Telugu aanadamayane sakhi - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

క. “ న్‌ మ ఇ. న న. శ మై ల =. _ టం వ. నా. 2. సో రు స [ న న న. ల లా న. ౧; పా “ ఊఉ = న్‌ ను. న వ గ. ష్‌ లలో మ్‌ ్శ్‌ లా జ్న్‌ టీ ఆ $... శ్ర క; ం తీ “ వా 2 మా య. హై శి వళ ఏఫ “1 1! ష్‌; లవ మాన 1 మ ము స యా రగు ర. *ై యా రం ను చనన తననన భవనా హహ ల న! యు గ (| , / యు. న ల్‌ లు న ల సే స చే వ తఈ 7 లోలో ్ట లట "ఫా దష సే ళ అ ల క్త సో ల్‌ ల న కో. సం

ఆనందమాయే సఖి నవల సృజన వావిలపల్లి 6240గీ!! హైదరాబాద్‌ 2025

019066 10 12404 9 [86411 ₹0065 ఈ 9011040019. ౫0౯10, ర? సీ ఉంరం తకంఉ00౯ 0౪008000, క్‌ సలయడ టం వశం గంంగరే4, 450164 - 00089 '0 0028 . కర207౧66520600401160౧59820211.0000, య 1016. +91 8019738120. ౧4 (౦0౫౯౯6 $41201 ౪271102111 7 అి 116011 169 204 92011036009 (౮ ౫ క464411 01116 | (ుక0)103436002212గ ల. న్‌ అసరే గెంంరుం ర్స గ వొ 4110120024 41012 19201211 60౧౧౫ గ (0 టు ట4టుగ టర 654600. జ గ 152%) - 978-81-984556-5-9 (లీ 015 5 2 ఇ౦గ 05 %ంర00 206 2|| 02206665 206 0166గ6 రేలదా[064 12 [115 0001 256 06 ౧౯౦64౧ ౦౯016 20055 2౧6 0201316009 1042202600. గం” 96లు౨0120106 00 20002] గలక౦౧5, 11102 07 6616, 19 ౧౬౧6 ౧౦౮166౧౯2౫] 5003114 2711102111 రిం [44411 ₹71063 2556 రం ౧౦01౫! 1216 [0 ఈ 1646005606 29 46 266001 ౦5 య19 ౪౦౧. తీ] 12005 666066. గ0 ౧౭౯౬౦1 0015 0601102600 20 06 కిలుకంరేటం66ీ,500166 10 2 1616ల! 5756600, 0౯ ర20900100664ీ, 1 యు 1000 01 0 20 ౧6403ల6060010, [0600120102], 1060600108, ౯600161098 0 ౦16౧56 1ల%06౯ 16 సము యా 0౯ ౧6౧౧155100 0 66 0401190665 న పంటను త్రై త! పర96 9 కండల 6111 26 2 స్ట ళ్‌ ఆ. క86211 ₹/101063 206 9011020019. ణ 9 ఏ), హో ఇద్ద ల. 200౯6016 0 3006410 54026020 1౯ ॥ క న్‌ జూ గ్‌ ” 26111 ఈ 106 10201019. న. రి ళో 4 న రయ బడ (6౦౪౬4 ఈ 1110626003 9 సెంలి2 16644౧ కొరం66ే 216 00606 16 2026 గరం, కరేలుజ026. ౧౪26 & రిం౦10800605

ఉన్నవన్నీ కథలే, ఉండేవీ కథలే. -కడలి రైట్స్‌& పబ్లికేషన్స్‌

ఆనందమాయే సఖి సృజన 2023, నవంబరు నెల శస ఖ్‌ గ్హై గ / 1 (| / యీ మ. తే. వా యా గా (ము ల 1! ల స / న * ల || | స్ట | [/ 0 (ల నరో [ైై శక్‌ ఇ ల్ల ఇ. స్‌ో ₹ై్ర్రా గ చ/ క

న్యజన ఉనందమాయే సఖీ స 1 శ్రీకాకుళం నుంచి విశాఖపట్నం వస్తున్న ప్ర డ్స్‌ బస్సు, బయట గాలిని, ట్రాఫిక్‌ చప్పుళ్ళని లోపలికి రానివ్వకుండా సీల్‌ చేసుకొని ఇంది మనుషుల మధ్య కూదా విచిత్రమైన నిశబ్దం ఆ సైలేన్న్‌ని బర్జలగొష్టేఫనేనో శస పైన ఉస్తుట్టు టీవీ ఒక సినిమాని ప్లే చేస్తుంది. ఇ సినిమాలోని డైలొగ్స్‌ వల్లో మరే కారణం చేతో క్రావ్సీ అంత వరకు మత్తుగా నిద్రపోయిన ఫ్రైధి ఉలిక్కిపడి లేచింది. కళ్ళు సుల్వనముకుంటూ అడ్ధానికి దగ్గరగా వెళ్లి బీకట్లు అలుముకున్న బయట సరిసర్రాబన కళ్ళు చిట్లించి చూసింది శాస పట్టి పట్టి చూసాక కానీ ఆమెకి బస్సు మద్దిలసాలెం వరకు వచ్చేసిందని తెలియలేదు. మరో రెండు స్టాపుల తర్వాత తను దిగాల్సిన స్టాప్‌ వస్తుందని అర్ధమై తన బాగ్‌ని సర్దుకుంటూ, ఆరిసోయ్యిన గ్యత్రలోకీ రెండు గుక్కల నీళ్లు పోసుకుని ఖాలీ బాటిల్‌ శీంద పడేయణోయుంది. కానీ వెంటనే వ్రదో గుర్తోల్చినట్టు నుళ్ళీ చాక్‌నోకి కోసింది చెదిరిన జుట్టు సర్థకుంటూ ష్యాపటు పొప్షైట్రైల్టా ఉన్న ఫోన్‌ బైటకి తీస్తుండగా వెనక నుంచి మైధిలికి కొన్ని మాటబు విన్సిప్రిచాయి. గాడ్‌ మూడేండి ఆ కలక ఎంత్‌ వెళ్లగా కందో! అసలు పేంక్‌ కలర్‌ అబ్బాయిలు వేసుకోకూడదు, అది గల్‌ కలర్‌ ప. ఫోగి ₹న థమేయం లేక్రంగానే టీవిలో ప్లే అవుతున్న సీన్‌ని చూసింది అక్కడ ఒక పన్నెండేళ్ళ పైల్లుకు త్ర్య ఇష్టపడిన అమ్మాయి క్ర ఆ సిల్లకి నవ్చిన రాణి రంగు చాక్కా వేసుకొని స్కూల్కి వెళ్తున్నార్తు, ్త మశ్ళీల్వప్పే గౌంత్కే గోల్డ్‌ క్ర్యూం అబ్బాయిలకి నచ్చకూడదు అబ్బాయిల కలర్స్‌ ఏంటో లుసా? బ్లాక్స్‌ బ్యా, గే ఇలాటి, అని వినిపించింది మైధిలికి. వెసక నుంచి మాట్లాడేది ఒక ఏడెనిమిది పళ్లు మించని పిల్లాడని న్లైధిలి ఊహించింది ॥ బీ ఇప్పటీ నుంచే ఏన్ని జ్యా చూడండీ, అంటోంది ఒక స్త్రీ గొంతు, తన మాటల్లో న మైన ఆశ్చర్యం, గర్వం వీనిపిసున్నాయి. అ తం్రి వెంటనే పేజిలా తెలును ఇవన్నీ తన అడిగాడ్రు, వాడ్రు రక్కున ట్ర్వీక్ట్‌ చెప్పింది అన్నాడు అపకు విను తర్వాత నైద వెనక్కి మిన సూదాలన్న క్రోర్రకని బలవంతంగా ని కంతరో ఒనపను డైర్టక్ష పాస్టింప్రర్స్‌క్ర అడ్డుగా ఉన్న తలుప్పుని తేరుచుకుంటూ ర ల) వెళ్ళివో్వూడు. స్లైద్ధిలి ఆ జైలాడి నల నుంచి జేరుకొని భుడొనిక్తి బ్యగ్‌ తగిలించుకుంద కలది పే ఆ పేళ్లాది ఆలోచనల నుం ప. రక్షా, నా నే త్త గల్లో మైధిలి తన ఇంటి వైపు నడుస్తుంది. సమయ రాత్రి

• కొని ఇళ్ళ న్వ్వడ్ష సీరియళ్ళ్యలో శైతానులు, మరికొన్ని ఇళ్ల నుండి ఒక్‌

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఈటీవీ న్యూస్‌ హెడ్‌లైన్లు కలగలిపి వినిపిన్తున్నాయి మూతపడ్డ షాప్‌ దగ్గర డ్యూటీ చేసి అలిసిపోయినట్టు ఒళ్ళు విరుచుకొని పడుకున్న రెండు కుక్కలు, తన చెప్పుల చప్పుడుకి తలలు తిప్పి, తెలిసిన మొహమే అన్నట్టు ధీమాగా ఆవులించాయి తన కుడి చెవిలో ఉన్న ఇయర్‌ ఫోన్‌ నుంచి ప్లే అవుతున్న పాటలు ఫోన్‌ వైబ్రేట్‌ అవ్వడంతో ఆగిపోయాయి తన నదక వేగం కాస్త తగ్గించి ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చేసింది మైధిలి.

హాయ్‌ వసంత్‌! హా.. ఇంటికి దగ్గర్లోనే ఉన్నాను. ఏమైందో రేపు చెప్తాలే. సరే. కలుద్దాం. ఓకే బై ఫోన్‌ కట్‌ చేసింది. తన ఇంటికి వెళ్ళడానికి సందు తిరుగుతూ గుమ్మం అరుగు మీద ముఫై రెందేళ్ళ రూన్సీ ఉల్లిపాయలు తరుగుతూ కూర్చోవడం చూసి మైధిలి అసంకల్పితంగానే ఆగింది.

ఏం అక్క వంట లేటైనట్టుంది, అంటూ పలకరించింది.

మా భోజనం అయ్యింది రా! ఇది వాళ్ళకి. స్పెషల్‌ డిష్‌ అంటూ ఇంట్లో జనాన్ని చూపిస్తూ అదోలా నవ్వింది రూన్సీ లోపల నుంచి కొన్ని మగ గొంతులు ఒకేసారి గోలగా అరిచాయి మైధిలి అనుకోకుండానే తొంగి చూసింది. నలుగురు మగాళ్ళు చుట్టూ కూర్చొని మందు తాగుతూ ఏదో అనవసరపు విషయం మీద వాదించుకుంటున్నారు పెద్ద వాల్యూమ్‌లో టీవీ రన్‌ అవుతోంది అక్కడే ఉన్న ఇద్దరు పిల్లలు ఆ టీవీలో కదిలే బొమ్మలనే చూస్తున్నారు. వారిలో పెద్దవాడు ఆ నలుగురిలో ఒకడైన తన తండ్రిని ఆగి ఆగి వింతగా, చూస్తున్నాడు వాడి కళ్ళలో ఏదో క్యూరియాసిటీ కనిపించింది మైధిలికి.

మళ్ళీనా అక్కా? అడిగింది మైధిలి, ఇంకేం అనాలో తెలీక. ఏం చెయ్యమంటావ్‌ మైధిలి? అతనికి చెప్పగలిగే వాళ్ళెవ్వరు? రూన్సీ నిట్టూర్చింది. ఆమెను చూస్తే తనకి జాలేసింది అర్ధమవుతుంది కానీ పిల్లల్ని కనీసం ఈ వాతావరణానికి దూరం పెట్టొచ్చు కదా, అంది పిల్లల వైపు బాధగా చూస్తూ. ఎక్కడికి పంపాలి? అమ్మ దగ్గరకి పంపుదామంటే ఆమెకే ఆరోగ్యం సరిగా వుండదు ఇక వీళ్ళనేం చూస్తుంది? అంది రూన్సీ. అలా అని వదిలేస్తామా” ఆ పెద్దవాడు రాహుల్‌ చూడు వాళ్ళ నాన్నని ఎలా చూస్తున్నాడో? ఈ వయసులో ఇది కరెక్ట్‌ కాదు అక్క. కనీసం హాస్టల్లో అయినా చేర్చించు. దీనికన్నా అదే నయమేమో, అంది మైధిలి.

నేనూ అదే అనుకుంటున్నారా! మంచి స్కూల్‌ ఉంటే చూడరాదూ, కొంచెం తక్కువ ఫీజులున్నది. క్లాస్‌ మారినప్పుడు వేసేస్తాను, అంది వాళ్ళాయన వింటాడేమో అని నిర్ధారించుకుంటూ. నరే అక్కా, అంతగా అడగాలా చూస్తాలే, అంది ఏదో అలోచిస్తూ మైధిలి, రూన్సీ ఇంకేదో విషయం అడగాలని నోరు తెరిచి, సంకోచంతో ఆగిపోయింది. మైధిలి తన ఇబ్బందిని గమనించినట్టుగా, ఏంటో చెప్పు అక్క పర్లేదు, అంది. అబ్బే. మరేం లేదు నువ్వేమీ అనుకోనంటే ఈ ఒక్క రాత్రికి పిల్లల్ని నీతో తీసుకొని వెళ్తావా? రేపు పొద్దున్నే వచ్చి తీసుకొచ్చేస్తాను, అంది గబగబా రూన్సీ మైధిలి ఏదో అనేలోగానే, ఈ తాగుడు అయ్యాక అ మత్తులో ఆయన ఏం చేస్తాడో కూడా తెలీదు ఆ దరిద్రాన్నంతా పిల్లలు చూడకూడదు, అంది దిగులుగా

7

ఆనందమాయే సఖి సృజన తీవ్రమైన నిరాశ నుంచి వచ్చిన కన్నీళ్ళేమో అవి. జలజలా జారిపోయాయి. ఎవరో రైటర్‌ అన్నట్టు ఆడవాళ్ళని ఉల్లిపాయలతో సహా అన్నీ ఏడిసిస్తాయి అనిపించింది మైథిలికి, ఆ మాట తనే ముందు ఎందుకు అనలేకఫోయిందా అనుకుంది లోలోపలే. ఏంటక్కా అలా అడుగుతావ్‌? పంపించెయ్‌. ఈ రాత్రి అక్కడే వుంటారు, అంది నవ్వుతూ. రూన్సీ భారం దిగినట్టు తల ఊపి లోపలికి వెళ్ళింది. భిషుస్తా మైథిలి రూమ్‌ చేరే సరికి నేత్ర సోఫ్రాలో అడ్డంగా పడుకొని ఉంది. ఏంటే అలా పడుకున్నావ్‌? తిన్నదంతా బయటకి రాటానికా అంటూనే లోపలికొచ్చింది మైథిలి. అమ్మా వచ్చావా? ఇందాక నుండి బోర్‌ కొట్టి చస్తున్నాను అంటూ లేచి కూర్చొని ద్వారానికి అటు వైపే నిలబడి ఇంటినీ, తననీ వింశగా గమనిస్తున్న పిల్లల్ని చూసింది నేత్ర. రూస్సీ అక్క పిల్లల్లా వున్నారే అంది చూస్తూనే. వాచ్‌ని టేబుల్‌ మీద పెట్టి, జుట్టు ముడేసుకుంటూ, హా...వాళ్ళే. రండ్రా లోపలికి అంటూ వాళ్ళని పిల్చింది మైథిలి. ఏమైంది మళ్లీ? తన మొఖంలోకే చూస్తూ అడిగింది నేత్ర. చెప్తాలే. ఫ్రిష్‌ అయ్యి వస్తా తినడానికి ఏమైనా ఉండా? పిల్లలకి కూడా ఏమైనా కొవాలేషా అడుగు, అంటూ బాత్రూం వైపు నడిచింది మైథిలి. రంద్రా ఏమైనా చేసుకుందాం అని పిల్చింది నేత్ర. మేం తినేసాం అక్క, అన్నాడు ఇద్దరిలో పెద్దవాడు. అక్కకి హెల్ప్‌ చెయ్యండ్రా అంటూ వాళ్ళని వంట గది వైపు తోసింది మైరిలి. ఇదిగో నువ్వు ఈ ఉల్లిపాయలు తొక్క తియ్యు. నును వాటిని బాగో కడిగి పెట్టు. ఓకేనా? అంది వాళ్ళ చేతికి కల్లి వయ్రల్తు ఇస్తూ నేత్ర, షి నీ ॥ న్నాదక మొహాలు చూసుకున్నారు. అక్కా మీ ఇంట్లో అమ్మ లేదా? అదిగాడు రదు. ఏం? నేత్ర దోశలు వేస్తు అడిగింది. అమ్మే ఉంటే ఈ పనులన్నీ తనే చేస్తుంది దా నవ్వుతూ అన్నాడు వాద్దు. అర క్ష సాపే మ్‌ మాట్లాడకుండా వాడి మొహంలోకి లోతుగా చూసింది. ఆలోచనల్లో అని దోశ స్ట్‌, 0ది. వెంటనే సర్దుకొని తనే ఎందుకు చెయ్యాలి? మనం చేయకూడదా? చెయ్యాలి, అన్నాడు ఇలాంటివన్ని అమ్మకే బాగా వస్తాయి. అందుకే అమ్మే ఇంకో ప్రక్నతోమంలే శ్త్‌హోయలు రుద్దిరుద్ధి కడుగుతూ వాడు. అలా అని ఎవరు చెప్పారు? చేస్తుంది. మా ఫ్రెండ్‌ మ్‌ ఎవరూ చెప్పలేదు అక్కా. నాకే తెలుసు. మా ఇంట్లో మా అమ్మే అన్నాడు వాదు. ఏ కొట్లో కూదా అమ్మలే చేస్తారు, ఈ సారి మిరపకాయలు కడుగుతూ, అమ్మే బయట క. ఏం చేస్తాడు? అడిగింది పల్లీలు వేయిస్తూ నేత్ర. నాన్న అప్పుడేం చేస్తార్స? కృషీ కు పెద్దోడు. మరి అమ్మ కూడా జాబ్‌ చెయ్యడానికి వెళ్తే చెప్పానన్న నమ్మకంతో నషి కో అప్పుడు వంట మనిషి చేస్తుంది. చిన్నోడు సరిగ్గా అప్పుడూ... సమాధ్ధానం వ వంట మనిషి కూడా లేకపోతే? అప్పుడు? అడిగింది నేత్ర. స్పిలో తెలీక తల గోక్కున్నాడు వాడు. ఒక

ఆనందమాయే సఖి సృజన అప్పుదేముంది? ఇద్దరు కలిసి చేసుకుంటారు ఏరా అంతే కదా? అడిగింది మైధిలి ప్లాస్టిక్‌ బాటిల్‌ని చెత్తబుట్టలో వేస్తూ. హా అంతే అక్క అన్నాడు వాడు ఉత్సాహంగా. నాన్న లేకపోతే అప్పుడపుడు పిల్లలు కూడా సాయం చేయాలి అంది నేత్ర. ఆ మాటకి, అక్కా! తమ్ముడు ఎప్పుడు అమ్మకి హెల్ప్‌ చెయ్యడు కానీ నేను చేస్తాను, అన్నాడు రాహుల్‌ కాస్త గర్వంగా గుడ్‌ తమ్ముడు కూడా కాస్త పెద్దోడు అయితే చేస్తాడు ఏరా ? అంటూ వాడి వైపు చూసింది నేత్ర చిన్నోడు అన్నయ్య ఒక్కడే మంచి మార్కులు కొట్టేస్తున్నాడన్న ఆవేశంలో తల నిలువుగా తెగ ఊపేసాడు. మరి నాకు హెల్ప్‌ చెయ్యరా? అని వేయించిన పల్లీల పొట్టు తీస్తూ అడిగింది నేత్ర. ఆ మాటకి పరిగెత్తుకుంటూ తన దగ్గరికి వెళ్లి ఇద్దరు ఉఫ్‌ ఉఫ్‌ అని ఊదుతూ పల్లీల పొట్టు తియ్యడం మొదలు పెట్టారు. మైధిలి నవ్వుతూ ఉల్లిపాయలు కట్‌ చేసే పనిలో పడింది. ఖిహును భోజనం ముగిసాక ఇద్దరు పిల్లలు కాసేపు ఆడి, మెల్లిగా నిద్రలోకి జారుకున్నారు. నేత్ర, మైధిలి లైట్లన్నీ ఆర్బీ బాల్కెనిలో కూర్చున్నారు. బయట గాలి చల్లగా వీస్తోంది సిటీ ఇంకా నిద్రపోలేదన్న విషయం బయట ట్రాఫిక్‌ చెప్తోంది. అక్కడ నుంచి కనిపిస్తున్న సంగం శరత్‌ ధియేటర్‌ దగ్గర వెలిగే ఎర్రని లైట్లనే చూస్తూ, మిధు! మనం వీచ్‌ సైడ్‌ పోదామే. ఈ కాంజ్రీట్‌ జంగిల్‌లో నా వల్ల కావట్లేదు, అంది నేత్ర అదోలా మొహంపెట్టుకొని. అక్కడ రెంట్లు ఇక్కడికి డబల్‌. ఓకేనా నీకు? అయినా ఇలా బాగుంది కదా! సేవింగ్స్‌ కూడా చేసుకోగలుగుతున్నాం అంటూ ఆగి, కుర్చీలోకి జారబడి కాళ్ళు రైలింగ్‌ మీద పెట్టుకుంటూ, అయినా సముద్రం ఎప్పుడు అందేలా వుండకూడదు నేత్ర! అందీ అందనట్టు ఉండటమే దాని అందం అని నవ్వింది మైధిలి. నువ్వూ, నీ ఫిలాసఫీ పది కాలాలు సల్లగా ఉండాలి తల్లీ అంటూ, ఇందాక అమ్మ కాల్‌ చేసింది అంది ఎదో గుర్తొచ్చినట్టు నేత్ర. ఒకేసారి టాపిక్‌ని మరో పక్కకు మార్చేసిన నేత్ర తీరుని, ఆ మాట చెప్పి మౌనంగా కూర్చున్న తన మూద్‌ని అంచనా వేస్తూ, ఏమన్నారు? అని అడిగింది మైధిలి. కొత్తగా ఏం ఉంది చెప్పడానికి? నేత్ర నిట్టూర్చింది. పోనీ పాత కథే కొత్తగా చెప్పు! చెంప కింద చెయ్యి పెట్టుకుంటు అంది మైధిలి. అందరూ జీవితంలో స్థిరపడిపోతున్నారటా! నేను ఎప్పుడు సెటిల్‌ అవుతానా అని అమ్మ కంగారు పడుతోందటా, నేను చేసే పని, పనే కాదటా. నేను ఇలాగే లేట్‌ చేస్తే నాకు పెళ్లి అవ్వదటా చివరికి నేను ఒక్కదాన్నే ఏకాకిగా మిగిలిపోతానటా. ఇంకా చాలా,టా .టా .టా..లు ఉన్నాయి. నాకే వినదానికి ఓపిక లేక కట్‌ చేశాను, అంది ఎటో చూస్తూ నేత్ర మొన్నటి వరకు బాగానే ఉన్నారు కదే ఈ కొత్త కంగారు దేనికటా? అడిగింది ఆ ఆఖరి టాని ఒత్తి పలుకుతూ మైధిలి థి

సఖి సృజన మా మావయ్య కొదుకు ఉన్నాడుగా, వాడు స్టేట్స్‌ వెళ్తున్నాడటా, వెళ్ళేలోగా పెళ్లి చేసుకుపోదాం అని అలోచనటా, ఈవిడిగారు ఆ అందగాడు ఎక్కడ తప్పిపోతాడో అని ఊరికే హైరానా పడుతోంది అదే కొత్త కారణం, ఫోనలో ఫోటో చూపిస్తూ అంది నేత్ర ఇదన్నమాట సంగతి. నువ్వేం అన్నావ్‌? అడిగింది మైధిలి ఏం అంటాను ఏం అనలేదు. అన్నీ విని ఏం చెప్పుకుందా ఫోన్‌ పెట్టేసాను, అంది నేత్ర, ఏం? చూడటానికి బాగానే ఉన్నాడు కదా? ఫోటోని ఆూమ్‌ చేస్తూ అడిసింది మైధిలి, నేత్ర వెంటనే తన చేతిలో నుంచి ఫోన్‌ లాక్కొని పక్కకి విసిరేసూ, నువ్వు కూడా ఏంటి మిధు అంది చిరాగ్గా. అయితే ఇప్పుడు నువ్వు పెళ్లి చేసుకోవా ఏంటి? ఏమో నాక్రు అసలు అబాంటి ఆలోచనే లేద్దు. ఇంకా పాత విషయాలు ఏమైనా , । అంటూ ఆగింది మైధిలి. ఛ అదేం లేదు కానీ రిలేషన్‌షిప్‌ అంటేనే ఇంట్రెస్ట్‌ లేదు ఇలా బగుంది కడా ఎందుకు కోర కం ఇబ్బందుల్లో పడడం అనిపిస్తుంది. మనసుకి కష్టమే అవ్వత్రుంది అని అంత ఖచ్చితంగా ఎలా చెప్తున్నావ్‌? మంచిగా కూడా జరగొర్భు కదా! అంది మైధిలి. నీకేం తల్లీ! నీకు మంచోడు దొరికాడు ఎన్నైనా చెప్తావ్‌ అంది మోచేతితో మ్రైధ్ధిని నెడుతూ నేత్ర. నువ్వూ ప్రయత్నిస్తే దొరుకుతాదేమో ఒకసారి మీ బావతో మాట్లాడరాదూ, నవ్వుతూ అంది మైధిలి. నీకంత వేళాకోళంగా ఉంటే ఇంకేం చెప్తాం. మొషాం తిప్పుకుంది నేత్ర, ఒసేయ్‌ అలా మొహం పెట్టకు. సరదాగా అన్నాలే. అయినా నాతో కొదే, మీ అమ్మకి చెప్పాలి నీ లైఫ్‌ ఎలా స్తాన్‌ చేసుకున్నానో నీ ప్యాషన్‌ ఏంటో? ఒక ఓపెన్‌ కాన్‌వెర్సెషన్‌ పెట్టు ఇంట్లో. ఏంటి పెట్టేది? మా నాన్నతో ఒకేలే కానీ మా అమ్మతో ఇలాంటి విషయాల గురించి మాట్లాడితే శ్రక్షణం ఇంటికి వచ్చేయమంటుంది అప్పుడు ఇంత సపోర్ట్‌ చేస్తున్న మౌ నాన్న కూడా ఏం చేయ్యలేడు నాక్షు అవసరమా మిధు ఇదంతా? నిట్టూరుస్తూ ఇంటిని హ్‌ నేత్ర. అలా అని ఇలా నీలో నువ్వే ఇబ్బంది పడుతూ ఎన్నాళ్ళు ఉంటావ్‌? తిరిగి సో నాను. భుజాలు వత్తి దించింది నేత్ర, వెంటనే మాట మార్చేసి, సరే వెళ్ళిన పని నంగత్తి లీ పైవి “౧? నీకు ఇవ్వాల్సిన పేమెంట్‌ సెటిల్‌ చేసారా వాళ్ళు? క్‌! వస ఉదయం జరిగింది గుర్తు చేసుకుంటూ, ఎక్కడా! అసలు అతను దొరికితే ైదలి, అమ్మ న. తప్పించుకు తిరుగుతున్నాడు, అంది తల గోక్కుంటూ అంత సులువుగా వు రి లు గోవిందేనా? అడిగింది ఆకాశం వైపు చూస్తూ నేత్ర సులువుగా దొరకదు క్రద్రా మనట కనుమ ఇస్తాను, అంది ఎటో చూస్తూ మైధిలి. ఏ డొరికేస్తే ఇంకేముంది థల? హే పరు ఇద్దరు ఒకరినొకరు చూస్కుంటూ. అయినా అంది మైధిలి తేలిగ్గా, బడ చంటి. చాలా చూసాం, ఇదౌక్ష పెద్ద లెక్కేకాదు, వదిలేయ్‌, ౧. ఈ” క కైండాఫ్‌ మోటివేషనా? నవ్వింది నేత్ర. అన ఆర్‌ రటున్నా చి వారవ స సరోటానికె గతం ఎలా వున్నా, ఈ రోజు, వి వ ఇల పరిస్టితి చూడు! నిరంతరం ఘర్షణే. ఎంత సెన్సిటివ్‌ /

ఆనందమాయే సఖి సృజన లైఫో వీళ్ళది. రూన్సీ అక్క ఎంత ఇబ్బంది పడివుంటుంది తన పిల్లల్ని మరో ఇంట్లో ఒక రాత్రి ఉంచమని అడగడానికి వీళ్ళ తండ్రికి అంత బాధ్యత లేకపోవడం ఏంటి” ఆవేదనగా అంది మైధిలి

అవును అసలు ఏమైంది? క్యూరియస్‌ గొంతుతో అడిగింది నేత్ర ఎప్పటి గోలే. మళ్ళీ తాగేందుకు నలుగుర్ని వెంట తీసుకొచ్చాడు ఇంటికి. ఆ వెధవలు ఈ పిల్లల్ని పక్కనే పెట్టుకొని చెత్త మాటలు మాట్లాడుతున్నారు. అవి ఈ వయసు పిల్లల్ని ఎటు తీసుకుపోతాయో అని భయమేస్తుంది నాకు అసలు ఇలాంటి మూర్ధులు పెళ్లిళ్లు ఎందుకు చేసుకుంటారో! పోనీ చేసుకున్నారు, పెంచడం చేతకానప్పుడు పిల్లల్ని ఎందుకు కంటారు? ఇలా సరిగ్గా పెంచలేని కుటుంబాల వల్ల ఈ పిల్లలు ఎంత మానసిక ఒత్తిడికి గురవుతారో ఆలోచించు నేత్ర వింటోంది

నాకు అడల్డ్‌ ఎలా ఏడ్చినా పర్లేదు, కానీ పిల్లలు ఒక బెటర్‌ సొసైటీలో బ్రతకాలి అనిపిస్తుంది దే డర్వ బెటర్‌ పేరెంటింగ్‌ నిన్ననే ఎవరిదో స్టేటస్‌ చూసా, ఏద్రి ధింగ్‌ యు లెర్న్‌ లేట్‌, టీచ్‌ యువర్‌ చైళ్ల్‌ ఎర్లీ అని. నన్ను అడిగితే ఇది కాదు క్రియేట్‌ అ బెటర్‌ వరల్డ్‌ ఫర్‌ యువర్‌ చైల్డ్‌, అని చెప్తాను క్వాలిటీ అఫ్‌ లైఫ్‌ ఇవ్వగలిగితే చాలు, పిల్లలికి మనం ఇంకేం చెయ్యక్కర్లేదు అలా ఇవ్వలేనప్పుడు పిల్లల్నే కనకూడదు. మాటల ధాటిని ఆపి ఊపిరి తీసుకోటానికి ఆగింది మైధిలి కానీ ఇదంతా అంత ఈజీనా? ఏదో ఆలోచిస్తూ అంది నేత్ర

కాదు అదే కదా ప్రాబ్లెమ్‌. ఇదే మాట నేను బయటకిపోయి చెప్తేనా మొహాన ఒక నవ్వు విసిరి వెళ్లిపోతారు ఇందాక బస్‌లో ఎవరో ఒక అబ్బాయి, చాలా చిన్న వయసే ఉంటుంది, పింక్‌ ఇజ్‌ అ ఫిమేల్‌ కలర్‌ అంటున్నాడు అలా అంటున్నప్పుడు వాడి గొంతులో ఆడవాళ్లు తక్కువ అన్న ఫీలింగ్‌ వినపడింది. చిన్నపిల్లాడు వాడు వుమెన్‌ మీద అంత హేట్రేద్‌ ఎలా వస్తుంది? అలా మాట్లాడటానికి ఏం ఇన్‌ఫ్లఎన్స్‌ చేస్తున్నాయి అనే ఆలోచన దగ్గరే నేను స్టక్‌ అయ్యాను చాలా హెల్స్‌లెస్‌ అనిపించింది అసలు అంతకన్నా వరస్ట్‌ ఎంటంటే ఆ పిల్లాడి అమ్మ, ఆ మాటలని గొప్ప అన్నట్టు ఫీల్‌ అవ్వడం దేవుడా! ఇవన్నీ నాకే ఎందుకు వినిపిస్తాయో, అనుకుంటూ తల పట్టుకుంది మైధిలి

నీకే కాదు మిధు, చాలా మందికి, అంతెందుకు నాకు కూడా వినిపిస్తాయి, కనిపిస్తాయి కానీ మేం ఎవ్వరం నీలా ఊరికే స్ట్రగుల్‌ అవ్వము నాకు కూడా కొన్ని విషయాలు తప్పని తెలుసు కానీ మనం ఏమీ మార్చలేం కదా అనుకున్న దగ్గర నేను కూల్‌ అవుతాను. కానీ నువ్వు అలా కాదు. మార్చలేమని అనిపిస్తే అసలు ఎందుకు మార్చలేం” మనవల్ల ఎందుకు కాదు?” అని అడుగుతావ్‌ అదే తేడా నీకు నాకు, అని చెప్పుకొచ్చింది నేత్ర. మేవి, అంటూ నవ్వింది మైధిలి.

ఎందుకు నవ్వుతున్నావ్‌? అడిగింది నేత్ర మన హాస్టల్‌ ఇన్సిడెంట్స్‌ తలచుకుంటే నవ్వొచ్చింది. ఎలా ఉండే వాళ్ళమో కదా అప్పుడు రెబెల్స్‌లాగా. ఉందే వాళ్ళము కాదు ఉండే దానివి అంటే బెటర్‌. అమ్మో! నీ ఆటిట్యూడ్‌ చూసి జడుసుకున్నాం నేనూ అనన్య ఆ వార్డెన్‌ ఇన్సిడెంట్‌ అప్పుదైతే అనూకి జ్వరం వచ్చేసింది అంటూ నవ్వబోయింది నేత్ర కాని మైధిలి

బీ క్షీ

అనందమాయే సఖి సృజన మొఖంలో మారే రంగులని చూసి ఆగిపోయింది. వాళ్ళిద్దరి మధ్య కాసేపు ఇబ్బందికర నిశబ్దం అలుముకుంది ఎక్కడో ఏ బస్సు హారనో తప్ప అక్కడ ఇంకే చప్పుడు లేదు. నేత్రకి తను చేసిన పొరపాటేమిటో అర్ధమై ఏదో సర్దిచెప్పేలోగానే, అనన్య ఎలా ఉందో అని మైధిలి తలుచుకుంది. నేత్ర మైధిలినే కాసేపు అలా చూసింది. అది మనకి ఇంక కాంటాక్ట్‌ చెయ్యదేమో కదా అంది మళ్ళీ. తన గొంతులో నిరాశ. గత మూడేళ్లుగా మైధిలి అడుగుతున్న ప్రశ్నే ఇది. ఎందుకు అలా అనుకుంటున్నావ్‌? ఏదో ఒక టైంలో తనే చేస్తుందిలే నిదానంగా చెప్పింది నేత్ర. ఏంటి చేసేది? నువ్వు మర్చిపోయావేమో కానీ ఆ రోజు మాటలు నేను మర్చిపోలేదు నేత్ర. అయినా నా కంగారు అంతా తను కాంటాక్ట్‌ చేస్తుందా లేదా అని కాదు, బాగుందా లేదా అని. ఇన్నేళ్లు అయినా కాంటాక్ట్‌ చెయ్యలేదంటే తన లైఫ్‌లో ఏం జరిగి ఉంటుందా అనీ కంగారు. అలాంటిదేం జరగదు మిధు! భయపడకు ఏమో త్వరలోనే తన నుంచి కాల్‌ రావొచ్చేమో! అంది చిన్న నవ్వు నవ్వుతూ నేత్ర, నాకు నమ్మకం లేదు. ఎటో చూస్తూ అంది మైధిలి. అనన్య మనతో మాట్లాడదని అంత గట్టిగా ఎందుకు అనుకుంటున్నావ్‌? అడిగింది నేత్ర మామూలుగానే. అదొక ప్రశ్నా అన్నట్టు చూసింది మైధిలి. తను ఏం అందో గుర్తులేదా? తను కాంటాక్ట్‌ చేసే వరకు మనల్ని చెయ్యొద్దు అంది. ఎందుకు ఆ రూల్‌ పెట్టింది? ఎప్పటికి కలవకూడదు అనే కదా? గతాన్ని నెమరేసుకుంటూ అంది మైథిలి. దానికి మన మీద అంత కోపం ఎందుకు ఉంటుందిలే మిధు! ఇంకాస్త నెమ్మదిగా అడిగింది నేత్ర, ఏంటి ఇందాకనుండి చూస్తున్నా నన్ను పట్టించుకోకుండా దాన్నే వెనకేసుకొస్తున్నావ్‌? నేత్ర ఏం చెప్పకుండా నవ్వుతూ చూస్తుంది. ఇంత సీరియస్‌ ప్రశ్న వేస్తే నవ్వుతావ్‌ ఏంటి? కాస్త చిరాకుగానే మొహం పెట్టింది మైధిలి. ఇంక నో మోర్‌ వెయిటింగ్‌ మిధు! అరుస్తూ చెప్పింది నేత్ర. అంటే? కనుబొమ్మలు ముడి వేస్తూ అడిగింది మైధిలి. అనన్య పొద్దున్నే మెసేజ్‌ చేసింది. ఫోన్‌లో తనతో చేసిన చాట్‌ ఓపెన్‌ చేసి చూపిస్తూ అంది నేత్ర, ఏది చూడనీ అంటూ ఫోన్‌ లాక్కుంది మైధిలి కళ్ళు ఆనందంతో మెరుస్తుండగా, పంది! ఇంత వరకు నాతో ఎందుకు చెప్పలేదు అంటూ నేత్ర భుజం పైన గిల్లింది. డైరెక్ట్‌గా తీసుకెళ్లి సర్‌ప్రైజ్‌ చేద్దాం అనుకున్నా. కానీ నీ బాధ చూడలేక చెప్పేశాను అంటూ నొప్పెడుతున్న భుజాన్ని రుద్దుకుంది నేత్ర. మైధిలి అమాంతం నేత్ర మీద పడి అనన్యని కలుస్తున్నామోచ్‌ అంటూ గట్టిగా ఒక కేక పెట్టింది. 2 తను నిమిషానికి ఒకసారి గేట్‌ వైపు చూస్తోంది. లొకేషన్‌ కరక్టేనా? అటు ఇటు తిరుగుతూ అడిగింది మైధిలి. శివాజీ పార్క్‌ చిన్నపిల్లల ఫోటో షూట్లతో అలికిడిగా ఉంది ఇంకేదైనా సమయంలో అయితే పిల్లల్ని పిల్లల్లా ఎదగనివ్వట్లేదు అని కాసేపు విచారించేది [2 లాన్‌

ఆనందమాయే సఖి నృజన కానీ ఇప్పుడు మైధిలి మనసు అవన్నీ పట్టించుకునే స్థితిలో లేదు. అనన్య ఎలా ఉంది? ఎప్పుడొస్తుంది? ఏం మాట్లాడుతుంది? ఇన్నాళ్ళకి కలవాలందంటే ఏం చెప్పడానికి? మూడేళ్ళ తర్వాత ఇప్పుడే ఎందుకు కలుస్తాను అంటుంది? ఇలా అనేక ప్రశ్నల చుట్టూ తన బుర్ర తిరుగుతోంది

నువ్వు ఒక కేజీ అయినా తగ్గుంటావ్‌ మిధు ఆమెనే పరిశీలనగా చూస్తూ అంది నేత్ర ఏంటి? నడవటం ఆపి అడిగింది మైధిలి. ఇందాకటి నుంచి ఆగకుండా నడుస్తూనే ఉన్నావ్‌గా, ఒక కేజీ అయినా తగ్గవా? అంది నేత్ర సీరియస్‌గా మొహం పెట్టి. చాల్లే చెత్త కామెడీ ఆపు నవ్వే రాలేదు అంటూ మళ్ళీ నడవడం మొదలు పెట్టింది మైధిలి.

లేకపోతే ఏంటి? వస్తా అని చెప్పిందిగా రాకుండా ఎక్కడికి పోతుంది? ఇలా కూర్చోరా అంటూ గడ్డిలో చోటు చేసి చూపించింది నేత్ర. అలా కాదు నేత్రా నీతో ఇంకేం చెప్పలేదా? అసలు ఎందుకు కలుస్తుంది అంటావ్‌? తన పక్కనే కూర్చుంటూ అడిగింది మైధిలి

అబ్బా ఇప్పటికి వందసార్లు చూపించాను ఆ మెసేజ్‌ని, కావాలంటే మళ్ళీ చూడు ఏదయినా కోడ్‌వర్డ్‌ కనిపిస్తుందేమో. అయినా ఇంత వరకు అది కలవల్లేదని బాధ, ఇప్పుడు కలుస్తుందంటే ఎందుకు కలుస్తుంది అన్న ఆలోచన. ఏంటే నువ్వు? తల పట్టుకుంటూ అంది నేత్ర. అంత విసుగు ఎందుకులే? నాకు ఏంటో కంగారుగా ఉంది. తనని ఎలా ఫేస్‌ చెయ్యాలి? కనుబొమ్మలు దగ్గర చేస్కాని అడిగింది మైధిలి ఇదిగో ఈ ఫేసుతోనే ఫేస్‌ చేయు, మైధిలి బుగ్గలని దగ్గరకి నొక్కుతూ అంది నేత్ర ఛీ! ఎదవ కామెడీ చెయ్యకు, చిర్రెత్తుకొస్తుంది నేనైతే ఎప్పటినుంచో అడగాలనుకున్నవి అన్నీ అడుగుతాను ఎందుకు మమ్మల్ని అవాయిడ్‌ చేసావు? ఎందుకు ఇలాంటి పిచ్చి డెసిషన్‌ తీసుకున్నావ్‌? అని అడిగేస్తాను, అంటూ నేత్ర మొహంలోకి చూసింది మైధిలి,

నేత్ర అప్పటి వరకు ఎప్పుడు చూడని యాంగిల్‌ని మైధిలిలో చూడటం వింతగా అనిపించింది. అనన్యతో ఆమెకి ఎంత ఎమోషనల్‌ కనెక్షన్‌ లేకపోతే ఇంత కంగారు, ఇంత ఎక్సయిట్మెంట్‌ తనలో ఉంటుంది మరి నాలో అలాంటి ఫీలింగ్స్‌ ఏం రావట్లేదేంటి? అనన్య దూరం అవ్వడం నాకూ బాధే కదా! అయినా తనలా నేను ఎక్పయిట్‌ కాలేకపోతున్నాను ఎందుకని? నాలో ఎమోషన్స్‌ తగ్గిపోయాయా” నేత్ర ఆలోచనల్లో ఉండగానే మైధిలి మళ్ళీ తనని కదిపింది. నేత్ర ఆమెనే చూస్తూ నీ కెమెరా తెచ్చుకోలేదు కదా? అని అడిగింది, పైకి తన భావాలేం కనిపించనివ్వకుండా. ఏంటి ఆ సంబంధం లేని ప్రశ్న? అని ఎదురు ప్రశ్నించింది మైధిలి. అది తెచ్చుకొని ఉంటె కొంచం రైవర్ట్‌ అయ్యేదానివి కదా. ఇలా నా బుర్ర తినకుండా ఉండేదానివి. గుండెల మీద చేతులు పెట్టుకుంటూ అంది నేత్ర నిన్ను... అంటూ కొట్టడానికి వచ్చింది మైధిలి.

ఇద్దరు నవ్వుకుంటూ పక్కకి చూసారు. అనన్య కాస్త దూరంలో ఆగి వాళ్లనే చూస్తూ ఉండటం గమనించి టక్కున లేచారు. ఇద్దరి ముఖాల్లో నవ్వు మాయం అయ్యింది ఒకప్పటి స్నేహితుల్లాగా కాక మాములు పరిచయస్తుల్లా ఎవరు ముందు చొరవ తీసుకోవాలో తెలీనట్టు

వై

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఒకర్పొకరు చూస్తూ నిలబడిపోయారు. ఒక మూడేళ్ళలో వాళ్ళ మధ్య ఏర్పడ్డ దూరానికి ఆ చర్యే ఒక సాక్ష్యం అయ్యింది. ఎలా వున్నారే? ముందుగా అనన్యే పలకరించింది. నేత్ర తేరుకుంటూ తల ఊపింది. మైథిలి వైపు చూసి ఒక్కక్షణం ఆగింది అనన్య. ఎన్నెన్నో అడగాలి అనుకున్న మైధిలి, అనన్యలో మాళ్చులని లోతుగా గమనిస్తూ మౌనంగా ఉండిపోయింది. తన ఒకప్పటి అనన్యలా అస్సలు లేదు. ఆమెది పొడవైన ఉంగరాల జుట్టు. జడగా అల్లుకుంటే నడుం వరకు వచ్చేది. కాసీ ఇప్పుడు అది భుజుల వరకే వుంది. చెవులకు కనీకనిపించని దుద్దులు పెట్టుకుంది. వాళ్ళు చూసిన నాటి కన్నా కాస్త ఒళ్ళు చేసింది. కానీ మొహం చాలా తేటగా, ఆరోగ్యంగా ఉంది. దాన్ని బట్టి తను ఆనందంగానే ఉందని నిద్ధారించుకుంది మైధిలి తన మొహంలో ఒక్షప్పటటి అమాయకత్వం లేదు, ఆత్మవిశ్వాసం వుంది. నవ్వులో స్థిరత్వం. నిల్చోవడంలో ధీమా, మాటల్లో చురుకు, ఇవన్నీ అనన్య జీవితంలో ఏదో పెద్ద మార్చే జరిగిందనడానికి సాక్ష్యాలుగా కనిపించాయి. కొత్త అనన్యని చూస్తున్నట్టు చూస్తున్నారు మైధిలి, నేత్రలు. మైధిలి ఏమైనా మాట్లాడుతుందేమో అని ఎదురు చూస్తున్న నేశ్రకి, తన మౌనం అర్ధంకాలేదు. తనకి దగ్గరగా వెళ్లి, ఏదో ఒకటి మాట్లాడు అని చెవిలో గొనిగింది. మైధిలి ఏదో కలలో నుంచి బయటపడ్డట్టు తేరుకొని అనన్య వైపు, వేత్ర వైపు మార్చీ మార్చి చూసింది. అనన్య అసలు వాళ్ళ మధ్య ఏమీ జరగనట్టు, కొన్నాళ్ళు ఏదో ఊరుకి వెళ్లి తిరిగి వచ్చినట్టు పెడాలు సాగదీసి నవ్వుతుంది. ఏంటి ఫైర్‌ బ్రాండ్‌ ఎలా ఉన్నావ్‌? అని అడిగింది అనన్య అదే నవ్వుతో. మైధిలి నవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తూ బాగున్నా అని అనగలిగింది. తన గొంతు మాత్రం పూడుకుపోయినట్టు బొంగురుగా వినిపించింది. ఎన్ని రోజులయింది మిమ్మల్ని కలిసి. ఏం చేస్తున్నారు ఇప్పుడు? ఇద్దరి వైపు చూస్తూ అడిగింది అనన్య, తను ఉన్నంత కూల్‌గా వాళ్ళు ఉండలేకపోనడం. వల్ల ఆ (ప్రశ్నకి సమాధానం చెప్పకుండా మౌనంగా నిల్చున్నారు ఇద్దరు. మైధిలి మనసు ఇంకా స్థిమితపడలేదు. ఏం మాట్లాడటానికి వీలుకానట్టు గతం ఆమెపైన దాడి చేస్తుంది. మా మీద నీకు కోపం తగ్గిందా” చివరికి ఎలాగో గొంతు పెగుల్చుకుంది మైధిలి నోరుముయ్యవే నాకెందుకు కోపం? ఉంటేగింటే మీకుండాలి నా మీద. ఉంది కదా? నిజం చెప్పు, లోతుగా మైధిలినే చూస్తూ అడిగింది అనన్య. చాలా సేపటినుంచి అతి కష్టంగా అదుప్పు చేసుకుంటున్న కన్నీళ్లు తన ప్రమేయమే లేకుండా మైధిలి చెంపల మీదకి వెచ్చగా జారాయి. హేయ్‌ మిధు! ఏంటి ఏడున్తున్నావా? ఫైర్‌ ఎక్కడైనా ఏడుస్తుందా? అనన్య మైధిలికి దగ్గరగా వెళ్తూ అంది, నీలాంటి వేస్ట్‌ ఫెలోస్‌ లైఫ్‌లో ఉంటే ఫైర్‌ కూడా ఏడుస్తుంది. ఏన్ని సంవత్సరాలు అయ్యింది నువ్వు మాట్లాడి! అంత దూరం పెట్టే తప్పేం చేసాం మేము? కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ అడిగింది. నేత్ర, మైధిలి వెన్ను నిముదుళూ నిల్ఫుంది. మీరు ఏం తప్పు చెయ్యలేదు, తప్పండా నేనే చేశాను, అందుకే మిమ్మల్ని ఫేస్‌ చెయ్యలేక ఒకే

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఇన్నాళ్లు ఆగిపోయాను. ఆ రోజు చెప్పానుగా నేను ఒక మంచి జీవితం లీడ్‌ చేసినప్పుడే మిమ్మల్ని మళ్ళీ కలుస్తానని. ఇదిగో ఆ రోజు ఇప్పుడు వచ్చింది. అనన్య కళ్ళలో కూడా సన్నని నీటి తెర. నువ్వు ఇన్నాళ్లు కాంటాక్ట్‌ చెయ్యకపోతే నువ్వు ఏ ఇబ్బందిలో ఉన్నావో అని చాలా ఆలోచించాం. ఆ వేస్ట్‌ఫెలో కూడా ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చెయ్యలేదు అంది నేత్ర.

ఎవరు ఆ వేస్ట్‌ ఫెలో?

ఇంకెవరు ఆ హర్షగాడు.

ఓహ్‌ హర్షనా! పాపం వాడిని ఏం అనకు మీరు ఇలాంటిదేదో చేస్తారనే వాడితో కూడా ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చెయ్యొద్దని ప్రామిస్‌ చేయించుకున్నా అంది అనన్య. ఎందుకు ఇదంతా అసలు? అంతగా ఏం జరిగిందని? అడిగింది మైధిలి అనన్య బదులు చెప్పకుండా నవ్వింది.

ఏంటోనువ్వూ' ఆ రోజు అర్ధం కాలేదు, ఈ రోజు అర్ధం కాట్లేదు ఇంతకీ ఎలా వున్నావు? మీ పార్ట్నర్‌ బాగున్నారా? అడిగింది నేత్ర. ఇంకెక్కడ ఉన్నాడు వాడు? ఎప్పుడో విడిపోయాం అంది అసలేం పట్టనట్టు అనన్య. ఏం అంటున్నావ్‌ అనూ? ఎప్పుడు? షాక్‌ అవుతూ అడిగింది మైధిలి. పెళ్లి అయిన రెండు నెలలకే. తన మాటలని నమ్మలేనట్టు చూస్తూ ఉండిపోయారు మైధిలీ, నేత. టూ మంట్స్‌కా? నేత్ర తనలో తను మాట్లాడుకుంటున్నట్టు అంది. వాళ్ళు ఎంత చెప్పినా వినకుండా, మొండిగా చేసుకున్న పెళ్లి రెండు నెలల్లో ముగిసిపోయిందన్నమాట అనుకుంది మైధిలి. వాళ్ళ తర్వాత ప్రశ్న ఊహించినట్టే, జరిగినవన్నీ తీరిగ్గా చెప్తాను కానీ ఇప్పుడు నాకు ఒక మాట చెప్పండి అంటూ ఆగింది అనన్య. ఇద్దరూ ఏంటి అన్నట్టు చూసారు. నన్ను మీ రూమ్‌మేట్‌గా యాక్సస్ట్‌ చేస్తారా? అని వాళ్ళ మొహాలని చూస్తూ అడిగింది అనన్య.

మైధిలి, నేత్ర వెంటనే ఏం మాట్లాడలేదు. ఒకప్పటి సంగతులేవో వాళ్ళకి గుర్తొచ్చాయి. అయితే యాక్సష్ట్‌ చెయ్యరా? దిగులుగా చూసింది. లేదు లేదు అదేం కాదు నువ్వు అంతగా అడగాలా అనలు, గబగబా అంది నేత్ర. అయితే సరే నేను మోస్ట్‌లీ రేపే వస్తాను. వచ్చే ముందు ఫోన్‌ చేస్తాను అంది అనన్య. సరే అనూ! నాకు కాల్‌ చేస్తే, పిక్‌ చేసుకోటానికి వస్తాను అంది మైధిలి. అనన్య తల ఆడించింది.

సరే ఇక నేను వెళ్ళాలి, రేపు కలుద్దాం ఓకే నా? వాచ్‌ వైపు చూసుకుంటూ అంది అనన్య, వాళ్ళు సరే అన్నట్టు నవ్వారు. ఎవరి ఆలోచనలో వాళ్ళు గేట్‌ వైపు నడుస్తుండగా, అనన్య ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు వెనక్కి తిరిగి మిమ్మల్ని కలిసిన విషయం, ఇలా రూం సంగతి అడిగినట్టు హర్షకి తెలియకూడదు అంది. ఎందుకు ఇంత దాపరికం అనుకుంటూనే ఇద్దరూ సరే అన్నారు.

ఇద్దరి మనసులు అలజడిగా ఉన్నాయి. ఏవో జ్ఞాపకాలు వాళ్ళని వెనక్కి లాకెళ్తున్నాయి అనన్య పరిస్థితి కూడా అంతకు భిన్నంగా ఏం లేదు. వాళ్ళ మొదటి పరిచయం, కలిసి చేసిన రెండేళ్ల ప్రయాణం, ఆ తర్వాతి ఎడబాటు, అన్నీ వాళ్ళ కళ్ళ ముందు తిరుగుతున్నాయి అనన్య ఆటోలో వెళ్ళగానే, బీచ్‌కి వెళామా”? అని అడిగింది మైధిలి. నేనే అడుగుదాం అనుకుంటున్నా, వెళ్హాం పదా అంటూ స్కూటీ ఎక్కింది నేత్ర. ఇద్దరు వాళ్ళ మనసు పెట్టే

ట్స్‌

ఆనందమాయే సఖి సృజన పోరుని మర్చిపోవడానికి ఎప్పట్లాగే సముద్ర తీరానికి వెళ్లారు. క ఏం ఆలోచిస్తున్నావ్‌? కాఫీ చల్లారిపోతుంది, తాగు! మైధిలినే చూస్తూ అన్నాడు వసంత్‌. అనన్యని కలిసిన మర్నాటి సాయంత్రం వాళ్ళు బీచ్‌ రోడ్‌లోని మద్రాస్‌ కాఫ్‌ షాప్‌ దగ్గర మీట్‌ అయ్యారు. మైధిలికి అక్కడ లెమన్‌ టీ అంటే ఇష్టం. అందుకే ఎప్పుడు కలవాలి అనుకున్న వసంత్‌ని అక్కడికే రమ్మంటుంది. సైకిల్‌ ఆకారంలో అమర్చిన రాడ్‌ల మధ్య ఒక నదుమెత్తు టేబుల్‌ ఉంది. దాని మీద ముంజేతులు ఆన్బి నిల్చున్నారు ఇద్దరు వాళ్ళకి ఎదురుగా సముద్రపు కెరటాలు ఎగసి పడుతున్నాయి. నిన్న అనన్య కలిసింది, అంది మైధిలి అతను అన్న మాటలు పట్టించుకోకుండా బీచ్‌ గాలికి చెదిరిన జుట్టు సన్నగా కదుల్తోంది. ఎవరు? అడిగాడు అతను టీ తాగుతూ. అనన్య, అంది మైథిలి మళ్ళీ. అనన్య అంటే అప్పుడు మీతో...అంటూ గుర్తుతెచ్చుకోటానికి 'ప్రయత్నించాడు వసంత్‌. హా! తనే, లెమన్‌ టీని అక్కడ ఉన్న స్టిరర్‌తో కలుపుతూ అంది మైధిలి. ఎలా? ఏంటి ఎలా? అదే ఇన్ని రోజుల గ్యాప్‌ తర్వాత ఎలా అని. ఏమో తెలీదు. టేబుల్‌ పైన ఆన్చిన చేతులు గెడ్డం కింద పెట్టుకుంటూ అంది ఆమె. తన హస్బెండ్‌ కూడా వచ్చాడా? లేదు అని అగి, డివోర్స్‌ అయ్యిందట అంది మైధిలి మెల్లిగా. డివోర్సా? అయ్యో! ఎప్పుడూ? నీకు పడతాయ్‌ వసు... నిన్నే కలిసింది అని చెప్తున్నాను, నాకు ఏం తెలీదని కూడా చెప్తున్నాను. మళ్ళీ ఇన్ని ప్రశ్నలు అడుగుతున్నావు అసహనంగా అంది మైధిలి సరే సరే కూల్‌. కలిసారు కదా అన్నీ మాట్లాడుకొని ఉంటారు అని అడిగాను. మైధిలి కుడిచేతిని ఒత్తి పట్టి అన్నాడు వసంత్‌. లేదు ఇంకా ఏం మాట్లాడుకోలేదు. ఈ రోజు ఇంటికి వస్తానంది, వస్తే తెలుస్తుంది, ఎటో చూస్తూ అంది మైధిలి కలవడానికి వస్తుందా? కాదు ఉండటానికి. ఏంటి ఈ సదన్‌ చేంజ్‌? ఏం జరిగుంటుందో తన లైఫ్‌లో? అదే తెలీబ్లేదు. ఎంత చెప్పినా వినకుండా మొండిగా పెళ్లి చేసుకుంది. హ్యాపీగా ఉంటే 16 జ.

ఆనందమాయే సఖి సృజన చాలు అనుకున్నాం. ఇలా అవుతుంది అనుకోలేదు, గుండె బరువు చేసుకుంది మైధిలి.

ఇప్పుడు ఏం అయ్యిందని?

ఏమైందా? షి హ్యడ్‌ వెంట్‌ త్రు సంధింగ్‌ వసు! అతని వైపు అసహనంగా చూస్తూ అంది మైధిలి.

యాహ్‌ కావొచ్చు. కానీ అది తను ఎంచుకున్న దారే కదా మిధు వద్దని వదిలేసుకున్నప్పుడు ఆ మాత్రం స్ట్రగుల్‌ ఉంటుంది.

షి ఈస్‌ మై ఫ్రెండ్‌. తన లైఫ్‌ బాగుండాలని నాకు ఉంటుందిగా.

ఇప్పుడు బాలేదని నువ్వు ఎందుకు అనుకుంటున్నావు? నీ ఎమోషన్‌ నాకు అర్థం అవుతుంది కానీ ఒక ఫ్రెండ్‌ అనే ఆలోచన నుంచి బైటకొచ్చి చూడు తన నిర్ణయం కరెక్ట్‌ అని నువ్వే అంటావ్‌. అఫ్కోర్స్‌ ఆ రిలేషన్‌లో ఏం జరిగిందో మనకి తెలీదు. ఇట్‌ ఈస్‌ టూ ఎర్లీ టు జడ్జ్‌ బట్‌ ఏదేమైనా తన లైఫ్‌ ఇప్పుడే బాగుంటుందని నాకనిపిస్తుంది. అతని మాటలు వింటూ మైధిలి ఏదో ఆలోచిస్తున్న దానిలా మౌనంగా ఉండిపోయింది. తననలా చూసి మళ్ళీ వసంత్‌ అన్నాడు పెళ్లిలో సెక్యూరిటీ ఉంటుందని ఎన్ని అబ్యుసస్‌ ఉన్నా ఎంత టార్చర్‌ వున్నా అందులోనే నలిగిపోయే ఎంతో మంది మధ్య తను ధైర్యంగా బైటకి వచ్చింది అంటే అది మంచి డెసిషనే కదా! తన లైఫ్‌కి ఏం కావాలో నిర్ణయించుకునే ఎబిలిటీ అనన్యకి వచ్చిందని హ్యాపీగా ఫీల్‌ అవ్వు మిధు. ఆ రోజు అది తనలో మిస్‌ అయ్యిందనే కదా నువ్వు బాధ పడేదానివి, తన చేతిని మెల్లిగా నొక్కుతూ అన్నాడు.

మైధిలి అతన్నోసారి చూసి యు నో వాట్‌ అనన్యని ఇలా నేను ఎప్పుడు చూడలేదు.

ఇలా అంటే ఎలా?

అంటే చాలా మెచ్యూర్డ్‌గా. తన మొహంలో ఒక కాన్ఫిడెన్స్‌. ఎలా ఉంటే బాగుణ్ణు అనుకునేదాన్నో అలా ఉంది. నువ్వు అన్నది నిజమే! తను చాలా నూరింది. లక్కిలీ ఇన్‌ ఎ పాజిటివ్‌ వే! మైధిలి క్రితం రోజుని గుర్తు చేసుకుంటూ అంది. ఇంకేం అంతా బాగుంటుంది, కంగారుపడకు, అంటూ టీ కప్పు తన ముందుకి జరిపి తాగమన్నట్టు సైగ చేసాడు వసంత్‌. మైధిలి నవ్వి కప్పు అందుకుంది. తను రెండు సిప్స్‌ వేసే వరకు అగి, మిధు! నేను రేపు అరకు వెళ్తున్నాను, అని అన్నాడు వసంత్‌

ఏ? ఎందుకు? తన కనుబొమ్మలు ఎగరేస్తూ అడిగింది.

ఒక షూట్‌ ఉంది, టూ వీక్స్‌ అక్కడే, అన్నాడు.

ఏది మొన్న స్క్రిఫ్ట్‌ ఇచ్చావ్‌ చదవమని, అదేనా?

హా అదే. షూట్‌ అయ్యాక చెప్తా, నువ్వొచ్చి కొన్ని పోటైట్స్‌ తియ్యాలి.

యహ్‌ తప్పకుండా ఏదేమైనా మంచి టైంలో వెళ్తున్నావోయ్‌, వింటర్లో అక్కడ

క్ష

ఉఆనందమాయే సఖీ సృజన లొకేషన్‌లు బాగుంటాయి అంది టీ ముగిస్తూ మైధిలి. అవును బాగుంటాయి కానీ ఏం లాభం? అని నిట్టూర్చాడు. ఏం? ఏమైంది? అలాంటి దగ్గర సువ్వు ఉండవు కదా! ఇక అవి ఎంత బాగుంటే ఏంటి? హేయ్‌ దేవదాస్‌! పని షీద వెళ్తున్నానా? పిక్నిక్‌ వెళ్తున్నావా? జయినా మనకి కావాలి అనుకుంటే మళ్ళీ వెళ్లలేమా ఏంటి? అతన్నే సూటిగా చూస్తూ అంది మైధిచి. మళ్ళీ ఎప్పటికి కుదురుతుందో! ఈ సారి నాతో పాటూ రావచ్చు కదా, అదోలా చూస్తూ అన్నాడు. నీతో వచ్చి నేనేం చెయ్యాలి? ఇక్కడ నాకు ఎన్ని ఇవెంట్స్‌ స్కెడ్యూల్‌ అయ్యి ఉన్నాయో తెలుసా? అక్కడ కూడా వర్క్‌ చేద్దువు, సీకు పేమెంట్‌ ఉంటుందిగా. ఇక్కడ కమిట్‌ అయినవిచదిలేసి నీపేమంట్‌కోసం అక్కడికి రావాలా? చాలుచాల్లేవోయ్‌! నీ వర్క్‌ మీధ నువ్వు వెళ్ళు, నా వర్క్‌ మీద నేను ఉంటా. టు వీక్స్‌ తర్వాత కలుద్దాం, అంది సముద్రాన్నే కన్నార్పకుండా చూస్తూ, మిస్‌ అవ్వవా నన్ను? బెంగగా అడిగాదు వనండ్‌. నువ్వేమైనా హిమాలయాలకు వెళ్తున్నావా? పక్కన ఉన్న అరకే కదా! పోనీ సఖి సినిమాలో మాధవన్‌ వచినట్టు వస్తావా నా కోసం? మెరిసే కళ్ళతో అడిగాడు. ఆహా ఎంత ఆశ! అలాంటివేం కుదరవు. ఆయినా అప్పట్లో స్మార్ట్‌ ఫోన్స్‌ బేవు కాబట్టి మాధవన్‌ అంత కష్టపడ్డాడు లేదంటే ఒక వీడియో కాల్‌ చేసేవాడు. ఛా! ఇంత అన్‌రొమాంటిక్‌ఫెలోని ప్రేమిస్తాను అనుకోలేదు, అన్నాడు తల నెమ్మదిగా బాదుకుంటూ వసంత్‌, ఎక్కువ చెయ్యకు అప్పట్లో సువ్వు ఇష్టపడిందే నా ప్రాక్టికల్‌ థింకింగ్‌ చూసి అన్నావ్‌ మర్చిపోయావా? అన్నానా? అనే ఉంటాను దుర్మార్డుడిని అంటూ నిట్టూర్చాడు. మైధిలి పక పక నవ్వింది. ఏంటి? ఏంటి? తెగ నవ్వేసుకుంటున్నారు ఏదైనా జోక్‌ అయితే నాతో కూడా చెప్పండి విని తరిస్తా అంటూ వాళ్ళ పక్కకి వచ్చి నిల్చుంది నేత్ర, హే నేత్రా హాయ్‌! ఎలా ఉన్నావ్‌ అన్నాడు వెనక్కి తిరిగి చూస్తూ వసంత్‌, బాగున్నా, ఏంటి మీ జ్వాలిటీ టైంని డిస్టర్స్‌ చేసానా? మైధీలి మీద చెయ్యేస్తూ అందీ నేత్ర. క్రై

ఆనందమాయే సఖి సృజన

నోనో అదేం లేదు. నీ వర్క్‌ అయ్యిందా? అడిగాడు వసంత్‌

ఎస్‌ ఇప్పుడే. ఇది చూడు ఒక క్లయింట్‌కి ఈ ఆర్ట్‌ ఫైనల్‌ అయ్యింది అంటూ తన ఆర్ట్‌ వర్క్‌ని వసంత్‌కి చూపించింది నేత్ర. ఏ ఆర్ట్‌? మొన్న నైట్‌ అంతా కూర్చొని వేసావ్‌ అదేనా? ఒక కాఫీ ఆర్దర్‌ ఇచ్చి వస్తూ ఉత్సాహంగా అంది మైధిలి.

హా అదే.

ఏది చూడనీ అంటూ వసంత్‌ చేతిలో నుంచి ఐప్యాడ్‌ తీసుకుని చూసింది.

భలే వచ్చింది నేత్ర. ఆ రోజు అర్ధం కాలేదు కానీ ఫినిషింగ్‌ తర్వాత బాగా అర్ధమైంది, అంటూ జూమ్‌ ఇన్‌ జూమ్‌ అవుట్‌ చేస్తూ గుచ్చిగుచ్చి చూసింది మైధిలి. ఎంతైనా నేత్ర టాలెంటెడ్‌, అన్నాడు వసంత్‌ నవ్వుతూ.

హా ఎంత టాలెంట్‌ ఉంటే ఏంటి? డైరెక్టర్‌గారు తన ఫిలింలో ఆఫర్‌ ఇస్తారా? సాగదీసింది నేత్ర.

హేయ్‌! నేను తీసేవే ఏవో చిన్నచిన్న షార్ట్‌ఫిలిమ్స్‌, అందులో మీలాంటి టాలెంటెడ్‌ ఆర్టిస్ట్‌లని తక్కువ పేమెంట్‌కి వర్క్‌ చేయించుకోవడం నాకు ఇష్టం లేదు. ఒక ఫీచర్‌ ఫిలిం తీస్తే తప్పకుండా కలిసి వర్క్‌ చేద్దాం, అన్నాడు నేత్ర కళ్ళలోకి చూస్తూ. చూసావా మిధు ఎలా తప్పించుకుంటున్నాదో అని మైధలికి కంప్లైంట్‌ చేసింది నేత్ర. అప్పుడే కాఫీ తీసుకొని వస్తూ, అయినా అవకాశాల కోసం ఇంకోకర్ష్ని అడిగేదేంటి” మన పని మనం చేస్తూ పోతే ఆపర్చునుటీస్‌ వాటంతట అవే వస్తాయి అంది మైథిలి. మంచి మాట చెప్పావ్‌ అంటూ హైఫై కోసం చెయ్యి చాచింది నేత్ర.

ఇక్కడ నన్ను విల్లన్‌ని చెయ్యకండి ఇన్‌ఫాక్ట్‌ మనం ముగ్గురం కలిసి ఒక మూవీ చేయాలన్నది నా డ్రీం తెలుసా? నేను డైరెక్టర్‌, తను డి. ఓ. పి, నువ్వు ఆర్ట్‌ డైరెక్టర్‌, ఎలా ఉంది? బాగుంది కదా! అన్నాడు వసంత్‌ వాళ్ళిద్దరివైపు చూసి కళ్ళెగరేస్తూ.

క్రేజీ ధాట్‌! అప్పుడు నేను నా జాబ్‌ రిసైన్‌ చేస్తా అంది నేత్ర ఉత్సాహంగా. ఏంటి ప్రీలాన్సర్‌ జాబ్‌కి రెసిగ్నషన్‌ కూడా ఉంటుందా? నవ్వుతూ అడిగింది మైధిలి. యస్‌ నా పిచ్చెక్కించే వర్క్‌ రోటీన్‌తో నేను రిజైన్‌ చేస్కుంటా, కన్నుకొడుతూ అంది నేత్ర అనుకున్నా ఇలాంటిదేదో చెప్తానని, కోతి! అని తన తల మీద కొడుతూ పాకెట్‌లో మోగుతున్న ఫోన్ని చేతుల్లోకి తీసుకుంది మైధిలి నాలుగు అడుగులు పక్కకి వేసి కాసేపు మాట్లాడింది. నేత్ర! అనూ కాల్‌ చేసింది మద్దిలపాలెం దగ్గర ఉంది అంట, పద వెళదాం, అంటూ టేబుల్‌ దగ్గరికి వచ్చింది మైధిలి. హా సరే! వెళదాం అంటూ కాఫీ ముగించి లేచింది నేత్ర. మైధిలి వసంత్‌ వైపు చూస్తూ, వసు! ర్యాపిదో పెట్టుకొని వెళిపోతావా? మేం వెళ్తాము అంది. సరే! మళ్ళీ వన్‌ వీక్‌ తర్వాతే కలిసేది. బాయ్‌! అంటూ తన చేతిని బలంగా పట్టుకొని వదిలాడు వసంత్‌.

కయప 19

ఆనందమాయే సఖి సృజన మైధిలి అనన్యని, నేత్రని ఇంటి దగ్గర (డ్రాప్‌ చేసి, కావాల్సిన సరుకులు తేవడానికి మార్కెట్‌కి వెళ్ళింది. నేత్ర చీకటిగా ఉన్న హాల్‌లో లైట్‌ వేస్తూ, రా అనూ! అంటూ తన చేతిలో బ్యాగ్‌ తీసుకుంది. ఇందాక ఫోన్‌లో విండ్‌ సొండ్‌ చాలా ఎక్కువగా వినిపించింది ఎక్కడ ఉన్నారు? బీచ్‌ దగ్గరా? అడిగింది అనన్య లోపలికి వస్తూనే. అవును అనూ! మిధు వసంత్‌ని కలవడానికి వెళ్ళింది, లాస్ట్‌లో నేను కూడా వెళ్ళాను. వసంత్‌ అంటే తనేనా? కమల్‌ హాసన్‌, అంటూ ఆగింది అనన్య. హా తనే తనే. నీకు బానే గుర్తుంది అంటూ నవ్వుతూ చూసింది నేత్ర. అనన్య కూడా నవ్వింది. ఇబ్లంతా పరిశీలనగా చూసి ఇట్లు బాగుంది అంది. గోడకి ఒక మూలన తగిలించి ఉన్న ఒక స్కెచ్‌కి దగ్గరికి వెళ్లి, ఆర్ట్‌ కింద నేత్ర అని ఉండటం చూసి నువ్వే డ్రా చేసావా? అని అడిగింది అనన్య హా, అంది నేత్ర నవ్వుతూ. ఆ ఫ్రేమ్‌లో ఇద్దరు చిన్న పిల్లలు ఒక అబ్బాయి, ఒక అమ్మాయి ఒకరి చేతులు ఒకరు పట్టుకొని పసుపు పూల తోట లోంచి పరిగెడుతూ బయటకి వస్తున్నారు. ఇంకా ఆర్ట్‌ని కంటిన్యూ చేస్తున్నావా అంది అనన్య నమ్మలేనట్టు. అవును అనూ! ప్రెసెంట్‌ ఆర్ట్‌లోనే ఫ్రీలాన్సర్‌గా వర్క్‌ చేస్తున్నాను అంది నేత్ర. తన గొంతులో ఒక స్టీరత్వం వినబడింది. అది విని అనన్య కళ్లు మెరిసాయి. మళ్ళీ ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు మరి మైధిలి? అని ఆగింది తను ఒక కెమెబా విమెన్‌గా వర్క్‌ చేస్తుంది. ఒక స్టూడియో రన్‌ చేస్తుంది, అంది నేత్ర. అనుకున్నట్టుగానే ఇద్దరూ మీకు నచ్చిన పనే చేస్తున్నారు, నాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది నేత్రా అంది అనన్య మనస్ఫూర్తిగా. నేత్ర నవ్వుతూ మరి నుప్వు ఏం చేస్తున్నావ్‌ పాటబు పాడటం ఆసలేదు కదా? అని అడిగింది. అనన్య అదోలా నవ్వి, పాటలా అవి అప్పుడే ఆగిపోయాయి, అంది చిన్న నిట్టూర్పు విడిచి. నేత్ర తిరిగి ఏం బదులివ్వాలో తెలియక తలవంచుకొని నిలబడింది. ఇక్కడికి దగ్గర్లో ఉన్న స్కూల్‌లో జాబ్‌ వచ్చింది. టు డేస్‌లో జాయిన్‌ అవ్వాలి అంది మరో గదిలోకి నడుస్తూ అనన్య. అంటే గవర్నమెంట్‌ జుబా? ఆనందంగా అడిగింది నేత్ర. అనన్య అవునన్నట్టు తలూపింది. మంచి మాట చెప్పావు అనూ! హ్యాండ్‌షేక్‌ ఇస్తూ అంది నేత్ర. డైనింగ్‌ ఏరియాలో గోడకి తగిలించి ఉన్న ఒక పెద్ద ఫోటో జాలాజ్‌ని చూస్తూ ఆగిపోయింది అనన్య ఇవన్నీ మైధిలి తీసిన ఫొటోస్‌ అంది నేత్ర. తన గొంతులో అదోలాంటి గర్వం. అందులో చాలా వరకు ల్యాండ్‌స్మీప్‌ ఫోటోలున్నాయి. జలపాతాలు, నదులు, సెలయేళ్ళు, కొండలు సన్నటి అడవీబాట, పల్లిటూర్లు, మేఘాలు, చెట్లు, పువ్వులు, జంతువులూ ఇలా ఒకటని కాదు ప్రకృతి అంత అక్కడే ఉన్నట్టు అనిపించింది అనన్వకి. మధ్యమధ్యలో కొన్ని పొట్రేట్స్‌ ఉన్నాయి. అందులో చాలామందితో పాటు అక్కడక్కడా మైధిలి, నేత్ర కలిసి ఉన్న ఫోటోలు కూడా కొన్ని ఉన్నాయి. ఎక్కడైనా తను కనిపిస్తుందేమో అని ఆత్రంగా వెళుక్కుంది కానీ ఉపయోగం బేదు. ఏదో గాయమైనట్టు బాధగా మూలిగింది తన మనసు. వెంటనే తనకి తను సర్జిచెప్పుకుని మొహానికి నవ్వుని పులుముకుంటూ, అవునూ ఈఫోటో.. ? అని ఆగింది ఒక ఫోటో చూపిస్తూ. ఇత

ఆనందమాయే సఖి సృజన

నేత్ర, మైధిలి దట్టంగా ఉన్న చెట్ల మధ్య తీసుకున్న ఫోటో అది ఇదా ఒక సారి మైధిలి ఒక ఫోటోగ్రఫీ ఈవెంట్‌ కోసం ఏదో రిసార్ట్‌కి వెళ్ళినప్పుడు నేను కూడా తనతో వెళ్ళాను అక్కడ తీసుకున్నాం అంది నేత్ర తను కూడా గతాన్ని గుర్తు చేసుకుంటూ.

బాగుంది, అంటూ మరొకసారి మొత్తం చూసి పక్కగదిలోకి వెళ్ళింది. ఇది నా వర్కింగ్‌ స్పేస్‌. ఆర్ట్‌ వేసేటప్పుడు డిస్టర్బన్స్‌ ఉండకూడదని, ఆగింది నేత్ర ఆ గదికిలోకి వెళ్ళగానే ఎడమ వైపు పెద్ద టేబుల్‌ ఉంది. దాని మీద అస్తవ్యస్తంగా పడి ఉన్న పెన్సిళ్లు, పేపర్లు, పుస్తకాలూ కొన్ని వాటర్‌ కలర్స్‌, కొన్నికేన్వాస్‌ కనిపించాయి కిటికీలో నుంచి పక్క ఇళ్ల వెలుగు సన్నగా పడుతోంది వాటిపైన. ఒక ఆర్టిస్ట్‌ రూమ్‌ ఎలా ఉంటుందో మొదటి సారి చూసాను నేత్రా అంది అనన్య నేను చాలా మెస్సీ. బాగా నీట్‌గా ఉండేవాళ్ళు కూడా ఉంటారు అనూ, అంది నేత్ర నవ్వుతూ. ఆ మెస్‌ కూడా అందంగానే ఉందిలే ఏదో స్క్రిబిల్‌ ఆర్ట్‌లాగా అంటూ పక్క గదిలోకి తొంగి చూసింది అనన్య

వెళ్తూనే తలుపుకు అంటించి ఉన్న అమృత మూవీ పోస్టర్‌ చూసి, మిధు అస్సలు మారలేదు అంది లోపలికి నడుస్తూ గోడకి తగిలించిన వున్న ఒక ఫొటోగ్రాఫ్‌ దగ్గర అనన్య ఆగిపోయింది తన కళ్ళ నిండుగా నీళ్లు, బైటకి ఉబికి దాకుండా కళ్ళల్లోనే ఆగాయి, నేత్ర వైపు ఓ సారి చూడాలనుకుంది. కానీ ధైర్యం సరిపోలేదు. ఈ మూడేళ్లు నువ్వు మాతోనే ఉన్నావ్‌ అనూ! అన్న మాటకి ఇద్దరు వెనక్కి తిరిగారు ఎదురుగా మైధిలి వాళ్ళకి కొంచం దూరంలో గోడకు వాలి కనిపించింది

అనన్య మైధిలినే కాసేపు చూసింది. నేత్ర భారంగా ఊపిరి పీల్చి వదిలింది. ఏదో ఉద్వేగం తనని కమ్మేస్తుంటే దాన్ని దాచి పెట్టడానికి సాధ్యమైనంత ప్రయత్నించింది. అనన్య తల తిప్పి మళ్ళీ ఆ ఫోటో వైపు చూసింది. ఒళ్ళంతా రంగులు పులుముకొని నవ్వు మొహాలతో ఉన్న వాళ్ళ ముగ్గురి ఫోటో అది. పెద్ద ఫ్రేమ్‌ కట్టి గోడకి తగిలించి ఉంది.

ఇది హోలీ రోజు తీసుకున్న ఫోటో కదా అంది తన చెంపల మీదకి జారుతున్న కన్నీళ్ళనీ తుడవకుండానే. మైధిలి గుమ్మం దాటి అనన్యకు వెనకగా వచ్చి తన భుజాల చుట్టూ చేతులు వేసి అలాగే కాసేపు ఉండిపోయింది. నేత్ర కూడా అనన్యని మరో పక్క నుంచి హత్తుకుంది. అనన్యకి కన్నీళ్లు ధార కట్టాయి. వెక్కిళ్ళతో అనన్య కదులుతుంటే తనని ఇంకాస్త దగ్గరగా హత్తుకొని అలాగే నిలబడి పోయారు ఇద్దరు. వాళ్ళ చెంపల పైకి జారే కన్నీళ్లు అనన్య శరీరంలోకి మెల్లిగా ఇంకాయి

సుషసి త్తే

శీతాకాలపు ఉదయం నాలుగు గంటలు. వెళ్తున్న దారంతా నిర్మానుష్యంగా ఉంది. రోడ్డు పైన దట్టంగా పరుచుకుంటూ, కారు సైడు విండో పైన కాస్త కరుగుతూ, ఫ్రంట్‌ అద్ధం పైన వైపర్లతో తొలగిపోతూ ఉంది మంచు. కారు చింతపల్లి మీదగా లంబసింగి వెళుతోంది.

టే

ఆనందమాయే సఖి సృజన మైధిలి ప్రతి టర్నింగ్‌లో హార్న్‌ కొడుతూ అత్యంత శ్రద్ధగా (డైవ్‌ చేస్తోంది. బ్యాక్‌ స్‌ట్‌లో నేత్ర కునుకు తీస్తోంది. ఫ్రంట్‌లో అనన్య ఆ చీకట్లోకే చూస్తూ కూర్చుంది. కాసేపటి మౌనం తరవాత మైధిలి అనన్య వైపు చూసి, ఏం ఆలోచిస్తున్నావు అనూ! అని అడిగింది. ఏం లేదు, కార్‌ డైవింగ్‌ ఎప్పుడు నేర్చుకున్నావ్‌, కార్‌ ఎప్పుడు కొన్నావని చూస్తున్నా. అయ్యో ఇది మన కార్‌ కాదు ఫ్లాట్‌ ఓనర్స్‌ది. వాళ్ళు ౮5 వెళ్లారు వచ్చే వరకు మనల్ని వాడుకోమన్నారు. ఓహో! మరి డైవింగ్‌ సంగతి? కోవిడ్‌ తర్వాత ఇంకా వైజాగ్లోనే ఉండాలి అనుకున్నప్పుడు నేర్చుకున్నా, తన వైపు చూస్తూ అంది మైధిలి, నైస్‌! అవునూ డ్రైవింగ్‌ వస్తే చాలా కాన్ఫిడెన్స్‌ వస్తుంది అంటారు నిజమేనా? కనుబొమ్మలు దగ్గరికి చేసుకుంటూ అడిగింది అనన్య. ఎవరి మీద అధారపదే పరిస్థితి ఉండదు కదా ఆ ఫీలింగ్‌ మనకి నిజంగానే బాగుంటుంది అనూ! తన మాటలకి ఒప్పుకున్నట్టుగా తల ఆడిస్తూ అంది మైధిలి. నాకు కూడా డ్రైవింగ్‌ నేర్పుతావా మిధు? యా! ఖచ్చితంగా, ఇటు నుంచి వెళ్ళగానే ఎర్లీ మార్చింగ్స్‌ అదే పని పెట్టుకుందాం, అంటూ నవ్వింది మైధిలి. బదులుగా అనన్య కూడా నవ్వుతూ ఉత్సాహంగా తల ఊపింది. ఒక వైపు లోయ, మరో వైపు కొండ, చుట్టూ చీకటి, మధ్యలో కారు. ఇంత ఘాటీలో కూడా కార్‌ తీస్తున్నావ్‌ భయంగా లేదా నీకు? చీకట్లో కనిపించని ఆ లోయ తాలూకు లోతుని అంచనా వేస్తూ అడిగింది అనన్య. నన్ను నమ్మి నాతో వచ్చారు కదా, మిమ్మల్ని సేఫ్‌గా తీసుకొని వెళ్లాలనే ఆలోచన ఉంటుంది. దాన్ని భయం అనే కన్నా జాగ్రత్త అనాలేమో! నువ్వు అప్పటికి ఇప్పటికి ఏం మారలేదు మిధు, అదే క్లారిటీ ఆ మాటల్లో, అంటూ ఆగింది అనన్య, కదా! సి హౌ బోరింగ్‌ అంటూ పెదవి విరిచింది మైధిలి అనన్య అర్ధం కానట్టు చూసింది. అంతే కదా అనూ! ఏదయినా ఊగిసలాట ఉంటే జీవితం (ధ్రిల్లింగ్‌గా ఉంటుంది, ఎప్పుడూ సమాన స్థితిలో ఉంటే ఏం ఉంది మజా? అఫ్మోర్స్‌ చిన్నతనంలో ఎదుదైనా కొన్ని సిట్యుయేషన్స్‌ వల్ల ఈ స్పష్టత వచ్చిందేమో చెప్పలేను కానీ అప్పుడప్పుడు కాస్త అమాయకంగా ఉంటే బాగుండేదేమో అనిపిస్తుంది మొహంలో ఏ భావం లేకుండా రోద్‌నే 22

ఆనందమాయే సఖి సృజన చూస్తూ అంది మైధిలి

అనన్య కాసేపు మౌనంగా ఊరుకుంది.

తర్వాత ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు, ఇంతకీ అమ్మ ఎలా ఉన్నారు? అని అడిగింది.

హా బాగుంది. నాన్న నన్ను, ఏ ఐఏఎస్‌గానో ఊహించారు కాబట్టి నా ప్రాఫెషన్‌కి నిరుత్సాహపడ్డారు కానీ అమ్మ చాలా హ్యాపీ ఇన్ఫాక్ట్‌ షి ఈస్‌ ప్రొడ్‌. అప్పుడప్పుడు నాన్ననా పెళ్లి ప్రస్తావన తెచ్చినప్పుడు నా తరుపున మాట్లాడుతుంది. అప్పుదే తొందరేంటి అంటుంది. ఐ లవ్‌ హర్‌ ఫర్‌ దట్‌, నవ్వింది మైధిలి.

ఈ పెళ్లి గిల్లి ఎందుకులే మిధు? హాయిగా లైఫ్‌ని ఎంజాయ్‌ చెయ్యి, అంది అనన్య కాస్త చిరాగ్గా మొహం పెట్టి

మైధిలి ఆమెనోసారి పరిశీలనగా చూసి, ఏంటి అంత మాట అన్నావ్‌? పెళ్లి మరీ అంత డేంజర్‌ అంటావా? అని అడిగింది. అందులోకి వెళ్ళని వాళ్ళు ఏదో ఉంది అనుకుంటారు కానీ వెళ్లి అనుభవించిన వాళ్ళకి తెలుస్తుంది అదొక టట్రాప్‌ అని.

అందరికి ఇలాగే జరుగుతుంది అంటావా? మైధిలి కావాలనే చర్చని పొడిగించింది.

అలా అనట్లేదులే కానీ ఎక్కడో ఎవరికో ఒక్క పర్సెంట్‌ వర్క్‌ అయితే అవ్వొచ్చు కానీ ఆల్మోస్ట్‌ అందరికి ఏదో ఒక రకంగా ఒక నైట్‌మేరే మిధు! కానీ ఎవరూ బైటికి చెప్పరు అంది అనన్య దూరంగా చీకట్లోకే చూస్తూ.

నీకూ అంతేనా? అడగాలా వద్దా అనుకుంటూనే అడిగేసింది మైధిలి.

అనన్య మాట్లాడలేదు. వాళ్ళిద్దరి మధ్య ఇబ్బందికరమైన సైలెన్స్‌. మైధిలి అడిగి తప్పు చేసానా అనుకుంది. అనన్య చెప్పే వరకు ఆగలేకపోయానా అని తనని తను నిందించుకుంది.

కార్‌ స్లో చేసి ఒక పక్కకి ఆపింది. కారు బ్లింకర్స్‌ వెలిగి ఆరుతున్నాయి. చీకటిగా ఉన్న రోడ్‌ మీద పడ్డున్న ఆ వెలుగు కార్‌లోకి రిఫ్లెక్స్‌ అయ్యి వాళ్ళ మొహాల మీద విచిత్రమైన నీడలు ఏర్పడుతున్నాయి. మైధిలి అనన్య చేతిని ఒత్తి పట్టుకుంటూ, ఏదో ఆలోచనలో అలా అడిగేసాను, నిన్ను బాధ పెట్టి ఉంటే, సారీ అనూ! అంది. తన గొంతులో సన్నగా వినిపించే రిగైట్‌

అనన్య, అడ్డంగా తల ఆడిస్తూ, అదేం లేదు మిధు! నేను ఆ రోజులని దాటుకొని చాలా దూరం వచ్చేసాను ఆ గాయాలు బాధించవు అని కాదు కానీ ఆ బాధకి అలవాటు పడ్డాను, పర్లేదు అంటూ చిన్నగా నవ్వింది తను అంత తేలిగ్గా తీసుకుంటుందని ఊహించని మైధిలి, అనన్య అలా నవ్వేసరికి రిలీఫ్‌గా ఫీల్‌ అయ్యింది. తను చెప్పేవరకు ఆ విషయం అడక్కూడదని బలంగా అనుకుంది.

ఆతర్వాత చాలా దూరం వరకు వాళ్ళేం మాట్లాడుకోలేదు. నేత్ర ఇంకా నిద్రలోనే ఉంది.

23 డీ

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఇంతలో ఒక చోట రోడ్‌ రెండు దారులుగా చీలి ఉంది. ఎటు వెళితే లంబసింగి వస్తుందో మైధిలికి తెలీలేదు. ఆ కన్ఫ్యూషన్‌ళో కార్‌ని స్లో చేసింది. ఏమైంది మిధు! బైటకి చూస్తూ అడిగింది అనన్య. వ్యూ పాయింట్‌కి ఎటు వెళ్లాలో కన్ఫ్యూషన్‌గా ఉంది, ఒక సారి గూగుల్‌ మ్యాప్స్‌లో చూడు అనూ! అంది మైధిలి. నెట్వర్క్‌ లేదు మిధు! అసలు డైరెక్షన్స్‌ పెట్టకపోవడం ఏంటి? ఫోన్‌ ఆఫ్‌ చేస్తూ అసహనంగా అంది అనన్య. సరే, అది ఒక విధంగా మంచిదేలే, లేదంటే మనం ఒక ధ్రిల్‌ మిస్‌ అయ్యే వాళ్ళం, మైధిలి సన్నగా నవ్వుతూ అంది. అర్థంకాలేదు. మనం మొండిగా ఒక డైరెక్షన్‌ అనుకోని వెళదాం, అక్కడ మన కోసం ఏం ఎదురుచూస్తుందో చూద్దాం, ఏం అంటావ్‌? అని అడిగింది ఎక్సయిటింగ్‌గా మైధిలి క్రితం అనన్య అయితే ఆ ప్రశ్నకి సమాధానం అంత వేగంగా చెప్పి ఉండేది కాదు కానీ ఇప్పుడు సరే అని వెంటనే ఒప్పుకుంది. ఓకే టెల్‌ మీ రైట్‌ ఆర్‌ లెఫ్ట్‌, అడిగింది మైధిలి. రైట్‌, వెంటనే అంది అనన్య. మైధిలి వెనక్కి చూసి మత్తుగా పడుకున్న నేత్రని తట్టి లేపి, నేత్రా టెల్‌ మీ రైట్‌ ఆర్‌ లెఫ్ట్‌ అని అడిగింది. తనకి ఏం అర్ధంకాలేదు. ఆ... అంది బొంగురు గొంతుతో. చూస్‌ వన్‌. రైట్‌ ఆర్‌ లెఫ్ట్‌? నేత్ర లెఫ్ట్‌ అంది. అనన్య, మైధిలి మొహమొహాలు చూసుకున్నారు నేత్ర బదులు చెప్పి మళ్ళీ కళ్ళు మూసుకుంది. అది లెఫ్ట్‌ హ్యాండర్‌ కదా సో లెఫ్ట్‌ చూస్‌ చేసింది అంది అనన్య నవ్వుతూ. ఓకే అయితే మెజారిటీతో పోదాం నేను కూడా రైట్‌. సో గో రైట్‌. అంటూ కుడి వైపు మలుపు తీసుకుంది మైధిలి అక్కడ ఏం ఉండబోతుందో అన్న ఎక్సయిట్మెంట్‌లో అనన్య క్రితం మాటల వట్ల రేగిన ఆలోచనలని కాసేపు పక్కన పెట్టగలిగింది. కాస్త దూరం వెళ్ళాక ఒక చోట చాలా కార్లు పార్క్‌ చేసి ఉన్నాయి. ఇక్కడే అనుకుంటా మనం ఆగాల్సింది, అంటూ కార్‌ స్లో చేసింది మైధిలి. సరే ఒకసారి వెళ్లి కనుక్కొని వస్తాను అని అడక్కుండానే కార్‌ దిగి ఒక టీ షాప్‌ దగ్గరికి వెళ్ళింది అనన్య. తన వెళ్తున్న వైపే ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్న మైధిలికి రెండేళ్ల క్రితం అనన్య లీలగా గుర్తొచ్చింది ఇప్పటికి, అప్పటికి తనలో ఏంత మార్పు అనుకుంది పైకి కనిపించే తన ౭4,

ఆనందమాయే సఖి సృజన షార్ట్‌ హెయిర్‌, తన స్థిరమైన శరీరాకృతే కాదు, ఆత్మవిశ్వాసంతో మాట్లాడే తన తీరులో కూడా మైధిలి అనేక మార్పులని గమనించింది.

నేత్ర! నేతూ! లేవవే అంటూ నేత్రని లేపింది మైధిలి అబ్బా ఏంటి మిధు, కళ్ళు నులుముకుంటూ లేచింది నేత్ర. ఒకసారి అనన్యని చూడు అంది నవ్వుతూ. చూసాను తన షర్ట్‌ బాగుంది అంటూ మళ్ళీ మత్తులోకి జారిపోయింది నేత్ర ఏదో చెప్పాలి అని నోరు తెరిచిన మైధిలి, తను మళ్ళీ పడుకోవడం చూసి, నీ ఎంకమ్మ! నువ్వు నీ నిద్ర, లేచి సావు, వచ్చేసాం అని గట్టిగా అరిచింది. తన అరుపులు నేత్రని కాస్త కూడా డిస్టర్బ్‌ చేయలేకపోయాయి. అనన్య మైధిలి ఉన్న వైపు వచ్చి అద్దంలో నుంచి తొంగి చూస్తూ ఇక్కడే అంట మిధు నువ్వు ప్లేస్‌ చూసుకొని పార్క్‌ చేసేయ్‌ అంది. మనం వెళ్లాలి అనుకున్న వ్యూ పాయింట్‌ ఇదేనా మైధిలి కన్ఫర్మేషన్‌ కోసం అన్నట్టు మళ్ళీ అడిగింది ఇదే ఆంట అటు వెళ్లి ఉంటే, దారి తప్పేవాళ్ళం అంటున్నారు అంది అనన్య నవ్వుతూ.

వావ్‌! అయితే మన గెస్‌ తప్పు అవ్వలేదనామాట, వి మేడ్‌ ఇట్‌ అంటూ చిన్నగా అరిచింది మైధిలి, అనన్య తన చేతిలో చెయ్యి కలుపుతూ యన్‌! అంది.

ఓకే! ఆ నిద్ర మొహం దాన్ని ఫస్ట్‌ లేపు. చూడు ఎలా పడుకుందో ట్రిప్‌ వచ్చే వరకు ప్రాణం తియ్యడం, వచ్చాక జర్నీ అంతా పడుకోవడం, అంటూ కార్‌ దిగింది మైధిలి. కాసేపటికి కానీ తను ఎక్కడ ఉందో అర్ధం చేసుకోలేకపోయింది నేత్ర. అర్థమయ్యాక వాచిన కళ్ళని అద్దంలో చూసుకుంటూ మిధు! నాకు కాఫీ కావాలి అని అడిగింది. ఇది మన ఇల్లు కాదు, ఇక్కడ టీ మాత్రమే దొరుకుతుంది, ఓకే అంటే తాగుదాం అంది మైథిలి

సరే ఏదో ఒకటి నా మొహాన కొట్టండి, అంటూ కార్‌ బోన్నెట్‌ మీదకి ఎక్కి కూర్చుంది నేత్ర. ముగ్గురూ టీతాగారు రెండు సెల్ఫీలు తీసుకున్నారు. జీన్స్‌, స్వెట్‌ పర్ట్స్‌ వేసుకోవటం వల్ల వాళ్ళకి పెద్దగా చలి తెలీల్లేదు కాళ్ళకి షూస్‌, తలకి స్కార్ఫ్‌, మస్ఫర్‌ మాత్రం కొడుక్కున్నారు.

మైధిలి కెమెరా ఉన్న బ్యాగ్‌ భుజానికి తగిలించుకుంది. అనన్య వాటర్‌ బాటిల్స్‌తో ఒక బాగ్‌ పట్టుకుంది. నడకలో శ్రమ తెలీకుండా నేత్ర చేతిలో చిన్న స్పీకర్‌ వుంది. సమయం అయిదు అవుతున్నప్పుడు ముగ్గురు లంబసింగి కొండ మీదకి ఎక్కడం మొదలుపెట్టారు.

హ్‌వుస

అనన్య ముందు ఒక జంట నడుస్తున్నారు. కాస్త వయసు చిన్నదే అవ్వడం చేత కొత్తగా పెళ్లయిందని అనుకోగలిగింది. ఆ అమ్మాయి అలిసిపోయిన ప్రతిసారి అతను వెన్ను నిమిరి ఆమెని ఉత్సాహపరుస్తున్నాడు కొంచం స్లిప్‌ అయినా పక్కనే ఉన్నాను అన్నట్టు నిలబడుతున్నాడు. అతనిలో ఆమెని ప్రొటెక్ట్‌ చేస్తున్న భావం కన్నా ఆ అమ్మాయి తనకి ఎంత ప్రాముఖ్యమో చెప్తున్నట్టుంది. ఆ చర్య అనన్యని ఎందుకో కదిలించింది గతం తాలూకు స్మృతి ఒకటి ఉన్నపాటుగా తనకి గుర్తొచ్చింది. కానీ అది చాలా కొద్దీ సేపే నేత్ర చేతిలో ఉన్న స్పీకర్‌ నుంచి వచ్చే “బంధాలేంటి బంధువులేంటి పోతే ఏంటి వస్తే ఏంటి... తిండే లేదని దిగులే

జ్‌

ఆనందమాయే సఖి సృజన పడని జన్నే నాది రా” అన్న పాటతో వాస్తవంలోకి వచ్చి తల విదిలించుకుంటూ ఉత్సాహంగా రాళ్ళని దాటుతుంది అనన్య. మైధిలి, నేత్ర అనన్య వేగానికి ఆశ్చర్యపోయారు. అనూ! ఆగు చీకటిగా ఉంది స్లిప్‌ అవుతావ్‌ వెనక నుంచి అరిచింది మైధిలి. అనన్య ఆగలేదు. నేత్ర ఫోన్‌ టార్చ్‌ చూపిస్తూ తన వెనక పరుగు తీసింది.

అలా ఎక్కుతూ, దూకుతూ చివరికి ముగ్గురూ కొండపైకి చేరుకున్నారు. అప్పటికి ఇంకా చీకట్లు పూర్తిగా కరిగిపోలేదు. వాళ్ళు వచ్చే సమయానికే చాలా మంది అక్కడ సూర్యోదయం కోసం ఎదురు చూస్తూ వున్నారు. వాళ్ళని గమనిస్తూ అనన్య పరుగులాంటి నడకతో ఒక వైపు వెళ్ళింది. కదలకుండా ఒకే దగ్గర నిలబడి అలుపు తీర్చుకుంటున్న నేశ్రకి, మైధిలికి అనన్య ఎందుకలా పరిగెడుతుందో అర్ధం కాలేదు. కాసేపటికి తనొక చోట కూర్చొని అక్కడ నుంచి వాళ్ళని రమ్మంటున్నట్టు చేతులూపింది. అదేంటి అనూ! అలా పరిగెత్తి వచ్చేసావ్‌ ఇంత ఎత్తు ఎక్కి వచ్చాం, ఆయాసం రాలేదా? అంటూ తన పక్కనే కూలబడింది నేత్ర అక్కడ ఆగిపోయి ఉంటే మంచి ప్లేస్‌ మిస్‌ అయ్యే వాళ్ళం, ఇక్కడ నుంచి చూడు ఎంత బాగా కనిపిస్తుందో వ్యూ అంటూ చూపించింది అనన్య.

పొగమంచు చుట్టూ కమ్ముకొని ఉంది. వెలుగు రేఖ మెల్లిగా వ్యాపిస్తోంది. కింద ఎటు చూసినా లోయ... ఆకాశాన్ని తాకుతున్నట్టు ఉన్న కొండల వరస. సూర్యుడి రాక కోసం అందరూ ఆత్రంగా ఎదురు చూస్తున్నారు. మైధిలి ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు తన బ్యాగ్‌ నుంచి కెమెరా తీసి లెన్స్‌ సెట్‌ చేసుకుంది. తనకి నచ్చిన ఫ్రేమ్స్‌ అన్ని ఫొటోస్‌ తీస్తోంది. దూరంగా ఎండిపోయి, ఒక్క ఆకు కూడా లేని చెట్టు కనిపించింది తనకి. మేఘాలు కిందెక్కడో తేలుతున్నాయి. ఆకాశంలో అప్పుడప్పుడే వస్తున్న సూర్యుడి కిరణాలు. అవి ఆ చెట్టు కొమ్మల నుంచి చొచ్చుకుపోయి ఆ చోటంతా ఒకటే కాంతి. కింద తేలే మేఘాల గుంపును చూస్తే పాల సముద్రం గురొచ్చింది తనకి. మైధిలి ఆ ఫ్రేమ్‌ని కళ్లింత చేసుకొని చూసింది. రెండు స్నాప్‌లు తీసింది. అనన్యకి, నేత్రకి పిలిచి చూపించింది. ముగ్గురూ అక్కడికి వెళ్లారు.

అనన్య మెల్లిగా ఆ చివరి వరకు వెళ్లి కిందకి చూసింది. అక్కడ విసిరి కొట్టే గాలి. నేత్ర, మైధిలి ఆశ్చర్యంగా అనన్యనే చూస్తున్నారు. ఇంతలో అనన్య అరవడం మొదలు పెట్టింది. తన గొంతు అనేక ప్రతిధ్వనులతో ఆ లోయ అంతా పరుచుకుంది అలా అరిచి నవ్వడం మొదలు పెట్టింది. చేతులు చాపి ఆ గాలిని ఆస్వాదిస్తోంది. వాళ్లిద్దరూ తనని నివ్వెరపోయి చూడటం తప్ప ఏం చేయలేకపోయారు,

కమాన్‌ అరవండి అంది అనన్య, వెనక్కి తిరిగి. వాళ్ళు అప్పటికి షాక్‌లోనే ఉన్నారు. అనన్యని అంత కేర్‌ ఫ్రీగా ఇది వరకు ఎప్పుడు చూసిందే లేదు. అన్నిటికన్నా వాళ్ళని అమ్బర పరిచే విషయం ఏంటంటే అనన్య ఎప్పట్లా లోతులంటే భయపడల్లేదు. నేత్ర అలా అల్లరిగా నవ్వే అనన్యని మొదటి సారి చూసింది. ఆ చిత్రం ఆమెకి చాలా కాలం గుర్తుండొచ్చు కూడా. మైధిలికి వెంటనే ఏదో స్ఫురించినట్టు కెమెరా తీసి అనన్య అలా కేరింతలు కొట్టి నవ్వడాన్ని ఫోటో తీసింది. ఇక్కడికి రావాలని నేత్ర పట్టు పట్టడం మంచికే జరిగిందని అనుకుంది.

(౯.

ఆనందమాయే సఖి సృజన

సమయం తామ్మిదవుతున్నప్పుడు వాళ్ళు కిందకి నడక ప్రారంభించారు. వెళ్తూ వెళ్తూ అక్కడ ఉన్న ఇళ్ళ వైపు క్యూరియస్‌గా చూసింది మైధిలి. అవి వెదురు, మట్టి సాయంతో కట్టిన ఇల్లులు. అక్కడ కొందరు ఆదివాసులు పనులు చేసుకుంటున్నారు. సరిగ్గా బట్టలు లేని చిన్న పిల్లలు వచ్చి పోయే వాళ్ళనే వింతగా చూస్తున్నారు. ఆ చోటు చూస్తూనే మైధిలి తనకే తెలీకుండా నడక వేగం తగ్గించింది.

తన ఆలోచన అర్ధమై, మేం వెయిట్‌ చేస్తాం, రెండు స్నాప్‌ తీసుకొనిరా అంది నేత్ర. మైధిలి ధాంక్స్‌ అంటూ అక్కడ ఉన్న జనాన్నీ, ఇళ్ళనీ, అక్కడి వాతావరణం ప్రతిబింబించే అన్నిటినీ ఫోటోలు తీసింది. దూరంగా ఒక చోట అనన్య, నేత్ర కూర్చొని ఉన్నారు. వాళ్ళనే చూస్తూ అక్కడికి వెళ్తుంటే నేత్ర దేన్నో (శ్రద్ధగా గీస్తూ కనిపించింది.

ఏది ఏం డ్రా చేసావో.. అంటూ పుస్తకం ఇమ్మన్నట్టు చెయ్యి చాపింది మైధిలి.

వాళ్ళకి దూరంగా చికెన్‌ కబాబ్లు పెట్టుకొని కూర్చున్న ఒక ఆమెని, పక్కన చిన్న రాయి మీద కూర్చొని మట్టిలో ఆకారాలు గీస్తున్న ఆరేళ్ళ పిల్లని నేత్ర నోట్‌ బుక్‌లో గీసింది. అక్కడ మైధిలికి ఒక లైఫ్‌ కనిపించింది.

వావ్‌! చాలా బాగుంది నేత్రా అంది మెచ్చుకోలుగా. ఆమెకి ఇద్దామా” నేత్ర లేస్తూ అంది. యహ్‌ ఇవ్వు అంటూ బుక్‌ నుంచి పేపర్‌ విడదీసి తన చేతిలో పెట్టింది మైధిలి. నేత్ర వెళ్లబోతుంటే అనన్య అపి, ఒకసారి ఆ పేపర్‌ ఇవ్వు అంటూ తీసుకుంది. ఇద్దరు ప్రశ్నార్ధకంగా చూసారు. అనన్య పెన్‌ తీసి నాలుగు లైన్లు ఆ స్కెచ్‌ కింద రాసి, ఇప్పుడు ఇవ్వు, అంది పెన్‌కి క్యాప్‌ పెడుతూ.

నేత్ర, మైధిలి వాళ్ళ చూపుని కదుపుతూ అనన్య రాసిందేంటో చదివారు.

