Telugu Thamila vagmaya charithramu - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

అత్తే య . క మ త నాను. న జ... 1 ఛ్‌ - న. | మం... త. , మ ల న వత్త. ట్‌” 1 వ్‌ శ ం వ న్‌. శ్చ | ట్‌. ( న ఇ + క సా. వంటే స్‌. బ్‌ శై ట్‌. సు న 2 1. (. స నా ల వ. న లీ శ ం ౬! వి పీట? సూ! న. డా తనుం క్‌ చం ॥ తేల జ | , ని మ ల న్‌ ల శ న! త్తం | వె న / పే ం స న. ల” ల కై టు ల వళ ప్‌ మవాదకము ॥ 4 క్‌ ౩ తిన్మూవ్షల కోదండ రామయ్య శ్ర న శ క న్‌ శై వ జ . ॥ 9 నే తా హం క అం నల క్‌ ర్‌ ౧ సన్‌! వా శ్‌ శా 7 జ జై చం ను. ఓ చేతలకాం కై మట శ్న | గ న - య ౧ . | ॥ వా చ్‌.

• ల్ల: నా నై క టా మం - = తా. ను. స ఇ య లలా ల న క చ న ఒం - న న మ - ల. ల మ. షక క్‌! / వ లే = రు న నార్‌ వం. = ము ఖ్‌ రం. ఫ్‌ | " ఆ | క ప మ్య నా న ఎర న స ్‌ , వం ఆం య చంకా క క క క పంటే లూ. 1 / న వపు వాసనల ల క. మనం న! జ్‌ వ స! న ఇన "నారు. క న. మ రా క హు వం ఎట శ ఇ ననా ను పై సం శ

శీ శాల, న టమ యావే 1 రత మనే. / సమ ఎ. ఎ) భారతదేశములోని 1పముఖ భాషలలో గల ఒక్కో సలా న ] గ క్క వాజ్మయ చరితను ఆవిష్కరించుటకు సాహిత్య అశా స్నభ్టూ” ప న దెమీవారు చేనుకొనిన తీర్మానము (ప్రకారము ళశ్రమిళ మ జ జ క్‌ 1 వాజ్మయ చరితము-అను ఈ (గంథము వెలువడుచున్నది. క్‌ ళా బూ . (ప్రముఖ భామెభిజ్ఞులు. మధురై విశ్వవిద్యాలయ ఉపాధ్య ఖ్‌ ప. త్రులునగు ఆచార్య డా! ము, పరదరాజన్‌గారు -.. ఈ పపుఎంవాని మక జా తే 1గంథములో తమిళ వాబ్బ్యయముయొక్క మధురమైన కా న ర్య సుదీర్హ చర్వితను సం[గహముగాను స్పష్టముగానూ వివరిం న్న ల ర చిరి. తమిళములోని వివిధ వాజయ (ప్రక్రియలలో_ఆయా జా స్య న శాలములలో ఏర్పడిన అభివృద్ధిని పరిశీలించి చూపు శ న్‌ లా (1 చున్నారు. ఇప్పటి వాజ్మయముయొక్క (పయత్నములను , ఏ; శీ / క తెలుపుటకు తోడ్చడుచున్నారు. పటం ల చం ఈ (గ్రంథములో, తమిళ వాజ్బయాభివృద్ధిలో కను న్నా 1 ఖా పించు మార్చులను, (కొంగొత్త పోకడలను, విస్తారమైన అ ము

• (పశంసలును స్పష్టముగా విశదముగా పరిశీలింప బడినది, ష్‌ | స్‌ 5 ఆరంభంలోతమిళ వాజ్మయ చరిత ఉపోరద్దాతముగా అమరి | ే శ్వా యున్నది, చివరిగా ఆధునిక వాజ్కయమున వివిధ పథి స న. ఈ ఇ న జా “ఇగ గ యలలో 'పెంపొందుచు వచ్చుచున్న అఖివృద్ధికూడా సంగ (6) శ్‌ శ? , టీ ఈ (గ్రంథము తమిళ వాజ్మయ మందును, ఇతర ణో ఎ భాషలనారికి తమిళ వాజ్మయ స్వరూపము తెలియపలయు టా షో? నను ఉదర్దే్యముతోను, మధ్యరకంగాను, స్పష్టముగాను తెలియనేయు నుద్దేశ్యముతోను రూపొందించ బడినది. వయంతిత్ట్టన = గ ౧] ద్ద ్ట్‌] వ జ ౯ కక అతికి మై క శీ

ణ్‌ ప . జే 7-5 జై న నాల ౯ లు యిట శ్రా టు టు ఇ ళతకా్‌ కేళరకా వ. జ సశ పత

రితము తమిళ వాజ్మయ చరిత్ర లం౧1(04 ల్స్‌? నిగ 664 గంగాం గ్య క05524840, కర్త: ము. వరదరాబన్‌ తిమ్మావ జల కోదండ రామయ్య శీ సాహిత్య అకాడెమీ న్యూ ఢిల్లీ

ఇక్షగ1[ఓష ౪4% 64కి ౧౪44౧176౧4 840 (౪1610౧/ 074001 ౬113781476) -- 61060 భొనిగ9184 ౧౧ 0%) 1068 78౧౧! 0119 ౧857 07. * నం6806878గ008160 0 07 11 ౪87268081805 (గగన్‌. 45న గళ 34గిశలిశ4గిర--ర్‌[110/8 శీకింరంగొ!, 8౪ 09101, 19802 గిగంలి గక... కమ4?4 షకఉం6ట ఓటంఓ0 8 స ౪0 0) స! ౪87868808౧ స &ి61 56400 ; 1982 ఉం (1 €₹077/4 224/4054 44 క5క[1177నష శఉనగ4రి౬ిక4| న [తి కిగతళలిగి. స84 09101-110 001 శ్‌ (| లో ధా తాసు లం లాలా లు య్య 1 న ఈ. నయ ఖ్‌ టి 0% ర్‌ సె ల క. ఇ క. లో ర. స 1 నలో దులో య్‌ సుల నా లు నానస్యు కి 6టళగండ6. 11864718-600 018; చింది ౪8. గర/8 5870087 51464 ౪౧), 68[0౮18-700 ౧29; 172 ౮7081 88101 6780౧018 5800780818 8 సీల/0, అ8687. 8ంగాలి8౪-400 014, కంల] 39%66 5౪ 58016/& 4|:666గ) , 19౪ 0610 తిగఢే న ౧166 61 సని! క?1౧144, సీ! 8ిర!83-600 033 త౧6 61604౧ ౧౯688. 68, స8ిగగ౧800ఏ సీలరత!1! 517861 స తర?88-600 021

నుుంందు మాట

భారతదేశమున నొక నంన్కృతమును తప్పించి తక్కిన థొష లన్నిటిలోను తమిళమే సుదీర్చమయిన, యక్మపాచీన మయిన సొహితృ్యచర్మితము కల భాషయని చెప్పదగును, పలు విధములమిన నంస్కృతులతో కఠసి రూపొందిన కదంబ మాలయో యన నొక [సముఖస్ట్థానము పడసియున్నను (దావిడ మూలకము లని చెప్పదగిన శబ్దముల పరిమళ మిందు కాన నగు నను విషయము నెల్లరు నంగీకరింవ వలసి యున్నది. సంగ సాహిత్య మొక పత్యేక స్థానము కల దను విషయము (వపంచమునకు తెలియును. శిలస్పదిగారము (శిలమ్భు) అన్ననో = అది వలువుర పవృదయములను చూజగొన్న విష యము నువ్యొవ్తమయిన సత్యము, తిరుక్కుజళ్‌, తిరువాచకమ్‌ అను [గంథములను అనువాదరూపమున కూడ పరిశోధకులు కీరించియున్నారు. తమిళ సాహిత్యమృ తమిళ సంస్కృతి యనువాని యెజుక మూలముననే శ్రైవ సిద్ధాంతమును గుణించియు, వైష్ణవమును గురించియు చక్కగా తెలిసికొనుటకు వీలగుచున్నది. ఇబ్టీ పెక్కు కారణములచే తమిళసాహిత్యము యొక్క [పత్యేకత, గొవృతనము వెల్లడి యగుచున్నవి.

తమిళ సాహిత్య చరిత్రమును రచించు మహత్కార్య మును నుపసిద్ధ తమిళ విద్వాంసులగు డాక్టర్‌ ము, వరద రాజిన్‌గారికి సాహిత్య అకాడమీ అచ్పగించినది. వీరు తమిళమున గొవృ పాండిత్యము గడించిన మవోవిద్వాంసులు; తమిళ సాహిత్యమునందలి మూలతత్త్వములను విద్యార్థులకును సామాన్యజనులకును సులభముగా తెలియజెవృగల విద్వాంను ఖని (ప్రసిద్ధి పొందిన వారు. రచనా దీగ పూనిన నుని

(౪ రచయితలు, తాను రచించిన నవలకు సొహిత్య అకాడమీ వారి జవుమతిని పొందినవారు. తమిళ మునందలి (పాచీను మధ్య, అధునిక యుగములకు చెందిన సాహిత్యములలో నమానమైన కృషియు వర్కిశమమును చేసిన యొక కొందణు విద్వాంసులలో నీరును ఒకరు. తమది యని చెవృదగిన యసమాన మయిన మధుర ఫణితిలో తమిళ సాహిత్య చర్మితమును వీరు రచించిరి విలున కట్టుటకు వీలుకాని కానుక యిది. న. తె. పో. మీనాక్షి నుందరన్‌.

రొండు నూటలు

శేయ్యద సాహిత్య అకాడమీ వారు (వశటించిన ము, వరద రాజిన్‌గారి *శమిభ్ధి ఇలక్కియ వరలారు అను [గంఠమునకు తెలుగు అనువాద మిదిః

దీనిని తెలుగు చేయుటలో నేను సరళ (గాంథికమునే చేపట్టి లిని. అనువాదము యధానూలముగానే సొగినను తేలుగు పలుకు విడిక్సి నుడికారమునకు (ప్రాధాన్య మొనగబడినది, అవసర మయిన వట్టులందు విసంధిని పాటించిలిని. తెలుగు పాశఠకు లిది యనువాద మని కాక తెలుగు రచనమే యను న్ఫూర్తి పొందవలయు ననుట వా ధ్యేయము, ఈ నా యనువాదము తెలుగు పాఠకులకు (పీతిప్కాత మగు ననియే నా విశ్వానముం

దీని ననువదించుటకు నా కనుమతి యొసగిన మధురై విశ్వ విద్యాలయ పాలకవర్గము వారికిని, ముఖ్యముగా తదుపాధ్యక్షులగు (ఉొసెనర్‌ యస్‌, వి, చిట్టిబాబుగారికిని నా హృదయవూర్వక మయిన కృత బ్టతలుం

ఎతిమ్మావబ్బల కోదండ రామయ్యః అనువాదకుడు.

(పకాశకుల విజ్ఞప్తి

భాగకీయ లొషలలో నొక్కక్క భొషయందలి సొహిత్య చరి.తమును (వకటింపవలయునని సాహిత్య అకాడమీ చేపట్టిన పథకము (పకారము తమిళ సాహిత్య చరితము (వన్తుతము (వకటింపబడినది. మదురై విశ్వ విద్యాలయోపాధ్యక్రలు ఆచార్య డాక్టర్‌ ము. వరదరాజన్‌గారు దీనిని రచించిరి.

వ్యవవోరమందుండు భారతీయ భాషలలో తమిళము మిక్కిలి (ప్రాబీనమయినది; మిక్కిలి [పాచీనమయిన సాహిత్య సంవదను కలది రెండువేల సంవత్సరములకు పైబడి నిరంతరముగా సాగిన సాహిత్యాఖివృద్ధి యా భాషకు కలదు, ఇన్ని పుటలలో నుండనలయుననెడి పరిమితి నిర్చంధము మూలమున నమస్త [గంథముల గుజించియు వలసిన వివరము నొనగుటకు వీలు కాకపోయినమ సాహిత్య పురోగతిలో విన్పష్టముగా కాననగు మాణు పొటులును, సొమాన్య ధోరణులును ముఖ్య ధర్మముఐబనునాయా స్థలము లలోస్పష్టముగా నూచింవబడినవి, తొలుత తమిళ భాషయొక్క చరితము వరిచయ రూపమున నొనగబడినది. తుదిని ఆధునిక యుగమునందలి సాహిత్యము వివిధ శాఖలలో పొందిన యభివృద్ధిము నర్య్శహముగా తెలున బడినది. స్థూలముగా తమిళ సాహత్యము యొక్క యఖివృద్ధిని తెలిసికొన గోరువారికి ఈ [గంథము ఉపయోగకారి కాగలదు.

సాహిత్య అకాడమీ వారి పథకము (పకారము ఈ |గంథము ఇతర భావలోనికి అనువదింపబడును. ఇతర భాషలకు చెందినవారు తమ తమ భొషల మూలముననే తమిళ సౌహిళ్య చరితమును వఠించి తెలిసికొనుటకు ఈ (గంథము మికి.లి సహాయకారి యగుచున్నది. దీనిమూలమున కలు భాషా నాంధవ్యము సాహికత్యానక్రి గల హృదయములను కలువ సమర్థ మయినది, ఇట్టి బొాంధవ్యమును, కలయికయు దేశ సమ్రైక్యమునకును వురోలివృద్ధికిని మిక్కిలి యవనరము

సాహిత్య అకాడమీ.

విషయసూచిక వ్పట

1. తమిళభాష అ కే 8 తమిళ సాహిత్యము 20 8 సంగ సొహిత్యము 4 శ్రి! శ నీలి [గంథముల కాలము ల... 74 5, జంట కావ్యములు రగ

2. భక్తి గీతములు 118

3. వివిధ సాహిత్య (ష్మకియలు ల 158 8 కావ్యములు ల (70

4. మత [గంథములు ల. వేట

5. శతళకాదులు ల. ల5్‌3 11 పండొమ్మిదవ శతాబ్దము యు. పఫ్‌

6. ఇస్లొం మతము (వసాదించిన సాహిత్యము లై]! 15, క్రస్తవ మతము (పసాదించిన సాహిత్యము ల. వై? 1ఓ విదేశములు (వసాదించిన సాహిత ్యము ల. వరి కే5. నాటక సాహిత్యము ఆం. శీ04 18, కథా సాహిత్యము అం. లిల0

7. వ్యాసము ఎం. లి6కీ 18 అధునిక సాహిత్యము అం. 85 ముఖ్యపదముల పట్టిక ఎ. శ4ీపే (810100820౪) ఎ శి

8. తమిళభాష ప్రాచీన [ద్రావిడము : ఇ్రాకశదేశమం దంతటను మిక్కిలి పారీన కాలమున నొకలాష మాటలాడ ఐడు చుండెను. దానివి (ప్రాచీన (మూల) (ద్రావితభాష (€₹010 తాము అవి "సీర్కొందురు. ఈశాన్య కమమద్వారా దురావియులుమ. వాయవ్య కనుమ మూల ముగా అర్వులును వచ్చి యు త్తర భారతమున మండిన (ప్రజలతో కలపిపోయిరి. అవుడు ఉత్తరభారతమున వ్యవహరింన బడుచుండివ ప్రాచీన (ద్రావిడభాష పెక్కు విధముల మార్చుచెందెము. (ప్రాకృతము,పాశీ మొదలమివభాష లేర చెమ..అట్టివతిలో కూడ కొన్ని ప్రాంతములలో (ప్రాచీనద్రావిడభాషా లేవములు మాటలాడ బడుచుందెను. ఆభాషలమ వ్యవహారించెడి జమలు ఇతరులతో కలియక (ప్రత్యేకముగా జీవించి యుండుట మూల మున చఛాలకాల మనవి (ద్రావిడభాషలుగానే యక్కడక్కడవే విలచిపోయివవి. కోలమీ (కం) పార్టీ (శార్సం వాయకీ (ల్సి. గోండి (60510. కు (దళ కువి (₹3గ్చా, కోండా ((గింలిరషు మాల్డా (ీజిజ్సు, ఓరావవ్‌ (0౯0౪9 గత్సా (6260 కురుక్‌ (గికఆగునిని- బాహాము (తిణ%80) మొవలమివ భాషలు నేటికివి (ద్రావిడ భాషావర్గమువందు చేరి యుండుటకు కారణ మరియే. [కమ క్రమముగా వీ భాషలమ మాటలారెడి _వజలు ఇరుగు పొరుగు భాషలను వేర్చుకొవిం యిశర (వ్రజలతో కలపిపోవ్వట మూలమున వారివంఖ్య డీజించుచున్నది. వెంగదేశ మువ రాజమహల్‌ పర్వత (ప్రాంతములందు వివపించువారివి, ఛోటా వాగపూరు చుద్దు(వ్రక్కల వివపించువారిమి వితరులమ దీవికి రృష్టాంతముగా పేర్కొవదణగువుం భ్రారత దేశమునకు వాయవ్యదిశలో బలూచిషావమున వాక అెగవారు మాటలాడుఖభాష శొాహవాయి. అ భాషయందు వ్రావితలాషా అకణము లధికముగా కలవ్వ. అర్యులు అ మాం ముగుండా వచ్చి భారత దేశమున వ్రిరవివావములు కల్పించుకొవివ తరువాత కూడ వారు మాటిలారెడిలాష గ్రశ్వేకముగావే యుండెము. ఇక ట్‌ (రెండు, ముపిట్‌ (మూడు మొవఅయివ వంధ్యావాచకములుమం. పురుష వర్వవామములుమ. వాక్యవిర్మాణముమే, వింకమ మజికొన్ని అచజములుము (బాహుయి భాషలో వింకమ తమిశకమువందు వతెచే యుగులమ గాంచి విద్వాంయ అవ్చెరుపు చెందుదురు. 1911 వం. జనాభా

గ్‌ తమీశ వాజ్మయ చరిత్రము లెక్కలలో ఆ భాష (ద్రావిడ భ్రాషలతోబాటు వరిగణీంన బడినది. అప్పడు దానివి మాటలాొడుచుండిన (వజలనంఖ్య 1,70,000. (శ్రమ (క్రమముగా వారినంఖ్య తగ్గిపోవు చున్నది. (ప్రస్తుతము కొన్నివేలమంది మాత్రమే యాభాషను న్యవహరించుచున్నారు. అయినను (ద్రావిడులు వాయవ్యకనుమనుండి నంగదేశముదాక ప్రాచీన కాలమున వ్యాపించియుండి రమటకును, (ప్రాచీన ద్రావిడభాషను వ్యవహరించుచుండి రనుట కును నివి దృష్టాంతములుగా మన్నవి.

ఉత్తర భారత భాషలు;

ఉత్తరభాషలు సపెక్కింటికివి, దక్షిణభారత భాషలకును వాక్యనిర్మాణరీతి ($31011) లో నేటిదాక గూడ సాదృశ్య ముండుటకు కారణము మిక్కిలి ప్రాచీన కాలమున నుండుచు వచ్చిన యీ కలయికయే,

ఉత్తర భారతమున (ప్రాకృతము, పాశీ మొదలయినవి (ప్రాచుర్యము పొందిన తరువాత (ప్రాచీన (ద్రావిడభాష ద&ణ భారతమునణకే పరిమిత మయి పోయినది. కొాల్మకమమున ద&ీణ భారత దేశమునకూడ రాజకీయ నంబంధమయిన ఖేదము, వర్వ తములు, నదులు, ఎల్లల (ప్రతిబంధకములు మొదలయిన హీతువులవలన నొక ప్రాంతమున నివపించిన (ద్రావిడపజలు వ్యవహరించెడి భాషకును; మరొక ప్రాంత మున వివపించిన ద్రావిడులు వ్యవహరించిన భాషకును వడును వ్యత్యాస మధిక మయ్యెను. రాకపోకలు మిక్కిలి తక్కువగా నుండిన యా కాలమున నట్టి వ్యత్యాస మధిక మగుట సులభము. దానివలన దకిణమున నుండినవారు వ్యవహరించిన భాష తమిళమని భేదించినది. తిరుపతికొండకు ఉత్తరముగా నివసించిన (ప్రజలు వ్యవహ రించిన భాష తెలుగు అని ఖేదించినది. మైసూరు (ప్రాంతమువారు వ్యవహరించిన (ద్రొవిడభాష కన్నడమవి ఖేదించినది. నైైరృతిదిక్కున కేరశమునందు వివపించిన వారి భాష మలయాళ మవి వేజుగా నభివృద్ధి చెందినది. ఇవి ఖిన్నకాలములలో సీవిధ ముగా (ప్రత్యేక (ప్రత్యేకభాషలుగా వభివృద్ధి చెందినవి. ఈ నాలుగు భాషలలో చాల కాలముగా సాహిత్యాఖివృద్ధి పొంది వాసిగాంచిన భాష తమిళము.

ఈ భాషలను తెలిపెడి “ద్రావిడ” మనుపదము తరువాతి కాలమున నేర్చడి నది. ఆది “తమ్మ్రి'అను సదముయొక్క వికార మే. శమ్మిల్ర) తమిళ; దమిళ, (ద్రమిడ, (ద్రవీడ; (ద్రవిడ అని మార్చుచెంది యేర్పడిన పదమది. ఒకప్పుడు కన్నడముమ శరునాట్టు తమిళు అనియు, తు భాషను తుళునాట్టు తమిళ్‌ అనియు, మలయాళమును

తమిశభాష శ్ర మలైైనాట్టు తమిళ్‌ అనియు కొందరు పేర్కొనుట జరగినది, కాని నేడు (ద్రావిడ మను పదము అ భాషలు వేణు వేలుగా విడిపోవుటకు ముందుండిన (ప్రాచీనస్టితివి తెలు పుటకును; ఇవి యొకవర్గమని చెన్ని యా కుటుంబమును తెలుపుటకును తగిన పద ముగా మవయోగ వడుచున్నది, దకిణ భారత భాషలు ;

ఈ నాలుగు (ద్రావిడభాషలలో వింకను న్పస్టమయిన యేకతాంశములు కలప్పు. ఇంచుమించుగా నయిదువేల శబ్దిము లింకను నుమ్మడిగానే యున్నవి. వ్యాకరణాంళ ములు పెక్కు నమానములు. నంన్కృతము నభ్యపించిన వారి వభావ మధికమై, వంన్కృత శబ్దముల కలయిక యెక్కువయినందుచేత కన్నడముము తెలుగును పదు న్లైదు శతాబ్దములకు మునుపే తమిశ భాషనుండి మిక్కిలిగా వేరువడి పోయినవి. మలయాళమును, తమిళమును నంత యెక్కువగా వేరుపడలేమ. కేరళశమున వం వృత భాష్యావభాన మెనిమిది శతాబ్దులకు ముందు మాశమే యధిక మయునది. అంతకుముందు తమిశ మక్కడ పరిపాలనా భాషగను, కావ్యభాషగను మండెను, వదునై దు శశాబ్లులకు ముందు పరిపాలించుచుండిన చేర రాజులు తమిళ ళూసతులు, దానికి పిదన పాండ్యరాజ వంశమునకు చెందిన తమిళభూవతులే (పెకుమాన్‌ గళ్‌), “పెరుమాక్కన్‌మార్‌” ఆమసేరుతో వచట పదవ శతాబ్దిముదాక పరిపాలించుచుం డిరి. (ప్రాచీన తమిశలక్షణ _గంథమయిన తొల్కాప్పియం. క్రీ. పూ. మూడవ శతాబ్బమున రంగారిరోవాణము వడసినవ్పుడు కేవళమునకు చెందిన “తిరువిదాం గూర్‌” తమిళ కవీశ్వరు లొక రధ్యతులుగా నుండిరి. క్రీ, పూ. మూడన శళతాద్ది మొదలు క్రీ. శ. మొదటి శతాద్దిమువణకు 'కేరళదేశపు 5 వీశ్వరులు వలువురు తమిశము వందే కవిత్వము చెప్పి యున్నారు. వారి కవితలు (ప్రాచీన తమిశ నంకలవ (గంత ములగు పృణనామూరు, అగనామారు మొదలయిన వానిలో కలవు. పుజనామారులో కేరళదేశవు (చేరదేశపు) రాజులను గుతించిన కవితలు పెక్కుకలవు. “వదిట్టు వృత్తు” అమ నంకలన (గంథములోని నూలు కవితలును చేరదేశపు (కేరళదేశపు) రాజులను కీర్తించుచు రచించినవి. తమిశమునందు మిక్కిలి ప్రాచీన కావ్యమయిన శిలవ్పదిగారము కేరశదేశపు తమిళశక పీశ్వరుడు “ఇలంగో” రవించినది. ఆ కావ్య చాయిక యగుకద్దికికి ఆదేశమున “తిరువంతై కళం” (తిరువంజిక్కుళం) లో వొక దేవాలయము విర్మింవబిడినది. (క్రీ. శ. ఏడు, ఎనిమిది. తొమ్మిది శతాబ్దులలో వివ వించి భదక్రిగీతములమ పాడిన ఆళ్వారులు, నాయవ్మారులలో చేరమాన్‌ పెరుమాళ్‌

౯! తమీళ వాళ్మియ చరీత్రము నాయనారును: కులశేఖర ఆక్వారును కేరళదేశమునకు చెందినవారు. (క్రీ. శ. పదన శ కాబ్లీలో రచింపబడిన తమిళలక్షణ (గంథమగు “*పుఅప్పొరుక్‌ వెళణ్చ్బామాలై” క_ర్తయగు ఆయ్యనారితనార్‌ 'కేరళదేశమునకు చెందినవాడు. ఈ విధమున పెక్కు శతాద్దిములుగా 'కేరళదేశము చేర దేశ మను “పేరుతో తఈమిళశదేశమున నొక యంతర్భాగ ముగానుండి తమిళమును పెంపొందింప జేయుచు వచ్చెను. అందుచేతనే యితర (ద్రావిడ భాషలనడుమ నుండు సాన్నిహిత్యము కంటెను, తమిళమునకును, మల యాళమునకును సొన్నిహిత్య మధికముగా కలదు,

ఇతర దేశములతో సంబంధము :

(ద్రావిడ భాషలలో తమిళము అధికభూభాగములో వ్యాపించి యున్నభాష. అది నాలుగుకోట్ల జనులు వినసించెడి తమిళదేశముయొక్క భాషగా నుండుటతోబాటు భ్రీ లంక, బర్మా, సింగపూరు; మలేషియా, ఇండొనేషియా, దక్షీణ అఆఫికా, ఫిజీదీపులు, మారిషస్‌ మొదలయిన పలుదేశములలో కూడ పెక్కు లక్షల సంఖ్యలో జనులు భాషించెడి భాషగాకూడ నున్నది.

తమిళ (ప్రజలు అత్మిప్రాచీన కొాలమునందే నమ్యుద్ర వ్యాపారములోను, న్వదేళ న్యాపారములోను (ప్రసిద్ధి వహించి యుండి రనుటకు తమిళ సాహిత్యమునండలి వ్రాతలు మతమే కాక విదేశీయుల ప్రాచీనకాలపు రచనల (వమాణములు కూడ కలవు, క్రీ. పూ. సదవళతాబ్బమున సాలొమన్‌ చ(క్రవ ర్తికి తమిళదేశపు నౌకలు నెమలి పింఛములను, ఏనుగు దంతములను, సువానన్నద్రవ్యములను కానుకలుగా గొని పోయినవి. ప్రాచీన హీబ్రూ భాషలోనున్న “తుగి” (నెమలి పింఛము అవు శబ్దము “తొగ్రై” యను శచ్దిముమొక్క వికారమే, అహలత్‌ (సువానన (ద్రవ్యము “అహిల్‌”. అమ తమిళళబ్దిము. వికారము చెంది యేర్పడినది, నేడు ఇంగీషు భాషలో నున్న సాండల్‌ (3జ621 ఇం౦ఠి రైప్‌ (1109 అను శబములు (౫ భాషమూలముగా (గపాంపబడిన ప్రాచీన తమిళ శబ్దములగు చందనం = (సాందు, ఆరిసి అనువాని వికొరములే. క్రీ. పూ. అయిదవ శతాలికి ముందే బియ్యము, నెమలి; చందనము తమిళదేశమునుండి బాబిలోనియాకు “నముద్రమార్గముగుండా వెళ్ళినవి. ఆ కాలమున (గ్రీకదేశమునకు వంపబడిన అల్లము, పివ్పశ్ళేంసిక్కీ పెరప్‌, "ెప్పరి (ఆంగ్లమున 61్కిల, కల006) ఆనులీకు శబ్దముల పుటుకకు కారణ మయినవి. రోము చ్యక్రవ గ్రియగు అగస్టన్‌ కాలమున తమిళదేశమున కాదేశముతో

తమిశభాష ర్‌ సముద్ర వాణిజ్య సంబంధ ముండెను. ఆ కాలపు రోమక నాణెములు తమిళదేశపు పురాతత్త్వ శాష్త్ర పరిశోధనలో లభించినవి, _ [క్రీ పూ. తొమ్మిది, వదన శతొబ్దులలో తమిళులు ఫిలిప్పైన్స్‌ దీవులకుపోయి వాణిజ్యము చేయుచుండిరి. అచట లభించిన ఇనున యుగపు వస్తువులు ఆ విషయమును తెలియదజేయుచున్నవి. బర్మా, మలయా, ఛైనా మొదలగు దేశములతో తమిళదేశీయులు వాణిజ్యము చేయుచుండిరి. చైనా నుండి చక్కెరను, పట్టును తీసికొని వచ్చిరి. అందుచేతనే చక్కెర “చీని” యని తమిళమున చెప్పబడు చున్నది. “చీనప్పట్టు” అనునది సొాహిత్యమున (వ్రస్తావింస బడుచున్నది. రోమను దేశీయులు తమిళదేశపు ముత్యములను, ఏనుగు దంతములను, నన్నని (మస్లిన్‌ వస్త్రములను స్వీకరించి ముద మందిన కారణముచే రోమనుదేశీ యుల సంపద దేశమును వదలిపోయినదే యని యాదేశసాలకులు వందురిన కొల మొకటి యుండీనది (క్రీ. శ. 16-87). ఐరోపానుండి యాతత్రచేసిన పిలైనీ (క్రీ శ 24) అనువారి. (వ్రాతలు దీవి కొధారములు. పెరిస్తాస్‌ అను(గ్రంథము యొక్క కర్తకూడ (క్రీ శ. 60) ఇట్టి (వ్రాతలు పెక్కు(వ్రాపి యున్నాడు. తమిళ దేశమున (ప్రాచీనకాలపు రేవుపట్టణములగు తొండి; ముపిర, కొర్క్కై, కావిరిప్పూం పట్టినం అను స్థలములను గూర్చిన (ప్రస్తావనలను కూడ మన మాతవ్నిగంథమున గాంచగలము. శాలమీ అనునతడు (క్రీ, శ. 150 ఇంకను పెక్కు (పస్తావనలు బేపి యున్నాడు. జేరులు, చోళులు, పొండ్యులు అను రాజులను గూర్చిన (పస్తా వనయు, కరుపూర్‌, నాగపట్టణము? పుదుచ్చేరి మొదలయిన యూళ్ళను గూర్చిన (ప్రస్తావనయు నాళని (గ్రంథములో కలవు. ఆ ఐరోపా విద్వాంసులయొక్క వ్రాతలు (ప్రాచీన తమిళ సాపొత్యమునందు కానవచ్చు చారిత్రక లేఖనములతో నంవదించు చున్నవి. తమిళుల (ప్రాచీన భిన్నగణితము మిక్కిలి నైపుణ్యము గలదనుట వారి ప్రాచీన వాణీజ్యానుభవమును తెలుపును. 1/820361. అను భిన్నమును “ఇమ్మి” అనియు, దానిలో నేడవభాగమును “అణు” అనియు, దావిలో పదునొకండవ భాగ మును *ముమ్మి” యనియు, నందులో తొమ్మిదవభాగమును “కూనం” అనియు 'పేర్కొనుచు వారు గణించుచుండిరి, పంస్కృృతమునందలి యితిహాసములగు రామాయణములోను; భారతములోను తమిళదేశమును గూర్చియు మధుర యనెడి రాజధావీ నగరమును గూర్శియు (ప్రశం

$ తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము నలు కలవు. చంగద్రగు స్త మౌర్యువి కొలిమున (గీకు రాయబారిగా వచ్చిన మెగన్త పీసు పాండ్య దేశమును గురించియు.. దేళ రాజకీయ పరిస్థితులను గురించియు (వ్రాసి యున్నాడు. అళోకువి శలాకాననములలో తమిళ ప్రభువులను గురించిన (ప్రస్తావనలు కలవు, లక్షణ ప్రాచీనత ;

అక్రొల్కాస్పియం” అను (ప్రాచీన తమిళ లక్షణ (గ్రంథము శ్రీ, పూ. మూడవ శతాన్లీలో రచింపబిడెను. పూర్వులు ఇెప్పినట్లుగను: ప్రాచీన (గ్రంథములలో ' చెప్ప విడినట్లుగను నతరు తఅచుగా పేర్కొనిన విషయములు రెండువందల యమేబదికి పైబడి కలవు, వావిమూలమున.._ అంతకుముందే లక్షణ (గంథములును: కావ్యము లును తమిశమునం దుండె ననుట తెలియ వచ్చుచున్నది. ఆ (గంథముస ఇయర్‌ చొల్‌, తిరిళొల్‌, తిశై చ్చొల్‌, వడసాల్‌ అను నాలుగు తెజంగు లయిన శబ్దములు 'సేర్కొనఐడి యున్నవి. ఇయర్‌చొల్‌ అమనవి యాకాలమున నమదిన వ్యవహార మునం దుండిన శద్దిములు. తిరిళొల్‌ అనునవి కొవ్యమలలో మాత్రము రూపఖేద ముతో స్యవహరింపదిడెడి శబ్దములు. తిశ్లైచ్చొల్‌ అనునవి భిన్న భిన్న మండలము లలో వేర్వేరు విధముగా భాషింసబడెడి మాండలిక పదములు, వడసొల్‌ అనునవి నంస్కృృతమునుండి వచ్చి తమిళశమున వ్యవహరింపదిడెడి శబ్దములు, అట్లు సంస్కృత శబ్దములను బుణసదములుగా (గ్రహించునపుడు ఉ& త్తర భాష యయిన సంస్కృతము నకు ఉచితమయిన ధ్వనులను త్యజించి, తమిళ ధ్వనులతో సమాన మగునట్లు కూర్చి? తమిళ అక్షరములతో (వాయనలయు ననెడ్‌ నియమమును కూడ నేర్పతిచిరి. ఆ (వాత లన్నియు తమిళభాషాచర్శితలో (ప్రాచీన కాలమున కలిగిన మార్పులను తెలియ వేయుచున్నని.

ఇది కొక, శెందమ్మ్మి, కొడుందమ్మ్యి అను నొకతెగ విభజన తరువాత కానవచ్చును. *శెందమి్య ల” అనునది కవులచేత సాహిత్యమునకు చెందినదిగా కొండాడదిడిన తమిళము. “కొడుంతమి్మిలి” అనునది [ప్రజల నిత్యవ్యవహారమున కనిపించెడి తమిళము. అందుచే, (ప్రాచీనకాలములోనే కావ్యభాషకును, వాడుక భాషకను నడుమ లేద మఖివృద్ధి చెందియుండె నను విషయను తెలియును. తమిళ అక్షరములు:

ప్రాచీన తమిళ దేశపు శాసనములు (బ్రాహ్మీ లిపిలోను, వట్ట లిపిలోమ (గంథ లిపలోను ఉన్నవి, క్రీ. క. ఏడన శళార్ది తరునాఠ వేయబడిన శాసనములలో నేటి

తమిళభాష 7 తమిళ అక్షరములు కలవు, మిక్కిలి (ప్రాచీన తమిళ లక్షణ (గంథమయిన తొల్కా స్పియము క్రీ. పూ మూడవ శళాల్చిలో రచింపబదిడినది. అందులోనే తమిళమునకు నంబింధించిన అక్షరముల యాకారమును గూర్చిన (వ్రాతలు కలవు. అందుచేత తమిళభాష చాల కాలముగా (ప్రత్యేక లిపి రూపమును పొందియుండినది యనుట న్పష్టము. వట్ట లిపి యనునది (ప్రాచీన తమిళ లిపియే. పిదస అందులో కొన్ని మార్పు లేర్చడి దక్షిణ (బాహ్మీ లిపి యేర్పడినది. (బ్రాహ్మీ లిపినుండియే వట్ట లిపియు, వేటి తమిళ లిసియు పుట్టినవవి కొందలు తప్పుగా భావించుచున్నారు. దక్షిణ పొందూ దేశములో వ్యవహారమునం దుండిన (బ్రాహ్మీ లిపి ఉత్తర హిందూదేశపు (బ్రాహ్మీ లిపినుండి వేలుపడి దక్షిణ (బ్రాహ్మీ అని పేర్కొనబడుచున్నది. దానికి కారణము వట్ట లిపి ననుసరించి యది పొందిన యభివృద్ధియే యవి చెప్పదగును. (బ్రాహ్మీ లిపు లేర్పడి వ్యాపించుటకు ముందే తమిళులు తమదిగా ఒక (ప్రత్యేక లిపి సంప్రదాయ మును కలిగియుండి వాణిజ్యము, సాపిత్యము మొదలగు వానికి దానివి ఉపయో గించుచు వచ్చుచుండిరి,

నేడు వ్యవహారములో నున్న తమిళ లిసి రూపముకూడ వట్ట లిపినుండి యఖివృద్ధి చెంది యేర్చడినదే. అ ఇ, ఉఊ ఎ? ఓ అను అయిదు (హన్వ స్వరము లును, అ, ఈ, ఊ, ఏ, ఓ అను వావి దీర్చములును, ఐ, బొ అను రెండు సంధ్యక్ష రములును, మొత్తము సండైెండు న్వరములు తమిళములో కలవు. కఃచ;ట త, ప, ర అను పరుషాక్షరములు అబును, వాని అనునాపికములు (౫13213) అయిన జ, ఇ; ణన మన౫ ఆను ఆయి హల్లులునుు యర, ల, వ, ళ అను ఆటు అంతస్థములును మొత్తము పదునెనిమిది హ ల్లక్షరములు కలవు. అచ్చులలో ఎ; ఒ అను (హస్వాక్షరములు రెండును దేవనాగర లిపిలో లేనివి, అయితే తమిళమున కును; తక్కిన (ద్రావిడ భాషలకును అవి మిక్కిలి యావళ్యకములు, ఎడు, ఏడుం కొడు, కోడు - తెళ్‌, తేశ్‌ = కొల్‌, కోల్‌ మొదలయిన వావిలో నర్ధ భేదము మిక్కు టము. అందుచేత ఎ; ఒ అనునవి ఏ, ఓ అను వానివలెనే (ప్రత్యేకముగా ఆవనరము అగుచున్నవి. హకారము చేరిన జ్ఞా, ఇ మొదలయిన హల్లులు (2801024664 ౮0280 22213) తమిళమున లేవు. దానికి సమానముగా పరుషహల్లు సరళమగుటకు నహా యము చేయ '“ఆయం' అము అక్షరము కలదు. “అ ఒక విధమయిన వరుషధ్వవి; “ర” అను దానికంటె భిన్న మయినది. *ని ఒక విధమయిన అనునాపికనము; దంత్యా కరముల (0621219) కంటె ఖిన్నమయినది. "లి వలెనే *కి అనునదికూడ అవ "వరమే. తెలుగు కన్నడముభలోకూడ ఆది కలదు. *[0 తమిళములోను, మలయా

కి తమిళ వాబ్మయ చర్మికము శము లోను మాత్రము ఉపయోగింపదిడు అక్షరము. ప్రాచీన కన్నడ లిపిలోకూడ ఆది యుండినది, పిదప మజగి పోయినది. దేవనాగరిలో స్వర వర్ణముల వరుసలో మున్న బు; ఇ తమిళమున లేవు. అర్ధ ఉకొరము, అర్థ ఇకౌరము అనునవి తమిళ ధ్వనులలో మన్నవి; ఆయితే వాని కిప్పుడు రూపము విచ్చు లిపి నం దాయము లేదు

కృచంటు త ప అనునవి శబ్దముల ఆదియందును; పరుష హల్లుల తరువాత వచ్చునప్పుడును, ద్విత్వ మగునప్పుడును, పరుషధ్వని (38169) గా శబ్చించును. తక్కి.న స్టలములందు సరళధ్వని ($08బ03) గా శబ్దించును. పరుష ధ్వనికివి, సరళ ధ్వవికివి (ప్రత్యేక (ప్రత్యేకమయిన లిపులు లేవు. స్థానమును బట్టియే ధ్వవి మార్చు ఏర్పడుచున్నది. అందుచేతనే క (ఇ) అనునదే గ (౧) గామ శల్చించును. (గ) అమనదే (ఇ) గానము ఉచ్చరింపబడును. ఈ విధముగానే చ ళంటర్రాపగ్గా అనునవి జ, డ, ఐవి గాను ధ్వనించును,

శష్ర స అను అక్షరములు (51011486) తమిళమున లేవు.

సంఖ్యలను తెలుపు లిపి రూసములును, లిన్నములను తెలుపు లిపి రూప ములును తమిళములో (ప్రత్యేకముగా కలవు నేడు [28645 69, 76838 అనీ న్యవహరింసబడు సంఖ్యా రూపములు తమిళ సంఖ్యా రూపములనుండి పుట్టి యేర్చడినవి అని చెప్పుట కవకాశము కలదు. శబ్దముల వరగ్గీకరణము, నిర్మాణము :

ది (మ.

తమిళము నందలి శబ్దములు నాలుగు విధములు; వానిలో “ఉరిచ్చొర్‌కళ్‌ి అనునవి వాడుకలోనుండి తప్పిపోయి (ప్రాచీన (గంథములలోనున్న మూల శబ్దములు (౧006) వావిని తొలగించి చూచినచో వస్తువుల పేళ్ళను తెలుపు *పెయర్‌ చొర్‌కళ్‌” కార్యమును తెలుపు “విన్నై చొర్‌కళ్‌”, వీని విర్మాణమునకును, వాక్య విన్యాసమునకును ఉపయోగపడు *ఇడై చొర్‌కళ్‌ (వత్యయములు అను మూడు విధములయిన శబ్బములే తమిళమున గలవవి చెప్పవచ్చును.

“పెయర్‌ చార్‌ కళ” (నారు వాచకములుు తిజ్లై, పాల్‌, ఎజ్‌, ఇడమ్‌ అను వానిని తెలుపును. తిజ్లై యనునది ఉయర్‌ దిజై, ఆగ్‌ దిజ్లై అవి రెండు విధములు. పామాన్య జ్ఞానముగల మనుష్యులు ఉయర్‌ దిజై. తక్కినవి (ప్రాణములు కలవి; లేవిని అన్నియు అగ్‌దికై.. ఆణ్‌పాల్‌, సెజ్‌ సాల్‌, వలర్‌పాల్‌ అని

తమిశభాష కి ఉయర్‌ దిజ్రైలో విభాగములు మూడు; పలర్‌పాల్‌ బహుత్వమును తెలుపును; తక్కినవి యేకత్వము. అగిజై లో ఒ(ణంపాల్‌, పలవిన్‌పాల్‌ అని విభాగములు రెండే. ఎజ్‌ అనునది ఓరుమైః పణ్‌ మై అని రెండు విధములే. ద్వివచనము (6411) లేదు. తన్న్మై (ఉత్తమ, మున్నిల్లై (మధ్యమ. పడర్ష్కై. (పథమ అవి స్థానము (పురుషు మూడు విధములు. విభక్తులు "సిక్కు; వానిని తెలుపు రూపములు శబ్దముల నను సంధించి యుండును.

“త్రిడై పాల్‌” విభఖేదము శబ్దముల యర్థము ననునరించున దే; (గుడ్డిగా వాడుకను అనుసరించినది కాదు.

“విన. చొర్‌కళ్‌” (క్రియా పదములు) ముబ్దు వినైై, ఎచ్చ విన్నై అని రెండు విధములు. “ముట్టి వినై” లలో చాలభాగము తిజైపాల్‌ను తెలుపు ్రత్యయములతో కలపి యేర్పడును. “పెయరెచ్చంగళ్‌” (సంబంధార్థములు) లో గుణవాచక శబ్దముల లోను లింగభేదము లేదు. [క్రియా ధాతుపులనుండి [కియా పదములును ఏర్పడును. నామ వాచకములును ఏర్పడును. అయితే నామ ధాతువులనుండి [క్రియా పదము లేర్చడుట చాల అరుదు.

తను కవి (ప్రత్యేకార్థము లేక ఆధారపడిన శబ్దముల యొక్క అర్ధమును వేటు వరుచుటకు తోడ్పడు కబ్దములును, అర్ధ రహితములయిన తక్కిన శబ్దములును ఇదై చొర్‌కళ్‌ (ఫత్యయములు ఆనబడును.

తమిళ భాషా శబ్దిములు మూల శబ్దములతో నిర రూపములు చేరి యేర్పడిన శబ్దములు (18818098070). అందుచేతనే బ్లిముల విర్మాణము స్పష్టముగా నుండును. మిక్కిలి (ప్రాచీన కావ్యములలో నున్న శద్దములుకూడ న శ్లేర్పడిన వే. వానీ మూల కబ్దిములును? వేటి శబ్దముల మూల రూపములును ఒకే విధమయినవి. ఉణ (006) అనునది (ప్రాచీన శబ్దము. ఊణ్‌ ఉణ్ణీ యనునవి మధ్య యుగమునాటి శబ్దములు. ఉణవు అనునది నేటికాలపు శద్దిము. మూల రూపము ఉణ్‌ అనునది మూటియందును స్పష్టముగా తెలియనచ్చుచున్నది. (ప్రత్యయము (విగుద్సి మొద లయినవి మాత్రమే భిన్నములు. అందుచేతనే కొన్ని మాజులు చదివిన పిదప (ప్రాచీన కాలపు (గ్రంథములును ఆలవాటు పడిన తమిళముగానే అర్ధమగుచున్నవి. అందుచేతనే ఈ కాలపు ప్రజలు కూడ రెండువేల నంపత్సరములకు మునుపటి (ప్రాచీన

కొన్యములను కూడ చదివి యర్భము చేపికోనగలుగుచున్నారు.. దావి మూలమువనే పాహిత్యాలివృద్ధిలో నెడతెగని యొక దింధము ఉండుచు వచ్చుచున్నది. పం(డెండు ళతాబ్దిములకు మునుపటి భక్షి కవిఠలును; ఎనిమిది నందల నంవత్సరములకు మును

10 తమిళ వాబ్మయ చరితము వటి కంబ మహాకవి మొదలయిన వారి కవితలును నేటికిని ఆర్ధ మగుచుండుటకు కారణ మదియే,

వాక్య నిర్మాణము (5912౫) మిక్కిలి (ప్రాచీన కౌలమునుండి నేటివజకును వించుమించుగా నొకేవిధముగానే యుండుచు వచ్చుచున్నది. శద్దిరూపము లొక్కొాక్క- (ద్రావిడ భాషలోను నొక్కొాక్కంవిధముగా మాతినప్పటికిని వాక శినిర్మాణము మాత్రము మాజకుండ నొకేవిధముగా నుండుచు వచ్చుచున్నది. ఇండో యూరోపియన్‌ భాషా కుటుంబము అని చెప్పబడు ఉత్తర భారత భాషలును ఈ విషయములో మాత్రము ద్రావిడ భాషా కుటుందిముతో సంబంధము కలిగియున్నవి ఆని చెప్పవచ్చును, ప్రాచీన (ద్రావిడ భాషలను వ్యవహరించుచుండిన (ప్రజలు ఉపయోగించిన అదే విధ మయిన వాక్య విర్మాణమునే నేటి ఉత్తర భారత భాషలలో కూడ మనము చూడ వచ్చును, భాషయొక్క బాహ్యరూప మెంత నూతినను మూలభూత మయిన వాక్య నిర్మాణము మ్యాతము మాజకుండ నుండు ననెడి సత్యమే దీనికి కారణము. అందు చేతనే ఉత్తర భారత భాషల వాక్యవిర్మాణము సంస్కృతము, (గ్రీకు; లాటిను, జర్మనీ మొదలయిన వాని వాక్యవిర్మాణముతో పోలియుండ లేదు. తమిళము మొదలయిన (ద్రావిడ భాషల యొక్క. వాక్యనిర్మాణమునకు సన్నిహితమై యున్నది. ఈ సాన్ని హిత్యము దక్షిణ భారత భాషలు నాల్లింటివి పరిశీలించినప్పుడు మటీంత న్పష్టముగా తెలియ వచ్చుచున్నది. ఈ ప్రాచీన కొలప్ప వాక్యనిర్మాణమే ప్రాచీన తమిళ కావ్యము మొదలుకొని నేటి చిన్న కథ వఅకును ఒకే విధముగా నుండుట కూడ భాషయొక్క క్రమానుగతమయిన యఖివృద్ధితో బాటు చూడదగిన సత్య మగుచున్నది.

అద అద వ్యర్థ (ప్రసంగము :

భారత దేశమునందు. నేడు వ్యవహారములో నున్న భాషలలో తమిళము మిక్కిలి (ప్రాచీన కాలములోనే వ్యవహారమునం దుండిన భాష. సంస్కృతము సాహిత్యాభిపృద్ధి పొందిన కాలములోనే తమిళముకూడ సాహిత్యాలివృద్ధిని పొంది వర్ణిల్సి నది. తక్కిన భాషలు అన్నియును దానికి పిదప, కొన్ని పెక్కు శ కాబ్దములకు తరువాత సాహిత్యమును పడయ (ప్రారంభించినవి. అందుచేత తవి.ళము యొక్క యలివృద్ధి మిక్కిలి ప్రాచీన మయినది. ఆయితే? తమిళమునందలి (ప్రాచీన సాహి త్యము తమిళ దేశముయొక్క జానసడ గీతములనుండి పుష్పించిన కవితలు. ఆ కవితలయొక్క ఛందోరూనము కూడ వేజు ఏ భాషనుండియు నెరవు తీసికొన్నట్టిది

తమిళభాష ! కాదు. అవి (ప్రజలయందు వాడుకలో నుండిన జానపద గీతములనుండి తేర్చి యేర్చజిచిన రూపములే. అట్టి ప్రాచీనతను, (ప్రత్యేకతను కలిగిన యఖివృద్ధి తమిళ సాహిశ్యమునకు కలుగుటను సంస్కృత విద్వాంసులు విస్మరించిరి. తక్కిన భార తీయ భాషలు సంస్కృత భాషనుండి యెంపు తీసికొని యభివృద్ధి చెందినళ్లు తమిళము కూడ నఖివృద్ధి చెందిన్మదని తప్పుగా నభ్నిప్రాయపడిరి. అందుచేత తమిళమున కీయ దగిన సముచిత స్థానము నొసగక__-అదియు నసంప్కృతమునకే యాది కాలము ముండియు. బుణ పడినది యను నభిప్రాయముతో తక్కువ చూపు చూడ సాగిరి “ఇలక్క-ణ క్కొళ్తు' అను (గంథమును రచించిన స్వామినాథ దేశకర్‌ అను సంస్కృత విద్వాంసుడు దీనిని విరూపించుటక్షై యొక కపట (పయత్నమునందు పవ్తించెను. తమిళ అక్షరములను, సంస్కృృతాక్షరములను పోల్చి చూచెను. ఉభయ సామాన్యము లయిన యక్షరము లిన్ని యని లెక్కించి యవి యన్నియు సంవ్కృతమునకే సొంతమయినవి యని వ్మక వ్యాఖ్యానము చేసెను. తరువాత సంస్కృతములో లేని యక్షరములుగా తమిళమున నెన్ని విశిష్టాక్షరములు కలవు అని లెక్కించెను. ఎ, ఒ అను రెండు (హస్వములును, ర, నః (౧ అను మూడు హల్లు లును మొత్తము అయిదే సంస్కృతమున లేవివి; తమిళములో మాత మున్నవి. ఈ యయిదు అక్షరములు మాత ముండుటచేత తమిళ మొకభాష యని గౌరవము పొంద దగునాః అనుచు ఒక సూ(కము రచించి అసహసించెను. “ఐన్షు ఎట త్తాల్‌ ఒరు పాడ్లై యుమ్‌ ఆమ్‌ ఎన్జు అతై యవుమ్‌ నాణువర్‌ ఆలీవురై యోరే'

అని భావించిరి. తమిశమున కా విధముగా గౌరవమును కల్పించి భాషించుటకు విద్వాం సులు పిగ్గు పడుదురు = అనుచున్నాడు. ఇది యా కాలపు సంస్కృత విద్వాంసుల మన న్త_త్వమునకు ఒక దృష్టాంత మగుచున్నది.

శబ్దముల విషయములోను వా రీవిధముగనే తప్పుగా వ్యవహరించిరి. తమిళ భాషలో చాలకాలముగా నుండుచు వచ్చిన మూల శబ్దిములయిన నీర్‌, మీన్‌ మొదలయి నవికూడ నంస్కృృత మునకు నంబింధించిన వేణు శబ్దములను౦డియే యేర్పడినవవి యనుచితములయిన వ్యాభ్యానములు చేపిరి. ఈ దేశమున మిక్కిలి (ప్రాచీన కాలము మండియు నుండిన తమిళమునుండి నంన్కృతము పెక్కు శబ్దములను హించి యుండవచ్చును = అని భావించుటకుకూడ మజచి, తమిళములో నున్న యనేక శబ ములు సంస్కృత భాషనుండి (గహింసబడినవి యను నభిప్రాయమును వ్యాపింప

11 తమిళ వాజ్మయ చర్వితము జేసిరి. తమిళ విద్వాంసు లాయభిప్రాయములను విని తలలు నంచి నిలచి పోయిరి. ఐబరోపానుండి కొల్డ్వెల్‌ (6116477011) మొదలయిన భాషా శాస్రజ్ఞాలు వచ్చి వారి యకఖిప్రాయములు సత్య దూరములు = అవి ఆంగ్లములో (గ్రంథములు రచించి యథా ర్థ్యమును వెల్లడించిన పిదపనే తమిళ విద్వాంసుల హృదయములలో నూతనవిశ్వాసము జనించినది. ఈ శతాద్దినునందు బ్యరో (౯10%) మొదలయిన యాంగ్లేయ విద్వాం నులు ఇతోధికముగా పరిశోధనలు చేసి సంస్కృత విద్వాంసుల పాకికాభిప్రాయ మును అసత్య మవి నిరూపించువణకును ఆ ప్రాతధోరణి యుండుచునే వచ్చినది. “ముదుకున్షమ్‌ మొదలయిన పాతకాలపు ఊళ్ళయొక్క తమిళ నామములను వృద్ధా చలము మొదలయిన సంస్కృత శబ్దిములుగా మార్చివేపిన పిదప నంస్కృృతము మండియే తమిళ నామములు పెట్టబడినవి అవి వాదించిరి, దేవాలయములలోనవి దైవ ముల కుండిన తమిళ నామములనుకూడ నక్ష మార్చిరి. ప్రాచీన భక్తి గీశళములలో ముండుచు వచ్చిన తమిళ నామములుకూడ నశ్లే దేవాలయములలో సంస్కృృతముగా మార్చబడినవి. సంగసాహిత్యమునందు కొనవచ్చు “ఆర్కాడు" అను ఊరు పేరును నంస్కృతయున కనుపదించినప్పుడు శబ్దముయొక్క_ నరియయిన యర్ధమును తెలిసి కొనక “ఆరుకొడు' అని భావించి షడారణ్యం ఆవి తప్పుగా ననువదించిరి. దాని కనుగుణముగా తరువాతి కొలమున కథలుకూడ రచించిరి. ఆయితే, అట్లు ఆనువ దింపదిడిన కొన్ని పేళ్ళు విలువ లేదు. '*పాలారును క్షీరనది అని పేర్కొనవిరి. కొని, (సజలయం దీనంస్కృత నామము విలువ లేదు. తమిళ శద్దిమే నిలచినది. ఇట్లు వ్యర్థముగా నంన్కృృత విద్వాంసులు ఒక శళ్యతుభావమునకు బీజావాపసనము చేసిరి, (ప్రత్యేక తమిళశోద్యమము; తెలుగు, కన్నడము అనుభాషలలో కలపినట్లు తమిళములో కూడ సంస్కృత శబ్బములను; అక్షరములను అధికముగా కలుపు (పయశక్న మొకటి పెక్కు శతాద్దిము లప ముంటే ఆరంభ మయినది. సంస్కృత శబ్దములను, తమిళశబ్దములను అధిక ముగా కలుప్పటచేత ముత్యములును, (ప్రవాశములును కలసిన మాలవలె (ప్రత్యేక ఫైందర్య మేర్చడు నవి సంస్కృతభాష నభ్యపించిన విద్వాంసు అట్టి (ప్రయత్నములో నధికముగా కృషిచేపిరి. మణి (స్రవాళశ్రైలి అని దానికి పేరుపెట్టి దానిని వ్యాపింన జేయుటకు పయత్నించిరి. తొలుత సంస్కృతము నభ్యపించిన జైన విద్వాంసు ణను, పిదపవై ష్ణ విద్వాంనులును దానిని చేపట్టిరి, దానికై (గంథలిపిని ఉపయో

తమిళలభాష 14 గించిరి. నహజముగనే సాహిత్యపుష్టిని పొంది, శబ్దసొష్టవమును నంతరించుకొవి వర్జల్లిన తమిళభాషలో నా (ప్రయత్నము విజయనంతము కాలేదు,

తమిళ్యగంథములను కూడ సంస్కృత విద్వాంనులు సముచిత గౌరవము నొనగి యాదరింపలేదు తమిళదేశమున పుట్టి తమిళమునే యింటమాటలాడి, తమిళులుగా నే జీవించిన సంస్కృత విద్వాంసులు తేవారం? తిరువాచకం మొదలయిన తమిళ (గ్రంథ ములను కూడ పఠింసక (త్రోపిపుచ్చిరి. తమిళమును మ్మాఠమే సఠించిన వారిని గౌరవింప రయిరి, చోళరాజులు పెక్కు మాన్యషులొనగి గౌరవించిన తేవారం గీతము లకు దేవాలయములలో (స్రముఖస్టానము లేకుండ చేయుచు వచ్చిరి. తమిళమును నీచ భాషయని (ప్రక్కకునెట్టి నంస్కృతము మాత్రమే దేవభాషయని గొవ్పచేపి గొరవిం చిరి. ఏ (గ్రంథమున నయినను గొప్పభాన ముండినచో నది సంస్కృతమునందలి ఫలానా (గంథమునుండి (గ్రహింప బఐడీనదవీ చెప్పి దాని గౌరవమును తగ్గించుటకు (వయత్నించిరి. తిరువళ్ళువరు రచించిన తిరుక్కుజక్‌ మొదలయిన (గ్రంథములు కూడ నంస్కృతములోని (గగంథములయొక్క యనువాదనులే యని హేతుబద్ధత లేకుండ న్యూనత కలిగించుటకు 'వయత్నించిరి. తొల్కాస్పియనార్‌ తమిళమునకు రచించిన లక్షణ (గ్రంథముకూడ నక్లే నంస్కృతమునుండి నేర్చి రచింపబడినది అని కల్పించి జత్రీర్ణ దూమాగ్నిో అనెడి సంస్కృతనామము వారి కుండినట్లును కల్పించిరి. రామా యణము, భారతము, పురాణములు, తత్త్వ (గంథములు మొదలయినవి సంస్కృత మునుండి (గహింపబడిన వనుటలో నందియము లేదు, ఆయితే యివితప్ప ఇతర (గ్రంథములు తమిళమున సాహిత్యముగా పుట్టి వర్టిల్లినవి కలవనుటను కస్పి పుచ్చుటకు (వ్రయత్నించిరి. తమిళమునకు చెందిన సంగసాహిత్యము, వీతి సాహిత్యము, భక్తి సాహిత్యము మొదలయినవానిని (త్రోసిపుచ్చిరి. వీ కో. నూర్యనారాయణకళాన్తగారు, మతైమల్చై అడిగళ్‌ మొదలయిన విద్వాంసులు జన్మించి తమిళమునకుగల సాహిత్య పుష్టిని ఎత్తి చూసినతరువాత నే ఆ కూట(సయత్న మడ+గి పోయినది, ద్వివిధనుయిన తమిళ శ్రైలి:

ఈ దుష్ట (ప్రయత్నములు నే డడగిపోయినవి. ఆయినను, వీవి ఫలిళములు మా్యథఠము నింపలేదు, తమిళమునకు మ్యూనత కల్పింస బడినప్పడు పొడసూపిన వ్యతిరేకభావము ఇంకను చల్లారలేదు. సంస్కృృతమున1ే నమన్త గొరవములును అని (క్రమించి యుండినకాలములో సూర్యనారాయణళొన్ర్రిగారు అను తమిళ విద్వాం

శే తమిళ నొబ్బయ చరకము ముడు తమ'పేరునుకూడ సంస్కృత శద్దిముగా నుండకుండునట్లు “వరిదినూర్‌ కలై ఇర్‌ అని తమిళముగా మార్చుకొవిరి. స్వామి వేదాచలం అను విద్వాంసులును తాము నంన్కృతమును చక్కగా నేర్చిన వారయ్యు తమ పేరును “మథై మలై అడిగళ్‌” అవి కమిళముగా చేసికొనిరి, ఇరుపురును తొలుత సంస్కృత శబ్దములను కలిపియే (గ్రాయచు వచ్చిరి. సంస్కృత విద్వాంసులయొక్క కూటపయత్నము నెదురించు పూనికలో వారు వారు నంస్కృృత శద్దిములనే కలుపక శుద్ధ తమిళమునే [వాయ నారం ఖించిరి. సూర్యనారాయణశాస్త్రీగారు మరణీంచినపిదవ మజ్లైమలై అడిగళ్‌ బహు కౌలము జీవించి, 101% మొదలుకొని దాని నొక యుద్యమముగా నభివృద్ధి చేవరి ఆ కద్ధ తమిశోద్యమముయొక్క. స్రభావము నేడు కూడ కలదు... వేడును తమిళాఖి మానము? ఉత్సాహము నిండియున్న నలువురు తమ తల్లి దండ్రులు తనుకు పెట్టిన నంస్కృత నామమును మార్చి తమిళశనామమును పెట్టుకొనుచున్నారు. ఆంగ్లశబ్దిము కలిపినను కలుసవచ్చును, తమిళమును తక్కువసటచి న్యూనత యాపొదించుటకు కొారణనుయిన సంన్కృతభాషా శబ్దములమ కలుసకూడదు.__ అని ద్వేషబుద్ధితో నంస్కృత శబ్దములను పరిహరించుచున్నారు. తమిళ విద్వాంసులు నంస్కృత శబ్ధముణు కలియకుండ శుద్ద తమిళమునందు [వాయుటయే తమకర్తవ్యముగా భావించి (వాయుచున్నారు. సంస్కృత విద్వాంసులు ఎవరెవరో యెస్పుడో చేసిన తప్పిదముల ఫలితములు నేడు కూడ కవిపించుచున్నవి. వారి కొకొలమునం దుండిన పంస్కృత భాషాజ్ఞానమునుగూర్చిన గర్వమే నేటి శుద్ద తమిశోద్యమ త్మీనతకు కొరణ మయినది, వేడును భాషారంగమున. రెండు భిన్నపద్ధతు లుండి రచయితలు పోరాడుకొనుట కా తప్పిదము లాధారభూతము లయినవి, నేడువా రా వ్యత్రికలు: వారప్యతికలు, మాన ప్యకికలు అనువావిలో రచించువా రనేకులు శుద్ధ తమిళమునందు వ్రాయుట లేదు. అందుచేత వానిలోనున్న మిశ్ర తమిళము దోషధూయిష్ట మయిన తమిళమనవి విద్వాం నులచేత దూషింప బడుచున్నది. విద్వాంసులయొక్క శుద్ధ తమిళశై లివి కఠనమనియు, (పాణవంతము కాని దనియు? కృతిమము అనియు ఇతరులు వీందించి తప్పు పట్టు చున్నారు. కనుకనే నేడును ప్రాచీన విభేదముయొక్క ఫలితము మటౌక రూపములో మండుటను చూచుచున్నాము. (ప్రాచీనకొలమున భారత దేశమునందలి పెక్కు (ప్రాంతములలో నుండిన విద్వాం నులయందు మూ(్రమే భావ వినిమయము చేసికొనుటకు వహాయభూతముగా మండిన భాష సంస్కృతము, కనుకనే యది కాశలోను గొవ్పగా నభ్యపింన బడినది, కంచి యందును

తమీళభాష 18 గొప్పగా నభ్యపింపబడినది. కావేరీతీరము మొదలుకొవి గంగాతీరము వజకు నుండిన 'సెక్కువిధములయిన జ్ఞానముయొక్క_ యఖివృర్ధిక్లై విద్వాంసులు పలువురు నంన్కృత మునందు (గంథములు రచించి యున్నారు. సంస్కృతమున సాహిత్య నంపదను, మతవిషయములను, కళాపద్ధతులను విస్తారముగా (వాపిపెట్టిరి, అట్లు సంస్కృత మునందు విరచించినవారిలో ననేకులు దాక్షిణాత్య విద్వాంనులు కలరనుటను వలువురు విన్మరించుచున్నారు. నంస్కృతమునందు కావ్యాదర్శమును రచించిన విద్వాంసుడు తమిళదేశపు కాంచీప్పరమునకు చెందిన దండి అను తమిళుడు, ఆదై్వ్వైత (గ్రంథములు పెక్కు రచించిన మహనీయుడు శంకరుడు దాక్షిణాత్యుడు; తిరుజ్జాన నందింధర్‌ ను గుజీంచియ నతడు పేర్కొనియున్నాడు. విశిష్టాద్వైత వ్యాఖ్యానమును రచించిన (శ్రీ మద్రామానుజులు కాంచీపుర ప్రాంతమునకు చెందిన తమిళుడు; ఆళ్వారుల యొక్క కవితలను నమథికోత్సాహముతో కీ ర్రించినవాడు. భరతనాట్యమును గుజిం చియు? కర్ణాటక నసంగీతమును గుజించియు; పాకళాస్త్రము మొదలయిన వావివి గుజించియు రచింపబడిన నంస్కృత గ్రంథములు పెక్కు తమిళదేశపు కళలను, జీవితవిదానములను పరిశీలించిన విద్వాంసులు రచించినవి. కనుకనే, తమిళభాషము, ఈమిళ[గంథములను తరువాతికొలపు సంన్కృత విద్వాంసులు తక్కువ పఅచుటయు, నంన్కృతభాషలోగల విషయములు తమిళమునకు ఖిన్నమయినవి అవి తమిళ విద్వాం మలు (పక్కకు వెట్టుబయు వనికి మాలిన (వయత్నములు. తమిళ విద్వాంనులకశై లికి మార్గదర్శకముగా ప్రాచీన వ్యాభ్యాతలయొక్క శైలి యేర్పడియున్నది. ఆ వ్యాభ్యాతలయొక్క తమిళములో-పరిమేల్‌ ఆ్కంగర్‌ మొద లయిన నంస్కృతము నేర్చిన విద్వాంసులు రచించిన తమిశములోకూడ నంన్కృత శబ్దములు చాల దాల తక్కువ. అవి శుద్ధ తమిళశ్రై లియందే చాలబొగము రచింప బడియున్నవి. ఆ శైలినే తమిళసాహిత్యము నభ్యసించిన విద్వాంసులును నాదరించి యనుసరించు చున్నారు. ప్యత్రికలయందు (వాయు రచయితలయొక్క శ్రైలియో తమిళప్రజలు తమ దైనందిన వ్యవహార మునం దుపసయోగించు వాడుకతమిళము ననుసరించి యేర్చడినది. వాడుక తమిళములో ఇతర భాషాళబ్దములను యథేచ్చగా కలుపుచున్నారు. వాక్యములు భావానుగుణముగా విర్మింసబడుచున్నవి. నాటక రంగములలోను, ఉపన్యాస వేదికల మీదను ఆశ్రైలియేకలదు. కవితలలో కద్ధ తమిళమును చాలవజకు ఉపయోగించిన క్రారతియార్‌ కూడ వచనమున వ్యాసములను రచించిన సందర్భములలో నా శైలినే రిం బి

14 తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము

తిరు. వి. కల్యాణసుందరర్‌ ఇరుకెగలవారితోను మిక్కిలి సన్నిహితముగా మెలగినవారు, వారు విద్వాంసులకు విద్వాంసులు; రచయితలకు రచయితలు. పెక్కు సాహిత్య గ్రంథములను పతించినవారు; దినపత్రిక, వారపథ్రికలను నడపినవారు. వండితులను, రచయితలను కలుపుపేతువుగా వారిజీవితము సాగినది. తొలుక నంస్కృృత శచ్ది నమ్మిశితమయిన శైలిలో రచించుచుండినవారు శుద్ధ తమిశోద్యమము (ప్రచార (ప్రాభవములు పొందిన తరువాత శుద్ద తమిశమునందు వ్రాయ నారంభఖించిరి. ఉచితములగు తమిళశబ్బములు లభింపనప్పుడు మాతమే యికర భాషాళద్దిములను వారు కలపిరి, భొావరహితము లయిన సుదీర్హ వాక్యములను పరిహరించి (వజావ్యవ హార మునందుండునట్లు భానభరితములయిన చిన్ని చిన్ని వాక్యములనే. నారు చేపట్టిరి. ఈ విధముగా వారి రచనయు, భాషణమును ఉభయపక్షములవారిని కలుపు సేతువుగా నుండి సేవ చేపినప్పటికివి ఆ యుభయసక్షములవారికిని నడుమ నేర్ప్చడిన విభేదమును పోకొర్చుటకు మాత్రము. వీలుకాలేదు. వేడు కూడ విరుతెగలకును చెందిన తమిళ శైలులు భిన్నముగా నే యుండుచు వచ్చుచున్నవి. మాండలిక భౌషలు ;

నేడు తమిళ దేశముయొక్క పలు (ప్రాంతములందు భాషింసబడు తమిళములో కూడ చిన్న చిన్న భేదములు కానవచ్చు చున్నవి. కడచిన శతాబ్బములలో రాకపోకలు తక్కునగా నుండిన కౌాలమున ఈ మాండలిక భాషా (0121606) భేదములు మిక్కు టముగా నుండి యుండును. రొకపోకలు వృద్ధి చెందినందునలనను, విద్యాశాలలును, పాఠ్య (గంథములును, వార్తా ప్యత్రికలును, ఇతర ప్యత్రికలునుు అకాశవాణ్‌ మొద లయినవియు తమిళవేశ మంళటికిని, అన్ని (పాంతములకును సామాన్యమయిన ఒకే పద్ధతిలో వెలసి యుండుటచేతను విప్పు డాలేదములు చాల తక్కువగా నున్న వవి చెప్పవచ్చును; ఇంక పెరుగుటకు మార్గము లేదు. అయినను నేటికికూడ తిరునెల్వేలి (ప్రాంఠమువారు మాటలాడు తమిళమును, కోయంబుత్తూరులో మాటలాడు తమిళమును కొన్ని కొన్ని విధములలో థేదించు చున్నవి. వానికివి తంజావూరు; తీరుచ్చినాపల్లి మండలముల తమిళమునకును లేదము కలదు. చెన్నపట్టణమునకు చెందినవారు నూటలాడు శమిళముకూడ లిన్నమై యున్నది. చెన్నపట్టంము చుట్టుపట్టుల నున్న యూళ్ళలో ఉర్దూ, తెలుగు శబ్దములు వ్యవహారమునం దధికముగా కలవు; వారు ఆంగ్స శబ్దిములను అధికముగా కలుపుచున్నారు. ధ్వనులలోకూడ విట్టి భేదములు కలవు, తిరునెల్వేలి ప్రాంతములో '*చి అను హల్లు స్పష్టముగా నుచ్చరింసబడు

తమిళభాష క! చున్నది; అయితే, తమిళదేశపు ఉత్తర్యప్రాంతములో నది శబ్దాదియందు వచ్చునపుడు “ని అవియే యుచ్చరింపబడుచున్నది. తమిళమున విశిష్తాక్షర మయిన *ల్ర' అను నది యొక్కొక్క మండలములో నొక్కొాక్కం విధముగా నుచ్చరింన బడుచున్నది. దకీణమండలములలో నది “ళి అనియు, సేలమునంటియున్న [పాంతములలో *య' అనియు, చెన్నపట్టణ ప్రాంతములలో నుభయవిధములుగాను ఉచ్చరింపబడుచున్నది. “ఇ(గ్ర' అనుదానిని “ఇవి అనువారును కలరు. వాడుకభాషలో “*వ్యాంప్ప్టంమి అనుదానిని *వాళప్పళంి;, 'వాయస్పయం” అనియు నుచ్చరించు నంప్రదాయములు విద్వాంసు లభిలషింస దగినవిగాలేవు. “ఇరుక్కిరదు' అనుళబ్దము కొన్ని ప్రాంత ముల వారిచేత “ఇరుక్కు అనియు; మఠికొన్ని (ప్రాంతములవారిచేత “ఇరుక్కుదు అవియు, విద్యాగంధము లేని కొందణచేత “కీదు అనియు నుచ్చరింసబడుచున్నది. “శెయ్రవిట్టార్‌” అనుదావి వాడుక రూపములు శెయదుట్టార్‌, శెయింజిట్టార్‌, శేం జిట్టార్‌; 'శ్రేంజిపుట్దార్‌ ఇత్యాదిగా నున్నవి. “ఎడు త్తుకొడాకో అనునది ఎడుతత్తి క్కినాకా? ఎడు త్తుక్నాకా ఎడు్తిక్కింట్టా లా ఇత్యాదిగా నుచ్చరింపదడుచున్నవి.

సింహళమున భాషింపబడు తమిళములో కొన్ని శబ్దముల కర్ణమే భేదించు చున్నది. "ఆరుదలాగి అనునది *“అమైదియాగ' , “కాలతామదమాగి అను నర్జములో నచట వాడదిడుచున్నది. “పేశక్కాణ్ణరుప్పోం? అనుదానికీ “కదై ప్పోం” అవి చెప్పు దురు. *తిరుమణంిను *శడబ్లి' అందురు, “*విర్హైయి అనుదానిని *గనక్కి అందురు. “నడ్డాగి అనుదానికి *“వడివాయ్‌ి అందురు. అన్యశబ్దముల కలయిక :

ఐరోపియా భాషలనుండి (గపొంచిన శద్దిములను సింహళ దేశపు తమీళులు వేటు వేజు రూనములలో మార్చి యుపయోగించు. చున్నారు. పన్‌ (౦౪%) పాన్‌ అవి (వ్రాయబడుచున్నది. కాపీ (౮౦గ౭ల కోపీ అగుచున్నది. కోర్టు (00౪%) కోట్‌ ఆవి (వ్రాయబడు చున్నది. సర్ట్‌ (511%) పీట్‌ అని వ్రాయబడు చున్నది. టార్చ్‌ (10700 రోచ్‌ అగుచున్నది. టవల్‌ (061) తువాయ్‌ అవి (వ్రాయబడు చున్నది. ఈ విధముగా నెన్నియో ఐరోపియా శబ్దములను పింహళమున తమిళ రూపములవలెనే మార్చి వాడుకలోను? (వ్రాతలోను ఉపయోగిందగు చున్నారు.

ఆంగ్ల ళబ్దములు? హిందీ శబ్దములు తమిళదేశములోవి తమిళుల వ్యవహార ములో._.ఉత్తర (ప్రాంతమువారి వ్యనహారములో-__కలపి వాడబడుచున్నవి,

2

18 తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము అయికే, వానిలో నీవిధమున రూసములను నంపూర్ణముగా మార్చివేయక, సాధ్య మయినంతవణకు ఆయా భాషలరూసములతో నే వాడుచున్నారు. బస్‌, వైకిల్‌, కార్‌, ఆఫీస్‌, లేట్‌, పోస్ట్‌ బ్యాంక్‌, కౌపీ మొదలయిన శబ్దములను నేటి నాటకముల లోని సంభాషణలలోము; నవలలలోను, చిన్న కథలలోను రచయిత లక్ష వాడు చున్నారు. వీనిని అధికముగా వాడువారు కూడ కలరు; అవసర మయినచోట్ల మాత్రము, గళ్యంతరము లేనప్పుడు మూత్రము చాల తక్కువగా వాడువారును కలరు. లీవ్‌, స్టాంప్‌, రైల్‌, స్టేషన్‌, 'ెలిఫోన్‌ మొదలయిన యాంగ్ల శబ్దములు వ్యవ హారమున నున్నప్పటికివి, (వ్రాయునపుడు విడుముగరై, తపాల్‌తలై , పుహైవండి; విల్టైయం, తొల సే మొదలయిన తమిళశబ్దములను ఉపయోగించువారును కలరు. మూడు శళాద్దిములణు పూర్వము అరుణగిరియార్‌ కవితలలోను, కుమరగురుపరర్‌ కవితలోను సలాం, సబాసు(శబాస్‌) అమ ఉర్దూళబ్దములు కలసియున్నవి, నేడును ఉత్తర దేశీయుల సంబంధముడేత కొన్ని హిందీళబ్దములు వ్యవహారమునందు కలపిపోయి నవి. లోజనళాలలలోని తినుబండముల పేళ్ళలో పెక్కు హిందీశబ్దములుగా నుండు టప కొరణమదియే.

తమిళమున చాలకొలముగా నంన్క్యృత శద్దిములు కొన్ని కొన్ని కలుపబిడుచు వచ్చెను. క్రీ. క. రెండవ శతాబ్దమునకు పూర్వము, నంగసాహిత్యకొలమున అవి నూటికి ఒక శాతములో నుండెను. (క్రీ. శ. ఏడు ఎనిమిది శతాబ్దములలో ఆళ్వారుల, నాయన్మారుల గీతములలో నవి నూటికి మూడు మొదలకొని అయిదు శాతము వి తును కలపినవి, పిదప కొవ్యములలోను నట్టి మిక్రణ మేర్చడినది. క్రీ.శ. పద మూడవ శతాబ్దములో మణి (ప్రవాళశై లి యేర్చడి జై నులును, వైష్టవులును వచన మున రచించిన కొలమున మళ నంబంధము లయినవారి రచనలలో సంస్కృత శబ్ద ముల వాడుక అధికమయినది, లక్ష్య, లక్షణ (గంథములకు వ్యాఖ్యానములు (వ్రాసిన వారు ఆ మణి (ప్రవాళశ్షై లిని పరిహరించి సాధ్యమయినంతవణకు శుద్ధ తమిళమునందే (చాసిరి. వారి రచనలయందు నంన్కృతక శద్దిముల కలయిక తగ్గినది. పురాణ ములు, స్టలపురాణములు, ఉలా, కలంబగం మొదలయినవియు రచించిన కాలము లోను నూటికి అయిదు మొదలుకొని ఏడు, ఎనిమిది వణకు ఆక అయిక యొక్క శాత ముండినది, యమకను, శ్లేష, అనుప్రాసఖేదము (మడక్కు) మొదలయిన శబా లంకారములను (గపాంచిన కొలనులో వంస్కృత శబ్దములకాత మధికనముయినది. పిదవ, శబ్దాలంకారములు కూడ (ప్రొాభవమును కోలుపోయినవి. కడచిన శతాన్దమున రామలింగస్వామివారి కవితలు కొన్నిటిలో తప్ప పెక్కింటిలో సంస్కృత శబ్దములు

తమిళభాష [0 తక్కున. వారు రచించిన వచనములో నవి యధికము, బైబిలు మొదలయినవాని యనువాదములోని శబ్దములు క్రై9 స్తవ మతస్థులు వాడు రూపములను పొందినవి. (వ్ర స్తుతము బై వీలుకూడ మంచి తమిళములో---ళుద్ధ తమిళరూపములో...-ననువ దింపబడియున్నది. మహమ్మదీయ మతమునకు నంబంధించిన కవులు రచించిన (గ్రంథములలో ఆరన్బీ శబ్దములు కలసినవి. వేడును మహమ్మదీయ కుటుంబము లకు సంబంధించిన కథలను (వ్రాయువారు వారు వాడునట్టి అరబ్బీ శబ్దములను వాని యం దుపయోగించు చున్నారు. అంగ్లేయభాషను ఆళ్యపించిన; లేదాా మహానగర ములలో జీవించెడి కుటుందిములకు సంబంధించిన కథలలో కొందణు రచయితలు వారి వ్యవహారమునం దున్నళ్లే యాంగ్ల శబ్దములను అధికముగా నమ్మిశ్రముచేపి (వాయుచున్నారు. ఇట్లు పలువిధములయిన కారణములచేత కాల్యకమమున నన్య భాషా శబ్దములను సమ్మిశ్రము చేయ్ముసయళత్నము ిన్న భిన్న పరిమాణములలో, భిన్న భిన్న తీవతలతో ముండి యుండినను తమిళభాషయొక్క (ప్రత్యేకత మాత్రము మౌణకుండ వచ్చుచున్నది, భారతదేళశమున నేడు కలభాషలలో నన్యభాషా శబ్దముల శలయిక అల్బముగా నున్నథాష తమిళమే అని చెప్పదగి యున్నది.

2 తమిళ సాహిత్యము

ప్రాచీన స్థితి:

తమిళ సాహిత్య మించు మించుగా విరువదియైదు శతాబ్దిముల చర్మిత కలది. తొలుత తమిళదేశమున వితర భాషలవారి (ప్రభావము (19112ల006) నమః వితర భాషా సాహిత్యముల (ప్రభావమును తక్కువగా నుండినందువలన నాయా (ప్రదేశముల యందు వాడుకలో నుండిన జొనసద గీతములనుండియే కవులకవితలు రచితముల్లై వెలనినవి, దక్షీణ భారతదేశములోని యితర (ద్రావిడ భాషాసాహిత్యములు క్రీ. శ. ఎవి మిదవ శతాద్దిమునకు తరువాత నేర్పడిన వగుటచేత దానికి మునుపటి వం్యడెండు శతాబ్దముల పాహత్యము ఒక నమస్టి కుటుంబముయొక్క. (నథను నంతానమువళె (వ్రశ్యేకముగా నఖివృద్ది చెందుచు వచ్చినది. అతి ప్రాచీన కవితలమయొక్క. నంక అనముల రూవమున నున్న నంగ సాహిత్యములో (క్రీ పూ, 600._క్రీ. ఈ. 200) కన్నడము, తెలుగు అను భాషలను గుఠించి స్పష్టమయిన ప్రస్తావనలు కాసరావు, “వడుగర్‌” అను శబ్దము తిరుపతి కొండకు ఉత్తరమున నున్నవారిని గుణించి యుప యోగింన బడినది. సళ్చీమ నముద్ర తీరప్రాంతమయిన కేరళమున నుపయోగిందు మలయాళభాషను గుజించిన (ప్రస్తావన కూడ లేదు. కేరళమున కప్పుడు వ్యవహార మున నుండిన పేరు *చేరనాడు. అచట నుండినప్రజలు తమిళకవితలను అభ్యసించుచు వచ్చిరి; తమిళకవితలను రచించుచు వచ్చిరి. నంగకాలమునకును, (క్రీ. శ. ఏడవ శకాద్దమునకును నడుము నున్నకొలములో సంన్కృృతము నభ్యసించిన విద్వాంసుల తోడి సంబంధము తమిళదేశమున నుండినది. అయితే? ఆ సంబంధము సంస్కృత కపులకు, తమిళ విద్వాంసులకు నగరములపరిధితో నుండుచు వచ్చిన సంబంధమే అని చెస్పదగును. దైవం, కారణం, అజై (ఆజ్ఞ 'ముదలయిన శబ్దములు కల వీన కొల మది. వై నమతము, బౌద్ధనుతము తమిళదేశమున వ్యాపింప దొడగిన తరువాత అ మతముల ననుసరించిన వారనేకులు నంస్కృతము, (ప్రాకృతము, పాళి అను భాషల నభ్యసించినవారుగా నుండుటచేత నుత్తర భారత భాషాశబములను తమిళశములో కలుస నారంభించిరి. నంన్కృత సాహిత్య (ప్రభావము మెల్ల మెల్ల గా నేర్పడివది. ఆ నమయమున సంస్కృత శబ్దములు పెక్కు తమిళశమున కలసినవి.

్ష; బ్‌

క |. కీ తమిళ సాపాఠ్యము (+ | ౧౦45 € ॥ 11]

ఖల తో ఆ స్థితిలో భారతదేశమున కావ్యభాషలుగా ర్షవింశ్రఖడ్థి-యుండివవి-౭0డే; ఒకటి తమిళము, మతొకటి సంస్కృతము. ఆందుచేశామొదటీనిదక్షిణహాష-యనియు, నంస్కృృతమును ఉత్తరభాష (వడమ్మొగ్రు అనియు నాకాలమునందు పేర్కొనిరి “బ్రావిడ” మను శబ్దము *తమిటి” అనుదానికి సంస్కృత భాషీయులు (ప్రసాదించిన రూసమవి (గహింస బడుటచేత, (దావిడ మనుళద్ది మాకాలనులోని తమిళ సాపాత్య ములో (ప్రయోగింప బడలేదు. తిరునావుక్కరళర్‌ (క్రీ. శ. ఏడవశతాబ్దములో) శివుడు సర్వము నయినవాడు అవి కీర్తించు స్థలములో “ఆరియన్‌ కణ్ణాయ్‌, తమ్మిిన్‌ కడాయ్‌” అని భారతదేశముయొక్క కళాసంబంధమయిన వర్గీకరణమును. రెండు వర్షములుగా నే పేర్కొవిరి. శివువిడమరుకముయొక్క యొకవై పునుండి పుట్టిన శబ్దము తమిళ మయినదనియు; దానికి మటొక(స్రక్క. పుట్టినళబ్బము సంస్కృత మయిన దనియు నొక పురాణగాథ వాడుకలోనికి వచ్చినది. శివుడు సంస్కృతమును పాణీవికి దక్షిణ భాషయయిన తమిళమును అగస్తువికి నేర్చి యుభయభాషలను అభివృద్ధి చేసెనవి 'పేర్కొను పురాణగాథ కాధారము కూడ నిదియే. సంస్కృత భాషీయుల సంబంధము:

క్రీం శ. ఎనిమిదవ శతాబ్దము తరువాత సంస్కృతమునుండి జైనులు కొన్ని

(గ్రంథములను తఠతమిశములోవి కనువదించియు, అనుసరించియు రచింప దొడగిరి. శ్రీ. శ. మూడవ శతాద్దిము నజకు తమిళ దేశమున తమిళ (ప్రభువులయిన చేరులు, చోజులు, పాండ్యులునే పాలించుచు వచ్చిరి. పిదప నొక మహానంకోభ మేర్చడి కాంచీపురమును రాజధావిగా గల పల్లవుల పొలన తలయెత్తినది. పల్లవులలో కొందజు నంస్కృృత భాషను చక్కగా నభ్యపించినవారు కలరు. పల్లనరాజయిన మహేంద్ర నర్మ సంస్కృత భాషలో మతత్తవిలాస మను నాటకమును రచించెను. పల్లవుల పొలనకొలములో తమిళము? సంస్కృతము అను రెండు భాషలకును, వానికి సంబం ధించిన కళలకును నాదరము లఅభించుచుండినది. కొంచీపురము సంస్కృత విద్యకు కాణాచి యయిన మహానగరముగా వెలసినవి. సంస్కృతమున కొవ్యా దర్శము రచించిన దండి మొదలయిన మహా విద్వాంసులు వెలసి నంస్కృతమునకు గొప్పపేవ చేసిరి. కనుకనే దేశములో నుభయ భాషలను నేర్చిన విద్వాంసుల పరం పరతో బాటు సంస్కృతము మాత్రమే యభ్యసించిన విద్వాంసులును, తమిళమును మాథ్రమే నేర్చిన విద్వాంసులును వెలసిరి. శంకరుల అద్వైత సంప్రదాయమును, రామానులాల విశిష్టాద్వైత సం(స్రదాయమును వ్యాపింప దొడగినపుడు సంస్కృృతవ్లు

శి తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము నభ్యపించిన విద్వాంసులవర్గము పెరిగినది. సంస్కృృత పురాణములు తమిళములోవి కవువదింపబడినవి. ఆ స్థితిలో ఈమిళభాషాజ్ఞాన మొకటప్రక్క నంస్కృతభాషాజ్జానము మటౌొక (ప్రక్క (ప్రశ్యేకముగా నుండుటను గాంచిన విద్వాంసులు కోందజు ఒక్‌ మాతన (ప్రయత్నములో శ్రద్ధ వహించిరి, సంస్కృత శద్దిములను, తమిళ శబ్దనులను కలిపిన ఒక భాషాశ్లై లివి ఏర్పటిచి మణ్మీపవాశమనవి 'ఫేకిడి (వాయ నారంళించిరి. ఆళ్వారుల గీతములకు వ్యాఖ్యానములు (వ్రాసిన వైష్ణవ మహనీయులును? జై న్యగంథ ములు కొన్ని రచించిన జై న విద్వాంసులును నా మిశ్రభాషలో రచించిరి. దానిమూలమున వంస్కృతమునకును తమిళమునకును నన్నిహిత సంబంధ మేర్చడుననియు, నంన్కృృత._ విద్వాంసులును. తమిళ విద్వాంసులును నేకము కావచ్చుననియు విశ్వపించిరి. (గ్రంథలిసిలో వంస్కృృత (గ్రంథములను రచించిరి. మణీ (ప్రవాళ [గంథములను రచించిరి. మణిస్రవాకములు వర్ధల్ధి జేసిన వారి యఖ్నిప్రాయము. మంచిదే. తమిళదేశమున నిరర్దకమయిన విభేదము పెరు గుట కిచ్చగించక విద్యాప్రపంచమున చక్కని మైకమళ్యము 'పెంపొందుట కది నహాయభూతము కాగలదని వారు విశ్వపించిరి. ఆయితే, ఒక దేశముయొక్క జీవితము లోను, చింతనలోము [కమ[క్రమముగా మౌటి యశివృద్ధిచెందిన భాషయొక్క- తత్త్వ మును విద్వాంసులు కొందటు చేరి (సయత్నపూర్వకముగా మార్చివేయుటకు సాధ్యము కాదను విషయమును వారు (గ్రహొంపలేదు. నదలీప్రాయముతో కూడినదే యయి నవ్పటికిని భాషా స్వభావమునకు విరుద్ధమయిన దగుటచేత వారి (ప్రయత్నము పరా జయమును పొందక తప్పలేదు. కంబకవి మొదలయిన మహాకవులును, ప్రావీన లక్ష్య లక్షణ (గ్రంథములకు వ్యాభ్యానములు వెలయించిన విద్వాంసులును నా (ప్రయ త్నమున తమిళ భాషయొక్క స్వభావమును (గ్రహించి తదనుగుణముగా తమ (గ్రంథ ములను రచించిరి, కంబ మహాకవి తన రామాయణమునందు ప్నాతల పేళ్ళనుకూడ సంన్కృతోచ్భారణమును పరిహరించి తమిళోచ్చారణమున కనుగుణముగా మార్చి రచించెను. కొన్ని నామములను యథాతథముగా నొనగక తమిళములో వాని యర్థము వనువడించి యొసగిరి. లక్ష్మణుని “ఇలక్కువన్‌” అనిరి. విఖీషణువి “వీడణన్‌” ఆవిరి. మవర్డుని “ఉపణన్‌” అనిరి. స్వర్ణవర్డుని “శువణవజ్ఞన్‌” అవిరి; “కనకమేని అవియు వనువదించిరి. యజ్ఞవిరోధిని “వేగ్రవిపగై ఇన్‌” అవి యనువదించిరి. అహల్యను “అహలిగ్లై” లేక "అలిగ్లై” అవి రచించిరి. ఈ విధముగా సంన్కృత శద్దిముల నధి కముగా చేర్చు (వ్రయత్న మొకవంక నడచుచుండగా, అవనరములయిన కొన్ని వంస్కృత శబ్దములను మౌత్రము తమిళోచ్చారణమున కనుగుణమగునట్లు మార్చిః

తమిళ సాపాత్యము లికి రూపొందించుకొను (ప్రయత్నము కూడ నొకవంక నడిచినది. తమిళ శబ్దములను? తమిళ ధ్వనులను నంరఉడించుకొను (సయత్నమే విజయము గాంచినది. అన్యుల సంబంధము;

పల్లవుల సరిపాలనము శ్రీ శ. పదవ శతాద్దిమునం దంతరించినది. చోళులు మఖజల తలయెొత్తిరి గొప్ప పర్మాకమోపేతమయిన రాజ్యము స్థాపించి వర్టి ల్లిరి. వదమూడవ శతాద్దిమున వారును నంతరించిరి. మహమ్మదీయుల దండయ్యాతతో దేశ మల్లకల్లోల మయినది. విజయనగర పాలనము కింద నాయక రాజులు తమిళ దేశ మున (ప్రాభవము వహించిరి. తెలుగుభాషను మాటలాడువారు తమిశులతో సంబంధము పోందిరి. తమిళదేశపు ఆశ్వారుల భక్తిగికములు తెలుగున స్థానమును పొందినవి. కన్నడ (గ్రంథములు (వ్రభులింగలీల మొదలయినవి తమిళములోని కనువదింపబడినవి. కన్నడమున తమిళ నాయన్మారులయొక్క చరిత్రలు రచింపబడినవి. (దావిడ భాషలలో పరస్పరము సంబంధ బాంధవ్యము లేర్పడినవి. మహారాష్ట్ర శరలోజీ రాజులు తమిళ 'దేశములోవి యొక (ప్రాంతమును పరిపాలించిరి. మరారీశబ్బములు కొన్ని తమిళ వ్యవహారమునందు కలపిపోయినవి. మహమ్మదీయుల పరిపాలన మేర్చడినది.పార సీక, అరవ్బీ శబ్దములు పెక్కు. తమిళుల వ్యవహారములోను, పరిపాలనా రంగములోను కలిసినని. పిదవ వదునెనిమిదన శతాబ్ది (ప్రారంభమున డచ్చివారు, పోర్చుగీసువారు, (వెంచివారు; ఆంగ్లేయులు మొదలయినవారితోడి వాణిజ్య సంబంధముచేతను, పరి పాలనచేతను ఐరోపియా భాషాళబ్దిములు పెక్కు వచ్చి చేరినవి; అచ్చు యంత్రము వచ్చినది; వచన మఖివృద్ధి గాంచినది, ఆంగ్లేయుల పరిపాలనము భారత దేశమందంత టను నెలకొవినపిదపం ఆంగ్లేయ భాష మూలముగా ఐరోపా భాషలయొక్క సాహిత్య రూపములును తమిళమున కందినవి;నవలలు,నాటకములు,పిదప చిన్న కథలును ఐరోపా పాహిత్యముల ననునరించి తమిశమున రచితములయినవి. ఈ విధముగా 1047 లో ప్వాతంత్యమును పడయుదాక సెక్కు శతాద్దములుగా తమిళదేశ మితర భాషలు వ్యవహ రించువారి పరిపాలన(క్రింద నుండుచువచ్చినది. అన్ని మార్చులును తమిళ సాహత్యాఖి వృద్ధిలో కొంతవణకు స్థానమును పొందినవి. అయినను దాని యఖివృద్ధి యెడతెగ కుండ సాగుచు వచ్చినది, ఛందో భేదములు:

తమిళ సాపాత్యము [ప్రారంభమయిన కాలములో ఆగవల్‌, కలిప్పా, పరి పాడల్‌ అను ఛందో భేవనులు పలుకుబడి పొందియుండినవి. అగవల్‌ అనునడి

జీ తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము యొక్కొాక్క పాదములోను. నాలుగు శీర్లు (గణములు) కలిగి మూడు పాదములు మొదలుకొని నూర్హ కొలది పాదముల వరకును కలది. (శీర్‌ అనునది రెండు లేక మూడు అశ్లైలు కలది అశ్హై అనునది ఒకటి లేక రెండు స్వరములు కలది; అది వచనమువలెనే నిరంతరముగా సాగును. ఎదుగ్లై (ప్రాస, మోనై (యత్సిలను పొంది, నాలుగు నాలుగు చిన్న శీర్లుగా ధ్వనించుటయే భేదము. (ప్రాచీన కాలమున వచనము కూడ నాలుగు నాలుగు శీక్లుగా నేర్పడునట్లు (వ్రాయబడుచుండెను. శిలప్పదిగారము నడుమ నడుము వచ్చు వచనభాగములలోను, పిదప వెలపిన వ్యాఖ్యాతల (వ్రాతలలోను కొన వచ్చు నీ పద్ధతిని చూడవచ్చును. “*కలిప్పా' అనునది నాలుగు శీర్లు కల పాదములు కలదే; కొవి దాని శ్‌ విర్మాణము (త్రుళ్ళి, (తుళ్ళి దుముకునపుడు కలుగు శద్దిము నొనగును. అందుచేత “తుళ్ళల్‌ ఓతై” (లంఘనధ్వవి) అవి పేర్కొవనబడును. “పరిపాడల్‌” అనునది సరళమయిన, శిథీలబంధము కల నిర్మాణము కలది. కలిప్పాయు, పరిపాడల్‌ ను జానపద గీతముల ననుసరించి యేర్పడిన రూపములుగా మండటోలును, అవి యొకేవిధముగా దీర్చముగా సాగునవి కావు; కొన్నివిధముల భాగములు కలసీ మాటి సాగును. (వ్రణయగీతములను పాడుట కవి మిక్కిలి తగియుండును అని తొల్కా-స్పియము అనబడు (ప్రాచీన లక్షణ (గంథములో పేర్కొనబడినది. తొల్కాం ప్పియమునందు ఛందోరూపముల లక్షణము విస్తారముగా చెప్పబడియున్నది. అందు “వెణ్బా” అనుభందము కూడ పేర్కొనబడి యుండుటను చూడవచ్చును, సంగసాహి త్యమునకు తరునాత క్రీ.శ. మొదటి రెండు శతాబ్దములకు పిమ్మటనే “వెజ్చా” పలుకు బడి పొందినది. దానికి పిదప పరిపాడల్‌, కలిప్పాట్టు అంతగా నాదరింపబడలేదు. అగపల్‌: వెజ్బాంయీ రెండును నేటిదాకగూడ నాదరింపదిడుచునే నచ్చుదున్నది. ఇవి యన్నియు కాక *వళ్ణత్తి' అనునదికూడ ఒకటి తొల్కాప్పియములో పేర్కొనబడి యున్నది. అది యా కాలమున సంగీకయు క్తముగా పాడబడిన సంగీత రచనలలో మండి సాహిత్య రచనలలోనికి _గహింపబడినరూప మనదగును, నంగీత రచనల రూపములు (క్రమ్మక్రమముగా సాహిత్యములోనికి (వవేశంచుట నహజమే కదాః ఈ కాలములో కూడ నా వధముగా నేర్చడుచుండు రచనారూపములు కొన్ని కలవు. సాహిత్యము: వ్యాకరణము నేర్చడిన తరువాత కవులు (ప్రారీన ఛందస్సులనే (గహించుచు వచ్చిరి. జానపద గీశములలో నభఖివృద్ధి చెందుచుండిన నూతననంపదతో నంబంధమును పొందక వారు ప్రొచీనపద్ధతిలో నే వ్రాయుచు వచ్చిరి. శిలప్పదిగార మను కౌన్యమును క్రీ. శ, రెండన శతాబ్చీలో రచించిన ఇళంగో జానసద గీతముల బాణీ ఖను పెక్కింటివి తన కావ్యమునందు పెక్కు స్థలములలో (వ వేళ పెష్టెను, శ్రీ ళం

ఠమిళ సాహిత్యము ః6 ఏడు ఎనిమిది శకాద్దిములలో భక్తి గీఠములను రచించిన ఆళ్వారులును; నాయన్మా రులును తమ భక్తిగితములలో వానిని ఉపయోగించి రచించిరి.వానిలోనుండి యేర్చడి నదే “విరుత్తం” ఆను ఛందోరూపము. దానివి తొలుదొలుత (క్రీ. శ. తొమ్మిదవ శతా బ్దములో తిరుత్తక్క_ దేవర్‌ అను జ్లైనకవి యొక మహాకావ్యమున కుపయోగించిరి. అతని 'జీవక చింతామణి”లో నున్న మూడువేలకు పైబడిన పద్యము లన్నియు “విరుత్తం” అను వీ ఛందోభేదమున రచింపబడినవే. అంతవజకును వెలసిన మహా కావ్యము లన్నియు '“అగవల్‌' అను (ప్రాచీన రూవమునే యుపయో గించినవి. తిరుత్తక్క దేవర్‌ “విరుత్తం”ను ఆధిక (ప్రమాణములో నుపయోగించి విజయము పోందిన తరువాత తోలామ్మొగ్లి త్తేవర్‌, శేక్కిలార్‌? కంబర్‌ మొదలయిన కవులు సలువురు కూడ దానినే యుపయోగించిరి. నేటిదాకః నత్యధికముగా నుపయో గింపబడిన ఛందోఖేదము విరుత్తమే అనదగును. “విరు త్తం'అను శబ్దము సంస్కృత శబ్దముగా నుండినప్పటికిని దానికిని సంస్కృత చృందో లక్షణమునకును నెట్టీ సంబంధమును లేదు. విరుత్తం తమిళములోనే వర్జిల్లి యేర్సడిన సుందర మయిన యొక ళందోరూపము. అగవల్‌ మొదలయిన వానివలి నొక పాదమున నాలుగు శీ ర్లుండవలయు నను నియమము దానిలో లేదు. నాలుగు శేర్లును ఉండ వచ్చును; అయిదు, ఆరు; ఏడు, ఎనిమిది అని “పెక్కుశీర్లుగూడ నుండవచ్చును. అయితే, నాలుగు పాదములు మాత్రమే యుండవలయును, (ప్రథమ పాదమున నెన్ని శీర్లు కలవో, అన్ని శీర్లు ఆదేపద్దతిలో తక్కిన పాదములలో కూడ నుండనలయును, శీర్లు దీర్చముగామ ఉండవచ్చును. (హన్వముగాను ఉండవచ్చును. అందుచే “విరు త్తం” అను ఛందస్సు లెక్కి౦చుటకు వీలులేనన్ని విధములుగా ఖేదించుట కవకాశ మేర్చడి నది. పెక్కువిధములయిన భావముల కనుగుణముగా; పెక్కువిధముల శబ్దము లమరి ఫిన్న భిన్నములయిన ధ్వనులు జవించుట కవకాశ మేర్చడినది. కనుకనే 'విరుత్తంి భావానుగుణమయిన రూప మొసగుటకు మిక్కిలి చక్కగా నుపకరించు ఛందోరూప మయినది.

ఇంత (శ్రేషమయిన యుపకరణముగా నుపయోగించు “విరు త్తం" చాల దను భావముతో పదునేడవ శతాబ్దములో నుజల జానపద గీతముల బాణీలను వెదకి యుప యోగింప (ప్రారంభించిరి. (ప్రజలు పొడుచు వచ్చిన చిందు, కణ్ద కుమ్మి మొదలయిన వావిని సాపాత్యమున నమర్చ్పదగిన రూపములుగా చొప్పించిరి. ఈ శ రాద్దిమునఆకు కూడ నా_పయత్నము పాగుచు వచ్చినది. భారతియార్‌ వీధులలో బిచ్చమెళ్తుకొని జీవించు కోణంగి యొక్క పాటలోని నంగీతముము, ఖారథిదానకా దొమ్మరివాని

గ! తమిళ వాబ్మయ చర్మిశము పాటిలోవి సంగీకమును ఆ విధముగానే (వసొదించిరి, విద్వాంసుల పాటలలో నున్న కీర్తన మొదలయిన రూసములనుకూడ నేట్‌ యాధునిక కావ్యములలో చూడవచ్చును. ఇవియు చాలక కొత్త కొత్త పరిశోధనలు చేపి నూతన రూపములను (గ్రహించి యుపయోగించు (ప్రయత్నము కూడ నేడు కొనవచ్చు చున్నది. వచన భేదములు :

వచనముయొక్క యఖభివృద్ధిలోకూడ పెక్కు భేదములను తమిళమునందు చూడ వచ్చును, ఆగవల్‌నలె నాలుగు నాలుగు శీర్లుగా యతి(ప్రాసలతో రచింప బడినది (ప్రాదీన వచనము. పిదన యతిపప్రాసల యుసయోగము తగ్గి శీర్ణ (వ్రమాణముకూడ లేక కర్తృ కర్మ సంబంధమునకు మ్మాతము ఎట్టి మార్పును కలిగింపక రచించిన వచనము రూపొందినది. అదియు వ్యవహార ఠమిళము యొక్క వాక్య విర్మాణము (332200) ననుసరించి యేర్చడిన దవి చెప్పుటకు వీలులేదు, పరిశీలించి చూడగా = కపులయొక్క ఛందశ్రై,లియే సాధ్యమయినంత వజకు వ్యవహార తమిళముయొక్క వాక్యవిర్మాణము ననుసరించి యేర్పడిన దనియు; (ప్రాచీనకాలపు వచన మంతగా ననుసరించి యేర్చడ లేదవియు చెప్పవచ్చును. ఆ వచనము మిక్కిలి గంఖీరముగా, నుదాత్తముగా నుండును, భావముల క్లీష్ణకయు సౌకుమార్యమును శై లిలోను కని పించినవి, న్యవహారములో లేని యపూర్వ శద్దములు 'పెక్కు వాడబడినని. దానికి కొరణము ఆ కాలమున వచనకారుల యొక్క పరిధిలో మాత్రమే యుసయోగింపబడు చుండుటయే యని చెప్పదగును. అందుచే కవులును, విద్వాంసులును నర్థము చేపికొన దగిన విధముగా నుండిన చాలు ననుభావముతో వచనము నేర్చరుచుకొనిరి, అచ్చు యంత్రము వచ్చిన తరువాతనే వచన మనునది యెల్లరకును నుపయోగసడ దగిన దనునలిప్రాయము కలుగ సాగినది. పలువురు సులభముగా చదివి యర్ధము జేవికొన దగిన విధముగా నపూర్వ శబ్దముల, మాఃఐమూల సదముల యుసయోగము తగ్గి వ్యవ హోరములోని వాక్యవిర్మాణము ననుసరించి వ్రాయు (ప్రయత్నము [ప్రారంభమయినది. వార పత్రికలు, దిన పత్రికలు ఏర్పడిన పీదస కడచిన శతాబ్బమున వచనములో పార శ్యమును, సౌలభ్యమును నేర్చడినవి. వాడుకలో లేని మాజుమూల పదములు పూల్తిగా పరిహరింప బడినవి. నవలలును, చిన్న కథలును పలువురకు ఉపయోగవడ దగిన వగుటచేత నవి యశఖీవృద్ధి చెందిన పిదవ పౌలభ్యమును, పారళ్యమును కావ్య శేళికిని విన్గరించెను,. ఎల్లరకును అర్థమగు సులభ శద్దిములను (గ్రహించి సణు

తమిశ సాపాత్యము _ ॥ విధములయిన భావములకును; అభిప్రాయములకును సుందరమయిన రూపమును 'పసాదించు వచనము వర్టిల్లి నది.

నూఠనచ్చందోరూసములు వచ్చిన పిదప (ప్రాతరూపములు పూర్తిగా త్యజింప బడలేదు. (ప్రాత ఛందములలో కవితలు రచించువారు నేడును కలరు. అప్లే సులభ మయిన వచన మథఖివృద్ధి చెందిన తరువాతకూడ మాలుమూల సదములు, కఠిన శబ్ద ములు కలపిన వచనమును రచించువారు లేక పోలేదు. అగవల్‌ పోలిన వచనశెలి మరగిపోయిన తరువాతకూడ యతిప్రాస భరితమయిన వచనశ్రై లియు) దొంతరలు దొంతరలుగా శబ్దములను కూర్చి వాయు వచనశ్రి లియు వాయువారు కొందలు కలరు, అందుచే నిట పేర్కొనబడిన యఖినృద్ధి పెక్కుమంది రచనలలో కనిపించు మార్చును మాత్రమే తెలుపును. ఈ (గంథములో వి

ఈ విధమున కాల,కమమున కొన్ని కొన్ని మార్పులను పొంది వర్ధిల్లుచుండు తమిళ సాహిత్య చర్విత ఆను నీగంథములో నెల్ల (గ్రంథములను గుతించియు వివరిం చుటకు సాధ్యము కొలేదు, కడచిన శతొబ్దిములోను ఈ శతాబ్దములోను రచితములయిన (గ్రంథము లసంఖ్యాకములు. ఈ శతాబ్దిములోని యరువది సంవత్సరముల కాలములో వెలసిన తమిళ్ళగంథముల సంఖ్య కడచిన యిరువది నాలుగుశ తాబ్బములలోని (గ్రంథముల నంఖ్య కంటె నధికమని చెప్పవచ్చును.అందుచేత నెల్లి (గంథములను గుజటించియు విక్కడ (స్రస్తావించుటకు సాధ్యము కాలేదు. సాహిత్యాభ్యుదయముయొక్క ధోరణ్‌ని దిజ్మా(త్రముగా సూచించుట కవసరమయిన [గంథముల గుణగణములు, (గంథక ర్తల యొక్క సేళ్లును మాత్రమే యిట చూడదగును.

అయితే యూ సాహిత్య చరిత తమిళ సాహిత్య సంబంధము లేనివారికి = ఉపయోగపడదగిన రీతిలో విన్ని పుటలు అను నొక హద్దుకు లోబడి రచింపబడు చుండుటచేత (గంథముల వివరములో, గంథకర్తల యొక్క (ప్రస్తావనలో విడువక 'పేర్కొనుట కవకాళము లేదు. (గంథములకు సంబంధించిన విశిష్టములయిన గుణ గణములను పెక్కింటిని వివరించుటకు కూడ నిచ్చట నవకాశము చాలదు. ఇటీవలి రచనలను గుటించి యొకమాట; ఇచట పేర్కొనబడిన యెల్ల (గంథములును భవి ష్యత్తులో సాహిత్యముగా విలుచునవి గట్టిగా చెప్పుటకుకూడ సాధ్యము కాదు; వావిలో వెన్నియో కాల్యప్రవాహమున కలసిపోవచ్చును. ఇచట ేర్కొనబడని (గ్రంథములలో

ణీ తమిళ వొబ్మయ ఛరిత్రము కొన్ని భవిష్యత్తులో సాహిత్యముగా జీవింపను వచ్చును, కాల(వ్రవాహము నాహృద యము యొక్క యుక్సాహముకంటపె నధిక శ క్ర్‌మంత మయినది, ఈమిళ సాహిత్య చరితను నలు విధములుగా విభణించుట కలదు. తమిళ పొహిత్యమును గుణించి యితర భాసలనారు తెలిసికొనుటకు వీణగా ఫీ క్రింది విభ జనము (గహింస వడినది, ప్రాచీన యుగము నంగ సాహిత్యము: క్రీ. పూ, 500 మొదలు క్రీ, శ. 200 వజకు, ఆగం, పుజఖంలను గుజించిన కవితలు, నీతి సాహిత్యము : క్రీ. ఈ. 100 మొదలు క్రీ ళు 600 వణకు, శిరుక్కుఅక్‌ మొదలయిన నీతి (గ్రంథములు, కార్‌ నార ఏదు మొదలయిన వెజణ్ళా (గంథములు. ప్రాచీన కావ్యములు : శిలస్పదిగారము, మణీమేఖరై, ముక్తొణ్భాయిరం మొదలై నవి, మధ్య యుగము ళ్‌ క్రీ సాహిత్యము ; శ్రీ క. 0 మొదల 9000 వజకు, వాయవ్మాడుల, ఆక్వారుల కవితలు, కలంవిగం మొదలయిన వలు విధములయిన (ంథములు, కావ్య పాహీత్యము : క్రీ శ. 8000 మొదలు 1200 వజకు. బజీవక చీంకామణ్‌, 'పెరుంగదై మొదలయిన జైన, బొద్ద (గ్రంథములు, ఇర్టై యనార్‌ కళవియల్‌ మొదలయిన లక్షణ టగంథములు, శేక్కిలార్‌, కంబర్‌, ఓట్టక్కూత్తర్‌, ఆవై్వైయార్‌ మొదలయినవారు, ఉలా సరణి, ప త్తమ్మిలి. వ్యాభ్యానములు ఫ్రీ. శ. 1200 మొదలు 15600 వజకు, ఇళం పూరనర్‌, "సేరాశిరియర్‌ మొదలయినవారు. వైష్ణవ వివరణ (గంఠములు, క్రైవ సిద్ధాంత కాస్త (గ్రంథములు, లము (గంథములు, చాటు పద్యములు (తవిప్పాడల్‌ గ్‌, వురొాణ సాహిత్యము ; క్రీ శ 1500 మొదలు 1800 వజకు, పురాణములు, స్ట్‌ల పురాణములు, చహమ్మదీయ సాహిఠ్యము,

తమిళ సాహిత్యము ల్లీ కైంన్త్సవుల "నీవ = వీరమామునివర్‌ మొదలయినవారు. వచనము యొక వికానము ఆధునిక యుగము పందోమ్మిదవ శతాద్దిను : క్రైం స్తవ సాహిత్యము. రామలింగస్వామి: వేదనాయకర్‌ మొదలయినవారు. నవలల యఖివృద్ధి, వ్యాన రచనాఖినృద్ధి. ఇరువదవ శతాద్దిము : భారతి, కల్కి, ప్తదుమై స్చి్తకాం చిన్న కథ, నవల, నాటకము. " జీవిత చర్మిక్క వ్యాసము; వరిళోధన మొదలయినవి.

3. సంగ సాహిత్యము (& పూ. 500 - క్రీ శ. 200)

అత్మిప్రాచీన సాహిత్యము :

ఎన్నియో (వ్రభుత్వములు మాటినను అనేక శతాబ్దిములుగా కీర్తీ (వతిష్టలతో విరాజిళ్లుచున్న నగరములలో మధుర యొకటి. (ప్రపంచములోని యతి (ప్రాచీనము లయిన నగరములలో నది యొకటి. దానిని గూర్చి కీర్తించిన (ప్రాచీన కవీశ్వరు డొకడు “ప్రాకారములను శాకెడి (ప్రవాహజల మనెడు నొక శతుపుయొక్క ముట్టడినే తప్ప వితర విధమయిన ముట్టడివి దేనిని తెలియవికోట కలయూరు అని కీర్తించి యున్నాడు. కవిత్వోచితమయిన కల్పనా సొందర్య మిందు కలసియున్నను పెక్కు మార్పులకు మధ్య ప్రాచీనకొలము నుండి సొగి వచ్చు (ప్రశాంతమయిన జీవితము కలది యను యాథార్జ్యమును కూడ నిది పొదివికొవి యున్నది. మధురా నగరమును గుటించి తెలుపబడిన యీ వైశిష్ట్యము ఇంచు మించుగా తమిళ దేశమునందలి యతి (ప్రాచీనమయిన నాగరిక జీవితమునకును అన్వయించు నని చెప్పవచ్చును. దీని నరము చేసికొనినచో తమిళభాష 'పెక్కు శతాబ్దములుగా (క్రమముగా (ప్రశాంత స్థితితో చెందు చున్న యఖివృద్ధిని గుటించి తెలిసికొన వచ్చును.

అట్లు ప్రారీన కొలమున తమిళ వేశమునందు నవ్యవహరింసబడుచుండిన తమిళ భాషలో పుట్టి పెరిగిన కావ్యములలో నొక భాగము నేటిదాకగూడ రక్షింపదిడుచు వచ్చుచున్నది. ఆ ప్రాచీన తమిళ సాపాత్యము నంగసాహిత్య మమ పేరుతో పిలువ ఐడుచున్నది. తొల్కాప్పియవార్‌ అను (ప్రాచీనకవీళ్వరు డొకడు నాటి భాషను; (గ్రంథభములమ పరిశోధించి తొల్కాప్పియం అను లక్షణ (గంథమును రచించి యున్నాడు. నంగ సాహిత్యము, తొల్కాప్పియము అను నీ రెండే (ప్రాచీన తమిళ భాషను గుజించియు, తమిళ సాపాత్యమును గుజించియు మనము తెలిపికొముటకు తోడ్పడునవి. భారత దేశమున వ్యవహారములో నున్న భాషల యందలి కృతులలో నతి ప్రాచీనమయినవి యివియే.

నంగ సాహిత్యము అను సంకలనములో నున్న కవితల కాలము శ్రీ, పూ, 000 మొదలు క్రీ, శ. 100 వజకు అవి చెదురు. తొల్కాప్పియముకూడ వించు

వంగ పాహోత్యము న! మించుగా నాకొలమునకే నంబంధించిన దని చెప్పవచ్చును. అయితే, తమిళభాషయు, తమిళ సాహిత్యమును వాని కంథెనుకూడ ముందే వర్టిల్లియండిన వనుటలో నందేహము లేదు. ఒక దేశమున నెన్నియో శతాబ్బములుగా జానపద సాహిత్యము (7011 1106264౯69) (ప్రజలలో వ్యాప్తి చెందిన పిదసనే కవీశ్వరులు కొందణు వావిలో కొన్నిటికి లేఖనరూస మిచ్చుట పరిపాటి. దానికి పిదపనే కవీళశ్వరులు రచించిన సాహిత్య మొక (ప్రత్యేకమయిన తెగగా నభివృద్ది చెందుట యలవాటు, ఆ విధముగానే తమిళ దేశములోకూడ సంగ సాహిత్యమునకు చెందిన కవితలు వెలయుటకు ముందే వానికి ఆధారభూకములయిన జానపద గీతములు దేళశమం దంతటను సక్కడక్క-డ (ప్రజల యానందమునక్షై పాడదిడుచు వచ్చినవి. అఆ జొనపద కవితలలోన్‌ పద్ధతులు తరువాత కవులచేత రచింవదిడిన కవితలలో స్టిక వడినవి. కవుల కవితా సంప్రదాయములను పరిశీలించి కవులు కొందటు లక్షణ (గ్రంథములు రచించిరి. ఆ విధముగా కవుల కావ్యములును, లక్షణ (గంథములును రచింపబడిన తరువాతనే తొల్కాప్పియనార్‌ వెలసి తన (గ్రంథమును రచించెను. ఆతని లక్షణ (గంథమునకు పనం పారనార్‌ అను నతడు పాయిరం (నాందీ పద్యము) రచించియున్నాడు, అందు ఉత్తరమున వేంకటాచలము (తిరుపతి మొదలుకొని దకీణమున కన్యాకుమారి ఆగ్రము (కన్యాకుమారి వఅకును తమిళము వెలసియుండిన దవియు, [ప్రజల భాషావ్యవహారమును, కవుల కవితా వ్యవహారమును తొల్కాప్పియనార్‌ పరిళోధించె ననియు? నతని కాలమునకు ముందే యుండిన లక్షణ (గంథములనుకూడ పరిళోధించె ననియు పేర్కొవియున్నాడు. తొల్కాప్పీయనార్‌ కూడ ఠఈన (గ్రంథమున తనకు పూర్వముండిన లకుణకారులయొక్క స్యూతములమ, పిద్ధాంతములను గుణించి పదింబదిగా పేర్కొవియున్నాడు, కనుకనే రెండువేల సంవత్సరములకు మునుపే తమిళమున పెక్కు కొవ్యములును, లక్షణ (గంథములును మండిన వనుట స్పష్టమగుచున్నది. సంగ సాహిత్య మను నంకలనమున నున్న కవితలను పరిశీలించినప్పుడు తొడ (ప్రాచీనకొవ్య సంప్రదాయములు కొన్ని యుండిన వను సత్యము వెల్లడి యగుచున్నది. సంకలనము :

కవీశ్వరులు దేశమునందలి మూల మూలలలోనుః నగరములలోను వెలపి యందందు పెక్కు తెణగులయిన కవితలను రచించియున్నారు. అవి పెక్కు వేల సంఖ్యలో గృహములలోము రాజొంతఈః పురములలోను నుండినవి, దేశమునందలి

కి తమీళ వాబ్మయ చరిత్రము పలు (ప్రాంతములలో చెల్లా చెదరులుగా నుండిన యా కవితలలో పెక్కు కాల (క్రమమున నశించి పోయినవి. తాళపత్రములలో రచింన బడినవి కొన్ని తరములకు పిదప నశించిపోవుటి సహజము. నశించి మజగిపోయినవి పోగా మిగిలియున్న కవిత లను నంరక్షంచుబ యెట్లను విచారము క్రీ. పూ. మొదటి రెండు శతాబ్దములలో నేర్పడినది. అపుడు కవులు కొందలు, పోషకులు కొందలణు ముందునకు వచ్చి వానిలో ను త్తమములయిన వానిన్తై నను నంరక్షించుటకు (ప్రయత్నించిరి. వారి వత్ర్రయత్న ఫలముగా సంకలింవదిడినవి *ఎట్టుత్తోగె అను (ప్రత్యేక కవితలు కూర్చిన (గ్రంథములు ఎనిమిదియు, సత్తుప్పాట్టు ఆను సుదీర్ష కవికలయొక్క సంకలన (గంథ మొకటియు = మొత్తము తొమ్మిది (గ్రంథములు. అవియే సంగ సాహిత్యముగా పేర్కొనబడుచున్నవి.

“సంగం అను నామము;

“నంగ సాహిత్యము అనుసే రెక్లేర్పడినది? నంగం అనునది విద్వాంసులు, ధర్మపరాయణులు పెక్కురు చేరి యేర్పడిన సంఘము, తరువాతికాలమున (క్రీ. ఈ శీర్‌ శశాబ్దములలో) శ్రమణమతమునకు చెందిన నవ్యాసులు తమిళదేశమున “నం గము నేర్పజిచి విద్యాసేవను, మఠసేవను గావించిరి. వారి కాలములోవి నంఘ ములవలెినే దానికి పూర్వకొలములోను కవులనంఘము లుండి యుండవలె ననియు, ప్రాచీన కవితలు (ఎట్టుత్తాగె; పత్తప్పాట్టు రచనలు మొదలయినవి) ఆ సంఘములకు చెందిన కపులచేత రచింపబడి యుండవలెననియు విద్వాంసు లభిప్రాయపడిరి. ('ప్రాలీన తమిళదేశమున మూడు తమిశసంఘము లుండెననియు, మధురలోను, కపొట పురములోను నుండిన (ప్రథమ, ద్వితీయ సంఘములు నళించినపిదప మూడవ తమిళ నంఘము మధురలో పొండ్యుల యాదరముతో నేర్చడి పర్టిల్లిన దవియు భావింపబిడి వది. మూడవ తమిళనంఘమునకు చెందిన (గ్రంథములే ఎట్టత్తొాగెయు: పత్తుప్పా ట్టును అని భావించి, వానిని సంగ సాహాత్యముగా 'పేర్కొనువాడుక యేర్చడినది. మధురలో కవులు సమావేశమై తమిళమును పరిళోధించుచు వచ్చిరనియు;, పాండ్య రాజులు వారికి ప్రోత్సాహము నొసగి యాదరించుచుండి రవియు చెప్పుటకు (ప్రాలీన కవితలలో తార్కాణములు కలపు, పొండ్యులనలెనే చోళరాజులును, చేరరాజులును, వితర సామంతరాజులును, వదాన్యులును కపుల నాదరించుచు వచ్చి రనుట యా కవి తల మూలమున తెలియనచ్చు చున్నది. వారి సహాయమును, (పోత్సాహమును వడసినకవులు తమ మనోభావములను, కల్చనలమ గానము చేయుట మాశముతో

నంగపాహిత్యము క్రీ విలవక యా యా రాజులను, వదాన్యులను, వారి దేశములను, ఊళ్ళను నోరార కీర్తించి రనుట కూడ న్పష్ట మగుచున్నది. అయితే మూడు సంగము లుండినవి; అవి వీరి వీరి యాధ్యక్ష్యములో నివ్నియిన్ని సంవత్సరము లుండినవి ఇత్యాదిగా తరు వాతీకొలపు విద్వాంసులు తెలుపు నభిపాయములకు తగినంత యాధారములు లేవు, ఏ మయినను కవీశ్వరు లప్సుడప్పుడు నమావేశ మై పరిశోధించి రనుటయు, వారిలో కొందతియొక్క కృషిచేతనే సంగసాహిత్య మనబడు సంకలన (గ్రంథము లేర్చడిన వనుటయు (తోసిపుచ్చుటకు వీలులేని విషయములు,

సంగ సాహిత్యమునకు సంబంధించిన కవితలలో కానవచ్చు ప్రాచీన నం(వ దాయములు సెక్కు కలవు. (నణయమనునకు నంబంధించిన కల్పనను *ఆగంి ఆవియు; వీరము, దానము, కీర్తి మొదలయిన జీవిత విభాగములను “పురం” అనియు చేపిన విభజన మా సం(ప్రదాయములలో (వధాన మయినది. *ఆగంి కవితలలో నాయికా నాయకుల (ప్రణయము కీర్తింపబడును. “పురం కవితలలో దేశమును పరిపాలించు రాజుయొక్క గొప్ప వీరకార్యములు, దానశీలత, వదాన్యుల యద్భుత కార్యములు, ఇతరములు కీ ర్తింపబడును, కనుకనే, చాలవజకు ఆగం కవితలు కల్పనగాను, పురం కవికలలోనిది కథనముగాను నుండు నని చెప్పవచ్చును.

చిన్న (గ్రామము లధికముగాను; నగరము లల్బముగాను? వానిలో వే రాకపోక లును, కలయికయు తక్కువగాను నుండిన కొల మది. పల్లె,ప్రజలు పర్వతముమీవను, అరణ్యమునందును, మాగాణీ (ప్రదేశములందును, నము.ద్రతీరములోను నుండిన యూళ్ళలో వివసించుచుం నాయా (ప్రదేశములందు లభించిన యాహార పదార్థములక్షై వేట, వ్యవసాయము; చేపలు పట్టుట మొదలగు వృత్తులలో (ప్రవర్తించుచు వచ్చిరి, (యేమ, జ్ఞానము, సోందర్యము, పరువము మొదలయిన విషయములలో పొంత నములు చక్కగా కుదిరిన స్త్రీ పురుషులు నరన్సరను (పేమించుకొవి, పెండ్లాడి గృహస్ట జీవితముమ. సాగించిరి. అట్టి(పేమయు, గార్హస్థ్యమును పల్లెవట్టులలో సహజమయిన జీవితముగా సాగినది. ఆ యూళ్ళలో పుట్టిన జొనవద కథలును, గీతములును, నాటికములును నా (ప్రణయ జీవితమునే యితివృ త్తముగా (గ్రహించి యుండినవి, (ప్రకృతితో సంబంధించిన పల్లె(వ్రజలయొక్క జీవితమును, వృత్తు లును నా జొనపద గీతములలో సాడబడినవి, సర్వతము, అరణ్యము, మాగాణీ (ప్రదేశము, నమ్ముదము అను వీవి సహజ సౌందర్యము, (శ్రేస్టక్వము వావిలో కీర్తింప ఐడినవి. (ప్రకృతి గతములయిన వస్తువులు, వృత్తులు మొదలయినవి జీవితము

తె

శ తమీళ వాబ్బ్మయ వర్మికము కొజకే యేర్పడిన వగుటచేత (వ్రణయ జీవితమే యా కవితలయొక్క. ఉరిప్పొరుక్‌ (నంబంధపడిన వస్తువు) అవి కీ ర్థింప బడీనది, ఆ జీవితము నెటత్తిచూపు నస్తువులుగో మన్న చెట్టు, ప్రాణీ పడి, వృత్తి మొదలయినవి “కరుప్పొరుక్‌ గళ్‌) (గర్భవస్తువులుు అనబడినవి. ఆ జీవితమువకు పశ్చాద్భూమికగా నెలసినస్టలము, కాలము '“ముదల్‌ పొరుళ్‌ గక్‌” (మూలవ న్తువులు) అవవిడినవి, ఒక్కొక్క (స్రదేశములోను (ప్రకృతి వస్తు పులు, వృత్తులు: అలవాటులు నేర్వేణుగా నుండుటచేత నా యా స్థలములలోవి జూన వదగీఠములును వేర్వేజబుగా వేర్చడినవి, నంగ సాహిత్యము రచింవబడిన కాల ములో నా జానపద గీఠతములే కవుల చేతులలో పడి కురుంబి, ముల్షె, మరుదం, వెయ్‌దర్‌, పాల్పై ఆను నయిదు విభాగముల కవితలుగా నేర్పడినవి. (ప్రాచీన కాలపు జాదపద గీతములు మనకు లభించు నవకొళశము లేదు, వానిలోని పద్ధతుల నమసరించి కవీశ్వరులచేత రచించబడిన అయిదు విభాగముల (తిజై ) కవితలు కూడ పూర్తిగా లభించు నవకొళమును లేదు. నంకలన్మగంథములుగా కూర్చబడిన (గ్రంథ ములలో ఆగం కవిత లించుమించుగా 1800 లలించినవి. అ కాలపు సంప్రదాయ ములను వివరించు లక్షణ[గంథములలో నొకటి యగు తొల్కొాస్సియము లభించినది, ఆందు కానవచ్భు సం్యసదాయములు నంగసాపాత్య కాలమునకు తరువాత కూడ పెక్కుళ తాబ్బములదాక (ప్రణయక విఠలలో నుసయోగింస బడినవి. ఆ సం(వదాయము లిట్టివి. తినై ముదల్‌ పారుల్‌ కరుప్పారుళ్‌ ఉరిప్పారుళల్‌ (విశాగము) _ (మూలవస్తువు (గర్భవస్తువు) (వంవింధవడిన వస్తువు) కురింజి ఐప్పపి పులి, ఏనుగు, చిలుక, (పేమికుల కలయిక (పర్వకము కార్హిగై నెమలి, వేంగ్లై వృక్ష ((చాలవణకు వివాహ మొదలయినవి ము, చందన వృక్షము, మునకు మునుపటి ఆర్థవీశా నమ కొందల్‌ పువ్చను రహన్య ప్రణయ యము, 'వేటాడుట, జీవితము)

వంగ సాహీత్యము శీ ముర్ష్నె ఆవణీ జింక, నెమలి, యుద్ధ ధర్మము (ఆరణ్యము) పురట్టాః వళువు, కొన్హె, కురుందు. కొణకు (ప్రియు డెడ సాయంకాలము మొల్ల తీగ బాసినప్పుడు_ వేయని యళని రాకక్షై యెదురు చూచుచుం డుట, మరుదం వేకువజాము ఎనుము, నీటికుక్క, ఉంపుడు క క్తెతో (మాౌగాణ్‌ మరుదం,కొాంజితానమర నాయకుడు నంబం (ప్రదేశము) వ్యవసాయము ధము కలిగియుం డుటచేత నాయిక ద్రణజయకోపము. నెయ్‌దల్‌ సాయంకాలము సొరచేవ, పొన్నచెట్టు నాయకుని యెడ (నమ్యుద్రతీర నెయ్‌దల్‌త్క్యా, చేసలు బాటుచేత నాయిక (ప్రాంతము పట్టుట? కృళించి దుఃఖిం ఉప్పు వండించుట చుట. పాలై పారము కోలు కృశించిన పులి, ధననంపాదనము (మరుభూమి పోయి మార్పు ఏనుగు, డేగ, జెముడు, నక్షై నాయకుడు పర్వతము, చెందుట, ఎండ ఇప్పచెే ట్టు సాల ఎడబొాపీ వప్పుడు వృక్షము. నాయిక దురపిల్లుట. అరణ్యము మిట్ట మధ్యా హ్నము, ౫ ఒక (స్రణయ నన్నివేశమును కల్పించి రచించునపుడు ఈ విధమున దావి కర్త మయిన స్థలము, కొలము వీ, (ప్రాణి, వృక్షము) పుష్పము మొదలయిన (ప్రకృతి గతవ స్తువుల నమర్శ్చి రచించు నంటప్రదాయము చాలకాలముగా నుండుచు వచ్చినది. ఊరూర (ప్రజల మౌఖిక (పచారములోనే అలిఖిఠముగా పాడబడుచుండిన జానసద గీఠతములయందే యా సంప్రదాయము సాగి వచ్చుచుండినందున కవీళశ్వరులును వావి సదేవిధమున స్వీకరించి కవిత్వము రచించిరి. అందుచేత భార్యాభర్తలు [పణయ శలహమున వ్యధ చెందుటను గూర్చి రచింవదలచినచో రవులు దాని కనుగుణముగా

శరీ తమీళ వాబ్మయ చరిత్రము మాౌగాణ్‌ (ప్రదేశమునకు చెందిన *న్చగ్రుదథి స్థలమును, ఆ స్థలమునకు నంబంధించిన (వళ్ళకి వస్తువులను అమర్చి రచింవవనలపి యుండెను. పర్వఠమునో; యరణ్యమునో యమర్చి రచించుట కా సంప్రదాయ మవకొశ మొసగ లేదు. పల్లె ప్రజలయొక్క యలిభితసాహిత్య మయిన జానపద గీఠములలో నంతలోతుగా నా సంప్రదాయము 'వేరూని యుండుటచేత లిభితసాహిత్యమును సృష్టించిన కపులును దాని నతిక్రమింపక యాదరించుటకు వీలయినది. అందుచే; నాకొలమునందలి “అగం” కవితలలో (ప్రకృతి వర్ణసను మిక్కిలి విస్తారముగా చూడ గలుగుచున్నాము. (ప్రకృతిని కీర్తించుటకే యేర్చడిన కవితలవలె కొన్ని తోచును, అంత యధికముగా (ప్రకృతి వర్ణన వెలసి యున్నది. కావి; యథార్థ మది కాదు. మానవప్రణయమును కీర్తించుటయే యౌ కవితల (వ్రధానాశయము. ఆ (వ్రణయకల్పనకు పూర్వరంగముగాను, నహాయముగామ మాక్రమే (సకృతివర్ష్సన యందు కలదు, ఇంత విస్తారముగా (ప్రకృతి వర్షన యొప్పియున్న యీ ప్రాచీన సాహి

త్యములో (ప్రకృతి సొందర్యమున మునిగి ప్రకృతిని వర్ణించుటయే ధ్యేయముగా నున్న కవిత లేకుండుట మిక్కిలి యాశ్చర్యము గొలుపును. నేటి కపులు రచించునట్లు మూర్యుడు, చంద్రుడు, మేఘము, పుష్పలత మొదలయిన (ప్రకృతి నస్తుపవులను మాత్రము (వణయ కల్పన లేకుండ) అభివర్డించెడి కవిత యొకటి కూడ ప్రాచీనససాహిత్యమున లేదు. సూర్యుడు వశ్చిమాకాశమున చేరిన నమయమున నాకసమునం దెగిరిపోపు నడుల సమూహమును చూచి రచించిన కవిత యొకటి. “సూర్యుడు పళశ్చిమదిక్కున (గ్రుంకిన విశాలమయిన విహాయనములో నెగిరిపోవు నా పతులుంవ్రాలియున్న తెక్కలుగల యా షతలుంకరుణింస దగినవి. అవి గూడుకట్టుకొవి వివసింన దగినట్లు మిక్కిలి ఎత్తుగా పెరిగిన పాల వృక్షమునందు గల తమసిల్లల నోళ్ళలో చొప్పించుటక్షై యెరయె త్తి శొవి పోపుచుండుటచేత నవి యంత వేగముగా నెగిరిపోవుచున్నపి;

జొయిలు పట్ట అగల్‌వాయ్‌ వానత్తు

ఆశయ కామే కొడుజ్‌ చిజ్రేస్పజవై -

ఇట్టై యుజ ఓల్లీయ నెజీ ఆయల్‌ మరా అత్త

పి్షై ఉళ్‌వాయ్‌ శెరిఈయ

ఇరై కొల మైయికా వర్లై యమాల్‌ శెలవే,

ఈ కవితను పైపెన మాత్రమే చదివినవారికి సంధ్యాకాలపు టాకాశమునో

ఇం దెగిరిపోపు పతుల మొత్తమునో కీర్తించిన (ప్రకృతి వర్జనగా కనిపించును,

సంగసాపిత్యము శి కొని; సంగ సాహిత్య కాలమున నావిధముగా (ప్రకృతి సొందర్యమున మునిగి యా సౌందర్య భావనకోనమే రచించెడి యలవాటు లేదు. అందుచే, నా కవితకు నధోక్టాపిక వ్రాపిన (ప్రాచీవకాలపు విద్వాంసు డొకడు *ఇది వఛణయముచే కృశించిన ఈన నాయకుని యెడబాటుబే మిక్కిలి బాధనొంది సాయంకాలమును చూచి దుఃఖముతో చెప్పినది' అవి వివరణము (వ్రాసియున్నాడు, ఆ వివరణముతో కలిపి చూచినప్పుడే యిది (స్రణయమును గూర్చిన కల్పన కల ఆగం కవిత అని యర్ధ మగును. లేనిచో_ ఒకొనొక కవీశ్వరుడు (ప్రకృతి సౌందర్యమును గాంచి ముగ్ద్గుడై యొసగిన శబ్దచ్శితము అని పొరబడుట కవకొశము కలదు.

జనుల జానపద గీఠతములలో నుండిన మజొక సంప్రదాయము కూడ నా కవీ శ్వరుల (ణయ కవితలలో నేలకొనినది. (గ్రామములలో (ప్రజలు పాడు పాటలలో (వణయముమ గుఠించి పాడునప్పుడు ఫలానావారియొక్క (పణయము అని కుటుం ఐను; పేరు మొదలయిన వివరములతో పొడుటకు సాధ్యము కొదు. వీరము మొద లయినవావివి గుటించికీ ర్తించినప్పడు ఫలానా నాయకునిది అని అతని'పేరు మొదలయిన వివరములను పేర్కొని కీర్తించుటయే గొరవపా(త్రముగా నుండినది. అయితే (వ్రణజయమును గుతించి పాడునప్పుడు ఆది సార్వజసీనమయిన కల్పనగా- పేరు మొద లయినవి సూచింపకంఉండిననే యా పాటను పలువురు పాడి యానందించుటకు పాధ్య మగును. అందుచేత జానపద గీతములలో పేరును పేర్కొని పాడకం (ప్రియుడు, _సేయని?; నాయకుడు, నాయిక ఆవింసామాన్యముగా పేర్కొని పొడు నం్యన్రదాయ మేర్చడినది. ఆ నం(ప్రదాయము సంగసాహిత్యములోని అగం కవి తలలో కూడ కలదు.

వీరము, వదాన్యత మొదలయినవావివి గుజించి రచింపబడిన *పురం” కవి తలలో విట్టి సార్వజనీన మయిన కల్పతళ లేదు, పేరును, వివాసస్థలమును పేర్కొని వ్రలానారాజుయొక్క_ వీరకొర్యము: ఫలానావదామ్యుని దాతృత్వగుణము అవి తెలినికొన దగినరీతగా నా కవితలు కలవు, అందుచేత *పురం్‌ కవితలు (ప్రారీనకొలపు రాజుల, నాయకుల జీవిత ఘట్టములను వివరించునవిగా=చరి[తకు ఉసకరించునవిగా-ఉన్నవి, రనవంతముగా రచించుపద్దతిలో సౌందర్యము కలదే. కావి జరగవివానివి కల్పించి చూపెడి కల్చనలు వానియందు లేదు.

యుద్ధ నన్నివేశము మొదలయినవావిని వర్ణించెడి కవితలలో ఏడు తిజైలుగా విభాగము చేసి కీర్మింగు సంన్రదాయ ముండినది, శతుదేశములోని పళుపుల వాజ్ఞ

(| తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము మించి యుద్ధమునకు [ప్రారంభించుట “వేట్బి' తితై. శతుదేశముమీదికి దండె త్తిపోవుట “వంజి. శత్రువుల కోటను ముట్టడించుట ఉటిజ్లా. ఒకస్టలమును సంకేతముగా నేర్పాటు చేసికొని యభయ పైన్యములుమ నెదుర్కొవి యుద్ధము చేయుట 'తుమ్రై”, విజయము గాంచుట “వాగైై”. కీర్తించి పాడుట “పొడాణ్‌”, లౌకిక జీవితము యొక్క. యశాశ్వతత్వ మును గుటించి పొడుట *“కొంజి.

*అగం'లో కూడ పైవి సేర్కొవిన ఉన్నక _పణయమునకు నంబంధించిన అయిదు తిశైలతో బాటు కైక్కీశ్రైే? పెరుందిణై అను రెండును చేరి యేడుతిజైలు శల వని చెప్పుదురు. శైక్కిక్రై యు, పెరుందిళై యు అంత ఉన్నతము కావి (ప్రణయ మును గుణించి రచించునవి, శ్రైక్కిశై యనునది స్త్రీ పురుషు లిరువరిలో నొకరు మా(క్రమే పేను కలిగి యుండునది (ఏకత్రానురాగము). పెరుందిజ్లై యనునది యుళయులకును నడుమ చక్కవి్యపేను లేవి యెగుడు దిగుడులు గల (ప్రణయస్టితి. ఈ విధముగా నున్న ఆగలిజైలు ఏడింటిని, పుర త్రిజైలు ఏడింటిని గుటించియే సంగ పాహిత్యమునకు చెందిన కవితలు కలవు, ఎట్టుత్తాగై 5

ఎట్టుత్తొగె (గ్రంథములలో న్వైదు (గ్రంథములు “ఆగం” వస్తువును గుటించి మ్యాతమే రచింపబడిన కవితలు కలవి. వానిలో, పదుమూడు పాదములు మొదలుకొని ముప్పది యొక్క పాదముల వజకు గల కవితలు నాలుగు వందలు కూర్చి “ఆగనానూటు' అవి యేర్చటిచిరి. తొమ్మిది పాదములు మొదలుకొని. పం(డెండు పాదములవణకు గలవి నాలుగు వందలు చేర్చి “నట్ట్రినై' అవి సేరిడిరి, నాలుగుపాదముణు మొదలుకొని యెనిమిది పాదములవజకు గలవి నాలుగువందలును “కురుంతొగ్లై' అయినవి, మూడుపాదములు మొదలుకొవి అయిదు పాదములనణక గల అయిదునందల కవితలను *ఐంగురు నూలు” అని కూర్చిరి. మధుర మయిన నాదసొకునూర్యము గల “కలిప్పా” అను ఛందోభేదములో రచితము లయిన నూట యేబది కవితలను కూర్చి “కలిత్తొగై” అని యేర్పజిచిరి ఈ అయిదు ప్రాచీన వంక లన (గంథను లన్నియు *“ఆగప్పొరుక్‌? అను (ప్రణయ కవితలకు సంబంధించినవి.

సరిపాడల్‌ అనునదియు మధురమైన నాద సౌందర్యము కల ఛందోభేదము. అట్టి డెబ్బది పాటలు గల నంకలన (గంథమునకు “*వరిపొడల్‌” అని "సేరిడిరి. వావిలో విస్పుడు లభించినవి యిరువది రెండు. వానిలో కొన్ని [స్రజయమునకు వందింధించినవి; కొన్ని భగవద్భ _క్రీకీ సంబంధించినవి.

శంగపాహిత్యము కఫ “పదిట్టుప్ప త్తు' అనునది చేరదేశపు రాజయిన వదిన్మరైకి నంబంధించి దశకము దశకముగా రచింపబడిన నూజు కవితలు గల నంకలన (గంథము పుజనా నూజు అనునది తమిళదేశపు లాజులు, సామంతులు; వదాన్యులు, [ప్రజలలో గొప్ప వారు మొదలయినవారియొక్కు మహాకొర్యములను, అపూర్వ పేవలను గుటించి కీర్తించిన నాలుగువందల కవితలు కల [గగంథము. సార్వజనీనములయిన నఠత్యములను సేర్కాను కొన్ని కవితలు కూడ నీ నంకలనమున కలవు, (పణయకవితలు ఫి ప్రణయమును గుజించి రచింపబడిన (ప్రాచీన తమిళ కవితలలో న్రీలయొక్క ఆంగాంగసొందర్య మధికముగా వర్షింపవిడ లేదు; సంభోగమునకు నంబంధించిన రచనలును నధికముగా కొనరావు. _పేమికులయొక్క హృదయ నమ్మేళనమును గుటించిన కవితలే యధికముగా నున్నవి. ప్రియుని బహుకాల మెడబానీ యతనిరాక 'కెదురుచూచుచు విరహమున కృశించిపోయిన _పేయపి తన జీవితమును గుఆించిన విశ్వాసమునే కోలుపోవు చున్నది. (ప్రియుని చూడకయే తన్నప్రాణము పోవు నేమో యని బాధతో కరగిపోవు చున్నది. ఆ స్థితిలో నామెనోట వెలునడిన మాటలుగా “నట్టినై' లో ఓక నద్యము కలదు. “చెలీ: నేను దావునకు భయపవడుట లేదు. అయికే మజొకందుకుగా భయ వడుచున్నాను. నేను చనిపోయి పునర్జన్మ పొందుచో నా మజుజన్మమున నా (సియువి మజచిపోవుదు నేమో యనియే నా భయము అనుదున్నది. కాదల్‌ అజ్జో౯ ఆబ్జావల్‌ శావికా పిఅస్పు స్పిజీదు అగువదాయి౯ా మటక్కు- వే౯ా కొల్‌ ఎకాకొదలజా ఎనవే. ఒడలికిని, (ప్రాణమునకును గల నందింధమును పోలిన దట (్రణయము. ఒడలిలో ప్రాణము జీవించుటవంటిది (వణయము. (ప్రాణము శరీరమును విడచి వే అగును. చావును పోలినది యెడబాటు, యాక్ర్కైక్కు- ఉయిరల్‌ ఇయైన్షన్న నట్స్‌న్‌ అవ్వుయిర్‌ వ్యార్టదల్‌ ఆన్నకాదల్‌ శాదల్‌ అన్న సిరివరియోశే,

థీ తమిళ వాజ్మయ చరితము ఈ యర్ణమునే వర్తమాన శతాన్షి మహాకవి అయిన భ్రారతియార్‌. *కుయిల్‌ పొట్టు అను (గ్రంథమున (ప్రన్తరించి యున్నట్లు తోచుచున్నది, కాదల్‌ కాదల్‌ కాదల్‌ కాదల్‌ పోయి౯లా శాదల్‌ కాదల్‌ కాదల్‌ “ప్రియవియొక్క- దీర్హకాలపు అెడబాటుచేత నేను చిక్కి శల్య మగుచున్నాను. కష్టనడు చున్నాను. అయినను నతడు చనినదేశమున తాను చేపట్టిన క_ర్తవ్యమును నిర్వ రించి మరలివచ్చును గాకః అదియే నాకోరిక' అవి యొకనాయిక చెప్పుచున్నది అగనానూజులో. మజొకపద్యమున “నీ వెందులకు ఇంతగా కలత చెందెదవుకే ఆనీ వశ్నించిన చెలికత్తెను చూచి యామె చెప్పుమాట యా మెయొక్క. యుత్తమ సంస్కా రమును తెలియజేయు చున్నది. తన విరహదుఃఖము పెద్దది కాదు అని భావించిన వ్యక్తి యామె. “అతడు పోయియున్న విదేశములో నెట్టి యపాయమును పొందక శ్షేనుముగా మరలి వచ్చు నని తెలిపినచో నాకన్ను లీవిధముగా కలగిపోయి. యేడువ దగిన స్టితి లేదుకదా" అనుచున్నది. (ప్రియుడు చనియున్న దూర దేశమునుండి యకనిని గుజించి యే విషయము కొని తెలిసికొనుటకు వీలు కొాకపోవుటచేతనే తాను కలత చెందుచున్నట్లు చెప్పుచున్నది. తా నెంతటి యపాయమునకు పాత మయినను బాధ లేదు. తన(ప్రియు డెట్టి యపాయమును లేకుండ నుండిన చాలును అనుచున్నది. తనకేమనును విన్మరించి ప్రియుని కేమమునే కాం&ీంచుచున్న (పేమ పూర్ణహృద యము విట చూడగలము, ఇంట బల్లియజపు విన్నచో నది యేదో వార్తనో, యేష్యమునో తెలుపుచున్న దనుట (ప్రాచీనకాలపు (ప్రజల నమ్మకము. ఫలానాదిక్కున ఫలానా విధముగా బల్లి శద్దిను చేపినచో శుభ మనియు, మటొకదిక్కున మతొకవిధముగా శబ్దము చేసినచో నళుళ మనియు వారు దావి సలుకునకు ఫలమును చూచు నొకవద్దతిని కలిగి యుండిరి. (ప్రియని నెడనాన్‌ కృశించుచున్న _పీయసి సాయం సమయమున తన (పక్కమీద వరుండ్‌ తపించుచుండగా నొకబల్లి “టిక్‌ టిక్‌” అని శల్చించుమ. దానివి వినినంతనే వాయికయొక్కం నునస్సు దిగ్గు రనివది, కబ్దము వినవచ్చిన దిక్కున చూచి యిట్లు ప్రార్థించుచున్నది. “*నా (ప్రియవిగూర్చి మంచివా ర్త్‌ చెప్పుము. ఆది యతడు క్షేమ ముగా నుండువార్హగా మండవలయుిను' అని భయసడుచున్న డట,

నంగపాహిత్యము 41 మైయల్‌కొజ్సి మదన్య[్‌ ఇరుక్కయక్‌ వగువాయ్‌ పల్లి పడుదొరుం పరవి నల్ల కూరు ఎన నడుణ్లీ -పుల్లెన్‌ మాలై యోడు పొరుజ్కొలల్‌ తానే

వివాహ మాడినదినమున నుండు (ప్రియున్మిపేమ యదే విధమున సాగి తరువాతి కాలమున నేమాత్రము తలుగకుండ నుండుట మిక్కలి యరుదు. నాయికా వాక్యముగా మన్న యొక పద్యములో.__*చెలీ: నాడు నీవు (ప్రియుపి నాకు పరిచయము చేసినప్పు డళవి సద్దుణములను గుజించి సేర్కొవి విశ్వానము కలిగించితివి. నీవు చెప్పిన మాట సత్యము. అతడు నేడును నాకు మధుర మయిన వాడుగా నున్నాడు. య్యా వాద్యమున మిక్కిలి విపుణు డగువాడు వాయించు నస్వరముకం'పెచు మిక్కిలి మధుర మయిసవాడుగా నున్నాడు, వివాహదినముకంటె నేడు నాకు మధురతర మయిన వాడుగా నున్నాడు” అని (ప్రశంపించుచున్నది. అమెయొక్క (వేమపూర్ణ మయిన జీవిత మి ట్లొక మధురాతిమధుర మయిన వద్యముగా వికసించి యున్నది.

పాణ్మగణా

ఎణ్జుమురై విజుత్త వణ్ణినుళ్ళుమ్‌ పుదువదు పునైన్హ తీఅ త్తినుం

వదువై నాళినుం ఇవియనాల్‌ ఎమక్కే.

(పేమ కారణముగా తన కుమా ర్తెయొక్క జీవితమున నేర్చడిన మార్చును__ ఆమెయొక్క మనస్సు పొందిన యఖివృద్దిని గుతించి తల్లి పేర్కొనువద్య మొకటి మిక్కిలి మనోహరముగా నున్నది, *తేనె కలపిన తీయ నయినపాలను ఒక చేత నుంచుకొని, మతొకచేత బెత్తమును పట్టుకొని దీనిని (త్రాగుదువా లేదా అని నేను బెదరించినపుడు ఆపాలను (శ్రాగకుండ పరుగెత్తి పోయెడిది నా కుమార్తె. ఆమెను పట్టుకొమటకైై దాది పరుగె త్తెడిది. నా కుమార్తె యామెకు చిక్కకుండ వెలుపలికి పరుగె త్తుకొవి పోయి నేను రాను అవి చెప్పెడిది. అంత గారాబముగా మాయింట పెరిగి వది ఆపిల్ల. ఇస్పుడు తన భ_ర్తయొక్క_ కుటుంబము దరిద్రస్టితిలో నుండుటచే దీన ముగా జీవించుచున్నది. తన తండ్రియొక్క గారొదిముతో కూడిన 'పెంపకమును గూర్చి తెలుపక, మాయింటి ఐబలకరమయిన యాహారమును గుఠించి చెప్పక, యాహారము చాలమిచే ఒకవేళ తిని, ఒకవేళ తినక జీవించువంతటి మనస్‌ పైర్యమును ఫొంది యున్నది. ఇంతటి జ్ఞానమును; నడవడిని ఎట్లు నేర్చినది? ఇట్లు (ప్రేమచేత

4ీకీ తమిళ వాజ్మయ చర్మితము మనస్సు పొందు అభివృద్ధివి, తన క్షేమమును కూడ లెక్కి౦పని గుణముయొక్క యఖివృద్ధివి పేర్కొను కచ్దిచితములు పెక్కు కలవు. ఇంత యున్నతము లయిన భావములు ఆ పద్యములలో వడియగట్ట బిడి యుండటచేత తరువాతి కొలమున వచ్చిన మహాకవులును నా నంప్రదాయములను విడునక (గ్రహించి యున్నారు. కలితొగె? అాలియిలా “కలితొగై లో నన్న (ప్రణయ కవికలు చక్కని శద్దిచ్చితములుగా నుండుట

తోబాటు మధురమయిన నాద సౌందర్యమును కూడ కలిగి యున్నవి. వానియందు క్కాగిక్లై పద్యములు ప్రాలీనకాలపు (వ్రజలపాటలోవి మధురమయిన నాదము ననున రించి యొస్పుచున్నవి. ఒకే విషయమునో లేక భానమునో మూడు కాగశైలలో మూడుసారులు ఒకేరకముయిన ధ్వవితో తెలుపు నా త్వాిశ్రై పద్యములు మనస్సును నరవశింసజేయు మాధుర్యము కలవి. తనకువూ శ్తె ్రియునితో వెడలిపోయిన విషయ మును తెలిపికొవిన తల్లి మిక్కిలి కలతచెంది దుఃభించుచుండగా నామె కోదార్చు మాటలు చెప్పు వృద్ధు డొకడు “అమ్మా: చందనము పర్వతమున పుట్టుచున్నది. ఆయితే, ఆది సర్వతమున కుసయోగపడుట లేదు; దాని నలదు కొనువారికే యుప యోగపడుచున్నది. వీ కుమా ర్తెకూడ నిన్ను విడిచి తనప్రియునివెంట పోవుట కూడ నా విధముగా నహజ మయినదే. ముత్యము సము[ద్రజలమున జనించుచున్నది. అయితే, నముద్రమునకు దానినలన నేమి (ప్రయోజనము కలదు? అలంకరించుకొన్న వారికే యది యపయోగపడుచున్నది. నీ కుమార్తె కూడ నళ్లు, నంగీతము య్యాలి అను వాద్యమున (ప్రభవించుచున్నది. ఆయితే ఆది ఆ య్యా్ఫాకు ఉపయోగపడుట లేదు, (శ్రోతలకే యపయోగసడుచున్నది. నీ కుమార్తె కూడ నళ్లేః) అని తెలుపు పద్యము 'పేర్కొనదగినది.

నలవుజు సరుంజాందం పడుస్పవర్కు అల్లి దై

మల్పైయుశే ఫిఆన్పినుం మలై క్కవైదాం ఎన్‌ శెయ్యుం

విన్వైయుజ్గాల్‌ నుమ్మగళ్‌ నుమక్కు౦ ఆజ్ఞ అనైయశే,

శీర్‌ క(9 వెణ్‌ముత్తం ఆణిబినర్కు అల్లరదై

సీరుశే పిజప్పినుం సీర్‌కు ఆవైదాం ఎ౯ా శెయ్యుం

తేరుణ్గాల్‌ మమ్మగళ్‌ నుమక్కుం ఆజ్గ అనై యశే.

ఏట్రపుణర్‌ ఇన్ని.శ్రై మురల్చవర్‌కు అల్లి దై

యా(్రశే పిఅప్పినుం యాగ్రకు అవై దాం ఎన్‌ శెయ్యుం

శూం్రక్లొల్‌ మమ్మగక్‌ నుమక్కుం అల్లా అన్నైయశే,

నంగసాపాత్యము 4$

పరిపొడల్‌ అను నంకలన (గంథమున గల కవితలు నంగీఠత భరితములు" ఆ కొలమున నవి నంగీకయు క్రముగా పొడదిడుచుండెను. ఆకవిత లొక్కొంక్క- దాని క్రిందను నంగీతమును గూర్చినవారిని గుతించిన సూచనయు, ఫలానా రాగము అను మాచనయు కలవు. దైవమును గుజించియు, (పణజయమును గుణించియు రచించిన కవిత ల్నీగంథమున కలవు. ఆ యుభయవిధము లయిన వస్తువులను గుజించియ నంగీతఠయు క్త ముగా పాడబడుచుండిన సంవ్రదాయ ముండెడి దని దీవిమూలమున తెలియ చున్నది. సంగకాలమునకు పిదప పరిపాడల్‌ అను ఛందస్సు ఆదరింపబడ లేదు. “విరు త్తం” ఛందన్సు అభివృద్ధి చెందిన తరువాత “కలిప్పాట్టు కూడ నాదరింప ఐడ లేదు. (పకృతివర్షన :

సంగకాలప్ప కవీశ్వరులు (వజయమును, వీరము, వదాన్యత మొదలయిన వానివి వస్తువులుగా హించి రచించినప్పటికిని అయా సన్నివేళశములకు పూర్వ రంగము (యి 850086) గా వారు వర్ణ చిన (ప్రకృతి దృశ్యములు మిక్కిలి గొప్పగా నున్నవి.ఆకాశమునందలి యద్భుతదృశ్యములు, వర్వతముయొక్క మనోహర దృళ్యములు, ఆర ణ్యములందలి సుందరములయిన వృక్షములు, లతలు, పరుగెత్తి పోవు చుండు జంతువులు) గూళ్ళు కట్టి జీవించు పతులు, పొలములలోవి వరియెన్నులు, నరోవరములలోవి తామర మొదలయిన పుష్పములు, సము[దతీరములోని యుద్యాన వనములు; ఉప్పుపల్డిల) సము[ద్రతరంగములు, బుతుపవనములు మొదలయిన యనే కానేక విషయములు వారి హసృదయముల నాక్రమించి విందు చేపినవి. వారనుభవించి వంతోషించిన (పకృతి సొందర్య మనెడి విందును ఇతరులును పొందునట్లు శద్ది చిత్ర ములను తీర్చి దిద్దిరి. ఆయితే కవిత లన్నిటీయందును (ప్రధాన మయిన ధ్యేయము ప్రణయము లేక వీరము, వదాన్యత మొదలయిన వావివి కీర్టి ంచుటమే; (ప్రకృతి సౌందర్యము (పణయ సన్నివేశమునకో, యుతర సన్నివేశ మునకో పూర్వరంగముగా వచ్చి ద్వితీయ స్థానమును మత్రమే నసొంచుచున్నది. అయినప్పటికిని ఆ కవిత లలోని (ప్రకృతివర్ణన మజచిపోవుటకు వీలు కాకుండునట్లు నున హృదయములలో వొక సుందర మయిన భావమును కలుగబేయుదున్నది. తరువాతి కొలమునకు చెందిన వా రావర్షనల నాదరించి తమ హృదయముల నర్పించియన్నా రమవిషయము మనకు పెక్కు దృష్టాంతముల మూలమున తెలియవచ్చుచున్నది. నంగ కవితలు పెక్కు లక్కం-డక్కండ చెదరి యుండగా సీదప వచ్చినవారు వానిని సంకలించుటకు పూను

(కీ తమిళ వాజ్మయ చర్మితము కొనిరి కదా: అప్పుడు కొన్ని యూళ్ళలో కొన్ని కవికలు మాత్రమే దొరకినవి. వానివి రచించిన కవులపేళ్లను, చరితకములును లభింప లేదు. ఆస్థితిలో కవులు కొందజీ శ్రేదైన పేరు పెట్ట వలయునే యని యాలోచించినప్పుడు ఆ కవిశలలోవి (వకృతి వర్ణనలు వారికి సహాయపడినవి, ఆ (ప్రకృతి వర్ణనలను గుజించి శెలుపు పదబంధము లలో మిక్కిలి హృదయంగమ మయిన యొక దానిని (గ్రహించియే యాకవియొక్క "పేరును ఏర్పజుచుకొవిరి. ఎట్ట రేగడినేలలో కురిసిన వాననీటివి గుణించిన పదబంధ ముచే ఒక కవీశ్వరుడు “కెంబులప్పెయల్‌ నీరార్‌' అవి పేర్కొనదిడెను. పొడు వడిన ఒక చిన్నగ్రామముయొక్క గృహాంగణమున నాటలాడుచుండిన యుడుతమ గుతించిన దృశ్యమును వర్టీంచినకవి “అణిలాడు ము(జీలార్‌* అని పిలువబడెను. నరోవర దృశ్యములు శరెంటిని వర్షించుబచేత నొక కవీశ్వరుడు “శయమనార్‌”' అన బడెను. (ప్రవాహఫేనము ఒక శిలపై తాకి కాకి కరగి పోవుదృశ్యము నొక యువ మానముగా కూర్చుటచేత నొకడు *కల్‌పొరు శిజునురైయార్‌” ఆవి పేర్కొన బడెను. ఎత్తుగా నున్న చెత్త కుస్పమీది కోళ్ళయొక్క. జగడమును ఉపమానముగా చభివర్డించినకవి *కుప్పై కోభీయార్‌' అనబడెను, కొకివిగూర్చి రచించినవారు: గుడ్డగూబను గుణించి రచించినవారు, వెన్నెలనుగూర్చి కీర్తించినవారు మొదలగు వారాయా వర్ష్యవస్తువుల పేర పేళ్ళు పొందిరి. రెండు ఏనుగులయొక్క కరాగ్ర ములచేత వట్టి యాడ్వబడు (ప్రాతపగ్గమునుగుటించి రచించిన కవి “తేయ్‌ప్పరి పటైంగ యిట్టినార్‌' అవి పిలువదిడెను.

నూలు కవితలు కల '“పదిట్టు వృత్త అను [గంథమున నున్న యొక్కొక్క కవితకును నొక్కొాక్క'పే రొసగబడ్‌ యున్నది. ఆ యా పద్యములలో నున్న వర్ణనకు నంబంధించిన చక్కని పదబంరమే దానికి పేరుగా నేర్పరుపబడి యున్నది. పది నుదీర్హ కవితలు కల “పత్తు ప్పాట్టుి' తో ముల్నై (ఆరణ్య) (ప్రదేశ వర్షనయు; నా (ప్రదేశమునకు నంబంధించిన (ప్రణయ నన్నివేశమును కల కవిత 108 పాదములు కలది. దావికి “ముల్హై ప్పాట్టు' అవి పేరు. అశ్లే సర్వత (ప్రాంత వర్ణన నిండియున్న 281 పాదములు కల మతొక కవితకు *కురింజి ప్పాట్టి అని పేరు. (కరింజీ అనునది నర్వత (ప్రదేశమును, వా (ప్రదేశము నందలి (ప్రజయమును తెలుపును). 188 పాదములు కల యొక కవిత శీఠలపననముచే *నెడు నల్‌ వాడై” అవి పేరు పొంది యున్నది. 688 పాదములతో నొప్పెడి మణౌక కవితలో పర్వతమున గల పెక్కు "విధము భఇయిన శళబ్దములను గుణించి వర్ణనలు కలవు, ఇఫలివిధము లయిన శబ్ధ

నంగపాహీత్యము 4కీ ములును చేరి కవీశ్వరువి కల్పనలో వర్వత మను మహాగజము మదించి ఘీంకారము చేయుటగా భావింప బడినది. కనుకనే యా సుదీర్హ కవితకు నర్వతనమద మను నర్థ మిచ్చెడి “మలై పడు క్కడాం' అనుపే రొనగబడినది. “అయింగులునూటు' లో కూడ (పకృతివస్తువులు పెక్కు శీర్ష కలుగా నొప్పి యున్నవి. సంగ కవులు పెక్కురు పర్వతముల; ఆరణ్యముల, మాగాణి (పదేశముల నమీసమున నున్న చిన్నచిన్న (గ్రామములలో పుట్టి పెరిగినవారు. వారి పేళ్ళకు ముందు విశేషణములుగా నొప్పెడి యూళ్ళపే ళ్లానత్యమును తెలుపుచున్నవి. వారు రచించిన కవితలలో కల యూళ్ళపేళ్ళును దీనివి (ద్రువవజుచు చున్నవి. అందుచే. వారు (ప్రకృతితో నన్నిహితసంబంధము కల జీవితమును గడపి, (ప్రకృతివి మిక్కిలి మాక్మముగా పరిశీలించి, భావించి, సుందరము లయిన దృశ్యములను వర్ణించుటకు పాధ్య మయినది. మదురై, వంజీ మొదలయిన నగరములయందు వనివసించినకవులు కూడ పెక్కుషాటులు (గ్రామములకు పోయి వర్వతము, అరణ్యము మొదలయిన వాని పొౌందర్యమును కన్నులార గాంచి తమ కవితలలో నా యనుభూతులను పిండి యిచ్చిరి. కవీశ్వరు లభీమాన ధనులు. కష్టములలో (క్రుంగిపోయి యుండినప్పటికిని విశరులకు లొంగి విధేయముగా నుండుటకు సాధ్యము కాని, మిక్కిలి మిత మయిన మనస్‌స్టితి 'పెరుంజి_త్రిరనార్‌ మొదలయిన కవీశ్వరు అనేకుల కుండినది. అందునే కవులు సంపన్నులయెదుట బిలిచి చేయి చాచి యడుగుకొనినట్లు తెలుప్పకవితలు మనకు కొనరావు. మోశిక్కీరనార్‌ అను కవీశ్వరుడు *“కొణ్‌ గానం” అధిపతిని కీర్రించి ధననహాయ మర్చించినప్పడు. “నాకు ధన మొసగుము అని విచ్చ మడుగుట నాకు సాధ్యము కొదు. కావీ నీ పర్వతమును కీ ర్తించి గానము చేయుట నాకు మిక్కిలి సులభము" అని చెప్పి పర్వతమును కీర్రించెను. (ప్రకృతిని దైవముగా భావించి రచించు సంప్రదాయము కూడ నాకాలమున కనబడదు. (ప్రకృతివస్తుపులలో దైవ త్వమును దర్శించి యార్ద్ర చిత్తముతో కీర్తించు సర్వపదాయము కూడ ఒక్క “పరి పాడల్‌' లో తప్ప వితర ప్రాచీన కవితలలో లేదు. ఆయితే (ప్రకృతిని వర్షించుటలో సాటి లేవి యభిలాష మ్మాతము ఆ కవీశ్వరుల కుండినది. అందుచే పప్రణయము, వీరము, వదాన్యత మొదలయిన వావిలో దేవినిగూర్చి రచింపబడినను నందు (పకృతి వర్ణన యధికముగా చోటు చేసికొనినది. నొచ్చివృక్షము: కొజ్డపంటం పయరైై తీగు మల్లె తీగం చిలుకు హంన, బెగ్గురు పక్షీ, ఎండ్రకాయ, శేనెటీగు వెన్నెల) సూర్యుడు, నముద్రము, వాన మొదలయిన వావిని నూటిగా సంటోధించుచు రచింపబడిన కవిత లును సంగయుగపు (గ్రంథములలో కలవు,

44 తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము తరువాతి కాలమున సంస్కృత [గంథములయొక్క యనువాదమును, ననునర

ఇమును తమిళమున నేర్పడు కాలముదాక అగ త్తిచై, పుజ త్తిజై సం్యసదాయములు తమిళసాహిత్యమున (ప్రాభవము గాంచి యుండినవి. పుట ్తిటై సం్యవదాయముల కంటె ఆగ త్తిడై నం్యవ్రదాయములు తమిళసాహిత్యమున లోతుగా వేరూవి విలచినవి,

'వేరల్‌ వేలి వేర్కొక్‌ పలవి౯

శారల్‌ నాడ శెవ్వియై ఆగుమది

యార్‌ అభిదు ఆరిపీః వోరే శారల్‌

శిలుకోట్టు 'పెరుంప్క్కం తూజ్లి యాజ్లొ ఇవక్‌

ఉయిర్‌ తన చ్చితశిదు కానుమో 'పెరిదే,

ఇది ఆగం వస్తువును గూర్చిన చిన్న వద్యము; కులుంతొగ్జె లోవిది.

డ్రేయసీవ్రీయు లిరువురును (పేమించుకొనియు వివహ మొడక యుండినప్పుడు (ప్రేయసి చెలికత్తె యొకతె యామెక్షేమమును కోరి (ప్రియవికి చేయు నుసదేళ మిందు కలడు. “వెదురు కంచెగా పెరిగియన్న వేరులో కాయు పనసచెట్లు కల పర్వత (ప్రత్యంత (ప్రాంతమునకు ఆధిసతీః ఉచితమార్గమున నడచుకొనుము. ఎవరు దానిని తెలిసకొనగలరు? పర్వతసామ్ముప్రదేశమున చిన్నకొమ్మలో పెద్ద సననపండు (వేలాడు నట్లు ఈమె (ప్రాణము కడుంగడు చిన్నది. ఆమెకు సీయెడ గల (పేమయో మిక్కిలి పెద్దది" అని టీవి భావము. పర్వతసానువునకు నంబంధించిన (ప్రకృతినర్షన యిందు కలదు. వెదురు, వేరుపనస._వీవివి మన మనుదినము చూచుచునే యున్నాము. (పేయపి రహన్యప్రణయ సంప్రదాయములో (పేమ మోయరంాని మోత వంటిది యను భావమును పెద్ద సనసపండుము మోయుచున్న చిన్నకొమ్మను గుతించిన యుప మానముచేత తెలియ వచ్చుచున్నది. ఇట్లు వివహ మాడక రహస్యప్రణయ రీతిని ('ప్రవర్షిల్లట చాల కష్టము ఆమ సూచన కూడ నిందు కలదు. (ప్రకృతివర్షనలో గల 'వేరుపనస చక్కని హితమును ధ్వనిరూపమున వెల్లడి చేయుచున్నది. ఎంత 'పెద్ద పననపం డయినము. వేరులో కాచి పండినచో వేరున శెట్టి బరువును లేదు. అళ్లే వివాహము చేసికొని (గ్రామస్థుల కందథికివి తెలియునట్లుగా గృహస్థజీవితమును గడపినచో నాాఫణయము నహింవదగిన దగును; కష్టము లేని దగును...అను ధ్వవిచే శ్వీఘముగా వివాహము చేపికొవి యీమెను రకింపును అను నపదేశ మిం దిమిడి యున్నది. సంగసాపాత్యమునందు కల పదునెనిమిది వందలకు పై బడిన ఆగం కవిత లీవద్ధతిలోనే యున్నవి. అవి యన్నియు _పేయపి, చెలికత్తె తల్లి

వంగపాపాత్యము 4 (ప్రియడు, అఆతవి మిత్రుడు మొదలయిన వారిలో నెవరో యొకరు చెప్పు మాటగా నాటకరీతిలో నొప్పుచున్నవి. ఏక సంభాషణనాటకము (01494610 02010806) రీతిలో నొక్కొాక్క ఆగం కవితయొక్క విర్మాణమును కానవచ్చు చున్నది. కల్చ్పనగా చెప్పదిడిన పాాతలయొక్క నంభాషణముగా నున్నదే కాని దాని రచించు కవీశ్వరు డచట కొనవచ్చుట లేదు. వారు సృష్టించిన నాటక పాత్రలు భొషించుట యున్నదే కొవి వారి భాషణ మట లేదు. అక్కడి (ప్రకృతి వర్ణనలో లోతయిన ధ్వన్యర్థములు కల రచనలు 'పెక్కు కలవు. కొన్ని రచనలలో (ప్రకృతివర్షన సుదీర్చము లయిన పెక్కు పాదములలో నొవ్పును. కొన్ని రచనలలో నం_గహముగా రెండుమూడు సాదములలో వెలయును. కొన్ని రచనలలో వసే లేకుండ కూడ నుండును.

అలు కుళ త్తు ఉగుత్తుమ్‌ అగర్‌ నయల్‌ పొట్రిన్హుమ్‌

ఉలు మిడ త్తు ఉదవాదు ఉవర్‌ విలమ్‌ ఊట్టియుమ్‌

వర్తైయా మరవికా మారి పోల

క్కడా అ యాన్టై క్యర్‌కొల్‌ పేగణా

కొడై మడమ్‌ పడుదల్‌ అల్లదు

వడై మడమ్‌ పడాకాపీజర్‌ సదై మయ క్కురినే.

ఇది పుజం వస్తువునకు నంబంధించిన యొకచిన్న పద్యము; “'పేగకా అను

వదాన్యునిగూర్చి పరణర్‌ అను కవీశ్వరుడు రచించినది. పేగళా ఆ కొలమున మహా కీర్తిమంతు డయిన నదాన్యుడుగా నుండి యనేకులకు సహాయము చేవినవాడు. ఆర్ద్ర మయిన హృదయము కల యాతడు మహావీరుడు కూడ, ధనమును విస్తారముగా దానము చేపిన సందర్భములం “*దిట్టివారి కీవలయును, ఇట్టివారి కీయరాదు' ఆనుసరిమితి లేక యడిగినవారి కెల్లరకు యథేష్టముగా దానము చేసెను. అట్టి యతని దానగుణము యొక్క గొప్పతనమును కీర్తించిన కవీళశ్వరు డతనివి వర్షముతో నువమించెను వర్షము కురియునప్పుడు వాననీరు ఎల్లరకు నుపయోగపడు సరోవరమునందును పడు చున్నది. ఏ విధముగను నుపయోగపడవి యూషరక్షేత్రములోను కురియుచున్నది. వర్షమున కుండిన యా యజ్ఞానము 'పేగణా కడ కూడ నుండినదిః అనుచున్నాడు కవీశ్వరుడు. ఆర్జ్రహృదయముతో అర్హులు, అనర్హులు అను భేదభావము లేకుండ ధన నహాయము చేసినప్పటికిని, వీరహృదయముతో యుద్ధభూమిని (పవేళించి శతుసై న్య ములతో తలసడినప్పుడు మాత్ర మా యజ్ఞానమును 'పేగజాకడ చూడణాలము, యుద్ధ భూమియం దిట్టివారి నెదుర్కొన వలయును బఇట్టివారి నెదుర్కొనరాదు అన్న జాన ముతో యుద్ధము చేయు నుహావీరు డళడు. కనుకనే పేగజాకడ దానమూర్థత కలదే

4$ ఈశమీళ వాబ్మయ చర్మీతము కొని యుద్ధమూర్థత లేదు ఆవి చెప్పి యతని యొక్కదానము, వీరము అను రెండు గొప్పగుణములను నొక్కచోటనే కలిపి (ప్రశంసించెను.

“పుజనానూలు' లోను, “సదిట్టుప్పత్తు లోను గల పద్యములు చాలవణకు నీవిధముగా కవి వాక్యములుగానే యొప్పుచున్నవి. కొన్ని పద్యములు మాత్రము వాణక). విరలి మొదలగువారు పలుకు భాషణములుగా ఏకసంభాషణ నాటకము ౧౪౫8110 కం901008౪6) అను కీతిలో నొప్పి యున్నవి. కొన్ని నద్యములు సార్వజపీనము లయిన జీవితనత్యములను పేర్కొనును.

"పెక్కు తెగల కవీశ్వరులుః

ఈ సంగ సాహిత్యపు కవులు 2981. వీవివి రచించిన కవులలో పేరు తెలిపిన వారు 47 మంది. 102 కవితలకు కర్త లెవరో తెలియుట లేదు. కపిలర్‌ అను కవీశ్వరు డొకడు 285 వద్యములను రచించి యున్నాడు. ఇతర కవులు నలుగురు మాటికి పై బడిన పద్యములు (ఒక్కొాక్కరును) రచించి యున్నారు. కొన్ని కొన్ని వద్యములను, అశ్లే యొక్కొక్క. పద్యమును మాత్రమే రచించినవారు. పెక్కురు కలరు.

“ప క్తుప్పాట్టు'లోని కవితలు మిక్కిలి యధిక మయిన పాదములు కలవి, వావిలో పెద్దది 'మదురై క్కాంజి'. అందు 782 పాదములు కలవు. ఆ పది కవిత అలో నాలుగు 'అగం” వన్తువునకు సంబంధించినవి. ఆటు *పుణం” వస్తువునకు సంబంధించినవి. అన్నియు సుదీర్డ ము లయిన వర్ణనలు కలవి.

నంగ పాహిత్యములోవి వద్యములు చాలవలణకు *“ఆగవల్‌ అను ఒక రక మయిన సులభచృందస్సులో రచింపబడినవి. కలిత్తోగై - పరిపొడల్‌ అనునవి కలి. ఫరిపాడల్‌ ఆను నాద సొందర్య భరితములయిన ఛందో భేదములలో రచింస బడినవి.

నంగ కొలపు కవీశ్వరులలో కొందరు నగరములకు చెందినవారు. పెక్కురు చిన్ని చిన్ని (గ్రామములకు చెందినవారు, ఆధ్యాపన వృ త్తి నవలంబించి యుండిన యధ్యావకులు; ఐంగారువ్యాపారము. చేయువారు, వస్త్రవ్యాపారము చేయువారు, వైద్యులు, వడ్రంగులు, జ్యోతిష్కులు, కంసాలులు, కమ్మరులు, పేనాధినతులు, అమాత్యులు, వాణర్‌, కూత్తర్‌ మొదలయిన వివిధ వృత్తుల నవలంబించి జీవించు వారు కవు లయి కవిత్వము చెప్పియున్నారు. ముష్పదిసుంది కవయిత్రుల పేళ్లు తెలియ

నంగపాహిత్యము శీ వచ్చుచున్నవి. రాజులుగా, రాజకుటుంబీపలుగా నుండి పొండిత్యమును గడించి కవిత్వము చెప్పినవారు ముప్పది యొక్కమంది కలరు. వారిలో కోప్పెరుంజోథి కిళ్ళివళజాం ళోట్రన్‌, నలన్‌గిళ్ళ, పాండ్యన్‌ నెడుంద్క్యోయజా అనువారు (ప్రపిద్ధి చెందిన రాజులు. వారు తమిళ సాహిత్యమున స్టానము పొందుస్టాయికి పాండిత్యమును గడించి యుండుట మిక్కిలి (ప్రశంపింపదగినది. పాండిత్యహీనులయిన రాజులు కూడ కవీశ్వరులచేత కీర్తింపబడుట నొక గొప్ప గౌొరవముగా భావించిరి. కవుల (వ్రశంసను పడపినవారికే పునకన్మమున న్వర్లోకపొఖ్యము కలుగు నను విళశ్వానము కూడ వారిలో నుండినది. కవుల-రాజుల సంబంధము; తమిళ దేశము చేరులు? చోళులు, పాండ్యులు అను ముగ్గుకు రాజుల పరిపాలన లోను, వారికి లోబడిన పెక్కు సామంతరాజులు బేక దుర్గాధిపతుల సరిపాలనలోను మండినది.ఆమువ్వురు రాజులను గుతించియు,వారి దేశములను గుణించియు ప్రస్తావనలు పషుహాభారతములోను, వాల్మీకి రామాయణనులోను కలవు అమువ్వురు రాజుల యొక్క రాజధానీనగరము లయిన వంజి, ఉర్తైయూర్‌, మధుర యనునవి కళొ ". శేంద్రముణుగా. విరాజిల్లినవి ఆ రాజ్యతయముయొక్క- రాజ్యాధికొరము అన్ని ప్రాంతముల వారిచేతను శరసానహింపదిడినది. వారిలోను; సామంత రాజులలోను మాటి మాటికివి తగవులును, యుద్ధములును నంభవించుదుండెను. ఆయా సందర్భ ములలో కవులును కల్పించుకొని తగవులను, యుద్ధములను వీవారించి శాంతిని స్థాపించుట కూడ జరుగుచుండెను, అదియమాళా అను రాజు కొకు అవై యార్‌ అను కవయ్యితి రాయబారము పోయి తొండ్రై మాన్‌ అనురాజుకడ నిర్భయముగా ఫైర్యముతో సంభాషించినది. 'పేగన్‌ అను నాయకనియొక్క కుటుంబజీవితమున నాక యిక్కట్టు సంభవింపగా అకని భార్యను సమర్శీంచుచు ఆరిశల్‌ కిర్‌, కపిలర్‌, బరణర్‌, 'పెరుంగు.ణూర్‌కిఖర్‌ అను కవీళ్వరులు ముగ్గురు (ప్రార్ధించుచు రచించిన పద్యములు “పుజనానూలులో నున్నవి, కో ప్పెరుంజోటికాకును, నఠవి (వజలకును శథతుక్వము ఏర్పడినపుడు అది యొక మహాయుద్ధ్దముగా పరిణమింవ కుండునట్లు పుల్లాట్లార్‌ ఎయిట్టిియనార్‌ అను కవీశ్వరుడు నివారించెను. ఆ చోళువికి ప్రాణస్నేహితుడుగా మండిన కవీశ్వరుడు పిశిరాస్తయార్‌. 'పణ్ణన్‌? అను నొక వదాన్యుని, నతని గొస్పకార్యమును ఒక చోశళరాజా కిళ్ళివళవకా (పళంపించుచు రచించి యున్నాడు. పాండ్యః౯ వెడుంజ్య్యయన్‌ అను రాజు తన శ్యశువులమీడ జ!

(8 తమీళ వాజ్మయ చర్మితము మిక్కిలి కోనము వషాంచి సవాలు చేసినట్లుగా రచిత మయిన యొక పద్యములో “నా ళ్యతుపులను నేను యుద్ధమున నోడింపజాఅక పోయినచో మాంగుడిమరుదజా మొద లయిన ప్రసిద్ధ కవీళ్వరులు. నా దేశమును కీర్తింపకుండ తొలగిపోపునట్టి యధ మళశ్వమును పొందుదును గాక” అని పేర్కొని యున్నాడు. యుద్ధభూమికి మిక్కిలి కోసముతో బియలుదేరిపోపునపుడు కూడ వారిని స్మరించి (స్రళశంసించునట్టి స్థితిలో రాజుల మనసులందు క వీశ్వరులయెడ గౌరవభాన ముండినది. “పారి అను పర్వత దేశ రాజుయొక్క జీవితముతో తన జీవితమును పెన వేపికొనిన కవీశ్వరుడు కపిలర్‌ అను మహాకవి. ఆ మహాదాత మరణీంచినపిదప కపిలర్‌ కూడ తన జీవితమును చాలించెను, చోళకుటుంబిమున కలంగిళ్ళికివి, నెడుంగిళ్ళికిని నడుమ శతుత్వ మేర్పడినప్పుడు దానివి నీవారించుటకు పాటుపడిన కవీళ్వరుడు పులవర్‌ కోవూర్‌కి్క0 ; ర్‌. మలయమాకా అను నాయకుడు మరణించిన పిదస నతని (ప్రజలను సంహరించుట కొక చోళుడు (వ్రయత్నింపగా వారివి సంరక్షీంచుటక్షై కోవూరుకిి7ర్‌ రచించిన పద్యమును, శతుపుయొక్క గూఢచారిగా వచ్చినవా డవి యొక కవీశ్వరుని గుటించి పొరబడి చోళరా జతనివి చంప సిద్ధ మయినపుడు ఆ కోవూర్‌కిి /ర్‌ రచించిన పద్యమును మనస్సును నృృశించెడి భావములు కలవి. తమిళర౮ాజులు వీరవరేణ్యులుగా యుద్ధమునకు వెణవనివారుగా వెలసినశ్లే (సేమపూర్డులుగాను; నీతికి కట్టుబడిన వారుగాను వెలసి యుండుటను కూడ మన మిందు కొంచగలము. వారికడ కవీశ్వరులకు మంచి పలుకుబడి యుండెను. కఫీశ్వరులు చేపిన హతోపదేశములకును, ధర్మ (వ్రవచనములకును వారు చెవి యొగ్గి తము వినయమును (ప్రకటించిరి. అందుచేతనే వేటికవి [ప్రశంపింపదగిన పద్యములు వా రొకొలమున రచించుటకు సాధ్య మయినది.

శైవము, నైష్టవము, శ్రమణము, బౌద్ధము అనుమతము లాకొలమున మండి వస్పటికిని సొపాత్యమున వానికి పలుకుబడి లేకుండెను, సావాత్యమునకు నంబం ధించినంతనజకు మళభేదము నధిగమించిన జీవితములోని కష్టసుఖములకు సంబం ధించిన భావములే స్థానమును గడించి యుండినవి. బాణర్‌, విరలియర్‌, పొరునర్‌ అను నాటిపాటలకు సంబంధించిన కళాకారులు దేశమం దెల్లెడ వ్యాపించి యుండిరి, (ప్రజలలో కూడ వారికళలకు మంచి యాదర (ప్రోత్సాహము లుండెను; రాజాంతః పురములలోను వాదర ముండెను. నంగసాహిత్యమున వారిని గుజించిన _పస్తాననలు "సెక్కు కలపు,

సంగసాహీత్యము | రాజకవులు;

నెడుంజ్కెగ్‌ యన్‌ అను పాండ్యరాజు విన్యయొక్క వై శిష్టమును గుతించి యొక పద్యమును రచించియున్నాడు. “కొావలవిన సాయము చేసియు,. విస్తారముగా ధన మొనగియు. నేవిధముగా నయినను విద్య నేర్చుట మంచిది; వినయభావముతో వెనుక నిలుచుటకు వెనుదీయక _ విద్యావంతుడు అణకువతో నమస్కరించి విద్య నేర్వవలయును ఒకేరీతి జన్మము కలిగిన నపహోదరులయెడ కూడ విద్యావై శిష్ట్యము కారణముగా కన్నతల్లి కూడ పక్షపాత వై ఖరి నవలంవించును. ఒకే కుటుంబమున జవించిన ద్యేష్టుని ఆహ్వావింపక విద్యావంతు డగునాడు కవిష్టుడయివను నతనినే ప్రభు వభిలషించును తక్కువ కుటుందిమున పుట్టిన యొకడు విద్యాజ్ఞానములు కొరణముగా గొప్పతమునను పడపినచో గొప్ప కుటుంబమున పుట్టినవాడు కూడ అతవికి లోదిడి విరేయు డగును ఆవి యా పాండ్యరాజు ఆ సద్యమునందు వివరించి యున్నాడు,

కోప్పెరుంజో[లికా అను చోళరాజు తన యవసాన కాలమున రచించిన పద్యములు హృదయముల (ద్రవింసజేయును ఊరికి నుత్తరముగా పోయి. నిరశన (వ్రత మవలంవించి యౌ రాజు ప్రాణములను పరిత్యజించెను. నిరళన్న్వవళ మవలం వించినప్పుడు అతడు రచించిన పద్యములు మనస్సులు కరగ జేయును. ఆతనికి మిక్కిలి సన్నిపాత మయిన స్నేషిళు డగు పిశిరాన్షెయార్‌ అను కవీశ్వరువి నప్పుడా రాజు న్మరించెను. “నన్ను ప్రాణవిర్విశేషముగా భావించు కవీశ్వరుడు పిశరాన్హెయార్‌. వే నీ దేశపాలకుడనుగా నై శ్వర్యముతో తులశూగినస్పు డతడు రాకపోయినను ఇప్పుడు కష్టదశలో నుండగా రాక మానడు. అతనిని చూచి పెక్కు నంవక్సరము అయినది. అయినను మా యిరువురి నడుమ నుండిన స్నేహము మిక్కిలి గొప్పది. కొన్ని సందర్భములం దతడు తన పేరును మజచి నా పేరును పేర్కొనుట కూడ కలదు. అట్టి హృదయపూర్వక మయినస్నేహము కలవా డతడుంస్ర స్తుతము నే నున్న సితిని గుట్‌ంచి తెలిసినచో ఆతడు తప్పక యిచటికి వచ్చును అని విశ్వాసముతో రచించెను. ఆ విశ్వాసమున కనుగుణముగానే యా కవీళ్వరుడును వచ్చెను.చోళరాజు మరణించుటను గాంచిన యాకవీశ్వరుడు తానును నదే స్థలమున _ప్రాణములు వీదెమ. అఫ్లే పొత్తియార్‌ ఆను కవీశ్వరుడును ఆ ణ్‌ గలి మ్లనిక్షడేర్వ జాలక దుఃఖించి నిరశన్నవతము నవలంబించి మరలు, వదలెను- -ప4రాన్టైప్యోర్స్‌,

జ్‌ గ [లి 6 1040. 45 (6) (|

కీ తమీళ వాజ్మయ చరితము పొత్తియార్‌ అను కవీశ్వరు లిరుపురును నా నంభనము జరగినప్పుడు చెప్పిన కవితలు “పుటనానూటు”లో మన్నవి.

“ఇరుంపొరై ” అను చేరరాజునకును, 'శెంగణాకజో అను చోళువికిని నడుమ శత్రుత్వ మేర్చడి యుద్ధముగా వరిణమించినది. యుద్ధమున చేరరాజు చెఅసట్టదిడెను. చెలసాలలో స్వాభిమానము మిక్కుటముగా గల యా చేరరాజూ ఆహారమును (గ్రహింక జలమును ముట్టక యుండెను. ఒక స్థితిలో దాహమునకు తట్టుకొనజాలక మిక్కిలి దుఃఖించి 'మంచినీళ్ళు' అని నోరుజాజి యడిగి వేపెను. చెజసాలలో కావలి శొయువారు మంచినీళ్ళు తీసికొని వచ్చిరి. దానిని చూచిన చేరరాజు తన తస్పిదమును శెలిసికొని యా జలమును (గహింసక చెప్పిన కవిత 'పుజనానూలులో కలదు. “మా వంశమున ప్పట్టిన విడ్డ చచ్చినను, (ప్రాణముతో పుట్టక మాంసపిండముగా పుట్టినను దానికిని, వీరమునకును సంబంధము లేదే యని భావింపక డదావిని గూడ తస్పకుండ కత్తితో గాయవజచి పూడ్చిపెట్టుదురు. అట్టి వీరసం(ప్రదాయమున పుట్టినవాడను నేను. నన్ను కుక్కవలె చూచి కష్టపెట్టి చెజలో పెట్టన శతువు లొసగిన యీ మంచివీళ్ళను పిగ్గు లేక యాకలిచిచ్చును అడచుకొనుటకుగా మిక్కిలి దీనముగా వడిగి కైకొవి ్రితుకుట కూడ నొక (బ్రతుకే యగునా?ః అట్లు పిగ్గుమాలిన జీవితము జీవించునట్లు ఈ సం(ప్రదాయమువారు నన్ను కని పెంచ లేదు అసి పద్యము చెప్పి యా రాజు తన ప్రాణములను వదలెను. ఈ వద్యము నాధారముగా (గ్రహించి వర్తమాన శతాబ్టీ కవీశ్వరు డగు శ్రీ సూర్యనారాయణ శాస్తి యనువారు *'మానవిజయను'అను పేరుతో నొక పద్యనాటకమును రచించిరి,

రాజకుటుంజములకు చెందిన న్ర్రీలుకూడ విద్యలో గొప్పగా వెలపి, యున్నతము లయిన యాదర్శములు కలవారుగా జీవించిరి. పూడ పాండ్యకా అను రాజుయొక్క భార్య యట్టి గొప్పతనము కలది. భర్త మరణింసగా నామెయు నహగమనము చేపి చావ పిద్ధపడినది. అప్పడు ఫెద్దలు కొందలు మహారాజ్ఞీ దగ్గణకు పోయి యట్లు (ప్రాణములు పరిత్యజింన వలదు అని వేడుకొవిరి. *“ఆయ్యోః పెద్దలారాః వీవును సహగమనము చేయుదువు గాక అను నుపదేశము నౌనగక “వలదు అని నివారించుటకు (ప్రయత్నించు చుంటిరే? శ్మృశానమున పిద్ధము చేయబడి యున్న చికాగ్ని మీకు కలోర మయినదిగా మండవచ్చును. నాకోంనా మగడు మరణించిన పిదప తామరలు పూచిన నరోవరమును, చికాగ్నియు నొకపే యయి పోయినవి” అని యా స్థితిలో నామె చెప్పిన కవితయు “షజణనాసూబులో నున్నది.

వంగసాహిత్యము లకీ

కవులలో నొక డయిన పిశిరాన్‌ దై యార్‌ ఆరివుడ్తై నమ్బి యను పాండ్యువి దగ్గజణకు పోయినప్పు డాతని కుపదేశముగా రచించిన వద్య మొకటి గొప్ప భావమును కలిగి యున్నది, దేశమును పరిపాలించు రాజు పన్ను (గ్రహించుటలో (పజలయెడ నడుచుకొనవలసిన విధానమును గుటించి పేర్కొనునది యది. నేటి _పభుత్వమునకు కూడ నవసర మయిన భావ మం దిమిడి యున్నది. *పొలమున పెరిగి చక్కగా పండిన వరిని కోపి వియ్యముగా చేసి వండి యాహారముగా నొసగినచో కొద్దిపాటి వడ్లును ఏనుగునకు చాలకాల మాహారముగా సరిపోవును. అయితే యేనుగు తానే పొలమునకు పోయి వరిపైరునే తిన దొడగినచో నూణుపొలములే యమునను నశించి పోవును; నోటిలోనికి నాహారముగా (ప్రవేశించుటకం'జి కాలితో (తొక్కుటయే యధిక మగును. జ్ఞానవంతు డయినరాజు _న్యాయమునరని దేళశ(ప్రజలనుండి పన్ను (గపహిం చినచో (ప్రజలును జీవింతురు. దేశమును పర్టిల్లును. అధికారులతో చేతులు కలిపి దయావిహీనముగా 'పేరాశతో వన్నులు (గ్రహింపదలచినచో నేనుగు చొచ్చిన పొలము వలె నగును; అతడును వర్చిల్లుటకు సాధ్యము కొదు; దేశమును చెడును అను మనో హర మయినయుపదేశమును చూడగలము.

