Telugu Sri Vedaantha Panchadashi - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

|

శ్రీరస్తు అమ శ్రీ వేదాంతవం చదవళి శ్రీ పీద్యారణ్యప్ర, జీతము శ్రీరామకృష్ణ విరచిత వ్యాఖ్యాన లూ “ఆం ధ్ర టీశాళతాత రవి శే షూర్థసహితము తో 4 వళంం టో ఇన్నపురిః లొ; అభ అద వావిళ్ల రామస్వామిశా స్ర్రులు అండ్‌ సన్‌. నె వారే ట్రికటి ఈము, 1065 శీత శరన్‌ గిబణళణీ

వొగరి(664 సే టవ కష వివ 545092000౮ ౧2౮53 పంగ ₹. ససఉ5 ళా 43గఈ 54522010 4 50%5 తవ గం ₹470%టి ౨2256 440 45ా-1965.--1500 ౧౦౧1౬ జ. ది 1” ఫి తో క. స్‌ మ రాన

ర భూమిక “జదాంతపంచదళొ యను పేరుతో నుప్రసిద్ధి వహించియున్న ఈగ్రంథరత్న మును మహర్షి కల్పుండగు “శీ విద్యారణ్యస్వామి” రచించెను. ఉపనిమత్తులందును, బ్రవ్వానూశ్రః తద్చాష్యాది ్రంథములందును ఆాథఢముగ చర్చించి నిర్ణ యించంబడిన వేదాంఠళానస్త్రసిద్ధాంతము లన్నియు నిందు అతి సులభ కె లిలో నుకుమారమతులకుంాడ "తెలియునటుల విశదీశరింప౦ండియున్నవి. ఈ గృంథమునందు తత్తవివేకము, పంచ భూతవివేకము; కంచకోళవివేకము మున్నగు ౧౫ ప్రశరణములలో ఆయావిషమయము లను ప్రధానముగా గ్రహించి చర్చించి నిర్ణయించియుండుట చేత “వేదాంతం చదళో ఆను నామ మ్మాగ్యంథమునకు సార్థకనామ మయి ఒప్ప్వుచున్నది. నీతద్ద్రంథక ర్హయగు విద్యారణ్యస్వామి ౧ఈ౪=వ శ తాబ్బప్రారంభమునం దవతరించి దాదాపు ఆళతాబ్దము చివరి వకు జీవించి శ్రీళ్ళంేరి జగద్దుకుపీఠమునథిష్టించి ట్రవాభూయమునందిన మహనీయ ఫురుషు;డు. ఇతండు పూర్వా శ్రమమునందు మాధవాచార్యుం డను "పేరుతో విఖ్యాతిని 7గుచెకు మజీయు. సకలశాస్త్ర పారంగతుం డగుటచేశ “సర్వజ్ఞ స్స్‌ మాధవః” అని నర్వజ్ఞబిరుదనిరాజితుండయి 'వేదభాస్యోద్య నేకగ్తంథరాజముల నొనర్చి వన్నె కెశ్కెను. దత్నీణహిందూస్థానమునందు వదునాల్లపశ తాబ్టియందు ఏర్పడిన “విజయనగరసా చూజ్య” మోమవానీయుని మంత్రాలోభనబలమువలన నే జగద్విఖ్యాతిని గడించెను, ఈ “వేదాంత చంచదళి అను గ్రంథమునక విద్యారణ్యశిమ్యుండగు 'రామకృన్ణ వండికుని'చేత విరచిత మయిన సంస్కళ్చత వ్యాఖ్యానమును చేర్చి ఆంధ్రటీశాతాక్సర్యవివరణసహితమున క్‌ మిష్పుడు దీనిని ముద్రించియున్నారము. ఈగ్రంథము ,శ్రీనిద్యారణ్యవిరచిత మని సర్వ సాధారణముగ అందణు తలంచుచున్నను వ్యాఖ్యాతయగు శ్రీ రామకృష్ణుండును మళీ కొందజును భారతీతీర్ధండును, విద్యారణ్యుండుశు గలిసి యిీశ్రంథమును రచించి రని తలంచుచున్నారు. వర మేళ్వరుని యనుగ్రృవాము సరిశా నున్నయెడల ఛశీనిద్యారణ్య కృతములగు అనుభూతి ప్రకాశము వివరణవ్ర, మేయసం గృహము మున్నగు వేదాంత /| ల

గ్రంథములను ఆంధ్రటీకాళాత్సర్యవివరణములతో త్వరలో ముద్రించి 'పాఠకులకందం శేయంగలముం తండయాశ్ప్చేట

వెన్నపట్రణము ఇట్లు

లు 4! ణి నో ననా వావిళ్ల రామస్వామిళా ర్తులు ఆండ్‌ సన్స్‌.

విషయసూచిక అబలయనక్తుస్టేయ్టీక్తపూలా. వ్రకరణము, పుటసంఖ్య, ౧, తత్త్వవివేకవ్రకరణము . జ 63 క్షే ౨. మహాభూతవి వేళ వ్రశరణము ఉం 9 వ. ౨9 క పంచకోశవివేక ప్రకరణము తం ళం 69 ౨205 ర దై స్వతవివేకవ్రకరణము వ... లత సో మహావాళ్య వివేక వ్రకరణము తలం ఉం లం ర! జు చిత్రదీపషవ్రకరణము ఇం 6% ౨80 ర్తి తృప్టిదీషవ్ర కరణము 66 ఇటలి య! ౮, కూటస్థవీష 'వ్రశరణము తజ 2 ఠం 64ల్‌ ణా ా్యానవీష ('వ్రశరణము ఇం 666 639 ౧౦, నాటకదీషప్రకరణము న. ఈం గ్ల ౧౧. యోగానందవ్రకరణము ఇం 4 ఎ 789 ౧౩, ఆశక్తానందవ్రకరణము తంల =. 879 ౧౩. అదై ్వతానందవ్రశరణను అశం... ఉ44 ఫతే ౧౪ విద్యానందప్రకరణనుం టం 2 లి 902 యో విషయానందవ్రకరణనుం ళ0 అం 1020

ఉపోరధ్తాతము ఖు అయివునస్తసిప్రూనూనా. యః సాకైత్‌ భవ'ేశ్వరీం భగవతీమారాధ్య భక్త్యా వున _స్రస్యాన్సత్క్బృపయా వరై రసులభం లా మవోన్తం నిధిం సౌపక్షీ ౦ విరచయ్య వృష్టిమపి యః ప్రాదాత్‌ వప్రజాభ్యో ముదం

సోఒయం శ్రీ శళిఖండమాళికృపయా జీయ్యాచ్చిరం మాధవః, శ్రీవిద్యారణ్యమునీంద్ర వ్రణీతంబగు నీవేదాంచవంచదశి యను గ్రుంథరాజను శ్రీమచ్చంక రాచార్యకృతమగు నువదేళసాహా వ్రీ యను శ్రుంథరత్నమువ లె ముముమువులకుం 'చెన్ని ధియై విజ్ఞానధననును అవిచ్చిన్నముగ నొనంగూర్చ్పుచున్నది. ఏతద్ద్రంథవిషయమై ముచ్చ టించుటకు ముందు గృంథక_ర్తయొక్కజీవితమునుగూర్చి ప్రస్తావించుట వాంఛనీయము కాని, యిమ్తుహాత్తుని దివ్యచరి త్ర ము గ్రంథస్థముగ నున్నటులు కనంబడదు. ఎందజ సండితుల నడిగినను దెలియ దను వారలు, లేక, యేవో ఆెండువూటలతో సరిపెట్టువారలేకాని సమ ర్‌ ముగం బెలిసినవార లీయాంధ బేశమునం గానరారు,. ,బహాశీ, మంతి (శ | శ ట్ల ళ్‌ లక్ష్మీనారాయణశా స్త్రిగారిచే 1895-వ సంవత్సరమునం బ్రకటింపయుడీన పంచదశీ గ్రంథములో దీపీకాపంచ మనెడి ద్వితీయభాగారంభమున ఫ్‌ జభ ్రాయంబడిన వీఠకలోమా త్ర ము శ్రీవిద్యారణ్యస్వామిజీనితము విమ యమై కొంతప్రస్తావము గలదుగాని యది సమగ్రృముగను విశ్వస నీయముగను లేదు, 1926.వ సంవత్సరములో ్రీవావిళ్ల రామస్వామి ఛా స్తులు ఆండ్‌; సన్‌, నె వారిచే ముద్రణమైన -బీవస్తు క్నీవ, కాశికి యను బ్రంథములో శ్రీవిద్యారణ్యస్వామిజీవితము అని కొంత వ్రాయ బడెను గాని ఆది యసంపూ_ర్రిగ నున్నది, తుదకు నాకత్యంత వ్రీయ మిత్రులును కన్హాటశ్రాహణులును ప్రస్తుతము కాళీపురనివాసులు నగు. ట్ర హ్రీ, యం, యస్‌. శ్రీకంఠశా స్రీగారికి వ్రాయంగా ఆయన నిండు దయతో విశేషపరిశ్ర్యమమొనర్చి అనేకగ్రంథములనుండి కొన్నిరిషయ ములను (010068) బంగీ షు కనర్తాటభాషలలో శ్రానీపంపిరి, దాని

ననుసరించి ఈ క్రిందివిషయములను వ్రాయలలిగితిని,

భీ విదా మీజీవితము' (వి ఫర ణ్యస్వా అతాణనాణాణానినినననేననే ఖీక్తనిననానానూా రాలా” శ జన్మ భూమిః

ఈమహాత్తుని జనృభూమి కర్ణాట దేశమున తుంగభద్రానదీతీరమున (రామాయణ శాలమున కిష్కంధానగర మని 'ప్రనిద్ధిగాంచిన) “విజయిపురము లేక విజయనగరము ల, జననాది కాలముప___

శ్రీ శంకరాచార్యులవారి జననాదికాలమువలె వీరి జననాదికాలముగూడ ఇంత వజికు నిదమిళ్ధ ముని నిళ్చయింపంబడ లేదు. అయినను నొన్ని తామ ,ళాసనములనుబట్టి యిట్లు నిర యింవవచ్చును.

ల మ! శాలివాహానశకము శ్రీన్తుళకము .

జననము 1267 4. 0.

నన్నా్యాసా ే మస్వీకారము

గ్ర | 1258 1881 &. ౨.

సిద్ధి (బి, ప్రాక్యము) 18086 18386 4. పె.

వూర్షాయున్రాయము 120 సంవత్సరములు,

(శ విద్యా తీర్థులును; శ్రీళంకరాచార్యుల గురువులు నగు శీగౌడపాదా చార్యులువారునుు 120 సు॥ రములు జీవించిరి. వర్ధమానకాలమందుంయాడ 120, 180 సంవత్సరములు జీవించిన వారలు గలరు క్రనుక శ్రీనిద్యారణ్యులు 120 సంవ త్సరములు జీవించిరా యని శంకింపంబనిలేదు.]

శీ, శృం శేరీమఠములో పీరి ఆరాధన ప్రతిసంవత్సరము జ్యేష్ట శుద్ధ త్రయోదశీ తిథియందు జరుగుచున్నది. ఈపీఠముయొక్క_ జగద్గురు పరంపరనుబట్టి వీరి గురువగు శ్రీ విద్యాతీద్ధులు (లేక శ్రీవిద్యాశంకరులు) 1228 &. 3. మొదలు, 1888 4. వ. వర్యంశము శృం గేరీపీఠాధివత్యమును వహించినట్లు శనంబడు-చున్నది, శావున మాధవా ఇవార్యులవారు ఈకాలమందు ఊండీరనుట సంగత మే.

8. కుటుంబమున__. “శ్రీమతీ జననీయస్య సుకీ రిర్దాయణః పితా సాయణః స్ఫోమనాథళ్చ మనోబుద్ధిగవళోదరౌ,

యవ్య చబోధాయనం న్యూత్రం శాఖా యన్యచ యాజుషీ వ

భారచ్వాజం యస్య గో త్రం సర్వజ్ఞ నృహి మాధవః అని వరాళశరస్టృతి వ్యా ఖ్యానపీఠకయందు శ్రీమాధహాచార్యులచారు ఛౌనీనన్లోక ముల ననుసరించి; ఈయన తల్లి శీ మతి, తండ్రి, మాయణుండు, సోదరులు సాయణస్తోమ నాథులను వారలు బోధాయనన్యూ త్రము, తైత్తోీయ యజుళ్శాఖ భారద్వాజు గోత్రము అని నృష్రమగుచున్నదిం ఆల

ఈయనకం బూర్వాశ్యమమందు మాధచ్చందు, మాధవార్యుడు మాధవా మాత్యుందు మాధవాచఛార్యుండు ననెడినామము లొప్పారిను సన్నా శిసౌత్రచున్వీకా రమున “విద్యారణ్యస్వామి” యనంలబడె నని కొందజణ మశము, శ శై శవావస్త ఉపనయనాది సంస్కారములువ__

ర్లు థి

తండ్రి, మాయణంం డీయనకు మాధవుం డని నామకరణం బోనర్చి? “సర్వజ్ఞ విష్ణ వనెడి వండితునియొద్ద విద్యాఖ్యాసమునక్తై యొప్పుగించెను.. మూధవాచార్యులు మేధాసంవన్నుండై. అత్యల్పకాలములోనె నాలుగు వేదములును సకలశా స్త్రములను ఇతర విద్యలను సర్వజ్ఞ గురువునొద్ద నభ్యసింఛెను.

*పారంగతం సకలదర్శనసాగరాణా మాత్తోపకారచరితార్థి ఈ సర్వలోకకు, శ్రీ శార్ణపాణితనయం నిఖలాగమజ్ఞ 0 న! రర్వజ్ఞ విమ్ధు గురుమన్వవానూశ్రయేవామ్‌. ర క, తి

అని శ్రీవిద్యారణ్యస్వామి శనచే రచియింపంబడిన సర్వదర్శనసంగృవా మను గ్రంథ మున వక్కాణించెళు, కనుక సర్వజ్ఞ విమ్లు పీయనకుం బూర్వాశ్రమమందు విద్యాగురువు 5, వివావామువ___

మాధచాచార్యులం విద్యాభ్యాసకాలమంతయు ట్రువ్మచర్యవ్రతినిష్టతో "చేద శాస్త్రైది సకలవిద్యల నభ్యసించినమాంద సర్వార్థ ంనొనీ స్వస్థలమునకుం జనినుం తల్లి దండ్రుల కోరికప్రకారము గృవాస్థాశ్రమ స్వికారమున కంగీకరించినవాండై, “వాదాల లేక “బాదామి యనెడి ప్రస్తుతనామముగల “వాతావిపురము న కధీశుండగు

ళ్‌ న!

ఛాచుక్యరాజునకు మంత్రియగు వీలివలో శ్రుని వ్రియనందనయగు పీలివోత్రి, యను శన్యారత్నమును పరిణయమాయొను. అచ్చటికి యీయన వయన్సు 40-50 సంవత్స

ఛ్‌

రములైనను బ,వ్రాచర్య నిష్టైాగరిక్థుండు గనుక 2$్‌ సంవత్సరముల జౌలునివతె నుండె నని వాడుకం 6, తపన ర్య వ

మాధవాభార్యులు వాంపియందు భువనేళ్వరీ జేవతాలయములో గాయత్రీ, మంత్రోపాసనము'కేయంచు. లక్ష్మీస్రాప్తీతై.. చిరకాలము భవోరతవన్సు జేసెను. ఎంత శాలము తపస్సానరించినను లక్షీ ప్రసన్నురాలు కాకపోవుటచే తీవ్రతజన్సువేసెద నని దీతువహించి మూండుమాసములు పరివక్వఫలములను దినుచు ఆజునూసములు జలపానము మాత్రమే చశయుచు ఒక వత్సరము వాయుభళత కాము చేసియు వీముట చాలుగేండ్లు నిరోహాోరయయ్యును తన దారిద్యమహవోంబుథిని లక్ష్మీ పదపంకజ నాకాసహాియమున చాంటవలె ననెడి సంకల్పముతో అత్యంకభ క్షితో తీ వ్రశవంబు సల్పెను. పంకజాసన సంఠుష్తచిత్తయై నిరూపమున దర్శన మిచ్చెను. అవ్వుడు మాధవాఛార్యులు శరీరము గగుర్చొడువ ఆనందబామృఫూరికలోచనుండై. వినయ భయభక్తులతో జాలశ్షీ జేవిని ఆనేశవిధములం బ;న్తుతించెను, వద్ధాలయ మందస్షి శముఖారనిందయై మృదుమధుర వచనముల “ఓయీ ! విబుధాగృగణ్యా ! నీతపస్సునకు మెచ్చితి. కాని వీమనోరథ మిజన్మమున సిద్ధింపదు. “రజన మందు సిద్ధించును అనెశు మాధవాచార్యు లావలు కులను విని బద్ధాంజలియై యి ట్లనెను. జత్రల్టీ! యత్యాశ్రమస్వీ కారను పరజన్త మగు నని శ్సుతిస్మ లతిఫురాణామలు భఘూోషించుచున్నవి. యతికి అక్క విజ్ఞానమే పరమధనము, కావున నేకు యత్యాశ్రమమును స్వీకరించి. శృంగగిరి పురమున నివసించుచు శిమ్య వర్ష ముతో అధ్యాళ్ళవిద్య నభ్యసించెదను” లక్షీ దర్శన ప్రభావమున తణభంగురమగు ధనమునందు అభిమానముతొలంగి, యిట్లు వైరాగ్యము గలిగి అధ్యాత్మ విద్యాస క్తుం తగు మాధవాచార్యునిలహార్చి అశ్షీ యి ట్లానతిచ్చెను, “షీవిద్యాంగుండా! ముల్లో

= గా 02 కములందును. ప్రజలు విశ్వర్యకాముల్తై అనన్యభ క్రీతో నన్నుం నగొలుచుచుందురు. లక్షీప్రసన్నత గలవారలేకదా ధశ్యులు, నాకొఅనై యింత యుగ్రతవం బొనర్చి యిప్వుడు ధనమువలద'నెద వేల! నావరమ మోఫము. నీవు సన్న్యాసాశ్రామము స్వీకరించి నను సీతపఃఫలముగ యత్యాశ్ర్రమమందే నీకు సకలై శ్వర్యముల నొనంహార్చేదను.ని పద్తాలయయొక్క_ నుభామధుర వచనములను వినీ, “జననీ | పరోపకారార్థమై ప్రయళ్న ఫ్రూర్వశముగ సీవదనరోజముల 'ఇెపుడు భ్యానింశునో యపుడుమ్మాత్ర, మే నాకు ధనము నొసంగుము” ఆనిను, ఈదచనమును వినీ లశ్నీ “మోదమెంది “వత్సా! నీవు ఎపుడు, ఏచేశమందు నన్ను ధ్యానీింకువో యపుడు ఆేశమందంఠటను గువర్జృవృష్టి గురిపించె అ

దను, ఈ సౌవచనము సత్యము. నీకు శాళ్వత ఖ్యాతి కలుగుము” అని యాళీర్వదించి అంత

గ్‌ కత స్థానమంటెను. అంకట మాధవాఛార్యులు నిజగ్బవామునకం జోయి? మాతాపీఠరరుల యనుజ్ఞ ౦గొని, శృంగగిరిపురమునకుం జినిను, జి వీ ఆలో, జ 7, సన్నార్థసా శ్రుమన్వి కారము - వీకాధిపత్యము:..._ ॥ ఆకాలమందు (శా, శ 125కి. శ్రీ శ 1881 4ఉ.2ఎ శ్రీవిద్యాతీర్ధలవాప శీ శృంగేరీ పీకాథిపత్యమును వహించియుండిరి, మాధవాచార్యు లాయతిసార్వ భౌముని క్‌ి వలన సన్నా్యాసా క్రమమును స్వీకరించి, “విద్యారణ్యస్వావి” యను అశ్రమనామముం బడసి ప్రజోత్స త్తిసంపత్సర (1881 &. 0 శ్యారికళుక్షస ప్లమి శుభదినమున తీ శృం ేరీపీఠాధి వత్యమును వహింఖిను, ఆంతనుండి మాధవాచార్యులు శ్రీ జనద్దురు క్‌ఫి విద్యారణ్యస్వామి” యని జగత్స్రఖ్యాతిం గెను, (శ్రీవిద్యాతీర్థులవారికి విద్యా శంకరులని నామాంతరము గలదు.) డా జో జ తి 8. విజయనగర (విడ్యానగర) వ,తిష్టమ 1886 4.1. సంవత్సరమున బక్లారిజిల్లాలో తుంగభ్రా,నదీతీరమున శ్రీవిదూ పొతస్వామివారి మే త్రమందు విజయనగర మని ప్రఖ్యాతినొందిన విద్యానగరమును నిర్తి చి దానికి ళీ విద్యారణ్యస్వామి శంకుస్థావన మొనరిం చెను, అవిజయనగరసా 'మూజ్య మునకు బుక్కుభూపాలుని వట్టాభిమేక మొనక్సను. ఆబుక్కరాయల కోరికపె శీ విరూపాతు తేతృమునకును ఆచటి శ్రీచక్రమునకును శ్రీ విద్యారణ్యస్వామి ఆధిపక్య మును వహించెను, ఈ శ్రీచశ్రయం త్రము విద్యారణ్యస్వామివేత'ే ప్రలిష్టించండెను, వుహాత్తరవెంన యాయం త్రృమునకు సెనిమిదిదిశలను ేనిమిది నీనుంగులును, ఎనిమిది నర్పములును చ్శిత్తింవ బడెను శీ చక్కమునుశ్ను విజయనగరమునున్ను ప్రలిష్టించు ముహూూ 'రృమందు అవ శకునమగుట చేత ఆపట్రణమానకును శ్రీచక్రమునకును భవిష్య త్కాలమున ననర్థమః వాటిల్లు నని శీవిదా, రణ్యస్వామి తలంచెళు. ఆయనచే రచియింవంబడిన “కాలజాని గు న్‌! (1. బ్గా మెడి గ్రంథములో సీభవిమ్యదనర్థములు వక్కాణింపంబడినవి. ఈవిద్యానగర (విజయనగరు రాజ్యమును బరిపాలించిన భూవతులకును వారల సంతతి రాఫొమరలకును శ్రీనిద్యారణ్యులు రమారమి వబదిసంవత్సరములు ప్రధాన మంత్రిగా నుండి రాజ్యమును నమర్థఠతోం బరిపాలించుచు, విశేషభివృద్ధికిం ెచ్చిరి. ఆకాలమందు విజయనగ రముయొక్క వె ఛివాతిశయము దిగంళవిఖ్యాతిం గాంచి యుండుటవేత విదేశీయం లేకు లీచట్రణమును జూడవచ్చి దాని విభవాతికయముల వేకవిధముల గ్రంథశహమమున వర్షించిరి. |

శ్‌ వో, లి, తి కి $. సువర్ణవృష్టిగురిపించుట:... ఒకానొళఠకాలమందు విజయనగరసంస్థానమున ధనము శరాన్యమయ్యెనుం ప్రజ లును మిగుల చారిద్యము చేం బొక్కు.చుండిరి. అవ్వడు రాజు 'శ్రీనిద్యారణ్యము నీళశ్వరునిత్రో సీదురవస్థకు విన్నవింపంగా? పూర్వము లత్మీ దేవి తన కొనంగకీ వరమును స్థ ప్రియందుంచుకొని, రాజుతో “రాజా | ్రీగాయ త్రీ, జేవిని. _బ్రార్థించి నువర్ధ వర్ష మును గురీవీంచెదను. నీ వ్రజ గృవావరణమునందును వారల పొలములలోను గురిసిన సువర్ణము ప్రజలచే. నీవోటయావరణాములోను బాటలలోను గయాళుభూములలోను వర్షించు సువర్శము సీయది. ఇందున కంగీకరింతు వేని సువర్ష్మ వృష్మికరియును” అనెను శాజూ సంతోషముతో నంగీకరింటెను, అంతట విద్యారణ్యులు గాయ త్రీ దేవిని ఒక ముహూ_ర్తకాలము స్వర్ణ వృష్టిం గురిపించం బ్రాక్థింపగా నపారమగు సువర్థ్య ము వరి వెను చానివలనం బృథ్వీశునకును బ్రజెలకును నపారమగుధనము లభించెను,

• శివి పహారతస్ను నమూావేశమగుటప_ 10 శ్రీ డార్ధరణ్యస్వామికి బృహ్య రతస్సు న గు ఒకానెకకాలమందు ఛశ్రీవిద్యారణ్యులు శిష్యులతో ను . తృరచేశమునకుం బోవు చుండ దారిలో నెక యశ, సత్థవృయముమోంద నివసించుచుండిన త్రి వూరతస్సు తీ! విద్యా రణ్యునింబూచి; “నిలువుము, కదలకుము, నీవు నాప్రశ్నములకు తృ ._ప్రికరముగ ను_త్సరము లొసంగుదువేని నీకు నేకు స్వాధిఘుండ నయ్యెద* లేజేనినీ సీవృతమునందు నాతోడ నివసింసవ లెను” అని ప్రతిజ్ఞ చేసెను.విద్యారణ్యులు బ్రహ్మరతున్ను అడిగిన ప్రశ్నము లన్ని టికి తృ ప్లీకరముగ నుత్తరము లొసండెను. అపుడు త్రి హ్యరతున్ను చెట్టునుండి దిగివచ్చి విద్యారణ్యుల పాదములకు సాష్టావగనమస్కా_రము వే నెక అంతట ఆయన రతన్ఫు నావాహనమువేసి యొక సంపుటమం దుంచి తనతోం గొనిపోయి శృం గేరీపీఠమునొద్ద నొక శిలావి గృహమును స్థాపించి దానియందు (బవ్మారత్‌స్సును అఆచావానముచేస్సీ దానికి నిత్యనై వేద్యాదులు జరుగుటకు తగిన స్థిరవసతినేర్పజు వెళు. ఆళిలావిసృహము ఇవ్చటికినిం గలదు. శృం గేరీపీఠాథిపతు లగు 'నే జగద్దురువునకై నను 'వేదశా స్తాదులలో 'ెటి సంబే వాముకలిగినను ఆబ్రవ్మరతస్సు స్వవ్నమందుం గనయబడి సంశయముల నివారణ నేయునంట, న ళా క ది జ ణ్‌ శ్రీనిద్యారణ్యస్వామికి బ్ర హూరతుస్సు చెప్పిన ఫూర్వువృత్తాంతము:. శ్రీరామచంద్రుండు శ్రేశాయునమున రావణాసువని వధించినకారణమున నత నికి హహత్యాదోషము ఘటించెను. తద్టోషుపరిహారార్థము శాలపురుషదానము జేయ వలెనని శ్రీరాముని కలగురువగు పసిష్టముని యానతిళ్చెను. ఆట్లాక కాలపురువవిగృవా మును స్వర్ణ ముతోంజేయించి దాని ప్రత్మిగృ్రవాముచేయుట శచేశ విపో కముల రప్పీంచిరిం

శే

జోనమును గ్రపాంచుట ఇవ్వపను సౌవాసించరైరి జే ఫూర్వజన్న మున శృంగ భట్రశు శూవాణుండను వేదములను సమ _సశాస్పములను నంవూర్జముగ నభ్యసించి వాండను, శ్రీరామచం ద్రుడు నన్నుం జూచి యాకాలపురుషదానమును ర్తహ్‌ింపు మని పోల్సహించెను. చడానమును చ్రహొంచితిని, చాన వ్రుతిగ్రృవోనంతరము భారవిడిచిన తత్‌ మణమే శ్రీరామచం ద్రుండు గుర్వాజ్ఞా ప్రకారము వెనుమొగముచేసీ సభనుండీ వెడలెను. అందువలన నే నిట్లు ్రవ్మారతున్సునై తిని, (వ్రతిగ్రవోనంతరము "జేను శ్రీరాముని మోముం జూచియుంటినేని నా కీరాతుసత్వము కలుగకుండెడిది. ఇది నా పురాకృతకర్మ ఫలము.

శై. శ్రీవిద్యాతీర్టులవారి ట్రి మైకము.

శ్రీవిద్యాతీర్టులు (శ్రీ విద్యాశంకరస్వామి) లంబిశాయోగసిద్ధుండుం 1888 ఉ.. సంవత్సరములో కా _ర్రీకళుద్ధస _పృమినాండు లంబికాయోగనిస్టుడ్లై తనను సమాధి యందు సజీవునిశాం గప్పీ వేయు: డనియు పదిలెండు వత్సరములవజకు సమాధిని చెజువ రాదనియు శిమ్యుల కాజ్ఞాసింవ వార లట్లొనర్చిరి. కాని మూండేండ్లకరువాత కొందజం శిష్యులు సమాధిని తెజచిచూడంా తీర్థులవారిశరీరమందు కొంతమార్పు కలుగుటం జూచి వారి అఖ్ఞోల్లంఘనవలన "నేమి ప్రమాదము ఘటించునో యను భయముతో నమా ధిద్వారము 'నెప్పటియట్ల గప్పి వేసిరి. ఆనాటిర్మాత్సి తీర్థులవారు శ్రీ విద్యారణ్యస్వామి కిని మజికొందయలు శిష్యులకును స్వవ్నమందుం గనంబడి తమ యాజ్ఞ నుల్లంఘించి సమా ధిని తెఆవంగూడ దనియు విజయనగరపురాధిశుని సహాయముంగొని తన సమాధి వెని నొక ఆలయముకు గట్టింపవలె ననియు నాజ్ఞాపించిరి. శ్రీ విద్యారణ్యస్వామి వారియాజ్డాను సారముగ తీర్ధులవారి సమాధివై “శ్రీ, విద్యాశంకరమందిరో మను "పేరిడి యొక దివ్య మందిరమును నిర్మించిరి. ఇప్పటికిని శ్రీతీథ్టులవారు సమాధియందు సజీవుల్రై యోగనిష్ష నున్నా రని వాడుక. ఆయాలయము అయిదువందల సంవత్సరముల క్రిందట నట్టంబడిన దయు్య్యును ఇప్పటికిని నూతనముగ నిర్మి ంచంబడినదానివలె గనంబడును.

ఆ యాలయముయొక్క ముఖమండపముచుట్టును వదినెందు తాతి స్తంభములు గలవు, ఆ స్పంభములు శాశ్త్రవద్ధతుల ననుసరించి మేషాది పండ్రైండురాసులలో నొక్కొాక న్రంభ మొక్కొక రాళియొక్క నామమును వహించియున్నవి, సూర్యుండు పండ్రెండు మాసములలో నొక్కొక్కమాసమం దొక్కొ_క్కరాళియందుం ఈ 'వేళించు ననుట లోక విదిరమే. ఈమండపవిశేషమునగల అద్భుతము వీమనం?ా, ఆయామాసములలో సూర్యుం "జీయేరాళశియందుం. బ్ర వేశించియుందునో యాయారాళియొక్క "పేరుగల స్తంభము

ల!

1 మందే నూర్యకిరణములు. ప్రసరించునుశాని యితర _స్తంభములమిదం బ్రనరింవవుం ఇదియీ ఆత్యద్భుతమును దురవగాహామును, ఈయద్భుతమును గనుటకే యనేకులన 'పొశ్చాత్యులును (కళూంలైలిడి25) ఇంజనీయర్ల్టును నీమందిరముకు నిప్పటికిని జూచి పోవ్రుచుందురుం

ఖై లబ్‌ 9

గ్రా శృంశోరియందు సారడావ్రతిష్టమి..

శ్రీ ఆదిశంకరాచార్యులవారు కాక్ళీ రజేశమునుండి శారదామూ ర్తిని శృంోరీ మఠమునకుం గొని తెచ్చినవ్వుడు చందనవ్శగృవాముశుగాం శ్ర లిక్టించిరె, ఈత విద్యారణ్య స్వామి శృంేరీపీఠాధిపత్యముకు వహించినపిమ్తుట పంచలోహాములతో శారదావిగ్రవా మును నిర్హించి ప్రతిష్టించి కుంభాభిషేక మొనరించిరి. ఆ శారదాంచావ్మి; వామే యిఫు డర్చింపంబడుచున్నది.

'శ్రీవిద్యారణ్యస్వామ్‌ తన పీఠాధివత్య కాలములో శృం గేరీవిరూ పాత మతములలో ముఖ్యమగు ప్రతికాగితముమో:దను మఠములకుంజేందిన పాత్రలు మున్నగు సౌమానుల మోందను “శ్రీ విద్యాశంకర” అనెడి తమ సగురువుగారిపేరుగల ముద్రను "వేయుటకు చీర్వాటువేనెను, అమాద్రృయే యిఫుడును నువయోగింపంబడుచున్నది.

శ్రీ విద్యారణ్యస్వామి తమ తల్లి గారి వ్రీతికొజకు కొన్ని భూములను ఈనాము లుణా నొసం౫ను. 'కచరి యను ఫూర్వనామముగల శ్ర్రానుముకు “మూధవఫపురి మని శనపేర అగన్రవోరముగ బ్రావాణుల కొసంగెకు. తుంగభ ద్రానదియొక్క_. యొక భాగ మునకు “మాధవతీర్థ" మని పేరిడెకు.. శృంగోరీమఠము"ోని శ్రీ శంకరభగవ శ్చాదులవారి శిలావినృవాము శ్రీవిద్యారణ్యస్వామి చేతచే నిర్మింపంబడినది. మఆతియు శృంేరీవిరూపొమ్‌పీళములలో నిపుడు ఉవయోగములోశున్న బిరుదులు విలువగల భూషణములును ,శ్రీవిద్యారణ్యస్వామి చేతనే సంపాదించంబడినవి, వీరిగురువగు శ్రీవిద్యా తీర్థులవారియొక్కయు. శ్రీవిద్యారణ్యస్వామియొక్కయు. ప్రఖ్యాతి భారత దేశమం దంశటళు వ్యాపించియున్నది.

శ్రీ విద్యారణ్యస్వామి వీజయనగరసా ూజ్యమునకు అమాత్యమా తు,/డయ్యును ళాజ్యకంత్రమందు సార్వ ఫౌమాధి కారము గలిగియుండెకు. ఇండియా జేశపు సార్వభౌము లలో 'నెవ్వరును రాజ్యపరిపొలనాసామర్ధ్థ్యమందుకు బుద్ధికశలమందును విద్యారణ్య స్వామికి సరికారు, ఈమహోత్తుండు “కర్రాటక సింవోననస్థాపన చార్యులు” అనెడి బిరుదు నహించెను. ఆధ్యాతి, కళ్డానమందును రాజకీయవ్యా పారమందును మేధాళ_క్రియందునూ కథల కలాకౌశలమ౦ందును సీయన ఆద్వితీయుందు,

య! 18, శ్రీవిడ్యారణ్యస్వామి నిర్యాణమువి_

ఇట్లు దిగంవిఖ్యాతిణాంచి 1886 4, , సంవత్సరమున జ్యేష్ట శుద్ధ శ్రయోదశీ సోమవారమున పంపామేత్రమందు శ్రీవిరూపా కేళ్వరసన్నిధియందు శ్ర విద్యారణ్యస్వాములు ఛి, ష్లైక్యముశు చొందిరి, వీరి నిర్యాణానంతరము బుక్కురాయల ఫు శు,ండు శండవ వారివారరొయలు నాలుగ వృత్తులు జ పములకును, తొంబదియాటు వృత్తులు ఆావాణులకును మాన్యములుగ నొసంగి తమ కులగురువగు శ్రీవిద్యారణ్య స్వామి ౌరవార్థము విద్యారణ్యపురో మెడి అ్హృవోరమును నిర్మించెను. ఆయ వార మివ్పటికిని శృం శేరికి దక్నీణమందుం గలదుం

శ్రీవిద్యారణ్యులగురువులు శ్రీవిద్యాతీద్ధలు, శీళారతీ కృష్ణ తీర్థులు శ్రీశంశళా నందులు శ్రీశంఠ నాథులు అనువారలు అని ఫ్టీకొంద శ0దురు, వాంపీయందుం గల ఈ విరూపా మేశ్వురాలయము వెనుకఠట్రున నొక మందిరము కలదు ఆందు రెండడుగుల యొత్తుగల శ్రీ విద్యారణ్యస్వామివారి శిలావిగ్రృవాము కూర్చుండి కుడినేతితో తత్త్వ బోధ బేయుచున్నట్లు గలదు.

మవోరణ్యమువంటి వేద వేదాంగ తర్కువ్యాకరణ మిమాంసా జ్యోతిషాది సమ స్తవిద్యలయందును పారంగతుం డగుట'చేత “విద్యారణ్యు" లనెడినామ మిద్తువాత్తు నకు సార్ధకమయ్యెను, ఈమవోత్తుండు రచియించిన శ్రుంథములు 1800 లక వైగా నుండు ననీ క్రింవదంతి, వానిలో ముఖ్యమైనవి:

౧ వేదఖామ్యము:--ఇందు నాలుగు వేదములకు నంహిశు ఆొన్గాణము ఆరణ్యక భాగముల కన్నిటికి సమ్మగృమయిన వ్యాఖ్యానము గలదు దీనికి 'మాధవీయ వేదార్థ ప్రకాశ” యని నామాంతరము.

౨ అధికరణరత్న మాల:---ఇందు 192 ఆధికరణములతో ఉత్తర మొమాంసకు వ్యాఖ్యయు టీకయుం గలవు, (ఇది విద్యారణ్యకృతము కా దని కొంద అందురు)

8, సర్వదర్శనసం, (టై నాము:--- వేదాంతవిషయముం (ఇదియంం బైయట్ల్రే

ఈ అనుభూతివ్రకాళిక---800 ఫ్లోకములు గలిగి ద్వ్యాదళోవనిమత్తులయొక్కం సాళాంశము గలది.

ణి ్రువ్మాగీత:--ఇందు శ్రీశంకర మధ్వ రామానుజ సిద్ధాంతములం చర్చించు బడ్సి అదై ్వతము స్థావింపయడినది.. దీనికి 'వ్రశాళికో యను టీకయుం గలదు, (ఇది వేళొకరిచేం చేయంబడిన దనువాదము కలదు)

ర? ౭, జీవన్లుక్రివివేకము:---ఇందు సన్నా ్యసాశ్రమవిధులు వ్య శ్రీకరించయిడినవి. ల దృన్బృశ్యనివేక టీకా శ్రీశంకరభగవత్పాదులవారి దృగ్జ్భృశ్యవివేక మను గంథమునకు టీక, / ౯. అవరోమోనుభూతి, టీక శ్రీ శంకరాచార్య ప్రణీతం బగు అజరోమోను భూతి యను గ్రంథమునకు టీక. ౧౦. ఛాకువృత్తి 2500 ల్లోకములతో క్రియాపదములయొక్క 2200 మూలధారువులకు వివరణము ౧౧. కాలమాధవీయము:---ధర్మ శాస్త్రము ౧౨ శతప్రశ్నకల్పలతికః--1000 శ్లోకములతో 100 ప్రశ్నముల కుత్తర ములుగ పంచద్రావిడం వంచగాడ ఛాహ్గణశాఖలవిమయమై విపరింపంబడినది. ౧3. వరాశరమాధవీయము:---వరాళశరస్మ ఫతికి వ్యాఖ్యానము. ౧౪. శైమినీ న్యాయమాలావిస్తరము :---శైమినీయ ఫూర్వ మొమాంసా వ్యాఖ్యానము, ౧౬ ప్యవవారమాధవము:---న్యాయశాస్త్రము. ౧౭. విద్యారేణ్య కాలజ్ఞానము:---భవిమ్యద్విషయములకు చెల్పుబ్యోతిషవము. ౧౮. శంకరదిస్వి జయము :---ఆదిశంకరా చార్య చరిత్ర పరీ. అధ్యాయములు గలది, (ఇది విద్యారణ్యశృతమా యశు శంక కలదు) ౧౯ 'చేదాంఛాశీర్వాదము:-- బ్ర వ్యోశీర్వాదపద్ధతి. మళణియు వివరణ ప్ర మేయసంగృవాము మున్నగు న నేక్యృంథములు గలవు, మవామదీయులదండయా త,లు జరగుకాలమున నసీమవోకుని గ ౦థములు దురార్తులగు కీ ల్లో ర టాలీ చం తురుమ్క_లకుం జిక్కు ననుఖీతిచే కొన్ని గృంథములం చర్వతగునూలందును, కొన్ని భూమి లోవలను ఛద్రవజువంబడినవి. వానిలో న'నేకగ్యంథములు 70-80 సంవక్సరముల క ,0దట -పెకిందియంబడినవి అని చెచ్వదురు, ఈ మ్‌ శ్రీ 'పదాంతపంచదళి యను న్మీస్సంథమును మూండుఖండములుగ భాగించి, వర మాతృ యొక్క

27 . సల్‌ న్వరావమును వి వేకపంచకమందును'

చిల్‌ స్వరూషమును దీవవంచకమునందును

ఆనందస్వరూపమును అనందపంచకమునందును వదియీను (ప్రశరణములున అతిస్ఫుటముగ వివరించి ్రంథనామమును సార్థకమువేసిరి,

శ్రీవిద్యారణ్యులు చంచదశీ మంత్రో'పాసకు లనియు, అందువే మంత్ర బీజములు వదునేనింటికి పదునేను ప్రకరణాములను గల్పించి పరబ,వాముయొక్క_-నచ్చిడదానంద స్వరూపమును వ్య క్రీకరించి రనియుం గొందణ యభిప్రాయము.

ళ్‌ అబీ,

ఈగృంథము శ్రీవిద్యారణ్య ప్రణీత మని "పీరొందినను ఇందలి మొదటి అలు 'ప్రశరణములు మాత్రమె విద్యారణ్య ప్రణీతము లనియు, మిగత తొమ్మిది ప్రకరణము లును వీరిగురు వగు శ్రీభారతీతీర్ధులచే రచియించంబడె ననియు తోంఖెడిని.

వృ త్తివ్రభాకర మెడి గ్రంథములో సీసంచదళి మొదటి పదిపస్రకరణములు శీ విద్యారణ్యుల చేతను; మిగత ఐదుప్రశరణాములు శ్రీ భారతీ కృష్ణతీర్థుల చేతను రచిముంపం బడె నని చెప్పంబడినదిం

వదియె ట్లున్నను నీవంచదళి వ్ర, ల్యేకము శ్రీవిద్యారణ్యులచేత రచియింవంబడ లే దరుట నిర్వివాదాంశ మనవచ్చును,

ఈ పంచదశీ గృంథమునకు సమ్మనృముగ సంస్కృత వ్యాఖ్యానము శ్రీరామకృష్ణ వండితునిచే రచియించంబడినది. ఈ రామకృ్ళవ్యకవి నొచ్చ సంస్కృతవండితుండు, న! జ!

'వేదాంతవీరభూమి యను గ్రంథమును రచియించిన ధర్మ రాజాధ్వర్యుని పుత్ర రత్నము. ఈయన వేదాంశపరిభామకుం గూడ వ్యాఖ్యానమును వానకు, ఈవ్యాఖ్యా నములందు వ్రతిప్రకరణాంతమున ఇతి శీనుక్సురమనవాంస వరి చవాజకాభార్య తీ భారతీతీర్థ విద్యారణ్యమునివర్య కింక శేణ శీ;గరామశృష్ణాఖ్యీన విదుషూ విరచిలే” అని వ్రాయయడియుండుటచేతు నీరామకృవ్యపండితుండు ఈభారతీ తీర్థులకును శ్రీవిద్యా రణ్యస్వామికిని శ్‌ష్యుం డనియు, వార లిరువురికాలమందు నున్న వాండనియు స్పష్పమగు చున్నది.

ఇదివజణలో ముద్రణమెన వంచదశీప్రతులందు ఆంధ్రటీకాతాత్సర్యములలోని లోవము లీ్రతియందు సవరణ చేయంబడుటయేకాక కొన్నివివరణములుకూడ నిందుం జేర్పంబడినవి. మోమోనక్తు లగు వారలలో మంచాధికారులకు సయితము సీగ్ర,0థము నుబోధముగ నున్నది. ముముత్రువు లీగ్రంథమును సమగృృముగం జదివి సారావావ

ల! లగ్నదు'లేని వారలం ఆవిద్యాంధకార వినిర్ము కలె మోతస్యామ్రాజ్యమును జూజగొనుటకు సందియము లేదు ఓ శ! బ్రన్మాశ్రీ వావిళ్ల రామస్వామిశా స్త్రులవారికిం బుత్త రత్నమగు శ్రీ శ

వావిళ్ల వేంకబేశ్వరకానస్తిగారు. వ్యయ్యవ్రయాసములకు 'వెళదీయక ననేకాముద్రిత గ్రంథములను ముద్రించి అంధ్రలోకమునకు మవోపకార 'మొనర్చుచున్నారు. ఆంధ్రమహాశయు. లేల్పరు పీరియుద్యమమునకుం దోడ్పుడుట యుచితము. ,శ్రీవావిళ్ల 'జేంకటేశ్వరశా స్త్రిగారికీ రి ఆచంగ్రార్కస్థాయిగ వర్గిల్లుంగాక !

“పీరూరుపేట ఇట్లు కూర్పుగోదావరిజిల్లా. ॥ నుజనవిభీయుండు,

19.6.19094 శామర్షి వేంఠటసుబ్బయ్య,

శ్రీరళ్తు శ్రీ గణేశాయ నమ; నీ వేదాంతపంచదశి క ప్ర మ ప్రక రణము అవాగాణానాయనననపిస్టో య్రిక్తనాయాలాాాలాలా- త త్త ని వివేక వ్ర శరణము అవతారిక శ్రీవిద్యారణ్యస్వామి అతిగంఖీర మగు వేదాంఠళాన్త తాశ్పర్యము నర్వసామాన్యముగ బోధయగుటత్తై సంచదళి యను సీర నొళ గ్రంథమును నిర్మించ చలంచి శిష్రాచారానుసారముగం దొలుదొ ల్ల మంగకాచరణమును శావింపుచు ననుబంధచతున్టయమును నూచింపుదున్నాండు. " సరువులకును 'జేవకలకును పశ్యత ముగ వూజానమస్కౌరాదుల సాచరించుటయే. మంగఖాచరణ మొనను శిమ్యులకు సీవిషయను (గ్రంథము నారంభింపం బోవునన్వుడు గురుబేవతానమస్కాారముల నాచ రింపవలయు. నను విషయము) తెలియుటతై చానిని గ్ర్‌ంథారంభమున శ్లోకముబే చివ రింపుదున్నాండు:. శ్లో, నమః శ్రీశజ్కరానందగుకుపాదాంబుజన్మ నే, సవిలాసమహామోహగ్రాహ[గ్రానె కకర్మ ణే వా ఖాస్థనమ్‌ నళ్వా శ్రీ భారతీ తీర్థవిద్యారణ్యమునీళ్వ రా ప్రశ్య క్తత్వవి వేకన్య శ్రీయతే వదదీపీశా. ప్రారీవ్సిశన్య గ్రుశస్యావిఘ్నేన పరిసమా ప్వీప్రచయగమనాబభ్యాం. శిపాచార జర్రు శమన చేవతాగడనమస్కార్థిడణం మంగళ "చరణం స్వేనానుస్టితం శిమ్య

శో "శ లి శ్రీ వేడాంతసంచదక్సి ప్రథమవ్రకరణము శికొర్థం న్లోశేనోవనిబధ్నాతి. అర్థాద్వేమయ ప్రయోజనే వ నూచయతి నమఇతి. శం నుఖం కరోతీతి శంకరః సక్రలజగచోనందకరః వరమా తోవీషెహ్యేవానందయాతీతి శ్రు,లేః. అనందః నిరతిశయ్యపే ,మాస్పద త్వేన వరమానందరూజ ప్రత్యగాత్తా. శంశర శ్చాసావానందశ్చేతి శంకరానంద! ప్రత్యగభిన్న8 పరమాత్తా. సవీవ గురుః పరిపక్వమలా యే కాక్‌ ప్రతిబంధకపాపోత్సాదన హేతుళ క్రిపాలేన యోజయతి బరే తలో స దీకయాభార్యమూ ర్రిస్థ ఇత్యాగమాత్‌. శ్రీమాంళ్చాసో శంకరానందగురుశ్ళేతి గంధద్వివ ఇత్యాదివత్సమాస!. అనేన శ్రీగురోరణిమాదై ట్రీ వర్యసంపన్న త్వం నూచికం. యద్వా శ్రియా భూళ్యా శం శకరోతీతి శ్రీళంకరః కగ్రాతే న్టారుః వరాయణొ” మితిశ్రు,లేః. అనేన ,శ్రీగురోర్భ శ్షేవసంపాదనే సామర్ధ్యం నూచికం భవతి. కన్య గుదోః పాదా వేవాంబుజన్మ్య కమలం తస్తె నమః ప్రహ్వీఖొావోజున్తు. కిం విధాయ. నవిలాసమవా మోహ (గావ గా,నైక కర ీవిలాసః కార్యవర్త స్తేన నహ వర్హత క కన క ౧-౨ వాది

ఇతి సనిలాన। వీవంవిధో యో మవహామోవో మూలాళ్ఞానం నవీన శానాః మక రాదివక్సవళం ప్రా వృస్యాతీవ దుఃఖహేతుళ్వా త్రన్య ర్తాసో గ్రననం స వీవైశం ముఖ్యం కర్మ వ్యాపారో యస్య ఈత్తథా తస్తా ఇత్యర్థః. అత్ర, చ శంకరానంద వద ద్యయసామా నాధికర క్యేన జీవ వాణో శేకత్వలతుణో విషయ! జీవస్య భూము బ్రవారూపతయాడవరిచ్చిన్న సుఖావిర్భ్శావలక్షణం ప్రయోజనం నూచికం, సవిలా శేత్యాదినా నిశ్శేషానర్థనివృ త్తిలతుణం ప్రయోజనం ముఖత నీవాఖిహిశం,

టీక సవిలాస...కర్యణే - సవిలాసూస్వకార్యములతో (శనవే నృజిందండిక వ్రపుచముతోలగూడిన, చువో మోహజమూలాజ్ఞాన మనెడు, గ్రావాజమొసలియొక్క_; (మొసలి శనయొద్దకు వచ్చినజంళువులను నీటిలోని కీడ్చికోనిపోవునట్లు ఈయక్ఞానము కూడం దనవై ఫునకు మఖిలినవారిని బంధించివై చును గావున నిట్లు పోల్పంబ డెను) శ్రా ఇమీ/ంగుటయె (జయించుటయొ "లేక ధ్వంసము చేయుటయొ), వీకజు ప్రధానమైన కర ల్‌ు వనిశాంగలు. శ్రీ... అంబుజన్మ నీ = థోభాయు క్తుండైన; శంకరజనర్వలోకములకు నానందముశు కలిగించునట్లి పరమేళ్వరుండే స్వరూషముగాంగల్య అనందజపరీమానంద రూపుండగు జీవుండె యమైయున్న (జీవుం జానందరూఫపుం డను విషయము రాంవ శ్లోకమున న్పష్ట్రమగును, గురుజగురువుయొక్క (వరమేళ్వకుండు వరిపక్వచిత్తులను గురురూజ ముతో స్వయముగే యక్మగృహించు ననియు, శ క్రిపాతవిద్యచే వారిజ్ఞానమును దృఢము శీయు ననియు, శాస్త్రములు ఘోషింపుచుండుటచే నిట్లు వెబ్పంబడెను, మజియు పద వ్రయోగసామర్థ శ్రముటే నిది [శంకరానందపదము]) గురునామధేయమే యగుజేమొ

తత్త వివేశ చ్రకరణము త్రి యని తోందుచున్నది,). పొద = 'సౌదము లెడు, అంబుజన్మ్మ నీ ఆ శమలమునకు (ఇది జా ల్యేకవచనము) నమఃణనమస్కారము, తాత్పర్యము. ఈప్రపంచ మంతయు నజ్ఞానమునలన జనించి నది. అజ్ఞాన మనంగా భ్రాంతి. దానిచే జీవులు స్వాయముగ పరబ్రహ్మా మున కంక నభిన్ను లె యయ్యూ, ఫిన్నులుగాను తమకం కు భిన్నవగు చసంచము మతయొుకటి యుండి తు బంధించుచున్నట్లును తలంచు చున్నారు, ఇదియె బంధము. ఇృట్టిబంధమును బోధనళ_క్రిచే ధ్వంపము చేసీ శిష్యుల సథధా యన్య్ముగృహించుచుండు శంక రాన :దగురువుయొక్క పాదపద్మములకు నమస్కరించెదను, అ భేదవిజ్ఞానముచేం బరమేశ్వర రూపునిలా నెజింగి మ్రైక్కెదను, విశేషాంశము, ఇచ్చట శంకరానందవదసారస్యము వే జీవ, మ్టైశ్యము చూపీింవంబడెను వేదాంఠశాస్త్రమునకు విషయప్రయోజనము. లివియె. తెలియంబడ కుండునంతవజకు నిదియె ప్రతిపాద్యవిషయ ముగును. 'తెలియంబడినవిదవ మోతురూప మగుటచే నిదియె ఫలమగును. మళియు “సవిలాసమవోమోసహి” అను విశేషణముచేం ట,క్యతముగ జే ఆక్ఞాననివృ త్తిరూపమగు శాస్త్రఫలము పర్డ్మి ౦పంబడియున్నది, ఈసూచ నలవలన “మోమేచ్భ్ళగలవాండే యిీశాస్త్రమున కథికారొ యనియు, “బోధ్యబోధక భావమే (ళోధ్యుం డనంగా ళోధించంబడందగువాండు,. బోధకు డనంగా బోధించు చాండు) శిష్యునకును శాస్త్యమునకు గలసంబంధము” అనియు 'లేటవడుచున్నది. కావున; ఆధికారి సంబంధము విమయము ఫలము అను నాలుగు అనుబంధములు నీన్లోకమువేత జీ నూచించంబదెనుం ఆప ఇట్లు శాస్త్రమునకు: సల యశుబంధముల నిరూపించి నూతన గ్రంథము చారీంభించుటలో: దనకుం గల యుచ్రేశము ఇఆీంగించుచు గ్ర థారంభమును నమ ర్చించుచున్నాండు:లా శ్లో, తళ్చాడాంబునుహద్వంద్వనే వానిర్మలచేతసామ్‌, సుఖబోధాయ తత్వస్య వివేకోఒయం విధీయతే. రి వ్యా ఇదానీ మవాంశరప్ర యోజనకథనపురస్సరం గ్రంథారంభం ప్రతిళాా సీలే..-తత్చాదేతి. తస్య గురోః పాదావేవాంబురు'హే కమలే తయోర్ట్వ్యంద్వం తస్య శేవతూ.. పరిచర్యయా. స్తుతినమస్కా రాదిలకణయా. నిర్శలం రాగాది రహిశం

జ్ర శ్రీ వేదాాతసంచనశి, చ్రథమ్‌వ్రశరణనుం 'శతోజంకళకరకం యహాం లే తథోశ్తాస్తేసూం నుఖబోభాయా సాయాశన తత్వక్షానో శ్చాదనాయాయం వత్యుమాణప్రకారః కత్వన్య అనారోపిళన్వరూబన్య * “అఖండం నచ్చిదానందం మువావాక్యేన లత్యుతో ఇతి వక్యుమూణస్య వివేకకి ఆరోపీతాత్సంచ కోళాదిలతణాజ్ఞగతో వివేచనం విధీయలే శ్రీయత ఇత్యర్థక

టీ. తత్‌ .,.వేతసాం-కత్‌ = ఆగురువుయొక్క_ (బ్రవ్లో భిన్న జీవరూపుం డగు జగద్దురువుయొక్క)) పాద అంబురువూ=కమలములవంటి 'పౌదములయొక్క_, ద్వంద్వజ జతయొక్కం; సేవా ఆ పరిచర్య చేత (స్తుతినమస్కా-రాదులచేత); నిర్మల = పరిశుద్ధ మైన) చేఠసాంజమనస్సుగల యథికారులకు; (ప్రథమక్లోకమున (గ్రంథకర్హ తన గురు వుే యఖివర్జించియున్నను, ఆయనను కర మేశ్వరరూఫునిగ నభివర్షించెను. కావున, నిచ్చట గుర్వారాధన యనంగాం బరమేశ్వరారాధన చునియో యూహించవల యును, “వర మేశ్వ రాను గృవామువేం ణి తృథుద్ధికలవారలప” ఆని సమాసార్థము), సుఖ బోభధాయ జ అనవాయాసముగం జలియుటక్తై, ఆయం ఆ ఈ, తత్త క్ర్‌న్య = యథార్థ స్వరూవనుయొక్క (బ్రృవ్రామయొక్క_ జీవునియొక్క_ యనికూడం జెబ్పవచ్చునుం అశతండుశు బ్రవామే కదా %) విేక్రణజవివేచనము (ఇతర పదార్థములనుండి (ప్రపంచము నుండి) విభాగించుట. అనంగాా ఈవిభాగము నువదేళించు నీ కొ తగంథము,. వీధి యే = చేయంబడుచున్నదిం -

తొ, వేడాంతశాస్తము మిగుల గంభీరమై సామాన్యులకు దుర్చోధమై యున్నది. ఇ ట్లగుటచే దానిని సమగ్రముగ విచారింవ "లేకను, విచారించియు బుద్ధిమాంద్యమువలన నర్ధనిర్ల యము చేయనేర కను ననేకు లాయాసవక్షీ చున్నారు, చి _త్తశుస్ధ "లేనివారలవిషయ మటుండ చి _త్తళుద్ధి కలవారలు కూడ శాస్త్ర గాంభీర్యమువలన నాయాస పడవలసీవచ్చుచున్నది, కావున, నీయాయాసమును దీర్చుటకై శాస్త్ర తాత్చర్యమును సవిమర్శముగను సం వేవముగను బోధించుటతై యీ శొత్తగంథము నారంభించుచున్నాను. జీవ్రంయ బ్రహారూపుండేయైనను అజ్ఞానమువలన నాాబృహ్హమందు పంచకోళశము లారోవీంపయడీ (వంచకోళ ములు కి.వ ప్రకరణమున వివరింపయుడును యుంకుటచే బ్ర; హా భిన్నుం డుగం దోంచుచున్నాయ, ఆయనకు నాకోళములతో సంబంధము లేని తెజంగు సుఖతరముగ విమర్శింయిడును; *జిప్రుండును చవంచా తీతుంే” యను విషయము నిరూపింపయుడి జీవ బ్రప్తైౌక్యము స్థాపీంచం బడోను, " తో ఖి

“త్తత్త్యనిచేక ప్రకరణము త్‌ అవ ఇట్లు క్రంధ్రారంభముకు నమర్ధించి విదయనితూడణమును స్ర్రారంథ్‌ంచు చున్న్నా(దు,--దరబ, వాము సత్యజ్ఞానానందరూవ మని శ్రుశులయందు స్పష్టముగీ ఇెళ్సంబడి యున్నది, జీవుండును ఆట్టివాంజే యైనంగాని వారలకు నైక్యము సంభనింద వనుట నిర్విమాదాంశము కదా 1 కావున జీవ బస్టైక్యము నుపటేశించంలోవువాండగుట చే స్‌ంథక ర మొట్టమొదట “జీవుండును సత్యజ్ఞానానందరూపుంజే” యని నిరూపింళు వలసినవాండ్రై యున్నాంయు. వ్రవంచ మంతయు జీవుని నుఖదుకఖాతృతనిగణీ కదా చూచుచున్నదిి ఈ శారణమువలన జీవుని యథార్థరూవమును నిహూషించదలంచి కని మొట్టమొదట “జ్ఞానము నిక్యము” అను విషయమును సాధించుచున్నాండు. వేదాంత మతమునందు అత్మ జ్ఞానరూపుండే యగుటచే ఫీ నిరూవణమే సర్వోపదేశములకు నాధార మని 'తెలిసకొనవలయును. అందు మొట్టమొదట నర్వానుభవసిద్ధంబును ప్రత్య శ్రుంబును నుఖముగ బుద్ధికి నోజర మగునదియు నగు అాగ్రదవస్థ నే శెకొని యీ విను యము (జ్ఞాననిక్యత్వమును చూఫపుచున్నాండు;లా న్లో, శబ్బస్పర్నాదయో వేద్యా వై చిత్రా జ్ఞాగశే పృథక్‌, తతో వ్లిభశ్తా తత్సంవి దైకరూప్యా న్న భిద్యతే. తి వ్యా భీవఖ,వాణో లేకత్వలతుణవిమయనంభావశాయ జీవస్య నత్యజ్ఞానాది కూపళాం దిశర్శయిమరాదౌ క్షానస్ఫా భేదప్రతిపొద నేన నిత్యత్వం సాధయతి---ళబ్జ షృర్శాదయ ఇక్యాదినా. తత్రతావద్యిస్పషృవ్యవవారవతి జానే జ్ఞానస్యా భేదం పాధయతి.--ళచ్టేతి. కాగే ఇంద్రియైరర్థో వల్లి శ్రాగరికమిళ్యు క్రలతణేఒవస్థావిశేషే వేద్యాః సంవిద్విమయభహాతాః శబ్దస్పర్శాదయః ఆశాశాదిగుణ ల్వేన ప్రనిద్ధాస్తదా ఛారన్వేన వ్రని్ధ్ధా ఆశాశాదయళ్ళ్చ వై చిత్ర్యాశ్సరస్పరం గవాశ్వాదివ దై వ్రలతణ్యో -పీఠళ్వాత్సృథక్‌. పరస్పరం భిద్యం'తే ఈతః తేభ్యో విభక్తా బుద్ధ్యా వివేచితా తత్సం విల్తేషాం శబ్దాదినాం నంవిత్‌ ళ్ధానం వఐకరూప్యాత్చంవిది ల్యే కాకాశేణావభానమాన శ్వాద్దననమివ న ఇిద్య రే. ఆతశ్రాయం ప్రయోగ వివాదాధఢ్యానితా నంవిశ్స్వాభావిక ఇజేదళూ న్యా ఊపాథిపరానుర్శ్మమంశతంే ణావిఫావ్యమాన భేద త్వాద్దగనవత్‌ శబ్దసంవి శృర్శసంవిదో న బిద్య లే సంవి త్త్వాక్స్పర్శసంవిద్వదితి వీకస్యా ఏవ సంవిదో గగన శ్యవాసాధిక భేజేనాపి భిన్నవ్యవహారోవవత్త వాస్తవభేదకల్ననాయాం శౌరవం ఛా ధకము సేయక, చే ఇగలే ఆ కాగ, దవస్థగపంధథు: వేద్యాః = తెలియందగిన, శబ్దస్పర్శా తథయశి అ శబ్దము బృర్మ్శవణ: "మెొదలంగాంగలు (శట్దాదినుణములును, వాని శాశ్రయ

4 శ్రీ వేదాంతపంచదళ్సి ప్రథమ వ్రశరణము ములగ నాకాశాదిభూతములును' చానివలన జనించిన _త్తంభకుడ్యాదులు ననుట) భావాాజవదార్థములు, వై చిత్ర్యాత్‌ = విరుద్ధధర్యములు కలిగియుండుటవలను పృథక్‌ = వరస్పరభ్గిన్నములై యున్నవి. తత్సంవిల్‌ = ఆపదార్థములను గ్రహించు. జ్ఞానము మార్రముు తఠః = అవదార్థములనుండి (యాడండు పదార్థములనుండి) విభక్తా'జ (చూచునదియగుటబే) వేటువేయంబడినై, (కంటికినిం గంటిచేం జూాడంబడు పదార్థ మునక కంబంధమం లేనట్లు చూచువానికిని చూడంబడువానికిని సంబంధ ముండ దని కాశ్చర్యము.) ఐకరూప్యాల్‌ =తన నీకస్వరూవముకుండి, న భిద్య లే=భిన్నము కాదు. తా, ఇంద్రియములచేం బదార్థములను గ్రపాంచుట "యేది గలదో యది జాగ దవస్థ యనంబడుచున్నది. ఈ అవస్థ మిగుల విస్పష్ట్ర ముగనే యున్నదికదా ! దీనియందు మన మనేక పదార్థములను గుణ ములను జొూచుచున్నాము; “బది శబ్దము, ఇది స్పర్శము. ఇవి యాకా శమము, ఇది వాయువు, ఇది _స్తంభము అని వానిని పరస్పరఖిన్నము లనుగాం గూడ నెలుంగుచున్నాము. వానియాకారములయందును గుణములయందును. అనంతమగు భేదము కానవచ్చుచుండుటచే “ఈ పదార్థములయందు "భేదము కలదు” అనుట యొంతయు యు క్టియు క్త ముగా ననుభవానుసారముగా నున్నది. ఈ విషయమున వర్ణించిన కారణములచే మనకుం బ్రమాద మేమియు లేదు, ఇంకను ట్ర మాదస్థాన మునుగూర్చి కొంత చెవ్పవలసీ యున్నది. మనము పదార్థజ్ఞానస్వరూప మును గూడ నిట్టి భేదములు కలదానినిగానే తలంచుచున్నాము. పరస్పర భిన్నము లగు రెండు పదార్థములను గ్రృహించినప్పుడు పదార్థములతోం బాటు జ్ఞానమునకులనాడ "భేదము కలి? ననుకొనుచున్నాము, శబ్దజ్ఞాన మునకం బె స్పర్శజ్ఞానము భిన్న మని బ్రాంతి నొందుచున్నాము, ఇదియే మన ప్రమావము, ఇదియే జీవుని యథార్థస్వరూపము 'కెలియకుండుటకుం గారణము,. ఇదియే మజుల మజల సంసారదుగిఖము ననుభవించుటకు మూలకారణము, వి. కొంచెము విచారించినచో మాతలంఫు భ్రాంతి యని 'కెలియశపోదు. వదోర్థ ములకు 'భేదము కల దకు విషయము సర్వప్రమాణసిద్ధ మైయున్నది. దీనికి బదార్థముల యంధుం శానవచ్చు అకారాది భేదములే కదా కారణము. ఇట్టి కారణము అ ల్థానముల

తత్త సవివేకప్రకరణనము గ్గ వీమయనున లేదు, 'శబ్దక్ఞానమైనను స్పర్శజ్ఞానమైనను భుటక్ఞాన మైనను వటజ్ఞాన మైనను క్టానమేః ఓక జ్ఞానమునకు 'బేది స్వరూపమో యేది కార్య మో శిండవదానికింయూడ నదియే. స్వరూచము. అదియే కార్యము. క్టైనము లన్నియు. శ్రైతన్యాతృకములే, అవి తనుకు నోచరములగువానిని శ్రహించునవియేః ఇదియు నర్వానుభవసిద్ధమగు విష యమే, భ్రాంతివలన నొకవేళ నాక్టానముల భిన్నములనుగా భావించుచున్నను స్వహాప్ప విచారము శేయునబ్వడు వె నిర్ణయము నెవ్వండును నిరాకరింం సావాసీంపండు. వస్తున్వరూవ మిట్టిదియై యుండ దీనికి విరుద్ధముణా భేదమును భావించుట భ్రాంతి యనుటలో నంళయ మేమి! మ౪జకియొక విశేషము, చూడంబడు పదార్థమునకం టెం జూచువదార్థము భిన్నముగా నుండి తీజపలయు ననుట నియమము. మనము స్తంభమును కాచునపుడు దానికంటె వేజుగానీ యున్నా మనుట నిన్సంశయ మగు విషయమే కచా! వ్రేలు కన య్యగ్రమును తాను స్పృళీంపలేనట్లు ఖద్దము తన యంచును తాను కోసికొన లేనట్లు నీపదార్థముగాని తన్ను తాను చూచికొన "నేర దనుటయు నఫూర్వ విషయము కాదు. -కావున చూడంబడు శబట్రాదులకం టె చూచుచున్న క్లూనము అవళ్య ముగా ిన్నమె తీజవలయును. ఇట్లుండ పదార్థ "భేదమువలన' క్టానమునకు భేదము కలు నట ఎట్లు 1 ఈవిధముగా న్వరూపముచేతలాని కార్యము చేతంశాని స్వభావముచేతం శాని సౌధింపబడుటకు వీలులేనిభేదము లున్నట్ల్టు తలంచుట థ్రాంతి శాక మతి యే మగును 1 కావున నీ భ్రాంతిని వదలి “వదార్థములు భిన్నము లైనను క్షానము. వీశ థూవమే” యని నిశ్చయింపవలయును. ఎన్ని పదార్థములం జూచినను క న్నొక్కటిగే యుండవచ్చు ననుటలో వివాదము లేదుకదా ! ఈకారణమునలన అాగ్యదనుభనము విచారదృష్టి గలవారికి క్టూనముయొక్క_ వశరూవత్వమును విస్పష్టముగాం జూపుచున్న ది యనుటలో సందియ మింతయైనను లేదు. ఇది యంతయు యథార్థ మే యని తోంచుచున్నను ప్రశ్యమోనుభవానుసార ముగా మణియొక విధముణాం గూడ నిర్హ యించవవచ్చును. పదార్థ భేదమును వలెనే కాన 'భేదమునుగూడం గల్పించవచ్చును. “మిరు చూపినది యనుమానము; మేము చూపినది ప్రశ్యతము కదాలొ అనియెద వేమొ విశుము. 'ప్రశ్యత్‌ము గ్రాంతిగాలాడ నుందు ననుటకు వీలు కలిగియుండ దాని నాధారము వేసీ లేనిదానిని కల్పింప చేల సాహ సీింపవలయును 1 కాన "మొక్క-టియే యనుటకం టె (క్లానము లెనేశములు) అని వాని భేదమును సాధింపంజూచుట ఖారమగును కదా, రజ్జుసర్పజ్ఞానము మొదలగునవి థ్రాంతులే యయ్యును వ్రశ్యతములే యగుచున్నవికదా. మా యశుమానముకూడ నిటి దియే కావచ్చును _ అనియెదపేమెం ఏకము. మాయనుమానము మాప్రశ్యథమువలె

క్ర శ్రీ వేదాంతపుచని, ప్రశమ ప్రకరణము న్వతం్యత్రముగా విషయనిర్ణ యమును బేయుట. లేదు, పేదతాత్సర్యమును మాత్రమే యనువాదము చేయుచున్నది, తత్త్వమని “అ అబృవమే నీవ” అను. "వెబదలగు వాక్యములచే శతి జీవ, పైశ్యమును జోధింపుచున్నడి ఆ మొక్యము, స్వరూ వెళ్ళము లేకున్న గంఛభవిందజేరదుకచా, ఈ శారళామువల్ల శబ్దవ్రమాణ మంగీకరించం బడునంళవణకు మా యకుమానము భ్రాంతిళూవము శాజీరడు, కావున ఇెట్టు చూచినను వదార్థములయం 'చెన్ని భేవము తున్నను క్టానమునకు "భేదము కలుగచు. విచారము అేక పోవుటయే కాని మేము నిర్ణయించిన విషయముగూడ వాస్తవస్థితిలోం బృశ్యతనోవర మే. కాని యశుమానసాధ్యము కాదు అనుమానసాధ్య మే యని వట్టువట్రినను దానికిని (అయశుమానమునకును) వ్రత్యతనవియము కావలసియే యుంధంను కావున నా ప్రశ్యమీమునకుకు మోరు చూపిన ప్రత్యత్షమునకును విరోఖ ముండు ననుటలో సంశ యము లేదు. ఈ ప్రత్యతము ఆనుమానమూలము క్థానముయొక్క య భేదమును ఫౌధించును. మా ప్రత్యతము "భేదమును సాధించును. సమానజలమునకు వితోథము శలిగినప్ప్వు డెయ్యది బదుప్రమాణముల కనుకూల మె యుండునో యొయ్యది ప్రమా అాంతరముచే బాథింబంబడకుండునో చానిచేకదా విచారదరాయణులు. శ్రహించవల యును. ఈ కారణమువలనం (,శ్యతైంకరమువేతశే చాధనొందునది యగుటజే. మూ వ్రశ్యతము ఆదరణీయముకాదు, శబ్ద ప్రమాణమునకు నకుకూలమైనతి యగుటచే మూ యనుమానంబును దానీ శాధార మగు ప్రత్యతుంబును మూత్ర మే (ప్రమాణములు శావున జాగ్రదవస్థయందుం జూడంబడు పదార్థము లెన్ని యున్నను వానికంటె భిన్న మగుటచే చూచుజ్ఞానము మాత్ర, మొక్క_టియే. 'చానిస్వరయావమునందు క్లేధము లే దని ఇడివజకే నిరూపించి యున్నాముకచాం ఆవ, ఇట్లు జాగ్రదవస్థయందు క్షానముయొక్క రయేశత్వమును సాధించి. న్వ ప్వ్నావస్థయందును ఈ శ్యాయను'"జే అతిజేళించుచున్నాండు:.-- శ్లో, తథా స్వవ్నేఒశ్ర వేద్యంతు న స్థీరం జూగళే సిరమ్‌, తద్భేదోఒత _స్పయో సృంవిదేకరూపా న ఛిద్యలే. శ వ్యా ఊక్తాన్యాయం స్వ స్నేఒవ్యతిదిళతి....తళ్ణోతి, యథాజాగ"కే వై చిత్రా ద్విషయాణాం భేదం వకరూప్యాత్సంవిదో౭ భేదళ్ళ స్‌ తథా 'చేవైవవ్రశాలేణ స్వప్నే కరణేషాపసంవ్భా లేషు జాగగితనంస్కారజ? (ప్రశ్యయ।ి సవిమయః న్వవ్న ఇత్యుక్త లతణాయాం స్వప్మ్నావస్థాయామవి విమయానీవ ఇిన్నానసంవిదితి. నను యది న్వష్న జాగరయో శేళాశారళావిషమయతత్సంవిదో ళ్ళేచా భేదాఖ్యాం తర్పి వ్వప్మో జాగర ఇతి భీదవ్యవపోరః శిన్నిమి_త్తక ఇత్యాళంక్యావా---ఆ త్ర వేద్యంత్వితి, అ శ్ర న్య స్నే

“తత్త్యవివేకవ్రశరణము క్ర

'జేద్యం వరిదృశ్యమానయ వశ్తుజాతం న స్థిరం- న స్థాయి. ప్రశీతిచాశ్రశరీరత్వాల్‌ అాగెలేతు పరిదృశ్యమానం వమ్తుజాశం స్థిరం స్థాయి కాలొంత రేషినీ చుత్తుం యోగ్య కశ్వాదళః స్థిరాస్థనిషయక్వలతణ వై లతణ్యా ర్తద్భేడ న్రయోో$ న్వష్న జాగరయో "ళ్ళేద ఇత్యర్థి, నను న్వవ్న జానరయో శ్ఫేద శ్చ శ్తర్సంవిడోతపి. "భేది స్యాత్‌ ఇక్యా శంశ్యానా..తరొోరిలి. నకరూపీతి "హేతు గర్భవిశేమణకు.