మేఘాల అంచులపై

ఈ పసి ప్రాణం కోసం చేసే

థభమలో ఎంతో అందం దాగుంది.

ఇంకా రాస్తున్నావ్‌ అన్నమాట ఆనందంగా అంది మైధిలి

రాస్తున్నాను కానీ ఇంత వేగంగా రాయడం చాలా కాలం తర్వాత ఇప్పుదే, అంది అనన్య నవ్వుతూ నా ఆర్ట్‌కి ఇంకా లైఫ్‌ వచ్చినట్టు అనిపిస్తుంది, అంది నేత్ర మళ్ళీ ఒకసారి ఆ రెండు లైన్‌లని చదువుకుంటూ ముగ్గురు తన దగ్గరికి వెళ్లి స్కెచ్‌ని ఆమెకి అందించబోయారు.

ఏం తింటారమ్మ అని అడిగింది వాళ్ళు ఇస్తున్న కాగితాన్ని పట్టించుకోకుండా. ముందు ఇది చూడండి, నా ఫ్రెండ్‌ వేసింది, అంటూ ఆమెకి ఆ పేపర్‌ అందించింది మైధిలి. ఆ స్కెచ్‌ చూసి ఇది నేనేనా అంది అబ్బురంగా. మీరే బాగున్నారా? బాగా గీసానా” అంది నేత్ర. చాలా బాగుందమ్మా అంటూ తడిమి చూసుకుంది ఆవిడ. ఈ కింద లైన్లు ఈ పిల్ల రాసింది అంటూ వాటిని బైటకి గట్టిగ చదివింది మైధిలి. ఆమెకి ఏం అర్ధమైందో కానీ పెదవులు సాగదీసి

క.

అనందమాయే సఖి సృజన నవ్వుతూనే ఉంది. చాలా బాగుంది, చాలా సంతోషం అంటూనే ఉంది. ఇదిగోండి ఇవి తినండి అంటూ అప్పటికే సిద్ధంగా ఉన్న మూడు చికెన్‌ కబాబ్లని అరిటి ఆకులో పెట్టి ఇచ్చింది. డబ్బులివ్వబోతే తీసుకోలేదు. వద్దు వద్దు అంటూ నవ్వింది. వాళ్ళు, కొండ మలుపు తిరిగి వెళ్తున్నంత సేపు ఆమె, తన ఆరేళ్ళ కూతురు, వాళ్ళ ముగ్గురికి చేతులు ఊపుతూనే ఉన్నారు. ప్రేమ కన్నాపెద్ద సంపద మరొకటి ఉంటుందేమో కానీ దీనంత ఆనందాన్నైతే అది ఇవ్వలేదు అనుకుంది నేత్ర. ఎక్కినంత కష్టం కాలేదు దిగటం. ఏవేవో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, స్పీకర్‌లో వచ్చే పాటల్ని హమ్‌ చేసుకుంటూ, మధ్య మధ్య ఫోటోలు తీసుకుంటూ, అందంగా కనిపించే పువ్వుల్ని కోసుకుంటూ చాలా దూరం నడిచేసారు. కాస్త దూరం తర్వాత ఒక ముసలామె చిన్న గట్టు మీద రాగి జావ పెట్టుకొని కూర్చొని ఉంది. తన మొహంలో నవ్వు తాండవిస్తోంది. ముసలామె పక్కనే ఒక కుక్క ఉంది. ఇది మీ కుక్కేనా అని అడిగింది అనన్య. లేదమ్మా ఎప్పుడో కలిసింది నాతో ఉంటుంది, అంది ఆవిడ తేలిగ్గా. జీవితంలో కొన్ని కలయికలు ఎంత సహజంగా జరుగుతాయో ఆ ఒక్క మాటలో చెప్పినట్టు అనిపించింది అనన్యకి వా! కారులో ఇంటికి తిరిగేళ్తున్నప్పుడు మైధిలి అడిగింది, అనూ! టెక్‌ బాగా ఎంజాయ్‌ చేసినట్టు ఉన్నావ్‌ అని. అనన్య కళ్ళు పెద్దవి చేస్తూ, చాలా అంటే చాలా అంది. తెలుస్తూనే ఉందిలే కళ్ళల్లో అని ఆగి, అవును ఆ ఎడ్జ్‌ వరకు వెళ్ళావ్‌ కదా భయం వెయ్యలేదా నీకు. కొన్ని భయాలను వదిలేసుకునే పనిలో ఉన్నా మిధు, అందులో ఇది ఒకటి అంది అనన్య. మైధిలి అద్ధంలో నుంచి వెనక్కి చూసింది. నేత్ర కూడా తన వైపే చూస్తుందని ఎలా ఊహించిందో మరి. ఇద్దరు ఏదో అర్థమైనట్టుగా కళ్ళతోనే నవ్వుకున్నారు. సో లెట్స్‌ సెలెబ్రేట్‌ యువర్‌ సక్సెస్‌ అంటూ నేత్ర బ్లూ టూత్‌ ఆన్‌ చేసి ఒక పాట వేసింది. “మేఘాలలో తేలిపోమన్నది...” పాట పెద్ద వాల్యూమ్‌తో ప్లే అవుతోంది. ముగ్గురు బీట్‌కి తగ్గట్టు తలలు ఊపుతున్నారు. కాసేపటికి అనన్య మెల్లిగా పాడడం మొదలు పెట్టింది. అది గమనించిన నేత్ర ప్లే అవుతున్న పాటను ఆపేసింది. అరేయ్‌ పాట ఎందుకు ఆపేసావ్‌ అర్ధకాకా అడిగింది మైధిలి. మన దగ్గరే ఒక మంచి సింగర్ని ఉంచుకొని వేరే వాళ్ళ పాటలు వినడం పెద్ద క్రైమ్‌ మిధు! అంది నేత్ర. అయితే ఇప్పుడు నువ్వు పాడతావా ఏంటి? భయం నటిస్తూ అంది మైధిలి. ఛ! ఛ! అంత రిస్క్‌ నేను తీసుకోను మన అనూ పాడుళుంది, అంది నేత్ర అనన్య వైపు చూస్తూ. అనన్య నమ్మలేనట్టు చూసి, ఏంటి నేనా? ఎప్పుడు చివరగా పాడానో కూడా నాకు సరిగ్గా గుర్తులేదు. నన్ను ఇన్వాల్వ్‌ చెయ్యకండి మాస్టారు అంటూ గుండెల మీద చేతులేసుకుంది. లేదు వి ఉడ్‌ లవ్‌ టు ఇన్వాల్వ్‌ యు... అంటూ ఇద్దరు పాడాలి పాడాలి అని ఒకేసారి అరిచారు. తక

అనందమాయే సఖి సృజన

అనన్య చెవులు మూసుకుంటూ, సరే సరే ఆగండి, పాడతాను, అంటూ ఫోన్‌ ఓపెన్‌ చేసింది. ఏం పాట పాడమంటారు అని అడిగింది స్ఫోటిఫై ఓపెన్‌ చేస్తూ. మొదటి పాట నీ ఇష్టం. తర్వాత నుంచి శ్రోతలకు వదిలేయ్‌ అంది నేత్ర. అనన్య నవ్వి, సరే అయితే అంటూ, తన ఫోన్‌లో లిరిక్స్‌ వెతుక్కొని పాడటం మొదలు పెట్టింది.

“మనసే తియ్యగా స్వరములు చిందేనే... తెలియని తృష్టకి....” అంటూ పాట సాగుతోంది నేత్ర, మైధిలి చాలా శ్రద్ధగా వింటున్నారు. అనన్య పాడడం ముగించి, వాళ్ళ వైపు చూసింది. ఇద్దరు గట్టిగా అరుస్తూ, భలే పాడావ్‌ అన్నారు. ఇప్పుడు మీకు ఏం కావాలో చెప్పండి అంది అనన్య ఉత్సాహంగా. అప్పట్లో నువ్వు ఇష్టంగా పడేదానివి కదా. “ఆకాశంలోని చందమామ.. ” దేవిపుత్రుడులో పాట అది పాడు అంటూ గుర్తు చేసింది నేత్ర. అనన్య చరణం నుంచి మొదలు పెట్టి మెల్లిగా పల్లవికి వచ్చింది. ఎంత అందంగా పాడావో అంది మైధిలి ఆమెనే ప్రేమగా చూస్తూ. మళ్ళీ ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు అనూ! అనూ!... “ఏ దేవి వరము నీవో” పాడవా అంది ముద్దుగా మొహం పెట్టి. అనన్య నవ్వుతూ ఈ పాట లేకుందా మన రాత్రుళ్ళు ముగిసేవి కాదు అప్పట్లో గుర్తుందా అని అడిగింది ఆ రోజులను గుర్తు చేసుకుంటూ.

హా ఎందుకు గుర్తు లేదు, మైధిలి ఎప్పుడు ఆ సినిమా చూడటం, క్షైమాక్స్‌లో ఏడవటం కూడా గుర్తుంది అంది నేత్ర సన్నగా నవ్వుళూ. ఓయ్‌! వచ్చానంటే దెబ్బలు పడతాయి, అంది మైధిలి వెనక్కి చూడకుండానే. సరే కొట్టుకోకండి, పాడతాను అంటూ ఆ పాట కూడా అందుకుంది అనన్య ఆ తర్వాత నేత్ర, “ఊ అంటావా మావా”, పాట గుర్తు చేసింది. వెంటనే మైధిలి ఛీ ఐటం సాంగ్‌ ఏంటే అని అడిగింది నేత్ర వైపు చూస్తూ. ఇంతకన్నా కన్సెంట్‌ని చెప్పిన పాట ఉందా మిధు! ఈ మధ్య కాలంలో అంది నేత్ర. జీవితంలో సరైన ఆటుపోట్లు చూసాక ఐటమ్‌ సాంగ్స్‌ ఎంత అర్ధం అవుతాయో తెల్సా ఆడవాళ్ళకి అంటూ క్షణం లేటు లేకుండా, వెంటనే అనన్య పల్లవి అందుకుంది.

“కోక కోక కోక కడితే

కొరకొరమంటు చూస్తారు

పొట్టి పొట్టి గౌనే వేస్తే

నే మ

పట్టి పట్టి చూస్తారు

కోకా కాదు గౌను కాదు

కట్టులోన ఏముంది

మీ కళ్ళల్లోనే అంతా ఉంది

మీ మగ బుద్దే, వంకర బుద్ధి” అని నేత్ర, అనన్యలు చలాకీగా పాడారు. ఇంతలో మైధిలి తనకి తెలీకుండానే వాళ్ళతో గొంతు కలిపి, 'ఊ అంటావా మావా? ఊహు అంటావా

29

ఆనందమాయే సఖి సృజన మావా?” అని గట్టిగా పాడింది. ముగ్గురూ గొల్లున నవ్వారు. అలా ఒక అరగంట సేపు అనన్యతో పాడుతా తీయగా అయ్యాక, తన నుంచి సంగీతం ఎప్పుడో దూరమైపోయింది అనుకున్న అనన్య ఇంకా అది తనలోనే ఉందన్న విషయం తెలుసుకొని ఆనందపడింది. ఇలా పాట పాడటం కూడా ఒక ధెరఫీ అవుతుందని నేను ఎప్పుడు అనుకోలేదు అంది వాళ్ళిద్దర్నీ చూస్తూ. ఇంకేం ఇక నుంచి పాటలే పాటలు అంటూ గలగల నవ్వింది నేత్ర. ఇంతలో తన ఫోన్‌ మోగింది. స్క్రీన్‌ మీద అమ్మ అని స్క్రోల్‌ అవుతుంటే చూసి... నేత్రా మీ అమ్మ కాల్‌ చేస్తున్నారు అంది మైధిలి. అమ్మో అమ్మే.. ఆపు, ఆపు కారాపు, కంగారు పడింది నేత్ర. ఎందుకే అంత కంగారు, అమ్మే కదా...అంది మైధిలి. ఏంటి అమ్మే కదా? నేను ఇలా ట్రైక్‌కి వచ్చాను అని చెప్పలేదు పోనిలే ఇప్పుడు చెప్పు. ఏం కానట్టు, అంది మైధిలి. దానికన్నా ఇక్కడ నుంచి దూకి చావడం నయం. ముందు కారాపు, ఫోన్‌ ఆగిపోయేలోగా లిఫ్ట్‌ చెయ్యకపోతే డైరెక్ట్‌గా వైజాగ్‌ వస్తుంది అంటూ కంగారు పెట్టింది నేత్ర. నేత్రని చూస్తుంటే ఒకప్పుడు నన్ను నేను చూసుకున్నట్టు ఉంది అంది అనన్య. తను ఏ . ఇన్సిడెంట్‌ చెప్తుందో గుర్తొచ్చి పెద్దగా నవ్వింది మైధిలి నేత్ర ఇద్దర్ని సైలెంట్‌గా ఉండమని సైగ చేసి ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చేసింది. కాల్‌ ఖ్లూ టూత్‌తో కనెక్ట్‌ అవ్వడం వల్ల కార్‌ స్పీకర్‌లో ఆవిడ మాటలు వినిపిస్తున్నాయి. హలో మా..! అంది నేత్ర మెల్లిగా. నేత్రా ఎక్కడ ఉన్నావ్‌? అటు నుంచి ఒక గొంతు ఖంగున వినిపించింది ఇంకెక్కడ ఉంటా ఇంట్లోనే. అయితే తలుపు తియ్యు మరి! అటు నుంచి వాళ్ళ అమ్మ అంది. ముగ్గురు షాక్‌ అయ్యారు. ఏంటి ఇంటికి వచ్చావా.. ముందే చెప్పాలిగా కంగారుగా అంది నేత్ర నువ్వు ఇంట్లోనే ఉంటే ఎందుకు అంత కంగారు పడుతున్నావు, ఆరా తీస్తున్నట్టు అడిగింది ఆవిడ. అమ్మ నీ ప్రాంక్స్‌కి ఇది టైం కాదు. ఏదో అవసరానికి బైటకొచ్చాను. చిన్నదే అని చెప్పలేదు. ఏంటి ఇప్పుడు సరిగ్గా చెప్పు వచ్చావా నిజంగా? చాలా మాములుగా ఉండటానికి ప్రయత్నిస్తూ అడిగింది నేత్ర. నేనేం రాలేదు లేవే. ఆవిడ అలా అన్నాక ముగ్గురు ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. 30

ఆనందమాయే సఖి సృజన

ఇంతకీ ఎక్కడికి వెళ్ళావ్‌? ఆ పిల్ల ఉందా పక్కన అని అడిగింది ఆమె మళ్ళీ.

ఏ పిల్ల?

అదే ఆ మొగుడ్ని వదిలేసి వచ్చింది కదా ఆ పిల్ల అంది ఆవిడ చాలా మాములుగా ఆ మాటకి అప్పటి వరకు నవ్వుతూ వింటూన్న అనన్య మొహం, తెల్లగా పాలిపోయింది.

అమ్మా! అరిచింది నేత్ర.

ఎందుకే అరుస్తావ్‌ దాన్ని ఇంటికి రానివ్వడమే ఎక్కువంటే ఇప్పుడు వెంటేసుకొని తిరగడం కూడానా? ఇప్పటికే నీకు పెళ్లవ్వల్లేదు ఇంకా అలాంటి వాళ్ళతో సావాసాలు చేస్తే అస్సలే అవ్వదు అంటూ ఇంకేదో అంటుండగానే...

నేను నీతో మళ్ళీ మాట్లాడతాను అని ఫోన్‌ కట్‌ చేసింది నేత్ర. తనకి కోపం, ఉక్రోషం అన్ని కలగలిపి వస్తున్నాయి. అనన్య మొహం చూడటానికి కూడా ధైర్యం సరిపోలేదు.

అక్కడ అంతా ఇబ్బందికరమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. కార్‌ ఒక పక్కన ఆగి ఉంది. ఎవ్వరిలో కదలిక లేదు అనన్య, కన్నీళ్ళని ఆపుకునేందుకు ప్రయత్నించి తన వల్ల కాక కారు దిగి కాస్త దూరంగా వెళ్లి నిల్చుంది. మైధిలి నేత్రనే చూస్తూ ఏంటి నేడ్రా ఇది అంది. నేత్ర కళ్ళ నిండా నీళ్లతో నిస్సహాయంగా, తన వైపు చూసింది. మైధిలి ఏం మాట్లాడలేదు.

అసలు ఆ ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చెయ్యకుండా ఉండాల్సింది మిధు! మా అమ్మ గురించి తెలిసి కూడా నేను ఇలా అంటూ చేతులతో మొహాన్ని కప్పుకుంది నేత్ర. మైధిలి ఓదార్పుగా తన భుజం పైన చెయ్యేసింది. ఇంత వరకు ఎంత హాయిగా జరిగింది మన జర్నీ. ఒక్క ఫోన్‌ కాల్‌ అంతా నాశనం చేసింది. తనలో తనే అనుకుంటున్నట్టు అంది నేత్ర. ఆమె ఊపిరిలోని బరువు బట్టి తన కన్నీటిని అంచనా వేస్తుంది మైధిలి. సరే అయిందేదో అయ్యింది వెళ్లి అనన్యతో మాట్లాడు అంది చివరికి.

ఎలా ఫేస్‌ చెయ్యాలి తనని? నా వల్ల కాదు మిధు! అనన్య నన్ను ఎలా చూస్తుంది ఇప్పుడు? అందరిలాగే నేను అనుకుంటుంది కదా నేను అది భరించలేను తన కళ్ళు ఎర్రగా మారాయి. తప్పు చేసింది నువ్వు కాదని తనకి తెలుసు నేత్ర! ఇలా మాట్లాడమంటోంది కేవలం టు బ్రేక్‌ ది సైలెన్స్‌ అంతే, అంది మైధిలి. నేత్ర సరే అని తల అడించింది.

ఒంటరిగా నిల్చున్న అనన్య దగ్గరికి వెళ్తూ, అనూ! అని పిల్చింది. నేత్ర గొంతు వణుకుతోంది. అనన్య వెనక్కి తిరిగి చూసింది. తన కళ్ళని చూడగానే నేత్ర కన్నీళ్ళని ఆవుకోలేకపోయింది. గట్టిగా కౌగిలించుకొని తెరలు తెరలుగా ఏడ్చింది. హేయ్‌ పిచ్చి మొహం! ఊరుకో. నేను ఇలాంటి మాటల్ని చాలా కాలంగా వింటూనే ఉన్నాను. ఇవేం నాకు కొత్త కాదు అంది అనన్య నవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తూ. తన కనుల చివర చిన్న నీటి చెమ్మ ఆ కళ్ళల్లోనే ఇంకిపోయింది.

నేత్ర, అనన్యని ఇంకొంచం గట్టిగా హత్తుకొని ఐ యాం సో సారీ అంది.

యస్వీ

ఆనందమాయే సఖి సృజన నువ్వు ఎందుకు సారీ చెప్తున్నావ్‌? నీ గురించి నాకు తెలీదా? అమ్మ ఎలా అనుకున్నా కానీ, నువ్వు నాతోనే ఉన్నావ్‌. అప్పుడు ఇప్పుడు ఒకేలా ఉన్నావ్‌. నేను ఎలా ఉంటే అలా అంగీకరించావు ఇదే కదా నాకు కావాలి అమ్మ మాటలు ఈ ప్రపంచం మాట్లాడే మాటలు. పెద్ద పట్టించుకోనక్కర్లేదు. మనం ఏది నమ్ముతున్నామో అది వాస్తవం. దాన్నే గౌదవిద్దాం. ఏం అంటావ్‌? అంటూ తన చెంపలపైకి జారే కనీళ్ళని తుడిచింది అనన్య. దూరంగా కారు దగ్గర నిలబడి వాళ్ళనే చూస్తున్న మైధిలి మనస్ఫూర్తిగా నవ్వింది. ఫి వ్మది క్‌ సాయంత్రం ఏడు. వాళ్ళ ముగ్గురిలో ప్రయాణపు బడలిక కన్నా ఆలోచనల అలసట ఎక్కువగా కనిపిస్తుంది. నేత్ర ఫ్రంట్‌ సీట్‌లో తల వెనక్కి వాల్చుకొని కూర్చొని ఉంది. అనన్య పక్క కిటికీ నుంచి బైటకి చూస్తూ వుంది మైధిలి మంట పెట్టే కళ్ళని పెద్దవి చేసుకొని డైవ్‌ చేస్తోంది. సరిగ్గా వాళ్ళు ఇంటికి చేరుకునేందుకు ఒక వీధి మలుపు తిరుగుతూ ఉండగా దూరంగా ఎవరో ఒక మగ మనిషి ఒక ఆమెను బాలా దారుణంగా కొడుతూ కనిపించాడు. ఎవరది? అంది మైధిలి ఆమెకి తెలీకుండానే కార్‌ని స్లో చేస్తూ ఎవరు? అంటూ నేత్ర, అనన్య ముందుకి చూసారు నేత్ర కళ్ళు చిట్లించి చూస్తూ ఏదో తెలిసిన మొహంలానే ఉంది అనుకుంది. కారు ఇంకొంచం ముందుకి కదిలేసరికి, ఆ దృశ్యం, అక్కడి మనుషులు వాళ్ళకి స్పష్టమయ్యారు. రూన్సీ అక్కా ఆంది మైధిలి సడన్‌ బ్రేకితో కారు ఆపుతూ మైధిలి, అనన్య పరిగెడుతూ వెళ్లారు. నేత్ర ఏం చెయ్యాలో పాబుపోనట్టు అక్కడే చూస్తూ నిలబడిపోయింది మైధిలి, అనన్య రూన్సీని తన భర్ల నుంచి విడదియ్యడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు. అప్పుడే తెలివిలోకి వచ్చినట్టు నేత్ర కూడా వాళ్ళతో చెయ్యి కలిపింది. చుట్టూ జనం దూరంగా ఎవరి ఇళ్ల దగ్గర వాళ్ళు నిలబడి ఉన్నారు. ఏం చూస్తున్నారు? అతన్ని పట్టుకోండి, మైధిలి కేక పెట్టింది. అప్పుడే చలనం వచ్చినట్టు ఇద్దరు, ముగ్గురు అక్కడకి చేరారు. చిన్నారావుని అదుపు వెయ్యడం కష్టంగా ఉంది. ఇవేశంగా ఏవేవో బూతులు తిడుతూ రూన్సీని నిందిస్తున్నాడు మైధిలి, అనన్య ఆమెని పక్కకి తీసుకొని వెళ్లి నీళ్లు తాగించారు. ఏంటి అక్క? ఏమైంది? అని అడిగింది మైధిలి. తన జుట్టు చెదిరి ఉంది. చెంపలపై అయిదు వేళ్ళ అచ్చులు, తన పల్చటి దేహంపైన స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. నేత్ర తన చెదిరిన జుట్టుని, వదులైన చీరని సర్దుతోంది. ఇంత దారుణంగా కొట్టాడు, అతను మనిషేనా? అంది అనన్య. ఆమెకి కోపం, బాధ కలగలిపి వస్తున్నాయి. రూన్సీ ఏడుస్తూనే ఉంది. అక్క .. ఫస్ట్‌ ఈ నీళ్లు కాస్త మొహం మీద వేసుకో అంటూ అందించింది మైధిలి. వాళ్ళ ముగ్గురు రావడంతో కొందరు ఆడవాళ్లు ధైర్యం చేసి దగ్గరకి వచ్చారు. “ప

ఆనందమాయే సజి సృజన

ఏం జరిగింది? వాళ్ళని ఉద్దేశించి అడిగింది మైధిలి. లోపల ఏమైందో మాకు తెలీదమ్మా గట్టి గట్టిగా అరుచుకుంటూ ఈ పిల్లని బైటకి లాక్కొచ్చాడు. అప్పట్నుంచి కొడుతూనే ఉన్నాడు. ఎందుకన్నది ఎవరికీ తెలీలేదు. మధ్యలో వెళ్తే ఆ దెబ్బలు ఎక్కడ మా మీద పడతాయో అని మేం భయపడ్డాం అంది ఒక మధ్యవయసు స్త్రీ. పోనీ పోలీసులకు అయినా చెప్పారా” అడిగింది అనన్య. ఎవరూ మాట్లాడలేదు. అనన్యకి ఏదో అర్ధమైనట్టు నేత్రా పోలీసులకి కాల్‌ చేయి అంది రూన్సీ చీరతో మొహాన్ని కప్పుకుంటూ ఏడుస్తోంది. తన భుజం పైన చెయ్యి వేసి ఓదార్పుగా నొక్కింది మైథిలి. ఇంతలో అతన్ని పట్టుకున్న వాళ్ళని విడిపించుకుంటూ మళ్ళీ వచ్చాడు అతను.

ఏటే ఈ ఆడమందని సూసి నేను బయపడిపోలా? ఎవలా పోలీసులు? రానీ సూసుకుంటా. నా పెల్లాన్ని నాను కొడతా, సంపుతా మీరెవులు ఆపడనికి? అంటూ తన జుట్టు పట్టుకొని లాగబోయాడు. వెంటనే అనన్య ఆవేశంగా లేచి చిన్నరావు చెంపపైన విసురుగా కొట్టింది మొదటి సారి చెంప చెల్లుమనడం అంటే ఏమిటో అతనికి అనుభవంలోకి వచ్చింది. తాగినదంతా దిగిపోయి చెంప మంట పెట్టడం మొదలైంది.

నువ్వేం చేసినా భరిస్తుందని అలుసైపోయిందా? నీ పెళ్ళాం ఐతే ఏదయినా చేస్తావా? చెంపలు వాచేలా కొట్టావ్‌ తను ఏం తప్పు చేసింది? అనన్య ప్రశ్నలకి అతని దగ్గర సమాధానం లేదు. అసలు ఆమెను సూటిగా చూడట్లేదు కూడా. అనన్య కోపంతో ఊగిపోతోంది. తన మొహంలోకి రక్తం చిమ్మి ఎరుపెక్కింది. అక్కడ సూది పడినా వినిపించే నిశ్శబ్దం.

దాన్ని బద్దలగొడుతూ, నన్నే ఆడదానితో కొట్టిత్తావా అంటూ ఒక్కసారిగా రూన్సీ మీద పడ్డాడు మళ్ళీ. అప్పుడు జరిగింది ఎవరు ఊహించని సంఘటన. రూన్సీ ఆవేశంగా లేచి అతని రెండు కాళ్ళ మధ్య బలంగా తన్నింది అతను కింద పడి మెలికెలు తిరుగుతూ అరుస్తున్నాడు.

తూ! యాదవ! నీ పక్కన తొంగోదానికి ఆడది కావాలి, నువ్వు కొడితే పడ్డానికి ఆడది కావాలి, కానీ ఆదది తిరిగి తిరగబడితే నీకు నామోషీ నా. ఒకటి కాదురా వంద కొడతాను. చావు! చావరా! చెత్తనా కొడకా! అంటూ కాళ్ళతో అదే పనిగా తంతోంది ఆమె. మైధిలి, అనన్య బలవంతంగా ఆమెను ఆపారు. తన అలుపు తీర్చుకుంటూ నేత్ర చేతిలో ఉన్న నీళ్లు అందుకొని తాగింది. అతడలాగే నొప్పికి గింజుకుంటున్నాడు. పోలీసులొచ్చారు. సబ్‌ ఇన్సె (కీర్‌ వస్తూనే అక్కడ పరిసరాల్ని గమనిస్తూ, ఇతన్ని ఎవరు ఇలా కొట్టింది? అని అడిగాడు.

నేనే సార్‌ అంది రూన్సీ. ఆమెనే పరిశీలనగా చూసి, ఏవయ్య? అంబులెన్సుకి కాల్‌ చెయ్యి చచ్చేలా ఉన్నాడు అంటూ మళ్ళీ రూన్సీ వైపు తిరిగి, మీరేనా ఫోన్‌ చేసింది అని అడిగాడు. కాదు సర్‌ నేను అంటూ నేత్ర ముందుకొచ్చి నిలబడింది. అసలేం జరిగింది? ఎందుకు ఇలా కొట్టారు? అని అడిగాడు ర్లూన్సీ వైపు చూసి. తను ఏం మాట్లాడలేదు. మీ పేరు? మళ్ళీ అడిగాడు ఇన్స్పెక్టర్‌.

ర్తూన్సీ.

నయ

ఆఅనందమాయే సఖి సృజన చెప్పండి ర్లూన్సీ! అతను మీపైన ఎందుకు దాడి చేసాడు? కారణం ఏంటి? అని అడిగాడు. రూన్సీ మాట్లాడాలి అనుకుంది కానీ ఉద్వేగం అడ్డం వచ్చి మాట్లాడలేకపోయింది. మీరు చెప్పకపోతే మెం ఎటువంటి యాక్షన్‌ తీసుకోలేం. సో చెప్పండి ఏమైంది? అన్నాడు ఇన్స్పెక్టర్‌, రూస్సీ అప్పటికి చెప్పకపోవడంతో అతను ఈ రోజు అనే కాదు సార్‌ ఆమెని రోజు కొడతాడు. తాగి వచ్చి గొడ్డుని బాదినట్టు బాదుతాడు అని చెప్పింది మైథిలి. మరి ఈ రోజు మాత్రమే ఇంత ఇష్యూ ఎందుకు అయ్యింది? అది మాకు కూడా తెలీదు సర్‌, మేం వచ్చేసరికి అతను ఆమెను కొడుతున్నాడు. మేం మధ్యలో వెళ్లి అడ్డుకున్నాం. మీరేం అవుతారు అమెకి? రిలేటివ్సా? కాదు సర్‌! నైబర్స్‌ అంతే. ఓకే! చుడండి మిస్సెస్‌ రూన్సీ! మీరు మాట్లాడాలి. లేదంటే మేం ఏం చెయ్యలేం. అక్కా ! అప్పటికీ కదలిక లేని రూన్సీని కదిపింది మైథిలి. తన కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ రోజు ఏదో ఒకలా సెక్స్‌ కోసం బలవంతం చేస్తాడు సార్‌. నేను ఇష్టం లేకపోయినా అలాగే భరిస్తాను. కానీ ఈ రోజు నాకు ఆరోగ్యం బాలేదని వద్దు అన్నాను. అలా అన్నందుకు నన్ను కొట్టడం మొదలు పెట్టాడు, అని ఆగింది రూన్సీ. మీరు వద్దని మాములుగా అన్నారా? ఇంకేమైనా అన్నారా? ఆమెనే పరిశీలనగా చూస్తూ అడిగాడు ఇన్సె (క్ట అదే అన్నాను సర్‌... అయినా బలవంతగా మీద పడుతుంటే పక్కకి తోసాను అంది అమె. ప్రతి రోజు ఇలా కొడుతుంటే ఎందుకు కంప్లైంట్‌ ఇవ్వలేదు? అడిగాడు అతను. మేం మీకు కాల్‌ చెయ్యకపోయి ఉంటే ఇప్పుడు కూడా కంసప్పైంట్‌ ఇచ్చి ఉండేది కాదు సార్‌, అంది మైథిలి. ఇక్కడ ప్రత్యక్ష సాక్ష్యులు మీరేనా? అడిగాడు అతను. మైథిలి అవునన్ననట్టు తల ఊపింది. అతను మళ్ళీ రూన్సీ వైపు తిరిగి అడిగాడు. మీరు ౯ నోట్‌ చెయ్యాలి అనుకుంటున్నారా? మీరు కంప్టైంట్‌ ఇస్తే అతని పైన కేసు నమోదు అవుతుంది. అప్పుడు కోర్టుకి వెకే

ఆనందమాయే సఖి సృజన వెళ్లాల్సి ఉంటుంది. లేదంటే వార్నింగ్‌ ఇచ్చి వదిలేస్తాం. ఏం చెయ్యాలి అనుకుంటున్నారు? అని అడిగాడు. రూన్సీ నిమిషం కూడా ఆలోచించకుండా నేను కంస్పైంట్‌ ఇస్తాను సార్‌ అంది. తనలా అంటున్నప్పుడు అనన్య తన కళ్ళనే చూసింది. పోలీసులు అక్కడే ౯1 రాయించుకొని, తన సంతకం తీసుకున్నారు. తన భర్తని హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లారు. ఇన్స్పెక్టర్‌ వెళ్తున్న వాడు మళ్ళీ వెనక్కి వచ్చి అన్నాడు. మీరు కూడా అతన్ని గాయపరిచారు. ట్రీట్మెంట్‌ జరిగాక ఏం ఇబ్బంది లేదని తెలిస్తే పర్వాలేదు కానీ గాయం తీవ్రమైనదైతే మీపైన కూదా అతను కేస్‌ పెట్టొచ్చు. దానికి మీరు సెల్ఫ్‌ డిఫెన్సె కోసం చేసానని బలంగా చెప్పగలిగితే కేసు కొట్టేస్తారు అన్నాడు. రూన్సీ సరే అన్నట్టు తల ఊపింది తన కళ్ళలో ఏ మూలా బెదురు లేదు. భయపడటం మానేస్తే స్త్రీ ఇంత అందంగా ఉంటుందా అనిపించింది మైధిలికి. సుపసు అందరూ ఎపరిళ్ళకి వాళ్ళు వెళ్లిపోయారు. వాళ్ళ నలుగురు మాత్రమే ఆ రాత్రి వీధిలో మిగిలున్నారు. రూన్సీ పిల్లలు ఇంట్లో నిద్రపోతున్నారు. మైధిలి తన గాయాలకు మందు రాస్తూ, అక్క ఈ రాత్రికి మాతో ఉందువు పద అంది. రూన్సీ కాదనలేదు. అనన్య, నేత్ర ర్లూన్సీ ఇంట్లోకి వెళ్లి పిల్లల్ని తీసుకొచ్చారు. అక్క ఈ గదిలో పడుకో ఏం ఉన్నా రేపు మాట్లాడకుందాం, అంటూ ఒక గది వైపు చూపించింది నేత్ర. రూన్సీ ఏ మాట లేకుండా మౌనంగా వెళ్లి పడుకుంది. అనన్య సోఫాలో కూలబడింది. మైధిలి బాల్కనీలో నిలబడి ఉంది. నేత్ర బాల్కనీలోకి వెళ్లి మైధిలి భుజం మీద చెయ్యేసింది. అనన్య ఒక్కర్తే కూర్చునుంది, అంది నేత్ర. ఉండని షీ నీడ్స్‌ సం స్పేస్‌ ఏమో, అంది మైధిలి. కానీ. . అనన్యలో ఈ లేయర్‌ నా జీవితంలో చూస్తాను అనుకోలేదు మిధు, అంది నేత్ర సేమ్‌ హియర్‌ నాకు ఇంకా ఆ విజువల్స్‌ కనిపిస్తున్నాయి. తనకి కూడా ఇలాంటి పరిస్థితులు ఎదురై ఉంటాయేమో, అందుకే అంత రియాక్ట్‌ అయ్యింది. అసలు తన పాస్ట్‌ ఎలాంటిదని ఊహించుకుంటేనే భయమేస్తోంది. వాళ్ళలా మాట్లాడుకుంటూ ఉండగా హాల్‌లో నుంచి ఏవో అరుపులు వినిపించాయి. ఇద్దరు కంగారుగా అటు నడిచారు. పసుఖ్‌ అనన్యని ఏవో చేతులు తన వైపు రమ్మన్నట్టు పిలుస్తున్నాయి. తను అటు వైపు నడుస్తుంది. ఊబిలో కురుకుపోతోంది. అయినా నడవటం ఆపట్లేదు. ముందుకే వెళ్తుంది. మరి కొన్ని చేతులు తనని అడ్డుకుంటున్నాయి, వెళ్లకుండా ఆపుతున్నాయి. ఒక గిటారు తీగని తన పైకి విసురుళున్నాయి. దాన్ని పట్టుకొని ఒడ్డుకు రమ్మని పిలుస్తున్నాయి తను వాటిని తప్పించుకొని వెళుతోంది, ఆగకుండా వెళ్తోంది. తనని రమ్మని ప్రేరేపిస్తున్న చేతులు ఉన్నపాటుగా మాయం అయ్యాయి. తను ఒంటరిగా ఆ ఊబిలో నిలబడి ఉంది. గిటారు తీగలు _35్‌

ఆనందమాయే సఖి సృజన లేవు, రమ్మని పిల్చిన చేతులు లేవు, కాపాడే చేతులు లేవు. తను అరుస్తోంది. కాపాడమని వేడుకుంటోంది. ఎవ్వరు రాలేదు. తను పీకల్లోతు ఊబిలో కూరుకుపోతోంది. అనూ! అనూ! మైథిలి పిలుపుతో శుళ్ళిపడి లేచింది అనన్య. అనూ! ఏమైంది? ఎందుకలా అరుస్తున్నావ్‌? ఏదయినా పీడకలా? అని అడిగింది. తన శరీరం మొత్తం చెమటతో తడిచిపోయింది. ఒక్క నిమిషం ఆమెకు చుట్టూ ఏం జరుగుతుందో అర్థంకాలేదు. మిథు... అంది తను వణుకుతూ. ఇక్కడే ఉన్నాను. ఏం కాలేదు అంటూ తన చుట్టూ చేతులు వేసింది మైథిలి, అనన్య లేచి ఒక్కసారిగా మైథిలిని హత్తుకుని ఆపకుందా ఏడుస్తోంది. నేత్ర కంగారుగా చూసింది ఆమెని. ఒకే ఒకే మేమున్నాం అంటూ తన వెన్ను నిమురుతూ, నేత్రా త్వరగా వెళ్ళి సీళ్లు తీసుకురా, అంటూ వెనక్కి చూడకుండానే చెప్పింది మైథిలి. అనన్య గుసగుసగా ఏదో అంటోంది. మైథిలి అతి కష్టం మీద తను అంటున్నది ఏమిటో అర్ధం చేసుకోగలిగింది. తను పదే పదే థాంక్స్‌ అని అంటోంది. మఖం వైర

ఆనందమాయే సఖి సృజన అయిదేళ్ళ క్రితం, 2017, జూన్‌ నెల వ్‌ లలా న. కగకీన్‌ ఫ్‌ | నూ 11114/111 ప్‌ కతక్‌ కాం దం స ర |, స లడంోాడాాడ్‌ స్ట... /.ప (? | ఫు. న్స 6 షే భం నా ర్‌ు 6 మా అమ్మాయని కాదు కానండీ.. బంగారమండీ. అసలు ఎంత బుద్దిగా ఉంటుందనుకున్నారు. ఈ హర్ష కొంచెం అల్లరే కానీ మా అనూ అలా కాదు. మేం ఏం అంటే అది. ఎలా అంటే అలా. చాలా డీసెంట్‌. ఫ్రెండ్స్‌ లేరు సినిమాలని, షికార్లని ఈ కాలం పిల్లల్లా బలాదూర్‌ తిరగదు అసలు బయటకి వెళ్లడం అంటేనే నచ్చదు. ఇంట్లోనే వుంటుంది. వెరీ వె

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఇంటెలిజెంట్‌. ఎప్పుడూ ఫస్ట్‌ క్లాస్‌ మార్క్స్‌ వస్తాయి.

వందన మూర్తి పొగడ్తల చిట్టా ఒక పది నిమిషాల పాటు అలాగే కొనసాగింది వచ్చిన అతిధులు విని విని విసిగిపోయారు కానీ అతనికి అలుపు రాలేదు. అనన్య కాస్త ఇబ్బందిగా కదిలింది. ఒత్తయిన ఉంగరాల జుట్టు తన కదలికకి గంభీరమైన అలలా మెల్లిగా కదిలింది. తన మొహంలో నవ్వు చెదరలేదు. కానీ విసుగ్గా ఉందనడానికి సాక్ష్యంగా తన చూపుడు వేలును చున్నీ కొసలకు ముడి వేసి వదులుతోంది. కాలి మునివేళ్ళని నేలకు గుచ్చి ఇబ్బందిగా కూర్చుంది. హర్ష తన పరిస్థితి చూసి నవ్వాపుకున్నాడు.

అనన్య అక్కడ నుంచి ఎలా బయట పదాలా అన్నట్టు వాళ్ళ అమ్మ వైపు చూసింది. సులేఖ, వందనమూర్తి భార్య పక్కనే నవ్వుతూ నిలబడి, చాలా సేపటి తర్వాత అనన్యని చూసింది. తనతో చూపు కలిపిన తల్లిని జాలిగా చూసి, కళ్ళు పైకెత్తి మేడమీదకి వెళ్తాను అన్నట్టు సైగ చేసింది అనన్య. సులేఖ కాసేపు అలాగే ఉండి ఎంతో దయ తలిచినట్టు సరే అని తలూపింది. అనన్య నిమిషం కూడా ఆలస్యం చెయ్యకుండా లేచి వాకిలి వైపు జారుకుంది. వందనమూర్తి ఏదో అనాలనుకుని సులేఖ భుజం పైన తట్టడంతో ఆగిపోయాడు

వసవః

నేత్రా! ఎవరో కాలింగ్‌ బెల్‌ కొడుతున్నారు చూడు బాల్కనీ నుంచి అరుంధతి పిలుపు వినిపించింది నేత్రకి. తను అసహనంగా కదిలింది కానీ లేవలేదు. తన పెద్ద పెద్ద కళ్ళు కాగితం పైన రూపుదిద్దుకుంటున్న చిత్రం వైపు దీక్షగా చూస్తున్నాయి. తన ఎడమ చేతిలో ఆర్ట్‌ బ్రష్‌ ఒదుపుగా కదుల్తుంది.పేపర్‌ మీద ఒక అబ్బాయి కళ్ళు సూటిగా తననే చూస్తున్నట్టు వున్నాయి. తను ఆ బొమ్మ వేస్తూ నవ్వుతుంది. వేసే ప్రాసెస్‌ను ఎంజాయ్‌ చేస్తుందో, ఆ బొమ్మలో ఉన్న మనిషి అందుకు కారణమో ఆమెకే తెలియాలి. కళ్ళలోకి పదే జుట్టుని కుడి చేత్తో పట్టుకొని, స్కెచ్‌ వెయ్యడం కొనసాగిస్తుంది. తన పొడవైన చేతులు స్థిరమైన వేగంలో కదులుతున్నాయి. తన గోధుమ రంగు శరీర ఛాయ నీరెండ పడి మెరుస్తోంది. కాసేపు తర్వాత మళ్ళీ కాలింగ్‌ బెల్‌ మోగింది. అరుంధతి నేత్ర ఉన్న గది వైపు చిరాగ్గా చూసి, చెప్పిన ఒక్క పని కూడా సరిగ్గా చెయ్యదు అన్నీ నేనే చేసుకోవాలి అంటూ లేచింది.

కాసేపటి తర్వాత ఏం చేస్తున్నావ్‌ నేత్రా? అంటూ తన సహజమైన గొంతుతో చారవగా గదిలోకి వచ్చింది అరుంధతి. ఆమెని ఆ నిమిషం ఊహించని నేత్ర తుళ్ళిపడింది. ఒడిలో ఉన్న ఆర్ట్‌ తను చూడకూడదన్నట్టు చేతులు అడ్జుపెట్టటోయింది. దాంతో తన పక్కనే ఉన్న రంగు నీళ్లు ఆ పేపర్‌ మీద పడి కాగితం పూర్తిగా నానిపోయింది. అంత కష్టపడి గీసిన సూది లాంటి కళ్ళు నీళ్లతో పడి చప్పగా కరిగిపోయాయి. నేత్రకి ఏడుపొచ్చినంత పనయింది. గంట నుంచి వేస్తున్న ఆర్ట్‌ అంతా పాడైపోయిందన్న బాధలో, ఎన్ని సార్లు చెప్పానమ్మా! తలుపు కొట్టి రమ్మని? అని అరుంధతి వైపు అసహనంగా చూస్తూ అంది.

మరీ బాగుంది, ఇదేవైనా పరాయి ఇల్లా? నేను నీ అమ్మనే! నేను కూడా పర్మిషన్‌ అడిగే రావాలా? అంతటికి నువ్వేదో ఊడబొడిసే పనేదో చేస్తున్నట్టు అంది అరుంధతి నేత్ర

లకి

ఆనందమాయే సఖి సృజన బాధని పట్టించుకోకుండా. నేత్ర ఏం మాట్లాడలేదు కానీ ఉక్రోషం తన్నుకొస్తుంది. అయినా బొమ్మలేస్తే నీకు ప్రపంచం పట్టదా? ఎంత సేపటినుంచి పిలుస్తున్నానో తెలుసా? ఈ పిచ్చి గీతలు ఆపి బయటకి రా, నాన్న పిలుస్తున్నారు అంది ఆవిడ మళ్ళీ.

నేత్ర అరుంధతి వైపు కోపంగా చూసింది. ఏవేవో అనాలి అనుకుంది. ఇష్టంగా వేసే బొమ్మ చెడిపోవడం ఒక బాధ అయితే తన ఆర్ట్‌ని గౌరవించని మనిషి తన తల్లి కావడం మరో బాధ ఈ రెండింటిని ఎలా బయట పెట్టాలో తెలియక ఆ పెద్ద కళ్ళలోకే కోపాన్ని కుక్కుకొని విసురుగా బయటకి వెళ్లిపోయింది నేత్ర.

ఎక్కడికి వెళ్తున్నావ్‌? నాన్న పిలుస్తున్నారని చెప్పానా! అంది అరుంధతి నేత్ర వెనకే వెళ్తూ తనకి సమాధానం చెప్పకుండా విసురుగా గుమ్మం తలుపు తెరిచి గబగబా బయటకి వెళ్లిపోయింది నేత్ర.

కస్ట

ఏంటే ఇక్కడ ఆపావు? రోడ్‌ పక్కన బండి ఆపిన మైథిలినే చూస్తూ అడిగింది దేవిక. ఇక్కడ సమోసా చాట్‌ బాగుంటుందమ్మా తిందాం అంది మైధిలి. ఎందుకే బయట ఫుడ్డు ఇంట్లో తినేవి చాలవా నీకు?

అబ్బా ఏం పర్లేదు రా అమ్మ! సరదాగా ఎంజాయ్‌ చెయ్యడం రాదు నీకు అంటూ లాక్కెళ్ళింది మైధిలి. ఏం చేయమంటావ్‌ నన్ను అలాగే పెంచారు మరి! నన్ను కూడా నువ్వు అలాగే పెంచాలి అనుకున్నావ్‌, నేను పెరిగానా ఏంటి? ఒక వయసు వచ్చాక ఎవరికి వాళ్ళకి సొంత ఆలోచనలు రావాలి. నీకది తెలీలేదు మీ అమ్మ మాట గుడ్డిగా విన్నావ్‌.

ఒసేయ్‌ నీకు ఇంకా ఇరవయి రెండేనే, కాస్త చిన్న పిల్లలా ఉండటం నేర్చుకో! పెద్ద పెద్ద మాటలు మాట్లాడితే కాళ్ళిరగ్గొాడతా అంటూ టేబుల్‌ పైన ఉన్న చాట్‌ని దగ్గరికి తీసుకుంది దేవిక. నేను ఇలా మాట్లాడితే నీకు భయం కదా? నవ్వుతూ అడిగింది మైధిలి. తను నవ్వేటప్పుడు ఒక బుగ్గకు మాత్రమే ఏర్పడే సొట్ట నెలవంకలా అందంగా ఉంది.

నాకెందుకు భయం?

ఏమో అలా అనిపిస్తుంది.

చాల్లే తిను . అన్ని కావాలి దీనికి అంటూ నసిగి నోట్లో స్పూన్‌ పెట్టి చప్పరించింది దేవిక.

మైధిలి కనుబొమ్మలు ఎగరేసి ఎలా ఉంది అని అడిగింది. మనసులో బాగుంది అనిపించినా బయటకు మాత్రం పళ్లేదు నా అంత కాకపోయినా బాగానే చేసాడు అందామె

మైధిలి తల ఊపుతూ ఇదే అంటావ్‌ అని అనుకున్నా. పక్కోళ్ల వంటని నువ్వెప్పుడు పొగిడావులే అని నవ్వింది. తన చెవులకి వేలాడుతున్న జుంకాలు తన కదలికలకి ఇంకాసేపు నవ్వాయి.

క్‌

ఆనందమాయే సఖి సృజన

నేను బాగా వంట చేస్తాను అని మీ నానమ్మ అనేది తెలుసా, గర్వం దేవిక గొంతులో.

హా అదొక సర్టిఫికెట్‌ మరి! నీకో విషయం అర్ధకాట్లేదు! అలా అనడం వాళ్ళ స్ట్రాటజీ .

స్టాటెజీనా దేనికి?

నిన్ను అలా పాొగిడినప్పుడు నువ్వు ఏం చేస్తున్నావ్‌? ఇంక్కొంచం పని ఎక్కువ చేస్తున్నావ్‌. అవునా?

దేవిక మాట్లాడలేదు

నిన్ను ఆ వంట గదిలోనే ఉంచే టెక్నిక్‌ అది.

చాల్లే ఊరుకో! మీ నానమ్మ అలా అంది అంటే సరే కానీ మీ నాన్న ఎందుకు అలా ఆలోచిస్తారు?

ఏ నాన్న ఏమైనా ఉత్తమ పురుషుడా? అతను ఆ తానులో ముక్కే కదా.

హుషు... ఏంటే ఆ మాటలు నాన్నని పట్టుకొని.

నాన్న అని కాదు అమ్మ ఇక్కడ అందరు అలాగే ఉన్నారు ఈ సిస్టమే అలా ఉంది.

సిస్టం లేదు గాడిద గుడ్డు లేదు, చదువుకోమని పంపిస్తే ఇదేంటే, ఇలాంటివి నేర్చుకుంటున్నావ్‌ నువ్వు?

చదువు కన్నా ఇలాంటివి నేర్చుకోవటం చాలా ఇంపార్టెంట్‌. లేదంటే నీలాగే నా లైఫ్‌ కూడా గోవిందా.

ఇప్పుడు నాకేమైంది హాయిగా ఉన్నాను కదా మీ నానమ్మ ఉన్నప్పుడు పనుందేది కానీ ఇప్పుడు అది కూదా లేదు.

ఏం హాయిగా ఉన్నావ్‌? అసలు ఒక పుస్తకమైనా చదువుతున్నావా? ధియేటర్లో నువ్వు సినిమా చూసి ఎన్ని రోజులైంది? నీకు ఇష్టమైన చీర కొనుక్కొని ఎన్ని రోజులైంది?

దేవిక ఏదో చెప్పేలోగా, ఫోన్‌ మోగింది. కాసేపు మాట్లాడి పెట్టేసొక మనం అర్జెంటుగా ఇంటికి వెళ్ళాలి అంది కంగారుగా లేస్తూ.

ఏంటి ఏమైంది?

నాన్న వాళ్ళ కొలీగ్స్‌ వస్తున్నారంట త్వరగాలే.

మనం బయట ఉన్నాం అని చెప్పలేదా?

చెప్పే టైం ఎక్కడ ఇచ్చారు? విషయం చెప్పి పెట్టేసారు అంది.

అతను ఎలాగూ అడగరు నువ్వైనా చెప్పాల్సింది. మనం ఇంకా షాపింగ్‌ వెళదాం అనుకున్నాం కదా కాలేజీకి వెళ్ళడానికి వారమే ఉంది. ఇంకా చాలా కొనుక్కోవాలి, విసుగ్గా

త్త 1.

ఆనందమాయే సఖి సృజన అంది మైధిలి.

నిజమే కానీ రేపు వెళదాంలే, మరేం చేస్తాం!

ఇప్పుడే ఇంత చెప్పాను అన్నీ ఈ చెవితో విని ఆ చెవిలో నుంచి వదిలేసావా?

ఏంటే నీ గోలా?

నాది గోలా? నాన్న ఫోన్‌ చేస్తే, బయట ఉన్నాం రాలేము అని చెప్పలేకపోయానవ్‌. ఇంకెలా నిన్ను మార్చేది?

నన్ను నువ్వు ఏం మార్చొద్దు కానీ పద వెళదాం.

నేను అయితే రానమ్మ ఆ షాపింగ్‌ ఏదో చేసుకొనే వస్తాను కొన్ని ఫొటోస్‌ కూడా తీసుకోవాలి కాలేజీలో సబ్మిట్‌ చెయ్యడానికి. నువ్వు వెళ్ళు అంది విసుగ్గా.

ఎందుకే అంత మొండితనం? రేపు వెళదాం అంటున్నాను కదా చీకటి పడుతోంది ఒక్క దానివే ఎక్కడని తిరుగుతావ్‌ అంది ఆమె

నాన్నలా మాట్లాడకమ్మా, నాకు చిరైత్తుకొస్తుంది. వీళ్లెవరికి లేని చీకటి నాకే వచ్చిందా? నేను చూసుకుంటా కానీ నువ్వు ఆటోలో వెళ్లిపో అంది మైధిలి. చెప్తే వినవు కదా! మీ నాన్న చేత నన్ను తిట్టించకుందా గంటలో ఇంట్లో ఉండు సరేనా అంది దేవిక ఆటో ఎక్కుతూ. సరే లే అని తల ఊపుతూ, బైక్‌ స్టార్ట్‌ చేసింది మైధిలి.

ఇశననో

మేడ మీదకి వెళ్లిన అనన్య వెనకే హర్ష కూడా వెళ్ళాడు. పైకి వస్తూనే, “మా అమ్మాయి అనకూడదు కానండి బంగారం, వజ్రం, వైడూర్యం. ఇంత డీసెంట్‌ అమ్మాయి ఇంత ఇంటెలిజెంట్‌ అమ్మాయి ప్రపంచంలో ఎక్కడ ఉండదు,''అంటూ తండ్రిని అనుకరించడం మొదలుపెట్టాడు రేయ్‌ నిన్నూ... అంటూ వాడి చెవి మెలిపెట్టింది అనన్య. అబ్బా వదలవే నొప్పెడుతుంది. అయినా అసలు ఏంటక్కా ఈ వాయింపు నీకు ప్రతీసారి? చిరాకేయట్లే? పిట్టగోడమీదకి ఎగిరి కూర్చున్న అనన్యనే చూస్తూ అడిగాడు హర్ష. ఏదో వాళ్ళ సంతృప్తికి చెప్పారు లేరా. కొంచం ఇబ్బంది అయినా భరించాలి, తప్పదు, వాళ్ళకి మాత్రం ఎవరున్నారు గొప్పగా చెప్పుకోటానికి.

ఎంత సంతృప్తి పడాలి అనుకుంటే మాత్రం మరీ ఇన్ని సార్లా? టూ మచ్‌ అక్క, అన్నాడు హర్ష రేయ్‌ నీకు కుళ్ళు కదరా... అనన్య నవ్వుతూ అడిగింది. ఏంటమ్మా కుళ్ళా? ఎందుకు తల్లీ?

నిన్ను తిట్టి నన్ను పొగుడుతున్నారని, పెదాల మధ్య నవ్వు బిగబెడుతూ అంది.

ఆ పొగడ్తలు, ఎక్స్‌పెక్‌టేషన్స్‌ కన్నా ఇలా తిట్టించుకోవడమే చాలా బెటర్‌, చేతులు జోడిస్తూ అన్నాడు హర్ష.

న్‌ న!

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఏంట్రా ఎక్స్‌పెక్‌టేషన్స్‌? వాళ్ళు మన నుంచి ఏం ఆశిస్తారు? మహా ఐతే మనం హ్యాపీగా ఉండాలని, మంచిగా సెటిల్‌ అవ్వాలని, అంతే కదా? నువ్వు ఇలా ఉన్నావు కాబట్టే వాళ్ళ ఆటలు సాగుతున్నాయి. ఏం చెప్పినా క్లారిటీ గా చెప్పు, అంది అనన్య ఆకాశంలో ఎగిరే పక్షులనే చూస్తూ. అసలు నిన్ను ఇంత పొగుడుతున్నారు అంటే నువ్వు ఇలాగే ఉండాలని ఎక్స్పెక్ట్‌ చేస్తున్నట్టే కదా. ఈ పాయింట్‌ నీ చిట్టి బుర్రకి తట్టలేదా తల్లి? తన తల మీద మెల్లిగా కొడుతూ అన్నాడు. సరే ఒక వేళ అదే వాళ్ళు కోరుకున్నా కూడా అందులో తప్పేం ఉంది? అలాగే ఉంటాం అంది అనన్య, అలా అంటే ఎలా? మంచిగా, టక్కున చెప్పింది. హర్ష వింతగా చూసి, అసలు వాళ్ళేం అన్నారో విన్నావా? బుద్ధిగా ఉంటుంది, ఎక్కడికి వెళ్ళదు, ఇంట్లోనే ఉంటుంది, ఫ్రెండ్స్‌ లేరు, షికార్లు నచ్చవు ఇలా ఏదేదో చెప్పారు కదా! హా అయితే! అందులో ఏముంది? ఏముంది ఏంటే పిచ్చి మొహందానా? ఇలా ఉంటావు అంటే ఇంక ఇలాగే లైఫ్‌ అంత ఉండాలని వాళ్ళు అనుకుంటున్నట్టే కదా! నీకు కొత్తగా ఫ్రెండ్స్‌ వచ్చినా, రేపు నువ్వు ఒంటరిగా బయటకి వెళ్ళాలనుకున్నా, సినిమాకి వెళ్లాలన్నా, నిన్ను వాళ్ళు వెళ్లనివ్వరు. ఈ మంచి అమ్మాయి ట్యాగ్‌ నిన్ను అప్పుడు బలి చేస్తుంది అన్నాడు హర్ష. నీ మొహం! అలా ఏం జరగదు. నాకు ఏం కావాలో నేను క్లియర్‌గా చెప్తే వాళ్ళు కూడా కాదనకుండా ఒప్పుకుంటారు. నా మీద వాళ్ళకి, వాళ్ళ మీద నాకు ఆ మాత్రం నమ్మకం ఉంది, అంది అనన్య దృడంగా, ఏంటి నిజమా? అయితే వెళ్ళు, వెళ్ళి నెక్స్‌ వీక్‌ కాలేజ్‌ ఓపెనింగ్‌ కదా, రేపు ఒకసారి షాపింగ్‌కి వెళ్తానని అడుగు. ఏమంటారో చూడు సరే అడుగుతాను నాకేమన్నా భయమా? కళ్ళెగరేస్తూ అంది అనన్య. హా అడుగడుగు ఒంటరిగా వెళ్తా అని చెప్పు ఓకే నా? నవ్వాపుకుంటూ అన్నాడు హర్ష. సరే ఒప్పుకుంటే నాకేంటి? ముందు గెలిచి రా, అప్పుడు ఏం చెయ్యమంటే అది చేస్తా. ఒకే రెడీగా ఉందైతే ఇలా వెళ్లి అలా వస్తా అంటూ కిందకి పరుగుతీసింది అనన్య, హర్ష లేచి నెమ్మదిగా రెండు మెట్లు దిగి తను ఏం మాట్లాడుతుందో వినడానికి అన్నట్టు ఒక మెట్టు , శై

ఆనందమాయే సఖి సృజన మీద కూర్చున్నాడు. ఇప

మా మీద కోపమొస్తే అలిగి ఇక్కడికి వచ్చావ్‌ హాస్టల్‌కి వెళ్తే ఎలా మరి అడిగాడు ప్రకాష్‌ నేత్ర పక్కనే కూర్చుంటూ. తను అలిగి వెళ్లిపోయింది అనగానే, ఇక్కడికే వచ్చి ఉంటుంది అని ఉహించగలిగాడు అతను.

పార్క్‌లో ఒక బెంచ్‌ మీద కూర్చొని ఉంది నేత్ర. తన ఉండే వీధికి అది ఒక్కటే పార్క్‌. చిన్నపిల్లల ఆటలకి, పెద్దవాళ్ళ వాకింగ్‌కి, ప్రేమికుల ముచ్చట్లకి అనువైన చోటది. నేత్రకి ఆ వార్కులో కూర్చుని అక్కడ జరిగే కధలని బొమ్మలుగా గియ్యడం అంటే చాలా ఇష్టం. అందికే ఎక్కువగా అక్కడికి వెళ్తుంతుంటుంది

నాది కోపం కాదు నాన్న బాధ అంది నేత్ర అతని వైపు చూడకుండానే.

ఎందుకు బాధ?

అమ్మ ఎందుకు నాన్న అంత ఇన్సెన్సిటివ్‌గా ఉంటుంది? నేను అంటే అమ్మకి ఇష్టం లేదా? అడిగింది దిగులుగా.

అమ్మ నాతో కూడా అలాగే ఉంటుంది.

అదే ఎందుకు?

తన తత్వమే అంత, తేలిగ్గా అన్నాడు ప్రకాష్‌.

నీకు కోపం రాదా?

ఒకప్పుడు వచ్చేది, కానీ ఆ కోపం తనని ఇంకా మొండిదాన్ని చేస్తుంది అని అర్ధం అయ్యాక తగ్గించుకున్నాను.

ఎలా ఉంటున్నావ్‌ నాన్న తనతో?

ఇప్పుడు సమస్య నాది కాదు నీది, అసలేమైందో చెప్పు, అడిగాడు అతను.

నువ్వు చెప్పు నాన్న! నేను అంత బ్యాడ్‌ ఆర్టిస్ట్‌నా?

ఎవరన్నారు అ మాట? నువ్వు చాలా మంచి ఆర్టిస్ట్‌వి రా! నీకు మంచి టాలెంట్‌ ఉంది.

నేను ఇలా పొగడ్తలేం కోరుకోవట్లేదు కనీసం కన్సిడరేషన్‌ ఎక్స్పెక్ట్‌ చేస్తున్నాను అంతే.

అమ్మ ఏమైనా అందా?

నావి పిచ్చి గీతలట. నేను ఎంత శ్రమ పడితే ఒక బొమ్మ వెయ్యగలనో తెలుసా?”

నీకూ, అమ్మకి ఇది కొత్తగా జరుగుతోందా? ఇప్పుడు ఎందుకు అంత బాధ?

త్త

ఆనీందమాయే సఖి సృజన శను వేసే బొన్ము, అన్ని బొమ్మల్లా కొదు అని నేత్రకి తెలుసు అది తండ్రికి చెప్పలేదు ఇాబట్టి ఏం మాట్లాడలేదు. నేత్ర మౌనం చూసి అతనే మళ్ళీ, కొన్ని సార్లు తన మాటలు కరినంగా అనిపించొచ్చు. నీ మనను కష్టపడొచ్చు కానీ క్షమించేయ్‌రా, తన టోనే అంత కానీ లోపల చాలా ప్రేమ ఉంటుంది, సర్దీచెప్పాడు తండ్రి. లేదు నాన్న ఇప్పటికి ఇది ఎన్నో సారో నాకు గుర్తులేదు. అమ్మ ఎప్పుడూ విసుక్కుంటుంది, నేను ఏం చేసినా తనకి నచ్చదు. రిలేటివ్స్‌ ఎవరు వచ్చిన నా మీద చాడీలు చెప్పంది. వంట నేర్చుకోమంటుంది. ఆడపిల్ల లక్షణాలు లేవంటుంది. నేను గట్టిగా నవ్వినా సమస్యే. నాకు ప్రైవేట్‌గా ఉండాలి అనిపించకూడదా” డోర్‌ దగ్గరికి వేసుకుంటే తిడుతుంది. ఎప్పుడూ అనుమానం. సారీ టు సే దిస్‌, నాకు ఈ ఇంట్లో ఉండాలని లేదు ఎంత వేగంగా హాస్టల్‌కి వెళిపోతానా అనిపిస్తుంది. నేత్ర ఆవేశంగా మాట్లాడి ఉన్నపాటుగా ఆగింది. తన వయసుని, తన ఆలోచనల్ని, తరాల మధ్య ఏర్పడ్డ ఖాలీని అర్ధం చేసుకోటానికి (ప్రయత్నిస్తూ ప్రకాష్‌ మౌనంగా ఉండిపోయాడు. నీకు నా మీద కోపంగా ఉంది కదా? అంది నేత్ర నొచ్చుకుంటూ. లేదు రా! అమ్మది అప్పటి జనరేషన్‌, నీ ఆలోచనల్ని అర్ధం చేసుకునే మెచ్యూరిటీ తనకి లేదు. కనీసం టై కూడా చెయ్యదు. అతని మాటలకి మధ్యలోనే అడ్డు పడి, నువ్వు కూడా అప్పట్‌ జెనరేషనే కదా! నీకు నా బాధ అర్ధమవుతోంది మది? నేను కూడా నీ ఆలోచనల్ని పూర్తిగా సమ్మతించబేను నేత్రా! కొన్నిటికి అఫెండ్‌ అవుతాను, కొన్ని అర్ధం చేసుకోలేను ఐట్‌ కనీసం ప్రయత్నిస్తాను. నేను అదైనా చెయ్యడానికి కొరణం బయటికి వెళ్లి నలుగుర్ని కలవడం, మాట్లాడటం, మారుతున్న పరిస్థితుల్ని చూడటం, కానీ మీ అమ్మ సంగడి అలా కాదు ఎప్పుడు ఇంట్లోనే ఉంటుంది. బయటకి వెళ్ళేది తక్కువ. ఓక వేళ వెళ్లినా మళ్లీ తనలాంటి మనుషులనే కలుస్తుంది. మరి కొత్త ఆలోచనకి చోటెక్కడ ఉంటుంది? అంటూ అగ్ని మళ్ళీ, అమ్మ నీ వరకు వచ్చి ఆలోచించలేదు కానీ నువ్వు అమ్మ వరకు వెళ్లి ఆలోచించగలవు, అందుకే కొన్ని సార్లు క్షమించేయ్‌ అంటున్నాను అన్నాడు. అది నాకు మెంటల్‌ స్ట్రైస్‌ ఇస్తే అప్పుడు ఏంటి నాన్న? నీరసంగా అడిగింది నేత్ర. స్టైస్‌ తీసుకునే వరకు వెళ్ళకు. అ స్థాయే వస్తే తన కోసం ఆలోచించకు. ఎట్‌లీస్ట్‌ ఇగ్నోర్‌ హర్‌ దాంట్స్‌. అమ్మ అంతే అని వదిలేయ్‌, సీకు నచ్చింది చేయ్‌. ఎలాగూ వారంలో హాస్టల్‌కి వెళ్తున్నావ్‌ అక్కడ కొత్త కొత్త ఫ్రెండ్స్‌ దొరుకుతారు. హ్యాంగౌట్‌ విత్‌ దెం, ఎక్స్‌ప్లోర్‌ న్యూ ధింగ్స్‌ అంటూ చన చేతిలో ఒక గిఫ్ట్‌ బాక్స్‌ పెట్టాడు ప్రకాష్‌. నేత్ర ఉత్సాహంగా అతనిచ్చిన గిఫ్ట్‌ని చేతిలోకి తీసుకొని ఏంటి నాన్న ఇది? అని అడిగింది. ఓపెన్‌ చేసి చూడు అన్నాడు అతను. ఓపెన్‌ చేసాక, తన కళ్ళు అనందంతో మెరిసాయి. నాన్న ఫోన్‌! నా కోసమేనా? అంది ఆనందంగా. మరి ఎవరి కోసం అనుకున్నావ్‌? యూస్‌ ఇట్‌ వైస్తీ ఒకే! అన్నాదు ప్రకాష్‌. ష్యూర్‌, నాన్న ధాంక్యూ సో మచ్‌ అంటూ అతన్ని హత్తుకుంది నేత్ర. త్త

ఆనందమాయే సఖి సృజన

నూడిల్స్‌ తింటావా?

నేత్ర ఉత్సాహంగా తల ఊపింది.

న.

రాత్రి ఎనిమిది గంటలకి వాకిలి దగ్గర అలికిడి అయితే గబగబా వెళ్లి చూసింది దేవిక, గుమ్మంలోని లైట్‌ తన మొహం పైన పడి గాజుకళ్లు మెరుస్తున్నాయి. త్వరగా రమ్మని చెప్పాను కదా మీ నాన్న రంకెలేస్తున్నారు గుసగుసగా అంది ఆమె. నన్నేం చేయమంటావ్‌? బైక్‌ టైర్‌ పంచర్‌ అయ్యింది. అది వేయించుకొని వచ్చేసరికి లేట్‌ అయ్యింది అంటూ, తల్లి అడుగుతున్నా ఇవ్వకుండా తన చేతిలో బ్యాగ్‌ మోసుకుంటూ లోపలి వెళ్ళింది మైధిలి. ఎందుకు ఇంత వేగంగా వచ్చావ్‌? మరో గంట ఆగి రాలేకపోయావా వెటకారంగా ధ్వనించింది సురేంద్ర కంరం. మైధిలి మాట్లాడకుండా వెళ్లి గ్లాసుడు నీళ్లు తాగి వచ్చింది.

చెప్పు ఇప్పుడు ఏ కారణం చెప్పావో అన్నాడు అతనే మళ్ళీ. ఏం చెప్పినా మీరు నమ్మరు కదా నాన్న, జుట్టు ముడి వేసుకుంటూ అంది మైధిలి. ఇదే మొదటి సారైతే నమ్మేవాడ్ని. ఇలా చాలా సార్లు జరిగింది కదా, అందుకే నీ మాట మీద నమ్మకం కుదరట్లేదు. అయితే నేను ఎక్కడికి వెళ్ళానంటావ్‌? షాపింగ్‌ పేరుతో ఊరి మీద తిరిగానంటావ్‌, ఎవర్నో కలిసాను అంటావ్‌ అంతేనా?

ఎంత సిగ్గు లేకుండా మాట్లాడుతుందో చూసావా? సురేంద్ర దేవిక వైపు తిరిగి అన్నాడు. మీరు అలా అనుకోగా లేనిది నేను అది చెప్తే తప్పయిందా? నిలదీస్తున్నట్టే అంది మైధిలి. ఇది మళ్ళీ ఏ గొడవకి దారితీస్తుందో అని గాబరాగా ఇద్దరివంక చూస్తోంది దేవిక, చుట్టూ పరిస్థితులు ఎలా ఉన్నాయో తెలిసి కూడా కావాలని లేట్‌గా వచ్చి కంగారు పడుతున్న వాళ్ళ మీద తిరిగి దాడి చెయ్యడం అంటే ఇదే అన్నాడు మైధిలి తండ్రి సురేంద్ర.

చుట్టూ పరిస్థితులు ఎప్పుడు బాగున్నాయి అని? పని ఉన్నప్పుడు టైం కాస్త అటుఇటు అవుతుంది దానికే ఇంత సీన్‌ చెయ్యకు నాన్న. ఎవరే సీన్‌ చేసేది? పెద్దోలం భయానికో, ప్రేమకో ఒక మాట అడక్కూడదా? (ప్రేమగా అడగటం అంటే ఇలా ఉండదు. నీ గొంతులో అనుమానం తప్ప కన్సర్న్‌ లేదు.

చూసావా ఇది ఎలా మాట్లాడుతుందో? ఇప్పుడే ఇలా ఉందంటే రేపు హాస్టల్‌ కి వెళ్తే?

చెడిపోతాను అంతే కదా!

మిధు, నోరు మూసుకొని లోపలి వెళ్ళు అరిచింది దేవిక.

నేను ఏం చేశాను అమ్మ! నాన్నే కదా స్టార్ట్‌ చేసారు?

లోపలికి వెళ్ళమన్నాను వెళ్లంతే, స్థిరంగా అందామె.

మైధిలి ఇంకేం మాట్లాడకుండా విసురుగా అక్కడ నుంచి లేచింది

శ్తే్‌ టాలనానినివాే

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఎంత తలపొగరుతో మాట్లాడుతుందో చూసావా? దీనికి పెద్దవాళ్లంటే భయం, భక్తి ఉన్నాయా అసలు అన్నాడు సురేంద్ర మైధిలి వైపే చూస్తూ. మైధిలి ఆ మాటకి వెను తిరిగి, పెద్దోళ్ల మీద ప్రేమ ఉండాలను ఒప్పుకుంటాను, కానీ భయం, భక్తి ఎందుకు నాన్న? ఇలాంటివి నేర్చే, ఒక తరాన్ని చవటల్ని చేసారు. నన్ను కూడా అలా చెయ్యకండి అంటూ ఆవేశంగా గదిలోకి వెళ్ళి తలుపేసుకుంది. ఎంత లెక్క లేకుండా మాట్లాడుతుందో చూసావా? రెండు రోజులాగితే ఇదింక మన మాట వినదు. భార్య వైపు అసహనంగా చూస్తూ అన్నాడు అతను. చెప్పేలా చెప్తే అదే వింటుంది. మీకేమో చాదస్తం దానికేమో ఆవేశం. ఎలా అండి మీ ఇద్దరితో చిరాగ్గా అని అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోయింది దేవిక. అనన్య వెళ్ళేసరికి కింద ఎవరు లేరు. వందనమూర్తి అప్పుడే సాదా బట్టలు వేసుకొని బయటకొచ్చాడు. సులేఖ టీ తీసుకొని రావడానికి లోపలికి వెళ్ళింది. అనన్య గొంతు సరిచేసుని నాన్నా అని పిల్చింది. ఏరా! అన్నాడు వందనమూర్తి. వన్‌ వీక్‌లో కాలేజ్‌కి వెళ్ళాలి కదా అంటూ ఏదో చెప్పబోయింది. ఇంతలో, అవునవును హాస్టల్‌లో ఉంటా అంటున్నావంట అమ్మ చెప్పింది అన్నాడు వందనమూర్తి. అవును నాన్న. ఇప్పటి వరకూ అలవాటు లేదు కదా ఎలా మరీ? పర్లేదు నేను మ్యానేజ్‌ చేసుకుంటాను. సరే అయితే వచ్చే వారం కదా, నేను వస్తాను. అక్కడ అన్నీ దగ్గరుండి చూసుకుంటాలే, అంటూ టీవీ ఆన్‌ చేసాడు అతను. అనన్య కాసేపు ఏం మాట్లాడకుందా కూర్చుంది. గుమ్మానికి అటువైపు హర్ష మెట్ల మీద కూర్చుని అదగమన్నట్టు సైగ చేసాడు. అనన్య తలాడిస్తూ మళ్ళీ తండ్రి వైపు తిరిగింది. వందనమూర్తి టీవీలో లీనమైనట్టు కూర్చున్నాడు. అనన్య విషయం ఎలా మొదలు పెట్టాలా అని ఆలోచిస్తుండగా హర్ష నాన్నా! అని గట్టిగా పిల్చాడు. వందనమూర్తి టీవిలోంచి బుర్ర బయటకి పెట్టకుండానే ఏంట్రా అన్నాడు. అక్క నీతో ఏదో చెప్పాలట. అనన్య కళ్ళు పెద్దవి చేసి వాడ్ని తినేసేలా చూసింది. మళ్ళీ వంటమ్మా? అడిగాడు వందనమూర్తి. అనన్య నర్జుకుంటూ ఏం లేదు నాన్న! నెక్ట్‌ వీకే కదా కాలేజ్‌, బట్టలూ అవీ, తీసుకోవాలి షాపింగ్‌కి వెళ్లాం అనుకుంటున్నాను అంది. నువ్వెందుకురా వెళ్లడం? ఏం కావాలో చెప్పు నేను అమ్మ తెచ్చేస్తాం. అనన్య తమ్ముడి వైపు చూడకపోయినా వాడు నవ్వుతూ ఉంటాడని ఊహించింది. అది కాదు నాన్న నేనే వెళ్టామనుకుంటున్నాను అంది కొంచెం థైర్యం చేసి. నువ్వు అంటే నువ్వు ఒక్కదానివా? సులేఖ మధ్యలో కలుగజేసుకుంటూ అంది. హా! అంది అనన్య. ఇక ఈ 46

అనందమాయే సఖి సృజన సంగతి భార్య చూసుకుంటుందిలే అన్నట్టు వందనమూర్తి మరో మాట లేకుండా టీవీలోకి తల దూర్చుకున్నాడు నువ్వు ఒక్కదానివి ఎలా వెళ్తావ్‌? సాధ్యం కానిది అడిగినట్టు మొహం పెట్టింది అవిడ. పళ్లేదు అమ్మ వెళ్తాను. వం అక్కర్లేదు నేను వస్తాను ఇద్దరం వెళదాం, తేల్చేసింది ఆవిడ. ఎందుకమ్మ ఇద్దరం? నేను ఒక్కదాన్నే వెళ్తే ఏంటి? నాకేవన్నా భయమా? స్పష్టంగానే మాట్లాడాను అనుకున్నా ఎక్కడో అనన్య గొంతులో చిన్న వణుకు,

ఒక్కదానివే వెళ్లాల్సిన అవసరం ఏంటి? నేను వస్తే నీకేమైంది? నేరుగా అలా అడిగేసరికి అనన్యకి ఏం చెప్పాలో అర్ధంకాలేదు ఇక తను దూరాల్సిన సమయం వచ్చినట్టు, అయినా అక్క ఏమైనా చిన్నపిల్లా? వెళ్లి తనకి ఏం కావాలో అది తీసుకుంటుంది, అన్నాడు హర్ష.

నువ్వాగరా! అసలు దీనికి బేరమాడ్డమే సరిగ్గా రాదు. మొన్న వీధి చివరకెళ్ళ్ని గోధుమపిండి తెమ్మంటే మైదా పిండి తెచ్చింది వందరూపాయిలిస్తే పది రూపాయిలు వాళ్ళకే వదిలేసి వచ్చేసింది ఇంకేం వెళ్తుంది బయటకి ప్రతిసారి అలా జరుగుతుందా ఏంటమ్మ? అది ఏదో కన్ఫూషన్‌లో జరిగింది, అంటూ ఏదో చెప్తున్న అనన్యని మధ్యలోనే ఆపేసి అందుకే వద్దనేది. నేను వస్తా ఇద్దరం వెళ్లాం అదే ఫైనల్‌ అన్నట్టు లేచింది సులేఖ.

అమ్మా ప్లీజ్‌! అంటూ తల్లిని బ్రతిమాలబోతుంటే వందనమూర్తి కల్పించుకొని అమ్మ చెప్పినట్టు వినరా! తనైన నీ కోసమే కదా చెప్తుంది అన్నాడు. ఇక అనన్యకి ఏం చెప్పాలో అర్ధంకాక మౌనంగా ఊరుకుంది ఇప్పుడైతే సరే తనకేం తెలీదంటున్నావ్‌ రేపు హాస్టల్‌కి ఒక్కర్తేగా వెళ్తుంది, అన్నీ ఒంటరిగానే కదా ఫేస్‌ చెయ్యాలి, అప్పుడు మీరు వెళ్తారా వెనక అని అడిగాడు హర్ష అనన్యని అలా చూడలేక.

సులేఖ లోపలి వెళ్తున్నదల్లా ఆగి, హాస్టల్‌ అంటే అది వేరు అక్కడ, ఇది ఒక్కర్తే ఉంటుందా పంటి? అసలు అక్కడ బయటకెందుకు వెళ్లనిస్తారు? వెళ్ళనిచ్చినా ఇది ఎందుకు వెళ్తుంది? ఏం అనూ? వెళ్తావా? తననే పరీక్షగా చూస్తూ అడిగింది సులేఖ

అనన్య తల అడ్డంగా ఊపింది. హర్ష ఇంకేం చెయ్యలేక ఒక నిట్టూర్పు విడిచి అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోయాడు.

బసవ 7

బస్సు పెందుర్తి బస్టాండ్‌లో బయళ్టేరదానికి సిద్ధంగా ఉంది. కండక్టర్‌ తన సీట్‌ దగ్గరున్న ఐరన్‌ రాడ్‌ని ఒక రిధమ్‌లో కొడుతూ రైట్‌లైట్‌ అన్నాడు. (డైవర్‌ నెమ్మదిగా బస్సుని రివర్స్‌ చేస్తున్నాడు. అనన్య వేగంగా కదులుతున్న కండక్టర్‌ చేతులనే రెప్పలార్చకుండా చూస్తుంది. తన పక్కనే వందనమూర్తి ఫోన్‌ చూస్తూ కూర్చున్నాడు.

ఉదయం ఎండ మొహం మీద పడుతుంటే మొహానికి చెయ్యి అడ్డంగా పెట్టుకొని కిటికీ బయటకి చూసింది అనన్య దూరంగా ఒక అమ్మాయి రెండు భుజాలకి రెండు బ్యాగ్లు తగిలించుకొని పరిగెడుతూ కనిపించింది. అనన్య ఆమెనే చూస్తుంది తన చేతులూపుతూ

జ్తే?

ఉనందమాయే సఖి సృజన బస్సు ఆపమన్నట్టు సైగ చేసింది. తను ఎవర్ని చూసి సైగ చేసిందో అనన్యకి అర్ధంకాలేదు కానీ, తను ఉన్న బన్సునే ఎక్కాలనుకుంటోందని మాత్రం అర్ధమైంది. బిన్సు వేగం అందుకుంది. అయినా ఆ అమ్మాయి ఆగలేదు. ఆయాసపడుతూ ఇంకా వేగంగా పరిగెడుతోంది. అనన్యకి ఐస్సు ఆపమని చెప్పాలనిపించింది. కానీ గట్టిగా అరిచే ధైర్యం లేదు. నాన్న తానెవరో బన్సు క్యాచ్‌ చెయ్యాలి అనుకుంటుంది ఆపమని చెప్పు అంది వాళ్ళ నాన్న వైపు చూస్తూ. అతను అనన్య చూపించిన వైపే చూసాడు, ఒక అయిదు సెకండ్లు అలాగే చూసి... వదిలేయమ్మ తర్వాతీ బస్సుకి వస్తుందిలే అన్నాడు తేలిగ్గా. పాపం నాన్న అర్జెంటుగా ఎక్కడికైనా వెళ్ళాలేమా అంది అనన్య మళ్ళీ. ఏంత అర్జెంటు అయితే మాత్రం ఆడపిల్లలు అలా పరిగెట్టొచ్చా? మొహం చిట్లిస్తూ అన్నాడు వందనమూర్తి. అనన్యకి అతని మాటలు ఎందుకో నచ్చలేదు. తను అంత సేపు చూసినా మొహం మాత్రమే చూసింది కానీ తండ్రి ఆ అయిదు సెకండ్లలో ఏం చూసి ఉంటాడో, దేనీకి అంత అసహ్యించుకున్నాడో అద్ధమయ్యాక అనన్యకి చాలా చిరాగ్గా అనిపించింది. తనకి తెలీకుండానే తన చున్నీని మళ్ళీ సర్దుకుంది. కాసేపటికి ఆ పరిగెడుతున్న అమ్మాయి ఆగిపోయింది. మోకాళ్ళ వరకు వంగి అలుపు తీర్చుకుంటూ నిలబడిపోయింది. అనన్య బాధగా నిట్టూర్చింది. ఇంతలో వెనుక నుంచి చెవులు చిల్లులు పడేలా ఒక శబ్దం వినిపించింది. బస్సు అంతా తుళ్ళిపడి వెనక్కి చూసారు. ఒక ఆమె బస్సు గోడలపై గట్టిగా కొట్టి, బస్సాపండి ఎవరో అమ్మాయి ఈ బస్సు వైపే పరిగెడుతుంది అని పెద్ద గొంతుతో అరిచింది. ఇంతమంది మధ్య అంత ధైర్యంగా అరిచారంటే పెద్ద వయసు అయ్యుంటుంది అనుకుంటూ వెనక్కి చూసింది అనన్య. తను ఉహించినదానికి విరుద్ధంగా అక్కడ ఉన్నది తన వయసున్న ఒక అమ్మాయి. ఏ తదబాటు లేకుండా చాలా ధీమాగా కూర్చుని ఉంది. చిన్న కళ్ళే అయినా మెరుస్తున్నాయి. కెల్లని శరీర ఛాయ. నవ్వితే ఒక బుగ్గకి మాత్రమే పడే చిన్న సొట్ట, చెవులకి పెద్ద జుంకాలు, టాప్‌ అండ్‌ లాంగ్‌ స్మర్ట్‌ వేసుకొని ఉంది. వీటన్నింటికన్నా అందం తన కుడి వైపు చెంపకి ఉన్న బుగ్గ చుక్కలాంటి పుట్టుమచ్చ. అనన్య ఆమెనే తేరిపారా చూస్తుండగా అంతవరకు పరిగెత్తినమ్మాయి బస్సు ఎక్కింది. తను చెమటతో పూర్తిగా తడిచి ఉంది. ఆయానంతో రొప్పుతోంది. చామన ఛాయ, పెద్ద పెద్ద కళ్లు, కొప్పుని బన్‌లా చుట్టుకొని జీన్స్‌, టి షర్ట్‌తో చాలా మోడర్న్‌గా ఉంది. ఏమ్మా! ఇంతగా పరిగెత్తి ఈ బస్సే ఎక్కాలా? వెనక మరో బస్సు వస్తోంది కదా? అన్నాడు కండక్టర్‌ అసహనంగా. అర్జెంటుగా వెళ్ళాలి అండి అందుకే తప్పలేదు అంటూ తన భుజానికి ఉన్న రెండు బ్యాగ్లు జారిపోకుండా పట్టుకొని, ఎక్కడ కూర్చుందామా అసి చోటు వెతుకుతోంది. ఇలా రండి, ఇక్కడ ప్లేస్‌ ఉంది, అంటూ వక్కకి జరిగింది ఆ బస్సు అపిన అమ్మాయి. తను నవ్వుతూ వెళ్లి పక్కనే కూర్చుంది. వాటర్‌ కావాలా అని అదిగింది. చోటు ఇచ్చిన అమ్మాయి. ఆయాసంతో ఇబ్బంది పడుతూ, హా ఇవ్వండి... అంటూ నీళ్లు గటగటా తాగేసింది. ఖాళీ చేసిన బాటిల్‌ని తిదిగి ఇచ్చేస్తూ సారీ మొత్తం ఖాళీ చేశాను అంటూ నొచ్చుకుండది. ళీ

ఆనందమాయే సఖి సన

ధట్స్‌ ఓకే. ఎక్కడికి ఇంత హడావిడిగా?

వైజాగ్‌. కాలేజ్‌కి ఇదే ఫస్ట్‌ డే, అందుకే ఈ కంగారు.

ఏ కాలేజ్‌.

వ యు.

ఏ యూ నా? నేను అక్కడికే వెళుతున్న ఏ బ్రాంచ్‌?

ఏం. ఏ. ఫిలాసఫీ.

ఇంట్రస్టింగ్‌.

నాది పాలిటిక్స్‌

ఓహ్‌ నైస్‌ టు మీట్‌ యు, నా పేరు నేత్ర అంది చెయ్యి అందిస్తూ.

ఓహ్‌! ఐ యామ్‌ మైధిలి ఇద్దరు చేతులు కలుపుకున్నారు.

వాళ్ళకి మూడు సీట్ల ముందు కూర్చున్న అనన్యకి వాళ్ళ మాటలు అస్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి. ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి వాళ్ళని చూడాలనిపించింది కానీ ధైర్యం చాల్లేదు. వెనక్కితిరిగితే తండ్రికి తెలిసిపోతుందేమో అని కిటికీ వైపు చూస్తూ కూర్చుంది వందన మూర్తి కాసేపు ఫోన్‌ కెలికి మెల్లిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు. మైధిలి, నేత్ర కాసేపు మాట్లాడుకున్నాక ఎవరి ఆలోచనల్లో వాళ్ళు మునిగిపోయారు. కాసేపటి తర్వాత మైధిలి మ్యూజిక్‌ వినేందుకు ఇయర్‌ ఫోన్స్‌ బయటకు తీస్తుండగా, నేత్ర కూడా ఏదో గుర్తొచ్చినదానిలా బ్యాగ్‌లో దేనికోసమో వెతికింది కాసేపటి తర్వాత అసంతృప్తిగా మూలిగింది.

ఏమైంది? అడిగింది మైధిలి.

నా ఇయర్‌ ఫోన్స్‌ ఇంట్లో మర్చిపోయాను అంది మొహం ముడుచుకుంటూ నేత్ర.

దాందేముంది ఇవి షేర్‌ చేసుకుందాం.

లేదు నేను మంచి ప్లేలిస్ట్‌ కలెక్ట్‌ చేసాను, వాటిని విందాం అంటే, ఇయర్‌ ఫోన్స్‌ లేవు.

పోనీ . ఆ పాటలే విందాం కనెక్ట్‌ చెయ్యండి, అంది మైధిలి.

వద్దులే మీ ప్రిఫరెన్స్‌ వేరు ఉండొచ్చు కదా!

అదే ఏం పర్లేదు ప్లే చేయ్యండి అంటూ చొరవగా తన ఇయర్‌ ఫోన్స్‌ నేత్ర చేతికి ఇచ్చింది.

ఒక రెండు మూడు పాటలు విన్న తర్వాత మీ దగ్గర మంచి కలెక్షన్‌ ఉంది, చాలా పాటలు నా ఫేవరెట్‌ కూడా, అంది మైధిలి నవ్వుతు.

నిజంగానా? అని కళ్ళు పెద్దవి చేసి, తనకి నచ్చిన లిరిక్స్‌ గురించే కాసేపు మాట్లాడింది

త్తం

ఆనందమాయే సఖి సృజన నేత్ర. ఇద్దరు పాటలు వింటూ నిద్రలోకి జారిపోయారు. మళ్ళీ నేత్రకి ఫోన్‌ రావడంతో ఇద్దరికీ మెలుకువ వచ్చింది.

మనం దగ్గరికి వచ్చేసాం అనుకుంటా గురుద్వార్‌ దగ్గర బస్సు మలుపు తీసుకుంటుంటే

అంది నేత్ర. అవును ఒకే ఆటో మాట్లాడుకొని వెళదామా అడిగింది మైధిలి. హా అదే బెస్ట్‌ అనుకుంటూ బస్సు కాంప్లెక్స్‌లోకి వెళ్లక ముందే దిగిపోయి ఆటో కోసం చూస్తున్నారు ఇద్దరు. వాళ్ళకి కొంచెం దూరంలో అనన్య, వందన మూర్తి నిలబడి ఉన్నారు. రెండు నిమిషాలకు ఒక సారైనా అనన్య వాళ్ళని చూస్తోంది వాళ్లిద్దరూ ఎక్కిన ఆటోనే తనూ ఎక్కగలిగితే బాగుఖ్లు అనుకుంది.

ఇంతలో ఒక ఆటో మైధిలి వాళ్ళని ఎక్కించుకుంటూ ముందుకి వచ్చి ఆగింది ఎక్కడికి సార్‌? అని అడిగాడు ఆటో అతను వందనమూర్తిని చూస్తూ. యూనివర్సిటీ, ఎడ్యుకేషన్‌ డిపార్టైెంట్‌ అంది అనన్య. ఎక్కండి అన్నాడు డైవర్‌. లోపల కూర్చున్న వాళ్ళని చూసి, ఒద్దులేమెం వేరే ఆటో ఎక్కుతాం అంటూ ముందుకు నడవబోయాడు వందన మూర్తి పర్లేదు రండి సార్‌. వీళ్ళు ఆర్ట్స్‌ కాలేజీ దగ్గర దిగిపోతారు. వీళ్ళని దింపేసి అటు తీసుకొని వెళ్తాను అన్నాడతను.

ఆ మాట వినడంతోనే అనన్యకి ఎక్కడలేని సరదా పుట్టింది వాళ్ళెక్కిన ఆటో ఎక్కాలి అనుకుంది కానీ వాళ్ళు ఏకంగా తను చదవబోయే యూనివర్సిటీకే వస్తున్నారని తెలిసాక ఆనందం ఆగలేదు. ఆటో వాడికి ఏ మాట చెప్పకుండా నించున్న తండ్రిని విసుగ్గా చూసి, రా నాన్న టైం అవుతుంది అంటూ లోపల ఎక్కి కూర్చుంది అనన్య. ఇక మరో దారి లేక అతనూ ఎక్కాడు. పది నిమిషాల్లో నేత్ర, మైధిలి కాలేజీ దగ్గర దిగిపోయారు వాళ్ళు ఆటోలో ఉన్నంత సేపు ఏవేవో మాట్లాడుకున్నారు. అనన్య ఎటో దిక్కులు చూస్తున్నట్టే ఉంది కానీ ఆ మాటలన్నీ శ్రద్ధగా వింది. ఆ సంభాషణ మొత్తంలో తనకి అర్ధమైంది వాళ్ళు కూడా హాస్టల్లోనే ఉండబోతున్నారని, ఇక ఆ మాట వినగానే అనన్య ఊహలకి రెక్కలొచ్చాయి

వాళ్ళని కలిసినట్టు, మాట్లాడినట్టు, మంచి స్నేహితులైనట్టు, ఒక రోజు మైధిలి చేసిందే తను కూడా చెయ్యగలిగినట్టు వాళ్లిద్దరూ తనని చూసి మెచ్చుకున్నట్టు ఆ పది నిమిషాల వ్యవధిలోనే అన్ని ఆలోచనలని మోసింది అనన్య వాళ్ళు దిగిన చోటుని గుర్తు పెట్టుకోటానికి పరిశీలనగా చూసింది. ఆ తర్వాత అసలు మళ్ళీ కనిపిస్తారో లేదో తెలియని మనుషుల కోసం ఎంత ఆలోచించానో అని తన ఊహలకి తనే నవ్వుకుంది.

లవి

సో... నాది సెకండ్‌ ఫ్లోర్‌ అనుకుంటా, నేను వెళ్తాను, నైస్‌ టు మీట్‌ యు నేత్ర, అంది మైధిలి నవ్వుతూ, నేత్ర కూడా చేయి కలిపి వెళ్ళిపోయింది. ఇద్దరిలో ఎవరికి మరొకరి ఫోన్‌ నెంబర్‌ అడగాలనే ఆలోచన రాలేదు. ఆ తర్వాత వాళ్ళు మళ్ళీ కలుసుకోవడానికి వారం రోజులు పట్టింది. కాలేజీ బస్సులో వేరు వేరు సీట్స్‌లో కూర్చుని అనుకోకుండా ఒకరినొకరు చూసుకుని నవ్వుకున్నారు. మరొక పది రోజులకి సెంట్రల్‌ కాంటీన్లో ఎవరి క్లాస్మేట్స్‌తో వాళ్ళు

కి

ఆనందమాయే సఖి నృజన వస్తూ ఎదురుపడి చేతులు కలుపుకున్నారు.

మరో వారం తర్వాత కాలేజీ గేట్‌ దగ్గర నేత్ర మరో ఇద్దరు అమ్మాయిలు సెల్ఫీ తీసుకుంటుంటే మైధిలి వాళ్ళని పలకరించి నేను తియ్యనా అని అడిగింది. అలా వాళ్ళ ముగ్గురుకి కొన్ని స్నాప్‌ తీసి నేత్రకి కూడా మరో రెండు సింగిల్స్‌ తీసింది మైధిలి. అవి చూసి మైధిలిని మెచ్చుకోకుండా ఉండలేకపోయింది నేత్ర అలా వాళ్ళ పరిచయం హాయ్‌ బై నుంచి ఒకరినికోరు తెలుసుకోవాలి అనే వరకు వెళ్ళింది.

ఒక ఆదివారం పొద్దున్న హాస్టల్‌లో, ఇద్దరూ మళ్ళీ ఎదురుపడ్డారు. ఎక్కడికి వెళ్తున్నావని అడిగింది నేత్ర. ఇక్కడ టిఫిన్‌ అంతగా నచ్చలేదు అందుకే ఈ రోడ్‌ చివర్లో ఒక టిఫీన్‌ షాప్‌ చూసా, వెళ్తున్న, నువ్వు వస్తావా? అని అడిగింది మైధిలి. నేత్ర తన పక్కనున్న అమ్మాయి వైపు చూసి ఇప్పుడు కుదరదు కానీ నీకు ఓకే అంటే సాయంత్రం బీచ్‌కి వెళదాం అంది తప్పకుండా వెళదాం అనుకుంటూ ఇద్దరు ఎవరి దారిన వాళ్ళు వెళ్లిపోయారు,

వసస

సాయంత్రం ఐదు గంటలకి మైధిలి, నేత్ర హాస్టల్‌ డౌన్‌లో నడుస్తూ పావుగంట కల్లా బీచ్‌కి చేరుకున్నారు. ఆ రోజు ఫోన్‌ నెంబర్‌ అడగడం మర్చిపోయాను. తర్వాత చాలా సార్లు కలిసాం కానీ ఏదో హడావిడి, అంది నేత్ర పోనీలే ఇప్పుడు షేర్‌ చేసుకుందాం, నీ నెంబర్‌ చెప్పు, మిస్ట్‌ కాల్‌ ఇస్తాను, అంది మైధిలి కాసేపు నడిచి ఒక దగ్గర ఇద్దరు కూర్చున్నారు. నేత్ర మట్టిలో గోపురాలు కట్టడం మొదలు పెట్టింది సరే చెప్పు ఏంటి సంగతులు క్షాస్సేస్‌ ఎలా అవుతున్నాయి? ఎవరైనా ఫ్రెండ్స్‌ అయ్యారా? అని అడిగింది. హా ఒకరిద్దరు అయ్యారు కానీ వాళ్ళు డే స్కాలర్స్‌ మిగిలిన అందరు హాయ్‌, బై టైపే. అంత క్లోజ్‌ కాలేదు, చెప్పింది మైధిలి.

ఉమ్మ్‌ . మరి అబ్బాయిల సంగతి? ఎవరైనా ఇంట్రెస్టింగా వున్నారా?” టక్కున అడిగింది నేత్ర.

ఇంట్రెస్టింగ్‌గానా? అంటూ కాసేపు అలోచించి, చూడటానికి కొందరు బావున్నారు కానీ మాట్లాడితే, ఆ ఇంప్రెషన్‌ పోతుందేమో అని చూసి సరిపెట్టుకున్నాను అంది తను నవ్వుతూ. ఆ మాటకి మైధిలిని చురుగ్గా చూసి హే! యు క్లైవర్‌ గర్ల్‌ అంటూ నవ్వింది వేత్ర, మైధిలి కూడా నవ్వుతూ ఇసుకలో ఏవో గీతలు గీస్తూ కూర్చుంది.

మీ ఇంట్లో సంగతులు చెప్పు. అమ్మ, నాన్న) అంటూ ఆగింది నేత్ర నాన్న గవర్నమెంట్‌ ఎంప్లాయ్‌, అమ్మ హోమ్‌ మేకర్‌ నేను ఒక్కదాన్నే ఇంకెవరు లేరు అంటూ ఆగింది మైధిలి. మళ్ళీ ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు అన్నీ నా గురించే అడుగుతున్నావు నువ్వు చెప్పు అంది నేత్ర వైపు చూస్తూ. ఏం చెప్పాలి నేను కూడా సింగిల్‌ చైల్డ్‌, సిల్లింగ్స్‌ ఎవరు లేరు. అందుకేనేమో మా నాన్నకి నేను అంటే చాలా ఇష్టం. ఈ ఫోన్‌ చూసావా మొన్న కాలేజీకి వచ్చే ముందే నాకు కొనిచ్చారు. నాకు ఆర్ట్‌ వెయ్యడం ఇష్టం, మంచి క్లాసిక్‌ సాంగ్స్‌ వినటం ఇష్టం, బ్లాక్‌ కలర్‌ ఇష్టం, నచ్చె సింగర్‌ అంటూ చెప్పుకుపోతున్న నేత్ర మాటలకి ట్రేక్‌ వేస్తూ...

క

ఆనందమాయే సఖి సృజన హే ఆగు ఆగు వదో సరదాగా చెప్పమంటే నువ్వెంటి ఏ పెళ్లి చూపుల్లోనో, ఇంటర్వ్యులోనో చెప్పినట్టు అలా చెప్పుకుపోతున్నావ్‌ అంటూ నవ్వింది మైధిలి అంటే ప్రతిసారి నువ్వు ఏం అడుగుతావ్‌ లే? ఒకే సారి అన్నీ చెప్పేస్తే అయిపొద్దని అంటూ గలగలా నవ్వింది నేత్ర. భలే దానివే! అంటూ, అయితే వ్యూచర్‌ ప్లాన్స్‌ ఏంటి అని అడిగింది మళ్ళీ. ఏమో ప్రెసెంట్‌కి అయితే ఆర్టిస్ట్‌ అవ్వాలని బలంగా ఉంది అంది నేత్ర వావ్‌! మంచి ఉలోచనేగా ఎందుకు అంత డౌట్‌గా చెప్తున్నావ్‌? అది జరుగుతుందో లేదో, అనలు జరగనిస్తారో లేదో అని. ఎందుకు జరగదు? అయినా ఎవరు జరగినివ్వరు? నీ కెరీర్‌ నీ ఇష్టం కదా. ఇదే మాట మా ఇంట్లో అంటే నేను పాద్రైెపోయాను అంటుంది మా అమ్మ సీరియస్‌గా అంది నేత్ర, మైధిలికి వాళ్ళ నాన్న గుర్తొచ్చాడు. అందరిదీ ఒకే సమస్య అనమాట అనుకుంది. మైథిలి ఏం మాట్లాడకపోవడంలో... నేత్రే మళ్ళీ, మా అమ్మకి ఎందుకో నేను బొమ్మలు వెయ్యడం నచ్చదు మైధిలి. ఎప్పుడు దాన్ని తక్కువచేసీ మాట్లాడుతుంది, అవన్నీ ట్రైంవేస్ట్‌ పనులు అంటుంది. నాన్న ఫ్పల్‌ సపోర్ట్‌ కానీ అమ్మ నుంచే కంగారు రేపు నేను నా డెసిషన్‌ చెప్తే ఏమంటుందో? ఖచ్చితంగా గొడప చేస్తుంది అది అయితే పక్కా! అంది నేత్ర, ఉమ్మ్‌ ఐ కెన్‌ అండర్‌ స్టాండ్‌! ఆల్‌మోస్ట్‌ నాది నీలాంటి సిట్యుయేషనే ఏమైంది? నాకు ఫోటోగ్రఫీ అంటే ఇష్టం. నిజమా) ఆ రోజు నాకు అంత మంచి ఫొటోస్‌ తీసినప్పుడే అనుకున్నా నీకు ఈ టాబెంట్‌ ఉంది అని. ఏదో ప్రాఫిషనట్‌లా తీనావు. ఇదే మాట మా నాన్నకి ఎవరైనా చెప్తే బాగున్ను. ఏ ఏమైంది? అంకుల్‌ కూడా మూ అమ్మలాగేనా? లేదు. కళ అర్ధంకాకపోయినా ఇట్స్‌ ఓకే, వాళ్ళ ఆలోచన అంతే అని వదిలేస్తాం. కానీ మా నాన్న 'ప్రిదానికి జెండర్‌ తగిలిస్తాడు. ఆడపిల్లని కాబట్టి ఇది కరెక్ట్‌ కాదు అంటారు. నిరంతరం అది గుర్తు చేస్తూనే ఉంటారు. నేను ఫిమేల్‌ అయినందుకు బాధపడుతూ, భయపడుతూ ఉందాలని కోరుకుంటారో ఏంటో తెలీదు మరి. నాకేమో నాకు నచ్చింది చెయ్యడం ఇష్టం. కొత్త విషయాలని ఎక్స్‌ప్లోర్‌ చెయ్యడం ఇష్టం. అతసు ఆడపిల్లకి ఇవన్నీ సెట్‌ కావు అంటారు. మదర్‌ అయితే ఒకే కొనీ ఫాదర్స్‌ అలా ఉంటే కష్టం కదా! అవును. ఇల్లు వాళ్ళ సంపాదన పైన ఆధారపడుతుంది కాబట్టి నిర్ణయాలు వాళ్ళవే అవుతాయి. ఒక

ఆనందమాయే సఖి సృజన

అంటే మీ మదర్‌ కూడా సపోర్ట్‌ చెయ్యరా?

నో నో షి ఈజ్‌ ఏ స్వీట్‌ హార్ట్‌. కానీ నాన్నని కాదని చెయ్యలేదు కదా. ఆ దైర్వం ఏ అమ్మకి ఇవ్వలేదు ఈ సొసైటీ

నేత్ర ఒప్పుకుంటున్నట్టు తల ఊపింది.

యు నో వాట్‌!మా అమ్మ ఎలా ఉన్నా మా నాన్న తనని రూల్‌ చెయ్యరు. తనని అర్ధం చేసుకోటానికి ప్రయత్నిస్తారు నాకేదో అసంతృప్తి ఉండి, తన బిహీవియర్‌కి చిరాకొస్తుంది కానీ, నువ్వు చెప్తుంటే

అనిపిస్తుంది షి ఈజ్‌ లక్కీ అని.

ట్రాజెడీ ఏంటో తెలుసా నేత్రా? మగవాళ్ళు ఉండాల్సిన విధంగా ఉన్నా కూడా మనం దాన్ని గ్లోరిఫై చేస్తున్నాం. ఇదంతా నార్మలే అని అనుకోలేకపోతున్నాం చూడు. చెడు కాకపోవడం మంచెలా అవుతుంది? మామూలు అవుతుంది కానీ. మైధిలి ప్రశ్న నేత్రని కాసేపు వెంటాడింది. అ తర్వాత మైధిలి మరో ప్రశ్న అడిగే వరకు నేత్ర సముద్రం హోరునే వింటూ ఉంది

నేశ్రా నాకు ఒక డౌట్‌, అంది మైధిలి.

ఎగురుతున్న జుట్టుని చెవుల వెనక్కి పెట్టుకుంటూ ఏంటి అని మైధిలి వైపు చూసింది నేత్ర

ఆర్ట్‌ ఇష్టం అంటున్నావ్‌ మరి ఈ ఫిలాసఫీలో ఎమ్‌. ఏ. ఏంటి?

నేత్ర ఎటో చూస్తూ నవ్వింది. ఏదో చెప్పాలి అనుకొని ఆగి, ఏమో ఇష్టం అంది భుజాలు ఎగరేస్తూ

అవునులే ఇష్టాలకి కారణాలు ఉండవుగా అంది మైధిలి కూడా ఒప్పుకుంటున్నట్టు.

నేత్ర కాసేపు మైధిలినే లోతుగా చూసింది.

ఎందుకు అలా చూస్తున్నావ్‌?

నువ్వు నీ పక్క వాళ్ళకి చాలా కంఫర్ట్‌ ఇస్తావ్‌ మైధిలి అది బాగా నచ్చింది నాకు అంది నేత్ర.

అంటే ఏ విధంగా?

అంటే, వెంటనే కంక్లూషన్స్‌కి రాకుండా, కాస్త ఎంపతీతో ఉంటావ్‌.

