాస్ర ములను (శవణము చేయుట యగును. ఇవికాళ (శవణానుకూలము లగు యుక్తులు, మవోత్ముల ఉవబేశములు-- ఈ రెండింటికిని అవిరుద్ధమగు స్వానుభూతియు (వమాణములై యున్నవి అన్నిటి యొక్క సారము. ఈ (వవంచముమొక్క. అదియంబేది కలదో, అంతమంబేది యుండునో, చాని మూలకారణము, (వశాశకము చది అయియున్నదో, అట్టి అద్వితీయ, ఉపాధికళూన్య వరమాత్మ యే మధ్యయందును కలదని_. లేలుచున్నది అది తవ్చ వేజొక వస్తు "వేదియును లేదు, యథా పారణ్యం స్వకృతం పురస్తాత్‌ పళ్ళ్చాచ్చ సర్వస్య హిరణ్మయస్య | తదేవ మధ్యే వ్యవహార్య మాణం నానాపదే శై రహూమస్య తద్వత్‌ ॥ ర్‌3కి బంగారముతో అనేక ఆభరణములు చేయబడుచుందడును, ఆభరణములు వేయబడనపుడును మరల ఆభరణత్వము తొలగి పోయినపుడును బంగారము మ్యూతమే కలదు. అళ్లు (వవంచము మొక్క ఆదిమధ్యాంతములందు నేనే ఉన్నాను, వా_స్తవముగ నేనే నత్యమగు తత్త సమును. విజ్ఞానమే త త్రీయవస్థమణ్లి గుణ్యతయం కారణకార్యక రు! నమన్వయీేన వ్యతిరేకతళ్చ టేునెవన తురే[ణ తదేవ నతంమ్‌ ॥ రళికి

అకొదక న్కృంంధము -. తసి. మనస్సునకు జూగత్స్వవ్న 'నుషు ప్తులను మరాడవస్థలు కలవు, వీనికి కారణము నత్త రజ సమోగుణములే య౫పనుః జుగత్తునకు' "అధ్యాత్మ (ఇందియములు), అధిభూత (వృథివ్యాదులు),” అధీమై వ ములు (కర్త) అని మూడు భేదములు కలవు, ఆ మూడును "జీని నత్తచే నత్యములుగ తోచుచున్నవో, సమౌధి మున్నగువాని యందు ఆ మూడును లేకున్నను 'ేనియొక్క- న త్త ఉండి యుండు చున్నదో, అట్టి తురీయతత్వము ఈ మూడింటికీని వరమైయున్నది. ఈ మాడిటియందును వ్యాపించియున్న నాల్లవదగు ఆ (బవ్మా. తత్వమే నత్యమైయున్నది. న యత్‌ పురస్తాదుత యన్న పళ్ళొ - న్మధ్యే చతన్న వ్యసదేశమా(తమ్‌ భూతం (వ్రనిద్ధం చ పరేజ యద్‌ యత్‌ తదేవ తత్‌ స్యాదితి మే మనీషా ॥ 584 ఉత్పత్తికి పూర్వ మేది "లేదో, (వళయానంతరమున్ను వది యుండదో, అది మధ్యయందును శేదనియే తలంచవలెను, అది కల్చనామా[తమని, నామమ్మాతమని భావించవలెను, వ వదార్థము -జేనివలన వర్పడుచున్నదో: బేని చేత (వశాళింప చేయబడుచున్నదో, అదియే దాని వా_స్తవన్వరూవమని, వరిమార్థన_త్తయని నాయొక్క దృథనిశ్చయము. ఇయ్యది నిశ్చితమగు సర్యము, అవిద్యమానో ఒవ్యవభానతే మూ వెకారికో రాజససర్గ ఏషః | మ్‌ (బ్రహ్మ స్వయంజ్యోతిరతో విభాతి (బహ్మేస్త్రయార్థాత్మ వికారచ్నిత్రమ్‌ ॥ 5్‌కీక్‌ . విశారవంతమగు ఈ రాజననృన్టీ వా_న్త్వవముగ లేకున్నను శానువిచుచున- ది, ఇది సంయం[వకాశమగు (బహ్మామే అయి

యన్నది, కావ్రన ఇంగదిళతునములు, విమయములు;, నునస్సు, వంచ భూ తొదులు-..మున్నగు. చిత విచితములైన నామరూవము ేమి కలవో వాని రూవమున (బవ్మూమే గోచరించుచున్నదె. ఏవం న్ఫుటం (బహ్మ వివేక హేతుఖిః పరావవాదేన విశారదేన ఛిత్వాఒఒత్మ సన్దేహ ముపారమేత స్వానన్దతుష్టో ఒభిల కాముకేళ్యః ॥ 506 (బహ్మావిచారణకు సాధనములు (శ్రవణము; మననము, నిది ఛ్యాననము; స్వానుభవము అయి యున్నవి, వానికి నహోయకులం - ఆత ్రక్షూనము కల గురు చేవ్రులు. వారిద్వారా విచారణ నలివి న్స్షు ముగ బేహాది అనాత ' నదార్థములను ని పే.ధించవలెను, ఈ వకార మగు నిషేధము ద్వారా సాధకుడు ఆత (స్‌ మయక నంచేపాము లన్నిటిని భిన్న భిన్నములుగ చేసి తన ఆనందన్వమావమగు ఆత్మయం జీ నిమగ్నుడై, విషయ వాననలన్ని టిని త్యజించి వేయవలయును, నాత్మా వప్పః పార్ధివమిస్ది్రియాణి లు థి ది దేవా హ్యాసుర్వాయుజలం పహుతాళః | మనోఒన్నమా(త్రం ధిషణా చసదత్త్వ - మహజ్క్బాతిః ఖం &ీతిరర్ధసామ్యమ్‌ 667 నిపేధమును ఈ [వకారముగ గావించవలెను-.. శరీరము వృథినియొక్క వికారమగుటవలన ఆత (ఓ కాదు. ఇందియములు, వాని అధిఘ్టైాతృ చేవతలు, (పాణముల్కు వాయువు, జలము అగ్ని, మనస్సున్ను అత్మ కావు, వలయనిన వీని ధారణము, పోమణము. శరీరమువలె అన్నమువలననే జరుగుచున్నవి 9క బుద్ధి, చిత్తము, అహంకారము, అకాశము, వృథివి, ఈ బ్రాది విమయములు, (వకృతిః అక్కుకోవు. ఏలయనిన, అవి యన్నియు దృశ్యములు, జడములు: అయియున్న వి, ఎ ఎం న్వు

అర లల అస్త్రాంద్రవ్ను. వో ఖీ

సమాహిత్రైః ఈః కరతైర్గుజాత్మలి =

ర్గ్లుణో భవేన్మ త్పువివిక్తదామ్నః

విక్షిష్యమాతణై. రుత కిం ను దూవలణుం

ఘనై రుపేతైర్విగడై రవైః కిమ్‌ 6 85608

ర్‌ూ స్‌ు రూ మొ

ఎవనికి నా స్యరావముయొక్క- క్షానము 'లెన్సగ కలిగినదో, ఆతని వృత్తులు, ఇందియములు నిశ్చలములుగ నున్నను (వ్యవహోర మందు) చంచలమలుగ నున్నను, జఉానిచే ఆతనికి లాభమేవిం! హోనిమీవి ? అంతఃకరణము, వావ్యాశకరణను అన్నియు గుహా మయముల్రై యున్నవి. అత కు వానితో వ నంబంధమున్ను "లేదు ఆకాశము మేఘములచే వ్యాపింవబడినను, మేఘరహీతముగ నున్నను సూర్యున శీది లాభము 1 వమి వోని+

యథా నభో వాయ్వనలామ్బు భూగుతై -

నజతే!

ర్లతాగవై ర్వర్తుగుణై ర్న సజ్జ

తథాక్షరం సత్త్వ రజ స్తమోమలై ఎ

రహం మతేః సంసృతి పూతుఖిః పరమ్‌ ॥ 569

వాయువు ఆకాశమును ఎండింవజూలదు, అగ్ని దహింవ జాలదు. జలము తడువజాలదుః దుమ్ము? వాగు మలినము చేయ చానసిని [వభావితను చేయజాలనవు వలయనగా, ఇవీ యన్నియు వచ్చుచు పోవుచునుండెడీ త్నణిక భావముల్లై యున్నవి, ఆకాశము వీనియన్నింటికి అధిఘ్రానమై యున్నది. అన్లే న త్త రజ_న్తమో గుణములమయొక్క వృత్తులు, కర్శములు,; నాశరహితమగు ఆత తను చాంరా శేవలము ఆ-ఆత్మయే (వ్రవంచమున తిరుగుచున్నధీ,

న్‌ఆం కాటు టో న

తథాపి సబ్లః వరివర్దనీయో

గుజేషు మాయారచితేషు తావత్‌!

మదృ_క్రి యోగేన దృఢేన యావద్‌

రజో నిరవ్యేత మనః కషాయః ॥ 576

అయినను నాయొక్క దృఢమగు భభ _$ీ యోగముద్వారా మనస్సువందలి రజోగుణకూవమణగు మాలిన్యము తొలగనంతవజక ఈ మాయానిర్భిత నగుణంములమొక్కృాయుి వాని కార్యముల మయొక్కయు సాంగత్యమును, నంబంధమును నర్వదా త్యజించి "వేయవలెను.

యథాఒఒ మమయోబఒ సాధుచికిత్సితో నృణాం

పునః పునః సంతుదతి (పరోహన్‌ |

ఏవం మనోఒపక్వ కషాయ కర్మ

కుయోగినం విధ్యతి సర్వ సజ్లమ్‌ ॥ ర్‌]

చికిత్స బాగుగ ఒనర్బ్చనిచో రోగము నమూలముగ నశింవ నట్లును, అది మరల మరల కలుగుచు మానవుని నాధించునట్లును ఏ మనస్సునందలి వాననలు, కర ్రనంసాంరములు నళింవ లేదో, వివ యాదులందు ఆన క్రమై తగుల్కొ-ని యున్నదో, అది మాటిమాటికి ఆ అవరివక్వ సాధకుని వేధించుచు, యోగ (భష్టునిగ జేసివై చుచు నుండును,

యది స్మ వళ్యత్య సదిన్ద్రియార్థం

నానానుమూనేన విరుద్ధ మన్యత్‌ ః

న మన్యతే వన్తుతయా మనీషీ

సాళం యథోళాయ తిరో దధానమ్‌ ॥ 58

క్షానియొక్క- దృష్టియందు అనత్యములై న ఇంద్రియనులక్షా వివిధ చావ్యా వివమయములు స్ఫురించినను, వానిని తన ఆత్త (కం 'వేజుగ తలంవడు. వలయనిన్య అవి యు_క్తుల చేతను, (వమాణమ్యుల చేతను, స్వానుభవమ్సు చేతను సిద్ధములు కావు. మేలుకొనిన సీదవ. న్వవ్నమందలి వదార్థములను సత్యములుగ ఎవడును తలందనట్లా జని తనకంచశు వేజుగ కానువీంచు వదార్థములను నత్యమ్ములుగ, తలంవకుండును. యథా పా భానోరదయో-నృచకుషాలి తమో నిహన్యాన్న తు సద్‌ విధ శ్రేః ఏవం సమీక్ష విపుణొ సతీ మే హన్వ్యా త్తమి(సం పురుషస్య దుద్దేః ॥ 678 నూర్యు డుదయింవగనే ఆ [(వకాశము మనుజుల _న్మేశముల ఆొదుటనుండి చీకటి అను తెరను తొలగించి వేయునట్లును? వ[కొ ల్తో వస్తువును నృష్టింపనట్టును నా న్వరూవమును గూర్చిన దృఢమాగు అవరోత జ్ఞానము, మనుజుని బుద్ధియందలి అజ్ఞానమయొకళ- అవర రామును 'సళింవ జేయచచున్నది+- ఏష స్వయంజ్యోతి రజోఒ(వ్రమేయో మహానుఖభౌొటిః నకలానుళూతి* ! పఏీకోఒద్వితీయో వచసాం విఠామే యేనేషికా వాగసవశ్చర స్త్రి! ఫ్‌?4 ఆత [ నిత్యము, అపరోత్‌ము అయియున్నదిః అది స్వయం (వకాశమైయున్నదిః చానియందు అజ్ఞానము సందలైన వఏవిధమగు: నికారమున్ను లేదు. అది జన్మరహిత మై, అ్మవమేయమై యున్నది. అలేయందు జక్ళా జూల, వస్తుకృతమగు వరిచ్ళేదము 'శేసందు వలీన పరినర్తనము నాశము! అనునప్‌ దానిని - తోకణై నను

శజ్రాకబ్తావవ్పు, సర్వులయొక్క- నర్వవిధముంై. న _ అనుకళూతులు ఆత న్వరూవము లే అయియున్నవి మనస్సు, వాక్కు. ఎపుడు ఆత, ను తమ అవిషమయముగ భావించి నివృ_త్తములగునో, అపుడు ఆ ఆత ్రయే సజాతీయ, విజాతీయ, న్వగత భేదరహితమై, వశమై, అద్వితీయమై జేమించియుండును, వ్యవహోకదృష్టి చేత నే దాని న్వమయావము వాక్కు, (వౌణములు మున్నగవానియొక్క_ (వవ్నర్తకుని రూవమున నికూ: వింవబడుచున్నది, కౌంళ్చిన్మ మానుధ్యానేన నామసజ్మ్కీ_ర్తనాదిథిః యోగేళ్వరానువృత్త్యా వా హన్యాదకుభదాబ్భనైః ॥ 575 కామ్మకోధాది విఘ్నములను, నన్ను గూర్చిన చింతనము, నామనంకీ_ర్తనముమున్న గువాని ద్వారా నశింప జేయవలెను, మజియు నతనము వై పునకు ఈడ్బుకొనిపోవు దంభము, మదము మొదలగు వ్వఘ్నములను, మెల్ల మెల్లగ మవోత్ములను సేవించుటద్వారా లళొల గించుకొనవ లెను, జేచిద్‌ -దేహమిమం ధీరాః నుకల్పం వయవి సిరమ్‌ ॥ విధాయ వివిధోపాయైరథ యుజ్హున్లి విద్ధయే 1 రత్రి న పి తత్‌ కుళలాదృత్యం తదాయాపో హ్యపార్ధకః | ఆన్తవశ్వాచ్భరీరస్య ఫలప్యేవ వనస్పతేః ॥ 577 కొందజు అనేక ఉపాయనుల ద్వారా ఈ శరీరమును శుదృఢముగ నుంచుళొని అణిమూది సిద్ధులగొజుకు (వయత్నించు దుర్లు. కాని బుద్ధిమంతుడగువాడు అట్టి భావమును సమర్థించరాదు, చీలయనిన అది. వ్యర్థ్మవయానయే యగును, చెట్టుయొక్క- వండు వలె ఈ శరీరము తవ్చక నళించియే తీరును, యోగం నిసషేవతో నిత్యం కొయశ్చేత్‌ కల్పతామియాత్‌ శద్భ్రద్దధ్యాన్న మతిమాన్‌ యోగముత్సృజ్య మత్ప్సరః॥671.

పేవాడళ చ్కంంథము'" త జక వేళ అనేక దినములు నిరంతరముూ-(శద్ధ తో షక్రయర్నిం చుట వలన శరీరము సుద్యృఢముగ నున్నను; బుద్ధిమంతుకగ్తువాతు ఈన మై వసాధనను త్యజించి అంతహా[తమునలి బే'జంతుస్ట్రినిపోందో రాడు; అతడు నచా నాయుక్క- (పొప్తకొలకే - నంలిగ్టడు "కావలెను యోగచర్యామిమాం యోగ్‌ విచరన్‌ మదపాశ్రయః।' నాన్తరాయైర్విహన్యేత నిఃస్పృహః న్వనుభానుభూః॥ 579. వ సాధకుడు నన్ను ఆశయించి, నాచేత 'చెవ్చబడిన యోగ సౌధనయందు నంలగ్ను డగునో ఆట్టివానిని వ విధమైన వెళ్లు ములు, కాధలు చలింవచేయజాలవు, ఆతన్ని. కోరిక లన్నియ్సా నశిచిసోవును, అతడు ఆతా ్రనందము మొక (- అనుభూతియందు మ్రన్ను డగును, ఉద్దవ ఉవాచ__ సుదుశ్చరామిమాం మన్యే యోగచర్యామనాక్కనక త్‌ బూహా! యథాజ్జసా పుమాన్‌ సేద్ధ్యేత్‌ తన్నే ( వా ॥ ఉద్ధవుడు చొప్పెను__ అచ్యుతా! ఎవడు తన మనస్సును వశమందో ఉంచుకొన లేడో, అట్టివానికి మిరు చెప్పిన ఈ యోగసాధన చాల కశినమస్ని శలంచుచున్నాను, శాబట్టి మనుజుడు "ఏ సాధనటే'' అనాయాసము గనే మోతుసిద్ధిని పొందగలుగునో) అట్టి సులభసాధనను "తెలుప వేడెద, తం త్వాఖిలాత్మదయిేశ 3ర మాటశితానాం నర్వార్థదం స్వకృతవిద్‌ విసృడ్రేత-కో.ళు | కోవా భజేత్‌ కిమపి ,విస్మృతయే=ను, భూతం. కిం వా భివేన తవ పాదరజోజుషాం నః ॥ |

వభూ! మిరు సర్వులమొక్క- (వీయతమ అఆత్మమై యున్నారు. మారు మో అనన్యశరణాగతులకు సమస్తమును ఇచ్చి, వేయుదురు, మిరు మా భక్తులకు ఒనంగిన దానిని తెలిసికొని ఇ ఎవడు మిమ్ములను వదలగలడః 1! దైవ విన్మృతి యను గోతిలో వడదోయునట్టి తుచ్చ విమయములం చే తగుల్కొ-నునట్ట్లు చేయా భోగములను విచారశీలు జెవడు కోరును! మేము మి పాదపద్థుము లందలి ధూళిని ఉపాస్షించువారము, ఇక మాకు దుర్హ భమైనది ౨ది కలదు 1 వైవోవయ న్త్యపచితిం కవయ స్తవేళ (్రిహ్మాయుషాపి కృతమృద్ధముదః స్మర న్తఃః యోబఒన్తర్చ్పహి స్తనుభృతామశుభం విధున్వ 5 న్నాదార్య చైత్యవప్పషా స్వగతిం వ్యనక్తి ॥ క్‌ ఆంత ర్యామిరూ పమునను, బయట గురురూవమునను ఉండీ హ్‌ పే పావములను, 'కావములను తొలగించి చేయుచు మొ బొ. న్వరూవమును వారికి (వశటించుచున్నారు. నొవ్ప గొవ్ప (బీ క్షానులు (బహ్మాడేవనివలె దీర్దాయుస్తు పొందినప్పటికీని నో వారు మారు బదులు తీర్చ లేకపోవ్రచున్నారు. ణో క్క- ఉవకారములను న్నరించుచు తణత్‌ణనూ గ్‌ న్నారు, హన శ్రే ను కభయిష్యామి మమ ధర్మాన్‌ సుమబ్లలాన్‌ ! గా కృృద్వయా ఫ్రద్వయాఒఒచరన్ల్‌ మరో మృత్వుం జయకి |