టీ. కథాజఅవిధముశానే (కాగ, దవస్థయందువలెజ్సీ, స్వప్నే ఆ న్వప్మావస్థ యందును, జేద్యం = తెలిసళొనవలయును (కాగ్ర్రదవస్థ యందు బదార్థము 'తెన్ని యున్నను వానిని చూచుజ్ఞానమునకు "భేదము లేనట్లు స్వప్నా వస్థయందును బదార్థము: లెన్ని మైనను క్ళానమునకు "భీదము లేదని గ్రహొంచవలయు ననుట, అత్రజఈన్వ పాన్టి వస్థయందు; వేద్యం ళు ఆ తెలిసికొనయడుపదార్థమెలేం న స్థిరం ఇ స్థిరమయినది కాదు (గంకల్పమునకు మాత్రమే గోచర మగుటవలనను, సంకల్పమే స్వరూచముగా కలిసి యుండుటవలనను మలునాండు గానవచ్చునది కా దనుట)ం జాగ లేజజ్యార్వదవస్థయత దన్ననో, స్థిరం = స్థిరమైనది (యటునాంటికింగూడం - శానంబడునది యనుట). ఆతి ఈళారణమువలన (పదార్థములలోని భావ కేదములవలన), తజ్భేదక-తల్‌'=అ న్వద్న జాన్రదవస్థలకు భీదః= భేదము కలిగినది. తయో=జఅఆ న్వవ్నజాగ త్తలయొక్క-_ (న్వన్న జాగ త్తలను గ్రహించు); సంవిత్‌. జ్ఞానము, వీశన్వరూపా = వీకస్వరూవము గలది యగటటే, న భిద్య లే=పరస్సరము భిన్నము కాదు.

తా, మూడయిడుపదార్థములకం కెం జూచునట్టి జ్ఞానము భిన్నము కావలయు ననియు, దానిస్తరూపస్వభావములకు "భేదము గానశాకో పోవుటచే నది యేకమే యనియు, పదార్థములకు మాత్రమే "భేదము కల దనియు నాఖభేదముతో జ్ఞానమునకు సంబంధ ముండ దనియు సవిమర్శ ముగం బూర్వన్లోకమున వివరించి యున్నాము. ఈనిద్ధాంతము జాగ చాద్యవస్థలు మూండింటిలో 'దేనినిబట్టి చూచినను సరిపడును, సుషు ప్త వస్థవిషయ మ టుండనిండు, జూగ్రృత్స్యప్నములు మాత్రము సమాస ముళే. ఈ రెండనస్థలయందును అ నేక పదార్థములు పరస్పరభిన్న ములగ స్వరూపములతోం గానవచ్చుచున్నవి యనుట యనుభవనీద్ధ మేకడాల క కావున జాగృదవస్థయందువ లెనే స్వప్నావస్థయందును పదార్థమంలః మా, త్ర మే ఇిన్నములుగాని జ్ఞానము భిన్నము కా దని నిర్వివాదముగా హాంవవచ్చును,

10 శ్రీ వేడొంతహుచడశి), ప్రథమప్రకరణము

వ “ఇట్లు శెస్పినచో నిది న్భప్నావస్థ, ఇది జాగ్రదవస్థ” అను "భేదవ్యవవార మేమికారణమునం గలుగును? దృశ్యపదార్థములకును చవ యగుజ్ఞానమునకును న్వభావ 'మొక్కంటియే. శదా ! “జా గ్రదవస్థయందును పదార్థములు మాత్రమే భిన్నములు; న్వప్వా వస్థయందును బదార్థములే భిన్న మలం అాగ్రదవస్థయందును క్జానము వక రూవన్యు స్వప్నావస్థయందు నది యట్రిదియే. కదా 1” అనియెదవేమొ వినుము. నమ స్తేంద్రియములు నుపసంహరింపంబడినప్పుడు శేవలమనస్సుచే జాగ్రదవస్థయందలి సంస్కారములవలనం బదార్థముల ఇదుట నున్నట్లు భావించుటయే స్వస్నము. ఇదియె కల, ఈ కలయందలిపదార్థములకు సంకల్పమే స్వరూవము, వకాంతముననుండి తత్స రుండ్రై యేదేని యొక పదార్థమును ఛ్యానించుచుండిన నది యెదుర నిలిచినట్లు తోంచు టయు చిశ్త మన్యాయత్త మెనచో నది యడంగుటయం బహుజనులకు ననుభవములో నున్న విషయమే. - స్తంభకుణ్యాదిపదార్థము లట్రివి కా వధుటయు చిత్త "మె ట్లున్నను వానికి నాశము లే దనుటయుంం గూడం టశ్యత్‌ మే. ఈయనుళవములనుబట్రి చూచిన శ్రంభాదిజాగత్పదార్థములయొక్క- స్వరూపములకును స్వప్న పదార్థములయొక్క-_ స్వరూ బములకును "భేద ముండనలయు నని తోంచుచున్నది. ెండింటియాకారములు నొక్క టియే మొన కండు నొక్కవిధముగానే యుండవలసినచ్చును కదా ! కావున స్వస్నము నందలి పదార్థము లస్థిరములు. వానిని శాలాంతరమునందుం జూచుటకు వీలులేదు. ఒక శాంటీ కలయందుం గలిగిన సంకల్పమే మజియొకచాండును కలుగవచ్చు నని సాథించి నను సంకల్పములం. &ుణిశము లగుటచే నవ్చటి కప్పుడు కొ, శ్సపదార్థము తోంచు చున్నది యనియే ఇెచ్పవలయునుగాని "మొట్ట మొదటి పదార్థమే యంకవజకు నిలిచి యున్నది యనుటకు వీలు లేదు కదా! ఇంక జాగ్రదవస్థయందలి పదార్థము లన్ననో స్థీకములు. ఎప్పుడు చూచినను కానవచ్చునవి; కొంఠకాలమువణకు నిలిచియుండునవి; ఈవిధముగ పదార్థస్వభాపములు భిన్నము లగుటవే జాగ్రత్స వ్ర సా్నావస్థలకు 'భేదవ్యవ పోరము కలిగినది. పదార్థములయందు మాత్ర, మే పరస్పర భేదము శలదు ఆను నంశము మాత్రము కండవస్థలయందును సమానమే మొనను నిష్వుడు బాధ లేదు కదా! పదార్థ ములు మ్మార్ర, మట్టివే యయినళు వానియందు స్థిర త్వాస్థిరత్వము లకు భేదము కలదు ఆని ఇెప్పవచ్చు ననుటలో వివాదము లేదు కచా! క్టానము మాత్రము నీకస్వభావము కలదియే యైనను ఆంకమాశ్రమున నవస్థలకు మైక్యము సంభనింప నక్క_-జ లేదు. ఇంచు కంత భేద మున్నను నది 'భేదవ్యవహారమునకు ఇాలును కదా !

ఇ ట్లయిన జ్ఞానము అవస్థా భేదము నాశ్రయించి భిన్నము కావలయును వీ యవస్థకు నాయవస్థయందు జ్ఞానము వీశరూవమే యొనను జాగ, స్ధాగము న్వష్నజ్ఞానము

క_త్త్వవి వేకప్రకరణము క! ననియైనను భేదము కలిగి తీరవలయును” అనియెద వేమెం అట్లును బనిలేదు. అవస్థ అెన్ని తీరల మాజేనను కాగ మొక్క-టియే కావచ్చుశు. జ్ఞానమునకు రూవశ్ళేదము కలుగ'్షీత దని యిదివజ]ే వివరించియున్నాము. శా గ్రష్థానమైనను స్వవ్న జ్ఞానమైనను కానే కచా! కావున క్టానమునక "కెట్టును భేదము సంభవించదు. మజకియు ర్యాలి, ంతా పౌన్చువై పన్వళించి నిదురించితిని. ఇెన్నపట్రబామున వివారించినట్లు కల గాంచిమ మజల మేల్క_నునప్పటికి మా 'కెదుట నున్నారు.ఆను మొదలగు వ్యవహారములు సర్వాళ భవసిద్ధములు. వీనినిబట్రి చూచిన జాగృత్స వ్ల పాసవస్థలు కండు నొక్క ద్రృషశే గోచ రను లగుచున్నట్లు 'తెలియవచ్చుచున్నది. చృమయు క్టానమే యినుటలో వివాదకణ లేదు. ద్రష్తకను దృశ్యమునకును సంబంధ ముండ దకుటయు దృఢముగ నిరూపించ బడెకు. కావున అాగృళ్స సన్నములంజూచుటయు పరస్సరభిన్న చదార్థములం జూచినంత్‌ మూరశ్రమే కాని యధికము కాదు, కావున పదార్థములకు భేద మున్నను క్థానమునక భేదము లేనట్లు ప్రన్తుతసందర్భమునం. గూడ అాగ్రత్స ్వస్నములకు భేద మున్నఃి- ళ్ఞానమునకు "భేదము లేదు. కావున నీశెండవస్థలయందును జాన మొక్కటియే,

అవ. ఈవిధముగ జాగ్రత్స వ పాష్నవస్థలయందు ళ్జాన 'మొక్కటియే యతి సౌధించి నువు _వ్యవస్థయందు సీవిషయ మిట్టిదియే (క్జాన మేకరూవ మైనదియ్రే, యతి స్థానింపంబోవుచు మొట్టమొదట నువు ప్యవస్థయందు క్ట్‌నము కలదా? లేదా! యక సంశయమును నివారించుచున్నా డు; న్లో సుప్తోర్థితస్య సౌషువ్తతమోబోథో ఛవేత్తృృతిః సా చాఒవబుద్ధవిషయావబుద్ధం తత్తదా తతః, శ్రే వ్యాః వీవమవస్థాద్వయే క్టానన్యైకత్వం; వప్రసాధ్యసుషు క్రికాలీనస్యాపీ రజ 'కేశైళ్య వ్రసాధనాయ క్ర శావళజ్‌ ళ్డానం సాధయతి.-ను ప్టేతి, ఫూర్వం నుళ్తు పళ్చాదుత్థికః నుప్తోత్థికః. నుప్తం సుము వ్లీః తస్తాదుద్థిత ఇతివాం తస్య సొమ వతశా బోధ! నుము ప్రి కాలీనస్య తమసో౭-జ్ఞానస్య యో బోవో క్షూనమస్తి న కించిదవేతిక్ష మితి, సాస్థ ఇతి శప భవేన్నానుభవ8. త తారణ స్యేంద్రియసన్ని కర్ష వ్యా ప్రీలింావేక భావాదితి భావః తతః కిం తత్రావాంాసా చేత. సాచ స్మ ృృతిరవబుద్ధనిమయా అక బుద్ధోఒనుభూతో విషయో యస్యాః సా తఖోశ్తా, యాస్యృతిః సాఒనుభవవూర్వికీతె వ్యా ప్రర్ణోశే దృ ప్తేతి భావః. తతో౭పి 80 కశ్రావా..-అవబుద్ధమితి. త త్తస్తాత్‌ అాక ణా _తృత్యౌము పం తమస్తదా సువుప్తా అవబుద్ధం అనుభూతమిత్యభ్యుపగ ౧కవ్మత్కి అతశ్రాయం వప్రయోగః, విమతం స కించిదవేదిషమితి క్టానం అనుభవవూర్వకం భవిత. మర్హతి సృృతిత్వాళ్సా మే మాతేతి స్భృతివదితి,

శే శ్రీ వేదాంతవంచదళ, వ్రశమువ్రశరణము

టీ నుప్తోట్ధిరన్య-నువ్త ఇ నిదురనుండి; లేక నిద్రించి, ఊస్థికన్య ఆ మేల్కనిక ఛానికి, సౌను పం. ,బోధకి = సౌము ప్తజనువీ _వ్రీననుయమునందలి, తమః ఇ అజ్ఞానము యొక్క (నమియంం 'జెలియ బే దను విషయముయొక్క), అోధకిజజ్ఞానము (నిదుక యందు జీ నేమియు జలుంగను అను క్షానము), (యఃజనీది కలదో), (సా = అది న అతిి=స్థ రించుటయే (కమా ఆకుభవించంబడిన విషయమును జ్జ ప్రకిం బెచ్చుకొను టయొ, భవేల్‌ ఆఆగును, (నుషు_ప్రియందలి యక్ఞానము మెలంకువయందు కానవచ్చుట "లేదు. కావున దానినినూర్చి కలుగు క్షానము ఆమభవరూపమెనది, (ఆఅనుభవను లన (శ్యమెదులుు. కాజేర ననుట, సా చజఆస్యృృతియు, అవఖుద్ధవిమయా - అభబుద్ధ ఇ ఆనుభవిందంబడిన, విషయాజఅజ్టానము కలధి (భవేత్‌ =*కానలయును. (నువు ప్రికాల మున నక్టూనము ననుభవింపకండిన దానినిగూర్చిన యాస్ట్థృతి కలుగచేర దనుట, కత్‌ = ఆశారమమువలన్ఫ తదా ఇ అనుషు _ప్యృవస్థయంధు, ఠమః=అజ్ఞానము, ఆవబుద్ధంజ అనుట 'చిందంబడినడి (క్లానమునప గోచరమొనది) (భవేత్‌ ఇ ఆగను).

శా, ఇక మూడవది యగుసుషు_వ్యవస్థనుగూర్చి కొంత విచా రింపవలసి యున్నది. స్థూలదృష్టితోం జూచిన నాయవస్థయందు. విద. యానుభవము లేకపోన్టటచే నందు జ్ల్హానము కలదో లేదో యని సంళ యము జనించుచున్నది. విచారించినచో నీసంశయమునకు నవకాశవ్నే దొజకదు, నిదురనుండి మేల్మాంచినపుడు *నాకు నిదురలో నేమియుం "'చలియలేదు” అని వ్యవహరించుట సర్వసామాన్యముగ ననుభవములో న్గున్నవిషయమే, -ఈవ్థవహారము విమర్శించి చూచిన సుషు ప్యవస్థ యందును శ్రుసాంచువాం డొక్కం డున్నాం డనుట విశదమగుచున్నది, ఎ ట్లనిన-

వీ. అనుభన. మనియు స్మృతి యనియు క్షానము. ద్వివిధము. అనుభవములు వ్రశ్యమొదులు ఇంద్రియములతో విషయములను చ్ర్‌పాంచుట గుజుకువేకంగాని పోలికచేతంాని సదార్థముల నూహించుట్రు వరుని యువబేశమువే నొళ విషయమును నిర్ణయించుట యను నీ మొదడలనునవి యకభవములు, ఇట్ర్‌ యనుభవముఅవలన జనించి చిత్తమునంతు దృథమై యున్న సంస్కారము. కాలాంతరమున సంకల్పఠకూవమై 'వ్రశటనమగుట నృృతి. ప్రత్యమాదులచే చృహింజంబడినవిమయమును తనిన సమయమున కకం ఇచ్చుళొనుటయే న ఖతి యని తెలినొనవలయును వ్యవహారభు లన్నియు భానలాకములే యగుటచే ప్రతివ్యవహరంబును (ఈయనుభవన్యృత్తులల్యూ ఇెజేని యశీ

త్త గైవివేశ వ్రకరణము గతి ఛనిరపవలయుకు. ్రస్తుత వ్యవహారము బేనిలో జీకీభవించె నని కొంచెము విచారింతము అఆనుభవమునకు నింద్రియవిషమయసంయోగమయినను గుటుతయినను వరోవదేశమయిన నుండవలయును కదా! వ్రస్తుత వ్యవవారముకు విమర్శించిన నిట్టి వేవియు లే వనుట స్పస్టమే. “నాకు నిదురలో "నేమియుం జెలియకుండెనో. అను వాక్యమునకు “నిదుర యందలి అజ్ఞానమును జీ జెటుంగుదును అనియె కచా యర్థము; “జీను కలలో పదార్థము 'లెన్వియుం శాన లేదు---అనంగా పదార్థముల విషయమున నజ్ఞానము కలదు, దానిని నేకు చూచుచున్నాను” అనియె కచా తాత్పర్యము. ఇ ట్లగుటచే వ్యవహరించు శాలయమున నా అక్జానము ఎదుట లేదు; దాని నూహించుటకు గుజుతు గాని సుము వ్య వస్థలో* నజ్జాన ముండును అను వరోవదేశము కాని "లేదు. పరోవదేశమువలన కలిగిన వ్యవవార మెనచో నుమ _ప్యవస్థయం దజ్ఞాన ముండును ఆని మా త్ర మే కదా యుండ వలయును. ఈ కారణమువలన ప్రస్తుత వ్యవవోర మనుభవములలోం జేరలేదు. ఇం దీనిని స్మృతి యని మాత్రమే చెష్పపలసియున్నది. సతి యైన దానికి బూర్వమున నను భవ మొక్కటి యుండి తీరవలయు నని యిదివణి'కే నిరూపించి యున్నాము. ఈవి యము లోకసీద్ధముగం గూడ నున్నది. కావున కొంచెము. విచారించినచో నుషు వ్య వస్థయందుం గూడ నచ్బటి అజ్ఞానమును ప్రశ్యతముగ ననుభవించుచు (చూచుచు జ్జాన మున్నది యని యంగీకరించి తీరవలసి వచ్చుచున్నది. ఇట్టి యకుభవము నంగీకరించినచో నాయనుభవమువలనం బ్రస్తుకస్థృృతి కలిశె ననవచ్చును, లేకున్నం గారణము. లేకయే కార్యము జనింథె ననవలసీవచ్చుటబే సర్వవ్రమాణములకును నిరర్ధకత్వము శలుగును కచా ! శావున సూత్తదృవిచే విచారించిన సుము _స్య్య్రవస్థయందుకు క్షానము కలడు; అది యింద్రియాదిసర్వపదార్థములను తనయందు లీనము చేసికొనియున్న యవిచ్యను -(ఇదియె అజ్ఞానము) చూచుచుండును. వ్యవవారవాక్యార్థముకు విమర్శించినప్పూడె యి విషయము స్పస్ప మయొ్యొనుకదా ! మళతియును సువు _ప్మ్యవస్థలో 'జేదియు. లేదు అని సాధించంజూచిన మాసీద్ధాంతమునకు భంగము రాదు. కల దశుటకుంశాని లే దరుటకుం గాని సాక్షీ యొక్క_ం డుండి తీరవలయు ననుట నిర్వివాదాంశము, చూచువాంజేకచా యెదుట పదార్థ మున్నృపఫుడు “ఇది యిచ్చట నున్నది యనియును, "లేనవ్వుడు “ఇది యిచ్చట లేదూ” అనియును చెప్పగలందు! ₹'వున సెట్టు చెప్పంజూాచినను సాశ్నీ నంగ కరింవక తప్పదు. కాగ్రత్ళ్స సృష్నములయందువలెచే సుషు _పృవస్థయందుు సాఖీ కలండుం జాగత్స సృష్నములయందు వదార్థములకు చూచును; నుషుప్రియందు వాని యభౌావ మును చూచును, సాశ్నీయీ క్థానము. ' కావున నిర్యివాదముగ నామ ప్త శీవస్థయందును కున మాున్నదిం

క్ల శ్రీ వేదాంతపంచదళి, వ్రథమవ్రకరణము ఆవ. ఇట్లు సుమ ప్యవస్థయందు బ్థానము కథ దని నిరూపించి “ఆ క్టానముకూడ జాగ్రత్స సన్న క్ఞానములకం టె ఖిన్నము కాదు” అని నిరూసించుచున్నాందు:-=

న్లో స బోథో విషయా 'ద్భిన్నో న బోథా త్ప్యవ్నబోధవత్‌ ,

-. వ్యా తస్యాశుభవస్యస్వవిమయాదళ్ళా నా ద్భేదం బోధాంతరాద భేదం చావాః-- వళలోధ ఇరి, స బోధః సౌషుప్తాల్డా నానుభవః విషయా దజ్ఞానాద్భిన్న ॥ వృథిగ్భృవితు మర్ష తి, బోధ త్వాద్ధ టబోధవల్‌. బోధాంతరాన్న భిద్య'లే. బోధత్వా త్స సవ్నబోధ వల్‌. ఫలికం కథయన్ను _క్రన్యాయమన్య శ్రావ్యతిదిళతి...వీవమి త్యాదినా, స్థాన శ్రయేఒని నీకదినవ ర్పిని ఆాగదాద్యవస్థాత్రయేజవి సంవిచేశ్తైవ. సర్వం వాక్యం సౌవధారణమితి న్యాయాల్‌ తద్వద్దినాంతర ఇతి.

టీ. సః=ఆ (ఆజ్ఞానానుభవరూపమైన), బోధఃజక్ఞానము.. (నుమ ్రిసాక్నీ యగు క్టానము) విషయాల్‌ జతనకునోచర మగు నజ్ఞానమునకం టె భిన్నః= వే. యుండును. (సామీ యగుటవే దృశ్యమునకంటె భిన్న మగు నకుట్ర, స్వవ్నబోధవజ్‌ జన్వప్నము నందలి “జ్ఞానమువలెె బోధాత్‌ = మణీయొక డ్థానమునుండీ, న (భిన్న$) = 'వేతైనది కాజేరదు (క్లానోముల కన్నింటికిని స్వరూపస్వభావము లొక్క_టియే కదా యనుట.

తా, ఈవిధముగ సుషు _ఫ్యువస్థయందు జ్జానము కల దనుట ఫి కో ఆం ల సీద్ధాంత మమయ్యొును. కావున నదియు జా గ్రశ్సప్రవ్న జ్ఞానములకం కె భిన్నము కానేరదు. ఆజ్ఞానములు తమచే చూడంబడుపదార్థములకం మె నూ శ్ర మే భిన్నము టైనట్లు ఇదియు (సుషు _ప్యువస్థయందలిజ్ఞానంబును) తనచే ్రుహింపయిడు నజ్ఞానముకం కె మా త్ర మే భిన్న మగును; అవి (ఆజ్ఞానములు) తమలో భిన్నములు కాన నిదియు వానికంకె ఛిన్నము "శా నేరదు, అన్నియు జ్ఞానములే కదా!

అవ. క్టానమున ౨దు శేదము లే దని నిరూపించి యివ్వుడు దానికి ఫలభూతమగు ళ్థాననిత్యక్వమును సాధించుచున్నాండునాలా

న్లో, వ్‌వం స్థానత్ర యేఒవ్యేకా సంవి _త్తద్య ద్దినాంత రే. 6

మాసాబ్బయుగక ల్చేషు గతాగమ్మే స్వ నేకథా, నోదేతి నాస్తమే త్యేకా సంవి చేషూ స్వయంవ్రభా, 7 వ్యా, యశైకస్మిక్‌ దిపవేఒవస్థాత్రయేషవీ క్లానస్యా భేదః ఏవమన్యస్లి న్నవీ దివ వేబసేకథాఒ'నేక ప్రశాశేణ నళాగమ్మ్యేవ్యతీతాగామిము మానేము వై, 'శ్రౌదిమ;

క త్తగవివేక ప్రకరణము కేర్‌ అచ్టేము వ్రభవాదిము, యూుేను కృళాదిషు; కల్పేవు టబ్రనోదిము చ క్థానస్యా భేద వీజీ త్యర్థః సంవిద వీకత్వసమర్థనే ఫరితమావా:---నో బేతీతి. యత; సంవిజేశాఒతోనో చేతి నోర్పద్య లే. నాన్తమేతి న వినశ్యతి చ అసాక్షీకయోరుత్స ల్తివినాళయోరసిబ్ధేః స్వో త్ప త్తివినాశయో స్తయెవ సంనిదా గ్రహీశుమళక్య త్వాత్సంవిద నరాభావాచ్చేతి భావః నమ నంవిద నరాఖావే లౌ/వకాభావాదస్యా అవ్యభావే జగదాంధ్యం (వ్రనక్ష్కే లేళ్యత ఆవా:---వ పేలి. ఆత్రాయం ప్రయోగః సంవిత్స నయంప్రకాళా అేద్య స సత్య పరోక్ష శ్వాద్వ్య్యతిేశేణ ఘటవత్‌ . నచాయం విశేమణాసిద్ధో "హేతుః నందే! స్వసం వేద్య'ల్వే కర్మక _రృళ్వవిరో ధాత్సర వేద్య ల్వే 'ఇఒనవస్థానాదతః స్వప్రకాశ ల్వేన ఛాన మానాయాః నంవిదః సర్వావభాసకత్వసంభవాన్న జగచాంధ్యప్రనంగ ఇతి భావం

టీ. వీవంజఇట్లు విచారించిన) స్థానత్రయే అవిజమూండవస్థలయందును; సంవిల్‌ = ళ్ఞానము; వీకా = ఒక్కటియె (సర్వం వాక స్టం సావధారణం = “వాశ్యములన్నియు వవధారణముతో6 (నిశృయమును సూచించు వీపళబ్దముతోం గూడినవియోో అను లోకన్యాయము. ననుసరించి యీవిధముగ నర్థము చెప్పంబడెను). తద్వత్‌ = అట్ల దినాంతలే జ మజియొక దినమునందును ్రహొంచవలయును, అజీకధాజఅ'నేకవిధము లుగా గతాగమ్యేషు-గత ఆ కడచిపోయినట్టియు, ఆగ'మ్యేషు అ రాంబోవునట్రియుం? మాస. ..కల్చేషు = మాస = "నెలలయందును; అబ్బజసంవత్సరములయందును; యుగ ఇ యుగనములయందును, కల్పేషు = కల్పములయందును; (తద్వత్‌ ) సంవిత్‌ ఇ ల్ఞానము; విశాజఒక్క-టియే. వీమాజకఈజ్ఞానము, న ఊచదేతి = ఊదయింపదు (ఒకచ్వుడు పుట్టునది శా దనుట్ర న ఆస్తం పేతిజఆ్నన్తమింవదు (నళించదు). న్వయం ప్రభాజతనంకటందానే వ్రశాళించును.

తా. పై చేసిన నిరూవణవలన “ఒక్కదినమున నున్నమూండవస్థల యందును జ్ఞానమునకు భేదము లేదో” అనుట స్పష్ట మైనది కదా! ఈ నీద్ధాంతమును విమర్శించిన నొక దినమునందువలినే మజియొకదినము నందును క్షైానమునకు భేద ముండ దనుట నిస్పంశయముగ స్పష్ట మగును, ఇక్లే విచారించినచో నెన్నిదినములు గడచినను మాసములు పోయినను సంవత్సరము లతక్రమించినకు యుగములు బెల్లినను కల్ప ములు గడచినను జ్ఞానముమాత్ర, 'మొక్కటయే యనుటలో వివాద ముండదు, భవిష్య త్కాలమున నెట్లో యపఫ్లే భూతకాలమునందును ఎన్నిదినములకు'. ముందైైనన్కు ఎన్నిమాసములకు వూర్యముననై నను

16 శ్రీ వేదోరతపంచదళి, వ్రథమప్రశరణము ఎన్ని సంవత్సరములకు నుంగల నయినన్యు ఎన్నియుగములకుః బూర్వ మున నయిననుు ఎన్నికల్పములకు దిగువనై నను జ్ఞాన మొక్కటియే యగును. కావున నేదే దెళ్లట్లు మూజీనను జ్ఞానమునకు మార్చు లేదు, “ఇట్లు చెప్పుట యు్తను కాదు. ఇప్వుడు క్లాగమునకు నుత్ప్‌ త్తివినాళములే "లేవని ఇెస్సిన స్లైనది. ఇట్రి పదార్థమొక్క-కీ కల దనుట ప్రత్యతువిరుద్ధము. అన్ని పదార్థ ములకు 1ఫక్ప్తి శానవచ్చుచుండ నొక్క_దానికి మాత మేల లేకపోవును !* అని మయెదవేమొ వికము. అన్నిటికి నుర్స్తి కల దనుట నిక్కమే కానీ క్లానమునకు ద్యూత్రము లేదు. ఆది సర్వసాక్నీ యని మున్నే వివరించి యున్నాను కచా! సర్వసాక్షీ యగువాం డుత్స త్తివినాశములకుం గూడ సాఠ్షీగ నుండవలయును, దృశ్యవదార్థముల కంటెం బూర్వకాలమున నుండనివాండు వానిని చూడలేండం కదా! కావున సీజ్ఞాన ముళ్స్తికంటెం బూర్వమున నుండవలయును. మళియు సనొకచదాని వినాళమును జూచువాం డావినాళశమునకం టెం బిదప నుండిననే కాని “ఆజదార్థము నళించినది” అని ఇెచ్చనేరండు. కావున సీజ్జానము వినాళశమునకంటె నావల కూడ నుండవలయును. ఇట్లైన దీనికి నుత్చ ల్తివినాశములు సంభవించుటకు నవకాశ మెక్క_డిది 1 త్రిశాలముల

యందు బేశరూవముతో నుండినచే కాని సాథ్షీత్వము సంభవించదుం “ఇట్లు ఇెప్ప "నేల? ఈజ్ఞానము ('వ్రవంచమునకం టె మందు జనించి వ్రవంచో కత్తిని చూడవచ్చుశు; వినాశమునకంతి నావల కొంతకాలము నిలిచి నినాశమును శ్రుహాంపవచ్చుశు”. అనియెదవేమొ. ఆది సరి కాదు. అపుడు జ్ఞానమునథం గూడ నుర్చే త్తివినాళము లుందును గావున వానిని చూచుటకు మళియొకసాశ్నీ కావలసివచ్చును. వానికిని నుత్స త్తివినాశము లుండుజేని వానిని చూచుటకు మజియొకసాఖ్నీ యుండ చలసివచ్చును. ఇట్లు వరుసగా సాక్షులను గ్రసాంమబోయిన "నెప్పటికిని ముగింపు కలు గదు, ఇది దోమము కదా! మజియు నుక్పత్తి గల పదార్థము లన్నియు నభేతనము లనుట ప్రత్యతమై యున్నది. పంచభూతములు మొదలు మనయెదురం గానవచ్చు సర్వ ప్రువంచము లవేశనములుగ.నే యున్నవి, మశుష్యులు పశువులు మొదలగుభూతములు జనించుచుండుటయు చేతను లగుటయు గానవచ్చుచున్నను, అచ్చట సూక్షదృష్రితో 'విచారించిన మెసీస్ధాంకమే స్పష్టమగును. అచ్చట శుక్రృళోణితపిణామమువే జనించినది 'జేవామేశ"ని మణియేదియుం గాదు. చేవా మవేశకన మనుటలో ఇవరికిని వివాదము "లేదు కదా ! కావున నుత త్తియుండినచో నాళ్టానము జ్ఞానమే కాకఫోవలసివచ్చును, ఇది సర్యానుభనవిరుద్ధముకచా ! కావున జాన "'మెప్పటికి నొకటియే, ఒకజ్యుడును జనిం

తత్త్వవివేకవ్రకరణను క్ష? వదు మతీయొకప్పుడును నశించదు, నర్వసాక్షియై యొచ్సటికి జేకరూపముతో వ్రశా శిందుచుండునుం “ఇట్లు ఇెస్సీన మళియొక దోషము వచ్చుశు, సాశ్నీ "లేకున్న "జీనిషయముగూడ సిద్ధింప దని మాలే యంగీకరించి యున్నారు. అయంగీకారమువలన'నే కదా యుత్ప్తి వినాశమూలమున క్టూననిత్యత్వమును సాధథించితిరి ! మామాట కిచ్చటనే భంగము కలిగి నది, అన్నిటికి సామీ కావపలసియున్న క్థానమునకుమా శ్ర, మక్కణ లేదాగ”. అనియెద 'వేమొ వినుము, శ్ఞానమునకు నితరసావ్షీ యుండుటకు వీలులేదు, ఉండవలయు నని పట్టు పట్రిన నది వేతనమా $ చేతననూ !$ అచేశనమెనను సమమా ? హీనమా ? అధికమా 1 ఇం ేవక్షంబును యుక్తము కాదు. అచేశనము వేతనమును గ్రహించు. ననుట వోస్యాస్పదము కచా ! ఇయ చేతనము సమ మైనచో సమకాంతి గలదీసము. రెండవ దీవమును (ప్రకాశింప జేయ లేనట్టు జ్ఞానమును 'ప్రశాళింపజేయ చేరదు; హీనమయినచో చానినిగూర్చి చెప్పవలసీనవనియే "లేదు. ఆధికమైనచో నొక్కదానికంటె నధికమైనది మజీయొక్క_టి యంండ దానికంటె నధికమెనది వేటొక్కటిమాత్ర, మేల యుండ రాదు! అట్లుండుట సంగీకరింతు మేని సాక్షీరంపరకు నంత 'మెన్నండో? ఈకారణము వలన సాక్షీ యొక్కండే కలం డని మాత్రమే యంగీకరించి తీరవలయుకు, లోకమున వేతనావేతనములు రేంజే కలవు గాని యితరములు లేవు. అందును న్వరూపాది భేద ములచే నచేశనములు ఖిన్నము లగుకు కాని చేతనములు కా వని మున్నే పలుమాజు వివరించియున్న్నాము. 'కావునం బేతనవదార్థ మొక్కటియే. అది నిత్యము, న్వయం్రశా శము, దీపము తనంత వెలంంగుచు చుట్టు నున్న పదార్థములం (బి, కళించ కేయునట్లు ఈజ్ఞానమును తనంత తానే "వెలుంగుచు సర్వప్రవంచమును ప్రళాళిందంబేయుచున్నది. “ఇట్లు చెన్ప నేల? ఈజ్ఞానమును వరుడు శ్రపాంవలే కున్నను తనంత తాజీ "తెలిసొనవచ్చును” అనియెదవేమొ అదియు సంళవించదు. అప్పుడు తెలిసీకొనుట యను, క్రియత తాజీ కర్ప తానే కర్మ కావలసివచ్చును, ఇది విరుద్ధము, వ్రేలు తన యగ్రమును తాను స్పృళించలేనట్లు ఖద్దము తనయంచును తొను సోసికొనలేనట్లు వీ పదార్థంబును తన్నుం దా ేమియు. చేసికొననేర దని తనకార్యమునకు తనను కర్శగా చేసికొననేర దని యిదివణకే సవిమర్శముగం జూపీయున్నాము. వాండు తన్నుందాను ఖండించుకొనియెను అనుమొదలగు ప్రయోగము లనేకములు గలవు; పీనికి గతి యేమి 1 అనియెద వేమెొ వినుము. ళరీరమునకు నవయవములు కలఫు, కావున నొళ యవయవము 'చేయుశార్యమునకు మజియొక యపయవము కర్మ కావచ్చును, క్షానమున కన్ననో యొట్టి యవయవములు కాని శ్రీయలు కాని "లేవ, కావున నవయవభేదము నాశ్త్రయించి 'దౌంఠీజానా,

బో, జో శీ

18 శ్రీ వేదొాంతషంచదళి, వ్రథమవ్ర కరణము 'ప్రవ్తించు కర్యక ర్గరి ప్రయోగము, “తన్ను తానే ఖండించుకొనియెక” అమమొద లగు ప్రయోగములు ఈజ్ఞానవిమయమున కార్యసాధకములు కాేరవు. కావున సెట్లు చూచినను సర్వసాక్షీ యగునీజ్ఞానము సర్మయముగంగాని వరులచేతయాని యెజుంగం బడం దగినది కాద్యు అవరోతమై (ఆత్మరూపమై) ప్రకాళించునది; నిత్యము,

అవ, జీవ్బబ, షైక్యము నువబేశించువాండు కావున మొట్టమొదట స్మ్రంథక ర్ట జీవుని సత్యజ్ఞానానందరూపునిగ సాధింప దలంచుచున్నాండని మూండవక్లోకముయొక్క_ యవతారికయందు వివకించియున్నాము, ఇచ్చటికి క్షాననిక్యక్వము సయం క్రికముగ సాధింవం డెను, నిత్యత్వ మనినను సత్యత్వ మనిన నొక్క_టీయే. ఇళ సీ క్రిందిళ్లోకమున జ్ఞానమునకు జీవునకు గలసంబంధమును, జీవు. జానందరూపుండగుటయు వివరించ బడును: +

న్లో =, క్రయ మాళ్తా వరానందః వర్రే మాస్పదం యత్క, మాన భూవం హి భూయాస మితి వ్రేమూజఒత్మ నీక్యుతే, 8

వ్యా భవ ల్వేవం నంవివో నిళ్యత్వం న్వదవ్ర, కాళత్వం చ, తతః కిమిత్యత అహ:- ఇయమితి. ఆ త్రాయంప్రయోగః, ఇయం సంవిదాత్తా భవితుమర్హతి. నిత్య 'త్వే సతి స్వవప్రకాశత్వాద్యనై నెపం న త దేవం. యథా భుట ఇతి అక నో నిత్యసంవి 'ద్రూవత్వ వప్రసాధనేన సత్యత్వ మపి సాధితం భవతి, నిళ్యత్వాతిరి క్షసఠ్యత్వాభావాల్‌ నిత్యత్వం సత్యత్వం, తద్యస్యా స్తీ కన్నిత్యం సత్యమితి వాచస్పతిమి శై రుక్తత్వా దితి భావః ఆక్మన ఆన౦ందరూపక్వం సాధయతి. వరానంద ఇతి. ఆ శేత్యనుమజ్య తే, పరశళ్చాసావా నందశ్షేతి వరానందః నిరతిశయనుఖన్వరూవ ఇత్యర్థః. త్యశ్రహేతుమాహ:--వరేతి, యతో యస్తాత్కారణాత్పరస్య నిరుపాధికల్వేన నిరతిళశయస్య ప్రేన్తుః స్నేహస్య అస్పద౦ం విషయ _సస్తాదశ్రేద మనునూనం అత్తా పరమానందరూపః సరప్రేమాస్పద శ్వాత్‌, యః షరమానందరూపో న భవతి నాపౌ వర్యప్రేమాస్పదం, యథా ఖటః* శథా చాయం పరప్రేమాన్పదం న భవతీతి న, శస్తాత్సరమానందరూపో న భవతీతి నం నన్వాతృని థిచ్తామితి చ్వేమస్యోపలభ్యమాన త్వా ల్చేమాస్పదత్వ మేవాసిద్ధం, కుత? వర గ్రేమాస్పదత్వ మిత్యాళంక్య తస్య దుఃఖసంబంధనిమి _శ్తక త్వేనాన్యథాసిద్ధత్వా లేంవ్భు శ్చాళ్య న్యనుభపసిద్ధ తాన్సెవమితి పరివారతి..మా న భూవమితి, హీ యస్థాత్కారణా బాక్మ నివివయే మాన భూవ మహం మా భూవషమితి న మమాసత్వ్పం కచాపి మాభూ త్కింతు భూయాసమేవ సదా సత్వమేవ మమ భూయాది “త్యేవంవిధం ప్రేమేత్యలే గై క్థరనుభూయ తే, అతో నాసిద్ధి రిత్యర్థః

తత్త్వవివేకవ్రకరణము కి టీ ఇయం ఇ ఈజ్ఞానమే, ఆత్తా = న్వన్వరూషము (జ్ఞానమే జీవుం డనుట్సు యకరః జ వీకారణమునలన, పర్యప్రేమాస్పదం - పరజఅధికమైన (ఊపాథి లేకండుటచేే నిరతిశయమెన నిరతిశయ మనంగా నన్నింటికంటె నధికమెనదిి, శ్రేమ = ప్రీతికి అస్పదం=స్థానమగుచున్నాండో [కతః = అకారణమువలన), (అత్తాజలీవుడు),. పరా నందః = వరమానందరూపుండు (ఆనందరూపము 'కానివదార్థమునం బెవ్వరికిని (శ్రేమ యుండ దనుట) ఆత్మని = తనయండు (జీవునియందు) మా భూవం (ఇతి) న ఇ నేకు భూమిపై నుండ నక్క.జ లేదు, అను నుబ్రేశము కలుగదు, భూయాసం ఇతలి=ఎవ్బటికిని జీవించియే "లేక నిలిచియే యుండవలయు నన్సి ప్రేమ ప్రీతి, ఈత్యులే = సర్వానుభవ సీద్ధమై కానవచ్చుచున్నది, తన నాళము "నెవ్వండును కోరండు కదా యనుట. వీది యెట్లు పోయినను ఆానున్మూత్రము చక్క_ంగా నుండినం జూలు నని ప్రతివాడును కోరుచుం డునుగదా యని తాత్సర్యము, తా, వై నిరూపణమువలన _ జ్ఞానము సత్య మని లేలినది, ఆ జనమే జీవ్టండు, అదియే స్వస్వరూవము, జ్ఞాన మొక్కటితప్ప తక్కిన 'వేనియు నిత్యములు కావు. స్వవృకాశములును కావు, స్వస్వరూప భూతములును కావు. ఘటమును స్వస్వరూవముగ నెవ్నలైైన భావిం చునా? “*చేహను నట్లు భావించుచున్నారు కదా యనియెదవేమొ, అది భ్రాంతి. దేహము పాంచభౌతికము; జడము. మనచుట్టు నున్న పదార్థము లన్నియు నిట్టివే. ఇట్లుండం దక్కిన వానియందు 'లేనియాత్మ భావనను చేహామున నుంచిన నది భాంతి యనుటలో సంశయ మేమి? మజీయు “ఇది నాచేయి, నాకాలూి అను "మొదలగున్యవహారము లనేకములు లోకమున నున్నవి. వీనితాత్సర్యమున్ను విమర్శించిన “నా యిల్లు” అను మొదలగువాక్యములయొక్క_ తాత్ప్సర్యమువలి “నేను "వేజబ్రు చేయి వేలూ అనిమాత్ర మే కదా తేలును. ఈ కారణము వలనంగూడ ఆత్మ 'దేహనముకంళు ఛిన్నుండే. ఇదియునుగాక చేహ మచేతనము. ఆత్మ యజట్టివాం డని యెవ్వరు నంగీకరింపరుకడా ! కావున దేహము నాత్మ గా భావించుట భాఫంతి యనుటలో వివాదము లేదు, ఈకారణమువలన నేది జడమో యనిత్యమో యది యాత్మ కాదు, స్వవ్రకాశంబును నిత్యంబు నగుటచే జ్ఞానమే యాత్మ = ఈనిరూవపణ వలన జీవ్సండు సత్యజ్ఞానరూపుం డనుట నిద్ధాంత మెనది,

ల్ల శ్రీ, వేదాంతపంచదశి, వ్రథమవ్రశరణము

వి ఇభ్రై జీవుం జానందరూపుండుగాం. గూడ నున్నాండు, వ్రతివానికి కన యందు క్షేమ కల దశుట నిర్వివాదముక'దా! నీ యేవదార్థములయందు గ్రేమ యుండునో అవియెల్ల నియతశముగ నానందరూవము లై యుండవలయుకు. తన కానందము కలుగు ననియె కదా ప్రతివాండును. పదార్థములం బ్రేమించుట. ఇందును మజియొక విశేషము కలదు. లోకమున నన్నిపదార్థములం నొక్కవిధముగ నానందమును కలిగించుట లేదు; వ్రేమయు చానియం దొక్క_తీరుగ నుండుట లేదు. ఆనందమునందును శ్రేమయందు ననేక తారతమ్యములు గానవచ్చుచున్నవి, కావున కేవదార్థ మెంత యానందము నొనంగలలడో చొానియం దంతప్రేమ యుండు నని సిద్ధాంతము చేయవలసి యున్నది" ఇది సర్వాశుభవసిద్ధ మగువిషయ మే. ఈకారణమువలన జేనియందలి 'శ్రేమకం బె నధిక మగుప్రేమ మతియొకచానిపై నుండదో యది ('ప్రేమాస్పదవన్తువ్రు పరమానందరూవము కావచ్చు ననుటలో సంశయము లేదు. కావున జీవుడు సామాన్యముగ నానంద రూఫుండే కాదు; పరమానందరూపుండుకూడ నైయున్నాండు. “ఇట్లు చెప్ప నేల? అక్యకంటె నధికముగ ఫపురుమండు 'ేనిని కాని ్రేమిిసం డనుట నిశ్చయమే కాని అంతమ్మాత్రమున వాండు (అక్క ) వరమానందరూఫుండు కానేరండు, వరమానందరూఫుం డనిన నాఠనియుదు దు!ఖనంస్పర్శ మించుకంతయు నుండక పోవలసివచ్చును. అవ్వుడు అళనియందు 'జ్వేవు మెవ్పటికిని కలుగంహాడదు కదా. అట్టు కలుగుట "లేదు. లోక మున సాధారణముగ 'ప్రుతిమనుమ్యుండు నొక్కొకమాలు “చీ నాబ్రతుశేలకొ యని తన్ను6 దాను 'ద్వేషించుకొనుచున్నాండు కదాొ యినియెదవేమొ వినుము. ఇది తన మింద నున్న ద్వేషమువలన వచ్చినది కాదు. తాను మృతినొందవలయు నని యొప్వనికి నుండదు కదా! దుఃఖమువలన కలుగు బొధకు నహించలేక మ్మాత్తమే యట్టి వ్యవవోరము జరుగుచున్నది. “ఈబాధకం టె మృతియెనను మేలు" అని మ్మాత్ర మే యావ్యవనోర మునకు తాత్పర్యఘు, నీవి యెట్లు ఫోయినకు తాను మాత్రము నుఖముగ నభివృద్ధి నొందపలయు ననియే కదా వ్రతివానికిని కోరిక. కావున నింతమ్మాత్మమున జీవుండు వరమానందరూపుండు కాకఫోండు. ఇట్రివానికి దుఠఖసంబంధ ముండదు కదో యందువేమెొ, అది లేకున్నను భా9ంతిచే నున్నట్లు భావింంబడుచున్నది యనియు నదియే బంధ మనియు నిదినజణే నూచించియున్నాము, ఇకముందు గ్రంథమునందును ఈవిమయను స్పవృము కాగలదు. కావున నిప్పటికి జీవుండును సత్యజ్ఞానానంద రూపుండే వరమేశ్వరుని యట్టివాండే యని తేలినది,

“అగునుగాక. ఆనందమును. కలిగించువానివె లోశమునం ఛ్రీతి ప్రతివానికి నున్నది యనుట నిస్సంశయమే- అధీకముగ నానందమును కలిగింపంగలవి యధికమగు

త త్త గ్రవివేళవ్రకరణము ల్‌ గ్రేమవ నాన్పదము లగుచున్నవి యనుటయు సరత్య మే. ఇబ్లెనను జీవునకు ఆనందరూ వము కలదనుట యంుక్రియు క్తము కానేరదు, పదొర్థములన్ని యం శమ తమ సామర్థ్యము కొలంది యానందమునకుం గారణము లే కావలయునుగాని మజియొకవిధముగ (ఆనంద రూషములుగ) నుండ 'జీరవు కదా!” అనియెదవేమో అట్లుకాదు. ఆనందమును గలిగించు ననుటయీ "మొట్టమొదట సంభవించదు జీవుండైనను మజియేపదార్థమైనను ఆనందదూ వము కావలసీనదిమయే కాక తజ్జనకము "కానేరదు. ఆనందములలో తారతమ్యము గాన వచ్చుచున్నది; దుఃఖములలో కూడ నట్లే తారతమ్యము గానవచ్చు చున్న ది. ఈయాసంద దుఃఖములకు వరస్పరము విరోధము కల దనుట నిర్వివాదము కదా! ఇక వీనికి జనకము లగు పదార్థము లుండునేని యవి నియతములుగ నుండవలయుశు, ఆనందమును కలిగించు నవి దుఃఖమును కలిగించంహాడదు, దుఃఖమును కలిగించునవి యానందమును కలిగింవం గూడదు, మణియు నీయానందదుఃఖములలోం దారతమ్యములు కలవు గావున “ఇంత వరి మాణము గల యానంచాదుల నిట్రివదార్థము జనింషం జేయును” అను నియమము కూడ నుండవలయంను, “బేశకాలళేదములవలన మార్పులు కలుగవచ్చును కదా కీ యని యెదవేమొ. ఇచ్చటవచ్చు న్వభానమునుగూర్చి మాటలాడుచున్నాముగాని లోకాను భవసమన్వయమునుగూర్చి కాదు. మఆజకియు జేశకాల భేదమువలన నధికసామర్థ్యము గలది యల్పమగుటవే . సీలు కలదు కాని యల్పసౌమర్థ్యము కలది యధికమగుటకు వీలు లేదు, వదియు నియతి నతిక్రమింపదు కదా! అల్పసామర్థ ్ర్‌మే నియతమెై యుండ నధికసామర్థ్య మెట్లు కలుగును. చేశకాలము లెంత యనుకూలములున నున్నను పొన్నగంటివార మహావృతముకాదుకదా! అథికసామర్థ్యముగలవి యల్పసామర్థ్యములు కావచ్చు ననుటకును. నిళ్లే నియమము కలదు. బేశకాలము లెంత యళకకూలములు 'కాకున్నను వటప్ఫత్సము నేల్పపెం బ్రాకులాడ నేరదు. కావున 'ేవదార్థములనై నను 'జేశకాలములవలన నధికశేదము కలుగ "చేరదు. కావున నానందదు!ఖము లొకచాని వలన జనించు ననుపతము నంగీకరించినచో .ెనంజూపిననియమము లవశ్యముగ నుండ వలయును లోకమున వానిలో నొక్కటి యెొనను గానవచ్చుట లేదు. పదార్ధ మొక్క- ట్‌య్‌ యయ్యు నొకనికి నధికమ. గాను మజియొకనికి నల్పముగాను ఆనందమును కలి సించుచుండుటను 'ప్రశ్యతీముగం జాచుచున్నాము, వృతచ్చాయ వప్రచండాళవము నుండి వచ్చినవానికి నెంత యానందమును కలిగించునో యితరులకు నంత యానంద మును కలిగించ్వనుట నిస్సంశయము. ఇచ్చట కొంచెము విచారింపుండు, ఈవృతుచ్చాయకు నల్పానందమును కలిగించుట స్వభావమా? "లేశ యధికానందమును కలిగించుట స్వా వమా! లేక దేశకాల భేదమువలన నాస్వభావములకు నెట్లేని మూర్చు కలనా? ఇం

ల్డిలే శ్రీ, వేదొంతపరచదక్‌, వ్రథమవ్రకరణము 'చేపక్షము నంగీకరించినను నిలువదు. దేని శేది స్వభావమో దాని కెన్నంటికిని ధ్వంసము కలుగదు. బేశకాల భేదమువలనం గూడ దానికి మార్పు రాదు. వచ్చినను అమార్చు వస్తువునందును దానిమూలమున ఫలమునందునుంగూడ గానవచ్చుటచే నొకనికి నొకవిధ ముగాను మజియొకనికి మలియొకవిధముగాను తోచుటకు వీలులేదు, చేశకాలభేదముబే శీణించిన వటవృతుము శ్మీణించిన ట్లొకండును వృద్ధింజెందినట్లు మజియొకండు చూచుట కలదా? కావున న నేకతారతమ్యములతో, [= గానవచ్చు అఆనందములకు ్ర ల్యేకకారణ ములు లేవని లేలినది. ఇదియునుగాక ఆనందమును కలిగించుపదార్థము దుఃఖమును కలి గిందంగూడ దశునియమమెనను లోకమున లేదు, కొందఆిచే నాదరింపంబడుచున్న వదా ర్థములే మటికొందజచే డ్వేషింపంబడుచున్నవి. కొందళి కిష్టమైన యాహారపదార్థములం మజికొందజికు రుచింపవసుట సుప్రసిద్ధము. కావున "నెట్టును ఆనందదుఃఖములు పదార్థ ములవలన కలుగు ననువాదము యుక్తము "కాదుః

ఇట్లే యాయానందదుఃఖములు పదార్థములకు గులాము లనుటకును వీలు లేదు. అవి శెండును విరుద్ధధర్థ ములు గలవియగుటవే నొకదాని కాశ్రయమెన పదార్థమును మలీయొక్కటి అక్రయింవదు, అగ్నియందుంగల వేడిమితోంహాడం జల్లందన ముండదు కదా! కావున నీపత మునుబట్టి చూచినను అనందగుణకపదార్థమువలన దు$ఖానుభవము కలుగంగూడదు, మళణియుం దారఠమ్యములను గూర్చి విచారింపంబోయిన నవి నిత్యము లనినచో గుణమునకు విభాగము సంభవించదు. కావున నావతము యు ) క్రియు కము శానేరదు గుణములకు నవయవము లుండవు, “ఇది కొంచెము "తెల్లగా నున్నదిం ఇది. మిక్కిలి తెల్లగా నున్నది” అను మొదలగు వ్యవహారములు మాలిన్యము 'మొదలగువానిచేం. గలిగిన తిరస్కారమువలన జనించినవియే కాని గుణముయొక్క_ యల్బాథికభాపముపలన జనించినవి కావని సర్వవాదులు నంగీకరించి యున్నారు. ఇంక నాతారతమ్యముల ననిత్యములనుగాం జెప్పినచో మాపక్షమునే యంగీకరించిన ట్లగునుః అపుడు అనంద 'మొక్కటియే యనియు నది తారకమ్యములతో చూడంబడుచున్నవి యనియు మాత్ర, మేకదా 'చె్పవలయును. అపుడు 'లేనితారతమ్యములు తోంచుటకుం గారణ మేమి యనవలెను! భాంతియే యనవలయును, భాాంతివలననే కాని లేనివి యున్నట్లు తోంవవు. ఎఎడమావులయందు నీరు వెందలగువానిని సృజింపయలదిభాంంతియే కచా, మజీయు నిది చేతనునకు మ్మార్రమే కలుగునది యగుట వేత “ఫురుమనిభా్సంతివలన అనందదుఃఖములు వీకస్వరూవములే యైనను శారఠమ్యములు కలవిగం దోంచు చున్నవి యశవలయును. ఈవిషయము నంగీకరించిన నిశ ఇెప్పంబడు పదారములకును అనందమునకును గలసంబంధ 'మేమిగ నుండవలయును? ఆన ౦దాదులు శార్యమ లగుటకుం

త_త్త్వ్వవి వేకవ్రశరణము లేశ గాని గణము లగుటకుంగాని వీలు "శే దని సయు క్రికముగా నిరూపిందబడుటవలనను మూండవమార్ష ము లేకపోవుటవలనను అవి పదార్థములకు న్వరూవములే మైతీరవలయు ననియు వెప్పపలయును శచా !

ఇ ట్లయినను దుఃఖానుభవము కలుగుటకు వీలు లేదు సర్వవదార్థములవలనను ఒక్కొకపు డొకానొకని కైనను అనందానుభవము కలుగుచునే యున్నది శావున సర్వవదార్థములును అనందరూపములే యనవలసియున్నది. ఇట్లుండ దానికి విరుద్ధముగ లోకమున దుఃఖానుభవ "మెటనుండి కలుగును? అనియెదవేమొ విశును 'వ్రవంచమున వా _సవస్థితిలో దుఃఖ మశునదియే లేదు, సర్వమును ఆనందమే. ఎంతదు8ఖయమెనను శ్ర క్రమముగ తీణించి యల్పకాలములోనే యడంగుట యీనిషయమున ననుభవ దృషహ్రైంతము. పురుమూం దెవ్వడును స్వస్థచిత్తుండయ్యే యుండుకు. దుఖము నడుమనడుము వచ్చుచుం బోవుచుండును. ఈయనుభవమును విమర్శించినచో పురుషస్వభావ మేది యగును! అనంద మే. దుఃఖాభౌవ మానంద మే కదా. ఈతత్వముకు గ్రహిచిమే లోకులు సర్వసాధారణముగ “'ఆవదలు కాపురము చేయునా[” అశున్యాయమును వాడుకొను చున్నారు. కావ్లన దుఃఖము కేవలము. భ్యాంతిసిద్ధ మెనదియే, సర్వ ప్రవంచముకు కల్పించిన అజ్ఞానమే మయేకస్వరూపునియందు జీవపర భేదమును నంఫాదించిన అవిద్యయే యేకజీవునియందు స్వపర భేదమును నిర్మి ౧౦చిన మిథ్యాక్థాన మే యానందరూవము లగ వదార్థములనే దుఃఖరూవములనుగ భావించునట్లు చేయుచున్నది, అనాదినుండియు మననునందు నిలిచియున్న రాగ చ్వేమోదులే ( భేదదృష్షియే) దీనికి గారణము. వయే పదార్థములయందు చ్వేమ ముండునో ఆయావదార్థములు దుఃఖరూవచములుగాం గానం బడును, “తనకు దుఃఖానుభవము. కలిగినవీదప ద్వేమము జనించు ననుట య్వుక్షియు _శృముకాని; ముందే జనించు ననుట యొట్లు" అనియెదవేమొ నికుము, సంసార మనాది యగుటచే చేది ముందో నిర్ణయించుటకు వీలు లేదు. వవదార్థమునకుళు దుఖరూవ ముండుటకు వీలు లే దని ఫూర్వముననే యానందరూవత్వసిద్ధాంతముచే నిరూవింపం బడెను కదా! * ఇట్టు చెప్ప నేల? 'జ్వేష మానందరూవవదార్థమును దుఃఖరూవపమునుగం గనువఅ చిన ట్రిరాగము దుఃఖరూవమగు పదార్థమును ఆనందరూవముగం గనవజువె నన రాదా! పదార్థములకు దుఃఖ మే నె జస్వరూవ మనరాదా[ొ ఆనియెద వేని ఈశ్రార్వవతు మివివఆకే ఖండింవంబటడెను. నుఖము నిత్య మనియు దుఃఖ నూగంతుక మనియుం గల లోకానుభవమును సదృష్టైంతముగ సన్యాయముగ నిదివజికే వివరించియున్నాము, 'జేనికైనను నిళ్యమగునదియే స్వరూప మగును గాని యాగంతుక మట్లు కానేరదుఠచా 1 "కావున దుఃఖము భాఫింతిసిద్ధము, సర్వపదార్థములకు ఆనందమే స్వరూషము. కావున

డ్డ శ్రీ వేదాంతపంచదక్కే ప్రథమవ్రకరణముూ జీవునకును అనంద మే స్వరావము. జీవబృవ్యాములకు "భేదము "లేదు గావునను బ్రృవ్మాము నర్వవ్యాష మగుట చేతను వానియందు కలయానంద మే సర్వవదార్థములయందు నున్నదిం ఈవదార్థములన్నియు:ూడ _త్రాటీయందు. సర్పమువలె నజ్ఞానముచే వానియంచే యారోవనీంచంబడినవి యగుటచే వానికంటె భిన్నములు కావు. ఆయినను అనాదినుండి వచ్చుచున్న ఆజ్ఞానమువలన వీనిని ువభిన్నములుగాం జూచుచున్నాము. వీనికి స్వరూవ భూతమగు పరమానందముకు గూడం బరిచ్చిన్నానందముగం జూచుచున్నాముం నీవదార్థము నందు బహుజనులకు వారివారి చిత్తపరిపాకము ననుసరించి యాదర మధిక ముగ నుండునో; వాని నధికానందముకు కలిగించువానినిగాను ఇతరముల నల్పానంద జనకము లనుగాను తలుచుచున్నాము. ఇదిమీ అనంద తారతమ్యానుభవమునకుం గార జము, ఇందువలననే జీవునియందు మూ శ్ర ము పరిఫూర్తానందము గోచర మగుచున్న దని చెప్పుటకు పీలు కలిగినది. అకండు బృవామున నారోపితుండు గాళ శుద్ధుండే యగు టచే నిట్టి యనుభవము కలుగుటలో విరోధము లేదు. కావున సర్వవదార్థములకం టె ఆక్కయంజే యధిక ప్రేమ కలదు, కావున నాతండు పరమానందర్తూపుంజే. ఆనంద శారకమ్య మెట్లు భాఫతిసిద్ధమో శీశి తారతమ్యముకూడ నళ్దే భ్రాంతిసిద్ధ మని "తెలిసిళొనవలయును, తళ్వజ్ఞాలకు నన్నియు పరమానందరూపము లే. వరప్రేమాస్పదము లే. "కావున సర్వవిధముల జీవుండును వరమేళ ్యరునివలెచే సత్యజ్ఞానానందరూపుం డని సిద్ధాంత మైనది! ఈ సిద్ధాంతమువలన “జీవ బృవాములకు 'భీదము లేదూ అనుట సిద్ధించినది.

ఆవ “ఆక్క యందు 'క్ర్రేమ కల దనుట నిర్వివాదమే కాని యదియే సర్వాధిక మనుటకుం బమాణ "మేమి? యనిన నసమాభానము వెప్పుచున్నాండు:ా

శ్లో. త లే మాళ్తార్ధ మన్యత్ర నైవ మన్యార్థ మూతని, అత _స్త తృరమం లేన పరమానంద ఆత్మనః, 9

వ్యా, నను మా భ్తూత్చ వరూపాసిద్ధిః యేనుః వరశ్వే మానాభావాద్వికేషణా సిద్ధిన్హే తో రిత్యాశంశ్యాహ:.-క క్పేేమేతి. అన్యత్ర, స్వాతిరిక్తే పుత్రాదా య్సేేను తదాళ్తార్థ లేసూమాత్మ శేమక్వనిమి శ్తకమేవ న స్వాభావికం. నీవమాత్యని విద్యమానం యేచాన్యార్థం ను ఆత్మ నోషనన్య శేషకయాన్య శేషత్వనిమి _త్తకం న భవతి, కిన్వాత్య త్వనిమి_త్తకమేవాతో నిరుపాధికత్వా త్త త్సరమం నిరలిశయం ఫలితమావా:ాతే జేతి. లేన నిరతిశయ్యప్తేమాస్పద ల్వే నాత్మ న8 పరమానందతో నిరతిశయనుఖరూపత్వం సిద్ధు.