దానికి ఎలా స్పందించాలో, తేలిక మైధిలి మొహమాటంగా నవ్వింది. తర్వాత వాళ్ళిద్దరి మధ్య ఎక్కువ మాటల్లేవు ఒక కుక్క పిల్ల వాళ్ళ పక్కకి వచ్చి కూర్చుంటే, దానితో కాసేపు ఆడారు నిమిషానికి ఎన్ని అలలు వస్తున్నాయో లెక్కబెడుతున్నట్టు కాసేపు వాటినే

క్‌

స్వజన ఆనందమాయే సఖి సృ చూస్తూ కూర్చున్నారు. చుట్టూ కనిపించే జనాన్ని చూసి ఎవరి మనసులో వాళ్ళు ఏవో కథలు అల్లుకున్నారు. మైధిలి వాళ్ళకి ఇలాంటి ఫోటో తియ్యొచ్చని ఆలోచిస్తే, నేత్ర అలా ఠా చెయ్యొచ్చు అని అలోవించింది. కాసేపటి తర్వాత ఉన్నపాటుగా తదుద్దామా అని అడిగిం నేత్ర, మైధిలి వైపు చూసి. మైధిలి కాస్త ఏం చెప్పాలా అన్నట్టు ఆగి, నువ్వు వెళ్ళు నేత్ర, నాకు సముల్షిం చూడటమే ఇష్టం అంది. నేత్ర విడ్డూరంగా చూసి, సరే పోనీ ఈ సారికి తడు ఏం కొ ్రు అంటూ లాక్కెళ్ళింది. మైథిలి తన వైపు వస్తున్న అలల్ని చూసి దూరంగా వెళ్తుంటే నో చెయ్యి పట్టుకొని ముందుకి లాక్కెళ్లింది. అలా కాసేవు ఆడాక ఇక చాలు అన్నట్టు ఇసు: శే కూర్చుంది మైధిలి. కానీ నేత్ర అలల లోతుకెళ్లి కాసేపు మునకేసింది ఇంకా ఆగితే ఏంటీ దూరం వెళ్తుందో అని భయపడి తనని వెనక్కి లాక్కొచ్చింది మైధిలి. ఇద్దరు మురీమి: కం అండి దగ్గర ఆగారు. దూరంగా ఎవరో బొమ్మ గీస్తున్నట్టు అనిపించి అటు వెళ్లారు నేత్ర అ కదిలే చేకుల్నే కాసేపు చూస్తూ ఉండిపోయింది ఎంత మంచి ఇర్టిస్ట్‌ కదా అంది ఆరాధనగా చూస్తూ. నువ్వు కూడా ఇంతే బాగా వెయ్యగలుగుతావని నా నమ్మకం. నేత్ర మాట్లాడలేదు. ఎటో చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఏం ఆలోచిస్తున్నావు? అతని కళ ఇలా రోడ్డున పడిందేంటని ఆలోచిస్తున్నా. అసలు కళని నమ్ముకొని ఏందుకు బతకలేం మైధిలీ? ఇల్రా ఉండటాన్ని చేతకానితనంగా ఎందుకు చూస్తారు పేరెంట్స్‌? నేత బాధగా అడిగింది. ఇది వాళ్ళ తప్పు కూడా కాడు నేత్ర బయట సొసైటీ ఇంహ్లయన్సెస్‌ అలా ఉన్నాయి వాళ్ళేం చెయ్యగలరు ఇదంతా మారదంటావా? మారుతుంది. నేత్ర ఎలా అన్నట్టు ఆశగా చూసింది. ముందు మనం అలా బ్రతికి చూసిస్తే, మార్చు అదే వస్తుంది, అంది మైధిలి నేత్రని చూస్తూ. అదంతా తేలిక? కాకపోవచ్చు కానీ మన కన్విక్షనే మనల్ని నిలబెడుతుంది. నేత్ర తల ఊపింది. క్త

అనందమాయే సఖి సృజన వాళ్ళు వచ్చిన దారినే మెల్లిగా నడుస్తూ హాస్టల్‌ చేరారు. ఎవరి గదులకు వాళ్ళు వెళ్లిపోయే ముందు ఒక చెట్టు దగ్గర ఆగారు. ఈ ఈవెనింగ్‌ బాగుంది మైధిలి, చాలా విషయాలు మాట్లాడుకున్నాం. ధాంక్‌ యు సో మచ్‌ అంది నేత్ర మనస్ఫూర్తిగా నవ్వుతూ. నాది కూడా సేమ్‌ ఫీలింగ్‌ నేత్ర. ధాంక్స్‌ నీకు కూడా అంది మైధిలి నవ్వుతూ. అయితే ఫ్రెండ్స్‌? చేతులు కలుపుతూ అడిగింది నేత్ర మైధిలి నవ్వుతూ చెయ్యి కలిపి, లెట్స్‌ మీట్‌ రెగులర్లీ అంది. నేత్ర ష్యూర్‌ అంటూ తల ఊపింది. న! 8 ఆ రోజు నేత్ర, మైధిలి ఆటో దిగి వెళ్ళిపోయాక వాళ్ళని కలిసే అవకాశం మళ్ళీ వస్తుందో రాదో అనుకున్న అనన్య, ఒక వారం రోజులు నూత్రం అదే పనిగా వాళ్ళ కోసం వెతికింది. కాలేజ్‌కి వెళ్ళేటప్పుడు, వచ్చేటప్పుడు హాస్టల్‌ గేట్‌ దగ్గర వాళ్ళ కోసం చూసేది. తన కాలేజ్‌కి వెళ్ళడానికి ఒక షార్ట్‌ కట్‌ ఉన్నా కూడా, మైధిలి వాళ్ళ కాలేజీ వైపు నుంచే నడుస్తూ వెళ్ళేది. కుదిరినప్పుడల్లా బస్టాండ్‌లో, మెస్‌లో గాలించేది. ఎక్కడా వాళ్ళు కనిపించకపోయేసరికి అనన్యలో ఉత్సాహం అడుగంటి మళ్ళీ మాములు జీవితానికి అలవాటు పడింది. వాళ్ళ కోసం వెతకడం, అటు వైపు వెళ్లడం తగ్గించేసింది. కొన్ని రోజులకి తన క్లాసులు, చదువులు, స్నేహాల్లో పడి వాళ్ళని మెల్లిగా మర్చిపోయింది ఒక రోజు ఫ్రెండ్స్‌తో కాలేజీ దగ్గర కాంటీన్‌కి వెళ్ళినప్పుడు అనన్యకి ఎదురుగా నేశ్రని ఫోటో తీస్తూ మైధిలి కనిపించింది. ఆ దృశ్యం చూసిన వెంటనే నమ్మలేనట్టు కళ్ళు చిట్లించి చూసింది. అక్కడ ఉన్నది వాళ్ళే అని స్పష్టంగా తెలిసాక ఆనందంతో ఒక కేక పెట్టింది. తన పక్కనే కూర్చున్న స్నేహితులు ఏమైంది అన్నట్టు ఆశ్చర్యంగా చూసారు. మరోసారి పెద్ద వర్షం పడుతుంటే షెల్టర్‌ కోసం పరిగెడుతున్న అనన్యకి తన ముందు అదే వర్షంలో పూర్తిగా తడిచి, నవ్వుతూ కేరింతలు కొడుతూ కనిపించారు. వాన తగ్గాక మైధిలి ఒక చెట్టు దగ్గర నిలబడి బట్టలు ఆరబెట్టుకుంటుంటే నేత్ర గబగబా వెళ్లి చెట్టు కొమ్మల్ని పట్టుకు ఊపడం, ఆ నీటి వల్ల తన మళ్ళీ తడిచిపోవడం, నేత్రను పట్టుకునేందుకు మైధిలి పరిగెత్తడం అదంతా ఇళయరాజా పాటలా అనిపించింది అనన్యకి. వెంటనే ఏదో ఆలోచన వచినట్టు ఒక బుక్‌ నుంచి పేపర్‌ కట్‌ చేసి దానితో బోట్‌ని తయారు చేసి దాన్ని వాళ్ళ వైపు వెళ్లేలా నీళ్లలో వదిలింది. నేత్ర తన ముందు తేలుతూ వెళ్తున్న పడవని చూసి చిన్నపిల్లలా కేరింతలు కొట్టింది. ఒక కాగితం పడవకే అంతలా ఎక్సయిట్‌ అవ్వడం అనన్యకి ఎందుకో నచ్చింది. మైధిలి ఎవరు దీన్ని వదిలారు అన్నట్టు దిక్కులు చూస్తూ నేత్ర నవ్వులతో శృతి కలిపింది. అనన్యకి ఎందుకో నేరుగా మాట్లాడటం కన్నా ఈ దోబూచులాట చాలా గమ్మత్తుగా, ఎక్సయిటింగ్‌గా అనిపించింది. మరో రోజు స్టూడెంట్‌ యూనియన్‌ వాళ్ళు ఫ్రెషర్స్‌ డే ఏర్పాటు చేసి యూనివర్సిటీలో న్గూడెంట్స్‌ అందర్నీ ఇన్వైట్‌ చేస్తే అందరితో పాటు అనన్య కూదా వెళ్ళింది. ఆ రోజు తను ఒక

ఆనందమాయే సఖి సృజన పాట పాడాల్సి ఉంది. ఏదో ఫ్రెంద్‌ బలవంతంతో పేరు ఇచ్చింది కానీ అక్కడ జనాన్ని చూసి తన కళ్ళు తిరిగాయి. అక్కడ ఆర్గనైజర్స్‌ దగ్గరికి వెళ్లి ఎలా అయినా తన పేరు తీసేయమని (బ్రతిమలాడింది. వాళ్ళు ఆ లాస్ట్‌ మినిట్‌లో అదంతా కుదరదనేసారు. ఎలా దీన్ని గట్టెక్కించడం దేవుడా అని అనుకుంటుండగా, ఎవరో వెనక నుంచి పిలిచినట్టు అనిపించి అనన్య వెనక్కి తిరిగి చూసింది. తనకి కాస్త దూరంలో మైధిలి, కొంచం జరుగుతారా పైకి వెళ్ళాలి అన్నట్టు సైగ చేసింది. అప్పటికి కానీ తెలీలేదు తను స్టేజి ఎక్కే మెట్లకి అడ్డంగా ఉంది అని.

వెంటనే అనన్య గబగబా తప్పుకొని మైధిలికి చోటిచ్చింది. ఆమె, మైధిలి ఏం చెయ్యబోతుందా అని ఆసక్తిగా ఎదురుచూసింది. మైధిలి ఇప్పటి స్టూడెంట్స్‌ ఎదుర్కుంటున్న సమస్యల గురించి ముఖ్యంగా అమ్మాయిలు పడుతున్న ఇబ్బందుల గురించి, యూనివర్సిటీ గురించి రెండు విషయాలు మాట్లాడి స్టేజి దిగిపోయింది. దిగుతూ నిల్చున్న అనన్య వైపు చూసి నవ్వతూ ఆల్‌ ది బెస్ట్‌ అంది. అలా ఎందుకు అంది అన్న ఆలోచన కన్నా తనతో మాట్లాడింది అన్న ఆనందం ఎక్కువ అయ్యింది అనన్యకి.

ఇంతలో ఆమెని స్టేజి మీదకి పిల్చారు. ఎలా మొదలు పెట్టాలో, పెడితే గొంతు ఎలా షివర్‌ అవుతుంది అన్న కంగారులో అనన్య కాసేపు అలాగే నిలబడిపోయింది. కింద స్టూడెంట్స్‌ అల్లరిగా గోల చేస్తున్నారు. వాళ్ళు లేచి వెళ్లే లోపే ఏదయినా పాడండి పక్కనుంచి ఒక అబ్బాయి నసిగాడు. అనన్య కళ్ళు మూసుకుంది. తనకి గుర్తొచ్చింది ఈ స్టూదెంట్స్‌లో నేత్ర, మైథిలి కూడా ఉంటారని వాళ్ళకి తనలో ఒక ప్రత్యేకత ఉండటం తెలియాలని తను అనుకుంది.

ఆ తర్వాత మెల్లిగా శ్వాస తీసుకొని వదుల్లూ కళ్ళు తెరవకుండానే పాడడం మొదలు పెట్టింది. కాసేపటికి చుట్టూ ప్రపంచం మర్చిపోయి అ పాటలోకి లీనమైపోయింది. పాట పూర్తవ్వగానే కింద నుంచి పెద్ద ఎత్తున చెప్పట్లు. అనన్య కళ్ళు తెరిచి గర్వంగా నవ్వింది. కిందకి దిగి తన ప్లేస్‌కి వెళ్లి కూర్చోగానే తన ముందు సీట్లలో కొందరు బాగా పాడావ్‌ అన్నారు. వాళ్ళకి ధాంక్స్‌ చెప్తూ కూర్చోగానే వెనక నుంచి మరెవరో పిలిచినట్టు అనిపించింది

తిరిగి చూస్తే, బాగా పాడారు అంటూ మైధిలి షేక్‌ హ్యాండ్‌ ఇచ్చింది. తన పక్కనే నేత్ర నవ్వుతూ చూస్తుంది అనన్య వైపు. అనన్యకి ఆనందంతో మనసు తేలిగ్గా అనిపించింది. ఎవరు వినాలో వాళ్ళు విన్నారు. వాళ్ళ మొదటి పరిచయం ఇలా అవ్వడం తనకి నచ్చింది ధాంక్స్‌ చెప్పి ముందుకు తిరిగింది. తను వాళ్ళని రోజు దూరం నుంచి చూస్తుందని తెలిస్తే ఎలా ఫీల్‌ అవుతారో అనుకుంది. మీరు కూడా బాగా మాట్లాడారని చెప్పాలని వెనక్కి తిరిగేసరికే ఆ సీట్లు ఖాళీగా ఉన్నాయి. వాళ్ళు వెళ్లిపోయారు అనుకుంటే దిగులుగా అనిపించింది తనకి. ఈ సారి కలిస్తే తప్పకుండా ఏదయినా మాట్లాడాలి అనుకుంది వెంటనే భయపడింది కూడా.

వుషు

వారం పది రోజుల తర్వాత ఒక రోజు, మైధిలి లైబ్రరీలో ఐడీ కార్డు తీసుకొని వస్తుంది.

బయట ఎండ భగ్గుమంటుంది. అది చాలదన్నట్టు తనకి విపరీతమైన ఆకలి. ఇప్పటికిప్పుడు 56

ఆనందమాయే సఖి సృజన తినడానికి ఏం దొరుకుతుంది అనుకుంటూ పక్కకి చూసింది అక్కడ పిళ్ళై కాంటీన్‌లో అరవై ఏళ్ల వయసున్న అతను టీ కాస్తున్నాడు. ఆ పక్కనే కొన్ని బిస్కెట్లు, జంతికల డబ్బాలు వరుసగా పేర్చి ఉన్నాయి. ట్రేలో సమోసాలు చప్పగా చల్లారిపోయి జీవం లేనట్టు ఉన్నాయి

మైధిలి అనుకోకుండా టైం చూసింది సరిగ్గా మధ్యాహ్నం పన్నెండు. ఈ టైంలో ఇలాంటివి ఎవరబ్బా తినేది అంటూ ముందుకి నడిచింది. ఇంతలో తనని తప్పించుకుంటూ ఇద్దరు కుర్రోళ్ళు ఆ కాంటీన్‌ వైపు వెళ్లారు. తన నవ్వుకుంటూ రోడ్‌ వైపు నదవబోయిందిె. ఇంతలో హాస్టల్‌కి వెళ్లే బస్సు తన కళ్ళ ముందే వెళ్ళిపోతూ కనిపించింది. అబ్బా! అంటూ తల మీద చెయ్యి వేసుకొని నిట్టూర్చింది మైధిలి.

మళ్లీ మరొక బస్సు రావడానికి కనీసం పదిహేను నిమిషాలు పడుతుంది అంత సేపు ఆ ఆకలితో ఉండటం కష్టమనిపించి సెంట్రల్‌ కాంటీన్‌ వైపు వెళ్లాం అని బయల్లేరింది. నిప్పులు కక్కే ఎండకి చిరాకు పడుతూ ఈ నిమిషం హరాత్తుగా ఒకరు బండి ఆపి లిఫ్ట్‌ కావాలా అని అడిగితే ఎంత బాగుంటుందో అనుకుంది మైధిలి మనసులో.

తను ఇలా అనుకోగానే ఎక్కడ నుంచి వచ్చిందో ఒక నాలుగు పదుల వయసున్న ఆవిడ మైధిలి పక్కన బండి ఆపి, ఏమ్మా, లిఫ్ట్‌ కావాలా? అని అడిగింది. మైధిలి నమ్మలేనట్టు అటూ ఇటు చూసింది. నిన్నేనమ్మా! నేను లా కాలేజీ వరకు వెళ్తున్నాను నువ్వు అటే అయితే రా దింపేస్తాను అంది ఆవిడ నవ్వుతూ. మైధిలి,ఆశ్చర్యం నుంచి బయట పడి చాలా ధాంక్స్‌ మేడం అంటూ ఆమె బండి ఎక్కింది. ఎక్కిన రెండు నిమిషాల వరకు నమ్మశక్యం కానిదేదో జరుగుతున్నట్టు ఒక ట్రాన్స్‌లోనే ఉంది తను. ఆ లిఫ్ట్‌ ఇచ్చినామె మైధిలికి ఏదో గాడ్‌ ఏంజెల్‌లాగా కనిపించింది. చల్లగాలి ఒంటిని తాకుతుంటే చెమటకి అంటుకుపోయిన బట్టలు మృదువుగా కదులుతున్నాయి. ఆ హాయిని అనుభవిస్తున్న మైధిలిని కదిపి ఏం చదువుతున్నది, ఎక్కడ ఉండేదని అన్నీ అడిగింది ఆ గాడ్‌ ఏంజెల్‌. మైధిలి తను అడిగిందే తడువుగా ఏవేవో చెప్పడం మొదలు పెట్టింది.

ఆ తర్వాత ఆ గాడ్‌ ఏంజెల్‌ తన గురించి చెప్పడం ప్రారంభించింది. మొదట్లో మామూలుగానే విన్న మైధిలికి, వినగా వినగా తను ఇంటెన్షన్స్‌ ప్యూర్‌గా లేవని అనిపించింది. తన కొడుకు సాఫ్ట్వెర్‌ ఉద్యోగం చేస్తున్నాడని, తర్వాత స్టేట్స్‌లో తప్ప ఇంకెక్కడా ఉండబోడని, మహా అందగాదని, అందరూ అతనంటే పడి చస్తారని, మిర్చి సినిమాలో ప్రభాస్‌ని నదియా కాపాడుకున్నట్టు వాడ్ని కాపాడుకోటమే తన పని అయ్యిందని, త్వరలో పెళ్లి చేసేయాలని ఏవేవో చెప్పుకొచ్చింది.

అది వింటున్న మైధిలి మనసులో ఏర్పరుచుకున్న ఆ గాడ్‌ ఏంజెల్‌ ఫిగర్‌ టక్కున మాయం అయ్యింది. అసహనంగా మొహం పెట్టి ఈ రాజమౌళి తరహా ఎలివేషన్‌ అంతా ఎందుకు ఇస్తున్నట్లు అని విసుగ్గా అనుకుంది. ఆమె ఇంకా ఏవేవో చెప్తోంది కానీ మైధిలి వినలేదు. లా కాలేజీ వచ్చేసింది, ఆవిడ స్కూటీ ఆపింది. మైధిలి తెచ్చిపెట్టుకున్న నవ్వుతో ఎంతయినా సాయం చేసిన మనిషన్న కృతజ్ఞతతో , ధాంక్స్‌ అండి, అంటూ వెళ్ళబోయింది.

57

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఇంతలో ఆమె, చానిదేవుందిలే కానీ! ఇంతకీ మీరు ఏమిట్లు? అని అడిగింది ఆ మాట, మధ్యాహ్నపు ఎండ కాల్చిన దానికన్నా ఘాటుగా కాల్చింది మైధిలిని ఇంత మాట్లాడింది, ఇందుకా! అనుకుంది. అంత అందగాడు అందరూ పడి చస్తున్నవాడికి ఈ గతి పట్టిందా? పూర్‌ సోల్‌ అనుకుంటే తనకి నవ్వాచ్చింది మైధిలి మొహంలో ఆ విసుగు కనిపించిందేమో ఆమె, మరోలా అనుకోకు ఏదో తెలుసుకుందామని అడిగాను అంతే అంది. మైధిలి మనసులో ఆమెని లక్ష సార్లు తిట్టుకుంటోంది కానీ బయటకి ఒక్క మాట అనలేకపోతుంది. చివరికి ఎలాగో దైర్యం చేసి, మీ అబ్బాయిని బజారులో బేరం పెడుతున్నారా? అని అడిగింది. ఆ మాటకి ఆవిద మొహం తెల్లగా పాలిపోయింది. ఎమ్మాయి! పోనీలే అని నాయం చేస్తే ఇదేనా నువ్విచ్చే మర్యాద, నేను ఎవరనుకున్నాన్‌ అంటూ అవేశపడింది. మీరు ఎవరైతే నాకెందుకు మేడం, అయినా సాయం చేస్తే ఏమైనా అడిగేస్తారా? దారిన పోయే వాళ్లని ఇలా బండి ఎక్కించుకొని మరి మీ అబ్బాయిలకి పెళ్లి సంబంధాలు చూస్తున్నారంటే ఎంత డెస్పిరేట్‌గా ఉన్నారో అర్థం అవుతుంది కానీ అప్పుడు కూడా కులం తెలుసుకోవాలి అనుకుంటున్నారు చూడండి, అదే అసహ్యంగా ఉంది. నేను చెప్పానని మీ అబ్బాయికి ఒక మాట చెప్పండి. తొందరగా ఇల్లు వదిలి వెళ్లిపోమనండి. అదే అతనికి సేఫ్‌ అంటూ వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా వెళ్లిపోయింది మైధిలి అ మాటల ఆవేశం వల్లేమో తన నడక వేగం అందుకుంది ఒక స్ట్రేంజర్‌ని ఇలా ఎలా అడగగలరు? సాయం చేసారంటే ఏదైనా అడగొచ్చా? చూస్తే చదువుకున్నదానిలానే ఉంది, అయినా చదువుకి, కామన్‌ సెన్స్‌కి సంబంధం ఏంటి లే? మైధిలి ఆ తెగని ఆలోచనలతో ఎంత దూరం నడిచిందో ఆమెకే తెలీలేదు. ఎదురుగా సిద్దార్ధ బాయ్స్‌ హాస్టల్‌ అన్నపేరు చూని అప్పుడే తెలివిలోకి వచిన్నట్టు నేను ఎక్కడ వున్నాను అంటూ చుట్టూ చూసింది తన వెళ్లాలన్న కాంటీన్‌ వెనక ఎక్కడో ఆగిపోయింది అని అర్ధమై చా అనుకుంటూ వెనక్కి నడిచింది ఇంతలో దూరం నుంచి? హేయ్‌ మైధిలీ! అన్న పిలుపు వినిపించింది. ఇక్కడ తనను ఎవరు గుర్తుపట్టేది అనుకుంటూ తిరిగి చూసింది మైధిలి ఎదురుగా నేత్ర తన అరమొడ్చు కళ్ళతో పెదవులు సాగదీసి నవ్వుతూ కనిపించింది హే నేత్ర. నువ్వెంటి ఇక్కడ అంటూ దగ్గరికి వెళ్లి చెయ్యి కలిపింది మైధిలి. చెప్తే జడ్జ్‌ చెయ్యవుగా అడిగింది నేత్ర మైధిలి కళ్ళల్లోకే చూస్తూ. లేదు అస్సలు చెయ్యను చెప్పు అంది నమ్మకంగా మొహం పెడుతూ మైధిలి బాయ్స్‌ హాస్టల్స్‌ ఎలా ఉంటాయో చూద్దామని వచ్చాను అంది ఆమె. మైధిలి వింతగా చూసింది. ఓయ్‌ జడ్జి చెయ్యనన్నావ్‌? మైధిలి మారే భావాలనే గమనిస్తూ అంది నేత్ర. నో నో అలా కాదు. ఆ ధాట్‌కి ఎలా రియాక్ట్‌ అవ్వాలో తెలియలేదు. ఐ మీన్‌ ఇంట్రెస్టింగ్‌. అసలు వాళ్ళ హాస్టల్స్‌ చూడాలని ఎందుకు అనిపించింది? మైధిలి క్రితం సంఘటనని దాదాపుగా మర్చిపోయి చాలా క్యూరియస్‌గా అడిగింది. ఇక్కడే నా బాయ్‌ ఫ్రెండ్‌ ఉన్నాడు, సైట్‌ కొడదామని వచ్చా, ఏదో కవర్‌ చెయ్యడానికి అలా చెప్పాను, సీరియస్లా మొహం పెడుతూ క్‌రి

ఆనందమాయే సఖి సృజన అంది నేత్ర. మైధిలి క్షణం పాటు నిజమే అని నమ్మేసింది. ఆ తర్వాత నేత్ర వంకర నవ్వు చూస్తే అర్ధమైంది అది జోక్‌ అని సరేలే కామెడీ ఆపి సరిగ్గా చెప్పు ఇవాళ నిన్ను వదలను అన్నట్టు చూస్తూ అడిగింది మైధిలి దీన్ని మా ఊర్లో పిచ్చి అంటారు అండి. మీ ఊర్లో ఇంకేదైనా పేరు ఉంటే చెప్పండి అంది తను. ఇదిగో మళ్ళీ కామెడీ అంటూ తన భుజం మీద కొట్టింది మైధిలి అలా చేసాక తన చొరవకు తనే ఆశ్చర్యపోయింది. కానీ నేత్ర అదేం పట్టనట్టుగా గలగలా నవ్వింది నిజం చెప్పు నీకు ఇలాంటి కోరికలేం లేవా? అడిగింది నేత్ర. అంటే నువ్వు ఇది నిజంగానే సరదాగా చేసావా? అవును ఎందుకంత ఆశ్చర్యం? నీకు ఒకటి తెలుసా? చిన్నప్పుడు అబ్బాయిల వాష్రూమ్స్‌ ఎలా ఉంటాయో చూడటం కోసం ఎవరు లేని టైంలో అందులో దూరిపోయా, అంత క్యూరియాసిటీ నాకు, అంటూ నోటికి చెయ్యి అడ్డుపెట్టుకొని రహస్యంగా చెప్పి నవ్వింది.

మైధిలి కూడా నవ్వి, నువ్వని ఏం ఉందిలే ఆ వయసులో అందరికి అలాగే ఉంటుంది. కొందరు చేస్తారు కొందరు చెయ్యరు అంది ఇద్దరూ అలా నడుస్తూ మెయిన్‌ గేట్‌ వరకు వచ్చేసారు మైధిలికి కడుపు నొప్పి పెడుతుంటే అర్ధమైంది తను ఇంకా ఏం తినలేదు అని. చుట్టూ చూసి అబ్బా అని నిట్టూర్చింది. నేత్ర మాట్లాడుతున్నదల్లా ఆగి ఏమైంది అని అడిగింది. నేను సెంట్రల్‌ కాంటీన్‌కి వెళ్లాం అనుకోని నీతో మాట్లాడుతూ ఇటు వచ్చేసాను. ఇప్పుడు మళ్ళి వెనక్కి వెళ్లాలి, అంది అలసటగా. హే మళ్లీ వెనక్కి ఏం వెళ్తాన్‌? ఇక్కదే వెంకటాద్రి మెస్‌ ఉంది, పద తినేసి పోదాం అంటూ అటు నడిపించింది నేత్ర,

ఇద్దరు మినీ మీల్స్‌ ఆర్డర్‌ ఇచ్చారు భోజనం చేస్తూ ఊసులని నంచుకున్నారు. నవ్వులని కలుపుకున్నారు ఇరువురి ఆలోచనలు, క్లాస్‌లోని అనుభవాలు, ప్రొఫెసర్ల గురించి గాసిప్లు మాట్లాడుకుంటూ అదే వేగంలో మైధిలి, ఇందాక ఏమైందో తెలుసా, అంటూ క్రితం జరిగిన గాడ్‌ ఏంజెల్‌ ఇన్సిడెంట్‌ చెప్పింది. నేత్ర అంతా విని అక్కడ నువ్వు ఉన్నావ్‌ కాబట్టి ఫటాఫట్‌ ఇచ్చావ్‌ అదే నేను ఉన్నా అనుకో కధ వేరేలా ఉండేది అంటూ ఆగింది.

ఏం చేసేదానివి క్యూరియస్‌గా అడిగింది మైధిలి. హుమ్మ్‌ నువ్వు ఆ ఆంటీ అనుకో కాసేపు. జస్ట్‌ నన్ను అడుగు మా అబ్బాయిని పెళ్లి చేసుకుంటావా అని, నేత్ర అంది మైధిలి అలాగే అడిగింది నవ్వు దాచుకుంటూ నేత్ర, తను ఆ ప్రశ్న అడగ్గానే ముఖంలోకి ఎక్కడలేని అమాయకత్వాన్ని తెచ్చుకొని, ఐ ఆమ్‌ టూ ఇంట్రెస్టేడ్‌ ఆంటీ, కానీ నాకు ఆల్రెడీ మ్యారేజ్‌ అయ్యింది బట్‌ఐ డోంట్‌ లైక్‌ హిమ్‌ ఎనీవే. రేపో మాపో డివోర్స్‌ కూడా తీసేసుకుంటాను. ఈ ప్రాసెస్‌ అంతా అయ్యేవరకు మీ అబ్బాయిని ఎవ్వరికీ కమిట్‌ అవ్వొద్దని చెప్పండి. నేను పక్కా పెళ్లి చేసుకుంటా ప్లీజ్‌! అంటూ నాటకీయంగా మైధిలి చేతులు పట్టుకుంది నేత్ర.

మైధిలి చుట్టూ జనాలు చూస్తున్నారని కూడా లేకుండా పొట్ట పట్టుకొని నవ్వుతూనే ఉంది. నేత్ర నిజంగా అలా చెప్తే ఆ పెద్దామె ముఖం ఎలా మారి ఉండేదో ఊహించుకుంటే మరింత నవ్వొచ్చింది ఆమెకి. నేత్ర తన అందమైన నవ్వుని ఒక చెంపకి మాత్రమే ఏర్పడే సొట్టని చూస్తూ, ఏదో ఆలోచన వచ్చినట్టు గబగబా అక్కడ ఇచ్చిన బిల్‌ పేపర్‌ బయటకి తీసి వెనక వైపు ఒక స్కెచ్‌ గియ్యడం మొదలు పెట్టింది మైధిలి నవ్వడం ఆపి ఏం చేస్తున్నావ్‌

రజీ.

అనందమాయే సఖి సృజన అని అడిగింది. వెయిట్‌ అని, ఒక అయిదు నిమిషాల తర్వాత మైధిలి వైపు చూస్తూ, సి మన ఇద్దరమే అంటూ తనకి ఆ స్కెచ్‌ చూపించింది నేత్ర మైధిలి ఏదో మేజిక్‌ చూసినట్టు అబ్బురంగా చూసి, ఇంత తక్కువ టైంలో ఇలా ఎలా వేసావ్‌? అని అడిగింది. నేత్ర తేలిగ్గా భుజాలెగరేసింది ఆ స్కెచ్‌లో ఇద్దరు అమ్మాయిలు ఎదురెదురుగా కూర్చొని తింటూ మాట్లాడుకుంటున్నారు అందులో ఒక అమ్మాయి తల వెనక్కి వాల్చి గట్టిగ నవ్వతోంది అంత చిన్న బొమ్మలో కూడా తన బుగ్గ సొట్ట కనపడుతోంది. అది చూసి ఇది నేనే కదా అని సంబరంగా అడిగింది మైధిలి అవును నువ్వే అంది నేత్ర ఎంత బాగుందో! నేత్రా ఈ ఆర్ట్‌ నేను ఉంచుకోనా అపురూపంగా గుండెలకి ఆనించుకుంటూ అంది మైధిలి. నిజంగా అంత నచ్చిందా నేత్ర కళ్ళలో మెరుపు. మైధిలి తన ప్రశ్నకి తల ఊపింది. సరే! నీ దగ్గరే ఉంచు అంది తను ఉత్సాహంగా. మైధిలి దాన్ని పదిలంగా ఒక పుస్తకం మధ్య పెట్టుకోవడం నేత్రకి ఎక్కడలేని సంతోషాన్ని ఇచ్చింది వసన ౮ ఆ రోజు ఉదయం ఏడు ఆ సమయంలో లేడీస్‌ హాస్టల్‌, ౦ బ్లాక్‌, మొదటి అంతస్తులో కామన్‌ బాత్రూమ్‌ చాలా రద్దీగా ఉంది. రంగురంగుల బక్కెట్లని అటు ఇటు ఊపుకుంటూ, నోట్లో బ్రష్‌ పెట్టుకొని, భుజాల చుట్టూ టవల్‌ వేసుకొని అమ్మాయిలు హదావిడిగా ఆ కారిడార్‌ అంతా తమదే అన్నట్టు తిరుగుతున్నారు. ఆ బాత్‌ రూమ్‌లో ఉన్నవి నాలుగే గదులు. అందులో రెండు స్నానాల గదులు, వాటికి ఎదురుగా ఆరు వాష్‌ బేసిన్‌లు ఆ గోడకి ఒక పెద్ద అద్దం. ఆ అద్దం నీటి చారికలతో మబ్బుగా ఉంది. దాని పక్క ఒక కుళాయి ఉంది. అక్కడ కొంత మంది అమ్మాయిలు నీళ్లు పట్టుకుంటున్నారు. అనన్య లోపలికి వెళ్ళగానే ఫినాయిల్‌ వాసన గుప్పుమంది. దాన్ని భరించలేనన్నట్టు ముక్కుకి చెయ్యి అద్దు పెట్టుకుంది. వాష్రూమ్‌ వెళ్ళడానికి లైన్‌ చాలా పెద్దదే ఉంది. అందరూ ఆమెలాగే నిలబడడానికి అవస్థ పడుతున్నారు అనన్య తన టెన్షన్‌ తగ్గించుకోవడానికి ఒకటి నుండి పది అంకెలు లెక్కపెట్టుకుంది. పది నుంచి ఒకటి వరకు కూడా కౌంట్‌ చేసుకుంది. అయినా తనకి కంట్రోల్‌ చేసుకోవడం కష్టమే అయ్యింది. ఇక తట్టుకోవడం తన వల్ల కానట్టు ముందామెని అడిగింది, మొదట నేను వెళ్ళొచ్చా? అని, ఆ పిల్ల విన్నదే కానీ స్పందన లేకుండా నిలబడింది. ఇక చేసేది లేక తన ఎదురుగా ఉన్న డోర్‌ చప్పుడు కాగానే, లోపలామె పూర్తిగా బయటకు రాక ముందే తనని తోసుకుంటూ అనన్య లోపలికి వెళ్ళిపోయింది. తను వెళ్ళగానే ఒక్కసారిగా పదుల సంఖ్యలో గొంతులు అరవడం మొదలుపెట్టాయి. అందరి అరుపుల్లో ఒకటే ఉద్వేగం. వెళ్లడం అయితే వెళ్ళింది కానీ బయటకెలా రావాలో వచ్చి వాళ్ళని ఎలా ఫేస్‌ చెయ్యాలో అనన్యకి అర్ధం కాలేదు. తలుపు సందుల నుంచి బయటకు చూసింది. కొందరు తనున్న తలుపు దగ్గరే నిలబడి ఉండటం గమనించింది. అనన్వ్యకి చెమటలు సట్టాయి. కంగారు ఎక్కువయింది. ఏం చెయ్యాలో పాలుపోక తల పట్టుకుంది. రి

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఇంతలో తలుపుని ఎవరో దబదబా బాదారు.

యేమ్మాయ్‌! పని అయ్యిందా బయటకిరా, త్వరగా ఒక కరుకు కంరం వినిపించింది. తలుపు పైన ఆగకుండా కొడుతూనే ఉంది ఒకామె విషయం చూస్తుండగానే పెద్దదయింది. వార్దెన్‌ని పిలవండి, ఆవిదే ఏం చెయ్యాలో ఆలోచిస్తుంది, అని అంటున్నారు ఎవరో. అనన్య గోళ్లు కొరుకుతూ లోపలే ఉండిపోయింది. కాస్త ఆగండి మీ అరుపులతో తనని ప్యానిక్‌ చేయకండి. నేను ఒకసారి ప్రయత్నిస్తాను అని ఇంకెవరో అంటున్నారు. హేయ్‌ లిజన్‌! ప్లీజ్‌ ప్యానిక్‌ అవ్వొద్దు, బయటకు రండి. అనన్య స్పందన కోసం అన్నట్టు ఆగింది ఆ కంరం. అనన్య ఏం మాట్లాడకపోయేసరికి... భయపడకండి మిమ్మల్నెవరూ ఏం అనరు ప్లీజ్‌ బయటకు రండి. మీరు రెస్పాండ్‌ అవ్వకపోతే వీళ్ళు డోర్‌ని బలవంతంగా ఓపెన్‌ చేస్తారు దానికన్నా మీరే తియ్యడమే బెటర్‌ కదా అంది, తన సాధ్యమైనంత కూల్‌గా. పక్కనే లీక్‌ అవుతున్న టాప్‌ నుంచి పడే నీళ్ల శబ్దం అక్కడ ఉన్న వాళ్ళకి ఇరిటేటింగ్‌గా అనిపించింది.

అనన్య ఊపిరి బలంగా తీసి, కళ్ళ నింపుగా ఉన్న నీటిని తుడుచుకుంది. ఏం కాదన్న నమ్మకంతో నెమ్మదిగా తలుపు తీసింది. ఆమెను అందరూ గుడ్డురిమి చూస్తున్నారు. అనన్య కళ్ళు ఎర్రబారి చిన్నవయ్యాయి. తలుపు తెరవగానే ..మైధిలి కనిపించింది. తనతో క్రితం మాట్లాడింది మైధిలి అయ్యి వుంటుంది అని ఉహించుకోగానే ఆ పరిస్థితుల్లో కూడా అనన్యకి ఊరటగా అనిపించింది ఒకే టేక్‌ ఏ డీప్‌ బ్రీత్‌. ముందు రండి, ఫ్యాన్‌ కింద కూర్చుందురు, అంటూ బయటకు తీసుకొని వెళ్ళింది. అందరూ వాళ్ళ వెంటే బయటకు వచ్చారు. అలా తలుపు వేసేసుకుంటే ఎలా అమ్మాయి! ఇది నీ ఇల్లనుకున్నావా హాస్టలనుకున్నావా? ఇక్కడ కొన్ని పద్ధతులు ఉంటాయి అని తెలీదా? వెనక నుంచి అక్కడ పని చేసే ఆయా అంటోంది

అయినా తోసుకొని వెళ్లడం ఏంటి? అడిగి వెళ్తే ఒక పద్దతి కానీ మరో అమ్మాయి విరుచుకుపడింది. ఆ టైంలో ఎవరికైనా ఏదయినా తగిలుంటే ఏంటి పరిస్థితి ఇంకొకామే దీర్హం తీసింది. అసలు ఆ బిహేవియర్‌ ఏంటి? వార్డెన్‌ దగ్గరికి తీసుకొని వెళదాం పదండి, అని మరో అమ్మాయి అనన్య చెయ్యి పట్టుకోబోయింది. అంతలో మైధిలి అడ్డుగా వచ్చి, ఆపుతారా మీ దాడి. తను ఎంత భయపడుతుందో చూస్తున్నారుగా, ఈ టైంలో ఇంత పెద్ద సీన్‌ చెయ్యడం అవసరమా? అని అరిచింది. తన అరుపుకి అందరూ మాట్లాడటం ఆపారు కానీ ఎవ్వరిలో కోపం తగ్గలేదు.

అంటే ఆ అమ్మాయి తన ఇష్టానికి తోసుకుంటూ వెళ్తే మేం నోరు మూసుకొని ఊరుకోవాలా? ఒక అమ్మాయి వెనక నుంచి అంది. అయినా తను తోసుకొని వెళ్ళింది నన్నే కదా నాకు లేని బాధ మీకు ఎందుకు? అంది మైధిలి. అప్పుడర్ధమైంది అనన్యకి ఆ బాత్రూం బయటకొస్తున్న అమ్మాయి తనే అని. అనన్యకి అక్కడ నుంచి పారిపోవాలి అనిపించింది. అసలదంతా కాదు ఆ పిల్ల తప్పు చేసిందా లేదా . ఆయా అడిగింది.

అవును చేసింది తప్పే! కానీ అరవయి మందికి పైగా ఉండే ఈ ఫ్లోర్‌లో కేవలం రెండు వాష్రూమ్స్‌ మాత్రమే పెడితే ఎవరు ఎంతని ఓర్చుకుంటారు. ఈ రోజు ఈ అమ్మాయి వెళ్ళింది

నే

ఆనందమాయే సఖి సృజన రేపు నేను అలా వెళ్తానేమో ఎవరికీ తెలుసు. ఎంత సేపూ మేం తప్పు చేసాం అనడం కాదు అసలు ఆ తప్పు ఎందుకు జరిగిందో మీరు ఆలోచించండి వీలైతే ఆ వార్డెన్‌ మేడంకి చెప్పండి మరో రెండు బాభక్రూములు కట్టించమని. ఆవేశంగా మాట్లాడి అనన్యని లాక్కెళ్తున్నట్టే తన గదిలోకి తీసుకొని వెళ్ళిపోయింది మైధిలి. అమ్మాయిల అరుపులకి పూర్తిగా భయపడిపోయిన అనన్య చిన్నగా వణుకుతోంది. ఇప్పుడు మైథిలిలేకలోయి ఉంటేతను ఏమయ్యేది అనే ఆలోచనే తను ఉహించుకోలేకపోయింది. ఎంత ధైర్యం ఈ పిల్లకి అనుకుంది మైధిలిని చూస్తూ. వాళ్ళ రెండో పరిచయం ఇంత దారుణంగా జరుగుతుందని అనన్య ఊహించలేదు. మైధిలి తనని గుర్తుపట్టకపోతే బాగున్ను అనుకుంది. మైధిలి అనన్య పక్కనే కూర్చొని వెన్ను నిమురుతూ మీరేం భయపడకండి ఇది చాలా చిన్న విషయం. హాస్టల్‌ కదా ఇలాంటివి జరుగుతూ ఉంటాయి మీరు క్రితం ఎప్పుడు హాస్టల్‌ లో లేరా? అని మాటలు కలిపింది. అనన్య తల అడ్డంగా ఊపింది. నేను కూడా లేను కానీ అప్పుడప్పుడు ఫ్రెండ్స్‌ ఇలాంటి తగువులు గురించి చెప్తే విన్నాను. మీకు కూడా త్వరలో అంత అలవాటు అవుతుందిలే అంది తేలిగ్గా. తన మాటలు ముగిసాక సారీ అంది అనన్య. ఎందుకు? మిమ్మల్ని తోసుకొని వెళ్లినందుకు,తల దించుకుంటూనే అంది ఆమె. అదేం పర్లేదులెండి ఆ పొజిషన్‌లో ఎవరున్నా అంతే అంది మైధిలి. నాకు యూరిన్‌ కంట్రోల్‌ ఉండదు, అందుకే నా భయం పోనీలెండి అలా వెళ్లి మంచి పని చేసారు, కానీ ఇక పైన జాగ్రత్త అందరు ఇంత లైట్‌గా తీసుకోకపోవచ్చు కదా. అనన్య నిజమే అన్నట్టు తల ఊపింది. మిమ్మల్ని ఎక్కడో చూసాను అండి, ఇందాకటి నుంచి టై చేస్తున్న కానీ గుర్తురాట్లేదు. మనం ఇంతక ముందు ఎప్పుడైనా కలిసామా సాలోచనగా అడిగింది మైధిలి. అనన్య మనసులో అబ్బా అని నిట్టూర్చి బయటకి మాత్రం తేలిగ్గా నవ్వింది. ఆ రోజు స్టూడెంట్‌ యూనియన్‌ మీటింగ్‌లో పాట పాడాను కదా మీరు బాగుంది అన్నారు అంటూ గుర్తు చేసింది. ళా మ మ్స యహ్‌! మీరే కదా అదే స్టాంగ్‌గా అనిపిస్తుంది చూసిన మొహమని కానీ ఎక్కడో గుర్తు రాలేదు. అసలు చెప్పరేంటి మీరె అని? అండ్‌ వాన్‌ మీరు మంచి సింగర్‌ అంటూ అనన్యని కాసేపు పొగిడింది. తను దగ్గుతుంటే మంచి నీళ్లు చేతికిచ్చి తాగమంది. నా పేరు మైధిలి, మీ పేరు? అని అడిగింది. కాసేపటి తర్వాత. అనన్య అంది తను. ఒహ్‌ నైస్‌ టు మీట్‌ యు. 62

ఆనందమాయే సఖి సృజన

ఎందులో పీజీ చేస్తున్నారు?

బి ఎడ్‌

ధట్స్‌ గ్రేట్‌

ఆమెని బస్సులో చూసిన విషయం చెపుదాం అనుకుంది కానీ ఎందుకో అది కరెక్ట్‌ టైం కాదనిపించి మౌనంగా ఉండిపోయింది అనన్య.

కాసేపటి తర్వాత నేను రూంకి వెళ్తాను కాలేజీకి టైం అవుతుంది అంటూ లేచింది.

సరే ఈ స్వీట్స్‌ తీసుకోని వెళ్ళు! ఐ మీన్‌ వెళ్ళండి మా అమ్మ చేసింది బాగుంటాయి! అంటూ ఒక బాక్స్‌ తనకి ఇచ్చింది మైధిలి.

అండి ఏం ఒద్దు అనన్య అని పిలిస్తే చాలు అంటూ ఆ బాక్స్‌ అందుకుంది. ఒకే అనన్య మళ్ళీ కలుద్దాం అంటూ చెయ్యి కలిపింది మైధిలి. అనన్య కూడా షేక్‌ హ్యాండ్‌ ఇచ్చి వెళ్ళిపోయింది.

బ్‌బిస

వారం రోజులు గడిచాక ఒక ఉదయం హాస్టల్‌ దగ్గర బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా ఉన్న బస్సు ఎక్కి కూర్చుంది అనన్య. దూరంగా తెలిసిన మొహం తన బస్సు వైపే వస్తుండటం కనిపించింది. మనిషి దగ్గర అయ్యే కొద్దీ అది మైధిలి అని తను గుర్తుపట్టింది. మైధిలి పక్కనే నేత్ర ఉంది ఇద్దరు నవ్వుతూ ఏవో కబుర్లు చెప్పుకుంటూ వస్తున్నారు వాళ్ళని చూసి అనన్య తనకే తెలికుండానే నవ్వింది

వాళ్ళు మెల్లిగా నడుచుకుంటూ తను ఉన్న బస్సుకి దగ్గరగా వస్తున్నారు అనన్య కిటికీ పక్కనే కూర్చుంది. మైధిలి తనని చూస్తే చెయ్యి వూపాలి అనుకుంది కానీ వాళ్ళు వాళ్ళ ప్రపంచంలో మునిగి ఉన్నారు. ఇద్దరు తనకి కొంచెం దూరంలో ఉన్న డైవర్‌ దగ్గరికి వెళ్లి ఏదో మాట్లాడుతూ కనిపించారు. అనన్యకి వాళ్ళ గొంతులు చిన్నగా వినిపిస్తున్నాయి వాళ్ళు బన్సు ఎక్కితే ఏం మాట్లాడాలో మూడు నాలుగు సార్లు రిహార్సల్స్‌ చేసుకుంది. ఇంతలో నేత్ర (డ్రైవర్‌ని ఉద్దేశించి అన్నా! బస్సు బీచ్‌ రోడ్‌ నుంచి వెళ్తుందా? అని అడిగింది.

లేదమ్మ . సిరిపురం నుంచి వెళ్తుంది అన్నాడతను బస్సు అద్దం తుడుస్తూ. ఆ మాటకి నేత్ర మైధిలి వైపు చూసి, మిథు మనం బీచ్‌ రోడ్‌ బస్సు ఎక్కుదాం అంది. ఆ మాటకి మైధిలి టైం చూసుకుంటూ ఫస్ట్‌ క్లాస్‌ మిస్‌ అవుతుంది ఏమో నేత్రా అంది. హే క్లాస్‌ మిస్‌ అయితే ఏం ఉంది బీచ్‌ మిస్‌ అవ్వకూడదు అది కూడా సైజ్‌ టైంలో అంటూ మైధిలి చెయ్యి పుచ్చుకొని ఒక సిమెంట్‌ చెప్టా దగ్గరికి తీసుకొని వెళ్ళింది నేత్ర.

వాళ్ళ మాటలు విన్నాక అనన్యకి కూడా బస్సు దిగిపోవాలి అనిపించింది. కాసేపు తటపటాయించి ఏదో నిర్ణయించుకున్న దానిలా బస్సు దిగిపోయింది. వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్లి మాట్లాడటానికి మొహమాటం అడ్డొచ్చి కాస్త దూరంగా కూర్చుంది వాళ్ళ నవ్వులు, మాటలు

క

ఆనందమాయే సఖి సృజన మధ్య మైధిలి తన వైపు చూసింది. అనన్య తన చూడటంతోనే నవ్వింది. మైధిలి ఉత్సాహంగా చెయ్యి ఊపీ హేయ్‌ అంటూ లేచి అనన్య దగ్గరికి వచ్చింది. హాయ్‌ అనన్య ఎలా ఉన్నావ్‌? అని అడిగింది మైధిలి. అనన్య నవ్వుతూ హా అంచా ఫైన్‌ అంది. మైధిలి నేత్ర వైపు తిరిగి నేత్రా, అనన్య అని చెప్పి ఆ రోజు పాట పాడింది, మళ్ళీ మేం కలిసాం అని చెప్పాను తనే అంటూ పరిచయం చేసింది మైధిలి. హేయ్‌ అనూ! ఎలా ఉన్నావ్‌ చొరవగా చెయ్యి కలుపుతూ అంది నేత్ర అనన్య తన వేగానికి ఆశ్చర్యపోతూ తల ఊపింది. షి ఈజ్‌నేత్ర పరిచయం చేసింది మైధిలి అనన్య నవ్వి సేమ్‌ క్లాసా? మీ ఇద్దరు అని అడిగింది. లేదు తిసు ఫిలాసఫీ, నేను పాలిటిక్స్‌ అంది మైధిలి. ఒకే అంటూ ఆగి మళ్లీ ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు నేను మిమ్మల్ని బస్సులోనే చూసాను అంది అనన్య. మైధిలి, నేత మొహమొహాలు చూసుకుని ఏ బస్సులో అని అడిగారు. అదే కాలేజీ ఫస్ట్‌ దే పెందుర్తి దగ్గర బస్సు చేజ్‌ చేసి ఎక్కావు కదా అదే బస్సులో నిజమా! క్రేజీ యార్‌. నమ్మనట్టుగా చూసింది నేత్ర. నేను మీకు తెలియకపోవచ్చు కానీ మీ ఇద్దరు నాకు చాలా రోజుల నుంచి తెలుసు అంటూ తను వాళ్ళని ఎక్కడెక్కడ చూసిందో చెప్పుకొచ్చింది అనన్య. కొనీ తను కావాలని పనిగట్టుకుని వాళ్ళని వెతికిన సంగతి మాత్రం ఎందుకో చెప్పలేదు. బహుశా అది తనలో ఉండాల్సిన రహస్యం అనుకుందేమో. తన చెప్పినవన్నీ నేత్ర, మైధిలి కళ్లింత చేసుకొని విన్నారు. మరి ఇంత బాగా తెలిసినప్పుడు ఒక్కసారి కూడా దగ్గరికి వచ్చి మాట్లాడలేదేం! ఆ రోజు పాట బాగుంది అన్న రోజైనా చొరవగా మాట్లాడాల్సింది అంది నేత్ర. అప్పుడు నాకు ఏం మాట్లాడాలో తెలీలేదు. మీరు నాకు తెలుసు కానీ నేను మీకు తెలీదు కదా సో ధైర్యం చెయ్యలేదు. అంటూ నవ్వింది అనన్య. నువ్వు చెప్తున్న ఆ మూమెంట్స్‌ అన్ని వింటుంటే చాలా బాగా అనిపిస్తుంది ఇప్పుడు. మేం పరిచయం అయిన ఈ నెలలో ఇన్ని జ్ఞాపకాలు చేసుకున్నామంటే మాకే నమ్మకం కుదరట్లేదు. ధాంక్స్‌ అనన్య. సచ్‌ ఏ ప్లెషర్‌ మీటింగ్‌ యు అంది మైధిలి మనస్ఫూర్తిగా. అనన్య తల ఊపి నిజానికి నేనే నీకు ధాంక్స్‌ చెప్పాలి మైధిలి అంది మైధిలి అర్ధం కానట్టు చూసి ఎందుకు అని అడిగింది. ఆ రోజు నేత్ర కోసం మీరు బస్సు ఆపిన విధానం, నా కోసం మొన్న స్టాండ్‌ తీసుకున్న పద్దతి నన్ను చాలా ఇంపాక్ట్‌ చేసాయి అంది అనన్య. అదేం ఉందిలే అంది మైధిలి తేలిగ్గా. లేదు మైధిలి అసలు ఆ రోజు అంత మంది ఉన్నారు బస్సులో, ఆ మాటకొస్తే నేను ఉన్నాను, మా నాన్న ఉన్నారు, ఎవరు ఆ ఇనిషియేషన్‌ తీసుకోలేదు. కానీ నువ్వు అంత ధైర్యంగా ఆ పని చేసావు దానికి ఎంత గట్స్‌ కావాలో తెలుసా అంది అనన్య మళ్ళీ. మీరు కాస్త నాకు అర్ధమయ్యేలా మాట్లాడతారా. మైధిలి ఏం చేసింది సరిగ్గా చెప్పు అనన్య వైపు చూస్తూ అడిగింది నేత్ర. ఆ రోజు నువ్వు బస్సు క్యాచ్‌ చేస్తున్నప్పుడు వెళ్ళిపోతుంది అనుకున్న బస్సు ఆగింది కదా? అవును డైవర్‌ నన్ను చూసి ఆపాడు అనుకున్నాను కాదా? ర్క

ఆనందమాయే సఖి సృజన అదేం కాదు మైధిలి ఆపింది, అంది అనన్య. ఈ మాట ఇన్ని రోజులు నాకు ఎందుకు చెవ్పలేదు మిధు! నాకు నిజంగా తెలీదు, నేత్ర ఆశ్చర్యపోతూ అంది. అసలు అది ఏం పెద్ద విషయం అని! నాకు అనిపించింది నేను చేసాను మైధిలి తేలిగ్గా అంది. భలే దానివే ఆ రోజు నువ్వు ఎంత హెల్ప్‌ చేసావో నీకు తెలీదు. ఏంటది? మైధిలి ఉత్సాహంగా అడిగింది ఆ విషయం ఇంకెప్పుడైనా చెస్తాలే కానీ ఇప్పటికైతే చాలా ధాంక్స్‌, అంటూ తన భుజం చుట్టూ చేతులు వేసింది నేత్ర. మీరు ముందు నుంచే ఫ్రెండ్సా వాళ్ళ దగ్గరతనం చూస్తూ అడిగింది అనన్య, లేదు ఆ బస్సులోనే కలిసాం ఆ తర్వాత చాలా వేషాలు వేసాంలే లైక్‌ నువ్వు చెప్పావ్‌ కదా అలాంటివి కొన్ని, అలా ఫ్రెండ్స్‌ అయ్యాం అంటూ నవ్వింది మైధిలి భలే క్యూట్‌ అనిపిస్తారు, అడ్మిరేషన్‌తో అంది అనన్య. క్యూట్‌ అనిపిస్తున్నాం అంటే మా గురించి నీకు ఇంకా ఏం తెలీలేదు అని అర్ధం మైధిలి అంది అదేంటి?” దూరంగా ఒకర్ని నవ్వుతు పలకరించి. లేదా ఏవో కొన్ని మూమెంట్స్‌ని మాత్రమే విట్నెస్‌ చేసి వెళ్ళిపోతే అందరికి అందరం క్యూట్‌గానే కనిపిస్తాం. కానీ ఒక మంత్‌ ఆర్‌ అట్లీస్ట్‌ ఏ వీక్‌ కలిసి ఉంటే అసలు రంగులు బయట పడతాయి అంది మైధిలి నవ్వుతూ. అయితే కెన్‌ ఐ జాయిన్‌ విత్‌ యు టు నో యువర్‌ ట్రూ కలర్స్‌ అంది అనన్య. తను అన్న విధానానికి ఇద్దరు తెరలు తెరలుగా నవ్వుతూ వై నాట్‌ అన్నారు. మీతో బీచ్‌ రోడ్‌లో వెళ్లేందుకు ఈ బస్సు దిగిపోయాను అంది అనన్య. హేయ్‌ మంచి పని చేసావ్‌ అనూ! ఈ రోజు ఐ విల్‌ షోయుది బెస్ట్‌ వ్యూ ఎక్సయిటింగ్‌గా అంది నేత్ర. అనన్య పెదవులు సాగదీసి నవ్వింది. గ. 10 అనూ! అనూ! అంటూ వచ్చిన నేత్రకి అనన్య రూంలో కనిపించలేదు. తను ఎక్కడికి వెళ్ళిందని అడిగింది పక్కన నోట్స్‌ రాసుకుంటున్న ఒక అమ్మాయిని. ఆ పిల్ల తనకి తెలీదన్నట్టు అడ్డంగా తలూపింది. వోయ్‌ నేత్రా ఏంటి సంగతులు వెనకనుంచి బకెట్‌తో బట్టలు మోసుకుంటూ వచ్చింది అనన్య. బట్టలుతికావా? సరే ఆగు సాయం చేస్తా అంటూ తడి బట్టల్ని తీగ మీద ఆరేస్తోంది నేత్ర. మైధిలీ ఏది? అడిగింది అనన్య. దానికేదో ఫోన్‌ వచ్చింది, మాట్లాడుతుంది. ఆరేసిన బట్టలకి క్లిప్‌లు పెడుతూ అంది నేత్ర, ఏంటి ఇలా వచ్చావ్‌ రేపటికి కాలేజ్‌ హాలిడే ఏం కాదే? వర్క్స్‌ ఏం లేవా? ఏం వర్క్స్‌ లెద్దూ ఎప్పుడు చేసేవేగా, అలా సరదాగా బయటికెజ్టాం, బయటకా? అంటే ఎక్కడికి? పూర్ణామార్కెట్‌ వరకు వెళ్ళి సరదాగా తిరిగొద్దాం. ఒ్‌

ఆనందమాయే సఖి సృజన నేను రికార్డు ఒకటి రాసుకోవాలి నేత్ర. వచ్చి రాసుకుందువులే త్వరగా వచ్చేద్దాం ఎంతసేపు పుస్తకాలనే పట్టుకుంటే బుర్రకి చెదలు పదతాయి అంది నేత్ర. అనన్యకి వెంటనే వాళ్ళ అమ్మ గుర్హొచ్చింది, ఏం అనూ బయటకు వెళ్ళావా” వెళ్ళవ్‌ కదా అని పక్కనే నిలబడి అడుగుతున్నట్టు అనిపించింది. ఓయ్‌ ఏంటి మాట్లాడవు వస్తున్నట్టేగా, మళ్ళీ అడిగింది నేత్ర. మైధిలి వస్తుందా? తనకి చెప్పు తను సరే అంటే వెళదాం అంది అనన్య. నువ్వు ఒప్పుకున్నావ్‌ అది చాలు మైధిలి ఒప్పేసుకుంటుంది, అంటూ ఉత్సాహంగా మిగిలిన బట్టల్ని కూడా ఆరేసే పనిలో పడింది నేత్ర. ఇంతలో వార్డెన్‌ రత్నం పెద్దగా అరుస్తూ అక్కడికి వచ్చింది. ఎమ్మా మీకు ఎన్ని సార్లు చెప్పాలి ఇలాంటి బ్రాలు, ఇన్నర్లు బాల్మెనీలోనో, గదిలోనో ఆరేసుకోమని, అంది కరుకు కంరంతో. వెనక ఆరేసుకోటానికి తాడు ఏం లేదు మేడం నెమ్మదిగా అంది అనన్య. పోనీ ఫ్యాన్‌ కింద వేసుకో అంది గంబీరంగా. ఎండ తగలకపోతే ఇన్ఫేక్షన్స్‌ వస్తాయి కదా మేడం, నేత్ర కలుగజేనుకుని అంది. మరి మిగిలినవాళ్ళివ్వరికి లేవా ఇన్ఫెక్షన్లు వాళ్ళు వేసుకోవట్లేదా రూముల్లో? నాకు సాకులు, కారణాలు చెప్పకండి వెయ్యొద్దన్నాను వెయ్యకండి అంతే, అంది రత్నం. నేత్ర ఏదో అనబోతుంటే అనన్య తనని ఆపింది. ఆరేసిన బ్రాలని, ఇన్నర్లని మళ్ళీ బకెట్లో వేసి లోపలి తీసుకోని వెళ్ళబోయింది, ఇంతలో వెనక నుంచి, “సమస్య చెప్తే సాకు అంటారేంటి మేడం అసలు ఇలా వేసుకుంటే ఏంటి ప్రాబ్లమ్‌?” అన్న మైధిలి మాటలు వినిపించాయి. ప్రాబ్లమ్‌ ఏంటా? రోడ్డుకి ఎదురుగా మీరు ఇలా వీటిని ఎండేస్తే బయట వచ్చిపోయె వాళ్ళు ఏం అనుకుంటారు? వాళ్ళకి ఇదొక ట్రీ షోలా వుండదా? చిరాకుగా అడిగింది వార్డెన్‌. ఫ్రీ షో నా మా బట్టలు మేం ఆరేసుకోవడం ట్రీ షో నా? అడిగింది మైధిలి ఆవేశంగా. చూడండి అమ్మాయిలూ నాకు చాలా పనులున్నాయి ఇలా మీతో వాదించుకుంటూ కూర్చోలేను వెంటనే తీసేయండి అంటూ అక్కడ నుంచి కదలబోయింది ఆవిడ. మాములు బట్టలారేస్తే లేని ఇబ్బంది ఈ బ్రాలు, ప్యాంటీలు వేస్తే వచ్చిందా? వాటికెందుకు సెక్స్‌ని అంటగడతారు? అది కూడా మేం వేసుకునే ఒక గార్మెంటే కదా దాన్నెందుకు మెము దాచుకు దాచుకు బతకాలి? వెళ్ళిపోతున్నా ఆవిడని ఆ మాటలు ఆపాయి చూడమ్మాయి నీకు ఇలా వితండ వాదం చెయ్యడం ఇష్టమేమో కానీ నాకు అంత సరదా లేదు. నువ్వు ఈ వాదన ఆపకపోతే నీ మీద నీ ఫ్రెండ్స్‌ మీద డిసిష్టైనరీ ఏక్షన్‌ తీసుకోవాల్సి వస్తుంది ఆ తర్వాత నీ ఇష్టం అంది. తన బెదిరిపుని పట్టించుకోకుండా మేడం బాయ్స్‌ హాస్టల్‌ల్లో చాలా ఓపెన్‌గానే ఇన్నర్లు ఆరేసుకుంటారు వాళ్ళకి ఇలాంటి ఆన్లిగేషన్స్‌ ఉండవు మాకు మాత్రం ఎందుకు అని అడిగింది నేత్ర, వార్డెన్‌కి సమాధానం చెప్పాలి అనిపించలేదు. వాళ్ళ ముగ్గుర్ని విసుగ్గా చూసి అనన్య ఇవి నీ బట్టలు కాబట్టి నీకే చెప్పన్నాను ఇంకెప్పుడు బయట ఆరెయ్యాకు అంటూ మరో మాటకి అవకాశం లేనట్టు అక్కడ నుంచి వెళ్లిపోయింది వార్డెన్‌ రత్నం. 656

ఆనందమాయే సఖి సృజన

ఎందుకు ఆమెతో గొడవ? చిన్న విషయానికి రండి, లోపలికి అంది అనన్య నేత్రని మైధిలిని ఉద్దేశించి ఏంటి చిన్న విషయం? ఆవిడ అంటున్నది ఏమైనా కరెక్ట్‌ గా ఉందా? మనమెందుకు ఏదో తప్పు చేసిన వాళ్ళలా అన్నింటిని దాచుకొని బ్రతకాలి? తన వెర్రినంత మన పైన రుద్దితే ఊరుకోవాలా? కోపంగా అంది మైధిలి

ఇప్పుడు ఆమెని అని ఏంటి. బయట అంతా అలాగే ఉంది కదా నువ్వు పొట్టి బట్టలేసుకుంటే అందరూ నీదే తప్పంటారు ఏమైనా జరిగితే నువ్వే ఇబ్బంది పడాలి. అందుకే ఆవిడ మనల్ని కాషన్‌ చేస్తుంది అనుకోవచ్చు కదా! అంది అనన్య వార్డెన్‌ రత్నాన్ని వెనకేసుకొస్తూ. ఏం మాట్లాడుతున్నావ్‌ అనూ? నిజమే తప్పులు జరుగుతున్నాయి కానీ దానికి మనల్ని దాచుకోమంటే సాల్యూషన్‌ రాదు కదా, వీటన్నింటిని నార్మలైైజ్‌ చేస్తే వస్తుంది. అది జరగనివ్వకుండా ఇప్పటికి అమ్మాయిలే ఎడ్జస్ట్‌ అవ్వాలంటే ఎట్లా?

అనన్య ఆ మాటకి ఎలా బదులివ్వాలో తెలీక మౌనంగా ఊరుకుంది ఆ అరుపులు విని పక్క రూముల నుంచి కొంత మంది బయటకొచ్చారు. కాసేపు విన్నాక వాళ్ళకి విషయం అర్ధమైంది. కొందరు మాకెందుకులే అని మళ్ళీ గదిల్లోకి వెళ్లిపోయారు. ఇద్దరు, ముగ్గురు మౌత్రం మైధిలి మాటలకి సమ్మతిస్తున్నట్టు కాస్త ముందుకొచ్చి మాట్లాడారు. తనకి ఎంత చెప్పినా అర్ధం కాదు మైధిలి, ఎండ తగలక చాలా ఇన్ఫెక్షన్‌ వస్తున్నాయి. మొన్న పూర్ణిమకి అలాగే చాలా పెద్ద ప్రాబ్గం అయ్యింది అంది ఒక అమ్మాయి. తడిలో అరేయడం వల్ల బ్రాలు అదొక రకమైన వాసన కూడా వస్తున్నాయి. ఈమెకి అదే చెప్తే అరుస్తుంది అంది మరో అమ్మాయి. నాకు కూడా ర్యాషెస్‌ వస్తున్నాయి. డాక్టర్‌కి చూపిస్తే తడి బట్టలు వేసుకోవడం వల్ల జరగొచ్చు అని చెప్పింది. కానీ ఏం చెయ్యాలి? ఇక్కడ ఈవిడేమో ఇలా వుంది అంది మరో అమ్మాయి

వాళ్ళ మాటలన్నీ వింటే అనన్యకి ఇది తను అనుకున్నంత చిన్న సమస్య కాదని తెలిసింది. కాసేపటి క్రితం తను చేసిన వాదానికి నిగ్గు పడింది. ఆ తప్పుని సరిదిద్దాలి అన్నట్టు గబాగబా లోపలి వెళ్లి ఒక పేపర్‌ మీద ఏదో రాయడం మొదలు పెట్టింది. సారీ మైధిలి కాసేపు అందరిలాగే నేను ఆలోచించాను నువ్వు అన్నది కరెక్ట్‌. మనం దీని గురించి ఏదైనా మార్చాలి ఇది చూడు దీన్ని చీఫ్‌ వార్డెన్‌కి చేరేలా చూద్దామా అని అడిగింది. తను చేతిలో అంతవరకు రాసిన లెటర్‌ని పెడుతూ.

మేడం! ఇక్కడ హాస్టల్‌లో మా బ్రాలు, పాంటీలు ఎండలో ఆరేసుకోవద్దని అంటున్నారు. కానీ మేం నీడలో వేసుకోవడం వల్ల మాకు చాలా ఆరోగ్య సమస్యలు వస్తున్నాయి. బ్రాలు అంటే రహస్యంగా దాచుకోవాల్సిన లోదుస్తులని వాటిని ఎప్పుడు మా అరచేతి పిడికిలిలో రహస్యంగా దాచాలని ముందు నుంచి మాకు చెప్తూ వచ్చారు. అందుకే చిన్నప్పటి నుంచి ఇలా దాచుకొని తిరగడం, కనబడకుండా ఆరేసుకోవడం అలవాటు చేసుకున్నాం. భుజం పైన (గైస్‌ జారి బ్రా కనిపిస్తే అదొక పెద్ద నేరంగా చూసే జనం మధ్యలో నుంచే మేం వచ్చాం కానీ అందులో నేరం ఏమి లేదని అర్ధం అయ్యాక ఇప్పుడిప్పుడే ఇన్ఫిరియారిటీ నుంచి బయటకొస్తున్నాం ఈ అనవసరపు భయాలకన్నా మా ఆరోగ్యాలు చాలా అవసరమైనవనీ

67

ఆనందమాయే సఖి సృజన మేము నమ్ముతున్నాం. ఇక్కడ ఎవ్వరు చెప్పుకోవట్లేదు కాని నీడలో బ్రాలని, పాంటీలని ఆరేసుకోవడం వల్ల అవి సరిగ్గా ఆరక చాలా ఫంగల్‌ ఇన్ఫెక్షన్స్‌ వస్తున్నాయి. అలా వచ్చినవాళ్లు హాస్పిటల్‌ చుట్టూ తిరుగుతున్నారు. కాబట్టి ఇక నుంచి మేం బయట ఎండలో ఆరేసుకుంటాం. దానికి మీరు అబ్జెక్ట్‌ చెయ్యరని ఆశిస్తున్నాం. మైధిలి చదవడం ముగించి, నువ్వు ఇంత బాగా రాయగలవు అని నాకు తెలీదు అనూ, చాలా బాగుంది, పవర్భుల్‌గా ఉంది. తప్పకుండా ఇది చీఫ్‌ వార్డెన్‌ వరకు చేరేలా చూద్దాం అంది మైధిలి అనన్య భుజం మీద చెయ్యేస్తూ. నేత్ర మైధిలి చేతిలో లెటర్‌ తీసుకొని అందరికి వినిపించేలా బయటకి చదివింది. ఈ లెటర్‌ కింద మీ అందరి సంతకాలు పెడితే దీనికి ఇంకా బలమొస్తుంది అప్పుడు మనం చెప్పేది ఒక జెన్యూన్‌ రీసన్‌ అని తనకి అర్ధమవుతుంది అంది మైధిలి. అందరు సరే అన్నారు. మర్నాటికల్లా మొత్తం ఒక యాభై మంది చేత సంతకాలు పెట్టించగలిగారు. ఆ లెటర్‌ ఇచ్చేముందు న్గూడెంట్‌ యూనియన్‌లో పని చేసే వైష్ణవిని కలిసి ఇలా అనుకుంటున్నాం చెప్పి తన సలహా అడిగారు. దానికి తను దైరెక్ట్‌ చీఫ్‌ వార్డెన్‌కి కాడుండా మరోసారి వార్డెన్‌న్ని అడిగి చూడామని, ఆమె అప్పటికీ ఒప్పుకోకపోతే అప్పుడు ప్రొసీడ్‌ అవ్వమని చెప్పింది. వాళ్ళతో పాటు తన కూడా వచ్చి వార్డెన్‌తో మాట్లాడింది. ఆ విషయం వాళ్ళు అంత సీరియస్‌గా తీసుకుంటారు అని రత్నం అనుకోలేదు. చీఫ్‌ వార్డెన్‌కి కంప్టైంట్‌ ఇస్తామని అనేసరికి తను కాస్త తగ్గింది. అయిష్టంగానే ఒప్పుకుంది. ఈ చిన్న పోరాటం వాళ్ళ జీవితాల్లో ఒక బలమైన మార్పుకి కారణం అవుతుందని ఆ క్షణం తెలియని మైధిలి, నేత్ర, అనన్య వాళ్ళు సాధించిన ఆ విజయానికి చాలా అనందించారు. ఆ సంఘటన వాళ్ళ పైన వాళ్ళకి, తోటి స్నేహితులకి చాలా విశ్వాసాన్ని కల్పించింది. అనన్యకి, తను ఒక చిన్న మార్చు ఏర్పడడానికి ఎంతో కొంత కారణమైనందుకు సంతృప్తిగా అనిపించింది. తను ఇంకా ఆ సంతోషంలో ఉండగానే నేత్ర వచ్చి, నిన్న అనుకున్నాం అవ్వలేదు కానీ ఈ రోజు ఇంత మంచి విషయం జరిగినందుకైనా మనం సెలెబ్రేట్‌ చేసుకోవాలి పదండి వెళదాం అంటూ వాళ్ళ ఇద్దర్ని బయటకి వెళ్లేందుకు లేవదీసింది. బువ్తన సెప్టెంబరు నెల సాయంకాలం పూర్ణ మార్కెట్‌ సందుల్లో కోన్‌ ఐస్‌క్రీమ్‌ని జీవితంలో అదే మొదటి సారి తింటున్నట్టు అపురూపంగా తింటోంది మైధిలి. తనకి కొంచం దూరంలో బాదం మిల్క్‌ తొగుతూ ఆమెనే గమనిస్తుంది నేత్ర. చూడు అనూ! నిన్న ఆ వార్డెన్‌ మీద శివాలెత్తి ఆమెని జడిపించిన మైథిలేనా ఇది? ఎంత కూల్‌గా ఐస్‌క్రీమ్‌ తింటుందో చిన్నపిల్లలాగా అంది. అనన్య ఒకసారి మైధిలిని చూసి, నిజమే! మాములుగా ఇంత స్వీట్‌ ఉంటుంది కానీ తనకి కోపం వస్తే తట్టుకోలేం. ఎంతటి వారైనా మూసుకొని ఉండాల్సిందే అంది నవ్వుతూ. నేత్ర వీడియో తీస్తూ అనన్య మాటలకి ఊ కొడుతోంది. ఓయ్‌ ఇప్పుడు ఎందుకు దాన్ని వీడియో తియ్యడం? నేత్ర భుజం పట్టుకొని ఊపుతూ 68

అఆనందమాయ సఖి న్బజన అడిగింది అనన్య. అబ్బ]! నీకు తెలీదు అనూ! ఇలాంటివి కలెక్ట్‌ చేసుకుంటే పుట్టిన రోజప్పుడు మంచిగా స్టేటస్‌ పెట్టొచ్చు అంది నేత్ర. అనన్య నవ్వింది. పార్క్‌ చేసి ఉన్న బండి అద్దంలో పెదవులకి అంటిన ఐస్మ్రీమ్‌ను తుడుచుకుంటూ వాళ్ళ దగ్గరికి వచ్చింది మైధిలి. నెక్స్‌ ఎక్కడికి వెళదాం అని అడిగింది వస్తూనే ఐస్‌ క్రీం అయ్యేవరకూ మేం నీకు గుర్తురాలేదు కదా? అడిగింది నేత్ర. ఐస్‌క్రీమ్‌ ఈస్‌ యెన్‌ ఎమోషన్‌ రా దాన్ని తినేటప్పుడు ప్రపంచాన్ని మర్చిపోవాలి అలా మర్చిపోగలిగినప్పుడే తినాలి అంది మైధిలి చేతులు ఊపుతూ.

అబ్బా! అంటూ నేత్ర, అనన్య గుండెల మీద చేతులేసుకుంటూ అరిచారు. ముగ్గురు నవ్వుకుంటూ కాసేపు మార్కెట్‌ అంతా తిరిగారు. కళ్ళకి అందంగా కనిపించిన వాటి దగ్గర ఆగుతూ నచ్చినవి కొంటూ కాసేపు గడిపారు. తర్వాత ఒక షాపింగ్‌ మాల్‌లో దూరి ఏవేవో బట్టలు టై చేసారు. ఎవరి దగ్గర వాటిని కొనేంత బుడ్జెట్‌ లేక ఏది కొనకుండా బయటకొచ్చేసారు. ఇంకొక హోల్‌సీల్‌ షాప్‌లో అనన్య ఫ్రెషర్స్‌ కోసం ఒక చీర కొనుక్కుంది. అలా షాపింగ్‌ ముగించుకొని బయటకాచ్చే సరికి ఆకాశం అప్పుడప్పుడే నల్లని దుప్పటి కప్పుకుంటూ కనిపించింది. చీకటి పడుతుంది ఇక వెళ్దాం అంది అనన్య.

పానీ పూరి తిని పోదాం ఆశగా అడిగింది నేత్ర. సరే అని ముగ్గురు అటు వెళ్లారు. అనన్య పూరి నోట్లో పెట్టుకుంటూ ఉండగా తన హ్యాండ్‌ బాగ్‌లో ఫోన్‌ మోగింది. చెయ్యి తుడుచుకుంటూ యధాలాపంగా స్క్రీన్‌ వైపు చూసి పొలబారింది. మైధిలి తల మీద కొడుతూ ఏమైంది అంది కంగారుగా. మా నాన్న కాల్‌ చేస్తున్నారు అంది అనన్య భయంగా. హా తినేసాక చేయు అంది నేత్ర పెద్ద విషయం కాదన్నట్టు ఫోన్‌ మోగి మోగి ఆగిపోయింది.

లేదు ఇప్పుడే చెయ్యాలి లేదంటే కంగారు పడతారు అంటూ తన చేతిలో ప్లేట్‌ పక్కన పెడుతూ ఫోన్లో ఏదో కెలికింది అనన్య బయట ఉన్నా అని చెప్పరా ఏం కాదు అంది నేత్ర తేలిగ్గా. అనన్య కళ్ళు పెద్దవి చేసి అలా చెప్తే ఇంకేమైనా ఉందా? అంటూ డైల్‌ పాడ్‌లో తండ్రి నెంబర్‌ కొట్టి మీరు మాట్లాడకండి అని సైగ చేసింది.

హా అనన్య ఎక్కడ ఉన్నావ్‌ ఫోన్‌ లిస్ట్‌ చెయ్యగానే వందనమూర్తి అడిగిన మొదటి ప్రశ్న అది. ఎలా ఉన్నావ్‌ అని అడుగుతారు అనుకుని దానికి సమాధానం ఆలోచించిన అనన్య ఎక్కడ ఉన్నావ్‌ అనేసరికి తత్తరపడింది. హాస్టల్‌లోనే నాన్న అంది ఎలాగో. హాస్టల్‌ లోనా నేను అక్కడే ఉన్నానే నువ్వు లేవు అని చెప్తున్నారు అన్నాడు అతను. అనన్యకి చెమటలు పట్టాయి. హాస్టల్‌ కి వచ్చారా? అంది నమ్మలేనట్టు అవునమ్మా ఎక్కడ నువ్వు? కిందకిరా ఇక్కడే కూర్చున్నా అన్నాడు అతను.

అనన్య కంగారుగా అటు ఇటు తిరిగి, అంటే నాన్న ఇప్పుడే జిరాక్స్‌ కోసమని షాప్‌కి వచ్చాను ఫైవ్‌ మినిట్స్‌లో వచ్చేస్తాను అంది తన ఇంస్టెంట్‌ అబద్దానికి తనే ఆశ్చర్యపోతూ. ఈ టైంలో జెరాక్స్‌ ఏంటమ్మ? వెలుగున్నప్పుడు వెళ్లొచ్చు కదా అతని గొంతులో అసహనం. అంటే రేపటికి అర్జెంటు అని అంటూ నసిగింది అనన్య. సరే త్వరగా రా నేను వేగంగా వెళ్లిపోవాలి అంటూ ఫోన్‌ కట్‌ చేసాడు వందనమూర్తి. అనన్య ఫోన్‌ పెట్టేసి వేగంగా కొట్టుకునే

69

ఆనందమాయే సఖి సృజన గుండెని అదిమి పట్టుకుంది. ఏమైంది అడిగింది మైధిలి. మా నాన్నొచ్చారంట. ఎక్కడికి హాస్టల్‌కా? హా ఏంటి ఇంత సడన్‌గా ఇన్ఫోర్మ్‌ కూడా చెయ్యకుండా అడిగింది నేత్ర, ఏమో నాకేం తెలుసు అతనికేం బుద్ది పుట్టిందో? సరే నువ్వెందుకు కంగారు పడుతున్నావ్‌ ఇలా షాపింగ్‌కి వచ్చా అని చెప్పవా” ఏంటి చెప్పేది? జిరాక్స్‌కి వెళ్ళానని చెప్తేనే ఈ రాత్రి ఎందుకు అన్నారు ఇంకా షాపింగ్‌ అంటే అంతే అంది అనన్య ఇంకా చిన్న వెలుగుతో ఉన్న ఆకాశాన్ని చూసి ఇది రాత్రా! అని ఆశ్చర్యపోయింది నేత్ర. అనన్య కోపంగా చూసింది. సరే సరే, అయితే ఏంటి ఇప్పుడు, మనం వెళ్లిపోవాలి అంతే కదా అంది మైధిలి అనన్యనే చూస్తూ. హా ఫైవ్‌ మినిట్స్‌లో . ఏంటి పూర్ణ మార్కెట్‌ నుంచి కలెక్టరేట్‌కి ఫైవ్‌ మినిట్స్‌లో వెళిపోతావా? ఎలా వెళ్లా అనుకున్నావ్‌ ఈ ట్రాఫిక్‌ దాటేసరికే ఫైవ్‌ మినిట్స్‌ అవుతుంది అంది నేత్ర. అబ్బా ఈ మాటలాపితే ఆటో అయినా దొరుకుతుంది త్వరగా అటో చూడండి, అసహనంగా అంది అనన్య. సరేలే అరవకు, వెళ్లిపోదాం అంటూ మైధిలి వాళ్ళ వైపు వస్తున్న ఆటోలని ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. చివరికి ఒక అటో ఆగింది. టెంక్షన్‌ పదకు ఒకేనా మనం వెళ్లిపోతాం అంది మైధిలి ధైర్యం చెప్తూ జగదాంబ ట్రాఫిక్‌ దాటుకొని ఆటో ముందుకి పోతుండగా వందనమూర్తి నుంచి మళ్లి ఫోన్‌ వచ్చింది. ఆటోని ఒక పక్కన ఆపించి ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చేసింది అనన్య. నాన్న వచ్చేస్తున్నా దారిలో వున్నాను అంది లిఫ్ట్‌ చెయ్యగానే. నువ్వు రావొద్దులే నేనే వస్తాను ఇక్కడ చాలా జిరాక్స్‌ షాపులు ఉన్నాయి, ఎక్కడ ఉన్నవో చెప్పు అన్నాడు. అనన్య తల పట్టుకుంది. ఏమైంది అన్నటు సైగ చేస్తూ అడిగింది మైధిలి. అనన్య ఫోన్‌ స్పీకర్‌ మూసి అతనే వస్తా అంటున్నారు అంది కంగారుగా. విన్న ఇద్దరికీ ఏం చెయ్యాలో అర్ధంకాలేదు. వెంటనే నేత్ర, అదే ఏం ప్రింట్‌ తియ్యాలో సరిగ్గా చెప్పకుండా ఫోన్‌ పట్టుకొని వెళ్తే ఎలా మేడం? మీకోసం అందరు వెయిట్‌ చెయ్యాలా ఇక్కడ? అంది గొంతులో విసుగు వినిపించేలా. తను అంటున్నదేంటో అర్ధం కావడానికి అనన్యకి అరనిమిషం పట్టింది. అర్ధంకాగానే హా...! వస్తున్న వస్తున్నా అంటూ నాన్న అక్కడే ఉండండి వచ్చేస్తున్నా అని ఫోన్‌ పెట్టేసింది. అతను హలో అంటుండగానే ఫోన్‌ కట్‌ అయ్యింది. (డైవింగ్‌ సీట్‌లో ఉన్న అతను చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు. 70

ఆనందమాయే సఖి సృజన

నేత్ర సమయస్స్ఫూర్తికి అనన్య, మైధిలి కూడా నవ్వకుండా ఉండలేకపోయారు. మైధిలి హాస్టల్‌కి కొద్దీ దూరంలో ఆటో ఆపమంది. అనన్య దిగగానే పల్లంగా ఉన్న రోడ్‌లో పరుగులాంటి నడకతో వెళ్తోంది అనన్య. జాగ్రత్త జారి పడతావ్‌ అంది నేత్ర. అప్పుడే ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు అనన్య మళ్ళీ వెనక్కి పరిగెత్తుకుని వచ్చి. నేత్రా నువ్వు, మైధిలి మా నాన్నకి కనిపించకండి అంది.

ఏ ఎందుకు? ఆశ్చర్యంగా అడిగింది నేత్ర. అదంతేలే నేను మీకు మళ్ళీ చెప్తా అంటూ పరుగు తీసింది ఏం జిరాక్స్‌ తీయించావ్‌ అంటే ఏం చెప్తావ్‌? తన ఖాళీ చేతుల్నే చూస్తూ అడిగింది మైధిలి. అనన్య వెనక్కి చూడకుండానే ఏదో చెప్తాలే అంటూ వెళ్ళిపోయింది. గేట్‌ దాటి వెళ్తుండగా సెక్యూరిటీ గార్జ్‌ గది పక్కన అరుగు మీద కూర్చొని వున్నాడు వందనమూర్తి. అతను కనబడగానే వెంటనే దగ్గరికి వెళ్లకుండా అలుపు తీర్చుకొని, కాస్త నవ్వుని మొహం మీదకి తెచ్చుకుంటూ, ఎంత సేపు అయ్యింది నాన్న వచ్చి? అంటూ పలకరించింది అనన్య. అబ్బా వచ్చావా ఇంత సేపు ఏంటమ్మా ఉదయాన్నే చూసుకోవచ్చు కదా ఆ జీరాక్స్‌ పనేదో? అన్నాడు వందనమూర్తి

అర్జెంటు నాన్న అందుకే, అంటూ నేల చూపులు చూసింది. సరేలే! మరి ఏది జిరాక్సు? ఖాలీ చేతులనే పట్టి పట్టి చూస్తూ అడిగాడతను అనన్య తడబడకుండా మీరు వెయిట్‌ చేస్తున్నారని ఫ్రెండ్‌కి తీయించమన్నాను అంది. హా పోనీలే తోడు తీసుకొనే వెళ్ళావ్‌ కదా అన్నాడతను సంతృప్తిగా. అనన్య తల ఊపింది.

కాసేపు కాలేజీ గురించి, హాస్టల్‌ గురించి మాట్లాడి సులేఖ ఇచ్చిన బట్టలు, పచ్చడి డబ్బాలు, చిరుతిళ్ళు అప్పజెప్పి వెళ్ళిపోయాడు వందనమూర్తి అతను ఆటో ఎక్కి వెళ్లిపోతుంటే అనన్య కొండంత భారం దిగినట్టు ఊపిరి పీల్చుకుంది అప్పటి వరకు ఒక పక్కన నించొని అంతా చూస్తున్న మైధిలి, నేత్ర అనన్య పక్కకి వచ్చి తన భుజం మీద చెయ్యేస్తూ నిలబడ్డారు.

ఎందుకు అంత భయపడ్డావ? అంది మైధిలి. మామూలుగానా? ఇది భయపెట్టడమే కాకుండా మనల్ని భయపెట్టిందిగా లేని చెమటను తుడుచుకుంటూ అంది నేత్ర. మీకు మా నాన్న గురించి తెలీదు, అంది అనన్య సీరియస్‌గా మొహం పెట్టి. అవునా! మీదేమైనా ఫ్యాక్షన్‌ ఫామిలీనా? ఇంద్రలాంటి ఫ్లాష్‌బ్యాక్‌ ఏమైనా ఉందా” కళ్ళు పెద్దవి చేస్తూ అడిగింది నేత్ర. నిన్ను ఒక్క రోజు మా ఇంట్లో వదిలేస్తే తెలుస్తుంది అంటూ నేత్రని పట్టుకోడానికి ముందుకి ఉరికింది అనన్య, తన చేతికి అందకుండా నేత్ర పరుగు తీసింది. అలా వాళ్ళ నవ్వుల మధ్య ఆ సాయంత్రం రాత్రిలోకి అందంగా జారిపోయింది.

సనన 11

మైధిలి మంచం మధ్యలో కళ్ళు మూసుకొని కూర్చుంది. తన ఇయర్‌ ఫోన్స్‌ నుంచి

పెద్ద వాల్యూంతో, 'లైఫ్‌ ఆఫ్‌ రామ్‌" పాట ప్లే అవుతోంది సరిగ్గా అప్పుడే హాస్టల్‌లో పవర్‌ ల

అఆనందమాయే సఖి సృజన కట్‌ అయ్యింది. తన కళ్ళు తెరిచేసరికి కనిపించిన చీకటికి మొదట తత్తరపడి వెంటనే ఫోన్‌ టార్చ్‌ ఆన్‌ చేసి చూసింది. రూంలో ఎవ్వరూ లేరు. బాల్కనీ వైపు చూసింది. ఆ చీకటికి కళ్ళు అలవాటు పడ్డాక సముద్రం మెరుస్తూ కనిపించింది. మబ్బులు లేని ఆకాశంలో అక్కడక్కడా చుక్కలు. వెంటనే మైధిలికి మెరుపులా ఒక ఆలోచన వచ్చింది. ఫోన్‌లో టకటకా ఒక నెంబర్‌ కొట్టి నేత్రా అని పిలిచింది ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చెయ్యగానే. హా మిధు చెప్పు, అంది నేత్ర మీ బ్లాక్‌లో కూడా కరెంట్‌ పోయిందా? పిచ్చిదానా మొత్తం హాస్టల్‌కే పోయిందే. సరే సరే టెర్రస్‌ మీదకి వెళదామా? ఈ టైంలోనా? సందేహంగా అడిగింది నేత్ర. కరెంటు పోయినప్పుడు ఆకాశం ఎంత బాగా కనిపిస్తుందో తెలుసా? వెళదాం కదా, అంది మైధిలి ఉత్సాహంగా. నేత్రకి తనలా మరొకరు మాట్లాడేసరికి భలే నచ్చింది. ఏంటి అచ్చం నాలాగే మాట్లాడుతున్నావ్‌? అని అడిగింది నవ్వుతూ. ఇన్ని రోజుల సావాసం, ఆ మాత్రం ఎఫెక్ట్‌ చెయ్యదా? ఇంతకీ వస్తున్నావా లేదా? సరే ఆగు వస్తున్నా, మరి అనన్య? తన దగ్గరకే వెళ్తున్నా నువ్వు వచ్చేసేయ్‌, అంటూ ఫోన్‌ కట్‌ చేసింది మైధిలి. అనన్య గదిలోకి ఫోన్‌ టార్చికి పని లేకుండా అక్కడ ఒక కొవ్వొత్తి వెలుగుతూ ఉంది. అనన్య బాల్కనీలో కూర్చొని ఉంది. తన చెవులకి కూడా ఇయర్‌ ఫోన్స్‌ వేలాడుతున్నాయి. తనకి దగ్గరగా వెళ్ళి అనూ! అంటూ భుజం మీద చెయ్యేసింది మైధిలి. దాంతో అనన్య ఏదో పిడుగుపడ్డట్టు అదిరిపడి, అబ్బా! నువ్వా? చీకట్లో సడన్‌గా రాకపోతే చప్పుడు చెయ్యొచ్చు కదా అంది అనన్య. నీ చెవుల్లో ఇవి ఉంటే ఎట్లా వినిపిస్తుంది? అంది మైధిలి ఇయర్‌ ఫోన్స్‌ని చెవిలోనుంచి లాగుతూ. అదీ నిజమే అన్నట్టు చూసింది అనన్య. సరే పద, తన చెయ్యి పట్టుకు లేపింది మైధిలి. ఎక్కడికి? టెర్రస్‌ మీదకి. ఈ టైం లోనా? ఏం భయమా? ఆహా అలా అని కాదు. చీకట్లో ఎందుకని? దెయ్యాలొచ్చి మనల్ని కొరుక్కు తినవులే. దెయ్యం రాదు కానీ వార్డెన్‌ వస్తే ఏంటి పరిస్థితి? అడిగింది అనన్య. 72

ఆనందమాయే సఖి సృజన

హేయ్‌ నువ్వు నీ భయం, దొరికితే అప్పుడు చూసుకుందాం. రా ముందు.

మరి నేత్ర?

దానికి ఆభ్రెడీ చెప్పాలే పదా.

ఇద్దరు రెండు దుప్పట్లు, దిండ్లు, చిప్స్‌ ప్యాకెట్లు, వాటర్‌ బాటిలు పట్టుకొని ఎవ్వరికీ కనిపించకుండా పిల్లి నడకన పైకి చేరారు. నేత్ర అప్పటికే అక్కడ తచ్చాడుతూ ఉంది. అది అమావాస్య వెళ్లిన అయిదవ రోజు. నక్షత్రాలన్నీ పేర్చిన దీపాల్లా మెరుస్తున్నాయి. నువ్వు అప్పుడే ఎలా వచ్చావే? అడిగింది మైధిలి నేత్రనే చూస్తూ. నేను సుడిగాలిలాగా ఇలా పిలగానే అలా వచ్చేస్తా, అంది ఫోజుగా నిలబడి. ఏడిసావ్‌లే ముందు ఈ దుప్పటి పరవడానికి హెల్ప్‌ చెయ్యి, అంది మైధిలి. దుప్పటి పరిచి, ముగ్గురు కూర్చున్నారు. కాసేపు వాళ్ళ మధ్య మౌనం. నేత్ర ఆకాశాన్ని చూస్తూ... అనన్య! నువ్వు ఇక్కడ నుంచి దూరంగా వెళ్లాలంటే ఎక్కడికి వెళ్తాన్‌? అని అడిగింది. నేనా...? ఒక పర్టికులర్‌ ప్లేస్‌ అంటూ లేదు కానీ, ఈ వైజాగ్‌ కాకుండా ఎక్కడికైనా వెళ్తా. ఎప్పుడు ఆ సింహాచలం కొండ, కైలాసగిరి, ఆర్కె బీచు చూసి చూసి బోర్‌ కొట్టాయి అంది.

అదే ఎలాంటి ప్లేస్‌కి వెళ్ళాలి అని ఉంది? ఎక్కడికైనా? ఏ అంచనాలు లేని చోటికి, ఎవరి అజమాయిషి లేని చోటుకి, నన్ను ఇలా ఉండు, అలా ఉండు, ఇలా నవ్వు, అలా నడువు అని చెప్పని చోటుకి. నేను నాలా ఉండగలిగే చోటుకి అది ఎక్కడ ఉంటే అక్కడికి. చెప్పడం ముగించి నేత్ర వైపు చూసింది. నేత్ర కనుబొమ్మలు ఎగరేసి అయితే హిమాలయాలకు వెళ్తావా? అని అడిగింది. అమ్మో ఎత్తు అయినా ప్రదేశాలకి మాత్రం నేను వెళ్ళలేను నాకు కళ్ళు తిరుగుతాయి, అంది అనన్య,

మరి ఎక్కడికైనా అన్నావ్‌?

అబ్బా ఏదో అన్నాలే, ఎత్తు ప్రదేశాలకి తప్పించి ఎక్కడికైనా? సెంటెన్స్‌ని కరెక్ట్‌ చేసింది అనన్య.

అంతలా అడుగుతున్నావు, నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్తావ్‌? మైధిలి నేత్రని అడిగింది.

తన బలంగా శ్వాస తీసుకొని వదిలి ఏదయినా, పుల్‌ గీనరీ ఉన్న ప్లేస్‌కి, ఆ నేచర్‌లో అలా తప్పిపోయి జలపాతాల్లో బయటపడాలి, ఐ వాంట్‌ టు స్విమ్‌. నాకు నీళ్లంటే భయం. ఆ భయం పోగొట్టుకోవాలి, నీళ్లలో తడవాలి, ఆడాలి, ఇట్‌ ఈజ్‌ మై ఫాంటసీ అంటూ కళ్ళుమూసుకుంది నేత్ర

ఆ ఊహించుకోవడం ఆపు, ఏదో ఇప్పుడే నీట్లో ఈత కొడుతున్నట్టు ఫీల్‌ అవుతుంది అంటూ తనని కదిపింది మైథిలి నేత్ర, మైధిలిని కొడుతూ, మరి నీ సంగతేంటి చెప్పు అని అడిగింది. నాకా, నాకు వరల్డ్‌ టూర్‌ వెళ్ళాలి అని ఉంది, అంది మొహంలో ఏ భావం చూపించకుండా మైధిలి. అనన్య చిప్స్‌ తింటున్నదల్లా ఆగి పొలబారినట్టు దగ్గింది నేత్ర తన తలపైన కొడుతూ చూడు పసి ప్రాణం ఎలా అల్లాడిపోయిందో? ఎందుకు షాకులిస్తావ్‌?

73

ఆనందమాయే సఖి సృజన అంది నేత్ర. నేను అన్నదానిలో షాక్‌ ఏం ఉంది? ఏదో చంద్రమండలానికి వెళ్తా అన్నట్టు మీరే అంతలా రియాక్ట్‌ అయ్యారు, అంటూ భుజాలెగదేసింది. ఇది టూ మచ్‌గా లేదూ” మన దేశంలో మరో చోటుకి వెళ్లడమే పెద్ద విషయం అంటే నువ్వు వరల్డ్‌ టూర్‌ అంటున్నావ్‌. సాధ్యమయ్యే విషయాలు చెప్పు మిధు అంది నేత్ర ఏమో అది అవుతుందో లేదు నాకు తెలీదు, ఆ మాటకొస్తే మీ ఫాంటసీలు కూడా ప్రస్తుతానికి కలలే కదా. నువ్వు స్విమ్మింగ్‌ చెయ్యాలి అనుకోవడం, నీళ్ళల్లో మునకెయ్యాలి అనుకోవడం, అనన్య ఊరు దాటాలనుకోవడం, ఇవన్నీ ఇప్పటికి అసాధ్యమే కదా, జరుగుతాయో లేదో పక్కన పెడితే మనం ఎందుకు మన డ్రీమ్స్‌ని లిమిట్‌ చేసుకోవాలి కలలు కనడానికి కూడా భయపడితే ఎట్లానే? అంది మైధిలి. అంతేలే మనలాంటి వాళ్ళకి ఇవన్నీ ఎలాగూ కలలుగానే ఉండిపోతాయి, ఎట్లీస్ట్‌ అలా ఉండిపోయినవైనా రిచ్‌గా ఉంటే బాగుంటుంది కదా అంది అనన్య. మరి అదే ఇప్పటి నుంచే ఎందుకు కంక్లూషన్స్‌కి రావడం? చూద్దాం ఏం అవుతుందో? ఏమో గుర్రం ఎగరొచ్చేమో! అంది మైథిలి నవ్వుతూ. గుర్రం కూడా ఎగరగలదు ఏమో కానీ మనకది కష్టమే? అంది అనన్య ఎటో చూస్తూ, ఒకప్పుడు ఇలా ఇంటికి దూరంగా వచ్చి చదువుకోవడాన్ని కూడా అసాధ్యమనే అనుకున్నాం కానీ ఈ రోజు అది జరిగింది కదా, ఇది కూడా అంతే, ప్రయత్నం చేస్తూ పోతే ఏదో, ఒక రోజుకి ఇది కూడా జరుగుతుంది. మైధిలి ధృడంగా అన్న ఆ మాటలకి వాళ్ళు ఇంకేం అనలేకపోయారు. అలాంటి రోజు వస్తే మంచిదే అనుకున్నారు ఆ తర్వాత కాసేపు మౌనం. దాన్ని బ్రేక్‌ చేస్తూ, సరే ట్రూత్‌ ఆర్‌ డేర్‌ ఆడదామా” అడిగింది నేత్ర ఉత్సాహంగా. వద్దు మీరు ఏమైనా పిచ్చి పనులు చెప్తే నేను చెయ్యలేను, అంది అనన్య బెదురుగా. పోనీ నువ్వు ట్రూత్‌ మాత్రమే సెలెక్ట్‌ చేసుకో, అసలే సత్యహరిశ్చంద్రుడి చెల్లెలివి కదా, అంది నేత్ర అనన్య బుంగ మూతి పెట్టి, చూడు మైధిలి ఎలా అంటుందో అంది. నువ్వు నన్ను మిధు అని పిలిస్తేనే ఈ విషయంలో నీకు హెల్స్‌ చేస్తాను, లేదంటే లేదు. హా సరిపోయింది... అదెప్పుడు పిలవాలి? ఇది అయ్యే పని కాడు కానీ, రండి ఆడదాం అంటూ నేత్ర అక్కడ ఉన్న ఖాళీ బాటిల్‌ని తిప్పింది. బాటిల్‌ తిరిగి తిరిగి నేత్ర ముందు ఆగింది. నేత్ర దేర్‌ సెలెక్ట్‌ చేసుకుంది. కిందకి పోయి వార్డెన్‌కి గుద్‌ నైట్‌ చెప్పిరా అంది మైధిలి వెళ్తాను సరే, మళ్ళీ వస్తానా రానా అని డౌట్‌, అంది నేత్ర. సరేలే వరు నువ్వు వెళ్లి మమ్మల్ని దొరికిస్తావ్‌ ఏమో, అంటూ అనన్య ఆపేసింది. మళ్ళీ బాటిల్‌ తిరిగింది. ఈ సారి అనన్య ముందు ఆగింది. అనన్య, నేత్ర బలవంతంతో డేర్‌ ఎంచుకుంది. ఒక పాట పాడు అంది నేత్ర. అనన్య ఇది కూడా ఒక డేరేనా అన్నట్టు నవ్వింది. ఒసేయ్‌ పిచ్చి! తనకి ఎవరైనా అలాంటిది ఇస్తారా? అది పాటల్లో క్వీన్‌ కదే అంది తల పట్టుకుంటూ మైధిలి. అవును కదా అంటూ నాలిక కరుచుకొని మర్చిపోయాను మిధు, సరే ఈ సారికి ఇలా కానిద్దాం. అనూ...అందుకో రాగం, అంది నేత్ర. అనన్య గొంతు సవరించుకొని పాట పాడటం మొదలు పెట్టింది. యమహా నగరి కలకత్తా పూరీ.... 7%

ఆనందమాయే సఖి సృజన నమ హో హగిలీ హౌరా వారధీ... చిరు త్యాగరాజు నీ కృతినే పలికెను . వాహ్‌! ఏం పాడావ్‌! మనకి ఒక సింగర్‌ దొరికేసింది మైధిలీ, అంది నేత్ర అనన్యని ప్రశంసిస్తూ. మైధిలి కూడా చప్పుడు రాకుండా చప్పట్లు కొట్టింది. ఇంత సింపుల్‌వి ఇస్తారంటే, దేర్‌ మాత్రమే ఎంచుకుంటాను అంది అనన్య ఉత్సాహంగా. హా మొదటి సారి అని ఏదో క్షమించాము నెక్స్‌ నుంచి మామూలుగా ఉండదు చూడు అంటూ మళ్ళీ బాటిల్‌ తిప్పింది నేత్ర ఈ సారి మైధిలి దగ్గర ఆగింది మైధిలి ట్రూత్‌ ఎంచుకుంది. నీకు లవ్‌ స్టోరీ ఉందా ఉంటే ఎవరు? అడిగింది నేత్ర. క్రష్‌ ఉన్నారేమో కానీ లవ్‌ ఊహ్‌, ఎవరు లేరు. అంత డీప్‌గా ఎవరు కనెక్ట్‌ కాలేదు అంది మైధిలి. ఇకపైన కనెక్ట్‌ అయితే ఇలాంటి వాడే కావాలి అని ఏమైనా వుందా? అడిగింది నేత్ర. మైధిలి ఆలోచిస్తున్నట్టు మొహం పెట్టి, ఉమ్మ్‌! వెల్‌ బిహాన్ట్‌, వెల్‌ మ్యానర్స్‌, నా ప్రాక్టికాలిటీని తట్టుకోగలిగే వాడు, నేను చెప్పేది జడ్జ్‌ చేయకుండా వినగలిగే వాడు, అంటూ ఆపింది మైధిలి. చెప్పడం ఆపిన వెంటనే అనన్య, ఈ వేళలో నీవు ఏం చేస్తూ ఉంటావు.. అంటూ పాట అందుకుంది. పాట ముగిసాక మరి నీకు అని అడిగింది మైధిలి నేత్రని ఉద్దేశించి. బాటిల్‌ తిరగకుండా మాట్లాడకూడదు అంది నేత్ర .అదంతా ఇంకేం ఒద్దు నువ్వు చెప్పు ఫస్ట్‌ ఎలాంటి వాడు కావాలి? అని అడిగింది అనన్య బాటిల్‌ లాక్కుంటూ నేత్ర వెల్లకిలా పదుకొని చుక్కల్ని చూస్తూ... అందగాడు, సూది కళ్ళు, మంచి హైట్‌, నవ్వితే చందమామ నవ్వినట్టు ఉండాలి ఎవర్నో ఊహిస్తూ చెప్తున్నట్టు చుక్కలని చూస్తూ చెప్పింది నేత్ర ఫిజికల్‌ అప్పీయరెన్సు సరేనే, మనిషి ఎలాంటి వాడు అవ్వాలో? అది చెప్పు, అంది మైధిలి. నాకు నచ్చాడంటే మంచోడే అవుతాడు ఇంకా అందులో ఇలా అలా అని ఏం లేదు అంది నేత్ర కాన్ఫిడెంట్‌గా. నీ బొంద! అంటూ అనన్య వైపు చూసి ఇప్పుడు నువ్వు చెప్పు అంది మైధిలి నేను అలా చెప్పలేను అంది అనన్య తప్పించుకుంటూ. చెప్పలేకపోవడం ఏంటి ఏదో ఒక ఆలోచన ఉంటుంది కదా అదేంటో చెప్పు, అంది నేత్ర. అనన్య నవ్వుతూ, నన్నుకేరింగ్‌గా చూసుకోవాలి, నా కోసం ఏమైనా చెయ్యాలి, నేను ఏడిస్తే దగ్గరికి తీసుకోవాలి, నాకు నచ్చిన పని నన్ను చెయ్యనివ్వాలి అంది. లేదు లేదు అంటూనే ఎంత చెప్పింది చూడు, అంది మైధిలి. దీని వాలకం చూస్తుంటే ఇప్పటికే ఏదో కధ ఉన్నట్టు నాకు అనిపిస్తుంది మిధు, అంది నేత్ర నాకు అదే డౌట్‌ కొడుతుంది, అంది మైధిలి కూడా. అందుకే నేను చెప్పనన్నాను, అనన్య బుంగ మూతి పెట్టుకుంటూ అంది. ఎందుకు సంగతి బైట పడిపోతుందనా, నేత్ర. ఏం సంగతి? అనన్య అబ్బా! ఏం నటిస్తున్నారు సార్‌? ఇంకా చాలు కానీ చెప్పు, నేత్ర. అనన్యకి నవ్వు దాచుకోవడం కష్టమైంది, కానీ ఎలాగో సీరియస్‌గా ఉండటానికి ప్రయత్నిస్తూ అసలు ఏం అంటున్నావో నాకు అర్ధం కాట్లేదు అంది. అదే నీ ప్రేమ గురించి చెప్పు అంటుంది, అంది మైధిలి ప్రేమ గురించేంటి? అదేం లేదు అంది, అనన్య సూటిగా వాళ్ళ వైపు చూడకుండా. నిజం దాచావో మర్యాదగుండదు చెప్పు 75

ఆనందమాయే సఖి సృజన అంది మైధిలి కూడా. అనన్య మాట్లాడలేదు.