(శ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను... వీ్‌యుటి రించిన వ చనన ఉద్ధప్రదా 1 ఇక ఇపుడు వేనిని (శద్ధతో ఆచ యోూనముగ జయింవ సంస్తారమను దుర్భయమైన మృత్యువును అనా చెమ్రాచున్నాను, వినుము, మరార్‌ సర్వాణి కర్మాబీ మదర్థం శనక్రైః స్మరన్‌ 1 య శ్రర్పిత్‌ మనళ్చిత్తో మద్దర్యాల్మే మనోరళకి! ళ4 త శ గన భమ త్త కర్మలను నౌ జో వేయుచు, బని చేయునపుడు నన్ను న్మరించు అభ్యానమును జఇంచుకొన మో కొలది దినములలోనే అతిని మనస్సు చిత్తము నాయందు ము ర్చ్‌ములు కాని లవ అతి మనస్స్నుః అత్మ నాయేక్కం ధర్మ లంచే (ప్రతిన్నిగొనును. దేశాన్‌ పుణ్యానాతో శుత మదృక్షో సొధుఖిః (లాన్‌! చేవానుర మను ప్యేషు మదృ కౌ చంకొని చే! గక నౌ భక్తులగు సాధుజనులు వీ వ! స్థానములందు నిన శ్రసమ్యలలో యిక అ * శీ శివరందురో వారి ల చరణ అనునరించనలయునుః మామేవ సర్వభూశేష బహొర నర స్థానృతమ్‌! ః॥ః ట్‌ వం శుద్ధాంతఃక రణము క బవొడు ఆశాశమువలే బయట, లో ష్‌ న మై ఆచరణళూాన్యుకై. వలి సరమాళ్ళు యగ స సన్‌ (పాణులందును; శన హృాదయనుందునో ఉన్నటు న

లే అ|1౧౨ల అద్నావల లద ఇతి సర్వాణి భూతాని మద్భావేన మహాద్యుతే సభాజయన్‌ మన్యమానో జ్డానం కేవలమా(్రితః | 587 (ాహ్మణే పుల్క సే _స్టేనే (బహ్మణ్యేఒర్కే న్ఫులిజ్లకే ॥ ఆక్రూరే (క్రూరకే చైవ సమద్భృక్‌ పణ్ణితో మతః ॥ 588: నిర్జలబుద్ధి గల ఓ ఉద్ధవుడా | వ సాధకుడు కేవలము యిట్టి జ్ఞానదృష్ట్రిని త్మాళయించి నమస్త (ప్రాణులందును, పడార్థములందును నన్ను దర్శించునో, వానిని నా రూవమలుగనే తలంచి నత్మ-రిం చునో, (యోవ్మాణునియందు, చండాలునియందు దొంగయందు, చె వభ_క్తునియందు, సూర్యునియందు, మిణుగురునందు, గవ గలిగినవానియందు, (కూరునియందు నమదృష్టి కలిగియుండునో అట్టి వానినే యథార్థ జ్ఞానిగ "తెలిసిటొనవ లెను నరేష్వభ్కీం మద్భావం పుంపో భావయతోఒచిరాత్‌ స్పర్థానూయా తిరస్కారాః సాహజ్కారా వియనన్తి హి॥ 5809" నమన (స్రీ పురుషంలందును నా న్వమావమునే నిరంతరము భావన చేసినచో అపుడు కొలది రోజులలోనే సాధకుని చిత్తము నుండి స్పర్థ ఈర్ష థి తిరస్కారము, అపహాంకారము మున్నగు దోవములు తొలగిపోవును, విసృజ్య స్మయమానాన్‌ స్వాన్‌ దృళం (వీడాంచ దైహికీమ్‌ (ప్రణమేద్‌ దణ్ణవద్‌ భూమావాశ్వచాణ్ఞాలగోఖరమ్‌ 1 590 తనవారు గాని, ఇతరులు గాని తన్ను ఎగతాళి చేసినచో దానిని లత్యు'పెట్టక వార్శివై పు దృష్టినుంచక, చేహాదృష్టిని, లోక లజ్ఞను వదలివై చి, కుక్క, చండాలుడు, అవు; గాడిద-- వీనిక్‌ కూడ భూమిపై వడి సాష్టాంగ వందనము చేయవలెను, యావత్‌ సర్వేషు భూతేషు మద్భావో నోపజాయతే। తావదేనముపాసీత వాజ్‌ మనః కాయ వన్న తిభిః ॥ ర్‌కి్లే

ఎకౌదశ స్కంధము ౯6లో నమస్త (పాణులందును నామయొక్క- థోవన (భగవొబ్భావన), కలుగనంతవజకును, ఈ (వకారముగ మనస్సు, వాక్కు, శరీరము లతో నమ_న్ష నంకల్పముల జ్వారా కర్ణుల ద్వారా, నన్ను? ఉపో సించుచు నుండవలెను. సర్వం (బహ్మాత్మకం తస్య విద్యయాఒఒత్మమనీషయాా ! పరిపళ్యన్నుపర మేత్‌ సర్వతో ముక్తసంళశయః॥ 502 ఈ [వకారముగ నర్వ్మత్ర అత్మబుద్ధిని, (బ్రవ్మాబుద్ధిన్ని అభ్య సించుచు రాగా, కొద్ది రోజులలోనే మనుజునకు క్గానము కలుగగ్గా ఆంతయు (బవ్మాస్వరమావముగ గోచరింవ దొడగును ఇట్టి దృష్టి కలిగినమాదట నమ_న్హ నంళయములు సంచేహాములు వానియం తట నవియే తొలగిపోవును, మజేయు అతేడు నర్వ(త్ర నన్నే సాయోత్క_రించుకొని నంసారదృష్టినుండి ఉవరతిని బొందును, ఆయం పా సర్వకల్పానాం సధీచీనో మతో మమ మద్భావః సర్వభూతేషు మనోవాక్కోోయ వృళ్తిలః 8 508 నన్ను పాందుటకు గల సాధనలన్నిటిలో మీఖ్యమైనది; (ేష్ర మైనది __ నమ_స్త (పాణులందును, వదార్థములందున్సు మనో వాక్కాయములయొక్క- నమశ్త వృత్తులతో నన్నే భానించు చుండుట_ అని నేను తలంచుచున్నాను, ఏషా బుద్ధిమతాం బుద్ధిర్మవీషా చమనీషిణామ్‌! యక్‌ సత్య మనృతేనేహ మర్త్యేనాప్నోతి మాన్ఫుతమ్‌॥ 504 నాశవంతమై: అసత్యమైనట్టి ఈ శరీరము చ్వారో నాశరహితు డను సత్యుడను అగు నన్ను పొందుటయే వివేకవంతుల యొక్క వివేకము, నిద్వాంసులయొక్క- విద్వ త్తు అయియున్నది, ఏష తేఒభిపాతః కృత్ళో్ను (బ్రహ్మవాదసగ్టా సజ్‌ (గ్రహా; నమాసవాంన విదినూ దేవానామపి' దుర్షమ। ॥ రక్‌

న! భాగవత రత్నాకరము ఉద్ధవుడా |! ఈ (వకారముగ నంపూర్మ (బహ శవిద్యయొక్కం రవాన్యమును నేను మూకు నంచేవముగను, విస్తారముగను వినిపించి తిని. ఈ రవాన్యమును ెలిసికొనుట మానవుల కేమి, చేవతలకును మవో కష్టతరమైయున్నది, సువివిక్తం తవ (ప్రశ్నం మయైతదపి ధారయేత్‌ | సనాతనం (బ్రహ్మగుహ్యం పరం (బహ్మాధిగచ్చతి ॥ 506 ఉద్ధవుడా! మి రడిగిన (వశ్నకు నేను లెన్సగ వివరించి నమాధానము చెప్పితిని. ఎవ డీ (వశ్నో_త్తరములను విచారణా పూర్వకముగ (గ్రహీంచునో, ధారణ నొనర్చునో అట్టివాడు వేద ములయొక్క. వరమ రవాన్యృమైన ననాతన వర్యబహ్మామును పొందును, య ఏతన్మమ భ క్రేషు సమృ్బిదద్యాత్‌ సుపుష్కులమ్‌ | తస్యాహం (బహ్మదాయస్య దదామ్యాత్మానమాతృ్మనా ॥ 00 ఎవడీ జ్ఞానమును నా భక్తులకు మాగుగ వివరించి, వెమనో, అట్టి జ్ఞాన్మపదాతకు నేను (వనన్న మనస్సుతో నా స్వమావమును శూడ ఒనంగి.వై వెదను , అతనికి ఆత ్రక్షునమును కలుగ జేనెదను. నె తత్త్వ్యయా దామ్భికాయ నా సికొాయ శరాయచ। రూం అలి తాలి అశ్మశూషోరభ క్రాయ దుర్వినీతాయ దీయతామ్‌ ॥ 608 ఉద్ధవుడా ! కః జ్ఞానమును చాంభికునకుు నా_స్తికునకు, శఠు నకు, (శద్ధలేనివానికి, భ క్రిహీనునకు; గర్వముకలవానికి, ఎన్నడును శనంగరాదు, ఏతైర్లో మైర్విహీనాయ (బ్రహ్మణ్యాయ (ప్రియాయచ | సాధ వేశుచయే [బూయాద్‌ భ కఃస్యాచ్చూద్రయోషితామ్‌॥500

ఎకౌదళ స్కంధము 12 ఇట్టి దోవములు లేనివాడును, చైవ భృక్తుడును, (కేను దయ కలవాడును, సాధు న్యభావము కలిగియుండువాడును, వవ్మిత మగు చరిత్రతో కూడినవాడును అగు వానికే ఈ జ్ఞానమును విని పించవలెను. ్ర్రీ అయినను, ళూద్రుడై నను నాయెడల, భక్రి కలిగి యున్నచో వారికిని ఇద్దానిని ఉవ చేశించవలయును, నెత ” వ్రైతద్‌ విజ్ఞాయ జిక్టాసోర్టాతవ్య మవళిష్యతే | పీత్వా పీయాషమమృతం పాతవ్యం నావిష్యతే॥ _ 600 దివ్యమగు అమృతమును (తాగిన వీదవు, ఇక (తాగవలసినది వీదియు మిగిలియుండనట్లు, ఈ జ్ఞానమును "తెలిసికొనిన పదవ ఇక జిజ్ఞాసువ్రనకు -తెలిసికొనదగినది వదియు మిగ్‌లియుండదు. మరో యదా త్యక్త్రసమస్తకర్మా అనాలో జానీ అతి నివేదితాత్మా విచికీర్షితో మే | తదామృతత్వం (వతిపద్యమానో మయాజఒజఒత్మభూయాయ చ కల్పతే వై ॥ 601 మనుజు బెపుడు నమ_న్త కర లను త్యజించి నాకు ఆత, | నమర్పణము గావించునో, అపు డాతడు నాకు మిక్కి-లి మాననీయు డగును అతనిని నేను జీనత్వ్రమునుండి విడివీంచి అమృతస్వరూవ మగు మోతము నాతనికి కలుగ జేయుదును, అ_త్తజి అతడు నాతో ఐక్య మొంది నా న్యరూవమే అగుచున్నాడు, ఉద్ధన ఉవాచ - నమోజన్తు తే మహాయోగిన్‌ (ప్రసన్నమనుశాధి మామ్‌ । యథా త్వచ్చరణా మోజే రతీః స్యాదనపాయినీ గ (0 మహా యోగీశ్వరులగు 'జీనా! మాకు నమస్కారము, ఇపుడు దయచేసి ఈ శరణాగతునకు-- -జీనిచే మో పొదవద్శుము లందు నాకు అనన్న భ కి కలిగియుండునో- అట్టి ఆజ్ఞ నొనంగుడు,

ళల శాగవత అలత్నా5లజ్లు ఖీ.ళగవా న్లువాచ__ గచ్చోద్ధవ మయాఒఒదిష్టో వదర్యాఖ్యం మమాశ్రమమ్‌ తత 'మక్సాదతీర్ణోదే స్నానోవస్పర్శనైైః శుచిః ॥ 608 శ్రీ భగనంకుడు చెప్పెను__ ఉద్ధవుడా ! మి రిపుడు నా ఆజ్ఞను పురన్నరించుకొని బదరీ వనమునకు వపొండు, అది నాయొక్క- ఆశమమై యున్నది, అభఛట నా వాదశీర్థ మగు గంగాజలమును స్నానాదులద్వారా "సీవీం చుటవలన మిరు వవి్యతులు కాగలరు మత్తోఒను శిక్షితం యత్తే వివిక్తమనుభావయన్‌ | మయ్యావేశిత వాక్‌ చిత్తో మద్ధర్మనిరతో భవ। ఆఅతివజ్య గతీ స్తిసో మామేష్యసి తతః పరమ్‌ ॥ 004 నేను మోకు చెప్పిన ఈ బోధను వకాంతమందు విచారణా పూర్వకముగ అనుభవించుచు నుండుడు. మాూయుక్క- వాక్కును, వ్నిత్తమును నాజశుంచే లగ్న మొనర్చి నేను చెప్పిన భాగవత ధర్మ (నుందు (కేమతో వ్తింపుడు, చివజకు మిరు (తిగుణములను, వానితోటి సంబంధము కలిగియుండు గతులను దాటివైచి, వానికి వర్నమైె విలసిల్లు నాయొక్క వరమార్థ స్వరూవమును వొందగలరు. శ్రీ శుక ఉవాచ ___ య ఏతదానస్ప సము[ద సమృృతం జ్లానామృతం భాగవతాయ భాషితమ్‌ । “కృష్ణేన యోగేశ్వర సేవితాజ్‌ (ఘిణా సచ్చంద్దయాఒ౬.సేవ్య జగద్‌ నిముచ్యతే ॥॥ 805 థి 1శీ శుకుడు చెప్పెను __ శు వరీఖ్షీవృస్లోరాజూ | శంకరుడు మొదలై న యోగీశ్వరు లును నచిదానందనంయూపుడె న (ఫీకృషాని పాదములను శేనించు

ఇక్వొదళ ప్కచిడము న! మ్రున్నారు. వారు స్వయముగ తమ ముఖాడవిదముజో శచు వరమ భ_క్తుడగు ఉద్ధవునకు ఈ క్షానామృతమును ఖనంగిరి. ఈ -జ్ఞానామ్భ తము ఆనంద మహానము[దముయొక్క-. సారమై యున్నచి: ఎవడు శ్రద్ధతో దీనిని డేవించునో, అతడు ము క్తుడగుచున్నాడు. మటియు అతని సాంగత్యముచే నమస్త (వవంచమున్ను ముకక్రిని బడయా చున్నది,

భవభథయ మపహాన్తుం జ్ఞానవిజ్ఞాన సారం

నిగమ కృదుసజ(హౌ భృన్లివద్‌ వేదసారమ్‌ |

అమృత ముదధితశ్చాపాయ యద్‌ భృత్యవర్గాన్‌

పురుషమృషభమాద్యం కృష్ణసజ్ఞం నతోబన్మి ॥ 606

తుమ్మెద అనేక ఫువ్సములనుండి వాని సారమగు తేనెను (గ్రహించునట్లు, వేదములను (వకాళింవ జేయు (శ్రీకృన్ణ భగచానుడు భ₹క్ర్షులను నంసారమునుండి విముక్తులుగ 'జేయటకొజక్షై ఈ జ్ఞానం విజ్ఞానముల సారమును న్వ్యయమ్రుగ వ్య_క్రము చేసిరి వాశే చార క్య రోగాది భయమును తోలగించుటక్రై తీరసాగరమునుండి అమ్మాతమును ఉద్భవింప జేసిరి వాలే ఈ జ్ఞానాన్భుతమును నివృ_త్తిమార్లమును, (వవృ_త్రిమొర్ల మును అనవలంచించు ప్ర భక్తు లకు [క మముగ (ఆాగించిరి. పురుపో ' త్తముజైన భగవంతుడగు ఆ (శ్రీకృష్ణుడే నమన (వవంచమునకును మూలకారణుడు, నేను వార్తి -పొావములకు నమన్యరంచుచున్నాను.