తత్తవి వేకవ్రకరణము క్ష్‌ టీ. అన్యత్ర, = ఇతర వదార్థములయందుం (పుక్రమి త్రకళత్రాదులయందు) గల్క కల్‌ = సర్వలోక ప్రసిద్ధమయిన, ప్రే మ=న్నే హాము; అళ్శార్థం=శనళొ అనై చూత్రృమే యున్నది (తనకు నువయోగింతు రను కారణమువలన మాత్రమే భార్యాపుత్రాదుల యందు ప్రీతి కలుగుచున్నది యకుట.) ఆత్మని=కనయందుం గల ( యేమ); వీవం = వైన వర్టించిన విధముగ (ఒకనివె నుండు వేమ తనకొణ నై నట్టు) అన్యార్థం జి ఇకరుల కొజుకెనది (ఇతరులకు తౌ నువయు కుం డగు ననుకారణమువలన కలిగినది నజకాదు. అత$ ఇ ఈకారణాముపలన ( య్రేమకు తానే ముఖ్యాధార మగటవలన), తల్‌ =ఆ య్రేచు (తనయందు (జీవునియందు] గల యేమ): వరమం = సర్వాధిక మెనది. లేన = అకారణమువలన, ఆత్మన$=బీవునకు; వరమానందళా = పరమానంద స్వరూషము కలదు తా, మజీయు. జీవ్రనకు పరమానందస్వరూపము కల దనువిష యము లోకానుభవముచేకం గూడ బాగుగ స్థరపణపవచ్చును, సరా ధిక మగువ్రేమ "దేనియం దుండునో ఆది పరమానందరూపము కావలయు ననియు, అట్టివ్రేమ జీవునియందే కల దనియుం గదా పూర్వము వివ రించితిమి. -ఈవిషయమున లోకానుభవము కలదు. వ్రృతివాండును భా ర్యావు త్రపళుమి త్రధనాదులం ట్రేమించుచున్నాయ కదా! ఈ వ్రేమకుం గారణ మేమి? ఈభార్యాపుత్రాదులలో 'నేవదార్థమైన దుస్ట్యమె తనకు నువయోగింపనిచో చానియం బెవన్వందైన 'వ్రేమమును జూపు చున్నాండా? లోకమున స్ర్రీఫుకుమూదులును. పళువష్ష్య్యోదులు ననేకము లున్నను వానియందు సర్వసా థధారణముగ వ్ర మను మూఫుచున్నాండా? "లేదు. తనకు నువయోగించువానినిమా త్రమే. వ్రతివురుషుండను శ్రీయును వ్రేమించుచున్నారు. పళువత్యూదులవిషయము కూడ నిట్టి దియే, తమ్ము "నెవ్వం జాహోకచానాదులచే. రథీంచునో వానిని వూ 2 మే యవి వ్రేమించుచున్నవి, చానివలన తవుకు నువయోగము కలదు కావున వాని నభిమానింపుచున్నవి. 9ది సర్వానుభవనీద్ధ మగు విషయము. ఇప్పుడు విచారింపుంయ. ప్రతిజంతువునకును సర్వాధిక మగుపదార్థ మెయ్యది ? దేనిళొఅనైై సర్వంబును వ్రేమింషబడు చున్నదో అట్టియాత్త యీ కదా సర్వపదార్థములయందు నున్న ప్రేమ తనహొజకే యనుట మా శ్ర మేకాని తనవైై నున్నవ్రేమ మజియొక దానికొజతై. యొప్పుడును పరిణమించుట లేదు. ఒకనికి తనవలన

రేగ శ్రీ వేడాంతపంచదకి, ప్రథమ ప్రకరణము ప్రయోజనము కలుగవలయు నను నుద్దేశముతో 'నెవ్వండును పదార్థాం తరమును ్రేమింపయం, “లది యేమి? వరోపకారు లగుమహానుభావులు చతిసలమును కోరకయే. వరులకు మహోళకారనులం గావింపు మన్నారు కడా [ యనియెదవేనిి వారును పరలోశములయందు తమకు సుఖభోగములు కలుగవలయు నను నుద్దోముకోనే యాచ రించుచున్నారు. ఇహామున ప్రతిఫలము లేకపోయినంతమాత్రమున తనవై నున్న ప్రేమ పదార్థము కానేరదు. పరలోకమును విశ్వసింని వారు సహిత మీహలోకమున నే మహ+కీ రిని నోరి పరోవకారము నాచ రించుచున్నారు. మనస్సున కట్టి యుద్దేశము "లేదని సాధించినను దాని వలనం గలుగు ప్రతిఫలము కర్తకు వచ్చియే తీరును. అప్పుకు “ఆత్మ పరులకు నుషయుక్తుం డగుచున్నాంయ” అనుట భ్య్రాంతియే యగును కదా! మజియు నాత్త్మ యొకప్పుడు వదాస్థడయ "కావలనీవచ్చును; మణీ యొకప్పుడు స్వతంత్రుండు కావలసీవచ్చును. ఇకరభూరములను స్వయ ముగా నువయోగించుకొనునప్పుడు స్వతంత్రుండు, ఇతర భూత ముచే నువయోగించుకొనంబకునవ్వుడు వరతంత్రుండును కావలనీ వచ్చును. ఈ రెండు ధర్మములును పరస్పరవిరుద్ధములు, కావున నొక్కని యందే యుండుటకు వీలు లేదు. *వరులచే నుకయోగించుకొనంబడు టకుం దగినవాయో అనుట మొట్టమొదట సిద్ధిం చినగదా “అత్మ యందు గలవ్రేమ పరార్థ మగునా ? కాదా ఫో యుని విచారించుటకు నవకాశము కలుగుట, కావున నెప్పటికిని ఆత్మ, యందు కల ప్రేమ పరా రము శానేరదు,

వి, ఇట్టు వెచ్చ నేల? అక వరులచేకం గూడ నువయోగించుకొనంబడుచునే యున్నాండు. భృత్యుండు వ్రభువుచే నుపయోగించుకొనంబడుచున్న ల్లే అన్నవస్త్రాది గ్రవాణము మూలమున ప్రభువు కూడ భృత్యునిచే నువయోగించుకొనం బడుచునే యున్నాండు కదా ! అనియెదవేమొ వినుము, వా _సృవస్థితిలో ఆత్మ యనేకులుగ నున్నా6 డని తలంచుటయే భాంతి. విచారించిన నందణ యాత్మయు నొక్కటియే. శెండవది యని యొక పదార్థ ముండిననే కదా యాత్మ వరాథ్థం డగుట, మటియు కొంచెము విమర్శించిన నీవూర్వపత మే రాదు, ప్రభువు వనిచెస్పిన దానిని నిర్వహించునది భృత్యునిదేనామే కాని యాత్మ కానేరదు. అక్క సర్వసాక్షీ యగుటచే చేవాముకంటె భిన్ను డని మున్నే వివరించి యున్నాము కదా ! మజియు భృత్యుం డడిగిన యన్న

ఆ ఇ తత్త్వ్వవివేక ప్రకరణము లా వస్త్రాదుల నొసంగునది ప్రభువుయొక్క 'జేవామే కాని యాత్మ కాదు. అర్య తన సర్యయంబజ్యోతిచే నింద్రియాదులం బ్రవ్తింపజేయువాండే. కాని యొబ్పటికిని స్వయ ముగ ప్రవ ర్హించువాండు కాండు, ఈవిధముగ విమర్శించినచో నోరు చూపిన దృష్టైం తమునందుశు బేవా మాత్మ వేళ నువయోగించుకొనండునది కాని అత్మ యన్య మగు చేపదార్థము చేతను ఉవయోగించుకొనంబడుట లేదు, వీ జ కావున అత్మయండల్నిప్కేమ స్వార్థ మేశాని పరార్థము కానేరదు. ఇతర పదార్థ ములయందలి "పే మయును ఆతార్లమే యని వివరించితిమి. కావున సీపేమయందు ల థి లో (ఆక్మవిషయక మగు యేమయందు) కొఆణంతయేమియు "లేదు. ఇది పరిఫూర్శమైనదియే; సర్వాధిక -మెనదియీ. ఇ టగుటచే నిటి పే మకు నొస్పదుం డగుటచే ఆక, పరమానంద దా ణం ళల శీ రూఫుండనుటలో సంశయము "లేదు. అత్మకంటె నధికముగ మణీయొక్క-దానిని యేమిం ... చుటకు వీలు లేదు. కావున అత్మకంటె నధికముగ మజియొక్క-టి సపరమానందరూపము కలది యగుటకు వీలు లేదు. కావున నెట్లు చూచినను జీవుడు పరమానందరూపుండుం ఈశనికి సత్యళ్ఞానరూవములు కల వని మున్న్నే వివరించి యున్నాము. శ్రుతియందును పర మేశ్వరుండు సళ్యజ్ఞానానందరూపుం డని ఇెప్పంబడియున్నాండు. జీవుండును నట్టి వాండే యని నిరూపింవంబడుటచే వారిరువురకు వైక్యము సిద్ధించినది. అవ. ఇట్లు సర్వార్థమును వివరించి యువసంవారించుచు న్నాడు: శ్లో ॥ ఇదం సచ్చిత్చరానంవ ఆర్ష యుశ్రూస్థ తథావిధమ్‌, వరం బహత కరం (శు,తగ్గంతే షూపదిశ్న తే, రం బ్ర "యో శ్ల్రై స్ట్‌ శ్రుత్యం ష్రూవ శ్యతే 10 వ్యా వృతైః సప్తఖిః న్లో వై ప్రతి పాదితమర్థం సంక్షీవ్య దర్శయతి:..-ఇక్థమితి. శబ్దస్పర్య్శాదయ ఇత్యాదినా క్లానస్య నిళ్యత్వం ప్రసాధ్య తస్మై వేయమాళ్సే త్యాళ్య త్వ వ్రసాధనేనాత్మనః నచ్చి ద్ర్రావళ్వం సాధిళం, పరానంద ఇత్యాదినా చ పరమానంద రూవత్వం సమర్థితకమళః అత్తా మహావాశ్యే త్వంవదార్హశ సచ్చిదానంద థి 4 థి రూవః సిద్ధః ననూ _కృలమణస్యాత్మ నో యుశ్త్యైవావగళా వుపనిషదాం నిర్విషయ ల్వే నాప్ర్రామాణ్య ప్రసంగ ఇత్యాశంక్యావహా:ారతథా విధమితి. తథా కఆాదృగస్విధా వ్రగారో యస్య తత్తథావిధం సచ్చిదానందరూపం పరంబృవా తత్పదార్థ స్తయో _స్తత్వంపదార్థయోనై క్య మఖండైకరసత్వం గ కు త్యం లేషు వేదాం లేము ఊపదిశ్యతే ప్రతిపాద్య తే. అతో న వేదాంతానాం నిర్విషయత్వమిత్యర్థః టీ, ఇక్ధం = ఈవిధముగ, యుక్త్యా జ యు కులతోంజూచినం ఆత్తా = జీవుడు, వరానందజపరమానందస్వరూఫుండు (సత్యక్ఞానస్వరూపుండు అని హూడ గ్ర,పొంవవల యును). పరం బ్రృవ్మాజపరబ్రహృము కూడ; కథావిధమ్‌ ఆ అట్టిడియే, శ్రు,శ్యంలేషు నా

క్ష శ్రీ చేదాంతపంచదళ్సీ ప్రథమవ్రశరణము "వేదాంతములయందు (ఊవపనిషళ్తులయందు); శయో శ్చ = ఆయిర్వురకును; నిక్యం ఇ అభేదము; ఊపదిళ్య'తే = ఉపదేశింపబడును. శా, ఈవిధముగ న్లోకస్తప్పకముచే జీవుడు సత్యజ్ఞానానంద రూవుం డని యుక్తులచే సాధింపంబడెను, “శబ్దస్పర్శాదయఃా అను శ్లోకము మొదలు “సంని దేషా స్వయంవ్రభాో అను న్లోకమువజకు సక్యజ్ఞానరూపములును, తర్వాత “రరదబూనంద తార్మ్మ ని అను నంతవజణుకు ఆనందస్వరూూపంబును అివర్షి ంవయణుజెను. పర ట్ర హ్‌ము కూఢ నిట్టివాండే యనుట శబ్దప్రనూణమునలన గోచర మగుచున్నది. "కెలియనివిషయమును వ్ర, కటించిననేకాని శాస్త్రమునకు స్రామాణ్యమూో కలుగదు, వ,త్యవాదులకంకె ఛిన్నముగ ల్‌ హింవయిడినవ్వుడు శబ్ద చవమాణము ప్రమాణాంతరనుల కనోచర మగువిషయమును ఇెప్పి తీరవలయును, అదియును ప్రత్య శూదినోచర మగువిషయమునే చెప్పు నేని యనువాదమాత్ర, మే యగునుకాని వ్రశ్యతవ్రమాణము శానే రదు కదా ! కావున పరబృషామును గూర్చియు నాతని లతుణములను గూర్చియు వేద మెట్లు చెప్పిన నశ్లు యంగీకరించి తీకవలయును, మజీయు నావేదనము జీవ బ్రహములకు నభీేదమునే యుపబేశంచు నను విషయ మునుబట్టి చూచినను ఈవిషయమే సిద్ధాంత మగును. జీవుండు సత్మ జ్ఞానానందరూపుం డను విషయము శీకీలములగు నసుభవములతో నే నిరూపింపయడెనుకదా ! ఆకనికి నభిన్నమగు బృహము మాత్రము ఛిన్నస్వరూవ మగుట యొట్లు? కావున పర ట్ర హము కూడ సచ్చిదానంద రూవ మనుట నిర్వివాదాంశము. ఉపనిషత్తులును ఈ కారణమువలన ట్‌శ్రత్తగ మసి ఇత్యాది మహావాక స్థములమూాలమున నీజీవ బ్ర హను లకు భేదము లే దని 'యేకవాక్యముగం జెప్పుటయెకాక “నేను బ్రహ ఛిన్నుండను; దుణిఖరూవుండను; సంసారిని* అను మొదలగు భాగంతు లనుగూడ నివారింపుచున్నవి. ఇదియే శా స్రైర్థసంగ్రహము. అప. ఈలీతిన సర్వశా స్రార్ధముకు సంత్షేషముగం జెప్పి దానిని విస్తరంచువాండై యా మేపసమాధానములతో బంధస్వరూవమును విపరింపుచున్నాండు:--- న్లో, అభానే న పరం వ్రేమ భానే న విషయే స్పృహా, అతో భానే ప్యభా తాఒసౌ పరమానంద తౌఒత్మ నః, కై

త్త [వివేక వ్ర రణము . 20 వ్యా, ఆత్మనః పరమానందరూవత్వమాశ్షీవతి.....అభాన ఇతి, పరమానంద రూవక్వం న భానతే ఖాసలేవాం అభ్గానేఒప్రతీతౌ న వరం స్కేచూత్క నిరతిశయ శ్నే వోనస్యాద్వి మయ సౌందర్యజ్ఞాన జన్య త్వా 'ల్చేవాస్య భాశే చ,తీతౌళు నిషయ్‌ నుఖసాధనే చగాదౌ తజ్ఞన్యే నుఖీవాస్ప ఎవో ఇచ్చ్భాన స్యా శృలప్రాజ్తూ సత్య్యాం సాధనేవా సృనువవళ్తే? నిత్యనిరతిశయానందలా భే సతి క్షణిశే సాధన పారతం త్ర్యాదిదోవ, దూషితే వైమయికే సుఖీ స్ప ఎవోఒయోగాచ్చ తస్థాన్నానందరూపతాక్మన ఊప వన్న్నేతి ప్రకారాంతరస్యాత్యసంభవాళ్మైవమితి పరివారలి.._.అత ఇతి. యతోనాభొన వథతయో రుభయోరవీ దోపో2ఒ _ప్యుతః కారణాదాత్మ నోఒసౌ వరమానందతాభా-నేఒవి ప్రతీళా సత్యామపి అభానతా న వ్రకీశా భవతి. టి. అభా నే=ప్ర,కాళింపకపోయినయెడల (అక్మ స్పష్పముగ తెలియంబడకుండిన యెడల్సు పరం ఆ ఫవూర్వము చెప్పినట్లు సర్వోత్క్చృష్తమెను ప్రేమ ప్రీతి, నజఆత్మ యందు కలుగుటకు వీలు "లేదు (విషయము స్పష్తముగం ,కాళించిననే కదా దాని యందు రాగచ్వేమములు కలుగు ననుట), భానే=అయాత్మ ప్రశాళించునేని, విషయే ఇతర పదార్థములయందు; స్పృహోజఆళ (వీనివలన మన మానందము ననుభవింపవలయు నశు నాళ, న = కలుగదు (ఆళ్ళ పరిఫూర్రానందరూపు:డు కావునను విషయములు ఆక్క భిన్న ములుగాకు, పరిచ్చి నాష్టనందరూపములుణాము ఫావించంబడుచున్నవి కావునను (ఆత్మను చూచిన పీదవ విషయములపై నిచ్చ జనింప దకుట.,) అత!ఃజఈకారణమువలన, ఆక్మన॥ = జీవునియొక్క అసౌజఈ, పరమానంద తా=అనందరూవము, థౌనే అసి ఇ 'ప,కాళించుచున్నను;, అభాతాజ ప్ర కాళింపకున్నది యనవలయును. తా, ఇవ్పటికి సంజేషమముగ శా స్తార్థము.. వివరింప. బడెను, ఇంక నిదియే సవిస్తరముగ విమర్శింపలబకును. వైనం జూవీన యుక్తుల వలన జీవుయ సక్యజ్ఞానానందరూవుం డనుట స్పష్టమయ్యేను కదా |! దీనివై నొక యామేషమునకు నవకాశము కలదు. ఈజీవరూపము స్పష్టముగ ప్రశాశంచునా? లేదా? ప్రకాశించు ననినచో నప్పుడు అల్బానందమును శలిగించు నితర పదార్థముల వై 6 ట్రే యుండుటకు వీలు "లేదు. సామ్రూజ్యము దొరకినవెనుక చిన్న యుదో్యోగముల నర్థించువాం డెవ్వండైనం గలండాః తానే వరమానందరూఫుండై నచో, బహు వ యాససాధ్యము లగు నల్చ్పనుఖనుల నెవ్వండైనం గోరునా ఇత ప్రకాశింప దనినచో సర్వానుభవసిద్దమై సర్వాాధికముగ ఆత్మ

850 శ్రీ చేడాంతవంచదళశి, వ్రథమవ్రశరణము యందుం గన్నట్టు ప్రేమకు గతి లేకపోనలనీవచ్చును. వస్తువు రమ్య మని అెలియకున్న దాని నెవ్వడును ప్రే, మింపనేరండు కదా ! ఈ వస్తువ్రేమసంబంధ మనాదియే మైనను పరస్పరకార్య కారణథధావము నకు మాత్రము భంజక 'మేదియు "లేదు. కావున ఆత్మ (జీవుడు) ప్రకాశించుచున్నాం డనినను దోషమే, లేవనినను దోషమే యగు చున్నది,

వి. కావున నీసంశయమును నివారించుట యావశ్యకము, అళ్యకు సత్వహాపము ళ్ఞానరూపము అనందరూపము అని మూండురూపములు కలవు, అందు త్త వ్రళ్లానరూప ములు ప్రశాళించుచునే యున్నవి. వ్రకాళింవ కన్నను వానివలన దోమీద్భావన చేయుటకు వీలు లేదు, కావుననే శేవల మాసందరూసమునుబట్టియీ యాత్యప్రకాశా (ప్రశాశముల నిర్ణయించుటకై డోపోద్భావన చేయంబడెకు.. దీనికి సమాఢథానము లేక పోలేదు. ఆగుటయు కాకపోవుటయం నని శండుమ్మాత్ర మే. నియతము అనియు, వాని యందు దోషము కలిగినచో నిథ; సమాధానమునకు నవకాళశ ముండ దనియు భావించుట తగదు నంవూర్జముగం శాకయు, కాకపోవకయు మధ్యస్థమె యుండుస్థితులు కూడ గొన్ని కలవు. అర్థసిద్ధము లగు కార్యము లన్నియు సీజాలిలోనివే కావున జీవస్వరూ పము కూడ నిట్రిదియే యనవచ్చును. అది ప్రక ళించుచుండియు (ప్ర,౩ాళించకున్నది.

అవ “ఇది యొట్లు ? ఒక్యనియందు విరుద్ధధర్శ ము లుండునా” అనిన సమా 'ధానము వెప్పచున్నాండు;-

న్లో 4 అ భ్యేతృవర్హమధ్యస్థవు త్రాధ్యయనశబ్దవత్‌ ని భానేఒప్యభానం భానస్య చతిబంభేన యుజ్యతే, [2

వ్యా నన్వేకస్య యుగపద్భానాఖానే న యుజ్యేతే ఇత్యాశంక్య కిమిదను యు క్తత్వం అదృపచరత్వ మువవ 'త్తిరహితత్వం చా! నాద్య ఇ త్యాహా-..అభ్యేతృ వన్లేతి, అభ్యేశ్తూణాం చేదపాఠకానాం వర్ష్గ$ సమూవా స్తస్య మభ్యే తిష్టతీత్య భ్యేతృ వర్ణమధ్యస్థ$ నఛాసొ పుక్రశ్చేతి తథా. తస్యాధ్యయనం తళ్క రకం పఠనం తస్య శజ్దోధ్వనిర్భథా బహిస్థృస్య వితుర్భాసమానోషవి సామాన్యతోభాస లేనవిశేషతో౬ యం మత్పుత్రధ్వనిరితి తథానంద స్యావి భానేఒవ్యభానం భవతీత్యర్థః ద్వితీయం వ్రృత్యాహ--భాన స్యేతి. భానేఒవ్యభాన మి త్యేతదత్రాన్యనుమంజనీయం, భానన్య స్ఫురణన్య ప్రతిబంభేన వత్యుమాణలకుణేన భాజేఒబ్యభానం సామాన్యుతః వ్ర,తీతా వనీ విశేష కారేణాప్రతీతిర్యుజ్య లే ఊపపద్యక ఇత్యర్థః

తత్తవివేక వ్రశరణము వ! టీ, అభ్యేతృ - .శబ్బవల్‌ . -ఆభ్యేళ్ళ = అధ్యయనము వెప్వువారియొక్క_; వర్షణ సమూవాముయొక్క_, మధ్య=నడుమ, స్థణడాన 3 ఫు త్ర ఇజఫు శ్రు,నియొక్క అధ్యయన శబ్బపట్‌ =అధ్యయనము వెప్పుధ్వనివ లె భావస్య=వ్ర, కాశముయొక్కం_ (జీవుని యానంద స్వరావము ప్రకాళించుటయొక్క), ప్రతిబంభేనజతిరస్కారము చే భాచేఆపి=వ్రకా శించుచున్నను (సామాన్యుముగ ప్ర, ౩ శించుచున్నను); అభానం ౬ ప్ర,౩శింపకుండుట (విస్పష్తముగం బ్ర;కాళించకుండుట్యు యుజ్య తే జ యంుంక్రియుక్త మగును శా. పైన చేసిన నీద్ధాంతములో నామేవ మేమియు లేదు, ఆత్మ స్వరూపము వ్రకాశెంచియు. ప్రకాశింపకున్నది యనవచ్చును. ఒక్క సదార్థమునందు విపద్ధధర్మము లుండలగాడ దనుట యిచట నీద్ధాంత భంగమును కలిగిందనేరదు. ఈయా నే.వమున నీయభిప్రాయ మేమి వికుద్గధర ములు గలవదార్గములు లోకమునం గానవచ్చుట లే దనియా?! లేకోనాబేక్షమును నీద్దాంగేము చేయుటకుం దగిన యు కులు లే వనియా! త్తందు -మొదటివత్తవవే యుక్తము కాదు, విరుద్ధధర్మనములు కలపదార్థము లనేకములు లోకమునం గానవచ్చుచున్నవి, విరుద్ధఢర్మము లనంగా శీత్రోస్టూదులవంటివి కావు, సామాన్యవిశేష భేవములచే భిన్నములైన ధర్మములే యని లెలిసీఫొనవలయును. జీవునిగనార్చి చెప్పిన వ్రకాళా వ్రకాశములు నిట్టివే. *జీవ్రండు సామాన్యముగ ప్రకాళించుచున్నను విశేషముగం ,బ,కాశింపకున్నాయ” అని మాత్రమే పై నీద్ధాంతము చేయలుడె నని గ్రహింపవలయును, విచారించిన నివి వికద్ధథర్మ ముళతే కానేరవు. సామాన్యవిశేషభావములే పరస్పరభిన్నములు కాని వ్రకా శనమునకు వికుద్ధగుణ. మేదియు శాలేనుకదా ! వి. ఇట్రిపదార్థములు లోకములో ననేకములు వ్రత్యతుగనోచరము. లై యున్నవి, వలువురు బౌలు రధ్యయనము చెప్పుచున్న సమయమున వారలతోంహాడి యొకనిఫు శం డువై న్స్వరముతో నధ్యయనమును ఇెప్రుచున్నను 'వెలుసలనున్న తండ్రికి ఇది నా పుత్రునికంఠధ్వని యనో స్పష్తముగం 'జెలియదు కడా ! ఇంతమ్మాశ్రమున నాఫుత్రకంఠ ధ్వని యచ్చట "లేదా? ఉన్నది. ఊన్నను విశేషముగం చెలియంబడుట లేదు. శబ్దసామాన్య క్షనము మ్మాక్కమే యచ్చట కలదు గాని ఇది పుత్రకంఠధ్వని యిది యితరుల కంఠధ్వని యనువి'శేషజ్ఞానము మాశ్రము లేదు. ఇట్లే జీవునియానందరూపముగూడ సామాన్యముగం ట్రిక్‌ శంచవచ్చును; విస్పస్త్టముగం (టగ్‌ శింవక పోవచ్చును. కావున 'మొదటీవత్సము

ణి శ్రీ వేదాంతపంచదళి, వ్రథమవ్రశరణము శాశ్రయించిన మాసిద్ధాంతమునక భంగము శలునదు. ఇంక శెండవవతము నాశ్రయించు టకును వీలు లేదు. లోశానుభవసిద్ధ మైనసిద్ధాంతమును. స్థాపించుటకు యుక్తులు "లేక పోవునా! సామాన్యముగ6 బ్రశాళించియు విశేషముగం బ్రకాళింపకుండుట "చేదియైన నొక ప్రతిబంధ ముండవచ్చును. ప్రశాశమునకు 'ప్రతిబంధము కలిగినచో నది స్పష్తము 'కాకపోపచ్చును;మిగుల మాలిన్యము గలయద్దమున౦ దున్నదీసముప లె: బృకాశస్వభావము కలవాం డగుటచేం నగొంతవజకు నాతండు (జీవుడు ప్రకాశింపవచ్చును. కావున మౌ సిద్ధాంతమునకు "నెట్లును భంగము "లేదు. జీవరూపము ప్రకాళించియుం బ్ర కాళింపకున్నది. అవం జీవవృకాశమునకు ప్రతిబంధము కల దంటిరి కదా. దానికి స్వరూప "మేమి + యనిన సమాధానము ఇెప్పుచున్నాండు:లా- న్లో, వ్రతిబంధోఒ_ఫ్టి భా తీతి వ్యృవహారార్హ్హవ స్తుని, త న్నిరస్య విమద్ధస్య త స్యో త్పాదన ముచ్యతే. 18 వ్యాః కోఒసౌొ వ్రతిబంధ ఇత్యత అవా:---ప్రతిబంధఇతి. అ స్తి భాతీతి వ్యవ

• వోరార్ట వస్తుని అస్తి విద్యతే భాతి వ్రశాశత ఇల్యేవంవ్రకారం వ్యవహారమర్హ త్రీ త్య శ్లీభాతీతివ్యవహారార్హ్యం తచ్చ తద్వస్తు చేతి యథా తస్మిక - తం ఫూర్వోక్తం వ్యవ వారం నిరస్య నిరాకృత్య వీరుద్ధస్య నాస్తి న భాతీ ల్యేవంరూపస్య తన్య వ్యవహారస్యో త్రాదనం జననం ప్రతిబంధ ఇళ్యుచ్య లే, టీ. అస్తికలదు; భాతి = ప్రకాశించుచున్నది. ఇతి = అని వ్యవవారార్హ్శ వస్తుని-వ్యవహార = వ్యవహరించుటకు అర్హ = తగిన వన్తుని = బ్రవ్నాభిన్నజీవరూప ముగు పదార్థమునందు (వాస్తవస్థితిలో స్పష్టముగచే వ్రకాళించుచు నున్న జీవుని యందు); తత్‌ =అవ్యవవోరమును; నిరస్య జ త్రోసివేసి, విరుద్ధస్య=దానికి విరుద్ధమైన (శేదు ప్రశాళించుటలే దకున్వరూపము గల); తస్య=ఆవ్యవవారముయొక్క) ఊత్నా దనం == ఫుట్రించుట (అట్టు వ్యవవారించుట). త్రతిబంధ ణా ప్రతిబంధ మని (ప్రకాశ మునకు నాటంక మని), ఊచ్యలే = థెవ్చంబడుచున్నది. తా, వ్నాస్ట్రవస్థితిలో. నీ జీవుడు స్పష్టముగనే వ్రకాళించు చున్నాండు, మనుజులు వానిని వ్రశౌశింపనివానిగ భాఫంతిచే భావించు చున్నారు, ఈవిధముగ చేయు భావన యేది కలదో అదియే వ్రతిబం ధము, “కలదు; ప్రకాశించుచున్నది.” అని వ్యవహరింపందగిన పదార్థ మును విరుద్ధముగ “లేద్యు వ్రకాశించుట లేదూ” అని వ్యవహరించు టయే వ్రతిబంధము, ఈ ప్రతిబంధమువలననే జీవప్ర కాశ వమూాటంక

తత్త్వవివేకవ్రకరణము తికి సఆిపయడి యున్నది. వ్రకాశస్వరూవుం డగుటచే నాతండు మనోహం శా రాదులతో: గలనీ విభాగము చవేయరాకుండం గొంత వ్రకాంచు చున్నాండు. ఇదియే యాతని సామాన్య ప్రకాళప్రకారము. వీడు జీవుండు; ఇవి ఇంద్రియములు.” అని వ్రల్యేశముగా నెలుంగుటయే కదా వికేషప్రకాశ మనంగా నర్థము కావున నీవ్రతిబంధ ముండుటచే జీవ రూవము చ్రశాశించియు ప్రకాశింప కున్నది. *జీవుయ కలం డనీ యంద ఆకును లెలీయును కదా! ఇం దవ్రకాశ మేది కలదు, ఆయనయుక్క_ యానందరూవము మాత్రను చ్రకాశింపకుండిన చ్రశాశంపకుండ నిండు, దానికి వైంజెప్పిన వ్ర తిబంధ ముండిన నుండనిండు” అనిమెద 'వేమొ వినుము, జీవస్వరూపము కల దనిమాత్రమే కాక ప్రకాశించు చున్నది యని కూడ సామాన్యముగం టెలియుచున్నది యని మేమును వెప్పుచునే యున్నాము. విశేసషముగ మాత్రము దెలియలే దను చున్నాము, విచారింవంగా జీవుని యథార్థస్వరూషము 'దేజాదులకం కె 'వేజైనదిి సుఖదణిఖాదిసంబంధములు లేనిది. ఇంత యేల 1 ఆతండే పర మేశ్వరుండు, ఈ యఖార్ధరూప మెవ్వరికై న స్పష్టమగుచున్నడా! లేదు కడా! ఇ ట్లగుటచే శేవలసామాన్యజ్ఞాన మున్నను లాభకారి కానేరదు, మజీయు నీసామాన్యజ్ఞానముకూడ వివేకవంతులకు మాత్రమే కలదు. కాని సర్వసామాన్యముగ _ నెల్లరకు లేదు, చేహమున్లే' యాత్మగా భావించి వాదించువారలు కూడం గలరు కదా! కావున జీవస్వరూప మంతయు ప్రకాశావ్రకాశములతోనే యున్నది యనవలయును. ఈవిచారణ యానందరూసము నొక్క_దానినే కూర్చినది మా త్రమే యనుట తగదు. అది వాదనుకొటళై మాత్రమే యుపలతుణార్థముగ (“ఈయానందరూపప్రకాశమును గూర్చి చేయబడిన నిర్ణయము నాశ్రయించి సత్యజ్ఞానరూపములయొక్కయు స్వభావమును. నిర్షయింప వలయును” అని యూహించుటకు సాధనముగ) గ్రహింపంబడె నని మున్నే వివరించి యున్నాను, కావున నెట్లు చూచినను “విపరీతభావనా రూపప్రతిబంధమువలన జీపరూసము తదభిన్న మగుటచే బ్రవా రూపంబును ప్ర్రకాశించుచుండియు. ప్రకాశింపకున్నదిి యనుటయే సిద్రాంతము,

ల. వేదాంతి

ణే శ్రీ వేడాంతపంచదళి ప్రథమ ప్రకరణము అన, ఈవిధముగ వివరీశజ్ఞాన మే ప్రతిబబథ మని వెప్పి చానికి 3హేశువుకు చూపుచున్నాండు:లా శ్లో ॥ తస్య "హేతు స్పమానాభిహారః పు త్ర ధ్వనిశు,తా, ఇ హోజఒనాది రవిదైస్ధవ వా్ధామాహహైకనిబంధనమ్‌. మే వ్యా ఊ కృలకతణస్య ప్రతిబంధస్య కారణం దృష్టాంతదాక్థాంతికయో॥ః శ్రమేణ దర్శయతి---తస్యేతి. పుత్రధ్వని శ్రుత పుత్తధ్వని శ్రవణలకుణే దృష్టాంే తస్య 'పృతిబంధస్య కూతు! కారణం నమాన అళ్గిహారః బహు? సవా పఠనం, ఇవా దార్హాం తిశే వ్యామోమోకనిబంధనం చ్యామోహానాం విపరీతళ్ఞానానా మేకనిబంధనం ముఖ్య కారణమనాదిరుత్ప్స త్తిరహిళా మవిద్యాం వత్యుమాణలతణా ప్రతిబంధస్య కూరు శే రితృర్థఃిః టీ పు శ్రధ్వనిశ్రుతౌ = పక్క జ పుత్రునియొక్కం ధ్వని = కంఠధ్వనిని, శ్రులే” = విుటయందు (“అభ్యేళ్ళవర్ణ మధ్యస్థ" అను శ్లోకమునందు వెప్పయిడిన బృషాంతమువ ఎదు, శస్య=ఆిప్రతిబంధమునకు (ఫు ్రు,నికంఠ ధ్వని వినంబడకుండుటకుం శారణమైన యాటంకమును); హేతు$=కారణము? సమానాభివోరః - నమానజపలువురి తోళలసి, ఆభ్గిహారః = పలుకుటయే (అఆజేకల కంఠధ్వనితో గలసివచ్చుచుండుటళే పుతృకంఠధ్వని విభాగించి యెతుంగుటకు వీలు కాకున్నది యశుట) ఇవా ఇ ఈజీవుని విషయమునందన్ననో; వ్యా మోహైకనిబంధనం - వ్యా మోహజనిపరీకజ్ఞానమును, నీకజ ముఖ్యముగ) నిబంధనంజకూర్చునట్టి (విపరీతజ్ఞానముకు కలిగించు); అనాదిః=డాత్ప త్తి శేని అవిద్యా నీవ=ివిద్యమే) (దీనిలక్షుణము క్రింద చెప్పండును.) ఇ్వాతు$జ కారణము తా, ఈ ప్రతిబంధము "దేనివలన కలిెగినో చెప్పెదను వినుము. అధ్యయనము చేయి చున్న బాలుననడువము నున్నపు శత్రు, నియొక్క కంఠ ధ్వని ప్ర త్యేకముగ గ్రృహింపరాకుందుటకుం గూడం బ్రతిబంధమే కారణ మగు ననుట నిర్భివాదాంశ ము, వ,కాళావ్రశాళ ములు కల చ్ర తిపదార్థమునందును నీ వ్రతిబంధ మే విశేషజ్ఞానాభావమునకుం గారణ మగుచుంక్షు నని యిదివటికే వివరించి యున్నాము కదా! పవ్రతిబంధ లషణ మిచ్చటంగాడ (పుత్రుని కంకధ్వనిని వినుట యను దృష్టాంతము నందుం౧నాడ) సమన్వయిం చును, పుత్రు,నికంఠకధ్వనియు కలదియే; వాస్తవ స్థితిలో చక్కగాం బ్ర శౌశించుచున్నదియే. లేనిదానివలెను ప్రకాశిం పనిడానివ లెను విపరితజ్ఞానముచే భావింపయబడుచున్న ది... కావున

తత్త్వవి వేకప్రకరణము తక్‌ ద గ్రష్రాంతమునందును చకాళా చకాళ ములకు చతిబంధమే "కార ణము, వ్రతిబంధ మనంగా విపరీతజ్ఞాన మే యని యిదివణకే వివరించి యున్నాను. ద ప్రాంతమున నీవిపరీతజ్ఞానమునకుం గారణము తోడి 'చాలుకకంఠధ్వనియే. పలుశ్రరతోం గూడి చదువుచుంకుటచే నొక్కని కంఠధ్వని విభాగించుటకు వీలు లేకున్నది యని యొల్లరకుం బెలినీన . విషయమే శదా! అక్ష జీవుని విషయమునందును విసరీతజ్ఞానమున కొక్క_కారణము కలదు. అదియే సర్వలోకమోహినియగు నవిద్య(అజ్ఞా నము) డదీనిస్వరూపము క్రింది న్లోకములలో సవిమర్శముగ నిరూవింపం బకును.

వ. “ఈవత్తము యు క్రియుక్తముగ నుండలేదు, జీవ బ్రవ్మాములకు "భీదము "లేదంటీిరి. ఆతత్వము వ్రశాళించియు ప్ర శాళిందకన్నదిగో యంటిం. దానికి గారణ మళ్ఞాన మంటిర. లోకమున చేతనజడపదార్థములు శండు మాత్రమే శల వంటిరి. అందును వేఠనవదార్థము బీవబృహ్థాత్యకమైనది యొక్క_టియే యంటిరి ఇం దీయళ్డాన 'మెవ్వనికిం గలదు జీవున కనిన నాతనికిని ్రవ్హామునకుశు భేదము లేకపోవుటచే ట్రవామునశే యనవలయుకు. ఇది యిష్టము కాదుకదా? ఇక జడమునకు నజ్ఞాన ముండు ననుట సంభవింప దనుటయీ నిర్వివాదము, తెలిసికొనంగలవాంజేకదా తెలిసికొనకుండు ననందగియుండును మనోధర్శ మగుజ్ఞానము మనోరహితము లగు జడముల కెట్లు కలు గునుక అనియెదవేమొ విశుము, వా వ్రవస్థితిలో జీవబృవ్తములకు "భేదము లేకపోయినను లోకానుభవము ననుసరించి చూచిన భేదము కలదు పరమార్థమునందు "లేకపోయిన వ్యపసోరమునందు భేదము కలదు, ఈ భేదము నాశ్శయించి యా అజ్ఞానము జీవునప కల దనవచ్చును. దానివలన నాతండు స్వస్వరూపభూతుం డగువరమేశ్వరునిం దన కంటె భిన్నునిగం దలంచుచున్నా.: డనవచ్చును, “ఇట్లు వెప్పిన “జీవ్రండు అజ్ఞానము వలన శస్నే తనకంటె వేజుగం దలంచుచున్నాండు అనిన య జ్లైనది. (ట్రహ్మామునకుం గూడ నజ్జాననంబంధము నంగీకరించిన ట్రైనది” అనియెదవేమొ అట్లు గాదు, వ్యావ వోరికభేదమువలన జీవబృహ్యము లభిళ్షు లై నను భిర్నులుగా భావింపంబడుచున్నారు కదా! మళీయు తన్ను తానే తనకంటె భిన్నునినగం దలంచుటయుం న వసిద్ధము శాదుం అవివేకులు వదుగు రొక కార్యమును సాధింవంబోయి మజణల తమ "లెక్క ౦చుకొనవలసీ వచ్చినచో నందు లెక్కించువాండు తన్ను విడిచి తక్కినవారిని మాత్రమే "లెక్కించు కొనుటయం6 గల దని లోకమున ప్రసిద్ధి కలదు. (ఈదృష్తాంతము గ్ర, ౧థమునంజే మున్యుందు స్పష్టము కాలలదు.) అప్పు చా లెక్కించినవాండు తన్నే యక్యునిం భావిం

ఏ శ్రీ -వేదాంతపంచదళి, వ్రథమ ప్రశరణము చిన వాండగుకు కదా! మణీమయం నున్మ్య త్తులు విచారపరాయణలం మొదలగువారు రమ తోం చామే సంభాషీంచుకొనుచుండుటను జూచుచున్నాము.స్వపష్నమున ౧దును సంస్కా-ర వశమున తనయంజే కల్పింపంబడి తానే యయ్యున్న వఏివిధపదార్థముల చాశే శనకంటె భిన్నములుగ భావించి ఫురుమవుండు వ్యవహరించుచున్నా6 డనుటలో వివా చములేదు. ఇ ట్లగుటచేం దగిన కారణ మున్నప్పుడు తన్ను తనకంటె నన్యునిన భావిం చుట యొక విరుద్ధాంశము శాదు, “జీవి, హ్యములకు వ్యావహారిక భేదము శల దని కన్నే యాథారము చేసికొని వాదించుచున్నారు. పరమార్థ స్థితి యొకవిధముగ నుండల గేవల వ్యాపహారికస్థితి కార్యసాధక మగుట యెట్లు!” అనియెదవేమొ. వినుము, ప్రపంచము నందలి సర్వవిషయములుకు ఈచ్యావవోరికస్థితి నాశ్రయించియే ప్రవ ్రించుచున్నవిం సర్వశవెస్త్రములును పని న్యాక్రయించియే యుపటేశింపుచున్నవి. సర్వకార్యములును దీని న్మాశ్రయించియే జరుగుచున్నవి. కావున. ప్రస్తుకజీవ, వ్యా భేదనిషయముశుగూర్చి ఈ యాశేవము వెల్లదు. చూడుండు. పరమార్థస్థితి ననుసరించిన బేనికి నవకాళముః కలదో? ట్ర వము సత్యక్షా నానందరూప మనియు, నిర్వికార మనియు శ్రుతి ఇవెనుచు న్నది; జీవుడు కూడ నట్రివాండే యని నిరూపించియున్నాము, ఆశండం సాశ్సీ యగు టచే నితరపదార్థములతో సంబంధము. కలుగ దని నిరూపించియే యున్నాము కదా! ఇప్పటికి చేతనళళ్వ మొక్కటియైనది, ఇపుడు శాస్త్రము 'లెవ్వనింగూర్చి ధర్మ ముల నుపజేశించును! నీతుల చెలింగించును! చికి త్సాదుల బోధించును! గ్రచవాతారకాదుల వివరించును! సృష్టిస్థితి ప్రశయముల నిర్ణయించుకు! అక్క క్జానము 'ప్రశటించును! నర్వ శాస్త్రములును హితస్రా ప్పిని చూర్చియు నహితనివృ త్తినింహార్చియు మ్మార్రమే కచా ప్రవ ర్రిరంచుచున్నవిం నిత్యశుద్దుండై యానందరూఫపుండై యుశ్పత్తి విసాశములు లేని చాండ్రై యున్న వరమేశ్వరునకు హిత “మెయ్యది! అహిత "మెయ్యది! ఆయన చేనిని పర్మిగ్ర్యహింపవలయును! 'జీనిని విడువవలయుళు? ఎవ్వండైనను తనకుం గల సుఖమునకం టె నధికనుఖమును సంపాదించ బ్రయత్నించుకూ పర మేశ్వరుండన్ననో స్వయముగ"నే వపరమానందరూపుండు, చ్రతివాండంకు దుఃఖమును పరిత్యజింపంజూచచును; ఆదుఃఖము భాంతిసిద్ధ మగుటవే నెప్పటికిని బొ త్తిగనే లేదు కావున దానివలన బర మేశ్వరునకు నంబంధ మెట్లు కలుగును. కావున సరమార్థ స్థితి చాశ్రయించినచో జీశాస్త్రమునకును ప్రవృ త్తియే కలుగదు! అన్ని శాస్త్రములను ఇవ్యావహారికస్థితి నాశ్రయించియే ప్రవర్తిం చుచున్నవి. ఇట్లుండ వేదాంతశాస్త్ర మొక్క-టి మ్యూత్ర, మట్టు ప్రవ ర్తింపగూడ దను నిర్భంధ సుమి! “ఇట్లైన సీపరమార్థ స్థితియే యసక్య మేమో! ఇదియు 'వేదాంతశాస్త్రమా చేర నిర్ణయింర బడినదియీ కదా అనియెద వేమొ, ఈవాదము నిలువదు* జీవబ, "ప్తైశ్య

తత్త స్రవివేక చ్రకరణను 8 మును గూర్చి సవిమర్శముగ మున్న్నే విపరించియంన్నాము. శాన్ర్రమంతయుం నూడ దానిని గూర్చియే వివరిందంబోవుచున్నది. మణజియు నిళరశాస్త్రములు నిర్ణయించిన "భవము ప్రమాణాము కాంగా యథార్థమైన య భేదము మాత్ర, మళట్లేల కా రాదు? “భేద మనుభవములో నున్నదికచా ౯ యనియెదవేమొ. అనుభవ మంతయు యథార్థముగ"ే యుండపలయు నను నియమ. మెచ్చట నున్నది! శ్రాటియందు సర్సమును చూచుటయు వ్రశ్యమెనుభవమే కదా ! మ౪జియుం (టచూణాంతరసిద్ధము లగు విసషయ్యుములం బెల్పిన శ్యాస్త్రములే కా వని యిదివజణే నిరూపించి యున్నాము, శావున విభారించినచో వేదాంతశాన్త్ర మొక్కటియే. శాస్త్రము (వరమార్థమును చెల్పుశాన్తము తక్కినవి స్వర్దాదిరూవము లగు కొన్ని యఫూర్వవిషయముల బోధించుచుండుటవే నాయానిమ యములయందు శానస్త్రములే (ప్రమాణములే) యైనను 'ప్రస్తుకవిషయమున (జీవబ్రవా 'భేదా భేదనిషయమున) మాత్రము శాస్త్రములు (ప్రమాణములు శానేరవు, అది యట్లుండె. పైవిమర్శము ననుసరించి చూచిన వ్యావవోరిక భేదము నాశ్రయించి ఆజ్ఞాన మునకు జీవునితో సంబంధమును ఇెప్ప్తుటవలన విరోధ మించుకయు లేదు.

“ఇ ట్రయినను మివత్సుము నిలువదుం ఈయిజ్ఞాన 'మెవ్వుడు ఫుట్రినది 1 జీవ్పం జెచ్వుడు జనించెను 1 అజ్ఞానము "లేకన్న బీవ జ హభేదము "లేదు; జీవ బృహ భేదము "లేవన్న నజ్ఞానమున 'కాశ్ర్రయము “లేదు” అనిమయెదవేమొ విశుము, ఈయజ్ఞాన మనాది. జీవుండును అనాదియొం అజ్ఞానవోమున నాళం డనుభవించు సంసారంబును అనాదియొం చక్రమునకు నారంభ మిది యని "లేనట్లు ఈసంసారచ్యక్రమునకుంయూడ నారంభ మిది యని లేదు. అట్లుండకపోయిన నయు శ్తమగునుకదా యనియెద వేమొ. నీచేని యొకచాని నారంభముగం కొని మాత్రమే వ్యహారమును సమర్భి ౦చుకొనవచ్చును.. ఇట్లుకాక యొకటి యవశ్యముగ నారంభ ముండితీరవలయునన్న చో న'ేకవిరోధములు వచ్చును బహుశాలమునుండియు నిర్శలమె నిర్వికార్వమెయున్న బ్రవ్హమునుండి యాకస్మికముగ జీవుం డొక్కండు తదభఖిళ్నుం డయ్యును సంసారిమై య.దయించె ననిన నాకస్కికఠ్వము వచ్చును. ఊన్నట్లుండి కారణము లేకయే యేదియో యొకటి కలిగె ననిన నది యు క్రికి నిలువదు కదా ! మతియు నాజీఫవుండు నిరర్ధకముగ తా చేమియుం 'జేయకయె బహువిధ నుఖదుఃఖముల ననుభవించె ననియుకూడ ననవలసివచ్చును. 'మొట్రమొదట జీవునకు నుఖ దుఃఖెహేతువు లగు ఫూర్వకర్యములు "లేవుకదా! ఇదియు నసిద్ధమే. ఇట్లు చేయని'బె వచ్చె ననిన నంతకం బె నయు క్లమేది కలదు ? ఇదియును?గాక, అది కలిగిన పదార్థములకు నంతము కూడ నుండవలయును. అప్పు డొకప్పటికి జీవుం 'డాశస్మిశముగా నళించు నన వలసివచ్చును. ఆప్వుడు అంత్యజన్థ మున చేసినకర్మ లు ఫలశరూన్యములై పోవలసీవచ్చును. ఇదియు అయు క్త మే కదా ! కావున జీవునకుంగాని, ఆతనిచే ననుభవిందబడు జన్మమరణ

ళం శ్రీ చేదాంతపంచదళ్క ప్రథమ ప్రకరణము రూ మగు సంసారమునకుంగాని అందలి నుఖదుఃఖాదులకుం శారణ మగు కర్మ కులానీ నర్వమునకును మూలకారణ మగు నజ్జానమునకుం గానీ యాది లేదు, అజ్ఞాన మనలా ఛొాంతియే యగుటచేతను, జీవాది భేదము దానివలన జనింఛినది మాత్రమే యగుట చేతను, దానికి (అక్టానాది నర్వ ప్రపంచమునకు నంతమా మాత్రము కలదుం త్రాటిని చూచి భ్యాంతివలన సర్ప మని గృహించినపుడు దీవముతెచ్చి “ఇది పాము కాదు కాడు” అని చూవంగానే యాళభ్య్రాంతి నళించునళ్లే నద్దురుజ్ఞానదీసమువలన కలది ప్రపంచము కాదు; సీవు జీవుండవు కావు, సర్వము పర్మబృహామే” అని చూపీన నప్పు కీభ్రాంతియు తొలంగు నని తెలిసికొనవలయును, కావున జ్ఞానోదయపర్యంతము అనా విగ నీజీవునకు నజ్జానసంబంధము కలదు, ఆ అజ్ఞానము జీవు నాశ్రయించి వరమేళ్వరు నాచ్చాదించుచున్నది. జీవవర మేశ్వరులు పరమార్థస్థితిలో నొక్కటియే యొనను వ్యావ వారిక భేదము నాశ్రయించి యిట్లు చెవ్పంబడె నని గ్రృహించవలయును

ఈెహీతువు కూడ చక్కులా నుండలేదు. ఊవాకు నందనివిషయముల నన్నిటి నిట్లే సమన్వయింపవచ్చును. ప్రమాణముల కనోచర మగుటచే నీపౌతువు అంగీ శార్యము కాదు, దీనికి దృష్టాంత మే లేదు. ఇట్టిహేతువు నంగీకరించువా ెవ్వరు! అని మెొదవేమొ విశము, మొవాదము మాకును సమత మే. ఈహేతు వప్రామాణికమైనను మాసిద్ధాంతమునకు కొంత "లేదు. మోందు మిక్కిలి దీని కస్రామాణ్యము కలుగుటయే మ్‌కు నభ్యర్థనీయము. నా _సవస్థితిలో ్రవాభిన్న మగు పదార్థ "మొక్కటియును లే దనియు సర్వమును కల్పిత మే యనియుంగదా మామతము. ఇవ్వుడు విభారింపుండు. మేము అనాదిత్వహేతువుతో దేనిని సాథింపవలయునో “జీవాజ్ఞానసంబంధము నట్టే సాధీంచితిరి కదా *” యనియెద వేమొ, జీవాజ్ఞానము'లే వరమా శ్ధస్థితిలో "లే వనిన వాని సంబంధముకు సాధించుట మతములో 'ెట్లు 'వ్రువేళించలోలదు 1 “అట్లెన దానిని మవ ప్రయాసతో సాధించితి శేల *ో యందువేమొ. ఆవని అనాది యగు సంపారవాననచే మోహిళులైై. “దీని కుక్స్తి యొన్నండు 1” అని విచారించ దలంచువారికొజుతై చేయంబడెనుం సిద్ధాంతమునకు మాత్రము దీనిని సాధించుటవలనం ్ర,యోజనము "లేదుః శావున నీయనాదిశ్వహేతు వప్రామాణిక మెనను మాసిద్ధాంతమునకు వోని లేదు. వీమళస్థు లీహేశువుచే తమ సిద్ధాంతముల సమర్థి ౦వజూళకురో వారిశే కడాయీ దోమ యుక్త మెన సిద్ధాంతభంగము కలుగుట, కావున నవిద్యాజీవులకుం గల సంబంధ మనాది యనుటలో సంశయము లేదు. ఇట్టి యవిద్యయే జీవునకు భ్రాంతిని కలిగించుచుం దనకుందానే సామాన్యముగం (బి;కాళించుచుండియు విశేషముగం ట్ర ౪ "ళింపకుండినట్టు చేసినది; శనయందు తనశే విపరీతజ్ఞానమును కలిగించినది

త్తత్త్వవివేకవ్రకరణము ళ్‌ అవ ఇశ నవిద్యాస్వరూపమును సోపోద్ధాతముగ నెహీతుకముగ వివరింపు చున్నాండు:ాా " వీ జో [బగ న్ల్‌ం చిదానందమయ ట్ర హా ప్రతిబింబసమన్వి తా, ఆళ్ళ లా సత్వ ద్ధని ద్ధ్‌ఫం యా౭ఒవిద్యే చ తే మఠ వ్యా ఇదానీం వ్రతిబంధహేకుభూతా మవిద్యాం 'ప్రతిపాదయితుం తన్తూల భూతాం ప్రశృతిం వ్యుక్చాదయతి.--చిదొనం చేతి. యచ్చిదానందరూపం బ్రవ్యా కన్య ప్రతిబింబేన ప్రతిచ్చాయయా సమన్వితా యుక్తా తమోరజన్స త్త్వగుణా సత్వ రజస్త్వమోగుణానాం సొమ్యావస్థాయా సా ప్రకృతి రిశ్యుచ్యతే. సా చ ద్వివిధా ద్వి వ్రశారా భవతి. చకారాద్వత్యమాణం ప్రకారం సూచయతి. నెహేశుకం టై శ్రవిధ్య మేన దర్శయతి.--నల్వేతి. స్వస్య ప్రకాశాతృకన్య గుణస్య శుద్ధి! గుణాంత రేణా కలుషీకృళతా అవిశుద్ధిః గుణాంకనేణ కలుషీకృతళ్వం తాభ్యాం సళ్వశుద్ధ్యవిళు ద్ధ్‌్యాం. 'తే చ ద్వివిధే మాయాడవిజ్యే మాయేత్యవిద్యేతి చ మతే సంమతే. విశుద్ధ సత్వప్రధానా మాయాం మలినసత్వప్రధానా అవిద్యేత్యర్థః టీ. చిత్‌. ...సమన్వితౌ-చిదానందమయ = జ్ఞానానందరూపుండైన; బ్రహ = పర్మబ, వాముయొక్క-: ప్రతిబింబ = ప్రతిబింబముతో (అద్దమునందు ప్రతిఫలించినముఖ 'ప్రతిబింబమువలెం దనయందుః బ్రతిఫలించిన బృ వాప్రతిచింబముతో),సమన్వి శాజకూడి నట్టిదియు, తమోరజనృత్వగుణాజసత్వరజ ' స్తమోగుణము లే రూవముగంగలదియు (సత్వ రజ న్తమోగుణము లెక్కువతక్కు,వలు శాక సమానముగ నుండుస్థితియే స్వరూపముగ6 నలు, వప్రకృతిః గం మూలప్రకృతి శలదు (ఇదియే కతనయందలి ప్రతిబింబముయొక్కం సామర్థ బ్రమువలన ప్రపంచమును నిర్మించి యందు జీవులను బహువిధములుగ సంచ రింపంజేయుచున్నది.) సా ఛజఅదియు, ద్వివిధా=శెండునిధము లై నది, "లేజఆశేండువిధ ములున్యు సత్వళుద్ధ్యవిశుద్ధిభ్యాం-సత్వకప్ర,5 -శరూప మగు సగ్వగుణాముయొక్కు, కుద్ధిజ నిర్మలక్వము చేతను (ఇతరగుణములతో సంబంధము లేకపోవుటయె శుద్ధి యనయడును). అవిశుద్ధఖ్యాం ఇ చూలిన్యము చేతను (ఇతరగుణములతో కలియుటయె మాలిన్యము); మాయావిద్యేజమూయయు నవిద్యయు నని (శుద్ధసత్వగుణము మాయ యనియు, అపరి పక్వగుణ మవిద్య యనియు), మళతే ఇ అంగీకరింపంబడుచున్న విం తా. అవిద్య యనంగా నజ్ఞాన మని సామాన్యముగ నిదివజుకే "కెలుపంయడి యున్నది. ఇంక దాని విశేషస్వరూపమును వినుందు, సర్వ చ్రపంచమునకును మూలకారణమై మూల చకృతి యను నొశ తత్వము

శం శ్రీ వేదాంతసంచదశి ప్రథమప్రకరణము శలదు, వ్రవంచనమున బవాుుఖీేదములతొో ననుభవములో నున్న సత్య రజ_స్త్వమోగుణములు సమానములై యొక్కువ తక్కువలు "లేక యుండు టయే దానికి స్వరూవము., ప్రవంచమునం గానవచ్చు ఇాంతవృత్తి సత్వ

గుణ మనియు, "కామళ్రో, థాదేయుక్షమై మనస్సును సంతో భింపం జేయు ఘోరవృత్తి రజోగుణ మనియు, మూశవృత్తి తమోగుణ మనియు

"కెలినికొనవలయును, ఈవృత్తులకు గుణములు కారణము లని యైనను

చెప్పవచ్చును,

వి. ఇట్రి యాప్రకృతి యనాదినుండీయు పరమేశ్వరునియం దున్నది; వరమేశ్వ

రుని శాధారము వేసీకొనియే ప్రవ ల్రింపుచున్నది. దీనికి నద్దమువంటి స్వభావము కలదు=

వరమేశ్వరుండు దీనియందు ి,తిబింబించియున్నాందు. అప్రతిబింబముయొక్క-

సామర్థ బ్రమువలన'నే యిది కార్యముల నాచరించుచున్నది, ఇంతమ్మాత్రృమువలన నై [న

సిద్ధాంతమునకు భంగము వచ్చు నని తలంవవలదు. శ్రుహాభిన్నమగు పదార్థము లన్నియు

శూన్యరూవములే యనియు; సంసౌరనిమగ్నులకొజవై మాత్రమే వ్యావహారిక భేద

మంగీకరింపబదుచున్నది యనియు జ్ఞ ప్రియం దుంచుకొనవలయును. మతియం “ఊనిక

యనునది యొక్కటిగ మాత్రమే యుండవలయు ననుట సామాన్యజ్ఞానమునకుంయాడ

నోచఛరమగు విషయమే, అవి ₹ండు కల వనినచో వానికి భేదము కల దనువిషయమును నిరూసించుట యశశ్యము కదా. స్వరూపావములు సమానముశ్రై యుండ భేదము కలుగుట సంభవించ దని మున్నే వివరించి యున్నాము, ఈకారణామువలన బహ వ్రశృతులయొక్క స్తలం (ఊనుకులు) భిన్నములుగ నుండుటకు గూడ వీలు లేదు. శావున నినియన్నియు “ప్రకృతి పురుషులు వేటుపసేజలుగా నున్నారు, పురుషుండు ప్రకృతియందు. బ్రతిబించించెన” ఆను మొదలగు విషయములన్నియు "కేపలవ్యావ వాోరికము లగుచుం చారమార్డి కతత్వమునకు బాధను కలిగింవనేరవుం

ఇట్టి పకృతి 'శెండునిధములుగ నున్నది. ఒళటి మాయ; శెండవది యవిద్యం

ప్రకృతి యనలా సత్వరజ స్తమోగుణముల సామ్య స్థితియే యని యిదివజుశే చెప్పీతిమిం అందు సత్వగుణము ప్రశాళరూవ మని స్పష్టము వేసితిమి. అది నిర్మలముగ నున్నప్వుడు మాయ యనంబడును. నిర్మలముగ నుండుట యనలంగా రజ స్తమోగుణాములతోం గలియ కుండుటయే. మఆియు నది యపరిశుద్ధమెనప్వుడు అవిద్య యనంబడును. అపరిశుద్ధ మగుట యనగా రజస్తమోగుణములతో. గూడుటయే యని తెలిసికొనవలయును. ఇట్టు పెప్పుటవే వశృతియందు కల దని ఇెన్చంబడిన చఅవాపలివింల మాశెండింటియందు నుండవలయు నని లేలుచున్నది కదా

తత్త గవివేకవ్రకరణము డే అవ, ఇట్లు అవిద్యా ప్రస్తావమువలన మాయాన్వరూవమునుగూడ వివరించి దానికిం (ఆవివరణమునకుం ట్రయోజనమును వెవుచున్నాండు:- న్లో, మాయాబింబో వశీళృత్య తాం స్యా తృర్వజ్ఞ ఈశ్వరః 16 అవిద్యావళగ స్ట సన్య _స్పదె సచిత్యా దనేకథా, వ్యా యదర్థం మాయా2-విద్య యో 'ర్ఫేద ఊక్త స్తదిదౌనీం దర్శ్మయతి---మూయా చింబ ఇతి, మాయాబింబ! మాయా,ప్రతిఫలిశళ్చిదాత్తాళాం మాయాం వశీకృత్య స్వాథిసీ కృత్య పర్తమానః సర్వజ్ఞ 8 సర్వజ్ఞ త్వాదిగుణకఃి ఈశ్వరః స్యాత్‌. ఆవిద్యేతి. ఆవిద్యావళ గోవవిద్యాయాం ప్రతిబింబల్వేన స్థితః తక్పరతంత్రస్తు చిదాళ్తాఒన్యోజీవః స్యాత్‌ సచ కై వ్రచిత్ర్యా _తృస్యా అవిద్యాయా ఉఊపాధిభూతాయా వై చిత్ర్యాదవిశుద్ధి తారతమ్యా దజీకథా "నేకవ్రుకారో జేవతిర్యశాది భేచేన వివిధో భవతీత్యర్థ. * '“యథాముంజాదిషీ వ =, కి న వమాత్తా యుక్త్యా సముద్ధ లః శరీర త్రి తయాద్ధీరై 8 వరం ట్రైన జాయత' ఇత్యు _త్తర్మత్ర శరీర 'త్రిశయా ద్వి వేచిశస్య జీవస్య వర్మ వాత్వం వత్యతి.-కత్ర కాని కాని త్రీణి శరీరాణి? తత్తదుపాధికో వా జీవః కిం రూపో ఛవతీత్యాకాంచూయాం తత్సర్వం శ్రమేణ వ్యుత్చాదయతి సా కారణశరీరమి త్యాదినాఎా టీ. మాయాబింబః = శుద్ధసక్వరూవిణి యగుమాయయందుం ప్రతిబింబించిన టవాప్రతిబింబము; తాంజకనకు నుపాధి యైనయామాయను, పశీకృత్య జు స్వాధీనము చేసికొని (ఆమాయ శుద్దవ్రకృతి యగుటచే నిర్శల మగునద్దము దీపము నావరింవనట్లు ధో శీ ది ళా బ్రవాప్రుతిబింబము నావరింద దనుట). సర్వజ్ఞ రజ సర్వజ్ఞ త్వస ర్వేశ్వరత్వాదిగుణములు కలు ఈశ్వరః = ఈశ్వరుండు (ఈశళ్వరశబ్దముచే వ్యవవారించయబడునది. స్యాత్‌ ఇ ఆగును (శుద్ధసత్వమున నున్నపర మేశ్వరబింబము సీళశ్వరళబ్దము చే వ్యవవారించుచున్నా మనుట). అన్యః తు = రెండవప్రృతిబింబమె' తే (మలినసళ్వరూవిణి యగునవిద్యయందు 'ప్రతిబించించియున్న శెండవప్రతిబింబమై లే, అవిద్యావశగః-ఆవిద్యాజఆ యనిద్యప, వళగ:=స్వాధీనమైనది (ఆయవిద్య మురికితోం గూడినయద్దము దీపవ్ర'కాశమును గూడ తగ్గించునట్లు తనయందలి ప్రతిబింబము నాచ్భాదించుచున్నది యనుట),తదై్రచిత్ర్యాత్‌ - కళ్‌ = ఆ యనిద్యయొక్క-: వై చిత్ర్యాతల్‌ = విచ్శితృస్వభావములపలన (అవిద్య రజ _స్తమోగుణములతోం గూడిన సత్వమే యగుటచే నాగుణములయొక్క సంయోగ భేద ములపలన ననుట). అనేకధాజనానావిధములుగ నున్నది (అసంయోగములో సత్వగుణ మధికముగ నున్నప్వుడు 'జేవరూపముతోను, రజోగుణ మధిక మెనవ్వుడు నునుష్య రూపముతోను;, తమోగుణ మధికమైనప్పుడు పకుపత్యూదిరూపములతోను నున్నది. ఈ 'ప్రతిబంబమే జీవళబ్దముచేం కెస్పంబడుచున్నది యని 'తెలిసకొనవలయును). "

డీ శ్రీ వేదాంతపంచదశి, వ్రథమవ్రకరణము

శా. ఇచ్చట నొక విశేషాంశము వెస్పవలనీయున్నది. మూల వ్రశృితియందు పరమేశ్వరవ్రతిబింబము కల దని చెప్పియున్నాము, ఈ కారణమువలన వ్రశృతిభేదము లగుమాయానిద్యలయందును, ఆప్రతి బింబ ముండవచ్చు నని సుఖముగనే యూహింసవచ్చును. బింబ వతిబింబ ములకు భేదము కలుగదు, కావున పరమేశ్వరుని యేకరూవమునకు 'నెప్ప టికిని హని లే దనియు నిర్ణయింపవచ్చును. ఇళ ప్రకృతము వినుండు, ఆమాయావిద్యలు తమయందు గల పవ్రతిబింబనుల కుపాధు లనయడును, ఉపాధి యనగా నావరణము, అద్దమునందలి యవస్థా భేదములవలన ముఖ వ,తిబింబము దీర్ధ్స ముగాంగాన్సి హ్రస్వముగాలాని, మలినముగాం గాని గానవచ్చినట్టు లీ బహ వ్రతిబింబంబును మాయావిదో్యోపాధుల నాశ్ర యించి బవాువిధములుగ6 గానవచ్చుచున్నది. ఇంతనూ, త్ర మువలన ముఖ్యబింబమునకుం గాని తుదకు వ్రతిబింబమున కై. ననుగాని ఆవికార ములతో సంబంధము కలుగ దని మజశీయొకవమూాటు వెప్ప నక్కలేదు, అద్దములో నున్న యవస్థా భేదములతో ముఖమునకుంగాని తత్ప్రతిబింబ మునకులాని సంబంధ ముండ దనుటలో నెవ్యరికిని వివాదము "లేదుకదా! అయినను ఇచ్చట నొక్క_ విశేషము కలదు, ముఖ మచేతన మగుటచే నుపాధిగతవికారములం దనవిగా నది యభిమానించుట లేదు, బ్రహము చేతనుం డగుటచే న ట్లభిమానించుచున్నాండ., ఈయభిమానమే బంధ కారణము, “ఇది యెట్లు సరిపడును! బింబము 'చేతనమైనను అచేతన మైనను వ్రతిబింబమునకు డానివలనం గలుగు నుశకార మేదియు "లేదు. అది మాత్ర మెస్పటికి నచేతన మేకదా, ఇట్లుండ ముఖ వ్రతిబింబ ముపాధిధర్మ ములం దనవిగ నభిమానింప లేకున్న బ్రపహూవ్రతిబింబము మూత్ర, మె ట్లభి మానింపంగలదు?” అనియెదవేమొ. వినుము. ఇచ్చటం బ్రతిబింబ మనంగా లౌకిక వ్రతిబింబమువంటిదే యని తలంవవలదు, కొన్ని విషయములయందు దీనితో పోలిక యున్నను మజికొన్ని విషయములయందచు "లేదు, చి చింబ మయు ఫ్ట్‌ను బింబధర్మముల సచ్చిడానందాదుల సమ; (ట్ర ముగం గలిగి యుండుటయేీ, ఈనిషయమున దృష్టాంతము, “దృష్టాంత మనిన సర్వ విషయములయందును సమానమై యుండవలయును కదా! యని యెద వేమొ, అట్టి నియమము "లేదు, ముఖము చంద్రునివ లె నున్నది యనిన,

త్నత్త్వ్వవివేకవ్రకరణము క్షీ ఉఊానీయందు (ముఖమునందుం జందద్రు, నకుం గల చుశాశాది గుణములు కొన్నిమా శ్ర మే యుండునుగాన్సి వన్నెలకాయుట భూమికి వ్రదమతీణము నేయుట కలంకము మొదలగు నన్నిగుణములును లేవు. వాండు మన్మథుని వలి నున్నా6 డనిన నంత సొందర్యవంతు? డని మాత్రమే యర్థ మగును గాని శరీరవిహీనుం డని యర్థ మగునా? కావున దృష్టాంతదార్షాంతికము లకు నేయంకనున పోలిక కావలయు నని యుచ్దేశింపబడెనో నేం యాయం శనునవమూా 1 మే పోలిక కలుగునుగాని తక్కిన యంశములయందు కలు గదు, చృ్కస్తుకవిషయమునందును “అద్దము మొదలగునుపాధులయందలి ధర్మ నులతో నందలి ప్రతివింబములకు నెట్లు వా స్తవస్థితిలో సంబంధము లెదో, అట్లు లేకున్నను ఉన్నట్లు మనుష్యులచే నెట్లు భావింపయిడు చున్నదో, అక్లు యీ బ్రహృమునకును మాయాఒవిద్యాసంబంధము లేదు "లేకున్నను ఉన్నట్లు భానింంయిడుచున్నది.” అను నంళమున మాత్రమే ప్రతిబింబనుతో పోలక యుద్దేంంపయబడెను, ఈయర్థము సిద్ధంచుటకై మూ త్త మే ట్ర హాము మాయావిద్యలయందు వృతిబింబించియున్నాం డు” అని వెన్పంబడెను, (విశేషము వలయువామ నాచే రచింనయిడిన బహసూ, తార్షచంది క, అం” ధికరణము, అ. ౨, పా, 3, సూ, ఈ3.౫3౩ శి ఆ ఆ మాచుకొనునదిి ఇత ప్రకృశము ననుసరింతము, ఈనమూయాఒవిద్య లలో మొట్టమొదటిదానికిం గారణోపాధి యనియు, ఆెండవదానికిం గార్యోపాధి యనియు. బేస్లు మాయా నిర్ధలమైనది యగుటచే నందలి చతిబింబము డానిధర్మనులం (మయాయాధర్మ ము లగు స్వచ్చ త్వాదులల దనవిగ భావించినను స్వస్వరాపస్థితినుండి థ్ర్రంళము నొంద లేదు; సత్య గుణము జ్ఞానరూవ మగుటచే సర్యాధిక మగుటచే సర్వనియామక మగు టచే (సత్యుగుణము చిత్తమునకు కాంతిని కలిగించి చక్కని యాలోచ నను పుట్టించును, కావున డానివలన నేయేవిషయముల నెళ్లెట్లు నిర్వ హింపవలసీనదియు. కరతలావమలకనుగ గోచర మగుచున్నది యనుట యనుభవసిద్ధము, ఇట్టి సామర్థ్యమునకుం గారణ మగుటచే నదియే సర్వ నియామక మని చెప్పంబడెను (సర్వశ_క్రియు క్త మగుటచే సత్వమున' నిలిచిన యోగులు గూడ జగత్స ఫసప్సీవశ యములందు సహితము సామ రము కలిగియున్నా రనిన శుద్ధతత్వముయొక్క చభౌవమునుగూర్చి

త్త శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ప్రథమప్రకరణము "యేమి చెస్పవలయును), ఇది సర్వజ్ఞ ము, సర్వాధికము, సర్వనియామకము, సర్వశ_క్రియు_క్టము మా త్రమేయై సర్వ ప్రపంచమును నిర్మింపగలుగు చున్నది ఆమాయౌాసహితపర మేశ్యర వ్రతిబింబమే పాలు పెరుగుగా మారినట్లు అసహాయమై ప్రపంచరూపముతోం బరిణమించినది, ఇందును పరిణామ ముపాధి యగుమాయ*ే గాని యంవలి ప్రతిబింబమునకుం గా దని అెలిసికొనవలయును, (ఈఏషయము మున్తుందు వివరింపషంబడును) ఈవిధముగ మూయయందలి _ ప్రతిబింబము జగత్కారణ మగుటచే దానికి (ూయకుం గారణొపాధి యని వేరు కలిగినది. ఇందలి ప్రతి బింబమునకుం బైన వర్షించినవిధముగ మాయాసంబంధము స్వరూవ ఛ్రశ కారణము కాకుండుటవచే *ఆ వతిబింబము వమవాయను వళశవజచుకొని యొను” అని వెస్పయిడెను, ఈబింబమునశే యీశర్షరుం డని వేరు, ఇంక "రెండవది యగువిద్య కార్యోపాధి. శార్యు మనంగా సృజింపంబడినది. -ఈయుపాధియం దున్న ప్రతిబింబమునకు జీవం డని వేరు వా స్తవస్థితి లో గార్య మనునదియే లే కున్నను మూలప్రకృతియొక్క ప్రభావము వలన నది తోంచుచున్నది యని యిదివటుే చెప్పియున్నాను. ఈజీవుండు తానును శుద్ధ లు హమే యైనను సృజింపంబడినవానివ లె (పరతంత్రునని వలి భాంతి తనను ఫావించుకొనుచున్నాండు,. ఈయవిద్య యపరిశుస్థ సత్వగుణమే రూవముగం గలది యగుటచే దీనిధర్మములం దనవిగ భావిం చుటవలన నందలి వతిబింబమునకు స్వస్వరూవచ్యుతి శవిగినడి; పరమార్థ స్థితిలో లే కున్నను కలిగిన కై నది. అందలిసత్వగుణము రజ స్థమోగుణ సంసర్టముచే శుద్ధము కాకహోవుటచేతను తన జ్ఞానళ_క్రి నత్యల్పముగ మాత్ర మే వెల్ల డింవయలది యగుటచేతను ఆ వతిబింబము అపరిశుద్ధంబును కించిద్‌ జ్ఞైంబును శకామరాగాదియు_క్తంయబు నైనది, ఇట్లు స్వరూపస్థితి వమాక్చునొందుటచే “అవిద్యాప్రతిబింబ మవిద్యకు లోవడినది” యని వెస్పంబడెను, ఈనిధముగ జీవుం డవిద్యావళగతుం క్రై సంసారచక్ర, మున బరి ఛ్ర మించుచున్నాండు,. ఆయవిద న్‌ చణ త యసంబంధమువలన వచ్చినది కావున నాసంరచూగములోని 'భదములవలన నానా భేదనుల నొందుచున్నాండు. ఆసంయోగమునందు. జీవుండు సత్వగుణ మధికమై నచో దేవత యనియు, రజోగుణ మధికమైనచో మనుష్యుః డనియు,

తత్తవి'వేకవ్రశరణనూ త్‌ తమోగుణ మధిక మైనచో వశుపయ్యూదు లనియుం బిలువంబడు చున్నాండు, ఇట్లు ఆజీవుంయు తనను కార్యభూతునిగం (వరమేశ్వరునిచే సృజింపయడిన వానింగల దలంచుకొనుచుంకుటచేం గార్య మయ్యొను ; ఆతని యుపాధి గావున నవిద్యయుం గార్యోపాధి యయ్యొను. సర్వ వ్యవహారములును ఛ్యాంతిసిద్ధము లనువిషయమనును బాగుగ జ్జ్జష్దయం దుంచుకొనవలయును. వి. ఇది యుక్తముగ నుండ లేదు ప్రతిబింబము కావలయు ననిన రెడు పదార్థ ములును (బింబమును ప్రతిబింబము చ్తహ్‌ంచు దర్చణాదులునుదూరదూరముగ నుండ వలయును. ఇచ్చట కెండును సర్వవ్యాపకము లే. ఇట్లుండ ్రతిబింబ మెట్లు కలుగును! మజకియు నీవ్రకృతికి “వరమేళ్వరుని యునికికం టె విన్న మగునునికియే లే దని కూడం 'జెప్సీతిరి కదా!” అనియెద'వేమొ వినుము. ఈ ప్రతిబింబవిమయమును గూర్చి యిదివజ శీ చాలినంతవణకు నివరించియున్నాము. దృషహ్టాంకచాక్టాంతికములక సంఫూర్మ్మ మగు పోలిక యుండవలసినవని లే దనికూడ నిరూపించి యున్నాము, “బ్రవ్మాము ప్రతిబిం బించెను” అనుటకు “లోకమున ప్రతిబింబములకు నుపాధివికారములు "లేకున్నను కలిగి యున్నట్లు భావింపంబడుచున్నవిధంబుననే వరమేశ్వరునకును నుపాధివికారములు "లే కున్ననుస ౦ంబంధమా, శ్ర మువలన నని యథార్థముగనే కల వని భా్రాంతిచేం దలంచయడు చున్నవి” అనుటయె తాశ్చర్య మని థెక్పియున్నాము. గావున నీప్రశ్నమునకు నిచట నవకాళము బొత్తిగనే లేదు. ఊపాధులవలె బృహ్హము ఆతృభిన్న మగుపదార్థమునం "'బెబ్బటికిని ప్రతిబింబించినవాండు కాండు కదా! అయినను ఈఫపూర్వపతుము ఖండించు టకు యు క్రులు "లేకపోలేదు. ప్రతివింబించునప్పుడు పరిచ్చిన్న ప్రమాణములు కల శండు వదార్థములు వరస్పరము భిన్నస్థానములలో నుండవలయు ననుట యొక నియ మము కాదు. ఆకాశము సర్వవ్యావక మకుట యందణు నంగీకరించిన విషయమేం వాయ్యాాది నర్వభూతములు నాయాకాశమునందే నిలిచియున్నవి యనుటయుం బ్రత్య శతమే. అవకాళ మిచ్చునది యంతయు నాకాశమే కదా! ఇట్రి యాయాకాశము రన యంజచే నిలిచియున్న జలములలో ప్రతిబించించుచుండుటను మనము చూచుచున్నాము, “నత్షత్రాదులు మ్మూత్రమే ప్రతిబించించుచున్నవిశాని యాకాశము ప్రతిబించిచుట లేదో అనియెద వేమొ అట్లు కాదు. ఆకసమున నతుశ్రాదు లెట్లు గానవచ్చుచున్నతో అట్లే జలమునందుకు గానవచ్చుచున్నవి గావున) వానిమధ్యమున నున్నయాకాశముం గూడ జలమున గానవచ్చుచున్న దనియే ెప్పితీరపలయును. లేకున్న నచ్చట నవకా శము. గాన వచ్చుటకు గారణ మేమి! “ఆకాశమునకు శబ్దమూ మాత్రమే గుణ

46 శ్రీ వేదాంతపంచదళి వ్రథమప్రకరణము మనియు నది కన్నులకు శానరా దనియు నందజు నంగీక్రరించి యున్నారుం ఇట్టుండ దానికి ప్రతిబిబ 'మెక్కడివి! వుబమే కానరాకుండిన దానికి ప్రతిబింబ ముండునా€ొ ఆనియెదవేమొ. ఇవ్వుడు మేము పారనూర్జి శాకాళమును గూర్చి మాటలాడుట లేదు; “ఇది యాకాశము, నల్ల ౫ా నున్నది" అని సర్వసాధారణముగ వ్యవహరింపంబడు చున్న భా్రంతిసిద్ధాకాశమును గూర్చియే మాటలాడుచున్నాము. “ఇట్లైెన నది సర్వవ్యాప కము కాదు కచా !” అనియెదచేమొ వినుము. విచారదృవషిచే “నారసిన. సీవివమయము 'తెలియవచ్చుచున్నది కాని సామాన్యులదృికి నాభాతిసిద్ధాకాశముగూడ సర్వ వ్యాప మే, సామాన్యులు ఆకాళముకు సీలవర్షము కలదానినీగాను ఫూర్వభాగ మున మాత్రమే యున్న దొనినిగాను తలంచియు చాని సర్వవ్యావకత్వము నంగీకరించి యున్నారు; సమోవమున నున్నప్వు 'జేమియు: గానరా దనియు, దూర మగుకొలంది కొంచెము నోచర మగు ననియుం గూడం జెప్పుచున్నారు. కావున నిట్టి యీసామాన్యుల వతుము న్మాశ్రయించిమే యట్లు వెచ్పంబడెకు. శుహాప్రతిచింబనిమయము కూడ నిట్టి దియే. అదియు సామాన్యుల యభిప్రాయము న్మాశ్రయించి శెప్పంబడునదిమేం విచారిం చిన బ్రవృాఖిన్న పదార్థమే యుండ దని యి'ేకపర్యాయములు నిరూపించియున్నా ము, శావున సర్వవ్యావక చముయ్యు నాకాశము శఈనయం దున్న జలములలో సెట్లు 'ప్రతిచిం చించెనో యట్లే పరమేశ్వరుండును తనయం దే యున్న ప్రకృతియందు ప్రతిబింబించి యున్నాండు. మజటియొక. విశేషము. ఆయాకాశము మేఘములయందలి జలములయం దుశు వానిచే కలిగిన ఘటస్థిత జలములయందుకు ప్రతిబించించికట్ల్టుు అ యీశ్వరుం డును శుద్ధసత్వరూవిణి యగు మాయయందుకు తత్పరిణామ భేద మగు నవిద్యయందును ప్రశిఫలించి యున్నాండు, (మాయ శన శుద్ధసూత్యస్వరూపముకు (సత్యగుణ 'మొక్క- టియే స్వరూషముగ కలిగి యుండుటను] విడిచి రజ స్తమస్ఫంసర్ల చే స్థూలభావమును శెిందుటమయే కదా యవిద్యకు స్వరూపము. ఇది మాయాపరిణామ మనుటలో సంశయ మేమి) మేఘజలము ఘటజలమునకుం ₹ారణమెనట్లు మాయ యవిద్యకుం గారణము, ఫఘటజలము మేభఘుజలమునకు6 గార్య మెనట్లు అవిద్య మాయకుం గార్యము. ఈకారణము వలనంగూడ మాయ కారణోపాధి (కరణభూత మగునుపాధ్రి. అవిద్య కార్యోపాధి.-- అవ ఈవిధముగ జీవేశ్వురరత్వములను బోధించి చీవోపాధిని సవిమర్శముగ విమర్శింపుచున్నాండు. ఈవిమర్శపలన జీవునియందు భాతిచే నారోపింపంబడుచున్న యుపాధిధర్మము లన్నియు 'జేటవడు ననియు దానిచే ముముకువులు ఆధర్భముల భాంతికల్పితములుగ "ెఆకింగి వరినారించి జీవుని ప్ర త్యేకమున విఖాగించి యెొజుంగం నలుగుదు రనియు నఖిప్కైాయము,

“ తత్త (వివేక వ్రశరణను జ న్లో + సా కారణశరీరం స్యాత్‌. పాజ్లిస్త శ్రాఒభిమానవాళ, [17 చ్యా, సాదవిద్యా కారణశళరీరం స్థూలసూత్ష్మశరీరాది కారణభూతం వృ త్యవస్థావిశేషుత్వా శ్కారణముపచారాచ్ళీర్య తే తత్వక్ఞానాద్వినళ్యతి చేతి శరీరం స్యాత్ష్మత్త కారణళ రీశేఒభిమానవాక్‌ తాదాత్యాధ్యాసేనాఒహా మిత్యభిమానవాక్‌ జీవ ఆ 8 త్ర్షా అవినాళిన్వరూ పొచనుభవరూపా యస్య స వ్రజ కాాప్రక్ఞై టి టి వ్‌వ ప్రాజ్షిః నశన్నామకః స్యాదిళ్యర్థః టీ, సా = ఆయవిద్యః కారణళరీరం = జీవునకు శారణళరీరము ప్రపంచము నకుం శారణంబును ఆవరణ మగుటచే శరీరమువంటిదియిుర శావున దానికి. శారకాళరీర మనుపేరు కలి?ను, ప్రకృతి యంతయు నొక్క-టియే ₹-వున నవిద్యయు జగత్కార ణమే?ః (ద్వైతవివేక మను నాల్లవవ్రకరణమున జీ వేళశ్వరసృ ములు వ్ర, ల్యేకముగలాడ వివరించంబడి యున్నవి. స్యాత్‌ = అగును. తత్ర ఇ దానియందు; అభిమానవాక్‌. ఇ ఆత్తాఖిమానము శలజీవుండు ఫౌజ్ఞి= ప్రాజ్ఞ. డనంబడును. (అదియే జీవత్వమునకు నారంభము, కావున క్షానళ శి సంఫూర్మమె యెన్నటికిని నళింపకపోవుటచే నీ పేరు శలిగినది) తావైన జీవోపాధిగా వర్ణి ంవయుడిన యవిద్ధ యాకనికిం గారణశరీర మగును, చ్రవంచమునకుం గారణమై శరీరమువ లె నాతని నావరించునదియై 'యుండుటచే దాని (అవిద్యను) నిట్లు వ్యవవారించు చున్నాము. మాయావిద్యలు రెండును ప్రకృతియే. కావున రెండింటి కిని జగత్‌ కారణక్వము కల దని అెలినిొనవలయును, అవిద్య మాయా పరిణామభూత యని చెవ్పణడియున్నను జగత్కారణ మగుటకు విరో ధము లేదు, పరిణామ మని వెవ్చుట కూడ స్థూలసూక్ష్యైవస్థల నాశ యించియే యని వివరించియే యున్నాము, ఈవిధముగం దనకుం గారణ శరీర మగు నవిద్యను ఆత్మ గా నభిమానించుచు డానిధర్మ ములం దనవిగ థాఫంతి నొందుచు నున్నప్పుడు జీవుండు ప్రాజ్జాం డనంబడును, ఇది (అవిద్యావరణము) ఇతని స్వరూవ్థ్ర, ౦శమునకు వథమసోపాన మగు టచే నట్లు వర్థవహరింపయబడుచున్నాంకు, ప్రాజ్ఞా. డనంగాం బండితుండు, య థార్థస్వరాపము క్లానమే. కావున నిట్లు వస్థనహారము గలిగెను,

త్తి శ్రీ వేదాంతసంచదళశి, వ్రథమవ్రశరణము నుతియు “నేను సంసారిని దుఃఖినిి అను సంకల్పములకం కె “నేను సృష్టికర్తను, సర్వవిభాగముల నేర్పజచితినిి అను సంకల్పములు శ్రేస్ట ములు కదా! శారణాభిమానికి నిట్టిసంకల్పము లే కలుగవలసి యుండుట చేతం గూడ నీతనిని ప్రాజ్ఞ శబ్దముతో వ్యవహరింపవచ్చును. ఈతండు తక్కినవారల కం పె (సంపారులకం కె) బుద్ధిమంతుండే కదా!