నిన్నే అడుగుతున్నది చెప్పు, మళ్లీ మైధిలి కదిపింది. ఏమో ఉన్నట్టో లేనట్టో తెలీదు అంది అనన్య చివరికి. ఏంటి అనూ? ఈ ట్విస్ట్‌ ఇదేదో ఇంట్రెస్టింగ్‌గా ఉంది అనుకుంటూ పడుకున్నదల్లా ఒక్కసారి లేచి కూర్చుంది నేత్ర. ఏం లేదు వదిలేయండి అంది అనన్య తలవంచుకుంటూ. ఇంత వరకు వచ్చాక వదిలేయడాలు లేవు చెప్పాల్సిందే అంది మైధిలి నిటారుగా కూర్చుంటూ. ఐ లవ్‌ లవ్‌ స్టోరీసే... చెప్పవే ప్లీజ్‌... నేత్ర బ్రతిమాలాడుతూ అంది. సరే సరే చెప్తా కానీ మధ్యలో ప్రశ్నలడిగి విసిగించకూడదు అలా అయితేనే చెప్పా. చిత్తం మహారాణి కొనసాగించండి అంది నేత్ర.

వెనక ఉన్న గోడకి జారబడుతూ చెప్తోంది అనన్య, నేత్ర క్యూరియస్‌ చెంపల మీద చేతులు పెట్టుకొని ఆమెనే చూస్తోంది. మైధిలి అనన్య మొహంలో మారే భావాలనే గమనిస్తూ కూర్చుంది. నాది టెన్త్‌ వరకు గర్ల్స్‌ స్కూల్‌. ఇంటర్‌కి కోఎడ్‌ జాయిన్‌ అయ్యాను. అందుకే పెద్దగా అబ్బాయిలతో పరిచయాలు ఉండేవి కాదు. వాళ్ళతో మాట్లాడాలన్నా ఏదో బెరుగ్గా ఉండేది. ఇలాంటి టైంలోనే రాగ పరిచయం అయ్యింది. ఆ పిల్ల అసలేమీ కానట్టు అబ్బాయిలతో మాట్లాడుతుంటే నాకు భలే నచ్చేది. ఒకసారి ఇద్దరమే ఉన్నప్పుడు అడిగాను నువ్వు అలా ఎలా అబ్బాయిలతో అంత ఈజీగా మాట్లాడేస్తావ్‌ భయం లేకుండా అని. దానికి ఆ పిల్ల ఎంత గట్టిగా నవ్విందో, భయం ఎందుకు అని అడిగింది. ఆ ప్రశ్నకి నా దగ్గర సమాధానం లేదు.

తను ఏం అనుకుందో కానీ... సరే నాతోరా అని ఒక షాప్‌కి తీనుకొని వెళ్ళింది. అక్కడ ఉన్న కాయిన్‌ బాక్స్‌లో ఏదో నెంబర్‌ డైల్‌ చేసి ఏమి చెప్పకుండా నాకు ఇచ్చేసింది. నేను ఫోన్‌లో అబ్బాయి గొంతు విని కంగారు పడ్డాను. రాగ, మాట్లాడు పర్లేదు, అని సైగ చేసింది. మొదట నాకు భయం వేసి ఫోన్‌ పెట్టేసాను. తర్వాత ఆ పిల్ల నువ్వు ఏం తప్పు చెయ్యట్లేదు, నీ భయాన్ని పోగొట్టుకుంటున్నావ్‌ అంతే, అని ఉత్సాహపరిచింది. ఆ వయసులో ఉందే ఎమోషన్స్‌ వల్ల కూడా నేను కన్విన్స్‌ అయ్యానేమో తెలీదు.

ఆ తర్వాత రోజు కూడా రాగ అదే చేసింది. ఈ సారి ధైర్యం చేసుకొని నేను మాట్లాడాను. ఫోన్లో నన్ను ఎవ్వరు ఏం అనలేరు అన్న ధైర్యంతో మనసులో ఏం అనిపిస్తే అది మాట్లాదేదాన్ని. ఇక రోజూ అది కొనసాగేది. ఆ అబ్బాయి ఎవరో ఏంటో కూడా నేను అడగలేదు రాగ మీద ఉన్న నమ్మకం ఏమో అది. రోజు కాలేజీ అయిపోయాక పబ్లిక్‌ బూత్‌కి వెళ్లడం ఫోన్‌ చెయ్యడం మా ఇద్దరికీ అదొక డైలీ రొటీన్‌ అయిపొయింది. ఒక రోజు ఎందుకో కానీ ఆ అబ్బాయిని చూడాలనిపించింది. రాగాని అసలు ఆ అబ్బాయి ఎవరని అడిగితే వాళ్ళ అన్నయ ఫ్రెండ్‌ అంది. అప్పుడు నాకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. సరే ఆ అబ్బాయికి నేను ఎలాగూ తెలీదు కాబట్టి నేను చూస్తే తప్పేంటి అనిపించింది. రాగని అదే చెప్తే వాళ్ళ ఇంటికి రమ్మంది.

ఇద్దరం ఒక సాయంత్రం కాలేజీ అయ్యాక వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళాం. మా ఇంట్లో స్పెషల్‌ క్లాస్‌ అని అబద్ధం చెప్పాను. రాగ నేను ఒక గదిలో ఉన్నప్పుడు ఆ అబ్బాయి వాళ్ళ అన్నయ్య కోసం వచ్చాడు. మొదటి సారి చూడటంతోనే ఎందుకో తను భలే నచ్చేసాడు. అప్పుడప్పుదే

76

ఆనందమాయే సఖి సృజన వచ్చిన నూనూగు మీసాలు, గడ్డాన్ని షేవ్‌ చేసినట్టు బుగ్గలకి ఒక చిన్న గరుకుదనం, సిల్కీ హెయిర్‌, తేనె కళ్ళు, ఆరడుగుల పొడవు, బక్కపలచని దేహం నవ్వితే అందంగా కనిపించే పళ్ళ వరస, తను గిటార్‌ కూడా బాగా ప్లే చేసేవాడు.

ఆ రోజు తర్వాత ప్రతి రోజు కాలేజీలో స్పెషల్‌ క్లాస్‌ జరుగుతూనే ఉండేది. నేను రాగ ఇంటికి వెళ్తూనే ఉండేదాన్ని. ఇంట్లో వాళ్ళకి ఏ అనుమానం రాకుండా చూసుకునేదాన్ని. ఆ వయసులో ఫ్యూచర్‌ గురించి తక్కువే ఆలోచిస్తాం కదా! అప్పుడు బుర్రలో తిరిగేదంతా, ఈ రోజు ఆ క్షణం అంతే. అలా రోజులు గడిచే కొద్దీ ఫోన్లు చేసుకోవడం పెరుగుతూ వచ్చింది. ఏదో ఆకర్షణ కాస్త ప్రేమగా మారింది. తను ఎప్పుడు కలవాలి అనేవాడు. నేను మాట మార్చేదాన్ని. ఒక అబ్బాయి నాకోసం అలా తపించడం ఎందుకో నాకు భలే అనిపించేది.

ఇంటర్‌ అయ్యాక డిగ్రీ తను చదివే అదే కాలేజీలో జాయిన్‌ అయ్యాను. అప్పుడు తను ధర్ట్‌ ఇయర్‌. ఒక రోజు నేను టు డేస్‌లో విజయవాడ వెళ్ళిపోతున్నాను ఇప్పటికైనా కనబడవా అని చాలా బ్రతిమాలాడాడు. నాకూ కలవాలనే అనిపించింది. మర్నాడు కలుస్తాను అని చెబుదాం అనుకున్నాను. అలా చెప్పినప్పుడు తను ఎలా ఫ్‌ల్‌ అవుతాడో, ఇంత కాలంగా తానెవరో నాకు తెలుసంటే ఎలా రియాక్ట్‌ అవుతాడో ఇవన్నీ ఊహించుకుంటూ రాగ ఇంటికి వెళ్ళాను

వాళ్ళ అమ్మ తను లేదన్నారు. ఒక వారం రోజులు అలాగే వెళ్తే ఇక రాగ రాదమ్మా వేరే ఊరులో చదువుకుంటోంది అని చెప్పారు. అలా చెప్పా పెట్టకుండా ఎందుకు వెళిపోయిందో నాకు అర్ధం కాలేదు. నాకది మాములు షాక్‌ కాదు. నేను తనతో మాట్లాడాలంటే రాగ ఒక్కర్తే ఆధారం. తానా ఊర్లో లేదు. రాగకి కాల్‌ చేసినా రీచ్‌ కాలేదు. చాలా రోజులు ఏడ్చాను. కానీ ఎంత బాధ పడినా జరిగింది మార్చలేం అనుకున్నప్పుడు ఆ కనీళ్ళు ఆగుతాయేమో. అలా నేను కూడా నెమ్మదిగా తనని మర్చిపోయే ప్రయత్నం చేసాను. కాన్‌ ఇప్పటికి ఒకటే బాధ నేను కాంటాక్ట్‌ చెయ్యలేదంటే అందరిలాగే నేను మోసం చేసొను అనుకునుంటాడు కదా అని. ఇంకొక్క సారి కలవగలిగితే జరిగింది ఇది అని నాకు చెప్పాలనుంది. కానీ ఆది అంత సులువుగా జరుగుతుందా? అనన్య డీలా పడిపోతూ అంది ఎప్పుడూ ఏం చెప్పినా తేలిగ్గా నవ్వేసే నేత్ర కూడదా అంతా విన్న తర్వాత మొహం మార్చుకుంది.

నీకు తన ఫోన్‌ నెంబర్‌ తెలీదా? మైధిలి అడిగింది. రాగ మొబైల్‌లో నెంబర్‌ ఉంది కదా అని ఎప్పుడు గుర్తుపెట్టుకుని ప్రయత్నం చెయ్యలేదు. ఇంతకీ అతని పేరు ఏంటి అడిగింది నేత్ర. దేవానంద్‌. మంచి పేరే, తనకి ఫేస్సుక్‌, ఇన్నాగ్రామ్‌ లేవంటావా? నేత్ర. ఏమో తెలీదు

అది వెతకడానికైనా నా దగ్గర ఫోన్‌ ఉండాలిగా అని తన కీప్యాడ్‌ ఫోన్‌ చూపించింది అనన్య.

సరే చూద్దాం అగు అని నేత్ర మొబైల్‌ ఓపెన్‌ చేసి దేవానంద్‌ అని నెర్చ్‌ చేసింది కొన్ని ప్రొఫైల్స్‌

వచ్చాయి, కానీ వాళ్లలో ఎవరూ కాదు, అంది అనన్య. తనకి స్టడీస్‌ మీద ఎక్కవ (శ్రద్ధ.

ఇలాంటి వాటిల్లో ఉండకపోవచ్చు, కలిగిన చిన్న ఆశ కూడా కరిగిపోతుంటే అంది అనన్య.

నేత్ర ఆ మాటకి నిరుత్సాహ పడకుండా తన ఇంటి పేరు ఏమైనా తెలుసా? అని అడిగింది,

అనన్య చెప్పింది అలా వెతికితే మరి కొన్ని ప్రొఫైల్స్‌ వచ్చాయి. వాటిని చూపిస్తూ ఇందులో 77

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఎవరైనా ఉన్నారేమో చూడు అంది. అనన్య కిందకి స్కో+ల్‌ చేస్తూ ఒక దగ్గర ఆగిపోయింది తన కళ్ళు దీపాల్లా మెరిసిపోయాయి. దొరికిందా? నేత్ర ఎక్సయిటింగ్‌గా అంది. అనన్య పెద్దగా అరుస్తూ నేత్రని వాటేసుకుంది. నేత్ర కూడా అనన్య నవ్వుల్లో శృతి కలిపింది. నేత్ర ఉత్సాహానికి మైధిలి ఆశ్చర్యపోతుండగా, కింద నుంచి సెక్యూరిటీ విజిల్‌ వినిపించింది. మైధిలి వెంటనే వాళ్ళ అరుపులు వినిపించకుండా చేతులు అధ్దుగా పెట్టి వాళ్ళ నోళ్లు మూసేసింది. 12 చ్వారకానగర్‌ బస్సు స్టాండ్‌, పొద్దున్న 9:50 నిమిషాలకి, మళ్ళీ ఎన్ని రోజుల్లో కలుస్తాం? బెంగగా అడిగింది నేత్ర. నేను అయితే రెండు రోజుల్లో వచ్చేస్తా, అనన్య సంగతి నాకు తెలీదు, అంది మైధిలి బస్సు వచ్చే మలుపు వైపే చూస్తూ. నేను కూడా టు డేసే, మీరు రిటర్న్‌ అయినప్పుడు చెప్పండి కలిసే వద్దాం, అంది అనన్య. హోమ్‌సిక్‌కి ఇంటికి వెళ్తున్నట్టు లేదు ఇంటికి వెళ్తేనే హోమ్‌సిక్‌ వచ్చేలా ఉంది అంది వున్నపాటుగా నేత్ర. అనన్య, మైధిలి ఆమెనే పరిశీలనగా చూసారు. ఏమైంది నేత్ర? అడిగింది మైధిలి. ఏమో నాకు ఇంటికి వెళ్లడం ఎక్సయిటింగ్‌గా అనిపించట్లేదు మిధు. పోనీ మా ఇంటికి వస్తావా? నేత్ర కళ్ళు ఒక్కసారి వెలిగి వెంటనే ఆరిపోయాయి. వద్దులే ఆల్రెడీ ఇంట్లో చెప్పేసాను, వెళ్లాలి, అంది మొహం ముడుచుకుంటూ. సరేలే ఈ రోజు ఈవినింగ్‌ మా ఇంట్లో కాసేపుండి వెళుదువు, నాన్నకి కాల్‌ చేసి చెప్పు, తనే మేనేజ్‌ చేస్తారు అంది మైధిలి. ఏంటి మీరు నేను లేకుండా ప్లాన్స్‌ వేస్తున్నారు నేను మిస్‌ అయినా పర్లేదా అనన్య మూతి విరుస్తూ అంది. నువ్వూ వచ్చేయ్‌, మైధిలి. అంత సీన్‌ లేదు, నేత్ర కనీసం అలా చెప్తే రెండు చీవాట్లేసైనా ఒప్పుకుంటారేమో నేను అలా లాస్ట్‌ మినిట్‌ ఫ్లాన్‌ చేశాను అనుకో... అంటూ ఆపింది అనన్య. నీ బిల్దుప్‌ భరించలేకపోతున్నామే, అసలు ఏంటి మీ అమ్మ నాన్న అర్జున్‌ సినిమాలో బాల, ఆండాళ్‌ టైపా ఏంటి? అంది నేత్ర. అనన్య ఆమె భుజం మీద ఒక్కటేసి నీకు వెటకారం మాములుగా లేదు ఏదో ఒక రోజు నిన్ను ఇరికిస్తాను అగు అంది. తన మాటకి నేత్ర, మైధిలి నవ్వుకున్నారు. అంతలో బస్సు వచ్చింది. ముగ్గురికి వేరు వేరు దగ్గర్ల సీట్‌ దొరికింది. ఎక్కేవాళ్ళు, దిగేవాళ్ళతో బస్సు రద్దీగా ఉంది. అనన్యకి రెండు సీట్ల ముందు మైధిలి కూర్చుంది. నేత్ర పక్క వరసలో దైవర్‌ వెనక సీట్లో కూర్చుంది. అనన్య పక్కన అరవయి పైబడ్డ ఒకతను కూర్చున్నాడు. అప్పటి వరకు కిటికీ వైపు చూస్తున్న వాడల్లా అనన్య కూర్చోగానే పక్కకి చూసి నవ్వాడు. అనన్య కిటికీ బైటకి చూస్తుంటే అతను చొరవగా ఇటు వస్తావా అమ్మ అని అడిగాడు. అనన్య మొహమాటంగా నవ్వి అయ్యో పర్లేదు అండి ఇక్కడ బానే వుంది అంది. పర్లేదు చిన్న పిల్లవి సరదాగా కిటికీలోకి చూడాలనిపిస్తుంది కదా, రా, అంటూ లేవడానికి ప్రయత్నించాడు. హా ఆగండి నేను లేస్తాను అంటూ అనన్య లేచి అతన్ని జరగమంది. అతను అలా జరిగేటప్పుడు అతని చెయ్యి తన 78

ఆనందమాయే సఖి సృజన వెనుక భాగాన్ని రాసుకుంటూ వెళ్ళింది. అనన్యకి ఒక్కసారి మతిపోయింది. తెలీక తగిలిందో కావాలనే చేసాడో ఆమెకి అర్ధం కాలేదు.

ఎక్కడివరకు వెళ్తున్నావు? అడిగాడు తన అలజడులను పట్టించుకోకుండా. బహుశా పొరపాటున తగిలుండొచ్చు అని తనలో తనే సర్దిచెప్పుకొని అతని ప్రశ్నకి బదులు చెప్పింది అనన్య. అతను ఆమెకి ఇంకాస్త దగ్గరకి జరిగాడు. అనన్య ఇబ్బందిగా కదుల్తుంటే... జూరిపోతున్నానమ్మా ఏం అనుకోకు, పెద్దవాడ్ని అన్నాడు. అనన్య తల ఊపి చోటే లేని కిటికీ పక్కకి ఇంకాస్త జరిగింది అయినప్పటికీ అతను అనన్య శరీరాన్ని తాకుతూనే మాట్లాడుతున్నాడు. అప్పుడు అర్ధమైంది అనన్యకి, అతను కావాలనే చేస్తున్నాడని. ఒక్కసారి ఒళ్లంతా జలదరించింది. కళ్ళల్లో నీళ్లు ఊరాయి. ముందుకు చూసింది. నేత్ర పాటలు వింటూ కళ్ళు మూసుకుంది మైధిలి బైటకి చూస్తుంది. అనన్యకి అక్కడ నుంచి లేచి వెళ్ళిపోవాలి అనిపించింది. అతన్ని లాగిపెట్టి కొట్టాలి అనిపించింది కానీ భయం ఆమెని అవేమి చెయ్యనివ్వలేదు. అందరూ తననే చూస్తారనే ఆలోచన దగ్గర అనన్య ఆగిపోతుంది. ఆ ఆందోళనతో నాలిక పొడిబారుతుంది. తన మౌనాన్ని ఆసరాగా తీసుకొని అతను ఇంకొంచం ధైర్యంగా తన తొడలపైనా చెయ్యి వేసాడు. అనన్య వెర్రిగా అతన్ని చూసింది. తను ఏడుస్తుంటే అతను వెకిలిగా నవ్వుతున్నాడు. ఫోన్‌ ఓపెన్‌ చేసి అనన్య మొహం ఎదురుగా పెట్టి చూడమన్నట్టు సైగ చేసాడు. అందులో ఏదో వీడియో ప్లే అవుతుంది.

అనన్య ఇక తట్టుకోలేక మైధిలి అని అరిచింది కళ్ళనిండా నీళ్లతో కనిపించిన అనన్య వైపు కంగారుగా చూసి, లేచి వచ్చింది మైధిలి. ఏమైంది అనన్య? అంది. మైధిలి రావడంతో అతను ఫోన్‌ ఆఫ్‌ చేసి జేబులో పెట్టుకున్నాడు. అనన్య ఏం మాట్లాడకుండా ఆ అరవయ్యేళ్ళ ముసలాడినే ఉరిమి చూస్తోంది. మైధిలికి దో అర్ధమైనట్టు సరేరా అంటూ ఆమెని తన ప్లేస్‌లో కూర్చోబెట్టింది. వాటర్‌ తాగు అని నీళ్లు అందించింది. తను రెండు గుటకలు వేసాక, ఏం చేసాడని సూటిగా అడిగింది. అనన్య జరిగింది చెప్పింది. అంత జరిగినా ఏం జరగనట్టు ధీమాగా కూర్చున్న అతన్ని చూస్తే ఒళ్ళు మండింది మైధిలికి. ఆవేశంగా వెళ్లి నీ ఫోన్‌ ఇవ్వు అంది.

ఎందుకు అన్నాడు అతను ఏ జంకు లేకుండా ఇవ్వు ముందు.

ఏంటి ఈ దౌర్జన్యం నేను ఎందుకివ్వాలి? ఎవరు నువ్వు? బస్సు అంతా వాళ్ళ వైపే చూస్తున్నారు.

చివరెక్కడో ఉన్న కండక్టర్‌ అందర్నీ తోసుకుంటూ వచ్చి, ఏంటి గొడవ? అని అడిగింది.

వీడు నా ఫ్రెండ్‌తో తప్పుగా బిహేవ్‌ చేసాడు, మేడం ఏదో వీడియో చూడమని బలవంతం చేసాడట, అంది మైధిలి

ఏమయ్యా నిజమా అడిగింది కండక్టర్‌. ఆ పిల్లేదో వాగుతుంటే మీరు నమ్మేస్తారా? ఈ వయసులో నాకేంటి అండి అంత అవసరం? అన్నాడు అతను. అమ్మాయిలకేంటి అంత

79

ఆనందమాయే సఖి సృజన సరదా మీరేం చెయ్యకుండానే చేసారని చెప్పడానికి అడిగింది కండక్టర్‌ ఏవమ్మాయి! ఏదో నా మనవరాల్లా ఉన్నాను చనువు కొద్దీ మాట్లాడాను అది ఇష్టం లేకపోతే మానేయాలిగాని ఏంటమ్మా ఈ పద్దతి అన్నాడు అతను కోపంగా అనన్య వైపు చూస్తూ. బస్సులో సగం మంది అతని మాటలు నమ్మారు.

ఈ కాలం ఆడపిల్లలు చిన్న విషయాలకి కూడా రాద్ధాంతం చేస్తున్నారు అంది వెనక నుంచి ఒక ఆడ గొంతు. అంత పెద్దాయన మీద అలాంటి నిందలేస్తున్నారు.. మనస్సాక్షి ఉందమ్మా మీకు మరొక మగ గొంతు. అనన్యకి ఏం మాట్లాదాలో వెంటనే పాలుపోలేదు ఆమెకి కోపం, బాధ ఒకేసారి దాడి చేసాయి. చుట్టూ అందరు తననే చూస్తున్నారనే ఆలోచన తనని స్థిమితంగా ఉందనివ్వల్లేదు. ఒక ఆడపిల్ల నలుగురిలో నిల్పాని నన్ను ఒకడు ఇబ్బంది పెడుతున్నాడని చెప్పడం మీకు రాద్ధాంతంలాగా అనిపిస్తోంది కదా, మైధిలి బస్సులో అందర్నీ ఉద్దేశించి అడిగింది. కొన్ని మూతి విరుపులు, కొన్ని నిట్టూర్పులు, అక్కడ చెక్కర్లు కొట్టాయి.

ముసలాదైతే తప్పు చెయ్యడని రాసుందా? ఇలా పెద్దరికం ముసుగులోనే చేయాల్సినవి చేస్తూ ఉంటారు చాలామంది, అంది మైధిలి మళ్ళీ. నువ్వు ఆగమ్మ, అసలు ఇవన్నీ ఎందుకు? ఆ వోన్‌ ఒకసారి చూషించండి ఏం లేకపోతే అయిపోతుంది కదా అంది కందక్టర్‌ జోక్యం చేసుకుంటూ. నేను ఫోన్‌ చూపిస్తే, తప్పు ఒప్పుకున్నట్టేగా నాకు ఆ కర్మ పట్టలేదు అన్నాడు అతను. చూపిస్తే దొరికిపోతావేమో అని భయం నీకు మైధిలి.

ఏంటి భయం గియం అని ఏదేదో మాట్లాడుతున్నావ్‌? అసలు ఇంతసేపు ఇక్కడ ఉండటమే నేను చేసిన పెద్ద తప్పు అంటూ అతను బస్సు దిగడానికి అన్నట్టు లేవబోయాడు. మైధిలి అతన్ని బలవంతగా సీట్‌లో పడవేసి జేబులో నుంచి ఫోన్‌ లాక్కోడానికి ప్రయత్నించింది. ఆ పెనుగులాటలో కదిలే బస్సు మూలంగా వెనక్కి పడిపోయింది. అనన్య ఆమెను లేపదీయ్యడానికి ముందుకి వంగింది. బస్సు అంతా ఒక్కసారి ఉలిక్కిపడి చూసింది. అందరు లేచి నిల్చున్నారు. నేత్ర అంత వరకు కళ్ళు మూసుకున్నదల్లా ఏమైందంటు చుట్టూ చూసింది. తనకి విషయం అర్థం కావడానికి చాలాసేపు పట్టింది. అర్ధంకాగానే మైధిలి దగ్గరికి వెళ్లి నిల్చుంది.

ఏమ్మా, నిజంగానే అతను నీకు వీడియో చూపించాడా కండక్టర్‌ అడిగింది. అనన్య కళ్ళనీళ్ళతో తలాడించింది. అతన్ని ఒక ముగ్గురు పట్టుకొండయ్య అంటూ అంతని జేబు వెతికి ఫోన్‌ తీసుకుంది కండక్టర్‌, అతను వాళ్ళ చేతుల్లో గింజుకుంటున్నాడు. ఫోన్‌ ఓపేన్‌ చెయ్యగానే స్క్రీన్‌ మీద అదే వీడియో ప్లే అవుతూ కనిపించింది. కండక్టర్‌ అతన్ని అసహ్యంగా చూసి, ఏవయ్య సిగ్గు లేదు, ముసలోద్ని అన్నావ్‌, ఏదేదో వాగావ్‌ .. మరీ ఈ వీడియో ఏంటి? అడిగింది ఆమె కళ్ళు పెద్దవి చేస్తూ. నేత్ర అతన్ని నమ్మలేనట్టు చూసి పక్కనే కళ్ళనీళ్ళతో ఉన్న అనన్య పైన ధైర్యం కోసం అన్నట్టు చేతులు వేసింది.

మేడం పోలీసులకి కంసెంట్‌ చేద్దాం అంది మైధిలి, రమణా పోలీసుస్టేషన్‌ ఏరియాలో కాస్త స్లో చెయ్యి ఈ పెద్దాయనకి సన్మానం చేద్దాం అంది కండక్టర్‌ డ్రైవర్‌ని ఉద్దేశించి. ఎవరు

80

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఎలాంటి వాళ్ళో అస్సలు నమ్మలేకపోతున్నాం అన్నారు వెనకనుంచి ఎవరో. ఇందాక మైధిలి మీద కామెంట్‌ చేసిన వాళ్ళంతా ఇప్పుడు అతన్ని పట్టుకు తిడుతున్నారు. ఇంతలో తనని పట్టుకున్న వాళ్ళని విడిపించుకొని స్లో అవుతున్న బస్సు నుంచి దూకేసాడు ఆ అరవయ్యేళ్ళ అతను మిధు వాడు పారిపోతున్నాడే అంది నేత్ర. ఎక్కడికి పోతాడు సెల్‌ఫోన్‌ మన దగ్గరే ఉందిగా . మీరు ఆ అమ్మాయిని జూగ్రత్తగా చూసుకోండి వాడి సంగతి మేం చూసుకుంటాం అంది కండక్టర్‌. మైధిలి ఇంటి దగ్గర్లో ముగ్గరు బస్సు దిగిపోయారు. అనన్య చాలా మౌనంగా ఉంది. తను కళ్ళు ఏడ్చి ఏడ్చి ఉబ్బిపోయాయి. అనూ! రామా ఇంటికి వెళదాం, కొంచం రిలాక్స్‌ అయ్యి వెల్డువుగాని, అంది మైధిలి. అనన్య కాదనలేదు. జవణ్గ మైధిలి బెడ్‌ రూమ్‌లో ఏసీ గాలి వల్ల శరీరాల్ని చల్లబరుస్తున్నా, ముగ్గురు కుంపటిలో కూర్చున్నట్టు ఉన్నారు. మన శరీరాల్లో వాళ్లకేం దొరుకుతుంది? వాటిని చూసి, తాకి, నొక్కి వాళ్ళేం సాధిస్తారు? ఆయన ఆ వీడియో నాకెందుకు చూపించాడు? నేను ఎలా రియాక్ట్‌ అవ్వాలనుకున్నాడు? అప్పుడప్పుడే స్థిమిత పడుతున్న అనన్య అంది. మైధిలి, నేత్ర బలంగా శ్వాస తీసుకొని వదిలారు. అక్కడ ఎవ్వరి దగ్గర సమాధానాలు లేవు. అందరిలోనూ ప్రశ్నలే ఉన్నాయి. నా నాలుగేళ్ళ వయసులో మొదటిసారి నేను అబ్యూస్‌ని ఎదుర్మున్నాను. తన శరీర అవయవాలు చూపించి ఏదో చేష్టలు చేసి తన నల్లని పెదాలతో నన్ను తాకి ఇక చెప్పలేను అన్నట్టు కళ్ళు మూసుకుంది మైధిలి. నేత్ర అనన్య ఆమెనే కన్నీళ్లతో చూస్తున్నారు నా ఫిక్స్‌ క్లాస్‌లో ఒక టీచర్‌ నా ఎదగని రొమ్ములని నొక్కేవాడు, ప్రైవేట్‌లో ఒకడు నా తొడల పైన చేతులేసి నవ్వేవాడు, మరొకడు బుగ్గ గిల్లి ముద్దు పెట్టుకునేవాడు, నేత్ర వణుకుతున్న గొంతుతో అంది. శరీరాల్ని దాచిపెట్టే మన బట్టలనుంచి కూడా వాళ్ళు ఏదో వెతుకుతారు. మన వంటిపైనా చేతులేస్తారు . వాటి పైన అధికారం వాళ్ళకే ఉందన్నంత ధీమాగా చేతులేస్తారు. శరీరపు ప్రతి భాగాన్ని పట్టి పట్టి చూస్తారు. ఫోటోలు, వీడియోలు తీసి మరీ చూస్తారు. ఇవన్నీ మనం మన చిన్నప్పటి నుంచి ఎదుర్కొంటూనే ఉన్నాం. ఆ మాటకొస్తే మనమే కాదు మనలాంటి చాలా మంది ఎదుర్కుంటున్నారు. ఇంట్లో చెప్పుకోలేము. చెప్తే ధైర్యం దొరకదు. ఇంకాస్త భయమే నూరిపోస్తారేమో అనే అనుమానం. లేదా మనల్నే తప్పు పడతారేమో అనే ఆందోళన. నాకైతే అనేక పీడకలలు వెంటాడేవి. నా వెనక ఎవరో ఉన్నట్టు నన్ను నిరంతరం గమనిస్తున్నట్టు ఊహలు. చీకట్లోకి వెళ్లాలంటే భయం, ఈ ట్రామాల నుంచి బైటపడ్డానికి స్టిల్‌ నేను ప్రయత్నిస్తున్నాను. ధైర్యంగా ఉండటానికి టై చేస్తున్నాను. అందుకే ఇలాంటివి ఏం జరిగినా వేగంగా అఫెండ్‌ అయిపోతాను. నా గతం నన్ను ట్రిగ్గర్‌ చేస్తుందేమో ఆ టైంలో నాకు తెలీదు, మైధిలి కళ్ళు తుడుచుకుంటూ అంది. 81

అఆనందమాయే సఖి సృజన అసలు వీటన్నింటికి సొల్యూషన్‌ ఏం లేదంటావా మైధిలి? అనన్య అడిగింది. పూర్తి పరిష్కారానికి చాలా మార్చులు జరగాలి కానీ మన చేతిలో ఉన్నదైతే ఒకటుంది. ఏంటది? ముందు మనం పిరికితనం వదిలేయాలి. నలుగురిలో పరువుపోతుంది అని భయపడితే అదే వాళ్ళకి పెద్ద రక్షణ కవచం అవుతుంది. ఇలాంటివి జరిగినప్పుడు ఒకే ఒక్క పరిష్కారం బైటకి అరవడం. నాకు ఇలా జరిగింది అని చెప్పడం. రోజా లగ్దంబర్ట్‌ అనే ఒక ఆమె అంటారు, “66 గ౦51 1ఈ/01000%ఖ0/ ఉహాక 006 62% 60 15 21౪2)/5 (0 ౧0012100 10061 *021 15 1200605) అని. అంటే... జరుగుతున్న అన్యాయాన్ని గట్టిగా అరిచి చెప్పడమే పెద్ద విప్లవాత్మక చర్య అని. అలా చెప్తే మన మాటలు నమ్మే వాళ్ళు ఎంతమంది? ఈ రోజు చూసావా... నువ్వు అరిచి చెప్పినా వాళ్ళు నమ్మలేదు, వన్నావ్‌గా వాళ్ళు ఏం అన్నారో, అనన్య. అదొక్కటే నువ్వు ఎందుకు చూస్తున్నావ్‌? ఆ కండెక్టర్‌నే చూడు, తను మనల్ని నమ్మలేదా! ఒక సమస్య గురించి నిలబడుతున్నామంటే అనేక పరిస్థితులు ఎదురవుతాయి అనూ! అందరు మనకి సపోర్ట్‌ చేసే వాళ్ళే ఉండరు, కొందరు డిస్‌కరేజ్‌ చేసేవాళ్ళు, రాళ్లతో కొట్టే వాళ్ళు కూడా ఉంటారు. అలా అని మాట్లాడటం మానేస్తామా? ఈ రోజు అలా మాట్లాడాం కాబట్టే వాడు చేసేది లేక పారిపోయాడు. వాడు భయపడ్డాడు అంటే మనం గెల్బినట్టే కదా! అంది మైధిలి, కానీ నాకు ఇలా జరిగింది అని చెప్పుకోవడం అంత సులువా? అది చాలా అసహ్యంగా ఉంటుంది కదా. చుట్టూ జనం ఎలా చూస్తారు మనల్ని? ఎందుకు అసహ్యం? అసలు అసహ్యపదడాల్సింది ఏ తప్పు చెయ్యని మనమా.. తప్పుడు ఉద్దేశాలున్న వాళ్లా... మనం నోరు తెరిచి మాట్లాడలేం అనే కదా వాళ్ళకి నచ్చినట్టు చేస్తూ పోతున్నారు. అయినా మనం అరవకుండా భరిస్తాం అంటే ఎట్లా? ఈ రోజే చూడు నువ్వు భరిస్తూ కుర్చున్నంతసేపు వాడు ఏం చేసాడు, నువ్వు ఒక్కసారి నీ ఇబ్బంది చెప్పాక ఏం జరగింది... డిఫరెన్స్‌ నువ్వే చూడు అనూ! తప్పు జరిగినప్పుడు బైటకి వచ్చి మాట్లాడటం ఎంతో అవసరం.ఈ రోజు జరిగినదానికి వాడు మళ్ళీ అంతే ధైర్యంతో ఇదే పని చేయగలడా? కొంచం అయినా భయపడకుండా ఉండగలడా? అందుకే అంటున్నా ఒక చిన్న అరుపు కూడా మేటరే అని. కానీ అందరూ ఇంత ధైర్యంగా ఉండలేరు కదా అంది అనన్య. నిజమే అందర్నుంచి ఒకటే స్పందనని మనం ఆశించలేం కానీ కాస్త టైం తీసుకొని అయినా జరిగింది బైటకి చెప్పాలి. ఇబ్బందిని బైటకి చెప్తేనే మనకి హెల్ప్‌ దొరుకుతుంది. వాళ్ళిద్దరి మాటలు వింటూ కూర్చున్న నేత్ర... ఏదో స్ఫురించినట్టు మైధిలి వైపు చూసి మిధు! మనం ఎందుకు ఈ రోజు జరిగంది ఇంస్టాగ్రామ్‌లో పోస్ట్‌ చెయ్యకూడదు చూసిన ఒక్కరికైనా అది ఇంపాక్ష్‌ ఇవ్వదంటావా? అని అడిగింది. న్‌ మంచి ఆలోచన నేత్ర. కానీ అనన్య ఒప్పుకుంటుందా అని? తనే కదా చెప్పాల్సింది. అనన్య భయంగా వాళ్ళని చూసి, నేను మాట్లాడలేను. నా వబ్ల కాదు, అంటూ తల అడ్డంగా 82

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఊపింది తన శరీరం వణుకుతోంది సరే సరే, వద్దులే నువ్వు ఏం చెప్పకు, నీ పేరు మెన్షన్‌ చేయకుండా మేమే పోస్ట్‌ చేస్తాంలే అంది మైధిలి తన వెన్ను నిమురుతూ. కర్టను 13 లేడీస్‌ హాస్టల్‌ రంగు రంగుల చీరలతో హడావిడిగా ఉంది మైధిలి, అనన్య చీరకి కుచ్చిళ్ళు పెట్టడంలో సాయం చేస్తుంది. తన ఒంటి పైన ఇంద్రధనస్సు రంగులన్నీ పూసినట్టు మల్టీ కలర్‌ చీర మెరిసిపోతోంది. ముందుకి పడే ఉంగరాల జుట్టుని వెనక్కి లాక్కుంటూ, “మైధిలి ఈ నడుం దగ్గర కొంచం ఓపెన్‌ అయ్యింది పిన్‌ పెట్టవా' అని అడిగింది అనన్య ఎందుకు అంత ఫార్మల్‌గా పిలుస్తావ్‌? ఎన్ని సార్లు చెప్పాను మిధు అంటే చాలని అంది మైధిలి. ఏమో నాకు అలా రావల్లేదు భుజాలెగరేసింది అనన్య. మైధిలి నవ్వుకుంటూ పిన్‌ పెట్టింది. అనన్య తనని తను అద్దంలో చూసుకుంటూ జుట్టు సరి చేసుకుంటోంది. తన చేతిలో ఒక కాగితం గాలికి ఊగుతోంది. ఏదో హమ్‌ చేస్తున్నట్టు ఒక కూనిరాగం తీస్తుంది. నేత్ర అనన్యకి మేకప్‌ వేసే పనిలో హడావిడిగా తిరుగుతోంది. ఇవన్నీ ఏం వద్దులే నేత్ర, నాకు సెట్‌ కావు అంది అనన్య అద్దంలో చూసుకుంటూ. ఎవరు చెప్పారు సెట్‌ కావని? అవన్నీ నీ ఊహలు, నువ్వు సైలెంట్‌గా నీ పాట మీద కాన్సంట్రేట్‌ చెయ్యి, నీ మొహం నాకు వదిలేయ్‌ అంది నేత్ర. అనన్య తన మాటలకి నవ్వుతూ మళ్ళీ కాగితం వైపు తల తిప్పింది. అనూకి ఇబ్బంది ఐతే ఆపేసేయ్‌ నేత్ర! తనకి కంఫర్ట్‌ లేకపోతే కష్టం కదా అంది మైధిలి మొదలెట్టావా? నేనేం ఎక్కువ పెట్టట్లేదు మిధు... చూడు ఎంత అందంగా ఉందో. ఫ్రెషర్స్‌ దే అంటే ఆ మాత్రం ఉందాలి, అంది నేత్ర. ఇంతలో అనన్య ఫోన్‌ మోగింది అమ్మ... అంది కాల్‌ లిఫ్ట్‌ చేస్తూనే అనన్య. ఎక్కడ ఉన్నవే? అడిగింది సులేఖ హాస్టల్‌లో మా. ఫ్రెషర్స్‌ దే ఏదో ఉందటా మీ నాన్న అంటున్నారు ఎప్పుడది? అడిగింది ఆవిడ ఈ రోజే! ఇప్పుడు బయల్దేరుతున్నాను, అనన్య గొంతులో ఉత్సాహం. ఇప్పుడా?” సాయంత్రం పూట ఏంటే ఏ పొద్దున్నో పెట్టుకోవచ్చు కదా? సులేఖ గొంతులో ఆందోళన, వాళ్ళు ఇప్పుడే పెట్టారు మరి, అంది అనన్య. వాళ్ళు పెడితే పెట్టని కానీ నువ్వు వెళ్ళకు, కరుగ్గా చెప్పింది. అమ్మ నేను ఆ పార్టీలో పాట కూడా పాడుతున్నాను. ఇప్పుడు వెళ్లొద్దు అంటే ఎలా? నిరుత్సాహంగా అంది అనన్య. పొటలు ఎప్పుడైనా పొడుకోవచ్చు, ఇంత చీకట్లో వెళ్లి పాదక్కర్లేదు. నువ్వు వెళ్ళకు, కరాఖండిగా అంది. అందరూ వెళ్తున్నారమ్మా, కలిసి వెళ్లి కలిసి వచ్చేస్తాను బ్రతిమాలాడుతూ అంది అనన్య. వద్దని చెప్తున్నాను అనన్య, నువ్వు లేదు కాదు అంటే వార్జెన్‌కి కాల్‌ చేసి చెప్తాను అంది వాళ్ళ అమ్మ కరినంగా. అనన్య కంగారుగా వద్దులే నువ్వేం చెప్పకు, నేను వెళ్ళనులే, అని ఫోన్‌ కట్‌ చేసింది. ఏంటి వెళ్ళను అంటున్నావ్‌ ఏమైంది? అడిగింది మైధిలి. అమ్మ ఫోన్‌ చేసింది ఎటో చూస్తూ అంది తను, అది అర్ధమైంది ఏం అంటున్నారో చెప్పు, అడిగింది మైధిలి. ఫ్రెషర్స్‌ డేకి వెళ్లొద్దు అంటుంది. 83

ఆనంచమాయే సఖి సృజన ఎందుకు? నైట్‌ టైం వెళ్లొద్దట. ఫ్రెంద్స్‌ అంత ఉంటారని చెప్పనా లేదా? చెప్పాను అయినా వద్దు అంది. ఏంటి వెళ్లల్లేదా అయితే? ఒద్దులే తెలిస్తే మళ్ళీ గొడవ అవుతుంది, డ్రాప్‌ అవుతాను, నీరసంగా అంది అనన్య. పిచ్చా నీకు లైఫ్‌లో ఇలాంటివి చాలా రేర్‌గా వస్తాయి. ఇక్కడ నువ్వు ఫ్రెషర్స్‌ డేకి వెళ్తున్నావో లేదో అక్కడెక్కడో చోడవరంలో ఉన్న మీ అమ్మ వాళ్లకి తెలుస్తుందా? లేదు మిధు... మాట ఇచ్చాను కాదని వెళ్తే పేరెంట్స్‌ని మోసం చేసినట్టు అవుతుంది కదా, అమాయకంగా ఆంది అనన్య. వాట్‌? మోసమా? ఏం మోసం? నీ ఆనందాన్ని నీకు దూరం చేస్తున్నారు అది కూడా ఏమి కానీ ఒక కారణానికి. అది అన్యాయం కాదు కానీ నువ్వు చేసేది మోసమవుతుందా? కమాన్‌ అనూ ఇంత ఓవర్‌గా ఆలోచించకు వెళ్ళు కావాలంటే నైటీ నువ్వు వచ్చే టైంకి మేం ఇద్దరం వస్తాం, నిన్ను తీసుకొని రావడానికి. అనన్య ఏం మాట్లాడలేదు. ఇంతలో తన ఫోన్‌ మళ్ళీ మోగింది. ముగ్గురు మొహామొహాలు చూసుకున్నారు. లిస్ట్‌ చెయ్‌ పర్లేదు అంది మైధిలి. అనన్య లిస్ట్‌ చేసి స్పీకర్‌ పెట్టింది. అక్కా! అన్న గొంతు వినగానే ఎక్కడ లేని ఉత్సాహంతో హర్ష అంది అనన్య. హా నేనే. ఏంటి అమ్మ మాటల్ని సీరియస్‌గా తీసుకొని ఉండిపోతున్నావా? అని అడిగాడు. అంతలా చెప్తోంది కదరా మరి రేపు వెళ్లానని తెలిస్తే ఏం అంటుందో? ఎలా తెలుస్తుంది అక్క చెప్తే నువ్వు చెప్పాలి లేదంటే నేను చెప్పాలి. చప్పుడు చెయ్యకుండా వెళ్ళు ఎంజాయ్‌! హే మేము అదే చెప్తున్నాం... వినట్లేదు అంది నేత్ర, మీరు మైధిలి నా? నోనేత్ర, ఓహ్‌ హాయ్‌ నేత్ర. ఇలా త్యాగాలు చేసుకుంటూపోవడం మా అక్కకి అలవాటే మీరు తనని బలవంతగా అయినా పంపించేయండి చెప్తా అన్నాడు హర్ష. ఎవ్వరు కష్టపడొద్దు నేను వెళ్తున్నాలే నవ్వుతూ అంది అనన్య. హా ఇన్నాళ్ళకి మంచి నిర్ణయం తీసుకున్నావ్‌, వెళ్ళు అన్నాడు వాడు. హర్ష! షిల్పింది అనన్య మళ్ళీ త

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఏంటి? ధాంక్స్‌ రా. మెంటల్‌ దానివా వెళ్లవే. ఆ మాటకి మైధిలి, నేత్ర నవ్వుకున్నారు. అయితే నైట్‌ తోడు రమ్మంటావా అడిగింది మైధిలి. అదేం వద్దులే ఫ్రెండ్స్‌ ఉంటారు కదా పర్లేదు హా ఇంకేం మరి పర్ఫెక్ట్‌ ఇక వెళ్ళు పాట మంచిగా పాడు బెటర్స్‌కి ఎంట్రీ లేదని ఊరుకున్నాను, లేకపోతే నువ్వు స్టేజ్‌ ఎక్కినప్పుడు రచ్చ చేసేవాళ్ళం అంది నేత్ర. ఆ మాటకి అనన్య నవ్వింది హమ్మయ్య నవ్వావా ఇక టెన్షన్‌ ఏం పెట్టుకోకుండా వెళ్ళు అంది మైధిలి. జాగ్రత్త ఏమైనా నీడ్‌ ఉంటె కాల్‌ చేయు, నేత్ర. అనన్య తల ఊపి వెళ్లిపోయింది. తను వెళ్తున్న వైపే చూస్తూ అనూ చెప్తుంటే ఏంటో అనుకున్నా కానీ వాళ్ళ పేరెంట్స్‌ చాలా టఫ్‌! ఫ్రెషర్స్‌ డేకి వెళ్లినా తప్పేనా? టు మచ్‌ కాకపోతే, అంది నేత్ర మైథిలి వైపు చూస్తూ, చాలా వరకు మన పేరెంట్స్‌ ఆడపిల్లల్ని భయంగా లేదా బరువుగా చూడటానికి మాత్ర అలవాటు పడ్డారు నేత్ర. ఆ సర్కిల్‌ నుంచి బైటకొచ్చి వాళ్ళు ఆలోచించలేరు. ఒక వేళ మనం చెప్పినా అది వాళ్ళకి అర్ధంకాదు అంది మైధిలి ఎటో చూస్తూ. నేత్ర నిట్టూర్చి మా అమ్మ కూడా అంతే కాబోలు అనుకుంది. ౫4 రాత్రి ఎనిమిది గంటలకి మంచి నిద్రలో ఉన్న నేత్రకి మైధిలి నుంచి ఫోన్‌ వచ్చింది. హా మిధు చెప్పు, అంది నేత్ర కళ్ళు నులుముకుంటూ నేత్రా త్వరగా రా మనం అనన్య దగ్గరికి వెళ్ళాలి అంది మైధిలి ఇప్పుడా? అదేంటి ప్రోగ్రాం టెన్‌కి అవుతుంది అని చెప్పింది, రావొద్దు అని కూడా అందిగా? బొంగురు గొంతుని సరి చేసుకుంటూ అంది నేత్ర. లేదు దానికి సడన్‌గా పీరియడ్స్‌ వచ్చాయట పాడ్‌ తీసుకొని వెళ్ళాలి అంది మైధిలి. ఓహ్‌ షిట్‌ సరే ఆగు వస్తున్నా అంటూ ఉన్నపలాన లేచి అప్పటికే వేసుకున్న జీన్స్‌ మీద దొరికిన ట్‌ షర్ట్‌ వేసుకొని జుట్టు దువ్వుకోకుండానే బయట పడింది నేత్ర. తను బైటకి వచ్చేసరికి మైధిలి అక్కడే నిలబడి ఉంది. ఇద్దరు సెక్యూరిటీ దగ్గరికి వెళ్లి నిల్చున్నారు. అతను టైం చూసి బెటింగ్‌ అవర్స్‌ పూర్తి అయ్యాయమ్మ వెళ్ళకూడదు అన్నాడు. అన్నా కొంచం అర్జెంట్‌... ఒక హాఫ్‌ ఎన్‌ ఆర్‌లో వచ్చేస్తాం రిక్వెస్ట్‌ చేసింది నేత్ర. ఒకసారి వార్డెన్‌ పర్మిషన్‌ తీసుకోండి అన్నాడు అతను నేత్రా ఈ ఫోన్‌ పట్టుకో, నేను ఆమెని కలిసి వస్తా అని వడివడిగా వార్డెన్‌ రూమ్‌ వైపు నడిచింది మైధిలి. 85

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఎక్స్‌క్యూజ్‌ మీ మేడం. ఎస్‌ అంటూ తల ఎత్తి, నువ్వు మైధిలి కదా అంది రత్నం అవును మేడం. మేమ్‌ అర్జెంటుగా బైటకి వెళ్ళాలి కాస్త పర్మిట్‌ చెయ్యండి అంది 'బ్రతిమాలాడుతున్నట్టు, ఈ టైంలోనా ఎందుకు? మా ఫ్రెండ్‌కి ఈ రోజు ఫ్రెషర్స్‌ పార్టీ మేడం, తను కాల్‌ చేసింది పీరియడ్స్‌ వచ్చాయి అంట తను ఒంటరిగా ఉంది వెళ్ళాలి. ఎవరా ఫ్రెండు అయినా నువ్వు ఎప్పుడు ఈ సంఘ సేవ చేస్తూ ఉంటావా వేదే పనులేం లేవా? వెటకారంగా అంది ఆవిడ మైధిలి కోపాన్ని అణుచుకుంటూ ప్లీజ్‌ మేడం హాఫ్‌ ఏన్‌ అవర్‌లో వచ్చేస్తాం అంది. మతుందా నీకు? ఆ అమ్మాయి ఏమైనా చిన్న పిల్లా? చుట్టూ చాలా మంది ఉంటారు కదా ఎవరినైనా అడగలేకపోయిందా? అక్కడ ఆడపిల్లలే లేరా? ఎవరు హెల్చ్‌ చెయ్యరా? మీరు ఇక్కడ నుంచి వెళ్లి చెయ్యాలా? మైధిలిని మాట్లాడనివ్వకుండా ప్రశ్నల మీద ప్రశ్నలు వేస్తోంది రత్నం. ఆ పక్కనే ఉన్న ఆయాలు తలుపుకి అవతల నిలబడి విషయం ఏమిటా అని చూస్తున్నారు. మేడమ్‌ ప్లీజ్‌ అర్ధం చేసుకోండి తనకి అక్కడ హెల్స్‌ దొరికి ఉంటే మాకు కాల్‌ చేసి ఉండేది కాదు కదా, ప్లీజ్‌ పర్మిషన్‌ ఇవ్వండి, బ్రతిమాలాడింది మైధిలి. నువ్వు మాట్లాడినదాంట్లో పాయింట్‌ లేదు ఎనిమిది తర్వాత ఎవ్వరికి బైటకి వెళ్లే పర్మిషన్‌ లేదు నువ్వు ఎన్ని కబుర్లు చెప్పినా పంపించడం జరగదు. ఈ మధ్య మీ అబద్దాలకి హద్దు లేకుండా పోళుంది. సైలెంట్‌గా లోపలి వెళ్ళు అందామే. గతంలో జరిగిన వాటికి అది ప్రతీకారం అని మైధిలికి అర్ధమైంది. ఇంకేం మాట్లాడినా ఉపయోగం లేదనుకొని మౌనంగా గది బయటకొచ్చింది. గేట్‌ వరకు వెళ్లి, ఎదో నిర్ణయించుకున్న దానిలా అక్కడ ఉన్న సెక్యూరిటీని ఉద్దేశించి అన్న మిమ్మల్ని వార్డెన్‌ పిలుస్తున్నారు అంది. అతను అటు వెళ్ళగానే ఏమైందని అడుగుతున్న నేత్రకి బదులు చెప్పకుండా తన చెయ్యి పట్టుకొని బయటకి పరుగు తీసింది మైధిలి. ప! కాలేజీకి వెళ్లే సరికి అనన్య ఎంట్రెన్స్‌లో ఒక మూల నిలబడి ఉంది. తన పక్కనే ఎవరో తనని సముదాయిస్తున్నారు. ఎంత సేపటి నుంచి అలా ఉందో కానీ ఇద్దరు దగ్గరికి వెళ్లి చెయ్యి పట్టుకోగానే సత్తువ లేనట్టు తూలి పడబోయింది శరీరం మంచులా చల్లగా ఉంది. తన భుజాల చుట్టూ చేతులు వేసి, ఎక్కడైనా కూర్చోలేకపోయావా అంది మైధిలి. నేను ఇందాకట్నుంచి అదే చెప్తున్నాను వినట్లేదు చాలా భయపడిపోయింది. ఈ స్తంభం వదిలి రాలేదు అసలు, అంది ఆ పక్కనే ఉన్న ఆమె. శం

ఆనందమాయే సఖి సృజన

నాకు హెవీ వ్లీడ్‌ అవుతుంది, అసలే లైట్‌ కలర్‌ చీర ఇప్పటికే ఒక మరక అయ్యింది ఇంకా ఎక్కువ స్టెన్‌ అవుతుందేమో అని భయపడ్డాను అంది అనన్య. తన మాట్లాడుతుంటేనే గొంతు వణుకుతోంది సరేలే ప్యాడ్‌ తెచ్చాను వేగంగా వెళ్లి పెట్టుకో అంది మైధిలి. మిథు! నువ్వు కూడారా కళ్ళ నీళ్లతో, అంది అనన్య, మైధిలి అనన్యనే లోతుగా చూసి తల ఆడించింది. తను నడుస్తుంటే కాళ్ళ వరకు కారుతుంది రక్తం. తన ఆందోళనగా చూసుకుంది. నేత్ర ఉన్నపాటుగా కదిలి తన చేతిని తన భుజాల పైన వేసుకుంది.

కంగారు పడకు ఎవ్వరికి కనపడదు. కనిపించినా ఏం కాదు, అయినా కూడా కనపడకుందానే వెళ్లాం, అంది నేత్ర. వెనక మరక పెద్దదేనా? పేనిక్‌ అవుతూ అడిగింది అనన్య. చిన్నదేలే ఏం కాదు వెళ్లిపోదాం పద అంటూ ధైర్యం చెప్పింది మైధిలి. బయటకొచ్చాక అనన్యకి తోడుగా ఉన్న ఆమె వాళ్ళనే చూస్తూ... ప్యాడ్‌ కోసం చాలా టై చేసాను ఇక్కడ అడిగితే ఎవ్వరి దగ్గర లేదన్నారు. ఇక్కడికి దగ్గర్లో స్టేషనరీస్‌, మెడికల్‌ షాప్స్‌ కూడా ఏమి లేవు సో మీకు కాల్‌ చేయాల్సివచ్చింది అంది. ఆమెని చూస్తే మైధిలికి ఎక్కడో చూసినట్టు గుర్తొస్తుంది. కానీ స్పష్టత లేదు.

చాలా దాంక్స్‌ అండి మేం వచ్చే వరకు జాగ్రతగా చేసుకున్నందుకు అంది నేత్ర నవ్వుతు ఇట్స్‌ ఒకే అంది ఆమె తను మా ప్రొఫెసర్‌ సైకాలజీ టీచ్‌ చేస్తారు. ఈ మేడమే నన్ను పాట పాడమని ఎంకరైజ్‌ చేసారు, పరిచయం చేసింది అనన్య. ఒహ్‌, అని తలా ఆడిస్తూ ఇంతకీ పాట పాడావా? అని అడిగింది నేత్ర. ఎక్కడా? పాట కోసం స్టేజి మీదకి వెళ్తుంటేనే ఇలా అయ్యింది, ఇక బైటకొచ్చేసాను, అంది అనన్య. పోనీ ఇప్పుడు వెళ్లి పాడు, నేత్ర అంది ఏంటి ఇలాగా చీర మొత్తం కారబయ్యింది, నొప్పి కూడా వస్తోంది, నా వల్ల కాదు నేత్ర, అంది అనన్య

వాళ్ళందరి చప్పట్ల మధ్యలో ఈ నొప్పి ఇట్టే పోతుంది ఇక మరక విషయం అంటావా చెయ్యి కోసుకుంటే వచ్చే రక్తానికి దానికి ఏం తేడా లేదు తప్పు ఒప్పులన్నీ మన ఆలోచనల్లనే ఉంటాయి ఒక్కసారి వాటి నుంచి బైటకొచ్చేస్తే నువ్వు చాలా వాటిల్లో లిబరేట్‌ అవుతావ్‌, గో ఎహెడ్‌ అనన్య, అంది ప్రాఫెసర్‌ తన భుజం తడుతూ. తన మాటలు వింటుంటే మైధిలికి ఎవరో గురొస్తున్నారు. జ్ఞాపకాల దొంతర్లని వెనక్కి ముందుకి కదిపి ఎక్కదైనా ఆ మనిషి పోలిక కనబడుతుందేమో అన్నట్టు వెతుకుతోంది. ఎక్కడో చూసాను చాలా దగ్గరగా, బాగా తెలిసిన మనిషే, ఎక్కడ ఎక్కడా? తన ఆలోచనలు ఆగట్లేదు.

మిధు! మిధు! నేత్ర మైధిలిని కదిపింది. హా! ఏదో కల నుంచి బయట పడ్డట్టు, అయోమయంగా చూసింది మైధిలి. ఏం ఆలోచిస్తున్నావు? అనన్య పాట పాడడానికి వెళ్లనంటోంది చూడు, అంది నేత్ర కంప్లయింట్‌ చేస్తున్నట్టు మొహం పెట్టి. మైధిలి వాస్త్వవంలోకి వస్తూ, ఎందుకు వద్దంటున్నావ్‌ అనన్య? మీ అమ్మ వెళ్లొద్దన్నా ఇక్కడ వరకూ వచ్చింది ఇందుకేనా” నువ్వు ఇప్పుడు గివ్‌ అప్‌ ఇస్తే ఆవిడ అంటుంటారే అనన్య పిరికిది, దానికేం చేతకాదు అని ఆ మాటలు నిజమవుతాయి, ఇక ఏం చెయ్యాలో నువ్వే ఆలోచించుకో, అంది. తన మాటలు అనన్య పైన బాగా పని చేసాయి, వెంటనే సరే అని తల ఊపింది.

87

ఆనందమాయే సఖి సృజన

నేత్ర, మైధిలి ఒకర్నొకరు చూసి సంతృప్తిగా నవ్వుకున్నారు సో ప్రొడ్‌. ఐలవ్‌ దవే యు గైస్‌ ఆర్‌ ఇన్నై రింగ్‌ ఈచ్‌ అదర్‌, అంది ప్రాఫెసర్‌ మీకు కూడా ధాంక్స్‌ చెప్పాలి చిత్ర మేమ్‌, అంది అనన్య.

ఆ పేరు వినగానే చన్నీళ్ళు మొహం మీద పడ్డట్టు తుళ్ళిపడింది మైధిలి చిత్ర! చిత్ర అంటే చిత్ర అక్కా! మైధిలి ఆమెకే తెలీకుండా ఆ మాట బైటకనేసింది. చిత్ర మైధిలి వైపు వింతగా చూసింది. నేత్ర, అనన్య ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకున్నారు మైధిలి కళ్ళ నిండా నీళ్లు ఎందుకు వర్షిస్తున్నాయో తనకే తెలీదు.

చిత్రక్క గుర్తున్నానా అంది మైధిలి కన్నీళ్లు జారుతుండగా చిత్ర తన వైపు ఒకసారి చూసి ఎలా స్పందించాలో తెలియనట్టు అభావంగా వుండిపోయింది. నేను అక్క మైధిలిని, మీ పక్కింట్లో ఉండేదాన్ని, అప్పుడు మీరు మా ఇంటికి వచ్చే వాళ్ళు చాలా విషయాలు మాట్లాడుకునే వాళ్ళం అంటూ గుర్తు చేసింది. చిత్ర కాసేపు ఆలోచింది. ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు నోరు బార్ల తెరిచి మైధిలి, మైధిలి, నువ్వేనా... ఎన్ని సంవత్సరాలు అయ్యింది నిన్ను చూసి ఎలా ఉన్నావ్‌? చాలా మారిపోయావు, అస్సలు గుర్తు పట్టలేదు, అప్పటికి చిన్న పిల్లవి కదా అంటూ ఆత్మీయంగా చేతులు పట్టుకుంది.

బాగున్నాను అండ్‌ మీరు మళ్ళీ కనిపిస్తే ఒక సోరీ, ఒక ధాంక్స్‌ చెప్పాలని ఎంతో అనుకున్నాను. ఇన్నాళ్ళకి ఆల్మోస్ట్‌ టెన్‌ ఇయర్స్‌ అయింది ఆ రోజు మీ సైడ్‌ తీసుకోనందుకు సారీ... నన్ను సరైన దారిలో పెట్టినందుకు ధ్యాంక్స్‌ అంటూ చాలా భావోద్వేగానికి గురవుతోంది మైధిలి. ఆమెని అలా ఎప్పుడు చూడని నేత్ర, అనన్య ఆశ్చర్యపోతూ జరిగేది చూస్తున్నారు. హేయ్‌! కమాన్‌ అవేం వద్దు. అప్పుడు ఇద్దరం చిన్నపిల్లలమే కదా! నేను కూడా వచ్చి మాట్లాడి ఉండాల్సింది, అప్పుడు ఈగో అట్లా వుండేది. ఇప్పుడు తల్చుకుంటే నవ్వొస్తుంది, అంటూ తన భుజాల చుట్టూ చేతులు వేసి దగ్గరికి లాక్కుంది చిత్ర.

అంటే మీ ఇద్దరికీ ముందే పరిచయం ఉందా?” అడిగింది అనన్య ఆశ్చర్యంగా. పరిచయం కాదు స్నేహమే ఉంది, అంది చిత్ర నవ్వుతూ మరి మైధిలి ఎప్పుడూ చెప్పలేదు అసలు మీ కధ ఏంటి క్యూరియస్‌గా అడిగింది నేత్ర. ఫస్ట్‌ అనన్య పెర్ళర్మ్‌ చేసి రావాలి, ఆ తర్వాత మా స్నేహం గురించి తిరిగ్గా మాట్లాడుకుందాం అంది చిత్ర. అనన్య చీర కొంగు తీసి

మరక కనబడకుండా కవర్‌ చేసుకుంది. నేత్రని, మైధిలిని నవ్వు మొహంతో చూసి స్టేజి వైపు నడిచింది.

తన పాట మొదలుపెట్టడంతోనే నేత్ర ఆశ్చర్యంగా అదేంటీ అనూ ప్రాక్టీస్‌ చేసింది సూర్య ౩/0 కృష్ణన్‌ సాంగ్‌ కదా, ఇది పాడుతోంది అంది. షి ఈజ్‌ లివింగ్‌ హర్‌ మూమెంట్‌ అంది చిత్ర నవ్వుతూ. మైథిలి తన పాట వింటూనే కళ్ళు మూసుకుంది. తన చెయ్యి చిత్ర చేతిలో నిలకడగా ఉంది.

“మనసున ఎదో రాగం విరిసెను నాలో తేజం

జి

ఆనందమాయే సఖి సృజన చెప్పలేని ఎదో భావం నాలో కలిగేలా...” అనన్య, పాట పడేంత సేపు అక్కడ ఉన్న వారంతా ఏదో మంత్రం వేసినట్టు కదలకుండా వింటూ ఉండిపోయారు ఎంత బాగా పాడావో తెలుసా! నువ్వు ఈ నిర్ణయం తీసుకోకపోతే ఒక మంచి మెమరీని మిస్‌ అయ్యేదానివి, అంది నేత్ర నిజమే నేత్ర! అందుకు మీ ముగ్గురికి ధాంక్స్‌ చెప్పాలి. ఆపుతారా ఇక మీ ధాంక్స్‌ గోల, ఇందాక ఈ పిల్ల, ఇప్పుడు నువ్వు, అంది చిత్ర చొరవగా. అవును మీ కధ ఏంటో చెప్తా అన్నారు చెప్పండి అడిగింది నేత్ర ఈ నైట్‌ మా ఇంటికి వచ్చేయండి, రాత్రంతా హాయిగా మాట్లాడుకుందాం అంది చిత్ర. ఆమ్మో! హాస్టల్‌కి వెళ్ళాలి కదా లేకపోతే వార్డెన్‌ ఏం అంటుందో అంది అనన్య భయంగా మైధిలి, నేత్ర ఒకసారి మోహమోహాలు చూసుకున్నారు. ఇప్పుడు మనం హాస్టల్మి వెళ్ళకపోవడమే మంచిది, అంది మైధిలి, ఏ? ఏమైంది? కంగారు అనన్య మోహంలో. ఏం కాలేదు ఇప్పుడు లేట్‌ అయ్యింది కదా, మళ్ళీ ఆ వార్డెన్‌ చిందులేస్తుంది. రేపు ఎగ్లీగా వెళ్లిపోదాం, మైధిలి తేలిగ్గా అంది. అలా అన్నాక కూడా కంగారుగా చూస్తున్న అనన్యని కదిపి రేపటి కోసం రేపు ఆలోచించుకుందాం. ఇప్పటిది ఇప్పుడు ఒకేనా అంది నేత్ర. అనన్య సరే అని తల ఊపింది. అయితే వస్తున్నారుగా నిర్ధారించుకోటానికి అన్నట్టు అడిగింది చిత్ర. కానీ మీ హస్పెండ్‌ ఉంటారుగా పర్రేదా మరి? అంది అనన్య ఉంటే ఉంటాడు ఏంటట మనం వేరే గదిలో ఉందాం లెట్స్‌ మేక్‌ ఇట్‌ ఎ గర్స్స్‌ నైట్‌, అంది చిత్ర ఉత్సాహంగా. చిత్రక్కా! పెళ్లి ఎప్పుడైంది? మైధిలి అడిగింది. మూడేళ్ళు అయ్యింది మీధు కాలేజీలో క్లాస్‌మేట్‌. వావ్‌ లవ్‌ మేరేజా? అయితే మీ కధ కూడా వినాల్సిందే ఎక్సయిటింగ్‌గా అంది నేత్ర. ఇది ఒకర్తి ప్రేమ అంటే చాలు ఎక్కడ లేని ఉత్సాహం వస్తుంది అంది మైధిలి నేత్ర తల మీద చిన్నగా కొడుతూ. సరే లెట్స్‌ మూవ్‌, అంది చిత్ర వనన ఇప్పుడు చెప్పండి అమ్మాయిలు సంగతులు, చిత్ర బెడ్‌ మీదకి ఒరుగుతూ అడిగింది, అప్పటి వరకు పడుకొని ఉన్న అనన్య చిత్ర రావడంతో లేవబోయింది. వెంటనే, ఏం పళ్లేదు పడుకో నీకు ఇప్పుడు రెస్ట్‌ అవసరం అయినా నాకు క్లాస్‌లో రెస్పెక్ట్‌ ఇస్తే చాలు బయట అక్కర్లేదు అంటూ చొరవగా తన భుజాలు పట్టుకుని ఆపింది చిత్ర. మీ గది చాలా బాగుంది అక్క, అంది నేత్ర బల్కెని నుంచి కనిపిస్తున్న బీచ్‌ని చూస్తూ. ఆ ప్లాట్‌ ఫోర్త్‌ ఫ్లోర్‌లో ఉండటం వల్ల చల్లగాలి వాళ్ళ ఒంటిని చుట్టి పోతుంది. హా ఇప్పుడు చెప్పండి మీ కధ, మీ ఇద్దరికీ ఎప్పుడు పరిచయం? అనన్య అడిగింది. 89

ఆనందమాయే సఖి సృజన నాకు తెలిసి ఈ కధకి ఇప్పటి సిట్యువేషన్‌లో నువ్వు బాగా రిలేట్‌ అవుతావ్‌ అనన్య, అంది మైధిలి. నేత్ర టక్కున వాళ్ళ వైపు తిరిగి అవునా! అయితే కచ్చితంగా వినాల్సిందే చెప్పండి చెప్పండి, అంది ఉత్సాహంగా. మైధిలి చిత్ర వైపు చూసి నవ్వింది. తను ఇంకా చిత్ర కనిపించిన ఆనందాన్ని మోస్తూనే ఉంది. ఏంటి అక్క నువ్వు చెప్తావా నన్ను చెప్పమంటావా? అని అడిగింది అదే నవ్వుతో. నువ్వే చెప్పు. ఇది నువ్వు చెప్తేనే బాగుంటుంది అంది చిత్ర మైధిలి నవ్వుతూ మొదలుపెట్టింది. వసస ఆ రోజు న్యూ ఇయర్‌, నేను మంచిగా తయారయ్యి నా ఫ్రెండ్స్‌కి గ్రీటింగ్‌ కార్ట్‌ ఇవ్వడానికి వెళ్తుంటే మా నానమ్మ నన్ను గుమ్మంలోనే ఆపి, ఏంటే ఆ గౌనుకి ఆ మరక అంది. వేగంగా వెళ్లాలన్న కంగారులో నేను మాములుగా ్రాక్‌ని ముందుకి లాక్కొని చూసాను. ఎర్రని మరక రక్తం అని తెలుసుకున్నాకా నాకు కళ్ళు బైర్లు కమ్మినట్టు అయ్యాయి. ఏమో నాకేం తెలీదు అన్నాను భయంగా ఇంతలో మా నానమ్మ ఏదో జరగకూదనిది జరిగినట్టు అరుస్తూ మా అమ్మని పిల్చింది. ఏమే దేవి! నీ కూతురు కూర్చుందే త్వరగా రా... అని. తన కంగారు చూసి నాకూ కంగారేసింది. మా అమ్మ విషయం తెలిసాక చాలా డీలా పడిపోయింది. తన మొహంలో నవ్వు లేకపోవడంతో నేను కూడా ఏదో తప్పు చేసినట్టు ఫీల్‌ అయ్యాను అమ్మని పట్టుకొని ఏడవాలి అనిపించి రెండు అడుగులు ముందుకి వేసేసరికి, ఆ... అ. . అక్కడే ఆగు, అంటూ తను దూరం జరిగింది. నువ్వు ఎక్కడికి కదలడానికి వీల్లేదు, పో, సందులోంచి పెరట్లోకి పద త్వరగా, అంటూ కేకలు వేసింది. తెల్లగా మెత్తగా ఉన్న ఒకదాన్ని చేతికిచ్చి ఎలా పెట్టుకోవాలో చెప్పి నన్ను బాత్రూంకి పంపించింది ఎప్పుడో ఒక ఆరు నెలల క్రితం నా ఫ్రెండ్‌ సంధ్య ఇలా జరుగుతుందని చెప్పడం నాకు గుర్తొచ్చింది. ఆవకాయ పడితే ఎర్రగా ఒక మరక అవుతుంది చూడు అలాంటి మరక నీ గైస్‌ వెనక కానీ కనిపిస్తే నువ్వు అయిపోయినట్టే, అంది ఆ పిల్ల. అయిపోవడం అంటే ఏంటి అని అడిగాను. అప్పటి వరకు వేసిన ఫ్రాక్స్‌కి బదులు చుడీదార్స్‌ వేసుకోవచ్చు, అని చెప్పింది. అలా జరిగితే మంచిదే కదా అనుకున్నాను. కానీ ఇంత నొప్పి ఉంటుందని, అందరు నన్ను ఇలా దూరం పెడతారని తెలీదు. ఇవన్నీ ఆ సంధ్య నాకు చెప్పనందుకు దాని మీద భలే కోపమొచ్చింది. తన దగ్గరికి వెళ్ళి ఎందుకు అబద్దం చెప్పావ్‌? అని అడుగుదాం అనిపించింది. వెంటనే అమ్మా ఒక్కసారి సంధ్యని కలిసి వస్తాను, అని అడిగాను. మా అమ్మ నన్ను వింతగా చూసి పదమూడు రోజుల వరకు బైటకి అడుగుపెడితే కాళ్ళిరగొడతా అంది ఆ రోజులన్నీ నాకు ఎంత నరకంగా గడిచాయో చెప్పలేను ఒక్క అరగంట సైకిల్‌ తొక్కుకొని వస్తా అంటే నన్ను కొట్టలేక మా అమ్మ కంచాలు కోపంగా ఎగరేసేది. నాకో ప్రత్యేకమైన గది. అక్కడికి ఎవరూ రారు. అందరూ దూరంగా నిలబడి మాట్లాడతారు. 90

ఆనందమాయే సఖి సృజన నన్నేవరూ ముట్టుకోరు ఎందుకు ముట్టుకోరో నాకు తెలిసేది కాదు. నాకు నచ్చిన సినిమా టీవీలో వచ్చినప్పుడు ఎంత రిక్వస్ట్‌ చేసినా చూడనివ్వలేదు. అలాంటి టైంలో దేవతలా వచ్చింది చిత్రక్క.

మా ఇంటికొచ్చి, నా పక్కనే కూర్చొని ఏవేవో కబుర్లు చెప్పేది. మా నానమ్మ ప్రతి రోజు సాయంత్రం గుడికి వెళ్లి ఎప్పటికో ఇల్లు చేరేది. ఆ టైంలో చిత్రక్క నన్ను కలవడానికి వచ్చేది. నేను మరీ ఒంటరిగా ఫీల్‌ అవుతున్నా అని మా అమ్మే తనని పిల్చిందని తర్వాత తెలిసింది.

సాయంత్రం కాలేజీ పూర్తవ్వగానే అక్కవచ్చేది. చాలా సేపు ఏవేవో మాట్లాడుకునేవాళ్ళం. అసలు పీరియడ్స్‌ అంటే ఏమిటో ఏం జరుగుతుందో తెలిసిన మేరకు తను చెప్పేది. అవి విన్నాక నాకు టోటల్‌గా క్లారిటీ రాకపోయినా నేను అనుకున్నట్టు అదేదో పెద్ద తప్పు కాదని మా నానమ్మ చెప్పినట్టు అది చెడు రక్తం కూడా కాదని అర్ధమైంది. ఇక అప్పుడు మొదలయ్యాయి మా మాటలు. నీకెప్పుడు పీరియడ్స్‌ మొదటిసారి అయ్యాయి అని అడిగాను. అప్పుడు అక్క చెప్పింది నాకు భలే విచిత్రంగా అనిపించింది అంటూ మైధిలి చెప్పడం ఆపి చిత్ర వైపు చూసి నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.

నవ్వడం ఆపి అదేంటో చెప్పు క్యూరియస్‌గా అడిగింది నేత. చిత్ర, ఆ సంగతంతా చెప్పడం తన బాధ్యత అయినట్టు మొదలుపెట్టింది. నా సిక్స్‌ క్లాస్‌ సమ్మర్‌ హాలిడేస్‌లో నా ఫ్రెండ్‌ ఒకరు, మెచ్యూర్‌ అయితే లంగావోణీ కాడతారని చెప్పింది. నాకు అప్పట్లో లంగావోణీ ఫాంటసీ ఉండేది అది తీర్చుకోవడం కోసం నేను మెచ్యూర్‌ అయినట్టు అబద్దం చెప్పాను అంటూ అనన్య, నేత్ర మొహాల్లో మారుతున్న భావాలనే చూసింది చిత్ర.

ఏంటి అబద్దం చెప్పారా? నమ్మలేనట్టు అడిగింది అనన్య. హా నాకు అప్పటి కానీ తెలీలేదు పెద్ద మనిషి అవ్వడమంటే లంగావోణీ ఒక్కటే కాదని. ఆ మాటకి వాళ్లిద్దరూ పెద్దగా నవ్వారు. అయితే పాపం ఏం లేని దానికే అన్ని రోజులు పనిష్మెంట్‌ అనుభవించారా? నేత్ర జాలిగా అంది, అవును ఆ చిన్న అబద్దం నన్ను పదిహేను రోజులు కదలనివ్వకుండా చేసింది. ఇప్పుడైతే నవ్వుతున్నా కానీ అప్పుడు ఏడ్చాను. ఎవరికి చెప్పుకోలేని కష్టం అది, అంది చిత్ర ఆ రోజులని తలుచుకుంటూ.

అయితే ఫస్ట్‌ టైం పీరియడ్స్‌ ఎప్పుడయ్యాయి? సందేహంగా అడిగింది అనన్య. సెవెన్‌ క్లాస్‌ ఫైనల్‌ ఎక్సామ్స్‌ టైంలో, చిత్ర మరి ఎవరికైనా చెప్పారా? అడిగింది నేత్ర. ఛాన్సే లేదు, మామూలుగా ప్యాడ్‌ పెట్టుకొని ఎక్సామ్‌కి వెళిపోయా. మరి మీకేం కాలేదా? ఆశ్చర్యంగా అడిగింది అనన్య. ఏమవుతుంది? ఎదురు ప్రశ్న. ఇలా జరిగితే ఎవర్నీ ముట్టుకోవద్దు అంటారుగా, అనన్య అందంతా ఒట్టి ముర్ధత్వం అనన్య, ఆ రోజున హాయిగా తిరగొచ్చు, తినొచ్చు ముట్టుకోవచ్చు ఏమైనా చెయ్యోచ్చు, నేను అదే చేశాను మీరు ముట్టుకున్న వాళ్ళకీ ఏమీకాలేదా? నమ్మలేనట్టు అడిగింది ఊహూ. నిజంగొనా? హా నిజంగానే.

అనూ! నీకు తెలుసా అ రోజు నేను ఇంతే ఆశ్చర్యపోయాను. ఇలాగే షాక్‌ అయ్యి అడిగితే సరే ఒకసారి నన్ను ముట్టుకో చెప్తా అంది అక్క. నేను ఫస్ట్‌ భయపడ్డాను. అప్పుడు తనే నన్ను

ర!

ఆనందమాయే సఖి సృజన ముట్టుకుంది. నేను ఏమైనా అవుతుందేమో అని కాసేపు భయంగా చుట్టూ చూసాను కానీ ఏం కాలేదు. సో అప్పుడొచ్చింది రియలైసేషన్‌. ఇదంతా మనం పెట్టుకున్న సుత్తి నమ్మకాలే కానీ నిజం కాదని. ఇంక ఆ రోజు నవ్వుకున్నాం .. అలా ఇలా కాదు. నేను అయితే అక్కని హాగ్‌ చేసేసుకొని గట్టిగా అరిచాను అది ఇప్పుడు తల్చుకుంటే భలే నవ్వొస్తుంది అంది మైధిలి. మీకు ఇలా జరిగిందో లేదు కానీ మా స్మూల్లో సైన్స్‌ టీచర్‌ 6ప్రోదెక్టివ్‌ సిస్టం గురించి చెప్పడానికే సిగ్గుపడి ఆ చాప్టర్‌ మమ్మల్నే చదువుకోమంది, అంది నేత్ర యహ్‌! చాలా మంది అలాగే ఉంటారు, మైధిలి అంది ఇంక వాళ్ళే అలా ఉంటే, మైధిలి నానమ్మలాంటి వాళ్ళు ఇంకెలా ఉంటారు చెప్పు? ఈ పీరియడ్స్‌, రీప్రొదెక్షన్‌ ఇవన్నీ నేచర్‌లో జరిగే అద్భుతమైన విషయాలు. జనరేషన్స్‌ని ముందుకు తీసుకొని వెళ్ళగలిగే ఒక గొప్ప గోల్డెన్‌ కీ ఇది. దాన్ని మనవాళ్ళు తప్పని, చెడు రక్తమని, అంటని, ముట్టని అనడం చాలా బాధనిపిస్తుంది. అసలు మన శరీరంలో ఉందే రక్తం వెజైనా నుంచి బయటకు రావడం వల్ల చెడుది అయిపొయింది చూసారా. ప్రతీ నెల బేబీకి ఫుడ్‌గా అందించడానికి కలక్ట్‌ చేసే బ్లడ్‌, ఎగ్‌ రిలీజ్‌ కానప్పుడు పీరియడ్స్‌గా బైటకొస్తుందని అంతే కదా! ఇంత చిన్న విషయాన్ని వీళ్లంతా ఎందుకు ఇంత కొంప్లికేట్‌ చేస్తారో అని చిత్ర అంటుంటే మైధిలి, అనన్య, నేత్ర అవును అనట్టు తలలు ఆడించారు. అప్పుడనే కాదు, ఇప్పటికి అలాగే ఉన్నారు జనాలు, అంతెందుకు మా ఇంట్లో కూడా పీరియడ్స్‌ అయితే ముట్టుకోకుండా ఉండటం, ఆ టైంలో శుభకార్యాలకు వెళ్ళొదు అనడం చాలా నార్మల్‌ విషయాల్లా జరిగిపోతూ ఉంటాయి, అంది అనన్య అయినా ఇది వాళ్ళ తప్పు కూడా కాదు అనూ! వాళ్ళని అలా మాత్రమే ఆలోచించేలా చేసిన కండీషనింగ్‌ తప్పు, ఈ సమాజం తప్పు. ఆడవాళ్ళ చుట్టూ బలవంతంగా ఇంపొస్‌ చేసిన అంశాలివి, అంది మైధిలి, ముగ్గురు తలలూపారు. చిత్ర, అప్పట్లో మా క్లాస్‌మేట్‌ ఒక అమ్మాయి ఉండేది తనకి పీరియడ్స్‌ అయ్యాక డెవలప్‌ అయ్యే బ్రెస్ట్‌ని చూసి ఏదో జబ్బు చేసింది అనుకుందట కామెడీ ఏంటి అంటే రోజు బాత్రూంలోకి వెళ్లి వాటిని తగ్గించమని దేవుడికి మొక్కుకునేదట, ఇంత అజ్ఞానం ఉంది మన చుట్టూ, సరైన ఎడ్యుకేషన్‌ లేకపోవడం, ఉన్న వాటిని మన టీచర్స్‌ సరిగ్గా చెప్పకపోవడం వల్ల చాలా మాములు విషయాలు కూడా ఆడపిల్లలకి తెలీల్లేదు. మన శరీరం గురించి తెలుసుకోలేకపోవడం కన్నా దారుణమైన విషయం మరొకటి లేదు. మనం తెలుసుకోవటమే కాదు దాన్ని ప్రేమించుకోవాలి కూడా. అందికే ఒక ఫెమినిస్ట్‌ అంటుంది, “లవింగ్‌ మై బాడీ ఈస్‌ ఎ ఫస్ట్‌ ఏక్ట్‌ అఫ్‌ ఫ్రీడమ్‌” అని. తన మాటల వేగానికి ముగ్గురు అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయారు. నిజానికి ఫెమినిజం అనే పదమే అక్క ద్వారానే ఫస్ట్‌ విన్నాను అంది మైధిలి ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు. అప్పుడు కూడా ఇలాంటివి చాలా చర్చలు జరిగేవి కదా అక్క మన మధ్య. సైన్స్‌ని సైన్స్‌లా చూడటం అవసరం అని చెప్పేదానివి నువ్వు. నాకు విషయం మీద క్లారిటీ రావటానికి కొన్ని పుస్తకాలు, ఆర్టికల్స్‌ ఇచ్చేదానివి. నేను వాటిని రెండో రోజుకే చదివేసి దాని గురించి నా ధాట్స్‌ చెప్పేదాన్ని. 92

ఆనందమాయే సఖి సృజన మన శరీరంలో ఇంత ప్రోసెస్‌ జరుగుతుందని తెలుసుకోవడం నాకు చాలా సర్స్రైసింగ్‌గా అనిపించేది, అంది మైధిలి అప్పటి విషయాలని తల్చుకుంటూ.

చిత్ర అవునన్నట్టు తల ఊపూతూ, అది చెప్పున్నప్పుడే కదా మీ నానమ్మ వచ్చి పెద్ద గొడవ చేసింది అంది. గొడవైందా” ఏం అన్నారు? అప్పుడు మీరు ఏం చేశారు? ఆత్రంగా అడిగింది నేత్ర. ఇంకేం చేస్తాం దొరికిపోయాం, నవ్వింది మైధిలి. సరిగ్గా చెప్పు మిధు ఏమైందో? నేత్ర,

అదే నేత్ర! మా మాటలు ఎప్పటి నుంచి వింటుందో తెలీదు కానీ సడన్‌గా మా గదిలోకి వచ్చి చూడకూడని మనిషిని చూసినట్టు చిత్ర అక్కని చూసి, ఎందుకు ఇక్కడికి వచ్చావ్‌? ఎన్ని రోజుల నుంచి వస్తున్నావ్‌? ఎందుకు ఈ మాటలన్నీ చెప్పి పిల్లని చెడగొడుతున్నానవ్‌? అని ఒకటే అరిచింది. ఈ సంగతి తెలిసి కూడా ఊరుకున్న మా అమ్మని నానా మాటలు అంది.

ఆ! అఆ తర్వాత?

చిత్రక్క కోపం ఓర్చుకోలేక నేను ఏం నేర్పించాను బామ్మగారు? మేం మాములు విషయాలే మాట్లాడుకుంటున్నాం అంది. అయినా ఆవిడ ఆగలేదు. హా విన్నాలే మీ మాటలు. ఆడపిల్లలు మాట్లాడుకోవాల్సిన మాటబేనా అవి నువ్వు చెడిందే కాకా నా మనవరాలిని చెడగొడుతున్నావా? అంటూ విరుచుకుపడింది. నేనేం తప్పు మాట్లాడలేదు అండి. నిజానికి మీరెవరు చెప్పని చాలా విషయాలు నేనే తనకి చెప్పాను, అని చిత్రక్క. అలా విషయం పెద్దది అయ్యింది. అక్క వాళ్ళ అమ్మని పిలిచి ఉన్నవి లేనివి చెప్పి ఆంటీ చేత అక్కని తిట్టించింది నానమ్మ. నేను ఆ గొడవకి చాలా భయపడిపోయాను. అప్పుడు ఆవిడకి ఎదురు చెప్పగలగడం అనేది నా కల్లో కూడా నేను ఊహించలేని విషయం. చిత్ర అక్కని అన్ని మాటలు అంటున్నా తను ఏం తప్పు చెయ్యలేదు అని నేను అనలేకపోయాను. దానికి ఏదో రీసన్‌ వెతికి నా మిస్టేక్‌ని

కప్పిపుచ్చుకోలేను కానీ ఆ రోజు అలా జరిగిపాయింది.

మా నానమ్మ చేసినా డ్రామాకో లేదంటే నా సైలెన్స్‌కో దేనికి కోపం వచ్చిందో తెలీదు కానీ అప్పుడు వెళ్లిపోయిన చిత్ర అక్క మళ్ళీ నన్ను కలిసింది లేదు, మాట్లాడింది లేదు. నేను కూడా మొహం చెల్లక అక్కని కలిసే ప్రయత్నం చెయ్యలేదు. కొన్నాళ్ళకి వాళ్ళ నాన్నకి ట్రాన్స్‌ఫర్‌ అయ్యి తను వేరే ఊరుకి వెళ్లిపోయారు. నాలో ఆ గిల్ట్‌ మాత్రం ఇప్పటి వరకు అలాగే ఉండిపోయింది, అంటూ చెప్పడం ముగించి నేత్రని, అనన్యని చూసింది మైధిలి. అయితే ఇన్నాళ్ళకి మళ్ళీ కలిసారు అనమాట! మేజిక్‌ చూసొవా! అప్పుడు ఎప్పుడో వెళ్లిపోయిన అక్క ఇప్పుడు మళ్ళీ అలాంటి సిట్యుయేషన్‌లోనే కలిసింది అంది ఏదో కనుగొన్నట్టు కళ్ళు పెద్దవి చేస్తూ నేత్ర

కదా! లైఫ్‌ ఒక్కోసారి భలే సర్హైజెస్‌ ఇస్తుంది, అంటూ నవ్వింది చిత్ర. అయితే మీరు ఇద్దరూ నా వల్లే కలిశారు ధాంక్‌ మీ అంది అనన్య మధ్యలో దూరి. ధాంక్స్‌ అనూ! తన బుగ్గ గిల్లుతూ అంది మైధిలి. చిత్ర నవ్వుతూ చూసింది. తర్వాత వాళ్ళ కాలేజీ గురించి వాళ్లు ఎలా కలిశారు, ఏం ఏం చేసారు, వార్డెన్‌తో గొడవ ఇవన్నీ చిత్రకి ఒకొక్కటి చెప్పుకొచ్చారు.

9

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఆ మాటల మధ్యలో అనన్య సడన్‌గా పొద్దున్న అవుతుంది అంటేనే భయం వేస్తుంది అంది. మైధిలి నేత్ర వైపు చూసి చెప్పావా? అన్నట్టు సైగ చేసింది. నేత్ర తల దెంచుకుంది. దీనికి ఒక్క ముక్క కూడా నోట్లో దాగదు అనుకుంటూ అనూ! ఆ టైంలో ఏం చెయ్యాలో తోచక అలా చేసాం రేపు నేను చూసుకుంటా కదా నువ్వు కంగారు పడకు అంది మైధిలి. నా భయం అది కాదు మిధు, ఈ రోజు అమ్మ కాల్‌ చేసినప్పుడు నువ్వు ఫ్రెషర్స్‌ డేకి వెళ్తా అంటే నేను మీ వార్డెన్‌కి చెప్తా అని బెదిరించింది. అమ్మ కాల్‌ చేసి ఉంటే వార్డెన్‌కి విషయం తెలుస్తుంది కదా, ఆవిడ మళ్ళీ ఈ ఇన్ఫర్మేషన్‌ అంతా అమ్మకి చేరేస్తుందేమో అని భయం అంది అనన్య. ఈ సంగతి ఇప్పుడు చెప్త్పన్నావ్‌ ఏంటి? ముందే చెప్పొచ్చు కదా, నేత్ర అసహనంగా అంది. నాకేం తెలుసు ఇంత ఇష్యూ జరిగుతుందని, మాములుగా వెళిపోతానేమో అనుకున్నా ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం? భయంగా అడిగింది అనన్య. అయినా ఆంటీ చెప్పినప్పుడు కదా నువ్వు వెళ్లనని పక్కాగా చెప్పేసావ్‌ కాబట్టి ఇంక ప్రాబ్లెమ్‌ లేదు లే, అంది మైధిలి నీకు మా అమ్మ గురించి తెలీదు. ఆవిడ నన్ను తప్ప ఊర్లో అందర్నీ నమ్ముతుంది. షిట్‌ ఈ అనుమానం ముందే ఎక్స్ప్రెస్‌ చేసి ఉంటే బాగున్ను దానికి తగ్గట్టు ప్లాన్‌ చేసే వాళ్ళం ఇప్పుడు ఏం చెయ్యాలి మిధు? నేత్రలో కూడా కంగారు హే ఆగండి, ఆగండి ఎందుకు హైరానా పడుతున్నారు అసలు ఏం జరిగిందో నాకు చెప్పండి అంది చిత్ర మధ్యలో కలుగజేసుకుంటూ. మైధిలి విషయం అంతా వివరంగా చెప్పింది. మొత్తం విన్నాక సరే అనన్య అమ్మ వార్డెన్‌కి కాల్‌ చేసిందో లేదో మనకి తెలీదు, జస్ట్‌ చేసింది అని మనం ఉహిస్తున్నాం ఇక నువ్వు చెప్పినదాని ప్రకారం గార్ట్‌ని వార్డెన్‌ రూమ్‌కి పంపించి మీరు కాలేజీకి వచ్చేసారు. వార్డెన్‌ దగ్గరికి వెళ్ళగానే సెక్యూరిటీకి అంతా అర్ధమైపోతుంది. సో మళ్ళీ వెళ్లి వార్దెన్‌కి జరిగింది చెప్పుంటాడు మీ హాస్టల్‌ గేట్‌ దగ్గర సీసీ టీవీ ఉంది కదా అడిగింది చిత్ర కన్ఫర్మ్‌ చేసుకోడానికి అన్నట్టు. ఉంది అన్నట్టు తలలు ఊపారు ముగ్గురు. సో ఇంకేంటి ఆవిడ సీసీ టీవీ చెక్‌ చేస్తే విషయం తెలిసిపోతుంది ఆ వార్డెన్‌ కొంచం మీ మీద కోపం పెట్టుకున్న మనిషి అంటున్నారు కాబట్టి మిమ్మల్ని ఎలా అయినా ఇబ్బంది పెట్టాలి అని అనుకుంటుంది. సో బీ ప్రిపేర్‌. మీరేదో సొల్యూషన్‌ చెప్తారు అనుకుంటే భయపెడతారేంటి అక్క అంది నేత్ర. భయం కాదురా వాస్తవం చెప్తున్నాను. జరిగేది ఇదే, అని మీకు క్లారిటీ వస్తే దాన్ని ఫేస్‌ చేసే ధైర్యం మీకు వస్తుంది కదా అది నా ఇంటెన్షన్‌. ధైర్యం సరే కాని సాయం ఏమైనా చెయ్యగలరా అడిగింది మైధిలి. చిత్ర ముగ్గుర్ని పరిశీలనగా చూసి ఒక వేళ మనం అనుకున్నలాంటి సిట్యుయేషనే వస్తే నేను హాస్టల్‌కి వచ్చి ఈ రోజు ఏం జరిగింది అన్నది సాక్ష్యం చెప్తాను ఇంతకు మించినా చేతిలో కూడా ఏం లేదు. నేను ఒక గెస్ట్‌ ఫ్యాకల్టీని. నాకు ఇక్కడ ఎక్సపోషర్‌ తక్కువ సో ఈ మాత్రమే నేను చెయ్యగలను, అంది చిత్ర. ఈ సాయం చాలు అక్క ధాంక్యూ సో మచ్‌ అంది మైధిలి. అయితే మీరు వెళ్ళాక 94

ఆనందనూయే సఖి సృజన సిట్యుయేషన్‌ నాకు చెప్పండి దాని బట్టి నేను వస్తాను అంది చిత్ర. నేత్ర, మైధిలి తలలు ఊపారు. అనన్య ఏంటి ఇలా అయిపోయావ్‌ కదిపింది చిత్ర. తన మొహంలో వెలుగు లేదు. ఇంట్లో తెలిసిపోతుందా? భయంగా అంది. ఏం తెలియదులే మేమున్నాం కదా ధైర్యంగా ఉండు, అంది చిత్ర.

ఇంతలో నేత్ర ఫోన్‌కి ఏదో నోటిఫికేషన్‌ వచ్చింది. దేవానంద్‌ రిక్వెస్ట్‌ యాక్సెప్ట్‌ చేసాడే, అంది నేత్ర గట్టిగా. అనన్య మొహంలో ఒక్కసారి మార్పు. ఏది చూడని అంది ఉత్సాహంగా. అబ్బా! ఇప్పుడు ఆ భయం అంతా ఏమైంది? ఇంట్లో వాళ్ళకి తెలిసిపోతే, వాళ్ళు ఏమైనా అంటే అన్న దైలాగ్స్‌ ఏవి? ఫోన్‌ దూరంగా పెట్టి ఆటపట్టిస్తూ అంది నేత్ర.

అది వేరు, ఇది వేరులే, ఒకసారి చూపించు నేత్రా ప్లీజ్‌, బ్రతిమాలాడింది అనన్య. ఈ దేవానంద్‌ ఎవరు అడిగింది చిత్ర. బాయ్‌ ఫ్రెండ్‌, మైధిలి నవ్వుతు చెప్పింది. ఒహ్హ్‌ అనూ! కనిపించవు కానీ. . అంటూ ఆగింది చిత్ర. అప్పటి వరకు చిత్రని స్నేహితురాలిగా అనుకున్నది కాస్త ప్రొఫెసర్‌ అని గుర్తొచ్చి ముడుచుపోయింది అనన్య. అదేం కాదు చిత్ర మ్యామ్‌, వీళ్ళు అలాగే చెప్తారు, జస్ట్‌ ఫ్రెండ్‌ అంతే, అంది తల వాల్చుకుంటూ. బాయ్‌ ఫ్రెండ్‌ అనుకుంటే మాత్రం ఏంటి తప్పు? ఇది ప్రేమించాల్సిన వయసే కదా, అంటూ నవ్వింది చిత్ర.

అనన్య నేత్ర చేతిలో ఫోన్‌ తీసుకొని పరిశీలనగా చూసింది. గుబురుగా పెరిగి ఉన్న గెడ్డం, తేనె కళ్ళు కనపడనివ్వని కూలింగ్‌ గ్లాస్సెస్‌ వైట్‌ షర్ట్‌ మీద డెనిమ్‌ జాకెట్‌. అప్పటికి ఇప్పటికి చాలా మారాడు అనుకుంది అనన్య, మెసేజ్‌ చేయనా? అంది నేత్ర. వద్దు నేత్రా నన్ను ఎప్పుడో మర్చిపోయి ఉంటాడు అంది అనన్య. అలా నువ్వెలా చెప్తావ్‌? మాట్లాడితే కదా తెలిసేది అంది నేత్ర సరే రేవు అంతా సెట్‌ అయితే ఈవెంగ్‌ మెసేజ్‌ చేద్దాం, ఆంది.

నేత్ర నెమ్మదిగా తల ఊపి, సరే నేను పడుకుంటా అంటూ తల వాల్చింది. అప్పటి వరకు బాగానే ఉన్నా ఒక్క సారిగా గుర్తొచ్చిన జ్ఞాపకం నేత్రని స్థిరంగా ఉండనివ్వలేదు. ఏదో అలజడి దేనికో భయం? ఎవరివో కళ్ళు ఆమెకి వద్దన్నా గుర్తొస్తున్నాయి. నిద్రపోవడానికి ఎంత ప్రయత్నిస్తుంటే ఆ గుర్తులు తనకి అంత స్పష్టంగా

కనిపిస్తున్నాయి. ఏ కారణానికో నేత్ర కళ్ళు తడయ్యాయి. మైధిలి రేపు ఏం జరుగుతుందా దాని వల్ల అనన్యకి ఏం ఇబ్బంది వస్తుందా అని ఆలోచిస్తుంది, చేసిన తొందరపాటు పనికి తనని తాను నిందించుకుంటోంది.

అనన్య బుర్రంతా గందరగోళంగా ఉంది. దేని గురించి ఆలోచించలేని స్థితిలో కొట్టుకుపోతుంది ఒక విషయం నుంచి మరో విషయానికి అసలు సంబంధమే లేని ఇంకేదో విషయానికి తన మనసు పరుగులు తీస్తుంది. అలా ఎవరి సొంత ఆలోచనల్లో వాళ్ళు మునిగి ఆ రాత్రిని నిద్రకివ్వకుండా వాళ్ళ దగ్గరే దాచిపెట్టుకున్నారు. అక్కడ హాయిగా పడుకున్నది చిత్ర ఒక్కతే

వలనో 95

ఆనందమాయే సఖి సృజన [14 ఇదిగో చాలా అంటే చాలా నార్మల్‌గా ఏం కానట్టు టిఫిన్‌ తినడానికి వెళ్లి వచ్చినట్టు గేట్‌ లోపలికి వెళ్ళాలి, దొంగ చూపులొద్దు, నిటారుగా నిలుచోండి ధైర్యంగా సూటిగా చూడండి ఏదో పాట హమ్‌ చేసుకుంటూ క్యాజువల్‌గా వెళ్లిపోండి ఓకేనా, అంది మైధిలి సీరియస్‌గా మొహం పెడుతూ. ఏదో సీక్రెట్‌ మిషన్‌ చేస్తున్న ఫీల్‌ వస్తుంది, అంది నేత్ర ఉత్సాహంగా. మైధిలి నేత్రని వింతగా చూసి ఏ టైంలో ఏం మాట్లాడాలో కూడా తెలీదా నీకు అంది. సరే సరే సారీ, ఇప్పటి నుంచి సీరియస్‌గానే ఉంటాను ఒకే, అంది నేత్ర సర్దుకుంటూ. హాస్టల్‌కి కొద్దీ దూరంలో ఉన్న టిఫిన్‌ షాప్‌ దగ్గర ముగ్గురు కూర్చొని వున్నారు. సెక్యూరిటీ అక్కడ లేనప్పుడు లోపలికి వెళ్లిపోవాలన్నది వాళ్ళ ఆలోచన అప్పుడే ఒక పాల వ్యాన్‌ హాస్టల్‌ లోపలికి వెళ్తుంది ఆ వ్యాన్‌ వెనకే మనం వెళిపోతే సేఫ్‌ ఏమో అంది నేత్ర మైధిలి వైపు చూస్తూ. అనన్య అప్పుడే తెలివిలోకి వచ్చినట్టు, అయినా నైట్‌ షిఫ్ట్‌లో ఉన్నసెక్యూరిటీ దే షిఫ్ట్‌లో ఉండరు కదా మనం ఎందుకు దాక్కొని వెళ్ళాలి? అని అడిగింది. తన (ప్రశ్నకి ఇద్దరు మాట్లాడకుండా కాసేపు అనన్యనే చూస్తూ ఉండిపోయారు. ఏమైంది? ఏమైనా తప్పుగా అన్నానా? బెరుగ్గా చూసింది అనన్య. అస్సలు కాదు అంటూ నేత్ర అనన్య బుగ్గలాగి గాలిలో ముద్దు పెట్టుకుంది. అబ్బా ఏం బుర్ర సీది! సూపర్‌ అనూ! బాగా గుర్తు చేసావ్‌! సరే చాలా మాములుగా వెళ్ళండి ఎవరికీ ఎవరు సంబంధం లేనట్టే వెళ్లిపోండి, అంటూ ముందుకి కదిలింది మైధిలి. ముగ్గురూ, ఒకరి వెనక ఒకరు అయిదు అడుగుల దూరంలో నడుస్తూ గేట్‌ వరకు వెళ్లారు. నేత్ర వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా తన బ్లాక్‌ వైపు నడిచింది. మైథిలి ముందు అనన్య నడుస్తుంది. తన నడకలో కంగారు కనిపిస్తుంది. చిత్ర ఇచ్చిన చుడీదార్‌ తనకి కాస్త వదులై, ఆ తడబాటుకు ఇంకాస్త కారణం అవుతుంది. కానీ ఆ రోజు ఆదివారం కావడం వల్ల చాలా మంది అమ్మాయిలు, ఆ కారిదార్‌లోనే తిరుగుతున్నారు. ఈ రద్దీ వాళ్ళకి మంచే చేసింది, అనుకుంది మైథిలి. ఎలాగోలా మైధిలి, అనన్య వాళ్ళ గదులలోకి వెళ్లిపోయారు. అనన్య మంచం మీద కూర్చొని గట్టిగా కొట్టుకుంటున్న గుండెని అదిమి పట్టుకుంది. ఒక పెద్ద ప్రమాదం తప్పినట్టు ఊపిరి పీల్చుకుంది. మైధిలి తను భయపడినట్టు ఏం జరగకపోవడంతో (ప్రశాంతంగా కళ్ళు మూసుకుంది. ఇంతలో నేత్ర నుంచి ఫోన్‌ వచ్చింది. నేత్ర... అంతా అనుకున్నట్టే అయ్యింది, నో వగ్రీస్‌, అంది లిఫ్ట్‌ చేస్తూనే మైధిలి. సూపర్‌ యార్‌ అయితే ఇంకా ఏ సమస్య లేనట్టే కదా. కర్షక! న హలో చిత్ర అక్క! మీరు రాగలుగుతారా? నేత్ర గొంతులో దిగులు స్పష్టంగా వినబడుతుంది. వమైంది నేత్ర? అనుకున్నట్టే అయ్యింది. మైథిలితో చీఫ్‌ వార్డెన్‌ మాట్లాడుతున్నారు, చెప్పింది నేత్ర. గ

ఆనందమాయే సఖి సృజన

వస్తున్నా ఒక పదినిమిషాల్లో అక్కడ ఉంటా

ఈ పిల్లకి చాలా పొగరు మేడం, నేను ఏం చెప్పినా దానికి అడ్డంగా వాదిస్తుంది. హాస్టల్లో మిగిలిన అమ్మాయిలు కూడా ఈ పిల్ల వల్లే పాడవుతున్నారు. మైధిలి మీద తన అక్కసంతా వెళ్లగక్కింది రత్నం. ఏం మైధిలి? మేడం చెప్తున్నది నిజమేనా? అడిగింది చీఫ్‌ వార్డెన్‌ సులోచన. లేదు మేడం. తనేదో పారపాటు పడ్డారు. నేను ఎప్పుడూ ఎవరితో తప్పుగా బిహేవ్‌ చెయ్యలేదు, అంది మైధిలి.

ఈమె అనడం కాదు, ఇక్కడ ఆయాలు కూడా అదే చెప్తున్నారు. బాత్రూమ్‌ దగ్గర ఏదో పొగరుగా మాట్లాడావటా, మెస్‌లో ఏదో ఇబ్బంది చేసావటా, బట్టలు ఇక్కడ ఆరెయ్యొదంటే, మా బట్టలు మా ఇష్టం అన్నావట, సెక్యురిటీతో, సీనియర్లతో గొడవట, నిన్న కూడా వెళ్లొద్దు అంటే మేడం మాట లెక్క చెయ్యకుండా వెళ్ళావటా. ఇలా చెప్తూ పోతే పెద్ద చిట్టానే ఉంది కదమ్మా. మరి ఇవన్నీ ఏంటి? ఇండిసిప్లిన్‌ కాదా? ఇది హాస్టల్‌ అని తెలీదా ఇక్కడ రూల్స్‌ అండ్‌ రెగ్యులేషన్స్‌ ఉంటాయి అని మర్చిపోయావా? మీ ఇష్టానికి నైట్‌ ఏ టైం అయినా బైటకి వెళ్తాము, అంటే పంపించేస్తామా?

కానీ మేడం మేం వెళ్లిన కారణం అంటూ మైధిలి ఏదో చెప్పడానికి ప్రయత్నించింది.