పరీక్షిద్రాజా 1 ఉద్ధవుడు బదరీవనమునకు వెడలినపీదస (శీ కృష్ణుడు ద్వారక

యందు అనేక అవళకునములు సంభవించుది చూచి యదువంశీయులతో అచ్చోటు మేడి (పథాన క్ష్మేతమునకు జోవులాగున చెప్పెను. వారళ్లే గావించి ఆ క్మేతమున (ద్ధతో కాంతి పారాదులను గావించిరి, తదుసరి యాదవులు మైరేయకమను కల్లును (త్రాగుటచే వారిద్రిద్ధి (కష్టమై పోయెను. వారు సరస్పరము కలహించుకొని సము(ద్రతీరమునగల “ఏరక' యను గడ్డిని 'పెటికి దానితో ఒకరి నొకరు కొట్టుకొని చశరుళలు మడిసిరి, టె

క్ర భాగవత రత్నాకరము దిలరామడు సము(ద్రతీరమున కూర్చుండి ఏకొాగచిత్తమతో పరమాత్మ చింతనము చేయుచు. మనస్సును వరమాత్మయందు స్థాపించి మానవళరీరమును పరిత్యజించెను. అది చూచి శ్రీ కృష్ణుడు ఒక పివ్వల వృషమ్యుక్రింద కూర్చొని యుండెను. “జరా” అను టోయవాడు దూరయుమండి చూచి శ్రీ కృష్ణుని ఒక లేడిగ్సా తలంచి వారి పాదదులపై బాణమును వదలెను.. పిమ్మట అతడు సమీప మునకు వచ్చి? చతుర్చుజుడగు అమ్మహనీయుని గాంచి సళ్చాత్తప్తుడై క్షమింపుడవి. వేడుకొనెను. (శ్రీ కృష్లు డాతవికి అభయ మొసంగెను. పిమ్మట ఆశ్చర్యమగ్నుదై యున్న తన సారథియగు దారుకునితో భగనాను డిట్లు చెప్పెను. నాయనా: నీవు ద్వారకకు పోయి ఆచటివారికి యదువంశీయుల సంహారమునుగూర్చియు, బలరామువి: పరమగతిని గూర్చియు, నాయొక్క స్వథఢామ గమనమును గూర్చియు _ తెలియజేసి, ద్వారకను సముద్రము ముంచివేయును గావున, మీరు అచ్చోటు వీడి అర్జునువి నంరకణమున మా మాతాపితరులతోగూడ ఇం్యద్ర్యప్రస్థమునకు వెడలుడు, అని చెప్పుము. త్వం తు మద్దర్శ్మ మాస్తాయ జ్ల్హాననిస్ట ఉపేక్షకః | అ మ లో అ మన్మాయారచనామేతాం విజ్ఞాయోపశమం (వజ ॥ (07 నీవ నే నువటేశించిన థాగవతధర్శములను ఆశ్రయించి ధాన నిష్టుడ వై, నమ_న్తమును ఉవేశీంచి ఈ దృశ్యమును నామాయః యొక్క నిర్భాణమని "తెలిసికొని శాంతుడవు కము శ దారుకుడు భగవానునకు నమస్కరించి వారి ఆదేశము ననుసరించి అళ్లే _ ద్వారకకు వెడలెను, దారుకుడు వెడలిన పిమ్మట శివుడు, పార్వతి, _బహ్మ దేవుడు ఇం(దాది . దేవతలు బుషులు, మునులు మొదలై నవారు (శ్రీ కృమ్ణుని సరమధామ గమనమును. వీక్షించుటకై అచటికి విచ్చేసిరి. వారు మహాభ_క్తితో భగవంతునిపై పుష్పవర్షము కురిపించిరి. అంతట శ్రీ కృష్ణుడు న్యేతములను మూసికొని న్వధామమున కరిగెను. స వ్వ ద అధ చ జ స ఆర్జునః టుయసః సఖ్యుః కృష్ణస్య విరహాతురః ॥ మిధంవాలనణం చెల కంల కాదని న ౦ కంం డిరొం: 882

ఏకొదశ స్కంధము 009- అడ్జునుడు తన [వ్రియతములును, మిత్రులును అగు (శీళృష్ణాని విరహూముచే మొదట చాల వ్యాకులుడై నను, వారి ఉ_త్తను గతో వదేశములను జ్ఞావకమునకు తెచ్చుకొని తన మనస్సును కుదుట వజచుకొ నెను, అంతట (శ్రీ కృష్ణుడు లేనందునలన నముద్రము. థ్రీ కున్లుని వివానస్టాన మును తప్ప తక్కిన ద్వారకాపురమునంతను నీటితో ముంచివేవెను, మృతులగు యదువంశ్రీయులకు పిండ(వదానముచేసి: అర్జునుడు మిగిలిన పిల్లలను; పెద్దలను? స్త్రీలను వెంటతీపికొని ఇం్యద్ర(వన్హమునకు వెళ్లెను అచట అనిరుద్ధుని కుమారుడగు వ్యజునకు రాజ్యాభి షేకవు కొవించెను ధర్మరాణాది పాండవులకు యదువంశీయుల సంహారమును గుజించినవార్త ఆర్జునునివలననే తెలిపెను. ఓ సరీడీ(ద్రాడా అప్పుడు వారు మిమ్ములను రాజ్మవదమన ఆకిషిక్తమొనర్భి పామాలయమునకు వెడలిరి య ఏతద్‌ దేనదేవనస్య విష్ణోః కర్మాణీ జన్మచ |! క్రీ ర్హయేచ్చ9ద్ధయా మృర్త్యః సర్వపాపైః (ప్రముచ్యతే ॥ 608 జాని థి ఓ వకి మీన్మహారాజో! ఈ (వకారమగ నను, ేవతలకందరి క్ర వినిించితిని, కిని ఆరాధ్య బేవుడగు శ్రీక ఎత్తుని బజన్నలీలనుః క్‌ ర్యలీలను నం నమస్త వముల ఎవడు (శ్రద్ధతో దీనిని కీ _ర్రించునో, అతడు నమ_ి నుండియు విముక్త డగును, వకాదళ న్క-ంధము నమా_వ్రము, ఖ్‌

నో భాగవత రత్నాకరము 12, ద్వాదళ స్కంధము శీ జక ఉవాచ __ తతళ్ళ్చానుదినం ధర్మః సత్యం శౌచం కమా దయా। కాలేన బలినా రాజన్‌ నజ్ఞ్య్యత్యాయుర్పలం స్మృతిః ॥ కే (శ్రీ శుకుడు చెప్పెను, వరీవ్నీన్సవోరాజా ! కాలము మహో బలవ త్తరమైనది. ఘోర మగు కలియుగము ఎంతెంత గడచుచుండునో అంతంత ఉత్తరో_త్తర ధర్మము, సత్యము, వవ్శితత, ఓర్చు, దయ; ఆయుస్సు, బలము, నరణళ _క్రి లోపించుచుండును, విత్తమేవ కలౌ న్యణాం జన్యాచారగుణోదయః | ధర్మన్యాయ వ్యవస్థాయాం కారణం బలమేవహి॥ ల్లి కలియుగమందు ఎవనియొద్ద ధనముండునో, అతనినే జనులు కులీనుడని, నదాచారియని, నద్దుణవంతుడని నమ్ముదురు, ఎవనికి శక్తి యుండునో అతడు ధర ్రవ్యవస్థను, న్యాయవ్యవస్థను తనకు అనుకూలముగ చేసికొనగలుగును, ఇత్చం కలౌ గతప్రాయే జనే తు ఖరధర్శిణి | ధర్మ్యతాణాయ స్తే ఏన భగవానవతరిష వతి త్రి కలియుగము గడచుచుండగా మనుజుల న్వ్యథావము గాడిదల

న వ్యాళ వన్క-6ధము హుష్‌ శెట్టి ఫ్థిరియందు. ధర్మ్శక్షును రమీంచ్లుటవొజవై ,న్నత్త్వ గుణమ్లున్తు స్వీకరించి భగవంతుడు స్వయముగ అవతారమ్యను రైక న్లును. చరాచర గురోర్విష్టో రీశ్వరస్యాభిలాత్మనః ధర్మ్యత్రాణాయ సాధూనాం జన్మ కర్మాపను త్తయే శీ నర సవ్యావకులగు విష్ణుభగవానుడు నర్వశ క్తిమంతులు, వారు "సర్వన్వరూపులై నవ్చటికిని చరాచర (వవంచము మొక్క యథార్థ శితకులు సద్గురువు అయియున్నాారు. వారు సాధు నజ్జనుల ధర్మ మును రత్నీంచు నిమిత్తము; వారి కర్ణుబంధనమును (లుంచివైచి వారిని జనన మరణ చ[కమునుండి విడివించుటకై.. అవతారమును ఫపహీంచుదురు కలియుగముయొక్క- అంతిమదినములందు శంభల్యుగామమున విష్ణయప చనువాని గృహమందు భగవంతుడు కల్కి- అవతారమును. (గహించును. వారి కృపచే మనుజులందు నత్త్వగుణము ఆవిర్భవింన వారు తమ వాస్తవన్వరూన మును ఎలుంగగలుదురు మజీయు అప్పటినుండి కృతయుగము (ప్రారంభమగును. ళ్‌ రాజన్నేతే మయౌ (పోక్తా నరదేవా స్తఠాపరే | వరీత్నదాజా! చేను వ రాజలను స్ట) మికు వర్షించి -చెప్పితినో, వారందజును: ఇంకను మటికొందజున్లు ఈ భూమిని ణించి ధూళియందు కలిసిపోయిరిః కృమివిడ్‌ భస్మనంజ్జొనే రాజనామ్నోఒసి యస్య చ। భూత్యధుక్‌ తత్కం లే స్వార్థం కిం వేద నిరయోయతః ॥ శ్రి ఈ శరీరమును “గాజు” అని యెవడైన ఇస్పీననుు తుదకు అది కృన్వుల్తుగను: మలముగిను;, బూడీదగన్రు. పరిణమించును, యబూడిద శఅయిఫోవును, ఇట్లి శరీరము కొజకుగాసి, డి సంబంధుల

టే న ల! ఖాక రుం లా క సో కొజకుగాని ఎవడు వ (పాణ్గినైన జాధించుచో, అట్టివాడు తన (వయోజనముగాని, వరమార్థమునుగాని "తెలిసికొనుట లేదు వల యనిన (పాణులను కూధించుట నరక ద్వార మై యున్నది, తేజోఒబన్నమయం కాయం గృహీత్వాఒఒత్మతయాబుధాః ఫి మహీం మమతయా చోభా పొత్వా న్లేఒదర్శనం గతాః ? మూఢులగువారు అగ్ని, జలము, మట్టి (వృఖివి)-- వీనితో కూడిన ఈశరీకమును తామని భావించుదు మవో అభిమానముతో కూడి ఈ భూమి *వాది లని డంబములు వలుకుచున్నారు. చివ ఆకు వారు తమ శరీంమును, భూమిని ₹:డిటివి నదలి స్వయముగనే అదృశ్యు లై పోవుచున్నారు. యే యే భూసతయో రాజన్‌ భుజ్జున్తి భువమోజసా | కాలేన తే కృతాః సర్వే కధామా(తాః కథాను చ ॥ 8 (వీయుడవగు వరీశీ (దాజూ! వయ్‌ రాజులు గొవ్చ ఉత్పా పాముతో, బలముతో, పౌరువముతో ఈ భూమిని వాలించిరో, వారందటిని కాలము తన భయంకర ముఖమందు వడదదోసి నమలి వైచినది. ఇపుడు శేవలము చర్మితయందు వారి కథలు మాత్రమే "జేవీంచినవి దృష్ట్వాఒఒత్మని జయే వ్యగ్రాన్‌ నృపాన్‌ హసతి భూరీయమ్‌। అహో మా విజిగీషని మృత్యోోః (క్రీడనకా నృపాః ॥॥ త్రి నాతో "రాజులు తనపై విజయమును పొందుటకు కుతూపహాలు రై యున్నారని 'ఆలిసికొని భూమి నవ్వి యిట్లను చున్న ది--“'న్వ్యయ ముగ మృత్యువునకు ఆటబొమ్మలై యున్న వీరు నన్ను జయించ దలంచుచున్నారు ! ఎంత ఆశ్చర్యకరమైన వివమయము |!” కామ ఏష నరేన్హ్రాణాం మోఘః స్యాద్‌ విదుషామసపి॥! యేన ఫేకోవమే పిబణే యేఒతివిశమితా నపాఃంః 6

ద్వాదశ స్క-ంధిము ఆకలా ఏదియో మొక దినమున మరణించనలసివచ్చు నను వీమ యము వాకికి 'తెలిసినను, ఆ రాజులు వ్యర్థముగ నే నన్ను జయించ దలంచుచున్నారు. నిజముగ ఇట్టి కోరిక చే కళ్ళు మూతవడుటవల ననే వారు బుడగల నలె తమణభంగురిమైన ఈ శరీరమువై విశ్వా సము గలిగి మోనపవోవుచున్నారు, హిరణ్యకశివుర్వ ఖంతో రావణో లోకరావణః నముచిః శవమృరో భౌమో పొరణ్యాతోఒథళ తారకః॥ 11 అన్యే చ బహవో దైత్యా రాజానో యే మహేళ్వరాః! సర్వే సర్వవిదః శూరాః సర్వే సర్వజితోఒబిలౌః 22 మమతాం మయ్యవ ర్త న కృత్వోటె ఎర ర్య ధర్మిణః ॥ కథావశేషాః కౌలిన హ్యకృతార్థాః కృలౌ విభో ॥ 18 హిరణ్యకశిపుడు, వృ[ తొసురుడు? లోక బాధకుడగు రాన ణుకు, నముచి శంబరుడు, భొమొసురుడో, హిరణ్యాముడు,. తార ఆకాసురుడు, ఇంకను అనేకమంది బై త్యులు శక్రీశాలురగు రాజులు పూర్వము గడచివోయిరి. వారందజును అంతేయు "తెలిసినవారు, హూారులు, దిగ్విజయమున ఇతరులను ఓడించినవారు అయినను వారందజును మృత్యోవు శీత కబళించివేయబడిరి. వారు నాయెడల (భూవించై ) మమళ్వము కలిగి “ఈ భూమి నాది" అని తలంచి యుండి శాని భయంకరమగు కాలము వారి ఆశను నెరవేరసీయ "లేదు, ఇపుడు వారి బలపౌరునముల యొక్క-యు, ఛరీరాదుల యస్తూత్తమ ల్లోకగుణానువాదః సంగీయకతేఒశీక్టమ మబ్లలఘ్నః |

తమేవ నిత్యం ళ ఎణుయౌాద భీక్టం కృష్ణే ఒమలాం భక్రిమభీప్ప మానః 14 పరీవీ(దాజూ ! (శ్రీకృష్ణుని గుణగానము అశుభములన్నిటిని నశింవ జేయున దై యున్నది, గొవ్ప గొప్ప మవోత్ములు అట్టి గాన మునే చేయుచుందురు. ఎవడు శ్రీకృష్ణుని పాదవద్మముల యెడల అనన్య భక్షి కలిగియుండునో, అట్టివాడు నిరంతకము భగవంతుని దివ్యగుణాను వాదము'నే శ వణము చేయు చుండవలెను, రాజో వాచ __ కేనోపాయేన భగవన్‌ కలేర్ణోషాన్‌ కలొ జనాః | గ విధమిష్య న్యుపచితాం స్తన్మే (బూహి యథా మునే॥ ! రాజగు పరీక్షి త్తు చెప్పెను __ మహాత్మా! నాకు కలియుగమున అనేక దోమములు న్‌ పించుచున్నవి, ఆ నమయమున జనులు ఏ ఉపాయనుచే ములను నళింవ చేసిళొనగలరో జఇెలువవేజెదను శీ శుక ఉవాచ __ కౌతే [ప 1 క్సోల ప్రవ ర్తతే ధర్మశ్చతుష్సా త్తజ్ఞనెర్చృతః (౯ సత్యం దయాతపో దానమితి పాదా విభోర్నృప ॥ శ్రీ శుకుడు చెప్పెను __ గు ఓ పరీమ్మీదాజా! కృతయుగమున ధర్మమునకు ప్‌ పాదము లుండును, అవి___ సత్యము, దయ, తవస్ప్సుః చొన ను అయియున్నవి, అపుడు జనులు గొవ్చ నిష్టతో తమ ధర పాలించుదురు.. ధర్మము స్యయముగ_ భగవంతుని సరూప

సన్హుష్టా, కరుణా మై(తాః శాన్హా దాన్హా న్తీతిక్షనః ఆత్మారామాః సమదృశఃప్రాయళః (శ్రమణా జనాః ॥ 17 కృాతయుగమందలి జనులు వరమ నంతుక్టిశలవారునుు దయా గర్పరూపులును అయియుందురు. వారు నర్వులతో మోతి గజపుచు పొంత న్వ్యభావ్చులై యుందురు. ఇంద్రియములు, మనస్సు వారి వళ మందుండును నుఖముఃఖాది ద్వంద్వములను వారు నమభావముతో నహీంచుకొ నుచుందును, వారు నమదర్శులు, ఆ త్మ్హారాములు అయి యుందురు. కొందజు న్వన్వరూవ స్థితొజకు అభ్యానమందు తత్ప రులై య౦దురు, (తేతాయాం ధర్మపాదానాం తుర్యాంళో పీయతే ళనైః! అధర్మపాదె రన్ఫత పాంసా నన్తోష విగ్రహః 8! ధర్మామునన వలెనే. అధర్భుమునకును నాలుగు పాదములు కోలవ్ర, అవి.__ అనత్యము, హింన్య అనంతుస్ట్రి, కలసాము ర్‌ లీ నత్యాది పాదములలో నొబ్లవ భాగము 9 శ తవః సత్య దయాదానేవ్వర్డం నో న్‌ు త కు ల | హింసాతుప్త్య నృత ద్వేపెర్టరు ల టా - ణి న అనంతుక్షి, అనత్వము; కణ యుగ మున హూంన;ః లు ( ద్యావర ము యొక. నాలుగు పాదములు వృద్ధి "బ్యేమముంా. అను అధర్భు న్‌ జే ముయొకట్రా నాలుగు పొదములగు తవస్సు, నొందుటవలన _ ధరి నత్యము, దయః చొన న్‌ జాత కలౌ తు ధర్మహిళొనాం తుర్యాం ఒధళ్మ వాతుఖిః వధమానె ః కీయమాజో హ్యాన్హే సోఒపి వినజ్ధ్యతి॥ 20 కలియుగమందు అధళ్‌ ్రముయొక్క- నాలుగు పాదములు “= తాం యును, తత్ఫలితముగ ధర ్రముయొక్క- నాలుగ

ద్య॥కథ ఈగణఆల అఅల్టారలఅ లం పాదములు తయింవ దొడగును, దాని నాబ్లవ భాగము మాము "శేవ0చును. తుట్టతుదకు ఆ నాల్లవ భాగమున్ను లుప్తమై పోవును, సత్త్వం రజస్తమ ఇతి దృశ్య న్తే పురుషే గుణాః। కాలసజఖ్చోదితాస్తే వై పరివర్తన్త ఆత్మని ॥ 21 నమ_న్హ (పాణులందును నత్తం రజు _న్తమస్సులను మూడు గుణము లుండును, కాల్మ్కకమమున అపుడపుడు గకీర్శ (వాణ, మనంబు “అందు వానియొక్క_ఒ తగ్గుదల, వఎరుగుదల నంభవ్‌ంచుచుండును, (వభవ ని యదా స్తే మనోబుద్దీస్టి యాణి చ। తదా కృతయుగం విద్యాజ్ఞానే తపనీ యజ్‌ ఉరుచిః ॥ 22