అవ ఇట్లు కారణశరీరో పాధిని విపరించి సూత్షశరీరమును వివరించుచున్నాండు:--- న్లో +, తమః 'వ,థాన వృళే _స్తవ్యోగా యేశ్వ రాజ్ఞ యా,

వియకత్పవన తేజో ఒంబుభువో భూతాని జజ్జి రే, 18

సతాంంతైః పంచభి న్చేషూం శ్ర మా ద్ధి 'ద్రియవంచకమ్‌,

తో త్ర త్వగతయీరసనఘ్రాణాఖ్య మువజాయతే, 10

లె రంకశరణం సర్వై ర్వ ఖత్తిభేదేనత ద్ద ్రధాః

మనో విమర్శరూపం స్యా ద్బుద్ధి స్యా న్నిళ్చ మాత్మికా. 20

రజోంతైః వంచభి _న్తేమోం శ్రమౌా త్కర్గెం చ్రియాణి రు

వాక్సాణిపావ పాయూపస్థాభిథానాని జజ్ఞి రే. ల]

అ స్పర్వై స్పపితైః ప్రాణో వృత్తిఖేదా త్స పంచథ్యా

ప్రాణొఒపాన సృమాన శ్చోదానవ్యానౌ చ తే పునః, 92

బుస్థికచ్మోం ద్ర యప్రాణపంచై ర్య నసా ధియా,

శరీరం స్పప్తదళిభిః సూత్ష్మం త ల్లింగ ముచ్యతే, 28

ప్రాజ్ఞ స్త ్రాఖిమానేన తే జసత్వం వ్రవద్యతే,

హిరణ్యగర్భ తా మిాశ _స్తయో ర్వ్య్యష్టిసమష్టి తా, చ!

వ్యా క్రమప్రాష్తం సూత్తశరీరం తదుపాధికం జీవం వ్యు క్పౌదయితు౦

కత్కారణా కాశాదినృష్షిమాహ---కమ: ప్రధాశేతి, కద్యోగాయ "తేహాం పాక్టానాం భోగాయ సుఖదు!ఖసామై త్కారసిద్ధయే తమః ప్రధానప్రశ్ళ లే స్త్వమోగుణ ప్రధా నాయాః ప్రకృలేః భూర్వోకాయా ఊఉపాదానకారణభూతాయా; సకాళాదీశ్వ రాజ్ఞ యా ఈశళనాదిళక్రియు కస్య జగదధిస్టాతురాజ్ఞ యా ఈతావూర్వకనర్థనేచ్చా రూవయా నిమి తకారణభూతాయా వియదాదివృథీివ్యంళాని వంచభూతాని జక్ఞి శే 'ప్రాదుర్భూశా. న్యుక్పన్నానీత్యర్థః.

తత్త్వవి వేకవ్రకరణను: శ్ర

భూతసృష్టి మభ్గిధాయ భౌతికసృష్టీ మభిదధాన ఆదౌ కా చేంద్రియనృష్తి మాహం--నత్వాం3 రతి. తేషాం వియదాదీనాం వంచళిః సత్వాంైైః నత్వగుణభానై రుపాదానభూ_తెః శోగత,శ్వగటీరసనఘాంణాఖ్యం భీంద్రియపంచకం థింద్రియాణి. 'లేషాం. వంచకం శ్రమాదువకాయ లే. వై౩ైకభూశసళ్వాంశా. బేనై: కమింద్రియం

నత్వాంశానాం ప్ర ల్యేకమసాధారణ కార్యాణ్యభిధాయ సశళ్వేమాం సభా రణం కార్యమావా-- తెరితి. తె నవా నత్వాంశైః సర్వైః నంభూయ వర్ధమామై రంతఃకరణం మనోబుద్ధ్యు పొదానభూతం చృవ్యమువజాయళ ఇర్యనుషంగ;. తస్యా వాంతర భేదం సనిమి శ్తమావా-వృ త్తీతి. తదంతకరణం వృత్తిభేదేన పరిణామ భేబేన ద్విధాద్విప్ర,శారం భవతి. వృత్తిభేదమేన దర్శ్మయతిఎ-మన ఇతి, విమర్శరూవం విమర్శ? సంళయాల్మి కా వృత్తిః సా స్వరూపం యస్య తత్తథా తన్మనః స్యాత్‌. నిశ్చ యాత్మి "కా నిశ్చయోజభధ్యవసాయస్ప అక్తా స్వరూపం యస్యాస్సా నిశ్చయాత్మి శా సా వృత్తి ర్భుద్ధిః స్యాత్‌. 20.

శ్రమస్రాప్తానాం రజోంశానాం ప్ర, ల్యేకమసాధారణ కార్యాణ్యూవా-- రజోంెరితి. 'భేషూం వియదాదీనామేన వంచభి రబోంైి రబోభాైన్తూపాదాన భూత్రై క్వాశ్చాణి పాద పాయూపస్థాభిధావాని వీశతన్నామకాని క శృేంద్రియాణి క్రియాజనకాని ఇంద్రియాణి జజ శీ జీ1

రజోంశానామపేవం సాధారణం కార్యమావాణ-కె స్ఫర్వ్వైరితి. సహితః సంభూయ కారణతాం గతైః స్రాలో కాయత్‌ ఇతి శేషః. తస్యావాంతర భేద మావాంావృ త్తిభేదాదితి, స ప్రాణోవృ త్తి భేదాత్పా్రాణనాదివ్యాపార భేదాళ్‌. వంచ ప్రకారో భవతి. వృత్తిభేదాచేవ దర్శయతి.--ప్రాణ ఇలి, లే పునప్లే తు భీదాః ప్రాణాదిళబ్టవాచ్యా ఇత్యర్థః 22,

యదర్ధమాకాశాదిప్రాణాంతానాం నృష్టిరుక్తా తదిదాసీం దర్శయతిః---బుద్ధీతి, బుద్ధయో జ్ఞానాని కర్శాణి వ్యాపారా స్లజ్ఞనకాసీంద్రియాణి బుద్ధీం ద్రియాణి కే ంద్రి యాణి చేత్యర్థ8 బుద్ధికర్మేంద్రియాణి చ స్రాణాశ్చ బుద్ధికర్వేంద్రియప్రైణాః 'లేషాం జంచకాని శతెర్భనసా విమర్శాఠ్య కేన థియా నిశ్చయరూపయా బుద్ధ్యాచ సహా నప్త దళభిః స్పదశసంఖ్యూ మై 8 సూత్తశరీరం భవతి తన్న్యైవ సంజ్ఞాంతరమావా.....“తల్లింగ” మితి ఉచ్యతే చేదాం లేష్విత్యర్థః 29,

వీవం నూత్తశళీర మళిధాయ తదభ్గిమానిత్వప్రయు కం ప్రాజ్టేశ్వరయోరవ పాంతరం చరా రక ఇతి, స్రాఖ్లో మలినసక్వప్రథానాషవిద్యోపాధికో జీవ

ఠం శ్రీ వేడాంకవంచదళి, ప్రథమవ్రకరణము త్ర "లే జళ్ళబ్దవాచ్యాంతఃకరణశోవలక్షీతలింగళరీశేఒభిమానేన తాదా త్యాభిమా'నేన “తె జనక్వం తై జసనామక్షత్వం ప్రపద్యతే ప్రాప్నోతి ఈశః విశుద్ధసత్వ(ప్రుధానమాయో 'పాధికః పరమేశ్వర సత్ర, శరీలేఒవామిత్యభిమానేన హిరణ్యగర్భ తాం హిరణ్యగర్భ సంజ్ఞ కత్వం ప్రవద్యత ఇత్యనుషంగః తె జసహిరణ్యగర్భయోర్లింగ శరీరాభిమానే సమానే సతి తయో పరస్పరం భేద! కిం నిబంధన ఇత్యళ ఆవా---తయోరితి. తయోః తెజన హిరణ్యగర్భయో ర్వ్యషిత్వం సమప్రిత్వం భవతి. ఆతవవ భేద ఇత్యర్థః. ల్లీ, టి, తద్యోగాయ _ తల్‌ =టిజీవునకు భోగాయ = కర్శఫలభోగము కలుగుట కొళికు (జీవునకు కర్మఫలము ఫూర్వకల్పమునుండి వచ్చె నని గృహించునది). ఈళ్వ రాజ్ఞి యా- ఈశ్వరజమాయయందు చ్రతిబింబించియున్న బృహముయొక్క_, అజ్ఞ యాజ అజ్ఞ వే, తమః ప్రధానప్రకృ లేః - శమ ప్రధాన = తమోగుణమే ముఖ్యముగం గలు వ్రశకృ లేః=మూల ప్రకృతినుండి(తమోగుణము మిగుల నధికముగనున్న గుణసంయోగము నుండి); వియత్‌ . . .భువ?-వియల్‌ =ఆకాశము! పవనజవాయువు, "తేజుజఅన్ని, అంబు జలము, భువః=భూమి, అను, భూతాని=భూతములు (వంచభూతములు, ఇవి సూ క్‌భూత ములు.) జజ్లి "శేజజనించెను (త్రాటియందు సర్పము జనించునట్లు భ్రాంతివలన జనించె ననుట జీవుండు పూర్వకర్మ నంస్కారమువలన వరమేశ్వరుని పంచభూతరూపునిగ సంభావించె ననుట) 16. 'లేషూంజఆనూ శ్రభూతములయొక్కంు పంచభిః=అయిదైను సత్వాంైె$= సత్వగుణభాగములచే (ఈభూతములు త్రిగుణసంయోగమువలన జనించినవి-కావున నందు నత్వరబోభాగములు కూడం గొంత యుండవలయు నని గ్రృహింపవలయంకు). శ్రుమాత్‌ జ వరుసగ, శోశ్య... ఆఖ్యం- శోత్రజలెవి త్వక్‌ ఆ చర్మము, ఆశ్షీ=కన్ను, రసన ౫ నాలుకు ఘా్రణ = నాసీకు అఖ్యం=అను పేర్లుగల్య థీంద్రియపంచకమ్‌ = కాచేంద్రి యము. లైదును (శబ్దస్పర్శాదులకు గ్రృహించుకు కావున వీని కీపేర్లు కలిగెను.) ఊవ జాయ లేజపుట్టుచున్న (ద్ర) వి; (భూతసత్వాంశములలో నాకాశాదిసత్వాంశములవలన శో,శ్రాదులు కలిగె ననుట, ఇదియు పరమేశ్వరు నాయారూపములతో భావించుటయే యని తెలిసకొనవలయుకు, సృష్మీయంఠయు నిట్లు భావనామాత్ర, మే యని చృపొంచు నది) 19. త3=అసత్వాంశములు, సరై $= మొత్తముగకూడి(నత్వభానగ మంతయుం గలసి యనుట) అంత$కరణంజఅంత$కరణము (లోవలళుండి యింద్రిియములమూలమున సర్వ వీమయముల గ్రహించుపదార్థము ) [(ఊపజాయ లే). తత్‌ = ఆయంతఃకరణము, వృత్తి 'భీబేనఐకార్య భేదములచే ద్విధా = రెండువిధము లగుచున్నది, (భూతములయందలి నక్వభాగములలో కొంత సముదాయముగాను; కొంళ ప్ర, ల్యేకముగాను గ్రృహించినచో సముదొయ మంతశకరణ మనియు ప్ర, త్యేకళాగము లింద్రియడము లనియుం కేవ్సంబదు నని

_ తత్త్య్యవి వేళ వశరణము ర్‌1 గ్రహింవవలయును, ఇంతయీకాని ఆంతఃకరణ మీంద్రియసముదాయరూవము కాదు) నిమర్శరూపంజవిచారము'చేయుటయే స్వరూవముగాం గల అంత$కరణాము (నీవిషయము వైన విమర్శించుసమయమున ననుట). మనఃణమనస్సు; స్యాల్‌ ఆఅగును. నిశళ్చయాత్రికాజు నిశ్చయించు నంతఃకరణము. (ఇచ్చట ప్రధాన మగుబుద్ధి శబ్దమునుబట్టి స్రీలింగము 'ప్రయోగింపయబడెకు) బుద్ధిజబుద్ధి (స్యాత్‌ ) (లేసూం) (వంచభిల 20. రజోంైైః తుజ రజోగుణభాగములచేతథై తే (ప్ర, త్యేకముగ చ్రహించయిడిన భాగములచేత), వాక్‌, ,, అభిధానాని-వాక్‌ జవాక్కు పాణి=వా స్తములు, 'పొదజ పొదములం, పాయు జ గుదము, ఊవస్థ్ర అభిధానానిజఆను పేర్దగల, కశ్తే ౦ద్రైయాణిజకశే రద్రియములు (ఇవి చనిచేయు నవి కావున నీపేరు వీనికి. గలెౌను, (జజ్జి శే 21. త8=అరబోగుణభానములు, సర్వైజాఅన్నియు; సహితై ఃజకూడినచో (మొదత్తముగ గ్రృహించంబడిన రబోగుణఛాగ ములు), ప్రాణజశరీరధారణ "హేతు వగు వాయువు (ఉపజాయలే)] (ఇచ్చటంగూడ మునువటివలెనే ప్రాణము నింద్రియసముదాయరూపముగ (గ్రహింపంగూడదు). నః ఇ ఆవాయువు; వృత్తిభేదాల్‌ = కార్య'భేదమువలన, పంభధా ఆ అయిదువిధములుగ నుండెళు, తే పునః జ అవాయువులు వరుసగా, ప్రాణఃప్రాణవాయువు, అపానః ఆ ఆషపానవాయువు, సమానః చ జ సమానవాయువు, ఊదానవ్యానౌ చ ఇ ఊదానవ్యాన వాయువులు అగుచున్నవి (ఇందు ప్రాణవాయువు వృదయమున నుండి యుచ్చా ప్రస రూమముగ వెలికి వచ్చుచు పోవుచుందును. అపానవాయువు గుదస్థానమున నుండి మల మూశ్రాదుల వెడలించుచుండును. సమానవాయంవు నాఖియందుండి యావారమును వచ నముచేయువిషయమున జఠరాన్నికి తోడుపడుచుండును. ఊదానవాయుఫు కంథమున నుండి యాహారమును లోనికి. నొనుచుండునుం వ్యానవాయువు సర్వశరీరము వ్యావీంచి రక్తమును ప్రసరించంజేయుచు. నావారరసము నన్నియవయపములకును బంచియిచ్చు చుండుకు) 22, బుద్ధి, ..పంచకై $-బుద్ధి ఇ జ్ఞానసాధనములును కర్భ జకర్య్శసాధనము లును, అగు, ఇంద్రియజజ్ఞానకనే ౦ద్రియములయొక్క యు, ప్రాణ ఇ ప్రాణవాయువుల యొక్కయు, పంచనకైః = అయిదింటితోంహాడిన సముదాయములదేతను. (జ్ఞా నేంద్రి, 'యము లెదు కక్తేంద్రియము లెదు, ప్రాణాదివాయువు లైదుం గలసీ ఇదునేనింటి తోడను); మనసాఇమననుతోడను, ధియాజబుద్ధితోడను గూడి, సప్పదళభిః = వదునేదు తత్వములతో, సూతం శరీరం = సూత్త్మశరీరము (నూత్తభూతములవలన కలిగినది మొ కన్నులకు గానరానిది యగుటచే దీని $ *పేరు కలిగెశు), (ఊపణాయ తే) శత్‌, వలిసూత్న్‌ శరీరమే; లింగం = లింగళరీర మని, ఊచ్య లే = ఇప్పుంబడుచున్నది. (సృష్టియంతయు భావణామా క్ర మే యని మజటియొకమాజు విన్నవించుచున్నాను, 28. రత్ర, ఆ

అకక ర

ర్‌ శ్రీ -వేడదాంతవంచదళి వ్రథమవ్రశరణము అనూక్ష్మశరీరమునందు, అభిమానేన = ఆత్తాభిమానముచేక (ఇదియే "జీను, ఆలి దప్పి "మొదలగునవి నాశీ సలవు, సళ్వేంద్కియకార్యముల నేజీ చేయుచున్నాను ఆను నఖి మానమువలన): ప్రాజ్ఞ 8=ఇదివజకు కారణళరీరో సాధి చేం ఛౌజ్లాం డనీ వ్యవవారింపం బడుచున్న జీవుందు; త్రై జసత్వంజతె జనుండనుపేరును (ఈనూత్తశరీరము లేజబోరూడ మగుటనే నిందలి జీవున కీపేరు కలిగెకుు. ప్రవద్య లే=పొందుచున్నాండు. ఈశః ఇ ఈశ్వరుండు (మాయయం దున్న ప్రతిబింబము); త్యత్ర-అభిమా'నేన (ఆయిశ్వరుంజే మాయానహితుండై ప్రపుచరూవషముగం బరిణమించుచున్నాండు శావున నాతనికియాడ సూత్తశరీరమునందు ప్రవేశము కలదు. అళ్థాఖిమానము నర్వసాధరణ మనీ యిదివజకే వివరించియున్నాను. హిరణ్యగర్భ తాం=హిరణ్యనర్భుం డను పేరుకు (ఈళంజే చకు ర్యుఖు:డు. ఈశళంజే జీవసృష్షికి వెంట్టమొదటివాండు), ప్రవద్య తే, తయోః=ఆజీ వేళ్వ రులకు; వ్యష్రిసమష్రితా = క్రమముగ వ్యవష్మి యనియు; సమషి యనియు వ్యవహారము కలదు, (ఇదియే వారికి భీదకారణము. ఫూర్వకల్పమున ననుభవించియున్న యను భవము నాశ్రయించి. శత్సృంస్కారమువలన జీవులవే నీకల్పమున వరమేశ్వరుంటే నానావిధములుగం జూడంబడుచున్నాం డనుటయే సృష్టికి తాశ్చర్యము). జతే,

తా, మాయాభింబ మగు నీశ్యరుడు మాయాసహితులై ప్రవంచరూవమునం బరిణమించుచున్నాం డని సూచించియున్నాము, ఇది శీల జీవే? సరవిభాగజ్ఞూనార్థమై "చెస్పలుడెను కాని వ్రశృతియందు మాయ యను విభొగము ప్ర త్యేకముగను, అవిద్య యను విభాగము వ్ర ల్యేకముగను చీల్చబడియుండలేదు, కావున * వ్రకృతియందలి ప్రతిబింబము. దానితో గూడి వ్రవంచరూపముగం బరిణమించుచున్న దనుటయే దాని కళిప్తాయము. వ్నాస్తవస్థితిలోం బ్రకృతికే పరిణామము కాని ప్రతిబింబమునకు "లేదు. కావున నీసిద్ధాంతమువలన లోప మేమీయు రాదు. ఈశ్వరుని శుద్ధత్వమునకును జీవుని యశుద్ధత్వమున కును భంగము రాదు. బవ ప్రతిబింబదముయొక్క_ సహాయముచేం బ్ర కృతి వయేరూపములతో, బరిణామమును జెందుచుండునో ఆయా ఈూసమునంబెల్ల _వీరలు (ఈజీవేశ్వరులు. తమ .స్వభావములతోనే (శుద్ధ్యశుద్ధులతో నే ప్రవేశింపవచ్చును. వాని 'నెల్లం దము యాత్మలుగ నభిమూనింపనచ్చును, వృతి యొుఫ్లైట్లు పరిణమించినను దానియం దుంకు శుద్ధసత్వమలినసత్వాడులకు నాశము శలుగదు కదా!

త్త సవివేక ప్రశరణము రక మి ఈ యీిశ్వరుండు శుద్ధుం డగుటచే నీఠనిసంకల్పములు నియతముగ సిద్ధించు మచండును, యోగిళ _శిసామాన్యులవిషయ మే యట్లుండ నింక ప్రథమ ప్రతిబింల ముగుషర మేళ్వరునినూర్చి యేమి చెప్పవలయును! ఉఊపాధివళమున నాతని॥ి సర్వజ్ఞ త్వాదులు కలి గిన తెజంగు మున్నే వివరించితిని. సంకల్పముకూడ నళ్ల కలుగవచ్చును కదా! ఇదియే యిశ్వ రాజ్ఞ = _మాయాప్రతిబింబమునకు నుషపాధిసంసర్లవలన కలిగిన వ్రవ్ర ఖఎలెళి మానమే యాళ్వరాజ్ఞ = శువ్తాము ప్రకృతికి సృష్రియందు సహాయ మాచరించుటయే యిశ్వ రాజ్ఞ యని పరస్పరస్థితిలో నుపచరింపయిడుచున్నది. ఈశ్వరుండణ నర్వనియా మకుండుకచదా !

న! ట్లాపర మేశ్వరునివే నియమించంబడి (ప్రశృతి సర్వస్థూలసూ త్త ప్రవంచమును నిర్మించును. పూర్వకల్పమునందు 'నేదియేది యెబ్లై ట్లుండెనో అట్టట్లే నిర్హించును, ప్రవంచ మనాది యని సవిమర్శముగ వివరించి యున్నాము కచా. ఇదియే సృష్టి. దీనికి కారణము వూర్వకల్పాంతమున వరిపాకదశకు నువక్తమించి ఫలోన్సు ఖమంలం కాకుండు నటి జీవకర్శ "లే, జీవులు సంసారబద్ధులై బహువిధకర్శ ల నాచరింపుచు న నేకజన్య ముల యందు. కాలానుసారముగ వారిఫలముల ననుభవించుచు నున్నారు. ప్రతికర్మకును ఫలము లిచ్చుసామర్థ్యము నలుగునప్పటికి కొంతకాలము పట్రుచుండును. వీల యనిన; (కర్మలు శుభరూపము లెనట్టి కాని యశుభరూపము లెనట్రి కాని సంకల్పముల మనను నందు 'నెలకొల్చును* శుభకర్శ ల (ధర్మ ముల నాచరించువానికి కుభసంకల్పములును అకుభకర్మ ల (అధర్మ ముల నాచరించువావికి నశుభసంశల్పములును కలుగు ననుట సర్వ ప్రత్యతసిద్ధ మగువిషయమే, ఈసంకల్పములు మనసున నాటియుండుటవే నాళండు శెండవజన్ళ మునందు. వీని శకనుగుణముగే కర్థాచరణము గావించునుం ఈజన్మ మున ఫుణ్యకర్యములం వేసి పుణ్యసంకల్పములు దృఢములయ్యె నేని శెండవజన్నము నందును ఆసంకల్పముల న్యాశ్తయించి పుణ్యకర్య ములనే యాచరించును. అప్వుడు స్ట్‌ వడిన సంకల్పముల న్మాశ్యయించి యెవ్వరి జన్య మునందును అప్పటి సంకల్చముల నాశ్ర యించి తర్వాతి జన్మములందును. ఇట్లు పరంపరగా పుణ్యకర్మములనే యాచరించు చుండును. పాపకర్మములగతికూడ నిట్రిదియీ. మణియు సంకల్పములు దృఢము లగు కొలంది తద్విషయమునం బురుషప్రయత్నము కూడ నధిక్యమెనచో మతింత యభివృద్ధికిం గారణ మగును శాస్త్రాభ్యాసాదినియమము లిందుకొజణ3ళకీ రేర్పడినవి. శాస్త్రాదులం బకించి కాద్యాశార్యముల "నెతకింగి బలపంతముగచైన నకార్యములం బరిత్యజించెనేని మిగుల నభివృద్ధి దొరకును. పరంవరగ వచ్చుచున్న _పుణ్యసంకల్పములకు సీ పురుమప్రయర్నము , తోడుపడునుగదా. ఇళ్లే శ్రష్థావిరహితు లై పౌహార్మ

రడీ శ్రీ చేదాంతవంచదశ, వ్రథమవ్రశరణము

నులం దొలంగించుకొనుటకుం శ్రయర్నేము నీయకుండినచోం చృనుశ్రమమాన 'పాప మభివృద్ధియై వానిని జేజచునుం ఇదియే కర్యఫలప్రకారము, ఈసంకల్పము'లే వాసన లని చెప్పంబడుచున్నవి. ఇక 'నాలోచింపుండు, మననునందు నిలుచుటకు నువ, మించినవాసన స్థిరపడి తన కనుగుణముగం గర్భను బేయించుటకు 'నెంతకాలము పట్టునో! ఈనిమయమును నిర్ణయించుటకు నపూర్వయు క్తులతోం బని లేదు; ప్రశ్యకూనుభవమే శలదు. ఓక నత్పురువుండు అధర్శ ముల చేయుటకై వరులచే ప్రే లేపింపలుడునేని రొంతకాలమునకు దాని నంగీకరించునో? ఎంతకాలమునకు మననున సమాధానవటుచు కొనును ? ఎంతకాలమునకు లబ్టాభయములం బరిత్యజించును ? మజియెంతకాలను నకం శార్యోన్లు ఖుం డగును? ఎంతకాలమునకుం. దన యంతరాత్త్మ ను జయించి శార్యము నొనర్చును ? విదపనైన "నెంతకాలమునకు పశ్చాత్తావబాధను తప్పించుకొనును ? ఇన్ప టిశిగచదా సంకల్పము దృఢమైనది యనవలయూును, ఇట్లే దుమ్లనకు మంచిసంకల్పము కలుగ వలయం ననినను బహుకాలము పట్టును వాండు తన పరివారమునుండి తన్పీంచుకొనుటీ "మొట్టమొదట "నెరతయో కాలము పట్టును కదా! శావున సీలోకానుభవమునుబట్టి చూచిన “సంకల్పము దృథఢమయె తన కనుకూలముగం గార్యములల చేయించుటకు ఇెంతయో కాలము కావలయును” అని 'తేలుచున్నది. కర్మవాసనావిమయముకూడ నిట్టి దియే, దానికిని తన కనుకూలముగం గర్మల నాచరించం జేయుట బసాంకాలము పట్టును, ఇ ట్లగుటచేశనే పురాణములయందు “వడుజన్న ములనాండు 'చేసినపుణ్యకర్మ చేడు ఫలము నొసం గను” అనుమొదలగు వాక్యము లనేశము లున్నవి. కావున సర్వజీవులకర్మ లును కొంతకాలము ఫలము నొనంగకపూర్వము పరిపాకావస్థలలో నుండవలసినవిమే, ఈవిధముగ నేసమయమున ఫలోన్సు ఖ మగుకర్మ యొక్కటియు లేక (ప్రపంచమునం దలి సర్వజీవులయొక్క_ కర్యలును పరిపాశస్థితినే యారంభించునో యాసమయమున భోగార్థ మగుప్రవంచముతో నువయోగము లేదు కావున మహాప్రళశయము. కలుగును అవ్వుడు జీవులు తమ తము కర్శ వాసనలతో. గూడిన అంతఃకరణములతో చే పరమేశ్వ తునియం దడంగి యుందురు, ప్రశృతియే వ్రృసంచరూవముగం బరిణమించినది. కావున ట్ర పంఛాంతర్భాన మగు నంతణకరణములయందలి కర్యవాసనలు చొనియంటే (పశృతి యంచేే యడంగు ననియు, జీవులు 'ట్రహరూపులే కావున నుపాధిభంగము లేకున్నను నువు _వ్యువస్థయందువలె నాయుపాధివే చాధించదయబడక వర మేశ్వరమా శ్రులే యగుదు రనియు చృహింపవలయును, ఈనిధముగ విచారించిన ప్రశయము మవోసుము ప్రి యనియ్‌ శెచ్పందగియున్నది. ఈనుషు ప్రి ఫూర్వకర్మ లం ఫలోన్తు ఖము లగునంతవఆకు నుండును, అవి ఫలోన్ను ఖములం కాంగానే బీవులకు మజల “మెలంకున వచ్చును. జాగ

"శ తత్త సవివేకవ్రకరణనము ర్‌5్‌ దవస్థయందువలె మఖజల వారి నుపాధి బాధించ నారంభించును. అవ్వడు నిదురనుండి మీల్కాంచినవారికి ప్రూర్వదినమున నున్న పదార్థము లభజ్లే కానవచ్చినట్లు ఈజీవులకును ఫూర్వకల్పమున నున్న పదార్థములట్లే కానపచ్చును. ఇదియే సృష్టి. పూర్వశల్పాంతమున నిలిచియున్న కర్మ లే వైన వర్ణించినవిధముగ దీనికి గారణములు, ఇంక సృష్రిస్వరూనము నాకర్షి ౦పుండుం అప్రశృతిలో తమోగుణ మధికముగాను తక్కినగుణములు స్వల్పములుణాను గల నంయోగమునుండియే భూతములు జనించు నని "కెలిసికొనవలయూును. సత్వగుణము ఇతరగుణములతో సంసర్షము నొందుకొలంది నవరి శుద్ధ మగుచు నుండు ననుట నిస్సంళశయము, అందు తమోగుణ మే యధికమెన నిశ దాని స్థితి చే మని వర్శింపవలయును! జ్ఞాన ప్రకాళము త్నీణ మగుటవే నాసంయోగమును అజ్ఞాన మనియే చెబ్పవచ్చును. ఆసంయోగమునే యన నేల? పురుషునకు బంధక మగుటచేం టశృతి యంతయు నజ్ఞానిరూపిణియే. ఇంతకు ముందు వివరించినవివరణముల న్యాశ్ర యించి యావ్రశృతి స్వయముగ 'లేనిదయ్యు నున్నట్లు'తోందుచున్నది యని తేలినదికదా! ఇటిది భృాంతిరూవముకాక నుఆకి యేమగును, సత్వగుణము క్టానరూపమే మైనను అది తక్కినగుణములకం టె మాత్ర, మే శ్రేష్ట మగునుగాని వరమేశ్వరుండు కాేరండు. అళ్లే యగు ననిన నది బంధకము గాచేరదుకదా! కావున నదియు నజ్జానరూపమే, ఆయ్డా నముతో నది మూఢత గాక కొంచెము శ్తమస్థితిలో నున్నది మాత్రమే యగును, కావున ప్రకృతి అజ్ఞానము. ప్రపంచ మజ్ఞానపరిణామము. శ్రాటియందు తోంచు సర్పమునకు వలె దీనికి నజ్ఞానముకంటె భిన్నమగుస్వరూవము. "లేదు. భా్ఫంతి యున్న౦తకాలము మాత్రమే రజ్టాసర్పము కానవచ్చును. కావున దానికి నదియే స్వరూవ మనుట నిర్వి వాదవిషయము కదా 1! కావున నజ్జానము న్వయముగ సర్పరూవమునం బరిణమించి యాసర్పమునుత్రాట్సివె ెట్లారోపించుచున్నదో; యభ్రే యచ్చటం గూడ మూలవ్రశృతి యనంబడునజ్ఞానము ్రవంచరూపషమునం బరిణమించి దానిని వరమేశ్వరునియం చారో పించుచున్నది. అనంగా పురుషుండు. అజ్ఞానమువలన_ త్రాటిని సర్పముగం దలంచినళ్లే ఆవిద్యావ్రతిబింబ మగుజీవుండు కల్పిత భేదఖిన్న మగు న్వస్వరూవమును (బ్రవ్వామును ప్రవంచముగ6 దలంచుచున్నాండు, ఇదియే నృషిస్వరూషము, ॥ ప్రపంచ మనాదియగుటచే ననేక కల్పములయందు సమానమగు క్రమ మనుభవించం బడియుంటజెను, కావున నాసంస్కారము ననుసరించి వ్రచంచథ్య్రాంతియు "నేశక్రమము ననుసరించియు కలుగును ఉత్తరకల్పసృష్మి వూర్వకల్పసృష్తి ననుసరించియే యుండు ననుటకు నిది యొక ప్రబలకారణము, మజియు నొకానొకకాలమున నొకానొక ఫూర్వ సంస్కారము బలవంతమై యొకానొక యఫూర్వసృష్టిని గూడం గలిగించవచ్చును

ర్‌ం శ్రీ చేదాంతపంచదళీ, ప్రథమవ్రశరణను శావునం గొన్ని గ్రంథములయందు (ముఖ్యమున చానిస్టరామాయణమునందు భుకుండో సఖ్యానమున) బహువిధము లగు విచితృసృష్తులు కూడ పర్డి ౦పంబడి యున్నవి. ఆది ఆట్లుండె ప్రశృతము నాకర్షింపుండు. ప్రవంచభ్యాాంతికి నారంభమున సూక్ష్యృవంచభూత భారింతి కలుగును. శుద్ధపరబ్రహ్యమున నాకాశభ్రాంతియు నాకాళరూపముగ భావించ బడిన బ్ర వామునందు వాయుభాగ్సింతియు, వాయురూవముగం దలంవంబడిన పర మేళ్వ రునియం దగ్ని భాాంతియు, నా ఆగ్బ్యాత్మకనియందు జలభా్ఫింతియు, నందు వృథివీ ఇా9ంతియం శలుగును, ఇదియే పంచసూత్న భూతసృషి ప్రకారము. ఇట్లే సర్వమును తత్త శాారణరూపముగ భావింపంబడిన పరమేశ్వరునియందు తశ్తత్కార్యభా్రంతి శలుగు శుండు నని తెలిసొనవలయునుః

ఈసూ తృభూతములు గుణా త్రయసంయోగమువలన జనించిన వే కావున నిందు సక్వగుణాంశములును రటోగుణాంశములును త మోగుణాంశములునుగూడం గలవు. ఇందుం దమోగుణాంశములు స్టూలము లగటచే వానినింహార్చి స్థూలశరీరవివరణమునందు వివరిం బంుడును. ఇంక నీసత్వాంశములను ప్ర ల్యేకమున శెండుగా విఖాగించి యందొక్కొక్కు భాగమును శ్రి ల్యేకముగను బ్రపొంచినల క్రమముగ ల్రీత్రాదిభానేంద్రియము లగును, తక్కినయర్థభాగముల నన్నిటిని మొత్తముగ గ్రహించిన నంతఃకరణ మగును అది విచా రము చేయునప్వుడు మన స్పనియు, నిశ్చయించునప్వుడు బుద్ధి యనియు. జెన్చంబడును గాని పదార్థముమ్మాత్ర మొక్క-టియే. ఇట్లే రజోంశముల శెంజేసీగా విభాగించిన ప్ర త్యేకముగ శ్రహొాంపంబడిన యర్ధఖాగములు వాగాదికన్యేంద్రియములును సముదా యముగ చహొంపంబడినవి ప్రాాము నగును, ఈప్రాణము హృదయస్థానమున నిలుచుట యుబ్బా నిసరూపముగ వెలికివచ్చుట మొదలగు స్థాన్మ క్రియా భేదములచే నె దునామము లతో వ్యవహరించంబడుచున్నది కాని వన్తు వొక్కటియే.

ఇది సూత్షనృప్రి ఇప్వుడు వర్మింపంబడిన కా నేం్యద్రైియము లెదును కళ్తేంద్రి, యము లైదును స్రాణాదు లై దును మనోబుద్ధులు రండును గలిసి పదు'నేడుతత్వములత్‌ నూ క్షీశరీర మేర్పడెను. అవిద్యావళగతుండై న్వరూవచ్యుతి నొందియున్న జీవునకు నంసారపాతమును కలిగించుటకు నివి శెండవసోపానము, దీనిని శ్రి, వేళించిన జీవుడు దీనిజీ అక్కగా నభిమానించుచు; క్షా నేంద్రియధర్శ ము లగు వినుట తాంకుటు చూచుట) రుచిచూచుటు మూర్కొనుట యను కార్యములను తన కార్యములను జానే భావించుచు కశ్మేంద్రియకృత్యము లగుమాటలొడుట 'మొదలగువానిని తన వను లంగానే యఖీమానించుచు; స్రాణధర్మము లగు నాంకలిదసులం దనవిగానే భా9ంతినొం దుచు, మశోధర్శ ములగ 'కామల్రోధాదులును సంకల్పాదులును బుద్ధిధర్మ ము లగునిశ్చయ ఖై క్యాదులును గూడ శవయవిశానే చ్రహ్‌ంచుచ్చు “జేళు వినుచున్నాను, మాటలాడు

త త్తరవిచేకవ్రకరణము నో చున్నాను, ఆంశలినొనియున్నాను, అలోచించుకొనుచున్నాను3 నిళ్ళ గృయించుచున్నాను” అని వ్యవహారము చేయుచుండును, కారణళరీరావరగామునందుకం టె నిం దీతనికి భ్రాంతి యధికమయ్యెను. కావున సీశరీరము నభిమానించునప్పు జీరనికి ప్రాజ్ఞ నామము పోయి నది. ఈళరీరము 'లేజోరూపము కావునను; ఆతనికి దీనియం దాత్థాఖిమానము కలిగెను కావునను ఇప్పుడు తె జనుం డని పేరు వచ్చినది. అఆవిద్యాప్రతివింబమువ లెనే మాయా ప్రతిబింబ మగునీళశ్వరుండును ఇప్పుడు తన మొదటి సోపానమును దిగి సూత్త్‌శరీరమును ప్రవేశించును. ఇప్పటికిని సీతనికుద్ధత్వమునకు వోని యుండదు. మొట్టమొదట నున్న౦త శుద్ధుండుగ నుండకున్నను జీవునికం టె శుద్ధుండే యగును, ఈతనికి పారిశుద్ధ్యము తగ్గు టచే సీశ్వరనామము పోయి హిరణ్యగర్భుం డనుపేరు కలిగినది. ఈతంజే చతుర్ముఖ బ్రాం మ౭జకియు సీజీ వేశ్వరో పాధులకు శ మముగ వ్యప్షిసమష్షీ యని పేర్లు.

అమ ఇట్లు జీ వేశ్వరో పాధులకు వ్యష్రిసమప్టీ సంజ్ఞ ల విధించి వానికి "హేకు వులం జేవుచున్నాండు:---

న్లో. సమష్టి రీశ స్సశ్వేషాం స్వాత్మ తాదాత్మ్య వేదనాత్‌ ,

త దభావ్నాత్త తోఒన్యే తు కథం తే వ్యష్టిసంజ్ఞ యా, లైఫ్‌

వ్యా ఈళ్వరస్య సమష్టిరూపల్వే జీవానాం వ్యష్రిరూవల్వే చ కారణమావా ఎనమప్పిరితి. ఈళః ఈశ్వరో హిరణ్యగర్భః నర్వేషాం లింగశరీరోపాథికానాం తైజ సౌనాం స్వాఠ తాచాత్య్య వేద త్స్వాత్య తాదాత్స్మ శీ వ్య్టకక్వస్య ేదనాత్‌ జ్షానా తృమష్టిర్భవతి. శత ఈశ్వరాదన్యే జీవాస్తు కదథావా ్తస్య తాదాత్మ శ్ర వేదనస్యా భావాద్వ శివీసంజ్లై యా వ్యపిశట్లేన కథ్యం తే,

టీ. సశ్వేహాం = అన్నిటిని? ప్రపంచము నంతయు ననుట (ఇది శర్థార్థకమున ముష్టి. స్వాత్మ ... వేదనాత్‌ -స్వాత్మ =ళనతో, తాదాత్య్య = ఒక్క-టియే యని; వేద నాల్‌ = తెలిసికొనుటవలన (శారణశరీరమున నున్నప్వుడు కారణ ప్రవంచమున్యు నూ _తృశరీరమున నున్నప్వుడు సూత ప్రపంచమును, స్థూలమున నున్నప్పుడు స్థూల ప్రపంచమును గూడ నాత్మగా భావించుటవలన), ఈశ$=కశ్వరుండు, సమప్రిః న! సమష్ష్యు పాధికుం డనంబడుకుం (సమష్టి యనంలా మొత్త మగుటచే నీ పేరు వచ్చెను) తఠ$ = ఆయీశ్వరునికంటెె అన్యే తు = ఇతరు లగుబీవులై లే, తదభావాల్‌ = అది 'లేకపోవుటవలన (ప్రపంచము నంతయు నాత్యగం దలంవక శన యుపాధి నొక్క ఛానినే యట్లు తలంచుటవలన), వ్యష్టి సంజ్ఞయాజవ్యష్ష్యు పాధికుం డను పీరుతో(వ్యష్పి యనలంగా విభాగము కావున జీవుల కీపేరు వచ్ళెన్సు. కథ్యం లేజభెప్పంబడుచున్నారు,

క్‌ శ్రీ వేదోంతపంచదళి, ప్రథమప్రశరణము

తా, జీవేశ్వరు లిరువురును తమ యుపాధుల నాత్మ లుగ భావించు వారే యని యిదివజే వివరించియున్నాము కదా! అందు జీవుండు తన యుపాధిని మా, త్రమే యాత్మ గా భావించి తక్కినవాని నన్యము లుగం జూచును, ఈశ్వరుడు వీయుపాధియం దున్నపుడు దానితోం గరూడిన ప్రపంచమునంతయును ఆత్మ నుగ భావించును. ఉపాధులలోని శుద్ధ త్వాళుద్ధత్వములే యిందుకుం గారణములువట్లగుట చే జీవుండ వ్యష్టి యనియు, నీశ్వరుండు సమష్టి యనియు జెస్పంబడెను. వష్టి యనంగా నొక్కటి, సమష్టి యనంగా మొత్తను. ఒక్క వృతుమునుమాత్ర, మే వైళొని మాటలాడిన వ్యష్టి, వనమును కొనిన సమష్టి యని "శైలిని కొనవలయును, ఫావములయందు మూ, శ్ర మే ఖేదనుగావి యిం ద్రియ ధర్తాదుల నాత్మ ధర్మ ములుగ భావించుట మొదలగువ్యాపారములు మూ శ్ర ము జీవేశ స్వరులకు నమానమే యని ్రహింవవలయును, ఈశ్వరుండు తన యుపాధికి లోయలడండు, కావున నీభావన లున్నను బద్ధుండు "కొం డనియు,జీవుం డుపాధివశుండు కావున బద్ధం డయ్యె ననియు "₹లసీకొనవలయును, ఇ ట్లగుటచేతనే యిీసూకత్ష్మ ప్రపంచము స్థూల ప్రవంచనుతోంాడ జీవునకు భోగసాధన మగుచున్నది, జీవుయ చాని సత్యముగ భావించి కామో, థాధివశగతుండై. సుఖదుఃఖముల ననుభవించుచు నవి తనవిగానే యభిమానించి. సంచ భించుచు నున్నాంయ. ఈశ్వరుండు శుద్ధుం డగుటచే లిలామాత్రముగం. జూచు చున్నాండు. జీవుని భోగమే సృష్టికి బ్ర యోజనను,

అవ. ఇట్లు సూత్త్యషప్రపంచమును వివరించి యింక స్థూలవ్రపంచమును వివరింపు చున్నాండు;-ల

న్లో తద్యోగాయ ఫున ర్యోగ్య భో గాయతనజన్న న్స

వంచీకరోతి భగవా౯ొ ప్రత్యేకం వియదాదికమ్‌, లగ

వ్యా, నీవం లింగళరీరం తదుపాధికా తె జనహిరణ్యగళ్ళా చ దర్శయిత్వా స్థూలశరీరాద్యుత్స త్రిసిద్ధయే చంచీకరణం నిరూపయితుమాహ---కద్యోగాయేతి. భ్‌గవా నై శ్వర్యాదిగణమట్కనంవన్నః పరమేశ్వరః; పునః పునరపి శద్యోగాయ 'లేహోం జీవానాం. భోగామైవ భోగ్యభోశాయతనజన్య భోగ్యస్యాన్న పానా జేర్యోగాయ తనన్య జరాయుజాదిచతుర్విధశరీరబారస్య చ జన్మే ఊత్పత్తమే వియదాదికమాకా

తత్త్వవివేకవశరణము - రఫి శాది భూళశవంచకం వ్ర ల్యేకమేకైకం వంచీకరోత్సి ఆవంచాత్మ ళం. వంచాత్స కం నంపద్యమాన౦ం కరోతి. టీ. తద్య్భోగాయ = అజీవుని యనుధవముకొణివై, పునః = తిరిగి (నూత్తనృష్టి మైన. పిదప). భోగ్య... జన్మ జీ భోగ్య ౨ ఆనుభవిందందగిన గృవారామాదుల యొక్కయు, భోగణాయతన = భోగస్థాన మగుస్థూల దేహము యొక్క_; జన్మ నే= పుట్టుక కొట, భగవాక్‌ ఆషద్దుతై శ్వర్యసంపన్ను( డగునీశ్వురుండు, వియచాదికం=జఆకాళాది చంచభూతములను (నూతుభూళములలో మిగిలియున్న తమోగుణాంశముల ననుట). ప్రత్యేకంజవేటువేజుగా, పంబీకరోతి ౨౫ అయిదైదుగం జేయుచున్నాండు, (భూతసా మాన్యము నందు లట్‌. అయిదైదుగం జేనె నమట). తా. ఇట్లు సూక్ష్మసృష్టి ముగిసీనపీదవ నది జీవభోగమునకు ఇాలకపోనుటచే గృహారామాదివదార్థములును వానియందలి సుఖ దుఃఖముల ననుభ; వింంగలస్థ్రూలశ్‌ రీరమును నిర్మింగంందలంచి సృష్టికర్త యగు నాపరమేశ్వరుయ (ఆయనయొక్క సహాయమువలననే ప్రకృతి సర్వ కార్యముల నాచరించుచున్నది. కావున నిట్లు చెప్పబడెను, సూత్షభూతములలోని తమోగుణాంశములం కొని వంచీకరణము నీక్రిందివిధముగం గావించెను, సత్వరజోంశ లచేత మాత్రమే సూక్ష్మ సృష్టి జరిగి నని వివరించితిమి కదా! అవ, ఇట్లు పంచీకరణము నుద్దేశించి తత్ప్రకారము "నెతింగించుచున్నాండు:--- శ్లో.ద్విథా విధాయ నై ైకం చతుర్ధా ప్రథమం పున, స్వన్వేతరద్వితీయాంతై ర్యోజనాత్వం చ పంచతే. ల వ్యా- కథ మేకై తస్య పంచవంచాత్యకత్వమిత్యత అవా.---ద్విభేతి. వియదాదిక మేవైకం ద్విధా ద్విధా తం శ్రేణోచ్చారితో ద్విధాశబ్దః విధాయ కృత్వా ఖాన ద్వయో-పేళం కృ త్వేత్యర్థః పునళ్చ పునరపి ప్రథమం భాగం చతుస్ధా భాగచతుష్టయో "పీఠం విధాయేశ్యనుషజ్య తే. స్వ స్వేతరద్వితీయాం.ైః స్వసాత్స్వస్తాదితలేసూం చతు రాం భూతానాం యోయో ద్వితీయః స్థూలో భాగ స్టేన "లేన సవా ప్రథమ్రథమ భాగాంశానాం చతుర్హాం చతుర్హాం మధ్యే వీవైకస్య యోజనాళ్తే వియదాదయః। ప్రత్యేకం పంచవంచాత్యకా భవంతి, టీ. నీకైకం = ఒక్కొక్క భూతమును (ఒక్కొక్క భూతములోని తమో గుణాంళశమును ద్విధాజరెండుగా, విధాయజవేస్రి పున!=జమజల, ప్రథమం = మొదటి

66 శ్రీ వేడాంతపంచదళి ప్రథమవ్రకరణము చానిని, (అందొక్క భాగమును చతుర్ధా=నాలంగు విధములుగ, విధాయజచేస్రి స్వః. ఆంశ్రై;-స్వస్వజరమతమకం టె, ఇతరజఇతరములై న భూశములయొక్క ద్వితీయాంైై: అగరేండవ భొానములతో. (నాలంగుగ ఖభాగింపంబడని భాగములతో, యోజనాల్‌ = 'శేద్చట వలన, 'లే=ఆయాకాళాదులు పంచ పంచ = అయిదైదు భూశములతో కలిసి నవిగ, (భవంతి ఇ అగుచున్నవి)

తా, పంచీకరణ మనంగా నొక్కొక్క భూతము నై దుగచేయుట, అది యొళ్లేర్పడు ననిన సూత్షభూతములలోని తమోగుణాంశముల నైదింటిని వ్రత్యేకముగ నెండుగ భాగించి యొక భాగము నళ్లు యుంచి తక్కిన భాగమును మజిల నాల్లు భాగములుగ విభజింవనల యును అప్పుడు వతిభూతమునందును అర్ధ్థభ గ "మొక్కటియు. సరక భాగములు నాల్లును కలిసి మైదుభాగము. లేర్పడును. విదప వకసగ నొళ్కొక్కభూతమునందలి పరకభాగముల నాల్లింటిని తక్కిననాల్దుభూత ములలో. జేర్చుచుండవలయును,. ఆకాశమునందలి వరకభాగముల వాయా్య్యాదులయందున్సు వాయున్ర్చనందలి పరకభాగముల నాకాశాగ్ని జలపృ్పథ్య్వులయందును ఇస్లే యన్ని భూతములయొక్క_ పరకభాగములను మిగిలిన భూతములు నాల్లింటిలోం "జేర్చుచు రావలయును. ఇట్లు చేసిన ప్రతిభూతమునందును తన యంశ మర్ధంబును తక్కిన భూతములలోని పరక భాగములు నాల్లును కలనీ యొక యర్థంబు నుండును, ఇప్పుడు ప్రతి భూతమునందును అయిదు భాగములు (ఒక్‌ సగభాగము నాల్లు పరకభాగ ములు) కలవ్ఫకచా! ఇదియే వంచీకరణము, ఆవరమేశ్యరుడయ స్ధూల వ్రవంచము నుత్చత్త్‌చేయం దలంచి మొదటనే స్టూలము లయియున్న తమోంశముల మజింత స్థూలములం గావించును. ఇట్లు చేయుటవేతనే మనము ప్రతిభూతమునందును అల్బ్పముగ నైన నధికముగ నైన పంచ భూతగుణముల ననుభవించుచున్నాము.

ఆవ, వంచీకరణ ప్రయోజనమును వెప్తుచున్నాండు:

న్లో తై రండ స్త త్ర, భువనం భోగ్య భో గాశ్ర, యోవ్భవ

హిరణ్యగర్భ స్థూలే ఒన్మి౯ చేహే వైశ్వానరో భవేథ్‌, 28

అెజసా విశ్వతాం యాతా 'చేవతిర్యబ్న రాదయః,

వ్యా- వీవం పంచీకరణ మభ్గిధాయ శైర్ఫూతై రుక్పాద్యం కార్యవర్దం దర్శ యతి.=ల్బత్రైరండ ఇతి. త్రైః పంచీకృత్రై రుపాదానకారణభూ త్రై రండో బ్రవాండ

తత్త్యవివేక ద్రశరణను 61 ఊత్పద్య తే. క క్రబ,వ్యాండాంతర్భువనాన్యుపరిఖా శే వర్హమానా భవూమ్యూదయః సప్త లోకా భూమేరథః స్థితాన్యకలాదీని నప్తపాతాళొంతాని. వేము చ భువనేషు తె న్స ప్రాణిఖిరో క్తుం యోగ్యాన్యన్నాదీని తశ్తల్లోకోచికళరీరాణి చ. 'కైళేవం జంచీకృతే రూ తై రీశ్వరాజ్ఞయా జాయంతే, వీవం స్థూలళరీరోత్స _తిమభిధాయ, "లేను స్టూలళరీ "కేషు అభిమానవతో హిరణ్యగర్భన్య సమప్రిరూష్యు వై శ్వానరసంజ్ఞకత్వం వీవైకళ్థూల శరీరాభిమానవతాం వ్యషిరూపాణాం తె జసానాం విశ్వనంజ్ఞకత్వం చ భవతీళ్యావా-- హిరణ్యగర్భఇతి. అస్మిక్‌ స్థూలదేహే వర్పమానో హిరణ్యగఠ్యో వె శారరో భవేత్‌,

టీ. తై;=ఆవంచీకృతమనోభూకములవే అండ! = ్రువ్జాండము, [జాయ లే= పుట్టును.) తశ్ర=అబ,వాండమునందు; భువనం = చతుర్దశభువనములును (జాయంే) భోగ, సి*-* ఉద్భపః అ భోగ్య ఇ అఆయాలోకములయందు అనుభవం పంద గినపదార్థముల యొక్కయు, భోగ్యాశ్ర్రయ = అయాలోకములయందలి నుఖదుఃఖముల ననుభవించు టకు యోగ్యము లైనబహువిధదేహాములయొక్కయు.. (భూలోకమున బృథీవీమయ జేవాము, చంద్రలోకమున జలమయజేహాము, వాయులోకమున వాయుమయదేవాము, ఆగ్ని లోకములయందు లేజోమయ జేహము. ఇట్లు 'జేవాభేదములం 'జెలిసికొనవలయు) ఊద్భవి=పుట్రుక (భవతి = కలుగుచున్నది.) (వీని కన్నిటికిని చంచీశృళభూకములే యుపొదానకారణ మనుట.) అస్మిక్‌ ఈ, స్థూ లే=స్థూల మైన (శంటికిం గానవచ్చునది శావున దీని కీపేరు కలిగినది) చేహేజజేవామునందు (ఈ్రచంచమును అత్కగా నఫ్ళి మానించుటవలన ననుట.) హిరణ్యగర్భః ఆ సూక్ష్యవ్రపంచాభిమాని యగునీళ్వరుండు, వై శ్వానరః = వె శ్వానరనామము కలవాండు (నరు లనంా జీవులు చారల నందణ వాత్మగా భావించువాండు కావున నితని కీపేరు కలిగినది.) భవేత్‌ ఆఆగురు. కె జసాంజ సూత్తశరీరాభిమాను. లగుజీవులు 'ేవతిర్యబ్న రాదయః = 'చేవపశుపవీ[మనుఘ్యాది'భేద ములతో) విశ్వతాం ౫ విశ్వనామమును (నసానారూపములు శలవార లగుటవేతచీ యి నామము శలిగెను)ు యాతా ఆ పొందిరి.

తా ఇట్లు పంచీకరణము చేయయండిన స్థూలభరూతములనుండి ట్రహోాండను జనించెను. అందు పదునాలుగులోకములున్కుఅందలి భోగ్య పదార్థములును, భిన్నభిన్నస్వభావములు కల శరీరములును కలిగెను, ఇదియంతయు. తత్కారణరూవషముతో నున్నబృహామును తత్కార్య రూపముతో భావించుట మాత్రమేకాని బ్రహభిన్నపదార్థ "మొక్క టియు జనింపనే లే దని తెలిసికొనవలయును,

జో ఖో జ 62 శ్రీ, వేదాంతపంచదళి, వ్రథమప్రకరణను వి. ఈస్థూలప్రషంచము సంసారపౌతమునకు మూండవసోపానము, ఇందు ప్రవే శించిన యీశ్వరుండు స్థూలప్రపంచము నంతయు నాత్యశా భావించువాం దగుటచే మజళి కొంత యపరిశుద్దుండై శన హిరణ్యగర్భ నామమును కోల్సోయి వై శ్వానరనామ మువేం బిలువంయబడుచున్నాండు. జీవుండును ఈశరీరమును (ఫ్థూలళరీరమును) అత్మగా నభఖిమానించి చానికిం గలుగు శీతోప్టాదులం దనవిగ భావింపుచు “నాకు చలిగా నున్నది తాపముగ నున్నది” అని వృవహరించు చున్నాండు. మజియం దానియందుం గల దేవ తిర్యజ్య నుహ్యాదిభేదముల (రూపభేదముల)ం దనశే యున్నట్లు భావింపుచు “నేకు చేవ తనుం మనుమ్యుండను” అని భావించుచున్నాండు. ఇట్లు నానాభావన యుండుటచేశనే యికనికి విశ్వుం డనుపేరు కలిగినది, అవ. ఇట్లు సర్వమును వర్శించి జీవస్థితిని నిరూపించుచున్నాండు:ాా న్లో ! పరాగ్దర్శినః వత్య_క్షత్వబోధవివర్ది ల కుర్వలే కరభోగాయ కర కరుం చ భుంజతే. 20 జ శ నద్యాం కీటా ఇ వాపర్తా దావనర్తాంతర మాశు త్తే వ్రజంతే జన్మ నో జన్మ లభంతే నైవ నిర్వృతిమ్‌. తం వ్యా, తత్రైవ పర్షమానాన్తైజసా విశ్వా భవంతి, "'తేహామవాంచర భేదమానా--- 'జేవలిర్యగితి ఇదానీం లేఘాం విశ్వసంజ్ఞాం ప్రాస్తానాం జీవానాం తత్వజ్ఞానరహిత ల్వే న సంసారావ త్తి ప్రకారం సదృహ్రైాంతం శ్లోకద్వయేనాహంఎ--లే పరాగితి. లే జేవా దయ! వరాగ్దర్శినః బావ్యా'నేవ శద్దాదీక్‌ పశ్యంతి. నతు ప్రశ్యగాత్తానంో “వరాంచి త కనా ఖాని వ్యతృణ తృ్వయంభూ _స్తస్థాత్సరాబ్బళ్యతి నాంతరాక్క” న్నితి శ్రులేఓ నను తార్కి కాదయో 'జేవావ్యతిరి క్షమాత్తానం జానంతీత్యాళశంక్య యద్యప్యాత్తానం తే ఆ క. జానంతి, తథాథ్టి శ్వుతిసిద్ధం తత్త్వం న జానంతీళ్యాశయేనో క్షమిత్యావా----ప్రత్య గితి, కుర్వత ఇతి. ఆతవీవ ఫభోగాయ సుఖాద్యనుభవాయ మనుష్యాదిళశరీ రాణ్యధిషస్టైయ కర్మ శత్తచ్భరీరోచితాని కళ్తాణి కుర్వతే జాతావేకవచనం. ఫునళ్చ కర్మ కర్తుం దేవాది శీలై స్త త్తతృలం భుంజలే చ, ఫలానుభవాఖావేత _క్రత్సజాతీయేచ్చ్భాశుపవత్త్యా తత్తత్ళాధనానుష్టానానువవళత్తేః నీవం వర్వమానా స్టే బీవాః నదీవ్రవావావతితాః శీటా ఆవర్తాదావ ర్రాంతరమాకు చ్రజంతఈ యథా నిర్బృతిం నుఖంన లభంతే, ఏవ మాశుజస్మ నో జన్మ వ్రజంఈః సుఖం క్రైవ లభంత ఇతి,

• టీ. లే=ఆజీవులు, పరాగ్దర్శినః౭వరాక్‌ జవెలంపలికి (తనకంటె భిన్నముగ నున్నవి యని తలంవంబడువదార్థముల మాత్రమే)? దర్శినః = చూచుచు; ప్రత్యక్‌... విపర్థితా?- ప్రత్యక్‌ =లోవలనున్న తత్వ జ తమ యభార్థస్వరూపముయొక్క_ (ఉపాధి

త్త (వివేక వకరణము 68 వశమున మలుగు వడియున్న యథార్థ స్వరూవముయొక్క యనుట) బోధజల్టానము చేశ, వివర్ణితాః = కూన్యులు, కర్మ = బహువిధపుణ్యపాషకర్శ లను భోగాయ జ సుఖ దుఃఖానుభవమునతై ౩ కుర్వ లేజఐచేయుదురు. (బహాువిధకర్శ ల నాచరించి తతృలముల ననుభవించుచుందు రనుట.) కర్మ కర్తుం చజచేయుటకై, భంజ రే=సుఖదుఖముల నను భవింతురు, (సుఖదుఃఖానుభవముకొ అకు జన్మ రాలా దానియందు వూర్వవాస నాను గుణముగ మజికొన్ని కర్మల నాఛరింతు రనుట) 'లే=ఈవిధముగ కర్మవశగతులగు నా జీవులు నద్యాంజనదియందుయడిను కీటా$=పురుగులు, ఆశు=శీఘ)ముగ;- ఆవర్తాత్‌ ఆ ఓక నుడినుండి; ఆవర్తాంతరం ఇవజమఆియొక సుడినివ లె (ప్రవాహ వేగమున నొక సుడిలో నుండి మజియొక సుడికిం బోయినట్లు); జన్మ తఃజ=ఒక జన్మ నుండి, జన్యజమఆియొక జన్మను గూర్చి; చ్రజుతః జ పోవుచున్న వాశై (జన్మ మరణాపరంపర నొందుచు) నిర్వ లతిమ్‌ ఇ సుఖమును (శాంతిని, న నీవ లభంతే జ పొందజీ పొందరు.

“తా, ఇప్పటికి జీవుడు సంపూర్మముగ స్వరూపమునుండి భ్రష్టం డయ్యెను. స్థూల దేహమునందలి ఆత్గాభిమానమునలన నాజీవునకు నానాత్వము కలి నని ెప్పియున్నాను. సూత్తదేహముకూడ నిట్టి నానాకత్వమును కలిగించునదియే యైనను స్థూలదేహము వచ్చునంత వజకు నది దృఢము కాదు, కావున సూత్ష్మశరీర భేదము కానరాని దగు టచే “ఈజీవ్రుండు వీనికం టి వేలూ” అను వ్యవహార మేర్ప్చడుటకు వీలు "లేదు కావున నిట్లు వెప్పంబడె నని గ్రృహించునది. ఇట్టి యారోవీత నానాత్వమువలనన్సు, నింద్రి యములు 'బాహ్యపదార్థములను మూ త్ర మే గ్రసాంచుచుండ వానివై నాళ్తాఫిమాన ముండుటచేతను, జీవ్రండు 'వెలుపలిపదార్థములను మా త్ర మే చూడంగలయడు కాని యుపాధివశ మున మఠుంగుపడియున్న స్వస్వరూపమును దూడ నేరండు, తాను సర్వ శఛ_క్టియు క్పుండే యైనను, అవిద్య నాత్మ గా భావించుటవలన నీతని కి చురవస్థ కలిగెను. వశరీరమును ఆత్మగా భావించునో యాశరిరమే తా నయ్యెను. ఇళ్లు మనస్సును ఆత్మగా భావించుటచే మనోమాత్రు,డై. బవాంవిధతుభాశుభ కర్మల నాచరించుచు దానిఫలముల ననుభవిం చును, (శర్మలు ఫలము నిచ్చువిధను పదునెనిమిదవస్లోకము. మొదలు ఇరువది నాలుగవ. స్లోకమువజుకు వ్రానీన తాత్పర్యమునం జూచుకొనునది)

అనుభవ మనలా మనస్సునకుం గలుగు సుఖదుఃఖనులం దనవిగ భావించు

64 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, వ్రథమవ్రశరణము టయే. వాసనావశమున మజులం గర్మముల నాచరించుచున్నాండు. ఇట్లు కర వళగతులె జీవ్రలు ఒక జన్మమునుండి మతియొక జన్మము 'ెత్తుచు సంసారచక్షమున విడుదలలేక పరిభ్రమించుచున్నారు. నదియందుయుడి వ్రవాహవేగమువలన నొక సుడినుండి మజియొక సుడికిం బోవుచు. గిర గిరం దిరుగుచు శ్రామనొందు పురుగులవలె శ్రృమలనొందుచున్నారు, ఎప్ప టికిని విము_క్రిని గాన లేకున్నారు. ఆవ. ఇశ బంధమోతము కలుగువిధమును సదృష్టాంతముగ వర్శింపుచున్నాండు:--- న్లో, సక్కర్మపరిపాకా లే కరుణానిధి నోద్ధృతా,, ప్రాష్య తీరతరుచ్భాయాం విశ్రామ్యంతి యథాసుఖమ్‌. _ 31 ఉవదేళ మవా వ్యైవ మాచార్య్యా _త్తత్వదర్శిన్క పంచకోళవివేకేన లభంతే నిర్వృతిం పరామ్‌. 82 వ్యా, నవం పంసారావత్తి మభిధాయ శన్నివృత్తు పాయం దర్శయితుం దృష్టాంతం తావదాహ---సత్క_న్మేతి. తే కీటాః సత్కర్య పరిపాకాత్చూర్యో పార్టిత పుణ్యకర్యపరిపాకాత్కల్భ పాళునా కేన చిళ్పురుషవిశే షేళోద్ధృతా నదీప్రవావో దృహి ర్నిస్సారతాః సంత _స్తీరతరుచ్భాయాం ప్రాష్య సుఖం యథా భవతి తథా యద్వ ద్విశ్రామ్యంతి. 81. ఇదానీం దృష్టైంతసిద్ధమర్థం చార్జాంతి'శే యోజయరతి...-ఉఊవబేశమితి, నీవ లు ముక్తేన వ్రశాశేణ ఫపూర్వ్యో పార్టితపుణ్యకర్థ వరిపాకనశాచేవ తత్వదర్శినః ప్రత్యగ భిన్న బృహవాసామాత్కారవతః ఆచార్యాద్దురోః నకాశాదువదేశం త త్త్వమస్యాది వాక్యార్థజ్డానసాధనం శ్రవణం వతమ్యుమాణమవాప్య సంపాద్య చంచకోళవివేశేనాన్నా దీనాం పంచావాం కోళానాం వివేశేన వకత్యుమాణవివేచనేన వరాం నిర్వ్భృృతిం మోతు నుఖం లభంతే ప్రాప్నువంతి. 82. టీ, (లే=అపురుగులు సల్‌. ,పరిపాశేన-నల్‌ =శుభములై న కర్శ=పురాక్ళత కర్శలయొక్క; వరిపాశేన=ఫలముచే, కరుణానిధి నాజదయామయాం డగు నొకానొకపురు మనిచేత, ఊద్ధ్భృళాఃజనదినుండి వెలుపలికి త్రీయయంబడినవై తీర. . ,చ్భాయాం-తీరతరుజ నదీతీరమున నున్న వృతములయొక్క; ఇాయాం=నీడను, ప్రాష్య=పొంది, నుఖంజనుఖ ముగ; యథాజనీవిధముగ, విశ్రామ్యంతి ఇ విశ్రమించునో, నీవంజఈవిధముగ, (లే=ఆి జీవులు); తత్వదర్శిన$= బ, హా వేత్తయగు, అచార్యాత్‌ జగురువువలన, ఊవదేశంజస్వస్వరూ పోవదేశమును (నీవు జీవ్రండవు కావు. వరమేశ్వరుండవు” అను నువదేశముక్రుుఅనావ్యా

తత్త గవివేకవ్రశరణము (05 పొంది, బంచకోశవీవేశీన-వంచకోశ జ క్రంద వర్ణ ౦వంబడంళోవు నన్నమయాదికోళ ములనుండి, వివేశీన ఇ తన స్వరూవమును విఫాగించుకొనుటమే, పరాంజఅత్యధికమెన) నిర్వృతిం ఇ అనందమును ((బ్రవ్శానందముశు); లభంతే ఇ పొందరు,

శా, ఇత వీఠరలకు ము కి కలుగు లెజుంగు నాకర్షింపుము. ఇవ్చ టికి నొకదానివై నొళటిగ మూండుపాధు లావరించియుండుటచే జీవులు తను శ_క్రిని సంవూర్మముగం గోలుపోయిరికదా! నవ్హీవ్ర వాహవళ గతమ్ములె తమశ_్రిని గోల్పోయిన పురుగువ లె నిరాథార్నులై యున్నారు కదా! కావున వీంకి నన్యసాహాయ్యము కావలయును, ఆవురు వులను నేదయామయుండై నను వెలుసలికి తీసి వేయవలసీనట్టు వీనినిం గూడ నేమహళ్తుండై. న సంసారనదినుండి వెలుపలికిం దీసివేయవల యును, ఆఫ్పరుగులకు పోవుటకు నీద్ధముగ నున్నజీవము మజల నిల్చు టకు ఫురాకృతసుకృతవరిపాక మొక్క_టియే కారణము, అక్ష వీరిబంధ వినాశమునకు; గూడ సుకృతపరిపాకమే కారణము. అ నేకజన్మ ముల నుండి చేయంబడుచు. వచ్చుచున్న వుణ్యకర్మ లవలన కలిగిన సంస్కార ములు మనసును నిర్మలము చేసిన నేగాని గురూపదేశమును గ్రపొంచు సామర్థ్యము. కలుగదుగదా ! ఈవిధముగ _సద్దురూపదేళము కలిగిన చిత్తము (జీవ్చం డనియే చెప్పవచ్చును. అభిమానమువలన జీవచి త్తము లకు 'భేదమే పోయినదికడా 1) జీవస్వరూవమునుగూర్చి విచారింప నారంభించునప్పుడు క్రముక్రమముగ నుపాధులకును జీవస్వరూపము నకును భేదము గ్రపాంపయిడును. ఈయుపాధులు పంచకోళశములుగ విఖాగింపణడియున్నవి. ఇట్లు పంచకోళములనుండి విభాగింపణడినచో నదినుండి వెలుపలికి తీయండి యొక ఇెట్టునీడక్రింద నిలిచి సుఖంచు పురుగులవ లె జీవ్టలును మోతను నొంది సుఖింతురు,

అవ ఇప్పుడు పంచకోళన్వరూవమును వివరించువాండై. మొట్టమొదట నుచ్దేళ ఫూర్వకముగ లతణామును వెచ్వచున్నాందు:-- వ అన్నం ప్రాణో మనో బుద్ధి రానంద శ్చ తి వంచ లే,

కోఖా నై 'ఠావృతః స్వాత్తా విస్త్యృత్యా సంసృతిం వ్రశేక్‌.' 48 'వేదాంఠఎరీ

ఈ శ్రీ వేదాంతపంచదశి ప్రథమవ్రకధణము వ్యా, శే తేన్నాదయక పంచకోశా. ఇత్యాశాంకూయాం. కానుపదిశతి-- అన్నం ప్రాణ ఇతి. అన్నం ప్రాణో మనో బుద్ధి రానంద శ్ళేతి మంచరోశాం, బుద్ధిర్విజ్ఞానం క్‌ మన్నాదీనాం కోశశ బ్ఞాఖిథీయల్వే శారణమావహా--=-తైరితి, తెఃకో్య రాప్యక ఆచ్చాదిళః స్వాళ్ళ్తా స్వన్వరూపభూత అత్తా విస్ఫృత్యా స్వస్వరూపవిస్మ రణీన సంసృృతిం జననాదిప్రాప్తిరూపం. సంసారం వ్రేల్‌ స్పవ్ఫం. కోశో యథా కోశకార శ్రీమేరావరకల్వేన శ్లేశహేతులేవ మన్నా దయో2.వ్యద్వయానంద త్వాద్యావరకల్వే నాత్త్శ్యనః క్షేళహేతుత్వాత్కోశా ఇత్యుచ్యంత ఇత్యర్థః టీ. అన్నం = అన్నము, ప్రాొః జః ప్రాగము, మన;$=మనస్సు; బుద్ధిః ణు బుద్ధి అనందశ్చ ='అనందము; ఇతి=అనీ, లే=ఎఆు కోళా$=కోళశములు (ఆవరణములం), పంధణ్ను అయిదు అగుచున్నవి; స్వాత్తా అ స్వస్వరూపము (జీవుడు. లేక ట్రహవము, తె$ ఇ ఆకోళములబే, అవృతః = ఆపరించంబడి విస్మృత్యా = స్వస్వరూవమును మజచుట చేతు సంసృతిం ఇ సంసారముు చ్రకేల్‌ ఇ పొందునుం తా, అన్న ప్రాణ మనోబుద్ధ్యానందము లెదును కోశములు, కోశము లన” నావరణములు. ఇవియే సర్వవ్రవంచను ననువిషు యము క్రమముగ నిరూపింవబడును, ఈకోళములచే నావరింపంబడి ఆత్మ స్వస్వరూవమును మటజుచి సంసారమున మునింగియున్నాయ, అవ ఇట్టు పంచకోశముల నుద్దేశించి ప్ర, త్యేకముగ వానిస్వరాూవమును. వెల్ల డించుచున్నాండు:ాల " శ్లో స్యా తృంచీకృతభూతోళ్టో చేహ స్థూలోఒన్న సంజ్ఞకు, లింగేతు రాజనై:ః ప్రాశః ప్రాణః కత్షేంద్రియై స్పా. ద! సాత్విశై రీంద్రిమై స్సాకం నిమర్శాతా మనోమయ, జా ధామ ఆ లె. గేవ సాకం విజ్ఞానమయో థీర్ని శ్చయాత్తి కా, త్‌ శారణే సత్య మానందమ యో మోదాదివృత్తిఖ్కి తఠరత్కోతె స్తు తాదాళ్ష్యా దాకా తతన యో భవేత్‌, 36 ఆవి య స! శి ఆశి వ్యూ వ్యా, తేషాం కోళానాం స్వరూపాణి శ్ర, మేణ వ్యుత్సాదయతి---స్యాత్సంచీ కృ లేత్యాదినా మోదాదివృ త్రిభింత్యం లేన సార్థళ్టోకద్వయేన, వంచీళ్ళ తేభ్యో భూ లేభ్య ఉఊత్సన్నః ఫ్థూలో దేవనోచన్న సంజ్ఞ కళ అన్నమయశచ్చితః కోళః స్యాల్‌. ప్రాణస్తు ప్రాజమయకోశళస్తు లింగళరీకే వర్హమాన్తై , రాజనై రజోగుణకార్యభూతై $ ప్రాణః ప్రాణాపానాదిభిర్వాయుఖి? చంచభిర్వాగాదిభిః కన్తే ౦ద్రియైః నవా దళళిః స్యాత్‌. 54,

త్త గవివేశ ప్రకరణము 6

వ్యా, నిమర్శాత్తా సంళయాత్మ కం పంచభూతసత్వ కార్యం యన్మన ఉక్తం తత్సాత్వితైః వ్ర ల్యేకం భూతసక్వకార్యభూ తై శ్రీం ద్రిమైళ్నో)త్రాదిభిః వంచభిర్థా నేం చ్రియెః సాకం సహితం మనోమయ కోళః స్యాదితి వూశ్వేణ సంబంధః నిశ్చయా త్మ్‌శా థీ స్తేషామేవ సత్వకార్యరూపా బుద్ధిస్తై రేవ వూర్వో శై శ్రైగేద్రియైళేవ సాకం నహిళా సతీ విజ్ఞానమయః విజ్ఞానమయాఖ్య! కోళః స్యాల్‌. .5ిన్‌.