కారణాలు నాకు చెప్పకు మైధిలి అందరికి ఏవో ఒక కారణాలు ఉంటాయి కానీ ఒక ఇన్‌స్టిట్యూషన్‌ అన్న తర్వాత కొన్ని ఫాలో అవ్వాల్సి ఉంటుంది. తన అలా చెప్పుకుపోతుంటే డోర్‌ బయట చిత్ర ఎస్‌క్యూజ్‌ మీ మేడం, అంటూ పిలిచింది. ఎస్‌, అంది సులోచన. హాయ్‌ మేడమ్‌ ఐ యాం చిత్ర, ఎడ్యుకేషన్‌ డిపార్మ్మెంట్‌లో సైకాలజీ టీచ్‌ చేస్తాను, అంటూ తనని తను పరిచయం చేసుకుంది చిత్ర.

ఎస్‌ మ్యామ్‌, చెప్పండి.

మేడం నిన్న అనన్య అన్న అమ్మాయికి పీరియడ్స్‌ రావడం నిజం షి ఈస్‌ మై స్టుడెంట్‌. నేనే ఆ టైంలో తనతో తోడుగా వున్నాను. ఐ ట్రైడ్‌ కానీ నాకు ఎక్కడ పాడ్స్‌ దొరకలేదు, సో లాస్ట్‌ ఆప్షన్‌ వీళ్ళని పిలవాల్సి వచ్చింది, మైధిలి ఏం చెప్తందో అది నిజమే మేడం అంది చిత్ర. ఎస్‌ చిత్ర నాకు అర్థమవుతోంది. కానీ వస్‌ ఇట్‌ ద వేటు డు దధింగ్స్‌? ఇది మనం టాలరేట్‌ చేస్తామా? చెప్పండి. వార్డెన్‌, పంపించకూడదు అనుకున్నప్పుడు ఇక నేను ఏం చెయ్యాలి మేడం అడిగింది మైధిలి. డోంట్‌ టాక్‌! ఇప్పుడు వం మాట్లాడిన సమర్ధించుకోడమే అవుతుంది మైధిలి, అంది సులోచన కోపంగా. చిత్ర మైధిలి చెయ్యి పట్టుకొని ఆపింది.

మ్యామ్‌, తను ఏదో అవుట్‌ అఫ్‌ లవ్‌ అండ్‌ కన్సర్న్‌ చేసింది అంతే. ప్లీజ్‌ ఇక్కడితో వదిలేద్దాం, హర్‌ ఇంటెన్‌న్షన్‌ ఇస్‌ రైట్‌ కదా మ్యామ్‌, బ్రతిమాలాడుతూ అంది చిత్ర. సులోచన కాసేపు ఏమి మాట్లాడలేదు. తన పక్కనే నిలబడ్డ రత్నం మొహంలో కళ తప్పింది దీన్ని సాకుగా పెట్టి మైధిలిని కంట్రోల్‌ చెయ్యాలనుకున్న ఆమెకి ఇదంతా మింగుడుపడట్లేదు. సరే

క్రి

ఆనందమాయే సఖి సృజన చిత్ర తనని రత్నంకి ఏపొలజి చెప్తూ లెటర్‌ రాయమనండి సరిపోతుంది, అంది సులోచన. చిత్ర నవ్వుతూ ధాంక్స్‌ మేడం తను షూర్‌గా రాస్తుంది అంటూ సులోచనకి షేక్‌ హ్యాండ్‌ ఇచ్చింది. మైధిలి రత్నం వైపు చూసింది. ఆమెలో ఒక వంకర నవ్వు లేదు మేడం నేను ఏ తప్పు చెయ్యలేదు. నేను అపాలజీ చెప్పాలనుకోవట్లేదు అంది మైధిలి స్థిరంగా. చిత్ర తన వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసింది. వాట్‌ ఈజ్‌ దిస్‌ చిత్ర అంది? సులోచన విసుగ్గా. నాకు కొంచం టైం ఇవ్వండి, అంటూ మైధిలిని బలవంతంగా బైటకి లాకెళ్లింది చిత్ర. ఆ మాటలన్నీ వింటూ బైటే నిలబడ్డ అనన్య, నేత్ర వాళ్ళ రాక చూసి వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్లారు. నీకేమైనా పిచ్చా మైధిలి ఒక లెటర్‌ రాస్తే ఏం అయిపోతుంది? అడిగింది ఆందోళనగా నేను రాయలేను అక్క! నేను చెయ్యని తప్పుకి నేను ఎందుకు సారీ చెప్పాలి? అంది మైధిలి ఆవేశంగా. ఏంటి అంత పంతం? పంతం కాదక్కా. ఇదంతా నా మీద గ్రర్డ్‌తో అ రత్నం చేస్తున్న పని. నేను కొట్లాడింది చాలా జెన్యూన్‌ రీసన్స్‌కి. బాత్రూంలో సరైన సౌకర్యం లేదని, తీగల మీద ఓపెన్‌గా బ్రాలు ఆరేస్తే తప్పు అన్నందుకు గొడవ పడ్డాను మెస్‌లో నాన్వెజ్‌ తినే వాళ్ళని వేరుగా చూస్తుంటే అక్కడ మాట్లాడాను. సెక్యూరిటీ ఒకడు అమ్మాయిలతో తప్పుగా బిహెవ్‌ చేస్తుంటే అడిగాను. నీనియర్స్‌ మమ్మల్ని ర్యాగ్‌ చేస్తుంటే వార్టన్‌గా ఏం చేస్తున్నారని అడిగాను ఇవేనా నా తప్పులు, అవిడ వీటిని ఎంత నైస్‌గా తన వైపు తిప్పుకున్నారో చూసారా? ఇవన్నీ గుర్తుపెట్టుకొని టైం కోసం ఎదురు చూసింది. ఈ రోజు దొరికాను ఫుల్‌గా ఇరికిస్తుంది. ఇప్పుడు నేను లెటర్‌ రాస్తే నేను చేసినవన్నీ తప్పులని ఒప్పుకున్నట్టే అవుతుంది కదక్క! విచ్‌ వర్‌ యాక్సువన్లీ నాట్‌, మైధిలి ఊపిరి తీసుకోవడానికి అన్నట్టు ఆగింది నాకు అన్నీ అర్ధమవుతున్నాయి మైధిలి కానీ ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం? లెటర్‌ రాయనంటే వాళ్ళ నెక్ట్‌ మూవ్‌ ఏంటో నీకు తెలుసా? హాస్టల్‌ బైటకి పొమ్మంటారు అంతే కదా? న్‌ ఏంటి అంత సింపుల్‌గా అంటున్నవ్‌ బైటకి పోయి ఎక్కడ ఉంటావ్‌? అడిగింది చైత్ర మైధిలి క్లారిటీకి రవ్వంత గర్వపడుతూనే. ఎక్కడో ఉంటా ఏదో ఒక రూమ్‌లో. లేదంటే ఇంటికి వెళిపోతాను, ఏదయినా చేస్తాను కానీ ఇక్కడ అయితే ఉండను. నేనేమీ వాళ్ళకి స్తేవ్‌ని కాదు చెప్పినట్టు అంతా వినటానికి నాకు కొంత సెల్ఫ్‌రెస్పెక్ట్‌ ఉంది వాళ్ళు అఫీషియల్స్‌ మైధిలి అలాగే ఉంటారు. పవర్‌ వాళ్ళ చేతిలో ఉంది ఏమైనా చేస్తారు మనం తగ్గి వెళ్తే ఏమవుతుంది? నీ కోర్స్‌ నువ్వు చూసుకొని వెళ్లిపో హ్యాపీ కదా? ఎందుకు ఇవన్నీ? నువ్వు ఎక్కడికి వెళ్లినా ఇలాంటి వాళ్ళని చూస్తావ్‌ మైధీలి తప్పించుకోలేవు అంది చిత్ర. అక్క మీరేనా ఇలా మాట్లాడేది? ఏం ఉన్నా క్వష్యన్‌ చెయ్యాలి అని చెప్పిన మీరేనా ఇది? అవును నిజమే ఇలాంటి వాళ్ళు ఎక్కడకి వెళ్లినా ఉంటారు. కానీ వాళ్ళు ఏ ధైర్యంతో ఇలా ఉంటున్నారు. మనలాంటి వాళ్ళందరం సైలెంట్‌గా వుండడం వళ్లే కదా? అంది చాలా స్ట్రాంగ్‌ గా. మైధిలీ, తిరగబడి ఏం చేస్తావ్‌? నీ కెరీర్‌ నాశనం చేసుకుంటావా? అడిగింది చిత్ర. ర్క

ఆనందమాయే సఖి సృజన

ఏమో, ఏం చేస్తానో, నాకు తెలీదు ఇలా తప్పుకి తల ఒగ్గుతూ అయితే నేను ఉండలేను ఇఫ్‌ దే కాల్‌ మీ ఆరోగెంట్‌, లెట్‌ ఇట్‌ బి. నేను అయితే సారీ చెప్పనక్కా, చేతులు కట్టుకుంటూ మొండిగా అంది మైధిలి. చిత్ర తన కళ్ళల్లోకి అలాగే చూసి లైఫ్‌ ఈజ్‌ నాట్‌ యే జోక్‌ మైధిలీ ఈ ఆదర్శాలతో నువ్వేం చెయ్యలేవు. కొన్ని సార్లు ప్రాక్టికల్‌గా, కాలిక్యులేటెడ్‌గా ఆలోచించడం నేర్చుకో లేదంటే జీవితం అంతా చీకటవుతుంది అంది.

రోజు రిగ్రైట్‌ ఫీల్‌ అవుతూ చచ్చే కన్నా, ఆ చీకటే బాగుంటుందేమో అక్క అంది మైధిలి. నువ్వు మారవు. నీ కోసం నా పని వదులుకొని వచ్చాను చూడు నన్ను అనాలి, అంది చిత్ర. నా కోసం ఇంత వరకు వచ్చి నా తరుపున మాట్లాడినందుకు, చాలా ధాంక్స్‌ అక్క, కాని ఆ సాయం చేసావు కాబట్టి నీ మాట వినాలంటే నేను వినలేను స్పష్టంగా అంది మైధిలి. చిత్ర నిట్టూర్చి, అలాగే కాసేపు చూసి గిరుక్కున వెనక్కి తిరిగి వెళ్ళిపోయింది. నేత్ర, అనన్య కంగారుగా తన వెనక నడిచారు. వాళ్ళు ఏం చెప్తున్నా పట్టించుకోకుండా చిత్ర స్కూటీ స్టార్ట్‌ చేసి వెళ్ళిపోయింది.

మసాగ

మైధిలి మౌనంగా తన రూంలో కూర్చొని ఉంది. తల దించుకుని ఉండడం వల్ల ముఖంలోని భావాలేంటో నేశ్రకి అర్ధంకావట్లేదు. ఇంకా ఎంత సేపు ఇలా ఉంటావ్‌ ఏదైనా మాట్లాడు అంది నేత్ర నాకు చాలా పొగరు కదా నేత్ర, అంది మైధిలి. తన గొంతు వణుకుతోంది. నేత్ర కంగారుగా మైధిలి దగ్గరికి వెళ్లి మోకాళ్ళ మీద కూర్చుంటూ, హే మిధు। బాధపడకు నువ్వేం చెయ్యలేదు, అంది లేదు. ఇదంతా నా వల్లే! వాళ్ళు అడిగింది ఒక్క సారీ ఏ కదా చెప్పేస్తే అయిపోయేదేమో. చిత్రక్కతో ఎంత పొగరుగా మాట్లాడాను తను ఇంక నాతో ఎప్పటికి మాట్లాడదు అంది మైధిలి తల ఎత్తకుండానే.

నేత్ర తన చెంపలు పట్టుకొని మొఖాన్ని పైకి ఎత్తుతూ ధారగా కారుతున్న కన్నీళ్ళని తుడిచింది. మిధు! ఏది నా వైపు చూడు! చిత్రక్క ఆవేశంలో వెళ్లారు. తనకి నీ గురించి బాగా తెలుసు కదా! ఇది కూడా అర్ధం చేసుకుంటారు, చూస్తూ ఉండు కోపం తగ్గగానే తనే మళ్ళీ మాట్లాడతారు, అంది. నిజంగానే మాట్లాడతారంటావా ఆశగా అడిగింది మైధిలి. షూర్‌గా మాట్లాడతారు. ఒక వేళ మాట్లాడకపోతే మనమే వెళ్లి మాట్లాడదాం సరే నా? అంది నేత్ర. మైధిలి ఆమె వైపు సంతృప్తిగా చూసింది

నువ్వు కొట్లాడింది చాలా నిజాయితీ అయినా విషయాలకి వాటిని అర్ధం చేసుకోలేకపోతే దానికి నువ్వేం చేయగలవు? అందరూ సమస్యోస్తే తప్పించుకోమనే చెప్తారు, అదే బ్రతకడం అంటారు. అలా నువ్వు ఉండకపోతే నీకు బతకడం రాదంటారు. అనుకుంటే అనుకోని మనకేంటి? నువ్వు సరిగ్గా ఉన్నంత వరకు ఎవరికైనా ఎందుకు భయపడాలి? తప్పు చేసానేమో అని ఆలోచన అస్సలు రానివ్వకు మిధు. నువ్వు ఏ తప్పు చెయ్యలేదు అది నాకు తెలుసు, అంది నేత్ర. మైధిలి ఉద్వేగంగా నేత్రని హత్తుకుంది.

నీకు రత్నం గురించి తెలుసు. తను ఎంత కన్నింగ్‌ మనిషో నువ్వు చూసావ్‌. తను ఇంత

త్త

ఆనందమాయే పఖి సృజన కన్నా గొప్పగా ఏం చెయ్యలేదు. సో దానికి నువ్వేం ఫీల్‌కాకు, అంది హగ్‌ చేసుకుంటూనే నేత్ర. మైథిలి కాస్త స్థిమితపడ్డట్టు తల ఊపింది. ఇప్పుడు ఏం చేద్దామనుకుంటున్నావ్‌ మరి? అని అడిగింది నేత్ర మళ్ళీ. బయట వేరే రూమ్‌ చూసుకుంటాను, కళ్ళు తుడుచుకుంటూ అంది మైథిలి. నేను కూడా వస్తాను, నేత్ర టక్కున అంది. వద్దు నేత్రా నాతో వచ్చి నువ్వు ఇబ్బంది పడకు, నువ్వు ఇక్కడ ఉండటమే మంచిది, మైథిలి అంది. లేదు మైథిలి! నువ్వు ఎక్కడ ఉంటే నేను అక్కడే, అంది నేత్ర స్థిరంగా. అది కాదు నేత్రా అంటూ మైథిలి ఏదో చెప్పబోతుంటే నేత్ర ఆమె నోటికి చెయ్యి అడ్డు పెడుతూ, హుష్‌... ఇంకేం మాట్లాడకు, అంది. మైథిలి నేత్ర చేతులని బలంగా పట్టుకొని, థ్యాంక్స్‌, అంది గుసగుసగా. ఆమె కళ్ళల్లో చిన్న కన్నీటి తది. సరే కానీ ఎప్పుడు వెళదాం ఇల్లు చూడటానికి? తనని తేలిక చేస్తూ అడిగింది నేత్ర. ఈ రోజు మధ్యానమే వెళ్లాం. కేక్‌ ఇంకెంత దూరం నడవాలి? అలిసిపోతూ అడిగింది నేత్ర. ఇంకొక రెండు వీధులు చూద్దాం! ఖచ్చితంగా ఏదో ఒక మంచి ఇల్లు దొరుకుతుంది, అంది, ఎండకి ఎర్రబడిన ముఖాన్ని స్కార్భ్‌తో ఒత్తుకుంటూ మైథిలి. సరే కాసేపు ఆ చెట్టు నీడలో ఆగుదామా? సత్తువ కోసం అన్నట్టు, మైథిలి భుజం మీద చెయ్యి వేస్తూ, అడిగింది నేత్ర. వాళ్ళు అప్పటికి ఒక పదిహేను నిమిషాలు నుంచీ నడుస్తూనే ఉన్నారు. నేత్ర వెళ్తూ వెళ్తూ వెనక్కి చూసేది, నడిచొచ్చిన దారిని కొలుస్తున్నట్టు. వెనక్కి చూస్తే దూరం తరిగిపోతుందా? నడువు, మైథిలి తల తిప్పకుండానే చెప్పింది. నీకు వెనక్కి కూడా కళ్లుంటాయా, తల్లీ! అయినా ఎక్కడ నుంచి వస్తుందే నీకింత ఓపిక నా వల్ల కావట్లేదు, అని నదుమ్మీద చెయ్యేసుకుని ఆగిపోయేది. మళ్ళీ వెళ్లాలని లేదు నేత్రా, ఆ హాస్టల్‌కి. ఆ రత్నాన్ని ఇంకొక్క రోజు కూడా భరించే ఓపిక నాకు లేదు. ఆ పంతం నుంచే బలం వస్తుంది, అని మళ్లీ నడక మొదలు పెట్టేది మైథిలి. ఇద్దరూ చినవాల్తేర్‌ సందులని దాటుకుంటూ పెదవాల్తేర్‌ జంక్షన్‌ వరకూ ఎలాగో వచ్చారు. సాయంత్రం మూడు ఆ సమయం. ఆగస్టు మాసపు ఎండ కాస్త కఠినంగానే ఉంది. నేత్ర, పసుపు పూలు విరగ పూసిన ఒక చెట్టును చూపించి ఆగుదామా? అని అడిగినప్పుడు మైథిలి కాదనలేకపోయింది. ఇద్దరూ ఆగారు. ఎదురుగా చెరకు రసం బండి కనిపించింది. మైథిలి నేత్ర వైపు చూసింది. నేత్ర గబగబా తలా ఊపింది. నువ్విక్కడే ఉండు, నేను తెస్తాను, అంటూ రొడ్డు క్రాస్‌ చేసి వెళ్ళింది మైథిలి. రెండు గ్లాసులతో నిండుగా ఉన్న చెరకు రసం వాళ్ళ ఇద్దరి గొంతుల్ని తియ్యగా తడిపింది. అబ్బా, ఎంతరిలీఫ్‌ గా ఉందో! అంది నేత్ర బలంగా శ్వాస తీసుకుంటూ. శక్తి వచ్చిందా, నడుద్దామా? అని అడిగింది పెదవులు ఒత్తుకుంటూ మైథిలి. ఆగవే బాబూ, ఇప్పుడే కదా 100

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఆనందపద్డాను, దాన్ని అరనిమిషమైనా ఉండనీ,. ఎన్ని రూమ్స్‌ చూసాం, ఒక్కటీ నచ్చలేదు నీకు. ఏదో ఒకటి ఒకే చెయ్యొచ్చు కదా, కూర్చున్న దగ్గర్నుంచి లేవకుండానే అంటుంది నేత్ర. రూమ్‌ చూస్తున్నది మనం ఉండటానికా, వస్తువులను ఉంచడానికా? ఏమిటా చీకటి గదులు. ఇప్పుడు నడక ఇబ్బందై ఇలా అంటున్నావ్‌ కానీ రేపు అదే రూమ్‌లో నిన్ను పడేస్తే ఏడ్చి చస్తావ్‌. కాస్త లేటైనా పర్లేదు, కూర్చోనే వెళ్తాం అంటూ ఒక రాయి మీద కూర్చుంది మైథిలి. ఇంతలో పాకెట్‌లో ఫోన్‌ మోగింది. ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చేస్తూనే అనూ! చెప్పు, అంది. అటు నుంచి కొన్ని మాటలు విన్నాక, సరే అయితే అలాగే కలుద్దాం, అంటూ ఫోన్‌ పెట్టేసింది. అనన్యా? అడిగింది నేత్ర మైథిలి ఫోన్‌ కట్‌ చేసిన తరవాత. హా ఏమంటోంది? సాయంత్ర కలుద్దాం అంది ఏదో మాట్లాడాలట. ఏం మాట్లాడాలో! ఏమో మరి! కొంచం డల్‌గా మాట్లాడుతుంది. భయపడిపోయింది పాపం! నా మీద కోపం ఉందేమో! ఇందాక ఇల్లు వెతుకుదాం వస్తావా అంటే కూడా ఏం మాట్లాడలేదు. మళ్ళీ ఏం అనుకుందో, కాల్‌ చేసింది. ఛ! నీ మీద తనకి కోపం ఎప్పుడూ రాదు మిథు, నువ్వు అలా ఆలోచించకు. వాళ్ళ ఇంట్లో తెలిసిపోయిందేమో అని భయపడ్డుందేమో అంది నేత్ర సాలోచనగా. అయినా ఎందుకు ఇంత భయపడుతుంది? ఒక్కోసారి పూర్తిగా తెగించినట్టు చాలా మొండి మనిషిలా ఉంటుంది. ఒక్కో సారి ఒట్టి పిరికిదానిలా భయపడుతుంది. తనకి కాస్త టైం ఇవ్వాలిలే మిథు! ఈలోగా ఏదయినా సమస్యలో చిక్కుకుంటే వంటి పరిస్థితి? మనతో పాటు రూమ్‌కి రమ్మని మనం అడగలేం. తను కూడా రాలేదు. అక్కడ ఒంటరిగా ఉంటే ఎలా ఉంటుందో ఏంటో? మొదట్లో అన్నీ కొత్తగానే ఉంటాయి. తనని తను ప్రిపేర్‌ చేసుకోవాలి మరి తప్పదు, అంది నేత్ర. హుమ్‌ సరే లే సాయంత్రం కలుస్తాను, అందిగా ఏం చెప్పుందో చూద్దాం! తన మాటల్ని అంగీకరిస్తున్నట్టు తల ఊపుతూ, నరే ఇక వెళ్ళామా, అంది నేత్ర, 101.

ఆనందమాయే సఖి సృజన టైం ఎంత అయ్యింది అంటూ యదాలాపంగా నేత్ర ఎడమ చేతికి కట్టుకున్న డిజిటల్‌ వాచ్‌ని ఆన్‌ చేసింది మైథిలి. నేత్ర వెంటనే ఏదో కరెంటు షాక్‌ తగిలినట్టు చేతిని వెనక్కి లాక్కుంది. మైథిలి కంగారుగా ఏమైంది అని అడిగింది. నేత్ర మొహంలో తను ఎప్పుడు చూడని కంగారు. అంత రియాక్ట్‌ అయ్యేలా తనేం చేసిందో అర్థంకాలేదు. నేత్ర ఏమైనా చెప్పందేమో అని ఎదురుచూసింది. కానీ తను సింపుల్‌గా నవ్వి, ఊరికే నిన్ను జడిపిద్దాం అని అలా చేశా అని కన్నుకొట్టింది. ఇది ఎక్కడ క్రియేటివిటీ తల్లి! గుండాగిపోతే ఎవరిది దెస్పాన్సిబిలిటీ? అంటూ గుండె మీద చెయ్యేసుకుంది మైథిలి. సీది గట్టి గుండెలే మిథు ఏం కాదు, అంటూ లేచింది నేత్ర. తనేదో దాస్తోందని మైథిలికి అర్థమైనా చెప్పాల్సిన విషయమైతే తనే చెప్తందిలే అన్నట్టు ఊరుకుంది. ఇద్దరు మరో రెండు వీధులు దాటుకొని వెళ్లారు. నేత్ర నడుస్తున్నదల్లా ఆగి, మిథు, ఇక్కడో టూలెట్‌ ఉంది, చూడు, అంది. మైథిలి వెనక్కి నడిచి ఆ ఇంటి వైపు పరిశీలనగా చూసింది. సరే అడుగుదామా ఓ సారి అంటూనే తలుపు కొట్టింది. ఎక్కడ నుంచీ వచ్చిందో ఒక కుక్క, ఉన్నపలానా గేటు దగ్గరకొచ్చి ఆపకుండా మొరిగింది. ఇద్దరూ బెదిరి రెండు అడుగులు వెనక్కి వేసారు. మైథిలి ఇంట్లో నుంచి ఎవరైనా వస్తారేమో అని చూస్తుంది. ఒక పెద్ద ఖాళీ స్థలాన్ని ఆనుకొని ఉన్న ఇల్లది. అ ఖాళీ చోటుకి ఒక పక్క పువ్వుల మొక్కలు ఉన్నాయి. మరో పక్క పెద్ద వేప చెట్టు ఆ ఇంటిని పూర్తిగా కప్పేసి ఉంది. ఒక పాతికేళ్ల కుర్రాడు ఆ చెట్టు సందుల నుంచీ తొంగి చూస్తూ ఎవరూ అని అడిగాడు. కుక్క మొరగడం ఆసపట్లేదు. వాళ్లు చెప్పేది అతనికి వినిపించట్లేదు. దాంతో అతను చక్రి స్టాప్‌, అన్నాడు. అంతే కుక్క మొరగడం ఆపేసి తోక ఉపుతూ నిలబడింది. దాని శ్వాస తీసుకునే చప్పుడు కూడా వినిపించే నిశ్శబ్దం అక్కడ. ఇల్లు చూడటానికి వచ్చాం. ఆ అబ్బాయితో కాస్త గొంతు పెంచి చెప్పింది మైథిలి. ఆ మాటకి అతను మెట్లు దిగి మందార మొక్కల మధ్యలోంచి కిందకి వచ్చాడు. ఓనర్స్‌ లేరండి. ఊరెళ్ళారు. నేను కూడా రెంట్‌కే వుంటున్నాను, అన్నాడు. అద్దె ఎంత? ఏమైనా తెలుసా? అడిగింది మైథిలి. ఏమో అండి, నేనైతే ఫైవ్‌ కే ఇస్తున్నాను. పోనీ ఇళ్లోసారి చూడొచ్చా? నేత్ర అడిగింది. సారీ కీస్‌ నా దగ్గర లేవు. అయినా, ఇది బేచిలర్స్‌కే ఇస్తారు అని విన్నాను అన్నాడు. 102 తులు

ఆనందమాయే సఖి సృజన

మేం కూడా బ్యాచిలర్సే ఉంటాం. ఐ మీన్‌ బాచెలరెట్స్‌, అంటూ నవ్వింది నేత్ర.

ఒకే... రెండు రోజుల్లో వాళ్లు వస్తారు అనుకుంటాను, అప్పుడు రండి, వాళ్లకి నేను చెప్తాను, అన్నాడు అతను.

ఇల్లు చూసే అవకాశం ఉంటే బాగుంటుంది, అంది నేత్ర మళ్లీ.

కీస్‌ లేవు అంటున్నారుగా, మళ్లీ వద్దాం లే పదా, అని మైథిలి వెను తిరగబోతుంటే, హా పోనీ నేను ఉందే రూమ్‌ చూస్తారా? ఆల్మోస్ట్‌ సేమ్‌ ఉంటుంది, అన్నాడు అతను. నేత్ర మైథిలి వైపు చూసింది, వెళ్టాం అన్నట్టు. మైథిలి వద్దు అని తల ఊపింది. ఏం అవుతుంది, ఇట్స్‌ ఒకే అన్నట్టు రెప్పలు ఆర్బింది నేత్ర, ఇలా వాళ్ళిద్దరి మధ్య మౌన భాష కాసేపు కొనసాగింది. పర్లేదు లెండి, మేము టూ డేస్‌ తరవాతే వస్తాం, అని నేత్రని లాక్కుంటూ వెళ్ళబోయింది మైథిలి.

మీరు ఎందుకు ఇంత ఇబ్బంది పడుతున్నారు? అబ్బాయిలు రూమ్‌ సరిగ్గా ఉంచుకోరని భయపడుతున్నారా? అయితే మీ ఒపీనియన్‌ మార్చుకోటానికైనా రావాలి, ప్లీజ్‌ కమ్‌. మీకు ఇల్లు నచ్చకపోతే ఇప్పుడే మరో ఇల్లు చూసుకోవచ్చు కదా, అన్నాడు అతను వాళ్ళిద్దర్నీ మార్చి మర్చి చూస్తూ. నేత్ర, మైథిలి చేతులు వదిలించుకొని కరక్టే కదా మిథు, రా వెళ్దాం! అని చొరవగా గేట్‌ తీసుకొని లోపలి వెళ్ళింది. అతను పక్కనుండటం వల్ల కుక్క మళ్ళీ మొరగకుండా బుద్ధిగా వెళ్ళి ఒక చెట్టు కింద కూర్చుంది. ఉత్సాహంగా ముందుకి వెళ్తున్న నేత్రని తినేసేలా చూస్తూ హాస్టల్‌కి వెళ్ళాక నీ పని చెప్తా, అనుకుంది మైథిలి. మెట్లు ఎక్కుతూ హ్యాండ్‌బ్యాగ్‌లోని పెప్పర్‌ స్ప్రే డబ్బాని తడుముకుంది. ఆ అవసరం రాదని ఎక్కడో అనిపిస్తున్నా, అలా తడుముకోకుండా ఉండలేకపోయింది.

జింక పిల్లలా దుముకుతూ రావే త్వరగా! అంటూ మైథిలిని పిలుస్తుంది నేత్ర. ఇద్దరు పైకి చేరే సరికి ఆ అబ్బాయి వాకిలికి అడ్డంగా ఉన్న కర్టెన్‌ని తొలగించి లోపలకు వెళ్ళమన్నట్టు చెయ్యి చాపాడు. అతని ఇంటి పక్కనే మరో ఇల్లు ఉంది. వాళ్ళు చూద్దామనుకున్న ఇల్లు అదే కాబోలు, అనుకుంది మైథిలి. అక్కడ అంతా ఎండిన ఆకులు రాలి దూళిగా ఉంది. ఆ అబ్బాయి ఉన్న ఇంటి గుమ్మనికి ప్లాస్టిక్‌ పువ్వుల తోరణం తగిలించి ఉంది. మెయిన్‌ డోర్‌కి మణిరత్నం ఫోటో అంటించి ఉంది. లోపల విశాలమైన గది. కిటికీల నుంచి సాయంత్రపు వెలుగు మొహమాటం లేకుండా చొరబడుతోంది. ఆ వెంటిలేషన్ని చూస్తూ నీకు కావాల్సింది దొరికినట్టే ఉంది, అంది నేత్ర. మైథిలి నవ్వింది.

ఇంట్లోకి రాగానే ఎడమ వైపు పుస్తకాల ర్యాక్‌ ఉంది. అందులో చాలా పుస్తకాలు సినిమాకి సంబంధించినవే ఉన్నాయి. కుడి వైపు గోడకి కమల్‌ హాసన్‌ నటించిన సినిమా పోస్టర్లు అతికించి ఉన్నాయి. అందులో మైథిలిని అమితంగా ఆకర్షించింది కమల్‌ హాసన్‌ భామనే సత్య భామనే సినిమాలో స్త్రీ వేషంలో ఉన్న పోస్టర్‌. అది చూసి తను తెలియకుండానే నవ్వింది. నాకు కమల్‌ హాసన్‌ అంటే చాలా ఇష్టం అన్నాడు అతను వెనక నుంచి. తెలుస్తోంది అంది నేత్ర. మైథిలి ఆ పోస్టర్‌ని ఇష్టంగా తాకింది.

103

ఆనందమాయ సఖి సృజన మీకు అంత నచ్చిందా అని అడిగాడు అతను. చాలా నచ్చింది, ఇది పెట్టుకోవాలి అని ఎలా అనిపించింది మీకు? అతని వైపు నమ్మలేనట్టు చూస్తూ అడిగింది మైథిలి. ఊరికే వెర్సిటాలిటీ కోసం, అని భుజాలెగరేసాడు. నేత్ర వాళ్ల మాటల్లో మునగకుండా అదే గదిలో అమర్చుకున్న వంటగదిని, ఒక మూలాన వేసుకున్న పరుపుని చూసి అయితే ఒక్క గదే అన్నమాట అంది. అవును అండి ఒక్కటే. ఎండ్‌ దానికి ఎటాచ్ట్‌ బాత్రూం, అందికే అన్నాను మీకు ఫ్రీగా ఉండకపోవచ్చు, అని. హా! అదేం పెద్ద విషయం కాదు. రెంట్‌ రీజనబుల్‌ అయితే చాలు అని కిటికీ బైటకు చూసింది నేత్ర. మైథిలి అటు ఇటు తన కళ్ళని వేగంగా తిప్పుతున్నదల్లా ఒక దగ్గర టక్కున ఆపింది. బెడ్డింగ్‌ పక్కన ఉన్న చిన్న టేబుల్‌ పైనా స్థిరంగా కూర్చున్న కెమెరాని చూసి తన కళ్ళు విప్పారాయి. మీరు ఫోటోగ్రాఫరా అని అడిగింది అబ్బురంగా. ఆ గొంతులో ఒక ఎక్సయిట్మెంట్‌. కైండ్‌ ఆఫ్‌. నాకు ఫిలిం మేకర్‌ అవ్వాలని కోరిక, అన్నాడు అతను. ఈజ్‌ ఇట్‌? తప్పకుండ అవుతారు, అంటూ ఆ కెమెరాని ముట్టుకుంది. ఏదో నెలల పిల్లని ఎత్తుకుంటున్నట్టు అత్యంత శ్రద్ధగా చేతుల్లోకి తీసుకుంది. మీరు ఫోటోగ్రాఫరా? అతను తిరిగి అడిగాడు. హ! ఫ్యూచర్‌లో తప్పక అవుతుంది. షీ వాంట్స్‌ టు బీ అ ఫోటోగ్రాఫర్‌. మిథు ఫోటోలు చాలా బాగా తీస్తుంది తెలుసా మీకు? నేత్ర విశాలమైన కళ్ళని తిప్పుతూ అంది. ఓహ్‌ గ్రేట్‌ అండి, అన్నాడు అతను మైథిలినే చూస్తూ. మైథిలి నవ్వి ఇష్టం అయితే వుంది. జరుగుతుందో లేదో చూడాలి అంది. ప్రయత్నిస్తే ఎందుకు కాదండి? అది కూడా ఇష్టం అంటున్నారు తప్పక అవుతుంది అన్నాడతను. ఎందుకొచ్చిన ఇష్టాలివి. ఇలాంటి అభిరుచులు నీకు తిండి పెట్టవు, తన పుట్టిన రోజు నాడు కెమెరా కొనమని అడిగినప్పుడు తన తండ్రి అన్న మాటలు గుర్తొచ్చాయి మైథిలికి. ఒక్కటే గది అయినా మీరు భలే ఏర్పాటు చేసుకున్నారే, నేత్ర మాటలకు వాస్తవంలోకి వచ్చింది తను. ఎటో చూస్తున్న వాడల్లా తన మాటలకి నవ్వి తల వూపాడు. అయితే వస్తాం అండి, అంటూ కదిలింది మైథిలి. ఆహా అప్పుడేనా? ఆగండి కాఫీ తాగుదురు, అన్నాడతను. నో నో ఇప్పటికే మిమ్మల్ని చాలా ఇబ్బంది పెట్టాం, ఈ ఫార్మాలిటీస్‌ ఇంకేం వద్దు, వెళ్తాము, అని గుమ్మం వరకు వెళ్లిపోయింది మైథిలి. నేత్ర కూడా చేసేది లేక బైటకి నడిచింది. ఇల్లు కన్ఫర్మ్‌ అయితే ఒక రోజు తప్పకుండ వస్తాం కాఫీ తాగడానికి అంది నేత్ర, మైథిలి మింగేసేలా చూసింది తనని. అతను నవ్వి తప్పకుండా అన్నాడు. ఇంతకీ మీ పేరు? నేత్ర అడిగింది. వసంత్‌. హాయ్‌ వసంత్‌ ఐ యాం నేత్ర. షీ ఈజ్‌ మైథిలి, అంటూ పరిచయం చేసింది నేత్ర. నైస్‌ టూ మీట్‌ యు బోత్‌ అని మైథిలి వైపు చెయ్యి చాపాడు. మైథిలిలో కదలిక లేదని గమనించి నేత్ర మీ టూ అంటూ చెయ్యి కలిపింది. వెంటనే ఇక వస్తాం అండి, అని నేత్రని 104

ఆనందమాయే సఖి సృజన చెయ్యి పట్టుకొని లాక్కెళ్తున్నట్టే వెళ్ళింది మైథిలి. అన్నట్టు మీ నెంబర్‌ ఇవ్వండి ఓనర్స్‌ వస్తే విషయం చెప్తాను, అంటూ ఫోన్‌లో కీప్యాడ్‌ ఓపెన్‌ చేసి డైల్‌ చెయ్యడానికి సిద్ధంగా వున్నట్టు అడిగాడు వసంత్‌. ఇద్దామా వద్దా అన్న మీమాంసలో నిలబద్దారు ఇద్దరూ, అతనికేదో అర్థమైనట్టు ఒకే ఒకే నో ఇష్యూ. ఓనర్స్‌ నెంబర్‌ కింద గేట్‌ దగ్గరే ఉంటుంది. అది తీసుకొని వాళ్ళకే కాల్‌ చెయ్యండి వాళ్ళు వచ్చాక ఐ విల్‌ కన్వే ది ఇన్ఫో టూ, అన్నాడు. అతనలా అంటున్నప్పుడే మైథిలి అతన్ని సరిగ్గా చూసింది. రింగుల జుట్టు, చక్రాల్లాంటి కళ్ళు, కాటుక దిద్దినట్టు నల్లని కను రెప్పలు, నవ్వు మొహం, ఒక పద్దతిలో ట్రిమ్‌ చేసిన గెడ్డం, ఆ గెడ్డంతో కలిసిపోకుండా విడిగా నిలుచున్న మీసం, అందగాడే, అనుకుంది మైథిలి, ఇద్దరు మెట్లు దిగుతుండగా భలే క్యూట్‌ ఉన్నాడు కదా? అని అడిగింది నేత్ర, ఏంటి? అంది మెథిలి అరమెన కానట్లు మొహం పెట్టి. మై ర్ధమై ల వెల్‌ బిహాన్ట్‌, వెల్‌ మానర్డ్‌ కూడా, అంది నేత్ర మళ్ళీ. మైథిలి ఏదో గుర్తొచ్చినట్టుగా నవ్వింది. నచ్చాడా? మైథిలి నవ్వు చూస్తూనే అడిగింది నేత్ర. నువ్వు నోరు మూసుకొని పదవే చాలా చేసావ్‌ ఇప్పటికే, అంది మైథిలి. ఫోటో తీసుకోలేకపోయావా మరీ? ఆ ప్రశ్నకి మైథిలి తన్నుకొచ్చే నవ్వుని లోపలెక్కడో కప్పెడుతూ, పదవే తల్లి నువ్వు, అనన్య ఎదురు చూస్తూ ఉంటుంది, అంటూ నేత్రని ముందుకు తోసింది. జట్లను వాళ్ళ ముగ్గురూ బీచ్‌ ఒడ్డున కూర్చొని ఉన్నారు. మైథిలి సముద్రం వైపే చూస్తూ కూర్చుంది. నేత్ర ఇసుకలో బొమ్మలు గీస్తూ ఉంది. అనన్య ఎలా మొదలు పెట్టాలో తేలిక అవస్థ పడుతోంది. చివరికి ఎలాగో, అయితే నన్ను వదిలేసి వెళ్లిపోతారన్నమాట అంది గొంతులో భారం నింపుకుంటూ. ఎక్కడికి వెళిపోవట్లేదు. దగ్గర్లోనే ఉంటాం. కావాల్సినప్పుడంతా కలుస్తాం, అంది నేత్ర నవ్వుతూ. నేను మీతో రావట్లేదని కోపంగా ఉందా? అదేం లేదు అనూ! నీ పరిస్థితి మాకు తెలుసు కదా. నేను నేత్రని కూడా రావద్దని అన్నాను. కానీ తను వినట్లేదు, అంది మైథిలి. నన్ను మర్చిపోతారు అక్కడికి వెళ్తే. 105

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఎందుకు అలా మాట్లాడుతున్నావ్‌? నిన్నెందుకు మర్చిపోతాం? నువ్వే మమ్మల్ని మర్చిపోకపోకే చాలు, నేత్ర. నేనా! మిమ్మల్ని మర్చిపోవటమా! అది జరగని పని, అంది ఉద్వేగంగా అనన్య. ఆ తర్వాత చాలా సేపు వాళ్ళ మధ్య మౌనం. పొద్దున్న అంత జరిగినా, నేను మీ తరపున మాట్లాడలేకపోయాను. అప్పుడు నాకు చాలా భయమేసింది. మీ ఇద్దరునా కోసమే అంత రిస్క్‌ తీసుకున్నారు కానీ నేను తిరిగి ఏం చెయ్యలేకపోయాను అంది అనన్య బాధగా. నువ్వేదో చెయ్యాలని మేం ఆ పని చెయ్యలేదులే అనూ! కానీ ఒక్కటే! నువ్వు ఇలా ఉంటే లైఫ్‌లో కష్టం అనిపిస్తుంది, చాలా మారాలి అంది మైథిలి, నాకూ అది తెలుస్తుంది మిథు! కానీ నేను హెల్బ్‌లెస్‌ అయిపోయాను. నేను నీలా ధైర్యంగా పెరగలేదు. నాకు చాలా ఇన్ఫిరియారిటీస్‌ ఉన్నాయి, వాటితో ఇప్పటికీ నేను ఫైట్‌ చేస్తూనే ఉన్నాను అనన్య దిగులుగా అంది. నిన్ను వెంటనే మారిపొమ్మని నేను చెప్పట్లేదు. అయినా నిన్ను మారమని ప్రెషర్‌ చెయ్యడానికి నేను ఎవరు చెప్పు. ఎట్‌ ది ఎండ్‌ నీకు ఏది అనిపిస్తే అదే చెయ్యాలి. కానీ అలా చేస్తున్నది నీకు ఆనందాన్ని ఇస్తుందా లేదా బలవంతంగా చేస్తున్నావా అన్నది చూసుకో అంతే. మైథిలి చెప్పింది వింటూ అనన్య మెల్లిగా, వార్డెన్‌ రత్నం నా దగ్గరికి వచ్చింది, అంది. నేత్ర మైథిలి ఒకరి మొహాలొకరు చూసుకున్నారు. ఎందుకు అని అడిగింది మైథిలి, ఆమె మొహంలో అసహనం. మా అమ్మ ఆవిడకి కాల్‌ చేసిందట. కానీ ఈవిడ నేను వెళ్ళలేదు అనే చెప్పిందట. ఒక వేళ నేను మళ్ళీ మీతో కనిపించినా, మాట్లాడినా మా అమ్మకి జరిగింది అంతా చెప్పుందట, కళ్ళ నీళ్లతో చెప్పింది అనన్య. వాట్‌! ఇది కంస్లీట్‌గా బ్లాక్మెయిల్‌ అనూ! నువ్వు ఎందుకు ఊరుకుంటున్నావ్‌? ఆవేశంగా అడిగింది మైథిలి. నన్ను ఏం చేయమంటావ్‌ మిథు? నేను పూర్తిగా మునిగి ఉన్నాను. బైటకి రాలేని ఊబి ఇది. పెరెంట్స్‌కి తెలిస్తే నన్ను వెంటనే చదువు మాన్సించి తీసుకుని వెళ్లిపోతారు. తెగించి మీతో రాలేను. ఇప్పుడిప్పుడే దేవా ఆచూకీ కూడా తెలిసింది. ఇలా చేస్తే తనతో మౌట్లాడాలన్నాా ఇక అవ్వదు. నన్ను సెల్సిష్‌ అనుకోండి ఇంకేమైనా అనుకోండి కానీ నేను ఇంకేం చేయలేకపోతున్నాను, అంటూ మోకాళ్ళ మధ్య మొహం దాచుకొని ఏడుస్తోంది అనన్య. మాములుగా ఎవరైనా ఇంత అసహాయతతో మాట్లాడితే మైథిలికి కోపం వచ్చేది కానీ ఒక్కసారి అనన్య జీవితంలోకి వెళ్లి ఆలోచిస్తే తన ఆవేదనలో అర్ధంవుందనిపించింది ఆమెకి. ఇది పోరాడితే తేలిపోయే సమస్యే కానీ ఆ పోరాటానికీ అనన్య సిద్ధంగా లేదు. మైథిలికి ఉన్నపాటుగా సహజ పుస్తకంలో చదివిన మాటలు గురొచ్చాయి. అజ్ఞానం అంటే కోపం 106

ఉండొచ్చు కానీ అజ్ఞానానికి బలయ్యే మనుషులంటే కోపం ఉండకూడదు, అన్న మాటలు. అవి గుర్తుకు రాగానే అనన్యని దగ్గరికి తీసుకోని నాకు అర్ధం అవుతోంది అనూ! నువ్వు ఇలా ఉండటం ఏం తప్పు కాదు. నన్ను నమ్ము. నువ్వు హాస్టల్‌లో ఉండటమే సరైనది. కానీ ఎమోషనల్‌గా ఏ సపోర్ట్‌ కావాలన్నా మేం ఉన్నామని మర్చిపోకు. ఈ బబుల్‌ నుంచి ఎంత వేగంగా వీలైతే అంత వేగంగా బయట పడడానికి టై చెయ్యు, అంది మైథిలి. నా మీద కోపం లేదుగా వెక్కుతూనే అడిగింది అనన్య. అస్సలు లేదు, తన కళ్ళు తుడుస్తూ, అంది మైథిలి.

ఆ మాటతో అనన్య మైథిలి కుడి భుజం మీద వాలింది. నేత్ర వాళ్లనే చూస్తూ రేపటి నుంచి సెమిస్టరు పరీక్షలు, తర్వాత సెలవులు, మళ్ళీ మనం కలిసేది రెండు నెలల తర్వాతేనా అని అడిగింది. అంతేగా మరి, మైథిలి. బెంగగా ఉంది, అనన్య. నాకు కూడా అంటూ నేత్ర మైథిలి ఎడమ భుజం మీద వాలింది. వాళ్ళ ముగ్గరు ఒకే గూటిలో బతికే గువ్వ పిట్టల్లా ఒకర్నొకరు కరుచుకొని కూర్చున్నారు.

స్‌నసో 2024, ఆగస్తు నెల నా. 111111. 1. 11|| 1,111... యన్న న వ! 107

ఆనందమాయే సఖి సృజన 16

2024 ఆగస్టు నెల అడ్వకేట్‌ ప్రతిభా భారతి ఇంటి దగ్గర సమయం పొద్దున్న 10;15

నిమిషాలు

మేడం షల్‌ వి స్టార్ట? అడిగింది మైథిలి. తనలా అడగ్గానే నేత్ర, ప్రతిభ చీరను కాస్త సర్టి

పక్కకి వెళ్లిపోయింది. హా ప్రొసీడ్‌, అంది ప్రతిభ. లైటింగ్‌, ఫోకస్‌ చెక్‌ చేసుకొని, లాయర్‌ ప్రతిభ మాత్రమే కనిపించేలా కెమెరా జూమిన్‌ చేసి, అనన్య, ఆర్‌ యు రెడీ, అని అదిగింది మైథిలి. తను కూడా కన్ఫర్మ్‌ చేసాక రికార్డర్‌ బటన్‌ ప్రెస్‌ చేసింది. ఆ తర్వాత అనన్య లాయర్‌ని ప్రశ్నలు అడగడం మొదలు పెట్టింది.

ఈ కేసు గురించి మీకు ఎప్పుడు ఎలా తెలిసిందో చెప్పండి మేడం?

ఒక పేపర్‌ ఆర్టికల్‌లో మొదటిసారి చూసాను. ఆ తర్వాత ఆ అమ్మాయికి సంబంధించిన

వాళ్ళ నుంచి నాకు ఫోన్‌ వచ్చింది. వాళ్ళు ఈ కేసు వాదించమని రిక్వెస్ట్‌ చేసారు. నేను పూర్తి వివరాలు తెలుసుకున్న తర్వాత ఇక్కడ నా అవసరం ఉందనిపించింది.

మీరు ఇలాంటి కేసులు ఇప్పటికి ఎన్ని వాదించి ఉంటారు?

లెక్కలేదు. రోజుకు చాలా కేసులు వస్తు ఉంటాయి. కొన్ని నేరుగా నా దగ్గరికి వస్తాయి.

కొన్నింటి దగ్గరకి నేనే వెళ్తాను.

ఇంతకు ముందు వాదించిన కేసుల్లో కష్టతరమైనది సరైన జడ్జ్మెంటు రానివి ఏమైనా

ఉన్నాయా?

ఇక్కడ ఉన్న ఫైల్స్‌ అన్నీ కోర్టులో ఓడిపోయినవే. కొన్ని బాధితులే వెనక్కి తీసుకున్నవి

మరికొన్ని ప్రోసెక్యూషన్‌ వైపు లాయర్‌ ఇన్‌ఫ్లయన్స్‌తో దోషులని కాపాొడినవి.

వీటిమీద ఇప్పటికీ మీరు పోరాటం చేస్తున్నారా?

బాధితులే వద్దనుకున్న వాటి గురించి నేను ఏం చెయ్యలేను కానీ బయట శక్తులు

ఏమైనా ఆపాలని చూస్తే దానికి విరుద్ధంగా పోరాటం తప్పకుండా చేస్తాను.

ఇప్పుడు ఈ పర్టిక్యూలర్‌ కేసు గురించి మాట్లాడుకుంటే మీకు ఏం అనిపించింది ఈ కేసు గురించి డీటైల్ల్‌గా చదివాక మీ ఆలోచనలు అభిప్రాయాలు ఏమైనా చెప్పొచ్చు.

ఈ ఘటన గురించి పేపర్‌లో రాగానే ప్రపంచం అంతా ఏలా ఆలోచిస్తుందో, ఎటు వైపు స్టాండ్‌ తీసుకుంటుందో నేను ఊహించాను. కానీ ఆ సంఘటన జరగడానికి కారణాలేంటి, ప్రభావాలేంటి అన్నది తెలుసుకోవటం నా వృత్తి నాకు నేర్చింది. నేను వెంటనే తెలిసిన పోలీస్‌ ఆఫీసర్‌కి కాల్‌ చేసి విషయం తెలుసుకున్నాను. ఆ తర్వాత అర్ధమైంది ఏంటంటే, ఇది తనని తను కాపాడుకోవడానికి చేసిన పనే తప్పా, నాట్‌ హేపెన్ట్‌ అవుటాఫ్‌ అగ్రెషన్‌ అని.

ఆ రోజు తన బిహేవియర్‌ చాలా వియర్ట్‌గా ఉంది అని పోలీసులు అంటున్నారు దానికి 108

ఆనందమాయే సఖి సృజన మీరు ఏం అంటారు?

తన బిహేవియర్‌కి ఆ ఒక్క రోజో, కొన్ని గంటలో కారణం కాదు, అది తన కొన్ని ఏళ్లగా మోస్తున్న భారం అని మనం అర్ధం చేసుకోవాలి.

మీరు ఆమెతో మాట్లాడారా?

అఫ్మోర్స్‌, మాట్లాడాను. పోలీస్‌లతో మాట్లాడాక తన దగ్గరికి కూడా వెళ్ళాను. ఇనీషియల్‌గా తను దేనికి రెస్పాండ్‌ కాలేదు. షి వస్‌ ఇన్‌ షాక్‌. తర్వాత సైకాలజిస్ట్‌తో కలిసి మాట్లాడితే స్లోలీ షి ఓపెన్ట్‌ అప్‌. నిజానికి ఫస్ట్‌లో ఆమెని అలా చూసాకే నాకు పూర్తిగా కండిషన్‌ అర్థమైంది. ఇందులో స్టడీ చేయాల్సింది చాలా ఉందనిపించింది. సో ఐ టుక్‌ అప్‌ ది కేస్‌.

మేడం ఒక పర్సనల్‌ ప్రశ్న అడగొచ్చా?

అడగండి.

ఇలాంటి కేసులు వాదించడం వల్ల పెద్ద ప్రయోజనం ఉండదు కదా అంటే డబ్బు రూపంలో. దానికి తోడు ఇవన్నీ చాలా రిస్కీ కేసెస్‌ కూడా. ఇదంతా తెలిసి కూడా ఈ దారినే ఎంచుకోవడానికి కారణం ఏమైనా ఉందా?

ప్రతిభ చిన్నగా నవ్వింది.

ఇందుకు చాలా కారణాలు ఉన్నాయి. అందులో మొదటిది నేనూ ఒక స్త్రీ కావడం. ఈ ప్రయాణంలో నాకు ఆర్థికంగా జరిగే లాభం పెద్దగా లేకపోయినా న్యాయం దక్కాక వాళ్ళ కళ్లల్లో కనిపించే ధైర్యం చాలా బలాన్ని, సంతృప్తిని ఇస్తుంది. ఆ అనుభూతే నన్ను ఇంకా ఇక్కడ నిలబడేలా చేస్తుంది.

తన మాటలని అక్కడ ఉన్న ముగ్గురు శ్రద్ధగా వింటున్నారు. ఇంతలో ప్రతిభ ఫోన్‌ మోగింది. పోలీస్‌స్టేషన్‌ నుంచి ఫోన్‌ వచ్చింది. €.1. వచ్చాడంట వెళదామా? అంది ప్రతిభ ఫోన్‌ కట్‌ చేస్తూ. షూర్‌ మేడం వెళదాం అంటూ లేచింది అనన్య. తనతో పొటు నేత్ర, మైథిలి కూడా కదిలారు.

అతనితో కాస్త జాగ్రత్త! న్యారో మైందెడ్‌ మనిషి, ఏదయినా అటు ఇటు చేస్తే నేను డీల్‌ చేస్తాను, మీరు ఇన్వాల్ప్‌ అవ్వకండి, అంది ప్రతిభ ఇంటికి లాక్‌ వేస్తూ. కెమెరాని బాగ్‌లో సర్దుకుంటూ, ఇక్కడ వందకి తొంభై శాతం మంది అంతే కదా మేడం అంది మైథిలి. ప్రతిభ ఒప్పుకుంటున్నట్టుగా నవ్వింది.

క్తి సు

ఏమ్మా ఏంటి సంగతి? కానిస్టేబుల్‌ వాళ్ళ దగ్గరగా వస్తూ అడిగాడు. 6.1. గారిని కలవాలి అంది మైథిలి. సార్‌ పనిలో ఉన్నారు టైం పడుతుంది. పర్లేదు వెయిట్‌ చేస్తాం అంటూ కూర్చున్నారు నలుగురు. పావుగంట తర్వాత ప్రతిభ మళ్ళీ వెళ్లి గుర్తు చేసింది. కానిస్టేబుల్‌

109

ఆనందమాయే సఖి సృజన లోపలికి వెళ్లి 61తో ఏదో మాట్లాడి వెళ్ళండి అన్నట్టు సైగ చేసాడు. వాళ్లంతా లోపలికి వెళ్తుంటే ఇంతమంది కాదు ఇద్దరూ వెళ్ళండి అన్నాడు కానిస్టేబుల్‌. మీరు వెళ్లి మాట్లాడండి మేం ఇక్కడ ఉంటాం అని అనన్య, నేత్ర అక్కడ ఆగిపోయారు. ప్రతిభ, మైథిలి లోపలికి వెళ్లి ఇన్స్పెక్టర్‌ ఎదురుగా కూర్చున్నారు. ఏంటి విషయం? అడిగాడు 6. 1. రివాల్వింగ్‌ ఛైర్‌లో వెనక్కి వాలుతూ. అతని చూపులు ఆ స్త్రీలిద్దరి శరీరాల్ని స్మాన్‌ చేస్తున్నాయి. మైథిలి ఇబ్బందిగా కదిలింది. నమస్తే అండి నా పేరు ప్రతిభా భారతి. అడ్వకేట్‌ని అని పరిచయం చేసుకుంది ప్రతిభ. హా చెప్పండి. మీ పేరు విన్నాను, అన్నాడు అతను. ఓకే! ఏం లేదు, మొన్న జడ్జిమెంట్‌ వచ్చిన ర్లూన్సీ కేసు నేనే వాదించాను, దాని గురించి మాట్లాడటానికి వచ్చాము అందావిడ. ఏ ర్లూన్సీ గుర్తు తెచ్చుకుంటున్నట్టు కళ్ళు చిట్లిస్తూ అడిగాడు 6.1. అదే సార్‌ అయిదు నెలల ముందు ద్వారకానగర్లో ఒక ఆవిడ మొగుడి మీద దాడి చేసి... అంటూ కానిస్టేబుల్‌ గుర్తు చేస్తుంటే, ఆ... ఆ... గుర్తొచ్చింది. దాని గురించి ఇంకేం మాట్లాడాలి, గేలిచేసేరుగా మీరే? తప్పు ఎవరిదైనా న్యాయాలెప్పుడూ మీ వైపేగా ఉండేది అంటూ, తన అక్కసంతా తీర్చుకున్నాడు. ప్రతిభ, మైథిలి ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకున్నారు. అది కాదు సర్‌ కైమ్‌ జరిగిన రోజు గురించి కొన్ని డిటైల్స్‌ కావాలి, అంది మైథిలి మెల్లిగా. నీకెందుకు అవన్నీ? నువ్వు జర్నలిస్టువా? అడిగాడు మైథిలి మొహం చూడకుండానే. కాదు సార్‌ అంటూ మైథిలి ఏదో చెప్పబోతుంటే ప్రతిభ కలుగజేసుకుని ఈ అమ్మాయి ఆ కేసు గురించి డాక్యూమెంటరీ తీస్తోంది, దానికి మీ సాయం కావాలి, అంటూ మైథిలి చేతిలో ఉన్న లెటర్‌ అతని టేబుల్‌ మీద పెట్టింది. ఆ లెటర్‌ చూడటానికి అన్నట్టు € 1 కాస్త కుర్చీ సర్దుకొని కూర్చున్నాడు. ఇప్పుడు మీరు అడిగే ప్రశ్నలన్నిటికీ సమాధానం చెప్పే టైం నాకు లేదు. ఇప్పుడు కాదు కానీ వెళ్ళండి విసుగ్గా అన్నాడు 6.1. ప్రతిభ ఏదో అనబోతుండగానే, మైథిలి, పోనీ మీ ఫ్రీ టైం చెప్పండి సార్‌ అప్పుడే వస్తాను, అంది. సదే సరే చూసుకొని చెప్తాను, అంటూ వేరే ఫైల్‌ ముందుకి లాక్కున్నాడు అతను, తన వైఖరి చూస్తే మళ్ళీ పిల్చేలా లేడు, ఎందుకు అలా అన్నావ్‌? అడిగింది ప్రతిభ బైటకి నడుస్తూ. ఇంతలో వెనక నుంచి ఏవో మాటలు వినిపించాయి. నష్టపోయింది ఒక మగాడు. అన్యాయం జరిగింది వాడికైతే, వీళ్ళు ఆడదాని కథ చెప్తారట. ఇదొక కేసు, దానిమీద డాక్యూమెంటరీ. వచ్చారు ఆడంగులు దేశాన్ని ఉద్దరించడానికి, అంటూ నసుగుతున్నాడు ఆ 61 ప్రతిభ అతని వైపు రెప్పలార్చకుండా చూసింది. 6.1. గారు పరాయి ఆడవాళ్ళ గురించి ఇలా వెకిలిగా మాట్లాడే అంత లూస్‌ క్యారెక్టరా మీది? అంది సూటిగా చూస్తూ. అంత మాటని "ఆమె నుంచి ఊహించని అతను కొయ్యబారిపోయాడు. మైథిలి కూడా ఎదురుచూడని ఆ పరిణామానికి ఆశ్చర్యపోయింది. మీ షర్ట్‌ పై గుండి పెట్టుకోలేదు మీ ఉద్దేశం ఏంటి? ఆడవాళ్ళ ముందు షో చేస్తున్నారా? మరో సూదైన బాణం విసిరింది లాయర్‌ ప్రతిభ. ఓయ్‌ లాయరు ఏం వాగుతున్నావ్‌? 6.1. 110

ఆనందమాయే సఖి నృజన ఆవేశంగా ముందుకి ఉరికాడు. ఇంత వయసొచ్చినా పరాయి ఆడవాళ్ళ శరీరపు కొలతలు చూస్తున్నారు, మీ ఇంట్లో మిమ్మల్ని ఎలా పెంచారు?

6.1. కట్టలు తెగే ఆవేశంలో తన మీదకి రాబోతుంటే, చంపేయాలి అన్నంత కోపమోస్తుంది కదా? ఇలా ఒకసారి అడిగినందుకే, మీకు ఇంత ఆవేశం వచ్చిందే, అలాంటిది ఆమెని రోజు ఇలాంటి అనేక మాటలతో చిత్రవధ చేసి శారీరిక, మానసిక హింసకు పాల్పడ్డ అతని పైన ఇంకెంత కోపం రావాలి చెప్పండి, అంది లాయర్‌ ప్రతిభ స్థిరంగా.

6.1. పరుగున వస్తున్న వాడు కాస్త ఆ చివరి మాటకి టక్కున ఆగి శిలాల నిలబడిపోయాడు. ప్రతిభ కొనసాగించింది. తను చేసిన కైమ్‌ని సపోర్ట్‌ చెయ్యట్లేదు కానీ ఆ పరిస్థితులు ఎందుకు ఏర్పడ్డాయో తెలుసుకునే అవసరం మనకి ఉంది కదా. దాన్నే డాక్యుమెంట్‌ రూపంలో ఈ అమ్మాయి చెప్పాలి అనుకుంటోంది. దానికి సమాచారం ఇవ్వడంలో మీకు వచ్చే ఇబ్బందేంటి?

మీరు లిమిట్స్‌ క్రాస్‌ అవుతున్నారు మేడం. ఒక పోలీసోడితో మాట్లాడుతున్నానని మర్చిపోకండి?

నేను కాదు సర్‌ ఫస్ట్‌ క్రాస్‌ చేసింది మీరే. బహుశా నేను లాయర్‌ని అని మీరు మర్చిపోయినట్టు ఉన్నారు. తొణక్కుండా అంది ప్రతిభ.

6.1. అసహనంగా తన వైపు చూస్తూ, సరే మీరు చేసేది గొప్ప పనే ఒప్పుకుంటాను, కానీ ఇదే స్థానంలో ఒక మగాడుండి వాడు వాడి పెళ్ళాన్ని ఇలాగే చేస్తే అప్పుడు కూడా డాక్యూమెంట్రీ తీస్తామని వచ్చుండేవారా మీరు? అని అడిగాడు. అక్కడ కాసేపు నిశబ్దం. అతను వాళ్ళ మౌనాన్ని తన విజయం అనుకొని వంకరగా నవ్వాడు. నిజం చెప్పాల్సిన అవసం ఉండి, తప్పు అతను చెయ్యలేదు అని రుజువైతే నేను తప్పకుండ తీస్తాను, మైథిలి దృడంగా

అంది. 6.1. మైథిలిని నిర్లక్షంగా చూసి ఇవన్నీ గాలి మాటలు అన్నట్టు కొట్టిపారేశాడు.

మీరెంత దిగజారిపోయిన మనుషులు. ఒక జడ్జిమెంట్‌ వచ్చిన కేసు గురించి, అందులోను తన సెల్ఫ్‌ డిఫెన్సె కోసమే అలా చేసిందని తేలిపోయిన తర్వాత కూడా, కేవలం మీ అహాన్ని చల్లార్చుకోటానికి ఇలా బురద జల్లే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. ఒక పోలీస్‌ అధికారి అయ్యుండి ఈ పరిస్థితులన్నిటికి అతీతంగా ఆలోచించాల్సిందిపోయి ఇంత న్యారోగా ఎలా మాట్లాడుతున్నారు. అసలు ఈ విషయం బైటకి రాకుండా అపుతున్నారంటే ఈ కుట్రలో మీకు ఏదయినా సంబంధం ఉందా? ప్రతిభ ఉపిరితీసుకోవడానికి అన్నట్టు కాసేపు ఆగింది.

ఏం బెదిరిస్తున్నావా? ఇప్పటికిప్పుడు మిమ్మల్ని సెల్‌లో వేసి కుళ్ళబొడిస్తే అడిగేవాడు లేడు, ఏం చూసుకొని మీకు ఇంత పొగరు? 6.1. విసురుగా అన్నాడు. అప్పుడే కానిస్టేబుల్‌ అతని దగ్గర వెళ్లి ఏదో నసిగాడు. అది వినడంతోనే, అతను మైథిలి వైపు గుద్డురిమి చూస్తూ, ఏంటే రికార్డు చేస్తున్నావా? అంటూ కేకలు వేసాడు.

అవును. ఇప్పటికే ఇది ఫ్రెంద్స్‌ గ్రూప్‌లో షేర్‌ చేసాను కూడా. మీరు మర్యాదగా

.

ఆనందమాయే సఖి సృజన మాట్లాడకపోతే ఇప్పుడే సోషల్‌ మిడియాలో పోస్ట్‌ చెయ్యమని చేప్పాను. నిలబడ్డ చోటు నుంచి కదలకుండా అంది మైథిలి.

6.1. పళ్ళు కొరికాడు. ఎదురుగా ఉన్న టేబుల్‌ మీద పిడికిలితో గుద్దాడు. ఆ టేబుల్‌ మీద ధీమాగా కూర్చున్న వస్తువులన్నీ ఒక్క సారి ఎగిరిపడ్డాయి. ఎదురుగా ప్రతిభ, మైథిలి అతన్నే రెప్పలు ఆర్బకుండా చూస్తున్నారు. ఒక్క సైగ చేస్తే మైథిలి చేతిలోని ఫోన్‌ లాక్కోవడం పెద్ద కష్టం కాదు అతనికి. కానీ అది ఇప్పటికే ఇంకెవరికైనా పంపించి ఉంటే అనవసరంగా చిక్కులో పడతాడని అనిపించింది. ఇక చేసేది లేక, ఏవయ్య ఆ హెడ్‌ కానిస్టేబుల్‌ సుదీపని పిలవండి, అని అరిచాడు.

సుదీప రెండు నిమిషాల్లో అక్కడికి వచ్చింది. మీకు ఏం కావాలో ఈమెని అడిగి తెలుసుకోండి, అంటూ రెండు అడుగులు వేసి ఆగాడు. ప్రతిభ వైపు చూస్తూ లాయర్గారు ఆ అమ్మాయిని వీడియో డిలీట్‌ చెయ్యమని చెప్పండి. ఏదయినా తేడా జరిగితే అనవసరమైన కాంప్లికేషన్స్‌లో పడతారు అంటూ అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోయాడు 6.1.

యససు

లేడి కానిస్టేబుల్‌ సుదీప, ద్వారకానగర్‌ పోలీస్టేషన్‌ విశాఖపట్నం

మీకు జరిగిన సంఘటన గురించి ఎవరు ఫోన్‌ చేసారు? మీరు వచ్చేటప్పటికి సిట్యుయేషన్‌ ఏంటో కొంచం చెప్తారా?

మాకు ఎవరో ఒక ఆవిడ కాల్‌ చేసి జరిగింది చెప్పింది. 5.1. సార్‌తో పాటు ఒక ఫిమేల్‌ కానిస్టేబుల్‌ ఉండాలి కాబట్టి నేనూ వెళ్ళాను. అది ఒక టైలరింగ్‌ షాప్‌. అక్కడికి వెళ్లేసరికి షాప్‌ అంతా చాలా ఘోరంగా వుంది. బయట షాప్‌ పేరు ఉన్న బోర్డు కావాలనే తన్నినట్టు దూరాన పడి ఉంది. షట్టర్‌ సగం తెరిచి ఉంది. దాని ఓపెన్‌ చేసుకొని లోపలికి వెళ్ళాక మాకు మొదట కనిపించింది రక్తమే. అది ఇంకా పచ్చిగానే ఉంది. అంటే కైమ్‌ జరిగి ఎంతో సేపు కాలేదని మాకు అర్ధమైంది. అక్కడ చుట్టూ అస్తవ్యస్తంగా పడి ఉన్న దారాలు, డొక్కులు, గుడ్డ పీలికలు ఉన్నాయి. వీటన్నింటి మధ్య ఆమె కూర్చొని ఉంది. తన ఒంటి నిండా కూడా రక్తమే. ఫ్లోర్‌ మీద చలనం లేకుండా పడి ఉన్న అతన్నే చూస్తూ కూర్చుంది. తన మొహంలో చిన్న నవ్వు. తప్పు చేశాను అన్న భయం లేదు. దొరికిపోయానన్న కంగారు లేదు. తన ఎడమ చేతిలో ఫోన్‌ ఉంది. అప్పుడర్ధమైంది ఆమే మాకు కాల్‌ చేసిందని. తనని కస్టడీలోకి తీసుకొని ఫోరిన్సీక్‌కి కాల్‌ చేసాం.

మరి తన పిల్లలు ఎక్కడ ఉన్నారు?

అక్కడే పక్కన మరో గది ఉంది, అందులో చిన్న పరుపు అమర్చి ఉంది, అక్కడే పిల్లలు ఉన్నారు.

వాళ్ళకి బయట జరుగుతున్నదేంటో తెలిసే అవకాశం ఉందా?

కేం

ఆనందమాయే సఖి సృజన

మా ఇన్వెస్టిగేషన్‌లో తెలిసింది ఏంటి అంటే, బయట జరిగింది అంత పెద్ద అబ్బాయి రాహుల్‌ చూసాడని.

మరి చిన్నవాడు?

వాడు మేం వెళ్ళేటప్పటికి కూడా పడుకొనే ఉన్నాడు, కాబట్టి చూసే అవకాశం లేదు.

సరే ఈ కేసు చూడగానే మీకు ఏం అనిపించింది?

మొదట మేం ఇది ఒక ఓపెన్‌ అండ్‌ షట్‌ కేస్‌ గానే చూసాం. నిందితురాలు తను చేసిన తప్పుని ఒప్పుకున్నాక ఇక ఇందులో ఇంకేదో జరిగి ఉంటుందని, ఎవ్వరం ఊహించలేదు.

కానీ మీరు అనుకున్నది నిజం కాదని ఎప్పుడు తెలిసింది?

ప్రతిభ గారు ఈ కేసు టేకప్‌ చేసినప్పుడు, ఇందులో మేం మిస్‌ అయిన ఎలిమెంట్‌ ఏదో ఉందనిపించింది.

ఎందుకు అలా అనుకున్నారు?

ఆవిడ ఊరికే ఏ కేసు తీసుకోరు. చేసారంటే అందులో లోతైన అంశం ఏదో ఉండుంటుందని పర్సనల్‌గా నేను ఫీల్‌ అవుతాను.

మీరు అనుకున్నదే జరిగిందా?

అవును. కోర్ట్‌ిలో వాదన జరుగుతున్నప్పుడు చాలా విషయాలు బయట పడ్డాయి. అసలు క్రైమ్‌ జరగడానికి కారణం ఏంటో కూడా అప్పుడే తెలిసింది.

స!

శ్యామ్‌ ప్రసాద్‌, ఫోరెన్సిక్‌ అధికారి

అక్కడకి మీరు వెళ్ళినప్పుడు చూసినదంతా చెప్తారా?

మా టీం అక్కడికి వెళ్ళేసరికి, పోలీసులు ఎదురు చూస్తూ ఉన్నారు. ఆమెని గురించి అడిగితే తనేం మాట్లాడట్లేదు ఊరికే నవ్వుతోందని చెప్పారు. తనకి షాక్‌ తగిలిందేమో అని వాళ్ళు అనుకున్నారు. పిల్లల్లో కూడా పెద్ద అబ్బాయి అంతా చూసాడు కానీ ఏం చెప్పట్లేదు అని, ఊరికే ఏడుస్తున్నాదని చెప్పారు. ఇన్‌స్పెక్టర్‌ క్రైమ్‌ ఎక్కడ జరిగిందో చూపించారు. మేం లోపలికి వెళ్లి చూస్తే అతని బాడీ పైన, మెడ భాగంలో ఒక చీలిక ఉంది.

చీలిక అంటే? అది ఎలా ఏర్పడింది అంటారు?

అంటే ఒక సూదైన దానితో మెడలోకి గుచ్చి, బైటకి లాగి మళ్ళీ గుచ్చితే, ఏర్పడే చీలిక లాగ మాకు అది అనిపించింది.

సూదైనది అంటే మీ ఉద్దేశం నైఫ్‌ అనా?

లు 13.

ఆనందమాయే సఖి సృజన కాదు కత్తెర. సిన్సర్స్‌. అంత ఖచ్చితంగా ఎలా చెప్తున్నారు? అది టైలర్‌ షాప్‌ కబట్టా? ఐ మీన్‌ కత్తితో కూడా చంపి ఉండొచ్చు కదా? అదీ సూదైనదే కదా? లేదు. అతని నెక్‌ మీద, చీలిక బట్టి ఆది చాలా సూదైనది, అలాగీ డబల్‌ లేయర్డ్‌ అని మాకు అర్థమైంది. అంటే పొడిచినప్పుడు చర్మం ఎలా రెండుగా వీడుతుందో దాన్ని బట్టి ఎక్సమిన్‌ చేస్తే, అంత ఎగ్సాట్‌ వెపన్‌ కత్తెరే అని స్పష్టంగా తెలిసింది. కత్తితో పొడిస్తే అలాంటి కట్‌ అవ్వదు. ఒకే! కానీ చంపిన వెపన్‌ క్రైమ్‌ సీన్‌లో లేదు అన్నారు పోలీసులు. అవును. అలా లేకపోవడమే మాకు అనుమానం కలిగించింది. అక్కడ కైమ్‌ ధ్రిల్లర్‌కి మ్యాచ్‌ అవుతున్న వెపన్‌ కత్తెరే. కాని అదే మాకు కనిపించలేదు. మరి తర్వాత ఎక్కడ దొరికింది? తల్లిని కాపాడ్డం కోసం తన పెద్ద అబ్బాయే దాన్ని దాచాడని తర్వాత ఇన్వెస్టిగేషన్‌లో తెలిసింది. అక్కడ మర్దర్‌ జరగక ముందు ఏం జరిగి ఉంటుందని మీరు అనుకున్నారు? సీ.సీ,టీ.వీ. ఫుటేజ్‌ ప్రకారం చిన్నారావు అన్న వ్యక్తి శీను అన్న అతనితో కలిసి పది దాటాక ఆ షాప్‌లోకి ఎంటర్‌ అయ్యాడు. వెళ్లడం వెళ్లడమే బయట ఆ షాప్‌ తాలూకు బోర్డుని తన్నుకుంటూ వెళ్ళాడు. లోపలి వచ్చి దారాల బాక్స్‌లు ఇంకా చేతికి ఏవి దొరికితే అవన్నికింద పడేసి నానా హంగామా చేసాడు. వాళ్ళ మధ్య కొంత ఘర్షణ జరిగాక కావాలనే షాప్‌ షట్టర్‌ క్లోజ్‌ చేసారు. ఆ తర్వాత ఏమైంది అన్నది ఎవిడెన్స్‌ లేదు కానీ ఒక దబ్బలం సూదికి అంటుకున్న రక్తం బట్టీ, రైట్‌ సైడ్‌ గోడకున్నమేకుకి తన జుట్టు కాస్త ఉండటం బట్టీ మేం కొంత అనలైజ్‌ చెయ్యగలిగాం. మీకు అర్థమైంది ఏంటో చెప్తారా? మా అంచనా ప్రకారం ఆమెని బలవంతంగా ఏదో చేయబోతే తను చేతికందిన దబ్బలం సూదితో శీనునీ పొడిచింది. అంత ఖచ్చితంగా శీను అనే ఎలా చెప్తన్నారు? బికాజ్‌ అక్కడ అంటుకున్న బ్లడ్‌ అతని బ్లడ్‌ గ్రూప్‌తో మ్యాచ్‌ అవుతుంది. అతనిపైన దాడి చేసాక అవుట్‌ అఫ్‌ ఎగ్రషన్‌ ఆర్‌ సమ్‌ అదర్‌ కాజ్‌, ఆమెని గోడకి బలవంతంగా అణిచిపెట్టారు. అప్పుదే తన జుట్టు అక్కడ మేకుకి చిక్కుకొని ఉండొచ్చు అని అనుకున్నాం. మెడ పట్టుకొని అలా చేసుండొచ్చు అని ఎలా చెప్తున్నారు? దానికి ఆధారంగా తన మీద చుట్టూ అయిదు వేళ్ళ అచ్చులు ఉన్నాయి. 114

ఆనందమాయే సఖి సృజన

అయితే ఆ తర్వాత ఏం అయ్యింది అంటారు?

అదే పొజిషన్లో తన ఉన్నప్పుడే సిస్సర్స్‌ తీసుకొని చిన్నారావుని పొడిచి వుండొచ్చు అనుకున్నాం. ఎందుకు అంటే తను అతని లెస్ట్‌ సైడ్‌ పొడిచింది. అది కేవలం తను అతనికి ఎదురుగా ఉంటేనే సాధ్యం అవుతుంది. అది కూడా ఆ సిస్సర్స్‌ అతని బాడిలోకి స్రయిట్‌గా కాకుండా కొంచం స్లాన్ట్‌గా వెళ్ళింది, విచ్‌ ప్రూవుడ్‌ దాట్‌, తన బాడీ తన కంట్రోల్‌ల్లో లేదని,

ఈ ఎనాలిసిస్‌ అంతా వాస్తవంతో మ్యాచ్‌ అయ్యిందా?

చిన్న చిన్న డిటైల్స్‌ మినహా అంత మేం అనుకున్నదే జరిగిందని, తను చెప్పినప్పుడు మాకు అర్ధమైంది.

అప్పుడు తన కండిషన్‌ ఎలా ఉంది?

ఆమెపైన చెయ్యి చేసుకున్నారని ఎర్రగా పడిన చేతి వేళ్ళ అచ్చులు చెప్పాయి. పెదవులు చిట్లి రక్తం కారింది. అండ్‌ యాజ్‌ ఐ సెడ్‌, మెడ చుట్టూ కూడా అచ్చులు ఉన్నాయి. ఆమెని హర్ట్‌ చేసారు అనడానికి, ఇవి సాక్ష్యాలు.

తన పైన సెక్సువల్‌ దాడి ఏమైనా జరిగి ఉంటుంది అంటారా?

లేదు అలాంటిది ఏం జరగలేదు.

అయితే తనలా చెయ్యడానికి కారణం ఆమెని చంపాలనుకోవడం వల్లే అంటారా?

నాట్‌ ఎగ్సాట్లీ. తన బట్టలు తొలగించే ప్రయత్నం చేసొరని ఆవిడ చెప్పారు.

కానీ నో ట్రేసెస్‌ అఫ్‌ ఫిసికల్‌ అబ్యూస్‌ రైట్‌?

ఎస్‌!

ఒకే! ఆ మద్దర్‌ని దగ్గరగా చూసిన ఆ అబ్బాయి రాహుల్‌ పరిస్థితి ఏంటి? తన మానసిక పరిస్థితి దారుణంగా ఉంటుంది ఏమో కదా!

అవును వాళ్లదే కాదు ఆ మదర్‌ది కూడా. తను చాలా రోజులు ఏం మాట్లాడలేదని పోలీసులు చెప్పారు. సో వాళ్ళని రెండు వారాల పాటు సైకాలజిస్ట్‌ దగ్గరికి తీసుకొని వెళ్లాలని అనుకున్నారు.

న.

సైకాలజిస్ట్‌ డా. రేణుక క్లినిక్‌

హాయ్‌ మేడం, నా పేరు మైథిలి.

ఎస్‌ చిత్ర చెప్పింది, ప్లీజ్‌ సిట్‌.

ఎస్‌ మేడం, ర్లూన్సీ కేనులో తనకి కౌన్సెలింగ్‌ ఇచ్చినది, కన్ఫెషన్‌ జరిగినప్పుడు

115

అనందమాయే సఖి సృజన పక్కనున్నది మీరే కదా?

ఎస్‌ నేనే.

అసలు తనకి ఏమైంది అంటారు మేడం?

షి ఈజ్‌ సైకాలాజికల్లీ డిస్టర్చ్‌డ్‌. ఫోర్టీన్‌ ఇయర్స్‌ ట్రామా తనది. రోజుకొక స్కార్‌. అలాంటి వాళ్ళు, ఐతే వాళ్ళని వాళ్ళెనా చంపుకుంటారు లేదా ఇలా ఇంకెవరినైనా చంపుతారు. మూమెంట్లో ఏం అనిపిస్తుందో మనం చెప్పలేం. ర్లూన్సీ కేసులో తను చాలా ఇయర్స్‌గా తన హస్పెండ్‌తో టార్చర్‌ అనుభవిస్తోంది, నాట్‌ ఓన్లీ ఫిజికల్‌ బట్‌ ఆల్ఫో సైకలాజికల్‌.

మనకి కనిపిస్తున్నది ఒక్క హత్యే కానీ ఎన్ని సార్లు తన ఆలోచనల్లో అతన్ని చంపిందో మనం చెప్పలేం. షి హర్సెల్ఫ్‌ కన్ఫెస్ట్‌ ఇట్‌ డ్యూరింగ్‌ ద థెరఫీ. ఆమెకి రోజూ ఆ ఆలోచన వచ్చేదట. ఇప్పుడు సూసైడ్‌ చేసుకునే వాళ్ళకి ఒక్క రెండు నీముషాలు డీవియేషన్‌ వస్తే ఎలా ఆ ఆలోచన నుంచి బయట పడతారో సేమ్‌ అలాగే ఆ థాట్‌ వచ్చినప్పుడు ఏదయినా పనిలో పడితే రూన్సీ ఆ ఆలోచన నుంచి బయటపడేది. తన మీద హింస జరగనంత వరకు ఇది కొనసాగుతుంది. కానీ మళ్ళీ అతని నుంచి ఒక అబ్యూస్‌ వస్తే ఆ ఇచింగ్‌ మళ్ళీ స్టార్ట్‌ అవుతుంది. ఇట్‌ ఈజ్‌ అ నెవర్‌ ఎండింగ్‌ ప్రాసెస్‌. సరిగ్గా ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో అతను ఆ రోజు చేసిన దాడి ఆమెని కంట్రోల్‌ తప్పేలా చేసింది.

అతన్ని చంపేసాక పోలీసులు తను నవ్వుతోంది అని చెప్పారు?

ఎస్‌, నిజానికి తను ఆ రోజు అంతా నవ్వుతూనే ఉంది. ఒక కైందాఫ్‌ రిలీఫ్‌ని తను పొందింది. తనని హింసించే వాళ్ళు ఇంకెవరూ లేరు అనుకున్నప్పుడు వచ్చిన రిలీఫ్‌ అది.

అయితే ఫ్యూచర్‌లో ఎప్పుడైనా ఈ ట్రామా తనని హిట్‌ చేసే అవకాశం ఉంది అంటారా?

మాక్సిమం ఉండకపోవచ్చు. ఎందుకంటే ఆ మానసిక గాయానికి కారణమైన మనిషే ఇక లేడు కాబట్టి మళ్ళీ తను ఆ కండీషన్‌కి వెళ్లే అవకాశం లేదు. ఒక వేళ వెళ్తే, ఆమెకి మళ్ళీ అలాంటి పరిస్థితులు ఎదురయ్యాయి అని అర్ధం. బట్‌ కొన్నాళ్ళు ఆ మర్దర్‌ తాలూకు జ్ఞాపకాలు అమెని వెంటాడొచ్చు. దానికి కూడా ట్రీట్మెంట్‌ ఇస్తున్నాం, షి విల్‌ బి ఆఖైట్‌ సూన్‌. మరి ఆ పిల్లాడి సంగతి ఏంటి దాక్టర్‌?

ఆ పిల్లాడే ఇక్కడ మెయిన్‌ విక్టిమ్‌, ఈ సమాజానికి, కుటుంబ పరిస్థితులకి బలైపోయిన అమాయకుడు తను. తల్లి తన కళ్ళ ముందే తండ్రిని చంపేయడం తనని వెంటాడుతుంది. కానీ ఇక్కడ మంచి విషయం ఏంటి అంటే తను ముందు నుంచి మదర్‌ ప్రొటెక్షన్‌లో పెరిగాడు. సో తన పైన తండ్రి ఇన్ఫుయెన్స్‌ తక్కువ, కాబట్టి తల్లి అనందంగా ఉన్నంత వరకు తనకి సైకలాజికల్‌గా డిస్టబెన్స్‌ తక్కువ ఉంటుంది.

ఆరోజు మద్దర్‌ వెపన్‌ని తనే దాచాడని అన్నారు కదా, దాన్ని ఎలా అర్ధం చేసుకోవాలి?

ఢి 116

ఆనందమాయే సఖి నృజన

అది ఆ రోజు మాత్రమే జరిగింది కాదు, సి ఆ వ్యక్తి ర్లూన్సీని కొన్ని ఏళ్లుగా హింసిస్తూన్నాడు. దాన్ని విట్నెస్‌ చెయ్యాల్సిన పరిస్థితి ఆ పిల్లాడికి అనివార్యంగా వచ్చింది. వాడు తన తల్లిని ఇయర్స్‌గా ఆ పరిస్థితుల్లో చూస్తూనే వున్నాడు. తన ప్రతి వల్నరబుల్‌ స్టేట్‌లోనూ వాడు ఉన్నాడు. సో అది తన మైండ్‌లో ఉండి ఉండవచ్చు. మా అమ్మకి కష్టం వస్తే నేను అక్కడ ఉండాలి లేదా తనకి ఏం కాకుందా చూడాలనే ఆలోచన ఉండొచ్చు. అదే ఆ రోజు జరిగింది. కాబట్టి వాడు చేసింది వాళ్ళమ్మని కాపాడాలని. డు యు నో ఎంత మంది అడిగినా వాడు ఆ వెపన్‌ దాచినట్టు చెప్పలేదు. నాట్‌ ఈవెన్‌ టు మీ. మళ్ళీ రూన్సీ వాడ్ని అడిగితే కానీ చెప్పలేదు. థట్‌ స్టబ్బర్న్‌ హి ఈస్‌,

అయితే ఇప్పుడు తన ప్రెసెంట్‌ మెంటల్‌ కండిషన్‌ ఏంటి డాక్టర్‌?

హి ఈజ్‌ గ్రాద్యువల్లీ రికవరింగ్‌. రూన్సీ తనని మా స్కూల్‌ల్లోనే జుయిన్‌ చేసింది. నా హి ఈజ్‌ గుడ్‌. ఎప్పుడైనా పిల్లలికి సరైన వయసులో దక్కాల్సిన ప్రేమ దక్కితే ఎన్ని గాయాలైనా సరే కోలుకుంటారు. రూన్సీ ఆ విషయంలో చాలా శ్రద్ధ పెడుతోంది కాబట్టి భయం లేదు. 17

రూన్సీ టైలరింగ్‌ షాప్‌, సీతంపేట, విశాఖపట్నం.

మైథిలి కెమెరా యాంగిల్‌ సెట్‌ చేసుకుంటుండగా రూన్సీ వచ్చింది. అది ఒక రెండు గదుల ఇల్లు. ముందు గదిలో నాలుగు కుట్టు మిషన్లు ఉన్నాయి. నలుగురు ఆదవాళ్లు వాళ్ళ పనిలో మునిగి ఉన్నారు. మైథిలి రెండో గదిలో ఉంది. అప్పుడే అక్కడికి వచ్చిన రూన్సీ మొహంలో ఒక వింత కళ, అదోలాంటి నెమ్మదితనం కనిపించాయి తనకు. ఈ కేసు నుంచి నిర్దోషిగా బయటపడ్డాక నన్ను ఎందుకు కాపాడారు, మొగుడ్ని చంపిన ఆడదానిలా నేను ఇక్కడ ఎలా బతకాలి అని ఏడ్చిన రూన్సీలా ఇప్పుడు ఏ మాత్రం కనిపించట్లేదు. .తనలో ఏదో కోల్పోయిన బాధ బేదు. ఇప్పుడే కొత్తగా ఒక జీవితాన్ని ప్రారంభించినట్టు ఉత్సాహంగా ఉంది.

ఎలా ఉన్నావ్‌ అక్కా? అడిగింది మైథిలి ఆలోచనల్నుంచి బైట పడుతూ.

బాగున్నాను అన్నట్టు నిలువుగా తల ఊపింది రూన్సీ.

మొదలుపెదదామా అడిగింది మైథిలి.

రూన్సీ సరే అంటూ సర్దుకొని కూర్చుంది.

అనన్య రెడీనా? కన్ఫర్మేషన్‌ కోసం అన్నట్టు అడిగింది మైథిలి. అనన్య బొటనవేలు

చూపిస్తూ కళ్ళు ఆర్బింది. నేత్ర బాక్లౌండ్‌ కనిపించే కలర్‌ బట్టల్ని కెమెరాలో చూస్తూ తన సమ్మతి కూడా తెలియజేసింది. మైథిలి రికార్డర్‌ బటన్‌ ప్రెస్‌ చేసింది. అనన్య ప్రశ్నలు అడగడం మొదలు పెట్టింది,

జరిగిన విషయం ఇప్పటికే చాలా సార్లు చెప్పి వున్నారు కానీ తప్పదు మళ్ళీ చెప్పాలి.

య.

అనందమాయే సఖి సృజన మీ వైవాహిక జీవితం ఎలా ఉండేది? ఇదంతా అసలు ఎక్కడ మొదలైంది? నీ కుటుంబ పరిస్థితి ఎంటీ? నువ్వు ఆ రోజు అలా చెయ్యడానికి గల కారణాలేంటి ఇవన్నీ వివరంగా చెప్పగలవా? రూన్సీ కాసేపు ఏదో ఆలోచిస్తున్న దానిలా ఎటో చూస్తూ ఉన్నపాటుగా చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. మాది చాలా పేద కుటుంబం. నాన్న రోజు కూలి. నా పదేళ్లప్పుడు బిల్డింగ్‌ పనికి వెళ్లి పైనుంచి పడి చనిపోయాడు. ఆ తర్వాత ఇంటి బాధ్యత అమ్మ తీసుకుంది. నాకు ఒక తమ్ముడు. నేను చదువుకుంటే వాడిని చదివించడం కష్టమని అమ్మ నన్ను చదువు మానిపించింది. చదువు మానేసినా పుస్తకాల మీద ఇష్టం ఉండేది. దొరికిన కాయితంలో కనిపించినవన్నీ చదువుతూ ఉండేదాన్ని. నాలుగు ఇళ్లల్లో పనికి వెళ్లేదాన్ని. అప్పుడప్పుడు అమ్మ పని చేసే చోటుకి కూడా వెళ్లేదాన్ని. అక్కడే వాడు నన్నుచూసాడు. ప్రేమ అని రెండు రోజులు వెంటపడ్డాడు. నేను పట్టించుకోకపోతే కానీ కట్నం తీసుకోకుండా పెళ్ళి చేసుకుంటానని మా అమ్మని ఒప్పించాడు. ఆ మాటతో నా ఇష్టం అడక్కుండానే మా అమ్మ నాకు వాడికి పెళ్లి చేసింది.

వాడికి నాకు పదేళ్ల వయసు తేడా. నాకప్పటికీ పద్దెనిమిదే. కట్నం తీసుకోలేదని మా అమ్మకి వాడంటే గౌరవం. వాడు ఏం చెప్తే అది వేదవాక్కు తనకి. నా కష్టాలు ఏం చెప్పిన తను నమ్మేది కాదు, వాడు రోజు తాగి ఇంటికొచ్చేవాడు. నన్ను ఉద్దరించాననేవాడు. కాళ్ళకి మొక్కించుకునేవాడు. ఎప్పుడు బుద్ది పుడితే అప్పుడు కోరిక తీర్చాలనేవాడు. నాకు ఇష్టం ఉన్నది లేనిది వాడికి అనవసరం. రాత్రి తాగి వచ్చి కౌట్టేవాడు. వాడు తాగే సారా నా నోట్లో పోసేవాడు. నేను అయిష్టంగా గింజుకుంటుంటే నవ్వేవాడు. ఆ నరకంలోకి ఇద్దరు పిల్లలొచ్చారు. వాళ్ళొచ్చాక వాళ్ళ బతుకు నాలా కాకుడదని టైలరింగ్‌ నేర్చుకున్నాను. ఈ జీవితం అంతా వాళ్ళ కోసమే అన్నట్టు (బ్రతికాను. వాడు పని చేసేవాడు కాదు. పెళ్ళైన కొన్ని నెలలకే పని మానేసాడు ఏమని అడిగితే కట్నం తీసుకోకుండా పెళ్ళి చేసుకున్నాను ఆ మాత్రం పోషించలేవా అనేవాడు. అదే అతని మొదటి అజమాయిషి. నేను మరో మాట అదనంగా మాట్లాడినందుకు కొట్టాడు. అదే మొదటి చెంపదెబ్బ. ఈ పద్నాలుగేళ్ళల్లో ఎన్ని చెంపదెబ్బలో ఎన్ని బలవంతపు బలాత్కారాలో, ఎన్ని రాక్షస చేష్టలో లెక్క లేదు. రూస్సీ చెప్పడం ఆపింది.

ఇంత జరుగుతున్నా ఎందుకు భరించావు?

దీన్ని భరించక్కర్లేదని నాకు తెలీదు. ఆ మాట తన మామూలుగానే అన్నా, అక్కడ ఉన్న ముగ్గురుకి అందులోని లోతు అర్ధమైంది.

ఆ రాత్రి నిన్ను అంతలా కొట్టడానికి కారణమేంటి?

ఆ రోజు నాకు నెలసరి మొదటి రోజు. చాలా నొప్పిగా వుంది. అయినా ఇంటి పని చేస్తున్నాను. వాొడెప్పట్లాగే మొరటుగా లాగాడు. నాకు బాగాలేదు ఈ రోజు వద్దన్నాను. వినలేదు. మీద పడబోతే వెనక్కి నెట్టాను. మంచం కోడు వీపుకు తగిలేలా పడ్డాడు. నేను భయపడ్డాను. అది అనుకోకుండానే జరిగింది. వాడు వెంటనే బుసలు కొడుతూ నా మీద పఢాడు. చెంపలమీద అచ్చులు పడేలా కొట్టాడు. సంపాదిస్తున్నావని పొగరా అన్నాడు.

ఎక్కి

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఇంకెవరితోనైనా సంబంధం పెట్టుకున్నావా అన్నాడు, వినలేని బూతులు మాట్లాడాడు, నాకు కోపం వచ్చి బైటకి రాబోయాను. వాడునా చెయ్యి పట్టుకొని ఎక్కడికి వెళ్తావ్‌ అని వెనక్కి గుంజుతూ కొట్టడం మొదలు పెట్టాడు.

అప్పటి వరకూ ఏం జరిగినా ఇంట్లోనే జరిగేది కానీ ఆ రోజు నడి రోడ్డు మీద నలుగురూ చూస్తున్నప్పుడు వాళ్ళముందే గొడ్డును బాదినట్టు బాదాడు కేవలం తనకి ఎదురు మాట్లాడనని. అది కూడా ఒక్కసారి. ఎప్పుడూ వాడి మీద ప్రేమలేదు. నా కష్టాన్ని, శ్రమని, నాలో వాడు సుఖపడే అంశాలు ఏం దొరుకుతాయో వాటన్నింటినీ దోచుకొని పీల్చిపిప్పి చేసాడు. నా జీవితంలో పద్నాలుగేళ్ళు అంధకారంలో గడిపాను. ఏ సమాజానికి భయపడదైతే ఇదంతా భరించానో ఆ రాత్రి ఆ సమాజం ముందే నగ్నంగా నిలబడినట్టెంది. ఇక దేని కోసం భయపడాలి? ఎవరేమంటారని భయపడాలి? ఇన్ని రోజులూ ఎలా నా పిల్లల్ని పెంచానో ఇకపైన కూడా అలాగే పెంచుతాను. మొగుడు వదిలేసినది ముద్రేస్తే వెయ్యనీ. ఆ నరకం అనుభవించే కన్నా, ఇలా అనిపించుకోవడమే మేలు అనుకున్నాను. అంతే, వాడిని ఎదుర్కునే ధైర్యం అదే వచ్చింది. చెప్పడం ముగించింది రూన్సీ.

ఆ తర్వాత మళ్ళీ అతను నిన్ను కలవడానికి ఎప్పుడైనా వచ్చాడా?

అంత గొడవ అయ్యాక మళ్ళీ అతన్ని చూసింది, ఆ మర్దర్‌ జరిగిన రోజు రాత్రే.

119

ఆనందమాయే సఖి సృజన 2018, జూలై నెల మున ల డన న టో జి 4 డాడ్‌ స్‌ 11. క్ష చట క యధ + - కోక్‌ సా స్‌ న్‌ మ్‌ షో గ లలో ఓ ధా లా ॥ 18 ఏంటి ఆర్టిస్టుగారు ఏంటో దీర్ణంగా ఆలోచిస్తున్నారు? బట్టలు మడత పెడుతూ నేత్రని ఉద్దేశించి అడిగింది మైథిలి. నేత్ర మాట్లాడలేదు కనీసం కదలలేదు మైధిలి అదేం పట్టించుకోకుండా, నేత్రా! రూమ్‌కి కావలిసినవి కొనుక్కోవాలి కదా డీమార్ట్‌కి ఎప్పుడు వెళదాం? అని అడిగింది. వాళ్ళు ఇద్దరూ ఆ గదికి మారి వారమైంది. ఇద్దరి ఇళ్లలో ఈ విషయం చెప్పగానే ససేమిరా వద్దన్నారు. అరుంధతికైతే గుండెపోటు వచ్చినంత పనైంది. ఎలా అయినా నేత్ర ఆలోచన మార్చాలని సెలవులన్నాళ్ళు గట్టిగా ప్రయత్నించింది. పక్కనే కూర్చొని అదే పనిగా చెప్పడం, వినకపోతే అరవడం, నేత్ర కోపగించుకొని గదిలోకి వెళ్లి తలుపేసుకోవడం, 120

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఇవన్నీ ఆ నెల్లాళ్ళు చాలా మాములు విషయాల్లా జరిగిపోయాయి. తన పట్టుదల చూసి ప్రకాష్‌, అసలు హాస్టల్‌ వదిలిపోవడానికి కారణం ఏంటో అడిగి తెలుసుకున్నాడు.

తన సంగతంతా చెప్పాక ఒక వైపు తను నిజాయితీగా చెప్పగలిగినందుకు, ఆ స్వేచ్చ తను ఇచ్చినందుకు ఆనందపడినా, మరో వైపు అనవసరమైన విషయాల్లోకి తను తల దూరుస్తుందేమో అని భయపడ్డాడు. కానీ అతని భయాలని ఆమెపై రుద్దడం కన్నా జరిగేవాటిని అడిగి తెలుసుకోవడమే మంచిదనుకుని ఊరుకున్నాడు. తన భార్యకి కూదా ఎలాగో సర్ది చెప్పాడు

నువ్వు పంతంగా మాట్లాదే కొద్దీ, అది మొండిగా మారుతుందే తప్ప నీ మాట వినదు అరు! తనతో స్నేహంగా ఉంటూ మంచిగా మార్చుకోవాలే కానీ ఇది పద్దతి కాదు అని నెమ్మదిగా చెప్పి చూసాడు. తను జాగ్రత్తగా ఉంటుందన్న నమ్మకం అతనికి ఉందని పదే పదే అన్నాక, అరుంధతి కూడా ఇక విషయాన్ని సాగదియ్యకుండా అయిష్టంగానే ఊరుకుంది.

ఇదిలా ఉంటే మైధిలి ఇంట్లో పరిస్థితి మరో విధమైనది. తండ్రి యజమానిగా ఉందే ఇళ్లలో వాళ్ళ పరిపక్వత, విశాలత ఆ ఇంటి వాతావరణాన్ని నిర్ణయిస్తుంది. నేత్ర ఇంట్లో తండ్రి సౌమ్యుడు, ఆలోచనాపరుడు అవ్వడం చేత పరిస్థితి చెయ్యి దాటలేదు కానీ ఇక్కడ అలా కాదు సురేంద్ర న్యారో మైండెడ్‌ మనిషి. ఆడపిల్ల ఎలా ఉండాలన్న దాని మీద అతనికి కచ్చితమైన అభిప్రాయాలు ఉన్నాయి. దేవిక ఆ పెత్తనానికి అలవాటు పడ్డ స్త్రీ. కాబట్టి ఇక్కడ మైధిలికి సంఘర్షణ అనివార్యమైంది. తన విషయం చెప్పాక పెద్ద యుద్ధమే జరిగింది. నేను చెప్పానా, అది యూనివర్సిటీ మెట్లెక్కితే మనకు అందకుండా పోతుందని, అదే జరిగింది చూడు అంటూ సురేంద్ర రంకెలేశాడు.

ఇప్పుడు ఏం తక్కువయిందని హాస్టల్‌ మాని రూమ్‌ తీసుకోవాలి? అంత కర్మేంటి దానికి? అని అరిచాడు. నీ కూతురికి బలాదూర్‌ తిరగడం ఇష్టం, హాస్టల్లో ఉంటే దాని ఆటలు సాగవు కదా, అందుకే బయట ఉంటాను అంటోంది. దానికి చెప్పు అది బయట ఉండాలి అనుకుంటే నేను రూపాయి ఇవ్వనని ఎలా సంపాదించుకుంటుందో అదే సంపాదించుకోనీ అన్నాడు

దేవిక కూడా భర్తకి ఏమీ చెప్పలేక విషయం పెద్దది కాకూడదని మైధిలినే ఒప్పించాలని ప్రయత్నించింది. కోప్పడింది, ఏడ్చింది కానీ మైథిలి నిక్కచ్చిగా నిలబడింది. తనకి వార్డెన్‌కి సరిపడట్లేదని జరిగిందంతా చెప్పింది. నువ్వు సరిగ్గా ఉంటే ఇవన్నీ జరిగేవా? నీకెందుకు ఈ ఆరింద పనులు అని కసురుకుంది దేవిక. మైధిలి తన వైపు వింతగా, బాధగా చూసింది. ఇంకేం వాదన పెట్టుకోలేదు. దాని గురించి మళ్ళీ చర్చ జరక్కపోవడంతో తన ఆలోచన మార్చుకుందనే వాళ్ళు అనుకున్నారు.

కానీ కాలేజీకి వెళ్లే రోజున మైధిలి తన నిర్ణయం సూటిగా చెప్పింది. తను రూమ్‌లో తప్ప మరెక్కడా ఉండట్లేదని, ఎవ్వరూ తన అవసరాలకి సాయం చెయ్యక్కర్లేదని, వాటిని తనే సంపాదించుకుంటానని ఖరాకండిగా చెప్పి వచ్చేసింది. కూతురి స్థిరమైన నిర్ణయాలని

శే2ఓ అతానాానాల

ఆనందమాయే సఖి సృజన జీర్ణించుకోలేని సురేంద్ర సులువుగా దొరికే భార్య మీద ఎగిరి పడ్డాడు అతని బుసలుకి అలవాటు పడ్డ దేవిక ఏం జరగనట్టుగానే విని ఊరుకుంది. అలా ఇద్దరు హాస్టల్‌ వదిలి గదికి చేరారు. మనువు

కిటికీ ఊచలు పట్టుకొని ఆకాశంలో వాలుతున్న పొద్దునే చూస్తూ ఉంది నేత్ర. తన మౌనం అర్ధం కాని మైధిలి ఏమైంది నీకు? అంది విసుగ్గా. అనన్య, దేవాని కలిసుంటుంది కదా! అంది నేత్ర తల తిప్పకుండా.

కలిసే ఉంటుంది.

ఇన్ని రోజుల తర్వాత కలిశారు కదా ఎలా అనిపిస్తుందో ఆ మూమెంట్‌ వాళ్ళకి, అంది నేత్ర మళ్ళీ,

హా చాలా కాలం తర్వాత కలుస్తున్నారు కదా, బాగుండే ఉంటుంది అది వస్తే దాన్ని అడుగుదువులే, అయినా నేను ఒకటి మాట్లాడితే నువ్వు ఇంకేదో మాట్లాడతావేంటి? చిరాగ్గా అంది మైధిలి.

ఎంత లక్షీ కదా అనన్య! అంది మళ్ళీ నేత్ర.

అబ్బా ఏమైంది నీకు అంటూ లేచి నేత్రని తన వైపు తిప్పుకుంది మైధిలి, నేత్ర కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నాయి.

ఏంటి ఏడుస్తున్నావా? కంగారుగా అడిగింది మైధిలి. నేత్ర తల వాల్చుకుంది. కళ్ళ నీళ్లు జారి చెక్కిలి మీదకి పాకాయి.

ఎందుకు ఏడుస్తున్నావ్‌ ఏమైంది? మైధిలి గొంతులో ఆరాటం.

ఇక తట్టుకోవటం నా వల్ల కావల్లేదు మిధు.

ఏంటి తట్టుకోవడం? దేని గురించి?

అనన్యని, దేవాని చూస్తుంటే ఎందుకో నా వల్ల కాల్లేదు.

నేత క్లియర్గా చెప్పు నాకు అర్ధంకాట్లేదు. వాళ్ళు కలవాలి అని చాలా రోజుల నుంచి అనుకుంటున్నది నువ్వే కదా! దాని కోసం చాలా టై చేసావు కూడా! ఇప్పుడు ఏమైంది సడన్‌గా? ఆ అబ్బాయి ఏమైనా కరెక్ట్‌గా లేడనిపిస్తుందా?

ఛ! అది కాదు మిధు.

మరది...