మో+ిక్కీరనార్‌ అను కవీశ్వరుడు నంగ్రహరీతిలో చేసిన యుపదేశ మిచట పేర్కొనదగి యున్నది. “లౌకిక జీవితమున కొధార మయినది, [పాణభూత మయినది ధాన్యము కాదు. నీరు కాదు. దేశమునకు [ప్రాజభూత మయిన పరిపాలనను చేయురాజే; అందుచేత నే సీ దేశమునకు [పాణముగా నున్నాను అను విషయమును (గ్రహించి చక్కగా పరిపొలన చేయుట రాజుయొక్క. కర్తవ్యము”,

ఇట్టి చరిత్ర (ప్రస్తావనలను గుజించినదిగా నుండుటచేత *పుజం” వస్తువు గల కవితలలో సాహిత్యస్తాయి కొంచెము కూడ తలుగ లేదు. సత్యముతో కూడిన కల్ప నలుగా నుండినను వీవియందలి రన మావర్షక షయినదిగానే యున్నది. అవి కవీ శ్వరులు మనసార భావించి రచించిన రచన లగుటవలన వానియందలి భానములు వేటికిని పాఠకుల హృదయములను స్పందింప జేయునవిగా నున్నవి. పందొమ్మిది శతాద్దిములకు మునుపటి తమిళముగా నుండినప్పటికిని నందలి నిర్మాణము చాలవఆకు మార్చు చెందకుండ నుండుటచేత నా భావముల నందుకొనుట మిక్కిలి సులభముగా నున్నది. ఈ కాలమువారికి సులభముగా నర ము కొని యపూర్వములయిన శబ్దములు "పెక్కు ఉన్నప్పటికివి, నవి యన్నియు తమిళశబ్దములే యగుటచేతను, నేడు వాడు చుండునట్టి తమిళశబ్దములతో సంభంధము కలవి యగుటచేళము, కొన్ని కవితలను చదివీ

క4 తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము యలవాటు సడినవారి కో కష్టము గూడ తొలగిపోవుచున్నది. పెక్కు సంవత్సరములు కనబడకుండ నుండి చూచిన [ప్రాత స్నేహితులయొక్క సందింధమును పోలిన యొక విధ మయినబాంధవ్యము నా రచనలయొక్క భాషలోమ, శైలిలోను చూచుటకు సాధ్య మగుచున్నది. ఉదా త్త సత్యములు: చర్మిత సంఘటనలను పేర్కొనక జీవితమునకు సంబంధించిన సార్వజనీన

సఠ్యములను పేర్కొను రచనలు కూడ రసవంతము లయి నేడును పఠించి (ప్రశం పంప దగినవిగా నున్నవి. మచ్చునకు పాండ్య కుటుంబమునకు చెందిన ఇళం పెరు వగ్రది యనునతడు రచించిన పద్యమును గాంచవచ్చును.

“ఉడ్లాల్‌ అమ్మ ఇవ్వులగమ్‌ ఇన్టీరర్‌

అమ్మి౧దమ్‌ ఇమైవ దాయినుమ్‌ ఇవిదు ఎన

_త్తమియర్‌ ఉబ్దలుమ్‌ ఇలరే మునివిలర్‌

తుజ్ఞలుమ్‌ ఇలర్‌ పిఆర్‌ ఆజ్జువదు అక్టో

ప్పుగథ్ర ఎవి ఉయిరుమ్‌ కొడుప్పువర్‌ పటి ఎవి

ఉలగుడన్‌ పెరినుమ్‌ కొళ్ళలర్‌ అఆయర్‌విలర్‌

అన్నమాట్ని అనై యర్‌ ఆగి

_త్తమక్కైెన ముయలా నోన్గాక్‌

పిజర్‌ క్కైన ముయలునర్‌ ఉడ్లై యానే

తన కేమముమ మ్మాశఠ్రమే కాక యితరుల క్షేమమును కూడ కోరి కృషి చేయ

విద్వాంసు లుండుటచేతనే యీ (ప్రపంచము నడచుచున్నది - అవి వారియొక్క గొప్ప గుణములను (ప్రళంసించునది యీ పద్యము. *దేవత లమృతము లఅభించినప్పటికిని మధుర మయిన దని దానిని తాము మాత్రమే (ప్రత్యేకముగా నాస్వాదింప రటః అట్టి పెద్ద లెవరిపట్లను ద్వేషము పూనరు. ఇతరులు ఏ కష్టములకు వెలతురో యా కష్టములక్షై తామును వెటిచి నిద్దర మావి దుఃఖింతురు. కీర్తి యనినచో దానిని పొందుటకై తమ (ప్రాణములను కూడ బలి యిత్తురు. వింద కలుగుచోంప్రపంచ మంతయు సడయదగి నట్లుగా నున్నను-నంగీకరింప జాలరు. అలనట పొంద జాలరు. అటి గొప్పగుణములు కలిగి తమ క్షేమమునుగూడ గణింపని నజ్జను లుండుటచేతనే యా" పపంచము నిలచి యున్నది" అనుచున్నాడు. కవీశ్వరుడు ప్రతి శబ్దిములోను, (పతి పదదబంధములోవు

వంగపాహిత్యము ర్‌ఫ్‌ లోతయిన భాన వైశద్యముము గాంఖీర్యమును కలుగునట్లుగా నుదాత్త మయిన సత్యమును వెల్లడించి యున్నాడు. పూంకున్షనార్‌ ఆను నొక కవీశ్వరు డదేవిధమున మజొక నత్యమును స్పష్టము

చేన్‌ యున్నాడు,

“యాదుమ్‌ ఊరే; యాపరుమ్‌ కేశిర్‌

తీదుమ్‌ నన్దుమ్‌ పిజర్‌ తర వారా;

నోదలుమ్‌ తణిదలుక్‌ అవట్లో రన్న;

శాదలుమ్‌ పుదువదు అన్టే; వ్యాదల్‌

ఇవిదు ఎన మగిభ్రన్షణుమ్‌ ఇలమే; మునివిః

ఇన్నాదు ఎన్షలుం ఇలమే; మిన్నాడు

వానమ్‌ తణ్లు? తలైై ఈ ఆనాదు

కల్‌ పొరుదు ఇరబ్లమ్‌ మల్లల్‌ 'పేర్‌యాట్టు

పీర్‌ వ్యప్పడూ ఉంపుడై పోల్‌ ఆరుయిర్‌

ముత్లై వలిప్పడూ ఉం ఎన్నడు తిఆవోర్‌

కౌట్బియిన్‌ తెళిన్తనమ్‌ ఆదలిఖ మాట్బియిన్‌

పెరియోరై వియత్తలుమ్‌ ఇలమే;

శజియోర్లై ఇగభ్రదల్‌ అదవినుమ్‌ ఇలమే.”

జీవితమున పూంగున్హనార్‌ పొందిన యు_త్తమజ్ఞానము విచట తెలుపుచున్నాడు.

త_త్స్వట్ఞానులు దర్శించిన గొప్ప తత్త్వమును సులభ మయినరీతిలో స్పష్టము చేయు వద్య మిది. 'సొౌంతఊరు అని యొకటి లేదు. అన్నియు మన యూరే. బంధువు లనుచు కొందలు మాత మే లేరు. (ప్రజ లెల్లరును బంధువులే. మంచి చెడుగు లెవరో మనకు చేయుటచేత వచ్చునవి కావు, దుఃఖించుటయు, నోదార్పు పొందుటయు నశ్లే ఇతరుల చేత కలుగునవి కొవు. చాపు అనునది కూడ (క్రొ త్తది కొదు. జీవితము మధుర మయిన దవి నే నానందించినది లేదు. జీవితము దుఃఖభూయిష్ట నువి దావిని ద్వేషముతో (బ్రిక్కకు నెట్టి వైచినదియు లేదు. మహానదియందు (ప్రవాహమార్గమున నడచు తెప్పవలె జీవితము సహజముగనే నడచు ననువిషయమును నేను తద్‌జ్ఞుల యుపదేశ (ప్రభా వమువలన తెలిసికొంటివి. అందుచే (ప్రపంచమున పుట్టి జీవించువారిలో ఆల్బ్పులను చిన్నచూపు చూచి దూషించినడియు లేదు. పెద్దవారిని ఆశ్చర్యవరవళుడ నై కీర్తించి సదియు లేదు,” ఈ విధముగా పూంగున్షవార్‌ రచించిన పద్యమున జ్లీవితానుభన

కథ తమిళ వాజ్మయ చరిక్రము క్ష్‌నమును దర్శింప గలము, ఉదా త్త మయిన భావమునకు సుందర మయిన స్థిర నయిన రూపము. విచ్చుటయే కవిత యనుచో విదియ నట్టి కవితా నంసద కలిగిన దవి చెప్పవచ్చును

ఇట్టీ యదుతృము అయిన యనుళన సత్యములును, జీవితముతో ముడినడిన కల్ప నలును, (ప్రళంసనీయము లగు కళారూవములును గల పద్యములు పెక్కు కలపు. ఇరువది శతాబ్బముల కాలము గడచియు జీవించుచున్న కళశానంపద యవి దానివిగూర్చి విద్వాంసులు (ప్రశ ౦పించుచున్నారు.

“పజనానూటు'లో వీరము, దాతృత్వము అనుగుణములను, చేతలను, ఇతరము లయిన పెక్కు విషయములను గుఠించిన రచనలు పెక్కు కలవు. వయస్సు పండి, ముసలితనముచేత కృశించిన యొకడు చేతికజ్డను పట్టుకొవి; తడదిడుచు నడచి, దగ్గుచు, దగ్గుచు మాటలాడుమాటలు ఒకపద్యమునందు కలవు. కడచిపోయిన కాల మును న్మరించి దుఃఖముతో విట్టూర్చు విడుచు స్థితిలో నతవికి తన చిన్ననాటి యాటలు స్మృతిపథమునందు వచ్చి పోవుచుండెను.

“ఇసుకతిన్నెపై బొమ్మ నుంచి, దావికి పూవులు చుట్టి, యాటలాడు చిన్నవారి చేతులు పట్టుకొని వారి కదలికకు అనుగుణముగా కదలుచు కల్లకపటము లేక యాట లాడుకొనుచుండిన కొల మది. మహోన్నతము లయిన *మరుదం” వృశ్యాగముల మీది కెక్కి నరోవరములోవికి వంగి (వ్రాలియున్న కొమ్మమీదుగా వచ్చి యక్కడ నుండి నరోవనరజలములోనికి తటాలున దుమికెడివాడను, గట్టుపై నుండినవారు నా చేతను చూచి భయపడెడివారు. సరోవరజలము అలలు అలలుగా మీది కెగురును. తటాలున వీటిలో సలికి పోయి, సరోవరముయొక్క యడుగు భాగమునుండి యిసుకను శెచ్చి చూపిన నా యా చిన్నతన మిప్పు డెక్కడికి పోయినది?; నా (ప్ర స్తుతస్థితి మిక్కిలి శోచనీయ మయినది, ఈ కజ్దిను ఊనుకొని వణకుచు నడవ వలపి వచ్చినది. దగ్గు నకు నడుమ కొన్ని పలుకులు నూత్రమే పలుకదగిన స్థితి యేర్సడినది. కడచిపోయిన చిన్నతనమును న్మరించినపుడు దుఃఖము కలుగుచున్నది" ___అనుచున్నా డావృద్దుడు. "పేరు తెలియని కవీశ్వరు డొకడు రచించిన పద్య మిది. గ

నక్కీరుడు రచించినదిగా నున్న మజొక పద్యము సార్వజనీన మయిన యొక నత్యమును ఎత్తి చూపుచున్నది. “ఈ (ససంచము అంతయు తమకే సొంత మయి నదిగా భావించి వరిపాలనము చేయు సాటి లేని రాజునకును, ర్యాతింబివళ్ళు నిద ఫోబండ మృగములను వేటాడు నేటగాంతకుము సమానధర్మములు కొన్ని కలవు,

నంగసాహిత్యము క్‌ భుజించుట ఒక యింతభోజనము. ధరించునవి రెండు తెఅగులయుడుపులు. తక్కిన యనుళూతు అన్నియు నించు మించుగా నొకవిధ మయినవే. కనుకనే సంపద కలదాని ఫలము దానము చేయుట యొక్క'పే. ఇతరుల కేదియు నొసగక, యంతయు మనమే యనుభవింత మనుకొనినచో మనలను విడిచి యనేకము తొలగిపోవును అనునది యా పద్యములోని భావము. దేళశపాలకు లయిన రాజులు కూడ తమ మాతృభాషలో పాండిత్యమును గడించి గొప్ప భానములు కలపద్యములను రచించి యున్నారు. *“పుఅనానూలు"లో గల పద్య ములు పెక్కు ఈ విషయమునకు తార్కాణములుగా నున్నవి. *కోఠతలకాలమున పొలములోని చిన్న చిన్న స్థలములకు పోయి పండిన యెొన్నులలోని ధాన్యమును (గ్రహించి కన్నములలో వింపి యుంచు నెలుకలవలె నల్చసయత్నము కలవా రయి, గడించిన తమ నంపదమ నంరక్షించుకొనుచు వచ్చుటలో కొలము గడపువారు కొం దణు. ఆట్టివారితో చేరి నా జీవితము వ్యయము కాకుండ నుండునుగాక। భయపడవి యొక యడవిపందిని తణుముకొని పోగా నది తన కెడమవై పు పడుటచేత దానిని నాటి భోజ నముగా (గ్రహింపక యచ్చటనే విడిచి పుచ్చి, మలునాడు గొప్ప పర్వతగుహ మాజు (యోగునట్లు గర్జించి బయలుదేరి యొక మగయేనుగును తనకు కుడ్మిపక్క పడునట్లు చంపి భుజించునది పులి. ఆ పులివలె నచంచల మయిన యుత్సాహముతో పూను (శేస్టులయిన (ప్రజలయొక్క బాంధవ్యము కల దినములు పెక్కు నాకు లభించును గాకః” అని నల్లు రుద్దిరన్‌ ఆను చోళరాజు రచించిన పద్య మొకటి కలదు. దానియం దతడు తాను (గ్రహించిన యున్నతాదర్శమును (ప్రకటించి యట్టి యుత్సాహము తజఖు గవి గొప్ప [పయత్నములు కలవారిని (ప్రశంసించి యున్నాడు. పెక్కు విధము లయిన సంపదలను గడించి, వానిని పెంపు చేసి. వతిపూటయు పేష్కమందితో కలపి భుజించునట్టి స్టితిమంతుడుగా నుండినప్పటికీని.._. అడ్డముగా వచ్చి గునగున మని నడచుచు తమ బుల్లి బుల్లి చేతులను చాచి భోజనపా్యతయం దున్న వేతిబువ్వలో చేయి ముంచియు? తాకియు, నె త్తియ కలగాపులగము చేవియు, కరీ రమున పడునట్లు చెదర జేషియు మనస్సు నాక్రమించి పరవశింప జేసెడి విడ్డలు లేక పోయినచో నా సంపన్నువికి ఆతని జీవితకాల మెల్ల వ్యర్థమే యగును" అవి ఆరివు డై నమ్చి యను పాండ్యరాజు రచించినసద్యము నంతానసంపదయొక్క గొప్పతన మును కీ ర్తించుచున్నది. ఇట్లు “పుణనానూలులోని పద్యములు పెక్కు విధము లయినవారిచే రచింప నిడినవి; రాజులు రచించిన పద్యములును నందు కలవు, జీవిఠముయొక్క పలు నిఖా

కక తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము గములను వర్తించెడి సద్యములును నీ (గ్రంథమునందు కలవు. నంకాన నంపదను గూర్చి రచించుట మొదలు వృద్దుడు కడచి పోయిన తన చిన్నతనమును స్మరించి భావ యుక్తముగా పరిదేవించు సద్యమువజకు పలువిధము లయినసద్యము లిందు కలవ. ఆట్టుప్పడై:

(ప్రాచీనకాలమున “ఆట్ట్రప్పడై* యనునది యొక విధమయిన కావ్యముగా నభివృద్ధి చేయబడుచు వచ్చినది. ఆకొాలమున నం గీతమును గానము చేయువిద్వాంసు లును, నాట్యకళలో విపుణు లయిన విద్వాంసులును సలుపురు ఆ కళలను వంశపారం పర్యముగా నాదరించుచు వచ్చిరి. ఆ కళలనే వృ త్తులుగా నవలంవించి (ప్రత్యేక (ప్రత్యేక సంఘముణుగా జీవించుచు వచ్చిరి. “'యాఖ' అను (ప్రాచీన సంగీత వాద్య మును, క్కుల్‌, ముటివు మొదలయిన యికర సంగీకవాద్యములను వాయించుచు సంగీతము నఖివృద్ధి చేపిన పురుషులు *వాణర్‌” అనువారు. వారి భార్యలు పలువురు ఆ కళలో నిపుణలుగా (పాడినియర్‌, పొట్టియర్‌ అని వెలసిరి. వారు కొందలు సంగితకళతోబాటు నాట్యకళలో కూడ విపుణలుగా (ప్రసిద్ధి చెందిరి. వారు “విరళియర్‌” అనబడిరి. పురుషులలో నావిధముగా నాట్యకళయందు ప్రావీజ్యము గడించినవారు “కూ త్తర్‌” అని పేర్కొనబడిరి. వేషము ధరించి నటించుచుండినవారు “పొరునర్‌”, వాణర్‌, విరళియర్‌, కూ త్తర్‌) పొరునర్‌ అను వా కళాకారుల కుటుంబములు నగరములలోమ, (గ్రామములలో ను పారంపర్యముగా నాయా కళలను పెక్కు శతాబ్ది ములుగా నఖివృద్ధి చేయుచు వచ్చిరి. సంగకొలము మొదలుకోని ఆళ్వారులు, నాయ న్మారుల కొాలమునఅకు (క్రీ. పూ. ఆయిదన శతాబ్దము మొదలుకొని క్రీ. శ. 8వ శతాబ్దమువటకు) ఆ కుటుంబములు కళావాధ్యతను వహించుచు వచ్చెను. తమిళ దేశమున పెక్కు (గ్రామములు (సింహళములోను, యాభ్రపాణం అను విభాగము ఆ కళాకారులయొక్క వంశ నామములతో నేటికిని కానవచ్చుచున్నవి. కళలో కొంత వణకు పేరు పెంపులు గడించి రాజులును, సంసన్నులును గౌరవించు నంతటి యౌన్నత్యము పొందువజకును గొప్ప జీవితము గడప్పటకు వీలు లేక పేదకనమున (మ్రగ్గుట సహజము. ఆవిధముగా పేదతనమున మాడిపోవు స్థితి సాహిత్యకళలో (ప్రవర్తించిన కవీశ్వరులకును ఉండినది. ఈ యథార్థమును తెలిపిన కవీశ్వరులు తమ దారిద్యమును తొలగించు కొనుటక్షై తనుకు విస్తారముగా ధన నహాయము చేయ గల నంపన్నుల న్యాశ్రయించిరి; వారిని కీర్తించిరి. వారి నహాయము సడసినపిదప తమవలెనే యితర కవీళశ్వరులును, కళాకారులును దారిద్ర్యము థొలగి గొప్సగా

ఫంగపాహిత్యము ర్‌ి జీవించుటకొఆికు వారికి దారి చూపిరి. *ఈ దుర్భర మయినదార్శిద్యము తొలగి నీవును, లీ చుట్టములును చక్కగా జీవించుటక్షై నే నొక మార్గము పేర్కొందును. ఫలానా (గ్రామ ములోని ఫలానా నాయకుని దగ్గజకు పోయి యతనిని క్రీర్తింతువు గాకః ఆతడు బహు మానముల నొసగును. వానివి (గహించి సంతోషంతువు గాకః నేను కూడ నకవి నాశ్రయించుట మూలముననే (శ్రేయస్సు పొందితివి అని యా సద్భావము నొక సద్యరూవమున రచించుట కలదు. దారి చూపుచు రచించిన యారచన “అట్టుప్పడై యనబడినది. (ఆరు=దారింపడై -చూపుట, చేర్చుట. కవి కుటుంబమున కళాసేవ చేయువారు జీవితమున నితరనినృహాయముగా (వ్రత్యేకముగా నాయా కళలను (ప్రచా రము చేయుటకు సాధ్యము కొదు. (స్రక్కవాద్యములు వాయించువారు మొదలయిన పలువురియొక్క సహాయ నూకళలకు బాల అవసరము. అందుచేత చలుపురు చుట్టు ముట్టగా దారిద్యమున కృశించు దృశ్యము కళాకారులయందే మిక్కిలి స్పష్టముగా కానవచ్చును. అందుచే నా కళాకారులయొక్క దార్మిద్యమును వారికి మార్గము చూపెడి కళాకారులయొక్క యుక్సాహమును కవీశ్వరులు శబ్ద చ్యిత్రముగా రూపొం దించి చూపుటలో నానక్తి వహించిరి. అట్టి *ఆట్ట్రుప్పడై ' లను రచించినవారు పాహిత్యసేవకు సంబంధించిన కవీశ్వరులే యయినప్పటికిని సంగీతము మొదలయిన వానిలో (ప్రావీణ్యము గడించిన కళాకారులు ఒకరు మటౌకరికి మార్గము చూపునట్లు కల్పించి రచించిరి. తమకు సాయము చేపిన వదాన్యునిపేరు, పెంపు మొదలయినవి మాత్రము చార్మితకనత్యము లయిన భాగములు; ఆ “ఆబ్బ్రప్పడై ” తో వర్ణించెడి “వాణర్‌” మొదలయిన వారిని గుజించిన (ప్రస్తావనలు కల్పితములు. కల్పనలే యయ్యును కవీశ్వరుల జీవితమున భేక దేళములోని సంగీత కళాకారులు మొద లయిన వారియొక్క జీవితములందు అవి యథార్థములుగనే కనబఐడినవి. ఆవిధముగా కవీశ్వరులు రచించిన “ఆట్టు్ర)ప్పడ్లై” రచనలు పత్తుప్పాట్టులో నయిదు కలవు; పదిట్టు వృళత్తు, పుజనానూజు అను నితర సంకలన (గంథములలోను, తరువాతి కొలపు (గ్రంథములలోను “ఆట్టుస్పడై” రచనలు కలవు,

తరువాతి కాలపు కాన్యములలోను; పురాణములలోను నాలుగు విధము లయిన స్టలముల (పర్వతము, ఆరణ్యము, మాగాణీ, సమ్ముదతీకము) వర్షనలును: నది మొదలయినవావి వర్ణనలును నాచారముగా నొప్పుచున్నవి. స త్తుప్పాట్టులోని ఆట్ట్రుప్ప ర్రైలలోనున్న నాలుగు తెటగు లయిన స్థలవర్షనలే యా యాచారమునకు (ప్రారంభ నవి చెప్పవచ్చును, ఆ ఆట్ట్రప్పడైలు 248 పాదములు మొదలుకొని 500 పాదముల వణకు కలవి. పోషకు డయిన రాజు లేక సంపన్నుడు నివసించు (గానుమునకు పోవు

800 తమిళ వాజ్మయ చర్మితము మార్గమును వివరించునపు డా యా స్థలములందలి విఠాగముల నర్శనలు చేసి రచించి యున్నారు. అవి (ప్రాచీన కొాలమునందలి తమిళదేశమును చిత్రించి చూన సమర్థము లై యున్నవి తిరుమురుగొట్ట్రుప్పడై: తిరుమురుగాట్టుప్పడ్లై యనునది సృుబహ్మణ్యస్వామి (మురుగక్రొ యొక్క యమ(గ్రహమును పొందినవా డొకడు ఆ యను[గ్రహమును కోరిన మజొకనికి దారి చూపునట్లుగా నక్కీరర్‌ రచించిన కృతి, 817 పాదములు కలిగిన యీ కృతి నంగ కాలమునందలి భక్తిభావభరిత మయిన నంపూర్ణ (గంథమవి చెప్ప వచ్చును. “వరిపాడల్‌ 'లో మురుగన్‌, తిరుమాల్‌ అమవారివి గూర్చి కొన్ని పద్యములు కలవు, కాని; తీరుమురుగొట్టుఏప్పడై సుదీర్చ మయిన భక్తిగీఠముగా నంగపాపిత్యమున కలదు. నేటికి కూడ కొన్ని కుటుంబములలో సుబ్రహ్మణ్యస్వామి (మురుగళొని ఆరాధించువారికి అది పారాయణ(గంథముగా నొప్పుచున్నది. ఆ కాలమునం దుండిన “మురుగన్‌” దేవాలయములను గుజించియు నారాధనా సద్ధతులమ గుజించియ తెలియడేయు ఘట్టము లందు కలవు. అందలి (ప్రకృతివర్ణనలును మిక్కిలి (శ్రేష్టము లయినని. (ప్రథమభాగమున తిరుప్పణంకున్తం ఆను పర్వత దేవాలయమును గుజీంచియు, దావి జుట్టియున్న 'కృతినంపదను గుజించియు;ు మురుగకా దివ్యా కొరము (తిరుక్కోలం)ను గుటించియు; నతడు శూరునితో చేసిన యుద్ధమును గుజించియు. వివరింపబడినవి. ద్వితీయ భాగమునందు మురుగజాయొక్క అటు భ్రీ ముఖముల మొక్క (ప్రశంస, ద్వాదశకరములతో నతడు కావించిన మహత్కా ర్యములు; తిరుచ్చెందూరు అను దివ్యస్థలముయొక్క గొప్పతనమును వివరింప బడినవి. తృతీయభాగమునందు మురుగవి కొలిచెడి మునీశ్వరుల గొప్పతనమును, వఖివిలో స్వామిని కొలుచుటకై వచ్చెడి మహిళకాజనము యొక్క. గుణగణములును అఖివర్షింపబడినవి. చతుర్ధభాగము “తిరువేరగం” అను స్థలమున కొలిచెడి భక్తులను గుటించి తెలుపుచున్నది, పంచమ భాగమునందు పర్వత(ప్రాంత (మలై నాడు (సజలు కరవై క్కూలత్తు (చెంచునాట్యము అడుచు నారాధించెడి పద్దతులు మొదలయినవి “పేర్కొనబడినవి. తుదిని ఆన భాగమునందు మురుగళా వెలసిన స్థలమును, ఆతని నాశ్రయించి యతని యను(గ్రహమును పొందు పద్దతియు, “ప్య్రముడిర్‌శోలై "లోని జలపాఠము యొక్క గొప్పతనమును అఖభివర్జింపబిడినని,

నంగసొపిత్యము శ!

“మార్‌ పికా

ఏకా పెటిన్లియజ్ఞామ్‌ యాౌక్ర్కైయర్‌ నశావగల్‌

పల ఉడకా కట్రన్త ఉణ్తీయర్‌ ఇగలొడు

'శెట్ట్రిం నీక్కియ మనతత్తినర్‌ యావదుమ్‌

కట్టో9ర్‌ అరియా ఆటివినర్‌ కట్టో9ర్‌ కుర్‌

శామ్‌ వరమ్‌ పాగియ తలై మైయర్‌ కామమొడు

కడుల్ఞినం కడిన్స కొట్బియర్‌ ఇడుమ్రై

యావదుమ్‌ అరియా ఇయల్స్చినర్‌' అను పాదములు మురుగని నారాధించెడి మునీశ్వరుల గుజించి వివరించుచున్నవి. రొమ్ములోని ఎముకలు వెలికి వచ్చి కనబడు శరీరములు కలవారు, "పెక్కు దినములు నిరశనవతదీక్ష నవలంబించినవారు, శ (కుత్వమును; కోపమును పరిహరించిన మనస్సులు కలవారు; నర్వమును తెలివినవారు, తెలియ సాధ్యము కాని సత్యజ్ఞానమును పడపనవారు, విద్యావంతులకు నెల్లగా నుండదగిన నాయకత్వము గలవారు, ఆకా ్రోధములను పరిత్యజించిన జ్ఞానము కలవారు, కొంచెము గూడ కష్టము తెలియవి మనస్‌ ఫైర్యమును నసహజగుణముగా గలవారు-అని వారియొక్క గుణగణముల నత్తి చూప్పచున్నాడు నక్కీరర్‌,

నక్కీరర్‌ (ప్రకృతిసొందర్య వర్షనమునం దానక్తి మెండుగా కలవా డను విషయమును ఆతని “తిరుమురుగాట్టుస్పడై * తెలుపునక్లు, అతడే రచించిన మజొక నుడీర్హ మయిన కవిత “నెడునల్‌వాడై” కూడ తెలుపుచున్నది. తిరుమురుగాట్టుస్పడై యొక్క .ప్రారంభమున సూర్యుడు నముద్రమునుండి లేచు (ప్రాతఃకాల దృశ్యమును వీకించుచున్నాము. తరువాత తీరుస్పజంకున్హం మొదలయిన సర్వతముల యందలి నంపదను దర్శించుచున్నాము, కృతియొక్క చివరిభాగమున పర్వతముమీదినుండ్‌ (వ్రవహించెడి జలపాతముయొక్క మనోహర దృశ్యము మన హృదయము నాకర్షించు చున్నది. శుదిని ఇరువది రెండు పాదములలోనియా జలపాతనర్థ న మిక్కిలి హృదయంగమముగా నున్నది. *మురుగుి అను శబ్దమునకు మురుగా అను దైవము అను నర్ధముతోబాటు అందము అనునర్జము కూడ కలదు, ఆ యర్హౌచితి యా రచనను పఠించు పాఠకులయొక్క మనస్సును వదలి పోదు.

టీ తమిళ వాజ్మయ చర్మితము పొరునరాట్టుప్పడై : పొరునరాట్టుుప్పడ్లై యనునది కరికొాలచోకుని గొప్పతనమును గుణించి

యఖివర్షించునది. £48 పాదములు కలది. పొరునర్‌ మొదలయిన కళాకారులపట్ల చోవడు ప్రదర్శించిన (ప్రేమయు, కావేరీనదియొక్క గొప్పతనమును దీవిమూలమున తెలియవచ్చుచున్నవి. “పొరునర్‌” అనువారు దారి తప్పి చనునస్పుడు దారిదోపిడి దొంగలు వచ్చుచో వారు యాభ్రి అను వాద్యమును (గ్రహించి. మధుర మయిన సంగీతమును వినిపించుచో (క్రూరాత్ము లయిన యా దొంగలయొక్క మనస్సులు కూడ మాజిపోవు ననియు? వారు తమ చేతులందు ధరించి వచ్చిన మారణాయుధము లను కూడ వదలి వేయుదు రనీయు తెలుపుచు నికృతి మధుర మయిన సంగీతముయొక్క గొప్పతనమును అఖివర్డించుచున్నది. కళాకారుల కుటుంబిముయొక్క. యదధిపతి *న_ప్పన్వరములకు అధిపతీ:” అని సంటోధింపదిడుచున్నాడు.. చింపిరి గుడ్డలను ధరించి దార్మిద్యమున (మగ్గెడి యా కళాకారుల యొక్క కష్టమును పోకార్చి చోళరాజు వారికి మంచి మంచి యుడుపుల నిచ్చు నటః నూలుపోగు పోయిన మార్గమును కను గొనుటకు కూడ సాధ్యము కానంత సూవ్ష్మ మయిన దనియు, పాము విడిచిన కుబు నము వంటి దవియు రా జొసగిన పట్టువస్త్రము అఖివర్షింపబడినది, కళాకొరులు రాజు కడ 'పెలవుపొంది పోవునప్పుడు ఆభరణములను, ఇతర విధములయిన యమూల్య వస్తువులను కానుకలుగా పొంది వత్తుకటః రాజు వారికి నాలుగు గుజ్జములు పూన్చిన గొప్ప రథమును కానుకగా విచ్చునబ. వారివెనుక నేడడుగుల దూరము నడచిపోయి సాగనంపు నట: అతిథులు వీడి చనునప్పుడు ఏడడుగులు నడచిపోయి. సాగనంపుట నేటికిని తమిశులయందు మా[తమే కానవచ్చు నొక (ప్రాచీనాదారము ఆనుట యిచట తెలిసికొనదగి యున్నది.

శియపాణొట్టుఏప్పడై :

శిలుపాణాట్టఏప్పరై 208 పాదములు కలది; పాణర్‌ అను నంగిక కళాఖిజ్ఞావి

గుటించిన రచన యది. ఒక పాణర్‌ కుటుంబిముయోక్క దార్శిద్యస్థితి యందు శబ్ద చిత్రముగా రూపొందింపబడి యున్నది. ఆ ఇంటిగోడలు మిక్కిలి _ప్రాతవి. అక్కడ చెదలు కనబడుచున్నది. కష్పులోని వాసములు (క్రుంగి కూలిపోవుస్పితిలో మన్నవి. వంటగదిలో దుమ్మును; పూచిన పుట్టగొడుగులును కానవచ్చుచున్నవి. దార్విద్య మా కుటుందిమువారిని మాత్రమే కాక యా కుటుంబములోని కుక్కను కూడ వదల లేదు. ఆ కుక్కు వంటగదిలో పిల్లల వీవినది. కన్నులు తెబవని యా కుక్కపిల్ల లకు తల్లి పొల

నంగపొహీత్యము గ... చాలినంతగా లేదు. తల్లికుక్కదగ్గణకు సిల్లలు పాలు త్రాగుటకై చేరగా నా తల్లి కుక్క మొలుగుచున్నది.తఈన పొదుగున పాలు లేకపోపుటచే పిల్లలను (త్రాగనీయక మొలిగి యది వెజపించుచున్నది. కుక్కయొక్క మాతృత్వము కూడ నళించిపోవునంతగా నక్కడ దారిద్యము తాండవించుచున్నది. ఆ కుటుంబమునందలి గృహిణి బాధ్యత తెలిపినది. ఆహారమునక్షై మెంతో ప్రయక్నము చేసియు నేదియు లభింపక పోవుటచేత నన్పటికి దొరకిన “వేస్తే? అనెడి ఆకుకూర నే కోయుదున్నది, దానిని ఉడికించుచున్నదిం రుచి కల్పించుటకు ఉప్పు కూడ దొరకలేదు. ఉప్పు లేకుండగనే యుడికిన యా యాకు కూరను తినుటకు ఆ ఇంట పెక్కుమంది అశ్రముతో కాచుకొని యుండిరి. ఆందథికీవి నామె యా వంటకమును వడ్డించుచున్నది.ఆ దారిద్ర్యపు దృశ్యము బయటివారి దృష్టిలో పడకూడ దన్న స్వాభిమానముతో వీధితలుపును మూయుచున్నది. ఈ విధ మయిన ప్వాభిమాన ముండుటచేతనే యామె యెంత దార్మిద్యబాధయందు (మ్రగ్గుచుండినను వితరులకడకు పోయి 'దేహి యవి చేయి చాచి యడుగ లేదు. దాతను చూడటోయి నప్పుడును ధనసహాయము చేయవలసిన దని నోరు తెజచి యడుగ లేదు. కంటికి కొనవచ్చిన వారికడ కెల్లను పోవుట లేదు. కళాకారులకు సహాయము చేసెడి మన స్టత్వము నిజముగా గల చో టది యని యితరకళాకారులు చెప్పుట వివియా దాతకడకు పోవుదురు. అ దాత పూర్వుల గొప్పతనమును; నా దేశముయొక్క ప్రకృతిసంపదను కీర్తింతురు. ఆ దాతయు వారి దర్శిదస్టితివి తెలిసికొని, వారి ప్వాభిమానమును మన్నించి యుచికరీతిని (ప్రవర్హించును. 'పెరుంపాణాట్టుప్పదై:

“పెరుంపాణాట్ట్రప్పడై” కూడ పొణర్‌ కుటుంబమును గుటించి యథఖివర్షీంచు నదియే. ఆది 500 పాదములు కలది. కొంచీనగరమున పరిపాలించుచుండిన “ఇళంతి శైయఃా' అను రాజుయొక్క నత్పరిపాలనమును గుజించియు, నతని దేశముయొక్క న్వరూప స్వభావముల గుతించియు, సముదద్రతీరపట్టణమును గుతించియుః నక్కడి దీసగృహమును గుటించియు, పర్వశసంపదను గుటించియ నీ రచనమూలమున తెలిసికొన వచ్చును. రాజు కళాకారులకు భోజనము పెట్టునపుడు (సేమపూర్ణ వృదయు డై, కోరిక విండిన ముఖముకలవా డై సపిపిల్లను చూచినట్లు ఆశతో: అలిమానముతో చూచు నటః తాను నిలచి యున్నవాడు నిలచియే యుండి యిపచారములు చేయునట!

థః ఈమీళ నొబ్మయ చరిత్రము మళఠి పడు కడాం: యా

“మలై పడు కడాం” అనునది కూడ 'కూత్తర్‌' కుటుంబమును గుటించిన ఆట్టుప్పడై “కావ్యము. 688 పాదములు కలది. “కూ _త్తరాట్ట్రుప్పడై 'యనియు దీనికి నామాంతరము కలదు. ఒక పర్వతమునందు జనించు పెక్కువిధము లయిన శబ్దము లిం దఖివర్ణింప బడినవి, ఆ పర్వత మొక మహాగజముగా రూపకము చేయబడి పర్వత మున ప్రతిధ్వవించెడి వివిధము లయిన శద్దిములు ఆ మహాగజము యొక్క ఘీంకొర మును పోలినవి అని తెలుపబడుట చేత “'మలై సడు కడాం అను దీని నామము సార్ధక మై కల్పనాసౌందర్యము కలది మై యొస్పుచున్నది. ఈ (గంథమున కూ్త్తర్‌ యొక్క సంగీత వాద్యములును, వారి కళాజీవితమును నఖివర్ష ంపబడినవి, ముల్లెపొట్టు:

మ్‌

“పత్తుప్పాట్టు' లోవి *“అగం” రచనలలో (ప్రజయమునకు సంబింధించిన రచ నలు (శేస్టము లయినవి మ్నుల్లై పొట్టు, కురింజి పొట్ట అనునవి. వీనిలో నేరాజునో లేక యే దాతనో (ప్రళంసించు దృష్టి కొనరాదు. ఆగం వస్తు పయిన (ప్రణయము నొక దానిని గుణించి తెలుపుటయే వీని లక్ష్యము. మ్చుల్సె పొట్ట 108 పాదములు కలది. (ప్రియుడు యుద్దకార్యమును వనిర్వరర్తించుటకై పరదేశము చనినప్పుడు ఆతడు విజయో "సేతు డ్రై మరలి రావలయు నని యెదురు చూచుచు నతని (ప్రేయసి తన గృహమునందు ఓర్చుతో విరహము ననుభవించుటయే “ముల్లె త్తితై” అని చెప్పదడుమ, ఎడబావీ పోయిన నాయకుడు వర్షాకాలములోపల యద్ధమును ముగించుకొని స్వదేశమునకు మరల నలయును; వర్షాకాలమున యుద్ధభూమియందు వీరులు ఉండినచో నుభయ 'దేశములందును వ్యవసాయము క్షీణించి పంటలు పడిసోవును. కనుకనే వరాకాలము లోవల వీరులు స్వదేశమునకు తిరిగి వచ్చుట యాచారముగా నుండిసది. ఆ వర్షాకాల మరుదెంచు సూచనలు కొనరా దొడగినవి, ఇంకను నాయకుడు మరలి రాబేదేః యవి దుఃఖముతో వియురాలు తలపోయ సాగినది. ఆ స్థితిలో నాయకుడు మరలి వచ్చు టను తెలుప్పచు రఠనిస్వాన మామెచెవికి వినవచ్చును, ఇదియే ముల్లె పొట్టు లోవి యితీనృ త్తము, ఇందు వర్షాకాలములో నరణ్య(ప్రదేశములు పొందెడి నూతన సొంద ర్యము మిక్కిలి మనోహరముగా నఖివర్షింపబడి యున్నది.

నంగసాహీత్యము కీఫ్‌ కుజింజిపాట్టు;

కురింజిపొట్టు 26! పాదములు కల యొక (ప్రణయ కావ్యము, కన్న తలిదం (కులకు తెలియకయే యొక యువకువికివి, నొక యువతికివి పేను యఖివృద్ధి చెంది నది, (ప్రియుడు (ప్రియురాలిని చూచుటకొఅకై వచ్చుటలో నెన్నియో కష్ట నష్టములు కలవు అతడు రాజాలక పోయిన దినములలో నాయిక మిక్కిలి (కుంగి కృశంచిపోవు చున్నది.ఆమె యొక్క కృశత్వ మది యేదో రోగమను నఖ్మిపాయముతో నాకుటుంబీకులు దానివి పోగొట్టుటకు మార్గములు వెదుక నారంభించిరి. ఆ స్పితిలో నాప్రియరాలియొక్కం చెలికత్తె వారి నాప్రయత్నములనుండి మరలించి యామె చిక్కిపోవుచుండుటకు కొరణ మిది యవి నత్యమును వారికి తెలుపుచున్నది. నాయకుడు కొనరాని స్పితిలో నామె యందు పర్టిల్లిన (పేమను గురించి యా పిల్లదాని తల్లి స్వీకరించు విధముగా నాచెలి కత్తి వచించు చున్నది. కొవ్యము చివర (ప్రియురాలి కన్నీరు (ప్రదర్శింప బడినది. ఈ కృతి యందలి పెక్కుపొదములలో *కుణింజి అను పర్వత (ప్రదేశమును గుజిం చిన వర్షన కలదు. ఈ కృతీని రచించినవాడు కపిలర్‌ అను (ప్రసిద్ధ కవీశ్వరుడు. ఉత్తర దేశపురాజయిన *పిరగ త్తజో అను వానికి తమిళకాన్య సం్యసదాయమును తెలుపును ద్దేశముతో నత డీ కావ్యమును రచించినట్లు దావి చివర నొక (ప్రాచీన కాలప్ప లేలనము కలదు. పట్టినప్పాలై:

పట్టినప్పాలై యనునది '“వత్తుప్పొట్టు'లో నున్న మతియొక (నజయకొవ్యము (ఆగం పొట్టు. (ప్రణయ నిలాగమునకు నంబంధించిన యొక కల్పనాగీళ మిది. ఇందు (ప్రియడు ఎడబాపెడి “సాల్లై తిజై” (మరు భూమి) అభివర్ణింప బడినది. కొవేరిప్పూం పట్టణము అను నముదద తీర పట్టణము యొక్క (ప్రళంన యిందు కలదు. ఆ పట్టణమున పరిపాలించిన కరికొల చోళుని యొక్క గొవృతనము కూడ ఇందు వ్రస్తావింప బడినది. ఆ చోళువి యొక్క వేలాయుధమును, ధర్మదండమును నుసమా ఠరూసమున (ప్రళంసింప బడినవి. కావేరిప్పూం సట్టణముయొక్క గొప్ప తనము కూడ వదే విధమున వితర వ్యాజములతో (ఫ్రశంసింప బడినది. కనుకనే యీ కృతియందలి ప్రాణభూత మయిన వస్తువు (ప్రణయమునకు సంబంధించి యున్నది. అయితేయీ కృతియం దధిక భాగము నా్మాక్రమించిన వర్ణనలు పట్టణమును గుజీంచియు, రాజును గుజించియు నలివర్తించున వే. (ప్రియుడు ధనసంపాదనార్థము వర దేశమునకు పోవ పిద్ధ వడినాడు. పిదప తన యెడబాటుచేత (ప్రియురాలు దుఃఖముతో దురపిల్లునే యను విచార

ఫ్‌

రథ తమీళ వాబ్బయ చరిత్రము మాతని కేర్చడినది, దానిచే వెనుకంజ వేసెను. నాయిక కొ దుఃఖమును కలిగింప రాదని నిశ్చయించు కొనెను. ఆ నందర్భమున నతడు తన మనస్సును సంటోధించి వలుకునట్లుగా రచింపదిడిన దీ కొన్యము. “ఓ మనసాః నర్వ సంపత్పముపేత మయిన కొ వేరిప్పూం నట్టణమునే నేను పడయునట్లుగా నుండినను నేను నా (పియురాలిని వదలి విదేశములకు చనను. ధననంపొదనార్దము మేము నడచి పోదగిన యర ణ్యమార్గములు మిక్కిలి దుగ్గమము లయినవి; కరికొలచోళువి యొక్క వేలాయుధముకం పె కడుంగడు (శూరము లయినవి. వేను ఎడబాయ వలసిన నా (ప్రియురాలియొక్క భుజములో కరి కాలచోపుని యొక్క ధర్మదండముకం'టెను మిక్కిలి శీతలము అయినవి. మంచివి. కనుకనే యీమె నెడబాపి నేను విదేశమున కఠుగ జాలను;” ఇదియే యీ కావ్యము లోని భావము. ఆభాన మం దాజణుపాదముంతో తెలుసబడినది. ఆ యాటడుగులలో తెలుపదిడు (కావేరిప్పూం పట్టణము అను) చోళరాజధాని, దేశము మొదలయిన వావివి గుజించిన వర్ణన కొన్యమునందలి పూర్వ భాగములో 21? పాదములం దఖివర్షింపబడి యున్నది. ఇందలి యుత్తర భాగమున 80 పాదములలో చోళువి యొక్క యుద్ధ పరా (క్రమమును, నతని గొన్చతనమును నభివర్షి౦ప బడినవి.

ఠమిళ దేశము యొక్క (ప్రాశీనాన్నత్యమున కొక గొప్ప యుదాహరణ ముగా నొస్పుచున్నది సుదీర్చ నయిన యీ కావ్యము, తమిళ దేశమునం దాకాలమున మిక్కిలి యుచ్చదళలో నుండిన నముద్ర వ్యాపారము, రేవు పట్టణము యొక్క గొప్పఠనము, విదేశీయులు పలువురు వచ్చి యచట విడిది చేపిన సౌభాగ్యము, రేవు నుండి యెగుమతి యగుచుండిన నరకుల వివరము, నరకులపై చోళుని వ్యాఘ్ర ముద్ర వేని సుంకము విధించుచుండిన పద్దతి, సముద్ర తీరమునందు అనేక దేశములనుండి వచ్చిన నరకులు రాసులు రాసులుగా వడి యున్న దృశ్యము? అభివృద్ధి గాంచి యుండిన పెక్కువిధము లయిన నృత్తులు మొదలగు _ వివరము లీ కావ్యమునందు కలవు. అంగడి వీధిని వర్షించెడి సందర్భమున వర్తకుల మధ్యస్థ మయిన వర్తక విధానమే మిక్కిలి (వళంపింన బడినది. “మీరు (గ్రహించిన వస్తువు లధికముగా (హింపక, ఇచ్చెడి నస్తుపులు తక్కువగా వీయక పెక్కు వస్తువులతో వాణిజ్యము. నగిపితిరి' ఆను (వ్రాఠ మిక్కిలి (ప్రళంన్యముగా నున్నది.

“కొళ్వదూ ఉమ్‌ మిగై కొళాదు

కొడుస్పదూ ఉమ్‌ కుత్లై కొడాదు

వల్‌ సల్బమ్‌ పగర్‌న్లు వీళుమ్‌....?

నంగసాహిత్యము న!

వస్తువులను వ్మికయించువారు వేర్వేరు వస్తువులు తెలియుటకుగా వేర్వేణు జండాలను అంగళ్ళయందు ఎగుర వేపిరి అను విషయమును, విద్యావంతులయిన విద్వాంసుల వాదోప వాదములు రంగస్థలముపై (వన రిలినప్పుడు వారు తమకు తమకు సంబంధించిన వేర్వేణు జండాలను ఎగుర వేయుచు వచ్చి రనువిషయమును తెలియ వచ్చుచున్నవి. నెడునల్‌వాడైె :

య్‌

('ప్రణయమును గుటించి మిక్కిలి (ప్రళంసనీయముగా రచింవ బడిన సుదీర్హ మయిన మతొక కొవ్యము కూడ సత్తు ప్పాట్టులో కలదు. ఆది 188 పాదములు కల వెడునల్‌ వాడై యనునది. (ప్రియుడు యుద్ధభూమిలోని స్యంధావారమున నున్నాడు, అతవి (ప్రియరా లతని యెడబాటుచేత దుఃభించుచు నంఃతపురమున కృళించుచున్నది. కొవ్యవిర్మాణ మంఠయు నొక యయారాధనగా - ద్లైవమునకు చేసిన ప్రార్ధవగా_- నున్నది. _పియురాలి యొక్క దుఃఖమును తీర్చుట కెవరికివి సాధ్యము కాలేదు. ఆంతఃపుర న్రీలు *కొట్టవై” యను దేవతను వేడుకొను చున్నారు. యుక్ధభూమిలోని న్కంంధావారమున కర్తవ్యనిర్వహణమునే గొప్పదిగా భావించి యందే నిమగ్నుడై యున్న మహావీరుడగు తన (ప్రియుడు యుద్ధమున. శీఘ్రముగా విజయమును పొంది మరలి వచ్చున ట్లనుగ్రహింవ వలపిన దని *కొట్టవై' (కాళిని వేడుకొమచున్నారు: ఇదియే యీ కొన్యమాల యొక్క తరళ రత్నముగా నొప్పుచున్న వజరాజము. దావిని పరివేష్టించి వర్ణనలు చేయదిడినవి (ప్రియురాలి యొక్క. యంఈపుర నర్జన కలదుః ప్రియుడు వీవపించుచుండిన స్కంధావారము యొక్క వర్ట్షన కూడ కలదు. రెంటి నుండియు దూవికొవి పోయెడీ వర్షన యొకటి మిక్కిలి గొప్పగా నున్నది. అదియే “వాడై” (మలయ మారుతము) వాయువు యొక్క వర్ణన. “వాడై!” వాయు వంళఃపు రములోను వీచుచున్నది. న్మంధావారములోను చల్లదనముతోను, వానచినుకలతోను వీచుచున్నది. “వారై వాయువు ఆకాశ మంతయు న్యాపించుచున్నది. వర్షమును తెచ్చు చున్నది. చలిని, వణకుపాటును కలిగించుచున్నది. అరణ్యములలో గొల్లవారివి, వారు మేపుచున్న మేకలను న్పృశించి చలితో వణకునట్లు చేయుచున్నవి. కోతియు చలి యధికమై గడగడ నడకి పోవుదున్నది. పక్షులు చలికి తట్టుకొనకజాలక నేల కూలు చున్నవి. ఈనిన పళువులు పాలు (తాగవచ్చు తను దూడలను పరిహరించు చున్నవి. ఆరణ్యమున *వాడై' వాయవుయొక్క (ప్రాభవనమును గాంచిన కవీశ్వరుడు పిదన దేశములోను దాని త్మీవతను (ప్రదర్శించుచున్నాడు. నగరమునందలి పెద్ద వీధులలో

జ! తమీళ వాబ్మయ చర్మీతము చాని తీవతమ అఆఖివర్లించుచున్నాడు. 'పెద్దవీధులలోను జనసంచారము తగ్గిపోయినది. ఎవరును సంచరింస జాల రని ర్యాత్రికాలపు చలిలో తప్ప(క్రాగి భోజనము మాని పోవు శ్రాగుటోతులు మాత్రమే చలిని లక్ష్యము చేయక, సన్న తుంపరను లశ్య్యము చేయక నంచరించుచున్నారు. ఈ విధమున వీధులలో వీచుసట్టి *వాడ్లై” వాయువును గృహము లందును గాంచగలము. సాయంకాలములందు స్త్రీలు దీపము పెట్టి నమస్కరించుటకు కాలము తెలియ సాధ్యము కాకపోపుటచే--సగలును ర్యాత్రియు నొకే విధముగా నాకస మంతయు చీకటి యలముకొని పోయినది = కొన్ని పూవులు పూయుటను చూచి సాయంకాల మయిన దని తెలిసికొవి దీపము పెట్టుచున్నారు. ఇండ్లలో నివసించు పావురములయొక్క జీవితములో మ *వాడై * వాయుపుయొక్క. (కూరత్వము కానవచ్చు దున్నది. ఆ పాపురములు బయటి శెగిరిపోయి యాహారము వెదకుటకు సాధ్యము కాలేదు. చలి యంత తీవ్రముగా నున్నది, బయట కొంచెముగా. నెగిరి శరీరబాధ శీర్చుకొనుటకును వీలు కొకుండునట్లు వానచినుకులు సడుచున్నవి. ఇంటిలోపల నొకే చోట కూర్చుండి యుండుట మూలమున కొళ్ళు నొప్పి పుట్టుచున్నవి. అవి కాలిని మార్చి మార్చి కాలమును గడుపుచున్నవటః ఇంటిలో పడియుండు చందనపు రాయియు “వాడై” వాయువును మనకు జ్ఞప్తి చేయుచున్నవి. చందనపురాయి సడియున్నశ్లే పడి యుండునటః వేనవికాలమున చందనమును అరగదీసి పూసికొనుటక్షై యారాయి మాటి మాటికీని ఉసయోగవడుచుండను, ఛలికొలమున దానివి తాకువారు లేక పోవుటచేత నది యున్నచోటనే యశ్లు పడియుండు నట ఎత్తువారు లేకపోవుటచే వినసకబ్దలమీద సాలెప్పరుగులు గూళ్ళు కట్టియన్న వటః దాహము లేకపోవుటచేత మంచినీటి కుండలు (కూజా విష్రయోజనము ల్లై యున్న వటః చలి కొచుకొనుట కపయోగించు నెగళ్ళు (కుంపట్లు) మ్మాతమే యెచ్చట చూచినను కనబడుచున్న వటః ఈరువాత స్క౦ధావారములో “వాడై” వాయువు వీచుటను చూడగలము, (ప్రియ డయిన వీరనాయకుడు అర్ధ ర్యత్రమున వి్యద్ర పట్టక పోగా యుద్ధమునందు గాయసడిన యేనుగులను, గుజ్జముఅను సమీపించి, తట్టి, (పేమ చూపి తేర్చుటకు (న్రయత్నించు చున్నాడు. దావిక్షై బయటికి పోగా నచట *వాడై” వాయువుచే నతవియొక్క యుతత్త తీయను ఎగురుచున్నది; శాటి పడి పోవుచున్నది. దాని నతని యెడమచేయి పట్టుకొని యథఖాస్థానము నందు చేర్చుచున్నది. నాయకునియొక్క కుడిచేయి గాయపడిన యొక ఫీరుని భుజముమీద పడి యతవికి సాంత్వనము కలిగించు చున్నది. వాన తుంపరయు, గాలియు కలిసి రాజుయొక్క గొడుగును ఆికి “తన్‌” ఆనుళబ్దమును కలుగచేయు చున్నవి, స్కంధావారములోవి దీసముయొక్కం కొంతి దశీణదిశగా (ప్రనరించుచున్నది.

“ంగసాహిత్యము 60

6నెడునల్‌ వాడై” అను పేరునకు తగినట్లుగా నా కృతియం దంతటను వాడై' వాయువుయొక్క ప్రాభవమును చూడగలము, కృతినామములో నొక గొన్స్పతనము కూడ కలదు. ఆవాడై " వాయపు దీర్త ముగా, సుదీర్‌ మయిన దుఃఅమును కలుగ దేయుచున్నది. అది మంచిదిగాను నున్నది. ఎవరికి నుడీర్స మయినది? ఎవరికి మంచిది? ఆంతఃపురమున మంచముమీద పరుండి యుండి కలకపాటుతో దుఃభించుచు కన్నీటి విందుపులను తన కొన్నవేళ్ళతో విదిర్చెడి పప్రియుూలి కది దీర్చ కాలము చుఃఖకౌరియై యున్నది. కొని; యుద్ధభూమి యందలి స్కంధావారమున తన వీరుల యెడను, నోరు లేని గుబ్దములుః ఏనుగుల యెడను తన (పేమను (ప్రదర్శించి వానికి సాంత్వనము గూర్చు నాయకునియొక్క కర్తవ్యభావనకు మంచివిగానే యున్నది. ఇట్లు “నెడు నల్‌వాడ్లై' అమ కొవ్య నానుములోని రెండు విశేషణములును (నెడు, నల్‌) శెండు ఖిన్నము లయిన మసస్సులను, ఆ మనస్సులలోని భావములను (ప్రకటించు చున్నవి.

ఇట్లు శబ్దచి.తముగా రూపొంపంవబడిన పియుూూణలును. (పియుకును ఫలానా యవి నిర్దేశంపబడ లేదు, వారి యూరు పేరులు కిలువదిడ లేదు. కనుకనే కల్పనా పూర్వక మయిన [ప్రణయ కావ్య మను నలిప్రాయముతో దీనివి “ఆగప్పొబ్టు' (వజయ కావ్యము) గా (గగహింస వచ్చును. అటువంటి స్పితికి ప్రాదీన కావ్య నం్యవ్రదాయ మిట నవకాశ మొనగుచున్నది. అయితే? దానికి వ్యాభ్యానమును రచించిన వ్యాభ్యాక దావినా విధముగా (గ్రహింప లేదు, నాయకుని నృ్మంధానార వర్ణనలో నతని వేలాయువమున కొక వేవమాల చుట్టి యున్నట్లుగా నొక చిన్న ప్రస్తావన కలదు. వేసనూల పొండ్య రాజుల రాజ్యమునకు నంబంధించిన దగుటచేతను; ఫలానా రాజ్య మనవి (వ్రకటింవబడి యుండుటచేతను నిది 'అగప్పాట్టుి' (ప్రణయకొన్యము) కాదు అనుట వ్యాఖ్యాతయొక్క_ యభ్నిప్రాయము. “వేము” అను నొక శబ్దము లేకపోయినడో నడి పూర్తిగా కల్పిత మయిన (ప్రణయకొవ్యముగా (గ్రహించు కెట్టి సందేహామును నుండి యుండదు. కొవ్య సంఫపదాయ మా స్తితికి ఆభివృద్ధి ఇెందియుండిన కొల మదిః దీవి కర్త (ప్రపిద్ధి చెందిన వంగకొలప్పు కవీశ్వరుడు నక్కీరర్‌. మదురై క్కాంచిః

వత్తుప్పాట్టులో మిక్కిలి సుదీర్చ మయిన కొవ్యము 768 పొదములు కల మదురై క్కాంచి. [ప్రాచీన తమిళ మహానగర మయిన మధురై యొక్క పలు విధము లయిన వర్ణన నిందు చూడగంను, ఇందు (నళ ంచింపబడినవాడు నెడుంతెలియఖా

ఇ్ర తమిళ వాబ్మయ చర్మితము అమ పాండ్యరాజు. జీవితముయొక్క యశాశ్వతత్వమును పేర్కొని నన్మార్గము మద్దాటించునది కొంచి త్తిణై -మధురలో నినపించు నాయకునికి తెలిసిన కంచి యగుటచేత దీవికి “మదుర్తై క్కాంచి” అని పేరు కలిగినది, పశ్చిమాశాశమున తోచు శుక్ల పక్ష చం(దునివలె పాండ్యునికి విజయము లభింప వలయు ననియు పూర్వా కాశమున తోచు పూర్ణ చం్మద్రువివలె ళత్రువుల (ప్రాభవాతిశ యములు కీణీింప వలయు నవియు పాండ్యువి క వీశ్వరు డాశ్రీర్వదించు చున్నాడు.

పాండ్య నంవ్రదాయమును గుతించియు, దేశమును గుజించియు నెడుంజెట్రియకాయొక్క పూర్వులు కొందరిని గురించియు),. వారి సత్కార్యములను గుటించియు; నున్నతము లయిన వారి గుణగణములను గుటించియు వివరము లీ కాన్యముసందు కలవు. ఆయినను నిందు చాల భాగము మదురై మహానగర మే యి వర్షింపబడి యున్నది. నగరముము నర్షీంచిన పద్ధతి కూడ మిక్కిలి (వ్రశంసనీయముగా మన్నది. రెండువేల సంవత్సరముల యవధి నధిగమించి, వెనుకకు వెనుకకు చూచుచు పోయి; పొండ్య దేశమున (ప్రవేశించి వైఘనదిని దాటి; ఆగ డ్తను, కోటగోడను ఆతక్రమించి చని, మధురానగర ద్వారమునందు (ప్రవేశీంచి, యా (ప్రాచీన నగర శోభను తిలకించిన ల్లీ కావ్యము మనలను వెంట గొనిపోవుచున్నది. అనాడు ఒకనాటి (ప్రాతః కాలమున సుదీర్భ ము లయిన వీధుల వెంబడి పోయి తొట్ట దోలుత చూడు దృశ్యము ప్రాతఃకాలపు టంగళ్ళు లేక పగటి సంత యనుసవి. అచట పలు విధము లయిన సరకుల నమ్ము వర్తకులు కూడి చేయుచుండిన కోలాహలము మహోత్సవపు కోలొ హళలమునలె వినవచ్చుచుండెను, పొడవయిన వీధుల వెంబడి పోయి యా యంగళ్ళను చూచి వచ్చులోపల పూర్వాహ్లా మవరాహ్హముగా మాజిపోవుచున్నది. అప్పడు పాయం కొలపు టంగళ్ళను చూడగలము. అ సమయమున దేవాలయములందు నంగీత నమా చంభము వినవచ్చును. బౌద్ధ విహారములలో ప్రార్ధనలు జరుగుచుండును. తైన వనతులలో తసము విర్వ ర్తించెడి తపోధనులను గాంచెదము, సాయంకాలపు టంగళ్ళలో సలురకము లయిన వృత్తులవారి కార్య నై పుణ్యమును తెలుపు సరకులు విక్రయింపబడు చుండుటను చూడగలము. పెక్కు విదేశ వ్యాపారులను చూచెదము. వారు పలుకుచుండిన బహు భాషాళద్దిములు పలురకము లయిన వక సమూహముల శద్దిములనలె నుండెను. వీవి నన్నిటిని నా యంగడి వీధులలో చూచుచు తిరిగి వచ్చు లోపల పగటికొాలము గడచిపోవు చున్నది. రాత్రి యారంభ మగుచున్నది. అచ్చ టచ్చట దీసములు పెట్టి నమన్కరించు చున్నారు, పూర్ణచంద్రుడు తన కిరణములను ('ప్రవరింసజేపి నగరమునకు శోభ గూర్చుచున్నాడు. నీలు అలంకరించు కొనుచున్నారు.

నంగసాహిత్యము ఖ॥ వేశ్యలయొక్క శృంగార (క్రీడలును నడచుచున్నవి. ఆట పొట లక్కడ (ప్రారంభ మయి ప్రవరిల్లు చున్నవి. దేవాలయములలో నర్చశాదికము నిర్వర్తించి పసిపిల్ల లతో బాటు స్త్రీలు తిరిగి పచ్చుచున్నారు. పూర్వర్యాత్రి గడచి యక్టర్శాశము సమీపించు చున్నది. (ప్రజలు తమ గృహముల వాకిలి తలుపులను మూయ దొడగిరి. అస్పములను వి[కయించు నర్తకులు మొదలగువారు తా మమ్ముటక్షై తెచ్చిన తినుబండముల నెదుట నుంచుకొనియే విద్రపోవుట కుప్యక్రమించిరి, ఊరి తలవరులు నగరమును పరివేష్టించి తిరుగుచున్నారు. ఈ విధముగా పెక్కు దృళ్యములతో నర్దర్మాశము గడచి వేకువజాను (ప్రవేశంచుచున్నది. వేదపండితులు వేదములను పతించుచున్నారు. తుమ్మెదలు వికసిత పుష్పము లందు మూగి రుంకొరము చేయదొడగినవి. సంగీత విద్వాంసులు *యాభి అను సంగీతవాద్యమును వాయించి (వ్రభాతోచిత మయిన గీఠతముల నాలపించు చున్నారు. ఏనుగులును; గుజ్ణిములును నిదుర మేల్కాంచి మేత మేయుచున్నవి. అంగడివారు ఆంగళ్ళ నలికి యలంకరించుచున్నారు. ఇండ్లలో విల్లాండ్రు విద లేచి తలుపులు తెరచి ముంగిళ్ళు ఊడ్కుచున్నారు. మేలుకొలుపు పాటలు పాడుచున్నారు. మురజములు (మోగుచున్నవీ. కోడిపుంజులు కూ యిడుచున్నవి.హంనలును, నెమళ్ళును శేకలు వేయుచున్నవి. వీధులలో నేలపై పడి వాడిపోయిన పూవులు మొవలయిన వాని కుప్పలు తొలగింపబడుచున్నవి పొద్దు పొడుచుచున్నది. ఈ విధముగా 854 పాదము లలో మదురై మహానగరము చుట్టి చూవబడుచున్నది. ఒకడు ఒకనాటి యదయము ప్రారంభించి మజణునాటి యదయమువఆకు నగరమును చుట్టి వచ్చి తాను చూచిన "వావీ నెల్లి (క్రమముగా నభివర్జించినట్లు ఇందలి వర్ణన యొప్పుచున్నది. ఉపమాసర్వస్వము ,

తరువాతి కాలపు (గంథములలో కొననచ్చు నుపమానము లనేకములు సంగ కవిఠలకు బుణసడి యున్న వని చెప్పవచ్చును. నంగకొలపు కవితలలో నాయుసమలు మిక్కిలి సహజములై యొస్పుచు కానవచ్చు చున్నవి. ఆ ప్రాచీవకవులు (ప్రయోగించిన యుసమలను తరువాతి కాలపు కవీశ్వరు లదేవిధమున ననునరించి (ప్రయోగించి యున్నారు. (ప్రియుూూలి నెడవాపి విదేశమునకు పోవుడుండిన యొక(్రియు డొక గుట్ట మీదగా లేచివచ్చెడి పూర్ణ చంద్రుని చూచి “నాకే సొౌంతనుయిన యొక చంద్రు డదిగో;[యా పర్వతమున కావలివై పున కలదు' అని తన (సీయురాలి ముఖనును న్మరించి కీర్లించి పాడు. ఎడబాటుచేత కృశించి కాంతి తతిగిన యొకతెముఖము వేకువ జాములోవి బంటద్రునికి నమాన మయినదిగా చేన్నదిడి యున్నది. అష్టమీ చంద్రుడు ఫాలభాగమున

ణి తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము కుపమ చేయబడినది. నెయ్‌దల్‌, కలున మొదలయిన కొన్ని పృస్పములు స్త్రీల నేతముల కుసమ లయినవి. ఏడ్చి, యేడ్చి కన్నీరు కౌర్చుచుండిన కన్నులు వాన కురియుటచే తడిపి నీరోడుచున్న పుస్పములవలె నున్నవి. మామిడిపిందెను పోలిన కన్ను అవి తరువాతి కాలమున చెస్పదిడుచున్నది. ఇనుప కత్తితో రెండు ఖండములుగా చేయ వడిన మామిడిపిందెను పోలినకన్ను అని యొక చక్కని యసమ అఆగనానూటులో కలదు. అట్లు రెండు ఖండములుగా చేయబడినపుడే రంగు మాఠి కంటిలోని నల్లవి కంటిపాపకును; తక్కిన రూన నిర్మాణమునకును తగిన యుపమౌచిత్యము కౌన వచ్చును. ఇళ్లే తరువాతి కాలపు సాహిత్యమున కానవచ్చు పెక్కు ఉపమల యొక్క యౌచిత్యము వావి జన్మస్ట్థాన మయిన సంగ కొలపు కావ్యములందే సృష్టముగా కాన వచ్చు చున్నవి.

తొల్కాప్పియమునందు సాహిత్యపరిశీలనము ;

ఆ కాలపు లక్షణ (గంథ మయిన తొల్కాప్పియము అక్షరములకును, శబ్దము లకును మ్మూఠమే లక్షణము తెలుపుటకు రచిక మయిన (గ్రంథము కాదు. మూడు విభా గములుగాకల యా (గ్రంథములోని (ప్రథమ భాగము తమిళ ధ్వమలను పరిశీలించునది, ద్వితీయ భాగము శబ్దములు, పదబంధములు (సమాసములు) వీని నిర్మాణమును పరి శీలించునది. తృతీయ భాగమయిన *పౌరుళ అధికార” మనునది తమిళ పాహిత్యమును పరిశీలించు నది. ఆ కాలము నందు వెలసిన సాహిత్య (గ్రంథములను పరిశీలించి వాని వర్గీ కరణము, నిర్మాణము; వస్తు భేదములు మొదలయిన వానిని గుతించి తొల్కాప్పి యర్‌ వివరించి యున్నాడు. పిదప నాటక కళళు నంబంధించి కావ్యమున కనబడు భావములను (మెయ్‌ పొడు గ్ర వివరించి యున్నాడు. పిదవ కొవ్యము లండు (వప్రయోగింప బడు నుసమలను పరిశీలించి యున్నాడు. దానికి పిదవ ఛందో భేదము లను మిక్కిలి విస్తారముగా పరిశీలించి ఛందో లక్షణము తెలిపి యున్నాడు. ఆ విభా గము నందు ఆయథార్థ మయిన కల్పనము మాని మౌఖిక (ప్రచారమున జీవించెడి ప్రజల కళ యయిన జానపద గీతములు, వచనము మొదలయిన వానిని గుణించిన (ప్రస్తావనలు కూడ కలవు. వినూతనముగా కల్పించు కల్పన (విందు), ప్రాచీన కొలము నుండి పారంపర్యముగా సాగి వచ్చు కథా పాహిత్యము యొక్క (ప్రాచీనత మొదలయిన వానిని గుణీంచిన (వస్తావనలు కలవు. తుదిని సాహిత్యమునకు సంబం ధించిన శబ్ద (ప్రయోగ సంప్రదాయము మొదలయిన వావిని గుటించి తాను పరిశీలించి శనుగొనిన రహన్యములను పేర్కొని యున్నాడు, రెండు వేల యేండ్లకు మునుషటి

నంగసావాత్యము 18 తమిళ సాహిత్య మును గుణించి యింతగా పరిళోధింది రచింపబడి యుండుట మిక్కిలి (ప్రశంసనీయ మయిన విషయము. పాళ్చాళ్యులు తమ సాహిత్యసరిశోధనకు అరిస్టాటిల్‌ యొక్క [గ్రంథమును (ప్రాతిసదిక గాను: (ప్రారంభముగాను శపించి ప్రయోజనము సడయునట్లు. తమిళ విద్వాంసు లీ తృతీయ భాగమును వరిళోధించి (ప్రయోజనము పడయు చున్నారు. ఇంచుమించుగా 1600) స్యూతములు కలిగి మిక్కిలి విస్తారముగా నొప్పుచున్న తోల్కాస్పియములోని యీ తృతీయ భాగము 600 స్యూతములు కలది మై యొస్పు చున్నది. తమిళ సాపాత్యము కాల [క్రమమున పెక్కు విధముల నభివృద్ధి చెంది విస్తరించి యీ (గంథమునందు తెలుప బడిన నియమ ముల నధిగమించి కొన వచ్చు చున్నస్పటికిని (ప్రాచీన తమిళ సాహిత్యమును పరిశో ధించు వారి కిది నేటికిని మిక్కిలి యవయోగ కారి యై యన్నది. పైన (వ్రదర్శింప బడిన ఎట్టుత్తొగె, వత్తుప్పాట్టు అను సంకలన (గంథములలో గల పెక్కు నంట దాయములను గుఠజించిన విషయములు ఈ (గ్రంథములోని తృతీయ భాగము మూలమునను, దానికి వ్యాఖ్యాతలు (వ్రాసిన వ్యాభ్యానముల మూలమునను తెలినీ కొనుటకు సాధ్య మగు చున్నది.

4. నీత్మిగంథముల కాలను (క్రీ శ. 100-క్రీ ఈ. 500

చృం్లారమ, వీరము: దానము మొదలయిన యు త్తమ భావములలోను, (పకృతి

పౌందర్యానుభవములోను నాసక్తి కలిగి యుండిన కవీశ్వరుల హృద యము తరువాతి కొన్ని తరముల కాలము నీతులను రచించు స్థితికి మాతినది. ఆ కొలమును సంగము తరువాతి కొలము లేక నీతి (గ్రంథముల కాలము అందురు. అపుడు దేశమున (ప్రాచీన చేర, చోళ, పాండ్యుల యొక్క శాంతి యుక సరిపాల నలో నొక మహా సంజోభ మేర్చడిన దనియు, కలభ్రులు అను కొందణు (ప్రవేశించి చేశ (ప్రజల యొక్క శాంతికి భంగము కలిగించి రవియు చెప్పుదురు. కనుకనే జీవి ఈము (పసౌదించెడి పొభాగ్యములను కీ ర్తించెడి యవకాశము వారికి లేక పోయినది. జీవితమే క్షేశభూయిష్ట మయిన దగుటచేత సంఘమున నెళ్లైట్లు జీవింప వలయును? ఏ యే వీతుల ననుసరింప వలయును? అవి తెలుప వలసిన యావశ్యకత కవులకు కలిగినది. ఆ కొలమున (క్రీ. శ 100 మొదలు కొని క్రీ.శ 500 వఆకు) రచింస బడిన కొన్ని (గ్రంథములను “వదినెణ్‌ కీథి కణక్కు” అని 'సేర్కొనిది. (కీఖ కణక్కు అనునది తక్కువ పాదములు కల ఛందో భఖేదములతో రచింన బడిన (గ్రంథములను తెలుపును) శిలప్పదిగారమ్‌, మణిమేగలైై అను రెండు కావ్యములు మకములకు నంబింధించిన నీతులను తెలుపుటక్షై యా కాలమున రచింప బడిని.

“పదినెజ్‌ కీఖి కణక్కు” (గంథము లన్నియు పీతి (గ్రంథములు కాపు. వావిలో నయిదు (గ్రంథములు (నణయమును గుతించియు, నొక (గ్రంథము యుద్ధమును గుటిం చియు తెలుపును, తక్కిన సండైండును నీతి గంథములే. తిరుక్కుఅళ్‌ ;

నీతి (గ్రంథములలో న్యగగణ్య మయినది “తిరు క్కుజక్‌.” వ్రథఠమ పాదమున రెండు శీర్లును, ద్వితీయ పాదమున మూడు శీర్ణును కల రెండు పాదముల *“వెచ్చా” వద్యమునకు *కుజక్‌ వెజ్చా” అవి పేరు అ *కుజ వెళ్చా' లో రచింస బడిన (గ్రంథమునకు “తిరుక్కుజక్‌' అను పేరు నిలిచి పోయినది, ముప్పాల్‌, పొయ్యా

పీత్మీగంథముల కాలము 16 మొల, వాయుగర్పై వాఖ్రిత్తు మొదలయిన పేళ్లు (ప్రాచీన నామము లయి పోయినవి. దొనివి రచించిన కపీశ్వరుని యొక్క యసలు పేరు కూడ తెలియ రాలేదు. ఆతని జీవిత చర్మితము కూడ తెలియుట లేదు, తిరువళ్ళునర్‌ అను ఇంటిపేరు లేక వృత్తి నామము ఇప్పుడు వ్యవహారములో నున్నది. అతనిని గుటించి పెక్కు కథ లాయా నందర్భములలో కల్పింప బడినవి. కొవి పరిళోధకులు వాని నంగీకరించుట లేదు, కాని యతడు పెక్కు (గంథములను పఠించిన వాడు, గృహస్థ జీవితమును చక్కగా నడపి యానందము పడసిన వాడు, గొవ్ప రాజ్యాంగ విజ్ఞానము కలవాడు, దిహు కాలము (ప్రశాంత జీవితమును గడపిన వాడు, పెక్కు మఠముల వారితో పరిచ యము; చనపు కలిగి యుండి నప్పటికివి నర్వ మఠ సమాన భావము కలవాడు, ధర్మ మున నచంచల మయిన విశ్వాసము కలవాడు, మక వేషములను, మూఢ విశ్వానము లను సరిహరించిన వాడు మొదలయివ విషయము లాతని (గంథము మూలమున తెలియు చున్నవి. వర్షీక రణము;

అఅం, పొరుక్‌, ఇన్నమ్‌, వీడు...-ధర్మార్ట కొను మోక్షములు. అను నాలుగు పురుషార్థములలో మొదటి మూటివి గుటించి 1080 కుట్‌ సద్యములలో వివరించు వది తిరుక్కుటిక్‌, ఇహలోకమున సన్మార్గమున జీవించినచో తానుగానే ముక్తి లభించు నవియు? చింతన కందని యా ముక్తివి గుటించి శబ్దముల రూపమున వివ రించు కొను చుండుట వ్యర్థ మనియు తిరువళ్ళువర్‌ యొక్క భానముగా నుండ వచ్చును. అందుతే నతడు మోక్ష పురుషార్థమును గుణించి వివరింప లేదు. అయితే సత్య దర్శనము (మెయ్‌ ఉణర్‌ దల్‌) అను నధ్యాయము దానిని పడడయ దగు మార్గ మును తెలుపు చున్నది.

పదేపి, పదేసి కుజక్‌ పద్యములుగా వర్గీకరించి, (ప్రతి దళకములోను నొక గుణమునో,యాదర్శమునో వివరించుచున్నాడు. రాజ్యాంగమును గుతించియు, నమాత్యులు మొదలయినవారిని గుటించియు, దేశ వ్రజలయొక్క గుణగణములను గుజించియు ద్వితీయభాగమునందు 700 కుజుక్‌ పద్యములలో ?0 అఆధికారములలో వివరించి యున్నాడు. తృతీయ భాగమునందు మంచి (ప్రేమికులయొక్క_ పేనను గుటించిన కల్పన 200 కుజక్‌ పద్యములలో 26 అధికారములలో వివరింపదడియున్నది. (పథమభాగమును పశించువా రందు బుద్దువి బోలిన యొక మహాపురుసుని సూక్తులను వినవచ్చును. ద్వితీయ భాగమున నారికేరిన యొక రాజ్యాంగ విపుణుని వచనములను పఠింపవచ్చును,

6 తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము తృతీయభాగమున తీరువచవర్‌ గొప్ప భావనాశ క్రి యతిశయించిన యొక మహి కవీశ్వరుడుగా పాడిత్కరించి. (ప్రేయసీ ప్రియులను సంభాషింన జేయటను గాంచ గలము,

సార్వజనీనత ;

పెక్కు శతాబ్ధిములకు పూర్వము వెలసిన యొక కవీశ్వరుడు సర్వమతముల వారికిని నొాదరపాత్ర మగునట్లు సార్వజనీన మయిన యొక మహా(గ్రంథమును రచించి యుండుట మిక్కిలి యాశ్చర్యావహము. అందుచేతనే యాతనికి పిదప రచింపబడిన (గ్రంథము లన్నియు నతవి భావములను, మాటలను ఉదాహరించి యపయోగించుకొను చున్నవి. భిన్న భిన్న మళములకు చెందినవారు పరన్పరము తగవులాడుకొనుచుండిన కాలములలో కూడ వారెల్లరును “తిరుక్కుణర్‌” ను మాత్రము ఆంాధించుచునే యుండిరి. అదిమా(త్రమే కొక తిరువబ్ళువర్‌ తమ తమ నుఠములకు చెందినవా రనుచు నాతని (గంథమునుండి దృష్టాంతములను చూప్పచుండిరి,

ఎట్టి దృష్టాంతమును గావి యధిగమించి యధిగమించి మానవ హృదయ స్వభావమును కటిని తజచి చూచి సత్యమును మాత్రమే న్పష్టముగా నె త్తి మాపుట ఈ (గ్రంథముయొక్క మణొక గొప్పతనము, ఎట్టినిర్భంధము గావి లేక మూలభూక మైన వత్యమును తెలిపి కొనుటకును, తెలుపుటకును నా పండితునికి మాత్రము సాధ్య మయినది. జొతి భేవములు తల యెతత్తిన యా కొలమున నత డే మాత్రమును భయము చెందక “ఎల్లరును జన్మతః నమానమే' అను విషయము నెలుగెల్తి చాటినాడు, “క్రపము అవగా నేమి? తనకు కలిగిన దుఃఖమును సహించుట, యితర ప్రాణులకు కష్టము కలిగింపకుండుటి అనుచున్నాడు. మనస్సున కళంకము తొలగి శుద్ధత్వమును పొందుటయే *అటంి (ధర్మము). తక్కినవి వటాటోనము లయినభాగములేం అవి స్పష్టము చీపెను.

"పెక్కురు విద్వాంసులు వ్యాభ్యానములు వెలయించునట్లుగా వారి పాండిళ్యము నాకర్షించిన తమిళ (గ్రంథము తిరుక్కుజక్‌ ఆవి చెప్పవచ్చును. 'పెక్కు శతాద్దములకు పూర్వమే పదిమంది వ్యాఖ్యాతలు దావికి వ్యాభ్యానములు వెలయించి యున్నారు. ఆధువిక కొలమున కూడ (కొత్త కొ త్త వ్యాఖ్యాన (గంథములును; వివరణ గంథములును వ్రాయుచునే యున్నారు. భారత దేశప్ప "సెక్కు భాషలలోను, విదేశములలోవి యనేక భాషలలోను దానికి ఆనువాదములు గలవు. గాంధీ మహాత్ముడు మొదలయిన నేటి కాలపు మహనీయులు ఈ (గ్రంథము యొక్క గొవ్ఫతనమును గుఖించి (వళ వించి

ఫీత్మగంథముల కాలము ( యున్నారు; ఆల్పర్దు ప్వైట్బరు అను జర్మవీ దేశపు తత్వజ్ఞాని- "పెక్కు శాస్త్రములలో మహా విద్వాంసుడు-జీవితమున కత్యావళ్యక మయిన (పేమమార్గమును తెలుప మహా (గ్రంథ మనియు, గొప్ప క్రానమును కలుగజేయు సూ క్తిసంకలనము అనియు; దీని బోలినది (ప్రపంచ సొహిత్యమున మజెచ్చటను లేదనియు చెప్పి కీర్తించి యున్నాడు. ధర్మదీక్ష |

తిరువళ్ళువర్‌ ధర్మ మార్గమున గట్టి విశ్వానము కలవాడు. “మజచి కూడ నిత రులకు చెడు గయిన వానిని తలస రాదు. అట్లు తలచినచో నా తలచినవానికే కీడు మూడును, అట్లు కీడు మూడునట్లు ధర్మమే చేపి పుచ్చును.' అనుచున్నాడు.

మటన్తుమ్‌ పిజటకా కేడు శూటిట్‌ క శ్కూర౯ా క అలమ్‌ శూ(్రమ్‌ శ్కూగన్షవకా శేడుం

సాధ్యము మంచి దయిన చాలును అనియు, దానిని పడడయదగిన మార్గము =పాధనముందుష్టముగా నుండినను దుఃఖము లేదు అవియు చెప్పువారు కలరు. సాధన మును గుటించి లెక్కచేయక సొధ్యమును గుజించి మాత్రమే తెలుపు (గగంథములును కలవు. అయితే, తిరువనవరుకు ఆది యంగీకొర్యము కాదు. కాను పడయ నెంచిన పాధ్యముమ పడయుటకు సాధ్య మయినను కొకపోయినము దాని బడయ దగు మార్గము =సాధనమును=శుద్ధ మయినదిగా వేంమంచిదిగానే యుండవలయును అవి తిరునళ్ళువరు పెక్కు స్థ్టలములం దుద్దాటించి యున్నాడు. “కన్న తల్లియొక్క యాకలి బాధను చూడవలవీ వచ్చినను సరే. దానివి పోకొర్చుటకు మహనీయులు గర్హించెడి దుష్టకార్యములను చేయ రాదు'=ఇతరులకు నహాయముగా దానము చేయుట మంచిది. దానిమూలమున న్వర్గ లోక సౌఖ్యము కలుగును- అనుచున్నాడు. ఆ స్వర్గలోకము లేదని విరాకరింపబడినను దానము చేయుటయే నుంచి ధర్మ కార్యముగా పరిగణింపబడును,

ఉన్నత మయిన యాదర్శము నొకదావిని (గ్రహించి మానవుడు జీవింపనలయు ననుట యాతని యఖభిపాయము. ధర్మ మార్గము నవలంబించి జీవించుట మూలమున వీ లౌకిక జీవితమున కొటింకము కలుగు ననినను నా యాటంకము నంగీకరించుటయే మంచి దమచున్నా డతడు. దాని మూలమున (ప్రాణము పోయినను పోనిమ్ము అని యుద్దాటించుటయే యాతని ధోరణ్‌. ఇతరులు లేనప్పుడు నిందావాక్యము లాడి యసత్య పథమున జీవితము నడపుటకంటె జీవింపకుండ మరణీంచుటయే మంచిది. ధర్మ ఫల

ఖై తమిళ వాజ్మయ చరి[క్రము మయిన (శ్రేయన్సు దావి మూలమున కలుగును-అవి యొక డుద్దాటించుటను మనము చూడవచ్చును. ఇకరులకు నహాయకారిగా జీవించేడి నన్మార్గ ముచేత కీడు కలుగు నన్నచో తన జీవితమును త్యజించి యైనను నా కీడు నాహ్వానించుటయే మంచిది మాధ్యస్థ్యము తప్పి పొందదగిన సంపద మంచినే కలిగించునదిగా నున్నను దానిని వెంటనే పరిహ రింప వలయును. ఒకడు తన్ను తా నభిలషించువాడుగా నున్నచో చెడుపమలను చేయుట యెంతన్యూత్రము మంచిది కాదు. ధనము లేదే యను విచారముతో కీడు చేయుట తగదు. చేసినచో మణల కీడునే పొందవలసి యుండును. కీడును మనస్సుడే భావించుటయు పాపమే. అందుడే వితరులయొక్క ధనమును కొల్ల గొబ్బ్టుదము అని మనస్సులో భావించుట కూడ మంచిది కొదు, ఇతరులు కోపముతో కష్టము కలిగించినను దానికై మరల వారికి కష్టము కలిగింపకుండ మండుటమే యుత్తముల విధానము, ఒకడు తన [ప్రాణములు విడువ పిద్ధపడినను వితరుని ప్రాణమును తీయు కార్యమును చేయట మంచిది కౌదు. ఇట్లు జీవితమును లెక్క. చేయక ఉత్తమ మయిన మార్గమున ఉపదేశించు

తిరువళ్లునరు ధర్మమార్గమున జీవించుట కవసర మయిన సోపానముల నక్క డక్కడే తెలియజేయు. చున్నాడు. ఇతరులు చేయు నసకారములను పహీంచి యుండుట యొ ట్రప్‌ యడుగువారికి వారికి నారు చేసిన యపకొారములను విస్మఏంచి వారు మునుపు చేసిన మంచి యే దయిన నొకటి యుండినచో నా నుంచినే మకల మరల న్మరించి చూచినచో హత్యవంటి యపకారము కూడ వివ్మరింప._ ఐడునుంఅనుచున్నాడు ఇతరులపై కోపము నపాంచి వారికి కీడు చేయ నెంచుట నెట్లు వారించుటః బలహీమల మీదనే చాలనజకు కోపము కలుగుచుండును) వారికి కీడు కలిగింప వలయు ననియే విశ్చయ మేర్ప్చడుచుండును. అందుచే తనకంపె దిలవంతు లయినవారు. తన్ను బాధించుటకు పిద్ధపడినప్పుడు తన స్టితి యె ట్లుండిన దనుటను బలహీనులమీద తన (క్రూరత్వము చెల్లింప దలచినపుడు కావించి వారించుకొన వలయును-ఆనుచున్నాడు.

లోకజ్ఞానము ః

ఈ విధముగా మనస్సును సంన్కరించెడి ధర్మమార్గమును (ప్రకటించిన శిరువళ్ళువరు లౌకికజీవితమును చక్కగా విర్వలర్తించుట కవసరము అయిన మార్ష ములను కూడ ద్వితీయ భాగమునందు స్పష్టపణచి యున్నాడు. విద్య, అవిద్య, శ్రవ జము, జ్ఞాన వంపద అను నాలుగు అధికారములలో నలుదిది కుజక్‌ సద్యములలో

ఫెశీగ్రంథముల కొలము గ జ్ఞానాలివృద్ధి యొక్క గొవృ తనమును గుటించి తెలుపుచున్నాడు, విద్యను గుఠించి కెలపుచున్నాడు. విద్యను గురించి తెలుపుచు (ప్రారంభమునందే, నేర్వు వలయును; నేర్వదగివ వావిని ఎట్టి సంకోచమును లేకుండ నేర్చుకొనుము. తెలినకొన వలయును, పిదప నేర్చినదావి కనుగుణముగా సన్మార్గమున జీవింపవలయును:__అఆమచున్నాడు; నజ్జనుల దుఃఖముకంటె విద్యావిహీనుల సంపద చెడ్డది__అనుచున్నాడు. ఏది జ్ఞానము? మనసు పోయిన 'బ్లైల్ల పోనీయక కీడునుండి తొలగించి మంచియందు (ప్రవర్శింన జేయునది జ్ఞానము-అనుచున్నాడు,

రాజ్యాంగమును గుజించి యతడు తెలిపిన విషయములు నేడును బంగారము వలె నాదరింప దగినవిగా నున్నవి. తిరువళ్ళునరు జీవించిన కాలము రాజరిక ముండివ కాలము, ఆ కాలమున నతడు తాజులకు చెప్పినట్లుగా నున్న సనదుపదేశములు నేడు (ప్రజాస్వామ్య రీతిలో వరిపాలన చేయు నాయకులకు కూడ నుపాదేయములుగా మన్నవి. దేశ (సజల నాలింగనము చేసికొనినట్లు పరిసాలన చేయు రాజు పాదముల నంటి లోకము జీవించును. దండనముతో నణచివేయునట్టి వేలాయుధము రాజునకు విజయమును (ప్రపాదించుట లేదు; ఆతని ధర్మదండము న(క్రము గాకుండ నుండినచో నదియే విజయమును (ప్రపొదించును. పాలన చేపెడి దండముతో నిలుచు రాజు దేళ వ్రజల నుండి బలవంతముగా ధనమును కోరుట మార్గమధ్యమునందు దారి దోపిడి దొంగ ఖడ్గమును రయుిపించుచు నిలిచి “ఇమ్ము” అవి యడుగుటవంటిది, నీతిమార్గము నవలంబింవవి రాజు సరిపాలన్నకింద జీవింపవలసి వచ్చినచో దార్యిద్యముకం మె నంపదయే దుఃఖకర మయిన దగును, దేశ (ప్రజలు బొధలు సహింపజాలక విఆపించి కార్చు కన్నిరే యా రాజనంపదను హరించునట్టి పైన్య మగును'__ఈ విధముగా వేటి వ్రజాస్వామ్య పరిపాలనమునకును ననుగుణ మగునట్లు ఆతడు సెక్కు విషయ ములను వివరింప గలుగుటపు కౌరణము రాజు ఫలానా, దేశము ఫలానా అనువావి నన్నిటివి అధిగమించి (ప్రభుత్వమునకు నంబంధించిన సామాన్య సూత్రములను మాత్రము స్పష్టముగా తెలిపిన విశిష్ట్రయే యని చెప్పడగును. ఇట్టి పెక్కు భావములు తిరుక్కుజక్‌లో విండి యుండుటచేత నా (గంథము *కొాలము వధిగమించిన పార్వజవిక (గంథము అని (ప్రళంపింపస దిడినది. రాజ్యాంగము నందు మాఠమే కాక యితర విషయములందును నేటి (ప్రపంచ మెంతగానో మార్చులను పొందినది. విజ్ఞానశా ప్రముమూలమున నీ శతాద్దిమున నీ మార్చు మిక్కిలి యధికప్రమాణములో నున్నది. అయినను తిరువళ్ళువరు తెలిపిన భావములలో

శ0 తమీళ నాబ్మయ చర్మికము. మాటికీ తొంబది యైదు పొన్ళ నేటి (వ్రవంచమునకు కూడ ననునరణీయము లై యున్నవి. “నబృపరును లోకమునకు (స్రపాదించి కీ ర్తి గాంచినది తమిళదేశము' ఆవి భారతియార్‌ (ఈ శతాద్దిమున) కీ ర్తించినాడు. తిరుక్కుజక్‌ ఆ విధమున సార్వజనీ నముగా వెలయుటకు కారణ మేమి? తీరువళ్ళువరు ఆ (గంథమును రచించినప్పుడు తమిళులను; తమిళదేశమును మాాతమే తన మనస్సునం దుంచుకొనక లోకమునందలి పలుకెణగుల మానపులను మనస్సున నుంచుకొని మానవత్వము యొక్క సార్వ జవీనఠను తెలిసికొని రచించి యుండుటయే దానికి కారణము. 1880 పద్యములలో తమ మతఠసంబంధము కొని జొతి (ఇన్స సంబంధము కాని లేకుండునట్లు నర్వ నమాన మయిన దృష్టితో రచించినళ్లే కాను పుట్టిన దేశమును కూడ "సేర్కొనక, కాను మాటలాడిన భష మొదలయిన వానిని కూడ పేర్కొనక, వాని నెల్లి నధిగమించి మానవజాతి నుద్దేశించి పెళ్ళ నత్యములను (గ్రహించి రచించి యున్నాడు. దేశము, భాష, మఠము మొదలయిన భేదముల నధిగమించి సత్యములను మా్య్రము పేర్కొను మనస్సు కల గాంధీ మహాత్మునివలె ననేక శశాద్దిములకు పూర్వమే వెలపి మహాగంథమును రచించినవా డతడు.

అవలంబించిన మతము, ఆచారము మొదయిన వానిని గుణించి తెలుపనళ్లేు శా నాదరించెడి యాదర్శములను కూడ మూర్జముగా తెలిపి ఇతరుల నెత్తిని రుద్దలేదు. (ప్రాఠమిక నత్యములను మాత్రము పేర్కొని తక్కినవానిని చింతనచే తెలిపికొను విధమున (పేరేపించును. ఏ విషయము నయినను కన్నులు మూపికొని (గహింపరా దనుట యతని యాశయము ఏ విషయమును ఎవరు ఎనరిదగ్గణ వివి తెలివికొవినను దావివి పరిశీలించి సత్యమును కనుగొన వలయును అదియే జ్ఞానముయొక్క ఫలము= అని చెప్పుచున్నాడు. కన్నులు మూపికొవి జీవించు జీవితమును గర్హించి హేతు వాదమునకు (ప్రాధాన్యము విచ్చు వా డతడు. నన్యాసియొక్క గొప్ప తనమును తెలుపు నందర్భమున నన్యాపి యుడుపు (కాషాయము), జడముడి, కమండలము మొదలై న బాహ్యవేషము నతడు పేర్కొన లేదు, మనస్సున నెట్టి మమకారమును లేక జీవించు సవి[క్రతనే ఫేర్కొను చున్నాడు. కపట నవ్యాసుల వేషములను, స్నానము మొద లయిన వావివి మిక్కిలి త్మీవముగా ఇండించు నందర్భమునందును నా పురోగమ నమును, స్పష్టతను గాంచగలము. పెక్కు విధము లయిన యాచారములను తన చుట్టును చూచి యుండినప్పటికివి నతడు వానిలో దేవిని గావి పేర్కొన లేదు. అవి యన్నియు (పతి కొలములోను, (ప్రతి స్థలములోను మార్చు చెందుచుండు నను విష యమును తెలిపినవా డ్లై యెప్పుడును, నెచ్చటను మాజకుండ నుండు, జీవితమున

సీత్మిగంథముల కాలము ! కత్యావళ్యక మయిన మంచి గుణములను, కార్యములను గుతించి మామే తెలిపి యున్నాడు.

దేశమును పొలించెడి రాజుకొఆకై యాతడు తెలిపియున్న భానములును, ఉవ దేళములును రాజునకు మాత్రమే కాక దేశ (పజ లందరికివి నన్వయించునవిగా నున్నవి. ఇదియు నొక విశిష్టకయే. విద్య, (శ్రవణము జ్ఞాననంపద, కాల విజ్ఞానము, స్ధల విజ్ఞానము, బలము నెటుగుట), ఉత్సాహము, సోమరితనము లేకుండుట, (స్రయశ్నము: కష్ట నమయమున కలత చెందకుండుట, సద్వాదము? కార్యజుద్ధి కార్యదీక్ష, కార్యమును సాధించుటలో వైరము, ధన నంపాదనము, స్నేహము, శృతుత్వము; పెద్దలను గౌరవించుట) వెలయాండ్రకడ చేరకుండుట మద్యపానమువలని కీడు, జూదమువలవి చెడుగుు మందు, మానము, నద్గుణము, కృషియొక్క- గొప్పతనము, దారిద్య బాధ మొదలయిన యధికారముల యందలి భావము లా విధముగా దేశపజలందరికివి నుమ్మడిగా నమన్వయించు రీతిలో నుండుటను గాంచగలము దేశసజలయందు (ప్రతివారును ఇంటినో, వాణిజ్య విలయమునో, వృత్తి బాధ్యతనో పరిపాలింపవలపిన ధర్మ ముండుటచేత నా పరిమాణ మునకు వారును (ప్రభుత్వ నేత లగుచున్నారు. అందుచే దేశాధిపతి శుద్దిష్టము లయిన యువదేశములు వారికివి నరిపోపుచున్నవి.

జీవితమునకు ధనము తప్పనిసరిగా నననరము అను విషయమును తిరు క్కుజక్‌ మిక్కిలి యందముగా తెలుపుచున్నది. *“ధనహీనులకు ఈ [పపంచము లేదు. దయాహీనులకు ఆ (పసంచము లేవివిధముని___అనుదున్నాడు. ఇట్లు కొన్ని కజక్‌ పద్యములలో నొక నత్యమును వివరించు నందర్భమున దాని కుసమానముగా మతొక యపూర్వ మయినవిషయమును పేర్కొనుచున్నాడు. పెక్కు స్థలములలో విద్వాం నుల చింతనను (ప్రేరేపించు రీతిలో (ప్రశ్నలు రేకెత్తించి చనుచున్నాడు, “భార్య యనుకూలవతి యగుచో నతవి జీవితమున లేవిది యేది? భార్య యనుకూలముగా (ప్రవర్షింపక పోయినచో నతని జీవితమున నుండునది యేది

ఇల్లదు ఎ౯ా ఇల్లవ( మాణ్బానాల్‌? ఉళ్ళదు ఎకా ఇల్లవక్‌ మాణా క్కడై.

మజికొన్ని స్థలములలో నాటక రంగమును, పొశ్రలను కల్పించి యాపా(తల నంభాషణముల మూలమున సత్యములు స్పష్ట మగునట్లు చేయుచున్నాడు; నాటక శీతిలో రచింపబడిన యంశములు (ప్రథనుభాగమున చాల తక్కువ; ద్వితీయభాగమున

6

శీ తమిళ వాబ్మయ చరీత్రము కొన్ని యధికారములలో మాత్రము కలపు. తృతీయభాగ మయిన “కొమళత్తుపాల్‌ పూ ర్రిగా నాటకధోరణిలో రచింపదిడి యున్నది.

(పేమకల్పన :

(ప్రియుడు తన (వియురాలిని మిక్కిలి యందమయిన (ప్రకృతి పరిసరములలో చూచును. చూచి; (ఫేమించి, పరవశించును. ఆ పారవశ్యము ఆకవి పలుకులలో వెళ్లడి యగుచున్నది. *“ఈమె దేవకన్యయా? నెమలియా? కమ్మలు అలంకరించు కొనిన కన్నెయా? నా మనస్సు పరవశించు చున్నది.” కొన్ని దినముల తరువాత (పేమ యఖివృద్ధి చెందిన పిదప నతడు పలుకుచున్నాడు. "శరీరముతో (ప్రాణమున కెట్టి బాంధవ్యము కలదో యట్టి బాంధవ్యమే నా (పియురాలితో నాకు: గలట్టిది. (ప్రాణము నకు శరీరమును పోలిన దామె, ఆమె యెడబాటు చావును బోలినది.”

కల్పసాసొందర్య మతిశయించినపలుకు లీభాగమునందు మిక్కిలి యధికముగా మన్నవి. పియురాలి భాషణముగా వీపణుకులను విందుము. '*నా ప్రియుడు నాకన్నుల యం దున్నాడు. కంటియొక్క లోపలిభాగము నుండి యతడు తొలగి పోవుట రేదు, నేను కంటిని మూసికొనినప్పుడును నందుచే నతడు దుఃవించుట లేదు. అంత సుకు మౌర మయినవాడు నా (ప్రియుడు. అతడు నా కంటిలోపలనే యుండుటచేత నేను నా కంటికి కాటుకకూడ పూయుట లేదు. కాటుక పూపినచో నది యతనివి దాచి వేయు నేమో యని భయసడుదును. (ప్రియుడు నా మనస్సున నధివపించి యున్నాడు. అందుచే వేడివేడి వస్తువులను భుజింప నందేహించు చున్నామ. వేడిగా నుండువానిని భుజం చినచో అతనికి వేడిగా ముండునే యని భయవడు చున్నాను.”

వీరియొక్క, రహస్య(వణయము [కమముగా కొందట్‌ కంట పడును. అది వలువుర కందుచున్నది. తల్లికివి క్రమముగా తెలియుచున్నది. పరుష వాక్యములు పలుకుచున్నది. అప్పుడు (పేయవీ నలుకు సలుకు లేవి? “ఊరివారు పలుకు నిందా వాక్యములు నా(్రణయరోగమున కెరువు అగుచున్నవి. ఇట్లు అడి పోసికొనుటచేత నాపేమను అణచి వేయగల మనవి వారు భావించు చున్నారు. ఆది పొరబాటు, అది నెయ్యిచేత నిప్పును ఆర్ప దలచుట వంటిదే.)

(ఏయు డొక కర్తవ్యమును కలదాల్చి విదేశమునకు పో నెంచుగున్నాడు. ఆ విషయము నఠడు తన ప్రేయసికి తెలుప యత్నించు చున్నాడు. అప్పు డామె యొసగు (ప్రక్యుత్తరమును విందము. “నన్ను ఎడబాసి పోవి వార్త యయినచో నా కడ

పీత్మీగంథీముల కౌలము శ చెప్పుడు. అట్లు కాక = ఎడబాపి చనియు మిక్కిలి శీఘ్రముగా మరలి వచ్చెదను = అవి చెప్పదలచుచో విపు డది నాకడ చెప్ప వలదు. మీరు మరలి వచ్చునప్పటికి (ప్రాణములతో జీవించి యుండ నమర్థ లగువా రెవరైైన నున్నచో వారికడ చెప్పుడు. ఆమె తనలో నిట్లనుకొనుచున్నది, '*నాకడకు వచ్చి తన ప్రయాణమును గుటించి మాటలాడ గల విబ్బర మయిన మనస్సు ఆతని కున్నచో నట్టివాడు మరలి వచ్చి యను(గ్రహించు నవి యాశపడుట వ్యర్ధము.) ఎడబాపిన తరువాత నామె పొందు కష్టములు మనస్సును కలచి వేయుచున్నవి, “*నేవిస్పు డెందులకు జీవించు చుంటిని? ఆతవితో నేమ (_పేమతో గడిపిన దినములను న్మరించుకొనుళు విచార మందుటకుగా జీవించి యుంటిని, మజచినచో నే మగుదునో? మజచుటకును సాధ్యము కాలేదు. న్మరించినను మనస్సు మండుచున్నది. జ్యాగ్రదవస్థలో నతడు వచ్చి (_సేమ చూప లేదు. అట్టి వాడు న్వస్నమునందు రాగా చూచు చుంటిని, అందుచేతనే నా ప్రాణ మింకను విలచి యున్నది. న్వస్న మనునది యొకటి లేకుండ నుండినచో నెంత బాగుండును? స్వప్నమున నా (ప్రియుడు నన్ను వీడిపోక నాతో నుండునే? ఉదయ మునకు నే నేమి మంచి చేసితివి? సాయంకాలమున కేమి చెడుగు చేసితిని? సాయం కాల మీ విదముగా విరహదుఃఖము నభివృద్ధి చేయగల దనుట వా (పియడు నన్ను ఏడబాపి పోవికాలమున నాకు తెలియక పోయినది. (ప్రాతఃకాలమున నా బాధ మొగ్గగా మన్నది; పగ లంతయు ముదిరిన మొగ్గగా = ఆర విరి మొగ్గగా - నున్నది; పాయం కాల మయినంతనే యీ బాధ యధిక మగుచున్నదేః: మనసా వీవతనివి గూర్చి పోవు చుంటివి; పోవునప్పుడు నా కన్నులను కూడ నీతో తీసికొని పొమ్ము. ఇవి యతవివి చూడవలయు నని నన్ను పీకుకొని తినుచున్నవి.”

ఈ విధముగా “కానుత్తుపాల్‌” (కామఖండము) ఆంఠటను నాటకధోరజణిలో నాయికానాయకులను సంభాషింస చేసి తిరువళ్ళువరు తామ అదృశ్య మయి యున్నాడు. (పేమభావములను, కల్పనలను నాటక రంగముపై దర్శించు చున్నట్లు భావించు చున్నాము, భావములకును, కల్చ్పనలకును అంద నుయిన రూపము లిందు కలవు,

(వఠతమభాగ మయిన 'అటక్తుపాల్‌” (ధర్మ ఖండము) లో ధర్మముయొక్క గొప్పతనమును చక్కగా వివరించి పాఠకుల హృదయము లందు నాటునట్లు చేయు టయే యళని యాశయముగా తోచును. వథము తప్పవి ధర్మపరుడుగా నెట్టి భావా 'వేళమును పొందకుండ, కల్పన కవకాశ మీయక; మధ్యస్థముగా నుండి కాను కను గొవిన సత్యములను అతడు మిక్కిలి స్పష్టముగా వెల్లడించు చున్నాడు. ద్వితీయ

ఫీ! తమీళ వాట్మయ చరిత్రము బాగ మయిన 'పౌరుళ్‌పాల్‌? (అర్ధ ఇండములో నతడు లౌకిక జీవిశతముయొక్క_ స్వరూప స్వభావములను? స్టితిగతులను పరిశోధించిన; యనుభనము పండిన విద్వాం సుడుగా దర్శన మొసగును. అతడు ఖిన్న భిన్న కాలములలో, భిన్న భిన్న రంగ ములలో చూచియు, వివియు తెలిపికొనినవాని నెల్ల తన చింతనతోనే చక్కగా తెలిసికొని, సర్గీకరించి: తెలుపుచున్నాడు. తృతీయభాగ మయిన '*కామత్తుపాల్‌” (కొను ఖండమృులోనే తిరువళ్ళువరు యొక్క కళా హృదయమును చక్కగా తెలిసి కొనుటకు వీ లగుచున్నది. ఇచట నతనివి మన మే యుసదేశ రంగము మీదనో, చర్చావేదిక యందో జ్ఞాని సమూహములోనో కొంచుట లేదు; ఇచట నఠనిని కవితా రంగమునందు కొంచు చున్నాము; కల్పనాళ క్రి యతిశయించిన కవీశ్వరుడుగా నిచట వఠడు కుజక్‌ మణులను రచించి యున్నాడు. అధ

సన్మార్గము = సంస్కృతి ;

రాజ్యాంగము మొదలయిన వావివి గుతించి తిరువళ్ళువరు వివరించు సందర్శ ములలోకూడ రాజ్యూంగముయొక్క ప్రాతిపదికను విన్మరింపక పేర్కొను చున్నాడు. ఏ విధమున నయినను విజయము పొంద వలయును; ఏ విధమున నయినను నంపద చేర్చ నలయును.__అనుట యతని యాశయము కాదు. మార్గము నెజిగియే (పభుత్వ కర్తవ్యములను విర్వర్తింప వలయు నని కార్యశుద్దిని గుటించి నొక్కి చెప్పుచున్నాడు. నంపదను పొందుటకు చేయ.ప్రయత్నముకూడ దోషరపితముగా నుండవలయును = ఆనుచున్నాడు. కీర్తితో మంచివి పెంచని కార్యమును ఎప్పుడును (పక్కకు నెట్టి యుంచ వలయును, జ్జాన సంపన్నులు ఎంత కష్టము కలిగినను, ఎన్ని దుఃఖము లేర్చడినను హీన మయిన కార్యములను చేయ జాలరు, కన్నతల్లియొక్క. యాకలి బొధను చూడ నలసినస్పితి యేర్చడినను సనత్పురుమలు గర్శించు కార్యములను చేయ రాదు. విందతో పొందెడి నంవదకంకె సత్పురుషులయొక్క దారి.ద్యమే మే లయి నది. ఇతరులకు దుఃఖమును కలిగించి దోచుకొనిన ధనము మొదలయినవి యెల్ల నాడోచుకొవిన వానికే దుఃఖము కలిగించును. నన్మార్గమున పొందినవి యొకవేళ పోగొట్టుకొన ఐడినను తరువాత ఫలము నొనగును. మోసముతో ధనమును సంపా దించి రడించుట పచ్చిమట్టితో చేసిన ప్యాఠ్రమున నీరు వింసి యుంచుట వంటిది.

ఈ విధముగా జీవితములోని పెక్కు దశలలోను ధర్మముయొక్క మూల తత్త్వమును పేర్కొను తిరువళ్ళువరు తృతీయభాగ మయిన “కామత్తుపాల్‌” (కామ ఇండము)లో (పియురాలియొక్క నియమరహిత మయిన ధోరణిని పేర్కొను నవి

సీత గంఠముల కాలము శక యెదురు చూచుటకు వీలు లేదు. అచట నతడు తెలుపు భానములును, కల్పనలుము (ఢేమికులమయొక్క. నంస్కౌారము పొందిన హృదయమును వెళ్లడి చేయునవిగా మన్నవి. శారీరక సౌందర్యము కలిగించు మోహమును గుతించి మాత్రమే యతడు కెలున లేదు. శరీరముయొక్క యాకర్షణమును మూలముగా (గ్రహించిన యుదాత్త మైన (పేమయొక్క యశఖివృద్ధివిగూర్చి తెలుపుచున్నాడు. అందుచేత (స్రణయకవితల లోను చక్కవి సంస్కారము వెల్లడి యగుటను చూడగలము, అట్టి వవి[ర్రత యుండుటచేతనే తరువాతి కాలమున నాళ్వారులలో న్యగగణ్యు డయిన నమ్మాళ్వార్‌ తన భక్తి గీతములలో తిరుక్కుఆళ్‌లోవి (పణయకవితలయం దున్న పదబంధము లను యథాఠతథముగా (ప్రయోగించి యున్నాడు.

ఊరవర్‌ కోవై ఎరువాగ అనై్నై ళొల్‌

నీరాగ నీశుమ్‌ ఇ౯ా నోయ్‌. అమచుచున్నది తిరుక్కుజక్‌. (ఊరివారి నిందా వాక్యములే ఎరువుగాంతల్లియొక్క పరుషవాక్యమే నీరుగా-నా _పేమరోగము అను పైరు సమృద్ధిగా పండుచున్నది)

ఊరవర్‌ కవై స్వా ఎరువిట్టు అనై మళొల్‌ నీర్పడుత్తు

ఈరనెల్‌ విత్తి ముశ్లై త్త నెజ్బ ప్పెరుజ్‌ శెయ్యుక్‌

"పే రమర్‌ కాదల్‌ కడల్‌ పుర్టైయ విశ్లైవిత్త

కా రమర్‌ మేణినమ్‌ కణ్ణన్‌ తోట్‌ కడియనే._.- అమచున్నది నమ్మాళ్వారుయొక్క తిరువాయ్‌ మొళ, ఆళ్వారు శ్రీ కృమ్ణువిప్తై కలిగి యుండిన గొప్ప (పేమను (పేమగీతముగా తెలుపు పాశుర మిది,

ఉత్తమ పేమ మనస్సును పవిత్ర రూపమున తెలుపనలయు ననుట తిరువళ్ళు

వరు ఆశయము అనుట కీ కక్రిందిదానిని దృష్టాంతముగా [గ్రహింప దగును. సంగకొలపు కవితలలో (వ్రణయమునకు సంబంధించిన అయిదు “తితై”లలో మరుదం (మాగాణి) తిజై లో (సేమికుల యొక్క (వణయకోవము అలిపర్ణీ౦పబడును. (పియుడు వెలయాలి యింటికి పోయి యామెతో సంబంధ మేర్చరుచుకొవి జీవించుటయే యా (ప్రణయ కోపమునకు కారణముగా చెప్పబడును. అచట కొన్ని దినము లుండి మరలి వచ్చి నప్పుడు (సియురా లకవిని (పేమపూర్వకముగా నాహ్వావింపక ద్వేషము, కోపము పూని నట్లునుం పిదప నతడు మిక్కిలి (ప్రాధేయపడి వేడుకొనిన సిదప కోపము మాను వట్లును రచింపబడిన పద్యములు సంగకాలపు సాహిత్యములో కనిపించును. ఇట్లు ఆట పాటలు, సౌందర్యము అను కళలలో నారితేరిన వేళ్యలతో సంబంధము లేకుండ

శీ తమిళ వాజ్మయ చరితను “మరుదం” తిజైకి నంబంధించిన (ప్రణయ కవితలు రచింపబడుట లేదు. కావి తిరువళ్ళువరు సాహసించి దానివి మార్చివేసెను,

ఆతడు తిరుక్కుజక్‌లో చూపు (నణయ కోవ నన్నివేశములో వేశ్యా నంబం ధము (వెలయాలు) లేదు. ద్వితీయ భాగ మయిన “పొరు[్‌ పొల్‌”లో జూదము? మద్యము అను వావితో చేర్చి వెలయాలితోడి నందింధమును తిరువబృవడు ఖండిం చెను. అట్లు ఇండించబడిన వెలయాలివి కవితా సౌందర్యము కొజిక్షై “కొమత్తు పాల్‌'లో నభివర్శించుట యతని కిష్టము లేదు. “వా (సియునియెడ నెట్టి దోషమును లేదు. ఆయినను అతనిపై వణయ కోవము వహించుటలో నొక (నయోజన మున్నది. అది యతని యొక్క (పేమ నధికముగా నొనగ గలిగిన దై యున్నది..అనుచున్నది తిరునబృవరు యొక్క కల్పిత నాయిక. (పణయ కోనము కూడ నామెకు కల్పనా పొందర్యముతో కూడిన యొక (క్రీడగా నున్నది. తన (ప్రియు డత్యధిక సౌందర్యము కలవా డై యూరియందు సంచరించు చుండుటచేత స్త్రీలు వలువు రతనివి చూచి యాతవి సొందర్యమును కన్నులతోనే యనుభవించుచున్నా రట; అందుచే నీ రోమ్ము "సెక్కు కమ్నలచే మూ చూడబడిన రొమ్ము. అందుచే నీవు అన్యుల సంబంధము కలవాడపు. నేను నిన్ను నమీపింప జాలను...అనుచున్నది నాయిక. ఎవరి కయిన తుమ్ము వచ్చినచో దావి మూలమున నెట్టి యెడరును లేకుండ జీవింపనలయు నను భానముతో శతాయుస్షు అవి యాశంసించుట నేడును తమిళదేశమున నాచారము. తిరు వళ్ళువరు కాలమున నా యాచార ముండినది. దావి నాధారముగా చేపికొవి యొక (వ్రణజయకోసన క్రీడ యొస్పుచున్నది. “మేము ఒకరితో ఒకరము మాటలాడక (పణయ కోపము పూవి యుంటిమేః అప్పు డతడు కావలయు ననవియే తుమ్మినాడు. ఎందులకో తెలియునా? నేను అతనిని దీర్చ కొలము జీవింతువు గాక యని యాళంసించి పలుక వలయు నవియే*_. అమచున్నది నాయిక, ఆతడు తుమ్మిన వెంటనే యామె “దీర్చ కొలము జీవింప మని యాళంపించు చున్నది. వెంటనే విలపించు చున్నది. “ఎవరో మిమ్ములను తలచుకొనుచున్నారు. అందుచేతనే మీకు తుమ్ము వచ్చినది. మిమ్ములను తలచుకొన్న దెవరు?” అని యేడ్చు చున్నది. (కావలసిన వారు దూరమున నుండి తలచు కొవినచో నట్లు తలపబడిన వారికి తుమ్ము వచ్చు నమనది (ప్రజల నమ్మిక. మజొక మాజు (ప్రియునికి తుమ్ము వచ్చుచున్నది. వ్యర్థముగా నాయిక విలసించుట కవకొశము కలిగింప కూడ దని భావించి యతడు తన తుమ్ము నడచుకొను చున్నాడు. ఆప్పుడు కూడ నామె యేడ్భుచున్నది. మి మ్మెవరో తలచుకొనుచుండుట నాకు తెలియకూడ దవి దాచుచుంటిరి, ఇందుకనియే వచ్చిన తుమ్మును అడచుకొను చున్నారు" అని యేడ్చు

పీత్మిగంథముల కాలము 8? చున్నది. ఒకనాడు అందమయిన యొక వికసిత కునుమము నత డలంకరించు కొని నాడు. “మీ యందము నెనతెకు చూప్పటక్తై యీ పూవును చెరువుకొంటిరి” ఆవి యామె యాశనిపై కోపము పూనుచున్నది. మతొక నాడు వే జేదో క్ఞాసకము రాగా వాలోచించుచు నాయకు డామెను చూడ దొడగెను. “ఎవతెను తలచుకొని యిట్లు చూచు చున్నారు? అవి నాయిక (ప్రణయకోపము వహించు నట? ఈ విధముగా (ప్రాచీన పాహిత్యమున నంప్రదాయముగా వచ్చుచుండిన వేశ్యానంపర్కమును అభివర్షింపకయే కల్పనక్రై _ప్రణఇయకోవము వహించినట్లుగా రచించి యుండుట తిరువళ్ళువరు యొక్క విర్మల హృదయమును, విప్లవాత్మక మయిన మనఃస్థితిని తెలుపుచున్నది, నూతనదృక్పధము

సంగ సాపిత్యమున మద్యపానము చేయుట, కాజాంతఃపురము మొదలుకొవి కవీశ్వరుల నివానముల వటకు, పర్వతోద్యానములు మొదలుకొని మాగాణి (సదేశము వలకు నెల్ల ప్రదేశముల నుండిన సర్వ సామాన్య మయిన యలవాటు, ఆది చెడ్డ దవి యా (ప్రాదీన కవితలలో ఖండింపబడ లేదు. ఈ నిషయమునందును తిరువళ్ళువరు పొహనసము చేసి మద్యపానము వలని చెడుగును గూర్చి వివరించి యున్నాడు. ధన మొనగి జానమును పోగొట్ట్లుకొనుట యెంత గొప్ప యజ్ఞానముంఅనుదు గర్హించు చున్నాడు క ళ్‌ జ్‌

(ప్రాచీన కవితలలో దార్మిద్యమున (మగ్గుచుండిన వారి యొక్క దృళ్య మొక వంకను, వారి దారిద్యమును పోకార్చగల సంపన్నుల యొక్క భవ్య జీవిత దృశ్య 'మొకవంకను గొనవచ్చు చుండును, దారిద్ర్యము యొక్క (క్రూరత్వమును స్పష్టము చేపియు, దీనముగా జీవించెడి వారి దుర్భర సరిస్థితిని ఖండించియు తిరువళ్ళువరు గొప్ప సాహసము చేపియున్నాడు. “దార్యిద్యము వలన పలువిధము లయిన కష్టము లేర్సడును. సద్విషయములను చక్కగా నెటిగి చెప్పినను దరిద్రుల వచనములు పలుకు బడిని పొందుట లేదు. దర్శిద స్థితిలో కన్న తల్సి యొక్క చూపు కూడ భేవెంచును.? దర్శిద్రుడు తన యనుభవమును తెలుపుచున్నాడు. “నిప్పు మీద విద్రించినను విద్రింవ వచ్చును. కావి, దారిద్యమున కన్నులు మూసికొని నిశ్చింతగా నిద్రించుట యరుదు, అరుదు. నిన్న యనుభవించినది చాలును. విన్న యంతయు మరణనువలె నన్ను బాధించిన దార్నిద్యము “నేడు కూడ వచ్చునా యేమి?” అని దుఃఖించు చున్నాడు. మజొకని కడకు పోయి చేయి చాచి యడుగకుండ జీవించెడి జీవితము కొవలయు ననుచున్నాడు తిరునళ్ళువరు. సళువునకు వీరు కొవలయు నని నోరు లేని జంతువుకొణకు దీనమ్లుగా

80 తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము -వడుగుకొనుట మానవుని నాలుకకు మిక్కిలి హీన మయినది యనుచున్నాడు. మరణించు నాని యొక్క దుఃఅ భావమును లోతుగా నెజిగి చెప్పుచున్నాడు. *“ఈ విధముగా విచ్చ మెత్తి జీవిప వలయు నవి వృష్టించియన్నచో నీ జగ త్తును సృష్టించినవాడును మర ణీంచుచున్న వానివలె విటు నటు వరిళ్రమించి నశించును గొకః' విఫ్ల వాత్మకము లయిన భావములను భావయు క్తముగా వెల్లడించు కుజక్‌ నుణు లివి:

గార్హన్థ్యము (ఇల్లరము), నవ్యాసము- రెంటిని "పేర్కొని రెంటి యొక్క గొప్ప తనమును వివరించి యభయ మార్గములను నాదరించువాడు తిరువళ్ళువరు, “వన్మార్గమున గృహస్థజీవితము నడపెదను. జీవితముయొక్క యాదర్శమును పొందు టకు యత్నించు వారిలో న్యగగణ్యుడు; ఈ (ప్రపంచమున జీవించవలపిన పద్ధతిలో గృహస్ట జీవితము నడపి జీవించువాడు స్వర్గలోకమున నున్న దేవతలతో బాటు కీ ర్తింపదగిన గొప్పతనము కలవాడు. ఇవి యిల్లరమును గూర్చిన యాతని యఖి ప్రాయములు, *“నర్వమును పూర్తిగా త్యజించినవారే య్యగగణ్యులు; ఇతరులు జీవిత వ్యామోహము పొంది మాయ యనెడి వలలో చిక్కుకొన్న వారే.” ఈ విధముగా సన్యా నమును (ప్రళంపించుచున్నాడు. ఆయితే, కవనట సన్యాసుల వేషమును కడుంగడు తీవ్ర ముగా ఖండించి పేర్కొనుచున్నాడు. “మహా తసన్వియొక్క వేషమును ధరించి యమచిత కార్యములను చేయట పొదరింటిలో దాగియుండి వేటగాడు మృగములను పట్టు నటువంటిది.” “తన మన స్పెటిగిన దోషములను మలుగుప్పచ్చి జీవించినచో నాకొ శమువలె సున్నత మయిన వేషముము ధరించి యున్నను దానివలన ఫల మేమి ఈ విధముగా కపట నన్యాసుల వేషమును ఆతడు నిందించుచున్నాడు.

తీరుక్కుజక్‌ లోని 'ఆజత్తుపాల్‌” (ధర్మఖండము)ను చక్కగా వఠించినచో జీవితములోని [క్రమ (క్రనూఖివృద్ధిని గూర్చి తెలిపి పూర్షత్వమును దర్శింపజేయుటను థెలిసికొనవచ్చును. ఇల్లరము వృద్ధిచెంది, సంస్కారము పడసి; వై రాగ్యభానముతో సంన్కరింపబడి, నఠ్యజ్ఞానముచే దీప్తి పొంది యుండు పూర్ణజీవితము నట గాంచ వచ్చును. ఇల్లరము, సన్యానము- రెండును పరన్నరము సంబంధము కలిగి యుండు విషయమును తెలిసికొన వచ్చును. (ప్రియ మయిన భార్యతో జీవించి, సత్సంతానమును పడప్పి పెంచి పెద్ద చేప అతిథులను (పేనుపూర్వకముగా నాదరించి, పెక్కురకు సహాయముగా, ననుసరణగా వృద్ధిచెందు. జీవితము (_పేమయొక్క యట్టడుగునుండి దయయొక్క. పూర్ణత్వమును పొంది యుండుటను చూడగలము. అందుచే దయ యనునది (ఫేన యనుతల్లి కని పెంచు విద్ణయే యనుచున్నాడు,

సీత్మిగంథముల కొలము 89

తిరువళ్ళువరు కొన్ని స్థలములలో కొన్ని సత్యములను గూర్చి పేర్కొను వపుడు-తాను పెక్కు (గ్రంథములను పరిశోధించి కనుగొనిన జ్ఞాన మిది యవి "సేర్కొనుచున్నాడు. “తాము పొందిన యాహారమును విళాగించి యిచ్చి, భుజించి పెక్కు ప్రాణులను కాపొడుటయే (గంథకర్తలు కూర్చి చెప్పేనవానిలో తేష్ట మయినదిం అనుచున్నాడు. కొన్ని స్థలములలో జీవితమును బాగుగా శోధించి పొందిన జ్ఞానము- అనుచున్నాడు. “పొంద దగిన మంచిపేళ్ళలో సనత్పంతానమును సొందుటవలె మే మెలిగిన మంచిపేరు మటొకటి లేదు.” *నత్యము అను దానివలె మంచివి, మేము నత్యముగా చూచిన వావిలో వేజేవియు లేవు.” “వృద్దులు బాహ్యాదృష్టికి నక్సంతానము వలెనే యున్నారు. ఇట్టి యౌచిత్యమును మే మెచ్చటను చూచి యుండ లేదు.” ఈ విధముగా వారు కాము విస్తారమయిన జీవితానుభవముచేత పడసీిన జ్ఞానమును తెలుపుట చూడవచ్చును. కనుకనే పెక్కు (గ్రంథములను పతించియు, పలు విధము లయిన జీవిత దశలను పరిశోధించియు తాను తెలినీకొనిన నత్యములను పేర్కొని యున్నా డనువిషయ మవగత మగుచున్నది. రాకపోకలు మిక్కిలి తక్కువగా నుండిన యా (పప్రాచీనకాలములో నతడు భారతదేశములోని కొన్ని (ప్రాంతములను మ్మాతమే చూచియుండుట వనంభావ్యము, ఆయినను నాతని హృదయము విస్తార మయిన మహా (వపంచ మంతయు వ్యాపించి యొస్పినది. “వళివలిబ్లమ్‌ మల్లల్‌ మాఇజాలమ్‌ (గాలి నడయాడు నమృద్ధ నయిన మహా(వ్రపంచము), మాయిరుఖాలమ్‌ (మహా (ప్రపంచము) అమ పదబంధములు (పసంచ మంతయు వ్యాపించిన మనస్సును వెల్ల డించుచున్నవి. నాలడియార్‌ ;

తీరుక్కు.టక్‌ కు తరువాత (వశంపింనబడు (ప్రాచీన వీతిగంథము *“నాలడి యార్‌” అనునది. అది నాలుగు పాదములు కలిగిన “వెబ్బా' అనుభందములో రచింప ఐడినడి. కమకవే దావి కా'పేరు కలిగినది. అందు నాలుదు వందల పద్యములు కలవు. తిరుక్కుఆక్‌ రెండు పాదములలో రచింపబడినది; నాలడియార్‌ నాలుగు పాదములలో రచింపబిడినది, ఈ పాదముల సంఖ్య యౌధారముగా యా రెండు (గ్రంథముల నొక్క చోటనే కలిపి (ప్రశంపించు సామెత యొకటి కలదు.

“ఆలుం వేలుం పల్లుక్కు ఉజుది

నాలుం ఇరణ్ణుం సౌల్లుక్కుం ఉటుది అనునది యా సామెక

శం తమిళ వాజ్మయ చర్మికము

ఈ (గ్రంథములోని పద్యములు పెక్కురచేత రచింపబడినవి. దీవి రచనమును గుజించి ప్రాతకథ యొకటి చెప్పబడుచున్నది. 8000 మంది (శ్రమణమునులు పెక్కు పర్వతములలో వివసించుదుండి రటః వారు వినసించుచుండిన (ప్రాంతములలో కరవు కాటకములు నంభవింసగా వారు పాండ్య దేశములోవి మధురకు తరలి వచ్చిరి, అచట పాండ్యువి పాయమును పొంది వారు తమిళభాషా పరిశోధనలో కాలము గడప దొడగిరి. కొన్ని సంవత్సరములకు పిదవ తమ దేశమునందు కెమము తొలగిన దన్న వార్త తెలిసి వారు తను తమ నివాన (వ్రదేశములకు మరలిపోవ నెంచిరి. పాొండ్యరాజు వారు మరలిపోవుట కనుమతి యీయక కొంత తటపటాయించెను, అపుడా శ్రమణ సన్యాసులు 8000 మందియు తలకొక *వెణ్బా” చొప్పున (వ్రాసి తమ తమ నివానములం దుంచి యొకనాటి రాత్రి యెవరికిని చెప్పక బయలుదేరి పోయిరి. మజునా డుదయము పొండ్యు డా విషయము తెలిసి మిక్కిలి విచార మందెను. వారి పోకకు మనసున చాల నొచ్చుకొని యాతడు పద్యములు [వ్రాయబడిన యా తాటాకులను నదిలో పడ వేయ వలపిన దని యాజ్జాపించెను. అట్లు నదిలో పార వేయబడిన యా తాటాకులలో నాలుగు వందలు మాట్రము నీటి కెదురెక్కిన వట! వానిని మాత్రము సంకలనము చేవి యతడు దానికి “నాలడియార్‌” అని నామకరణము చేవె నట;

నన్యాసమును గుణించియు, జీవితము యొక్క యశాశ్వతత్వమును గుతించియు వివరించు పద్యము లనేకము లుండుటచేత నవి శ్రమణ సన్యాసులు (వ్రాపి రనువిషయమును, ెక్కురు కవులు (ప్రత్యేక (ప్రత్యేకముగా రచించిన నీతి సద్యములు (వెణ్బాలు) వాలడియార్‌ అను పేర సంకలింపబడె నను విషయమును, కాల(ప్రవాొహము నధిగమించి విలుచుటకు సాధ్యము కొకపోవుటచే నళించినవి పోగా, నశింపక విలిచిన తక్కిన “వెణ్బా'లు మాత్రమే యీ నంకలనమున నిలిచిన వను విషయమును వీ కథమూలమున తెలియనచ్చుచున్నది.

తరువాతి కొలమున “పదుమనార్‌ అను కవీళశ్వరు డొకడు తిరుక్కుణళక్‌ను అనుసరించి యా (గ్రంథమును వర్గీ కరించినాడు, అందుచే అజత్తుపాల్‌, పొర[పాల్‌, కొమత్తుపాల్‌ అము మూడు విభాగములును, వానిలో నంతర్భాగములును నీ[గంథమున కలవు. తిరుక్కుజక్‌ వలెనే యీ (గ్రంథము కూడ నాంగ్లేయ దేశపు మిషనరీకి చెందిన డాక్టరు జి. యు. పోవ్‌ అనునాతవి హృదయము నాకర్షించినది. ఆతడీ (గ్రంథ మును పూర్తిగా నాంగ్ల ములోవి కనువదించి యున్నాడు.

ఆళాశ్వతత్వము మొదలయిన వానిని గుతించి తెలుపు సద్యములు కూడ శబ్ద చిత్రము ర్హై సాహిత్యపుస్థివి కలిగియుండుట యీ (గ్రంథములోని గుఖనిశేషమ్సు.

పీత్మగంభముల కాలము 01 “ష్మడసోపేత మయిన యాహారమును. భార్య తినిపించుచుండగా వానిలో విది కావ లయును; ఇది వలదు అవి భుజించెడి ధనవంతులు కూడ నొకకొలమున దరిదు అయి పోయి మతొకరికడకు చని మిక్కిలి దీనముగా గంజి నడిగి (గ్రహించి (త్రాగవలని వచ్చును. అందుచే నై శ్వర్యము ఒక శాశ్వతమైన వ స్తువుగా పరిగణింప దగినడి కదు.” “గజరాజము యొక్క సృష్టభాగమున పొందికగా గొడుగునీడను కూర్చుండిన పేనా నాయకుడు కూడ కష్టదళ ప్రాప్పింపగా?.. దాని మూలమున తన యౌొన్నత్యమును కోలుపోయి?. తుదకు తన సౌంఠత భార్యను కూడ శత్రువులు (గ్రహించు దుస్టితి యేర్చడి పతనము చెందును.” “చల్లవి యుద్యానవనమున ఫలభరితము లయిన వృక్షము లందు పండిన ఫండ్లు రాలి (క్రింద పడిన తరువాత నవి సౌభాగ్యమును కోలుపోవుట వంటిది యోవనము. వేలాయుధమువలె మిక్కిలి వాడి యయిన కన్నుల గలది యని యీమెను మిక్కిలిగా నభిలషింస వలదు. యౌవనాతిశయము పొందిన యీమెయు ముదుసలియై, గూనికనము పొంగి, చేత నూఠగా ఒక కజ్జను పట్టుకొని, కంటిచూపు తగ్గిపోగా? నా కజ్దనే కన్నుగా చేసికొని తడబడుచు నడచున దగును.” ఇట్లు మనో వే్యేతము నెదుట దృశ్యము సాతిక్కరించునట్లు ఈ భావములను తెలుపు సీ గంథము కఠ_ర్తవ్యమును గూడ తెలుపుచు చనుచున్నది. “ఇెజ్వకును గానుగయందు పెట్ట శీప్పి? పొకమునుండి బెల్లపు ముద్దలను పడపినవారు ఆ చెజకుపిప్పి టొయ్యిలో సెద్దదిడి కాలునపుడు దుఃఖించుట లేదు, అస్థిర మయిన యీ శరీరమును మంచిక్షై (శ్రమింస జేసి తతృలమును సడపీనవారు యమధర్మరాజు వచ్చునపుడు దుఃఖ మందుట లేదుః అను భానము కల పద్యము చక్కని యొక యుసమానమును మిక్కిలి యందముగా నమర్చిన శద్దచ్మితముగా వెలసి యుండుటను చూడవచ్చును. ఇతర్మ్యగంథములు ;

“వాన్మణిక్కడిగై*, “శలువంజ మూలం”, “తిరికడగం' అనునవి నూజేపి పద్యములు కల వీత్శిగంథములు. *ఏలాది ఎనుబది పద్యములు కలది, ఇవియస్వై నార్చదు, ఇన్నా నార్బదు అనునవి నలుబదేసి వద్యములు కల వీతిగంథములు.

వభిమొటునానూజణు అనునది నాలడియారువలె నాలుగు వందల పద్యములు కలది ఒక్కొక్క పద్యము చివరను నది తెలుప్పు నీతికి సంబందించిన సామెత యొకటి యుండును. కనుకనే యీ (గంథము మూలమున నీతులను తెలిసికొనుట మతమే కొక యాకాలమున వాడుకలో నుండిన నాలుగు వందల సామెతలను తెలిషి కొనుటకు వీ లగుచున్నది.

తి తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము

“ఆబారక్కో వై” యాకాలము నందు వ్యాప్తలో నుండిన యాచార విధులను 'పెక్కింట్‌వి తెలుపుచున్నది. ముదుమొలిక్కాంజి గంభీరము లయిన; చిన్న చిన్న పదబింధములలో పెక్కు నీతులను తెలుపు చున్నది. నలువది యైదు పద్యములలో సీతులను తెలిపెడి “ఇన్నిల్టై? యనునది మజి యొక నీతి (గంథము,

“క్రార్‌ నాటబ్బదు”, “త్రిణై మొగ ఐంఐదు) 'తిడైమాలై నూఫైంబదు”; “ఐందిజై ఎ(ిఐదు అను నయిదు (గ్రంథములును (ఫేనుకు సంబంధించిన "సద్యములు కలవి, “కై విలై” యను (గ్రంథమును కూడ వానితో చేర్చి లెక్కించుట కలదు. సంగకాలప్ప (గ్రంథముల లోవి అగప్పొరుక[్‌ (ప్రణయ వస్తువుకు నందింధించిన పద్యముల ననున రించియే యివి చాల వజకు రచింపదిడి యున్నవి. క్రొత్తదన మేదియు లేదు; కొన్ని స్థలములలో నతిశయో క్తి యధికముగా కలదు. సంగకాలప్తు కవితలు ఆగవల్‌, కలిప్పా, పరిపాడల్‌ అను ఛందో భేదములలో రచింపబడి యున్నవి. ఇవి “వెణ్బా” ఛందమున రచింప బడినవి.

“కళవణీనాబ్బదు అను (గ్రంథము తమిళ దేశమున కం్రిమలం అను ప్రదేశ మున జరగిన యుద్దమునకు సంబంధించినది. ఆది చేర చోశ రాజుల కిరువురకును నడుమ జరగిన యుద్ధము. చేర రా జసజయము పొందినట్లును, నఠడు చెజసాలలో బంధింప దిడినప్పుడు అతనిని విడిపించుటకై యాతని యాస్టాన కవీశ్వరుడు. దీనివి రచించి నట్లును చెప్పబడుచున్నది. ఇందలి నలుబది వెణ్బా పద్యములును యుద్ధ రంగ మును గుతించియు, చోళరాజు పొందిన విజయమును గుజించియ. నభివర్డించు చున్నవి,

ఈ “పదినెణ్‌ కీ[ కణక్కు* (గ్రంథములు రచింప బడిన కాలమున కైను లను? బౌద్ధులును మఠ సేనను, విద్యా సేవను రెంటిని కలిపి చేయుచు వచ్చిరి. ఆ సన్యాసులు నివసించు చుండిన మఠములకు *పళ్ళిగళ్‌” అని పేరు. అవి విద్యావిల యములుగా కూడ నుపయోగ పడుచుండి నందున వేడు కూడ “పళ్ళియను తమిళ శద్దిము విద్యాలయ వాచకముగా వ్యవహరింన బడుచున్నది. జ్లైననన్యాసులు తమిళ మున "పెక్కు కొవ్యములను, లక్షణ (గ్రంథములను రచించి యున్నారు. వ(జనంది యను జై నుడు నెలకొలిపిన సంగము తమిళభాషాలివృద్ధికి గొప్ప సేవ చేపినది. దావికి చెందిన సన్యానులు పెక్కు (గ్రంథములు రచించి సేవ చేపిరి ఆసంఘము వెలవి యుండిన కాలములోనే “నాలడియార్‌” మొదలయినవి పుట్టి యుండ నలయు నవి సనభువు రల్మిపాయ పడుచున్నారు. ఆ నంఘమును గుట్‌ించి చక్కగా నెజిగి యుండి

పీత్మగంథముల కాలము రీ నందుచేతనే “ఇజ్లై యనార్‌ కళ వియల్‌” యొక్క వ్యాఖ్యాత యగు నక్కీరుడు దావికి ముందు మూడు నంఘము లుండి యుండ వలయు ననియు, ఆగ త్తీయం, తొల్కా= ప్పియం, ఎట్టుత్తొగె, పత్తుస్పాట్టు మొదలయినవి యా సంఘమునకు చెందిన కవీశ్వ రులచేత రచింప బడి యుండ వలయు ననియు వ్రాపి యున్నాడు.

“ఠగడూర్‌ యాత్తిరై' అను పేరుతో నొక యుద్ధమును గూర్చిన కొన్య మొకటి (ప్రాచీనకొలమున నుండినది. అది నంగకొలమునకు చెందిన (గ్రంథ మనవి చెప్పుటకు కొన్ని యౌధారములు కలపు. ఆది సంగకాలపు నంఘటనలను గుణించి తరువాతి కొలమున రచింవ బడిన (గ్రంథ మనవి చెప్పు వారును కలరు. నంగకాలప్ప (గ్రంథములలో కీర్తింప ఐడి యున్న “ఆదియమా౯" అను రాజు యొక్క రాజధావీ నగరము 'తగడూర్‌” అనునది. తగడూరుపై చేరు డొకడు దండెత్తి వచ్చి యుద్ధము చేపి పోందిన విజయ మీ (గ్రంథమునం దలివర్ణింస బడి యుండుట చేత దీవికి “తగడూర్‌ యాౌ_శ్రిరై” అవి పేరు కలిగినది, *తగడూర్‌ మాల్చై” యనియు దీవికి వ్యవహారము కలదు. వచనము కలిసిన సద్య కావ్య మిది. (వ్రస్తుత మీ (గ్రంథములోని సద్యములు 44 మామే లభించు చున్నవి. అవి యన్నియు నంగసాహిత్యమున కానవచ్చు పద్య శ్రైలినే కలిగి యున్నవి. అ పద్యము లందు వీర రనము వెల్లి విరియుచుండును. ముత్తొళ్ళాయిరం :

చేర చోశ పాండ్యు లను ముగ్గరు రాజులను తొమ్మిది వందల '*వెణ్ళా” పద్య ములలో కీ ర్తించుచు శృంగార వీర రసములతో నొప్పెడి (ప్రాచీన (గ్రంథము “ముత్తొళ్ళాయిరంి. అందు (వస్తుకము నూట తొమ్మిది పద్యములు మాత్రము లభించు చున్నవి. తమిళ దేశమునకు చెందిన ముగ్గురు రాజులును వీరు, వీరవి యెంగ దగినట్లుగా వారి యసలు నామధేయము లిందు సేర్కొనబడ లేదు. ఇంటి "పేరులు మాత్రమే కలవు. అందుచే నవి సర్వసామాన్యముగా చేర చోళ పాండ్యు లను (ప్రశంపించు పద్యముబుగానే కొన వచ్చును. ఆ రాజుల యొక్క గజ పైన్యము మొదలయిన వాని గొప్ప తనమును? వీర కార్యములును నందు (ప్రళంపింప బడి యున్నవి. స్త్రీలు వారిని గాంచి (ప్రేమించినట్లుగా రచితము లయిన పద్యములు కలపు. వావివి రచించిన కవీశ్వరులను గుటించి కూడ నేమియు తెలియ వచ్చుట లేదు. పద్య ములు చక్కని కవికాశ్తైలివి కలిగి యున్నవి. అవి యన్నియు రస భరితములు,

క్ట తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము (పేమ పూరిత లయిన స్త్రీల యొక్క. విరహబాధ నఖివర్లించు వద్యములండదు గొప్ప కవితా సౌందర్యమును గాంచ వచ్చును. “ము త్రెపు చిప్పలనుండి పుట్టు కాంతి మంతము లయిన ముత్యములు లభించు చోటు పాండ్యువి దేవు పట్టణ మయిన “క్తాజై ,” మాత్రమే కొదు. చల్లని చందన మలది కొనిన పొండ్యుని వక్షస్‌ స్థల మును భావించి పరితపించు స్త్రీల యొక్క. కన్నులనుండియు ముత్యములు పుట్టును గదాః” అనుచున్నది యొక పద్యము, స్త్రీలు (పేమ భావముతో పాండ్యుని స్మరించి సరితపించుచు విడుచు కన్నీటి బిందువులు ముత్యములవలె రాలుచుండి నట్టి దృశ్యము వీ విధముగా కవీశ్వరుడు కల్పన చేపి యొకానొక స్త్రీ నోటనుండి వెలువడు భాషణ ముగా విందు రూపొంది యుండుటను మనము చూడ వచ్చును.

“ఇప్పి ఈన్షు ఇట్ట ఎలికదిర్‌ ని_త్తిలమ్‌

'కొజ్టై) యే అల్ల పడువదు__కొటై్కై

కురుది వేల్‌ మాకా కుళర్‌ ళాన్లు ఆగలమ్‌

కరుడియార్‌ కణ్ణుమ్‌ పడుమ్‌.__”

పాండ్యువి యొక్క సర్మాక్రమము వఖివర్షింప వలయు నని కవీశ్వరు డఖిల

షించెను. శ్యత్రురాజులు పాండ్యువి తమ మనస్సు లందు న్మరించుటకు కూడ భయ పడుచుండిరి._.ఆనుట ఈ (క్రింది విధముగా మిక్కిలి మనోహరముగా వెల్లడింస బడి యున్నది. “పడగ యెలత్తి యాడు నాగు పాము ఆకసము నుండి వడునట్టి పెద్ద పిడుగునకు భయపడి పుట్టలోవల దాగుకొనును (ఆశ్లే__యుద్ధ పరాాకమమునం దతిశయించిన పొండ్యువి యొక్క య్యూగ వేలాయుధమును శత్రురాజులు న్వన్నము నందు పీకీంచి. భయపడి దాగుకొను చుండిరి అనుచున్నాడు. అఆ శ్యతువులు పాండ్యుని యెడ కలిగి యుండిన భయముచేత నెన్సు డాతని సైన్యము వచ్చి మీద పడునో యని (ప్రతిదినమును ఖీతి చెంది కోట సింహద్వారము నెల్లప్పుడును మూపి యుంచి యుండి రట। యుద్ధమునకు పిద్ధముగా గజములను; ఆశ్వములను, రథము లను సన్నర్ధము ఛేపి విలిపి యుంచి యున్నా రట: పాండ్యుని జన్మదిన మయిన యుషత్తరాషాఢ వచ్చినది. జన్మదినమును పొగడి పొండ్యువి పరాక్రమమును అభి పర్షించ నలయు నని తలచిన కవీశ్వరుడు శతురాజులను చూచి గేలి చేయచు నుళ్చా హను గొలుపు నట్లు ఒక పద్యమును రచించి యున్నాడు. *శ(త్రురాజులారాః కోట ద్వారములను తెజచి వై వుడు. రథగజ తురగములు బారులు తీర్చకయే వదలి పెట్టుడు. భయమే వలదు. పాండ్యుని జన్మదిన మయిన యుత్సరాషాథ దిన మిది.

ఫీత్మిగంథముల కాలము రక వేడు పాండ్యుడు యుద్దము చేయనలవాటు లేదుః”అవి చెప్పి నా డొక్క దినమే వారు నిర్భయముగా జీవింప దగిన దిన మవి వారివి అధఃకరించియు. పాండ్యుని (పశంపిం చియు రచించి యున్నాడు,

“కజ్జార్‌ కదవమ్‌ తిజమికా కళిరోడు శతేర్‌

పడార్‌ నడై వ్పురవి పవణ్‌ విడుమి౯..-నడ్తాదీర్‌

! మ్‌ వ! శ్రేర్‌ వేస్ణణా తెన్నకా తిరు వుత్తిరాడనాక్‌

5. జంటకావ్యములు (8. శ 100- 600

తమిళ సాహిత్య చరిత్రలో కావ్యము మొదట రచింప బడినట్లుగా కాన రాదు తమిళములోని (ప్రాదీనసాహిత్యము ముక్తకరచనల రూవముననే యున్నది. మూడు పాదములు కల చిన్నవద్యము మొదలుకొవి 788 పాదములు కల సుదీర్హ పద్యము వఅకు గల ముక్తక రచనలే సంగకొలపు సాహిత్యముగా వేర్పడి యున్నవి. తొలుళ జానసద గీతములయొక్కం నాద విధానములను, అర్జ విభేదములను అనున రించి యఖివృద్ధి చేయబడిన ముక్తక రచనలే తమిళ సాహిత్యముయొక్క (ప్రారం భము. ఆకాలమున పెక్కు కథ లుండి యుండ వలయును. నాటకములు పెక్కు రంగస్టలముల మీద (ప్రదర్శింప బడుచుండిన వనుటకు దృష్టాంతములు పెక్కు కలవు. తొల్కాప్పియములో విభావము (మెయ్‌పాడు లను గూర్చి తెలుపు భాగమునందు నాట్యకళ (ప్రస్తావింప బడినది. సంగకాలపు కవితలలో నాట్యకళయం దాటితేరిన విరళియర్‌, కూదత్తర్‌, పొరునర్‌ అను వారివిగూర్చి పెక్కు (పసావనలు కలవు. కథాత్మకము లయిన నాటకములు పెక్కు ఉండి యుండ వలయును. కథలును పెక్కు ఉండి యుండ టోలును. కావి యా కథలు సమీకృతము లై యఖభివృద్ది చెంది కావ్య రూపమును ధరింప లేదు. విద్వాంసు లయిన కపీశ్వరు లాకథలను రచించి యాౌదరింస నిచ్చగింప కుండుటయే దావికి కారణము కావచ్చును.

కావి; యా స్థితి నధిగమించి కావ్యరచన చేయుటకు ఒక కవీశ్వరుడు ముందు నకు వచ్చెను. అతడే “శిలప్పదిగార” కర్త ఇళంగో ఆడిగక్‌. అతడు చేర దేశపు రాజకుటుందిమునకు చెందిన వాడు. తన య(గజుడు రాజ్యాధికొరమును పొంద వలయు ననెడి యఖిప్రాయముతో - కాను కుటుందిమున సభ్యు డై యుండినచో వ్యగజువియొక్క రాజ్యార్హత కౌటంకము కలుగు నేమో యను థయమున నతడు నన్యాసము స్వీకరించెను. చేర దేశపు రాజకుటుంబమునకు చెంది యుండినస్పటికివి పాొండ్యులను చోజులను గొరవపురన్సరముగా సంభావించి యున్నాడు. చేర దేశపు (ప్రాంతములను కీ ర్తించినళ్లే పాండ్యదేశమునను; చోళ దేశమునను గల (గ్రామము లను; వదులను మిక్కిలి యుక్సాహముతో కీర్తించి యున్నాడు. తమిళదేశము

జంటకొప్యములు 87 మూడు విభాగములుగా = మూడు రాజకుటుంబముల పరిపాలనకు లోబడిన మూడు భిన్న దేశములుగా = నుండినందువలన నొకదానిని (ప్రళంసించువారు సాధారణముగా మటొక దానిని కీర్తించుట లేదు. సంగకాలపు కవితలలో చాల వణకు వీ స్టితియే గోచరించును. అందుచేత మూడు విభిన్న దేళముణను కలసియున్న తమిళనాడు అను వభ్మిప్రాయమునకు ఆ కాలపు కవీళ్వరులయొక్క రచనలలో నవకాశము లేదు. తమిళము పలుకు నత్చపంచము అని తొల్పాప్పియం అను లక్షణ్యగంథము నందలి పొయిరములో పేర్కొనబడి యున్నది. *“పుజనానూజు కవితలలోను, “పదిట్టుప్పత్తు శవితలలోను అట్టి గొప్ప (ప్రస్తావన లేదు. అందుకు మాజుగా = ముగ్గురు రాజుల నడుమ నుండిన శ్యతుత్వమును; యుద్ధముణను ,ప్రస్తావింపబడి యున్నవి. వారు బఐకమళ్యముతో కలపి యుండు దృశ్యము కూడ నరు దయిన దృశ్యముగానే యున్నది. శిలస్పదిగార కర్తయే మొట్ట మొదటిసారిగా తమిళ (పజల నందజీని ఒక్కం వోట దర్శించు మార్గమున నిలచి తమిళ దేశము నందలి వివిధ (ప్రాంతములను ఒక [గ్రంథములో (ప్రళంపించి యున్నాడు. ఆతడు రచించిన కావ్యము కూడ తదనుగుణముగా నే యొప్పి యున్నది. కావ్యనాయిక కజ్జ్ణకియొక్క. జన్మస్థలము చోళ చేశము; అమె (ప్రవేశించి దుఃఖమును పొందినది పాండ్య దేశము; ఆమె తుదిని చేరినదియు, నామె కీర్తి వ్యాపించుటకు కౌారణభూత మయినదియు. చేర దేశము, కనుకనే కావ్యకర్త మూడు దేశములను క్షీర్తించుటకును, ముగ్గుకు రాజులను (వ్రశంసించుటకును కావ్యముయొక్క కథా సందర్భము చగక్కవి యవకొశము వొసగినది.

చోళ దేశపు రాజధానీనగర మయిన కానేరప్పూం పట్టణమున నొక గొవ్చ వర్తకకుటుంబమున పుట్టినవాడు కోవలక. మతౌొక నర్తక కుటుంబమునకు చెందినది శబ్దకి. రెండును మంచి వనంపన్న కుటుంబములు, ఇరుపురకును వివాహము జరిగినది. కొన్ని సంవత్సరములు వారి వైవాహిక జీవితము ఎట్టి యొడిదుడుకులును లేక తిన్నగా నడచినది. ఆ నగరమున నొక వేళశ్యాకుటుంబమున నంగీక నాట్య కళలయం దాజి కేణిన మాధవి నాట్యముయొక్క రంగాధిరోహణోత్పవము (ఆరం గేట్రం)జరిగినది. యౌవన సౌందర్యమును, కళావై దుష్యమును నిండిన యా మాధవిపై కోవలః- పేమ వహించెను, కబ్దకిని మణచి,తన వృత్తి ధర్మమును విన్మరించి,కోనలకా అమెతో నివసింప దొడగెను. (క్రమ్మక్రమముగా నతని సంపద క్షీణించి పోసొగినది, ఆతడు తన మనస్సువనే సిగ్గిలి మిక్కిలి దుఃఖించెను, ఒకనాడు ఒక మహోత్సవ నందర్భమున నముద్రతీరమునం దిరువురును 'యాభ్రి వాద్యము నెత్తి పర్యాయనువ

7

ఫ్ర తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము మార్చి మార్చి గానము చేయుదుండగా నాపాటలలో మాధవి వెల్లడించిన ప్రణయ సందర్భమును పొరవాటుగా నర్ధము చేసికొని కోవలఖా వెంటనే యామెను వీడి చనినాడు, ఇంటికి మరలి వచ్చిన భర్తను కజ్ఞకి మామూలు అలవాటు చొప్పున నేమాతము పేమ తటుగ నీయక యాహ్వావించినది. ఆతనియొక్క విచారము నామె యర్జము చేపికొనినది. తన పాదమునం దుండిన బంగారు మంజీరము నొనగివది. ఇరువురును పాండ్య దేశమునకు ముఖ్యపట్టణ మయిన మధురకు బయలుదేరి పోయిరి. అచట పసిడి యందియను విక్రయింప బోయిన కోవలకా దాని నొక కంసాలికి చూపెను. అతడు వెంటనే రాజుకడకు పోయి రాజాంకఃపురములోని మంజీరమును డొంగలించినవాడు ఆతడే యని చెప్పి రాజభటులను గొనిపోయి యకతవిని చంపునట్లు చేసెను. చక్కగా పరిశీలింపక తొందర వడి యాజ్ఞాపించిన పాండ్యరాజు కడకు కల్దకి మిక్కిలి కోవముతో పోయి. “తన మగడు దొంగ కొడు అని వాడించినది, తన తప్పు తెలిపికొనిన పొండ్యుడు వెంటనే పింహాననమునుండి (క్రింద పడి (పాణ ములు వదలెను. ఆతని దేవేరియ వెంటనే మరణించెను. రగులుచున్న మనస్సుతో నంకఃపురము నుండి వెలునలికి వచ్చిన కణ్ణకి యానగరము వివ్పంటుకొవి కొలి పోవలయు నని శపించినది. మధురానగరము నిస్పంటుకొవి కాలి పోయినది, శణ్ణకి కోసము తగ్గి దుఃఖమే రూపము దాల్చినదా యనునట్లు ఫళ్చిమాఖిముఖముగా నడచి చేరదేశమున నున్న యొక గుట్టమీదికి నెక్కి యచట నొక *“వేంగై” వృక్షము క్రింద పదునాలుగు దినము లుండినది. వదునాలుగవన నాడు దేవలోకమున కరిగినది,

ఇదియే క$లస్పదిగారము అను కావ్యముగా రచింప బడినది. శిలంబు-మంజీ రముంను గూర్చిన (గంథము శిలస్పదిగారము. ఈ కొవ్యము గొప్ప రసపుష్టి కలది. కవీశ్వరుడు కళా విశారదుడు; సన్యాసి యయ్యు జీవితములోని ఘట్టములను మిక్కిలి రనవంతము లయిన శబ్ద చి(త్రములుగా తీర్చి దిద్ది యున్నాడు. ఆద్భుత, వీరరసములు మిక్కీ-లి యున్నకము లై యున్నవి. అచట నచట వేటగాండడ్రు, గొల్లలు, పార్వ శ్రీయులు మొదలయిన [పజలు చేయు గానములు, పొడు పాటలు నాటక ధోరణీలో నున్నవి. అందుచే నీగంథము “నాటక కొప్పియం” (నాటక కొవ్యము లేక దృశ్య కావ్యము) అవి 'పేర్కొనబడుట కలదు, జానపదగీతముల రూపములు :

అంతకు మును పేకవీశ్వరుడును చేయని యపూర్వ కార్యము నీతడు చేసి శృతార్థు డయ్యెను,. వా రెనరును (ప్రజలయొక్క యాట పాటలలో నుండిన కళా

అంటకావ్యములు థి చంపదలకు రచనారూవము నొనగ లేదు, ఏ కొరణము చేతనో వారు వానిని పరిహ రించి. (ప్రాచీనకొలము నందలి (సజలు ఏయే రూపములు కల పాటలు పాొడిరి? ఏయే యాట లాడిరి? అను వానిని గుజించి సంగకాలపు గ్రంథముల మూలమున శెలిసికొనుటకు సాధ్య మగుట లేదు. ఇళంగో అడిగ (ప్రజల కళలను గొౌరవించెను. వానిలో సజీవము లయిన కళారూసములు కల వని తెలిసికొనెను. వానికి రచనా ఈూపమున తన కొవ్యమునందు స్టానము కల్పించెను. కథలో నెచ్చ ఇచ్చట నవ కాళము లభించునో యచట నెల్ల నా గొనఫణితులకు (ప్రాణము పోనెను. నముద తీరమున చెంబడివారు (బెస్తలు) మొదలగు వారు పాడు (సణయ గీతములు, కావేరీ నదిని గురించి (ప్రజలు పాడుచుండిన పొటలు, వేటగాం(డ్రు కొళవి కొలుచుదు పొడిన పాటలు) గొల్ల శ్రీలు చేతులు కూర్చి కురవై క్కూత్తు (చెంచు నాట్యము) ఆడుసప్పుడు పొడిన పాటలు: వారు విష్ణుదేవుని (తిరుమాల్‌) నారాధించుచు పొడినవి, సర్వతవాసు అయిన (ప్రజలు మురుగవి నారాధించుచు పొడినవి; చేర దేశమున స్తీ లొకచో చేరి అచ్చనగాయ లాడుచు పొడినపొటలు, వడ్లు దంచునపుడు పొడినది ఊయల లూగునప్పుడు పాడినది మొదలయిన (ప్రాచీనకొలపు పాటలు జనులచేత నేయే విధములుగా పాడబడి వనో తెలిసికొని, యాయా రూసములలో పొటలను రచించి యాయా (ప్రదేశముల యందలి జనులు నోరార పొడినట్లుగా కావ్యమునందు కూర్చి యున్నాడు, అందుచేత (ప్రాచీనకాలపు జొనపద గీతములయొక్క ఫణ్‌తులను నేడు మనను తెలిసికొనవలయు వవిన శిలవృదిగార మొక్కే మనకు సహాయభూతముగా నున్న దని చెప్పవచ్చును. కావ్యోత్పత్తి (ప్రకారము ;

చేరన్‌ శెంగుట్టవకా తన దేశమునందలి పర్వత నంపదను దర్శించుటక్షై ఠన దేవేరితో *“పెరియారు' అమ నదీ తీరమున నున్న 'శెంగున్లు అను పర్వత (ప్రాంతమునకు పోయెను. అపుడు చేరరాజు సోదరు డయిన ఇళంగోయు, వనకవి 'స్నేహితు డయిన సా త్తనారును రాజువెంట పోయిరి, ఎల్లిరును (ప్రకృతిలోని సుందర దృశ్యములను చూచి మిక్కిలి యానందించిరి. పర్వతవాసు లయిన (వజల యాట పాటలను చూచియు, వినియ వా రానందాట్టి నోలలాడిరి. (ప్రజలు వలువిధము లయిన వర్వతవ స్తువులను కొవివచ్చి రాజునకు నతవి దేవేరికి కానుక లొనగి సత్కరించిరి. అపుడు వా రొకవార్తను కూడ తెలియజేసిరి, “ఆ వేంగ్లై వృక్షము క్రింద కొన్ని దిన ములకు ముముపు దుఃఖమే యాకారము గొనిన యొక కొంత యొక న్తనను కోలు పోయిన దై వచ్చి నిలచినగి, అమె యెవరో శెలియలేదు. మే మామెకడకు పోయ్లి

160 తమిళ వాజ్మయ చరితము యడుగగా “వేను భర్తను కోలుపోయిన పాపిని ఆవి మాశశము చెప్పినది. పదు నాలుగు దినములు న్నిద్రాహారములు లేక యచట మండినది. పదవ దేవలోకము చని సది.-అనిరి. ఆ వృత్తాంతమును వినిన రాజును, రాణియు, నమాత్యులు మొదలయిన వారును మిక్కిలి యాళ్చర్యసరవళు లయిరి. అప్పుడు ళా త్తనార్‌ కవీళ్వరుడు రాజును చూచి *'యా సాధ్వి కేమి జరిగినదో వాకు తెలియును. ఆమె మధుకలో తన మగవి కోలు పోయినది, రాజొంతఠఈఃపురము నందలి పసిడి యందెను దొంగలించినా డవి నింద మోపబడి యాతడు చంపదిడెను. అఆ విషయము వివి యతని భార్య యగు కజ్దకి యను నామె వెంటనే పాండ్యరాజు కడకు పోయి తన మగడు విర్ణోషి యని విరూపించి యాతని యకార్యమును; (కూరత్వమును ఎత్తి చూపినది. పాండ్యుడును తన తప్పు తెలిపికొవి వెంటనే మూర్భాగతు డై మరణించెను. ఆతని దే వేరియు వెంటనే మరణించెను, కణ్ణకియు “నేను పత్మివత నగుట నత్య మగుచో నీ రాజ్యమును, నగర మును నాశనము చేసెదను అని (ప్రతిజ్ఞ చేసినది. తన యొక _స్తనమును పెటికి పాజివేపినది. నగర మంటుకొవి కాలిపోయినది. కజ్ణకి కోనము తగ్గినది. ఆమె తన దేశ మగు చోళ దేశమునకు మరలి పోక నీ పరిపాలనమునం దున్న యీ చేర దేశప్ప సర్వళమునకు వచ్చినది. పాండ్యుని యొక్క (కూరత్వమును నీకు తెలుపుటకో యనున ట్లీచటికి వచ్చినది” అని జరిగిన విషయము నెల్ల చెప్పెను. ఆది వివిన జేర రాజు మిక్కిలి దుఃఖించి “యా [క్రూరవార్త నావంటి రాజుల చెవిని నడకముందే పాండ్యుడు ప్రాణములు వదలెను. ఆది యతనియొక్క గొప్ప తనమును తెలుపు చున్నది. వ్రాలిన యాతని ధర్మదండమును, అతవి యొక్క (ప్రాణము విటారుగొ విలుచునట్లు చేపినది. దేశమున వర్షానంపద తగ్గినచో రాజు భయపడవలని యున్నది. దేశ (ప్రజలకు కీడు సంభవించినచో భయపడవలసి యున్నది. రాజనంశమున జన్మిం చుట దుఃఖదాయక మే కాని యానందదాయకము కాౌదు' అవి పలికి పొండ్యువి యవ పొనమును న్మరించి దుఃఖ మందెను.

అట్లు చెప్పి ముగించిన పిమ్మట నతడు తన దేవేరిని చూచి “పాండ్యుడు మర ణీంచిన వెంటనే యొకతె (ప్రాణము వదలినది. మగడు మరణించిన వెంటనే యి ట్లిచటికి వచ్చి మతొకతె దేవలోకము చనినది. ఈ యిరువురిలో నెనరు గొప్పవారు? అని (వ్రళ్నించెను. రాణియొక్క హృదయ మా యుభయుల పొతివత్యమును (పళంపించు నది. *పాండ్యుని దేవేరియు స్తుతిపొతురాలు, వీ దేశమును వెదకికొని వచ్చిన -వళ్మికి వేకులు మోడ్చీ నమస్కరింవ వలయును అవినది, వెంటనే రాజు థన

ఉంటకౌవ్యములు న! యమాత్యుల వైప చూచెను. “తమిళ దేశపు *పొదియి పర్వతము నుండి కొని యుత్తర దిక్కులోని హిమాలయము నుండి కాని లను తెచ్చి దానితో కబ్దకి కొఠ శిలావిగ్రహమును కావించి కావేరీ జలముతోనో, గంగా జలముతోనో యభిషేకము చేపి పూజింతము” అవి యమాత్యులు పలికిరి, *పొదియి పర్వతము మిక్కిలి సమీ పమునందే యుండుటచేత సుదూరమున నున్న హిమాలయ పర్వతము నుండి శిలను కొని తెచ్చుటయే గణనీయ మని చేరుడు నిశ్చయించెను. ఇది యంతయు వినుచుండిన “*ఇళంగో' తన మిత్రు డగు సాత్తనార్‌ను చూచియా పతివతను గూర్చి ఒక కొవ్యము రచింపవలయునవి కోరెను. 'కణ్ణకి చోళ దేళమున పుట్టి పెరిగి, పాండ్య దేశమునకు చని యచట మగని కోలుపోయి, చేర జేశమునకు వచ్చి యచట తనువు చాలించుటచేత నా మూడు దేశములకును నంబం ధము కల యా కొన్యమును రాజకుటుంబిపు నన్యాసి యగు ఇళంగోయే రచింన నర్హ్యత కలిగినవాడు అవి ళాత్తనార్‌ సలికెను, ఆ యాదేశమును ఇళంగో ఆడిగళ్‌ వెజ వేర్చెను; శిలప్పదిగారము అను క్యామును రచించెను. ఆతని య(గ్రజుడు కజ్ఞకికి శిలామయ మయిన దేవాలయమును విర్మింసగా? సోదరు డయిన ఇళంగో యామెకు శద్దిమయ నయిన కొవ్య దేవాలయము నిర్మించెను. శెంగుట్టువకా విర్మించిన దేనా లయమునకు పిమ్మట తమిళ దేశమునను; సింహళ దేశమునందును కజ్ఞకికి సెక్కు దేవాలయములు నిర్మింవబడినవి. ఆవి కాలక్రమమున శిథిలము లయి పోయినవి.కొవ్ని మాటి పోయినవి. కావి ఇళంగో అడిగళ్‌ విర్మించిన కావ్యదేవాలయము మాత్రము నాశము చెందక నేటికిని విలచి యున్నది. కజ్ణకి గాథ పెక్కు జానపద గీతములుగా (పజలయందు మిక్కిలిగా వ్యాపించి యుండ వలయును. నేటికిని పింహళమునందు *మట్టక్కళప్పు' అను (ప్రాంతమున కజ్దకికి సంబంధించిన పెక్కు జానవదగీతములు కలవు, తమిళ దేశమున తరువాతి కాలములో నా గాథ పెక్కు విధములుగా మాఠి వైశ్య పురాణమున నొక భాగ మయి పోయినది. “కోవలన్‌ నాటకం” అమ ప్రాచీన నాటకములోను నా గాథ పెక్కు మార్చు లను పొంది యున్నది. పళ్నిపూజ : కజ్ఞకి జీవితము తమిళ శ్రీల జీవితమునందును, దేవాల యము--జందును "పెక్కు మార్పులను కలిగించినది. మధురలో కజ్ణికి రు" కౌలపాయ్యు. వితో తన మగడు నిర్దోషి, దొంగ కొ జర్తిట్టమళ నగరము క్‌ “వా క గ్గ 0-౪456 ళు శ వశ

148 తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము శాహంతి చేసిన దినము శుక్రవారము. నేటికిని తమిళ దేశపు స్త్రీలకు శ్కుకవారము మిక్కిలి పునీత మయిన దినముగా నున్నది. కళ్ణికీ తన పాదమున బంగారుతో తయారు చేయబడిన మంజీరమును ధరించి యుండినది. కజ్ణకి. మంజీర దై వముగా పరిగణింవ బడిన పిదస తమిళన్త్రీలు తను పాదములందు బంగారముతో చేసిన యే యాభరణమును గావి ధరించు నాచారమును వదలి వేపిరి. వెండి నగలను మాత్రమే కాలియందు ధరించు నాచార మేర్చడినది. కజ్ణకి జీవితమున గొవ్ప మార్చు ఏర్పడిన దినము అడి మాసములోవి శుక్రవారము, నేటికిని తమిళ దేశమునందలి మారియమ్మ దేవాలయము లలో ఆడీ (ఆషాడ మాసమును, శృుకవారమును మిక్కిలి గొప్పగా నంభావింస ఐడుచున్నవి. మారియమ్మకు నడచెడి యాట పాటలలో మంజీరము (స్రముఖస్టానము వహించుచున్నది. కొళికాదేవియే కళ్ణికిగా జన్మించినట్లు తరువాతికాలమున నొక కథ కల్పింవబడినది, [ద్రౌపది గుడిలో మహోత్సవము జరుగునప్పుడు విప్పులు (తొక్కుట యొక యాబార మై పోయినది. కణ్ణకి మధురానగరము నగ్ని కాహుతి చేసినప్పుడు గ్రాహ్మణులు? ధర్మసరాయణులు మొదలయినవారు తప్పించుకొని పోయిన ట్లున్న కథమేద నది యాధాపడిన దనవచ్చును.

ఇళంగో అడిగశే పత్నిని దైవముగా నారాధించు భావమునకు తన (గ్రంథ ములో వీజావావము చేవెను, ద్వితీయకాండములోనే కణ్ణికి జీవితము సమాప్త మగు చున్నది. ఆ విధముగా నా జీవితము సమాప్తి చెందిన తరువాత కూడ దేవాలయమును విర్మింపజేసి పత్ని పూజావిధానము కొనసాగుచుండుట నతని కొవ్యమున తృతీయ కాండనునందు విపులముగా తెలిపి యున్నాడు. ఆతడు తన కాన్యమునకు కిలప్పదిగార మని పేరు పెళ్టైను. కణ్ణకి యొక్క పాదమంజీరమే యా గ్రంథమునకు నామమును (వసాదించినది. ఇళంగో అఆడిగళ్‌ ఆ మంజీరమును తన (గగంథమున చూపు స్థలములు బాల తక్కువగా మాత్రమే కలవు. (ప్రథమ కొండమున మొదటి కథలో కజ్దకీ వివాహము జరగునప్పుడు ఆమె పాదమున మంజీర ముండుటను చూడగలము, పిదప జన్మస్తలమును వదలి మధురకు పోవలయు నవి కోనలకా బయలుదేరునప్పడు *మంజీ రములు కలవు” అని కణ్గకి చెస్పుటను విందుము. ద్వితీయ కాండమున మధురలో కోవల౯ా జీవితము యొక్క చివరదినములలో వత డా మంజీరములలో నొకదానిని తీసికొని పోవుటయు, కంసాలి దానిని చూచుటయు గాంచెదము, కోవలకా చంపబడిన వార్త తెలిసిన పిమ్మట కళణ్ణికి మదొక మంజీరము చేత దాల్చి పాండ్యుని కడళు పోవుటను,. మొజ యిడుటను చూచెదము. తుదివి తృతీయకొండనున కజ్జకి దైవ

టంటకావ్యములు 108 మయిన పిదవ చేరరాజునకు కనబడు దృశ్యములో నా బంగారు మంజీరమును గాంచెదము. ఇట్లు మంజీరమును (ప్రదర్శించి కవీశ్వరుడు దానితో కొన్యము నలంక రించి పేరు పెట్టి యున్నాడు, కళాహృదయము :

ఇళంగో అడిగళ్‌ రాజకుటుంబ జీవితమును చవి చూచినవాడు; నన్యానము నవలంబించినవాడు; ధర్మమార్గము నుపదేశించుటలో నమధికోత్సాహము కలవాడు. శాను జై నమతావలందికు డయ్యు మత సామరస్యము కలవాడు. కాను చేర దేశమునకు చఛెందినవా డయ్యును చేర, చోళ; పాండ్య దేశములు మూటిని కలిపి యొకే తమిళ దేశముగా భావించు నుదారదృష్టి కలవాడు. వీనివలెనే ఆతనియందు గల మరొక విళష్ట గుణ మాతని కళాహృదయము, ఆతని కాన్యమున నాట్యము; నంగీఠకము అను శెండు కళలను గూర్చియు మిక్కిలి విస్తారముగ (ప్రస్తావించి యున్నందుచేత మాత్రమే యతని కళాహృదయము వెలయ లేదు. కొవ్యమున వర్ణనలను, భావములను జంటలు జంటలుగాను; సరన్సర వ్యతిరేకముగాను మనోహరముగా తీర్చియున్న తీర్చు అతవి కళాహృదయమును చక్కగా వెళ్లడించుచున్నరి.

కజ్ణి కీ కోవలులు (ప్రారంభమున నడప మధుర మయిన సాంసారిక జీవిత కాలములో మలయమారుతము, తుమ్మెద యఖివర్షింప బడుచున్నని. కోవలజా కణ్ణికివి ఎడబాపిన తరువాత మరల మలయమారుతమును, తుమ్మెదయు నలివర్శింపదడు చున్నవి. ఆచట వర్షన భిన్నముగా నున్నది, దాని (ప్రయోజనము కూడ భిన్నము. ఆ యెడబాటు కాలమున శ్తీ లిరువురి కన్నులలోను రెండు విధము లయిన కన్నీటిని చూప్పచున్నాడు కవి. కోవలణాతో నానందించు నూధవి కన్నులలో నానందవాప్పము లను, కజ్ఞకి కన్నులలోను, మగవి నెడబాపిన యిశర స్త్రీల కన్నులలోను దుఃఖబాష్ప ములను పరన్పర విరుద్ధముగా చూపుచున్నాడు. కోపలకాకు వివాహము జరగిన పిమ్మట చంద్రశాలోపరితలమున కణ్ణికితో నానందముగా జీవించునపుడు చల్లవి చంద్రుని చూచెదము. పిదన నిరువురును మధురకు పోవునప్పుడు మండువేసవిలో వారి దుఃఖ మును తగ్గించుటకు యత్నించు చంటద్రువి చూచెదను. కోవలకా కణ్ణికివి కీ ర్మించుచు పలుకు (ప్రళంసావాక్యములను రెండు సందర్భములందు విందుము, వివాహము జరిగిన పిదవ కొత్త వలపు మైకములో వెలువడు (ప్రశంసావాక్యములు తొలుత విమనవి. అవి యన్నియు నామె యౌవనముసు; శరీర సౌందర్యమును (సళంపించునవి,

104 తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము 'రెండవ తడన (ప్రళంసావాక్యములు ఆతని జీవితపు చివరి దినములలో నతడు చంవ బడుటకు ముందు అతడు చెప్పినవి. అవి యెల్ల కజ్దకి యొక్క గొవృ గుణములను తలచుకొని హృదయపూర్వకముగా చెప్పినవి,

మాధవి కోవలకాకు రెండు ఉత్తరములు (వ్రాసినది. మొదటిది కోవలకా తన వాడుగా, తనతో నానందము నమభవించుచుండి త న్నెడబాసి పోయిననాడు (వ్రాసినది; ఇంకను నతడు తనవాడే యను నమ్మికతో త్వరలో తిరిగి రమ్మని కోరుచు (ప్రణయ పూర్వకముగా మొగలిరేకుప్టై ఎల్జప త్తి సిరాలో తడిపిన జాజి మొగ్గతో (వ్రాసిన పూల చెండు ఉత్తరము, తరువాతిది ఇక నతడు తన కడకు మరలి రాజాల డని, నమ్మికను కోలుపోయి న్యమతతో (వ్రాసినది. తొలిదాలిలో నున్నవి మధురము లయిన (పేమ వాక్యములు; తరువాతిదానిలో నున్నవి న్నమతతో కూడిన పవ్నిక వాక్యములు,

రాజాంతఃపురము మొదలయిన స్థలములలోని లలిత కళలు మా్యఠమే కొక ఆరణ్యములోను, సర్వతముమీదను వివసించెడి జానపద కళలును ఇళంగో వృదయము నాకర్షించినది. ఆ (ప్రజాకళలలో జీవము తొణికినలాడు చుండుటను ఇళంగో ఆడిగళ్‌ గుర్తించి వావిని నాదరించెను. వానికి తన (గగంథమునందు సముచిత మయిన స్థానము నొసగి యుండుటయు నాతని నిజ మయిన కళొహృదయమును చాటు చున్నది,ముస్సది పటలములుగల శిలస్పదిగారమున నాలుగు సటలములయం దిట్టి (ప్రజల యాటపాటలే యఖివర్ణింపబడి యున్నవి. అవి కౌనల్‌వరి, వేట్టువవరి, ఆయ్బియర్‌ కురవై , కన్షక్కురవై అను విభాగములు. వానిలో కానల్‌ వరిలోంనము.ద్రతీర భూమియం దున్న బెన్తవారి పాటలును,కావేరినదిని గుజించిన పొటలును కలవు. ఇళంగో అడిగళ్‌ ఆ జానపద గీఠతములకు పొండిత్యళోభను గూర్చి కాన్యముగా రచించి యున్నప్పటికిని వానిలోని జీవధర్మమును మాత్రము ఏమాత్రమును మాటుసాటు చెందకుండునట్లు ఒసగియున్నాడు, అశ్లే వేట్టువవరిలో కాళికాదేవివి కొలుచు వేటగాండ్ర యొక్క పాటలను కూర్చి యున్నాడు, “ఆయ్బియర్‌ కురవై”లో (శ్రీకృష్ణుని నారాధించెడి గొల్ల వనితల యొక్క యాట పాటలు కలపు, “కున్షక్కుర వై*లో పర్వత (ప్రాంతములందు వివపించెడి ప్రజల యొక్క యాట పాట లున్నవి. ఇవి నాలుగు మాశ్రమే కొక యిరువది తొమ్మిదవ కథలో (వటలములో) సలుతెజఖగుల జొనపద గీతములను నం్యగ్రహముగా గూర్చి యున్నాడు, శ్రీ లొకచో కూడి యాడు అచ్చనగాయల పాట, బంతి కొట్టి యాడు “కందుకవరి (బంతి పాట, ఊయల ఊగుచు పొడు ఊయలపాటి (ఊఈశల్‌ వరి, వడ్లు దంచుచు పొడు దంపుళ్ళ పాట (వస్నైపాట్టు అనువావివి కూడ నందు గూర్చి యున్నాడుం

టంటకావ్యములు 105

ఇవి (ప్రత్యక్షముగా జానపదుల యొక్క యాట పాటలను వడియ గట్టి, మెలటు గెక్కించి యున్న స్థలములు. ఇవి కొక జానపద గీతములను సాజెత్తుగా నీయక వానిని గుజీంచి సూచించెడి స్టలములును శిలస్పదిగారమునం దున్నవి. రైతుల వృత్తికి నందింధించిన విత్తు చల్లు పాటి, కలుపు తీత పాట, కోత పాట అను వానిని గుటించి యిళంగో (ప్రస్తావించి యున్నాడు. చేర రాజు ఉత్తరదేశ విజయానంత రము మరలి వచ్చునప్పుడు చేరదేశపు (వ్రజానీకము అతని రాకను క్రీర్తించు. నట్లుగా చెప్పెడి సందర్భమున నాలుగు విధము అయిన స్థలములలో నివపించెడి (శ్రామికుల పాటలను గుణించి నాలుగు విధము లయిన సూచనలు గావించి యున్నాడు, సర్వత మున నివసించు చెంచు స్త్రీలు అడవికి కానలి కాయుచునే 'యాభి అను సంగీత వాద్యమును వాయించుచు పొడి రటః ఆ పాటలో నుత్తరదేశమున చేరుడు చేసిన యుద్ధమున వీఠోచితముగా పోరాడిన గజములను (ప్రశంసించి రటః మాగాణీ (ప్రదేశ మున రైతులు పొడిన పొటలో తమ యొద్దులను చూచి “శృతురాజాల దుర్గములను మన రాజు నాశము చేవెను. విజేళ యయిన యా రాజు యొక్క జన్మదినము రేపు, ఎద్దులారాః రేపు మీకు సెలవు దినము; మీ మెడమీద కాడిని మోయక రేపుమీ రానందముగా మండ వచ్చును అని పొడి రటః *'ఆణ్‌ పొరునైై” అను నదీ తీరమున వశువులను మేపుచుండిన గొల్లవారు పిల్లన (గోవి వాయించుచు పొడిన పాటలో “వశువులారాః మన రాజు హిమాలయ పర్వతమునుండి విజయనుతో మరలి వచ్చు చున్నాడు, అత డచటనుండి పెక్కు (కొత్త పశువులను కొని వచ్చు చున్నాడు. వావి తోడి బాంధవ్యము మీకు లభింప బోవుచున్నది. రేపు మేయ బోవునపుడు మీరు వావితో కలపి పోవచ్చును అని పొడి రట; నమ్యుద్రతీరమున బెస్త వనితలు పొడిన పాటలో “చెలులారా! మన రాజు యొక్క దండ యాకు చిహ్నా నయిన తుమ్మి పూవును గుణించి పాడుదము; చేర నంశమునకు నందింధించిన తాటి పూవును గుజించి పాడుదము. రండు” అనుచున్నా రటః

ఇవి యన్నియు ఇళంగో యొక్క కళాహృదయము (ప్రజల యాట పాటల వాదరించి వావి కొసగిన గౌరవమును తెలుపు చున్నవి,

ఈ విధమున నాకాలప్క వాడుకలో నుండిన జాొనవద గీఠముల ననుసరించి యతడు శిలప్పదిగారమునందు రచించిన పాటలు రసభరితములుగా నున్నవి. మచ్చు వకు మధురలో 'కురవై క్కూత్తు' లోని యొక గొల్లివనితల పాటను చూతము.

106 తమీళ వాజ్మయ చర్మిక్రము “కన్హు కుణీలా క్కణి యుదిర్త మాయనళా ఇన్జు నమ్‌ ఆను వరుమేల్‌ అఆవ౯ా వాయిల్‌ కొనై య౯ా తీజ్లుఖిల్‌ శేళామా తోలి. పామ్బ్భు కయిజొగ కడల్‌ కడైన్గ మాయవజా ఈబ్లానమ్‌ ఆనుక్‌ వరుమేల్‌ అవకా వాయిల్‌ ఆమ్బులకా తీబ్గాఖైల్‌ శ్రేణమో తో[. కొల్త్నె యజ్‌ ళారల్‌ కురున్షాఃి త్త మాయనఃా ఎల్త్నె నమ్‌ అను వరుమేల్‌ అవ౯ా వాయిల్‌ ములే యఃా తీబుఖిల్‌ కేళామో తోట.” ఎవి న. అపుదూడనే చిన్న కోలగా గొవి వెలగ చెట్టునుండి పండ్లు రాల జేసిన ఫ్రీ కృష్ణుడు (మాయవః౯ా) నేడు మన వసుల నడుము వచ్చినచో నతవి నోటి నుండి మధుర మైన 'వేణునాదమును వినకుండ మండ గలమా? విందుము కదా సలీః పొమునే (శ్రాడుగా గొని &ీర సముద్రముమ చిలుక జేసిన మాధవుడు ఇచట వసుల నడుమ వచ్చినచో నతని నోట మధుర మయిన వేణునాదమును వినకుండ మండ గలమా? విందుము కదా సఫీః అరణ్యసమీపమున నున్న వవీతలను వంచించుటక్షై “కరుంది వృకమును వంచిన మాధవుడు నేడు మన పసుల నడుము వచ్చినచో నతని నోట మధుర మయిన చేణునాదమును వినకుండ నుండ గలమా? విందుము కదా సఫీః ఈ వధముగా గొల్ల వవితలు కూడి శ్రీ కృష్ణుని వేణు నాదమును కీర్తించెడు పొట మిక్కిలి రసవంత మయినది. “భగవంతుని యొక్క (ప్రళంనను గూర్చి వినవి చెవి నిషస్ఫృలము: అతవి చూడనికన్ను విషస్ఫలము; అతని స్తుతింపవి నాలుక విషస్ఫృలము”= అవి కీర్తించు పాటలును సంగీత మాధుర్యమును? సొపమార్యమును కలవి. శీనకళా శర్‌ కేళాద శివి ఎన్న శెవియే తిరుమాల్‌ కర్‌ కేళాద కెవి ఎన్న శివియే కరియవనై క్కాణాద కణ్‌ ఎన్న కజ్లే కణీమెతు కాణ్చార్‌ దం కణ్‌ ఎన్న క్లే మజా జాన్‌ న! (దూద్యు నడన్దానై ఏత్తాద నా ఎన్న నాపే నారాయణా ఎన్నా నా ఎన్న నావే,

ఉంటకొన్యములు 101 ఇ్లే యరణ్యమార్గమున కొళికాదేవిని కొలిచెడి వేటగాండ్ర పాటలు కలవు. వావిలో హత్య చేయుటకు కూడ వెనుదీయని (కూరత్వమును, దయావిహీన మయిన పర్మాకమముము, వీరభక్రియు వెల్లడి యగుచున్నవి. పర్వత (వ్రదేశములో పార్వ శ్రేయులు మురుగని కీ ర్తించుచు పొడు పాటలలో మురుగకా యెడ గల భక్తి భావమును, (యేమరనమును వెల్హడి యగుచున్నవి. “వంజి* మహానగరమునందు స్త్రీలు బంతియాట యాడుచు పాడునట్టి పాటి బంతి కొట్టునప్పుడు స్త్రీల చలనమును వెల్లడించెడి శబ్ద సౌందర్యము కలది. పొన్నిలళ్షు పూజ్లాడి పొలం శెమ్‌ కోదై ఏిల్లిడ మిన్నిలజ్ష్ఞు మేగలై గళ్‌ ఆర్ప ఆర్బ ఎంగణుమ్‌ తెన్నః- వాభ్రిగ వాభ్రగ ఎన్లు శెన్హు పన్షడి త్తుమే దేవర్‌ ఆర మార్చన్‌ వాభ్రగ ఎన్లు పన్హడి త్తుమే, ఊళల్‌ వరి; వశ) ప్పాట్టు అనునవి స్త్రీలు ఊయల లూగునప్పుడును. వడ్లు దంచునస్పుడును రాజును ఆశీర్వదించుచు పొడిన పాటలు, వానిలో కూడ ఆయా కద లికలకు అనుగుణముగా పాటలలోని శబ్దవిస్యాస మమరి యున్నది, కజ్జకి తన మగడు చంపబడిన వార్తను వినగానే దిగ్భ్రమ చెంది పలుమాలు పనవి పనవి యేడ్చుచున్నది. '“తుంబమాల్చై' యను కథలో నామె దుఃఖము పెక్కు పాదములలో నామె నోట వెలువడిన మాటలుగానే యఖభివర్షించ బడియున్నది. అ పాటలు కరుణరనమును (ప్రకటించుచున్నవి. తరువాతి “ఊర్‌ శూ[ి వరి అను కథలో చంపబడిన మగవి శరీరమును చూచి యామె యేడ్చి యేడ్చి సలవించుటను తెలుపు పాటలు కూడ నా భానమున కనుగుణ మయిన రూసము నిచ్చు ళద్ది విన్యాసముతో కూర్చబడి యున్నవి, నూతనత్వములు ; ఇళంగో ఆడిగళ్‌ తనకు పూర్వు లయిన కవీశ్వరులు చేపట్టని నూతన చృండో లేదములను చేపట్టి వానివి అనేకానేకము లయిన భావములను వెల్లడించుట కునక రించు సాధనములుగా మలచుకొని యున్నాడు. (సాచీన సాహిత్యమునందు అగవల్‌, వెళ్చాలు మ్యాతమే యధికముగా నుండినవి. కలిస్పాయు, పరిస్పాట్టును నంక్షి స్తతమ, శబ్దసౌందర్యమును కలిగి యుండినవి, తరువాతి కొలమున తాట్రశై తుజ్లై విరు త్తం అమ పేర్లు కల సద్య భేదములు వృద్ధి చెందినవి. మధ్య యుగమున వృద్ధి చెందిన

108 త్రమీళ వాజ్మయ చరిత్రము యా పద్య భేదముల యఖివృద్ధికి మార్గదర్శకము లయిన నూతనము లగు పలుతెగల ఛందోభేదములు శిలస్పదిగారమునందు మనకు కానవచ్చును. నము(ద్ర తీకమున పొడెడి సంగీత రచనలు కల '*కానల్‌ వరి లోను, ఆయ్బియర్‌ కుర వై మొదలయిన వావి లోను ఇళంగో యా యా (ప్రాంతములందు వ్యాప్తిలో నుండిన జూనపదగితములుగా వానివి తీర్చి దిద్ది యున్నాడు. ఆ కాలపు జానపదగీతముల నుండియే యాత డా మాతన చృందో భేదములను రూపొందించి యుండు ననుటలో సందేహము లేదు. ఇ ట్లతడు తమిళసాహిత్యమునకు చేసినసేన యపొర మయినది.

(ప్రపంచములోని (ప్రాచీనకావ్యములు దాలవటకు రాజవంశీయుల నే నాయకులుగా కలిగి యుండును. ఇళంగో తన కావ్యమునందు నాయిక్రానాయకులుగా నౌక రాజునో, రాణీనో చేపట్టక వర్తక కుబుంబమునకు చెందినవారిని ఎన్నుకొని యుండుట యొక శొ_త్తదనమే. వణీజ కన్యయే యిందు నాయిక. ఆమె తనపాదమునందు ధరించిన మంజీరము పేరనే యా కావ్యము వెలసినది. తమిళశమున వెలసిన (ప్రథమకావ్య మీ విధముగా రచింపదిడుటచేత (ప్రజలలో నేవ రయినమ కావ్యమునందు నాయికా నాయ కులుగా నుండవచ్చు ననెడి తెగున యొకటి యేర్పడినది. ఒక గణిక కుమా ర్త యయిన మజణిమేఖలను నాయికగా గొవి మణిమేఖల యను కావ్యము తరువాత వెలయుటకు సాధ్య మయినది. ఇళంగో ఆడిగక్‌ సొధించిన (కొత్తదనము మతొకటి కలదు. నమాజము నందును, సాహత్యము నందును సమానముగా విందాస్థానముగా నుండెడి గణిక కులమునకు చెందిన మాధవి యితని కావ్యమున కళ్ణికికి తరువాత (వముఖ స్థానమును వహించి యున్నది. కోనలకా ఆమెను ఒక సందర్భమున విందించి యున్నమ వెనువెంటనే మజొక సందర్భమున “తన దోషము లేవిది-నిర్లోషి' అవి యామెను దోషము లేనిదానిగా పేర్కొని యున్నాడు. మాధవియు నతనిపట్ల నిజ మయిన యనురాగమును పూని యుండినందుచేతనే యతవికి కలిగిన కష్టముగూర్చి వినినవెంటనే నన్యాసమును స్వీకరించినది; తన యొక్క గాని యొక్క కుమా ర్తెను గూడ యౌవనమునందే నన్యాసివిగా చేపినది. అమెను తన కుమార్తె యని పేర్కొ నక కజ్ణకియొక్క కుమార్తెగా పేర్కొనుచున్నది. వెలయాండ్ర కుటుంబములో జవ్మిం చిన కాంత ఠన కులనృ త్తిని నిందించి వైదొలగిన తెగువను వదునెనిమిది శతొద్ది ములకు ముందు మొట్ట మొదటిసారిగా సీ కావ్యమునందే చూచెదము.

=. సాధారణముగా జై నమళమునకు చెందిన (శ్రమణులు గార్హస్థ్యమును (ఇల్లి రమును) కీర్తించుట యరుదు, స్త్రీలను గొప్పచేపి పర్షించుట కాన రాదు. ఇళంగో

అంటకొవ్యములు 1009 అడిగళ్‌ యీ విషయమునందు కూడ నూతనత్వముమ (ప్రదర్శించి యున్నాడు. గార్హస్థ్యమును కొండాడి, కళకి యొక్క. పొత్మివత్యమును గొప్పగా కీర్తించి యున్నాడు. తన కావ్యమునందలి కవుంతి అడిగక్‌ అను జైన సన్యాసిని ముఖతః కీ ర్తింపదేసి యున్నాడు.