వ్యా కారణీ కారణశరీరభూతాయా మవిద్యాయాం యేన్మలినసత్వమ స్త్రి శనోదాదివృ తిఖి వ్రీయమోదప్ర, మోదా క్యైరిష్రదర్శనలాభభోగ జః సుఖవిశేవైః సహితమానందమయః అనందమయాఖ్యః కోళః స్యాదితి. నను స్థూలళరీరాదీనా “మన్న

4! క

మయాదిళబ్దవాచ్య ల్వే స వా నీసుపురుపోచిన్న రసమయ ఇత్యుషక్తమ్య “తస్తాద్వా శ ర. వీతస్తాదన్న రసమయాదనో్యోంతర అత్తా ప్రాణమయోషిన్యోంతర. అత్తా మనో మయఃి ఇత్యాది శు,కళ్వాదాక్క నోజఒన్న మయాదిళబ్బవాచ్యత్వం కథముచ్యత ఇత్యా శంక్య జీవాదీనామన్నాాదివికార ల్వే నాన్న మయావిశబ్దవాచ్యత్వకు. ఆత్మనన్తు "తే తాదాత్యాఖిమానాదిత్యాహం--ళ ర్రదితి, అత్తా వ్రత్యగాత్తా త శ్తత్కో35 లేన లేన కోళశీన సహతాదాత్యాల్‌ తాదాళ్యాఖిమానా త్త తన్మయ స్త శ్తతో్కళమయః స్యాద్వ్య వవోర కాలేఒన్నమయాదికోశ పౌ, భా న్యాదన్న మయాదిళబ్బవాచ్య ఇత్యర్థః శుశబ్ద క్చాత్మనః కోశీభ్యో వై లతణ్యద్యోతనార్థణ 86.

టిం బం చీకృతభూతోన్థః ఆ పంచీశరణము చేయంబడిన మహాభూశములనుండి జనించిన) స్థూలః=స్థూల మైన, 'జేవజబేవాము, అన్నసంజ్హ కః ఆ అన్న మను పీరుగల వోశము, స్యాత్‌: లగును. లింగే తుజసూత్షళరీరమునం మ లే, రాజనైః = రజోభూత సమవ్రివలన పుట్టిన, ప్రాజైః వంఛాత్మక మగుస్రాణవాయువుతో, కక్కేంద్రియైః ఇ కన్తే ద్రియములతో, సహజకలనీ; ప్రౌణఃజ ప్రాణ మను కోళంబును, సాత్వికై $=సత్వ భూతవ్యప్పివలన కలిగిన ఢీంద్రియెః ఆ క్షా చేంద్రియములతో, సౌకం ఇ కూడిన, విమ ర్భాత్తాజవిచారించు స్వభావము కఆ మనన్ఫు స్వరాషముగాగల; మనోమయః జ మనో మయకోళంబును) తె! నీవ = అక్ఞానేంద్రియములతో నే, సాకంజకూడిను నిశ్చయాత్మి శానిశ్చృయరూపిణి యగు; బుద్ధి ఇ బుద్ధియే స్వరూపముగాణలు విజ్ఞానమయ!=విజ్ఞా నమయకోళంబును) స్యాత్‌ = ఆగును (త్ర ల్యేకాభిప్త్రాయమున "నేశవచనము ప్రయో గించయబడెను,. కారణీ = కారణళరీరనుగు నవిద్యయందు, సత్వం ఇ మలినసత్వ మేది శలడో యదియే? 'మోదాదిసృత్తిలిః ఆ వ్రియమోద ప్ర మోదరూవవృత్తులతోలహాడీ (మ్రియ మనలా నిష్టవస్తువును చూచుటపలన శలిగిననుఖము. మోద మనంగా దానిని సంపాదించుట వలన శలుగునానందము. ప్రమోద మనంగా దాని ననుభవించుటవలన

౮8 శ్రీ వేదాంతసంచదళి, వ్రథమ ప్రకరణము జనించుకృ ప్రి, ఆనందమయ! = అనందమయకోళమగును, అత్థాజజీవుండు, ఈ త్రనో్క్కోూ ఇ; = ఆయాశోకములతో, ఆాదాళ్థ్యాల్‌ తు = తాదాత్మ్యసంబంధము. (“అదియే చేవ” అశు భౌవనయీ స్వరూషమునగం గలసంబంధము) వలన త త్తన్మయః=ఆయాకోళ ములే స్వరూమముగం గలిగి యన్నమయాదిశబ్బములచే వ్యవహరింపందగినవాండు, భవేత్‌ ఆ అగును. తా, వై పంచకోశములయందు ఘ్టూలళరీర "మొక కోళశముగాను, సూత్ష్మశరీరము మూండు కోళములుగాను, కారణశరీర మొక కోశము గాను విభాగింవయబజెను, వ్రసంచమంతయు స్థూలసూత్ష కారణాత్మ కే కావున నీవిభాగము వ్రపంచవిభాగమే యని అెలిసిఫొనవలయును, బంధమును కలిగింపలేకపోయినను ఈశ్వురునకుంగాడ నీకోశములచే నావరణము కలదనియే గృహింపవలయును. అందు స్థూలదేహ మన్నము వలనయిట్టి చానిచేత నభివృద్ధ నొందినది యగుటచే నన్నమయకోశ మని 'చెప్పంబకుచున్నది. సూక్ష్మశనీరమున నున్న మూండుకోళములును ప్రాశామయ మనోమయ . విజ్ఞానమయకోశములు, అందు సూత్ష భూత ములలోని రజోభాగ మంతయు అనంగా రజోవ్యుష్టి చే జనించిన కేం ద్రి యములును తత్పవమ్వూచే జనించిన ప్రాణంబును గ్‌లనీ ప్రాః మయక$కోశము, సూత్షభూతములలోని సళ్వాంశ మంతయు మనోమయ విజ్ఞానమయకోశములై యున్నవి, జ్ఞా నేంద్రియములతో గూడినమనస్సు మనోనమయకోశనము, అట్టి బుద్ధి విజ్ఞానమయకోళము, కారణశరీర మగు నవిద్భాయందుం గల మలినసత్వము తన వ్ర యమోదాదివృత్తులతో 6 గూడి ఆనందవముయకోనము, మి. “ఇట్లు చెప్పిన దోవము వచ్చును. అన్నమయాదిళబ్దములు కోశములకే నామ 'భీయంబు లైనచో శ్రుతికి విరోధము వచ్చును, '“అనో్యోఇంశర అత్త్థాప్రాణమయ॥! = అన్నమయాళత్యకు లోపల (ప్రాణమయాత్మ నలండూ అని శ్రుతియందు అన్నమయాది పదము లాతృచాచకములుగానె ఇెవ్పంబడి యున్నవి కదాళి యనియెదవేమొ ఇది యొక దోషము కాదు. జీవునకు నాయాకోశములయం దాత్తాఖిమానము కల దని యుదిసణ కే వెచ్పంబడెను, ఇ ట్లగుటచే శ్రుతి యాతని నట్లు వ్యవహరించినదిం కోశము లును అన్నాదిరూషములే యగుటచే నట్లు చెప్పంబడవచ్చును. ఆయాకోళములకు నా యన్నాదులే కడా స్వరూవము, కావున నిందు విలోధ మేమియు లేదు, .

తత్త స్రవివేకవ్రకరణమః. వ! అవ, ఇట్లు వంచకోళన్వరూవమును నిరూపించి ఫలమును భెన్రచు నువకంపా రించుచున్నాండువాలా న్లో = అన్వయవ్యతి లే కాభ్యాం వపంచకోశవివేకత్య, స్వాత్తానం తత ఉద్ధృత్య పరం బ్రహ వ్రవద్యతే. 87 వ్యా, కథం తర్జి నీవంవిధస్యాత్మ నో బ్రవాత్వం భవతీత్యాళంక్య కోీభ్యో వీవేచనాదృవతీ త్యావా......అన్వమేతి, అన్వయవ్యతి కే౪-భ్యాం వళథ్యుమాణాఖ్యాం చంచకోళవివేకత$ పంఛానాం కోశానా మన్నమయాదినాం వి వేశతః వ్రుత్యగాకృనో వివేచనేన పృథక్కరణేన, యద్వా కో కేభ్యోఒ౬న్నమయాదిభ్యః ఆత్మనః వృథక్‌ కర తేన స్వా త్థానం ప్రశ్యగాశ్తానం శత స్తేధ్యః కో శేభ్యం ఊద్ధ లక బుద్ధ్యా నిష్మృమ్య చిదానందనస్వరూవం నిశ్చిత్య పరం ట్రా వూర్వో _కృపంచకోశవిలతణం ప్రవద్యశే ప్రాస్నోతి, ఈ హ్హైస భవతీత్యర్థః టీ. అన్వయవ్యతిరేశాఖ్యాంజఆన్వయవ్యతి'రేకములచేత (పీనిన్వరూషము దిగువ శ్రోకమునుండి వర్ణించంబడును.) వంచకోళవి వేశతః జ వంచకోశములనుండి వేజుచేయుట వలన, ఆత్తానంజజీవున్వి తఠ$ ఇ ఆవంచకోశాత్మ శ వ్రవపంచమునుండి, ఊద్ధ అర్యజఉద్ధ రించి (గురూపదేశమువలన ననుట.) పరం బ్రన్గా = శుద్ధపరబ్రవ్యామును, ప్రపద్యే జ పొంధును (శ్వస్వరూవక్ఞానముచే ట్రన్శామే యగు నకుట్ర తా, ఈవిధముగ పంచకోళస్వరూవము నెజింగి గురూవదేళ సహాయమువలన _ నేజీవుంయు. నిర్మలచిత్తముతో నన్వయాతిేకముల విచారించి. పంచకోశములనుండి స్వస్వరూవనును వేలుసజచునో వాండు వరమేశ్వరుండే యగును. బంధము వైన వర్షించినవిధముగ భాంతికల్పితమే, (లేకయు నుండునట్లు తోంచునదియే) కావున యథార్థ స్థితిని ెలిసికొనలానే యదృశ్యమెై పోవును. అహ ఇట్లు ఫలమును వర్ణించి అన్వయవ్యతి లేకస్వరూవమును వివరించు చున్నాండువాలా శ్లో, అభానే స్థూలదేహస్య స్వవ్నే య ద్భాన మాత్తన్క సోఒన్వయో వ్యతిరేక _ప్రద్భానేఒ నాసనవభాసనమ్‌, 88 లింగాభానే సుషుప్తా స్యా దాత్మ నోఖభాన మనగయ,, వ్యతిలేక స్తు తద్భానే లంగ స్యాభాసముచ్యతే, ఖు

గ్గ శ్రీ వేదోంతపంచదళ్సీ ప్రథమవ్రకరణనుః 3ద్వివేకా ద్వివిశ్తా స్యుః కోళాః ప్రాణమనోధియ్క లేహి తత్ర గుణావస్థా 'భేదమూ శ్రా త్పృథకృూళతాః 40 సుషు _ప్యభానే ఛానం తు సమాథధా వాత్త్మ నోఒన్వయు వ్యతిరేక స్తా త్మ్‌ భఛానే సుషు _ప్థృనవభాసనమ, జే యథా ముంజా దిపీ నైవ మాళ్తా య సముస్థ ఖత శరీరత్రి తయా ద్ధః పరం బ్రష్రైవ జాయతె, త్తి ఇ్యా, ఇదానీం వివశ్షీ,తాన్వయవ్యతినేకా దర్శ్మయతి,---ఆభాన ఇతి న్వస్నే స్వహ్నావస్థాయాం స్థూల జేహాస్యాన్న మయకోశస్యాఒఖా-నేఒ ప్రతీతౌ సత్యాం ఆత్మనః శ్రుతీచో యద్భానం స్వప్న సాక్షీ ల్వేన యత్క్యృురణమ్టి స ఆత్మ నోన్వయ స్త స్యామేవ స్వప్నా వస్థాయాం తద్భానే తస్యాత్మ నః న్ఫురణే సతి అన్యానవగొసన మన్యస్య స్థూలదేహ స్యానవభాసనమ ప్రతీతి; వ్యతిేకః స్థూలదేవాస్యేతి ేసః. అస్మిక్‌. ప్రకరణేఒన్యయవ్యతి కేకళచ్చాధ్యామనువృ త్తివ్యావృత్తీ ఊత్యతే, 38. వనం స్థూల దేవాస్యానాత్మ త్వానబోధకాన్వయవ్యతిలేకొ దర్శయిత్వా లింగ జేవాన్య తథాత్వావగమకా తౌ దర్శ్భయతి....-లింగేతి. నువుప్తా నుమ _వ్యవస్థాయాం లింగాభాజే లింగస్యనూత్త జేవాస్యాఒభానే2. చ్రతీతా ఆతనో భానం తదవస్థాసా &త్యే న్ఫురణమాళ్యనోఒన్వయః। స్యా _తృద్భానే అత్కభానే లింగస్యాభానం లింగ 'ేహాస్యాస్ఫ్సురణం వ్యతిేక ఉచ్య లే, 809. నను పంచకోశవి వేచనముష్మక్రమ్య లింగచజేవావి వేచనం (ప్రకృళాసంగకమిత్యా శంక్య ప్రామయాదికోళ శ్రీశయస్య క త్రై వాంతర్భావాన్న ప్రకృతాసంగతి రిత్యా హా.---తద్వి వేకాదితి, 'తన్య లింగళరీరస్య వివేశాద్వి వేచనా త్వాాణమనోథియనీత న్నామకాః కోళా వినిక్తా అక్మనః వృథక్‌ కృతాః స్యుః కుత ఇత్యత అవా:--తే హీతి. హి యస్తాల్‌ శారణాత్‌ తే ప్రామయాదయః కత్ర, శస్మి౯్‌ లింగళరీకే గుణా వస్థా భేదమాత్రాద్దుణ యో! సత్వరజసోరవస్థా 'భేదమాత్రా ద్దుణప్రధానభా వేనావస్థా విశేషూ జేప బృథక్‌ కృతాః భేజేన నిర్జి్లో ఇత్యర్థః శ0. ఇదానీ మాన౦ందమయకోశల్వేన వివశ్నీతస్య కారణశరీరన్య వివేచనోపొయ నూవా.---సుషు వ్రీతి. నమాధా వత్యమాణలతణాయాం సమాధ్యవస్థాయాం నుషుప్త్య ఖానే నును ప్లిళబ్టోపలక్షీకస్య కారణ చేవారూపస్యాజ్ఞానస్యా ప్రతీతా ఆత్మన స్తు తుళబ్లోచఒవధారణే ఆత్మన వీవఖానర న్ఫురణం యదప్టిస ఆత్మ నోచన్వయః అఆకృభాశే ఆక్ష్మనః స్ఫూర్తా సత్యాం నుషు _ప్య్యృనవభాననం సుముప్త్యు పలక్నీకస్యాజ్ఞానస్యా ప్రతీతి

తత్త గవివేక చఛ్ర కరణమూ గ్గ శవ వ్యతిశేక న్తస్యేతి. ఆఅత్రాయం ప్రయోగః వ్రర్యగాత్తా అన్నమయాదిభ్యో భిద్యతే "తేషు పరస్పరం వ్యావర్హమా"నేమ్వపి స్వయమవ్యావృ క్తత్వాత్‌ యజ్యేషు వ్యావర్హ మానేన్వవ్‌ న వ్యానర్రలే, తల్‌. 'కేభ్యో భిద్యలే యథా కునుమేభ్యః సూత్రం యథా వా ఖండాదివ్య క్రిభ్యో గోత్వమితి. 4]. అన్వయవ్యతిేశాఖ్యాం కోళపంచకాద్వివి కస్యాత్మనో బ్రవ్యాస్రా వి రృవతీ త్యుక్తం తత్ప్రతిపాదికామంగుస్ట్రమా త్ర ఫురుషోంతరా లే త్యాదికాం, తం వింద్యా చ్చు క్రమమ్భృతమిత్యంతాం కఠ్శశ్రు,తిమర్ధతః పథతి:---య"శేతి. యథా యేన వ్రశా శేణ ముంకాదేశఠన్నామకా శ్ర ఫగొవిశేహెదిషీకాం గర్భస్థం కోమలం కృణం యుక్త్యా బహిరావరక త్వేన స్టీతానాం స్థూలవత్రాణాం వభజనలతణో-పాయేన సముద్ధియలే, నీవమాత్తావీ యుక్త్యాఒన్వయవ్యతికేకలతణోపాయేన శరీరత్రితయాత్చూరోరక్తా చ్భృరీరత్తితయాద్ధీనై ౩ బృవృాచర్యాదిసాధనసంపైన్నై రధికారిలిః సముద్ధృతః పృథక్‌ కృతశ్చేత్స పరం బ్రహ్లైవ జాయతే చిదానందరూవస్య లతణస్యోభయోరవిళిష్తత్వా దిత్యభిప్తాయ!. త్తే, టీ. స్వప్నే=స్వప్నా వస్థయందు; స్థూలేవాస్య=స్థూలచేవము, అభానే (సతి]ఆ వ్రకాశింపకుండంగా, అత్మ నః=జీవునియొక్క ఫానం=సావ్నీరూపముగ వ్రశాళించుటు యత్‌ ఇవీది కలపో, సః=అది (ఆన్వయళబ్దము ననుసరించి యావదము ఫుంలింగమునం ్రయోగింపయిడెను) అన్వయఃజఅన్వయ మనంబడును. (స్థూలచేవాము "లేనచ్వుడు కూడ నుండుట నాత్మవిమయమున నన్వయ మనుట.) తద్భా'నేజఇ ట్లాస్వప్మావస్థయండే అత్మ ప,శాళించుచుండంగా? అన్యానవభాసనమ్‌-అన్య=లెండవదియగు స్థూలశరీరముయొక్క_; అనవభాసనమ్‌= ప్రకాశాభావ మే, వ్యతిలేక॥ = చేవాపచుమున వ్యతిరేకము, సుముప్తాణ నుమ _వ్యవస్థయందు; లింగాభాచనే = సూత్మ్మశరీరము వ,శాళింపకుండయాా, ఆక్క నః ఆ స్వస్వరూవముయొక్క-; ఖానం= ప్రశాళించుట; అన్వయ! ఇ అన్వయము, తద్భాశే జు ఆలింగశరీరప్ర,కాళశమునందు; లింగస్యజసూ తృశరీరముయొక్క, అభానం తుజ ప్రశాళింద కుండుటయొ లే, వ్యతిేకః ఉద్య లేఐవ్యతినేక మని చెప్పంబడును, తద్వి వేకాల్‌ -తల్‌ = అనూత్షశరీరము ఏీపేకాల్‌ = వేటు చేయుటవలన, ప్రాణమనోధియఃజప్రామయ మనో మయ విజ్ఞానమయమాు లైన, ఫోశా;ాతోళములు, విభకా8=విభజింపంబడినవి; స్యుఃజఆగును, 'లేజఆమూండుకోళములును, తత్ర, = అనూతృశరీరమునందు. గుణ, . .మాత్రాల్‌ -గుణ ఇ సళ్వరజోగుణములయొక్కయు, ఆవస్థాజవీచారనిళ్న యరూప భృత్తులయొక్కయు, భేద మాత్ర త్‌ =భేదమువలన మాత్రమె, బృథక్‌ జ వేలు వేలున, కృతాః హిజచేయంబడినవి (గణించంబడినవి కదా, సమాభా = సమాథియందుః (దీనిస్వరూవము మున్ముందు ప్రశ

౯2 శ్రీ, చేదాంతపంచదళ, ప్రభమ్రకరణమక టించంబడును) నుముప్య్యథాే [నతి] అ నుముప్రిళబ్దముచే నెలులంబడెడి శారణశరీర రూపమగు అజ్ఞానముయొక్కం; అభాబే (సతి జ న్ఫృురణము లేకపోవుచుండలా, అక్క నన్తు=అశ్మ యొక్క ధం ఫొనంజన్ఫురణము, అన్వయజుఅత్య కన్వయమగును. అత్కభానే (నత్రి=అత్య యొక్క న్ఫురణము గలుగుచుండంగా? నుషుప్యనవభాసనం. తుఐనుము క్రిచే ఇశెిజటులయిడెడి కారణాశరీరరూ పొజ్ఞానముయొక్క_; అనవభాననంతు = అన్ఫురణత్వ మే వ్యతిరేక! ఇ జారణాళరీరరూపాజ్ఞానమునకు వ్యతినేశ మగును, ముంజాల్‌ = ముంజగడ్డి నుండీ ఇషీకా ఆ లోవల నున్నపుల్ల (మోవు లేక ఊచు; యథా = ఎట్లో, వనం = ఈవిధముగాజీ, థీరై 8=పండితులచే, శరీరరత్రియాత్‌ =స్థూలసూ త్త శారగాళరీరమునుండి, యుక్ష్యాజటాపాయముచే (యవైనచూపలుడిన యన్వయవ్యతి శేకములచ్వే సముద్ద ల! ఇ ఊద్ధరింపండిన (విభాగించి గ్రహించబడిన); ఆత్థా=స్వస్వరూవము. (జీవుండు), పరం ట్రవ్మా వీవ ఇ పరబ్రవ్యామే జాయ లే=అగును.

తా,జా ల్స్‌ త్స సవ్ననుషు '_వ్యస్ట్రవస్థలు మూండింటియందును జ్డాన "మొక్కటియే యనియు, జ్ఞానరూపుం డగుటచే జీశ్రండు నీమూండవస్థల యందు నేకరూవముతో నున్నాం డనియు నివివజకే వివరించి యున్నాను. ేహములు మాత్ర, మిట్లు లేవు కదా! స్థూలళరీరము జౌ 'ఫ దవస్థయందు మూ త్ర మే చ,కాశించునుగాని స్వప్నా వస్థయందు ప్రశాశింపదు జాగ్రదవస్థయందు మాత్రమే కదా! “నేను రాముం డను, కృష్ణుండను” అనుచుం దన శరిరముచే వివిధ కార్ధముల నాచ రించుట, స్వప్నావస్థయందు కూడ 'బేహను కానవచ్చినను సర్వవ్యవ హోరములును జాగ్రదవస్థయందువ లెనే జరుగుచున్నను అప్పటి దేహ మోస్థూల దేహము కా దనుట యందలు నెతింగినదియే, ఇ ట్లగుటచే స్థూలళరీర మాత్మ కానేరదు, అశ్లుయైనచో ఆత్మ యొచ్చట నుండునో అచ్చటనెల్ల స్ట్థూలళరీర ముండవలయును కదా, స్వప్నావస్థయం దట్లు లేదని వివరించియే యున్నాను, (ఈ కారణనువలననె యన్నమయక్రోశ మాత్మ కాదు, స్థూలశరీరమే కదా యన్నమయకోళశముఎ) ఇళ్లు సుషుష్ట నస్థయందు మనస్సు మొదలగునవి "లేకుండుటచే లింగళరీరముం లేదు, అప్పుడు సర్వేంద్రియాదులును తమకు కారణ మగు నవిదయందు లీనము లైనవి కదా! ఆత్మమాత్ర, మప్పుడును అజ్ఞానసాతీమై యున్నా. డని యిదివటశే యెఆీంగించియున్నాము, ఈ కారణమువలన సూత్త శరీరముకూడ ఆత్మ కానేరదు, అదియును: ఆత్మ యున్నస్థలమునం బెల్ల

తత్తవివేకవ్రశరణము . క్ర లేడు కదా! ఈశరీరమునందు. ప్రాణమయమనోమయ విజ్ఞానమయము లను మూండుకోశము లుండుటచే నవి యన్నియును ఆత్మ కావు. సత్వ రజోగుణ భేదము నా త్ర యించి ప్రాణమయకోశంబును, విచారనిశ్చాయ వృత్తుల నా శ్‌ యించి మనోమయవిజ్ఞానమయకోశములును కల్పీంవంుడి నవేశాని యాశరీరముంతయు నొక్కటియె కదా! ఈవిధముగానే కారణశరీరము కూడ అత్మ కాదు, సుషు _వ్యృవస్థకం'కె నవ్వుల తురీ యావస్థ్ర యను నొక యవస్థ కలదు. అందు నింద్రి, యాదులే కాక వానికి లయస్థానమగు నవిద్యయు సర్వకారణమగు వరమేశ్‌ స్రరునియందు లయము నందును (దీరిన్యరూపను మున్తుందు వివరింపణబడును,) ఆయవస్థ యందు సుషు_ప్పీయు లేదుకదా, ఆత్మ మా త్ర ము సర్వాధిష్టాన మగు టే నప్పుడుగూడ నుండవలయును, ఇ ట్రగుటచేం గారణశరీరముకూడ ఆత్మ శా దనుటయే సిద్ధాంతము, కారణశరీరవమే యానందదుయ కోశము కానున నాయాసందనుయకోశముకూడ ఆత్మ శాదు,. ఇప్ప టికి అత్మ పంచకోశములకం కును శరీకత్రయమునకం లెను భిన్నుం డని కేరినది. వైనున్నపాజులను మెలవున తొలంగించి ముంజగడ్డి నుండి లోవలియూచను వెలికి. దీయునట్లు వైన వర్షించినవిధముగ తీర శ్రయమునుండియు.. (వంచకోశములనుండియు) విభాగింపయిడియి నేని వశ్యగాత్మ శేవల బ్ర హమే యగును, భాాంతిమా త్ర మేకశాని ఎన్నటికిని స్వస్వరూవ బ్ర హృమునకు మార్చు లేదుకదా |! ఆవ. ఇవ్పటికి వేదాంతశా స్తార్థమంతయు వ్రశటింవంబటెకు, ఇట్లు చేయయడు టచేను _శ్రర్మగంథమునకుం ియోజనము శలంగకపోవు నను శంక రాగా అవ్రయోజన మును ఆాక్సర్యనిదరూవణమూలమున సమర్భించుచున్నాండు: న్లో, పరాపరాత్త్మ నో ేవం యుశ్వ్యూ సంభావి తైకతా, త్త స్రమస్యాదివాై్యా స్పా భాగ తార్థగేన లత్యుతే. త్రి ప్యాః వతావతా గ్రంథనందశ్ఫేణ సఫలన్య శత్వజ్ఞానస్య నిరూవీతళ్వాదు త్త గ్రంథభాగస్యా నారంభ ప్రసంగ ఇత్యాశంక్య తదారంభనిద్ధయే వృ త్తానుకథనపూర్వుక ము _త్తర్శగ్యంథస్య తాక్పర్యమావా:---పరావశేతి. నీవముక్షవ్రకాలేణ పరాపరాత్మనో న్తత్త్వ్వం పదార్థయోః వరమాత్మ జీవాత్మ నో శేకతాఒఖిన్న తా యుక్త్యా లతణసామ్య ప్రదర్శనాద్యుపాయేన సంభావిళా అంగీకారితా. సా వకళా తత్త వ్రమస్యాదివాక్యై8, స్పష్టం భాగళ్యాశేన విరుద్ధాంశ' 'వరిత్య్యాగేన లత్యుశే లత్షణయా వృత్త్యా బోధ్య తే,

గ్గ శ్రీ వేదాంతపంచదళి, ప్రథమవ్రకరణము టీ. వీవం ఇ ఈవిధముగ, యంక్త్యాజయు క్తులతో (కా ల్యేకవచనము); వర్గా వరాత్మనోః = పర=జమాయోపాధియందుండి శుద్ధుం డైనట్టియు. (వరమేశ్వరునకును, అవర = అవిద్యోపాధియం దున్నట్టియు (జీవునకు; ఆత్మనోః = ఆత్మల కికువురకు, వఏవుూతా జ విశ్యము, సంభావిశా = నిశ్చయింవంబడినది. సా అది ఈ త్త వ్రమస్యాది వాక్యై శ్చత త్త నని అను మొదలగు మహావాక్యముల చేతం గూడ భాగళ్యాలేన- బాన = పరస్పర విరుద్ధము లగును'పాధులను, త్యాశేనజవిడుచుటచే (విడిచి యనుట), లత్యులే ౨ ఊహింపంబడుచున్నది. తా, వైన వర్షించినవిధముగ యుక్తులవలన జీవేళ [లె కర్ణము సిద్ధించినది, -ఈశ్వరుయను శుద్ధుండే కావున జీవ్రనకు నాతనితో నై: కర్ణము వప్పినంతనే పరమేశ్వరునితో నై క్యము చెప్పిన ట్లగును, ఈవిషయ మునే “తత్త్వమసి అహం బ్రప్యస్తో అను మొదలగు మహావాక్య ములు విరుద్ధాంశ ముల విడిచి జహదజవాల్లతణచే బోధింప్రుచున్నవి, ఈబోధను తెల్పుట కయ్యే యు_త్తర ల్‌ ౦థ మారంభింవంబటజెను, అవ అట్లు మహావాక్య వ్రస్తావమును తెచ్చి వానిని విమర్శింపుచున్నాండు. ఆందు మొదట తత్పదార్థమును జెప్పుచున్నాండు. (తత్త్వమసి యను మవావాక్యమునే వివరించుచున్నా. డని ్రహింపపలయును):.. న్లో, జగతో య దుపాదానం మాయా మాదాయ తామనీమ్‌, గే . నిమిత్తం శుద్ధస శాస్తం ళా ముచ్యతే బ్రా తద్దిరా, త్తే వ్యా, తత్త్వమసతి వాక్యర్థజ్జానన్య తదాదిపదార్థల్లాన పూర్వక త్వా శ్తత్పదస్య చాచ్యార్థం తావదావా,ఎ-జగత ఇతి. యత్సచ్చిదానందలతణం టూ శామసీం తమోగుణ ప్రధానాం బాయామాదాయ ఊపాధిల్వేన స్వీకృత్య జగత శృరాచరాత్మ కస్య కార్యవర్ష స్య ఉఊపాదానమ ధ్యాసాథిష్టానం శుద్ధసత్వాం విశుద్గసత్వప్ర,థానాం శాముపాధిల్వేన సీకృత్య నిమి _శృముపాదానాద్యభిజ్ఞం కర్హృ భవతి తద్బ్రవా. నిమిత్తోపొదానోభయరూజం న్నా శద్దిరా శత్త్వమసీతి వాక్య సేన తర్పజేనోచ్య తే. టీ యః = నీసచ్చిదానందలక్‌ణబ్రవ్యా తామసీం జ తమోగుణ ప్రథానమైను మాయాం ప్రకృతిని ఆదాయజ హిం చి(దానియందు వ్రతిబింబించి యనుట్సయల్‌ ఇ వది, జగళ:= ప్రపంచమునకు ఉపాదొనంజఉపాదానకారణమై యున్నదో, (శమః త్రధాన యగుప్రకృతి ప్రవంచరూవముగం బరిణమించునప్పుడు, దానితోం గూడి వ్రపంచదూవమెన బ్లేది తోంచుచున్నదో) శుద్ధసత్వాం = శుద్ధసత్వవ్రధాన మగు, తాంజ ఆ. ప్రకృతిని ఆదాయ ౬ కొన్ని నిమిత్తం = నిమి _శృకారణమైయున్న దో

తత్తవివేక్వప్రశరణను గ్ర

(ఈల్‌ =ఆ) బ్రృవ్వాజసరబ్రవము, తద్దిరాణమహావాక్యమునందలి తచ్భబ్దముమే ఊచ్య లే= శెచ్పంబడుచున్నది.

తా, మూలవ్రశృతికి సత్వాదిగుణములే స్వరూప మనియు, అందుక బర మేశ్య్వరుండు వ్ర తిబించించియున్నా6 డనియు, నా చవ కృతి యందలి తవెోోాగుణవ,థానసం యోగమువలనం బ్రపంచము జనించు చున్నది యనియు. నిదివజకే చెస్పియున్నాము, పరమేశ్వరుని వ్రతి బింబము ప్ర, కృతియందంతటను కలదు కావున ఆయన వతి వ్రశృతి వరిణామనునందును _ జీవేశ్యురాదిరూపములతో నకళ్లు వచ్చుచుండు ననియు వివరించితిమి, ఆజీవేశ్వరులు తాము వ్ర,వేశించిన యుపాధినెల్ల నాత్మ గా భావించుచున్నారనియుం జెప్పితిమి, కావున. తమోగుణ చథాన మగు వశృతిసం యోగమున నున్న వ,తిబింబముయొక్క స్వభావము కూడ నిట్టిదియే యని ెలిసికొనవలయును. జీవం డనయడు ప్రతి బింబము మలినస్తత్త గ్రమునందుమూశ్ర, మే చ,తిబింబించినది. సంయోగ మెట్లు మాజీనను - అందు సత్వగుణమే కొంత యధికముగ నుండును, 9 వ్రస్తుత ప్రతిబింబ మన్ననో తమోగుణమునందు ప్రతిచింబించినది. ఈయుపాధియందును తక్క, నగుణము లున్నను అవి మిగుల స్తుల్పము లుగ నుండును కదా! కావున నీవ్రతిబింబము ఆరంభస్థితిలోనే జీవుని కంచె నధికముగ స్వరూవష ఛ్ర ౦కమును పొంది జడ్యప్రాయ మై యున్నది, తమోగుణ ప్రథాన ప్రకృతి వరిణామము నొందినప్పుడు స్వయముగనే పరిణమించినట్లు తలంచుచున్నది. ఇ ట్లగుటచేతనే దీనిని వ్రత్యేకముగ నింతకుముందు వర్జింపలేదు,

వి. ఈవిధముగ తమోగణవప్రధాన యగుమాయయందు కాదాత్యాభఖిమానము కలిగి యే బ్రవాము ప్రవంచమున కుపాదాన కారణ మగుచున్నదో (మట్టి కండరూవము నొందునట్లు వశారణము తానే కార్యరాూపము నొందునో ఆది యుపొదానకార అముం శుద్ధసళ్వ ప్రధాన యగు వ్రకృతిచే యాశ్రయించి న్‌ ్రివ్మము ఈవ్రవంచము నకు నిమిత్తకారణ మగుచున్నదో (ఈశ్వరుండు శుద్ధుండు గావున నాయనకు “నేనే ప్రపంచరూషమము. నొందుచున్నాను” అను తాదాఠ్యభాాంతి "లేదు, “నావలన సీవ్రశృతి ప్రవ ర్తించుచున్నది యను క్లానము కలదు. నిమిత్తకారణ మనంగా కుండకు కుద్దురివానివలెనీ సాశ్షీమ్మాత, మె యురడుకారణము.) ఆయణభిన్న నిమిత్తోపాదాన కారణ (ప్రతిబింబ మంతయు నొక్క బింబమే యగుటచే నిట్లు చెప్పంబడెను) మగుపరబ్రవ్యామే '

గ్గ శ్రీ వేదాంతపంచదో, ప్రథమప్రశరణము తచ్చబ్బముచేం జెళ్చంబడును. ఈశ్వరుందు శుద్ధుం డగుట చేరను తమః ప్ర/ధానప్రశృతీ యందలి ప్రతిబింబము మిగుల సీ-నమయై కల దనియే సోచరము కాకపోవుటచేతను వానిని గూర్చి విచారించ సిద్ధ మెనట్లే మైక్యము వర్శిందంబడెను. జీవుండుమ్మాత్త్మము. సంసారి యని లోశమునం దోంచుచుండుటవేతను శుద్ధబ్రవ్యా మని 'వేదముచేం కేప్పంబడుచుం డుటచేళను నువజేశార్థమై మిగుల్పయడెను. ఇట్లు కాకున్న తమోగుణ ప్రతివింబితుండు శాని జీవం డీళ్వరునకు చేరికయుకచా | అవ. ఇపుడు సర్వసంశయ కారణ మగు శ్వంపదార్థమును నిర్ణయింపు భున్నాండుంాల శ్లో, యదా మలినసత్వాం తాం కామకర్తాదిదూపి.తామ్‌, అదశత్తే త త్పరం' బ్రహ్మ త్వంపదేన త దోచ్యతే, తేన వ్యా త్వంపద వాభ్యార్థమాహ.---యచేతి. తదేవ బ్రృవా యదా యస్యా మవ స్టాయాం మలినసత్వోం ఈష ద్రజ స్త మోమి శ్రణేన మలినసక్వవ్రధానాం అత ఏవం కామ కర్తాదిదూషితాం. తౌ మవిద్యాళబ్దవాచ్యాం మాయామాదశ్తే ఉపాధి ల్వేన స్వీకరోతి, శడా త్వంవదేనోచ్య తే. టీ, కల్‌ =ఆ పరం బ్రవ్మా = పర్య్తవ్యాము; యదాజఎప్పుడు, మలినసత్వాం జ మలినసక్వవ్ర,థాన యగు నట్రియు, కామ, ,,దూవితాక్‌ = కామజకోర్కైలు, కర్థ జ శర్యము అది = “మొదలగువానిచేే దూషిళాంజదుప్ర మైన (కలుషమైన)ట్టియు, ఆాంజ అమూలప్రశృతిని, ఆదశ్తే = స్వీకరించునో, తదాజఅప్పుడు; "త్వం వదేనవ=క్వంళబ్బ్దముచే) ఉచ్యతే జ వెప్పంబడును, తా, మలినసత్వప్రథాన యగు వశృతినిగార్ప్చిగాని. డాని యందలి ప్రతిబింబమును గూర్చిగాని క్రొ,_తృగాం జెప్పవలసినది "యేమియు లేదు, రజ_స్తమోగుణసంసక్షచే సత్వగుణమే ప్రథానముగా కలది యయ్యూను కలుపుయై 'కామళ్టో,థాదులచేతను బవాంవిధకర్మ లచేతను దుష్టముగ _ చేయయిడిన యాయవిద్యయందు వ్రతిబించించియున్న జీవుండే త్వంశబ్దమున కర్థము, ఈత_త్త ంగబ్దములు ఉపాధిసహిత వతి బింబములనే వెప్పు నని గ్రహంపవలయును. తమః ప్రథాన వశృతియుం దత్చ్రతిబింబంబును శుద్ధసత్వ వథాన పక శ్రత్‌యు దత్న్య్రతిబింబంబును కలసి తచ్శబ్దమున శర్థము. మలినసత్వప్రథానప్ర, కృతియుం దత్ప్రతి చింబంబును కలనీ త్వంశ స్టార్ధము,

తత్త్వవి'వేకవృశరణను గా అవ ఇంక “అసి* యను పదముయొక్క యర్థము స్పష్ట మగుటచే ఛాళ్య తాత్సర్యమును వెప్పుచున్నాండు:ల- న్లో త్రితయీ మవ తాం ముక్త్వా పరస్పరవిరోధినీమ్‌, అఖండం సచ్చిదానందం మహావాక్యేన లత్యుతే, త్తే్ర వ్యాం వీవం తత్త వ్రంవదార్థానభిధాయ చా క్యార్ధ్థమావా.... త్రిశయా మితిం శ్రీశయీమనపి లీప్రకారామవి తమః ప్ర, ధానవిశుద్ధసత్వ ప్రఛాన మలినసత్వ్యవ్ర,ధానత్వ భేజేనోక్తా మళనీవ పరన్సరవిరోధినీం తం మయాం ముక్త్వా పరిత్యజ్య అఖండం "భేదరపితం నచ్చిదొనందం శ్రువ్హా మహోవాక్యేన లత్యుక ఇతి ఊక్షక్‌ు. టీ. చరస్పరవిరోధినీమ్‌ = ఒకచానికొకటి విరోధముగా నున్న, ల్రితయిీంఅపీజ మూండువిధములైను తాం ఆపహ్రళృతిని, ముక్త్వాజవిడిచి అఖండం = ఉఊపాధికృత విఖభాగములు లేని, సచ్చిదానందం ఇ నత్యజ్ఞా నానందస్వరూప మగు శుద్ధవరబృవ్యాము, మవోవాక్యేన గా మహావాక్యముచే లత్యుతే జ ఊహింబంబడునుం (సి ఇ అగు చున్నావు అను పద నూతత్త వ్రంశవ్రార్థములకు వైక్యమును వెవ్వుచున్నది కావున నందు ఆయాయుపాధులు పరస్పరవిరుద్ధము లగుటవే వానిని పరిళ్యజించిననే కాని వాక్యా ర్ధము కుదుర దశుట,) కా, ఆసీ వదమునకు “అగుచున్నావు” అని యర్థ మనుట స్పష్టము, ఇందువలన “త త్వమసి” యను మహావాశ్యమునకు “నీవ ఆబ్రృహామ వగుచున్నావు” అని యర్థ మేర్చడును. ఈక త్త సృంగబ్దను లుపాధులతొం గూర్చియే కల్పిత భేదభిన్నము లగు చతిబింబములం జెప్పు నని యిదివటకే వివరించి యున్నాము. ఇ ట్లగుటచే నిచ్చట నుపా భులకుంగూడం బరస్పర మైక్యము సంభవింపవలనీ వచ్చినది, ఇది 'తాత్సర్యమునకు విరుద్ధ మగుటచే నిచ్చటను లతణావృత్తి యంగీక రింవంబడవలయును, సామాన్యముగం బదార్థములచే తాత్పర్యము సమన్వితము కానప్పుడు తాతృ్సరఠ్యానుకూలముగ నాపదనులనుండియే వానికి సంబంధించిన మతీమయొక యరము గ్రపాంచుట “లతణావృ త్తి యనంబడును, “దేశము మేభించుమున్నదో యను మొదలగువాక్య ములయందు బేశమేోభ యనలా గృబభోరామాదులు. కదలుచు నుండుటకు వీలు లేక పోవ్టటచే ఆబేశవదమునే యనుసరించి యందలి జనులకు మోభ కలుగుచున్నది యని యర్థమును. 'ఇెప్పుట యేది కలదో ఇదియే లతుణావృత్తి. ఇది జహల్లతుణ యనియును అజహల్ల షణ

78 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, వ్రథమవ్రశరణను

యనియు జహదజహల్ల తమీణ యనియు శ్రివిధము, (ఇది వేదాంతుల మతము, ఇతర శాస్తములయందు మూండవలతణ లేదు), అందు వాక మునం బ్రిస్తాపింపబడినపదార్థమును సంఫపూర్మముగ వదలి దానికి. సంబంధించిన యితర పదార్థములను నూ త్ర మే గ్రహించుట జహల్ల మణ, చస్తాపింపయిడినపదార్థమును సంవూర్మముగ _ విడువక తత్సంబంధి యగుపదార్థము గ్రహించుట యజహల్ల త్‌ణ, అపదార్థముల కొంత విడిచి ఫొంత విడువక తత్సంబంధమగు పదార్థమును ల్‌ హించుట జహాదజహా ల్సి త్‌ణ, “ఆ గ్రామముమిందుగ పోయిన నీవు గమ్యస్థానమును -చేకు దువ” అను మొదలగువాక్యములు _ వినంబడినప్పుడు గ్రామమువై నక్కి పోవుట సంభవింపదు, కావున నాగ్రామపదార్థమును బొత్తుగనే విడిచి దానివృక్క. నున్న త్రోవను పరి గ్రహించి “ఆగ్రామమునకు ప్రక్కగా నున్న త్రోవ ననుసరించిన గమ్మ్యుస్థానమునకు చేరంగలవు” అని యన్వయించుకొనుచున్నాము, ఇది జహల్ల తణ కుదాహరణము. అజవాల్ల తమేణ యిదివజకే యుదాహరింపసయబడెను. “దేశము మో భించు చున్నది” అనువాక్యమున 'దేశపదార్థమును విడువకయే యందలి వ్రజలు ట్ర హింవంబడిరి కదా! ఇశ మూండవలతణముంగూర్చి కొంత విచా రింతము, అందు వ్రస్తాపితపదార్థములో 6 నొంతభాగమే విడువంబడు చుండుటచే శేపించినధాగము పరి గ్రపింపలుడును;. ఇంతయే. కాని ప్రస్తాపితపదార్థభిన్న మగునది ఏదియు గ్రహింపంబడదు, తక్కిన లతణ లలో నిట్లు కా దనుట స్పష్టమే. “*నాండు నాతో మాటలాడిన శానుండే వీడు” అను మొదలగు వాక్యములు దీని కుదాహరణములుు ఇచ్చట “ఆతండే యాతండథో అను "రెండుశబ్బముల చేతను "'జేశశాలాది యుక్తుం డగు రాముం డొ కండే చెన్పంటడుచున్నాండు కదా! నాంటికిని "నేటికిని ేశకాలాదిభేదను లనేకము లుండం బదార్థములు లెండు నైక్యము నొందుట యొట్లు? ఈకారణమువలనం నిష్ట వాకస్మములయంమ 'చేశకాలాదులు పరిత్యజింపయిడి 'రాముండు మొదలగు వారు మాత్ర, మే గ్రపాంవయిడుచున్నారు. ఇం దొక భాగము విడువండియే మజీియొక భాగము మా త్ర ము ట్ర హింపంబడుటచే నిది మూండవది యగు జహద ఒజహాళ్ల త్‌ణ

తత్త స్రవివేక వ్ర కరణము 70 వి (ప్రస్తురేవాశ్యమునందును ఈమూండవపలతణ మే గ్రహొందంబడి యున్నది, తత్త వ్రతోభ్లార్ధములలో నొక్కభాగ మగు త్రివిధ ప్రకృతులును (శుద్ధనత్వ మలిననత్వ తమః ప్రకృతులు మూండును) పరిత్యజింపంబడినవి. అని పరస్పరవిరుద్ధస్వ భావములు కలవి శదా ! వానిని విడువణగా శేషించిన బ్రా చ్రతిబింబ "మేది కలదో ఆదియీ నీకముగ గ్రహించంబడినది. ఊపాధులు "లేకపోయిన బ్రువమునకు 'పారమార్థికవిభాగ మింతయు లేదు కచా! ఇట్లు మవావాక్యముచే జీవేళ్వరై. క్య మూహింపదంబడుచున్నది. ఇంతకు ముందు చూవబడినయు క్తులకు నీ శు,తిహాక్యములే యవలంబములు, వాక్య మనునది అభిధావృ త్తిచేతంగాని లతణావృ త్తిచేతంగాని వ్యంజనావృ త్తివేతంగాని తన తాశ్చర్య మును వెల్ల డింపపచ్చును. అభిధావృ త్తి యనంగా ప్రసిద్దదదములచేళ నే ఆాశ్చర్యముశు శెప్పుట, లమణాపవృ త్తి యనగా నూహచేత తాత్పర్యమును తెలుపుట. దీనిస్వరూపా దులు మున్నీ వివరిందయడెక. వ్యంజనావృ త్తి యనంగా నొళ యర్థమును. వెద్వుచు మజియొక యర్థమును స్ఫురింపంజేయుట. ఇది సాధారణముగ ఆఢశావ్యమలయందు మ్మాఠ్యమే. శోభను కలిగించుటక్తై యుషయోగింపండుచున్నది.. కావున లతణా వృ త్తిచేం చాక్సర్యమును ప్రశటించివంత మాత్రమున ఎాక్యమున కస్రామాణ్యము రాదు. ప్రత్యకోనుభవము నాధారముగం వైకొని వ్రవర్షించు. యుక్తులును బహువిధ ముల నీయెక్యమును స్థిరపజచినవి కదా ! విషయమును వెస్తునది వేదము. యు క్రులం జాని ననువాదముచేసీనవి యని మాత్రమే ఎజుంగునది. ఇట్లు కాకున్న శబ్దప్రమాణ మే 'లేకపోవలసివచ్చు నని యిదివణశే వివరించియున్నా ము, అవ ఈయర్థమునే గ్రంథక _ర్హ స్వయముగ వివరింపుచున్నా డు: న్లో సోఒయ మిత్యాదివాకేషు విరోథా _త్తదిదంత యో, తాాగేన భాగయో రేక ఆ శ్ర “యో లత్యుతే యథా, 47 మాయాఒవిద్యే విహా యెైవ ముపాధీ పరజీవయోః, అఖండం సచ్చిదానందం పరం ట్రైహ్రైవ లక్ష్యతే. 48 వ్యా నచ్వేవం లతుణావృత్త్యా వాళ్యార్థబోధనం క్వ దృష్టమిత్యాశంక్యా వా:ాసోదఒయమితి. సోఒయం చేవదత్త ఇత్యాదివాశ్యేషు తదిదంతయోః త దేతచ్దేశ శాలవై శిమ్యలతుణయో రర యూ ర్విరోధాదై క్యానుపప శ్తేర్భాగయో ర్విరుద్ధాంళ యోస్త్యాేవైళ అశ్రయో 'జేవదక్తస్య రూవమేక మేవ యథా లక్ష్య తే, త్తే, . ఎవం దృష్టాంశ మభిధాయ దాక్షాంతిక మావా.---మాయాడని ద్యే ఇతి, వవం సోజఒయం దేవదత్త ఇత్యాదివాక్యే యథా తద్వత్పరజీవయో రుపాధి ఉపాధిభూ తే

80 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, వ్రథమవ్రశరణము చూయా౭.విజ్యే పూర్వ క్షే వివోయాఖండం "భీదరహితం సచ్చిదానందళి పరంబ్ర, స్టైన మహావాక్యేన లక్యు రే, టీ. సోఒయంజవాండే వీడు, ఇత్యాదివాక్యేముజఅను మొదలగు వాక్యముల యందు తదిదంతయో॥! ఆ అ ఈ యను (ఆ జేశకాలాదూలకును ఈ జేశకాలాదులకు ననుట), విళోధాత్‌ = విరోధ ముండుటవలన, ఫాగయో! = విరుద్ధాంళములయొక్క_; త్యాగేన అ విడుచుటచేశ (విడిచి యనుట). నీకఈఃజఒక్కం బైన? అశ్రయ! = వాని శాధార మగు ఫురువుయు యథాజ=ఎట్లు లత్య లే=సుజుతింపంబడునో, వీవం ఆఅ ఈ విధముగానే, పరజీవయోఃజజీ వేశ్వరులకు, ఉపాధీ = అవరణములైన మాయా౭-విద్యే= మాయావిద్యలను; విపాయ జ విడిచి అఖండం = "భేదము లేని సచ్చిదానందం = సత్యల్డానానందరూపమైన, వరం బ్రా నీప=పరబ్రవ్యా మే లత్యు లే=గుజుతింపంబడును. తా, “*వాండే వీయ”. అను మొదలగువాశ్ళ్యములను సమన్వ యించునప్పుడు లోకులు పరస్పరవిరుద్ధములె. యున్న *ఆ, ఈ” అను పద నులయొక్క_ యక్థములను (దేశశాలాదులను) పరిత్యజించి ముఖ్యు డగు పుసుషుని మూత్ర మే ఎట్లు చృహించుచున్నారో అప్లే తత్తు మస్యాది వాక్టములయందును. జీవేశ్వరులకు నుపాధ్యులె యున్న మాయావిద్యలను విడిచి కల్పిత భేదరహిత మగు బ్రహృమును మా, త్ర మే శ్రహించవవలయును, అవు ఇంక సీవాక్యార్థమును దృఢవజచుటకై. ఫూర్వపతము ననువాదము చేయు మన్నాండు;ఃా న్లో సవికల్పస్య లత్యల్వే లత్యుస్య స్వా దవస్తుతా, నిర్వికల్పస్య లతమ్యుత్వం న దృష్టం న చ సంభవి, శ్తీర్రి వ్యా. నను కిం మవావాక్యేన లత్యుం సవికల్పముత నిర్వికల్పమితి వికల్ప వ్రథమే వనే దోవ మావా ఫూర్వవాదీ.---సనికల్ప స్యేతి, సవికల్చ్పస్య వికల్పేన వివ రీఠల్వేన కల్పి లేన నామళాళత్యాదినా రూపేణ వర్ధత ఇతి సవికల్పం శస్య లక్యు్వే వాక్యేన బోధ్య'ల్వే లత్యస్య వాక్యార్థల్వే లత్యుస్యావన్తుతా స్యాత్‌ మిథ్యాశ్వం స్యాత్‌. ద్వితీయే దోమదూహ...--నిర్వికల్ప స్యేతి. నిర్వికల్పస్య నామజాళత్యాదినా “.. రహిశన్య లత్యుక్వం న దృష్టం లోశే, న క్వాసీ దృష్టం న చ సంభవి ఉపవద్యమాన మవి న భవతి లత్యుత్వ ధర్మ్మవతోనిర్వికల్పత్వ వ్యాఘాతా దితి యాపల్‌. జీ సవికల్పన్య=వికల్పముతో గూడిన, (ువామానశే (వికల్ప మనంగా కల్పిత చామదహాపాదులం), లక్యు ల్వే ఆ మవావాక్యముచే నూహించయిడందగినస్థితి కల దనిన;

తత్త్వవివేక ప్రకరణము రే

లత్యుస్య = లత్యుమగుపదార్థమునకు; ఆవస్తుతాజఖా)ంతినిద్ధత్యము; స్యాత్‌ = అగును, (కలికనామరూ'పాదులు బ్రహ్మమునకు నిత్యములే యగుజీని యప్వు జాయనయు నామ ఈరూపములవలె మిథ్యాభూతుండే కానలయు ననుట). నిర్వికల్పన్య అ నామరూపొది శూూన్యునకు లత్యుక్వంజఊోహించందగిన స్థితి న దృవ్రంజలోకమునం శానకాదు. (నాను కరూపాదులు 'లేనివాని నూహించుటయే లే దనుట, న చ సంభవిజల టూహింపవచ్చు ననుటకును బీలు లేదు. (ఆట్లు చెప్పిన ఊహించం దగియుండుటొ యను థర్త మైనను వానియం దుండును కా! ఇంక నాతండు విశల్పశూన్యుం డెట్లగు ననుట

ళా. ఇచ్చట నొశ సంశయను కలదు, మహోవాక్యమును ఛి హము నూహించి చెప్పు నని శదా వైన సిద్ధాంతము చేయయంబడెను. అది యొట్లు చేయుటకు వీలు "లేదు ! లోకమున 'నేవిషయను నోటితో "వెప్పంబడినను మనస్సుతో నూహింపంబడినను, అదియెల్ల నామరూపాత్మ కనుగానే యున్నది. ఈనామరూపములు కల్పితములే కాని పారనూ స్థికములు శానంటిరి కదా! వా _స్తవస్థితిలో నివి బొత్తుగనే లే వంటిరి కదా! ఇిక్సై న నిత నీయూహ యొట్లు పొసంగును 1? ఈమ వాక్య ములు కల్పితనామరూపనహితుం డగు బ్రహానము నూపాంచిచెప్పునా ? "లేక శుద్ధ, హము నూపహించి వెప్పునా! వికల్చ్పసహితునే యూహించు నందులేని యప్పూ డది మానుతమున పరమార్థవ స్తువు కానేరదు. వేద మట్టి వస్తువునే కదా యుపదేశింపవలయును, ఇంక రెండవపతీము నవ లంబించినను, అది సరిపడదు. ఈపతయము. నెంత ప్రయాసపడి సాధించి నను పరమేశ్వరునకు వికల్చ్పళూన్యత్వము రాదు. సవికల్పము. లేకు న్నను మహావాక్యములచే నూహింవపంబడువాం డను ధర్మమైన నుండక పోదుశడా ! ఇదియు. నిర్వికారునకు వికారమే యనుటలో సంశయ మేమి? కావున నెట్లును మాసిద్ధాంతము సరిపడ "లేదు,

అవ ఇట్లు వాక, బ్రమునకును చరమేళ సరునకును గలసంబంధమును గూర్చి ఫూర్వ బతుమును గావించి “సర్వమును కల్పితమే; మహావాశ్యము చేత టన మూహించం బడుచున్న దనటయు: గల్పిశమేి యకు నభ ప్రాయములతో చావూర్వపతుమును ఖండింపుచున్నాండు:ాాా

శ్లో , వికల్పో నిర్వికల్పస్య సవిశల్చస్య వా భవేత్‌, ఆఅద్యే వ్యాహతి రన్యశ్రానవస్థా ల్మౌశ్రయాదయః, 0 వేదాంతుారీ

శ్రీ వేడాంతపంచదళి ప్రథమ ప్రకరణము వ్యా సీద్ధాంతీ జాత్యు క్హరత్వా'న్నేదం చోద్యమితి వికల్పపూర్వకం దోవ,

మాహా----వికల్చ ఇతి. సవికల్పస్య వా నిర్వికల్పస్య వా లత్యుత్వమితి తయో ర్విశల్ప స్త్వయా కృతః స కిం నిర్వికల్పస్య? ఉత, సవికల్పన్య భవేత్‌? ఆజ్యే (ప్రశమే వమ వ్యాహతిస్త్వయోళక్లో వ్యాఘాత నీవ. అవ్య శ ద్వితీయే పమే అనవస్థాదయ॥; తథాహి సవికల్పస్య వికల్ప ఇత్యత వికల్పేన సవా వర్తత ఇత్యత్ర, తృతీయాంతక వికల్ప పదేన (ప్రథభమాంత వికల్పపబేన వైక వవ విశల్చో౭భిథీియతే, ద్వౌ వా! నీక నీవ. వేశ్వ్వయ మేక వీక విశల్చా శ! య విశేషణతయారశ్రయ న్రద్యాశితో విశల్చ శ్చేత్త దాళ్తాశ్రయతా, ద్వౌ చ్చేత్తదా తృతీయాంతళబ్దనిర్థిష్తస్యాపి వికల్పస్వ సవిశల్పరూవ త్వా క్తద్మాశ్రయస్యాపీ సవిశల్పత్వ్యా త్తద్విశేషణభూతో వికల్పః కం (వథమాంతళబ్ద నిర్దిష్ట ఏవ నికల్పః! ఊత తాభ్యామన్యః! ఆజ్యే అన్మ్యోన్యా శయతా ద్వితీయేడాప్‌ ధర్మివిశేమణీభూతో వికల్పః కిం (ప్రభమాంతళబ్దనిరి వ్వ ఊత లేభ్యో న్యః? ఆజ్యే చక్రృకావ త్తిర్షి న్‌తీయే తస్యాష్యన్య _స్తస్యావ్యన్య ఇత్యనవస్థాపాత ఇతి,

టీ, విశల్పః = కల్పితనామరూపములు లేక పూర్వపక్షీ,చేం జేయయుడినవికల్చ్పము (“వాక్య మెవ్వనిం జెబ్వు” అను వికల్పము), నిర్వికల్పస్యజనిర్వికల్పునికిి భవేత్‌ వా ఉండునా? సవికల్పస్య=సవికల్పునిక్రి భవేత్‌ వాజఉందునా? ఆద్యేఇ=మొదటివమీమున, వ్యావాతిః జ వెన్పినమాట'కే భంగము వచ్చును. లేక ఫూర్వపతక్షీ వెళ్లోకమునంటే శెన్పీ యున్నదోషము వచ్చును, అన్య త,జళెండవపతుము నవలంబిం చిన అనవస్థా. ** ఊఆదయ3?- అనవస్థాజముగింపు లేకపోవ్టుటయు, అత్మాశ్హయ = తన్ను తానే యాశ్రయించుటయుం, అఆదయ॥ఃజ=అను మొదలగు దోషములు (అన్యో న్యా శ్రయచక్రకాప ' త్పిదోవములుం) కలు గును, (కావున వికల్చ్ప 'మొకనికి కల దని తలంచుట భ్య్రాంతియే యగును, కాని యొవ్పటికిని యథార్థము శకానేర దనుట).

తా ఈవూర్వవషము యు_కృమయినది కాదు, సరమేశ గరుని యందు సర్వమును కల్పితమై యున్నది. వీడియ. బొత్తిగ లేకున్నను అన్నియు సరివూర్జముగ నున్నవి. ఈవతము నంగీకరించిననే సరి యగును గాని "లేకున్న నెట్లును కుదురదు. ఈవిధముగం గాశ మజియేవిధముగ నైనను, వస్తురూవమును సాధింపషంబోయిన నది సరివడదు, ఈ కార ణమువలన నీఫూర్వపత మే చేయందగినది కాదు, వపూర్వవతీ. యెట్లు ఫూర్వపతుమును కావించెనో నీద్ధాంతియు నకు నీద్ధాంతము 'కావింప వచ్చును, లమ్యత్వమును (ఊహింపంబడందగినస్లితిని గూర్చి వూర్వపతీ.

త్త శవివేక 'వ్రకరణను 08 'యేట్రి యా శేవములంః గావించెనో, వాం డొనర్చిన వికల్పమును (విశల్చ్బ ల్పమనలా ెండు పత్త్సములును బైకొని యాశే.వించుటు గూర్చియు నట్టియా తేవములనే కావింపవచ్చును, ఎ ట్లనిన;

వ. ఫూర్వవక్సీ పీకల్పమును కావించెనుగదా! ఆవికల్పము నిర్వికల్పుని గూర్చియా! లేక సవికల్పుని గూర్చియా! నిర్వికల్పునకు "నేదియు. (వీధర్శంబును) లే దని యాతంజీ యంగీకరించి యున్నాండు. ఇట్లుండ సీవికల్పముమాత్ర, నూరనిం జెందుట ఎట్లు! వికల్పింపందగియుండుట యనునదియు నొక్క ధర్మమే కదా! మజియు నిర్వికల్పుని గూశ్చి వికల్పించితి ననుటకం టె వెళ్రికనము వేజొక్కటి లేదు. నిర్వి కల్పు6 డనంగా వికల్పము లేనివాండం కదా! వానిని వికల్చించుట ఎట్లు? కావున నిర్వి కల్పునిగూర్చి విశల్పము జరి” ననుట సంభవింవదుం

ఇంక “నవికల్పుని గూర్చియే ఫూర్వపక్నీ, వికల్పించెక”ొ ఆనుటయు యు క్రికి నిలు వదు. సవికల్పుం డనంగా వికల్చ్పముతో. గూడినవాం డని కదా యర్థము. ఇట్రివానిశే వికల్పము కల దనిన ననేక పోషములు వచ్చుచు. ఎవ్వనికి వికల్చ్పము లేదో వానిని గూర్చి వికల్పము సంభవింప దని యిదివజశే తెలిసికొనియున్నాము కదా ! కావున నొక వికల్ప ముండినజేకాని దాని న్మాశ్హయించి శండవనికల్పము రా దని తెలియు చున్నది. కావున న్యాశ్కయముగ నుండవలసీన విశల్పంబును దాని నాశ్రయించి వచ్చు వికల్సంబును నొక్క_టియీ యందురా! లేక భిన్నము లందురా? ఒక్కటియే యనిన “ఓక విశల్పమే తనకు చానే యాశ్రయ మగుచున్నదో యనియు “దన్ను శాజే యాశ్రయించుచున్నది” యనియు జెస్పవలసి వచ్చును. ఇది సరికాదుకదాం ఒక్క పదార్థమే అశ్ర్రయముగ న్యాశ్శితముగంాడ నుండుట యొట్లు! ఇదియే అఆళ్తా శయ దోషము,

ఇంక నానికల్పములు వరస్పరళిన్న ము లనిన చో నచ్బటికిని దోవములు నివ ర్తికి వవు, “వికల్పముతోం గూడినఛానికి వికల్పము కలదు” అని కదా ఇెచ్పంబడెను. “ఓక వికల్పముండిననే కాని మజియొక వికల్పము రాదూ అని దీనివలలననే నిళ్చిత మగు చున్నది) ఇట్లైన తృతీయావిళ క్రితోం జెచ్స-బడీన వికల్పము కూడ వికల్పమే కావున నిది పచార్థము నాశ్రయించుటకుం బూర్వమునంహాడ నాపదార్థమున మళణీయొక వికల్ప ముండవలయుకు.. ఇళ వికల్పము లేనిది కెండవ విశల్పము రాదు కదా! ఇప్పుడు నిర్మ యింపుండు. ఈమూండవవికల్పము కూడ ్రస్తావములోనున్న 'రెండు వికల్పములలోం 'జేరునా! చేరదా? చేరుచేని యన్యోన్యా శ్రయదోమము వచ్చును. ఆప్పుడు ప్రథమా

విభ క్రితో 6 శెచ్స్పంబడీన వికల్పము తృతీయావిభ క్రితో 6 జెప్పంబడినదానికిని, తృతీయా

రో శ్రీ వేడాంతపంచదళి ప్రథనుప్రకరణము విభ శ్రిత్రో 6 జెచ్పలుడినది (ప్రథమావిభ .శక్రితోం చేప్పంబడినదానికిని అశ్రయము లగుచుం డుకు కదా! ఇట్లుకాక మూండవవికల్పము నొక్కదాని నంగీకరించిన నది ప్రస్తుత వికల్పద్వయములో ప్రథమావిభ ' కితో. జేప్పంబడినవికల్చ్ప మేనా? లేక యామూడింటి కంటె అన్యమా! 'మొదటిపత్‌మున చక్రకదోపుము వచ్చును. చక్రకదోష మనలా ' చక్రమువలె నియమము లేవండ నంగీకరింపంబడిన సదార్థములే బరస్పరము కార్య శారణ ఫౌవమును జేందుట. ఆంగీకరింవంబడిన మూండవనిశకల్పము కూడ వికల్పమే కావున నది పదార్థము నాశృయించుటకులహాడ మున్ముందుగ నాపదార్థము నొక వికల్ప మ్మాశ్రయించి యుండవలయును, కావున నీవికల్పము 'త్రన్తుకవికల్ప త్రయమునకం టె భిన్న మగు'ేని య'నేశవికల్పముల సంగీకరింపవలసివచ్చును. నాల్ల వవికల్పము కూడ వికల్పమే కావున దానికై హేతువుగ వైదవవికల్పంబును దానికి హేతువుగ నాజవ వికల్పంబును నిల్ల లెక్కకు మిక్కిలి యగువిశకల్పముల నంగీశరింపవలసి' వచ్చును ఇదియే యనవస్థాదోషము. (ఎప్పటికిని ముగింపు లేపండుట యను దోషము)

'కావునం బూర్వ పక్షీ వేసీనవికల్పమే యుక్తము కానేరదు. మజియు వికల్చ మనంగా కల్పితనామరూ పాదులు, కావున నానామరూ-పొదులు తత్సహితునకులాని కద్రహితునకు నుండవు. ఈచవాద మివిషయమునం గూడ నువయోగపడు నని తెలిసి శొనవలయును “కల్పన కల్పనానహితునియందు యుండునా? శద్రహితునియం దుం డునాశొ యని విచారించ నారంభించినం బ్రైయుక్తు లన్నియు నిం దుపషయోగపడును. కల్పన యనునది విశేష మేమియును లేకుండ నిర్వికారుం డగుశుద్ధుని న్యాశ్త్రయింపదు శడా 1

అవ ఇట్టు ఫవూర్వపతుమును దూషించి మతికొన్ని విషయములనుగూడ నీ వాదము వేతచే నిర్ణయింపవచ్చు ననుచున్నాందుఃణా-

శ్లో, ఇదం గుణ శ్రీయాజాతిద్రవ్యసంబంధవ స్తుషు, సమం తేన స్వరూపస్య సర్వ మేత ది తీష్యతామ్‌. ర్‌1

వ్యాన శేవలమ తై వేదం దూమణమవపితు సర్వత్రైవంవిధ వికల్పఫూర్వకం దూవణం ప్రనరతీళ్యావా.--_ఇదమితి. ఇదం వికల్పదూమణజాతం గుణ క్రియాజాతి చ్రవ్యనంబంధ వస్తుషు గుణాదిసంబంధాంలేషు పంచను వన్తుషు సమం. తథాహి గుణః కం నిర్దణే పర్తలే!? అణవా గుణవతి! క్రియావి క్రియారహితే వర్తలే! యూ వతివా! అట్యే వ్యాఘోతో౬న్య శ్రాత్గాశ్రయాదయ ఇతి. సర్వత్ర, వైవమూహ్యం. నన్విదమసదుత్తరం ేత్కిం నదు_శ్తర మిత్యాళంక్యాహ... లేచేతి. లేవైవం విశల్పస్యా సంగత తేనై తద్దుణాదికం సర్వం స్వరావశ్యేతి ఇమ్యతాం గుణాదయః సంక్వే వస్తు స్వరూపే వర్ధంత ఇత్యభి 'ప్రాయక

తత్త ౧వివేకవ్రశరణను త్‌ టీ. ఇదంజఈన్యాయము, గుణ. ..వన్తుషు = గుణ=గుణము. (శబ్బవృర్మాదులు) శ్రీయా జ్‌ వ్యాపారము, జాతి ఐ జాతి, ద్రవ్య ణు చ్రవ్యములును (దృథివ్యాభులు), సంబంధజనంయొోగాదులు అనియెడు, వస్తుషు = పదార్థములయందు] సమంజసమాన మే, (ఈన్యాయము నాశ్రయించియే గుణాదులు కూడ సనెవ్వరికిని నుండ వని నిర్ణయింప వచ్చు ననుట లేనజఈకారణమువలన; నీశల్‌ సర్వంజఇదియంతయు, స్వరూపస్యణ స్వరూపమునశే కలదు. (ఈగుణాదులన్నియు కల్పితములై న్వరూవమునందే యున్నవి యనుట) ఇతి=అని, ఇమ్యతాం = అంగీకరించంబడుం గాక ఆ తా, మజీయు వైయుక్తులను గుణాదివ్యవస్థనుగూర్చి నిర్షయింప వలసీనప్పుడుగూడ నుపయోగింవవచ్చును. “గుణము సగుణునికిం గలదా! "లేక నిర్దణునికి కలదా *” అని ప్రశ్నించి దానికి సమాథానము ఇప్పందలంచినప్పుడు ఇదియు వికల్చమే కావున వైన్లోశమున వివరింప బడిన యు_క్రియంతయు నక్ష యుపయోగపడును. ఇదియును గాక నీఫూర్వపత్షమును నాశ్రయించి కూడ నట్టియు క్తులతో నే సమాధానము వ్రత్యతనుగం 'జెవ్చవచ్చును, ఎ ట్లనినమ.._.గుణము నిర్దణున కుండదు, అ ట్లుండుటకును వీలు లేదు, నిర్ణుణపదమునకు గుణాభావము కలవాం డని కదా యర్థము, తనకు విరోధి యగు నభావ (స్వ వ్రతియోగి కాభావ) మున్నచోట నేపదార్థముగాని స్వయముగ నుండుట ఎట్లు 1 మతేయు గుణాఖావము కూడ గుణమే కావున లేశ విశేషమే కావున (విశేష మనంగా దేనిన్నాశ్రయించి వదార్థమును గుజుతింతురో యట్టి ధర్మ మని అెలినికొనవలయును. ఎవ్వనియొద్ద గుణము "లేదో అనంగా గుణాభావము కలదో వాండు నిర్దుణుండని కదా నిర్ద్ణణపదార్థము తక్కిన వానినుండి 'వేలుచేయుదుము) అదియు. నిర్టుణునియం దుండరాదు. ఇత సగుణునికే గుణము కల దనుటయు సంభవింపదు, “వీనికీ స్వభావము కలదు.” అనిన “*ల్పట్లు కలుగుటకు గారణ మేమి *” అను ప్రశ్ని ముద యించును. దానికి లోకమున “అది చానియందలి విశేషము అని మా త్ర మే నమాథధానము కలదు, ఇది యందజకును వనిద్ధ మగు విష యము, విశేష మనంగా సాథారణముగ గుణమే యగును. కావున నొక్క గుణము లేనిది మజీయొక గుణ మాశ్రయింంపదు. ఇ ట్లగుటచే వైనం జాపినట్లు విమర్శించినచో నిచ్చటం గూడ నాత్తాశ్రయాదిసర్వ దోపములను జూపవచ్చును.