వాళ్ళని చూస్తుంటే నాకు... అంటూ ఆపేసింది నేత్ర,

&22

ఆనందమాయే సజి సృజన హా నీకు! ఏంటి చెప్పు. అనంత్‌ గుర్తొస్తున్నాడు. అనంతా? అతను ఎవరు? అర్ధం కానట్టు మొహం పెట్టి వెంటనే ఏదో అర్ధమైనట్టు నేక్ర భుజం బలంగా తన వైపు లాక్కొని, తన కళ్ళలో ఏదో వెతికింది మైధిలి. నేత్ర చూపు తిప్పుకుంది. నేను అనుకుంటున్నదేనా? అని అడిగింది. నేత్ర తల ఆడించింది. ఇంత వరకు ఎందుకు చెప్పలేదు ఎవరు ఆ అబ్బాయి? ఎక్కడ ఉంటాడు? ఎన్నాళ్ళుగా పరిచయం? అడుగుతూనే ఉంది మైధిలి. నాడిగ్రీ కాలేజ్‌ సీనియర్‌ నాకు ఇష్టం అంతే. అతనికి నా మీద ఏ అభిప్రాయం ఉందో లేదో తెలీదు. వన్‌ సైడ్‌ లవ్వా? నేత్ర నిలువుగా తల ఊపింది అంటే నువ్వెవరో కూడా అతనికి తెలీదా? నేను తెలుసు. ఎప్పుడు మాట్లాడుకుంటాం, స్నేహంగానే ఉంటాం. తను చాలా భాగా చదువుతాడు నా వీక్‌ ఉన్న సబ్జెక్ట్స్‌లో తనే నాకు హెల్ప్‌ చేసేవాడు. తనది నాది ఒక। సబ స్సు కాలేజీకి కలిసి వెళ్లి కలిసి వచ్చేవాళ్ళం. తను అన్ని విషయాలు నాకు చెప్తాడు. వ [1 న విషయాలు, చుట్టూ జరిగే సంగతులు అన్నీ. ఒకసారి నాకు హెల్త్‌ బాగొకపోం ల ని ఇంటి దగ్గర డ్రాప్‌ చేసాడు. చాలా కేరింగ్‌గా ఉంటాడు. ఈ సెన్సిబులిటిస్‌ వ్‌ ల అట్టాక్ట్‌ అయ్యాను తనంటే ఇష్టం మొదలైంది అది ఎప్పుడు ప్రేమగా మారిందొ నా కానీ అది బైటకి చెప్పలేదు. అంటే డిగ్రీ టైం నుంచి అలాగే తనని ప్రేమిస్తూ ఉన్నావా? అడిగింది ఆశ్చర్యంగా మైధిలి న రంానక్‌, అవును మిధు! అతనంటే ఎందుకో పిచ్చి ఇష్టం. అడిగావు కదా మాస్టర్స్‌లో ఫ్‌లాసన ఎందుకు తీసుకున్నాను అని, తను చేస్తున్నాడనే. మనం ఫస్ట్‌ మీట్‌ అయినప్పుడు అదె ఐస్సు క్యాచ్‌ చేసి మరి ఎక్కడానికి కారణం తను కూడా ఆ బస్సు ఎక్కుతాడనే అవునా మరి అతన్ని పలకరించలేదు ఎందుకు? తనకి చెప్పకుండా కాలేజీలో కనిపించి సర్ప్రైజ్‌ చేద్దామన్హుకున్నాను అందుకే దూరం నుంచి చూస్తూ ఉండిపోయాను. కాలేజీలో కలిసాను. ఖల. న్నా ౮ జ. జ ఓక ఆ న *ీ ల్లో న్‌ సో

అనందమాయే సఖి సృజన హ్యాపీగానే ఫీల్‌ అయ్యాడు. అప్పటిలానే మాటలకి, సరదాలకు ఏం లోటు లేదు. అంతా బాగానే గడిచింది. ఆ మరి తర్వాత ఏమైంది? ఎప్పుడైతే అను తన లవ్‌ మేటర్‌ చెప్పిందో నా పరిస్థితి నాకు గుర్తొచ్చింది. ఈ రోజు వాళ్ళు కలుస్తున్నారు అనే సరికి నాకు అనంత్‌ గుర్తొచ్చాడు. నేను రోజు రోజుకి హోక్స్‌ పెంచేసుకుంటున్నాను. కానీ అతని అభిప్రాయం ఏంటో నాకు తెలీదు. తను కాదంటే ఏంటి పరిస్థితి అని ఒకటే భయం వేస్తుంది. ఈ సెమిస్టరు అయిపోతే తను వెళ్ళిపోతాడు. ఇప్పటికి నేను చెప్పకపోతే ఇక ఎప్పటికీ చెప్పలేను అనిపిస్తుంది. కానీ తనకి ఎలా చెప్పాలో అర్థం కావట్లేదు. తీరా చెప్పాక కోప్పడితే, నేను నచ్చలేదు అంటే ఏం చెయ్యాలి? ఆందోళనగా చూసింది నేత్ర. కాదంటాడో, అవునంటాడో తెలీకుండా ఎందుకు ఈ భయాలన్నీ? ముందు వెళ్లి చెప్పి చూడు. నాకు ఆ అభిప్రాయం లేదు అంటే .. ఇంకా ఎమోషనల్‌ డామేజ్‌ జరక్కముందే నువ్వు బయట పడతావ్‌, మాములుగా అనేసింది మైధిలి. నేత్ర గాయపడ్డట్టు చూసింది మైధిలి సర్దుకొని కమాన్‌ నేత్ర, ధైర్యంగా ఉండు. అసలు ఇవేమి ఆలోచించకుండా పోయి చెప్పు నా మనుసులో కూడా ఇదే ఉంది, అని చెప్తాడు చూడు అంది. నిజంగానేనా? ఆశగా అంది నేత్ర. ప్రేమలో ఉన్న వాళ్ళకి అబద్దాలు, మాయమాటలే రుచిస్తాయేమో అని మనసులో అనుకుని బయటకు మాత్రం నిజంగానే! నన్ను నమ్ము, అంటూ నవ్వింది మైధిలి. అయితే నాకు ఒక సాయం చేస్తావా? నేత్ర కళ్ళు తుడుచుకొని మైధిలికి దగ్గరగా వస్తూ అడిగింది. ఏంటి చెప్పు అని మాములుగా అనేసి తన నవ్వు చూసి కాస్త భయపడింది మైధిలి. ఏంటి ఏదో తేడాగా నవ్వుతున్నావ్‌? ఈ సారి నా చేత ఏ సాహసం చేయించబోతున్నాన్‌? అంది బెదురుగా చూస్తూ. నాతో పాటు రేపు మా క్లాస్‌ వైపు రావాలి, అంది నేత్ర మెల్లిగా. ఆవచ్చి... వచ్చి కొన్ని ఫొటోస్‌ తియ్యాలి. ఎవరివి? 124

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఇంకెవరికి తనవే! ఏంటి..? ఆ అబ్బాయివా? ఎందుకు? అయినా నేనే ఎందుకు? నువ్వే ఫొటోలేవో తీసుకోవచ్చు కదా ప్లీజ్‌ మిధు కాదనకు. నువ్వైతే కేండీడ్స్‌ బాగా తీస్తావ్‌. ఈ ఒక్క హెల్ప్‌ చేయు, ఆ పిక్స్‌తో ఆర్ట్‌ వేసి తనని సర్ప్రైస్‌ చేస్తాను ప్లీజ్‌. పోనిలే అని, నీ కధ అంతా వింటే నన్నే ఇరికిస్తున్నావా” ఛాన్స్‌ లేదు నేను చెయ్యలేను. అక్కడ ఎవరికైనా దొరికిపోతే ఎంత వరస్ట్‌గా ఉంటుందో తెలుసా! అంది. అంతేనా మిధు! నేను నీ కోసం హాస్టల్‌ వదిలి మా అమ్మతో తిట్లు తిని మరీ ఇక్కడికి వచ్చాను. కానీ నువ్వు నా కోసం ఈ మాత్రం కూడా చెయ్యట్లేదు ఇదేనా మన స్నేహం అంటూ ఏడుపు మొహం పెట్టింది నేత్ర. అమ్మా తల్లీ! నీ బ్లాక్‌మెయిలింగ్‌ ఆపుతావా? అని చేతులు జోడించి అంటూ, తీస్తాలే ఏడవకు, అంది వేరే దారిలేక ఆ మాట అనగానే నేత్ర అమాంతం మైధిలి మీద పడి గట్టిగా హత్తుకుంది నువ్వు ఒప్పుకుంటావ్‌ అనుకోలేదు చాలా ధాంక్స్‌ అంది నేత్ర ఆమెనలా పట్టుకుంటూనే. నీ క్రియేటివిటీకి ముచ్చట పడాలో, దానికి నన్ను బలి చేస్తున్నందుకు బాధ పడాలో తెలీల్లేదు, అంటూ తల పట్టుకుంది మైధిలి. ల! [ం బీచ్‌ రోడ్‌లోని ఐబాకో ఐస్‌క్రీమ్‌ పార్లర్‌లో పదిహేను నిమిషాల నుంచి ఏమీ మాట్లాడకుండా మౌనంగా కూర్చొని ఉన్నారు అనన్య, దేవానంద్‌. ఏం చెప్పను? చేతిలోకి మెనూ కార్డు తీసుకుంటూ అడిగింది అనన్య. ఏదైనా చెప్పు నీ ఇష్టం అన్నాడు దేవా, ఆమెతో చూపు కలపకుండా. అనన్య రెండు పేజీలు అటు ఇటు తిప్పి రెండు బ్లాక్‌ కరెంట్‌ మిల్క్‌ షేక్స్‌ ఆర్డర్‌ ఇచ్చింది. అతన్ని ఇది వరకే చూసినా, ఇంత నేరుగా, ఎదురు ఎదురుగా కూర్చొని మాట్లాడే పరిస్థితి లేదు కాబట్టి అనన్యకి అదంతా ఏదోలా అనిపించింది. ముందు ఎవరు మాట్లాడాలి ఏం మాట్లాడాలి అనే దాంట్లో క్లారిటీ లేక ఇద్దరు ఇబ్బందిగా కదులుతున్నారు. అనన్య నిమిషానికి వంద సార్లు ఇలా కలిసి తప్పు చేసొనేమో అని అనుకుంటూనే ఉంది. మైధిలి కానీ నేత్ర కానీ ఒక్క ఫోన్‌ చేసినా ఏదో పనుందని చెప్పి అక్కడ నుంచి పారిపోవచ్చు కదా అని కూడా అనుకుంది. ఇంతలో దేవానంద్‌ ఆర్డర్‌ ఇచ్చిన మిల్క్‌ షేక్స్‌ తీసుకొని వస్తున్నాడు. ఇద్దరు తప్పదు కాబట్టి నవ్వాలి అన్నట్టు పెదవులు విడకుండా నవ్వుతున్నారు. ఇప్పటికీ గిటార్‌ ప్లే చేస్తున్నావా అని అడిగింది అనన్య, ఎక్కడో దగ్గర సంభాషణ మొదలు పెట్టాలి అన్నట్టు, దేవానంద్‌ తల అడించాడు. నువ్వు పాటలు పాడుతున్నావా? 125

ఆనందమాయే సఖి సృజన అతను మెల్లిగా అడిగాడు. హా అప్పుడప్పుడు అంటూ నవ్వింది అనన్య. అతని గొంతులో ఏదో పెద్దరికం ఉన్నట్టు అనిపంచింది ఆమెకి. కాసేపటి తర్వాత మళ్ళీ అనన్య, ఆ రోజులు ఎంత బాగుండేవి కదా ఇన్నోసెంట్‌గా! ఒకరినాకరు చూసుకోకుండా అనలు త్రీ ఇయర్స్‌ ఎలా గడిపామో మనకే తెలీదు ఇప్పుడు తల్చుకుంటే నవ్వొస్తుంది, అంది. అతను నవ్వి ఊరుకున్నాడు. దేవానంద్‌కి ఎదురుగా బీచ్‌ కనిపిస్తుంది అనన్య కళ్ళలోకి చూడాల్బొచ్చే ప్రతీసారి ఆ సముద్రాన్నే చూస్తున్నాడు అనన్య మెసేజ్‌ చేసి కలుద్దాం అన్నప్పుడు ఇదంతా కలా, నిజమా అని అతనికి అర్ధం కాలేదు. ఆ రోజు ఏం చెప్పకుండా మాయమైన అమ్మాయి, ఇన్నేళ్ల తర్వాత మళ్ళీ కలుద్దాం అంటోందేంటి?, అని చాలా సేపు సమాధానం ఏం చెప్పాలో తెలీక ఆలోచిస్తూనే ఉండిపోయాడు. మరో పక్క ఆ టీనేజ్‌లో అనన్య ఫోన్‌ కోసం ఎప్పుడూ ఎదురు చూస్తూ, ఎలా ఉంటుందో అని కలలు కనే తనకి, ఈ రోజు ఆమె నేరుగా కలుద్దాం అని అడుగుతోందంటే కలవడంలో తప్పేం లేదు అనిపించింది. మొదటి ఆలోచన కన్నా రెండో దానికి బలం ఎక్కువ ఉండటంతో కలుద్దాం అని రిప్లై ఇచ్చాడు. వస్తున్న దారంతా తను ఎలా ఉంటుంది? తను అనుకున్నట్టే ఉంటుందా? అందగత్తెనా? ఒక వేళా అందంగా లేకపోతే తను డిసప్పాయింట్‌ అవుతాడా? తను ఇష్టపడింది ఆ అమ్మాయి ఆలోచనలనే కదా! అంటే ఆ ఆలోచనల వెనక కూదా తను అందమైన అమ్మాయినే ఉహించుకొని ఉంటాడా? ఇలా అనేక ఆలోచనలు అతన్ని చుట్టుముట్టాయి. అయినా ఇప్పుడు కేవలం కలుస్తున్నాం అంతే కదా ఇది ఎంతవరకు కానసాగుతుందో తెలిదు బహుశా ఆ అమ్మాయికి ఇప్పటికే పెళ్లి అయ్యి ఉంటే, ఆ ఊహే దేవాకి నచ్చలేదు ఆహా అలా ఏం అయ్యుండదు అదే జరిగితే నన్ను ఎందుకు కలుస్తా అంటుంది అనుకున్నాడు, మళ్ళీ అలా అనుకున్నాక కాస్త ఆశ కలిగింది. ఇక్కడికి వచ్చి నేరుగా అనన్యని చూసాక అతని ఊహల్లో ఉన్న అమ్మాయికి తను పూర్తి విరుద్ధంగా, ఉన్నప్పటికీ అందంగా కనిపించింది. మనసులో ఎక్కడో సంతృప్తి. అందమంతా తెల్లని చర్మంలోనే ఉంటుంది అని అనుకునే వాళ్ళకి అనన్యని చూపిస్తే ఆ నిర్వచనం ఖచ్చితంగా తప్పనే అంటారు. ఆమెది చామన ఛాయే అయినా కళ ఉట్టిపడే మొఖం విశాలమైన నుదురు, పొడవైన ఉంగరాల జుట్టు, గెడ్డం దగ్గర చర్మం లోపలి పోయినట్టు చిన్న లొట్ట, ఎప్పుడు నవ్వుతూ ఉండే కళ్ళు, కుదురుగా ఉండే పెదవులు, ఇవన్నీ ఎవరినైనా తన వైపు చూసేలా చేస్తాయి. న అందులో దేవానంద్‌ కూడా మినహాయింపు కాదు. కానీ అప్పటివరకు అనన్య గొంతు మాత్రమే వినడం వల్ల మొదటిసారి నేరుగా చూసేసరికి అతనికి గుండె బరువెక్కి గొంతులో ఏదో అడ్డం పడ్డట్టు ఏం మాటలు రాక మౌనంగా ఉండిపోయాడు, తనకి గురొచ్చే జ్ఞాపకాలన్నీ ఏవో క్రితం జన్మవి అయినట్టు, ఎప్పుడో ముగిసిపోయిన కధ మళ్ళీ సడన్‌గా మొదలైనట్టు, మెలుకువ వచ్చి కూడా అదే కల వెంటాడుతున్నట్టు అతనికి అనిపించింది. అనన్య ఇప్పటికే తనని చూసి ఉందని తెలియని దేవా, జమె అంత సహజంగా మాట్లాడుతుంటే తనెందుకు 126

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఇంత మొహమాటపడుతున్నాడని అతనిపైన అతనికే విసుగేసింది. కానీ అతని మౌనాన్ని మరోలా అర్ధం చేసుకున్న అనన్య, నా మీద నీకు కోపం ఉంది కదా? అని అడిగింది దేవా జవాబు చెప్పకుండా తల అడ్డంగా ఊపాడు. బహుశా నన్ను పూర్తిగా మర్చిపోయి కూడా ఉంటావ్‌ అవునా? అంది తను మళ్ళీ. అన్యాయంగా మాట్లాడుతున్నావ్‌ అనూ! నువ్వే ఏం చెప్పకుండా వెళ్ళిపోయి, తిరిగి నేను మర్చిపోయాను అంటున్నావ్‌ అదే జరిగి ఉంటే, ఈ రోజు ఇక్కడ వరకు వచ్చేవాడినే కాదు కదా అని గబగబా అన్నాడు దేవానంద్‌. మరి ఎందుకు అంత సైలెంట్‌గా ఉన్నావు. మనం కలిసి దాదాపుగా నాలుగేళ్ళు అయ్యుంటుంది అయినా నీకు మాట్లాడటానికి మాటలు లేవా? అంది అనన్య. దేవా నవ్వాడు. ఎందుకు నవ్వుతున్నావ్‌? లేదు మనం కలిసి అంటున్నావ్‌ కదా, అసలు మనం ఎప్పుడు కలిసాం, అని ఆలోచిస్తే నవ్వొచ్చింది. అనన్యకి అప్పుడే ఏదో అర్థమైనట్టు ఓహ్‌ అవును కదా! అంది. ఎన్ని సార్లు అడిగాను కలుద్దామని, నువ్వు ఎప్పుడూ ఓకే చెప్పలేదు. అండ్‌ ఆల్‌ ఆఫ్‌ ది సడన్‌ మాయం అయిపోయావ్‌. ఫోన్‌ చేస్తే కలవదు, ఏమయ్యావో తెలీదు. ఎన్ని రోజులు ఎదురు చూసానో నీ ఫోన్‌ కోసం. కలవాలని అలా అడిగేసరికి వెళ్లిపోయావంటే నీకు నన్ను కలవడం ఇష్టం లేదేమో అనుకున్నాను. కొన్ని రోజులు నీ కాల్‌ కోసం పిచ్చోడిలా ఎదురు చూసాను. పోనీ వెతుకుదాం అంటే ఎలా ఉంటావో తెలీదు, ఎక్కడ ఉంటావో తెలీదు చాలా హెల్స్‌ లేస్‌ అనిపించింది. కానీ కొన్ని రోజులకి రియాలిటీ అర్ధమైంది. ఇక నువ్వు రావు అనుకున్న తర్వాత నేను ఆ ధాట్స్‌ నుంచి బయట పడి స్టడీస్‌ మీద కాన్సన్టేట్‌ చేసాను. ఇంక నువ్వు నా లైఫ్‌లో లేవు అనే అనుకున్నాను. నేను కలవడానికి కూడా కారణం అదే దేవా! అప్పుడు ఏం జరిగిందో తెలియాల్సిన హక్కు నీకు, చెప్పాల్సిన బాధ్యత నాకు ఉన్నాయి అందుకే కలుద్దాం అని మెసేజ్‌ చేశాను. దానికి ఇన్నాళ్లు పట్టిందా అనూ? అంటూ ఆగి, అవునూ ..నీకు కూడా నేను ఎవర్నో తెలీదు కదా, ఎలా నా ప్రొఫైల్‌ కనుక్కొని మెసేజ్‌ చేసావు అని అడిగాడు ఆశ్చర్యంగా. అదే నీతో చెప్పాలి దేవా! అంటూ అనన్య ఆగింది. ఏం చెప్తుందా? అన్నట్టు చూసాడు అతను అనన్య దేవానంద్‌ మొహంలో మారే భావాలనే గమనిస్తూ నేను నిన్ను అప్పుడే చూసాను దేవా. నువ్వు నాకు ముందే తెలుసు అంది. ఏం అంటున్నవ్‌. నేను నీకు తెలుసా? అప్పుడే చూసావా! ఎలా? ఎక్కడ? కాస్త ముందుకు వంగుతూ ఆత్రంగా అడిగాడు దేవానంద్‌. నీకు రాగ తెలుసు కదా వెంకట్‌ చెల్లి. హా తెలుసు అన్నాడు. తనునా ఫ్రెండ్‌ తనే నీ కాల్‌ కలిపి నాకు ఇచ్చింది, అంటూ అనన్య అతనితో మాట్లాడటం ఎలా మొదలయింది నుంచి ఎలా ఆ మాటలు ఆగిపోయాయి వరకు అంతా చెప్పుకొచ్చింది. శ2ై/

ఉనందమాయే సఖి సృజన ఏంటి నువ్వు రాగ ఫ్రెండ్‌వా? అంటే అన్నీ రోజులు అదే ఇంట్లో ఉంటూ నన్ను చూసేదానివి, తన ఫోన్‌ నుంచే మాట్లాడేదానివి అంతేనా? అడిగాడు వెనక్కి వాలుతూ, విన్న దాన్ని నమ్మడానికి ప్రయత్నిస్తూ. అనన్య అవునన్నట్టు తలాడించింది నువ్వు అంత దగ్గరగా ఉన్నా నేను కనుక్కోలేకపోయాను. నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు ఈ విషయం? నన్ను ఎందుకు డైరెక్ట్‌గా కలవలేదు నువ్వు? ఏమో అప్పట్లో అలా దాక్కుంటూ నిన్ను చూడటం సరదాగా అనిపించేది కానీ మన కధ ఇలా మారుతుంది అని నేను కూడా ఊహించలేదు. అసలు ఆ రాగ ఏమైందో, ఎక్కడుందో ఇప్పటికి వరకు మళ్ళీ కాంటాక్ట్‌ కూడా చెయ్యలేదు. అసలు అంత సడెన్‌గా ఎక్కడికి వెళిపోయిందో? అడిగింది అనన్య. అయితే నీకు అసలు విషయం తెలీదా అనూ! అడిగాడు దేవా ఆమెలో ఏదో వెతుకుతూ. ఏంటి అసలు విషయం? అనన్య కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. రాగ చదువుకోసం ఎక్కడికి వెళ్ళలేదు, తను ఎవర్నో ప్రేమించి ఇంట్లో నుంచి వెళ్ళిపోయింది. అవునా? ఈ విషయం నాకు నిజంగా తెలియదు దేవా, ఆశ్చర్యంగా అంది అనన్య తను వెళ్లిపోయాక వాళ్ళ నాన్న కొలాప్స్‌ అయ్యాడు. చుట్టుపక్కల వాళ్ళ ప్రశ్నలు భరించలేక వాళ్ళు ఇల్లు కూడా మారిపోయారు. లైఫ్‌లో ఈ అన్సర్జినిటీ భరించలేక వెంకట్‌ రాగ ఆచూకీ వెతికి తనని బలవంతంగా ఇంటికి తీసుకొచ్చాడు. ఆ పిల్ల వాళ్ళ టార్చర్‌ తట్టుకోలేక కొన్ని రోజుల్లోనే సూసైడ్‌ చేసుకొని చనిపోయింది. ఏంటి రాగ చనిపోయిందా? అనన్య కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి. అవును అను! వెంకట్‌ చాలా నెమ్మదైన మనిషి కదా, తను ఎందుకు ఇలా చేసాడు? ఆశ్చర్యం, బాధ కలగలిపి వినిపిస్తున్నాయి తన కంరంలో. ఛట్స్‌ ద ట్రాజెడీ. లైఫ్‌లో ఎవరెలా మారతారో మనం చెప్పలేం. రాగ తన ఇష్టానికి అలా వెళ్లడం వాళ్ళు తట్టుకోలేకపోయారు. ఇంకా అంతే అలా జరిగిపోయింది ఆ పెద్ద వాళ్ళు అలా ఉన్నారంటే సరే కానీ వెంకట్‌ చదువుకున్నవాడు, ఇప్పటి పరిస్థితులు తెలిసినవాడు, తను ఇంత మీన్‌గా ఎలా ఆలోచించాడు? తల పట్టుకుంది అనన్య. చదువుకున్నంత మాత్రాన అందరూ అంత గొప్పగా ఉంటారని మనం చెప్పలేం అనూ, వాళ్ళ బిహేవియర్‌కి వాళ్ళ ఇంటి పరిస్థితి చుట్టూ ప్రభావాలు కూడా కారణం అవుతాయి. రాగ ఇక లేదంటే నమ్మలేకపోతున్నాను దేవా! ఐకెన్‌ అండదర్భాండ్‌. పేరెంట్స్‌గా వాళ్ళ వైపు నుంచి ఆలోచిస్తే రాగ చేసింది కూడా తొందరపాటు పనే అనిపిస్తుంది, అంది అనన్య కాసేపటి మౌనం తర్వాత. 128

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఏమో! తన వర్షన్‌ వంటో మనకి తెలీదు కదా, అలా తెలీకుండా ఎవరు రైట్‌ ఎవరు రాంగ్‌ అని చెప్పలేం. కానీ రాగ అలా పారిపోయింది అన్న దగ్గరే ఆమెకి ఇంట్లో ఎంత స్వేచ్చ ఉందో తెలుస్తుంది. మళ్ళీ తనని తీసుకొచ్చి టార్చ్బెర్‌ పెట్టి సూసైడ్‌ చేసుకునేలా చేసిన దగ్గర వాళ్ళ ఫామిలీ ఎలా ఆలోచిస్తారో తెలుస్తుంది. ఒప్పుకుంటాను ప్రేమగా పెంచిన కూతురు వదిలి వెళిపోయిందంటే ఏ తల్లి తండ్రులకైనా బాధగానే ఉంటుంది. కానీ వాళ్ళ స్వార్థం కోసం ఆమెని తన జీవితం చూసుకోకుండా ఎన్నాళ్ళు ఆపగలరు. నిజానికి వాళ్ళ సమస్య తను వెళ్ళిపోయింది అని కూడా కాదు సొంతగా నిర్ణయించుకుంది అని, అన్నాడు దేవా.

కానీ పేరెంట్స్‌గా వాళ్ళకి ఇవ్వాల్సిన రెస్పెక్ట్‌ రాగ వాళ్ళకి ఇవ్వలేదేమో... అనన్య

రెస్పెక్ట్‌ అనేది మ్యూచువల్‌ అను! అది తల్లితండ్రులు పిల్లలికి ఇవ్వాలి. పిల్లలు తల్లితండ్రులకి ఇవ్వాలి. ఎంత సేపు ఒక వైపు నుంచే ఆశించడం అన్యాయం, అనన్య మౌనంగా వింటోంది. సరే ఇప్పుడు కాదని వెళ్ళింది, ఏమైంది అసలు? తనకి లైఫే లేకుండా పోయిందిగా ఎక్కడో దగ్గర కాంప్రమైస్‌ అయ్యుంటే బాగుందేదేమో, అంది అనన్య. సీ అను! అప్పటి జనరేషన్‌ వాళ్ళల్లో చాలా మందికి ఇప్పటి జనరేషన్లో మాట్లాడే తెలివి, వాళ్ళని డీల్‌ చేసీ పద్దతి లేవేమో అని, అనిపిస్తుంది. వాళ్ళ విలువలు, అంచనాలు అన్నీ వేరు, మనకి కావాల్సింది వేరు. ఈ రెండిటి మధ్యలో ఘర్షణ చాలా ఎక్కువగా వుంది. అంటే ఒకరిది స్వేచ్చగా ఎగరాలి అనుకునే ఆత్రం, మరొకరిది కంట్రోల్‌ చెయ్యాలనే ఆలోచన, ఈ రెండిటి మధ్యలో శాంతి చాలా కష్టం అన్నాడు దేవా ఆలోచిస్తున్నట్టు ఎటో చూస్తూ.

ఇక్కడ రాగ విషయంలో కూడా అదే జరిగింది. తనకి ఏం కావాలో వాళ్ళకి అర్ధంకాలేదు, తను అడుగుతున్నది వాళ్ళ దృష్టిలో వర్త్‌లస్‌ అయ్యుండొచ్చు. ఇక రాగ తనకేం కావాలో తను క్లియర్‌గా చెప్పలేకపోయింది లేదా చెప్పినవే తప్పు అయ్యుండొచ్చు, తప్పులు రెండు వైపులా ఉన్నాయి ఒకర్ని అనడానికి లేదు. దేవానంద్‌ చెప్పింది వింటూ అనన్య నీరసంగా వెనక్కి వాలి అలసటగా కళ్ళు మూసుకుంది. సారీ అనూ! నీ కండిషన్‌ తెలుసుకోకుండా ఏదో వాగాను నువ్వు ఆర్డర్‌ చేసింది తాగనే లేదు, ప్లీజ్‌ హ్యవ్‌ ఇట్‌ అన్నాడు దేవానంద్‌. ఏం వద్దు దేవా, మనసు చాలా డిస్టర్చ్‌డ్‌గా ఉంది.

ఈ విషయాలు అన్నీ చెప్పి నిన్ను బాధ పెట్టానా? సరే వేరే ఏవైనా మాట్లాడు లైఫ్‌ ఎలా ఉంది? ఇప్పుడు ఏం చేస్తున్నావ్‌? ప్రెసెంట్‌ ఎక్కడ ఉంటున్నావ్‌” అనన్య అతను అడిగిన వాటికి ముక్త సరిగా సమాధానం చెప్పింది. అతను ఇంకేదో అడిగేలోగానే నాకు కొంచం టైం కావాలి దేవా, మనం మళ్ళీ కలుద్దామా? అనన్య నీరసంగా అంది. మళ్ళీ కలుస్తావ్‌ కదా అనూ! లేదంటే ఈ సారి కూదా... అంటూ ఆగాడు దేవా. ఇంత క్లియర్‌గా జరిగింది చెప్పాక కూడా నువ్వు నన్ను నమ్మకపోతే ఎలా దేవా? ఖచ్చితంగా కలుస్తాను, అంది అనన్య సరే అయితే మీట్‌ యు అగైన్‌ టేక్‌ కేర్‌. తలాడించి వెను తిరిగి వెళ్ళిపోయింది అనన్య.

శ్‌ పనో తెరిచి ఉన్న తలుపుల నుంచి చారవగా లోపలికొచ్చి, కొంచం కాఫీ కావాలి, అంటూ 129

అనందమాయే సఖి సృజన తల పట్టుకుంది అనన్య. నేత్ర, మైధిలి ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకున్నారు ఏమైంది అనూ? అతన్ని కలిసావా? అని అడిగింది మైధిలి. హా! అంది అనన్య, ఎటో చూస్తూ. తన కళ్ళలో నీటి చెమ్మని చూసి కంగారుగా దగ్గరికి వెళ్ళింది మైధిలి. హే... ఎందుకు వదుస్తున్నావ్‌? దేవా ఏమైనా అన్నాడా? అని అడిగింది. రాగ చచ్చిపోయింది, అంది అనన్య వెక్కిళ్ల మధ్యలోనే, ఆ మాట అర్ధంకానట్టు నేత్ర తన దగ్గరికి వచ్చింది. రాగ అంటే... అంటూ ఆగింది మైధిలి. అదే దేవాతో ఫోన్‌ మాట్లాడించింది అని చెప్పాన, తను. హా గుర్తొచ్చింది, ఏమైంది పాపం? అడిగింది నేత్ర సూసైడ్‌ అంట, తన ప్రేమని ఇంట్లో యాక్సెప్ట్‌ చెయ్యలేదని. అయ్యో! ఈ విషయం దేవా చెప్పాడా? అడిగారు వాళ్ళు. అవునన్నట్టు తలాడించింది అనన్య తను చాలా యాక్టివ్‌గా ఉండేది, జర్నలిజం చేస్తా అనేది. చాలా బోల్డ్‌గా ఉండేది అలాంటి అమ్మాయి ఇలా చేసుకుంది అంటే వాళ్ళ ఇంట్లో ఎంత ఇబ్బంది పెట్టుంటారో అంది, అనన్య పాత విషయాలన్నీ గుర్తుచేసుకుంటూ. ఊరుకో అనన్య! తన తల నిమురుతూ అంది నేత్ర. ప్రేమించడం అంత తప్పా? ఇద్దరినీ చూస్తూ అడిగింది ఆమె. మైధిలి, నేత్ర మొహమొహాలు చూసుకున్నారు. వాళ్ళకి ఏం చెప్పాలో అర్థం కాలేదు. సరే నువ్వు ముందు ఈ కాఫీ తాగు, కాస్త తలనొప్పి తగ్గుతుంది. మనం ఇవన్నీ మళ్ళీ మాట్లాడదాం, అంది మైధిలి కాఫీ కప్పు అందిస్తూ. అనన్య కాస్త సర్దుకున్నాక, దేవా ఏం అన్నాడు అసలు? ఎలా ఉన్నాడు? తన బిహేవియర్‌ ఎలా ఉంది? పాస్ట్‌ గురించి నిన్నేమైనా బ్లేమ్‌ చేస్తూ మాట్లాడాడా? అడిగింది మైధిలి అనన్య మొహంలోకి పట్టి పట్టి చూస్తూ. అలా ఏం లేదు మిధు! చాలా బాగా మాట్లాడాడు, ఇన్‌ఫాక్ట్‌ మెచ్యూర్ట్‌గా మాట్లాడాడు. రాగ విషయంలో కూడా జడ్జిమెంటల్‌లా కాకుండా రెండు వైపులా ఆలోచిస్తూ మాట్లాడాడు. నాకు అప్పుడు తనలో అందం నచ్చిందేమో, కానీ ఇప్పుడు మాత్రం ఆలోచనలు నచ్చాయి, అంది అనన్య. మంచిదే! అయితే ఏం నిర్ణయించుకున్నావు? అడిగింది నేత్ర. తెలీదు, మనిషి నచ్చాడు కానీ నాకు బియాండ్‌ ఆలోచించాలంటే భయమేస్తుంది. మా ఇంట్లో కూదా మనుషులు అంత గొప్ప ఆలోచన ఉన్న వాళ్ళు కాదు. రేపు రాగకి జరిగినట్టే నాకు జరిగితే అనన్య భయంతో ఆగింది. అలా ఏం జరగదు అనూ, నువ్వు ఎక్కువ ఆలోచిస్తున్నావ్‌, అంది నేత్ర. ఏమో నేత్ర! నాకు కంగారుగా ఉంది. ఒకసారి నా వల్ల తను ఇబ్బంది పడ్డాడు, ఇప్పుడు తెలిసి తెలిసి మళ్ళీ తనకి హోప్స్‌ ఇవ్వడం బాధపెట్టడం నాకు ఇష్టం లేదు. ఈ సారి కలిసినప్పుడు విషయం శ్లీయర్‌గా చెప్పేస్తాను, అంది అనన్య ఏదో నిర్ణయం తీసుకున్నట్టు. నీ ఇష్టం సంగతేంటి మరి? అడిగింది నేత్ర. అనన్య ఏం మాట్లాడలేదు.నేత్ర ఇంకేదో అనబోతుంటే, మైధిలి వెంటనే కలుగజేసుకొని నేత్ర, తనని ఫోర్స్‌ చెయ్యకు. ప్రేమ ఎవరి బలవంతం మీద రాదు, అది నీకూ తెలుసు అంది. తర్వాత అనన్య వైపు చూస్తూ అనూ! నీకు ఏది సరైనది అనిపిస్తే అది చెయ్‌, రెండు ఎమోషన్స్‌ని పెట్టుకొని నలిగిపోకు. ఇది నీ లైఫ్‌, నీకు నచ్చిందే నువ్వు చెయ్యాలి కానీ ధైర్యంగా 130

అఆనందమాయే సఖి సృజన చెయ్యాలి, ప్రేమ అయినా త్యాగమైనా పిరికితనంతో చెయ్యకు, అనన్య మౌనంగా వింటోంది. నీకు నిజంగా ఇదే ఆలోచన ఉంటే, దేవాతో సూటిగా చెప్పు. ఆ అబ్బాయి అనవసరమైన ఆశలు పెట్టుకోకముందే, నువ్వు చెప్పడం మంచిది, అంది ఆమె కాళ్ళ మీద మెల్లిగా తడుతూ మైధిలి. అంతలో అనన్య ఫోన్‌లో దేవా నుంచి ఒక మెసేజ్‌ వచ్చింది. డిడ్‌ యు రీచ్‌, అని, వువుస్తు 20 ఇంట్లోకి రావచ్చా మైధిలి? అన్న పిలుపుతో గుమ్మంలోకి చూసింది మైధిలి. తలుపుకి అటువైపే తన అనుమతి కోసం అన్నట్టు నిలబడి ఉన్నాడు వసంత్‌. మైధిలి నవ్వుతూ హాయ్‌ వసంత్‌! రండి రండి, ఎలా ఉన్నారు? అని పలకరించింది. బాగున్నాను, మీరు? తిరిగి అడిగాడు వసంత్‌, బాగున్నా, అంది . వచ్చి రెండు వారాలైనట్లుంది కదా, కలవడం కుదరలేదు, అన్నాడు అతను లోపలికొస్తూ దానిదేముంది నేను కూడా మిమ్మల్ని పిలవలేదుగా? అన్నీ సెట్‌ చేసుకోవడంతోనే అయిపొయింది, అంటూ కుర్చీ చూపించింది. అంతే అండి, సింగల్‌ రూమే అనుకుంటాం కానీ దానికి చాలా అవసరం పడతాయి, అంటూ గదంతా ఒకసారి చూసాడు. గుమ్మం పక్కన ఉన్న కిటికీకి, పచ్చగా అందంగా ఒక మనీ ప్లాంట్‌ అల్లుకుని ఉంది. దానికి అటువైపున్న గోడకి కొన్ని ఫోటోగ్రాఫ్స్‌ అతికించి ఉన్నాయి. అవన్నీ పి సి. శ్రీరామ్‌ స్టిల్స్‌ అని తేలిగ్దానే గుర్తించాడతను. ఆ పక్కన, గోడ వారగా ఉన్న షెల్ఫ్‌లో కొన్ని పుస్తకాలు దానికి ఎదురుగా వాల్‌ మీద అందమైన పోట్రేట్‌. ఈ ఆర్ట్‌ చాలా బాగుంది, ఎక్కడ కొన్నారు? అడిగాడు వసంత్‌. కొనలేదు. నేత్ర వేసింది. తను మంచి ఆర్టిస్ట్‌, అంది మైధిలి నవ్వుతూ. వావ్‌ తను బొమ్మలు గీస్తుందని, నాకు తెలీదు, ఇది చాలా బాగుంది, అన్నాడు కాసేపు కళ్ళని తిప్పకుండా దాన్నే చూస్తూ. వెంటనే ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు, నేత్ర కనిపించట్లేదు కాలేజ్‌లో ఉన్నారా? అని అడిగాడు లేదు ఏదో పని ఉందని బైటకి వెళ్ళింది వచ్చేస్తుండొచ్చు, అంది మైధిలి గుమ్మం వైపు చూస్తూ అన్నట్టు ఓనర్స్‌ రూమ్‌ ఇవ్వడానికి ఏం ఇబ్బంది పెట్టలేదు కదా? అడిగాడు వసంత్‌ మళ్ళీ అదేం లేదే అయినా ఎందుకు ఇబ్బంది పెడతారు? అడిగింది కనుబొమ్మలు దగ్గర చేసి పక్క పోర్షన్‌లో అబ్బాయిలు ఉంటే సహజంగా అమ్మాయిలకి రూమ్‌ ఇవ్వరు కదా, అందుకే అడుగుతున్నా, అన్నాడు చేతులు గాల్లో ఆడిస్తూ. అదా..! మేము కూడా ముందు అలాగే అనుకున్నామండీ పెద్దగా ఆశలు కూడా లేవు ఈ రూమ్‌ మీద, కానీ ఆ బామ్మగారు ఉన్నారే భలే రెబెల్‌, తాతగారు ఇదే మాట అంటే తను మా వైపు వాదించింది. మీరింకా ఏ కాలంలో ఉన్నారు? ఇప్పుడు అందరూ ఒకటే అని భలే మాట్లాడారులెండి. ఇక ఆయన అవుననక తప్పలేదు, నవ్వుతూ చెప్పింది మైధిలి అవునా... అప్పటి మనిషైనా ఆవిడ బాగానే ఆలోచించారు, ఆ తరం అంతా ఇలాగే ఉంటే మన ప్రయాణాలు సాఫీగా సాగిపోతాయి, అన్నాడు వసంత్‌ మిగతా గదినంతా చూస్తూ. ఓసీ

అనందమాయే సఖి సృజన అయ్యో భలేవారే, ఇక అప్పుడు మనకి ట్రామా ఇచ్చేది ఎవరు? వార్డెన్‌ రత్నం మొహం గుర్తు తెచ్చుకుంటూ అంది మైధిలి. అతను పకపకా నవ్వాడు. మీరు పీ. సి. శ్రీరామ్‌ అభిమానా? అడిగాడు అతను కాసేపటి మౌనం తర్వాత. అవునన్నట్టు తల ఊపింది మైథిలి. మరి అమృత సినిమా పోస్టర్‌ పెట్టుకున్నారు దానికి డి ఓ పి. ఆయన కాదే? అన్నాడు వసంత్‌. హా కాదని తెలుసు, కానీ నాకు అమృత మూవీ అంటే చాలా ఇష్టం, మణిరత్నం సినిమాల్లో నాకు బాగా నచ్చే సినిమా అది, అంది మైధిలి. ఐతే ఇంకేవి నచ్చవా? అడిగి నవ్వాడు. అలా అని కాదు, ఈ మూవీ బాగా ఇష్టం, అంది మైధిలి తిరిగి నవ్వుతూ. ఎందుకని? ఎందుకంటే చెప్పలేను. ఆ సినిమాలో సముద్రం కూడా తనదైన పాత్రలో నటిస్తుందేమో అనిపిస్తుంది నాకు. ఏ దేవి వరము నీవో అనే పాట ఇప్పటికి ఎన్ని సార్లు విన్నానో లెక్క లేదు. అమృత, ఇందిరా, వాళ్ళిద్దరి మధ్యలో ఉండే లవ్‌ ఎండ్‌ హేట్‌ రిలేషన్‌, వీటన్నిటికీ మించి శ్యామల, శ్యామల అంటే ఆ అమృత ఏక్చువల్‌ మదర్‌ కదా? అవును తనే తను సీన్‌లో ఉన్నంత సేపు మట్టి వాసన గుప్పుమంటుంది ఎందుకో! ఒక సీన్‌లో మీ ఆయన పేరు ఏంటి అంటే దిలీపు అంటుంది చూడండి, అక్కడ తన అమాయకత్వం, పెంకితనం, ఒకేసారి కనిపిస్తాయి. అక్కడ ఫిదా అయ్యా నేను. అసలు మీకు తెల్సా ఆ సినిమా మీద ఉన్న ఇష్టానికి నాకు శ్రీలంక కూడా వెళ్ళాలి అనిపిస్తుంటుంది అప్పుడప్పుడు ఆ సినిమా షూట్‌ చేసిన చోటంతా తిరిగి రావాలి అనిపిస్తుంది. అంత పిచ్చి ఆ సినిమా అంటే... అంటూ నవ్వింది మైధిలి, తన మాట్లాడుతున్నంత సేపు, తన కళ్ళని చూస్తూ ఉన్న వసంత్‌, తను చెప్పడం ఆపాక, నవ్వుతు మీకు ఇష్టమైన దానికోసం మాట్లాడుతున్నప్పుడు మీ కళ్ళు భలే మెరుస్తాయండి, అన్నాడు. మైధిలి ఏదో ట్రాన్స్‌ నుంచి బయటకు వచ్చినట్టు నవ్వింది. నేను కూడా ఇంత ఎక్సయిటింగ్‌గా ఎవరితో మాట్లాడలేదు అని చెబుదాం అనుకుంది కానీ చెప్పలేదు. ఇంతలో అక్కడ పరుచుకున్న మౌనం ఇష్టం లేనట్టు మైధిలి ఫోన్‌ మోగింది. హలో మిధు! అటు నుంచి నేత్ర గొంతు నీరసంగా వినిపించింది నేత్రా చెప్పు. ఒకసారి 4 ౮ గ్రాండ్స్‌కి రాగలవా? వస్తాను. ఏమైంది అంత ఒకేనా? నువ్వు రా చెప్తా, శ32

అనందమాయే సఖి నృృజన

నువ్వు బానే ఉన్నావా?

కొంచం వీక్‌గా ఉంది, నువ్వు రా, నేను ఒంటరిగా రాలేను, అంటూ ఫోన్‌ కట్‌ చేసింది నేత్ర.

మైథిలి కంగారుగా లేచింది.

వసంత్‌ ప్రశ్నర్థకంగా చూస్తుంటే... నేత్ర ఫోన్‌ చేసింది. & ౮ గ్రౌండ్స్‌లో వుందట, వెళ్ళాలి అంది.

సరే నన్ను డ్రాప్‌ చెయ్యమంటారా? అని అడిగాడు అతను.

నో థాంక్స్‌, నేను ఆటోకి వెళ్తాను, పర్వాలేదు, అంటూ రెండు అడుగులు వేసి, మీకు కనీసం కాఫీ కూడా ఆఫర్‌ చెయ్యలేదు సారీ, అంది.

ఏం పర్వాలేదు నెక్ట్‌ టైం తీరిగ్గా భోజనమే చేస్తాను, అంటూ బైటకి నడిచాడు వసంత్‌.

మైథిలి హ్యాండ్‌ బ్యాగ్‌ భుజానికి తగిలించుకుంటూ, లాక్‌ వేసి వెళ్ళిపోయింది.

మసన

మైథిలి గ్రాండ్‌కి వెళ్లేసరికి నేత్ర కిందెక్కడో ఆఖరి మెట్టు మీద కూర్చొని ఉంది. తన పక్కన ఒక పెద్దాయన నిలబడి ఉన్నారు. మైథిలి మెట్లు దిగుతూ నేత్ర... అంది. నేత్ర మైథిలి వైపు చూసి తను వచ్చేసింది మీరు వెళ్ళండి పళ్లేదు అంది పక్కన వున్న అతనితో. అసలు ఏమైందే ఎక్కడైనా పడ్డావా? అడిగింది మైథిలి తన వంటి మీద దెబ్బలున్నాయేమో అని వెతుకుతూ. నేత్ర దానికి సమాధానం చెప్పకుండా మైథిలిని గట్టిగా హత్తుకుంది.

అతన్ని కలిసావా? ఏం అన్నాడు? హార్ట్‌గా మాట్లాడాడా? నువ్వు గీసిన బొమ్మ ఇచ్చావా లేదా అని అడుగుతూ తను ఏడుస్తోంది అని అర్థమై ఉన్నపాటుగా ఆగింది మైథిలి. నేత్ర పక్కనే, తన రాత్రి ఇష్టంగా ప్యాక్‌ చేసిన గిఫ్ట్‌ ఉంది. అది అతనికి ఇవ్వనేలేదని మైథిలికి అర్ధమైంది.

ఏమనుంటాడు? ఇష్టం లేదు అనుంటాడా? ఆ ఆలోచనతో చూడలేదు అనుంటాడా? పాపం పిచ్చిది ఎంత బాధ పడుతోందో అనుకొని మైథిలి భారంగా నిట్టూర్చింది. ఈ సంవత్సరకాలంలో నేత్ర ఏడవడం తను ఎప్పుడు చూడలేదు. ఈ ప్రేమ తనని బలహీన పరుస్తుందేమో అనుకుంది. ఎప్పుడూ ప్రతి విషయాన్ని తేలిగ్గా తీసుకునే నేత్రలాంటి అమ్మాయిని కూడా ప్రేమ కదిలించగలదని మైథిలికి ఆ క్షణమే అర్థమైంది. తను మాట్లాడే వరకు ఏం కదపకూడదని మౌనంగా కూర్చుంది.

కాసేపటికి నేత్ర తేరుకొని, పద రూమ్‌కి వెళదాం, అంది ఏమి కానట్టు. మైథిలి మాట్లాడకుండా ఆమెలోకే లోతుగా చూసింది. నేను బాగున్నాను. జరిగినదంతా రూమ్‌కి వెళ్ళాక చెప్తాను పద వెళదాం అంటూ లేచింది నేత్ర. మైథిలి చేసేది లేక తన వెనకే నడిచింది.

[133

ఆనందనూయే సఖి సృజన నేత్ర రూమ్‌కి వెళ్ళగానే ఆవేశంగా అల్మారా దగ్గరికి వెళ్లి ఏవో ఫైల్‌ లాంటిది బయటకు తీసింది. పుస్తకాల దొంతుల్లోంచి ఒక దైరి, కొన్ని పుస్తకాలు, స్కెచ్‌ బుక్స్‌ అన్ని విసురుగా పక్కకి పడేసింది. కానీ ఎందుకు ఇంత ఆవేశం నేత్రా! అసలు ఏమైందో చెప్పు, మైథిలి తనని ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తూ అంది. తన మాటల్ని పట్టించుకోకుండా ఇంకా వేటినో వెతుకుతుంది నేత్ర. తన కళ్ళు వర్షిస్తున్నాయి. మైథిలి గబా గబా వెళ్లి నేత్రని తన వైపుకు తిప్పుకొని కన్నీళ్లు తుడుస్తూ నేను వింటాను చెప్పు అంది. నేత్ర దుఃఖం అపుకోలేనట్టు గట్టిగా ఏడుస్తూ ఆమెను చుట్టుకుంది. మైథిలి తల నిమురుతూ కాసేపు మౌనంగా కూర్చుంది. ప్రేమ ఎప్పుడు బాధ పెట్టకూడదు. ఒక వేళ బాధ పెడుతుంటే ఆ ప్రేమని వదిలేసుకోవడమే మంచిది. ఇష్టంగా ప్రేమించినా సరే వదులుకోవాలి అనుకుంది మైథిలి. బైటకి అనే ధైర్యం లేదు. ఆ మాటలు నేత్రను ఇంకా బాధ పెడతాయని తెలుసు. అందుకే అనాలనుకున్నవన్నీ మనసులోనే అనుకుంటూ మౌనంగా ఉండిపోయింది. నేత్రలో కదలిక లేదు. బొమ్మలా అలాగే కూర్చుంది. ఇంతకీ ఏం అన్నాడు? ఇష్టం లేదు అన్నాడా? అడిగింది మైథిలి చివరికి ధైర్యం చేసి. నేత్ర తలా వాల్చుకుంటూ అసలు నేనేం చెప్పలేదు మిథు, అంది. చెప్పలేదా మరి ఇదంతా ఏంటి? ఎందుకు ఇంత బాధ పడుతున్నావ్‌? అడిగింది మైథిలి. హి ఈస్‌ ఆ్రెడీ మేరీద్‌. కళ్ళ నీళ్లు తుడుచుకోకుండానే, అంది నేత్ర, ఏంటి? ఎవరితో? తన చైల్డ్‌ హుడ్‌ ఫ్రెండ్‌తో. టూ వీక్స్‌ బ్యాక్‌ రహస్యంగా మేరేజ్‌ చేసుకున్నారట. త్వరలో పెద్దవాళ్ళకి చెప్తారంట. సీకెలా తెలిసింది? తనే చెప్పాడు. తను రావడమే ఆమెతో పాటు వచ్చాడు. తనే నన్ను కలుద్దాం అనుకున్నాడట, ఆ విషయం చెప్పడానికి. ఇంతలో నేనే పిల్చానట. అసలు నేను ఎందుకు పిలిచానో కూడా అడగలేదు మిథు. ఎంత సేపు వాళ్ళ సంగతులే. నేత్ర వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది. మైథిలి బాధగా చూసింది. తన గురించి నీకు ఏం తెలీదా? అప్పుడపుడు కలిసేవారు. ఫ్రెండ్స్‌ అనుకున్నాను. అంటారు కదా ఒక మైకంలో ఉన్నప్పుడు ఇంకేం కనపడదని,అదే జరిగింది. ఊరుకో నేత్ర, ఎట్లీస్ట్‌ ఈ నిజం ఇప్పటికైనా నీకు తెలిసింది. ఇంకా హోప్స్‌ పెంచుకొని ఉంటే చాలా పెయిన్‌ కదా. ఇప్పటికి మాత్రం ఏమైనా తక్కువ అయ్యిందా, ఇన్నాళ్ల నా ప్రేమ నిజం కదా? దాన్నెలా మర్చిపోవాలి. ఇవి చూసావా ఇవన్నీ తన కోనం రాసుకున్న దైరీలే, ఇవన్నీ తన స్కెచెస్‌. అసలు ఆర్ట్‌ ఇష్టపడిండే తన బొమ్మలు వేస్తున్నందుకు, ఆ రోజు బాయ్స్‌ హాస్టల్‌ దగ్గర 134

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఏం చేస్తున్నా అని అడిగావు గుర్తుందా? తన కోనమే, చూడాలని వెళ్ళాను, ఆ రోజు నువ్వు వాచ్‌ చూస్తుంటే వెనక్కి లాగేసుకున్నాను ఎందుకు అనుకున్నవ్‌, తన ఫోటో వాల్‌పీపర్‌గా ఉంది కాబట్టి. తన కోసం ఎన్నో పిచ్చి పనులు చేశాను మిథు. ఇదిగో చూడు ఈ పచ్చబొట్టు నీ పేరు గతో స్టార్ట్‌ ఐతే అని ఉంది ఏంటి అని అడిగావు గుర్తుందా? ఇప్పుడు అర్థమయి ఉంటుంది నీకు. ఏమో ఇదంతా ప్రేమో, పిచ్చో నాకు తెలీదు. ఎందుకు ఆ అబ్బాయి అంటే అంత ఇష్టం అంటే నేను చెప్పలేను. నా లైఫ్‌లో అనంత్‌ ఫిజికల్‌గా లేకపోయి ఉండొచ్చు కానీ మనసులో, ఆలోచనల్లో తనే ఉన్నాడు. వాటినెలా మార్చాలి? తను అలా అంటుంటే కళ్ళ నీళ్లు తిరిగాయి మైథిలికి. తన చేతులు పట్టుకొని ఓదార్పుగా నొక్కింది. కాసేపటికి ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు నేత్ర లేచి తను తీసిన అన్ని పుస్తకాలూ, స్కెచెస్‌ అని, ఒక బాగ్‌లో సర్ది, ఇవి నాకు కనిపించకుండా ఎక్కడైనా పెట్టు మిథు, నాకు తెలియని చోట, అడిగినా ఎప్పుడు ఇవ్వకు అంది. షూర్‌గా అంటున్నావా? అడిగింది మైథిలి నమ్మలేనట్టు. అతని లైఫ్‌లో మరో అమ్మాయి ఉన్నప్పుడు, ఇంకా తననే పట్టుకు వేలాడడం పిచ్చితనం. అది నా మెంటల్‌ హెల్త్‌కి మంచిది కాదు. ఇవి నాతో ఉంటే ఆ జ్ఞాపకాలు నన్ను వెంటాడుతూనే ఉంటాయి. కనీసం ఇవి చూడకపోతే నేను వేగంగా హీల్‌ అవుతానేమో! అందుకే తీసుకుపో! అంటూ తలదించుకుంది నేత్ర. మైథిలి మృదువుగా తన చెయ్యి తాకింది. తన స్పర్శలో తనకేం అర్ధమైందో కానీ నేత్ర, నేను పిరికిదాన్ని కాదు మిథు. నాకు ఈ లైఫ్‌ అంటే చాలా ఇష్టం. నేను పారిపోను, క్విట్‌ చెయ్యను, అవేశపడను, అంది స్థిరంగా. ఛ! నీ విషయంలో నేనెప్పుడూ భయపడను నేత్ర, నో యువర్‌ విల్‌ పవర్‌. నీ సాహసానికి నీ స్థిరత్వానికి ఎప్పుడు అబ్బురపోతాను కూడా, అంటూ ప్రేమగా చూసింది మైథిలి. నేత్ర ఏడ్చి ఏడ్చి లోతుకుపోయిన కళ్ళతో నీరసంగా నవ్వింది. మైథిలి నేత్ర ఇచ్చిన డైరీలు, పుస్తకాలు పట్టుకొని అల్మార దగ్గరికి వెళ్తుంటే ఇదంతా అనన్యకి చెప్పకు, ఎలాగూ జరిగిపోయింది కదా ఇప్పుడు చెప్పి వేస్ట్‌, అంది, నేత్ర వెనక నుండి. మైథిలి సరే అన్నట్టు తల ఊపింది. 2] మైథిలి కాలేజీ అయిపోయి బైటకొస్తుంటే వసంత్‌ కాస్త దూరంలో బైక్‌ పార్క్‌ చేస్తూ కనిపించాడు. ఫ్రెండ్స్‌ ఇంట్లో సఖి సినిమా స్క్రీనింగ్‌ ఉంది, దాని మీద డిస్కషన్‌ కూడా జరుగుతుంది, మీరు వస్తారా? అని అడిగాడు తన వైపు చూస్తూ. మైథిలి కాసేపు ఏం చెప్పాలో తెలియక సతమతమైంది. ఇబ్బంది పడకండి మీకు ఒకే అంటేనే రండి, అన్నాడతను ఏదో (గగ్రహించినట్టు. ఆ మాట అన్నాడే కానీ, వస్తే బాగుంటుందని అతనికి కూడా ఉంది. కానీ మైథిలి, ఈ సారికి మీరు వెళ్ళండి నెక్స్‌ టైం చూద్దాం, అనేసింది. వసంత్‌ కాస్త నీరసపడ్డట్టు 135

ఆనందమాయే సఖి సృజన నిట్టూర్చి, వెంటనే ఉత్సాహంగా పోనీ ఈవెనింగ్‌ బీచ్‌లో కలుద్దామా అన్నాడు. తను తల ఊపింది. చూసిన సినిమానే మళ్ళీ చూడటం బోర్‌ అనిపిస్తుందా మీకు? అడిగాడు వసంత్‌ ఆమెతో పాటు సముద్రం ఒడ్డున నడుస్తూ. అదేం లేదు. నిజానికి అలా మళ్ళీ చూడటం ఇష్టం నాకు, చూసే ప్రతిసారి ఏదో కొత్త విషయం అర్ధం అవుతుంది కదా, ఆ ఫీలింగ్‌ బాగుంటుంది, అంది దూరంగా ఎగసి విరిగిన అలనే చూస్తూ. మరి ఎందుకు రానన్నారు? ముక్కు మొహం తెలియని మనిషికి ఒక అమ్మాయి నెంబర్‌ ఇవ్వదని అర్ధమైన మీకు ఇది అర్ధం కాలేదంటే నమ్మమంటారా? వసంత్‌ నవ్వి, అర్ధంకాలేదు అనను కానీ మీతో కాస్త టైం స్పెండ్‌ చెయ్యాలని ఉంటుంది. చాలా లోతైన మనిషిలా అనిపిస్తారు. అందుకే ఏదో ఆకర్షణ. ఆ ఇంట్రెస్ట్‌తోనే అడిగాను. ఆ ప్రాసెస్‌లో మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టుంటే సారీ. మైథిలి అతని వైపు నమ్మలేనట్టు చూసింది. బహుశా అతనిలోని నిజాయితీని అంచనా వేస్తోందేమో. ఇబ్బంది ఏం లేదులెండి, నేనేది లోపల్లోపల దాచుకొని మధనపడుంటే అనుకోటానికి నేరుగా చెప్పేసాను కదా సో నో ప్రాబ్లెమ్‌. అసలు మీలో మంచి విషయం వంటో తెలుసా ఏదయినా మొదట అడిగేది మీరే మళ్ళీ దాన్ని అర్ధం చేసుకుని వదిలేసేది మీరే. సచ్‌ ఏ నైస్‌ క్వాలిటీ ఐ షుడ్‌ అక్ష్వైర్‌. ఇంతకీ తిట్టారా పొగిడారా? అదేంటి అండి ఆ డౌటు, ఇంత స్పష్టంగా పొగుడుతుంటే! ఇద్దరు నవ్వుకున్నారు. దూరంగా ఆకాశం, సముద్రం కలిసే చోటునే చూస్తూ కూర్చున్నారు. చుట్టూ చాలా మంది జనం. కొందరిలో ఏదో సందడి. కేరింతలు కొడుతూ నవ్వుతున్నారు. ఇంకొందరిలో ఏదో నిశ్శబ్దం. భారాన్ని మోస్తున్నట్టు ఆ అలల వైపే చూస్తూ నిల్చున్నారు. వాళ్ళ మనస్సులో మెదిలే ఆలోచనలు ఏమై ఉంటాయో అనుకుంది మైథిలి. ఈ సముద్రాన్ని ఎంత చూసినా బోర్‌ కొట్టదండి అదేంటో, అన్నాడు వసంత్‌. మైథిలి నవ్వి, అవును ఈ చప్పుడులోనే ప్రశాంతత ఉంటుందేమో ఎన్ని గంటలైనా అలా చూస్తూ కూర్చోవాలి అనిపిస్తుంది. కానీ నేత్రకి అలా కాదు ఎంతసేపూ తదుద్దాం అంటుంది, అంది ఏదో గుర్తు చేసుకుంటూ. మీకూ నేత్రకి ఎప్పటి నుంచి పరిచయం? మేం కలిసింది యూనివర్సిటీలోనే. నేను నేత్రా అనన్య ముగ్గురం హాస్టల్‌ల్లో ఉందేవాళ్ళం. అవునా! మరి ఇదేంటి ఇలా రూమ్‌కి ఎందుకు షిఫ్ట్‌ అయ్యారు? 136

ఆనందమాయే సఖి సృజన అదో పెద్ద కథలెండి. నాకూ వార్డిన్‌కి గొడవైంది. ఇక నాకు అక్కడ ఉండాలి అనిపించలేదు. వచ్చేసాను. నేను వస్తుంటి నాతో పొటు నేత్ర కూడా వచ్చేసింది. అనన్య కొన్ని కండిషన్స్‌ వల్ల రాలేకపోయింది. సో తను హాస్టల్లో మేం ఇక్కడ. అప్పుడప్పుడు వస్తుంది రూమ్‌కి చూసే ఉంటారుగా మీరు. చూసాను చూసాను. అయితే తగువులన్నీ బాయ్స్‌ హాస్టల్స్‌లోనే ఉంటాయి అనుకునేవాడ్ని. గర్ల్స్‌ హాస్టల్‌ల్లో కూడా జరుగుతాయా? ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు వసంత్‌, అదేంటి అలా అడిగారు. మాకు మాత్రం సమస్యలు ఉండవా ఏంటి? అసలు మీరు దేనికి కొట్లాడతారో నాకు తెలీదు కానీ మేం చాలా బేసిక్‌ విషయాలకి కూడా స్టాండ్‌ తీసుకోవాల్సిన పరిస్థితి వస్తుంది. సహజంగా అయితే ఎవరు మాట్లాడరు. థె ఎక్సపెక్ట్‌ అస్‌ టు బి సైలెంట్‌, కానీ నేను అలా ఉండకపోయేసరికి మా వార్డెన్‌కి మండింది. గొడవ రెపింది చివరికి ఇదిగో ఇలా బైటకొచ్చేసే వరకు వచ్చింది, అంటూ చెప్పడం ఆపింది మైథిలి. వసంత్‌ అర్ధం చేసుకోవాడికి ప్రయత్నిస్తున్నట్టు మౌనంగా వింటున్నాడు. ఇంతలో ఎవరో వాళ్ళ దగ్గరగా వచ్చి ఏదో అడుగుతున్నట్టు అనిపించి, పక్కకి చూసాడు. ఒక వ్యక్తి వాళ్ళ ముందు నిలబడి ఉన్నాడు. అతని చేతిలో కెమెరా వుంది. ఫోటో తియ్యాలా అంటూ సైగ చేసాడు. వనంత్‌ వద్దన్నట్టు తల ఊపి మైథిలి వైపు ఒకసారి చూసాడు. ఆమె ఆ వెళ్లిపోతున్న అతని చేతిలో కామెరానే చూస్తూ ఉంది. మీకు ఫోటోగ్రఫీ అంటే అంత ఇష్టమా? అడిగాడు అతను. మైథిలి తల తిప్పి అవునండి, ఐ లైక్‌ టు టెల్‌ స్టోరీస్‌ క్రు పిక్చర్స్‌, అంది. ఇదే ప్రొఫెషన్‌ అనుకుంటున్నారా? అలా అనుకుంటే మాత్రం కుదురుతుందా? నిరాశగా అంది తను. ఎందుకు కుదరదు? కానీ మీరు ఫస్ట్‌ ఒక కెమెరా కొనుక్కుని ప్రాక్టీస్‌ చెయ్యాలి. సమస్య అది కాదు. అసలు ఇది ఒక ప్రొఫెషన్‌ అవ్వొచ్చన్న కాన్సెప్ట్‌ ఉంది చూడండి అది ఎక్కదు, మా నాన్నకి. మైథిలి అన్నీ నాన్నకి ఇష్టమైనవే చేస్తుందా ఏంటి? వసంత్‌ అన్నాడు, మైథిలి మై ష్టమై అర్థంకానట్టు చూసింది. మీరు ఇంట్లో గొడవ పడిన విషయం నేత్ర చెప్పింది. చెప్పిందా? దాని నోట్లో ఏం దాగదు. పాపం అండి. నేత్రని ఏం అనకండి. ఆ హోమ్‌ ట్యూషన్‌ లీడ్‌ కోసం తను ఎంత టై చేసిందో తెలుసా? దాని కోసం నన్ను అడిగినప్పుడు ఏదో గొడవయిందని చెప్పింది. నాకు విషయం పూర్తిగా తెలికపోయినా మీరు మంచి రెబెల్‌ అని అర్ధమైంది. 137

ఆనందమాయే సఖి సృజన రెబెలా అయితే మీకు నన్ను చూస్తే భయం వేస్తుందా? భయం అని ఏం కాదు కానీ ఎక్కువ తక్కువ అయితే రఫ్‌ ఆడిస్తారని అనిపిస్తుంది, అన్నాడు వసంత్‌ అమాయకంగా మొహం పెట్టి. మైథిలి పగలబడి నవ్వింది. ఆ క్లారిటీ ఉంది సంతోషం. కానీ ఇప్పటివరకైతే మీరు చాలా కూల్‌ అనిపిస్తున్నారు, రఫ్‌ ఆడించే ఛాన్స్‌ ఇచ్చేలా లేరు,అంది నవ్వుతూనే . నిజమేనా! ఈ గౌరవం కాపాడుకుంటే చాలు, అంటూ గుండెల మీద చెయ్యేసుకున్నాడు వసంత్‌. మైథిలి కాసేపు మౌనంగా ఉండి ఉన్నపాటుగా, మా నాన్న విషయంలో ఇలాంటి గొడవలు పడేటప్పుడు చాలా అలసటగా అనిపిస్తుంది అండి నాకు. అసలు ఒక పనిలో గెలుపే, ఓటమా కాదు ఆ పని చెయ్యడానికే చాలా స్ట్రగుల్‌ చెయ్యాలి అంటే నాకు చచ్చే చిరాకు. సరే ప్రస్తుతానికి ఇంట్లో ఏం చెప్పకండి. ప్రెసెంట్‌ సెకంద్స్‌లోనే తీసుకుందాం. ఫ్రెంద్స్‌ ద్వారా నేను టై చేస్తాను మీరు మనీ సెట్‌ చేసుకోండి. సరే ఈ హోమ్‌ ట్యూషన్స్‌ మనీ కాస్త సేవ్‌ చెయ్యగలనేమో చూస్తాను. హా పర్ఫెక్ట్‌! చూసారా ప్రాబ్లెమ్‌ సాల్వ్‌. ఊరికే హైరానా పడ్డారు, అన్నాడు అతను. మైథిలి కృతజ్ఞతగా చూసింది. అవునూ! ఇంతకీ మీ గురించి ఏం చెప్పలేదు. మీ ప్రొపెర్‌ ఎక్కడ? నాది నేటివ్‌ చింతపల్లి, నేను ఇక్కడ గీతంలో పీజీ చేసి ఇప్పుదు ఒక డిప్లమో చేస్తున్నాను. నెక్ట్‌ ఏదయినా ఫిలిం ఇన్నిట్యూట్‌లో జాయిన్‌ అవుదాం అని ఆలోచన. మేక్స్‌ నెక్స్‌ ఫ్యూ మంట్స్‌లో హైద్రాబాద్‌ వెళ్లిపోతాను అనుకుంటా. ఏంటి మూవీస్‌ వైపు వెళ్లాలని ప్రానా? కళ్లింత చేస్తూ అబ్బురంగా అడిగింది మైథిలి. అవును చెప్పాను కదా డైరెక్షన్‌ వైపు ఇంట్రెస్ట్‌ ఉందని, చూడాలి ఏం అవుతుందో. అవును అవును చెప్పారు. తప్పకుండా మీరు డైరెక్టర్‌ అవుతారు. మా ఫ్రెండ్‌ డైరెక్టర్‌ అని మేం చెప్పుకోవడం కోసమైనా మీరు అవ్వాలి. అబ్బా మొదటిసారి స్వార్ధం కూడా ముచ్చటగా అనిపిస్తుంది, అంటూ నవ్వాడు వసంత్‌. ఇంతకీ కథలేవైనా రాశారా? హా కొన్ని రాసాను. మీకు ఇంట్రెస్ట్‌ ఉంటే చదివి, మీ థాట్‌ చెప్పండి. 138

ఆనందమాయే సఖి సృజన తప్పకుండా! అంటూ వాచ్‌ వైపు చూసి అమ్మో చాలా టైం అయ్యింది, ఇక మనం వెళదామా అంది మైథిలి. ఇద్దరు లేచి బైక్‌ పార్క్‌ చేసిన దగ్గరికి వచ్చారు. మీ ఫోన్‌ నెంబర్‌ ఇవ్వండి అంటూ ఫోన్‌ చేతిలోకి తీసుకుంది, మైథిలి. హా ఇప్పటికి నమ్మకం కుదిరింది అనమాట. ఏం చేస్తాం, అనుభవాలు అలాంటివి. అతను అవునన్నట్టు తల ఊపి ఈ అండి, గిండి ఏం వద్దు వసంత్‌ అని పిలవండి చాలు. అన్నాడు. ఒకే వసంత్‌ నన్ను కూడా మైథిలి అంటే చాలు, అంది మైథిలి. అతను సరే అంటూ నేను ఇంటికే వెళ్తున్నాను కలిసి వెళ్లిపోదాం అన్నాడు. లేదు లేదు నేను ఆటోలో వెళ్తాను, అంది మైథిలి వెంటనే. అదేంటి ఇప్పుడే నమ్మకం కుదిరింది అన్నావ్‌. పేర్లు పెట్టుకు పిల్చున్నాము అంతలోనే... అహహా ఇది నమ్మకం సమస్య కాదు నా కంఫర్ట్‌ సమస్య నాకు ఆటోనే బెస్ట్‌ అంది మైథిలి ఖచ్చితంగా. సరే సరే నీకు ఆటో దొరికే వరకు ఉంటాను అయితే అంటూ బైక్‌ స్టాండ్‌ వేసాడు అతను. ఎందుకు? నాకు ప్రొటెక్షన్‌ ఇవ్వడానికా? ఎంత మాట! మైధిలికి ఇవన్నీ అవసరమా అసలు. నీకు ముందే చెప్పాను కదా, నీతో ఉండటం నచ్చుతుంది అని, ఇట్‌ ఈస్‌ ఫర్‌ మై సెల్ఫిష్‌ రీసన్‌. ఇంత నేరుగా చెప్పేస్తున్నావ్‌ నేను ఏం అనుకుంటాను అన్న ఆలోచన లేదా? ఇక్కడ ఉన్నది మైథిలి కాబట్టే ఇంత నేరుగా చెప్తన్నాను. నీకు ఓపెన్‌గా మాట్లాదే వాళ్ళే ఇష్టం అని నా నమ్మకం, అంటే ఏంటి? నాకు ఇష్టం కాబట్టి ఇలా మాట్లాడుతున్నావా? ఇది నిజం కాదా? మైథిలి నవ్వు ఆపుకుంటూ అంది. వామ్మో ఎలా మైథిలి నీతో? కాలికేస్తే మెడకేస్తావ్‌, మెడకేస్తే కాలికేస్తావ్‌? మరి నాతో స్నేహమంటే ఆ మాత్రం ఉంటుంది. తట్టుకోవాలి. సరే ప్రయత్నిస్తాను అంటూ పక్కకి చూసాడు. మైథిలి ఆటో ఏమైనా వస్తుందేమో అని చూస్తూ ఉంది. ఇంతలో, తను అనన్య కదూ అదే మీ ఫ్రెండ్‌ అన్నాడు వసంత్‌. క.

ఆనందమాయ సఖి సృజన మైథిలి ఎక్కడ అంటూ పక్కకి చూసింది. అదిగో ఆ సబ్మేరియన్‌ దగ్గర చూడు అంటూ చూపించాడు. హా అవును తనే పరిశీలనగా చూసింది మైథిలి. అనన్య సముద్రం వైపు మొహం పెట్టుకొని ఉంది. తన పక్కన ఒక అతను ఆమెతో మాట్లాడుతూ ఉన్నాడు. వెళదామా ఒకసారి అని అడిగాడు వసంత్‌. ఆహ వద్దు, నేను మళ్ళీ కలుస్తాను అంటూ తల తిప్పుకుంది మైథిలి. అనన్య పక్కన దేవానే అయ్యుంటాదని తననుకుంది. అనన్య తన నిర్ణయం చెప్పడానికే పిల్చిందేమో! ఏమైనా ఉంటే తనే చెప్పంది కదా మళ్ళీ చూసానని తెలిస్తే ఇబ్బంది పడొచ్చు అనుకుంటూ వసంత్‌ ఆపిన ఆటోలో గబగబా ఎక్కి కూర్చుంది. అతని వైపు చూసి ఒక బై కూడా చెప్పకుండా ఏదో ఆలోచనలో పడిపోయిన మైథిలిని విద్డురంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు వసంత్‌. వనక 22 మైథిలి అనుకున్నట్టుగానే హోమ్‌ ట్యూషన్స్‌ చెప్తూ సేవ్‌ చేసిన మనీతో సెకండ్‌ హ్యాండ్‌లో కెమెరా కొనుక్కుంది. వసంత్‌ అప్పుడప్పుడు ఫోటోలు తియ్యడంలో టెక్నిక్స్‌ చెప్తండేవాడు. అలా వాళ్ళు తరుచుగా కలవడం మూలాన తెలియకుండానే వాళ్ళ మధ్య ఒక మంచి స్నేహం ఏర్పడింది. మైథిలి రూమ్‌కి షిఫ్ట్‌ అయ్యాక మళ్ళీ ఇంటికి వెళ్ళిందే లేదు. ఎప్పుడైనా ఫోన్‌ చేస్తే దేవిక ఇంటికి రమ్మని అడిగేది. ఎందుకు నాన్నతో మాటలు పడ్డానికా? నేను రానమ్మా, వీలైతే నువ్వేరా అనేది మైథిలి. సురేంద్రని కాదని రావడం అంత తేలిక కాదని తనకి తెలిసినా కూడా అడిగేది. దేవిక రాను అని అనలేక చూస్తాలే అని అప్పటికి ఆ మాటలు కట్‌ చేసేది. మైథిలి నవ్వుకునేది. నేత్ర తన ఖాళీ సమయాన్నంతా ఎక్కువ బొమ్మలు గియ్యడంలోనే గడుపుతోంది. ఏవో కోర్సుల్లో చేరుతూ ఆర్ట్‌లో మెళకువలు నేర్చుకుంటోంది. ఆ పని పాత విషయాన్ని మర్చిపోవడం కోసమే మొదలు పెట్టినా, కాలం గడిచేకొద్దీ ఆర్ట్‌ పైన తనకి ఎనలేని ప్రేమ కలుగుతోంది. ఏదో కొత్తది సృష్టించాలన్న తపన ఆమెలో ఎక్కువ శాతం ఉంటోంది. ఆర్ట్‌ వేసిన రోజు నేత్రలో కనిపించే ఆనందానికి సంతృప్తిగా అనిపిస్తుంది మైథిలికి. మార్పు చెందని గతాన్ని తలచుకొని ఊరికే బాధపదేకన్నా మరోదానివైపు తనని మలుచుకున్న తీరుని చూస్తే స్ఫూర్తిగా అనిపించింది ఆమెకి. సొంతమైన జీవితం వైపు వాళ్ళని వాళ్ళు ఎక్స్‌ప్లోర్‌ చేసుకునేలాగా మారుతున్న నేత్ర, మైథిలి మధ్య ఒక దారి తప్పిన పిట్టలా ఎటూ చెందక తిరుగుతోంది అనన్య. దేవాపైన ఇష్టాన్ని చంపుకోలేక, ఇంట్లో వాళ్ళని ఎదిరించే ధైర్యం లేక తను నలిగిపోతుంది. ప్రేమ నిన్నెప్పుడూ బలహీనం చెయ్యకూడదు అలా చేసేది ప్రేమ అవ్వదు అన్న మైథిలి మాటలు ఆమెకు 140

ఆనందమాయే సఖి సృజన నిరంతరం గుర్తొస్తూనే ఉందేవి. ఆ ఊగిసలాటతో తను సతమతమవుతుంది. ఈ అనేక మార్పులతో వాళ్ళ ముగ్గురూ థర్డ్‌ సెమిస్టరు కంప్లీట్‌ చేసుకొని ఫైనల్‌ సెమిస్టర్‌లోకి వచ్చారు. ఆ రోజు ఆదివారం. మైథిలి పుట్టిన రోజు కూడా. అందుకు అనన్య, నేత్ర కలిసి ఆమెను సర్ప్రైజ్‌ చెయ్యాలనుకున్నారు. ఆ రోజు సొద్దున్నే నేత్ర ఏదో పని ఉంది అని బైటకి వెళ్ళింది. కాసేపటికి తలుపు చప్పుడైతే ఆమేనేమో అని తియ్యడానికి వెళ్ళింది మైథిలి. ఎదురుగా దేవిక నవ్వుతూ కనిపించింది. మైథిలి నమ్మలేనట్టు చూసింది. హ్యాపీ బడ్జే మిథు! అంది దేవిక మైథిలికి దగ్గరగా వెళ్లి. అమ్మా! నువ్వేంటి ఇక్కడ ఎలా వచ్చావ్‌? నాన్న వచ్చారా? అని ఆశ్చర్యపోతూ అటు ఇటు చూసింది మైథిలి. ఆ ప్రశ్నలకి దేవిక జవాబు చెప్పేలోగానే వసంత్‌ ఇంట్లో నుంచి బర్తడే విషెస్‌ చెప్పుకుంటూ అనన్య, నేత్ర వాళ్ళ వెనకే వసంత్‌, అనన్య తమ్ముడు హర్ష వచ్చారు. మైథిలి జరిగేదంతా వింతగా చూస్తూ నిలబడింది. దేవిక మైథిలిని దగ్గరికి తీసుకొని నుదురుపైనా ముద్దు పెట్టుకుంది. ఇదంతా ఎవరి ప్లాన్‌ అని అడిగింది మైథిలి ఆశ్చర్యంగా. ఇదిగో వీళ్ళిద్దరే. వారం నుంచి ప్లాన్‌ చేసి నన్ను రప్పించారు. మీ నాన్నతో కూడా మాట్లాడి ఒప్పించారు. ఆయన మన దగ్గర ఫైర్‌ గాని పక్కవాళ్ళ దగ్గర ఫ్లవర్‌ కదా కరిగిపోయారు, అంటూ నవ్వింది దేవిక. అందరూ గట్టిగ నవ్వారు. మైథిలి మాత్రం నవ్వలేదు. ఏం ఫ్లవర్‌ అంటే అంత లోకువా అంది కోపం నటిస్తూ. అబ్బా! ఈ రోజు కూడా క్లాస్‌ పీకుతావా ఏదో తెలీక అనేశాను వదిలెయివే అంది దేవిక మైథిలి గడ్డం పట్టుకుంటూ. సరేలే అంటూ వస్తున్న నవ్వును దాచిపెట్టి పక్కకి చూసింది మైథిలి. అక్కడే నిలబడ్డ నేత్ర, అనన్యని ఉద్వేగంతో హత్తుకుంటూ థాంక్యూ సో మచ్‌ ఇది చాలా స్పెషల్‌ నాకు అంది. వాళ్ళకి కొద్ధి దూరంలో ఉన్న వసంత్‌ మైథిలినే కన్నార్పకుండా చూస్తున్నాడు. తనంటే ఇష్టం ఉంది, ఆకర్షణ ఉంది. కానీ ఆ నిమిషం ఇంకేదో వింత భావన కలిగింది అతనికి, మైధిలిని చీరలో ముందెప్పుడూ చూసింది లేదు. చిన్న పువ్వులున్న వైలెట్‌ కలర్‌ లెనిన్‌ కాటన్‌ చీర, చెవులకి సిల్వర్‌ కలర్‌ జుంకాలు. బోసిగా ఉన్న మెడ మీదుగా తడి జుట్టు ముందుకు పడి ఉంది. ఆ జుట్టు నుంచి కిందకి జారుతున్న నీటి బొట్లు ఆ కాటన్‌ చీరలోకి ఆత్రంగా ఇంకిపోతున్నాయి. పిన్‌ పెట్టని పైట), జారిపోకుండా కొంగు తీసుకొచ్చి బొడ్లో దోపుకుంది మైథిలి. ఆ చర్య ఎందుకో వసంత్‌కి ముద్దుగా అనిపించింది. అలా కన్నార్పకుండా చూస్తున్న అతన్ని అనన్య, నేత్ర మీదుగా చూస్తూ, ఏంటి అంటూ కళ్ళెగరేసింది మైథిలి. నీ నుంచి చూపు తిప్పుకోలేకపోతున్నానని చెప్పలేక ఏం లేదన్నట్టు తేలిగ్గా భుజాలు ఎగరేసాడు వసంత్‌. అతని చేతుల్లో ఏదో ఉంది. అది ఆమెకి కనపడనివ్వకుండా దాస్తున్నట్టు మైథిలికి అనిపించింది కానీ అదేం చూడనట్టే ఊరుకుంది. ఇంతలో హ్యాపీ బర్రే మైథిలి అంటూ చెయ్యి చాపాడు హర్ష. మైథిలి తన ఆలోచనల్ని పక్కన పెట్టి హర్ష వైపు చూసింది. అక్క అని పిలవరా అనన్య అతని భుజం మీద కొడుతూ అంది. నిన్నే అలా పిలవడం 141

ఆనంచమాయే సఖి సృజన దండగ ఇంక నీ ఫ్రెండ్స్‌ని కూడా పిలవాలా? ఏం మైథిలి? నువ్వు చెప్పు, అన్నాడు తన వైపు తిరిగి. అవసరం లేదు కానీ నువ్వేంటి ఇక్కడ నా బర్త్‌డే కోసమే వచ్చావా? ఆశ్చర్యంగా అడిగింది మైథిలి. ఆహా లేదు ఇదిగో ఈ మేడం గార్ని ఇంటికి తీసుకొని వెళదాం అని వచ్చాను. డాడ్‌'స్‌ లిటిల్‌ ప్రిన్సెస్‌ ఒంటరిగా రాలేదట, అన్నాడు హర్ష వెటకారంగా. అని ఎవరన్నారు? అడిగింది మైథిలి. ఇంకెవరు తల్లి తండ్రి ఇద్దరూను.

అయితే నువ్వు కాపాడేస్తావా మీ అక్కని అడిగింది నేత్ర వెటకారంగా. వామ్మో నేను అలా ఏం అనుకోవల్లేదమ్మ. వాళ్ళకి చెప్పలేక, అక్కడ ఉండలేక ఇక్కడికి వచ్చాను. దారిలో మైథిలి బర్త్‌డే అని కూడా తెలిసింది. ఏ బిర్యానీయో ఇవ్వకపోతుందా అని ఇలా వచ్చేసాను అంటూ సిగ్గుగా నవ్వాడు హర్ష.

ఆ మాటకి అనన్య వాడి తల మీద చిన్న దెబ్బ వేసి కక్కుర్తి ఎదవ అంది. అందరూ నవ్వారు. ఇంతలో గుమ్మంలో ఏదో అలికిడయితే మైథిలి అటు వైపే చూసింది. అక్కడ నిలబడ్డ మనిషిని చూసి ఆశ్చర్యంతో నిలబడిపోయింది. తను అలా ఉండిపోవడంతో అందరూ అటు వైపు చూసారు. వచ్చింది ఎవరో అర్ధమై నేత్ర, అనన్య చేతులు కలుపుకొని నవ్వుకున్నారు. మైథిలికి ఏదో అర్ధమైనట్టు వాళ్ళ ఇద్దరి వైపు చూసింది. నేత్ర వెళ్ళు అన్నట్టు సైగ చేసింది. చిత్రక్కా! అంటూ వెళ్ళింది మైథిలి. అదే సమయానికి తను కూడా లోపలి వస్తూ ఆగింది. ఇద్దరి కళ్ళలో నీళ్లు. ఒకర్నొకరు గట్టిగ హత్తుకున్నారు. ఐ యాం సో సారీ.. అని పదే పదే అంటోంది మైథిలి.

లేదు మిభు ఇక్కడ తప్పు నాదే. నేనే ఏం ఆలోచించకుండా నిన్ను ఏవేవో మాటలు అనేసాను. వీ గురించి పూర్తిగా తెలిసిన నేనే నిన్ను అద్ధం చేసుకోలేకపోయాను. నువ్వు లెటర్‌ ఇచ్చి నీ బాధని చెప్పే వరకు నేను రాలేకపోయాను చూసావా ఇప్పటికి నేను ఏం మారానంటావ్‌? అంది చిత్ర నొచ్చుకుంటూ. మైథిలి ఆశ్చర్యంగా నేత్ర వైపు చూనింది. తను మైథిలికి అర్థమయ్యేలా కళ్ళర్చింది. ఎప్పుడో చిత్ర కోసం తన నోట్‌ బుక్‌లో రాసుకొని ఇవ్వకుందా వదిలేసినా ఉత్తరం నేత్ర పంపింది అనుకోగానే మైథిలికి మాటలు రాలేదు.

హ్యాపీ బర్డే మిథు! అంది చిత్ర తన చేతిలో ఒక పుస్తకం పెడుతూ. థాంక్స్‌ అక్కా అంటూ అక్కడ జరిగేదంతా అయోమయంగా చూస్తున్న దేవిక వైపు చూసింది. అమ్మా! ఈమె ఎవరో గుర్తు పట్టావా? అంది చిత్రని చూపిస్తూ. అదే ఎక్కడో చూసినట్టు అనిపిస్తుంది కానీ గుర్తు రాట్లేదు అంది దేవిక. అదే అమ్మ మన ఇంటి పక్కన అప్పట్లో పార్వతి అంటీ వాళ్ళు ఉండే వాళ్ళు కదా వాళ్ళ అమ్మాయి చిత్ర అక్క అంది మైథిలి గుర్తు చేస్తూ. ఆ ఆ గుర్తొచ్చింది చిత్ర నువ్వా! ఎంత మారిపోయావో అస్సలు పోల్చుకోలేకపోయాను. ఎలా ఉన్నావమ్మా? అసలు మీరెలా కలిశారు? అడిగింది దేవిక ఆశ్చర్యంగా. అనన్య వాళ్ళ కాలేజీలో అక్క ఫాకల్టీగా చేస్తున్నారు. ఒకసారి అనుకోకుండా కలిసాం చెప్పంది మైథిలి. పోనిలే ఇన్నాళ్ళకి నీ మూలంగా నేను కూడా చూసినట్టు అయ్యింది. అమ్మని అడిగానని చెప్పు చిత్ర అంది దేవిక. చిత్ర తల ఊపింది.

వేరై

ఆనందమాయే సఖి సృజన

కాసేపట్లో అక్కడంతా హడావిడి అలుముకుంది. హర్ష కేక్‌ తెచ్చాడు. మైథిలి కట్‌ చేసి ఒకొక్కరికి పెడుతోంది. నేత్ర, అనన్య వాళ్ళు తెచ్చిన బహుమతులు ఇస్తున్నారు. మైథిలి ఎవరికోసమో వెతుకుతున్నట్టు అటూ ఇటు చూస్తోంది. ఇంతలో వసంత్‌ గుమ్మం దగ్గర కనిపించాడు. వసంత్‌ ఇలా రా, పిల్చింది మైథిలి. అతను దగ్గరగా వచ్చాడు. ఒక చిన్న కేక్‌ పీస్‌ కట్‌ చేసి చారవగా అతని నోట్లో పెట్టింది. దేవిక అంతా చూస్తూనే ఉంది కానీ ఏం పట్టించుకోనట్టే ఊరుకుంది.

కేక్‌ కటింగ్‌ అయ్యాక పని ఉందని చిత్ర వెళ్ళిపోయింది. తను వెళ్ళాక అందరూ కాసేపు కబుర్లలో పడ్డారు. మధ్యాహ్నం భోజనానికి బైటకు వెళదాం అంటే దేవిక ఒప్పుకోలేదు. ఎందుకర్రా బైటకి తలో పని చేస్తే ఇంట్లోనే బంగారంలా వండుకుని తినొచ్చు అంది. అబ్బా అమ్మా! మళ్ళీ మొదలుపెట్టావా? మైథిలి విసుక్కుంది. ఆంటీ మమ్మల్ని నమ్మి అంత సాహసం చెయ్యకండి ఇక్కడ పాకశాస్త్ర ప్రావిణ్యం ఎవరికీ లేదు అంది అనన్య.

ఏంటి ఏమన్నవ్‌? ఏమైనా తిట్టావా నువ్వు? హర్ష అనన్యనే చూస్తూ అడిగాడు. అందుకేరా చదువుకోమనేది తెలుగు కూడా రాదు ఎదవకి, తిట్టింది అనన్య. ఇప్పుడు గొడవ పడకండి నేను ఉన్నాగా ఎలా చెయ్యాలో చెప్తాను పదండి అంటూ లేచింది దేవిక. తన వెనకే వానర సైన్యంలా అందరు కదిలారు. అలా ఆ మధ్యానానికి చికెన్‌ కూర, ట్రెడ్‌ హల్వా, బిర్యానీ రెడీ అయిపోయాయి. భోజనాలయ్యాక అనన్య, హర్ష ఇక వెళ్తాము అంటు లేచారు. వాళ్ళని బలవంతాన అపి కైలాసగిరి వెళదామని ప్లాన్‌ చేసింది మైథిలి. ఆ మాట వినగానే దేవిక మత్తుగా ఆవలిస్తూ అబ్బా నేను రానర్రా! మీరు వెళ్లిరండి అంటూ పరుపు మీద ఒరిగింది. అలా దేవిక మినహా మిగిలిన అందరు కైలాసగిరి బయల్టేరారు.

బస్సు దిగి నడుస్తుంటే దారి మధ్యలో, దేవా గురించి ఏం ఆలోచించావు అనూ? అని అడిగింది నేత్ర. అనన్య వెంటనే హర్ష ఎక్కడ ఉన్నాడు అన్నట్టు చుట్టా చూసింది. కంగారు పడకు తనీక్కడ లేడని చూసుకునే అడిగాను అంది. అనన్య ఏం మాట్లాడకుండా మౌనంగా ఉంది. అంతా ఒకేనా అనూ? అడిగింది మైథిలి. అనన్య లేని నవ్వు తెచ్చుకుంటూ అంతా ఒకే, దేవాకి చెప్పేసాను. ఏం అన్నాడు? ఆత్రంగా అడిగింది నేత్ర. అనన్య విదో ఆలోచిస్తున్నదానిలా ఉండిపోయింది. ఎందుకో డల్‌గా అనిపిస్తున్నావ్‌ ఏమైనా ఉంటే చెప్పు అనూ! అంది మైథిలి తన భుజం మీద చెయ్యేస్తూ,.

అనన్య నవ్వుతు ఏదయినా ఉంటే మీతో కాక ఇంకెవరితో చెప్తాను. ఏం లేదు మిథు నిజంగా అంది. నలుగురిలో ఉంటే ఒకలా ఒక్కర్తివే ఉంటీ ఒకలా ఉండటం మేం గమనిస్తున్నాం ఏమైనా ఉంటే మాతో చెప్పు సరేనా, తన చెయ్యి పట్టుకుంటూ అంది నేత్ర. అనన్య నవ్వి సరే అంది. మైథిలికి మాత్రం ఏదో దాస్తోందని అర్ధమైంది. ఇదంతా దేవాని కాదనుకున్నందుకా? అసలు అలా అనుకుందా? తన ఆలోచనల్ని చెదరగొడుతూ అనన్య చొరవగా, రా మిథు నీకు ఫొటోస్‌ తీస్తా, అంది.

మైథిలి కదలకుండా నిల్చుంది. అంటే నీ అంత బాగా తియ్యలేను అనుకో కానీ టై

143

ఆనందమాయే సఖి సృజన చేస్తా అంటూ, వసంత్‌ కొంచం నాకు గైడ్‌ చెయ్యవా అని వసంత్‌ని పిల్చింది. నేత్ర వాళ్ళకి దూరంగా వ్యూ పాయింట్‌ దగ్గర నిల్ప్బొని సముద్రాన్ని చూస్తుంది. ఏమైంది అందరూ అక్కడ వుంటే నువ్విక్కడ ఉన్నావ్‌ అంటూ పలకరించాడు హర్ష, నేత్ర అతని వైపు ఓ సారి చూసి ఈ వ్యూ చూసొవా ఎంత బాగుందో దీన్ని పెయింట్‌ వేస్తే ఎలా ఉంటుంది అని ఆలోచిస్తున్న అంది. అవును నువ్వు బాగా ఆర్ట్స్‌ వేస్తావ్‌ కదా నాకొక ఆర్ట్‌ వేసి పెడతావా? అడిగాడు హర్ష. ఎవరిదీ? ఎవరైనా అమ్మాయిదా? హేయ్‌ ఎలా కనిపెట్టావ్‌? హా ఇదో పెద్ద సిక్రైటు... నీ ఏజ్‌లో అబ్బాయిలకి ఇంకేముంటాయి? హలో ఏంటి నా ఏజ్‌, నీ ఏజ్‌. నేను నీకన్నా వన్‌ ఇయరే చిన్న. నువ్వు ఏదో పండు ముసలిలా మాట్లాడకు, ఇంతకీ వేస్తావా లేదా? నాకు ఎమోషనల్‌ కనెక్ట్‌ లేకపోతే నేను వెయ్యలేను హర్ష. ఇప్పుడు దాన్నెక్కడనుంచి తీనుకొని రావాలి? ఎక్కడ నుంచి కాదు అది నాలోనే పుట్టాలి. అదెలా పుడుతుంది? తను నా ఫ్రెండ్స్‌ అయ్యి ఒకరి విషయాలు ఒకరికి కొంచంగా అయినా తెలిసినప్పుడు. ఇన్ని బారియర్స్‌ పెట్టుకుంటే ఎలా? ఆర్ట్‌ అంటేనే ఎమోషన్‌ అలా వచ్చేయాలి అంతే కానీ మళ్ళీ దానికి కనెక్ట్‌ అవ్వాలి ఫ్రెండ్‌ అవ్వాలి అంటే కష్టమే. అది నా ఇష్టం నీకేమైనా ప్రాబ్లమా? అదేం లేదులే తల్లీ వదిలేయ్‌. నేత్ర నవ్వుకుంది. సేపటి ప కా మౌనం తర్వాత హర్ష వం అవును మీరు ఇంత ఓపెన్‌ మైండ్‌తో ఉంటారు కదా మీతో వుండి కూడా మా అక్క ఇలా ఎలా ఉంటోంది? ఏమైంది? ఎలా ఉంది? ఇప్పటికి పిరికిగా భయపడుతూ అనవసరమైన వాటికి ఇంపార్టెన్స్‌ ఇస్తూ ఇలా ఎందుకు ఉందొ ెలీల్లీదు? స్నేహం అంటే వాళ్ళు గ్రో అవ్వడానికి, వాళ్ళ కంఫర్ట్‌లో వాళ్ళు ఉండటానికి ఇచ్చే స్పేసేే కానీ ఒకరిని ఒకరు మార్చుకునే స్కూల్‌ కాదు కదా హర్ష. సిట్యుయేషన్స్‌ డిమాండ్‌ 144

ఆనందమాయే సఖి సృజన చేసినప్పుడు అనన్య కూడా మారక తప్పదు అదే నేచర్స్‌ రూల్‌. మైథిలి కూడా నీలాగే బాధ పడుతుంది. ఈవెన్‌ నాకూ అనిపిస్తుంది. కానీ మనం ఎంత అనుకోని ఏం లాభం. మార్పు రావాల్సింది అనులో కదా, అంది అనన్యని చూస్తూ నేత్ర.

అది కాదు నేత్రా, పోనీ మా నాన్న అక్కని తీసుకొని రమ్మని పంపించారనుకో, లేదు నాన్న నేను రాగలను అన్న మాట తను ఎందుకు చెప్పదు. సరే అది జరుగుతుందో లేదో తర్వాత విషయం కనీసం మాట్లాడాలి కదా, ఇబ్బంది చెప్పాలి కదా. ఆ ఆలోచన మా అక్కలో ఎందుకు రాదో నాకు ఇప్పటికి అర్ధంకాదు, అన్నాడు హర్ష అదే మా భయం కూడా హర్ష ఈ భయాలతోనే తన ప్రేమని కూడా వదిలేసుకుంది పాపం అనేసి నాలుక కర్చుకుంది నేత్ర.

ప్రేమేంటీ? ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు హర్ష

నన్ను మైథిలి ఊరికే అనదు లూస్‌ టంగ్‌ అని, చెప్పేసాను ఇప్పుడు ఎలా కవర్‌ చెయ్యాలి అనుకుంటూ తల పట్టుకుంది.

నేత్రా ఏం అన్నావ్‌?

నేనేం అన్నాను? ఫ్యూచర్‌లో ఒకవేళ ప్రేమిస్తే ఈ భయాలతోనే వదిలేసుకుంటుందేమో అన్నాను.

అవునా! నాకు ఇలా వినిపించలేదే! నిజం చెప్పు నేత్రా మా అక్క ఎవరితోనైనా ప్రేమలో పడిందా?

నేత్ర ఇక దాచిపెట్టలేక, ఏదో అలాంటిదే, అనేసింది.

సరిగ్గా చెప్పు నేత్ర... ఏంటి విషయం?

హర్ష ఏదో నోరు జారాను వదిలేయవా, అనూకి తెలిస్తే నన్ను కుమ్మేస్తుంది.

అబ్బా నేను దానికి చెప్పనులే కానీ చెప్పు.

తనకి ఇంటర్‌ నుంచే ఒక అబ్బాయి అంటే ఇష్టం. డిగ్రీలో విడిపొాయారట. మళ్ళీ మొన్న కలిసారు. కానీ మీ ఇంట్లో కష్టం అట కదా సో ఇది కుదరదని చెప్పేసింది. ఇప్పుడు ఇంకేం లేదు వదిలేయ్‌, అంది నేత్ర గబగబా చెప్పి ఊపిరి పీల్చుకుంటూ.

హర్ష ఏదో ఆలోచిస్తున్న వాడిలా ఉండిపోయాడు. నేత్ర అతన్ని చూస్తూ భయంగా, నువ్వు ఈ విషయం ఇంట్లో చెప్పవు కదా అంది.

ఛ ఛ అలా ఎలా చెప్తాలే కానీ మరీ ఇంత భయమేంటి అని ఆలోచిస్తున్నాను.

బాబు నువ్వు అనన్యని కూడా ఏం అడక్కు నీకు దణ్ణం పెడతా అంది నేత్ర.

సరే సరే నేను దానిక్కూడా చెప్పనులే అన్నాడు హర్ష. నేత్ర నమ్మకం కుదిరినట్టు ప్రశాంతంగా నిట్టూర్చింది.

145

అనందమాయే సఖి సృజన ఏంట్రా అప్పుడే ఫ్రెండ్స్‌ అయిపోయారు. ఇందాకే కొట్టుకున్నట్టు ఉన్నారు, అంటూ వచ్చింది అనన్య. మరి ఈ హర్ష అంటే ఏమనుకున్నావ్‌ మాట్లాడిన పది సిమిషాల్లో ఏవరైనా ఫ్రెండ్స్‌ అవ్వాల్సిందే అని కాలర్‌ ఎగరేసాడు హర్ష, నేత్ర ఎవరు చూడకుండా అతని చేతి మీద గిల్లింది. హర్ష చెయ్యి రుద్దుకుంటూ అయ్యాయా మీ ఫోటోషూట్లు వెళదామా? ఇంకాసేపు ఉంటే ఈ లిటిల్‌ ప్రిన్సెస్‌ డాడ్‌ నాకు కాల్‌ చేస్తారు, అన్నాడు. సరే పద వెళదాం. మైథిలి వెళ్ళొస్తా. వన్స్‌ అగైన్‌ హ్యాపీ బర్త్‌డే అంటూ హాగ్‌ చేసుకుంది, అనన్య. ఈ ఒక్క రోజు ఉండి వెళ్లొచ్చు కదా అంది మైథిలి దిగులుగా. లేదు వెళ్ళాలి తప్పదు, అంది అనన్య, టు డేస్‌ లో వచ్చేస్తావ్‌ కదా అడిగింది నేత్ర. అనన్య ఆ ప్రశ్నకి సమాధానం చెప్పలేదు. అసలు ఇప్పుడు ఎందుకు ఇంత అర్జెంటుగా వెళ్లడం వీకెండ్‌ కూడా కాదుగా, అడిగింది నేత్రే మళ్ళీ. ఏమో వాళ్ళకేం గురోచిందో వెంటనే రమ్మన్నారు. సరే సరే వెళ్ళొస్తాను, అంటూ ముగ్గురికి బై చెప్పి హడావిడిగా వెళిపోయింది అనన్య. ఈ రోజు అనన్య కాస్త విచిత్రంగా బీహేవ్‌ చేసింది కదా! నీకు అలా అనిపించలేదా? అడిగింది మైథిలి దగ్గరికి వస్తూ నేత్ర, మైథిలి ఏం మాట్లాడకుండా తల ఆడించి ఊరుకుంది. పటిమ వసంత్‌, నేత్ర, మైథిలి కైలాసగిరి నుంచి రూమ్‌కి చేరారు. గదిలోకి వెళ్ళబోతూ ఆగి, సరే వసంత్‌ థాంక్స్‌ ఫర్‌ యువర్‌ కంపెనీ ఈ రోజు చాలా బాగా గడిచింది, అంటూ షేక్‌ హ్యాండ్‌ ఇచ్చింది మైథిలి. వసంత్‌ తన చెయ్యి అందుకుంటూ మైథిలి ఒక్క నిమిషం ఉండు ఇప్పుడే వస్తాను అంటూ తన గదిలోకి వెళ్ళాడు. సరే నువ్వు రా నేను వెళ్తాను అంటూ నేత్ర లోపలికి వెళ్లిపోయింది. వసంత్‌ రెండు నిమిషాల్లో బైటకొస్తూ తన చేతిలో సాటిన్‌ రిబ్బన్‌తో చుట్టి ఉన్న చార్జ్‌ని మైథిలి చేతిలో పెట్టాడు. తను ఆశ్చర్యంగా ఏంటిది? అంటూ దాన్ని తెరిచి చూసింది. నీకు ఇష్టమైన క్యారెక్టర్‌ రూమ్‌ వాల్‌ మీద మిస్‌ అయ్యింది అందుకే అంటూ ఆగాడు వసంత్‌. వావ్‌ వసంత్‌ చాలా బాగుంది. థాంక్యూ సో మచ్‌ అని కాసేపు అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయింది మైథిలి. అమృత సినిమాలోని శ్యామల పోటైట్‌ అది. 146

ఆనందమాయే సఖి నృజన

తన కళ్ళలో మెరుపునే చూస్తూ మైథిలి, అని పిలిచాడు అతను. ఆమె తల ఎత్తి చూసింది. వసంత్‌ తన పాకెట్‌ నుంచి ఒక గ్రీటింగ్‌ కార్డు తీని, తన చేతిలో పెట్టాడు. మైథిలి నవ్వుతూ పొద్దున్న దాచిపెట్టింది ఇదేనా అంటూ తీసుకుంది. కార్డు తెరిచి లోపల రాసి ఉన్నది చదివి నమ్మలేనట్టు అతని వైపు చూసింది. తన చూపుని తప్పించుకుంటూ ఒకే మైథిలి మళ్ళీ కలుద్దాం అంటూ తన రూమ్‌లోకి వెళ్ళిపోయాడు వసంత్‌. అతను వెళ్లిపోయిన చాలాసేపటి వరకు మైథిలి అక్కడే నిలబడి అతను వెళ్ళిన వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది.

మిథు, వసంత్‌ ఎప్పుడో వెళిపోయాడు, ఇక రా అని నేత్ర కేక పెట్టేవరకు మైథిలి కదల్లేదు. తలుపుకి అటు వైపు నిలబడ్డ వసంత్‌ కూడా ఆ కేకతో వాస్తవంలోకి వచ్చాడు. గ్రీటింగ్‌ కార్డు పుస్తకాల మధ్య దూర్చి నేత్ర, ఇది చూడు వసంత్‌ ఇచ్చాడు అంటూ శ్యామల పోటైట్‌ చూపించింది మైథిలి. అప్పుడే అక్కడికి వచ్చిన దేవిక కూడా అది చూసి, ఈ అమ్మాయి సినిమా యాక్టర్‌ కదా అంది.

అవును ఆంటీ అమృత సినిమాలో అడవుల్లో ఉంటుంది కదా ఆ చిన్న పాప అసలైన అమ్మ, ఆమే అంది నేత్ర గుర్తుచేస్తూ. ఆ అవును గుర్తొచ్చింది. దీన్నెందుకు ఆ అబ్బాయి మైథిలికి ఇచ్చాడు? అర్ధంకాక అడిగింది దేవిక. మైథిలికి అమృత మూవీ ఇష్టం కదా ఆం: అందుకే ఇచ్చాడు.

నీకు అమృత మూవీ ఇష్టమా నాకు చెప్పనేలేదు. మైథిలి వైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ అడిగింది ఆవిడ.

మన మధ్య ఆ కాన్వెర్సేషన్‌ ఎప్పుడు రాలేదు కదమ్మ చీరకి పెట్టిన పిన్స్‌ తీస్తూ అంది మైథిలి.

అవునులే తల్లికి చెప్పాలంటే కన్వెర్సేషన్‌ రావాలి ఫ్రెండ్స్‌కి చెప్పాలి అంటే అవేం అక్కర్లేదు అంతే కదా, అలిగినట్టు మొహం పెడుతూ అంది దేవిక.

అమ్మో అలకే! తల్లి దేవికారాణి నువ్వు ఇప్పుడు ఆ బుంగమూతి పెట్టకు నీకు ఏం కావాలో చెప్పు క్షణాల్లో చేస్తా.

నాకేం వద్దు, మూతి విరుస్తూ అంది ఆవిడ.

అలా ఉండకమ్మా ఒక నాంగ్‌ కాఫీ చేస్తా తాగుతావా? అంటూ గడ్డం పట్టుకుంది

5

మైథిలి.

దేవిక సన్నగా నవ్వుతూ, ఏదో ఒకలా ఐస్‌ చేస్తావ్‌, అంటూ తన చేతిని గిచ్చింది. నేత్ర దూరంగా నిల్చొని వాళ్ళనే చూస్తోంది. ఆమెలో ఏదో వెలితి. తన తల్లి గుర్తొచ్చి నీరసంగా నిట్టూర్చింది.