కావ్యము లేక నాటకము రసవంతముగా నుండవలయు నన్నవచో సత్పురుషు డయిన నాయకునికి విరుద్ధ మయిన ప్రవృత్తి కల ప్రతినాయకుని నిందతో వరస్పర విరుద్ధముగా (_పదర్శింప వలయును. నజ్జనుడు పొందెడి కష్టముల కెల్లను కారణభూతు డయిన యతవి కపకొారము చేయు (ప్రతినాయకువి విందించి చూపవలయును. శిలప్పది గారమున కజ్ఞకీ కోవలులు పొందిన దుఃఖములకు కష్టములకు కారణముగా నొక (వ్రతి నాయకుని చ్యితించుట ఇళంగోకు ఇష్టము కాదు. ఒక కంసాలివీ మధురలో చూసి యఠని నొకటి రెండు సదబంధములలో నిందించుచున్నాడు శిలప్పదిగారమునకల ముప్పది రెండు కథలలో (పటలములలో) నొకే యొక కథలో కంసాలి నత డభివర్షించెను. ఆ భాగ మున కూడ చివర కోవలుని దుర్మరణమునకు కంసాలి కారణము కొదు, విధియే యవి తీర్మానించుచున్నాడు. నురణఃిక్ష విధించి కోవలుని జీవితము సమా_ప్త మగుటకు కారణ మయిన పాండ్యరాజుమీద తప్పు మోసవచ్చు నన్నచో నతని దోషమును కూడ కావ్యకర్త పరిహరించుచున్నాడు, (క్రూరత్వమునకు పాల్పడిన కజ్ణకి నోటి మీదుగానే “అతడు దోషరపాతుడు" ఆవి పలుకునట్లు చేపెను. కనుకనే కావ్యము (ప్రతినాయక రహిత మగుచున్నది. ఇట్లు (ప్రతినాయకుడు లేకుండగనే రసవత్రర మయిన కావ్య మును రచించి యుండుటయు నొక (క్రొత్తదనమే యని చెప్ప దగుమ. మణీమేఖల :

మణిమేఖల యనునది తమిళ సాహిత్యమునందు వెలసిన ద్వితీయకావ్య మవి చె్పవచ్చును. కథా నంబంధము కలిగి యుండుటచేత నది శ$లస్పదిగారమునకు అనుబంధముగా నున్నది. అందుచే వీ రెంటివి “జంట కొవ్యములు” అవి చెప్పుట కలదు. కోవలువికివి, నాట్యకళా విశారద యయిన మాధవికిని కుమా ర్తెగా జన్మిం చిన మణిమేఖలయొక్క జీవితము నలివర్షించు కావ్య మది. మణిమేఖలకు యుక్త నయస్సు రాగా కులాచారము (ప్రకారము అమె నాట్యమును నేర్చుకొని వేశ్యావృత్తి నవలంబింప వలయు నని యామె యన్వయు, వితరులును తలచిరి. కానియామె కల్లి మాధవి మూత్రము కోవలుడు త న్నెడబాసి పోయి. మధురలో దుర్మరణము

110 తమిళ వాజ్మయ చర్మిఠము బొందినవా ర్తను వివినది మొదలు సన్యాసమే రూపెత్తిన ట్రయి తన కళా జీవితమున పరిత్యజించినది, బౌద్ధమత సన్యాపి యగు ఆరవణకా అనునతవి నాశ్రయించి సన్యాన మును స్వీకరించినది. తన కుమా ర్తె తమకులసృ త్తి నవలంబింన కూడ దను దృఢ నిశ్చయముతో నామె కేళసాశమును ఛేదించి యామెను మఠపేవకు నర్హురాలిని గావిం చెను. ఆమెను తన కుమార్తె యని పేర్కొనుట కూడ నామెను నిందాస్యాక్ర మయిన తమువృ త్తిలోనికి గొవిపోయి. చేర్చ వచ్చునుం అను నభ్మిపాయముకో నామెను కజ్ఞకి యొక్క కుమా క్లెగానే పేర్కొన దొడగినది. ఈ విధముగా సంసారమును సరిత్య జించిన నుణిమేఖల యొక్క జీవితములోను నొక కష్టము (ప్రాప్తించినది ఆ దేశపు రాజకుమారుడు అమె పొందర్యమును గాంచి యామెను (పేమించెను. మాటి మాటికి నామెవెంట బడ సాగెను. అ స్థితిలో వారికులద్దై నము వచ్చి యామెను కాపాడి సాయము చేసినది. అ దైనము తోడ్పాటుతో మణిమేఖల మణీపల్లవ ద్వీప మునకు పోయి. బుద్ధభగవామని శ్రీపాదములను దర్శించి? పూర్వ జన్మజ్ఞానము వడసి, స్వదేశమునకు మరలినది. అమృతసురఖభి యను దివ్యసాక్రమును పొంది పెక్కుర వద్భాధను తీర్చు శక్తిని పొందినది. దేశ మెల్లెడ తిరిగి యాకలివి రోగమును పోగొట్టి ప్రజలకు ధర్మము నుపదేశించినది. పెక్కు ధర్మ కార్యములను చేసి బౌద్ధ మతానుసారముగా ముకివి గాంచినది. ఈ మహనీయ జీవితమును కాన్యరూపమున రచించినవాడు మధురకు చెందిన కూలవాణిగళా పాత్తనార్‌ అను కవీశ్వరుడు అతడు ఇళంగో ఆడిగ్‌వలె సర్వమత సమానత్వము నాదరింస లేదు. బౌద్ధమతమునకు నంబంధించినట్లుగనే నర్వమును వఖివర్షించి యున్నాడు, కావ్య రనముకంటె బౌద్ధ మత వివరముటే కావ్యమున (ప్రాధాన్యము వహించినవి. పెక్కు విధము లయిన భ్రావములను వివిధచ్చందో భేదప్పు నాదములతో (ప్రకటించు వైశిష్ట్యము శలప్పదిగార మున కనిపించును. మణిమేఖలలో నదియు కానరాదు. (%ంథ మంతయు నొకే రక మయిన నాదము కల “ఆగవల్‌” అను ఛందోభేదముతో నొప్పుచున్నది. సులభ శైలిలో కథా కఠనము చేయుట, బౌద్దమత ధర్మములను; వీతులను వివరించుట యనునవి యీ కావ్యము యొక్క విశిష్ట గుణములుగా పేర్కొన వచ్చును. కావ్యనాయిక యయిన మణిమేఖల తుల యిడ రావి యొక మహిళారత్న మనుటలో సందేహము లేదు. మణిమేలల యను కావ్యముకంటెము నా కావ్యమునందలి మణి మేఖల యను నన్యాపిని ప్యాతయే పలువుర (ప్రశంసకు పాత్ర మై యొవ్పుచున్నది. ఆమె కావ్యమునందు కల్పింపబడిన యొక నాయికగా మాత్రమే కాథ దేశచరిత్రలో

జంటకాన్యములు [1 నమున్నత స్థానమును ఫొందిన యొక మహిళా రత్నముగా పలువుర హృదయము లలో స్థానమును గడించు కొన్నది. సౌందర్య యౌవనములు, విద్యా సంస్కారములు గల యామె రాజకుమారుని యొక్క (ప్రేమను కా దని బౌద్ద నన్యాసివి యయిన వైశస్ట్య మొకప్రక్క; దానికంబను గొప్పది యామె దయాపూరిత మయిన జీవిళ మును గడపిన వైశిష్ట్యము. మణీ పల్లవ ద్వీసమున నామె పొందిన యమృతసురభి యమ పా(త్రమును చేత దాల్చి “భుజించుట కొనగిన వారు (ప్రాణము లొనగినవారే (ఆకలి కింత యాహారము నొనగి కొపాడువారు (ప్రాణమునే కాపాడు ధర్మము కల వారు అవి (గ్రహించి యనేక (ఫప్రదేశములందు సంచరించి అన్నా ర్తులకను, నాకలి గొన్నవారికివి నాహారము నొసగినది,

“అణ మెనప్పడువదు యాదెన క్కేట్సికా

మటవాదు ఇదుకేక్‌ మన్నుయిర్‌కు ఎల్లామ్‌

ఉణ్జీయుమ్‌ ఉడ్హైయుమ్‌ ఉట్లై యుసమ్‌ అల్లదు

ర దిల్సె, అవి నణిమేఖలయే యొక సందర్భమునందు పేర్కొని యున్నది, అట్టి ధర్మ మార్గము నవలంబించి యక్షయపా[త మయిన యమృతసురభినుండి యాహారము నొవగి యెల్లరకును నహాయము చేసినది. గూవివారు, (గుడ్డివారు, మూగవారు, చెవిటివారుు రోగులు, దిక్కులేనివారు = ఎల్లరి యెడలను దయ బూని సహాయము చేసినది. ఆమె రాజకుమారుని మరణమునకు కొరణభూతురాలుగా నుండ వచ్చు వనెడి యనుమానముతో చెజసాలయందు బంధింస బడినది. పిదప నామె నద్గుణము లను, నత్యమును నెటిగిన చోళరాజు ఆమెను చెజనుండి పిడిపించెను, అపు డామె రాజు నడిగిన వర మొకటి యామె గొప్పతనమునకు తార్కాణముగా నున్నది. ఆమె చెజసాల నంతయు ధర్మశాలగా చేయనలయు నవి రాజు నర్జించినది. తన కుమారు డయిన రాజకుమారుని గోలుపోయిన చోళ రాజమహిసషి తొలుత మణిమేలలయెడ కోపము వహించి యామెకు పెక్కు కష్టములు కలిగించినది పిదప యథార్థమును తెలిసికొనిన పిదవ నామె కోపము మాని మణిమేఖలకు నమస్కరించినది. అపుడు మజణీమేఖల “నీవు ఈ దేళమున కధినాథు డయిన మహారాజు పట్ట మపిాషివి. నాపై (యేమ పూవిన యువరాజును కన్నతల్లివి. అందుచే వీవు నాకు నమస్కరింప దగదు అవి వినయపూర్వకముగా పలికినది. మణీమేఖల ముఖతః వెలువడిన పెక్కు ధర్మ వాక్యము లీ (గంథమునందు కలవు, యువరాజు దంస బడినవ్సుడు మహారాణి తన

112 తమిళ వాజ్మయ చర్మితము కుమారుని తలచుకొవి యేడ్చినది. అపు డామె నోదార్ప నెంచిన మణీ మేఖల యామెకు జీవితసత్యము నెత్తి చెప్పినది. “మహారాణీ! వీవు శరీరము కొజకై యేడ్చు చుంటివా? (ప్రాణముకొలక్షై యేడ్చుచుంటివా? ళరీరమునకై యేడ్చుచున్నచో వీ కుమారు నెత్తికొని పోయి న్మళానమునం దుంచినవా రెనరు? పాణమునక్షై యేడ్చు చున్నచో - ప్రాణము పోయినపిదస నది పొందెడి స్థలము. వారి వారి కర్మానుపార ముగా ముండును; ఆది తెలిసికొనుటకు సాధ్యము కాదు. నీ కుమారుని (ప్రాణము నక్షై (పేమ చూపుచుండుట విజ మగుచో నీవు (వతిపాణము కొఅపను సర్వ సామాన్యముగా కరుణ పూనుటయే కర్తవ్య మగును అనుచున్నది. ఈ విధముగా పెక్కు స్థలములలో బుద్ధ భగవానుని యొక్క ధర్మ (వ్రవచనములు నుణిమేఖల పలు కల మూలమునను, జీవిత మార్గము మూలమునను వివరముగా తెలియ వచ్చు చున్నవి.

(6. భక్తి గీతములు [క ఈ 600-900]

భక్తి ఉద్యమము

నంగ కొలమునకును, నీతి (గ్రంథముల కొలమునకును తరువాత గోచరించునది భక్తి యుద్యమకాలము. క్రీ, శ. ఏడు, ఎనిమిది, తొమ్మిదవ శతాద్దిములలో తమిళ దేశమున శ్రైవ మహనీయు లయిన నాయన్మారులును, వైష్ణవ మఠ మహనీయ లయిన ఆళ్వారులును వెలసి భక్తి గీఠముల నాలపించి, యూరూరు తిరిగి, తమతమ మతములను వ్యాపింప జేసిరి. దేశమున గొప్ప పలుకుబడిని కలిగి యుండిన బౌద్ద జైన మతముల నెదిరించి (ప్రజలను నమీకరించుటకు గొవ్ప కళాసొందర్యముతో కూడిన యా భక్తి గీతములు మిక్కిలిగా నుషకరించినవి. నాయన్మారులు నలుగురును, ఆళ్వారులలో పలువురును సంగీతభరితము అయిన గీతముల నాలపించి (వతి దేవా లయము నందును భగవంతు నారాధించిరి. “దైవము స్తస్వర రూపముగాను3 నంగీత ఫలముగాను నుండువాడు' అనుచున్నాడు సుందరర్‌. “పతి దినమును మధుర మయిన సంగీతముతో తమిళమును వ్యాపింసజేయు జ్ఞాన సంబందర్‌” అని నంబందర్‌ కీర్తింప బడెను. *తమిళముతో సంబంధించియున్న సంగీకభరిత మగు గీశమును మటిచినది లేదు” అవి తిరునావుక్కరళర్‌ ఉద్దాటించది యున్నాడు.

జైనులును, బొద్ధులును ఇంద్రియ విగ్రహము; విరశన (నతము, రాగద్వేషము మొదలయిన వావివి (ప్రజలకు టోధించు చుండిరి. నన్యానమునే గొప్ప చేవి కీర్తించు చుండిరి. ఆళ్వారులును, నాయన్మారులును భక్రీనే యాదరించి, తదనుగుణ మయిన యాటలు; పాటలు మొదలయిన కళల నాదరించు చుండిరి గృహన్ట జీవితము నానంద మయముగా గడపినను, ఏ వృత్తి నవలంబించినను హృదయమును దై వత్వమునకు పా(త్ర మయినదానిగా జేవి జీవితము గడపిన చాలును - అనుచున్నారు. ఫలు విధము లయిన కళలనుకూడ నఖివృద్ధి చేయు విలయములుగా దేవాలయము లున్నతిపొందుటకు వారి భక్తి యుద్యమము మిక్కిలి సహాయము చేసినది. (ప్రజల యందు వారి యుద్య మము వ్యాపించుటకు తసుళ గీతములు సంగీతభరితము ల్నై సాయము చేసినవి,

8

114 తమీళ వాబ్మయ చర్మితము భ_క్రీ యుద్యమమునకు (ప్రారంభముగా, మార్గదర్శకముగా క్రీ. శ. ఆజవ

శతాద్దిమున నాయన్మారులలో కారై క్కాల్‌ అమ్మైయారును; తిరుమూలుడును రచించిన

గీతములు ఉసకరించినవి; అళ్వారులలో పేయాళ్వారు, భూత శ్రాళ్వారు, పొయ్‌గై్లై

ఆళ్వారు అను మొదలాళ్వారులు ముగ్గురును పాడిన పాశురము లావిధముగా సాయ

పడినవి.

తిరుమంత్రము ;

తిరుమూలర్‌ మూడువేల గీతములను రచించి యున్నాడు. “తిరు మంత్రము అనునది యతవి (గంథము. సేరునకు తగినట్లుగానే మంత్రమునలె నల్పాక్షరములలో ననల్బ మయిన యర్థము గంభీరముగా నొప్పెడి పాటలును,గహనము లయినుసూక్మము లయిన భాపములు కల పాటలును తిరు మంత్రమున కలవు. త త్త్వార్ధములు మొదలుకొవి యోగమార్ష పిద్ధవై ద్యముల వఅకు సెక్కు విషయములతో విండిన (గంథ మిది* భక్తి వైశష్ట్రమును తెలియచేయు నందర్భమున నతడు *_పేమ, శివము అమనవి రెండు భిన్న పదార్ధములు కౌవు. (_పేమయే శివము అను విషయము నెటిగినవారు కొందణు మ్యస్రమే, వారే జ్ఞానులు, వారే దైవఠ్వ భావమును పడసిసవారు' అను చున్నాడు.

అన్ను ॥వమ్‌ ఇరన్లు ఎన్నర్‌ ఆటివిలార్‌ అన్నే వ మానదు ఆరుమ్‌ అటిగిలార్‌ అన్నే $వ మావదు ఆరుమ్‌ అటిస్త పిజా అన్నే $న మాట్‌ అమ వ్లీరుస్తారే.

“ఎముకను వంట చెజకుగా చేప) కండరములను కోపి; విస్పులలో వైచి? బంగారమువలె (_పేలునట్లు వాడ్చినను ఫలము లేదు. (శేమతో కరగి మనసు (ద్రవించు వారు తప్ప తక్కినవారు వైవమును పొందుటకు సాధ్యము కాదు”

ఎన్సే విజగాయ్‌ ఇటైచ్చి ఆటు తిట్టు ఫ్పొన్సోల్‌ కనవిల్‌ పొరియ వటుప్పినుమ్‌ అన్సోడు ఉరుగి ఆగమ్‌ కుణుఖవా ర్కణ్ణీ ఎన్సోల్‌ మణి ఇనై ఎల్దు ఒజ్డాదే__..

దైవముపట్ల (ప్రదర్శించెడి _పేమను మామే కొక, (ప్రజలకు పేవ చేయ వెంచెడి పేమను గుతించి కూడ నతడు ఉద్దాటించి యున్నాడు. “దేవాలయనులలో

ళ క్రీగీతములు 115 విగ్రహ రూపమున నున్నదై వమున 'కేదేని నమర్ప్చించినచో జంగమ దేవాలయము లగు ప్రాణులలో నుండెడి ద్లైవనమున కది యేమాత్రము నుసకరించుట లేదు. నడ యాడెడి (ప్రాణులలో నున్నదై వమున కేదేసి సమర్పించినచో నది విగహరూపమున మన్నదై వమునకు పోయి చేరుచున్నది,

పడమాడ క్కోయిల్‌ వగవత్‌ కు టను ఈయిల్‌

నడమాడ కో్కోయిల్‌ నమ్చర్‌కు అబ్గు ఆగ

నడమాడ కోయిల్‌ నమృర్‌కు ఒన్లు ఈయిల్‌

పడమాడ క్కోోయిల్‌ పగవల్‌కు అదు ఆమే__

ఎల్లరును తమ చూస్తను వెలుపలికే (ప్రసరింప జేయుచున్నారు. లోపలికి

చూపును (ప్రనరింస జేసి మనస్సును ళోధించువారు కొందణు మాత్రమే. అట్లు అంత శ్ళోధన చేయువాడు ఏమి చూడం-తెలిపికొన గలడు? లోన నయిదు పకువు లిచ్చ వచ్చి నట్లు మేసి తిరుగాడు చుండుటను చూడ గలడు. మేపువారు లేకపోవుటచేత వెజ్టెత్తీ తిరుగు పశువు లవి. మేపువారు కలిగి వాని వెట్టి యడగునట్లు చేపినచో నా పళువు లయిదును జ్ఞానక్షీరమును (నవించును, చెడువి కూడ మంచివిగా మాటి నకృలము నొనగుటను చూడ వచ్చును.

పార్పాళా ఆగత్తిలే పొబ్బశు ఆయిన్షుజ్జు

'మేయ్సారుమ్‌ ఇన్టి వెజిత్తు తిరివన

'మెయ్పారుమ్‌ ఉడ్ణాయ్‌ వెళియమ్‌ అడబ్లినాల్‌

పొర్పాళా పళు ఆయినుమ్‌ పాలాయ్‌ చ్చొరియుమే__

జీవితమునకు ఆని విభాగింపబిడిన సన్మార్గమును కలదు. ఆకర్షణ కలిగించి

చెడుపు నెడరులును కలవు. దైవమే మార్గములను సృష్టించెను; పిదవ పల్లేరులో ముల్లును నేర్పళ్‌చెను. మార్గము తప్పి నడచినచో కొలిలో ముల్లు (గుచ్చుకొనును, మార్గము తన్నక నడవ నేర్చినవారికి ఆ ముల్లు ఏవిధ మయిన కష్టమును కలి గింపదు.

వెజిమై పృడైత్తాళ౯ నెజిన్టిల్‌ సదైత్తాకా

నెటీయిల్‌ వ(భ్రివికా నెటనిల్‌ ముక్‌ పాయుమ్‌

నెశీయిల్‌ వం్రివాదు ఇయసబ్ల వల్లార్‌ క్కు

వెబియిల్‌ నెణిస్టిల్‌ ముక్‌ పాయ కిలాపే.

116 తమీళ వాబ్మయ చర్మిత్రము మరణమును తెలియజేసెడి యస్థిరత్వమును గుటించిన సత్య మెంత

గొప్పది? దావివి తిరుమూలుడు తెలిపినవిధ మత్యంతము సులభ మయినది. “ఊరి వారందణును గుమికూడు చున్నారు: గొంతెత్తి గొప్ప ధ్వనితో నేడ్చుచున్నారు. (ప్రాత పేరును వదలి పీనుగు అని పేకొందు చున్నారు. స్మశానమునకు గొంపోయి కొల్చి వేయుచున్నారు. పిదప వీట మువిగి స్నానము చేసి యాన్మరణము కూడ లేకుండ పూర్తిగా మచి పోవుచున్నారు.

ఊ రెల్లామ్‌ కూడి ఒలిక్కం ఆ(్రిదిట్టు

స్పేంనై సీక్కి. స్పిజమ్‌ ఎన్హు 'ేరిట్టు

చ్చూర్తైయ జ్కొట్టిడ్రై క్కొాణ్డుపోయ్‌ శుట్టిట్టు

సీరివిల్‌ మూభ్రగి నిన్నై ప్పొభీన్దార్‌ గశే.

ఈ విధముగా మూడువేల గితములలో నపూర్వము లయిన సత్యముల నెల్లి స్పష్టము చేయుచున్నాడు, మూడువేల గీతములును నౌొకే విధమయిన ఛందస్సులో, నాకే విధమయిన శ్రైలిలో రచింప బడినవి, భక్తి యోగము: తపము, జ్ఞానము, వై ద్యము, మొదలగు ననేక విషయములు వానిలో తెలియజేయ బడుచున్నవి. కారైక్కాల్‌ అమ్మైయార్‌ :

కారై క్కొాల్‌ ఆమ్మైయార్‌ క్రీ. శ. ఆజవళతాబ్దమున కార్రైక్కాల్‌ అను (గ్రామమున నొక వణిజుని నతిగా గృహస్థ జీవితము నడపుచుండగా నామె జీవితమున నొక యద్భుత విశేషము సంభవించినది. ఆది చూచిన వెంటనే యామె భర్తకు తన భార్యపట్ల నుండిన (ప్రేమ నశించి యామెయెక గొరవ భావమును, భయమును వేర్పడినవి. అమెను తన సతిగా భావించి (పేమ చూపుట యాతనికి పాధ్యము కాలేదు. ఆ అమ్మైయార్‌ను విడిచి వైచి (గ్రామాంతరమున వేతొకతెను వివాహ మాడీ యళడు జీవింస దొడగెను. దాని నెటిగిన కార్రైక్కాల్‌ అమ్మైెయార్‌ ఇక సీ యౌవనమును, సౌందర్యమును నెవరికొణకు? అని గర్హించినది. ఒక దయ్యము వలె సంచరించుచు పర మేళ్వరుని ధ్యానమున కరగి తిరువాలంగాడు అను (గామము నకు పోయి పూజించి ముక్తి పొందినది. తమ్న గుఠించి కౌర్రై క్కాల్‌ దయ్యము ఆని యొకపాటలో పేర్కొవినది. చెన్నపట్టణమునుండి ముప్పది మైళ్ళు దూరములో నున్న యాయూరి దేవాలయములో నేటికిని నామెకు పూశాముసోత్సవములు జరగు చుండును. అమె పాడిన భక్తి గీతములు అర్బుత త్తిరువంతాది, ఇర మై మణిమాలై, మూత్త తిరున్పదిగంగక్‌ అవి మూడు (గ్రంథముల రూపమున నున్నవి. ఆ గీత

భిక్రిగీతములు 117 ములే తమిళమున శ్రైనమతమునకు చెందిన భక్తి గీతములలో నతి,ప్రాచీనము లయి నవి. అవి భక్తిక్షాన మహితము లయిన ప్రాచీన గీతములుగా నేటికిని నంభానింప బడుచున్నవి.

“వే నీ ప్రపంచమునందు జన్మించి మాటలాడ నేర్చిన పదవ నీ (శ్రీ పాదముల యెడ (పేమ పూని నీ కడ కుదువసొమ్ముగా చేరితిని. శవా! నా కష్టము నెపుడు తీర్చెదవు? శివుడు నా కష్టమును పోగొట్టక పోయినను; నాయెడ నత డనుకంప చూపక పోయినను; నేను అవలంవింవ వలసిన మార్గ మిది యని యాజ్జాపింపక పోయినను నా దైన మయిన యాతని యొడ నేను పూవిన (పేమ నా మనస్సునుండి తొలగి పోదు'-ఈ విధముగా తన భక్తిని, మాజుపాటు చెందని తన యాస్థను పెక్కు స్థలములలో (ప్రదర్శించి యున్నది. ముగ్గురు మొదలాళ్వారులు ;

పూద శ్రాళ్వార్‌ కీర్తించిన యొక గతములో భక్తి జ్ఞానములు కలిపిన తన యారాధనా మార్గమును గుతించి పేర్కొని యున్నారు. కాను పూజార్ధ మై యొక దీపమును వెలిగించెనటః ఆ దీనమునకు (ప్రమిద యేది? _సేమయే యా దివ్వె వెలుగు (ప్రమిద. తఈన యుత్సాహమే దానికి నెయ్యి, భక్తికి కరగు తన మనస్సే యా దీవము యొక్క వత్తి. ఈ విధముగా జ్ఞాన తమిళమును కోరి కీర్తించిన నేను పూర్ణముగా కరగిపోయి నారాయణువికి క్లానదీపము నొక దానిని వెలిగించితిని. అనుచున్నాడు.

అన్నే తగి యా ఆర్వమే నెయ్యాగ

ఇన్సురుగు చిన్నై యిడు తిరియాంనన్సురుగి

ఇొనచ్చుడర్‌ విళక్కు ఏట్టినే౯-నారణట్‌ కు అ

ఇొన త్తిమిళ్‌ పరిన్స నాళా.-

శరీగోమును మాడ్చి, తీవ్రము లయిన తపస్సులు చేసి, కృశింప వలసిన యవ నరము లేదు. మనస్సు కరగునట్లు దైవమును పూజించిన చాలును-అనునదే ఆళ్వా రుల యాదర్శము. *సర్వతముమీదికి పోయి విలచియు, జలమధ్యమున మువి(గియు, పంచాగ్ని మధ్యమున విలచియు తపము చేయవలసిన యవసరము లేదు. దైవము నకు నిజ మయిన (_పేమతో పుష్పములు సమర్సించి, చేతులు మోడ్చి నమస్కరించిన భొలును, సాపములు తొలగి ఫోవునుంఆనుచున్నాడు "సేయాళ్య్వారు.

116 తమిళ వాబ్మయ చర్మితము

ఈ విధముగా క్రీ, శ. ఆవ శతాబ్బమున కొందణు మహనీయులు విత్తిన విత్తనము గొప్ప భక్తి యుద్యమముగా వర్టిల్లి ఏడు, ఎనిమిది, తొమ్మిదన శతాబ్దము లలో తమిళదేశమం దంతటను వ్యాపించినది; (ప్రజా హృదయము లందును, పరి పొలకుల హృదములందును పలుకుదిడి పొందినది. (ప్రతి (గగ్రామమునందును వారి భక్తి గీతములు వ్యాపించినవి. ఆ గీతముల యొక్క మహిమచే నాయా (ప్రదేశముల యం దుండిన దేవాలయముల యొక కీర్తి ప్రతిష్టలు మిన్ను ముట్టినవి; దేవాలయ విర్మాణము లధిక మయినవి. తమిళదేశము నంటియున్న యికర దేశములలోను నీ భక్తి యుద్యమము (కను (క్రమముగా వ్యాపించినది. ఉత్తర దేశమునందును నాయా భాషలలో భక్తి గీతములు వెలపినవి. ఈ విధముగా తమిళదేశమున ఆళ్వారులు, నాయన్మారులు పొడిన పాటలు భారతదేశమం దంతటను భక్తి సాహిత్య మఖభివృరి చెందుటకు కొరణభూత మయినది. తేవారము :

నాయన్మారులలో (క్రీ. శ. ఏడవ శతాద్దమున తిరునావుక్కరశర్‌, తిరుణ్ఞాన నంబందర్‌ పాడిన పాటలు వేల సంఖ్యలో కలవు. తమిళ దేశమునందలి శివాలయములు పెక్కింటిని గూర్చి వారు పొడిన పాటలు కలపు. ఉపలబ్ధిములు కొని పొటలు పోగా నేడు లభించుచున్న వీరి పాటలు ఇంచు మించుగా ఏడువే లున్నవి తరువాతి కాద్దిమున వెలసిన సుందరమూర్తి నాయనార్‌ పాడినపాటలు ఒక వేయి లభించుచున్నవిం ఈ మువ్వురు నాయన్మారుల యొక్క పాటలు ఎవిమిదివేలును “తేవారము” అను "పేరుతో గొప్ప భక్తి సాహిత్యముగా వెలయుచున్నది. ఇవి యెల్ల నాటినుండి నేటి దాక ఫలానా రాగము అని 'పేర్కొనబడుచు పాడబడుచున్నవి న తీరుజ్ఞాన సంబం ధర్‌ తనచేత తాశమును ధరించి యాడియు, పారడియు వుని కొలిచినవాడు. యాట అను నంగీత వాద్యమును వాయించుటలో నిపుణు లయిన *పొణర్‌” కుటుంబమున పట్టిన తిరునీల కంఠ యాత్రపాణకా అతవితోబాటు పెక్కు (గ్రామములలోని దేవాల యముళలకు పోయి యతని పొటల కనుగుణముగా *“యాభిను వాయించు చుండెడి వాడు. ఆ నంగీఠ విద్వాంసులయొక్క మార్గము ననునరించినవారు-ఆ కుటుంబము వారుం-వంశపారంపర్యముగా నా పాటలను పాడెడి నంగీఠత నంప్రదాయములను నంరకించుచు వచ్చిరి. వారు ప్రసాదించిన సంగిత సూచనలే నేడును కలవు. కను కనే తేవారము [పాచీనతా గొరవము పొందిన భక్తి గీతములుగా నుండుట మాతమే కాక నేయిన్ని పదమూడు నంధల నంవత్సరముభకు పూర్వ ముండిన దేశీయ నంగీక

ళ క్రిగీఠములు 118 మర్యాదలను నంరక్షించుచు వచ్చుచున్న (ప్రాచీన సంగీత విధిగా కూడ నున్నది, ఇంచు మించుగా నెనిమిదివేల పాట లీ విధముగా (ప్రాచీన సంగిత సూచనలు కలిగి యన్నవి. ఇంత (ప్రానీన సంగిత నంపద (వవంచమునందు మజేచ్చటను వింత పరిమాణములో లభించుటలే దను విషయము కూడ విచట పేర్కొన వలసి యున్నది, తిరుజ్ఞానసంబంధర్‌ 2

తిరుజ్జానసంబంధర్‌ బాల్యమునందే భగవంతువి కీర్తించినవాడు. నంగీళ నృత్యము లను కళలను పూజార్దృములుగా చేసిన వా డతడు. పెక్కు గీతములలో నాయా (గామములలోని దేవాలయములను కీ ర్తించెడి స్థలములలో దేవాలయముల బుట్టుపట్టుల నున్న (ప్రకృతి సొందర్యములను క్ర ర్తించి యున్నాడు. సంగకొలపు సాహిత్యమునకు తరువాత (ప్రకృతి సౌందర్యమును సదింబదిగా కీర్తించిన శబ్ద చిత్ర ములను నళవి *తేవరము'నందు. గాంచ నగును. తిరువై యారు అను స్థలముమ కీ ర్తించు సందర్భమున దేవాలయమునకు (ప్రదక్షిణముగా చుట్టి వచ్చు మహిళలు వాట్యము చేయుధ్వనిని, వారి నాట్యమున కనుగుణముగా *“ముఖివు” అను వాద్యము చేయు శబ్ధముమ వివి వానిని నర్గోన్ముల మయిన మేఘము యొక్క గర్జన మని తలచి భయపడిన యాడుకోతులు కలత చెంది వృక్షములమీది కెక్కి. యాకనము గాంచి యది వర్షమేనాః యని చూచు తిరువైయారు; గుట్టలమీద నెల్ల కోయిలలు కూయుచుండగా నధుభరితము లయిన పుష్పముల మీదుగా వీచి పరిమళభరితముగా వచ్చెడి మలయ మారుతము ఆధోభాగము తడుపగా (పాదములను మెల్లగా తడవుటక్షై) పొలము అలో నుండెడి పొడవైన చెజకుగడలు (వ్రాలునట్టి తిరువై యారు; కొబ్బరిచెట్టు నుండి ముదిరినకాయ [కింద పడుచుండగా వయసులోనున్న యెనుము భయపడి, (ప్రక్కకు తొలగి; పరుగెత్తి పోయి, పొలములలోవి వరియెన్నులను చిందరవందర చేప్పి శానురలు పూచిన పొలములందు పడుండు తిరువైయారు.” ఈ విధముగా (ప్రతి నృలమునందలి (ప్రకృతి సౌందర్యమును మిక్కిలి మనోహరముగా నలివర్డించి యన్నాడు. లి

(ప్రతి “వదిగములోను నెనిమిదవ పాటలో రావణుడు క్రై లాన వర్వతము నెత్తటోయి భంగపోవుటను గుజించియు, నతడు శివభక్తు డగుటను గుజించియ పాడును; తొమ్మిదవపాటలో (బహ్మ విష్ణుపులు వెదకియు. కాంచజాలని గొప్ప తసము కలవాడు శివుడు అనును; పదవపాటలో జైన బౌద్ధ నన్యాసులయొక్క కపట జీవితమును వరిహసించును, ఖండించును, ఫదునొకండవ పాటలో థన

120 ఠమిళ వాజ్మయ చరిత్రము నామధేయమును సగర్వముగా సేర్కొనును. జై నులును, బౌద్ధులును నన్యానమునే గొప్ప చేపి? యిల్లరమును. [క్రిందు పజచిన తిరుజ్ఞాననందింధర్‌ స్త్రీల యధోగతిని ఫోకార్చుటలోను: కవట సన్యాసమును నిరసించి ఖండించుటలోను నుత్సాహము (వకటించెను. మణ్ణీల్‌ నల్లి వజ్జమ్‌ వాఖ్రలామ్‌ వైగలుమ్‌ ఎణ్జీల్‌ నల్లగదిక్కి యాదుమోర్‌ కై విల్హై కణ్ణీల్‌ నల్ల, తులుమ్‌ క(్రమల వళనగర్‌ ప్పెజ్ణీణ నల్లాలొడుమ్‌ పెరున్షగ్లై ఇరున్షదే. _ అను పాట శైవుల వివాహ సమయములందు మిక్కిలి యుశ్సాహముతో సఠింన ఐడుచుండును. భగవంతుడు అర్భ నారీశ్వరుడుగా నుండు వైభవము నెత్తి చూపి యీ లోకమున మంచిగా జీవింపవచ్చు ననెడి చూపును కలిగించి, పిదప సద్గతి పొందుట కేవిధ మయిన యభ్యంతరమును లేదు అను విశ్వాసమును కూడ కలిగించు పాట యిది. ఆతని పాటలు చాలనలకు ఈ విధముగవే యుత్సాహమును, నమ్మికను కలిగించి పాడు నాన క్తి కలవి. శ్రమమును; కలతపొటును, కష్టమును నతని పాటల యందు గాంచ జొలము. మధురలో జై నులతో మత విషయకముగా వాదించుటకు తిరుజ్ఞాన సంబంధర్‌ బయలుదేరెను. జ్యోతిషము (ప్రకారము ఆ దినము మంచిది కాదు. అతనితో నుండిననా రావిషయమును పేర్కొని యడ్డగించిరి. అప్పుడు తిరుక్ఞాన సంబంధర్‌ *నా పతి యగు శివుడు అర్ధ నారీశ్వరుడు. విషమునే భుజించి నీలకంఠు డయిన వాడు. గంగను, చంద్రరేఅను తన జటాజూటము నందు ధరించి నా మనస్సున విలచి యున్నాడు. ఆ ట్లాతడు నా మనస్సునం దధివసించి యుండుటచేత సూర్యుడు, చంద్రుడు? అంగారకుడు బుధుడు, బృహస్పతి? శుక్రుడు? శని మొదలయిన వారిపేర మన్న వారములును, రాహు శేతుపులును నా శెట్టి కీడును కలిగించ జాలవు. అవి యన్నియు మంచివే; దాసులకు కడుంగడు మంచివి అవి భయ రాపాత్యమును, మళ్సాహమును కలుగునట్లుగా ఒక *పడిగము” పాడెను, వేయులు తోళి పబ్లిన్‌ విడ ముణ్ణ కబ్దకా మిగ నల్ల వీజై తడవి మాళలు తిజ్లక్‌ గంగై ముడిమేల్‌ ఆణిన్గె౯ా ఉళమే పుగుస్ట ఆదనాల్‌

భ_క్రిగితములు 11 ఇాయిరు, లిజ్లక్‌, శెివ్వాయ్‌, బుదకా, వియాటఖిమ్‌, వెళ్ళి శని పామ్చు ఇరణ్దుమ్‌ ఉడనే ఆశలు నల్లి నల్ల అవై నల్ల నల్లి అడియార్‌ అవర్‌క్కు మిగవే,

వర్షభేదము? అన్బృృశ్యత మొదలయిన మూఢ విశ్వానములకు అతని జీనితములోను చోటు లేదు; పాటలలోను చోటు లేదు. అతడు (బ్రాహ్మణ కుటుందిమునకు చెంది యుండినను తన గీతములకు 'యాఖ్రి' వాద్యమును వాయించుటకై అన్స్ఫృళ్య కుటుం బమునకు చెందిన *తిరుసీల కంఠర్‌ి అను నతనివి ఠనవెంట పెక్కు స్టలములకు గొనిపోయినాడు. (బ్రాహ్మణ వీధులకును, గృహములకును పిలుచుకొని పోయినాడు, అ యస్పృళ్యుడు లోన నడుగు పెట్టుబమూలమున (బ్రాహ్మణుల హోమాగ్ని చల్లారి పోయి పాప మంటు నేమో యని పలువురు భయపడగా నాత డా హోమాగ్ని సమీవ మునకు ఆతనిని పిలుచుకొవి పోయి యాయగ్ని యెట్టి క్షతియును లేక (ప్రజ్వరిల్లు చుండుటను తక్కినవారికి చూపెను, నేను వలుకునది శివ భాషితమే యనుచున్నాడు. ఆన మనదే యని ధైర్యము గొలపుచున్నాడు. ఈ విధముగానే యతని జీవితము లోను; పాటలలోను భయరాషిత్యమును; జ్ఞానమును; ఉత్సాహమును విశ్వాసమును విండి యున్నవి. ఆ విషయములు తెలిపిన తరువాతి కొలపు మహనీయులు కొందణు అతని జన్మము నర్వసాధారణ మయిన మౌానవజన్మము శా దని భావించి యఠనిని మురుగవి యొక్క యవనతారముగా కీర్తించి పాడి యున్నారు. ఆతడు రచించిన గీతములు ఒక లక్ష అబువదివేలు అని చెప్పబడుచున్నది. కాని (ప్రస్తుతము లలించు చున్నవి 4168 మాత్రమే. సంగీత యుక్తముగా పాడుట కను వగునట్లు వాని కన్ని టికిని రాగములు (స్‌ ) నిర్దేశంపదిడి యున్నవి. అవి యతని కాలమున నతనిచేతను, అకనివెంట దిన్యస్టలములకు చనిన యితరులచేతను నంగీతయుక్తముగా పొడ బడినవి. వానిలో కొన్ని పాటలు యమకము? అను(ప్రాసము మొదలగు శబ్దాలంకొర ములమ కలిగి యున్నవి.

ఆదిశంకరుడు దక్షీణభారతీయు డగుటచే తిరుజ్ఞాన సంబంధర్‌ ను గుణించి యకనికి చక్కగా తెలియును. అత డతనివి గుజించి యొకచోట “ద్రావిడ శిపవు అవి (ప్రస్తావించి యున్నాడు. కనుకనే తిరుజ్జాన నంబంధర్‌ ఆ కాలపు వారిచేత ఒక శిశుజ్ఞానిగా భావింపబిడి కీర్రింపబడె నని తెలియ వచ్చుచున్నది. నంస్కృృతమున క్తి సూత్రములలో కౌండిన్యు డొక్కడే భక్తి యుద్యమమునకు మూలముగా వెలసిన

122 తమిళ వాబ్బయ చర్మిత్రము మహనీయు డని ేర్కొనబడుచున్నాడు. తిరుజ్ఞాన సంబంధర్‌ “గౌణీయర్‌” అవి పేర్కొవబడుటచేత నా ప్రశంన యతవికే చెందు నని విద్వాంసుల యలిప్రాయము, తిరునావుక్కరళర్‌ :

తిరునాపుక్కరళర్‌ నంస్కృతము నందును? తమిళము నందును గొవ్ప విద్వాంసుడు. జైన మఠ సాహిత్యమున గొవ్ప పాండిత్యమును సంపాదించి జైన సన్యాసులకు నాయకుడుగా కూడ ప్రసిద్ది వహించెను. తాను జన్మించిన కుటుంబము శై నమతమున నఖివివేశము కలది. ఆతని య(గ్రసోదరికి దేవాలయ క్రై ంకర్యము వందు (పీతి యెక్కవ. ఆమె యన్నుగహము చేత నాకర్షింపదిడి మరల శ్రైవ మఠమునే యవలంబించి బహుకాలము జీవించి దివ్యస్థలములు పెక్కింటివి దర్శించి యచట ననేకము లయిన భ క్రిగీతములు పాడెను, అతడు పాడిన వావిలో నొక భాగము శాళయుక్త మయిన సంగీతముతో నొప్పెడి పాటలు, మటొక భాగము తాళ విరహితముగా సంగితము కూర్చబడి పాడునవి. అవి “తిరు త్తాండగం” అను ఛందో భేదమున రచింస బడినవి. ఆ *తాండగం' పాటలను ఆళ్వారులలో కూడ నొకడు రచించి యున్నాడు. తిరునావుక్కరశర్‌ ఆ పాటలను పొడుబయందు గొప్ప (ప్రసిద్ధి వహించి యుండుటచే నతడు “తాండగవేన్షర్‌' (దండక చృక్రవ_ర్హ్రి ఆని (ప్రళంసింవ బడెను. ఆపాటల యందలి సంగీతము మనస్సును (ద్రవింప జేయును.

ఒకప్పు డొక శత్రురాజు తన్ను దర్శింప వలసినదిగా నతవికి కట్టడ చేసెను. ఆపు డతడు పాడినపాట యతని ప్వాభిమానమును, శివభక్తిని ఏక కొలమున (ప్రకటించు చున్నది. “మే మెపరికిని దాసులమై యడగి జీవింప లేదు మేము యమ ధర్మరాజునకు కూడ భయసడము. నరకమునకు పోయి కష్టములపా లగుటయు లేదు, అసత్య మనునది మా జీవితముననే లేదు. ఆనందమయముగా జీవించుచుంటిమి. జబ్బు అనునది యెట్టిదో మాకు తెలియదు. ఎవరికిని తల వంచము. ఏనా డయినను సుఖమే కావి దుఃఖ మనునది లేదు. మాదైైవ మగు పరమేశ్వరుడు ఎవరికిని దాస్యము చేయని విశిష్ట నాయకుడు, అతని కొక్కనికే మేము ఎల్లపుడును వీడని సేవకుల మై యకతవి (శ్రీపాదములను ఆశ్రయించి యంటిమి అనుచున్నాడు. ఆ గీతముయ్మొ [ప్రారంభమున నున్న “మే మెవరికిని దాసులము కాము" అనునది చేశ స్వాతంత్ర్య సమరకొలములో పలువురు విద్వాంసుల జిహ్వాగ్రముప్వై మంత్రమువలె జసింపబడిన పదబంధముగా నొప్పినది,

ల క్రిగీతఠములు 1జీ సర్వమును భగవంతుని చేష్టితములే - యనుటను అత డొక “తరు త్తాండగంి పాటలో మిక్కిలి మనోహరముగా పాడి యున్నాడు, “నీ వాడించినచో తదను గుణముగా నాడనివా డెవడు? వీవడచినచో నడగనివా డెవడు? నీవు పరుగె త జేపినచో పరుగెత్తవివా డెవడు? కరగించినచో కరగనివా డెవడు? నీవు పాడ వేసినచో పొడనివా రెవరు? సీవు చూడ జేపినచో చూడవివా రెవరు: నీవు చూసవక పోయినచో చూడ గలిగినవా రెవరు? ఆట్టు విత్రాల్‌ ఆర్‌ ఒరువర్‌ ఆడాతారే అడక్కు విత్తాల్‌ ఆర్‌ ఒరువర్‌ అడక్షాదారే ఓట్టు విశ్తాల్‌ ఆర్‌ ఒరువర్‌ ఓడాదారే ఉరుగు విశ్తాల్‌ ఆర్‌ ఒరువర్‌ ఉరుగాదారే పొట్టు విత్తాల్‌ ఆర్‌ ఒరువర్‌ పొడాదారే పణి విశ్తాల్‌ ఆర్‌ ఒరువర్‌ సణీయాదారే కొట్టు వి త్రాల్‌ ఆర్‌ ఒరువర్‌ కొణాదారే కొణ్బార్‌ ఆర్‌ కణ్ణు దలాయ్‌ కొట్టాక్కొంలే, తీరునావుక్కరశర్‌ పాటలలో భక్త్యు,దేకము మిక్కుటముగా కలదు; తిరుజ్ఞాన నంబంధర్‌నలె నాన యిడి ఫలుకువిధము కొన రాదు. వినయమును, పరిసక్వ స్నేహభావమును అధికము. గొప్ప పాండిత్యము కలిగి యుండినను నతని భక్రిమయజీవితము చేతులార పేవించుటనే యాదరించినది. గొవ్ప తత్త్వ కావిగా వెలసిన యతడు తన పాండిఠత్యమునుగూర్చి గర్వము వహింపక = దేవాలయ కైంకర్యము చేయుచుండిన తన య్యగ్రసోదరి యవలంబించిన మార్గమునే గొప్పదిగా పరిగణించి కీర్థించెను. అందుచే చేత *ఉటవారమ్‌' అను కలుపుతీత సవిముట్టును ధరించి దేవాలయమునకు పోయి? యక్క డక్కడ నేలపై పడి యుండిన గడ్డి గాదమును, ముండ్లను చెక్కి? రాళ్ల మొదలయినవావి నెత్తి వైచి ళభ్రము చేయటయే యుత్తమసేవ యని భావించెను. అట్లు సేవించుచునే దేవాలయములకు ప్రదక్షిణము చేయచు నతడు పాడిన పాటలలో నతని వై దుష్యమును; త_త్త్వజ్ఞానమును వెల్లడి యగుచున్నవి. *నత్యము అను దున్నకము చేసి కోరిక యను విత్తనము చల్లి, అసత్యము అను కలుప్ప తీపి వైచి, ఓర్చు అను నీరు పొటించి, తమ్ము తామే చూచి తెలిసికొవి; సన్మార్గము అమ కంచె నేర్పతిచి, (శేష్ట మార్గమున విలచినచో *ివగతి

• (క్రైవల్యముఅను పంట నండును,” మనస్సు అను పడవను చేపట్టి, జ్ఞానము అను తెడ్డు

మ! తమీళ వాబ్బ్మయ చరిత్రము వవలంబించి, కోవము అను నరకు నా సడవలో నెక్కించుకొని, జన్మము(సంసారము) అనెడు సముద్రమున పోవునపుడు; మదము అను మహా శిలను తాకి నశించునపుడు జ్ఞానముచే స్పష్టముగా వెజుగుటకు సాధ్యము కొకపోవువే. అప్పడు *॥వాః విన్ను తలచి కరగిపోవు భావము ననుగహించి న న్నేలుకొన వలయును సుమాఃి ఇట్లు 'పెక్క. పాటలలో తత్త్వజ్ఞానమును రంగరించి యొసగి యున్నాడు.

తిరునావుక్కరశర్‌ ఒకసారి కై లానవర్వతమును చూడ నెంవెను; (ప్రయా ణము సాగించు చుండెను. అపుడు మార్గమధ్యమున నొక నరోవరమునందు మువిగి లేచునట్టు భగవంతువి కట్టడ యయిన దటః ఆట్లాతడు సరోవరమునందు మువిగినప్పు చాతనికి క్రై లానసర్వత దృశ్యము కొన వచ్చె నట; తిరువైయారులోని వరోవర తీరమునందు లేచె నటః అపు డాతవికి లోకమునందలి (ప్రాణికోటిలో భగవంతుని (యేమపూర్వక మయిన వరిపాలనను తెలిసికొనుటకు సాధ్య మయ్యె నట; అపు డాతడు పొడిన పాటలో “పార్వతీ పర మేశ్వరులను కీ ర్రించుచు పుష్పములను, జలమును గొంపోవువారి వెనుక నేనును పోయితిని. పోయిన మార్గ మేదియో కూడ తెలియక తిరువై యారును చేరుకొంటిని. అపుడు (పేమపూరిత మయిన యొక యాడు ఏనుగుతో నొక మగ ఏనుగు వచ్చుచుండుటను చూచితిని ఆ దృశ్యమున పకమశిపుని ట్రీపాదమునే దర్శించితిని. ఎప్పుడును చూడని, అద్భుత మయిన, భగవంతుని రూపమునే చూచితిని'-ఆవి పేర్కొని యున్నాడు. ఇళ్లే యితరము లయిన పతుల; మృగముల (ప్రణయ జీవితము నందు శివుని సాజిత్కారమును పడసినట్లు పదింబదిగా పొడి యున్నాడు.

ఆతని కొలమున “తిబ్లకూర్‌” అను [గ్రామమున “అప్పూది” యను (బాహ్మణుడు “తిరునావుక్కరము” అను పేరును మం(త్రమువలె జపించుచు, నతవినే ధ్యావించుచు వచ్చె నటః తన ధర్మళాలకును ఆదే పేరు పెటైనటః తన బిడ్డలకును అదే సేరు పెట్టి పిలుచుచుండె నట! తిరునావుక్కరళర్‌ *“వేలాలి కులజుడు, అయినను జాతి ఎక్కున తక్కువలకు నందింధించిన భావమునకు తా వీయక '“అప్పూది యతవిని దైవముగా నారాధించి కొలిచెను.

అతని పాటలు పెక్కు వేలుండెనట। (ప్రస్తుతము 1010 పాటలు మాశ్రమే ఉపళలబ్ధము లగుచున్నవి.

భక్రీగీతములు 125 సుందరర్‌ :

(క్రీ. శ. ఎనిమిదవ శతాబ్దమునకు చెందిన నుందరర్‌ జీవిత చరితము ఆళ్చ ర్యావహ మయినది. అతడు బ్రాహ్మణుడు. కులాదారము ననునరించి యతని తల్లి దండు లేర్చాటు చేసిన వివాహము $వువిచేత నడ్తగింపదిడె నటః పిదస శివాను (గహమున విశతర కులజ లయిన యిరువురు కన్యలను వివాహ మాడగెను, ఆ యిరు వురిలో నొకరు వేశ్యా కులమునకు చెందిన *“సరవై యార్‌'. మరొకరు ' వేలాళికులము నకు చెందిన “శెంగిలియార్‌”. అత డా యిరువురియెడలను సమాన_పేమాదరములు కలిగి యుండి మన్ననకు పొటత్రు డయిన శివ క్తుడుగా వెలపి, పెక్కు *వదిగము'లు రచించెను. *పరవై యను (పియురనికివి, నాకును ఆలంబనముగా నున్నయో మహనీయుడా;” అవి యతడు తన పాటలోనే పేర్కొని యున్నాడు. నిచ్చలు సెండ్లీ కుమారుడై వెలసి, లౌకికము లయిన యానందముల నెల్ల తనివి తీర ననుళవించి శిపువి నారాధించినా డళడు. సన్యాసమును గాని, లోక నిరాకరణమును గాని యతని పొటలయందు మనము చూచుటకు వీలు కొదు. (సస్తుళతము అతడు రచించినవిగా లభించు పాటలు 1026. ఆ పాట లన్నియు తిరుజ్ఞాన సంబంధర్‌ పొటలనలె మధుర మైన సంగీత విన్యానము కలవి, అతవివలెనే యిశడును పెక్కు స్థలములలో (ప్రకృతి పరిసరములను మిక్కిలి మనోహరముగా నఖివర్ణించి కీర్తించి యున్నాడు. తనకు కొవలపిన వానిని శివువికడ నధికారపూర్వకముగా నడుగుచు పాడుట యితని యలవాటు, అంకే కొని, యీ లోకములోని మైశ్వర్యవంతుల గృహముల నన్వే షించుచు పోయి, వారిని (ప్రళంపించుచు పాటలు పాడు కవీశ్వరుల జీవితము నితడు గర్హీంచుచు పొడి యున్నాడు, *తమ్మే పొగడుచు తమకు నచ్చిన రీతిని మాటలాడీనను, ఈమమీదనే యాధారవడినను, ధన మొనగుటకు మనసు రాని కపట జీవితము జీవించు నంపన్నులను కీర్తింపక, శివుని దేవాలయమును కీర్తింపుడు, ఈ జన్మమునకు వలసిన యన్న వస్త్రముల టొంద వచ్చును; ఎట్టి యెడరును లేక జీవింప వచ్చును: మఖు జన్మమున శివగతియు లభించును. సందేహమే లేదు. *“వీరగుణము లేని నంవన్నుని ఖీముడు, అర్జునుడు అవి సొగడుటవలన ఫలము బేదు; దానము చేయుటకు మనస్సు రావి వావివి *పారి అవి (ప్రళంపించినను దానము చేయువారు లేరు. ముదుసలి యై వణకుచున్న శరీరము కల సంసన్నువి పర్వతసదృశ మైన భుజాదండమను కలవాడు అవి స్తుతించి జీఏించుటవలన లాభము లేదు. వంచనా హృదయము కలవానిని; దుష్టుని, (కూరుని, పాపాత్మువి, దురాత్ముని సొధుపుంగ

కక తమిళ వాజ్మయ దర్శతము వుడుగా కీర్తించుటనలన ఫలము లేదు. పిల్లికి విచ్చము పెట్టవి లోభిని మహాదాత యనియు, విద్యావిహీనుని విద్యార్థవు డవియు స్తుతించుడు కాలము గడప వలదు, శివుని స్తుతించి ఫలము పొందుడు" అని కవీశ్వరులకు ఉపదేశము చేయుచు నతడు పది పాటలు పాడి యున్నాడు. భక్తి (పేమము?

తిరుజ్ఞానసంబంధర్‌, తిరునాపుక్కరశర్‌ , సుందరర్‌, మాణీక్యవాచకర్‌ అను నాయన్మారులు నలుగురును *నాల్వర్‌” (చతుష్టయము) అను నంఖభ్యానామముతో వ్యవహరింపబడుచున్నారు. వారిలో మాూణిక్యవాచకర్‌ నంగకొలపు సాపొత్య నంట దాయము నమసరించి (ప్రజయవిభాగముల నేర్పటీచి తిరుక్కోవై యార్‌ అను నొక (వత్యేక (గంథమునే విరచించి యున్నాడు. అందు గల వాలుగు వందల పాటలును (ప్రణయ విభాగముల నమనరించి శివుని గూర్చి రచించినవి. తక్కిన మువ్వురి గీతముల తోడి తేవారములోను నడుమ నడుమ (పేమ విభాగములను వ్య క్రీకరించుచు భక్తి గీతములు పెక్కు గలవు, వానియందు భక్తుడు త న్నాక (ప్రేయపిగాను శివుని (వ్రియడుగామ భావించి పొడి యుండుటను మనము కొంచ గలము.

తుమ్మేదను రాయబారిగా చేసి నాయకునికి నందేశము తెలుపు మవి ప్రార్థిం చుట “వండు విడు తూదు' అని _పేమ గీకములలో నొక యాచారము కలదు. దావి ప్రకారము సంబందర్‌ ఒక పాటలో తుమ్మెదను సంటోధించి యిట్లు వేడుకొను చున్నాడు. “నరోవరమునందలి తామరపూవులోవి మకరందమును (గోలి యాడు తుమ్మెదతో కలిపి యానందించుచు గానము చేయుచున్న యో తుమ్మెదా! నాపై ననుకంప పూని నా నాయకు డయిన శివువికడకు చవి _పేమతో సరితపించుచున్న నా పరిస్థితిని ఒకమాజు తెలువ జొలవా?

తిరునావుక్కరళర్‌ ఒక పాటలో దివ్యప్రణయముచేత జీవిత విధానము మాళిన యొక (సేయసి యొక్క పరిస్థితిని వివరించు పద్ధతిలో నీ (క్రింది విధమున తెలుపుచున్నాడు. *తొలుత $పవుని సవి(త్రనామమును గూర్చి వివి తెలిపికొవినది. పిదప నతవి న్వరూప న్వభావముల నెల్ల నడిగి తెలిసికొవివది. పిదవ వతని వివానస్థల మయిన తిరువాలూరు యొక్క గొప్పతనమును గూర్చి తెలిపికొవినది. అటుపిదవ అతవికొణక్రై యున్మాదము గొనిన దయ్యెను. తల్లిదంథడ్రుల నానాడే వదలి వై చినది.

థి క్రీగీతములు 121 లౌకిక వ్యవహారములను పూర్తిగా వరిత్యజించినది, తుదిని తన్నే మజచి పోయినది; తన నామధేయమును మజచి పోయినది; నాయకుని (శ్రీపాదములనే యాశ్రయించినది. మున్నమ్‌ అవనుడ్రైయ నామమ్‌ శేట్టాక్‌ మూర్తి అవవిరుక్కుమ్‌ వజ్ఞమ్‌ శేట్టాక్‌ పినై ఇ అవనుడ్రై య ఆరూర్‌ కేట్టాక్‌ పెయర్హుమ్‌ అవనుక్కే పిచ్చి ఆనాక్‌ అనైెమైయుమ్‌, అత్తనై యమ్‌ అన్దే వీశ్రాక్‌ అగన్హాక్‌ అగలిడ శ్రార్‌ ఆశారత్తై తన్నై మజసన్దా్‌ తన్నామమ్‌ కెట్టాళ్‌ తల్చై స్పట్టాళ్‌ నళ్లె తలైవ౯ా తాశే. మందరర్‌ కూడ నిదే విధముగా (పేమ విళాగముతో నొప్పు భక్తి గీతములను రచించి యున్నాడు. ఇటువంటి (పప్రణయగీతములం దెల్ల నంగసాహిత్యసంపదాయము చక్కగా ననుసరింవదిడి యుండుటను గాంచ గలము. తిరువాచకమ్‌; క్రీ. శ. ఎవిమిదవ శళాబ్దమున మాణిక్యవాచకర్‌ పరమేశ్వరుని గూర్చి రచించిన భక్తిగిళములు “తిరువాచకమ్‌' అవి వ్యవహరింపదిడుచున్నవి. తిరుక్కోం వైయార్‌ అను (గ్రంథము కూడ నతడు రచించినదే. అందు గల నాలుగు వందల గీఠములును నాలుగు వందల (పేమ సన్నివేశములణు కలవి. శివుని నాయకునిగాను, తన్ను నాయికగాను అమర్చి (పేమ సన్నివేశముల రూపమున రచిత మయిన (గ్రంథ మది. అయినను భక్తి గీతములుగా (ప్రసిద్ధి గాంచినవి తిరువాచకములోవి యతని యయిదు వందల యేబది గీతములే. *తిరువాచకమునకు (ద్రవింపనివారు ఏ వాచకము నకును (ద్రవింపరు' (తిరువాచక త్తుక్కు ఉరుగాదార్‌ ఒరువాచక త్తుక్కుమ్‌ ఉరుగార్స్‌ అనునది యొక సామెత యయి పోయినది. ౩ 9 స్త్రవమతబోధకుడుగా తమిళదేశము వకు వచ్చి గొవ్చ సేవచేసిన జి. యు. పోప్‌ ఆను నాంగ్లేయవి హృదయమును కూడ నాభక్తీకవిత యాకర్షించినది. దావి నత డాంగ్ల ములోవి కసువదించెను, పాండ్యరాజుకడ నమాత్యుడుగా నుండిన మాణిక్యవాచకర్‌ వభ క్రీయందు నుగ్ను డై మనసు ద్రవించి (ద్రవించి పాడిన యా పాటలు వేటికివి పతి వ గృహమునందును పూశాసమయములందు గొనము చేయబడుచున్నవి, వానిలో నొకటి యిట్లు కలదు.

120 తమిళ వాబ్బయ దర్శీత్రము “గంగానది (ప్రవహించెడి జటాజూటము గల యో మహేశ్వరాః వృషళమును వాహ వముగా గల యో దైవమాః దేవాదిదేవా” అని యితరులు స్తోత్రము చేయుచుండుటి నాకర్షించి యుత్సాహపూరిత మయిన మనస్సుతో-పల్లములోనికి పాజెడి (ప్రవాహ జలమువలె-[క్రిందుమీదు లయి నడుచు కరగు విజమయిన (పేమగల భక్తులు నలుపురు కలరు. అట్టివా రుండగా నన్ను గొవ్ప చేపి యేలుకొంటివి? అట్టి దయాపూర్ణుడ నయిన సీక్షై పాదాది శఖసర్యంతము మనపై వేను కరగిపోవలయును. నా యొడ లంఠతయు క న్నయి మిక్కిలిగా కరిగి కన్నీటి వెల్లున (ప్రవహింప వలయును. కావి, పాపాత్ముడ నయిన నాకోంఉన్న యా యొక్క మనస్సు కూడ శలాసదృశ మై యున్నదేః ఉన్న కన్నులు రెండును భావకూన్యము లయిన వృక్షములుగా మన్నవేః *వెళ్ళమ్‌ కాక్‌ విరశడై యాయ్‌ విడ్లైయాయ్‌ వెజ్లోర్‌ 'పెరుమానే ఎనక్కేట్టు వేట్ట నెజ్టాయ్‌ స్పళ్ళమ్‌కాక్‌ ఉజుపునలికా కీఖిమేలాగ స్పదై త్తురుగుమ్‌ అవర్‌ విక్క. ఎన్నై అడ్డాయిక్కు ఉళ్ళమ్‌తాళ్‌ విస్దు ఉచ్చి అళవుమ్‌ వెజ్టాయ్‌ ఉరుగాదాల్‌ ఉడమెల్లామ్‌ కడ్డాయ్‌ అడ్డా 'వెళ్ళమ్‌ దాన్‌ పాయాదాల్‌ నెజ్జమ్‌ కల్లామ్‌ కణ్‌ ఇన్నై యుమ్‌ మరమామ్‌ తీవిన్టై యినెవ్కే ఇట్టి హృదయంగము లయిన భక్తి గీతములను పొడిన మాణిక్య వాచకర్‌ ఆ కౌలమున [ప్రజలయందు వ్యాపించి యుండిన జానపదగీళముల బాణీలను ఉపయో గించుకొవి యున్నాడు. ముఖ్యముగా కన్నెపిల్లలు పొడుకొను పాటల బాణీలను ఎన్ను కొని వారి క్రీడల కుపకరించు రీతిలో భక్తి పాటలను కూర్చి యొనగి యున్నాడు. తిరు వాచకమునందు కల “తిరునన్మూనై, తిరుప్పార్‌ శుణ్ఞమ్‌, తిరు కోత్తుంది, తిరు శ్రెశ్ళేణం, తిరుతోణోక్కం)తిరుచ్చాటిల్‌ తిరుప్పూవల్లి ;తిరుప్పొన్నూశల్‌ అనునవి యా విధముగా రచింనబిడినవి. స్త్రీలు కూర్చుండి యాడునది 'ఆమ్మానై '(ఆచ్చనగాయలు);గందవొడి దంచునప్పుడు పాడునది “పొర్‌ళుణ్ణమ్‌”; పూవులు కోయునప్పుడు పొడునది *“పూవల్లి ; ఊయల లూగునప్పుడు పొడునది “ఊశల్‌”; తుమి, తుశ్ళేణఅం, తోణోక్కం) కాటల్‌ మొదలయినవి కూడ మహిళాక్రీడలను తెలుపునవి.

భక్రిగీఠరములు 10 పావైపాట (పావై ప్పాడల్‌్‌ :

మతొక మహిళల పాట “పావై పాటి, మార్గశిర మానమున వేకున జొముననే పెండ్లి కావి యాడపిల్లలు ఒకరినొకరు న్మిద లేపుళొనుచు, గుంపుగా కూడి, సరోవర తీరమునకు పోయి. స్నాన మాడి, “పావై? వేసి, పూజించి పాడునది యది, వర్షములు కురిపి, దేశము నుఖిక్షముగా నుండుటకును; తమకు మంచి మగడు లఖించి, శీఘ్రముగా వివాహము జరుగుటకును కన్నెపిల్ల లా విదముగా వేకువజామున వీరాడి నోము నోచుట 'ప్రాచీనకొాల సంప్రదాయము భక్తి ఉద్యమ కాలమున అది భగవంతుని యారాధ నముతో కలివి యొప్పినది. ఆండాశు యొక్క “తిరుప్పావై”, మాణిక్య వాచకర్‌ యొక్కం “తిరువెంబావై” అట్టిపాటలు.

'సిండ్రి కాని కన్నె పిల్లలు కొందలు వేకువ జాొముననే విద లేచుదున్నారు ఇంకను కన్నులు తెచి నిదుర లేవని తక్కిన కన్నెపిల్లలను విదుర లేపుదున్నారు, వా రొకరితో నొకరు సంభాషించునట్లుగా పావైపాట యారంభ మగుచున్నది.

“ఆద్యంత విరహిత మయిన వరంజ్యోతిన్వరూపు డగు భగవంతుని గూర్చి మేము పాడుచున్నామే. దానిని వినియ విననట్లు ఇంకను కన్నులు తెజవక నిదురించు చుంటివా? వీ చెవి శ్రవణళక్తిని కోలుపోయినదా? అని పలుకుచున్నారు. అందుకై, మతొకతె పలుకుచున్నది. “భగవంతుని (శ్రీపొదములను గూర్చి మనము స్తుతింపగా వేర్చడిన శబ్దమును వీధిలో వివినవెంటనే యామె వెక్కి వెక్కి యేడ్చిన దై, మైమజచి, వడుకమీద నుండి నేలమీదికి పొరలి చైతన్యము గోణపోయిన దై యీ విధముగా వడియున్నది. ఇది మా సభియొక్క పరిస్థితి. దీనివి ఏమి యాశ్చర్య మని చెప్పను, వి(డ్రించుచున్న వారివి లేపుటక్షై పోయిన కన్నెపిల్లలు పరస్పరము ఈ విధముగా సంభా షించుకొనినట్లు మాణిక్య వాచకర్‌ యొక్కం తిరువెంబావ్నై యారంభ మగుచున్నది,

ఆదియుమ్‌ అంతముమ్‌ ఇల్లా అరుమ్‌ పెరుమ్‌ జోదియై యామ్‌ పాడ క్కే'క్రేయుమ్‌ వాక్‌ తడబ్ల౯ా మాదే వళరుదియో వ౯ా శెవియో నీ౯ కెవిదా౯ మా దేవకా వార్కఖిల్‌గక్‌ వాఖ్రత్తియ వాఖ్రత్తాలిపోయ్‌ పీడివాయ్‌ క్కేట్టలుమే విమ్మి విమ్మి మెయ్‌మ్మఅన్లు పోదార్‌ అమళియి౯ా మేల్‌ నిన్హుమ్‌ పురణ్ణు ఇజ్లకా ఏదేనుమ్‌ ఆగాక కిడన్హాక్‌ ఎన్నే ఎన్నే ఈదేయమ్‌ తో(0 పరిళు యేలోర్‌ ఎంపావాయ్‌.

థి

[80 తమిళ వాబ్మయ చరిశ్రము “మార్గశిర మానమున పూర్ణిమను యనెడు మంచి దినమున నీరాడ రండు. గొల్లి

పల్లెలో నున్న కన్నెపిల్లలారా! నందగోపుని కుమారుడు యళోదయొక్క కొదమపింగ మయిన శ్రీ కృష్ణుడు నారాయణుడు “పావై వోమునకు నందింధించిన వాద్యమును మనకే యిచ్చును. అందుకే లోకమువారు పొగడునట్లుగా సీరాడుదము: రండు అని ఆండాశ్‌ యొక్క తిరుప్పావై (ప్రారంభ మగుచున్నది.

మార్గళి _త్తిబ్లక్‌ మది నిజైన్ల నన్నాళాల్‌

పీరాడ ప్పోదువీర్‌ ప్పోదుమినో నేరిణ్యుంయీ

శీర్‌మల్గుమ్‌ ఆయ్పాడీ చ్చెల్వచ్చిణుమీర్గాక్‌

కూర్‌ వేల్‌ కొడుమ్‌ దొ(లన్‌ నన్తగోపన్‌ కునురళా

ఏరార్‌ స్త కజ్జి యళోదై ఇళమ్‌ శబ్లమ్‌

కొర్‌ మేని చ్చెజ్లన్‌ కదిర్‌ మదియం పోల్‌ ముగ త్తాకా

వారాయణనే నమక్కే పజై త్తరువాకా

పారోర్‌ పుగటి ప్పడిందేలోర్‌ ఎంపావాయ్‌.

ఈ విధముగా కన్నెపిల్లలు నిద్రించువారివి నిద్రనుండి లేపునట్లుగా ను) వీరాడు టకు పీలుచునట్లుగాము మటికొన్ని పాటలు ఆండాళ్‌ తిరుప్పావై లో కలవు. ఇరువురోప్తావె పాటలలోను దేశము సుఖిక్ష మగునట్లు వాన కురియ దృశ్య మళివర్షింప బడుచున్నది, “ఓ మేఘమా! ఈ సముద్ర జలమును తొలుత (గ్రహించి, యాకాశములోనికి లేచి, యుమాదేవివలె నీలవర్షమును పొంది, యా దేవి నడుమువలి మెలసి. యామె శ్రీపాద ముల యందలి వసిడి యందెలవలె శన్దించి యామె యంద మయిన కముబొమలవలె వింద్రచాప మేర్చడునట్లు చేసి, భక్తులకు ఆమె కురియ నన్ముగహమునలె వాన కురి యింతువు గాక!” అనునది మాణిక్య వాచకుని తిరువెంబావై లోవి వర్షాదృశ్యము, *ఓ వర్షమాః వీవు (గగహించెడి జలమును కొంచెము కూడ దాచియంచ వలదు. సము[ద మున జొచ్చి, జలమును (గ్రహించి, కోలాహలముతో నాకనముమీది కెగళ్రాకి, విష్ణు దేవుని శరీర వర్షమునలె నల్ల నై; అతవిచేత నున్న చ్యక్రమునలె మెజపి, యతడు ధరించిన వలమురి శంఖమువలె నుిమి? శబ్దము చేప, యతనిధనుస్పు (ప్రయోగించు బాణములవలె విరంతరముగా కురియుదుపు గాక, లోకక్షేమమునకై కురియుదుపు గాక, మేమును 'పావై' నోము నోచుటక్షై మార్గశర మాసమున నీరాడి యానందింతుము గాకః అనునది ఆండాక్‌ తిరుప్పావై లో కనబడు వర్షాదృశ్యము. అట్లు వర్షము కరి యుట వలన నెఫ్లైట్లుగా దేశము నుఖిక్ష మగునో అండాక్‌ రచించిన మజొకపాట థెలుప్పచున్నది.

ళక్రీగీతములు 181 తమిళ సాహిత్యమున తిరుప్పావై , తిరువెంబావై అను వీ “పావై” పాటలు 'సెక్కు శశాబ్దములను పూర్వమేపదునొకండవ, పం(డైండన శకాద్దములలో=చోకుల పరిపాలన కొలమున నమ్ముదమును దాటి రెండువేల మైళ్ళు కావల నున్న నయాం దేశములో వ్యాపించినవి. చోళులు కడారము పోయి తను విజయమును స్టాపించినప్పుడు ఠమికులు వలువురు ఆచటికి వలన పోయిరి. వారి మూలముననే తొమ్మిది శతాబ్ద ములకు ముందు “పావై” పాట లచట వ్యాపించినవి. “నయాం” (స్రభుశ్వమువారిచే సెక్కు. శతాబ్దిములుగా నొక మహోత్సవము మహా వై భవముతో జరుసబడుచున్నది. అ మహోత్సవము పేరు “తియెంబాస-(తిబావి అనునది. అర్థము తెలియకుండగనే యా మహోత్సవము 'పేరును ఆ విధంగా వ్యవహరించుచు దావిని జరుపుకొనుడున్నారు. ఆ మహోత్సవ సమయమున 'తిరువెంబావై” ఫొటలను, “తిరుప్పావై” పాటలను ఆర్ధము తెలియకుండగనే శబ్దరూపములను మార్చి మంత్రమువలె నచట పాడుచు వచ్చుచున్నారు. “పావై” పాటలు ప్రాచీన కొలమునందే అంతటి (ప్రాభవమును కలిగి యుండిన వమట దీనిని దిట్ట తెలియుచున్నది. పెరియాళ్వారు | ఆళ్వారులలో మొదటి ఆళ్వారులు మువ్వురు తస్ప తక్కీనవారు క్రీ. . ఏడు,

ఎనిమిది, తొమ్మిదవ శతాబ్దములలో వెలసినవారు. వారు పంటడైండుగురు విష్ణు దేవుని స్తుతించుచు పొడిన భకక్తిగీళఠములు నాలుగువేలు (నాలాయిరం) కలవు. నాలా యుర దివ్య (ప్రదింధము అనుపేర నవి పేర్కొన బడుచున్నవి. వారిలో పెరియా శ్వారు (శ్రీ కృష్ణుని శిశువుగా నంభావించి పెక్కు భ క్రిగికములను రచించెను, (ఫ్రీ కృష్ణ జననమున కొనందపారవళ్యము చెందుచు చేసిన కొండాటము పది గీతము లలో కలదు. కృష్ణుని కొలి. వేలు, తొడ, బొడ్డు; కడుపు; నక్షముః భుజనులు, చేకులు, మెడ, నోరు, కన్నులు, కనుబొమలు; చెవికమ్మ, నుదురు, సిగ ఆనువాని యందమును దర్శించుటక్సై చుట్టు పట్టులవారిని పిలుచునట్లుగా పది గీతములు కలపు,

శీద క్కడలు! అముదన్న దేవకి

కోదై క్కు(ిలాళ్‌ ఆళోదై క్కు ప్పోత్తన్హ

'ప్రేవై క్కివి పడిత్తు చ్చువై త్తుల్ణుమ్‌

పాద క్కంమలద్దిక్‌ కాణీరో

వవళవాయీర్‌ వను కాణీరో.

188 తమీళ వాజ్మయ చరిత్రము అనుగీతము శ్రీ కృష్ణువి పాదముల యందమును చూప్పటక్సై పిలిచి యావందించునది. వదిపాటలు కృష్ణు డనుశిశువు ఉయ్యెలలో విద్రించు చున్నట్లు పడినవి. తరువాతి కాలమున నభివృద్ధి చెందిన కాలాట్టు పాటలు (జోలపాటలు లేక లాలిపాటలు) ఇ ట్రఫీ వృద్ది చెందినవే. ఇచ్లు పెరియాళ్వారు. (శ్రీ కృష్ణువి శిశుసగా సంభావించి పాడిన పాటలు పెక్కు. తరువాతికాలపు పిల్లల పాటలకు మార్గదర్శకము లయినవి చండ మామను చూపి విద్దతో నాటలాడుటక్షై పిలుచుట “కెంగీరై” యనునాట యాడుట, చప్పట్లు కొట్టుట, తప్పటడుగులు వేయుట, పరుగెత్తుకొవి వచ్చి తన్ను కౌగలించు కోను మని తిల్లి బిడ్డను పిలుచుట, బిడ్డ తల్లివీపును కట్టుకొనుట, బూచివి చూపుట, దాగియుండి బూచిని చూపుట, చనుబాలు క్రాగుటక్షై తల్లి విడ్డను పిలుచుట; చెవులు కుట్టి పోగులు వేయుట, తలంటు స్నానమునకు పిలుచుట) తల దువ్వునపుడు మజసించు టకై కొకిని పిలుచుట, సళువులను మేప్పటకు ములుకోలను తెమ్మని చెప్పుట పువ్వులు ధరించుటక్షై రమ్మని పిలుచుట దృష్టిదోషము తగుల కుండునట్లు సంజ వేళలలో దృష్టి తీయుట, విడ్ణయొక్కం చిలిపిచేష్ణలను గుటించి యురుగు పొరుగువారు మొఅ యిడగా వివి తల్లి దుఃభించుట మొదలయిన వానినిగుటించి పదేసి పదేసి పాటలు పొడి యున్నాడు. తరువాతి కాలప్పు కవీశ్వరు లిన్ని విధములను (గషాంపక పది విధములను మాషత్రము (గ్రహించి, పదిదశలుగా విభజించి పాడి యున్నారు. ఓక్కొక్క దశకును పదేసి పాటల చొప్పున నూలు పాటలు శిశువునుగులించి కీ ర్తించు (గంఠమునకు తరువాతి కొలమున “సిక్షై _త్తమిక్‌' అవి పేరు పెట్టబడినది, ఈ శ తాద్ది దాక నీ సద్ధతి ప్రకారమే “సి శై త్తమిక్‌) (గ్రంథములు రచింపదిడుచు వచ్చుచున్నవి. ఈ సాహిత్య (ప్రక్రియకు తమిళమున మంచి యాదరము కలదు. దై నములమ గూర్చి మ్మాతమే కాక రాజులను గుటించియుు మహవీయులను గుటించియు రచింప దగినదిగా నది యుపయోగపడుచు వచ్చుచున్నది. ఈ రీతి సాహిత్యాఖివద్ధికి వీజము వేసినవాడు శ్రీ కృష్ణుని శశుదళశను గుటించి యించుమించుగా రెండుపందల పాటలు పాడిన పెరియాళ్వారే యని చెప్ప దగును.

సపివిడ్డ నుయ్యెలలో ముంచి, పాట పాడుచు, జోకొట్టి విద్రింప బేయుట ఠల్లు లకు మిక్కిలి ప్రీికర నయిన కార్యము. అప్పడు పాడు జోలపొటలు అనాది కాలమునుండియు. కుటుంబములలో గృహిణులయొక్క కళ యై యొప్పుచున్నది, తమిళశసాహిత్యమున మిక్కిలి (ప్రాచీన మయిన జోలసాటలుగా (ప్రస్తుతము లభించునవి పెరియాళ్వారు రచితము లయిన “మాణిక్కం కట్టి అమ పదిపొటలు, కులకేఅర ఆళ్వారు రచించిన “మన్నుపురశ్‌' అను పదిపాటలును, ఇవి వంటడైండు శతాబ్దము

భక్రీగీఠములు 18 లికు పూర్వము రచితము లయిన అతి (ప్రాచీనము లయిన జోలపాటలు అనుటను మనము (గగహింప వలసి యున్నది.

*'మాణీక్యములు చెక్కియు, నడుము నడుము వ(జములను కూర్చియు మంచి యపరంజి బంగారముతో చేయబడిన ఆంద మయిన చిన్నితొట్లను నీకై బ్రహ్మ దేవుడు మిక్కిలి యభిమానముకో వంపి యున్నాడు. కృష్టాః వీవు విదపొమ్ము. జోజో. శివుడు వీకోన మవి మణిమాలను, దానిమ్మపూవు మొదలయిన వానిని ఉంచి కూర్చిన మాలను ఇచ్చి పంపెను. మ మ్మేలిన యోకృష్ణాః ఏడునకుము. జోజో. ఇంద్రుడు -ఆంద మయిన కింకిణి యిచ్చి పంపెను. నముద్రమునందలి ముక్యములను) పగడము లను, నంకుగాజులను నీకు చాల చక్కగా నుండు నని వరుణుడు సంపెను. తులసితో నందముగా కూర్చిన మాలను, దేవలోకపు కల్పవృక్ష కుసుమముల మాలను లక్ష్మీ దేవి వంపినది. సిగలో పెట్టుటక్షై మణీనలయుమును; బంగరు పూవును నీక్సై భూదేవి యిచ్చి పంపి యున్నది. ఏడువక విద్రపొమ్ము. కృషాః జోజోంఅని పెరి యాళ్వారు పాడి యన్నాడు వు

మాణీక్కమ్‌ కట్టి వైరమ్‌ ఇరైక్కట్టి ఆణీ ప్పొన్నాల్‌ శెద్డు వజ్ణ చ్చిజుత్తొట్టిల్‌ 'పేణి ఉనక్కు. పరమా విడు తన్దా౯ా మాణీక్కుజుళనే తాదేలో

వైయమ్‌ ఆళనానే తారేలో.

కులశేఖర ప్పెరుమా[్‌ రామానతారమునందు అత్యధిక మైన భ క్తితాత్సర్య ములు కలవా డగుటచే “కొనల్యయొక్క యంద మయిన యువదరమునందు జన్మించిన వాడాః రావణువి శిరస్సులను అండించినవాడాః: తాటకి యొక్క ఐల ముడుగునట్లు బాణమును తొడిగినవాడా।ః జనకుని యల్లుడాః భరతువి రాజ్యసంవదను నంతోషముతో విచ్చి వైచి యరణ్యమునకు పోయినవాడా!” అని పలువిధములుగా శ్రీరామచంద్రుని యమృత కార్యములను పేర్కొని రాఘవాః జోజో: (రాఘవాః తాలేలో:) అను మకు టముతో పొడి యున్నాడు,

మన్ను పుగళ్‌ క్కౌళశలై దళ మణివయరు వాయ్‌ త్తవనే తెన్నిలక్షై క్కో-౯ ముడిగళ్‌ శిన్దువి త్తాయ్‌ శెంపొజా శేర్‌ కన్ని నన్నా మదిల్‌ పుడ్రైశూర్‌ కణపుర త్తు ఎకాకరుమణియే ఎన్నురైయ ఇన్నముడే ఇరాగవనే కాలేలో!

184 తమిళ వాబ్మయ చరితము

ఈ యిరువురు ఆళ్వారులయొక్క. రెండు విధము లయిన పొటలును వీలాం బరి రాగమున సంగీతయు క్తముగా పొడదగిన జోలపాటలు:

'పెరియాళ్వారునకు కృష్ణావతారమునందు మిక్కిలి యధిక మయిన యాసక్తి యుండెను. వెన్నను దొంగిలుట మొదలగు శ్రీ కృష్ణుని బాల్యక్రీడలను గుఠించి తక్కిన స్రీలు యళోదతో మొలపెట్టు కొనుటను గుజించియు “కృష్ణా! వీపు వచ్చి వేయుము. వారు చెప్పు చాడీలకు నీ వనకొశ మీయ వలదు. వచ్చి వేయము అవి కుమారుని తల్లి పిలుచుటను గుజించియు. నాటక రీతిలో పెరియాళ్వార్‌ పాడి యున్నాడు, నంగడెండు, పదమూడు శశొబ్దులకు ముందే యంద మయిన తమిళ గీఠములో వివి యతవిచేత రచింసబడినవి,

“వెన్న నంతయు దొంగిలించి, తినివైచి, పట్టి పా(త్రమును తొతిమీదికీ వినరి దావి శబ్దమును వినుచు నానందించు చున్నాడు (శ్రీ కృష్ణ భగవానుడు. అతడు నేర్చిన యీ (క్రీడ నడ్డగించుటకు మానలన సాధ్యము కాలేదు. గాయమున చింత వండు విడుటను పోలిన దుష్ట కార్యము చేయగల కుమారుని గనిన యో తల్లీ; యళోదాః నీ కుమారుని నీకడకు పిలుచు కొనుము అవి యిరుగు పొరుగువారు మొజణ యిడుచున్నారు.

“వత్తుపు గాకః వత్తువు గాకః నమ్చీః కృష్టాః నచ్చి వేయుము. పొరుగింటి వారు నిన్ను గుజించి యవనూనకరముగా మాటలాడుచుండ విని నహించుటకు నాకు సాధ్యము కాలేదు. ఇచటికి వచ్చి వేయుము” ఆవి యళోద శ్రీకృష్ణుని పిలుచుచున్నది. *యళోదమ్మాః ఫాలు పిదికి ప్రొాయ్యిమీది కెక్కించి నా కుమూ_రైను చూచు కొమ్మని చెప్పి సడమటి యింటిలో వివ్సు కోవి వచ్చుటకై పోయితివి. కొంఠసేవు అచట మాటలాడుచు కామపించితిని. అంతలో సీ కృష్ణుడు వచ్చి పొలకుండను వంచి పాలు శ్రాగి పోయెను. సీకుమారుని వీ కడకు పిలుచుకొనుము తల్లీ: అనునది పొరుగువారి మొణ.

“కృష్ణా; వచ్చి వేయము. వచ్చి వేయము. రా నవి మంకుతనము చేయక వచ్చి వేయము, పొరుగింటి వా రే పయిన నసత్యములు పలికి విన్నుగూర్చి నిందిం చుచు మాటలాడినచో వేను వినుచుండ జాలను, నా చిన్ని కృష్ణాః వచ్చి వేయము అనునది తల్లి వేడికోలు.

*“ఇిఖకు పాలతో చేపిన యట్టు పాలకొయలు; నల్ల నువ్వుల యుండలు = అన్నిటిని కంచములో నుంచి నాయిల్లే కదా యని తలుపు మూపి వైచి వచ్చితివి. వీ

క క్రిగిరములు కిక కుమారుడు (ప్రవేశించి వాని నన్నిటిని తిని వైచి, పైగా నింటిలోవికి కూడ వెళ్ళి యుట్టిని చూచి యందు వెన్న కలదా యని ళోధించు చున్నాడు. ఇంకను నెంతో యాగడము చేయుచున్నాడు. నేను కొన్నిటిని మాత్రమే చెప్పితిని. యళోదమ్మా। పీ కుమారుని వీ కడకు పిలుపుము. *యళోదా:ః నీకుమూరుడు మా యింట (ప్రవేశించి నా కుమా _ర్తెను పిలిచి యామెచేత నుండిన గాజు నూడదీనికొని పోయి. పెరటిలో వేరేడుపండ్లు అమ్ముచుండిన యొకతె కా గాజు విచ్చి వైచి నేరేడు పండ్లను (గహించి “నేను కా' దనుచు నవ్వుచున్నాడే”-ఇవి పొరుగింటి స్త్రీల మొబజ,

“శ్తేళవాః కృష్ణా; ఇచటికి వచ్చి వేయము, రా నవి తిరన్కరింపక రమ్ము. మన యెడ (_పేమాదరములు లేని యితరుల యిండ్లకు పోయి వీ వాటలొడ వలదు, కొనలయు ననియే విందావాక్యము లాడు దుష్ట స్త్రీలును; పురుషులును కల చోటికి సీపు పోవలదు. తల్లి మాటను వినుట ధర్మము. కృష్ణాః యిచటికి నచ్చి పేయుము అనుచున్నది యళోద,

కృష్ణుడు చేపిన దుడుకుసనులను మొతము గొల్ల సవితలు యళోదకడ చెప్పునట్లుగా ఆళ్వారు (ప్రత్యేకముగా పొటిలు రచించి యున్నాడు. “నదిలో నాటలాడు కొనుచుండిన మాపై బురద ఛల్లి మా గాజులమ ఉడుపులను నర్వము (గ్రపాంచి గాలీకంటె వేగముగా పరుగెత్సకొనుచు పోయి యింటి లోసల దాగు కొనినాడు- అడిగిసచో నొకమాట కూడ నోరు తెజచి మాటలాడడు, నే డంతయు విళ్లై యున్నాడే.' “వీధిలోని గొల్లవ్రీల యిండ్లలో వెన్న, పాలు, పెరుగులను భుజించి, వారా విషయము కనుగొనగా దొరకిపోయి ఐంధింసపబడె వీనా డంతయు, దెబ్బలు తినుచు వేడ్చినా డీనా డంతయు.

ఆట్ట్రిల్‌ ఇరున్లు విశ్వై యాడు వోళ్లిశ్రై శ్చేట్ట్రాల్‌ ఎలిన్లు వశ్రై తుగిల్‌ కై క్కొాణ్ణు కొట్టిన్‌ కడియనాయ్‌ ఓడి అఆగమ్‌ పుక్కు మాట్ట్రముమ్‌ తారానాల్‌ ఇన్లు ముట్ట్రమ్‌ వశ్హై _త్తిజమ్‌ పేశానాల్‌ ఇను ముట్ట్రమ్‌,

కృష్ణుని తల్లి యగు యళోదయొక్క (పేమార్ద్రు హృదయమును వెల్లడి శేయుచు అళ్వారు పొడి యున్న పాటలు మిక్కిలి హృదయంగమములు. యళోద “చూడలను మేపుటక్షై తన కుమారుని నడవికి సంపి వేయుడున్నది. వదప తన చేష్ట *శమును న్య్మరించి దుఃఖ మందుచున్నది, *వసుప్పు రాచికొని స్త్రీలతో వీ (వేసల్లె యందు

186 తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము తిరుగాడు చుండినాడు. బాలికల టొమ్మరిండ్లను పడగొట్టుచు పెక్కు దుడుకు నమలు బేసి తిరుగుచుండిన వానిని అట్లు చేయకుండుటక్రై వేటగాండ్రు వివపించు నరణ్య మువకు ఆపు దూడలను మేపుకొవి వచ్చుటక్షై వంపి వైచితినే!: నాకుమారు నేల వంపి వై చితివి? అయ్యో! ఏమి చేయుదుము?” అవి తన్ను తాను తిట్టుకొను చున్నది. “ఆతవికి నా చనుబాల నిచ్చి పెంచిన నేను ఆతని బంగారు పాదము నొచ్చు నని కూడ తలసక 'వేకువజాముననే యడవికి దూడలవెంట నా కొదమపింగ మైన కృష్ణుని పంపి వైచితినే?. “గొడుగును, చెప్పులను నొసగకయే కంకరరాళ్ళతో నిండిన దుర్గమ మయిన యరణ్యములోనికి పాదములు నొచ్చు నని కూడ తలపక దూడలవెంట నా కుమారుని పంపి వైచితినేః తప్పు చేసితిని, ఆయ్యోః ఏమి చేయుదును?

పట్టు మజ్దక్‌ పూపి పావై మారోడు పాడియిల్‌

శిట్టిల్‌ శిదై త్తు ఎబ్లుమ్‌ తీమై శెయ్‌దు తిరియామే

జుట్టు త్తూశి యుడ్లై వేడర్‌కానిరై కన్గికా సిళా

ఎట్ట్రుక్కు ఎన్‌ పిశ్షైమై ప్పోక్కి నేక: ఎల్లే పావమే.

పన్నిరు తిద్ష్‌ వయిట్టిల్‌ కొజ్డి అప్పాణ్లీ నాల్‌

ఎన్నిళమ్‌ కొడ్గి అముదమ్‌ ఊట్టి ఎడు త్తు యా౯ా

పొన్నడి నోవ ప్పురియే కొనిల్‌ కన్దీ౯ పిజా

ఎన్నీళకా వీన్గత్తె పోర్కెనేన్‌; ఎల్లే పావమేః

కుద్రై యుమ్‌, శెరుస్పుమ్‌ కొడాదే దామోదరన్నై వాకా

ఉర్రైయుమ్‌ కడి యన ఊన్షు వెంపజక్కళ్‌ ఉరై

కడివెళా కానిడ్రై కాలడి నోవ క్క్లీ౯ పి్‌కా

కొడియేకా ఎకా విక్నెమై పోక్కినే౯ా ఎల్లే పావమేః

కృష్ణుడు దూడలను మేపుకొని మరలి వచ్చుటను యళోద గాంచి

యానందించు మనః స్థితిని మజొక “*వదిగముి (దశకములో నభివర్డించి యున్నాడు. “ఇరుగు పొరుగు అన్ము లక్కలారాః వచ్చి చూడుడు, నాకుమారుడు వచ్చుచున్న యందమును. ఈ లోకమున పఏిట్లుగా కుమారుని కన్నదానమ వే నొక్క దానను నూ(క్రమే, వే జెవరును లేరు అనుచున్నది. కృష్ణుని _పేమపూర్వకముగా నాహ్వావించి “విన్ను దూడలను మేపుటక్షై యడవికి సంప నాకు మనస్సు వచ్చినది కదాః వాకంటపె శలాహ్భదయము కల స్త్రీ యుండ జాలదు. కృష్ణాః యొకము ద్దిమ్ము'ఆను చున్నది, “ఒడ లెల్ల ధూ వింధివదేదు మ్మయి పోయినదే. స్నానము చేయుటకు నీరు

ఈ_క్రిగీతములు -శి? సిద్ధము చేసి యున్నాను. స్నానము చేసి భుజింపుము. వీ తండ్రి కూడ నింకను భుజింస లేదు. నీతో కలపి భుజింపవలయు నవి కొచుకొని యున్నాడు.” “కృష్ణా! నేటీకి ఏడవదినము నాడు వీకు కల్యాణము చేయుటకై బియ్యము మొదలయినవి పిద్దము చేసి యున్నాను, శ్రీలను పిలిపించి మొలకలు వేపి *ఫల్లాండు” దీవించునట్లు చేసితిని. నీవు రేపటి మండి దూడలవెంబడి పోవలదు. ఆందముగా అలంకరించుకొని యిచట వింటనే యుండుము” అని తన హృదయములోని మాతృపేమ నంతయు (కుమ్మరించి పలుకుచు నిందించుచున్నది.

శ్రీకృష్ణుడు వేణువు నూదువై భవమునుగూర్చి యొక వదిగము. కృష్ణుని చూచి గొల్లవనితలు (పేమ గొనుటనుగూర్చి యొక వదిగము; కృష్ణుని యద్భుతకార్యము లను గాంచిన యశోద శిశురూవమున నున్న యకతవి నాలింగనము చేపికొవి, పాలి చ్చుటకు నంశయించుటను గుతించి యొక వదిగము = ఈ విధముగా కృష్ణావతారము నందు భక్తి కాత్పర్యముఎ గల భారతదేశపు టత్విపాచీన మయిన సాపాత్యనంవద పెరియాళ్వారు చేత నంటడెండు శతాబ్దములకు పూర్వము మధురము లయిన తమిళ గీఠముల రూపమున సృష్టింపబడి యున్నది. ఆండాళ్‌ :

“పెరియాళ్వారు పెంపుడు కుమార్తె అండాశ్‌. అమె రచించిన “తిరుప్పావై” మిక్కిలి (ప్రసిద్ధి చెందినది. కృష్ణుని _వ్రేపల్లైను, గోపికలను మనసున భావించి తానును నా నవితలలో నొక్కతె యై గంభీర మయిన భక్తి భావముతో పాడిన పావై పాట యిది ముఖ్యముగా మార్గశి మానమునందు విష్ణ్వ్యాలయములలోను, గృహములలోను నేటికిని (ఫేనుపూర్వకముగా పఠింవబడుచు వచ్చుచున్న పాట యిది.

“మహోన్నత మయిన యాకారమును దాల్చి లోకమును కొలిచిన యు త్తముని "పేరును కీర్తించుచు మనము మన “పావై వి స్తుతించి వీరాడినచో నెట్టికీడును కలుగక డేళ మంతట నెలకు మూడు వానలు కురియును. పొలములు సమృద్ధిగా సండును, వరి నడుమ చేసలు [శతుళ్ళి యాడును. కలువపూపు నందలి మకరందమును (గోలి తుమ్మెదలు మతత్తిలి నిదురించును. కొట్టములోనికి (ప్రవేశించి చమకాడలను పట్టే పఏదుకగా కుండలకొలది పాలు నింపెడి (ప్రవాహధర్మము కల పెద్ద పెద్ద పళువులుం

• ఈ విధముగా నకయనంపద వృద్ధి యగునట్లు చేయును మన పూజు

188 తమిళ వాజ్మయ చరి[ర్రము ఓల్లి ఉలగళన్త ఉ_్తమఃా "సేర్పాడి వాల్ల్‌ నమ్‌పావై క్కు దృాట్ట్ర నీరాడినాల్‌ తీబ్లు ఇన్లీ నాడెల్లామ్‌ తిజ్లక్‌ ముమ్మారి పెదు ఓజ్లా పెరుక్జోన్నెల్‌ ఊరు కయల్‌- ఉగళ ప్పూజ్హవశ్లై ప్పోదిల్‌ పౌరివన్లు కణ్బడుప్ప త్రేళ్లాదే పుక్కిరున్లు శ్నీర్తములై పట్టి) వాబ్లక్కుడమ్‌ నిజ్లైక్కుమ్‌ వళ్లల్‌ 'పెరుంపళుక్కక్‌ ఫీజ్లాద శెల్వమ్‌ నిజ నైల్‌ ఓర్‌ ఎంపావాయ్‌ి. ఈమె రచించిన నాచ్చియార్‌ తిరుమొగి భక్రిరసభరితము లయిన పాటల సంకలనము. విష్ణుదేపునే వివాహ మాడ సంకల్పించి మానవువికిఅని మాట విన వచ్చినచో నేను (బ్రతుకజాలను-అమచు దిన్యప్రణయము పూనినది యీమె. విన్హుదేవుని వివాహ మాడునట్లు కలగవి పాడిన “వారణ మాయిరమ్‌' అను పాట తెబ్లలై వైష్ణవుల గృహములలో వివహసమయములందు తప్పనిసరిగా గానము చేయబడును. ఆండాళ్‌ రచనలలో “తిరుప్పావై ”యే మిక్కిలి (వ్రపిద్ధి చెంది పలువురిచే పారాయణము చేయబడుచుండును. తమిళులు మాత్రమే కొక కన్నడదేశమువారును, తెలుగు దేశమువారును తమ తమ భాషలలోని లిపులలో అండాళ్‌ పాటలను పఠించి యారాధించుటయు కలదు. తిరుప్పావై ని (ప్రళంసించుచు రచించిన పెరియవాచ్చాం సిశ్లే “సంసారమున నిద్రించుచున్నవారిని మేలుకొలిపి భగవంతుడు (ఎంబెరుమాకా) కానే తన్ను చూపుకొనగా ఆళ్వారులు చూచిరి. ఈమె తానే పోయి. భగవంతువి నిదుర లేపి తన కోరికను తెలిసినది. అందుచే వారిలో నెల్ల సీమె వై లక్షణ్యము కలది” అని యామె గొప్పతనమును (ప్రళంసించుచున్నాడు.. *పురువుడు ప్పరుషని చూచి 'స్నేహించుటకంపె స్త్రీ పురుషుని చూచి స్నేహించుబకు తగిన వల్లపుగట్టు ఆగుటచేత ఆళ్వారులకంకెను భగవంకునిపట్ల సరమభకక్తి కలది ఆండాక్‌' అవి (ప్రశంసించు చున్నాడు. (శ్రీవైష్ణనమును సెంచి పెద్ద చేసిన తల్లి యవి (ప్రళంపింపబడు శ్రీ రామా -మజులకు ఆండాళ్‌ తిరుప్పావై లో గొప్ప భ క్తీతాత్సర్యము లుండెను. ఆ తాశ్చర్యము చేతనే యతడు తిరుప్పావై జియ్యరు అవీ (ప్రశంపసింసబడెమ, తపస్సు చేసి మనసులోని కళంకమును ఇిళనము చేసికొని దివ్యజ్ఞానము పొందిన మువీళ్వరులకంచ. భగవంతునియెడ శరణాగతి చెందిభక్తి చెల్లించిన యాళ్వారులయొక్క. గొన్సఠనము అధిక నుయినది యనుట వైస్ణవులయొక్క

భక్తిగీఠములు 1థ యౌాదర్శము. ఆళ్వారుల పాశురములను పఠించి పొందిన జ్ఞాన (వకాశములను బట్టియే సంస్కృతమున నున్న గూఢార్థములను తెలిపికొనుటకు సాధ మయిన దవి ట్రీ వేంకటనాథు లను వేదాంతదేశికులు చెప్పియున్నారు.

అండాళ్‌ తిరుప్పావై వి పాడునపుడు తన్ను మటిచి కృష్ణుడు వసించిన యు క్తరమధురలోని (వేపల్లెకే పోయి వేయును. ఆమె కల్పనయే సత్య మై పోపును, ఉ త్తరమధురలోని (వేపల్లెలో నున్న వ్రీలలో తా నొకతెగా ఆండా[్‌ నూటీపోవు చున్నది. ఆ (వ్రేపల్లెలో నున్న గొర్లి వవితలతో చేరి కాను కూడ నోము నోడు చున్నది. ఆచట కృష్ణునియొక్క గృహమునకే పోయి నందగోపుడు, యళోద, ఐల దేవుడు మొదలయిన వారిని? (శ్రీకృష్ణుని నిదుర లేపుచున్నది.

*ఉడుపులు, మంచినీళ్ళు: భోజనము మొదలయిన వానిని విస్తారముగా నొసగి దానము చేయు నో నాయకుడాః నందగోపాలా: నిదుర లెమ్ము. నన్ను పోలిన స్త్రీల శెల్లను చిగురును పోలిన దానాః కులదీసమౌాః నా నాయిక యళోదా! లే. లోకమును కొలిచిన భగవంతుడా: నిదుర పోవక లెమ్ము. బలడగేవాః వీ తమ్ముడును, నీవును నిడు రింపక లెండు” అని తిరుప్పావై సలుకుచున్నది, *నందగోప్పవి కోడలా! నస్పిన్న్నైః లే' అని కృష్ణునిదేవేరిని కూడ లేపునట్లు ఒక పాట కలదు.

ఆమె రచించిన రచనలలో ఒక్క తిరుస్పావై తప్ప తక్కినవి కల్పన యని వాచ్యము చేయక; విజి మయిన భావముతో నేర్పడిన యథార్థ సంఘటనలే యవి చెన్న దగి యన్నపి. విష్ణుదేవుడు ఊదుటనలన నా భగవంతుని యధరసూధుర్యము నమభ వించిన శంఖమును సంబోధించి పాడిన పాట యొకటి కలదు. *ఒధవళశంఖమాః మాధపువి వదనమాధుర్యమును, వరిమళమును. నీ వెణుగుదువు. నేను తెలిసికొన వలయు ననుకోరికతో నడుగుచున్నాము. చెప్పుము. మాధవుని వదనమున కర్చూర పరిమళము తోచునాః నద్మసొరభము కలుగునా? అతని యంద మయిన, పగడమును పోలిన యధరము మధురముగా నుండునాః చెప్పుదువు గాఠః

శర్ప్చూరమ్‌ నారుమో కమలప్పూ నారుమో

తిరుప్పవళ చ్చెవ్వాయ్‌ దాకా తిత్తి త్రీరుక్కుమో

మకఠుప్పొశ త్త మాదవజా తకా వాయ్‌ చువైయుమ్‌ నాట్టిముమ్‌ విరుష్పుట్టు) కేభిక్కిన్లే౯ శొల్‌ ఆలి వెజ్‌ కన్లేః

శ40 తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము శీరుమజె ఆళ్వార్‌:

లై

తిరుమంగై ఆళ్వారు గొప్ప పాండిత్యము కల ఆళ్వారు. అతడు రాజూలకడ కూడ మంచి పలుకుబడి కలిగి యుండి నుతమునకు సేన చేసెను, ప్రాలీన (వణయ సాహిత్య సంప్రదాయముల ననుసరించి యతడు పెక్కు పాటలు పాడెను. నంగకోల మున _పేమయందు వంచింప బడిన యొకడు తన్ను తానే హింసించుకొని (ప్రాణము విడుచుటకు సాహసీంచినట్లు రచించు నొక విభాగము కలదు. అది *“మడల్‌” అన విడును, కాటి మట్టలతో ఆళ్వాకృతిని కల్పించి దానిస్పై నెక్కి తన సేయసి రూపము చ్మితించిన చిత్రపటమును చేత ధరించి (గగామమధ్యమున విలచి, విరళశనవతము నవ లంబించి, చావ పిద్ధ పడినట్లు రచించు కవిత్వవిభాగ మది, ఆట్లు తన్ను తాను నశింప జేవళొను నలవాటు మగవారికే యర్శ్శ మయిన దనియు, స్త్రీల కది సరిపడ దనియు నొక సంప్రదాయము కలదు. తిరుమంగ్లై ఆళ్వారు పాడు దివ్య (పప్రజయమునకు నంబంధించిన పాటలో నతడు తన్ను నాయికగాను, విష్ణుదేవువి నాయకుడుగాను భ్రావించి పొడు సందర్భమున స్త్రీయే ఫలింసక దుఃభించుటచే___మడల్‌ (తాళాళ్వము) ఆధీరోహించు [ప్రయత్నము స్త్రీకి సంబంధించిన దగుచున్నది. శిరియ తిరుమడల్‌, పెరియ తిరుమడల్‌._అవి రెండు *“మడల్‌” పాటలు అతడు సొడి యున్నాడు. రెంటి లోను నాయిక *“మడల్‌” అధిరోహించు (సయక్నమే కలదు. *న్త్రీలు *'మడల్‌” అధి రోహించుట లేదు.___అను సంప్రదాయము దక్షిణభాష యగు తమిళమున కల దని వింటిని. దావిని నేను (గ్రహింప లేదు. ఉత్తరదేశమున నున్నమార్గమునే మేను కోరి తిమి. అందుచే స్త్రీ యయ్యు *మడర్‌” అధిరోహించును.___అని నాయిక చెప్పునట్లుగా నొక పాటలో ఆళ్వారు రచించి యున్నాడు.

తిరుమంగై ఆళ్వారు మాణిక్యవాచకుని వలెనే జానపదగీతములను కొన్నిటి ననుసరించి భక్తిగీతములు రచించి యున్నాడు. స్రీలు అడుకొను నాటలలో “ళాటిల్‌” అననది యొకటి. తుమ్మెదను నంటోధించి స్త్రీలు పొడునది యొక రకము. 'కోయిలా। కూయుము” అనుచు పాడునది మజొక రకము. ఇంటియందు బల్లి యొకానొక దిక్కున పలికినచో వింటి కెనరో యతిథులు వత్తురు అను (ప్రాత నమ్మకమును అనునరించి “భగవంతుడు వచ్చు నని పలుకుము ఓ బలీ! అవి పాడుట మతొక రకము. ఇట్లు శాటల్‌ మొదలయిన రకములలో జానపదగీఠతముల వద్ధతిలో నతడు "సెక్కు పాటలను రచించి యున్నాడు,

థీ క్రీగీతములు 41

శూవాయ్‌ పూజ్లుయిలే

కుశిర్‌ మారి తడు త్తుగన్హ

మావాయ్‌ కీల

మణీవణ్ణినై వర

క్కూవామ్‌ పూజ్ఞాయిలే. ఇది కోకిలను సంటోధించి పాడుపాటలలో నొకటి,

కొట్టాయ్‌ పల్లిక్కుట్టి

కుడమాడి ఉలగళన్ల మట్టార్‌ పూజ్ఞభ్రల్‌ మాదవనై నర

క్కొటట్టాయ్‌ పల్లిక్కట్టి

ఇది బల్లి పాటలలో నొకటి. వంగకొలపు సాహిత్యమున కానవచ్చు (వణయసం(వదాయముల ననునరిం చియు తిరుమంగ్లై ఆళ్వారు భక్తి గీతములను రచించి యున్నాడు. తుమ్మెద, కొంగ మొదలయిన వానిని రాయబారము పంపి భగవంతుని _పేమను అర్జింపజేయు పాటలు మిక్కిలి రవవంతము అయినవి. *కొంగాః వేడు నీవు చని భగనంతునికి నా _పేమను గుటించి తెలివి వచ్చినచో నాకు దానివలె నంద మయిన నహాయము మతొకటి లేదు. దానికి వ్రతిఫలముగా ఈ సచ్చ నయిన పొలము నంఠయు నీకే సొంత మగునట్లు సీ విచట చేపలు పట్టి తినుటక్తై యాయ గలను. ఇచ్చిన పిదప విచటికి నీయాడుతోడును, సీవునుగా వచ్చి యానందముగా వసించి యీ లోకమున నానందమయ నుయిన జీవిత మును గడపవచ్చును' అనుచున్నాడు. విరహమున బాధ పడుచు కృళంచి పోయిన కుమా _ర్రెమ గుఠించి తల్లి చెప్పుమాటలుగామ కుమారై బాధను గుజించియు, కార్శ్యమును గుజించియు తెలిపికొని యెలుక చెప్పనేర్చిన యెజబుకఠయొక్క మాటలు గాను నతడు పొడి యున్న పాటలు కూడ రననిర్భరము లై యున్నవి. కులశేఖరర్‌ ; కులశేఖర ఆళ్వారు చేరరాజకుటుందిమునకు చెందినవా డయ్యును నా రాజ్య

వంవదను, మున్నత మయిన మాననజన్మమును లెక్క చేయ లేదు.వావికంకె భగవంతు డధివసించెడి తిరువెంగడము మీద వసించెడి వతీగా జవ్మింస వలయు నవి యధిల

శ48 తమీళ వాజ్మయ చర్మిక్రము షించుచున్నాడు. *“ధర్మపరాయణులు పరివేష్టించి యుండగా దేనలోకమును వరిపాలిం చెడి సౌొభాగ్యమును, విహలోకపు రాజ్యాధికారమును నేను కోరను, తిరువేంగడము (తిరువత్సిమీద నొక చిన్న 'పెలయేటిలో చేపగా జవ్మించునట్టి భాగ్యము నాకు లభించి వచో నేమ మిక్కిలి యానందించెదను' అనుచున్నాడు.

అనాద శెల్వత్తు అరంబ్లై యర్‌ గళ్‌ తర్‌శూట

వానాశుమ్‌ శెల్వముమ్‌ మజ్జరశుమ్‌ యాజా వేద్దే౯

శేనార్‌ పూజ్జోలై త్తిరువేంగడ చ్చునై యిల్‌

మీవాయ్‌ ప్పిరక్కుమ్‌ విడి యుడ్డెయే౯ అరేనే.

తిరుపతి కొండపై నొక శ₹ఖరముగానో, యొక యరణ్యనదిగానో, యొక (శ్రోవగానో, యొక సోపానముగానో-ఇవేవియు కాక యా భగవంతువి కొండపై వేదో యొకటిగానో వసింస పలయు నని యిట్లు కోరుచు ఒక పదిగము (దశకము రచించి యున్నాడు. ఆది యతవి భక్త్యతిశయమును వెళ్లడించు పాశుర మై యొప్పు చున్నది. *వి త్తువక్కోడు” అను స్థలమునకు పోయి పొడిన వదిగములో గొప్ప యుప మానముల సహాయముతో తన భక్తితిత్సర్యములను (ప్రదర్శించి యున్నాడు; “భగ వంతుడాః నీ (శ్రీసాదములు తప్ప నాకు పొందదగిన చోటు మతొకటి లేదు. కన్నతల్లి కోపముతో వెడలగొట్టినము నామె్య_పేమవే స్మరించుగు నేర్చునట్టి శిబవువలె నుంటివి, చూసజులు చిన్నచూపు చూచునట్లుగా (ప్రియుడు (స్రవ్తించినను తన్ను చేపట్టిన వానివి స్ప వేచొకని కన్నెత్తి చూడని స్త్రీవలె నుంటివి. వైద్యుడు వుండును క త్తితో కోపి కొల్చినను నా వైద్యువియందే యచంచల మయిన విశ్వానమును కలిగి యుండు రోగివంటి వాడను నేను. సముద్రమధ్యమున నొక సడవ తెరచాపపై నుండెడి నడ యెచ్చటికో యెగిరి పోయి తీరభూమిని కొంచ లేక మరల మరల నా పడనయొక్క కెరచాసమీదికే వచ్చి చేరునట్లు నేను విన్నే పొందుచున్నాను. సూర్యుని మండుబండ తీవ మై తన్న బాధించినను నా సూర్యుని చూచియే వికసించెడి తామరను పోలిన వాడను నేను. వాన కురియక చాలకాల మలత్ష్యము చేసినను పైరులు మరల నాకా శమునందలి మేఘములవంకకే చూచుచుండునట్లు నేమ నీ యను్ముగహమువంకకే చూచుచున్నాను.” ఇట్లు మనోహరము అయిన యుపమానములతో తవ భ క్త్యతళశయ మును వ్పష్టము చేసి యున్నాడు. రామావకారమునందు మిక్కిలి భక్తి తాత్పర్యములు కల కులశేఖర ఆళ్వారు

పెక పదిగమునందు రామాయణకథాసం (గ్రహమును కీ ర్రించి యున్నాడు. కృష్ణానకారము

భక్రిగితములు 1టీ నందు తాత్పర్యము కల సెరియాశ్వారు కూడ శ్రీరామచంద్రుని 'పెక్కుపాటలలో కీర్తించి యున్నాడు, సింహళమునకు రాయబారము పోయిన హనుమంతుడు శ్రీరాముడు తెలిపన యానవాళ్ళను సీతాదేవికి తెలిపినట్లుగాము, అంగుకీయకమును సమర్పించి యానందించినట్లుగామ పెరియాళ్వారు పది పాటలు (దశకము) రచించి యున్నాడు, కైకేయి కోరిక మేవకు శ్రీరామచంద్రుడు నారచీరలు దాల్చి యరణ్యములకు చనిన మహాకష్టమును తలచుకొనుచు కరగి పోయి. దశరథుడు (వ్రలాపించినట్లు కులశేఖ రాళ్వారు మనసును (ద్రవింప జేయు సదిపాటలు రచించి యున్నాడు. ఇతర ఆళ్వారులు రానుని యద్భుత కార్యములను; మహానుగహమును నాశ్చర్య పరవళు లై (ప్రశంసించి యున్నారు. వీరు ఏడు, ఎనిమిదవ శతాద్దములలో రచించిన యీ భక్తి గీరములు పిదస వెలసిన కంది మహాకవి కొవ్యమునకు మార్గదర్శకము లయినవి. వాల్మీకి రామాయణము ననుసరించీియే కంబమహాకవి తన కావ్యమును రచించినను వందలి భక్తిరసమునకు ఆళ్వారుల గీతములే మూలాధారముగా నొప్పి యుండె ననుట నమంజసము.

తిరుప్పాణాళ్వార్‌, తిరుమళివై ఆళ్వారు, తొండరడిప్పొడి ఆళ్వారు అనువారు కూడ భగవంతునికి తమ హృదయార్పణము చేసి క్షీర్తించినవారు. నమ్మాళ్వారు ;

నమ్మాళ్వారు ఆళ్వారుఆలో (వ్రముఖస్థానమును పొందినవాడు, అకవివి క్ర _ర్తిం ఛుటయే కర్తవ్య మవి భావించునారు మధురకవి అళ్వారు. నమ్మాళ్వారు రచించిన నాలుగు (గంథములు తిరువిరు త్తమ్‌, తిరువాశిరియమ్‌, పెరియ తిరువంతాది, తిరువాయ్‌ మొల యమనవి. ఇవి నాలుగును కలిసి చతుర్వేదసార మనబడుచున్నది. సీనిలో నపమాన మైన యొత్కృష్ట్యము కలది తిరువాయ్‌ మొగ భక్తి భావమునకు మా(క్రమే కౌక గొప్ప నత్యదర్శనమునకును తీరువాయ్‌ మొ[/ (శ్రీ భండారముగా నొప్పుచున్నది. వైష్ణవనుత విద్వాంసులు పణవు కీ (గ్రంథమున కపూర్వము లయిన గొప్ప వ్యాఖ్యా నముణు రచించి యున్నారు. ఆ వ్యాఖ్యాన (గ్రంథములు పారంసర్యముగా గొప్ప జ్దాన భాండారము అని ఫళంసింప దిడుచున్నవి. ఆక్షర సంఖ్యా గణనముతో సంర&౦న ఐడుచు వచ్చుచున్నవి. మూవాయిరప్పడి? ఒంబదాయిరప్పడి. వన్నీరాయిరప్పడి. ఇరు విత్తు నాలాయిరప్పడి. మువ్చ త్తాయిరప్పడి అవి యక్షర సంభథ్యానుసారముగా శా హ్యాభ్యాన్యగంథములకు పెట్టబడిన పేళ్ళు అవి పొందుచు వచ్చిన గౌరవమును తెలియ కేయును. వైష్ణవులు కమ జీవితములందు కష్టమునందును, నుఖమువందును నెన్న

144 తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము డును మజవకుండ నాదరించు పొటలు తిరువాయ్‌ మొగీలోని పాటలు, తెంగలై వైష్ణవుల కవి మంశ్రములకం పెను గొవృవి.

నమ్మాళ్వారు తిరువాయ్‌ మొటిలో గొన్న తత్త్వజ్ఞాన టోధకము లగుపాట లన్న ట్టే (వణయసవ్ని వేశములు కల్పించి పొడిన భక్తిపాటలును నున్నవి. అట్టి దివ్య (వణయనిభాగములలో (స్రముఖముగా పేర్కొన దగినది “దూదు' (దౌత్యము) అనునది. కొంగ, పూవై పక్షి మొదలయిన పకులను భగవంతుని కడకు రాయబారము పంపి నట్లుగా పాడినపాటలు హృదయమును (ద్రవింవజేయు గుణము కలవి. ప్రాచీనకాలపు విభాగములను మాత్రమే కొక (ప్రాచీనకాలపు సాహిత్య నందింధములును తిరువాయ్‌ మొఖీలో కొవ్నిస్థ్టలములం దదేవిధమున నున్నవి. కనుకనే భక్తులు, జ్ఞానులు, పండి తులు, అనేకులు పశంసింన దగినట్లుగా తిరువాయ్‌ మొటలోని వేయి పాటలును మిక్కిలి యుత్కృష్ణము లై వెలయుచున్నవి.

నమ్మాళ్వారు తన్ను ఒక నాయికగా (భక్తికల (పేయస్సి పరికల్పించుకొవి కొంగ మొదలయిన పతులను భగవంతుని కడకు దౌత్యము సంపునట్లుగా పాడిన పాటలు భక్రిరసముతోను; కాన్యకళాసొందర్యముతోను విండి యొస్పుచున్నవి, “అంద మయిన తెక్కలుగల యో కొంగా: నీవును, వీ పెంటియునుగా నాకు సాయము చేయు టకై నా నాయకు డగుభగవంతువికడకు పోయినపుడు అతడు మిమ్ములను చెఆసట్టి బంధించినచో నేమి చేయుదురో?)

“ఓ హంనలారా। మీరు నాకై భగవంతుని కడకు రాయబారము పోజాలరా, క్ఞానవిరపాత మయిన నా పాన మింకను తీర లేదా?” అని యొకతె యిట్లు జ్ఞాన మెల్ల ననుసి పోగా పరవశించుచున్నది అని యతవితో చెస్పణాలరాళ)

“అగస్టిల్‌ సక్షులారాః (సేమమూలమున కృశించి పోవుచున్న నా స్థితిని చూచి యనుకంవ పూవి యను[గ్రహింపకుండుట తగ ధవి యతడు భావింప లేదే? ఆతనికి నే వే మని దొత్యము వంపుదును? ఇట్లు దయమాలి నన్ను విడిచిపుచ్చినచో నతని నద్దుణము విలున దవి యతని కొకమాట చెప్పుడు. ఈ సహాయమును జేయుదురా। జేయరా?"

“ప్పీరు విండిన పొలములో నెరను వెదకుచున్న యో వక్షీఃనా నాయకుడు సప్త లోకములను కరుణతో కాపాడుచున్నాడు. నా యొక్కతెను అనుగ్రహించుట యతలికి సాధ్యము కొదా? వీరు నిండినకన్నులతో నేడ్చుచుండెడి నాక్షై యొకమాట యతనితో ఫోయి చెప్పి నవనాయము చేయ శాలరా?”

లక్రిగీతములు ట్‌

“నా తప్పు లన్నియు కూడి యాకృతి దాల్చినట్లు మం చెల్ల కూడి “వాడై” వాయువు నన్ను బాధించుచున్నది. నా తప్పిదములనే తలచి న న్నను[గహింపక యున్నాడు నా నాయకు డయిన భగవంతుడు. దేవర (శ్రీపాదములపట్ల నీమె యేమి యసచారము చేసినది? అని యొకమాట నా కొజకుగా నతనితో పోయి చెప్ప రాదాః అందుచే నీ కేమి తప్పు కలుగును? చిన్నారి చిలుకాః నేను పెంచిన చిలుకవుకదా నీవు?

“చిన్ని పూవై వక్షీః వీవు నా వ&ీవి కదా? భగవంతుని కడకు నా దూఠగా పోయి నా విరహమును గూర్చి చెప్పుము అని విన్నడుగుకొంటిని. వీవు చెప్పకయే పోయితివి. ఆ కష్టముచే దుఃఖించి దుఃఖించి యిపుడు నేను నా యందమును, వన్నెను కోలుపోయి తపించి పోయితిని. ఇంఠతదాక నీకు తిండి పెట్టి పెంచినట్లుగా వికపై విన్ను పెంచగల శక్తి నాకు లేదు. అందుచే నికపై సీవు నీ నోటికి మధుర మైన చూహారము నందించి తినిపించుటకు నమర్జు లయినవారిని మభెనరి నైన వెదకి కొమము.”

నాయకువి యెడబాటుచేత చిక్కి శల్యమయిన నాయిక పతలను, ప్రాణరహిము లయిన వస్తువులను చూచి దుఃఖించునట్లును. నవియు నాయికవలె దుఃఖపడునట్లును నమ్మాళ్వారు పాడియున్న పాటలు కూడ నదేవిధమున భక్తిరనమును, సాహిత్య వైశష్ట్య్రమును కలిగి యున్నవి. “నమ్ముద్రతీరమునందలి ననభూమిలో సంచరించు నో కొంగాః నీ తల్లియు? దేవలోకమును వనిదద్రించినను వీవు నిదింన లేదే? విరహముము, వై వర్ష్యమును నధికమై నీవును నావలె భగవంతునికి వీ హృదయము నర్సించితివా యేమిః”

“వాడి యయిన నోరుగల అన్దిల్‌ సక్షీ! భగవంతుని చింతనమునకు పాత్ర మై నడురేయియందు కూడ విశ్రాంతి గై కొనక కూయిడుచున్నావే, అతనికి వళ మయిన నావలె నివును అతని తుసిమాలను కోరి యలదురుచుంటివా?

“హోరుమని శబ్దించుచున్న యో నమ్ముదమాః (ప్రేమచేత అలసిపోయి నీవు టొల్తీగా నిద్ర మాని మనసు కరగి శబ్దించుచుంటి వే? భగవంతుని శ్రీసాదములను కోరి వేను వడుచున్న యీ దుఃఖమును నీవును వడుచుంటివా?”

“చల్లగా వీచునట్టి *వాడై' సవనమాః నము(ద్రమును, పర్వతమును. అళాళ మును వెదకుచు తిరిగి, తిరిగి నీవును నావలె ర్యాతింబవళ్ళు నిద్రింపలేదే? నీవును భగ వంతుని చూచుటకై పరితపించి యుగాంతముదాక శరీరమును కృశింస జేసితివా?ి

0

146 తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము

“ఓ మేఘమా; యుగయుగములనుండి లోకార్టము జలమును (గ్రహించి నఖుల వలెను, నా వలెను వర్షముగా కురిసి కృళించి పోయితివి. సీవును భగవంతుని గొప్ప తనమున తాత్పర్యము కలదాన వై యతనిమీది (పేమతో దుఃఖించి దుఃఖించి కృశించి పొపుచుంటివా?

“ఓ చంద్రుడాః దఃఖముచేత కృశించిపోవు నావలె సీవును నాకొశములోవి చీకటివి పోగొట్టునంతగా కాంతివి (ప్రసరింప వేయుటకు సొధ్యము కొక (భమించి యేడ్చు చుంటివా? నీవుమ భగవంతుని నత్యమును పోలిన యసత్యవచనమును విని? విశ్వపించి వీ ళరీరసౌందర్యమును కోలుపోయి కృశించితివా?'

*“అంధకొారమాః నా నాయకు డయిన నారాయణువికి నా హృదయమును కోలు పోయితిని, నా యారాటమును చెప్పుకొని యేడ్చుచున్నాను. ఇడి చాల దన్నట్లు నీవును నడుమ వచ్చి వే జొకరీతి వవపకారము చేయుచుంటివి. ఎన్ని యుగముల కాలము అ'్లే సాగియుందువు?'

“చీకటివి పోలిన వర్ణముతో (వ్రవపించు నముద్రజలనూ। రేయింబవళ్ళు గాఢముగా విదురించినము నీవు విదురింస లేదే? భగవంతువి యను[గ్రహమును కోరి తదాశచే నీవును మిక్కిలి దుఃఖించి బాధ నొందితివా యేమి?

“అభఖిండదీనమా! విరహము కృ!ంచి పోయిన ప్రాణమును బాధించుచుండగా సీవును నావలె నాయకుని తులసిమాలమీది యాళతో వేచున్నావా?'

భగవంతు డయిన నాయకునినలని విరహము నోర్వజాలక దుఃభించెడి నాయిక యొక్క పరిస్థితిని తల్లి వివరించునట్లుగా రచింనబడిన పాటలును ళ క్రిరసభరితము లయిన పాటలుగా నొప్పుచున్నని.

“మంటివి న్పృంచి యిది వామనావతార మెత్తిన నా భగవంతుని మన్ను అనును. అకసమువంక చూచి నమస్కరించి యిది యతడు వసించు వైకుంఠ మని చేయి చూపును. కన్నుల వీరు నిండగా విలచి నా నాయకు డీ సముద్రమును బోలిన వన్నె గలవాడు అనును. ఇట్లుగా నా కుమార్తెకు గొప్ప పారవళ్యము కలిగించిన భగవంతువికి నే నేమి చేయగలను?)

మజ్దె ఇరున్హు తుటి/వి వామనకా మణ్‌ ఇదు ఎన్నుమ్‌ విజ్జై ఎ తో(0దు అవకా మేవు 'వె కున్‌ ఎను 3 కాటుమ్‌ క అజా న!

భక్రిగీతఈములు 141 కజ్టె ఉక్‌ పీర్‌ మల్ల విన్హు

• కడల్‌ వజ్ణికా ఎన్నుమ్‌ అన్నే ఎ౯ా 'పెడ్లె స్పెరుమయల్‌ శెయ్‌దారక్కు “= ఏన్‌ శెయ్‌గే౯ పెయ్‌వశ్లై యీరే.

నము[ద్రమును చూసినంతనే చేతులను జోడించుచున్న దటః నా నాయకుడు వరుండి యుండు సముద్ర మిది యనుచున్న దట అగ్నిని స్పృశించి నా యచ్యుతు డమచున్న దట! శరీరము కాలలే దట: వాయువును నృళించి నా గోవిందు డనుచున్న దటః పర్వతమును చూచినప్పుడు భగవంతుడా।: రమ్ము అవి పిలుచుచున్న దటః వాన కురియ దొడగగా నారాయణుడు వచ్చినాడు అని యానందముతో నృత్యము చేయుచున్న దటః అంద మయిన యాపుదూడను చూచినచో దానివి తడవి నా గోవిందుడు మేపిన దిది యనుచున్న దటః నటు లెవ్వ రయినను కుంభమర్దళవాద్యము వాయించుచు నాడు దున్న విషయమును గూర్చి వివినచో యిది నా గోవిందుని నాట్యముగా నుండటోలును అని పరువెత్తు చున్న దట! వేణునాద మెచట వయినను వినవచ్చినచో నా నాయకుడు వేణువు వాయించుచున్న శబ్ది మని యశ్లే పారవళ్యము చెందుచున్న దట! గొల్ల వనితలు అమ్ముటక్షై తెచ్చిన వెన్నను చూచినచో నతడు తినిన వెన్న యిది యనుచున్న దటః తులసి మాలను చూచినచో నారాయణుని మాల యిది యనుచున్న దట। వీల మేఘమును జూచి దానిపై నెక్కదలచి మీది కెగురటకు (ప్రయత్నించుచున్న దటః వశువులమంద చనుచుండుటను చూచి దొనినడుమ నా నాయకు డుండును-అని దాని వెంట బడిపోవుచున్నదటః”

“సౌమ్మసిలి పడి యుండును. చుట్టును కలయజూచును, బిహుదూరము నిడివి చూపు చూచును. చెమర్చును. కన్నీరు కారుచుండగా నిట్టూర్పులు విడుచును. శారీర కముగా మిక్కిలి యలసిపోవును. మాటిమాటికి “కృష్ణా" ఆవి పలుకును. భగనంతుడా। రమ్ము అని సిలుచును? ఇట్లు పరవళ యై గొప్ప,పేమను గొవిన నా పేవపిల్లకొజక్షై నే నేమి చేయుదును” అవి తల్లి దుఃఖించుచున్నది.

నమ్మాళ్వారుకాలమున విద్వాంసులయిన కవీశ్వరులు దారిద్యమున (మగ్గుచు నంవన్నుల నాశ్రయింస టోయిరి వారిని కీర్తించి వారొనగిన నృల్పధనమును పొంది సంతోషించిరి. వారు తమ యద్భుత మయిన కవితాశ క్తి విట్లు సంపన్నులకడ ధనము నొశించి యమ్మి వేయుచుండుటి నన్మూళ్వారు మనసునకు మిక్కిలి యనహ్యమును కలిగించినది, దేశమున పలువురు ఆ యలవాటును కలిగి యుండిరి. దావిని ఇండిం

140 తమీళ వాబ్బ్మయ చరిత్రము చినచో సంసన్నులకు కోసము కలుగును, అయినను వారికి పొతము చెప్పుటయే తమ కర్తవ్య మనవి భావించి, నమ్మాళ్వారు ఆ కవీశ్వరుల కిట్లు ఉపదేశము కావించెను. “నాజీహ్వా[గ్రమునుండి జవించు మధురమయిన కవితను నే నట్లు మతొకరిక్షై = అతవి యశస్సును కీ ర్తించటకై _యొనగ జొలను తిరు వేంగడమున నా తండ్రిఎంటెరునూ౯-' ఉండగా అకవి యశస్సును కీర్తింపక వేటొకరిక్సై నా కవికాళక్తి నుపయోగింస జాలను”* అనుచున్నాడు. “శొన్నాల్‌ విరోదమ్‌ ఇదు అగిలుమ్‌ ళొల్లువకా కేజ్మీనో ఎన్నావిల్‌ ఇజాకవి యా నొరువర్‌క్కుమ్‌ కొడుక్కిలేకా తెన్నాతెనా ఎన్లు వణ్డుమురల్‌ తిరు వేబ్లడ త్తు ఎన్నానై ఎ౯ా అప్పకా ఎంటెరునూజా ఉళ నాగవే.” కాను కొళ్వతు డని తలచి, కన్ను సాటిలేనివావిగా భావించుకొని, ఈన సంప దను పెద్ద విషయముగా గొరవించెడి యీ మానవజన్మమును కీర్తించి ఫల మేమి? మంచి మంచి కవితలతో కవీశ్వరులారాః: ఒక మానవజన్మమును కీ ర్తించుటవలన వేమి (వయోజనము? దానితో నే మగును? ఎన్ని దినముల కొతని సాయము నరి పడును. కవీశ్వరులారాః దానిని (సంపదను) (గగ్రహించుటవలన ఫలము లేదు చెత్త పో గగుబను పోలినది యా సంపద. దావివి కీర్తించి మీ నత్యమును కోలుపోకుడు. కవీశ్వరులారాః మీరు కాయకష్టము చేసి, యేదో వృత్తి నవలంవించి (బ్రతుక వచ్చునేః ఈ లోకమున మీ కవితకు అర్హు లయిన యైశ్వర్యవంతులు లే రనువిషయము మా శపగత మే. మధురములయిన మీ కవితలతో మీ యిష్టదై వములను ప్రార్థింపుడు. అవి వా భగవంతునికి చెందును. 'వర్షమును పోలిన కరము, పర్వతసదృశ మయున భుజము అవి నిష్పయోజకు డయిన మనుజునికీ ర్తించి వచ్చి యదిద్ధములు వలు కకుడు.? “నా నోటితో మనుజులను కీర్తిం వచ్చినకవీశ్వరుడను గాను నేను.” ఈ విధముగా నొక సదిగము (దశకము) అంతయు ధనవంతులను గూర్చి లేనిపోని యసత్యవచనములతో కీ ర్తించెడి యసత్యభాషణమును విరపించి యున్నాడు. వాయన్మారులలో సుందరమూర్తి నాయనారు కూడ నిదే విషయము నుర్దాటించి యున్నాడు, ఇట్లు పలురీతుల దేశమున జాగృతిని. మాఠనవిశ్వాసమును కలిగించినవి యాళ్వారుల, నాయన్మారుల రచనలు,

భ కీగీఠతములు శ49 పాటలలో మార్చు, సారళ్యము :

నడుమ వెలసిన కొన్ని నీత్యిగంఠములను వదలినచో నంగకాలపు సొహ్‌ీ ఠ్యము భక్తిసాపాత్యముగా పరిణమించి జరగిన యఖభివృద్దిలో గల గొప్పతనమును చక్కగా తెలిసి కొనగలము. పేరు పేర్కొనబడక పోవుటచే ఫలానా అని తెలియ రాని కల్పిఠకవ్యకక్తు లిరువురియొక్కు (వణయము వస్తుపుగా నుండిన కవిఠలు మాజి దైవముమీది _సేమను వర్షించు కవితలుగా నవివృద్ధి చెందినవి. రాజుల వీరకార్య మును వేనోళ్ళ పౌగడునట్టి స్థితి మాళి భగవంతువి యద్భుత లీలా విలాసములను గుణించి కీ ర్తించునట్టి స్టితి యభివృద్ధి చెందినది, దాతల దాతృత్వముగుజించి యఖి వర్ణించెడి కవితలకు సమానముగా భగవంతుని యద్భుతచేష్టితములను గుణించి పొడు కవితలు అభివృద్ధి చెందినవి. కాల్చనికపేమకు పూర్వరంగముగా నాయా యూళ్ళలోని (ప్రకృతి పరినరములు వర్ణింప బడుచుండినస్థితి మాఠీ, భగవంతునికి చెల్లించు; క్తికి పూర్వరంగముగా నాయా దివ్యక్షేతముల చుస్టుపట్టుల నున్న 'పకృతిసౌందర్యము నభివర్షి ంచెడి వర్ణన లొప్పినవి. నంగసాహిత్యపు (ప్రణయకవితలు 'పెక్కింటిలో వ్రకృతివర్ణన లుండునళ్లే, తిరుక్ఞాన సంబంధర్‌, సుందరమూర్తి నాయనార్‌, తిరు మంగ్లై ఆళ్వారు మొదలయినవారి భక్తిగీతములు పెక్కింటిలో కూడ గొప్ప (ప్రకృతి వర్షన లుండుటను చూడ వచ్చును.

భేదము అధికముగా గోచరించు స్థలము పాటల యాకృతిలోనే, నంగకాలపు సాహిత్యము విద్వాంసుల కుచితముగా రచింపబడిన సాపాత్యము. ఆళ్వారులు, నాయ న్మారుల భదక్తిగిఠములు విద్వాంసులతోబాటు ఇతరులును కలవి పొడుట కను వయిన విధమున నందలి తమిళము నులభమై: నరశళమై యొప్పుచున్నది. (ప్రతి (గ్రామమునను భక్తులు గుంపులు గుంపులుగా కూడి పాడుచు దేనాలయములకు (వ్రదక&ీణముగా వచ్చి పూజింన దగిన విధమున నవి సంగీశయుక్తము లగు రచనలుగా నొప్పినవి. ఇట్లు శై లీపౌలభ్యముము, సంగీతమాధుర్యముమ కలిగి యుండుటచేత తమిళపాహిత్య మున నొకమాణపసాటు ఏర్పడుటకు సాధ్య మయినది.

ళక్తిసానాత్య మిటువంటి మాణుపొటును కలిగించుటకు శిలప్పదిగారము మార్గము చూపిన దవి చెప్పవచ్చును. నంగ సాహిత్యమునకును, భక్తి సాహిశ్యము నకును వడుమ శిలప్పదిగార మొక వంతెనగా నొప్పిన దని చెప్పదగును. పైని "పేర్కొనిన సాహత్యగుణము లన్నియు శిలస్పదిగారమునందు గలవు. నంగ పాహి శ్యమున గల యు తృమనూననలపేము యాకాన్యమునం దున్నది; మానవుడు భగవం

100 తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము తువిప్తై పూనెడి దైవ్వపణయమును కలదు. (ఆచ్చియిర్‌ కురవ్వైలో. దానిని చూడ వచ్చును). రాజుల వీరోచిత కార్యములును, దాన గుణమును స్తుతింపదిడి యున్నవి; దైవముల యద్భుతలీలణనుః దయాపూర్వకము లగు చేస్టతముణను కీ ర్తింపబడి యున్నవి. (ఆచ్చియిర్‌ కరవై కున్షక్కుర వై మొదలయినవి. విద్వాంసులు మెచ్చెడి ప్రణయ నవ్నివేశములతోడి పాటలును కలవు; (ప్రజలు కలిసి పాడు సులభ ములగు సంగీతభరితము లగు కీర్తనలుము గూడి పూజించెడి సంగీత సోత్రము లును కలవు. కనుకనే, తమిళగీతములు శైలిలో సారళ్యము వృద్ధి చెందుటకును? ప్రజలకు సన్నిహితముగా 'పెంపొందుటకును శిలప్పదిగారము మార్గము చూపినది. ఆళ్వారుల) నాయన్మారుల పాటలు అఆ మాజుపొటును పూర్తి చేసినవి అవి చెప్ప వచ్చును,

మటొక మాజుపొటు కూడ నిచట పేర్కొనదగి యున్నది. నంగకాలము నకు పిదప తమిళదేశమున జై న బౌద్ధమతములు మిక్కిలి (ప్రాభవము కలిగి యుండెను. నన్యాసమున కాధిక్యము చేకూరినది. అందుచే (సజల (ప్రణయ జీవితమునకును, గార్హస్థ్యమునకును గల గౌరవము క్షీణింప దొడగినది. ఇహ లోకమున గల యానం దముల విరపించి, పునర్ధన్మమును మృత మన్వేషించుటయే కర్తవ్య మనెడి మనవన్త త్వము పెంపొందినది. ఆటపాటలు, చిత్రకళ, శిల్పకళ మొదలయిన కళలకు గల గౌరవము క్షీణించినది. ఈ స్పితిలో కూడ శిలప్పదిగారము ఉభయవిధము లయిన స్పితులనుగూర్చి పేర్కొని, రెంటికిని 'నేతు వై యొప్పినది. శిలస్పదిగారమున సన్యా నము గొరవపురన్పరముగా నంభావింప బడినది. గార్హస్థ్యము, పాతివత్యము._- గొర వార్డ్హములుగా సంభావింవ బడినవీ. ఆశాశ్వతత్వమును నొక్కి. చెప్ప బడినది. కళలును (పళంసింప బడినవి. కావ్యము చివర నూ[తమే *పోవుదేశమునకు ఒక తోడును వెదకుడు (శెల్లుమ్‌ దేయత్తుక్కు ఉరుతుణై తేడుమికొ అని యుత్తర జన్మ మున కొవళశ్యక మగు (సయత్నమును గూర్చి గట్టిగా నొక్కి. చెప్పదిడినది. ఇతర స్థల ములం దెల్లను నా రెండును పర్యాయమున తెలుస బడినవి, అళ్వారుల, నాయన్మా రుల పాటలలో సన్యానము గర్జింవబడ లేదు; గార్హన్హ్యము (ఇల్లిరము) నిరసింవ ఐడ లేదు. ఆశాశ్వతత్వము తెలియజేయ బడినది. కళలును పప్రశంసింస బడినవి. ఇహ లోక సొందర్యముల ననుభవించుచునే-దై వమునెడ భక్తియు చెల్లింస వచ్చుము అను జ్ఞానమును భక్తిసాహిత్యము (ప్రసాదించుచున్నది. లౌక్రికజీవితమును గాంచి లీతి చెందుట మాని (ప్రజలు కలిపి పూజలు చేయుచు నిమగ్నులై యుండునట్లు ఉత్పా హము గొలుషచున్నది. *మట్టియందు మంచిగా (బ్రతుక వచ్చును అనుచున్నది తిరు

భక్తి గీఠములు 151 కాన సంబంధర్‌ పొడిన తేవారములోవి సూక్తి. “జై నసన్యాపిగా, సన్యాసుల కధి పతిగా నుండి శ్రైవమతమునకు మాఠినవా డని చెప్పబడు తిరునాపుక్కరళర్‌ పాడి యున్న యీ [క్రింది పాటలో (ప్రకృతి (పసాదించెడు నానందములును, (పకృతి మప యోగించుకొని పొందదగు నానందములును, కళా సొందర్యములును నన్నియు లగ వంతుడు అను_గహించునట్టీ యానందములే యను సత్యము తెలియజేయ బడినది; కురుగామ్‌ వైరమామ్‌ కూటూనాళామ్‌ కొళ్ళుమ్‌ కమైయామ్‌ కోశీ తానామ్‌ పరుగా ఆముదమామ్‌ పాలికా నెయ్యామ్‌ వభిత్తిణ ఇరతమామ్‌ పొట్టిల్‌ పజ్షామ్‌ ఒరుగాల్‌ ఉమైయాళోర్‌ పాగనుమామ్‌ ఉళ్‌నిన్ష నావిజ్కు- ఉర యాడీయామ్‌ కరువాయ్‌ ఉలగుక్కు మున్నే శోన్హుమ్‌ కణ్ణామ్‌ కరుగాపూర్‌ ఎన శానే.

(లేత చివురు, ముదిరిన చేవ అన్నియు నీళుడే, దినము) వారము, (గ్రహ ములు అన్నియు నఠడే. అమృతమును నఠడే, పాలలోని సారము; పండ్లరనము; పాటలోని రాగము అన్నియు భగవంతుడే, ఉమాదేవిని శరీరార్థభాగమున ధరించిన ఆర్బనారీశ్వరు డతడు, జిహ్వకు వదనసామర్శ్యము నొనగుశక్తి యకడు. లోకము నకు మూల (కరువు మఠడు. లోకము పృట్టుబకు ముందే పుట్టుక న్నతడు. అతడే నన్ను కవి పెంచు తండ్రి

తినునట్టి తిండి, (శ్రాగెడి జలము, వేసికొను తాంబూలము - మొదలయిన వన్నియు (శ్రీ కృష్ణరూసమున నుండు భగవంతుడే; అతని యను[గహమువలన పొందెడి సౌభాగ్యములే అని కన్నీరు కొర్చుచు విదురిం వలయు ననుట నమ్మాళ్వా రులయొక్క యుపదేశము ఇస్లే తక్కిన యాళ్వారులును, నాయన్మారులును పొడిన పాటలలో కూడ భగవత్స్మరణమువలన కలుగు పాఠరవఖ్య మనులాభము ఉన్నత స్థానమున నిలువగా వితరము లగు విష్టావిష్టములు; నియమములు, సందేహములు పూర్వరంగముగా వెలయుచున్నవి.

ఆళ్వారుల) సనాయన్మారుల క్రిపాటలు కలిగించిన విన్లవ మొకటీ కలదు; భగవంతునికి ముందు మానవు లందణును సమానమే, భగవంఠు డొకడే యెల్లజను

152 ఈమిళ వాబ్బయ చరిత్రము లకును నధిపతి యనుభావముము వ్యాపింప జేయుటకు ఆపాటలు మిక్కిలి నహా యము చేసినవి. అందుచే రాజులను గూర్చియు, ధనవంతులను గూర్చియు కీ ర్రించుట కుపయోగింపదిడుచుండిన తమిళము భగవత్కీ్నర్తనమునకు మాత్రమే యుపయోగపడ వలయు ననెడి నంపదాయ మఖివృద్ధి చెందినది. రాజుల యంతఃపురములను, ధవ నంతుల [ప్రాసాదములను అన్వేషించుచు పోయి దీనముగా నిలుచువారిని మళ్లించి దేవా లయముల నన్వేషించుచు పోవునట్లు చేపిరి. ఆంతఃపురవాచిగా నంతదాక వాడుకలో నుండిన “కోయిల్‌” అను శబ్దమే దేవాలయార్థమున రూఢి యై మాలుపా పేర్చడినది, దేశమున నప్పటివఆఅకు మిక్కిలి గొప్ప కట్టడములుగా నుండినవి యంతఃపురములే. భదక్తిగీఠములు కలిగించిన విప్లవఫలితముగా నంతఃప్పరముల కుండిన గొప్పకన మంతయు దేవాలయములకు సం(క్రమించినది. అంతఃపురములకం ఇెను ఉన్నతముగా, గొప్ప కట్టడములుగా దేవాలయ గోపురములు వెలయునట్లు మార్పును కలిగించిన ఘనఠ భదక్రిగీకములకే చెందవలపి యున్నది. అంతఃపురములకు పోయి. వేకువ జామున రాజునకు మేల్కొలుపు పాటలు పాడుచుండిన నంగీత విద్వాంసులును, ఇత రులును దేవాలయములకు పోయి. వేకువజామున మేణకొలుపు పాటలు పాడునట్లు మఠాధిసతులు ఏర్పాటు చేపిరి. అంతఈపురమునందలి రాజు కూడ వేకువజామున లేచి దేవాలయమునకు పోయి సుప్రభాత ((తీరుప్పళ్లి ఎం్రిచ్చ్రి క్రై ౦కర్యమున పాలుగొను స్థితి యేర్చ్పడినది,. ఆంఈపురములందు నడచుచుండిన యుత్సవములు, వేడుకలు అనేకములు దేవాలయములలో భగవంతువికి నడచు “తిరునాన్ల గా మాటి పోయినవి. మానవులలో నుండు న్యూనాధిక్యములును, జాతిభేదములును నొక విధముగా ననువ్‌ పోవుట కీ మార్చు ఉపకరించిన దన వచ్చును,

గ, వివిధసాహిత్య ష్మ్రకియలు [క్రీ ఈ. 70.1800]

నందిక్కలంబగం ;

నూతన సొహిత్య (ప్యక్రియలు కొన్ని మధ్యయుగమునందు వెలసినవి, వావిలో కలంబగ మనునది యొకటి. వివిధ విషయములను గుటించి యొకే (గ్రంథ మున రచించుట యొక (క్రొ త్తదనముగా నాకాలమువారు భావించిరి. వివిధ విషయము లను గుతించి వేర్వేణు ఛందోభేదములకు చెందిన నూజు పద్యములు గల (గ్రంథము “కలంబిగి మనబడును. ఒక పద్యముయొక్క చివరి పదబంధమో, వదమో,గణమో, అశ్రై (ఛందోఒక్షరముుయో తరువాతి పద్యముయొక్క (ప్రారంభముగా నొప్పెడు ఆంతాది పద్దతిలో నూజఖు సద్యములును నుండును. అట్టి (గ్రంథము “కలంబగి మను "పేర నందివర్మ యను పల్లవరాజాను కీ ర్రించుచు రచింప బడినది, నంది క్యలంబగ మని దానికి పేరు కలిగెను. అందలి సద్యములు రనవంతమను లై, కల్పనాసొందర్యమః కలిగి, పాహిత్యపు విందుగా నొప్పుచున్నవి. అట నట నతిశయో క్రి యధికముగా నున్నట్లు కనబడుచున్నను నందలి పద్యముల శై లియు? సొకుమూర్యమును నాయతి శయోక్తి యొక లోసముగా కనబడకుండునట్లు చేయుచున్నవి. ఆ (గ్రంథము యొక్క గొప్పతనమును తెలుపుటక్షై యొక కథ పేర్కొనబడుచున్నది. అందు చారిత్రకనత్యము లేక పోయినను నా ([గంథముయొక్క గొప్పతనమును తెలుప్ప చుండుట నలన నాకథ విలదొక్కుకొని వచ్చుచున్నది. ఆ సల్లనరాజాయొక్క శతు వతనివి చంపుటకై కొన్ని క్యుటలు వన్నె నటః అవి ఫలింసకపోగా తుద కీ విధముస నొక రసవత్తర మయిన (గ్రంథమును రచించి యం దతనిమరణమున కనుగుణ మగు శీతిలో (క్రమ [క్రమముగా కొన్ని వదబంధములను; పద్యములను రచించి, చితి పేర్చి, దానిపై రాజు పరుండి వినునట్లుగా పార్టి 0ప బడెను. నందివర్మ యను నా రాజు తమిళకొవ్య [శ్రవణమునం దత్యంతము నాస్తి కలవాడు. అందుడే నత డావేడి కోలున కియ్యకొనెను. పన్నాగమును గుణించి తెలిసినపిదస కూడ పద్యముల రసా నందమున మునిగి తాదాత్మ్యము చెందిన రాజుయొక్క మనసు దానిని వదలిపోపుట శవకాళ మొసగ లేదు. చివరివణకువు చితిమీదనే యుండి, నూజన పద్యమును కూడ

ేర్‌4 తమిళ వాబ్మయ చరితము వివి దానిమీదనే (ప్రాణములు విడిచె నవియుః వెంటనే చితియందు పేర్చిన కస్టైలు రగులుకొని మండె ననియు కథ తెలుపుచున్నది. ఆ నూజన పద్యము చక్కని కవికా పౌందర్యము కలిగి యున్నది. ఆది యిట్లు కలదు. వానుజు మదియై అడైన్గ దుళా వదనమ్‌ మటి కడల్‌ పుగున్త దులా క్తి కానుణు పులియై ఆడైన్త దు౯ా వీరమ్‌ కల్చగమ్‌ ఆడైస్ష దుకా కరంగళ్‌ శ్రేనుటు మలరాళ్‌ ఆరియిన్సై అరై న్దా!్‌ శిన్షుల్‌ అదైన్ష దుకా దేగమ్‌ యానుమ్‌ ఎకా కవియుమ్‌ ఎజ్జనే పుగువోమ్‌ ఎన్జెయే నస్ది నాయగనే.

(వీ ముఖకొంతి యాకాళశమునందలి చందువి పొందినది. పీకిర్తి తాను విశాలసమ్ముద్రమును చేరినది. నీ పరాక్రమము ఆడపులందు వసించెడి వ్యాఘమున చేరినది. దానగుణ మతిశయించిన నీచేతులు కల్చ్పవృక్షముము పొందినవి. లక్ష్మీదేవి నిన్ను విడిచి తన నాథు డయిన విస్తుదేవువిచెంతనే చేరి పోయినది. నీ శరీరమో యగ్నిచెంత చేరినది. ఈ స్థితిలో విన్ను విడిచి వేనును, నాకవితయు నెచటికి పోయి చేరుట కలదు? నా నాయకుడా: నందినర్మ మహారాజొః)

తమిళ సొహిత్యమునం దేర్పడిన నూతనాభ్యుదయము నీ(గ్రంథము వెల్లడించు చున్నది. విషయ (వ్రతిపాదనమున నూతనత్వము, భావానుగుణముగా వద్యమునందలి శబ్దములను కూర్చు వద్ధతిలో నూతనత్వము - ఈ యన్నిటిని మించి విషయమును స్పష్టముగా వెల్ల, డించుచు (ప్రాణవంతముగా నొప్పిన సులభశ్రై లియందలి నూత సత్వము = ఇవి యీ (గంథమునకు గొప్పతనమును కలిగించు చున్నవి. శిలప్పదిగార కాలమునుండి తమిళసాహిత్యమున 'పెంపొందుచు వచ్చిన వైశద్య సొలభ్యములతో కూడిన శైలి యీ (గంథమున పూర్ణవరిపాకము చెందిన దని చెప్పవచ్చును. రచనకు నిర్చంధము :

ఒక రాజును కీ ర్తించునపుడు ఒకే విధ మయిన ఛందస్సున పెక్కు పద్యములు రచించుటకం' పె, పెక్కువిధము లయిన ఛందస్సులలో పెక్కు పద్యములు రచించుట సవ ్తరముగా మండుషు. కవులు శామే పాటెత్తుగా రాజును కీర్థించుచు పాడివట్లా

వివిధసాపాత్య(వ(క్రియలు 1655 'సెక్క పద్యములు రచించుటకం టె నూరివారు కీ ర్తించునట్లును, (పేమ పూనిన కన్నె పిల్ల యొకతె యా నాయకుని (_పేమక్సై పరితపించునట్లును, ఊరిలోవి విచ్చగాంగడ్రు కీ ర్రించునట్లును; వీరు డొకడు తన నాయకుని గొప్పతనము కారణముగా తన్ను తాను శంపించు కొనునట్లును - ఈ విధము? పెక్కు భిన్న విభాగములను కల్పించి వద్యములు పెక్కు రచించుట రననిర్భరముగా నుండును . ఇట్లు పెక్కు విరము అయిన ఛందస్సులలోము, పెక్కు విధము లయిన విషయములలోను రాజుకీ రిని విబంధించి పొడిన పద్యములను కూర్చి *కలంబగి మనుపే నొక కావ్యమును రచింపవలయు ననెడి యభ్మిపాయ మొకానొక కవీశ్వరువికి కలిగినది, అత డెవ డనునది నేడు తెలివికొనుటకు సాధ్యము కాలేదు. (క్రీ, శ. తొమ్మిదవ శతాబ్బమున నందివర్మ యను రాజుమీద నా విధముగా రచిత మయిన “నంది క్కలంబగి మను[గంథమే యీ ప్రక్రియలో లభించు ప్రాచీన ([గంథము, నంది క్కలంబగమును, దానిని పోలిన మథికొన్ని కలందిగ (గ్రంథములను గాంచిన లక్షణకొరులు “కలంబిగి మను సాహిత్య ప్రక్రియ యీ విధముగా నుండ వలయును అని దావికి లక్షణము నిర్వచించి యున్నారు. ఈ యీ పద్యభేదములు కలిగి, యీయీ వన్తు భేవముణ అందుండ వలయు నని విర్ధేశించిరి పదునెనిమిది వస్తువు (ఉరుప్పుగళ్‌ ) లుండవలయు ననుచున్నారు. దైవ ములను కీ ర్తించునది నూటు పద్యములు కలదిగాను, మునీళ్వరులను గుతించినది తొంబదియైదు కలదిగాను; రాజులకు నంబింధించినది తొంబది కలదిగాను; అమాత్యు లను గుజించినది డెబ్బది కలదిగాను, వణిజులకు సంబంధించినది యేబది కలదిగాను, వేలాజలమ (భూదద్రులను) నాయకులుగా చేసి రచించినది ముప్పది పద్యములు కలదిగాను ఉండనలయు నవి అందలి జాతిభేదములకు నంబంధించిన లక్షణమనును నిర్లేశంచిరి, ఇట్టి సాహీత్య_గంథముల రచనకు నిర్బంధములు విధించి యొక సద్దతిని నెలకొల్ప వచ్చు నవి లక్షణకారులు భావించు యాళ్చర్యావహముగా నున్నది. కాప్యరచనమును ఈవిధముగా విర్బంధించుటకు వీలు లేదు కట్టుబాటులకు లోబడినచో నది కావ్యరచన మగుటకు వీలు లేదు. ఎచట స్వేచ్చ లేదో యచట కళానృష్టి యుండ దనువిషయమును వారు విన్మరించిరి. ఇన్ని, యిన్ని పద్యము లవి జొత్మికమముగా వర్గీ కరించుట టౌ త్తిగా తగదు. పదునెవిమిది వస్తువులు, ఇన్నేసి పద్యములు ఆను నియమములను తరువాతి కాలమున “కలందిగము” రచించినవారు అనుసరింప లేదు. తమతమ కల్పనాళ క్రికి అనుగుణముగా కూర్చియు?, కుదించియు, మార్చియు రచించిరి. లక్షణ(గంథము లందు చెప్పబడని పిచ్చియార్‌, కొట్టియార్‌, గొల్లవవితలు; వలైచ్చియర్‌, కీరై యార్‌, మోహినియార్‌ మొదలయిన వనిథల భాసణముభిగా పద్యసులు రచించి

168 తమిళ వాబ్మయ చరితము కలందిగమునందు తావు కల్పించిరి. తిరుక్కలంబగం అను (ప్రాచీన (గ్రంథము 110 పద్యములు కలది. అళుదైయ పిశ్రైయార్‌ కలంబగం 40 వద్యములు కలది. ఇర స్పై పులవర్‌, కుమర గురుపరర్‌, శివప్రకాశర్‌ మొదలయిన మహాకపులు కూడ 'కలందిగము' రచించి యున్నారు. పెక్కు కలంబగ కావ్యములు కొన్ని క్షేత ములలోని దేవాలయములందలి దై వములను కీర్తించుచు రచించినవే. ఒక్కొక్క పద్యములోను వేర్వేరు విషయములు (ప్రతిపాదించబడి యున్నను ఏదో యొక సంబం ధముతో నా యూరును, నందలి దైవమును కీర్తింపబడి యుండును, ఒక పద్యము నందలి చివరి పథమో, గణమో, అశ్లై (ఛందోక్షరముయో తరువాతి పద్యముమొక్క 'ప్రారంభముగా నొప్పెడి అంతాది (ముక్రపద్యగ_స్తము) పద్ధతిలో కొవ్య మంఠయు నొప్పుగుండును. అందుచేతనే పెక్కు వర్షములు కల మణులను ఒక సూ[తమునందు అందముగా కూర్చిన ట్లొస్పునది కలంబిగము. కలంబగ కావ్యనాయకుని పేరు (ప్రతి స్థలే యా మణులు కూర్చదగు నా సూత్ర మని చెప్ప వచ్చును.

మధ్యయుగమునందు కౌన్యరచన చేయువారు వానిలో యమకము మొదల యిన శబ్దాలంకారములను కూర్చుట యొక గొన్న నేర్చుగా భావించెడివారు. కలంబగ కాన్యములం దట్టి శాల్లీకచ్చికములను చూప్పుటలో కవులు పరస్పరము పోటీలు పడీరి. వానియందు యథార్థ మయిన కవిత్వమున కుచిత మగు కళాధర్మము మృగ్య మగుటను అధువికులు తెలిపికొనుటచేత యమకకావ్యములకు నేడు ఆదరము లభించుట లేదు.

“కలంబగము' ను రచించుట కడచిన శతాన్టీనుండి తగ్గిపోయినది. ప్రాచీన కలంబిగములలో కూడ నందిక్కలంబగ మొక్కదావినే యందలి కవితా సౌందర్య మునుబట్టి నేటికిని పలువురు (ప్రశళంసాపూర్వకముగా పఠించుచు వచ్చుచున్నారు. ఇతరము లగు కలంబగములను అయా మతములకు చెందినవారు మతావలందినము కారణముగా (ప్రశంపించుచున్నారు. గత శతాద్దమునందు ఆంగ్లవిద్వాంసు లయిన పూట్లీ అరంగనాథ మొదలియారు అనునతడు *కలందిగి రచనమునం దానక్తి వపొంచి కాంచీపురమును (ప్రళంపించుచు “కచ్చిక్కలంబగము విరచించెను, తిరుప్నళ్లి ఎంఉచ్చి (మేలుకొలుపు);

తఈమిళదేశమునందు ప్రాచీనకాలమున రాజులును) ఇతరవాయకులును నేకనజామున నిదురమంచి లేచుటకు ముందు తమ చెవికి మధుర మయిన సంగీథ

వివిధసాపాత్యవ(క్రీయలు 1 మును వివిపించుట మంచి దవి తలచి యొక యలవాటును ఏర్పతిచిరి. సంగీత కళా విశారదు లయిన *పాణర్‌' లు వేకువజామున రాజాంతఃపురమునకును, వితరస్థలము లకును పోయి వారు విదురనుండి మేలుకొనుటక్తై మధుర మయిన సంగీళఠఈమును వినిసించుచుండిరి. (నేడు కూడ కొన్ని మాసములలో నా విధముగా వింటింటికిని వేకువజామున కొందలు పాడుచు పోవునలవాటు తమిళనాడున కలడు). జానపద గీతములు పెక్కు ఆ కాలమున మేలుకొలుపు పాటలుగా నుండెను. వారి ననుసరించి కవులును పాడిరి. సంగకాలమున నా రచనాశం.పదాయము “తుయిలెడై విలై” అని ేర్కొవబడినది. మధ్యయుగమునందు. ఆళ్వారుల, నాయన్మారుల భక్త్యుద్యమ కాల మునంఆది 'తిరుప్పళ్లి యెల్రచ్చి” అమ పేర వెలసినది. నాయన్మారులలో మాణిక్య వాచకులును, ఆళ్వారులలో తొండరడి ప్పొడి యాళ్వారును “తిరుప్పళ్ని యె(బ్రిచ్చి పొటలు రచించి యున్నారు. ఆ పాటలు నేటికిని దేవాలయములలో వేకున జామున భూపాల రాగమునందు పాడబడుచున్నవి. మాణిక్య వాచకర్‌ పరమశివుని మేలు కొలుపునట్లును; తొండరడిప్పాడి యాళ్వారు మహావిష్ణువు (తిరుమాల్‌)ను మేలు కొలుప్పనట్లును పాడి యున్నారు. ఆ పాటలు కవితాసౌందర్యము కలవి. ఒకే విధ మయిన ఛందస్సునందే యా మహనీయు లిరువురును పొడి యున్నారు. తరువాతి కాలమున త త్త్వరాయర్‌, చిదంబర స్వామి యనువారు తిరుస్పళ్లి ఎ(్రిచ్చి పాటలు రచించునప్పుడు ఆ ఛందోరూపముల నళ్లు యనుసరించి పొడిరి, ఈ శతాద్ధి ప్రారం ళమునందు దేశీయకవి యగు భారతియార్‌ తాను రచించిన “భారతమాత తిరుప్పళ్లీ ఎ(్రచ్చి' లోను ఆ ఛందోరూపమువే చేవట్టి యున్నారు, కదిరవ౯ా గుణదిశై చ్చిగరమ్‌ వన్గణై నాకా కనైై యిరు! ఆగన్షదు కాల్టైయమ్‌ పొ(ళదాయ్‌ మదు లిరున్లొ ఆగిన మామలర్‌ ఎల్లామ్‌ వానవర్‌ ఆరళర్‌గళ్‌ వన్లు ఫన్టీణ్లే ఎదిర్‌దిశ్రై విజైస్సనర్‌ ఇవ రొడుమ్‌ పుగున్ల ఇరుణ్‌ గళ ట్రిట్టముమ్‌ పిడియొడు మురశుమ్‌ అదిర్‌ దలిల్‌ ఆలైగడల్‌ పోన్దుక తెజ్ఞుమ్‌ ఆరబ్గత్తమ్‌ మా పళ్ళి ఎ(ఖ్రిన్హరుకాయే. ఇది తొండరడిప్పొడి యాళ్వారు రచించినది. (సూర్యుడు తూర్పున నుదయిం చుట, చీకట్లు తొలగుట. పుష్పములు వికపించుట దేనతలును; రాజులును వచ్చి చేరి

శర8 తమిళ వాష్మయ చర్మిక్రము క్రొాలువునకు వేచి యుండుట, గజములును, మురజమును నము(ద్రమువలె శన్టించుటం యనమనవి చెప్ప దిడినవి. చివర దై వమాః మేలుకొనుము అని (ప్రార్టించ బడెను. పోట్ట) ఎ౯ వాభ్రిముదల్‌ అగియ పొరుశే పలర్‌ న్దదు పూజ్షణట్‌ కిజై తుజై మలర్‌ కొణ్‌ (డు ఏట్టిినిజా తిరుముగ త్తె మక్కరుళ్‌ మలరుమ్‌ ఎట్లిల్‌ నగె కొబ్టునికా తిరువడి తొగ్రిగోమ్‌ శేట్ట్రిదభ్ర క్కమలబ్లళ్‌ మలరుమ్‌ తజ్‌ వయల్‌ సూ తిరుప్పెరుమ్‌ తువై ఉజై $వపెరునూవే ఏట్టయర్‌ కొడి ఉడ్తైయాయ్‌ ఎ౯- ఉర యాయ్‌ ఎమ్‌ పెరుమూ౯ా పల్లీ ఎ(ఆ్రిన్షరుకాయే. ఇది మాణిక్య వాచకర్‌ రచించినది. (ప్రొద్దు బొడుచుటు (శ్రీ పాదముల నర్చించుటకైై పూవులు గొని భక్తులు వచ్చి యుండుట, భగవంతుని దరహాసమున శెదురు చూచుచు కొలుచుట మొదలగునవి పేర్కొన బడినవి. చివర మకుటముగా నిదుర లెమ్ము, మేలుకొనుము అవి 'ప్రార్థింపబడినదిి తత్త్వరాయరు అను నదైైతజ్ఞావి సదునెనిమిదవ శతాద్దిమున తిరుప్పావై ? పల్లిపొట్టు మొదలయిన జానపద గీతముల బాణీలలో పెక్కు రచనలు చేపి యుండి నక్లే తిరువ్పళ్లి ఎ(్రచ్చి కీతిలోను రచించి యున్నాడు. ఆరుళ్‌ తిరుస్పళ్ళి ఎ(బ్రచ్చి, 8వ (ప్రకాశ స్వాముల తిరుప్పళ్ళి ఎ్యైచ్చి న్వరూపానంద స్వాముల తిరుప్పళ్ళి ఎ(గ్రుచ్చిః తత్త్వ (్రకాశనాయనార్‌ తిరుస్పళ్ళి ఎగ్రచ్చి అని పెక్కు మేలుకొలుపు పాటలను రచించెను. ఒక్కొాక్కటియు పదేసి పదేపి పాటలు కలిగి యున్నవి. అవి యన్నియు పైన పేర్కొనబడిన ఆళ్వారుల, నాయన్మారుల పాటలలోని విషయ విన్యాసముమ, ఆకృతివి, సంగీతవిన్యాసమును నట్లళ్లే యనుసరించి యొప్పుచున్నవి. చిదంబర స్వాములవారు 'మురుగళా” స్వామిని గూర్చి పాడిన తిరుప్పళ్ళి ఎ్యైచ్చిలోని పది పాటలును నళ్లీ రూవమును, నంగీకవిన్యానమును కలిగి యున్నవి. దైవము యొక్క యూరు, 'సేరులు మాటుచున్నవే కావి యితర విషయ విన్యానమునం దెట్టి మార్చును లేదు. పొ[ళిదు పులర్‌ న్దదు యామ్‌ శె్దు కవ త్తాల్‌ పున్న్మై ఇరుట్కణమ్‌ పోయిన యావుమ్‌ ఎగ్ర్ధివళుమ్‌ పొల్చుడర్‌ ఎబ్లణుమ్‌ వరవి ఎగ్రిన్లు విశళ్ష్లయ తజివెనుమ్‌ ఇరవి

ఛీవిధసాహిత్యవ (క్రియలు 169 తొ(దున్నై వాట్రుత్తి వణజ్ఞుదర్‌ క్కిజ్లాన్‌ తొబ్దర్‌ పల్లాయిరర్‌ శూట్రిన్తు విట్‌ కిన్లోమ్‌ విభీ తుయిల్‌ కిన్లన్వై ఇన్నుమ్‌ ఎమ్‌ తాయే వియప్పిదు కాణ్‌ పళ్ళి ఎగ్రిన్తరుకాయే.

ఇది బారతమాఠ తిరుస్పళ్ళి ఎగట్రిచ్చి యవియీ శతాబ్దము నందు భారతి యార్‌ పొడినదావతో మొదటి పాట. (పొద్దు పొడుచుట, దుఃఖ మనెడి దీకటి తొల గుట, కొన మమసూర్వు డుదయించుట, భారతనూత కంజలి మోడ్చి నమన్కరించు టకు భక్తులు చుట్టును జేరి నిలది యుండుట) ఇంకను కన్నులు తెణవక యున్న మౌతను విదురనుండి మేలుకొలుపుట)

పాటయొక్క యాకృతి; వద్యమునందలి పాదములు: గుణములుంవీని విర్మాణ మంతయు సంథడైండు శకాబ్దములుగా నొకే విధమున నున్నది. దానికి మునుపు కూడ నట్టి జానపద గీతము లుండి యుండ వలయు ననియు, అవియును వించుమించుగా నదే రూసముగ నుండి యుండ వచ్చు ననియు భావింన దగును, (పొద్దు పొడుచుట, సూర్యు డుదయించుట పలువురు వచ్చి చేరి నాయకుని యనుగహము కొజకును, కొలువు కొణకును కొచి యుండుట, కన్నులు తెజచి మేణుకొనునట్లు (ప్రార్భించుట మొదలయిన విషయ విన్యానము కూడ (ప్రాచీన కాలమునుండి యొకే విధమున నుండిన దని భావింప దగును, *పళ్ళి ఎ(బ్రిందరుకాయే”' అని పాట చివర మకుట మమరి యుండుటలో కూడ పెక్కు శతాబ్దములుగా నొక సొమాన్య ధర్మమును చూడ వగును. కోవె:

న!

పాండ్యరా జయిన నెడుమారన్‌ను కీర్తించుచు రచింసబడిన (గంథము పాండి క్కోవై. ఆది క్రీ. ౪. 8 లేక 7వ ళతాబ్బమునందు రచింపబడినదిగా భావింసబడు చున్నది. (గ్రంథ మంతయు (పస్తుతము మనకు లభించుట లేదు. ఆ _[గంథమునకు నంబం రించినవిగా మూడు వందల పద్యములు నంకలింవ బడినవి. ఆ పద్యములు లక్షణ (గ్రంథములలో లక్ష్యములుగా నుదాహరింపబడి యున్నవి. కర్త యెన రనునది కూడ తెలియ వచ్చుట లేదు.

కోవై యనునది కొవ్యభేదములలో నొకటి. "కోవై" కావ్యములలో విడి ప్రాచీన మయినదిగా సంభావింస బడుచున్నది, కోవై అనగా పెక్కు పద్యలమును

100 తమిళ వొబ్బయ చరిత్రము వరనరనంబంధము కలవానిగా తూర్చుట యని యర్దము, నంగ యుగమునందు (వ్రణయమునకు సంబంధించి పద్యములు సరన్పరనంబంధము లేక ముక్త కములుగా రచింపబడినవి. ఆయా సందర్భములయందు తోచిన (నత్యేక (పత్యేక కల్పనలకును, భానములకును నొక యాకృతి కల్పించి వేజ్వేరు కవీశ్వరులచే రచింపబడినవి.*కోవై” యనునది (ప్రేమికు లిరుపురియొక్కయు (పేమ భావములను, సన్నివేశములను నొక చర్మికమువలె సోపాన్నకమమున (ప్రదర్శించుచు నొకే విధ మయిన పద్యములతో వరుసగా రచించి రూపొందించిన (గంథము. స్థాలముగా_-నాలుగు వందల (పేమ నందర్భములను గుతించి నాలుగువందల పద్యములతో రచింపబడిన దది. (పేమికులు పరస్పరము వీకించుకొనుట మొదలు వివాహానంతరము నడుపు జీవితచర్యలనలకు, పిల్లలను కని పెంచుట (ప్రణయకలహము మొదలగువానితో కలుపుకొని నాలుగు వందల సందర్భములను ఒక జీవితచర్శితవలె వరుస్మకమమున చూపునది కోవై. ఆ (పేమికులు సంగపాహిత్యమునం దుండునట్లు కాల్పనిక వ్యక్తులే. (పేమికులు పర స్పరము వీఓంచుకొనిన స్థలము, అలవాటు సడిన యుద్యానవనము మొదలయినవానివి "సేర్కొమ నప్పడును, ఉపమలను కూర్చునపుడును ఒక రాజునో, దాతనో, దై నమునో కీర్తించుట కలదు. ఆ నాలుగువందల పొటలలో నొక్కొక్కటియ నొక్కొక్క కారణమును బట్టి యా నాయకునికి నందబింధీంచిన నర్వతము. దేశము, నది, గుణము కార్యములు మొదలయిన వానిలో నేదో యొకటి కీర్తిం బడును. అట్లు రచింపబడిన కావ్యభేదమే కోవై.

పాొండిక్కోవై లో నెడునూరకా అను పాొండ్యరాజుయొక్క పరాక్రమము, దానగుణము: యుద్ధిరంగములు; విజయములు మొదలయినవి కీర్తింన బడినవి. మాణిక్యవాచకర్‌ రచిత మగు తిరుక్కోవై యార్‌లో పరమేళ్వరుడు కీర్తింప బడెను. తరువాతి కొలమున విట్లు వేర్వేటు రాజులను, దాతలను, దై వములను కీ ర్తించుచు “కోవై*లు రచింప బడినవి. ఒకే విధ మయినలక్షణమునకు కట్టుబడి యుండుటచేత పెక్కు “కోవై” లలో నూతన కల్పనలు శగ్గిపోయినవి. అందుచేతనే యేవో కొన్ని *ఖోవై' కావ్యములు మాతమే కాల్యకమమున నశింపక రక్షింప బడినవి. అవి రడీంప బడుటకు కారణము వానియందలి సాహిత్యవైశష్ట్రమే యని చెప్ప దగును. కీర్తిం బడిన నాయకుల కీర్తి మజగిపోయిన పిదవ వితర కోవై” కొవ్యములు (ప్రజలచేత విస్మరింన విడినవి,

వీవిధపాపాత్య్నన(క్రీయలు 141

“కోవై” కావ్యములలో తిరుక్కో వై యారుకు తరువాత సాహిత్య(సపంచమున స్థానము పొందినది తంత్తైవానర్‌ కోవై. పొయ్యామొల్రువ్వులనర్‌ (క్రీ. శ. 18వ శతాబ్దము) రచించిన యా కావ్యము ఆంతకు మునుపు రచితము లయిన “కోవై” కావ్యములకం టె వై శద్యసౌలభ్యములు కలిగి యుండుటయే యది సజీవ మై యుండుటకు ఒక హేతువుగా పేర్కొన వచ్చును. నుతొక కారణము కూడ కలదు. ఆగప్పొరుళ్‌ (ఢేమ విభాగముల యొక్క) లక్షణ్యగంథ మయిన నంబి అగప్పొరు!్‌ లోవి యొక్కొాక్క విభాగమునకును నుచితమగు నుదాహరణముగా తంజై వానకా కోవై లోని పద్యము లుదాహరింస బడుటయే యా కారణము, అ లక్షణ(గంథములోని లక్యమున కయియే రచింపచిడినట్లు అంక నముచితముగాను, నం్రదాయానుసారులుగాను తండ్లై వానళా కోవై లోని పద్యములు కలవు. ఇతర “కోవై” కాొవ్యములవలెనే కొల్సవిక వ్యక్తు లగు నాయికానాయకలయొక్క (పణయజీవితమును ఒక చరిక్రనలె కూర్చి రచింపబడిన దిది, కొవ్యమునందు (ప్రశంపింసబడిన చారితకనాయకుడు (ప్రతిపద్యము నందును కీర్తింప బడెను. ఆతవిపేరే కావ్యమునకు పెట్టబడెను. తంబైై వాన౯ అను నా నాయకుడు ఒక పాండ్యరాజు కడ నమాత్యుడుగాను, పేనానాయకుడుగాను మండిన వాడు; అతని వీరోచితకార్యములను, దానగుణమును నీ కాన్యము సలుకావుల (వశంపించుచున్నది. పరణీ :

క్రీ. శ. నదునొకండవ శతాబ్దమున కులోత్తుంగు డను చోళరాజు అనంతనర్మ చోడగంగడు పరిపాలించుచుండిన కశింగదేశముమీద దండెత్తి పోయి. యుద్ధమున విజయమును పొందెను. చోళుని సైన్యములకు నాయకత్వము వహించి విజయము లభింపజేపినవాడు కరుణాకర తొండై మాకా అను సేనానాయకుడు చోళరాజును, వాతి పేనానాయకుని కీ ర్తించుచు రచింపబడిన కావ్యము “కళింగత్తుప్పరణి'. (ప్రత్యే కముగా నొక యుద్ధమును గుటించి రచింవబడిన మహాకావ్య మది. దారిత్రక సన్నివేశము నొకదానిని మూలముగా (గ్రహించి రచింపబడినను నూతన కల్పన అనేకము లా [గంథమువ నుండి రనమును చిప్పిల జేయుచున్నవి. వరణీ యనునది యొక కాన్యభేదము. వేయి యేనుగులను యుద్ధరంగమునందు చంపి విజయమును పొందిన యొక వీరాగ్రగణ్యుని కీ ర్తించుచు రచింసదిడినది “వరణి". యుద్ధమున పరా జీతు డయిన రాజుదేశములోవి యుద్ధరంగమునందు యుద్ధము చేపి గెలుచుటచేత వరణి యగడట పాడబడునట్లు భావించి వరాజిత మయిన దేశముపేర కొన్యమును

1

ల! తమిళ వాబ్మయ చరిక్రము “పేర్కొనుట యొక సంప్రదాయ మయ్యెను. ఇచట నోడిపోయిన దేశము కశింగము. అందుచేతనే నీ కావ్యము 'కళింగత్తుప్పరణి” యని పేర్కొన బడినది. కొవ్యకదర్త జయంగొండార్‌,. పరణి యను కొవ్యభేదమున నతవికావ్యమే నేటికిని (పశ స్త మై వెలయుచున్నది. వీరరసోచితము అగు యుద్ధవిషయముల నఖివర్జించు కాన్య మయిసను కవీశ్వరుని కల్స్చనాళ క్తిచే నందు శృంగారరనము కూడ నతిశయించునట్లు రచింప బడినది. రెండు రెండు పాదములతో నొప్పు “ఠాటతై' యను ఛందోభేదమున వీ కావ్యము రచింపబడినది, ఇందలి పద్యములు వీర రసోచిత మైన కఠినళబ్దముల విన్యా నము కలవి; యుద్ధసంఘటనలయొక్క వేగమునకును, (కూరత్వమునకును, వితర భావములకును ననుగుణ మయినవి. శబ్దముణను ఏఆీచి చూపుటలో నీ కవి కడుంగడు సమర్థుడు. శబ్దముల ధ్వవియు, నర్ధమును కలసి యుద్ధరంగమునే పాఠకుల మనోనేశ్రము నెదుట నిలుఫ గలుగును, పెక్కు పద్యము లర్బమును గూడ _తోప్‌రా జని యందలి శబ్దసొందర్యమునకయియే పలుమాబులు పతించునట్లు (ప్రోత్సృహించును. ఎడుమ్‌ ఎడుమ్‌ ఎడుమ్‌ ఎన ఎడు త్తదోర్‌ ఇగల్‌ ఒలి కడల్‌ ఒలి ఇగక్కవే విడు విడు విడు పరి కరిక్కుటగమ్‌ విడుమ్‌ విడుమ్‌ ఎనుమ్‌ ఒలి మిగై క్కవే విశ్రై కనల్‌ విల్రగళి౯ా ముశ్లైక్కవే మినల్‌ ఒళి కసలిదై పిఅక్కవే వశ్లై శిల్లై ఉరుమ్‌ ఎన ఇడిక్కవే వడికడై నెడుముణ్కుం $అక్కవే ఇట్లు వందలకొలది పద్యములు వేగమును, దూకుడును గలవి యై భావవేగమున కమగుణముగా శబ్దించును, యుద్ధరంగమున వీరులు కొలిచెడి దైవము కొళికాదేవి. కాళికాదేవిని వరి వేస్టించి పశాచముల సమూహ ముండును, కొళికి సందింధించిన నక్షత్రము పరణి. అందుచేత నిట్టి కాన్యమునకు “వరణి” యనుపేరు కలిగిన దని చెప్పుదురు. పెక్కు సంవత్సరములుగా నెచటను యుద్ధములు లేకపోవుటచే సిశాచముల కాహార నుయిన శవములు అభింపక యవి యాకటిచే మలనుల మాడునట్లు కల్పింపబడెను. పిశాచములు ఈను వైప మయిన కొళికాదేవికడకు పోయి తను స్టితివిగూర్చి మొజ ెట్టకొనును. శంగదేశముమీదికి చోళపైన్యము బయలుదేరి వచ్చుచుండినట్లు వార్త వచ్చును.

వివిధసాహాత్య(ప్రక్రియలు 168 ఆ విధముగా కల్పించియే యుద్ధరంగవర్షన యారంభ మగుచున్నది. యుద్ధము ముగిసిన పిదప శ్యతుపక్షమునకు చెందిన వీరులును,గజ ములును చచ్చి పోగు లయి యున్న దృళ్య మలిపర్జింపబడును. పిశాచముల విందు కోలాహలము, వాని యానందము అఖిపర్షింస బడును, విజయము పొందిన రాజుకీ ర్తి పెక్కుమారులు (సళంసాపూర్వకముగా (ప్రస్తా వింపబడును. ఇట్టి కల్పనలు కూర్చి రచించుటయే *“పరణి” కాన్యలక్షణ మయి పోయినది ఉలా:;

దేవాలయమువందలి దైవము అలంకారవై భవముతో పరివారదేవతలు చుట్టి రాగా బయలుదేరి మాడ వీధులలో ఊరేగింపుగా వచ్చుట (ఉలా వచ్చుట) కలదు; దేవుడు బయలుదేరుట మొదలుకొని యూరేగింపు ముగిసి వచ్చువజకును గల యన్ని సన్నివేళములలోను భగవంతుని కీర్తించుచు పద్యములు రచించుట యల వాటుగా నుండెను. బయలుదేరుటకు ముందు ఆ దేవునియొక్క గొప్పతనమును, అద్భుతకార్యములను కీర్తించుట, బయలుదేరునపుడు పరివారముగా నతవి చుట్టి వచ్చువారి వివరములను పేర్కొనుట, *“ఉలా” వచ్చునప్పుడు దేవదాసీలు పెక్కురు భగవంతుని చూచి (పేమ పూనుటను గుటించి (ప్రస్తావించుట పూర్వకాలమునందలి జానపదగీతములలో కానవచ్చు నలవాటు. అ జానపదగీతము లన్నియు నాయా (గామములలో కొలది కొలది మార్పులతో వ్యవహారమున నుండి యుండును. మొట్ట మొదట నొక కవీశ్వరుడు ఒక (గ్రామములోని దేవాలయమునందు జరగు నుత్సవమును చక్కగా పరిశీలించి యా పాటలవలెనే రచించి యొక కావ్యముగా రూపొందింవ వలయు నని యఖిప్రాయపడెను. అట్లాతడు రచించిన కొన్యఖేదమే *“ఉలా”? అవి 'షేరొందినది. (ప్రస్తుతము లభించునట్టి “ఉలా” (వదింధములలో మిక్కిలి (ప్రాచీన మయినది [క్రీ క. తొమ్మిదవ శతాబ్దమున చేరమా౯ పెరుమాళ్‌ నాయనారుచేత రచింపబడిన “తిరు కై లాయజ్ఞాన ఉళా' యనునది. అందుచే దానికి “ఆది ఉలా'యని కూడ సే రేర్పడెను.

తిరుక్కైలాయ జ్ఞాన ఉలాలో కీర్తింపదిడిన దైవము పరమేశ్వరుడు. శివలోక మున దేవత లెల్లరును కూడి పర మేశ్వరుడు ఊరేగింపుగా వచ్చి దర్శన మను[గ్రహింప వలయు నవి వేడుకొందురు సర మేశ్వరుడు వారివేడికోలు నంగీకరించును. పార్వతి వర మేళ్వరునికి సకలవిధము లయినయాభర ణములు తొడిగి యలంకరించును. అతడు

1లీ4ీ తమీళ వాబ్మయ దర్శితము ధరింపదగిన పున్పహారమును మన్మథు డొనగును. చందన మలదుకొని,కుండలాదులను ధరించి పరమశివుడు బయలుదేరును. వందీశ్వరుడును, (పమథగణముణను కావలి యుండు క్రై లాసద్వారములను దాటి శివుడు వెలుసలికి వచ్చును. సస్తర్తుణు మం గళాశేర్వాదము లొసగుదురు. ద్వాదశాదిత్యులు “వల్లాండు” పాడుదురు, అగస్త్యుడు కయ్రాభ్ర వాద్యమును వాయించును. అగ్నిదేవుడు ధూనము వేయును. వరుణుడు పూరకుంభమును ధరించును. వాయుదేవుడు వీధులు చిమ్మగా మేఘము వీరు చల్లను. చంద్రుడు ఛత్రము పట్టును. కుబేరుడు డానార్టము ధనముల వెదజల్లాను, గంగానదియు; యమునానదియు వింజామరలు వీతురు. మెజపులే ధ్వజములణు. పిడు గులే మురజములు. రంభ, ఊర్వశి మొదలయినవారు నాట్యము చేయుదురు. ఇళ్లే యితరదేనతలుసు తమకు చేత నయిన కై ౦కర్యములు చేయుదురు. న్తద్వారము లను దొటి పరమ!ిపుడు వెలుసలికి వచ్చును. సుబ్రహ్మణ్యస్వామి మయూరవాహనము వెక్కి ముందు నడచుచుండగా, దేవేంద్రు డై రావతము నెక్కి. వెనుక వచ్చును. హంనవాహనముమిద కుడివై పు బ్రహ్మ దేపుడును; గరుడువిప్టై నాసీను డయిన విష్ణు జీవుడు ఎడమ పార్శ్య్వ్యమునను నడతురు. మన్మథువి వై న్యము ముందు చనుచుండును. వినాయకుడు మెల్లగా నడచి వచ్చును. ఇతర దేనతాగణనులును పరివేష్టించి వచ్చుచున్నారు. పెక్కు విధము లయిన నంగితనాద్యములు (మోగుచుండును, ఊరే గింపు వచ్చు వీధులలో నీల పలువురు భగవంతుని దివ్యసొందర్యమును గాంచి మోహింతురు. వారిలో నేడుగురు స్రీలు భగపంతుని గాంచి _పేమ పూనుటయు, వారి వారి నయోభేదముల కమగుణముగా న్పవిధము అయిన వారి మనస్థితులును వివరింపబడును. ఆయిదేండ్లకు పైబడి యేడు సంవత్సరములలోపు వయసు కల పిల్లకు (పేమ యనునది యెట్టిదో తెలియదు. ఆమె మనసులో కూడ నొక విధ మయిన మార్చు కలుగును; ఆమెయు భగవంతుని (పేమక్షై పరితపించును. ఏడు మొదలుకొని పదునొకండు వత్పరములలోప్తు వయసు కల కన్య (పేమకు సంబంధిం చిన జ్ఞానాజ్ఞానములతోడి మనస్సు కలిగి యుండును. సండెండు లేక సదమూడు నత్సరములవయసు కల మగువ భగవంతుని గాంచి మైమజచును. పదునాలుగు మొదలు వందొమ్మి దేండ్త వయసు గల పడతి తన (పేమనుగూర్చి నఖులకు చెప్పుకొవి దుఃఖించును.. ఇరువది మొదలు యిరువదియై దేండ్త్లవయను కల (పొఠథ (సేమచే కృశించుచు దురపిల్లును, ఇరువదియాలు మొదలు ముప్పది యొకటి వయసు కల కాంత గేమచే సొమ్మపిలి పోవును. మువ్పది రెండు మొదలుకొని నలుబదిలోపు వయను శల మహిళ (పేమచే మవళ్ళరీరములు రెండును కృశింవగా దురపిల్లును. ఇట్లు సప్త

వీవిధసాపాత్య(వ(క్రియలు 186 విధము లయిన వయోలేదములు కల న్తీలయొక్క (పేమ నందర్శ్భములను పేర్కొను వపు డా యావయో భేదముల కనుగుజముగా వారు పొల్గొను (క్రీడలు, వయోనుగుణ ముగా వారు పొండెడి (సేమానుభూతులును, వారు తమతమ మనోభానములను వ్యక్తము చేసెడి పద్దతులును వేర్వేజుగా నభివర్షింపబడును. ఇట్లు పలువుర మనస్సుల నాకర్షించుచు జగదేకసుంభరు డ్రై నాయకు డూరేగింపు వచ్చునట్లుగా కచించుటయే *“ఉలా”' (ప్రదింధముయొక్క సంప్రదాయము.

“కాన ఉలా' రచించిన చేరమా౯ా 'పెరునూక్‌ నాయనారు. తిరువారూర్‌ ముమ్మణిక్కోవై, తిరునజ్ఞ త్తన్టాది తిరువన్దాది? మొదలయిన మథికొన్ని (గ్రంథము లను కూడ రచించెను. భిన్నఖిన్నము లయిన మూడు మణులను మార్చి మార్చి కూర్చిన హారమువలె భిన్నము లయిన ము త్తెణగుల పద్యభేదములు మాతి మాఠి వచ్చు నట్లుగా రచించిన ముప్పది పద్యములు కలది ముమ్మణిక్కోవై, ఇదియ నూతన మగు విన్యానమే. ఓక పద్యమునందలి చివరిభాగము తరవాతి సద్యమున [పారంభ ముగా నుండునట్లు అంతాది (ముక్తపద్యగ స్త) పద్దతిలో రచించు నంప్రదాశుము సంగకాలములోవి పద్మిటుప్ప త్తు నందలి యొకభాగమున కాన వచ్చును. అయినను చేరమాజా పెరుమాళ్‌ నాయనారు (గంథములును; నందిక్కలంబగమును నాయం కాది పద్ధతికి మిక్కిలిగా మార్గదర్శకము లమ్మ్యె నని చెప్ప వచ్చును.

“ఉలా* యనెడి (స్యకియలో నొక కొవ్యము రచింవబడినపిదన దానియందలి యమరికనే లక్షణముగా (గ్రహించి తరువాతికపులు *ఉలా' (ప్రబంధములు రచించిరి, వాయకువి యూరు. పేరు, వరి వేస్టించి వచ్చు వరివార దేనకలు మొదలగు విషయ ములు భేదింస వచ్చును. కొవి ఏయికర వర్ణనల న్వరూసస్వభానములు (ప్రతి కాన్య ములోను నొకేవిధమున నుండును. కవీశ్వరుల కల్పనాళ క్తి కనుగుణముగా నప్త విధము లయిన వయోలేదములు కలస్త్రీల రూపమును, భావమును, సంభాషణమును వేర్వేలు పద్దతిలో మండును. నూతనము లయిన యుసమలు (గ్రహింపబడును, ఇబ్లుగా, దీవివి రచించు కవీశ్వరుని శ క్తి సామర్హ్యముల కనుగుణముగా నొక కొన్ని యంద ములును? విశిస్టతలును వేర్వేజుగా నున్నను నొకదానిని టోలి మతొకటి రచింప ఐడుటచేత నందలి నూతనత్వమును గాంచ గలుగుట యరుదు. అందుచేతనే పెక్కు ఉలాలలో యథార్థ మయిన కాన్యకళ లోపించి పసద్యరచనాళ క్రియే (ప్రధానముగా కవి పించుచున్నది, కవిత్వవైశస్టము లోపించి వద్యరచనాసామర్థ్యమే (ప్రాము అ్యము శహించుగున్నది, ".

160 తమిళ వాబ్మయ చర్మితము

తిరుకై్క్యైలాయ జ్ఞాన ఉలాకు పీదవ (వ్రస్తుళము లభించుచున్న *“ఉలొ కావ్య ములు పదునొకండవ శతాబ్బమున తిరుణ్ఞాన నంబందర్‌ మీద నంవియాండార్‌ నంబి రచించిన ఆళుడైయ పిశ్సైయార్‌ తిరుతఉలామాలై, క్రీ. శ. 12వ శతాబ్దిమున ఒట్ట క్కూత్తర్‌ రచించిన మూడు ఉలా(వ్రబింధముణ అనునవి. భగవంతువికి నంబం ధించిన గొప్పతనము రాజులకును నుండునట్లు సేర్కొనునంప్రదాయ ముండుటచేత- రాజులను భగవ(త్చతివిధులుగా పరిగణించుసం(పదాయముచేత = రాజులమీద కూడ “ఉలా” (వ్రబంధములు రచించునాదార మేర్పడినది. ఒట్టక్కూ- త్తర్‌ రచించిన మూడు *“ఉలా"లును న శ్లేర్చడినవే, ఉపమాన వైశష్ట్య్రములును, కవితా పొందర్యమును నట నట కానవచ్చినమ నవి కవితాశ క్తి లోపించిన వగుటచేత నే డంతగా నాడరముతో పఠింపబిడుట లేదు. తిరువారూరు, తిరుస్పుననము. మధుర, తిరువానై క్కొ; కాంచీ పురము, తిరుక్కాళ త్రి (శ్రీ కాళహస్తి, తిరుక్క(్రిక్కున్షమ్‌ (వకితీర్ణము మొదలయిన క్షేత్రములలోవి యధిద్దై వతముల మీదను *ఉలాొ' (ప్రబంధములు రచింప బడినవి. పదునెనిమిదప శతాబ్దిసజకును విట్లు *“ఉలొ (ప్రబంధములు రచించు సంప్రదాయము క వీళశ్వరులలో మిక్కిలిగా మండెను. పదనెవిమిదవ శతాబ్బమున రచింపజిడిన '“ఉలాలలోను ఆచారము(ప్రకొరము నప్త్పవిధము లయిన వయోభేదము లలో నున్న స్రీలు చూచి, (పేమ పూనినట్లు రచించునం్యపదాయ మళ్లే యనున రింవ దిడినది. ఇతరవర్షనలు కూడ నించుమించుగా నస్లే యనునరింప బడెను. అందుచే వానిలోని కవితావైశిష్ట్యము క్షీణించి పోయెను. పందొమ్మిది, యిరువదవ శళాద్దిములలో *ఉలా” కుండిన గొప్పతనము తగ్గిపోయి నూతన కావ్యభేదములకు (ప్రాబల్య మేర్చడినది, తూదు;

ఒక రాజు మటొకరాజున కొఠవిమూలముగా రాయబారము పంపుట (ప్రాచీన కాలమునుండి వచ్చుచున్న యలవాటు. అతియమాఃజా అనురాజు తొండై మాజా అను వానికడకు అవై్వైయార్‌ అనుకవివి రాయబారము పంపిన విషయము పుఅనానూరు లోని సద్యములమూలమున తెలియ వచ్చుచున్నది. యుద్ధములు మొదలయిన విషయ ములక్షై రాజు లవలంవించుచుండిన యీ పద్ధతి సాపిత్యమున కల్పింపబడినపుడు కొన్ని తెలగుల యాకృతులను పొందినది. పాండ్యదేశపు కవీశ్వరుడు పిశిరాన్షెయార్‌. చోళరా జగు కోప్పెరుంజోటికా ఆతని (ప్రాణస్నేహితుడు, చోవని కీ ర్రింవ

వివిధసాహిత్యవ(క్రియలు న! వలయు నవి తలచిన కవీశ్వరుడు ఉత్తరమున చోళదేశమును గూర్చి పోవు చుండినమొక హంసమును గాంచి “ఓ హంసమా। నీవు చోళదేశమునకు పోవుగుంటివి. అచట చోళుని యంకఃపురము కనిసించినపుడు నీవు క్రిందికి దిగి లోనికి పోయి. చోళునికి నా పేరు చెప్పి పరిచయము చేసికొనుము, పీకు వలపిన దెల్లి - నీతో డయిన యాడుహంన యలంకరించుకొనుబకు వలసిన వెల్ల. రాజు నీ కిచ్చును.' అవి చెప్పినట్లు రచించి యున్నాడు. ఇట్లు మాటలాడ జాలని పకి మృగములను, (ప్రాణములు లేవి మేఘము, వాయువు మొదలయిన వానిని దొత్యము సంపృనట్లుగా కల్పించి రచించుట ఛణజయకావ్యములలో నధికముగా కనిపించును. టప్రాలీన తమిళ సాహిత్యమునకు చెందిన సంగకవితలలోనే యిట్టి 'వణయదౌత్యము కలరచనలు కొన్ని కలవు, సమ్ముద్రతీరమున (సీమికువి గానక పరితపించుపియురా లొకతె యచట మిక్కిలి వేగముగా పరువెశ్తుడుండిన యెండ్ర కాయను చూచి 'ఓ యెండ్రీః నా (పియుడు అదిగో: యా యూర యున్నాడు. అతని కడకు పోయి నా కష్టదళనుగూర్చి తెలుస వలయును. ఈ సముద్రతీరమునందలి యుద్యాన మా విషయమున నాకు సాయము చేయ జాలదు; ఈ యుస్పు పజ్జయు నా మార్గముననే (స్రవహించుచున్నను నతవివి గాంచి చెన్స జాలదు. నీవే యకవి కడకు పోయి నా పరిస్థితినిగుజించి తెలుప వలయును.” అవి చెప్పినట్లుగా ఆగనా మాజులో నొక పద్యము కలదు, ఇట్లు (ప్రణయవిషయకముగా నున్నసద్యముల వనునరించి తరువాతి కొలపు భ_క్తిసాహిశ్యమునందును భగనంతునికడకు దొత్యము వంప్కపద్ధతిలో అళ్వారులును; నాయన్మారులును పెక్కు కవితలు రచించిరి. కేవా రములోను, తిరువాచకములోను, నాలాయిరములోను గల యా దొత్యరచనలు భక్తి రసభరికము లై హృదయంగమముగా నున్నవి. కోకిల అన్డీల్‌, పావురము, తుమ్మెద, చిలుక, కొంగ మొవలయిన పశులు భక్తుల దౌత్య కల్పనల కునయోగ పడినవి. నాయికానాయకుల (ప్రణయమును భక్రికవితల కనుగుణముగా రచించిన ఆళ్వారులును, నాయన్మారులును శక్తూద్రు" (రాయబారము) అనుపద్దతివి చక్కగా నుపయోగించుకొవి; మనస్సును (ద్రవింప జేయగల కవితలు పెక్కింటిని రచించిరి, మహాకొవ్యములలో కూడ (పేమికులు దౌత్యము పంపినట్లుగా రచింపబడిన ఘట్టములు కలవు. ఉమాపతి శవాదార్యు డను శై వమహనసీయుడు తన మననస్సునే ధొత్యము వంపినట్లుగా రచించి యుండుట యొక (ప్రత్యేకగ్రంథముగా _ పరిగణింప

168 తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము బడినది. దావికి పిదస “తూదు అమ పేరుతో విస్తారముగా కావ్యములు రచించుట సంప్రదాయ మయి పోయినది.