ర శ్రీ వేదారతపంచదక్కే ప్రథమవ్రశరణము

మి ఇట్లే “క్రియ క్రియాసహితునకుం గలదా! క్రియారహితునకం గలదా 1 జాతి జాతిసహికునకుం గలదా 1? ఈ ద్రహితునకుం గలదా 1 చృవ్యత్వము తళ్ళహితునికిం గలదా 1 శద్రహిళునికిం గలదా ? సంబంధము సంబంధసహితునకుం గలచా 1 తద్రహితు నకం గలదా ? అనువాదముల నన్నిటిని నిట్లే పరిమ్మరింవవచ్చును. “ఇది సరిగా నుండ "లేదు, ద్రవ్యత్వొదు లాశ్రయించుటకు నొక విశేష ముండవలయు ననుట యథార్థమే తానీ యావికేషము గుణకర్తాదిరూప మే, (అనలా గుణా శ్రయనుగుపదార్థమునందు గుణ రూవముణానే యుండు ననియు, కర్ణాశ్య్రయమగు పదార్థమునందు కర్మ రూషమమునే యుండు ననియు) యనుటకు వీలు లేదు. గుణాశ్రయ మగు పదార్థమునందు గలవిశే మము కర్మరూవముగ నుండిన నుండవచ్చును కదా + అనియెదవేమొ.. వినును, ఇట్లు నీయమించుటకు వీ లెట్లు కలుగును ? విశేను, మనునది నానారూవములతో నుండు ననుట యథార్థ మే మొనను గుణాదులలో "నేది పదార్థముల నాశ్రృయింపంబోవుచున్నదడో విశే మముకూడ తద్రూసముగ నుండు ననియు గల్పించవచ్చును కదా! కావున నీవాద మంక దృఢము కాదు. వెశ్లోకమున నంతమునందు వివరింపండిన కల్పనావాదమునందు కూడ నిట్లే విషయనిర్ణయమును కావింంవలయంును. కల్ప నా క్రయమగుపదార్థమునకుం గూడ నున్నవిశేము కల్పనారూవముగ'ే యుండవచ్చు నని నిర్ణయింపవలయును,

“ఇది ఛక్కంనివాదము కాదు. దీనియందు వంచన మాత్రమే ప్రధానముగ నున్నది; విషయనిర్ణ యమునకుం జక్కని యనుభవదృష్తాంత మిందు శానరాలేదు” అని మొదవేమొం యథార్థమే. చొాదమున దోష 'మేమియు లేదు కాని తక్కి.నచోట్లవలె నిచ్చట ననుభవద్భ ష్రాంతేము "లేదు, ఈవిషయమును 'మొట్రమొదటనే సూచించితిమి? “త్త కరము కూడ (ప్రశ్నమువంటి దే యని నిరూపించితిమి కదా ! శావుక నీవూర్వ పత మే యుక్తము కాదు= ట్రవ్హము నిత్యశుద్ధ మనియు కల్పితము.లై యాతనియందు చామరూ'పొదు లన్నియు నున్నవి యనియు మొట్ట మొదటనుండియు వెవ్వచున్నాము? ఇట్లుండ గుణక్రియాదులు మ్మాత్ర్తము కల్పితముల్తై యేల యుండరాదు మహావాక్య ములమే నూహింపదగియుండుట (మహావాక్యలత్యుత్వము) అను గణమునూత్ర మేల కల్పిశము కారాదు! ఈకారణమువలన వైవిషయమునం బూర్వపత్‌ము గావించి అాత్యు శ్తరమువే నలయుటకం'టె “బర మేళ్వరునియందు కల్పితమై నర్వంబును కలదు” అని యంగీకరిందుట యు క్తముః

ఆవ ఇట్లు వూర్వవతమును ఖండించి మనోవాక్యార్థము నువనంవారించు చున్నారుహా

త్‌త్త వివేక వ్రశీరణము ర న్లో, వికల్పతదభావాభఖ్యా మసంసృష్టాత్మ వ స్తుని, వికల్పితత్వలమ్యుత్వ సంబంథాద్యా స్తు కల్పి తాట ర్‌ి వ్యా భవ ల్వేవమన్య త, వపశృళలే కిమాయారమిత్యత ఆవా.---వికల్పేతి వికల్పరదభావాఖ్యాం వికల్పేన వికల్చాఖావేన ఛభాసంస్పృష్టాత్మ వస్తునిసంస్పర్శరహిత వరమాత్మ వస్తుని వికల్పితత్వసంబం ధాద్యా న్న వికల్చితత్వం నామ సవిశల్పన్య వా నిర్వికల్పస్య _ వేతి ఫూర్వోశ్తేన విషయీకృతత్వం. లత్యుత్వం లకుణావృత్త్యా జ్ఞాష్యత్వం. సంబంధః సంయోగాదిరాదిశ ట్టేన చ్రృవ్యాదయో నృవ్యాం తే. తుశబ్లోచావ ధారణే, త్ర ద్రవ్యం నామ గుణానామాశ్రయో ద్ర వ్యం; సమచవాయికారణం చ్రవ్య మితి చాళార్కి-నైర్లకీతం. కర్మవ్యతిరి క్తల్వే సతి జాతిమాత్రాశ్యయో గుణః నిత్య మేక మ'నేక వృత్తి సామాన్య మితి లథీతా జూతి$, సంయోగవియోగయోరసమవాయికారణ జాతీయం కళ్వేతి లశ్సీతా క్రియా. నీలే నల్వే స్వరూపే కల్పిళా నీవేత్యర్థఃం టీ, వికల్పతదభావాభఖ్యాం = వికల్పమం; ఆది లేకుండుట అనువానితో, అనం న్పృపష్రార్మవన్తుని - ఆసంస్ప ఎవాసంబంధము లేని, ఆత్మ వస్తుని=వరమాత్తునియందు, వికల్చి కత్వ. ..అద్యా!ః - విశల్పితత్వ = “మవోవాక్యములు సగుణునిం జెప్పునా 1 నిర్దుణునిం 'జెచ్వ్చనా అను మొదలగువిధముల విశల్పింపందగియుండుట, లత్యత్వ=ఊోహింపందగి యుండుట నంబంధ జ నంయోగాదిసంబంధములు; అద్యాాతు ఆ “మొదలగునవియై లే) కల్పితాక ఇ కల్పింవంబడినవి. తా. వాస్తవస్థితిలో పరబ్రహ్యనునందు గుంణములును "లేవు; తద భావంబును లేదు. అభావము కూడ విశేషమే యగుటచే నదియు నిర్వి కారునియం దుండుట సంభవింప దని యిదివజుశే వచెప్పియున్నాను కదా ! కావున నాతనియం దీగుణాదు లన్నియును తదభావములతోం గనూడం గల్పింవంబడినవే, కావున “మహావాక్యములచే గుజుతింవందగి యుండుటో యనుగుణనము కూడ కల్పింపంబడినదియే. 9 ట్లగుటచే ఆయనను మహావాక్యము లూహించుచున్నవి యనిన నెంతో, యూహీింస ేవనినను నంతియే. అభావముకూడ నాయనయం దుండదు కదా! కావున నీవిషయమునం బూర్వపతమును చేయుటయే. సంభ వింపదు, (అనంగా ఆత్మ భఛిన్నములుగ మహావాక్యనులు "కల వనుటయు నవి ఆత్మ నూహించి చెప్పు ననుటయు నవి యాత్మ నె ట్లూహింషణగల

డ్రి శ్రీ వేడాంతపంచదశి, ప్రథమవ్రశరణము వను పూర్వపతయంబును తత్సిద్ధాంతంబును కూడం బ్రవంచమువ లె కల్పనా మూ శ్రమే యని పరమతాత్పర్థము,) అవ. ఇట్లు మనోవాశ్యవిఛారము నువనంజారించి జ్ఞానసిద్ధికి నంతరంగసాధనము అగు శృవణాదుల నఖ్గివర్థి ౦చుచున్నాండు:ా న్లో ఇట్ధం వాక్య _ప్రదన్థానుసంథానం శ్రవణం భచేత్‌ , యుక్ర్యా సంభావి తత్యానుసంథానం మననంతుతత్‌, 58 తాభ్యాం నిర్విచికిల్పేఒ స్టే చేతసః స్థావీతస్య యత్‌, ఏక తానత్వ మేత్ధి నిదిధాస్థసన ముచ్యతే, ర్‌ వ్యా ఏళావతా చ్రంథపందన్ళేణ శిముక్తం భవతీత్యాశాంతూయాం. ఫలిత మానా.----ఇక్థమితి. ఇత్థం జగతో యదుపాదాన మిత్యాది చ్రంథళాతో శ్త త్రశానేణ వాను సత్వ మస్యాదివాక్ష్యై _వ్రదర్థానుసంధానం "తేషాం ఇాక్యానా మర్ధస్య జీవ బృహణో రేకత్వలక్షుణస్యానుసంధానం శ్ర పణం భవేత్‌. యుక్త్యా శబ్ద స్పర్శాదయో వేద్యా ఇత్యాదినా పరావరాత్మనోశేవం యుక్ష్యా సంభావితైక లేత్యం "లేవ గ్రంథనందన్ఫేణో క్తప్రశారేణ సంభావిత త్వానుసంధానం శ్రు,శస్యార్థస్యోప వద్యమానత్వజ్ఞానం యద స్సీ కర్తు మనన మిత్యుచ్యతే. , ఇచానీం నిదిధ్యాసనమాహ.---తాభ్యామితి. తాభ్యాం శృవణమననాఖ్యాం నిర్విచికిల్సే నిర్ణతా విచికిత్సా నంకయో యస్థాదసౌ నిర్విచికిక్సఃి తస్మిన్న ర్థే విమయే స్థావితన్య ఛారణావతశ్చేతసః. శో జేళసంబంధ ళ్ళి త్తస్యధారణేతి పతంజలినో క్షృత్వాద్య 'జీకళానత్వ మేకాకారవృ త్తిప్రవాహవత్వ ముతన్నిది ధ్యాసనముచ్య తే. హి ప్రసిద్ధం మయోగళా త్తే ర్ర ప్రళశ్యమయెకళానశా ఛ్యానమితి. టీ. ఇద్ధంజఈనిధముగ, వామ్యై।=క తమని అను మొదలగు మహావాక్యముల చేత (మహావాక్యము అన్నియు మహావాక్యవివేకమున వివరింపబడుకు) తల్‌ .., అనుసంధానం = సో ఇటలి వాక్యములయొక్క, అర్థజతాత్పర్యభూ తార్థమైన జీవ బ్ర పౌ శ్యమును అనుసంధానం ఇ చ్రపొంచుట, శ్రువణంజు శ్రవణము (వినిశ్రి, ఛచేతల్‌ = అగును, యుశ్త్య్యాజయు క్తులతో, నంబభ్గావిశ త్వానుసం ధానం-సంఖావితత్వజనిశ్చయమును (జీవుడు. నిళ్చికముగ బ్రృవామే యను నిళ్చయమాను); అనుసంధానం తు (యల్‌ = వీది కలదో); ఠల్‌ =ఆద్వి మననం ఇ మనన మనంబడును, (మనన మనంణా విచారణ) శా భ్యాంజఈ రెండింటి చేతను, నిర్విచికి ల్సే ఆ నిన్సంశయ మైన, అర్థే = విమయమునందు

త త్త్యవివేకవ్రకరణము ఉం జీవ, హైశ్యమునందు); స్థావితస్య = నిలుపంబడిన, చేతనః = మనన్ఫ్సునకుం గలుగు, వీకళొనత్వం ఇ నకాగ్రత్వము, యత్‌ జ నీది కలదో, వఠల్‌ జఇదిరయీ, నిదిధ్యాసనంజు నిదిధ్యాసనము (ధ్యానము, అని; ఊచ్య'లే పొ = వెష్పంబడుచున్నది కదా.

తా, స్పష్టము,

అవ ఇట్లు సాధనముల పర్థించి యందు నిదిధ్యాసనమే నమాధి యగు నను చున్నాండుపాా

న్లో 4 ఛా్యాతృథ్యానే పరిత్యజ్య శ్రమాద్ధ్యేయైకగోచరమ్‌; నివాతదీపవ చ్చిత్సం సమాధి రభిధీయతే. ర్‌ర్‌

వ్యా తస్యైవ నిదిధ్యాననన్య వరిపాకదకారూచం నమాధిమాహా.-..- ధ్యాళ్ళ ఛ్యానే ఇతి. నిదిధ్యాసనే ఆావర్ధ్యాతా ఛ్యానం ఖ్యీయం వేతి శ్రీశయం భాసతే. శ్ర యదా చిత్తమథ్యానవశేన భ్యాళ్ళథ్యా జే ఛ్యాతారం ఛ్యానం ఛ క్రమా త్పఠి త్యజ్య ్యయెకనోచర భ్యేయ మేక కేవ గోచరో విమమో యస్య తత్తధావిధం భపతి, తదా సమాధిరిత్యుచ్య తే. తత్ర దృష్టాంతః నివా లేతి..-వాయురహి లే ప్రుడేేే వ రమానో దీపో యథా నిశ్చలో భవతి తద్వదిత్యర్థః

టీ, శ్రుమాల్‌ ఇశ్రమముగు ధ్యాగృధ్యా చేజధ్యానము'చేయువాండు; ధ్యానము అను కెండింటిని, పరిళ్యజ్య = విడిచి, ధ్యయెకనోచరక్‌ (నత్‌ 3=ధ్యానింపబడుచున్న పదార్థమునం దొక్క-దానియండే నిలిచి, నివాతదీపవత్‌. = నివాత = గాలిలేని స్థలమున నున్న; దీపవల్‌ =దీపమువలె నున్న, చి త్తంజధ్యానాయ_త్తమెన చిత్తము, సమాధి! ఇ నమాధి యని, అభిధీయలే = ఛెప్పంబడును. (వర్య్రవ్యముతో చేకీభవించినచి త్తము శీవలము నిర్మల మగుటచే ప్రృకాశరూపమై యుండును కావున దీషముతోం బోల్పం బడెను)

తా, ఆనివిఫ్యాసనము ఛ్యానరూప మగుటచే నందు ఛ్యానించు

వాండు థ్యానము 'ఛా్యానింపంబడునది యను మూండు పదార్థములు కలవు, వా _స్తవస్థితిలో ట్రృహ్హమునందు. భేదములు లేవు కదా! ఏక స్వరూపమగుదాని ఛాానించువానికి భేదము కానండుట యయు_క్త మని వేలుగం జె్పనక్కలణ లేదు. అట్లు కనణడుటయు సంభవింపదు ; భా్యాంతివలన సంభవించినను అది య థార్థము "కానేరదు, వ్రస్తుతము జీవు లాత్మ నిశ్చయము కలవార లై నన్సు అనాదినుండియు. భెదసంస్కాా రము దృఢముగ వచ్చుచున్నది. కావున నది వారిని వెంటనే విడు వదు, ఛాష్టన మభాష్థస మగుకొలంది చిత్తము థ్యాతృథా్థనముల

రగ శ్రీ వేదాంతపంచదక్కి ప్రథమవ్రకరణము "రెండింటిని నిడిచి పరమేశ్వరునియందు మాత్రమే వకీభవించును, ఇదియే సమాధి,

అమ “ఇట్లు చిత్తము లీన మగుజేని యప్వుడు వృత్తు లేవియు నుండవు కదా! ఇట్లెన నామనన్ఫు బ్రవ్శామునే కనుచున్నది యనుటకు మాత్ర మెట్లు వీలు కలుగును ? అదియు (బృవమును చూచుటయు) నంతర్షు ఖవ్ఫ త్తియే కదా!” యనీన సమాధానము ఇెప్పుచున్నాండు:లా

నో, వృత్తయ స్తు తడానీ మజ్ఞాతా అ ప్యాత్త నోచర్యా

౧౫ ఎవి జాలి జు తీ స్మృరణా దనుమాయంతే వ్యుష్థితన్య సముస్ధితాత్‌. . ర్‌ం వ్యా నను సమాధా వృ త్తీనామళుపలస్టా భ్యేమైకనోచరత్వమవి. నిశ్ళేతుం న శశ్యత ఇత్యాశంక్య వ త్రీసద్భావస్యానుమానగమ్య త్వా ఫైన మిళ్యావాలావృ ర్త యృస్ల్వితి. ఆత్కగోచరా అత్తా గోచరో విమయో యాసాం ళా వృ శ్హయస్తు తదాసీం నమాధికాలేఒ కలౌ అపి వ్యుత్థితస్య సమాభధేరుస్థితస్య సముస్థితాదుక్సన్నాత్య ని రణా జేతావంఠం కాలం సమాహితో2భూవ మిల్యేవం రూ పాదనుమోయం తే యద్య

శృృృర్య తే తశ్తదనుభూత మితి వ్యాజ్తే ల్లోకసిద్ధత్యా దిత్యర్థఃం

టీ. వృత్తయః తు = మనోవృత్తు లై లే తదాసీంజఅసమాధిసమయమునందు, అక్ఞాతా అపీ = ప్రుళ్యతుముగం 'చెలియంబడని 'వైనను, వ్యుత్థికస్య ఇ అసమాధీనుండి మేల్కాంచినవానిక్సి, సముత్థితాత్‌ ఇ పుట్టిన, స్మరణాల్‌ = స్మృతివలన, ఆత్మ గోచరాః = అక్క = సర్వసాక్షీక్సి నోచరాః = నోచరము లగుచునే యున్నవిశా, అను మాయం లే=ఊహింపయిడుచున్నవి. ఆత్మను చ్రుహించుచున్నవిశాంగూడ నూహించండు చున్నవి యనవచ్చును. (వృత్తులు ఆత్మను గ్రపాంచుచు అక్ష చేత గ్రుపొంహమబడుచు నున్నవి యని ఆాత్సర్యము). -

ఆ సమాధికాలమునందు. నెంతకాలము నిలిచినను పురుషున కొకప్పటికి ప్రారభ్ధవళశమున మెలకవ కలుగుచునే యున్నది, అప్పుడు వాండు “నేను సమాధియం దుంటిని అని స్మరించుచున్నాయ, ఈస్మృ తినిబట్టి చూచిన దీనికి నొక యనుభవ ముండవలయు నని నిస్పంశయ ముగ నిర్ణయింసవచ్చును. అట్లు విచారించినచో నాయనుభవమునకు స్వరూవ మేమిగా నుండవలయును? ఆత్మ తన కభిముంఖమై యున్నచిత్త మును గ్రృహించుటయే కదా! చిత్తమభిముఖమగుట యనంగా నందుండి వృష్తిజనించుటయే యనుట నిర్వివాదము, మనస్సు వపదార్థమును

తత్త సవివేకవకరణము 5 [ చ్రృపొంచవవలయు ననినను వృ _త్తిరూపముగ దానివై కిం ట్రసరించి "కాని గ్రుహొంపదు. ఆవృత్తియు పదాన్థాకారమును జెందినది యయ్మే దానివై వ్యాపించును, (ఈవిషయను మున్తుందు సవి_సృరముగ వశటింప బడును, (ఇదియే మనస్సు విషయాభిముఖ మయ్య ననుటకు నర్థము, కావున సమాధియందును ఇళ్లే మనస్సునుండి బ్రహ్హాకారవృత్తీపరంపర జనించుచుండు ననియే యూహింపవచ్చును, ఇ ట్లగుటచే “సమాధి యందు మనస్సు బ్రెహ్హనును మూ త్ర మే ఛ్యానింపుచున్నది” యనుట వలన విరోధ మేమియి లేదు, థ్యాన మనంగా పలుమాజు ధ్యేయ స్వరూవమును భానిందుటయీ, కావున “*సమాధియందు వృత్తిపరంపర (అనేక వృత్తులు కలదు” అని వెన్సవలయును. బాహ్యువృత్తులు మాత్రము సంస్కారవిశేషమువలన _సుషువ్లీనుండి మేల్కాంచిన వానికివలెనే సమాధినుండి మేల్కాంచినవానికిని కలిగినను సుషుప్తి యందువ లెనే సమాధియందును 'లే వని ెలిసికొనవలయును, మనస్సు అంతర్ముఖ మగుట యొక్కటి తవ్చ తక్కిన విషయమున నందంతటను

• సుష్వుప్టిసమాధులకు భేదము లేదు, అవ “ఇదిరయుం యుక్వము కానేరదు, వీవృత్తి కలుగవలయు ననినను ప్రయత్న ముండవలయును. సమూధియం దన్ననో యటిప్రయత్నములకు నవకాళశము. లేదు ్యేయమునకం టె భిన్న మగునది యేదియు లేదు కదా? ఊండినకీ కాని ప్రయత్నం బును కలుగదు కశదా[కి యనిన సమాధానము చెప్పచున్నాండు:ంా న్లో, వృత్తీనా మనువృత్తి స్తు వ్రయత్నా త్ప్రథమా దవి, అదృ్భష్టాసకృదభ్యాససంస్కారసచివా ద్భవేత్‌. ం ఠ్‌7 వ్యా, నను తదానీం వృత్తు త్పాదకప్రయత్నాభావా తృథం వృత్త్య్యను వృ త్తిరిత్యాళంక్య తాశ్కాలికప్రయత్నాభావేఒిపి స్రాభమికాజేవ చయళ్నాదద్భృ ష్టాది స వాకారీసహితాద్భవతీ త్యావా:---వృ ర్రీనామితి. 'ఛ్యేయైకనోచరాణాం వృత్తి నామనువృ్తిస్తు వ,వాహరూ పేణానుగతిస్తు ప్రథమాదపి ప్రయత్నా కృమాధిఫూ ర్వకాలీనాదపి ఆద్భృప్రమశుక్ల కృవ్యకర్థాఖ్యో యః ఫుణ్యవిశేవ కర్గాళుక్ల కృష్ణం యోగిన స్త్రివిభమికరేషామితి పళంజలినా స్యూత్రితత్వాత్‌ యశ్చాసకృదభథ్యాససం స్కారు పునఃపునః సమాధ్యభ్యాసేన జనితో భావనాఖ్యక సంస్కారవిశేష స్తాఖ్యాం సవాకారి ఇరణాభ్యాం నవావ _రృమావాద్భృవతలి,

ర్త శ్రీ వేదాంతపంచదళి, వ్రథమప్రకరణముూ

• టీ. వృశ్తీనాం ౫ అత్మవిషయకము లగునంతర్తు ఖవృత్తులయొక్క_; అనువృ్తిః తు = అనుసరణ మెతే (ఒకచానివెనుకు మటి యొక్కటి జనించుట మొతే, అదృష్ట *=+సచివాల్‌ - అద్భృప్త = ఆకుక్లకృష్ణ మనంబడు పుణ్యపాపములుకాని శర్మ చేతను (ఇట్టికర్మయే యోగమును కలిగించు నని యోగళాతస్త్రజ్ఞులు చెప్పెదరు.) అసకృల్‌ = వలుమాటు, అభ్యాసన = యోగాభ్యాసమువేయుటవేత కలిగిన సంస్కారభావన యనంబడు సంస్కారముతోను (ఖావనయీ వాసన); సచివాణ్‌ జకూడిన) ప్రథమాల్‌ = నమాధికి ఫపూర్వమున నున్న, ప్రయత్నాల్‌ అపీ = ప్రయత్నమువలనమై నను భవేత్‌ ఇ కలుగవచ్చును. తా. మజియు చ్విత్తమునుండి వృత్తులు జనించుటకు ప్రయత్న ముండవలయును. సమాధియం దట్టివ్ర, యత్న ముంకుటకు వీలు లేదు, "భీదదృష్టి "లేనిది ప్రయత్న ముండదు; భేదదృష్టి "లేనివి సమాధి కుదు రదు, కావున “సమాధి యనంగా నొక్క చిత్తవృ త్తియే యగునేమో౯ో యను సంశయము జనించుటకు నవకాశము కలదు, అయితే ఈసంశయ మునకు నాథారము లేదు, థ్యాన మనంగా "ధ్యేయమును పలుమాఅు స్య రించుటయే. కావున వృత్తు లనేకములుగ నుండి తీరవలయును. అప్పటికప్పుడు ప్రయత్నము లేకపోయినను సమాధియందు నిలుచు టకుం బూర్వ మది కలదు! త్రిప్పి విడువయుడినచకృము మజల మజల6 ద్రిష్పశడకున్నను కొంత కాలమువణకు ' తిరుగునట్లు "మొట్ట మొదటి ప్రయత్నముచేతనే మనస్సు వృత్తిపరంపరను కలిగింపవచ్చును. మజీయు నావ్రయత్నమునకు సహాయముగ మజీకొన్నీ కూడ నున్నవి, "మొదటిది వురాకృతకర్మ = ఇది యొట్టవానిశైనను అనంగా వ్ర, కృతజన్మ మున మొట్టమొదటినుండియు. నెట్టిపువర్తనతో నున్న వాని కైనను బలాత్కారముగ యోగనిద్ధి నొసంగలోలదు, ఇది పుణ్యరూషము గాని. పాపరూసషముగాని కా దనియు కేవలము యూగసాధనము మాత్రమే యగునుకాని మజి దేనిని కలిగింం దనియు యోగశాస్త్ర జ్జులు ఇప్పెదరు. “క ర్యాళుక్షకృష్ణం 'యోగిన స్ర్రివిధమిత లేషూంో అను సూత్రముచే యోగళాస్త్రమున నీవిషయమే వర్శ్మింపయబడి యున్నది. "రెండవది యభ్యాసము, పలుమాలు సమాధి అభ స్టినించుటవలన నావాసన మనస్సునందు దృఢమై సమాధి కుపక్రమింపంగానే నదీ 'వేగమువలె పరంపరగా వృత్తుల జనింపంజేయును, కావున నాసనమయ

తత్త్వ వి వేకవ్రకరణను 08 మున వ్రయత్నము కలుగుటకు - వీలు లే దనునించుక కారణముచే “నమాధియందు వృత్తులే లేవ” అని కాని “ఉన్నను ఒక్క వృష్తి మా శ్ర, మే కలదు అని కాని చెప్పి థ్యానవదార్థనును భగ్నము చేయ సాహసింవయగాడదు,

అవ. ఈసమాధి కల దను విషయమున శ్రచూణముం జూాపుచున్నా(ండు:ాా శ్లో *, యథా దీపో నివాతస్థ ఇత్యాదిఖి రనేకథా, భగవానివము మే వార్థ మద్జునాయ న్యరూపయత్‌ , లం చ్యా, నన్వయం నమాధిః ఫూర్వాచానై్యైర్న నిరూడితో దృష్ట ఇత్యాశంక్య సర్వగురుణా శ్రీ పురుషో త్తమేన నిరూవితత్వా వ్లెవమిత్యాహూ.---య భీతి. యథా దీపో నివాతస్థో జంగ లే సోపమాస్టృ తేళ్యాదిలిః ల్లోనైఃి అనేకథా నానావ్రకారేణ భగవాళా క్షామ శ్వర్యాదిసంవన్న॥ ఇనుమేవ నిర్వికల్పకనమాథిరూ వమర్థమర్జు నాయ శిష్యాయ న్యరూపయ న్నిరూపిఠవాక్‌ = టీ. నివాతస్థః ఆ గాలి'లేనిస్థలమున. నున్న; దీప! ఆ దీపము యథా అ ఎట్లో, (ఇది యోనికి నుషమానము), ఇత్యాదిలిః! = అశు మొదలగువాక్యములచే, అనేకథా ఆ అేకవిధములుగ, భనవాక అ భగవంతుడగు శీశృవుడు? అర్జనాయ = అర్జునుని కొజికు, ఇమంజ క అర్థం వీమునిషయము'నే (నమాధిస్వరూపము'న్రే న్యరూపయత్‌ = నిరూపించెనుం తా, ఇట్టి స్వరూపముగల సనూధి యుండుట సంభవింప దని తలంతువేమొ 1 అది తగదు. సర్వలోళగురువగు శ్రీకృష్ణభగవానులు అద్టునునకు నీవిషయము'నే “యథా దీపో నివాతస్థో "నేంగతే సోసమా స్కృ, "యోగినో యతచి తస్య యుంజతో మూగ మాత్మ నభో అను మొదలగున్లోకములచే నాజవయథ్యాయమునందు _ వివరించి వ ఇట్లు సప్రమాణముగ సమాధిని వివరించి కదభ్యాసమువలనం గలుగు ఫల మును చెప్పుచున్నాండు;-- శ్లో. అనాదా విహ సంసాళే సంచితొః కర్మ ఫోటయ,, అనేన విలయం యాంతి శద్ధో ధర్తో వివర్ధతే. శ్ర

రక్త శ్రీ వేడాంతపంచదళ్కి వ్రథమవ్రకరణము

• వ్యా, అన్య సమా భేరవాంతరఫలమాహం...-ఆఅనాదావితి, ఆనాదౌ స్పష్టం. ఇవో స్మిక్‌ సంసాలే సంచితాః సంపాదతా? కర్మ కోటయః! కర్మ తాం ఫుణ్యాఫుణ్భలక్ష అణానాం కోటయ ఇర్యువలతుణం, అపరిమితాని కర్తాణీత్యర్థంం అనేన సమాధినా విలయం యాంతి వినశ్యంతి. శ్నీయంతే వాస కర్తాణి శస్మిక్‌ దృవ్పే చరావకే ఇతి శు, లే! క్ట్‌నాన్ని స్పర్వకర్థాణీతి సృ "లేళ్ల న్‌ శుద్ధోః ధర్మ 8 నవిలాసా విద్యానివ_ర్హక్ష సామోశ్యార సాధనభూతో ధర్లో వివర్ధతే. స్పష్టమ్‌,

టీ అనాదౌజఅనాదిమైన, ఇవా=జరా, సంసారేజనంసారమునందు నంచితా ఇ సం పాదించంబడిన, కర్మ కోటయః =అపరిమిళము లై న పుణ్యాపుణ్యరూవకరభు, అేన= ఈః సమాధిచేల, వలయం=నాశముకు, యాంతి=పాందుచున్న వి. విశుద్ధఃజనిర్థలమగు (సాక త్కా-రమును కలిగించునట్టి, ధర్మః=ధర్మవిశేషము (చి _త్తకుద్ధి); వివర్ధ లేజవృద్ధినొందును.

శా. *“శీయంతే చాస్య కర్తాణి తస్మి ౯ దృస్ట్రే వరావలే

జ్ఞానాగ్ని స్సర్వకర్థాణి భస్మసాత్కురుతే తథా” ఆవరాత్పరునిం గనుఃగొనినమయొడల అనాదినుండి యాొర్జింపయవిన సర్వకర్త్మ లును తీణిం చును. ఓ యర్జునా! జ్ఞాన మను నగ్ని కర్మల నొక్కతణములో భస్మము చేయును, అను మొవలగు శ్రతిస్మ ఖతుల ననుసంంచి చూచిన నీసమాధి వలన సర్వకర్శ లును నశించును; సామెత్కారసాధన మగుచి _త్తళుద్ధి దినదినమునకు నభివృద్ధి నొందును,

అవ, ఈవిషయమున మవోత్తుల సమ్హతిని చూపుచున్నాండు:-ా

వన్‌ జషే న్‌, ధర్మ మేఘ మిమం ప్రావాు స్పృమాధిం యోగవి_ త్తమా, వర్ష తేషు యతో ధర్తామృతథారా సృహస్రళః, 60

వ్యా తత్ర కిం ప్ర,మాణమిత్యత ఆవా.---ధర్షేతి. యోగవిత్తమాః అతిశయేన యోనళ్ఞా బ్రవాసామెత్కారవంక ఇతి యావత్‌, ఇనుం నిర్వికల్పసమాధిం ధర్మ "మేఘం ప్రాహుః స్పష్టం, తదుపపాదయతి.....వర్ష తీతి. యశః కారణా 'చేష సమాధి ర్థర్థామృతధారాః ధర్యలతణా అమృతధారా; సవాస్తశో వర్షతి తుణ మేకం శతు శతస్యాపీతి ఈు, తేరతో ధర్మ మేఘం ప్రాహాకితి. వూశ్వేశాన్వయః

టీ. నమః = ఈ నిర్వికల్పనమాధి (సామాన్యనిదిధ్యాననము సవికల్పసమాధి యనియు, నిప్పుడు వర్ణించంబడినది నిక్వికల్పసమాధీ యనియు. తెలిసికొనవలయుళు) ధర్మ... ధారాః - ధర్మ = ధర్మ మెదడు (ఇది చిత్తశుద్ధి కానోఫు నని మున్నీ వివరించి

తత్త గ్రవివేక వ్రశరణను $0ర్‌ యున్నాము. ఆమృశ = అమృతముయొక్క-; ధారా! ఆ ఛారలను సవాస్ర,ళఃజ వేన "వేలుగ, యతః ఆ నీకారణమువలన, వర్షతి = వర్షింపుచున్నదో (తఠః = ఆకారణము వలన) యోగవిశ్తమాః జ యోగ వేత్తలలో నరేసరులు ఇమంజర సమాధిం = నిర్వి కల్పసమాథిని; ధర్మ మేఖథుం ఇ ధర్మమును (వర్దించుు మేఖ మని, ప్రైహుః = చెప్పిరి, తా, *తణ మేశం శ్రుతుశతస్య = నిర్వికల్చ్పసమాధి నొక్క తణ కాల మాచరించువాండు నూణజు మహాయజ్ఞ ములు చేసీనవాం.డగును అను 'మొదలగ్యుక్రుతుల నా శ్ర యించిన సై నీద్ధాంకమున శేబియు భంగము రాదు. వేదాంతపవేత్త లగుమహాత్తులుగూడ నీసమాధి నిళ్లు వర్జింపుచున్నారు. ధర్మము నవరిమిశముగ వర్ష భఛారలవలె వర్షించునది కావున దీనిని ధర్మ మేఘ మనిరి, అవ. ఇట్లు సర్వమును వివరించి సమాధికి గల ముఖ్యప్రయోజనమును వెన్వుచు విషయము నువసంహారించుచున్నా6డు:--- న్లో *, అమునా వాసనాజూలే నిశ్శేషం చ, విలాపీలే, సమూలోన్తూలితే పుణ్యపాపాఖ్యే కర్మ సంచయే. ౮1 వాక మ్‌ వ్రతిబద్ధం స త్ప్రా కృరోవొవభానీతే, కరామలకవ ద్చోధ మపరోక్షం వ్రసూయతే. 62 వ్యా- ఇదానీం సమాభే! పరమ్రయోజన మౌావహా.----అము'బేతి. అమునా సమాధినా వాసనాజాలే అవాంకారమమకారక రృ త్వాద్యభిమాన "పీాతుభూ లే ఖ్‌ విరుద్ధే సంసారసమూెహీ నిశ్శేషం యథా భపతి శథా వ్రనిలావితే వినాళిలే పుణ్య పాపాఖ్యే కర్భసంచయే సమూలోన్తూలిలే మూలనహితం యథా భవతి కథోన్తూలితే ఉఊద్ధ భలే వినాశిక ఇతి యావత్‌, ఫలితమావాః....-వాక్యమితి. చాక్యం శ్త సృమస్యాదివాక్యం అప్రతిబద్ధం సక్క_ర్యవాసనాభ్యాం ప్రతిబంధరహితం సల్‌ ప్రాక్‌ వరోశూవభాసితే భూర్వం పరోకు తయా ప్రశాళితే తత్తే కరామలకవక్కరస్థితామలక సోచరమివాపరోతు మపరోతు తయా తత్త్వావభాసన సమర్థం బోధం జ్ఞానం ప్రసూయతే జనయతి, టీ, ఆమునా = ఈనమాధివేశ,ు వాసనాళాలే = శుభాశుభవాసనానమూపహాము, నిశ్శేషం అ మిగులు లేకుండ, వ్రనిలావిలే (వతి) ఆ నళింప వేయంబడినప్పుడు, పుణ్య పాపాఖ్యే=పుణ్య'పొనము లను పేరు గల కర్మ నంచయే=శర్య సమూహము సమూలో

06 శ్రీ, వేదాంతసంచదళి, వ్రథమవ్రకరణను న్యూలి లే-మూలజ"పేరుతోంయాడ, ఊనూలిలే (సతి) ఇ "వెళ్ల గింపంబడినవుడు, (కర్మకు మూలము వాసనలే యని బ్రహొంచునది.) వాక్యం ఇ తత్త్వమస్యాదిమవోవాక్యము, ఆప్రతిబద్ధం సల్‌ జ కర్మ లచేశంగాని వాసనలచేతలాని ప్రతిబంధములేనిదై 9 ప్రాక్‌ జు మొట్టమొదట) వరోకూవధాసీలే ఆ పరోతుముగ (స్వానుభవకూన్యముగ)6 యశా శించును. శత$=వీదవం జేయయుడిన (శల్వే = తఠ్వమందు). శరామలకవత్‌ =అజచేత నున్న ఊసిరిక పండువలి అపరోతుం = ప్రత్యతమెన, బోధం = క్థానమును, ప్రసూ యళలే ఇ కలిగించును (అపరోతుజ్ఞానమును కలిగించు ననుట.) కా, సమాధి దృఢమమయ్యు నేని అనాదినుండియు మనస్సున నెల కొనియున్న వాసనలును, వానివలన సంపాదింపంబడియున్న కర్మ లును నిశ్శేషముగ నశించును. అప్పూడు ప్రతిబంధరహితమై మహావాక్యజనిత జ్ఞానము వ,శౌశించును. మొట్టమొదట వరోతరూవమున నుండి పరి పాఠమును జెందుకొలంది నవరోతముగ మాలును, "మొట్టమొదట జీవ బ్రహ్మము లొక్క-టి యని సామాన్యజ్ఞానము కలుగును; విదప నేనే బహము నను విశేషజ్తానము కలుగును. ఆ ఖు అవ, ఇవ్వుడు పరో శూబరో త్‌జ్ఞానమున (ప్రభౌవమును వర్షింపుచున్నాండు:-లా న్లో = పరోత్త్సం బ్రహావిజ్ఞానం కాబ్దం 'దేశకపూర్వశం, బుస్ధివూర్వకృతం పొషం కృత్స్నం దహతి వహ్నీవత్‌. ం 68 అపరోవాత్త, విజ్ఞానం వబ్దం చేశికపూర్వకం, సంసార కారణాజ్ఞానతమస శృండ భాస్కరః, 61 వ్యా, ఇదానీం వరోతుజ్ఞానస్య ఫలమావా.---వరోత్సమితి, జేళికవూర్వకం గురుముఖాల్లబ్ధం ళ్‌ త్త వ్రమస్యాద్యాగమజన్యం వరోత్షం (బ్రవ్వావిజ్ఞానం బుద్ధివూర్వశం యథా భవతి తథా కృతం నే స్స షం సమస్తం పావనం వహ్నివద్దవాతి. అపరో కుళ్జానఫలమాహ:---అవరో మేతి. శాట్టం ేశికళ్రూర్వకం వ్యాఖ్యాతం అజరోమోత్స విజ్ఞాన మవరోతస్యాత్య నో విజ్ఞానం సంశయవిపర్యయరహితం యత్‌ క్షనం తత్సంసార కారణాజ్ఞానకమనః సంసారకారణం యదజ్ఞానమస్తి తదేవ ఠమ స్తస్య చండభానస్క్లరః మధ్యాన్న కాలీననూర్యః బాహవ్యాతమనళ్ళ గండ భొాన్కర ఇవాజ్ఞాన తమసో నివరక ఇత్యర్థమ్‌. టీ. జేశికవూర్వకం ఇ గురుముఖమువలన లళ్ళించినట్టిడియు? శాబ్దం ఇ మనో వాక్యనంబంధమైనదియు నగు; వరోతంజవరో తమైన, ట్రహ్వానిబ్ధానంజ బ్రహాళ్డునము

తృత్స్వవి వేకవ్రకరణము ర? వహ్నివత్‌ అ అగ్నివలె కృత్స్నం ! సంపూర్ణ మెను బుద్ధిపూర్వకృతంజబుద్ధివార్వక ముగం జేయంబడిను పొవంజపాపమును. (ఇది యుపలతుణము, పుణ్యము. నని కూడ గ్రహీంచునది. ముక్తికి. గర్భయంతయు విరుద్ధమే), దవాతిజకాల్పును, బేళికవ్రూర్వకం శాబ్బం, అవరోమొత్క విజ్ఞానం ఇ అవరోడుబ్రవ్హక్ఞానము, సంసార, . , తమస$నంసార ఇ వంసారమునకు కారణ = శారణమెన, అజ్ఞాన=అవిద్య య'నెడు, కమన8జఆఅంధకార మునకు, చండభాస్కరఃజ ప్రచండనూర్యుండు (అజ్ఞా నాంధ కారమును ధ్యంసము చేయు ననుట),

కా, అందు పరోత్షజ్ఞానము కలిగనతోడననే బుస్థిష్రూర్వకకృత పావముకూడ నశించును, తక్కీనవానినిగనార్చి చెప్ప నేల? ఇచ్చట పావ మనుటవలన కేవలపాపనుంనే గ్రహింప రాదు. సర్వకర్మములను ల్‌ హింపవలయును, వరో “క్షజ్ఞునమువలన నన్నికర్శములును నశించు ననవలయును, కర్మ లన్నియు 'భీదసాధ్ధము లగుటచే నభేవమును బోధించు జ్ఞానమునకు వివద్ధములే కదా! మణీయు నపరోత్షజ్ఞానమును గూర్చి చెప్పవలనీనదియే "లేదు. ఆది తనయుత్ప త్తితోనే మూలావిద్యాం ధకారము నడంచును; ము_క్రిని కరతలామలకము గావించును,

అవ ఇట్లు తత్త్వార్థమును సంమేవముగ వివరించి (వ్రకరణార్థము నువనంవారించు చున్నాండువా

న్లో, ఇత్థం త్పత్త్వవివేకం విధాయ విధివ నృన సృమాథాయ, విగలితసంసృతిబంధః ప్రాప్నోతి పరం పదం నరో నచిరాత్‌ . 65 ఇతి వత్య వ! (వివేక

వ్యాః గ్రంశాభ్యాసఫలమావా:---ఇక్థమితి, నర ఇక్ధము క్షేన వ్రశానేణ తత్త్వ నివేకం తత్త వ్ర వో త్రెకశ్వలతణన్య వివేకం కోళశవంచకా ద్వివేచనం విధాయ కృత్వా తస్మిం స్తల్వే విధివచ్చ్యాస్త్రో క్షప్ర,కాశేణ మనః! సమాధాయ స్థిీరకృత్య విగళిత సంసృతిబంధోఒపరోతుజ్ఞానేన నివృ త్తసంసారబంధస్సక్‌- జరం వదం నిరతిశయానంద రూవం మోతుం నచిరాదవిలంబేన ప్రాప్నోతి సఠ్యజ్ఞానానందలత్షణం టహ్హైన భవ తీత్యర్థః

ఇతి శీ,పరమహాంసపరివ్రాజళాచార్యవర్య శ్రీమద్భాశతీతీర్థ విద్యారణ్య

మునివర్యకింక రేణ రామకృష్ణాఖ్యవిదుహో విరచితా తత్త సవి వేకవ్యాఖ్యా సమాప్తాం “వేదాంతటా?

08 శ్రీ 'వేదాంతపంచదళి, వ్రథమవ్రకరణము

టీ ఇక్థం = ఈవిధముగ) తత్వవి'వేకం జ జీవుని యథార్థస్వరూపముయొక్క_ వివేకంజవివేచనము (పంచకోశములకుండి విభాగించుటను), విధాయజవేసిి విధివత్‌ = ళాస్తో క్రరీతిగా, మన$ జ మనస్ఫుశుు సమాధాయ = సమాధానవజచి (సమాథియందు నిలిపి యశుట), విగళిత ,..బంధ$ = విగళిత = పీడిపోయినః సంసృతిబంధ? = సంసార బంధము కలవాందై? నరఃజమనుమ్యుండు, నచిరాల్‌ = కీఘ్రిముగు పరం వదం అ పరమ పదమును; ప్రాప్నోతి = పొందును.

తా, పైన వర్శించినవిధముగ "నేప్రముషుండు తత్త్వనిర్ణయమును గావించి యేకా గ్ర్‌ను స్థరపణుచుకొనునో యట్టివాండు సంసారబంధథ విముక్తుం రై శీఘ్రాముగ ముక్షినొందును,

వాం ఉ న!

ఇట్లు వెన్నెలకంటి సుందరరామశర్శ చే వివరింవంబడిన పంచదళియందు

తత్తవివేక మను ప్రథమప్రకరణము. (జి

ఖ్‌ శ్రీరస్తు శ్రీ గణేశాయ నమః, అద అ. నీ వేదాంతసంచదశి (టీ అగ ద్వితీయ ప్రకరణము అణ ణనననననపిట్టేటీక్రనినానానాా నాలా మహాభూతవివేకప్రకరణము అవ. జరమేళ్వరునిస్వరూద మవాజ్య నసనోచర మగుటవే దానిని నిరూపించు టకు మవోభూతస్వరూపనిరూపణాము. చక్కని యుపాయ మగు నని నిశ్చయించి? కర 'మేశ్వరుండు. వీనిచేకనే యాస్వాదించబడి బహువిధవ్రపంచరూదముతోం. దోండు చున్నాండు కావున పీనిధర్మ ములను వ్ర, త్యేకముగ విఖొగించిన నందు నిగూఢ మైయున్న యాత్తతత్త్వము ప్రకాళించు నని నిశ్చయించి మవాభూత న్వరూవముల వానిమూల మున సర్వప్రపంచస్వరూపముల వివరించువాండై మొట్టమొదట ప్రయోజననిరూవణ ఫూర్వకముగం టశిక్థ ను కావించుచున్నాండు:-ా శ్లో, స దద్వ్వైతం శ్రుతం యత్త త్పంచభూతవి వేకతు, బోద్ధుం శక్యం తతో భూతపంచకం త్ర వివిచ్యతే, | వ్యాఖ్యానమ్‌ నత్వా శ్రీ భారతీ తీర్థ్ధవిద్యారణ్యమునీళ్వ రౌ, వంచభూకని వేశస్య వ్యాఖ్యానం శ్రీయకతే మయా, వ్యా, “సదేవ సోమ్యేదమగ్హ ఆసీచేక మేచాద్వితీయి మితి శ్రుత్యాజగ, దుక్పశ్తేః ఫరా యల్‌ జుళ్కారణం సద్రూషమద్వితీయం ఛా చశు,కం తస్యావాళ్ళ నన గోచరల్వేన స్వతోచవగంకు మళక్య త్వా క్రత్కార్య ల్వేన తదుపాధిభూతన్య భూత పంఛకస్య, వి వేకద్వారా తదవబోధనాయోపొోద్దాతక్వేన భూతవంచకవివేకం పతి ఘా (ఆ/ జానీ లే..-సదడై స్రరమితిం

100 శ్రీ 'వేదాంతవంచదశ్సి దిగ్గితీయ, వ్రశరణము

టీ. అ్రైైతం = నీకస్వరూవమెన) యల్‌ ఇవు నల్‌ ఆ నద్రూవబవాము, శు ,ఈం='వేదమునందు వర్మించయబడెనో, తత్‌ జలద; వంచభూతవివేకక$-వంచభూత = వంచభూరములను (అనలా వానిధర్మ ములను), వి వేకత$=విభాగించుటవలను బోద్ధుం జ "తెలిసికొనుటకు, శక్యం న! శక్యమగును, కఠ; = అకారణమువలన, భూశవంచకం ఇ ఈవంచభూతములును; వనివిచ్య లే = విష్లొసించి వర్ణింపంబడును

తాం పర మేశ్యరుయ మొట్ట మొదట ఆకాశముగాను, వీదప వాయువుగాను ఇట్లు భాంతిచే వంచభూతములుగ తత్కార్య మగుసర్వు ప్రవంచముగ _ నవిద్యాప్ర, తిబింబములచే (జీవులచ్చేం జూడయడె నని మున్నే వివరించియున్నాము కడా! ఇ ట్లగుటచే జీవు లాబృహూమునందు (స్వస్వరూవమునందే యని గ్రహింపవలయును) ఆకాళాదిధర్శ్మముల నెల్ల నారోపించుచున్నారు. త్రాటిని సర్పముగం జూచినప్పుడు సర్పధర్శ్మ ముల డ్రాబియం డారోపీంచిన ట్లీ బి హామునందును ఫ్యాంతిసిద్ధములగు నాకాశాదులధర్మముల నారోపించుచున్నారు, ఇట్టి యారోపషమువలన వచ్చుస్వరూపంబును ఆరోపితధర్త్మ, ౦బులును (ఆరోపములయందు. ఎప్పటి కిని ధర్మ ములుమూ త్ర పు యారోపింపలుడును, కాని ధర్మ యగువదార్థము 'శాదు, ్రాటియందు భా్రాంతివలన సర్పధర్మములుమా, త్ర మే చూడం బడును కాని సర్పము దానివై నిలువదు కలనీపోవుటచే “వీనిలో నేది వస్తుస్తరూవము? వవి యారోపితధర్మములు?” అని విభాగించు టకు నలవి కాకున్నది. విభాగింపకున్న స్వస్వరూపషజ్ఞూనము కలుగదు కదా! కావున నారోపితము లగు నాకాళాదులధర్మముల వివరించి మూపినచో నప్పుడు సులభముగం దన్ని రాకరణమువలన స్వస్వురూపము "లేటపడును. మజియు తమోమయ వ్రశృతితోం గూడిన పరమేశ్వర ప్రతిబింబమే ప్రపంచరూపషనముతోం బరిణమించె నని కూడం జెన్పితిమి. అందును వశృతిశే పరిణామ మనియ్యువర మేళశ్వరునివత్షమున నది వివ _ర్త్వమే (స్వరూపమునకు ఇని లేకయే పదాన్ధాంతరముగం దోంచుట, శ్రౌడు తన స్వరూషమును పోంగొట్టుకొనకయు సర్పస్వరూపముతో తోంచుచున్నది యనుట దీనికి దృష్టాంతము,)అనియుం జెప్పితిమి. శావున ధర్మమును విభాగించి యాకాశమును ప్రకృతిమాత్రముగ నిర్ణయించిన

మహాభూతవి వేశ ప్రకరణము ల! అధిసఘ్టానరూప మగుబ్రహాము "జేసించును. అప్పుడు ఛ్యాంతినీద్ధమయినది యగుటచే నాకాశము కూడ లేనిది యగును, *స చేవ సో మ్యేద మృగ ఆనీ దేక మే వాద్వితీయమ్‌=టశాంతుండా ! ఈ ప్రపంచ మంతయు సృష్టికి బూర్వ కాలమున నేక స్వరూవ మగు బ్రవాముగ మా, త్ర మే యుండెను” అను మొవలగు,శ్రుతులచేం జెప్పంబడినవిషయము. స్పష్ట మగును. కారమును బాగుగ విమర్శించినం గారణస్వరూపమును నిర్వి వాదముగ _ లెలినికొనవచ్చును. మట్టికుండగా నమూజీనవీివవలాడ కుండకు సంబంధించిన యాకా రాదివి కేషధర్మ ములు బుద్గిచే విభాగించి నచో మృ త్తికాస్వరూపను తేటపడునుకదో ! కావునే సులభముగం దత్త ్వజ్ఞానమును కలిగించుట. ఈప్రకరణమున వంచభూతముల విమ ర్మించుచున్నాము,

అవ, ఇట్లు ప్రయోజనమును వర్మించి భూరగుణముల సంయేసముగ వివరించుచు ప్రకరణము నారంభించుచున్నాండు:-ా శ్లో, శబ్బస్పర్శా రూపరసౌ గంథో భూకతగుణా ఇమే వకద్విత్రిచతుణంచగుణా వో్యోమాదిషు క్ర మాత్‌ . ల్డె వ్యా రత్ర తావదాశాశాదీనాం వంచానాం భూతానాం గుణతో భేదజ్ఞాస నాయ తద్దుణా నాహ.--=-ళబ్రేతి. “నన్వేలే గుణాః కిం సర్వేషహిముత వీకైకనై ఛికేక గుణ ఇతి విమర్శ్మయన్నోభయథాపి; కింతు ప్రకారాంతరమస్ట ఇత్యభిప్తాయే అణాహ.---ఏశేతి. టీ. శబ్దస్పర్శౌ = శబ్బస్పర్శములును, రూవరసొ = రూవరసములును; గంధ$ ఇ గంధంబును, ఇమే=ఇవి, భూతగుణాః:=భూతములయందు శలగుణములం వ్యోమూదిషుణ ఆకాశాదులయందు, శ్రమాల్‌ = వరుసగా, ఏకద్యిత్రిచతుఃపంచగుణాః ఆ ఒకటి శండు మూండు నాలుగు అయిదు గుణములు; ఉండును, తా, శబ్దస్పర్శరూపరనసగంధము లైదును భూతస్వభావములు, ఇందు శబ్ద మాకాశమునకును, ళబ్బస్పర్శములు వాయువునకును, శబ్ద స్పర్శరూపషము లగ్నికిని, శబ్దస్పర్శరూపరసములు జలమునకును శబ్దస్పర్శ రూపరసగంధములు పృథివికిని గలవు, ఇవి యన్నియు ననుభవములో నే ॥ యున్నవి.

10 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్కే డ్వీతీయవ్రకరణనః ఆమ ఆయనుభవమును వివరింపుచున్నా (డు: న్లో. ప్రతిధ్వని ర్వియచ్ళ్శబ్లో వాయా బీసీతి శబ్దనమ్‌, అనుష్ణాశీతసంస్పర్శో వహ్మా భుగుభుగుధ్వని. తి ఉప్షస్స ఎర్మః చౌ రూపం జలే బులుబులుధ్వని, శీతస్ప ఎర్మ శ్నుక్ష రూపం రసో మాధుర్య మోారితమ్‌, త్త భూమౌ కడకడాశబ్దః "కాఠిన్యం స్పర్శ ఇ9మ్య తే నీలాదికం చిత్రరూపం మధురామ్లూదికో రసు, ఫ్‌ సురభీతరగం ధా చ్యా గుణా స్స్యు గ్వివేచితాః, ఇ్యా, తదేవ ప్రకారాంశరం విశదయతి...... ప్రతిధ్వనిరితి. ఆకాశే కావచ్భటబ్ద వివ గుణ సచ ప్రతిధ్వనిరూవణ వాయా శల్చన్పర్శౌాం తత్ర వాయుశబ్బమనుకాలేణ దర్శయతి. బీన్సీతి శబ్దనమితి. నీవము త్తరత్రానుకరణళబ్దనం చ్రవ్రవ్యం. తన్య న్పర్శ మావా.----ఆనుహ్లైశీతసంస్పర్శ ఇతి, వవశ్నా శబ్దస్పర్శరూపాజీతి శ్రయో గుణాః తే న శ మేకాళిధీయం తే. వవశ్నా భుగుభుగుధ్వనిః, 8. ఊన్హః స్పర్శః ప్రఖా రూవమితి జలే శవ్టైాదయో రసాంతాశ్చత్వారో గుణాస్తా కావా.--జలే బులుబులుధ్వనిః శీత న్సర్శః శుళ్లం రూవం రసో మాధుర్యమితి. శీ, భూమా శభ్దాదిగంధాంతాః పంచగుణాస్తానుదావారతి.....ళూమా కడకడాశబ్ద ఇత్యాదినా సురళీకరగం భే చ్వావిశ్యం లేన. ర్‌ం ఊక్రమర్థముషసంవారతి. గుణా ఇతి. టీ, వ్రతిధ్వనిః = ప్రతిధ్వని, వియచ్భబ్దః - వియత్‌ = ఆకాశభూకమునందుం గలు శబ్దక=శబ్బము; వాయా=వాయుభూతమునందు, బీసీ ఇతిఐబీసీ అనునట్టి (ఇది యను శరణము); శబ్దనం ఇ శబ్బము కలదు. (ఇది గాలి వీచునవ్వుడు కలుగుధ్వని) అనుమ్ష... సుస్పర్శ$-అనుష్ష జ 'వేండికానట్రియు, అశీత=చల్లన గానట్రియు, నంస్పర్శఃజజస్పర్మయుం గలదు. నవ్నాా=అగ్నియందు, భుగుభుగుధ్వనిః = భుగుభుగు ఆనుచపూడు కలదుం (ఇది మండునప్రుడు కలుగుధ్వనికి ననుకరణము). ఊష్పన్న ఎర్మ8 ఇ 'వేండియగుస్పర్శ కలదు. వుభాజఆయన్నికిం గలకాంతియేః రూవం = రూప మగును. జలే=నీటియందు. బులు బులుధ్వని$ = బులుబులుధ్వని కలదు. (ఇదియు నీరు పొజణునవ్వుడు కలుగుధ్వనికి నను కరణము), శీతస్స ర్శః = చల్ల నిన్పర్శ కలదు. శుక్లరూపం ఇ "కెల్ల నిపర్ణము కలదు. మాధుర్యం=తీవీయే, రనరన మని ఈరితంజవెప్పంబడెను. భూమా = భూమియందు, కడకజాశబ్దః అ కడకడ యనుశబ్దము కలదు (ఇది కఠినవదార్థముల నంయోగాదులవలనం

మహాభూతవీ వేళఠ ప్రకరణము 16౮ గలుగుధ్వనికి ననుకరణము), న్పర్శజస్పర్శము; కాకిన్యం=కతినత్వ మే యని, ఇమ్య లేజ ఆంగీకరింపంబడుచున్నది. నీలాదికం ఇ నలుపు మొదలగు, చిత్యరూపంజనిచిత్ర, వర్షములు కలవు, మధురాన్లూదికాః=తీపి పులుపు మొదలగు) రసః=సర్వరసములు కలవు నురఖీతర గంభా - నురభి=నువాసన, ఇతర ఆ దానికంటె భిన్న మెనదుర్వానన యను, గంధా ఆ గంధములు (వాసనలు), బ్య్యౌజరెండును నలఫుం (ఇతిజ ఈవిధముగ)] గుణాజభూరతగుణ ములు, సమ్యక్‌ జవాగుగ, వివేచితాః = వివేచన చేయంబడినవిం

కా. ఆకాశమునందుం గల శబ్దము మన కనుభవములో నున్న వతిధ్వనియే; ఇది వాయుధ్వని కాదు, వాయ్యాదిభూతములకు చాంచల్యము కలిగినప్పుడు మా, త్ర మే ధ్వని కలుగును, ఇట్టిదాంచల్యనము "లేనికాలమునం గూడం బ్ర తిధ్వని కలదు, కావున నది యా కాశధ్యనియే యనవలయును, ఆకాశ మనంగా సర్వభూతములకు నాథారమగునట్టి బయలు. ప్రతిధ్వని యచ్చటనే కలుగుచున్నది. “ఇశ్హైన నావరణ మేల 1 నిరావరణ మగుస్థలమునం బ్రైతిధ్వని కలుగుట లేదు. కావున గాలియే మన ధ్వనిని కొనిపోయి యావరణమునకుం దగిల్చి మజలి వచ్చుచుండు ననియు, ధ్వనిశేషము మజలం దెచ్చుననియు నిదియే ప్రతిధ్వని యనియు 'జెవ్చవలయును” అని కొందలు చెప్పుచున్నారు ఇది యుక్తను కాదు, శబ్దము వాయువళశమున సంచరించు ననుట నిశ్చయమే యైనను అది మన కంఠమునుండి వచ్చుధ్వనియే యనుట సంభవింపదు. ఒక స్థలమున జనించినళబ్బము అట్లు శ్రవణమువటకు రా దనియు, నాళబ్దమునుండి యొక శబ్దథార జనించు ననియు సిద్ధాంతము. శావున ఒక ధ్యనివలన కలిగిన "రెండవధ్యని వతిధ్వని యనంబడును. ఇది వాయుధ్య్వని కాదని యిదివజకే నిరూపించితిమి; ఇతర భూకతళబ్దముగూడం గానేర దని "చెప్పితిమి. కావున నది యాకాశశిబ్బమే ఇట్టివియే మై వాయువుచే సంచరింవంజేయంబడును గాని యది వ్ర, ల్యేకళబ్బము కాదు, మజీయు చతిధ్వనికి నావరణ ముండవలయు నని నియమను కూడ లేదు, వైన వర్ణించినవిధముగం జూచిన నొకనితో మజియొక్కండు మాట లాడునప్పుడు కూడ వినువానికి వినవచ్చునది ప్రతిధ్వనియే కదా! కావున నా ప్రతిధ్వని యాకాశమునందే జనించుచున్నదీ యనుట .

101 శ్రీ చేదాంతపంచదశ, ద్వీతీయవ్రశరణము నిర్సివాదను, ఒక శబ్దమునుండి మతీయొకళబ్దము జనించునను వతుంబును నిర్వివాదమే, అట్లు కాకున్న నొక స్థలమున గలిగినధ్యుని దూరమున నున్న వారికి బహుుకాలమునకు నల్పపసరినవూణముతో నినవచ్చుటకుం గారణ మేమి? మిగుల దూరమున నున్నవారలకు బొత్తుగనే వినరా కుండుటకుంగారణ మేమి? ఒక శబ్బమునుండి ఛబ్దపరంపరలు జనించుచున్న వనిన నవి యొకదానికంచప నొకటి యల్బపరిమాణము కలవి యగుచు నుండును గావున నివి యన్నియు సంభవింపవచ్చును, కారణమునకం శు కార్య మల్చముగ నుంకు ననుట నిస్వవాదము, కావున నెట్లు మాచి నను ప్రతిధ్వని యాకాశశబ్ద మనుటలో సంశయము లేదు, ఇది యొక్క_టిమె యాకాళ గుణము. వి. వాయువునందు శబ్దస్పర్శములు కలవు, అందు శాల్సి వీంచయనప్పుడు వాంచల్య

మునం గలుగుధ్వనియే శబ్దము, వాయువ్రు పరమాణుకూవ మనియు, వానినమృర్థమువలన నాధ్వని యాకాళశమునంచే కలుగుచున్నది యనియుం నొందజు భెప్పుదురు. ఇది యు క్రముకాదు. వరమాణుస్వరూవ మాళ"ళమువంటిదని యాచవాదులచే నంగీశరింవయడి 'యుండుటవే వానికి సంమర్దము కలుగు ననుటయేీ మొదల సరిపడదు; కలిగినను అవ్వడు కలుగుధ్వని సంమర్దధ్వనియే యగును గాని ప్రతిధ్వని కాకుండుటచే నాకాళధ్వని కానే శదు. ప్రతిధ్వని వాయ్య్య్యాదు లున్నను అనంగా సేవించుచున్నను చలించకున్నను కలుగు చున్నది. ప్రస్తుత ధ్వని మాత్ర మట్లు కలుగుట "లేదు. నియతముగ వాయుచాంఛచల్య మున్నవ్వుడు మాత్రమే కలుగుచున్నది. కావున నీశబ్బము వాయుశబ్దమే ! ఇట్లే దీనికిం గలస్పర్శ మున్నంబును శీతంబును కా దని తెలిసకొనవలయును, ఇది వెచ్చనిశాలి, చల్లనిగాలి యశువ్యవవారములు 'లేజోజలసంబంధముచే కలుగుచున్నవి యని గ్రహించు నది. మేఘజలముమోందినుండిగాని నదీ తటాకాదులమోందినుండిశాని వచ్చుశాలి జల సంస్పర్శగలది యగుటవే చల్లనిగాలి యని చెబ్పంబడుచున్నది. కాలినకొండలపైశుండి గాని యితరము లగు నష్రపడార్థములమోందినుండిగాని వచ్చుగాలి వేండిగాలి యనంబడు చున్నది. ఈ యనుభసమువలన సీశెండున్పర్శములును గాలికి లే వని తోంచుచున్నది. కావున విశేషమెద్దియు లేని సౌమాన్యుస్పర్శమే వాయుస్పర్శ్మ మని నిర్ణయించవలసీ వచ్చుచున్నది,

" ఆగ్నియందు శబ్దస్పర్శరూపములు కలవు, అగ్ని మండునప్ప్వుడు కలుగు భుగు భుగు ధ్వనియే చానిళబ్దము, ఇదియు జూశాళళబ్దమునకం టె ఖీన్న మే యని వాయు

మహాభూత్రవి వేకప్రశరణము 105 నిరూవణమునండు నిరూపించినయు క్తల ననుసరించి నిర్ణంించుకొన వలయును. దీనికి ఊవ్షన్పర్శము కల దనుట యనుభవసిద్ధము, మళశీయు దానికి ప్రశశమే రూపము, ఇది (్వోశహవ మనియు, నందును అభాస్వరశ్వేశరూప మనియు గొందణు జెప్పుదురు) ఇది యుక్షయు కాదు. అగ్నికిగల కాంతి సామాన్య కాంతిమే కాని యం జేరూపంబుళు న్పష్టము కాదు. మణియు విమర్శించిన నది సర్వవర్శములకు చాధార మని. లేలుచు న్నది. దీనికి నిరద్రచావమే దృపాంతము, అగ్నియందుం గలరూప "మెద్దికెళా సూర్యుని యందు కలదియు నదియే, మేఫఘజలంబున సూర్యకాంతి ప,తివింబిం చినవ్వుడు ప్రతి బీంబొనుసారనుగం గలుగు శకాఎతిసమూహ'మే ఇంద్రధశున్ఫు. ఈవిషయ మ'నేకస్ధల ములయందు పర్షించంబడి యున్నది. దీనిని బట్రిచూచిన సూర్యకాంతియందు సర్వ వర్ణములుకు కల వని తెలియుచున్నది. సూర్య కాంతియు నన్ని కాంతియు నొక్కటియే యని నిరూవించితిమి, కావున సీరూపము లన్నియు నగ్నియందు కల వన వలయును, శావున నగ్నియందలి రూపము సామాన్యరూబమే కాని, యందు విశేషము లేవియు లే వనియే వెప్పవలయంకు అరూవమును తెల్లనిది యని ఇాని యొజ్ఞనిడి యని కాని చెప్పం గూడదు. “యదగ్నే రోహితం రూపం తేజన స్త దూపంజ'“అగ్ని కిం నల యొజ్రినిరూప "మేది కలదో అది తేజస్సునకు' నలథూవము” అను శ్రుతియు పైనంజూపయిడిన మతము నకు విదద్ధముగ నున్నది. వారు "తేజన్సునకుం గల రూవము తేల్ల నిది యనిరి; ఇది యొజ్ఞ నిడియనుచున్నది కదా! “ఇట్లెన మోసిద్ధాఎతమునవలహాడ విరుద్ధమే కదా” యనియెద 'వేమొ యట్లుశాదు. రూపము. సామాన్య మెక. దానిని లోళానుసారమున. 'ేవిళేమ ముతొనైనం జెచ్పవచ్చుశు కాని తెల్లనిదెన యెజ్లిని దని ఇెవ్వటకు పీలులేదు కదా! శావున నగ్నికిం గలరూపము నిర్వివాదముగ సామాన్యరూవ మే,

జలమునందు శబ్దస్పర్శరూపరసములు కలవు, అందు జలచాంచల్యమువలనం కలుగు గుడుగుడుధ్వని జలధ్వని. స్పర్శము శీతస్పర్శము, ళఈూపము తెలుపు. “యమునా నది జలము నల్లన యున్నదికదా[” అనియెదవేమొ? విశము. ఆది సీలవర్షము కల భూనంబంధమువలనం గాని జదార్థ్ధాంతరసంబంధమువలనంగాని యట్లున్నది యనవల యును, అజలముకు వైెకి నెగుఆవై చినం చల్లగా. నుండుటయే. ఇందుకు దృష్టాంతము. ఆయినను అతెబ్బ ఊజై క్రలమెనది కాదని కొందజు ఇెప్పెదరు. వప్రుకాశాప్ర్ర,కాశములు పదార్థ సంబంధము ననుసరించునవి యగుటచే నిట్లు శెప్తుట యశుచితముం నీవర్షము కలవదార్థ మొనను అపర్శమువే ననేశవర్యాయములం ఫూయంబడె-ేని యబ్వు డధిక శాంతిగలది యగుచున్నది యకుట మనకుం శళ్యేత్‌ మైయున్నది కావున నిరుపాధిక మగుటచే నాశ్వేతవర్ణ ము కనుసింపక పోవచ్చునుగాని యింఠమాక్రమున నదియే దానికి

166 శ్రీ చేదాంతపంచదశి, ద్వితీయప్రశరణము స్వభావమనుట యుక్తము కానేరదు. ఇంక దీనిరసము సామాన్యరస మే. మాధుర్య మనుటా యనుభవమును బట్టి మాత్ర, మే చెప్పంబడెను, వై శేషికసిద్ధాంతముకూడ నిట్రిదియే. అయి నను; నది యన్యసంబంధమువలన వచ్చినదియే కాని స్వాభౌవికము కా దని తెలిసికొన వలయును. లవణాదిరసము లెట్లు భూసంబంధమువలనం గలిగినవియో యళ్లే మాధుర్యము కూడ చాతాది సంబంధమువలన6 గలిగినది, “జలమునందు రస మేదియు స్పష్రృముగం గాన రా కున్నను కరకకాయ మొదలగువానిని భతీంచినవీదవ దౌనిని రుచిచూచినచో మధురరసము ప్రకట మగును, దానివలన జలమునందు కలరసము మాధుర్య మే యనవల యును” అని వై శేషికులు చెప్పుచున్నారు. కాని యిది యుశ్వముకాదు. ఊపాధివలన6 గలుగునది యేదియు. స్వభావము శానేరదు. “జిస్వాకు నాజలమునందలి రసమును శ్రపొంచు సామర్థ వము తగియుండుకు. కరకశాయ "మొదలగుపదార్థములం చాని నఖి వృద్ధి చేయును” అని వారు వప్పెదరుణాని యదియు ననుభవవిరుద్ధ మే. కరకకాయవలనం గలిగిన ఓగరు అనలా దానిలోని నున్ననియమములు ఎంతపజకు నాలుకవై నుండునో అంతపజకు మ్మార్రమే జలము మధురము?ాం దోంచును,. అది జిహ్వాసామర్థ్ధ్యము ని వృద్ధి చేసియుండు'నేని పిదపంహూడ నాజల మళట్లే తోంచవలయంకు కదా. ఇట్లు లేదు; ఈకారణమువలన జలమునందలి రసమునకు విశేషములు "లేవు, ఆయినను సౌమాన్యాను భవము ననుసరించి గ్రంథక _ర్హబే మధురరసమే యని చెప్పంబడెరు. భూమియందు శట్టాదిగుణము లైదు కలవు. అకారముగల పదార్థము లొండొం టిని కగులుటవలన కలుగు కటకట యశుశబ్దము బృథ్వీశబ్బము, భూలోకమునందలి పదా రము లన్నియు పృథ్వీమయపదార్థములే యని తెలిసికొనవలయును, భూమియందు కతిన స్పర్శముకల దశుట యొల్లరు చెతింగినదియే. 'పొక 'భేదముపలన మృదుస్పర్శ్మము నిందు కలదు, కాయలు మొదలగునవి పరిపక్వమును జిందునవ్వుడు మెత్తన యగుటయే యిందుకు దృష్టాంతము, మళియు నిందు శుక్లర క్రపీళాది సర్వవర్శ ములును కలవు సర్వపదార్థములును వృథ్వీమయము లగుటవే నందలి వివిధరసములును పృథ్వీరసము లే “భూమికి నల్ఫనిరూపము కలదు” అని ఛాందోస్యోచనిమత్తునందు 'వెప్పంబడినవిషయము అత్యంత క మోగుణ ప్ర ధానభూతమగు నను నుద్దేశము చేతం శెచ్చంబడినది యని తెలిసి కొనపలయును, ఇదియును కాక నిందు గంధగుణ మొక బాటి సర్వాధికమై యున్నది. ఇది నుగంధదుర్శ ౦ధ రూజ మని గ్రంథకర్త వెప్పియున్నాండు, సామాన్యానుభవము ననుసరించి మ్మార్రమే ఇట్లు చెప్పంబడె నని గ్రపాంచునదిం విభారించిన యెడల గంధము సొమాన్యగంధ మే, దానిశినుపాధుల ననుసరించినూ, శ్రమే యాభేదములం కలుగుచున్నవి యని లేటవడును మంచివాసన యున్న పదార్థమునుండియే యది మురిగిపోయినప్పుడు

మహాభూతవి వేకవ్రకరణము క07 పొడ్డవాసన వచ్చుటయే యిందుకు దృష్టాంతము. నువాసనయే దానిక స్వభావ మెనచో ెప్పటికి నట్టు వెడ్డవాసన రాంగాడదు కచా! కావున వృథ్వీ గంధము సామాన్య గంధమే, ఇంత యేల! సామాన్యము లగు శబ్దస్పర్శరూవరసగంధములే శ్రైచముముగ తక్కిన భూతవిశేషగుణములతో నొక్కొక్కుభూతమున. నుండును. విశిష్టం శుద్ధం చాతిరిచ్య లే=విశేషయు క్ష మగుపదార్థము _ శుద్ధమునకంటి. భిన్నము కాదు అను న్యాయము ననుసరించి చూచిన నితర భూతములయందలి శబ్దము లాకాళళబ్దమునకం టె భిన్నములు కావు. స్పర్శములు వాయుస్పర్శకం టె ఖిన్నములు కావు, రూవము లగి రూవమునకం టెను రసములు జలరసమునకం టెశు ఖిన్ననులుకావు. ఇదియే పరమసిద్ధాంత మైనను, సామాన్యుల యనుభపము నాశ్రయించి యిట్లు గుణవివేచనము చేయంబడె నని "తెలిసకొనవలయుుం అమ జ్ఞా నేంద్రియములను స్థానన్వరూపస్వభావములతోంహాడ _ వివరింపు చున్నాండు:ఎా శ్లో, శ్రోత్రం త్వక్పకుషీ జిహ్వా భ్రూణం చేంద్రియవంచకమ్‌. 6 కర్షాదిగోళ కస్థం త చృళ్చాది ల్రాహకం క్రమాత్‌ శ సౌత్ష్య్వా ల్కారాానుమేయం తళ్చాాయో ఛథావే దృహిర్శుఖమ్‌,? కదాచి త్చిహి తే క్షే శ్రూయతే శబ్ద ఆంతరః,, ప్రాణవాయా జాఠరాగ్న్నా జలపానేఒన్న ఛతణే, 8 వ్యజ్యంతే హోస్టంతరా స్పర్శా మిలనే చాంతరం తము ఉద్దారే రసగంభా చే త్యవాణా మాంతర్యహః, ఫి వ్యా వీవంగుణతో భేదమభిధాయ కార్యతో భేదజ్ఞావనాయ తత్కార్యాణి బ్థానేంద్రియాణి తావదావా-.శోోతమితి. లేషూం స్థానాని వ్యాపారాంశ్చ దర్శ యతి,-ఎక క్లాదీతి. ఇంద్రి, యసద్భా వే కిం ప్రమాణ మిత్యాకాంతూయాం శార్యలింగ శానుమాన మిళ్యావా.-.-సౌక్ష్యాదితి, కచ్చ రూపోవలబ్ధిః కరణజన్యాం శ్రీయాశ్వా చ్చిద్మ క్రియావదిత్యాది ద్రష్రవ్యం, సౌ త్ల్యూదవం చీకృక పంచభూత కార్య ల్వేన దుర్ణ త్యుత్వాదిత్యర్థః. వతేషాం న్వభావమావా.---ప్రాయ ఇతి. “వరాంచి ఖాని వ్యతృణ త్స్వయంభూ” రితి శ్రు, లేంత్యర్థః. గా ప్రాయశ్శచ్దేన సూచితం క్వచిక్కరణానామాంతర విషయ శ్రాావాకత్వం దర్శ యతి...._.కచదాచిదితి. ద్వాభ్యాం. కచాచిత్కర్శస్య వీధానే కృతే సతి ప్రాశావాయా జాఠరాగ్న్నా చ విద్యమాన ఆంతరః శబ్దః గ్రాయతే. 8.