• న్‌ ఎపుడు, మనస్సు, బుద్ధిః ఇంద్రియములు న_త్త్వగుణమున నిలు శడ కలిగి వానివాని వనులు చేయుచుండునో ఆ నమయమును నత్య “యుగముగ తెిలంచవ లెను. న_త్త్యగుణ (వధానముగనుండు నమయమున మనుజుడు క్షానమ్లను, తవస్సును అధికముగ (_ేమించుచుండును, యదా ధర్మార్ధ కామేషు భక్తిర్భవతి దేహినామ్‌ తదా (కేతా రజో వృష్తిరితి జాసీహ్‌ బుద్ధిమన్‌ ॥ 28 బుద్ధిమంతుడవగు ఓ రాజూ! ఎపుడు జనుల (వవృత్తి, రుచి, ధర్మః అర్థ తాకిక్కు పారలాకిక సుఖభోగముల వెపు మజలునో శరీరము, మనస్సు, ఇందియములు రజోగుణమందుండి కార్యముల నొనర్చునో, అపుడు (లేతాయుగము వనిచేయుచున్నదని యొజుంగ వలెను, యదా లోభ_స్వ్వసన్తోషా మానో దమ్భోఒథ మత్ప్సరః । కర్మణాం చాసి కామ్యానాం ద్వావపరం తద్‌ రజ_స్తమః॥ 24 ఎపుడు లోభము, అనంతుస్ట్యి, అభిమానము, దంభము, మాతుర్యము మున్న గు దోవములు చెలంేగునోో మనుజుడు చాల

ద్వాదశ స్కంంధము వు ఉత్సావహాముతో, అనక్తితో సకామ కర్మలందు మెలగ దలంచునో, ఆ కాలమును చ్యావరయుగముగ తలంచవలను రజోగుణ, త మోగుణముల మి(శిత (వధానత్వముయొక్క- జే ద్యావర యుగము యదా మాయానృతం త్ర నిదా హింసా విషాదనమ్‌ శోకోమోహో భయం దైన్యం స కలిస్తామసః స్మృతః॥ 15 ఎపుడు అనత్యము, కవటము, నిద తం(ద్రర(సోమరితనము), పాంను దుఃఖము, శోకము, మోపాము, భయము, దీనత్యము--- అను వీని (వాధాన్యముందడునో, చానిని తమోగుణ (వధానమగు: కలియుగముగ తలంచవలెను, యస్మాత్‌ క్మదదృళో మర్త్యాః క్షదభాగ్యా మహాళనాః కామినో వి త్తహీనాశ్చ “న్వెరిణ్యళ్చ శ్రీియోజఒసతీః ః 28 కలియుగమంము జనుల దృష్టి యుదమై యుండును. పెక్కురు చాల వీవవారుగ నుందురు. కాని ఎక్కునగ భుజించుదురు. వారు. మందభాగ్యులై యుందురు, మనస్సునందు పెద్ద పెద్ద కోరికలు కలిగి యుందురు న్ర్రీలయందు దుష్టత్వము, కులటత్వము నృద్ధినొందును. ఆఅవతా వటవోఒళొచా భికవళ్చ కుటుమ్బినః | తపస్వినో (గామవాసొ న్యాసినో ఒత్యర్థలోలుపాః జ ల (బవ్మ్బచారులు (బన్మూచర్య(వళ రహితులై, అవవి(తులై యుందురు. గృపాన్థులు ఇతరులకు ఛితు నొనంగుటకు బదులుగా "తామే భితాైటనము చేయుదురు, వాన(వస్థులు (గ్రామనులందు నివ సించుదురు, నన్నా్యాసులు ధనలోభులై యుందురు, కలౌన రాజజ్జుగతాం పరం గురుం శీలో కనాథానతపాదపజ్కజమ్‌ | 5 బట

కాక కట ౮త్నారలయి (పాయేణ మ ర్యా భగవ న్తమచ్యుకం యతని పాఖణ్ణ విఖిన్న చేతసః 8 28 భగవంతుడు ఈ చరాచర జగత్తునకు తండ్రియు, వరమ గురువును అయియున్నారు. ఇంద (బవ్మ్లోది (తిలో కాధివతులు వారి పాదకమలము.-దు తమ శిరస్సు వంచి సర్వన్వము అర్పణ వషేయుచున్నారు వారి ఐశ్వర్యము అనంతము వారు వకమాపులె తమ స్వరూ వమందుందురు 1 లియుగమందు జనులందు ఎంతటి చయూఢత్వెము వ్యాపించుననగా, పాఖండులవలన దనుల చిత్తము ఎంత చంచలమణగననగా వారు తమ కర్మల చేతను, భావనల చేతను అట్టి భగవంతుని పూజ యెడల విముఖులై యుందురు యన్నామధేయం [మియమాణ ఆతురః పతన్‌ స్టలన్‌ వా వివళో గృణన్‌ పుమాన్‌! విముక్త కర్మార్లల ఉత్తమాం గతిం (ప్రాప్నోతి యక్ష్య్తి న తం కలౌ జనాః ॥ రితి మనుజుడు మరణించు నమయమున గాని, ఆతురత్వ స్ధితి యందు కాని, (కిందవడునపుడు కాని, జూరునపుడు కాని వివశు డై యున్నను, భగవంతుని ఒక్క నామమైనను ఉచ్చరించుచో అతని కర్శుబంధమంతేయు విచ్చిన్నమై పోవ్రచున్నది. అతనికి వరమో_త్తమ గతి నంపావ్కీించుచున్నది, కాని! ఆవో కలియుగముచే [వభావి శుళై జనులు అట్టి భగవంతుని ఆరాధనయుడల కూడ విముఖు లగుచున్నారు ! పుంసాం కలికృతాన్‌ దోషాన్‌ (ద్రవ్యదేశాత్మ సమృవాన్‌ ! సర్వాన్‌ హరతి చిత్తస్టో భగవాన్‌ పురుషోత్తమః॥ 80 కలియుగమున వాల దోవములు కలవు, కొన్ని వస్తువులు చూపషీరములగుచునా పీ, కొని సానములందును దోవము లుండు

ఇవ్వాదశ స్కంధము క6ిలా చున్నవి. దోమములన్నిటియొక్క- మూలము అంతఃకరణము, కాని పురుపో_త్తముడైవ భగవంతుడు వృాదయనుం, బెపుడు విరాజిల్లునో "అపుడు వారి సన్ని ధాన మా[తముచేత నే దోవములన్నియు నశించి పోవ్రుచున్నపి, (శుతః సజ్మ్కీ ర్తితో ధ్యాతః పూజీతళ్చాదృతోఒసి వా। నృణాం ధునోతి భగవాన్‌ హృళత్టో జన్మాయుకా శుభమ్‌॥101 భగవంతుని రూవ, గుణ లీలా, నివాను నామములయొక్క-ఒ (శ్రవణం. సంక్షీర్తన్మ ధ్యాన,” పూజ, అదరములవే ఆ భగవానుడు మనుజుని హృదయమందు (వవేశించి విరాజమానులగుచున్నారు, ఇక ఒకటి ఆెండు జన స్త పావములేలు వేలొలది జన్ఫుల పావనము చాయమును తణకాలములో వారు భస్మ మొనర్చి వేయుచున్నారు. యథా హేమ్మి స్థితో వహ్నిర్దుర్వర్హం హస్తి ధాతుజమ్‌ ! ఏవమాత్మగత్రో విష్తుర్యోగినామ కుభాశయమ్‌ ॥ లలి మే అగ్ని బంగారమునందలి లోవానంబంధ మాలిన్యమునంతను తొలగించి వేయునట్లు, సాధకుల వృాదయమందుండి భగవంతుడగు విష్ణువు నారి అశుభ సంస్కారములను శాశ్వత ముగ నళింప జేయు' చున్నారో? నిద్యాతపః ప్రాణనిరోధమెతీ = తీర్ధ ఖిషేక (వ్రతదాన జప! నొత్య న్త శుద్ధిం లభతేఒన్తరాల్కౌ యథా హృదిస్టే భగవత్యన శే ॥ త్రి మనుజుని అంత్కకరణమందు భగవంతుడగు పురుషో త్తముడు విళాాగొగులగటజే ఎట్టి శుద్ది నంభవించునో అట్టి శుద్ధి విద్య, ఆడ పాళా లు యఖ లు ఉాననుః బిపము మన్న గ ఏ సాధనచేతను కలుగనేరదు.

హు వంలఆల ల్‌ తస్మాత్‌ సర్వాత్మనా రాజన్‌ హృదిస్థం కురు కేళవమ్‌ (మియమాజో హ్యవపాత_స్తతో యాని పరాం గతిమ్‌॥ 84 వరీవీ[దాజూ ! ఇక ఇపుడు మీ మృత్యుసనమయము నమిా పించినది, ఇక జాగతవడుడు, యావచ్చక్తితోను, అంతఃకరణ వృ త్తులన్ని టితోను భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుని మా హృదయ స్థాన మందు ఆనీనులుగ చేయుడు, అట్లూనర్చుటచే తవ్చక మికు వరమ గతి నంవా_ప్రించును. (మియమాజై రభిధ్యేయో భగవాన్‌ పరమేశ్వరః ఆత్మభావం నయత్యణ్ణి సర్వాత్మా సర్వ సంశయః ॥ తి మృత్యువు నమిపించినవారు నర్వవిధముల వరమ ఐశ్వర్య ఛశాలియగు భగవంతు నే ధ్యానించవలయును (వియులగు వరీఖ్నీ (దాజా | నర్వులకును వరమ అఆశయులును, సర్వాత్శయు అగ భగవంతుడు తన్ను ధ్యానించువానిని తన న్యరూ నమందు లీన మొనర్చుకొనును, అతనిని తన న్వయావముగ చేసికొనును. కలేర్దోషనిధే రాజన్న స్త్రి 'హ్యేకో మహాన్‌ గుణః కీర్తనాదేవ కృష్ణస్య ముక్రసణ్గః పరం (వ్రజేత్‌ ॥ 88 ఓ శాజూ! కలియుగము దోవములకు అఆటవట్టు అయి యున్నను దానియం దొక గొవ్చ సుగుణ మున్నది. అది యేది అనగా ఆ యుగమున కేవలము భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుని నంకీర్త నము గావించుట మాత్రము చేతనే మనుజుడు బంధరహితుడై వరమాత ను పొందుచున్నాడు, కృతే యద్‌ ధ్యాయతో విష్ణుం (తేతాయాం యజతో మళ్లైః॥ ద్వాపరే పరిచర్యాయాం కలౌ తద్ధరి కీర్తనాత్‌ ॥ లి కృతయుగమున భగవంతుడగు విష్ణువును ధ్యానించుట వేశను, | లేశతాయుగమున గొవ గొవి యజ ములదాంరా వారిని

ద్వాదశ స్కంధము 11 ఆశరాధించుటచేతను, చ్వావరయుగమున విధిపూర్వకముగ వారిని 'ఫూజించుటచేతను, జేవించుటవచేతను ఏ ఫలము లభించుచున్నదో, అట్టిఫలము కలియుగమున భగవన్నామమును నంకీ ర్తనము చేయుట మా[త్రముచేత నే మనుజునకు లభించుచున్నది.

బుద్దీన్ద్రియార్థ రూపేణ జ్ఞానం భాతి తద్శాశయమ్‌ |

దృశ్యత్వావ్యతి రేకాభ్యా మాద్య న్త వదవస్తు యత్‌ ॥ 88

ఓ వరీమ్నీదాజా ! బుధ్ధి, ఇందియములు,. వాని విషయ 'ములు-___ వీని రూవమున వాని అధిషఘ్టానమగు క్ఞానస్వరూవ వస్తువే భాసించుచున్నది. అబుద్ధ్యాదులన్ని టికిని అది, అంతము కలవు, కాబట్టి అవియన్నియు నత్యము కావు, అది దృశ్యము అయి యున్నవి, కావున అనీ శ్రేవలము. మిథ్యః మాయా మూ[ములే యగును, -

బుద్దేర్ధాగరణం స్వప్నః నుషుప్తిరితి చోచ్యకే!

మాయామ్మాతమిద౦ రాజన్‌ నానాత్వం (పత్యగాత్మని॥ శ్రి$ి

జూగత్తు, స్వవ్నము, సుషుక్తిా- అను ఈ మూడవస్థలు బుద్ధికి చెందిన వే యగును. కాబట్టి వీనికి శారణమైన అంత రాత యందు విశ్వుడు, "త జసుడు? (పొజ్ఞుడుః అనురూనమున అనేకత్వ మేది తోచుచున్నదో అది కేవలము మూయామా[తమైయున్న ది, బుద్ధిగతమగు అనేకత్వమునకు శీవలము నత్యమైన ఆత్మతో ఏ విధ మైన సంబంధమున్ను లేదు,

యథా హిరణ్యం దిహాధా సమీయతే

నృభిః [క్రియాభిర్వ ఫ్రనహార న ర్హ్మ్కృను |

ఏవం వచోభిరృగవానధోకజో

వాఃఖఖాఇయతే లౌకిక వెదికె రనెః 1 శ

శ్‌లల క నక కో న

వ్యవవోరమందు మనుజుడు ఒకే బంగారమును కుండలాది అనేక ఆభరణములుగ తయారుచేయువట్లును, ఆ బంగారము ఆభర ఇముల రూవమున లభించునట్లును, విద్వాంసులు లౌకిక, వైదిక వాక్కు-ద్యారా ఇం[దియాతీతుడగు అత్మన్వరూవ భగవంతు నే అనేక రూవములుగ వర్హించుచున్నారు,

యథా ఘనోఒర్క (పభవోఒర్క_ దర్శితో

హ్యర్కాంళ భూతస్య చ చతుష స్త మనుః

ఏవం త్వహం (ద్రహ్మగుణ స్తదీక్షితో

(బ్రహ్మాంళ కస్యాత్మన ఆత్మ బన్థనః ॥ శ]

మేఘము సూర్యునివలన ఉత్పన్నమై, ఆ సూర్యుని దర్శన మందు అడ్డుగా నిలబడుచున్నది, అశ్లు అహంకార మున్ను (బ్రవ్మామునుండియే జనించి [బహ శ్రముచేత నే (వకాశిత మై, (బవ్మా న్వరూవ సామొత్కారమున అడ్డుగా నిలబడుచున్నది.

ఘనో యదార్క (ప్రభవో విదీర్యతే

చతుః స్వరూసం రవిమీక్షతే తదా!

యదా హ్యహజ్కార ఉపాధిరాత్మనో

జిజ్టాసయా నశ్యతి తర క్‌ను స్మరేత్‌ ॥1 శీల్లొ

సూర్యునివలన (వకటమగు మేఘము చెల్లాచెదరై పోవున పుడు న్మేతము సూర్యుని చూడగల్లుచున్నది, అశ్లు జీవుని హృద యమున యె వజిజ్ఞాన (వజ్యలించున పుడు ఆత 'శ్రయొక్క ఉపాధి యగు అబాంకారము నళింవ్య ఆతనికి తన స్వరూవముయొక ఖా సాతూ త్కారను కలుగుచున్నది,

యదైవ మేకేన వివేకహేతినా

మాయా మయాహజ్కరణాత్య బన్గనమ్‌ |

ద్వాదశ నృంంధము ల్‌ంలా ఛిత్త్వా చ్యుతాత్మానుభవోఒవతిస్టతే తమా హురాత్య న్తిక మణథ్ధి సమువమ్‌ ॥ శ్ర (వ్రియులగు వరీమీద్రాజూ! ఎపుడు జీవుడు వివేకమను ఖడ్డ ముచే మూయామయమగు అపహాంకారమ యొక్క- బంధనమును. "ఛేదించి వేయుచున్నాడో, అపు డతడు తన ఆత్మస్వరావమును సాయెత్క_రించుకొనుచున్నాడు ఆత్ముయొకథం మాూయాము_క్తమగు ఈ వా_న్గవిక స్థితియే దృశ్యముయొక్కఒ అళ్యంతిక [వళయమని =చెవ్చబడు చున్నది సంసొరసిను మతిదు సర ముత్త్తి తీరో - అ అత అనాటి తె ర్నాన్యః వ్లవో భగవతః పురుషో త్తమస్య। రీలాకథా రసనిషేవణ మన్తరేణ పుంసో భ వేద్‌ వివిధ దుఃఖ దవార్షితస్య || జ్షీశీ ఎవరు మహోదు_న్తర మైనట్లి నంసార నమ్ము.దమును డాట దలంచుచున్నారో, ఎవరు అనేక దుఃఖములను దావాగ్ని చే దహింప బడుచున్నారో: అట్టివారికి పురుపో_త్తముడై న భగవంతుని లీలా కథారూవమగు అమృతమును శీవించుట తవ్చ మజియొక సాధనము గాని నావగాని లేదు, అట్టి భగవల్లి లొమృతమును శీవించియే వారు తము మనోరథమును ఈజేర్చుకొనగలరు, పురాణ సంహితా మేతామృషిర్నారాయణో ఒవ్యయః 1 నారదొయ పురా (పాహ కృష్ణ ద్వైపాయనాయ సః॥ 45 ఓ పరీమ్మీచాజా! ఇంతవజకు మోకు నేను బేనిని వినిపించి తినో అదియే (శ్రీమద్భాగవత పురాణము, దీనిని సనాతన బుషి. యగు నారాయణుడు ేవర్షియగు వారదునకు మొదట పిసిపించిరి, నారదుడు నా తం[డియగు వ్వానమహర్తి కి దానిని చెప్పిరి,

సవై మహ్యం మహారాజు భగవాన్‌ వాదరాయణః |

ఇమాం భాగవతీం [పీతః సంపాతాం వేదసమ్మితామ్‌॥46

మవోరాజా! బదరీ వనవిహోరియగు వేదవ్యాసులు (వనన్ను లై. వేదతుల్యమగు ఈ భాగవతనంహితను నాకు ఉవ బేశించిరి,

ఏతాం వక్ష్యత్యసా సూత బుషిభ్యో నైమిషాలయే |

ఆధ అ ఆప అర్య ఢి దీర్చ స్మతే కుర్యుశకేష్ట సమృృష్టః శొనకాదిథభిః ॥ మున్ముందు శౌనకాది బుషంలు నైమిషారణ్యమున గొవ్ప న్మతయాగము చేయుదురు, అపుడు వారి (వశ్నను పుంనరించు కొని పౌరాణికుడును, వశ్తయి అగు నూలుడు వారిక ఈ నంహితను వినిపించుదురు,

త్వం తు రాజన్‌ మరిష్య్యేతి పళుబుద్ధిమిమాం జపొ |!