పలప్పట్టిడై చొక్కనాథ పులవర్‌ (15 నళ తాబ్టీవాడు) రచించిన అభిగర్‌ కిశ్నై విడు దూదు “తూదు' అనుతెగకు చెందినకావ్యములలో విళిష్టస్థానమును పొంది యున్నది. చిలుకను భగవంతువికడకు దౌత్యము సంపు పేయసి యా చిలుకకు గల యోగ్యకలను 'పేర్కొనుటయు, వితరము లగు వర్షనలుము మిక్కిలి మనోహ రముగా నున్నవి. అందలి శ్రైలి మధురము.

దూతగా పంపుటకు కల్పింపబడు వస్తువులును వేలు వేజుగా నఖివృద్ధి చెంది నవ. ధనము? ధాన్యము (వర్సి:; వస్త్రము, పొగాకు, జింక, కాకి, తమిళము మొద లయిన వానిని దొత్యము పంపునట్లుగా పెక్కురు కవులు కల్పించి కావ్యములు రచించిరి. ధనమును దూతగా సంపుకొన్యమున ధనము తప్ప తక్కినవి దౌత్యము నెజపుట కనర్శము లనుటను = ధన మొకహే తన కోరికను నెజవేర్ప గలళటక్తి కల దనుటను కవీశ్వరుడు మిక్కిలి మనోహరముగా ధనమును గొప్ప చేసి (ప్రార్దించు నట్లుగా కల్పింప బడినది. అశ్లే యొక్కొాక్క వస్తువును, దావి విశిష్టతలను తక్కిన వానికి లేవి యోగ్యతలను పేర్కొని కల్పించుటచే నొక్కొాక్క “తూదు” కావ్యమును వొక్కాక్కం గుణవిశేషముతో మనోహర మై యొప్పును. దేశములోనికి కొత్తగా వచ్చినది పొగాకు. దానివి దౌత్యము వంపున ట్లాక కవీశ్వరుడు కల్పించెను. మధుర లోని దేవాలయమునం దధివసించి యున్న పరమేళశ్వరునికడకు తమిళభాషవే దొత్యము నిమిత్త మై వంపున ట్లోక కవీశ్వరుడు రచించిన కావ్యము *తమిట్రి విడు తూదు.' ఆ కొవ్యమున '*తూదు (రాయబారము) నెజస వలసిన దవి (పియురాలు (5 క్తుడు) తమిళభాషను (ప్రొర్థించును, తమిళశమునకు గల విశిష్టగుణముల నెల్లి "పేర్కొని “నీవే నా కోరికను తీర్చుటకు తగినయర్హత కలిగియున్నావు. వీనేనా కొణత నుచితవిధమున నాయకునికి తెలుపుటకు సాధ్య మగును” అని చెప్పు సంద రృమున తమిళభాషకు గల కావ్యశ క్రి మొదలగు సకలవిధము లయిన విశిష్టతలును పేర్కొన బడినవి. *తమిళశమా;నిన్ను నమ్మియే వేను ప్రాణములతో జీవించి యుంటిని. లేక పోయినచో దేవకల యమృతమునే యయినను నేను కోర జాలను.

ఇరుకా తమిథ్కె; ఉన్నాల్‌ ఇరున్సే౯ ఇమై యోర్‌ విరున్స అమిభ్రి దమ్‌ ఎన్లాలుమ్‌ వేణ్ణేన్‌.

వివిధపాహిత్య(వ్రక్రియలు 100 అను పాదములు నాయికొవాక్యనులుగా మన్నను కవీళ్వరువి తమిళభాషాభ క్తినే (ప్రదర్శించు చున్నవి. ఇట్లు '“తూదు” కావ్యములలో పెక్కు ఘట్టములు వన్తు వైశష్ట్య మును మెండుగా కలిగి యున్నవి. ఆ కొలమునందలి కవీశ్వరుల యాచారను (పకా రము నడును నడుమ శ్తేషలను కూర్చి వావియందు శబ్లసొందర్యము వ్యక్త మగు నట్లు చేపిరి. ఆధువికకాలమున శ్లేషసొందర్యములు కవితా వైశిష్ట్రమునకు దూరము లయినవిగము, నక్కల లేవివిగను భావించబడుటచే వానిని నేడు శ్రద్ధతో పఠించుట తగ్గి పోయినది.

8 కావ్యములు (కీ. ఈ. 500. 1200 భారతకావ్యములు :

భక్తి సాహిత్యము అభివృద్ది చెందిన కొలమున విస్ణుదేపువి యవతారములను గూర్చి యఖివర్షించు భారత, రామాయణము లనునితిహానకావ్యములు తమిళదేశమున (ప్రావల్యమును వహించినవి. నంగసాపిత్యమున నొక కొన్ని కవితలలో నితిహాన ములలో నుండు శ్రీరామచంద్రుని చేష్టితములును ్రీకృష్ణుని చేష్టితములును నువ మానరూపముననో: వితరవిధముగానో యఖివర్షింస బడినవి. శిలస్పదిగారమున (ప్రజలు పాడు పొటలు గల ఘట్టములలో వితిహానకథలయొక్కం (వ్రస్తాననలు పెక్కు కలవు. కొని రామాయణ భారతములు తమిశమున రచింపబడుట తరువాతి కాలము లోనే(క్రీ శం 45 శతాద్దిములలో) జరిగినది.

భారతమును రచించిన *పెరుందేవనార్‌” అను కవీశ్వరుడు కొన్ని సంగ కొవ్య ములకు ఒక్కొక్క (ప్రార్ధనాపద్యమును రచించి చేర్చి యున్నాడు. ఆరచన లాయా సంకలన కావ్యములయందలి పద్యభేదముల ననుసరించియే చేయబడినవి. అగనా నూటు, నట్టిఏనై కుజుంతొగై, ఐబంగుటునూలు, పుఅనామారు అను నయిదు ([గంథము లకును నతడు దై వప్రార్థనా పద్యములు రచించి చేర్చి యున్నాడు, అతడు రచించిన భారతము (ప్రస్తుతము లభ్య మగుట లేదు. తొల్కాప్పియము? యాస్పరుంగలము అను (గంథముల వ్యాభఖ్యానములలో నాయా వ్యాభ్యాతలచేత నతని భారతములోని నద్యములు కొన్ని లక్ష్యములుగా (పదర్శింస బడినవి. అవి అగవల్‌ అను ఛందమున రచింపబడి నంగసాహిత్యదోరణిలో నే యున్నవి. ఆ భారతమున నట నట వచనము కూడ కల దని తెలియుచున్నది.

'పెరుందేవనార్‌ రచించిన భారతమే కాక భారత వెణ్బా అనుసేర వెజణ్బా ఛంద స్పులో రచింనదిడిన మటొక భారతము కూడ నుండెను. అది కూడ నడుమ నడుమ వచనముకల చంపూకావ్యమే యవి చెప్పుదురు. క్రి, శ. తొమ్మిదవ శతాబ్బ్వమున నందివర్మ యను సల్లనర౮ూజుకొాలమున నది రచించ బడినది. దానియందలి కొంత భాగము మాత్రమే మనకు లభించుచున్నది. అందలి పద్యములు శెందమిళ్‌ శ్రై లిలోను;

కొన్యములు న! వచనము _ మణిప్రవాళశ మను మిశశైలిలోను కలవు, క్రీ. శ. 18వ శతాద్దిమున ఆరుణిలై విశాకళా లేక వత్సరాజళ అనునరడు తమిళమున నౌక భారతమును రచించెను. అతని (గ్రంథము పూర్తిగా నశించి పోయినది, క్రీ. శ, 17వ శకాద్దిమున విల్లిపుత్తూకార్‌ మిక్కిలి రనవంతముగా ఛందోమయ మయిన (వ్రవాహశ్రైలిలో భారత మును రచించినపిదప (ప్రాచీనభారతగంథములను గుజించి న్మరించువారు కూడ లేక పోయిరి.

రామాయణకాన్యములు ;

“పెరుందేవనార్‌ రచిత మయిన ,(ప్రాదీనభారతము వలెనే అగనల్‌ ఛండమున రచింపబడిన (ప్రాచీనరామాయణ మొకటి తమిళమున నుండెను. అందలి యయిదు వద్యములు మా(భ్రమే నేడు లభించు చున్నవి. వైనుల కొదరపాత మయిన జ్లైన రామాయణ మొకటి యుండెను. ఆ (గంథమున కూడ కొన్ని పద్యములు మామే (ప్రస్తుతము లభించు చున్నవి. తరువాతి కొలపు కవీశ్వరులు తాము సంధావించిన ్రంభములలోను, రచించిన (గ్రంథములలోను కొన్నిటిని చేర్చి యుండినందువలన నా కొన్ని పద్యములు మాత్ర మిపుడు లభించుచున్నవి. కంబమహాకవి రామాయణమును రచించినపిదప దాని యసామాన్య మయిన వై శిష్ట్రమునకు ముందు నిలువజాలక యా (ప్రాచీనరామాయణ కావ్యములు మటిగి పోయినవి. ఓక విషయమును గుణించి యొక మహాకావ్యము వెలసినపిమ్మట దానిముందు ఆ విషయమును గుటించిను కవితా పౌందర్యము కొజనడిన (గ్రంథముల నాదరింపక పరిత్యజించునాచార మున్న దను విషయమును తమిళసాహిత్యచర్శ్మితము (ప్రకటించుచున్నది. ఇతర(గంథములు :

వైష్ణవులు రామాయణ భారతకథలను దేశమున వ్యాపింపజేపినక్షు కై వులును పరమశివుని లీలలనుగుటించి [ప్రజలకు తెలుప డొడగిరి. ఆ రీతిలో తమిశమున మొట్ట మొదట వెలసిన (గంథము “కల్లాడమ్‌” అనునది. కర్త కల్లాడర్‌. నంగపాహిఠత్యపు శై లివనే యమసరించి ఆగనల్‌ అను ఛందోభేదములో నతడు నూణు పద్యములు గల (గ్రంథమును రచించెను. అందలి యొక్కొాక్క పద్యమును మధుకలో వెలసిన పరమశివుని దివ్యలీలల నభివర్డి చును; (ప్రణయేతివృ త్తము కలది, తరువాతికొాలమున తిరువిశ్హైయాడర్‌ పురాణములు కొన్ని వెలయుట కిదియే యాధారము. ఇళ్లు వైష్ణవ పురాణములును, చ్లైన పురాణములను వెలయుటకును, నసంస్కృతకౌవ్యసంబంధ

172 తమిళ వాబ్మయ చరితము మధిక మగుటకును విట్టి (గ్రంథములే మార్గదర్శకము అయినవి. నంస్కృత (గ్రంథ ముల ననుసరించి తమిశమున (గ్రంథములు రచించుట యీ కాలమునందు (ప్రారంభ మయ్యెను. అపుడు పల్లవరాజూలు తమిళదేశమునం దరికభాగమును పరిపాలించు చుండిరి. కొంచీపురము రాజధావిగా నారి పరిపొాలనము సాగెను. వారు తమిళము, వంస్కృతము మొదలయిన యుభయభాషాపాండిత్యము నాదరించిరి. మహేంద్ర డను పల్లవరాజు మత్తవిలానప్రహనన మను నంస్కృతనాటకమును రచించెను. సల్ల వులు నంస్కృతమునందు పెక్కు (గ్రంథములు రచించుటకు (ఫోత్సాహ మొసగిరి. కాందీపురము అనేకకళల యయఖివృద్ధికి నాయకత్వము వపాంచినకొల మది. నలందా విశ్వ విద్యాలయమునకు ధర్మపాలుడు, దిజ్నాగుడు మొదలయిన తమిళ విద్వాంసుల నాచార్యులుగా కొంచీపురము సంపినకాల మది. సంస్కృృతకొవ్యాదర్శ మను (గ్రంథ మును రచించిన దండి మొదలయినవారు వెలి నంస్కృత(గంథములు పెక్కు రచించిరి. మౌమల్ల పురమున (వవంచ(వభ్యాతి గాంచిన శిల్పములు చెక్కబడినకాలము కూడ నదే. కాంచీపుర మొక గొప్ప విశ్వవిద్యాలయముగా వెలసినది. సంస్కృత కవీశ్వరులును; తమిళకవీశ్వరులును ననేకులు వెలసి యచట పాహిత్యాలంకొరాది శాస్త్రములకు సేనలు చేయుచుండిరి. జై నులును, బౌద్దులును మతవిషయకముగా కలిగి యుండిన నాయకత్వమును;, ఆధిక్యమును తగ్గిన పిదప పాహిత్యవ్యాకరణ శాఖలలో తను తమ పాండిత్యముతో పేనలు చేసి తమ తమ గొప్పతనములను సంరక్షించుకొనిరి. ఆ శాఖలలో వారు రచించిన (గంథములలో కోన్ని నష్టము లయి పోయినను కొన్ని యింకను మహోసకారము చేయుచున్నవి.

తమిళమున రచింపబడు (ప్రణయవిభాగములమ గుటించి (వ్రస్తుకము లభించు (ప్రాచీనగ్రంఠము తొల్కాప్పియములోవి మూడవ భాగము. అది క్రీ. పూ. మూడవ శతాబ్దమునకు చెందినది. దానికి పిదన రచింపబడిన (గంథములు కొన్ని నశించి పోయినవి. లభ్యము లగుచున్న (గ్రంథములలో *కళవియల్‌” అనునది యొకటి. అది క్రీ.శ. ? లేక 8వ శతాద్దిమున వెలసినట్లు చెప్పబడుచున్నది. (ప్రణయవిభాగములలో వివాహమునకు మునుపటి జీవితమును గుజించి మౌషత్రము తెలుపుచుండుటచే నది “కళవియల్‌” అని సేరు పొందినది, (కళవు అనునది తలిదండ్రులకుమ నూరివారికివి తెలియకుండు రహస్యవ్రణయము) అణజువది సూత్రములు కల యా లక్షణ (గంథ మును “ఇర్టైయనార్‌” ఆను కవీశ్వరుడు రచించెను. ఆ (గంథమునకంటెను దానికి రచింవవిడిన (ప్రాచీన వ్యాఖ్యానమే యీ కాలమున మిక్కి=లి (సళ_న్లి వహించి యున్నది.

కాన్యములు [78 ఆ వ్యాభ్యానమును '*నక్కీరర్‌” ఆనునతడు రచించె సని చెన్స్పబడుచున్నది. ఆతవి వ్యాఖ్యానమున కల్చితము లయిన సాహిత్యచరిత్రవిషయములు పెక్కు కలవు. అందు వంగకాలపు కవీళశ్వరులు సెక్కురయొక్క నామములు పేర్కొనబడి యున్నవి. మొట్ట మొదట తమిళవ్యాకరణము నగస్తుడు రచించె ననియు, మూడు తమిశనంఘము లనియు నందు తెలుసబడినవి. ఆ నంఘములను గుటీంచి తొలిసారిగా తెలియజేయు (గ్రంథ మదియే. కావ్యములు; నంగీత రచనలు, నాటకములు పెక్కింటిపేళ్ళ నా వ్యాభ్యా నము తెలియజేయుచున్నది. వానిలో ననేకములు ప్రస్తుతము మనకు లభించుట లేదు, కొన్ని (ప్రాచీనవ్యాఖ్యానములలో మాత్రము సూచింప బడినవి. కొన్ని కొన్ని పద్య ములును; స్తూతములును లక్ష్యములుగా (ప్రదర్శింపబడినవి.

ఈ (గంథముయొక్క వ్యాఖ్యానము మటొక విధముగా కూడ [ప్రాముఖ్యము వహించి యున్నది. తమిళమున (ప్రాదీన వచనసాషిత్య చరి[త్రనుగూర్చి వరిశోధించు వారు శలస్పదిగారములో నడుమ నడుమ కానవచ్చు వచనభాగములను చూప్పదురు. అవియే మిక్కిలి (ప్రాచీన మయిన వచనరచన లయి యున్నవి. వానికి సదస మనకు లభించు (ప్రాచీనవచనరచన యీ కళవియల్‌ వ్యాఖ్యానమే. అది వచనరూపమున రచింసబడినను వద్యమువలెనే గణముల కూర్పును, యతిపప్రానముల పరంపరను, శద్దిముల గాంఫీర్యముమ, విశేషణములను కలిగి యా కవీశ్వరువి వచనశై లికి దృష్టాంత ముగా నున్నది. పం(డెండు వందల సంవత్సరములకు పూర్వము కవీళ్వరులు చేపట్టిన వచనశ్షైలివి గూర్చి తెలిసినగోరువారి కా యొక్క (గ్రంథమే యుదాహరణ్యపాయ మై యుపకరించు చున్నది. (వ్రణయేతినృ త్తము (ఆగప్పొరుళ్‌)ను గుజించి కళవియల్‌ రచింవబడీన విధముననే వీరమునకు సంబంధించిన పుజప్పొరుక్‌ను గుణించి యొక మాతఠన్యగంథము తొమ్మిదవ శతాబ్బమున అయ్యనారిదనార్‌ ఆనునతనిచే రచింప బడెను. దానిపేరు పుణస్పారుళ€్‌ వెన్సామాలై. కొన్ని సూతములణును, వానికి లక్ష్య భూతము లయిన పెక్కు “వెణ్బా” పద్యములును గల్టగంథ మది. లక్షణగంథ మయ్యును నందలి *“వెణ్బా” పద్యములు చక్కని కవితాసంసద గలిగి యున్నవి. ఆ పద్యములశై లి నజీవ మయినది. కల్చనాసొందర్యము కల యందలి పద్యములు పాఠ కులకు ఏం దొనర్చును.తరువాతికొలపు 'వెణ్సా”ల నలె శద్దిములు సులభములు కొక సంగ పాహిత్యమువలె గంలీరము ల్లై యున్నవి. అయినను రనవత్తరముగా విషయములను వ్య క్తీకరించు చుండుటచే పాఠకుల (స్రస్తుతికి ప్యాఠకము లై యున్నవి. *“వెళ్చా' ఛందమున రచింపబడిన (ప్రాచీనగంథములలో '*నాలడియార్‌ో కును, *సృమొటి నామాటు” నకుము సమాన మయిన వైశిష్ట్యము నా (గ్రంథము కలిగి యున్నది.

114 తమీళ వొబ్మయ చరిత్రము

వై మలును; బౌొద్దులును శైవవైస్తపులతో పోటీపడి తన తమ మకతధర్మము లను _సచారము చేయుటక్రై రచించిన కాన్యములును, పురాణములును కొన్ని కలవు, అవి 'పెరుంకదైై, మేరు మందర పురాణము, శాంతిపురాణము, (శ్రీపురాణము, చింతామణి, చూడామణి: వశ్రైయాపతి, కుండలకే!: వీలకేశి మొదలయినవి వీవిలో కొన్ని "వ్యమునకు వలపీన ధర్మము లన్నియు కలిగి, కవితారనభరికము లై, సాహ్‌ త్యలోకమున (పళ స్తి వహించినవి. కొన్నిటియందు మకవిషయకవాదోపవాదము లును, (ప్రచారములును నధిక మై కొవ్యసౌందర్యము లోపించుటచే వానిని తరువాతి వా రాదరింపక (తోపిపుచ్చిరి; కొల్మకమమున నవి (క్రమక్రమముగా నశించి పోయినవి* 'పెరుంకదై

'పెరుంకద్లై యొక జై నకావ్యము; అది బృహక్కత యను పై ళాచికభాషా ంథము ననుసరించి తమిళమునందు రచింపబడె నవి చెప్పబడుచున్నది. ఆ యళఖి ప్రాయమును అండించి యది బృహత్కథా మంజరి కథానరిత్సాగరము అను సంన్కృత (గ్రంథముల ననుసరించి రచింవబడె నవి మఠటికొందయ సపేర్కొనుచున్నారు. కొంగుడేశపు సొామంతరాజకుటుంబమునకు చెందిన కవీశ్వరు డొకడు దీనివి తమిళ మునందు రచించెను. అందుచేత నతడు “కొంగువేళిర్‌' అని పేర్కొన బడెను

వక్సదేశమునందలి కౌళశాంవినగరమునకు అధిపతి యయిన యుదయనువి చరిత్రమును వివరించు (గ్రంథ మది, ఈ రాజుయొక్క చర్మితమునే తెలుపు మజొక (గంథము కూడ తమిళమున కలదు. దానిపేరు “'ఉదయకుపూర కావ్యము.” కాని యది యంతగా వాదరింపబడుట లేదు. కావ్యపౌందర్యము లోపించి యుండుటయే దావికి కారణము. “పెరుంకద్దై"లో రసవంఠము లయిన వర్షనలు పెష్కు కలవు. నంగ కాలమునందు (ప్రాదిల్యను వహించిన అగవల్‌ అను ఛందోభేదమున రచింపబడిన మహాకావ్యములలో 'పెరుంకదై ” కూడ నొకటి. “పెరుంకదై”లో జై నమతధర్మ ములు పేర్కొన బడినవి. కథాసౌందర్యమునకు భంగము కలుగని విధముగా నా మతధర్మముల నా కవీశ్వరుడు నడుము నడుమ మిక్కిలి సమర్థవంకముగా నివరించి యుండుట మిక్కిలి (సళంసనీయ మై యున్నది. ఈ కాన్యమునందలి [ప్రారంభమున నొకభాగమును; చివర నొకభ్రాగమును న।ంచి పోయినవి, జీవకచింతామణిీ ;

ఇంతనఅకును మహాకావ్యము లన్నియు *వెణ్చా' ఛందములోనో, “ఆగవల్‌” ఛందములోనో రచింనవడుచు వచ్చిన తమిళపాహిత్యచర్శితమున క్రీ. శ. తొమ్మి

కాన్యములు 1/65 దవ శతాబ్దమునందు తిరుత్తక్క శ్తేవర్‌ అను జైనకవీశ్వరు డొక నూతనత్వమును (వవేశ పెట్టెను. ఆతడు జీనకు డనురాజు చరిత్రమును కావ్యరూనమున రచించుగు “విరుత్తమ్‌' అనునూతనచ్చందోభేదమును ఉపయోగించెను. శిలప్పదిగారము మొద లగు కొవ్యములలో 'విరుత్తమ్‌' అను ఛందము ఒకచోట కానవచ్చు చుండుట యథ్రా రమే యయినను దానివి చక్కగా నుసయోగించిన కవీశ్వరుడు తిరుత్తక్క శ్తేవరే యని చెప్ప దగును. అతడు మూడువేలకు పై బడిన పద్యములు కల మహాకావ్యము నా నూతనచ్చందోభేదములోనే పూర్తిగా రచించెను “విరు త్తమ్‌' అనునది నాలుగు పాదములుకల యొక పద్యము; (ప్రథమపాదమున నెన్ని గణము లుండునో తక్కిన మూడు పాదములందును నవ్ని గణములే యుండును. (పథమసాదమునందలి గణ ముల కూర్చే తక్కిన పొదములందును నదే పద్ధతిలో నుండును. అందుచే (పథమ పాదమునందలి నాదమే తక్కిన మూడు పొదములందును షూటి మాటికి ఏినవచ్చును. ఒక పాదమున కిన్ని గణము లుండ నలయును; ఇట్టి పరిమాణము కలగణము లుండ వలయు నను నిర్బంధము లేక పోవుటచే “విరు త్తమ" పలువిధములుగొ వి స్తరించినది. ఒక విరుత్తమునందలి పొదములు సుదీర్చము ల్లై యుండవచ్చును, మతొక నిరుత్తము నందలి పాదములు (హన్వము ల్లై యుండ వచ్చును. చిన్ని చిన్ని గణములు కల ఏరుత్తము వేగవంత మయిన, దూకుడు కల నడకను గలిగి యుండ నచ్చును; షుదీర్చము అయిన గణములు కల మటొక విరు త్తము గాంభీర్యము కలదిగానో: శాంత స్వభావము కలదిగానో, భావసంభరితముగానో యుండ వచ్చును. అందుచేతనే విరుత్తమ్‌ అనుపేరు కల ఒకే ఛందోభేదముగా నుండినను నది నూజులకొలది నాద బేదములను నృష్టించి చూప నవకాశ మొసగినది, (ప్రాచీనము లగు '“వెజ్ళా'లోను? “ఆగవల్‌'లోను సాధ్యము కొని యీ పద్ధతి యీ నిరుత్తమ్‌ ఆను ఛందస్పుమూలమున సాధ్య మయినది. తిరుత్తక్క శ్రేవరుకు పిదస వెలసిన కవీశ్వరు లనేకులు ఈ ఛందో వేదమునందు పెక్కు నూతనత్వములను సాధించుటలోను, పద్యములోని పలు తెగల భావభేదముల కనుగుణముగా పణుతెగల నాదఖేదములను వానియందు నెలకొలుపుట లోనుతమ శ క్తి సామర్ధ్యములను (ప్రదర్శింప దొడగిరి. తమిళక విత్వమునందు కలిగిన యీ విస్లవము మూలమున భావానుగుణముగా కవితాశ్లైలిని మార్చి కూర్చు నాకృతి వైశిష్ట్య మధికముగా నభివృద్ది చెంద దౌడగినది. తిరు త్తక్క _శ్తేపరు కం'ఖె కంబ మహాకవి మొదలయిన కవీశ్వరులు ఈ విషయమున విజయము గాంచి యున్నను పీ విషయమున మార్గము చూపిన ఘనత తిరు త్తక్క త్తేవరుకే చెందనలసి యున్నది.

16 తమీళ వాబ్మయ చరిత్రము

తిరు త్తక్క శ్తేవర్‌ మొట్టమొదట “నరివిరుత్తమ్‌' అను లఘుకావ్యమును రచించెను. అది నక్కయొక్క చేష్టిక మాధారముగా నీతిని వివరించు (గ్రంథము. ఈ కవి తన సామర్థ్యమును తెలుపుటకుగా తొలుత దీనిని రచించె నని చెప్పుదురు.

జీనకు డనుమహారాజా యొక్క వృత్తాంతము ఇతివృ త్తముగా వితడు రచిం చిన కొవ్యము జీవకచింతామణి. కావ్య నాయకు డయిన జీవకు డెనమండుగురు భార్య లను వివాహ మాడుటచేతను, వారిలో నొక్కొాక్కంరివి గుజించియ నొక్కొాక్క లంబకము రచింప బడుటిచేతను వీ (గగంథమునకు 'మణమాల్‌”' (వివాహకొవ్యము) అనియు పేరు కలదు. చివర త్రై వనసంప్రదాయము (ప్రకారము జీవకుడు సన్యాస మును స్వీకరించి ముక్తి వడయుటను గూర్చి వివరించు భాగము “ము క్రిలంబకి మన బడును, అ ముక్తియే చరమలత్ష్యముగా పేర్కొను జైన నంప్రదాయము నమస రించి 'ముక్తికావ్య* మనియు దానిని పేర్కొనుట కలదు. ఇదియు నంస్కృతము నందలి క్షతక్ర చూడామణి, గద్య చింతామణీ, శ్రీ పురాణము మొదలయిన కావ్యము లలోని కథ ననుసరించి రచింవబిడినది. ఇది యనునరణ్యగంథ మనునభిప్రాయమే పాఠకులకు కలుగకుండునట్లు శిలప్పదిగారమువలె తమిళులు సగొరవముగా నాదరింప దగిన విధమున నిది రనవంత మయిన యొక తమిళకొవ్యముగా నొప్పు చున్నది. జై నముసీశ్వరుడు డొకడు తన మఠధర్మములను తెలుపుచు రచించిన కాన్య మయి నను విందలి వర్ణనలు మొదలగునవి తమిళ కొవ్య సం్యసదాయము గనునరించి యొప్పు చుండుటచేతను; కావ్యసౌందర్యమును మిక్కిలి యధికముగా కలిగి యుండుటచేతను జైనులు మాశమే కొక యితర మఠములవారును నాకాలమున దీవిని మిక్కిలి యాదరముతో పఠించుచు వచ్చిరి. శేక్కిలార్‌ అను శై వమతమహనీయు డొక డమాత్యుడుగా నుండినకాలమున శై పు డయిన చోళరా జీ కొన్యమును మిక్కిలి యాసకక్తితో పఠించినట్లుగా నొక కథ కలదు. కొన్ని నసంగకొవ్యములకు వ్యాఖ్యానములు రచించి గొవ్చ వ్యాఖ్యాత యని వ్రసిద్ది పొందిన నచ్చినార్‌ కివియర్‌ శ్రైవుడు. అతడు ఈ వైన కాన్యమునకు కూడ వ్యాఖ్యానము రచించి యుండుట యీ కొన్యవైశిష్ట్య మును దెలుపు నిదర్శన మై యున్నది.

ఇతడు వై నసన్యాసి యయ్యు, జీవకు డెనమండుగురు కన్యలయందు పూనిన పేమ నఖివరించుడు చేపిన వర్షనలను జూచి యితవి నన్యాసాశ్రమమును గుజించియే కొందటలు నంశయము (వ్రకటించినట్లును, ళన వన్యాసముయొక్క యాథార్థ్యమును విరూపించుటక్షై యితడు బాగుగా కొచిన యినుమును చేత పట్టుకొని యా పరీక్షలో విజయమును పొందినట్లును నొక కఠ "పేర్కొనబడుచున్నది.

శాన్యములు 17 ఈ కావ్యము తరువాతి కాలపు సాపాత్యాఖివృద్దికి మార్గదర్శకముగా నుండె నను విషయమును తెలిపెడి కథ కూడ నొకటి కలదు. రామాయణమును రచించిన కంబమహాకవి యీ కొవ్యమునుండి యొక యబకను ముంచుకొనినట్లు పేర్కొనెను అవి ఆకథ తెలుపును. తరువాతి కవులు కొందణు కొన్ని సందర్భములం దీకొన్యము ననుసరించి రమవిషయమును నిరూపించు సాక్ష్యాధారములు కలవు. దేశము? పురము మొదలయిన వానివి వర్షించు సం్మనదాయమునిను, ఐదు “తిజై'లుగా వర్ష కరింపబడిన వివిధ (ప్రదేశములలో (వకృతి సౌందర్యము నలివర్షించు నం్యవదాయ మునను, నంగీతము మొదలయిన లలితకళలనుగూర్చి తెలుపు నం్యసదాయమునను పీఠావ్యము విశిష్ట మై యలరారుచున్నది. కొవ్య (ప్రారంభమునందలి పెక్కు ఘట్టము లలో శృంగారరస మధికముగా నున్నను అష్టవిధము అయిన యితర రనములును పీ కావ్యసునందు మిక్కుటముగా కల వవి చెప్పవచ్చును. జీవకువి తం డ్రి యతని యమాత్యువి మోనమున కాహంతికాగా పూర్ణగర్భవతి యయిన యకనికల్లి పురబాహ్య (ప్రదేశమున న్మళానములో జీవకు డనుశకుపును (వ్రనవించెను. ఆంకఃపురమునందు మహావై భవోపేతము లయిన యుక్సవములకును, 'వేడుకలకును పాత్రముగా పుట్టవలసిన రాజవంళపు 1కు వీవిధమున తో డెన్వరును లేక దిక్కుమాలిః స్మశానమునంచు పుట్టనలసిన దుర్గతివిగూర్చి తలచుకొనుచు తల్లి యిట్లు దుఃఖించెను. వైవ్వాయ్‌ ఓరి ముఖివాగి విళిన్హార్‌ ఈమమ్‌ విశక్కాగ ఒవ్వాచ్చుడుకొట్టు ఉయర్‌ అరణ్లీ౯ విఖిల్‌ పోల్‌ నుడణ్లి ప్పేయాడ ఎవ్వాయ్‌ మరుబ్లామ్‌ ఇరుస్టిరల్లీ క్కూగై కుభరి ప్పారాట్ట ఇవ్వాజొగి సిణిప్పదో ఇదువో మన్నర్‌ క్కు ఇయర్వేన్దే (వక్కటాతయే ముఖ్రిపు అనెడి వాద్యము కాగా, చచ్చిన పీనుగులను కాల్చెడి చితాగ్నియే మంగళదీపము కొగా, న్మళాన మనెడి నాట్యరంగముపై పిశాచములు నీడ వలె నాట్యము చేయగా. (గద్దలు (ఆన్టైగళ్‌) ఎల్లి దిక్కులయందును చేయురోదవ ధ్వనులే పోత్రపాఠములు కాగాంవిట్టే దుఖస్టితికి పాత్రముగా పుట్టివలపి వచ్చినది కదా! రాజొ: ఇదియా రాజుల కుచిత మయినదిః) 1]

178 తమీళ వాజ్మయ చరితము

ఇట్లీ కావ్యము పెక్కు. విధములయిన రనములతో నొన్సుడు (ప్రతిభా నమన్విత మయిన కావ్యముగా నలరారుచున్నది. చూడామణి :

జీవక చింతామణికి తరువాత పేర్కొనదగిన జై నకొావ్యము తోలామొగి త్తే వర్‌ రచించిన చూడామణి. ఇదియు ఏిరుత్తం ఛందమున రచింపబడినది, అందు 2880 పద్యములు కలపు. (శ్రీపురాణ మను నంస్కృృతజై నకొవ్యమునందలి తివిట్టకా, విజయళా అనువారికి సంబంధించిన కథ నిది విపరించును. పెక్కు తెఆగు లయిన (ప్రదేశముల వైశష్ట్యములును, దేశము? పురము - వీని గొప్పతనములును విందు తమిళ సంప్రదాయము (ప్రకారము మిక్కిలి మనోహరముగా నథివర్షింప బిడినవి, చింళామణియందువలెనే యీ కొవ్యావసానము సందును సన్యానమును, ముక్తియ వివరింపబడినవి. పద్యము లన్నియు మధురళశబ్ద పౌందర్యముతో నొప్పుచుండుమ. అవి సహజమయిన నడక కలిగి యున్నవి. వీవిలోని తమిళ మాధుర్యమునకు ముగ్గులె పీవిని పలువురు వతించి (ప్రళంపించుట యలవాటు. (ప్రకృతి సౌందర్యము నభివర్శిం చుచు రచింపదిడిన పద్యములు ఉత్తమ శబ్ద చ్మీశములుగా నొప్పుచుండును. విరుత్తం ఛందమును నడపుటలో వితడు జీవక చింతామణీకారువి మిక్కిలిగా వమనరించి యున్నను కొన్ని సందర్భములలో నతనివి కూడ మించె నని చెప్పవచ్చును. వళి యాపతి :

య్‌

వశ్లైయాపతి యమ తై నకావ్యము (ప్రస్తుతము లభ్య మగుట లేదు. వ్యాఖ్యాత లనేకు లిందలి పద్యములను లక్ష్యములుగా (ప్రదర్శించుటచేత వారికొాలమున విది ప్రళప్తి వహించి యుండె నవి తెలియుచున్నది. (ప్రస్తుత మిందు 70 పద్యములు మామే యుపలబ్ధిము లగుచున్నవి, గత ళళకాన్ది యుత్తరార్థమున నీ కావ్య ముం డెను. డాక్టర్‌ స్వామినాథఅయ్యర్‌ అను గొప్ప నంపాదకుడు ఒకానొక మఠమున నా (గ్రంథమును చూచినట్లును, తరువాతి పర్యాయము తా నా (గంథము నన్వేషించుచు పోయిన సమయమున నది లభింపక పోయె ననియు వ్రావి యున్నారు. ఈ విధమున "సెక్కూ (ప్రొచీవ కావ్యములు గత ళ తాబ్టీవజకును నుండి; యాం గ్రవిద్యకు (ప్రొధాన్యము హెచ్చి తమిళవిద్య వెనుక ఐడినకాలమున నా కాన్యము లుత్సన్నము లయ్యె వను విషయము తెలిపి మనము మిక్కిలి విచారింపసవలసి యున్నది. ఈ కావ్యము కూడ మనోహరమయిన “విరు త్తం” ఛందములో రచింపబడిన దను విషయము (ప్రస్తుతము ఇిభించుచున్న డెబ్బది పద్యముల మూలమున వెల్లడి యగుచున్నది.

కొవ్యములు 179 కుండలకేశి మొదలయినవి : క్రైనమత (గంథములనలెనే బౌద్ధగంథ మయిన కుండలకేశయు జీవి తముయొక్క యళాళ్వతత్వమును ఉద్దాటించుదున్నది, ళరీరముయొక్క. యశాళ్వ తత్వమును గుజించిన “కుండలే! పద్య మొకటి యిచట పేర్కొన దగి యున్నది, ఒకడు మరణింవగా బంధుమిత్రులు కూడి విలసించుట యజ్ఞాన మవి క్త యువదే శించుచున్నాడు. “కుండను పోలిన శికుదళ నశించి బాల్యదళ జనించుదున్నది. బాల్య దళ నశించి కౌమారదళ (పొాప్తించుచున్నది కౌమారదశ నశించి _పేమకు నిలయ మగు యౌవనదళశ జవించుచున్నది. అదియు నూతి వృద్ధాన్య మేర్పడుచున్నది. ఇ ట్ల్రాకదశ నశించి మజొకదళ యేర్చడు చుండుటచే మనము (ప్రతిదినమును చచ్చు చునే యుంటిమే! మనకుగానే మనము విలపింన వలపి యున్నదేః అట్లు విలపింవ కుండుటకు ఏమి కారణమో కదా! అనుచున్నాడు, పాశ్లై యామ్‌ కన్న్మై శెత్తుమ్‌ పాలనామ్‌ తనై్మై శెళ్తుమ్‌ కాశ్లై యామ్‌ తనై్మై 'శెత్తుమ్‌ కాములుమ్‌ ఇళమై 'శెత్తుమ్‌ మీన్‌ ఇవ్వియల్బ్భుమ్‌ ఇన్నే మేల్వరుమ్‌ మూప్పుమ్‌ ఆగి నాళునాక్‌ శాగిన్గోమాల్‌ నమక్కు నామ్‌ అట7దదు ఎన్నో? బౌద్ద గంథమయిన కుండలకేశ ప్రన్తుతము పూర్తిగా లభ్యమగుట లేదు. అది యొకానొక కొలమున మిక్కిలి (ప్రశస్తి వహించి యుండినది. అందుచేతనే సలు వురు ప్రాచీన వ్యాఖ్యాతలు అందలి పద్యములను అత్య్యములుగా (ప్రదర్శించి యున్నారు. అది క్రీ. శ. పదవ కతాబ్దమునందు రచింసబడె నవి చెప్పవచ్చును. కుండలకే$ యనుసేరు గల యొక వణిజుని కుమార్తె కఠ నభిసర్షించు కొన్య మది. అమెతైన మతఠమునందు పుట్టి పెరిగినది. తన్ను చంపబూనిన భర్తను చంపి యామె సిదన నొక బౌద్ధ నవ్యాపికడ నుపదేశము పొంది శై నమతము నెదిరించి బౌద్ధమళమునకు పేన చేసి సజీవముగా నిలచినది. ఆ కొన్యమునకు కర్త నాదకు త్తనార్‌ అను బౌర్జుడు. కె నమత ధర్మములను ఖండించుట కొజుకే-మఠత దృష్టితో నేయకడు దావివి రచించ్లి

0 తమిళ వాబ్బ్మయ చర్మిత్రము నట్లు తెలియుచున్నది. అ కొవ్యమునందలివిగా (వ్రస్తుతము 28 నద్యములు మాత్రమే ఇభించుచున్నవి.

దానివి అండించి తై నమఠము యొక్క (ప్రాశన్త్యమును స్థాపించుటకై. యొకొ నొక కవీశ్వరుడు ముందునకు వచ్చెను. అతడు రచించిన కావ్యము “*వీలకేశి. ఆ (గ్రంథమున వచ్చు 'వీలి' యను కన్య యొక జైనముని శిమ్యురాలు ఆమె కుండల శః నెదిరించి వాదమున నామె నోడించును. వదన నొక బౌడ్డ సన్యాసి కడకు పోయి బొద్ధ భికుపులయొక్క (భ్రష్టాచారమును గూర్చి పేర్కొవి వాడించును.. (క్రమముగా వితర బౌద్ద సన్యాసులను దర్శించి త్తైనమక వై శష్ట్యమును గుటించి యుపన్యపిం చును. ఇట్లు 808 విరుత్తం పద్యములు కల యీ కావ్య మంతయు సరమకఠ అండ నమును, త్రైనమళ (పళ స్తియునుగా సాగి మతధర్మములనే యధికముగా కలిగి యున్నవి. ఇందు నుత వినరములకు గల స్థానము కావ్య సౌందర్యమునకు లేదు.

వామనాచార్యార్‌ రచించిన మేరు మందర పురాణము కూడ నొక జైన కావ్యమే. పెక్కు జన్మములు ఫొంది యిడుమలు గుడిచిన పివవ విరువురు సోద దలు తవస్సు చేసి జవ్మరాహాత్యమును పడవీ ముక్తి పొందుటను తెలుపుకాన్య మది.

కాంతి పురాణ మనుపేరు గల మథొక జ్లైనకొవ్యము కూడ తమిళమున మండెను. అదియు “విరుత్తం ఛందములో రచింపబడెను. (ప్రస్తుతము 8 వద్య ములు మ్యత్రమే యందు మిగిలి యున్నవి. జై నతీర్ధంకరులలో నొక తీర్థంకరుని చరిత్రము నలివర్డించుటక్షై రచింపబడిన కొన్య మది. _

నాగకుమారకాన్య మనునదియు శై నమతమును అధికరించి రచింపబడిన “శొవ్యము. ఆ కొన్యమున తుద కొక్క వద్యము కూడ మిగులక యది వించి పోయినది,

యళోధర కొన్యమున 880 సద్యములు కలవు, అన్నియు వృ తములే. “వంస్కృతము నందలి యళోధర చర్మికము నననరించి రచింపబడిన జై నకొవ్య మది. అందు జీవహింన తగ దను ధర్మము మిక్కిలి దృఢముగా చెప్పబడినది, జీవక చింళామణియు, చూడామణియు జైనమళ ధర్మములను (ప్రతిపాదించు (గంత ములే యయ్యును కావ్యమున కుండనలపిన ధర్మము లన్నియు వావియందు ఏ మాశ్రమును కొజనడకుండ నెలకొవి యున్నవి. యళోధర కావ్యమును గుణించి భూ విధమున చెన్నుటకు వీలు లేదు,

కొన్యముణ శకి! శైవ వైష్ణవ (గగంథములకు పోటీగా వైనులును బొద్ధులును రచించిన కావ్య ములను సకించిన తరువాతి కాలప్ప విద్వాంసులు కొందు వాని నొక వర్ష ముగా వరిగ ణీంస వలయు నని తలచిరి. ఐకాపెరుం కొస్పీయం (వంచ మహా కావ్యములు, ఐ౯ా చిజు కొస్పియమ్‌ (వంచ లఘు కాన్యములుు అని రెండుగా వర్గీకరించిరి. అయితే పెరుం కొస్పియమ్‌; శజు కొస్పియమ్‌ అని పెద్ద చిన్న తనములను కల్పింగు టకు తగిన కారణములు లేవు. శిలప్పదిగారము, మణిమేగలై, జీవక చింతామణి, వై యాపతి, కుండలకేశ! యను వయిదింటివి ఖ౯ాపెరు కాస్పియయ్‌ (ఫంచ మహా కాన్యములు) అనుచున్నారు. ఉదయన కుమార కావ్యము, నాగకుమార కొవ్యము, యళోధర కావ్యము, నీలకేశ, చూడామణి యను నయిదింటిని ఐకాశయ కొప్పియమ్‌ (వంచ లఘు కావ్యములు) అందురు, చింతామణి సరసన స్పానము పొందదగిన చూడా మణీని లఘు కొవ్యముగా పరిగణించి యుండుట యంత సమంజసముగా లేదు. మఠ వివాదము లధికముగా గల కుండలకేశివి మహా కొవ్యములలో చేర్చుటయు నుచికముగా లేదు. తరువాతి కొలపు విద్వాంను లెవరో చేసిన యీ వర్గీకరణము విరాకరింపదగినదే యవి చెప్పవచ్చును. చోళులు, శైవ (గ్రంథములు:

(క్రీ. *. నదన ళతాద్దిమునకు వీదన తమిళ దేశమున (ప్రాబల్యము వహించిన చోవల యేలుబడి తమిళ సాహిత్యాలివృద్ధికి మిక్కిలి నహాయము చేసినది. అప్పుడు రాజ్య సరిపాలనము చేయుచుండిన చోళరాజులు తమిళ కవీశ్వరుల స్నేహ గొరనములకు పాతు లయిరి, వారిలో కొందణు రాజులు సాహిత్యవిళారదులుగాకూడ నుండిరి పెరియ పురాణ (గ్రంథకర్త యగు శేక్కిట/ర్‌ పట్ల కులోత్తుంగ చోకు డఠ్యంతము భక్తి కలిగి యుండెను. రామాయణ కర్త యగు కంది మహాకవితో నొక చోళ చక్రవర్తి స్నేహము కలిగి యుండెను. కవిచకవర్తి యను గొరవవిపదమును పొందిన ఒట్ట క్కూ త్తర్‌ చోళవంశమునకు చెందిన రాజకవి. చోవల యేలుబడియొక్కు గొబ్బ తనము దకిణా్యాగము మొదలుకొవి యు త్తరాగము వణకు వ్యాపించి సముద్రమున కానలిదేశములందును, ద్వీపములయందును వ్యాపించి యుండెను చోళదేశము సలు దేశములను జయించి యొక మహా స్నామాజ్యముగా వావ్‌ గాంచినది, ఆకసము నంటు తోష్టరములతో పెద్ద పె్ట దేవాలయములు నిర్మింవదిడెను. తమిళదేశ చర్చికమున కానరాని 'సెక్కు మహాశార్యములను ఆ రాజన్యులు నెరవేర్చిరి. తమిళ సాహిజ్యాఖి

142 తమిళ వాజ్మయ వర్మీత్రము వృద్ధి కూడ నా విశిష్టతల కనుగుణ మయినవిధమున మహోన్నత మయి యుండుటను మనము కాంచగలము.

శై వమత సాహిత్యము సంరక్షింవబడి యళివృద్ధి చెందుటకు చోళుల యాదరము (వదాన కొరణ మయ్యెనని చె్పదగును. తిరువిశ్రైప్పా యను సంకలనమున గల కొన్ని కవితలకు కర్తయయిన గండరాదిత్యర్‌ చోళరాజు కుటుంబమునకు చెందినవాడు. దేవా లయములందు సంప్రదాయ (ప్రకారముగా '“తేవారల” గీతములను పాడుటక్షై నంగీత విశారదు లయిన భక్త్రవరేణ్యుల నేర్పాటు చేసి, వారికి చోళరాజులు సముచితముగా మాన్యముల విచ్చి వత్కరించిరి, నేటికిని సెక్కు దేవాలయఘులలోవీ శిలాశాననములలో నా మాన్యములకు సంబంధించిన (ప్రస్తావనలను చూడవచ్చును.

రాజరాజ చోళుని కొలమున తిరునూ€గై తేవర్‌, కరుపూర్‌ తేవర్‌ మొదలయిన శివభక్తులు తొమ్మండుగురు రచించిన భక్రిగీతములు “తిరువిశ్రై స్పా” అను పేర నంక లింస బడినవి. నాయన్మారుల తేవారమునకు పిదవ హృదయావర్దకము లై భక్తి రన భరిఠము లయిన కవితలుగా నవి (సళంపింస బడినవి. తంజావూరునందు రాజరాజ చోళుడు విర్మించిన బృహదీశ్వరాలయములోని వర మేశ్వరుని మీదను గంగై కొండ చోళపురపు దేవాలయములోవి ద్రైవముమీదను, కరుపూర్‌ తేవర్‌ రచించిన గితములు భక్త హృదయములను (ద్రవింప జేయును. “తిరుపిశ్రైప్పా' యను పేరే నానియందలి నంగీఠ వై శష్ట్య్రమును వెల్లడి చేయుచున్నది. “తిరువి శైప్పా”లోవి గీతములును, శేన్త వార్‌ రచితము లగు “తిరుప్పల్లాండు” గీతములును నేటికివి దేవాలయములలో నర్భ నార్హము లై నంగీతయుక్తముగా గానము చేయబడుచున్నవి. 'తిరువిశైప్పా' లో ప్రస్తుతము కల గీతములు 80.

శ్రీవ మఠమునకు నంబింధించిన భక్తి సాహిత్యము వండెండు “తిరుముజై” లుగా నర్గీకరింపబడినవి. తిరుజ్జాన నంబందర్‌ తేవారము నాలుగువేలు (నాలాయిరం) మొదటి మూడు తిరుముజైలు, శిరునావుక్కరళర్‌ తేవారము మూడు వేలును తరువాతి మూడు తిరుముట్లై లు. సుందరమూర్తి నాయనారు యొక్క తేవారము వేయి యేడవ తిరుముజై . మాణిక్య వాదకుని తిరువాచకమును, తిరుక్కోవై యారును ఎనిమిదన తిరుముతై. పైని పేర్కొనబడిన “తిరువిశై ప్పా' యు, తిరుస్పల్లాండును తొమ్మిదవ తిరుముటై, తిరుమూలర్‌ రచిత మగు “తిరుమంతిరం? అను (గంథము పదవ తిరు చుజ్తై. నక్కీర దేవ నాయనారు, వట్టిణత్తార్‌ మొదలై న శ్రైన మత మహనీయుల (గ్రంళములు పదునొకండన తిరుముతై. శేక్కిటి॥ర్‌ రచిత మగు మహా కావ్యము పెరియ పురాణము వం్యడైండన తిరుముభై,

కావ్యములు టీ "పెిరియపురాణము :

అనుసరణముగానో, అనువాదముగానో గాక ఈమిళ దేశమునకు నంబర ధీంచియే మధ్యయుగమునందు వెలసిన మహా కొవ్యము పెరియ పురాణము, అది శేక్కిట?ర్‌చే రచింపదిడీనది. అతడు చోళరా జగుకులోత్తు ౦గువి కడ (క్రీ. ఈ. 119 12 శతాబ్దములలో) నమాత్యుడుగా నుండి, పిదప శ్రైననుత సేవయందే తన జీవితము నంకితము గేపెను. (క్రీ. శ. 8 వ శతాబ్దమున సుందరమూర్తి నాయనారు ఆరువది ముగ్గుకు (ఆరువత్తు మూనర్రు నాయన్మారులను న్తుతించుచు తిరుత్తొండత్తొగై యను దానిని సదునొకండు గీతములుగా రచించెను. పిదప వెలపిన నంబియాండార్‌ నంబి యా నాయన్మారుల జీవితములకు సంబందించిన విశేషములను మాత్రము కూర్చి “తిరుత్తొండర్‌ తిరువంతాది' యను నొక లఘు (గ్రంథమును రచించెను. శేక్కిట/ర్‌ అ విశేషములను (స్రవంచించి నాలుగువేలకు పైలడిన పద్యములలో నొక మహా కొన్యమును విరచించెను. ఆ _సవంచనమున క్రై -కాన్యముగా పెంపు చేయుట -యాతడు చేపిన ,సయక్నముము, కృషియు నెంత యద్భుత మయినవి। అనూత్యుడుగా తనకుగల 'ప్రాళవము నంతను నుపయోగించి, దేళశమునందలి పలు (పొంకములలో పర్యటించి, యట యట నాయన్మారులు వెలపిన (వ్రగేశములకు న్వయముగా చని, యాయా ప్రదే శములందు కర్ణాకర్షిగా వినవచ్చెడి జీవిత విశేషములను సంగ్రహించి, వాని నెల్ల విడువక కూర్చి యరువది ముగ్గురియొక్క జీవితముల నభివర్డించెను. ఇతర కాన్యక ర్తలు సామాన్యముగా చేయునట్లు కల్పనలు చేర్చి తన కావ్యమునకు సౌందర్యము చేకూర్చుటి కఠడు (ప్రయత్నింప లేదు. కాను వినిన విషయములను, చదివిన యాధ౮ారములను మాత్రమే కూర్చి యాత డీ మహాకావ్యమును విరచించెను. తనకు తానుగా నత డెట్టి కల్చనలను చేర్చ లేదు. అకవికి పూర్వమే కర్ణాకర్షిగా వినవచ్చిన వానిలో [పజల కల్ప నలు పెక్కు (ప్రవేశించి యుండ వచ్చును. 'శేక్కిట”రుకు సంబంధి9చినంతవజకు వఠడు కాను సత్యము లని విశ్వపించిన సంఘటనలను మాత్రమే నరళ మధురమమిన తమిళమున నఖివర్జించెను. అందుదేతనే మధ్యయుగపు సాహిత్యమున ప్రజా జీవి తమును (ప్రతిఫలింస జేయు మహా కొవ్యముగా నతని పెరియపురాణము పేరు గాంఛి నది. [పజల యాచార వ్యవహారములు విశ్వానములు, రాగద్వేషములు, కార్య విధా నములు మొదలగు పెక్కు విషయములను నా కాలమున నున్న దున్నట్లు చరిత ఫక్కిలో తెలిసికొనుటకు సాయన్ను చేయగలది య్లీ కావ్యమే యవదగి యున్నది,

(| తమిళ వాజ్మయ చర్మికతము

శేక్కిణ౯ర్‌ శైవ నాయన్మారు లందజియొక్క_ జీవిత చరిత్రములను నభివర్షింవ వలయు సని నంకల్పించెను. ఆతడు తన (గంథము నొక మహాకొవ్యముగా తీర్చి దిద్ద వలయు నని యభిలషించెను కావ్యమగుటచే-ఉదా త్తనాయకు నొకని (సళంసింపవలయు నము వియమమున కనుగుణముగా సుందరమూర్తి నాయనారును (గ్రహించిరి. అతడు క్రై లానమునుండి బయలుదేరి తమికదేశమునందు జన్మించినది మొదలుకొని; మజల నై హిక జీవితమును త్యజించి క్రై లానమునకు పోయి చేరువజకును గల యతని జీవి ఈము నెల్ల నఖివరించునట్లుగా తన కావ్యమును తీర్చిదిధైెను. ఆరువశ్తుమూవరు నాయ న్మారుల చరిత్రములను నళివర్షించవలయు ననెడు తన మళతదృష్టి కనుగుణముగా సుందరమూర్తి నాయనార్‌ ఒక (వ్రదేశమున తిరుతొండత్తోగై యను భ క్రాశిసోతము (తొండర్‌ వణక్కం మ చేపినట్లు పేర్కొవి ఆ పాటలో నున్న (కమమునుబట్టియే నాయన్మారు లందజియొక్క. చరిత్రల నఖివర్షించి, మరల నితర క్షేత్రముల య్యాక లమ, నితరములను నఖివర్షించి యున్నాడు, తన కావ్యములోని వివిధ విభాగములకు "పేరు పెట్టటలోను నుందరమూర్ధి నాయనారు పాటలోని వదవింధములనే (గ్రహించెను,

నాయన్మారులయందు శేక్కిటి/ర్‌ కలిగి యుండిన భక్తి తుల లేవిది. “తొండర్‌ శీక్‌ పరపువార్‌” (భక్తుల గొన్పతనమును వ్యాపింప జేయువారు) అవి (ప్రసిద్దిపొందిన యతని జీవితము మిక్కిలి మహనీయ మయినది, హళత్యాది సాపములను 'సేర్కొనవలనిన వందర్భములలో వానిని పేర్గొనుటకు కూడ జంకునంఠటి (యేమ విండిన హృదయము కల మహనీయు డతడు. ఆతని కాలము దాక నత డెంళటి మహనీయు డయినను *అవక౯ా” (వాడు అవి యేక వచసముననే (గ్రంథములు సేర్థొమచు వచ్చెను, కాని 'శేక్కి[:ర5్‌ నాయన్మారుల నొక్కాక్కరిని 'పేర్కాను నందర్భములందు మగవాడయినమ, నాడుది యయినను 'అవర్‌” (వారు అనియే గౌరవసూచక మయిన వదముతో పేర్కొని యున్నాడు. (గంథ మంతయు వీ విధముగానే నాయన్మారుల నధిక గౌరవముతో పేర్కొని భక్రిరనము చిప్పిలునట్లుగా రచించి యున్నాడు. అతని కొలమున నుండిన చోశరాజు ఆతవి ననేక విధముల సత్కం రించి యా (గ్రంథమును పట్టపుపేనుగుమీద నుంచి యూరేగించి గౌరవించెను. కానే దగ్గణనుండి యతవికి వింజామరము వీచెను, భర్తిరనభరిత మగు మహాకావ్యమును రచించిన శేక్కిట౯ర్‌ ను (వశంపించుచు గత శతాన్షియందు మీనాక్షిసుందరంపిశ్రై యను కవీశ్వరుడు ఒక (ప్రత్యేక (గంథమును రచించెను. “శేక్కిటి?ర్‌ పిశ్లై త్తమిభి అను నా (గగంథమున *“భ క్రిరసము చిప్పిలునట్లు పొడిన కవి తల్లజుడా' అవి యఠడు శేక్టిథ౯ర్‌ ను (వ్రళంపించుచు సేర్కొనెను,

కొన్యముణు 1ట్‌ కాన్యమునందలి పద్యములు సులభ శైలిలో నున్నవి; నృష్టార్ణములు కలవి.

కవీశ్వరుని హృదయమునం దధివపించి యుండు నార్జవము, నాగరికత, పౌొలభ్యము, పవిత్రత మొదలగు గుణములు కావ్యమునందలి పద్యములలోము కానవచ్చును. స్వీయము లయిన కల్చవలకు కొంచె మేని నవకౌశ మొసగక తన పరిశోధన కందిన యథార్థ విషయములను మాత్రము పేర్కొనుటయే కర్తవ్యముగా కలిగి యుండి నందున కొవ్య రసము అతిశయించి విలుపక పోయినను నది కొవ్యమునకు వలసిన యెల్ల సామగ్రిని కలిగి యొప్పారుచున్నది. నుననున నిండారిన (పేమతో దైవమును గొలుచుట యొక్క"టీ చాలు ననియు, దానివి మించి యితర (ప్రయోజనము నభిలషిం వవివారు శవళ క్తు లవియు పేర్కొను సందర్భమున, నా భక్రిపూర్వక మయిన క్రైం కర్యమునే తప్ప ముక్తిని కూడ గొప్ప చేపి వాంఛింవని గొప్ప మనఃస్థితి కలవారు అవి సేర్కొవి యున్నాడు.

కూడుమ్‌ అవన్బినిల్‌ కుమ్చిడలే య్ది

పీడుమ్‌ వేడ్డా విరలిన్‌ విళళ్షీనార్‌

జీవక చింఠామణికొరుడు పెంపొందించిన *విరుత్తం) భందమును సులభ శై లికి పాాతముగా చేసి చూపినవాడు శేక్కిటై౯ర్‌.

"సెక్కు విధము లయిన జీవితవిధానములను చక్కగా నెజ్‌గి యట నట ఠన (గంథమున 'శేక్కి[7ర్‌ అభివర్షించి యున్నాడు. తమ తమ వివిధ వృత్తుల కనుగుణ మయిన జీవితములను (గొమ్మప్రజలు గడపుచుండిన కాలమది. ఆయా నృత్తులకు చెందిన (సజలు ఆయా ,(ప్రడేశములందు నపించుచు లిన్నభిన్నము లయిన యాదార వ్యవహారములను కలిగి యుండిరి. డప్పులు వాయించువారు? చేసలు పట్టువారు;. వేట కాండ్రు అను పలు తెగలవారు వేర్వేజు (వ్రదేశములందు నడప చుండిన జీవితములను చక్కగా వర్ణించి యున్నాడు. మచ్చునకు = వేటగాండకు సంబంధించిన నర్జనను కన్నప్ప నాయనారును గుజించిన యధ్యాయమునందు చూడ దగును. కన్నప్పర్‌ ఒక వేటగాడు. 'వేటగాం(డ్రు పర్వతములపై మృగములను వేటాడి జీనించువారు.. వేటకు వలసిన (వేలు చెవులు కల కుక్కలు, వారు వివసిందు (వ్రదేశములందలి వెలగచెట్టు మీద (వేలాడువలలు; ఆడవి మెకములను పట్టుటక్టై యింటి ముంగిళ్ళయందు మచ్చిక చేయబడు వంది, జింక; ఎలుగు మొదలయిన మృగములు?) ఇండ్లయందు ఇండలసై నెండ బెట్టిన ధాన్యములు మొతలగు 'పెక్కీ.ంటివి మిక్కిలి స్వభావసిద్ధముగా వర్ణించి యున్న పాటలు మిక్కిలి రనవంతములు, వేటగాం(డ్ర పిల్లలు తమ గృహము

186 ఠమిళ వాజ్మయ చరిఈము లందు పెంపబడు పులి కూనలతోను, ఏనుగు గున్నలతోమ నాటలాడు కొందు రటః ఇ'్లే యిశరము లయిన యనేక వృత్తులు చేయు (ప్రజలు నివసించు (ప్రదేశములలో నాయా దృశ్యములను వర్ణించి యున్నాడు.

ఆ యా (ప్రజలు వ్యవహరించెడి భాషలో వారి వారికి తెలిసినవానినే యపమాన ములుగా (గహించి వర్షించెడి నై పుణ్యమును కూడ నఠని వద్యములలో కొంచ దగును. పైవి పేర్కొనిన వేటగాండ్రలో నిరువురు నలుపునట్టి సంభాషణలో కన్నవ్సర్‌ $వ లింగమునే పట్టుకొని, కర్తన్యమును విన్మరించి, యచటనుండి కదలక యుండుటను గుజించి వారిలో నొకడు (వ్రస్తావిచు నందర్భమున పెన్టకొమ్మను పట్టుకొని యుడుము దానివి వనదలకుండునట్లు మన కన్నప్ప యచట శివలింగనుము గట్టిగా పట్టుకొవి యున్నాడుఅని యొక యువమానమును (గహించి యున్నాడు. ఉడుము విడువక పట్టు కొని యుండు దృళ్యము వేటళాండకు అనుభవములో నున్న విషయము. అందుచేతనే యది వారిసంభాషణలో నొక యువమాన మగుట మిక్కిలి సముచిత మై యున్నది; సహజ మై యున్నది.

శివభక్తు లెట్టివారు? ఆవి వివరించుచు శేక్కిల?ర్‌ వారి యున్నక మయిన మనన్హ త్వమును: నాశయమును నెత్తి చూపు చున్నాడు. *వారి గొప్ప తనమును "పేర్కొన దలచినచో నా విషయమున వారికి వారే సాటి. పాటీ లేని తనము చేత వారు లోకమును కూడ గెలున జాలినవారు. కష్ట మనునది యేదియు లేనివారు. ఇత రులు పొందుటకు సాధ్యము కొని యరు దయిన స్థితియం దుండువారు. (పేమమార్షము ననే యానందమును పడయువారు. నత్కార్యము, దుష్కార్యము మొదలుగా ద్వంద్వ ములుగా నున్న మాయ యొక్క- చేష్టికముల నరిగమించి విలుచువారు. అవి (ప్రళం వీంన విడుచున్నారు,

'పెరుమైభూల్‌ ళమ్మై ఓప్పార్‌ 'సేజలాల్‌ ఎమ్మై పెట్టార్‌ ఒరుమైయాల్‌ ఉలగ్లె వెల్వార్‌ ఊనమేల్‌ ఒన్హుమ్‌ ఇల్లార్‌ అరుమైయార్‌ నిల్లై యిల్‌ విన్హార్‌ అన్నినాల్‌ ఇన్నమ్‌ ఆర్వార్‌ ఇరుమైయుమ్‌ కడన్దు నిసార్‌ ఇవర్సై వీ అడ్జై వాయ్‌ ఎన్లు

కొన్యములు న! భక్తుల (పేమ నఖివర్షి ౦చు స్థలములందు శేక్కిట?ర్‌ ఉపయోగించిన శబ్దములు పొరళ్యమును పొంది (ద్రవీకరించును. వారి మనస్సులలోని భక్తి (ద్రఢిమను తెలుపు స్థలములందు కాతిన్యమును పొంది చిక్కం నగును. కార్రైక్కాల్‌ వుని కోరిన వరమునుగూర్చి తెలియజేయు సద్యము ఆశని హృదయమునందలి యథార్థ మయిన తత్పరతము వెల్లడిచేయు తత్త్వము మిక్కిలి (వ్రశంసవీయను, ఇజనాద ఇన అన్ను వేణ్తిస్పికా వేలణ్లుగిన్హార్‌ పిజనామై వేజ్ణుష్‌; మీణ్డుమ్‌ పిజన్పుశేర్‌ ఉన్నై ఎన్జుమ్‌ మటవామై వేద్దుమ్‌; ఇన్నుమ్‌ వేణ్డుమ్‌ నాకా మగిత్రన్తు పాడి అజవానీ అడుమ్‌ పోదు ఉకా అడియిళా కీథి ఇరుక్కు ఏన్దార్‌. ఎన్నడును తొలగవి యానందము విచ్చెడి పేమ కొవలయు నవి యడిగె నట! పునర్జర్మము లేకుండునట్లు వర మడిగె నటః పునర్థన్మ ముండుచో భగవంతు నెన్న డును నుజవవి జన్మము ప్రపొదింవ వలయు ననె నటః అనందముగా పాడుకొనుచునే తన్నేణు దైవ మయిన శివుని పొదము,క్రింద నసింప వలయు నవి యకీగె నట। ఇట్టీ విషయములను (క్రమముగా నలినర్జించెడి పాటలలో కూడ నొకవిధ మయిన యార్ద్ర తయు, సంస్కారముమ (వస్ఫుట మగుచుండుటను మనము చూడ నచ్చును శేక్కిల౯ర్‌ చేపిన (ప్రకృతి వర్ణనలయందును, నితర వర్షనలయందును భక్తి రనమే విండారి యుండును. పొలములందు వికసించి కదలాడుచుండు వరి యెన్నులు శివభ క్తుని మనస్సువలె వికసించి యందముగా నుండె నట; ముదిరినమీదట నా పరి యెన్నులు తలలు (వాల్చి, వంగి, కొనవచ్చు దృశ్యము శివభక్తులు కూడినపుడు సర నృరము నమన్కరించుకొనుచు భక్తిని (ప్రదర్శించున ట్లుండె నటః మొగలిపూపులలో మకరందమును, పుప్పొడియు నధికము; తుమ్మెద లా పూవుల పృప్పొడిలోనికి చొచ్చి రుంకారము చేయు దృశ్యము శివభక్తులు విభూతి యలదికొని శవస్తోత్రములు చేయు దున్న ట్లుండె నటః పూపులు గుత్తులు గుత్తులుగా పూచి (వేలాడుచుండగా. “కొన వృక్షము జడలు దాల్చిన వర మేశ్వరువినలె చూవట్టు చుండె నట! ల మహాకోవముతో నెదుర్కొనిన మహావీరువీ ధాటికి కృతువు లెల్లరును సకం చుట సత్యజ్ఞానము కలిగిన వెంటనే మోహాదికము లగుమర్దుణములు సమూలముగా నాశ మొందుటమ పోలు నవి యాథ డభివర్జించెవు, కన్నప్ప నాయనార్‌ పెరిగి, షోడళ

188 ఈమిళ వాజ్మయ చరిఠము వర్ష ప్రాయ రై 'పెక్కువిధము లయిన యభ్యుదయమును గాంచినస్టితి షోడళకళా పూర్ణు డయిన పూర్ణ చంద్రుని బోలి యుండె నట; పుణ్యములు కూడి [క్రమాభివృద్ధి గాంచి వెలయున ట్లుండె నట:

చలికాలమున గుట్టలు హిమానృతము లై యుండు దృశ్యము చలి కొచుకొను టక్సై గుట్టలు కూడ తెల్లని దుప్పటిని కప్పుకొవిన ట్లుండె నటః చలియు, మంచును నధిక మగుటచే తన చేతులను చాచి యుంచుటకు సొధ్యము కొని వానివలె సూర్యుడు మెల్లిగా కిరణములను (పసరింసచేయుచు మూపికొనుచుండె నట? అందుచే నెండ వచ్చి వచ్చి మజగిపోవుచుండె నటః

తమిళదేశమునందలి పొలారు అను నదిలో వెల్లువ వచ్చినప్పుడు తన్న తక్కినకొలములందు వీ రింకిపోయి యిసుక వెలికి కానవచ్చుచుండును. అందుచే జల నంవద క్షీణించిన'ళ్లే యది స్టూలముగా భావింవబడు చుండును. కొని యెల్లకొలము లందుమ నందలి యిసుకను తోడి యూటనీళ్ళ నుపయోగించుకొనుట యలవాటు, అ విషయమును చక్కగా నెజిగి యుండిన 'కేక్క్కిి?ర్‌ ఆ నదిని అభివర్షించ సందర్భ మున జల (ప్రవాహము లేవి దనులోవము కానరాకుండున ట్లాక యువమానముతో దాని నదాత్తపణిదెను. బిడ్డ తన చేతితో తడవి; నోరుంచి (త్రాగునపుడు దావి కవనర మయినమేరకు చనుబాలు పిండి (త్రాగించు కల్లినలె రైతులు వేనవి కొలములోను వినుక తిస్పలను (త్రవ్వి యూటలను పాజింపగా పీరు కొలువగుండా (వహించి, వది కిరుప్రక్కలను పాటి, బొలములందు నీటివి [ప్రవహింప చేయునది పాలారు అని యఖివర్షించి యున్నాడు. మనోహర మయిన యా యుపమానము మూలమున పాలారు యొక్క యౌన్నత్యమును (పేమపూరిత మయిన యొక మాఠృహృదయముయొక్క యౌన్నత్యముమేరకు నుద్దరించినాడు. తక్కువగా కలది యనులోపముము పోగొ ట్టుటి మా(త్ర మే కాక కొలదికి మీజి యొనగి చెణుసకుండ, నవసర మయినంత మేరే యిచ్చి కొపాడుట యను గొన్స్ప తనమును కూడ కల్పించి యున్నాడు. ఇట్లుసుల ళము లయిన పదములతో మనోహరముగా వర్ణనలను తీర్చిదిద్దు వై శష్ట్యము. నాతని కావ్యమునందు మనము చూడ వచ్చుము. ఒట్టక్కూత్త ర్‌;

వం(దెండవ శతాబ్బమున చోళరాజుల యాస్టానరంగమునందు మిక్కిలి (ప్రాభవ ముతో వెలిగిన కవీశ్వరుడు ఒట్టిక్కూం తర్‌, జా త్తర్‌ అనునది నాట్యము చేయు "బీ వ

కొన్యములు 180 ముగు పరమేశ్వరుని పేరు. అతడు ఒరీశానొట్టతో కలిగి యుండిన నంబంధముడే ఒట్టి (ఓరిశానాట్టు) అమ విశేషముతో ఒట్టక్కూ త్తర్‌ అనీ పేర్కొనఐడెను. అవద మును వివరించుటకై మతొక విధ మయిన కారణమును కల్పించి యొక కథ వృష్టింపబడినది. ఆతడు పాహిత్యాలంకారములం దారి తేరినవాడు; అతనికి సంస్కృత భాషాపాండిత్యము గూడ కలదు. (ప్రాచీన నం్యప్రదాయములను తూ. దా. తప్పకుండ నాడరించుచు వితరులు చేసిన దోషములను తీవ్రముగా ఖండించెను. వి[కమచోళుని (క్రీశ 1118-118కడ నత డాస్టానక వీశ్వరుడుగా నుండెమ. ఆతని కుమారునికిని (క్రీ.* 11838.1150: మనుమనికివి (క్రీ. క. 1116-1189) తమిళము టోధించిన యాచార్యుడై, వారి యాస్టాన కవీశ్వరు డ్రై యతడు మిక్కిలి గౌరవ్వసద మయిన జీవితము గడిపెను. ఆ మువ్వురు రాజవరేణ్యులనుగుతించియ. నతడు (పత్యేక (ప్రత్యేకముగా *ఉలా' _పబంధములను రచించెను. ఆ మూడు కాన్యములును చేరి “'మూవర్‌ఉలా' అని పిలువబడుచున్నది. వారిలో వ్యిక్రమచోళక చ్యక్రనర్తి విజయము వభివర్షించుచు నతడు రచించిన “పరణి కావ్య మొకటి కలదు, *కళింగప్పరణి' యను నాకొన్యము (ప్రస్తుతము మనకు లభించుట లేదు. జయంగొండార్‌ రచించిన '*కళింగ త్తుస్సరణి' యనుకావ్యము (ప్రసిద్ధి పొందుటచేత ఒట్టక్కూత్తర్‌ రచించిన “కళింగ వ్సరణి నశించి పోయినది, అయినను నతడు వుని కీర్తించుచు రచించిన మతొక “వరణి” కావ్యము నేటికిని కలదు, దానిపేరు 'దక్కయాగస్పరణి' (దక్షయాగపరణీ) దజధ్వరమును ధ్వంనము చేసి సరమేళ్వరుడు సొందిన విజయము నభినర్జించుచు రచింపబడిన *నరణి” కొవ్య మది.

ఆ మువ్వురు చోళులలో నొక డగు రెండన కులో త్తుంగుని గూర్చి యొక “తలా” (వ్రబంధమును రచించుటతో బాటు ఓక పిశై త్తమిశ్‌ ము కూడ ఒట్టక్కూ శ్నర్‌ రచించెను. చోళ రాజుల అమాత్యుని మీదను, పేనానాయకుని మీదను కూడ కొన్ని (గంథములు రచించెను.

మువ్వురు చ్యకవర్తుల యొక్క యాస్థానము నలంకరించి, బహు కొలను జీవించి: (ప్రపిద్ధి చెంది యుండుటచే ఒట్టక్కూ_త్తర్‌ పెక్కు గొవ్స బిరుదములకును, వక్కారములకును పాతు డయ్యెను. అంతపురమున నతడు పెట్టినది భిక్షగా మండెను. ఆతని యాగహమునకు పొశ్రనుయినడో నే కవీశ్వరునికిని పుట్టగతులు ఖీ వమపరిస్థితి నెలకొనెను. అందుచే తరువాతి కాలమున కొన్ని కథలు నృష్టింవ చడెను. పుగశేంది యను కవీశ్వరుడు ఆతని కాలమున నుండె ననియు, ఒట్టి క్కు త్తర్‌

180 తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము అతని వై నసూయ వహించి యాతని కనేక కష్టములు కలిగించె ననియు కథలు కల్పింస బిడెను. వావికి చారిత్రకాధారములు లేవు, పుగశేంది కవీశ్వరుడు ఒట్టక్కూ _త్తర్‌కు పిదప కొన్ని శతాబ్దములు గడచిన పిదన మండిన వాడు.

కవి చక్రవర్తి యవి చోళ చక్రవర్తి వలన విరుదము పొందిన టట్టక్కూ త్తర్‌ సం్యవ్రదాయము ననుసరించి కావ్యములు రచించెను. జీవితము లోని వివిధ భావముల నభివర్డించు కావ్యములు రచించు నవకాశ మతనికి లేకుండెను. అందునే కవి చక వర్తి యని కీర్తి పొందిన కంబ మహాకవి కౌవ్యము పొందిన (ప్రళస్తివి ఒట్టక్కూ _త్తర్‌ (గ్రంథములు పొందుటకు వీలు లేక పోయెను. పద్యములు వర్షనా బహుళము లై, గంఖీరము లై యుండినను వాని శైలిలో సహజ నుయిన నడక కొన రాదు. ఆరని జీవితము నందలి యౌన్నత్యమును, పారుష్యమును నతవి _గంథములలోను చూస ట్టును; హృదయ గత భావముల యొక్క సౌందర్య మాధుర్యములు లోపించినవి, తమిళ కవీళశ్వ దెన్వరికిని కలుగవి కీర్తి (ప్రతిష్టలను తన జీవిత కాలమున నాతడు బొంద గలిగినము వతవి “వ్యములు మ్యాత్రము అట్టి విశిష్ట లక్షణములతో వెలయ సాధ్యము కాలేదు. దక్కంయా గవ్పరణీ యను నొక్క కావ్యము మాత్రమే తమిళ కావ్యములలో నొక విశిష్ట స్థానమును పొంది యున్న దని చెప్ప వచ్చును అయినమ నదియు “కళింగ త్తు స్పరణి"కి తరువాతిది గనే పరిణింప బడుచున్నది. అది 815 తాటశ్లై సద్యములు గలిగిన కావ్యము. అది యాకావ్య కర్త యొక్క విస్తార మయిన జ్ఞాన సంపదను వెళ్లిడించును. *వరణి" యందు కాళికాదేవి పిశాచములకు యుద్ద రంగమును చూపు నట్లు రచించుట సం్యవదాయము కాని, ఒట్టక్కూ త్తర్‌ రచించిన పరణీ లో వర మేళ్వరుడు పార్వతికి చూపినట్లుగా రచింప బడినది. శై వ మతాధిక్యము వా కొన్యము పెక్కు స్థలములలో నుద్దాటించు చున్నది. కొవ్య కర్తకు సరస్వతీ దేవి యందు మిక్కిలి భక్తి గల దను విషయ మా కావ్యము వలన తెలియు చున్నది, “వ్యాగ త్తు క్కూయిం వగుది (మంగళాళాసన విభాగముున నాకొవ్యమును రచించు టకు సాయము చేసిన రెండవ రాజ రాజు యొక్క. గొన్ప్చ తనము (వళంపింవ బడినది.

రామాయణమునకు నంబంధించి యికవివి గూర్చి యొక కథ కలదు. కంబ మహాకవియు? ఒట్టక్కూ త్తరును పోటీలు వేసికొని రామాయణమును రచింస దొడగి రవియు, కంబ మహాకవి రచించిన పద్యములలో రనమును, సౌందర్యమును నధిక ముగా నుండుట నెటిగి యితడు తన కావ్యములోనవి యా యా భాగములను నాశము

శొవ్యముట 181 చేపె ననియు, నట్లు నాశము కొక యొక్క నన్దమ కొండ మగు నుత్తర కాండ మొక'సే మిగిలె నవియు నా కథ తెలుపుచున్నది. కందబమహోకవి

“కంబః పిఅన్ష తమ్మిగనాడు' (కంబమహాకవి జన్మించిన తమిళ దేశము అని తమిళ దేశమునకు గౌరవ (ప్రాఠవములు చేకూర్చిన క వీళశ్వరుడుగా భారతియార్‌ చే (వళంపింప బడిన కవీశ్వరుడు కంబమహాకవి. తమిళ సాహిత్యా కాళమున గొప్ప వెలుగులు చిమ్ము కవీశ్వరు డతడు. మాయురమునకు నమీపమున నుండు నొక చిన్న పల్లెలో కొశికా దేవివి పూజించు నొక "పేద కుటుంబమున జనవ్మించిన యూఠడు ప్రవంచ మహా కవులలో నొకడుగా గొరవింస బడుచున్నాడు. బాల్యమున పీఠడు రాగి పొలము (కంబర్‌ కొల్‌) నకు కావలి కాయుచుండి నందున వనీతనికి “కంబర్‌' అన పేరు కలిగినట్లు చెప్పుదురు. కాళికా దేవి దేవాలయమున నొక కందము నమీనమున లఖించుటచేత నా పేరు వచ్చె ననియు చెప్పుదురు. కొందీ నగరము నందలి ఏకంబు (ఏకాముడను సర మేశ్వరుని కొలిచెడి కుటుంబమున పుట్టుటచే నా పేరు కలిగె నని దెన్సువారును కలరు. ఆకతు తన బాల్యమున తన్నాద రించి పెంచిన శడయప్ప యను మహాదాత నెన్నడును మజనక యాతనిని కీర్తిం చెను. తాను రచించిన రొమాయణమున వేయి సద్యముల కొక మాజు శడయప్ప కీర్రివి గుణ గణములను, గొన్ప తనమును నుపమాన వ్యాజమున కీర్తించెను. (శ్రీరామ చంద్రుడు రావణువి జయించి స్వదేశమునకు మరలి వచ్చి పట్టాభిషేకము చేసికొని నప్పటి మహోత్సవమును వర్ణించిన కంబమహాకని వసిష్ట మహాముని (శ్రీరామ చంద్రువికి పట్టము కశ్లైను అవి మాత్రము చెప్పి యూరకొన లేదు, పొలము దున్ని, పండించి, పొలమును కొపాడెడి రైతు మహాజను లయిన న్యవసాయదారులు కీరీటము నెత్తి యం దీయగా వారికడ నుండి దానివి (గ్రహించి వసిష్టుడు ధరింవ జేపెను అవి వివరించి వెణ్లై నల్లూరి లోవి శడయవ్ప యను వదాన్యుని పరంపరకు చెందిన రైతు పటుంబమునకు చెందినవారు కిరీటము నండీయగా వనిస్సుడు (గ్రహించి ధరింప జేవె నవిరచించెను. ఇ ట్లతడు తన కృతజ్ఞతను వెల్లడించు కొనెను.

శంబమహాకవి కాలమును గూర్చి తొమ్మిదన శతాబ్ద మని కొందటుము, నండెండవ శతాబ్ద మని యనేకులును చెప్పుదురు. కులో త్తుంగువి కడ నతడు కలిగి యుండిన గొరవముకంపెను, (ప్రజల యెడ నతడు కలిగి యుండిన గౌరవము

1థలీ తీమీళ వాబ్మయ చరి[త్రము కడుం గడు గొవ్పది. తన కళా వై శారద్యమునం దధిక విశ్వానము కలిగి యుండిన యాతని హృదయము దేశ పాలకు డగు నొక మహారాజు యొక్క రాగ ద్వేషము వకు లోబడి యుండుట కంగీకరింప లేదు. అందుచే మహారాజుతో నళిపాయ భేదము కలిగి నపుడు “వీపు తక్క కవీశ్వరులకు వేణు ఆశ్రయమే లేదా? యని కోపముతో పలికి రాజును వీడి చని నట్లుగా నొక కథ తెలుపు చున్నది. కంబ మహా కవికి అంవికొపతి యను పేర నొక చక్కని కుమారు డుండెను. అంవికొపతియు నొక గొవ్న కవీశ్వరు డయ్యెను. రాకుమా_ర్రై కును, నంవీకావతికిని (కేమ యేర్చ డెను. రాజు దావిని భగ్నము చేయ దలచెను. అందుచే రాజు కంబ మహాకవిమీద న్నాగహము పూనెను. ఆంవికాపతి తనువు చాలించిన పిదప కుమారువి కోలు పోయిన కంబ మహాకవి మహా దుఃఖము ననుభవించెను. అతడు రచించిన రామాయణ మున తన కుమారు డగు (శ్రీరామచంద్రు డరణ్యములకు పోవలసి వచ్చి నపుడు దశరథుడు పొందిన దుఃఖములోను, ఇండద్ర జీ త్తునక్షై యాతని తండి యగు రావణుడు పొందిన దుఃఖములోను కంబ నుహాకవి యొక్క దుఃఖము వెల్లడి యగు చున్న దవి చెప్పుదురు. “అంబికా పతిక్కోవై* యను నొక (వ్రణయ కావ్యము కంబ మహాకవి కుమారువిచేత రచింన బడె నవి చె్పుదురు, కుమారుని కోలు పోయిన దుఃఖముచే వందురిన కంబ మహాకవి చోళ దేశమును వీడి పాండ్య దేశము నందలి రాజాంఠఃపురమునకు పోయి కొలధర్మము చెందె నని చెప్పబడు చున్నది. అచట నతని సమాధి యొక దేవాలయమువలె వారాధింస బడుచున్నది.

కంబ మహా కవికివిి అవై్యయారునకును నంబంధమును కల్పించి తెలుపు కథలు కొన్ని కలవు; సద్యములును కొన్ని కలవు.

రైతుల వృత్తిని, గుణ గణములను కీర్తించుచు కంది మహాకవి *ఏర్‌ ఎగ ఐదు” "తిరు కైవ్య్య క్కమ్‌' అనుకావ్యములను రచించెను. సరన్వతీ దేవివి కీర్తించుచు నతడు రచించిన కొవ్యము “*నరన్వతీ అంతాది.” అతడు నమ్మాళ్వార్‌ సట్ల కలిగి యుండిన భక్తి గౌరవములు 'శళ గోపర్‌ అంతాది అను నతవి (గంభముమూలమున తెలియు చున్నది. “అవ్పులు చేపిన వావి హృదయము వలె లంకాధీశ్వరుడు కలత చెందెను”...అనునది డేళశమున నొక సామెతగా వాడబడు చున్నది. ఆ పద్యము గూడ కంబ మహాకవి రచికమే యని యతని "పేరు మీదుగా చెలామణి యగుచున్నది. కంబ రామాయణమున నా పద్యము కొన రాదు. అట్లు కంబ మహాకవి పేరుతో ముక్తకరచనలుగా నున్నవి కొన్ని; కంది రామాయణ

శావ్యములు 198 మున తరువాతి కాలమున చేర్చ అడిన (ప్రకిప్తములు సెక్కు. ఏదియే మైనను కంబ కవి యొక మహాకవి యనుట యెల్లరు నంగీకరించిన వత్యము. '*కల్వి యిన్‌ 'పెరియవరల్‌ కంబర్‌” (విద్యలో కంబ మహాకని గొవ్ప వాడు), *కంబర్‌ ఏీట్టుక్క ట్రైత్తజీయమ్‌ కవి పాడుమ్‌' (కంబఐవి యింటి కట్టు కంబము కూడ కవిత చెప్పును ఆను సామెత లా విషయమును విరూపించుచున్నవి. కంబ రామాయణము ; అతవి యితర కొవ్యముల కంఠెను వతవికి కీర్తిని సంపాదించి పెట్టినది యాతని కంబ రామాయణమే, ఆతడు తన కవితా సామర్ధ్యముతో దాని నతి శీఘ్ర కొలములో రచించె నవి తెలుపు కథలును కలపు. ఆ మహా కొన్యమునందు పదివేల వద్యములు కలవు. దానికి (శ్రీరంగమునందు రంగాధిరోహణము (ఆరంగేట్రం) ఆరగె నవి చెన్సుదురు, ఒ... శ్రీరామచంద్రుని యద్భుక కార్యములకు నందింధించిన కొన్ని కథలు

• ప్రాచీన కాలము నందే తమిళ దేశమునందు వ్యాపించి యుండెను. నంగ పావా త్యమునందును కొన్ని కథా భాగములు కలవు. వానిలో కొన్ని వాల్మీకి రామాయణ మున కొన రావి కథా భాగములుగా-_...నూతన కల్పనలుగా....నున్నవి. ఆరణ్యము నందు పర్ణశాలలో నున్న సీతా దేవి న్యాకమించి రావణుడు తన విమానము నందు తీసికొని పోయి నప్పుడు పీతా దేవి తన యాళరణముల నెల్ల నొక మూటగా కట్టి కీష్కింధలో పడ వై చెను. అఆ యాభరణములు వానరుల చేతికి చిక్కైను. ఆపుడా వినరములు వావి నాళ్చర్యముతో వీక్షించి, వాని నేమి చేయ వలయునో తెలియక, తారు మారు చేసి ధరించుకొవిన వటః (వేలియందు ధరింస వలసిన వానిని చెవి యందు ధరించుట యిళ్యాదిగా తారుమారుగా నాభరణములను ధరించి యవి సంతో షించె నటః ఈ విషయము వంగకాలపు (గంథములలో నొకటి యగు *పుజనా నూటు' లో కలదు. అగనానూజులో మటొక (సస్తావన యిట్లు కలదు. శ్రీరామ చంద్రుడు వానర వై న్యముతో సముద్రమును దాటి లంకకు పోవుటకు ముందు రామే శ్వరము నమీపమున నొక మట్టి చెట్టుక్రింద విలచివట్లును, నా చెట్టుక్రింద తనవారితో కార్య విధానములను గుటించి యౌలోచించినట్లును చెప్పబడు చున్నది. అపుడా మజ్జిడెట్టువై నుండిన పతు లెల్లను కలని కలకలముచేసి రహస్యముగా చేయబడు చుండిన వారి మంటక్రాలోచన మున కొటంకము కలుగజేపీన వట; అప్ప డా కలకలను ్‌

[4 తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము

వదచుటక్రై శ్రీరామచంద్రుడు తన హ_న్త్సముచే నంజ్ఞచేపి యా పడుల మారకుండ

చేపె నట; వెంటనే సతు లవ్నియు (పకాంతముగా నడగిపోయె నట

ఇట్లు (శ్రీరామువికి సంబంధించిన కతా (ప్రస్తావనలు (ప్రాచీన తమిళ కొవ్యము

లలో నచట నచట కలవు. వావికి పదవ, నాళ్వారుల పాళురములలో రామాయణ

కథా సం్యగహమును, (శ్రీరాముని యద్భుక కార్యములను గూర్చిన (వ్రస్తావనలును,

కల్చ్పనలును పెక్కు కలవు,

ఆళ్వారులు, కంబమహాకవి :

ఆళ్వారులలో నవేకులు శ్రీరామచం(ద్రువియందు తమకు గల భక్తివి (వద

రించి యున్నారు. కులశేఖర ఆళ్వారును, తిరుమంగై ఆళ్వారును రామావతారము నందు మిక్కిలి తాత్సర్యముతో 'పెక్కు గీతములు రచించిరి. కందబమహాకవి వావి నన్నిటివి మిక్కిలి చక్కగా నమపయోగించు కొనెను. మచ్చునకు ఒకటి చూతము. తిరుమంగై అళ్వారు గుహువివట్ల (శ్రీరామచం(ద్రుడు చూపిన (సీమను (పళంనించుచు నొక గీఠమును రచించెను. “గుహుడు విజుపేద. ఏమియు లేనివాడు. తక్కువ కులమువాడు అను తలప్పున తిరన్కరింపక యతనియందు దయ పూని నీ దివ్యాను (గహము నాకనిపై వర్షించితివి. ఆతవికి సీఠాదేవివి, లత్మయిని పరిచయము చేసి యీమె నీ సథి ఇతడు నీ సోదరుడు అని మాత్రము చెప్పి యూరకుండ లేదు. మిక్కిలి నంతోషించితిని. వీవు నాకు చెలికొడ వని చెప్పితివి. (పేమ నిర్భరము లయిన యా సలుకులు నా మనస్సునందు విలణుచుటచేత నీ (శ్రీ పాదముల నాశయిం చితి ననును. ఆళ్వారు హనుమంతుని పట్ల శ్రీరామ చందదుడు చూసిన (_సేమము వభివర్షించు ఘట్టమునంవాయునందను డైన హనుమంతుని కోతి యవియు, మృగ మనియు, వన్యజాతి యనియు తిరన్కరింస లేదు. మహా వంతోషముతో సమ్ముద మువలె తన యపార్యపేమము పొంగారగా సీపు చేపిన యువకారమునకు (వ్రత్యువ కారము లేదు. లోపరపిత మయిన సఠ్యవతము కల సీతో కలపి నేను భుజీంతు నవి పలికి యఠతవితో కలపి భుబించితివి యనును. గుహువి తన సోదరుడుగా చుట్టు జీకము కలుపుకొనినట్లు తిరుమంగై ఆళ్వారు రచించిన గీతమును మనసున మంచు కొని కందిమహాకవి మిక్కిలి మనోహరముగా నొక కల్పనను కల్పించెను. “దశ రథువికి మేము నలువురము పుత్తు్రంలముగా జన్మించితిమి. ఇపుడు గుహువితో కలపి మే మయిదుగుర మయితిమి.” అని శ్రీరామచంద్రుడు మహానందము వనుభవించి వట్లు రచించెను.

శ్రొాన్యములు 1$6

గంగా తీరమున గుహుడు శ్రీరామచంద్రుని చూచినది మొదలు మిక్కిలి (థేమతో సేవలు చేవెను. అతనివి వీడి చనక యచటనే వసించెను. గంగానదిని దాటినపిదన తానును నాతనితో నరణ్యములకు వచ్చునట్లు చెప్పెను. అపుడు శ్రీరా ముడు గుహని గాంచి *వీవు నా ప్రాణమువంటి వాడపు. నా సోడరుడు నీ సోదరుడు ఈమె వీ చుట్టము, ఈ రాజ్య మంతయు నీది, నేను సీ వృర్తివి బాధ్యతగా కలవాడను.సీ మతోక సోదరు డయిన భరతు డక్కడ నయోధ్యలో నుండు బంధువులను నంరక్షిం చుటక్రై నిలచి యున్నాడు. ఇచట నుండు బంధువులను సంరక్షింప నెవరు గలరు? చెప్పుము. వీ చుట్టము నా చుట్టము కొదా? వారు దుఃఖము పొంద దగునా? వీరు నా చుట్టములు. వీరిని సంరక్షించుచు నీ విచటనే నిలువుము. ఇది నా యాజ్ఞ;'యనెను, ఇట్లు గుహూువి తన సోదరుడుగా వరున గలిపి చెప్పుట యొక్కమాజణు మాత్రమే పలికిన యుసదారవచనము కాదు. అదియే కంబ మహాకవి కావ్యమున నముచిక స్థానమును వహించినది. భరతుడు (శ్రీరామచంద్రుని వెదకి కొనుచు నరణ్యము లకు వచ్చినపుడు గుహుని జూచి యతనివి కౌనల్యకు పరిచయము చేపినపుడు “ఇతడు శ్రీరామచంద్రుని ముద్దుల తమ్ముడు. లక్ష్మయణువికిని, ళతుఘ్నునికివి నాకును అన్ని అవి పలుకును, ఆది వివిన కౌనల్య “విద్దలారాః ఇక దుఃభింవ వలదు. దేశమును వీడి యరణ్యాలిముఖముగా (శ్రీరామచం[దుడును, లడక్మణుడును వచ్చుట కూడ నొక విధముగా మేలే యయినది. ఈ గుహునితో కలపి మీ రైడు గురువు వీ దేశమును ఐహుకొలను పరిపాలింతురు గాకఃి యని యాశిర్వదించె నటః భరతుడు క్రై కేయిని పరిచయము చేసినపుడు గుహు డామెకు తల్లీ యనుచు నమన్క రింవె నటః

శ్రీరామచంద్రుడు సుగ్రీపువిపై _సేమతో 'వీ ళ్రువులు నాకు శత్రువులు, డుమ్టులే యయినమ. వీ మ్మికులు నాకు మిత్రులు వీ చుట్టములు నాకు చుట్టములు, వా బంధువులు సీకును బంధుపులే, వీవు నా పప్రాణసమాన మైన సోదరుడవుి అనును. పిదవ విలీషణునిపై దయ పూనును. 'మున్ను గుహునితో కలని యయిదుగురు కుమారుల మయితీమి. పదవ సుగ్రీవునితో కలసి యారుగుర చముయి తిమి. నన్న చేరినవీతో కలపి యేడుగుర మయితిమి. నా తండి యగు దళరథు డిట్లు న న్నరణ్యములకు వంసి తన కుమారుల నంఖ్యను పెందుకొనెను' అనెన్సు,

196 తమీళ వాజ్మయ చరిత్రము గుహనోడుమ్‌ ఐవర్‌ ఆనేమ్‌ మున్సు పి౯ా కును శూగివాళా మగనొడుమ్‌ అజువర్‌ ఆవేమ్‌ ఎమ్ముజ్లే ఆన్చికా వన్ద ఆగనమర్‌ కొదిల్‌ ఐయ విన్నాడుమ్‌ ఎ్రవర్‌ ఆనేమ్‌ పుగలరుజ్‌ కానమ్‌ తన్హు పుదల్వరాల్‌ పొలిన్దాక ఉన్తె ఇట్లు తిరుమంగై ఆళ్వారు యొక్క. పాశుకమువలన స్ఫూర్తి పొంది కంబ మహాకవి తన కావ్యమున నీ భావమును మిక్కిలి రసవత్తరముగా పషెంపొందించెను. ఆళ్వారుల రచనలలో గల మనోహరము లయిన 'పెక్కు విషయములను గూడ విడే విధముగా క0ఐ మహాకవి తన కొవ్యమునం దుపయోగిందు కొనెను, వాల్మీకి . కంబమహాకవి : వాల్మీకి రచిత మగు వాదికావ్యము ననుసరించి కంబ మహాకవి తన కావ్య మును రచించి యుండినను నతని కంబ రామాయణము అనువాదమును కాదు. వట్టి యనునరణమును కొదు. ఒక స్వతంత్ర కావ్యముగనే తోచునట్లు కంబ మహాకవి దానివి తన కల్సనా సామర్థ్యముతో రచించెను. వాల్మీకిచేత నుత్తమ కావ్య నాయ కులుగా తీర్చి దిద్దఐడీన సీతారాములు శంబరామాయణ పాఠకులయు, (శోతలయు హృదయములలో దైవముణగా సాక్షాత్కరింతురు. కంబ మహాకవికి పిదస భారత దేశమం దంతటము శ్రీరామ చంద్రుని భగవంతునిగా నారాధించుట యధిక మయ్యె నవీ చెప్పుదురు, కుమరగురువరర్‌ అను తమిళ దేశపు నన్యాపి గంగానదీ తీరమున కంది రామాయణకథను వ్యాపింనజే నె ననియు, నది యదట వ్యాపించిన మీదట తులసీదాసు పాందీ భాషలో రామాయణమును రచించె ననియు, వందుచేతనే తులపీ దాసు చిత్రించిన సీకారాముణు భక్తికి స్వాళు లయిన దై నములుగా వెలసి రవియు కొందజు చెవ్పుదురు. తమికులు నాణిజ్యమునకై. ఇండొనేషియా, జాయ్‌లాండు వయాము మొదలయిన దేశములకు పెక్కు శతాబ్బములకు ముందే పోయిన నందర్భ మును, నచటనే నలువురు స్టిరనివానములు కల్పించు కొనుట మూలమునను కంఐ శాథభాయణ కొవ్యములోవి భాగము లా దేశములయందు వ్యాపించెను, వేటికివి వచట

కావ్యములు 101 కంబ రామాయణము ననునరించి యేర్పడిన ల్పములును, కథలును సజీవముల్లై యున్నవి.

వాల్మీకి రామాయణములోని పెక్కు విషయములను కంబ మవికవి యథా ఈథముగా నొనగెను. కొన్నింటిని పెంపుచేని రచించెను. వాల్మీకి రామాయణమున కౌనరావి కొన్ని యంళముల నితడు కల్పించెను. (ప్రాతవి కావి. కొత్తవి కాని= అవి యేవి యయినను కంది మహాకవి చేపట్టిన పిదప నవి క్రొత్త మెటుగును నంతరించు కొని (ప్రకొశంచును. వాలికుమారు డయిన యంగదువి గుజించి వాల్మీకికి భిన్నముగా కంబమహాకవి కల్పించి యున్నాడు. అంగదుడు శరణు పొందుట కంబ మహాకవి మాళన నృష్టి. వాలి మరణించు నపుడు ఆతడు తన కుమారు డయిన యంగదిని రామచంద్రువి కప్పగించి యకవిని కాచియుడి యనుగహింస వలపిన దని వేడు కొనెను. శ్రీరాముడును వాలి (ప్రార్ధన నంగీకరించి యాతవి తనకు శరణాగతుడుగా స్వీకరించినందులకు దృష్టాంతముగా తన ఖడ్గము నాతవిదేతి కందించెను. నాడు మొదలుకొని యా ఖడ్గమును ధరించియే (శ్రీరామచంద్రుని పార్శ్వమున నిలుచుట యాళతవి కొక వృత్తి యయ్యెను. (శ్రీరామచంద్రుని పట్టాభిషేక మహోత్సవము నలివర్షించు నందర్భమున కంబ మహాకవి “అంగదుడు ఖర్గమును ధరింసగా' నవి యా దృశ్యమును "సేర్కొనెమ.

కంది మహాకవి రచించిన *“మాయాజనక నటలము” వాల్మీకి రామాయణ మున లేదు. లంకానగరముప సళోకవవిలో నున్న సీఠాదేవి మనసును మార్చుటక్షై రాక్షసులు పెక్కు మాయోపాయములు సవ్నిరి, వానిలో విది యొకటి. సీజాదేవి అనకు డగు జనకమహోారాజును పోలిన యొక యాకారమును కల్పించి, దానివి గొని వచ్చి సీతాదేవి యెకట విలిపి, రావణాసురువికి లొంగి పోవునట్లుగా నళవిచే నంభా షింస చేయుదురు. ఆ మాయాజనకుడు సీకను గాంచి సంభాషించి నపుడు తన మూలమున తన తండ్రికి కూడ దుఃఖము కలిగెను గదా యని సీఠ కలత చెందును, మాయాజనకుడు సీఠను బిడ్డాః యవి నంలోధించి రావణుని కోరిక [వకొరము నడచు శొనవలపిన దనియామె నర్ధించును. ఆమెయు, కానును పొందెడీ దుఃఖములు తొల గుట కదియే మార్గ మని పలుకును, కావి? పీతయో? *నీ మనసు మాటి నీ విటులా మాటలాడ వలయును?” అవి తీవముగా (పళ్నించును. అ మాయోపాయము కూడ సీఠ యెడ ఫలింపస లే దవి మాయాజనకపటలము తెలుపును,

వాలి మరణించిన పిదవ నతని భార్యయయిన తారను సుగ్రీవుడు తన భార్యగా శేసికొనె నని నాల్మీకి రామాయణమున కలదు. కంబ మహోకవి తన కావ్యమున కాళ

(98 తమిళ వాజ్మయ చరితము నొక యుత్తమ స్త్రీ రత్నముగా కల్పించుటయే కొక సుగగీవువి గూడ దోషరహితువిగా. తీర్చి దిధ్దెను. భర్తను కోలుపోయిన పిదస తార మఎగళకరము లయిన భూషణొది కముమ పరిత్యజించి, పూవులు ముడుచుకొనుట యిత్యాదికము మావి నన్యాసమే రూపు దాల్చినట్లు ఏధవా జీవితమును నడపినట్లు తమిళన్తీలు (ప్రళంపించురీతిగా కంబ మహాకవి చి(తించెను.

వాల్మీకి రామాయణమున హిరణ్యకశిపుని వృత్తాంతము లేదు. కంబ మహాకవి దాని నొక (ప్రత్యేక సటలమున నలివర్షించెను. కంబ రామాయణమనున “హిరణ్య వట లము” మిక్కిలి గొవ్చ యధ్యాయముగా (సశంపింప బడుచున్నది.

వివాహమునకు పూర్వము సీతారాము లిరువురును సపరన్పరము చూచుకొవినట్లు వాల్మీకి తెలపలేదు. కంబ మహాకవి వారి వివహము నొక (పేమ వివాహముగా తీర్చి దిడ్డైను. మిథిలా నగరమునందలి రాజవీధిలో విశ్వామి[త్ర మహామువివెంట శ్రీరామ చం(దుడు నడచిపోవుచుండగా కన్యాంతఃపురమున విలచియుండిన సీఠక యాకవి గాంచె నవియు, శ్రీరామచంగద్రుడును నామెను వీక్షించె ననియు తెలిపి వారి హృదయములలో వపుడు మొదలుకొని (పేమ యఖివృద్ధి చెందుచు వచ్చె నవియు కంబ మహాకవి రచిం చెను. ఇట్లు వాల్మీకీ కొన్యమున కానరాక తాను నూతనముగా కల్పించిన దృశ్యములను మరల కంఐ మహాకవి రామచందద్రుని నోటనే చెప్పించి యా విషయమును విర్ధ రించెను. సీకాన్వేషణమునకై. హనుమంతుని పంపునపుడు (శ్రీరామచం(ద్రు డా దృశ్యమును (వ్రస్తావించి “నిన్ను నా దూత యవి సీతాదేవి విశ్వపించుటకై యీ వృత్తాంతమును జ్ఞాపకము చేయుము" అని సలికెను,

వంచవటిలో నుండిన సీతాదేవిని రావణాసురు డవహరించుకొని పోవుటను వాల్మీకి తెలిపిన విధము వేజు. కంద మహాకవి తెలిసిన విధము నేంఐ, రావణాసురుడు ఫీశాదేవివి తన చేతులతో పట్టుకొవి యొత్తుకొవి పోయినట్లుగా వాల్మీకి రచించెను, పీతాదేవి గొవ్ప్చఠతనమున కది యొక యాటంకముగా మండుటచే తమిళ మహాజనుల మనస్సులలో పీఠాదేవికి సమున్నతస్థానము లేకపోవువే యవి కంబ మహాకవి భయ మందెమ. అందుచే, పంచవటిలో వర్షశాలయం దుండిన పీఠను నా గుడినెయే నేలతో బటు వచ్చునట్లు వెల్లగించి యెత్తుకొని పోయి లంకానగరమున వళోకవవిలో చెజ పెళ్లై నవియ, నళ డామెను స్పృశింప లే దవియు కంబ మహాకవి తెలిపెను. ఇట్లుగా కాను కల్పించిన మాతన కల్చనను సదింబదిగా నితరులనోట పలికించెను. గృ(ధ్రరా అగు ఉటాయుపు రానణు నడ్డగించి యతవి ఖడ్గముచే వనేలగూలి మరజించుటకు ముండు

కావ్యములు 100 (శ్రీరామచంద్రుని చూచి వలుకు పలుకులలో సీతను సర్ణళాలాసహితముగా నెత్తుకొవి పోయినట్లు తెలిపెను. మజల మతొక సందర్భమున నళోకవనిలో హనుమంతుని జూచివప్పుడు సీతాదేవి యౌ పర్ణశాల యచట నుండుటను (వేలెత్తి చూపినట్లుగా తెలి 'సిను. హనుమంతుడు మరలి నచ్చి రామునికి నందేశము తెణపునప్పుడు “అయ్యా! వీ సోదరుడు న్వహ న్తములతో విర్మించిన యా పర్షశాలలో సీతాదేవి యుండుటను చూచితిని అని చెప్పినట్లు రచించెను.

ఇట్లు కంబమహాకవి కల్పనలు ముఖ్యమైన కొన్ని స్థలములలో భిన్నము లై చూపట్టుచున్నవి. అట్లు భేవెంచు స్థలము లన్నిట కథా సౌందర్యమును, నంన్కృృతి వై4ష్ట్రమును నధిక మై యొప్పారుచున్నవి. కల్పనా శ క్రి ;

వాల్మీకి తెలుసవి యంళములు తెలిపి యందగింస చేయుబలో కంబ మహాకవి మిక్కిలి విపుణుడు. వాల్మీకి తెలిసినవావినే క్రొత్త మెంబగులు కూర్చి రచించుబలోను కంబ మహాకవికి గొప్ప నైపుణ్యము కలదు. (వ్రకృతి దృశ్యములను దర్శింపచేయు వర్షవ ఘట్టములందును కంది మహాకవియొక్క (వ్రత్యేక శక్తి కానవచ్చును. మాగాణీ (ప్రదేశమును వర్షించు సందర్భమున ఒక రాజో లేశ రాణీయో కళా మండవమున వధివసించి యుండునట్లు మాగాణీ వేల కళా వాతానరణమున నధివపించి యుండినట్లు తెలిపెను. శీతలోద్యానమున నెమళ్ళు పురులువిప్పి నాట్యము చేయుమన్నవి; తామరలు దివ్వెలను దాల్చి యున్నవో యనువట్లు ఎజ్జివి మొగ్గలను, పూవులను కలిగి యున్నవి: ఆకసమువందు మబ్బులు *“ముటిపుి వాద్యమువలే శబ్దించుచున్నవి; కలువ పూవులు వికసించి యుండిన దృళ్యము నాట్యమును చూడవచ్చిన వారి కమ్నలు చూచునట్లుం డెను. నరోవరములోని అలలు నాట్యరంగముమీది తెరలవలె నుండెను; నాట్యాను గుణముగా పాటలు పొడుచున్నవో యనునట్లు తుమ్మెదలు రుంకొారము చేయుగుండెను, ఇట్టి కళారంగమున *మాగాణి' యమ రాణి యధివసించి యుండె నవి వర్జించెను,

కోనల దేళమునందలి సారభూత మయిన జీవితము నలివర్షించుబలో కంద మహాకవి యసాధారణ కవితా సామర్థ్యమును ప్రదర్శించెను. స్త్రీ లెల్లరుము పొందర్య దేవతలుగా నొవ్పుచుండి రటః వారు ధన విద్యా సంపదలు రెంటిని విస్తారముగా కలిగి యుండి రటః అందుచే కోసలడేశముప దీనులకు దానము లొనగి సాయము చేయుటయు, వతి దినమును వతిథులను నర్కరించుటయు తన వేజు సవ్నివేశములు లేవట,

0 తమిళ వాబ్బ్మయ చర్శితము (్రజలు పాపరసొతు లగుటచే యమభయను లేదు, (పజల మవస్సు పవిత్రముగా నుండుటచే కోసముతో విధించెడ్మి॥కలు లేవు. నద్దర్మ మే తప్ప వితర మబునయే చెడు గును లేకపోవుటచే నొన్నత్యము కలదే కావి వతనము లేక కీడు లేదు. (ప్రజల వస్తు వులను దోచుకొవిపోవు దొంగలు లేకపోవుటచే వస్తుపులకు కాపుదల యవనకము లేకపోయెను. దాన మొసగిన (గ్రహింపదగు యాచకులు లేకపోవుటచే దారల కా దేశ మున తావు లేకుండెను. విద్యావిహీములు లేకపోవుటచేత విద్యాపంతు లని యెవరిని గొవి గొప్ప చేసి గౌరవించుట కవకాశము లేకపోయెను. (పజ లెల్లరును నెల్ల విధము లయిన సంపదలును పొంది వర్టిల్లుదుండుటచేత సంపన్నులు కొనినారు లేరు దేశమున జొమము లేకపోపుటచే దాతృత్వగుణ మమటకు తావే లేకపోయినది. శత్రువు లెన్వ రును లేకపోవుటచే నితరుల నెదిరించి తాకుళ క్రియు లేక పోయెను. ఎవరును వసత్య వచనములు సలుకకుండుటచే నత్య మమనది యొక గొవ్ప గుణముగా వరిగణింప ఐడ లేదు. అనేక విషయములను వివి తెలిసికొన గల జ్ఞాన మెల్లగకును నధికముగా మండుటచే జానముయొక్క గొవృఠతనమునకు (పత్యేకస్తానము లేక పోయెను, జా ఇ

వజ్మ్మై ఇల్లై ఓర్‌ వలుమై ఇన్న్మైయాల్‌

శిశ్మై ఇల్లై నేర్‌ శెలునర్‌ ఇన్న్మైయాల్‌

ఉడ్మై ఇర్హై పొయ్‌ ఉరై ఇలామైయాల్‌

ఒద్న్మై ఇల్లై వల్‌ కేళ్వి ఓబ్లలాల్‌.

ఇది కోనలడేశము యొక్క యౌొన్నత్యమును తెలుపు వర్ణనగా లేదు. స్టూల ముగా దేశ భవిష్యత్తును గుజించి పెక్కు శతాద్దిములకు ముందు ఒక మహాకవి దర్శిం చిన పొటిలేవియొక కల్పనా దృశ్యముగా నున్నది. ఒక చక్కనిడేశ మి ట్లుండ వలయు చవి రాజకీయవిజ్ఞావి యొకడు చేపిస మంచి లక్షణవిర్దేశముగా గూడ మున్నది, రస పోషణము | కళా గతములుగా నవ్నివేశములను నృష్టించుటలో కూడ కంఐ మహాకవి సాటి

లేవివాడు. హనుమంతుడు సీతాదేవిని దర్శించిన పదవ మరలివచ్చి శ్రీరామనితో వా విషయమును తెలుప్పచున్నాడు. “లంకా నగరమున భర్తను వీడి తనము చేయుచున్న యొకన్రీవి మాత్రమే నేము చూడ లేదు. ఆయ్యాః నత్క్యులీనత యనునది యొకటి నహన మమ వొక గుణము; పాత్శినత్య మమేగు గలది యొకటి యచట సంతో

; శ! శావ్యములు 1 షం 654 జ షముతో నాట్యము చేయుచుండుటను నం. వరితోష మును, పీత యౌన్నత్యమును, పవిత్రతను నేక్ర వెళ్లారి యగునబ్లు శలిపెము, యుద్ధము వచ్చెను. కుంభకర్ష్ణుడు నిదురించు చుండెను. ఆతనిని విదురనుండి లేస్‌ యుద్ధవిషయము తెలిపి పిలుచుకొని రమ్మని రానణాసురుడు తన నునుష్యులను వంపెను. ఆ మనుష్యులు పోయి యాతవిని నిదుర లేపిరి. లేచిన కుంభకర్డునికి యుస్త వార్తను తెలిపిరి. కుంభకర్టుడు ది,గృము చెంది “ఏమి? యుద్ద మేర్చడెశాః పాత్మినక్య మునకు రాజ్ఞి యయిన జానికీ దేవి దుఃఖ మింకను తీర లేదా? స్వర్గమర్హ్య లోకము లందు వ్యాపించి యుండిన మన వంళ(వళ వ్ల నశించినా? వినాశకాలము నమీపిం చెనా? అనెను. "నిష్కళంక యయిన పరనతివి గొని వచ్చి చెరసాలలో నుంచితిమి; అపై గొప్ప కీ ర్తివి కోరుదుంటిమిః; మానమునుగుణించి గొప్పలు పలుకు చుంటీమ్మి వడును కొనమును కీ ర్తించుచుంటిమి. అయితే, మానవుని జూచి భయపడుచున్నాము, మన విజయ మెంఠ లక్షణముగా నున్నది; అవి నిర్వేదముతో పలికెను. ఇట్లు కుంభకర్ణుడు వెనుదీయు నవియు, తనకే హితోసదేశము చేయు ననియు రావణు డెదురు చూడ లేదు. తన సోదరులలో నొకడు శత్రువులను చేరి శరణు పొందగా, మజొక డిట్లు మాటలాడుచున్నాడే యవి రావణువి మనస్సు పరితపించెను. అయినను, విను మును టోలిన యాతని మనఃకాఠిన్యము సడల లేదు. నాకం ముందు యుగము చేసి మరణించినవా రెల్లరును సీపగను తీర్తురని నమ్మి నేను దీవియందు దిగ లేమ. నాకు పిదన నుండగలవా రెల్లరును యుద్ధమున జయము పొంది మరలుదు రనునమ్మిక తోను నే వీ యుద్ధము నవలంబింప లేదు. నా సోదరుడ వయిన వీవు వారిని యుద్ధ మున జయించి నాకు విజయమును చేకూ ర్తువు అవి తలచి నేను దీవి నవలంనింప లేదు. నా పర్మాకమమునే నమ్మి వీరి మహా శ్యశుత్వమును వెదకి కొంటిని అవి కొంచెము కూడ కలత చెందక తెలిసి తన దృఢత్వమును, విర్శయకను వెళ్లడించెను యుద్దరంగమున రామబాణముచే. కిరీటము నేల బడి యవమానభరముతో మరలి పోవునప్పటి రావణుని మనః స్థితిని కంబిమహాకవి యొక పద్యమునం దలివర్షించెను. “వ్వర్గలోకము పరిహపించువే? మధ్య లోకము పరిహపించునేః వేను గేలిచేపి పరిహ పించిన శ్యకువు లెల్లరును నిపుడు, నన్ను చూచి పరిహపింతురే?? అని రావణుడు విగ్గు చెంద లే దటః సీత యీ విషయము తెలిసి పరిహసిందునే అవియే రావణుడు పిగ్గు జెంది వందురె నబః అ స్టితిలో నతడు యుద్ధరంగమును వీడి నగరమునకు పోవు దృశ్యమును కందిమహాకవి మిక్కిలి మనోహరముగా నభివర్షించెను, తన శిధీబమును మ్యూశ్రమే కొక వీరమును కూడ యుద్ధరంగమున సడవైైచి వట్టి చేతులథో

£02 తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము లంకయందు (ప్రవేశించె నవి రచించెను. అకడు ఆటువిటు దిక్కులను తిరిగి చూడ లే దట। తన బలిష్ట మయిన రాజధానీ నగరమును కూడ కన్నెత్తి చూడ లే దట! తన యందు అభినూనము కలవారు తన దగ్గణకు వచ్చుటను కూడ చూడ లేదటః సమ్ముద మును పోలిన తన మహావై న్యముమ కూడ చూడ లేదట ఆతని దేవేరు లతవివి (వ్రక్యేక (ప్రత్యేకముగా చూచుచుండగా నతడు వారిలో నెవరిని గాని చూడకుండ భూమి యమన కన్యను మాత్రమే చూచునట్లు నేల చూపులు చూచుచు పోయెను! అవి కంబ మహాకవి రచించెను. అతడు తన వీరము చెడినందున మానము కోలుపోయి సిగ్గుపడి యెవరినిజూడక నేలనే చూచుచు ఈల వంచుకొని పోయె నమటను కంబనుహాకవి యూ విధముగా తెలిపెను. కంది మహాకవి వర్ణనలు గొన శబ్ద చిత్రము లన నొవ్వును. సంభిషణము లను; నన్నివేశములను కల్పించు శ క్రియ నాటకీయము లయి రనవంతముగా నున్నని. ఉపమలు క్రొత్త (కొత్త యందములను సంతరించుకొని పాజెక్కరించును. తిరుక్కు అక్‌ మొదలయిన (పాచీన (గంథములలోని శబ్రములను, భావములను నత డువయోగించునపుడు వావికి 'మెటుగులు గూర్చి మత్‌ంత విశదములుగ చేపెను. కందిమహాకవి యొక్క తమిళశ్రై లి యనమాన సొందర్య సముపేశము, తమిళభాషకు గల శైలి యంతయు వెల్లడియగున ట్లాభాష నవయోగించిన కవీశ్వరు డొక్క కంఐబ మహాకవియే యవి చెవ్ప దగును, భావానుగుణ మెన శైలి: యమ్‌ ముల కథా పాత్రముల భావములకును, గుణములకును ననుగుణముగా వద్యనాగ ములు పెక్కు విధముల ఖేదించుట నాతస్‌ కౌన్యమం దంఠటము జూడవచ్చును. శూర్పణఖ యొక్క. యొయ్యార మయిన నడకను, సమ్మోహింస జేయు మోహమును తెలుపు పద్యమిది, వల్జీ యొళిర్‌ విజ్దుకుశిర్‌ పల్లవమ్‌ అనుజ చ్చె కోవియ కజ్దవిమిర్‌ శీఆడియణా ఆగి అజ్జొవిళ మజ్దౌ మెన అన్న మెన మిన్నుమ్‌ వద్దే యెన న్‌జ్లు మెన వజ్ఞమగళ్‌ వస్పాక్‌. రావణుని యభిమూన గుణముము, తీవ్రకోసమును వెల్లడించు వద్యములలో విది యొకటి,

కావ్యములు 80 శుట్టదు కురడ్లైరి కూత్లై యాడిడ క్కఒట్టదు కొడినగర్‌ కిశ్రెయుమ్‌ నణ్బరుమ్‌ పట్టనర పరివివమ్‌ పరన్గ తెబ్లణుమ్‌ ఇట్టది వ్వరియతై ఇరున్ష తెమ్నడల్‌. పీవి యందలి భానములను శబ్దారములు తెలుపుటకు ముందే వాని నడకయు, వాదమును వెల్లడించి వేయుచున్నవి. లత్మణుని యాథశ్రమును; నావేశమును, గుహుని యుత్సాహమును, వీరమును, భరతువి భకిని, నినయమును ఇక్యాదులను తెలుపు సందర్భములందలి తమిళ పద్యములు శబ్దిములచేత కూర్చబడినవిగా కొన వచ్చుట లేదు. భావములచేతనే కూర్చబడిన కవితలుగా కొవవచ్చుచున్నవి. తమిళభాషకు గలళ క్తిని పూర్ణముగా నుపయోగించు కొవిన కవీశ్వరు డొక్క కంబ మహాకవియే యవి చెప్పవచ్చును. తమిళ శబ్దములకు గల నాదళ కివి; అర్థ ళ కిని చక్కగా వివియోగించుకొవి విజయము నందినవా డతడు, వీకము, రౌదము శోకము మొదలైన వివిధ రసముల కనుగుణముగా తమిళ శబ్దముల నాదమును, నర్ధమును నమర్చి కాపాడుటను వారి పద్యములందు గాంచి యానందింన వచ్చును. తొటకపై రామచంద్రుడు (నయోగించిన బాణము ఆ రాశ్షపిళక్తిని నంగ్ర వొంచుకొని పోవుట నూ(తమే కాక నమీపమునందలి పర్వతమును, వృక్షములను, నేలను నూడ్చుకొని పోయె వని చెప్పుచున్నాడు. ఆ పద్యములలో ఉరు, ఉరువి యను శద్దిములను 'పెక్కుమాంబలు పేర్కొవి తన్మూలమున నాబాణము పెక్కు వస్తువుల మాడ్చుకొని పోవు దృశ్యమును చ్చితించి చూపెను. హృదయము చక్కగా నర్ద్వము చేసికొనునట్లు చేసి వేసెను. అరై ఉరున క్కడల్‌ ఉరువ శ్రాళ్లగె తన్‌ నీణ్ణుయర్‌న్త విల్లై ఉరున స్వుయపలిమై వీ ఉరువ నోక్ర్కైయా; ఉల్లై ఉరువ క్కనల్‌ ఉమిత్రి గణ్‌ తాటక్షై తళా ఉరమ్‌ ఉళువి మలై ఉరువి మరమ్‌ ఉరువి మణ్‌ ఉరువిట్టు ఒరువాళి, రావణుడు యుద్ద రంగమున కూలి వడియుండు దృశ్యమును అభిన్నందు వనందర్భమున గూడ విదేవిధముగా “అడబ్ల' యనునొక శబ్దమును పలుమాజులు 'సేర్కొవి దావి నాదముచే రావణువి వీరాదు లన్నియు నశించిఫోయిన దృశ్యము హృద యమునకు హత్తుకొమునట్లు ముద్రించును,

కం కమిళ వాజ్మయ చరితము వెన్ముడజ్లల్‌ వెగుణ్ఞనెయ శినమ్‌ అడబ్ల మనమ్‌ ఆడబ్ల విన్నైయుమ్‌ పీయ శ్రెమ్మర్లి బ్పొరు తడై చ్చెయల్‌ అడట్ల మయల్‌ ఆడబ్ల ఆల్టల్‌ శేయ త్తమ్‌ ఆడబ్ల మువివర్రై యుమ్‌ తల ఆడజ్ల విర్హై అడజ్గ చృాయ్‌త్త నాళికా ముమ్మడబ్ల ఫొలిస్తన ఆమ్‌ ముజ్రే తుజన్హాకా ఉయిర్‌ తుజన్హ ముగజ్లక్‌ అమ్మా.

(శూరమయిన సింహము మహాకోపముతో లేచుటను పోలిన రావణువి కోప మడగి పోయెను; మనస్సు అడగెను; పాపము అడగెను; శత్రువులు న$౦చుటకు కొరణనుయిన యాతని దీర్చ బాహుపులయొక్క వీరకార్యము లడగెను. అతని కామ వ్యామోహ మడగెను. తమ యింద్రియములను నిగ్రపాంచు కొవిన మువి వరేణ్యుల నాయకత్వ మడగునట్లును; తపస్టితి యడగునట్లును చేసిన యాకాలమున రావణ ముఖములు పొందిన కాంతికం'పెను నే డతడు (ప్రాణములు కోలుపోయి నేల గూలి యుండినప్పుడు ఆ ముఖములు మూడు మడుగుల కొంతిని పొందినవి అనీ రచించెమ. రావణుని వీరము, కోపము, చేష్టితములు మొదలయినవి అన్నియు నడగి పోయిన యా దృశ్యమును గాంచి కంబ మహాకవియొక్క హృదయమే లభావశూన్య మయి పోపుటచే విల్లు ఒక శబ్దమే మఖణల మజల వచ్చి హృదయమును న్పృశించు చున్నది అవి చెప్ప వచ్చును. రావణు డెల్లరను నడచినవాడు; ఇందదియ వ్మిగహము పొందిన మువివరుల నాయకత్వము తొలగి ఆడగునట్లు చేసినవాడు. అట్టి రావణాసురుని వీర మును; కోనమును? చేష్టితములును నడగి పోయిన విషయనును మరల మరల 'సేర్కొవి ప్రాణములు కోలపోయిన యతవి ముఖములందు మాత్రమే కాంతి యతిశ యించినట్లు రచించెను, వీరము, కోపము? చేష్టితములు అన్నియు దుష్ట మార్గమున వివియోగ మగుటచే నతని ముఖము లుచితవిధమున కాంతి పొందుటకు వీణ లేక పోయెను. ఇప్పుడు అన్పటి యా లోవనములు అన్నియు తొలగి పోవుటచే మపి తొల గిన మాణీక్యమువలె మూడు మడుగులు కాంతి మంతము లయ్యె ననుచున్నాడుం వద్యము మరల మరల చదివి యానందించునట్లు నాద సౌందర్యమును, భావ నంస గయు నర్ధ్థ నైశఠ్యమును పొంది యుండుటను గూడ వచ్చును,

కాన్యసులు 206

ఈ విధముగా కంబ రానూయణము నందలి యొక్కొక్క ఘట్టమును క్ల సొందర్యముము, వర్ద సౌందర్యమును, కల్చనా శక్తివి కలిగి రనవంత మయిన యొక మహాకొన్యముగా చెలువారు చున్నది.

*ఠఈ లోకమునందలి సర్వనంపదలమ పొంది రాజ్యపాలనము చేయ నరి కౌరము లభించినను, దేవలోకమునందలి కల్పతరువునీడలో నానందము ననుఠళ వించు నవకొశము లభించినము కంది మహాకవి రచించిన రామాయణమువలి నవి పాఠకులకు హృదయానందము కలుగజేయ జాలదు అని కంబ మహాకవివి వశం పించుచు రచింపబడిన ప్రాచీన పద్య మీ వైశష్ట్రముమ తెల్లము చేయుచున్నది. అవ్ర్వ్యేయార్‌ ,

అవ్వైయార్‌ అను కవయిత్రిసేరు తమిళ దేశమున విద్యావంతులు, విద్యా విపీనులు అను భేదము లేక నర్వులును (ఫ్రళంపించు పేరు. తల్లివంటి పెద్ద స్రీ రత్నము అనునర్దము కల యాపదము తమిళ కవయి[కులలో కొందతీని పేర్కొను టకు వాడబడినది, నంగకాలపు కవులలో ముష్పదిమంది కవయ్యికు లుండిరి. వారిలో “అవ్వైయార్‌” అను నామె యొకతె. పారి, అదియమాళా అను రాజన్యులతోను, కేర చోశ పాండ్యులతోను నంబంధము కలది యామె. ఆదియమాకా అను తగ తూరు రాజవరేణ్యువితో సన్నిపాత మైన స్నేహమును కలిగి యుండెను. ఒకమా ఆతవికీవి, తొండై మా౯ా అను రాజునకును శతుత్వ మేర్చడగా అవై యార్‌ అదియ మాకా పక్షమున తొండైమాళా దగ్గజకు పోయి రాయబారము నెజపి యుద్దమును వివారించుటకు (స్రయత్నించెను. ఆవ్వైయార్‌ అప్పటికే వయసు ముదిరి యుండెను, అందుచే నాయుః వ్రమాణ నధిక మగుటకై తనకు లభించిన నెల్లికోయను కాను భుజీంపక ఆదియమా౯ా అవ్వైయారు కిచ్చి యామె దావిభుజించునట్లు చేపెను. _సేను పూగిక మయిన యాతని చెయిదమును (ప్రళంపించుచు అవ్వైయారు రచించిన సద్యము మిక్కిలి (నశంసాపాతము. పుజనానూజులోను, నితర నంకలన గంత ములలోను గల అవైైయారు కవితలు 59. అవి యామె పాండిత్యాతశయమును మాశక్రమే కాక లోక జ్ఞానమును, జీవితానుభనమును చక్కగా (స్రదర్శించు చున్నవి,

నంగ కాలపు కవయిత్రి యగు నా అవ్వ్వైయారు పిదప నాయన్మారుల కొలములో నొక అవ్వ్వైయారు శివభక్తి తత్సరురా లై జీవించి యుండిన ట్లాక కథ తెలుపు చున్నది,

&06 తమిళ వాబ్మయ చర్మము ౧... కంబల్‌, ఒట్టక్కూం త్తర్‌ మొదలగు క వీశ్వరుల కాలమున నొక అవ్వైయారు తమికుల హృదయములలో నొక ముదునలి యవ్వగా (వ్రళంపింపస బడుచున్నది. ఈమెయే తమిళ సొాహిత్యమున గొవ్ప కవమితతిగా కీ ర్తివి పొందినది. నంగకాలప్పు అవ్వ్వైయారు దేశమును పరిపాలించు చుండిన రాజమ్యల యాస్థాన రంగమునందు మాత్రమే యుండెను. ఈ అవ్వైచూరు చోళరాజు నాస్టానమున నుండెను; సొమంత రాజ్యములను పాలించిన నాయకులతోను సంబంధము కలిగి యుండెను ఆంతటితో మూరకొనక యూరూరు తిరిగి చిన్న చిన్న యూళ్ళలో చిన్న చిన్న గుడివెలలో నివ సించు చుండిన రై తులతోను స్నేహము. కలిగి వారు (ప్రియమార వొనగిన గంజి వీళ్ళను (క్రాగి కవిత చెప్పినది. సేవా రగు (శ్రమజీవుల కుటుంబిములతో కలపి (థ్రేమతో జీవించిన యా కనయ్యిత్రిని గుటించి గంజికై కవిత చెప్పిన కవయిథత్రి యవి వేటికివి (వశం షించుచున్నారు. ఆమె పవిపిల్లల జీవితము లందలి మాధుర్యమును వ్రవి చూచినది. వసిపిల్లల కొణక్షై ఆమె రచించిన “ఆ _త్రిచ్చూడి,” “కొన్న వేన్ష౯' తను గ్రంథములను గుజించి తెలియవి వారును; అందలి కొన్ని పాదముల నయి వను కంఠస్థము చేయనివారును = తఠమిశులలో నుండరు. తరువాతి దళకు చెందిన పాఠళాలా విద్యార్థుల కొజక్రైి యామె రచించిన (గంథములు మూతుర్రై: నల్వఖ్లీ యమనవి, ఇవి యన్నియు సీతులము తెలుపును; జీవితసత్యముల నెత్తిచూపును. నీతులను, నక్యములను చిన్నిచిన్ని పదములతో, లోతయిన యర్భము కలుగునట్లు స్పష్టము చేయుటలో వీమె సాటి లేవిది. ఇరువదన శతాద్ది (ప్రారంభమున బభ్రారతియారు కూడ నీమె చూపినమూర్గమునే యనునరించి యీమె రచించిన (గ్రంథ నామమునే స్వీకరించి 'పుదియ ఆ్తిచ్చూడి' రచించె ననగా వీమె చూసిననూర్గ మెంత మహవీయమో తెలియ గలదు. ఈమె రచించిన యీ నీతి (గ్రంథములు పలువురకు వరిచితము లై (ప్రజలలో వ్యాపించి ఐబహుళ(ప్రచారమును పొందినవి. | అవై్సయారు రచితములుగా పెక్కు చాటుపద్యములు లభించు చున్నోవి. ప్రావికి సంబంధించి "పెక్కు కథలును, నన్ని వేశములును (ప్రచారమునం దున్నవి, వావిలో నేవి చార్మితక నత్యములు, ఏవి కల్పితములు అని విభజించి తెణపుటకు వీలు లేనట్లు 'పెన వేసికొని పోయి యున్నవి. అయినను నా కథలును, చాటుపులును మిక్కిలి రపళరితము లై యున్న వని చెప్పక తప్పదు. ఇవి యన్నియు అవై సయారునకు శొవ్చ కీర్తి గొరవములను కలగదేయుచున్నవి. కంబ మహాకవి మొదలయిన వారి వలె కాన్యము రచింపకయే యీమె గొన్న కీన్థివి పొందెమ,

కొన్యములు. డం

కల్వి ఓం్రక్కమ్‌, నన్నూఠత్‌కోవై, వన్షన న్హాదిి అరుమ్‌ తమిథభ్రిమాలై, దరిశనప్పత్తు, అనదిక్కోవై యను (గ్రంథములు కూడ నీమెచే రచింవబడె నని చెప్పుదురు. ఇవి ప్రస్తుతము లభించుట లేదు. అనదిక్కోవై లోవి కొన్ని పద్యములు మామే లలించు చున్నవి.

"పేదలకు సాయము చేయుచు జీవికయా[త గడుసవలయు నవి అవై్వైయారు తన సకల (గంథములలోను ముక్తకంఠముతో పలికెను. సంపాదించిన ధనమును దాచి యుంచరా దవి తీవముగా ఇండించెమ. ఆల్పముగా నుండినను లభించిన జీవి శమును మనఃపూర్వకముగా ననుభవింప వలయు ననుట యీమె యభ్శిపాయము, ధనము లేనివారు కూడ మానముతో జీవింప వలయు నని తెలిపెను, రాజులను కూడ లెక్క చేయక జీవిశము గడపిన మహా కవయ్యి్రి, (ప్రజలతో తన జీవితమును ముడి వేపి గొవృతనము పొందిన మహా కవయిత్రి యీమె. అందుచే గౌొరవహీను లయిన వారిని గొరవింస రాదనుట యామె జీవితానుభవమునే పేర్కొనును (పీతితో పాయము చేయనివారికడనుండి యెట్టి సాయమును పొంద రాదు, అనెను. ఒకడు జీవితమున నభివృద్ధి చెందవలయు నన్నచో తాను చేరదగిన మంచి చోటు చూచి చేర వలయు ననుట యీమె చెప్పెడి హితము. పెద్దలు మెచ్చునట్లు నడవుము అనును. మంచివారిని చూచుట, వారి వలుకులను విమట, వారితో కలపి మెలపి యుండుట = యివి యన్నియు మంచినే కలిగించు ననెను. నంపదయొక్క యస్టిరత మొదలయిన వానిని గూర్చి తెలుపు నందర్భమునను నీమె గృహస్థ జీవితమును (వళంసించుటకు వైనుదీయ లేదు. భార్యాభర్త లిరువురును నేకాఖిపాయము కలవారుగా? (సేమతో వింధింపబడిన హరుగా నుండినచో నదియే చక్కవిజీవితము అనుచున్నది. అట్టి (పేమయు, ఏకాలిప్రాయము గల మనన్సును లేక భార్యాభర్తలు పరస్పర విరుద్ధముగా మండుచో వారి గృహస్థజీవితముకంచె నన్యానమే మే లనుచున్నది. (పేమరహిత యయిన కన్య యిచ్చు నాహారమును భుజించుట పాస మనుదున్నది. _ జ్ఞాననూర్ల మనంతము. ఒకడు తన జీవితకాలమున నేర్వ దగినది యక్యల్పము. వేర్చినది చేతి లోని మట్టియంత మాత్రమే. నేర్వనిది [పవపంచమంత పరిమాణము కలదీ అను చున్నది. ఆందుచే విద్యాగర్వము తగ దనుచున్నది. జ్ఞానముయొక్క యెల్లను గౌంచినవారు శాంతన్వరూపు లై 'వెలయుదు రనవియు తెలుపు చున్నది. తలిదం(డడ్రులను క్రైవమువలె నారాధింప వలయును. తల్లిపై పేమ చూప్పట దేవాలయమునందు చేయు పూజకంటెను మిన్న. తండ్రి యువదేశము మం[తములకం'పె శేషస్టము అను చున్నది. మొ త్సముమీద నీమె (గ్రంథములు ఉత్తమ మార్గమును (వ్రజల కుచితరీతిని మలలిస్టైలిలో విశదము చేయుచున్నవి.

త$ీ తమిళ వాబ్బయ చరిత్రము జ్ఞానక్కుజక్‌ అను నొక (గ్రంథము అవై యారు “పేరుతో వ్యవహరింనదిడు చున్నది. ఇది శైలి మొదలయిన విషయములందు ఖేవించు చున్నది. మునువటి అవ్వ్వైయారు యొక్క విస్తారమయిన లోకజ్ఞానమును, "సేవల జీవికముతో పెన చేపికొవి పోయిన దయాగుణమును వీ (గంథమున వెల్లిడి యగుట లేదు. (ప్రాణ స్వభావము, యోగమార్గ మెలిగిన జ్ఞావి యొక్క. యనుభవము నీ (గంథమున వెల్లడి యగుచున్నవి. దీవివి రచించిన కవయిత్రి మశొక ఆవై ్యయా రై యుండవచ్చును, వినాయకర కవల్‌ అను (గంథము కూడ ఒక అవై్యయార్‌ పేరుతో వెలయుచున్నది, ఇది వినాయకపూజకై కొంద అుపయోగించెడి (గ్రంథము. భక్రికన భరితము. ఇది కూడ అవ్వైయార్‌ అను పేరుగల మజొళ కవయిత్రి యెసిరో రచించిన దవి చెన్స వచ్చును. నిఘంటుపులు, లక్షణ్మగంథములు :

శావ్యము లనేకములు వర్తిల్లిన యీ కొలమున వితరము లగు పెష్కు సహాయ (గ్రంథములు కూడ రచింప బడెను. కొన్ని నిఘంటువులు వెలవెను. అవి యొకే యర్ధముకల శబ్దములను; నొక శబ్దమునకు గల పెక్కర్థములను మనుష్యులు, మృగ ములు, పతులు, వృక్షములు, మొక్కలు, లతలు మొదలయిన వర్గముల క్రింద కెలుపును. గత కతాల్లీ దాక (ప్రాచీనవద్దతిలో విద్యాభ్యాసము చేసిన వారి కొ విఘం టువులు విశేషముగా నుపయోగ పడెను. అకొరాది [క్రమమున శబ్దములు కూర్చి యర్ధము తెలిపెడి యకారాది నిఘంటువులు ఐబరోపీయ నంబంధముమూలమున రచింపబడిన పిదప (ప్రాచీన విఘంటుపు లంతగా నుపసయోగ పడలేను, చూ డామణీ, దీవాకరమ్‌, పింగళన్లె. కయాతరం అనునవి ముఖ్యమయిన (ప్రాచీన వీఘంటువులు.

ఈ కాలమున పెక్కు లక్షణ(గంథముళు వెలపెను. వానిలో కొన్ని నేటికివి మిక్కిలి యాదరముతో పఠింసఐడు చున్నవి. వీవ ళోో్ళయం, నంవి అగప్పొరుళ్‌, యాప్పరు బ్లలమ్‌, యాప్పరు బ్లలక్కొంరిక్టైం నేమినాధం, వచ్చణన్టిమాలై దండీ ఆలంకారమ్‌, నన్నూల్‌ అనునవి లక్షణ (గంథములలో పేక్కొాన దగినవి. తొల్కా= పవ్ఫయమునకు తరువాత వెలసిన సెక్కు (గ్రంథములు నశించి పోయెను. తొల్కా పస్పియమును; సంవృత లక్షణ (గ్రంథములను ననునరింది వీ5ళో[యం లక్షణను తెలుపును. అందలి లక్షణవద్ధతులు కొన్ని నంన్కృతలకణామసారులు. తొల్కాం ప్పియనార్‌ తెలిపిన *ఇడై నిల” మొదలయినవానివి పరిహరించి యెన్లి [క్రియాసదముల

లే త

కొన్యములు తం యందును పగుది? విగుది చూఛి కొలము, లింగము, సంఖ్య, స్థలము అనువాని వాగంథము విశడీకరించును. దానికి పిదన వెలసిన నన్నూలు సొాధ్యమయినంతవజసు తొల్కా-ప్పియమునే యనునరించి తమిళమునకు తగినట్లు వర్ష లక్షణమును: శబ్ద లక్షణమును తెలుపును. సులభ పద్దతిలో వర్షీకరించి తెబపును, మిక్కిలి స్పష్టము గమ నుండును. కనుకనే యది నేటికివి ననేక లధ్యయనము చేయు (గంథముగా వెైలయుచున్నది. అది (పచారములోనికి నచ్చినపిదప వీరళోటియము యొక్క యువ యోగము క్షీణించినది. పుణప్పొరుళ వెణ్చామాలైై వీరము, దానము అను “పణం” యుతిస్ఫ త్తములను రచించెడి సంవ్రదాయములను తెలుపునట్లు నంది అగప్పొరుక (వణయమనెడి అగప్పొరుక్‌ కల కావ్య నం్యపదాయములను తెలుపును. యావ్చరుం గలమును; యొప్పరుం గలక్కారికయు వివిధ చృండోభేదములను, వాని నిర్మాణమును గూర్చి తెలుపుము. నేమినాథ ననునది యక్షరమునకును, శబ్దమునకును లక్షణము తెలుపును. వచ్చణందిమాలై. లేక వెణ్బాపొట్టియల్‌ అనునది (గ్రంథము నందలి యాదిగణము మొదలయినవాని పోంతనములను, కొన్య భేదములలోని విర్మాణములను గూర్చి తెలుపును. పొట్టియల్‌ అనునది నూతనముగా (ప్రవేశించిన యిట్టి లక్షణ (గ్రంథము. దానిలోని (ప్రథమ భాగము ఒక కావ్యమునందలి యాదిగణ మేవిధముగా మండవలయునో యానియమములను తెలుప్పచు - కావ్యమునందలి నాయకువి యొక్క జాతి; నక్మత్రము మొదలయినవాని నాధారము చేపికొని యాదిగణము తదనుగుణముగా కూర్చవలయునని తెలుపుచున్నది, చతుర్వర్దముల వర్గీకరణమున కనుగుణముగా పద్యనంఖ్యయు సుండనలయు నవి తెలుపుచున్నది. ఉత్తమ జాతికి చెందినవాడు వాయకు డగుచో పద్యనంఖ్యయు నధికముగా నుండవలయు ననియు; జాతి యధమ మయిన దగుచో పద్యములును తక్కువగా నుండవలయు ననియః సీ వ్యాకరణము శెలుప్పుట మిక్కిలి వింతగా మన్నది. సాహిత్యాభివృద్దికి కొంచెముకూడ తోడ్పడనీ ఈ లక్షణ్యగంథము తమిళమున నెట్లు (ప్రవేశించెనో తెలియదు. ఆది టౌత్తీగా విరుప యోగ మయినది. యథార్థ మయిన సొహిత్యాభివృద్ధి కాటంక(ప్రాయ మయినది, వవ్నిరుపొట్టియల్‌ మొదలయిన యితర చృందో[గంథములును వెలసినవి. కానీ నేడు వావి నాదరించువారు లేకపోవుటచే తిరస్కార్యము అగుట మిక్కిలి యానందింపదగిన విషయము, దండి అలంకారమ్‌ అమనది సంస్క్కృతమునందు రచింపబడిన కొవ్యాదర్శ మనెడు నలంకార్యగంథభము ననునరించి తమిళమున రచింసబడినది. కావ్యాదర్శమును | రచించిన దండి కవీశ్వరువిసేరునే యితడును (గ్రహించెను. ఉభయులును తమిళ కేశ

£10ీ తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము దేశీయులే. నంన్కృృత (గంథమున తెలునదిడిన గొడీీ, వై దర్భీ రీతులకు సంబం ధించిన (ప్రస్తావనలు తమిళ (గంథమునందుకూడ కలవు. కావ్యలక్షణ మిందు నంగ హముగా తెలుపబడినది. ఉపమాదు లగు నలంకారములును, తద్చేదములును విస్తా రముగా తెలుపబడెను. యమకము, తిరిపు మొదలయిన శబ్దాలంకారములు వివరింఫ బడెను. చిిత్రకవితలమ గూర్చియు గలదు. శబ్దాలంకొారములను గురించిన వివరములు సాహిత్యాల వృద్ధికి తోడ్చడ వను భావముతో నవి విద్వాంనులచే సరిహరింపదిడినవి. కవిశాసామర్థ్యము కల నిజమయిన కవీశ్వరులు వాని నాదరింపణొల రనువిషయమును తమిళసావాత్యము నష్టము చేయుచున్నది,

ఏ కవితయందును శబ్దములతో మ్యకమే చేయు [క్రీడలకు తావులేదు. భావ ములకును; కల్పనకును నందమయిన రూసకల్పన చేయుటయే కవిత కాదర్శము. అట్లు భానమునకును; కల్పనకును రూపకల్పన చేయునప్పుడు అ్యసయత్నముగా నహజము గానే శద్దిక్రీడ యేర్చడుటయు కలదు. కవితలోని నాద సొందర్యమునకు లోబడి తమకు శామే వచ్చి నిలుచు శబ్దములచే కలుగు సొందర్యమది. మహా కవీశ్వరుల రచనలలో నట్లు సహజముగా చోటు చేసీకొవిన శబ్దాలంకారములు కలవు, కొని; అవి యెక్కడనో యొకచోట నపూర్వముగా కానవచ్చును. నంగ సాహిత్యమున నున్న కవితలలో శబ్దాలంకారములు విరళము. భానమునకును, కల్పనకును శబ్దరూవము నొనగుటయే సంగ కపీశ్వరుల కళాత్మక (వ్రయత్నము. అట్టి కవితలలోను నొక కొన్ని పాదములందు మాశక్రము నహజముగా నేర్చడిన శబ్ద పౌందరశ్థిములు కాన వచ్చుచున్నవి. కావలయునవియే (వ్రయత్న పూర్వకముగా శద్దాలంకారములు వాడిననని వావివి 'పేర్కొనుటకు వీలులేదు.

ఇదు ఎ౯ా పావై క్కీవియకా పావై ఇదు ఎక పైల్గి?ి ఎడులత్త పైజ్లః ఇదు ఎ౯ా పూవై కివియ ళొట్‌ పూవై (ఐక గుజునూబ్సు శేర్‌నుడన్‌ శెతీన కజుజీకా కులడెన ౧0 న్న! కి ల మాల్‌ వర్తై ఒగ్రగియ వాత్యం వాము ప్పూవెన ప్పొలిన్త ఓది. ఆా(ఆఅబపాణాట్టు న్పడ్ర్రై

శోన్యములు ల] ఇట్లు కొన్నిశళబ్దము లొవృ త్తముల్లై రందము నొనగు న్దలములు నంగ పాపా త్యమున చాల తక్కువ. అవియు నలంకార మునక్రై ఐలాక్కా-.రముగా కొవివచ్చినవి కావు. అగవకా మగశే ఆగనకా మగశే మనవు కోపున్న నన్నెడుజ్‌ కూనల్‌ అగవన్‌ క వోడు పాల న ఇన్నుమ్‌ పొడగ పా్హే ఆవర్‌ నన్నెడుజ్‌ కుస్తమ్‌ పాడియ పాళ్తే _-(కబంకొగై) ఉళ్లి నెన్‌ ఆల్లైనో యానే ఉళ్లి వినై,న్టనె౯ ఆల్లెనో సెరిదే నిన్వైన్లు మరుణ్జనెక అల్లైనో ఉలగత్తు ప్పజ్చే ఎా(కులుంతొగె) ఇట్లు ద్దిము లాన్ఫత్తము ల్లై వచ్చు కొన్ని కవితలలో కూడ నవి భావ భరితము లయిన సంభాషణముల మూలమున నహజముగా వచ్చి చేరిన వనుటను సులభముగా తెలిసికొనవచ్చును. శిలస్పదిగారము, మణిమేఖల్లై యను కొన్యములలోను శబ్దాలంకారములు ఎక్కువగానే యున్నవి. కొంచెము [పయక్నపూర్వకముగా నమర్చిన శబ్లాలంకొర ములుగా కొనవచ్చు పాదములు కొన్ని మణిమేఖలలో కలవు. వలమ్బురి శంగం పవరిదెగ్రం కార్‌న్స ప్పులమ్బురి చ్చంగం పొరులొడు ముభ్రణ్ధ స్పుగర్ముగ వారణమ్‌ నెడుబ్లూ విశిన్న ప్పొరిమయిర్‌ వారణమ్‌ కురుబ్లూ విళిస్ప, వతై!విలై ప్పరవి పలవె(్రికా తాల వృత్తై నిలై పృుళ్లుమ్‌ సలవె(బ్రకా కాల ప్పూజ్‌ పొటీ లార్‌క్రై షృళ్శొవి శజప్ప ప్పూజ్‌గొడి యార్‌కై పుళ్లొవి జస్ప శడవు! పీడిగ్లై ప్పూస్పలి కడైకొళ క్కంలంబగర్‌ పీడిగై పూప్పలి కడై కొళ క్కయిలువర్‌ కదైదొరుమ్‌ వజ్జీయమ్‌ పరన్సైఖి క్కొాడుప్పార్‌ కడై దొరుమ్‌ వజ్జీయమ్‌ పరన్గైఖి.

శ్రీ10 తమీళ వాబ్మయ చరిత్రము ఆను (మణీమేఅలై ) పాదములే మొట్టమొదట “మడక్కు' అను ళబ్దాలంకారముగా వేర్చడి కానవచ్చుచున్నవి. దావికి మునుపు ఆ (వ్రమాణమునకు శబ్దక్రీడ తమిళశమున కానవచ్చుట లేదు.

ఆళ్వారుల, నాయన్మారుల కవిఠలలో 'పెక్కువిధము లయిస శబ్దాలంకారములు సముచితస్టానమును పొందినవి తిరుమంగై ఆళ్వారు తిరువెగ్రి క్కూట్టిరుకై యను శన్దాలంకారము గల సద్యమును రచించెను. శైవ మహనీయులలో తిరుణ్ఞాన సంబంధర్‌ను, నక్కీర దేన నాయనారును రచించిరి, ఆది యొక తెగ చిత్ర కవిత. వద్యమునందలి (ప్రథమాక్షరము మొదలుకొని తుది యక్షరము వరకు నేడు విభాగ ములుగా (వ్రాసి యాయేడు వరుసలను రథముయొక్క_ పై భాగములుగా (గహించి యశ్లే పద్యమునందలి చివరి యక్షరము మొదలుకొని (సథమాక్షరము వలకు నేడుభాగ ములను చేసి రథమునందలి క్రింది వరునలుగా (గ్రపాంచి “కేర్‌” (రథ బంధము)ఇమ చిత కవితగా రూపొందించుట కూడ నలవాటు. తిరుజ్ఞాన సంచదింధర్‌ *ఏక పొదమ్‌” అను మటియొక చిత్రకవితను కూడ రచించియున్నాడు. ఒక పాదమే నాలుగుమాటు లావృత్తమై శబ్దములు వీభక్తమై నాలుగు పాదములలోను నాలుగు ఖిన్నములయిన యర్థము లొనగునట్లు రచించుట యేకపాద మనబడుచున్నది.

పరమ పురత్తు రై 'పసెమ్మూ౯ా ఎమ్మా౯ా

అనుపాదమే నాలుగు మాటు లావృత్త మగుట యేకపాద మను ళద్దాలంకార మగును. ఒక పద్యము నాదినుండి చదివినను లేక చివరి యక్షరమునుండి విలోమముగా చది విననును నదే సద్యముగా నేర్పడునట్లు రచించుట “మాలై మాట్లు” అను చిత కవిత యగుచున్నది. తిరుణ్ఞాన సంబంధర్‌ దీవినిగూడ రచించియున్నాడు, ఒక వద్యమున మునుపు వచ్చిన కొన్ని గణములను; పాదమును నదేవిధముగా మరల నావృత్తమై వచ్చు శబ్దాలంకార మయిన “మడక్కుం' భేదమును కూడ తిరుజ్ఞాన సంబంధర్‌ ఆరు నదిగములలో నమర్చియున్నాడు, యమకముతో నాలుగు పదిగములు రచించియున్నాడు. శక్కర మాట్టు (చక్రదింధము) అమ చ్యితకవితగా రెండు వద్యములు రచించి యున్నాడు. గోమూ త్తిరి (గో మ్యూక్ర వింధము) అను చిత్రకవితగా నతడు రచించిన వదిగము కూడ నొకటి కలదు. ఇట్టి శన్దాలంకొరము గల నద్యములు తిరుజ్ఞాన నంవింధర్‌ కాలమునుండి యఖివృద్ధి చెంద సాగినవి. దండి అలంకారమ్‌. మారకా అలంకారమ్‌ మొదలయిన యలంకార (గంధములు వీనికి లక్షణములసు, వివరణ ములను తెలుపుచున్నవి. పదవ వచ్చిన కలంబగములలోను విట్టి పద్యములు సెక్కు

కావ్యములు ప! రచించి చేర్చబడినవి. అయినను 'శేక్కి[్ర౯ర్‌, కంబర్‌ మొదలయిన మహాకవులు వీని నాదరింపలేదు. చదివిన వెంటనే యివి యర్ధస్ఫూ ర్తివి కలిగించుట లేదు; హృదయ మును న్పృశించునవి గూడ కౌవు. శబ్దముల వాధారము చేసికొని చేయు వ్యర్థ క్రీడ గామ ఆర్బ సౌందర్యమును, కల్పనాళ క్రియు మండ వీలులేనినిగాను నుండుటచే విజ మయిన కావ్యనంసదగా వావివి విద్వాంసులు పరిగణింప లేదు. ఈ శళాబ్దిమునందు పీ. కో. సూర్యరాయణ శాన్తి యను విద్వాంసుడును, భారతియార్‌ కపీశ్వరుడును శబ్దాలంకారములను; చిత్ర కవితలను గర్భించియు పరిహరించియు సన్మార్గము చూపిన పీదప నేడు తమిళ సొహిఠత్యమున నానికి స్థానము లేకుండపోయెను.

9ఏ,నుత (గ ౦థములు (కీ శ 1100. 1700

ఇతరుల యేలుబడిలో సాహిత్యము: “స్టే కల”ర్‌, కంబర్‌కొలమువకు పీదవ తమిళదేశమున నుక్స్పాహవంత మయిన వరిపాల

నము లేక పోవుటచే సంకోభముణు మెల్ల మెల్లగా తల యెత్తినవి. చోశస్మామా ఇ్య్యము [క్రమక్రమముగా (కుంగి పోయినది. పాండ్యులు మరల పైకి వచ్చుటకు పాధ్యము కొలేదు. హపొయనలులు తమిళదేశమున (ప్రాళవము పొంద సాగిరి. పదు వాల్లన శతాద్దమున మూడుపప్రాంతములలోను నుత్సరదేశమునుండి అల్లాయుద్దీ కా పంపినమాలిక్కాపూర్‌ అనుసేనానాయకుడు దడిణమున నుండురాజ్యములను జయించి శాంతికి భంగము కలిగించెను. మధురలోనికిని | నతనివై న్యములణు (వ్రవేశించి నంకో భమును కలుగజేవెను. ఏఐదినంవత్సరముల కాలము పొండ్యదేశము మాలిక్కా పూర్‌ పరిపాలనలోను? నఠవికి పిడన వచ్చినవారిపరిపాలనలోను నుండినది. ఆం(ధ్రదేశమున విజయనగరరాజుల పాలన యేర్చడుసజకు తమిళదేశమున శాంతి యనునది కర వై పోయెను, పదవ దడిణభారత మంతయు విజయనగరరాజుల యేలుబడి క్రిందికి వచ్చెను. మధురలో విజయనగరమువారి (ప్రాసకము పొందిననాయకులు సరిసాలనము నేర్పటి చిరి. కళలును, సాహిత్యమును కొంఠతవణశ మజల నభివృద్ది చెంద సాగినవి. తంజా వూరుప్రాంతము కూడ (చోళ దేశము కూడ )నాయకరారాజుల యేలుఐడ్మి క్రిందికి వచ్చెను. దావ్‌కి ఏదప నాప్రాంతము మహారాష్ట్రరాజులకు హొస్తగత మై వారివరిపాలనము (శ్రీందికి వచ్చెను. కర్ణాటకనవాబు తమిళ దేశమునందలి యుత్తర(ప్రాంఠము న్నాక్రమించు కొని పరిపాలింప దొడగెను. యుద్ధములును, పోరులును నడచినవి. దేశమున (వశాంత వరిస్థితి యేర్పడుటకు సాధ్యము కాలేదు. ఇట్టి పరిస్థితులలో వదమూడన శతాబ్దమునకు పిదస తమిళ దేశమున 'కేక్కిష/ర్‌, కందిర్‌ నంటి మహాకవులును, మహాకాన్యములును 'వెలయుటకు సాధ్యము కొలేదు. నాయకరాజులు మక్యగంథములకును, మఠతవిషయ కను లగుకళలకును, కాన్యములకును గొరవమునొనగి యఖినృద్ధి చేయుగుండినందగున

మఠ(గ్రం థములు 215 నవ్పుడన్పుడు మతాచార్యులు వెలసి గొవ్చ(గ్రంథములు రచించిరి. (ప్రాచీనము లగు మత(గంథములికు విపుల మయినవ్యాభ్యాననులు (వ్రాపిరి. మఠనంరక్షణమునకై మళ సులు వెలసినవి; ఆమఠముల నాశ్రయించి కొందణుకవీశ్వరులు మతమును; తమిళ మును నఖివృద్ధి చేసిరి, కవీశ్వరులు కొందణు స్థలపురాణములు రచించి యొయాగ[గ్రామ ములవారి నానందింప జేసిరి. చిన్నచిన్న్యగంథములను రచించి యాయానస్తలములం దుండినసంపనమ్నులమ, చిన్నచిన్నపలుపులను నంతపింన జేసిరి. ఆ(గంథములలో కొన్ని సాజెత్తుగా వారికీర్తిని ప్రళంపించుచు నానందింప జేయునవి; మటికొన్ని అధ మము అయిన, శృంగారరసభరితము లయిన కవితలను కలిగి వానిమూలమున వారి హృదయములను రంజింప జేయునవి. తంజాపూరును పాలించినమహావాష్ట్రరాజుల యాదరములోను వట్టిగ్రంథము లేర్సడినవి. ఇట్టిపరిస్టికులకు నడుమ ఏరాజునో లేక యేసంపన్ననో కీ ర్రింప నొల్లవిసిద్దు లనఐడు నొకతెగజ్ఞానులు వెలపి యు త్తమము లయినత _త్స్వ్యగంథములను సులభళబ్దములలో రచించిరి. తత్త్వరాయర్‌ మొదలయిన ర్గ్‌నులు వెలసి లౌకికము నరిగమించిన క్ఞానకవితలు రచించిరి,

(వశాంతి కొఅవడినయాళకాబ్దులలోను కవికాశక్తి పూర్తిగా నశించి పోలేదు, నడుమనడుమ కొందలు కవీశ్వరులు వెలపి యల్ప(వమాణమున నయినము నూతన కొవ్యనంపదను కల్పించి యొవగిరి. అరుణగిరియార్‌.. విల్లి పుత్తూరార్‌. వేలకొలది పాటలు రచించిరి. కవితాశ క్తి యతిశయించిన కొలమేఘం మొదలయినక వీశ్వరులు రవవంతము లగురచనలు చేసిరి. తునురగురుపరర్‌, శివప్రకాశర్‌ ఆనునారును గొప్ప పొండిత్యనంపద గలవారు. కళానుభవముకొణ 3. సొాపాత్యమును నృష్టింనక పోయి వను; మఠము నఖివద్ధి చేయటక్స్షై వారు రచించిన్నగంథములలో కౌవ్యసొందర్యము కూడ విండారి యున్నది. వారు పెక్కువిధము లయిన[గంథములు రచిందిరి. (సయ త్నించి యుండినచో ఫొటిలేవిమహాకావ్యములను కూడ వారు రచించి యుండ వచ్చును. వళాంతి కొజవడినరాజకీ యసరిస్టితి చేశమున నెలకొని యుండినను కావ్య రచనము మాత మెడతెగకుండ పాగుచుండినళ్లు కొనవచ్చును తత్పూర్వము పెక్కు శకాబ్దములుగా తమిళసాహిత్యము కాను పొందుచుండిన (కమాధి వృద్ధితో బాటు చక్కగా శీలూని నెలకొని యుండుటచేత నా కొన్నిశతాబ్దిముల రాజకీయనందోళ మాసాహిత్యో ద్యానమున కంతగా భంగము కలిగింవ లేదు. మామూలుప్రకారము పూచి, కాచి, మహా ఫలము నొానగక పోయినను నాయుద్యానవనముయొక్క- పచ్చదనము సంపూర్ణముగా మూణఖి పోలేదు; క్రొత్తగా మోస్సులె శ్తినవిః అకులు థల యెశ్రినవి; మొగ్గలు తొడిగినవి;

216 తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము కొన్నికొన్ని పూపు లయినను పూచినవి:; అల్ప్బాల్పముగా నయినమ కొయలుము? పండ్లును తోచినవి.

సిద్ధల రచనలు;

ఈ కాలమున సిద్ధు లను'పేరుతో జ్ఞానుల కొందలు వెలసి తమయనుళనము లోని భావములను సులభతమిళమున తెలిపిరి. ఈ కాలమునకు పూర్వము వెలపిన (ఆజవళశతాబ్దమునకు చెందిన తిరుమూలర్‌ మొదలయినవారిని ఈపిద్దులతో చేర్చి

" సేర్కొనుట కలదు, ఆగ త్రియర్‌ అను.పాచీనక వీళ్వరువి కూడ పిద్దుడుగా పేర్కొను వారు కలరు, తమిళశవ్యాకరణకారు డయిన ప్రాచీను డయిన యాఆగ_్రియర్‌ వేలు. విద్ధవై ద్యులలో నొకడుగా భావింనబడు నీఆగస్త్యుడు. వేలు, ఈసిద్దులలో. 'పెక్కు మంది శై వులే యయినను స్టూలముగా చూచినచో వీ రెల్లిరును జాతిమతభేదముల నధిగమించినవారు; మూఢవిశ్వానములకు తా వాసగవివారు; ఆచారములను, నాచార ములతో సంబంధించిన పూజలను నాదరింసనివారు. తమ జీవితములలోవి యనుభవ ములద్వారా తెలిసికొనిన నత్యములను మా(శ్రమే పేర్కొనుట వీరి యుద్దేశము, వీరు ఠళత్త నిక్టొనులు; సత్యజ్ఞానము వడపినవారు. పీరిలో కొందటు యోగు లయి టప్రపిద్ధి గాంచిరిః కొందటు వై ద్యులుగా గణన కెక్కిరి. వీరిమూలమున నలినృద్ధి చెందిన వై ద్యశా!స్త్రము విద్ధవై ద్య మని సేరు పొందినది. వీరు (ప్రాదీనతమిశవ్యాకరణ సంవ దాయములను అంతగా పాటింన లేదు. విద్వాంసు లనుక పీశ్వరుల నుద్దేశించి. వీరు తమ రచనలు చేయ దలప లేదు. సామాన్యజనులకు కూడ మనసకరించు విధమున వీరు రచనలు చేయ దలచుటచేత జానపదగీతములలో కానవచ్చు పెక్కుళందోరూసము లను ఉవయోగించుచు సులభము లయివ్య వ్యవహారగతము లయిన కబ్దములను చేవట్టి రచనలు చేసిరి. కొందణి రచనలు గూఢార్థము కలవి. బాహ్యముగా సులభ మయిన యర్ధమొకటి స్ఫురించును. లోతుగా నాలోచించి చూచినపుడు అంతరార్డ మొకటి గోచరిం చును. బొషధములనుగూర్చి తెలుపు రచనలలో నొక్కొాక్క మూలికకును వేలుసే రొకటి తెలువబడి యుండును. “శైవమ్‌” అను శబ్దము కాళిళస(త్రమును తెలుపును; నరన్వతి యనువది “వల్లారెకీరై”ను తెలుపును. ఇట్లు శబ్దములు లిన్నార్ధములతో వయోగింపబడి యుండుటచే పద్యములను చదివి సాక్షొత్తుగా [వయోజనమును పొందు టకు సాధ్యము కాదు సంప్రదాయము(ప్రకార మభ్యసించి యం దారికేరినవారి మూల ముననే (ప్రయోజనము పొందుటకు సాధ్య మగును. పిద్దుల పాటలను నేటికిని వీధుల వెంబడి పాడుకొనుచు పోవువారు కలరు. ఫాంబాట్టిసిద్ధుడు, అంగ సేయ్‌సిద్ధుడు,

మఠ్యగంథములు ల? ఆ(్రిగణీపిద్దుడు, కుదందై సిద్ధుడు, కడువళిపిద్దుడు మొదలయినవారి పాటల నుక్సా హముతో సరీంచువారును, పొడువారును నేటికిని కలరు. ఊరై కులిఠనిలే మడ్జె ఎడు త్తే ఉదిర ప్పునవిలే ఉడ్లె శే శ్రే డై అని వాయ్‌ త్త కుయవననార్‌ వణ్ణు పొజ్గిమ్‌ వర్పై ఓట్టుక్కుమ్‌ అగా దెస్ట ఆడు పొమ్చే... అనువాదము దుర్గంధ పూరితమయిన ముటికి గుంటి నుండి మన్నుతీపి ర_క్రమనెడి జలముతో ముద్ద చేసి దావితో కుమ్మరి తయారు చేసిన కుండ భిక్షిపా'త్రము నకు కూడ వవికి రాదని ఓ పామాః అడుము. అనునది పాంబొట్టిపిద్ధువి పాట. మానవశరీరముయొక్క. యుత్ప్తివి, విష్ప్రయోజ వత్వమును వీ పాదములు తెలుపుచున్నవి, ఇదై క్కొట్టుసిద్దడు అనునతవి పాటలో వళువులను మేప్పుగొల్లవారు పశువును చూచుచు, గొల్ల నాయకుని చూచుచు పాడునట్లు రచింప బడెను; భావ మంతయు భగవంతునిగూర్చియు, జ్ఞానమార్గమును గూర్చియు నొవ్పుచుండును. మనస్సు నొకపిశాచముగా భావించి పాడినవాడు అగప్పేయ్‌ పిద్ధుడు. *కుదంబైై” యను కర్ణాభరణనును దాల్చిన కన్యను నంటోధిందుడు పాడు వట్లా రచించుటచే మటొకడు కుదంటై పిద్ధడు అవి సేరొందెమ. మాజ్షాయ్‌ప్పాల్‌ ఉణు మలై మేల్‌ ఇరుప్పోర్‌ క్కు క ! యా _క్రేకాయ్‌ప్పాల్‌ ఏదుక్కడి = కుదంవాయ్‌ కేజ్షాయప్పాల్‌ ఏచుక్కండిం అమవాదము మామిడీ పొలు కలదు కొండమీద నుండువారికి. కొబ్బరి పాలెందుకే ఓ కుదుంబాః కొబ్బరి పాలెందుకే? అనునది యాపొటలో నొకటి. మాబ్గాయ్‌ (మామిడికొయ), శ్రేబ్లాయ్‌ (ంకాయ, పాల్‌ (పాణ) అనునవి బాహ్యముగా తెలియచున్న సులభ శబ్దములు, కాని, వీనీ కన్నిటికివి గూఢార్థములు కల్సింయుడుపాడి నాచ్చి.

16 ఈమిళ వాజ్మయ వరి్యత్రము ఉళ్ళకొల్‌ వెశ్ళిలుమ్స్చు ఆగ _త్తీరీయినుమ్‌ వళ్ళలై క్కాణువైయో = కుదుమ్చూయ్‌ వళ్ళలై క్కొాణువై యో? అనువాదము అరికాలు తెల్లయెముక యగునట్లుగా = కొళ్ళరుగునట్లు = తీరిగినము భగవంతువి కొంచ గలవా? ఓ కుదుంబాః భగవంతుని గాంచ గలవాః ఇఫ్లే పద్దుల పాటలు కొన్ని సులభశైలిలో, సులభము లయిన శబ్దములతో వొప్పుచు గంఖీక మగుగూఢార్థమును తెలుపుచుండును, శ్లైవ శాస్త్రములు; శై వనాయన్మారుల గీఠములరూపమున నున్నభ క్తిగంథములు శై వపిద్ధాంక మఠమునకు సంబంధించిన స్తోత్మగంథములుగా నాదరింసబడుచు న్నవి. శ్రీః శ 12, 18 14 శతాద్దములలో ఉయ్యవన్త దేవనాయనార్‌ మొదలగువారివే రచింపబడిన వదునాలుగుగంథభములు క్రై వపిద్ధాంతమకమునకు సంబంధించిన శాస్త్ర గ్రంథము లన బడుచున్నవి. వానివి రచించినవారు గొప్పపండికులు. ఆకాలమునందలి యవనరము వకు తగినట్లు = కావ్యముబు రచింవక = కాస్త్ర గ్రంథములను రచించిరి. ఆళాస్త్ర గంథ ములలో పెక్కు వ్యాకరణసం,పదవాయముల ననుసరించి, (ప్రాదీనగంథముఐలోని కంఠగతపాఠములు చేర్చి రచింసలడినవి ఉయ్యవన్ష దేవనాయ శార్‌ రచించిన “తిరువున్షియార్‌) అనునది స్త్రీలు “ఉస్తీసషరి అనుచు నాటలాడుచు పాడుపాటరూన మున రచింసబడినది. అది మనోహర మయివశై లిలో గొన్పముకధవ్మములను వివరిం చును. తిరుకళిట్టుప్పడియార్‌ అనునది యకఠనిశిష్యపరంపసరకు చెందినమహానీయుడు రచించిన ఛందోగంథము. పతి, సళువు, పాశము = అసుమూడున సుపులయొక్క నత్యమును (ప్రాళ స్త్య్యమును వివరించుచు క్రై వపిద్ధాంతమునకు ఆధాక్యగంథముగా వెలయునది శివజ్ఞానబోధము దావిని మెద్‌కండార్‌ రచించెను. అందు సం,డెండు మా(శ్రములు కలవు, అతని నలువదితొమ్మండుగురు శిమ్యులలో వ్యగగణ్యు డగు అరుణప్లీ!వాదార్యుడు రచించిన శివజ్ఞానపిద్ధి మార్‌ అనునది 828 వద్యములు కల బృహత్‌_గంథము. అకని ఇరుపా, ఇరుపందు ఆనునదియు శైవులకు మిక్కిలి యాదరపా్య[త మయిన యొకళాస్త్ర గ్రంథము; ఉమావతిశవాచారియార్‌ శినవ్రకాశమ్‌ ఇనునొకగొవ్సగంథమునకు కర్త, అత డేడు కాస్రగ్రంథములము, థెండు పురాణ

మతఠ(గ్రంథములు 210 ములను, మరికొన్ని (గంథములను రచించెను. 'శేక్కిట?ర్‌ చర్మితమును కెలుష శేక్క్యిం?ర్‌పురాణమును కూడ నతడు రదించెను,. మనవాచకమ్‌కడస్దార్‌ అను నఠడు రచించిన “ఉడ్ర్మైవిళక్కమ్‌”* అనునది కూడ నొక మంచి కా స్రగంథము, తంజె వాణకా కోవె; యూ మ్‌ ఈకాలమున తంజై వాణకా కోవై యను[గ్రంథమును పొయ్యామొగయార్‌ అనుకవీశ్వరుడు రచించెను. అందు గల నాలుగువందల పద్యములును విరువురు (పేమికలయొక్క (ప్రణయాభివృద్ధివి సోపానకమమున నొకకథారూసమున వివరించు కోవై ” యనుకావ్యభేదము. ఆ నాలుగువందల పద్యములును తంజావూరుపాలకు డగు నొకసామంత(వ్రళువును కీ ర్తించును. నాయికజీవతమున నామెకును, (ప్రియువికివి నంబంధ మేర్ప్చడిన దనునత్యము

నెజుగక తలిదం(డ్రు లుండిరి అపుడు తమకుమా_ర్రైశరీరమున నేర్చడిన వై వర్ష్య మును; కార్గ్యమును గు ర్తెటుగక యది యేదో జ బృవి దురఖిప్రాయనడి దావి కితర పరిహారముల నన్వేషింప సాగిరి. కావి యామెతో నతిసన్నిహీతముగా మండిన చెలి క త్ర్తె కనలువిషయము తెలియును. తగినయదను చూచుకొని తలిదండ్రులకు తెలియ జేయ వలయు నవి చెలిక_శై వేచి యుండినది. అవకొశము లలించినంతనే యసలు విషయమును తెలుపును, *ఒకనా డీమెతో కలసి మే ముద్యానవనమున విహరించు చుండగా నొకమదపుకేనుగు పటుగె త్తుకొవి వచ్చినది. మేము పరుగెత్రితిమి. ఆది మావెంట ఠలటుముకొవి వచ్చినది. మిక్కిలి భయము చెంది తల్లడిల్లితిమి. అపు రెక్కడినముండియో యొకమహావీరుడు అచటికి నచ్చి యామెను తనయెడమవై పునకు పట్టుకొవి యాయేనుగుమీదికి తనఖడ్గమును విసరి దాని నడ్డగించెను. ఖర్గము తగిలిన చోటినుండి రక్తము చిమ్మి యావీమవి వక్షస్‌స్టలమున సంటి యొకభాగమును రక్త మయము కొవించెను. అతని యెడమభుజముమీద (వ్రాలియండిన కునూ_రైకన్నుల నుండి కారినకన్నీరు కన్నులందు దిద్దినకొటుకతో కలపి నల్లగా కొరి యాకనివక్షస్‌ స్టలమునందలి యెడమభాగమును నల్లగా మార్చెను. అపు డావీరు డె ట్లుండెనో తెలి యువా? ఉమాదేవిని తన వామపార్శ్యమునందు ధరించిన యాపర మేశ్వరువివలెనే యుండెను” అవి పలికి కన్నవారికి అసలువిషయమను తెలియ జేపెను,

మణ్‌ అల్లైయామల్‌ వళర్‌క్కిన్ల వాణకాతెజ సూడ్లై వెల్సిల్‌

అజ్జలై ఆయిణ్మ్యి పాగణా ఎన్టు అబ్జీనమ్‌ అబ్జనమ్‌తోయ్‌

కణ్‌ అరై వీర్‌ ఇడ ప్పాగముమ్‌ మేల్‌ వన్స కై గళిట్టికా

పుణ్‌ అల్జె వీర్‌ వలప్ఫాగముమ్‌ తోయ ప్పొరుద అన్టేం

220 తమిళ వాబ్మయ చరి[ఠ్రము అనువాదము

భూజనులకెట్టి కష్టమును లేక నంరడించు రాజవర్యువి రాజధానిలో నొక మగ

యేనుగు మామీదికి మదించి రాగా భయముచే కన్నీరు కార్చుచుండిన నాచెలిని

ఒకచేత పొదివి పట్టుకొవి; మటొక చేతితో నాయేనుగును చంప్పగుండిన

యానాయకుని యాకార మప్పుడు._.ఓక వంక నీలవర్షము కల కన్నీరు కారు

చుండ నుజొక వంక నెజ్జివి రక్తము (స్రవించుచుండ = ఆర్ధ నారీశ్వరువి వలి

మండినది.

ఇట్లు “కోవై “లోని యొక్కొాక్యపద్యమును నొక్కొక్కనన్నివేశమునో, భావ మునో యథివర్షించుచు నాలుగువందల పద్యములతో రచింపబడిన కథాక్రమముతో వొప్పుచుండును. వానిలో 'పెక్కుసద్యముణు కవిశాపొందర్యముతో (ప్రకొశించును. వ్యాఖ్యాతలు;

పూర్వము ఠమిళదేశమున మండిన దేవాలయములును, పెద్ద పెదథవనముణను పీఠాలమున శల్పకళాభరితము లయినమండపాదులను వడిసి విలపిల్లినవి. పూర్వ ముండినమతగంథములు విపులము లయిన వివరణములను;, నహాయక(గంథములను బొంది (వచారమును గాంచినవి. ఆళ్ల! పూర్వ ముండిన గొప్పగొవ్పకావ్యములు వ్యాభ్యాశలమూలమున నిశితము అయినవ్యాభ్యానములము, సుందరము లయినవినరణ ములను పొంది గొప్పతనము నడపినవి.

వ్యాభఖ్యానములను, వివరణములను రచించిన విద్వాంనులు సాహిత్యముయొక్కం యఖభివృద్ధికిని; దావి సంరశ్షణమునకును నెన లేవిసేవ చేసిరి. వా రెల్లరును గొప్ప విద్వాంసులు. వారి రచనలయందే 'ప్రాచీనకొరిపు తమిళనచనశ్రై లిని మనము (వస్తుతము చూచుటకు వీ లగుచున్నది. ఎనిమిదవళతాబ్దమున *కళవియల్‌” అను(గంథమునకు నక్కీరర్‌ అనువ్యాభఖ్యాత రచించినవ్యాఖ్యానమే వానిలో మిక్కిలి (ప్రాచీన మయినది. అది గాంఖీర్యమును కలది. అయినను పద్యమున గణములను కూర్చినట్లా = ఒకే (వ్రమాణము గలశబ్దములతో యతిప్రాసభరిత మయినయాశ్లైలి వచన శైలిగా లేక నద్యశై లివలెనే యొప్పుచున్నది. అవ్యాభ్యానమునకు తరువాత ప్రాచీన మయినది తొల్కాస్పియమున కంతటికిని ఇళంపూరణర్‌ రచించినవ్యాఖ్యానము, పిదవ వెలసిన చ్యాభ్యాక లతనివి ఆతనిపేరుతో 'పేర్కొనక యూరక వ్యాఖ్యాత యవియే వ్యవహరించిధి. అది యతనియొక్కం గొవృతనమునక్రు కార్యాణనుగా నున్నది, నక్క

మత్యగంఠములు ఫ్రీ! రునియొక్క వ్యాభ్యానశై లినలె నలంకొరశ్రై లి గాక ఇళంపూరణర్‌ వ్యాభ్యానశైలి నరళత్వమును, వైశద్యమును కలిగి యున్నది. ఆతనికాలము క్రీ, శ. సం్యడెండన శశాదబ్దమునకు పూర్వ మవి చెప్ప వచ్చును. పిదవ సదమూడన శతాబ్దమున తొల్కాప్సి యమునం దొకభాగమునకును, తిరుక్కోవై యార్‌ అన్నుగంథమునకును వ్యాఖ్యాన మును రచించినవాడు 'పేరాశియర్‌ అవి న్యవహరింపబడువిద్వాంసుడు. ఆతవిశ్తైలి గాంలీర్యమును కలది. శేనావరై యర్‌ తొల్కాప్పియములోవి ద్వితీయభాగమునకు వ్యాఖ్యానమును రచించెను. ధారాళమైన శైలి యకవిది. అతడు సంస్కృతమున గొప్ప పాండిత్యము కలవాడు. నచ్చినార్‌క్కివియర్‌ అనువ్యాభఖ్యాత శూడ గొవ్చ నంస్కృృళ విద్వాంసుడు, ఆతడు తమిళవ్యాకర ణమునకును, సొహిత్యమునకును బేసినపేవ చాల గొప్పది. తమిళమున పెక్కు[గ్రంథములకు వ్యాఖ్యానములు రచించిన గౌరవము కూడ నళతవికే చెల్లును. పద్యములకు సూటిగా వ్యాఖ్యానము (నాయక యన్వయసలుప సాధ్యము కౌనిరీతిని నెక్కడెక్కడినుండియో ళద్దిములను (గ్రహించి శూర్చి యర్థము (గ్రహించుకృ్యతిమపద్ధతి యతనియందు కొనవచ్చులోపము, ఆయినను వతనివిజ్ఞానమును; సామర్జ్యమును (వ్రశంన్యము లై యాతని వ్యాఖ్యానములం దొప్పు చున్నవి. ఆతవి వ్యాభ్యానశై లి యుదాత్తము? సుందరమును. ఈ వ్యాఖ్యానములలో నచటచట (ప్రదర్శింపబడిన లక్ష్యములు సెక్కు (ప్రావీనగంథములనుండి (గ్రహింప దిడినవి. వావిమూలమున విన్మరింపబడిన పెక్కు (గ్రంథములనుగూర్చి స్వల్చముగా నయినను తెలిపికొనుటకు వీ లగుచున్నది. శిలస్పదిగారమునకు ఆడియార్‌క్కునల్లార్‌ రచించినవవ్యాఖ్యానముమూలమున ప్రాచీనకొలప్ప నంగీత(గంథములు, నాటకములు సెక్కింటి నామములను తెలిసికొన గలుగుచున్నాము, ఆవ్యాభ్యానముమూలనున (ప్రాచీనతమిళదేశపు లలితకళలనుగూర్చి యెంఠయో తెలిసికొనుటకు వీ అగుచున్నది. సంపూర్ణముగా, న్పష్టముగా తెలిసికొనుటకు సాధ్యము కొక పోయినను లలితకళల చర్మితమునుగుటించిన యంధకారము కొంతనఆకు తొలగి పోవుచున్న దని చెన్న వచ్చును. అతవికీ పూర్వమే శిలప్పదిగొర మునకు రచింపబడిన ప్రాచీనవ్యాభ్యానము కూడ నొకటి కలదు. రెండు వ్యాఖ్యానముల శై లియు మనోహర మయినవి; యతి ప్రొనములును; గణములకూర్చును తక్కువగా నున్నవి భానములను స్పష్టముగా తెలియబేయునవి.

తీరుక్కురళునకు నుణక్కుడపర్‌ మొదలయిన సచిమందివిద్వాంనులు వ్యాఖ్యా నములు వెలయించిరి. వారిలో (ప్రపిద్ధిచెందినవాడు పరిమేల్‌ఆ్యాగర్‌, నంస్కృక (గంథములలోని భానముల ననునరించియ, సరిపోల్చియు వ్యాఖ్యాసము రచించు

ణీ తమీళ వాబ్మయ చరితము ఢోరణీ కలవా డతడు. అందుచే కొవ్నిస్టలములలో (గంథక రృయొక్క మనోథి పాయముమ తెలిసికొనుటకు వీలు కొక పోయినను పలుతాపులలో తికుక్కురళ్‌ యొక్క భావగాంభీర్యమునము, సొందర్యమును నతడు మిక్కిలి చక్కగా వెల్లడించెను,

పరిమేల్‌ ఆటిగర్‌ (పదువాలుగవళతాబ్టిలో ) రెండు (ప్రాచీనగంథములకు స్యాభ్యానములు రచించెను. పరిపాడల్‌, తిరుక్కుఆక్‌ అనునవి యతవివ్యాఖ్యానము లకు నోచుకొనిన (గ్రంథములు, తిరుక్కుఅళునకు రచించినవ్యాఖ్యానముమూలము ననే యాతడు టప్రపిద్ధి వహించెను తమిళమున గలవ్యా్యాతలలో నతడే మిక్కిలి రేష్టుడు. అతడు నంన్కృతము: తమిళము అనెడి యభయభాషలయందును పాండి త్యమును గడించినవాడు. సూకత్మముగా నర్జమును (గ్రహించి, లోతుగా చింతన చేసి, ఆపూర్వార్థముల నెల్ల వివరించుటలో దిట్ట. అతని తిరుక్కుణక్‌ వ్యాఖ్యానములో గూడ కొన్ని చిన్న చిన్నలోసములు కలవు అయినను నతడు లోతుగా చూచి తెలిపి యున్నయందిములను, నిశతము లయినవిషయములును అసంభఖ్యాకములు, ఒకచో చెప్పినదానివి మతొకచో చెప్పవియుదా త్తతయు, తాను తెలుపదలచినభానమున కను గుణముగా శబ్దముల నేరి నిలిపి? రచించుసా మర్హ్యమును నకవి వ్యాభఖ్యానములోవి గొన్సలక్షణముణు, అనవసరములగు పడికట్టుపదముల కవకాశ మీయక సూటిగా నుచి శారమును తెలుపునంతవటికే శబ్దముల నెంచిన ట్లుపయోగించును. గాంభీర్యము, సౌకు మార్యము? సూటితనము అనెడిగుణములు కలుగునట్లుగా తమిళవ్యాఖ్యాన కై లివి చేవట్ట్‌ నవా డఠడు. ఈకాలపు విజ్ఞానళాస్త్రములోని విషయముల కుచిత మయిన దకవిశై లి, అకని తీరుక్కు అళ్‌ వ్యాభ్యానములోని సౌక్రమార్యమునకుము, సౌందర్యమునకును తన హృదయము నర్చించిన ఉమాపతిళివాచార్యు డనునుతాచార్యుడు గొన్న తమిళగంత ముల పట్టిక నొనగునందర్భమున తిరుక్కుణక్‌ ఒకటిగాను; పరిమేళ్‌ అటిగర్‌ వ్యాఖ్యా నము మతౌొకటిగాను పేర్కొని వావిఘనతను పరిగణించి యున్నాడు. వదునేడవ శళాబ్బమున నుండిన తిరుమేవిఇర త్రినక్కవిరాయర్‌ అమనతడు ఆతని వ్యాఖ్యానమున గలయపూర్వార్జ్థ ములను వివరించి *“నుణ్‌ పొరుక్‌మాలై "అనునొక (ప్రత్యేకగ్రంథమునే రచించెను,

మటికొన్నికొవ్యములకు పేరు తెలియ రావివిద్వాంసుల వ్యాభ్యానములు కొన్నీ రచింపబడినవి. మయిలై నాదర్‌ $ కల్లాడర్‌ ః దైవచ్చిలై యార్‌ మొదలగువారు “వ్యాకర ణ్యగంథములకు వ్యాభ్యావములు రచించిరి.

స్థూలముగా చూచినచో నీవ్యాభ్యాతలశై లి యంతయు నంనస్కృృతళబ్దములు ఈక్కువగా కలది, లేక కుద్ధతమిళశ్రైలి యవదగిన ట్లున్నది. అయినమ, ఆళ్వారుల

మఠ(గ్రంథములు వికికీ రచనములకు వ్యాఖ్యాననులు (వ్రాసినవారు నంన్కృతతమిళళబ్బము అధికముగా క లపిన మణి(వవాళశై లిలో రచించిరి, (ముత్యములును, వగడములును కలసినమాలవలె ఈమిళమును, నంన్కృతమును కలిసినశ్రై లి యనునర్ధమున నాశ్హైలికి మణీప్రవాళ మనుపేరు కలిగెను భక్తిగీఠముల య్య్టగాంలీక్యమును, నందలి 'పెక్కువిధము అయిన యందములను వివరించుబలో నావ్యాభఖ్యానములు సాటి లేనివి. వారు విద్వాం మలు మాత్రమే కొక మఠవిషయమున గూడ తాత్పర్యము కలిగి తమణీవితములను త్యాగము చేసినమహాప్పరుషు ల్లై వెలయుటచేత వారి వ్యాఖ్యానములు కొస్త్ర గ్రంథముల వలె వై ప్పవవిద్వాంసులచేత నపార మైన శ్రద్ధాభక్తులతో నారాధింవబడుచున్నవి, నంస్కృతేతిహానములను; జై నమత(గంథములను వనమనరించి తమిళశమున (గ్రంథములు రచింపబడిన యీ కాలమున కవీశ్వరులు వీరమునుగూర్చియు: శృంగార మునుగూర్చియు వద్యములను ముక్తకములుగా రచించునలవాటు తగ్గిపోయినది, వంస్కృత(గంథములనుండి యిళివృ త్తములను, వర్షనలను (గహించుతత్త్వ మఖి వృద్ధి చెందినది. జీవితమునకు సంబంధించిన విషయములనుగుఅించి రచించునం(ప్ర దాయను నధిగమించి, లేవివావిని కల్పించి రచించునూతనసం(వ్రదాయ మఖభివృద్ధి గౌంచివది. నంవ్కృశత(గంథములలోని యితివృ _త్సములను, సం్యవ్రదాయములను మామే కాక నంప్కృతళబ్దిములను కూడ మిక్కిలిగా నుపయోగింన దొడగిరి, ముఖ్యముగా = మఠసంబంధము లయినవాదములను, విషయములను వివరించు వందర్భములయందు నంవ్కృృతళచ్దిముల నెట్టి నంకోచమును లేక కలపిరి, మణి మేఖలరైై లో మఠవివాదము జరగుఘట్టమున దీవి యావిర్భానమును చూడ వచ్చుమ. జై నులు సంస్కృత(్యగంథముల ననుసరించి రచించిననావిలో నంవ్కృతశబ్దముల కలయిక యధిక మయినది. (శ్రీపురూణ మనుజై న (గంథమునందలి శ్లైలియే యొకవిధ మయిన మికశశ్లైలిగా నొప్పెను. తమిళ శబ్దములును, సంవ్కృళ శద్దిములును నమపాళ్ళలో కలపిన యా శ్రిలిని బుద్ధిపూర్వకముగా మఠనం బంధము గల కవీళ్వరు లాదరింస దొడగిరి. అయితే? కాన్యమునే యాదర్శ ముగా నభ్యసించి వ్యాభ్యానములు వెలయించిన విద్వాంసులు మాత మతే కాలమున జీవించి యుండినను వా రామణీప్రవాళశైలిలో రచింవ లేదు. ఆత్యల్ప ముగా కఠిపయ సంన్కృృతళద్దిములు మాత్రమే కలపిన కెందమిళ్‌ క్రై లిలోనే వారు తమవ్యాఖ్యానములము వెలయించిరి. ఇళంపూరణర్‌, గుణసాగరర్‌, మయిలై నాదర్‌ మొదలగువారు జై ములు, 'పేరశరియర్‌, నచ్చినార్‌ క్కివియర్‌, అడియార్‌ క్కునల్లార్‌ మొదలగువారు శ్రైవులు, పరిమేల్‌ అగర్‌ వైష్ణవుడు, వీ రెల్లరును తమిళమునకు

శ్లీఖీ తమిళ వాబ్బయ చర్మిక్రము గౌవ్పపేవ చేసిన విద్వాంసులు; కొవ్యవ్యాకరణళాఖలలో నారితేటినవారు. వీ రెల్ల రును పైని సేర్కొవిన విద్వాంనులనలె మణీ్యవ్రవాళశ్రై లిలో రచింసక 'కెందమిల శ్రైలినే చేపట్టిరి. గాంభీర్యసొకుమూర్యములు గల తమిళవ్యాఖ్యానశై లికి వీరి వ్యాఖ్యా నము లుదాహరణప్రాయములుగా నున్నవి. పురాణములు ఇత్యాదులు;

సంస్కృృతపురాణనులను తమిశమున రచించువయత్న నుధిక మయ్యెను, అట్లు వెలపినపురాణములలో పెద్దది పది వేలవద్యములు కలకంశపురాణము. అది వంస్కృతమున గల శివళంకరనంహిత ననుసరించి పదివేలకు పై బడినపద్యములతో రచింపబడెను. మురుగళా జన్మము, (క్రమాఖివృద్ధి, లీలలు; కూరపద్మువనితో చేసిన యుద్ధము: దేవయానతోడి వివాహము, వళ్ళిపేమ మొదలయిన వావివిగురించి యా పురాణము నివరించును, దానిని రచించిన కచ్చియస్పశినాచార్యార్‌ అనునతడు (ప్రాచీన తమిళ సాహిత్యసంపప్రదాయములను విడిచి పుచ్చక మిక్కిలి శ్రద్ధతో నాదరించెను. వరనలకు కొల్పవికము లగు మెలుగులు దిద్దుటలో నతడు మిక్కిలి దిట్ట. కవితాపొందర్య భరిత మయినప్పరాణ మగుటచే నది యితరపురాణములకంటె విశిష్ట మై యలరారు చున్నది.

శిళర్వ్వైళాడువార్‌ అనుకవీళశ్వరుడు సంస్కృతభాగవతము ననుసరించి తమిళ మున 0000 పద్యములు కల(గంథమును రచించెను. అరనకేసరి యనునతడు కాళిదాసు రఘునంళమును 2480 పద్యములలో ననువదించెను. పుగశీందిక వీశ్వరుడు భారతమునందలి నలోపాఖ్యానమును మనోహరము లగు'వెణ్బా' పద్యములలో రచించెను. పాండ్యరాజకుటుంబమునకు చెందిన ఆతిపీరరామన్‌' అనునతడు అదే యుపాఖ్యానమును *విరుత్తం' ఛందస్సులో రచించెను. అతడు కూర్మపురాణమును, లింగపురాణమును కూడ తమిళమున రచించెను. కచ్చియస్పమునివర్‌ అనునతడు వినాయక పురాణము ననువదించెరు. వీర కవిరాయర్‌ హరిశ్చం,[ద పురాణమును రచించెను. ఆతనివద్యములశైైలి చక్కనినడక గలది; పద్యములు మనోహరములు. పాఠకులహృదయములను (ద్రవింప జేయును, వడమల్చై యప్పకా మత్ప్స్యపురాణము ననువదించెము.

జ్లైమలలో కూడ నుండలప్పరుషర్‌ అమనతడు ఆదిపురాణ మమ నంన్కృళత జ్లైన పురాణమును తమిళమున రచించి 'శ్రీపురాణి మనవి పే రిడెను.. అది మణీ

మఠ(గ్రంథములు ణీ (వ్రవాళశ్రైలితో రచింవవరెను. కయచింతామణి యను వై నగంథము కూడ మటీ (ప్రవాశమునందు రచింపబిడినదే. మేరుమందరప్పురాణ మను తై న్యగంథము వామన మువివర్‌ అనువతవిచే రచింపబడెను. ఆది సహజ మయిన తమిళశై లియందు కలదు. అణనెరిచ్బారమ్‌ అనువీత్మిగంథము మునుడ్తై యరయ్యనర్‌ అనుతై నువిచే రచింప ఐడెను. స్థలపురాణములు థి

ఉమాపతిశవమ్‌ అనునతడు పదునాలుగనళతాబ్బమున కోయిల్‌ పురాణమ్‌ అను నొక స్థలపురాణమును రచించెను పిదప, దాని నమసరించి యనేక(గంథములు వెల "వెను. మధురయందు వెలసిన వరమివునియొక్క చతుష్షష్టిలీలలను అలివర్డి చు పుఠరాణములే స్టలప్పరాణములందు ప్రసిద్ధి నహించినవి. _ వేమ్పత్తూరార్‌, పెరుంబట్ట వ్వులియూర్‌ నంబి, పరంజ్యోతి యనుకవీశ్వరులు తిరువికశ్రైయాడర్‌ పురాణములు రచించిరి. పరంజ్యోతి రచించిన తిరువిశ్షై యాడల్‌ పురాణమే వేడు మిక్కిలిగా నాద రింపబడుచున్నది. అతని '*విరుత్తంి పద్యములు మాధుర్యవై శద్యములను కలిగి యుండుటయే దానికి కొరణము., 0860 పద్యములు గలబ్బహద్గ్రంథ మది. విపృలము లయినవర్షన లనేకము ల్యాగంథమున కలవు.