108 శ్రీ చేడాంతపంచదశి, ద్వితీయ ప్రకరణము

జలపౌనేఒన్నభతుణే ఇాంతరస్పర్శా అభ్గివ్యజ్యంచే అభ్గివ్యశ్తా భవంతి, జేీశృనిమాల'ే కృల్వే అంతరం తమ ఉవలభ్యంలే ఉద్దాళే. జాతే రసగంధా చ్వౌ నృహ్యతే. ఇళ్య జీన ప్రశాళేణామాణామాంతర్థవా!8 అకోతామితి కర్దరి మ్టీ, అంశరన్య వీషమయస్య రో గ్రృవాణమింద్రియక _శృకకర్తాంతరవిమయ గృవాణం ఛవతీత్యర్థః ర

టీ. శోకం ఇ చెవి, త్వక్చత షీజత్వ గిం ద్రియము శే్రము జివ్వోజనాలుకు ఛూ)ణంచజనానీకయు నని, ఇంద్రియపంచకంజపం చేంద్రియములు శలవు. తత్‌ =ఆ యింద్రియములు. (సంచక మని యేశవచన ముండుటచే, తత్‌ అని యేకవచనము ప్రయోగింపంబడెను.) కర్షాదినోళకస్థం-కర్హాదిజవేవిమొదలగు, నోళకజనోళములయందు (శెవి చర్యము కన్ను నాలుక ముక్కు. అనువానియందు), స్థంజటొండి; శ్రుమూల్‌ అవరు నగా కబ్దాద్రావాకంజశబ్దాదులకు గ్రహించుభున్నది. శత, సౌత్భ్యూల్‌ =ఆతి సూక్త మగుటవలను కార్యానుమేయం - కార్య జ శబ్దమును చ్ర్‌హ్‌ంచుట మొదలగసుశార్య ములవలను) అనుమేయం ఇ ఊహింవందగినది మొ యున్నది (శంటికిం ఇానరా వనుట). ్త్రాయః జ సామాన్యమున బహిర్తు ఖం జ వెలుపలిభాగమున"కీ, ధావేత్‌ = పరుగులిడుభున్నని (ఈవనీకవచనముల కన్నిటికిని “ఇంద్రియవంచకంొ.. అను "నేకవచనళబ్ద మే మూలము.) కచదాచిల్‌ ఇ ఓకానొకప్వుడు, కర్టేఐవెని వీహిలే నతి = మూయంబడుచుండం?ా, ప్రాజవాయాజప్రాణవాయువునందును; జాఠరాగ్నా = జఠత రాగ్నియందును గలు. ఆంతరఃజ=లోపలి; ఛబ్బః=శబ్బము, శ్రూయతే ఆ వినవచ్చును (వెవులు మూసినప్వుడు వినంబడుచవ్వుడు లోపలిధ్వని యని 'తెలిసికొనవలయును, అది వాయ్య్వగ్నల సంఛారధ్వని, జలపానే=సీరు దొ,వునప్పుడును, అన్నభతణే = అన్న మును తినునప్పుడును;, అంతరా! ఆ లోబలి, స్పర్శాః = శీతోన్నమృదుకశినస్సర్థుములు) వ్యజ్యంతే పి = తోంచుచున్నవి కచా (చల్లనినీరు శ్రాగునప్పుడు వతుస్థృలమునొద్దః చల్లదనంబును వెచ్చనిసీరు శ్రాగునబ్వుడు 'వెచ్చదనంబును తెలియుచుండు ననుట యను ఛవసిద్ధము. ఇట్లే యన్నపుముద్ద మీ/ంగండునప్పుడు కంఠకమునందును వృాదయమునం దుకు గూడ మృదుశశినస్పర్శలు తెలియుదుందుటయం ననుభవసిద్ధ మే.) మిలనే = శన్నుమూసినప్పుడు, అంతరం ఇ లోజలి, తమః చజబీశటియు, (వ్యజ్యతే = తోంయ చున్నది). ఊద్దాలే = శ్రేంయనవ్వుడుు. రనగంధా చ ఇ రుచియు వాననయు, వ్య క్యే లే ప్రశాళించుచున్న వి. ఇతి ఆ ఇట్టు అమెణాంజగ్ఞా"నేంద్రియములయొక్క ॥ అంకరగృవాః జ లోవలిశబ్దాదులను ఛ్‌పొంచుట (అనలా నింద్రియములు లోపలి శన్హైదుల నీవిధముగ గ్రహించున్సు ఆని ఆెలిపపొనవలయును.

మహాభూతవి వేక వ్రశరణము 100 శా. శ్రోత్రం ద్రీయము,_ త్వగింద్రియము, నేత్రే ంద్రియము, జిహ్వాంద్రియము, ఘా ణేం ద్రియము నని జ్ఞూనేంద్రి యములు ఐదు. ఇవి చెవి, త్వక్కు; నేత్రము, నాలుక, ముక్కు. ననెడి నోళకముల యందు నుండి ఛబ్దర్పర్శరూపరసగంధములను గ్రృపొంచుచున్నవి. ఈ యింద్రియనులు అతినూత్షము లగుటవలన నవి నెరవేష్పకార్యములను బట్టి ఊహింవయగినవి, -ఈయెదిం చ్చి యములును చాహ్య వ్యాపారము గలవి. ఒకప్పుడు చెవులను మూనీనయెడల స్రాణవాయువువలనను జళ రాగ్నివలనను గలెడి లోపలిశబ్దములు వినయుడును. నీరు త్రావునవు డును అన్నము భుజించునపుకును ఆంతరముందుం గల శీతోప్ణమృదుకతిన స్పర్శములు గోచరించును. కన్నులు మూసినప్పుడు లోపలి చీశటి తొంచును, శ్రే న్చునప్పుడు రుచియు వాసనయు తోంచును. ఇటుల నీయిం ద్రియపంచకముయొక్క వాష్టపారమును 'చెలినీకొనందగును, అవ ఇంక శర్య స్వరూపనిరూపణపూర్వశమున కే ౦ద్రియస్వభావాదుల పర్ష్మి పు చున్నాండు;-= శ్లో, వం చో క్ర్యాదానగమనవిసన్తానందకాః క్రియాః కృషి వాణిజ్య నేవాద్యాః పంచ స్వంతర్భవంతి ప్‌ 10 వాక్సాదపాణిపాయూపస్థెర్నతై _స్తత్కి్ర్యయాజని, ముఖాదిగోళశేప్వా న్పే త్‌ త్కృ్మోంద్రియపంచకమ్‌, క్షే వ్యా వీవం క్షా లేం 'ద్రియ వ్యాపారానిధాయ కళ్మేంద్రియాసత్వవాదినం చ్రతి తత్సద్భావసమర్థనాయ తల్లింగభూ తాం _స్తద్వా శపారొనాహ.--వంవేతి. ఉక్త శ్చాదొనం ఛ గమనం భ విసర్దశ్చ అనందశ్ళేతి ద్వంద్వనమాసః, ఊక్ష్యాదానగమన వినర్తానందాఖ్యా! పంచ క్రియా! ప్రగిద్ధాః ఇతి శేష. నను కృష్యాదీనాం శ్రీయూంత రాణా మప్‌ నత్వాత్క్మథం పం వేత్యు క్త మి త్యాళంక్యాహం---కృషీతి. శాని తాని క్రియాజనకా నీంద్రియాణి ఇత్యత ఆవా.--వాక్సాబేత్సి వాగాదిళిర కై న త్రత్కిఛఎయాజనిస్తాసాం శీటూతణాం ఊక్స శ్రిర్భవతీతి శేషః, అశ్రాపి డ్రి కరణావూర్వికా ,యాళ్వాది త్యాదికార్యలింగకమనుమానం చృష్రవ్యం. శన్య క్వేంద్రియపంచకన్య స్థానాన్యాహ.---ముఖాదీతి. ఆదిశచ్దేన కరచరణా గుదళిశ్న చ్చిడ్రే చ గృహ్యేతే

టో 110 శ్రీ -వేడొంతపంచదళి, ద్వితీయ ప్రకరణము టీ, ఊ $...ఆనందకా?-ఉ క్రీిమాటలాదుట, ఆదాన=(ఇచ్చుట, గ్రహించుట) గమనజనడుచుట, విసర్గ ఐవిసర్గము; ఆనందక? = ఆనందము; అను చంచ=ఐచే, (సర్వం వాక్యం సావధారణం అనున్యాయము ననుసరించి ఇ ట్ర్థము వెచ్పంబటడెనుం శ్రీయా! లోకమునందుం/గల కార్యములు కృషి. ం . అద్యాః-కృషి అ సేద్యము; వాణిజ్య=వ్యాపా రము, సేవా= సేవవేయుట; ఆద్యాః = మొదలైనవి యన్నియు, పంచను ఇ వెయీనింటి యందును, అంతర్భవంతి పా ఐ ఆంఠర్భావమును 'శెందును కదా (నీకార్యము నాచరించి నను; వీవ్యాపారమును చేసినను మాటలాడుటయంు నడచుటయు నిచ్చుటయు ఫుచ్చు కొనుటయం కాక మళకి యేమియు లేదు కదా! కావున నన్నియును పైన వర్ణించిన అయిదు కర్మలలో "నే చేరు నని తెలిసికొనవలయంను). వాక్‌ .., ఊపస్థైః = వాక్‌ ఇవాక్కు? ఫాణి ఇవాన్తములు,. పెద = పాదముల, ఊపస్టైకి = ఊవస్థ అనునట్టి; అన్మైః = ఇంద్రి, యమనులవేత, తల్‌ ..,జనిః - తత్‌ =ఫూర్వ్యో క్షములైను శ్రీయాజపనులయొక్క_ జని$= ఫుట్టుక కలుగును. (వాగాదికశ్మేంద్రియములు క్రమముగ మాటలాడుట మొదలగు శార్యముల నాచరించు ననుట, తత్‌ =ఆు కళ్తే ౧ద్రియవంచకం = కన్తేంద్రియము 'లైదును ముఖాదిగోళశీషు = నోరు మొదలగు గోళకములయందు (అనంగా నోరు 'జేకులు కాట్లు గదము గువ్యుము అనువానియందు), అ స్టే= ఊన్న (విది. తా. వాక్సాణిపాదపాయూసస్థ _ లనెడి కన్షేంద్రియములవలన మూట్లాకుట, ఇచ్చుట, పుచ్చుకొనుట్క నడుచుట, మలవిసర్టనము, ఆనం దించుట ననెడి క్రియలు జరుగుచున్నవి, ఆవ మనస్స వరూపస్వభావములను ప్రశటించుచున్నాండు:-.- శ్లో - మనో దశేం చ్రి యాధ్యత్షం హృత్పద్లే గోళశే స్థమ్‌, ం' జ, ఆధ రి తచ్చా _నశరణం బా హే్యేహ్వస్వాతంత్య్యా ద్వినేంద్రియై క్షే2ై అమే. ప్వగ్థార్పితే స్వేత ద్దుణదోషవిచారకమ్‌, సత్వం రజ _స్తమ శ్చాస్య గుణా విక్రియతే హిరై* [కి వ్యా, ఇదాసీము _క్తదశేంద్రైయ ేరకల్వేన ప్రన్తుకస్య మనసః కృత్యం స్థానం ఛ దర్శయతిః---మన ఇతి. కస్యాంతరింద్రియత్వం సనిమి త్తకమావా._తచ్చేతి, దశీం ద్రియాధ్యతశ్వ మేవ దర్శయతి:-__.అమ్నేవ్వితి, అమేష్వింద్రియేవ్వర్థార్చి లేము విషయ స్థావిలేమ సత్క్ఫు వీతన్మనో గుణదోషవిచారకమిడం సమిచీనమిదమసమిచీన మిత్యాది ఎనారారీక్యళు ఆయం ఇఖావః---అక్కనః ప్రమాళ్ళ త్వేన సర్వజ్ఞానసాధారణ్యాచ్చ నాం రూపాదిజ్ఞాన జననమాత్తే చరితార్థ త్వా శ్తద్దుణదోమవిచారస్తోపలభ్యమాన

| మజ+భూతవి వేక చ్రశరణను క్ష స్యాన్యధానుపపత్త్యా తత్కారణ ల్వేన మనసో వై ఠాగ్య కామాద్య నేకవిధవృ త్తిమ త్య ప్రదర్శనాయ సళత్వాదిగుణవ త్తర్పం దర్శయతి.---సత్వమితి. తేషాం తద్దుణ ల్వే కారణా మావా.---విక్రియక ఇతి. హి యకః తెర్దులైర్వి క్రియ లే వికారం ప్రాప్మో తీత్యర్థఃం టి, మన=మనస్సు3 దశేంద్రియాధ్యత్షుం _ దశజపదియైన, ఇంద్రియజఫూరోర కము లగుజ్జానకన్నే ౦ద్రియములకు, అధ్యతుం = ప్రభువు; వృాశ్ప దే =హృదయ కమల మనెడు, నోళశేీజనోళమున, స్థిం=ఊన్నది. శల్‌ చజఅదియు, అన్నకరణం = లోవలి యింద్రియము (భవతి = అగుచున్నది]. ఇం చ్రియెః వినా ఆ ఇంద్రియములు "లేక పోయిన బహి$=వెలువలు అస్వాతంత్ర్యాత్‌ న స్వాతంత్ర్యము (న్వశం శ్ర ముగ సంభ రించుళ క్రి 'లేకపోవుటవలన, అమ్నేము = ఇంద్రియములు, అర్థార్పి లేము నతు అర్థ ణు విషయము లగు శహ్దాదులయందు; అఆర్పి"లేషు సత్కు = ప్రవేశ పెట్టండి యుండలా, గుణ. . .విచారకం-గుణ జ గుణములను, దోషు=జదోనములను, విచారకంజవిచారించుచుం డును ఆన్యజ ఈ మనస్సునకు; సత్వం రజః రమః చజసక్వరజ నమస్సులు? గుణా? గుణ ములు _తెఃఐవానివేత (తత్‌ = ఆమనస్స్ఫు] విక్రియ'లే పొజవికారమును ఇెందును కదాం తా, శబ్దస్ప ర్మాదులకం క నధికము లగుపడార్థములను మనము భూచుట లేదు, మనము వీవిషయనును వినినను బేనిని తాంకినను భూచినను మూర్కొనినను అందు గ్రహించుట శడ్హైదులనే యనుట నిర్వివాదము, ఇళ్లు మాటలాడుట మొదలగువానికం ఒ నితరములగు పనులు "లేవు. మన మేకార్యము నాచరించినను ఆది మాటలాడుట మొదలగువానిలో నెందేని యేకీభవింపక తప్పదు, ఈవదియు పది ముంద్రియనులచేతను కలుగుచున్నవి. వీనికి మనస్సు రాజు. సంకల్పము లేని దిం దొక్కటియు బ్రవర్పింపదు కదా! ఆమనస్సునకు వృాదయ $మలము స్థానము, వ్రస్తుతము కొందలు శిరన్సే చానిస్థాన మను దున్నారుగాని యది శ్రు, త్యాదులకు విరుద్ధము. మెదడు తలయందు [ల దనియు చానియందు భయాదిచిహ్నాములు కానవచ్చుచున్నవి. మనియు వా రట్లు 'చెప్పుచున్నారుకాని అంతమా త్ర మున మనస్థ్యాన కుదియే యనుటకు వీలు లేదు, మనస్సు ఎచ్చట నున్నను, ఎచ్చట $ంకల్పించినను (సర్వశరీరస్థితిని తెలుపునాడులవ లె మెదడు కూడ స్వఫావజ్ఞానమునకు నొకసాధనముగ నుండిన నుండవచ్చును కదా!

119 శ్రీ 'ీదాంతపంచదశి, ద్వితీయ వ్రశరణము ఆశ్సైన భగవంకుండు దానిని జాంఛియుంపరాబే, నాడులవ లిం బ్ర క్ష టించీయే యుండవచ్చునే.” అనిమెదవేమొ. పరమేశ్వరుని యఖి ప్రాయను నెవ్యండును. నిర్ణయింప నేరండు.. దానిని వ్రశటించుటవలన పూర్వజనృజ్హానాది వ్రకటనమువలన వలెనే యనేకశీడు లుండవచ్చును, కావున మనస్సునకు హృదయమే స్థాన మని శ్రుత్యనుసారముగ నంగీక రించుటవలన నిర్బంధ ముండదు. మజణీయు దీనికి నిం ద్రి యములకు వలి వెలుపలికి పోవుటకు స్వాతం, త్రస్భను లేదు కావుననే దీని కంతః కరణ మని వేరు, ఇది యింద్రి; యములు విషయముల త్ర హింపక నుష గ మించినస్పుడు వానితోం గలసీ వెలుపలికి వచ్చి యందలిగుణదోషముల విచారించుచుండును, దీనికి సత్వరజ_స్తమస్సు లను మూంయగుణములు కలవు - వీనిచే నిది యనేకవికారము నొందుచుండును, సత్వగుణ మధిశ మైనప్పుడు కాంత మై విచారవంత మై పుణ్యపాపసంకల్పనుల విధినిమేధపూర్వకముగ విమర్శింపుచు నుండును. ఇది పక్చాత్తాపాను భవము గల ప్రతివారలకును విశద మైనవిషయమే. రజోగుణ మధి కమైనప్పుడు కామస్రోఛాదులు గలది యగును; సంమోభమును జెందుచు బవావిధకరల నాచరించును. తమోగుణ మధికమైనప్పుడు మూఢ మై 'యేమియుచేయక యూరకుండును,. నిదురించును. ఇ ట్రగుటచేతనే శ్రమముగ నీగుణములవలన శాంతఘోరమూఢవృత్తులు కలుగు నని చెప్పంబడుచున్నది. వి. ఈ యింద్రియముల స్వరూవవ్యాపారములను 'బెలియుట్‌ యావశ్యకము గనుక నవి సంకేపషముగం జెప్పంబడును;ా జ్ఞానేంద్రియములు. సి ఇంద్రియములు, కార్యక్రమము. అధిజేవత. మ శోశ్రేంద్రియము ఛబ్దములను వినును, దిక్కు 2. త్వగింద్రియము స్పర్శమును గ్రృహించును. వాయువు 8, చమరింద్రియము రూవముళు బెలిసీకొనును, సూర్యుండు. శీ రసజేం ద్రియము రుచులను గ్రృహించును. వరుణుండు. శ్‌, భూణేంద్రియము వాసనలను గ్రహించుకు. ఆశ్వినిచేవతలుం

మహాభూతవివేక ప్రకరణము ఖ్ర కెచ౭్తేందియములు. ౫ ఆ ఇంద్రియమాలం, కార్యక్రమము. ఆధి జేవఠ. సేం చాగింద్రియము పుణ్య పావమిశ్రసంభామణము సేయును, చళుర్తుఖుండు, ల్సి పాణీంద్రియము చానప్రతిగృవాములు 'సేయును, ఇంద్రుండు, 8. 'పాచేంద్రియము నమనాగమనములు ేయునుం ఊేంద్రుడు, శీ. సోయురిం (ద్రియము మలవిసర్దనము వేయును. మృత్యువు ర ఊపస్థేంద్రియము శుక్రమూత్ర,విసర్టనము 'సేయును. శ్రళాపతి. వాయువంచకములు, ౫ | ప్రాణవాయువు ఉఊచ్చాసము చేయును. విళిషుండుం 2, ఆపానవాయువు నిశ్వాసము'చేయును. విళ్వక ర్త 8, వ్యానవాయువు అన్న రసమును శరీరమునందంతటంబంచి పెట్టును.విశ్వ యోని. శ. ఉదానవాయువు సుముప్రీయందు సకలేంద్రియముల నుపసంవా రించుకొని తనకు కారణ మగు నళ్ళానమందు లయించుచు; ఊత్క్రమణసమయమున. నక "లేంద్రియమాలను గ్రవొంచికొని లోశాంకర మునకుం బోవునుం ఆజాండుం క్‌. నమానవాయువు జళరాగ్నితోం గూడి అవోరమును పచనము అంతఃకర ణచతుష్టయము, క్షే మనన్ఫు సంకల్పవికల్పములంజేయును. శం దు,ండుం 2 బుద్ధి నిశ్చయించును, చరుర్తుఖుండు: థి. చిత్తము చంచలమయె ధారణముచేయును, కేక్రజ్ఞుందుం తీ. అహంకారము నే ననెడి అభిమానము, రుద్రు,డుం అమ సత్త్వాదిగుణములవలన_ కలుగు మనోవృత్తులనే సవిస్తరముగ వివరించు' చున్నాండువాా న్లో ం వైరాగ్యం శాంతి రౌదడార్య మిత్యాద్యా స్ప _త్త్వసంభవా శకామలక్రో థా లోభయత్నా విత్యాద్యా రజ సోస్టి లా క్షేత్త ఆలస్య భాాంతితం ద్ర్యాద్యా వికారా_స్తను సోన్టి ఆ; , సౌత్త్వివైః వుణ్యనిష్ప్తిః పాపోత్పత్తి శృ రాజన్తైఐ _ 15 'ేదాంతఎారి క

[14 శ్రీ వేదాంతపంచదళ్సి ద్వితీయప్రశరణము శామనై ర్నోభయం కింతు వృథాయుఃష్షపణం భవేత్‌ , అ శ్రావాం వ్రృత్యయీ కర్తే 'త్యేవం లోకవ్యవస్థితిః 6

వ్యా, గుతై స్రన్య వికి, యమాణత్వ'మేప వ్రసపుచయతి.---వై రాగ్యమితి, స్ప శ్వాన్న చ్యాఖ్యాయశే.

వ్యా వై రాగ్యాదీనాం శార్యాణి విభజ్య దర్శయతి.--సా త్తి నైనైరితి,

వ్యాః వలేాం బుద్ధిస్థ త్వాదంతకకరణాదీనాం సర్వేషాం స్వామినమాహ-ా అశ్రేతి, అవాం ఇతి ప్రత్యయవాన్కంర్తా ప్రభరిత్యర్థః. లోశే హి కార్యకారీ ప్రభు రి ల్యేవముపదిశ్య లే.

టి. 'వై రాగ ట్రం ఆ వె రాన్యము, మొంతిః;=పటీర్పు, కౌదార్యం క చాళ్ళళ్వము, ఇళ్యాద్యాఃజఅను మొదలగునవి) సత్వనసంభవాః గ! సళ్వగుణముపలనం గలిగినవి, కామా శోథా వి కాముక్రో,ధములం లోళభళయత్న్నై = లోభవ్రయత్నములు (అళ్యాళశయు: 'శార్యములం జేయవలయు ననుప్రయత్నంబును), ఇత్యాద్యా! = అనుమొదలగునవి; రజసా=రబోగుణమువేే ఉన్థికాః గ పుట్టినవి. ఆలస్య... అద్యా? - ఆలస్య=ఆలస్యమా, భా్రంతిల భన; ఈంద్రి = హరుకుపాటు; ఆద్యాఃజమొదలైన; వికారాః = వికార ములు, కమసాజ=తమోగుణమువలను ఊస్థిళాః న! పుట్టినవి సాత్విక! అ సక్వథర్శ ముల చేర పుణ్యనిమ్స _త్రి-పుణ్య=పుణ్యముయొక్క; నిష్ప త్రీః=పుట్టుక కలుగును, రాజనై$= రజోగుణసంబంధము లైన ధరమ్ములచే పాపోత్ప త్తిః-పామూపాపముయొక్క, ఊత్ప్తిఖ ఫుట్టుక కలుగును. తామనైః = తమోగుణధర్మ ములచే, ఊభయం=జఈశెండును నజ=కలు గవు, కింతుజఇంశ "ేమనిను వృథాజనిరర్థకముగ, ఆయు; తపణం-ఆయు!=ఆయుస్సును, తవణం జ కదపుట, ఛవేల్‌ =అగునుం అత్ర = ఈసర్వవిషమయములయందును, అవాం వ్రశ్యయీ = అవాంకారము గలవాంజ్తే కర్తాజకర్త (చళవు; ఇల్యేవ=ఈవిధముగ, లోకవ్యవస్థితిః = లోకణలోకముయొక్క వ్యవస్థితిజవీర్పాటు కల దనుటం

తా, అందు వై రాగ్యాదులు సత్వధర్మములు; శామాదులు రబో' ధర్మములు; ఆలస్యాదులు తమోధర్శ్మములు, సత్వధర్మములచేం బుణ్యం బును, రజోధర్మ ముచేం బావంబును, కలుగును. తమోధర ములచేం "నేనియుం గలుగవ్చ, ఆయుష్కాలమంతయు నూజక -వెచ్చింప్పబడును. ప్రనమూదాదులచే నాలస్యాదులచేం బురుషుం జేమియుం. జేయనేరక మూఢుండై యూరకుండును. ఈవిధముగ నిం 'ద్రియాదు లన్నియు వివ రింపంబడెను, ఇంద్రియములళ క్రి 'చాహ్యువిషయములం జూ-చునంతవలు'శకే

మహాభూతవి'వేక వ్రకరణనా కేర్‌ కర్తేంద్రియములకుం గార్యముల నాచరించుటయందే సామర్థ్యము, “ట్పది మంచిది యిది చెడ్డది అను విచారణ యొకటి గానవచ్చు చున్నది గావున నది మనోధర్మ మని యంగీకరింపవలసియున్నది. ఆత్మ సామాన్యజ్ఞానహూపుం డగుటచే నిట్లు విచారింపండు. జ్ఞూనేంద్రి, యములకును గ్రృహించునంతవజకే సామర్ధ్యము కావున నవి విచా రింపనేరవు. ఇ ట్లగుటచే నావిచారణ మనోధర్మమే నిశ్చయరూసము నొందినప్పు డదియే బుద్ధిధర్మ మగును, ఈ మనోబుద్ధులకు సత్యాాదిగుణ ములు వికశారకారణములు, ఈయింద్రి యాదుల సాధనములుగ వైకొని భోగముల ననుభవించువాండు అహంకా రార్థభూతుం డగు జీవుండు, 9దియే లోకవ్యవస్థా ప్రకారను, అవ ఈవిధముగ లోకస్థితిని వర్షించి యివ్వుడు అలోశము అకాశాదిభూత జన్య మే యని నిరూపించుచున్నాండు:.- శ్లో, స్పష్టశక్షూదియ్నుక్తేషు భాతికత్వ మతిస్ఫుటమ్‌, అమవమాదా వపీత చ్చాస్త్రయు_క్లిఖ్యా మవ థార్భు తామ్‌, కై? వ్యా* నీవం జగతః స్థితిమభిధాయేదానీం తస్య భౌతికత్వల్ళానోపాయమావా-- సృ ష్పేతి. స్పష్టళబ్దాదియు క్తేషు స్ప పై? శబ్బస్పర్భాదిగుతైః సహిలేష భుటాదివు వస్తుషు భూతకార్యశ్వం స్పష్ట మేవావగమ్య తే. ఇంద్రియాదిషు కథంభూత కార్యత్వనిశ్చయ ఇత్యాళంక్యాగమానుమానాభ్యామిత్యాహ-._.అమాచావపీతి, అన్నమయం హి సోమ్య మన అఆపోమయః ప్రాణ స్తేజోమయీ వాగిత్యాది శాస్త్రం. అనుమానం చ విమకాని శో,శాదీని భూకకార్యాణి భవితుమర్హ, ౦తి. భూతాన్వయవ్యతి లేకానువిధాయిత్వాత్‌ యద్యదన్వయవ్యతిలేశానువిధాయి ఈత్తత్కార్యం దృవం, యథా మృదన్వయవ్యతి శేకానువిధాయా భుటో మృత్కార్యం దృష్పం శథా 'చేమాని--ళస్తోత్తఖేతి, తద న్వ్యయవ్యతి రేశానువిధాయిత్వం చ 'పోడశకళః సోమ్య పురుషి ఇత్యాదినా ఛాందో గ్య్యశ్రు,తే" మనసః శు,ఈం. శద్వదన్య శ్రావ్‌ చృవవ్యష్‌ టీ. స్పష్ట... .యు క్తేషు-స్పష్టజన్ఫుటముల్రైన; శబ్దాదిజశబ్దను. మొదలగు గుణ. ములతో; యు క్షే=కూడియున్న ఘటాదిపదార్థములయందు; భౌతికళ్వం=భూతజన్య శ్వము (ఆవచార్థములు భూతజన్యము లనుట్ర, ఆతిస్ఫుటం = మిగుల స్పవ్రమయ్మే యున్నదిః అమాదౌో అసీ = ఇంద్రియములు మొదలగువానియందును కల్‌: ఇ=అభూళ

6 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ద్వితీయ ప్రశరణను జన్యత్వము; శాస్త్రయుక్రిఖ్యాం = వేదను చేతు యు క్రిచేఠను, ఆఅవభార్య శాంజనిళ్చ యించుకొనంబడుం గాక

"తా, ఇప్పటికీ చ్రవంచస్వభావ మంతయుం బ్రకటింపయిడినది. ఇక నీవ్రవంచ మెందుండి వచ్చెనో 'చెప్పవలనియున్నది, ఇది పరమేశ్వ రునియందు భా్రంతిచేం జూడంబడుచున్నది యని వ్రకటించియున్నాము కదా, ఆభ్యాంతిని తొలంగించుకొనవలయు ననిన మొట్టమొదట దీని కారణము నెలుంగుట యౌావళ్యశము. శౌరణనము నెతీంగిననేగాని శార్ధుధర్మములు 'ేటపడవుం ఆధర్మములు 'లేటసడిననేకాని అధిష్టా నము 'వెటుచేయుటకు వీలు లేదు. కొన్నికొన్నిచోట్ల వ్యతిలేక మన్నను సామాన్యముగం గారణధర్మ ములు కారస్థములకుం గలుగు చుండు ననుట నియమము, ఈనియమమునకు ననుభవము విరుద్ధ మైనచో నప్పుడే కదా “శారణథర్మ। ములు కార్యములకు నియతముగం గలుగునా లేదా” యని విచారింపవలయును,

వి. ప్రన్తుకప్రవంచవిమయమున నట్టి సంళయ మేదియు "లేదు. దీనికి పంచభూత ములు కారణము. పంచభూతములకుం గలళబ్దాదిగుణము లే యెందును గానవచ్చుచున్న వి+ ప్రవంచమందలి ప్రతిబావ్యాపదార్థంబును స్పర్శరూపొదిగుణయం క్తమనుట నీరిర్ణవాదముం ఆంతరను లగనింద్రియాదులు నిట్టివే యనుట నులభముగ నిర్ణ యించవచ్చును. వేదము “అన్నమయం హి సౌన్యు మనః అపోమయః ప్రాణ _స్తేజబోమయివాక్‌ “ఐకీశాంతుండా! మనస్ఫు అన్నమయము, ప్రాణములు జలమయమూులు; (వీనిస్స్వరూవము వాయు వేయైనను జలమువే నభ్ళివృద్ధి నొందునుగావున [జలపానముభే శరీరమునుండీ వెడలక నిలచియుండును శావుననిట్లు చెప్పబడెను, “వాక్కు, లేజోమయము" అని మనః 'ప్రభృతులక భూత మయత్వమును చెప్పుచున్నది, “మనన్ఫు ఆన్నముచేత నళ్ళివృద్ధిసొందును”అను విమయము సదృష్టాంకముగం జూవంబడియున్నది. నీపదార్థము 'దేనిచే నభ్గివృద్ధి నొందునో అది 'చానినుండియే జంకె ననుట లోకనిద్ధము. మట్రిచేతను నీటిచేతను అభివృద్ధినొందునట్టి గోడ వానినుండియీ జనింఛె ననుటలో వివాదము 'లేదుకద ! మళజియం నీ వేదాభిప్తాయ మును దృఢవజచుయు కు లజీకములం కలవు, “చక్రు స్రైజం శహ్ఞైదిమభ్యే హూవన్య్యై వాళివ్యంజకత్వాత్‌ దీవవత్‌. రననం అవ్యం, శబ్దాదీనాం మభ్య రనస్థె రసస్యైచాఖి వ్యంజకళ్వాల్‌ ద్రాకూరసవల్‌ ” = “దీషమువలె శబ్దాదివిమయములలో 'రూవమునొక్క దానిజే వ్య _శ్రీకరించునది కావున చేశ్రేంద్రియమునాడ "కేజటోభూతరమువలన జనించి

మహాభూతవి వేళ వ్రశరణము న నదియే, (ద్రామోరసమువలె శబ్దాదులలో రుచిని మాత్రమే యఖివ్య క్రి నొందించునది యగుటచే. జిహ్వా జలభూతముపలన జనించినదియీ” అను మొదలగు ననుమానము లీవిషయమునే యనువాదము చేయుచున్నవి, కావున సీశాస్త్రయు క్తులచే నాద్రవవదార్థ ములు కూడ ఫౌతికములే యని నిర్ణయించుకొనవలయునుం

వో మ! అవ ఇట్లు భూకఫౌతికముల విళజించి “సటేవ సోమ్యేద నుగ ఆసీత్‌” అని మొట్టమొదట నుద్దేశింపంబడిన శ్రుతిని పదార్థవ్రూర్వకముగ నర్థమును వెన్వ చున్నాండు:ాా జ్యో న్లో, వకాదశేంద్రియై రుకూ కాన్తే ణా స్యవగమ్య తే, యావ త్కించి దృవే దేత దిదంళబ్టోదితం జగత్‌ . 18 వ జ్య జ్‌, ఇదం సర్వం పురా సృష్టే రేక మే వాద్వితీయకమ్‌, సటచే వానీ న్నామరూపవే నాస్తామి త్యారుణే ర్వచః శం వ్యా+ వీవం భూతాని భౌతికాని చ వివిచ్య దర్శయిత్వా ప్రశకృతాం సజేవ సోమ్యేదమగ్ప ఆసీది త్యాద్యద్వితీయ బృవాప్రతిపాదికాం శ్రుుతిం వ్యాచమెణ _ప్రద్వాక్య స్టేదంవదస్యా ర్థమాహ.--నీకాదశేతి. ప్రశ్యకొభిః సర్వః వ్రమాతైరపీ శహ్హైదర్థా పత్త్యాదిప్రచూణజ్ఞానై ళ్చ యావత్కించిజ్ఞనదవనమ్య తే తత్సర్వం సేవే త్యాదివాక్యస్టే నేదంపదే నాఫిహిశమిత్యర్థః వీవమిదంశబ్దస్యార్థ మభిధాయ ఇదానీం తాం శ్రు,తిం స్వయ మేవార్థత। ళరతి--ఇదమితిం ఆఅరుణస్యాపత్యమాధుణిరు ద్రౌఅక స్తస్యవచనమిత్యర్థః టీ వీళాదశేంద్రియెః = అంత!కరణముతో. గూడ చదునొళండిం ద్రియముల చేరను, యుక్త్యాజ ప్రత్య మోది ప్రమాణములవేతను; శాస్త్రే ణ అపీజు 'వేదాదిశాస్త్రముల 'వేశను, యాపల్‌ కించిత్‌ అవగమ్యలే = ఇంత యని నిరూపించళశక్యముకాక 'తెలియం బడుచున్నదో, వీతత్‌ = ఈ, జగత్‌ జ ప్రపంచము; ఇదంళబ్లోదిరంజ్నకు,తియందలి 'ఇదంళబ్దము వేం జెచ్స్పంబడినది. భవేత్‌ =అగును. నృ ప్రేజ=సృషప్రికి పురాజముందు, ఇదంజ ఈక్షనంబడు ప్రవంచము; సర్వంజఆంతయు, నీకం వీవ=ాఒకటియే మై, అద్వితీయకం = శిండవది లేనిది (నజాతీయవిళాతీయ స్వగత భేదములు లేనిది, సత్‌ నీవ=సన్నాతము గానే (నత్తాన్వరూవ మగు బ్రహామార్రముగానే), ఆసీత్‌ =ఊండెను. నామరూపేజ ఇవ్వడు కానవచ్చు నామరూపములు, నాస్తాంజలేవు, ఇతి ఇ అని ఆరుణేః ఆ అరుణ మహాముని కుమాళుం డగు నుద్దాలకునియొక్క, వచః ౩ వాక్యము (న జేవి అను ఇశు,తివాక్యమునకు నర్థము).

నం శ్రీ వేదాంతపంచదళి ద్వితీయ ప్రశరణము

శా, ఈవిధముగ భూతభాతికరూవమై బవాంవిధ భేదభిన్న మై సర్వేంద్రియములచేతను ప్రశ్యమోదుల చేతను సర్వశాన్హ్రములచేతను గహింపంబడుచు నుండు నీ వ్రవంచ మంతయు *ల్తది” యనుశబ్దనముచేత ల మా త్ర మే ఆత్మ భిన్నముగ వ్యృవహరింపంబడుచున్నది, ఇది యంతయు సృష్టికీ బూర్వమున సజాతీయవిజాతీయస్వగత భేదములు "లేని బ్రా ముగ నూత్రమే యుండె ననియు నిప్పటి నామరూపాదులు లే వనియు నుద్దాలక వాక్యరూపమున శ్రుతి 'వెప్పుచున్నది. ఇది సదూపముగానే యారంభదశయం దుండెను శాని శూనస్టము కా దనుచున్నది, పర 'మేళ్వరుం డ్తీ చ్రపంచ మనుచున్నరి,

విగ వ్రశ్యతము, ఎల అనుమానము, 3. ఊవమూనముం, ఆ, శబ్దము(అగమమ్ఫు,

ణః వ్రళశ్యత్‌ప్రమాణము.---తొను న్వ్యయముగాంగాని, యొకరు చూవినంగాని చూచి యిది యట్టి పదార్థ మని తెలిసికొనుట.

౨ అనుమానము-ఇకవన్తువుతో సంబంధించిన మణియొక వస్తువును జూచి యట్టి వన్తువుగూడ నచ్చట నుండు నని యూహించి తెలిసికొనుట.

పి ఊవమాన ప్రమాణము--జఒక వన్తువునుబోలు మణియొక వస్తువును జూచి యా వస్తువుగూడ నిజ్లే యుండు నని తెలిసికొనుట

ఈ శబ్ద ప్రమాణము---మఅియొక ప్రమాణమువలనం 'జెలియంబడుటకు నీలం లేని వస్తువు ఇట్టి దని 'తెలియంజేయు ప్రాక్ఞాని వాక్యమునుబట్రి యట్రివస్తువును బెలిసికొనుట.

౫ అర్థాప త్తి ప్రమాణము పైలత్‌ణములనుబట్టి యాయంళశ మీ ట్లుండవచ్చు నని నిర్ణయించుకొని తెలిసికొనుటం

౬. అనుపలస్థి ప్రమాగాము-.-ఓక పదార్థ 'మొక స్థలమందు 'లేకపోవుటను జెలిసీ కొనుట,

౭. సంభవ ప్రమాణము---ళతసంఖ్యలలో దళసంఖ్య లున్న వనియు, సవాన్ర సంఖ్యలలో శశసంఖ్య లున్న వనియం, లతనంఖ్యలలో సవా స్తృసంఖ్య లున్న వనియు శ్రహాంచుట,

లొ ఏతిన్యావ్రమాణము---ఒక వెట్టునందు అన్వారతు నున్న దని యొశకా నొకండు వెచ్పగా; ఆమాటను ప్రజలు విని యాచెట్టుదస్తజకుం బోవునపు జామాటను | _జ్తికిం 'చెచ్చుళొని భయవడుటం

మహ+భూతవి పేక ప్రకరణము షం అవ. ప్రస్తానవళమున_ వర్మించంబడిన సజాతీయనిజాతీయ న్వగకభేదముల యొక్కస్వరూపమును నిరూపించుచు “వీకమే వాద్వితీయం” అను చదములయర్థమును వివరించుచున్నాండుజాల న్లో ॥ వృతస్య స్వగతో "భేదః పత్ర్త్రవుస్పఫలాదిభిం వృతౌంతరా త్సజాతీయో విజాతీయ శ్శిలాదితః, 20 తథా సద్వస్తునో భేదత్రయం ప్రాఫ్తం నివార్యతే విశ్యావథారణదై ్వతవ్రతిమేరై. స్త్రిభిః శ్రమాత్‌. ॥ లై వ్యా, వకమేవాద్వితీయమితి పదశ్రయేణ _ సద్వస్తు స్వగతాది భేద త్రయం ప్రనక్తం నివారయితుం లోశే స్వగతాది 'భేద్యత్రయం ఆావద్దర్శయతి--వృవ స్యేతి. నీవమనాత్ష ని 'భేదత్రయం వ్రృదర్శ్య సద్వన్తున్యపి వ్రసశ్తం తల్‌ భేదత్రయం శ్రుత వదత్రయేణ నివార్యత ఇళ్యాహ---ళ తి, వస్తుక్వసామాన్యాదనాత్త సీవ స్మద్రూపాత్మ న్యవీ వ్రసక్తం స్వగతాది భేదత్త్యయ మెక్యావధారణ 2 వరప్రతిషేధాఖి థాయనై! వశయేవాద్వితీయ మితి త్రిఖిః వదైః శ్రమేణ నివార్యత ఇత్యర్థః టీ. వృతస్య=ఒక వృతుమునకు షత్రపుమ్సఫలాదిభిః=ఆకులు పువ్వులు శాయలం "మొదలగువానితో (సీనిలో పరస్పరము కలుగునది) స్వగతః భేద ఇ స్వగత భేదము (శనలోని పదార్థములతోం దనకుం గలుగు భేదము స్వగత భేద మనుట),వృకషూంతరాల్‌ = మళణియొక వృతమునుండి, భేద!=భేదను; సజాతీయః జ సజాతీయ భేదము (వృతము నకు మటియొక వృతము సమానజాతి కలదియేకచా. ళిలాదితఃజజకొయిమొదలగుచాని నుండి కలిగిన భేదము; విజాతీయఃజ=విజా తీయ భేదము; వృతమునకు తాంయి సమానజాతి కలది కాదు కదా, తథా = ఆవిధముగానే, సద్వస్తునః ఇ సత్సదార్థమునకు ప్తాన్తం ఇ సామాన్యన్యాయము ననుసరించి (“అన్ని పదార్థములకును 'భేదక్రయము కలదు ఆను న్యాయము ననుసరించి) సంభవించిన భేదత్రయంజ పైన పర్షింపంబడిన మూండు భేదము లును శ్రుమాళ్‌: క్రమముగ, విక్య... ప్రతిషేథైః-ఐక్య = ఒక్కటి యనుటచేతను (ోవిశకంొ అను వదమువేతను); అవధారణ='“ఒక్కటియే” యని నిశ్చయించుట వేతను (వీవో అను వదమువేతను)) ద్రైశజశెండవదానిని, ప్రతి మేరైః=“సక్పదార్థమునకం టె భిన్నమెనది లేదు” అని నిషేధించుటచేతను (“ఆద్వితీయం” అను పదమువేతన్వు,నివా ర్యతే = తొలంగింవంబడుచున్నదిం తా, లోకమున ప్రతివదార్థమునకును సజాతీయవిజాతీయ స్వగత "భేదము లని మూడు భేదము లుండును. అందు వపదార్థమున కై నను

చ్త౦ శ్రీ చేదాంతవంచథి, ద్వితీయ ప్రశరణము తన యవయవములనుండి కలుగుఖేదము స్వగత భేదము ; అనయవము లలో పరస్పరము కలుగు భేదముకూడ నిట్టిదియే, ఆవయవము లన్నియుం బదార్గనులే కావున వానియందు పరస్పరము.....ఖేదనుు. కలిగినను పదార్షేమునకు నవయవమునకు భేదము కలిగిన ళ్లు యగును, “ఇది చేయి,. అది ఎజీహము, ఇది పండు ఇది వృతము, ఇది లోపలియిల్లు, ఇది గృహము” అను మొదలగువ్యవహారము లీవిషయమున నుదాహరణ ములు. ఇళ్లు పదార్థమునకు సమానజాతీయ మగు మజియొకపదార్థ ముతో కల భేదము సజాతీయభేదను, “లది మనుష్య దేహము; ఇది వశుదేహము; కది వేదచెట్టు; ఇది మామిడిచెట్టు” అను 'మొదలగువ్యవ హారము లీభేదమున కుదాహరణములు, లందు విశేషణములకు మాత్రమే భేదముగాని పదార్థము లొక్క జాతిలోనివే యని ెలిసి కొనవలయును, నెండును బచేహములే; శెండును వృతీములే కదా! ఇంతదూరము కూడం బోవ నక్క లేదు. “.ఈమనుష్యు దేహామునకం నీమనుస్యు దేహము వేలు. ఈ వేంచెట్టుకంకె నీవేంవచెట్టు భిన్నము, ఈమామిడివెట్టు పొలములో నున్నది; ఈవమామిడి వెట్టు దొడ్డిలో నున్నది*ో అను 'మొదలగువ్యవహారములు కూడ నీవిషయమునంటదే యుదాహరణములు; ఇశ మూండవది విజాతీయభేదము. ది పదార్థ మునకు నన్యజాతి (మజీయొక్ర పదార్థముతోం గల భేదము. “ఇది కొయ్య, ఇదితాయి” అను మొదలగు వ్యవహారము లీవిషయముననే దృష్టాంతములు.

వి. ఈ భేదములు ప్రవంచమున నే పదార్థమునకం జూచినను గానవచ్చుచుజే యున్నవియనుట స్పష్టము. ఈ కారణమువలన పదార్థమంతయు భేద త్ర్యయముతోంాడి యుండనలయును అను ననుభవ నియమ మొక్క టి సంభవించును. దీని నాశ్రయించి (ప్రవంచమునకుం. బూర్వరూప దుగువదార్థమునకుకు సీభేదము లుండవలయు నని పూర్వవతము కాగా దానిని నీకం వవ అద్వితీయం” అను మూండువదముల చేతను శ్రుతి వరుసగా నివారించుచున్న ది. “సత్సదార్థ మొక్కటే యని చెప్పి యవయనములు "లే వని తెలియంటేసి స్వగత భేదమును నివారింపుచున్నది. “ఆది యొక్కటియీో యని ఇెప్సి దొనివంటిది మతియొక్కటి లే దని తెలివీ సజాతీయన్లేదమును తొలంసింపు చున్నది. “చానికంటె భిన్న మగునది లేదూ” అని చెన్సి యన్యజాతి కలపదార్థమైన నుండ దని నిగూపీంచి విజాతీయ భేదమును ని-షేధించుచున్నది.

మహాభూతవి'టేకప్రకరణనుః ఏ1! అవ. ఇట్లు సామాన్యముగ 'భేదక్రయీఫావమును నిరూపించి డానికి యుక్తుఅను జూఫువాండై మొట్టమొదట. స్వగత భేదాఖావమును నిరూపించుచున్నాండు:ా న్లో. సతో నావయవా శృంకార్థ _స్తదంశ స్యానిరూపణాత్‌ ॥ చామరూవపేణ త స్వాంశౌ తయో రద్యా ప్యనుద్భవాత్‌. = 2లై నామరూపోద్భవ వైన సృష్టిత్వా తృృష్టితః పురా, నతయో రుద్భవ _స్తస్తా న్నిరంశం స ద్వా వియత్‌ . ల చ్యా నద్వ న్తునస్తావన్న స్వగత భేద! శంకితుం శక్యతే. అన్య నిరరయవత్వా దిళ్యావాానత ఇతి. నామరూవయో$ సదవయవర 2 కింన స్యాది త్యాశంక్య సృష్రేః పురా తయోరభావాన్న సదంశత్వమిత్యావా----నా మేతి, కుతో నామరూపయోరభావ ఇత్యాశంక్యాహాం-నామరూపేతి,. ఫలిత మాహం---రస్తాదితి. అత్రాయం ప్రయోగ సద్వన్హు స్వగత భేదళూన్యం భవికుమర్హతి నిరవయవత్వ్యాద్దగనవదలి. టీ. సరః అ సళ్చదార్థమునకు ఆవయవాః = అనయవమాలు న శంక్యాఃజకల వని సంశయించందగవు (నిరూపించుటకు సీలు లేకపోవుటచే సక్పదార్థమున కపసయవ ములు కల ననుట సిద్ధాంతము కానేరదు. అవయవము లుండినజీ కాని స్వగత భేదము కలుగదు, కావున నాసక్పదార్థమునకు స్వగత భేదము "లే దనుట. నామరూపేజనామ రూవములం రెండును, తస్యజ=అఆ సత్పదార్థమునకు, అంకోొ = ఫెగములు, నజకాేరవు, తయో:ః=అఆరెండింటి!ని, అద్యావిజఇప్పటికిని గేవల సత్పదార్థ ముండునప్వుడు) అను దృవాత్‌ పుట్టుక లేదు కావున (“తస్య అంశా ని అని ఫూర్వముతో నన్వయము నామరూపోద్భృవస్య వీవ = నామరూపోత్స త్తియే; సృష్టిత్వాల్‌ = సృష్టియగుటవలన, నృష్టితః = సృష్షికంటె, పురాజముందు? తయోః = వానిక్సి ఊద్భవఃజపుట్టుకం నజలేదుం తస్తాల్‌. = ఆకారణముపలన, తల్‌ ఇ ఈత్పదార్థము, వియల్‌ యథా ఇ ఆకాళముపలె, నిరంశం జ భాగములు "లేనిచే. తా. యుక్తులచేత విచారించినను తత్పదార్థమునందు స్వగళాది "భేదము లుండవు, స్వగత'భేద ముండవలయు ననిన నవయవము లుండ వలయు నని మొట్టమొదటనే వివరించి యున్నాము కదా! ఈసత్ప 'దార్థమునకు నట్టి అవయవములు లేవ, కల వనిన వానిని “నిరూపింప

• పా, రాదొవ, (అదౌ = సృష్టికంటెం బూర్వము అనుద్భవాల్‌ ణు పుట్టుక 'లేనందున)

కల శ్రీ వేదాంతపంచదళి ద్వితీయప్రశరణము వలసివచ్చును. అట్టినిరూపణకు నవకాశము బొత్తిగనే లేదు. అవయవ ములు కలపదార్థనులు నాశము నొందు ననుట నియమము కావున ప్రవంచమునకు ఆద్యవస్థ యగు నీసత్పదార్థ మవయవయు క్త మగునేని యది నశించునదియే కావలయును. అప్పటికి వ్రవంచ మొకప్పుడు శూన్యమగు ననవలసీవచ్చును. ఇట్లు భవిష్య త్కాలనమున శూన్య మగు నేని భూతకాలమునందు నొకప్పుడు శూన్యమై యుండవలయును, వీదప జనించియుండవలయును, -ఈసృష్టికి నాద్యంతములే లే వనుట సంభవింపదు కదా ! అవయవసహిత మగుటచే ఘటాదిపదార్థములవ లె 'నెన్చటికో యొకన్చటికి నిది నశించియే తీరవలయును, ఎప్పుడో యొక స్పుడు జనించియే యుండవలయును కదా! కావున వ్రపంచవప్రథమా 'వస్థారూప మగు సత్పదార్థమునకు నవయవము లుండుటకు వీలు లేదు, వి. “నత్సదార్థము ప్రపంచపూర్వావస్థ యైనచో చానికి వ్రసంచమునకువలెనే "భేదము లుండవలయును, నాశములహాడ కలుగవలయును. ఆపూర్వావస్థ ప్రృవంచభిన్న మగు పదార్థాంతర మనుటకు వీలులేదు కదాలొ అనియెద వేమొ వినుము, వా ప్తవస్థితిలో మామరమున ప్రపంచము జనింపనే లేదు. పరబృవ్నామునందు భా)ంతివే నున్నట్లు చూడం బడుచుమాశ్ర, మే యున్నది యనికదా ెప్పితిమి. కావున నీప్రశ్నమునకే యవకాశము "లేదు. సామాన్యమున నాలోచించినం (బ్రవంచమునకును యాసత్పదార్థమునకును కల్పిత 'భీదము కలదు. ఈ భేదము నాశ్రయించి ప్రళయకాలమున ప్రపంచము నామరూపా దుల విడిచి యాసత్పదార్థమున చేశీభవించు ననియు సృష్టికాలమున మజల విజృంభించు ననియు. బెప్పవచ్చును. ఈ కారణమువలనం బూర్వావస్థ యనలా ప్రపంచముయొక్కం 'ప్రథమావస్థ యని గాని నృష్టికిబూర్వమునం గల రూవభేద మని కాని యర్థము శాదు, ఈవిధముగ ఇెప్పినచో సక్సదార్థము ప్రవంచమువంటిది కా నక్కజ లేదు కదా. “కల్పితభేదము నాశ్రయించి యొట్లో దీనిని సమర్థించుటకం టె దినినీహాడ సానయవ మని యంగీకరించుటయే మేలని తోంచుచున్నది, అ ట్లంగీకరించినం బ్రపంచ "మొకచ్వుడు శూన్య మైయుండవలయునని వెష్పియున్నారుశాన్సి అ ట్లుండినమా, శ్ర, మున దోష మేమి! అనియెదచేమొ వినుము, మొట్టమొదట శూన్య మైయుండినచో పిదప "నే జదార్థముకాని జనించచేరదు, శూన్యమునకును కలిమికిని విరోధమైయుండ నిది యెట్లు పౌసంగును! “కృష్ణునికిముందు శూన్యపురుషుం డొక్కండు రాజ్యము చేయుచుండెను అనుట సరియగునా? కావున నేపదార్థముకాని యుత్ప త్తికియార్వమున శూన్యముగనుండి

మహాభూతవి వేక ప్రకరణము 126 పిదప జనీంచె ననుట సంఛభవింపదు. నీవిశేవణయమెనను భావముశశీ గాని యభావమున కండదు. వస్తువే శూన్య మగుటచే న ట్లుండుటకును వీలు లేదు కదా! కావున నాసత్స చార్థనున కవయవముల నంగీకరించి ప్రవంచ మొకవ్వుడు శూన్యరూపముగ నుండు ననుట నంగీకరించినప్పుడు ప్రపంచజనన మే యసంభవ మగును, కావున నియమముగ సర్పదార్థమున కవయవములు లేవు అనియీ యంశగీకరించి తీరవలయును. ఇంత యేల అవయవము లున్న నాళ ముండవలయును. సర్సదార్థమునకును 'లేమికిని విరోధము. కావున నది నళించుటకు వీలు లేదు. ఇ ట్లుండ దానికి ననయవము లాండుట యొట్లు సంభవించును * బొత్తిగనే నంభవనింబదు కదా ! కావున సక్పచార్థమునకు న్వగత భేదము కూడ లేదు. స్వనతభేదము ఆవయచాధీన మని యిదివణకే యెణిఎగించితిమి.

ఇట్లు చె్ప'నేల! అనత్పడార్థమునందు (వ్రవంచము విశ్యము నొందుటచే ప్రవంచ గతనామరూషములే దానికి నవయవములు కావచ్చును. లేకున్న చానిశే నణ్‌ అను నామంబును వేదవర్శిత ముగు నొకానొక రూవంబును శలదుకచా ! అవి మొనను దాని యపయవములు కావచ్చు ననియెదవేమొ వినుము, ప్రవంచసద్వ న్తువులకుం గల "భేదము కల్పిత భేద మని వివరించియే యున్నాము. ఈకారణమువలన ప్రవంచము సద్వన్తువు నందు లీన మగుట యనలూా. కెండును అభ్గిన్నము లై యుండుటయే కాని ప్రవంచము తన నామరూషములతో కూడ నందుంజేరుట గాదు,ఈ కారణమువలన ప్రపంచళతనాను రూపములవలన సత్పచార్థమునకు నవయవములం సంభవింపవు. మణియు విచారించంగాం ట్రవంచ మనలా నామరూపములే యైయున్నవి. నానమరూపభిన్నముగ లోకమున జీ పదార్థము గానవచ్చుచున్నదో కొంటెము విచారింపుండు. “ఇది స్తంభము"అను వ్యవహారము నందు స్తంభ మనునామంబును దీర్స్స రూపంబును గోచర మగుచున్నవి. ఆరెండింటిని విడి చీన నచ్చట పదార్థ మేది కలదో వినుర్శింపుండు. కట్రై కలదు కదా యనియెద వేమొ *" యచటను నామరూవములే కట్టె యను నామంబును తాతివలె సతికఠినముగాక లోవాము వలె నగ్నియందుం గరుంగళ కొంచెము మృదువై యుండు నొకానొక రూపమునూత్ర, మే కలడు. ఇట్లే యేపదార్థమును విమర్శించినను నామరూసములుతస్ప మఆియొక్క_టి లేదు, శావున ప్రపంచ మనంగా నామరూపములే. ప్రపంచము జనించెకు అనంగా నామరూప ములు జనించెను అనియే యర్థము. ఇట్లుండ సృష్పికి బూర్వమున సత్సదార్థముకలదు అనిన “నామరూపోత్ప త్తికిం బూర్వము సత్సదార్థము కలదు” అనియే యర్ధ్థమగుచుండ నిశ చానికి నానామరూపములును అనయవములును "లే నట్టగును. *వాండు పుట్టక ముందే నర్వ "శా న్తపారీణుం డయ్యెను” అనుమాట చెవ్వరె న విశ్వసింతురా! కావున నానక్పదార్థమున శ వయవములే లేవు, “సల్‌ అనునామంబును వేదోక్త మగు 'జీదిరెగా మొక రూళజంబును

124 శ్రీ వేదాంతపంచదక్సి ద్వితీయప్రశరణము చానికిం గలవు” అని ఖూర్వవత్నము వేసితివి, ఆదియు పెనం జూసినయు క్రి ననుసరించి చూచినచో యుక్తము కానేరదు. నామరూవములే ఫుట్ట కున్న నవి యొక పదార్థము వ్యాశ్రయించి యున్న వనుట యొట్లు! “ఇట్లైన ఇది సళ్సదార్థము అను వ్యవవోర మెట్లు చళ్చెను” అనియెదవేమొ, వినుము, ఆవ్యవహారము "కేవలము చ్యావనోరికము, అఆనామము .ఊరళ కల్పించంబడినదియే. నీదియో యొకనామభేయము లేకున్న దానినిగూర్చి యేమియు మాటలాడుటకు వీలు లేదుకదా. కావున నా _స్తవస్థితిలో నాపదార్థమునకు నామ భ్రేయ మే 'భేదు, రూపంబును శ్రుతిచే “ఇది ఇట్రిది” యని విధివూర్వకముగ నుపదేళింపంబడుట లేదు.“అసక్సదార్థముయొక్క_రూపము వర్ణములు కలది కాదు, అశారను కలది కాదు” అని ఇట్లు నిషేధవూర్వకముగ మాత్రమే సూచింవబడుచున్నది, “నత్యం ళ్గాన మనం తం టహౌవబవాము సత్యరూషము క్థానరూపము ఆద్యంతములు "లేని దని” ఇత్యాది శ్రుతులు విధిఫూర్వకముగంగూడం జెవ్వచున్నవి, కదా! అనియెద వేమొ. వినుము, ఆవియు , లోకమున నున్న సత్యజ్ఞానాదుల మాత్రమే ఇెవ్పుచు వానిమూలమున వరమేశ్వర రూషము నూహింపవలయు నని మాత్రమే బోధించుచున్నవి, కావున సత్సదార్థమునకు నవయవములు లేవ్వు వాని నాధారము వేసికొని గలుగు స్వగత భేదంబును "లేదు. అవ ఇట్లు స్వగత భేదమును నిరాకరించి సజాతీయ భేదమును నిరాకరించు చున్నాందు:ా న్లో = సదంతరం సజాతీయం న వైలతమణ్యవర్టనాత్‌. | నామరూపోపాధిభేదం వినా నైవ సతో భిడా, లశ వ్యా, మా భూక్స్వగత భేద, సజాతీయభేదః కింన స్యాదిత్యాళంక్య శత్సజా -తీయం సదంశరమితి వక్తవ్యం. న తన్నిరూపయితుం శక్య లే, తతో వై లతణ్యాభావా ఉిళ్యాహ-ాసదంతరమితి.. నను ఘటసత్తా వటసళ్తేతి సతో భేద: 'ప్రతిభాసత ఇళ్య్యాళంక్య భుటాశాళమథాశాశవదౌపాధికో భేదో న స్వతో భాతీత్యాహం నామరూపోపాధి భేధమితి. అత్రాయం వ్రయోగఃా--నద్వన్తు సజాతీయ 'భేదరహితం భలిశుమర్హ తి. ఊపాధివరామర్శమంత లేణావిభావ్యమాన భేదత్వ్యాత్‌ గగనవదితిం టి వై లతణ్యపర్దనాత్‌ -వైలతీణ్య ఇ భేదము, వర్దనాత్‌ ౨ 'లేకపోవుటవలన ₹భేదమును విరూపించుటక పీలు 'లేకపోవుటవలను నజాతీయం = సమానజాతిగల, సదంశరం=కెండప సత్ప దార్థము; నజలేదు. నాము... భేదం - నామజ పేరు; రూప = భూమము అనెడు, ఊపాధి ఇ ఉపాధులయొక్క, భేదం వినాజఖేదము లేకుండా, సతఃణ నల్‌ పదార్థమునకు, భిదాజభేదము, న వన ఇ లేచేలేదు. (నామహవభీదములవలన శర్పదార్థము ఖిన్నముగ "న్న యడుచున్నది గాని యందు చా ' స్తవ భేదచుం "లే దనుట)

మహాభూతవి వేక ప్రకరణము [25 శా. ఇస్లే యాసక్పదార్థమునకు నజాతీయభేదముకూడ లేదు, సమానజూతి గల రెండవపదాక్థ ముండిననేకాని యాఖేదము రా దని యిదివజకే వివరించియున్నాము, ్రస్తుతమున నట్టివదార్థము లేదు, కల దనిన నిరూవించుటకు వీలు లేదు. సత్చదార్థమునకు సజాతీయ మనిన మజియొక సత్పదార్థమే కదా కావలయును. అ్టిది యుండదు, “సత్‌ * అనంగా ఉనికి, కదియే భావము. కృట్టివి ెండు కల వనిన వానిలో భేదము చూపంబడవలసియుంకును. అట్లు చూఫప్పుటకు వీలు "లేదు, "రెండును ఉనుకులే యయియుండ, వానిలో భేద మెట్లు ్రహొంవవచ్చును! “రెండుగ నుండంగూడదా?” యని యొుక్క_రును, కర్బిక్కట్రిగనే యుండలనాడదా”ొ యని మజియొక్కరును ఊరక పాదించుచుండవలనీనదియే. మజతీయు భేదవాదికిం బ్రమాణములు లేవు గావున నై క్యవాదివాదమే యప్వుడు బలవంత మగును, “వానికిం గూడం బ్రమాణములు "లేవుకదాగో యనియెదవేమొ. భేదవాది తన వాదనును సాధింపలేకపోవుటయే ఐక్యవాదికి ప్రబలవ్రమాణము, “ఇట్లు చె్పనక్కఅ లేదు, సత్సచార్థమునందు. భేదము కల దను పథము నేక విధముల సిద్ధాంతము చేయవచ్చును. నత్పదార్థ మనలా భావమే యని మారే యంగీక రించియున్నారు. లోకమున భావపదార్థము లాజు కల వని వై శేషికలు చెప్పుదురు మంియు. సర్వపదార్థములును. “శలదు కలదు అని ప్ర,ల్యేకముగ వ్యవహరింపండు చుందుటచే ప్రృతిబదార్థమునకు నొక్కొక్కం కలిమి కల దని తోంచయుభున్నది. ఇబ్లెన సక్పదార్థము ల'నేకములు కల వనియే చెప్పవచ్చును” అనియెద వీమొ! ఆది సరికాదు. ఇంకతకుమున్నే యొకమాజు ప్రపంచ మనంగా నామరూవము లేయని వివరించియున్నా ను, ప్రపంచ మంతయు బ్రృహ్మమున నారోవింపంబడుచున్నది యనియుం 'దెల్పి యున్నాను అబ్రవ్యామే సక్పదార్థ మనియు సూచించి యున్నాను, ఇ ట్లగుటచే నామరూవభేద ముల నాశ్రయించి యొక్క పదార్థమునే లోకు లనేశములుగం జూచుచున్నా రన వచ్చును కడా! లోకానుభవ మంతయంం బరమార్థముగానే యుండ నవసరము లే దని శ త్త్వవివేకమునం దే సదృష్టైోంతముగం బ్రకటింపంబడి యున్నది. కావున నింఠమాత్రము వలన నాసత్పదార్థమునందు "భేదమును సాధించుటకు వీలులేదు. విచారింపుండు.“భుటము కలదు. స్తంభము కలదు” అను వ్యవహారములలో భఘటనామరూవములకం టె _స్తంభనామ రూవములు భిన్నము లగుచున్నవి యనుట నిశ్చయ మే కాని కలంములకు భేద 'మెక్క_డిది. “ధుటము కలదు” అనునప్వుడు ఘటమునుగూర్చి మన మేనిశేషము నెటుంగుచున్నా మో

126 ఛ్రీ వేదాంతపంచదళి, ద్వితీయ వ్రకరణను

• సంభము కలదు” అనునప్వుడుళూడ నావిశేషమునే యెజుంగుచున్నాముకచా! కావున శలిమియును సత్సచార్థ మెప్పటికి నొక్కటియే. దానికి సజాతీయమగు మజియొక సత్ప జార్ధము "లేదు. ళొపాధిక భేదము పదార్థాంతరమును బుట్టింపదు కచా! కావున నీసత్స జార్థమునకు స్వగత భేదమువలెనే సజాతీయభేదము కూడ లేదు అవ ఇప్వుడు విజాతీయ భేదాళావమును నిహదాపించుచున్నాడు.=జా న్లో, విజాతీయ మసత్తత్తు న ఖ ల్వ న్తీతి గమ్యుతే, నా స్యాతః వతియోగిత్వం విజాతీయా ద్భిదా కుతః, లగ వ్యా, భవతు. తర్ది గ్‌ విలాతీయాచ్యేద ఇత్యాశంక్య, నతో విజాతీయమస త్త స్యానత్తే న్‌నైప వ్రతియోగిళ్వాసంభ వేన తక్స్రతియోనికోజపి భదో నా స్తీత్యాహంలా విజాతీయమితి. టీ. విజాతీయం = సత్సదార్థమునకు విరుద్ధజాతిని కలది, అసత్‌ ఇ అసశ్పదా ర్థమే? (సత్తు కానిది అనత్తే శదా యనుట.) కల్‌ తుజ ఆ యసక్సదార్థమైతేే అస్తి ఇతిజఉన్నది యని న గమ్యతే ఖలుజ తెలియంబడుట లేదు కదా! అతః=ఈకారణము వలను అస్య అ= ఈ యసత్పదార్థమునకు ప్రతియోగిత్వం = ఆధారత్వములేక విరోధి తళ్చిము; న ఇ లేదు (ఈ యసక్పదార్థము 'జేనికిని నాధారము కాజేరదు. విరోధియం శాజేర దనుట), విలాతీయాల్‌ ; విరా తీయపదార్థనునుండ్వి భిదా ఇ భేదము; కుతః అ ఎక్కడనుండి కలుగునుం (విజాతీయవదార్థ మే "లేవన్న సత్పదార్థమునకు చానికండి "భేద మెట్లు కలుగు ననుట). తా, సత్సదార్థ మనంగా కలిమి, డానికి విరుద్ధజాతి శలది "లేమి. ఆలేమి బొత్తుగనే లే దని యొల్లరకును చెలియును. ఇ ట్టుండ చాని నుండి భేద మెట్లు జనించును! “*లేమి కలదు” అని యొవ్వుండును 'వెప్పండుకదా! కావున సత్పదార్థమునకు విజాతీయ'భేదము కూడ లేదు. అవ ఇట్లు "భేదక్స్యయాఖావమును యుక్తులవేక గూడ నిర్ణయించి ఛాందోగ్య ఇశు,తిచ్యాఖ్యానపూర్వకమున స్వసిద్ధాంతమును స్థాపించి శిష్యులకు చానియందు చిత్త స్ర్య్రమును సంపాదించుటకై ఖండనార్థము ఫూర్వపతుమళము నుద్ధరించుచున్నాండు-.- శ్లో, వక మే వాద్వితీయం స త్సిద్ధ మత్ర, తు కే చన, వివ్వూలా అస బే వేదం ఫు రాసీ వ త్యవర్ష్యయన్‌. ౭6 వ్యా, ఫలిశతమాహ:.-వీకమే'వేతి. ఇదానీం స్థూణానిఖననన్యాయేన సదద్వ్వైత మేవ ద్రఢయికుం పూర్వపకమావా---అశ్ర, త్వితి,