న జాతః (పాగభూతోఒద్య దేహవత్త్వం న నజ్జ్యసి॥ శీ తు ఓ రాజా! ఇక మిరు “నేను చనివోవ్సదును అను పశు మో అవివేక మూలకమైన భానమును వదలివేయుడు. ₹రీో వ్‌ సమ లేదో, ఇపుడు ఫుట్టినదో, మాన్ముందు. నశించి న అళ్లు మారును పూర్వము లేరస్కి ఇపు డున్నారని,

న భవిష్యసి భూత్వా త్వం ప్య్మత్రప్మాతాదిరూపవాన్‌ !

బీకాజ్కురవద్‌ దేహా దేర్వ్యుతిరికో యథానలః ॥ ళీ .. వీత్తనమునుండి చెట్టు, చెట్టునుండి నిత్తనము ఉత్పన్న మగు

నట్టు ఒక చేజ్‌ లు లు న్‌

గా హామునుండి మఆజియొక చేపము, ఆ -బీహామునుండి నీ! దేహము ఉత్సన్నమగును, కాని, మిరు బేనినుండియా ఆర్టు లదు మును జ ల ల కలం బ్‌ దు పుతపౌ తాది రూవమున పుట్టబోరు. నివవా

న లు లకు వర యన్నామా ల్‌ మోరును శరీరాదులకం'బి కేవలము వత్తా స్వస్నే యథా శిరశ్ళేదం వజ్బత్వాద్యాతునః స్వయమ్‌! యస్మాత్‌ సళ్యతి దేహాన్య తత ఆత్మా ప బో 0) త్య్మాహ్యా ౬మరః॥ 50 తిని వపు “నా ఎ చస్పు చేదివలడింది, జను మరణించి భానములు కలిగినను రె న కల్తి సరన లను ఇట్ట యన్నియు శరీరనంబంధ వరతురే ఏతములే యగును త సాఖ్నీగ చూచు అత అన్న కాని అరవ శుద (్‌ ఆ అవస్థలకు వరమై, జనన మరణ రహీతే మై, డ్డ బుద్ధ వరతత్త్య స్వరాూవమై విలయుచున్నది ఘే థిన్నే యథాఒఒకొళ ఆకొళః స్యాద్‌ యథావురా। ఏవం దేహే మృతే జీవో (హ్మ్‌ సమృద్యతే పునః॥ 51 కుండి వగిలినచో ఆకాశము పూర్వము నలెనే అఖండముగ నుండును. కాని ఫఘటాకాళము తొలగుట చె అది మవోకాళముతో శలసీనదని జనులు తలంచుదురు ౫ _స్థనముగె అది మొదటి నుండియు. మవోకాళముగనే యన్నది: అశ్హు. జీవుడు మొదటి నుండియి (బ్రవ్మాముగ నే యున్నాడు అతని అ బవ్మాళ్వేము శీ లము కల్పితమే యగును మనః నృజెతి వై దేవాన్‌ గుణాన్‌ కర్మాణీ చొత్మనః! తన్మనః సృజతే మాయా తతో జీవస్య నంసృతిః॥ రీ మనస్సే. రోల్కే (కు శరీరమును, విమయములను, కర గలను శల్పించుచున్నది. ఆ మనస్సును మూయ (అవిద్య) సృష్టించు చున్నది వా _స్థవముగ జీవుడు నంసార (శ్ర చమున వడుటకు ం ంగణమె యున్నది.

న! వ క కా ప క క య సాక తతో దీపస్య దీవత్వమేవం దేహకృతో భవః రజః సత్త్వ తమోవృత్త్యా జాయతేఒథ వినళ్యతి ॥ 58 నూనె వమిద, వత్తి, నిమా___వీని నంయోగ మెంతవజకు ఉండునో అంతవజకు దీవములో దీవత్వ వెలు గుండును అశ్హు ఆత్మకు కర్మ మనస్సు, శరీరము, చిడాభాసులశో నంబ-ధముండు వజకు అది జనన మరణ చక్రమున నంసారమున _ తిరుగాడుచున్నట్లును సత్త్వగుణ, రజోగుణ, తమోగుణ వృ త్తులవలన అది ఉత్పన్నమై? స్థిరిగలిగి నశించిపోవుచున్నట్లును ఉండును, న తతాత్మా స్వయంజ్యోతిర్యో వ్యకావ్య క్తయోః పరో: ఆకౌళ ఇవ చాధారో (ధువోఒనన్తోపషమ స్తతః ॥ ర దీవము ఆరినను తత్వరూవమగు ేజస్సు నశింవనట్లూ, సంనొ రము నశించినను న్యయం వకాశమగు ఆత్మ నశ్లింవదు వీలయనిన: అది కార్య కారణములక్షు, వ్య_్ర అవ్య కృములకు అన్నిటికిని వర యున్నది ఆర అ కాఫమువలె అన్నిటికి ఆధార మై, నిత్యమైః లు లమై అనంత మై యున్నది. నిజముగ ఆత శ్‌ నాదృళ్యము ఆలు అయియున్న ది, దుద్ధ్యానుమానగర్భిశ్యా వానుదేవాను చిన్తమా ॥ క ఓ రాజా! మిరు మా వరిశుద్ధ, వివేళవంతమగు బుద్ధి శ పరమౌాత్మయొక్క చింతనమువ వరిఫపూరిత మొనర్చి మూ ౨ రంగమందున్న వరమాత ను న్యయముగ సామోత్క-రించుకొ నుడు? చోదితో వ్మ్‌పవాక్యేన న త్వాం ధక్ష్యతి తక్షకః | రీ మృత్యవో నోవధత్య ని మృళ్యూనాం మృత్యుమీళ్వరమ్‌!

న్యయమున షో ఏర్యావ్రలకును మృత్యుశ్చ ఆయియున్నారు, మిరు బడి తతకుడు లాను. (బౌనవ్మ్హాణ శావముచే (ేళేవింన ముగ మృత్వువ్ర శాల ర మొునర్సుజాలడు. తయకు జేమ్మి న్వయ శెనను రా లీ , మృత్యునమూవాము కాని మో నమివమున రు జూలన్రు, అహం బహ్మ వరంధామ (బహాహం సరమం వదమ్‌। ఏవం సమీక్షన్నాత్మానమాత్మన్యాధాయ నిష్కలే॥ 57 ఈ [వకారముగ మిరు చింతన వేయుడు. *నేనే నర్యాధి స్టైనమగు వరి బవ్మామును. నర్యాధిఘ్రైనమగు (బ్రవ్మాము ననే అయియున్నాను *__ ఈ (నకారముగ మో్‌రు మిమ్ములను మో నా_న్హ విక వకరన, అనంత్క అఖండ న్యరావమందు స్ధితిని వొందింవ చేని కొనుడు దళన్హం తక్షకం పొదే లేలివోనం విషాన్ననైః న [దత్యని శరీరం చ విశళ్వంచ నవృథగాత్మనః ॥ ర్‌8. తన నిమయ్యుక్తవుగు. నాలుకను బాచుచు. పెదవులను న్చృృశించుచు తతకుడు వచ్చి తన విమపూర్ణ ముఖములతో మూ కాళ్ళను కజచినను వమియు చింత లేదు. మూరు మో అతు న్యరూవమందుండి ఈ శరీరమునే కాదు, ఈ (వనంచమంతను కూడ మిాకంశు వేజుగ చూడకుందురు రాజో వాచ: నీద్రోఒస్మ్యను గృపాతోజఒన్మీ భవతా కరుణొత్మనా | (ావితో యచ్చ మే సాక్షాదనాదినిధనో హరిః॥ 58 రాజగు వరీకీత్తు చౌప్పైను = మవోత్మా! మారు మూ _్రీభవించిన కరుణాన్వరూపులుః వాడల మిగుల దయగలిగి అనాద్కి అనంత్య వకరన,

నత్యన్వరూపులగు (శ్రీవారియొక్క_ న్వమావమును, లీలలను వర్శించి ఇెప్పీరి, ఇపుడు నేను మో కృవచే ఆనుగహింవబడి కృత కృత్యుడ నయితిని,

భగవం స్పక్షకాదిభ్యో మృత్యుభ్యో న వీభేమ్యహమ్‌ |

(ప్రవిష్టో (బ్రహ్మ నిర్వాణమభయం దర్శితం త్వయా॥ 60

మిరు నాకు అభయవదముమొక్క-, (బహ ఆత్మల వళ త్యముయొక్క_ సామోత్కారమును కలిగించితిరి, ఇపుడు నేను వరమ శాంతి న్వమావమగు (బహ్మామందు నిలకొని యున్నాను ఇపుడు నాకు తతుకుడు మొదలై న వీ విధమైన మృత్యు కారణముల చేతను లేక మృత్యువుచేతను భయము లేదు, నేను అభయుడనై లిని: సూత ఉవాచ _

ఇత్యు క్త స్తమనుజ్ఞాప్య భగవాన్‌ బాదరాయణిీః |

అలీ బాలీ ళా /

జగామ భికుభిః సాకం నరదేవేన పూజితః ॥ 4 (శ్రీ సూతుడు చెప్పెను _

ఓ శౌనకాది మహర్దులారా! పరీమీత్తు శుకునితో ఈ [వకారముగ వెప్పి వరిమభ క్రితో వారిని పూజించెను, అపుడు మహవోత్ములతోను కలసి అచటినుండి వెడలిపోయెను,

పరీక్షీదసి రాజర్షి రాత్మన్యాత్మాన మాత్మనా | నమాధాయ పరం దధ్యావస్పన్లా సుర్యథా తరుః॥ 62 (వ.

అంతట రాజర్జియగు వరీఖ్నీత్తు బాహ్యా నహాయ మేమియు "లే న్వ్యయముగ నే తన అంతరాత ను వరమాత్మ యొక్క చింతన మందు లగ్నముచేసి ధ్యానమగ్ను జై యుండెను, అ త్తజి వారి ౮

(పాక్కూలే బర్షి ష్యాసీనో గజ్జాకూల ఉదజ్‌మఖః | (బ్రహ్మభూతో మహాయోగీ నిః సజ్ఞళ్ళిన్నసంశయః॥ 68 వారు గంగాతీరమున దర్భలను. వాని చివరి భాగములు తూర్పువైపు ఉండు లాగున-- వజచుళొని వానివై న్వ్యయముగ ఉ_త్తంమ ఖుడై కూల్చొవెను, వారి అన్నక్తి, నంశయములు ఇది వజ కే తొలగివోయినవి. ఇపుడు వారు (బ్రహ్మా; అత ల వక త్యయావ మహాయోగ మందున్న వారై (బన్నా జన్వరూపులై రి ఓ ళౌనకాది బునులారా । శృంగియొక్క- కొనమువలన తక్షకుడు నరీక్షిత్తును కజచుటకై. వచ్చుచుండ (తోవలో విషచికిత్సానిపుణుడగు కళ్యపుడు కొనుపించ తత్షకు డాతనికి చాల ధనమిచ్చి రాజుయొద్దకు పోనీయక వందివేనెను. ఆంతట తక్షకుడు ద్విజునిరూవమును ధరించి వరీక్షీ త్తును కజివగాః. రొడొ శరీరము దగ్ధమై పోయెను. అపుడు వరీక్షీ తుని కుమారుడగు జనమేజయుడు తండ్రి మరణవార్తను విని కృద్దుడె నర్పయాగము జీయగ్యా అనేతనర్స ములు అగ్నికుండమునబిడి మర ణించుచుండ, తక్షకుడు ఇందుని శరణు బొందెను. కొని జనమేజయుని వాక్య మును పురస్కరించుకొని పురోహితులు ఇం్యదనపాతముగ తడ్‌కుని అగ్నికుండ మున ఆవాహనము చేయగా, అపుడు బృహస్పతి జనమేజయునత గచ్చచెప్పి, నర్పయాగమును మాన్సించెను నయత నృజ్యం నృజతోభయోః సరం (గేయళ్ళ జీవన్రిథిరన్విత "స్ప్వృవామ్‌ | త్రదేతదుత్సాదిత బాధ్య బాధరోం గ నిషిధ్య చోర్యీన్‌ విరమేత్‌ స్వయం మునిః ॥ కర న్‌ ఈ మూడిటీలో కూడీన అవాంశారార్యుకడస ర ఇన్‌ యన్నియు జీనియందు లేవో అట్టి ఆ స్వ వ వ ఎన్సు డును, చేనిచేతను చాధింవబడదు, అది బేనికిని వీరో “క ఎవడు ఈ వర మాత్మవదముయొక।- స్యరావము

విచారణ చేయునో, అతడు మనస్సుమొక్క. మాయామయములై న తరంగములను, అవాంకారాదులను తొలగించుగొని న్వయముగ తన ఆత్వవన్యరూవమున విహారింవ దొడగును, పరం పదం వెష్టవమామన న్ని తట్‌ యన్నేతి నేతీత్య తదు త్సిసృక్షవః | విసృజ్య దౌరాత్మ్య మనన్య సౌహ్మదా హృదోపగుహ్యావసితం సమాపొతైః ॥ [5 ముముయేువులు, విచారణాశీలురు వరమాత్మకు అన్య మైనట్టి దృశ్యవ స్తువ్చను వరిత్యజించుచు, “నత్తి నేతి (ఇది కాదు, ఇది కాదు) వాక్యములద్వారా దానిని నియేధించి. ఇళ నిపే.ధింవ శక్యము కాని, త్యజించుటకు వీలుకాని వస్తువును పొందుచున్నారు. అదియే విష్ణుభగవానుని ఉత్తమ వదము, ఈ విషయమును మహాత్మ లందజును, (శుతులున్ను వక కంరముతో అంగీకరించు చున్నవి, తన మనస్సును వశా గవజణచుకొను మనుజుడు అంతఃకర ఇముయొక్క_ మాలిన్యములను, అనాత | భావనలను ఇాశ్వతముగ తొలగించివేసి అనన్య భక్తితో, వరిపూర్మ హృదయము ద్యారా ఆ వరమాత ౪ వదమునే పొందుచు, చానియంబే స్థితి గలిగియుండు చున్నారు, త ఏత దధిగచ్చ న్లి విస్టోర్యత్‌ పరమం పదమ్‌ | అహం మమేశ్రి దౌర్జన్యం న యేషాం దేహగేహజమ్‌॥88 ఇట్టి వరమాత్శ వదమే విళ్ణుభగవానునియొక్క- వా_స్రన స్వరూపము, ఎవరి అంతఃకరణమందు శరీరముయెడల అహాంో పము ఉండదో, శరీర నంబంధముై న గృపోది వదార్థములో మమత్వము ఉండవో అటివారికి మాం తమే ఈ వరమార్‌ వదూ సర్మపాప్కించును. నిజముగ |వవంచ పచార్దము గర నాది అను బావకంన నశ. ౨... సదార్థములందు ॥

ఆపాలి కర్రా ఆ భయం మం వేహమ్మాశిత్య వైరం కుర్వీత కేనచిత్‌ 1 67 వా ఎవడిట్టి వరమాత్మువదమును పొందదలంచుచున్నా డో అటి డు ఇతరుల కటుభామణమును నహించుకొనవ లెను. తిరిగి ఎవరిని అవమానము చేయరాదు. తణభంగురమగు ఈ శరీరమందు అహం ఫౌనము, మమత్వము కలిగియుండక వ్‌ (పాణితోను వైరము ఒనర్చ రామ, నమో భగవతే తస్మై కృష్ణాయాకుజ్ఞమేధవే ! యత్సాదామ్చురుహధ్యానాల్‌ సంపొతామధ్యగామిమామ్‌॥ 608 భగవంతుడగు (శ్రీకృష్ణుడు అనంతుడు, వారి పాదనద్దుము లను ఛ్యానించుటచే శని భాగనతే మహ+పురాణమును అధ్యయనము వేయగల్లితిని, వారికి నమన్కారించి ఇపు డీ పురాణమును నమొ_త్తము చేయుచున్నాను. సమావహితాత్మనో (బ్రహ్మన్‌ (ిహ్మణః పర మేష్టినః ! హృద్యాకాళాదమూన్నాదో వృ త్తిరో ధాద్‌ విభా న్యతే ॥ 00 ఒక మవో విలతణమైన అనావాత శబ్దము (వక్‌ టమయ్యూను. 'జీవుడు ర్‌న మనోవృల్తులను నిరోధించున పుడు అతనికి కూడ ఆ అనాహత నాదముయొకీ[ అనుభవము కలుగును. తతోఒభూ త్రివృదోజొగారో థయోఒవ్యక్త (ప్రభవ! స్వరాట్‌ య త్తల్లిబం భగవతో ్రిహ్మణః పరమాత్మనః ॥ 70 ఆ అనాహత నాదమునుండీ *ఆఅి కారు 'ఉఊ కొర, వ్వ కొర ఇ మూడు మొలతో కూడిన ఓంకారము [పకట

అననా అశళథణల + అల శా మయ్యెను, ఆ ఓంకారముయొక్క_ శ_క్రిచేతనే [వకృతి అవ్య _కృము ॥ నుండి వ్య_క్రరూవమున వరిణతమగుచున్నది. ఓంకారము స్వయః ముగనే అవ్య క్తము, అనాదియు అయియున్నది మతియు అది వర మాత (1. స్వరావమగుటచే స్వయం వ కాశ మున్ను అయియున్నది, వ వరమ వస్తువు (బహ్ముము, వరమాత్శ్యయను పేర్ల చే చెవ్పబడు. చున్నద్కో, దాని న్వరూవముమొక్క బోధయు శ్చీ “కారముద్వారానే కలుగుచున్నది, శృణోతి య ఇమం స్ఫోటం స్తుష్తళో,తే చ శూన్యదృక్‌ ! యేన వాగ్‌ వ్యజ్యతే యస్య వ్య క్రిరాకాశ ఆత్మనః 71

(శ్రవణేం[దియముమొక్క_ శ_క్రి లోపించినపుడు కూడ ఈ ఓంకారమును-_నమ_న్గ అర్థములను (వకాశింంజేయు తత్త సమును: వీది వినుచున్నదో, సుషం ప్రి, వమాధిస్థితులందు సమ_స్తముయొక్క- అభావమును కూడ వది తెలిసికొనుచున్నదో, అదియే వరిమాత్య యొక్క విశుద్ధ న్వరూవమై యున్నది. ఆ ఓంకార మే వరమాత్మ నుండి హృదయా కాశమున (వకటమై వేదరూవవాక్కు-ను అభివ్య కృ మొనర్చుచున్నది.