ముగ్గురూ కాఫీ సిప్‌ చేస్తూ సూర్యాస్తమయం చూస్తున్నారు. వాళ్ల ముగ్గురిలో విరుద్ధ ఆలోచనలు. మైథిలికి ఆ గ్రీటింగ్‌ కార్డు మీద వసంత్‌ రాసిన అక్షరాలు బుర్రలో గిర్రున

147

ఆనందమాయే సఖి సృజన తిరుగుతున్నాయి.

హ్యాపీ బర్త్‌ డే శ్యామల యువర్స్‌ దిలీప్‌. అని రాసి ఉన్న అక్షరాలవి.

ఆ మాటల లోతేంటో ఆమెకి తేలిగ్గానే అర్ధమవుతోంది కానీ ఇదంతా ఎటు వెళ్తోందో తన ఊహించలేకపోతుంది. వసంత్‌తో పరిచయం, అతని స్నేహం, అతనితో మాట్లాడిన మాటలు అన్ని ఒకొక్కటిగా అమెకి గుర్తొస్తున్నాయి. అతను వద్దనుకుని వదిలేసుకునే మనిపైతే కాదని తెలుసు. తన బాధల్లో, సంశయాల్లో అతనెలా ఓదార్చయ్యాడో తెలుసు. అతని బలహీన పరిస్థితులని తనతో సంకోచం లేకుండా ఎలా చెప్పాడో తెలుసు, అన్నిటికన్నా మించి తన మాటలు అతను ఎంత శ్రద్ధగా, జడ్జ్‌ చెయ్యకుండా వింటాడో కూడా తెలుసు. అదే అతనిలో ఆమెకి బాగా నచ్చే విషయం. కానీ ఇన్ని తెలిసినా ఈ విషయాలన్నీ ప్రేమకి సరిపోతాయా అంటే తను తేల్చుకోలేకపోతోంది.

మైథిలి, వసంత్‌ మీద నీ అభిప్రాయం ఏంటి? ఉన్నపాటుగా అడిగింది దేవిక. అనేక ఆలోచనల్లో కొట్టుకుపోతున్న మైథిలికి, వాళ్ళ అమ్మ అంటున్నది ఏంటో మొదట అర్థం కాలేదు. అర్థమయ్యాక తన మనసులో ఆలోచనలు ఆమెకెలా తెలిసాయని కంగారుపడింది. ఆ కంగారులోనే ఒకసారి నేత్రని చూసింది.

ఆంటీ అడిగితే నన్ను చూస్తావేంటి? అంది నేత్ర కళ్ళు తిప్పుతూ,

మైథిలి కాస్త సర్దుకొని ఎందుకు అమ్మ అలా అడిగావు? అంది.

ఏం లేదు పక్కపక్కనే ఉంటున్నారు కదా, ఎంతో కొంత తెలిసే ఉంటాడు కదా పర్వాలేదా? మంచి అబ్బాయేనా?

మంచి అంటే నీ ఉద్దేశంలో ఏంటి?

నేను నిన్ను ప్రశ్నడిగే ప్రతిసారి 88గ నన్ను అడుగుతావెంటే? ఇలా అయితే విషయం తెలుసుకోవాల్సింది నువ్వో నేనో అర్ధంకాదు, అంటూ విసుక్కుంది దేవిక అఆ మాటకి చేతులడ్డం పెట్టుకొని నవ్వాపుకుంది నేత్ర.

అబ్బా నీ ప్రశ్న నాకు సరిగ్గా అర్ధంకావాలి కదమ్మ, చెప్పు అంది మైథిలి, నవ్వుతున్న నేత్రని ఒక పక్క గిల్లుతూనే.

నీ వల్ల ప్రశ్న మర్చిపోయాను,

అదే అబ్బాయి మంచివాడేనా? అని అడిగావు. మంచి అంటే ఏంటి? అని నేను అడిగాను. గుర్తు చేసింది మైథిలి.

హా అంటే వెర్రి వేషాలు వెయ్యకుండా సరిగ్గా ఉంటాడా అని. అయినా అమ్మాయిలుండే గది పక్కనే అబ్బాయిలకి రూమ్‌ ఇవ్వొచ్చా అసలు?

అయ్యో ఆంటీ! అతనే ముందు నుంచి ఇక్కడ ఉన్నాడు మేమే మధ్యలో వచ్చాం, నేత్ర

148

ఆనందమాయే సఖి నృజన అందుకుంది. అవునా? అదెంటర్రా మీకు వేరే గదులు దొరకనట్టు పోయి పోయి అబ్బాయి గది పక్కన తీసుకున్నారు? ఇప్పుడు అలా ఉంటే ఏమైంది అమ్మా? అతను అందరిలా కాదు, చాలా డీసెంట్‌ ఉంటాడు ఏ రోజు మమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టలేదు నిజానికి ఏదయినా అవసరం అయితే చాలా హెల్పఫుల్‌ ఉంటాడు కూడా. అయితే మంచోడే అంటావ్‌? హా మంచోడే. అయినా ఇప్పుడు ఎందుకు ఇలా అడుగుతున్నావ్‌? నేను నీకన్నా వయసులో పెద్దదాన్నే. జరగబోయేవాటిని ముందుగానే ఊహిస్తాను. ముందుగానే ఉహిస్తున్నావో ఊరికే ఆలోచిస్తున్నావో ఎవరికీ తెలుసు. నీ మొహం! చెప్పేది విను. ఆ పిల్లోడికి నువ్వు అంటే ఏదో ఇదిలా ఉంది. ఇదిలా ఉందా అంటే? గుటక మింగుతూ అడిగింది మైథిలి. అదేనే ఇష్టంలా ఉంది. నీకెలా తెలుసు? చెప్పాగా పెద్దదాన్ని అని. అన్నీ తెలుస్తాయి. అతను నిన్ను చూసే చూప, నీతో నడుచుకునే తీరు, నిన్ను ప్రత్యేకంగా చూసే విధానం ఇవన్నీ చూస్తే అలాగే అ సంది ఉదయం నువ్వు వెళ్లే వైపే చూస్తూ నువ్వు ఎక్కడున్నావ్‌ అని వెతుకుతూ కనిపించాడు. ఇ. చాలవా అతని మనసులో ఏం ఉందో తెలుసుకోడానికి. మైధీలి పకపకా నవ్వి ఫ్రెండ్స్‌ అంటే అలాగే ఉంటారు గొప్పగా ఎనలైజ్‌ చేసావ్‌ కానీ అదేం లేదు లైట్‌ తీసుకో అంది. అంటే నీకు ఇష్టం లేదా! ఇష్టం ఎందుకు లేదు? ఉంది. ఇష్టం లేకుండానే మంచోడని చెప్తాను. ఇష్టం ఉంది ఆకర్షణ ఉంది, మరేంటే? అబ్బా! అవి ఉంటే ప్రేమ ఉండాలి అని లేదమ్మ ప్రేమకి చాలా అవసరం. అంటే ఇక పైన ఆ ప్రేమ ఏదో కలుగుతుంది అంటున్నావా? ఏమో చెప్పలేను. నాకు ఇలాంటివి ఏమైనా ఉంటె ముందే చెప్పు మళ్ళీ మీ నాన్నకి నీకు మధ్య నేను యేటి,

ఆనందమాయే సఖి సృజన నలిగిపోలేను. అబ్బా అంతవరకు రాదులేమ్మ, నాకు దీనికన్నా ముఖ్యమైనవి నెరవేర్చుకోవాల్సినవి చాలా ఉన్నాయి. నేను మంచి ఫోటోగ్రాఫర్‌ అవ్వాలి అని కోరిక. పీజీ అవ్వగానే నేను ఫైనార్ట్‌ చేద్దాం అనుకుంటున్నాను. వసంత్‌ సంగతి తర్వాత నాకు నాన్నకి మధ్య రాబోయే నెక్ట్‌ తగువు ఇదే కాబోతోంది. నన్ను భయపెట్టకే మీ ఇద్దరి మధ్య నేను ఫుట్‌బాల్‌ అవుతున్నాను. ఎందుకు అవ్వాలి ఏదో ఒక టీంలో చేరిపో ఇక స్ట్రగుల్‌ ఉండదు. నేను డెబ్బై శాతం నీ టీం... అతన్ని కట్టుకున్నందుకు ఏదో ముఫై శాతం కూడా అటు వైపు లేకపోతే బాగోదు కదా! అంటే భార్యా ధర్మాన్ని పాటిస్తున్నావ్‌ అనమాట. అంతే అనుకో అంటూ నవ్వింది దేవిక. ఇంతలో తన ఫోన్‌ మోగింది. ఇదిగో చూసావా ఇలా అనుకున్నామో లేదో అతనే ఫోన్‌ చేసారు. హా మాట్లాడు మాట్లాడు అంటూ నవ్వింది మైథిలి. దేవిక ఫోన్‌ తీసుకొని బైటకి వెళ్ళింది. ఏంటి సంగతి వెళ్తున్న తల్లి వైపే చూస్తున్న మైథిలిని కదుపుతూ అడిగింది నేత్ర. ఏంటి? అర్ధమయినా, కానట్టు అడిగింది మైథిలి, అదే వసంత్‌ గురించి. మీరు ఫ్రెండ్స్‌ అని అనుకున్నాను నేను. దానికి మించి ఏమైనా ఉందా నాతో ఏం అనలేదు. అమ్మ ఏదో ఊరికే అంటోంది నేత్రా, దాని పట్టుకొని నువ్వు కూడా ఏంటి? అమ్మ అన్నారని కాదు. నువ్వు చెప్పు నీకు ఆ ఆలోచన ఉందా? ఏమో అలా అడిగికే ఏం చెప్పలేను. ఏదో ఆకర్షణ అయితే ఉంది కానీ అసలు దీన్ని ప్రేమ అనాలంటే భయంగా ఉంది. భయమా! ప్రేమించడం భయం అన్నదాన్ని నిన్నే చూస్తున్నాను. అసలు ఇందాక ఏం అన్నాడు తను. మైథిలి పుస్తకాల మధ్య దాచి పెట్టిన గ్రీటింగ్‌ కార్డు తీసి నేత్రకి చూపించింది. అక్కడ ఉన్నది రెండు మూడు సార్లు చదివి ఏదో అర్థమైనట్టు మొహం పెట్టి అతను స్పష్టంగా చెప్పినట్టే ఉన్నాడు కదా అంది. అవును. నేను అస్సలు ఎక్స్పెక్ట్‌ చెయ్యలేదు. ఎప్పుడు ఈ ఆలోచన కలిగిందో కూడా 150 ]

ఆనందమాయే సఖి సృజన తెలీదు. వసంత్‌ అంటే నాకు ఇష్టం లేకపోవడం ఏం లేదు కానీ ప్రేమ అనేది ఒక బాధ్యత దాన్ని నిలబెట్టుకోటానికి చాలా ఎఫర్ట్స్‌ అవసరం. నేను అదంతా చెయ్యాలగలనా అనిపిస్తుంది. పిచ్చి మైథిలి ప్రేమ అనే ఫీలింగ్‌ మొదలయితే ఈ భయాలేవి నిన్ను ఆపలేవు. నువ్వు ఇవన్నీ ఆలోచిస్తున్నావంటే అతనికి ఉన్నంత ప్రేమ నీకు ఇంకా కలగలేదని అర్ధం. కంగారు పడకు ఆ ఆలోచన కలిగే వరకు ఎదురుచూడు అంది నేత్ర, తన భుజం మీద చెయ్యేస్తూ. మైథిలి ఒప్పుకుంటున్నట్టు తల ఊపింది. క వయ 25 ఆ గదిలో టీవీ మోగుతూ ఉంది. అనన్య అన్నం తింటూ టీవీ చూస్తోంది. హర్ష పక్క గదిలో ఉన్నాడు. వందనమూర్తి పేపర్‌ తిరగేస్తున్నాడు. సులేఖ అప్పుడే వంటగది నుంచి వచ్చి అనన్య పక్కనే సోఫాలో కూర్చుంది. ఎలా ఉందే చదువు? అని అడిగింది కూతుర్నే తేరిపారా చూస్తూ. హా బాగుందమ్మ! అంది అనన్య మెల్లిగా. ఇప్పుడు ఇది ఏ సెమిస్టరు? అడిగింది సులేఖ. ఫోర్త్‌, తల పైకెత్తకుండానే చెప్పింది అనన్య. ఇంకా ఎన్నాళ్ళ చదువుంది? అడిగాడు వందనమూర్తి మధ్యలో కలుగజేసుకుంటూ. టూ మంత్స్‌, అన్నింటికీ పొదిపొడి గా సమాధానం చెప్పన్న ఆమెని పరిశీలనగా చూసి, మరి తర్వాత ఏం చేద్దాం అనుకుంటున్నావు? అని అడిగాడు వందనమూర్తి. ఏదయినా జాబ్‌ చేస్తూ డ్‌.స్సీకి, ప్రిపేర్‌ అవుతాను, అంది అనన్య నెమ్మదిగా. మరి పెళ్లి ఎప్పుడు చేసుకుంటావ్‌? సులేఖ అడిగింది. పెళ్లా...? అప్పుడే పెళ్లి? అంటూ ఆగిపోయింది అనన్య. తన ఊహించిందే జరుగుతున్నందుకు సంశయం తప్ప ఆశ్చర్యం లేదు అనన్యలో. అప్పుడే అంటే, ఇంకెప్పుడు చేసుకుంటావ్‌ మరి? నీకు ఇప్పుడు ఎంత వయసు అనుకుంటున్నావు, ఇరవై రెండు, ఇది పెళ్లి వయసెగా! కరుకుగా వినిపించింది, సులేఖ గొంతు. కానీ నాకు కొన్నాళ్ళు జాబ్‌ చెయ్యాలని ఉందమ్మా, అంది అనన్య కాస్త ధైర్యం కూడదీసుకుని. ఉంటుంది. ఎందుకు ఉండదు? నీకు అన్ని కోరికలు ఉంటాయి కానీ, టైమే లేదు, సులేఖ, అది కాదు అమ్మ, అంటూ తన ఏదో చెప్పబోతుంటే, వందనమూర్తి అద్దు పడ్డాడు. వాదించకు అనన్య, చదివింది చాలు. జాబ్‌ చెయ్యాలి అనుకుంటే పెళ్లి చేసుకొని వాళ్ళు ఒప్పుకుంటే చేసుకో. వాళ్ళు నిన్ను చూసుకోడానికి ఎల్లుండి వస్తున్నారు, అమ్మా నేను అన్నీ మాట్లాడాం. మంచి కుటుంబం. ఈ నిర్ణయంలో తిరుగులేదు, అన్నట్టు ఉన్నాయి అతని మాటలు. ఏంటి ఎల్లుండా? ఏ నీకు ఏమైనా పనులున్నాయా? వెటకారంగా అడిగింది సులేఖ. ఎల్లుండే అంటే ఎలా అమ్మ? నేను సిద్ధంగా లేను. శే51

ఆనందమాయే సఖి సృజన ముందు చెప్తే ఏం చేసేదానివి? అసలు వచ్చి ఉందేదానివా? అనన్య ఏం మాట్లాడకుందా తల దించుకుంది. తన కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి.

ముందే చెప్పుంటే వాడికి ఇన్ఫర్మేషన్‌ ఇచ్చుందేదేమా, అన్నాడు వందనమూర్తి,

ఆ మాటకి అనన్యకి ఎలా స్పందించాలో కూడా అర్ధంకాలేదు. ఉన్నపళాన ఇంటికి రమ్మన్నప్పుడే తనకి అనుమానమొచ్చింది. కానీ ఎక్కడో పిచ్చి ఆశ. తను అనుకున్నట్టు జరగదని. కానీ తండ్రి అన్న ఆ మాట తర్వాత తనలో మిణుకుమిణుకుమనే ఆశ కూడా చచ్చిపోయింది.

ఏంటే అలా చూస్తున్నావ్‌? నాన్న అన్నది నిజమేనా! ఎవడు వాడు? అడిగింది సులేఖ. అనన్య ఏడుస్తూనే ఉంది. ఇంకా దాచాలని చూడకు. వాడితో బీచ్‌లకి, కాఫీ షాపులకి తిరిగింది, మాకు తెలీదు అనుకున్నావా? చెప్పు, ఎవడాడు? గొంతు పెంచి అడిగింది సులేఖ. అప్పటికి అనన్య మాట్లాడలేదు. ఆమెలో ఏవో ఆలోచనలు హోరున కదులుతున్నాయి. ఆ నిమిషం తర్వాత తన జీవితమేంటో కూడా తన ఊహకి అందట్లేదు. అనన్య మౌనం వందనమూర్తికీ చిరాకు తెప్పించింది. కోపంగా తన చేతిలోని కంచం విసిరి కొట్టాడు. అది పెద్ద చప్పుడు చేసుకుంటూ నేల మీద పడింది. కంచంలోని అన్నం ఆ గదంతా చెల్లా చెదురుగా పడింది. ఊహించని ఆ చర్యకి అనన్య నివ్వెరపోతూ చూసింది. తన శరీరం వణుకుతోంది. పక్క గదిలో ఉన్న హర్ష ఆ చప్పుడికి తుళ్ళిపడి బయటకొచ్చాడు.

వాదేవడో చెప్పు? అడిగాడు వందనమూర్తి. అనన్య మాట్లాడలేదు. ఏంటే ఆ పొగరు? నాన్న అడుగుతున్నారు కదా చెప్పు, సులేఖ తన భుజాలు పట్టుకొని గట్టిగా ఊపుతూ అడిగింది. అమ్మా ఏం చేస్తున్నావ్‌? అక్కని వదులు, అన్నాడు హర్ష కంగారుగా. నువ్వు నోరు మూసుకొని లోపలి వెళ్ళు, వందనమూర్తి కేక పెట్టాడు. హర్ష నిస్సహాయంగా నిలబడిపోయాడు. అతనికి ఆ నిమిషం తోచింది ఒక్కటే అక్కడ జరిగేదంతా రికార్డు చెయ్యాలని. వెంటనే ఫోన్‌లో రికార్డర్‌ ఆన్‌ చేసాడు. చెప్పు! సులేఖ ఆమెని కొట్టడానికి చెయ్యి ఎత్తింది. అనన్య నీళ్లు నిండిన కళ్ళతో ఆమెని చూస్తూ, నాకు ఈ సంబంధం ఇష్టమే, పెళ్లి చేసేయండి, అంది. సమాధానం అడుగుతుంటే ఏంటే? ఆ తల తిక్క మాటలు, అరిచినట్టే అంది ఆవిడ.

మీకు నా పెళ్ళే కదా కావాలి ఆ అబ్బాయి ఎవరైతే మీకెందుకు? అంది అనన్య ఏడుస్తూనే. చూసావా ఎలా సమాధానం చెప్తుందో? హాస్టెల్‌కి వెళ్ళాక దీనికి నోరు ఎక్కువైంది, బజారు లక్షణాలు, అన్నాడు వందనమూర్తి. ఒక్కర్తే ఆడపిల్లని జాగ్రతగా పెంచాం కదా, మనకి కావాల్సిందే, అంది సులేఖ. ఆ మాట విని అనన్యకి నవ్వొచ్చింది. ఏ నువ్వు చెప్తే కానీ మాకు వాడి విషయం తెలీదనుకున్నావా? వాడెవడో? ఏంటో? అన్నీ మాకు తెలుసు, అన్నాడు వందమూర్తి. తెలిస్తే ఇక నన్నెందుకు అడుగుతున్నారు? సూటిగా చూసింది అనన్య. ఆ సమాధానం ఊహించని భార్యాభర్తలిద్దరూ ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకున్నారు. ఏం అన్నావ్‌? సులేఖ పళ్ళుకొరికింది. అనన్య తన కళ్ళల్లోకే చూస్తూ మీకు విషయం ఎవరు చేరేసారో, తెలుసు. వాళ్ళకి ఈ విషయం ఎంత వరకు తెలుసో, ఎంత కల్పించి 152

ఆనందమాయే సఖి నృజన చెప్పారో కూడా నేను ఉహించగలను, అంది స్థిరంగా. గొంతులో ఏ తడబాటు లేని తన సమాధానానికి సులేఖ, వందమూర్తితో పాటు హర్ష కూడా ఆశ్చర్యపోయాడు. అమ్మ, మీరు వార్దెన్‌కి ఫోన్‌ చేసి, ఆమెకి డబ్బులిచ్చి, నా మీద స్పై చెయ్యమని చెప్పిన విషయం నాకు తెలీదు అనుకుంటున్నావా? ఏంటి మీకు నా మీద ఉన్నది జాగ్రత్తా? కాదు అది జాగ్రత్త కాదు. అనుమానం. నేను బయటికెళ్తే మీకు నచ్చదు. అది కంగారు కాదు చెయ్యి దాటిపోతానేమోనని భయం. నా ఫ్రెండ్స్‌ అంటే మీకు ఒళ్ళుమంట. వాళ్ళు చెడ్డవాళ్ళని కాదు నాకు స్వేచ్చను నేర్చిస్తారేమో అని ఆందోళన.

మీరు నన్ను ప్రేమగా పెంచలేదు, పరువుగా పెంచారు. అందుకే ఆ పరువు ఎక్కడ పోతుందో అని నా మీద నిఘా పెట్టామన్నారు. ఇంటికి ఎవరొచ్చినా నన్ను పొగడడానికి కారణం నా మీద ప్రేమ కాదు అదొక నిర్బంధం. ఆ గిరిలోనే నన్ను బతికేలా చేసిన నిర్బంధం. మొన్నటి వరకు నేను మీ ఉద్దేశాలని తెలుసుకోలేకపోయాను. మీరు చూపించేది ప్రేమే అనుకున్నాను. కానీ కాదు ఇందులో ఇంత మర్మం ఉందని నా చూపు, నా ప్రపంచం విశాలమయ్యాకే తెలిసింది.

దీనికి కూడా మీరు నా ఫ్రెండ్స్‌నే అంటారని తెలుసు. అదే మీ పరిధి. మీరు కన్న కూతుర్నే నమ్మలేని దీనస్థితిలో ఉన్నారు. ఇక ఇంతకన్నా గొప్పగా ఎం ఆలోచిస్తారు. ఇప్పుడు చెప్తన్నా వినండి, వాళ్ళే గనక నా జీవితంలో లేకపోతే నా కోసం నేను ఈ రోజు ఇలా మాట్లాడి ఉండేదాన్నే కాదు. నన్ను ధైర్యవంతురాలిగా మార్చింది వాళ్ళ స్నేహమే. ఆ చివరి మాట పూర్తి అవ్వడం, తన చెంప మీద సులేఖ అయిదు వేళ్ళ అచ్చులు పడడం ఒకేసారి జరిగాయి. అనన్య ఏడవలేదు. తన చింత నిప్పులాంటి కళ్ళల్లో ఆ కన్నీరు ఆగిపోయింది.

చూసారా ఎలా మాట్లాడుతుందో? దీన్ని పెంచి పెద్ద చేసిన మనం దీనికి ముఖ్యం కాదట. మొన్న వచ్చిన దీని ఫ్రెంద్స్‌ దీనికి ముఖ్యమట. ఎంత బరితెగించి మాట్లాడుతుందో? మనల్నే విమర్శించే స్థాయికి వెళ్లిపోయింది మన కూతురు, గర్వపడండి, అంది సులేఖ. అలా అంటున్నప్పుడు ఆవిడ గొంతు దుఃఖంతో, కోపంతో వణుకుతోంది. అది తమ తప్పును ఎత్తి చూపడం వల్ల కలుగుతున్న బాధ అని సులేఖకి కూడా తెలీదు. నేను చెప్పాను కదా, ఆ చెడు స్నేహాల వల్లే ఇది ఇలా తయారయింది. వాళ్ళే దీనికి ఇవి అన్నీ నూరిపోశారు. నువ్వింక కాలేజీకి వెళ్లి ఏం వెలగబెట్టక్కర్లేదు. నోరు మూసుకొని ఇంట్లో కూర్చో, అంటూ అనన్య పక్కనే ఉన్న తన ఫోన్‌ లాక్కుని అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోయాడు వందనమూర్తి. అనన్యనే కోపంగా చూస్తూ అతని వెనకే వెళ్లిపోయింది సులేఖ కూడా.

అఖరికి, జరిగే పరిస్థితులతో సంబంధం లేకుండా కూర్చున్న అనన్య, తననే చూస్తున్న హర్ష అక్కడ మిగిలారు. హర్షకి నేత్ర అన్న మాటలే మళ్ళీ మళ్ళీ గుర్తొస్తున్నాయి, పరిస్థితులు శాసించినప్పుడు అనన్య కూడా మారక తప్పదు అదే నేచర్స్‌ రూల్‌.

న! మర్నాడు పొద్దున్నే నేత్ర ఇంకా పడక దిగనే లేదు తన ఫోన్‌ మోగింది. తన కళ్ళు 153

అఆనందమాయే సఖి సృజన చిట్లించి చేసేది ఎవరు అని చూసింది. ఏదో అన్నోన్‌ నెంబర్‌. తన అసహనంగా రింగ్‌ మ్యూట్‌ చేసి ఫోన్‌ పక్కకి గిరాటేసింది. ఒక రెండు నిమిషాల్లో మళ్ళీ ఫోన్‌ మోగింది. ఈ సారి కూడా అదే నెంబర్‌. తన మళ్ళీ మ్యూట్‌ చేసింది. మూడోసారి కూడా కాల్‌ వచ్చేసరికి కాసేపు ఆలోచించి లిఫ్ట్‌ చేసింది. హలో ఎవరు? అంది అసహనంగా. అటు నుంచి ఏదో తెలిసిన గొంతే... నేత్రా! నేను అంటూ వినిపించింది. ఆ గొంతులో ఆత్రం, కంగారు నిండి ఉన్నాయి. ఒక్కసారిగా నేత్ర లేచి కూర్చుంది. హల్లో హర్ష నువ్వేనా? అంది తడబాటుగా. వా నేనే అంటూ ఆగాడు అతను. ఏమైంది అంతా ఒకేనా? లేదు నిన్న రాత్రి ఇంట్లో పెద్ద గొడవ జరిగింది, అన్నాడు హర్ష మెల్లిగా. గొడవా! ఏమైంది? అడిగింది నేత్ర. మైథిలి ఉందా పక్కనా? అడిగాడు. లేదు ఆంటీని డ్రాప్‌ చెయ్యడానికి వెళ్ళింది, ఏమైందో చెప్పు, అంది కంగారుగా. సరే ఈ సంగతి చెప్పు అయితే, ఇంట్లో అక్క విషయం తెలిసిపోయింది. వంటి? ఎలా తెలిసింది? నువ్వేమైనా చెప్పావా? భయంగా అడిగింది. ఛ! నేను ఎందుకు చెప్తా? ఎలా తెలిసిందో నాకు తెలీదు, మేం ఇంటికి వచ్చినప్పటి నుంచి వాళ్ళ బిహేవియర్‌ తేడాగానే ఉంది. కాసేపటికే ఇద్దరు అక్క మీద విరుచుకుపడ్డారు. అనన్య ఎలా ఉంది ఇప్పుడు? బాగా ఏడుస్తోందా? మొదట్లో కాసేపు ఏడ్చింది, కానీ నేత్ర! నువ్వు నమ్మవు, అక్క ఎలా ఫైర్‌ అయ్యిందో తెలుసా? తను అలా మాట్లాడగలదని నేను అస్సలు అనుకోలేదు. ఏం అంది? చాలా మాట్లాడింది. నేను నీకు ఒక రికార్డింగ్‌ పంపిస్తా విను. సరే. అనూ ఎం చేస్తుంది? గదిలోనుంచి బైటకి రావట్లేదు. అయితే ఏంటి ఇప్పుడు కండిషను? ఎవరో పెళ్లి చూపులకి రేపు వస్తారట. ఇంక కాలేజీ మానేయమన్నారు నాన్న. అవునా! దానికి అనన్య ఏం అంది? ఏం అనలేదు. ఆ అబ్బాయి గురించి ఎంత అడిగినా చెప్పలేదు. వాళ్ళు చెప్పిన వాద్నే పెళ్లి చేసుకుంటా అంది. ఏంటి చేసుకుంటుందా? ఎలా చేసుకుంటుంది? ఇంకా చదువు కూడా పూర్తవ్వలేదు కదా. ఏమో అసలు ఏం ఆలోచిస్తుందో నాకు తెలీట్లేదు. కానీ వాళ్ళతో ఆ మాట చెప్తే మాత్రం ఒప్పుకుంటారు అనుకుంటున్నావా? కాళ్ళు చేతులు విరిచి మరీ పెళ్ళి చేస్తారు. ఇప్పుడేం చేద్దాం? శే5్‌4ీ

ఆనందమాయే సఖి సృజన

పోనీ ఆ అబ్బాయిని కలిసి మాట్లాడితే?

ఏం అని మాట్లాడతావ్‌?

మా అక్క సో అండ్‌ సో కండిషన్‌లో ఉంది, ఒకసారి తన తప్పేం లేదు అని మీరు చెప్పండి అని అడుగుతాను.

అంత కన్నా బుద్ది తక్కువ పని మరొకటి లేదు.

ఏ?

అసలు నీకు ఈ సమాచారం ఎవరిచ్చారు అని అడిగితే అనన్య మీదే కదా అనుమానం వస్తుంది. మనం కోరి కోరి తనని ఇబ్బందుల్లో పడేసిన వాళ్ళం అవుతాం.

అయితే వద్దులే మరి, ఏం చేద్దాం నేత్ర?

కంగారు పడకు. ముందు మనం అనన్యతో మాట్లాడటం అవసరం. మైథిలి వచ్చాక తనతో మాట్లాడి నీకు చెప్తాను. ఇంతకీ అనన్య అక్కడ ఉందా, ఉంటే ఒకసారి ఫోన్‌ ఇవ్వు.

ఏంటి ఇచ్చేది తన ఫోన్‌ లాక్కున్నారు. నేనే దొంగ చాటుగా నీ నెంబర్‌ తీసుకొని చేస్తున్నాను, అది కూడా పెరట్లోకి వచ్చి.

ఎందుకు ఇలా బిహేవ్‌ చేస్తున్నారు మీ వాళ్ళు? అసహనంగా అంది నేత్ర.

ఏమో నేత్రా! నీరసంగా నిట్టూర్చాడు హర్ష.

సరేలే ఏదో ఒకటి చేద్దాం. అనన్య జాగ్రత్త నేను మళ్లీ కాల్‌ చేస్తాను, అంటూ ఫోన్‌ పెట్టేసింది.

తనగుండెవేగంగా కొట్టుకుంటోంది. అనన్య పదయితే భయపడిందో అదే జరుగుతోంది, ఆ సమయమొస్తే ధైర్యం అదే వస్తుంది అనుకున్నాను. ధైర్యంగానే మాట్లాడింది, అంటున్నాడు కాని పెళ్ళికి ఒప్పుకుంది అంటున్నాడు. ఏంటి ఇదంతా నేత్రకి అంతా గందరగోళంగా ఉంది.

ఏంటి మేడం త్వరగానే లేచారే, ఈ రోజు వర్షం గ్యారంటీ. నవ్వుతూ లోపలికోచ్చింది మైథిలి. నేత్ర నువ్వులేని మొహం చూసి ఏంటే ఆ ఫేసు, రాత్రి సరిగ్గా నిద్ర పట్టలేదా? అంటూ నీళ్లు తాగేందుకు బాటిల్‌ అందుకుంది.

హర్ష ఫోన్‌ చేసాడు, అంది నేత్ర.

హర్షా? ఎందుకు? ఏంటి విషయం?

వాళ్ళ ఇంట్లో అనన్య సంగతి తెలిసిపోయిందట, సాధ్యమైనంత నెమ్మదిగా చెప్పింది నేత్ర. మైథిలికి ఒక్కసారి పొలమారింది.

ఏం అన్నావ్‌? అంది నమ్మలేనట్టు.

155

ఆనందమాయే సఖి సృజన నువ్వు విన్నదే. ఎలా? ఎప్పుడు? ఏమో తెలిదు నిన్న రాత్రి పెద్ద గొాడవంట, ఇక కాలేజీకి కూడా పంపరేమో అంటున్నాడు హర్ష. ఏడుస్తోందట పాపం. ఏంటి ఈ దారుణం. అయినా అనన్య ఒక మేజర్‌. తనని అలా ఎలా కట్టడి చేస్తారు? ఇప్పుడు అవన్నీ ఎవరు ఆలోచిస్తున్నారు మిథు. తప్పు చేసేటప్పుడు పనిష్మెంట్‌ ఆలోచిస్తున్నారా ఎవరైనా? నేను భయపడుతూనే ఉన్నాను ఇదే జరుగుతుందని నువ్వేమో సమయమెొస్తే ధైర్యం వస్తుంది తొక్క తోటకూర అన్నావ్‌ చూడు ఏమైందో అసహనంగా అంది మైథిలి. లేదు మిథు అనన్య ఎప్పుడు లేనంత ధైర్యంగా మాట్లాడింది అంటున్నాడు. ఏంటి మన అనూనా? ఏం మాట్లాడింది? నమ్మలేనట్టుగా అడిగింది మైథిలి. ఏదో రికార్డింగ్‌ పంపిస్తా అన్నాడు ఆగు చూస్తాను అంటూ వాట్సాప్‌ ఓపెన్‌ చేసింది నేత్ర. పంపాడు అంటూ ఆన్‌ చేసింది. క్రితం రాత్రి జరిగిన మాటలన్నీ ప్లే అవుతున్నాయి. అంతా విని ఇద్దరు భారంగా నిట్టూర్చారు. వాళ్ళ బుర్రల్లో వేల ఆలోచనలు. నేత్రా! మన స్నేహం తనని ఇంత ఇంపాక్ట్‌ చేసిందంటే నమ్మలేకపోతున్నాను. అనన్య అలా మాట్లాడగలదని నేను ఎప్పుడూ ఊహించలేదు, అంది మైథిలి. ఎంత మాట్లాడి ఏం లాభం పెళ్ళికైతే ఒప్పుకుంది కదా, నేత్ర నీరసంగా అంది. మైథిలి మౌనంగా ఉండిపోయింది. అసలు ఆ వార్డెన్ని తల్చుకుంటే నాకు ఒళ్ళు మండిపోతుంది. పచ్చి అవకాశవాది, పళ్ళు కొరికింది నేత్ర, అయినా ఎవర్నని ఏం లాభం? వీళ్ళ తల్లితండ్రులు మాత్రం తక్కువ తిన్నారా? కూతురి మీద స్పై చేయించారంటే చూడు ఎంత దిగజారారో? నేత్ర తలాడించింది. సరే కానీ ఒకసారి హర్షకి కాల్‌ చేసి ఇవ్వు. హా ఇదిగో రింగ్‌ అవుతోంది. రెండు రింగులకి ఫోన్‌ లిస్ట్‌ చేసాడు హర్ష. చేస్తూనే హలో నేత్రా! అన్నాడు. హ హర్ష నేను మైథిలిని, హ మైథిలి చెప్పు. 156

ఆనందమాయే సఖి సృజన అనన్య ఎలా ఉంది? రూమ్‌లోనే ఉంటోంది, ఏడుస్తోంది. తనతో మాట్లాడించగలవా? ఇప్పుడా! అంటూ చుట్టూ చూసి హోల్డ్‌లో ఉండు, టై చేస్తాను అంటూ కాల్‌ హోల్డ్‌లో పెట్టాడు హర్ష. తలుపు కొట్టాడు. స్పందన లేదు. చాలా సార్లు కొట్టాడు. ఏ కదలిక లేదు. య షె ట్‌ తర్వాత కాసేపు ఆలోచించి సందు వైపు వెళ్లి తెరిచి ఉన్న కిటికీలోంచి చూసాడు. అనన్య ఒక మూలన మోకాళ్ళ మధ్య తల పెట్టుకొని కూర్చుంది. అక్కా! ఒక్కసారి తలుపు తియ్యు గుసగుసగా పిల్పాడు. అనన్య పలకలేదు. కనీసం తల అయినా ఎత్తలేదు. అక్కా! మైథిలి ఫోన్‌ అన్నాడు మళ్ళీ. ఆ మాట వినగానే గభాలున తల ఎత్తింది అనన్య. హర్ష ఫోన్‌ చూపించి తలుపు తియ్యమని సైగ చేసాడు. అనన్య లేచి నిల్చుంది. హర్ష ఇంట్లో వాళ్ళకి అనుమానం రాకుండా గది తలుపు చిన్నగా తెరిచి మెల్లిగా లోపలి వెళ్ళాడు. మాట్లాడు లైన్‌లో ఉంది, అన్నాడు ఫోన్‌ తన చేతికిస్తూ. హలో మిథు! అనన్య ఆత్రంగా పిల్చింది. అనూ! ఎలా ఉన్నావ్‌? కంగారుగా అడిగింది మైథిలి. నేత్ర కూడా ముందుకి వంగి ఏదో చెప్తోంది కానీ అనన్య వినే పరిస్థితుల్లో లేదు. ఆమెకి కన్నీళ్లు మళ్లీ ఉబికివచ్చాయి. అక్కా! ఏడవకు సౌండ్‌ వస్తే ఇంట్లో డౌట్‌ వస్తుంది, హర్ష మెల్లిగా గొణుగుతున్నాదు. అనన్య కళ్ళు తుడుచుకుంటూ, నేను చెప్పాను కదా మిథు మా వాళ్ళ గురించి మీరు సీరియస్‌గా తీసుకోలేదు. అంది. ఇద్దరు మౌనంగా విన్నారు. అనూ! నువ్వు మేజర్‌వి నీకు ఇష్టం లేకుండా, ఎవరు ఈ పెళ్లి చెయ్యలేరు. నువ్వు కంగారు పడకు మనం చూసుకుందాం అంది మైథిలి. వద్దు మిథు మీరేం చెయ్యొద్దు. నా వల్ల మీ ఎవ్వరికి ఇబ్బంది రాకూడదు. ఇంకా ఏం జరుగుతుంది అనాల్సినవన్నీ నిన్నే అనేసారుగా మళ్ళీ అంటే పడతాం నీ జీవితం కన్నా ఇవి ఎక్కువేమీ కాదు. మీకిదంతా ఎలా తెలుసు? హర్ష చెప్పాడా? కాదు మీ మాటలు తను రికార్డు చేసాడు. అనన్య హర్షాని నమ్మలేనట్టు చూసింది, అతను చూపు తిప్పుకున్నాడు. నువ్వెంత ధైర్యంగా మాట్లాడగలవో మాకు తెలిసింది. ఇదే ధైర్యం ఈ పెళ్లి ఆపడంలో కూడా చూపించు అనూ! నీకు ఇంకా చాలా ఫ్యూచర్‌ ఉంది, దాన్ని ఇలా రూయన్‌ చేసుకోకు. దయచేసి ఈ విషయంలో నన్ను ఇబ్బంది పెట్టకండి మిథు, అంటూ మైథిలి ఏదో 157

ఆనందమాయే సఖి సృజన చెప్పండగానే ఫోన్‌ కట్‌ చేసింది అనన్య. అక్క నీ కోసం ఆలోచించని వాళ్ళ గురించి నువ్వెందుకు నీ లైఫ్‌ని వదులుకుంటావ్‌? అలా చెయ్యకు అక్కా ప్లీజ్‌! బ్రతిమాలాడుతూ అన్నాడు హర్ష అనన్యకి ఉన్నపాటుగా రాగ గురొచ్చింది. వెంకట్‌ కూడా అలాగే ఉండి ఉంటె ఇప్పటికి తను బతికుందేది కదా అనుకుంది. హర్షా చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకొని గట్టిగా నొక్కి పట్టుకుంటూ, థాంక్యూ హర్ష అంది. యమమ నీ ఆలోచన కరక్ట్‌ అంటావా? ఈ సాహసం మనం చెయ్యడం అవసరమా? అడిగింది మైథిలి. ఏమి చెయ్యకుండా కూర్చునే కన్నా ఏదో ఒకటి చెయ్యడం మంచిది కదా మిథు, నువ్వు కంగారు పడకుండా మాట్లాడు. ఏంటి ప్లాన్‌ చేసింది నువ్వు, మాట్లాడేది నేనా? నువ్వైతే బాగా మాట్లాడతావ్‌. నిన్ను ఎలా చంపుతానో నాకే కెలీదు. సరే తర్వాత చంపుదువు, అతనొచ్చాడు చూడు. అ మాటకి మైథిలి చుట్టూ చూసి ఏడి ఎక్కడ? అని వెతికింది. కంగారు పడకు నువ్వు అటెంటివ్‌గా ఉండటం కోసం అలా అన్నాను. నిన్ను... అంటూ మైథిలి నేత్రను కొడుతుండగా నేత్ర ఫోన్‌ మోగింది. తన లిఫ్ట్‌ చేస్తూ మేం వచ్చేసాం టేబుల్‌ నెంబర్‌ సెవెన్‌ బ్లాక్‌ షర్ట్‌ మీరేనా? అంటూ అతనికి కనిపించేలా చెయ్యి ఊపింది నేత్ర. అక్కడికి వస్తూనే హాయ్‌ అని పలకరించాడు దేవానంద్‌. నేత్ర, మైథిలి బదులుగా నవ్వారు. మీతో పాటు అనన్య కూడా వస్తుందేమో అనుకున్నాను. సరేలెండి అంటూ సర్డుకొని కూర్చున్నాడు అతను. ఇంతలో మైథిలి గొంతు సరిచేసుకుంటూ దేవా గారు మీతో ఒక విషయం మాట్లాడాలన్నా కదా.. అంటూ ఆగింది. హా అవును అవును. కానీ దానికన్నా ముందు మీ పేర్లు చెప్తారా, అంటే ఇక్కడ ఎవరు మైథిలి, ఎవరు నేత్ర అని తెలీట్లేదు అంటూ నవ్వాడు అతను. ఓహ్‌ సారీ ఏదో ఆలోచిస్తూ పరిచయం చేసుకోవడం మర్చిపోయాం. నేను మైథిలి, తను నేత్ర. అంటూ పరిచయం చేసింది మైథిలి. నేత్ర షేకండ్‌ ఇచ్చింది. నైస్‌ టు మీట్‌ యు బోత్‌. ఇప్పుడు చెప్పండి ఏంటి సంగతి? అదే అనన్య విషయం మాట్లాడాలని. అనన్య విషయమా ఏంటి అది? శేవ్‌&

ఆనందమాయే సఖి సృజన మైథిలి చెప్పడానికి సంకోచిస్తూ ఆగింది. తనకి మాట్లాడాలని లేక మిమ్మల్ని పంపించిందా? అంత ఏవోయిడ్‌ చేసే తప్పేం చేశాను నేను? మళ్ళీ దేవానే అన్నాడు. మైథిలి, నేత్ర మొహామొహాలు చూసుకున్నారు. అదేం లేదు. తన కండిషన్‌ ఇప్పుడేం బాలేదు. ఏం ఏమైంది? అతని కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. అనన్య వాళ్ళ ఇంట్లో మీ గురించి తెలిసిపోయింది. తనని హౌస్‌ అరెస్ట్‌ చేసారు. మా విషయమా అసలు మా మధ్య ఏం లేనిది వాళ్లకేం తెలిసింది? అసహనంగా అన్నాడు దేవా. అసలు ఏం జరిగింది దేవా? అనన్య మిమ్మల్ని లాస్ట్‌ ఎప్పుడు కలిసింది. తను నన్ను కలిసి కొన్ని మంత్స్‌ అవుతుంది. వాట్‌? ఆశ్చర్యపోయారు ఇద్దరు. ఫస్ట్‌ మీట్‌ అప్పుడు బాగానే మాట్లాడింది కానీ ఆ తర్వాత సడన్‌గా ఏదో మార్పు వచినట్టు ప్రేమ ఏం వద్దు ఫ్రెండ్స్‌గానే ఉండిపోదాం అంది. నేను అనుకోవడం రాగ విషయం తెలిసాకే అనన్యలో ఆ మార్చు వచ్చింది అని. తను పూర్తిగా భయపడింది. మన విషయంలో అలా ఎందుకు జరుగుతుంది అని ఎంత చెప్పినా వినలేదు. చాలా సార్లు కాల్‌ చేశాను లిస్ట్‌ చెయ్యలేదు. ఒకసారి మాట్లాడటానికి హాస్టల్‌కి కూడా వెళ్ళాను. అప్పుడు కోప్పడింది. ఏడ్చింది. అలా నేను వెళ్లడం తనకి నచ్చలేదు ఏమో. తనకి నా పైన ప్రేమలేదు అన్నా తట్టుకునేవాడ్ని కానీ ఉండి కూడా ఏదో భయాలతో ప్రేమని వద్దనుకుంటోంది అన్నదే బాధ కలిగిస్తుంది. సో ఆ రోజు నుంచి మళ్ళీ కలవలేదు. తను కూడా నాకు ఫోన్‌ చెయ్యలేదు. తనని మర్చిపోవడం కష్టమే అలా అని బలవంతం కూడా చెయ్యలేను. కాని అప్పుడప్పుడు అనిపిస్తుంది ఇలా వెళిపోయేదానికి తను ఆ రోజు ఎందుకు కలవాలి, ఆ ఫోన్‌ కాల్‌ ఎందుకు చెయ్యాలి. దూరమైన వాళ్ళం అలా ఉండకుండా మళ్ళి మెసేజ్‌ చేసి కలుద్దాం అని ఎందుకు అనాలి? కలిసింది విడిపోదాం అని చెప్పడానికా? అతని గొంతులో బాధ, నిరాశ స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి. నాకు మీ పెయిన్‌ అర్దమవుతుంది. తన గిల్ట్‌ తగ్గించుకోటానికి అనన్య మిమ్మల్ని కలవాలి అనుకుంది. కలిసాక ఎక్కడో ఆశ కలిగింది, అది నిజం. కానీ అనన్యకి తన ఫామిలీ గురించి తెలును. అందుకే అనవసరమైన హోప్స్‌ ఇవ్వకుండా మీకు జెన్యూన్‌గా విషయం చెప్పింది. మీ ఎమోషన్స్‌తో ఆడుకోవడం తన ఇంటెన్షన్‌ కాదు దేవా! తనని మరీ బ్లేమ్‌ చెయ్యకండి, అంది మైథిలి. మీరు తేలిగ్గానే అనేసారు కానీ ఒక్కసారి నా ప్లేస్‌లో ఉండి ఆలోచించండి మైథిలి మీకు తెలుస్తుంది, అన్నాడు దేవా. వాళ్ళ పేరెంట్స్‌ మీ గురించి అడిగినప్పుడు తను మీ పేరు చెప్పి 159

ఆనందమాయే సఖి సృజన తప్పించుకోవచ్చు కానీ అనన్య అసలు మీ గురించి కొంచం కూడా వాళ్ళకి చెప్పలేదు. ఆ కండిషన్‌లో కూడా అనూ మీ గురించే ఆలోచించింది దట్‌ ఈజ్‌ షి. అది మీకు సెన్సిబుల్‌గా అనిపించట్లేదా? ఆవేశంగా అంది నేత్ర. దేవానంద్‌ కాసేపు ఏం మాట్లాడలేదు. దేవా! అవర్‌ ఇంటెన్షన్‌ ఈస్‌ నాట్‌ టు హర్ట్‌ యు. తన కండిషన్‌ చూస్తున్నాం కాబట్టి తన వైపు మాట్లాడుతున్నాం. దట్‌ డజంట్‌ మీన్‌ యువర్‌ పెయిన్‌ ఈజ్‌ నాట్‌ హెవీ, అంది మైథిలి నెమ్మదిగా. ఇట్స్‌ ఓకే మైథిలి. మీ బాధ మీ కన్సర్న్‌ నేను అర్ధం చేసుకోగలను. నాకు అనన్య కండిషన్‌ కూడా అర్ధం అవుతుంది. కానీ ఇదంతా అసలు ఎలా జరిగింది? ఆ తర్వాత కలవకపోతే మా మధ్య ఏదో ఉందని తన పేరెంట్స్‌ ఎలా అనుకున్నారు? అదే అర్ధం కాట్లేదు, దిగులుగా అడిగాడు. మీరు హాస్టల్‌కి ఒక సారి వెళ్ళాను అన్నారు కదా, అప్పుడు ఎక్కడ మీట్‌ అయ్యారు? హాస్టల్‌ డౌన్‌లో ఒక సందు దగ్గర. అప్పుడే మిమ్మల్ని ఎవరో చూసి వార్డెన్‌ చెప్పుంటారు. ఆవిడకి, అనన్యకి కొన్ని పాత గొడవులున్నాయి. సో ఆవిడ ఈ చిన్న విషయాన్ని పెద్దది చేసి, అనన్య వాళ్ళ పేరెంట్స్‌కి చెప్పింది, అది ఇంత వరకు వచ్చింది. మైథిలి వివరంగా చెప్పింది. దేవా మొత్తం విని కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాడు. ఇదంతా నా వల్లే జరిగింది. ఆ రోజు ఆ ఒక్క సారీ ఏదో చెప్పేసుంటే అనన్యకి ఈ సిట్యుయేషన్‌ వచ్చుండేది కాదు, అంది మైథిలి బాధగా. అనన్య ఎంత ఘర్షణ పడుంటుందో తలచుకుంటేనే అమెకి గిల్ట్‌ ఎక్కువ అవుతుంది. నేత్ర ఓదార్పుగా తన భుజం మీద చెయ్యేసింది. ఆ మాట కొస్తే మరి నా సంగతి? అసలు నేను ఎందుకు తన కోసం హాస్టల్‌కి వెళ్ళాలి అలా వెళ్లకపోయుంటే ఇది జరిగేదా? ఇది నా వల్లే జరిగింది మైథిలి మీ తప్పేం లేదు అన్నాడు దేవా. మీ ఇద్దరు బ్లేమ్‌ చేసుకోడం ఆపి, తర్వాత ఏం చేద్దామన్నది ఆలోచించండి. అయినా ఇక్కడ ప్రతి సిట్యుయేషన్‌కి ఎవరో ఒకరు కారణాలు అవుతారు, అంతెందుకు తను మళ్ళీ దేవాకి మెసేజ్‌ చెయ్యడానికి నా బలవంతం కారణం కాదా? తనని కలవమని పంపించడానికి నేను కారణం కాదా? ఇదంతా మనం మంచి జరుగుతుందనే చేసాం కదా, అలా జరగకపోతే తప్పు మనదవుతుందా? అడిగింది నేత్ర, ఒక వేళ మంచే జరిగి ఉంటె నా వల్లే, ఆ రోజు నేను ఆ పని చెయ్యడం వల్లే, అని అనుకుంటాం కదా నేత్ర. అంది మైథిలి. నువ్వన్నది నిజమే కానీ బాధ పడటం వల్ల ఇప్పడు ఉపయోగం ఏంటి? అనవసరమైన మెంటల్‌ సైస్‌ తప్ప. మైథిలి మాట్లాడలేదు. అసలు ఇప్పుడు అనన్య ఎక్కడ ఉంది. తను బానే ఉందా? టాపిక్‌ మారుస్తూ అన్నాడు దేవా. ఇంట్లో ఉంది. ఫోన్‌ లాక్కున్నారు. రేపు పెళ్లి చూపులట. ఎలా అయినా తనకి పెళ్లి చెయ్యాలని వాళ్ళ ఇంట్లో వాళ్ళు మొండిగా ఉన్నారు. ది సాడ్‌ పార్ట్‌ ఈజ్‌ అనన్య కూడా కండెమ్‌ చెయ్యట్లేదు, అదే వింతగా ఉంది. అన్సలు ఈ పెళ్లి జరక్కూడదు. దీన్ని ఎలా అయినా ఆపాలి. నా మూలంగా ఈ పెళ్లనేదాన్లో తను చిక్కుకోకూడదు. అనన్య లైఫ్‌ ఇలా నాశనం 160

ఆనందమాయే సఖి సృజన అవ్వకూడదు దానికోసం ఏదయినా చెయ్యాలి, అన్నాడు దేవా ఆవేశంగా. ఎలా? కాల్‌ చేసి మాట్లాడదాం అంటే తన ఫోన్‌ లాక్కున్నారట, కలుద్దామంటే బైటకి వెళ్ళనిస్తున్నారో లేదో తెలీదు, ఎలా మరి తల పట్టుకుంటూ అంది మైథిలి. హర్షనే బైటకి తీసుకొని రమ్మందాం, తను తెస్తున్నాడంటే అనుమానం కూడా ఉండదు. నేత్ర మాటకి దేవా కాస్త ముందుకి వచ్చి అయితే మీ ఇద్దరు వెళ్లి కలుస్తారా! అదేంటి మీరు రారా? అక్కడ నన్ను పొరపాటున వాళ్ళ ఇంట్లో వాళ్ళు చూస్తే పరిస్థితి ఇంకా వరస్ట్‌ అవుతుంది. బెటర్‌ మీరు వెళ్లి కలవండి. తనతో మాట్లాడండి. ఈ పెళ్లి తప్పించే మార్గం ఏదైనా ఆలోచించండి. మీరు షూర్‌గా చెప్తన్నారా? ఇప్పుడు కలవకపోతే మళ్ళీ కలవగలరో లేదో మరి చూడండి అంది నేత్ర, దేవా కాసేపు ముభావంగా ఉండి, ఈ టైంలో ఇలా ఆలోచించడం కరెక్ట్‌ కాదు కానీ, నేను మీకు ఒక వాయిస్‌ నోట్‌ పంపిస్తాను అది తనకి వినిపించండి చాలు, అన్నాడు ఫోన్‌ పాకెట్‌లో నుంచి తీస్తూ. సరే దేవా! అంటూ తల ఊపింది నేత్ర. మైథిలి ఇంకా పరధ్యానంగానే ఉంది. తన పరిస్థితి చూసి అక్కడ ఉండటం సరి కాదని నేత్ర లేచింది. తన వెనకే మైథిలి కూడా. పరిచయమైనా ఇరవై నెలల్లో మైథిలి అంతలా కన్నీళ్లు పెట్టుకోడం నేత్ర మొదటి సారి చూసింది. ఆ రాత్రంతా వాళ్ళ ఇద్దరికీ జాగారమే అయ్యింది. వషననో 24 ఆ మర్నాటి సాయంకాలం పెందుర్తి కొండ మీద ఉన్న ఒక గుడి దగ్గర మైథిలి, నేత్ర అనన్య కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు. చివరి మెట్టు వరకూ, ఎక్కాక అలుపు తీర్చుకోటానికి అన్నట్టు ఆగింది నేత్ర. మైథిలి ఆ కొండ మీద నుంచి తొాచుపాములా ఒంపులు తిరిగిన దారులని, చిన్న అగ్గిపెట్టెల్లా కనిపిస్తున్న ఇళ్ళని అలాగే చూస్తూ నిల్చుంది. అప్పుడే సంధ్య వాలుతోంది. పడమటి ఆకాశం మైథిలి కళ్లలాగే ఎర్రగా ఉంది. దూరంగా కొన్ని మబ్బులు భారంగా కదులుతున్నాయి. నేత్ర తననే జాలిగా చూని, నువ్వు పొద్దున్నుంచి ఏం తినలేదు నీరసంగా లేదా? అని అడిగింది. లేదు, అంది మైథిలి పొడిగా. ఇద్దరు అనన్య వస్తే తెలిసేట్టు మెట్ల దారికి ఎదురుగా కూర్చున్నారు. కాసేపటికి అనన్య, న్‌ న కనిపించారు. నేత్ర లేస్తూ. మైథిలి హర్ష గుడి వైపే నడుస్తూ కనిపించారు. అదిగో, అనూ వచ్చింది అంది నెత్ర లస్తూ. మైథి కూడా లేచింది. ఆమెకి గుండె దదదడగా కొట్టుకుంది. తన ఇరవై రెండేళ్లలో ఏ రోజు ఇంత దుఃఖం, ఇంత ఆందోళన ఆమెకి కలిగింది లేదు. వాళ్ళిద్దర్నీ అక్కడ ఊహించని అనన్య మొదట ఆశ్చర్యపోయింది. హర్షాని నమ్మలేనట్టు చూసింది. 161

ఆనందమాయే సఖీ సృజన వాళ్ళతో మాట్లాడితే నువ్వు కొంచం సెట్‌ అవుతావ్‌, అనిపించింది అన్నాడు హర్ష తల దించుకుంటూ. అనన్య పెదవుటు బిగబట్టి వచ్చే కన్నీటిని ఆపుకునే ప్రయత్నం చేస్తుంది. కానీ మైథిలి, నేత్ర దగ్గరికి వచ్చేనరికి దుఖాన్ని ఆపుకోవడం తన వల్ల కాలేదు. వాళ్ళని అమాంతం హత్తుకుని మళ్ళీ మిమ్మల్ని చూస్తాననుకోలేదు అంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది. హార్ష కాసేపు వాళ్ళనలా ఉండనిచ్చి అక్కడికి వెళ్లి కూర్చోండి నేను ఇక్కడ ఉంటాను అన్నాడు ఒక చోటు చూపిస్తూ, ముగ్గురు వేప చెట్టు కింద ఉన్న నిమెంటీ బెంచి మీద కూర్చున్నారు. మైథిలికి ఏం మాట్లాడటానికి మాటలు దొరకలేదు. కొన్ని నిముషాలు మౌనంగానే దొన్లిపోయాయి. అసలు ఆ వార్డెన్‌కి ఎందుకు అంత కక్ష మన మీద? నేరుగా విషయానికి వచ్చింది నేత్ర. ఆమె ఒక షైకో అ మాట వత్తి పళికింది మైథిలి. అయినా ఆమెనని ఏంటి మా అమ్మే నన్ను నమ్మనపష్పుడు, అంది అనన్య ఏటో చూస్తూ. ఇద్దరు నిజమే అన్నట్టు తలాడించారు. నేను ఎక్కడికి వెళ్తున్నది, ఎన్ని సార్లు జెటింగ్‌ వెళ్ళేది, నైట్‌ ఎంత టైం వరకు సోన్‌ మాట్లాడేది, అన్నీ ఆ వార్డెన్‌ గమనించేది. నా మాట వింటే ఇవేవి మీ వాళ్ళకికి చెప్పను లేదంటే అన్నీ చెప్పేస్తాను అని బెదిరించేది. మా వాళ్ళు నన్ను తప్ప ప్రపంచంలో అందర్నీ నమ్ముతారని నాకు తెలును. అందుకే అనబు ఏ తప్పు చెయ్యకపోయినా ఆవిడకి లొంగి ఉన్నాను. అలా తన టార్చర్‌ మొదలైంది. తన బట్టలు ఉతికించుకోవడం, తలకి ఆయిల్‌ రాయించుకోవడం, కాళ్ళు పట్టించుకోవడం ఇలాంటివన్నీ చేయించుకునేది. ఎప్పుడైనా తను పిలిచినప్పుడు వెళ్లకపోతే మీ అమ్మకి చెప్పేస్తా అనేది. ఒంట్లో బాలేదు అన్నా నమ్మేది కాదు. అసలు ఆ బానిస బతుకుని ఎందుకు మోసానో నాకే తెలీదు. ఒక రోజు ఏదయితే అదీ అయ్యిందని వెళ్లడం మానేసాను. తను ఎప్పట్లానే బెదిరించింది. ఇక నా వల్ల జాబేదు. ఎక్కడ నుంచి వచ్చిందో అంత ధైర్యం, చెప్తే చెప్పుకోండి అన్నాను. అలా అన్నాక ఎంత హాయిగా అనిపించిందో. ఒడ రోజంతా ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాను. కానీ ఆ తర్వాత రోజు నుంచి భయం మొదలైంది. ఇంట్లో చెప్పేనుంటే నా పరిస్థితి ఏమిటో అని. ఆ రోజు హర్ష నా కోసం వచ్చినప్పుడే నాకు అర్ధమైపోయింది ఇక మనం కలుసుకోవడం అసాధ్యమని. దేవాకి కూదా ్రాపర్‌ గుడ్‌ టై చెప్పలేదు. బహుశా నేను మోసం చేశాను అనుకుంటాడు, నన్ను పచ్చి అవకాశవాదిని అనుకుంటాడు, అనన్య కళ్ళు వర్షిస్తున్నాయి. తను అలా ఎప్పటికి అనుకోదు అనూ! అతను నిన్ను పూడ్తిగా అర్ధం చేనుకున్నాడు. నువ్వు ఏ కండిషన్‌లో ఉండి ఉంటావో అతను ఉహించాదు. తన వల్ల ఇదంతా అయ్యింది అని చాలా రిగైట్‌ ఫీల్‌ అవుతున్నాడు, అంది మైథిలి. అంటే మీరు కలిసారా దేవాని ఆశ్చర్యం, ఆనందం కలగలుపుతూ వచ్చాయి అనన్యకి. హా నిన్న కలిషాం. ఇదిగో ఈ వాయిస్‌ మెసేజ్‌ నీకు వినమని పంపించాడు, అని ఫోన్‌ ఇచ్చింది నేత్ర. అనన్య వాళ్ళకి కాస్త దూరంగా వెళ్ళీ, అతను చెప్పింది ఏంటో వినడానికన్నట్టు, ఫోన్నీ చెవికి దగ్గర పెట్టుకుంది. వఈ2

ఆనందమాయే సఖి సృజన అనూ! నా మూలంగా నీకు ఇంత ఇబ్బంది కలుగుతుంది అని నేను అస్సలు ఊహించలేదు, నన్ను ఏదో బాధ పెట్టాను అనుకోకు. మోనం చేశాను అనుకోకు. నేను నీ పరిస్థితి పూర్తిగా అర్ధం చేసుకున్నాను. మన ప్రేమ కొనసాగాలి అని కోరుకున్న మాట నిజమే కానీ, నిన్ను ఇబ్బంది పెట్టి సాధించుకోవాలి అని అస్సలు లేదు. ఈ దూరం మనకి కొత్త కాదుగా. అలవాటు చేసుకుంటాలే. నా సంగతి వదియ్‌. నువ్వు మాత్రం ఈ పెళ్లికి ఒప్పుకోకు. నీకు చాలా లైఫ్‌ ఉంది అనూ! దాన్ని పాడు చేసుకోకు. దేవానంద్‌ మాటలు ఇంకా వినిపిస్తూనే ఉన్నాయి అనన్య ఇక వినలేనట్టు వాయిస్‌ నోట్‌ ఆపేసింది. అనన్య కళ్ళలోంచి కన్నీళ్లు ఉబికి వస్తున్నాయి. కాసేపు అక్కడ స్తంభానికి ఆనుకోని ఏదో ఆలోచిస్తున్నదానిలా నిలబడింది. తర్వాత కన్నీళ్లు తుడుచుకొని నేత్ర వాళ్ళు కూర్చున్న దగ్గరికి వెళ్ళింది. బెంచి మీద కాళ్ళని పైకెత్తి మోకాళ్లని చేతులతో ముడి వేసి కూర్చున్న అనన్యనే కాసేపు పరిశీలనగా చూసి, ఇప్పటికైనా అయిపోయిందేం లేదు అనూ! ఈ పెళ్లి మాత్రం వద్ధు. చేసుకోనని గట్టిగా చెప్పేయ్‌, అంది నేత్ర. తన్నుకొస్తున్న ఉద్రేకాన్ని లోపలే అదిమి పెట్టి, అది ఇక కుదరదులే అంది అనన్య. ఎందుకు కుదరదు? జరిగింది పెళ్లి చూపులే కదా పెళ్లి కాదు కదా? తాంబూలాలు మార్చేసుకున్నారు, పెళ్లి రోజు ఫిక్స్‌ అయిపొయింది, పొడిపొడిగా అంది అనన్య. ఏంటి ఇంత త్వరగానా? అబ్బాయి నీకు నచ్చాడో లేదో చూడకుండానేనా? ఆశ్చర్యపోయింది నేత్ర. అనన్య పొద్దున్న జరిగిన తంతుని తల్చుకుంటూ నా ఇష్టంతో వాళ్ళకి ఏ రోజు సంబంధం లేదు నేత్ర. వాళ్ళ హై కన్సర్న్‌ ఎప్పుడు కుటుంబం, గౌరవం, స్థాయి వీటి చుట్టే తిరుగుతుంటుంది. తనని చూస్తే నేత్రకి జాలేసింది. అసలు ఇంత బాధ ఒక్క దానివే ఎందుకు మోసావ? నీ చుట్టూ మనుషులు లేరు అనుకున్నావా? మేం లేమా? నువ్వు చెప్పింది ఏది ఇది వరకు మేం వినలేదా? అంతవరకు మౌనంగా ఉన్న మైథిలి ఒక్కసారిగా బర్న్‌ అయ్యింది. తన మొహం కోపం, బాధతో ఎరుపెక్కింది. మ్రైథీవి అంటున్నది ఏంటో అర్థం చేసుకోటానికి అనన్యకి, నేత్రకి చాలా సేపు పట్టింది. వాళ్ళు అనేక విషయాలు మాట్లాడుకొని ముందుకు వెళ్లిపోయినా తను ఇంకా ఆ హాస్టల్‌ దగ్గర, వార్డెన్‌ దగ్గర ఆగిపోయిందని అర్థమై, మైథిలి వైపు బరువుగా చూసింది నేత్ర. ఇదిగో ఇలా బాధ పడతావ్‌ అనే చెప్పలేదు, అంది అనన్య. ఇదంతా నా వల్లే కదా? ఆ గిల్డ్‌ మైధిలిని తినేస్తుంది. ముమ్మాటికి కాదు. తప్పు పరిస్థితులది కాదు మిథు, దానికి స్పందించే మనది. లోపం అంతా నాలోనే ఉంది. నేను ఇలా నలిగివోదానికే సిద్దమైనప్పుడు ఎవరు మాత్రం ఏం చెయ్యగలరు, అని కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకుంది అనన్య. ఇంత తెలిసిన దానివి ఎందుకు మళ్లీమళ్లీ బాధల్లోకే వెళ్తాను అంటున్నావ్‌? నేత్ర అసహనంగా అంది. అనన్యలో మళ్ళీ మౌనం. నీకు చెప్పడానికి భయంగా ఉంటే ఇంట్లో మేం వచ్చి మాట్లాడతాం, అంది మైథిలి. అనన్య కంగారుగా వాళ్ళ వైపు చూసి వద్దు మిథు, అలాంటివేం చెయ్యొద్దు. ఇదంతా పెద్ద విషయం అవ్వడం నాకు ఇష్టం లేదు, అంటూ తల అడ్డంగా ఊపింది. అయితే ఎవరో అనామకుద్ని పెళ్లి చేసుకోవడం ఇష్టమేనా? అడిగింది మైథిలి. అనన్య నవ్వింది. మైథిలి మీ స్నేహం నాకు స్టాండ్‌ తీసుకోవడం నేర్పించింది. కాలం విసిరే సవాళ్ళని క

ఆనందమాయే సఖి సన ఎదుర్కోవడం నేర్చించింది, పారివోవడాన్ని కాదు. ఇలాంటి విషయాల్లో పారిపోకుండా ఎదుర్ముంటా అనుకోవడం మూర్ధత్వం అనన్య. నీకు ఇంకా చాలా బైఫ్‌ ఉంది. నువ్వు అనలు ఏం చూసావని? ఇంకొ చదవల్సినవి, చూడాల్సినవి చాలా ఉన్నాయి. పెళ్లి వీటన్నింటిని ఆపేస్తుంది. ముఖ్యంగా నీ ఎదుగుదలసి, ఆవేశంగా చెప్తూ ఆగింది మైథిలి. ఎందుకు అబా అనుకుంటున్నావ్‌? అందరి విషయంలో ఇలాగే, ఎందుకు జరుగుతుంది? ఇదే నాకు సెకెండ్‌ ఛాన్స్‌ అవుతుందేమో ఎవరు చెప్పగలరు, సమర్థించడానికి ప్రయత్నించింది అనన్య. ఆర్‌ యు షూర్‌ అబౌట్‌ దిస్‌ అనూ? ఏమో నాకు తెలీదు మైథిలి. ఈ ఇంటికి దూరంగా వెళ్లిపోవడానికి ఇదే నాకు దొరికిన అవకాశం అనిపిన్తుంది, అయితే ఒక బందిఖానా నుంచి పారిపోవడాసీకి మళ్ళీ అలాంటి మరో చోటుకి వెళ్లడం స్వేచ్చ అనుకుంటున్నావా? అది కూడా బందిఖొనాయే అని అంత ఖచ్చితంగా ఎలా చెప్పావ్‌ మిథు? రేపు అదే నాకొక లైఫ్‌ బోట్‌ అవుతుందేమో ఎవరం చెప్పగలం? అలా జరగదని నేను అనట్లేదు. కానీ నాకు ఈ అరేంజ్డ్‌ మ్యారేజ్‌ అనే కాన్సెప్ట్‌ పైన నమ్మకం లేదు. ఆది తీసుకొచ్చే కట్టుబాట్లు, మూఢత్వం ఇవన్నీ నిన్ను ఇబ్బందుల్లో పదేస్తాయి అనూ! అందుకే చెప్తన్నా పెళ్లి అనే పరిచయం లేని దాని మీద హోప్‌ పెట్టుకునే కన్నా, నీ మీద నువ్వు నమ్మకం పెట్టుకో అని. అలా నీకు అనిపిస్తుంది. కానీ నాకు నా నిర్ణయం పైన చాలా నమ్మకం ఉంది. మైథిలి అలసటగా అనన్య వైపు చూసింది. నువ్వు ఫులిష్‌గా ఆలోచిస్తున్నావు అనూ! అవునా! జయితే ఎవరిదీ ప్యూలిష్పెస్సో చూద్దాం. నా లైఫ్‌ ఖచ్చితంగా బాగుంటుంది. నీకు త్వరలో అది తెలుస్తుంది కూడా. అప్పుడు నువ్వు ఏం చేస్తావ్‌? నీదే తప్పని ఒప్పుకుంటావా? ఆవేశంగా అడిగింది అనన్య. ఏంటి మీరిద్దరు? ఎందుకు చిన్నపిల్లల్లా గొడవపడుతున్నారు? నేత్ర కంగారుపడుతూ వాళ్ళని ఆపింది. అనన్య తన మాటలు పట్టించుకోలేదు. చెప్పు మిథు! ఒకే వేళ నేను ఆనందంగా ఉన్నాను అని చెప్తే నువ్వు తప్పని ఒప్పుకుంటావా? సూటిగా మైథిబినే చూస్తూ అడిగింది. మైథిలి తల అంతా దిమ్మెక్కిపోయినట్టు ఉంది. అనన్య ఎందుకు అంత ఆవేశపడుతుందో అర్థం కాలేదు, ఏంటి ఇప్పుడే భయమేస్తుందా ఓడిపోతావ్‌ అని? అంటూ అదోలా నవ్వింది అనన్య. నరే అనన్య ఈ పెళ్లి నీకు మళ్ళీ నెకెండ్‌ ఛాన్స్‌ అయ్యినట్టెతే నేను ఖచ్చితంగా నా ఆలోచనలు తప్పని ఒప్పుకుంటాను, అంది మైథిలి. 164

ఆనందమాయే సఖి సృజన

నేత్ర పిచ్చి పట్టినట్టు చూసింది ఇద్దర్ని.

సరే చూద్దాం కానీ ఒక కండిషన్‌. నేనునా అంతటా నేనుగా వచ్చి నా లైఫ్‌ బాగుంది అని చెప్పే వరకు మీరు నా విషయంలో కలుగజేసుకోకూడదు, నాకు పదే పదే ఫోన్‌ చెయ్యకూడదు, హర్షకి కూడా కాల్‌ చేసి నా గురించి అడక్కూడదు. నేనే మిమ్మల్ని కలిసే వరకు మీరు నన్ను కలవడానికి ప్రయత్నించకూడదు, అంటూ తన చెయ్యి ముందుకు చాపింది. నేత్ర కంగారుగా తన చెయ్యి పక్కకి తోసేసి అనూ ఏంటే ఇది? ఇలాంటి తొక్కలో ఇగోలకి పోయి ్రెండ్షిప్‌ని వదులుకుంటావా? అంది. దుఃఖంతో తన పెదవులు వణుకుతున్నాయి.

మీకు నమ్మకం ఉంటే, ప్రామిస్‌ చెయ్యండి మళ్ళీ చెయ్యి ముందుకు చాస్తూ అంది అనన్య. మైథిలి ఆమెనే పరీక్షగా చూస్తూ మెల్లిగా అనన్య చేతి మీద ఈన చెయ్యి పెట్టింది. నేత్రకి పిచ్చెక్కినంత పనైంది. ఇది ఎలా ఆపాలో తనకి తెలీలేదు. నేత్రా నువ్వు...? అంది అనన్య తన వైపు చూస్తూ. మీ చెత్త పంతాల్లోకి నన్ను లాక్కండి, అంటూ లేచి వెళ్ళిపోయింది నేత్ర, తను అలా వెళ్లిన కాసేపటికే మరో మాట లేకుండా అనన్య కూడా లేచింది. నేత్ర ఇంకా షాక్‌లోనే ఉంది. ఒక్క అయిదు నిమిషాల్లో పరిస్థితి ఎంత దారుణంగా మారిపోయిందో తల్చుకుంటే ఆమెకి తల తిరిగిపోతుంది. మైథిలి మాత్రం స్థిరంగా నిల్చుంది. ఆమెలో క్రితం ఉన్న ఆందోళన ఇప్పుడు లేదు.

హర్ష అక్కడ అసలు ఏం జరిగిందో అర్ధంకాక అయోమయంగా నిల్బున్నాడు. అనన్య ఆవేశంగా మెట్లు దిగుతూ కనిపించింది. ఏమైంది అలా వెళ్లిపోతుంది? అన్నాదు తికమకగా చూస్తూ. చీకటి చిక్కబడింది. టౌన్‌ మొత్తం ఎలక్ట్రిక్‌ దీపాల కాంతి పరుచుకొని ఉంది. నువ్వు కూడా వెళ్ళు హర్ష అంది మైథిలి ఎటో చూస్తూ. తను అడిగిన దానికి సమాధానం లేకపోవడంతో చేసేది లేక్‌తను వెను తిరిగాడు. నేత్ర చీకటి నీడలు పడ్డున్నా మైథిలి మొహాన్నే చూస్తూ ఉంది. తనలో కదిలే భావాలేంటో ఆమె ఊహకి అందలేదు.

ఎందుకు అలా చేసావ్‌ మిథు? కోపం, బాధ పోటీ పడుతున్నాయి నేత్ర గొంతులో. అనన్య అసలు ఇలా మాట్లాడగలదంటే నువ్వు నమ్ముతావా? ఆకాశంలో నక్షత్రాలనే చూస్తూ అంది మైథిలి. నేత్ర మాట్లాడలేదు. మైథిలి తల దించి నేత్ర వైపు చూస్తూ, అను కావాలనే మనతో వాదన పెట్టుకొని వెళ్ళిపోయింది నేత్ర. ఆ కారణాలేంటో నాకు తెలీదు కానీ అనన్య గొంతులో ఉన్న కోపం తన కళ్ళలో లేదు. ఇదంతా తెచ్చిపెట్టుకున్న ఆవేశం.

కానీ ఇది అంతా ఎందుకు?

బహుశా వాళ్ళ పేరెంట్స్‌ తిట్ల నుంచి మనల్ని తప్పించడానికేమో!

ఈ త్యాగాలు, ఈ గోల ఏంటి ఇదంతా. మనుషులు ప్రాక్టికల్‌గా ఎందుకు ఉండరు? మైథిలి.

మైథిలి నవ్వింది. మనిషి ఉనికే ఈ ఎమోషన్స్‌లో ఉంటుంది నేత్ర. అనన్య మనల్ని కాదని వెళ్లి బాధ పడ్డుంది నిజమే కానీ, లోపలెక్కడో ఆ బాధ కూడా తనకి సంతోషాన్ని

165

ఆనందమాయే సఖీ సన ఇస్తుంది. నేను నా ఫ్రెండ్స్‌ గౌరవం కాపొడ్డం కోసం ఈ త్యాగం చేశాను అని అనుకోవడం తనకి ఈ బాధలో మిగిలే ఒక సంతృప్తి, అంటే నిజంగా దాని కోసమే తను ఇది చేసింది అనల్లేదు. ఆ ఫీలింగ్‌ తనని ఎక్కువ హర్ట్‌ అవ్వకుండా అపుతుంది. అనన్యలానే మిగిలిన వాళ్ళు కూడా. ఈవెన్‌ మసం కూడా. ఎంత ప్రాక్టికల్‌ అనుకున్న మన అందరిలో ఒక ఎమోషనల్‌ పూల్‌ ఉంటాడు.

అయితే ఇప్పుడు మనం ఏం చెయ్యాలి?

జరిగేది చూస్తూ ఉండాలి, మనదాకా వస్తే రెస్పాండ్‌ అవ్వాలి అంతే.

అయినా నువ్వు కూడా ఈ పెళ్లి కరెక్ట్‌ కాదు అని అనకుందా ఉండాల్సింది మథు! నువ్వే అంటావ్‌ ఎవరి లైఫ్‌ డెసిషన్స్‌ వాళ్ళ చేతిలోనే ఉండాలి అని మరి అనన్య విషయంలో ఎందుకు అది నీ చేతిలోకి తీసుకోవాలి అనుకున్నావు?

ఏమో తెలీదు నేత్రా, కళ్ళ ముందే తన లైఫ్‌ కరెక్ట్‌ ట్రాకలో వెళ్లట్లేదు, అని అర్ధమవుతున్నా కూడా తన లైఫ్‌ తన ఇష్టం అని చేతులు కట్టుకు ఉండలేకపోయాను.

మైథిలి బాధ పడుతున్నట్టు తల దించుకుంది. నేత్ర ఆమె వెన్ను నిమురుతూ, సరేలే ఏది ఎలా జరగాలో అలా జరుగుతుంది. అనన్యకి మన అవసదం ఉంది అనుకున్నప్పుడు తను తప్పకుండా కాంటాక్ట్‌ చేస్తుంది. నువ్వు బాధ పదకు. రా వెళదాం...అంటూ తన చెయ్యి పట్టుకొని లాగింది నేత్ర,

మైథిలి మౌనంగా అనుసరించింది.

వయ్య 25

అయితే వెళ్ళొస్తాను మిథు. అక్కడి మౌనాన్ని బద్దలగొడుతూ అన్నాడు వనంత్‌. గదికొచ్చి అరగంట గడుస్తున్నా అప్పటి వరకు ఇద్దరు మాట్లాడుకున్నది బేదు. ఆమె ఎందుకంత ముభావంగా ఉందో తనికి తెలుసు. ఆ రోజే అనన్య పెళ్లి. అది కూడా ఒక బలవంతపు పెళ్లి, ఆ జలవంతాన్ని భండించకుండా మౌనంగా యాక్సెప్ట్‌ చేసిన తన బెస్ట్‌ఫ్రెండ్‌ పెళ్లి. అది తల్చుకుని మైథిలి డట్‌గా ఉంది అని ననంత్‌ అద్ధంచేసుకున్నాడు.

ఈ రోజేనా నీ ప్రయాణం? ఆలోచనల నుంచి బైటకొస్తూ అంది మైథిలి. అవును సాయంత్రం అరుకి టైన్‌, అయితే నేను స్టేషన్‌కి వస్తాను అంది. వసంత్‌ వద్దనలేదు. ఓనర్స్‌కి చెప్పావా? భాళీ చేస్తున్నా అని, అడిగింది మైథిలి. హా నెల క్రీతమే చెప్పాను. కొన్ని ముఖ్యమైన వస్తువులే తీసుకుని వెళ్తున్నాను. చిన్న చిన్నవి వదిలేస్తున్నాను మీకు కావాల్సినవి ఏమైనా ఉంటే, తీసుకొండి, అంటూ సర్దుకోవడం మొదలు పెట్టాడు అతను.

మాకు మాత్రం ఇంకా ఎన్ని రోజులుందిలే? మహా అయితే ఒక నెలేగా, అంది మైథిలి.

166

ఆనందమాయే సఖి సృజన అయితే తర్వాత ఏం చేద్దామని? అడిగాడు. ఫైనార్ట్స్‌లో చేరుదాం అనుకుంటున్నాను. కొన్ని యూనివర్సిటీలకు అప్లై చేస్తున్నాను చూడాలి, మరి నేత్ర? దానికి కూడా ఇందులోనే ఇంట్రెస్ట్‌ ఉంది. కానీ ఒకసారి ఇంట్లో మాట్లాడాలి, అంటుంది. వాళ్ళేం అంటారో మరి. నీ చదువుకి మీ నాన్న ఏం అద్దు చెప్పరంటావా? ఎందుకు చెప్పరు ఎప్పటిలానే గాడవపడాలి. అతను అడిగే ఏ మాటకైనా ముభావంగా సమాధానం చెప్తున్న మైథిలిని ఒకసారి పరిశీలనగా చూసి ఇంకా దాన్నే తలచుకొని బాధ పడకు మిథు! కొన్ని కాలానికి వదిలేయ్‌ అన్నాడు నెమ్మదిగా. మైథిలి అతని వైపు లోతుగా చూస్తూ నీ ఒడిలో కాసేపు పడుకోవచ్చా అని అడిగింది దిగులుగా. వసంత్‌కి ఏం చెప్పాలో అర్థంకాలేదు. మైథిలి అతని సమాధానం కోసం అన్నట్టు ఎదురు చూస్తుంది. వసంత్‌ మడత పెడుతున్న బట్టల్ని అక్కడే వదిలేసి వచ్చి తన పక్కన కూర్చున్నాడు. మైథిలి అతని ఒడిలో తల వాల్చుకుంది. నేత్ర నా భుజం పైన వాలి తన దుఃఖం తీర్చుకుంది కానీ నా బాధని ఎక్కడ వెళ్ళగక్కాలో నాకు అర్ధం కాలేదు అంది మైథిలి. ఎందుకు అంతలా మదనపడుతున్నావ్‌? అడిగాడు వసంత్‌. అనన్య కోరి కోరి కష్టాల్లోకి వెళ్తోంది, అనిపిస్తుంది వసంత్‌. ఆల్రెడీ వెళ్ళిపోయింది. ఇక నువ్వు ఆపలేవు. కావొచ్చు కానీ ఎందుకు తనకు తానుగానే ఈ తప్పు నిర్ణయం తీసుకుంది? అదే అర్థం కావట్లేదు. అంత తెలివైన అనన్య పరిస్థితే ఇలా ఉంటే మిగిలిన అమ్మాయిలు వాళ్ళ జీవితాల్ల ఇంకెలాంటి నిర్ణయాలు తీసుకుంటున్నారో? మైథిలి నువ్వు అనన్యని నీ ఫ్రెండ్‌ అనే జోన్‌ నుంచి బైటకి తీసి చూడు. తను ఒక ఇండివిడ్యుల్‌. ఇది తన లైఫ్‌. ఇక్కడ ఎలాంటి నిర్ణయాలు తీసుకుంటూందో పూర్తిగా తన ఇష్టం. నీకు నాకు ఇంకెవ్వరికి ఇలా ఎందుకు చేసావు? అని అడిగే రైట్‌ లేదు. బహుశా నువ్వు అంటున్నది కరక్టే కావొచ్చు. కానీ ఆ అవేర్నెస్‌ నీకు కాదు అనన్యకి రావాలి. మైథిలి అతని ఒడిలో పదుకున్నదల్లా లేచి కూర్చుంది. తను ఏదో ఆలోచిస్తుందని స్థిరం 167

ఆనందమాయ సఖి సృజన లేని చూపులే చెప్త్పన్నాయి. వసంత్‌ ఆమెనే గమనిస్తూ మిథు నేను ఒకటి చెప్తా వింటావా? అని అడిగాడు. తను తల ఊపింది. అనన్య తన లైప్లో మంచిదో, చెదుదో ఒక డెసిషన్‌ తీసుకుంది. దాన్ని అన్‌డూ చేసే అవకాశం మనకి లేదు. సో కనీసం తను నీ దగ్గరికి మళ్ళీ వచ్చే నాటికి తనని జాగ్రత్తగా చూసుకునే శక్తి నీకు ఉండేలా చూసుకో, దాని కోసం ముందు నువ్వు సెటిల్‌ అవ్వు. అందుకు కష్టపడు అన్నాడు తన కళ్ళల్లోకే చూస్తూ. మైథిలి కాసేపు మౌనంగా ఉండి, తనకి నా అవసరం రాకూడదనే కోరుకుంటున్న వసంత్‌, అంది. అతను ఆమె భుజం చుట్టూ చేతులేసి రాదులే అన్నాడు. మైథిలి కాసేపు అలాగే ఉండి, ఉన్నపాటుగా వసంత్‌ బుగ్గపైన ముద్దు పెట్టుకుంది. అతను ఆ చర్యకి ఎలా స్పందించాలో తెలియనట్టు బిగుసుకొని కూర్చున్నాడు. మైథిలి అతని నుంచి కాస్త దూరంగా జరిగింది. ఇద్దరు మెదడ్లు కాసేపు పని చెయ్యడం మానేసాయి. ఆమెకి తను చేసిందేంటో ఒక నిమిషం అర్ధం కాలేదు. ఆ సమయంలో క్రితం రోజు నేత్ర అన్న మాటలు గుర్తొచ్చాయి. మిథు! అనూ లైఫ్‌లో, నా లైఫ్‌లో ప్రేమ వచ్చినట్టే వచ్చి దూరమైపోయింది. కాబట్టి దాని విలువ తెలుసి చెప్పన్నాను. వసంత్‌ని వదులుకోకు. నీ ప్రేమ నువ్వు వెతుక్కోకుండానే నీ వరకు వచ్చింది. దాన్ని గౌరవించు. ప్రేమించడం కన్నా ప్రేమించబడడం చాలా అరుదైన, అందమైన విషయం మిథు. నువ్వు చాలా లక్కీ. ప్లీజ్‌ నీ అనవసరపు భయాలతో వసంత్‌ని మిస్‌ చేసుకోకు. హి ఈజ్‌ ఏ రేర్‌ పీస్‌. నేత్ర అక్కడే, తన పక్కన కూర్చొని మళ్ళీ ఆ మాటలు చెప్తున్నట్టు అనిపించింది మైథిలికి. నీ ప్రేమని అంగీకరిస్తున్నానో లేదో నేను చెప్పలేదు. అసలు ఆ సంగతే మళ్ళీ మన మధ్య రాలేదు. ఎందుకు వసంత్‌? అడిగింది మైథిలి అతని అరచేతి వేళ్ళ వైపు చూస్తూ. నా ప్రేమని నేరుగా నీకు చెప్పలేకపోయాను మైథిలి. నువ్వు కాదంటే కష్టంగా ఉంటుంది. అందుకే నీకు అర్ధం అవుతుంది అన్న నమ్మకంతో అలా రాసి ఊరుకున్నాను. ఒక వేళ నేను నీ ప్రపోసల్‌ని ఒప్పుకోవట్లేదని చెప్తే ఏం చేస్తావ్‌? నువ్వు నన్ను ప్రేమించకపోయినా నీలో విశ్వమంతా ప్రేముందని నాకు తెలుసు. అది నాకే దక్కాలన్న స్వార్ధం లేదు. కొంచం దక్కినా ఆనందిస్తాను, అసలే దొరక్కపోతే నాకు లక్‌ లేదని ఉరుకుంటాను. భుజాలెగరేస్తూ చెప్పాడు వసంత్‌. ఆ మాటకి మైథిలి అతన్ని గట్టిగ హత్తుకుంది. ఏదో చెప్పాలనుకుంది కానీ చెప్పలేకపోయింది. వసంత్‌... అంటూ ఆగిపోయింది. కాసేపటి తర్వాత పదాలన్నీ పేర్చుకుంటూ, వసంత్‌ నిన్ను ముద్దు పెట్టుకునేంత చొరవ నాకు ఎలా వచ్చిందో తెలీదు. బహుశా నాకే తెలీకుండా నిన్ను నేను అంగీకరించానేమో! నువ్వు నీ ఇష్టం చెప్పక ముందే ఇది నాలో జరిగిందేమో! ఇప్పుడు ఈ మూమెంట్‌లో నువ్వు నాకు చాలా ఎక్కువ అనిపిస్తున్నావ్‌. బహుశా దీన్నే ప్రేమ అంటారేమో. 168

ఆనందమాయే సఖి నృజన చెప్పు వసంత్‌ నీకు నేను ఇష్టమే కదా? అడిగింది మైథిలి. తన కళ్ళల్లో ముత్యాల్లా మెరుస్తున్న కన్నీళ్లు.

అతను మాట రానివాడిలా కూర్చున్నాడు. కాసేపటికి చిన్న పిల్లాడిలా కళ్ళ నీళ్లు పెట్టుకుంటూ, నువ్వు నా జీవితంలోకి వచ్చిన అరుదైన వ్యక్తివి మైథిలి. నిన్ను అపురూపంగా చూసుకుంటాను, అంటూ తన రెండు బుగ్గలని తన చేతుల్లోకి తీసుకొని తన నుదుటి మీద మొదట తన కళ్ళని, ఆ తర్వాత పెదవులని ఆనించాడు వసంత్‌.

ఐ లవ్‌ యు వసు! అంది మైథిలి అతని గెడ్డంలోకి వేళ్ళని పోనిస్తూ. మైథిలి పిలుపుకి వసంత్‌ నవ్వాడు. నా ప్రేమని ఆ ఒక్క పదంలోకి కుదించి చెప్పలేను మిథు అన్నాడు. సరే చెప్పకు. దానికి మించిన పదం నువ్వు కనుక్కున్న రోజున చెప్పు వింటాను, అంది అతని చెంపలని తన పెదవులతో తడి చేస్తూ. ఇద్దరు కాసేపు అలాగే దగ్గరగా ఒకరి ఊపిరి మరొకరికి తగిలేలా కూర్చున్నారు. ఇద్దరి మనసుల్లో ఏదో తేలిక భావం. ఎన్నాళ్ళ నుంచో మోస్తున్న బరువు దిగిపోయిన ఫీలింగ్‌. వసంత్‌ తన జీవితంలోకి వచ్చిన ఒక అందమైన అనుభవంగా అనిపించాడు మైథిలికి.

యవన సు 169

ఆనందమాయే సఖి సృజన 2023, డిసెంబరు నెల ” డ్‌, గు క =. /| స ౬ ణు క్‌ - . (. ॥ నకలు 4 ఎ హ్‌ [ష్ష్రయాయు షు (గు సు [ (యౌ ఓ ల న. 4౬ న్‌ ॥ , | ట్ర టం ల రాగ నాం డ్‌ టో అన! " ళో కలో వైకే ళ్‌ ే (కక

ఆనందనూయే సఖి స సృజన 26

ఎది ఇంత అర్జెంటుగా కలవాలి అన్నారు, ఏంటి విషయం? అడిగాడు హర్ష.

గా నేత్ర, మైథిలి కూర్చొని ఉన్నారు. హర్ష నీతో ఎప్పుడో చెప్పాలి కాని చెప్ప స్స్‌ అంది నేత్ర. ర్బొ యై ష్ష్‌ ప్పుడో చెప్పా కానీ చెప్పలేదు,

దేని గురించి?

అదే అనన్య గురించి.

అక్క గురించా! అక్క గురించి ఏంటి? అతనిలో ఏదో తడబాటు.

అనన్య ఇక్కడే మాతోనే ఉంది, అంది మైథిలి.

ఇక్కడా? ఏది? ఎక్కడ ఉంది? కుర్చీలోనుంచి లేస్తూ అన్నాడు హర్ష.

హా ఆగాగు! పడుకుంది వస్తుందిలే కూర్చో, నేత అతని వేగాన్ని ఆపింది.

అసలు ఎప్పుడు వచ్చింది? ఎన్నాళ్ళుగా ఉంది? ఉద్వేగంగా అడిగొడు హర్ష.

ఒక నెల అయ్యుంటుందేమో కదా నేత్ర. నేత్ర మైథిలి మాటకి అవునన్నట్టు తల ఊపింది.

నాతో ఒక్క మాట కూడా చెప్పాలి అనిపించలేదా మీకు?

తను చెప్పొద్దు అంది, ఏం చెయ్యాలి? ఇద్దరు తప్పు చేసిన వాళ్ళలా మొహం వేలొడేస్తూ అన్నారు, సే

తను. చెప్పార్దు అంటే నాతో చెప్పరా? లేను కనీసం ఇన్ఫో ఇవ్వకుండా మాయమైపోయింది తెలుసా? ఎంత కంగొరు పడ్డానో! అతని గొంతులో ఆవేదన, కోపం కలగలిపి వినిపిస్తున్నాయి. మరి నువ్వు ఏమైనా తక్కువా! మీ అక్క చెప్పిందనే కదా అప్పుడు మేం కాల్‌ చేసీనా లిఫ్ట్‌ చెయ్యలేదు. ఎస్సి సొ మెసేజ్‌ చేసాం, సరిగ్గా రెస్పాండ్‌ అయ్యావా? ఎందుకు? తన మీద ఉన్న రెస్పెక్ట్‌తోనే రొ నీలాగే మేం కూరా ఆనకంగా అది నేత్ర హర్ష కాసేపు ముభావంగా ఉండి తర్వాత్‌ సర్దుకుంటూ, అదీ ఖ్‌ విషయ యా చిన్న గొంతుతో. ఇలా నిందించుకోటానికి కొడు నిన్ను సిల్ఫింది ౨ ధల అడగడ్రాన్సిక్రి పిలిచాం, అంటూ వాళ్ళని కూల్‌ చేయ్యడానికి ప్రయత్నించింది మై.

సలు అనన్యకి గతం:

న మ డి విషయం? అని అడిగాడు. అసలు అనన్య

వం హర్ష కాస్త సర్దుకుంటూ ఏంటి ఆ గ ఇబ్బంది పడిందా? అని అడిగింది మైథిలి. అయ్యింది? ఆ మ్యారేజ్‌ వల్లి తను ఏమైనా జబ్బ పూర్త రు సన తీరు చూని నేత్ర, నిన్న నైట్‌ తనీ ప్యానిక్‌ క్ష వెంటనే ఏం సమాధానం చెప్పలేదు. ఆ కపోతే

ఎట్రాక్ట మేసింది. తను ఎంత ట్రామా అనుభవించ

వచ్చింది హర్ష మాకు చాలొ భయ + డిగితే షల యై తలా అడుగుతున్నాం అంది. అనన్యని అడిగి ఎ టి సిట్యుయేషన్‌ వస్తుంది? అందుకే ౫9 యా చెప్పింది

లా రియాక్ట్‌ అవుతుందోనని, నీకు కాల్‌ చేసాం, మైరీ ప 172%

ఆనందనూయే సఖి సృజన హర్ష కాసేపు మౌనంగా ఉండి, మాట్లాడాడు. జరిగింది ఏంటో పూర్తిగా నాకూ తెలీదు. అసలు ఆ మ్యారేజ్‌లో ఏమైందో వాళ్ళ రిేషన్‌ ఎలా ఉండేదో నాకు అవగాహన లేదు, అక్కఏ రోజు నాతో ఏమి చెప్పలేదు. ఎప్పుడు మౌనంగా ఉండేది. సాధ్యమైనంత తక్కువే మాట్లాడేది. నాకు తెలిసింది అంతా ఒకటే! వాళ్ళెతే ఎక్కువ కాలం కలిసి లేరు. పెళ్లి అయిన టు మంత్స్‌లో విడిపోయారు, అన్నాడు తెలిసిందంతా చెప్తూ. కారణం ఏంటి? అడిగారు వీళ్ళు. అదే చెప్తున్నా కదా నాకు సరిగ్గా తెలీదు. అక్కని ఎన్ని సార్లు అడిగినా చెప్పలేదు. తను ఇబ్బంది పడుతుందని నేను ఇక అడగలేదు, అన్నాడు ముభావంగా. మైథిలి, నేత్ర ఏం మాట్లాడాలో తెలీనట్టు మౌనంగా ఉన్నారు. కానీ తను చాలా ఇబ్బందినే ఎదుర్ముందేమో అనిపిస్తుంది మైథిలి. ఇది మీకు చెప్పాలో వద్దో తెలీదు కానీ చెప్తున్నా. అక్క సూసైడ్‌ ఎటెమ్ట్‌ చేసింది, అన్నాడు హర్ష చిన్న గొంతుతో. సూసైడా? షాకింగ్‌గా అడిగింది మైథిలి, అవును. ఆ తర్వాత అమ్మ వాళ్ళు ఇంటికి తీసుకొచ్చారు. అక్కడ కూడా తనకేం సుఖం లేదు. రెండు రోజులు బానే ఉన్నారు, ఆ తర్వాత ఏవో సూటి పోటీ మాటలు అనేవారు. కావాలనే ఇష్టం లేని పెళ్లి చేసామని మా మీద పగ తీర్చుకుంటున్నావా అన్నారు. వాళ్ళకి ఎంత సేపు వాళ్ళ పరువు గోలే తప్ప ఇంకేం పట్టేది కాదు. ఇక అక్క అక్కడ ఉండలేకపోయింది. బయటకి వచ్చేసింది. వాళ్ళు కూడా ఆపలేదు. అంతే అప్పటి నుంచి పిజీల్లొనే వుందెది, కోవిడ్‌ టైంలో అవీ క్లోజ్‌ అయితే ఫ్రెండ్‌తో మాట్లాడి నేనే ఒక ఇల్లు ఏర్పాటు చేశాను. మీకు చెప్తా అంటీ వద్దు అంది. డిస్కంటిన్యూ చేసిన బి.ఎడ్‌ మళ్ళీ చదివింది. తనకి డివోర్స్‌ వచ్చాక ఏదో ముందే ప్లాన్‌ చేసుకున్నట్టు నాతో కూడా చెప్పకుండా వెళ్లిపోయింది. మీరు నెల క్రీతమే ఇక్కడికి వచ్చింది అంటున్నారు కానీ తను వెళ్ళిపోయింది 2022లో. ఈ వన్‌ ఇయర్‌ తను ఎక్కడ ఉందో ఏం చేసిందో నాకు తెలీదు. మైథిలి, నేత్ర అంతా విని నిట్టూర్చారు. ఇంత జరిగినా మాకు ఒక్క మాట చెప్పలేదు. మాకు తెలీకూడదు అనుకుందా! ఇంత పంతం ఎందుకు దానికి? అంది నేత్ర బాధగా. మైథిలి తల అడ్డంగా ఊపుతూ అది పంతం కాదనుకుంటా నేత్ర, అనన్య చేసిన దాంట్లో ఒక స్ట్రగుల్‌ ఉంది. మళ్ళీ ఎవరి దగ్గరో డిపెండెన్సుతో ఉండటం ఇష్టం లేక ఒక జాబ్‌ వచ్చే వరకు ఆగింది. అలాగే చేసింది చూసావు కదా! అంది మైథిలి సాలోచనగా. నేత్రకి కూడా మైథిలి చెప్పింది నిజమే అనిపించింది. అసలు తన మ్యారేజ్‌ లైఫ్‌లో ఏం జరిగిందో ఎవరు ఏం అన్నారో తను ఎందుకు సూసైక్‌ చేసుకోవాలి అనుకుందో పూర్తిగా అక్క చెప్తేనే మనకి తెలున్తుంది, అన్నాడు హర్షం తనని అడగలేకే కదా ఈ ఇబ్బంది అంతా. మళ్ళీ తనెక్కడ ట్రిగ్గర్‌ అవుతుందో అని. అసలు అది నిజంగా సూసైదే అంటావా? అనుమానంగా అడిగింది మైథిలి. హర్ష తన వైపు భయంగా చూసొదు. ఆ అనుమానం నాకు రాలేదు మైథిలి అన్నాడు చివరికి. తన లైఫ్‌లో అతి దారుణమైన అబ్యూస్‌ని అనన్య అనుభవించింది అనిపిస్తుంది హర్ష. దాన్ని తను ఎలా తట్టుకుందో ఊహిస్తుంటేనే భయమేస్తుంది. అంత సెన్సిటివ్‌ అమ్మాయి ఇంత బోల్డ్‌గా ఎలా తయారైందో? తన లైఫ్‌లో అందరు అవకాశవాదులే అయ్యారు, అంటూ నిట్టూర్చింది మైథిలి. 72

ఆనందమాయే సఖి సృజన బహుశా ఆ అవకాశవాదమే తనని ప్రతీ దశలోను స్టాంగ్‌ చేసింది ఏమో అంది నేత్ర మెల్లిగా. ఆ మాటలకి అంగీకరిస్తున్నట్టు మైథిలి మౌనంగా ఉండిపోయింది.

థాంక్స్‌ అన్నది చిన్న పదం అబ్బా! మా అక్క చాలా లక్కీ మీలాంటి ఫ్రెండ్స్‌ ఉన్నందుకు ఆనందంగా అన్నాడు హర్షం అందులో ఏం ఉందిలే, నువ్వు కూడా తనకి హార్ట్‌ టైంలో తోడు ఉన్నావు కదా అంది మైథిలి. నేను కాకపోతే ఇంకెనరు ఉంటారు? తను నా అక్క కదా వెంటనే అన్నాడు హర్ష. మైథిలి, నేత్ర సంతృప్తిగా చూసారు. ఇంతకీ మీ ఇద్దరు ఎలా ఉన్నారు ఏం చేస్తున్నారు? అని అడిగాడు మళ్ళీ. ఇద్దరు వాళ్ళేం చేస్తున్నదీ చెప్పారు. అన్నట్టు ఇప్పటికీ ఎమోషన్‌ ఉంటేనే ఆర్ట్‌ వేస్తా అనే అంటున్నావా పాత రోజులు తల్చుకుంటూ నేత్రని ఉద్దేశించి అడిగాడు హర్ష. నేత్ర నవ్వి, అవన్నీ తిండి, నిద్ర బాగా కుదిరినప్పటి మాటలు. ఇప్పుడు అలాంటి నిబంధనలు పెట్టుకుంటే ఎడ్రస్‌ లేకుండా పోతాం అంది. హర్ష అప్పటి తన మాటలు గుర్తు చేసుకుంటూ పక పక నవ్వాడు.

అసలు ఆ రోజుల్లో ఎంత ఇన్నోసెంట్‌ ఉండేవాళ్ళమో! ఏవో ఆలోచనలు, ఆవేశాలు ఉండేవి. లైఫ్‌ ఒక్కసారి రియాలిటీ చూపించేస్తే అప్పుడు తీరిగ్గా రియలైజ్‌ అవుతాం, అన్నాడు హర్ష ఏదో ఆలోచిస్తూ. అవును అన్నట్టు తల ఊపి ఇంతకీ నీ ప్రేమ సంగతి ఏమైంది? అప్పుడెవరికోసమో చెప్పావ్‌ కదా అడిగింది నేత్ర. మరదే అంటున్నది ఆ వయసులోని పుట్టే ప్రేమలన్నీ త్వరగానే ముగిసిపోతాయి. మాములు ఆకర్షణనే ప్రేమ అనుకునే దశ అది అంటూ తేలిగ్గా నవ్వాడు. అన్నీ అలా ఉండవేమో, మైథిలి విషయంలో చూడు అప్పటి ప్రేమ ఇప్పటికి నిలబడిందిగా, అంది నేత్ర. అవును తెలుసు. బహుశా ప్రేమని నిలబెట్టుకునే మనుషుల మీదే దాని గొప్పతనం ఆధారపడి ఉంటుంది ఏమో, అన్నాడు హర్ష. ఎగ్సాట్లీ, హర్షలో ఎప్పుడు చూడని ఓ మెచ్యూర్‌ యాంగిల్‌ చూసి ఆశ్చర్యపోతూ అంది నేత్ర.

వాళ్ళు అలా మాట్లాడుతుండగా పక్క గదిలో పడుకున్న అనన్యకి మెలుకువ వచ్చింది. మసగ్గా కళ్ళు నులుముకుంటూ చుట్టూ చూసింది. కిటికీ నుంచి వెలుగు ఆ గదిలో మెల్లిగా పరుచుకుంటోంది. తను ఎక్కడ ఉందో అర నిమిషం ఆమెకి అర్ధం కాలేదు. అనన్య పక్కనే ర్లూన్సీ గాఢ నిద్రలో ఉంది. దాంతో ఉన్నపాటుగా రాత్రి జరిగింది అంతా గుర్తొచ్చి ఎవరో బలవంతంగా పైకి లాగినట్టు లేచి కూర్చుంది అనన్య.