ధర్మపురమకమునకు చెందినక వీశ్వరులు తిరుమటిప్పాడి: తిరువుట్టియూర్‌ మొదలయిన కేతములనుగుతించి పురాణములు రచించిరి. విరంది అఆభిగియదేశ+గర్‌ తిరుస్పజంగిరిపురాణమ్‌, సేతుపురాణమ్‌ అముస్థలిపురాణములను రచించిరి. అతివీర రామపాండ్యర్‌ అనునతడు ఉత్తర దేశచేతరాజ మగుకొశీక్షేతమును గుజించి యొక స్టలపురాణమును రచించెమ. కౌశీఖండ మని దానికి పేరు. తిరుమలై వాదఠ్‌ చిదంబర పురాణమును రచించెను. కచ్చియప్పమునివర్‌ తిరుత్తణి యను సుబ్రహ్మణ్యక్షేత మును కీ ర్రించుచు నొకస్థలిపురాణమును రచించెను. “తణిగ్లై పురాణ” మనునా(గ్రంథము స్థలపురాణములలో ననశ్వర మయినస్టానముము. వైశష్ట్యమును కలిగి యున్నది.

తిరువారూర్‌, తిరువెంగాడు, తిరునణ్తామలై, తిరుద్చెంగోడు; విరింజీపురం, 'వేదారణ్యం, కుంభకోణం మొదలయిన పుణ్యక్షేత్రములను గుణించి స్థలపురాజముణు రచింవదిడెను. సువ్రపిద్దు డగుశవ ప్రకాశర్‌ అనుకవీశ్వరుడు తిరుక్కూవపురాణమును రచించెను. అతడును, నఠతవి సోదరు లభిరువురును కలసి రచించిన శీకాళ జీ పురాణమ్‌ ఒక రనవన_త్సర మయిన్యగంథము. వీరరాఘనమొదలియారు తిరుక్క గ్రక్కున పురాణమును రచించెను.

క్‌

కర ఠమిళ వాబ్మయ చరీత్రము

ఆ కాలమున స్ట్థలపురోణములు (వ్రజాహృదయములను మిక్కిలిగా నాకట్టుకొవి యుండెను. నాట్టుప్పడలమ్‌? నగరప్పడలమ్‌ అవి (ప్రారంభమున నుండుభాగములు కవిశారసళరిఈము లయి యుండును, 5 వీశ్వరులు (ప్రకృతిసొౌందర్యమును గుజించియు; స్ట్థలనంవద మొదలయిన వానివి గుళించియు, కర్షకులు మొదలయినవారి జీవిత విధాన ములను గుటించియ కాంచినన్వస్నము నెల్ల వాస్థలపురాణములం దభివర్షి ఆచి యౌ యా దేశములను, స్టలనులను కీరించిరి. అందుచేతనే యాయా (దేశముల యందు గల (ప్రజలు వావివి పఠించి తమతమ దేశములను గుణించియు, స్థలములను గుజించియు భక్తిగొరనములు పూని యానందించిరి. దుష్పుణును, నధికారగర్వాంధు లును దుఃఖము తొలగి, మనసులు మార్చుకొని, దేవాలయములకు వచ్చి ే(త్రాది దైవతముల దర్శనాదులచే సజ్జనులుగా మాజినట్లు స్థలపురాణములు రచింపబడుట యలవాటు. అందలి యట్టికథల నాన క్రితో పఠించి [ప్రజ లానందము పొందుట కీస్టల పురాణము లుపకరించినవి. కథావ్యాజమున కళాపొందర్యము ననుభవింవన చేయుట క్మాగంథములు మిక్కిలి సాయము చేపెను.

పదువేడవ శళాబ్దమున ఎల్లప్పవావలర్‌ అనునఠడు పెక్కు స్థలపురాణములను రచించి (ప్రసిద్ధి గాంచెను. తిరునణామలై , తిరువెంగాడు, తిరువిరింత్తై, తీర్చగిరిః తిరుచ్చెంగాట్టంగుడి మొదలయిన పుణ్యక్షేత్రములనుగుతించి స్టలపురాణములు రచిం చిరి. విపులము లయినవర్షనలను రసవంఠముగా నిర్వహించుటలో వకడు దిట్ట, భక్తి ర నభరితము లయినపద్యములను వానియం దతడు రచించి యున్నాడు. తిరువణ్ణామలై వి గుజించి యాతడు రచించిన తిరువరుణై క్కలంబగం కలంబగ్యగంథములలో మిక్కిలి (శ్రేష్ట మయివదిగా భావింపబడుచున్నది. కవిళాసౌందర్యము నిండిన పద్యము లందు సెక్కు కలవు,

చెన్నపట్టణములో నొకభాగ మగుతిరునట్టియూర్‌ తేక్రమునుగుఅించి జ్ఞానప్రళా శర్‌ అనుక వీశ్వరు డొకస్టలపురాణనును రచించెను. తిరువారూరునుగుజించిన పురా ణము జ్ఞానక్కూ త్తర్‌ ఆనుకవీశ్వరువిచే రచింప బడెను. ఇట్లు పుణ్యక్షేతములను గూర్చి రచింపబడినపురాణములు లెక్కకు మిక్కిలిగా నున్నవి (వతిస్థలపురాజను నందును నాయాదేవాలయములకు ప్రాభవము కలిగించుటకై యింధద్రాదు లగుదేవతలు తను కాపములు తొలగుటకును, పొవము తీరుటకును నాయూరి దేవాలయమునకు వచ్చి యాదైనతమును పూజించినట్లును, నాపిదప భగవంతుని యను[గ్రహమును పొంది కృళార్థు లయినట్లును కథలు కల్పింన బడెను. ఆయాస్థలములకు నమీసమున నున్న పర్వతము, వది మొదలయినవి విపులముగా వలివర్షింప బడెను,

మఠ(గంతములు ల!

ఇన్నిస్థలపురాణము లున్నను వానిలో 'పెక్కీంటీవి వేడు వఠించువారు కూడ పూజ్యభానముతో పఠించుట లేదు. వారు చదువునట్టి యొకటి రెండు స్థలపురాణము లను కూడ నుక్సాహముతో చదుపువా రరుదు మహా (వయళత్నముతో వేలకొలది వద్యములను రచించి కవీశ్వరులు వెలయించిన యీ(గంథము లీస్థితికి వచ్చుటకు కారణము వీనియందు పెక్కింటిలో కొవ్యకళాసౌందర్యము లోపించి యుండుటయే యవి చెప్ప దగును. మాయూరి కొకస్థలపురాణము కానలయును, మాటప్రభువున కొక “కోవై” కావ్యము కావలయును, ఒక '“ఉలా (వబింధము కావలయును, ఒక “కలంబగము” కొవలయును, అని పోటీలు వేసీకొని పెక్కు స్థలపురాణములను, విఠర(గంథములను నాకొలమువారు రచింపజేసిరి. వానిలో (క్రొత్తదన మున్నదా? పొందర్య మున్నదా? జీవితమునకు సంబంధించిన రచన మున్నదా? అని వారు చింతింన లేదు ఆస్థలపురాణము మొదలయినవానిలో ఒకదానికిని, మరొకదానికిని భేద మంతగా లేదు. ఇంచుమించుగా నొకేవిధ మణునకూర్చు, ఒశకేనిధ మయినళందో రూనము ఒకేవిధ మయినవర్షనలు కలుగునట్లు రచించబడుటచేత నొక్యగ్రంథమును వఠించినవారు మతొక్యగంథమును పఠించుటకు ఇష్టవడుట లేదు. వద్యము వలు మాలులు చదివి యర్ధమును (గ్రహించుట కవనర మయినయుక్సాహముతో చదువ వచ్చునే తస్ప కొన్యసౌందర్యముకొఅకును; సాహిత్యానందముకొఅకును చదునవలపిన యవవరము లేకపోవుచున్నది. ఆంతే కొక కవీశ్వరులు తను చుట్టుసట్టుల నున్నవారి జీవితములకు సంఇంధించి యథార్దదృష్టి (2ల21159)తో రచించుటను విన్మరించి వట్టి కల్పనావినోదములోమ, శబ్ది[క్రీడలోను వానక్తి వహించి కొవ్యములు రచించుతో నాాగంథము లొకకొలమున కొందతికి మూ్యక్రమే యుసయోగపడ వచ్చును. కాలము వధిగమించి యుపయో కపడుటయో, పెక్కుర కొనందము చేకూర్చుటయో సాధ్యము కొక పోవుచున్నది. స్టలపురాశాదులను నేడు మజల రచించునననరము లేకపోవుటకు కొరణ మదియే. అయినను వావిలో (వేళ్ళమీద లెక్కింపదగిన (గంథములు కొన్ని కావ్యసౌందర్యము లోపింపక నేటివికీ వెలయుచున్నవి. (గ్రంథ మంఠయు (ప్రయోజన కరము కాక పోయినమ నందలికొన్నిభాగములు చాల గొప్పగా నున్నవి, దానికి కారణము వానిని రచించిన కవీశ్వరులు కళాకొశలమును, భావనాళ క్రివి, కల్చనోత్సా హమును కలవా రయి యుండుటయే యనవగి యున్నది. చితకళయందుప్రావీణ్యము గలవాడు తన్నే మజచి గీసిన కొన్ని పిచ్చిగికలు కొన్ని సమయములలో కళా పొందర్యముతో వెలారునట్లు అవి యుత్తన కవీశ్వరుల కౌళలము కొరణముగా రన పంతము లయ్యె నని చెప్పవచ్చును.

వ్లీశిక తమీళ వాబ్మయ చరిత్రము ఆ౪గియమణవాళదాసర్‌ ;

అష్ట్మవ్రదింధ మనునది యమకము, శ్లేష మొదలయిన శద్దాలంకొరము లదధిక ముగా నున్న యొకసంకలనము. అందు గల యెనిమిది గంథములలో నయిదుగంథ ములు తిరువరంగము ((శ్రీరంగము ఆసు దేవాలయముసకు నంబంధించినవి. రెండు తిరుపతికి సంబంధించినవి. కలంబగము, ఆంతాది యమకొన్యభేదములు మిక్కిలి పామర్థ్యముతో రచింపబడినవి. ఏశ్ల్రైపెరుమాక్‌ అయ్యంగార్‌ లేక అభిగియ మనవాళదాసకా అను వైష్ణవ భక్తుడు వీవిని రచించె నని సామాన్యముగా చెవ్న బడుచున్నది. ఈ యెనిమిది ([గంథభములుమ నొక్కే రచించినవి కొవు. వేలు వేలు కొలములకు చెందిన యొకే పేరు గల కవీశ్వరులు కొందలు రచించిన వవి కొందథి ఆభ్మీపాయము. పద్యములలోని శబ్దముల ('ప్రాళవమును, అఆర్హముల కూర్పును వించు మించుగా నొకే విధముగా నున్నవి. యమకము, తిరిబు (అనుప్రానము) అను శట్దా లంకౌరములు గల అంకాది కవితలవనలె నర్ధమును సుగమము చేయవు. నచ్చిన నదబం ధములే మరల మరల వచ్చుచుండును; కొని, (ప్రతి సదబంధములోను శబ్దముల వియిపు మూలమున వేువే ఆర్ధములను (గ్రహింపవలపి యుండును. ఇట్లు కృత్రిమ శబ్ద కల్పనము గల పద్యము లగుటచేత నాళ్వారుల గీతములవలె చదివిన వెంటనే హృద యమును (ద్రవింపదేసెడి గుణ మిందు కానరాదు. “శ్రీరంగ నాయకర్‌ ఊళల్‌' అను (గంథమున నుయ్యెల లూగుటను గుజించి రచింపబడి యున్న పద్యములు రనవంత ములుమ మనోహరములును నయి యున్నవి. పటిణతార్‌ కవిత;

ఈ అలి

పది లేక పదునొకండవ శతాబ్దిమున పట్టిణత్తార్‌ అను పేరుగల శ్రైన మఠ మహనీయు డొకడు కావేరిప్పూం పట్టణమునందు జన్మించి కొన్ని మత (గ్రంథములను విరచించెను. ఆతవి (గ్రంథములు “శై వత్తీరుములై లలో సదునొకండవ తిరుములైలో చేర్చబడినవి, కోయిల్‌ నాన్మణి మాలై, తిరుక్కగ్రై మల ముమ్మణిక్కోవై , తిరు విద్లై మరుదూర్‌, ముమ్మడిక్కోవై, తిరువేగంబి ముడ్రైయార్‌: తిరువంతాది, తీర్ర వుట్టియూర్‌ ఒరువా ఒరుబదు అనునవి యతని ([గంథములు. ఆ కావ్యములు చక్కంవి వడక కలిగి పాఠకుల హృదయములను పరవశింప చేయును. ఆతని ఆగవల్‌ పద్య ముల శైలి పౌలభ్య, వైైళద్య గుణములను కలిగి యున్నది. లౌకిక జీవితమున విర్వర్తింస దగు విధులను న్యక్రమముగా విర్వవాంచుచు హృదయమున మాక్రము

మఠ(గంథములు లక దై వచింతన కలిగియండిన చాలునుంఅవి యకని యభ్మిపాయము. చింతను శివుని మీద నుంచి యుండు మన్నంత మాత్రమున గృహస్థ జీవితమున నాలు బిడ్డలతో వానందముగా గడుపు జీవితము నఠడు గర్హింప లేదు. మరణానంతరము లభించు ముక్తిని గర్హింన లేదు-ఆవి యతడు ఆత్మ విశ్వాసముతో వచించెను.

అ కవితలే కొక వట్టిణత్తు ఏ క్మైయార్‌ పాడల్‌ తిరట్టు అను నౌక (గ్రంథము కలదు ఈ (గ్రంథము నందలి కవితలే (పజలయందు (నచారమును గాంచి యున్నవి. అదే గ్రామమున పదునాలుగు పదునైదవ శళాబ్దులలో నుండిన మటొక కవీశ్వరుడు వీవివి రచించెను, అతవి కవితలు నులభళ నుందరములు. అందు జనుల వాడుకలోవి "పెక్కు. శబ్దములు కలవు. భాన నంభరిఠములు. అతడు దుష్క్కరమయిన నన్యాసమును స్వీకరించిన యొక నన్యావీ; గృహస్థ జీవితమును గర్హించుచు, నైహిక జీవితమును విరాకరించుచు రచించిన పెక్కు కవిత లీ (గంథమునందు కలవు. కన్న తల్లిమీద నపార మైన (పేమ కలవా డను విషయము తన కల్లి మరణించిన పిదస నతని హృదయము పరితానముతో కరగి రచించిన యాతని కవితల మూలమున తెలియు చున్నది, ఆ కవితలను నేటికిని పలువురు చదివి కరగిపోవురుందురు. అతనిని గూర్చి చెప్పబడు కథలు దుష్కర మయిన యాతని నన్యానమును గుజించి తెలియ జేయును. ఆతని కవితలును నా విషయమును విరూపించును,

పట్టిణ త్తారు కడ $వ్యుడుగా నులడి (ప్రపిద్ధి గాంచినవాడు న త్రిరకిరియార్‌ (ళఈ(ద్రగిరియార్‌). అతడు కుళువ దేళాధిపతిగా మండి పట్టిణశ్తార్‌ కడకు వచ్చి సన్యాసి యయ్యె నని చెన్పుదురు. అతవి కవితలు *వ _త్రీరక్కిరియార్‌ పులనమ్బల్‌” అను సంకలన రూవమున నున్నవి. ఈ శ్ల్వార్ట్‌ భరితము లయిన కవిత లని, రెండు పాదములు కల పద్యములలో తా నెజిగిన సత్యములను, నభిలాషలను మనోహరముగా వివరించి యున్నాడు. భారతము;

విల్లిపుత్తూరార్‌ తమిళమున భారతమును వాలుగు వేల మూడు వందల “విరు త్తం” వద్యములలో రచించెను. ఆశని భారతమునకు సాహిత్య (ప్రపంచమున మహోన్నత ప్టానము కలదు. అందలి పద్యములు చక్కవి గమనము గల శైలిలో నున్నవి, యుద్ధ దృశ్యములను వర్తించు ఘట్టము లందు శైలి మహావేగముతో సరుగులిడును; యుద్ధ శ్లేగమును శ్లైలియే (వ్రకటించునట్లు తోచును. ఇ అద్భుకాడు లగు రనన్లు లలి

8800 తమిళ వాబ్మయ చరితము యించు సన్ని వేశములను అఖివర్డించు స్టలములం దాయా భావముల కనుగుణముగా శైలి యొస్పుచుండును. భారత కళయందలి రసన _త్తరములయిన ఘట్టములలో దేవిని గావి విడిచిపుచ్చక పాధ్య మయినంత వనజకు వావివి నంగ్రహించి మిక్కిలి విపుణముగా తమిళమునం దొనగిన కవీశ్వరు డతడు. అట్టి పద్యములను రచించుటలో తమిళములో నంన్కృత శద్దములను వధికముగా కలిపి (ప్రయోగించి యున్నాడు, అరుణగిరియార్‌ |

విల్లి పుత్తూరార్‌నలె తమిశవద్యములలో నధికముగా నంన్కృతళద్దములము చేర్చి రచించిన నుజొకక వీశ్వరుడు అరుణగిరివాధర్‌. ఛందోమయము లయినపాట లలో నంగీతమును చేర్చిన వా డతడు. అతడు రచించిన మూడు వేలపాటలును తిరున్సు గళ్‌ అనుపేర నొన్సును. ఆవి యన్నియు సుబహ్మణ్యస్వామిని స్తుతించుచు రచింన విడిన భకక్తికవితలు. భిన్నభిన్నము లయినఛందములను, నంగితపుకూర్పులను కలవి. ఆవి నంగీఠళ ప్రపంచమున లయ యనుకాళభేదములు కల నర్వన్వముగా నాదరింవబడు దున్నవి. అవ్నితెగల భేదములు కలనంగీతయా క్తము అయినకవితలు వే జేచ్చటమ లే వవి సంగీఠవిద్వాంసులు (ప్రస్తుతింతురు. నేటికిని సంగీకతరంగముల యందు తిరుప్పు గళ్‌పొటలు పాడబడుచుండును, త్రేవారమునకు సిదవ రచింపడిన భ క్తిగీతములలో తిరుప్పుగళ్‌లోవి గీఠములే మిక్కింలి (ప్రసిద్ది చెంది వెలియుచున్నవి. సెక్కుగీతములలో పూర్వభాగమునందు వేశ్యలయొక్కం పౌందర్యాకర్షణమును గర్హించెడి ద్వేషమును, మ_త్తరభాగమునందు సుబ్రహ్మణ్యస్వామి యద్భుకలీలలనుగుజించిన పురాణకథలును, నాయౌపుణ్యస్థలములయొక్క_ విశష్టతలును 'పేర్కొనబడును. అతడు రచించిన కందర్‌ అలంగారమ్‌, కందర్‌ అనుభూతి యనునవి భ క్రిరననిర్భరము లయినరచనలు . కందర్‌ ఆంతాది, వేల్‌విర్తుత్తం, మయిల్‌విరుత్తం, తిరువగుస్పు ఆమనవి యతని యితర(గంథములు. నళవెణ్బా :

సంస్కృతభారతమునందలి సలమహారాజచరికమును తమిళశమున పుగశేంది (18 వ శకాబ్దము) యనక వీళ్వరుడు సుందర మయిన “వెజ్చాఛందస్సులో రచించెను, ఆతడు ఒట్టక్కూ_త్తర్‌ కాలములో మండినవా డనియు, పాండ్యదేశపు రాకుమారివి చోళుడు వివాహ మాడినపుడు వధుపుతోబాటు న్రీధనముగా చోశరాజాంతఃపురమునకు వచ్చి చేరె ననియు, వట్లు వచ్చినయతనికి ఒట్టక్కూ_శ్రర్‌ సెక్కుకష్టములు కలిగించే

మత(గంథములు £! నవీయు, చెజఫాలలో దింధింపదిడునట్లు చేసె ననియు, పుగశేందితోవాటు చెజ సాలలో నుండినట్రే దీలు కొందణు తమిళకవీళ్వరు లయి రవియు, నాక వీశ్వరుల సామర్థ్యము నెజిగి సత్యము (గహించినచోళరాజు పుగశేందిని చెజసాలనుండి బంధ విముకక్తువి చేపె ననియు కొన్నికథలు కలవు. ఆకథలలో కొన్ని వద్యములు కూడ కరువాతికాలమున చేర్చబడినవి. అవియు రనవంతము లయినవద్యములే,. “నళ వెజ్బా'లో 424 'వెశ్చా'పద్యములు కలవు, ఆపద్యము లన్నియు మధురగతి గల శైలితో నొప్పుచుండును. ఎట్టి తడబాటులును లేక ళబ్దసులు తనంత తామే వరు వెత్తుకొని వచ్చి కవీశ్వరువి కూడిగము చేయుచున్నవో యనునట్లు వద్యములు నహజ మందరము ల్లై యొప్పుచుండును. సులభ నుయినశ్లై లిలో కూడ నున్నవి. అందుచే, తరువాతికొలమున 'వెణ్బా'కు పుగశీంది యను(ప్రళంన యాతనికి లభించెను. దమ యంతి నయంవరమండపమునకు వచ్చెడిదృశ్యమును వర్ణించునందర్భమున రాజుల కమ్న లనెడితామరపూవులు పూచిన న్వయంవరమండపమున తెల్లవితెక్కలు గల హంసరాజము ఎల్జదామరకొలనులోవికి నడచునట్లు నడచి వచ్చె ననుచున్నాడు. రాజ్య మును కోలుపోయి యరణ్యముల కేగిననలుడు అర్ధలా(త్రమున నామె నిదురించుచుండగా తా మిరువురును ధరించి యుండిన యేకవస్రమును ఈనఖగ్గముతో కోయుటను ఫం చుచు కవీశ్వరుడు అ యేకపస్రమును మాక్రమే కొక యొకేప్రాణనుగా నుండిన తను యనురాగమును కూడ కోని వేసినట్లును, తన_సేమమును నమూలనుగా కోసి వేపి నట్లును నభివర్డించెను. తన్ను ఆదరించిన చందిరకాశునర్‌ క్కి. యనుసామంత (ప్రభువును నళవెబ్బాలో నయిదుస్థ్టలములయందు కృతజ్ఞతాపూర్వకముగా (పళం వించెమం

పుష్పోద్యానమున కన్యలు పుృష్పాపచయము చేయుదృళ్యమును పుగశేంది యఖి వర్తించుచున్నాడు. నూజుమూలపద మొక్కటి కూడ లేకుండ, యొల్లరకును తెలిపిన నులభము లగుళబద్దిములతో నే యొక చిన్నిదృళ్యము - నెల్లరును నెన్నడును చూడు చుండెడి సాధారణదృశ్యముము = మనోహరముగా నభివర్హించుచున్నాడు. ఒకచిన్న చెట్టకొమ్మయం దుండెడిపూవులను కోయుటక్షై కన్య లాకొమ్మను నందుచున్నా రటః వంచుచున్నా రవియు సేర్కొన లేదు. తాకుచున్నా రనుచున్నాడు. కన్యల చేయి తగిలినంత నే యాకొమ్మ వంగి వారికాలిమీద బాగిలబడి నమస్కటరించుచున్న దళిః కన్యచేయి శగిలినచో వనుస్కరింపనివా రెనరు? అని (వ్రళ్నించుడున్నాడు, 1

282 తమిళ వాజ్మయ చరితము పావై యర్‌ క్రై తీజ్హ ప్పజణీయాదార్‌ యావరే పూవైయర్‌ క్రై తీజ్ఞలుమ్‌ అప్పూజ్‌ కొమ్చు- మేవిఅవర్‌ . బొన్నడియిల్‌ తాభ్రన్దనవే పూజీ కు[లాయ్‌ ఎన్హైకా మిన్నెడువేల్‌ కై యా౯ా విరైన్లు. అనువాదము : కన్నెపిల్లలు చేత తాకీనంతనే నమన్కరింసని వారెవరు? పూవులు ముడిచిన కొవ్సుకల దానాః కన్నెపిల్లలు చేత తాకీనంతనే యా పూగొమ్మ వారి బంగరు పాదములపై (వాలినది చూడుము * అవినాడు మెటుస్పను పోలిన కౌంతి కల నుదీర్హ వేలాయుధమును చేతధరించియున్న నలుడు. ఇట్లు పలుసద్యములలో కథను గావి, వర్ణనను గావి సులభశ్రైలిలో మిక్కిలి యందముగా చెన్పునేర్చు పుగశేందికి అధికముగా కలదు. పుగశీంది చోళరాజుచే చెజటసాలలో బంధింపబడి యుండినపుడు చెజసాల యున్నవీథిలో వీరు తెచ్చుటకై పోవుచుండినకన్యలు తమనునస్సులందు సంతోషము బొందునట్లు కొన్ని[గంథములను సులభశైలిలో రచించి వారినహాయమును పొందె నని యొకకథమూలమున తెలియవచ్చుచున్నది. ఆనందర్భమున నతడు రచించిన (గంఠములు పవళక్కొడిమాలై, అల్లి అరకాణిమాలై, పులన్లిర కాతొదు, ఏణ్‌ఏట్టం౦? పంచపాండవర్‌ వనవాసమ్‌ మొదలయినవి. వీవిలో పెక్కు భారతకథతో సంబం ధము కలవి. లేక వావి ననునరించి దేశమున (పచారమువం దున్నకథలను తెలుపు నవి. పవళక్కొడిమాల్చె మొదలగునవి సులభశైలిలో నున్నవి. (గ్రామ్యతమిళము (కొచైైత్తమిళ్‌) కలపినవి; చదివినవెంటనే యర్ధము నుగమ మగునవి. వానిని ఒకడు చదుపుచుండగా నవేకులు విని యానందించునలవాటు (గ్రామములలో కలదు. ' జానవదగీతములకునలెనే కల్పనాళ క్తియు, హృదయమును స్పృశించు వైశిష్ట్యమును కలవి. “నళవెణ్బా”ను రచించినకవి వే అనియు, వవళక్కొాడిమాలై మొదలయినవి ఈరువాతికాలమున జానపదగీతముల పద్ధతిలో మజొకకవి యెవడో రచించి యుండ వచ్చు ననియు విద్వాంసు లభిప్రాయపడుచున్నారు. వదునాలుగవ శతాబ్బమున నుండిన పుగశేంది'పేరును తరువాతికాలమువా రువయోగించుకొని సులభము లయిన కొన్ని కథాకొవ్యములను రచించి వ్యాపింన జేసి రనుటయే -నత్యనన్ముత మై యుండును. (వ్రపిద్ది గాంచిన యొకమహాక వీశ్వరువి పేరును తరువాతికాలమువా రువయోగించు కొమవలవాటు కల దనుటకు అవ్వ్వైయార్‌, కసిలర్‌, అగ నర్‌ 9 థిరువళ్ళునర్‌

మఠ(గ్రంథములు శ8ి8ి మొదలయినవారిపేరులతో తరువాతికొలమున రచింపబిడినగ్రంథములు దృష్టాంతము లై యున్నవి. పుగశేందిపేర వెలసినకథాకాన్యములు పెక్కు. అట్టివే ఆతివీరరామర్‌ మొదలయినవారు :

పాండ్యనం[వదాయమునకు చెందిన ఆతివీరరామపాండ్యర్‌ వదునాణన శతాబ్ద మున తెజాకాశియం దుండి కొన్ని[ప్రాంతములను సరిపాలించెను. అతనికి తమిళ భాషలో గొప్పపొండిత్యము కలదు. అతని పరిపాలనమువలన నతనికి కలిగినగొర వము? ఘనత మిక్కిలి న్వల్పము. అతడు రచించినగంథములే నే డాఠనిపేరును వ్యాపింపజేసి వెలయుచున్నవి. అతడు కొన్నిపురాణములను రచించెను. కౌశీఅండము 2525 పద్యములలో కాశీకే తమాహాత్మ్యమును తెలుపును. దావికంచెను నైషధ (నై డదమ్‌) మనుకావ్యమే పలువుర్శపళంనకు పాత మయినది. అది నిషధదేశ మును పాలించిన నలచ్యక్రన ర్తియొక్క జీవితము నభివర్ణించును. భారతమున నొక భాగముగా నున్నయీకథను విరుత్తం అమఛందస్సులో నీకావ్య మఖభివర్షించును. ప్రారంభమున కథ విపులముగా మండి: యు_త్తరభాగమున సంగ్రహముగా నొప్పుచు; చివర శీఘ్రముగా ముగియును. అతవిదేవేరి యయినరాణి (ఆరళ) తనమగని (గ్రంథమున గల యీలోవము నెత్తి చూపె నట చక్కవిశైలిలో రచింవదిడినను కవీశ్వరువికి శృంగారరసమునందు గల ప్రీతి యితరరనములందు లేదు. (గ్రంథ ప్రాశస్య్యమున కది భంజకముగా నున్నది. అత డొకనీత్యిగంథమును కూడ రచిం చెను. అది వెట్టివేరై. లేక నలుంతొగ్లై యనబడుచున్నది. ఆఅవ్వ్వైయార్‌ రచిత మగు ఆ త్రిచ్చూడినలె నది యొకకాలమున మిక్కిలి యాదరముతో సఠింవ ఐబడుచుండెను. సీతులను సులభపద్ధతీలో సూటీగా తెలపుపయతక్నము నందు చూడ వచ్చును. (కొవ్యరచనాసామర్థ్యము కలకవీశ్వరులు నీత్యిగంథమును కూడ రచించుట యౌాకాలపు టాచారముగా తోచుచున్నది. అందుచేతనే కునురగురుపరర్‌ ఒక నీతి (గంథమును, శివప్రకాళర్‌ మదొక నీతిగ్రంథమును రచించిరి,

ఆతని య(గ్రసోదరు డగు వరతుంగ రామపాండ్యర్‌ అనునతడును గొప్ప విద్వాంసుడే. (బ్రహ్మో త్తరఖండ మను శ్రైవగంథము నళడు రచించెను. తిరు క్కరుల్జై వదిట్టుస్స్పంకాది యనునది యకడు భదక్తిగీఠఈముల రూసమున రచించిన (గ్రంథము. మనసు కరగించు భక్రిభానము నా గీఠములందు కాంచవచ్చును. అంగుచే వది. "కుట్టి త్రిరువాచకమ్‌” అవి యొకకొలమున వాదరింవబడు చుండెను, అందలి యొకవద్య మిది యిట్లు కలదు,

| తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము శిస్టనై ఉనక్కు _క్త్‌నేన్‌ తిరువరు్‌ ఎనక్కు శ్తస్టాయ్‌ " వన్హన్టై ఉనక్కు. _త్తనేన్‌ . మలరడి ఎనక్కు. _త్తనాయ్‌ పైన్సుణర్‌ ఉనక్కు. తృన్దేన్‌ వరగతి ఎనక్కు త్తవ్షాయ్‌ కన్షనై వృయన్గనాదా కరువ్నైయిల్‌ యిరుక్కుమ్‌ తేనే. అనువాదము ॥ పీకు మనపిచ్చితివి. అను[గ్రహముమ నాకిచ్చితివి. వందనమును పీకొనగితివి. పాదవద్మమును నాకిచ్చితివి. అన్నాఘాతములగు పృష్పగుచ్భములను నీకు సమర్పించితివి. మోక్షమును నాకిచ్చితివి. స్కందుని కన్న యో నాథాః తిరుక్కరువై యనుప్పురమున వేంచేసియున్న యో దేవాః వడమలై పి శ్షైయస్పన్‌ అనునతడు మత్ప్యపురాణమును నంన్కృతము ననుసరించి రచించెను. అతడు విద్వాంసులను పోషింపగల నంసన్నుడుగా కూడ మండెను, అతనీివలన సహాయము పొందిన ఇరత్తినక్కవిరాయర్‌ అనునతడు పులవర్‌ అట్జప్పడై యను్మగంథమును రచించెను; దానిమూలమున నతడు కవివరుల కావదాన్యుని దానగుణమును వరిచయము గావించెను. " కౌళమేగమ్‌ తలచినంతనే యాళుపుగా కవిత చెప్పువారివి వాశుకవు లని సేర్కొనుట కలదు. తమిళసాపిత్యమున విస్తారముగా నాళుకవిత్వమును చెప్పి (ప్రసిద్ది గాంచిన వాడు కాలమేగపులవర్‌ అనునతడు. ఆతడు సదునై దవ శతాద్దిమునకు చెందినవాడు. కాలమేఘ మెదురు చూడని గొవ్చవర్షముము కలుగజేసి యాశ్చర్యసరచినట్లు దేశమున 'పెళ్కునంఘటనలు జరిగినప్పు డీకవీశ్వరుడు 'పెళ్కు ఆళుకవితలు చెప్పి యాశ్చర్యము కలిగించిన కారణముచే నాఠవికి *కొలమేగం” అవి పేరు కలిగెను, ఆతవి యనలుసేరు కాలక్రమమున విన్మరింన బడెను, ఆతనిసద్యములు పెక్కు వివినంతనే యర్శమ్ఫా ర్తి కలిగించును. గంఖీరము లగుభావములను వెల్లడి చేయను. శ్లేషఘటితము లయిన కవితలును కొన్ని కలవు. కవీళ్వరుల నాదరింపక గర్వము (ప్రదర్శించినవారి గర్వ చుడగునట్ట్లు వారిని విందించుచు రచించినవద్యములు కూడ కలప,

మఠ(గంథములు కీర్‌ అళడు (ప్రాచీనకొవ్యనంప్రదాయము ననునరించియ (గ్రంథములను రచిం చెను. వానిలో తిరువానైై క్కా ఉలా యనునదియు, చిత్తిరమడల్‌ అనునదియ నన శ్వర మయినకీర్తివి గడించుకొవినవి. మొదటిది సలువురచే వరివేష్టింపదిడి నాయకుడు మహావైభవముగా నూరేగింప్ప వెడలి వచ్చుటను వర్షించుపద్దతిలో రచిత మయిన కావ్యలేదము. తరువాతిది (పేమవంచితు లగువారు తమ్ము కాము పాంసించుకొను వట్లుగా రచింవబడు *మడల్‌' అనుఖేవమునకు చెందినది. అయినమ నతడు తన దాటువద్యముల మూలముననే (వ్రజాహృదయములందు నమరు డై నిలచి యున్నాడు. కొలమేగప్పులవర్‌ ఒక యూరికి పోయి యుండగా నఠని కొక స్య్తతములో భోజన మేర్చాటు చేయబడెను, అతని కపుడు మిక్కిలి యాకలిగా నుండెను. థోజన నమయ మయ్యెను. వంట యింకమ నగుచునే యుండినట్లు ఎప్పటి కప్పుడు చెప్పు చుండిరి, చివరకు తగుమనుష్యులు వచ్చి విన్తరి వేసి వడ్డించునస్పటికి కాల మత్మిక మించి పోయెను. అకాలమున వారట్లు తనకు భోజనము పెట్టుటను గుణించి యతడు హాస్యరనగర్భితముగా నొకపద్యము రచించెను. “ఈ న్యృతమున నాహారము వండు వారికి ప్రొద్దు (గ్రుంకునపుడు బియ్యము వచ్చి చేరును. దానివి దంచి (ప్రొయ్యిమీది కెక్కి౦చునస్పటికి ఊరు మాటు మణగును. వండిన యన్నమును అబఐకతో నత్తి విన్తరిలో వడ్డించునరికి పొద్దు పొడువడొడగి తూర్పున శుక్రోదయ మగును. అది చెప్పెను. “క త్తుకడల్‌ శూట్రనాగ్లై క్కొ- త్తాకా తలా నత్తీర త్రిల్‌ అ త్తమిక్కుమ్‌ పోదిల్‌ ఆరిపి వరుమ్‌ = కు్తి ఉలై యిల్‌ ఇడ ఊర్‌ ఆడబ్లుమ్‌ ఓర్‌ ఆగపైై అన్నమ్‌ ఇల్టైయిల్‌ ఇడ వెళ్ళి ఎ(మ్‌" అనువాదము విర్ణోషించుచున్న మహానను(ద్రము పరివేసష్టించియున్న నాగపట్టణము నందు కొతాకా అనువాడు నడపు న(త్రములో సూర్యు డస్తమించు సమయమునకు వియ్యము వచ్చును. దావిని దంచి ప్యాశమునందు పోయునస్పటికి ఊరే మాటు మజీగి పోవును. ఒక గరికెడన్నము విస్తరిలో వడ్డించునవ్పటికి శుకోదయ మగును. మజ్జిగ నమ్ముచుండిన యొకత్తీ యొకపారి యళవికి మజ్జిగ నమ్మగా నా మజ్జిగలో. వీ రెక్కువగా కలసి యుండెను. అది గూఛి యఠడు వెంటనే యాళవ్వగా

286 తమిళ వాబ్మయ చరి(త్రము వొళ సద్యమును చెప్పెను. *సీవాకాళమున మండునపుడు మేఘ మనుసేరు కలిగి యుందుపు. నేలమీదికి వచ్చినపిదవ వీరనుపేర బరగుదువు. ఈ నడుచుదాని చేతికి వచ్చినంతనే నీకు మజ్జిగ యను'పేరు కలుగుచున్నది. ఇ శ్లెన్నిపేర్లను నీవు పొంద దవు?” అనుచున్నాడు. కొన్ని దై నములను గూర్చియు నతడు గేలి చేయుచు, వరిహ వీంచుచు నద్యములను రననంతముగా రచించి యున్నాడు, ఇర ప్టెప్పలవర్‌. ; యూ

ఇరువురు కవీశ్వరులు తను యంగవై కల్యము కారణముగా నొకటిగా చేరి సోహిత్యజీవితము గడపిన యాళ్ళర్యకర మయిన వృత్తాంత మొకటి తమిళసాపా త్యమున కలదు. ఒకడు అ _త్తకొడుకు, మతొక డతనికి మేనమామ కొడుకు. ఒకడు (గుడ్డివాడు; మణొకడు కుంటివాడు. కుంటివాడు నడువ లేడు; కావి యతడు దారి చూనగలడు, (గ్రొడ్డివావి భుజముమీద కుంటివాడు కూర్చుండిపోవుట యలవాటయినది. ఒకరితోడు మణొకరికి లభింపగా నిరువురునుకలని యొకవిధమయిన సంయు క్షజీవితము గడపుటకు సాధ్యమయ్యెను. ఇరువురకును గలకవితాళ క్రి యాలోపభూయిష్టమయిన జీవితమునకు వెలుగును (ప్రసాదించెను. లేతసూర్యుడు; ముదునలిసూర్యుడు అను 'సీళ్ళతో వారు (వ్రత్యేకవత్యేకముగా పిలువబడిరి, జన్మముచేఠను, నంగవై కల్యము చేతను నేర్చడిన బాంధవ్యమును వారిరువురి కవికాశ క్రియ మటింత దృఢముచే పెను. నాలుగుపాదములు కల '“వెణ్బా' నద్యమున నొకడు తొలుత రెండుపొదములు రచిం వగా, మటొక డదేభావముతో, నదే కల్చనాళ క్రితో తరువాతి రెండు పాదములను రచించి ముగించుచుండెను. కవితను నత్కరింపని సంపన్నులను తక్కువపఅచుచు వారు చెప్పినసద్యములు వారి స్వాభిమానమును వెల్లడి చేయుచున్నవి, నద్గుణ వంవన్ను లగుధనవంతులము కీర్రించుచు రచించినపద్యములు వారి మంచిమనసుమ, శృతాజ్ఞతాభావమును వెల్లడి చేయును, శబ్ద సౌందర్యమును, నర్భ సౌందర్యమును నిండారగా వారు రచించిన చాటునద్యములు పెక్కు కలవు, హాన్య యు క్తములయిన వద్యములును కలవు, గేలి చేయుచు; పరిహసించుచు రచింపబడిన పద్యములు (ప్రత్యే కము రనభరితము లై యున్నవి.

కలంబగమ్‌ అనుకొవ్యభేదము (వెష్కువిధము లయినవ స్తువులనుగూర్చి 'పెష్కవిధము లయిన ఛందోభేదములలో రచింపబడిన నూజుపద్యములు గలకావ్యము) కచించుటలో ఇరప్టైయర్‌ (ప్రసిద్ధులు, తీరుక్రామాత్తూర్‌ కలంబగమును, తిల

(గ్రంథములు న! కంలంబగమును వీరు రచించిరి. ఉలా ఖేదములలో పీరి ఏకొంబరవాదర్‌ ఉలా మిక్కిలి (వ్రసిద్ధి చెందినది.

అందకక్కంవి :

పుట్టంధు డయ్యు గొప్ప పొండిత్యమును గడించి సొపాత్యసేవ చేసినవాడు అందకక్కవి వీరరాఘవమొదలియార్‌ అనునతడు. ఇతడు నంగీఠమునందు కూడ (ప్రావీణ్యము కలవాడు. గొన్చ కవీశ్వరునుగను (ప్రవిద్ధి చెందినవాడు. ఇతడు రచించిన (గ్రంథములు శబ్దసౌందర శమును, నర్ధసౌందర్యమును కలవి. ఇళడు సింహళమునకు కూడ పోయి యచట రాజ్యపాలనము చేయుచుండిన పారాశశింగవి తన కవితలచే మెప్పించి గొవృ బహుమానములను పొందెను, తరువాతికాలమున పెక్కు విధములుగా నలివృద్ధిచెందిన (ప్రక్రియా భేదములలో రచించుటయం దిళ డారితేరిన వాడు. పిక్లై త్తమిక్‌, కలందిగం? కోవై, ఉలా యనునాని నిఠడు రచించెను, తిరుక్కం క్కున్హ మును గూర్చివ యొకస్థలపురాణమును కూడ విఠడు రచించెను. ఇతడు రచించిన *“ఉలా' _పదింధములు రెండు కలవు. ఒకటి యొకరాజును గుజించిన ఉలా (వబంధము, మతొకటి తిరువారూరులోని పరమశివునికి సంబంధించిన “ఉలా” (వ్రబం ధము. వీవిలో రెండవదే మిక్కిలి (పసిద్ధి చెందినది. తిరువారూర్‌ ఉలా యను నా (వ్రబంధమే ఉలా (సబంధనులలో మిక్కిలి మధుర మెైనదిగను, గొన్పదిగను భావిం ఐడుచున్నది. ఇవి మాత్రమే కొక యిత డప్పుడస్పుడు లేఅలనలె వితరులకు (వాని వంసిన కవితలు కూడ పెక్కుకలవు. అవి “శీట్టుక్కవిగళ్‌' (లేఖా కవిఠలు) ఆన ఐడును. అవియు మిక్కిలి రనపంతములు: కల్పనా సొందర్యము కలవి. అతిమధురకవి మొదలయినవారు;

కొళమేఘ పులవర్‌ కాలమున నుండి (వ్రపిద్ది చెందిన మణౌక కవీశ్వరుడు అతి మధురకవి. ఆతవి కవితలు కూడ కల్పనాసౌందర్య మతిశయించినవి.

ఆ కొలపు కవీళ్వరు లవేకులకు మంచి శబ్దాధికారమును, కల్పనా కౌళశలమును మండిను. అయినను వారు నూతన (గ్రంథములను రచించి యానందమయముగా జీవించుటకు సొధ్యము కొకుండెను. నంసార కష్టములు; దారిద్యము వారిని వాధించెను తమిళ కవితలను (ప్రజలకు వినిపించి దాని మూలమున పొట్ట పోప్‌ కొనుదికు వీలులేవి పరిస్టితి యేర్పడెను. సంపన్నులను కీర్తించి వారి మూలమున ధనవహాయము పొందుటకును వీలు కాలేదు. కవీశ్వరులను మెచ్చి యాదరించి

ణక తమీళ వాబ్మయ చర్మిక్రము పోషించెడి నదాన్యు లా కొలమున కరవయిరి. అందుచే మిక్కిలి వ్యధ చెంది యిడు మణ గుడిచిన కవీశ్వరుల జీనితమున కుదాహరణ (ప్రాయముగా వీ (క్రింది పద్యమును ఉేర్కొవవచ్చును. శల్లాద ఒరువన్నై నాకా కట్టాయ్‌ ఎన్దేన్‌ కొ డెశియుమ్‌ మణజవనైై నా డాక్‌వాయ్‌ ఎన్లేన్‌ పొల్లాద ఒరువన్నై నా వల్లాయ్‌ ఎన్లేకా పోర్ముగతై ఆట్‌మాన్సై పులియేటు ఎన్టేన్‌ మల్లారుమ్‌ పుయమ్‌ ఎన్జేన్‌ కూమ్చల్‌ తోశై వటభిక్షొద క్షైయన్వై నాజా వళ్ళల్‌ ఎన్లేన్‌ ఇల్లాదు కొన్నేనుక్కు ఇ్డి ఎన్హా౯ యానుమ్‌ ఎన్లన్‌ కుల త్తాల్‌ ఏగినేనే. అనువాదము: విద్యాగంధమే లేనివానిని పండితు డనుచు కీ ర్తించితిని. అడవిలో కన్లైలు కొట్టువానిని అఅండ భూవలయాధిపతి యవి యగ్గించితిని. దుష్టువి నజ్జను డంటివి. యుద్ధము మొగమే చూడని వానిని సృరుష వ్యాఘ్ర మంటిని. కృశించిపోయిన భుజములను మల్లయుద్దము చేయు భుజము లంటివి. ఏదియు నొనగని పరమలోఖిని మహాదాత యని కీర్తించితివి, ఇట్లు లేవిడాని నెల్ల మన్నవసుచు కీర్తించిన నాకఠడు “లేదు అవియే చెప్పెను. నేను నా తప్పిదము చేతనే వట్టి చేతులతో పోవుచుంటివి.

“కాలమెల్ల ననేకులను కీ ర్తించితిని; లేవివ్మైె చెప్పి కీర్తించివచ్చితివి; నాకు లభించిన (ప్రత్యు త్తరము “లేదు” అనుటయే' (ఈయబడిన పదార్థము లేదు. ఇచ్చుట లేదు) అవి చెప్పి యీ కవీశ్వరుడు తన దార్మిద్యమునకై మిక్కిలి దుఃభించెను.

తొల్కాప్పియ శ్రేవర్‌ అనునత డొక కలంబగ కావ్యమును రచించెను. అది తిరుప్పాదిరి పులియూర్‌ ఆను పుణ్యక్షేత్రమునందు గల దైవమును గురించి రచింవ బడినది. మిక్కిలి రనవంతనుయిన కొన్యముగా నది యొకకొలమున పరిగణీంనబడెము. ఇర 'ప్టై పులనర్‌ల చేత కూడ నది ఫ్ర స్తుతింపబడెను,

తిరుక్కురుగ్లై 'పెరునూక్‌ కవిరాయర్‌ అనునతడు నమ్మాళ్య్వారువందు మిక్కిలి ల క్తివ్రనళ్తులు కలవాడు. అతడు “అగప్పొరుక్‌' ను గురించిన యొక లక్షణ లంథ

మఠ(గ్రంథములు టో! మును, వలంకారములను గూర్చి యొక యలంకార (గ్రంథమును రచించి *'నూరజో అనెడి నమ్మాళ్వార్‌ పేరుతోనే వానిని వెలయించెను. మారజా అగప్పొరుక్‌, మారజా అలంకారం అనునవి యా (గ్రంథముల నామములు, అవి మాత్రమే కాక కొన్ని ఛందో[గంధములన, కొన్ని కొవ్యములను కూడ నతడు రచించెను. మఠములు;

శైవ మఠమును నంరకించుటక్షై నెలకొలుసబిడిన శైన నఠములు ములు మతవిషయకముగా ననేకవిధము లయిన సేవలు చేయుటతో బాటు తమిళ పాహిఠత్యమును పెంపొందించి యాదరించుటలో గూడ నమధికోత్సాహమును (వద రించెను. ప్రాచీన (గ్రంథములను నంరకించుటకును, నూతన (గ్రంథములను రచిం చుటకును నా మళములు తమ యాదర _పోత్సాహముల నౌనగెను. ఆ నంసల కొధి వత్యము వహించిన మఠాధిపతులలో కొందణు తమిళ కొవ్యములను పఠించి తమిళ సాపాత్యమునం దారితేరిన వారుగను; వావివిగూర్చి వరిళోధింగుటలో నాసక్తి గల వారుగను నుండిరి. అందుచే కవు లనేకులు మఠముల నాశ్రయించి జీవించెడి యన కాళ మేర్పడెను. కడచిన కొన్ని ళతాబ్దిముల కాలములో (ఫ్రపీద్ది వహించిన కవీశ్వరులు కొందజణు మఠములకు చెందినవారుగా నుండుటకు కారణమదియీ. వారు మఠములందు వసించుచు ననేకులకు తమిళ సొహిఠ్యమును టోధింది సాహిత్యసేన చేయుచువచ్చిరి. వారిని మెచ్చి వారి నాదరించుచు వచ్చిన మఠాధిపతులు కూడ కొన్ని మఠ (గ్రంథ ములను రచించిరి. ఆ మఠములకు చెందిన కవీశ్వరులును పెక్కు (గ్రంథములను రచించిరి, వదునాలుగవ శతాబ్దమున నెలకొలుపబడిన తిరువాడుదుర్రై మఠములోను, ధర్మపుర మఠములోను నుండిన కవీళశ్వరులు రచించిన (గంథములు కొన్నీ సాహిఠళ్య గౌరవము గలవి. వారిలో కొందరు (ప్రాచీన (గగంథములకు వ్యాఖ్యానములు కూడ రచించిరి. తిరువణ్ణామలై మఠమును? తుదైముగల మతమును వీర శైన మఠమునకు చెందినవి. అవియు తమిళ సాహిత్యాభివృద్ధికి వెనలేవి పేవ గావించెను. కుమరగురుపరర్‌:

ధర్మపుర మఠమునకు చెందిన కపీశ్వరులలో కుమరగురుసరర్‌ అమునతడు మిక్కిలి (వ్రపిద్ధివషాంచి పాపిత్య (ప్రసంచమున వెలుగొందుదుండెను. (వదునేడవ శతాబ్దము). అకడు బాల్యమునందే సన్యాసమును స్వీకరించెము. ఇతడు బాల్యము నందే కవిత చెప్పి మిక్కిలి [వసిద్ధి గాంచి యుండెను. మధురలో రాజ్య పాలనము

టీ తమీళ వాబ్మయ చరిక్రము చేయచుండిన తిరుమల నాయజువి (ప్రార్థన ననుసరించి యకడు మధుర దేవాలయము లోని మీనాడీ అమ్మవారిమీద నొక “సి్లి త్తమిక్‌' రచించెను, మీనాడి ఆమ్మె పిళ్లై ్రమిక్‌ ఆను నా (గ్రంథమునకు ఏ 7 త్తమిక్‌ సాహిత్యమున విశిష్ట మైనస్థానము కలదు. అందలి పద్యములు భక్తిరన భరితములు; కవితా సౌందర్యమును; మధురమయిన నాద పొందర్యమును కలవి. ఇతడు మధురానగరమును గూర్చి యొక కలంబగ కావ్యమును కూడ రచించెను. తిరువారూరును గురించి నాన్మణిమాలై యమ కావ్య మును; చిదంబిరమును గుఠించి ముమ్మణిక్కోంవై , శెయ్యుట్కోటవై, శివకొమిజమ్మై ఇరఫై మణిమాల్లై యను (గ్రంథములను రచించెను. ధర్మపురమునందలి తన గురువుపై వణ్ణార ముమ్మణీక్కో-వై యను (గ్రంథమును రచించెను. కమిళ కవీ శ్వరులలో నుత్తర పాందూస్ట్థానమునకు పోయి యచట నుండి తమిళ కావ్యములను రచించిన కవీశ్వరు డఠళ డొక్కడే. కొశిలో నత దొక మఠమునుకూడ నెలకొల్పెను. అది వేటికివి కలదు. అపుడు ఢీల్లీనగరమును సరిపాలించుచుండిన మొగలాయి పాదుషాతో సంభాషించి యతని సహాయమును పడయుటకు యత్నించెను. అందుకై హిందూస్టావీ భాషమ నేర్వదలచి సరన్వతీదేవి యను[గ్రహమును వేడుచు “నకల కలావల్లి మాల్లై” యను (గ్రంథమును రచించెను. ఉత్తర హిందూస్థానమున నుండి వపుడు కంది రామాయణమును హిందూస్తావీలో వివరించుచు నుసన్యాసము లొనగెను. ఇతర పురాణములను గుణించి ప్రవంగములను, శైవ మతోవదేశములను చేపెను. కాశీనగరమును. క్షీర్తించుచు నొక కలంబఐగమును రచించెను. కాశలోనే ముక్తి నొందెను,

అతడు రచించిన మరొక పిశ్షై తమిళ్‌ కాన్యము ము త్తుక్కుమారస్వామి పి క్రై తమిళ్‌ అమనది. ఎలుకత యొకతె దైవాముగహమును గుణించి సోదె చెవు వద్ధతిలో రచింవబడినది మీవాకిఆమై కణం అనునది. ఆతడు రచించిన యే (గంథమునందయినను నతని కల్చనాళ క్రివి చూడవచ్చును; మధురమయిన నాద పొంద ర్యమును, నర పొందర్యమును చూడవచ్చును. వీతులను రచించుటలో కూడ మంచి పామర్థ్యము కలవాడనుట నాతవి “పీతినెతి విళక్కం' అను (గగంధమున చూడవచ్చును. అందు 102 వెళ్ళా పద్యములు కలవు. ఉపమాలంకొరము లందు మెండుగా కలవు.

కౌవ్యములను, పురాణములును నఖికృద్ధి చెందినపిదన (వకృతి సొందర్యమును నహవాజముగా నున్నది యన్నట్లుగా వర్షించెడి శబ్ద చిత్రములు తగ్గి యతిళయో క్తులతో నిండిన వర్ణన లధిక మయ్యెను. నంగకొాలపు పాహిత్యమున జీవితమునందు సాథా

చుత(గంఠములు న! రణముగా గాంచువావినే వివరింగునట్టి యందములయిన శబ్దిములే యధికముగా కొన వచ్చును. కొన్ని సందర్భములలో మాత్రము అతిశయో క్తులును కనిపించును. అవి కూడ నున్నవావినే భావయుక్తముగా చెన్స్పదలచుటచే నతిశయో క్తులుగా కవిపించునే కొని: లేనినానిని కల్పించి చెప్పెడి వర్షనలుగనో, యున్నవానినే కొలదికి మీఆి వర్షించెడి వట్టి కల్పనలుగనో లేవు. పిదన పుట్టిన కావ్యములలో వీ పరిస్టితి కొంఠవణస మాటి వది. ఉన్నవానివి మఠింత నొక్కి చెప్పుటక్సై యుద్దేశించిన యతిశయో క్తుణ మాత్రమే కాక వినోదార్థము కొలదికి మీఆి వర్ణించెడి వర్షనలును స్థానము పొందినవి. పురాణము అభివృద్ధి చెందినపిదవ, స్థల పురాణము అధిక మయినపిదవ, విట్టి యభూర కల్ప వలతో వర్ణించుటకు కపీశ్వరు లొకరితో నొకరు పోటీలు వడ సాగిరి. కల్పన యను విహంగము వేలను విడిచి యెగురుట మాత్రమే కాక యాకొశమును కూడ విడచి యెగిరి పో సాగినది. వర్ణనలకు జీవితములో కొద్దిపాటిగా నయినను సంబంధ ముండ వలయుననెడి ధర్మము విడనాడబడినది. అట్లు హద్దుమీజి కల్పనచేయుట కవీశ్వరుల కొనళ్యకనుయిన యొక యాచారమవి భావించు పరిస్థితి కూడ నేర్పడినది కుమర గురు

పరర్‌ ఆ కొలపు కవీళ్వరులలో నొక (ప్రత్యేక వైశిష్ట్యము కలిగియుండినను; యధార్థ మయిన రచనా కౌళశలము గల మహాకవి యని (ప్రసిద్ధిచెంది యుండినను? నా కొలము నందలి కవితా ధర్మ మఠనివిగూడ విడిచిపెట్టలేదు. మితిమీలిన కృతిమ వర్ణనలు

చేయుటలో నతవి హృదయము గూడ వానకి వపొంచినదిం

ఆతని వర్ణనలలో భూలోకము నందలి వృక్షరాజములు మిక్కిలి యె త్తుగా

'ఫెరిగి స్వర్గలోకమును దాటి యం దున్న కల్పవృక్షములతో కలసి పెరుగుబను గాంచ

గలము. ఆటలాడు కొనుచుండిన బాలికలు చిన్ని చేతులతో (పోగు చేసిన మణులు

పెద్ద (పోగు లగుచున్నవి. ఆకొళము నంటుచు నెత్తయిన కుస్పలై నదీమార్గము నడ్డ

గించుచున్నవి: నది కడ్డముగా నిలిచి యవి యడ్డగించుటచే వదీజలమును నడ్డగింవబడి

విలచిపోవు చున్నది; నిలచియున్న యా నీటిలో సూర్యుడును చంటద్రుడును పడన లగు

చున్నారు. మధురలో గల యుద్యానవనముల యొక్క యౌన్నత్యమును వర్షింప

పాధ్యమా?ః అవియును నాకొళశము నంటును మిక్కిలి యెత్తుగా నున్నవి, తుమ్మెద లా

యువ్యాన వనములలోవి పుప్పొడిని రాల్చగా నా పుప్పొడి యాకాశగంగను కప్పి వేయు

చున్నది. రై తులు కల్లు త్రాగిన మైకములో నెనుములకును నాకొాళశమునందు మూగు

చుండిన వీలమేఘములకును. లేదము తెలియక తడబడుచుండిరి. ఆ మేఘములను

తమ యెనుములతో చేర్చి కట్టి సనులు చేయించుకొనుచుండి రట; పొలము9ందు

వండు చెజకుయొక్కయె త్తెంత? అవియును నాకనమును న్పృంచుటక్షై యొగురు

కధ

తట తమీళ వాజ్మయ గగీత్రము చుండెను. దేవేం[దుని వాహనమగు నై రావతము ఆ చెజకుగడలను న్వర్గ లోకమునకు చెందినవిగనే భావించి తినుచుండె సట! వరియెన్నులును న్వర్గలోకము నంటి సాగు చుండెను, కొమధేను వచట నా యెన్నులను తిని యానందించుచుండె నట; వాలుగ చేప లిచ్చటనుండి (తుళ్ళి యొగిరి చంద్ర మండలమును తాకి యందుండి యమృత ధారలు కురియునట్లు చేపి మరలి వచ్చుచుండె నట; మటొక వాలుగచేవ (తుళ్ళి పడగా న్వర్గలోకమునందలి కామధేనువు యొక్క. పొదుగునకు తగులుచుండె నట; ఆ కామ ధేనువు కూడ తన పొదుగును ముట్టినది తన దూడయే యని తలచి పాలన కరియు చుండె నట; ఈ విధముగా నత డెన్నియో కల్పనలను కల్పించి యున్నాడు. అవి రనవంఠముల్లై కాలక్షేసమునకు తగి యుండి వినోదమును కల్పిందుచున్నవి. మహా కవీశ్వరు డయిన యాతనివి నా కొలపు శబ్దాలంకార వ్యామోహముకూడ వదలిపెట్ట లేదు. శ్లేష, అనుప్రానము మొదలయిన యలంకారములు గల పద్యములమ గూడ నతడు రచించెను,

ఈ విధమున నా కాలపు ధోరణు లాతనిలో కానవచ్చినను విజ మయిన కవీ శ్వరుని కుండదగు విశిష్ట లక్షణములు గూడ నాఠవిలో మెండుగా కలవు. నృక్షములు, మొక్కలు) తీగలు, వకులుః మృగములు - వీని యందములను చూచి యానందిందిన యాతని కళా హృదయము నాతని యనేక పద్యములలో దూడ వచ్చును. ఆతడు శబ్దములను మిక్కిలి రనవంతఠతముగా (వ్రయోగింవగల దిట్ట యనుటను నంద మయిన శబ్దముల కూర్పును. నాద మాధుర్యమును కల యాతని పద్యములు పెక్కిం౦టి మూల మున తెలిసికొని వచ్చును.

సీకతులను తెలుప్ప నందర్భములందు కూడ రనమునకు భంగము కణుగకుండు నట్లు సుందరముగా తెలువు కౌళల మఠనికడ సహజముగా నే యొన్పుచున్నది. అస్థిరత్వ మును గూర్చి తెలుపు నందర్భమునము రన మేనూ(త్రము తలుగలేదు. “బాల్యము నీటిలో లేచెడి బుద్చుదము వంటిది. వీటియందు లేచెడి యలలను పోలినది సంపద, మజి కరీరమో? = నీటిపై (వ్రాయఐడు (న్రాతనంటిది. కనుకనే =. మనవారాః నా శివుని యంబలమునకు నమస్కరింపక యుండుట యేల?

వీరిల్‌ కము ఇళమై నిజై చ్చెల్వమ్‌ వీరిల్‌ భురుట్టుమ్‌ నెడున్సిరైగళ్‌ = వీరిర్‌ ఎగ త్తాగుమ్‌ యాక్షై నమరళ్లాక్‌ ఎన్నే వ్ర శ్రాదరు ఎమ్బిరాకా మన్దు.

మళ్యగంథములు వీథి అమవాదము :

యౌవనము వీటి బుడగ వంటిది. నంవద జలముసై తేలియాడు అలల

వంటిది. శరీరము జలాకతరమును పోలినది, ఆట్లుండగా ఓ లంధు జనులారాః

మన దైవమగు నటరాజ స్వామియొక్క నటన సళను స్తోకము చేయ

కుండుటకు కారణమేమి?

విద్యను గుణించి యతడు పెక్కు గొప్ప భావములను తిలిసియున్నాడుం విద్వాంసు లయిన కవీశ్వరుల యెడ నాతనికి గొప్ప గొరవలభానము కలదు. “బహ్మ ముఖమునందే నరన్వతి నసించుచున్నది. అయినను నతడు కవీశ్వరులకు సన్నిహితు డగుటకు వీలు లేదు. ఏల యనగా = బ్రహ్మదేవుడు నృష్టించిన శరీరములు నశించు చున్నవి. కొని; కవీశ్వరులు సృష్టించిన శరీరములనంటి (గంథములు- నశింపక కల కొలము నిలుచును అనుచున్నాడు. సరన్వతీదేవి యను్యగ్రహము నర్ధించుచు నాతడు రచించిన “నకల కలాపల్లి మాలై” లోను, నతడు కవీశ్వరుల కుచితి మగు గౌరవ భావముతో రచించియున్నాడు. “రాజ్య పాలనము చేయు రాజులలో (సులు గూడ వా కవితను వినినంతనే యానందించి విధేయులగునట్లు చేయ వేడుదును అని ప్రార్థించెను. నరస్వతీ దేనికి గూడ నెంతటి ఘనత నొనగుగున్నాడుః లోకనంరక్షకు డగు భగవానుడు విన్హుదేవుడు సిదద్రించుచున్నా డట లోకనాశకు డగు భగవానుడు శీవుడు పిచ్చివా డయ్యెనట। కొని సృష్టికర్త యగు (బ్రహ్మదేవుడు నంతోషముతో రవము [గ్రహించెడు విముఖండముగా సరన్వతీదేవి వెలుగొందుచున్న దట ఇట్లు దేనిని రచించినను సౌందర్యమును: రనముము వెలయునట్లు రచించిన మహాకవి కుమర గురువరర్‌. శివపకాశర్‌ ; వదునేడన శకాబ్దమునందలి తమిళ కవీశ్వరులలో (ప్రపిద్ది చెందినవా రిరువురు,

ఒకడు కుమర గురుపరర్‌. మణొకడు శవ(వకాళర్‌,. +4వ(కాశర్‌ కూడ కుమర గురునరర్‌ వలెనే యొక నన్యాసి అతడు వీర శైవ మతమునకు చెందినవాడు, ఓస్షము కదసక (మ. ప, వ. యను నక్షరములు లేకుండ) విరోష్య మను తెగలో యమక మను కబ్దాలంకారమును గూర్చి “విరోష్ట్య యమక అఆంకాది' యను (గ్రంథమును వాల్యమునందే రచించి యతడు (ప్రసిద్ది నహీంచెను. “*తిరువెంగై” యను నూరిలో వొక మఠము వేర్పాటు చేపి యందు వసించుచుండిన కాలమున నా యూరివి గుణించి యొక కోవైవి నొక కలంబగమును రచించెను. తన గురువువై కలంబగము, శాలాట్టు?

శ(4 తమిళ వాజ్మయ చరీతము పిశ్హై తమిళ్‌, తిరున్నళ్ళి ఎం్రిచ్చి, తూడు అను కాన్యభేదములము రచించెను. నీతి (గంథరూపమున నతడు రచించిన (గ్రంథము '“నన్నెణి' యనునది. అకని సోదరుడు కరుణై ప్రకొశర్‌ అనునతడు తిరుక్కొళ త్రి (శ్రీ కాళహ్త్రి తను క్షేత్రమును గుతించి యొక పురాణమును రచింప దొడగి యందలి పూర్వ భాగమును రచించెమ, పిదప శివసకొశర్‌ దానివి కొనసాగించి యందలి మధ్యభాగమును రచింపెను, దాని తరువాతి భాగమును అళవి మతొక సోదరు డగు వేలైయ స్వామిగళ్‌ రచించియా పురాణమును పూర్తి చేసెను. ఈ విధముగా తిరుక్కొళ త్తిన్సరాణ మీ మువ్వు రన్న దమ్ముల యొక్క కవికా శక్తితో రూ పొందినది. శివవకొశర్‌ రచించిన యిరువది మూడు (గ్రంథములలో (వ్రపిద్ధిగాంచి నాలుగు కొలముల పొటు. నిలుచునవి నాల్వర్‌ వాన్మణి మాలై, (ప్రభులింగలీలై యమసవి. తిరుక్ఞాన సంబంథర్‌, తిరునావుక్కరశర్‌, మందరర్‌, మాణీక్య వాచకర్‌ అను నలుపురను గుటించి పది పది పద్యములుగా నలునది పద్యములలో రచింవబడినది నాల్వర్‌ నాన్మణి మాల్లై యను రనవంత మయిన (గ్రంథము. శవ్యవకాశర్‌ ళు ఆ నలుగురు మహనీయులయందును గల యపారభ క్తి యా (గ్రంథమున వెల్లడి యగుచున్నది. అందలి (ప్రతి పద్యమును కల్పనా సౌందర్య మును, నర్ధపొందర్యమును కలిగి యొప్పారుచున్నది. (వ్రభులింగ లీలై యనునది వీరశైవ మతమును (పళంసించుచు రచించిన కావ్యము. సరమేళ్వరుని యవళార మయిన అల్లమ (ప్రభువును నాయకువిగా జేసి రచింపబడిన యా కావ్యము సకల పొందర్యములును కలిగి పాఠకులకు రసానందము కళలుగజేయుచున్నది. ఉపమా సౌందర్యమును భావనాళ క్రియు విండారిన కాొవ్యమై వెలయుచున్నది. నూణీక్య వాచకర్‌ రచిత మయిన తిరువాచకము నందు శివ(పకాశర్‌ హృదయము అత్యధిక మయిన యానక్తి కలిగియుండెను. నాల్వర్‌ నాన్మణి మాలై యను (గ్రంథములోని యొక వద్యమున నళ డిట్లు తెలుపును: “వేదములను వతింవగా కన్నుల సీరు విండగా హృద యము కరగి విలుచువారివి మేము చూడలేదు కావి, తిరువాచకమును ఒకసారి పఠించిన చాలును = శలవంటి హృదయము కూడ కరుగగా కన్నులు ఇసుకబావివలె నుడివి కన్నీరు కుడియగా = శరీరము గగుర్పాటు చెందగా = వడకుపాటు పొంది భక్తు లగువారే కవ్ఫ తక్కిన వా రీ లోకమునం దుండరు,

వేదమ్‌ ఓదికా విిగనీర్‌ 'పెరుక్కి

నెజ్టుమ్‌ నెక్కు ఉరుగి విజ్బవర్‌ క్కాణ్లిలేమ్‌

శిరువాశకమ్‌ ఇల్ల ఒరుకాల్‌ ఓదికా

కరుబ్లల్‌ మననుమ్‌ కరైన్తుగ క్కజ్లక్‌

మఠ(గంఠములు నీ4ర్‌

తొడుమణల్‌ కేజీయికా కురన్లు వీర్‌ పాయ

మెయ్‌ మ్మయిర్‌ పొడిప్ప విదిర్‌ విదిరొవ్సు ఎయ్టు

ఆన్బర్‌ ఆగునర్‌ అన్ది

మన్సదైై ఉలగిల్‌ మస్టైయర్‌ ఇలరే, శివజ్ఞాన మునివర్‌ ;

ఈశాన దేశికర్‌ అను స్వామినాథ దేశికర్‌ తిరువాడుదురై మళమునకు చెందిన

వాడు, అరడు ఇలక్క-ణక్కొ త్తు అమ (గ్రంథమును రచించుటతోబాటు కలంబగము మొదలయిన కాన్యములను గూడ రచించెను. అతని $వ్యు డగు శంకరనమళ్ళినాయర్‌ “నమ్నాల్‌ "కు వ్యాభఖ్యానమును రచించెను. ఈ నుళమునకు చెందిన శివజ్ఞాన మునివర్‌ అను నుహాకవి (18 వ ళతాబ్దములో) యా వ్యాఖ్యానమును విపులీకరించెను. తమిళ నంన్కృృతములు రెంటను నారితేరన యకడు తొల్కాప్పియములోవి (ప్రతను సళ మును గుటించి విపుల మయిన యొక పఠిశోధన (గంథమును రచించెను. ఆతడు రచించిన కొంచీపురాణము (కాంచీపురమునకు నంబింధించినది) స్థల పురాణములలో (ప్రత్యేక వైశిష్ట్యము కలిగి కావ్య సౌందర్య మతిశయించి వెలయుచున్నది. తిరుక్కురళు లోని పాదముల నమర్శ్చి “వెణ్ళా' పద్యములలో నతడు రచించిన నీతి [గంథము పోమేశర్‌ ముదుమొలి వెజ్చా. ఆ (గంథమున తిరుక్కురళ్‌ సీతులకు నరివడు దృష్టాంతములుగా కథలను, చరిత సంఘటనలను తెలుపుచు రచించియున్నాడు. కవ షిద్ధాంతమున కాదార (గ్రంథ మయిన శవజ్ఞాన టోధమువకు మా పాడియం (మహా భాష్యము అను నొక విపులవ్యాఖ్యను; ఒక లఘు వ్యాఖ్యమ మటికొన్ని మళగంథ వివరణములను రచించి యున్నాడు. సంన్కృతకమునను, తర్క వ్యాకరణ శాస్త్రము లందును నతవికి గల పాండిత్యము నాతని వ్యాభ్యాన (గ్రంథములు తెలియ వేయును, “ఇలక్కణ విలక్కం' అను (గంథమునకు 'ఇలక్కణ విళకక్కు శూరావళి యను ఖండనము, శివజ్జాన సిద్దియార్‌ రచిత మగు నొక వ్యాభ్యానములోని యొకభాగమునకు “వైర కప్పాయం” అను పేరుతో నొక ఇండనము = ఈ రీతిగా కవీశ్వరులు కూడ భయవడ దగినవిధముగా అండన [(గంథములు రచించినవా డతడు. అతడు కొన్ని సంస్కృత (గంథములను తమిళములోని కనువదించెను. ఆతడు రచించిన లఘు (గ్రంథములలో ప్రసిద్ధి చెందినవి అమువాంబికై పి శ్హై తమిళ్‌, శెకాగం్రివీర్‌ వినాయకర్‌ సిశ్తేత్సమిక్‌ అను రెండు పిన్హై త్తమిక్‌ గంథములు, కొన్ని పుణ్య మేక్రములన్సు క్ట ర్హించుచు కూడ నితడు లఘు (గ్రంథములను రచించియుళ్శాడు.

ప! తమిళ వాజ్మయ దరికఠ్రము

శవజ్ఞాన స్వామిగళ్‌ శిష్య డయిన కచ్చియన్న మవీనర్‌ తణిగ్లై పురాణ మను రనవంత మయిన యొక స్థలపురాణమును రచించెను. ఆదీ తిరుత్తణీ యను పుణ్య మ్ష్మేతమును కీ ర్తించుచు మట్రహ్మణ్య స్వామియొక్క గొన్న తనము నథివర్తించును. ఆకని కాలమున ననేకులు జీవక చింతామణి యను జైన కావ్యమును పఠించి యందలి రవమునకు ముగ్గు లగుచుండుటమ గూర్చి వివి పరనుత (గ్రంథమును (వ్రశంసించుటకు బదులు శ్రైనమత (గంథమునలి దాస్థ గొనవలయు ననునుద్దేశముతో నఠడు దీనివి రచించె నటః ఆందుచేత జీవక చింతామణివలెనే వివిధ రసభరిత మగు శ్రాన్యముగా దీవి నతడు నృష్టించెమ, ఆఅతవి శిష్యు డగు కందస్పయ్యర్‌ పేరూర్‌ పురాణము, వినాయక పురాణము, పూనళూర్‌ పురాణము, కచ్చి ఆనంద తిరి త్తిదేశర్‌ వను విడుతూదు, తిరు క్తణీగె ఆట్బుప్పడ్తై మొదలయిన పెక్కువిధము లయిన (గ్రంథ ములను కూడ రచించెను. 7

తొట్టిక్కలై సుబ్రహ్మణ్యమునివర్‌ అనునతడు కూడ శవజ్ఞానమునివర్‌ శిష్యుడు. తిరు త్తణీ తిరువిరుత్తమ్‌, తురై శ్రెక్కోవై, కలైశై కోవై, చిదంబరే శర్‌వణ్ణం మొదలయినవి యాతని (గ్రంథములు. అతడు తనకాలమునందలి మఠాధి పతులనీద కూడ (గ్రంథములు రచించెను. అవి తిరుచిట్టంబలదేశకఠ్‌ చిందు; అంబల వాజదేశగర్‌ ఆనందక్కళిస్పు మొదలయినవి. ఆతడు వానియందు జానపద గీతముల బాజీల నుపయోగించెను. శాంతలింగస్వామిగళ్‌:

వదునెవిమిదవ శతాబ్దమున చెన్నపట్టణమునకు సమీనమున గల తిరుప్పో టూర్‌లో కాంతలింగప్వామిగళ్‌ అను కవీశ్వరు డొకమఠము నేర్చజచెను. ఆతడు పీరశ్రై నమకమునకు చెందిననన్యాపి. వై రాగ్యశతకమ్‌, వైరాగ్యడిసమ్‌, అవిరోధ ఉన్గియార్‌, కొలై మరుత్తల్‌, నెజ్టువిడుతూడు మొదలయిన రననంఠతము లయిన (గ్రంథముల నకడు రచించెను. అతవిపిదవ వచ్చిన చిడంబరస్వామిగళ్‌ రచించిన (గ్రంథములు కూడ మిక్కిలి విశ్టము లయినవి. వానిలో తిరుప్పోరూర్‌ నన్నిది ముర్లై అను సంకలనములోవి భక్రిగితములు హృదయములను (ద్రనింవ జేయును. చిదంబరస్వామిగశ్‌;

తరువాతికాలమున నన్యాని యై వెలసి గొవ్చళ క్రి సాహిత్యమును నృష్టించిన వారిలో చిదంబరస్యామిగళ్‌ పేర్కొనడగినవాడు, ఇిళడు ఘీనా&ీదేవిమీద నుడీర్ష

మఠ(గంథములు వ? మయిన యొక వద్యకాన్యమును, నెజ్టువిడుతూదు అనుగంథమును మజికొన్ని వద్య ములను రచించెను. తిరుప్పోరూర్‌ అనుషణ్యకే తమునందు వెలసినసు[బహ్మణ్య ప్వామిసీద ఒకపిన్లై త్తమిళ్‌ ము, శాలాబ్దును, తిరుస్పళ్ళిఎంచ్చివి కుయిల్‌ పొట్టును కిళిప్పాట్టును, తొదును, ఊళల్‌ము రచించెను. కుయిల్‌నత్తు, ఆడ్రైక్కలవ్పత్తు అనునవి తిరువాచకము ననుసరించి రచింపబడినవి. తిరువాచకమునందువలెనే యిందలిపద్యములు మనోహరము లై హృదయములను కరగించును. తిరుష్పళ్లి ఎ(్రచ్చిలోవి పద్యములును తిరువాచకమునం దున్నశ్లే యున్నవి. అఆ పద్యములశై లి విరాఘాట మయిన = ధారాళ నుయిననడక గలది, థభక్తిరసమున కనుగుణ మయిన మార్టవము కలది. త_త్త్వరాయర్‌;

కావ్యరూసములను జానవదగీతములబాణీలను ఉనయోగించి తత్త్వార్థము లొప్పునట్టి పెక్కుకవితలు రచించినవాడు తత్త్వరాయర్‌. అతనివలె నవ్ని(పక్రియ లను ఉపయోగించినవారు మణెన్వరును లే రని చెన్స వచ్చును. ఉలా, తూదు, కలందిగం. పరణీ, అంతాది మొదలయిన యనేక(ప్మక్రియలను రచించి యున్నాడు. ఆజ్జవదై సరణి, మోహవదై సరణి యనునవి యతడు రచించిన వరణిగ్రంథములు. వానియందు రాజుల యుద్ధరంగములు లేవు. జ్ఞానుల యుద్ధములు కలపు, అజ్ఞాన మును, మోహమును జ్ఞానముచేత నోడింసవిడినట్లు ఆత్మీయ మయినయుద్ధములు వర్షింపవిడినవి. కొన్ని పద్యముల నితడు తీరువాచకము ననునరించి రచించి యున్నాడు. భక్తి భావమునకు ప్రాధాన్య మీయకత _క్వార్ధములను శెంయప్తచు రచిందుట చేత విందలిసద్యములు తీరువాచకమువలె కావ్యవై $ష్ట్యముమ పొందజాలక పోయినవి. తిరువాచకమున నున్నట్లు ఇతడును *కోకీలాః భగవంతుని ర మ్మని కూయుము' అవి కోకిలను సంబోధించి రచించి యున్నాడు, తిరువాచకమునందు గల “అనై ప్పత్తు వలెనే యిఠడును “అన్నేయెన్నుం? అనుచు ముగియపద్యములను రచించి యున్నాడు; తరుచ్చాాల్‌ రచించి యున్నాడు: అచ్చో యవి ముగియవద్యములు రచించియున్నాడు. అమ్మానై, తిరువెంబావై; తిరువ్పళ్ళిఎ్రచ్చి, ఊశల్‌ మొదలయిన పాటలును తిరువాచకము ననుసరించి రచింపబడినవి. తేవారములో నున్నట్లు _పేమనవ్ని వేశములు కలభ క్రిగీతములను కూడ రచించి యున్నాడు. ఇవియే కొక నూతనబాణీలు పెక్కి0 టిని జానపదగీతములనుండి (గపాంచి యుపయోగించి యున్నాడు. పాయంకాలము. ళీందు బాలబాలికలకు దృష్టిదోషము కగుభకుండ కాపాడుపాటగా ౪ “అపిక్కాస్ను' 4"

248 తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము. రచించి యున్నాడు. వగడి బంతియాడుట, ఎజుకఠ త న్నెణుకసజచుకొముట, సోదె చెప్పుట మొకలయిన పెక్కుతెజగు లయిన గీతములు జొనపదగీతముల ననునరించి యేర్చ్పడినవి. కుణవై, పతై, ఇమ్మిల్‌, కాళమ్‌ మొదలయివ సంగీతవాద్యములను వాయించువారి ననసరించి యేర్చడినగీతములును కలపు. పొములవానిపాటయు, ఇెంచుపాటయు కలవు. ఆండాళ్‌గీళము నమువరించి *నఖీ; వేను కలగంటి (కనా కట్టే౯ తో[: నాఖొ అనురీతిలోను పాడి యున్నాడు, ఆతడు రచించిన “సల్లిపొట్టు మక్కిలి మధుర మయినది. ఓడుమ్‌ మనమ్‌ నమ్మినముడకా ఉణపవు శెయుమాగిల్‌ ఉళ్లవిల్టై మెళ్ళ ఉజర్వు ఆగి వరు మాగిల్‌ నాడుమ్‌ ఇడమ్‌ ఎబ్లిమ్‌ అఅీవు ఆగివిడుమాగిల్‌ నల్లకురల్‌ నల్లతిశ్లై కొల్లు శలుసల్లిః అనువాదము ఓ చిటుబిల్లీ; చంచలమయిన మనస్సు మనతోనే సందింధవడి యుండుచోం మనస్‌స్టితి భగవడ్‌ ధ్యానమునందే లగ్నమగుచో = కన్నులగాంచు (ప్రదేశ మంతయు జ్ఞానన్వరూవమే యగుచో - వీవు కుభకరమయిన. దిక్కులో శుభశకునము పలుకుము. విల్లివి చూచి “శురము సలుకుము, మంచిదిశతో పలుకుము =” అనురు పొడు పాటలో వింత గొప్పభావము విమిడ్చి మధురగీతముగా నొనగి యుండుట మిక్కిలి యౌశ్చర్యావహము. తాండనరాయర్‌? ఆదై్యైఠత శ్వ్వమును మనోహరము లయిన 810 విరుత్తం పద్యములలో వివరించుగ్రంథము క్రై వల్యనవనీతము. తత్త్వవిషయక మగు(గ్రంథము వింత రన వంతముగా రచించుటకు సాధ్య మగునా యవి పొఠకు లాశ్చర్యము (వకటించి (వ్రశంనించువట్లుగా తాండవరాయస్వామిగళ్‌ అనుమహవపీయు డీ[గ్రంభమును రచిం చెను. ఇందలిపద్యములు సులభశ్రై లిలో మధుర మయిననాదమును కలిగి యున్నవి. [గంథనామమున కర్ట మాత్మయొక్క (ప్రత్యేకగుణమును తెలుపువెన్న అని, ఉపవి షత్తులును, శంకర భగవత్సాదులు (వ్రసాదించిన వివరణముభును వగుకీర పాగరముము

మఠ(గంఠములు కఫ మధించి నడసినవవీత మని చెన్సుటకు తగినట్లు మతవిషయకము లగుత _శనములను మిక్కీలి నం[గహముగా, రనవంఠతముగా తెలుప్షగంథ మిది. తాయుమానవర్‌: తాయుమానవర్‌ (1705-1742) వంస్కృతము, తమిళము ననునుభయ భాష అను చక్కగా నభ్యపించి యారితేరిన మహాజ్ఞాని. తిరుచ్చిరాపల్లియ౦ దాకొలమున రొజ్యపరిపాలనము చేయుచుండిన విజయరంగచొక్కనాథునికడ నిత డమాత్యుడుగా మండెను. ఆసదవివి లక్ష్యము సేయవి మసఃస్థితిని = లౌకికము నధిగమించిన కాన స్థితిని. నతడు పొందెను. అతడు తననదవిని పరిత్యజించెను. పెక్కుపాటలు పాడియు, నమాధిస్పితిలో నుండియు కొలను గడపెను. అతనిపాటలు మహోన్నత స్థితిలో మండి పాడబడినవి. శై వపిద్ధాంతము, అద్వైతము అను రెండుక తము లకుమ నొకవిధ మయిననమన్వయము నతడు దర్శించెను, ఉపనిషదర్ధములను, ఇత రము లయినజ్ఞాన్యగంథములలోవి యంతరార్థములను మిక్కిలి స్పష్టముగా తమిశమున పాటలరూపమున పాడినవా డతడు. ఆతడు భక్రిరసమయము లయినపాటలను కూడ పాడెను. (సేమనన్నివేశనముల మూలమున గొప్పతత్వములనుగూర్చి తెలిపెడిపాటలు మిక్కిలిమనోహరముగా నున్నవి. ఆగారభోవనమ్‌, ఆనందకళ్కిప్పు, పై బోకణ్డి ఆను రచనలలో దానివి చూడ వచ్చును. ఆగ మేవుమ్‌ అణ్జలుక్కు. ఎక ఆల్లల్‌ ఎల్లామ్‌ ళొల్ల చ్చృుగమాన వీ పోయ్‌ చ్చుగమ్‌ కొడువా పైణ్గీంయే ఎన మడలోడుమ్‌ ఎ(్రిదా ఇతై వడివై చ్చిన్హై మడలా ఎ౮ది చ్చేర్చేనో పై ణ్లిశయే కబ్దదనై కణ్ణు కలక్కంమ్‌ తవిర్‌ ఎనవే విజ్ద పెరుమానై యుమ్‌ నాకా మేవుననో పైళ్గశియే. అనువాదము; హృదయ గతుడైన భగవంతువికి నా కష్టములవ్నియును విన్నవించుబకై శుకమ వయిన వీవుపోయి సుఖమును తెమ్ము. ఓ చిన్నారి చిలుకాః ఏ వ్యత్రమునందుమ లిథింపరాని భగవత్స్యరూపమును నామన ప్ఫే నృతముగ్గా

శక తమిళ వాబ్మయ చర్మికము చేపి లిఖీంతునా? ఓ చిన్నారి చిలుకొః కొంచెడి నస్తుపులందెల్ల నన్నుగాంచీ మనోదుఃఖమును పోగొట్టు కొనుమని నాకు తెలియజేసిన భగవంతువి యందు లీనమగుదునా? ఓ చిన్నారి చిలుకాః ఇట్లు ఏబదియెనిమిది కజ్ణిగళ్‌ ((రెండుపాదముల సద్యములు) కలది పైన్లిశ కాజీ. అనందక్కళిప్పు అనునది (పేమనిభాగములో సలివి వంటోధించి పాడుపాట, ణా శంకర శంకర శంభూ = శన శంకర శంకర శంకర = కంభూ ఆమననంగీత మెట్టుతో విచ్చ మె త్తిడినండారములు (శైవలికుకుణు) వీథులలో పాడునట్టి జానవదగీతపుబాణీ యది. ఆ సంగితపుకూర్చులో నున్నతము లయినభాన ములమ మిక్కిలి మనోజముగా పొడి యున్నాడు. నే ఉళ్ళదుమ్‌ ఇల్లదు మాయ్‌ ము = ఉట్ట ఉణర్వదువాయ్‌ ఉజాఉళమ్‌ కళ్దదు ఎల్లామ్‌ తక్‌ ఎన చ్చొల్లి ఎ౯ అయ్యః = ఎన్నై తాజా ఆక్కీ= క్కొంబ్లా శమర్‌ త్త ప్పార్‌ తోం అనువాదము: సఖీ: నళ్యానత్యములు కానే యయి, జ్ఞానమును కానే యయి పీమనస్నెరి గిన వానినెల్ల తొలగ (త్రోయుమనుచు నాదైనము నన్ను తన్నుగానే చేసి కొవిన యా సానుర్ధ్యమును చూడుము. ఇ్లే మిక్కిలి నూక్మము లయినత_త్ర్వముల నెల్ల సులభము లయిన, రెండేసి పాదములు కల పెక్కుపాటంలో న్పష్టము చేసి యున్నాడు. వరావరక్కణ్ణీ యను భాగము కూడ నట్టిదే. అది 880 కణ్ణిపద్యములు కలది, ఎల్లారుమ్‌ ఇన్నుట్టిరుక్క వినైస్పదువే ఆల్లామల్‌ వేచొన్లు అటియేకా వరావరమే శివం అడబ క్కట్టాలుమ్‌ ది ఎలామ్‌ | పెట్తాలుమ్‌ ణి కి చి ఠి మనం ఆడజ్ల క్కటల్లార్‌క్కు వాయ్‌ ఏా పరావరమే,

మతఠ(గ్రంథములు £51 అనువాదము; ఓ వరాత్పరాః ఎల్లరును సుఖముగా మండవలయునని తలచుటయీ తప్ప మజౌండు నాకు తెలియదు. కోపమును వి(గ్రపాంవ జాలినను, నర్వ విద్దులను పోొందగలిగినను మనస్సును విగ్రహంప నేరవివారికి ఇక వో రెందులకు?

ఈ విధముగానే కణ్ణీసద్యము లన్నియు గొన్న మఠతఠ_త్స్వములను తెలుపు చున్నది. (వ్రజలయం దెట్టి భేదభానమును లేక యెల్లరయెడను సమాన మయిన్యపేమ భావము కల దగొడ్డమనస్సు కలనాడు కాయుమానవర్‌. మఠతకలహముల నధిగమించి పొమరన్యపు వెబుగును చూచినవా డతడు. ఆతవిగీఠములలో నట్టివెలుగు (్రనరించుటను కూడ దూడ నచ్చును; కావ్యపరిమకము సరిమళించుటను కూడ తెలియ వచ్చును.

$0. శతకాదులు (కీ శ. 1700-1900

శతకము ;

దశకము దశళశకముగా నూలుసద్యములు కలగంథములు పెక్కు తమిళమున కలవు. నంగయుగమునందు వెలపిన పదిట్టుప్పత్తు అమ(గ్రంథ మట్టిది. తరువాతి కాలమున పి్హే త్తమి్‌ అను(గంథము కూడ నశ్లే యుండును. దళకములచొప్పున రచింనక మొత్తముమీద నూణుపద్యములు రచించి వెలయించుటయు కలదు. అది శతక మనునంస్కృృతళబ్దముతో వ్యవహరింపబడును, తిరువాచకమునందు మూణీక్య వాచకర్‌ వర మేళ్వరునిగుత్‌ంచి రచించిన కృతులలో నొకభాగము “తిరుచ్చదగంి (తిరుళతకము) అని పేరు పొందినది. తరువాతికాలమున దై వతములను, వదాన్యు లను) సామంఠ(పభుపులను కీర్తించుచు రచింనబడినశతకము అనేకము కలవు. 17, 18, 18 శతాబ్దిములలో శతకములు రచించుటయం దుక్సాహ మధికముగా మండెను. శతకములు శ్రద్ధతో, నక్కణతో పఠింసదడ సాగెను. వీథిఐబడులలో శత కములము వేర్చుకొనుట తస్పవినసరి యయ్యెను, అందు నీతులు చక్కవి యనేకోస మానముల సాయముతో చెప్పబడుటచేత నవి రనహీనములు కాకుండెను. పలుపు రభ్యపించుటకు తగినవిధమున నా (గంథములశై లి సౌలభ్యమును, ధారాళతను కలిగి యుండెను. యతి(ప్రానలు వానిని కంతస్ధము చేయుటకు వీలుగా నుండెను. తమిళ వద్యములశై లి (క్రమక్రమముగా సౌలభ్యగుణమును నంతరించుకొని పెంపొందుట నాగంథములందు చూడ వచ్చును. తమిళ దేశచరి.తనుగూర్చి తెలిసికొనుటకు ప్రాచీన శాసనలేఖనములు సాయము చేయుచున్నవి. తమిళకవీశ్వరులును, విద్వాంసులును, చర్విత రచించుటకు (స్రయత్నింస లేదు. అఆట్టిస్టితిలో కవీశ్వరు డొకడు తాను వసించు చుండిన దేశభాగమున తాను చూచియు, వినియు తెలిసికొనిన పెక్కు విషయములను గూర్చి యొక శతకమును రచించెను. వెంటనే మజిశౌందజు కవీశ్వరులు దేశము లోవి యితర్యప్రాంతములందలి సంఘటనలనుగూర్చి శతకములు రచించిరి. తొంగై చుండభశతకము: ప్లాండిమండలకతకము; ఛోళశమండలళతకము, కొంగుమండలి

శతకొదులు కీట శతకము? ఈటమండలళతకము, నందినండలశతకము మొదలయినవి యట్లు వెలని నవి. (తొండై మండలము అనునది కొంచీప్పరమును చుట్టియున్నప్రాంతము. ఈట్రమ్‌ అనునది పింహళము) ఒకడు భక్తులజీవితచరిఈలనుగూర్చి తెలున నుక్పపాంచెను. అతడు "తిరు తొండర్‌శతకము” ను రచించెను. దేశమునందు వినవచ్చు పెక్కుసామెకలను కూర్చి వానిని చేర్చి రచించినశతకములు కూడ కలవు. తండలై యార్‌ శతకము, గోవిందళతకము అనునవి పామెకలను దైవభ క్రితో చేర్చి రచింపబడిన శత కములు. జయంగొండార్‌ శతకమున సామెఠలును, వానిని వివరించెడి కథలును, చార్మికకనంఘటనలును చేర్చబడి యున్నవి. జీవితమున కవనరము లయినవీతులను "'పేర్కొనుళతకనులు కూడ కొన్ని కలవు. కై లాననాదర్‌ళతకము అనుదానిలో వీతులు మా(క్రమే కాక జ్యోతిషము; శరీరరక్షణమను (వైద్యము) మొదలయిననావికి నందింధించినవిషయములు తెలుసదిడి యున్నవి. నూజుపద్యములలో నొక్కొాక్కదావియందును చివరి పాదమో, దానిముం దున్నభాగమో యొకేవిధ మయిన సదబంధమును (మకుటము) కలిగి యుండు ననుటకు దృష్టాంతముగా పాండిమండలళతకములోనీ సద్యములు “పాండి మండల మే” యనుమకుటముతో ముగియును. అరసప్పశీశుకళతకమున “ఆరన్పశీశ్వరదేవనే' యని యొక్కొాక్కపద్యములోను మకుట ముండును. 'మెలేరి విశ్తైయాడుగుహనే పుల్‌ వయల్‌ వీడుమలై మేవుకుమదేళశనే' యని కుమరేశళఠకములోని యొక్కొాక్క పద్య మును పూర్తి యగును. అరస్పశీశరళతకమును అరుణాచలకవిరాయర్‌ శివ్యు డయిన ఆంబలవాణక్కవిరాయర్‌ ((పదునెనిమిదవ శతాబ్దమువాడు) అనునతడు రచించెను. నముచితము లగుననేకనిషయముల నొకటిగా కూర్చి యొకేపద్యమున తెలుప్పసందర్భ ములు మిక్కిలి రసవంతము ల్లై యున్నవి. ఇవి, యివి విష్టయోజనను లవి తెలప్పపద్య మీక్రిందివిధమున నుండుమ, కోవిల్‌ ఇల్లాద ఊర్‌ నాశి ఇల్లాద ముగమ్‌ కొ(్రనకా ఇల్లాద మడవార్‌ గుజమ్‌ తిల్లా విత్తి మణమ్‌ తిల్లాద మలర్‌ కుజ్షరం ఇలాద సేసై శావల్‌ ఇల్లాద నయిర్‌ పాలర్‌ ఇల్లాద మన్నై శదిర్‌ మది ఇలాద వానమ్‌

శ్రీ్‌4 తమీళ వాజ్మయ చరీశ్రవు కవిజర్‌ ఇల్లాద నలై కదిలమై ఇలాద పవణ్‌ కొనలర్‌ ఇలాద దేశమ్‌ ఈవ తిలాద దనమ్‌ వియనుమ్‌ ఇలాద శెనమ్‌ ఇళ లవజమ్‌ ఇల్లా ఊణ్‌ .... మూ ళం అమవాదము:; గుడిలేని యూరు, ముక్కులేని మొగము, మగడులేని మగువ, గుణము లేని విద్య వాననలేనవి పూవు ఏనుగులేని సైన్యము: కావలిలేని పైరు, పిల్లలులేవి యిల్లు; కాంతి వెదజల్లు చందద్రుడులేని యాకొశము, కవీళ్వ రులులేవి సభ, గతి, లయలేవి రాగము, రాజులులేవి దేశము, ఈవిలేని ధనము, విష్టలేని జపము, ఉప్పులేని భోజనము... ఇట్టి యిట్టివారికి ఇట్టియిట్టివి లేవు అవి తెలుపసద్య మొకటి కలదు. అందలి యొకలాగ మిట్లు కలదు, కామిక్కు ముజ్హై ఇర్హై వేశ్రైక్కు నాణ్‌ ఇల్హె కయనర్‌క్కు మేనై ్మై ఇల్తె ౬ ఇమ కన్న మిడు కళ్వర్‌క్కు ఇరు ఇల్లై వివదార కన్నియర్‌ క్కు ఆడై ఇసి అనువాదము కామిజనువికి వాని లేదు. వేశ్యకు సిగ్గు లేదు. అల్పులకు మేలి గుణము లేదు.కన్నము వేయుడొంగకు చీకటి లేదు, వ్యలిచరించెడి స్త్రీల కడ్డులేదు, ఈ విధమున పెక్కు విషయములనుగూర్చి తెలుపుటద్వారా 'పెక్కునీతులును, జీవితానుభనములును న్పష్టము చేయుచున్నాడు. విజ్ఞాననర్వన్వమును పోలినవి లేవియాకాలమున పాఠకుల కొళవ్యకము లగు 'సెష్కువిషయములను పద్యరూపమున నొనగుట మంచి దవి కవీశ్వరులు తలచిరి. మహావిన్ణువుయొక్క యవకారములమగులించి యొకపద్యమున పేర్కొనుటు పురా ఇఅనులనుగుజించి యొకపద్యమున తెలుప్పట, మువ్పదిరెండుధర్మము లివి యివి యని యొకవద్యమున కూర్చుట__..ఈ విధముగా పెక్కువిషయములను తెలుపుట కీ ళతళ వద్యము లఅపయోగవడెను, కుమరేశశతకమునందు కొన్నితెగల మనుష్యులను పిశాచములని పేర్కొని వారి పానకార్యములను పేర్కొనుచున్నారు. ఆప్పిచ్చినవాడు ఇచ్చి యవ్పు చెల్లింన

శతకాదులు శకి వలసిన దని యడిగినపుడు ముఖము చిట్లించుకొనునాడు పిశాచ మటః గొన్స్నపదవి అభించినపుడు గర్వముతో (ప్రవర్తించువాడు పిశాచము,. ళ(త్రువాక్యమును మన్నించి దావికి భమించి లోబరుచునాడు పిళాచము, నజ్జనులను పెద్దలను గొరవింపనివాడు పిశాచము. లంచముమీది యాళతో వితరులము పీడించువాడు పిశాచను, ఇట్లు నీకులను ఐిహుభంగుల తెలియజేయుటను చూడ వచ్చుమ. నూలుసామెళలను నూజుపద్యములలో విలిపి రచించిన (గంథము తండలై యార్‌ శతకము. [క్రిందటితరముదాక నది _వజలలో మిక్కిలి వ్యాపించి యుండినది. తిరువణ్ణామలై, తిరువతి మొదలయిన దివ్యస్థలములయందలి దై వతముల పోశరూపమున నుండుశతకములు పెక్కు కలవు. మహమ్మదీయమతస్థులు రచించిన శతకములు అగ ్తీశర్‌శతకము, అరవిశతకము మొదలయినవి. ఇయేసునాదర్‌ తిరుచ్చదగం ఆనునది యాభ్రపొాణమునకు చెందిననదాశివపి లై (వందొమ్మిదవ శతా బ్లమువాడు) యేనుక్రీ న్తును కీర్తించుచు రచించినశతకము. ఇట్లు పెక్కుకొరణముల చేత, పెక్కుపుణ్యకేత్రములను కీ _ర్హించుచును, ెక్కుతెటగు లయినక వీశ్వరులు శతకసాహిత్యమును వెలయించిరి. పడిక్కాశుప్పులవర్‌ : తొండై మండలశతకమును రచించిన వడిక్కాళున్సులనర్‌ (ప్రపిద్ధి చెందిన శపీశ్వరుడు; “శన్సప్పాట్టుి' రచించుటలోను నమర్దుడు. సీతక్కొది యను ముస్లిం వదాన్యునికాలమున నతనియను[గ్రహమునకు పొథతు రై యుండెను. ఆ నదాన్యుడు మరణించినపు డతడు రచించినపద్యమున = మిక్కిలి తీవ మయినకర పుకొాలములోను వావదాన్యుడు 'పేదప్రజల కన్నదానము చేసి కాపాడిన యాతని గొవృసహాయమును ప్రశంసించెను. ఓర్‌ తట్టిలే పొన్నుమ్‌ ఓర్‌ఠట్టిలే నెల్లుమ్‌ ఒక్కవిజ్కుమ్‌ కార్‌ తట్టియ పజ్ఞుకొల_త్హిలే తనక్‌ కారియప్పేర్‌ ఆర్‌ తట్టినుమ్‌ తట్టువరామలే అన్నదాన త్తుక్కు మార్‌ కట్టియ తుర్లై మాల్‌ శీదక్కొాదివరోదయనే, అమవాదము (శ్రానునం దొక తట్టలో బంగారు, ఓక తొట్టలో వడ్లు వేని నరినమానముగా కూచి యమ్మెడు, వానలులేని కరవ్పకాలనులో = న్వకార్యమునక్షై యెవరు

జీ తమీళ వాబ్బ్మయ చరిత్రము వచ్చి యాటంక పరచినను వాయాటంకమును తొలగించుకొవి అన్నదాన మునకు నే మన్నాననుచు రొమ్ము కట్టి నిలచినదొర శీదక్కొాది మహో దయుదే. వేలూర్‌కలందిగ నునునది కూడ నతవిచే రచింపబడెను. మట్టాలుమ్‌ తె౯కళనై వృడిక్కాకొా ౯ ఉరై త్తమిభ్రి వరైన్ష ఏనై ప్పట్టాలే శూభ్రన్లాలుమ్‌ మూవులగుమ్‌ పరిమళిక్కుమ్‌ పరిన్దు ఆవ్‌ ఏనై త్రొట్టాలమ్‌ కై మణక్కుమ్‌ శొన్నాలుమ్‌ వాచ్‌ మణక్కుమ్‌ తుయ్య శీట్టిల్‌ నట్టాలుమ్‌ తమి [్రిస్పయిరాయ్‌ విశ్లై వ్లిడుమే పాట్టిల్‌ ఉటూ నళినమ్‌ తానే... అనువాదము; మధువు లొలికెడి యుద్యానములు కల '*తెళు కళన్ల యను నగరమునకు చెందిన పడిక్కాళాకా అను కవీశ్వరుడు రచించిన కవితగల వన్యత్రమును పట్టు వస్రముతో కస్పినను దాని పరిమళము ముల్లోకములకును (వన రించును. ఆసపడి స్పృశంచినచో చేయి పరిమళించును. పరిశుభ్రమయిన (ప్రదేశము నందు నాటినచో తమిళము పైరుగా నది సండును, ఆతని కవితయం దట్టి మాధుర్యము కలదు. అని చొక్కనాథు డివివి కీర్తించుచు రచించియున్న వద్యముమూలమున వితవి (ప్రపిద్ధి వెల్లడి యగుచున్నది. నల్తాపి£; అబ్బ పదునెనిమిదవ శతాబ్దిమున భారతమును వతించుటయు, దావిగుట్‌ంచి యువన్య పించుటయు తమిళులలో మిక్కిలి (వ్రపిద్ది వహించి యుండెను. విల్లిపుత్తూరార్‌ రచిం చినభారతము దానికి మిగుల నువయోగించినగంథము. అనమయమున భారతమును మజణింతగా వ్యాపింవజేయనలయు ననెడి యభిప్రాయము కొందటికి కలిగెను. విల్లి భారత మఠినం్యగహముగా నున్న దనెడిలోసమును పోగొట్టుటక్సై వారు (ప్రయత్నిం

శతకొదులు ప! చిరి. ఆప్రయక్నమునకు నవాయముగా ముందునకు వచ్చినకవీశ్వరులు నల్లాపిశ్తై? మురుగప్పఉపాద్యాయర్‌ అనువారు. విల్లిపుత్తూరార్‌ రచించినభారతమునందు గల వాలుగు వేలమూడువందల పద్యములతోబాటు వా రింకను పదివేలనాలుగువందల పద్య ములను రచించి దానిని పెంచిరి. వారిలో నల్లాపిశ్తియే యధికపద్యములను రచించినందున నాతని'పేరుమీదుగవే యాగంథము వెలయుచున్నది. నేటికిని సెక్కు (గ్రామములలో భారతకథ యిరువది, ముష్పదిరోజు లునన్యసింపబడుచు గొవృయుత్స నములు జరుగుచుండుట కలదు. అసందర్భమునందు భారత(స్రసంగము చేయునారు వల్లాపిక్షైభారతము ముపయోగించి యనేకము లయినయుపాఖ్యానములను మిక్కిలి వివరముగా 'పేర్కొనుట కలదు. విల్లిపుత్తూరార్‌ వద్యములవలెనే నాదముము, శై లియు కలుగునట్లుగా రచించి చేర్చినందున వీతరువాతికాలపు సేవ యా(ప్రాచీనగంథముతో 'పెన వేసికొవినకాన్యనృష్టిగానే వెలపివది. ఇతర్మ గథములు ;

తరువాతికొలపు పిశ్షైతమి[్రిగంథములలో మిక్కిలి (ప్రసిద్ధి చెందినది తిరుర్చెం దూర్‌మురుగఃా పిళ్లి త్తమిభి. పగట్రక్కూం త్రారార్‌ భక్తిరనమునుు కావ్యసొౌందర్య మును వెలయునట్లుగా దానివి రచించెను.

కడపుక్‌ నూమునివర్‌ అనునతడు తిరువాదపూర్‌ పురాణము అనుస్థలపురాణ మును రచించెమ. ఆది స్టలపురాణమే యయినను మాణిక్యవాచకునియొక్క జీవిత దర్శికము నభివర్షించుచుండుటచేత దానికి (ప్రసిద్ధి కలిగెను.

మధురకవిరాయర్‌ అనుక వీశ్వరుడు కడచినళతాబ్దిమున తిరుక్కచ్చూర్‌నంది యనునాటకమును సద్యరూసముగా రచించెను, ఆతడు రచించిన చాటుపద్యములు సెక్కు కావ్యసౌందర్యము కలవి.

తంజాపూరుపాలకుడుగా నుండినళరభోజీ యనుమహారాష్ట్రరాజు ఆస్థానమున క వీళశ్వరుడుగా (ప్రపిద్ధి చెందినవాడు ఒప్పిలామణీప్పులవర్‌. అతడు నాలుగు వేలపద్య ములు కలశివరహన్య మను_గంథమును రచించెను.

శరభోజీమహారాజుపోషణలో దేవాలయార్చకుడుగా నుండినవాడు అభిరామ కట్టర్‌. ఆతడు రచించిన “అభిరామఅంతాది' శక్రిపూజలో నానక్తు లయినభ కులకు మిక్కిలి (ప్రీతిపాాక మైనయు శ్రమస్తోత్యగంథము, అందలి పద్యములు హృదయ

శి?

కక శమిళ వాజ్మయ రరిత్రము మును కరగించెడిభక్రిరనముగా కలవి; శైలి మిక్కిలి మాటిగా మాధుర్యవై శద్యము లను కలిగి యున్నది.

ఆరసళ్తనావలర్‌ భరతనాట్యలక్షణములను నద్యరూవమున రచించెను. అభి గర్‌కలంబగం ఆనునది యతడు రచించినకావ్యము. ఆది *కలంబగి మనుకొన్య శ్రేదముయొక్క లక్షణముల నెల్ల కలిగి కల్చనాపొందర్యముతో నొప్పుచున్నది.

4వక్కొ- ్రన్జుదేశికర్‌ తంజొవూరునందు రాజ్యపరిపాలనము చేయుచుండిన శర భోజీ యనుమహారాష్ట్ర(ప్రభుపుకడ నాస్టానకవీశ్వరుడుగా నుండెను, అతడు రెండు స్థలపురాణనులను, మూడు ఉలాప్రబంధములను, ఒక “కోవై ?వి, ఒక “కురవంజి వాటకమును రచించెను. ఆతని సద్యములు (ప్రాచీనకావ్యరీతిలో నుండును.

11. పందొమ్మిదవ శతాబ్దము య

అచ్చుయర్యత్రములు, వచనము : ప్రదునాణన శతాద్దిమునందే తమిళదేశమునకు అచ్చుయం[క్రములు వచ్చెను. తమిళ

ఆకరములలో అచ్చు వేయ్య(ప్రయత్నము మొట్టమొదట క్రీశ 1577లో జరిగెను; కై నవఫాదికీలు తమ మత(గంథముల నచ్చు వేపిరి, ఫాదిరీలకడను, తూర్చిండియా కంపెసీవారికడను మూతే పదునేడు, పదునెనిమిదన శతాబ్దినములలో నచ్చుయం[త్రము బండెను. సామాన్య,ప్రజలచేతికీ రాలేదు. పందొమ్మిదవ శశాబ్దమునందే భారతీయ (వ్రజలు అచ్చుయం[త్రము నుపయోగించునర్జ్హతను పొందిరి. దానికి పిదపనే తాళన్ర ములలోనవి లిఖిత్గగంథముల నచ్చు వేయ నారంఖించిరి. నూతనవచన(గ్రంథములను రచించి యచ్చు వేయ్ముసయత్నమునను నాన క్తి వహించిరి. శై 9 స్తవులును, మహమ్మ దీయులును తమతను మళములను వ్యాసింపజేయటకై. తమిళశమువనందు (గ్రంథములు రచించి యచ్చు వేయుటచే హిందువులు కూడ తమమతమును నంరకంచుకొనుట కొణకు (గ్రంథములు రచించి ముద్రింపజేయ వలపినయానళ్యకత యేర్పడెను. ఇట్లు మత(గంథముల నచ్చువేయుట కుపయోగించిన యీయువకరణములు పిదన సాహిత్య (గ్రంథములను కూడ నర్చు వేయుట కుసయోగవడెను, (ప్రాచీన వద్యకావ్యములు, ఆధునికపద్యకావ్యములు, నూతనవచన(గంథములు, మానవత్రికలు: వారన్యత్రికలు మొదలయినవాని నచ్చువేసి వ్యాపింపజేయుటకు అచ్చుయంథత్రములు మిక్కిలిగా నున యోగించెను. ఆంగ్లేయుల విద్యావిధానము ననుసరించి యీదేశమున విద్యాలయ ములు (పతియూరను నేర్చణుసబడినవి. అచట విద్య నభ్యపించువిద్యార్థులకు వలపిన పాఠ్యగంథములను ముద్రించి యాయవలసినసరిస్టితి యేర్చడెను. ఆపాఠత్య(గంథముల మూలమున కూడ తమిళమున వచన మభివృద్ది గాంచెను. తాళపష్యత్యగంథములు అధిక మూల్యము కలవి వావిని కొందయణసంప న్నులు మాత్రమే కొమటకు సాధ్య మయ్యెను, ముద్రితగంథములు తక్కువ వెలకు లభ్య మగుటచేత ననేకులు వావివి కొని చదువు వవకాశ మేర్పదెను. అందుచేతనే (గ్రంథములను కొవి చదువువారిసంఖ్యయును హళఠొ త్రగా పెరిగిపోయినది. అందుచే వచన్యగ్రంథములు రచించుబ కను నయిన పరిస్థితు

క్లీగ్ర(ీ తమిళ వాబ్మియ చరిత్రము లేర్సడి యనేకులు (గ్రంథములను వ్యాసములను (వాయ దొడగిరి. కనుకనే, యిన్నిశతా బ్లైములుగా రచింపవిడిన్యగంథములకం పెను పెక్కుమడుగుల (గ్రంథములు ఈ రెండు శతాబ్బములకొలనులో రచింపబడెను. ఉత్తమము లయినకొవ్యము లనేకములు వెలసి నవా? యవి నందేహింపవచ్చును. ఉత్తమము లయినవావి రాశి యధికము కొక పోయి వను పాఠకులును, రచయితలును 'పెక్కుమడుగు లధిక మయి రనువిషయమువు; సావాత్యాభ్యుదయమున కవి పేరకము లయ్యె ననువిషయమును విన్మరించుటకు వీలు లేదు,

చెనై ఎకరాల్విచ్చంగం (216 011086 01 ₹05 84 ౮౭౦౫8ఎఆను నొక సంస్థ (1812-1854, యాంగ్లేయులచే. నేర్చాటు కావింవబడెను. తిరుక్కులకును ఆంగ్ల ములోవి కనువదించిన ఎల్లీస్‌అనువారును, తమిళలిఫీకపతులను 'పెక్కింటివి "సేకరించిన మెకంజీ యనువారును ఆంగ్లేయాధికారులు, వా రానంఘము నేర్పజచిరి. ఆసంఘము పెక్కు[గంథములను ముదించి వకటించెను. అందు తమిళవిద్వాంను బగా నుండినవారిలో ముత్తుస్వామిపిళ్లి; తాండనరాయమొదలియార్‌, కొైయూర్‌ శవక్కొా(్రందుదేశికర్‌ అనువారు "సేర్కొవదగినవారు. ము త్తుసామిపి క్ష “పేరమా మునివర్‌ (£67= కెటంప? రచించిన తమిళఅగరాది (విఘంటువు)విి ఇతర (గంథములను వెదకి తీసికొని వచ్చి ము.ద్రించిరి. తాండవరాయమొదలియార్‌ వంచళంత్రకథను మహారాష్ట్రమునుండి తమిళములోని కనువదించి యొసగికి (1825). తమిళదేశమునందు (వచారములో నుండిన కొన్నికథలను పేకరించి “కథా మంజరి" యను పేరుతో (1828) నొకగ్రంథముము రచించి (ప్రకటించిరి, ఇట్లు పెక్కు (గ్రంథములు వెలువడుటకు “కల్విచ్చంగం” కారణభూత మయ్యెను, మీనాక్షిసుందరంపిన్లై :

య్‌

మహావిద్వాంసుడు (మహావిద్వాా) ఆని పేరు పొంది గతశతాన్దీలో మహాకవీ శ్వరు డై వెలపినవాడు మీనాడీసుందరంపికె. (18151870. అతడు తరువాడు దురై లో గలకైనమకముతో నన్నిహితసంబంధము కలిగి యం దాస్టానవిద్వాం సుడుగా నుండెను. అతడు వలుపురకు తమిళకొవ్యములను టోధీంచి వారివి విద్వాం నులుగా తీర్చిదిద్దెను. "సెక్కు 'పెక్కువిధము లయినకాన్యములను రచించెను. వావిలో 'సేర్కొనదగినవి మురుగళా పి శ్షైతృమిట్రు; తిరువిడై క్కట్రక్కురవంజి? శూతనంగిత్తై (నూఠనంపాత); కుడందై తిరిపంతాది, అభిలాండనాయకిమాలైై , అందలవాణదేగర్‌ కలంబగం వాట్సోక్కిక్క-లంబగం, తిరువిడ్డై మడుదూర్‌ ఉలా? సుబ్రహ్మణ్య దే+కర్‌

వందొమ్మిదవ శతాబ్దము ! నెంజినిడుతూదు అనునవి. ఉరై యూర్‌పురాణము. అట్టూర్‌: పురాణము, తిరుక్కుడందై పురాణము, తిరుప్పెడుందురై పురాణము, విళ్ళత్తొట్టిపష్పురాజము మొదలయిన పెక్కు స్థలపురాణముల నతడు రచించెను, ఆతని (గంథము లన్నియు కై వమతమునకు నంబం ధించినవి; భక్తిరనభరికములు, మహావేగముతో పద్యకొవ్యములను రచించుటయందు నేర్పరి యవి యతడు (ప్రపిద్ది గాంచెను. తమిళమున వింకను 'పెక్కువద్యకావ్యములను రచించినక వీశ్వరుడు కూడ నతడే. అయినను నతవికీ ర్తివి నేటిదాక కాపాడుచు వచ్చుచు న్నది యొకలఘు(గంథము మామే; శేక్కిట”ర్‌ అనుక వీశ్వరువిగుతించి యతడు రచించిన “శేక్కిట౯ర్‌ పిళ్లై త్తమిఖి అనునది యాలఘు[గ్రంఠము. ఆళన్మిగంథము లందు (పాచీనతమిశకావ్యములలో కానవచ్చువర్ణనలును; కల్పనలును; భావములును నెలకొని యొస్పుచుండును.

భాగవతమునందలి కుచేలునికథను *కుచేలోపాఖ్యాని మనుకావ్యముగా నతడును వతవిశిష్యు డగుదేవరాజపిశ్నై యనునతడును రచించినట్లు చెప్పుదురు. ఆ(గంథము మనోహరము లయిన 'విరు త్సం' వద్యములలో రచింపదిడెను; చక్కనిశ్రైలి కలది, రామలింగర్‌:

రామలింగస్వామిగళ్‌ (1828.__.1874) బాల్యమునందే కవిత చెప్పుసామర్థ్య మును కలిగి యుండెను. విద్యాసౌభాగ్యముచేత పాడ దొడగ లే దవియు భగవంతుని యను[గహముచేత మాత్రమే పాడ వీలయిన దవియు నతనివిశ్వానము. అతడు తన కవితలలో పెక్కు సందర్భములం దావిధముగానే పేర్కొని యున్నాడు. ఆతనికవిత లిచ్చు వేయబడి 'అరుట్పా' యను పేరుతో (ప్రకటింపబిడినపు డదిత ప్పని న్యాయ స్థానమున నభియోగ మొకటి సాగింపదడెను. యాభ్రప్పాణమునకు చెందినఆరుముగ వావలర్‌ అనుమహాక పీళ్వరుడును, నఠనికి నంబంరించినవారును నాయథియోగమును (ప్రారంభించిరి. నాయన్మారుల తేవారమ్‌, తిరువాచకమ్‌ అనునవి మాత్రమే *“ఆరళపా యను పేరునకు తగిన వని ఆరుముగనావలర్‌ యొక్క యఖ్శిపాయను. అయినను నొక వర్యాయము రామలింగస్వామి న్యాయస్థావమున (ప్రవేశించినపు డితరులతోవాటు అరు ముగనావలరు గూడ గొరవసూచకముగా లేచి విలుచుండి యాతవికి నమస్కారము చేపె నటః (ప్రతిక&ి యయినయాతవివి చూచి యావిధముగా లేచి నిలుచుండి యాతనికి వమస్కరించుట యేల యని ఆరుముగనానలర్‌ ను కొందటు (పళ్నించి రటః “అతవి పాటలను *“అరుళ్‌షా అన రాదు ఇని అండించిళినే కొని వేను ఇతనిని నిందింళ

రిక్రల్లి తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము లేదే? అతడు గొప్ప మహానీయుడు; యథార్థమయిననన్మార్గమున కతడు (వ్రతిరూవము. అందుచే నఠనిని గొరవింతుము, కీర్తింతును" అవి చెప్పి రట ఆవిధముగా తనజీఏిత కాలములో నే పెక్కురు నమస్కరించి కీర్తింపదగిన నిష్కళంక మయిన జీవితమును రామలింగస్వామి గడ'పెను. వాడిపోయిన పైరును చూచినపు డెల్ల నేను వాడితివి" ఆని యతడు రచించెను. అంతటి కరుణాపూరిత మయినహృదయము కలవారై, యిళరులకష్టములను గాంచి కరగి కన్నీరు గార్చువా డ్రై; కరుణారనపూరిత మయిన జీవితమును గడపిన మహాజ్ఞాని యతడు. “నాకు ముక్తి పొందవనలయును అనుకోరిక కూడ లేదు. లోకములోని ప్రాణులకెల్ల సుఖము చేశూర్చుటయే నాకోరిక యటి అని యకడు భగవంతువికి విన్నపము చేపికొనెను. పిశైచ్చిలవిణ్బస్పమ్‌, పిళ్షై 'స్పెరువిజ్నస్సమ్‌ అను రెండుఖండికలయందు నిష్కళంక నుయిన యకవిహృద యము._.కరుణయే రూపము గొవిన యాతవి హృదయము - వెల్లడి యగుచున్నది.

అతడు చెన్నపట్టణమునందు 'పెక్కువర్షములు జీవించెను; నగరవాసుల యాడంబరజీవితము, కోలాహలము వతవి కనహ్యము కలిగించెను. సాధారణ మయిన తెల్లవివలువలనే ధరించి సర్వమును త్యజించి, యనాన క్త మయినహృదయ ముతో నత డతిపామాన్య మయినజీవితమును గడపెము. జాతిభేదము మొదలయిన నర్వభేదములను నరిగమించి (ప్రజలకోనము కరగిపోయెను. మరణరాపిత్య మనెడి మహాస్టితివి ఎల్లరకును (ప్రసాదించవలయు నవి భగవంతువికి మొజపెట్టుకొనెను. (వ్రజల కౌకలిబాధ లేకుండుస్థితి కలుగవలయు నని మొజ యిడెను. అట్టిమొజలను "పక్కింటి నాతవికవితలలో చూడ వచ్చును. అతడు తనయవసానకాలమున చిదంబర క్షేత్రమునకు సమీపమున నున్న “వడలూరు” అనుగామమున నళ్యజ్ఞాననభ నత్యధర్మ శాల యనునంస్థలను స్థాపించి యందు కొంతకొల ముండెను, అచట నుండి యాతడు రచించినకవితలు కడుంగడు మనోహరములు, హృదయావర్దకములు. నర్వప్రాణల యందును భగవంతుడు కల డవి తెలిపి యారాధింపవలయు ననుటయు, జీవకారు ఇ్యమే నుతజీవితమున కాధారభూత మనుటయు; సమ న్తప్రాణులును నొకకే యమ నత్యమును మఠతసథమున జ్ఞానము అనునదియు నకవి గొన్న యుపదేశములు,

ఆటు “తిరుముతై 'లుగా నొజువేలకు పై బడినపాటలు పొడి యున్నయతడు “మమమురై కజ్షివాచకమ్‌”, “జీనకారుణ్యఒగ్రిక్కమ్‌ అను వచనగంథములను కూడ రచించెను. నచన్యగ్రంథములలోవి యతనిశై రి మిక్కిలి కఠిన మయినది; సుదీర్చము అయిననాక్యములు కలది. నుణువుగా, శీఘ్రముగా నర్భము కొవిది. ఆయనను నాఠని

వండొమ్మిదన శతాబ్దము వక పొటలు మా(క్రము సపరమసులభములు; మాధుర్యవై శద్యములందు సాటి లేనివి, నహజక్వముతో (వ్రకాశించెడికవిత లఏ. పాఠకులు, ోతలు = ఎల్లరయొక్క హృద యముణును కరగిపోవునట్టి హృదయానర్జకము అయినభావనములు కలభక్రిగీతము లవి, అనూచానముగా వచ్చినపద్ధతిలో___పణయవి వేదనము నుపయోగించి భగవం శత్రువని నాయకువిగా చేసి యతడు రచించిన గీతములు *“ఇంగితమాలై "లోను తక్కిన వానిలోను సున్నవి. వానియందు కావ్యసౌందర్యము మెండుగా నున్నది. అరనిజీవిత ములోని నిష్కళంకత్వమును, విరాడంబరతయు నతనిపాటలందు కూడ హ తుక్వి యున్నవి. ఇరువదిళతాబ్దిములకు పై గా గాంఫీర్యముతో నొప్పుచుండిన తమిళకవిత్వ మునకు పలువురు మాధుర్యమును, సారళ్యమును, వైశద్యమును కూర్చి యలినృద్ధి చీపిరి. అయినను గతళ రొల్టిలో తమిళకవిత్వమునకు వై. శద్యసౌలభ్యములను, ఆవర్డ కత్వమును నొనగి తమిళసాపాత్యాభివృద్ధిలో నొక సక్పరిణామమును చేకూర్చినఘనత రామలింగస్వామి'కే చెందుచున్నది “విరుత్తం అమ(ప్రానీనఛందస్సులో వేలకొలది పాటలను రచించుట మాత్రమే కొర (వ్రజరి నంగీతయు క్రములయినగీకముల బాణీ లగు కీర్తన, కుమ్మి? కళ్లీ, చిందు మొదలయినవానిని కూడ నాదరించి యతడు పెక్కు పాటలు రచించెను. తాను పాడెడిపొట యెల్ల భగవదను[గ్రహమును కీర్తిం చుచు పాడెడిపొటగా నుండవలయు ననుట యతని యభీప్రాయము. ఇతరవ స్తువులను గుజించి పాడుటవలన (వ్రయోజనము లే దనుట యతనివిశ్వానము, అమృలప్పాస్టే అరుట్పాట్టు అల్లాదార్‌ పా _ఫైల్లాం మరుట్పాట్టు పటరాళర్‌ పాశ్హే నజుమ్‌పొట్టు ఇాలత్రార్‌ పొ సైల్లా వెబమ్‌పొట్టు అనునాదము: కనక వభను గూర్చి చెప్పిన కవితయే అనుగహ కవిత. తక్కిన వానిని గూర్చిన కవితయెల్లను అజ్ఞాన కవిత. నటరాజ స్వామి మీది కవితయే వరిమళ భరితమగు కవిత. తక్కిన లోకులమీది కవిక యెల్ల వట్టికవిత విష్పయోజన మయినది. కాము అమభవించినయానందిమును లోకమువా రెల్లరును పొందనలయు నవెడికోరికతో నే తనయనుభూతుల నెల్ల పాటల్లో వడియగట్టి యొనగువట్లు వళిళ్ళ చున్నాడు.

ప! తమిళ వాజ్మయ చరిక్రము ఏకా ఉరై కేశా ఇరక్క శ్రాల్‌ ఎడుత్తురై త్తే౯ కణ్లీర్‌ యా౯ అడ్రైయమ్‌ శుగ శ్రినై నీర్‌ తాకా ఆడైదల్‌ కుణి శ్రే

అనువాదము:

ఏలపాడితిని? మీమీది జాలితో గొంతెత్తి పాడితిని. తిలిపికొనుడు. నేను

ఫొందెడి సుఖమును మీరును పొందవలయు ననెడు మంచి తలపుతో

పాడితివి

అకడు తనపాటలను మిక్కిలి సులభముగా రచించుటకు కారణము కొద్ది పొటిగా విద్య గజచినవారికివి; విద్యాహీనులకును నుసయోగపడ వలయు ననెడికరుణా దృష్టియే. వ్యర్థ మయిన యధికవిద్యచేత మూత మే యొకడు గొప్పవా డనుటకు వీలు లేదు. యథార్థ మయినభక్రిచేతమ జ్ఞానముచేతసు మాత్రమే యొక జొన్నఠ్య మున పొందవచ్చు నవి తిలిసికొన్నవా డగుటచే నఠడు పొండిఠ్యమును గొప్పగా నంభావింప లేదు. విద్యాహీమలకును, విద్వాంసులకును జ్ఞానము నమ్మగ్రహించు జ్ఞానము భగవంతుడే యనుచున్నాడు. ఆతవిపాటలు కూడ న శ్లైల్లరకును నువయో గించెడి కవిత్వసంపదగా చెలువారుచున్నది. జాతిమతాదికము లగునవధుల నెల్ల నధిగ మించిన సామరన్యభావపూరితము లగుపాటలు “అరుట్టా” లో మెండుగా కలవు, “ఎట్టి భేదభావమును లేక సర్వ(ప్రాణులను తన (ప్రాణముతో సమానముగా భావించి హృదయమునందు ఐక్యజ్ఞాన మెనవికి కలదో యతవిహృదయమే భగవంతుడు నిలచి యుండు దేవాలయము' ఆసుచున్నాడు. ప్రాణికోటిపై గల _పేమాతిశయముచే నఠవి హృదయము హత్యను, మాంసనభక్షణమును మిక్కిలిగా ద్వేషించినది. నర్వ(ప్రజ లను 'మహానదాన్యు డయినవిన్నుగానే భావించి వీఛాయగా చూతును' అనుచున్నాడు. ఇంచుమించుగా నన్నిపాటలును నమరసము, జీవకారుణ్యము అను రెండుప్రాథమిక నత్యములను కీ ర్రించుచు నొప్పు నవి చెప్పవచ్చుమ. విష్ణుళక్తులు శివువి స్తుతించుచు రచింపరు. శివళక్తులు విమ్ణువును స్తుతించుచు రచింపరు. నమరసము నాదరించెడి రామలింగస్వామిహృదయమే మొట్ట మొదటిసారిగా నాయాదారము వధిగమించి యొప్పినది, శ్రీరామనామ _త్తిరువ్పదిగమ్‌, శీవీరరాగవ'స్పెరుమాళ్‌ పోట్టి త్తిరుస్పంచగమ్‌ ఇలక్కుమిస్తోత్రమ్‌ అనువావివి అతని *'అరుట్పా'లో చూడ వచ్చును. జానసదగీతప్పు బాణీలో రచింపబడిన “ఆనందక్కళిస్పు అమపాటయా,

“వెజ్లిలా పొట్టు అనునదియు ననేకుల యాదరమునకు పాత్ర మయ్యెను. (ప్రాచీన నం(స్రదాయము ననుసరించి వచ్చిన *ఉలా” ను చేవట్టి తిరు ఉలాసపేరు: ఛిరుటలా

వందొన్మిదన శతాద్దిము కశక వియన్సు? తిరు ఉలా త్రిరకా? తిరుక్కోలచ్చిజన్సు రచించెను. శివుడు తిరువీధులలో మారేగింపుగా వచ్చునప్పుడు అకవనిని చూచి (పేమించినపియుంాలుగా భావించుకొవి పొడినపాట లవి. కొంగమ, చిలుకను భగవంతునికడకు రాయబారము వంపుపద్ధతిలోను వఠడు పాటలురచిందె ను. ప్రాచీన వ్రణయవిభాగములు పెక్కు కలభ క్రిపొటలు'ఆరుట్బా" యందు వందలనం౦ఖ్యలోక లవు. శై వనమతనుహనీయులవనట్ల రామలింగస్వామికి అత్యధిక మయినగొరవము కలదు, వారిగిఈములను కూడ (స్రళంవించుదు = ముఖ్యముగా తిరు వాచకముయొక్క భక్రిమహిమను కీర్తించుచు = నఠడు రచించి యున్నాడు. తేవారము లోని, తీరువాచకములోవి పదబంధములను, తిరుక్కుటక్‌లోవి భావములను తన పాటలయందు ఆదరముతో స్వీకరించి యున్నాడు. మాణ్‌క్యవాచకర్‌ను అనుసరించి ఉంది. సర అని ముగియునట్టి “తిరువుందియార్‌' రచించి యున్నాడు. “అడై క్కలమే” అనుమకుటము కల పదిపాటలమ రచించి యున్నాడు. జానపదగీఠతముల బాణీల నమవనరించి యతడు రచించిన '“అనందమే వీడు అనునది స్త్రీలు ఐంతి యాడుచు పాడుపాట. మటియొక “ఆనందమే వీడు అనునది 'ఊ. తూదు శంగు అనుచు శంఖము నూదెడిపాట. వాయించెడీ వాద్యములకు వంబంధించిన శన్నంపడి, మొరశుస్పాట్టు మొదలయిన ఇతరగికములును కలవు. సులభము లయిన శద్దములయందు మిక్కిలి సూత్మము లయిన తత్త్వాను భవనములు కూర్చిన గంలీకము లగుపాటలు కూడ కలవు. ఆణీస్పొాళా అమృల శ్రే కణ్ణ కొట్బిగక్‌ అంబ్బద క్కొాంట్బియడి అమ్మా అజ్బుద క్కాట్బియడి. అనునాదము; అసరంజి బంగారు మయనయిన నభలో కాంచిన దృశ్యములు అద్భుక దృశ్య మగువే - అమ్మా = అద్భుతదృళ్య మగునేః అనుపల్ల వికల “కాట్బికణ్ణే యనుపాట యట్టిది. వాన త్తి౯ మీదు మయిలాడ క్కజ్ణే౯ మయిల్‌ కుయిల్‌ అచ్చుదడి = అక్కచ్చి మయిల్‌ కుయిల్‌ ఆచ్చుదడిం జాలి నమయ శటికై్కై విస్తే౯ా ఆరుక్‌ శోదియై క్కజ్లేనడి = అక్క-చ్చి శోదిమై క్కజ్లేనడి....

శి0ళీ తమిళ వాజ్మయ చర్విత్రము- అనువాదము: ఆకనమున నెమలి యాడుచుండ గాంచితివి, ఆ నెమలి కోయిలగా మారినదే. ఓ యక్కాః కోయిలగా మారినదే. జాతిమక భేదములను విడనాడితివి. (యేమజ్యోతివి కొంచితినే. ఓ యక్కాః (పేమజ్యోతివి కాంచితినే, ఆనుపాటయు నట్టిదే. గోపాలకృష్ణభారతి ; నంగీకానుగుణను లయినకవితారూవములు కొన్ని (ప్రాచీనకొలమునందే (కమ (క్రమముగా కావ్యానుగుణము లై (ప్రవేశించినవి, ఆళ్వారుల, నాయన్మారుల గీతము లలో నానూతనత్వమును న్పష్టముగా చూడ దగును. వందొమ్మిదవన శతాబ్దమున కీర్తనం చిందు మొదలగు సంగికరచనలు కొన్ని కావ్యములలో వధికభాగ మాక మించెను, తిరికూటరాశప్పకవిరాయర్‌ మొదలయిననా రట్టికొవ్యములను సృష్టించిరి. అవియు తక్కిన కాన్యములవలెనే యు_త్తమము లయినవిగా సంభావింవబడుచున్నవి. సంపూర్ణముగా కీర్తనలతోనే రచింపబడిన కావ్యములు మొట్టమొదట సందొమ్మిదవ శశాబ్దమున ర చితము లయ్యెను. గోపాలకృష్ణభారతి పెరియపురాణములోని కొందలుభ కుల జీవితకముల ని వర్షించుచు కీర్తనలు అనుసంగీకరచనలు చేసెను. తిరువీలకంఠనాయనార్‌ కీర్తనై ఇయట్స్పగ్లై నాయనార్‌ కీర్తనై, నందనార్‌ క్రీర్తనై యనునవి యకడు రచించిన (గ్రంథములు; అతనికీ ర్తనలు అనేకులకు మార్గదర్శకము లయ్యెను. ముఖ్యముగా నఠని నందనార్‌ చర్వితకీ ర్తనలు దేళశమం దెల్లెడల వ్యాపించి వజాహృదయములమ రంజీం౦పజేపెను. నందనార్‌ అనునతడు ఒకన్యవసాయకూలీ; హరిజనకుటుంబమున జన్మించినవాడు. చిదంబరమునకు జవి యచట నటరాజస్వామిని నందర్శింపనలయు నవి యాత డాశంచెను: అతనియజమాను డనేకకారణములు చెప్పి యాతని నడ్డగిం దుచు వచ్చెను. కూలివాడయిననందనార్‌ హృదయమో నటంాజస్వామివర్శనము చేసికొన వలయు నని మజణిమణి యాశింన జొచ్చెను, చివరకు, చిదంబరమువకు పోయెను. పరమఃిపువి దివ్యామగ్రహముగే నాటంకముల నెల్ల నధిగమించెను, మోక్షము పొందెను. శేక్కి[7ర్‌ వంథడెండవళతాబ్దమున నీయితిన్స త్తమును మిక్కిలి మనోహరముగా తన పెరియప్పరాణమునం౦ం దలిపరించెను. ఈయితివృ్త మునే మణింఠ నునోహరముగా గోపాలకృష్ణభారతి రచించెను, అకీర్తనలు దేశమం

నందొమ్మిదన ళ తాద్దము వ దంఠట బాగుగా వ్యాపించుటచేత తరువాతికాలమునందలి వెక్కుపాటలకు వానిమెట్టునే (గవాంచిరి. సుబ్రహ్మణ్యభారతియారు కూడ తాము రచించినపాటలకు సంగీతపు ఆమరిక యిట్టిది యవి పేర్కొనునప్పడు నందనార్‌ కీ ర్రనలలో నున్న ఫలానాకీ ర్తన మెట్టు అవి పేర్కొవిరి. అంతటిస్థితి కొతవికీ ర్తనలు తమిశులయందు నమున్నత స్థానమును పొందెను. కొని, (ప్రారంభకొలనములో నాతనిపాటలలోని కథా భేదమును; లకణదోషములను గు ర్తించినవిద్వాంసులు వానిని విమర్శించిరి. అతవికాలమున మహా విద్వాంసుడని కీ ర్తి వహించిన మీవాక్షీసుందరంపిక్నై కూడ తొలుత “శిబన్సుప్పాయిరం” (మదిస్పుప్పాడల్‌ = (ప్రశంసావద్యము) ఒసగుటకు నందేషాంచెను. వీదపం (గ్రంథ శర్తయే యొకనాడు నంగీతయుక్తముగా పాడి వినిపింపగా మనోహరము లయిన యానంగితరచనలను వివి యానందించి తనమనను మార్చుకొని “శ అప్పుపాయిరమూ నొనగె నటః సభాపతిమొదలియార్‌ మొదలగువారు;

అష్టావధానం నభావతి మొదలియార్‌ పందొమిద్మన శతాబ్దమున పెక్కువిధదు లయినకావ్యములు రచించినమహాకపులలో నొకడు. అతడు “శందప్పాటిలను మిక్కిలి వేగముగా రచించుటలో మహాప్రవీణుడు. స్థలపురాణము, కలందిగము, కుర వంజి, అంతాది, శతకను మొదలయిన పెక్కువిధము లగుుగంథముల నతడు రచించెను. మున్పదిమూడు (గ్రంథములను రచించిన యామహాకవి యాకాలమున 'పెళ్కుమందిని పండితులుగా తీర్చి దిదైను.. ఆతవిగగంథములను వఠించువారు వ్రస్తుళము కర వయిపోయిరి.

వద్యకొవ్యములుగను, వచనకొన్యములుగను పెళ్కు(గంథములను రచించిన కవీశ్వరుడు తొ(్రవూర్‌ వేలాయుధమొదలియార్‌ అనునతడు (18021880). అతడు రామలింగస్వామిశిమ్యుడు. ఆకవితో కలసి పెక్కునంవత్సరములు జీవించెను. రామ లింగస్వామి రచితమగు “తిరుఅరుట్పా' యొక్క. గొప్పఠతనమునుగూర్చి (ప్రచారము చేసెను. ఆతడు సంస్కృతమునందును గొన్పవిద్వాంను డగుటచేత పరాళరన్మృృతిని తమిశములోవికి వచనరూపమున ననువదించెను. పెరియప్పరాణమును వచనమున నమవదించెను. మార్కండేయ స్వరాణమును వచనము గావించెను. మజికొన్ని జీవిత చరి[త్రములను రచించెను. పద్యరూపమున విరువదినాలుగు (గంథములు రచించెను,

పూండి అరంగ* థమొదలియార్‌ (1887-1898) పెక్కుశాఖలలో నారితేరిన మహానిద్వాంనుడు. చెన్నవట్టణములోనవి రాజధావికళాళాలలో గణితళాగ్ష్రంపాధ్యాయు

తీి8 తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము డుగా వవిచేయుచు, వింగ్లీవులోను, తమిళములోను గొప్ప ప్రావీజ్యము గడించి యుండెను. కచ్చిక్కలంబగం అను'పేర (ప్రాచీనగంథ మొకటి యుండెను. అది నష్ట మై పోయెను. ప్రస్తుతము ఆరంగనాథమొదలియార్‌ రచించిన కచ్చిక్కలంబగమే లభ్య మగుచున్నది. ఆది యొకరసనంత ముయినకావ్యము.

దండపొణిస్వామిగళ్‌ లేక మురుగదాసుస్వామిగళ్‌ (1809-1898) ఒక సన్యాసి. అరుణగిరినాదర్‌ వలె పెక్కుపద్యకావ్యముణు (శందప్పాడల్‌ గళ్‌ ) రచించి తిరుస్పుగక్‌స్వామియార్‌ అని పేరు పొందెను. మురుగవిపై అంతాది, కలందిగం, శతకము మొదలయినవి కూడ రచించెను. ఆరుణగిరినాదర్‌ చరితను పురాణముగా రచించెను. అతడు రచించిన పులవర్‌పురాణము అనేకకవీశ్వరుల జీవితచర్మితముల నలివర్షించును. కల్పికకథలను కూడ నతడు వారిచర్మితలలో చేర్చి రచించెను.

శరవనణప్పెరుమాళ్‌ కవిరాయర్‌ రామనాథపురమురాజావారి యాౌస్టానమున మండి వణవిడుతూదు, అశ్వమేధయాగపురాణము మొదలయినవానివి రచించి యొనగెను. రామానుజకవిరాయర్‌ చెన్నవట్టణమున నుండీ పార్ట సారధీమాలై , వరదరాజప్పెరు మాళ్‌ పదిట్టుప్ప న్లాది మొదలయినగంథములు రచించెను. వైష్ణవమక విశ్వాసము కల పీరరాఘవ మొదలియార్‌ అనుకవీశ్వరుడు తిరు వేంగడక్కలంబగమ్‌, తిరుక్కజ్ఞ మంగై సూలై, వరదరాజర్‌ సంచర త్రినమ్‌, తిరువేంగడ ముడ్రైయాకా పంచర త్తి నమ్‌ మొదలయిన భ క్రి(గంథములు రచించెను. రామనాథపురమురాతావారి యాద రము పొందిన మాందభైక్కవిచ్చింగనావలర్‌ (1886-1884) పెక్కు చాటువద్యములను, లఘుకావ్యములను రచించెను. మరుంగాప్పురిజమీందారుచే పోషింపబడిన కవీశ్వరుడు వెరి మంగై ప్పాగకవిరాయర్‌. అతడు కురవంజి: ఉలా, కోవై మొదలయినకావ్యభేదములు రచించి యొసగెను. విర్ణుణయోగి యనునతడు వివేకచింతామణి యనునీత్షిగంథభము నకు కర్త. రెండుతరములకు మునుపు వీధిఐబడులలో నది తస్పవిసరి యయినపాత్య (గంథముగా టోధింపబడుచుండెను. అందలి శై లి పొౌలభ్యమును, వేగమును కలది. అందుచే ఐడిపిల్లలు దావి నత్యుక్సాహముతో కంఠస్థము చేయుదుండిరి. వీరమా_ర్తాండ శ్రీదర్‌ అనునఠడు నంచతం(క్రకథలను 'విరు త్తం” పద్యములలో రచించెను. విశాల 'స్పెరుమాక్‌ అయ్యర్‌, శరవణ ప్పెరుమాక్‌ అయ్యర్‌ అని నిరువురు సహోదరులు అకాల మున కొన్నిగంథముణు రచించియు, విద్యార్థులకు తమిళమును టోధించియు గొప్ప "సేవ చేసినక వీశ్వరులు.

రామనాథపురముజమీందారులు తమిళకవీశ్వరుల నాదరించి తమిళముయొక్క తఖివృద్ధికి మిక్కిలి గోహదము గొవించిగి ముత్తురామలింగ క్లేర్‌ అమరాజ

చందొమ్మిదవ శతాబ్దము శ్రీట$ీ న్వయము కవీశ్వరుడు కూడ నయి (గంథములను రచించెను. రాజాస్థానమునకు చెందిన పొన్నుస్వామిదేవర్‌ అమనతడును, నతనికుమారు డగుపాండితురై తేనరును శవీశ్వరులు సుఖముగా జీవించుటకును, వారియఖివృద్ధికిని ననేకవిధముల నహాయము చేపిరి. ఇరువురును పెక్కు[గంథములు రచించిరి. వారిలో ద్వితీయుడు మధురలో కడచినళతాబ్దిమున తమిళనంఘ మేర్చడుటకు కారణభూతు డయ్యెను. వచన్శగంథములు;

తిరుచ్చిట్దంబలదేశికర్‌ ఆనునతడు కందరామాయణమును, రామాయణఉ త్తర కాండమును వచనములో రచించెను.

వీఠాపామిచెట్టియార్‌ వచన్యగ్రంథముల యలివృద్ధికి ఎనలేవి సేవ గావించెను. వినోదరనమంజరి యను నతవివచన్మగంథము నాకొలమున ననేకులు మిక్కిలి యాన క్తితో పఠించిరి. హాస్యరసభరితము లయినవ్యాసములు కల(గ్రంథ మది. కంబర్‌, కాళిదానర్‌, కొళమేగప్పులపర్‌, పుగశేంది, ఓట్టక్కూత్తర్‌ మొదలగుక వీశ్వరులను గుట్‌ంచి యకడు వచనములో (గ్రంథములు రచించెను.

సోమసుందరనాయకర్‌ (1846-1001) శై నమత్యవనంగములలోను; వాద ములలోను నానక్తి వహించి యుండెను. శ్రై వచూడానుణీం పిద్ధాంతజ్ఞానటోధను మొద లయిన పెక్కు[గంథముల నతడు రచించెను. ఆతనినచనళ్తైలి వంస్కృృళళద్దిము లధికముగా కలది, కఠిన మయినది,

వండొమ్మిదవశతాబ్రమున పెక్కు రననంతము లయినవ్యాసములను? జ్ఞానము నకు విందును టోలినరచనలను (వ్రజలలో వ్యాసింస చేయుటకై. తోడ్పడినప(తికలు దినవ_ర్తమావి (1856), జనవినోదిని (1870), వివేకచింకానుణి యమనవి. నేటికిని దినపత్రికగా నడుపబడుచున్న న్వదేశమి(తళా కూడ వాకాలమున (188 2)లోపుట్టిన దే. మదుర్రై లోని తమిశసంఘమువారు “కెందమిఖి అనుస్యత్రికమూలనుగా పెక్కు పాహిత్యవ్యానములను (ప్రకటించుచుండిరి.

శకానందర్‌, ఏకవంచనదం కలాసుందరి; మాయావతి యను నవలలను, నాగ్దై దండపాణీపి న్నై యనునతడు (1801-1822) రచించెను, బుద్ధుని జీవిఠచరిత్ర మును కూడ నతడు రచించెను. కొన్ని(గంథభములకు వ్యాఖ్యానములు కూడ రచించెను,

ల తమిళ వొబ్బ్మయ చర్మము మళతికొన్ని (గ్రంథములు :

వ్రహ్లాదుడు, (ధ్రువుడు, నక్కుచాయి యనుభక్రవరులయొక్క. చరిత్రలను తమిళమున రచించుటతోబాటు నంగీతయు క్తము లగు 'పెక్కు సోత్రరచనలము, తత్త్వ క్షానరచనలను రచించినసన్యాపి అచ్యుకతానందస్వామి (1850. 1800

తమిళమున “కందపురాణవెణ్బా' యనునది వెజ్సాపద్యములలో మన్న యొక మహా[గంథము. అందు 0665 వెజ్బాలు కలవు. దానిని వెళ్చావ్సులి వేలుచ్చామి పిశ్షే (1854-1826 యనునతడు రచించెను. శ్రేవారశవతలవెణ్చ్బా యనునది కూడ నతడు '“వెజ్చా'ఛందస్సులో రచించినగంథము. ఆతడు మూడు స్థలపురాణములను కూడ రచించెను. ఆతడు రచించిన ఒకఅంతాది(గంథము విరోష్ట్య్రములను మాత్రమే (తపించి యమక మనెడి శబ్దాలంకొరయు క్తముగా రచింపబడిన పద్యములు కలది విరోష్టయనుకఅంతాది యవనుతెగకు చెందిన దీం

చెన్ననట్టణములోని యొకప్రాంళ మగుమైలై (మైలాపూరుమీద ఒక“ఉలా”మ, చెన్నపట్టణమునకు నమీసమున నున్న తిరునుల్లైనాయిల్‌ అనుస్టలముమీద నొక పురా ఇమును షణ్ముగంపిశ్లై-(1858.1005) యమకవీశ్వరుడు రచించెను. మణికొన్ని వద్యకావ్యములను, కొన్ని (ప్రాచీనకాన్యములకు వ్యాభ్యానములను కూడ వతడు రచించెను.

12. ఇష్లాం మతసాహిత్యము ఇస్తాం మత్యగంథములు ; ఇస్లాం మఠము తమిళదేళమున వ్యాపించిన పీదస నా మఠమునకు చెందిన వా

రనేకులు తమిళము నభ్యనించి తమిజులుగానే జీవించి. ప్రాచీన కమిళ కావ్యముల నధ్యయనము చేసే కొందణు వండికులును, కనీశ్వరులును నయి (వపిద్ది వహించిరి. వారిలో కొందణు పెష్కు నూకన (గ్రంథములను నృష్టించి యిచ్చుటకు కూడ ముందునకు వచ్చిరి. ఇస్లాం మతమునకు సంబింధించిన (గ్రంథము లవి. శీకా పురాణము, ముగైై దీన్‌ పురాణము, నాగూర్‌ వరాణము, వాయకర్‌ పురాణము మొదలయిన పురాణములు రచింపదిడెను. తమిళ కొవ్యభేదము లగు అంతాది, ఉలా, పరణీ, కలంబగం, కోవై, కూదు, ప్హైత్తమి!్‌? శతకము, వద్దమ్‌ మొదలయిన (వ్మకియ లొక్కొక్క దావిలోను ముస్లి 0 కవీళ్వరులు (గంథములు రచించిరి. శ్రైనము, వైష్ణవము, శమణమను మొద లయిన మతఠతములకు సంబంధించి యేయే కావ్యభేదములు కలవో యవి యన్నియు విస్తాం మతమునకును వేర్పడినవి. తాయుమానవర్‌ అను కవీళ్వరు ననుసరించి తత్రా వర్త భరితము లగు సుందరములగు పొటలు రచింవబడెను, అరుణగిరినాదర్‌ వలె సుందరచ్భందము గల “తిరుప్పుగక్‌” పొటలును రచింపబడెను,

ఈ శతాబ్దమున ఇస్తాం కవీశ్వరులచేత రచింపబడిన వచన (గ్రంథములు పెక్కు కలవు. మఠనంబంధ మయినయా (గ్రంథములలో పెక్కు ఆరబ్బీ పదములు (ప్రయోగింవబడెను. మత విషయములను తెలుపుట కవి మిక్కిరి యావళ్యకము లై యున్నవి. మఠ నంబంధమను లేవి చీన్న కథలలోను; వ్యానములలోను ముస్లిం కుటుంబము యొక్క (వ్రస్తావనలు వచ్చునవ్పుడు ఆరన్బీ పదములు (వప్రయోగింపవిడి యుండుటను చూడగలము. సామాన్య మయిన వ్యాసములలోను, (గంథములలోను గల తమిళశ్రైలిలో నెట్టి భేదమును కొనరాదు. భావనను, వేగము, పౌందర్యము నిండిన త్సెలిలో రచింసదిడిన (గ్రంథములు 'సెక్కు కలవు.

క. తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము శీత్రాస్పురాణము :

శీదక్కొది (శెయ్యక్కాదర్‌) అను ముస్తిం తమికు డొకడు పదునేడవ కాలి మున గొన్ప ధనవంశుడుగాను నదాన్యుడుగాను నుండెను. ఆఠడు సేదవారికి లేదనక దానము చేసి. వారికీ సుఖ జీవితమును (వ్రసొదించి, (వ్రపిద్ధి చెందినవాడు. అతడు గాంచిన కీర్తి నేటికిని సడిక్కాశుస్పులవర్‌ అను కవీశ్వరుని రచనల మూలమున విలచి వెలుగొందుచున్నది. శీదక్కొది మరల భూలోకమున జన్మించిననే కవీశ్వరుల జీవితములు సౌభాగ్యవంఠతము లగుటకు వీ లగును అను భానములో నత డొక పద్యమును రచించి యున్నాడు.

శీదక్కాది యని (ప్రసిద్ధి చెందిన యావదాన్యునికి చాల కొలముగా నొక కోరిక యుంధెను. తమిళము మాతృభాషగా కల ముస్తిములు ఇస్తాం మఠ విషయములను చదివి తెలిసికొనుటకు వీలుగా నొక తమిళ([గంథము లేదు. అ కొజతను తీర్చ వలయును అని యత డాశించుచుండెను. ఇస్తాం మత విషయములను మహమ్మదు నవీ చర్మిక్రమును తెలిసికొనవలి నన్న ఆరన్బీ భాష నభ్యపింసవలసి యుండెను, తమిళమున నొక (గంథ ముండినచో ముస్లీం తమిళు లనేకులు దానిని సులభముగా చదివి యర్థము చేసికొనుటకు వీలగును అని యాత డా విషయ మై (ప్రయ త్నించుచుండెను. అరబ్బీ భాషలో మంచి పాండిత్యము కల తమికు డొక రుండెను. కొని తమికమున పాండిత్యమును; సద్య రచనా పామర్శ్యమును కల ముస్లిం కవీళ్వరు డెవ్వడును నాఠవికి లభింసలేదు. ఉమరుప్పులవర్‌ అనునొక ముస్లి కవీశ్వరుడు మతొకచోట వాస్థాన కవీశ్వరుడుగా నుండె నను విషయ మును తెలిసికొనెను,. ఆతవిని పిలిపించి యాతవికి తనకోరిక నెతిగించెను. ఉమరు వ్వులవర్‌ అతని కోరికను నెర వేర్చ దొడగెను. మధురము లగు శెంవమిఖి పాటంలో శీజాపురొణము రచింప దొడగేను. ఆ (గంథము పూర్తి యగుటకు ముందే సీదక్కొది యను నావదాన్యుడు మృతి జెందెను. అబుల్‌ కాశీమ్‌ మరుక్కాయర్‌ అను మతజొక సంపన్నుడు అప్ప డతవికి ధన నహాయము చేయుడు సని ముందునకు వచ్చెను. (గంత రచనము విర్వహించుటకు అననర మయిన యాదరువు నొనగెను. కంది మహాకవి తన కావ్యమున శడయస్ప యను మహావదాన్యుని వేయిపద్యముల కొకనర్యాయము క్రీ ర్రించుచు రచించినట్లు ఉమరుస్పులవర్‌ ఈ సంపన్నుని సహాయమును శీజాస్సురా ఇములో (వతి మాజు వద్యములకును నొకమాజు కీ ర్తించుచు పొడెను. ఆ (గ్రంథములు 162? వద్యములతో పూర్తి యయ్యెను, అక డందు మహమ్మదు నలీయొక్క జీవిక

ఇప్లాంమత సాహీళ్యము వీ చరితను మహోన్నఠముగా చి(త్రించెను. కొని, యా జీవిత చరిత్రమును పూర్తిగా చిత్రింపలేదు, అతడు రచింపక వదలిన జీవిత చర్మిత భాగమును తరువాతి కాలమున పని అహమ్మదు మరక్కాయర్‌ అను కవీశ్వరుడు “శిన్నచ్చీణా” యను పేర రచించి పూ ర్తిచేవెను. “శ్రీజా” యనునది *శీజత్‌ "అను నరల్బీ పసదముయొక్క వికారము, జీవిత చరిత్ర యవి యర్భము,

మహమ్మదు నవీయొక్క_ జీవితచర్నితము నభివర్షించెడి యీ వురాణమునందు కావ్య నంప్రదాయము ననుసరించి నొట్టుస్పడలం నగరస్పడలం అనువావిని చేర్చి యున్నాడు నవీ న్వదేశమగు నరేవియా దేశమును వర్షించులు నా కవీశ్వరుడు తమిళ దేశమునందలి వృక్షములు, మొక్కలు, తీగలు, పక్షులు, మృగములు కలిగి యున్నట్లుగా వర్షించెను. (పకృతి సంపదను నాలుగు స్థ్టలముల (క్రింద విభాగించి వర్ణించెను. అరేవియా దేశము ఎడారి (ప్రదేశము (పాలైవనం) అధికముగా కలది. అందు నదులు లేవు అను నల్నిప్రాయమే కలుగకుండున ట్లానర్జన చేయబడెను. నదీప్రవాహ ములతో నిండిన తమిళదేశ దృళ్యమే కొాన్యమునందు సాజిత్కరించును తమిళ దేశము నందలి పర నతములపై వివపించు చెంచులు, చెంచికలు, మంచెలు, కొట్దణబునండువనము, యౌొగ్చవద్యము సతై వాద్యము, మామిడి, వనన అరటి యనెడి మూడు తెజగుల వండ్లు; గొప్ప శబ్దముతో దుమికెడి జలపాతములు = వీని నెల్ల నరేవియా దేశమున మనము చూడగలము. నగరవ్పడలములో మెక్కానగర మళలివర్షింవ బడెను. మెక్కా నగరము మదురై వలెనే దర్శన మొనగును. మెక్కా నగరములోని యంగడి వీధులలో చందనము, పాం(బ్రాణీ, దంతముణ మొవలయిన తమిళదేశపు వస్తు జొఠమే చౌకగా లభించును. ఇట్లు శీజాప్పురాణమున తత్కవీశ్వరుని యొక్క తమిళ దేశాభినూనము, భక్తి తెలియుటతో బాటు (ప్రాచీన తమిళ సాహిత్యము వందు నిమగ్నమయిన యాతని తమిళ సృదయము కూడ తెలియవచ్చుచున్నది. ఉప మలును; రూసకములును మిక్కిలి మనోజ్ఞము లై యున్నవి, పద్యములు మధు మయిన, శ్రావ్యమయిన నాదము కలిగి పాఠకుల హృదయములను రంజింపజేయు చున్నవి. అరబ్బీ భాషావదములు పెక్కు కలిసి యుండుటచే ఇస్తాంమతముకో వరి చయము లేనివారికి కొంత కష్టముగా నుండును. శ్రీలంకలోని తమిళ ముస్తిములీ (గ్రంథమును తమ మళ జీవితమునకు మిక్కిలి (వ్రధాననుయిన (గ్రంథముగా పరిగణించి దీనిని మిక్కిలి యాదరముతో పతించుచున్నారు.

[8

| తఈనిక వాబ్మయ చర్మీక్రము ఉనురువ్పులవర్‌ శీతాన్సురాణమున దై వ (ప్రార్ధవగా రచించిన కృత్యాదిసద్యము గంలీరార్థమును సార్వజనీన దృష్టివి కలిగి వెలయుదున్నది, తిరువినుమ్‌ తిరువాయ్‌ ప్పొరుశినమ్‌ పోరుళాయ్‌ త్రెశివినుమ్‌ తెవాయ్‌ చ్చిజన్ల మరువినుమ్‌ నురువాయ్‌ అఆణువినుక్కు ఆణువాయ్‌ మది త్తిడా ప్పేరొి అనై తుమ్‌ పొరువినమ్‌ పొౌరువా వడినినుమ్‌ వడినాయ్‌ ప్పూదల త్తుజెన్నవల్‌ ఉయిరిళా కరువినుమ్‌ కరువాయ్‌ ప్పెరునవమ్‌ పురిన్ష కరుళ్తనైై స్పొరు త్తుదల్‌ కరుశ్తే. అనువాదము: నంపదలలో నంపదయె, అర్షములలో నరమె, ఉజానములలో జూనమె. న్‌ థు వుట క్షా జే (శేస్టములగు పరిమళములలో వరిమళమైం అణువులో నణువై? యూహ శందవి గొప్పకొంతులు ఉపమానముగా చెప్పినను, ఉపమానము కాదని చెప్పినను నెట్లుండునో యట్టి రూవమై, భూమియందు గల జీవరాసుల గర్భములలో గర్భమై గొన్స తపస్సుచేసీ యుండెడి యా (జగత్‌) కర్తను పొందుటయే నా లక్ష్యము. మసాొకా కవితలు; అనాలో కుణంగుడి మస్తాజా (1786-1885) అవి (ప్రపిద్ది చెందిన కవీశ్వరుని యసలు "పేరు సుల్తాకా అబుల్‌ ఖాదరు, ఆకడు సన్యాసముమ న్వీకరించేను. ఆతని (గంథ ములు ఇస్లాం మతమునకు సంబంధించిన వయ్యును నమరన దృష్టి కలవి యవి చెప్ప వచ్చును. సెక్కు కవితలు తాయుమానవర్‌ వలెనే పద్య రచనా విధానమును, తత్త్వ గుణమును కలవి, మున్తిములు కౌవివారు కూడ నా కవితలను మిక్కిలి యాస క్షితో పఠీంచుట కలదు. ఆతవిని స్తుతించుచు కొన్ని (గ్రంథములు కూడ రచింపబడినవి. అయ్యాపామి మొదలియార్‌ కుణంగుడినాదర్‌ పదిట్టుస్పంతాది యనుపేర నూరు పద్య ములను, మహాకవి యగు శరవణ స్పెరుమూళయ్యరు నాన్మణిమాలై రూపమున నలు విది పద్యములను రచించిరి. అతవి కవితలలో వ్యావహారిక తమిళ శై లివి అనేక స్థల ములలో చూడవచ్చును,

ఇస్తాంచత పాహీఠ్యము వీ?గ్ర ఇతర కవులు:

"షేక్‌ అబ్దుల్‌ ఖాదర్‌ నయినార్‌ లబ్ర్రై ( =1818) అను నఠడు బహు భాషా కవీశ్వరుడు. అతడు రెండు పురాణములను; మక్కా నగరమును గుటించిన కలందిగములను, అంతాది మొదలయిన వానిని రచించెను

తిరుప్పుగథి, కలంబగం, ప్నై త్తమిథభ్ర అంతాది మొదలయిన 'పెక్కువిధము లగు (ప్రక్రియా భేవములలో మత ధర్మములు వివరించుడు రచించిన కవీశ్వరుడు పివ్చై ఇబ్రహీం పులపర్‌ (1808-1808). అత డించుమించుగా పదునాలుగు కావ్య ములు రచించెను.

జవన్వాదుస్పులవర్‌ అనునతడు మనోహరము లయిన పెక్కు చాటు పద్య ములను రచించెను. శ0దుక్కళంజీయమ్‌ అని (ప్రసిద్ధి చెందినవారు మహమ్మదు ఖాజా అను మహమ్మదీయ కవి. అబ్బుల్‌ మజీదు అను కవి నవీల నాయకత్వమును గుటించి పెక్కు కీర్తవలు రచించెను.

“వణ్ణం' అను ఛందోలేదమును రచించుటలో సమర్జుడవి పేరు పొందిన ముప్లిముకవి వజ్ణక్కలంజియన్పులవర్‌, ఆతడు మొగిదీజా పురాణమును రచించెను. అందు నాగూర్‌ దర్గాలోవి సాధుపుంగవువి కీర్తించుచు నతని జీఏత దర్వితము నథి వర్ణించెను. ఆ (గంథమునకు మెచ్చి యొక నంవన్నుడు తన కుమా ర్తెనే యా కవీ శ్వరువికి బహుమతిగా నొనగి వివాహము జర పెను.

ెణ్‌ బుద్ది మాల్చై యనుసేర స్త్రీ జనోచిత మయిన షాతో క్తులను మహన్ముడు హంపేన్‌ అనుకవి రెండు పాడములు కల '“కురిక్‌ వెణ్బా'లుగా రచించెను.

“కవిప్పూజ్జోలై?? “ఇలక్కియప్పూక్లొ”, “ఠమిభ్రినాట్టు ఇస్తామియ నవ్వుల వర్‌గక్‌' అను (గ్రంథములను నాధునికకవి యగు వన్తైక్కుళం ఆదబ్రుల్‌ మజీమ అను నతడు రచించెను. ఆతని (గ్రంథములు 'సెక్కింటిలో సాహిత్య వైశిష్ట్యము కలదు. పఠత్యమును (ప్రకటించెడి యుక్సాహము కలదు. శక్తిమంత మయిన తమిళశైలి కలదు. “నాయక వెణ్బాా యను పద్య కొవ్యమున కూడ నా లక్షణమును చూడ వచ్చును, పుగశ్రేందియొక్క- “వెజ్చా' వంటి చక్కవి నద్యముళు కలిగియున్నవి. నవీ నాయకువి జీవితములోని వివిధ నన్నివేశములను గొన్న కల్పనలతోను; మనోహరము లగు నుపమలతోను నా (గ్రంథ మళివర్డించుమ. తమిళ కావ్య సం్యవ్రదాయము (ప్రకొ రమే నాట్టుప్పడలమ్‌ మొదలయిన వానిని అతడు వర్ణనా వైశష్ట్యముతో తీర్చిదిద్ది యున్నాడు.

ఓ తమీళ వాబ్మయ చర్మిక్రమ

“నెజ్జీల్‌ విజ్లైన్స నవిమణి” యనునది యీ శశతాబ్షియందు వెలసీన మహా (గంథ మని పేర్కొనవచ్చును. 8868 కణ్ణీ వద్యములలో (రెండు పాదముణు కల మధుర మయిన పద్య భేదములో) నన్య భాషా శబ్దములు తక్కువగా కలిసియున్న తమిళమున నవి నాయకుని జీవితమును; నుసదేశములను వది వివరించును. పద్యశ్రైలి మధురము, మనోరంజకము.

కా, ము. షెరీఫ్‌ రచించిన “వవియే ఎజ్లక్‌ నాయగమే' అను (గంథములోవి వద్యములు సృదయముమ (ద్రవింపజేయును,

వేడు వచనమున మంచి తమిళ (గ్రంథములను రచింవగల ఇస్లామియ రచ యిళలు పలువురు కలరు,

కై9స్తవ సాహిత్యము

తత్త్వ టోధకర్‌ (ఇ. 66 సంం20)

శేవియర్‌, బ్రట్లో యను క్రైం స్తన మహనీయులు పదునాటు వదు నేడు శతాబ్దులలో క్రై స్తన పిద్ధాంతములను; జసములను, ఆర్బ్భన్నాకమములను తమిళము లోని కమువదించిరి, అ కాలమున మధుకయందు వివాన మేర్చఆచుకొవిః తమిళ (బ్రాహ్మణ వేషమును ధరించి తమిళుడుగానే జీవించిన దే. నోవిలి (36. ౫00110 యమ ఐరోపీయ ఫాడిరీ (1577160560) ప్రపద్ధి చెందినవాడు. తమిశ (ప్రజలు తన్ను గొరవించి యాదరించువిధమున నఠడు మాంపాహారమును వర్టించి తమిళ దేశపు మఠా చారముల నవలంవించెసు. చేత జపమాలను, కాళ్ళయందు పావుకోళ్ళను, చెపుల యందు కుండలములను, శరీరముపై కావి యుడుప్పలను ధరించి యాతడు మనుగడ పొగించెను. యజ్ఞోపవీతమును కూడ ధరించెను. నంన్కృతము నథ్యపించి మంత్ర ములను కూడ నేర్చుకొనెను. తమిళము నభ్యసించి ఫెక్కు (గంథములము రచించెను ఆశడు తన పేరును కూడ “తత్త్వ బోధకర్‌” అని మార్చుకొనెను, “ఆత్మ విర్ణయంి జ్ఞానోవదేశకాండం! మొదలగు పెష్కు వచన (గంథముల నాకాలమునందే రచించెను అన్ని వచన (గంథములను రచించిన ప్రాచీన కవి మణిమొక డెనడును లేడు. ఆతవి వచనము న్యావహారిక తమిళమున కతి సన్నిహిత మె పెక్కు తెజగు లయిన వాద ములకు పాత్ర మయినను నతడు నేటి వచన సాహిత్యాభివృద్ధికి పురోగామి యయ్యెనవి చెన్న వచ్చును. అతనికి పిదస తమిళవచనదును మహోన్నళతస్థానమున నిలిపనవాడు లెష్టీ యను వీరమామునివర్‌, తమిళమున వచనమునకు సేవ గావించిన యీ యిరు వురు మహసనీయుణను బఐరోపీయులే యగుట మిక్కిలి యాశ్చర్యకర మయిస విషయము. వీరమామునివర్‌ ;

ఇటలీ దేశమునుండి తమిళ వేశమునకు మఠ (ప్రచారమునక్షై వచ్చిన పీరనూ మువినర్‌ (1080-1747) కీర్పి వేడు - శేంబావణి యను నఠని కావ్యము మూలమున

భః తమిళ వాజ్మయ చరితము వెైలయుచున్నడి. అయినను, నతడు ఇతరము లయిన "సెక్కు. విధములుగా కూడ తమిళమునకు వేవ చేవ్‌ యున్నాడు.అమటను మనము విన్మరించుటకు వీలు లేదు. శబ్దముల కర్ణములను తెలిపెడి గ్రంథములు పూర్వము పద్యరూపమున విఘంటువులుగా రచితము లయ్యెను. వివిధము లయిన యర్డ్‌ శీర్షికల క్రిండ నాయాయర్దముల నొవగు శబ్దము లొనగవిడినవి. ఐరోపాలో వకారాదికమమున శబ్బ్వములను కూర్చి యర్హముల వొసగు పద్ధతి _వకారము అకొరాద్మికమమున మొట్ట మొదటిసారిగా శమిళమున విఘం టువును కూర్చి యొనగినవాడు వీరమామునివరే. అ యగరాది (నిఘంటువు) చతు రోగరాది యమని. తమిళ అక్షరములలో పూర్వము కురిల్‌ యకారమునక ఒక చుక్క యుండెను, దీర్హ ఏకారమునకు అడుగున వంపు నానగక (వాయు నాచార ముండెను. (వాన్వ ఓకొారమునకు చుక్క. యుండెను. దీర్చ ఓకొరమునకు (క్రింద వంపు లేమ. తక్కిన యచ్చుల కముగుణముగా (వాన్వమునకు చుక్క పరిహరించియు, దీర్చ మునకు కొలది మార్పు చేనియు వానిని నంన్కరించినవాడు వీరమామునివర్‌. ఆతడు చేవన తిని నంన్కరజము నేటికిని వయోజనకారగా నంభావింవ విడుచున్నది. తేంబావణి మాత్రమే కౌక'తిరుక్కావలూర్‌కలంబగం, క క్లేఅమ్మాళ్‌ అమ్మానై అమవద్యకావన్యములమ కూడ నతడు రచించెను. శొన్నూల్‌ వశక్కంం అమలక్షణ ంథమును కూడ నతడ రచించెను. అది కుట్టితొల్కావ్సియ (విల్లతొల్కాప్పి యము) ననుపేరు కూడ పొందినది. అతడే దావివి లాటినుభాషలోవికిని వనవ దెంచెను. కొవ్యతమిశమునకుము, వ్యావవారికతమిళమునకును గలభేవమును వతి శోధించి యతడు, (వ్రక్యేకనత్యేకముగా శెందమిభ్రఇలక్కణమ్‌, (కొవ్యతమిళ లక్షణము)? కొడుందమిగ్రిఇలక్క ఇమ్‌ (గామ్యశమిళలక్షణము) రచించెను. తిరు క్కుజకును లాటిమభాషలోవి కనువదించెన్సు వీరమామునివర్‌ కొన్ని వదన్యగ్రంథములను కూడ రచించెను. వరమార్డ గరువికకదై. అమ కథ్యాగంథము వోన్యర నభరితము. చివ్నకథ యొక (వ్రత్యేక మయిన సాహిత్యరూపముగా వెలయుటకు ముండే చీన్నకథలనంకలనముగా రచింవ విడినగంథ మది. మతఠసేవకులకాజకై యతడు రచించిన వచన్యగంథము. “వేది యర్‌ ఒ(బ్రక్కుం? అనునది. ఆగంథము కన్నడములోనికివి, తెలుగులోవికివి నను నదింవదిడెను. *“వేదవిశక్కంం,” “బేదమరు త్తల్‌” అమనవి కూడ నతడు నచవనమున రచించిన కొథలిక్కుమక_గంథములు. శేంబావణి 8616 పద్యములు కలమవోకాన్యము. ఏనుక్రీన్తుయొక్క. జీవి మును) నం్యవదాయముగా వినవచ్చెడి కొన్నికథలను చేర్చి జోనన్‌ (౮03801) జీవిత

కై న్రవ సాహిత్యము 2 చర్మికము విది యఖివర్షించును. 'పెరియవ్వరాణము, కందబరామాయణము మొదలగు ('ప్రాచీనకావ్యముఅ నం్యవ్రదాయము ననునరించి, యీకావ్యమునందును నాట్టువృుడలమ్‌? నగరవ్పడలమ్‌ అమువానివి కావ్యప్రారంభమున చేర్చి యున్నాడు. పాల స్తీనాదేళ ముమ, తెరూసలఠం (౮6౧౫౩౩1లు) వగరమును విచట నభివర్షి ౦వబడుచున్నవి. కొని, వర్ణన లన్నియు తమిళదేశవు వర్ణనలుగావే కానవచ్చును. (ప్రాచీనతమిశసావాత్య వం(వ్రదాయము నమపరించి దేశ మయిదువిధము లయిన(వదేశములుగా విభజింవబడి వర్ణింవబరెను. తెరూనలమునందు లేవి హంన, కోకిల మొదలయినవతులును, ఏనుగులు మొదలగుమృగములుమ, అళోకము మొదలయిననృక్షములును నతనివర్షన లలో గలవు. మరుభూమి (పాల్లైవవం)కి చెందిన యొంపెయు, అర్జూరవృక్షమును కనవడవలయును కదాః అవి యీకావ్యములోని వర్ణనలలో కౌనరావు. కావ్యము నందలి నాడుమ వగరమును విదేశపాంతములుగా తోచుట లేదు. తమిళదేశమును, తమిశనగరముగానే దర్శన మొనగుచున్నవి. తమిళమున రచింవవిడిన యాకావ్యము శమిశులు పఠించి యాదరించ వలవిన దగుటచేత వా రభిలషించెడి.వకృతిదృశ్యములే యశఖివర్డింవవడిన వని చెన్న వచ్చును. జోనఫ్‌ మొదలగువారి'సేళ్ళను పేర్కొమటి లోను నరడు తమిళులకు (ప్రీతిప్వాశతము లయినపేళ్ళను వాడి యుండుటను చూడ వచ్చును. జోవఫ్‌ 'వళజకా” అనుచున్నాడు.. జాకా అనునతడు “కరుణయకా అనుచున్నాడు. బఐజొకా “నకులళకొ” అముచున్నాడు. ఒకడు “శివకా” అనఐడెను, తమిళులకు (ప్రీతిస్వ్యాత్రము లయిన తిరుక్కుఆశ్‌ వదదింధములను, కంబరామాయణ వదబంధములమ నతడు తనకాన్యమన పెక్కునందర్భములయందు (వ్రయోగించెము శ్రేంబానజిలో నన్యానము వ్రస్తుతింవబిదెను. శొక్లై యవ్పళా? మేరియమ్మై యనువారి గృహనస్థజీవితము కూడ (వ్రస్తుతింపవదెము.. కొని, తమిళకొవ్యములలో వధికముగా కొనవచ్చుశృంగార వర్ణన లీకావ్యమునందు. విస్తారముగా లేవు తన వై రాగ్యమన_న్వశమునకును, భక్రహృ్మదయమునకును వవి విరుద్ధము లగుటచే నతడు వావివి తగ్గించి వేపెను. ఇరేవియన్‌ (0. ౫. 8. 26308 1101888) అనునతడు జర్మ వీదేశము వకు చెందిన కై 9 న్తవమిషనరీ. తమిళదేశమున కై వ్లవమళమునకు గొవ్సపేవ చేనిన మహనీయుడు. తమిళమున భాషించుటలో (ప్రావీజ్యము గడించినళ్లు కావ్య రచవమునందును 'ప్రావీజ్యము గడించెమ. కొవ్నికొవ్యములను కూడ రచించెను. మతఠ(గ్రంఠములతోబా తడు ఒకటి రెండు సాధారణ(గంథములను కూడ రచించెను.

280 తమిళ వాబ్మయ చర్మిశను

గతళశతాల్లిలో మళ(వచారము చేయుటకై వచ్చిన కొళ్ట్వెల్‌ (1814-1891) ఆమ వ్రాంగ్లేయదేశపు ఫొదిరహృదయమును కూడ తమిళభాష యాకర్షించెను.. అతడు తమిళము, తెలుగు; కన్నడము; మలయాళము, తుళు, కొడగు సునంస్కృళతము లయిన (ద్రావిడభాషలమ; వితరములగు పెక్కు అసంస్కృతము లయిన (ద్రావిడ భాషలను పరిశోధించి తులనాత్మకపరిశీలనము చేయుటలో పెక్కు సంవత్స రములణు గడపెను. *ద్రావిడభాషల తులనాత్మకవ్యాకరణము అనుపేర నాంగ్లేయ భాషలో నాతడు రచించినగంథము (ద్రావిడభాషలకు ఘనతను చేకూర్చెను. తమిశము మొదలయినభాషలయొక్క వ్యాకరణవిర్మాణమును సరిపోల్చి చూచి యౌళాషల పూర్వరూప మొక'పే యనువిషయమును స్పష్టము గావించెను. ఈభాషల లోని మూలధాతువులు (100౪) పెక్కు. వరస్పరము పోలికలు గలిగి యుండుట నాకడు గుర్తించి యెత్తి చూపెను. తమిళదేశమునందలి దక్షిణప్రాంతమున చాల కాలము వసించి మతమునకు సేవ చేసిన యాకొలమున తమిళమును బాగుగా మాట లాడటకును, (వ్రాయటకును నేర్చుకొనెను, తమిళ్యపజలనుగుల్‌ంచి తమిళమునండే శొన్నిగంథములు రచించెను. తమిళశవచనములో నఠడు రచించినగంథములు జ్ఞానక్కోయిల్‌, నర్కరుజై ధ్యానమాలై మొదలయినవి. పోప్‌;

టీ. యు, పోన్‌ (1820-1007) అమ నాంగ్లేయవిద్వాంనుడు కూడ గతళతాబ్లిలో తమిళదేశము వచ్చి తమిళము వభ్యపించి తమిశభాషకు గొవ్పసేవ చేవెను, అతడు తొలుదొలుత విదేశియవిజ్ఞానశాథి లగుఉళనూల్‌, త_త్వనూల్‌, ఆళవై నూల్‌ (080) మొదలయినవానివి తమళములో రచించెను, తమిళభాషావ్యాకర ణమును తమిళములోను; నాంగ్లములోను రచించెను. తిరుక్కుఆక్‌, తిరువాచకమ్‌, నాలడి యార్‌ అను మూడు ప్రాచీనఠమిళగంథముల నాంగ్లములోని కనువదించెను. పుటి బ్పొరుక్‌ వెజ్చామాలై లోను, పుఅనానూలులోను గల పెక్కు పద్యములను ఆంగ్ల ములోవి కనువదించెను. మథతికొన్ని ముక్తకరచవలను కూడ ననువదించెము. అతనికి గలతమిళభాషాలిమానము మిక్కిలి వ్రశంసనీయము. తనపాఠళాలలో *ఒక తమిళ విద్యార్థి (ఒరు తమి[్రమాణనఃజా) అవి (వాయవలయు నని కోరినవా డఠడు. వేదనాయగంపి శె: .

మ్‌

వేదనాయగంపిక్షై (18281889) మీనా&ీనుందరంపిశ్లేయొడ్డ తమిళము

నభ్యపించి యఠవనితో మిక్కిలి నన్నిపాతముగా జీవించినవాడు, జిల్లాన్యాయ

కై9న్తన సాహిత్యము 8$1 స్థానమున మునసబుపదవిలో మంధెను. ఇశ్లై త్తమిళములోను, నాంగ్రభాషలోమ నఠనికి ప్రావీణ్యము మెండు. న్యాయస్థానపు చట్టములను మొట్టమొదటిసారిగా తమిళమున రచించెను, అతడు మీనా&ిసుందరంపిక్షైతో మిక్కిలి సన్నిహితముగా ముండి యకనిపై నపార్యసేమ కలిగి యుండినను కావ్యరచనమున మ్యాత మత డతనిమార్ల్గ ము ననుసరింవ లేదు. మీనాక్షిసుందరంపిక్షై నదునాలుస్థలపురాణములను, పదునాలుఅంతామలను, పదిపిక్తై త్తమిభ్రగంథములను, అట్టీవే 'పెక్కు ఇకరకాన్య ములను రచించెను. వేవనాయగంపిశ్నై తమిళసాహిత్యము నలివృద్ది చేయుటలో నామార్గము ననునరింప లేదు. స్థలపురాణమును గాని, పిర్సై త్తమిభీను గాని, కలందిగమును గాని యతడు రచింసలేదు. తిరువరుక్‌ ఆంతాది, దేవమాతా ఆంతాది యను రెండుగంథముల నంతాదులుగా రచించెను. అవియు (ప్రాగీనపద్ధ తిలో యమకము; తిరిబు మొదలయిన శబ్దాలంకొరములకు (ప్రాముఖ్యము నొనగక సులభ మయిన సరళ శైలిలో నొప్పినవి. అతడు రచించిన పెణ్‌మదినూలై మహి శల కనయోగించురచన. నర్వనమయనమరసక్కీ ర్తనై ; నఠ్యవేదిక్కీ_ర్హనై యను నంగీకరచనలు కల్యగంఠములను కూడ నతడు రచించెను. తిరువరుక్‌ మాలై; దేవతోత్తరమాలై యనునవి యర్చనార్ధము వనికి వచ్చుభక్రిరచనలు. నీనియన్నిటి కంటెను నతవికి శాశ్వత మగుయళస్పును కలిగించినవి (పళాసమొదలియార్‌ చర్విక్రము (1876), సుగుజసుందరిచర్యికము (1887) అను రెండువచన్యగంథములే. అవి రెండును నవలలు, తమిళమున మొట్టమొదటిసారిగా నవలను రచించి తమిళ పాహిత్యమున నొకమాతనశాఖికు [ప్రారంభము చేసినవా డతడు,

ఆశడు తనకాలమునందలి కై వకవు లనేకులతో స్నేహము కలిగి యుండెను, తిరునాడుదురై మకాధిపతితో నతనికి సన్నిపాత మగునంబంధ ముండెను. ఇట్టే నమరసదృష్టి కలయాతడు హైందవకుటుంబమును, వాకానరణమును చిఖతించుచు నవల రచించుటలో నెట్టి యాళ్చర్యమును లేదు.

వివాహ సందర్భములందు పెండ్రికమారువి బావమణుదులు గేలి చేయట కలదు. ఆహాన్యసంభాషణము నిమిడ్చి పాట పాడునలవా టున్నది. నలుగుపాట యనునది యట్లు పరంపరగా వచ్చుచున్నది. అట్టి జానవదగితములను వేదనాయగంపక్షై రచించెను. బావమజదులు తమయింటియల్లుని గేలి చేయుడు హాన్య మాడుటను చూతము:

ల$? తమిళ వాబ్బ్మయ గర్మిక్రము మైత్తునరే ఇన్దుముదల్‌ మగరాశర్‌ నీరే కొత్తార్‌ కలి ఎద్లక్‌ కుయిల్లై క్కొటజ్జీరే ఉఖవుత్తొటిల్‌ శయ ఉమక్కు ఉడ మ్చెల్లాం శేబు; ఊశ్తై క (వప్పట్టుమో ఓన్సదు ఆటు స ట్‌ క్యూ ఉద్ది ఉమక్కు ప్పాలుడకా శోజు వయన్నడా దిరుమ్‌ ఉమక్కు ఆయుసు సూటు, అనువాదము; బానగొరూ। నేటినుండి మహరాజులు మీరే. పూగు తిని జడలో ముడిచిన మా అమ్మాయిని డేపట్టితిరి. సేద్యము చేయుటచే మీ యొడలంతయి బురద యయినది. కళ్ళలమును కడుగుటకు తొమ్మిది నదులు దాలునా?ః చద్దియన్నము తినెడి మీకు పాలతోడి యన్నము. భయపడక విలువుడు, మీకు నూజేండ్లు ఆయుస్సు, తనసౌంతజీవితములోని యనుభనములను 'పెక్కుపాటలలో వడియగట్టీ యొనగెను. అతనివలె వృత్తి మొదలయినవానిలో చిక్కుకొని కష్టములు పొందిన ఈపాటలను చదివి విష్కళంకములయిన తమహృదయముల బహిర్గతము చేయుట కొకవాహిక లభించిన దని యుపళమనము పొందుచున్నారు. నిష్కళంకమును, నార్జవగుణో పేతమును నగుజీవితమును గడపినవా డగుటిచే నాపాటలలోవి (ప్రతిశన్ది మును సత్యమును పర మోశ్సాహముతో (ప్రకటించుచున్నది. వేదనాయగంపిశ్షై చేసిన యుద్యోగము కలహములు, కారుణ్యములు, న్యాయవాదుల మిథ్యావాదముణ, అనత్య ములు విండినన్యాయస్థ్టానమున. అత డాయుద్యోగమును వదలి విశ్రాంతి చెందినపు డాళడు పొందిననంతోషమును; అనుభవించిన స్వాఠం(త్యభానమును చూడ గలము. చక్కవి (ప్రానములు, అంత్య(ప్రానములతో కూడి నుధుర మయిన నంగీతథరిత మయినపాట యుది;

కైఫన్తన సాహిత్యము శక పోదుమ్‌ పోదుమ్‌ ఉద్దియోగకణమే = ఇదిల్‌ ఏదు సుకం నమక్కు మనమే .... ఎన్ష నేరముం ఓయాద వేలై = ఇదిల్‌ ఎన్న 'పెల్లోమ్‌ ముత్తుమాలై? అస్త ఉద్దియోగముమ్‌ అలై - అదిల్‌ అగపట్ట నామ్‌ కరుమ్సు బోల= పోదుం పోదుం.... నుబ్చైయరో అస శ్రమాె = అన స్పుందర్రై యర్‌ వభిక్కిలే శొళ్ళాయిరం ఓవై అప్పైయర్‌ కట్స్‌ప్సార్‌ బొయ్‌న్బీనైం అన అనంత్రై యర్‌ కట్టువార్‌ ఆకాశక్కో నై అజ్ధస్పురట్ట కా అన్దవాదీ = అగి న లాబ్దిప్పుర ట్ట౯్‌ అవకా వతివాదీ ళణ్ధప్పిరశజ్ఞా౯ా వియాయనాది = నానుమ్‌ శా స్తరస్పుకుగజకట్చికార ౯ ఎనుంకియా దీ*..పోదుం బోదుం కగనప్పూవందిమగ౯ా కొయ్‌దానామ్‌ = అద్ర క్కణ్తు కురుడకా అమ్బాల్‌ ఎయదానామ్‌ శికమిశ్ర ఊమైయనుం వై దానామ్‌ = అద్వై చ్చెవిడ౯ా కేట్టు నగ్నై శెమ్‌దానామ్‌, అనువాదము; బొలు చాలు ఉద్యోగ గౌరవము, ఓ మనమాః ఇందు మన కేమి సుఖము కలదు? ఎప్పుడును విశ్రాంతి యెజుగని పని = దీనిలో ఏమి ముక్యాల హారమును పొందితిమి? ఆ యుద్యోగము కూడ ఒక గానుగ యంథఠము. దానిలో ఇటుకు కోవిన మనము చెటుకు వంటి వారము. చొలు చాలుం సుబ్బయ్యో అబద్ధారి మూట. అ - సుందరయ్య వ్యాణ్యములో తొమ్మిది వందల రం(ద్రాలు. అప్పయ్య నృష్టిప్తాడు కూట సక్రాలు, అ= ఆనం తయ్య కట్టుకాడు అకొశ హర్మ్యాలు గట్టిపిండం ఆ వాది. అంతకం టి గట్టిపిండ౦ అకవీ (ప్రళివాది, చండ (ప్రచండుడు న్యాయవాది.ఎప్పుడూ, చట్టప్రకొర 6౮ అవిద్ధారొడే కడీదారుడు అనేభ్యాతి. చాలు? దాలు... గొఢడ్రాలి

284 తమిళ వాజ్మయ చర్మికమ కొడుకు గగన కునుమము కోళాడటః దానిని చూచి గుడ్డివాడు వింటితో కొట్టినాడట। జగములో మూగ వాడయినా తిట్టి నాడట దావిని విని చెవిటి వాడు నవ్వినాడట,

వ్యాజ్యములలో నన్నకష్టనస్టములను సులభము లగుళబ్దములతో నెల నృష్టముగా చెప్పెను! ఇట్టీ దుష్టలోకములో చిక్కుకొని యుండినప్పటికివి తనక ర్తవ్య మును మిక్కిలి చక్కగా నిర్వర్తించి యతడు విజాయితీకి పేరు పొంది వించెను, తనయుద్యోగమును చక్కగా; న్యాయముగా నిర్వహంపనలయు నని దై వమును పప్రార్బించును = ఒకపొటలో. అదియు నంగీకాత్మక మయిన గీఠము (ఇశ్రై ప్పాట్టు) నానే ఫొదుసీతి కానే శెలు త్రిడ నల్లవరం అరుక[్‌కోనే వరుం వటిక్కర్‌ సన్నత్తె వకా కొజ్కళాల్‌ కెడామల్‌ మస్టె కీట తర్షియోగన్తర్‌ వమ్బుక్క ఇడం కొడామల్‌ అరుమడియాల్‌ నటిక్కు ఆరాయ్‌చ్చియిల్‌ పిన్నిడామల్‌ అసప్పళ౯ా పాట్ట౯ శొన్నాలుం ఆలణనెణీ క్రై విడామల్‌ దరుమదేవతై వియాయ తలన్షవిల్‌ నడిక్కం తస్పుకాట్బిగళ్‌ కడు కిడు ఎనవే తుడిక్క ఇరుమైల్‌ కళ్‌ అసీదియే ఓట్టం పిడిక్కు ఇలబ్టమ్‌ వాబ్లీకళ్‌ వెట్క త్తాల్‌ ఉయిర్‌ మడిక్క = వానే... అనువాదము : ఓ దేవాః నేను ఎల్లరకు న్యాయము కలుగునట్లు ధర్మ విర్ణయము వేయ వట్లుగా వరము విమ్ము* నాకడకు వచ్చు కఉదారుల మనస్సులను పరుష

స్ట9వ్తవ పాహిశ్యము వీ$ీక్‌ వాక్యములతో నొప్పించ కుండునట్లు, నా (క్రింది యుద్యోగుల ఉబుసుపోక భాషణములకు తావొనగ కుండునట్లు; సోమరి తనము చేత అభలియోగమువు విచారించుటలో వెనుదీయ కుండునట్లు; తండ్రీ తాతలు చెప్పినను ధర్మ మార్గము తస్పనట్లు, ధర్మ దేవత న్యాయ స్థానము నందు నాట్యము సేయ పట్లు, కూట పాతులు గడగడ మని వణకు నట్లాః అధర్మము రెండుమైళ్ళ చూరమునకు పొజిపోవు నట్లు, లంచగొండ్లు సిగ్గుతో చచ్చిపోవునట్లు... వేను ఎల్లరకు... ష్‌ న ణా అకిసులభ మయిన యీపాటలో వెంళ గొవృహృదయము వడియగట్టి చూన ఐడుచున్నది।ః తం(డ్రియో, తాతయో చెవ్ఫ వచ్చినను ధర్మమును విడనాడ రా దటః తప్పుడుసాక్యము చెన్పుటకైై వచ్చినవారు గడగడ మని వడకిపోవునట్లు నడువ వలయు నటః లంచము తీవికొనువారు సిగ్గుతో చిదికిపోయి ప్రాణములు విడుచునట్లు వ్యాయనును సరిర&ంస వలయు నటః సులభ మయిన ఇశై ప్పాట్టులో వింత గొవ్ప భ్రానమును వింపెను. ఈపొటలోని శబ్దములు చాలవణకు వ్యవహారములో నున్నళబ్ధ ములు; సూటిగా నర్థ మగునట్లు చేసి హృదయమును న్పృశించుచున్నవి. లంచము పృద్చుకొనునధికారులను మిక్కిలి తీవముగా ఖండించుచు రచిం పెను. అధికేప (ఈటూం) రీతిలో రచింపబడినపాటలు పెక్కు కలవు. దొంగలు అమావాన్యరీకటిలో మాత్రమే దొంగతనము చేయుడు రటః కొంద అధికారులు వగలు కూడ కొల్లగొట్టుడు రట। దొంగలు దొరకి వీరిముందు విదారణకు వచ్చినప్పుడు వారు పెక్కుదినములు కూర్చినధనమును వీ రొకదినములో లాగుకొందు రటః దొంగల దగ్గణనుండి కూడ దొంగలించుటకు నమర్జు లట కొంద అధీకొరులుః కొందలు నేరుగా లంచము తీయక తనయిండ్లలో 'పెక్కువిధము లయినయుక్పన ములు, వేడుకలు, పూజణు జరిపి యచట బహుమానములు పొందుదు రటః జాతిలేదము లర్థరహితము లయిన వట్టికల్పనలే యనియు, జన్మముచేత సర్వు లును నమానమే యనియు మిక్కిలి మనోహరముగా తెలిపి యున్నాడు. అకడు లేభారూసమున కొన్నికవితలు రచించెను. అవియు మిక్కిలి రన వంఠము లై యున్నవి. ఒకమాలు తిరువాడుదురై మఠళమునకు పోయి మరల తన వినాపస్థలమునకు వచ్చి చేరినపిదన నా నుకాధిపతిపేర నొళపాట (వ్రాసి వంపెను. అందు తనమనస్సు ఆచటనే యున్న దనువిషయనును మిక్కిలి మనోహరముగా వెల్లడించి యుండుటను చూడ వర్చును.