స్వధామ్నో (బహ్మణః సాతొద్‌ వాచకః పరమాత్మనః |

ససర్య మన్హోపనిష ద్వేదవీజం సనాతనమ్‌ ॥ రి

ళంకారము తన ఆ(శయమగు వరమాత్మయొక_, వర (బ్రవ్మాముయొక్క- సామొత్‌ వాచకమై యున్నది, మజియు శంకారమే సమస్త మంత్రములయొక్క , ఉవనీమత్తులమొక॥...,. వేద ములయొక్క. ననాతన చీజమైం యున్నది.

తస్య హ్యాసంస్త్రమో వర్ణా ఆకారాద్యా భృగూద్వహ |

ధార్వ నే యెస్తమూ భావా గుణనామూర నవ తయః॥ 78:

ద్వావశ స్క_ంధము 1088 శంకారమునకు *అి కార, *ఉి కార్శ “మి కారములను. మరాడు వర్షములు కలవు. ఆ మూడు వర్ణ్షములే నత్తం రజ్బ్ఞన్తమ ములను మూడు గుణముల రూవమునను, బుక్‌, యజ, స్పామము- లను మూడు నామముల రూవమునను, *భూ, ర్భున స్వః" అను మూడు అర్థముల రూవమునను, జూ[గత్‌, న్వవ్న సుష పులను. మూడు వృ తుల రూవమునను, మూడు మూడు సంఖ్య గల భావ ములను ధరించుచున్నవి, విరమేశ యదా చిత్తం పొత్వా వృద్తితయం స్వయమ్‌ । యాగేన వాతదాఒజఒక్సానం వేదేహాయా నివర్తతే॥ 7% చిత్త మెపుకు స్వ్యయముగ ఆత విచారణ ద్యారా, యోగా భ్యాసము ద్యారా స్తత్త్వః రజ్ఞ న్త్రమోగుణ న-బంధములగు వ్యావ పవోరిక వృ త్తులను త్యజించి ఉవళాంతిని పొందునో, అపుడు శాంత వృ_త్తీయందు “త _త్త్వమసి'-- మున్నగు మహో వాక్యముల ద్వారా ఆత్మజ్ఞానము ఉదయించును. అపుడు ఆత్మవే _త్తయగు మనుజుడు. అవి ద్యాజనిత మగు కర్ణవాశననుండీ, కర్మవవృ _త్తినుండి నివృత్తు డగును, ఏవం లక్షణలవ్యాణీ పురాణాని పురావిదః మునయోజఒష్టాదళ (పాహుః తల్ల కొని మహాన్హి చ॥ ?్ర్‌ శీ ఖబుషులారా! తత్త పనే _త్తలగు ఐతివోసిక విద్వాంసులు ఇట్టి లథణములజార్థ రా పురాణముల గుర్తింపును గూర్చి చెప్పిరి, ఇట్టి లతణములలో కూడిన పురాణములు చిన్నవీ, "పెద్దవీ శలసీ వదునెనివింది కలవు, (బాహ్మం పాద్మం వైష్టవంచ శైవం లైజ్స్ల, సగారుడమ్‌ ; నారదీయం భాగవతమాగ్నేయం స్కొస్టఏంజ్ఞితమ్‌ 1 76 చ దశ

కకక అ లంయలా అలో ఆయ అద అస్య అ భవిష్యం (బహ్మవైవర్తం మార్క_డ్జేయిం నవామనమ్‌ । వారాహ ప ప ౦ మాత్స్యం కౌర్మం చ | బహ్మాజ్ఞాఖ్యమితి (తిషట్‌ ॥77 వాని పేర్లు ___ (1) (బ్రవ్మ్బాపురాణము (2) వద్ధపు రాణము 48) విష్ణుపురాణము (4) శినపురాణము (5) లిజ్ఞపురాణము (69) గరుడపురాణము (7) నారదపురాణము (8) భాగవతపురా ఇము (9) అగ్నిపురాణము (10) నంందపురాణము (11) భవిమవ్య పురాణము (19) (బ్రహ్మవై వ_ర్త పురాణము (18, మాూార్య(-ందేయ పురాణము (14) వామనపురాణము (15) వరాహపురాణము (16) మత్స్య పురాణము (17) కూర్మాపురాణము (18) (బహ్మూండ పురాణము, మార్కండేయుని చర్విత అప్పడు శౌనకాదులు మార్కండేయుని చర్మితి తెలుప్పుడని వేడగా, సూతు చిట్లు వచించెను మృకండబుషియొక్క ప్యుతుడు మార్కండేయుడు. వారు విధి పూర్వకముగ వేదములను అభ్యసించి తపస్సు, స్వాధ్యయనము చేయుచుండెను ఈ(స్రకారముగ బహుకాలము భగవంతుని ఆరాధించి వారు మృత్యువువైకూడ విజయమును పొందిరి వారు యావజ్జీవితము (బహ్మచర్యవతిమును గైకొని శాంతిస్వభావముతో మెలగుచుండిరి. ఒకపుడు సాజిత్‌ నారాయణమూర్తి వారిని అను్యుగహించుటకై (పత్యతమైరి అత్తటి మార్కండేయుడు భగవానుని ఈ(పప్రకారముగ స్తుతించెను, తస్యావితుః సిరచరే శితురజ్హి9 మూలం థి / ఖు, యత్చం న కర్మగుణకాల రిజః స్పృళన్తి। యద్‌ వై స్తువన్సి నినమన్తి యజన్త్య భీక్టం ధ్యాయ న్లి వేడహృదయా మునయ స్తదాప్వై ॥ [1 చీవా! మారు చరాచర (పాణికోట్ల ను సపాలించువారు, నియమించుటు'గ, నేను మా పొదవదములకు నమనూరించు

తన్వాంర బ్యాం భయి లంత చున్నాను. మీ పాదకమలములను శరణుబాందువారిని కర ్రైః గుణ కాల జనిత ములగు క్లేశములు న్పృశింవజూలవు, 'వేదజ్ఞులగు బుషులు, మునులు మిమ్ములను వాందుటక్లై నిరంతరము మీ యొక్క- స్తుతి మికు వందనము, పూజ, ధ్యానము చేయుచున్నారు. నాన్యం తవాజ్‌ (ఘమ్యువనయాదప వర్గమూ ర్తేః క్షేమం జనస్య పరితోఖియ ఈళ విద్మః। (బహ్మా విభేత్యలమతో ద్విపగార్ధ రిష్ణ్యః కాలర్య తే కిముత తత్కృతిభౌ€కానామ్‌ ॥ 70 (వభూ! జీవ్రని నలువైపుల భయము ఆవరించియున్నది, ఇతరుల వమూశుల, మీ కాల స్వరావమును జూచి న్వయముగ (బ్రహ్మ బేవుడు కూడ మహాభయమును పొందుచున్నారు. వీల యనిన వారి ఆయుస్సు కూడ వరిమిత మైనది. శీవలము లెండు వదార్థము లే అయియున్నది. ఇక వారిచే నిర్మితములై న భౌతిక శరీరములు గల [పాణుల విమయమై 'వేజుగ చెన్సనేల! ఇట్టి స్థితి యందు మా పాదగమలములను శరణుబొందుట తన్న; నరమ (శ్రేయస్సునక్కు సుఖశాంతులకు 'వేతెక ఉపాయ మేదియు నాకు తోచుటలేదు వలయనిన మిరు న్వయముగనే మోతనస్వరూపునైై యున్నారు, తద్‌ వై భజామృ్మ్యత ధియ్నస్తన పాదమూలం హితే. బూత్మచ్చది బాత్మగురోః పరస్య । దేహాదృపార్థి మశ దృన్హ్యమభిజ్ఞ మాత్రం విస్దే3 తే తర్హి నర్వమనీషితార్థమ్‌ ॥1 8) మవోత్మా! మోరు సమస్త జీవ్రలకును గురువులు సర్వుల కంకను (కేసు నత్య, జ్ఞాన, స్వరూపులు అయి యున్నారు, కావున ఆతం ,_రూవమును కప్పివేరు. దేహ గృహాది నివ్మూ,

శరా న సో న క అసత్య, నాశవంత, (వతీతిమ్మాత వదార్థమ.లను వదలివై చి. నేను మా పాదవద్శములనే శరణుబొందుచున్నాను ఎనడైనను మిమ్ము లను శరణు బొందినచో, అతడు దానిచే తన అభీష్ట వదార్థములు నంతను బడయుచున్నాడు

యం వెన వేద విత థాక్షప థై (రృ మద్ధీః

సన్తం సభేష్వనుషు హృద్యపి దృక్పధేషు।

తన్మాయయాఒబఒవృతిమళః స ఉ ఏవ సామా

దాద్య స్తవాఖిలగురోరుపసాద్య వేదమ్‌ ॥ 81

మిరు [వతి జీవియొక్క_ ఇం[ద్రాయమ: లందు, వాని విమయము లందు, (పాణములందు, హృదయమందును ఉన్నన టికిని, మో మొక్క మాయచే జీవుని బుడ్డి మోహిత మై, గవ్చబడి, తతృలిత ముగ నిమవృలములు, అనత్యములు అగు ఇంద్రియము లయొక్క_ నలలో వడి మి దర్శనమును పాంద లేకున్నాడు. కాని జగ త్తున కంతటికిని రాజే గురువై యున్నారు, కావున మొదట అజ్ఞానిగా ఉన్నను మ్‌ కృవచే జీవునకు జ్ఞానభండారమగు వేము లెపుడు న్మాపొ _త్రములగునో, అపు డతడు మిము శ్రలను సాయాత్తుగ దర్శించును.

నారాయణు డాతవిభ _క్తిీకి మెచ్చి వరమును కోరుకొనుమనగా: భగవంళుని మాయను చూడవలెనను అభీష్టమును వారు వెలిబుచ్చిరి. కొన్నాళ్ళకు ఒక నంధాల్‌ సమయమున మా ర్క-ండేయుడు ఒక నదీతీరమున భగవద్యానమందు నిమగ్నులై యుండగా గొప్ప తుఫానుగాలి పీచ్చి జోరున వర్గము కురిసెను అ త్రటి సము (ద్రము పొంగి భూమిని ముంచివేవెను అ మహాసము[దమున ఒక ఆకు దోనెలో ర రందుడగు ఒక శికువు పరుండియుండుటను మార్కండేయుడు కొంచెను. వగు షీ వు అంతర్జానమై పోయెను ఈ(వ్రకారనుగ నారాయణ నిర్మిత మాయాపతియ లే అనుభవించి ఆ మాయనుండి విము క్తుడగుటకు మారంకేయ ని శరణమే ఏకైక ఉపాయమని తలంచి. వారినే

సరిగా ఆదే సమయమునకు శివుడు పార్వతీ నిమేతముగ అచట నంచ' ఫించుచు భగవద్ధ్యానమగ్నుడగు మార్కండేయుని చూచి పార్వతితో యిట్ల నెను:= ఆథాపి సంవదిష్యామో భవాన్యేతేన సాధునా |

ఆయంపహి పరమో లాఖో నృణాం సాధుసమాగమః1॥ 82

పార్వతీ! ఈ సాధుపుంగవుడగు మవోత్మునితో మాట్లాడె దము వలయనిన సాధుమవోత్ముల సాంగత్య మే జీనునకు వరమ లాభ మై యున్నది, సూత ఉవాచ _-

ఇత్యుక్తా తము పేయాయ భగవాన్‌ స సకాం గతిః!

ఈళానః సర్వవిద్యానామీళ్వరః సర్వదేపొనామ్‌ 1 88 సూతుడు చెప్పెను __

ఓ బుషులారా! భగవంతుడగు శంకరుడు నమ సృ విద్యల రమొక్క_ (వవ_ర్తకుడును, నమ_స్త (పాణులయొక్క- పృాదయమందు విరాదమూనుడగు అంత ర్యామియగు (వభువును అయియున్నారు. (వవంచమున సాధుమవాత్ము 'లెందజు కలరో వారందజీమొక్కం వజై కే ఆశయము, ఆదర్శము వాలే అయియున్నారు--- ఈ (వకా రముగ పార్వతితో చెప్సి శంకరుడు మార్క-౦జేయుని యొద్దకు ఇళ్లను,

అంతట మార్కండేయుడు భగవంతుడగు శంకరుని భ క్రితో స్తుకింవ; శంకరుడు సంతోషించి వరమున్నుకోరుకొనుడని వారికి చెప్పి ఇట్లనెను. ట్రీ భగవా నువాచ _--

న హ్యమ్మయాని తీర్థాని న దేవాశ్చేతనో క్షితాః | థి య శ్రే పృనస్తురుకౌలేన యూయం దర్శన మ్యాత్రతః ॥ 84

ఆఆఅ క యయ క (ఫ్రీ భగవంతుడు చెప్పెను.

ఓ మార్యంంజేయా ' శేవలము జలమయములగు తీర్థములే తీర్ధములు కావు, కేవలము జడమాన న సటవాములే జీవతలుకారు, అన్నిటికంచబ గొవ్చ తీర్ధము: అందజికం బు గొవ్చజేవతలు మిోవంటి సాధుమవాతు)లే, వలయనిన ఈ తీర్థములు, "జీవతలు జనులను బవుశాలముటేకు వనితులుగ చేయుదురు. కాని మి వంటి మహ యులు దర్శనమా[త్రము చేత నే ఫునీతులుగ చేయుదురు

(బావ్మాణేభ్యో నమస్యామో యేజఒనసన్మ(దూపం [తయీమయమ్‌ ॥ బిభత్యాత్మ సమాధానతపః స్వాధ్యాయ సంయమైః ॥ 885 మేము (బవ్లా జ్ఞనిహలే నమన్క_రించెదము వలయనగా, వారు చిశ్తైకాగత్క తవస్సు, స్వాధ్యాయము, ధారణ, ధ్యానము, సమాధి వీనిద్వారా మాయొక్క- వేదమయ శరీరమును ధరించు (శవణాద్‌ దర్శనాద్‌ వాపి మహోాపాతకినోఒసి వ? శుధ్యేరన్న న్యజాళ్వాపీ కీము సమ్పాషణాదిభిః॥ 88 టా టి ల గొవ్చ గొవ్చ పావములు చేసినవారు, అంత్యజులు కూడ మూ వంటి మహోత్ములయొక్క- చరిత (శ్రవణము, దర్శనము చేత నే శుద్ధులగుచున్నారు.. ఇక మితో నంభామీంచుట్కు నవావానము వేయట మొదలగువాని చేత శుద్ధులగుదురని _ వేటుగ.. చెన్న నలయునా ? శంకరుల ఆ వాక్యములను విని మార్కండేయ డిట్లు పలికెను ___ ముషి రువాచ,___ తన్మై నమో భగవతే (తిగుణాయ గుణాత్మనే 'కేవలాయా దితీయాయ గురవే [౨హుమూగనోు: 17

ద్వాదళ న్కంధము శఅాజలా మార్కండేయుడు చెప్పెను" మహతా! మారు (తిగుణన్యరూపులు అయియున్నను వాని: ( శ్ర" మీరు (త్రిగుణన్వ ౦3 వరముగ వాని ఆత్మహావమున వెలయుచున్నారు. నమస్త జ్ఞానమునకు మిరే మూలము, మోరు శేవలము అద్వితీయ (బన స్వరూపులు, అట్టి మాకు నేను నమస్కంరించుచున్నాను. వర మేకం వృజేఒథాపి పూర్ణాత్‌ కామాభివర్షణాత్‌ ॥ భగవత్యచ్యుతాం భ_క్టిం తత్పరేషు తథా త్వయి ॥ 8& మిరు న్వయముగ వరిపూర్ష్ణులె యే యున్నారు. మజియు. మో భక్రు. యొక్కయు నమస్త అభీష్షములను పూర్ష మొనర్చు వారై యున్నారు. "ను మూయొక్కా దర్శనమును వొందినవృటికిని ఇంకొక వరమును కోరుచుస్నాను. అది యేదనగా, భగవంతుని యందు (నిర్లణ వరమాత్మయందు) వారికి శరణాగతులై న భక్తు లందు మీయందు, నాకు నిశ్చలమైన భ_క్రీ సదా కలిగియుండుగాక ! సూతుడు చెప్పెను ___ ఓ బుషులారా : ఆ వాక్యములను విని శంకరులు అశ్లే యగుగాక యని వలికి వెడలిపోయిరి. భగవాన్‌ భగళద్దార్థం లీలాకమలముద్వహాన్‌ | ధర్మం యశళశ్చ భగవాంశ్చామరవ్యజనేఒభజత్‌ 1 88 ఆతపష్మత౨ తు వైకుక్ఞోం ద్విజా ధామాకుతోభయమ్‌ । (తివృద్‌ వేదః నుపర్ణాఖ్యో యజ్ఞం నహతి పూరుషమ్‌॥ 80 ఐశ్వర్యము, ధర్మము, కీర్పి, నంవద, జ్ఞానము, వైరాగ్యము ఎ అను ఈ ఆరు వస్తువులే భగవానుని కరకమలమం-దలి కమ లము, ధర్మమే చామరము యశస్సే విసనక జ్ర, నిర్భయ వాసమగు వైకుంరము నొడుగు, మూడు వేదములే గరుత ్రంలుడు, అవియే అంతర్యామి యగు వరమాత ను వహించుచున్నవి,