ఏవేవో ఆలోచనలు చుట్టుముట్టాయి. అకలి వల్లేమో తలంతా పట్టేసినట్టు ఒకటే నొప్పి,

టి స్తే ఈ అలజడులని పక్కన పెట్టి తను లేవడానికి ప్రయత్నించింది. నిలబడగానే నీరసంతో కళ్ళ చుట్టూ చీకట్లు అలుముకున్నాయి. ఎలాగో కష్టపడి నడుస్తుండగా బయట నుంచి ఏవో మాటలు, ఎవరివో నవ్వులు వినిపించాయి. వచ్చింది వసంత్‌ ఏమో అనుకుంది. మెల్లిగా రూమ్‌ డోర్‌ తెరుచుకొని బయటకు రాగానే ఎదురుగా హర్ష కనిపించాడు. అనన్య తూలి పడబోయి తమాయించుకుంది. మైథిలి సైగతో పక్కకి చూసిన హర్ష అనన్యని చూడగానే టక్కున మాటలు ఆపి లేచాడు. అనన్య కళ్ళలో నీళ్లు. తన పరిస్థితి అర్ధమై హర్ష తన దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ఆమె భుజం చుట్టూ చేతులు వేస్తూ ఎలా ఉన్నావ్‌ అక్క అని అడిగాడు. అతని కళ్ళలో కూడా నీళ్లురాయి. అనన్య అతన్ని గట్టిగ పట్టుకొని ఏడ్చింది. అమ్మావాళ్ళ మీద కోపం 173,

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఉంది అంటే అర్ధం చేసుకోగలను కానీ నా మీద ఎందుకు నీకు అంత కోపం. నీకోసం ఎంత భయపడ్డానో తెలుసా! మళ్ళీ ఏం చేసుకున్నావో అని అన్నాడు బాధ, భయం కలగలిపిన గొంతుతో. అతనన్న మాట మైథిలి వాళ్ళ చెవిన పడిందేమో అని అనన్య కాసేపు కంగారు పడింది. అదేం లేదు హర్ష, నా కోసం నువ్వు ఎంత చేసావ్‌. ఎవరు లేని రోజుల్లో నువ్వే నాతో ఉన్నావ్‌, కానీ అలా అని ఎన్నాళ్ళు ఆ కంఫర్ట్‌ జోన్‌లో అలాగే ఉండిపోగలను, ఏదో ఒక దారి చూసుకోవాలి కదా! నీకు చెప్తే వద్దనే అంటావ్‌. అందుకే చెప్పకుండానే వెళ్లిపోయాను. అన్నీ కుదుటపడ్డాక నేనే కాల్‌ చేద్దాం అనుకున్నాను కానీ ఇంతలోనే... అంటూ ఆగిపోయింది. నిన్న ఇబ్బంది పడ్డావ్‌ అంటా, ఇప్పుడు ఎలా ఉంది? తననే చూస్తూ అడిగాడు. పర్లేదు బాగానే ఉంది, అంది అనన్య నీరసంగా నవ్వుతూ. నిద్ర బాగా పట్టిందా? అడిగింది నేత్ర వెనక నుంచి. హా పట్టింది నిన్న నైట్‌ మిమ్మల్ని చాలా భయపెట్టాను కదా, అంది అనన్య నొచ్చుకుంటూ. మాములుగానా! అసలు చాలా కంగారు పడ్డాం. అందుకే ఉదయానికల్లా హర్ష ఇక్కడ ఉన్నాడు, అంది మైథిలి. పోనిలే నువ్వు వాళ్ళని అలా భయపెట్టి మంచి పని చేసావ్‌! లేదంటే ఇప్పటికి నన్ను పిల్చేవాళ్ళు కాదు, అన్నాడు హర్ష ఫిర్యాదు చేస్తున్నట్టు. నేనే చెప్పద్దు అన్నాలే హర్ష అంటూ వాళ్ళని వెనకేసుకొచ్చింది అనన్య. ఆ అక్క, తమ్ముళ్ల మధ్య రిలేషన్‌ ఎంత మెచ్యూర్డ్‌గా మారిందో చూసి ఆశ్చర్యపోయింది మైథిలి. సోపులు ఆ ఇన్సిడెంట్‌ జరిగిన రెండు రోజుల తర్వాత నేను ఇంక వెళ్తాను మైథిలి, అంది వంటగదిలోకి వస్తూ రూన్సీ, అదేంటి అక్క అప్పుడేనా ఇంకొన్ని రోజులు ఉండచ్చుగా, అంది మైథిలి వెనక్కి తిరిగి. లేదు లేరా! వెళ్తాను, షాప్‌ తీసి కూడా చాలా రోజులైంది కదా. పిల్లల్ని స్కూల్‌కి పంపల్లేదు, అన్నీ మళ్ళీ మాములు అవ్వాలంటే నేను వెళ్ళాలి, అంది వంటగది గోడకి చెరబడుతూ. రూన్సీ చెప్పేది కూడా సరైనదే అనిపించింది మైథిలికి. తను పనిలో పడితేనే కొన్ని చక్కబడతాయి. కానీ ఏదో అనుమానం ఆమెను తొలుస్తుంది. ఆ ఆలోచనతోనే, కానీ మళ్ళీ అతనొచ్చి ఏదైనా గోడవ చేస్తే ఎలా అక్కా? అని అడిగింది. వాడు ఇంకేం చెయ్యగలడు? ఒక వేళ చేస్తే చూస్తూ ఊరుకుంటానా? భయమేం లేదులే ఈ పద్నాలుగేళ్ళ భయపడుతూనే గడిపేసాను. ఇప్పటికి అలానే ఉంటే అర్దంలేదు. వాడితో పోట్లాడి చావనైనా చస్తాను కానీ పిరికి గొధ్డులా మాత్రం ఉండలేను, అంది 'రూన్సీ స్థిరంగా. మైథిలి ఏదో నమ్మకం కలిగినట్టు నిశ్చింతగా చూసి సరే అక్కా వెళ్ళు, కానీ ఏ అవసరమొచ్చినా మమ్మల్ని పిలవడం మర్చిపోకు అంది. మీరు తప్ప నాకు ఇంకెవరున్నారురా? ఆ రోజు రాత్రి మీరే గనక లేకపోతే నేను ఏమయ్యేదాన్నో ఉహించుకోలేను. అందుకు ఎలా మీకు థాంక్స్‌ చెప్పాలో తెలీట్లేదు, అంది ఆమె ఉద్వేగంగా. అప్పుడే గదిలోనుంచి వస్తూ, మాకు థాంక్స్‌ వద్దు కానీ నేను ఒకటి అడుగుతాను చేసి పెడతారా? రూన్సీ భుజాల చుట్టూ చేతులేసి అడిగింది అనన్య. ఏంటి అది 174

ఆనందమాయే సఖి నృజన అడిగింది రూన్సీ. మీ చేత్తో మా ముగ్గరికి మంచి (డ్రెస్సులు కుట్టి ఇవ్వండి. మా రూన్సక్క కుట్టింది అని గర్వంగా చెప్పుకుంటాం అంది అనన్య.

అంతలా అడగాలా? కచ్చితంగా కుట్టిస్తా అంటూ నవ్వింది ఆమె. అనన్య, మైథిలి చేతులు కలుపుకున్నారు. సరే మరి వెళ్ళొస్తాను అంటూ డోర్‌ వైపు వెళ్తున్న రూన్సీని ఆపి, ఆగండి అక్క నేను ఆ దారిలో వెళ్తాను కలిసి వెళదాం, అంటూ హ్యాండ్బ్యాగ్‌ భుజానికి తగిలించుకుంది అనన్య.

నువ్వెక్కడికి? అయోమయంగా అంది మైథిలి.

ఇంకెక్కడికి స్కూల్‌కి.

నీకు ఇంకా నీరసం తగ్గలేదు. అయినా మరో టు డేస్‌ లీవ్‌ ఉంది కదా, ఇప్పుడే ఎక్కడికి వెళ్తావ్‌? అదేం కుదరదు రెస్ట్‌ తీసుకో.

అవును అనన్య, నువ్వు రెస్ట్‌ తీసుకో రూన్సీ కూడా అంది.

లేదు అబ్బా! ఇంట్లో ఉంటే పిచ్చెక్కుతుంది. ఏమైనా ఇబ్బంది అయితే వెంటనే వచ్చేస్తాగా ప్లీజ్‌! అంటూ ఇద్దరి వైపు చూసి బ్రతిమాలాడుతున్నట్టు మొహం పెట్టింది అనన్య.

ష్యురా?

హా పక్కా!

సరే జాగ్రత్త అయితే.

ఒకే థాంక్యూ, అంటూ మైథిలి బుగ్గ గిల్లి గాల్లో ముద్దు పెట్టుకుంది అనన్య. మైథిలి నవ్వుతూ చూస్తుండగానే వాళ్లిద్దరూ ఇల్లు దాటుకొని వెళ్లిపోయారు.

ఇంతలో నేత్ర మత్తుగా లేచి వస్తు మిథు...కాఫీ అంటూ సోఫాలో కూలబడింది.

తీరిందా మేడం గారి నిద్ర! ముందు ఫ్రెష్‌ అయ్యిరా, ఇస్తా కాఫీ అంటూ వంటగదిలో నుంచే అరిచింది మైథిలి.

నేత్ర అదేం పట్టించుకోకుండా ఆ సోఫాలోనే మరోసారి కునుకు తీసింది.

అదే సమయంలో దగ్గరికి వేసి ఉన్న తలుపును తీసుకుంటూ వసంత్‌ లోపలి వచ్చాడు.

యం

నోఫాలో ఉన్న నేత్రని చూసి నవ్వుకుంటూ వంటగదిలోకి తొంగి చూసాడు. మైథిలి ఏదో పని చేస్తూ కనిపించింది. అతను అడుగులో అడుగు వేస్తూ వెళ్లి ఆమెను వెనక నుంచి హత్తుకున్నాడు. అతన్ని అక్కడ ఊహించని మైథిలి వచ్చింది నేత్రే అనుకోని ఇదేంటి కొత్తగా అంటూ వెనక్కి తిరిగింది. వసంత్‌ని చూసి చిన్నగా కేక వేస్తూ, నువ్వెంటి ఇక్కడ అంటూ గట్టిగా నవ్వింది.

వచ్చేనా!

శేళ్స్‌

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఎప్పుడు? నిన్నే. మరి చెప్పలేదేం? ఇలా సర్ప్రైజ్‌ ఇద్దామనే చెప్పలేదు. గొప్ప పనే చేసావ్‌. ఏమైనా తింటావా? నిన్ను తింటా. నన్ను తింటే జీర్ణం కాను, భగ్గుమని మండి నీకు నిద్ర లేకుండా చేస్తాను. అయితే వద్దులే! అంటూ ఆమె భుజం మీద గడ్డం ఆన్నుకొని నిలబడ్డాడు. హ్మ్‌ అయితే ఏంటి విశేషాలు? షూటింగ్‌ అయిపోయిందా? అక్కడ చెయ్యాల్సిన పోర్షన్‌ అంతా అయిపోయింది. ఇంకా క్షైమాక్స్‌ మిగిలుంది, దానికి భీమిలి వెళ్ళాలి అనుకుంటా మరి. అదెప్పుడు? వెంటనే వెళ్ళిపోతావా? మైథిలి మొహంలో దిగులు. ఎప్పుడన్నది ఇంకా ఫిక్స్‌ కాలేదులే. అయినా ఏంటి ఆ ఫేసు నా మీద ప్రేమే ఇదంతా? అంటూ ఆమెని ఇంకాస్త దగ్గరికి లాక్కున్నాడు. నేను చాలా రేర్‌గా చూపిస్తాను ప్రేమని అప్పుడు ఎక్కువ తక్కువ చెయ్యకుండా తీసుకో సరేనా? అంది వేడిగా ఉన్న అట్లకాడతో చురక పెడుతూ. వసంత్‌, అబ్బా... అంటూ చెయ్యి విడిపించుకొని ఇదేం ప్రేమ రాక్షస ప్రేమ, అంటూ మందుతున్న దగ్గర ఊదుకున్నాడు. అతని అవస్థ చూసి ఈ చిన్నదానికే ఇలా అయిపోతున్నావ్‌, మన అమ్మలు వంటగదిలో ఎన్ని చురకలు అంటించుకుంటారో తెలుసా! ఒక్కోసారి దారుణంగా తొక్కలు లేస్తాయి, అంది. అది అనుకోకుండా జరుగుతుంది నువ్వు కావాలనే తగిలించావ్‌గా, అన్నాడు అతను ఇంకా ఊదుకుంటూ. మరీ నొప్పిగా ఉందా ఇప్పుడు పోతుందిలే అంటూ అతని చేతిని తీసుకొని చురక తగిలిన దగ్గర చిన్నగా ముద్దు పెట్టుకుంది మైథిలి. అబ్బా! దెబ్బలేస్తూ మందు రాసే నీ ప్రేమ ఎంత బాగుందో అంటూ ఆమె పెదాలకి తన పెదాలు తగిలిస్తుండగా మైథిలి వసంత్‌ నుంచి తప్పించుకుని, ఆహా ఆగాగు! ఈ నీళ్లల్లో ఉష్మా రవ్వ వేసి కలుపుతూ ఉండు, నేను తయారయ్యి వస్తా అంటూ వెళ్ళిపోయింది. వసంత్‌ నిరుత్సాహంగా మూతి విరిచి మైథిలి చెప్పిన పనిలో పడ్డాడు. హ్మ్‌! ఇంకేంటి కబుర్లు దైనింగ్‌ టేబుల్‌ కుర్చీ లాక్కుంటూ అడిగింది మైథిలి. నిజానికి నీకో మాట చెబుదాం, అనే వచ్చాను, అన్నాడు వసంత్‌ ఉప్మా ఆమె ప్లేట్‌లో సర్వ్‌ చేస్తూ. ఏంటది ఒక జీడిపప్పు బద్ద నోట్లో శక

ఆనందమాయే సఖి సృజన వేసుకుంటూ అడిగింది మైథిలి. ఒక ఫిలిం ఫెస్టివల్‌ జరుగుతోంది. నేను దానికి ఒక ఫిలిం పంపిస్తున్నాను.

వావ్‌... కంగ్రాట్స్‌ వసు.

సరే అది కాదు, నేను చెప్పాలి అనుకున్నది.

నాతో పాటు నువ్వు కూడా ఏదైనా తీసి పంపించొచ్చు కదా?

ఏంటి నేనే?

హా నువ్వే.

జోకా? నేను చెయ్యలేనేమో? నువ్వు చేస్తున్నావ్‌ కదా, అది చాలు.

మరదే నువ్వు మంచి టాలెంటెడ్‌ మిథు, ఎందుకు వేస్ట్‌ చేసుకుంటావ్‌? మొన్న నీ రీసెంట్‌ వెడ్డింగ్‌ షూట్‌ ఒకటి చూసా, నీ థీమ్‌ నాకు భలే నచ్చింది. నీకు ఒక విషన్‌ ఉంది, అందుకే అడుగుతున్నాను కాదనకు.

నా దగ్గర ఏం స్టోరీ ఉంది వసు, తియ్యడానికి.

స్టోరీ లేకపోతే ఏం? ఇప్పుడు ఒకటి కొత్తగా రాసుకుంటేపోయే. అంతగా కాదు అనుకుంటే నా కథల్లో నీకు నచ్చిన కథ సెలెక్ట్‌ చేసుకో, అదే తీయు.

నువ్వు రాసిన కథ నేను తియ్యడమేంటి అది కరెక్ట్‌ కాదు. తీస్తే నేను సొంతంగా తీస్తాను, లేదంటే లేదు,

అంత మాట అనకు. ఎలాగో ఒకలా టై చెయ్‌ మిథు ప్లీజ్‌!

ఎందుకు ఇంత పట్టుబడుతున్నావ్‌ ఇదేం నా ప్యాషన్‌ కాదే! నువ్వు చెప్పావ్‌ అని నేను చెయ్యకూడదు కదా! నాకు సొంతంగా అనిపించాలిగా.

ఇంతగా చెప్పడానికి ఒక కారణం ఉంది, వసంత్‌ నవ్వుతున్నాడు.

ఏంటి అది? మైథిలి కనుబొమ్మలు ఎగరేసింది.

ఆ ఫిలిం ఫెస్టివల్‌ శ్రీలంకలో జరుగుతుంది. నీ ఫిలిం సెలెక్ట్‌ అయితే అది అక్కడ స్క్రీన్‌ అవుతుంది.

ఏంటి నిజమా? ఎక్సయిటింగ్‌గా అంది మైథిలి. వసంత్‌ తల ఊపాడు.

అయితే సరే శ్రీలంక అంటున్నావ్‌ కాబట్టి ఐ విల్‌గివ్‌ ఇట్‌ ఎ టై, అంది మైథిలి అతని ప్రపోసల్‌ ఒప్పుకుంటూ.

హమ్మయ్య ఆ మాట అన్నావ్‌ అదే చాలు. ఇంకా టైం ఉందిలే పర్లేదు. నువ్వు ఇంతలో

శై?

ఆనందమాయే సఖి సృజన ఏం తీద్దాం అనుకుంటున్నావో ఆలోచించు. సరే! అంది మైథిలి. ఏంటి డైరెక్టర్‌ సార్‌ ఎప్పుడొచ్చారు? అంటూ నేత్ర బద్దకంగా ఆవిలిస్తూ పలకరించింది. హేయ్‌ స్లీపింగ్‌ బ్యూటీ ఎలా ఉన్నావ్‌? నేను ఇందాకే వచ్చా. నీ మాటలు వినిపిస్తుంటే కలలోకి వచ్చావ్‌ అనుకున్నా, చూస్తే నిజంగానే ఉన్నావ్‌, అంటూ అతని ప్లేట్‌లో ఉన్న ఉష్మా కాస్త తీసుకొని నోట్లో పెట్టుకుంది. ఒసేయ్‌! నువ్వు ఇంకా బ్రష్‌ చెయ్యలేదే, అరిచింది మైథిలి. సో వాట్‌? భుజాలెగరేస్తూ అంది నేత్ర. మైథిలి తల పట్టుకుంది. సరే తింటే తిన్నావు, ఎలా ఉందొ చెప్పు? అన్నాడు వసంత్‌ నేత్రనే చూస్తూ. ఏంటి నువ్వు చేసావా ఫస్ట్‌ క్లాస్‌ ఉంది. మనం ఉప్మా బండి పెట్టుకుందాం పద, అంది నేత్ర. డైరెక్షన్లో సక్సెస్‌ అవ్వకపోతే నెక్స్‌ అదే, అని వసంత్‌ అంటుంటే నేత్ర నవ్వుకుంటూ గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది. అన్నట్టు అనన్య ఏది? వస్తుంది అన్నావ్‌? వసంత్‌ దిక్కులు చూస్తూ అడిగాడు. స్కూల్‌కి వెళ్ళింది. రూన్సీ అక్క కూడా ఈ రోజే వెళ్ళిపోయింది, అంది మైథిలి. అవును చెప్పావ్‌ కదా ఇప్పుడు ఎలా ఉన్నారు తను? తనకే హాయిగా ఉంది. మరి వాడు? ప్రమాదం ఏం లేదు అన్నారు హాస్పిటల్‌లో ఉన్నాడు, అనుకుంటా, అతనికి క్యూర్‌ అయ్యాక మళ్ళీ రాకుండా ఉంటొడంటావా? ఉండడు. దానికి అక్క కూడా ఫిక్స్‌ అయ్యిందిలే చూసుకుందాం అంటుంది, ధైర్యంగా ఉంది. మంచిదే! సరే నేను వెళ్తాను టైం అవుతోంది అంటూ ప్లేట్‌ పెట్టి చెయ్యి కడుక్కొని వచ్చింది మైథిలి. నేను వచ్చేస్తాను, ఆగు వసంత్‌ కూడా లేచాడు. ఆరే! ఇంకాస్త తిని వెళ్ళు. లేదులే సరిపోయింది అంటూ మైథిలి స్పందిచేలోగానే బుగ్గన ముద్దు పెట్టి, లవ్‌ యు, అన్నాడు. నీ ప్రేమని ఆ పదంలో ఇరికించలేను అన్నావు అప్పుడు? అడిగింది మైథిలి పెదవులు బిగబట్టి నవ్వాపుకుంటూ. నా మతిమరుపు కాదు కానీ నీకు ఇలాగే దొరికిపోతూ ఉంటాను అన్నాడు శే

ఆనందమాయే సఖి సృజన వసంత్‌ ప్లేట్‌ కడిగి పెట్టి చేతులు తుడుచుకుంటూ. మైథిలి అతని బుగ్గ గిల్లుతూ క్యూట్‌... అని ముద్దు చేసింది. రేయ్‌ రేయ్‌ పాపం చుట్టుకుంటుంది రా! సింగల్‌గాళ్ళం ఉన్నాం రా ఇక్కడ, ఏంట్రా మీ పనులు? గదిలో నుంచి అరిచింది నేత్ర. ఇద్దరు నోటి దగ్గర చెయ్యి అద్దుపెట్టుకొని నవ్వాపుకుంటూ బయటకు నడిచారు. సనన 27 ఆ రోజు సాయంత్రమే చిన్నరావు హాస్పిటల్‌ నుంచి డిశ్చార్జి అయ్యాడు. రూన్సీ కోర్టులో కేసు వెయ్యడం వల్ల అతనికి జరిమానాతో పాటు ఆమెని ఏ విధంగానూ ఇబ్బంది పెట్టకూడదని కోర్ట్‌ ఆర్డర్స్‌ పాస్‌ చేసింది. దాంతో అతను చేసీది లేక నేరుగా తన స్నేహితుల దగ్గరకి వెళ్ళాడు. దూరంగా ఎవరి ఇంటి టీవీ నుంచో ఒక పాట వినిపిస్తుంది. అప్పుడు సమయం తొమ్మిది దాటి వుండొచ్చు. తుప్పు పట్టిన ఇనుప రేకుల పైకప్పు కింద వాళ్ళు కూర్చొని ఉన్నారు. ఒకొక్కరి చేతిలో ప్లాస్టిక్‌ గ్లాసులు దాని నిండా మందు. అతని స్నేహితుల్లో ఒకడైన శీను ఆ మందు కాస్త గుటకేసి చిన్నరావు వైపు చూసాడు. ఎట్రా అలగ కుర్చున్నావు? ఇపుడు ఎటైందని? చిన్నారావు మాట్లాడలేదు. ఇంకేటి సేత్తాడు కట్టుకున్నదాయి ఇంత దెబ్బ కొట్టాక, మరొకడు అన్నాడు నోట్లోకి చిప్స్‌ కుక్కుకుంటూ. అంటే అది ఇట్టవొచ్చినట్టు సెత్తే మనోడు సుసుకొని వుంతాడనుకున్నవా? అన్నాడు శీను. వుండకండ ఏటి సెయ్యగలడు? ఎదైన నేత్తే పోలీసు కేసు అవుద్ది. యిప్పుడు వరకు పడింది సాలదేటి? పల్లకుండండ్రా, మరొకడు అరిచాడు. లేగెస్‌ సెత్త మాట్లాడకు. ఒక ఆడ ముండకి బయపడమంతవేట్రా? ఇగో సిన్నా! నాను సెప్తన్ను ఇను, దాన్నలగే వొగ్గీసినావో నువ్వు మొగోడిగ తలెత్తుకు తిరగనేవు. పెల్లం సేతుల్లో తన్నులు తిన్నాడని నీ మొగాన ఉమ్మెత్తది లోకం, అన్నాడు. చిన్నారావుకి పుండు మీద కారం జల్లినట్టు ఉన్నాయి ఆ మాటలు. కానీ అతనిలో ఉలుకు పలుకు లేదు. మౌనంగా ఎటో చూస్తూ కూర్చున్నాడు. అతని కళ్ళ కదలిక బట్టి ఏదో తీవ్రంగా ఆలోచిస్తున్నాడు అనిపించింది అక్కడ ఉన్న వాళ్ళకి. ఎట్ర మాటాడవు? తన్నులు తినగానే పౌర్శం తగ్గిపోనదా? నేదంటే అంటూ అతని కాళ్ళ మధ్యన చూసాడు శీను. ఆ చర్యకి మరొకడు వస్తున్న నవ్వుని ఆపుతున్నట్టు నోటికి చెయ్యి అడ్డు పెట్టాడు. అప్పటి వరకు మౌనంగా ఉన్న చిన్నారావు ఇక సహించలేనట్టు కోపంతో ఊగిపోతూ నవ్వుతున్నవాడి కాలర్‌ పట్టుకుని ముందుకి గుంజాడు. ఇది బాగుంది రా ఆడంటే నన్ను ఒట్టుకున్నవేటి, అన్నాడు ఆ నవ్విన అతను. అద్గదీ మొగోడి లక్సనం. నీలోని ఈ ఆవేసం వుందా సచ్చిపెందా, అని సిన్న టెస్టింగు సేసాను. పర్నేదు నీలోన పౌరునం ఇంకా ఇంకనేదు అంటూ నవ్వాడు శీను. చిన్నారావు పట్టు సదలింది. చెయ్యి అతని కాలరు నుంచి తీసి తన ఒడిలో పెట్టుకున్నాడు. కళ్ళు వేగంగా తిప్పుతూ అతని ముందున్న గ్లాసు ఖాళీ చేసాడు. ఇంకా దేనికి ఆ యోసన! దాన్ని నరికి 179

అఆనందమాయే సఖి సృజన పారి. నువ్వు హాస్పిటల్ల ఉన్నప్పుడు నిను సూడ్డానికి వక్క పాలైన వచ్చిందా? మరో ఆడదైతే ఇలగే సేస్తదా? ఎంత అయిరానా పడతది? దీనికి సీవ కుట్టినట్టెనా నేదు. ఏరే ఇంట్ల ఆడోలైతే పరువు తక్కువని గుమ్మం బైటికి అడుగే పెట్రు. మరి ఇదో! నువ్వు ఆసుపత్రిల వుండగానే ఏటీ కానట్టు సాపు తెరిసింది. దనికి మొగుడు కన్నా డబ్బే పెదానం. మరి ఇలాటి మనిసిని మన్నిత్తావా సెప్పు? అతను చిన్నారావు చెవి దగ్గర ఏకధాటిగా గొణుగుతూ ఖాళీ గ్లాసులో మందు పోసాడు. ఎముకుల గూడులా బలహీనంగా ఉన్న చిన్నారావు ఆవేశంగా లేచి ఆ నింపుగా ఉన్న మందు గ్లాసుని నేలకేసి కొట్టాడు. అందులోని సారా మొత్తం కిందపడి పల్లంగా ఉన్న వైపు వేగంగా కదులుతోంది. పదండేల్టుం! అన్నాడు చిన్నారావు, వున్నపళాన లేస్తూ. మనిషి మందు ప్రభావంతో తూలుకున్నాడు. కోపంతో ఊగిపోతున్నాడు. అక్కడ కూర్చున్న నలుగురు ఒకరి మొహాలొకరు చూసుకున్నారు. ఏడకి రా? వారిలో ఒకడు అడిగాడు. దాని పొగరనసాలి, అన్నాడు చిన్నారావ్‌. ఒరే సిన్నా! ఈ పాలి దొరికితే సిప్పకూడే, అన్నాడు మరొక అతను. చిన్నారావు ఆగలేదు. పోనీ ఏటి సేసిన సక్కగా ఆలోసించి సేద్దాం కంగారడకు సిన్నా! అని నసిగాడు మరొకడు. ఎహె పిరికోలు నాతో రాకండెయ్‌ అని అరిచాడు చిన్నారావు. ముగ్గురు వెనకనే ఆగిపోయారు. శీను ఒక్కడే చిన్నారావుతో సహా నడిచాడు. అతను రూన్సీ ఉండే ఇంటి వైపు వెళ్ళడానికి ఒక సందు తిరుగుతుండగా వీధి మొదట్లోనే ఉండే టైలరింగ్‌ షాప్‌ దగ్గర లైట్‌ వెలుగుతూ కనిపించింది. అది ఇంకా ఇంటికి ఎల్లనేదు సూసేవా అన్నాడు శీను. చిన్నారావు తూగుతూ షాప్‌ మెట్లు ఎక్కాడు. అతను సరిగ్గా నడవలేకపోతున్నాడు. కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నాయి. వారం రోజులు హాస్పిటల్లో పడి ఉండటం చేత సరైన తిండి కూడా కరువైంది. అసలు ఆ స్థితి రావడానికి కారణమే తన భార్యని అతను బలంగా నమ్ముతున్నాడు. ఆ కోపంతోనే మెట్లు పక్కనే ఉన్న రూన్సీ టైలరింగ్‌ షాప్‌ అనే బోర్డుని విసురుగా తన్నాడు. అది దూరంగా పడి పెద్ద చప్పుదైంది. రూన్సీ తుళ్ళి పడి చూసింది. ఒసేయ్‌ జాన్సీ! అని అరుస్తూ పక్కన టేబుల్‌ మీద ఉన్న దారాల బాక్సుల్ని లాగి కింద పడేసాడు. వస్తున్నది ఎవరో అర్థమయ్యాక ఒక్క నిమిషం రూన్సీ ఒళ్ళు జలదరించింది. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. కడుపులో తిప్పినట్టయింది. వాటన్నింటి నుంచి బయట పడి ఎక్కడో పాతాళానికి జారిపోతున్న ధైర్యాన్ని వెనక్కి తెచ్చుకుంటూ నువ్వెంటి ఇక్కడ బయటికి పో అని అరిచింది రూన్సీ. అలా అన్నాక అతను ఇంకాస్త ముందుకి వస్తూ అప్పటికే తన డైల్‌ చెయ్యబోతున్న ఫోన్ని బలవంతంగా చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. నా మీద కంప్లీన్దు ఇత్తావా కంస్లీన్దు. ఇప్పుడు పిలే దమ్ముంటే ఎవల్ని పిలుత్తావో! పోలీసులా, ఆ ఆడమంద ఎవలొత్తరు? అంటూ తన ఫోన్‌ నేలకేసి కొట్టాడు. రూన్సీ భయంగా వెనక్కి నడిచింది. మెల్లిగా పక్క గదిలోకి వెళ్లాలనుకుంది. కానీ ఇంతలోనే అతను తన జుట్టు పట్టుకొని ముందుకు గుంజుకుంటూ వచ్చాడు. ర్లూన్సీ బాధగా అరిచింది. ఆమెని బలవంతంగా కుర్చిలోకి తోసాడు. లేవకుండా 180

ఆనందమాయ సఖి సృజన శీను భుజాలు అణిచిపెట్టి నిల్చున్నాడు. రూన్సీ పెనుగులాడుతుంది. అరుస్తుంది. చిన్నారావు షట్టర్‌ కిందకి లాగాడు. రూన్సీ నోట్లోకి అక్కడ ఉన్న కొన్ని గుడ్డ పీలికలని కుక్కాడు. తను మూలుగుతోంది. తల అడ్డంగా ఊపుతుంది. వెనక తన భుజాలు పట్టుకొని ఉన్న శీను బలమైన పట్టు నుంచి తప్పించుకోడానికి సాధ్యమైనంత ప్రయత్నిస్తుంది. కానీ ఏది తన వల్ల కావట్లేదు. తన పెనుగులాటని ఆపడానికి అన్నట్టు రూన్సీ చెంపల పైన బలంగా కొట్టాడు చిన్నారావు. నోరుముయ్యు సప్పుడు సెసావో అంటూ చూపుడు వేలు నోటి దగ్గర పెట్టాడు. ర్లూన్సీ కళ్ళ నిండా నీళ్లు. శీను ఆమెని చంపేయమంటున్నాడు.

లేదు రా శీను దీన్ని సంపకూడదు. నలుగుర్లో నా పరువు ఎలగ తీసిందో అలగే దీనికీ తియ్యాలా. గుడ్డలన్నీ ఊడబెరికి నడి రోడ్డు మీద నిల్పోబెట్టాల. అప్పుడు సిగ్గుతో ఇది మొహం చాసుకుంటే సూడాల అంటూ తన దగ్గరికి రాబోయాడు చిన్నారావు. రూన్సీకి అతను అన్నదేంటో అర్థం కావడానికి మూడు సెకండ్లు పట్టింది. అర్ధం కాగానే శీను చేతుల నుంచి విడిపించుకోవడానికి సర్వ ప్రయత్నాలు చేసింది. ఆమెకి దగ్గరగా వస్తున్న చిన్నారావుని కాళ్ళ మధ్య, గాయమైన అదే స్థలంలో మళ్ళీ తన్నింది. ఆ ఊహించని దెబ్బకి చిన్నారావు మెలికెలు తిరుగుతూ కూర్చుండిపోయాడు. ఆ షాక్‌లో శీను ఆమెపైన పట్టు తగ్గింది. అదే అదునుగా రూన్సీ కుర్చీతో పాటు పక్కకి ఒరగడానికి శక్తి కొలది ప్రయత్నించింది.

ఆ చర్య నుంచి తేరుకొని ఆమెని మళ్ళీ పట్టుకోవాలి అనుకున్న శీను అరచేతి పైన లావుపాటి దబ్బలం సూదిని దింపింది రూన్సీ. అతను గట్టిగా ఒక కేక పెట్టి గోడకి జారబడిపోయాడు. అది చూసిన చిన్నారావు తన బాధని పక్కన పెట్టి బూతులు తిడుతూ లేచాడు, రూన్సీ తిరిగి చూసేలోగానే తన మెడ పట్టుకొని గోడకి గుద్దించాడు. అమె తలంతా గిర్రున తిరిగినట్టయింది. మెల్లి మెల్లిగా అతని పట్టు తన గొంతు చుట్టూ బిగుసుకుంటుంది.

రేయ్‌! రారా దీని గుడ్డలు ఊడదియ్యు అని అరిచాడు బాధతో మూలుగుతున్న శీనుని ఉద్దేశించి. అతను కళ్ళు చింతనిప్పుల్లా చేసుకొని గాయమైన చేతికి ఒక గుడ్డ చుట్టుకొని వచ్చాడు. ర్లూన్సీ కళ్ళ నుంచి నీళ్లు ఉబికి వస్తున్నాయి. ఆమెకి ఊపిరి తీసుకోవడం కష్టంగా ఉంది. మొహం మొత్తం రక్తం గూడుకట్టినట్టు ఎర్రగా మారిపోయింది. నోరు తెరిచి అరవడానికి ప్రయత్నించింది. ఇంతలో పక్క గదిలో అప్పటి వరకు జరిగేది భయంగా చూస్తున్న రూన్సీ పెద్ద కొడుకు అమ్మా! అని అరుస్తూ ఏడుస్తూ నిలబడ్డాడు.

అదేమీ పట్టించుకోకుండా శీను ర్రూన్సీ చీర విప్పడానికి ప్రయత్నించాడు. వాడి మొహం మీద అహంకారపు నవ్వు. రూన్సీ తన చేతికి ఏదయినా దొరుకుతుందేమో అని చూసింది. పక్కనే ఉన్న కుట్టు మిషన్‌ మీద నల్లగా సూదిగా ఉన్న కత్తెర దొరికింది. దాన్ని పట్టుకోడానికి ప్రయత్నించింది. శీను తన చీర లాగిన అదే నిమిషం తన చేతికి అందిన కత్తెరతో చిన్నారావు గొంతులో బలంగా గుచ్చింది. వేడి రక్తం బైటకి చిమ్మింది. అతను అరుస్తూ ఆమెని వదిలేసాడు. శీను చేస్తున్న పని ఆపి షాక్‌లో గిలగిల కొట్టుకుంటున్న చిన్నారావునే చూస్తున్నాడు. అప్పటి వరకు జరిగిందంతా తలుపు సందుల నుంచి చూస్తున్న రాహుల్‌ రక్తం చూడగానే షాక్‌లో నోటికి చేతులు అడ్డు పెట్టుకున్నాడు.

181

ఆనందమాయే సఖి సృజన రూన్సీ పైట సరి చేసుకుంటూ చిన్నారావు గొంతులోకి దిగిన కత్తెరని బలంగా బైటకి లాగింది. నొప్పితో కేకలేస్తున్న చిన్నరావుని పరిశీలనగా చూస్తుంది. ఆమె మొహంలో విచిత్రమైన నవ్వు. రక్తం చిమ్మి, జుట్టు చెదిరి ఉన్న రూన్సీ మొహంలో ఆ నవ్వు వికృతంగా ఉంది. అప్పటికే షాక్‌లో రక్తం లేనట్టు పాలిపోయిన శీనుని తన నవ్వు ఇంకా భయపెట్టింది. అతను దేకుతూ వెనక్కి జరిగి మెల్లిగా షట్టర్‌ తెరిచి బైటకి జారుకున్నాడు. రాహుల్‌ మెల్లిగా తలుపు తెరిచి రూన్సీ పక్కన పడి ఉన్న కత్తెరని తీసుకొని లోపలి పరుగు తీసాడు. రూన్సీ తన చుట్టూ జరిగేదంతా గమనించే స్థితిలో లేదు. ట్రాన్స్‌లో ఉన్నట్టు, అక్కడ జరిగేవాటితో సంబంధం లేనట్టు, ప్రాణంతో మిగిలి లేని చిన్నరావుని కన్నార్చకుండా చూస్తుంది. ఆమెకి నవ్వు ఏడుపు ఒకేసారి కలుగుతున్నాయి. కళ్ళలో నీళ్లు వకథాటిగా కారుతుంటే వాటిని తుడుచుకునే ప్రయత్నం కూడా చెయ్యకుండా బిగ్గరగా నవ్వతుంది ర్లూన్సీ. పసన 28 ఆ వీధిలో మర్నాటి ఉదయం, రోజు కన్నా కాస్త ఖిన్నంగా తెల్లారింది. సూర్యుడుకి విషయం తెలీదు కాబట్టి మామూలుగానే ఉదయించాడు కానీ అక్కడి జనాలకి మాత్రం వార్త క్రితం రాత్రీ చెవిన పడింది కాబట్టి వాళ్ళకది కొన్నాళ్ళు గుర్తు పెట్టుకునేలాంటి ఉదయం అయింది. ఆ వీధి మొదట్లో ఒక గుంపు గుమ్మికూడి రాత్రి జరిగిన దాన్ని కథలు కథలుగా చెప్పుకుంటున్నారు. కొందరు చిన్నారావు వైపు మాట్లాడారు. కొందరు రూన్సీ వైపు మాట్లాడారు. కొందరు భవిష్యత్తులో ఆమెకి పదే శిక్ష గురించి మాట్లాడారు. కొందరు చిన్నారావు చేసిన దానికి సరైన శాస్తే జరిగింది అన్నారు. ఇంకొందరు ఎంత దుర్మార్డుడైనా భర్తని అలా చంపి ఉండకూడదన్నారు. తనని చంపడానికి వస్తే ఇంకేం చేస్తుందని మరొకరు అన్నారు. ఎంతైనా రూన్సీ వాడ్నలా అందరి ముందు అవమానించి ఉండకూడదు అన్నారు ఒకరు. భార్య అయ్యుండి కూడా కేసు పెట్టి, సంసారాన్ని వీధిన పెట్టుకుంది అన్నారు మరాకరు. అలా చెయ్యకుండా ఉండుంటే ఇప్పుడు ఈ పరిస్థితి వచ్చుందేది కాదన్నారు ఒకరు. పాపం ఆ పిల్లల పరిస్థితి ఏంటో అని నిట్టూర్చారు కొందరు. ఇన్ని రకాల అభిప్రాయాల మధ్య ఆ రోజు తెల్లారింది. ఆ వార్త మైథిలి వాళ్ళకి రాత్రి పన్నెండు తర్వాత చేరింది. అర్థరాత్రి తన ఫోన్‌ మోగుతుంటే ముగ్గురు కంగారుగా లేచారు. ఫోన్లో పోలీసులు విషయం చెస్తుంటే రూస్సీ అన్న పేరు వినే పరకు అది ఒక ప్రాంక్‌ కాల్‌ అనుకుంది మైథిలి. ఫోన్‌ పెట్టేసాక ఒక బాటిల్‌ నీళ్లు గటగటా తాగుతున్న ఆమెనే వింతగా చూస్తూ ఏమైంది? అని అడిగారు నేత్ర, అనన్య. మైథిలి ఏం మాట్లాడలేదు. ఏంటి మిథు ఏం జరిగిందో చెప్పు? ఎవరు కాల్‌లో? అడిగింది అనన్య మళ్ళీ. 182

ఆనందమాయే సఖి సృజన

పోలీసుప్టేషన్‌ నుంచి ఫోన్‌ వచ్చింది అంది మైథిలి నెమ్మదిగా.

నేత్ర నిండుగా కప్పుకున్న దుప్పటిని విసురుగా పక్కకి తోసి పోలిసులా ఎందుకు? అని అడిగింది.

రూన్సీ అక్కని అరెస్ట్‌ చేసారు అంట.

అరెస్ట్‌ ఏంటి? అసలు ఏమైంది? అనన్య అడిగింది.

రూన్సీ అక్క ఆ చిన్నరావుని మర్దర్‌ చేసింది అంటున్నారు.

నేత్ర ఒక్క ఉదుటన లేచి ఏంటి అని అదిరిపడింది.

మనల్ని స్టేషన్‌కి రమ్మంటున్నారు ఏవో క్వశన్స్‌ అడగలట, అంటూ బాత్రూం వైపు నడిచింది మైథిలి. వాష్‌బేసిన్‌ ముందు నిల్పొని కాసేపు అద్దంలో తన మొహం తనే చూసుకుంటూ ఫోన్‌లో చెప్పిందంతా గుర్తు చేసుకుంది. ఆ రోజు అంత మంది మధ్య తనని ఒక ఆడది అవమానించింది అంటే ఒక అహంకారమున్న మగాడు తేలిగ్గా వదిలేయడని మైథిలి అప్పుడే అనుకుంది. కానీ మరీ ఇలాంటి పరిస్థితి వస్తుందని ఊహించలేదు.

బయట మంచం చివర్న కూర్చున్న అనన్యకి అనేక ఆలోచనలు దాడి చేస్తున్నాయి. ఎంతో రిస్క్‌ అయితే తప్పా అక్క ఆ పని చేసుండదు అని పదే పదే అనుకుంటోంది. తన కళ్ళెదురుగా ఆమె గతం ఒక పొగలా అలుముకుంది. వవో గుర్తులు మనసులో మెదులుతున్నాయి. దాన్నుంచి బయటకు రావడానికి బెద్‌షీట్‌ని పిడికిలిలో బలంగా పట్టుకొని కళ్ళు గట్టిగా మూసుకుంది.

నేత్ర కిటికీ గట్టు మీద కూర్చొని దట్టంగా వ్యాపించిన చీకటినే చూస్తుంది. తన బుర్రలో వేల ప్రశ్నలు సుడులు తిరుగుతున్నాయి. అసలు ఎలా జరిగుంటుంది ఎందుకు జరిగుంటుంది అన్నది కాదు, తన ఆలోచన, ఒక మనిషిని చంపేయడం ఆంటే అది అంత సులువా అన్న దగ్గరే, ఆగిపోయింది. అసలు ఎందుకు చంపాలి? వాడు ఏం చేసిన సరే తప్పించుకునే మార్గం చూడొచ్చు వాడ్ని పోలీసులకి అప్పగించొచ్చు కానీ ఎందుకు చంపాలి ఇదే తన బుర్రలో పదే పదే మెదిలే సందేహం. త్వరగా రండి మనం వెళ్ళాలి అంది మైథిలి బాత్రూం నుంచి బైటకొస్తూ. ఒకే గదిలో ఉన్నా, ఎవరి ఆలోచనల్లో వాళ్ళున్న నేత్ర, అనన్య మైథిలి మాటతో తేరుకొని లేచి నిల్చున్నారు. రూన్సీ సెల్‌లో వుంది. తన చీరంతా రక్తంతో తడిచి ఉంది. తన కళ్ళలో తడి లేదు. పొడిబారిని చూపులు ఎక్కడో శూన్యంలోకి చూస్తున్నాయి. తన పెదవులపైన సన్నగా నవ్వు. ముగ్గురూ నేరుగొ ఆ సెల్‌ దగ్గరికి వెళ్లి ఆమెని పిలిచే ప్రయత్నం చేసారు. ఆమెలో ఏ కదలిక లేదు.

అక్క నవ్వుతోందా! లేదా నాకే అలా అనిపిస్తుందా? అనన్య చెవి దగ్గరికి వచ్చి అడిగింది నేత్ర. కానీ తన సమాధానం చెప్పేలోగానే. ఎమ్మా ఎవరు కావాలి? అంటూ వచ్చాడు ఒక కానిస్టేబుల్‌. సర్‌ రూన్సీ కోసం వచ్చాము, అంది మైథిలి రెండు అడుగులు ముందుకి వేసి. ఓహో ఆ మొగుడ్ని చంపేసిన కేసా? వెళ్ళండి సార్‌ మీ కోసమే చూస్తున్నారు, అని 5 1 టేబుల్‌

183

ఆనందమాయే సఖి సృజన చూపించాడు అతను. మైథిలి, అనన్య పక్కపక్కన నడుస్తున్నారు. నేత్ర వాళ్ళ వెనకుంది. మీరేనా మైథిలి అడిగాడు, 8 1. తన అవునన్నట్టు తల ఊపింది. ఈమె మీకు ఏమవుతుంది? అడిగాడు. చాలా కాలంగా ఒకే దగ్గర ఉంటున్నాం సర్‌, బాగా తెలిసిన మనిషి, అంది మైథిలి. ఆ రోజు నైట్‌ కంప్లైంట్‌ ఇచ్చింది కూడా మీరే కదా? ఈమెని అతను కొడుతున్నప్పుడు. ఆ రోజుని గుర్తుతెచ్చుకుంటూ అన్నాడు $ 1. మైథిలి అవునన్నట్టు తల ఊపింది. ఏంటి ఈమెకి ఇలా కొట్టడం, చంపడం సరదానా? అది జరిగి పదిహేను రోజులైనా కాలేదు, అంతలోనే ఇలా చేసింది? అన్నాడు అతను అసహనంగా. ఆ రోజు తప్పు ఎవరిదో మీకు కూడా తెలుసు కదా నర్‌, అనన్య అంది. మరి ఈమె చేసింది మాత్రం ఏంటి? అప్పుడే తన మీద కూడా కేసు పెట్టి లోషలెయ్యాల్సింది. పోనిలే ఆడదని జులి పడ్డాను. ఇప్పుడు ఒక ప్రాణమే పోయింది. అనన్య మళ్ళీ ఏదో అనబోతుంటే, మైథిలి చెయ్యి పట్టుకొని ఆపింది. వాళ్ళు మౌనంగా ఉండడంతో, రేపు కోర్టీకి తీసుకొని వెళ్తాము. మీకు తెలిసిన లాయర్‌ ఏవరైనా ఉన్నారా? ముగ్గురు ఒకరి మొహాలొకరు చూసుకొని లేరు అన్నట్టు తలలు ఊపారు. అయితే మాకు తెలిసిన వాళ్ళని మేం పెడతాం కానీ పెద్దగా హోప్స్‌ పెట్టుకోకండి. ఇక్కడ విషయం క్లియర్‌గా ఉంది ఆమే చంపానని ఒప్పుకుంది. ఏదో ఫార్మాలిటీకి లాయర్‌ కానీ ఇది ఒక ఓపెన్‌ అండ్‌ షట్‌ కేసు. తన రిలేటివ్స్‌కి విషయం చెప్పండి, రేపు మీలో ఎవరో ఒకరు కోర్ట్‌లో అటెండ్‌ అవ్వండి. త్వరత్వరగా విషయం చెప్పి అక్కడ నుంచి కదలబోయాడు 51. అతన్ని వెళ్లకుండా అడ్డుపడుతూ, సర్‌! కానీ తను ఇదంతా కావాలని చేసుండదు. అసలు అక్కడ ఏం జరిగిందో తెలుసుకుంటే... అని ఇంకేదో చెప్తూ అతని మొహం చూసి ఆగింది మైథిలి. అంటే మీ దృష్టిలో ఒక మర్దర్‌ చెయ్యడం పెద్ద విషయం కాదా? ఒక మనిషి చచ్చి పడున్నాడు అక్కడ ఇడి తప్పుగా కనిపించట్లేదా మీకు? అతని గొంతులో తీవత్రత అమెని తాకింది. లేదు లేదు సర్‌ నేను అలా అనట్లేదు. కానీ ఒకసారి అక్కడ ఏం జరిగిందో తెలుసుకుంటే అంటూ అగింది. అందుకేగా మేము, కోర్ట్‌ ఉన్నది. ఆవిడ మీద మాకేమైనా పగా కోరుండే శిక్ష వెయ్యడానికి? అన్ని రకాలుగా ఇన్వెస్టిగేట్‌ చేసే కంక్లూషన్స్‌కి వస్తాం. మీరు మాకు ఏం చెయ్యాలో నేర్చించకండి అర్థమైందా? అంటూ ఆవేశంగా అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోయాడు 9 1. ఇదే విషయం కాస్త నెమ్మదిగా కూడా చెప్పాచ్చు కదా, అధికారం ఉంటే ఏమైనా చెల్లుతుందా? అంది అనన్య. నేత్ర మొహం అభావంగా ఉంది. తన అక్కడ జరిగేది చూస్తోందే, తప్ప నోరు తెరిచి ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. సరేలే వదిలేయ్‌! అతనితో తగువు పెట్టుకుంటే మొదటికే మోసం వస్తుంది, పదండి బైటకి వెళదాం అంది మైథిలి. 184

ఆనందమాయే సఖి నృజన

ముగ్గరూ బైటకి వెళ్తూ మళ్లీ ఒకసారి రూన్సీని చూసారు. ఆమెలో అదే పొడి చూపు. అదే నవ్వు. ఆమెని అలా చూడగానే అప్పటి వరకు ప్రశాంతంగా ఉన్న జీవితాల్లోకి ఒక అనుకోని కుదుపు వచ్చినట్టు అనిపించింది మైథిలికి. ఇప్పుడేం చేద్దాం మైథిలీ! అడిగింది నేత్ర. ఏం చేస్తాం రేపు కోర్ట్‌ కి వెళ్లి ఏం మాట్లాడతారో చూద్దాం.

ఒక వేళ శిక్ష పడితే! - అనన్య.

పడుతుంది అంటావా? భయంగా అడిగింది మైథిలి.

తప్పు చేసింది కదా పడితే మాత్రం మనం ఏం చెయ్యగలం అన్న నేత్ర మాటకి కాసేపు ఇద్దరూ ఆశ్చర్యపోయారు.

అలా మాట్లాడతావేంటి నేత్రా, నీకు రూన్సీ అక్క గురించి తెలుసు కదా! తను కావాలని అలా చేస్తుందా బాధగా అంది మైథిలి.

ఏమైనా సరే ఇంత ఆవేశపడడం కరెక్ట్‌ కాదనిపిస్తుంది నాకు. ఒక మనిషిని చంపడమంటే మాములు విషయమా? నేత్ర మళ్ళీ అంది.

నువ్వన్నది నిజమే కానీ వాడు తనపైన దాడి చేస్తున్నా చూస్తూ కూర్చోలేదు కదా! అనన్య అంది.

చూస్తూ కూర్చోవాలి అని కాదు కానీ ఇంకేదో ఒక మార్గం అలోచించకూడదా! లోతుగా ఏదో గాయం చేసినా సరిపోయేది కదా! ఒక మనిషిని చంపడం వల్ల ఏం వస్తుంది. ఇప్పుడు తనకి ఏం మిగిలింది. తన పిల్లల పరిస్థితి ఏంటి? బాధగా అంది నేత్ర. అవునులే కానీ ఆ సమయం తప్పు, ఒప్పు అని ఆలోచించగలరు అంటావా? బయట ఉన్న మనం ఏమైనా చెప్తాము. ఆ పరిస్థితి అనుభవించే వాళ్ళకే కదా తెలుస్తుంది అక్కడ లోతేంటి అంది మైథిలి. నేత్ర ఇక మాట్లాడలేదు, వాళ్ళు రూన్సీ అక్క వైపు ఆలోచిస్తున్నారు. తెలిసిన మనిషి కాబట్టి కన్సర్న్‌ చూపిస్తున్నారు. కానీ తనెందుకు అలా ఉండలేకపోతుంది. ఈ విషయం ఇంత అలజడిగా ఎందుకు అనిపిస్తుంది. నేత్ర ఆలోచనలు ఆగలేదు.

అక్క వైపు నిల్చుని మాట్లాడుతున్నామంటే తను చేసిన పనిని వెనకేసుకొస్తున్నాం అనుకోకు నేత్ర! తను చేసింది తప్పే కావొచ్చు కానీ దానికి కారణమైన పరిస్థితులు ఎలాంటివో మనకి తెలీదు కదా! వాటిని కూడా దృష్టిలో పెట్టుకొని ఒక మనిషి తప్పుని అంచనా వెయ్యాలేమో అని నాకు అనిపిస్తుంది, అంది మైథిలి నేత్ర మనసు చదివినట్టు. నేత్ర ఏదో సమాధానం దొరికినట్టు తలాడించి ఊరుకుంది. అక్కడ కాసేపు నిశబ్దం. బయట కీచురాళ్ళ రొద తప్ప ఇంకే చప్పుడు లేదు. ఇంతలో హెడ్‌ కానిస్టేబుల్‌ సుదీప అక్కడికి వచ్చింది. మిమ్మల్ని సర్‌ రేపు రమ్మంటున్నారు, ఇప్పటికి వెళ్ళండి అని చెప్పి వెనుతిరగబోయింది ఆమె.

ఇంతలో అనన్య పిలిచి అసలు మర్దర్‌ ఎలా జరిగింది మేడం? ఎవరు మీకు ఇన్ఫర్మేషన్‌ ఇచ్చారు అని అడిగింది. తనే మాకు కాల్‌ చేసి చెప్పింది, అంటూ అక్కడ జరిగింది అంతా చెప్పింది సుదీప. అయితే తనకి శిక్ష పడ్తుంది అంటారా? అడిగింది మైథిలి. ఏమో చెప్పలేం!

185

ఆనందమాయే సఖి సృజన నేరం తనే చేసింది అని ఒప్పుకుంది కదా ఇంక శిక్ష నుంచి తప్పించుకోవడం కష్టం మాక్సిమం లైఫ్‌ పడొచ్చు అంది కానిస్టేబుల్‌ అది పెద్ద విషయం కానట్టు. ఆ మాటకి భయంతో గుటక వేస్తూ, తను కావాలని చేసుండదు మేడం, అంది మైథిలి. అది మనం కాదు కోర్ట్‌ అనుకోవాలి, అక్కడ లాయర్‌ చేసే వాదన బట్టి, తన పరిస్థితి ఆధారపడి ఉంటుంది అని చెప్పి కానిస్టేబుల్‌ అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోయింది. మిని మర్నాడు ముగ్గురూ కోర్ట్‌కి వెళ్లారు. అదే మొదటి సారి వాళ్ళు కోర్ట్‌ని చూడటం. ఆ మాటకొస్తే పోలీస్టేషన్‌ మెట్లెక్కడము అదే మొదటి సారి. నేను ఇవన్నీ చేస్తున్న అని తెలిస్తే మా అమ్మ ఏమైపోతుందో అనుకుంది నేత్ర. కాసేపటికి ఇరు వైపులా వాదనలు మొదలయ్యాయి. ర్లూన్సీ తరుపున పోలీసులు ఏర్పాటు చేసిన లాయర్‌ తన పరిస్థితిని అంత సీరియస్‌గా తీసుకున్నట్టు వాళ్ళకి అనిపించలేదు. ఇలా అయితే ర్లూన్సీని శిక్ష నుంచి తప్పించడం కష్టం అనుకున్నారు. వీటికి తోడు ఆమె కూడా ఎప్పుడు మాట్లాడినా నాకు శిక్ష పడినా పర్వాలేదు మీరు నా గురించే ఆలోచించకండి పిల్లల్ని చూసుకోండి చాలు, అనేది. అలాంటి పరిస్థితుల్లో వాళ్ళ ఇబ్బందిని గమనించిన సుదీప, తనకి తెలిసిన లాయర్‌ కాంటాక్ట్‌ ఒకటి ఇచ్చి ఒకసారి కలిసి చూడమని చెప్పింది. ఆ కాంటాక్ట్‌ ఆధారంగా అనన్య, మైథిలి ప్రతిభని కలిశారు. ఒక ముప్పై అయిదేళ్ల వ్యక్తిని ఉహించుకొని వెళ్లిన వాళ్ళకి యాఖై ఏళ్ళు పైబడ్డ ఆమె కనిపించింది. ఆవిడకి విషయమంతా చెప్పాక, తను అప్పటికే ఈ కేసు గురించి పేపర్లో చూసానని, తప్పక వాదిస్తానని ఒప్పుకుంది. ఒక ఆరు నెలల టైల్స్‌ తరవాత అది ఇంటెన్షనల్‌ మర్దర్‌ కాదని, ఆమెకి ఏ క్రిమినల్‌ బ్యాక్‌ గ్రౌండ్‌ లేదని, అటు వ్యక్తులు దాడికి దిగడం వల్లే తనని తాను కాపాడుకునే ప్రాసెస్‌లో రూన్సీ అలా చేయాల్సివచ్చింది అని ప్రతిభ ప్రూవ్‌ చెయ్యగలిగింది. తన వాదానికి బలం వచ్చేలా చిన్నారావు అతని స్నేహితుడు శీను రూన్సీ ఉన్న షాప్‌లోకి వెళ్లడం, అక్కడ ఒక పోట్లాట జరగడం, వాళ్ళు షట్టర్‌ క్లోజ్‌ చెయ్యడం అంతా ఎదురుగా ఉన్న చర్చి దగ్గరి సీసీ టీవీలో రికార్డు అయింది. దాంతో అది ఒక బలమైన ఎవిడెన్స్‌గా మారింది. అక్కడ నుంచి పారిపోయిన శీనుని, అతని మిగిలిన స్నేహితులని కూడా విచారించి జరిగింది అదే అని కన్ఫర్మ్‌ చేసుకున్నాక కోర్ట్‌ రూన్సీని నిర్దోషిగా విడుదల చేసింది. తను బైటకొచ్చిన రోజు అనన్య, మైథిలి చాలా ఆనందపడ్డారు. నేత్రకి రూన్సీ ఏ పరిస్థితిలో ఇలా చేసిందో అర్థమైనా కూడా పూర్తిగా వాళ్లతో ఏకీభవించలేకపోయింది. ఆమెలో అనేక అనుమానాలున్నాయి. కానీ వాటిని బయట పెట్టకుండా అప్పటికి వాళ్ళ ఆనందంలో తను కూడా భాగం పంచుకుంది. రిలీజ్‌ అయిన రోజు వాళ్ళు ఆశించినంతగా రూన్సీ ఆనందపడలేదు. తిరిగి నన్ను ఎందుకు బైటకి తీసుకొచ్చారని ఏడ్చింది. ఆ మాట వాళ్ళకి వింతగా అనిపించింది. కానీ అసలామె ఎందుకు అలా అన్నదో ఒక నెల తర్వాత వాళ్ళకి అర్ధమైంది. 186

ఆనందమాయే సఖి సృజన 29

రూన్సీ గతపు ట్రామా నుంచి బయట పడదానికి చాలా కౌన్సెలింగ్లు తీసుకోవాల్సి వచ్చింది. రాహుల్‌కి కూడా వైల్డ్‌ సైకాలజిస్ట్‌ దగ్గరికి తీసుకొని వెళ్లడం మంచిది అనిపించి మైథిలి అప్పుడప్పుడు చిత్ర దగ్గర తీసుకొని వెళ్ళేది. అలా ఒకసారి ఆమెని కలిసినప్పుడు అన్ని విషయాలు మాట్లాడాక అనన్య ఎలా ఉంది అని అడిగింది చిత్ర. మైథిలికి అర్ధంకాక అనన్యకి ఏమైంది అంది.

నీకు తెలీదా మైథిలి అనన్య పాస్ట్‌ గురించి?

పూర్తిగా తెలీదు అక్క! ఏదో జరిగింది అని విన్నాను కానీ తనని నేరుగా అడగలేదు. అడిగి బాధపెట్టడం ఇష్టంలేదు నాకు అంది మైథిలి. నిజమేలే తానుగా చెప్తే పర్వాలేదు కానీ బలవంతంగా అడిగి ఎందుకు తెలుసుకోవడం, అంది చిత్ర కూడా.

కానీ మీకు ఎలా తెలుసు ఈ విషయం?

అనన్యే చెప్పింది. కొన్నాళ్ళు కౌన్సెలింగ్‌ తీసుకుంది కదా, నా దగ్గర అంది చిత్ర మాములుగా.

నిజామా? ఆశ్చర్యపోయింది మైథిలి.

అవును మైథిలి! తన మనసుకి తగిలింది చిన్న గాయం కాదు. షి ఫెస్ట్‌ సమ్‌ ఫిసికల్‌ అండ్‌ మెంటల్‌ అబ్యూస్‌ టూ అంది చిత్ర బాధగా. మైథిలి తిరిగి ఏం అడగలేదు. ఏదో ఆలోచిస్తున్నట్టు ఉండిపోయింది. అన్నిటికన్నా సాడ్‌ పార్ట్‌ ఏంటి అంటే, వాళ్ళ పేరెంట్స్‌ నుంచి తగిన సపోర్ట్‌ రాకపోవడం. అనన్య ఎన్ని సార్లు తనకి ఇబ్బంది అవుతుందని చెప్పినా నీకు సర్దుకుపోవడం రావట్లేదు అనేవారట, హౌ డిస్టస్టింగ్‌ కదా! అంది చిత్ర.

మైథిలి కాసేపు మౌనంగా ఉంది. ఎప్పటికైనా బైటకిపోయేదే కదా అని ఆడపిల్లని ప్రేమించడం మానేస్తారా అక్కా తల్లితండ్రులు. ఒక్కసారి పెళ్లి అయిపోతే ఆ అమ్మాయికి పుట్టింట్లో బ్రతికే హక్కే ఉండదా? అడిగింది మైథిలి. తను అంటున్నది అర్ధమైనట్టు చిత్ర తన చేతిని తాకి అందరూ అలా ఉండరులే మైథిలి, అంది. ఆ టైంలో మీకూ, తనకీ ఏమైనా ఇబ్బందులు వచ్చాయా? ఎందుకు మీ సపోర్ట్‌ తీసుకోలేదు? మళ్ళీ ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు అడిగింది చిత్ర. అది ఒక అవసరం లేని త్యాగం అక్క! తన వల్ల మాకు ఇబ్బంది కలగకూడదని అలా చేసిందనుకుంటా.

ఎంత పిచ్చిది! కష్టంలో కాకపోతే ఫ్రెండ్స్‌ ఇంకెప్పుడు అవసరం అవుతారు. కానీ పాపం చాలా ఎదుర్ముంది. అంత సెన్సిటివ్‌గా భయం భయంగా ఉందే పిల్ల, ఇప్పుడు ఫుల్‌ టాన్సఫార్మ్‌ అయ్యింది అనుకుంటా, మొన్న చూసాను. అవును ఇప్పుడు చాలా ధైర్యంగా ఉంది అక్కా! తనని తను అనలైజ్‌ చేసుకోగలుగుతుంది. కంట్రోలింగ్‌ ఉంది, ముఖ్యంగా ఇన్ఫిరియారిటీ లేదు, అది మంచి విషయం కదా, అంటూ ఆగి, అక్కా! నాతో ఇలా చెప్పారని అనన్యతో అనకండి. నాకు కొంచం కూడా తెలీదని తను అనుకుంటుంది. అలా ఉండటమే

187

ఆసందమాయే సఖి సృజన మంచిది అనిపిస్తుంది అంది. అనన్యకి మైథిలి నుంచి అందాల్సిన ఎమోషనల్‌ సపోర్ట్‌ కోసం ఎంత చెప్పాలో అంతే చెప్పి, మిగిలిన విషయాల జోలికి పోకుండా కెంట్‌ సీక్రెసిని కాపాడింది చిత్ర. న! కాబంలో పదిహేను రోజులు ఏమి కానట్టు కరిగిపోయాయి. అందరి జీవితాలు మళ్ళీ సర్జుకుంటున్నాయనే అనిపించింది వాళ్ళకి ఆ రోజు సాయంత్రం వరకు. ఆ రోజు ఎప్పట్లానే అనన్య స్కూల్‌ నుంచి ఇంటికి వచ్చింది. వస్తూనే విసురుగా చెప్పులు విడిచి అలసటగా సోఫాలో కూలబడింది. అక్కడే కూర్చున్న నేత్ర ఆమెనే చూస్తూ ఏమైంది అనూ! క్లాస్సేస్‌ ఎక్కువ అయ్యాయా? అలసటగా ఉన్నావు అని అడిగింది. ఏం లేదు నేత్రా, అంటూ, చేతులు కళ్ళకి అడ్డుగా పెట్టుకుంది అనన్య. నేత్రకి ఎందుకో అనుమానమొచ్చి తన పక్కకి వెళ్లి భుజం మీద చెయ్యేస్తూ, అనూ! అంది. అనన్య తుళ్ళిపడి పక్కకి చూసింది. నేనేలే, ఏం కాదు ఏమైంది? అంది మెల్లిగా. అలా అంటూ తన మొహంలోకి లోతుగా చూస్తే అర్థమైంది తను ఏడుస్తోంది అని. గబగబా బాటిల్‌తో నీళ్లు తెచ్చి ఇచ్చింది. పక్క గదిలో ఉన్న మైధిలిని పిల్చింది. మైథిలి అనన్య ఎదురుగా మోకాలి పైన కూర్చుంటూ తన మొహంలోకి చూసింది. అనన్య చెంపల పైకి జారిన కన్నీళ్లు తుడుస్తూ ఏమైంది అనూ? అని అడిగింది అనునయంగా. అనన్య ఏం చెప్పలేదు. మైథిలి పక్కనే కూర్చొని తన భుజం మీద తల వాల్చుకొని ఏడుస్తుంది. ఆమెకి మరోవైపు నేత్ర కూర్చొని ఏమై ఉంటుంది అన్నట్టు సైగ చేసింది. మైథిలి కాసేపు ఇలా వుండని అని కళ్ళతో చెప్పింది. ఒక పదినిమిషాలు అలా గడిచాక అనన్య ఉన్నపాొటుగా చెప్పడం మొదలుపెట్టింది. ఏ రోజు నన్ను వాడొక మాట అనలేదు, నన్ను కొట్టలేదు, తిట్టలేదు. బయట ప్రపంచానికి అందుకే నా డివోర్స్‌ ఒక ఆశ్చర్యం. పెళ్ళైన ఎన్నో రోజో తెలీదు నా గదిలో నేను పడుకొని ఉన్నాను. ఏదో పాకుతున్నట్టనిపిస్తే తెలివొచ్చింది. చూస్తే నా పక్కన చాలా దగ్గరగా వాళ్ళ నాన్న, నేను అరవబోతే నోరు మూసాడు. నా శరీరంలో ఎక్కడెక్కడో తాకి అదోలా నవ్వాడు. ఆ రోజును తలచుకుంటేనే తేళ్లు పాకుతున్నాయి. ఇది నువ్వు బైటకి చెప్పినా ఎవరు నమ్మరు తర్వాత నీ ఇష్టం అని చెప్పి వెళిపోయాడు. ఎంత ధైర్యమో అతని మొహంలో. వాడికి చెప్తే పెద్దాయనా, వదిలేయ్‌ అన్నాడు. తనకి విషయం తెలుసు. తెలిసే మౌనంగా ఉన్నాడని అర్థమై చిరాకొచ్చింది. రెండు సార్లు నిలదీస్తే ఏం అన్నాడో తెలుసా, ఈ విషయం ఇంట్లో చెప్తే మా నాన్న సంగతి సరే నీ క్యారెక్టర్‌ ఏమవుతుందో ఉహించు అన్నాడు. మొదటి సారి నాకు నేను చాలా బలహీనంగా కనిపించాను మిథు! అతనిది చాలా లొంగి ఉండే మనస్తత్వం అని, పిరికివాడని నాకు మెల్లిగా అర్థమైంది. ముందు పడి ఒక మాట అనే కన్నా వ్యక్తిత్వాన్ని వదిలేసుకోవడం మంచిదని అతను అనుకుంటాడు. ఈ సంగతి తెలిసాక నా విషయంలో నేనే స్టాండ్‌ తీసుకోవాలి అనిపించింది. 188

ఆనందమాయే సఖి సృజన అందుకే వాళ్ల అమ్మకి చెప్పాను, అదే నేను చేసిన తప్పు అని తర్వాత అర్థమైంది.

ఆవిడ, విషయం ఏంటి అని కూడా కనుక్కోక ముందే నన్ను కార్నర్‌ చేసింది. నన్ను దిగజారిపోయిన మనిషిగా చూసింది. నేనే ఏదో చేసానని గుండెలు బాదుకుంది. మా అమ్మకి చెప్పి నన్ను కొట్టించింది. మా అమ్మ ఏం అందో తెలుసా! ఇష్టం లేని పెళ్లి చేసాం అని పగ తీర్చుకుంటున్నావా అని అడిగింది. దానికి మరీ ఇంత దిగజారాలా అంది. నేను విరిగిపోయాను మిథు.

అన్నిటికన్నా, అందరికన్నా మొత్తం తెలిసి నోరు మూసుకున్న వాడి పిరికితనం, లొంగుబాటు చూస్తే నాకు ఒళ్ళు మండిపోయింది. ఇంత జరిగితే, నేను చెప్పానా, నువ్వు వినలేదు అనుభవించు అని వాడు చేతులు దులుపుకున్నాడు. వాడిలో నాకు నేను కనిపించాను. నా పిరికితనం కనిపించింది. అంత వరకు నేను ఎలా ఉన్నానో వాడ్ని చూస్తేనే అర్ధమైంది. అందరి మీద అన్నింటి మీద అసహ్యమేసింది. అప్పుడు ధైర్యంగా నేను చేసిన మొదటి పని సుసైడ్‌ ఎటెమ్ట్‌. చేసుందకూడదు. తప్పే అని తెలుసు. కానీ అప్పటి మానసిక స్థితిలో అలా జరిగిపోయింది.

ఇక్కడ నాకు నేను చేసుకున్నది రూన్సీ అక్క ఆ చిన్నరావుకి చేసింది. ఇద్దరం స్వేచ్చ కోసమే పాకులాదాం కానీ దానికి నేను అనుభవించిన దానికన్నా అక్క ఇప్పుడు అనుభవిస్తుంది ఇంకా నరకంగా అనిపిస్తుంది నాకు. ఇప్పుడే తనని కలిసి వచ్చాను. ఆ రాహుల్‌ని స్కూల్‌ నుంచి పంపించేసారట. అలాంటి వాళ్ళు ఉండాల్సిన స్కూల్‌ కాదట అది. అక్కని షాప్‌, ఇల్లు ఖాళీ చెయ్యమన్నారు, తన ఇంట్లో వాళ్ళు దూరం పెట్టారు, సాయానికి ఒక్కరు కూడా ముందుకి రావట్రేదు. దీనికి తోడు తనకి వచ్చే పీడకలలు. ఇవన్నీ కాదన్నట్టు ఈ రోజు వాళ్ళ అమ్మ వచ్చింది. ఎంత నీచంగా మాట్లాడిందో తెలుసా మిథు, అసహ్యంగా తిడుతుందో, దారుణంగా శపిస్తుంది. పేరెంట్స్‌ ఇలా ఎందుకు ఉంటారు మిథు? అనన్య వెక్కిళ్ల మధ్య అడిగింది. జరిగిందేంటో తనకి తెలుసు ఏ పరిస్థితిలో అలా చెయ్యాల్సి వచ్చిందో కూడా తెలుసు అయినా తనని దిగజారిందనే అంటున్నారు అవిడ. నన్ను మొగుడు వదిలేసింది అని, బరితెగించింది అని, బజారుదని ఎలా అన్నారో అలాగే. ఏం మనుషులు వీళ్ళు.

ఒక్క రెండు నెలలు బతకలేకపోయాను నేను ఆ మ్యారేజ్‌లో. అక్క పద్నాలుగేళ్ల ఎలా నెట్టుకొచ్చిందో అర్ధకావట్లేదు. మన బాధ, మన ట్రామా, మన వైపు కథ, ఇవన్నీ ఎవరికీ అద్ధ్దంకావు. అసలు జరిగింది ఇది అని ప్రపంచానికి అరిచి చెప్పాలి అనిపిస్తుంది. మా శరీరాలతో, మనసులతో బయట ప్రపంచంతో, ఇంట్లో మగాడితో ఎంత నరకం అనుభవిస్తున్నామో చూడండి, అని చెప్పాలి అనిపిస్తుంది. ఎవరైనా మన బాధని వాళ్ళకి అర్ధమయ్యేలా చెప్తే బాగున్ను అనిపిస్తుంది. ఎందుకు మిథు అందరికి ప్రేమ దొరకదు? వెక్కిళ్లు మధ్య అంటోంది అనన్య. మైథిలికి, నేత్రకి కళ్ళలో నీళ్లు తిరిగాయి.

మనం ఏం చేయ్యలేమా? వాళ్ళ కథ చెప్పలేమా? అనన్య మైధిలిని కదుపుతూ అడిగింది.

189

ఆనందమాయే సఖి సృజన నేత్ర, ఏదో వాస్తవం తెలిసినట్టు, అనుమానాలన్నీ విడిపోయినట్టు బలంగా ఊపిరి తీసుకుంది. వన్తును అనన్య అలా అనప్పటి నుంచి మైథిలి ఫిలిం ఫెస్టివల్‌ గురించి సీరియస్‌గా ఆలోచించడం మొదలుపెట్టింది. తను చెయ్యగలిగే సామర్ధ్యం ఉండి కూడా చెయ్యలేకపోవడంలో అర్థంలేదు. ఆ రోజు వసంత్‌ చెప్పినప్పుడు తనకి శ్రీలంకలో స్క్రేనింగ్‌ అన్నది తప్ప ఏ లక్ష్యం లేదు, కథ లేదు. కానీ ఇప్పుడు ఒక బాధ్యత ఉంది. ఒక కథ చెప్పాలని బలంగా అనిపిస్తుంది. రూన్సీ అక్క కథ ఎందుకని నేను చెప్పకూడదు. తనని హంతకురాలిగా ముద్రేసిన ప్రపంచానికి అసలు నిజం ఖచ్చితంగా తెలియాలి. అలా అనుకున్నాక ఏదో నిర్ణయానికి వచ్చినట్టు వసంతకి కాల్‌ చేసింది మైథిలి.

ఏం పని చెయ్యాలో తెలియనంత వరకే స్తబ్దత. ఏం చెయ్యాలో అర్థమయ్యాక, ఆ పనంటూ మొదలు పెట్టాక అన్నీ త్వరత్వరగానే జరిగిపోతాయి. మైథిలి రూన్సీ జీవితంలో జరిగింది డాక్యూమెంటరీగా తియ్యాలి అనుకుంది. ఆ విషయం మొదట రూన్సీకి చెప్పి తనకి ఇష్టమో కాదో అడిగింది. ఆమెకి ఏ అభ్యంతరం లేదని చెప్పాకే అసలు పని మొదలు పెట్టింది. వసంత్‌ సహాయంతో మైథిలికి ఒక టీం ఏర్పడింది. మైథిలి, అనన్య కలిసి కథని ఎలా బిల్డ్‌ చెయ్యాలో డిస్కస్‌ చేసుకున్నారు. నేత్ర ఆ ఫిలింకి కావాల్సిన ఆర్ట్‌ అండ్‌ డిజైనింగ్‌ బాధ్యత తీసుకుంది. వసంత్‌ టెక్నికల్‌గా సాయం చేసాడు. వాళ్ళ ముగ్గురు ర్లూన్సీ తరుపున వాదించిన లాయర్ని, పోలీసులని, డాక్టర్ని ఫోరెన్సిక్‌ని కలిసి వాళ్ళని ఈ దాక్యూమెంటరీకి ఒప్పించారు. ఒక నాలుగు రోజుల్లో వాళ్ళ వెర్షన్స్‌ అన్నీ రికార్డు చెయ్యడం పూర్తి అయ్యింది. తర్వాత వసంత్‌కి తెలిసిన వాళ్ళతో ఎడిటియింగ్‌, మ్యూజిక్‌ చేయించి, ఇంటర్నేషనల్‌గా పంపించదానికి కావాల్సిన ఫార్మాలిటీస్‌ కూడా పూర్తి చేసారు.

ఆ రోజే దాక్యూమెంటరీ పంపించడానికి ఆఖరి రోజు. నేత్ర సిస్టంకి మధ్యలో కూర్చుంది. ఆమెకి ఇరువైపులా మైథిలి, అనన్య నిల్చున్నారు. అప్లోడ్‌ దగ్గర కిక్‌ చేస్తే అంతా అయిపోతుంది. మైథిలి, అనన్య నేత్ర ముగ్గరు ఒకరి మొహాలొకరు చూసుకున్నారు. వాళ్ళకి దూరంగా సోఫాలో హర్ష వసంత్‌ వాళ్ళనే గమనిస్తున్నారు, ముహూర్తం చూస్తున్నారా మీరు? అని అడిగాడు హర్ష విసుగ్గా, నేత్ర కోపంగా చూసింది.

ఏంటి అ లుక్కు! క్లిక్‌ చెయ్యండి ఇదే అఖరి రోజు కంగారు పెట్టాడు వసంత్‌. మీరు కాస్త నోరు మూసుకొని ఉంటే మేం మా పని చేసుకుంటాం, అంది మైథిలి. సరేలే మేం ఇక మాట్లాడం, అని నోటి మీద వేలేసుకున్నాడు వసంత్‌. అమ్మాయిలూ! ప్రామిస్‌ మీ, ఒక వేళ ఈ దాక్యూమెంట్రీ గనకా సెలెక్ట్‌ ఆయితే మనం శ్రీలంక వెళ్తున్నాం సరేనా? అంది నేత్ర వాళ్ళిద్దర్నీ మార్చి మార్చి చూస్తూ.

నేను ఎప్పుడో రెడీ! అంది అనన్య నవ్వుతూ. నేత్ర మైథిలి వైపు చూపు తిప్పింది. నా వైపు చూడకు వెళ్ళబోయేది శ్రీలంక దానికి మైథిలి ఎప్పుడు నిద్దమే అంది, స్క్రీన్‌ వైపే చూస్తూ.

శం.

ఆనందమాయ సఖి నృజన ఒకే దెన్‌, లెట్స్‌ డు ఇట్‌ గర్ల్స్‌, అంటూ ముగ్గురూ మౌస్‌ మీద చేతులు పెట్టి ఒకేసారి క్లిక్‌ చేసారు. వెనక నుంచి వసంత్‌, హర్ష దాని కోసమే ఎదురుచూస్తున్నట్టు ఒక ఈలా వేసి గట్టిగా చెప్పట్లు కొట్టారు. వాళ్ళ కేరింతల్లో మైథిలి, అనన్య, నేత్ర కూడా జత కలిసారు. న! 50 రూన్సీ అక్కా! ఇదంతా నువ్వు ఒప్పుకోవడం వల్లే జరిగింది. ఇదిగో ఈ స్వీట్‌ తిను, అంటూ ఆమె నోట్లో ఒక స్వీట్‌ ముక్క పెట్టింది అనన్య. నాదేం ఉంది, నా కథ అందరికి తెలియాలి అని అనుకున్నది మీరు, దానికి కష్టపడింది మీరు అంటూ వాళ్ళకి కూడా స్వీట్‌ నోట్లో పెట్టింది రూన్సీ. అన్నట్టు ఎప్పుదు ప్రయాణం అడిగింది ఆమె. ఎల్లుండి అక్క. ఎక్కడ ఉంటారు, దీనికి ఖర్చు ఇదంతా ఎలాగా? అంతా వాళ్ళే చూసుకుంటారు. అసలు వాళ్ళది, లిమిటెడ్‌ బడ్జెట్‌ కాబట్టి మేం మాత్రమే వెళ్తున్నాం, లేదంటే నువ్వు ఒప్పుకోకపోయినా నిన్ను తీసుకెళ్ళేవాళ్ళం అంది నేత్ర. నేను ఆభ్రైడీ కథగా అక్కడికి వెళ్లిపోయాను, వెళ్లి నన్ను చూడాల్సింది మీరే, అంది రూన్సీ నవ్వుతూ. తన మాటకి ముగ్గురు నిజమే కదా అన్నట్టు చూసారు. ఇంతలో ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు రూన్సీ లోపలికి వెళ్లి మూడు కవర్లు తీసుకొని వచ్చింది. ఒకొక్కటి ఒకొక్కరి చేతిలో పెట్టి ఇదిగో మీరు అడిగిన గిఫ్ట్‌, మీరు చేసినదానికి ఇది చాలా తక్కువ, కానీ ఇప్పటికి ఇదే చేయగలిగాను అంటూ ఇచ్చింది. వాళ్ళు ఆ ప్యాకెట్లని ఓపెన్‌ చేసి లోపల ఉన్న లాంగ్‌ ఫ్రాక్స్‌ని బైటకి తీశారు. అక్కా! వీటిని నువ్వే స్టిచ్‌ చేసావా? ఆశ్చర్యంగా అడిగింది మైథిలి. రూస్సీ తల ఊపింది. వావ్‌! ఎంత బాగున్నాయో, స్క్రీనింగ్‌ రోజు ఇదే వేసుకుంటాం అంది అనన్య ఆనందంగా. రూన్సీ మనస్ఫూర్తిగా నవ్వింది. నీలో మంచి టాలెంట్‌ ఉంది అక్కా! అటు నుంచి వచ్చాక మిమ్మల్ని పాపులరీ చేసీ పనిలో ఉంటా, అంటూ నేత్ర తన చేతిలో ఉన్న గ్రేస్‌ని ఒంటి మీద పెట్టుకుని చూసుకుంది. కాసేపు తర్వాత పిల్లలికి తెచ్చిన చాక్షేట్లు, బొమ్మలు అన్నీ అక్కడ పెట్టి ముగ్గురు లేచారు. వెళ్లొస్తాం, అని వెను తిరుగుతుంటే, ఒక్క మాట అంటూ ఆపింది రూన్సీ, ముగ్గురు వెనక్కి తిరిగారు. వసన అమ్మా, నాన్న! మీకు నేనంటే కోపం, అసహ్యం అన్నీ ఉన్నాయని తెలుసు. నాతో మాట్లాడటం కూడా 19]

ఆనందమాయే సఖి సృజన మీకు ఇష్టం లేదని తెలుసు. లైఫ్‌లో ఇలా మీకు దూరంగా బ్రతకాల్సిన రోజు వచ్చినా కూడా ఒక్కసారి అయినా మిమ్మల్ని చూడాలి అనిపించలేదంటే మన మధ్య ఎంత దూరం ఏర్పడిందో అర్ధమవుతుంది. ఇందుకు కూడా కారణం నేనే అంటారు మీరు. హుమ్‌! ఒకప్పుడు మా కూతురు బంగారమండి అని అన్న మీరే మా కడుపున చెడ పుట్టావ్‌ అని కూడా అన్నారు. బహుశా నేను అంతే చేతకానితనంతో, పిరికితనం, అమాయకత్వంతో ఉండి ఉంటే మీ చేత గొప్ప కూతుర్నని అనిపించుకునేదాన్నేమో. అదే పెళ్ళిలో భరిస్తూ బ్రతికుంటే మీ ప్రేమ నాకు దక్కేదేమో. ఒకరి నుంచి ప్రేమ పొందాలంటే నా జీవితం మొత్తం కోల్పోవాలా? అలా అయితే ప్రేమ నాకు వద్దనే అంటాను.

ఎంత సేపు మీకు నచ్చినట్టు ఉండాలని మీరు చెప్పినట్టు వినాలని కోరుకున్నారు కానీ అసలు నాకేం కావాలో ఎప్పుడైనా అడిగారా? నాకూ కొన్ని కోరికలుంటాయని మీకు తెలుసా అసలు. చిన్నప్పటి నుంచి నోరుమూనుకోవడం అలవాటై అవసరమైన దగ్గర కూదా నేను తెరవలేదు. నిలబడి మాట్లాడాల్సిన దగ్గర కూడా మాట్లాడలేదు. దానికి నేను చెల్లించుకున్న మూల్యమేంటో తెలుసా? ఇన్నేళ్ళ ట్రామా, పిరికిదాన్ననే ఒక టాగ్‌. అవును, నేను పిరికిదాన్నే. కానీ ఎందుకు అయ్యాను? మీ వల్ల కాదా! మీ భయాల వల్ల, అతి జాగ్రత్త వల్ల కాదా! ఇవ్వాల్సిన పీడకలలన్నీ నాకిచ్చి, నన్నాక అన్యాయమైన చోటులో పడేసి మీరు ఏమీ కానట్టు చేతులు దులుపుకున్నారు. ఆ తర్వాత నేను ఉన్నానో, పోయానో కూడా మీరు పట్టించుకోలేదు. నా కన్నీళ్ళు నాటకమే అన్నారు. నా మాటలు అబద్దాలన్నారు. ఆడపిల్లకి సొంత ఇంట్లోనే ప్రూవ్‌ చేసుకునే పరిస్థితి వస్తే ఇక బయట ప్రపంచంలో ఎలా నిలదొక్కుకుంటుంది?

అ రోజు నా ఫ్రెండ్స్‌ని ఎన్ని మాటలన్నారు. చూడండి ఈ రోజు వాళ్ళే నా కోసం నిలబడ్డారు. రాత్రుళ్ళు భయంతో నిద్ర పట్టకపోతే నా పక్కనే వుండి ధైర్యం చెప్పారు. నాకు నచ్చినట్టు నన్ను ఉండనిచ్చారు. ఈ లోకం అనే మాటలేవి వాళ్ళు నన్ను అనలేదు. నిజం చెప్పాలి అంటే ఆ మాటలన్నీ నా వరకు రాకుండా ఒక షీల్‌లాగా వాళ్ళు నిల్చున్నారు. ఇది కేవలం ప్రేమ ఉంటేనే జరిగే విషయాలు. పరువు కోసం ప్రెప్టేజ్‌ కోసం పాకులాడే వాళ్ళకి ఇది అర్ధంకాదు. ఆ రోజు అన్నారు గుర్తుందా? నీకు నీ ఫ్రెండ్స్‌ అంత ముఖ్యమా? వాళ్ళు నీకు తిండి పెడతారా? అని. సంవత్సరం నుంచి వాళ్ళే నాకు తిండి పెడుతున్నారు, నా బాగోగులు చూసుకుంటున్నారు. సొంత మనుషుల్లా నన్ను అక్కున చేర్చుకున్నారు. ఇప్పుడు వాళ్ళిచ్చిన ధైర్యంతో నేను నన్ను ప్రేమించుకోగలుగుతున్నాను.

ఏమో నేను మీ కడుపున చెడపుట్టానా అంటే నాకు తెలీదు కానీ మీరు నన్ను కన్నందుకు, ఈ విధంగా నన్ను పెంచినందుకు మాత్రం ఆనందంగానే ఉంది. ఇలా కానీ నేను పెరగకపోయుంటే ఇప్పుడు దొరికిన స్వేచ్చ ఇంత ఆనందం ఇచ్చేది కాదు. నా స్నేహితులని నేను కలిసేదాన్ని కాదు. నాకు నేను ఇంత గొప్పగా పరిచయమయ్యేదాన్ని కాదు. ఒక రోజు ఇల్లు దాటడం అంటేనే పెద్ద విషయంగా చూసిన నేను, ఈ రోజు దేశం దాటి వెళ్ళబోతున్నాను. ఇది నాకు ఎంత పెద్ద విషయమో మీకు అర్థంకాదు. అయినా ఎందుకు చెప్తన్నానో తెలుసా? నా ప్రతి పనికి ఆంక్షలు పెట్టి కట్టడి చేసిన మీకు, నిజమైన స్వేచ్చ దొరికితే ఎంత దూరం

192

ఆనందమాయే సఖి సృజన వెళ్ళొచ్చో చెప్పడానికి. ఈ కొత్త దారి నన్ను మరో అనన్యలా మారుస్తుందేమో చూద్దాం. ఉంటాను. - అనన్య. రేపు హర్ష వస్తే ఈ లెటర్‌ వాళ్ళకి ఇమ్మని చెప్పాలి అనుకుంటూ... లెటర్‌ని మడత పెట్టి డైరీ మధ్యలో దూర్చింది ఆమె. పాసప ఏంటండీ వెళ్ళనీ అని అంత ధీమాగా అంటారు అదేం పక్కన ఉన్న శ్రీశైలం కాదు శ్రీలంక. అంటే సముద్రం దాటి వెళ్ళాలి. అసహనంగా అంది అరుంధతి. దాటి అంటే అదేమైనా ఈదుకొని వెళ్తుందా? ఫైట్‌లోనే కదా వెళ్ళేది? అన్నాడు ప్రకాష్‌ అద్దంలో క్రాఫ్‌ దువ్వుకుంటూ. మీకంత వెటకారంగా ఉంది. అంత దూరం వెళ్లి అది ఎలా ఉంటుందో? ఏంటో? అని నేను బెంగ పడుతుంటే మీకు చీమ కుట్టినట్టెనా ఉందా? అంది భార్య. ఎందుకు బెంగ అది శాశ్వతంగా ఉంటానంటుందా? వెళ్లి వచ్చేస్తుంది కదా నాలుగు రోజుల్లో? ప్రకాష్‌ ఎదురు ప్రశ్నించాడు. మీకు అలాగే అనిపిస్తుంది. పెళ్లి కావాల్సిన పిల్ల ఊర్లు తిరుగుతుంది అంటే అందరూ నన్ను అంటారు. ఇక్కడ ఉంటేనే దీనికి పెళ్లి అవ్వట్లేదు. ఇక ఈ దేశాలు పట్టుకొని తిరిగితే ఇంకేం అవుతుంది నా బొంద? అంది ఆమె. అరూ! అరవకు. ఎందుకు అంత అవేశం! నేత్రకి ఇప్పుడు పాతిక దాటాయి. తనకి ఏది మంచి ఏది చెడు అన్నీ తెలుసు. ఇప్పటికి నువ్వు తనని కంట్రోల్‌ చెయ్యాలని చూస్తే మొదటికే మోసం, అన్నాడు ప్రకాష్‌ ఆమెని కూల్‌ చేస్తూ. వంటండీ బోడి తెలుసు దానికి. నేను దాని తల్లిని. ఎప్పటికైనా అది నా కూతురు. దాన్ని కంట్రోల్‌ చేసే హక్కు నాకు ఉంటుంది, అంది అరుంధతి నిక్కచ్చిగా. ఇలా గోల చేస్తే ఏమొస్తుంది చెప్పు? నిదానంగా ఉండు, అన్నాడు అతను. నాకు నిదానం రాదండి, మీలా ఇంత జరిగినా ఏం కానట్టు నేను ఉండలేను, అరుస్తూనే అంది అరుంధతి. ఇప్పుడు అంతగా ఏమైపోయింది అని. అప్పటి వరకు కంట్రోల్డ్‌గా వున్న నేత్ర ఇక ఆగలేక ఆవేశంగా అంది. నేత్రా నువ్వు లోపలి వెళ్ళు! ప్రకాష్‌ మధ్యలో వచ్చాడు. మీరు ఆగండి నాన్న నేను అమ్మతో మాట్లాడాలి. చెప్పు అమ్మా! నువ్వు ఇంతలా ఆవేశపడ్డానికి ఇప్పుడు ఏమైంది? అడిగింది నేత్ర. ఇంకేం అవ్వాలి వయసులో ఉన్న ఆదపిల్లవి దేశం కానీ దేశం వెళ్తున్నావు అది కూడా ఆ ఆడగుంటల్లో అందులోనూ, ఆ మొగుడొదిలేసిన దాంతో... అంటు ఏదో అంటుండగానే, అమ్మ! అని అరిచింది నేత్ర. తన అరుపుకు అరుంధతితో పాటు ప్రకాష్‌ కూడా ఉలిక్కిపడ్డాడు. ఇంకొక్క మాట నా ఫ్రెండ్స్‌ గురించి మాట్లాడితే అస్సలు బాగోదు చెప్తున్నా. నన్ను నువ్వు ఎన్నిసార్లు హర్ట్‌ చేసినా, సరేలే అని ఉరుకుంటూ వచ్చాను కానీ నా మౌనం నీకు చేతకానితనం అనిపిస్తే, ఐ యాం సారి. నా లైఫ్‌లో నేను ఏ నిర్ణయం తీసుకున్నా నీకు నచ్చదు. 193

ఆనందమాయే సఖి సృజన నా ఆర్ట్‌ నీకు నచ్చదు, నేను చేసే పని నీకు నచ్చదు, అసలు నేనే నీకు నచ్చను. నీ ఆరాటమంతా నీ పంతం నెగ్గించుకోవాలి అంతే. దానికి ఎవరి జీవితం ఏమైపోయినా చివరికి అది నీ కన్నా కూతురిదే అయినా నీకు అక్కర్లేదు అనేసి నేత్ర ఏడుస్తుంది. మేం మా సొంతంగా చేసిన ఒక పనికి అప్రిసియేషన్‌ వస్తే నీలో ఆనందం లేదు. మా గెలుపుకి గుర్తింపు లేదు. నీ దృష్టిలో అది గెలుపే కాదు. కదా! అసలు నీ లాంటి వాళ్ళ కోసమే ఆ డాక్యూమెంటరీ తీసింది. వీలైతే చూడు, అని కళ్లు తుడుచుకుంటూ గట్టిగా అంది నేత్ర. ఏమన్నావ్‌? దేశం కానీ దేశం వెళ్తున్నానా? మరి ఎవడో ముక్కు, మొహం తెలియని వాడికి ఇచ్చి పెళ్లి చేసి స్టేట్స్‌ పంపించేయాలి అని ప్రాన్‌ చేసావు, అప్పుడు అది దేశం కానీ దేశం కాదా? అప్పుడు నేను ఏమైపోయినా పర్లేదా? నన్ను వాడు ఏం చేసినా నీకు ఒకేనా? అది నీకు పరువు తక్కువ కాదా? నా స్నేహితులతో వెళ్లడం నీకు పెద్ద అవమానం అంతేనా? జాలేస్తుందమ్మా నిన్ను చూస్తే అంటూ ఆవేశంగా పక్క గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది నేత్ర, ప్రకాష్‌ కాసేపు ఎటు వైపు మాట్లాడాలో తెలియని వాడిలా ఊగిసలాడి చివరికి నేత్ర దగ్గరికే వెళ్ళాడు. నేత్ర అన్న ఒక్కో మాటలని మళ్ళీ మళ్ళీ గుర్తు చేసుకుంటూ అరుంధతి చాలా సేపు అలాగే నిలబడిపోయింది. వజ న ఏంటి అమ్మా! మీ ఆయన శ్రీలంక అంటే అంత ఎత్తున ఎగిరి పడతాడు అనుకుంటే సింపుల్‌గా వెళ్లిరా అన్నాడు? ఏమైనా మందు పెట్టావా ఏంటి నాన్నకి? అంది మైథిలి బట్టలు సర్దుకుంటూ. ఛ! ఉరుకోవే. నువ్వు అనవసరంగా అపార్ధం చేసుకుంటావు కానీ మీ నాన్న మంచోడే, అంది దేవిక. అబ్బో భర్త మీద లవ్సా? అంటూ తన భుజాలతో దేవికని చిన్నగా తోసింది మైథిలి. ఇంతలో బయట నుంచి ఏవో మాటలు వినిపిస్తే తలుపు దగ్గరికి వెళ్లి నిలబడింది. సురేంద్ర ఎవరితోనో ఫోన్లో మాట్లాడుతున్నాడు. నా కూతురే! డాక్యూమెంటరీ తీసింది. అది శ్రీలంక స్క్రీనింగ్‌ అవుతుంది తెలుసా? మైథిలి ఎంతైనా టాలెంటెడ్‌. ఆ విషయం నాకు ఎప్పుడో తెలుసు. ఆ! ఈ రోజు రాత్రికి హైదరాబాదు ఫ్లైటు. ఒక్కర్తే కాదు ఫ్రెండ్స్‌ తో వెళ్తుంది. అయినా నా కూతురికేంరా పులి ఎక్కడికెళ్లినా నాధించుకొని వస్తుంది, అంటూ అతను చెప్పుకుపోతున్నాడు. మైథిలి నవ్వుకుంటూ మీ ఆయన ఎందుకు నన్ను వెళ్ళమన్నారో ఇప్పుడు అర్థమైంది ది. ఎందుకు అన్నట్లు చూసిం, ప న్లో అం న్నట్టు ది దేవిక. గొప్పల కోసం. అప్పుడే ఎవరో ఫోన్స్‌ అయిపోతున్నారు, అంది బైట సురేంద్ర మాటలు వింటూ. చెప్తే చెప్తారు. పిల్లల గురించి కాకపోతే ఎవరి గురించి చెప్పుకుంటాం మేము అయినా? మీ నాన్నని ఏం చేసిన ఎంచుతావు నువ్వు? అంటూ మొహం తిప్పుకుంది దేవిక. అబ్బో! ఇంకేం అననులే ఆ మొహం అలా పెట్టకు. అదంతా సరే కానీ నీకు భయం లేదా నేను అంత దూరం వెళ్తున్నా అని అడిగింది మైథిలి. భయం లేదు. చిన్న కంగారు ఉంది. నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉంటావ్‌ అని తెలును కానీ 194

ఆనందమాయే సఖి సన ఏంటో తల్లి మనసు కదా! అంది ఆమె.

మరి ఏం లేనట్టు అంత ధీమాగా ఉన్నావ్‌ ఏంటి?

నువ్వు ఏదో నీ ఆనందంలో ఉంటావ్‌, నేను ఎందుకు దాన్ని పాడు చెయ్యాలి అందుకే చెప్పలేదు. తన మాటకి మైథిలి తన మెడ చుట్టూ చేతులేసి బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టుకుంటూ లవ్‌ యు అమ్మా అంది. ఛీ! ఏంటే ఇది సిగ్గు లేకుండా అని బుగ్గలు తుడుచుకుంటూ నవ్వుకుంది దేవిక. కాసేపటి తర్వాత ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు ఇంతకీ ఆ అబ్బాయి! ఏంటి తన పేరు శ్రీశాంతా? అని అడిగి ఆగింది తల్లి. ఎవరు వసంతా? సరిచేసింది మైథిలి.

ఆ వసంతు ఆ పిల్లాడికి నువ్వు అంత దూరం వెళ్తున్నావని తెలుసా?

తెలుసు.

ఏం అన్నాడు మరి?

ఏం అంటాడు! ఏమైనా అంటే మాత్రం మైథిలి వింటుందా?

అదీ నిజమేలే! నీ నోటికి జడిసి ఎవరు మాత్రం ఏం అనగలరు.

ఏం అన్నావ్‌? వినబడలేదు.

ఏం లేదు నువ్వు సర్దు, అంటూ అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోయింది ఆమె.

వసంత్‌ గురించి మాటరాగానే మైథిలికి క్రితం రోజు వాళ్ళ సంభాషణ గుర్తొచ్చింది. నేను శ్రీలంక వెళ్తున్నాను కదా నీకు బెంగగా లేదా? అని అడిగింది మైథిలి. ఎందుకు బెంగ? అక్కడికి వెళ్లాలని నువ్వు ఎంతగా అనుకున్నావో నాకు తెలుసు. ఆ రోజు వచ్చినందుకు చాలా ఆనందం ఉంది, అన్నాడు వసంత్‌. కానీ నీ ఫిల్మ్‌ కూదా సెలెక్ట్‌ అయితే బాగున్ను, అంది మైథిలి.

ఎవరిదని కాదు మిథు! కథ ముఖ్యం దాని వెనుక ఇన్‌టెన్షన్‌ ముఖ్యం. ఇది అందరికి తెలియాల్సిన కథ. దట్‌ టూ మీరు మనసు పెట్టి చేసారు. యు గైస్‌ డిసర్వ్‌ ఇట్‌ అన్నాడు అతను. మైథిలి వసంత్‌ భుజం మీద వాలి ఇంకా ఏదయినా చెప్పు అంది. ఏం చెప్పను. రోజు అన్నట్టు, శ్రీలంక వెళ్లి అమృత తిరిగిన చోట్లన్ని తిరుగు సరేనా అన్నాడు తన జుట్టు సరిచేస్తూ. హ్మ్‌! నేను ఒక వేళ అక్కడికి వెళ్లి శ్యామలగా మారిపోతే ఏం చేస్తావు? అడిగింది నవ్వుతూ. ఏం ఉంది నేను దిలీపుగా మళ్ళీ పరిచయం అవుతాను, అన్నాడు అతను తేలిగ్గా. మైథిలి అతని బుగ్గ గిల్లి ముద్దు పెట్టుకుంది.

వసంత్‌ మైథిలి చెంపల మీద చేతులు పెట్టి, తన కళ్ళల్లోకే చూస్తూ మైథిలీ! నువ్వు స్వేచ్చగా ఎగిరే పక్షివి. నీ రెక్కలంటే నాకు ఇష్టం. అవి ఎగురుతుంటే ఇంకా ఇష్టం, ఎక్కడికైనా ఎగిరి వెళ్ళు అలసటోస్తే నా పైన వాలు నీ కోసం నేను ఎప్పుడు ఉంటాను నిన్ను కాపాడ్డానికి కాదు కేవలం నీ మాటలు వినడానికి సరేనా, అంటూ తన కళ్ళల్లోకే చూసాడు.

కేర్‌

ఆనందమాయే సఖి సృజన మైథిలి మౌనంగా వింటుంది.

మిథు! మళ్ళీ పిల్చాడు వసంత్‌. ఆమె ఏంటి అంటూ కనుబొమ్మలు ఎగరేసింది. వసంత్‌ తన చెంపలపైనా ముద్దు పెడుతూ... నీ మీద నాకు ప్రేమైంది మిథు అన్నాడు చెవి దగ్గర గుసగుసగా.

ఇప్పటికి కనుక్కున్నావు అన్నమాట అంది మైథిలి.

ఏంటి అది? అడిగాడు అతను.

అదే.. ఐ లవ్‌ యుకి మరొక ఆర్ధినేటివ్‌.

బాగుందా? వసంత్‌ మెరిసే కళ్ళతో అడిగాడు.

ఊ! ఇదిగో ఇంత బాగుంది అంటూ అతని పెదవులకి తన పెదవులు తాకించింది మైథిలి.

నన గు

అదే వాళ్ళు మొదటి సారి సైట్‌ ఎక్కడం. ముగ్గురిలో ఏదో కంగారు, చెప్పలేని ఉద్వేగం. ఫైట్‌ ఎక్కే వరకు ఎవ్వరు మరొకరి చేతిని వదల్లేదు. వాళ్ళ ఇరవైల్లో మబ్బులు లేని ఆకాశం కెంద కూర్చొని, చుక్కలు లెక్క పెట్టుకుంటూ పంచుకున్న కలలు, ఈ రోజు అదే ఆకాశంలో ఎగురుతూ నిజం చేసుకోవడం చెప్పలేనంత సంతోషాన్నిచ్చింది వాళ్ళకి. ఫైట్‌ ఎగురుతుంటే తనే ఎగుర్తున్నట్టు అనిపించింది అనన్యకి. అంత ఎత్తు నుంచి వెళ్లడం అక్కడ నుంచి కిందకి చూడటం వల్ల తనకి హైట్స్‌ మీద ఉన్న భయం చాలా వరకు తగ్గిపోయింది. కొలంబో హోటల్‌ రూమ్‌లో నుంచి కనిపిస్తున్న లోటస్‌ టవర్‌ని చూస్తూ ఆ టవర్‌ పైకి ఎక్కి, అంత ఎత్తు నుంచి ఈ ప్రపంచాన్ని చూడాలి అనుకుంది అనన్య.

సీకైట్‌ బీచ్‌లో సన్‌సెట్‌ చూస్తూ, మోకాలి వరకూ ఉన్న నీట్లో మునిగి స్వేచ్చగా కేరింతలు కొడుతున్న ఒక అమ్మాయి స్కెచ్‌ని వేసింది నేత్ర. ఇది నేత్రేనా అని అనన్య అడిగితే, కావొచ్చు అంటూ నవ్వింది. రావణా ఫాల్స్‌ దగ్గర ఒక ఫోటో తీసుకొని, చివరికి మైథిలి శ్రీలంకలో స్వేచ్చ పొందింది, అని ఇన్ఫాలో స్టోరీ పెట్టింది మైథిలి.

ఆ మర్నాడు జరిగిన డాక్యూమెంటరీ స్క్రీనింగ్‌ తర్వాత వినిపించిన చెప్పట్లకి ముగ్గురు ఉద్వేగంతో ఏడ్చారు. అదే రోజు అమృత సినిమాలోని చూపించిన కొన్ని స్పాట్స్‌కి వెళ్లి వాటిని మెమోరీస్‌ కోసం ఫోటో తీసుకుంది మైథిలి. ఆఖరి రోజు సముద్రం దగ్గర వాళ్ళని వాళ్ళు మర్చిపోతూ ఆడారు, అరిచారు, గోల చేసారు. మైథిలి, తనకి కాస్త దూరంలో, ఎగురుతున్న పిట్టల్లా పరుగులు తీస్తున్న అనన్యని, నేత్రని చూసింది. బంగాళాఖాతం సాక్షిగా పరిచయమైన వాళ్ళ స్నేహం, హిందూ మహా సముద్రం వరకు ఎలా కొనసాగిందో, ఇక్కడ ఎంత స్వేచ్చ పొందిందో తల్చుకోగానే ఉద్వేగంతో కళ్లల్లో నీళ్లురాయి ఆమెకి.

వాళ్ళ నవ్వుల్లో దొర్లుతున్న ఆనందాన్ని ఏరుకుంటుంటే మైథిలికి ఉన్నపాటుగా

196

ఆనందమాయే సఖి సృజన రూన్సీ మాటలు గుర్తొచ్చాయి. ఆ రోజు వాళ్ళ ముగ్గుర్ని వెనకకి పిలిచి మరీ చెప్పిన మాటలు. “మనది అనేదాని కోసం పోరాడి గెలిచినప్పుడు కలిగే అనందం ఎలా ఉంటుందో స్త్రీ కన్నా గొప్పగా ఎవరికీ తెలీదేమో,” అన్న మాటలు అవి, సమాప్తం 197

ఆనందమాయే సఖి సృజన 2౭ఓ0గీ!! ఈగ4ం ఈ ర౮011626009 మా ప్రచురణలు లెటర్స్‌ టులవ్‌ - ప్రేమలేఖలు - కడలి కడలి కథలు -కథలు- కడలి చిక్‌ లిట్‌ -నవల- కడలి కెమిస్ట్రీ _ -నవల- _ బూదూరి సుదర్శన్‌ ఆడవారి మాటలకు... -కవిత్వం- కడలి ఆనందమాయే సఖి = నవల - నృజన వావిలపల్లి ము న వా క “గ వ ర్త సం 1 శ 1 క. స మా ర్త న్యస్త బాలి త్తళ మా వయ 198

భి ఫ్య యు లోకి, నాలోకి, వ చూస్తే ఒకే కథ. నటన . 1 కనిపిస్తుంది. కానీ వాటికి మనం స్పందించే తీరు వేరుగా. "- వ గ గ్య” ఉంటుంది. ఒక మాటని నువ్వు ఎంత లోతున ,.. “5 ల దాచుకుంటావో, ఒక కష్టానికి నేను ఎంతలా '. . టం. విరిగిపోతానో, గుప్పెడు ఆనందానికి తను ఎన్ని |. ట్ట వే గంతులేస్తుందో, ఇదంతా ఎవరికి వాళ్ళే తెలుసుకునే | స. సంగతి. నీలా నేను మారలేను. నాలా నువ్వు ఉండలేవు. | కానీ మన విరుద్ద భావాలను ఒకే వంతెనపై నడిపించగల

శక్తి స్నేహానికి ఉంది. ఆ స్నేహం తాలుకు అవసరం

అందరిలాగే స్త్రీకి ఉంది. ఏదో సాధించడానికి కాదు,

ఎక్కడికో ఎగిరిపోవడానికి కాదు. తనకి తను మిగలడానికి, తనని తనకు మిగుల్చుకోవడానికి- ఈ

పరిచయాలు, స్నేహాలు, నమ్మకాలు, ప్రేమలు, వీటన్నింటి

కలబోతే ఈ నవల.

అవును!

“నీలో ఆకాశమంత వెలుగు చూసేందుకు, ఆమె ఒక మబ్బు తునకై తప్పక నీ వెంట వస్తుంది”

గి04! 4210 011 సడంగి 11111 ౧)