ఠీ తమిళ వాష్మయ దర్మీశము వేర్‌ వను నిన్నై క్కజణ్ణు వేట్టు ఇరా త్రిరియే మీడ్డే౯; ఊర్‌ వన్లు 'శేర్‌ నేఖ ఎన్సకా ఉళమ్‌ వన్లు శేర క్కాణేకా 1 ఆర్‌ వను కొలినుం శ్రేశే౯; అదన్వై ఇబ్లు అనుష్పువాయే. అనువాదము; వేరుగా వచ్చి విన్న దర్శించి నిన్న ర్యాతియే మరలితివి. ఊరువచ్చి చేరి తిని. నామనస్సు మాత్రము ఇటవచ్చి చేరలేదు. ఎవరు వచ్చి చెప్పినను వినను. దానివి ఇచ్చటికి పంపుదువా? ప్రాచీన మగు 'విరు త్తం" పద్యములలో రచించినను వచనముకంపి నది మిక్కిలి సులభ మై యున్నది. అతనికి తమిళ మంత సహజముగా వచ్చి తోడ్పడినది, కృష్ణ ట్‌ ఏ వై ప్పవుడుగా జన్మించి, వైష్ణవుడుగా పెరిగి, తన మువ్పదవయేబ కై స్తవు డుగా మాజి యేసుక్రీ స్తువట్ల నధికభ క్రిపప త్తులతో జీవించిన తమిళకవి కృష్ణపిశ్హై (1827 = 1900). అతడు ఇరక్షణీ మమ్యాత్రికం, ఇరక్షణీమనమయవిక్షయం; ఇరక్ష జీయమనోహరం, ఇరక్షణీయకుజక్‌ అన్నుగంథములను రచించెను. అతడు కంబ రామాయణమును మిక్కలి చక్కగా నధ్యయనము చేసె ననువిషయమును అతని నద్యములశ్రై లివిదిట్టియ, కల్చనమబట్టియు: తమిళభాషాశంపదనుబట్టియు, తెలిసికొన వచ్చును. వానిలో నుత్కృష్ట మయిన ఇరక్షణీయయ్యా్యతికం ఆఅను(గంతను 8800 పద్యములు కలకావ్యము. ఆకాలమున కవీశ్వరుల సామర్థ్యమునకు కొలబద్దలుగా పరి గణింపదిడిన శబ్షాలంకారములు, యమకము,తిరిబు, శ్లేష, అమపానము మొదలగునవి కలపద్యము లం దిరువదియొక్కటి కలపు. ఇతర పద్యములు మధురము లయిన, సులభము లయిన శబ్దములను కలిగి మనోజ్ఞ మయిసశ్రైలిలో నున్నవి, ఇది జొకా వినియణా అనునాంగ్లేయవిద్వాంనుడు రచించిన *పరదేశయిణ మున్నేట్టం' (88009 కి508౯635) = యౌ్యత్రికుని యభ్యుదయము = అనుగంథము ననుసరించి రచింవబడెను. తమిళశ(ప్రజలకు (ప్రీతిపాతము లయినతమిళనం (పప్రదాయములను నెల కోలిపి యళ డ్నీగంథమును రచించి యున్నాడు. ఇందలి భదక్రికవితలు ఆళ్వారులు, నాయన్మారులకవితలవలె హృదయములను (ద్రవింవ జేయును. పాపి యగుపప్రాణము 'పెక్కుకష్టములు పొంది తుదకు ఏనుకక్రీ న్తుయొక్క. యన్నుగహముచే మారిపోయి మోతసా(మాజ్యమును పొందుటనుగూర్చి యీకావ్యము విశదము చేయుచున్నది. ఏసుక్రీస్తు ఇందలి నాయకుడు,

14. విదేశములు (పసాదించినసాహిత్యము (్రీలంక (సింహళము) :

(ప్రాచీనకాలమునుండియే సింహళము తమిళము నభివృద్ది చేసిన దేశముగా వ్రపిద్ధి చెందినది. సింహళములోని యుత్తరప్రాంత మయిన య్యా పాణములోను, దక్షిణ ప్రాంత ఘయిన మట్టిక్కళములోను కవు లనేకులు వెలసి పెక్కు తమిళ (గ్రంథములను రచించిరి. ఇరువది శతాబ్దులకు (పూర్వమే ఈల త్తుబూద౭-తేవనార్‌ అనుక వీళ్వరు డాదేశమున ముండి తమిశము నభినృడ్ది చేసెను. ఆతడు రచించిన యేడుపద్యములు సంగపాహిత్యమున నంకలింపబడినవి. ఈ00 అనునది సింహళమును తెయపు(ప్రాచీనతమిళళబ్దము) వదునెవిమిదన శాదబ్దమువజకును సింహళమున తమిళమే పాలనభాషగా మండెను. పింహళీయులు కూడ తమిళము నభ్యసించుచుండిరి, పింహళశీయులలో కొందణు తమిళ(గంథములను రచించిరి. సింహళమును పరిపాలించిన సింహళ దేశపురాజు లాంగ్లేయులలో నొన్స్నందము చేసికొనిన కాలములో కూడ తమిళమునందే నంతకము చేసిరి. అందుచే బాల కాలముగా తమిళసాహిత్యము పింహళమున కూడ నభివృద్ధి చెందుచుండె ననుటలో నాళ్చర్యము లేదు, సింహళ దేశపు తమిళ్యగంథములు ;

నంన్కృళములోవి కాళిదాసుకొన్యమునకు అనువాదముగా తమిళమున రచింప బడిన రఘువంశ మనుకొవ్యము సింహళదేశమున నుండిన ఆరళకేసరి యను క వీశ్వరువిచే (పదునాజన శతాన్షిలో) రచింనబడెను. ఆది రెండువేల నాలుగువందల పద్యములు కలకొవ్యము. తమిళదేశమున న్ధలపుకాణములు పెక్కు వెలసినకాలమున సింహళమునను నట్టిపురాణములు పెక్కు రచింపబడెను. తమిళదేశమువ కోవై, ఉలా, కలంబగం, శతకం, తూదు, అంకాది మొదలగు కాన్యభేదము లలినృద్టి చెందిన కాలమున సింహళములోను నట్టి (గ్రంథములు రచింనబడెను. ద&ీణక్లై లానపురాణం, కోణాచలప్పరాణం, పులియూర్‌ పురాణం, చిదంబరనభానాథప్తురాణము మొదలయినవి రచింపదిడెను. శివర్యాత్రి పురాణము, ఏకొదళిపురాణను అనునవి కూడ నచట పుట్టినవే

శ్రీ తమీళ వాజ్మయ చరిత్రము జూదుపురాణము, వలై లీకుస్పురాణము అనునవి నూతనములు. ళనకిప్త్పరాణ మనునది యొక వేశ్యజీవితమునకు సంబంధించినెది, క్రై ఏ న్తవమతమునకు సంబంధించిన తమిళ (గ్రంథములు కూడ పింహళమున రచింసబడెను, మురుగేశ పండితర్‌ *పీతినూల్‌” మొదలయిన కొన్నితిగల (గ్రంథములను రచించెను. ఊయల లూగుటను గుటించి యఖివర్షించు “ఊద్దాల్‌” గ్రంథములు పెక్కు వీింహళమున రచింపబడెను. నవాలియూర్‌ సోనుసుందరవ్వులనర్‌ ఇంచుమించుగా పదున్హై దువేల పద్యములను రచించెను. *ఆడిప్పిజప్పు కొ్కాండాట్టం” మొదలయినవావిని రనవంతముగా సులభ మయిన శైలిలో నతడు రచించెను. ఆ విధముగా పెష్కవిధము లయిన క్రిగీఈము లను రచించి యతడు వ్రపిద్ది చెందెను. కదిర్‌కానుమ్‌ అను పుణ్యక్షేకమునందు వెలసిన నుబ్రహ్మణ్యస్వామివి కీర్రించుచు నఠడు రచించినపాటలను నేటికిని (ప్రజలు మిక్కిలి యాదరముతో పొడుచుందురు. పుదియ శెళాతమిభ్రమాల్లై పుగథి మాలై పాది ప్పొరువిల్‌ కచ్చా సుగన్దా ఎన్లు పాడి క్కందిరై మలై కాణాద కణ్‌ ఎన్నకళ్లే కంబ్పారజళి కొణు క్కణ్‌ ఎన్న కజ్డే. అనువాదము ; వినూతనమగు తమిళశమాలను కీ ర్తిమాలగా రచించి, సాటిలేవట్టి కందుడాః సుకందుడా। అవి కీర్తించుచు “కదిరై” పర్వతమును కొంచని కన్ను ఏమి కన్ను? కర్పూర కాంతిని చూడవి కన్ను ఏమి కన్ను? మొదలయిన పాదములు శీలన్సదిగారములోని పద్యము ననునరించి రచింన బడెను. - సింహళ దేశపు జానపదగీతములు : పెక్కు. తాబ్దిములుగా (వ్రజలు తమిశము మాటలాడుచుండిన ద్వీవ మగుటడే పింహళమున "పెక్కు జావపదగీకములు నజీవము ల్రై యొక (ప్రత్యేకసాహిత్యముగొ వెలసి యుండుటలో నాశ్చర్యము లేదు. వలుకష్టముల కోర్చి వానివి సేకరించి (వ్రకటింప వలయు నని విద్వాంనులు (నయత్నించుచున్నారు. వారిలో రామలింగం అనువారి కృషిమూలమున వందలకొలది సింహళదేశపు జొనవదగీతములు నేడు ముద్రికము లయ్యెను, అచటి జొనవదగీఠనులు పెక్కు తమిళటేళపు జాననదగీతములి

విదేశముణ (వ్రపొదించీన సాహీఠత్యము లీ0ీ వలెనే యున్నవి. ఉళయదేళశములకును మధ్య నాకాలమున వధికముగా మండిన జనుల రాకపోకలునుః వరన్సరనమాగమములును నాసామ్యమునకు కారణ మని చెనృవద్చును. ఒకపొట చూతము, పొట్టి అడిచ్చాళో సాల్వార్‌క్కుం క్రైయాలే అణ్జా ఆడిద్భానో అరై ఇాణ్‌ కయిట్టాలే అణ్‌ వనై యిల్‌ మగ్గే అణీల్‌ కోదా మామృటమే కూప్పిట్టు నాకా కేట్చేకా కజ్టుర మే కణ్వశరాయ్‌._.. టబ ణి అనువాదము : అవ్వ కొట్టిందా పాలుపోసే చేతితో, అన్న కొట్టాడా మొలకాడుతో. మగ తాటి లోని యో మంగాః ఉడుత కొట్టవి యో మామిడిసండా। పిలిచి నేను అడుగుకాను, ఓ కుద్చా! విదపో. అనునది సింహళనులో నేడ్చుచున్న వసీవిడ్డను జోకొట్టి నిద్రపుచ్చుచు పొడెడిపాట. తమిళదేశపు ఫాటలో కూడ (నథమపాద మళ్లీ కలదు.

అజ్ఞా అడిచ్చానో అరై ఇొకా కయిట్టాలే = అనుపాదమునకు నమానముగాం

అత్ర అడిచ్చాశో అల్లిప్పూ చ్చెళ్లాలే = అని కమిళదేశమున పాడుచుందురు, ఈ విధముగా చిన్నిచిన్ని భేనములకు నడుమ మూల భూత మయిన యేకఠత్వము నృష్టముగా కనిపించును. పళ్ళు మొదలయినవి :

వదునెవిమిదవ శతాని పారంభమున చిన్నత్తంబిన్వులవర్‌ అను క వీళ్వరుడు “పళ్ల*ి అనుతెగకు చెందిననాటకమును రచించెను. అందలి సెక్కుపాటలు రననంతము లయినవి. జానసదగీఠపద్ధతి ననునరించి రచింసబడినను కవు లాదరింపదగు కొవ్య పొౌందర్యముతో నవి యొప్పుచున్నవి. తమిళదేశమున “వబ్లి సాహిత్య మఖినృద్ది ఛందినకొలమున సీింహళమునందు *వళ్ళు” నాటకమును రచించినవా డతడు.

భ క్రీగీకములను; వితరము లగుపెక్కు. తఈత్త్వ్వగీతములను రదించినవాడు ము త్తుక్కుమారకవిరాయర్‌. ఆకడు విరుత్తం సద్యమును రచిండుటలో మిక్కిలి విపుణుడు. మాణీక్యవాదకర్‌, తాయునూననర్‌ అనువారిశ్రై లి నాఠని పొటలలో చూడ వచ్చును.

19

200 ఈమీళ నాబ్మయ చరి[క్రము

తమిళడేశమున కురవంజీ నాటకము అభివృద్ధి చెందిన కాలమున సింహళము. లోను నా (పకియాసాహిత్య మఖివృద్ధి చెందెను. శేనాదిరాయమొదభియార్‌ ఆము నఠడు నల్హైక్కురవంజి యను నొక రనవంత మయినకొవ్యము నను(గ్రహించెను. ఆద్మగనావలర్‌ ;

యాఖ్రపాణములోవి తమిళవిద్వాంసులలో నువన్నతస్థానము నధస్టించినవాడు అర్ముగనావలర్‌ (క్రీ, శ, 1822-1880) అతడు కొంతకాలము తమిళదేశమునకు వచ్చి చెన్నపట్టణమునందు నపించి తఈమిళభాషాపేవ చేవెను. ఖ్రైవనమకత ళ్‌ మధికముగా మన్న పెరియపురాణము మొదలయిన [గంథతముల వ్యాప్తకి గొప్పకృషి చేపెను, కడచినళరార్టిలో తమిళ(గ్రంథముల నాంగ్ల ములోవి కనునదించుబలోను, నాంగ్ల (గంథములమ తమిళములోని కనువదించుటలోను మిక్కిలి సమన్టు డని పేరు గాంచెను. బైబిలును తమిళములోని కమవదించుటలో గొనృయండగా మండి దానినీ పరిష్కరించెను. పలువురు తమిశ్యగంథముల నఠళ్యపించుటకు వీదుగా పాఠశాలల వేర్పాటు చేయుట మాత్రమే కొక వారి కనసరము లగు పాఠ్య[గ్రంథములను ముద్రిం చుటక్రై మ్యుద్రణాలయసులు కూడ నెలకొలిపి తిర్వహించెను, వావిని నిర్వహించుటకు కొవలసిన ధనమును నంపాదించుటక్షై యిల్లిల్లుగా తిరిగి వీయ్యము విచ్చ మెత్తి తమిళభాషకు. గొన్న సేవ చేసినమహవీయు డతడు. తమిళము నెట్టి ముద్రణా స్టాలిత్యములును లేకుండునట్లు నిర్ణష్టముగా (గ్రంథములను ముద్రించి (సకటించుటలో చక్కని మార్షదర్శకు డై వెలసెను. విద్యార్థల కుచిక నుయిన (ప్రాథమిక పొఠ్య (గ్రంథములను సరళ మయినభాషలో = వ్యాకరణ దోషములు లేని భాషలో = తానే రచించెను. శ్లైనమళమును గుతించి తెలుపు (గంథములను రచించెను. సులభముగా వ్యాకరణమును నేర్చుకొనుట కుపకరించు (గంథములను రచించెను. పెరియప్పరాణము: తీరువిశ్రై యాడల్‌ పురాణము అనుసద్యకాన్యములను నచనమునందు (వ్రాసి పెక్కుర కువయోగవడునట్లు చేసెను. మటి కొన్ని పద్యకావ్యములకును, నన్నూలునకును వ్యాభ్యానములు రచించెను. గత సంవత్సరము తమిళశమున వచన మలినృడి చెండ దొడగిన పరిస్థితిలో దాని కొక చక్కవి మార్గమును చూప్‌, విర్ణష్ట మయిన; సులభ మయిన తమిళవచనము నభినృద్ధి గావించెను. ఆకవిని తమిశవచన జనకు డని పేర్కొన దగును,

విదేళశములు (వ్రపాదించిన సాహీఠత్యము 20! దామోదరం పిళ్లై; ర్‌వా

శీ. వై. దామోదరంపిశ్నై (క్రీశ. 18821901) పెక్కు కొన్యములను; వచన [గంథములను రచించెను. మదరాసు విశ్వవిద్యాలయమున మొట్ట మొదటి పారిగా వి. ఏ. సట్టమును పొంది యందు గొవ్పగా నుత్తీర్డు డయిన యిక డాంగ్లే యమునందు గడించిన పాండిత్యముమ; నరిళోధనాళ క్రివి తమిళ సాపాత్యాభివృద్ధికి మిక్కిలి చక్కగా వివియోగించెమ. అతని కొవ్యములును, వచనములును (ప్రాచీన పద్దతిలో నుండి శబ్దిగాంలీర్యమును, నర్థగాంలీక్యముము కలిగి యుండును. నే డాతడు రచించిన (గ్రంథములు విన్మరింపబడినము తాళప్యతములలో నుండిన (పొచీన తమిళ (గ్రంథములు కొన్నింటివి మహా (వ్రయత్నముతో పఠించి మొట్టమొదటిసారిగా వావివి ముద్రింపజేసి (వటించిన యాతని యపూర్వమయినపేన మాత్ర మెన్నటికివి విన్మరింన ఐడ లేదు. న్యాయాధివతిదాక నున్నతపదవుల నధిష్టించిన యౌ మహవీయు డాకాల మున తమిళభాషాసేవ నొక గొన గొరవముగా నంభావించెను. తాళశవ్యక (గ్రంథము లమ పాఅవైచినచో ప్రాచీన (గంథములు నళించిపోవునే యని మిక్కిలి విచార మంది యా విషయ మై మొట్టమొదటిసారిగా యెలుగత్తి చాటి యవేక తమిళ(గంథములను సంరకించిన మహనీయు డతడు, తమిళభాషను తల్లిగా నంభావించి నమస్కరించు స్థితికి మొట్టమొదటిసారిగా నల్షిప్రాయమును కలిగించినవా డతడు.; నంగకొలమునాటి (గంథములలో కొన్ని యిష్పు డయినను లభించుట సంళయము.... ఎన్నో దివ్యమధుర (గంథములు కొల్మకమమున నొకదావి ఏదన మణొకటి నశంచుచున్నవి. ఇట్లు నంచి బోవు (గంథములపసై మీకు కొంచె మయినను కృవ పుట్టుట లేదా? ఆశ్చర్యము! ఆశ్చర్యము; అన్యు డెవడో నశించుచుండగా చూచునపుడే మనసు తల్లడము చెందునేః తమిళళబ్దము మీకు తల్లి కథాః ఈమె నశించిన మన కేమి యని యూరకుందురా? అవి సులభము లయిన శబ్దములలో తమిళభాషపట్లను;, కాన్యములవట్లను నళడు వెల్లి డించిన భక్తిభానము (స్రళంనవీయము, వీ, కో సూర్యనారాయణ కొస్తియార్‌ మొవలయిన తమిళవిద్వాంసు లనేకు లీరంగమున కృషి చేయుట కుక్సాహము గొలిసినవా డఠడు. ఇతర విద్వాంసులు ;

యాభ్రీపాణమునకు చెందిన కనకసబ్వై స్పులవర్‌ (18291878) కై) స్తవ మఠమువకు చెందినవాడు. అతివేగముగా కవిత్వము చెన్సగలవాడు. తిరునాక్కుప్పు

ఖీ తమీళ వాబ్మయ చర్మీతము రాజము, ఆళగిరిసామిమడల్‌ అను([గ్రంథములను (ప్రాచీన సం[పదాయము నమనరించి రచించెను.

వి. కనకసవై ప్పిక్షై (1855-1006) అమ విద్వాంసుడు కూడ యా్రిపాజము లోవి యొకకుటుంబిమునకు చెందినవాడు. తమిళదేశమున వివపించి తమిళసాపా ఈ్యముయొక్క యభివృద్ధికి కృషి చేసినవాడు. ఆంగ్లేయభాషలో మంచిపాండిత్య మును గడించినయావిద్వాంసుడు తమిళ్యగంథముల నాంగ్లములోవి కనువదించియు (పాచీనగంథములను కోధించియు గొప్ప సేవ చేసెను.

పింహళమునకు _చెందినతమిళఏద్వాంనులలో తీ, కా. కనకసలై పక్షై (కీ. *. 1868-1020) అమనతడు కూడ గణవీయ మగుసాహిత్యపేవ గొవించెమ, వాల్మీకరామూోయణములోవి కిష్కం౦ధాకాండమును, సుందరకాండమును తమిళములోని కనువదించెను. కందిరావమాయణములోని బాలకాండమునకు వ్యాఖ్యానము రచించెను, వా. కదిరై వేల్‌పిశ్సై (1844-1007) మజొక యా్య్రిపొణకవీశ్వరుడు. తమిళదేశము వకు వచ్చి యతడు పెక్కు శ్రై వ్యగంథములను, వ్రైషధమునకు వ్యాభ్యానమును రచిం చెను. ఒక చక్కవిఆగరాది (విఘంటువువి కూడ నిర్మించెను. సంహళములోని కదిర్‌ కామం అనుపుణ్యక్షేతమునుగుతించి యొకకలంబగ్యగంథభమును రచించెను, ఇదే'సేరుతో మతొకకవీశ్వరుడు కూ. కదిరై వేల్‌పిశ్సై (1803-1004) య్యాఫపాణ ములోనే యుండి పేన చేసెను.

ఇంచుమించుగా నరువదిపద్యకావ్యములను రచించిన శవళంబుస్పులనర్‌ (1880-1000) ఆనుయ్యాగిపాజవిద్వాంనుడు పెక్కు అంతాదులను రచించెను. అవి యెల్ల కమిళకొవ్యసం(ప్రదాయము ననుసరించి (ప్రాచీనపద్దతిలో రచింసబడెను. అతడు కొన్నిగంభములకు వ్యాభ్యానములు కూడ రచించెను.

శున్నాకం కుమారసామివ్సులవర్‌ (1854-1022) నంన్కృతముముండి కొన్ని (గ్రంథముల ననువదించెను.._ అవి చాజక్యనీతి వెజ్చా, మేఘదూతక్కారికై, రామో దంఠం అనునవి. శిశుపాలనధను వనచనానువాదము. అతడు కొన్నికావ్యములకు వ్యాఖ్యానము రచించెను. తమిళకవీశ్వరుల చర్మిత మనునది యతడు రచించిన యొక మంచిచర్మిక్యగ్రంథము. అతడు మజికొన్నిసద్యకొన్యములను వచన(గ్రంథ ములమ రచించెను,

విదేశములు వ్రసాదించిన పాహీత్యము ణి విపులానందర్‌: స్వామి విపులానందర్‌ రామకృష్ణమళమునకు చెందిననన్యాని, అతడు సావాత్యము,

మఠము, ఠ_ర్త్వజ్ఞానము; విజ్ఞానకాస్త్రము, నంగీఠము మొదలయిన 'పెక్కుళాఖలలో నారితేరినవిద్వాంసుడు. అతని యాంగ్లభాషాపాండిత్య మతవికి పరిశోధనలో మిక్కిలి యవపయోగపవడెను. (ప్రాచీనతమిళ దేశమున నుండిన 'యాగ్ర' అనుసంగీతవాద్యమును గుజించి సెక్కునంవత్సరములు పరిశోధించి “య్కాగ్టినూల్‌” అనునొకబ్బహద్గుంథ మును రచించెను, ఆతడు మధురము లయినకవితలు పెక్కు రచించెను. *“ఈళకా ఉవక్కు.౦ ఇజామలర్‌ గళ్‌ మూన్షు” (భగవంతు డిష్టపడు అందమయిన పృస్పములు మూడు) అను పేర పసిపిల్లలు మాటలాడుకొనునట్లుగా రచితము లయిన మూడుకవిత లను నఠవి యుదాత్తథభావమును వెల్లడించును. భగవంతుడు కోరునది మ జేపున్న మును కాదు. మన న్పనెడితామరపూవునే. భగవంతుని కర్షములయిన స్పష్పము లేవి? అతని పూజించుటకై. మోడ్చినచేతు లనెడికాస్టక్‌పుస్స్పములే. భగవంతువికి (ప్రీతికరము లయినపుష్పము లేవి? అకనిని భక్తిమెయి గాందునట్టి కన్ను లనెడి “నెయ్‌దల్‌” పృష్పములే. ఇట్లు రచింసదిడిన యాతనికవితణు సరిపక్వము చెందిన చక్కవిశై లితో నొవ్పుచున్నవి.

వెళ్స్రైనిజ మళల్లిగ్లై యో వేజెస్సమానమలరో

వళ్లల్‌ ఆడియిడైక్కు వాయ్‌ త్త మలర్‌ ఎదువో?

వెళ్ళై విజ ప్పూవుమ్‌ ఆల్ల వే జెన్షమలరు మల్ల

ఉళ్ల క్కమలమ్‌ అడి ఉత్తమనార్‌ వేల్డువదు,

కాస్స వ్కీనిన్స మామలరో క(్రనీర్‌ మలర్‌ తొదైయో

మాసప్పిశ్షేయాయ్‌ వన్షవర్‌ క్కు. వాయ్‌ త్త మలర్‌ ఎదువోః

కొస్సగన్ష మలరుమ్‌ అల్లి క(్రవీర్‌ తొడ్డె యుమ్‌ అల్ల

కూస్పియిక్షై క్కాన్సక్‌ అడి కోముగనార్‌ వేల్ణువదు.

పాట్టళిశేర్‌ కొన్దెయో పారిల్‌ ఇల్లా కజ్బగమో

వాట్ట మజాదవర్‌క్కు వాయ్‌ త్త మలర్‌ ఎదునోః

పొట్దశశేర్‌ కొన్లె అల్ల పొరిల్‌ ఇల్లా ప్పూవుమ్‌ అల్ల

వాట్టివ్వి| నెడ్డల్‌ అడి నాయకనాల్‌ వేణ్ణునదు,

24 తమిళ వాబ్బయ చరిత్రము అనువాదము; కెల్లని మల్లికయా? వేజు ఏ గొవ్పపూవో? భగవంతుని పాదపూజకు ఆర్ష మయిన పూవు ఏదో? తెలుపువన్నె పూవును కాదు, వేణు ఏపూవునుకాదు, హృదయ కమలమునే ఓని; ఉత్తముడు కోరునది. మొగ్గవిరినిన గొవ్ప పుష్పమో? కలువలపూమాలయో? అల్లునిపలె వచ్చిన వావికి అర్హ మయిన పూవుఏదో? మొగ్గ విరిసిన పూవును కాదు కలువపూలమాలను కాదు మొగిడ్చిన హస్తకములనే'కొందల్‌ 'పుష్పమువే భగవంతుడు కోరునది, పాటపాడు తుమ్మెదకల కాన” పూవా?ః ఇలలోలేవి కల్పకమా? కూ దుఃఖములేవి భగనంతువికి ఆర్ధమయిన పుష్పము ఏదో? పాటపాడు తుమ్మెదకల “కొన కొదు; ఇలలోలేని కల్చకము కాదు తన్నుగాంచెడి కన్ననెడి “నెయ్‌దల్‌” పృస్పమునే ఓని; నాయకుడు కోరునది, కాన్యళాఖలో 'పెక్కువిధము లయినసేన చేపినయీకవీశ్వరుడు నాటకముల యఖివృద్ధిలోనము నమధికోత్పాహము కలిగి యుండెను. నాటకలక్షణరూపమునను) నాట్యలక్షణరూవమునను నండినసం(నదాయముల నెల్లి పేకరించి మతంగచూడానుణి యనుపేర నిత డొకగంథమును రచించెను. నాటకములు; సింహళ దేశమున మిక్కిలి చక్కగా వృద్ధి చెందినపాపాఠ్యశాల నాటక మని చెప్పవచ్చును. పదునెనిమిది? నందొమ్మిదవ, శతాబ్దములలో కవు అనేకులు నాటకము అను రచించుటయం దానక్తి వపాంచిరి. ఆరుముగనావలర్‌ తండ్రి యయినకందప్ప పిశ్షై యనునతడు మ్మాఠమే యిరువదినాటకములకు పైగా రచించెను. ఆకడు రామ విలాసము: చం్యద్రహారము. మొదలయిననాటకములను రచించెను. ఆరుముగనావలర్‌ గురువు పేనాదిరాయర్‌ అనునతడు వర్పెక్కురవంజి మొదలయినవి రచించెను. వీవి మూలమున నాకొలమునందలి సింహళ దేశవిద్వాంసులు నాటకసాపాత్యమునందు కలిగి యుండిన నిరుపమానమయిన యుత్సాహము వెల్లడి యగుచున్నది. రామాయణ భారఠకథల ననుసరించి పలువురు నాటకముణు రచించిరి. కోవలళాకణ్డికకథను 'శోనలకానాటకము” అను సేర ఇణువిజ్‌చిన్నతంచి యననతడు రచించెను, నాట

విదేశములు (వసాదించిన సాహిత్యము లంక కములవడుమ రచించి చేర్చిరి, (వత్యేకముగా రచికము లయిన *కి రృనై * మొదలయిన నంగీఠరచనలును సింహళమున పెక్కు కలవు. ఆరుముగనావలర్‌ కూడ కొన్ని కీర్తనలను రచించెను, ఖండన[గంథములు;

మళసంబంధము అలయినథండన(గంథములు, ఇకర ఇండనగంథములు "పెక్కు సింహళమున పుట్టి పుట్టి నశించినవి. మహాకపు లని (ప్రసిద్ధి నడసిన అరు ముగనావలర్‌, కదిర్రై వేల్‌ స్పిళ్లే మొదలయినవారు కూడ ఇండన్యగంథములు రచిం చిరి. కదిర్రై వేల్‌పిశ్సై “ఆరుట్స్బా అన్హు మరుట్పా' యన్ముగంథమును రచించెను, '4వనుం దేవనా? “యని యొక డొకఖండన_గంథమును రచింసగా నా అండనమునకు అండనముగా *శిననుం దేవనా ఎన్నుం తీయనావుక్కు అప్పు" అని మతొకడు మిక్కిలి తీవ మయిన యొక(గ్రంథమును రచిందెను, “క్ఞానక్కుమ్మి' యనునోక (గ్రంథము వెలువడెను. “ఆజ్ఞానక్కుమ్మి” యని దాని కొకభఖండన్యగ౦ంథము బయలు దేరెనము.. “అక్ఞానక్కుమ్మిమరుస్ప' అవి దావికి ఖఇండనముగా మజొక(గంథము రచింనబడెను. కై9 స్తవులును, శ్రైవులును నావిధమున తగవు లాడుకొనుదు (గ్రంథములు రచించిరి, అట్టిగంథములు పెక్కు నేడు నష్టము అయిపోయినను వావిమూలమున తమిళవచనశై లి వేగము పుంజుకొని యలిన్ఫద్ధి చెందిన దనువిష యము నెనరును విన్మరించుటకు వీలు లేదు. వచనసాహిత్యము :

ఐబరోపియమల సంబంధముమూలమున మొత్తముమీద వచన మళభివృద్ధి చెందిన దను విషయమును నింహళములో కూడ చూడవచ్చును. నవల యను కథానక్రియ లోను వంహళము వెనుక వడ లేదు. శరవణప్పి శ్నై యనునఠడు “మోహనాంగి యను నవలను రచించి యౌ కాలలో మార్గదర్శకు డయ్యెను. దావికి పిదప నేటిదాక నవలలను; చిన్న కథలమ రచించి సింహళమునకును తమిశమునకును గొరవమును చేటార్చిన రచయికలు సలుపు రచట కలరు. అసంభ్యాకము లయిన చిన్న కథలు సీింహళమున రచింవబడుదున్నవి. వావిలో పెక్కు. తమిళదేశపు చిన్న కథలతో పోటీ ఛేయుబకు సమర్షము లై -భావమును, రూన వైశిష్ట్యమును కలిగి యొప్పారుచున్నవి.

పింహళములో కూడ నవలలను రచించి తమిళ సౌహిత్యము నభివృద్ధి చేపిన పారు కొందజు కలరు. తీ, భా, శరవణముక్తుప్పి క్షి రచించిన “మోనానాంగి' య,

త0$ తమిళ వొబ్బయ చర్మితము శ. వై. చిన్నప్పాపి కై రచించినన “*వీర పింగళా కదై'యు పింహళమున వర్ధిల్లిన కథలకు పురోగాములు..

వా, తా, రాజరత్నం కొ(టకొమ్సు; తురై క్కారజా అను నవలలను రచించెను, అకడు పెక్కు చక్కని చిన్న కథలను కూడ (వ్రానియున్నాడు. 'తోజీి' యను నంకల నమున వానిని చూడవచ్చును.

తమిళ దేశమున “మణీక్కొడి' మూలముగా చిన్నకథ లభివృద్ధి చెందిన కాల మున పింహళ దేశమునందు చిన్నకథ యఖివృద్ధికి తోడ్సడినవారు శివపాద సుందరం; వై ద్యలింగం మొదలయినవారు. “నకులజ” రచించిన చిన్నకథలు “కన్ని ప్పెణ్‌ “ఇప్పడి ఎత్తనై నాక్‌ అను సంకలనములుగా రూపొందినవి.

“కొట్టుం వవి' యను చిన్న కఠల నంకలనమును కదిర్‌ కొమనాదళా అను నఠడు రచించెను.

“వణ్లీరుం కణ్ణీరుం), “పాదుకై” యను చిన్న కథల నంకలనముల నొనగిన వాడు డొమివిక్‌ జీవా, ఆతని కథలలో నభ్యుదయభావము లధికముగా కానవచ్చును.

శివజ్జాన సుందరం “ఇలంగై యర్‌కోఖ” అను కలము పేరుతో పెక్కు చిన్న కథలను రచించెను. “వెళ్ళి ప్పాదరసం' అను సంకలనమున చక్కి కథలు కలపు,

చిన్నకథ, నాటకము, నవల యను (వ(క్రియలలో ఉసెక్కింటివి రచించి యిచ్చినవాడు కనక వెన్పినాదకా. అతడు విమర్శన ళాఅలోను (01101380) (ప్రపిద్ధుడు. ఆతవి “వెణ్‌ కబ్లి అను చిన్న కథల నంపుటను వ్రపిద్ధి చెందినది.

జానియల్‌ అనునతడు "నెడుందూరం' అను వననలను, పెక్కు చిన్నకథలను రచించెను,

యన్‌. బొన్నుత్తురై రెండునందలకు పైబడి చిన్నకథలను రచించెను. వీ మొదలయిన చిన్న కధల సంపుటిములు (పకటింసబడినవి. తీ యను నవల దాయ భాగమునకు సంబంధించిన నమన్యలను వస్తువుగా గొవి రచింపదడినది. అకడు కొన్ని నూతన సద్ధతులను చేవట్టి చిన్నకథలు (వ్రాసి విజయము పొందెను. “అణి యను చిన్న కథ యెదుట నొకని విలివి యఠవితో నంభాషించునట్లుగానే పూర్తిగా రచింవబడినది. సింహళమున భిన్న భిన్న మండలములలో వ్యవహరింనబడు వివిఢ మాండలికములలో కొద్ని కథల రచించెను.'*విలై' మొదలైన కొన్ని కథలలో చైతన్య (గ్రవంతి సద్ధతిని (512628 01 0011010083633) చేవటి యున్నాడు. కథాపా(క్రములి

విదేశములు (వసాదించిన సాహిత్యము 897 భ్రాషణము; అలవాటు, మనఃస్థితి. దారి తప్పిన లై ౦గిక భావము మొదలయినవానిని కొంచెము కూడ మార్చకుండ్య ఉపాధ్యాయు డయిన తాను కొంచెము కూడ వావిలో కల్పించుకొనక వానిని యథాతథముగా కథలలో (ప్రవేశపెట్ట నుక్సాహము కలవా డతడు. ఇట నట నొక కొన్ని చిన్న గీతలను గీచి వానితోనే యర్ధవంత ములయిన చ్విత్రములను గీచి చూసగలిగినవారినలి విఠతడు చిన్న చిన్న వాక్యముల తోనే కథాస్యాశములయొక్క శీలముణ (వ్రకటితము లగునట్లు చేయును. మున్లిం కుటుంబిమునకు సంబంధించిన కథను అరబ్బీ పదములు కలిసిన వారి వ్యావహారిక భాషలోను కై స్తవులను గుజించిన కథను కై 9 స్తవ మక సంబంధ మయినయన్య భాషా శబ్దములు కలసిన శ్రైలిలోను (వ్రావియున్న యాకని సొమక్యము (ప్రస్తుత పాఠము.

కె. యస్‌. మహేశకా అనునఠడు హెచ్‌. జి వెల్స్‌ మొదలయిన యైరో పియా రచయితల పద్ధతి ననుసరించి 'అన్షర త్తీవ అను నవలను రచించెను, పింహళమునందు పుట్టిన మొట్టమొదటి వైజ్ఞానిక నవల యది,

సింహళమునందు వ్యవహరింపబడు తమిళము తమిళ దేశపు తమిళమునుండి కొంచెము కొంచెముగా భేఏించుచు వచ్చుచున్నది. కొన్ని శద్దిములకు అర్థములే మాజు చున్నవి. కొన్ని [కియానదముల వాడుక మాటి యున్నది. అందుచే సింహళ దేశపు నవలలోను, కథలలోను కానవచ్చు తమిళశ్రైలియు, తమిళదేశపు కథల శ్రైలియ వొక్క రీతిగా ముండదు. నంభాషణములకు సంబంధించినంకవణకు నా భేదము ఆధికముగా చూవట్టును,

ఇ. గణేళలింగము అనునతడు హృదయ రంజకత్వము. మౌతనక్వము, వేగము కల పెష్క చిన్న కథలను (వ్రావి వానివి సెప్పు వంప్పటముణగా (ప్రక టించెను. అతడు రచించిన నవలలలో విప్లవాత్మకము లయిన భావములు కొనవచ్చును. నమనమాజమును కీ ర్తించుచు, నేటి కొలముశందలి యజమానుడు, కార్మికుడు = వీరి పోరాటము నెత్తిచూపి యాధువిక జీవితమునందలి హీనవరిస్థితులను (ప్రకటించు చున్నవి. అతవి రచనలలో వీ రాజకీయనృష్టి యధికముగా చోటు చేవికొని యుండుటను చూడ వచ్చును. “శివ్వానం) అను నవలలో నొక కొర్మికుని కథా నాయ కువిగా చేపి జీవిత సమరమును రాజకీయ రోరణీని తెలిపి యున్నాడు. “నీణపయ ఐం అను నవలలో (గ్రామములందు నినపించు వెనుకదిడిన (ప్రజల స్టితిగతులును నగ జాళుల వారు వారికి చేయు కీడును తెలుపబడినవి, గాంధీ మహాత్ముని యుద్యమము

త08ి తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము మూలమున నన్సృళ్యత యనునది భారత దేశమున చెల్లవికాసుగా చేయబడినది. కొవి, యా కీడు ఇంకను పింహళదేశప్తు తమికులయండు కొనవద్చుచుండుటను గాంచి మండుదుండెడి గుండెతో నీ రచయిత యీ నవలను రచించి యున్నాడు, విద్యావంఠు లయిన తమిళు లధికముగా నివసించెడీ (ప్రాంతములందు దేవాలయములలోనికి కొన్ని జారులవారు (ప్రవేశింపరా దవి విషేధించెడి చెడుగును ఉన్న దియున్నట్లుగా నభివర్షించి చూపి యున్నాడు. వెనుకబడిన జాతులయందే పుట్టి పెరిగిన “చెల్ల త్తురె” యనునతడు తిరుగుబాటు చేయుటకు ప్రయత్నిందును. “స్వాములకు మామంచినీళ్ళు కూడ నంటయి పోవునా?' యని యెదిరించునుం దానిక్షై యతడు దెబ్బలు తినును. అరడు తినిన దెబ్బ లొతని శరీరమున నారిపోవుచున్నవి. మనస్సున నార లేదు. ఇంకను పెక్కు తిరుగుబాటులు చేయను. పెక్కు కష్టములు పడును. ఆటంకములు తీర లేదు, జార్యహంకొరము, ధనమదాంధత్వము కల య(గ్రజాకులవారికి న్యాయస్థానము కూడ తోడ్పడును. నునుమ్యుని హక్కుల పోరాటము నీజ్జ నయణము (నుదీర్చ (వయా ము)గా సాగును, అతడు రచించిన “శడబ్లి' అను ననల సింహళ దేశీయ లయిన ఠమికురి జీవీకము మూఢ విశ్వానములకును; నంధాచారములకును నెర యయి నలగిపోవుట నెత్తి చూపుకథ కలది. ఆధునికకావ్యములు ; ప్రాచీననంవదాయమునకు చెందినఛందములలో పురాణములును, తుదిస్పాడ లులును (స్తుతికవితలు) పెక్కు, వింహళమున రచింవబడెను, ఈళతాద్దిమునందు (వ్రజలభావముల కనుగుణ మయినరూసము నొనగుటకై నూతనచ్చందోభేవముల మపయోగించి వలువురు కవితలు రచించుచున్నారు. మహాకవి యనుకవీళశ్వరుడు “వళ్ళి” యనుసంకలనమున 'పెక్కుకవితలను (నకటి౦చెను. అయిదు పాదములు కళ నూఅుసద్యములను రచించి *కుణంబ యనుసేకుతో నఠడు సంధానించెను. వానిలో నవహేశనము (ఎళ్లల్‌ శవ (నై యాండి యధికముగా కలదు. (సేమికుల భావములను (వకటిం చెడినద్యము లందు పెక్కు కలవు. నూఠతనవయత్న మవి చెప్పదగినపద్యములు రచించుటలో నమధికోత్సాహమును వషించిన యీకవీశ్వరుడు వద్యనాటకములను కూడ రచించెను. అతని యవహేశనము (నై యాండిచ్చువై ) నకు దృష్టాంతముగా నొకదానిని పేర్కొన వచ్చును. పొందూదేశమునుండి సింహ “కము పో నభిలషించు వారికి విసా ((వ్రవేశవ్యత్రము) లభించుట మిక్కిలి కష్టముగా

విదేశములు (ప్రసాదించిన సాహిత్యము వం నుండెను, దాని కొక కొరణమును కల్పించి మహాకవి యిట్లు పేర్కొనును. ఏమి శారణనము? తమిళమునందు కంబరామాయణమును రచించిన కందిమహాకవి తమిళ 'దేశీయడు, ఆకావ్యమున నఠడు రావణాసురుని దుష్టుడుగా చిత్రించెను. రావణుడు వింహళదేశీయుడు. సింహళదేళాధిపతికి తనకాన్యమున కంబమహాకవి దుష్టత్వమును కల్చించెను. ఆతనిని దూషించెను; తూలనాడెను. అందుచే కందివిసరంసరకు చెందిన తమిళదేళప్పు తమిళులను రప్పించుటకు సింహళమున కభ్మిపాయము లేదటః కమర్‌ ఒరుకావియ త్రై చ్చెయ్‌దార్‌ కజ్ణపడి రావణనైై వైదార్‌ ఎమ్పాల్‌ వార్‌ ఇన్దైడుక్కుమ్‌ ఇవర్‌ విటివుక్కు ఇబ్లు వర్‌ నమ్చిక్లైై యాగ విపా ఎ్టూర్‌. అమవాదము : కందిడు ఒక కొవ్యమును రచించెను. ఇచ్చ వచ్చినట్లు రావణుని విందిం చెను, నావంటి వారు. నేడు నడపెడి వీరి ఉక్సవమును చూడ ఇచ్చటికి వచ్చుటకు నిశ్చయముగా “విసా” దొరకదు. కొ. వేందనార్‌ అనునతడును పెక్కు చక్కవికవితలను రచించెను. శెల్వ రాజక అమనతరు *కానోన్టిక్కవిరాయర్‌” (నహజకవి)ి యనుపేర నూతనచ్భందో లేదములలో నూతనభానములను (ప్రకటించెను. అకడు పెక్కుకవితలతోవాటు నూతనవిధ మయిన రేడియోనాటకములను కూడ రచించి యిచ్చెను. శివానందళా అనుపింహళకవీశ్వరుడు విజ్ఞానవిషయములముగూర్చి కవికలు రచించి క్రొ త్తదనము చూపెను. ఆతని “కణ్ణరియాదదు” అను కవికానంకలనమున రైనమో, 'సెటోమాక్పు, (గ్రామఫోను, భూన్యూకర్షణశ క్రి (౧౫౨౬6 01 ౪210) మొదలయిన పెక్కువిషయములకు గూర్చి మంచికల్పనతో 'పెక్కుకవితలు రచిం చెను. కందయ్య, వడివేలు, ఆచ్చిముత్తు అనువారు అ విజ్ఞానవిషయములనుగుణించి నంభాషణ ఫక్కిలో కవితలు రచించిరి. వంహళకవులు పిల్లలకొజుకై మనోహరము లయిన సెక్కుకనితలు రచించిరి. వారిలో “వేస్తనార్‌” ఒకడు. పాఠళాలావిద్యార్థి తనఠల్లివి ప్రళంపించునట్లుగా రచిం చినకవితలో బడిని వదలిపెట్టి బాలు డింటికి తిరిగి వచ్చునన్పుడు ఆతవిళల్లి యతవి శెకుకుగా సగము దూరము నడచి నచ్చి, కుమారు నెత్తుకొవి, భుజనుపై నెక్కిందు

00 తమిళ వాజ్మయ చరి(క్రము కొని యానందపారవశ్య మందుటనుగుజించి మిక్కిలి హసృదయంగమముగా రచించి యున్నాడు. సులభము లయినళబ్దములతో వారంజకత్వము మిక్కిలి మధుర మై వని పిల్లవాడు నలణుకు మాటలుగానే కనిపించును, వళ్లీక్కూడమ్‌ విట్ట వేరమ్‌ పొది వభిక్కు. వన్లు తుళ్ళి ఓడుం అనై తూక్కి తోశల్‌ పోడుమ్‌ అమ్మా. అనువాదము ; వీధి ఐడి వదలినవేశ నగము దూరము వచ్చి దుముకుచు పరుగె త్రెడు నమ్మ భుజము మీద వేసికొనును అమ్మ వచ్చిదానందం మొదలయిన కొందజును మంచికల్పనల నమర్శ్చి మనోహరము లయినక వితలను రచించుచున్నారు. మలేషియా, సింగపూరు; మలేషియా సింగపూరులు చాలకాలముగా తమికణు వలనపోయి. వివపించు చుండినదేశములు, ఆ దేశములలో కూడ సలుపురు తమిళరచియితలు కలరు. కవిత, కథ, నాటకము, వ్యానము అమ(వ్రక్రియలను చేసట్టిన యేబది, యరు దిమంది రచయితలు (వ్రపిద్ధి గాంచి యున్నారు. వారిలో పెక్కురు గడచిన యిరువది, ముప్పది సంవత్సర ములుగానే రచనావ్యాసంగమున నానక్తి కలిగినవా రని చెప్పవచ్చును. రచనాకళశయందు గలయుత్సాహముతోనే వా రీప్రయత్నమును చేపట్టిరి. రచన నొక వృత్తిగా (గ్రపింపక ధనమునక్షై (వ్రాయక, రచనాసేవకు తొడగినవారు వారు. రబ్బరుతోటలలో మలయా(సజలతోను, చీనాదేశీయులతోమ కలసి శ్రమించి జీవించుట తమిళగేశమునుగుణటించి కలలు గనుట;) జాతిమతభేవములను నిర్మూలించుటకు యళత్నించుట యనునూతనభావములు వారిజీవితములం దుండుటచేత (కొ తకొత్త కథలకును? కవితలకుము నవసరము లయినకల్పనలు 'హేరాశముగా నారచమితలక లభించుచున్నవి. ఆ దేశమున నల్చనంఖ్యాకులుగా నుండుకమిచులయందే యీరచయి తలు జన్మించి పాహిత్యమును నృష్టించుటకై చేసిన వయత్నము మిక్కిలి (వ్రళంపింవ దగి యున్నది. వారి తమిళక్రైలి చాలవణకు తమిళదేశపు రచయితలయొక్క శైలివే పోలి యున్నది. పింహశతమికము భేదించినట్లు, మలేషియాపంగపూరు రచయితల

వీదేశములు (ప్రసాదించిన పాహీత్యము $01 తమిళము భేదించుట లేదు.దానికి కొరణము సింహళమున య్యాఫపాణం, మట్టక్కళస్పు (త్రిీకోజమల్లై యను[ప్రదేశములలో పెక్కు శతాబ్దాలకు ముందే తమిళులు వలనసోయి యచటనే సెక్కు తరములుగా వనించి, తమిళభాషను తమిళశనంబంధము లేకుండగనే వ్యవహరించుటయే యన దగుమ. మలేషియాలోను, సింగపూరులోను నివసించు శమిచులలో చాలమంది కడచిన శతాబ్దములో ను; ఈ శతాబ్ద్బములోను వలన పోయిన వారు. వారు కుటుంబ బొంధవ్యము; విద్య మొదలయిన పెక్కు విషయములలో తమిళదేశముతో నంబంధమును విడనాడనివారు. అందుచే వారిభాష యట్లు ఛేదింప లేదు. వారు రచించు ([గంథములును, నడప వథత్రికలును తమిళడేశపు (గ్రంథముల, ప్యత్రికలవలెనే యున్నవి.

ఆ దేశములలోని తమిశసాహిత్యము 1047వ సంవత్సరమునకు పిదప నభివృద్ది గాంచిన దని చెన్న వచ్చును. నేటిదాక నించుమించుగా నేబదిమంది రచయితలుగా స్థిరపడి పని చేయుచున్నారు. పెక్కురు చిన్నకథలు రచించిరి. కొంతమంది వ్యానములను (వ్రాసిరి. కవితలు రచించెడినారును కొందణు కలరు, కొని యొక లోపము మాశము కలదు, ఈ రచయితల రచనలలో పెక్కు సథత్రికలలో (పకటింప ఐడుట మౌట్రిముతో నిలచిపోయినవి. (గంథరూసమున (ప్రకటింసబడినవి కొందటీ రచనలు మాత్రమే. కథలు, కవితలు ;

మలేషియా రచయితలు రచించిన పెక్కు చిన్నకథల నంపుటములు (ప్రకటింప ఐడి యున్నవి. సెక్కు కవితానంకలనములును (్రకటింపబడినవి. పిల్ల లకొరక్షై రచింపదిడిన కవితలును నచట కలవు. పిల్లలకొణక్రై కవితలు రచించువారిలో “పంగై ముగిలికు పేర్కొనదగినవాడు. వరిది యనునతని *వెళ్లీల” యనుకవితా (గ్రంథము కూడ నొక మంచిరచన యని చెన్పవచ్చును. సోమడెన్మా, నెడుమారజా అనువారు కూడ వీ రంగమున గణనీయ నుయినసేవ చేయుచున్నారు.

“వినై వికా నిభ్రల్‌' అనునది శే. గుణశేఖరజా రచించిన చిన్న కథల సంకలము. మలేషియా కమికుల జీవితములోని కొన్ని విశేషములు వావిలో శబ్ద చ్మిక్రములుగా చి(త్రింపదిడినవి. “అన్సు అన్నె యనునది మూ. దొరై పామి రచించిన చిన్నకథల నంకలనము, అందలి శైలి రనవంత మయి యున్నది.

మలేషియా రఠతయితల కవికానంకలనములు కొన్ని వెలువడినవి. స్వామి రామదానర్‌ రచించిన “ఉరిమైమ్యు[క్కమ్‌' అనునది భావగర్భిత మయినది, మర్జై

శ09 తమీళ వాష్మయ చరిత్రము ముడివల్ల త్తరను ఆనునఠడు తాను వసించుదేశమును కీర్తించుచు, దాని యౌన్నత్య మును (ప్రళంసించుచు “ఇన్నమలేషియా' యనుగంథమును రచించెమ. ఇరా, 'సెరుమాళ్‌ రచించిన “పోర్‌ ముటిక్కమ్‌*, “మలేషియా పేరొలి యనునవి పేర్కొన దగినవి. కొవ్ని కవితలు (ప్రాంచీనచ్చందోభేనములలోను కలవు. మౌతనము లయిన సులభము లయినబాణీలలోను కలపు. ఉలగనాధకా “చందనక్కిణ్ణం' అను కవితా సంకలనమును రచించెను. అందలి కవితలలో నూతనభావములను, తమిళోత్సాహ మును దర్శింప వచ్చును; కై లియొక్క మధురమంజుల మయినగతివి హృదయమును న్పృశంచెడి యార్ష్రతను గాంచ వచ్చును. 'కుప్పైతొట్టి యనుశర్షి క కలకవితలో నొక వితంతుపుయొక్క దుఃఖము భావబంధురముగా తెబపబడెను. *“ముతై యోడు పెట్టిరున్హాల్‌ తొట్టిల్‌ కట్టిల్‌; ముఖై తవరి ప్పెట్టదనాల్‌ కుప్పైతొట్టి' (నం(ప్రదాయాను గుణముగా జన్మించినచో మాయల, మంచము. సం్యవ్రదాయ భిన్నముగా జన్మించినచో కుస్పతొట్టి యమపాదములు నంఘముపై చదఅచుకొరడాదెబ్బవలె నున్నది, ' కేట్బదుమ్‌, శ్రీడై స్పదుమ్‌' (అడుగుని, దొరుకునవి ఆను కవితారూనము క్రొత్తది; భావము తెలుప్పసద్ధతియు వినూఠనము,

“అవు ఇదయం'”. అనునది మలేషియాలో రచింపబడిన చిన్నకథలతో కూర్చిన సంకలనము, తురై, కుమార్‌, రొమయ్య, అన్బానందకా, కాసళాకా, వీరస్పకా? వాకునుణాలకా? నెడుమారన్‌, కృష్ణసామి, వేలుపామి, కమలనాదళా, ఇళంవ(్రిది? వడివేల్‌, తిరువేంగడం, మహేశ్వరి అను పెక్కురు నూతనరచయితల చిన్నకథ లందు కలవు. వారిలో చాలమంది రబ్బరుతోటల సమీవమున గలపాతశాలలలో నుపొధ్యాయుణ., మలేషియాసమన్యలను వస్తువుగా (గ్రహించి తమయనుభవములను రంగరించి వారు కథలు రచించి యుండుట (ప్రళశంపింవదగి యున్నది. 'కురంగు ఆబ్జువలజొ ఆనుకథలో చీనాదేశీయుల విశ్వాసముణను, నాచారవ్యవహారములును చోటు చేషకొని యున్నవి; చీనాభాిషయందలి కొన్ని శబ్దిములును ప్రయోగింవబడినవి, ఇతర కథలలో మలయాభాషాసదదబంధములును కానవచ్చును. కథలలో ననేకములు సుందరకళారూపమును కూడ పొంది యున్నవి *క[టవాయ్‌' అను నొకకథలో నొకడు కుటు౦బజీవితమును (ప్రియమార నడపి కాంతి పడయుటకు వీలు కానికాముకుడుగా చి(త్రింవబడెను. అతడు 'పెక్కుకన్యలకోసమై వారివెంట పడి తిరుగును; చినర కొకనాడు తన కుమార్తెలు ముగ్గురినే దూచి వారసొందర్యముచే వ్యామోహితు డగును. అశడు ధారణుధారలుగా కన్నీరు కార్చి శిలనలె విలచిపోయె స్థితి తటస్థించును. రబ్బరు

విదేశములు (వసాడించిన పాహీత్యము శ్ర తోటలలో న్లైకమత్యముతో జీవింస వేరవితమిళులు పొందెడికష్టనస్టము లొకళథలో శద్దిచిత్రముగా కల్పింవబడినవి.

“శెమ్మల్లుం” “నీలమలర్‌కళుం), “నాక ఒర్‌ ఇందుస్పెణ్‌”, “నెట్టే నీవ్కాగ' అనుచిన్ననవలలు మాఠనమార్ల మున రచింవబడినవి.

*“ఇశమ్‌ కర్‌”, “కవిదై పి త్తకాకవిదై గళ్‌” అనునవి మురశునెడుమవూరళా, 'వేణసామి అనువారు కలిసి రచించిన మలేషియా కవితానంకలనములు.

మురుగుసుబహ్మణ్యం అనునఠడు మౌనన్యతిక;, దినన(్రిక నడపి (ప్రపిద్ధి చెందినవాడు. అకడు పెక్కు మంచిన్యానములమ (వావీ నసంపుటములుగా (ప్రకటించెను,

ఇట్లు మలేషియాలోని తమిళసాహిత్యము (క్రమక్రమముగా నృష్టముగా నభివృద్శి చెంద సాగినది.

15. నాటకసాహిత్యము

తమిళదేశమున (ప్రాచీనకాలమునుండియే నాటకకళ మిక్కిలి (వ్రపిద్ధి చెంది యుండెను. నాటకళాల లుండెను; నటసంఘము లుండెను; నాటకములును మండెను, నాటకములు సంగీరనృత్యముణు కలసిన వగుటచేత సంగీఠకకళావిశారదు లయిన పాణర్‌లును) నాట్యకళావిశారదు లయిన విరళియర్‌, కూ త్తర్‌, పొరునర్‌ అను వారును నాటకకళాలివృద్దికి దోహదము గావించిరి. నంగకాలపు సోహిత్య మభివృద్ధి చెందినకొలమున సంగీకనృత్యకశలు మిక్కింలి యుచృస్థితిలో నుండినందున నాట*ము లును పెక్కు ఉండి యుండ వలయును, ఆకొలముశందలి సాహిత్యముయొక్క స్వరూపమును) సంప్రదాయమును వివరించుచు గొన్స(గ్రంథమును రచించిన తొల్కాప్పియనార్‌ అష్టవిధము లగుకనములను వివరించువట్టున రంగస్టలములకు నంబంధించిన సం్యప్రదాయములను పేర్కొనుటతో (పారంభింతురు. (పాచీనకాలము నందు వెలసిన (కళారంగములందు వెలునడు) రసము లందుకు, మెయ్‌సొట్టియల్‌ అనునాయధ్యాయనును ముగించునందర్భమునను- కంటితోను, చెవితోను చక్కగా తెలియదగిన సూక్ష్మభావము కలవారే రనస్వభావమును తెలిసికొనుటకు సాధ్య మగును. కొని యితరులకు చూన వీలు కొని వస్తువు లవి యని పేర్కొనుచున్నారు. అతడు నాట్యకళను బట్టియే కాన్యకళకు నంబింధించిసరసములను వివరించి యుండె ననుట స్పష్టము. (ప్రొచీనకొలమున నాట్యకళతో సన్నిహిత మయిననందింధము కలిగి యభివృద్ధి చెందినది నాటకకళ. అందుచే నాటకకళనుగులించి (వ్రత్యేకముగా వివరింప లేదు. (ప్రాచీనకొవ్యము లయిన $లప్పదిగారములోను, మణి మేగలై లోను పెష్కవిధము అయిన నాట్యములను గుజించియు, కథల ననుసరించి వచ్చు *కూ త్తులను గుతీంచియు పెక్కు (వస్తావనలు-కలపు. అందుచే ప్రాచీన తమిళదేశమున నాటకము లనేకము లుండి యుండ వలయు ననుటలో నందేహము లేదు. కొని సంగకాలప్పకవితలు వేడు మనకు లభించునట్లు ఆ కాలపు నాటక మొకటి కూడ లభింవక పోవుట మిక్కిలి శోచనీయ మయిన విషయము. కవితలను నంచి పోకుండ నంరక్షించి, "సేకరించి, నంకలించి యొనగినకవులు నాటకములను గుటించి చింతింస రయిరి. పొమాన్య(వ్రజ

బాటకపొవహ్‌త్యము 206 లవ్వుడప్పుడు వాటకములము చూచి ఆనందించి ఆదరించిరే కాని నాటకములను రత&ీంవలేదు.

నాటకములు కొన్ని రాజులు ఆదరించు రంగములకు ఉచిత మయినవి (ఉరి యవై ) అవియు, కొన్ని సామాన్యవజల ఆనందమునకు తగినవి ఆవియు విభాగము చేయబడి యుండినవి, వేత్తియల్‌ అనియు, పొదువియల్‌ అనియు అవి (క్రమముగా పేర్కొనబడినవి,

తమిళ (గ్రంథములను ఇయల్‌, ఇశై, నాటకమ్‌ అవి మూడు విధములుగా వర్గీకరించి తెలపు ఆచారము మధ్య యుగములో ఏర్పడినది. తమిళమును 'ముత్త మిఖి అవి కేర్కొను వాడుక; అబారము కూడ ఏర్పడినది. ఇరైయనార్‌ యొక్క “కళవియల్‌ "కు వ్యాఖ్యానము రచించినవారు తమ వ్యాభ్యానములలో కొన్ని నాటకముల "సేన పేర్కొవి యున్నారు. వాటిలో కొన్ని నాటక లక్షజ(గంథములు. శలప్పది గారము యొక్క వ్యాఖ్యాత ఉరియార్‌ళు వల్లార్‌ (క్రీ. క. వదమూడవ శతాబ్దములో ) కొన్ని నాటకములను గురించి (ప్రస్తావించి యున్ఫారు. అతవి (వస్తావనలో కూడ వాటక లక్షణ (గంథములు కలపు, జయంఠం, ఇమిట్ట్రియయ్‌, మురువల్‌, మది వాణర్‌ నాటక త్తమిభ్రనూల్‌, కూ శత్రనూల్‌ అమ (గ్రంథముల పేళ్లు మనకు లభించు చున్నవి అవి యన్నియు నాట్యమును గురించియు, నాటకమును గురించియు లక్షణ వద్ధతిలో వివరణము తెణపు (గ్రంథములు. కూత్తనూల్‌ అను పేరు గలగంథము (వస్తుకము (ప్రాలీనలేఅనమునుండి ముద్రిత మై (పకటింపబడినది. అదియు (ప్రానీన కాలపు నాటక నాట్యకళలయొక్క లక్షణమును నివరించెడీ గంథము. వావీమూలమున వెల్లడి యగుచున్న దే మనగా -(ప్రానీనకాలమున తమిళదేశమునందు. పెక్కు కళా రంగము లుండె నవియు, నా రంగస్టలములపై కళోచిళతము లగు;నభ్యుదయకరము లగు నం్యప్రదాయమలు చేపట్టి యనుసరింవపడె ననియు? 'పెక్కువిరము లయిన థలను, చారిఠ్రకసంఘటనలను పాంచినవాట్యములును, నాటకములును (వదర్శింవబడె నవియు; వహానటులు కూ త్తర్‌, విరశియర్‌, బొరునర్‌ అను పేళ్ళతో నొన్పుగు (ప్రవిద్ది చెంది రవియు. వీడలు రంగస్టలముపై నెచ్చటమ పడకుండునట్లుగా దివ్వెలు విలుపబడిన వట? రంగస్థలముపై మూడవిధము లయినయవవిక లుందె నట; ఒరు ముకగ్రని యనునది యొక(వక్కమండి మజొకవక్కకు లాగబడు తెర. పొరుముగ ఎగళ్లివి యనువది యిరునక్కలనుండియు లాగబడి రంగస్టలమునడుము నారెండును నొకటిగా దేరునట్లు కల్పింవబడిన యవవిక, “కరందువరత్‌ ఎం్రువ” యనునది కంటికి

ణు

$0 తమిళ వాజ్మయ చర్శికము శానరాకుండుడట్లా రంగస్థలము పై భాగమున చుట్టవికి యుండి సయినుండి [క్రిందికి దిగివచ్చెడి యసవిక. ఇట్టి (ప్రస్తావనలు కొన్ని శిలవ్పడిగారము వ్యాభ్యానముమూలమున మనకు లభించుచున్న వి.

సంగకాలమునకు పిదప కూడ తమిళదేశమున (క్రమానుగతముగా పెక్కుకళ అభివృద్ది చెందుగు వచ్చినళ్లు నాటకకళయు నభివృద్ది చెంచుచు నచ్చినది. దేవాలయను లందు నాటకములు (పదర్శింపబడుచుండెను, ఉత్సవనందర్భములయందు వాటకములు (ప్రముఅస్టావమును వహించెను, రాజులు నాటకముల నాదరించిరి. నటులకు మాన్య ముల విచ్చిరి. పల్లనరాజులు నాటకకళ నఫివృద్ది చేపిరి. తరువాతికాలప చోజులును దానియభివృద్ధికి తోడ్చడిరి. తంజావూరు బృహదీశ్వరస్వామి దేవాలయములోవి కానన మొకటి దీవికి పాడీభూత మై యున్నది. వై శాఖమాసోత్సనమున విజయరాణేంధద్రా చార్యుడు నాయకుడుగా గల నటసంఘ మొకనాటకమును (వ్రదర్శించినట్లుగా నాకాన నము సేర్కొనుచున్నది. ఆనాటకమునకు “రాజరాబేశ్వరనాటకము" అవి పేరు పెట్టి వ్రదర్శించి రట! క్రీ. శ. వదునొకండవన శతాద్దిమున రాజరాజచోళువి సరిపాలనకాల మున నడచిననంఘటన యది. తిరువ్నిళ్వరము, తికుక్క(్రిష్కన్షం మొదలయిన శేవాలయముల కాసనములయందును నాటకములనుగుజించిన (ప్రస్తావనలు కలవు. నాటక సమాజమునకు అధిపతి “తిరువాళకా” ఉనవానమముతో సేర్కొనబడుచున్నాడు, అఆ నమాజమునకు రాజకీయమాన్యము లభించెను, తరువాతికొలమున పదునాణు, పదు వేడుశతాబ్దులలో మహారాష్ట్రరాజుల యాధివత్యమునకు తంజావూరు లోఐడి యుండిన కాలములో కూడ దేవాలయములలో నాటకములు (వ్రదర్శింపబడుచుండె నవి తెలియు చున్నది. కొజవత సోదె చెప్పనట్లుగా మండుకురవంజినాటకములు తరునాతి కాలమున (ప్రాళవము గాంచినవి. “శరభేం్యద్రభూపాల కురవంజినాటకము' అనునది యట్టినాటక ములలో నొకటి. ఆ(గంథము (వస్తతము లలించుచున్నది. ఆనాటకభేదమునకు చెందిన కురవంజి[గ్రంథములు మతికౌన్ని కూడ మనకు లభించుచున్నవి. వ్యవసాయ దారుల జీవిశమును చిత్రించి చూపెడి “పబ్లి అనుతెగకు చెందిన నాటకగంథములును కొన్ని లభించుచున్నవి. ఇవి యన్నియు పద్యరూసమున నున్ననాటకముళే

వదునెనిమిదన శతాబ్బమున రచింపబడిన మతి రెండు పద్యనాటకములు ముఖ్య మయివవి. అవి ఆరుణాచలక విరాయర్‌ రచిత మగువామనాటకము, గోపాలకృష్ణ భారతి ఛూర్‌ రచించిన నందనార్‌ చరితము అనునవి నంవన్నకుటుంబమునకు చెందినవాడు నేళ్యస్టై వ్యామోహముతో ధర్మమునకు భిన్నముగా నడచ్వి చివరకు రోగమును;

వాటకపాపాఠ్యము 807' కష్టమును పొంది కష్టవడునల్లు చూపునాటకము *నొండినాటక మనఐడును. నొండి నాటకములు కొన్ని వదునెవిమిదవళతాబ్దమున వ్రవిద్ధి వహించెను.

నాటకరంగముపై స్రీలు పాల్గోవి నటించుటకు మనము నేడు కొన్నితరములుగా? మాశమే రూచుదున్నాము. అంతకు ముందు వృ్వరుముళే స్తీ వేషములను కూడ ధరించి వటింగుచుండిరి స్రీలు పురువులతో కలని నటించుటకు నంకోచించుచుండిరి. నంభము విషేధించెను. కాని, సెక్కు శతాబ్బములకు ముందు వ్రీలనాటకనంఘ మొకదావికి “ఉయ్యవన్తాక్‌' అనునామె నాయకురాలుగా మండి నడపచుండె నవి తమిళడేళశము వందలి 'వట్టికుడై 'ఆనుమారిలోవి దేవాలమునందలి యొళశాననముమూలమున తెలియ వచ్చినవ్చు డాళ్చ్ళ“్యము కలుగును. సష్ష నాటకము;

ళం

మనదేశమునందలి (ప్రజలలో ననేకుల వృ శీ వ్యవసాయము అందు (ప్రవ _ర్రించెడిజనులు పొడుచుండిన జానవదగీకములు పెక్కు ఉండి యుండ వలయును, శీలన్సదిగార మున ఇళంగోఆడిగిక్‌- అరిర్‌, వేట్టువర్‌, కురవర్‌, బరతవర్‌ మొద లగువారు తను తమ కులవృత్తులను చేసికొనుచు పాడుచుండినపాబలు కొన్నిటిని అనువరించి తమకాన్యమునందలి నన్నివేళశముల కముగుణముగా రచించి చూపెను, వ్యవపాయదారులపాటమగుజి చి యత డావిధముగా పాటను రచింవ లేదు; కొని వారి పాటనుగుజీంచి ప్రస్తావించి యున్నాడు. పిదప వెలసిన (గంథములలోను వ్యవసాయ దారుల పాటలబాణీ, భావము మొదలయినవానివిగూర్చిన వివరములు కొన రావు. కడ చివ మూడుళతాబ్రుబుగానే వానివి కొందజు కవులు వివరించి యున్నారు. పదునేడవ శతాబ్బమున “మైోహనపళ్ల అనునోక్యగంథము రచింవవిడెను, “పక్‌ అనునది వల్ల మయిన నంజ(స్రదేశములను, నచటి వన్యవసొయవృ త్రివి తెలుపును కనుకనే '“నబ్లి అనునది వ్యవసాయదారుల సొటకు పే రయినది. 'మోహనన్పన్ల” అమనా[గంఠము (ప్రస్తుతము "మనకు పూర్తిగా లభించుట లేదు. కొచ్నిపాటలు మాత్రమే లభించుదున్నది. కావేరీవదిలో వెల్లున వచ్చుటనుగుణించియు, రై తులయొక్క వలులెగల నశువులను గుజించియు, విత్తనముణు చల్లుట, వీరు బోయుబ మొవలమిన వృ _త్రిన.దింధము అగుకార్యములనుగుణించియు మనోహర మయిన నంగీకముకో పొడదిడినపాటలు కలవ,

ణః కఈమిళ వాబ్మయ చరితము:

(వస తను లలిందు వ్యవసాయదారుల కాటలు కల్గగంథములు =వప్త(గంథ ముణ= కొన్ని కలవు. వానిలో “ముక్కూడర్‌ వళ్లి అనునది కొవ్యధర్మము కలిగి యున్నది దావివి వదునెవిమిదవశతాద్దిమునం దుండిన యొవై పవక వీశ్వరుడు రచిం చెను. అది యొకకథగా నాటకరూపమున నున్నది. సడ్జెనూర్‌ అనునతడు పొలము లపై నధికారము కల యొళయజమానుడు. “పళ్ల కా” అమనరడు పొలము దున్ని వైరు పెళైడి యొకవ్యవసాయకూలీ, అతని కిరుపురు భార్యలు. అతడు కన చిన్న భార్యయందు మిక్కిలి పేమ కలిగి యుండి యామెతో కలసి జీఏంచుబను మొవటి బార్య సహింపజాలక బోయెను. పడ్దెయార్‌ కడకు పోయి పళ్ల న్‌మీద ఫి్యాడు జేయును; పొలమువనులను కూడ వదలి వై చి యతడు తన రెండవభార్యతో కాలము గడప్పడుండివట్లు తెలుపును. వజ్టెయార్‌ పళ్లని పిలిపించి కోఎముతో (వ్రళ్నించును, వళ్లజా తనయణమావి చెప్పినళ్లే నడచుకొమచుండివట్లు తెలిపి పొలము దున్నువరిలో నిమగ్ను డగును; మణ రెండవభార్యమీవ _పేకు యకవి నాక్షించును. తనకర్త వ్యములను విధులను విన్మరించును. అపుడు కూడ (వథమభార్య యజమావికడకు బోయి మొజపెట్టకొనును. యజమావి కుపితు డ్రై యాతనికి కక్ష నిధించును. అతడు కొట్ట మున బంధింపబడి మిక్కిలి కష్టములు అనుళవించును. అది చూచి వ్రఠమ బ్రార్యమనను వ్యధ చెందును. అతనిని క్షమించి విడుదల చేయవలపిన్‌ దని యా మెయే యజమానిని వేడుకొనును. ఆకవికి విడుదల లభించును. వెంటనే యతడు చక్కగా తనవిధులను విర్వ ర్తించుటకు పూనుకొనును. ఒకవశువు అకవివి కుమ్మి వడవై చును. అతడు పడుకవట్టి కొంతకాలమునకు తేరుకొనును. నమజల వ్యవసాయవిధులను నిర్వ లర్తించును. కోరలు ముగియును. అపుకు లభించినవాన్యమును వంచునవుడు సళ్ల ౯ శనభాగము నొనగ' లే దని (ప్రథమభార్య చుట్టువక్కలనారితో మొణ పెట్టుకొనును. శెండవభార్య కోవము వపొంచును. (వ్రథమభార్యయు ద్వితీయభార్యయు పరన్సరము దూషించుకొందురు. చివరకు కాంతి వహింతురు. భర్తకు మేలు కోరుదురు. ఈ విధముగా ముక్కూడర్‌ పళ్లు అను[గంథ మొస్పును, ఇందుమించుగా విట్టికభారోరణి యా? నాబకస్వభానమును కలిగియే యితరము లగు “వళ్ల (గంఠములలో పెక్కు ఒప్పు చున్నవి.

వదునేడు పదునెవిమిదవళతాబ్దములలో శై వులకును వైష్ణవులకును నడుమ బ్రాదములును? కలహములును సాగుచుంగెను. కనుకనే యాకాలమున రచించబడిన

ఇఅటకసోహీత్యము శి (గ్రంథములలో కూడ కవులు వానిని చొస్పించిరి. “వళ్ల” [గంథములందు వచ్చెడి యురుపురుభార్యఅనడుమ జరగుకలహములో నొకతె కై వమఠస్టురాలుగమ మటొకతె వైష్ణ్టవమకస్థుకాలుగను కల్పించి; వా తొకరినొకరు నిందించుకొనపుకు ఒకతె (వుని విందింపగా, మటొకతె విస్ణుదేవువి విందించునల్లు రచించుట కలదు. ముక్కూడర్‌ వళ్లు విష్ణుళ_క్రి కలక వీశ్వరుడు రచించిన్యగ్రంథ మగుటచేత నందు వై ప్పవమునకు (ప్రాముఖ్య మొనగబడెను. పురాణకథలు మొవలగునవి వస్తావింప బడెను.

జాననదగితములలో నధికముగా వాడెడి “చిందు. అనుపాటదాణీ”, సాహిత్య మునందు కొనవచ్చు *కలిప్పా' అను ఛందోరూసమును వీగ్రంథమున చేవట్టలదెను. అన్నిపాటిలును నాటకప్మాఠతముల నంభాషణములుగానే యున్నవి. కవిభాషణముగా వేదియు లేదు. నొటకపాత్రములు భాషించునవిగా నుండుటచేత నందలి యన్నినంఘట వలును వారికి తెలివినగ్రామనంఘటనలుగానే యున్నవి. నవిలో వెల్లువ వచ్చుట, వశువుల న్వభావము; వి త్తనముల రకముణు దుమ్నట, నాటుట, కోతలు మొదలయిన వృ శ్రంగములు, (గామములందలి వ్యవసాయదారుల యాచారవ్యనహారములు, వారి మాటలతీరులు మొదలయిన పెక్కువిషయములను కూడ నాపాటలలో మనము కొంచ వచ్చును. తరువాతికాలమున పళ్లుగంఠములను రచించినవా శీవద్ధతి నంతగా నాద లింస లేదు, కవీశ్వకల కొవ్యరచనములకే యోగ్యము లయిన అగవల్‌, వెళ్ళా మొద లయిన ఛందస్సులను కూడ “పళ్ల” (గంథములలో (వవేళ పెట్టిరి రై తులఫంభాషణ మున కఠీఠత మయినశై లివి, భావములను వావియం దమర్శ్చిరి. అందునే నా పట్ల (గంథములలో వవేకములు యాథార్థ్యము (1621180) వకు భిన్నముగా నున్నని. భావ్యపేరికు డై రచింవక, యా యా (గ్రామవ్రజలయొక్కు యానందమువకై స్థల పురాణములు పెక్కు పుణ్యుకే త్రములకు రచింపబడినల్లు ఆయా యూళ్ళను కీర్తించట కను, వచ్చటచ్చట వెలసి యున్న నంవన్నులను కీ ర్తించుటకును “సళ్లు (గంథములను “కొందిజుకవులు రచించిరి. పరాశ్షై వినాయగర్‌ వళ్లు? కదిర్తె మలై వళ్లు, కుర గూర్‌ ఎట్లు మొదలయినవి యాయా స్థలములను గొవ్స చేయుటక్షై రచింవబడ్సినవి. నలబపి వళ్ల్యగంతసులనుగుటించి వసుతము తెలియవడ్చుచున్నది. ఇంకను వవేకములు కొలప్రవాహమున నశించి యుండవచ్చును. రామనాటకము అను వద్యనాటకమును రచించి (ప్రపిద్ది చెందిన అరుణాచలకవిరాయర్‌ శీక్కొ| అనుస్టలమునునకు నంబం ఛించిన '“శీక్కాథప్పళ్లు అమ్యగంథమును రచించెను. ఆ (గంథనులోవి పాటలు అయిదు మా(క్రమే (వ్రస్తుతము లభించుచున్న వి.

శ0 తమీళ నాజ్య్బయ- చర తము

ఈరువాతికొలమున ఎన్నయికాప్పులవర్‌ అనునతడు ముక్కూడర్‌ నన్లను రంగస్థలముపై (ప్రదర్శించుటకు తగినరీతిలో పెకష్కుఅంగములను చేర్చి “ముక్కూ డర్‌ప్పళ్తునాటకము" అనుపేర రచించిరి. అది పెక్కు్యవ్రదేశములలో (నవర్శింన దిడెను, అందు 820 సద్యముణ కలవు, దానిలో *కోమాళి (విదూషకుడు) యొక పాటఠ్రముగా చేర్చబడెను. వజలు దానివి తిలకించి యనుభవించి, యానంపించుట కనుగుణముగా కథారోరణీలో కూడ క్రొ త్తసన్నివేళములు కొన్ని చేర్చబడినవి. కురవంజి :

కురవంజి యనునది యొకతిగ నాటకము. కురవంజి యనుసదబంధమునకు కురనకులపున్త్రీ యని యర్భము. నాటకమున కొరవత వచ్చి సోదె చెప్పును; ఏిదప ఈనమగ డయినకురవవితో నంభాషించును. (గంథన్వరూవము [వణయమునకు నంబంధించినది. గొరవనీయు డయిననాయకు డొకడు మాక్షమధ్యమువ పలువురు తన్ను పరివేష్టించి యుండగా మారేగింపు వచ్చును. అపుడు యొవనసొందర్యముణ కలనాయిక యతవిని గాంచి మదనపరవళ యగును. (పేమనే నాయిక కృశిచును, అమెచెలిక శ్రి వీదఃఖమునకు కొరణ మే నవి యామెను (వళ్నించును. నాయిక తన (ప్రియువికడ న దొత్యము పోయి నాయకునికి తన్నుగుటిఎచి చెన్పి రావలసిన దలి చెలికత్తెను వేడుకొనును. అ పరిస్పితిలోనే పైన పేర్కొవినకొణ వత వీథివెంబడి వచ్చును. అమెదగ్గర సోదె చెప్పించుకొని వినుబకై చెలిక త్తె యాకొరవకను సిలు చున, కొరవత తాను ననించెడి కొండయొక్క గొన్సతనముము, తనవృ శియొక్క గొవృఠనముమ చక్కగా తెలిపినపిదవ నాయికియొక్క చేతివి చూచి యామె _పేనును గూర్చి పోదె చెప్పును, నాయికమనోరథము నెజనేరు నవియు;ు నాయకుడు వచ్చి యౌామెను వినాహ మాడి యానందింవ జేయు నవియు సోదె చెవ్పును. కొరనకకు ఐహుముతు లొనగబడును. ఆ బహుమతులతో కొత్త యాభరజములను ధరించి వంతోషముకో నామె తన కొండమీదికి పోవును. అప్పడు మార్గమున పక్షులను వట్టు చుండిన కొజవడు అమెను గాంచి యామె ధరించిన మూఠనాభరణము9ము గుటించి (వ్రశ్నించును. కొజవత యనలు జరిగిన విషయమును తెలువగా నాటకము ముఇయును, సలువిధము లయిన సద్యములకో నాటకము రచింపదిడును. వలువిధము లయిన వద్యములతో “చింది మొదలణున నంగీక రచనలు కలుపుబచేక నాటకముసందలి రనము తజుగక నడచును. నాటకమున నడుమ నడుము కట్టియక్కారకజా అనునొకడు వళ్ళును. ఆతడు దంగనలముపై నటింప వచ్చు ప్యాక్రములను ఫలావా ఫలానా అవి

బాటకసోహీథ్యము శ్రి11 ముందే నభానదులకు నరిచయము చేయును. వారి గొన్చళనమును సేర్కొనును. నాటక మంతయు వద్యమయనుగానే నడచును, కురవంజి (గ్రంథములలో నేటికివి (ప్రళంసార్హముగా వెలయునడి తిరు కట్టాలక్కుజవంజి కుమరగుకుసరర్‌ రచించిన మీనాక్షి అమ్మై కురం అము (గ్రంథము లోని కథయు విట్టిదే. కొని యది నాటకముగా రచింసలడ లేమ. శివక్కొాిన్లు తేశిగర్‌ రచించిన శరభేఎద్రభూసాల కురవంజి నాటకరీతిలో రచింపదిడినది. కుంబేకర్‌ కుర వంటి నాటకము, అర్ధనారీశ్వర కురవంజి, తిరువారూర్‌ కురవంజి మొదలయిన మటి పెక్కు [గ్రంఠములును కలవు. తిరుక్కుట్టాల క్కురవంజి యను (వ్రవిద్ధి చెందిన కురవంజి నేటికిని నాట్య

నాటకముగా (వదర్శింసబడుచున్నది:; రనవంతమయిన (శవ్యకొవ్యముగా కూడ చవివి యాదరింపబడుచున్నది. (త్రికూట రాళవన్న కవిరాయర్‌ దావి కర్త; వదునెనిమివన శతాబ్దమున జీవించినవాడు. తమిళ దేశమునకు దడీణప్తకొనలో మన్న “*కుట్టాలచి అను నూరియొక్క గొవ్ప తనమును (ప్రకటించి, యందు వెలసిన సరమ + ౨వీ కీ ర్తించుచు, భగవర్సే్రేమను గుజిఎచిన కల్పన నమర్చి రచింవబడిన (గ్రంథము తిరు కుట్టాల క్కురనంజి. అ యూరిని గుణించి స్థలపురాణము, మాలై, శేషవెణ్చా, యమక అంతాడి, ఉలొ, ఊడల్‌, పశ్రై త్తమిి) మొదలయిన (గంథముల నఠడు రచించెను. అయినను నేడు అనేకులు (ప్రీతితో, నాదరముతో పఠించు (గంథము అరవీ కురవంజి యొక్కటి మామే. ఆందలి పౌటలు నంగీఠయు క్రముశా పొడి యాౌనందించుటకు యోగ్య మమునవి; నాటకీయ రనభరికము, భారవఠ తన కొండ యొక్క గొవృఠనమును కీ ర్తించుచు చెవ్పనట్లుగా నున్న యీ పాటను చూతము,

వానరజ్లక్‌ కవి కొడుత్తు మన్షియోడు కొబ్బుమ్‌

మన్ది శిన్దు కవిగకుక్కు. వాన్‌కవిగక్‌ కొజ్డుమ్‌

కానవర్‌ గళ్‌ వికీ ఎజిన్తు వాననరై ఆత్మా వ్వర్‌

శవననిత్తర్‌ వన్తు వన్దు కొయవిద్ధి విశే ప్పర్‌

క్రేనరువి తిర్రై ఎం్రిమ్బి వానికా వీ ఒగబ్రగుమ్‌

ఇెజ్క-దీరోకా తేర్‌క్కాలుమ్‌ సరిక్కాలుమ్‌ నం్యగుమ్‌

కూనల్‌ ఇళమ్‌ సిజై ముకిత్త నేజి అంక్కారర్‌

కుట్టాలత్రిరకాడమల్జై ఎలక్‌ మై యే,

శ్రీ తమీళ వాబ్బ్మయ తరిక్రము అనువాదము ౩ వానరములు ఫలములొనగి యాడుకోకులతో సరనమాడును; ఆడుకోతి పడ వేయు ఫలములక్షై పెద్దకోతులు (బ్రితిమాలును; కిరాతులు చూపవు పారించి దేవతలను పిలుతురు; గగన బారు లగు సిద్ధుఐ వచ్చి వచ్చి కాయవిద్ధి కలిగింకురు. తేనె జలపాతము అలలై లేచి యాకొళమార్గమున కురియును; సూర్యభగవానువి రథచక్రముము, నప్తాశ్వపాదములుము జాజును, నెలనంకను జటాజూటమునందు ముడిచి యలంకరించుకొనిన యీళ్వరుడు వసించెడు “కుట్టాల' (శికూట సర్వకము మా పర్వతము కదాః వీింహళమునందలి యాభసాణమునకు చెందిన విశ్వనాథళాన్తియూర్‌ కడచిన శళానీలో రెండు కురనంజి (గ్రంథములను రచించెను, వజ్జక్కురవంజి, నకులనుల్తై కురవంజి యనునవి యవి. అతడు శ్రేషవద్య రచనలో దిట్ట, నొండీ నాటకము ; వోన్య రనమునకును, నవహేళశనమునకును జనల మయిన నాటకఖేర మొకటి పదువేడు, నదునెవిమిదన శతాబ్దములలో నభివృద్ది గాంచినది. (ప్రజలు దైవమును గేలి చేవి సరిహవించుటకు వెమకాడిరి. నంవన్నులను గేలి చేయుచు పరిహసిందుటకో ప్రాధ్యము కొడు. పేదవారయిన నేరస్థులనుగుజించి రచించి వరిహాసించుటలో వెట్టి బాధయు లేదు, ఒకడు దోష్టమార్గములందు (ప్రవర్షించి, మర్యాద తప్పి, వరత వ్యామోహమున చివరకు పెక్కు కష్టములు పొంది, తనకాలు కోలుపోయి కష్టవడి నట్లుగా కల్చింది రచించెడి నం్యస్రదాయ మేర్పడినవి. శీదక్కాది యను ముస్లిం వడా న్యువి కొలనులో నా విధముగా పెక్కు కష్టములు వడిన దారిదోవడివొంగ యొకడు ఓవ: కు మనఃపరిన ర్తవము పొంది. మెక్కా నగరమునకు పోయి, మరల కష్ట మయిన తనకాలివి పొండి? తిరిగి వచ్చునట్లుగా *“చిందు' అనుఛందోఖే వములో నొక 8 వీళ్వరుడు రచించెను. ఆది శీదక్కాది నొండినాటక మనజరెను. ఇట్టి నొండి నాటకములలో రచింపబడిన “చిందు అను ఛందోభేవమునకు *నౌండిచ్చిండదు అమ పే రేకృడివది, అ కాలమున నౌండినాటకములు పెక్కు. రచింపబడెను. వదునెవిమిదవ ళ తాద్దిసము మారిముత్తుస్పులవనర్‌ అను నతడు “ఠిరుక్కచ్చూర్‌ నొండివాటకమ్‌' అమ నొండి వాటకమును రచించి (వ్రపిద్ధి వహించెను. అయ్యనార్‌ నొండినాటకము అనునవియ వలువుర (స్రకంసలకు పాశ్ర మయిన నాటకము.

నాటకసొహిత్యము శ్రీశ రామనాటకము : అరుణాచల కవిరాయర్‌ (క్రీ, ళ. 1712. 1770) శీక్క్యం యను కేశ ముపై నొక పురాణమును, నొక కోవైను రచించియుర్నాడు అకనికి రామాయణ కథయం దాసక్తి మిక్కుటము, అతడు హనుమంతువిపై నొక స్నిశ్షై త్తమి[ి (గంత మును రచించెను, ఆజోములికథను (గ్రహించి యొక నాటకమును రచించెను ఆతవికి శాళ్వత మయినికీ ర్తివి గలిగించిన (గ్రంథము రామాయణమును దగక్కవి కీర్తనల రూవమున రచించిన రామనాటకము. రామనాటక క్రీ ర్హనై యని దానిపేకు ఆ నాటకము పూర్తి? కీర్తవల రూనమువనే రచించబడెను. అవి యన్నియు సంగీఠయు కృముగా పాడదడు పాటలు. వానిలో పెక్కుపాటలు నేటికిని పాడబడుచున్నవి .. (గగామ్యకమిళ మును చేర్చి రంగస్థలముపై వినెడిివజ ప్రీతితో నావందింపదగు మెట్ట లమర్చి కల్పనా పౌందర్యముతో నఠ డా ,గంథమును రచించెను, నళించిన నాటకములు; వదునెనిమిదవ ళతాబ్దమున (ప్రసిద్ధి వహించిన మజొక నాటకము అసీఠి నాటకము, మారిము త్తుపశ్షై రచితము. కర్ణాటక నవాబుల కాలములో వరిపొలనాధి కొారమున మండినవారు (గ్రామములండు చేపిన పెక్కు దుండగములును, నా కాలమున గవర్నరుగా మండిన ఖాన్‌పాహెమి అనునకవి యార్దవమును నా నాటకము; నఫి వర్జింన బడినవి. గతళతాన్సిలో పెక్కు నాటకములను రచింది (వ్రవిద్ధి చెందినవాడు కాశీ విశ్వనాధ మొదలియారు. డంబొచ్చారి నాటకము; అాసిల్హారునాటకము: (బ్రహ్మనమాజ హొటకము (1871) అనునవి వానిలో ముఖ్య మయినవి, అవి పెక్కు. నాటకములు రచించుటకు మార్గదర్శకము లయ్యెను. అప్పావుపిశ్షై) రచించిన హారిళ్చృంద్ర విలానము కూడ వా కొలమున (ప్రనిద్ధముగా మండెనము. రామచం(ద్ర కవిరాయర్‌ అనునకడు ళకుంతలైి వీలానము, దారుకొ విలానము, భాకతవిలానము మొదలయిన సృంాణకథతలకు సంచింధిందిన నాటకము9ను రచించెను. అతడు ఓి(ర్రకవితలు కూడ పెక్కు రచించెను. అతని రచనజు హారగ్య రనభరితములు, సరళుంామక్కవిరాయర్‌ అనునకడు ఆరువదిముగ్గుకు $వరక్తుంలో వొక్క విజీవితమును (గహించి +జుతొండర్‌ విలానము'ము రచించెను, వీవిమూలమున వాకొలప్కక వీశ్వరులు కొందిఅికి నాటకకళయం దుండిన యాన్తి తెలియుదున్నది,

శిల తమిళ వాజ్మయ చర్మిత్రము వంకొమ్మిదవ శతాబ్బమున పట్టినవాటకము లనేకముణ లిఖికవకులుగావే యుండి నశించి పోయెము; కొన్ని యింకను నాస్టికిలోనే యున్నవి. అచ్చు వడి వెలువడిన నాటకము లొకనూణుదాక నుండెను. వావిలో కూడ సెక్కు నశించిపోయెను. గత శళాల్షియందు రచింవవిడిన నాటకములలో సెక్కింటికి పుంణకథలు ఆధారములు వావిలో ననేకము లింకను తాశసత రూసముననే యున్నవి. పొరణ్య నంహార నాటకము, ఉత్తర రామాయణ నాటకము, సూర్కండేయనాటకము మొడ లయిన నాటకములును, పెరియ పృరాణములోని శివభక్తుల కథలకు నుబంధించిన నాటకములును నా కొలమునందలి (వశాహృదయముల నెక్కునగా నాకర్షించెను, ('ప్రారీననాటకములలో పాటలే చాలభాగ మ్యొకమించును; నడుమను నడుము వచననంభాషణలును కానవచ్చును. మొవట దై వ(పార్ధన “శిండుపాదముల పొటల రూపములో నుండును. దానిపిదవ కట్టియక్కారళా వచ్చి చేయమునంభానణ ముండును ఆఠడు సంన్కృతనాటకములలో వచ్చుస్తూత్రధారువి పోలికవాడవి చెప్పుటకు వీలు లేదు, మూశధారుడు నాటకప్రారంభమునందు మామే వచ్చును. కట్టియక్కారళా నాటకములోవి యెళల్లరంగములందును వచ్చును. దృళ్యము మాజునప్పు డెలి వకడు వచ్చి భాషిందును, అకొలమున నాటకమును అంకము, దృళ్యము అవి విభజించు విభాగములు లేవు. అందుకే దృశ్యము మాజుబను తెఐప్యటక్తై కట్టియక్కొారకా రంగస్థ్టలముమీదికి వచ్చుటను, భాషంచుటను నాటకప్రయో క్త ఉవయోగించుకొవిరి. ఆతడు, నాటకమునందు వచ్చువారు ఫలొనా ఫలానావారు అవి యవ్పుడస్పుకు నరిచ భము చేయును; నాటకమునందు వర్చురాజు మొదలగువారి గుణగణములను (ప్రశం పించుము. “హరిక్సృంద్ర మహారాజు కొలువు తీర్చుటక్షై వచ్చుచుండువిధమును చూడుడు" “కోవలకా కణ్ణకికడకు మరలి వచ్చువీవమును చూడుడు. ఇత్యాదివిధమున నఠవిపరిచయవాక్యము లుండును. చివర_మంగళగీక ముండును. దరువు అమ 'సేకుతో నొకపాట యుండును. నంన్కృృకనాటకములి చినర కాననద్చు భరతవాక్యము తమిళ నాటకములలో లేదు. వీధి నాటకము (తెరుక్కూత్తు) నాటకములలో నొకకిగ యయిన వీధినాటకము (తెరుక్కూత్తు) గడచిన కొన్ని శకాబ్బములుగా సాగి వచ్చుచున్నది. దానిసేరే తెలుపునట్లు అవి రంగస్థలము లేకుండ, వీధులలో బట్టబయలు ప్రదేశములయందు (ప్రదర్శింపబడుచుండిననాటకము,

వాటకపా పాఠ్యము 'శీ16 బొలనజకు, (గ్రామము చుట్టువట్టుల నున్నవారి నానందిం వచేయుటక్షై (వదర్శింవబడును; నటులువి ద్యాగంధ మంఠగా లేనివారు. వద్యములును, వచనమునుగా నాటక ముండును. ర్యాతిలోజనము ముగివినపినవ, తొమ్మిదిగంటలకు వైన (ప్రారంభించి వేకువజాము వరకు వీధినాబకము నడచుబఐ కలదు, దీవియందు కూడ “కట్టియక్కారళా' వచ్చువ్యూ నాటకపా(తములను పరిచయము చేయుము, అతని వంభాషణళును, పాటలును గక కులకు నాటకమును చక్కగా వివరించును. నటులు చదాలనజకు పృ్పరుషులుగనే యుందురు, న్రీవేషములు కూడ ధరించి నటింకురు, అన్నివిధము అయిననాటకము లను వీధిశాటకములలో (వ్రదర్శించి చూపుడురు. కొంచె మెత్తయినవేదిక యొకటి యేర్పాటు చేయబడును, ఎ త్తు లేవిస్టంములలోను చిన్నరంగస్థల ముండును. డీవై నాటకపాతము లరుదెండుటకు ముందు తెల్లవివష్ర మొకటి తెరనలె పట్టుకొనబడి, వారు దానివెనుక వచ్చి నిలచినపిదవ, నావవ్రము తొలగింవదిడును, నటించువారు పాటి పొడుచు చుట్టిచుట్టి యాడుదురు. వెనుకపాట పాడువారు కొంద జుండి పాట లను మరల మరల పొడుదురు. వారు కలసి వెనుకపాట పాడినవ్పు డాకద్దిసు మిక్కి లిమారమునకు కూడ వివిపించును, (_పీక్షకులకు హాన్యరనము కల్సించుబక్షై నడుమ నడుమ “కోమాళి వచ్చి భాషింగును, కట్టియక్కొారజా, కోనూ8 మొవలమిన వారు ఆ(గ్రామమునకు తగినట్లుగా, వరిస్టితి కనుగుణముగా? తమనంభాషణలలో మార్పులు చేసికొందురు. చిన్నిచిన్నియూళ్ళలో సహజముగానే నాటకకళలో నుత్సా హము గలవారి కీ వీధినాబకము.తమకళానటిమను (పదర్శించుబకు చక్కవి యవకాశము నొనగినది. అల్బవిద్యానంకులు రచనాళ క్రి కలవా రగుచో నాటకమున కావళ్యకము లగుపాటలము, వచనములను తామే రచించి వేయుదురు. వారనహజ మయినకల్పనా శ్రి వానియందు కాన వచ్చును. కొవి, విద్య తక్కు వగుబచే నందు స్థాయి కొజవడి యుండును; మోటుగా ముండుము; సంస్కృతి లుుస్త మై కొనవచ్చును. అయినను, (గ్రామములయందలి పేద్యప్రజ లవేకులకు అవియే నాటకపువిందును సమకూర్చు చున్నవి. అట్టి నాటకము లనంఖ్యాకములుగా పట్టి, పుట్టి యా యా కొలములందే వశించెను. (వ్రాతవ్రతులుగానో, కర్ణవరంవరగా వచ్చిన నాటకములుగానో యుండి యవి వించి పోయెను. మార్చులు;

మహారాష్ట్ర దేశమునుండి నాటకకంపెవీలు నచ్చి; తమిళదేశమున (వద రించి, మాతవమార్గమును చూపనివిదన తమిళనాటకములలో కొన్నినంన్కరజములు

శ్ర ఈమిళ వాష్ట్యయ చరిశ్రమ చేయబడినవి. తమిళనాటకములందు పాటి తగ్గి వచననంభానణ లధిక మగుఐయు, పాధ్య మయినంతనజ'కు జీవితమునకు సంబంధించినదిగానే యలభినయ మొన్సుబయి నప్పు జేర డిన ముఖ్య మయిననూర్చులు,

1801వ సంవత్సరమున చెన్నసట్టణమున స్టాపింపబడిన నుగుణవికాన నభయు, మథికొన్ని బొత్సాహికనాటకనమాజములును వీ మంచిమార్చుల వాదరించి యలివృద్ధి చేయసాగెను. వానియందు మిక్కిలి యాన క్తి తో సేన చేసినవారు విద్యా వంతులు, వలుపురు పట్టళ(దులు: కొందజు న్యాయవాదులు. అందుచే ధైర్యముగా పీమార్చులను (ప్రవేశపెట్టి (వ్రవిద్ది చెందుబకు వీ అయినది, ర్యాతి యంతయు. నాటక మును (వ్రదర్శించి వేకువజామున ముగించెడియలవాటును మార్చి మూడుగంటలు, నాలుగుగంటలకాలములో రనవంతమనుగా (వదగ్శించి చూపునలనా 'పేర్చడినది. నంగీఠమే యధికళాగ మా్యక్రమించినస్టితి మాటి; నంభాషణలును; నలినయమనును ('ప్రాముఖ్యమును పొందుస్టితి యేర్చడినది, విద్యావంకు లానక్రి పూని నాటకముణ రచించుటకును, నధినయించుటకును ముందంజ వేయుటచే నాటకకళకు బహుకాలముగా మండినయస[పఠ తొలగి పోయినది. నంగీళఠము మొదలయిననానివలె నదియ నొోళ గొప్పకళగా గొరవస్త్టానమును పొందినది, న్యాయాధీపతిగా నుండిన సమ్మల్‌ నంబంధ మొదలియార్‌ మొదలయినవిద్వాంనుల [వ్రయత్నము కారణముగా నాటకకళ కాగొరన 'మేర్చడివది. వారే 'పెక్కునాటకములను రచించిరి; 'పెక్కింటిలో అఆామే నటించిరి కూడ వా రేకృణఏన సుగుణవి బానవభలో న్యాయవాదులు మొ వలగున నేకవృ త్తులవారు బేరి నటించి నాటకకళ కొకయౌన్నత్యమును చేళూర్చిరి. షేక్‌ వ్చయరు మొవలయిన వారి నాటకములను పతించి, వావినలె నంకను, దృళ్యము అనెడివిభాగములను కల్పించి, తమిళ వాటకములమ రచించిరి. మనోన్మజణీయము

నేటికిని కాన్యముగా పఠించుటకు వనికి వచ్చువద్యనాటకము మనోన్మ అీనము. డానివి రచించిన నుండరంపిక్సై (క్రీ. ళం 1885-1897) త_త్వళాప్తావ్యా వకుడుగా నుండెము. తమిళనులోను నఠిడు గొవ్ప పాండిత్యమును కలిగియుండెను, తమిళమున కా వ్యయోగ్యత కలిగిననాటకములు లేనికొణశను తెలిసికొని యత డ్మీగంథమును రచించుటకు ముందునకు వక్సెను. అంగ్లాభాషయందు లార్ట్దలిబ్టను “రచించిన *మట్తి కల్లి (736 500761 ₹/83) యను౭థ వనునరించి యిది రచింన ఖడీననుు తమిళ దేశప్పజీవితమును (గ్రహించి, తమిళమున రచింపబడిన (ప్రప్రథమ

జాటకపాపాత్యము ఫ్ర? నాటికముగానే యిది కానవచ్చును కళామూలమును నూకఠమే యఠ డాగంథము మండి (గహించెను ఇతరము లాఠవినృవులే (గంత పారంభమువం దుండెషి తమిళ దైవప్రార్థన క_ర్తయొక్క భాషార క్రివి, దేశభటక్తివి చక్కగా వెళ్లడి చేయును పాఠ శాలావివ్యార్తులు మొ వలుకొవి వండికవ రేణ్యులవణ అను నం:ఉశి హృదయము౨ను రంజింవజేపిన తమిళప్రొర్టనావద్యము!ా నది నంఛావింవది ఇచున్నది, నాటకమువ నకుమ నడుమ పళడు తమిళదేళ ఎబొన్నత్యమును, తమిళశనంవ్కృతియొక్క వై శష్ట్య మువు వెళ్లడి గావించెను, తమికులయందు మాత్రమే వ్యవహారమున నున్నసామె తలు పెక్కు ఆతని నాటకనంధాషణలలో చోటు చేవికొవినవి. తికుక్కుజక్‌ మొవ లగు (గంథములలోవి భావములును నటనట (గ్రవాంవబ!నవి. కథలో యుద్దము ఈటస్థించినప్పుడు పాండ్యరాజు తనపేశానాయపలను గాంచి పలుపు సణకులు భావవిర్భ రముణు; (వతిమనుజాని హృవయమునుదును దేళథక్తివి 'రేకెత్తించుళక్తి కలపలు కులు. “గ్రాహ్మణులు పర్టిల్లజే పెకి పోమాగ్నికంపెు హృదయమున దు దేళళ కివి రగిల్బెడియగ్నియే దేవతలు వాంఛిఎచునవి. యుర్థమునందు తగిలివ(వ్రేబువలన నేర్చ డీననాయమే కీ ర్తికొయము. ఆది గాయము కాదు కీ ర్తిస్తలముః' అవి యనేశభావము ను (ధేరేపించెడివలుకుల నచట గాంచ వచ్చును. నాటకకర్త తన త త్త్వకా శ్రజ్ఞానమును కూడ వెల్లడించుట కీనాబకమున నవకొళముణ కల్పించుగొనెను. సుందరమునివర్‌ అనునతని శిమ్యు లిరువురినోట త_త్ర్వపిద్దాంతవిషయముఐను వెల్లిడించెను నాటకము నందలి రసొవిర్భూశి కది యుత? పొంది పొనగుట లేదు నాటకమధ్యమున_ వాణీ యనుచెలిక_ థై “యాగ” అనువార్యము ఏ వాయించుడు పాడునపూర్వము లగుసాటలు “శివకామిచరిఠమ్‌' అను కభారూవమున కలవు. అని నాటకొంతర్భాగమున నున్న యొక త్యేక మయిన చిన్న్యగంథ మవి చేవ్పదగి యువ్నరి.

వాటకకథ యిట్లు సాగును; పాండ్యరా జగుణీనకళకా అమువాని కుమార్తె మనోన్మణి. దుష్టక్వము రూవు దాల్చిన “కుటిలక' అకవి యమాత్యుడు. నద్భావము, న్చవర్తవము క లసుందరమునివర్‌ అళని కులగురువు, పొరుగున మన్నచేర దేశమున శధివతి యగుప్పురహో త్తమువికి చునోన్మణీని వివాహా నూడ వలయు సని కోరిక కలి నెను. నముందరమునివర్‌కు కూడ నావివావాముగు జరిపింన వలయునని నంకల్పము శలదు. కావి; దేళపునరిహద్దులు కారణముగా పొండ్యునికిని, చేరువికిని విరోధ మేర్చ రె; అమాత్యు డగుకుటిలజ యొక్క కుట్రమూలమున యుద్ధము (ప్రారంభ మయ్యెను, మవోన్మజీవి ఠనకుమారువి కిచ్చి వివాహము చేపి పొండ్యరాజ్యమును చేజిక్కించు కొన వలయు వవి కుటిలకానంకల్భముం తన యఖిప్రాయమును వెల్లడి చేయక రాజును

816 తమిళ వాబ్మయ గర్మికము తనకు.ట యనెడివలలో తగులుకొనునట్లు చేయును. యుద్ధదుశ విజయను లభించుట పాధ్యము కొఃి స్ట్‌తి యేర్పడినప్పడు పాండ్యుడు తనకుమూ ర్లెను తనయకహాత్యుని కుమారుని కిచ్చి వివాహము చేయుటకు నమ్మతిందను, నవోన్మణీము తనకండ్రి వరిస్టితిని (గహించి యా వివాహమున కంగీకరించును. ఆగ్రర్యాతమునందు వివాహమున శేర్చాటుణు జరగును. ఆమాత్యునికుమూరుడు పుష్పహారముతో వచ్చి విలుచు,. చేర రాజు ఆనందర్భమున కుటిలునికి నంకెలలు వైచి యచటికి వచ్చును, మనోగజి వెంటనేతన(ప్రియు డయిన చేరరాజుకంతసీనును వుష్పహాకముకో నలంకరించి యకని వివాహమాడి యానందము పొందును.

మనోన్మణిచెలిక త్రై యగువాణీ యమవామెయు. నామెవియు. డగువటంాజకా అనువతడను గొన్స నాటకపాొశతలు. వారిమూలమున నాటకకర్త పెక విషయము లము వెల్లడించును. (ఆతడు రచించిన'నూస్షొగె వికక్కంం' అమనఏ క త్వళా ఫ్ర మునప నంబంధించి యతడు చేసినయుసవ్యానముణ కలపి. తమిళ ఫాహిక్యచరితమునకు నంబంఎధించిన వరిశోధన్యగంథమును కూడ మొప్టమొవటిసారిగా రచించినా డఠడు.) శంకరదాస స్వామిగళ్‌;

ఈ శకాన్లీ పారంభమున నాటకళాఅలో గొన్సపేన చేపినసన్యాపి శంకరదాన ప్వామి? క, అతడు దేశమం దంఠతట పర్యటించి, పెస్కుమందిని నాటకవృ త్తీలోవికి దింపి? పెక్కునాటకములను తామే రచించి (వ్రదర్శింన జేసిరి, వారికడ నాటకకళ నధభ్యసించినవారు వలువురు కలరు; వారు నేడు వ్రపిద్ది చెంది వెలయునున్నారు. అతడు రచించిన పెక్కునాటకములు పృుకాణకథ 9కు సంబంధించినవి: సీత్మివతిపాదకి ము అయినవి; ఆకాలమున వుండిన యాదారము ననునరించి సద్యము9ము, వచననంలా షణలను కలవి. వద్యములందు తెలిపినభానమునే .మజఐ వచపముశండు తెజపు వాకాలపు ద్ధతి వానియందు కానవర్చును. వద్యము లె? కవీళశ్వరు లమవరి-చిన లకతణనంవదాయము నతికమింపక యుండును. వచశభాగముణ మదీక్త ము లగు వాక్యరూపమున నుండును, నటులు చక్కగా నభ్యపించి కంకస్థము చేయ నమర్జు లము యుండిననే రంగస్థలముపై వాపద్యములను, వరనభాగములను వలికి రైర్యముగొ నభివయించులకు సాధ్యమగుమ. ఇది వేటి కాలపునటు లనేకలకు సాధ్యము కానిసవి యవి చెన్స వచ్చును.

వాటకసాపాఠర్యము 819

(వహ్లాదకా, శిజబుతొండర్‌ మొదలయిన భక్తివాటకములను, లవకుళక మొదల యిన యైఠిహాసికకి భావ స్తువు కలనాటకములను రచించి యతడు దేళపజల హృద యములమ రంజిఎపజేయ వలయు ననెడి యుక్సాహానక్తులను కలిగి యు. డెను. ఒక రాత్రి యెల్ల మేలకొవి యుండి వట్టుదలకో మాటికి వై బరివవక్యములతో “అభిమన్యు నాటక్‌మును రచించి ముగించె నవి చెన్పుదురు. అంత వేగముగా నాటకమును రచింన వమర్హు డవి యతడు (స్రవిద్ధి వహించెను. అకడు నలువదినాటకములు రచించినమ వానివి ముద్రించి (ప్రకటింప వలయు నని యఖిలషింన లేదు. అకవి కాలమునకు తరువాతనే “అభిమన్యు సుందరి *నతిసులోచని 'నతీఅనసూయ) మొదలయిననాటక ములు కొన్ని ము దింవబడెను.

ఆళని నాటకములు (ప్రాలీవరంగస్థల మర్యాదల నమనరించి రొచింవబడినప్లే యాతని నాటకములలోవి కథాలాగములందును (పాచీనసం(వదాయములును వీతులును నొక్కి వక్కాణీంవబడినవి. స్రీల పాతి వత్యము, భక్రిమహామ మొదలయినవి మాటి మాటికి నాటకముల మూలమున (వ్రతిపాదింపబడినవి. తిరుక్కుజక్‌, నాలడియార్‌ మొదలయినవీత్మిగంభములలోవి భావములను, వదబంధములను తననాటకములందు వింపుటకు యిత్నించెను,

త, ల

లక్మణ షః

లత్మణపి శై యనునఠడు వి[”నాటకమ్‌, రవివర్మ యనునాటకములను రచించెను. అతనికి నంగీఠమున గూడ గొవ్పపాండిత్య ముండెను. “శెయ్యుట్కోలై ? యమనది యతడు రచించిన పాటలనంకలనముం సంబంద మొదలియార్‌ :

వమ్మల్‌ నంబందమొదలియార్‌ (1873-1981) ఇంచుమించుగా వొక్కయర్భ శతాల్దికొాలము నాటకకళాఖివృద్ధికొజకు గొవృపేవ గావించి? డాని హీనస్టితివి మార్చిన మహనీయుడు. 1801వ నంవతరమున చెన్నవట్టణమునందు సుగుణవిలాసనభ యను శొకనాటకనంఘమును స్థాపించి, కామే నాటకములు రచించి, యందు పెక్కు విద్యా వంతులు నటించునట్లు చేసి, ఒద్దికలు మొదలగునవి నడిపి స్వయముగా భామును నటించి, యెడతెగకుండ పరిశ్రమించినమహవీయు డఠడు, వ్యాయాధివతి మొదలయిన గొవ్ఫ వదవులలో. నుండినను నథవి వాటకకకా సేన నూ(క్రము విశ్రాంతి యెబగ

ఖలీ ఈమిళ వాజ్మయ చరితము దయ్యెను. అతడు మొట్టమొదట (1890) రచించి (వ్రదర్శించిననాటకము పుష్పవల్లి యవననొకపొం ఘకనాటకము, అతడు తొంబదినాటకములను కానే తన స్వకపోఅ కల్పనతో రచించెను. అన్యభాషానాటకముల నవేకముల అనువదించెను. తమిళనాటక పాపాత్యమున కతనివలె నంత మహనీయ మెనసేవ చేసినవారు మఠి యెవ్వకును లేరు. రత్నాని, మనోహర, ఇరండునజ్బర్‌ గళ్‌ (ఇద్దజు మికులు) కళ్వర్‌ తలైవకా (దొంగలనాయకుడు), వేశాళఉలగం (లే వశ్యనపంచము) అనునవి యకని కల్పనా సామర్థ్యమునకు దృష్టాంతము లబిన గొస్పనాటకముణు, 'సబౌవతి” హాన్యరసముము, వ్యంగ్యమును కల యొకవిశష్టవృష్టి. ఆకాలమున నఠవి నాటకములలో నటించు యొకఘనతగా భావించి ముందునకు వచ్చివవా రనేకులు కలరు. ఆంగ్ల టకమ లయిన మేక్సిత్‌, హామ్లెట్‌, వెనీస్‌వణీగళా ( అీ౭?0%304 01 ౪60106), విరిమ్బియ వల్ణమే (4౩ %౦ 1116 10, కీమ్చలి౯ అనువావివి తమిళములోవి కనువదించెము, వి$ మోర్వశీయము, కాకుంఠలము, మాళవికాగ్నిమి.త్రము అనునంస్కృృతనాటకము లను కూడ ననువదించెను నాటకళాఖయం దతవి కుండినయాస క్తి వి, నముళవముమ్క, పరిశమోక్సాహమును నఠడు రచించిన “నాటక శ్రమిఖి “నాటకమే డెంనై పుం, వాటకక లై యిల్‌ తేర్చి సెజునదు ఎవడి యను(గ్రంథములు చక్కంగా విశదీ3రించును,

శంకరదానప్వామిగక్‌ ప్రాచీవపద్దతి ననుసరించి పాటను, వచనమును కలిసీ వాటకములను రచించెను. నంబందమొదలియా రన్ననో పొళ్చాత్యచేళశాదారము నను వరించి పాటలు లేకుండ 'కేవలనచనమురో నే నాటకములను రచించెను. వంగీఠము భూమికగా మండీ తోడ్చడునే కొని యఠవినాటకనంభాణలయం దిముకజాలవు. ఆఅకనివచనమున పృనరావృతము లగువదములు, అలంకొారార్థము లయినపానలు మొదలయినవావిని వరిత్యణించి సూటి యయినసులభవాక్యములనే యువయోగిందెను. సూర్యనారాయణర్‌ మొదలయినవారుః

మార్యనారాయణశాద్రీయార్‌ అనుకళాళాలాతమిళోవన్యానకుడు ఈ శఠాల్దీ (ప్రారంభమున నాటకకళాఖిపృద్దికై (వ్రయత్నించి తమిళభాషానాటకము లవేకములు రచించి కీర్తి గొంచవలయు నవి తలచెను. సాటకలక్షణమునుగురించి “నాటకఇయల్‌” అను (గగంథమును రచించెను. కళావతి, రూపావతి, మానవిజయము మొదలయిన నాటక్‌ములము కూడ రచించెను. కాని, యవి (వదర్శన యోగ్యములు కొవు; పఠించు టకు కూడ నవి యంఛ రనవంశనులు కొవు,. న్యవహారదూరము లయిన యపూర్వ

ను టకపాహీత్యను గ | శబ్దములు, ఆడంబరనహిత మబున కమిళశై లి యం దుండుటచే నందు జీవళక్తి లోపించినది. అయినను నాటకకళయం డాతడు కలీగియుండిన యుక్సాహాన క్రులును, తమిళము నభివృద్ధిేయుటలో నాతడు చూపిన శ్రద్దాన క్తులును మిక్కిలి (ప్రళంన సీయముఅ

మజై మలై అడిగళ్‌ నంన్కృకళాకుంకలనాటకమును తమిళములోవి కనువదిం చెను. అది యొకకాొవ్యముగా మాత్రమే నిలచినవి; (నదర్శన యోగ్యము కాదు. కంబర్‌ అనుమహాకవియొక్క కుమారు డయిన అంబికాపతిజీవితము నత డొరనాటకముగా రచించెను.

ఆంగ్లేయము, యెంచి మొదలయిన మైకోపాభాపలలో గలనాటకములు కూడ ఈమిళములోని కనువదింపబడెను. వానిలో కొన్ని (వ్రదర్శింవబడివని కూడ. వానిని యథాతథముగా ననువదింనక యందలి కఠలను ననునరించియు, మార్చియు నాటకము లను రచించ్యువయత్నము కూడ 'నధిక మయ్యెను. అవి (వ్రదర్శనమార్గముననే విలిచి వోయినవి; శ్రవ్యకొవ్యములుగా ననయోగవడ లేదు. ఒక చిక్కు?

(వ్రదర్శనమయోగ్యముగా రచింనబడునాటకము రంగస్థలమునకు తోడ్పడుచున్నది. అట్టివి సామాజికవిస్టము లగురవములను; నుక్పాహమును దృష్టియం దందుకొవి రచింనబడను, మాండలికభాషలును వ్యావహారికశ్రై లియ వాని కత్యంతావళ్యకము లై యున్నవి, కొని యువాత్తశై లి లేవికరణమున విద్యావంతులు వాని నంతగా ఇష్టపడుట లేదు; వావివి కొని చదువకయు, నితరుణు చదువునట్లు (_సేరేపింవకయు పోవుటచే నవి కొవ్యము రై వెలయుననకొళము లేక బోయినది. విద్యావంతు లాదరించురీతివి ఉదాత్త మగుశ్లైలిలో నాటకము రచింపబికినచో నట్టినాటకములలో బ్రానమును, జీవలక్షణమును లోపించుగున్నవిః; (ప్రజల దై నందినవ్యవహారమునకు భిన్నముగా నుండుటచే నాటకమును పఠించునపుడు జీవితమునకు నంబంధించిన స్ఫూర్తివిండారుట లేదు; అందుచే వాటకలక్ష్యమే నెజవేరకుండ పోవుగున్నది, విద్యావంతులు కొందరు మ్యాఠమే వాని నాదరింన సాధ్య మగునే కొని యితరుల కవి యంతగా (ప్రీతిప్యాకర్రము లగున లేదు, విద్యావంతులు కూడ సట్టినాటళ ములము వఠించుటకంపెి వ్యాసములను; కథలను వఠించుటయే రనవంతముగా మండు నని లావిందుచున్నారు. ఏల యనగా కథలలోను, వ్యానములలోన్న

శై

శ21 తమిళ వాజ్మయ చరి క్రము పాజిత్తుగా నన్నివేశములును, భానములును (నదర్శింనబడుచున్నని; నాటకము లలో నంభాషణలు మ్యాతమే యుండుటచే వితరము లగునన్నినేళములు 'మొదలయినవానిని ఊహించి మాత్రమే తెలినికొన దగి యున్నది. ఆది కష్టము కూడ, కనుకవే, నాటకములను వతించుటకం'పి కథలను, వ్యాసములను పఠింగుట సులభముగా వరిగణించుడున్నారు, (ప్రదర్శనయోగ్య మగునాటకమును సఠించువారు లేవివరిస్టితియు: నకనయోగ్య మగువాటకమును (వదర్శించువారు. లేవివరిస్థితియ వేర్పడుచున్నది. కనుకనే, తమిళదేశమున నటనమాజము లనేకము లుండినము నారి శ్రేరన నటవరేణ్యులు. సెక్కురు (స్రపిద్ది చెంది యున్నను, నాటకళాల లవేకము లున్నను; నాటక (ప్రొషాత్యమునకు నంబంధించిన్స (గ్రంథము లధికముగా లేవు, అందుచే నాటకకాఖలో తమిళ మింకను నలపినంతగా నభివృద్ధిచెంద లే దవి కొందణ ళన్ను పట్టదున్నారు.

ఈలోవము పందొమ్మిది యిరువదసళతాబ్బములకు మా,కమే నంబంధించివది కాదు. తమిశపాహిత్యచరిత మంతఠతటను వ్యాపించి కనవడులోన మని పేర్కొన వచ్చును. నంగయుగములో ను; మధ్య యుగములోను వెందతో నటశేఖరు లుండిరి, అట్ట ప్పద్లై యను కొన్యలేవమును; మధ్య యుగపు కాననములును డావికి సాకీ భూతము లై యిన్నవి. రాజులును నారి నాదరించి నత్కరించుచుండిరి. (వతిటేవాల యమునందును గలమండ సములు నాటకకళకు తోడ్పడుచుండెను, నాటక విరహితముగా వెట్టియుత్సవములును జరుగ లేదు. ఇట్లు (వ్రజాజీవితములో (వ్రతికొలమునందును నాటకము (ప్రముఖ మయినస్థానమునే వహించి యుండినను, నాటక మనవి చెన్పదగిన [గ్రంథ మొక్కటి కూడ మనకు లభింవ లేదు. నాటకములు లేక పోలేదు. కావి, వానిని సంగకొన్యమును (వంగప్పాట్ట) వలెనో; మధ్యయుగపుకావన్యము మొదలయిన వానిని వలెనో కవు లాదరించి (పశంసింన లేదు. ర&ంన లేదు. ఇతరభాషలయందు కంటెను తమిళమున నావిధముగొా జరగుటకు (నత్యేకకొరణము కలదు, తమిళము మిక్కిలి (ప్రాచీన కొలములోవే సాహిత్యాభివృద్దివి. నంన్కృతిని వదసి యున్నది. కనుకనే; కొన్య సం్యనదాయములు రూఢము లై యేర్చడి పోయినవి. కవులు కొన్య మునకే యద్దిష్టమై మవంన్కృళ మయిన 'శెందమిథై శైలి నలిమావించి యఖివృద్ధి గావించిరి. అది వ్యవహారమునకు దూరముగా నుండి మనంస్కృళత మయిన కెలిగా వభివృద్ధి చెందినది. (వ్రదర్శనయోగ్యము లగు నాటకము లన్ననో శెందమిి? శె లిలో రచింపబడినచో నవి వాటకరంగములకు వికి రావు. వ్యావహారిక తమిళము ననునరింళి రచింవబడినచో కవులు వావిజోలికి పోక యంటరానివిగా చూచుచుండిరి. కనుకనే,

నొటకసాహిఠత్యము ! కవులు నాటకములను రచించుటను మానుకొవిరి ఇతరులు రచించి వ్రదర్శింము వాటిక ములమ కవీశ్వరులు సాషాత్యముగా వరిగణీంపక విన్తించిరి. కపిలర్‌, నక్కీరర్‌ మొదలయిన (ప్రావీనకొలప్పు కవీశ్వరులు పెక్కు నాటకములను రంగస్థలములపై దర్శించి యుందురు. కంబర్‌ మొదలయిన మధ్యయుగపు కవీశ్వరులును దర్శించి యుందురు కావి, వారిలో నెన్వరును కాళిదాన మహాకవివలె నాటకమును రచింన యళ్నింన లేదు. నాటకరచనము తనుకు సంబంధములేవి యొకళాల యవి దానిని వారు వరిహరించిరి. అందుచే (ప్రాచీనకాలములయందలి రంగస్థలములకు మాత్రమే సనికి వచ్చి పిదన నళించి పోయినవి,

ఈ శకాన్షీపారంభమున నాటకకళకు గొన్స్పపేన చేవిన పమ్మల్‌ నంబంద మొదలియారురచనలను వరిశోధించి చూచినను నీవిషయ మవగత మగును, ఆతడు న్వయముగా నటింప నేర్చినవాడు; పెక్కు వాటకములలో నటించినవాడు; వలువురు నటులకు గురువుగా నుండి నాటకకళలో తరిఫీదు నొనగినవాడ; మంచివిద్వాంనుడు. ఉదా త్తలత్యములను కలిగి యుత్తమణీ వితమును గడపినవాడు. అతడు తొంబదినాటక ములను రచించెము. నాటకరంగమునందు గడించినయనుభవ మునుబట్టి దృళ్యములను కల్పించి రనవిర్వహణము వెలయువట్లు రచించెను. వావిలో పెక్కింటివి రంగస్థరి ములపై (వ్రదర్శింపజేసి విజయము గాంచెను. అవిషయములను పరిళోధించి చూడగా నాంగ్లభాషకు షేక్సయరువనలె తమిశముస కతడు పవేన చేయ యత్నించినట్లు న్పష్ట మగును, అ ట్లుండియు, నే డఠనినాటకముణు పాహిత్యముగా నాదరింపబడుట లేమ. (క్రమక్రమముగా నశించి పోవుస్టితియం దున్నవి.

వమ్మల్‌ నంబందమొదలియారువలె తక్కినవా రంత యధికముగా నాటక ములు రచింవక పోయినను, రెండు, మూడు లేక పది పదున్నై దునాటకములను రచించినవారు కలరు, అన్నిటిని చేర్చి లెక్కించి చూవివచో తమిళమున నాటక పాపాఠత్య మథివృద్ధి చెంద లే దని తప్పు పట్టుట యుచితము?ా తోచుట లేదు. తమి ఉల మనన్తక్వము నాటకపాపాఠ్యము వాదరించి నంరక్సీంచునట్టిని గా లే దవి చెవు టయే పమంజనముగా నుండును, వారిమన_న్తక్వము నాటకరంగములను నటుల నటనాసామర్థ్యమును మాటత్రమే యాదరింస నుముఅ మయినదిగా కొనిపించుచున్నది, కాన్యము మొదలయినసాహిఠ్యథే ములను కాలము నధిగమించి కూడ కొపాడునట్లుగా నాటకము నొక సాపాత్య(ప్రక్రియాలేనముగా భావించి యాదరించున్వభానము తమిళ లకు తపష్కవ యని చెన్స-వల్భును.

121 తమిళ వాజ్యయ చరి[శ్రము సంస్కరణలు : నాటకళాఖలో శంకరదాన స్వామియు, వన్మల్‌ నంబంధ మొదలియారును వాస క్తి వహించి సేవ చేయుటకు ముందు అకళళ గొరవము దాల రక్కువగా మండెను. విద్యానంతు లందు (వ్రవర్తింస లేదు, అందు వ్రనర్తించుట తమ గొన్న తనమునకువు విద్యాపరి శ్రమమునకును తగని దని వారు భావించిరి. సంపారస్త్రీబను, పిల్లబుము చూడదగనిది నాటక మను నభిప్రాయ మొకటి వ్యాపించియుండెరు. తము విల్లలు నాటక కాలలను వమీపకుండువట్లు కొపాడుట తలిదండ్రులు తమక ర్తవ్యముగా భ్ఞావిందుగుండిరి, నాటకమును తిలకించువిషయమునంటే యింతటి యాటంకమును, వందేహమును నుండిన దన్నచో నాటకమున నటీంచువిషయమునను, నాటకమును వఠించుట, రచించుటి యను విషయములలోను నెంత సంకోచము, వెనుబాటు ఉండి యుండ వలయునో యూహింపవచ్చును. వజ్దనులచేతను? విద్యావంతులచేతను పరిహ రింపదిడిన, విషేధింపదిడినళొఖగా నుండినందున వాబకమునందు 'పెక్కులోసముణ (వ్రవేశంచినవి. చక్కంవి కొవ్యకథను వితివృ శ్తముగా స్వీకరించి నాటకము రచించి నమ నందు లోవములు సెక్కు వవేశించెను. $లన్పదిగారములోని కథను నాటక గూవమున రచించినవారు కోవిలకా: కజ్జకి, మాదకి యని మార్చిరి. కభాగమనమునం దిచ్చ వల్చినల్లు మార్పులు గావించిరి. శలస్పదిగారమున నొక మహోత్రమ మహిళగా దర్శన మొనగు మానవి కోవలకా నాటకమున ధనాళ కల యొక వేశ్యగా దర్శన మొనగును,. ఇపే యితర కఠలలోను ననవసరము లయిన మార్పులు పెక్క (వ్రవేశ ఇెట్టిరి. అయినను సామాన్య.వజల కవనరము లగు రనవత్తర ఘట్టములు తగ్గకుండ చూచుకొనిరి. (గ్రామసీమలలో భారతకథ నుసన్యానములుగా చెప్పు నందరృములం దెల్లి బాయా (గ్రామము లుత్సవ కోలాహలమును పొందును. ఆ రోజులలో: సాయం కాలములందు (వనంగము ముగిసినంతనే యా ర్యాతి భారకకథకు నంబంధించిత ఇాటకము జరుగును. అ నాటకములలో కూడ నట్టి మార్పులు గావించిరి అ కాలమున నా విధముగా నజ్ఞానము కొరణముగాను సొమాన్య ప్రజ యానందముకొజకును మార్పులు చేయబడిన నన్నడో వీ కొలమున నుతిగన్ని కారణనులచే కథలయందు మార్నులు చేయబడుచున్నవి. చలనచిశ్రముల యభ్యుదయే మును గాంచి వానిని నాటకరంగములయందును జూపి యత్నించుచున్నారు. కనుకనే: జాటికరంగమునందు. పెక్కు మాతనవద్ధతు లేర్సడి వానికొజకై కఠలో కూత మార్చులు చేయుచున్నారు. ఇది మజొకవిధ మయిన లోనము,

నాటకపాహిశ్యము ఖీ ఆధునికనాటకములు ;

కందసామి మొదలియార్‌ అనునతడు పెక్కు నవలలను నాటకముణుగా తీర్చి వావివి ప్రదర్శింవ జేపి (వ్రసిద్ధి వహించెను. అతడు పాళ్ళాత్యదేళ వద్ధతిలో శమిళమున వాటకమును వెలయించు ప్రయశ్నములో సెక్కు, దక్కని సంన్కరణములను గావిం వెను. రాజాంబాక్‌, రాజేఎ(ద్ర, చంద్రకాంత, మోహససుందరం, ఆనందకృష్ణన్‌ మొద లయిన నవలలను కందపామి మొదలియార్‌ నాటకరూవమున రచించి యొనగెను. వవలలలోవి వచనభాగములను బాలనణ కట్లప్లే యువయోగించుకొనెను. అకని మార్గము ననునరించి వేటికిని కొండణు కొన్నినవలలలోని కథలను (గ్రసాంచి నాటక ములుగా రచించుచున్నారు,

ఛవానందసి క్షై రచించిన నాటకములు హారిశ్చం(దన్‌, పాదుకానట్దాలిషేకం మొదలయినవి. (ప్రాపాదులు విండిన దొంతర వనదబంధములను ఠమనచనమున వెక్కువగా వింపినవా డతడు,

కేళ స్వాకం[త్రోద్యమమున నమధికోత్సాహము కలిగి కొందలు నాటకకళా జీవ గావించిరి. అట్టివారిలో విన్మరించుటకు వీలు లేవివరు తే. బొ. కృష్ణకామి పావలర్‌, కదిరిన్‌' వెట్టి, బొంబాయి మెయిల్‌ మొదలయిన విస్తవనాటకములను రచించి జేళమం దంతటను (ప్రదర్శించి యతడు (ప్రజలలో స్వాతం(క్యభానమును నముద్దీపంన జేసెను. నాగపూర్‌ అండాపోరాటము వితివృ త్తముగా (గ్రసాంచి “దేశీయక్కొాడి యను'పేర నొకనాటకమును రచించెను. తమిళదేశపు నాటకనమాజము వింగృండుదాళ గొవిపోయి యచట తమిళనాటక ములకు (వదర్శించి (వ్రపిద్ధిగాంచిన కళోపానకుడు, కళావీరుడు అకడు. ఆతడు వఠిఠక్తి, భర్శ్భృహరి మొదలయిన మజిగొన్ని నాటక ములను రచించెగు. వావిలో కొన్ని యాంగ్లేయ్యవభుత్వమునే నిషేధించబకినవి, అవి యంకఠగా దేశీయభానము నముద్దీపింన జేయునవి యై యుండెను,

శూర్చిండియా కంపెనీ (వ్రభుత్వము వెదిరించి, మొట్టమొదటిసారిగా వారికో పోరాటము నడిపి) యురి తీయబడిన వీరపాండ్య కట్టటొమ్మళకా అను మహావీరుని చరిత్రము నాటకము? రచింవబడెను. “ముదల్‌ ముక్క-౦0' అను నా వాటకమును రచించినవాడు రా, వెంకటాచలం. అకడు రచించిన మజోక నాటకము “ఇనుయి త్రిల్‌ నామ్‌' అనునది. (ప్రానీనకాలమునందలి తమిళుల వీకగుణను నా నాటకము తెలియ కేయును.ఎతిరాజులు రచించిన “అవై ్యాయార్‌” తమిళ దేశముయొక్క, (ప్రాచీన వైథ చమును, నంన్మ్యృతళిని కవీళ్యరుల గొవృఠనమును వద్దముసట్టి చూప గొప్ప వాటకము,

'శి10 తమిళ వాజ్మయ చర్మికము

బాణపు త్తు వీరకా అనువది దేళభక్తి నుద్దీపింవదేయు. (ప్రపిద్ధనాటకము- పామినాళళర్మ దావికర్తం ఆతని (గ్రంథములలో కానవచ్చు నహాజ మయిన, జాగృలతివి కల్పించు శైలిని ఆ నాటకమున గూడ వీక్షించ వచ్చును. ఆంగ్లవభుక్వమువాంచే విపేధింవబడిన నాటకములలో ననియు నొకటి. అకని *“అలికుున్యు' నాటకము కూడ దక్కవి ఈమిళశై లి గల నాటకము.

టి. కె. ముత్తుపామి గుమాస్తావిన్‌ పెణ్‌, కవి కాళమేగం, రాజా భర్శృ వారి, విద్యాసాగర్‌ అను నాటకములమ రచించెను.

యన్‌, టీ. సుందరం రచించిన నాటకములలో *కవియికా కనవు అననది కాన్యధర్మము కల డేశీయనాటకము.

*మం,[తికుమూరి, *మణిమకుటం”) మొదలయిన నాటకములను కలై జర్‌ శరణావిధి యాకర్షణీయ మయిన చక్కవి శైలిలో రచింకెను. అతడు శలప్పదిగారము వాధారముగా (గ్రహించి పూంపుహార్‌ అనుపేర నొక మవోహర మయిన నాటకమువను రచించెను. అభిలకా అను గొవ్ప నవలాకారుడు 'పుయల్‌”, *వ్కార్వాల్‌ ఇన్సం' అను నాటకములను రచించెను. దేవన్‌ నాటకము లన్నియు వ్యావహారిక తమిళములో రచింన బడెను. ఆవి గోమతియికా కాదలన్‌, మైథిలి, తుష్పరియుం సాంబు మొదలయినవి. అవి యన్నియు హాన్యరనపూరిక ములు,

నాట్యహికములు సెక్కు. రంగస్థలములపై స్థానమున నముపార్డి ంచుకొవినవి, (ప్రాచీన కురవంజినాటకములు (ప్రదర్శింవబడెను. అండాక్‌ మొదల మునవారివిగూర్చి మాతనముగా నాట్యనాటకములును రచింవబడెను

భారతియార్‌రచిత మగు పాంచాలీళశనథము నంగీఠనాటకముగానే (నవర్శింన ఐడెను. భారతియార్‌ చే కావ్యరూవమున రచింపబడిన యాగంతమును నహ్నన నామం నాటకనమాజమువారు నంగీతనాటకముగా (ప్రదర్శించి యానందింన జేపిరి- టి. కె. యస్‌, నాటకనమాజమువారు ఇలంగోవడిగళ్‌, అవై యార్‌ మొదలయిన ప్రాచీనదార్మికకవ్య క్తుల జీవితములను వాటకర ంగములపైై (వ్రదర్శించి (వభ్యాతి గౌంచిరి. కంబర్‌ మొదలయినకవీళ్వరుల చరిత్రములును, మాణీక్యవాగకర్‌ మొడ లయినభ క్రులయొక్క చర్మిక్రములును కజ్దప్పానంఘము. యమ్‌. యస్‌.టి నక మొదలయిన నాటకనమాజములవారిచే నాటకములుగా (ప్రదర్శింవబడెను. _

పీ. యస్‌. రామయ్య గొవ్పకళాదాతుర్యముతో 'పెక్కువాటకములను రళిం చెను, వానిలో మల్లియంమంగకం, తేరోట్టిమగళా? బోలీవ్‌ కార కామగ్‌క్‌, (ఫెపిడెంట్‌

చాటకపాహీఠత్యము న! వంచాక్షరం, కై విళక్కు అనునవి 'పీర్కొవ దగినవి, చిన్నకథలయందువలెనే యతవికల్పవాపామర్థ్య మాతవివాటకములందును కొనవచ్చును. “తేరోట్టిమగకా” అన నాటకము భారతమునందలి కర్షపా(శకు నంబంధించినది. నూఠప్తుతుకుగానే యక వివి వలువు రెరుగుదురు. ఆతడు రాజనంళ్యు డనువిషయము జుంకిదేవికిని, కృష్ణుని కిని, ఆతనికివి మామే తెలిసిననహన్యము. కాని? విర్బంధముగా నఠనిని వివాహ మాడిన యాఠనిభార్యకు మాత్రము తా నొకడ్ష(త్రియరాజకుమారుని వివాహ మాతక, యొక మాఠప్యక్రుని వివాహ నూడితినే యనెడికొజక యొకటి యామెననస్సునం దుండివది. అందుచే, కర్ణుడు కా నెంఠగా (ప్రాళవమును బొంది యుండినను తన భార్యయొక్క (పేమాదరములను సడీయజాలక దింతించుగుండెను. అతడు కొరవ 'సేనానాయకు రై యుద్ధరంగమునకు బయలుదేరునందర్భమునందు కూడ నఠవి భార్య యళనికి వోరతి యిచ్చి, దీవించి, వీడ్కో లొనగ ముందునకు రాలేదు. కొని, కర్ణుడు మరణించినపిదన నామెకు నఠ్యము తెలియును. ఈన యొవాసీన్యమును, జొశిభేఎభావముచే జా నతవివట్ల గావించిన యవదారమును న్యరించి యామె దుఃఖి3 చును. ఇట్లగా కల్పించి యాత డానాటకమును మిక్కిలి రనవంతముగా రచించెను ॥ స్వాఠం(త్యవమరమువలన కలిగినయుద్చోధము 'పెస్కవాటకనుల వెలయు టకు (పేరణ యొవగెను. నటశేఖరులు వలుప్పరు దేశథ కిపూరికు లగుటచే తమ నాటకములయందు దేశళ కివి (నటోధించిరి, దరి క్ర(వ్రసిద్ది గొంచినరాజులు, సామంత (వ్రభువులు, కవుల మొదలగువారి జీఏతముల ననుసరించి సెళ్కువాటకముణు రచింన బరెను. అవ్వైయార్‌, రాజరాజచోటలా, కట్టటోమ్మకా మొదలగువాటకము లట్టివి “కల్కి” రచిళము లగుదారి[క్రకనవలలు “పార్టివకాకనవుి, శివకొమియికాళవథు అనునవి నాటకములుగా రచింవదడెను. నంఘమునందలి జొతిలేవములు, ఆర్థిక ఆన మానత్వము మొదలయినవాని చెడు గులను విశదీకరించుచు నాటకములు రచింవబడెను. “కజ్ణీర్‌ కుశ, “వేలై క్కారో “ఓర్‌యిరవు”, “దం్యద్రమోహకళా', *నీతిదేవకా మయ. క్క0” మొదలయిననాటకములు గొన్పయాదర్శముతో ఆరిఇర్‌ ఆజ్జాదురై చే రచింప ఐరెను. అతడు తననాటకములం దవలంబించినత్రైలి విమాకనము. ఆలోచనను శ్రేకె తించునది. వంభుమునందలి చీకటికోణములను *సయి యంళస్తులం దున్నవారి జీవిశములలోని యవివీతిని =ఎట్టి దావణికమును లేకంయెళ్లైరును చూది వరిహసించు విధమున బఐహిరంగము గావించి నంస్కారభానములకు నాటకములను మిక్కిలి ఈక్క-గా. మువయోగించుకొవిన (వజ్ఞాశాలి యకడు, ఇఠడు థాను ధదించినవాటకము.

8జి తమిళ వాష్యయ చరిశ్రము లలో జానే బహంసమర్థవంతముగా నటించి యానందించివవాడు; 'పెక్కునాటకనంఘము లకు, కపీశ్వరులకు, రచయితలకు పీశాలలో పోళ్సహ మొనగి, యాదరించి వర్థిల్లదేపినవాడు.

పు. కా. కృష్ణమూర్తి రచించిన “అండమాకానై దీ పెక్కుమాణులు (ప్రదర్శించ ఐడీ (ప్రసిద్ధి గొంచిననాటక ము, ఆదియు నొకగొపవ్పవంఘనంవ్కర ణనాటకము. నారణ దురైక్కజ్ణ౯ా రచించిన “ఉయిర్‌టవియం? మొదలయిననాటకములు కూడ నటీ వైశిష్ట్యము కలే, చలనచిత్రము, ఆకాశవాణి ;

ఈళతాన్టీ నడిమిభాగమున దక్కవినాటకములను రచింపగల యనేకరచయికల ళ క్రి పొమర్జ్యముల నెల్లి చలవచి[క్రము పూర్తిగా మనయోగించుకొనెను.. ఇళంగో, కలై ఇర్‌ కరుణానిధి, థ్రీరర్‌, పాండురంగళా మొదలయినవా రీవిషయమున "సేర్కొన దగినవారు. రలినచ్చిత్రముల కమగుణముగా పెక్కుననలలు రచించి (వకటింపదడు చున్నవి. చలనచ్చికములు లేకుండినచో నవి యొ? నాటకములుగానే రచింపబడి యుండును. చలనచిఠసీమ గొప్పగొన్పనటుల నెల్లి తనవై పన కొకర్షించుకొనుటచేత సాటకరంగమునందు కృషి చేయు మంచినటుణు లేవికొణక మయేర్పడుచున్నది. నాటకము చలనచి(క్రముతో పోటీవడి యార్చికరంగములో విజయము గాంచుటక సాధ్యము కొక పోవుటచే నాటకకళాలివృద్ధి కుంటునడుచున్నది. కనుకనే వాటకరచయితల కుళ్స్చా హము లేకబోవుచున్నది.

నాటకకళాలివృద్ధికి అకాళవాణీ చేయుచున్న పేవనుగుజించి కూడ విచట తెలిసి. కొన వలసి యున్నది. అకాళవాణిలో నంపూర్ణనాటకములు కొన్ని యవ్వుడప్పుడు. (వ్రపారము చేయబడెను. వానిలో 'పేక్కు అకాళవాజికీ తగినట్లుగా నవలలలోక్షి యితినృ త్తమును (గహించి నాటకరూనమున మార్చి రచించినవి, ఏకొంఠనాటక ములు సరిమాణమున చిన్నవిగా మండుటచేత ఆరగంట కాలవ్యవధిలో ఆకొళనాణి యందు (ప్రపారము చేయుట కమగుణముగా నున్నవి. కనకనే, 'పెక్కువిషయము లకు నంబంధించి యేకొంకవాటకముణు రచింనబదెను. వారవత్రికలును, మానవ త్రిక లును సెక్కు. ఏళొంకనాటకములను (ప్రకటించెను, కా. తు. శు, యోగి; ఈరైవర్‌, ముగి; వాజల్‌ మొదలయినవారు ఏకాంకనాటకములు పెక్కింటిని రచించిరి. శుద్ధానండ. కారతి, పూర్ణం విశ్వనవాధకా? గోమతిస్వామినాతళా, యస్‌. టి, సుందరం, పియస్‌, రామయ్య మొదలయినతారి నాటకములు. సేర్కొవదగినవి, కూ. కా, కృష్ణమూ క్రి

నాటకపాహీఠత్యము శిల ్రీవివానరాఘనకా, పే తూరకా మొదలయినవారు వద్యనాటకములను కూడ రచించిరి.

'సెక్కనాటకములు నాటక్యసేక్‌కుల మనఃస్థితివి దృష్టియం దుంచుకొవి రచింన ఐడుచున్నవి. [వదర్శించుట కనువుగా లేక, సఠనయోగ్యములుగా మృాఠ్రమే యన్న వాటకములును తక్క ర్తలచే రచింనబడునపుడు ఆదృష్టితో నే = _పేకకుల మనఃస్థితికి తగినట్లుగానే = రచింవదడి యున్నవి. (పేక్షకులమూలమున లభించురావిడిని నమ్మియే జీవింప వలవియున్న చలవచిత్రములు వచ్చినతరువాత నాటకముణ (నజల మనుస్థితికి తగినట్లుగా రచింవబడుట తస్పవినరి యయిన యొకవియమ మయి పోయినది. అయి నను నీవిషయమున కూడ నొఠ'స్టిర మమునదృకృథఠము లేదు. జాతి భేవవిర్మూలనము, వర్ణాంతరవివాహము, చర్మిక్రహీన యగుస్త్రీవి మన్నించి విడుచుట, దారిద్యబాధ మొద లయిన వివ్లవాత్మకభావములు కలనాటకము లొకకారిమున (వ్రజలదే మిక్కిలిగా వాద రింపబదెను. ఈభావములకు మా(కఠమే ప్రాముఖ్య మొనగి నాటకకళాసొందర్యముప్తై దృష్టి నుంచక రచించినరచ ముఠలు కొందణు కళొన్నత్యము తగ్గువట్లు చేసి వైచిరి. వట్టికొలత్షేపమునక్స్షై హావ్యరన మధికముశ గలవాటకమురినము (వ్రజ లాదరింన పాగిరి, ఒకకాలమున (ప్రపిద్ధి కోలుపోయి. యుండినప్పురాణకథంతోడి నాటకముణ మఅల తల యె త్త దొడగెమ. ఇట్లు వ్రజలయలికుచుణు మాటిమాటికీవి మాణురుండుట చేత నాటకసాపాఠత్యమును వెలయించునారు మాజనలసి యున్నది, ఉత్తమ మయిన, సుస్థిర మయినసాపాత్యమును నృష్టించుబ కాటంక మేర్చడుచున్నది. మాండలికభాషానోటకములు :;

తమిళదేశములో ని వివిధ్యప్రాంళములలో వివిధము లయిన మాండలికముణు (భ్రాషాశాలలు) వ్యవహరింవబడుదున్నవి. అమాండలికములనే యుసయోగించి కొన్ని నాటకములమ రచించిన వారు కలరు. ఒకానొకకొలమున నవి (కొత్తగా నాహ్వానింన ఐడినన్పటికిని నవి యంతగా విజయము గాంచ లే దవి చెన్పవచ్చును. అవసర నుం నప్పుడు; అవనర మయినంతమేరళు న్యావహాఎంకము వవలంవించిననాటకముతే విజయనంతము లయినవి, పూర్తిగా కొవ్యశైలిలో రదింవదిడిననాబకనులు కూడ విజయము గాంచలేదు; పూర్తిగా వ్యావహారికములో మన్ననాటకములును దీర్త కాలము విలువ లేదు, -

(6. కథాసాహిత్యము తొలి నవలలు; కడచినళతాన్షియందు 1876లో వీవవాయకంపిక్సై యమ వివ్వాంసుడు వ్రవఠ మముగా నొక నవలాకావ్యమును రచించెను. ఆతడు మండరిన్యాచారివతిగొ మండెను;ః ఆంగ్లము నభ్యపించినవాడు; ఆంగ్లేయులతో సంబంధము కలవాడు. ఆంగ్లభాషలో వవలాపాపాత్య మభివృద్ది గాంచి యుండుటయు, కొలక్షేవమునక్షై దానిని పెక్కురు వలించి (స్రయోజనమును బొందుచుండుటయా నెజి; యకడు తమినులు కూడ వదే విధముగా వతించునవకొళము పడయువలయు నని తలచెను. అకొాలమున సెక్కు నద్యకావ్యములను రచించి (వ్రవిద్ధి గాంచిన మీనాడిసుందరంపిక్నైతో నతడు వన్ని హీఠళ మయిననంవింధము కలిగి యుండెను; అతడు తాను స్వయముగా పెక్కు శాన్యములను రచించినవాడు కూడ, అయ్యూ, వద్యకొవ్యము9 నెల్లరును పలి-చి యావందించుటళు వీలు లే దనువిషయమును (గ్రహించి యతడు వచనముమూలమున మంచిమంచి విషయములను తెలియజేయవఅయు నవి యుక్సపాంచెను, (పజలకు వహజముగానే కథా శవణమున నాన క్రి యండుటనే నవకలమూలమున నతడు కాను శెబవదలచిన విషయములను తెలుప ముందునకు వచ్చెను. (నళానమొదలియార్‌ దరి (త్రము (1878) నుగుణసుందరి (1887) అమనవలల నతడు రచించెను... వానిలో వకడు పెక్కు విధము లయినపాతశ్రములను నృష్టించెను. పెస్కవిధము లయిన బ్రావములను విడ వ్లము గొవించెమ; పెక్కువీతులను (వ్రవేళ పెసపైము. తంజావూరు, తిరుచ్చిమండలములలో (గ్రామములలోను, నగరములలోను తాము బొందినయనుళవ ములను పరన్కంరిందుకొవి యఠడు కుటుంబ, సాంఘికజీవిఠ స్థితిగతులను శచ్దిచ్నిత ములుగా చిత్రించి చూపెను. పిదవ రచించిననవలకం'పెను నఠడు తొలుక రచించిన (వ్రళావమొదలియార్‌

చర్మిక మే కొన్యగొరవము కలిగి యున్నది. నాయకొనాయకు లిరువ్పరి తలిదం(డ్రులనడును శలహమును, పోరాటమును అరుగును, నాయకు డిల్లు నదఠి పోవును, ఒక వేట

కభాసాహిత్యము' శ! దృళ్యమును చూచుటకు యత్నించును. పెక్కు అనదల వెదుర్కొానును ధనవంతు అగువ్యవసాయదారుల కుటుంనికలహముల నొఠ రనవంక మమిన కఠగా రూపొందించి వెలయింవబడీననవల యిది. రెండవననవలలో నాయిక నొకరా జెత్తుకొని పోవును. మార్గమున నామెకన్యాంతఃప్పరమునందు (నవేశించును. రా జన్వేషించి కనుగొనును. అంకలో నాకవి యమాక్యు డాతనిరాజ్యమును చేజక్కిందుకొనుటకు (ప్రయత్నించును. పోరాటము అధిక మగును. టకకథాపాత్రము కథ నెల్ల వినరించునట్లుగా తొలినవల రచింపబడినది, రెండవననలలో నవలాకారుడే కళను తెలుపును. ఇందు హాన్యరనము మిష్కటము. వీతివాక్యములును మెండు. తరువాతి నవలలు:

వేదనాయకంపి శ్రైవలెనే యితరళాలలయందు ఉద్యోగములు నిర్వహింరుగు వే యవేకులు తమిళపాహిత్యము నలివృద్ధి చేయుటకు పరిక్రమించిరి. వారిలో న'కేళ కాస్త (1850. 1808) యొకడు, (ద్రావడపూర్వకాలకదై గళ్‌ మద్యకాలకదై గళ్‌ అను "పేర ప్రారీనకథల నెల్ల సేకరించి యతను వాని నెల్ల లిఖికరూసమున వెలయించెను. ముదద్రారాక్షస మమనాటకముము నంన్కృతమునుండి తమిళములోవి కమనదించెను. అంగ్లభాషయందు షేక్‌స్పియరు మహాకవి రచించిన కొన్ని నాటకములను (9౪16 [0౯ మిల28096, ౪018 21800 తమిళమున కథభారూపములో వెల యించెను.*మామి గొలు విరుక్కైం”, “కోనులం కుమరి యానదు', “దిక్కంట్లి ఇరుకటనె నళ, “మది కెట్ట మనైవి' యనునవి యతడు రచించినకథాగంఠముణ.

జీవితమును యథాళథముగా చూప్పవద్దతి, వాన్తవికళ (26811303) అను వావివి తమిళమున (వ్యప్రథమముగా రాజమయ్యర్‌ (1878-1808) రచిత మగు “కమలాంబాక్‌ చరిక్రం” అనునవలలో చూడ గలము కదనంతరము అదేవద్దతిలో రచింపబడిన గంఠము మాధవయ్యర చిక మగు'వద్యావతియికాచర్మికము. వేదనాయకం ప్పశై నవలరికును వీ రెండుననలలకును నడును విరువదినంనక్సరముల కాలవ్యన ధానము కలదు. అనుధ్యకాలమున నవలలు రచింనబడక పోలేదు. గురుసామిళర్య రచించిన “(_పేమకలానతియం” మొడలయిన కొన్నినవల' లుండెను, కాని యని పాపాఠ్యగారవమును వడయలేదు. “కమలాంబాక్‌ దర్శిఠమ్‌ వివేకచింతామణి యను వథ్రికలో 16980”95లో గొలునుకతగా (వకటిత మె 1805లో (గంఠరూవమున (గ్రళటింవవిడినది: '(గ్రామిజజీనిళమును, “జల్లి కట్టు అనెడి యెద్దుల పోరాటన వేడుకను,

శి తమిళ వాజ్మయ చర్మిక్రము విళరను లగునాదారన్యవహారములను నాకొలమునం దున్నవి యున్నట్టుగా చిత్రించి థెయిసబడెను, యువతీయువకుల [ప్రణయము నొకవంక మద్యవయస్కుల (పేమ పూరిత నగుసాంసారికజీవితము నొకవంక నిలిపి వావి సంఘర్షణను అకడు మిక్కిలి వమర్దముగా చిత్రించి చూపెను. ఆతనికి ఏదన నవలను రచించిన మాధనయ్య “వద్మావతియికా చరిత్రం” (1888) దక్కని పాఠనృష్టి కల నవలారాజము. ఆతని వంవ్కంరణాలిలాష యందు దక్కగా వెల్లడి యగుచున్నది. “విజయమా ర్రాండకా, “ము శ్రుమీనా&” (1808) అనునవలల నతడు రచించెము. వద్మానఠతి చరిత్రములో 'పెష్కసన్నివేళశము లొకదావితో వొకటి పెనవేసికొవి యున్నవి. ఒకటి మజొకదాని కమబంధముగా పొగురు పోవును మన మందు చూడగలను. వద్మావతిపై నామె భర్తకు కలుగు నందేహమే యొక పెద్దనమన్యగా సరిణమిందును. "విజయ మా ర్తాండళ అఆమకథలో మరవర్‌ అనుతెగవారి నంఘము, రాటుకోటకెళ్లు వ్యాయ వాదులు) న్యాయారిసతులు మొదలగువారు 'ెక్కుకోణములలో (ప్రదర్శింపబడిరి, “ముత్తుమీనా&” యనునవల వానికం'పెను నధికముగా (క్రొత్తదనము కలది. విస్ల వాత్మక మయినది. చిన్నతనముననే వై ధవ్యము పొందిన యొకయభాగ్యురాలు వడుకష్టముల నామెయే 'పేర్కొనునట్లు (స్వీయచరిక్రవలె) ఈ నవల రచింవదిడినది. వీనిమూలమున మాధవయ్య తమిళనవలాసాహిఠ్యమున వస్తువు (60286496) గూనము (0౧0) అను నీ రెండుతెగలలోను మాఠనత్వమును (ప్రవేశ పెట్టిన ననలా కారు డని పేర్కొన వచ్చును.

మాధవయ్య (1872-1925) (వ్రభుత్వోడ్యోగమునుండి విశ్రాంతి పొందిన పీదన “వంచామృతం” అనునొకన్యత్రికను విర్వహించి అందు కవిత, చిన్నకథ, సాహిత్యవిమర్శ రాజకీయవ్యానము మొదలయినవావిని (ప్రకటింన జేసిరి. “కోణ వ్కో పాలర్‌”అను కలము పేరుతో నతడు కవితలను, వ్యానములను రచించి (వకటించు చుండెను. అతవికి (ప్రీతిప్యాఠ మగు నంఘసంన్కరణ పేవ కొనతిక యొక చక్కని సాధనముగా తోడ్చడెను, ఆతడు (ప్రాచీనము లగునంధవిళశ్వానముల నెవరించి పోంాదెను. బాలురు పఠించి యానందింవ దగివకై లిలో బాలరామాయణం, బాలవినోద కదైగిక్‌, దతిజచరిక్రవీరళా అనువావివి రచించెను. తిరునులై వేకువతి, బారిస్టరు వంచనదం అనునవి నాటకములు, అతడు షేక్‌స్పియర్‌ రచిత మగుఒతెల్లోనాటక మును తమిళములోవి కనువదించెను, బొదుధర్మపద్గీకనుంజరి, పుదుమాదిరికళ్యాణ పొడల్‌ అనునవి యతడు రచించిన పాటలనంప్నటములు, _ ఆధారశీర్‌ తిరు త్తం అన్న

శభాసాహిత్యము శీ$1 1గంఠ మఠనినంన్యరణోత్పాహముదు వెల్లడి-జేయును, అఠడు పెక్కు చిన్నకథలు రచించెను; అవి చిన్నకథయొక్క యఖివృద్ధి కు శ్తేజ మొనగెను; అవి మూడునంపుట ములుగా “కు॥ికర్‌ క్కుట్టిక్కదై గక్‌' అను'సేరుతో (వకటింనబడెను,

మాధవయ్యయనంతరము నవలాశాలలో "పెద్దన్యవథాన 'మేర్పడినది. విద్యార్థన మరిక మై కావ్యత్యము కలకథలను ఇతరులు రచించుటకు ముందు అఆరణీకువ్పుసామి మొదలియార్‌, వడువూర్‌ దొరసామి అయ్యంగార్‌, బొన్నుద్చామిపి క్రై, కోరై నవనాయక “అమ్మైయార్‌, రంగరాజు మొదలయినవారి కాలకేననవలలును, అవరాధవరిళోధక నవలలును పాఠకులకు విం దొనర్భుచుండినవి. వానిలో 'పెళ్కు పాళ్చాత్య దేళములవారి యసరాధపరిళోధకనవలల కనునరణములుగానే యుండెను. వానిలో కొన్నిమాకమే శఈమిళనంఘమును చిత్రించినచిక్రవబములగా, అద్దము నట్టిననవలలుగా నుండినవి.

గొంధీమహాత్మువి మార్గములోము, జీవికములోను తనహృదయమును లగ్నము చేవి యాదేశమునందలి (గ్రామముల యళివృద్దిలో నుక్పాహము వహించిన కె. యప్‌, వెంకటరమణ నవలాళశాఖలో మిక్కిలి వర్మిశమించెను. అతడు తొణత నాంగ్లభాష యందు రచించి, పిదన వావి? తానే తమిశములోని కనువదించెను, మురుగన్‌ టర్‌ ఉ్యి వళ (1828), కందర్‌ ఒరు దేశఐ క్తజా (1008) అమనవి యకడు తమిళమున రచి చిన్నగంథములు. వానిలో దేశభక్తి యధికముగా నిండి యుండుటను మనము చూడ గలము. తమిళ దేశపు (గామజీఏఠతమును యథాతఠతముగా (గ్రపొంచి (గ్రామీణ్యవజల సుఖజీవితమునకు మార్గదర్శక మగువిధమున వతడు వానిలో పెక్కుపాతలను, వన్ని వేశములను సృష్టించెను, శల్కి:

తమిళసావిఠ్యమున దార్మితకనవలల కొక(వ్రముఅస్టానమును కలిగించినవాడు “కల్కి” యనుకలముపేరు కల రా.కృష్ణమూల్తి (1898-1854. అతడు మొవట ఆనందవికటజా అనువారన(తికకును? పిదన “కల్కి యనువారనథతికకును నంపాద జుడుగా నుండెను. ఆనత్రికలలో నఠడు రచించిననంపాదకీ మములును; వ్యానము లుమ నతవి రచనాళ క్రియండు (వజ లానక్తు లగునళ్లు చేవెను. నంగీకము: నాట ఈము; నాట్యము, చ్యికకళ, కల్పము అనుకళల శాస్వాదించి యానందించు హృద యము కలవా డతడు. అళ డేవీ (వాసినను రనవిహీనముగా (వ్రాయుట యతనికి తెలియదుం (వజ లవ్యవ హోర మునం దున్నఠమిళగ్షైలిలో గలజీవళ కీని, వేగమును గుర్తించి వావి

శి$ీ॥ తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము నతడు తనరరనకు చక్కగా నువయోగించుకొనెను. త్యాగళూమి? మకుటసతి అలై ఓశై మొదలయిన, సాంఘకజీవితనంబంధు లగునవలలమ కూడ నతడు రచించెను, అయినను చార్మితకనవలాకారుడుగా నే యతడు (ప్రసిద్ది వహించెను,

తమిళ దేశచరిక్రలో సల్లవరాజుల చర్యిక్రమును, తరువాతికొలపు చోళరాజుల దరిశ్రమును చక్కగా పరిశోధించి యాయా కాలములయందలి నాగరికత (వజల యాదారవ్యవహారములు, మన స్త త్వ్వములు మొదలయివవావిని చక్కగా మనస్స్పునం దీడుకొవి యతడు నవలలు రచించెను. చార్మిత్రకరచనలను కథారూనమున వెలయించు టక్సై యతడు కొన్నిప్యాఠలము తననవలలో నృష్టించెను. అల్లు అళడు నృష్టించిన -పా్యక్రములు నేటికిని తమిళనవలాపాఠకుల మనస్పులలో జీవించుచున్నవి. చర్మిత (గంథములలోవి వల్లనంచోళరాజులకం పెను శాశ్వతనానుము దాల్చి వారు పాఠకుల హృదయములలో జీవించుచున్నారు. అట్టిదిగా “కల్కి” కల్పన నముక్సాహభరితముగా కున్నది. మచ్చునకుంతమిళ దేశమున మిక్కిలి వ్రభ్యాతి గాంచినిల్పకళాకేంద్ర మగు మూమల్లపురము (మహాబలిపురము)నకు పోయెడివారు *కల్కి'రచిత మగు 'శినకొమి యిజ్ఞాశనథం” అమనవలము పఠించి యుండినచో వారు తప్పక యం దాయన చి(తిం వినశిల్సివి: నళనికునూ రై యగుశవకొమివి న్మరించి తీరుదురు. వారు సత్యముగావే యచట నివసించుచుండినచారి.కకవ్య క్తు అని ఫొవించి మానుల్లపురమున వారు వివ వంచిన స్థలములను న్మరించి యాళశ్చర్యముతో విఠథచి ' బోవుడుకు, పన్లివంాజాలను కూడ విన్మరించి వా రాకల్పితప్మాతలను కీర్రింతురు.

చఛార్మికళనవలలను పతించువా రేదో (ప్రాలీవకొలపునంఘటనలనుగూర్చి చదుపు చున్నా మని మాకమే భావించుట లేదు. అకొలపునంఘటనలనే తమ మనోన్నేతము లలో దర్శించి వానిలో నై క్య మయి పోవుదురు. కల్కి" తొలుతొలుక రచించిన బారిక్రకనవలలో కూడ నాకల్పనాళ కీయ కథాకథనసామర్ష్యమును నంత గొప్పగా కానవద్భును, “పార్టివజా కనవు అనునవల యది. నుహేంద్రపల్లప్పుని (క్రీ.శ, ఫీడవళశాబ్టియందు రాజ్య మేలినవాడు) చర్మికను (ప్రాతిసదికగా (గ్రహించి యానవల రూపొందింపబడినది. అతని మరొకచార్మికకనవల 'శివకొమియికా శవథం' అనునది దానికం'పె రెండింతల (గ్రంతము. అదియు నానల్లవరాజమ్యుని చరిత్రమునకు నంబం ధించియే రచింసబడినది. అతవినృష్టులలో నెల్ల మే లయిన దది యవి నలువురి యథి (ప్రాయము. అది యొకకాన్యముగా తమిశసాహిత్యచరిత్రలో స్థానమును గడించినడి. వదునొగండవ శఠాబ్దమువ తంశావూరును రాజధానిగా చేసికొని . రాజ్యమును వ౦

కథాసాహత్యము జిఫ్‌ పావించిన తరువాతికాలపు చోళరాజులలో రాజరాజుయొక్క చరిత్రమును (గహించి రచింపబడిన “బొన్నియిజాశెల్వర్‌' అనునవల 6నకామియికా శవతనముక౦'సె రెండిం తలు సెరిగినది. అందలి కథాగమనము వేగనంత మయినది, అందు నమర్భము లగు 'పెక్కుపొటక్రములు నృష్టింపనిడెను. కల్పనాసోందర్యమునందుము నది సాటి లేనిది, కథయం దంకట చోళచకవ ర్తియొక్క గొవృఠనసును, నతడు తనణీవిశమునం దమభవించిన పెక్కుకష్టములును వివరింవవిడినవి,

+వకౌమియిళళవభములో నంతగా కష్టములు లేవు. అయినను శివకామి యను శళాతపప్వివి -కల్సికుమూ రె. యొక్క యభ్యుదయనును, పోరాటమును, కష్టము లుమ, నాదర్శమును, నవలాయోగ్యకను పెందదగిన వై యున్నవి. నాట్యకళయం దనమాన మై వెలుగొందిన యాచిన్నదాని కళాభాతుర్యము రాజకీయపోరాటనులలొో చిక్కుకొని యల్బాడునప్తుడు నవలాపాఠకులహృ దయములు తల్లడిల్లి పోవును, అయి వమ, నుత్తమవిషయములనే భావించి; యు_త్తమకార్యములనే చేపి నిర్వహించిన యామెజీవికము పాఠకులహృదయములను కూడ నమున్నతసీనమలత గొవిపోవును, ఆధునికనవలాకొరులు;

“శ్యాగ శ(మ్బు' అననవలను రచించిన నారణత్తురైక్కజ్లలా 1848లో జరిగినప్వాళం[క్యనమరమున కంచు రూసము కల్చిందెను. *“ నచండవికటకా' అను న(త్రిళొరాజమునకు నంపొదకుడుగా నుండి యతడు నూకనరచనల నాస్వోవిం చెమ. కరంగిజీ, కోకిల; నడు_త్రెిరునారాయణకా అనునవి యఠవికభారదనలు.

స్వాఠ౦త్యదో్యోనుమును నళ్చాద్భూమికగా నమర్శి నవలను రచించిన మరొక నవలాకొరుడు ఆఖిలన్‌. వేశాజీనాయకత్వము నహించినన్వకం[త వై న్యమును గూర్చి రచించబడిన యకవినవల నేంజికా అలై గిక్‌. మానవన్వభానములనురచయికల పోరా టములను భావనంభరిత మయినశ్లైలిలో తెబువుననల యతని *పొనై విశక్కు?, నయోధ్య లేవివివాహము చేసుకొని దుఃథించు నొకపా(త్రము నతడు “స్నేపాతిలో శబ్ధచ్శికముగా చేసి చూపెను, ఆమెళర్త యామె తన యిచ్చవచ్చినల్లు జీవింవ విచ్చు టకు తీర్మావించెను. “చి త్తికప్పానై'యనునవలలో నాగరికఠవలనీ కడగండ్లు, ధనము యొక్క గొప్పఠనము, అవి కళాశీలు నెదుర్కొనువిధముణ మొదలగువానివి అతి ల౯ా తెలుపుడున్నాడు. కట్టుబాటులను, నియమనిబంధనలను (తెంచి వైచు నొకపీర వారి నం దాతడు సృష్టించెను. “వేంబ్హై యికా మైందళా' అను శాఠనిచార్మికకనవల వరునొకండవళశాద్ధిమునం దుండిన చోళప్యానూఖ్యము నక్ళాద్భూమికగా కలదిం

తికి శమీళ వాజ్మయ చరిత్రము “కయల్‌ విత" పొండ్యులరాజ్యపాలనమును తెలుపును: "వెట్టి చ్రిరునగర్‌' విజయ వగరరాజుల వరిసొలనమును ఆధారముగా గొవినచారిఠ్రకనవల. వీని యన్నిటి యందును సౌంవ్రదాయబద్ధ మయినశ్లె లివి, కళళు వెలుగును దిద్దినరూసమును చూడ నద్చును. అకడు చక్కవి చిన్నకథళలను కూడ 'పెక్కు రచించెను. వావి యందును నహజి మయిన, యంద మయిన యాకవిశై లివి, రూపవై కష్టమును చూడ వచ్చును. ఆతడు చిత్రించినకథాపొా తముణు పలుతెగలకు చెందినవారు. అందలి కథా నన్ని వేశములు నవలాకారుని సండినలోకానుభవమును వెల్లడించును.

పెళ్యూవిధము లయినసరిస్టకులను కల్పించియు, పాశతములను నృష్టించియా, వింకను పెక్కుననలలను రచించిననవలాకొరుడు కో వి. మణీశేలరకా, అతడు పెక్కు చిన్నకథలను కూడ రచించెను. *“ఠవమో త_త్వమో” యనునవలలో నతడు చలనదచి(త్ర రంగమున (వ్రసిద్ధి గాంచిన వారిమీడి వ్యామోహము నొక యుసొద్యాయుని భార్య జీవితము మూలముగా వెల్లడించెను. ఆకవి బార్మితకనవలలు రనవంతఠతముగా కథను వివరించుబతోబాటు చార్శతకవాతానరణమును చక్కంగో కలిగి యొన్నది. *ఆగ్నికోవం”, “పీలివశ్రై”,' శెమ్బియిళా శెల్వి” అనుచార్మితకనవలలు కావ్వర్వము కలిగి వెలయ చున్నవి. ఆతవిశ్రైలిలో నొకవిధ మగుదూకుడు కలదు.

“వేవళా” అమకలను పేరు కలమహాబేవజా ఎనిమిది సాంఘకనవలలను రచిం వెను. అవి యన్నియు 'అనందవికటజా”లో భారావాపాకగా (ప్రకటింపబడెను, 'తువ్ప రియుం కొమ్బు' అవేకపాఠకులకు ముదము గూర్చినది. “మిస్టర్‌ వేదాంతం? అనునది యతవి రచనలలో (పసథమ నుయినది. ఆత డందు వత్రికారంగమున నొక సంపా దకుడు పొందినయమభనము నొఠపాఠ్రమూలమున వ్యక్తము కొవించెను. హాన్య రనము నత డధికముగా పోషించును. మధ్యతరగతికుటుంచిమునకు చెందినవారి గృహవిర్మాణృనయత్నమును చ్విత్రించునది “రాజ త్రిల మనోరదం'. ఆతనికథాసా(త్ర ములలో పెక్కురు మధ్యతరగతికి చెందినవారు. వారు గాంచెడికలలను, కోరికలను వకవినవలలు మిక్కిలి చక్కగా చిత్రించును.

వా రా. మాఠనత్వమునందును, నంస్కంరణమునందును మిక్కిలి యుక్సా హము గలవాడు, అతడు ప్రాచీనము బగునంధక్వములను గేలి చేసి వరిహవంచునుం అకని 'కోవై శ్రీవ అను నవల పేర్కొన దగినది.

ము వరదరాజుళా, కు:రాజ వేలు అనువారు రచించిన నవలలకై లి యనేకుల హృదయములను చూజగొవెమ. దేశమునందు జరగదుండెడినంచుటనలను (గ్రహించి,

శశాసాహీత్యము ర! కఠ నల్లి, పాఠకవృ్యాదయములలో వినూత్నభానములను శేకెత్తించుననలలలు వారివి. “కళ్లో కొవ్యమో”, “అగల్‌ విశక్కు”, *కరి త్తుండు”, *'శయమై” యమనవి ము, వరవ రాజకాననలలలో పేర్కొన దగినవి, “అగు అడుగిరదు”, “కాదల్‌ తూంగిగిరదు, “కొందముక్‌”, “ఇళ వేనిల్‌', 'మ్యటమ్బూ' మొదలగునవి కూ. రాజవేలురచనలు.

చిదంబరసు బ్రహ్మణ్యం రచించిన '“ఇదయనాదం”' అనుననలలో నొకనంగీఠ తళాభిక్ఞాని పాత్రము నూఠనరీతిలో నృష్టించబడినది. అతడు తనహక్కును, గౌరవ మును నంరక్షించుకొనుటకై పడినపాట్లు మిక్కిలి మనోహరముగా నందు తెలున విడెము.

కొ. నా. సుబహ్మణ్యం రచించినననలలలో *“ఒరునాళ' అనునది పేర్కొన దగివది. (వ్రవంచమం దంతటను పర్యటించి యనుభనము పండిన యొకొనొకడు తన (గ్రామమునకు అనీ యంతఠతదాక ననుభూతము కొని యాళ్చర్యమును పొందును. అచట (వ్రపందమే తెలియక తన యటత్త నడుపుచుండినజీవితమే యకని కర్షవంఠ మయిన జీవితముగా తోచును, *“బొయ్‌కేవుి' అనునది కూడ నొక చక్కనిరచన.

యం,వి.వెంకట్రామకా 'పెక్కననలలను రచించెను. అతడు “కేసి యను నొకమానవ(తికను కూడ కొంతకాలము నడిపి యందు తనరదనలను (వకటించెను. అశని “నిత్యకన్ని' యొకసుదీర్ణ రచన, మహాభారతమునందలి యయాతియొక్క తనూజ వివాహము చేసీకొని యొకళికువును (స్రనవించినపిదన మరల కన్యాత్వము వడయునట్లు నరము పొందెను. అందుచే నొకని విడనాడి మజొకవని వివాహ మాడు పరిస్టితి యేర్చడెను. అయినను మనుస్సు అనునది యొకటి యున్నది కదాః ప్రాక (యేమయొక్క నంబంధము మొదలయినవాని నంఠ శ(మ్రముగా మజది పోవుటకు పాధ్యము కాదు. అందుచే నేర్పడినచిక్కు లీకథలో చీత్రింపబదెను. మహాభారతమున మిక్కిలి సంగ్రహముగా పేర్కొనబడిన యొకపాత్ర మీఠని కల్పనమున నధిక్యననూ అమునకు పెరిగి యాలోచనమును రేకెత్తించుట నిందు చూడ గలము,

“కందివుర త్తు నాయకి యనునది ప్యికమజా రచించిన యొక దార్మితకనవల, “మగరయాక్‌ మంగై " “ఆలవాయ్‌అ్కంగతా *వాయకినర్‌ చోతై”, “నందినర్మకా కాదలి “అరు మొగీనంగై” “తిరుచిట్టంబలమ్‌ి అనునవి *జగచ్చిల్చి' రచించినదారి[త్రక వనలలు. అతడు కొన్నిపాంఘకనవలలను, పెక్కు చిన్నకథలసంపుటనులను కూడ రచించెను. చిన్నకథలలో వేటి 'పేద్యవజావీళముయొక్క. జీవిఠపోరాటముల కొక

22

శీశి$ తమిళ వాబ్మయ చరిత్రము వక్క-విరూస మొసగదిడినది. ఆతని తిన్నని శై లియు, కళాత్వమును నాతనిననలలకు కాన్యత్వమును కలుగజేయుచున్నవి.

“యవనరాణి, “కడల్‌ ప్వరా', *“మన్నకామగళ్‌”ః *మలై వాళల్‌” “జీనభూమి, “కన్నిమాడం” *పల్లవతిలకం” మొదలగు పెక్కుబారిఈకనవరిలకు క ర్త శాండిల్యకా. ఇవి పత్రికలలో ధారావాహికగా (ప్రచురింపదడెను. ఆతడు పాఠకు లుశ్చాహనముతో (ప్రశంసించుకీతని రసవంతముగా కథను చెప్పుదాతుర్యము కలవాడు. పొర్పపారలి? ఏ.సి.గణేశకా మొదలయినవారు కూడ చారిత్రకననలలు రచించి తమిశసాహిత్యాఖి వృద్ధికి మిక్కిలిగా దోహదము చేసిరి. ఆ.రు, రామనాదకా రచిత మగు “వీర పాండ్యళామనై వ' అననది పేర్కొనదగిన యొకచార్యిక్రకననల.

రాదామణాలకా రచిత మగు “పొర్‌చిలై' రసవంతమయిన యొకకొన్యసృష్టి, టి. కె. (్రీవివానకా నృష్టించిన “ఆడుం మాడుం” కల్పనావై 6ష్ట్రము కలది.

యౌవనావిర్భావమున బొందు_పేమభానముల నె త్తిచూపునది, “కావి యొక్క “విసిరివాయిటి'. పి,యం.కళ్ణకా వాస్తవిక (£0811380) రీతిలో కొన్నినవలలను రచిం చెను. సోము, ఇందిరా పార్టసారథి: నల్ల పెరుమూక్‌ ఉమాచంద్రక: మాయావి, జయ కాంకజా అనువారి రచన లిచట (వ్రళంసాపూర్వకముగా పేర్కొనదగినవి.

'హెస్సిపాదేవదానకా అనునతడు దడిణతిరువాన్కారులోని తమిళులన్యవ హారభాషలో నవలను రచించెను. “ప్ప త్రంవీడు”, “డాక్టర్‌ శెల్లప్పా” యనునవి (వ్రక్యాతిని చేళూర్చెను. కొంగునాడుమాండలికము నవలంబించి ఆర్‌, షణ్ముగసుందరం రచించినకథలు *పూవుం సింజాం”, “నాగమ్మాళి, 'అభియాక్కో-లం” అనునవిః పూవై ఆర్ముగం రచిత మగు “తంగచ్చెమ్సా” యనుననల కూడ మాండలికణీవిత మును, భాషను ప్రాతిపదికగా (గ్రహించినది.

మదురై నగరములో నడచెడి “జల్లికట్టు అనువృషభ క్రీడను (గ్రహించి శీను, ఇల్లస్చా “వాడివాశల్‌” అనునవలను మిక్కిలి కౌశలముతో రచించెను.

రఘునాథకా మిక్కిలి ధారాళః మయినశ్రై లిలో సోమ్యువాదభానములను చిత్రం రుచు రచించిన *“సలజుం పసియుం' అనునసల వినూతన మయినది. వీల వద్మనాభకా రచిత మగు *తఠలై మురై గళ” అనుననల మూడుతరముల జీవితమును చి(తించి చూప్తచు విర్మాణములోము: శై లిలోను క్రొ త్తదనమును కలిగి యున్నది. జీవితములోవి చివిధనన్నివేశను లెంత వేగముగా మాటుచుండునో యానవనల తెలుప్పచున్నది.

శీశాసాహీత్యము శ80

వా.పొర్ణసారథి రసళావసము'పేతము లయిననవలలు, చిన్నకథలు; వ్యానములు ఆను రూనమున పెక్కు,పష్యకియలకు సంబంధించిన పొపాఠ్యమును నృష్టించెను. “ళృరింజిమలర్‌”, 'పొజావిలంగు'అనునవల లిచట పేర్కొనదగినవి. స్వీయమయినదిగా 'సేర్కొనదగు నొక యాకర్షణీయ మగుశ్లైలియు, విర్మాణదాతుర్యమును కలిగి గొన్ప శల్పనాళ క్రితో సాపిఠళ్యపేవ చేసినవా డతడు, తమిళసాహిశ్యముయొక్క (ప్రాచీన నం(స్రదాయమును విన్మరింపక దానినే యాధారముగా చేసికొవి యతడు పెక్కునూతన త్వములను పరికల్పించెను, (గ్రామీణప్రజలు ఠఈమపొలముపై నెంతటిళకక్తివి, పాశమును కలిగి యున్నారో శంకరరాం రచించిన “మత్హాశి యనుననల యొత్రిచూపచున్నది. ఆర్‌.వీ. మిక్కిలి రసనంఠముగా కల్పనలు చేయును, '“అతైయా విశక్కు అను నఠనినవలలో సంఘసంప్కారదృష్టి కొనిపించును, “శెంగమలవల్లి' యను నళవి చిన్నకథల నంప్పటమువలెనే యిదియు మిక్కిలి సరళ మయినశ్రైలిలో నున్నది. నవలలు, పథత్రికొసంపాదకులు :

పూర్వము విద్యావంతులు మిక్కిలి యల్పనంఖ్యలోనే యుండిరి. ఆకొంద జును దేవి నైనను మిక్కిలి లోతుగా పతించెడివారు. (ప్రస్తుతము విద్యావంతులనంఖ్య 'పెక్కుమడుగులు పెరిగి పోవుచున్నది. ఆ వలువురిలో పెక్కురు లోతుగా సరిక మింపక పైపైన మాఠమే వకించినవారు. పూర్వ మొకగంథము రచింనబడినచో విద్వాంసులు దానిని వఠించి యానందిం వలయు ననెడి విచార మానాటి (గంథఠ కర్తల కుండెను. వారిపళంన నెదురు చూచువా రగుటచే దావి బడయుటకై' వారు బాధ్యత తెలివి రచించెడివారు. ఇన్సుడు కూడ నావిధముగా బాధ్యత తెలిని రచించెడి వారు కొందజు కలరు. కొని; యనేకు లట్లు రచించుట లేదు; అట్లు తెలిసి రచింన వలయు సనెడిచింతయును వారికి లేదు, విద్యావంతుల నంఖ్య యధిక మయినయీకొఆ మున లో కయినచింతనము లేకయే పైపైన చదివెడిపవాహమును పోలినసంభుమున వేదో యొకవర్గమువారి యొక్క. యాదరమును? (ప్రళంసయు తమకు లభించిన చాలు నని యారచయితలు భావించుదున్నారు. ఆయొక్కనర్గమునార్మివళశంనయు, నాదరమును తనుకు లభించుటనుబిట్టియే వా రభ్యుదయమును పొంద గలుగుచున్నారు. మణింఠగా కూడ లోతు చాలని, తక్కునరక మయిన యలిరుచికి కగిన యాహారమును తను (ంఠములం దొనగి వారు రచనాావ్రపంచమున నథివృద్ధి చెందుట కనకొళశము గలదు. ఏ రచయితయొక్కం రచనల నెక్కువమంది పాఠకు లాదరముతో సతీంచుచున్నా రవి వత్రికానంపాదకు లట్టివారి నవ్వేషించుచున్నారే తస్ప మధ్యరకముగాను, _శేష్టముగాను

శీఖ టోమిళ వాబ్మయ చరిత్రము రచించెడిరచయితలను వా రన్వేషించుట లేదు. కనుక, ప(త్రికావపంచమునందు కూడ మునుపు తెలిసిన రగయితలే వలుకుబడి పొందుట కవకాశము కలదు. వారి విజయమునకు కారణ నదియే యవి తెలిసికొని యితరులును వారి ననుసరించు చున్నారు. జీవితమున రచయిత లధికముగా మోసపోవుచుందురు:; స్టీర మయిన రాబడి లేనందున దారిద్యృబాధయు వారి కధికము. వంచనముసూలమునను, దార్నిద్యము మూలమునను బాధ నొంటెడిరచయితలు ఏయుపాయనుచేత నయినను ధనము లభిం చిన బాణ సనెడితెగింపుతో గూడినమన స్టితి యేక్పడినప్పుడు ఎట్టి చింతయు లేక దగా వడిన్నవజల నుద్ధరించెడిధోరణివి సూటిగా నవలంభించుచున్నారు. దేవి నయినను), ఎ ట్ల్రయినను వ్రాయట యనురీతిలో కథాాగంథభములు కొన్ని వెలయుట కిదియే కొరణము, వారిలో కూడ కళాహృదయము గలవారు కొందజు కలరు. ధనముకొజకై. మిక్కిలి వేగముగా హడావిడిగా రచింపవిడిన వారి రచనలలో కూడ కొన్ని కళారూపము పొందుట కలదు. తొలుక వేవిధముగా నయినను వత్రికావ్రవంచనున స్టానము సంపొదింపవలయు ననునయత్నముతో రచనలు చేసి (ప్రసిద్ధి చెండిన రచయికలు కొందజు తమ కీర్తిప్రతిష్టలు పెరిగినపిదన తొల్లింటి తప్పుదారివి విడనాడి, నం చాయనిద్ధము లయిన, ఆలోచనాక్మకము లయిన రచనలు చేపి గొన్స్చరచయితలుగా “పేరు గాంచుటయు కలదు, వారు తరువాతికొాలమున ఐిహుంజనరంజనమును మాత్రమే కను లశ్ష్యముగా వరిగణీంసక, కళా(శేష్టక్వమునే గొవ్పదిగా భావించి తను పూర్వ వద్ధతివి మార్చుకొనుచున్నారు. అట్టివారు (ప్రళంసాపా(త్రులు, చిన్నకథం-దాని పుట్టుక ?

కథ యనునది మానవనంఘనుయొక్క మిక్కిలి (ప్రొచీన మయిన సొత్తు; 'ప్రాచీవకాలమునందలి తమిళకులకును గొవ్చ కథానంపద కలదు. కవులు తమ కావ్యము లలో నుదీర్హ ము లయినసద్యములలో కథను విడేపించుదుండిరి. నవలలు, చిన్న కథలు అనెడి యాధువికకాలప్త సాపాత్య్మక్రియలు లేక పోయినను నాకాలమున కథణ మా(తక్రము పె క్కుండెను, కథలలో పెదకథణును నుండెను; చిన్నకథణను నుండెను. చిన్నకథలు కొన్ని (ప్రాచీనతమిళకొన్యములలో నెడనెడ కొన వచ్చును. మఠను లఖివృద్ధి చెందినమధ్యయుగములోను, నాతరువాతికాలములోను; పురాణమున లోను నవి కానవచ్చును, కొని, చిన్నకతల నంవృటముగావే యొప్పినవత్యేక[గంథ ములు (ప్రొాచీనకొలమున నుండినట్లు తెలియ వచ్చుటలేదు, ఆకథలు కుటుందిధనముగా కర్ణవరంవరగా చెన్సబడుచు వాగ్రూవసాపాత్యముగా... (వ్రజలనోళ్ళలో వానుచుండిన

కభాసాహిత్యము శి సాహిత్యనంవదలుగా మండి యుండ వలయును, వీరమామునివర్‌ (826౪. ౨68011 అను నిటలీదేశప్త ఫొదిరీ తమిళము నభ్యసించి (గంథముణు రచించినకాలమున పాళ్ళాత్యదేశపు వదనకథలనలె తమిళమున కూడ రచించవవలయు నవి కలదెను, “వర మార్ధగురుకదై” అనునంకలన మట్టి చిన్నకథలను కలది, వినోదమంజరి. కథాచింతా మణీ యను (గ్రంథములు కూడ చిన్న కథల నంకలనములణు, వానిలో రనవంతము లయిన చక్కని కథలు కలవు. అయినను నవి యెల్ల పరిమాణములో చిన్న కథలే. కాని, నేడు చిన్న కథ యను (వత్యేక సాపాత్యముగా పేరొందిన శాఖకు చెందినవి కావు. చిన్నకథ యను (వ్రత్యేకసాహిత్య్యనక్రీయలో తమిళమున కథలు ఈ శతాబ్ద ప్రారంభమున వెలునడెను,

వ, వే. ను. అయ్యర్‌:

గోకోల్‌, ఎడ్గార్‌, అలమ్బో: ఓహెన్రీ మొదలయిన విదేశ రచయితల చిన్న కథల ననుసరించి తమిళమున కూడ నా సాహిత్య(ప్మకియ యఖినృద్ధి చెంద వలయు నవి వ. వే. సు, అయ్యర్‌ అనునక డాశించెను, అతడు దేశస్వాఠం[తో్యోద్యమము నందు పాల్గొని కృషి చేయుచు తన్మధ్యమున తమిళ సాహిత్యమునకును గణనీయ మయిన పేవ చేపిన తమిళ విద్వాంసుడు, సుబ్రహ్మణ్య భారతియారు కూడ తమిళ మునకు చిన్నకళ యను నంసదను నమకూర్చవలయు నవి యాశ౦చెమ. వంగబేళప్ప మహాకవి యగు రవీం[ద్రవాథ టాగూరు రచికము లగు వదునొకండు చిన్న కఠల నా కాలమున తమిళముకోవి కనువదించుట మాకఠ్రముకో మారకొనక యకడు న్వయముగా కూడ కొన్ని చిన్న కథలను రచించెను అరిల్‌ ఒరు వంగు, బూలోక రంటలైక్కదై మోదలయిన కథల నతడు రచించెను. నన తంతిర కదై గళ్‌, కదై క్కొ త్తు అనునవి యతని కథానంకలనముబు, చిన్న కథయొక్క కళారూనము వానిలో చక్కగా రూపొంద లేదు. భారతియార్‌ చిన్నకథ లక్షణమును గుణించి ఏమాత్రమును చింతింవలేదు.

వ, వే. సు అయ్యరే తొలిసారిగా చిన్నకథకు నముచిక మగు కళారూసము నొనగి గొవ్చ కళాత్మక రచనలను ఠమిళనమునందు వెలమించెను. “మంగ్లె యర్‌ క్కరనీయికా కొదల్‌ మొదలయిన కథలు' అను శ్నీకతో నతడు రచించిన చిన్న కథలు సంకలింనబడెను. టాగూరు రచిక మగు “కాబూలీవాలా అను అందమయిన చిన్నకథను కూడ నతడు తమిళములోని కనువదించెను. “కళ త్తంగతై అరళమరం ఛొన్న కద్దై” అను నకవి చిన్నకథ సృదయమును (ద్రనింవజే పెడి యొక దుఃఖ గాత,

శి42 తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము ఓక కాంత తన మగని హృదయము నేజుగక, యతడు మతొకతెను వివాహ మాడీ యామెతో నంసారము చేయుటకై వెడలి పోయె నని తప్పుగా భావించి దుఃఖముతో నాత్మహత్య చేసికొనెడి కరుణాత్మర దృళ్య మా కథలో తీర్చి దిద్దబడినది.

చిన్నకథ యను వీ(కొత్రసాహిక్యభేదమును వవే.సు.అయ్యర్‌ తమిళులకు పరిచయము చేయటకు మునుష్పండిన 'పెక్కువిధము లగుచిన్నకథలు విజమునళు చిన్నకథలు కొవు. పరినూణమున చిన్నవిగా నుండిన కథణు మాత్రమే. అవి ఒక పురుముడో లేక యొకస్త్రీయో పుట్టినది మొదలుకొని చేసిన కొార్యజాతము నెల్ల వరున (శ్రమమున పేర్కొవి మంగళకర మయిన యంతమును కల్పించి; జీవిఠచరిత్రలవలె రూపు దాల్చినని, ఎక్కడనో (ప్రారంభించి, యొక నంఘటన లేక యొకరి శీలము లేక యొకరి భావము లేక యొక భావము అని యేదో యొకయంశమును మాత్రము శదేకదృష్టితో విశదముగా (ప్రదర్శించి ముగించెడివద్ధతి యా(ప్రాతకథలలో లేదు. బరోపియాభాషలలో నొకరఠ్నము పొదిగింపదిడి కాంతులు విరజి మ్మెడివదకమువలె మండెడిచిన్నకథ యనుసాహిత్య“(క్రియ వవలంబించి తమిళమున రచించెడివయత్న మీశతాబ్బమునందే యఖివృద్ధి చెందినది. పుదుమైస్పి త్తన్‌:

శో.వృద్ధాచలం అనునతడు “వుదుమైప్పి త్తక” అను కలముసేరుతో పెక్కు చిన్నకథలను రచించెను. అతడు ధరించిన యాకలముపే రాఠనియెడ పూర్తిగా వన్వర్థ మయిన దవి యాచిన్నకథలు తెలుపును. సాహిత్యశాలలో వతవికి గలనూఠన త్వోశ్సాహమును? రచనావ్యాసంగమున నాతడు కలిగి యుండినీపిచ్చి' (పి త్తుయు మిక్కలి (ప్రళశంసనీయములు. (క్రొ త్తక్రొ త్సవస్తుపులు, వానికి నూతనము లగు నాకృళులు, వానివి రచించుటలో వాదినక్రొ త్తకొ త్తృమాటలు; వినూతన మయినశై లి, నంఘమున సుఖముగా, దుఃఅవిరహితముగా జీవించెడి వారిని జూచి గేలి చేవెడిపిచ్చి మనస్సు, సేదపాదలు పడుకష్టములను గాంచి, దుఃఠముతో కలత చెందెడికరుణార్హు హృదయము. ఇవి యెల్ల నాతనికథలకు నూఠనకాంతిని కలుగ జేవినవి.

న్యవహారమునుండి తొలగిపోయిన (ప్రాచీనతమిళశళబ్దములను వరిహరించి, విత్యవ్యవహారమున నున్నమాటలను (గ్రహించి తమిళ శ్రైలి కొక సూతన మగు వేగ మును పుదుమైప్పిత్తకా కలిగించెను, ఆతనికి ఆత్మవిశ్వానము మెండుగా కలదు. జాము దర్శించినదృశ్య్యములను, ఖాము కెలుసదలచినభావములమ చిన్నకథలమూల

కథాసాపాత్యము $48 ఘుననే తమిళులకు కెలున సాధ్య మగు నని యాఠవియల్నిపాయము. అతడు తన విశ్వానమున కనుగుణముగావే చేసి చూపెను, హాన్యవ్యంగ్యము లాతని కూడిగము చేవె నవి చెన్పదగినవిధముగా నవి యాతవికథలలో నఠినహజముగా వచ్చి చేరి పోయెను. నంఘముకో నంబఐంధను పెట్టుకొనుటకును, నంఘము నెదిరించి పోరా డుటకునుు నుళభయవిధముగాను నతవికి చిన్నకథ యొక సొధనముగా నుపకరించె నవి చెవ్ప వచ్చును. కనద్వేషమును (ప్రకటించి యితరుల నెదుర్కొనుట కఠ డుసయో గించిన పాధననులుగా కూడ నాచిన్నకథ లుపకరించెను.

“ఆడ్ష్మై' యమకథలో శీమా, రుక్కు అనువారు చిన్నసిల్ల లుగా నున్నప్పుడే భార్యాభర్తలుగా చేయఐడిరి, లాంఛననుణు (శీర్‌వరివై )కొారణముగా రెండుకుటుంబ ములకును కలహ మేర్చడెను, రుక్కు పుట్టింట జీవించుచుండెను. యౌవనోదయ మయ్యెను, శీమా యచటికీ పోయి కన్నవారికి తెలియకుండ నామెతో సంబంధము 'పెట్టుకొనును. ఆమె గర్భవతి యగును. ఊరు అడిపోపికొనును. వరిహసించును. తండ్రికి విరేయ డయినకుమారుడుగా పెరిగిన *శీమా” కకక్తిపీను డగును. అమె యనమానమును భరింన లేక చెన్నవట్టణమునకు పోవును. అచట సిచ్చిపట్టి తిరుగు లాడును. తలననితలంపుగా “శీమా' యామెను చూచును, తనభార్య యని సిలుచుకొవి పోవును. అదియే స్వరుషత్వము (ఆజ్మ్మై) అవి (సళంసించునట్లుగా నతడు కథమ ముగించును,

“కల్యాజీి'లో వచ్చెడి కల్యాణీ రెండనభార్యగా జీనికము గడుపును. అమెకు జీవిఠము ఆనంద్యపదము కాలేదు. ఆమెకు మణొకనిమీదికి మనస్సు పోపును. అతడును నామెను (ప్రేమించును. *నాతో వచ్చి వేయును ఆవి పిలుచును. అమె నంశయించును; కళనళపడును. చివరకు 'రాలేన అని అండికముగ చెప్పి వేయును. అకడు ఊరు విడిచి వెడలి పోవును.

ఇట్లు అనేకవిధము లయినజీవితచితములను తాను దర్శించినవిధముగానో, తా నర్థము చేసికొనివవిధముగానో రచించిన కళాశిలి యఠడు,

జీసిళములోనవి పెళ్కు కోణములను ఉన్నది యున్నట్లుగా తెలిపికొవిన, యర్భము చేసికొనిన యాతడు వట్టి కలలను పోలిన కల్పనలలో మువిగిపోక, తాను తిలకించిన జీవిక కోణములను యథాతథముగా చితించి? నానిని గుజీంచి తాను తెలినికొనిన యంశములను కూడ చేర్చి యద్భుతను లయిన చిన్నకథలను రచించెను. అతని కథలలో హేశవయు, న్యంగ్యమును మెండుగా నిండి యుండును, కొని యి

శి44 కమిళ వాష్మయ చర్నిక్రము యన్నియు నాతడు కాను జీవించిన వాజానవరణమును గాంచి చేసిన యవనహీేశనలే; వానిని చూచి గేలి చేయుచు, హాన్యమాడిన 'హీశనలే అయినను నట్టి విధముగానే జీవించవనలయు ననియో యీయీ దృక్పథములను కఠలలో వివరింపవలయు ననియో యాక డెట్టి యనధులను కల్పించుకొనలేదు. అన్నటన్పటి ఏయే విషయనులను గాంచి, యెజ్లైటివిధముగా జా నమభూతి పొందెనో వాని నట్లక్లు చితించి యానండింవ జేసెడిసానర్జ్య మాతనికి కలదు. అతవిది నహణ మయిన కళాహృదయము, కను కనే యాహృదయమున జనించి వెలికి వచ్చిన దృశ్యముణు విషయములు, అన్నియు కళారూన మంది మనోహరము లయినకథలుగా వెలువడిన నని చెప్పవచ్చును.