తఆావాబాజూ దా లీ8ీబులు టో ను నమో ధర్మాయ మహతే నమః కృష్ణాయ వేధసే; (కాహ్మణేఖ్యో నమస్కృత్య ధర్మాన్‌ వక్షే సనాతనాన్‌॥ 91 భగవద్భ క్రిరూవమగు మహాధర్య ్రమునకు నమస్కారము, జగద్విధాతయగు శ్రీక్స స్థునకు నమస్కారము ఇక ఇపుకు బస్మ్ధ నిష్టులకు నమన్క-రించి (శ్రీమద్భాగనతో_క్తములగు ననాతన ధర్మ ములను నంకేవముగ వివరించుచున్నాను-__ వినుడు, ఆత్ర నజ్మ్సీర్తితః సామష్షాత్‌ సర్వపాపహరో హరిః । నారాయణో హృషీకేళో భగవాన్‌ సాత్వతాం పళిః॥ 92 ఈ భాగవతపురాణ కుందు నర్వ పావహోరియ %ు భగవంతు డైన (శ్రీహరియొక్క యే సంకీర్తనము శావింవబడినది. శ్రీహారియే నర్వుల హృదయమందు విరాజమానులై, నర్వుల త్త (దియముల యొక్క- (వభ్యువై, భక్తులయొక్క_ జీవనధనమై ఒమ్రచున్నారు పతితః స్టలితళ్చార్తః శతుత్వా వా వివళో (బువన్‌ | హరయే నమ ఇక్యుచైస్పర్ముచ్యకే సర్వపాతకాత్‌ ॥ తి ఎవడు వడుచున్నను, జూరుచున్న ను, దుఃఖ మనుభవించు చున్నను, తుమ్ముచున్నను, వివశ త్వము చేత వైనను, పెద్దగా “హార యే నమః” (శ్రీ హరికి నమస్కారము) అని వలుకునో, అట్టివాడు పావములన్ని టినుండియు నీడువబడును సజ్కీ_ర్త్యమానో భగవా నన నః (శుతానుభావో వ్యసనం పా పుంసామ్‌ ! (ప్రవిళ్య చిత్తం విధునో 'త్యశేషం యథా తమోఒర్కోబఒ్బభమివాతి వాతః ॥ శ! "జేళశ, కాల, వస్తువులచే వరిచ్చిన్నుడు కానట్టి (శ్రీళృష్ణుని నామములు, లీలలు “సణముటు మును నాలం అండ్‌ లం ఇళ

ఉఅుస్రిటల ణర్రాలఅుయలు అఆవాఖజాతా లేక, వారి వభావము, మహిమను మున్నగువానిని (శ్రవణ మొన ర్చునో అపుడు అ భగవానుడు న్వయముగనే ఆ నంకీ ర్తన ఒనర్భు వాని వ్యృ్యాదయమందు [వవేశించి అతని దుఃఖమునంతను -నసూర్యుడు అంధ కారమును నశింవ జేయునట్లును, ెనుగాలి మేఘములను భిన్న భిన్నములుగ చేయునట్టును--తొలగించి వేయును,

మృషా గిరస్తా హ్యసకీర నత్కుథా

న కిథ్యతే యద్‌ ఉగవానధోకజః |

తదేవ సత్యిం తదుహైవ మజ్గిం౦ం

తదేవ పుజ్యం భగవద్‌ గుజోదయమ్‌ ॥ కిర్‌

ఏ వాక్కు- ద్వారా భఘటఘటవాసీమైన నాశరహితుడగు భగ చంతుని నామమ.లు, లీలలు, గుణములు మున్న గువాని ఉచ్చార ణము జరుగదో, అట్టి వాక్కు. భానపూర్మ మైనది అయినవ్చటికిని నిరర్థకమైన బే, సారహీనమైన చే యగును, సుందర మైనవ్పటికిని అనుందరమే యగును ఉత్తమ విషయములను (వతిపాదించునది అయినవ్చటలోకిని అనత్కథయే యగును. వీ వాక్కు, వచనములు, భగవంతుని గుణములతో నిండి యుండునో, అవియే మవోవవిత ములు, అవియే మంగళమయములు, అవియే వరమనత్యములు,

తదేవ రమ్యం * చిం నవం నవం

తదేవ శశ్వన,నిసో మహోత్సవమ్‌ |

తదేవ ళోకా ర్జు శోషణం నృణాం

యదు త్తమ శ్లోకయళో౬ను గీయతే ॥ 0

ఏ వాక్కు- చే భగవంతునియొక్క_ వరమ వవ్శితమగు కీలరి గాన మొనర్పబడునో అదియే మహా రమణీయమైనదియు, రుచికర మైనదియు, (వతి తణము కొ_త్తళొ త్తగా అగుపించునదియు అయి ఇంక ఓ, దొనిచే అనంతకాలము వటకు మనస్సునకు వరమా

నందముయొక్క_ అనుభూతి కలుగుచుండును, మనుజుల నమస్త దుఃఖము-- అది సము[దమువలె విస్తారమైనది, అగాధమైనది అయి నవ్పటికిని-.. ఆ వచనముల (వభావముచే శాశ్వతమ గ శుమ్మీంచి పోవును,

న తద్‌ వచళ్చిత్రపదం హరేర్యళో

జగత్బవిత్రం _ప్రగృణీత కర్షిచిత్‌ ,

తద్‌ ధ్వాజ్ఞతీర్ధం న తు వాంస నేవితం

స = | యు(త్రాచ్యుత వాత హి సాధవోఒఎిలాః ॥

వ వాక్కు చే _ రన భావ, అలంకారాదులళో కూడిన చైోనవ్వటికిని __ (వవంచమును వవ్శిత మొనర్చునట్టి (శ్రీకృష్ణుని క్రి ఎన్నడు గానము చేయబడలేదోో అది కాకులకు ఎంగిలి అన్నము. వినరివేయబడు సానమువలి మహః అవవిత్ర మైనది.

థి మానన నరోవ్యం నివాసియగ్సు హాంనగాని, (బహ్ముధామమున నిహా రించు భగవ చ్చరణారవిందాశిత్ర వరమహాంన భక్తులు కాని దాని నెపుడును శేవింరు, నిం శ హ్యృదయులగు సాధువులు భగవంతో దున్న చోటన్కే గానము వెయబకు చోటనే వసించుదురు.

స వాగ్విసర్లో జనతాఘసంప్ల వో

నీ గం9

య శ్రన్చ్రకిల్లోకమబద్ధవత్యపి |

నామాన్యన న్‌స్య యళోఒజ్క_తాని య

చృ్చృణ్వ ని గాయ్యన్ది గృణ_న్టి సాధవః ॥

సుందరమగ రచన "లేనిదియు, వ్యాకరణాదుల దృష్టియందూ దూమిత శబ్బములతో కూడుకొనియున్న దియు అముినవ్పటికిని వీది (వతి స్లోకమందును భగవంతుని ఉ _త్తమ కీ_ర్షినూచకములగు నొవో ములు గలి యం ని .

ద్వారళ న్మంధము నాళ మొనర్చుచున్న ది. క యా నై ష్కర్మగమ వ్యచ్యుతభానవర్జితం న ళోభతే జ్ఞానమళలం నిరక్షునమ్‌॥ కుతః పునః కళ్వదభ[దమీశ్వరే న హ్యార్చిత౦ం కర్మ యదపవ్యను _తమమ్‌ 4 /?.. మోత ప్పి సొతాల్‌ సాధనమైన నిర ల జాదమైసప్ప టక భగవంతుని భ క్షీలో కూడుొననిచో ల కటా శోఖిం చదు. ఇక్షు వ్‌ కర్మ భగవంతునకు అర్పణను జయబడలేదో అది ఎంత గోచ్ళది అయినను నదా అమంగళదూవను ను దుఃఖము- నొనయనడియు గును. అట్టి కర్మ మెట్లు శ్రోభించగ లదు! యశః శ్రీయామేన ఫరిశ్రమః వరో చర్జాశమాహిర తవళమలాదిచు ॥ అవిస్మ్రృతః శ్రీ రపాదపద్ముయో * ధ్రణానువాద (శ్ర సబొదిళిక్త్‌ రః [00 నర్లాశ్రమానకిమే అచరణః తవన్సు; అభ్యయనచూ మున్నగువానొ లిన. న గొవ్పు పర్మిశమి చీయబకుమగ్నొనో ద్‌ శ్‌ంయటు నోవ్రు నవలల భగ వద్భు _క్రీయోదో కలదు, న్‌లయబి న వంతున గలములోం లీలలు, నౌాచములో మున్న గువొని (1 ణు క్రీ రసాదులో భగవంలోని పవీలే పాదకచులములాదు బశ్చలస్పృుతిన కలుగ జేయును, అవిన్మ బ్రకీ! ర ఏప్లసదారవిస్టమయోో ఎ ఆయం తనోతి చ!

శేరటకీ కనన శయన స సత్స్వస్య శుద్దిం పరమాత్మభ క్రిం జానం చ విజానవిరాగయు క్రమ్‌ ॥ 101 ష్‌ లొ అజాత (శ్రీకృష్ణుని పాదపద్ముములయొక్క.. నిశ్చలమగు స్మ ఖతి నమ_స్త పావములను, తొావములను, అమంగళములను నశింవ చేస్తి వరమతాంతిని వీ_స్తరింవ జేయును దచానిద్వారానే అంతఃకరణము శుద్ధమగును మజియు భగవంతుని యెడల భ_కి కలుగును ఈ (వకారముగ వరమ వై రాగ్యయు _కృమగు భగవత్స్రరూవ జ్ఞానము, అనుభవము, జీవునకు నం పా_వీించును యూయం ద్విజాగ్యా బత భూరిభాగొ యచ్చశ్వదాత్య్మన్యభిలాత, భూతమ్‌ | నారాయణం దేవషదే.మీళ - మజ్యసభావా భజతావి వేశ్య ; 102 ఓ శౌనశాదిబుషులారా ! మీరు గొవ్ప భాగ్యవంతులు, ఛన్యులు, వలయనిన, మిరు వరమ భ _క్తితో నింంతరము మో హృదయమందు నర్వాంత ర్యామియు, నర్వాత్శయు, నర్విశ_క్రిమం శుడును, ఆది బేవుడును, నర్వుల ఆరాధ్య బేవుడును, న్వయముగ మజీయొక ఆరాధ్య దేవుడు లేనవారును అగు నారాయణుని స్టావిం చుకొని భజించుచున్నారు అహంచ సంస్మారిత ఆత్మత త్వం (శుతంపుూమే పరమర్షి వక్తక్‌ | (పాయోపవేశే నృపతేః పరీజీతః సదసృ్య్యషీణాం మహతాం చ కృణ్వతామ్‌ ॥ 108 రాజర్షి యగు వరీఖీ. త్తు నిరావోరుడై, గొవ్చ గొవ్చ బుషు లతో కూడుకొనియున్న నభయందు అందజి యెదుట (శ్రీ శుక ఆయం అంంనం (పియా నన గననకు కొన ంంనా అము

అచట కూర్చొనియున్న నేనును ఆ వరమమువీ. ముఖతః ఈ అత్మ త_త్త్య్యమును [శవణము ఛచేసిజిని మిరు నాచే చానిని తిరిగి న్స ఆము గాబంవ జేసిరి విప్రోఒధీత్యా ప్నుయాత్‌ (వజ్ఞాం రాజన్యోదధిమేఖలామ్‌ | వైళ్ళో నిధిపత్వం చ శ్యూదః కుద్యేత పాతకాత్‌ ॥ 104 గినివి అధ్యయనము చేయటనలన (శాహ్మాణుడు ఘుతం భరావజ్ఞను (గ త్త వళ్లునమ ను వొందింవబేయు బుద్ధిని) వొందును, తు,టెయుడు నము[ద వరలుఎతము భూమండల రాజ్వమును పొందును, ౮ సాటి ట్‌ వె శ్యుక కుశీరవదమును పొందును. ళ్నూదుడు నమస్త పావముల- నుండి విముక్తిని బకయును, కలిమవ లనంహతి *” లనోఒఖిలేళో హరిగితర్యత న గీయతే హ్యాఖీక్టమ్‌ ఇహ తు పునర్భగవాన కేషమూ రీ పరిపరితోఒనువదం కథ్యావససిః ॥ ఖర్‌ ప. భగవంతుడే నమ_న్తమునకు (వభువు. వారు కలిమలముల సవమావహామునంతను ధ్వంసమొనర్భ్చివేయు. వార్తై యున్నారు. వారిని వర్షన జేయు పురాణములు వాల యున్నను, ఈ భాగవత పురాణమందు (వతి కథయందున్కు వద వదమందును సర్వన్వరూపు, డగు భగవ తునయొక్కం వర్ణ నయే గావించబడియున్నది, తమహమజ మన న్హమాత్మత త్యం జగడదుదయస్టికిసంయ మాత్మశ కిమ్‌ ; ళు అత ద్యుపతిభిరజ శ్యక శజ్కరాదె్య రురినసిత సవమచ్యుతం సతోఒగ్న 1గఐ

“ఉకాఆఆ భా/ఎర లత్నాకరము భగవంతుడు జనన మరణాది వికారరహీతులు చేశ కాలాది కృతములగు వరిచ్చేదములు "లేనివారు, వారు న్వయముగ ఆత్మ తత్త సన్వరూపులే అయియున్నాగు (వవంచముయొక్క_ నృష్టిస్థితి లయముల నొనర్భు శక్తులు అన్నియు వారి న్యహవ భూతములే అయియ.న్నవి. అవి భిన్నములుగ లేవ (బహ్ముబేవ, శంకర, ఇం(దాదులున్ను వారిని స్తుడింవజూలకుందురు అట్టి వకంన, నచ్చి “చానంద స్వరూవ వరమాత (కు నను నమన్క-రించుచున్నాను ఉపచితనవళ క్రిభిః స్వ ఆత్మ - న్యుపరచిత స్థిర జజ్ల మాలయాయ । భగవత ఉప౭బ్ధిమాతధామ్నే సురబు షభాయ నమః సనాతనాయ ॥ 107 ఎవరు తన న్వరూవమం బే (వక్కృృతి మున్నగు తొమ్మిది శ్క్త లను నంకల్పించి ఈ చరాచర జగత్తును నృష్టించికో, ఎవరు దీనికి అధిఘ్టైనరూపులై వెలయుచున్నారో, ఎవరి మహాత్తర వదము శ్రీవ లము అనుభూతి న్వరూవమై మున్నదో, "'జీవతలకును అరాధ్య జేవు టైన అట్టి సనాతన భగవంతుని పాదములకు నేను నమన్క-రించు స్వనుఖ నిభృతచేతా స్పద్‌ వ్యుదస్తాన్యభావో - ఒప్యజిత రుచిరలీలాకృష్టసార స్తవీయమ్‌ | వ్యతనుత కృపయా య స్త త్వదీపం పురాణం త మభిలవృజినఘ్నం వ్యాససూనుం నతోబఒన్మి ॥ 168 శ్రీ శుకజేవులు తమ ఆ త్మానందమం బే నిమగ్నులై యుందురు, అట్టి అఖండ అై్యాతస్థితివలలన వారి భేదదృళ్టి పూర్మ ముగ తొలగిపోయినది అయినను, ముం ళీమనోపహారుడును, శ్యామ సుందరుడును అగు (లీ;క+చమంని మదుమయ మంగళనయ మషో

ద్వాదళ స్కంధము 1007 పహాంలీలలు వారి వృత్తులను తమ వై పునకు ఆకర్షించినవి, కావున వారు జగత్తునందలి _పాణులయెడల దయగలవ్నారై భగనవత్త త్వ మును (వకాశింవ జేయు ఈ భాగవత మవోపురాణమును బోధించిరి, నమ_న్త పావములను వోగొట్టువారును, వ్యానపుతులును అగు అట్టి (శ్రీ శుక బేవుల పాదములకు నేను నమన్కరించుచున్నా ను, యం (_బహ్మా వర ణేన్హ్రరుదమరుతః స్తున్వ న్లి దివై్యః స్హవై = ర్వేదైః సాజ్బపద్యక మోవనిష దైర్గాయ_న్లి యం సామగాః । ధ్యానావసితతద్దకేన మనసా పళ్య న్లి యం యోగినో (+ ళ్‌] లాలి యస్యా న్హం న విదుః నురానురగణా దేవాయ తస్మై నమః॥ 108 (బ్రహ్మ శ చేశుడు: వరుణుడు, ఇంద్రుడు, రృుదుడు, మరుద్గణమ , దివ్యస్తోతెముల ద్యారా ఎవరి గుణగానమందు నంలగ్ను లగుచు న్నారో, సామ నంగీతమర జలగ బుషులు, మునులు అంగ్శ వద [కమ, ఉవనిమత్సహితములగు వేదముల ద్వారా ఎవరినిగూర్చి గాన మొనర్చుచున్న వో , యోగులు ధ్యానముద్వారా నిశ్చల మన స్పుతో ఎవరియొక్క- దర్శ గృనమును పొందుచున్నారో, "బేవతలు, చై త్యులు, మానవులు, ఎవరియొక[. అంతమును లెలిసికొనజాల ళున్నారో అట్టి న్యయంవకాళ న్యరూపులగు వరమాత (కు నవమ సారము, కస్క్మై యేన విభాసితోఒజయమకులో జ్ఞాన్నప్రదీపః పురా తద్రూపేణ చ నారదాయ మునయే కృష్ణాయ తదూపిణౌ 1 యోగీన్రైోయ తదాత్మనాథ భగవ్యవ్రాతాయ కౌరుణ్యత = స్తచ్చుద్దం విమలం విశోకమమృతం సత్యం పరం అణటి ట్‌ ధీమహి ॥ 110

1008 భాగవత రత్నాకరము: ఈ భాగవతిము భగవత్త త్త జ్ఞానమును "లెప్పగ వకా శింంజేయును వ పురాణమన్ను దిసతో సాటిరానుు దీనిని మొదట నారాయణుడు న్వయముగి (బహో (ములకు బోధిచెను (బ్రహ్మా దేవుడు 'బేవర్షి యగు నారదునకు, నాందుకు వ్యానమహార్డి కిః వ్యాసులు శుకులకు, శుకులు మవో కరుణతో వకీవ్షీర్తునకు ఉవబే శించిరి. ఆ భగవంతుకు వరము శుద్ధులును, వ+-యాదోవ ౦హీతు లును అయియున్నారు శోగము, మృత్యువు వారిచెంతేకు కూడ రానేరవు మే మందజుము ఆ వరమ నత్యెిస్వమాప వం మేశ్వరునే ధ్యానించుచున్నాము. భవే భవే యథాభ క్తిః పాదయో స్తవ జాయతే తథా కురుష్వ దేవేళ నాథ స్త ౦నో యతః[పభో 4 11! "బేవతలకును ఆరాధ్య బేవ్రలగు ఓ నర్వేశ్వరా ! మారలేమా యొక్క వశైక (వభువు మాయొక్క సర్వన్వము అమి యున్నారు. "జీవా! (వతిజన్హయందును మో పాదవద్య '్రములందు మాకు నిశ్చల మైన భ_క్రి కలిగియుండునటుల అను హీంపుడు. నామసజ్మీ ర్తనం య్య సర్వవా పషృపణాళనమ్‌ | పజామో దిఃఖశమన స్తం నమామి హా పరమ్‌ ॥ 1128 ఏ భగవంతుని నామములయొగ్క- నంకీ ర్తనము నమ_్ష పాపములను సంపూర్శ్మముగ నశింవజేసివేయునో, ఏ భగవంతుని పాదములకు గానింవబడు ఆత ్రనమర ఎంిము, [వణామము నదా నమ_న దుఃఖములను పోగొట్టునో, వరమళ _త్త్వన్వరూపులగు ఆ (శ్రీ బారికి నేను నమన్క_రించుచున్నాను ఓమ్‌ భాగవతరత్నాకర ము సమ్హాప్టము. పారిః కీమ్‌ తత్‌ నత్‌, శ్‌

ళ్‌ ఖ్‌ 1 ట్రీ శకబహ్మాశ్రమగ్రంథవుల | (ఖ! గ్ల కేటలాగు | పచమ చాచాను వచచ నానా నానా నానా చనా హాయ ల య (శీ శుక్కబహ్మాశమ (గంథము.

1. గీతామకరందము (రచయిత శ్రీ విద్యా'ప్రకౌశానందగిరి స్వాములవారు) రాయల్‌ సైజు 1100 వేజీలుగల మవో[గంథము ఇందు (శ్రీ) భగవద్గీత మూల శ్లోకములు, [వతి శ్లోకమునకు అవతారిక, (వతివచార్థము, తాత్సర్యము, వ్యాఖ్యోనము (వళ్ళో _త్తరములు కలవు, ఇంకను గీతను గూర్చిన అనేక వివరములు (గంథాదియందు పొందువజువబడినవి, ఇవిగాక, గ్‌తాత _త్త్వమును సుబోధక మొనర్పగల దాదాపు నూజు వేజీలు గల గొవృ ఉపో ధ్ధ్రతమున్ను (ప్రారంభమున గలదు, గ్‌ తాభిలాషులకు చాల అవళ్యక మైన (గ్రంథము, శ. భాగవత రత్నాకరము అనువాదకులు . (శీ విద్యాావకాశానందగిరిస్వాములవారు భాగవతమునందు భక్తి ళ్దూన చై రాగ్య (వబోధకములై. న శ్లోశములను వరి ెలుగు తాత్సర్యమును చేర్చి ఈ (గ్రంథము (వశటింవబడినది, ముముయువులకు అత్యం'కావశ్యక మైన (గ్రంథము (మ ॥

తి, (శీ వసిషగెత న! ఆను సంక్షీ ప్త యోగవాపిష్టము అనువాదకులు శ్రీ విద్యా,పకాశానందగిరిస్వాములవారు (శ్రీ వసిష్ట మునీం[దులచే (శ్రీరామచం్యదునకు ఉవబేశింవ బడిన యోగ వాసిషహ్రమను మహోన్నత ఆధ్యాత్మిక (గ్రంథము యొక్క సంతప్త స్వరూవమే ఈ వసిష్టగీత ఇందు మూల న్లోక ములు తెలుగు తాత్పర్యములు కూడ కలవు రెండు థఖాగములు కలసి ఒకే వాల్యూముగా అచ్చువేయబడినది ముముతయువులకు అత్యావళ్యక మైన (గ్రంథము,

'జెమ్మో వైజు 1860 వేజీలు వెల రు. 36-00 4. రావాయణ రత్నాకరము అనువాదకులు [శీ విద్యా_పకాశానం దగిరిస్వాములవారు

రామవమాయణమునందు ఆధ్యాళ్ని క బోధకు నంబంధించిన శ్లోకములు వర, తెలుగు తాత్సర్యమును చేర్చి ఈ (గంధము (వకటింవబడినది. (గ్రంథ (ప్రారంభమున (శ్రీరామ. సోతములు అనేకము చేర్చబడినవి. రామాయణమును గూర్చిన పెక్కు వివర ములు తెలుపు ఉపోర్దాతమున్ను కలదు, ఆధ్యాత్మిక వీపాసువులకు ఇది వాల ఆవశ్యక మైన (గ్రంథము,

'జెమ్మూమైజు డాడాపు 800 "జేజీలు, వెల రు, 25-00 5. 61! 141 గీ గగగి్‌ గ గి0 గ (12 20861130)

నైశ06 8. 3త

న! 6. గీతోపన్యాస ములు

శ్రీ విద్యా(వకాశానందగిరి స్వాములవారు గ్‌ా రత్త మును గూర్చి కావించిన మహోవన్యాఇముల నంగహామే ఈ (గ్రంథము. సర్వులకును (గావ్యామగు రీతి సులభ లిలో (వాయ బడినది, గతాభిలాషులకు అత్వంత | వయోజనకర మగు | గంథము,

గ్‌ సంత (1 ( 1/8 [కాన్‌ ైజు 680 కేజీలు చలం రు, 18.00 7. మోక్ష సాధన రహస్యము (రచయిత శ విద్యాపకాళానందగిరి స్వాములవారు)

ఇందు మానవుడు మోశతమును, బంధరాహిత్యమును, వరమశాంతిని బడయుటకు వలసిన సాధనోపాయములు, వద్ధతులు ఎన్నియో నివరింవబడినవి, ముముయువులకు చాల హితకరమైన (గ్రంథము.

1/8 ఆౌన్‌మైజు 675 పేజీలు, వెల రు, 18-00 ననన నానన 8. (బహ్మానంద వైభవము రచయిత శ్రీ విద్యా,పకాళానందగిరిస్వాము లవారు

(వతి జీవియు ఆనందమును కాంథీ,0చుచుండును. ఆనందము అుకో వరాకావ్యయే (బ్రవునందము, విమయానందము యష్‌ణికమై నది (బహ్మ్మునందము శాళ్యత మైనది. అట్టి (బ్రహ్మోనందమును బడ యుటో "వక్క. ఉపాయములు ఈ [గంథమున అెలువబడినవి, క ర్య్రూలోగో ఆవశ్యకమైన (గ్రంథము,

ఆ 1/8 (కౌన్‌ మైనో దాదాపు 800 పోజీలు, చెల; రు, 8.00

9. పరవార్ష కథలు (రచయిత (ీవిగ $(వకాళానందగిరిస్వాములవారు) తత్త్వము , ఉవ నిగూఢమైన ఆభ్యాత్థై!్‌ లే_క్వేము కథలద్వారా, ఉవమా నము శాద మొంతముల ద్వారా తెలువబడిన పుడు మాత్రమే ఖోత్ర నర మన చకటాగ (వవేశించగలదు వేదాంత తత్త్వ కను నుబోధక మొనర్చగల రోధ్యార్హాగ కథలు ఎన్నియో ఈ డినవిః (వతి కథ చివర ఆ కథకు నంబంధిచిన (గ్రంథమున (వాయబ నీతి కూడ అెలువబడినది. సాధకులకు ఆధ్యాత్మవమేతమున ఈ [గ్రంథము ఎంతయో ఉవకరించగలదు తో ్ప్పరలలలవనలాలాం
10. భజనలు- కీరనలు భగవంతుని భజించుటకు, నంక్సీర్తన యొనర్చుటకు వలసిన భజనలు - కీర్తనలు 565 ఈ (గంథమున (వకటింవబడినవి, వతి భజనయొక్క- 'తాత్సర్యమున్ను 'తెనుగులో వివరింవబడినది కాబట్టి భజనలు నలుపువారికి నంక్షీర్తనాదులు నొనర్చువారికి ఈ (గ్రంథము ఇవాల నపాయకారిగ నుండగలదు. 1/8 (కౌన్‌ సైజు 866 పేజీలు, వల రు, 8-00 శే1. వ రాగ్య సాధన దుఃఖా(కాంతు డై వరిభమించు జీవునకు తరుణోపాయ మును 'ెలుపునట్టిదే ఈ (గంథము. కం ఆం శ ఖల్‌

ఇ 12. శ్రీభగవర్గీత (సూ లాక్షర్సి ((తివర్ష ముఖచిత్ర ఫోటో - స్లాస్తిక్‌ కవరుతో)

ఇందు భగద్గీత మూల శ్లోరములు, పెద్ద మైపులలో (వక టెంవబడినవి, [వతి శ్లోళమునకు తెనుగు తాత్సర్యము కూడ కలదు, దృష్టి మాంద్యము కలవారు కూడ ఈ (గంథముడ్వారా గీతా పారా యణ చేయుటకు వీలుండును, శక0 వేబీలు, వెల రు, 7-00

18. (శ్రీభగవద్దీత (మూ ల౦ం)

ఇందు భగవద్లీత మూల శ్లోకములు గలవు, పారాయణోన యు_క్తమైనది, (కృష్ణుని తివర్ల ముఖచ్చితము "ేవరు, న్లెన్టిక్‌ శవరుతో), ప్యాకెట్‌ మైజు 812 వేజీలు, వెల రు, 2-25

14. యమలోక వార్తలు

జీవుడు వీ పావము చేసినచో యమలోకమున అతనికి ఏ. దండన లభించునో ఆ వివరములున్ను, నరకాధలు లేకుండ చేసి తొనుట కొజకు మౌార్గ్షములున్ను ఈ (గంథమున 'తెలువబడినవి,

వం న 1.దగరి

15. వివేకానంద సింహనాదం (శ్రీ) వివేకానందస్వావివారియొక్క_ గంభీరమైన వాక్యములు: ఆభ్యాత్శిక బోధలు ఇందు కలవు, ఇంగ్సీషు వాక్యములు, వాని “తెలుగు తాత్పర్యము కూడ ఇందు కలవు, ఆధ్యాత్మ వథమున వయనించువారికి ఈ గంభీర వాక్యములు ఎంతయో ఉ_ల్తేజమును కలుగ బేయగలవు, వెల రు 1-50)

16. తత్త్వ సారము రచయిత _ శ్రీ విద్యాపకాశానందగిరిస్వాములవారు నిగూఢమైన వేదాంత తత్త సము సులభమైన తత్త్వములు (పాటలు)తో ఇందు 'తెలువబడినవి జనసామాన్యమునకు వీనిద్వారా అధ్యాత్మిక జ్జానము చక్కగ బోధవడగలదు ఈ త_త్త్యములను (పాటలను) వారి వారికి అనుగుణ్యమైన రాగములతో పాడుకొని అనందించవచ్చును. వెల రు. 2-00 *క్షే7. అధ్యాత్మ జడ్జి మెంటు నరమార్థ శేత్రమును కోర్టులో ముముతువను వాది! అజ్ఞానమును (వతివాదివై దావా వేయగా. నద్దురువు అను జడ్జి ఇరువై పుల సాయులను విచారించి డిక్రీ ఇచ్చును. విణారణ అత్యంత మనోరంజకముగ నుండును, వల రు. 1-50

17. (పప్రణవపూజ నిద్దణ వర(బహ్ముముయొక్క_ వాచకమనగు (వణవము' (ఓంకారము) మవో వవ్మితమైనది, మహోన్నతమగు అట్టి (వణ. వము యొక్క పూజూవిధానము ఇందు తెలువబడినది, వల రు, 6-75

18. గారీ పూజావిధానము (శ్రీ గారీజీవియొక్క పూజావిధానము, అర్చన వద్ధతి ఇందు “"తెలువబడీనది, వెల' రు, 0.78 శ0. ద్వాదశ మంజరి ముముయువులకు అ త్యావళ్యక నులైన వంథడెండు బోధలు (చ్యానములు) ఇందు కలవు. వలం రు, 1-50 శి1. ఆధ్యాత్మిక హితోకులు న! అధ్యార్శిక శ్నేతమున సాధకునకు అవశ్యక మైన చక్క హాలో క్తులు ఇందు వివరించబడినవి, చెల: రు, 0-50

నిల 'మోక్షద్వార పాలకులు వరిపూర్మ శాంతికి నిలయమైన మోతమును వాందుటకు ముముమేవ్రు (నయత్నించుచున్నాడు,. మరి అట్టి _వయత్నములను ఫలించుటకు వలసిన అనేక సులభోపాయములను ఈ (గంథము

తెలుపుచున్నది,

వల రు, 1.25 పా

నితి, మట్టిలో మాణిక్యము ఈ శరీరము అత్మ చేవ్చనక్షు మందిరమనియు, భగ వంతుడు ఊశేసటకు దిన్యరథ మనియు మయెజబులవలెను, అట్టి భగవంతుని మౌశణిళ్యమ్సు, వెల రు. 1.25 లం

ఏట్రట విద్యాప్రకాశానందగిరిస్వామ. లవారి ని, జీవిత చరిత్ర (శ్రీకాళహస్తి యందలి (శ్రీ శుక బహ్మశ్ర మము యొక్‌ థా శ నకలును, గీతా మకరంచాది (గ్రంథ రచయితలున్ను అహ్హో $్‌ ల్తర 15 తాజ్ఞానయజ్ఞ నిర్వాహకులున్ను అగు (శ్రీ విద్యావళాళ ందగిరిస్వాములవారిరమున్క జీవిత వి శేవములు ఇందు కలవు,

క్‌ శ5 ధ్యానప ద్ధతి భ్‌ _ సాధకుడు భ్యానమును ఎట్లు అభ్యనీంచవలెను, చున న్పును ఎట్లు నిలువవళెను, అవరోభములను ఎట్లు ఎదుర్కొసవలెను. ముదలగు వీమయములు. ఈ [గంథములో విశ దీకరించబడిసవి, శి ఈ *ంల్తిడ్‌ లా శ6, అత్మతత్త్వ విచారణ నర్వజీవ్రలందును సాఖ్సీదావమున. వెలుగుచు, న్నున (వ్రవంచనూునకు ఆధ్రారభాళ మై జగత్తు నభించినను శాయమాత్రము' నశింవక నమ న్తమును (వకాళింద జేయానది వది గలదో అట్టి ఊళ్ళు గన ట్స సమును గూర్చిన విణారణ ఉందు కెలువటజీనటి లాలా గీతోపన్యాసముల కేసెట్పు పూజ్యం వీద్యావశాశొనందగిదిస్యాముల చారి. గీతోన న్యాసాలు ఇాటో [వళే ని వహింరదాయి. 'వేబలటొలద్‌ శవబొనీకం ప్ర ఉవన్యాసాలు వినడానికి గీ జొయజ్ఞూలకు వోజర య్యేనాడు తీరుముళా- తిరునతి చేవస్టానంచారు శై ఉవన్యాసొలు (ప్రాముఖ్యం గ క్శించి వాటీని రికార్డు చేసి శ్రీసిబ్సుగా విడుదల జీశారు, ఇప్పుడు 1 నుండి శే వ అభ్యాయములు అభి స్తున్నాయిః ॥ ఎక అద్ర్యాయంకల కేనెట్‌ వెల రు ౩36.06

27. అన్ఫుతే బిందువులు జ్వారా బోధించు అనేక ధర్భ రవాన్యములను, ఇంకను మహానీ యులు బోధించిన దివ్య సొో_క్తులను, నదువ బేశములను, సుభాక్షిత ములను చేర్చి కూర్చిన (గ్రంథమే ఈ అమృత బిందువులు. వెల. రు 10.00 (ప్తాప్తి స్టానం మేనేజరు, (శ్రీ కకబ్రహ్మాశమము (౦0౨) ఫోన్‌ 2839 (శ్రీకాళవా_స్తి, చిత్తూరు జిల్లా (వ. వి విన్‌ - 571 640, త్వరలో రాబోవు [(గంథములు (1985 చివరిక్రి
28. ఉపనిష్య[దత్నాకరము శ, భారత రత్నాకరము శి (దిహ్మచర్య విజయము నో యే $ర్వరూ ధాలర్బ్యు ్న య నని క మణ. తా ళ్‌ లి ఉగ 6.0 కర్రి కర్ణం) ఖ్‌ / మో లీ పు పద్య చసన

[ పీక ఫిడపి లంట పటం ఉమా పల పట అవ ఉషల 66 ం విళపోట ప ప'ట్త వొటవ' ల పటపట వట ప డే క క న స న పెకనపం ల షలన షట షనమనన చిన న స్కా ల లా డ్య గ పా నూ క్‌ ఇఒ అ జు తా గా క్ల భాగవత [1పప్రయోజనవుం వ్ల భట ఇల క లల వః వ్‌ ప శిష్యుడు -- స్వామీ 1 భాగవతము చదివినందువలన 2 లా! ఇ ప్‌ క్ట కలుగు లాభమేమి:? క్‌ లో ము పణ పాక తూ _ కన వోట్‌ గురవు__ భొగవతవుం:ం ' అను పదమును గబా త ఇగ వో న ష్ణ గబా ఉచ్చరించు ఆ లాభమేమిమో యో జక వడ ళ్‌ వ్‌ సీకే తెలియగలదు. న్‌ ళా రా భో న్నా డగ క్‌ వ్ల ఎవి అరు వ % న్‌ పొడ పా అభ శిష్యుడు భాగవతము అను పఏమును శూ క గై వ్‌ / ఇ కి ల్‌ తే ప పట్‌ త్వరిత ముగ ఉచ్చరించుచు బాగవుతాం అని ల్చు పెగ్‌ భో నడి కన ప్ల సం ఫశ కొనెను అనగా భాగవతమును చదివినచో ళన వె ఆలి ఎ పో స్థ జనులం బాగుపడుదురని అర్థవుం, స ప బే!సీ వ క్‌ నగ న్‌ పడ స డఫ వణ వాల వరన పట పిలవ ౧ పజ వ ఉన ఉలవ కపప లప 6 జనక | స్‌ న న న చన ర న వనన చన న న న ను. న _ సీ . ॥ వాలా | , / . ళ్‌ , శ + య 4 " న్నా నే