“కడ్రవుళుం కందసామి సక్స యుం) అనునది యొకకథ. అందు వరాణ ములయందలి కల్పననలె భగవంతుని భూమండలము మీదికి వచ్చునట్లు చేయును. అతడు భూమండలముపై నటనిట పర్యటించి యనేకవిషయములను తిలకించి వచ్చును. ఎల్లరతో మిక్కిలి నన్నిహితముగా వ్యవహరించియు లాభము లేక పోయెను. ఎల్లరును గేలి చేయపరిస్టితియే యేర్పడుమ. తన వృష్తితో నీ (ప్రవంచ మున జీవించుటకు సాధ్యము కొ దని భగవంతుడు గుర్తించు నట: “ఎదుట సాడెక్య్క రించి వరమును (వ్రసాదింన వచ్చును. కావి మీతో కలని జీవిందుట మాము సాధ్యము కాదు అని చెప్పి యతడు దేవలోకమునకే మరల కరలి పోవు నటః హాన్యరన భరిత నుయినకథ యది. ఇళ్లే వేతాళం, మూశైప్పూచ్చి? కట్టిల్‌ మొదలయిననానివి కూడ నంభాషణరీతిలో కల్పించి కథ రచించెను. అయినను నతడు రచించిన పెక్కు కథలు కాను తన జీవితమున దర్శించిన వానిని అమర్చి రచించినట్టివే; వాన్తవి కత (2[88) మ ఆధారముగా చేసికొని రచింసబడినవే,

తమిళమున చిన్నకథ జనకుడు (చిణకదై తందై ఏ) యను (వ్రపిద్ది యాకవికి నముచిక మై యొవ్పుచున్నది. చిన్నకథ యశఖినృద్ధికి పాటుపడిన “మణీక్కొడి యమ పత్రిక 1088లో ప్రారంభిం బడెను. ఆకాలములోనే యతడు గొవ్పచిన్న కథరచయితగా సే రందెను. అతని చిన్నకథలలో దారిద్యమునలన కలుగువివిధ కష్టములు చి(త్రితము లయ్యెను; 'పెష్కవిధము లయినసాంఘికము లగువిబ్బందులును వివరింనబడెను, (వజల మూఢవిశ్వానములు గర్షింనదిదెను. భ కృకుచేలు వినాయక చతురి మొదలయిన చిన్నకథలు పురాణకథ లేమో యని భావింవదగినళ్లు శీర్షికలు కలిగి యుండును. “తున్నక్కోణి్‌, “నాశకారకుంబల్‌” , మనిదయందిరమ్‌, పొన్న గరం, మిషికాయుగం మొదలయిన చిన్నకథతల శీర్షిక లీకాలమునకు నంవింధించినవి;

శభాసాపాఠ్యము 045 విషయము కూడ సీకాలపువమన్యలకు సంబంధించినది. 10418 పూర్వము “అహలై ధోని గుతించి యొకకథను (వ్రావి గొవ్ప వివ్లవమును కలుగ తేసెమ, పిదస నదే యహల్యమగుటించి “ళాసవిమోచనమ్‌” అనుకథను (వాసి మచొకవిధ మయిన విప్లవమును కలిగించెను. తొలిదావిలో మనఃపారిళుద్ధ్య మే పాత్మివత్యము. దేహము మలిన మగుట గడింవ దగినది కా దని గొతము డూజట చెందును. దేవేంద్రుని క్షమించెడి మహనీయగుణనంపన్ను డగును. రెండవదావిలో శాపమునకు విమోచ వము అఖించినన్సటికివి పాపమునకు విమోచనము లేదే యవి యహల్య మజణల లా కృతి దాల్బును; నునీశ్వరు డన్ననో నుజల తన నూదరింప బోవుమ. ఈవిధముగా వేది (వ్రాసినను గొవృయాక్మవిశ్వాసముతో విప్లవము కలిగించుమనఃస్థితి నకనిలో గొంచ వచ్చుమ, '*తున్నక్కేణి' యమకథ సింహళదేళములోవి తేయాకతోటలో వనిచేయు నోకన్త్రీకి నందింధించినడి. తన్ను చెటిచిన మేనేజరు తన కుమా_రెను కూడ చెటిచె నని తెలిసికొని యాకల్లి యాఠనివి హఠ్య చేయను, ఇట్లు చెడుగు వెదిరించెడి పసృాాక్రములము కూడ నతడు నృష్టించెను.

ఇతర “చిన్నకథి రచయితలు;

చక్రవర్తి రాజగోపాలాదార్యులు సొంఘికాభ్యుదయదృష్టితో కొన్ని కథలు రచించెను. *“అన్నైయుం పిఠాపుం' అను నాతని కథలో పేద హరిజను డొకడు విద్య నభ్యసించి వదవివి పడని గొన్స్నవా డయినపిదన తలల్గిదం(డ్రులను, తోబుట్టువు లను చేర డీయ లేదు. వారు పె క్కిడుమలు గుడుచునట్లు చేయును. ఒకమా ర్పేర్చ డుమ, తన తన్నును తెలిసికొని వళ్చాతానము చెందుమ. నన్యావి యగును. ఆరవికథ లన్నియు నిక్కిలి సులభశ్రైలిలో నుండును. అకడు శద్లిక్రీడయం దాని వహింసక సూటిగా: రననంతముగా కథమ చెవ్వును. *“దేవానై' యనుకఠథలో (గ్రామీజవ్రీ యొకతె నగరమునకు వచ్చి బిచ్చక తెగా జీవిందిన దీన నరిస్థితి యలి వర్ణింప నిడెను,. ముకుందకా మాలనాడుగా కథలో నన్ప్ఫృశ్యతయొక్క చెడుగు వివరింవబడినది.

ఇ. వ. రాజగోపాలళా “చిన్నకథ' (వ్రవంచమున శాశ్వత స్టానమును గడించిన వారిలో నొకడు. అతనిచిన్నకథలు కుటుంది జీనితములోవి కష్టసులములను దక్కగా చిత్రించును.. ఆతడు హృదయగళము లగుభానములమను (శమక్రమముగా వడియ గట్టి చూప్పటలో సనుర్ధడు. చెన్నపట్టణమున వొక పెద్దవై ద్యశాలలో జబ్బుపడి

లీ(6 తమిళ నాబ్మయ చర్మితము యవసానదళలో నున్నభళ_ర్హను గుణించి యొకఠంతి రాగా నాతనిభార్య యూరకినుం బయలుదేరి వచ్చును. ఆమె రైలులో ప్రయాణము చేయునపుడు అర్వాత్రి యొల్లి నామె పొందెడి దుఃఖమును, ఆఅ దుఃఖమునకు నడుమ తోచుచిన్నిచిన్నినమ్మికలును “'సేర్కొానురు నకడు కథ నల్లినసామర్థ్యము పృదయమును (ద్రవింప జేయును, “విడియమా” యను శీర్షికతో నాకథ చినరకు సూర్యోదయ మగుటను నా భార్య జీవిత ముదయింపవిస్థితివి ఒకేచోట పేర్కొనుచు నమ్హాస్తి చెందును. ఆతడు న్రీపురుష నంబంధమును గుణించి తెలిపెడికథలలో కూడ సం్రదాయముయొక్క యొల్లలకు లోవడి పాముల మనఃస్థితులను; చేష్టికములను వినరించును. (గ్రామవాతావరణము; (వశాంఠ నుయిన కుటుంబములోని కష్టసుఖములు-ఇవియే యతనికి (సీతిప్మాతములు, పేదల స్థితిగతులను అంద నుయినకథలుగా తీర్చిదిద్దెడి యాతడు వీధియందు పడి యుండెడి చిన్నిచిన్నిరాళ్లతో ముద్దులొలుకు శిల్పకళా ఖండములను తయారు చేసి లుచ్చెడి శిల్చిని పోలినవాడు. , .

“తరై' యనుకథలోవి బాలవితంళు వౌకతి తనకోబుట్టుపుజీవితము కృతార్ణ మగుటలో సంతోషము ననుభవించువిషయమును మిక్కిలి మనోహరముగా నలి వర్షించి యున్నాడు, దావిని పోలిన పెక్కుకథలలో గూడ నతనిశైలి శద్దగాంభీర్యము కలిగి? భావములను [క్రమక్రమముగా పెంచుచు హృదయమును (ద్రవింనబేయుము.

“చిన్నకథి యఖివృద్ధిక్తై గొప్పపేన చేపి (ప్రసిద్ధి గాంచిన *మణిక్కొాడి యమ వృతికళు సంపాదకుడుగా పవి చేవిన ప, యస్‌. రామయ్య మున్నూటికి పై ఐడిన చిన్నకథలను, మూడుననలలను, తోరోట్టిమన్నకా: శై విశక్కు మొదలయిననాటక లను రచించెను అతడు రచించిన “నక _త్రీరతఖిన్దైగళ? అనుకథ మిక్కిలి (ప్రసిద్ది చెందినది... ఆకాళమునుండి యొకనక్షత్రము. రొలుచుండగా చూచిన వసివిర్లి “ఎనరో యసత్యము వలికరి. అందుకే నక్షతము రాలె నని యేడ్చును. విస్తార మయినలోకానుభవమును, లో తయినదూపును, నితరుల కష్టములను యథాకథముగో తెలిసికొనగలళ క్రియు నఠని 'పెక్కుచిన్నకథలలో గూడ కానిపించును. కథలును నంద మయిన కళాఖండములుగా మన్నవి.

చిన్నకథను రచించుటలో “కల్కి కూడ నాసక్తి వహించెను. “శేదారి య౯ కొయార్‌” అనుకథలో మూఢవిశ్వానముల నెదిరించెడి యాతని మనస్తత్వము వెల్ణడి యగుచున్నది. (ాహ్మణకుటుంబములలోని దురాగఠములను, విశంతవు లకు శిరోముండనము కొవించుట మొదలయిన యాదారములమ ఖండించి తిరుగువాలు

కథాసాహిళ్యము న! శేయపాతక్రలను ఈనకథలయందు న్పష్టించెను, జాతిలేదములయండు. విశ్వానము లేవివా డతడు. అ యభ్యుదయదృక్పథమును కూడ కొన్నికథలలో మనను చూడ గలము. 'వీణి బవాని, *కణై యా(టియికకనవు' , “తిరువ(ిన్తూర్‌ శవకొ(్రన్లు' మొద అయిన చిన్నకథలు కూడ అనేకులహృదయముల రంజింనజే పెను,

చిన్నకథ రచించటలో మౌని క్రొ త్తపోకడ కలవాడు. అవి యొకమాణ చదివి యర్థము చేసికొనదగినవి కొవు. కఠానస్తుపులు కూడ విభిన్న మయినధోరణిలో మండుమ. తేనీటియంగడిలో వినవచ్చు శబ్దవి నరణయం(క్రముయొక్క ళబ్ద మయి నను, ఒకవడుచుపిల్ల నొకపడుచువాడు చూచుచూ సయినను, బంగళాలో మొణుగు వట్టి యొకకుక్కయణ నయివను, కాలికి వెనుకవైపు ఎత్తుగా మండెడి ఎ త్తుమడనుల జోడును ధరించి నడచెడి సడుచుపిల్లయొక్క నడక యమయినను వకడు వర్షించు వద్ధతియే యొక(ప్రత్యేకత కలిగి వెలయును. ఆల్‌యాచ్చుడర్‌, మనక్కోలమ్‌. శావిల్‌ పిజస్ట సృష్టి. (వవంచగానం మొదలయిన సపెక్కుకళలను అతడు మిక్కిలి గంఖీరము లయిన భావములతో రచించి యున్నాడు.

నా పిచ్చమూరి రచించిన “ముళ్లం రోజాపుం'అనునది యొక మంచిచిన్నకథత, అతవికి గలన్యాయస్టావానుభవమును చట్టములకు నంబంధీంచినజ్ఞానమును నతవికీ మిక్కిలిగా మసకరించెను. (పేమహృదయము కలపా(శ్రమును నృష్టించునెడ నొకచ్చీ శనకొంగును వినరి చేసెడి వక్రహానము, ఒయ్యారపువనడక మొదలయినవాని నెల్ల కారణములుగా (గ్రహించి లెక్కించుటను, తీర్మావించుటను చూడగలము. “కొల టొమ్మై' యనుచిన్న కథలో నొక'పేదరాలి లేతమనసు పొందెడికష్టమును చితించి చూపుము. ఒక యాభరణమును దొంగలించె నవి నింద మోసి యామనసును బాధిం తురు. ఆభరణము లభించును. కరుణ కలుగుచున్నది.

“అవలుం ఉమియుంి అననది తి.ణాసకిరానుకజా రచించినపెదకథలలో నొకటి. జ్ఞానస్టితికిని, భావస్థితికిని గలభేదమును చక్కగా వివరించరీతలో కఠ పాగును. ఆతవివివాసస్టల మగుఠంజొవూరుముండలములోని మాండలికభాష యా కథలో నథికముగా కొనవచ్చును. తంజావూరుమండలనులోని (గ్రామజీవితమునకు వంబంధించి యతడు గడించినయనుళభవము నముచికరీతి నాతని కువయోగసడిన విధము నందు చూడగలము. (గ్రామమును నగరమును భేదించుటయు: కలయుటయి నమనుభయసక్షములను గొంచెదము. పరివబోనమున్కు నిరథనభానముము మిక్కిలి మనోజ్ఞముగా మవయోగించిన రచయిక యతరు,

శిటి తమిళ వాబ్బయ రర్మిక్రము

యువకుల(పేమపూర్వకము లయినభావణములను వివి మనస్సు కుతకుత లాదెడి యొకకవ్యయొక్క_ శీలమును “శినవ్చురిక్షా యవుకథలో నతడు వివరించెను. ట్రామమున గొవ్పవలుకుబడి కలిగి యుండిన పెద్దయింటివావి పొగరుబటోతుపమలమ “దేవర్‌ కుదిరై " యనకథలో గాంతుము. *గోపురవిశక్కు'” విస్త వాత్మక మయినవస్తు వును కలది. కుటుందిమును ర&ించుటక్రై యొకతి తనశరీరము నమ్మును. అమె మరణజంచినపిడవ కూడ ఆమెనుగురించి యూ రాడిపోపికొనును. అట్టి చీకటితలుపు అలో జీవించువారికి దీవ మక్కణ లేదు- అని పెద్దవా డొకడు బేవాలయప్పుగోపురము లోవి దీవము నార్చి వేయును. “అమ్మా వన్దాక్‌? అనుపేరు కల యాతని నవలలో కూడ నంధవిశ్వానముల వాధారము చేసికొని 'పెరిగిన కొన్నినంవదాయములు ఇండింవబడెను.

ఆతడు రచించిన వదనొకండు చిన్నకథలనంకఅనము, “అకృర్‌ శాన”. "పేరు లోనే వెల్లడి యగువ(క్రము, వరివోనము, హోన్యము అనునవి యాతవికథలు పెక్కిం టిలో కలవు. కళ లన్నియు చక్క వికళాఖండములుగా నొప్పుచున్నవి. వావిలో పెద్ద నన్ని వేశము లేవియు లేవు; మవ_న్తత్వవరిశోధనలు లేవు. కొని, నృష్టింవబడినపాత్ర అన్నియు పూర్ణత్వమును పొంది [వకొశించును.

అకవి నవవలలలో “మోహముక్‌” అమనది సేర్కొవదగివదీ. ఇందు వాగరి కఠతయొక్క- యెల్లల నతికమింవకండ లై ౦గికభావములు వివరింపబడెను. “ఉయిర్‌ శే౯” అనుకథలో కాంతిని నదయుటకై (గ్రామమునకు చవినయవకు డొక డచతటీ వమవ్యలలో చిక్కుకొని పోరు వలుప్పటమ చిత్రించి యున్నాడు.

చిదందిరను[బహ్మాణ్యము రచించిన “*చకవాకం? మొదలయినకథలు లో తయినవి; చిన్నకభయాకృతి చక్కగా నమరివవి.

లాంద,రామామృతం తనది యవదగిన యొక [వత్యేకమయిన యాలోచనా రోరజీయు: శై లియు కలవాడు. జీవితమునుగుణించి యాతడు కలిగి యున్నా త్విక దృక్పథము అతవికథలలో 'పెక్కుస్త్టలములందు విశద మగును. (సీమ కోవము, వోరాటము- ఏది యయినను దానితో చాపుయొక్క- వీడ కలని యుండుటను మన మఠవి 'వెక్కు.కథలలో కూడ చూడ వచ్చును. మనస్సు భావించెడి భాననల తీరు తెన్నుల వెతత్తి చూపువై వుజీ యాతవికథలలో కలదు. అతని శెలిలో వేగమును కూడ దర్శింన గరిము; పారళ్యమును దర్శింప గలము, కొవి, యతవిత త్వ మనేకుల కర్భము కాదు. అశడు చెవ్పువర్ధతిలో ననువ్య శీఘ్రముగా వరిష్కార మగుట లేదు,

కభాపాహీత్యము శీ

“ఉనవి యనుకథలో శక్తియే భూలోకమునందు వుట్టి జీవితమునుగుణించి వరిశోదించినట్లు చూడగలము; లోకముముగూర్చి దక్కగా తిలివికొనుటకై. చెడి పోయిన యొకన్త్రీకడుపులో శక్తి వుట్టునట్లుగా కల్పించి, యామె లోకమాతగా వెలయ టను (ప్రదర్శించుచున్నాడు. అందలితొలిమాట మొదలుకొవి చివరిమాటనజకు రచయిత యొక్క మాతనదృష్టి వెల్లడి యగుచున్నడి.

“ఇద్య్థగళ్‌* అమ పేర మన్ననంకలనములోవి చిన్న కథలు కూడ పేర్కొన దగినవి. అతడు అయిదు చిన్నకథల నంపుటములను రచించెను.

శి.ను. శెల్లప్పా రచించివచిన్నకథలు స్వల్పమే యయినను నాతడు వానిలో తవ్యపత్యేకతను వెల్లడించెమ. జీవితమునకు నంబంధించిన వా _వ్రవికత ([6311900)లో వఠవికి గలయుత్పాహనును వావియందు చూడ వచ్చును. “నరసావిళల బొమ్మై" యొక మంచి చిన్న కథల నంప్పటము. దావిలోవి “నరసావిజఖ బొమ్మై'యను శథ (వ్రత్యేకవై శిష్టము కలది. నరసను టొమ్మగా భావించి వ్యవహరించినవాడు తుదకు వరనటొమ్మగావే యయిపోవును. 'పెద్దనంఘటవనణు లేకుండ, భావఠరంగములను లేక తించుదు నొకచిన్నకథను రచింవ వచ్చు ననుట కది యొక దక్కని యుదాహర అము. మాతఠన సాహిఠత్యమున మత్నాహము మెండుగా కలశెలప్పా ఛందోలక్షణవిరో పాఠముగా మాతనకవికావ్రక్రియలలో నానక్తి వహించి కొన్నికవితలను కూడ రచించి యున్నాడు అనుట యిచట 'ేర్కొనదగి యున్నది.

19508 పిదవ చిన్నకథసాహిత్యమును వెలయించిన వారిలో నుండరరామ పామి పేర్కొనదగినవాడు. సూత్మ మయిన వ్యంగ్యము వాఠనికథలలో దూడ వచ్చును. బల మయినపిద్ధాంతము లాకథలలో తెలువఐడును, అతని కఖానంపుటము లలో రెండవది యగు'వ్రసాదం”' అమనది పదునెవిమిది మంచిచిన్నకథలను కలిగి యున్నది. (వథమనంపుటమున కానవచ్చు ఆర్జికపాంఘకవిస్తవతీ.వత యీకథలయందు కానరాదు.

కథల కొక నంపూర్ణ నయినయాక్ళతి విచ్చుటలో నమర్జు డతడు. (వవందడ మున నెచ్చ'పెచ్చటనో చూచినట్టిపాాతములను- పోలీసువాడు? రోగి; అర్బకుడు మొడ లయినవారివి వెదకి నట్టుకొవి తనకథలలో వారి నఠ డొజ్జీవించ జేయును. నారి మూలమున ఫలానావిషయము తెలియుచున్న దని దృఢముగా చెస్పజాలక పోయినను జీవితములోని 'సెక్కుకోణములు న్ప్సష్ట మగుచున్నవి యనువిషయము మాత్రము యయకభార్థము, కన్యాకుమారిజిల్లాలోని మాండలికభాషలను తనపా(క్రలనంభాషణలలో

$ిరథ తమిళ వాజ్మయ గరిశము నుచితవమాణమున మసయోగించినవరచయిత యకడు, ఆతని “ఒరుప్రళియమర త్రిక కదై' యనుకథ నూతన మయినభాషలో నొప్పును. చింళచెక్తే యందలికభానాయ కుడు. ఒకయూరియందు అడవి, చెరువు. నర్వము నాశదు చేయబడి యాచెట్టు మా(క్రము బాటపై నిలచి యుండును. చిపర కదియు నటికివేయ బడును. దావికి నడును- ఊరివారు పలువురు పలువిధములుగా మౌటలాడునూటలును, (గామవంచా యతీ యధ్యక్షుడును; గుమాస్తాయును చేయనంభాషణలును; నాచెట్టుక్రిందవే యొక చిన్నయంగడి పెట్టుకొని పెద్దవ్యాపారి యై తుదకు నశించిన యొకనిజీవితమ్ధులోవి వివిధ దళలును నందు మిక్కిలి రసవంతముగా చి(త్రింపబడినవి '“అక్కథై చ్చీమైయిల్‌” అను చిన్నకథల సనంపుటములో పెక్కు మంచిరచనలు కలవు. వీధులవెంబడి తిరి గెడిద్రిమ్మరు అగుపోకరీలును, దిక్కు లేవివారును నొక్కటిగా చేరి యుద్ధవేషములు ధరించి యజమానికుమా ర్తె నెదిరించునట్లుగా నున్న యొకదృళ్యము (క్రొ త్తదనముతో భాపించుచున్నది.

ఆకర్షణీయ మయినశ్లై లిలో చిన్నకథలను రచించినవాడు కూ, అళగిరిసొమి. ఆతని “కనస్పయకా అనుసంకలనములోని *“అణ్‌ మగకా” అనెడిచిన్నకథలో నొక వంటనాడు వచ్చును, న్ర్రీలాతవి నొకపురుషువిగా మన్నింపక, యతనియునికిని కూడ గుర్తింపక దుముకుచు, గంతులు వేయుచు నుండగా నతడు నహంపసజాలక పోయెను. తన్ను ప్పరుషత్వము కలవావిగా వరిగణింసనివారి నడువు సవి చేయట కీచ్చగింపక యతడు నంటసనిని వదలిపెట్టి పోవును, (గ్రామములో నొక చిన్న యంగడి పెట్టుకొవి యల్పలాభముతో శాంతియుతముగా జీవితమును గడపుచుండిన యొక కోమటిశెట్టిగుజీంచి తెలియజేయునది *వుదుఉలగం”' అనుచిన్నకథ. ఆతడు నగరమునకు నచ్చి యంగడి పెట్టుకొనును. అతనియంగడీలో వ్యాపార మఖినృద్ధి ఇెందును. ధనము చేరును; అంగడి పెద్దది యగును. కాని, యతనికాంతి తొలగి పోయెను; విశ్రాంతి యనునది యెబుగక వరిశ్రమించి పరిిశమించి కష్టవడును. “వర(వసాదంి అనుసంకలనము కూడ పెక్కు మంచిరచనలు కలది.

ఆతనికథలు చాలవజకు తిరునెర్వేలిజిల్లాలోవి యుత్తర(ప్రాంతపు (గ్రామసీమ లను భూమికగా కలవి, ఆపప్రాంతమునందలి యాచారన్యవహారముల నాతనికథలలో చూడ వచ్చును,

అకవి “తిరిప్పరం” అనుకథ మనవేశములో 1955-58 లో వేర్చడినమెమమును శద్దిచిక్రముగా చేపి చూపును. నూతన్యప్రపంచమున విళ్వానము కలిగి పెక్కుక్రొత్త

కథాసాపాత్యము శీ$1 దనములను తనజీవికము లోవి కావ్వావించినయతడు (కొ త్తృమాటలను వాడక సంవ దాయనిద్ధముగా కథలు చెస్సి పెక్కు ఉన్నకభావములకను, సిద్ద్ధాంతములకును చక్కవి(ప్రచారము కల్పించెను.

డాక్టర్‌ అనూరాధ యమనది యతఠడు రచించినరనవంత మయినకథ. అతడు పాహిత్యవ్యానము లవేకములు రచించి చక్కవివిమర్శభానములమ వెల్లడించెను.

“విందజా' రచించినకథలు సంఘములోని యవిసీకులను మిక్కిలి తీవముళా అండించును. ఆవి వినర్శనాత్మకములు *పాలుం పావైయుం” అనునవలవలినే యకనిచిన్నకథలు పెక్కు మూగనవా రయిన సేద వజల హృదయదుఃఅములకు గొంతు (ప్రసాదించెను. “ఒరేఉరిమో యనునంకలనమున నాకృతిసొందర్యము కల చిన్న శథలు పెక్కు కలవు, అతడు నృష్టించినపా(క్రములు చఛాలనజకు అమాయకులు, వారికి నంఘముమీద నసూయ లేదు. కొని, విద్యావంకు లయిసమనకు నూ(క్రము వంఘములో న(గస్థానము వహించివనారిసట్ల ట్వేషము, అసూయాభానము. కలుగు దున్నవి; ఆ(క్రము కలుగును. అత డువయోగించునువమానములును నంభుదుస్థితికి కారకు లయినవారిని కగపున కీడ్చునవిగా నున్నవి. “ఎన్నికలలో విజయను పొంది యధికొరమునకు నచ్చినవారివలె పోరా, పో అవి కోవముతో నఠనిని పట్టుకొని (త్రోసి వై చినాడు శంకర్‌, "ఆమెను చూచినంతలో నే యతనిముఖము నికసించెను. సూర్యువి చూచినతామరవపలె కొదు. అన్నమును చూచినపేదవానినలె. ఇవి యతని శబ్దరూన వాణము లయినయుసనులకు రెం డుదాహరణములు. అతనికథలలో “పొడియావు” కుటుందిమునకు రక్షకుడు (౮౪214182) అగుచున్నది, చిలుక “ఖైదు చేయబడు చున్నది: కుస్పకొట్టికి పవికత్తెకడుప్తనకును గలభేదము మణగి పోవుగున్నదె, వ్యవహారములో నున్న కొన్ని సులభళబ్దములు అకవిశై లిలో (కొ త్తళ కిని, తీవ్రతను బొందుచున్నవి. కాబేలువతె నడచు నని మనము భావించెడి కొన్ని సులభళజ్ఞ ములు అమళ మయినవేగముము వంతరించుకొవి బాజములవలె సాగును. ఆర్జికము లయిన యపమానత లెట్టియెట్టీ యసకారములను గావించునో యళడు పెక్కుస్తలములలో వృష్టము చేపిచూప్పును. సిల్లలు మొదలుకొని (సేమికులవజకును గల యెల్లరజీనితము లము నాయనమానత్వ మె ట్ట్లూప్‌ వైచునో యఠ డాయానందర్భములందే అెలపరు పోపును,

వ్యంగ్యముమూలమున దుణుక్కు. మవిపించునట్లు రచించెడి చిన్నకథరదయిత వల్లిక్కట్జః. “ఆణ్‌ సింగం.” కవిదైవాం్ర; ఈ _శీనదర్గనం మొదలయిన చిన్న

శం8 తమిళ వాష్మయ చరిత్రము కథ లతనికి గొవ్ప(వ్రభ్యాతిని చేకూర్చెమ అతవిరచనలు ఆవేశమును, 'వేగముమ కలవి. అర్జగాంభీర్యము కలవి. “పెరియమనుషి” యను నాఠనికథ యనేకల హృద యముల వాకర్షించెను. రఘునాథకాయొక్కం చిన్నకథలు విస్లవాత్మకము అయినవస్తువులతో రచింన ఐడినని, వేగవంక మయినశై లీసొందర్యము నాతవికవితలయందువలెనే యాతని చిన్నకథలయందును చూతును, అరిఇర్‌ అడ్డా రచించి యిచ్చినచిన్నకథ లకవినాటకములవలెనే యా వేశపూరిత మయినశై లిలో మండును, రాజాధిరాజా పేయటడిప్పోచ్చు; శెవ్వాణిటి) సార్ల త్రిల్‌ నరకమ్‌, సపిడిళామ్చల్‌ మొదలయినచిన్నకథలు నూఠనకల్పనలకు విధులు అకని రభనలు సాంఘీకనంకేమమునందును, నంఘనంప్కారములోను నతవికి గది యాన కక్తివి తెలుపును, జయకాంఠజా చిన్నకథలు, నవలలు (వాపి (ప్రసిద్ధి చెందినరచయిత. “విర క్తి యమచిన్నకథలో నొకడు (పేమలో వరాజయము పొందును; న్రీజాతినే ద్వేషించును; పోయి వటాలమున చేరును; అచట పెక్కు కోధనల నెదుర్కొనును; (పేయని యొక్కం జ్ఞావకము కూడ నఠనిని వదలిపెట్ట లేదు. “రాత్రిలో అమనచిన్నకథలో కొన వచ్చెడి యనాథస్తీ తన పొట్టపోసికొనుటక్షై తిన ళరీరము నమ్ముకొనుటకు సిద్ధ వడుమ; ఒకనికోరికను తీర్చుటకు నమ్మతించును. కావి, యచట కూడ నామెపేద ఠనము మణొకరూసమున వచ్చి యామెను బాధించును. ఆత డెనిమిదిఅణాలు (అర రూపాయ నాణెము అవి యిచ్చినపై కము తిన్నగా చూడగా కాలణానాణె మై మోన పోవును. “కాలాట్టుి అను చిన్నకభలో నొకమునలివావికి భార్యగా జీవితము పాగిం చెడి యొకవడుచుపిల్ల తన మగవి చేతివిడ్డకు “జోలపాట” పాడనలసిన దయవీయస్పితిలో తనజీవితమును (ప్రారంభించును, కొల[క్రమమున నఠవివి శవణదుకొను (వయతక్నమున విజయము సాధించును. “శ్రిశంకున్వర్గం) అనుకథలో జీవితమున గొంచెడి యొక కోణమును వెల్లడి చేయను. వివాహనునే ద్వేషిందుచుండిన యొకయుపాధ్యాయివి కన యౌవనము నంఠను పాడు చేసికొనినపిదన తన ముస్పదియేడవయేట తనవిద్యార్థి 'వొకవిని వివాహ మాడినవిషయము నాకథ తెలియనేయుచున్నదగిం ఆర్థిక అనమానత్వము మానవజీవితమున కలుగజేయు చెడుగుల నెత్తి చూపి: వాని కెల్లను మూలకారణ మయిన యాయనమానత్వము నతడు కొన్ని కఠలలో విందిందును. కుటీరములలోని జీవితమును, నువిభవనములలోని యాడందబరముతు

శథాసాహిత్యము 88కి విలేదించి చూపుటలో నతడు కడు నమర్దుడు. “ఉ్ణావరమ్‌' అను కఠలో వచ్చెడి యొక కార్మికుని భార్య తక్కిన కొర్మికులను చూచి “మీ రెల్లరును మానవులే నటయ్యాః కడుపున కింఠ తిండి తినిన దాలునాః మానము వలదా?' యని య్యాక్రందనము చేయు టను వినగలము. ఇట్లు కొన్ని విర్షిష్ప లత్యములక్షై కథలను రచించునట్లు కనవడినను వఠని రచనలు చిన్న కథయొక్క లక్షణ మేమాత్రము చెడకుండు విధమున మనోహర మయిన కళారూనము నొంది యొన్నుచున్నవి.

“దేవళా వరువారా?' యను సంకలనమున (పత్యేక వైళష్టము గల కథలుం చిన్న పిల్లలకు సంబంధించినవి = కొన్ని కలవు. అచటకూడ దారిద్యముచే బాధ నొందుగు దానికి బలి యగు పిల్లలు కలరు, అ దృళ్యములను చిత్రించుట కఠ డువ యోగించెడి పదబంధములు భావభరితములు; ఏ విధమయిన గొరవమును గుజించియు, సంబంధమును గుటించియు కొంచెము కూడ చింతింపక రచించుటచేత నతవికి గ శబ్దాధీకారము ఉ(దేకభరితముగా నుండును,

“బపళ్మోపదేశం? అను కథలో నంముముయొక్క (ప్రాత పుండు నొఠదాని వఠడు కోని దావికి చికిత్స చేయును. జన్మముచేత నాథిక్యము పొందిన జాతి యాదా రము నకడు శ్రోపి వచ్చును ఒక గొవ్చ మహవీయు నాధారము చేపికొవి = ఆదార వరాయణుడయివ యా (బ్రాహ్మణు డొక యధనమనర్డనికి జందెము వేసి 'నీవే బ్రాహ్మ ణుడవు' అనుచు నతవిని (వ్రాహ్మణవర్షములోనికి (గ్రహించు విషయము కథా రూన మున రచింపబడినది. ఇట్టి కళలను రచించిన జయకొంఠన్‌ “నా కథలు సాధారణముగా నమన్యలకు నమన'యని చెప్పుట నూటికి నూరుపాళ్ళు సత్యము. “వగల్‌ నేర పాపిం జర్‌ వండి” యము కధలో కూడ జాతివిలేదమునకు విరుద్ధముగా విస్తవను లేచునుం అయితే యట్లు విస్తవము లేనదీయువారు అధమజాతులనారు కొడు; ఆ(గజాతినారే ఈ విధముగా వారిచే తిరుగుబాటు చేయించుటలో రచయితయొక్కం తిరుగునాటు మన

_వ్రత్వ మెలుకవడుచున్నది. (వావ్మాణన్ట్రీ యొకతె తాను చచ్చిన తరువక ఈన విడ్డ నొఠముదువలి యగు నధమజాతివాని కవ్పగించును: ఆ ముపలివాడే తన కుత్తర శ్రీయలు చేయనలయు నవి (ప్రార్థిందును; అస్లే యఠడుము చేస విర్వర్తించును.

“వవటఖి మల్లిగ్లై?? “మిట్టాయ్‌కొరళా” మొదలయిన పెక్కు చిన్న కథలను కీ. వా. జగన్నాధన్‌ రచించెను, అతడు “కలై మగళ్‌” అను స్యత్రికకు సంపాదకుడు, దానిమూలముగా నతడు పెక్కుమంది చిన్నకఠ రరయితలను వేశమునకు పరిచయము గావించెను. ఆతడు రచించిన కఠలలో (ప్రాత సం్యవదాయముణు (కొత్త వెలుగులు

23

న! తమీళ వాజ్మయ చర్మిక్రమ చిమ్ముడు (వ్రకాశించును. “నవల మల్లి గై” యము కథలో నొక నడుచుపిల్లయొక్కం వవి(త్ర (పేమను, దాని నర్జము చేసికొవిన యొక యన్మగారి దయామయ హృదయ మును చూడగలము, అ నడుచుపిల్లయొక్కం (పేమ నర్జము చేసికొనవి యజమానుడు తొలత సూర్ధముగా (స్రవించి, యిడునులు కలుగగా? పిదన మనను మార్చుకొని యా పిల్లయొక్క కోరిక్కపకారము సని మల్లిగ్రై పూవులను గొవిపోవుట కవకొళ మిద్చును, దానిని (క్రమక్రమముగా వివరించుచు కథ చెన్సుసద్ధతి మిక్కిలి మనోజ్ఞముగా మున్నది. 'మిట్టాయ్‌కొరకా' అను కథలో కూడ నొక నుంచి విడ్డ్ణయొక్క మనస్సును; మూర్థత్వము కలవారు నునసు మార్చుకొనుటను మనము చూడగలము. బిడ్డ మిఠాయి తీసికొని తినుటను గాంచిన మికాయివాడు దరిద్రపు చేతితో తీపికొవిన దవి యా విడ్డపై గట్టిగా వొక దెబ్బ వేయను. మితాయిగంసను తీసికొని పోవుదు దారిలో రాయి తగిలి వడగా మిఠాయిలన్నియు మురుగుకొలువలో సడిపోవును. వెంటనే ఒక మిళాయిక్షై వసిబిడ్డను కొట్టిన పానమునక్షై తన మనస్సున మిక్కిలి బాధవడి పరితపించును, వరుగెత్తుకొని వచ్చి యా బిడ్డకు ముద్దిచ్చి తన (సేనును (వ్రదర్శించును.

తీ. జ, రా. రచించిన *“నొండిక్కిశి మొదలయిన చిన్న కథలు నుకుమార మయిన కళాపొందర్యము కలవి. చిన్నకథ సొహిత్యమును వెలయించుటలో విజయను గాంచినవా డతడు.

శేళమునందు సంభవిందుచుండిన రాజకీయ నంకోఠముకోనో, నంస్కరణ త్మీవ్రతలోనో పాల్గొనక ళాంఠతముగా నొకమూల నొదిగియుండి (వశాజీవికమును గాంచి యర్భము చేసకొవి యా యనుభనముతో కథలను రచించువారు కొందలు కలరు. విజము చెస్పవలయు నన్నచో రాజకీయ నంకోభము, సంస్కరణ తీవ్రత 'వెదలగునవి = నసంఘమనెడి సముద్రముయొక్క పై పొరలో కొనవచ్చెడి యలలు నంషోళము నవి చెన్పవచ్చును. పొంగులు వారుచుండు నమ్ముద్రముయొక్క యధో బాగము దాలనరకు (ప్రశాంతముగా మండువశ్లే నంఘమునందు గూడ నంసొర ను దూఖములు మొదలయినవి యథానవ్రకొర ముండును. వానిని చూచి, తెలిసికొని శబ్ద చిత్రము చేసి యొనగెడి కళాహృడయను కొందథికి నహజముగానే యేర్చడును. శీ! చంద్రశేఖరన్‌ రచించిన *వవ్చ్చై క్కి€”, “కణ్ణీల్తాద కటోది' యను చిన్న కఠలు ఈ తెగలో 'సేర్కొానదగినవి. కా. నా, కుమూరస్వామియొక్కం కథలుకూడ నట్టివే.

శీధాసాహిత్యము శకి స్త్రీలు రచించిన కథలు;

_ పెష్క్కమంది స్రీలు కఠలను రచించి (ప్రపిద్ధి చెందిరి. వ్రీల మానవిక పోరాట ములను, కుటుంబ సనున్యలను, నంకానముమీది పాశమును జీవితములోని యున్నత దశలను చితించుచు చిన్న కథలను; నవలలను రచించుటలో వారి గొవ్చతనము తెలియనచ్చుచున్నది. కోదై నాయకి అమ్మైయార్‌ యొక నత్రికను నడిపి సెక్కు ననలలను రచించెను. అమెకు పదవ సీళాలలో న్రీల యాస క్రి యధికమయ్యెను. “కొబ్దునై యిన్‌ కనవు', 'మిధిల విలాస్‌ మొదయినవావివి రచించిన రచయిత్రి “లక్ష్మీ” యనుతిప్పర సుందరి. అమె చక్కని కల్పనలతో నవలలు రచిందుటలో నేర్పరి. “పెణ్‌ కురల్‌', “మలర్‌ గళ్‌ ', 'అముద మాగి వరుగ; 'కురింజి శ్తేన్‌”, *వశై క్కరం” మొద లయినవి రాజం కృష్ణన్‌ రచించిన మనోహరము లయిన రచనలు, గోవా స్వాఠం[త్య పోరాటమును గుటించి రచించబడిన నవల *వశై క్కరంి. నీలగిరి కొండలమీద విద్యుచ్చక్తి (వసార (వ్రణాశికలక్రై తన భర్తతో నివనిందుదుండినందున నా కొండలపై వివసించెడి ్రజలతోను, నచట వనులు చేవెడి మనువ్యులతోను కలనీ మెలనీ యుండుటచే లభించిన యమభవమును పరన్కరించుకొని యామె 'కురింజి క్రేన్‌” మొదలయిన ననలలను రచించెను. జోకి యను వడన నడపునాని జీవితములో వంభవించిన మార్పు లా నవలో చిక్రములుగా కల్పింనదిడెను. (వభుక్వ నంబంధ మయున (వ్రణాశికల సనుల మూలమున పర్వత జీవితమునందుండిన (వళాంతతయు) పూర్ణత్వమును నెట్లు కలగిపోయెనో రచయిత్రి మిక్కిలి యందము? (ప్రదర్శిండును.. ధనమును రుచి చూచి యుండవి వర్వఠవాసుల కుటుంబనుణు ధనముూొజకే సని చేయు మావసికస్పితిని పొందును. “జోశి'యొక్కం కుటుంబము (ప్రాచీననంన్కృళి పై విశ్వాసము" కలగియుండుబచే వెనుకనడును; ధనము నొనగెడి పైరులు పండించుచు, శ్రొత్త పద్దతుల నవలంవించిన కరియమల్లని కుటుంబము పురోభివృద్ధి చెందును, అధట విరువును యువతీ యువకులు (సేమించుకొందుకు. అప్తి పాస్తులకు సంబం, ధించిన యంకరుపు లడ్డముళ నిలుచును. పేను విజయమును గాండదును. దానికీ ముందు జోకీయొక్కం తల్లి మొదలగువారు ఫె క్కిడుమల పొ లయి మరణింకున వచనరూపమున నున్న యొకకాన్య మని చెప్పదగిన వై శష్ట్యముకో నాకథ సాగును,

చూడామణి, వనుమతీ రామస్వామి యనువారు చిన్నకథ నవల యను రెండు శఖలలలోను పరిశ్రమంచినవారు. ఇట్టి శ్రీ రచయికలలో నేటి సంఘమును గాంచి వ్యధ చెంది? రచించువారినో: తిరుగుబాటు మన స్తక్వముకో [క్రొ త్తవానిని రచింగు

తక తమీళ వాబ్బయ చరీత్రము వారినో కాంచుట కష్టము. జీవితములోని మార్చులను, “హిచ్చుతగ్గులను, సమస్యలను వారు గాంచెడి దృశ్యము ఒక యుద్యానవనమునందు వినసించుచు నందలి మార్పులను, ఇతరములను నానాడు చూచి వాని నన్నిటిని చేర్చియే కన్నులకు విం డొనగూర్చు మనోహర దృళ్యముగా నున్నది. చూడామణి తన మనోవిశ్తేషణ కథలలో మనన్త రంగములను చి్రించును. *ళోదనై యిన్‌ ముడివుి అనునది "పేర్కొన దగిన యొక నవల,

నరోజా రామమూర్తి కుటుంవిన్తీలను చిత్రించు కథలు రచించుటలో నేర్పరి, ఆమె నృష్టించెడి సిల్లలు విద్వాంనుల నవస్సులను వీడి చనుట లేదు. మధురమయిన యామెశ్రైలి కుటుంబ నంస్కృృతిని వివరించుటకు కగిన దై యొన్సును. “లక్ష్యవాదం?” “పవిత్తుశి, ముత్తుచ్చిప్పి యామె నవలలు,

తృష్ణా (అంబుజమ్‌) “రాజి, *“మదుక్కి.జ్ఞం” అను నవలలు రచించెను. విమలా రమణీ పెద్దల కుచిళను లగు కథలతోవాటు పిల్లలకొలకును కథణు రచించెను. కుయిలి రాజేశ్వరియొక్కం “ఉజర్‌స్త నెక్టం, “దైవం ॥రిత్తదు' అనునవి యుత్తమ అక్యముల నాధారము చేసికొని రవించిన నవలలు. కీ. నరస్వతి కీ. సావిత్రి. అనుత్తమ అనునారి రచనలలో 'పెళ్కు కళాసొందర్యనముతో నొప్పొరును; కుటుంబ సంస్కృతి వాధారము చేసికొని రచించినవి.

మాతఠన కళోత్సాహము గల మజొక రదయితత్రి కోమగళ్‌ (రాజలమ్మీ). 'వవి మలర్‌), “అన్నిర్‌ చిత్తిరమ్‌ రనవంఠతము లయిన నవలలు, ఈమె సెక్కు చక్కని కథలను రచించుచున్నది. *కానల్‌ వీర్‌” అను చిన్న కథలో (పేమికులగు నిరువురు యువతీయువకులు ఒక యుద్యానవనమునందు సాయంవేశలందు కొలము గడుపుచు 1ధేమిసలగా నంభాషించుచుండుట నొకడు దాగియుండి వినును. తన యొననములో నట్లు (ప్రేమించి, కలసి మెలసియుండి, వివాహము చేసికొనక - తల్లి దండ్రుల యిష్ట 1వకొరము ఒక కన్యను వివాహము చేసికొనక = లోన భూయుష్ట మయిన = కొజరతో కూడిన తన జీవితమును న్మరించి యతడు చింతించుచు, అందుచే జీవిఠకమునంద బొందదగిన యొక పౌభాగ్యమును కోణుపోయినట్లుగా బాధ నొందును. పెక్కుదినము లాదృశ్యమును గాంచి వారి (సేమమ (వ్రశంసించును; కీర్తించును; ఆశీర్వదించును. కాని యకఠవికి మజొకతెతో వివాహ మగును. ఉద్యానవననమున నడచివన్యసేమ భగ్న మయినదా? యని యతడు సందేహము (ప్రకటించును. పెండ్లి జరగి కొన్నివారములు గడచినపిదవ నుద్యానవనమునకు పోయినప్ప డచట మణల నాయిరువురి నబేస్టితిలో

కథాపాహిత్యము 8? చూచును. తాను (పేను యవి విశ్వసించినది యెండమావు లయి పోవుటనుగూర్చి కలచుకొవి యఠడు విరక్తి పొందును.

3. జయలక్ష్మీ రచించిన “జ్యాలపుట్టనెబ్బం” అను నవల కుటుంబజీవితములోనవి యె త్తునల్లములను చక్కగా వివరించును. “కృ త్తికొ (మధురం) రచించినవి కూడ నట్టివే. మనస్పులోవలి నంభవములను (వ్రదర్శించుటలో నామెరచన లానకకి వవాం చును, “పృగై నడువిల్‌”? “పొజాకూ్లు' అమనవి పేర్కొనదగినవిం అనువాద కథలు;

ఇతరభాషసలలోని నవలలను, చిన్నకథలను ననువదించి తమిళ్ననజల కందిం౦ చిన యనువాదకులయోక్క. సాహిత్య'సేన కూడ (పళశంపింపదగి యున్నది. వారిలో కొ. శ్రీ శ్రీ? తా. నా. కుమారసామి. కా.నా.శేనావతి, జయరామకా అనువారు “సీర్కొనదగినవారు. మరాఠీలో గొప్పరచయిత యని పే రందిన కాండేకర్‌ రచిం చిన నవలలను, చిన్నకథలను కొ.(శ్రీ.(శ్రీ తమిశములోవి కమవదించెను. కొండేకర్‌ రచితను లగు “ఇరుధ్రువం”, “క్రొాంచవధం” “ఎరినక్షత్రం” మొదలయినవి తమిళుల యందు కమిశవవలలనలెనే వ్యాప్త నౌందినవి. మరాతీలో “వక్క” యమనకనికత లము కూడ కొంద అనువదించిరి. బెంగాలీనుండి శరచ్చందదుడు, బంకించందుడు అనువారి[గ్రంఠము రీళ తాని ప్రారంభములో నే తమిళమున వ్యాప్తి నందెను. రవీం(దనాభ టాగూరు కవితలను, కఠలను, వ్యానములను ననువదించి కుమారసామి, పేనావతి యనువారు (ప్రసిద్ధి గాంచిరి. హిందీలోనికథలను, (పెంచి, జర్మను) రష్యాళాషలలోని కథలను కొందజు తమిళములోని కనువదించుచున్నారు. వానిమూలమున నవలలను, చిన్నకథలను వతించెడి పాఠకులయొక్క యఖథికుచియు? మక్సాహమును విన్స్ఫృతి గొంచుచున్న దని చిన్చవద్భును. (దావిడభాష లయిన మలయాళము, తెలుగు, కన్న డము అమభాషలలోవి కథలను, నాటకములను ననువదించవయక్నము కూడ (ప్రారంభ మయ్యెను. కన్నడమున కారంత్‌ అనునతని “మరశి మజణ్డీక” పిద్దరింగయ్య చేత ఠమిళశములో మిక్కిలి మవనోవారనుగా ననువదింవబడినది. యం,యస్‌.కమల, గోపీవాథధ్‌ మొదలయినవారు తెలుగు, మలయాళము మొదలయిన యిళరభాషారచనల వనమవదించిరి. కల్పనోత్సాహము :

వమ స్తరేశవ్రజలకును నుండున్లే తమిళవేశప్ప (వ్రజలకును (పేమకల్పనల

లోను; నపూర్వనన్ని వేశచిత్రణములోను తీరవి యుక్సాహము కలదు. ఒకానొకకాభి

జరి తమిళ వాబ్మయ చరి[క్రన్వ్య మున కొవ్యములును, పురాణములును నాయాకలిని తీర్చదగిన యాహారముగా నుండి (వజల కానందమును కలుగ బేవెను. ఉలా మొదలయినవియు, పెక్కుస్థలపురాణము లను రచింవబడినకాలములో కూడ వానిమూలమున _ నట్టియాహారను లభించు చుండెను. అచ్చుయం[తము లఖివృద్ధి చెంఫనపిదవ పెళ్కు(ప్రాతకథలు విక్రమాదిత్యుని కథలు) భక్తులకథలు, పంచతం[కకథణ, అరబ్బీకథలు మొదలయినవి యట్టివిందు నొనగూర్చినవి. నవలలు, చిన్నకథణు నఖీవృద్ధి చెందినసిదస కూడ వీళతాన్టి(ప్రజలు మఠఅల (పేమకల్పనలను; అనంభవము లగుకార్యములను, విపరీకధోరణలను నాద రించెడిద్భృక్పథ మరిక మయినది కొర్యములను వర్షించుట తగ్గిపోయి, -మానపిక- న్వభావములను తెలి పెడినూకనవద్దతి వృద్ధి చెందినవిదస కూడ (యేమమనస్టికులను కామేచ్భ గొన్నవారి విపరీతదోరణులను తెలిపెడికథల నాదరించెడి యొకయాకలి యుండుచు వచ్చెను, అ యవసరమును గుర్తించిన రచయికలు కొందలు కాము రచిం చిన్నచిన్నకథలలోను నవలలలోను నా కామభానతరంగములను, తద్విపరీఠము లయిన రోరణులను నమర్చి, వానికి తగినపా(శములను కల్పించి రచించుచున్నారు. వానిలో కన్ని కొవ్యధర్మము కలిగి మిక్కిలి మనోహరము లై యున్నవి. కనుకనే వాక మొందినవిజయమును గాంచి యితరులును నవేవిధమున రచింన యత్నించి కొమరన మును పెంచి కళశాధర్మము నొనగుటకు వీలు కొక యవస్థ పడుచున్నారు అట్టికథలలో స్థలపురాణములందు వలెనే నా్తవిరత ((౧681188ఏమ చూడుటకు సాధ్యము. కొడు వానిలో సాహిఠత్యమున స్థిరముగా? శాశ్వతముగా, నాణుగుకాలములపాటు విలువదగినపి యువి యని చెప్పుటకు వీలు లేకున్నది భవిష్యక్కాలమే వానినిగుటించి తీర్పు చెన్చ నమర్జ మయిన దని వదలివేయనలసి యున్నది “నాగంఠము భవిష్యత్తులో సాహిత్య మున (వ్రపిద్ధి గొంచి విలనవలయి వని నాకు చింత లేదు. వర్తమానకాలమున, నాజీవిఠరకాలములో నాకు కీ ర్తి కలిగిన చాలును; ధనము లభించిన చాలును'అను సొహ పో'పేత మయినమవఃస్థితి కూడ కొందజు రచయితలకు వచ్చి వేపెను. భవిష్యత్తును గుజించి మాత్రమే కాక నర్తమానకాలమున నలుపురు పొఠకులయొక్క సహజ మయినమనస్సు తప్పుదారివి నడచుటను గుణించి కూడ వారు చింతించుట లేదు, ఇట్టిస్టితిలో (ప్రకటింపవిడెడికథలలో (వ్రపిద్ధి గాంచిన వెల్ల సాహిత్యముగా విలునదగిన' వవి చెన్సుటకు వీలు లే కున్నది. వివిధము లగురచనలు:

స్టూలముగా చూచినపుడు నవలలు: చిన్నకథణ అనుకల్పితరదనలు తమిళమున నివృద్ది చెంధుచు నచ్చుళున్న వని ఛెన్సవచ్చుము. 10008 సదన పలువురు రగయి

శథాసాపాత్యము [17 ఈలు వెలపి కథాశాఖలో శమిళసాహిత్యము నభినృద్ధి చేయడు వర్షుచున్నారు. నవలా శాఖకం'టె చిన్నకథళాఖ చక్కగా నభివృద్ధి చెంది పృష్టికరముగా వచ్చుచున్న దనుటరో చందేహము లేదు. అధమ మమున = సాహిత్యయోగ్యక లేని రదనలును ఇతర ఛాసలనుండి యెకవు తీసికొవియో, (గంథచౌర్యము చేనియో రచింనబడినరచనణ శూడ లేక పోలేదు. వారవత్రికలకును; వార్షికళవ త్యేకనంచికలకును (వాని యాయవల నవీన యవనర ముండుటడచే నెట్లో, యేదో (వావ్‌ రచయికలు కొందజణు న్రికలకు చంపి వేయుచున్నారు. కొని యట్టి యధమరచనలకు నడుమ యోగ్యము లయిన కళాత్మకరచనలు పెక్కు కొనవచ్చుచున్నవి. ఇక్షు యుండనలయు నని రాగట్వేషముల నాధారము చేసికొని లక్షణనిర్దేశము గావించుకొవి నవలలను: చిన్నకథలను చూరి ఇవి కొవు, ఇవి కొవు అవి లోనముల బేర్కొని (తోసిపుచ్చుటకు (నయత్నించు జారును కలరు. (ప్రొాచీనకాలమున రచింవబడినకొవ్యములికు “పొట్టియల్‌' అను సేర అకణ(గంథనును కల్పించుకొని -గుణమును- (తోవిప్చచ్చ యత్నించినక వీళ్వరులి విఫల్యసయత్నమునే యిది జ్ఞ ప్తికి తెచ్చుచున్నది. వారి రాగల్వేషముల నథిగమించి కెష్కుమంది రచయిళలు చక్కనివిర్మాణమును, అంకరధర్మనును గంకథలమ కచించుడు వచ్చుచున్నారు. ఏకనక్షమువారి యభిమకమునకు తగినట్లుగా నెల్లకఠథలును నేర్పడుటకు సాధ్యము కొదు, కళ యమనది నలువిధము లయిన విషయములను గుటించి యొప్పును. వణువిధము లయిన యాకృతులను దాల్చును = అనుయథార్థమును దృష్టియం దుంచుకొని చూచినచో నవలలును, చిన్నకథలును తమిశములో నవేకవిధ ముణగా నభివృద్ది చెందిన దని తెలిసికొన గలము. కొలమునకు తగినట్లుగా నంఘము మూబుచుండుటచేతను, (కొ త్తక్రొ త్తనమన్యలు తల యొ త్తుగుంగుటచేతను నీళతాద్ది మున వాంతరధర్మము సలువిధములుగా మాటుచు వచ్చెను పొంఘికనమన్యలను (్రశాంశముగా చూచువారు, తొందరపాటుతో . తిలకిండునారు (న్రవంచముయొక్కం వ్రరిన్యాస్త మయిన చర్మికలోనుండి యాకొలముయొక్క యల్పత్వమును గుర్తించు వారు, నుందువెనుకలు నుజచి వర్తమాన కొలము నొక్కదావినే వస్తువుగా గ్రపొంచిం దానివి గొవ్స చేసి చూశువారు. ఇతరులకష్టములను పోంటములన్న శమవిగావే భావించెడివారు....-జనువిధముగా పెక్కుతెగలనారు కథలను రచించి యుండుటను ఈళకాన్తి తమిశసాసాత్యచరి.ఈమున చూళును. రచ ముత లనేకదృక్పత వులు గలవారుగా మండుట_మూ(క్రమే కొక పొఠకులు కూడ సలుతెలను లమిన కునప్‌స్టికులను, లిన్నవిధము లగునభివృద్దివికలనా రై యుండుటను మవము -విన్మ భీంవ.రాదు. కనుక; గొన్సవనలకలు, _ చిన్నకతలు అన్నియు . -నందజకను ప్రీతి

శి తమిళ వాజ్మయ చర్మిశ్రము పాకము లయ్యె నవి చెన్పుటకు వీలు లేదు. భానయుక్త మయినదృష్టియు, మనోహర మయిన రూపనిర్మాణమును గలకథలుగా నుండినను కథలు జీవితమునకు సంబంధించి నవిగా, జీవికమునే వ్యాఖ్యావించునవిగా నుండిననే యవి (గంథరూవమున వేలయుట జరగుచున్నది. ఇన్నిపోరాటముల నధిగమించి తమిశపాహిత్యమున నవేకకథలు వెలు వడి శ్రేష్టము లయి వెలయుట (వ్రళంసింపదగి యున్నది. ఉత్తమ మయిన కావ్యకాలి లోను భానకవిత్వశాఖలోను వేవిధమునను వెనుకబడక యఖినృద్ధి గాంచుచువచ్చిన తమిళము వేడు ననలా(స[క్రియలోను, చిన్నకఠళవ(క్రియరోను నభివృద్ధి చెందుచుండుట "పేర్కొనదగిన యొకవై శష్ట్య మే యవి చెప్స్పదగును. సంఘము = మానవుడు;

ఈళకాల్టీయందు (ప్రాభనము పొందుచు వచ్చిననవలలలోను; చిన్నకథలలోను కానవచ్చున స్తువులో స్పష్ట మయిన యొకమార్చును చూడ వచ్చును, నూతనకవితల జోను నామార్చు కానవచ్చుచున్న దనవద్చును. అది యేమి? పూర్వశతాబ్దములలో రచింవబడినవద్యకొన్యములయం దనేకములు భగవత్పంబంధములుగా నయిననగు మండును, లేదా ధన మొసగి సాయము చేపిన వదాన్యుని లేక రాజును (వళంనిందు నవిగా నుండును. నేడు వెలువడుచున్న మాతవరచనలలో దై వమునకు కూడ నంతగా స్థానము లేదు; రాజ్యవరిపొాలకు డగురాజునకు కూడ లేదు. వేటిరచయికల యాదర మును పొందిననాడు మానవుడే; మానవసమూహ మే వారికల్పనలో నొకవేవాలయ మై వెలయుదున్నవీ, రచయిత లనేకులు దై వారాధకులు; (వ్రాతపనిముట్టగు వారి కల మాయా రాధనమున (సముఖముగా పనిగొనుట లేదు. అయినను వారి పూజామందిరము వేణు, కొందటు రచయితలు తమవంటివారిని కొందతిని చేర్చుకొని యొకనంఘముగొ వ్యవహరించుచు నానందించుచున్నారు; కొని, వారి కల్చ్పన్మాపవాహమున నానసంఘము కూడ నిలుచుట లేదు. వారు ధనార్థ మై రచించుచున్నారు. కాని, వారి భావ తరంగములలో నాధనము కూడ (ప్రముఖస్ట్థానమును పొందుట లేదు. నసంఘముయొక్కం నంఘనభ్యు డయిన మానవునియొక్క పోరాటమును; కష్టనులములునే వారి రచనా వన్తువుగా నున్నవి. ఈవిషయమును నేటిననల, చిన్నకథ, నాటకము, కవిత ఇని యన్నియు తెలియజేయుచున్నవి. నమ వ్తసాహిత్యమును దైవములను, నంవన్నులను చుట్టి పరిభ్రమించుచుండిన పరిస్టితి మాజి యెవరో యొకకొందణి కవితలు మ్యాక్రము దై నమునకు సంబంధించి యున్నవి. నంసన్నులను కీ ర్తించుచు ఛచింవబగెడికవితలో; వ్యాసములో యొకనన్మాననళను దాటి జీవింన క క్తి చాలని

కథాసాపాత్యము ప! వై మజగిపోవుచున్నవి, మానవునకు లేదా నంఘమునకు నంబంధించిన నూతన భ్రావములును, మనోహరము లగుకల్చ్పనలును మాత్రమే పాహిత్యజీవితము బొందు స్ధితి తుర్చడిపటోయినది. భగవదారాధనము వ్రైయ క్తిక మయిన యొకలానముగా విద్వాంసులమనో వీధులందు విలుచుచున్నది. నంవన్నులతోడి నంబింధము కొందజు (వతశ్యేకరచయితల బాంధన్యముదాక మా(క్రమే సరిచిత మె విలచిపోపుచున్నదిః; ఈ రెండును సాహిత్యవృష్టిలో పొందుచు వచ్చినస్థానమును సంఘభావము, మానవ భావము ననునవి యా(క్రమించుకొని యున్న దనువిషయమును కఠమిళనవలలును, చిన్నకథలును విశదము చేయుదున్నవి,

క్షే, వ్యాసము మొదలయినవి

('ప్రాచీనత్వము, నవీనత్వము ;

పూర్వకాలమున కమిళమునందు వై ద్యము, జ్యోతిషము, విజ్ఞానకాస్రము మొదలయినవానిలో నేది యయినను వద్యరూపమున రచించు నొాచార ముండెను. వద్యకాన్యములు రచింపగలవారే విద్వాంసులుగా గొరవింవబడుచుండిరి. నాటకములు కూడ సద్యరూసపమున నుండెను; పెక్కు తెజకు లయిన వర్ణనలను, కల్పనలును వద్యరూపమున వెలపెను. ఈ నూర్చు ఏర్పడినపిదప నచనగంథము లెక్కువ యయినపీదవ సదునేడు, పదునెనిమిది వందొమ్మిదన శతాద్దములలో రచింపబడిన వద్యకొవ్యములను పతించువారును, నాదరించువారును తగ్గుదు వచ్చుచున్నారు. మహో త్తమ మయినసోహిత్యధర్మము కల గొప్పపద్యకొన్యములను మా(శమే కొందజు పఠించి యౌదరించుచున్నారు. ఇతరపద్యకొన్యములను వళఠించువారు కర వయిరి, వానిని రచించినక వీశ్వరులపేళ్ళను కూడ వారు మజచిపోవుచున్నారు. ఉదాహరణమునకు - గతశతాన్దిలో పెక్కుపద్యకావ్యములను రచించి (పపిద్ది గాంచిన మీనాకీసుందరంపిక్సై నేడు (వ్రజలన్మృతిసథములో నంతగా లేరు. అఠవిశమ్యడగు ప్వామినాథఅయ్యరు రచించినజీవితచరి.త్రము మూలమునను, శేక్కిటి7ర్‌ నుగుటించి యతడు రచించిన పిళ్లై త్తమిగ మూలమునను నతడు కొంళనణకు న్మరింనబడి యాదరింసదిడుచున్నాడు. కడచినళతొనిలో వద్యకాన్యములను విరచించిన యితర కవీళశ్వరులపే్లు అంకమా(తముగా నయినను న్మరింపబడుట లేదు నమరనసన్మార్ల మను నొకమార్గ్శమునకు జనకు డై, కరుణరనమే రూపు దాల్చెనన గొన్న మహ వీయు డై వెలసి యుండీినందున రామలింగస్వామి యొక్క సులఠ మయిన, మధుర మయినకవితలు 'పెక్కురచే [పశంసింసదిడుచున్నవి. నూతనమార్గమున నరళము అయినసర్వనమయ కీ ర్తనలును, వీతిపొటలును రచించినందునను, తమిళ పొాపాత్యమున నపలకు నాందీవాక్యము పలికిసందునను, మాయురం వేదనాయకం పిశ్నే కీర్తింపవడుచున్నాడు. ఇఠరకవులు రచించినవద్యకాన్యములు పెక్కు పాఠకులు లేక మూలపడి యున్నవి. నేడును వారి నమసరించి (ప్రాచీన నం,వదాయ ఐద్ధముగా? (ప్రాచీననస్తుపుతో సద్యకావ్యములు రచించువారివి (స్రజ లాదరించుట లేదు,

వ్యానము మొదలయినవి 808 ఉదాహరణముగా; “ఇన్నిశ్రై వెశజ్చా ఇరునూరుి, '“వంచకం[తవెజ్చ్బా?? *ప్రక్రపాద్ర

వూట్టంకాది”, “వళ్లవర్‌ నేరిశై” మొదలయినవద్యకావ్యములను రచించినమహాకచి:

చోటవన్హాకా షణ్ముగంపిక్నైని పేర్కొనవచ్చుమ. నూతనభావములను, విషయములను

కల్పనలమ సద్యరూవమున నొనగువారికివి, (పొలీవభావములే యయినను నూఠన

చృందోరూపములలో రచించువారికివి మాత్రమే (ప్రజలయాదరము నేడు కొంతవజక్షు

లభించుచున్నది.

అయినను, వండొమ్మిదవళతాల్షి చివరిభాగములోనుు ఇరువదవళతాద్దపు

పూర్వభాగమునందును మండిన కవీశ్వరు లనేకులు (ప్రాచీనత్వమును విడనాడక,

మాతనఠ్వమున కూడ (ప్రవేశించి, (గ్రంథములు వికచించిరి. వారిలో కొందజిుదనలను

చూతము. వారు వద్యకొన్యములను; నతన్యగంథభము9ను నమానముగా రచించినవారు.

సూర్యనారాయణర్‌. మొదలయినవారు :

శుద్ధతమిళ (తవిత్తమిభ్రు ఉక్సాహము. మెండుగా గలకవీళ్వరుడు సూర్య

వారాయణశావ్రియార్‌. (1820 = 190%), అతడు తన'సపేరును కూడ పరిదిమార్‌

కలై ఇర్‌ అని మార్చుకొని ముద నుందెను, -అతడు *జ్ఞానలోధిని యనునొక' వ్మశ్రికకు సంపాదకుడుగా (1887 = "88) వేవన చేపెను. కలావతి, రూపానతి

మానవిజయం) మదివాణకా మొదలయిననాటకముల నకడు రచించెను. నాటకకళలో, వాఠవి కాన క్రీ మెండు. నాటకళాఅ కుండిన యననిందను తలచుకొని యతడు మిక్కిలి. చింతించెను. వాటకసొహిత్యమును సృష్టింన నఠడు పూనుకొనెన. కత్కళాలక్షణ మును వివరించుచు నాటకవియల్‌ అను నొక (గంథముగా రచించెను, అతవిపాటలా

(ప్రాచీనకావ్యశై లిలో మన్నవి *శమిత్రమొటియికా వరలారు' అను(గ్రంథముమ, “కమిగ్రిపులవర్‌ చరి త్తిరమ్‌' అనునదియు వాకొలమున మిక్కిలి యుసయు క్రము లయిన (గ్రంథములు, నంస్కృృతమునుండి “ముద్రారాశసమ్‌' అను ౫టికము నిత డమువదించెను. సంస్కృృతాంగ్ల భాషలమ చక్కగా నభ్యపించి యుండినను నథవ్షి హృదయము మాత్రము తమిళసాహిత్యాభివృద్దినే (ప్రధానముగా నరించినది అశని శ్లమిళశ్రైలి కఠినముగా నున్నను నం దొకనిధ నయిన జీనసవాహము కలదు, ఇపూర్వళద్దిము లనేకములు కలసిన ప్రాచీనకాన్యశై లిగా నుండినను నతడు తెలిసిన విషయములలో నూఠనత్వము కలదు. నిశ్వశేయము కలదు. ఆందుడే నకని. (గ్రంఠములు కృళార్థము లయమ్మెను,

884 తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము

పిన్నర్తూర్‌ నారాయణసామి అయ్యర్‌ (182 = 1914) వినూశన మయిన పాహిత్యాభివృద్ధి కల వాజానరణమునం దుండినను (ప్రానీనమార్గములోనే పెక్కు (గ్రంథనులు రచించెను. మాజొక్కర్‌ ఆట్టుప్పడై, తెజాతిల్ళైఉలా) తెకతిల్నైక్కలం విగం, కలప్పాభ్రవ్పురాణం అనునవి యకడుర చించినగంథములలో ముద్రిఠములు, ఒక స్థలప్పరాణను? ఒక అట్టుప్పడై, ఒక కోవై, మలికొన్ని (గంఠములను ముద్రితములు కొకుండగనే విలచి పోయినవి. అతని కీ ర్తిప్రతిష్టల వీవద్యకావ్యములు నంరక్షింవ లేదు. “నట్టివై' యనునంగకొవ్యమున కతడు రచించిన వ్యాఖ్యానము మూలముననే యఠడు (ప్రసిద్ధి గాంచియున్నాడు.

మనోవ్మజి అమ్మైయార్‌ (1848 - 1008) అనువామె నేడు సేరు కూడ ెలియనికవయి[తి యయి పోయెను. కాని, యాకొలమున న్రీలలో పాండిత్యమును గడించి వదునైదు సద్యకావ్యములను రచించినకనయి(తి యనువిషయము తెలిపికొన దగియున్నది.

నలళలోదనచ్చెట్టియార్‌ (1878 = 189) ప్రొచీనమార్గమున కొన్యము రచించుటలో నమర్థుడు; మూతనమార్గమున కూడ రచించునేర్చు గలవారు. "షీక్‌స్పయరు రచిక మగు*పింబలిక” అను నాటకమును ఠమిళమున రచించి యం దఠడు స్వయముగా నటించెను కూడ. అతడు తన చిన్నవయసులోనే, యిరువది యొక్కటనయేటవే మరణించుటచేత నకని రచనోత్సాహ మంఠతమ్శాత్రముతోనే యాగిపోయెను.

ఆ శతాబ్టియం దుండిన అడ్లానలై రెడ్డీయార్‌ అంకాది, పిక్తే త్తమిభ్రి మొదలయిన వద్యకొవ్యములను రచించెను. నంగితరచనలలో “కొవడిచ్చిందుి అనునది (ప్రత్యేకవిశష్టఠ కలమెట్టు కలది. ఆది జానవదగీతమునలె సుబ్రహ్మణ్య ప్వామిభక్తులు భక్తితో పాడుచు పూణు పొలు కలకావడి నెత్తుకొవి యారాధించుట కువయోగించునదీ, కావడిచ్చిందు పొటలు రచించి (ప్రసిద్ది గాంచినవాడు అడ్జామల్జె శెడ్డియార్‌. ఆతవికీగల గొవనంగీతజ్ఞాన మాపాటలను రచించుట కఠతనికి సహాయము జీసెమ. పొటలు శబ్దసొందర్యము, నర్ధపొందర్యము కలవి; వావియందలి సంగీళ మాధుర్యము శ్రోఠలను ముగ్గులను గావించును. కావడి యెత్తి, భుజముపై మందు కొని; యాడునక్లు నేడునము ననేకు లాసాటలను పొడుచుందురు. ఆ పాటలను వివి నపుడు హృదయము గంతులు వేయను. అట్టి మధుర మయిన, నంగిళవై శష్యను కలపొటలు రచించుటచేతనే యతవికీర్ధి యజరామర మై నిలచి యున్నది.

ప్యానము మొదలయినవి వ!

(ప్రాచీననంవ్రదాయము (వకారము విద్య నభ్యపించి? పొండిత్యమును గడించి 'పెక్కు(గ్రంథములు రచించినవిద్వాంనుడు రా. రాఘనయ్యంగారు (క్రీశ. 1870 1848), మధురలో (ప్రారంభింపదడిన “శిన్టమిటి అను సాహిత్యవ(త్రిక శతడు (పథమ నంపాదకుడుగా నుండి దావి నవభివృద్ది చేసెను, ఆతడు పాహిఠత్య పౌందర్యముల నెత్తి చూపెడి సెక్కు వ్యానములను రచించెనుం భగవద్గీతను, శాకుంతలనాటకమును సంస్కృృతమునుండి యమవనదించెను, “కుణుం దొగైై”కి ఒక విపుల మయినవ్యాఖ్యానమును వెలయించెను. వంజిమానగర్‌, నల్లి శెవ్పః లమై మెల్లియలార్‌ తమ్మ్య్రి మొడ్‌ వరలారు అనువరిళోధనగం(త్రములను రచించెను. (ప్రాచీనమార్గమున వకడు రచించిన వద్యకాన్యములు వలిఎగ౮్రవదు, పారికాదై యను నవి. వానిలో వర్దపొందర్యమును కల్ప్సివానంపదయు. కలపాటలు పెక్కు కలవు. పారికాదై యనునది “వెజ్బా'వద్యములతో కూర్చిన యొక చక్కవికొవ్యము. అందు (ప్రొాచీనకొఅమున గొన్పవదాన్యుడుగా (న్రపిద్ధి చెందిన “పారి'యనువాని గొవృఠనమును కాన్యసొందర్యభరితము లయివనసద్యములలో నభివర్జించెను,

అకవిబంధు వగు ము. రాఘనయ్యంగారు (1878-1860) గొప్ప వరికోధకుడుం అళడు కనచిన్నతననుననే “కెన్షమిటి' అను నొకసాహిత్యవత్రికకు నంపాదకుడుగా వని చేపి గొన్పసేన గావించెను. సొహిత్యమును గుజించియు, చరిత్రమునుగుజించియ వనఠడు రచించిన వరిశళోధనవ్యాసములు మిక్కిలి యునయోగకరము లయినవి, అతని కమిళశై లి యపూర్వశబ్ద్వములతో కూడినకాన్యశ్రై లియే యవి చెన్పదగును.

ఇలక్కు.మణప్పి _క్లై (1864-1050) (వ్రభుక్వమునం దొక బాధ్యళాయుళ మయిన వదవిలో నుద్యోగము చేయుచునే కమిశముయొక్క యఖభివృద్ధికి విశేష నుయినకృషి చేసినవాడు. ఇయల్‌ (ఇలక్కియమ్‌), ఇశ్లై? నాటకం అనుమూడుశాఖలలోను కృషి చేసినతమిళవిద్వాంసులు కొలదినుంది మూ(క్రమే కలరు. వారిలో న్యగగణ్యుడు ఇలక్కుం మణప్పినై. ఆంగ్లవాటకముల నమవదించుట మాశక్రమే కాక తమిళములో కూడ నతడు నూఠతననాటకములను రచించెను. కవిత చెన్సళ క్తీయు నతవికి గలదు. “కట్ట శే కలి తురె' ఆను ఛందోలేదములో నొకవిధ మయిన (క్రొ త్రదనమును= యతి,పాసవిర హీఠముగా రచించు వద్దతి-నతడు తమిళమున (వ్రవేళ పెవ్రైను. వీణను మీటుదు, నల రాగములను పాడి, నంగితయు క్తము లగుకీ ర్తనలమ రెండునందలకు పైగా నతడు రచించెను.

శ08 తమిళ వాబ్మయ చరిత్రమ వా.వు,+: ళివాః

దేశస్వాతం(క్యసనురమున ముందు విలిచి, యాకాకిడి కోర్చి, పేవ చేసినముహూ వీయలలో కొందజు తమిళసాహిత్యాలివృద్ధికివి పేవ గావించిరి. వారిలో “కన్సలోట్టియ తమ్మ్యి౯ో (పడవ నడపినకమిళుడు) అని (ప్రసిద్ది గాంచిన వావు, చిదందిరంసి కై (18721881) ఒకడు, అతడు 1008న నంవత్పరమున న్వదేశవడవలకం పెనీ నొక దానివి (ప్రారంలించి తూత్తుకుడి రేవులో ఆంగ్రేయల కంపెనీలస పోటీగా సడవలు నడపెమ. దావిమూలమున నాంగ్లేయ (ప్రభుత్వముయొక్కు కొఠిన్యము వకు పొతు డయ్యెను. పెక్కు నంనత్సరములు చెజసాలయం దుండి కష్టము లను భవించెను. చేమ్సుఆలకా అనునాంగ్లేయవిద్వాంసుని యభిప్రాయములను తమిళమున కనువదించి మూడు[గ్రంథములుగా వెలయించెను, “'మనంటోలవా(బ్ర్వి”, 'అగమేపుజంి, “వలి మైక్కు “ర్షం అనునవి యాగంథముణ. ఉన్నతము లయిన, సత్యభావపము “సేకము లయిన విషయములను గంఖీర మయిన తమిళశై లిలో వెల్లడి చేయు గ్రంథము లివి. 'మెయ్‌౪త్‌వు”, 'మెయ్‌అటిమ్‌' అనునవి యతడు రచించిననీతి గ్రంథములు. వావిలో తిరుక్కుటక్‌ అభిప్రాయముల ననుసరించి చక్కవివిధము జీవికసక్యములను తెలిపి యున్నాడు. *కడపుశ్‌ ఉణర్వు' (భగవద్భానము) మొదలయినవానిని చక్కగా జోధించు మూటుపాటలను రచించి “ఎజాపొడల్‌తిరట్టు' అనుసేర నొక్యగంథమును వైలునరించెను. కనభార్యజీవిఠదరిత్రమును కరుజరసాత్మకముగా పద్యరూసమున' నఠడు రచించిన *వళ్లియమైచరి త్తిరమ్‌' ఆన్నుగంథము కూడ పేర్కొనదగినది, 'ప్రజలకొలక్షై పేవచేవెడి యుశ్సాహమును; వేసికలమీద నుసన్యసించి, యుపన్య పంచి (ప్రజాహృదయముల నాకర్షించిన యభ్యానమును మండుటచే వారిశ్లైలిలో సార శ్యము కానవచ్చును. ఈ కవీశ్వరుడు భారతియార్‌కును;, బాలగంగాధరతిలకుకును మీ[క్రుడు. అతడు దారిద్య్యముచే పీడింపబడుచుండినకాలమున తిలక్‌ అతవికి ధన నహాయము గావించెను. దేశధ_క్రియందు నర్జిల్లిన యాకని తీవ్రజీవితము భాషాభకి యుం దానక్తి వహించి సాహిత్యసేవకు స్తానము నొపగెను. అతడు పత్రికానంకొ వ్‌కుడుగా కూడ వేవచేసెను. వచనములోను కొన్ని (గ్రంథములను రచించెను. నే తతవి (గ్రంథములను పఠించువారు తక్కుననంఖ్యలో నున్నను ననేక లతనికీ ర్తిని స్యాపింనజేయుటకై సంఘముల 'నేర్పాటు చేసి సేన గావించిరి.

దేశ స్వాతం[త్యనమరమున పాల్గొని గొప్ప సేవ చేసి కారాగారమున. పెక్కు కష్టములపా లయిన సుబ్రహ్మణ్యివా (188 1825) చిదంబరంప్కక్షైకి. మ్యికుడు

ప్యానము ముదలయినవీ శ? భారతియార్‌ పొటలు దేశమం దగంఠట వ్యాపించుట కీఠడు మిక్కిలిగా తోడ్పడెను. వ్మ్యశ్రికలు నడసియు, వ్యానములు రచించియు, టేశీయభావమును, సాహిత్యాన క్రివి వళివృద్ధి గావించెను. ఆతడు ముస్పదికి వై ఐడిన (గ్రంథములను రచించెను. *వటయ వారదర్‌” అను కలము పేరుతో హాన్యవీకరనళరితము లయిన వ్యానము లనేకములు రచించెను. ఆతడు తిలక్‌ పట్ల విశేష క్రిగొరవములు కలవాడు. తిలక్‌ అనుళట్దము నకే న్వతం్యత్ర మనునర్దము విఘంటువున స్థానము బొందవలయు నవి యఠడు వాంరీం చెను, ఆతడు నాటకళాఖలో కూడ కృషిచేసెను. 6వాజీ, దేశింగు అనుదేశీయనాయకుల యొక్క చరితఈ్రములను నాటకనులుగా రచించెను: ర ంగస్థలముపై వానిని (వదర్శింవ జేసెను కూడ. దేశీయభానమును రేకెత్తించుబకు నాటకములను రచించి యతడు వాని వాకార్యమునక్షై యుసయోగించుకొనెను.

స్వామినాదయ్యర్‌ ;

డాక్టర్‌ ఉ. వే. స్వామినాదయ్యర్‌ (18561042) ఈళతాన్టీ యం దజరానుర మయినకీ ర్తి కర్ణ మగు గొవ్పఠమిళభాషా సేవ చేసినవాడు. కాళన(త్రములలో దాగి యన్న ఠమిళ లివితగంథముల నన్వేషించుటలోను, వానిని డదివి, నరిళోధించి, వరిష్కరించుటలోను, వానికి పరిశోధనాత్మక మగుసీతికను; కవిచరిక్రమును, (గ్రంథ విషయమునకు నంబంధించివరచనలను వెలయించుటలోను... విశ్రాంతి యెటుగక శ్రమించి తనజీవితకొలము నంతను ధారపోవెను. అట్టి విరంతరసరిశ్రమవలనుగా ప్రాచీన సంగకాలప్త[గంథము లనేకములు మంచిపరిష్కరణములతో వెలునడినవి, జీవకచింఠానుణి మొదలయిన కొన్యములు (ప్రకటింపదిడెను.

అ నేకకాన్యములు: పురాణములు, “తొదు”(గ్రంథములు, “కోవై ”ల, “ఉలాలు, పరజి, కురవంజి మొదలయినవి నారిచే దక్కగా సరిష్కరింపబడెను. పుణనానూజు, వ త్తుస్పాట్టు, వదిట్టుప త్తు మొదలయినవావి పరిష్కరణమున అతడు శెలిపియున్న యంశములన్నియు. గొప్ప మౌలికపణోధనలు, మణిమేకలై కదై చ్కురుక్కమ్‌, జుద్ధదర్శమ్‌; ఉదయనర్‌ కద్లై చురుక్కమ్‌ అనునవి యకడు (ప్రాచీనగంథముల నను వరించి రచించినవచన[గంథభముణు, తమగురు నయినమీనాడినుందరంపి క్రి యొక్కం జీవిఠచరి.క్రము నఠడు మిక్కిలి విపులముగా రచించెను, జీవితదరి.క(గంథములలో వది (ప్రత్యేకవిశష్టత కలది. ఆతడు నజీకొందణియొక్కం జీవిఠచరి.త(గంథములను కూడ రచించెను, “వాజాకణ్ణదుం కేట్టడుం, “వట్రయదుం పుదియదుం', 'నల్సుర్డై

శీ తమిళ వాజ్మయ చరిత్రము కోవై * *వినై పుముంజరి' యనునవి యఠని వ్యాననంకలనములు వానిక్రైలి నర శము, సుందరము, వైశద్యగుణళోలిళము. మయిన సులభకమిళమున (గంథ ములు రచించి యీశకాల్టీలో నతడు వచనము మొక్క అభివృద్ధికి గొవ్పపేవ గావిం చెను. కవిఠలు చెప్పుటలో గూడ వత డారితేరినవా డయ్యు నక డాప్రకియలో ప్రసిద్ధి చెందలేదు. ఆతని పరిళోధనాత్మకరచనలును;, విషయభరితము లగువ్యానములును, జీవితచరి,త(గంథములును పీళతాన్దియందు ఈమిశముయొక్కం య$ఖివృడ్దికి మిక్కిలిగా తోడ్పడెను. తమిశమున కయియే జీవించిన యతనిమహవీయజీవితము తమిళమునకు గొప్పకీ ర్తివి కలుగణేవిన దవి చెన్న వచ్చును. అందుచేకనే, బొదియనులై ప్పిజన్షమొభి వాభివజీయుమ్‌ కొల మెలాం పృలవర్‌వాయిల్‌ తుది అజీవాయ్‌; అవర్‌ నెబ్టాణా వాాాత్తు ఆతివాయ్‌; ఇజప్పీన్లి తురిబ్లువాయే అవి మహాకవి మబ్రహ్మణ్యభారతియార్‌ చేత నతడు నోరార కీ ర్రింపబడెను. మ జెమలె అడిగళ్‌ మ్‌నా చ్‌వా

ఆంగ్లే యము, సంస్కృతము, తమిశము అను మూడుభాషలయందును గల యాద్గ్రంథములను దదివి పాండిత్యము గడించిన మహావిద్వాంసుడు మతైనుల్లై ఆడీ గళ్‌ (1878-1950). స్వామివేదాచలం అమనది యఠని యనలు నంన్కృరనాను 'ధేయము. దాని నఠడు తమిళము చేసికొనెను. అతడు తన చిన్నతనమునంటదే తమిళ స్యత్రికలలో వ్యానములు రచించి |[వకటించెను. శై వమఠమునం దాతనికి గలవగాఢ విశ్వానమును; నాన క్రియు వానిలో వెల్లడి చేయబడెను. (పాచీనకావ్యముల నను నరించి యకడు మురుగజా ముమ్మజిక్కోవై , పోమసుందరకాంజియాక్కమ్‌ అను వద్యకావ్యములను రచించెను. వావిశ్రైలి గంఫీరము, ఉదా త్తము. ఆతడు రచించిన స్టాహిత్యపరిశోధన(గంఠతములలో ము ల్లై ప్పాట్టు ఆరాయ్‌చ్చి, పట్టినప్పాలైై ఆరాయ్‌చ్చి యనునవి (ప్రసిద్ధి చెందినవి. తమిశమున సాహిత్యవరిశోధన మఖినృద్ధి చెందుట కఠడు మార్గదర్శకుడు, 1918 వ సంవత్సరము మొదలుకొని యకడు అన్యభాషాళద్దముణు కలియని ఇద్ధతమిళము (తని త్తమిభిన రచింసవలయు నవి సనంకల్పించుకొనెను, తన నామధరేయమును తమిశీకరించుకొనినశ్లే యతడు తాను నడపుచుండిన “జ్ఞాన పాగరము' అమ సథత్రికయొక్కం "పేరును కూడ “అణివుక్కడల్‌” అని కుద్ధకమిళము

వ్యానము మొదలయినవి శిం0 గౌవించెను.. అతడు కుద్ధ తమిళము (ఠవి_త్తమ్మిగ్రి ఒక యుద్యమముగా వభివృద్ధి గొంచుటకు కొరణభూతు డయ్యెము. శ్రైవనమతమును గుణించియు, తమిళలాష తమిళ అనుల గొస్పఠనమును గుజించియు నతడు శ క్రీనమంత మయిన వచనములో పెక్కు (గ్రంథములు రచించెను. అతడు కాపంతల వాటకమును ఠమిళములోవి కనువ దించెను “ఆఅంనికావతి, '“అమరావతి' యను కవీళ్వరువి చరిత్రము కల నాటకమును రచించెను. నవలాశాఖలోను నాన క్రి వహించి కుముదవల్లి, కోకిలాంబాళ్‌ కడిదంగెక్‌ అను రెండు నవలలను రచించెను. శైవన తిరునక్చెష్లల్‌ , ఓ(బ్రజ్ఞు పెజి ఆమై శ్తల్‌. ఇవి యకని నస్వభానగుణము, ఆతని కమిళశై లిలో కూడ నా గుణమును గౌండ వచ్చును. ఆతవికి అంగ్ల విద్వాంసుల (గగంథఠములయం దానక్రి యథికము. అతడు తాను (వ్రాసిన వ్యాసములలోను, వరిశోధనలలోను నా విద్వాంసుల ధోరణి ననుసరించి యున్నాడు. అయ్యు, ఠమిళ సొహిత్యసం్యసదాయము ననునరించియే యతవి యాలోచనాధోరణీ పాగును అందుచే నఠడు రచించిన (గ్రంథములు తమిళమునకు జీవళ క్రి పెరుగుటకు దోహదము చేపెను. శుద్ధ తమిళోద్యమము ((తవిత్తమి[్ర ఇయక్కం) నకు అనకు డమకారణముచేఠ నే (వజ లకనివి మణవకుండ నాదరించుట జరగుచున్నడి, అతడు నంన్కరణాలిలాషకో కైనమతము నాదరింవెను, “మాణిక్య వాదకర్‌ వరలారుం ఆరాయ్‌చ్చియుం' అనునది యతవియొక్క విపుల మయిన నరళోధర (గంఠము. “వభ్రిందమ్మిలి కొళగ్లైయే కైన నమయం); “తమిభిర్‌ మఠమ్‌ి, “అంబంవాణర్‌ తీరుక్కూ క్తు', “ఠమ్మిని తాయ్‌", “తమిణ రాట్టవరుం, మేల్‌ నాట్టవరుం', “ముర్కాల పిర్కాల తమి్య్టిపులవర్‌”, “మక్కళ్‌ మౌొతాబ్గు ఉయిర్‌ వ్యాలదల్‌ ఎప్పడీి", “ఆజీవుర్తై కొం త్తు అనునవి యతడు రచించిన మహాగ్రంథములు

మగ్వ్యనన్‌ మొదలయినవారు :

క. న. నంకోషం అమనతడు *మగ్యినన్‌' అను పేరుతో పీ శతాబ్ద్వమున 'సెష్కు వ్యానములను మిక్కిలి రనవంతముగా రచించెను. అంగ్లభాషలోని హాన్య క్రపుల ననునరించి తమిళమువ కూడ హాన్య రనభరిత మున సాపాఠ్యమును వెలయించినవా డతడు. ఆతని రచనలలో నూతన దృష్టియు, సూతన విర్మాణమును కలవు. 'వడక్కుం తెర్కుం' అనువది నూతన వద్ధతిలో మిక్కిలి రనవంఠముగా రచింవదిడిన (గ్రంథము. ఆతనిశైలి కుద్ధ తమిళమున వై[శద్యగుణముతో నొప్పుమ,

పూ. వై. కళ్వ్యాణనుందరర్‌ (1854 = 1816) పెక్కు. కొవ్యములను, నదన (గ్రంథములమ రచించెను. కొన్ని కొన్యములను, శ్రైవమక విషయములకు నంబం “ఛీంచిన ([గంతములను రశించెను,

డశ

కథ తమిళ వాజ్మయ చరీక్రమ

వ్యాయవాదిగా మండిన కె. యస్‌, శ్రీవివానపి శై (1852 = 1829) శావవ వరిశోధననును, చరిత్ర వరిశోధనమును గావించెను. “ఠమిగ్రి వరలారు అమ “పేరుతో = (గ్రంథములను కాల్యకమానుపారముగా వరిశోధించి దక్కని పాపాఠ్య చరిక(గంథము నతడు రచించెను.

పా, వే. మాణిక్యవాయకర్‌ (1871 = 1881) (వభుత్వమున గొన్ప ఇంజనీరుగా వని చేసినవాడు. తరువాతి కాలమున వఠతవి సువిశతజ్ఞానము తమిళశముయొక్క యళి వృద్ధికి మిక్కిలిగా నువయోగవడెను.. *కందిర్‌ పుళుగుం వాల్మీకి వాయ్‌ మైయుంి, “అజ్ఞానమ్‌” మొదలయినవి యకవి [గంఠతములు: ఆతని రచనలో వ్యంగ్యము, వరి వోనము మెండుగా నుండుము. తమిళ ధ్వనులను గుజించిన వరిళోధవలో కూడ వఠవి కొవక్రీ యరికము,

శెల్వశేశనంాయ మొదలియార్‌ (1864 = 1921) [ప్రారీన శబ్ధ నమ్మి[15కము అయిన వ్యావములు (వ్రాన్‌ తమిశవచనమునకు గాంభీర్యమును, దీప్తవి కలుగజేసిన వాడు. తీకువస్లవర్‌, కంబనాడర్‌, తమిభ్ర, తమిభి వ్యావంగక్‌, వ్యానమంజరి, కజ్ఞగి కై, అవినవక్కదై గళ్‌, సంచ లక్షణమ్‌ మొదలయినవి యఠవి వనన గంథతముణు, అక్బర్‌, రెనడే, రావిన్‌నన్‌ (కూసో మొదలయిననారి జీవితచరి కలను కూడ నఠడు ఈమిళమున రచింగెను,

వెళ్లక్కొాల్‌ మ(బ్రహ్మణ్యమొదలియార్‌ (18567- 1946) ఈ జవ్లీలోవి మాఠనాభ్యుదయములను చక్కగా నెజిగి యుండియు (ప్రాచీన కాన్యరోరణీనే యనున రించి (గ్రంథములు విరచించెను. శేష, యనుకము, తిరిణు అను శల్తాలంకారములను వెలకొల్సి రచించెను, *నెల్లై శ్రేడై వెజ్బా” అట్టిది. ఆది తిరునెల్వేలి యొక్క గొవ్ప తవమును కీ ర్తించుచు రచింవవిడినది. అడు మిర్దిన్‌ అను ఆంగ్ల కవీశ్వరుడు రచించిన “స్వర్గ వీక్కంం” (౧8౯26136 108%; స్పెన్సర్‌ రచించిన *కల్వి' అను రెండు (గంథ ములను తమిళములోవి రమవదించెను. తొలిదాని నతడు "విరు త్తం” అనుళభందమున రచించెమ. *కోంది విరుత్తం, “అగళగై వెజ్బా' అమ ఛందో (గ్రంథములను కూడ నతడు రచించెను.

ఏవ. కె. స్యబ్రహ్మణ్య మొదలియార్‌ (1878 = 1981) కోయంబత్తూరునందు న్యాయవాదిగా నని చేయుడు వేశీయవీరు డగు చిదంబరంపితై,) పక్షమున వాదించిన వాడు. అతడు క్రై వనమకమునందు అన క్రి యధికముగా కల తమిళ విద్వాంసుడు, ఇళడు కొన్ని వద్యకాన్యములను, అనేక వచన (గంతములను రచించెను, వచన (గంత

వ్యానము ముదలయినవీ శై71; ములలో “శేక్కిగార్‌”ను గుజ్‌ంచిన (గ్రంథము మిక్కీల్‌ (ప్రవిద్ధి చెందినది. అతడు తన స్వీయచర్కితమును కూడ “ఒరు పిత్తవిన్‌ సొౌయ చరికమ్‌' అను షీరుతో రచించెను. పెరియ పురాణమున కంకకును నక డొక విప్పల మైన వ్యాభ్యానమును రచించెను, కో, వడివేణ వెట్టియార్‌ (1868 = 1006) పెక్కు శాఖలలో పాండిత్యము కలవాడు. వ్యాకరణము, సాపాఠ్యము, తర్కుము మొదలయిన వానిలో మిక్కిలి నమరుడు. అఠవికి వానిలో గల యాన క్రికంయెను ఆదై తమక కాలరో గల యాన ీ యధికము అతడు 'పెక్కుమందికి వ్యాకరణ సొపాఠ్య ఠర్కముణ) వేదాంతము, మొదలగువానిని బోధించి వారివి చక్కని విద్వాంనులుగ తీర్చిదిద్దిన వాడు. అకడు *లోకోవకార' అను వార వథత్రికకు నంపాదకుడుగో నుండెను. “చ్యకన రివ” అను మాన వ్యత్రికను కూడ నడపెను. సెక్కు వేవాంతగంథములను వచనములో రచిం జెను. తిరుక్కురక్‌ నకు గల వరిమేల్‌ అళగర్‌ వ్యాభ్యానమునకు అకడు [వావిన విన ఈజము మిక్కిలి సులభశైలిలో మన్నది; ఆది మవిశకము, వై ళద్యగుణ ళోథికము. ఆతవి వ్యాననులు “వ్యాన బోధిని” అనుపేరుతో రెండు నంప్పటములుగా వెలువడెను, అకని భాషలో మారుమూల శబ్దములు దాల కక్కున. నంవ్కృత శబ్దముల కొన్ని కలియును. పాఠకుల హృదయములను వ్పృళంచునట్లు విషయమును న్పష్పముగావు, దృథముగాను వివరించి (వ్రాయుళ క్రివి అతని (గ్రంథములలో మనము చూడగలము. ఉనూను హేశ్వరంపిశై) (ప్రారంభించి (శ్రమింది అభివృద్ది చేపిన కరందై తీమిశ నంఘమున నుండి పెక్కు పేవలు గావింనిన వెంకటాచలంపిక్షై మొదలగు వారి సొహూత్య వేనలు (వళంపార్హములు. పూర్ణలింగం పిళ్లై (1848 = 1847) కొన్ని కళాశాలలలో నాంగ్లే యోసన్యాన కుడుగా నని చేసినవాడు. అతడు తమిళ సొహాఠ్య చరిితమును ఆంగ్రమున రచించిన విద్వాంసుడు. “ఠమిట కట్టురై గళ్‌”, *మరు త్తువన్‌ మగళ్‌', 'తప్పిలి, 'కదై యుం శర్చవై యుం' మొదలగు నతన [గ్రంథములను అతడు తమిళమునండదు రచించెను. కా. సుబ్రహ్మణ్యం పిశ్లై (1885 = 184%) న్యాయశాఖలో (వ్రపిద్ధి చెందిన వాడు. తమిళభాషకును నఠడు గొప్పపేన చేపెను, అకడు తిరుణ్ణాన నంబుంధర్‌ మొదలయిన సణువురు శ్రైననుక మహనీయుల చర్మికములను వచన రూనమున కచించెను తిరువాచకమునకు మొట్టమొదట న్యాభ్యానమును రచించిన వాడు కూడ వకదే, *ఠమి[ ఇలక్కయ వరలారు” అను (గ్రంథమును కూడ నకడు రచించెను,

872 శమిళ వాబ్మయ చరి[క్రము నునిశక మయిన యతని సరిళోధనాళ క్రిని అతని ఇళర (గంతములు 'పెక్కింటీలో కూడ చూడవచ్చును. ప్రాచీన శబ్దముల నునయోచించి (ప్రాచీనతమిళకాన్య శి లిలో సెక్కు వచన (గ్రంథములను రచించిన మజొకకవీశ్వరుడు నా, ము, వెంకటసామి నాట్టాన్‌ ((.884= 1044. అతడు పెష్కు పద్యకావ్యములకు వ్యాఖ్యానములు (వ్రాసి (వ్రనిద్ధి గొంచిన వాడు. కపిలర్‌), నక్కీరర్‌, వేశిర్‌నరలారు అనునవి యకవి పరిశోధన గ్రంథములు, అరడు రచించినన్యాసములు పెక్కు కలప్పు, అవి కొన్ని నంప్పటములుగ (వ్రకటింన బడి యున్నవి. శదిరేశ చ్చెట్టియార్‌ (18811058) మిక్కిలి ఉదాత్త నగుశైలిలో (ప్రానీన పొహిత్యముల కొనవచ్చుళబ్దముల నుసయోగింది (గ్రంథములను రచించినవాడు. ఆకని 'ఉరై నదైక్కోవై” అను(గ్రంథములోవి వ్యానములలో (ప్రాచీన కాన్యపరిమళో మును మనము కొంచగలము. అతడు నంస్కృృతమును కూడ దక్కగా నభ్యపించినవొ ఢగుటచే నంస్కృతమునుండి కూడ కొన్ని[గంఠములను తమిళములోవి కనువదిం చెను. వావిలో మృదృకటికమునకు అనువాద మైన “మజ్జీయల్‌$లుతేర్‌” అనుని యొకటి. అతడు కొన్ని వద్యకావ్యములను కూడ రచించెను తిరువాచకములోని పూర్వభాగమునకు ఒక విపులమైన వ్యాభ్యానమును రచించెను. గంలీరము లయిన గూఢార్జముల నెటత్తి వివరించు గొప్పతనము గల వ్యాఖ్యాన మది. వెంకటరాజులు రెడ్డియార్‌ నంప్కృతమును, నాలుగుద్రావిడభాషలను దక్కగా నభ్యపించినవాడు, ఆభాషల వ్యాకరణములను శద్దివిర్మాణమును సరిపోల్చి చూచుకుల వాత్మకపరిళోధనలో వాతడు దిట్ట, (ప్రాచీనలక్షణానుసార మైన శైలిలో నఠడు సెక్కు వ్యాసములను కొన్ని పరిశోధన (గ్రంథములను రచించెను. అతని (గంఠములలో నాఠని యగాధమైన పాండిత్యము వెల్లడి యగును, పోమముందరభారతియార్‌ (18701050) న్యాయవాదిగా మండి. దేశ సేవ లోను భాషాసేవలోను నమానోత్సాహముళో (పన ర్రించినవాడు. తమిళభాషయొక్కం 'మేలిగుణములను సంరడింగుటలో మిక్కిలి యక్కజతో క్రమించిననాడు. “తొల్కాం ప్పియమ్‌' అను (ప్రాచీనతమిళలక్షణ(గ్రంథములోని కోన్ని భాగముల కతడు నూఠన వద్ధతిలో నొక నరిళోధనాత్మకవ్యాభ్యానమును వెలయించెను, *ోదళరతన్‌ నుజ్రైయార క్రై శేయి నెళ్లైయం,? “*కేదర్‌అయ్‌మొరై” అనునవి యతని వరిశోధనాక క్రిని, పొండీళ్యమును వెల్లడిచేయ వరన్మగ్రంతములు. “ోమారివాయిల్‌” అనునది యఠకడు

వ్యానము మొదలయినవి 8 రచించిన వద్యకాన్యము. భారకకథ నమనరించి, అర్జుమనికి పాండ్యరాజుకుమూ గె రాయ బారము వంపినట్లుగా కల్పించి (వ్రావినగంథ మది. అతడు ఇతరము లగు పెక్కు వ్యానగంథములను కూడ రచించి యున్నాడు.

ప్రాచీవసాహిత్యములం దారితేరి, యాధువికపాహిత్యాలివృద్దిని కాంఓంచిన శవీళ్వరు లొకకొందలు కలరు. వారిలో యస్‌. వై య్యాపురిపి శై (1881. 1866) ఒకడు, న్యాయవాదవృ త్తిని నరిత్యజించినపిదన నఠడు తమిళభాషాపేవనలోనే తన జీవితమును గడపెను. అతడు కమిళమున గొన్సవిఘంటు వని పేరు పొందిన *లెక్సీకన్‌”ను రూబొందించెను. నంగసాపాత్యము నంతను నంపొదించి (వకటించెను. ఆతడు తాను కన నరిళోధనలో కనుగొనిన 'పెక్కువిషయములను వచన్యగంథముల రూన మున వెలయించెము, నరిశోధవవిర్ణయములలో పెక్కు లేదాలిప్రాయము లున్నను నఠవి పరికోధనాసద్ధతి మూఠము మిక్కిలి శావ్రీయ మై యొన్పుచున్నది. *“ఇలక్కియ చింళనై గళ, “ఇలక్కియ దీపమ్‌”, *“ఇలక్కీయ ఉదయం”, “ఇలక్కియమణమాలై” “ఇలక్కీయ విశక్కంి మొదలయిన 'పెక్కు(గంథములు అతని విశేషవరిక్రమ ఫలములుగా రచింనబడెను. అధువికసాహిత్యమున నవకవి కాన క్రి యుండుటచే నతడు “రాజీ” అను నొకనవలను కూడ రచించెను; అకవి చిన్నకథలు “*4ణుకదై మంజరి అను [గంథమున నంకలింపబడెను.

అతవినలెినే న్యాయవ్యాదిగా నుండి దానివి వీడి కమిళవిద్వాంసు డై సేన చేసిన వాడు డాఖరా పి సేతుస్న్తై (1808-1961) ఆతని సాహిత్యోనవ్యాసములు మిక్కిలి రవథరితములు, వావివి (శ్రోతలు నమధికోత్సాహముతో విని యానందించెడివారు. పాహిత్యసమా వేశమువకు వేలనంఖ్యలో అను లరుదెంచు నాదారము నేర్చరచినవా డకడు. అతవిరచనలోను, నువన్యానములోను యతిప్రానణు కావ్యములలోని నద బంధములు వదిందిడిగా వచ్చి పొందర్యము చేకూర్చును; పెక్కు, పాహిత్యగుణములు కలిగి విరుష మె సాగు నఠనియునన్యానము శోతఅళు కళారూన మయిన విందుగా చెలగునప్లే యాతని రచనాశె లియు పాఠకులకు ముదము కూర్చుచు కళానందమును చేజార్చుమ. మనోహర మయినకై, లిరో విరువదియైదుకు పైగా వనన్నగంథములను రచించిన ఘనత యాఠవికి దక్కినది. “ఊరుం, పేరు అనునది యఠకని గొన్న వ్రినముర్శ్యగంథము.

భాషాళావ్ర విభాగములో ననరూనోత్సాహముకో వరిశ్రమించి శల్లోక్స త్రి వరి శోధవలో పెక్కు నంవళ్ళరములు కృషి చేసి వేవనేయస్పావాణర్‌ ఇనునిద్వాంసుడు

నీ తమిళ వాష్మయ చరిక్రను "పెక్కు (గ్రంథములను రచించెను, వి, ఐ, నుహ్మణ్యము, ఆగ_వ్య్యలింగము భాషా శాఫ్రవిభాగమునందు పాళ్చాత్యదేశములవారు. కూడ (ప్రళంపించునట్లుగ పెక్కు 'పేవలు చేపిరి. అవైదొరపామిసిక్షై ఈ శతాబ్దమున న్యగగణ్యు లయిన మనో వ్యాభ్యాతగా (వపిద్ధి చెంది యనేక[గ్రంథములకు చక్కని వ్యాఖ్యానములు రచించెను.

డాశఆర్‌. చిదంబరవాద శెట్టియార్‌ (1807-1086?) తన విస్తార మయిన లోక జ్ఞానమును తమిళమునకు ఉపయోగించినవాడు. అతడు ధారాళమయిన శైలిలో పెక్కు వ్యానములమ రచించెను, “మున్‌ పవిక్కాలం'”, 'తమి[టశ్రై”, 'తమిటికాట్టుంఉలగు” అనునవి యతడు రచించిన (గ్రంథములలో (వ్రముఖము లయినవి తాను చేవట్టివ వస్తువును స్పష్టముగా? సూటిగా వివరించుటయు, (ప్రాచీన తమిళశబ్దములము ఆటనట కలిపి (వ్రకొశింప జేయుటయు నతవిరచనలోని గుణవి'శేషములు, రీసౌలభ్యము ః మ్‌

వ్యవహారమునందు గల ళబ్ద్వములను పరిహరించి సాహిథ్యమున కానవచ్చెడి శబ్దనులను నమధికముగా నువయోగించుచు నందు యతిప్రాసలను కూర్చి యుడా త్రత కిలుగువట్లు రచించుటయే ప్రాదీనవచవక్ల లి. “ఉరైనడై' (వచవశైల్సి యను "పేరే యది (పాచీన్మగంథముల వ్యాఖ్యానములలోవి శైలి యమటను తెలుపుచున్నది ప్రాచీన వ్యాఖ్యాత లవేకులు అట్లు కొవ్యగకశబ్దజాలమును (గ్రహించి మిక్కిలి యుదా _త్తముగా రచించుచు వచ్చిరి. అశ్హై లియందు గాంభీక్యము, ఉదాత్తత యమనవి యుండుట సత్యమే. కాని, సాహిత్యము నధ్యయనము చేసి యలవాటు వడిన వారికి మా(క్రమే అనచనశ్షైలి యర్ధ మగును. ఎల్లరును దావివి చదివి యర్దము చేసికొనుదికు పీణ లేదు, కొలము మాతిపోయినది. (వణ లనేకులు నిదురనుండి మేలుకొవిరి. జ్ఞాన నంసద యొక కొందజికి మ్యూకమే సొంతము అనుస్థితి మూతి పోయినది. అచ్చు యం(శ్రనులు పెరిగి ఆక్షరాన్యత యఖభివృద్ధి చెందుబచేత ముదద్రిత్యగంథము లెల్లర కును నుపయోగవడునట్లు ఉండవలసిన యవనర 'మేర్పడినది. కమకనే, యొకకొంద జికి మాక మే యవయోగపడుచుండిన తమిళశై లి యాధువిక కాలమునకు బొనగవి దై పోయినది. వచనము సులభములగు శబ్దిములతో; సూటిగా వెట్టియాటంకమును లేక యర్శము నొనగశాలిన దై యుండవలయు ననెడిస్టితిని విద్వాంసు లంగీకరించిరి. వచన మ ట్లుండవలయు ననుట యొకవంక మండగా వద్యము కూడ వనిస్లే అతి సులభముగా నుండనలయు నవి భారతియార్‌ తమ *పొంబాలిళవదమ్‌” ఖమ (గ్రంథములోని. మున్నుడిలో సేర్కొావెవు,. భారతియార్‌ను (గ్రళంసింగుడు

వ్యానము మొదలయినవి కిక్‌ శవిమణి బేశికవినాయకం పి శే రచించిన *బారతియుం వట్టీక్కొట్టానుం. అను కవిఠలో వివినంఠనే మిక్కీలి నులభముగా సర్జమగువట్టి యకని నద్య గుణమును మిక్కిలి యాశ్చర్యపారవళ్యముతో (సళంపించెను. “పాడ్యన్‌వరిళ” అను తసకొన్య మునకు మున్నుడి వ్రాపిన భారతిదానన్‌ కూడ సులభశై లితో తమిళసాపాఠ్యమును సరి పుష్టము చేయవలయు ననెడి యళథిప్రాయమును (స్రకటించి యున్నాడు. కవితలలోనే పతించినంతనే యర్థము తెలియగల పౌలథ్యము ఉండవలయు నవి కొలను చె్సచో, వచనము సులభశబ్దములతో, వై శద్యగుణళోలిక మై యుండవలపిన యవనరమును గుజించి వేజుగా చెప్పవలసిన యవనరము లేదు. వారికేళపాకమున మిక్కిలి కఠిన ముగా; త్వరగా నర్థము కొవిదిగ మారుమూలళబ్దములు కలదిగా రచింవబడు వచనము వేడు సలుప్పరికి రుచించుట లేదు. సరిశోధనారంగమునందు (ప్రవేశిందువారు కొందణ మా(క్రమే; దానికి తగునవనర మేర్చడినన్సుడు మాత్రమే యట్టి కఠిన మైనవచన్యగంథ ములమ పఠించుచున్నారు. కనుకనే, నేటివచనము పొలభ్యముసు దృష్టిలో నుంగు కొని క్రమక్రమముగా నభివృద్ధి గాంచి యొప్పిన దవి చెవ్పవచ్చును, రామలింగర్‌, 'వేదవాయకం అనువారు ఛందస్సులో పొధించిన సౌలభ్యమును తిరు.వి. కల్యాణనుంద రర్‌, ఉ, వే.పామినాధ అయ్యర్‌ అనువారు వదరనములో సాధించిరి, వీశీవళతాన్సిలో వార్హావత్రికలు పెక్కు. వెలసి, యవి (వ్రజలకు మిక్కిలి దగ్గరగా పోవుటకు ఈ సులభ శై లియే యపయోగపడివది. కనుకనే వటత్రికొనంపాదకుడుగా నుండి చక్కని యను భవము గడించిన తిరు. వికల్యాణసుందరర్‌ అను తమిళవిద్వాంసుడు ఆసొలభ్యమును; ఒక విధమైన మాధుర్యమును తనకై లియం దిమిడ్చి దానిని ఫలనంతను చేసెను, ప్రాచీన పొహిత్యములోనే మునుకలు వేసిన మహానిద్వాంసుడు “సామినాధఅయ్యర్‌" తన సాహిళ్యామభవములనుగుటించి తెలుపు విషయములను ప తీకలలోను, (గంథము లలోను రచించినప్తడు సులభశ్రై లలో రచించినవే యె2్లరకు నునయోగనడు ననువిష యమును చక్కగా తిలిసికొవి య్లే (వ్రావెను, కా. నమళ్ళివాయ మొదలియార్‌ అను మహావిద్వాంసుడు కాను రచించిన యనంఖభ్యాక మయిన పాఠ్య్య(గ్రంథములమూలమున వాసౌలభ్యమును తమిశమునందు సముజ్జీవింన జేపెను.

మిక్కలి మలరమయిన శై లిలో పాఠళాలా విద్యార్థులకు కూడ ఆర్ధ నుగునట్లు 'పెప్క[గ్రంథములు రచించి (పపిద్ధి గాంచినవాడు కొ, నమళ్ళవాయ మొదలియార్‌ (1874.1981). నణబఏ నంవక్సరములకు పూర్వము పొఠకాలలో తమిళము నథ్య పించినవారిలో నతవిగంథములు చదువని వా రెవరును లే రని చెన్పదగును. ఉన్నత ఫొఠశాలలలోమ, కొన్ని కళాశాలలలోను కమిళ భాషోపన్యానకుడుగా పనిచేసిన య్లా

ఖి తమిళ వాజ్మయ దరితము చిద్వాంసుడు తమిళభాషయొక్క యఖివృద్ధికి మిక్కిలి తోడ్పడెను. “కీచకుడు అను పురాణసాాతను గుజించియు; నృథ్వీరా జను చరిత్రప్పరుషువిగుజించియు నఠడు రచిం చిన నాటకములు కూడ సులభ సుయివశై లిలో కలపు, జనకుడు, దేశింగురాజు అను వారి ఛరిక్రలను అతడు తమిళమున రచించెను. బేశింగు తమిళబేశమునందలి చెన్నవట్లణమునప సమీసమున చెంజీ అనుస్టలమున నొక గొవ్పృవర్వతదుర్గ మును నెలకొల్పి రాజ్యపరిపాలనమును చేపిన యొకచిన్నరాజు. మహమ్మదీయులపరిపాలనము నంగీకరింపక వారి నెదిరించి భయనసమానమైన సర్మాకమమును (ప్రకటించి వరిపాలించిన యౌచిన్నరాజాముగుజించి తమిళమున పెక్కు జూనపదగితములు కలపు, ఆకవి చరిత్రను (గహంచి యతడు ఓక చక్కని ఠఈమిళశ(గంథముము రచించెను కత్రణ్తిగ్భా తవస్పయంమాలై ”అను స్యోత్యగంథమును కూడ నతడు వద్యరూవనమున రచించెను.

వదవళకాబ్దమునకు పిదప సంన్కృళసాపాత్యమునుండి యెరవు తీనికొవి కావ్యములను, పురాణములను నభివృద్ధి చేసినట్టుగా నందొమ్మిది, ఇరువదవ శతాబ్దము లలో బరోపియా భాషాసాహిక్యములముండి యెరవు తీసీకొని పెక్కు నూతనవిధము లగుకాన్యములను తమిళ మలఖివృద్ధి చేపెను, అయినను తమిళముయొక్క సహజ మయిన యఖభివృద్ధి కొని సంస్కృతి కొవి తగ్గకుండ దేళ్ళనజల జీవితవిధానములను, భాననంచయములను ఎత్తిచూప రీతిలో తమిళమునకు అర్హ మయిన కావ్యములుగా నే యవి వెలయుచు నద్చుదున్నవి. తమిళసాహిత్యము (త్యేకవె శిష్టము కలిగియే పొగ వచ్చుటను మనను చూడగలను. అయినను ఈ శతాద్దములయొక్క మతొక విధ మయినీ వలుకువిడి కూడ దానికి సంబంధించి యున్న దనుట విన్మరింవరావి నత్యము. అది సామాన్యముగ (ననంచనుం దంతట వేర్చడుచుంకునట్టి మార్చు. ఆదియే విజ్ఞాన శాప్రము (101600%యొక్క యభివృదిచేఠను, దాని మూలముగ జీవితమున నేర్పడు చుండెడి రాకపోకలు మొదలయినవాని వేగముచేతను వేర్పడిన మార్చని. చెప్పడ గును. పాఠకులవర్గము పెరుగుచున్నది; (నజలలో తాగృద్భానము అధిక మగుచున్నది; అనేక దేశముల (ప్రజావీకముయొక్క పిద్దాంతములును, ఆచారవ్యవహారములును, సం్యప్రదాయములును వచ్చి శాకుటచేత కలిగిన నండోఠము ఆధిక మగుచున్నది; అచ్చు వరికరముల సహాయముతో ఒకడు చదివి వినిపింసగా పలువురు వినెడియలవాటు తగ్గి? యొల్లరకును (గంథములును, పత్రికలును లలించుటవలన శఈనుకు తామే చదివి యర్దము చేసికొనెడి యవకాళము అభివృద్ది చెందురున్నది, ఈ మార్పుల కనుగుణముగా ఓక కొందణికి మూత్ర మే యర్భము కాదగిన వండితకై లిలో రచించునలవాటు కీణించి ఎల్ల రును నర్థము కొదగినములభశ్రై లిలో (గ్రంథములు రభించెడివద్ధతికి (ప్రాభవమ్లు

వ్యానము మొదలయినవి 877 'హెచ్చినది కనుకనే, యతిప్రానలును, నంవదాయవద్దతులును అధికముగా గల వద్య కావ్యములు కీజీంచి వ్యవహారశైలి ననుసరించి సూటిగా వీవయటోధ చేయగల వాఠక్యములలో రచింవదిడిన వచనగంథములు అధికముగా వెయనడుచున్నవి. సాహీఠ్య వరిశోధనము మొదలయిన విషయములకు నంబంధించిన వ్యానములలోను, (గంఠ ములలోను వింకను కొందలు (ప్రాచీనములయిన మారుమూల శబ్దములతోడి శై లిననున రించి నప్పటికీవి, నవల; చిన్నకథ; నాటకము మొ, కల్పితరచనలయందు అశ్లైలి పూర్తిగా వరిహరింవబడిన దవి చెనృవచ్చును. తిరు, వి, క.

తిరు.వి. కల్యాణనుందరర్‌ (18881058) తమిళభాషోధ్యాపకుడుగా మండి, వథత్రికానంపాదకుడుగా (ప్రవిద్ది వహించి; రాజకీయనాయకుడుగా రాణ కెక్కి, కార్మిక నాయకుడుగా కీర్తి గాంచి; గొన్చ తమిళవిద్వాంసు డై రచయికలకు నూర్గదర్శి యైన వాడు. ఆకడు తన చిన్నతనమున 1988లో (ప్రాచీననంవదాయము నమసరించి 'పెరియపురాణమునకు ఒకటీకను [వాపెను. అశ్లే యతడు మణజికొన్ని చిన్నగంథము లను కూడ రచించెను. *దేశథ క్షన్‌ అము దినవతికకు నంపాదకుడుగాను, *వవళ క్రి అను వారవత్రికళు నంపొదకుడుగాను నతడు పొందిన యనుళవను, "పెక్కు రాజకీయ సాంఘిక, మళ ననావేళములలోను, మహానభలలోను నునన్య పించియు, నధ్యతత నహించియు గాందిన యనుభనమును; పెక్కు. కాఖలకు చెందిన మహావిధ్వాంనుల పొహచర్యము మూలమున బొందినయనుభవమును నతనికి తనరచనలో జ్ఞావదీ పివి? వై ళద్యమును, నంన్కృతిని కలిగించెను. 1817లో నతడు రచించిన “మవిద వానికై యుం గొంధిఅడిగళుం) అను (గ, భమున నాతెలివి డిని, నరిజతివి గొంచవచ్చుమ. “మురుగన్‌ అల్లదు అభగు” అనునది తమిళపాహాఠ్య మున ముమకలు వేని కేరినహృదమును వెల్లిడించును. “పెళ్లీన్‌ పెరుమై” యనునది శ్రీల కింఠతదనుక ేళశమున లేవిగొరవమును కలిగించురీతిని రచింపబడిన (గ్రంథము. వీవియందువలె అకవిచే రచింపబడిన 'పెక్కువరన (గంఠములందును ఇ లీవేగమును; మాధుర్యమును చవి దూడవచ్చును. ఈ్యగంథము లన్నిటిలోను శానవచ్చెడి తమిళశైలీ సౌందర్యముకంపెను, నంస్కారయుక మయిన భానొ న్నత్యమే మిక్కిలి (వళంసింపదగి యున్న దనవచ్చును. రాగద్వేషములు, న్యర్థా డంబరము, విఠండవాదము, వక్షపాఠతము; మోనాలానము; సీన మనస్తత్వము నిండారిన ధరఛనలయంటే; సునంవ్య్యృకు డయిన యొక మహావీయుడు

శ్‌ తమిళ వాబ్బ్మయ చరిత్రము మాధ్యస్థ్యమును వీడక, ఉదా త్తమార్గమును వరిత్యజింవక యాదరించి నంస్కృతి వరిధిలో నిలిచి దయార్గ్రభావముతో నతడు 'పెక్కు(గంథములను రచించుట తమిళ సాహిత్య(వ్రపంచమునకు గొవ్పటప్రపిద్ధివి కలిగించిన దవి చెవ్ప వచ్చును. ఆతవి వచన్యగ్రంథములలో కొన్ని యక డవ్వుడప్పుడు వేదికలమీద నుపన్యపించిన యస వ్యానములసార మే యనదగును. “*తమిభి శ్రెన్టల్‌” మొదలయిన యట్టిగంథములను “ఉపన్యాసపొహిత్య'మవి చెన్పవచ్చును. తమిళమున కవి వినూతనమార్గ దర్శకములు, పిదస పత్రికలలో నఠ డస్పుడస్పుడు రచించిన (వ్రధానాంళములను కూర్చి (వకటించిన “ఠమి[్రచోలై” మొ, (గ్రంథములు కలవు. వానిని నంపాదకీయసాపిత్య మనవి చెన్స వచ్చును. అవియు తమిళమున నూకఠనముగా నవతరించినవే, అతడు: అనేక్యగంథములకు సుదీర్సము లయినసీతికలు వెలయించెను. అవి యెల్ల సాహిత్య ముగా నాలుగుకాలములపాటు జీవింసదగిన రచనలు, *మేడై త్తమి[ి అను పేరుతో నొకడు ఉవన్యానకళను గుణించి యొకగంథమును రచించెను. దానికీ పీఠిక సంక రించిన తిరు.ఏి.కల్యాణసుందరర్‌ యొన్వరును నెడురు చూడనివిధమున నం దొక మారనత్వమును (ప్రవేశ పెళైును. ఆ (గ్రంథ మఠినిని వేదిళమీదికే కొవిపోయి యొక ఉనన్యాసకుడుగా కల్పన చేయించినది. *పోదరులారాః మీయెదుట నేను విలిది యున్నాను. ఏల నిలచి యున్నానో తెలియునా? “మేడై త్రమిభి అమ (గంథమునక ఒకపీఠిక (వ్రాయబోవుచున్నాను” అని యతడు తనపీతికను (ప్రారంభించెను. ఇట్లు (ప్రాచీన నండితసంటవ్రదాయమున వచ్చిన యావిద్వాంసుడు తెచ్చిన నూఠన విన్లవ ములు పెక్కు. కలపు.

1042 మొదలుకొని యాఠడు వెక్కువద్యకాన్యములను రచించెను, “అరు వేట్టల్‌' అను'పేరుతో (ప్రాచీను లగు ఆశ్వారులయొక్కటయు, నాయన్మారులయొక్కయు శవితలను, “అరుట్బ్పావై” ననునరించి కొన్ని[గంథముల నతడు రచించెను, *తిరు మాల్‌ అరుక్‌ వేట్టల్‌”, “మురుగన్‌ అరుక్‌ వేట్టల్‌”, “శివన్‌ ౪రుక్‌ వేట్టల్‌”, “క్రీ స్తువిన్‌ ఆర్‌ వేట్టల్‌' యనునని అట్టివి. “వుడుమై వేబ్బల్‌”, “పొదుమైవేట్టల్‌” మొదలై నవి నూతన మైన సామ్యవాదసిద్ధాంతనమును; జఉాతిథేదరపాత మయిన నంఘము వాహ్వానించెడిహృదయమును (వదర్శించును. మాతనత్వము నాహ్వానించెడి హృద యముయొక్కం అట్టడుగున ప్రాచీనత్వములోని నద్విషయముల నాచరించెడి ననన్త త్రనముమ;యాం త్రికనాగరికతాతీ నతన ద్వేషించివ్రకృతి.వళాంతతను (ఫళంపించెడి గుణమును గానవచ్చును. అతడు పదునైదు వద్యకొన్యములను రచించెను, వావి ఛందస్సులో వెట్టినూతనత్వమును లేదు; అన్నియు (ప్రాచీనఛందగోరూసములే. కాన్లి

ట్యానము మొదలయినవి శ్‌ వన్తుప్పులోమ భావనలోను (ప్రారీవనక తక్కువ; నూఠనత్వమే యెక్కున యని రెచ్చ వచ్చును. ఆతనిజీవికములో మెండుకొని యున్న సొలభ్యము; వవి[శ్రత, నర్వ నమానళ్వము అను మేలిగుణములు అళఠడు రచించిన వచన్యగంథములలోను కాత వచ్చును. వావికం'పె విశష్టముగా నవి యతని వద్యకొవ్యములలో చక్కగా నెక్కొావిన చనుబ నమంజనము, కొని యవి యన్నియు కనితావై+ష్ట్య్రముకల వని చెప్పుటకు మా్యశ్రము పాధ్యము కొదు. వానిలో లానపుష్టీయు, కల్పనాసొందర్యమును గఆ వద్యములు పెక్కు కలవు. అవి మహావురువుల నుభాషికములవలె వంన్కృతి పారముగా వెలసిన గొవ్చరదన లన దగును, ఇతరవిద్వాంసులు ;

కమిళసాపాత్యమున చరి[త్రవరిశోధన చేసి (గంథములను రచించినవారు ఇెళ్ళురు కలడు, కె. (శ్రీవివానస క్షి; కా,మ(బన్మాణ్యపిక్షై, శె.టో, మీనాడిసుందర నార్‌ అనువిద్వాంసుల(గంథములు ఈ తెగలో నెల్లరకును నుపాదీయము లై యున్నవి, నదాశనవండార త్రార్‌ కావనములను వరిళోధించి, చర్శితజ్ఞానము వడన్‌, వానిని తఈమిళసాహిఠ్యచరిక కుసయోగించి యవేక(గంథములను రచించెను. "ఇల క్కీియ ఆరాయ్‌చ్చియుం, కల్‌ వెట్టుగకుం' అను నఠతన్విగంథము (వళంపింద దగినది “క్రీ స్తువముం = కమిళుం, శనుణము౦ = ఠిమిళుంి, “*బొద్దము- తమిళం, మొదలయినగంథముణు మయిల్తై శీవి వెంకటసామి రచికములు, అకవి రరిత (గ్రంథములు మందరములు, వై శద్యగుజళోభితములు. వృలవర్‌ గోవిందన్‌ నంగ కొలపు రాజులనుగుజించియు, కవీళశ్వరులనగుణించియు పెక్కు నంపుటములుగ (గ్రంథములను రచించి యున్నాడు,

వరిశోధన(గంథభముల రచియించి తమిళనదనమునకు నై శక్యమును, వై శద్య ముమ, పౌలభ్యమును కూర్చి యది యలివృద్ధి చెందుటకు మా. రాజమాణిక్యం, పామిచిదంబరనార్‌, ము అరుణాచలం, ము. వరదరాజన్‌, నెశ్రైవారనర్‌, ఆ. ము. వరమశివానందం, వెంకట్రామచెట్టియార్‌ మొదలయినవారు తోడ్చడిరి. వ్యాఖ్యాతల శై లివి అనుసరించినవారు తురై. ఆరంగపామి, కా, అప్పాదురై, వాకు. వ, మాణీక్కం౦? ఇరానునాధన్‌ చెట్టియార్‌ మొ. వారు,

శీ, పో. మీనాకీసుందరవార్‌ రచిత మగు 'కానల్‌ వరి నూతననిధ మయిన టెబకనరికోధన (గ్రంథము, శలవృదిగార మనుకొవ్యమును అంధభి “కానల్‌ నర్‌ యను

శబ తమిళ వాజ్మయ దరి[క్రను భాగమే మూల మై లాగికొని పోవును అనెడి తనమయభిప్రాయమును అం దఠడ స్టాపించెను. మార్గబంధుశర్మ రచితము లగు శలంవిన్‌పొయిరం, శల౦0బ౦ మేఅలై యుం మొదలయినవియు తమిశళశములోవి (ప్రాచీనళావ్యమునుగుజించి రచింపబడిన గొప్పపరిశోధన[గం భములు. తన జీవితకాల మెల్ల ఇళంగోకీ ర్తిని వ్యాపింన జేయ టకే వెచ్చించి యఠతవిగూర్చి యెలుగెత్తి చాటి, $ల౦బుచ్చెల్వర్‌ అమవిరుదము పొందిన మా. బో. శివజ్ఞానమును, ము, వరద౮జన్‌, వా. కు మాజీక్కం, పో, గురుపామి, న. సంజీవి; కు. తిరుమేవి, మొదలయినవాలును నా కాన్యమునుగుజించి గొప్పవరిశోధన(గ్రంథములు వెలయించిరి, కంబరామాయణనును; వితరము లగు మహాకవికవితలను నాస్వాదించి విమర్శలు నెజపి వివరింగుటలో టి. కె. చిదంబకనాథమొకలిమార్‌ పొటి లేవివాడు. ఆకనిచే (ఫేరేసించబడి కావ్యములను పరిళోధించి [గంథములమ రచించినవా రనే కులు కలరు, సిక్రీ, ఆ. శ్రీవివానరాఘనన్‌, ఆ. కా జ్ఞానసంబందన్‌, కివా జగ న్నాదన్‌; మహరాజన్‌, సుబ్బురెడ్డియూర్‌, రామకృష్ణన్‌ మొ॥ విద్వాంనులు కంది నహాకవిళొవ్యము ననుభవించి మనోహర మయిన (గ్రంథములను రచించిరి, తిరుక్కుజక్‌ నుగుజించి లెక్కలేనన్ని (గ్రంథములు వెలునరినవి, తిరు, వికీ నామక్కల్‌ కవిజ్ఞర్‌, భ్రారతిదాసన్‌ మొ॥వారి నూతనవ్యాభ్యానములును వెలువడినవి, శె, పో. మీనా&ీసుందరనార్‌, ము, వరదరాజన్‌, కోదండ వాణిసిశ్రి మొ॥వారి సరి కోధన(గంథములు కూడ విచట 'సీేర్కొనదగి యున్నవి. క,అ, పె విశ్వనాదర్‌ తిరుక్కుజక్‌ నుగురించి రనవ త్తరము లయినవ్యాసముల ఏ రచించెను; ఆవి మూడు టగంఠములుగ (ప్రకటింవబ డెను, ఎట్టత్తాగె , వ త్తుప్పొట్టు అను మిక్కిలి 'ప్రాచీనము లియిన నంకలన [గ్రంథములలో వి కవితలనుగుటించి వరిశోధించి యందలిగంఖీంార్ణములను, మనోహర విషయములను నెత్తి చూపుచు (గ్రంథములను రచించినవారు కి. వా జగన్నాధన్‌) తె, పో. మీనా&ినుందరనార్‌, ఇలక్కువనార్‌, వెంకట్రామవెట్టియార్‌, కు రాజవేలు అ,ళౌం జ్ఞాననంబందర్‌, ము, వరదరాజన్‌, పో. గురుసామి, న. నంజీవి మొదల యినవారు. మధ్యయుగనునందు వెలసినకావ్యములను, భక్తి గ్రంథములను వరిలో ధించి పరమశవానందం, జ్ఞాననంబందన్‌ న జ్ఞానమూ ర్తి, బాలసుబహ్మణ్యన్‌, వెశ్రై వారనర్‌ మొదలయినవారు వ్యానములను, (గ్రంథములను రచించిరి, ప్రాచీనకొవ్యములనుండి చిన్నచిన్నభాగములను (గపహించి వావివిగూర్న్చి శ్యానముఅను రచించినవారు బాలనుద్రిహ్మణ్యన్‌, కామాడిఅమ్మయార్‌, ఆర్ముగ

స్యానము మదలయిననీ శీల వార్‌, ఆంబుగణపతి, శీవినానన్‌ మొవలగువా రవనేకులణు కలరు, అధునికళొలనము నందలి జీవతనంఘటనలనుండి చిన్నచిన్న అంశములను (గవాంచి కొందలు వ్యానములు (వ్రాసిరి, వారిలో సుఖి నువ్రిహ్మణ్యంరచనలు పేర్కొనదగినవి.

సాల్టై ఇళం తిర్తైయన్స్‌ గోవిందసామి, విమలానందం, వీఠాసామి మొద అయినవారు ౪ధువికకవీశ్వరు లయిన భారతిమయార్‌, భారతిదానన్‌ మొదలయినవాగి కవిళలనుగూర్చి పరిశోధించి యుత్తనుము లయినగ్రంథములను రచించిరి,

స్వాఠళంథక్యనం[గ్రామమున తమిళము విర్వహందినపాత్రమగుజించి చంత్రను గుజించి మా.వొ. శివజ్ఞానం రచించిన గొవ్చ వరిళోధన(గంథము మిక్కిలి (వ్రళంన నీయ మై యొస్పుదున్నది,

తమిళచేశములోవి 'ెక్కునుండలముల అమరిక, వి స్తీర్సము, (నజల జీవిక విధానము, మాండలికలాషాన్యవహారము మొదలయినవావివిగుతించి వరిళోధించి హోరులే పెకష్క(గంథములను రచించిరి. అతడు (నవంచములోని వివిధదేశములను గుతించి మిక్కిలిగా (గంథవిర్మాణము గావించెను. చెన్నపటబ్టణముయొక్క చరి గుటించియ, అమరికనుగుజీంచియ వరిళోధించి మిక్కిలి తేటతెల్లమైన శైలిలో మాను.నంబందర్‌ ఒక(గంథనును రచించెను.

యా(శ్రాగంథములు అవేకములు కలవు, వానిలో కొన్ని కొవ్యగొరనమును కూడ పొంది యున్నవి. ఆ.ము, వరమవానందం౦, కీ. సుబ్రహ్మణ్యం, నే.తు ముందరవడివేలన్‌, మణియన్‌ అనువారు తాము పర్యటించినదేశములలో తాను పొందిన యనుళవములను మిక్కిలి రనవంఠతముగా రచించిరి, పోము రచించిన “అక్కరైచ్భీ మయ్యిల్‌' అమ్యగ్రంథము ఒక గొవ్స్పరచన. ఏ.కే, చెట్టియార్‌ రచిళ మగు 'ఉలగం శ్ముటియ తమికన్‌' అన్నుగంథమును, సోమాలే రచితము లగు వినిధదేళయా[త్రా (ంథములణును మిక్కిలి రనవంఠములుగొ నుండును.

లేఖలరూసమున 'సెక్కు అపూర్వము లయిన విషయములను తెలువుడు (గ్రంథములను రచించిన రదయికలు కూడ ఈమిళశసావహాఠత్యముయొక్క యశఖిృద్ధికి మిక్కిలిగా తోడ్చడిరి. అరిజర్‌ అడ్డా ము, వరదరాజన్‌ మొదలయినవారి (గంత ములు ఈ కాలలో (వ్రసిద్ధి వహించి (వ్రజలలతో మిక్కిలి వ్యాపించెను. అరిఖర్‌ అణాదురై కమిళబేళముయొక్క (ప్రాచీనవై భవములను; నేటి రాజకీయనమస్యలను లేభాగ్రంథముల రూవమున రచించెను. ఆకవిశైలి వేగవంత మయినది. ఉక్సాహా శిలవ౦ంక మయినది; హృదయగత మయిన యుత్సావాము నది (క్రకటించును.

శక తమిళ వాజ్మయ చరిశ్రమ జీవితచరిత్ర :

జీవితచరిత్ర యనునది యొక చక్కని పాహిత్య్యవక్రియగా వెలయుదు వచ్చు చున్నది. గఠ శజాబ్టియందే “వినోవదరనమంజరి అమసంకలనమున కొందణు 5 పీళ్వ రుల జీవితచర్నికములు (వకటింవబడెను. వానియందు చరిఠముతోబాటు నత్య దూరము లయిన కల్పనలు కూడ చేరి యుండుటమూలమున నవి మిక్కిలి రనవంత ములుగా నొస్పినవి. అట్లు ఎట్టి కల్పనమును చేర్పకుండగనే జీవితచర్యికను రనవంత ముగా రచింన నేర్చుట ఒకకళ యని చెన్పదగును. భారతియార్‌ చరిత్రను వా. రా. మిక్కిలి రనవంఠముగా కూర్చెను. తమ గురువు లమిన మీనాడీసుందరం ఏిశ్నై జీవిఠచర్మిశమును డా. సామివాథఅయ్యర్‌ ఒక చక్కనికావ్యముగా నంతరించెను. ఆకనికాలమునకు చెందిన పెష్కురు తమిళవిద్వాంసులయొక్క జీవితములకు సంవిం ధించిన్యప్రప్తావనలు అందు మనకు లభించును. వారు మరికొందటియొక్క చర్మితసుకూడ రచించి యున్నారు. రాజకీయరంగమునందును, కళారంగమునందును, సాహిత్య రంగమునంగును వ్రసిద్ధి నపొంచిన విద్వాంసుల జీవితచరితఈము లనేకముణ వెలు శ్రడినవి. సామినాథశర్మ మొదలగునారు ఈ శాలలో కొన్ని చక్కని గంథములను రచించిరి. టాల్స్‌టాయ్‌, లెవిన్‌, వర్నాడ్‌షా మొదలయిన కొందలు వై దేశికవిద్వాం మల జీవితచరిక్రములు కూడ రచింసబదెను. మనుర్రైతిరునావుక్కరళు, కి, చంద్ర 'శీలవన్‌ అనువారు తమతమ తండ్రుల జీవికచరిఈలను గూర్చిన (గ్రంథములను మిక్కలి సుందరముగా రచించిరి, భారతీయార్‌నుగురించి వద్మ రాభన్‌ మొదలగువారు మిక్కలి విపులముగా జీవితచరిత్రములను వెలయించిరి. “వీరపాండ్య కట్టలోమ్మన్‌” “క్రన్పలోట్టియ తమిటన్‌' అన్ముగంథముల మూలమున తమిళ దేశ నాయకులను తమిళు లప మిక్కిలి చక్కగా నరిదయము చేసిన మహనీయుడు మా.పొ. శవజ్ఞానమ్‌, రఘు నాధన్‌ అనునకడు “స్పదుమైపి త్తన్‌ నరలారు” రచించెను. తమిఖ్రకొండర్‌, వీరమొ మువినర్‌ మొదలయిన మజికొన్ని జీవితచరి.తఈ(గ్రంథముబకూడ పేర్కొనదగియున్నవి. 'వేంకటానలమ్‌ అనునతడు (ప్రానీనకొాలమునకు చెందిన నాయన్మారులయొక్క చరిత్ర లను రచించెను. “యాన్‌ కబ్ద పులవర్‌ కళ? అను్యగ్రంథమున సమ్మల్‌ నంబంధమొదలి యార్‌ తాము వేరులో చూచి యతినన్నిపాతముగా మండిన కవీశ్వరులయొక్కం జీవిత దర్యికములను రచించెను.

ఈనజీవికచరిక్రమును తానే రచించునట్టి కళ కూడ మిక్కిలి ఆద్భుకానవా మయినది, ఆ కాలలో తమిళమునందు 'సేక్కు(గంతములు వెలయక పోయినస్పటికివి

ప్యానము ముదలయనవి శః కొన్ని మంచి(గంథములు ఈ ళాలలో మార్గదర్శకములుగా నొవ్సుచు మిక్కిలి (వపిద్ధి వహించి యున్నవి. డా. సామినాథళయ్యర్‌ యొక్క *ఎన్‌ చరి త్తిరష్‌?” తిరు. విం కల్వాణనుందరర్‌ యొక్క “వాట్రిక్రై కురిన్సుగళ్‌' అనునవి కావ్యములుగ స్టిరత్వమును పొందెను. తమిళకవీశ్వరులలో తమజీవితచరిత్రమును జామే రచించుకొనినవారు వామక్కల్‌ రామలింగంపిక్షై. డా.పామినాధ అయ్యర్‌ యొక్క “ఎన్‌ దరి _త్రీరమ్‌' పూర్తి యగుటకు ముందే యండు మరణిండటచే నది మొటయిరువదిరెండు అధ్యాయ ములతో ననంపూర్ణముగానే నిలచి పోయినది, అయినను నది మిక్కలి (ప్రళంకవీయ మయిన్యగ్రంథ మని చెవ్చదగి యున్నది. తిరు. వి, క, యొక్క 'వాఖికై కురిన్సుగక్‌) ఆతని కొలమున పెక్కుళాఖలకు చెందినవిద్వాంసులు, మహవీయుదు, భక్తులు, నాయ కులు మొదలయినవారికి నందింధించిన ఎస్తావనలును; నంగకులును విండుగా మెండు కొవి యన్న యొకనర్వన్వముగా నొవ్సుచున్నదిం బాలసాహిత్యము :

తమిళశమున బాలబాలికలు దదివి [వయోజనమును వడయదగిన (గంఠతములు "పిక్క. వెలునడుదున్నవి. అభూతకల్పనలమగుజి చి తెలిసికొన వలయు ననెడి యుత్సా పాము బాలవాలికలకు మిస్కటము. ఏ విజ్ఞానవిభాగము నైనను ఉన్నది యున్నట్లుగా = యథాకథముగా రచించినచో బాలబాలికలు వానిని పఠించి [వయోజనము నడయుబళు పాధ్యము కాదు: వావివి పఠించనలయు ననెడీ యుక్సాహము కూడ పిల్లలకు నహణజ ముగా కలుగదు. అద్భుళానహాము లయిన కొన్ని ఘట్టములను మా్య్రము మిక్కిలి సరళ మయిన ౩ లిలో కళారూనమున నొనగినప్పుడే బాలబాలికల మనస్సులు రంజించి వానివి (గ్రహించుటకు సుముఖ మగును.

బాలల విజ్ఞానాలివృద్ధికీ తోడ్పడు(గంఠము అనేకములు వెలువడినవి, వాని శైలిలో పొలథ్యముతోవాటు బాలల మనస్సులను రంజింపజేయు కల్పవాసొంద ర్యము కూడ నమరియుండుట మిక్కిలి [ప్రళంనవీయనుయిన విషయము. థి.జరం మందరవడివేలర్‌, పూవజ్దన్‌, దై వశికాముణీ, కంవిశ్రీవివానన్‌, వై త్తజ్ఞా మొదలగు వారు ఈ కాలలో 'పెక్కు(గంథములను రచించిరి. కొందజు రరయితలు అనరాధ వరిళోధకననలలను.కతలను రచించినక్లే బాలలకును సట్టిహానివి రచించుదున్నారు. అవి మంచి బాలసొపిళ్యముగా (గ్రహింవదగినది కొడు. కరతరములుగా సొగివచ్చుచున్న ఈవేశమునకు నంబంధించిన (ప్రాదీనము లగు కథలను బాలలకు తగురీతిలో సులలీక

క! తమీళ వాబ్య్మయ చరిక్రము రించి రచింవబడిన నద్గింభముణ కూడ కొన్ని వెలువడినవి. ఆట నళ్చియప్పా యమ చళడు సెద్దలణీవితములో తమ తను చిన్ననాటి నంఘటనల నెల్ల న్మరించుదు కథలుగా వచించురీతిని ఆయా (గ్రంథములను రచించెను. అతడు రచించిన 'పెరియోర్‌ వ్య్రావిలే;” “ద్రిన్నంజింబనయదిల్‌” మొదలయిన (గంథములకై లలో బాలలు కూడ నఠంచి యందలి విషయమును (గ్రహింపదగిన ఫొలభ్యము కూడ వెలవి యుండుట మిక్కిలి (వ్రశంపింవదగిన విషయము,

పెద్దలకొలక్షై రచింపబడు పెక్కుకెగల (గ్రంథములలో కూడ సులథశ్రైలి యసనువది నేడు మిక్కిలి యవనసర మయి పోయినది నదములను, వాక్యములను శశినశరము కాకుండ మలభీకరించి యొసగవలయు నమనదే సులభశ్లై లియొక్క లక్ష్యము, కాని; ఉదాత్తవస్తువును మాకఠమే (గంథములమూలమున నొనగవలయు ననుటలో ఖిన్నాల్షిపాయము లేదు. రచన కునయు క్త మగువన్తువు పాఠకుల హృదయ ములను ఉ శ్తేజపణువగల వన్తువై యుండవలయు ననుటయే సండితుల యాకాండు. కొని (గ్రంథములను ముద్రించి ప్రకటించుట, వానికి వ్యావ్తి కలుగజేయట) ఒకపత్రిక యందు వ్రాసి (ప్రళటించుబ యనునవి వీరు వారనక యెల్లరచేతను ననుసరింపదగిన కార్యము లగుటచే గణనీయ మయిన యువాత్తవస్తుపును (గ్రహింసనివారు కూడ రచయిళణగా ముందునకు చొచ్చుకొని వచ్చి సారహీనము లమిన రచనముణు చేవి వావివి వ్యాపింవదేయుటకు కూడ వీ లేర్పడుచున్నది; వింద్య మయినవిషయమును గొని; అనుదాత్త మయినరనమును గాని నులభశ్హైలిలో ఆకర్షణీయముగా రచించి వానికి వ్యాప్త గలిగించుటకు నేడవకాళశము కలము సక్యదూకము లగువానివి కూడ నత్యమువలెనే [భమింవ చేసి, సత్యమునకం పను రనవ త్తర మైన3గా కల్పించి వ్యత్రిక లలో [నకటించునవకాశము నేడు కలదు. లోతుగా ఠజది రూచి చింతన చేయువారికి (వ్రయోజనవిరసాతము లవి తోచెడి యభ్శిప్రాయములను కూడ కాలక్షేపార్టము కనుల వండువుగా నమర్చి చింతన తక్కువగా నున్ననానివి భ్రమింవచేసి అట్టివారి కూటము నంటే (వపిద్ధి వపొంచుటకు కూడ నే డవకొళము కలదు. కనుకనే అతిసులళ మయిన కమిళశై 0లో నెల్లరకును నవయోగవడునట్లు చేయవలయు ననెడి (వయత్నముకొందరి చేతిలో తస్పుతోవకు దారితీయనడిగా మాజి పోవుచున్నది. మధ్యస్థముగా నుండి నక్యము నుద్దాటించెడివ్యాసములకం పెను రాగద్వేషములను నులళశై లిలో 'రేకెత్తిం చెడి వ్యాసముణ అకర్షణీయమణ అగుతుండుబచే ములభశ్రై లి యనునది ఆర్హవగుణ వంవన్ను లగువిద్వాంమల కవయోగవడుటకంయె (పజలను నమ్మోహింస నేయగల వారికి మిక్కిలి ఉపయోగనడుడున్నది. కనుక _ప్రొచీనకాలమునందు విద్వాంసులకును,

ప్యానము ముదలయినవీ శీ85 విఠరులకును నడుము వ్రాయఐడెడిై లిలో లేద ముండినట్లుగానే నేడు మర్యకరగతి (వ్రజలకును, కక్కినవారి!ని నడుమను రచయిఠ తెలునదలచిన నన్తువులో భేదము కలదు. అందుచే దోషజుష్టము లగురచనలును, వె(ర్రివెెరివ్రాతలును నధిక మగుటకు వే డనకాళ మేర్పడినది. అయినన్పటికిని విన్నిటికిని నడుము నత్య మనునది వెలయు టకు సాధ్య మగును అను విశ్వానముతో కొందరు రచయికలు మధ్యరకముగా (వాయ్మగంథములణు కూడ కలవు, విమర్శరంగములోను, వితర రంగములలోను అట్టీ మధ్యరకప్తుగంథములు కూడ వెలయుచు వచ్చుట మిక్కిలి యానంద(వ్రద మని చెన్సదగి యున్నది క

18. ఆధునికసాహి త్య ను

భారతియార్‌ ;

గఠళతాప్రీలో కూడ [ప్రానీనము లయిన ఉలొ, మడలి, ఆంతాది మొదలయిన శాన్యభలేదములను రచించి, సంపన్నులను కీర్తించి, ధనము గడించి జీవమా గడ వుటలో కొందరు కపీశ్వకులు కొలము గడపరి. శ్లేష, యమకాది శన్దాలంకొరములు, శెట్టనాగబంధము మొదలయిన చి(త్రకవితలను రచించి నవృ్యావయభావమునకును, శల్చనకును నెట్టి కాపును లేకుండ వట్టి శబ్దముల పొందర్యములోను, ఆతరమురియకురి కలో నందము చూచుకొను చిన్నిచిన్ని క్రీడలలోను మిక్కిలి అనక్తి వహించిన కాల మది, న్రీలయంగాంగములను వర్ణించుటమూలమునను, శృంగారచేస్టలను అభివర్షిం చుటమూలమునను శ్రోతల ఆల్బాల్బము లగుకోరికలను (పేరేచి వారిని నంతోషింన కేయటలో కాలము గడపినకొల మది. రామలింగస్వామిగక్‌, వేవనాయగంపిత్లై మొదలయిన సినలయివ కశానంపన్నులు కూడ గతళళాబ్చిలో జీవించి సేన చేపిరి, అయినను వారు (వేళ్ళమీద నెన్నదగినఆల్పనంభ్యాకులు. క్రీ. శ. 1882 లో జన్మించి యజ్దపరినరమున పెరిగిన భారతియార్‌ (ప్రారంభదకలో సంపన్నులను కీర్తించి కవిక చెవుటయందు తనమనస్సును లగ్నము చేయుటకు (ప్రయత్నించి యుండ వచ్చును. మానవుని కీర్తించుదు గడపెడు జీవితముయొక్క యల్ప్సక్వమును విందించుడు భ్రారతియార్‌ ఒకపాట (వ్రానెను. అది చదివిన జమీందారు అతవియెక ద్వేషభావము పూనెమ, భారతియార్‌ వెంటనే యాతనిని విడనాడి వెడలి పోయెను, అకని స్వాఠం (శ్యోత్సాహమును, నత్యనిష్టయు; తన చుళ్టు నున్న (ప్రజలకష్టమును బోకొర్చుటకై 'సీవ చేయవలయు ననెడికోరికయు నఠతవిని ఆ (ప్రాచీనమార్గమున పోవీయ లేదు. వాని నెల్ల వధిగమించి వర్చిల్లునట్లు చేసినది మొట్టమొదట దేశస్వాతం[త్యనమరమున నతవి శేర్చడినయాన క్రియే అని చెవ్ప దగును. జాతీయభాపముసకు (పేరణ కళ్చించుటలో నఠవికి వా, వే.ను అయ్యర్‌, వా.వు, చిదంబరంపిక్టై అనునారి స్నేహనును, తిలక్‌ మహాకయునీతో నంవింధనును తోడ్పడినవి. ఆ తీవభానో,దేకముతో చెన్న వట్టణములోవి సముద్రతీరమున నతడు 'పెక్కుపాటలను పాడి కంఖభాానము చేసేను,

ఆధువికపాహిక్యము ఠం? అపాటలు అచ్చునడి (వచురణభాగ్య మందినది. నివ్వు చెలరేగినట్లు అవి వేశమం దంఠటను వ్యాపంచి చిన్నిచిన్ని (గ్రామములందును గల (పజలను మేలణకొలిసెను. ఆజాతీయగీకములే భారతియార్‌ను దేశమునకు నరిచయము గావించినని, అతడు 1821 లో మరణించుపర్యంకము వావిమూలముననే (ప్రవంచనునళు థెలిసిననా డయ్యెను. బేశవజల (శ్రేయోజీవనమునక్షై పెక్కుగీతములు రచించిన యకవి హృద యము దేశప్వాతం్యత్యమునుగూర్చి మ్మాతమే రచించి యూరకుండ లేదు. దేశవజల మఖజీవనమునకు అడ్డంకులుగా మండిన పెక్కు విధము లయిన చెడుగులను ఎదిరించి వినుర్శించెను. జాతిభలేదములను అండించుడు కవిత చెప్పెను. మూఢ ఏళ్వాసములను ధిక్కరించి ఘోషించెను; పసీపిల్లలకు ఉత్సాహమును గొల్పచు గేయమములను వ్రావెను;ః నస్రీలను హీనముగా జూచుదురాదారము నెదిరించి పోరాడెను; మాతృభాషను వరిత్యజించి ఆంగ్రేయభాషకే గొరవనట్టము కట్టుచుండిన విదేశీయవిద్యాపద్ధతిని తిరన్కు రించెను. ఇ ట్లతడు సంఘశ్రేయస్సునకు నంబంధించిన పెక్కురచనలు కొవించెను. అవి వేడు కూడ భావవిర్భరము లయినకవిఠలుగా నొస్పుచు ఈజచు పొడి యాదరింవ ఐడు చున్నవి.

భ్రారతియాల్‌ పుట్టుకతోనే న్వఠంత మైన మన_న్తత్వము కలకవీశ్వరుడు; స్వాంకశ్యమునే ఒక దైవముగా నారాధించి, కీర్తించిన కవీశ్వరుడు. అధిక వంవన్ను లయిన జమీందారులప్రొవున జీవించుచు వారివి వేనోళ్ళ కొవియాడుదు కవితల చెప్పుచుండిన వాజానరణములో 'పెరుగుచుండిన యాతనిమనస్సు దావిని గడచి మిక్కిలి యెత్తునకు పెరిగినది, చెన్నపట్టణమునందు అతడు “న్వటేశరి,తన్‌” అన్న దిననత్రికకు సంపొదళు డై నపిదన దేళశమునం దానాడు సొగుచుండిన స్వాతంత్ర్య పోరాబములో ఆతవిహృదయము అనక్రి వహించినది, అళడు రచించినవచనము లోను, కవికలోను ఒక నూతనమైన వేగము, ఉత్పాహము నేర్పడినవి. పొఠక హృదయములను వెంటనే మార్చి వైచి వారివి క్రియాశీణల చేయగల తీనఠానము అతవిరచవలలో గోచరించెను. తన రచనలమూరిమున స్వబేశమి[శ్రన్‌ న్యత్రికకు (వ్రభుక్వవక్షముసుండి యాటంకములును, నిషేధములును నేర్పడునట్లు తోచెను, వెంటనే యకడు అనంస్టను వదలి “ఇండియా” అనువ(త్రికను తానే (ప్రారంభించి వడస పాగెను, ఆంగ్లేయ[ప్రభుక్వము అతవివి విర్భంధించి నోరు మూయ యత్నించి నది. అంత నతడు (_పెంచినారి పరిపాలనలో నుండినప్పుదున్చేరికి చేరుకొనెను. అచట వా. వే. ను. ఆయ్యరుకోను; అరవిందులతోను స్నేహమును సంసాదించెను. అప్పం కతడు రచించిన మనోహరము లగు, భానభరికము లగు కవిళలు పెక్కు కలవు.

84 తమీశవాష్మయళర్మ కము ఆకాలమునందలి స్వాతం(శ్ర్యపోరాటమున వేశీయ్యవజలను మేలుకొలువుటక్తై రచింవబడినన్నటికిని అతని జొతీయగీతములలో పెక్కు. నేటికిని భానోడ్టీవకము ల్ల యున్నవి. బారత దేశం ఎన్హు పెయర్‌ ళొల్లువార్‌-మిడి బృయం కొల్లువార్‌ తుయర్‌ న్పగ్లై 'వెల్లువార్‌. అనువాదము: భారతదేశ మనుదు పేరు చెప్పుదుర్ము దారిద్ర్య భయమును చంపుదుకుః దుఃల నునెడి కృకువపును జయింకురు, అమగీశమును వేడు పొడినను నది జాతీయభావమును (సేరేపించుచున్నది. నేడు గొప్పగా చెవ్పబడుగుండు దేశీయైక్యమునకు వలసిన 'పెక్కుభావములను దానిలో నకడు వెదజల్లి యున్నాడు. పింధునదీజలములపై వండు వెన్నెలకాంతిలో, శేరళకేళవు వయసుకన్నెలతో మనోహరము లయిన తెలుగుపాటలను పొడుడు వడనలను నడప శ్రీడింఠము = అనుదున్నాడు. గంగానదీతీరమున పవంఠెడి గోదుమలనరకులను విలచుటక్రై కొవేరీ తీరమున నండెడి తమ్ములపాకుల నమ్ముదము = అనుడున్నాడు.. పింహసదృళు లగు మహారాసష్త్రకపీశ్వరుల కవితలను ఆస్వాదించి వానికి ఐహునుతిగ తమిళవేశపు ఏనుగుదంతముల విత్తము అనుచున్నాడు. కాశీ సగరమున మాటలాడు కవీశ్వరులయొక్కం భాషణములను వినుటక్షై కాంచీపురమువ చక్కనియుపకరణనుల నమర్హుము అని రేడియో వచ్చుటకు నుందే యాతడు కల గనెను. రాజప్పత్రవీరులకు మైసూరునందు లభించెడినింగారము నొనగి యాదరింన వలయు నవి యాకంచెను. నంగదేశమున గంగానదియందు (ప్రవహించెడి జల్యప్రవా హము అధిక మగుటచే నచటియూక్ళు తుడిచిపెట్టుకొని పోకుండునట్లు చేని యాజల మును ద&ణమునకు మరల్చి జెనపీడిత మయిన మధ్యరాస్ట్రములలో పైరు వండింన వలయును =అని పొడెను, ఈమిళ దేశమున “మురుగన్‌” (సుబ్రహ్మణ్యస్వామి) బేనాలయములలో విస్తార ముగా పొడబడెడి “కొవడిచ్చిందు” అను భావపూర్ణ మయిన సంగీఠతగేయ మొకటి కలదు, ఆబొజీలో నిముడునట్లు “ఎబ్లక్‌ జాయ్‌” అను జాతీయగీఠము నొకదాని నతడు రచించెను, అందు కూడ దేశధక్షీవి? దేశవ మ్రైక్యభావవను ఉద్దాటించి యున్నాడు.

అధువికసాహిత్యము న! తొన్టు విగ్మన్ల దనై త్తుమ్‌ ఉణర్‌న్లికు బ్క్య్భాకలై వాజర్‌గకుం -ఇవక్‌ ఎన్జు సిజన్తవిశ్‌ ఎన్లుణరాద ఇయల్సిన్‌ శామ్‌ ఎబ్లక్‌ అాయ్‌ మున్సదు కోడి ముగమ్‌ ఉడ్రైయాళ్‌ ఉయిర్‌ మొయ్‌మ్‌సుజ ఒన్షుడైెయాక్‌. ఇనళ్‌ శెన్స్చుమొల పదినెట్టుడెయాక్‌ ౨ఎవిన్‌ చిస్టనై ఒన్హదెయాక్‌ అణుఐదుకోడి తడ కై్కైగళాలుం ఆజబ్లక్‌ నడ త్తువక్‌ తాయ్‌ శనై చ్చెజువదు నాడి వరువర్రె త్తుగళ్‌ 'శెయ్‌మ కీడ త్తువక్‌ తాయ్‌ నల్లిజమ్‌ నాడియ మన్నరై వ్యాత్తి వయమ్‌ ప్పరివాళ్‌ ఎజ్లక్‌ జాయ అవర్‌ అల్లనరొయిన్‌ అనర్పై విగ్రల్లిప్పిన్‌ అనందళ్కూ క్రిరుహక్‌,. అనువాదము: తొల్లి నడచిన సర్వమును నెజిగిన పెద్దలు కూడ, ఈమె యెప్పుడు పుట్టినది అవి తెలిసికొన జాలని న్వభానము కలదట మామాత। ముస్పడి కోట్ల మొగముణ గలది; ళక్తిమంత మయిన (ప్రాణము ఒక్కటి కలది! ఈమె. భాషించు భాషలు పదునెనిమిది; అయినను భావము ఒక్క కలది; అజువదికోట్ల పెద్దచేకులతో ధర్మములు చేయును.మాఠ-కన్ను! నాశము చేయవచ్చు వారిని తుత్తుమురు చేసి నదలునుంమూత-నద్ధర్మమును కోరెగి పాలకులను ఆశీర్వదించి (శ్రేయను కూర్చును మామాఠ-వారుం దుష్పు లగుచో వారిని (మింగి పదవ ఆవందతాండనము చేయును, వంగదేశమున బంకించంద్ర గటోపాధ్యాయుడు రచించిన “వందేమాతరం” అనుగీళమును “భారతియార్‌” నునోవాధ మయిన తమిళమున లెండువిధనులుగా ననువదించి రచించెన్సు,

00 తమిళవాష్క్మయచరి[ఈ్రమ భారత దేశమును ఒక పూర్ణరూపముగా జూచి కీ ర్తించినట్లుగానే తదంగ నయిన తమిళదేశమును కూడ కీర్తించి యున్నాడు, “శెన్‌దమ్మిి నాడు అనుపాట మిక్కిలి (పపిద్ది చెందినది, ఇనొదమిభ్రినాడు ఎనుం బోదివిలే -ఇన్స శ్రేను వన్దు పాయుదు శాదినిలే =ఎబక్‌ తన్దైయర్‌. నాడు ఎన్హ 'పేచ్చినిలే = ఒకు శ్రి పిజస్కదు మూచ్చివిలే, అనువాదము; ళా తమిళనాడు అని చెవ్చనంఠనే తీయనైన తేనెవచ్చి గురియునుంచె విలోం మాంశాతలనాటి దేళ మనునూట మాత్రములో ఒకళ క్రి పుట్టును ఊపిరిలో. అనుపొదములు ఠమిళబాలబాలిక లెల్లర పృావయములను ఆకర్షించినవి, అందలి ప్రానములు ఉత్సాహముతో భానమును (పేరేచురీతిలో నొప్పి యున్నవి. తమిళభాషవట్ల నతనికి గలయాన క్తి కూడ నధికోత్సాహనము పేతము. తమిళమును కీ ర్తిందుచు నకడు రచించిన గీఠతముణు వేడు కూడ వేదికలపై నెడతెగళుండ విన వచ్చుచుండును. ఆంగ్ల వ్యామోహములో వడిపోయిన తమిళుల హృదయములందు మాఠళృభాషాభ క్రివి కలిగించి మేర్కొలుప్తటలో భారతియార్‌ చేసినపేవ మిక్కిలి గొప్ప దవి చెన్ప వచ్చును. భారత దేళముయొక్క పాదచీనగొరవమును, కొలము నధిగమించి జీవించెడిగుణ విశష్టకలను నోరార కీర్తించి పాడినలారతియార్‌ తనకాలమున జీవిందెడి (వజల యొక్క యల్చత్వములము, మూఢవిళశ్వానములను, దోషములను అండించుటకు వెనదీయ లేదు. దోషములను మిక్కిలి చక్కగా నెత్తి చూపుగీతములు పెక్కు కలవు, “నొన్షిచ్చిను” అనుదావి మనయోగించి ఆమెట్టు నమర్చి రచించి యున్నాడు. వెళ్లు పొజుక్కుదిలై యే ఎషన్ట్‌ విలై కెష్టమవిదరైై విన్తైన్సువిట్టాల్‌ కొజ్లమో పిరివిన్రై గళ్‌ ఎక్సైర్సో కోటి ఎన్లాల్‌ అదు పెరిదామో? బన్పుదలైై ప్పామ్బు ఎన్నాన్‌ =అచ్పన్‌ ఆజుదర్థై ఎను మగన్‌ ళొల్లి విట్టాల్‌

ఆధువికపాపాఠ్యము య! వెళ్ళు పిర్వవిడువార్‌ పిన్ను వెడునాక్‌ ఇరువరుం వగైై త్రిరుప్పార్‌ శాత్తిరల్ల!్‌ ఒన్జం కాణార్‌- పొయ్‌ చ్చాత్తిర ప్పేయ్‌గళ ళొలుమ్‌ వార్షై నమ్బియే గోత్తింమ్‌ ఓస్లాయ్‌ ఇరువ్హాలుం- ఒరు కొళ్లియిన్‌ పిరిన్షవనై క్కులై త్తిగగీవాన్‌. అనువాదను: మనమ నపాొంచుట లేదు. ఈ దిక్కులేని మనుష్యులను తలదగుకొన్నచోం కొంచెమా ఖేవములు; ఒక కోటి యన్నచో నది యొక గొన్స నంఖ్యయా? అయిదుకలల పాము అనును తండ్రి: ఆలుకలలు అని కొడుకు చెప్పినదో విరోధము ఏర్పడును: పివనన బహుకాలము ఉభయుణను నగగొవి యుందురు; కాస్రముణు వేవిని భూడరు, అవత్య కాప్రపళాచములు చెప్పెడి మాటలు నమ్మి; గోోత మొకపే యయినను, ఒక యాదర్శము నకగా లేదించినవానిని ఠక్కున వఅవి గేలి చేయుదురు. లోనభూయిష్ట మయిన నంఘమును పోపోలో. అవి విందించి వంపురున్నాడు. శాది మాబు ళొల్లువాయ్‌ పోపోలో, దరుమమ్‌ ఒస్ట ఇయట్టిలాయ్‌ పోవోపో వీది నూజు ళొల్లవాయ్‌ కొళ్ళొన్లు పీట్టినాల్‌ వణబ్గవాయ్‌ పోపోవో, అనువాదము; మాలు జాతులను పేర్కొందువు పోటోబో. ఒక ధర్మమును కూడ చేయని వాడా పోపోపో, మూజువీఠులు చెవ్వుదుపుం ఒకకొని యిచ్చివచో నమన్కం రింతువు బోపోపో. లోనరహాత మైన నూతననంఘమును నావావా (రారారా అని అహ్వావిందుదున్నాడు, ఒళ నడైైత్త కజ్ణీనాయ్‌ వానానా ఉజుది కొద నెట్డేాాయ్‌ వావావా తెళివు పెట్ట మదియినాయ్‌ వావావా శజుమై కళ్దు బొల్లువాయ్‌ వావాన్గా

$02 ఠమీళవాజ్య యరర్మికము అమవాదము ;: కాంతి చిమ్ముకన్నులవాడా రారారా దృథఢథచిత్తము కలవాడా రారారా విష్క్కళంక నుయిన క్రానము కలవాడా రారారా. అల్బళ్వమును గాంచి (కోపమువు పొంగువాడా రారారాం కష్టమును ఆడంబరమును వర్యాయమున కొనవచ్చెడి దృశ్యము మారిపోయి అర్థిక ననా కఠ్వము నెలకొవిన సుస్టిలి రానలయు నని భారతియార్‌ ఆ$౦చెను, అ ఆక కొఠక అండ మయిన కవితారూపము నొనగి భావా వేళముతో నఠడు రచించి యున్నాడు. మనిదర్‌ ఉణనై మవిదర్‌ వజిక్కుమ్‌ వటక్కం ఇవి ఉలో? మనిదర్‌ నోగ మవిదర్‌ పార్‌క్కుం వాభిక్కై. ఇవి ఉజ్లో = పువియిల్‌ వాగికై్కైం ఇని ఉణో = నమ్మిల్‌ అన్హ వాట్రిక్కై ఇవి ఉల్జోః ఇని ఒరు విది శెయ్‌వోమ్‌ = అదె ఎన్హ నాళుం కొప్పోం; తని ఒరువనుక్కు. ఉణవిలై ఎవిల్‌ అగ్సినై అగ త్తిడనోమ్‌ ఎఏల్లారుం ఓర్‌ కులం ఎల్లారుం ఓర్‌ ఇనం ఎల్లారుం ఇందియా మక్య్కక్‌ ఏల్లారుం ఓర్‌ విత్తై ఎల్లారుం ఓర్‌ విల్లె ఎల్లారుం ఇన్నాట్టు మన్నర్‌ = నామ్‌ ఎల్లారుం ఇన్నాట్టు మన్నర్‌ = అమ్‌ ఎల్లారుం ఇన్నాట్టు మన్నర్‌. అనువాదము : ఒకని తిండివి మజొకడు లాగుకొను వద్ధతి ఇక నుండునా? ఒకడు బాధ నొందుదుండగా మతొకడు దూచుచుండెడు జీవిత మిక నుండునా? భూమిలో-జీవిత మిక నుండునా? మనలో ఆ జీవిత మిక నుండునా? ఇక ఓక వని చేద్దాం, దావిని ఎల్లప్పుడు నంరక్షిద్దాం. ఎవనికైనా ఒకనికి తిండీ భేఠశబోయినచో జగమునే నాళం చేద్దాం, అందరూ ఓక కులం, అందథూ

ఆఅధువికసాహిత్యము ల! ఒక్‌ జాతి. ఎల్లరూ ఇండియా (వ్రజలు ఎల్లరూ టశే రంగు ఎల్లరూ ఒకే విలువ, ఎల్లరూ ఈ దేశపు ఏలికలు . మనం * ఎల్లరం = ఈ వేళవు ఏలికలం = అవును = ఎల్లరం ఈ దేశపు ఏలికలం.

“వికుదలై? అను గీఠములో కూడ నక డీళానము ముద్దాటించి యున్నాడు. వేళ

ప్వాతంత్యము అనగా దేశ (వజలయొక్క ఆర్జిక సమాసథ్వ మనియు, దాని నఠడు

చూడగోరె ననియు నాగీకఠముమూలమున స్పష్ట మగుదున్నది. ఏణుటి ఎన్టుం ఆడిమై ఎన్లుం ఎవను౦ ఇల్లై జాదియిల్‌ ఇటీవు కొల్లి మవివర్‌ ఎన్నదు ఇందియావిల్‌ ఇర్షైయే; వాఖీ కల్వి శెల్వమ్‌ ఎయ్‌ది మనం మగిఖిను కూడియే మనిదర్‌ యారుం ఒరు విగర్‌ నమాన మాగ వాట్విమే.

అమవాదము : జడ అవీ బావిన అనీ ఎవరూ లేరు = జొతిలో. వెనుక బడిన వారు అనునది ఇండియాలో లేదు, జీవించండి; చదువు, నంనద పొంది మనస్సున సంతోషం బొంది కలని ఒకటిగా ఎల్లరూ జీవించండి మనున్యుణు ఎల్లరం ఒకవి కొకరు సమానంగా జీవిద్దాం.

పొలము దున్నెడి రై శులు పాడు జానపడగీళ మగు “వచ్ళుప్పాట్టు' అను రీతి లోను *నుందరన్పళ్ళు' అను గీతము పాడి యున్నాడు, దానిలో కూడ ఈ నమత్వ జీవితము నాహ్వానిందుడు పొడి యున్నాడు, పార్పానైై బయ్యర్‌ ఎన్ష కాలముం బోచ్చే = వెశ్హై వృరళ్లీయై కుర ఎన శాలముం పోచ్చే = పివ్చై ఏజ్బార్రై వణీగన్ల కాలముం పోడ్ళే * వమ్మై.

84 ఈ మిళవాష్మ యదరి[క్రను ఏటయ్‌ప్పోరుక్కు ఏనల్‌ శయ్యుమ్‌ కాలముం పోచ్చే ఉట్రవుక్కు.ం తొటలక్కుం వన్షనై శియ్‌వోం = వీజిల్‌ ఉణ్ణు కలి శిరుప్పోరై. విన్లనైై శిమ్‌వోమ్‌. అనువాదము : (బ్రాన్మాజ్జీ ఆయ్యవారు అవే కాలం పోయింది = తెల్ల సరంగీవి దొర అనే కాలం పోయింది = దిచ్చం ఎ శ్రేవారికి నమస్కరించే కొలం పోయింది. మనల్ని మోనం చేసేవారికి ఊడిగం చేపే కాలం పోయింది. సేద్యానికీ, వరిశ్రమకూ వందనం చేద్దాం = ఊరక (పనిపాటు లేక) తిండి తిని తిరిగే వారిని విందిద్దాం. శవాజీ తన వైన్యమునకు శౌర్యోక్సాహామును కలిగించదు చెప్పెడి మాటలుగా ఒక మడీర్త్స మయిన గీఠమును రచించి యున్నాడు. రామలింగస్వామి యొక్క పాటల మెట్టును ఉపయోగించి గోలలేమీద రచించి యున్నాడు. గోపాలకృష్ణ భారతి రచిక మగు 'వందనార్‌” పాటల అమరిక నువయోగింంచి కొన్ని జాతీయగీఠములు రచించి యున్నాడు. దేశభ క్తుడయిన చిదంబరంపి శై ఆతవికీమిక్కిలినన్ని పాత మైన స్నేషాతుడు, చిదందిరం పిన్హై మీద ఆంగ్లేయలు (ప్రారంభించిన అభియోగమును భారతియార్‌ న్వయముగా గమనించిననాడ; సొత్యము కూడ సలికినవాడు. న్యాయస్టానమునందు వ్యాయారిపతికివి, చిదంబర సిన్హైకును నడుమ నడచిన వాదమును గేయములుగా రచించి యొనగి యున్నాడు. పౌందనాట్టిల్‌ వరర్‌క్కడిమై శెయిదే ఈల్షీడోమ్‌ = ఇవీం అజ్జడోమ్‌ ఎన్జ నాట్టిలుం ఇన్ల అవీతిగక్‌ ఏజ్కుమో = దైవం. పాజ్కుమో వన్దే మాదరఘ్‌ ఎన్లుయిర్‌ పోం వరైై వాఖత్తునోం = ముడి = తాభ్రత్తువోం ఎన్లం ఆరుయిర్‌ అన్నైయె పోట్ట ఏదిల్‌ ఈనమో * అన * మానమో?

ఆరువికసాపాత్యము ణం శదై యై కణ్లు కులు అక్కీనుం ఉన్‌ ఎజ్జమ్‌ కాయుమో = జీవన్‌ = ఓయుమో ఇదయక్తుశ్ళే ఇలబ్లా మగాళ క్రీ ఏగుమో = నెజ్టమ్‌ = వేగుమో?

అమవాదము :

పౌంఠదేశంలో ఇతరులకు బానినగా ఉంటూ చానం = ఇక = భయపడం.

ఏ బేశంలో నయినా యిలాంటి అన్యాయాలు ఉంటాయా? = దైవం =

చూచునా? వందేమాకరం ఆంటూ (ప్రాణం బొయ్యేదాకా కీ ర్రిద్దాం =

శిరను = వంచుదాం నూ అరు ప్రాజములూ అమన మాతను కీ ర్తింగడం

హీనమా? అవమానమా? కండలను ముక్కలు ముక్కలు చేసినా వీ కోరిక

వెజవేరునా? జీవుడు విశ్రాంతి చెందువా? సృదయంలోవల వెలసిన

మహాశక్తి వీడనా? మనసు మండునా?ః అవి చిదం౦దరం పి.క్లై సలుకు మాటలుగా నున్నవి భారతియార్‌ యొక్క భావావేశ భరితము లయిన గీతములు

గురు గోవిందర్‌, రిజనతి, దాదాబాయి నౌరోజీ, తిలకర్‌ మొదలగు నాయ కులము గూర్చియు రచించెను తిలకర్‌ పట్ల వనఠడు గొవ్చ గౌరవము కలవాడు, గాంధి మహాత్మువియొక్క_ గొప్ప తనమును మొట్ట మొదటిసారిగా తెలివికొవి కీ రించిన తమిళ కవీళ్వరుడు భారతియారేః: అతని యహింసావాదమును చక్కగా నవగాహన చేసికొని యఠడు కీర్తించి యున్నాడు. జ్ఞానులయొక్క మార్గమును (వభుత్వమునందు (ప్రవేశ పెట్టిన మహవీయు డవియు, భారత దేశమును నముజ్జీఏంన జేముటకై. నచ్చిన మహాపురువు డవియు (సళంపించి యున్నాడు. గాంధీమనోత్మువి గూర్చి బేళము చక్కగా తెలిసికొనుటకు ముంటే యకని మార్గముయొక్క నవిశ్రత జాదరింది కీర్తించినవాడు భారతియార్‌ = వీధిలో విచ్చ మెత్తికొనుగు గుడు గుడు గుడు అవి కల్లించెడి చిన్న సాధన

మును వాయించురు పాటలు పొడచు తిరుగువాడు కోణంగి లేక మిడుబుడుక్కుఅ వాడు, ఎట నెట శబ్ద సొందర్యము కలదో అట నెల్ల ఈన హృదయమును (వ్రనరింన జేవెడి కళాశీలియెన భారతియార్‌ కోజంగి పాటరోను, నంగీఠములోను గల కళను (గపాంచెను; అందలి రనమును అస్వాదించెను. ఠమికభాష యాకళారూసమును కూడ నముసయోగించుకొన వలయు నవి యాతడు తలనెను, కోజంగి పొడెడిసద్ధతిలో

884 తమిళనాజ్మయచరి[కము శేళమునకు ఆవళ్యకము లగు, మంచి యభ్యుదయమును గుజించిన విషయములను కూర్చి రచించెను. *పుడియ కోణంగి" అననది అ గీతము సేరు,

(ప్రాచీవత్వమున నద్విషయములను గాంచినచో వానివి కూడ విడువక యాద రించెడి మనస్తత్వము కలవాడు భారతియార్‌. అతడు ఉసవిషదర్దములను, వురా జేతిహానములు (ప్రతిపొదించెడి సత్యములను తన వ్యానములలో పాఠకలోకమునకు మిక్కిలి యోదరముతో తెలివిడి గావించెను. భారతమునందు గల పాంచాలియొక్క దుఃఖమునక్షై నరితసించి, యామె వీరభావమునకు తల యొగ్గి యాకథలో భారత మాత దుఃఖముము, వీర పోరాటమును రూపకముగా దర్శించెను; 'పొంచాలీ శవదమ్‌" అను చిన్న కావ్యమును రచించెను. వివేకానందుని శిష్యురా లగు నివేదితను దర్శించి యామె ధర్మోవన్యానము వివి యామెను గురువుగా కీ ర్తించెను. వివేకానందుల నత్య మార్గము నవగాహన చేసికొనెను. శక్తి పూజయం దానకి పూనెను. శక్తి; శక్తిః యనుదు పెక్కు గీతముణు రచించెను, వట్టి భక్తి గీళములుగా మాత్రమే కొక వేదాంక జ్ఞానము గల జ్ఞాన గీఠములుగా నఠడు పెక్కు గేయములు రచించెను. నావియందును ఈ దేశము వర్ధిల్లవలయును; లోకము తేజరిల్ల వలయును అను 'పేరాళను వెల్లడించెను. “అన్నే శివమ్‌, *పరళివ వెళ్ళమ్‌” అనెడి నఠ్య జ్ఞానగీఠములు “మెయ్యుణక్వు పాడళ్‌ గిక్‌' వ్రళంపింపదగిన జ్ఞానమును, (శేస్టత్వమును కలవి. శ్రీకృష్ణుని గుణించి యక డనంఖ్యాకము లగు గీఠములు రచించెను, (శ్రీకృష్ణుని శళువుగా వారాధించెను; శేళవుడుగా కల్పన చేసి నంతోషించెను; మిత్రుడుగాను, గురువుగాను, (ప్రియుడుగాను కవితాపపంచమున దర్శించి, దర్శించి తనిసెను. కజ్ణమ్మా అను (పేయనగా కూడ భావించి ముద మందెను, మాతృమూర్తిగా కీ ర్తించెను; తండ్రిగా భావించి గీఠములు (వ్రాపెను. ఆటలాడుకొను బాలుడుగా (భావించి) రచించెను. కృష్ణుని గుణించి యతడు రచించి యన్న గీతములలో పెరియాళ్వారు గీతములయందలి కల్పనయు, ఇతర ఆళ్వారుల పాటలయందలి భక్తి భానములును; కలసి కొ _త్త మెటుగులు నంతరించు కొవి యొక నూతన విధ మయిన యందముతో (ప్రకాశించుచున్నవి.

అతడు రచించిన వినాయగర్‌ నాన్మజిమాలై యు, *“దళాంగమును ఈ ఈ వద్యబులు ఇన్ని యిన్ని రానలయును అనెడి ప్రాచీన నం(సదాయము ననునరించి రచింవబడినవి. వానిలో కొవ్ని కొన్ని స్థలములయందు మాతను వస్తువులో (కొ త్త దనము కలదు. భారతియార్‌ భటక్రిగీళములు మాటి యైన శైలిలో నొవ్పుచు మదాత్త భ్రావములను కలుగజేయచుండును, కక్రివి అరాధిండుడు నరడు పొడిన పొటలు

అధువికసొహిళ్యము ఫో (శ్రొత్తవెలుగును దేశములో (వవరింన జేవెన, “ఊటికూ త్తమ గుజించిన గీఠమును భావయుక్రముగా పొడినవుడు వినుట తటస్టించినచో కాళికాదేవి యొక్క భయంకర మైన నటనమునే కాందుటను పోలిన యొక విశిష్టళానము కలుగును. అందలి నాద విర్మాణము ఆట్టి యక్సాహను కలదిగా మన్నది, అది యెచటినుండి వచ్చినను నత్యమును (గహించెడి విశాల మయిన యితని మనోభానమునకు ఉదాహరజముగ్‌ ఆతవి “ఏసుక్రీ స్తు వజక్క పాడలును “అల్లా నిపొట్టు పాడల్‌”ను ఉన్నవి.

“జ్ఞాన ప్పాడల్‌ గక్‌” (జ్ఞాన గీఠముణు) అను విభాగము నేటికిని నెల్లరచేతను మిక్కిలి యాదరముతో సతింవఐడుచున్నవి. వీధిలో జంగములు పాటలు పొడుచు విచ్చ మెళ్తు మెట్టులో నమర్చి..-

ఆచ్చమ్‌ ఇర్డె అచ్చమ్‌ ఇన అచ్చమ్‌ ఎన్సిదు ఇల్లైయే ఇచ్చగ క్వళోర్‌ ఎల్లాం ఎదిర్‌ త్తు విస్ద పోడిలుం ఆచ్చమ్‌ ఇల్లై ఆచృమ్‌ ఇల్లై అచ్చమ్‌ ఎన్నదు ఇర్హెయే. అనువాదము: భయం లేదు భయం లేదు భయం అన్నది లేదురా. ఈ జగ త్తులోవి వారందరూ ఎదిరించి విలిచినా భయం లేదు భయం లేదు భయం అన్నది లేదురా. అము గీఠమును వీరరనము సుద్దీపింపజేయు శైలిలో రచించి యున్నాడు,

“పా౦దాలీ కళవదమ్‌” అను కొవ్యమును రచించుటయం దళడు '“విరు తమి అను ఛందోరూవమును ఉపయోగించి యున్నాడు; “చిందు” అను జానవదగీఠ గూవమును కూడ ఉపయోగించి యున్నాడు. నొన్లిచ్చిందికు తనగీతముల మూలమున నూతవజీవితమును, గొరవమును నొనగి యొన్నత్యమును కల్పించిన వాడు భారతియార్‌, నరళశ్రై లిమూలమున భానములను ఉత్సాహభరిళములుగా వెల్ల డింన పాధ్య మగు ననుటను అతడు వానియందు (వ్రదర్శించెను. అందుచేతనే పాంచాలీ శవదమ్‌ వేదికపై నంగీఠరూవళముగా (వ్రడర్శించ బడినప్పుడు 1పేషపలు దానిని దక్కగా నాదరించి యానందించుటకు వీ లగుదున్నది, ధర్మరాజు ళకువితో జూద మాడునందర్భమున బేశమును నణనుగా చొడ్డీ యోది

శః తమిళవాజ్మ యదరి[క్రము పోవుకాగమును తెలుపునందర్భమున భారతియార్‌ళు అది యొక [ప్రాతకథగా మాత్రమే కానిపించ లేదు. పాండవులరాజ్యము జూదమున కోలువడిననందర్భమువ ఆతనిహృదయమునందు భారత దేముయొక్క దాన్యస్పితియే వచ్చి యెదుట విలుదు దున్నది. కథ నంఠట విలిపివై చి ఉడుకుచుండెడి హృదయముతో నతడు నీతినూత్ర ముల నెలుగెత్తి పలుకుచున్నాడు. దేశపాలకులు ఆ దేశమునందలి (వ్రజలను వాధ్యక గల(వ్రజలుగా మార్చక, మేకలుగా భావించి జూదమునందు వణముగా వొడ్డుట యెంళ గొవ్చ యన్వ్యాయము అవి మిక్కిలి అండించి వలుకుచున్నాడు. ఆళనీ భావఠరంగము లలో ఉవమలు పెక్కు పొంగి పొరలి వచ్చును. కోయిల్‌ పూశ్లై శెయ్‌నోర్‌ = $లై యె క్కొబ్లు విట్టల్‌ పోణం వాయిల్‌ కాత్తు విట్చోర్‌ ఇ వీవై క్రువైె ఇట్లిత్తల్‌ పోలం ఆయిరళ్ల కావ = నీది అవై ఉజర్‌ న దరుమకా శేయం వెత్తు ఇిన్దార్‌ = చీద్చీ శజీయర్‌ శెయ్‌గ్లై శెయ్‌దార్‌ వాట్ట మాన్సర్‌ ఎల్లాంంతం బోల్‌ నరర్‌గభ్‌ ఎమ్జ కరుదార్‌ అట్టు మన్టైయామ్‌ ఎన్లు = ఉలగై "ఆరనర్‌ ఎళ్లీ విట్టార్‌ కొట్టుం ఉతై మాల్‌గళ్‌ = వలదామ్‌ కొట్టివార్‌గ శేమం వాట్ట రాజవీతి = మవిదర్‌ నన్లు శెయ్య విల్తై, అనువాదము: గుడిలో పూజచే సేవాడు = విగ్రహాన్ని తెచ్చి అమ్మినట్లు, వాకిలి కావలి కాపీ వాడు = ఇంటిని ఒడ్డి కోలుపోయినట్లు, వేలకొలది వీతులము తెలిసిన ధర్మ రాజు రాజ్యమునొడ్డి ఓడిపోయాడు = ఛీ ఛీ అల్పులు చేసేపని చేశాడు, వేళ . జణ అందరూ = తమవలె నరులు అని తలపరు. మేకల మంద అని

అధువికసాహిత్యము క లోకాన్ని రాజులు తలచారు. జ్ఞాన బోధ చేపే (గ్రంథాలు పెక్కింటిని చూపి యుండి నవ్పటికినీ దేశ రాజవీతివి "పెద్దలు బాగా చెయ్య లేదు,

ప్రాచీవేతిన్స త్తమును చెన్సుచునే యఠడు నేటి నవనంచము నందలి వేశములలో

వరిపాలకులు చేయునుష్కార్యములను న్మరించి వరికపించుతున్నాడు. ఓరమ్‌ శెయ్‌దిడామే = దరుమక్తు ఉలుది కొన్జిడామే శోరమ్‌ శెయ్‌ఏడామే - పఆర్తై _క్రయరిల్‌ వీట్టిణామే ఊర్పై ఆకుమ్‌ ముతై మై ఉలగిల్‌ ఓర్‌ వజ త్తుమ్‌ ఇల్డ్నె పారమ్‌ అబ్జవార్‌ క్రై = మేలే రిక్రై శాల్లాగిన్టోమ్‌,

అమవాదము: మోనం చెయ్యకుండా = ధర్మవిషస్టను చఛచంవపండా దొంగళనం + చేయ్య కుండా = ఒరులను దుఃఠంలో వడవేయకుండా ఊరిని ఏలేవిరంం లోళంలో ఒకచోటునందునూ లేదు, పాఠము లేనిమాట = ఇళపై దరిక్రమ చెబుతాము,

జూదమున (ద్రొవది నొడ్డీ యోడునవుడు భారతియార్‌ హృదయములో అగ్ని పీదు

చున్నది. భారతమాత దుఃఖమునే యాకథభాసన్ని వేశనములో మనను చూచెదము,. ఇది

యేమ దుర్మార్గ మని యతడు కుసితు డగును,

శేల్వి ప్పొరుశన్పై యే అ పులై నాయిన్‌ మున్‌ వెర్దిడ వైప్పోర్‌ లోల్‌

పీశ్విట్ట ప్పొన్మాఃగై = కట్టిప్పేయివై వేర్‌ ము కరియేజ్జల్‌ పోల్‌

అశ్విట్టు బ్పొన్‌వాళ్లీయే = వెయదపూడై ఓర్‌ ఆన్పైక్కు ప్పూట్టుదల్‌ పోల్‌

శ్రేక్క 'ఒరువర్‌ ఇల్లై = ఉయిర్‌ తేవియై శీటనముక్కట్కు- అక్‌ ఆక్కింనాన్‌.

440 తమిళ వాష్మ్య యచరిక్రము శెరున్సుక్క తోల్‌ వేణ్తీయే = ఇల్లు క్కొల్వారో శెల్వక్కాటన్హెయినై? విరుస్పుట్ట జాదినుక్కే = ఓ త్రవనొదయం మెయ్‌త్తన ప్పాంచాలియో అనువాదము: హోమ్మద్రవ్యముమ వీచమయిన కుక్కముందు జయార్చము పెట్టువారివలి, విడుపైన (శ్రావులుగల బంగరు 'మేడను గట్టి పిళాచమును ఒప్పి (అంద్యూ శాపరము పెట్టినట్లు; మనుష్యునే అమ్మి బంగారమును కొవి చేవిన వగమ ఒక గవ్బిలావికీ ఆలంకరించినల్లు అడిగే నాథుడు లేడు = (ప్రాణనాయికను అల్పులకు దాసిని చేళాడు. చెప్పుకు తోలు కోరి - ఇచట చంపుదురా ముద్దుల కొడుకును. ఆశించిన జూదమునకే- తగిన వందెము సత్య తఈనః ఫలనుయిన పొంచాలియా? పొందాలివి జూదమునందు గెలుచుకొనిన దుక్యోధనుడు అమెను నకలోనికి కొని రావలపిన దవి యాజ్ఞాసించెను. అతనితమ్ముడు దుళ్ళాసనుడు ఆమెకేశపాళమును వట్టి ఈడ్చుకొని వచ్చును, భారతియార్‌ కథలో నడుమ కల్పించుకొని వలుకుదున్నాడు. “వా ప్రినాప్కర మనెడి యా మహానగరములో నప్పుడు ఆ మార్గమున విలిచి వీ&ంచిన వారు (వ్రజలాః వారీ సహృదయ మనువది కలదా? వా రేమి హృదయము లేనివృక ములా? దుళ్ళాననువి వడ(దోసి, తన్ని, నేల గూల్చ్బక చూదుదుండిరే'.. అవి వరుష ముగా కూలనాదెను, బయకో ఎన్టే అలరి ఉజర్‌ నట్టు ప్పాజ్డివర్‌ తమ్‌ దేవియనళ్‌ పాది యుయిర్‌ కొజ్టునర పీబ కరుంప్కిల్లై వీచన్‌ కరంపట్టి మున్నిముతళ్తు శెన్హాన్‌; న్య౦నెడుగ మొయ్‌_త్సవరాయ్‌ ఎన్నకొడుమై ఇదు ఎన్హు పార్‌ త్హిరున్హార్‌ ఊరవర్‌ మ్‌ కీఫమై ఉరై క్కుమ్‌ తరమామో? వీరం ఇలా నాయ్‌గక్‌। విలణ్లాం ఇళవరశన్‌ ఈనన మిదిత్తు శ్రరాతల శ్రిల్‌ పోక్కియే బొన్నై న్న అవ్‌ అన్హప్పుర శ్రినిలే శేర్‌క్కామల్‌ వెవై మరజ్లక్‌ ఎన్‌ విస పులమినార్‌ పెవై నృళమృల్‌ వీజర్‌క్కు తడ్రైయామో। ఖా

ఆధునికసొహిత్యము లిక అనువాదము; అయో్యో! అనుచు తల్లడిలి వీమూఢయై పాండవుల దేవి సగము [ప్రాణముతో రాగా దీర్ధములయిన నీలకేశములను నీచుడు చేతబట్టి ముందునకు లాగుకొనిపోయాడు; మార్గ మంతా చుట్టముట్టినవారయి ఏమి దుర్మార్గమిది అని చూచు చుండిరి వురబినుల అల్పత్వము చెప్పుటకు తరమగునా *€ వీరములేని కుక్కలు ! మృగ(ప్రాయుడు అ యువళాబును (తొక్కి ధరాతలంపఫె వడవైచి అ ఐంగారును అంతఃవురంలో చేర్పకుంణా ఎత్తయిన వృక్షములు అనునట్లుగా నిలచి దుఃఖభించాకు అడుదాని దుఃఖము ఒరులకు తోడగునా ? ఇట్లు తూలనాడుచు వలుకు పణకులలో భొరతదేశమును బానినగా జేసి వట్టి మాటలతో వ్యర్థముగా కాలముగడుపు వాదయము లేని జనులను నిందించెడి య్యాశముకూడ వెల్లడి యగుచున్నది. తుదిని పాండవులును, పాంచాలియు పలుకు శపథవచనములలో దేశస్వాతం(త్యముకౌజ కై _వజిలు వలుకనలసిన _ఉద్ధాటనము కల దని చెప్పవచ్చును. ఈ గీతములను భారతియాశే కొన్ని పర్యాయములు పొడి యానం దించి యుందురు. కొన్ని చిందులకు- లాలల లాలల లాలల--లల లొల లొలల లాలలొా మొదలయిన మెట్ల నమర్చి యున్నాడు. “సంళఛ్రాషణలు మొదలగువానిని ధైర్యముగాను యదార్థముగాను తెలుపుటకు ఈ గీతముయొక్క శైలి మిక్కిలి సుకరముగా నుండును. అందుచే పొడి చూచి కెలిసికొసుడు” అని అతడే యొక నూచనయు వాసి శైలి యుపయోగించు విధమును తెలిపి యున్నాడు, లాల లాలలా లా లాలా లాల లాలలా లా 26

40% తమిళవాన్మయచరి[తము అను మెట్టు గల చిందులను తెలుపుసందర్భమున వీదిలో సూదులను, నల్ల పూసలను అమ్ముటతోబొటు విచ్చమును కూడ నెత్తునట్టి స్రీలు మాయక్కారన్‌ అమ్మా-_కృష్ణన్‌ _మగుడిక్కారన్‌ అమ్మా అనుచు పొడునట్టి శైలి బొద మును వర్షించుటకును అందు జరగెడి వివిధ సంభాషణలను, చేష్టితలను తెలువుటకు ఈ కైలి మిక్కిలి తగియున్నదనుట సులభముగా తిలియ గలదు” అని భారతియార్‌ [వాసి యున్నాడు, వీధులవెంబడి సూదుల నమ్ముకొనుచు విచ్చ మెత్తుకొనునట్టి స్ర్తీలు పొడెడి పాటలోని మెట్టును కూడ భారతియార్‌ గమనించి యాదరించి యుండె ననియః, దాని కళొాధర్మమును (గహించి తనగీతముల కుపయోగించి యుండె ననియు సీ వాతలవలన తెలియుచున్నదిం ఇట్లు సులభశైలిలో [వాసి యెల్లరును చదివి వలము నొందునట్టు చేయవలయః ననెడి యతని కోరికను అతడు తన “పాంచాలీ శపథమునకు [వాసిన పీఠిక మూలమున కూడ తెలిసికొన దగును, *సులభము లగు పదములు, సులభ శైలి, నులభముగా [గహింపదగిన ఛందము సామాన్యజినులు అభిమానిం చెడి మెట్టు--ఇని కల కావ్యము నొకదానిని నీ కాలములో రచించి యొసగు వాడు మన మాతృభొవకు నూతన[పొణము పోయువా డని చెప్పదగును, ఒకటి రెండు సంవత్సరముల కాలము మా(తమే [గంథములతో పరిచయము కల తమిళ[నబి లెల్లరకును చక్కగా విషయము అవబోధ మగునట్టు [వాయు టతో బాటు కావ్యసొందర్యము కూడ చెడకుండ, తరుగకుండ నిర్వహించుట యవసరము...తమిళవొతికి ఒక వీనూతన మైన జీవితము నొనగ వలయు ననెడి కంకణము కట్టుకొని నిలుచు పరాళ కియే నన్నీ కార్యమునకు (పోత హించినది. అందుచే నిందలిశ్రెలి మనవారికి 1పీతిప్కాత మగు ననియే విశ్వ సింతును” అని [వొసి యతడు తన సాహిత్యసేవయొక్క పరమార్థ్ధమును వీవరించెను.

“కుయిట్‌ ప్పొట్టు ఒక కల్పవా సర్వస్వము; [పణయమునకు నంబం ధించిన ఒక నూతనసృష్టి, అందలి నాయకుడు కవీశ్వరుడే!; అతని (పియు శాలే కోకిల. పుదుచ్చేరిలో ఒక మామిడితోపులో (పకృతి పరిసరములలో కోకిల కానవచ్చును దాని మృదుమధుర మయిన గళము నుండి వెలునడు నంగీతము ఆతోపునం దంతట వ్యాపించును. మెరువుకీగయందము తరిగి మధుర మైన దై వ్యాపించునట్లు ఉన్న దట యా నంగీకము, తన్యవవంచ మును మరచి కవీశ్వరుడు స్వవ్నము గాంచ దొడగును, _

అధునికసాహిత్యము 408 ఇన్నముదై క్కాట్టినిడై ఎన్లుం కలన్షదు పోల్‌ మిన్నల్‌ శువై దాన్‌ మెలిదాయ్‌ మిగ ఇనివాయ్‌ వన్గు పరవుదల్‌ పోల్‌ వానత్తు మోగిని యాళ్‌ ఇన్టషారు ఎయ్‌ది త్తన్‌ ఏట్టిం విళక్కుదల్‌ పోల్‌ ఇన్ని శ్రైత్తోం పాడల్‌ ఇశై త్తిరుక్కుం వినె గశె మున్నిక్కవితై వెరి మూళజ్చే ననవు అభ్లైమ ప్పట్టప్పగలిలే పాొవలర్‌ క్కు త్రోన్చువదామ్‌ నెస్టెక్కనవిన్‌ నిగణ్రిచ్చియిలే కట్లేన్‌ యాన్‌. అనువాదము; ం తీయ నయిన యమృతము గాలిలో అంతటా కలసినట్లు మెజపు రుచి నన్నమై మిక్కిలి మధురమైవచ్చి వ్యాపించునట్లు అకాశసుందరి యీరూపు దాల్చి తనగొప్పతనము [వకటించునట్టు మధురమయిన సంగీత ముతోకూడినతియ్యనిపాట గానము చేసెడి వింతలను చూచి కవిత్వపు పిచ్చి అధికమై జ్ఞాపకము నశింపగా వట్టిపగలు కవులకు కలుగునట్టి సుదీ ర్సస్వన్నములతోచూచితిని నేను ఇట్లు కవీశ్వరుని న్వప్నముతో కుయిల్‌ ప్పొట్టు ” [పారంభమగు చున్నది. కవీశ్వరుడు తన మానవాకారము తొలగి తనకు కోకిల యాకృతి శాడా యని వరితపించు స్థితికి ఆ కోకిల గానము అతని వృదయమును [దవింవకజేయును. కోకిలపై [పేమ వర్ధిల్టును. ఆ కోకిలతో కలసి జీవితము సాగింప వలయు నని అశించును. కోకిల గానమయిన స్వన్నములో తన యశువులు వీడవలయు ననియు కోరును, స్వప్నములో కోకిల నంభొషిం చును. తన పూర్వజన్మమునందలి సంఘటనలను పేర్కొనును. తన కథ యంతయు చెప్పి ముగించిన పిదవ కోకిల కవీళశ్వరుని చేతిలో పడిపోవును. కవీశ్వరుడు దానిని ముద్దిడుకొనును. వెంటనే కోకిల మరణింవగా యచట నొక స్త్రీ సావిత్కరించి నిలుచును. * ఈమె యందమును నేనెట్లు తమిళ మున వర్ణింప గలను అని కవీశ్వరుడు తికమళవడును. వర్ణింప [వవయత్నిం చును; కవిత యనెడి ఫలమును పిండి రసము తీసి సంగీతము, నాట్యము ఇను కళల సారమును అంగు శలిప్కితీయనైన యమృతమును కూడ దానితో

404 తమిళవాషయచరి[శము జీర్చి [పేమ యనెడి యెండలో నెండ బెట్టి ఘనీభవింప చేసి దానితో నిర్మింప ఐడినదే అ స్ర్రీయొక్క శరీరము --అనుచున్నాడు. వెంటనే కవీళ్వరుని స్వప్నము కరగి పోవును, కన్నులు తెరచి చూచును, పిజగు వ్మిలి తిణన్దు పార్‌ క్కైయిలే శూభ్రసన్దిరుక్కుం పబ్దెచ్చువడి ఎ(్రదుగోల్‌ పత్తిరితై క్కూట్టం వృమ్‌ పొయ్‌ వరిశై ఎల్లాం ఒ శ్రిరుక్క “నాం వఏీట్టిల్‌ ఉళ్ళోమ్‌' ఎన ఉణర్‌నేన్‌, అనువాదము ః పిదప కన్ను తెజచి చూడగా చుట్టగా చుట్టియున్న [పాతయాకు, గంటము అకుల మొత్తము, [పపాతచావల మొత్తము అన్నీ యథా తథముగా నుండగా *మనం ఇంటిలోనే ఉన్నాము అని తెలిసి కొంటిని. ఇట్లు మధురమయిన ఇవాలోశమునకు వచ్చుచున్నాడు కవీశ్వరుడు. (తన దార్మిద్యమునకు చిహ్నమయిన చింకిబాపను కూడ మనకు చూపు చున్నాడు) ఇట్లు తీర్చి ర “కుయిల్‌ పొట్టు కల్పనా కవికాసొందర్యభరిత మయున ఒక (కొత్తరకపు కవిత యని చెప్పదగును భారతియార్‌ యొక్క తిరుగుబాటు మనన్తత్వము--సంస్కరణ మన న్తత్వము అనునవి అతని జీవితమునందువలెనే యతని కవితలయందును వ్యక్త మగును. అత డాకాలములోనే ఒక హరిజనునిపట్ట దయ గలిగి పుదుచ్చే రిలో నతనిని తన బంధువు వలె నాదరించి యతనిమపె తన ,పేమమును వర్షించెను. అతనిచేత కూడ నొక యజ్ఞోవవీఠమును ధరింవచేసి యానాడు మొదలుకొని యతనిని [బాహణుడుగా నాదరించి నమ్మానించెను. బాఅల శొల3ై [వాసిన *పాప్పా ప్పాట్టులో అ లేతమనస్ప్సులలో జొలిభేద మను దుర్గుణము వేరూన రాదు అనెడి గొప్పలక్ష్యుముతో-- బాతిగళ్‌ ఇల్లెఅడి పొప్పా--కుల క్తాభ్రచ్చి ఉయర్‌ చ్చి శొల్లల్‌ పావమ్‌

ఆధునికసాహిత్యము 406 అనువాదము : జాలిలేదములు లేవే పాపా! - కులం తక్కువ యెక్కువలు చెవుడం పాపం అని రచించెను. భారతియార్‌ యొక్క వచనమున మనోహారమం.న కవిత్వమును బోలిన విషమవిన్యాసమును కల్చనాత్మకము లయిన శబ్దచ్మితములును పెక్కు శలవు. అవి మా[తమే కాక అతడు రచించిన వ్యాసములు నూర్గకొలది శలవు, అత డప్పుడప్పుడు కాను నడపుచుండిన వ(తికలకొణకై రచించిన పెక్కువిధము లయిన వ్యాసములు కూడ రసవంతముళలై యున్నవి. వానిలో పెక్కు నేటికిని సొహిత్యసంపదగా సరిగణింపబడు యోగ్యత గలవి తెళివుణనే అలీన్గిడుదల్‌ , తెళివుశర మొబ్రిన్దిడుదల్‌, శిన్లిప్పార్‌ క్కే కళివళర ఉళ్లత్తిల్‌ అనంధక్కనవు పలకాట్టల్‌, కణ్ణీర్‌ త్తుళి వళర ఉళ్‌ ఊరుక్కుడల్‌ ఇల్లు ఇవై ఎల్లాం నీఆరుళమ్‌ - తొల్తల్‌ గళ్‌ అన్లో ఒభివళరుం తమిభ్రివాణీ! అడియనేజ్‌ కు ఇవై అనైత్తుమ్‌ ఉదవువాయేం అనువాదము :; సృష్టంగా తెలుసుకోవడం, సృష్టమయ్యేలాగు చెవ్వడం, ఆలో బించువారికి ముదము పెరుగునట్లు మనస్సున అనంద స్వస్న ములు పెక్కు చూపడం, క న్నిటి బిందువులు అధికమగునట్టుగా మనస్సును [దవింప జేయడం = ఇక్కడ ఇవి అన్నీ సీవు అనుగ హించే వనులు కదా! కాంతి యతిళశయిల్లెడి ఓ తమిళ సరన్వతీ! ఈ దొనునికి వీటిని అన్నిటినీ యిత్తువు గా! అని సరస్వతీదేవిని భారతియార్‌ (పార్థించెను. (ప్రార్థించిన విధముగనే ఫల మును పడ సెను. విశదముగా తెలిసికొనుట, విశదముగా రచించుట్క, పాఠక వృాదయములను కలబివైచి కరగునట్ల్టు చేయుట అను నాగుణములను భారతి యార్‌ నద్యశ్రైలిలో గాంచిన.ప్రే మన మాతని వచనత్ర లిలో గాంచదగునుం ఎచ్చట చూచినను భావము ఎచ్చట చూచినను స్పష్టత, ఎచ్చట చూచినను నూతన వేగము ఎచ్చట చూచినను సమున్నత దృష్టి-- వీనిని అతవి వ్యాన

406 తమీళవానృయచరి[తము ములలో గాంచగలము, అనువాద శాఖయందును నఠనిసేవ మిక్కిలి కొని యౌడ దగియున్నది. అతడు ళాగూరు చిన్నకథలను కొన్నిటిని తమిళము లోవి కనువదించెను. భగవద్గీతను మృదుమధురమైన శైలిలో తమిళము గావించెను. అతడు చేపట్టిన శాఖలన్నియు [కొత్తవెలుగును సంతరించుకొని నవి. భారలియార్‌యొక్క రచనోత్సాహ మట్టిది భారతి దానన్‌ : ఇరువదవ శతాబ్దమున భారతియార్‌కు తరువాత (పసిద్ధిగాంచిన కవీ శ్వరుడు పురట్సి కవిఇర్‌ (విప్ణన కవి) అని పిలువవడు భారతిదాసన్‌ (1391-1964). అతని పేరు “కనక సుబ్బరశ్నంి. పుదుచ్చేరిలో భారతి యార్‌ రాజకీయ కారణముగ (వవాన మొందిన కాలమున నతనితో మిక్కిలి సన్నిహితముగా నుండి యతని [పేమవూదరములకు ప్కాతుడై యాకారణమున భారతి దాసన్‌ అని అతడు తన కలము పేరు పెట్టుకొనెను. అతని జీవిత ముళో నతనికి రాజకీయ వశక్రముఅతోడి సంబంధము కూడ నేర ఎడినది; తమిళోపాధ్యాయుడుగా వని చేసెను; ప్యతికా సంపాదకుడుగా వని చేసెను, అతనికి చలనచ్విత సీమతేను సంబంధ ముండెను. వీటి యన్నిటిని మించి, అతనికి తమిళ (పబొహృదయములలో గల ఉన్నత స్థానము *పురట్సి శవిజర్‌” (విష్ణవకవి) అనునది. అతని కవితలలో మధురమయిన నంగీతసౌందర్యము కలదు; అతడు తెలి పెడి విషయములలో భావమారుతములు వీచును. అతడు [పయో గించెడి శబ్దములు సొమాన్యపజలకు చక్కగా అలవాకఘైన సులభము లగు శబ్దములే. కాని, ఆ శబ్దిములే అతని కవితలో కూర్చబడినపుడు అవి పొటిలేని త్మీవతను పొంది వెలయును; అవేశపూరితములయిన నిశితము లయిన ఉపకరణము లై పోవును; తెలుపదలచిన విషయములను దృథముగా, నూటిగా! కెలువుశ క్రి యా శద్దిములకు కలుగును. తమిళమునందు నం(న దాయబద్రముగా సొగి వచ్చు ఛందస్సును అతడు చాలవరకు నువయోగిం చెను జొానపదగీతములలో టపసిద్ధి గాంచిన “చిందు మొదలయిన వానిని వాడెను; నంగీత్యవవంచములోని మెట్టులను ఉపయోగించెనుు కొత్తరళ మయిన వద్యభేదములను కూడ రచింబెను. “కల క్క్కూత్తల్‌'యొక్క ఆటను గమనించి వారి యాటతో పొంది పొనగిన నంగీతమును కూడ టోడించి

అధునికసాహీత్యము 46 యత డొక గీఠమును కూడ రచించెను. దానిని అతడే నడపిన *కుయిలొ అను వషతికలో [వకటించెను. “కణు[్రక్కూక్తాడి యొక్క నాదమాధుర్యము నకు కూడ దానిని పఠింపవచ్చునుః తమిళళబ్దములు ఆ నాదమున కనుగుణ ముగ నాట్యము చేయుటను గాంచి యానందించ వచ్చును. ఆ గీతము మూల ముగా తమిళ నమాజమునకు[కొత్ర[పాణము పోయగోరు నుక్సాహముకొరకు గూడ దానిని చదువ వచ్చును. తమిళజబొతి యొక యస్థిపంబిరమువలె నున్న దట; దానిలో మాంసలత్వమే లే దట. నత్తువయును లేదట. దానికి మాంన మను సత్తువయు నొనగి (కొత్మపాణము పోయుచున్నాడు కవీశ్వరుడు, అందలి యొక భొగ మ్‌ట్టు కలదు;

తిడుతిడుం తిడుతిడుం తిడుచిడుం తిడుదిడుం

తిడుతిడుం తిడుతిడుం థిడుతిడుం థిడుతిడుం

అహ్హహ్హ్హ కుమ్చిడ్‌ జేన్‌ అల్లారుక్కుం

అహ్హహ్హ వరిజ్‌ జలొ అమైనిరుబ్లి

మక్కళే పెత్తమగరా శరుబ్ల.... ....

ఎన్నడా తమ్మి?

ఏడ్డా అలణ్జా ళా

ఇిదోపొర్‌ తమ్బీ ఎలుమ్చుక్కూడు !

శదైయుం ఇళ్లె సత్తుం ఇళ్ల

అనాం తిడుతిడుం ఐదుక్కుప్పేర్‌ ఎన్నా+...

ఇన్టమరున్ధుక్కు. ఎన్నా పేరు!

ఉళ్ళే తొట్టా ఉసిరిల్‌ ఇనిక్కుం;

తెళ్ళు తమి తమ్మి తెళ్లుతమిళ్‌ ఇదుదాన్‌ !

ఇన్ట మరున్దే ఎలుమ్భుక్కూట్టిల్‌

తడవుటేన్‌ తమ్బృ అడిమోళత్రె!

తిడుతిడుం తిడులిడుం తిడుతిడుం తిడుదిడుం

శిరిత్తదు పొరడా శెస్టమి్యిక్కూడు |

విరిన్టదు పొరడా అగ్ధన్ద నం నాడు!

పాడుదు పొరడా _పైనమిగ్ధనాడు !....

తొాయిమారే తగవన్నమారే

న! ఈమీళవాబ్బ్మయచరీ[తము మాయమిళ్లే మన్తిరం ఇల్లే శరుత్తు వేణుం నమృ వరుత్తం నీజ్ల త్తేడణుం వ్య[యే] అనువాదము ; థికుం తిడుం లిడుం తిడుం.... అహ్హన్హా |! నమస్కరిస్తాను అందరికీ అహ్హాహ్హ ! వరసగా కూర్చోండి పిల్లలను కన్న మహరాజులారా ! ఏరా తమ్ముడా! ఏరా అన్నయ్యా! ఇదిగో చూడు తమ్ముడా ! ఎముకలగూడు కండాలేదు శ క్రీలేదు అవును తిడుం తిడుం దానిపేరేమి * ఈ మందుకు ఏమిపేరు లోపల తాకితే ప్రాణంలో శ్రీపిగా ఉంటుంది నృష్టమయిన తమిళం తమ్ముడా! స్పష్టమయిన తమిళం ఇదే ఈమందే ఎముకల గూటిలో పూస్తాను తమ్ముడా ! వాయించు మేళం తిడుం తిడుం తిడుం తిడుం తిడుం తిడుం తిడుం తిడుం నన్వింది చూడరా శెన్టమిళు గూడు విరిసింది చూడరా నశించిన మనడేశం పొడుతూంది చూడరా వసిమి తమళనాడు తల్గులారా! తండడ్రులారా ! మాయం లేదు మం[తం లేదు అర్థం కావాలి మన దుఃఖం తొలగ వెదళాలి మార్గం, ఇట్టి భాషాభిమానమును తమిళదేశాభిమానమును అతడు అసంఖ్యొ శము లయిన గీతముల మూలనుగా కలిగించి యున్నాడు. [పత్యేక [గంథ ముగా కూడ “తమిభ్ధ ఇయక్కుం” (తమిళోడ్యమము) అను పేరుతో ఈ విధ మయిన పాటణ (పకటింపబడినవి. ఉమ్మడిసొత్తు అనెడి నూతన దృక్పథ మును హృదయపూర్వకముగా నావ్వోనించెడి యుత్సాహము అతని గీతము

ఉధునికసాహిత్యము 40కి లలో నిండి యుండుటను మనము చూడవచ్చును. కార్మికులు కూడ నంతో వషముతో తృప్రిగ్య జీవించెడి జీవితమును ఉత్సాహముతో నావ్వోనించుచు రచించునట్టి క వీశ్వరు డతడు. పుష్పోద్యానములను గాంచియు, నంజపొలము లను చూచియు, తామరకొలకులను దర్శించియు నడుగుచున్నాడు; “మిమ్ముల నెల్ల నీ విధముగా తీర్చిదిద్దినవా రెవరు? కష్టవడి పాటుపడిన కార్మికులే కదా” అనుచున్నాడు.

చి త్తిరచ్చోలైగళే - ఉమై నబ్లు

తిరుత్త ఇస్పారినిలే = మున్నర్‌

ఎత్తనైై తోభ్రిర్‌గళ్‌ రత్తం శొరిన్సనర్‌

ఓ ఉజ్లల్‌ వేరినితే

నిత్తమ్‌ తిరుత్తియ నేర్కైయినాల్‌ మిగు

నెల్విళై నన్నిలమే = ఉనక్కు

ఎత్తనై మాన్టర్‌గళ్‌ వెట్టి వియర్వై

ఇలైత్తనర్‌ కాళ్లీలమే

శ్రామరై వూత్త తటాకజ్లలే ఉమై

త్తన్ద అక్కాల ర్తివే = ఎన్లల్‌

తూయ్‌మై చృగోదరర్‌ తూర్‌న్లు మజైన్దదై

శొల్చ వో జొలత్తిలే. అనువాదము ః

చితోద్యానములారా ! మిమ్ము తీర్చి

దిద్దడానికి ఈ భూమిలో వూర్వులు

ఎంతమంది సోదరులు నెత్తురు కార్చారు? ఓ! మీ వేరులో

నిత్యమూ తీర్చిదిద్దిన విధానంవల్ల-అధికమయిన

వరిని పండించే నుక్షేేతమా! నీకై

ఎంతమంది మనుష్యులు నుదుటి చెమట కార్చారు? చూడ లేదు

తామరలు పూచిన తబాశములారా ! మిమ్మల్ని

రూపొందించిన ఆకాలంలో-మా

పవి[త సోదరులు [కుంగి కూలిపోయిన విషయం

చెప్పదరమా + భూమితో

ట0 తమిళపొషఖయచర్మితము సుదీర్ధము లయిన మహోద్యానములను నిర్మించుటకు సాయంకాలము దనుళ నెందరో (శ్రామికులు (శమించిరి! గొప్పయంతములు గల క ర్మాగార ములను నిర్మించుటకు వారు తమ శరీరమును కష్టపెట్టి పొటుపడిరి ! అ యుద్యానములను, యం[తములను సంబోధించి రచించుచున్నాడు, చినర లోకమును చూచియే యడుగును. “*లోకమా! నీవు సొక్షివి కదా! ఇవ్వడు సంపన్నులు అ విషయము తెలియక వీవించుచున్నారు. అది న్యాయమా ఖం అని (పళ్నించుచున్నాడు. కారణీమే తొభ్రిలాళర్‌ ఉల్రప్వుక్కు బ్బాట్బియుం నీ అన్హో? - పసి తీరుం ఎన్హాల్‌ ఉయిర్‌ పోగుం ఎనచ్చొల్లుం శెల్వర్‌గళ్‌ నీలి నన్జో ళి అనువాదము: లోకమా! (శ్రామికుల కష్టమునకు సాక్షివి నీవేకదా! - ఆకలి తీరు ననుదో [ప్రాణము పోవుననెడి సంపన్నుల నీతి మంచిదా? ఇంక కాలము పోయిన దట; ముసుపటివలె [శామికులు సంవన్నుల కడ యాచింప బోవుట లేదట$ భయము తొలగి పోయిన దట; గిలియై విడుత్తు క్కిళర్‌ నైఆ్రవార్‌ ఇని క్కెజ్దుం ఉద్దేశం ఇళ్లె = సౌన్ట వలి ఉడ్రెయార్‌ ఇన్ఫ వాగ్ధివుడైయాన్‌ ఇన వార్‌ శ్రైెక్కు మోళం ఇల్లై అనువాదము : గిలిని వీడి పొంగి లేస్తారు _ ఇక ఐతిమలాడే ఉద్దేశం లేదు - సొంత బలం కలవారు సులబీవితం కలవారు ఈ మాటకు తిరుగు ($ేగి) లేదు. నూతన [వవంచమును నిర్మించెదము, అస్తవ్యస్త మయిన (పాచీనవ్యవస్థను కూల్చి వైచెదము. అని ఆవేశముతో రచించుచున్నాడు. వుదియదోర్‌ ఉలగం శెయ్‌వోమ్‌ = కెట్ట పోరిడుం ఉలగత్తె వేరొడు శాయప్పోం

అధునిక సాహిత్యము న! అనువాదము ః (శొత్త [వంచం నిర్మిద్దాం - చెడ్డయుద్ధం చేసే లోకాన్ని నమూ లంగా వడగొడదాం. “పాండ్యన్‌ పరిశు అను ఖండ కావ్యములో భవిష్యక్కాల [పపంచమును ఊహించి రచించుచున్నాడు. ఎల్కారుక్కుం ఎల్లాం ఎన్లు ఇరువ్చవాన ఇడం నోక్కి నడక్కిన్షదు ఇన్ట వైయం కల్లారై క్కొణుంగాల్‌ కల్పి నల్కా క్కళడర్‌ క్కు త్తూక్కు మరం అశ్జే ఉభ్రొం నల్లోరే ఎల్హారుం అవ్వైయ త్రిల్‌ నమక్కెన్న కిట్రీయట్టుం వట్ట పజ్బాబ్లిం |! అనువాదము ? అందరికీ అన్నీ అని ఉండతగిన చోటువైవు నడుస్తున్నది ఈ లోకం విద్యావిహినులను చూచునపుడు విద్యనొనగని దుష్టులకు ఊరికంబం అక్కడ ఉందట! మంఎవాళ్ళే అందరూ అ (వపంచంలో మన కేమి ? చిరిగిపోనీ పాత వంచాంగం |! కన్నులు మూసికొని శీవించెడి ప్రాచీన జీవిశమును [పాత పంచాంగము అని "సేర్కొనుచున్నాడు. అది చిరిగిపోయి పొడవుటను గురించి ఎట్టి దుఃఖ మును లేదు అనుచున్నాడు. ఈశ్రాయ్‌న్ద తరాసు” (ఒక (పక్కకు వంగిన (తాసు) అను గీతములో కూడ 'ెక్కురను వసివాడునట్లు బేసి ఒక కొందరు మాతము ఆనందముగా బీవించెడి దుఃస్థితిని ఖండించి యున్నాడు, అధిక సంఖ్యాకులు పేదవారట. కొందరు మాతము ధనవంతులట. 'పేదవారందరును ధనవంతు లయిపోయి నచో, పేదవారు ధనవంతులు అందగ సమాను లయిపోదురట ! “తల అరు, అనునది కూడ ఒక మనోహర గీతము. (శమించి పని చేయువారు జిలపూర్ణ మయిన మహాసమ్ముదమును పోలిన వారట! పర్మిశమ ఛలమును అనుభవించెడివారు నమ్ముదములో నడచెడి యోడలను పోలిన

టి తమిళ వాబ్బయచరి[తము వారట 1! తుపాను వచ్చి తాకినచో నోడలగతి యే మగునో+ దానిని తెలిసికొన వలయును కదా అని (పళ్నించు చున్నాడు, మూఢ విశ్వాసములను, అంధాబారములను వీరావేశముతో నెదురిం

చుచు వచ్చినవాడు భారతి దొసన్‌. బొతిలేదములు ఒక "పెద్ద దుగ్గణ మని నిందించిన వాడతడు, “చీకటి గదిలో నున్నదిరా 1పపంచము; బొతి వున్నది అను వాడును నేడు ఉన్నాడు కదా! అని అతడు కుతకుత ఉడికి పోయెను. బిడ్డను జోకొట్టుటకై పొడు జోలపాట బాణీలో రచించిన గీతములో కూడ ఈ తిరుగుబొటు భొవము కూర్చి *మూఢత్వమును పౌొగొట్టి చక్కని నమాజమును రూపొందించుటకు వుట్టిన బిడ్డవు కదా నీవి” అని పలుకు చున్నాడు. ॥

మూడత్తన ల్లిన్‌ ముడై న్మాటమ్‌ వఏీసిగిన్ట

కాడు మణ క్కవరుం కర్పూర ప్పెట్టగమే

వేద్దాద జాలి యిరుట్టు వెళుస్పదట్‌ క్కు

తూజ్ణా విళక్కాయ్‌ త్తులబ్లుం పెరుమాట్టి! అనువాదము :

మూఢత్వంయొక్క దుర్గంధం వీచే అడవిని వరిమళింప జేయ

వచ్చెడి కర్పూర సేటికా ! అక్కరలేని జాతి తమమును వెల్ల చేయ

డానికి అఖండ దీపమై వెలిగెడి ఓ బిడ్డా!

ఇది ఆడపిల్లను జోళొట్లుటకై పొడిన జోలపాట. మగపిల్లవాని ను్ధే

కించి పొడు టోలపాట వేజొకటి కలదు. అందు కూడ నూతన భావమును తెలుపుచున్నాడు. మూఢవిశ్వాసములలో మునిగి యున్నవారు వశువు లట! అ వఫశువులను అణచిమరల్బుటికు నచ్చిన వీర శిశు వట యది!

వాడప్పల ప్పరిన్లు వాభ్వా విభ్రలాష్కం

మూడపస్ప్టృక్క క్రై త్రీదు ఎన్దాల్‌ ముట్ట్రవరుం

మాతగలై బ్చీర్‌ తిరుత్తి వణ్ణియిలే పూట్రపన్ల

ఈడట్ట తోళా! ఇళం తోళా! కద్డులబ్లుం

అధునికసాహిత్యము 418 అనువాదము । వాడిపోవునట్లు పెక్కు వనులు చేసి జీవితమును వ్యర్థము చేసెడి మూఢాచారమును తప్పు అన్నదో [కుమ్మవచ్చెడి యెద్దులను అదు పులో పెట్టి బండికి కట్టవచ్చిన యీడులేని సోదరా! చిన్నిసోదళా | న్మిదపో!

కొన్ని వద్యనాటకములను కూడ నీ కవీశ్వరుడు రచించి యున్నాడు. వానిలో కూడ నూతన భావములను [వవేశ పెట్టి [పాచీనము లగు దురాచార ములను ఎదిరించి ఖండించి యున్నాడు. భ గవద్విశ్వానము లేని అతడు 1పపాచీన మత విశ్వాసములను కూడ నెదుర్కొనుచు ఖండించుచు రచించి యున్నాడు.

“భారతి దానన్‌ కవిత్రెగళ్‌* అనునది మొట్టమొదట (వకటింనబడిన యతని కవితా సంకలనము, అ కవితల నతడు భారతియారగ్‌ ననునరించి రచించి యున్నాడు. వానిలో నద్భుతములగు భాగములను, ద ఏక్‌. ఏళభములను గాంచవచ్చును.వను ధైక కుటుంబత్వమనెడి విశాలద ఏష్షినికూడ చూడవచ్చును. “సంజ్రీవి వర్వద త్తీన్‌ శారల్‌” అను ఖండకావ్యమును కూడ నందు చేర్చి యున్నాడు. తరువాతి కాలమున తమిళభావన, వీరశంఖారావము అతిశ యించిన *పాండ్యన్‌పరిశు, "తమిళచ్చియిన్‌ శ క్రి, “వీరత్తాయ్‌ా, “ఎదిర్చా జొద ముత్తమీి “కాదలా కడ మైయ్యా” అను నద్భుతకాన్యముల పెక్కంటిని రచించెను.

“కుడుంబ విళక్కు%్క "ఇరుండవీడు” అనునవి రెండును గొవ్ప రచనలుం కవీశ్వరుడు ఒక చక్కని కుటుంవమునందలి (పశాంత మయిన సుఖవబీవిత మును గాంచి సంతోషించెడి దృశ్యమును తొలిదానియందు చూడ దగును. మలిదానిలో [(పేమమయ మయిన కుటుంబమునకు సముచితములు కానివానిని ఊహించి (పదర్శించుచున్నాడు. అందలి కల్పన లన్నియు శీవితమునకు నంబంధించినట్టివే వట్లికల్పనలు మౌషతమే కాపు.

“అలగిన్‌ శిరివి అను సంకలనము తమిళసాహిత్వమున కలంళకార (పాయ మైన గీతములు కలది. అన్నియు (వకృతిసౌందర [ము నథివర్జి ౦ంచు నదియే? [పకృతిని త త్పొాందర్యాతిశయమును గురించియే యాదరించి కీ రిం చెడి తమిళకనితలలో వానికి సొటియైనవి లేవని చెప్పదగును, నుందళాంగి

శీ14 తమీళపొజష్బయ చరితము యైన మొక స్ర్రీయొక్క జౌొణతనమును తెలియదగు స్థలములను కవీశ్వ రుడు నొక్కి వక్కాణించుచున్నాడు. ఒకపొటను చూతము. శిలుకుట్టనై వభ్రమిసిలే ఓఒళియాయ్‌ నిన్దాల్‌ తిరువిళక్కిల్‌ శిరిక్కిన్లాల్‌ నా రెడుతు సణుమలరై త్రొగుప్పాళిన్‌ విరల్‌ వళ్లై విల్‌ నాటక త్రె శెయ్‌గిన్హాల్‌ , అడడే శిన్లోల్‌ పుజత్తినిలే కలప్పైయుడన్‌ ఉల్రవన్‌ శెల్లుం పుదునడైయిల్‌ పూరిత్తాళ్‌ విళ్లైన్సవజ్షాయ్‌ నిజ త్తినిలే ఎన్‌ప్టష్లమై నిలుత్తినాళ్‌ ఎన్‌ నెళ్టత్తిల్‌ కుడి యేం మగిభ్రిచ్చి శెయ్‌దాళ్‌. అనువాదము : చిన్నిబిడ్డ దారిలో కాంకిగా నిలిచింది మంగళ దీపంలో నవ్వుతున్నది. నారకీసి వాసనగల వుష్పములను కైడుదాని వేలివంపుళో నటిస్తున్నది, అరరే బలిష్టమయిన భబింమీద నాగలితో రైతు నడచే కొత్త నడకలో వికసిం చింది. పండిన నంజ పొలము వన్నెలో నా కన్నును నిలిపింది. నామన స్పులో నిలిచి సంతోషం కలిగించింది. ఇట్టు సౌొంద ర్యాతిశయమును కీర్తించెడి స్టలములందు కూడ కవీశ్వ రుడు శ్రామికుడైన వ్యవసాయదారుని (రైతును మరవలేదు. భబిముపై నాగలిని ధరించి రైతు నడ చెడినడకలో నూతనత్వము కల దట. ఆ [కొత్త నడకలో సుందరాంగి యైన స్త్రీ అకర్షణ పొందుచున్నదట ! తమిళభాష, తమిళదేశము, తమిళజణొతి అనుచు అనేశముకో హిడిన కవీశ్వరునికి విశ్వదృష్టి కూడ అక్షీణముగా నుండినది. విశ ఎద్భష్టి అనినపుడు ఇల్లు వీధి అను నెల్లలవలెనె దేశము కూడ నొకచిన్న యెల్లయె పోవును మానవుడు, మానవులు అనుఖావము సమున్నతమై వెలయవలయు నట, ఈ యుత్తమమైన యొల్లను చేరుకొని యట నిలచి లోకమందున్న మానవసమాబమును--నము[దమును పోలిన మానవనమూహమును దర్శింప వలయు నట.

ఆధునికసాహిత్యము 415

నాట్టొడు నాప్టె ఇణైత్తు మేలే

ఏలు! వానై ఇడిక్కుం మలై మేల్‌

పీజు విడానుల్‌ ఏణజు మేన్‌ మేల్‌!

వీజి నిను పొారణ్చా ఎబ్లుం $

ఎన్గాం పొరడా ఇప్పువి మక్కళై

పారడా ఉనదు మానిడప్పరప్పె! .

పొరడా ఉన్నుడన్‌ పిజన్ట పట్టాళం....

మక్కళ్‌ పెరుజ్‌ గడల్‌ పొత్తు మగిగ్ధచ్చికొళ్‌ ....

మానిడసముద్దిరం నాన్‌ ఎన్లు కూవు 1 అనువాదము :

బేశంతో దేశం కలిపి పెకి ఎక్కు ఆకాశమం పే కొండమీదఎక్కు,

వదలకుండా ఎక్కు మెవెకి ఎక్కి నిలిచి చూడరా అంతటా.

అంతటా చూడరా ఈ భూ[వబిలను. చూడరా సీ [వజానమూవా

మును. జినార్ణవమును చూచి సంతోషించు. మానవసము[దం

నేను అని ఖభోషించు. జాలి మతము, కులము, వర్ణము, స్థలము, దళము మొదలయిన విభాగ ముల నెల్ల నధిగమించి చూచెడివిశ్వదృష్టిని మిక్కిలి మనోవహరముగ లలిత తము లగు శబ్దములలో భావభరితముగ పలుకుచున్నాడు. _

భారతి దాసన్‌ శైలి ఆతని హృదయమువలెనే అత్యధిక మగుకివత

కలది. అర్ధము తెలియని అపూర్వళబ్రము లతని కవితలలో లేవు అన్నియు యెల్లరును ననుదినము వాడునట్టి సులభళబ్దములే | అ శబ్దముల కతడు కలి గించిన తీ[వతను, ఆవేళమును నే మని చెప్పవచ్చును! దేని నైనను మానసి శానుళూతి లేకుండ చెప్పుటకు తెలియనివా డతడు, అతడు దేనినైనను ద్వేషించినచో మిక్కిలి తీ.వముగా ద్వేషించి దాని తోసి పుచ్చును; నిందించి నదో మిక్కిలి త్మీవముగా నిందించును. ఆతని [వతిఘటన క త్రివాటుకంకె ఫ్మీవ మయినది. ఇంతటి త్మీవతయు కాఠిన్యమును, అవేశమును నిండిన కవికలు [ప్రొాచీనసంప్రదాయానుసారముగ వచ్చిన నులభవృత్తముబు; లేక సరళము లయిన "చిందు మెట్టులు) లేశ చిన్నిచిన్నిట్ముమీలు (కణ్ణిగళ్‌

శకేరీ తనిళవాన్న్మయ చరితము సులభము లయిన గదేయరూపములను నింత త్మీవ మయిన భావములకు ఊప యోగించిన యతని ధైర్యము మిక్కిలి కొనియాడ దగినది. అతడు సంగీత [వపంచముకొజుకై రచించిన గీతములు కూడ కొన్ని శలవు. సంగీతము చక్కవి యాకృతిలో వెలువడునట్లు అ గీతముల యమరిక శలదు, వానిలో కొన్నిటియందు సారళ్యమును మాధుర్యమును కలవు. ముఖ్యముగా [పణయగీళశము లట్టివి, దేశిగ నాయకంపిళ్ళై 5 కవిమణి దేశిగ వినాయగంపిక్తై (18761956) (పాచీన

సం(వదాయము (పకారముగానుు నూతన పద్ధతుల్య్మనళారము కవితలు రచించినవాడు. అతని బీవితము శాంతితోను, "సీదతనముతోను, నద్దుణములతోను కూడినది. అతడు రచించిన శవితలలో కూడ శాంతి దారిద్యము, మాధుర్యము అనుగుణములను చూడ వచ్చును. పోరాట మును, ఉద్వేగమును అతిశయించిన కాలమున నివసించి యుండినప్పటికినీ అతని కవీతలు [వశొంతత్వమును, మాధుర్యమును కలిగి యుండుట యాళ గ ర్యకరమే. అతడు “వెజ్చా” రచించుటలోను సమర్థుడు, అ “వెళణ్చాల కలి యెట్టి కష్టముసు లేకుండ నరళముగా సాగును. అర్థములు నూటిగా నుండి నుగమము లై వెలయును. అతడు అభ్యుదయాత్మకము లగు సంస్కార భావములు కలవాడు, వానిని కూడ నులక మయిన ఆంద మయిన రూవ ములో రచించుటచే పొళకుల హృదయములలో నవి శాంతముగానే ముది తము లగుచున్నవి. *శోయిల్‌ వభ్రపాడు” అనునది అట్టిపొట,

కోవిల్‌ ముళ్రదుం కణ్ణేన్‌-ఉయర్‌

గోవురం విజ్‌ క్క్ణేన్‌

జేవొది దేవనై యాన్‌=-త్మోర్లి

తేడియుం కణ్జిలనే.

శిజ్బచ్చిలే క్కణ్ణేన్‌ -నల్ల

చిత్తిరవే కచ్జేన్‌

అణ్బుద మూర్త్‌ శ్రియినై -త్తోర్లి

అన్లు ఎల్లుం కణ్జిలనే

దూపం ఇడుదల్‌ కళల్లేన్‌ _దీవం .

శుట్టి ఎడుత్తల్‌ కణ్ణేన్‌,

అధునికసాహిత్యము శక? అపక్షిల్‌ కాప్పవనై.-తోస్ధ ఆస్లే యాన్‌ కణ్ణిలనే కద్డుక్కు ఇనియ శళల్లు = మనదై క్కాట్టీల్‌ అలైయ విట్టు వణ్ణిడుం పూ క్రైయావే - త్కో పయన్‌ ఒను ఇల్డె అడి, ఉళ్ళత్తిల్‌ కాణ్చాయ్‌ ఎనిల్‌ = కోవిల్‌ ఉల్ళేయుం కాణ్బాయ్‌ అడి, అనువాదము ః గుడి అంతా చూచాను = ఎత్తైన గోవురం ఎక్కి చూచాను దేవాధి దేవుని నేను - ఓ నఖీ! వెదికియు చూడనయితి శిలా శిల్పం చూచాను = మంచి వనితతం చూచాను అద్భుత మూర్రిని* ఓ సఖీ అక్కడ ఎక్కడా చూడలేదు. ధూసం వేయడం చూబాను = దీవం చుట్టి యెత్తడం చూచాను అనద కాచేవాళ్డ్ణి - ఓ సఖీ అక్కడ నేను చూడలేదు. కంటికి ఇంపుగా చూచి మనస్సును అడవిలో లిరుగాడ నేసి చేసే వూజలవల్ల = ఓ సఖీ ఛలం ఏమీ లేదు. మనస్సులో ఉన్నాడు = అది నీవు తెలునుకోవాలి. మనస్సులో చూడగలిగితే _. గుడి లోవల గూడా చూడగలవు 27

418 శమిళవాబ్బయచరితము ఇట్లు నూతన పద్దతిలో రచించిన పాటలళోనాటు అతడు (ప్రాచీన పద్ధతి నను;రించి రచించిన “అలాగ మ్మై విరుత్తంి మొదలయిన పొటలను కూడ చూడ వచ్చును. కడచిన శతాబ్దిలో నాంగ్లేయ విద్వా-ను డగు ఎడ్విన్‌ అర్నాల్డు రచిం చిన 'ఆసియాజ్యోతి (౬190187 1818) అను దానిని దేశిక వినాయగం పిళ్లై తన కలవా టయిన మృదుమధుర శైలిలో మిక్కిలి మనోహరముగా నను సరించి రచించి యున్నాడు, అది అతనియొక్క స్వశం,[త రచనమువలెనె యెంతటి నూశనత్వమును రనమును కలిపి యొప్పుచున్నది. బుద్ధ భగ వానుని దగ్గరకు మృకశిశువును తీసుకొని వచ్చి దానిని పునరజ్జీవిందదేయ వలయు నవి దయనీయముగా [(ఫార్ణించెడి తల్లియొక్క పన్మితభావమును మిక్కిలి సరళమైన పాటలరూపములో నొసగుచున్నాడు; వాయ్‌ ముత్తమ్‌ తారామల్‌ మజట్ఞలై యురై ఆడామల్‌ శేయ్‌ కిడత్తల్‌ కజ్దు ఎనక్కు చ్చినై తడుమాణుదు ఐయా ముగం పార్‌త్తు స్పేశొమల్‌ వజల్తెప్పాలుం ఉజ్ణామల్‌ మగన్‌ కిడైక్కుం కిడై కజ్టు మనం పాజుదిల్లె బయా కాయాగి ఉళ్ళం తరుక్కి ఇరున్సదు పోయ్‌ 'ప్పేయాగి ఇన్జు పిణం తూక్షి నిజ్చేనో తల్లిగా మనస్సున గర్వించి ఉండడం పోయి దయ్యమనై నేడు శవము నెత్తుకొని నిళ్చెదనే. మొదలయిన పొటల శైలి తల్లియొక్క పవిిఈ భావమును (వత్యక్షీకరించు చున్నది. పారశీక కవీళశ్వరు డగు ఉమర్‌ఖయాం పొటలకు అనువాదముగా ఎడ్వర్థు చిట్స్‌ బేరాల్డ్‌ రచించిన వాని ననుసరించి రచించియున్న పాటలు

అధునికసాహిత్యము 419 కూడ గొప్ప సాహిత్య రత్నములే యనదగి యున్న అనుసరణ మగుటచే = నందేహింపక = తమిళదేశవు వాళావరణము అందులో నిమిడ్చి వేయును, అచట వచ్చెడి వదాన్యులు తమిళదేశ *పారి అను వదాన్యునివలె విస్తార ముగ దానములు చేసిన వారట! ఉమర్‌ ఖయ్యాం పాటలలో తమిళదేశపు కవీశ్వరుడగు కంబమహాకవిని కూడ చూడ గలము,

వెయిజ్‌ క్కు పిట్ట న్కిల్‌ ఉణ్ణు

వీశుం తెన్షల్‌ కాట్లు ఉణు

ణి ణి ఉం

శైయిల్‌ కంబఐన్‌ కవి ఉళ్దు

కలళం నిత్రైయ మదు ఉణ్డా

దెయ్‌వ గీతం వల ఉణ్ణు

తెరిన్దు పొడ నీయుం ఉళ్ఞు

వైయం తరుం ఇవ్వళం అన్లి

వాగ్రం సొర్‌గ్గం వేణు ఉణ్జో? అనువాదము ;

ఎండకు తగిన నీడ కలదు

పవీచుమలయమారుత ము కలదు

జేత కంబని కవిత కలదు

కలళము నిండ మధువు కలదు

దైవ గీతములు పెక్కు కలవు

నోరెత్రి పాడ నీవు కలవు

ఇహ మిచ్చెడి యీ సంపదలేక

బ్రీవించెడి స్వర్గము మజొకటి కలదా? ఆందుచే నా పాటలను పఠించునవుడు అనువాదము అనుశరణము అను భావములే తోచక తమిళదేశపు గొప్ప కవితలను పఠించి పొందెడీ యౌానందమును పోలిన భావన మొకటి యేర్పడును,

ఇప్లే మరికొన్ని యాంగ్లకవిశలను కూడ అనుసరించి యితడు మనో హరము లయిన తమిళ కవితల రూపమున మన కొనగి యున్నాడు భారతియార్‌ వలె నితడును తమిళ[పజొనీకమునందు వాడుకలో నున్న

జానవదగీతములయందలి నంగీఠక బాణీలను ఉపయోగించి పాటలు రచించి యున్నాడు. “ఆజ్జీపజ్ఞారమ్‌? = “ఉనై వేణ్ణి కొట్టేన్‌ అనునది ఒక జౌొనపద గీతము, దాని ననుసరించి “తణ్గాదాల్‌ విజ్ఞవ్నమ్‌* అను భారతీయార్‌ వలె ఇక

410 తమిళవాబ్బ్యయచరి[తము రులు తమిళ [వజానీకమునందు వాడుళలోనున్న కొన్ని జానవద గీతముల యొక్క సంగీత రూపములను ఉపయోగించి పాటలు రచించియున్నారు. “ఆణ్జిపణారం” - 'ఉనైవేణ్తికోణ్ణెనే అనునది ఒక జానపద గీతము. దానిని అనుసరించి *తజణ్ఞాదాల్‌ విజ్ణపం అను పొటను రచించినారు. కన్రిన్రైప్పదు ఎప్పోదు నెజ్ళే' అను కోట్టులోన అస్పృశ్యతను గురించి దుఃఖించి రచిం చింది. అనందకళిప్పు అను రూవములోని పొటలు రచించినారు. ఇత నియొక్క హృదయములో కవీశ్వరుడు భారతియార్‌కు [వత్యేక

స్థానము కలదు. (గ్రామస్థుడు ఒకడు జగడమాడుటకుపోయినట్టును, అచట ఎవరో భారతియొక్క కవితలను పాడుచుండగా విని ఆశ్చర్యపడినట్టును పిదవ తన [గామమునకు మరలి వచ్చిన పిమ్మట ఇరుగు పొరుగు వారికి భారతి యొక్క కవితలయొక్క గొప్ప తనములను గూర్చి [వశంసించినట్లును కల్పన చేసి ఉత్సాహ ఖరితమయిన పాటను ర చించియున్నారు.

పొట్టుక్కు ఒరుపులవజా భారతి అడా = అవర్‌

పా'ష్టై వడ్డోరు ఒరువకా పొడినానడా

శేట్టు కిరుగిరుత్తుపోనేనే అడా = అన్గ

కియిక్కిల్‌ ఉళరుమొ పొరుప్పాయ్‌ అడా

శొల్లుక్కు కొల్లగ్టగుం ఏటుకు ఆడా = కవి

తుళ్ళుమ్‌ మదియైప్పోలే తుళ్ళుమ్‌ అడా

శల్లుమ్‌ కనిన్దు కవి ఆగుమే అడా = వశుట్‌

కన్టుంపాల్‌ ఉణిడాదుశేట్కుమే అడా

ఉళ్ళమ్‌ తెలియుం ఒరు పొట్టిలే ఆడా - మిక్క

ఊక్కం పిరక్కుం ఒరు పొట్టిలే అడా

కళ్లికా వెలికొళుం ఓర్‌పొట్టిలే అడా - ఊట్టాయ్‌

కల్ణీర్‌ శోరిన్సిరుం ఒరు పాట్టిలే అడా అనువాదము ;

కవితకు ఒక కవి భారలియే రా - అతడు

కవితను రాగముతో కలిపి పొడినాడు రా

విని పరవశేంచి పోయాను రాంఅఆ

పరవశళత్వంలో పలుకు మాట నహించాలి రా

మాటకు మౌట అంద మెక్కును రా - కవిత

ఎగిసిపడే మేకపిల్ణనలె ఎగురుళుంది రా

అధువికసాహిత్యము 4!

కల్గుకూడ కరిగి కవిశయగును రా. లేత

దూడకూడ పొలు తకొగళ వింటుందిరా

మనస్సు కలతదేరును ఒకపాటలో * మిగుల

ఉత్సాహము కలుగును ఓక పొటలో

కల్లు కైపు ఇస్తుంది రా ఒకపాటలో = ఊటగా

కన్నీరు కారుసు రా ఒకపాటలో. తమాషా అయిన రీతిలో కల్పవచేసి యుండినప్పటికిని ఈ పొట భారఖియొక్క కథలకు మంచి విమర్శ అని చెవ్చదగినట్టు ఉన్నది. భారతియొక్క అన్ని విధములయిన పాటలయొక్క గొప్పతనమును దీనిలో నృష్టముగా నూవచించి కెలిపియున్నారు అనవచ్చును.

అతని వ్యంగ్య ధోరణికిని అభ్యుదయ ఖభొవములకును నొక చళ గని

యుడాహరజణముగ నుండునడి తన టీల్లా (వజిలయొక్క అచార వ్యవవోర ములను తెలువు [గంథము. (నాన్దిల్‌ నాొట్టు మడు మక్కల్‌ వభ్ర మామ్మి యమ్‌ అనునది). సంగీత కచ్చేరీలలో పాడదగిన మంచి క ర్తనలనసు కూడ నతడు రచించి యున్నాడు, చర్శితలోను శొసననములలోను, వరంళోధన చేయవలయు ననెడి యఖిలాష యధికముగా కలవా డతడు. ఆ రీలిలో కొన్ని వ్యాసములనుు వచన (గంథమును నతడు రచించి యున్నాడు. నామక్కల్‌ కవిజర్‌ ;

[పాచీన కాలమున రాజులను, వదాన్యులను కీర్తించుచు కవితలు రచించు నాచార ముండెను. మధ్యయుగములో వారిని గురించి రచించిరి. దైవమును గురించి రచించిరి, కాని దేశమును, భాషను కీ రించుచు నారాధిం చుచు రచించిన రచనలు లేవు. పాశ్చాత్య దేశీయులతోడి సంబంధమువలన దేశభ్రి గీతములును, భాషా భ్రిగీకములును వర్ధిభినవి. నుందరం పిళ్లై కాను రచించిన *మనోన్మణియమ్‌” *ను వద్య నాటకముయొక్క [పారంభ ములో తమిళము నొళ దైవముగా భావించి, ఖొషా భ క్రిగీతములు రచించిరి నేటికిని ఆ భాషా భట్రిగీతము యొల్లరచే గానము చేయబడుచున్నడి, తదనం తరము జొతీయ మహాకవి యగు భొారతియార్‌ భొరతదేశమును, తమిళ దేశమును తమిళఖభొషను కీర్తించుచు గీతములు రచించెను. దేళభ శ్రియు భాషాభ క్రియు నభివృద్ధి చెందుట కవి మిక్కిలి దోవాదము చేసినవి; నేడును నే యున్నది. ఖారతి దానన్‌ తమిళమును కీర్తించుచు, తమిళదేశమును

శడి2 తమిళవాజ్బయచర్మిశము కీరించుచు భానయు క్షముగా రచించెను, *తమిణ్రి ఇయక్కమ్‌ (తమిళోద్య నుము) అని ఒక [వత్యేక సంకలన రూవముమున ఖాషా భక్రిగీశముల కలవు, *ఠమిళ్ధన్‌ ఇదయంి (తమిళని హృదయము) అనుపేర నామక్కల్‌ కవిఇర్‌ తమిళులయందే బఐక్యభావమును కలిగింపగల పొటలను రచించిరి. “అవనుమ్‌ అవళుమ్‌ అనునది నామక్కల్‌ కవిజర్‌ రామలింగపిళ్లై బచిత మయిన కావ్యము. దానియందలి వద్యము లన్నియు సులభ శైలిలో వున్నవి '“ళల్లొలి (శంఖధ్వని) తమిభ్రతేర్‌ (తమిళరథభము) అను సంకలనములయందు కూడ చక్కనిగీతములు కలవు. అయినను ఆతనికి కీర్తి కూర్చినవి "గాంధి అంజలి అనుదానియందు గల గీతములే. కత్తి ఇన్ట్‌ రత్త మిన్ది యుద్ధ మొన్డు వరుగుదు నత్తియక్తిన్‌ నిత్తియత్రె నమ్చుం యారుం శేరువీర్‌ గాంది ఎన్జశాన్త .ర్హి తేరొన్సు కాట్టుం శెన్నెణి మాన్షరుక్కుళ్‌ &ీమై కున్హ వాయ్‌న్ల దెయ్‌న మార్గమే, అనువాదము : క తిలేని నెెతులేని యుద్ధ మొకటి వచ్చును సత్యము యొక్క నిత్యత్వాన్ని నమ్ము వారందరు చేరండి గాంధి అనెడి శాంతమూర్తి తెలిసి చూపు సన్మార్గం మానవులలో చెడుగు చావ వెలసిన దైవమార్గమే. అనుపొటను రచించి యతడు తమిళ్ళపజుహృదయములలో నొక యున్నత స్థానమును నముపార్షించెను. గాంధీమహాత్ముని గురించి ఆచలాంబికై అమ్మె బూర్‌ 8,000 పద్యములు కల *గాంధీపురాణము అనుచార్మితిక కాన్వముమ

అధునీకసాహిత్యము శకికీ రచించెను *“రాయచొక్కలింగం) 'గాంధిపిలై తమిళ్‌” అను నొళ మనో వారమైన పద్యకావ్యమును రచించెను; మరికొన్ని రచనలను కూడ నతడు చేసి యున్నాడు. అశ్షే యితర కవీశ్వరులును వత్యేకపత్యేశముగా గీత ములు రచించి యున్నారు. కాని గాంధేయకవీశ్వరులుగా పెక్కుగీతములను రచించి (పసిద్ధి చెందినవాడు రామలింగంపిళై యే అని చెవ్ప వచ్చును. అతని గీకములలో భావగాంఖీర్యమును, త్మీవతను గాంచుటకు వీలు లేదు; సంస్కృతియందలి [వశాంత త్త్వమును చూడ వచ్చును. అది గాంధీమతము నకు పొంది పొసగునదిగా నున్నది. శుద్ధానంద భారతియార్‌ మొదలయినవారు : స్వాతంత్యోద్యమకాలమునుండి నలుబది నంవత్పరములకు పెగా విశ్రాంతి యెరుగక శవితలను, నంగీతరచనలను రచించుచు వచ్చుచున్న నన్యాసి శుద్ధానందభొరతియార్‌. ఆతని రచనలు వలుతెజగులు, దేశళ క్రిని కలిగించెడి కవితలు కలవు; మతవిశ్వానమును సపెంచెడి కవితలు కలవు, నూతన[వపంచనస్వవ్నమునకు సంబంధించిన శవితలును కలవు అతని వద్యకావ్యములు “పెక్కింటిలో సం్యపదాయ బద్ధ మయిన కవితా కళను కూడ చూడ వచ్చునుః నూతన కవితారీశులను కూడ చూడ వచ్చును. “భారత శ క్రి కావ్యమ్‌” అనునది౪తడు రచించిన గొప్పపద్యకావ్యము. సంగీత విద్వాంసులు కూడ మిక్కిలి యాదరముతో పాడెడి పెక్కు నంగీతరచనలను అతడు రచించి యున్నాడ; వవ్యనాటకములను కూడ రచించి యున్నాడు. గాంధీమహాత్ముని మార్గములో విశ్వాసము కలిగి 1918 మొదలుకొని వరుసగా పెక్కు కావ్యములు రచించి సేవచేసిన కవీశ్వరుడు మురుగేళ భాగవకార్‌. సం్యపదాయబద్ధము లయిన కవితలను శొత్తథొత్త మెట్టు లలో నమర్శిన కవితలను, కిరనలను రచించి యున్నాడు. అతడు ఒక వారిజనుడు. పేదకుటుంములయందలి కష్టములను చక్కగా వెరిగి యుండి వృాదయము [దవించునట్టుగ, దార్మిద్యవాధలను గురించి రచించెను, ఆఆస్పృృశ్యతా పిశాచమా! ఇక దేశములో నీకు తావులేదు. నశింపుము” అను నరము కఠలుగునట్లుగా పొడినపాట మిక్కిలి (పళంసింపదగినది. (గామ ములలో శేదపడుచులు స్నానము చేసినపిదప మారువన్రము లేక అదే బీరను ఎండ వేయుటకై సగము మ్మాతమే ధరించి వేచియుండు స్థితీ మొద *

శీడీ4 తమీళవాషృ్యయచరి,తము అయినవానిని అతడు ఉన్నది యున్నట్టుగ, మిక్కిలి నహజముగ నొకపాట రూపమున పిండి యిచ్చి యున్నాడు, ఇంతగా చెడుగులను గురించి పేర్కొని యుండినప్పటికిని ఈ క వీశ్వరుని హృదయము గాంధీమార్గమునందు డోరి పోయిన దగుటబే అతడు ఉడుకెత్తి పోలేదు. (పఠీకారవాంఛ (పేరేపింప శేదు. *నాట్టువురంగళిలే' అను పొట మంచి ఉదాహరణము అగును. తల్ల నగై ఏదు? నల్ల తణ్జీర్‌ ఏదు? వెళుక్క వజ్ఞం శెయ్‌వోర్‌ ఏదు 1 మద్లిలప్పతై ఏదు ? వజణ్ణి మాడు పదు? కాలిల్‌ శోడు ఏదు? కుడై ఏదు? శెన్లలాల్‌ వీడు ఏదు? మీటి చ్చిలరుక్కు ఇరున్దాల్‌ వీటే కలహం 'శెయ్టుక్కట్టి అన్లం వదైత్తిడనే పొలిగ ల్‌ అడిత్తడువార్‌ అవరై త్తుడి త్తిడనే అనో. అనువాదము; బంగొరు నగ యేది * మంచినీళ్ళేది ? తెల్లగా చలువ చేసెడి వారేరి? మంగళవాద్యం వీని? ఐండి యెద్దులు ఎక్కడ ? కాలికి చిప్పేదిః గొడుగేది ? ఇటుకలతోడి యిల్లేది ? ఒకవేళ కొందరికి ఉన్నదో వ్యర్థముగా తగవులొడి కట్టి శరీరము వడకుచుండగా పాపులు కొట్టుదురు వారిని దుఃభించునట్టుగా - అయ్యో |! అచలాంబికై అమ్మెైయార్‌ *గాంధీవురాణంి అను మూడువేలకు పె ఐడిన వద్యములు కల కావ్యమును, తిలకర్‌ వురాణమును రచించిరి ఈ శాలములోకూడ కావ్యమును రచించు [పయత్నము నేటికిని కొందఅలో మాథతమే కలదు. కుభ్రందై అను కవీశ్వరుడు రావణుని కీర్తించుచు 6ర్రావణ కావ్యమ్‌” అను పద్యకావ్యము వివులముగా రచించి యున్నారు. ప్రాచీన కావ్యరూసములను వాడి భక్రిగళములను తిరువళ్లువర్‌ పిశ్లై తమిళ్‌ మొదలయిన (గంథములను రచించినవారు శె, యం. బాల మ్యహ్మణ్యము,

అధునికసాహిశ్యము 486

శా.తు. శు. యోగి పుదుమై శిల వడైత్త కవిజఖర్‌, కంబరావమాయణ శ్రైలిని అనుసరించి అందమయిన పొటలు రచించినారు. * బాలభారతి ” అని “పీరుపొంది అతను రచించిన కవితలు సొహిత్యధర్మముతో కూడినవి,

కవిఇర్‌ కల్గిదానన్‌ చలన చి(తసీమకు నూర్లకొలది పొడినవారు, అవి కాక సాహిత్య విళాగమునకై అతడు పాడిన పాటలు పెక్కు గలవు “మాబ్మని”, “ఆట్టనత్తి అదిమన్ది” అను లఘుకావ్యములు కూడ అతడు పొడీనవి, అతనికి కవితాశైలి సవాబముగా వచ్చి తోడ్పడును హృదయమును న్పృశించెడి భావముతో పెక్కు విధములయిన వస్తువులు గురించియు పాడి యున్నారు. పాటను ఒకసారి రెండుసార్లు చదివినంతనే కవీశ్వరుని కల్పన అసే పాఠకుల హృదయములో వాసము ఏర్పరచుకొనును, తమిళ సాహిత్య ములో అభివృద్ధి చెందుచు నచ్చియున్న (పాచీన విషయములను అతని పాట లలో మధురమయిన రూపములో చూడవచ్చును, ,_పేమాకర్షణను గురించి పాడుటలో అతనికి ఉత్సాహము అధికము.

[త్రిలోక సీకారాం, రెడ్డియార్‌, తురైవన్‌ మొదలయినవారు నరన మయిన మధురమయిన శైలిలో కవితలు రచించి యున్నారు. ఎజా. యస్‌, చిదంబరం జఇంఫెన కవితలును, సంగీత పొటలను పాడియున్నారు *ఇదయ క్కోయిల్‌ “దైవననలం? అతని [గంభములు, ఎన్‌, టి. సుందరం, కు, థొం కృష్ణమూర్తి, పుత్తనేరి స్కుబహ్మణ్యం అనువారును దేశీయభావమును, కర్తన్య భాపమునుు కళాఖావమును అతిశయించిన పొటల నందించి యున్నారు

వాణిదాసజా, కంబదాసకా అనువారి పొటలు విస్లనాత్మకములైన వస్తువులను గంఖీర భావములను పిండి యిచ్చుచున్నవి. వారు పద్య రూవ ములో శథలనుకూడ కల్పన చేసి పొడి యున్నారు. వాజణిదాసళా యొక్క “క్రమిజ్హన్చి, “కొడిముల్లో, “తొడువానంి *ఎట్రుల్‌ ఐలియుంి అనునవి అటు వంటివి. *నూర్యనుం జరు తొ(్రలాళి *పిచ్చైకారన్‌ అను కంబనొనన్‌ యొక్క కవితలు నూతన సమాజమును గురించిన స్వప్నములు కలవి; భావ వూరితమయిన శైలిలో నున్నవి.

1ప్రొచీన ళందస్సులో శవితలు రచించి నూతన భావములను విష్ల వాత్మకము లయిన విషయములను కలిగించువారు చిదంఐరం రఘునాథన్‌. అతనియొక్క వచనము వలెనే వద్యమును ఉక్సాహాపూరిత మైనవి. *ఓయి

శశీకీ తమీళ వాషయచరతము న్లిరుక్కు మాస్రేన్‌” అను కవితను ఉదాహరణముగా పేర్కొనవచ్చును. “వారం తున్నం శతీరుం మట్టంి *ఓ యి న్దిరుక్కు మాన్టేని అని పొడి యున్నారు.

6నాణఖల్‌” అను కలము పేరుతో అ, శ్రీనివాస రాఘవన్‌, “జ్యోతి అను పేరుతో కీ. వా. ఐగన్నాధము మంచి కవితలు ఇచ్చియున్నారు. వారి పాటలు [ప్రాచీన సం[పదాయము (పకారము అమరినవి. వన్తువులును పరం వరగా వచ్చిన సంస్కృృళికి సంబంధించినవి. “ముడియరశన్‌* అను కవీళ్వ రుడు కవీళశ్వర సం్యపదాయము ననుసరించి పొటలు రచించి యున్నారు. కావి యప్పావై” అను అద్భుత కాన్యమునుకూడ రచించి యున్నాడు. తమిళ భావము అతని కవితలలో వధానముగా నిలుచును, *సోము తత్త్య విషయ మును, భక్తియు నిండిన పొటలు రచించువారు సంగీత సౌందర్యము కల పొటలు పెక్కు అతని యొక్క శవితొ [గంథములలో కలవు, '“ఇళనే నిలొ “వెళ్ణిల్లా “పొరునై కలైయిలేే. “తారక అనునవి అతనియొక్క ఉత్తమ పంథములు.

ఛందము నిండిన పాటలు తమిభ్రభ్రిగన్‌ యొక్క రచనలు. అతని "పేరుతో కవితా సంకలనము ఒకటి కలదు. “కలై చ్చెల్వి, “అన్నైయిన్‌ కూత్తు, పిరై నిలా అనునవి ఛంద స్పొందర్యము అధిశముగా కలవి.

నంగీత కళలో నేర్పరు లయిన విద్వాంసులు కీర్తించు కళా రూవ ములో పొటలు "పెక్కు రచించుటతో బాటు, కవితలును రచించి యిచ్చి యున్నారు. పె. తూరళ అతనియొక్క శెలిలో సారళ్యమును మాధుర్య మును చూడవచ్చును. *ఇళన్సమభ్రా? అను కవికా సంకలనము పేర్కొన దగినది, దేశ సంఘటనలు, పెక్కు చార్మితక కథలు అతని పొటలలో పిండీ యీాయఐడి యున్నవి.

కొత్తమంగలం సుబ్బుయొక్క పొటలు [వత్యేక వద్ధతికి చెందినవి. శాన వద గీతముల మెట్టులను అనుసరించి దేశముయొక్క గొప్ప సంఘటనల నన్నిటిని రసవంతముగా పాడినవా డతడు, పోర్‌, పంజమ్‌, వెళ్లం మొద లయిన వానిలో ఏదిగా ఊండినను నంభుటనలు అన్నియు పొటలుగా విళసిం చును. జొనపద గీతముల వలెనే, [గామ [వజిలయొక్క నులభ తమిళములో పొటలు అమరిపోవును. గాంధీమవాోత్ముని జీవిత చర్మితమును *గాందిమవిోన్‌

అధునికసాహిత్యము 4కి? కదై, అను పేరుతో ఆ పాటలను అతడే పెక్కు సంవత్సరములు పెష్క విన్యాసములతో పెక్కు వేదికలమీద పాడి [శోతలను ఆనందింప కేసెను.

“విస్ణవకవి" అని పేరొందిన భారతి దాసన్‌ను అనుసరించి నవనమాణ నిర్మాణమునకు అవసర మయిన విషయములు కల కవితలు రచించువాడు “కవిజర్‌ సురత భారతి దాసన్‌ వలె సంస్కారోత్సాహము అధికముగా కల వాడు. అశని కవితలలో కానవచ్చెడి మేలి ఉపమానములు 'పెక్కింటిని గని యానందించినవారు అతనిని ఉవమై కవిజర్‌ అని (పస్తుతించుటలో తప్పు లేదు. “*తేన్‌ మఖభ్రి అనునది అతవి మేలికవితను కూర్చిన నంకలనము, (వకృతి దృశ ఫములను అందమైన ఈ బ్లచి,[తములుగా చేసి [వద ర్శించుటలోను, భావములను అందముగా చెప్పుటలోను నేర్పరి యతడు. మిక్కిలి లీవ మయిన శ్రైలిలో ఉత్సాహభరితము లయిన కల్పనలను అమర్చి నూఠన విధమైవ కవితల నతడు రచించి యున్నాడు, కలై ఇర్‌ కరుణానిధి సేళురామన్‌రముమాన్‌సుందరమ్‌ మొలదగు కవీశ సరు లనేకులు (కొత్త (కొత్త దృక్పథములకును భావములకును తమ కవితలను ఉవయోగించి మనో వారము లయిన రచనలు చేసియున్నారు.

'వేర్టేవేన్దన్‌ “త్రజ్ధ వేలన్‌” అనువారు ఉత్తమ కవితలు "పెక్కు రచించి నేటి యుగకవి[శేణిలో అ[గభాగములో నిలుచు చున్నారు. నేటి యువకవులు 'పెక్కురి పాటలలో తమ జొతిని గురించిన భానము (పధానమై కానవచ్చు చున్నది. (కొత్తదనమును దర్శించుచున్నారు. వస్తువులలో [కొత్తదనము సృష్టించు చున్నారు. టౌగూరు కవితలనోఇళం కమృన్‌ి అను నతడు తమిళ మున పొటల రూపమున *గీకొంజలి కీర్తనైగళి అనుకేర [వకటించి యున్నాడు. అట్లు టొగూరు కవితలను తమిళులకు పరిచయము కావించి సేవ చేసినవారు వి, ఆర్‌. యం. కెట్టియార్‌, ఆరంగ శ్రీనివాసన్‌ అనువారు

'క్రామన్‌ మగళ్‌” అనుపేర హిందీళాషా [గంథఠమునకు అనువాద మును రచించినవాడు *జిమదగ్ని'. కాళిదాను “మేఘసందేశము కూడ నతనిచే తమిళమున మృదుమధురమయిన పద్యదూపములో ననువదింవ ఐడినది.

వ్యాసము, విమర్శ అను శాఖలలో కూడ ఆరితేరిన “శాల్రై ఇళం తిర్రై య్యన్‌” అనునతడు కవితాశాఖలో కూడ పెక్కు రచనలు చేసి యున్నాడు,

4 తమిళవాబృ్యయచర్శితము (వళృతిని కీర్రిచున దైనను, యువతరమును కీ ర్తిచున దెనను (ప్రాచీన దురాచారము ఖండించున దైననుు నూతన్మపపంచమును కల గాంచున దైనను ఆతని కవితలు జిగివిగులను కలిగి యొప్పుచున్నవి. 'అన్నై నీ అడ వేండుమ్‌ి అనునది ఒక [శేష్టమైన సంకలనము, “అనై దయో అను కవికలో (పకృతిలో నుండు చిన్నిచిన్ని దృశ్శ్యములు సుందర మయిన క వికారూపములు పొందుచున్నవి.

అవ్నై ఇయణల్‌ కై మిగప్పెరియాళ్‌ అపళ్‌

అన్మిల్‌ అరుళిల్‌ ఎళ్లె యిల్దాళ్‌ !

తెన్నై మరత్రె వళర్‌ త్తిడువాల్‌-ఒరు

శిన్న స్పశుక్గిలి అడుదల్‌ క్కే ! అనువాదము :ః

(వకృతిమాత చాల గొవ్పది, అమె (పేమలో, దయలో ఎల్లలు

లేనిది. కొబ్బరిచెట్టును సెంచుతుంది=ఒక చిన్నారి చిలుక పడుకో

వడానికి

(వశృ్ళతిమాత కొబ్బరిచెట్టును మిక్కిలి పొడవుగా యొత్తుగా పెరుగ కేయుచున్నది; ఎందుల కట! చిన్నారి వచ్చని చిలుక ఊోయల లూగుట కట! “అరిపు ఒట్టి) (జ్ఞాన్మవకాశము) అను కవీశ్వరుని రచనలలో నాద

సౌందర్యమును తిలకింపవచ్చును, నూతన విస్ణనమును తెలిసికొనవచ్చును. “ప్రమై కొబునాణమ్‌” అను పాటలో సమసమాజ సిద్ధాంతమును (పళిపా దించెడి పద్ధతి చూతము;

ఉచ్చిమీదిల్‌ ఒరువన్‌ వ్యా

క్కుప్పెక్కు ఒరువనా - పశి

కుడిశ్రైక్కు ఒరువనా + ఇదై

ఒప్ప ఒరువనా+?

మూడవార్ధత్కె వాట్రన్ణే మక్కళ్‌

మాభ్రన్దు పోవదా * నలం

అధునికసాహిత్యము 419 శాయ్‌న్దు శొవదా _ వి వాయ్‌న్లు వీ్యీవదా = అరుల్‌ తీయ్‌న్లు కాదా 1 అనువాదము; 'హెచ్చుగాను ఒకడు (బతుక కువ్పలోకి ఒక్కడా = అకలి కడువుకు ఒకడా * పాత గుడిసెకు ఒళడా + దీనిని సమ్మతించడానికి ఒకడా మూఢకీవితం జీవిన్తూ (పజిలు నమసి పోవడమా? మంచితనం నళించిపోవడమా + నింద మోసి వతనము చెందడనూ* దయ మాడి నశించడమా ? శబ్దములు పునఃపునః [ప్రాససొందర్యంతో ఒకీ [వనాణమున అడే ముగింవుతో వచ్చినవ్వుడు భావము ఉత్పాహోద్వేగములను పొంది వర్ధిల్లు చున్నది, అల్పాయుష్కుడుగా చనిపోయిన *తమిజ్ర జ(్రా అను కవీశ్వరుని! నవాజముగానే కొన్ని శక్తు లుండెను. భావమునకు అనుగుణమైన నాదసౌంద ర్యము అతని పొటలలో మిక్కిలి [శష్రముగా నమరి యుండుట (వశంసింన దగి యున్నది, అతని భావములు గంఖభీరములు, హృదయమును స్పృశించి [దవింవ జేయును. “బుద్దర్‌ పిజండార్‌” అను ఖండకావ్యము. బుద్ధుని శీవిత మును గూర్చి నూతన దృష్టితో రచించిన నూతనత్త్వము కలది; కాని యది వూర్తి కాకుండగనే ఆసంపూర్ణముగా నిలచి పోయినది, కవజ్లప్పుయనమ్‌” అనుకవిత అ కవీళ్వరుని దీవితమును..._ బాల్యము ననే ముగిసిన అద్భుతటీవితమును స్మరింపజేయుచు మనస్సునకు ఆందోళ నము కలిగించును. తోళ్‌ కనక్కుదు శుమై కనక్కుడు తొభ్గె వజ్హవృ్పయనమ్‌ = ఇదు

480 తమిళనాషయచరితము తొల్లె వ్యగ్గిప్పయనమ్‌ ! నాళ్‌ కనక్కుదు నడై కనక్కుదు నైన్ద వటిప్పయనమ్‌ - ఇదు నైన్స వభ్రిపష్పయనమ్‌ |! దేహమ్‌ నడు జ్లుదు వేగం ఒడుజ్లుదు దేశవ్య్గప్పయనమ్‌ - ఇదు దేశ వళ్ణప్పయనమ్‌ ! పోదు కుజుగుదు బోదై పెరుగును పోగుం వభ్రిసష్పయనం - ఉయిర్‌ పోగుం వభ్రిష్పయనమ్‌ !

అనువాదము ; భుజం బరువుగా ఉంది. మోత బరువుగా ఉంది. ఐవలందూరం యాణం - ఇది ఐహుదూరపు [వవయాణం. దినం ఐరువుగా ఉంది. నడక బరువుగా ఉంది. నాశమయిన [వయాణం - ఇది నాశమయిన [1పదూణం, దేహం వడకుతున్నది. వేగం తగ్గు తున్నది. దేశ్వపయాణం. ఇది దేశ్వవయాణం. పొద్దు తలుగు తున్నది బోధ పెరుగుతున్నది. సాగెడి _(పయాణం, [పాణం పోయెడి [వయాణం,

(పాచీనకావ్య వద్ధతులను విడనాడి గణభంగమును గురించియ్యు యతి (పొనములను గురించియు బొధపడక, నూతన విధ మైన కవితను రచించు టలో కొంద రాన క్రి వహించిరి. వారి కవితలలో పాదము లుండును; వచన ములు పోలిన సులభము లయిన శ బ్రములకూర్చు కానవచ్చును; కొన్ని నూతనకల్పనలను కూడ చూడ వచ్చును. శెలి సులభముగా నున్నను, కొన్ని నూతనకవితలలో అర్ధము సులభముగా నవగత మగుట లేదు; ఖానము నిశితముగా నమరుట కానవచ్చును. ఇట్టి నూతన [పయోగము లలో సమధికోత్సాహము (పదర్శించినవారు శీ. ను. క్వెప్ప, నా. పిచ్చమూర్తి వల్లి కళ్డిన్‌ అనువారు, వారు తమ కవితలను నిట్టి నూతనపద్ధతిలో రచించి యున్నారు. కకాట్టు వార్త, “వ్యన్లితుతై, “పుదుక్కురల్‌ గళ్‌) 6ద్టోడ్డై వయల్‌” మొదలగునవి నూతనకవితా నసంకలనములుగా వెలువడినవి వీనిలో నుల

అధునికసాహిశ్యము న! భము లగు శబ్దములతోను, నాదసొందర్యముతోను కూర్చబడిన కనితలు కొన్ని [శేష్టము లై యున్నవి; యతిప్రానలు, ఛందనం[వదాయముణ లేక పోయినను, ఆ లోపములు నాదసౌందర్యమును, జీవితమునకు సంబంధించిన కల్పనయు పూరించు విధమున నందలి కవితాసొందర్యము ఒవ్వుచున్నది. జొనపద గీతములు : సాహిత్యాఖివృద్ధికి మూలాధారముగాను, శ క్రిదాయకముగాను నుండు

నవి జొనపదగీతములు. అవి జీవళ క్రిని మిక్కటముగా గలవి. జొనపదగీత ముల అనంఖ్యాకములు, అవి తమిళదేశమున అనాదిగా నుండినవి, నేడును చిన్నచిన్న పళైెటూళ్ళలో సశీవము లై యున్నవి, (పతి,గామము నందును అనేకవిధము లయిన గీతములు కలవు, కనీనము నూరు నంవుట ములుగా కూర్చదగిన పరిణామమునకు ఆ కవితలు హేరాళముగా నున్నవి, ఇంతవరకు పది నంకలనములు (వకటింనబడి యున్నవి. వానమామళై, క. వా, జగన్నాధన్‌, ఇలంగై రామలింగమ్‌ మొదలయినవారి సంకలనములు "పెక్కు చక్కని కవితలను కలిగి యున్నవి. అరు. ఆళగప్ఫన్‌ కూడ ఈ శాఖలో మిక్కిలి ఉత్సాహము కలవాడు. జొనపదగీతములలో కావ్యము నందలి నమస్త నైశీత్యములను కలవు; [పాచీనకాలపవు సాహిత్యమునకు ఆ కాలపు జొనపదగితములే మాతృళూతములె వాని యావిర్భావమునకును, నలివృద్ధికిని కారణభూతముగా నుండిన వని చెప్ప వచ్చును. నేటికిని [వక లితో సంఐంధవడి జీవించెడి [గామ(పజిలయొక్క సహజము లయిన భావము లలో గల [శొత్తదనములను మన మీ జొనవదగీతము:0దు చూడవచ్చును. భావసంపద మా[తమే కాశ వానిలో కవికాశ క్రిని కూడ చూడ వచ్చును. రూవసొందర్యమును కూడ చూడ వచ్చును. వానిలో [పజిల వ్యవహారములం దుండెడి అసాధుళ బ్లములను, శ్‌ బ్లీవీకారములను, పెక్కింటిని చూడవచ్చును. దానిని మా;తమే హేతువుగా తలచి వాని సాహితృయోగ్యతను తక్కువగా నంచనా వేయుట విలువ కట్టుట తగదు.

అర౮రో అరారో - కళేనీ

అరారో ఆరారో

ఆ రడిక్తార్‌ నీ అ దాయ్‌ - కట్టే ఉనై

అడిశ్సవరై చ్చొల్లి అళ్ర

430 తమిళనాషయచర్మితము మామి ఆడికాళో = ఉన్నై మల్లిగైప్పూ చ్చెబ్లొలే మామన్‌ అడిక్తానో * ఉన్నై మాలై యిడుం శ్రైయాలే అక్కా అడిత్తాలో = ఉన్నై అలరిప్పూ చ్చెల్లౌతే

అడిత్తా రైచ్భొల్లి అర్ర - అవర్‌ క్కు (అ గ్గినైగళ్‌ 'శెయ్‌దిడువేన్‌ తొట్టారై చ్చొల్జి ఆ౮్రు - అవర్‌ క్కు శ్రోళ్‌విలన్లు పూట్టిడు వేన్‌ యారుమ్‌ అడిక్కవిళ్లి = ఎన్నై ఐ విరలుమ్‌ రీజ్ఞ పళ్లె వసిక్కల్లో నాన్‌ ఆగ్ర్రదేన్‌ - ఎన్టన్‌ పషాశముళ్ళ కాయారే. అనువాదము : నిదపో నిద్రపో కన్నా నీవు ని[దపో నిదపో ఎవరు కొట్టారు నీవేడుస్తావు-కన్నా నిన్ను కొట్టిన వారిని చెప్పి పడు అత్త కొట్టిందా _ నిన్ను మళ్లె వూ ఇెండుకో మామ కొట్టాడా - నిన్ను మాలవేసే చేతితో అక్క కొట్టిందా జ నిన్ను ముద్దగన్నేరు చెండుతో కొట్టినవారిని చెప్పి ఏడు = వారికి శిక్షలు విధిస్తాను. కాకిన వారిన్‌ చెప్పి ఏడు = వారికి భబపు సంకెల వేస్తాను

అధునిశసొహిత్యము ఓక ఎవరూ కొట్టలేదు = నన్ను అయిదు వేళ్ళూ తాకలేదు అకలికి కదా నేను ఏడ్చాను - నామీద పొళశం కల ఓ అమ్మా! అని ని[దించుచున్న వసిలిడ్డను తొట్లలో ఊంచి జోకొట్టి పాడునట్టి పాట (వలి యింటను పొడుట యాచబారమై ఉన్న ఒక విధమైన జానవదగీతము, ఆ పాటయే వేశ్వేరు ఊళ్లలో వేరువేరు చిన్నమార్పులతో శానవచ్చును, శవి మణి దేశిగవినాయగం పిళై యు, భారతి దాసన్‌ను అదే మెట్టులో వేరువేరు బోలపొటలను కావ్యతా మహితముగ రచించి యున్నారు. (గామీణ [వణయమునకు నంబంధించిన బొనపదగీతములలో కూడ శ్రాన్యరసము అధికముగా కానవచ్చును. వట్ట వట్ట పొతైయిలే - కట్టి వరగరసి లీజ్టైయిలే అర్‌కొడుత్ర శాయాచ్చీలై - కుట్టి అలవట్టమ్‌ పోడు దడి! మజ్డాల్స్‌ వుడ వైక్కొరి = కుట్టి మాదులమ్మూ కూడైైక్కారి మళ్దాళ్‌ పుడవైయిలే = కుట్టి మరుక్కొగ్రన్హు వీశు దడీ* శానక్కరి శలిలే కలై ఎడుక్కుం ెణ్‌ మయిలే సీలక్కరు బ్లా యిలే నిజ్కట్టునూ పోగ! ట్టుమౌొం అనువాదము 1 గుండ గుండని రోటిలో - పిల్లొ జొన్నలు దంవడంలో ఎవరు ఇచ్చిన చాయపోయిన చీర = పిల్లొ ఆఅలవట్టం చేస్తున్నది 28

కీరి4 తమిళవాషృయచరిిశము వనువు చీర చిన్నదానా - పిల్లా దానిమ్మ పూవు గంవదానాొ పనుషువన్నె చీరలో - పిల్లా మరువం వానన వీస్తుందే అడవి నల్ల రేగడిలో కలుపుఠీసే ఆడునెమలీ 1 నలుపువన్నె కోయిలా ! నిలువనా ? పోవనా+ అని యొకానొక (పియుడు పొడు పొట [గామములోని పేద (వఐల జీవిత మును (వతిలింబించునదై కళాధర్మము మెండుగా గలిగి యలరారుచున్నది. (సణయము మొదలై న శాశ్యతభావములును, గుణములును మామే శాక దేశమునందు అప్పుడప్పుడు సంథవించెడి గొప్పమార్పులును సంభ టనలును [గామీణుల జానపద గీశములలో స్థానమును గడించి యుండుట శానవచ్చును. 1876 లో తమిళచేశమున నొక మహాోక్షామము నేర్పడినది. దానిని గురించి ఈ విధముగా నొళఠ జొనపదగీఠతము కలదు. పుభద్దిల్‌ అరిసిచ్చా శేరా దెన్షు శొన్న పుణ్ణీయ మగశాశ మక్కళుగళ్‌ ఎల్టాం మలైక్కత్తాభ్రి కురుత్తినై పిడుబ్లి యే మణ్‌ లిట్టు మజైైవిలే మడ క్కెన్లు కడిప్పారాం శీని యిట్టుక్కాయ్‌ షాల్‌ తిత్తిప్పాయ్‌ ఇళ్లె ఎన్టు మేని నలమ్‌ పోట్టి నన్స మేలోర్‌గళ్‌ తాన్‌ ఒడుక్లి వెప్పుళుడు క్కళ్ఫూ రుని మేల్‌మీశై దాడిగళిల్‌ అప్పి ఎన్న శాల్వేన్‌ అలల్లోలం = తిప్పియమా నల్ల పలకార వర్‌క్కమ్‌ నాం అరున్షోమ్‌ ఎన్హుళొల్డ 'శెల్వమ్‌ శెరుక్కినిన్స శురుడైయార్‌ 'శెల్లరిత్త తూవల్‌ పుళి విదెక్కుం శోళత్తవిట్టినుక్కుమ్‌ అవల్‌ కొణ్డుమ్‌ కిట్టాదు అలమన్దార్‌. అనువాదము; ఉప్పుడు బవియ్యపుటన్నం సహించదు అని చెప్పిన వణ్య మహారాజ (వజలు అంతా కొండ కలబంద మొలకను పెల్లగించి మన్ఫు తిన్నె మయుగున కటుక్కుమని కొజకు కారట!

అధునికసాహిత్యము శరి5్‌ చక్కెరవేసి కాచినపొలు తియ్యగా లేదని దేవోరోగ్యం కాపొడుతూ వచ్చిన వారు [కుంగి

నిప్పులా మండే గంజి యెత్తి పై మీసములో గడ్డములో

పూసికొంటూ - పీమిచెప్పను ఆభోరం=దివ్యమయిన

మంచి మంచి ఫలవోరాఅను మేం తినమని చెప్పి

నంవదలో గర్వించియుండిన గొప్పవాళ్ళు చెదలు పట్టిన వుచ్చు చింతగింజలక్కు జొన్నతవుడుకు అళించి అదియు దొరకక అలనుటించారు. ఈ విధముగా జీవితములోని గొవ సంఘటన లన్నియు [పజొవృాదయము లను న్పృశించుచు భొనయుక్తముగా జౌనపదగీతములలో రూపుదాల్చి యుండుటను మనము చూడగలము. జీవితమునకును, కవిత్వమునకును గల (వత్యక్ష సంబంధమును అ పాటలు స్పష్టముగా తెలియజేయును. విజయనగరరాజుల వరిపొలనమునకు పిదప (వతియూరియందును వెలసిన దేవాలయములను కీర్తించుచు గానము చేయు నాచారము (పని మయ్యెను, విద్వత్కవీశ్వరులు అయా దేవాలయమును కీర్తించుచు స్థల వురాణములను రచించిన.స్రీ యితరుల ఊళ్ళను, నాయకులను కీర్తించుచు "సెక్కువిధములయిన జొనవదగీతములను పొడి యానందించిరి. “అమ్మానై అను పేరుతో పలువురు పాటలు రచించిరి. “రామస్పయ్యన్‌ అమ్మానై మొదలయినవి ఆ విధముగా పుట్టినవి. అదియే కథాగేయముగా వరిలినది. మధురైఏరుని కథ, కార్తవరాయన్‌ కథ మొ॥ కథాగేయములు (పజిలయందు వ్యాపించెను,

“వుగళేంది కవీశ్వరుని పేరనున్న కథాగేయములు కూడ యిట్టి జొనపదగేయములే యనవచ్చును. “వవళక్కొడి మాలై అల్లి అరశాణి మాల్రెః ఏణిఏట్టమ్‌ పులన్గిరమ్‌ దూడు మిన్నొళియాళ్‌ కురమ్‌; [దొవది కురవజ్ఞి? మొదలయినవి అట్టివి. భారతములో లేని ఉపాఖ్యానములను కల్పించి వానిని గేయకూపమున రచించిరి. (దౌవది అరణ్యవానము చేయుచుండి నవుడు అమె చెంచిత వేషములో హాస్తినావురిలోని అంతఃపురము నందు (వవేశించి దుర్యోధనుని భార్యచేతిని చూచి సోదె చెప్పుటగా రచింపబడిన శథాగేయమే *దౌవది కురవజ్జో' యనునది, స్త్రీలు విం అనందించుటకు ఇనుకూలమైన కథాగేయములుగా నవి యొస్పును. వుగళేంది కవీశ్వరుడు

486 తమిళవాషృయచరిితము ఇజసాలలో నుండినట్లును అప్పుడు ఆ మార్గము వెంబడి కుండలలో జిలము తెచ్చుటకై చనుచుండిన స్త్రిల మూలముగా నతడు సహాయము పొంది నట్టును, ఆ విధముగ తనకు సహాయము చేసిన స్త్రీలను అనందింపజేయుటకై అత డాపొటలను రచించినట్లుగాను కల్పింపబడిన కధ యా విషయమును తెలియదేయుచున్నది. దేశమునందు సంభవించిన సం[గామములును, పోరా టములును కథాగేయములుగా రూపొందినవి. దేశింగురాజిన్‌ కదైం కట్ట బొమ్మన్‌ కదై, కాన్‌సాహెబు శజ్థి మొదలగునవి యాతెగకు చెందినవి. విల్లుప్పొట్టు అనునది బాలకాలముగా తమిళ దేశమున [వధానముగ నందలి దక్షిణ[పాంతమున (పబలియుండిన యొక బౌొనవద గీత భేదము. "పిద్దవిల్లును పోలిన సంగీత వాద్యమును సులభము లయిన [వక్కవాద్య సాధ నములను పెట్టుకొని విల్లును జీత ధరించినవారు పాటలోని ఒక ఖాగమును పాడగా పార్శుమున ఉన్నవారు అందలి పదవింధములను కొన్నిటిని అవృత్తి చేయగా అట్టుగా కథారూపమున పొడునది *విల్లుప్పాట్టి. కొన్ని దైవములమీద కూడ విల్లుప్పాట్టు కలదు. *శుడ లైమాడన్‌ విల్లుప్పాట్టు" అట్టిది. ఆంగ్లేయుల [పాఐల్యము నెదిరించి పోరాడిన కట్టబొమ్మన్‌ మొదలయిన వాయకులమీద నట్టి జొనపద గేయములు కలవుం జొనపద గీతములుగా దేశములోని వివిధ(పప్రాంతములలో మూల మూలలఅలో వాడుకలో నున్నవానిని సేకరించి ముంచు [పపయత్నము ఒకవంక జరుగుచుండగా మరొశవంక జానపదుల పాటలవలెనే అదే మెట్లు లోను శ్రైలిలోను [కొత్తపాటలు, గీతములు రచించెడి [పయత్నము కూడ్‌ మరొకవంక సాగుచున్నది. ఈ ఉభయవిధములయిన [1పయత్నములును విద్వాంసులు చేయుచు వచ్చిరి నేటికిని కొందరు చేయుచున్నారు. కొత్తమంగలం సుబ్బు, సురఖి, [తిలోకసీకారామ్‌ మొదలగు క వీశ్వరులు జొనపదగీశ సంపవాయముల ననునరించి పెక్కు [కొత్తపాటలను రచించిరి. దేశమునందు సంభవించెడి (కొత్త [కొత్త సంభుటినలను (వకృతిలో జిరిగెడి ఉపప్పవములను ఈ కవీళశ్వరుని పాటలలో చూడవచ్చును. వాల సాహిత్యము: శా. నమశ్శివాయ మొదలియారును, మణి తిరునావుక్కరశు మొదలి యారును నలుబది మేండ్లకు ముందు బాలవాలికలకొరకై కథలను పాటలను రచించి పాఠ్య[గంథములయందు చేర్చిరి.. వారు చూపిన మార్గము ననున ధించి పలువురు నేటికిని సేవ చేయుచున్నారు. నే

అధునిక సాహిత్యము 48? చిన్నపిల్లలకు తగిన పొటలు పెక్కు జేశమునందు వ్యవహారములో

నున్నవి. అవి కుటుంబ గీతములుగా పొడబడుచున్నవి. అ స్థితిలో బాలబాలి కలకొణతై పాటలను రచించి ఉన్నతభావములను మతము సౌహిత్యరూప మున అంద జేసినవారు “భారతియార్‌) *కవిమణి దేశిగ వినాయగమ్‌ పిళ్లై” అని చెప్పదగును. భారతియార్‌ రచించిన పిల్ణయగేయములు నేటికిని పాడ ఐడుచున్నవి,

ఓడి విల్రైయాడు పొప్పా= నీ

ఓయ్‌ న్దిరుక్క లాగాదు పొప్పా

కూడి విలై యాడు పాప్పా = ఒరు

కుభ్రనైయై వైయాదే పాప్పా

శిన్నజ్‌బిలు కురివిపోల = నీ

తిరిను పజన్హు వా పొప్పా!

వణ్ణప్పణవైగల్లై క్కద్దు = నీ

మనదిల్‌ మగి్రచ్చి కొళ్లు పాప్పా అనువాదము

పరిగెత్తుతూ ఆటలాడు = పొపా! నీవు

అలసి పోయి నిలువరాదు = పాపొ!

కలసి ఆటలాడు పాపా! ఒక

పిల్లను కూడ తిట్టవద్దు = పొపా!

చిన్నారి చిన్ని పిచ్చుక లాగ - నీవు

తిరిగి ఎగిరి రా = పాపా!

వన్నె వన్నెల వక్తులను చూచి = నీవు

మనన్సులో సంతోషించు పాపా! ఇవి పిల్లల్య శ్రేయస్సును కోరుచు పొడబడిన అందమైన పొటలు, “భారతియార్‌ న! స్రయారునుి అనుసరించి పిల్లలకొజ కై కవ్పదియ ఆ తిచ్చూడి రచించిరి, కాని అవ్వైయార్‌ అత్తిచ్చూడిని బొలసొహిత్యముగా వరిగణించుటకు వీలు శేదు. అయే భారతియార్‌ వుదియ అత్తిద్బూడిని కూడా నా విధముగా సరిగ జించుటకు వీలు లేదు. వానిలో పిల్లల మనన్సునకు అందని గంలీర భావ ములు కలవు, చిన్నిచిన్ని శబ్దములతో కొన్ని పదబంధములతో కూర్చబడి యుండుటను చూచి బాలసాహిత్యమని చెప్పుటకు సాధ్యము కాదు. వాని రూపము మాతమే వాలసొహిత్యమున కనుగుణమైనది; వానియందలి వస్తువు పిల్టల మనసునకు అందనిదిం

శీకేర్ర తమిళవాషన్యయచరి(త్రము తమిళమున పిల్టలకు నంబంధించిన (గంథములును కలవు; పిల్లలు చదువుటకు తగిన (గంథములును కలవు, పిల్టలకు తగిన *నిలాప్పొట్టుి (వెన్నెలపాట) మొదలగునవి అనాదిగా [వతి యింటను పొడబడుచున్నది. నేటికిని ఆ సంపదాయమును మన్నించుచు పిల్లలకొజకై పొటలు (వాసి పలువురు బాలసాహిత్యమును అఖివృద్ధి చేయుచున్నారు. పిల్లలకొజకు రచించెడి పొటలలో గంభీరము లయిన భావములు అన నరము లేదు, బుద్ధినైశిత్యము కూడ అక్కరలేదు. అద్భుతము లయిన భౌన ములును లేక సులభభావములనే యింఘెన పద్ధతిలో యతి[పానలు నిండిన వద్యములళో తెలిపినచో పిల్లలు వానిని అనక్రితో పాడుదురు, పొటలో వస్తు గౌరవము కేక పోయినను విచారము లేదు; నాదసొందర్యము మ్మాతము వుండి కీరవలయును. కొన్ని శబ్దములును పదబంధములును మరల మరల ఆవృత్తములు కావలయును, “తత్తాంగి తత్తాంగి తట్టుం పిళ్ళై, క్రైవీశమ్మా శైవీఫి అనునవి చేతులు చరచుట కొజకును చేతులు ఆడించుట కొజకును తమిళ పిల్లల నుద్దేశించి పొడు పాటలు, తరతరములుగా నిండ్లలో పిల్లల నుద్దేశించి పాడవిడుచుండు పాటలవి. ఒకటి రెండు సంవత్సరముల వయస్సు కల బిడ్డల నుద్దేశించి యవి పాడబడుచున్నవి. పిల్లలు ఏడెనిమిది సంవత్సర ముల వయస్సు కలవారుగా ఎదిగిన పిదప కూడ '“శిన్న శిన్న ఎబుమ్చే = శిజ్లార ఎయిమ్చే” అని ఈ విధముగా ధ్వనులును,ళ బ్లములును పున రావృత్తము లగుటను అలిలషింతురు. దీని నెటిగి పిల్చళొణక్రై రచించు కవీశ్వరుండు నాద సౌందర్యము కలుగునట్లుగా పెక్కుపాటలు రచించుచున్నాడు. 1947 వసంవ తరము మొదలుకొని 1952 సంవత్పరము వణకు పిల్చలకొజక్తె పెక్కు వతి కలు తమిళ దేశమున వెలసినవి. వానిలో నట్టి పాటలు పెక్కు [పశటింప బడినవి. పిల్లలు చదివి యానండింవడగిన సరళమైన శైలిలో నవి యొప్పి యున్నవి. నమశ్శివాయ మొదలియారు యొక్క పద్ధతి ననుసరించి మయిలై శినముత్తు మొదలగు కవీశ్వరులు మిక్కిలి సులభమైన పాటలను రచించిరి. వారికిపిదవ అ శొఖలో సేవ చేసి పెక్కు పాటలను రచించినవారు అట్టి వెళ్ళి యప్పా. వొాలసాహిత్యమును పెంపొందింప కేయుటయే తమ వీవితధ్యేయ ముగా తలంచినవారు వారు. *మలరుం ఉళ్ళమ్‌ అను శీర్షిక్యకింద రెండు పెద్దనంపుటములలో ఆతని పాటలు కవు. కథారూపమున నున్న గేయము లను పిల్టల మనన్ను మిక్కిలిగా నిష్టవడునని తెలిసికొని "పెక్కు గేయ కథ

అధునికసాహిత్యము గా లను గూడ రచించి యున్నారు. పె. తూరన్‌ చక్కని సంగీత మాధుర్యము గల పిల్లల గేయములను రచించిరి వత్తుల వట్టను, మృగములపట్లను పిల్చల మనస్సు అధికముగా నాస క్రి

వహీంచి యుండును. పిల్లలు యెడతెగని ఆశతో వక్షులునుు మృగములను చూచి యానందింతురు, వారి కల్పనాత్మకమైన హృదయముపై ముద వేయురీతిలో పక్షులను మృగములను గూర్చి రచింపణడిన పాటలను గూడ పిల్ల లాదరించుచున్నారు. అట్ట. వెళ్ళియప్పా రచించిన తెల్లకుందేలు, (వెళ్ళై ముయల్‌ ౧ ఉడుత (అణిల్‌ ) లను గురించిన పాట లట్టివి, చిలుకు కాక్సి అవ్వు గడియారము, కోడ్సి కుక్క, అకాళశవిమానము, సైకిలు, బొమ్మ పెండ్లి యెలుక పెండ్లి, అవూ-దూడు మొదలైనవి దేశిగవినాయగం పిళ్లై యొక్క పిల్లల పాటలు మిక్కిలి రనవంతములై యుండును. సహజముగానే నులభ శైలిలో నారితేరిన ఈ శ వీశ్వరుని హృదయము పిల్లలళొణకై రచించునపుడు మరింత శరిగిపోవును. జంతువదర్శనశాలలో వులిసంబరమును పిల్టలు కొందరు చూచి యాశ్చర్యము చెందునట్లుగాను, భయవడిపోయి వలుకునట్టుగాను రచింపబడిన పొట యెదిగిన 'పెద్దలయొక్క హృదయములను గూడ స్మృశింస జొలి యున్నమి

వన్దం ఎరియు దోడి = కన్లిలై

పార్‌క్క నడుబ్లు దడి

కున్సం వాళ్‌ ఈట్టి ఎల్లాం - కూడవే

కొల్లు తిరియు దడి

వాలై ముటుక్కుదు పార్‌ - వాల్‌నుని

వట్టం శ్కులుదు పార్‌

శాల ప్పదుస్లదు పార్‌ * నమ్మీదు

శాడవుమ్‌ నోక్కుదు పార్‌

ఇడిత్తు ముట్రుక్లు దడి = తొణ్జెయుమ్‌

ఇరుమ్బాలే శెయదదోడి

అడుత్తు వెరుల్లాదేడి = అదు మిగ

అబ్కొరం కొళ్లు దడి,

440 తమిళ వాబ్బయచరి[తము అనువాదము : దివిటీ వెలుగు తున్నదా* కండ్లను చూస్తే వణుకు పుట్టుతున్నది కుంతము, కత్తి ఈక అన్నీ - తనలోనే కాల్చి తిరుగు తున్నది తోకను ముడుస్తున్నది చూడు - మనమీద వడడానికి చూస్తున్నది = చూడు పిడుగు లాగ శబ్దిస్తున్నది - గొంతుకూడ ఇనుముతో చేసిందా? యేం? దగ్గరికి పోవద్ధు = అది మిక్కిలి అహంళారం కొన్నది, జోలపొట తరతరములుగా తమిళ స్త్రీలు తమ పిల్లలకొరతై పాడుచూ వచ్చు చున్న కుటుంబగేయము, దానికి దేశిగ వినాయగం పిళ్ళై [కొత్త మెజుగును, (శొత్త యందమును గూర్చి దానియందే యున్నత భావమును కూడ [వవేశ "పెట్టి యున్నారు; ఆరారో అరారో అరివరో అరారో కలె ప్పిశైన్చు కవి యాక్కుం శెన్టమిజ్రన్‌ ళొల్లె మబజు యాగ తొడు త్తవునుం నీదానో ? అనుహదము ; నిిదపో న్మిదపో ఎవరు వీకు ఎవరు వీరు నిద్రపో రాతిని పిసికి వండు చేసే తమిళడివీ శబ్దమును మణిగా కూర్చిన వాడివీ నీవేనా ?

పదబంధ సూచిక అ అజ్ఞాన క్కుమ్మి 895

అగ త్రియం 98 అజ్ఞానక్కుమ్మి మరుప్పు 293 అగ న్రిడై క్ష అక్జానమ్‌ 8/0 అగస్త్యుడు 21, 178. 216, 188 అడియారొక్కు నల్లార్‌ 221, 128, 806 అగశ్తీళర్‌ శతకము 155 అడైక్కలవృత్తు : 47 అగనానూరు 8, 88, 40, 78, 167 ఉీళొడు ముణీలార్‌ ఈ

15 అలైయా విళక్కు 389 అగం కవితలు 88, 87 అన్గా 352 అగ ప్పొట్టు 69 అబ్గాదురై 881 అగ'ప్పేయ్‌ నిద్ధుడు 216, 217 అణ్గానులె రెడ్డియార్‌ 864 ఆగం వస్తువు 88, 46, 18 .... అరిమధురకవి 187 అగప్పారుళ్‌ 38 92 161 178 అదియమాన్‌ 49, 98, 166, 805 అగం $8 అతి వీర రామపాండ్యన్‌ 224 £25, ౩83 ఆగళిగై వెళ్ళా 870 అనీతి నాటకము 818 అగల్‌ విళక్కు 837 అనుత్తమ 856 అగవల్‌ 28,25, 98, 107, 170, 171, *ందకక్కవి 237

809 అందకక్కవి వీరరాఖవమొదలియార్‌ ఆగస్టన్‌ 4 ష్య అఖిలన్‌ 326, 885 అన్టర త్తీవు 297 అభిలాండనాయకి మాలై 260 అందమాన్‌ శైదీ 888 అగ్నికోవం 336 866, 270, 271, 275, 281, 987, అక్సర్‌ 870 292, 864, 886 అక్సర్‌ శొస్త్రి 348 అన్గిక్కాప్పూ 248 అసదిక్కోవై 107 అనీనవక్కుదైగళ్‌ 870 అళలాంబికై అమ్మయార్‌ 841, 848 అభిమన్యు 319, 826 అళ్వమేధయాగ వురాణము 288 అభిమన్యు సుందరి 819 అశోకుడు € అభిరామ భట్టర్‌ 257 అచ్యుతొనందస్వామి 270 అబిరామ అంతొాది 257 అద్జివద్రే వరణి 247 అబ్బుల్‌ మశీదు 275

ఉీ4ని తమీళవాషయచర్మితము అప్పాదురై, కా 879 అరుళ్‌ మొభ్రి నంగ 88/ అప్పాపు పిళ్లై 818 అరుళ్‌ వేట్టల్‌ 378 అముదమాగి వరుగ 855 అర్ధనారీశ్వర కురవంటి 811 అముదాంబికై పిళై త్తమిళ్‌ 245 అలై ఓశై 33 అంఐలవాణక్కవిరాయర్‌ 2538 అల్లమ వభవు ఓి4క అంబలవాణ దేశిగర్‌ అనందక గలిపు అల్లి అరశాణీ మాలై శశిని 849 246 అపనుమ్‌ అవళుమ్‌ 840 అంబలవాణ దేశిగర్‌ కలంబగమ్‌ 260 విరోధ ఉన్హియార్‌ 246 అంబలవాణర్‌ తిరుక్క్కూత్తు 369 అవ్వైయార్‌ 49 192, 205 206, అంబికాపతి 199 208 28, 208, 325, 326, 850 (అంవికాపత్సి అమరావతి 3869 అళగ ప్పన్‌, ఆరు. విశ? అంబికాపతిక్కోవై 98 అళగమ్మె విరుత్తమ్‌ 887 అమ్మానై 3849 అభ్ధగర్‌ కలంబగం 258 (అమ్మానైప్పాడల్‌) అఖ్బుగర్‌ కిల్ళై విడుదూదు 168 అచ్చనగాయలపాట 104 అగ్రిగియ మణవాళదానర్‌ 228 అరంగ శ్రీనివాసన్‌ 344 అళగిరిసామి, కు 850 అరశ కేఫరి 224, 287 అళగిరిసామి మడల్‌ 299 అరపత నావలర్‌ 258 అళయిల్‌ శిరప్పు 885, 418 అరవి శతకము 255 అట్లను ఆడుగిరదు 887 అరశిల్‌ కిళార్‌ 49 ఠి హరిశ్చంద్ర పురాణము 9226 అభ్రమయా క్కోలం 888 హరిశ్చం[ద విలానము 318 ఆధభ్రగణి సిద్ధుడు 217 హరిశ్చం(ద్రన్‌ 825 అజత్తు ప్సాల్‌ 88, 88, 90 అరిస్టాటిల్‌ 73 అరస్పళీశురశతకము 2ఏరి అరట్స్పా 261, 268, 264, 265, 2670 అరివోళి 845 295, 378, అలివుక్కడల్‌ 868 అరుణగిరి నాదర్‌ 268, 271 అరివుడై నమ్మి 53 అరుణగింయార్‌ 18, 215, 230 అతివురై క్కొత్తు 809 అరుణన్లి శివాచార్యుడు £18 అర్చుత త్రిరువంకాది కే16 అరుణాచల కవిరాయర్‌ 258, 806,3/9 చోడగంగడు 161 అరుణాచలంము్ము 879 అన్నానందజా 302 అరుణివై విశాకన్‌ 71 అన్నిజాచిత్తిరమ్‌ 856 అరుమ్‌కమిల్ధమా? 207 అన్ను అనై్వై 801 అరుళ్‌ తిరుష్పళ్ళి ఎ్రిచ్చి 138 అన్ను ఇగదయమ్‌ 80%

వదవింధనూచిక్రో శీ4కీ అంబు గణవతి 881 అఆటడయ పిల్ళైయార్‌ తిరులా మాలై అన్ఫే శివమ్‌ 396 166 అన్న్నై నీ ఆడవేండుమ్‌ 845 అరిల్‌ ఒరు వంగు 341 అన్వైయిన్‌ క్కూర్తు 348 295 అష్ట వఐంధము 1828 అర్ముగనార్‌ 380 అష్టావధానం సభాపతి మొదలియార్‌ అట్టుప్పడై 58, 50, 822, 364 267 అట్టూర్‌ వురాణము 201 అనంద కృష్ణన్‌ $25 అ అనండ క్కళివ్వ 249, 264 ఆగాభావనమ్‌ శి4(9 అనందమే వీడు 96 అభారక్కోవై ల! అనంద వికటన్‌ తలని ఏలిగ్ర అబారళీర్‌ ఖిరుత్తం 882 అశియ జ్యోతి 358 ఇ అడుం మాడుం 888 ఇంగిత మాలై 288 అఆటనతి అదిమని 8149 కో బా నే ఇడై క్కాట్టు సిద్ధుడు 217 ఆండాళ్‌ ప్ర 180 157 1880, 139 ఇదయ క్కోవిల్‌ క49 క్ష దయ నాదం $$87 (ఆది) శంకరుడు 1ళ్క 21, 121 ఇదట్ట గల్‌ 99 రది పురాణము క్‌ ఇందియా 987 అది ఉలా ఇందిరా పాఠరసారధి 396 ళ్‌ ఇమయత్హిల్‌ నా ఆర్‌. క్‌ న్‌ 337 ఇయేనునాదర్‌ తిరుచ్చదగమ్‌ 255 కో 4 క్‌ 77 రఘువంశము 224, $37 జూ ఇకక్షిణీయ కుజళ్‌ 286 కలిత, 335, 188, 140, 141, 149, ఇరక్షణీయ మనోవారవ్‌ 238 149 150, 151 157 150, ఇరక్షిలేయ యా(తిమ 26 1670 19కు 106 2, జ ర శావ్యముల. 96, 109 228, 266, 986, 878, 396. ఆళుడైయ పిలైయార్‌ కలంవిగం 156 ఉర మై పులవర్‌ 156%, 28%, 230

444 తమిళవాబ్బ్యయచర్మితము ఇర ప్టై మణిమాలై 116 ఇరు] ధువమ్‌ 857 ఇరప్టెయర్‌ 288 ఇరుబత్తు నాలాయిరవ్పణి క48ి

శ్‌ ఇరుప్తా ఇరుపషిదు 218 రెండవ రావిరాజు 190 ఇరుంపొరె 52 'శెండవ కులోత్తుంగుడు 189 ఇరేనియస్‌ 279 ఇరండు నణ్బర్‌ గళ్‌ $ి0 ఇళక్కణక్కొత్తు కే 245 రత్నావళి 920 ఇలక్కణ విళక్క చూరావళి 245 ఇరత్తిన క్కవిరాయర్‌ 281 ఇలక్కణ విలక్కం 245 శాజరత్నం, వా, తా, 296 ఇలక్కియ ఆరాయ్‌న్చియుం కల్‌ వెట్టు రాబరాజచోళుడు 182 గళుం 870 రాజలాజేశ్వర నాటకము 806 ఇలక్కియ ఉదయమ్‌ 878 రాజరావిచ్కోకా 927 ఇలక్కియ చింతనైగళ్‌ 3878 శాజొంవాల్‌ 385 ఇలక్కియ దీవమ్‌ 378 శాకేం[ద 925 ఇలక్కియ ప్పూన్లా 275 రాదానుణాళన్‌ 988 ఇలక్కియ మణిమలై 878 రామచం[ద్ర కవిరాయర్‌ 8198 ఇలక్కియ విళక్కం 978 రామనాటక కీర్తనై 918 ఇలక్కుమణ ప్పిళ్లి 865 రామనాటకము 806, 809 ఇలక్కుడు స్తోతమ్‌ 264 రామలింగస్వామిగ ళ్‌ 18, 261, 268 ఇలంగైయర్‌ కోన్‌ 1296

264. 265. 267, 862, 386, 394 లక్ష్మణ పిళ్ళై 310 శామలింగం 8308, 847 లింగ వురాణము 2924 రామలింగం పిళ్లై 3889, తిశ4౦0 841 ఇళం కంబఐన్‌ 344 శామలింగర్‌ 261, 875 ఇలంగో క, 24, 99, 161, 105, 108 రామవిలొసము 294 109 828 380 శామానుబి కవిరాయర్‌ 268 ఇళంగో అడిగల్‌ 96, 101, 10%, 108, రామానుజులు 15 శి 138 104, 107, 108 110, 807, 826 శ్రీమ[దామానుజాలు 15 లేతనూర్వుడు 286 రామాయణ ఉత్తరకాండము £69 ఇళం దమిభ్ర॥।? 848 శామాయణము 170 171, 190, 894 ఇళమ్‌ తఖభిర్‌ 308 శామయ్య 802 ఇళం తిరైయజా 638 రామోదంతం £93 ఇళం పూరణర్‌ 220 298 శావణకావ్యం 848 ఇళంపెరువగ్లువి $54 ఇరుణ్ణ వీడు 385 ఇళం వ్య్పది 30%

వదజంధనూచిక శీ4ర ఇళవేనిల్‌ 387, 848 ఉఊలగం శుటియ తమిళన్‌ 881 ఇజైయనార్‌ కళవియల్‌ 98, 105 ఉలా 18, 1638, 165 166,287, 247, ఇన్నమలేషియా 802 25% 264, 268, 270, 871, 287, ఇన్నిశై వణ్భా ఇరునూరు 863 811, 867, 886 ఈ ఉరైయూర్‌ పురాణము £61 ఈశన్‌ ఉవక్కుం ఇజామలర్‌గల్‌ టో మూన్లు 208 ఊశల్‌ 247 ఈశాన దేశికర్‌ అనుస్వామినాథ దేశికర్‌ ఊశళల్‌ వం 106 107 శ4ర్‌ ఊడల్‌ 311 హీబూ భావ 4 ఊరుం 'పేీరుం 3878 -ఈగ్రత్తు బూదజా తేవనార్‌ 187 ఈభ్రమండల శతకము 158 ఎ ఎగ్లార్‌ అలమ్మో $41 ట్‌ ఎట్టుత్తాగై 88, 38, 79, 98 ఉణర్‌న్ద నెజ్టామ్‌ 356 ఎడ్వర్డ్‌ పిట్స్‌ బెరాళ్డ్‌ 838 ఉడ్ర్మై విళక్కమ్‌ 219 వీ ఉదయన కుమార కావ్యము 174, 181 ఊదయనర్‌ కదై చ్చురుక్కమ్‌ 367 పళ పొద ల్‌ 86కి ఉతర కాండము 19 వీకపంచనదం 969 ఉమరుప్పులవర్‌ 272, ౯74 వీకాదళి వురాణము 287 ఉమా చం,దకా 000 ఏకాంబరనాదర్‌ ఉలా 287 ఉమాపతి శివమ్‌ 225 విణి ఏవం 292, 819 ఉమాపతి శివాభార్యుండు 1670 218% న్యా న్‌ బదు 19% లవ వీలాది 31 ఊమర్‌ ఖయాం 888 ఉయిర్‌ ఓవియం 828 అ ఉఊయిర్‌ తేజా 848 అంగురు నూలు కిక్క శర 170, £10 ఉఊయ్యవన్ద దేవనాయనార్‌ 8318 ఐక శిలుక్కాస్పియమ్‌ 181 ఊరిప్పారుల్‌ లట ఐన్‌దిలై ఎగ్ట్రావిదు 95 ఉరిమె ముఖభ్రక్కమ్‌ 8011 ఐ౯ా పెరుం కాప్పియమ్‌ 181 ఉరైనడైక్కోవై 872 అయ్యనార్‌ నొండి నాటకము 813 వ్యాళ్యాతలు £20 అయ్యనారిదనార్‌ శ, 178 ఉలగవాధన్‌ 802 అయ్యాపామి మొదలియార్‌ £74

446 తమిళవాజ్బయచరి[తము జ కన్నవ్చర్‌ 105, కం ఒట్టక్కూత్తర్‌. 166, 1838, 189, 190, క ల, 51, 263) 276 206, 280, 269 కణేలాద కబోది 854 ఒథెల్లో 382 కద్దేర్‌ తుళి 327 ఒరు పిత్తనిన్‌ సొయ చరితమ్‌ 871 _ ర్వైన్‌వెటి 325 ఒరు పుళియమర శ్రిన్‌ కదై 850 కథాసరిక్సాగరము 174 జరొవన్‌ 1 శథాచింకాముణి 341 ఒంబదొయిరన్నడి 143 కథా మంజరి 280 ఓ కది రేశ చ్చెట్టియార్‌ 372 ఓరవన్‌ 1 కదిరై మలైప్పళ్ళు 309 ఓర్‌ యిరవు రి? కదిరై వేల్‌ పిళ్ళె, కు, 292 కదిర్‌ కామనాధన్‌ 296 క కదై క్కొత్తు 341 కచ్చి అనంద తిరిత్తిదేశర్‌ వల్డు విడు కదైయుం కర్పనైయుం 8/1 తూదు £46 గద్య చింతామణి 176 కచ్చి క్కలంబగము 156, 268 కందసొమి మువలియార్‌ 825 కచ్చియస్ప శివాచార్యార్‌ 224 కందవురాణం 224 కచ్చియప్ప మునివర్‌ 224, 22% 846 కంద వురాణ వెజ్చా 270 కడల్‌ పురా 988 కందవ్చ పిళ్లై 294 శడవుళొ మా మునివర్‌ 257 కందప్పయ్యర్‌ 246 కడువళి సిద్ధుడు ౯17 కందర్‌ అంతాది £30 కట్ట బొమ్మన్‌ 827, 849 కందర్‌ అలంగారం 230 కట్ట బొమ్మన్‌ కదై 849 కందర్‌ అనుభూతి 230 గడ్చా!1 కందర్‌ ఒరుదేశ బక్తన్‌ 338 గణేళలింగము 297 కందుకవరి 104 గండరాదిత్యర్‌ 188 కపిలర్‌ 48, 49, 65, 202, 872 కణ్ధరియాదదు 299 కవ్ఫలోట్టియ తమిభ్రన్‌ 382 శబ్దకి 9, 97, 98, 100, 101, 108, కమలనాదన్‌ 302 108) 104, 107, 108, 109, 294 కమలా యం, యన్‌, 357 కజ్ణగి కదై 870 కమలాంబాళ్‌ చర్మితం 881 కణ్ణదానన్‌ 342 కమృదాసన్‌ 318 శన్నప్ప నాయనార్‌ 185, 187 కంబ నాదర్‌ 370

వదబంధనూచిక 447 కంబరామాయణమ్‌ 193, 196, 197 కలైచ్చెల్వి 848

205 240, 269, 279%, 286, 298 కలైమంళ్‌ 858

990 348, 880 కల్కి 897, 888, 394, 846 శంబర్‌ (కంబ మవికవి) 10, 29, 25 కల్‌పొజ్కురునురైయార్‌ 44

174 177, 181, 190, 191, 198 క్రలాడమ్‌ 171

194 196, 197, 198, 199, 200, కర్ణాడర్‌ 171, 229

201 202, 208, 204 205 226 శర్వ 870

219, 214, 269, 299, 323 386, కల్వి ఓగ్ట్రైక్కమ్‌ 207

838 కవికాళమేగమ్‌ 826 శంబర్‌ పుళుగుం వాల్మీకి వాయమైయుం కవిదై పీత్తజా శవిదైగళా 808

870 కవిపూజలై 275 కయల్‌ విభ్ధు 896 కలియిన్‌ కనవు 826 కయ చింతామజి 285 కలప్పాళ్‌ వురాణం 864 కయ మనార్‌ 44 కలళులు 74 శయమై 887 కలవజ్రునార్పదు 98 కయాతరమ్‌ 208 కళనియల్‌ 179, 179, 220 కరిత్తుండు 387 కళనియల్‌ వ్యాఖ్యానము 1738 కరుణాకరతొండైమాన్‌ 161 కళ్వర్‌ తలైవన్‌ 320 కరుణానిధి 326, 328, $44 కళ్ళోకాన్యమో 897 కరుణై పకాళశర్‌ 244 కనకనభై పిళ్ళై 29] కరుప్పారుళ్‌ 84 కనకసబై వులవర్‌ 291 కరువూర్‌ తేవర్‌ 182 కనక సుబ్బరత్నం 881, 406 కలంబగం 18, 153, 155, 156,218, కనక సెన్టినాధన్‌ 296

227, 286, 2873 240, 243, 2క5్క్‌ కనక పురాణమ్‌ 298

2470 258, 267, 260, 271, 275, కన్నిపెణ్‌ 296

281, 2873 192 కన్నిమాడమ్‌ 839 కలాసుందరి 269 కా కళావతి 3:0, 863 కభింగత్తుప్పరణి 161, 189, 190 జర నా జః కలిస్గిపృరణి 109 కాబనైయిన్‌ కనవు 855 కలిత్తాగై 38, 42, 48 కాని! కలిప్పా 24, ఏక, 1070 809 శాంచీ వురాణమ్‌ &క5 కలైశైకోవై 246 కాట్టు వాత్తు $ి46

448 తమిళవాజ్బయచర్మితము కాండేగర్‌ 857 కృష్ణపిళ్ళై £686 కాదలొ కడమైయా 885 కృష్ణమూ ల్లి, కూ. శా, 820, 84 శాదల్‌ తూంగు గిరదు 987 కృష్ణమూర్తి. రా, 888 కార్తవ రాయన్‌ కదై 349 కృష్ణా (అంబుజిమ్‌) 856 శాందముళ్‌ 337 ౌంచవధం 857 గాందీ అంబలి 940 కిళ్ళివళవర్‌ 49 గాందీ పురాణమ్‌ 311, 842 శకీస్తువముం-తమిళం 879 గాంది మహాన్‌ కదై 344 ీస్తుపిన్‌ అరుళ్‌ వేట్టల్‌ 376 గాంది (అడిగళ్‌ ) మహాత్ముడు 76, /1

80, 297, 333, 395, 840 841,

$44 కిచకుడు 876 శానుత్తుస్పాల్‌ 84, 90, 843 గీతాంబిలి కీర్తనైగల్‌ 344 శానన్‌ మగళ్‌ 31 కీర్తనై 26, 269 266%, 267, 275 శామౌక్షి. అమ్మయార్‌ 880 295%, 865 841 శారన్ది కారంత్‌ 857 కు కారైక్కాల్‌ అమ్మెయార్‌ 1141161607 కుశికర్‌ కుట్టిక్కదైగళ్‌ 188 కార్‌ నాజ్నదు 92 కుచేలోపాఖ్యానం 261 శాళ్ట్వైల్‌ 12, 280 [ శావడిచ్చిందు 864 కుండదై తిఎవంతాది 260 కావియప్పావై 340 కుడు౦బ విల్రక్కు 885 కావేరిపూం వట్టణము 6%, 97 కుట్టిత్తిరువాచకమ్‌ 293 కావ్యా దర్శం 15, 21) 172, 209 _ కట్టితొల్కాప్పియమ్‌ 278 కాళమేగం 294 గుణసాగరన్‌ 223 శాళిదానర్‌ 269, 323, 844 గుణ శేఖరన్‌ 801 శా. శ్రీ. థ్రీ 857 కుండలకేళి 174, 179 180, 191 శానల్‌వరి 104%, 108, 879 కుదంబైసిద్దుడు 217 కస్కావికు ళండై 849 కుప్పైళ్కోట్ట్లియార్‌ 44 కిత్తేమ్మాళ్‌ అమ్మాన్తై 278 కుమర గురుపకర్‌ 16, 156, 196, 215 శీమ్చలిన్‌ 320 233, 239, 241 2439 కిరన్ష ఎ(బ్రిక్తు 6 816 కృత్తికా (మధురం) 35+ కుమరేశ శతకమ్‌ 258, 254, కృష్ణసొమి 802 కుమారసామి, తా. న. 834 337 కృష్ణసామి పావలర్‌ తే. పో, 825 కుమార్‌ 803

వదజంధఢ నూచిళ శీ4ళి గుమాస్తావిన్‌-పెజ్‌ 926 కురింబి మలర్‌ 839 కుముదవల్లి 869 కుణుంతొగై 88, 46, 170 911 కుంకేళర్‌కుకవంటి 811 కులుంనా 298 కుమ్మి 25, 263 కున్షక్కురవై 104 100 కుయిలన్‌ 844 కుయిలి రాజేశ్వరి 856 కూ కుయిల్‌ 882 క్రూ] కుయిల్‌ వత్తు 247 కూత్తనూల్‌ 805 కుయిల్‌ పొట్టు (0 247 829, 408, కూత్తరాట్టుప్పడై 64 409 కూర శ4పురాణం 294 కురవై క్కూత్తు 99 105 శ కురుగూర్‌వట్లు 809 లా కురున్‌ 1 శైక్కలై 88 గురుసామి, పో, 390 శైల 92 గురుసొమి శర్మ $3క1 శెలాననొదర్‌ శతకము 258 కులశేఖర అళ్వార్‌ 4, 19క్సి 141, 1్కు కైవల్య నవనీతము 248 194 ! విళక్కు 827 346 కులశేఖర "స్పెరుమూళ్‌ 188 కె కులోత్తుంగ బోళుడు 181 కులోత్తుంగుడు 161, 189, 191 కొంగుమాడల శతళమ్‌ 258 కవి కొంగు వేళిర్‌ 174 కభ్రనై 34 కారముల్లె 843 ౨ కొడుంతమిల 6 ల కుళత్తంగరై అరశ రమ్‌ శాన్న కదైె కొడుంతమ్మి ఇలక్కణం £్‌ం జీ1 కొట్లుంవిని 196 వర్‌ ్ద నాగా $10, 811, క్‌ వైయార్‌ శివొబ్రందు దేశికర్‌ 260 క? అం కి క * కొత్తుమంగలమ్‌ సుబ్బు 844, 850 రు కురవంజి (నాడకమ్‌) 258, 190, కర మరతల్‌ 145 906, 310, 811, 326, 867 కే న్‌ కుజళ్‌ 75, 78 84 అ వేనన్‌ 206 కురళ్‌ వెళ్ళా 74, £76 కొన్రైచెద్ద కురింబిత్తేన్‌ 855 కో కురింజిప్పాట్టు 44, 64, 65 కోకిల 833 29

450 తమిళ వాబృ్యయచర్శితము కోకిలాంనొల్‌ కడిదంగలళ్‌ 869 శకుంత లై విలానము $18

కోల్‌ 341 చకవర్తి రాజగోపాలాచార్యులు కిశీ5్‌ కోడై వయల్‌ 846 చ[కవ ర్తిని 37/1

కోణక్కోపాలర్‌ 809 సంగ ((యిలక్కియమ్‌్‌ సాహిత్యం కోణాచలపురాణం 287 950 80 31, 08, 84, 49 87, కోండా 1 939, 96, 119, 126, 141, 149, కోదండపాణి పిళ్లి 380 160, 170 171, 1998, 210, 287 కోదై కవు 886 ౯ సంగకాలమ్‌ 58 118, 140, 107, కోదైనాయకి అమ్మైయార్‌ 93 [| $17464 205, 806, 922, గోండి 1

సళళ భారతి 268 నంగ (నూల్‌, గళ్ళొ కాలవు కవితలు గోపీనాథ్‌ $57 71, 99, 176, 387 గో-పెరుంశోళన్‌ 49 తరువాతి సంగ (మరువియ) కాలము శోమగళ్‌ (రాజలక్ష్మి) 856 74 806

గోమ౩ిస్వామినాథన్‌ 328 శంకరదాస్‌ స్వామిగళ్‌ 818 820 గోమతియిన్‌ కాదలన్‌ 386 లినిథీ

కోమలం కుమరియానదు 833 శంకర నమశ్శివాయర్‌ 245 గోమూత్తిరి 212 శంకర రాం 889

కోమ్సి విరుత్తం 360 శంగొలి 840

కోయిల్‌ నాన్మణిమాలై 228 నచ్చిడానందం 800

కోయిల్‌ వురాణం £25 సంజీవి 880

కోలమ్‌ 1 శథగోవర్‌ అంకాది 192

కోవలన్‌ నాటకమ్‌ 101 శడబ్లా 228

గోవింద శతకము 2038 షణ్ముగసుందరమ్‌ అర్‌. 888

గోవిందసామి 381 షణ్ముగమ్‌ 344

కోవి మణిశేఖరన్‌ 3986 షణ్ముగుమ్‌ పిళ్లై 216

కోవూర్‌ !ట్ర౯ర్‌ 50 శతకము 152, 155 2670 269%

కోవై 159 271, 287

కా నదాళివ వండారత్తార్‌ 879 కౌడమార్దం £10 సదాశివ పిళ్లి 255 గ్‌ సకొనందర్‌ 26) చ నత్తీ అనసూయ 119) నళలకలావల్లి మాళై 240, 248 నతి మలోచన $19

వదబంధ నూచిక శీర్‌పే చతురగరాది 273 సలశలోచన చ్చెట్టియార్‌ 864 సత్యవేద క్కీర్తనై 281 జివ్వాదువ్సులవర్‌ 275 చందన క్కిణ్ణం 3028 చం[దకాంత 825 చా చం[దహారము 294 శాకుంతల నాటకము 3881, 865, 809 చం[దశేఖరన్‌, 8. 854, 888 చాణక్య నీరివెళ్చా 202 చం[దమోహాన్‌,827 శాండిల్యన్‌ 888 నంతోవం, క, వ, 969 శాత్తనార్‌ 101 సభావతి 820 శాంతలింగ స్వామిగళ్‌ 846 శమణముం-తమిళం 979 శాంతి పురాణామ్‌ 171, 180 నమరన సన్మార్గము 88 శాపశార్‌ 802 సంబందర్‌ 119, 186 శాయ్‌న్ల తరాను 411 నంఐంవర్‌ మా, ను, 881 సామి చిదంబరనార్‌ 879 సమాది నాటకము 318 సామినాథ అయ్యర్‌ 178, 667, 975, జయంగొండాన్‌ 189 తప 03 జయంతం 805 సామినాఠ శర్మ 326, 888 శ్‌ సాలొమన్‌ 4 వర నట సార ంళం త్రిర్టైయన్‌ 845, 891 శ్రా శరస్షద భూపాల కురవంజి 506% సావి[౭ 8 356 శార్రల్‌ 140 శరభోతి 29, £57 శరవణ పిళ్లై 298 చి శరవణ ప్పెరుమాళ్‌ అయ్యర్‌ 268, సింరై ముగిలన్‌ 801 ౯74 శిశుపొలన్‌ వధము ౯92 శరవణ. ప్పెరుమాన్‌ కవిరాయర్‌ చిదంబర సభొనాధ పురాణమ్‌ 297 263 చిదంబర స్వామిగళ్‌ 157, 158, 46 చిదంబరనాద శెఖటియార్‌ 374 శరవణముత్తు పిళ్లై 195 చిదంబర నాదమొపలియార్‌ టి.3. 880 నరనస్వతి, క 856 చిదంబర పురాణమ్‌ 225 నరోజొ రామమూర్తి 356 చిదంబరమ్‌ యన్‌ యన్‌ 8438 సర్వనమయ కీర్తన 84 చిదంబరమ్‌పిళై ), వ, వు, 366, 870, నర్యసమయ నమరస కీర్షనై 291 8869 394, 89$

402. తమిళవాజృ్యయచరి[త్రము చిదంబర రఘునాదన్‌ 848 శివజ్జాన మునివర్‌ 245, 246 చిదంబరేశర్‌ వజ్ణం 246 శివజ్జానమ్‌ మ, పొ, 880, 881, 888 సిద్దడు 216, 217 శివపాద సుందరం 296 సిద్దలింగయ్య 357 శివ,పకాళస్వాముల తిరుప్పళ్ళి ఎల్రిచ్చి సిద్ధాంత జ్ఞానబోధము £69 58 చితకవిత 210, 212), 319, 986 శివ(పకాళమ్‌ 218 చిత్తిరప్పావై 385 చిదంబర సునహ్మణ్యం 887, 348 చిత్తిరవముడల్‌ 285 శిన్మపకాశం 1156, 215, 225, 288, 'స్నేహితి 885 243 చింతామణి 174, 178 శివరహన్యం 257 చిందు 25, 263, 266, 809, 810, శివరాతతి పురాణం £86 812, 828, 912, 897, 401,406 శివరాబపిలై) శే. యన్‌. 805 శింయక్కళంజియమ్‌ 275 శివన్‌ అరుళ్‌ వేట్టర్‌ 3783 సింబిలిన్‌ 364 శివనుం దేవనొ £95 సిరాజిబొగ్‌ కవిరాయర్‌ 211, 291, శివనుం దేవనాయన్నుం కీయనావుక్కు 238, 804, 305, 86, 8073846 ౧. “ను 200 శ9ర్క 979 శివానందన్‌ 299 శిలవృదిగారమ్‌ 39 24, 74, 96, 97. “ళు తిరుమడల్‌ 140 98, 101, 102, 104, 109, 110, శిలుకదై మంజరి 97 149, 154, 170, 178, 175% 181 శిలుత్తొండర్‌ విలానము 3818 శిలంబుం మేఖలైయుం 380 శిలపంబి మూలమ్‌ 91 (శిలెయెడ్ర్ర) (శేష) 18, 169, 228, శిలుపారాట్ర్రవడై 68, 210 242, 286, 811, 870, 886 శిరుపామాలై 305 (శిలేడ్రై (శేష) వెళ్చా 311 శిన్నచ్చీలూ 278 శివకామి అమ్మై ఇర మైమణిమాలై 240 చన్నంజిరువయదిల్‌ కరక శివగామియిన్‌ శవథం 327, 394, 898వ వినక్తంటి లవర్‌ జ | శివక్కొగ్రందు దేశిగర్‌ 238, 811 శిన్నంపిడే 26" చా శివశంకర సంహిత 224 శివశంబుప్పులవర్‌ ల్రరై2ై చీ శివజ్జాన సిద్ధియార్‌ 218 శీగాట్రప్పళ్ళు $509 శివజ్ఞాన సిద్ధియార్‌ వ్యాఖ్యానము 945 శీకాళత్రి పురాణమ్‌ 225 శివక్టాన సుందరమ్‌ 196 శిట్టుకవిగళ్‌ 287 శివజ్ఞాన టోధము 918 ?45 సీతక్కాది 255

వవబంధ నూచీక కరక శీదక్కాది (శెయ్యక్కాదర్‌ ౧) 2/8 812 నుబమణ్య మొదలియార్‌ సి, శ, థ్రీనివాన పిళ్ళై శ. 279 త70 థ్రీనివాన రాఘవన్‌ 329, 880, 848 ను[్రమణ్యం, కా. నా, 087 థ్రీనివానవ్‌ టి. 3. 383 స్ముబమణ్యం, శీ. 881 శ్రీరంగనాయకర్‌ ఊళల్‌ 293 న. సద్ధియార్‌ 880 జీవకసిన్తామణి 25, 174, 176 140, నురఖి 860 శ8క్రే కే85్‌ ఓశీరీ తం? నుల్తాన్‌ అబుల్‌ ఇభాదరు $74 జీవగారుణ్య ఒం్రక్కమ్‌ 268 న్వర్గ నీక్కం 870 శీరాప్పురాణం 272, 273, 274 స్వామినాధ దేశికర్‌ 11 శ్రీనివానపిల్లై, కే. యన్‌. 370 స్వామి రామదాసర్‌ 801 ల శే స్వామి వేదాచలం 14, 368 థ్రీనివానన్‌ 38 వన్నాళం. కుమారసామి. వ్వలనర్‌ 202 చు శూ నుగి 828 శూత సంగితై 160 నుఖి సుుబమణ్యం 381 శూదు వురాణం 288 నుగుణ నుందరి చరితము 281, 880) చూడామణి 174, 208, 856, 856 శుడలై మాడన్‌ విల్లుప్పాట్టు 34) చూడామణి 1789 180 181 న్వదేశమ్మితన్‌ 209, 887 సూర్యనారాయణ శాస్తియారి [తి శద్ధానంద బారతి 828, 341 కలి 218, 891, 368 సుందరమూర్తి నాయనార్‌ 118, 148, జె 49 క88, 184 జగచ్చిల్సి 887 నుందరమ్‌ 844 శెగణాన్‌ 58 సుందమ్‌్‌ యస్‌ టి. 816, 828 శెగమలవల్లి 989 నసుందరమ్‌ పిశ్లై 816 కెంగ్ట్రనీర్‌ వినాయకర్‌ పిళ్ళైత్తమిళ్‌ నుందర రామనామి 849 వీక్‌ నుందరర్‌ 118, 1299 126, 244 శెళ్టియార్సొ ఏ, శే. 3881 నుందర వడివేలన్‌ మే. తు. 881 శెళ్టియార్‌, వీ. అర్‌. యమ్‌. ఏ44 ను[ఐమణ్య దేశిగర్‌ నెంజివిడు తూదు. కెన్షమిట్ర క 28%, 865 9060 'శెదమిభ్ర ఇలక్కణమ్‌ 278 న్నుబమణ్య శవా 966 శిమ్బియన్‌ శెళ్వి 886 నువిమణ్య పిళ్లి కా. 8710, 979 'శెంబులర్‌ పెయల్‌ నీరార్‌ 44

న! తమిళవావృ్యియచరి[తము శెమ్మబ్దిన్‌ నీల మలర్‌కళుం 803 చై జయంగొండార్‌ 168 శై వసిద్దాంతము 218 జయంగొండార్‌ శతకము 1£08 శ న మడామణి గా శెయన్‌ మురై 305 వ వ్‌ కైన రామాయణము 171 శ్రైటియమ్‌ 805 జైన రా న "సైకల్‌ అబ్దల్‌ ఖాదర్‌ నయినార్‌ చొ లబ్రై 2/5 చొక్కలింగమ్‌, రాయ 841 శయ్యట్కోలై 819 న్వరూపానంద స్వాముల తిరుష్పళ్ళి శెల్వ కేశ వరాయ మొదలియార్‌ 870 శబ్దాలంకారము 210, £12, లాా0 శెల్వరాజన్‌ ఓం 281. 206, 8396 'శెన్వానం 237 శొల్లలంగారమ్‌ 189, ఓ10 2129, 228, 'శెర్వైచూడువార్‌ 2124 242, 870 చే చో శెక్క్కలాభ౯ర్‌ 2 176, 181, 188, శోదనైయిన్‌ ముడివు 836 18, 184 185 166 180 సోమ శర్మా 801 188, 2138, 234 219, 266, సోమనుందర కాంజియాక్కమ్‌ 868 862, 871 సోమనుందర నాయకర్‌ £69 శ్కెళార్‌ పిళ్ళైత్తమిళ్‌ 184, 262 సోమసుందరప్పులవర్‌((నవాలియూర్‌) శేక్కిళార్‌ పురాణము 219 288 సేతుపురాణమ్‌ 223 సోమనుందర భారతియార్‌ 378 సేళుపిల్ళై రా, షి 3873 సోమా వే. 881 సేతురామన్‌ 344, 846 సోము 888, 881 శేస్టనార్‌ 182 సోమేశర్‌ ముదుమొట్ల వెత్చా £45 చేరదేశవుకి చోళమన్షల శతకము 158 జిరమాన్‌ పెరుమాళ్‌ నొాయనార్‌ 89 చో్రవన్టాన్‌ షణ్ముగ పిళ్ళై 88 1639, 163 కరికాల చోళుడు 6%, 65 66 శేరర్‌ళ్తాయ్‌ మురై 872 శ్కోన్‌ నలన్‌గిళ్ళి 49 చేరన్‌ శెన్గుట్టువన్‌ 99 నల్డురుదిరన్‌ 67 శేనాదిరాయ మొదలియార్‌ 230 సేనాదిరాయర్‌ 294 జా శేనావతి, త. నా. 87 క్ఞాన కన్నాడి 278 శేనావర్రైయర్‌. 22 జ్ఞాన క్కుమ్మి 285

వదబంధ నూటిక 48కి క్ఞానక్కుల శ్‌ 208 తందవై వానన్‌ కోవై 161, 219 కానరార 220 తణిగై త్తవప్పయం మాలై 876 ఫ్‌న క. చ, 880 తణిగైెప్వారాణం 225, 246 క్లొన సాగరము 868 దండపాణి స్వామిగళ్‌ 268 కొన బోధిని 368 తండలైయార్‌ శతకము 2538, 255 జ్ఞానప్పాడల్‌గళ్‌ 897 దండి 15, ౭1, 172, 209 జ్ఞాన టవకాళర్‌ 126 దండి ఆలంకారమ్‌ 208, 209 319 జ్లానమూ ర్తి 880 తణ్జీరుమ్‌ కణ్డీమ్‌ 296 జ్ఞానోపదేశ కాండము £77 తత్త్వ్మపకాశ నాయనార్‌ తిరుస్పళ్ళి

టి యెట్రవ్చి 158 డంవాచ్చారి నొడకమ్‌ 818 తత్వ్వబోధకర్‌ 277

తత్త్వ రాయర్‌ 138 215 247

క తప్పిలి 371 డాః అనురాధ $51 తమిళచ్చి 848 డొః కెలప్పా 888 తమిళచ్చియిన్‌ కత్తి 885 జాల్చ్‌టాయ్‌ 388 తమిజ్ధర్‌ మఠమ్‌ 309 డానియల్‌ 296 తమిళ్‌ అభ్భగన్‌ 318

టొ తమిళన్‌ ఇదయమ్‌ 840

తమిళ సాహిత్య చర్మితము 871

డొమినిక్‌ జీవా 2936 తమిద్ధఓకై 8:4

త తమిభ్ధ 870 తగడూర్‌ 98 తమిళ్‌ యియక్కం! 3883, 340 408 తగడూర్‌ మాలై 93 తమిళ్‌ ఒళి 845 తగడూర్‌ యాత్రిరై 98 తమిటకాట్టుం ఉలగు 874 దక్కయాగప్పరణి 1689 తమిభ్ధక్కట్టురై గళ్‌ 38/1 దక్షిణ కైలాస పురాణమ్‌ 87 తమభ్ధద్చోలై 878 తంగచ్చెన్బూ 888 తమిజ్ధక్తాయ్‌ 369 తంగవేలన్‌ 814 మిగతె[నల్‌ 970 దశరతన్‌ కజైయ్యుం కైశేయి నిజైయుం కిట

$73 తమిళ్‌ తేర్‌ 340

దశాంగమ 896 తమిజ్ధనొట్టనరుమ్‌ మేల్‌ నాట్టవరుమ్‌ తంచై వానన్‌ 101 వ09

ఉం తమీళవాషృయచర్శితము తమిభ్ధనొట్టు ఇస్టామియ పులవర్‌గళ్‌ కొ్రిపుట్టు నెంజమ్‌ 157 త కాన్లోన్టిక్కవిరాయర్‌ 299 తమిళ కవీశ్వరుల చర్మితం 292, 868 తి తమిళ్‌ పస్పెరుమ్మక్కళ్‌ వరలారు $05 తమిళ్‌ మొభ్టబున్‌ వరలారు 863 దిక్‌ సస ాదెగళ్‌ 881 తమిళ్‌ మొభ్రివరలారు $8865 దిజ్నొగడు 172 తమీభ్ధవరలారు వ70 తిళై ర 34, 88 తమిభ్ధవిడుతూదు 166 తిడైమాలై నూక్రైంబదు 91 తమిభ్రవ్యాసంగభ్‌ 3870 తిణై మొటి బంబదు 98 తంబి శ్రీనివాసన్‌ 868 క్యాగత్త్య్య్రంది 835 తరంగిణీ $35 క్యాగభూమి 884 దరిశనప్పత్తు వ? ర ధూమాగ్ని 198 ధర్మపాలుడు 172 దొవిడ పూర్వకాల కదైగళ్‌ 881 తలై అరు 411 (దావిడ మొగ్గ 10 శలైమురైగల్‌ 888 (దొవిడ మ్మొగ్టగళిన్‌ ఒప్పిలక్కణమ్‌ తవప్స్ఫయన్‌ 850 (1దొవిడ భొషల తులనాత్మక న వమో ల కమ వ్యాకరణము) 180 &ణ చరి నా (పత్యేక తమిళోద్యమము 12 దారంలో ల్‌ వం0 తా (దావిడము 21 టాగూరు తికకే 837, రిశ4 (దావిడర్‌ గళ్‌ 1 తాసిల్టారు నాటకము 313 తిరికడగం 91 కాండవరాయ స్వామిగళ్‌ 248 తిరికూట రాశవ్చ కవిశాయర్‌ 26కి కొాండవరాయ మొదలియార్‌ 280 త్ర! శాండరాయర్‌ 248 తిరక్కచ్చూర్‌ నంది £5? దామోదరం పిళ్లై శీ వై. 291 తిరిక్కచ్చూర్‌ నొండి నాడగమ్‌ 818. కాయు మానవర్‌ 349, 271, 274289 తిరుక్కణ్ణ మంగై మాళతై £68 తారగ్రై 348 తిరుక్కరులై దిట్టువృత్తంతాది 288 దారుణ విలానం 818 తిరుక్కలంబగమ్‌ 156 శాలంమ్‌ 5 తిరుక్కగ్రక్కున్ల పురాణం 228 కాలాట్టు 248, 247 తిరుక్కగ్ట్రామల ముమ్మణజిక్కోవై 288 తాలాట్టు పొటలు 181 తిరుక్కలిట్టు ప్పడియార్‌ £18 త్యాగకై 107 168 తిరుక్కావలూర్‌ కలంబగమ్‌ 278

వదదింధనూబీక 4? లిరుక్కాల త్రి పురాణం 144 తిరుత్తోణోక్కమ్‌ 128

తిరుక్కుళందై పురాణం 261 శిరునావుక్కరళర్‌ 21, 111) 118 తిరుక్కురుగ్రెప్పెరుమాళ్‌ కనిరాయర్‌ కే?9 128 శేల4 126, 1519 188,

280 గ తిరుక్కురళ్‌ 1874, 75, 79, 81, 85, తిరునీలకంళనాయనార్‌ కీర్తనై 266

86 88, 900 221, 2220 245 తిరునిలకంళ యాభ్రపొణన్‌ 118

265, 278, 279, 280, 817, 819, తిరునీలకంఠర్‌ 12।

866 871, 880 తిరుప్పజంగిరిప్పురాణమ్‌ 285 తిరుక్కు[టాల కురవంజి 3811 తిరువల్లాండు 182 లిరుక్కువప్పురాణం £2ఫ5 తిరుప్పల్లి ఎగ్రిచ్చి 152, 156, 157, తిరు క్కైవట్రక్కం 192 తిరుప్పాణాళ్వార్‌ 143 తిరుక్కోతుంటి 128 తిరుప్పావై 129 180, 188 187, తిరుక్కోలలప్పు £65 188, 189, 158 తిరుక్కోవైెయార్‌ 126, 127, 160, తిరుప్పావై జియ్యర్‌ 188

189, 221 తిరుప్పుగభ్ర £80, 275 తిరుచ్చదగమ్‌ 258 తిరుస్తుగళ్‌ స్వామియార్‌ 268 తిరుచ్భాజ్రల్‌ 128, £47 తిరుప్పూవల్లి 128 తిరుచ్చిట్టంబల దేశిగర్‌ 269 తిరుప్పెరుందురై పుఠాణము £61 తిరుచ్చిప్టంబల దేశిగర్‌ చిందు 248 తిరుప్పోర్‌ శుణ్ణమ్‌ 128 తిరుచ్చిట్టంబలమ్‌ 837 తిరుప్పోన్నూశల్‌ 118 తిరుచ్చెందూర్‌ మురుగన్‌ పిళ్లై త్తమిళ్‌ తిరుప్పోరుర్‌ సన్నిధి ముర్రె 246

£557 " తిరుమంగై ఆళ్వార్‌ 140 141 149, తిరుజ్జాన సంవింధర్‌ 118, 119, 120, 104, 196

21, 128, 125, 126, 149, 151 తీరుమంటము 114, 188

166. £19, 244, 971 తిరుమలై సేతుపతి 388 శిరుత్తక్కదేవర్‌ 25, 175, 176 తిరుమలై నాదర్‌ 215 త్రిరుత్తణికై యాట్టప్పడై 248 శిరునుళికె యాళ్వార్‌ 148 తిరు త్తణిశెత్తిరువిరు త్తమ్‌ 246 తిరుమాల్‌ ఆరుళ్‌ వేట్టల్‌ 878 తిరత్తాండగమ్‌ 128, 188 తిరుమాళిగై దేవర్‌ 162 తిరుత్తెళ్ళెణం 128 తిరమురుగాట్టు ప్పడై 60 తిరుతొండ తొగె 183, 184 తిరుమురై 162, 228, 268 లిరుతొండర్‌ శతకము 253 లిరుమూలర్‌ 114, 116, 188, 216 తిరుత్తోండర్‌ తిరువంతాది 188 తిరుమేని 380

ఉం తమిళవాళ్యయచరి[తము తిరుమేని ఇర త్రిన క్కవిరాయర్‌ 122 _ తిరువీడ్తై మరుదూర్‌ ముమ్మడిక్కోవై రిరులోశ శీతారామ్‌ $49, 830 225 త్రిరువగుప్పు 280 తిరునిరుత్తమ్‌ 148 తిరువంజిక్కుళమ్‌ 3 తిరువిళై మూడల్‌ పురాణం 171, £25, తిరువజ్ఞత నాది 165 తిర ీందియార్‌ 218, 265 తిరువన్దాది 165 తిరువులా త్తికన్‌ 265 . తిరువమ్మానై 123 తిరువిలావియప్పు 265, తిరువరుణై కలంవగమ్‌ 20 తిరువెంబావె 129. 190, 131, 247 తిరువరుల్‌ అంథాద 281 తిరువె్రకా టిరుశే క తిరువరుల్‌ మాలై 281 తిరువేగంబఐ మొడ్తెయార్‌ ఖిరువంతాది తిరువళ్ళువర్‌ 18, 75, 76) 77 78 న్‌ 79, 80 84 86 88, 89, 292, తిరువేంగడ క్కలందగమ్‌ 268 శ్రి70 తిరువేంగడం $803 తిరువళ్ళువర్‌ పిలై )త్తమిల్‌ 842 తిరుఉ టి యుర్‌ ఒరువా ఓరుఐదు 278 తిరువాక్కుస్పురాణం 291 (దౌవద్రురవంజి 849 తిరువాచకమ్‌ 15%, 127, 128, 167, తిలకర్‌ $88 182 44 240 252. 261, 165, తిలకర్‌ వురాణమ్‌ $42 280, 871 తిల్లె.లంవిగమ్‌ 186, 237 త్రిరువాశిరిమ్‌ 148 దివొకరమ్‌ 208 తిరుకామాత్తూర్‌ కలంబగము 286 లీ. బి, రా. 854, 8388 తిరువాయ్‌ మొల్ల 85, 148, 141 తి తిరువారూర్‌ ఉలా 1387 కీ 296 తిరువారూర్‌ కురవంజి 811 దీపం తిరువారూర్‌ ముమ్మణిక్కోవై 163 తిరువానైక్కావులా 285 తు తిరు. వి. క. 377, 880, 989 తు 4 తిరు, వి, కల్యాణనుందరర్‌ కేశ, 375 తుప్పురియుం సొంఐ 026 888 877 879, 888 తుయిలెడై నిత్రై 157 తిరు విశ్రప్పా 188 తురై 302 తిరు విడ్రైకభ్రిష్కరువంజి 260 తుర్రై అరంగసామి 879 థిరు విడ్లై మడుదూర్‌ ఉఊలా 260 దొరైసొమి 801

పదబంధ సూచీక టీ09 తులసీదాను 106 దేవన్‌ 82% తుఖై 107 దేవన్‌ వరువానా 858 (విభాగము 160, 161) దేవరాజ పిళ్ళై £61 తురైక్కారన్‌ 296 దేశిగవినాయగం పిళ్ళై 416 తురైశె క్కోవై £46 తేవార శివతలవెణ్బా 270 తురైవర్‌ 8.8 కేవారమ్‌ 19, 118, 119, 167, 188, తుళ్ళల్‌ వో శ్రై 24 280, 247, ఓ61 తేనీ 387 తూ తేన్‌మఠణుట్రు 844 తూదు 144, 166, 168 244 £65్‌ ౯271, 287 తొ తూరన్‌, "పే, 829, 943 851 తొట్టిక్కలై నుబవ్మాణ్య మునివర్‌ 246 తె తొగ్రవానమ్‌ 848 చేనోవిలి 277 తాణ్జరడి ప్పొడియాళ్వార్‌ 148 157 దెయివచ్చిలైయాన్‌ 228 తొడ్గాల్‌ ర్‌ పరవువార్‌ 184 దైవ శివామణి 882 తొజై మండల శతకము 252, 255 దైవమ్‌ శ3త్తదు 376 తొండ్రైమాన్‌ 49, 166, 205 తెన్‌తిల్లై ఉలా 361 తొల్కాప్పియ శ్రేవర్‌ 288 తెన్‌తిల్ల క్క్కలంబగమ్‌ 884 తొల్కాప్పియం 86, 24 80, 84 7%, ర్‌ 79,99, 969 97 170 172 జే 203 226, 245 872 బేశభక్ష్తన్‌ 877 తొల్కాప్పియనార్‌ 18, 80% 81, 78, జేశిక వినాయగం పిళ్ళై క75, 887 _ 804 818, 848, 350, 852 తొఆ్రవూర్‌ వేలాయుధ ముదలియార్‌ దేశింగురాజి 876 167 దేశింగురాజున్‌ కథై 849 తొన్నూల్‌ విళక్కమ్‌ £78 కేంబావణి 1216, 276, 279 తో శేయ్‌పురిప్పళ్రంగయినార్‌ 4కీ తోణి 206 తేరోట్టి మగన్‌ 826 తోలామొభ్రు శ్రేవర్‌ 178 తేరోట్టి మన్నన్‌ 827, 848 దేవ తోత్తర మాఠై 281 న జేవనాగరి 7 నంజిపొలము 410 దేవమాతా అంకాది £81 నకులమలై కురవంటి 812

440 తమిళవాషయచరిితము నకులన్‌ 296 నట్టినై 88, 170, 864 నక్కిరదేవ నాయనారు 182, ఓ12 నన్నూల్‌ 208 245, 290 నక్కిరర్‌ 56, 60, 61,69, 38, 178, నన్నూల్‌క్కోవై ౭01 2920, 972 నన్నెజి 244 నచ్చినార్‌ క్కినియర్‌ 176, 221, 228 నడు క్తెళు నారాయణన్‌ 885 నా నపేశ శాస్త్రి 381 నాగకుమార కావ్యం 180, 181 నన్దనార్‌ చర్విత కీర్తనలు 266 రెట్టనాగబంధమ్‌ 886 నన్గనార్‌ చరితము 806 నాగముత్తయ్య 846 నన్దిక్కలంబగమ్‌ 158, 155, 156 నాగమ్మాళ్‌ 888 165 నాకుమణా6జా 802 నన్దిపురత్తు నాయకి 887 నాగూరు పురాణం 271 నన్దిమండల శతగమ్‌ 258 నాగై దండపాణి పిళ్ళై 269 నన్దివర్మ 159, 170 నాచ్చియార్‌ తిరుమొల్రు 188 నన్టివర్మన్‌ కాదలి 887 నాంబిల్‌ నాట్టు మరుమక్కశో వ్యా నమశ్శివాయ మొదలియార్‌ 850, 351, మాన్‌మ్యమ్‌ 840 $75 నాటక యియల్‌ 820 నమ్బి అప్పొరుళ్‌ 1612 8 నాట్టుకలైయిల్‌ తేర్చి పెటువదు ఎప్పడి నమ్బియాండార్‌ నమ్బి 166, 188 820 నమ్మాళ్వార్‌ 85, 149, 144 145, నాటకత్తమిథ్ర 8£0 147, 151, 289 నాటకమేడై నినైవుగళ్‌ 820 నరివిపత్తమ్‌ 1768 నాటకవియల్‌ 868 నలంగిళ్ళి 50 నాణల్‌ 818, 3438 నల్లపెరుమాళ్‌ 888 నొద కుత్తనార్‌ 179 నల్లాపిళ్ళై 256 257 నామక్కల్‌ కవిజ్ఞర్‌ 880 నల్లిశష్పులమై మెల్లియలార్‌ 865 నామక్కల్‌ రామలింగం పిళ్ళై 889 నల్లురెక్కోవై 867 నాయకర్‌ పురాణం 271 నథ్లై క్కురవంజి 210, 292, 294 నాయక వెణ్చా !/5 నల్వభ్రి 206 నాయకి నళ్‌చోతై 387 నవశక్తి 877 నాయన్నార్‌ 18 112, 118, 118, నవతంతిర కథ్రెగళ్‌ 841 126, 149 150 151, 157, 1560, నళవెణ్బా 280 288 167 189, 18, 184, £05, నజుతొగై 288 212 2189, 861, 266, 286, నర్కరుతై ధ్యానమాలై 280 878

వదబంధ నూచిక 461 నాయకి నె సారణదురె క్కృణన్‌ 828 నాలడియార్‌ గా 91, 92 179, నెక్‌ గిజెంద నలిమణి £76 8300 319 నెంబిల్‌ అలైగళ్‌ 885 నొలొయిర దివ్యవబంధము 183 నెంటి విడు శొూదు 245 నాలాయిరమ్‌ 167 నెంబ్జే నీ వాభ్రగ 808 నాల్యర్‌ నాన్మణిమాలై 244 నెడుంకిళ్ళి 56 నాన్‌ ఒర్‌ ఇందుసప్పెణ్‌ 808 నెడునల్‌ వాడై 44, 61, 67, 69 నాన్‌ కజ్దిడుమ్‌ శేట్టదుమ్‌ 867 నెడుందూరమ్‌ 296 నాన్మణీక్కడిరై 9! వెడుమారన్‌ 159%, 801 నెల్లెశ్లేడైవెళ్సా 870 ని నిఘంటువు 208, 278 నే విత్యకన్ని 887 నేమినాధం 208 విరంబు అడైయ దేశిగర్‌ 187 సీరోష్ట్య యమక అంతాది 24వ 270 గ్‌ నిర్గణయోగి 268 నైడదమ్‌ (న్రైషద) 208, 202 వినైవిన్‌ నిభ్రళ్‌ 201 నినైవు మంజరి 868 నొ సి నొండిక్కిళి 854 నొన్లిచ్చిందు 812, 890, 997 నీజ్ఞ వయణము 238 నొన్హి నాటకము 807, 818 నీశిదేవన్‌ మయక్కమ్‌ 887 _ నీతి నూల్‌ 188 వ నీ8ి [గంథముల కాలము 7%, 118 వగడి 24% నీతి నెజి విళక్కమ్‌ 140 భగవద్గీత 885, 406 వీలకేశి 174 180 181 వగభ్రహ్మృ్మతర్‌ 357 ను లకి యయక్క కాలమ్‌ (ఉద్యమము) భక్రి ఉద్యమకాలము) 118 నుణ్‌పొరుళ్‌ మాలై £28 న్‌ య గమ్‌ నో నూ లకి యిలక్కియమ్‌. (సాహిత్యము వి 149 167 నూల్లొగై విభ్రక్కమ్‌ 9108 118, 149 ం కే/0

468 తమిళ వాబ్బయచరి[తము భక్రి న్యూతము [21 పన్దనన్తాది £07 వింకించం[ద చటోపాధ్యాయ 880 టొంబాయి మెయిల్‌ 925 ఐకిం చం[దుడు 857 వమ్మల్‌ నంబంధ మొదలియార్‌ 816, వచ్చైక్కిళి 334 819, 828, 882 పంజుం పశియుమ్‌ 338 వరశివవెళ' మ్‌ 896 వంచపాండవర్‌ వనవాసం 289 పరశురామక్కవిఠరాయర్‌ 813 వంజి తం[త కఠ 260 పరంజ్యోతి 223 పంచ లక్షణమ్‌ 370 ఐరణర్‌ 49 పంజ తంత వెణ్బా ౧63 వరణి 161, 162 163, £47 270 వంచానృుకం 89 9367 వడిక్కాశున్చులవర్‌ 22% 272 పరమశివానందం, అ. ము. 879, 880% పద్దిత్తి 24 8981 వక్కే 337 వరమార్థ గురుకదై 278, 311 వదా వె ॥ శ వ్‌ వరాళర స్మృతి 267 సే ముక ల

వట్టినహ్బాలై అరాయ్‌చ్చి 888 ల్‌ లబ్‌ 1 వి 60, 99 వణవిడుతూదు 263 22 లర రలు 99 వణ్ఞారముమ్మణిక్కోవై 240 వణన్‌ 49 వరిప్పొట్టు 48, 98, 107 క! కి 825 పరిమేల్‌ అగర్‌ 15 221, 222, 223, వదిట్టుప్పత్తు 9, 89, శశ 4899 59 97, _ 62!

165, 230, 367 భర్తృహరి 828 పదినెన్‌ కీభ్రకణక్కు 74 95 బృరో 86/0౪ 12 వదుమనార్‌ $0 వళవట్టడై శొక్కనాధప్పులవర్‌ 210 భదగిరియార్‌ 229 వల్దవ తిలకమ్‌ 888 నత్తిరక్కిరియార్‌ పులంబల్‌ 229 _పల్లిప్పాట్టు 158, £48 వత్తుప్పాట్టు 31, 44, 48, 59, 64, 65, వవళక్కొడి మాలై 288, 843

67, 69, 79, 98, 3687 380 భవానంద పిళై ), 885 వద్మనాభన్‌ 382 ప్రందమిభ్ధకొళగ్రైయే శైవ నమయం వద్మనాఖన్‌, నీల 888 - 369 నద్మావతియిన్‌ చరితము 831, 932 :పాచీన (దావిడము |

వట్టం దిరావిడం 1 పొంచాటి లిద్దడు 217 వభ్రమ్మొన్లి నానూరు 91, 178 భారతశ క్రి కావ్యమె 841 వభ్థయదుమ్‌ వుదియదుమ్‌ 887 థారతమాతా తరుప్పళ్ళి య్యెగ్లిన్చి వలయ నారదర్‌ 87 ళ్‌ ఫ్‌ 171 ॥ వళ్ళు 289, 806 807, 308, 809 జ టల వ స వట) పదమ కె 807 824 0708 396 8” వ ౧ వొటు శ 5 రి వరాళై బ్‌ యకర్‌ పట్ట 109 (కార్ట్‌ పాడియ) "పెరుందేవరార్‌ వనీ అహమ్మదు మరక్కాయర్‌ 2738 భారత వెజ్చా 170 వనం పారనార్‌ 81 ల వనికళి 800 భారత విలానమ్‌ 818 ల్‌ భారతిదానన్‌ £5, 831, 884, 808 వనిమలర్‌ 856 840 384 84% 875 830 406 వనైక్కుళం అబ్బుల్‌ మజీదు £75 న కక స క క వన్న రకళ [న భారతి దానన్‌ కవితైగళ్‌ 413 భారలియార్‌ 1%, 25 40, 8%, 157 పా 1590 191, 206, 218, 206 267 భాగవతం ౧61 శిలకు 84%, 866, 807 368, 874 పాందాలి శపధం 826, 874 808%, 381, 882 287 890 892 894 497 89న 39%, 397 894 400, 406 బొఎపుకళత్తు వీరన్‌ 826 పారి 50%, 205 పాణిని 21 పారికాదై 365 పొండిక్కోవై 15% 160 బారిష్టర్‌ వంచనదం 8382 పొండితురై దేవర్‌ 259 పార్ధసారథి 389 పాండిమండల శతకము £=%, 258 _ ప్రార్దసారథి మాఠ్రే 260 (పాండియన్‌) నెకుంచెట్రియన్‌ 49, పార్థివన్‌ కనవు 827 384 5% 69%, 70 పార్టీ 1 పాండ్యన్‌ పరిశు 88%, 835% 87% బారిగంగాధర తిలకర్‌ 866 411%, 418 బొల స్కుబమణ్యం 844 పొండురంగన్‌ 828 బొల స్ముబమణ్యం, కే. యమ్‌, 842 పొదుకా పట్టాభిషేకం 825 బాల స్నుబమణ్యన్‌ 380 పాదుళై 236 బాల భారతి 887 పొప్పాప్పొట్టు 4098 బొల రామాయణం 882 పాంచాలీ ళశపథము 402 వాల వినోద క్కదైగళ్‌ 802

484 తమిళవాష్మయచర్మితము పాలుం పొవైయుం 851 పిరైనిలా $48 పొవై ప్పొాడల్‌ (పావై పొటలు) 12%, పిన్నత్తూర్‌ వారాయణసామి అయ్యర్‌ 10, 181 26ఢీ పావై పాట 129% 137 పిం్రీ 880 పావై విళక్కు 885 ప్పి పి పీలివతై 8980 పింగళనైై 208 పిశిరాన్టె కయ్యార్‌ క%, 51, 5%, 166 వు పిచ్చెమూక్తి న, 847 వుగళేంది కవీశ్వరుడు 19% 224, పిద్చై ఇ(టియం పులవర్‌ 275 230, 292, 209, 276 పిరగతన్‌ 68 వుగై నడువిల్‌ 357 [వచండ వికటన్‌ 885 పుదియ ఆ త్రిచ్చూడి 2068 (సౌదం 949 పుదియ కోణంగి 19% (వెసిడెంట్‌ వంచాక్షరమ్‌ 3926-27 సదుక్కురల్‌గళ్‌ 846 [వకాప మొదలియార్‌ చరితము 281, సదుమాదిరి కల్యాణపొడల్‌ 332 830 పుదుమైప్పిత్తన్‌ 842 వభలింగలీలై 244 పుదుమైపిత్తన్‌ వరలారు 3982 (వ్మోక్తర అండం £33 వుదుమై వేట్పల్‌ £78 టావుూయా! బుద్ధ ధర్మమ్‌ 867 టహ్మీలిపిక్కి? పుతం వీడు 838 బృహత్కథ 174 బుద్ధర్‌ పిరందార్‌ 815 బృహత్కథా మంజరి 174 బుద్దనేరి నుబమణ్యం 9198 వృథ్వీరాజు 876 పుయల్‌ 826 టేమకలావతియం 181 వులన్టీరన్‌ తూదు 232, 810 పిలైనీ 5 వులవర్‌ అట్టుప్పడై ర్‌! పిళ్ళైచిలు విబ్నవమ్‌ 262 వులవర్‌ గోపాలన్‌ 879 పిళ్లైత్తమిల్‌ 102, 287% 240%, 244 పులవర్‌ పురాణము 269 245 217, 257, 27%, 2/5, 28%, వులియార్‌ వురాణం 237 811, 813 9861 పుళ్లొట్టూర్‌ ఎయిట్టియనార్‌ 49 పిళ£ై) పెరుమాల్‌ అయ్యంగార్‌ 228 వులి ఎఆ్రపదు $65 పిె)పెరు నిజ్నవమ్‌ 209 పుర త్రినై 66

వదబఐంధనూచిక 485 పుజనినూరు $, 48, 49, ర, 56, ెరపూస్‌క5్‌ $7 59, 170, 205, 280, 867 "పెరియ రిరుమడల్‌ 140 పురప్పాట్టు (కవిత) 85, 37 "ఇరియ తికుువంతాది 143 వురప్పారుళ్‌ (వస్తువు) 47 48 జెరియ వురాణము 101, 188, 266, వురప్పాడళ్‌ వెణ్ళా మాలై 4, క799 267, 279, 290, 871, 877 209, 280 “పెరియాళ్యార్‌ 381, 102 134 187, వరం 38 149, 996 పుష్పవల్లి 380 "సెరియోర్‌ వాభ్ధవిలే 881 "సెరుంకథై. 174 వూ "పెరుంగు పెన్టూర్‌ కలర్‌ 49 వూజిగన్షనార్‌ కక్‌ "పెరంబి త్రిరనార్‌ 45 పూతి ఆరంగనాధ మొడలియార్‌ 1586, సెరుండితై 88 287 -పెళుందేవనార్‌ 170, 171 భూతత్తాళ్వారు 114, 117 "పెరుందేవియార్‌ పంచరత్నం 168 పూద పాండ్యన్‌ 5£ "పెరుమాళ్‌, ఇర 808 పూం పువోర్‌ 888 “రుమాక్కన్‌మార్‌ 8 పూర్ణంవిశ్వనాధం 828 జరుమూన్‌గళ్‌ 3 వూర్ణలింగం పిళ్లై 871 "పెరుంపట్ట పృలియాణ్‌ నంవి 226 బూలోకరంబై క్కదై 841 “పెరుంపొణొట్టు పడై 68 వూవజ్ణన్‌ 888. పిర్నాడ్‌షా 381 వూవళూర్‌ వురాజము 146 చెప్పీ 277 వూవుం పింజుం 888 వూవైె అర్ముగం 83856 పే వూవై కల్యాణ నుందరర్‌ 869 సేగన్‌ వేదమరుత్తల్‌ 878 ”జ్చా 'పేయాళ్వార్‌ 114, 137 వా సేరాశిరియర్‌ 281, 823 పెణ్‌ కురల్‌ 855 “సేకూర్‌ వురాణం 2486 'పెళ్లిన్‌ పెరుమై .877 సెజ్‌ నుద్దిమాలై £75 పై ణ్‌ మదిమాలై 281 వెంక్షిళి కళ్ణీ 240 ౩0

486! తమిళ వాజ్బయచర్శ్మితము ప్రా మహేశ్వరి 302 పొదుధర్శ నద్గీత మంజరి 532 మహేం[ద వర్మ 81 పొదుమై వేటల్‌ 879 మహేం(దుడు 172 పొతియార్‌ 51 మక్కళ్‌ నూరాణ్ణ ఉయిరో వ్యాదళ్‌ పొయ్‌రై యాళ్యారు 114 ఎవృడి 89 పొయ్‌కేవు 387 మెకంజీ 260 పొయ్యామొల్ల్‌ వులవర్‌ 181, 219 మంగ్రయక్‌. క్కరసియిన్‌. కాదల్‌ పొకుళ్‌పాల్‌ 84 90 మొదలయిన కథలు 841" పొరునజొట్టు ప్పడె 68 మత్స్య పురాణం 284, 284 పొరునై కరైబిలే 848 మడక్కు 18, 219, 248, 286 (అను పొర్‌చిలై 888 1పానము) పొజాకూండ్ల! 857 మడల్‌ 140 88% పొజూవిలంగు 889 మణక్కువర్‌ 121 బౌన్నియిన్‌ శెల్వర్‌ 383 మణనూల్‌ 176 పొన్నుస్వామి దేవర్‌ 969 మణిక్కొడి 296, 344 346 పొన్నుచ్బామి పిళ్లై 388 మణి తిరునావుక్కరళు మొదలియార్‌ పొన్నుత్తురై, 5. 996" త్‌5్‌0 _ మణి,వవాళ (శెల్స్‌ 12, 1 228, పో 224 పోప్‌, జి యు 90, 127% 260 మణీ [వవాళము 2, 224 పోర్‌ మభ్రక్కమ్‌ 809 మణిమకుటం 826 పోలీస్‌కారన్‌ మగళ్‌ 826 మణిమేగలై 74 109 110 111 మ 228, 304 మణిమేగలైశ దై చురుక్కుమ్‌ 867 మగరియాళ్‌ మంగై 317 మణియన్‌ 381 మమరాజస్‌ 880 మండల వురుషర్‌ £24 మహాదేవన్‌ 3386 మడ్తాి 839 మహాభారతము 49, 837 మజ్జేయల్‌ శిఖుతేర్‌ $71 మటభ్మృమ్పూ 887 మతంగ చూడామణి 194 మగ్యినన్‌ 589 మదికెట్ట మనైవి వలిక మకుటవతి 85క్షీ మదివాల్రక్‌ నాటక తమిభ్రనూల్‌ 35 మహేళన్‌ కే. యన్‌ 207 మదివాళన్‌ 368

వదబంధ నూచిళ న! మదుక్కిజ్ఞం 256 మనముకై కణ్గవాభళమ్‌ 168 మధురకవి అళ్వార్‌ 148 మనోవార 8980 మధురకవి రాయర్‌ 957 మనోన్మణి అమ్మెయార్‌ 3684 మదురైక్కాంచి 46, 69 మనోన్మణీయము 818 (మదురై) కూలవాణిగన్‌ శాత్తనార్‌ మన్నన్‌ మగళ్‌ 8:88 110 మస్తాన్‌ కుణండి 274 మదురైవీరన్‌ కదై 340 మా మత్తవిలాన [వవాననమ్‌ 178 మశ్రవిలానము 21 వమ (నీ మద్యకాల కదెగల్‌ 6381 మాంగుంమరుదనొ 60 మయిలై శివముళ్తు 851 మౌకిక్కనాయక్కర్‌, పా. వే 870 మయిలైశీని వెంకటసొమి 879 మాణిక్యం 844 మయిలై నాదర్‌ 222, 223 మాణిక్యం, వా. శువ, 879 మయిల్‌ విరుత్తమ్‌ 200 మాణిక్య వాచకర్‌ 128, 187, 124, మరళి నుణ్జేశ 357 1809 140, 157, 158, 129, 44, మరుదంతిడై 85 250, 257, 265, 809 880 మరుదప్పణ్‌ 71 మౌణిక్య వాచగర్‌ వరలారుం మరుత్తువన్‌ మగళ్‌ 971 అణయ్‌చ్చియుం 863 మలరుం ఉళ్ళమ్‌ ఫఫక1 మాధవయ్య లి31, 83% మలర్‌గల్ల్‌ 855 మామిలు విరుక్కై 881 మలేశియా 'సేరొలి 801 మాంబఖ్టు కవిచ్చింగ నావలర్‌ $$86 మలైన్పడు కడాం 46, 64 మాయావతి 269 మలయమాన్‌ 60 మాయావి 888 మలైవాళల్‌ 330 మారిముత్తు పిత్రై 118 మల్లియమ్‌! మంగళమ్‌ 826 మారిముత్తు పూలవర్‌ 81 మరై తిరునావుక్కరశు 389 మారి వాయిల్‌ 872 మతైమలై అడిగల్‌ 18, 14, 322, 866 మార్కండేయ పురాణం శ67 మరైముడిప్పల్టత్తరశు 802 మార్గ బంధు శర్మ 880 మనంబోల వాగు 366 మాలై 811 మనవాచకమ్‌ కడదానార్‌ 219 మాలై మాట్టు 212 మనిద వాస్ధక్రైయుం గాంధి ఆడీగళుం మాల్చా! $77 మాళవిళాగ్ని మి(శ్రము $10 ఛి]

శీఢీవ తమిళవాజ్మయచర్శిితము మారన్‌ అప్పారుళ్‌ 239 ముత్తు కుమారసామి ఫిళ్ళె తమిళా మారన్‌ ఆలంకారం 2812, 2939 240 మాన విజయము 82, 320, 86 _ ముళ్తుసామి 7. క 826 ముష్తసామి పిళ్ళై &60 మి ముక్తుచ్చిప్పి 856 మిథిల విలాస్‌ 8585 ముత్తు మీనాక్షి 882 మృచృకటికము 371 ముత్తు రామలింగత్తేవర్‌ 168 మిల్టన్‌ 870 ముత్తొళ్ళియిరమ్‌ 98 మిన్నొళియార్‌ కురం 849 ముప్పకా యిరప్పుడి 148 మిష్టర్‌ వేదాంతం 886 ముమ్మణిక్కోవై 166 మీ మోరశుప్పాట్టు 265 మురళు నెడుమారన్‌ 808 మీనాక్షి నుందరం ప్ళి 84, 260 మురుగదానస స్వామిగళ్‌ 268 267, 280 ౩181, 880 869, మురుగవ్చ ఉపాధ్యాయర్‌ 257 తరి7, 882 మురుగన్‌ ముమ్మణిక్కోవై 868 మీకీ నుందర నార్‌ తె పో, 879, స్వ్య్యన అరుళ్‌ వేట్టల్‌ 378 మీనాక్షి అమ్మై కుజం 240, 311 మురుగన్‌ అలదు అ్యగు 877 మీనా&ి అమ్మె పిల్ళైత్తమ్మిి 240 మురుగన్‌ ఓర్‌ ఉల్భవన్‌ 888 మురుగన్‌ పిల్ళైత్తమిజ్ర 260 ము మురుగు నుందరమ్‌ 846 మహమ్మదు నవీ 273 మురుగు నుబమణ్యం 808 మువామ్మదు హుసేన్‌ 276 ముకుగేశ ఒండితర్‌ 288 ముహమ్మదు భాన్‌ 275 మురుగేశ భాగవతర్‌ 841 ముక్కూడల్‌ పళ్ళు 80%, 800, 80 ముళ్లెప్పాట్టు 4%, 64 ముక్కుడర్‌ వళ్ళు నాటకము 810 ముళ్లెప్పాట్టు ఆరాయ్‌చ్చి 868 ముదల్‌ ముక్కమ్‌ 825 ముదవల్‌ ముదల్‌ పొరుళ్‌ $క ముర్కాల ప్పిర క్కొల్‌, త్తమిభ్రవులవర్‌ ముదుసలి నూర్వుడు £86 86 క ముదు మ్మొట్లిక్కాంబి కిల్లి ముక్తి కాన్యము 176 మూ ముదారాశ్షనమ్‌ 3881, 86 మూతురైె 206 ముత్తు క్కుమార కవిరాయర్‌ 9189 మూత తిరుప్పది గంగళ్‌ 116

వదజంధ నూచిళ ఉం మూవర్‌ఉలా 189 య మూలాయిరవ్పడి 148 యశోధర శావ్యమ్‌ 180 181 మె యమక అంతాది 311 ల యమకము 18 156, 210, 226, మెగతనిను 5 లం £48 270, 281, 286, 870, 886 యవనరాణి 818 మెయ్‌అజం 866 మెయ్‌*జ్‌వు 366 యా యాప్క రుబ్గిలక్కారిగై 108 మే యాప్పరుజ్లంమ్‌ 17(, 208 మేగనందేళమ్‌ 844 ఛందోలక్షణము 72 మేఘదూతక్కా6 గై 299 రంది మేత్తమిభ్ర 878 ర్రనూల్‌ 200 లా యాన్‌కణ పులవ 2 మేరుమందర పురాణము 74, 180 జి పులవర్‌ గళ్‌ 88 £ర్‌ యో మె యోగిసాం తుచు, 820 3042 మైథిలి 8:6 ర మో రఘునాధన్‌ 888, 852. 982 రఘుమాన్‌ 844 మోహముళో పం రంగళశాజు 888 దైపరణి రథబంధము 112 మోహన నుందరమ్‌ $26 రవివర్మ 118 మోహనప్పళ్ళ 307 రవీందనాధ్‌టాగూర్‌ 841, 844, 867 మోహన రంగన్‌ $46 ళా మోహనాంగి 2౪5 ఘవయ్యంగార్‌, ము. 865 రా అంగణాం, జై మోశిక్కిరనార్‌ 45) 58 శామవఅయ్యంగార్హొ రా. 865 మొగిదీన్‌ వురాణము £75 రాజనూణిక్యం, మా. 879 (మానై) (పాన) 179, 220, £21, శరావిన్సన్‌ [కూసో 870 తి65క్తి 374, 877, 846 రామకృష్ణన్‌, 880 వౌ శామనాదన్‌, అరు. 388] శామప్పయ్యన్‌ అమ్మానై 849 మౌని 847 ం శామామృతం,. లా, చ, 848

420 తమిళవావృ్యయచర్శితము శామయ్యం పి, యస్‌ 326, 328, 884 వడివేల్‌ 802 రనడే, 870 వడినేలు చెట్టియార్‌ 871 రాజగోపొలన్స్‌ కు, ప కి4ఏ్‌ వడుగర్‌ 20 కాజిత్తిన్‌ మనోరదిమ్‌ 836 వడువూర్‌ దొరసామి అయ్యంగార్‌ శాబమయ్యర్‌, 881 వట టలిపి 6? రాజంకృష్ణన్‌ 554 లీఫ్‌ర్‌ వరడువిడుతూదు 1286 కహా 880 వల్ణక్కళింజియ వ్వలవర్‌ 275 శాజీ 856) 373 వబ్దిక్కురవంి 812 వజ్ఞం 870, 275 రూ వత్సరాబన్‌ 171 రూపావతి 320, 868 వరదరాజర్‌. పెరుమాళ్‌ వద్నిట్టు శె పత్తన్తాది 168 శెడ్డియార్‌ 848 వరద రాజ పంచర త్రినమ్‌ 266 కో వరదరాజన్‌ ము 886, 879, 880, 8ఏ1ే రోమశ నాణెములు 5 వరతుంగరామ పాండ్యర్‌ 283 ల వర్మపసాదం 350 లక్ష్యవాదం 856 వా, రా, 86, 882 లక్మి 855 వలిమైక్కు మార్గం 866 లార్డ్‌ లిట్టన్‌ 816 వలైవీశు పురాణం 21886 లెనిన్‌ 888 వల్ధిక్కజ్ణిన్‌ 851 లోకోషకారి 871 వ. వే. ను అయ్యర్‌. 841, 8680 వ 887 వనుకుతీ రామస్వామి 855 వీ అభా పరమా 208 వకై యావతి 174, 178, 181 వంజి 38 వళ్ళి 298 వంజిమానగర్‌ $65 వళ్ళియప్పాా అభ 3934, 851, 852 వడక్కుం కెర్కుం 869 వళ్ళియమ్మై చరిత్తిరమ్‌ 866 వడమలైై పిళ్ళైయప్పన్‌ 284 వళ్ళవర్‌ నేరిశై 368 వడమలైయప్పన్‌ స! వశ్రైప్పాట్టు 104 107

వదబంధనూచిక 471 వా విరుత్తమ్‌ వద్యము 285, 848 268, 289 వాడివాశల్‌ 388 విరుత్తంఛందము 179 18, 224 వాట్ళోక్కి క్కలంఐగమ్‌ 9860 225 248 వాణీడానన్‌ 348 విరుత్తం 25 107 175, 180, 283, వామన మునివర్‌ £25 263, 870, 89? వామనాదార్యార్‌ క80 వృద్దావలమ్‌, శో ఫ4ని వాల్మీకి 198 106. 197, 198, 199 విరీభారతమ్‌ 866 వాల్మీకి రామాయణం శం 198, 197 విల్షిషత్తూరార్‌ 171, 215, 222, 06, 7 వాభ్రకై కురిప్పగళ్‌. 383 వలలు 349 వాభ్ర్వుల్‌ యిన్ఫృం 828 వివేక చింతామణి 968, 269, 88 వానమామలై 84? కీ లా న విబ్రగానాటకమ్‌ 819 వి విగ్రక్కత్తార్‌ కూత్తు 808 విికమ చోళుడు 189 విళత్తొట్టి వురాణం 281 వ్మికమన్‌ 387 విజయ మార్తాండన్‌ 892 వికమోర్వశీయము 320 విశాఖ ప్పెరుమాళ్‌ అయ్యర్‌ 68 నీ విశింవాణల 888 వీ 296 విశ్వనాధశాస్ర్రియార్‌ 818 విరర్‌ విరాయర్‌ 224 విశ్వనాధర్‌, కి. అ, పె. 830 వీరసింగన్‌ కదై 296 విద్యాసాగర్‌ 826 వీరళోళ్రయమ్‌ 208 £09 వినాయక పురాణం 284, 246 వీరత్తాయ్‌ 885 వినాయకర్‌ అకవల్‌ 208 వీరపాండ్య కట్టబొమ్మన్‌ 825, 882 వినాయగర్‌ నాన్మణిమాలై 896 వీరపాండ్యన్‌ మనైవి 888 వినోదరస మంజరి 269, 841 888 వీరచ్చన్‌ 802 విందన్‌ 851 వీరమామునివర్‌ 260 27%, £70, వివులా నందర్‌ 298 తి43, 882 విమలా రమణి 3856 వీరమార్తాండ తేవర్‌ 288 విమలానందం 881 వీరరాఘవ మొదలియార్‌ ££5, 168 వ్యాసటోధిని 871 వీరాసామి 991 వ్యాసమంవిరి 870 వీరాసామి చెట్టియార్‌ 260

వె వేదనాయకం క75 క్‌ వేదవిళక్కమ్‌ 278 వెంకట్రామన్‌, యమ్‌. వి, 837 వేదాన్త దేశికులు 189 వెణ్‌ శబ్లం 290 వేతాళ ఉలగం 820 వెళణిళా 801 వేదియ దియర్‌ ఒలక్కమ్‌ 278 వెళ్లేలా పొట్టు 264 వేననార్‌ 2కీ | 1750 224 కరికి శ40 24%. ససామి 809, 803 275, 309, 837, 865 వేలూర్‌ కలంబగమ్‌ 56 వెళ్చాప్పాట్టియల్‌ 209, వేలైక్కారి 987 వలదని పిశ్తై 270 వేలెయ స్వామిగళ్‌ 244 క్‌ ఈ శ ల్‌ విరుత్తమ్‌ 230 వెళ్ళక్కాల్‌ నుుబమణ్య మొదలియార్‌ మకన్‌ ని 870 వెళ్ళి స్పాదరనమ్‌ 206 వేళిర్‌ వరలారు 87% వెళ్ళై వారనర్‌ 879, 880 వై వెరిమంగ్రెప్పాగ కవిరాయర్‌ 268 వైళ్య పురాణం 101 వెషట్టిత్తిరునగర్‌ 886 వైదర్ళీ రీతులు 210 వెట్టివేర్కై 288 వెత్తర్నాణ్ణాం 888 వెనీస్‌ వణిగన్‌ 8280 వైద్యళింగం 296 జే వైయ్యాపురి పిళ్ళై యస్‌, 878 వేంకటసామి నాట్టాన్‌, త ము, 372. కరగ శరమ్‌ టక వేంకటపతి 844 వరా వేంకటరమణ కే. యస్‌. 8838 ఖి వెంకట రాజులు రెడ్డియార్‌ కని జిగన్నాధన్‌్‌ కీ, వా 858 వేంక[టాను చెట్టియార్‌ 879, 880 జమదగ్ని 844 వెంకటాచలమ్‌ 382 ఇయరామన్‌ 837 వేంగ్రెయిన్‌ మైందన్‌ 880 జనకుడు 8756 వేట్టువవరి 104 బనవినోదినీ 269 వేదనాయగంపిళ్ళై 980, 281, 288, ఐనని 849 880 387, 362, 886 జానకిరామన్‌, తి 847

వదబంధనూచిళ 471 వ్రీవభూమి 888 హెప్పిపా దేవదానన్‌ 888 జయళాంతస్‌ వితిక క5ల్లీ 858 కస్సు అలన్‌ 866 కు బ్యోతి $498 మ[త చూడామణి 176 ష శ్రీ 'షేక్స్పియరు శ16, 328, 381, శ్రీధర్‌ $2ఏ శి8ి2 864 థ్రీ పురాణము 174 176, 173, 228, న 224 నరసానవిన్‌ బొమ్మై 349 శ్రీరామనామ తత్రిరుపదిగమ్‌ £64 స్పెన్సర్‌ 370 శ్రీ వీరరాగవప్పెరుమాళా బప్నోట్టి హా త్రిరుసంచగమ్‌ 284 వోమైట్‌ 820 థ్రీ వేంకట నాధులు 139 ఏ[31[0౮%498౪7 తీవిరల? 2801గ: సిీోం11గ౧౫ 86౧౧11 ౧౮18౪8౧961 (1౧ 8౧1౧. గగ 86/39, 195/7. 6[౧6౧౮81/81272 6111641 ౪. 5. : [10౧/ 0 8౧౧1 ౧౧౦౩6 16406 (10 4౧౫10). 140189, 1928. 0156016037 ౪. గ. గ. : 5106169 1౧ 4౧౧11 [6180168 2౧6 1115100/. [4860౧89. 1936. 0641584గ ౯18! 6. 8. : 18౧౫ 11860485 (౧ 8౧11), 6810౪618. 1915. 64౧692 శ౭గ 6. : 112౧800-1 - ఆగ॥ - 2 - 0౮18౪87 64౧037 (1౧ 74౧10). ంగ౧8 1939. ల658628580 6 & ౮69668520౧ గే. ౩ శీ [1151000/ 01 ₹8గ|| 1116181469, 640614. 1961. సంగా౭?892[0| [౮18౪87 బీ. : 78గ౫|| - ౧ - 9౮18౪౭ 641118 (1౧ ₹గ౯1)..౮౭౧౧౭, 1916.

టక 81508 001800౪

సీగేం6గి౭1630156[౧68/3౧ 1. ౧. : 4 [11510౧/ 0" 8౧1 610౧804016. తిగిగడగ814| ౮౧౫౭౧6910౧. 1960.

గంటల - 1- ₹430౧0| ౧|||8| 4. : ₹60౧గ౦| ౪8[౧818గ (1౧ 74౧1). ౮౭౧౧౭8. 1920.

న142౧811౧030౧౧ ౧11181 |. 5. : 8౧11 16810౧9, 1040604611. 1928.

గెడర్ర8/8 ఉస/4౧08! గ. : 80011 8181806. (1౧ 780011) తీిగగడగా౭!8| ఆ౧1/౪|510/. 1941.

561౪40౧82786820) ౪. : 120011 11811004 44186 (1౧ 745౧1) ఆ౭1[౧8, 1951.

5/10/2538 ౧|||8| ఈ. : 8001 418184 (1౧ 78౧౧1) 8౧1066 1921.

5004౧౧2018 గ/౭8? బి ౪. : 7856418 8౧|| 118100144౧ (1౧ 4౧1) 1104౧61611. 1942.

56018౧8014 ౧|||4| క. : 1146060108 ౪481806 (1౧ 14౧౧1) గగ26/39. 1930.

₹741/800/ ౧|| 8. : 78౧౧1 06468 1448౧01041 (1౧ 78౧౧1). 126725. 1949.

౪7880046 ౧1|||&| 5, : 1210044 010400. 4306029. 1954,

౪78230౮671 ౧|||8| 5. : 11460008 గ80100818 426185. 1954.

౪/20/2007 ౧|||8| 5. : ౪1310౧/౦1 74001 62౧8౪౩౮౦ 8౧6 ఓ116!210416. 446129. 1956.

౪6౧812980౧ 5. : 0౧౧౪౮౪౭౧౮౧ ₹4గ116గా (1౧ 78౧10. గగీ8ర[25. 1938.

౪6౧141858౧ 5. : 80608006౧౧ 400114౯ (1౧ 3౧౧11. 1260183. 1940.

౪6౧181298౧) 5, : 58008౧8060 18114౧ (1౧ 78౧౧1, 1426125, 19546 గంధ

య్‌ య నాన ల (1 [36 13414నాట్‌ ల గో [న్‌ ంం

జీ హ్‌ లాలీ ) సీ ము లీ ఏజీ

కళంక కట పట క! కం. కు కాం. “క వట న కటి

స క యీ 2 ఏర ఇ ణా సాహిత్య అకాదెమీ ఆంగ్లంలో వాలం ఫా మ త్‌. 1. అస్సామీ సాహిత్య చరిత ళ్‌భా న ము డాఃి లిరించి కుమార్‌ బరువా శ , ఓ ఒరియా సాహిత్య చర్మిత శీ [ చా ష్‌ కన్నడ సాహిత్య చరిత ర్‌ + శ డోగీ సాహీత్య చరిత గలా. స్తూ క్‌. తెలుగు సాహిత్య చరిత

• జైని ః రి ; ళా . &ఓ మలయాళ సాహిత్య చరిత్ర నా! లా క్ష రే .. శీ '. మైథిలీ పొహిత్య చరిత న్న [1 [క ౧] ॥ ఇ శ &ఓ వంగ సాహిత్య చరిత వా! ల న జాకి సుకుమార్‌ ఫేన్‌ న్‌ “స 9. సింధీ సాహిత్య చర్మిత నీళ్లో 71 స గ్‌ మా అరార్య ఎల్‌. హెచ్‌. అజ్వాని [| చూ 1

ః భారతదేశంలోని. వివిధ భోషల సాహిత్య చరిత్రలను (ప్రచురించాలని | సన ప్రాహోత్య అశాదెమీ సంకల్పించడం హర్షింపదగిన విషయక. ఈ ప్రముఖ భార | - కీయ భాషలను 1ప్రోత్సహించి సమన్వయపరచడం అకాదెమీ ముఖ్య శార్యకలా శ ఇ గ ౧ పున వివిధ భాషా స్రాహిత్యములశో. (ప్రత్యక్ష పరిచయం కలిగివుండడం శ మనలో చాలామందికి వీలు కాకపోవచ్చు, అయినా అక్షరాన్యుడైన (ప్రతి భార న . “... నీయుడూ తన మాతృభోష కాక యితర భాషలను గురించి కూడా కొంచెమైనా వై... పబునుకోవడం వాంఛనీయం. ఇతర భాషలలోని ఆణిముక్యాలపంటి (గ్రంథాలతో సం వరథయం కలిగిపుండాలి. ఆవిధంగా బహుముఖమైన భారతీయ సంస్కృతిని జో ళు శం ఉకులళసిని,. సాహిత్య అకాదెమీ ఒక భాషలోని ఉన్త్రేంథములను | స. గాటాళల వర సానపరున్నది. సాహిత్య చర్మతలసు కూడా ప్రటిస్తు నలి. శరమ పద సయ. విజ్ఞాన విస్తృతికీ ఆకాదెమీ తోడ్పడు సన న. |. గ్‌ త లను లం. న. వళ స త స ర |. ( చ లా కం నళ షష క న శవ ప న. టం 2.

• న్న ల న ప. వ | నన త్‌ ఎ యునన్నేం న! తన సమన నం స్స్‌ న మం మ పల్‌ జసు. | న. . య చు