మహాభూతవివేశ ప్రశరణము కల? టీ. న్‌ = సత్పదార్థము; వీకం నీవ అద్వితీయం = ఒక్కటియే. రెండవది "లేదు అనుట, సిద్ధిం = సిద్ధించినది. ఆ శ్ర శు = ఈవిషయమునందై. "కే విస్వులా$ ఆ భా్ఫంళులై (యథార్థస్థి తిని చ్రపాంప లేకు శే చన = కొందజు, ఇదం = ఈ ప్రపం ఛము, పురా = వూర్వమున (నృప్పికి పూర్వమున); అసల్‌ వీవజ అసక్పచార్థముగా మే, అసీల్‌ = ఊండెను, ఇతి = అని; అవర్ధ్యయన్‌ = భెప్పిరి. శా, ఈవిధముగ వైనం జూసిన యు కులు “వక మీ వాద్వితీ యం బృహ” అని శ్రుతిచేం. జెన్పయిడిన యర్థమునే యనువాదము లి, చేయుచున్నవి. ఇట్లు శ్రుతియుక్తులచే నభేదము సిద్ధించుచుండ ద్రసంచము సద్రూపమే యనుట స్థిరమగు చుండ నీ నిజస్థితిని గ్‌నుం గొనలేక కొందలు భాాంతులై “ఈప్రపంచము సృష్టికి ఫపూర్వమున శూన్యరూపముగానే యుండె ననుచున్నారు. అవ. ఈయసద్వాది భాంతుం డగుటకుం గల కారణమును సదృష్టాంతముగం 'జెవుచున్నాండు:--- | న్లో మగ్న స్వాస్థ్‌" య థాఒతాణి విహ్వాలాని త థాస్య ధీ అఖండైకరసం శ్రుత్వా నిః వారా బిభే తతః రగ చా వివ్వాలల్వే దృహ్రైంతమాహ:---మన్న స్యేతి. దార్షాంతిశేయోజయతిలా లు తతి. అస్యాసద్వాదిన$ అాతావేక నచనం. థిరంతణరణమ ఖం డై కరసం వస్తుశ్రుత్వా నివ్య)దార్తా సాళారవస్తునీవాఖండైకరసే వస్తుని ప్రచారరహిశా సతీ అతో౭స్తాద్వ స్తునో బిభేతి. టీ. అభ్ధా = సముద్రమునందు; మగ్నస్య ఆ మునిం%నవానియొక్క-; అమెణిణ ఇంద్రియములు, యథా = ఎట్టు వివ్వాలాని = ఇదరిపోవునోం తథా = అట్లే, ఆస్యజ ఈయసద్వాదియుక్క-_ (ఇది జా ల్యేకవచనము),. ధం ఇ బుద్ధి అఖండైకరసం-అఖండజ విఖాగములు లేనట్రియు, వీకరసంజవీకస్వరూపమగు బ్రృవ్యమును, శ్రుత్వా ఐ పఏిని, ని$ పారా జు ఆబృవామునంచు సంచరింవలేనిదై, అత$ = అ్రహ్తమునుండి; చిభేతి = భయము నొందును తా, స్పష్టము (అసద్వాదులకు “సక్పదార్థ -మొక్కటియే” యను టలో నమ్మకము కుదుర దనుట్స, అవ ఈవిషయమున మహాత్స్తుల సమ్మతిని జూపుచున్నాండు = న్లో 4 గా-డాచార్య్యా నిర్వికళ్పే సమాధా వన్య యోగినామ్‌,

126 శ్రీ 'వేదాంతపంచదళ్సి ద్వితియవ్రకరణము సాకార్మబృవానిష్టానా మత్యన్సం భయ మూచిలే. ర వ్యా ఉఊ్తూశ్ఞే ఆఛార్యసమృతిం దర్శయతిఎ-గెడాభార్యా ఇర టీ. శాడావార్యాః = నెడపాదాభార్యులు (ఈయన శంకరభగవత్పాదులకు బరమగురువు) నిర్వికల్చే సమాధా = నిర్వికల్పసమాధియందు (ఇది తశ్వవి'వేకమున సమాధి యనుేర వర్శింపయిడెను.) సాకార బృహ్హనిష్టానాం = శివవిష్ట్వాదిరూవములతో నాకారసహితముగ6ం బరమేశ సరు నుపాసించు, అన్యయోగినామ్‌ = క్షానయోగులు శాక కక్కినవారలకు, అత్య _న్తం = మిగులు భయం=భయము కలుగు నన్వి ఊచిరే = వెప్పిరి, తా, అసద్వాదుల చి |. తృము పరమేశ నరుని జూచి భయము నొందు నని చెప్పియుంటిమి కదా, దాని నాచార్యులు కూడ సమ్‌ తించి యున్నారు, వారు శీవవిస్ణ్వాద్యు పాసకులకుం గూడ నట్టిభయము శల దనుచున్నారు. ఇంక మిగుల మందము లగు నసద్వాదులను గూర్చి వేలుగాం జెప్ప నేల? అమ ఇట్లు సమ్మతిని సామాన్యముగం 'దెల్సి దీనీని సూచించు నయ్యాచార్యుని వనొ్తికమును గూడ నుదావారించు చున్నాందు.-- న్లో. అస్పర్మమోనో నా మైపు దొర్దర్శః సర్వ యోగిఖిి 'యోగినో బిభ్యతి హ్యూస్తా దభయే ఛభయదర్శినః, ౭20 వ్యా జీన చాశ్యేనో క్తవంత ఇత్యాకాంతమైయాం తదీయం వా 'ర్రిక మేవ వఠతిః జాఅస్పశ్ళేతి, యోఒయమస్పర్శయోగా ఖో నిర్వికల్ప సృమాధిః నీమసర్వయోగిలిః (సౌశారధ్యానని షైర్దుర్దర్శక దు? ఖీన న! యోగ్య! దుహ్ప్యోవ ఇత్యర్థః) కత్రోవవ 'ల్తిమావా-__యోగిన ఇతి. హీ యస్తాత్కారణాద్యోగినః పూర్వో శ్లద్వైత దర్శినః అభయే భయశకూన్యే సమాధా నిర్దనే 'జేశే చాలా ఇవ భయదర్శినో భయ "హీశుత్వం కల్పయంతః, అస్థాదస్పర్శయోగాద్భీతిం ప్రాస్నువంతి, టీ. ఏమ! ఇ నిర్వికల్పసమాధి, అస్పర్మయోగ! నామ = ఆస్పర్శ మను పేరు కలది (అస్పర్మయోగ మనంగా స్ప ఫోంవరాని అనంగా నసాధ్యమైన యోగము) సర్వయోగిభి;జయోగు లనయదు నందటవేశను, దుర్దర్శః జ చూడరానిది సాధింపరానిది యనుట (జ్ఞానయోగి శప్ప శక్కినవార లీసమాధిని సాధించనేర రకుట్స, యోనః = క్షానయోగికప్పం దక్కినవారలు (భక్షియోగి కర్శయోని మొదలగు చారలు, అభయే= భయము 'లేనిస్థలనునందు “ద్వితీయా చై ఛభయం = శండవవదార్థ ముండిననే శాని

మహాోభూతవి'వేకవ్రకరణము _ కిం భయము శలంగదు ఆకు శ్రుతి ననుసరించి చూచిన భేదమును చూచువార లగుటవే శాయితర యోగుల*శీ ఛభయ ముండును వీకన్వరూపమును చూచువాం డగుటచే క్ష్‌ యోగికి న ట్లుండదు, ఇట్లు నిర్వికల్పసమాధి భయరహిత మెనదియే మైనను (దాని యందు); భయదర్శినః - భయజభయమును, దర్శినఃజచూచువారై, అస్తాళ్‌ అ ఈనిర్వి కల్పసమాధిగుండి; బిభ్యతి హి ఆ భయము నొందుచున్నారు కదా, తా. ఆగౌడపాదాచార్యవ్వార్టికమున ని ట్లున్నది. “ద్రర్భతీయా దై్వై భయం” అన్ముశ్రుతి ననుసరించిన, "రెండవపదార్థ ముండిననే శాని భయము. కలుగ దని తేలుచున్నది, తనకంజె నన్యమెనది యొకటి కలదని తోంచిననే కాని భయము కలుగుట తే దనుట సర్వాాను భవనీద్దము. భయ మనంగా నేమి? ఆది యొట్లు కలుగును ? విచారించి నచోమాచే నొనర్పంబడిన సిద్ధాంతమే స్ట్‌ మగును, “*వాండు న నన్నేమి చేయును” అనునదియే కడా భయమునకు స్వరూపము. ఇప్పుడు విమ ర్శించినవాం డొక్క తా నొక్కండు నని రెండు పదార్థము లుండి తీరవలయు నని తేలుచున్నది. 9 ట్లగుటచే విమర్శించిన నీయు_క్రియు వైశ్రుత్యర్థము. ననువాదము చేయుచున్నది. ఈకారణమువలన బాగుగ విచారింు 'ేని ఛ_క్రియోగ కర్మ యోగములయందే భయము కలదుగాని జ్ఞానయోగనున దానిచే సాధింపంబడు సమాధియందు భయము లేదు భ క్రీర్మ యోగములయందు. ెండుగను. రెండింటి కంపి నధికముగను గూడ పదార్థములు కలవు; కావున వై, శతి యు కుల ననుసరించి భయము కలుగవచ్చును. కలుగుచు నున్నది, భక్రి యోగులు *మనము బాగుగ నారాధింపకున్న శివ్చున శేమి క్రోధము కలుగునో ? విష్ణువున శేమి శోఛము. కలుగునో ₹” యని భయము నొందుచునే యున్నారు. కర్మ యోగులును “కర్మ్యయందు ప్రమాదము కలిగిన నేచేనత కోపీంచునో *ొ యని భీతి నొందుచునే యున్నారు, వి ఇట్లున్నను అయోగులు నిక్వికల్పసమాధి యన్న మిగుల భయను నొంజె దరు. నిర్జన మగుస్థలమున విడుపంబడిన 'చౌలుండు తనప భయము నొందవలసినకార ణము లేకున్నను మిగుల భీతి నొందునట్లు వారును చేకరూప మగుటవే భయము నొంది వలసిన కారణము లేకున్నను, ఈసమాధిని జూచి భయము నొందుచున్నారు, ఇట్లగు టనే దీనికి “అస్పర్మయోగము” అని పీరు, ఇది యందణికును సాధ్యము కాదు, 'వేదాంతటాఎ౪

180 శ్రీ, వేదాంతపంచదళి, ద్వితీయప్రశరణము అవ. ఇట్లు వచనవూర్వకముగ శగాడపొదాచార్యుని నమ్తతిని వివరించి శంకర భగవత్పాదఫూజ్యులసమృతిని కూడ వచనవూర్వకముగ నుదావారించుచున్నాండు:-ా న్లో & భగవత్పూజ్యపాదా శ్చ శుష్కుతర్కపటూనమూళా, లి, ఆవాు ర్థాధ్యమికా౯ ఛాన్సా నచింల్యేఒస్మి ౯ సదాత్మని, 80 అలవి, గ్‌ అనాదృత్య శ్రుతిం మాన్ధ్యా దిమే బౌద్దా స్తపన్వీన ఆవేదిరే నిరాత్మ త్య మనుమానై కచమపహః. లే వ్యా శీ మదాచారై శ్రర ప్యేతదభిహిత మి త్యావా:---ళగవదితి, తదా ర్హికం పఠతి:....అనాద్భ ల్యేతి. టీ. భగవత్పూజ్యపాదా!. చ ఇ శంకరాచార్యులును, శుష్కుతర్కవటూన్‌ = శుష్కజనిస్సారమెన, తర్క జ వాదమునందు; వటూన్‌ = సమర్థులైన అమూక్‌ ఆ ఈ యసద్వాదులను; అచింల్యే జ మనస్సునకు గోచరము కాన్సి అస్నిక్‌. అ ఈ, సదా శ్యని=సదూపునియందు; మాధ్యమికాక్‌ - = మధ్యస్థులై న భా్రన్తాక్‌ = భాంతులనుగ (థాంలతి నొందియు నొందనివారినిగ)ు, ఆహు$ = ెప్పిరి, “ఇమే=ఈ, తవస్వీన = శోచసీయులై న, (వాకికిం గలిగిన దుస్థిలివై తక్కినవారలు వగవవలయు ననుట). బౌద్ధాః= బౌద్ధులు శ్రుుతిం ఇ వేదమును మౌన్ధ్యాత్‌. ఇ మూర్థ్స శ్వమువలన, అనాదృత్య = అదరింపక, అనునూమై కచతువ$-అనుమాసజఅనుమాన మే, నీకజముఖ్య మైన) చతు: "బేశ్రములుగ గలవానై. (అనంగా ననుమానమువేత నే సర్వవిషయములు సాథింపం బూనినవాశరై), నిరాత్మత్వం యా శూన్యరూవత్వమును, అపపేదిళే = పొందిరి (వారికి నాత్యయే సిద్ధింపకపోయె ననుట)” “(ఇతి-ఆవా$] (అని ఫూర్వముతో నన్వయము), తా, అవాబౌనసనోచరులటా న ఈ సదూవవరమాత విషయమె శుషతర్క-వాదసమర్థు లగు మాధ ఫ్ట్‌మికులు (బౌద్ధులు) థు మించి రనియు, వీరలు తము మూర్థత్వముచేత ళ్‌స్తద్రేవ సోమ్యేదమగ్ర ఆశీత్‌ , వకమేవా ద్వితీయం” అనెడి ఇత్యాది శ్రుతిని న్మిగృహించి అనుమానమే ముఖ్య నేశ్రముగాం గలవారగుచు బుద్ధిసావీ. యగు ఆత్మ నంగీకరింపక శూన్య ఛావమును పొంది రనియు ్రీశంకరాచార్యులు చెప్పిరి, వి. “పౌషము ! ఈబజౌద్ధులు తమ యవివేకమువలన శ్రుతి నాదరించక కేవల నునుమానముతోడ'చే ార్యనిర్వాహము చేయ'నెంచి కట్టకడకు శూన్యరూఫు లై 8” అను వాక్యమువే సీవిషమయమును బోధించిరి. అసత్పదార్థమునకును కలిమికిని విరోధ మగుటవే నా యసకృదార్థ "మెచ్సటికి నుండదుః సక్పదార్థముకాని యసక్సదార్థము కాని యీది

మహాభూతవి'వేక చ్రకరణము క్షే జగత్కారణ మగునో అదియే అత్మ; కావునం జగత్కారణము కూన్య మెనచో నాత్మ యం శూన్యమే శాపలయు నని భావము. జగత్తునకుం బూర్వమున నున్నది యని వెస్పంబడుచున్నది జగత్కారణమునుగూర్చియే యని తెలిసికొనవలయును శార్య మునకంటె బూర్వమున నియతముగ నుండునది కారణమే కచా! అవ ఇట్లు అసద్వాదము భ్రాంత మని స్వయముగాను అచార్యవాక్యములవల నను స్థిరవజిచి యిష్వు జావాదమును దృష్టాంఠవూర్వశముగ ఖండించుచున్నాండుః--- న్లో శూన్య మాసీ దితి బ్రూపే. సద్యోగం వా సదాత్మ తామ్‌, శూన్యస్య నణతుత ద్యు క్త ముభయం వాాహతత్వతః, త్రి న యుక్త _స్పమసా సూర్యో నావీ చాసో తమోమయ,, సమ్భాన్య యో ర్విరోధిత్యా చమ్భూన్య నూనీ తృ్యథం వద.88 క్యా ఇదొనీమసద్య్యాదం వికల్ప్య దూమయతి:----కూన్యమాసీదిత్య చేన వాశ్యీన. శరాన్యన్య సళ్తాం ఇకాతియోగం వాస 'దూపతాం వా బ్రమ ఇతి వికల్చార్థః తదు భయం నత్తాసంబంధస ద్రూవత్వలతుణం శూన్యస్య వ్యావహాతత్వాన్నయుజ్యత ఇత్యర్థి, “వ్యాహతత్వ మేవి దృహ్రైంతభ్రూర్వకం చ్రఢయతలింాన యుక్త ఇతి. టి. “ళూన్యం గ శూన్యము, అసీల్‌ = ఉండెళో ఇతి ఇ అని సద్యోగం ఇ సల్‌: =అసక్పదార్థముతో, యోగం = సంబంధముుగూర్చి; (“శూూన్యమునకు స్తతో సంబంధము కలదు” అని; బ్రూమే = వెప్పాచున్నావా! సదాత్మ తామ=సత్స ్వరూవ మును గూర్చి “శూన్యము; సన్మయము” అన్ఫి; (బ్రూషే) వాజచెప్తుదువా! వ్యావ తత్వత!ఐవిరుద్ధ మగుటపలన, శూన్యస్యజకరూన్యమునకు, తల్‌ ఊభయం తు=ఆరెండును (సత్తానసంయోగంబును సత్తామయత్వంబునుు న యుక్తంజకగదు సూర్యః = చీశటికి విరుద్ధుం డైననూర్యుండు; తమసా = ఆచీశటితో, న యుక్తః = కూడియుండండు, అపౌజఈయన, తమోమయః! ఆపి అ చీంకటియే స్వరూషముగం గలవాండును, నచ ఆ శాందు సచ్చూన్యయో!ః = సత్తకును శూన్యమునకును; విరోధి క్వాల్‌ =పరస్ప్సర విరోధ ముండుటవలన; కథం = ఎట్టు శూన్యం = శూన్యము, అనీల్‌ = ఉండెనో, వద ఇ చెప్పుము. తా, ఈయసద్వాద మెట్లును య్వుక్టియుక్తము కానేరదు, ఎప్పు 'చైనను శూన్యము కల దనుటశే వీలు లేదు, ఎ ట్రనినప్లోసత్‌ ౫ అఆనంగా కలిమి. శూన్య మనంగా లేమి. ఇప్పుడు చెప్పుము, శూన్యము కల దనిన -చానికిం గలిమితో సంబంధను కల దనియా "లేశ కలిమియే దాని

ై శ్రీ వేడాంతవంచదశి ద్వితీయ వప్రశరణము స్వరూప మనియా యర్థము 1 లోకమున “*శలదూ అని చెన్పడుడు పదార్థములయం దంతట నిట్టి స్థితులలో నేదియో యొకటి యున్నది, “సత్పదార్థము కలదో అనునప్పుడు కల దని చెప్పంబడినపదార్థము నకు నదియే (శలిమియేే స్వరూప మగుచున్నది. “ఘటము కలదు, _స్తంభము కలదు” అను మొదలగు వష్థవహారములయందు ఘట స్తంభేది నామరూపనులు సత్పదార్థమున కుపాధు లనియు, వానికి దానితో సంబంధము కల దనియు ఛచెప్పియే యున్నాను. కానున 'నేపదార్థము కల దని చెప్పంబడినను అచ్చట నీరెండు పతములలో నేదియో యొక పతనము నీద్ల మై యుండును,

వి, శసన 'ప్రస్తుతవ్యవవారమున_ "నేపత్సము నంగీకరింపవలయును ? శూన్యము నకు సత్తయే రూవ మనిన నంతకంటె విస్యాస్పదము మజియొక్క_టి లేదు కదా! సూర్యునకు చీళటియే స్వరూప మనిన "నెన్వరు విశ్వసింతురు ? ఇంక కూన్యముగూడ సత్తక నొక యుపాధీ యనిన నుపాధి లేమియీ యగుటచే నుపాధియే కానేరదు చానితో నాపదార్థమునకు సంబంధమును కలుగ ీరదు. సూర్యుండు చీశటితో ఇప్పటి చైనం గూడియుండునా ? కలిమికిని లేమికిని నిత్యవిరోధ మగుట ప్రశ్యతుసీద్ధము. ఇట్లుండ శూన్యము కలిగెను అశుట యొట్లు? కొంచెము విచారించి చెప్పుము.

అవ ఇ ట్లిన మామళము (జేదాంతమళము) కూడ యు క్తమెనది కాదు, ట్రహము భీదకూన్య మగు'దేని యందు నామరూపాది శేదయు్త మగు సీప్రదంచ “మెట్లు నిలచియుండును, సవికల్పనిర్వికల్పములకు విరోధము కదా యనిన సమాధానము వెప్పచున్నాందు;లల

శ్లో, వియడాదే ర్నామరూవే మాయయా సువికల్సితే,

వ్యా నను భవన్మ "కే వియదాదీనాం నిర్వికల్చే బవ్నాణి సత్వం వ్యాహళ మిళ్యాళశంక్యావా---వియదా చేరితి.

టీ. వియదాచేః ఆ ఆకాళాది. వ్రపంచముయొక్క, నామరూాపీ = నామరూవ ములు రెండును మయయాజమాయ చేత, సువికల్సి'తే = పరమేశ్వరునియందు (ఇదియే సక్పదార్థము) కల్పించంబడినవి, (సక్సదార్థమే భా్ఫంతివలన ప్రవంచరూవముగాం ఆఅాడంబడుచున్నది కాని తద్భిన్న మగు ప్రపంచమే లే దనుట్ర

ా, ఈ।ఆకాళాదులు పర మేశ్యరునియందు భా?ంతిచేం జూడం

బడుచున్నవి యని తత్వవివేకమునందే వివరించితిమి, వ్రపంచమునకును

మబోభూతవి'వేకప్రశరణను 18 నామరోవవ్యుతిర క్ష మగు స్వరూప మేదియు. లే దనియు నీ ప్రకరణ మునం జెప్పితిమి, స్వత్తకు స్వాభావికంబుగ "భేదము లే దనియు నామ రూపోపాధివలననే యట్టి భేదము కలుగుచున్నది యనియు వివరించి తిమి. వీనిని విమర్శించి భూాచిన నామరూపాత్త్మకప్రవంచ మంతయు కల్పిత మే యనియు సత్సదార్థ "మొక్కటియే యంతటను కల దనియుం 'జేలును, “బట్టి రూపము గలది యాకాళశము” అని శీదల నావురూప ములంబట్టి వర్థవహరించుటయే కాని వాని. దొలంగించిన- నచ్చట నుండునది కేవల సత్పదార్థమే కాని మణియొక్కటి కా దని తెలిసికొన వలయును. ఈ నామరూపములు కల్పితము లగుటచే నూరక యున్నట్లు తోంచుటయే కాని పరమార్థస్థితిలో లేవు, ఇక్సైన నిత వాస్తవ స్టితిలో బ్ర హాభిన్నపదార్థ మెక్కడిది! బ్ర ష్రాభిన్నపదార్థ ముండిననే కదా ““బ్రహాము వకరూపమై యుండంగా నానావిధ భేదములు కల వ్రవం చము దానిలో నైక్యము నొందు ననుట యొట్లు?ొ అను ఫూర్వవక్షుము రావలయును, అట్టి భేదమే "లేదు, ప్రపంచబ్రహాములకుం గల భేదము కల్పితము మాత్రమే యని మున్నే ప్రశటించి యున్నాము కడా! కానన “నత్పదార్థమునందు సృష్టికి బూర్వమున ప్రపంచ మైక్యము నొందియున్నది* యనుటలో విరోధ మేమియు లేదు,

ఆవ “ఇబ్సైన శరాన్యముకూడ నిట్రిదియే "కావచ్చును, చానికిని మాయాకల్చిత నామరూవము లుండవచ్చుకు. ప్రవంచమునకువలెనే దానికిని సర్పదార్థముతో సంయోగ ముండవచ్చును. అవ్వుడు శూన్యము కలదు అనుటవలన దోష ముండదు కదా యనిన నా విషయమున6౬ దన యంగీకారమును చూఫుచు “ఇట్లు చెప్పిన 'చౌద్ధసిద్ధాంతము నిలు వదు” అనుచున్నాండు: శ్లో ఈూన్యస్య నామరూవే చ తథా చే జ్జీవ్యలొం చిమ్‌. 3 వ్యా తర్షి శూన్యస్యాకి నామరూపే సద్వన్తుని కల్పితే ఇతి వదతో జాద్ధ స్యావసిస్థాంత ఇళ్యభిప్తాయేణాహ:---శూన్యు న్వేతి. టీ. శూన్యస్య ఇ శూన్యముయొక్క_; నామరూపే చ అ నామరూపములును మాయయాజమాయ చేశే, సువికల్చి రే=సత్పడార్థమునందు కల్పించంబడినవి. (ఇతి=అనిం వక్షవ్యం అ చెన్పవలయును]. తథా వేజ్‌ = అ ట్లయ్యెనేని, (శూన్యం=ఆళూన్యము చిరంజబహు కాలము, జీవ్య తాంజఅభివృద్ధి నొందును గాక, (ఇట్లు చెప్తుటవలన వేదాంత సిద్ధాంతమునకు వచ్చు భంగ 'మేదియు లే దనుట)

184 శ్రీ వేదాంతసంచదశి, ద్వితీయ ప్రకరణము

తొ “ఇళ్సైన కూన్యముగూడ నిట్టిదియే ' కావచ్చును” అందు వేమొ. ఆది బౌద్లసీదాంతమునకే విరుద్లము, వారు మొట్టమొదట

థెథ థు ల

శూన్యము కల దనియు, చానినుండి సద్రూప మగువ్రవంచ ముద్భవించు ననియు కదా చెప్పుదురు. అట్టి యాశూన్యము కూడ చసంచము వలెనే సత్పదార్థమునందే కల్పింపండినది యగునేని యప్ప్వుడు చారి పిడ్డాంత మెట్లు నిలుచును? ఈ కారణమువలన కఈూన్యమునకు బొత్తి గ సంభవింపని నామురూవముల నంగీకరించినను వేదాంతవమతమునకు వచ్చు విరోధ 'మేమియు లేదు, అసద్వాదులకు వచ్చు నానుకూల్యం బును లేదు,

అవ. “మమ్మ నామ్నేవించినట్లు కాదు. వేదాంత మతమునందును ఆసత్పదార్థము నకు “సల్‌” ఆను నామంబును వేదో క్త మగు నొళానొక రూపంబును కల దనుచున్నారు శచా ! అవియు శల్పితము లనియే మా రంగీకరించి తీరపలయును, “ వేదాంతమళమునం బరమార్థము లగు నామరూవములుం బొత్తుగచనే లేవు కదా” యనిన నట్టు కా దను చున్నాండు;-..

న్లో, సతోఒపి నామరూవే బ్వే కల్పిలే చేేత్తదా వద, క్కుల్చేతి

వ్యా, నను తరి శూన్య స్యేవ సద్వస్తునో2,పీ నామరూసీ కల్పితే నీవాంగీ కర్తవ్యే భవన్మ లే వాస్తవయోర్నానమరూపయో రభాచాదితి శంకే సతో౭ఏ వికల్వా సహత్వాదయం వతు నీవానుపపన్న ఇర్యభిప్తాయేణ బరివారతి.__తజేతి, అయమఖి ప్రాయః నతో నామరూ'పే కిం నతి కల్పిలే? ఊతాసతి ? అథవా జతి? నాద్యఃం అన్యస్య రజతాజే ర్నానురూపయో? అన్యత్ర, ళు _కీకాదావారోపదర్శనాత్సతో నామరూపయోః నల్యేవ కల్ప నాయోగాల్‌, న ద్వితీయః, అనతో నిరాతృకన ఇాధీష్టాన త్వాయోగాల్‌ . న తృతీయఃః నత ఊత్సన్నస్య జగతః నన్నామరూపకల్ప నాధిష్టాన త్వానుపవశ్తేరితి మభూదధిష్టానం అనయోః కల్పనా,

టీ. సకః అపి=నత్పదార్థముయొక్క గూడ, నామరూ"కీ = నామరూపములు, చ్వే=రెందును, కల్పిలే వేత్‌ = కల్పిందంబడెబేని, తదా ఇ అప్పుడు; కుత్ర, = ఎచ్చట, (కల్పిలే) ఇతి ఇ అని, వద జ వెప్పుము.

తా. “సక్స్పదార్థమునకును నామరూపములు కలన్ర. నామ రూవములు లేకుండ 'నేదియు నుండదు కచా! మి మతమునందును

మహాభూలతవి వేకప్రకరణను - 185 పారమార్థి శనుం లగు నామరూపములు లేవు, కావున సత్పదార్థమునకుం గల నామరూవములు కూడ నన్నిటివలినే కల్పితములు కావలయును, ఇక్సైన ననియు వ్రవంచనువలి శూన్యరూపము కావలయును "లేకున్న నన్నియు కలవియే యైనను కావలయును” అని వాదింషబోయిన నది యుక్తము కాదు, సత్పదార్థమునకు నామరూషనులే లే వనియు వ్యవహారార్థమై మాత్ర, మే యట్లు గ్రహింపణిడుచున్నవి యనియు ముదివజ'కే చెప్పితిమి. ఇట్లు కా దనిన నా కల్పనకు నాథార మేది? వీదియైన నొక పదార్థ ముండినం గదా చానియందు మణీయొకడానిని కల్పింపవచ్చును, “విది యో యొక పదార్థ ముండవచ్చును” అనియెద 'వేమొ. అది యేది నిర్షయించి చూడుము. మజియొక సత్పదార్థమా 1 అసత్పదార్థమా 1 లేక వ్రషపంచమా 1? మజియొక సత్పడార్థమే యనుట సంభవింవదు. “లెండు సత్పదార్థములు కలవు” అనుటయే యసంభవ మని మున్నే వివరించియున్నానము. కావున మొదటివతుము నాశ్రయించిన “గన నామరూపములు తనయందే కల్పింవంబడజెను” అనవలనీవచ్చును, ఇది నిరుద్ధము, ఎచ్చటం జూచినను మజియుకదాని నామరూపంబులు మటీ మొశదానియందు. కల్పింపలుడుచున్నవి యనుట వ్రసీద్ధమై యున్నది, భా9ంతులయం దీ విషయము చ్రశ్యమము సర్పనావమురూవపముల రజ్జువు నందును రజతనామరూపనముల ముత్యపుచిస్పయందును నారోపించు చుండుటను జూభుచున్నాము. “రజ్ఞువును రజ్జువుగాను, శక్తిని శుక్రి గాను స్వశీయనామరూపములతో నే వ్యవహరించుట కలదు, అవి గూడ వేదాంతమకమునం గల్పితములే కదా” యనియెదవేమొ వినుము, ఏ పదార్థములకుంగాని నామరూపములు స్వాభావికములు కా ననియు, అవి యన్నియు సత్పదార్థమునం దే కల్పింపణుడినవి యనియు సర్వపదార్థను లకును యథార్థస్వరూపము సద్రూపుం డగు పరమేళ్వరుంే యనియు 'జెప్పియున్నాము. కావున సర్వస్థలములయందును ఒక వదార్థముయొక్క_ నామరూపములు మజీయొక పదార్థమునం దారోపింపంబడుచున్నవియే కాని తన నామరూపములు తనయందే యొచ్చట నారోవీంపంబడుట "చేదు. ఇక్సైన సద్రూవమునందు "దేని నావమురూవము లారోపీంవలణబడు చున్నవి వప్రపుచనామరూపము లనియెద'లేమొ! అప్పటికిని ఈ

184 శ్రీ వేడాంతసూచదశ్సి దితీయ ప్రకరణము ప్రవంచను సత్పదార్థనున నారోపింపబడుచున్నదియే కాదా! మొట్ట మొదట [నీ నామరూపములు బేనికి సంబంధించియుండెను అనియెద "వేమొ, ఈప్రవంచంబును దీనికి నుపాదాన కారణ మగు నవిద్ధయు ననాదు లనియు వీనికి వుట్టుక "లే దనియు నిదివజుకే పలుమాలు వివరించి యున్నాము, శానున ఛా7ంతినిద్ధ మగు వూర్వకల్పప్రవంచముయొక్క_ నామరూవమముల ను తృరకల్పమునందును, అందలి నామరూవములు తదనంతర కల్పమునందును జీవ్రులు కల్పిత భేదభిన్న మగు స్వస్వరూప మున నారోపించుచున్నారు. కావున నెప్పటికిని తన నాకురూవనులు తనయందే యారోవీంవంబడు ననుట చెల్లదు.

వి. ఇక రెండవ పత్స్తము నవలంబించిన నది బొ త్తిగచే సరివడదు. అసక్పదార్థము- బొ త్తిగ'జీ లేని దగుచుండ నది యొక కల్పనకు నాధార మగుట యొట్లు! మూండవ వతము గూడ నిట్దే యుక్రియుక్షము కానేరదు భా్రంతిసీద్ధమై శనయంజే యారో పిత్వమై యుండు ప్రపంచమునందే శన నామరూవము లారోపించర బడె ననుట. ఇట్టిది శూన్య మని వేజుగా వెప్పవలయునా! కావున ఇవెట్లు చూచినను సత్సదార్థముయొక్క_ నామరూషములు కల్పిశము లనుట యుక్రిళూన్యము,

ఆవ “అధిష్టానము (ఆధారము) లే దను కారణమువలనజీ కదా మా ర9టు సిద్ధాంతము వేసిలిరి, ఆ యథిష్టానమే లే దనీ తలంచెదము. అట్లెన దోమ మేమి యనిన నిది వ్రవిరద్ధ మనుచున్నాండు:-- -ం

వ్ల నిరధిఘ్టానో న భ్రమః క్వచి దీళ్య తే, త్‌

వ్యాకింన స్యాది త్యాళంశ్యాహ..--నిరధిష్టాన ఇతి

టీ నిరధిష్టానః = ఆధారము లేన్సి ఇలను! ఇ భాంతి, క్వచిత్‌ = ఎచ్చటను, న ఈక్ష్యుతే = చూడంబడుట లేదు.

తా, *ఆభథారము లేకయే యిట్టి కల్పన జరిగి యుండవచ్చును” అనిన నది యు_క్షను కాదు, ప్రపంచమున నెచ్చటను ఆథారను లేని కల్పన లేదు, కల్పన యనంగా నొకదాని ధర్మముల మజియొకచాని యందు ఆరోపించుటయే యని యిదివజకే నిరూవీంచి యున్నాము, ఛా్య్రాంతి యనినను ఇదియే కచా, కావున దీనికి నాథారము లేకున్న సరివడదు. ఆథారము లేని ఛాంంతి జనించుట లేదు కడా! శ్రాటిని జూచిన దాని నెవ్వండైన సర్పముగా భ్రుమించును. కాని శ్రాడే

మహాభూతవి వేకప్రకరణనుం 187

'లేపన్న నాభ్యాంతి యొట్లు కలుగును ? “నీమియి లేకున్నను ఒక్కొక్క సమయమున 'నెవ్వరో యొక రున్నట్లు భ్రాంతి కలుగుచున్నది” యని 'యేదవేమొ, అదియు చీశటినిగాని కన్ను వెదరుటచే నేర్పడినరూప మునుకాని యాథారను _ చేసికొని కలుగు భ్రాంతియే. కావున థ్యాాంతికి నధిషఘ్టాన మవళ్యముగ నుండవలయును, పూర్వో క్షవిధముగ నది నీద్ధంపకపోవుటచే సత్పదార్థముయొక్క_ నామరూపములు కల్పిత ములు కావు, ఇవి పారమార్థి కస్థితలో "లేకున్నను వ్యావహోరికస్థితిలో నిత్యములే,

ఆవ. “ఇట్లెనను “స చాసీత్‌* అను వాక్యమే మె. ట్రమొదట స్థిరము శానేరదుూ అని వూర్వవక్నీ యాక్షేవించుచున్నాండు:---

న్లో స దానీ దితి శళ్టూర్థభేదే వైగుణ్య వమావతేశ్‌, అభేదే పునరుక్రి స్యాత్‌.

వ్యా నను “నదేవేదముగ్య ఆనీ” దిత్యత్క యథా వ్యాఘాత ఊక్త తథా “దేవ పౌ మ్యేదనుగ్ర, అనీ” దిత్యశ్రావి దోమో౭ స్తీతి శంకలే.._సదాసీదితీతి. తక్షాహి సదాసీ దితిళబ్ద భేదయోరర్థభేపోజస్టి వా! నవా! అస్థి వేదదైతవానిర్నా స్త వేత్పునరుక్షిఃి స్యాత్‌.

ఆతః సదాసీదిత్యనువవన్నమితి ద్వితీయపతమాదొయ---పరిహరతి.

టీ “నట్‌ ఇ సక్సదార్థము; ఆసీత్‌ ఇ కలదు” ఇతి ఆ అని, ళన్దార్ధ భేదే ఎ శద్దూర్థణశ స్రైర్ధములకు; భేదే ఇ భేదముకలదేని, వై గుణ్యం ఇ అట్ర్వైత భంగము, అవ "తేల్‌, వవచ్చును. అభేదే=ఐభేదము లేకపోయొనేని, పునరు _క్రీ = పునరుక్తి స్యాల్‌ ఆ- కలుగును,

తా, “అసదానసీత్‌ * అను వాక్యమువై నెట్లు దోషమును వెప్పి తిరో “సదానీత్‌ ” అను వాక్యముమిోందం గూడ నళ్లు దోషము వెప్ప వచ్చును. సత్‌ అనినను ఆనీత్‌ ఆనినను అర్ధ మొక్కటియా! రెండా 1 విచారించిన సత్‌ అనినను ఉనిక్రియే; ఆనీశ్‌ అనినను ఉనిక్రియే కదా! కావున నీయర్థములకు "భేదము. లే దనినచో. బునరు క్రిదోషము వచ్చును. ఒక్క యర్థమునే రెండుమూజులు వెప్పుట యనుచితము కదా! లృట్లు గాక 'యేదియో యొక నిధముగ వానికి భేదమును సాధింప

148 శ్రీ వేడాంతపంచదశీ, ద్వీతీయ ప్రకరణము బోయిన మత నీద్దాంతమునకు భంగము వచ్చును, ఉనికి యొక్కటియే యని కదా మామ్‌ చెస్పుచున్నారు. ఆవ, అభేదవత్‌ము నాశ్రయించి యీఫూర్వవతుమును ఖండించుచున్నాండు:లా న్లో మైవం లోశే త థశేమణాత్‌ . 86 క _ర్తవ్ధం కురులే వాశస్థం ట్రూశే థార్యస్య 'ఛారణమ్‌, ఇత్యాదివాసనాయు_క్రం వత్యానీ త్సది తీరణమ్‌,. 87 వ్యా మైవమితి. పునరు _క్రిదోమన్య కశ పరివోర ఇత్యాళంక్యావాఎలోశే ఇతిం లోశే వీవం విధేషు ప్రయో-గేషు పునరుక్ష్యఖ్రావః కుత్ర, దృష్ట ఇత్యాశంక్యాహంా శ_ర్షవ్యమితి. భవ్వేవం లోశే. శ్రుత కిమాయాత మిత్యత అవా---ఇత్యాదీతి, టీ. మా నీవం = ఇట్లు (అభేదము నంగీకరించిన ఫునరుక్తిపోషము కలుగు ననీ వెష్పంగూడదు. లోశే = లోకమునందు, తథా = అవిధముగ, ఈతణాత్‌ ఇ చూచుచుండుటవలన; అట్లు ఇెప్పంగూడ దని ఫూర్వముతో నన్వయము; క్షర్రవ్యం = శేయనలసినడానిని; కరు'లేజవేయుచున్నాందు. వాక్యంజచెవ్పందగినదానిని, బ్రూలే ఆ చెచచున్నాండు. ఛార్యన్య ఆ ధరింపవలసినదానిని, ధారణమ్‌ = ధరించుచున్నాండం. (ఇచ్చట శర్యార్థమునందు ముష్టి “ధరించుట కలుగుచున్నది యని యుండంగా తాత్సర్యమును గ్రహించి నుఖార్థమె “ధరించుచున్నాండు”. అని చెచ్పంబడెను, ఇతి...యు కృం-ఇ త్యాదిజఅను మొదలగు వాసనాజయ థార్థస్థితిలో పునరు క్షి యున్నను చానిని దోమముగం కొనక నర్వసాధారణముగ జరుగుచున్న వ్యవవారములకు సంబం ధించిన సంస్కారములతో, యుకక్తంప్రతి = కూడియున్న శిష్యునింార్చియే, సల్‌ ఆసీత్‌. ఆసక్పదార్థము కలదు. ఇతి=అని, ఈరణం = ఇెప్పుట కలుగుచున్నది (శ్రుతి వెప్పుచున్నది యనుట). తా. వై వూర్వపతుము య్వుక్త మైనది కాదు. “సత్‌ ఆనీక్‌” అను రెండు పదములకును ఆర్ధ భేద 'మెప్పటికిని లేదు. ఇట్లు లేకపోయి నంతమా త్ర మున పునరు క్రి కలుగదు. కలిగినను లోకవ్యవహారసీద్ద మగుటచే దోషమును కలిగింవదదు. వాండు శార్థమును చేయన్‌ భున్నాండు, వాక్యమును 'చెప్పుచున్నాంయడ, ఇతాస్ధది వ్యవహారము లనేకములు లోకమున. గానవచ్చుచునే యున్నవి. ఇవి దోషములుగం బరిగ్రృహింవణుడుట "లేదు కడా! కావున స చానీత్‌ అను వాక్య మును దోషయు_క్షము కాదు, మతీయు వా _స్తవస్థితిలో నాసత్పదార్థ

మజాభూతవి వేక చ్రశరణము 189 మునుగూర్చి చెప్పువాం జెవ్వుండు ? వీకస్వరూపవునింగూూర్చి చెప్పందగిన విషయమునూశ్ర, మేది కలదు ? వినువాంయడు మా త్ర 'మెన్వండు 1 ఈ సర్వమును. కల్పిత మగు గురుశిష్య భేదము నాశ్రయించియే కదా వచ్చుచున్నది, ఇచ్చట శిష్యూండగువాం డజ్ఞుడయు కావునను వాని చి త్త మున వ్యవహారవాసన లన్నియు స్థిరములై యున్నవి శకావునను వాని చిత్తము ననుసరించియే' వేద ముపదేశించుచున్నది. వై నజూవీన లోకవ్య్యవహారముల నిర్ణోషములుగం బరి గ్రహించు వ్యవహారములకు సంబంధించిన సంస్కారములు వాని చిత్తమున నున్నవి గావున వేదను వానినిగూూర్చి యిట్లు చెప్పుచున్నది. కావున న భేవవతుము నాశ్రయించిన దోష మేమియు లేదు,

అవ, “ఇిటైనను అశ్రుతివాక్యము సంపూర్మమున స్థిరముకా లేదుః “అన్రైేఅనృప్టిః ఫూర్వముని అని యం దున్నది. సక్పదార్థ 'మేశరూవమే యగునేని దొనియందు కాల "భేద మెక్కడిది ? మతియు ప్రవంచము లేనవ్వు జేకరూపముగ నున్న పదార్థమునకు వప్రవంచమున్నప్వుడు. "భేదము కలుగవచ్చును. ఇదియంతయం మాసిద్ధాంతమునకు విరుద్ధమే కదా !” యనిన సమాధానమును చెప్పుచున్నాందు:--- న్లో , కాలాభావే వురే త్యు _$ కాలవాసనయా యుతం, శ్‌ష్యుం వ్ర త్యేవ తే నాత్ర ద్వితీయం నహి శంక్యతే, 88 వ్యా, నన్వద్వితీయే వన్తుని భూతకాలాభావాద్య్య ఆసీదిత్యు క్రిరనుపహన్నే త్యాశంక్యాహ-కాలేతి,. నను జగదుత్పశ్తేః పురా జగదభావేన సద్వితీయత్వం ట్రవాణ ఇత్యాశంక్య శ్రుతిప్రవృత్తే వై వర్‌ వాననావిష్రశోతృ ప్రతిబోధనార్థత్వాల్‌ నాతిళశంకనీయ మిత్యావా.. లేచేతి. టీ. కాలాభావే ఇ నీక స్వరూప మగు సత్సదార్థమునందు. కాల'భేదము "లేకన్ననుః “పురా = ఫూర్వకాలమునందు ఇతిజఐఅని, టాక్తి? ఆ చెవ్వుటు కాలవాస నయా = కాలసంస్కారముతో, యుతం ఇ కూడిన; శిమ్యం ్రతివీవ = శిమ్యనిం గూర్చియే? లేన ఇ ఇట్టే సర్వమును ప్రవంచవాననాయుకక్తుం డగు శిష్యుని గూర్చియే వెప్స్పంబడుచుండుట చేత, ద్వితీయంజమణియొక్క_ విషయము. లేక సత్పదార్థమునకం టి 'ప్రముచము భీన్నముగ నుండవలయు నను విషయము; న శంక్య తే హి = సంళయింపం దగదు కదా ! (ఇచట ప్రశ్నే "లేవియుం బనిశి రా వనుటు క తా, ఇ్లే “సృష్టికి బూర్వమున సర్వము సత్పదార్థమే యయి యుండెను” అనుటయు శిష్యుని చి _తృము నాశ్రయించియే యని ెలీన్సి

140 శ్రీ చేదాంతపంచదశి, ద్వితీయ వ్ర కరణము కొనవలయును. వరమేశరుండు వీశరూవుం డగుటచే "ఆయనయందు "దేశశాలాది భేదములు లేవు, అయినను శిష్యునకు నట్టి కాలవాసన కలదు, కావున దాని నాశ్రయించి శ్రుతి యాయనయందును కాల మును కల్పించుచున్నది. ఇది యొక్కటియే యన నేల? శ్రుతి యా యద్వితీయునింగూర్చి చెప్పు సర్వవిషయములును శిష్యునిచిత్తము నాశ్ర, యించియే వెపస్పణుడుచున్న వి. భేదవాసన కలవా: డగుటచేతనే చ్రవంచ బి హములకు "భీేదమునుకూడ _ చెప్పుచున్నది. ఇంతమా, త్ర మువలన నాయనకు పారమార్ధి కభేదాదు లుండవలనీన పని లేదు. కావున నీవిమ యమై శంకలం జేయుటయీ తగనివని, శిష్యుల మనస్సు ఎ న్‌ ట్లున్న న ట్ల శ్లైల్ల నుపదేశింప్రదు గురువులు వారి నుద్ధరింపవలయును కదా,

అవ ఇవ్వుడు సర్వవాదిచాక్‌ _స్తంభమున సిద్ధాంతరనాస్యము సెలీంగించు చున్నాండువాలా

న్లో చోద్యం వా పరిహారో వా క్రియతాం వ్రైతభామయా, అరైైతభాషయా చోద్యం న్నాన్తీ నాపి తదుత్త్సరమ్‌. త్రి

వ్యా, ఇదానీం సిద్దాంతరవాస్యమావా-..చోద్యమితి, వ్యవవారదకాయాం చోద్యాదిక _రవ్యం, పరనార్థత _స్త్వ్వ ద్వైత మేవ తత్త వ్రమిత్యర్థః

టి. చోద్యం చఛాజణ ప్రశ్నకాని, వరిహోరక వాఃజ ఊర్తరముకాని, ట్వైత భామయాజ భేదముతో, క్రియతాం ఇ చేయంబడుంగాక్య ఆదైైతభొాషయా ఇ ఆచ్వైత ముతో విచారించిన చోద్యం = వ్రశ్నము; నాస్లి=లేదు, తదుత్తరక్‌ ఆపి = దానికి టు 'శ్రరమును, నజ లేదు

తా అడుగుట చెప్పుట యనువవి భేద మున్నప్పుడే కాని కలు గవు, అభేద మెనప్పుడు అడుగువాం 'జెవ్వండు 1 చెప్పువాం డెవ్వండు ? ఈకారణనువలన గాశ్రమునయ చి _త్తేదార్థ స్టిమునశ్రై చవేయంబడు వ్రశ్నోత్తరము లన్నియు దై వ్రతము న్యాశ్రయించియే. చేయడు చున్నవి. ఈకారణమువలన నద్వితీయాత్తునించార్చి చశ్నయే లేదు, 'భేదవాసనాయు క్తు లగు శిష్యులకొట తై యట్లు చెప్పబడుచున్నది. కావున నందు దోష మేమియు నుండదు.

అమ 'ఖేదమే పరమార్థము కారాదా” యనిన నట్టు వెబ్పుట శబ్దవ్రమాణ మనకు విరుద్ధ మని పృతి నుదావారించుచున్నాండు:

మహాభూతవి వేళ ప్రకరణము క్షే శ్లో, తదా _స్తీమితగంభీరం న తేజో న తమ _స్తృతమ్‌, అనాఖ్య మనభివ్యక్తం స త్కించి దవశిష్యుతే, 40 వ్యా పరమార్థతో వ్వైళాభావే సృృతిం ప్రమాణయతి....తజేతి, _స్తీిమితం ఏళ్చలం గంభీరం దురవణావాం మనసా విషయీకర్తుముళక్యం న లేజ స్పేజస్త్వ్వానధికర ౫0. న తమస్తమసో విలతీణం. అనాపరణస్వభావం. తళం వ్యాప్తం అనాఖ్యం ర్యాఖ్యాతు మశక్యమనభివ్య క్షం చత్షురాదిఖిరప్యవిషయీకృతం, సచ్య్యూన్యవిలత్షణం, అత వీన కించిదిదంతయా నిన్లేష్తుమళక్య మవళిమ్య లే జె వలని షేధావధి ల్యే నావతిష్టతి ఇత్యర్థః

టీ, తదా సృృష్టికిబూర్వ కాలమున _ప్లిమిశగంఖీరం జ నిశ్చలమును గంఖీ రము మైనట్టిదియు; న 'లేజఃజ తేజస్సు శానిదియు; న తమః = చీశటికంటె ఇిన్నమై నదియు, ఠళఠం అ సర్వవ్యాపకమైనదియంు, అనాఖ్యంజ''ఇది యిట్రిదొ యని చెప్పరాని దియు; అనభ్గివ్య క్తం=ఇంద్రియములకు నోచరము కానిదియం నగు; కించిత్‌ ఆఆనిర్వచ

నీయమగు; సల్‌ = సత్పదార్థము మాత్రమే, ఆవళిమ్య తే = మిగిలియున్నది. తా, ఛేవమే పరమార్థ మనుటకు. నెట్లును వీలు లేదు, ప్రపం చము చేతనజడరూప మనుట నిస్పంశయము. అందు చేతనులు జీవులు, తక్కిన ప్రపంచము జడము, ఇందు జీవేశ్వరరూపనులు ెండు నొక్క ట్రియే యని శేవల యుక్తులతోకూడ నిరూవించి శ్రుతిచే నువదేశింపం బడిన మైకము ననువాదము చేసియున్నాను, జడ వ్రవంచమును "కేల నామరూపాత్త్మకమే యని నిర్ణయించియున్నాము, నామరూప ములను విభాగించిన నెందును స్వతృకంశు భిన్నమగుపదార్థ “మేదియు "లేదనియుం జెప్పియున్నాను. ఒక్క పదార్థమునే అనేక నామరూపము లతోం జూచుట పరమార్థము శా దనుటలో సంశయము లేదుకడా ! మజణీయు నామరూపనులకు భేదమేకాని స్వత్తకు భేదము. లే దనియును నిరూపించియున్నాము. ఈ భేదము భాంతినిద్ధముగం గూడ నుండుట సంభవించుచుండ, కేవల వ్యవహారము నాశ్రయించి నిర్హైతుకముగ ఛిన్న స్వరూపముతో నుండుటకు వీలులేని సత్తకు భేదము కల్పించుట యేటి య్వుక్తి? వ్యృవహారమంతయు సత్యముగానే యుండితీరవలయు నను నియమ మెందైనం గలదా? రజ్జుసర్పృముకూడ వ్యవహోరసిద్ధ మే, అది సత్య మగుచున్నదా ? ఇ్తదియునుగాక భేదము వ్రత్యతనిద్ధము,

న! శ్రీ వేదాంతపంచదళశి, ద్వితీయప్రకరణము శబ్ద్బప్రమూణముం. గూడ దీనినే 'చెప్పూనేని యప్పు డవృమాణమే యగును, వ్రమాణాంతరసిద్ధ మగు విషయమును జెప్పుట యనువాదమె యగునుకడా ! తెలియనిదానిని 'తెలుప్రటయే వ్రమాణనునకు లత ఇము. కావున లోకసిద్ధ మగు భేదముచే పరమతాత్పర్యృముగం 'జెప్పీన "వేదమునకు శ్రానూణ్యభంగము. కలుగును, “కలిగిన కలుగులాకో అనియెదవేమొ. అట్టు 'వెస్పుటకు వీలులేదు, లోకమున సాధారణ ముగ సర్వవిషయములయందును శబ్బవ్రమాణ మంగికరింపయిడు చున్నది. “నాలుగు దినములకు ముందు కాశీవట్టణమున నుత్సవము జరి “ను” అని యెవ్వండేని చెప్పిన నాయుత్సవమును చూడకయే జను లావిషయమును సమ్తుతిం గొనుచున్నారు, కావున శబ్బవృమాణ మవశస ముగ నంగీకరింపం బడవలసినదియే. సామాన్యులవాక్యము లే యిట్లుండ, అనాదిసిద్ధమగు పరమేశ్వరవాక్యనమును గూర్చి యేమి "చెప్పవలయును 1 (వేదము పరమేళ్వరనిర్థిత మనుటను గకార్చి నాచే రడింపయిడిన బ్రా సూ త్రార్థచం ద్రి క మూండవ యధికరణము మాచునదిి అ ట్రంగీకరిం చిన చైనవర్షించినవిధముగ చానియం దఖేదమే చెప్పండి యుండ వలయును. *సదేవొ అను మొదలగు శ్రుతిచే నీవిషయమే. వెన్పలుడి యున్నది, దీని యర్థమును వివరించుచు వైస్కృతియు నీవిషయమునే వ్రశటించుచున్నది. య్వుక్సియ. దీనినే యనువాదను చేయుచున్నది యనుట వైననే చూసియున్నాము, కావున నెప్పటికి నభేదమే పర మార్థము.

అవ మంకియొక్ష ఫూర్వవతము నువ్కృమించుచున్నాండు:---

న్లో నను భూమ్యాదికం మాభూ తృరమాణ్వంతనాళత,, కథం తే వియతో సత్వం బుద్ధి మారోహ తీతి చేత్‌, త్తే

వ్యా, నను జనిమత్తే వన అనిత్యస్య భూమ్యాచేరస త్త్వమన్తు. నిత్యాకాశస్యా న్త్త్వం కథమంగ్మీ క్రియత ఇతి శంక లే..._నన్వితి,

టీ నను = ఓీయి? పరమాణు, ,., నాశతః _ వరమాణ్వంత జ పరమాణువువణకు, 'నాళత$=నళించు స్వభావము గలది యగుటవలన(అవయవము లుండుటవలనృ్రభూమ్యాది కం ఇ భూమి మొదలగు భూశసముదాయమును 'భౌతికములును మాభూల్‌ = సృష్టికి వూర్వకాలమున. నుండకుండిన నుండకుండుశుగాక, వియతః = అవయవములు. లేని

మహాభూతవి వేశ వ్రశరణము 14 యాకాశముయొక్క, ఆనత్వం ఇ లేమి, "కే=నీయొక్క (గోచాంతియొక్క, బుద్ధిం ణు బుద్ధిని, శథం ఆరోపాతి ఆ ఎట్లు అధిష్టించును? (ఎట్లు తెలియు ననుటు, ఇతి వేల్‌ = ఆనియెద వేని వినుముం

తా, ఈ పూర్వనతను తార్కికులది. వారిమతమున నాకా శమునకు నవయవములు లేవు, ఆది నిత్యము, తక్కిన భూతములు నాల్లును వపరమాణువులనుండి ద్వస్థణుకత్య )ణు కాది కృముంబున జనించి నవియగుటచే నవయవయ్వు_క్తములు, పరమాణువులు స్వాయముగ నవ యవాదులు లేనివై నను ఆ కాళకల్పనమున నైనను రెండు చేరి ద్వ్యణుక మగు ననియు, అట్టి ద్వశ్ఞణుకములు మూండు గలనీ శ్ర న్ట్‌ోుక మగు ననియు ఇదియే శ్ర మమున కొంతకాలమునకు భూమ్య్యాదిమహ+ విండము. లేర్పడు ననియు వారు వెవ్పెదరు. ఇ ట్లగుటచే వారు భూమ్యాదినాశముల నంగికరించి యాకాళశముయొక్క యభావమును గూర్చిమాత్రమే పూర్వపయము చేసిరి. “ఆకాశము. లే దనువిషయ మును నిర్ణయించుట సంభవించదు” అని వారి యభిప్రాయము, అవ దృష్టాంతపూర్వకముగ సీఫూర్వపతమునకు సమాధానము చెప్పుచున్నా.డు;---- న్లో అత్యంతం నర్దగ ద్యోోమ యథాదా బుద్ధి మాతం, త చైవ స న్నిరాకా?ం కుతో నాశ్రయతే మతిమ్‌. తలి వొ దృష్టాంతావస్తం భేన వరిహరతి..-అత్యంశమితి. అత్యంతం నిర్జగజ్జగన్యాత, రహితమిత్యర్థః టీ, అశ్యంకం=మిక్కి-లి. నిర్జగళ్‌ = జగత్తులేని (జగత్తును విడిచిన యకుట), వో్య్యోమ=అ కాళము, బుద్ధింజబుద్ధిని, ఆదౌజసృప్పికి పూర్వమందున్నట్లు, యథాః=నీవ్రకా రము; అశ్రితమ్‌ = అశ్రుయించినదియో, తథై వ=అబల్లే, నిరాకాళం ఆ ఆకాశము లేని? సల్‌ = సత్పదార్థము (అశాశరహిత మగు సళ్చదార్థము) కఠ$ ఇ వకారణమువలన, మలిక్‌ = బుద్ధిని, నాక, యతే ఇ అశ్రయింవదు? తా. ఆకాళాభావము. బుకికి గోచర మగుటలో నాశ్చర్య మేదియు. లేదు, సర్వప్రపంచహీన మగు నాకాశ మెట్లు గోచర మమయ్యునో, అశ్లు యాశాశవిహీన మగు శుద్ధతత్వపదార్థము కూడ గోచర మమ్యును. ఇందు అసంభవ మేసియు లేదు, ఆకాశమును సర్పదార్థమును సాథారణముగ సర్వవిషయములయందు నొక్కటియె,

క్షేడ్త శ్రీ వేదాంతపంచదళి, ద్వితీయ వ్రకరణము ఆవ, దీనిపై మజల ్రతివాది నుద్చోధించి (అేవ్సి మఅల వానివతును ఖండించు చున్నాడు; జ / శ్లో శ నగ ద్య్యోమ దృష్టం చే తృ్రకాళతమసీ వినా క దృష్టం కించ లేవనే న వ్రత్యతం వియ ఫ్ధ్‌లు. త్తి వ్యా, నహీ దృష్తే తదనునపన్న మితి న్యాయమా శ్చిత్య చోదయతి.-నిర్దనదితి, దర్శన మేవాసిద్ధమితి పరివారతి..ప్రకాశేతి, అపనిద్ధాంతో ఇవీత్యావా---క0ం చేతి, టీ నిర్జగల్‌ జసర్వప్రపంచరహితమైన, వ్యోమ జ అకాళము, దృవ్రంచేచ్‌ = వ్రశ్యతముాం గానవచ్చునది యనియెద-ేని, (ప్రశాశతమసీవినా ఇ కాంతియో, చీళటియో యిీశెంటిలో నేదియో మొకటి శేపండ; క=ఎచ్చట, దృష్టంజ వ్రత్యమ మగుచున్నది! కిం చ జ మణియు; లే=నీయొక్క వశే = వతమునందు: వియత్‌ = ఆకాశము, ప్రశ్యతంజకానవచ్చునది. న ఖలు ఇ కాదుకదా, తా, “ం్పట్లు వెవ్చ నేల? వ్రపంచళూన్య మగునాకాళము ప్రత్యత ముగ నున్నది. భూవమ్య్యాదులనుండి దానిని విభాగించి చూడవచ్చును, సత్పదార్థ మిట్టిది కాదు కడా! భూమ్యాదులు నళించుస్వభావము కలవి కావున నప్పు డొకచేళ శేషించియుండు నన్నను వ్రత్యతము మాత్రము కాదుకదా. ఆకాళము కూడ నిట్టిదియే యగుటచే నాసత్సదార్థ మద్వితీయము కానేరదు” అనియెద 'వేమొ, ఆకాళముకూడ వ్రవంచ రహితముగ శకానవచ్చుట "లేదు, ఎంత విభాగించి చూచినను ఆకాశను లేజస్సుతోనై నను ; చీశటితోనై నను కూడియుండునేశాని యూరక యుండ దనుట స్పష్టము, కావ్చన నెవ్పుడు కానవచ్చినను ఆయాకాళము వ్రషంచసహితమయ్యే కానవచ్చుచుంకును, మజీయు నీవమతమున (తార్కిక మతమును నాయాకాకము వృత్యతుమే కాదు, కానన నీకు వ్రపంచరహిత హేలాకాళశానుభవమును లేదు. ఆకాశరహిత సత్ప దాన్ధానుభవమును లేదు, అవ. ఇట్లు వఫూర్వవాదిని ఖండించి రంథక _ర్హ స్వానుభవమును వివరించు చున్నాండు:లా- శ్‌ సద్వ స్తు శుద్ధం త్వస్తాఖి ర్నిశ్చితె రనుభూయత్తే క్‌ లి, యుల్టీం స్టే” న శూన్యత్వం శూన్యబుద్ధేళ్న గ్‌ వర్టనాత్‌. క్త

మజోభూతవి వేక ప్రకరణమా. కేశ్తర్‌ వ్యా నను దర్శనాభావః సద్వస్తున్యవీ సమాన ఇత్యాళంక్య; సతః నర్వానుళవ సిద్ధత్వా్హైవ మిత్యాహంలాసద్వ స్తీ సతి నను తూస్టీంభావే శూన్య మేవ ఇతరన్య కస్యాపీ ప్రతీత్య ఖావాదిత్యాళంక్య శూన్యస్యావి శూన్య ప్రతీత్యభావాచ్భూన్యమవి న సంభవతీ త్యావాం-న శూన్యశ్వమితి. టీ. శుద్ధం ఇ అకాశాదిసర్వప్రషంచరహితమె నిర్మలమైయున్న, సద్వస్తు తుజ నళ్పదార్థమై లే నిశ్చిత్రై ఆ జ్ఞాననిశ్చయముగల, ఆస్మాల్సిః ఇ మాచే (వేదాంకులచ్చే శూప్టీం స్థిరొజనర్వసంకల్పములను విడిచి మొనముతో నున్నప్పుడు లేక సమౌధియందు, అనుభూయతే. = అనుళపింపయడుచున్నది (నీవిషయమును కానీ సంకల్పింపక మనస్సును శాంళకముచేసి యున్నవుడు ఆమనస్థి ఎతిని గ్రహించుసాక్షియే సత్పదార్థ మనుట. అది ప్రవంచమును చూచునదియీ కావున నీప్రపంచము చానియందు "లే దనుటు) శరాన్యబుట్జే:=శరూన్య మొకప్రుడు కల దను బుద్ధిని, వర్ణనాత్‌. చజతొలం గించుటవలన (అట్టి యభిప్రాయము యుక్రియుకృము కా దనుటవలన)) (తథా = ఆ మొనకాలమునందు], శూన్యత్వం = లేమి; న (అనుభూయ'లే) = అనుభవింపబడుట "లేదు, శా, మావిషయ మన్ననో యిట్టిది కాదు. నిష్ప్రపంచ మగు నాకాశము మీాకువలినే నూకును అనుభవమున లేకపోయినను ఆకాశరహితమగు పరతత్వము మాత్ర, మనుభవమున నున్నవి. మాలో నైనను సామాన్యులకు "లేకున్నను జ్ఞానసిద్ధులకుం గలదు, జ్జూనుల యను ఛనమేకడా యెొప్పటిశైనను వ్రమాణము, ఆయనుభవ మెట్లు కలుగు ననిన వినుము. సర్వసంకల్పములను విడిచి మనస్సును నిశ్పులము గావించి భూచిన నాయమనస్క_స్థితియందు మనస్సామీ యగుచేతన మొక్క-టి గానవచ్చును. “ఇప్పు డీమనస్సు సంకల్పింవక నిశ్చాలమైయున్నది; అప్పుడు దీనియందు సంకల్పము జనింపషంోవుచున్నది” అను మొదలగునిషయ ముల నాచేశనమే గ్రృపొంచుచున్నది. ళ్ప్చ ' తృవృత్తు "బేవియు "లేనప్పుడు ఏమియు లేదూ” అనియమెద వేమొ! అవ్పటికిని శూన్య మనుపదార్థ మే యుండ దనియు నజ్టియభిప్రాయము భాంతియే యగు ననియు నిది వజుకే వివరించితిమి. ప్రస్తుతానుభవమునుగూర్చియు నిప్పు జేమియు "లేదు అని యెవ్వండును తలంచుట "లేదు. “ఇది సామో అని గ్రహ్‌ంచు నప్పుడును మనోవృ త్తి యుండకతీరదు కదా యనిమెద వేమొ, పదాంతటా10

146 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, ద్వితీయ ప్రకరణము అమనోవృత్తీ యున్నను లేకున్నను సాథీ. సాత్షీయే కదా, ఈయను భవము సంకల్పము లున్నప్పుడు కూడ కలుగవచ్చునే అనియెద వేమొ, అది సత్యమే. స్పష్టముగం 'దెలియవచ్చునవస్థ యను శారణనున నిదర్శ నార్థమై మాత్ర, మే మౌనస్థితి ప్రస్థాపింపయిడెను కాని విజ్ఞానికి నిట్టి యనుభవము సర్వకాలములయందు గూడ నుండు ననుటలో మాకు వివాదము లేదు. ఈవిధముగ ననుభవములో నున్న యాసాత. ప్రపం చమును మాచువాండు కావున నాతనికి నీ ప్రపంచముతో సంబంధము కలుగ దనుట ప్రత్యేకముగ చెప్పవలసినవిషయము కాదు, కంతికి, తనచేం జూడయిడు _స్తంఛాదులతో సంబంధము లే దనుటలో విచా దము లేదుకదా, కావున నాకాళాదిసర్వప్రవంచరహిత మై యున్న సత్పదార్థను మూ కనుభవములో నున్నది. చ్రవంచమునకును సత్ప దార్థమునకును గల సంబంధము కల్పితమే యని వలువూలు చెప్పి యున్నాము కడా! కావున సత్పదార్థమునం ట్ర వపంచగంధము (వాస్తవ సంబంధము) లేదు,

అవ, మజికొన్ని సంశయముల నివారించి సత్పదార్థానుభవమును స్థిరము చేయు చున్నాండు:లా

న్లో సద్భుద్ధి రపి చే న్నాన్తీనూ _స్త్వస్య స్వవప్రభత్వతం నిర్మ నస్కత్వసావీ.త్వా త్సన్నాత్ర ౦ సుగమం నృణామ్‌. తర్‌

వ్యా, నను తర్చి సదుద్ధ్యభ్రావాత్సత్వమవి న భుటత ఇతి శంకలే---సద్భుద్ధిరిలి శస్య స్వప్ర,కాళళ్వాన్న తద్భుద్ధ్యభావోఒనిష్ట ఇతి వరివారతి....మా స్వ స్యేతి, స్వే చర బుద్ధ్యభావే కథం సద్వ స్త్వ్వవగంతుం శక్యత ఇత్యత అవాంానిర్ధ నస్క_ ల్వేతి.

టీ. నద్చుద్ధిః అపి=ఇప్వు డొక పదార్థ మున్నది యను కలంపుకు, నా స్రిచేల్‌ = అ యనుభవసమయమున లే దందువేని, ఆస్య = ఈవరమేశ్వరుండు (ఇది క త్త ర్థమందు మస్ట్ర్ర, స్వప్రభత్వతఃజస్వయం ప్రకాశుం డగుటవలన; మా అస్తు = (అతలంపు) లేక పోవునుగాక నిర్శనస్కళ్వసాక్షీత్వాత్‌ -నిర్శనస్కత్వ జ మనస్సు లే దశువిషయము నకు సాథ్షీత్వాల్‌ =ఎసాక్షీ యగుటపలన, సన్నాత్రం=అస్సదార్థము) నృణామ్‌=ఐనుశుమ్యు లకు సుగమం ఇ సులభముగ6 'బెలియును (మౌనస్థితిశుండి "మెలంకువం జెందినపీదవ “శీ నితపముందు నూనముతో నుంటిని” అని సృరించుటవలన నప్పుడు సాక్షీ కలం

మపహాోభూతవివేక వ్రశరణము క? డనుట యూహించంబడు-చున్నది. అప్వుడును తన సనంకల్పాఖొవము తనకుం 'జెలియు ఛునే యుండును శచా యనుట)

శా, *“ఆహౌన కాలమున 'ఇచ్చట నేదియు లేదు అను శూన్య బుద్ధి యెట్లు లేదో “ఇచ్చట నొక పదార్థము కలదుఅను సద్భుద్ధియు "లేదు కదా, ఇట్లుండ నచ్చట సత్ప్సదార్థమే యనుభవింవయడుచున్నది. అనుట యొట్టుో అనియెదవేమొ వినును, వబుద్ధియు "లేకపోయినను అను ఛవమునకు విరోధను రా దని మున్నే వివరించియున్నాము., అప్పుడు సాఖీ కలయ కావున శూన్యబుద్ధి "లేదు, ఆసాతమీయు స్వవ్రశా కుండే (అన్యసహాయము లేక స్వయముగనే వ్రకాశించువాండే యగు టే సద్భుద్ధియు "లేకపోయిన లేకపోవచ్చును. సంకల్ప ముశ్నను లేకు న్నను వ్రతివానికిని సంకల్పాభావము అెలియుచునే యున్నది యను టలో. సంశయము లేదు, ఆస్థితినుండి మెలకువనొందినవిదపం. గూడ “ఇంత కాలమువజకు మౌనముతో నుంటిని” అని స్మరించుచున్నాండు కదా, కావున మనస్సంమోభము లేనప్పుడు కూడ నిర్వికారుండై సాథి యున్నా6 డనుటను ల్‌ హించుట బహూుసులభము., “భేదము మామత మున లేదుకదా, అనుభవించువాం 'జెవ్వండు ? అనుభవింపం బడు వాం దెవ్వండు” అనియెదవేమొ. ప్రశ్నో త్తరము లన్నియు. జీవేశ్వరు లకుం గల కల్పిత భేదము నాశ్రయించియే. జరుగవలయు. నని మొట్ట 'మొదట'నే చెప్పియున్నాను, ఆవిద్యోపాధియం దున్న, పర మేళ్వరుండే నిర్ణలమగు స్వస్వరూవమును చి త్పసాథిగ తానే యనుభవించును,

అవు ఇట్లు చాదముల ఖండించి నిదర్శనభూరంకముగ _శు,త్నరమును వరివ రంచుళున్నా న్‌ 1 ళా వ్‌ న ల ౮ా

న్లో మనోజృంభణరాహిత్యే యథా సాథీ, నిరాకుల్య మాయాజ్బంఛణతః ఫూర్వుం స్పత్త క్రైవ నిరాకులమ్‌, త్తగ

వ్యా నీవం నివ్వ్ర)పంచస్య సామ్షీణస్తూప్షీంస్థిత" భానం వ్రదరై్యైత ద్భృష్తాంత బలేన సృష్చేః పుఠావ్‌ సద్వస్తు తథావగంఠుం శక్యత ఇత్యాహ--మన ఇతి,

టీం మనోబ్బంభకారాహి ల్యే - మన॥ ఆ మనన్ఫ్సుయొక్క; జృంభణ = విజృంభ ణము (వృత్తులచే ప్రసరించుట); రాహి ల్యే=లేనప్పుడు; సాశ్నీ ఆ సాక్షీ యగు స్వస్వ రూపము) యథా = బట్టు, నిరాకులః = నిర్మ ల్వమైయున్నదో; శథ్రా వీవ = అల్లే

1148 శ్రీ, వేదాంతసంచదళకి, ద్వితీయప్రకరణము సల్‌ ఆ నర్సచార్థము; మాయాజ్భంభణతః - మాయా ఇ మాయయొక్కం; బృంభణరప ప్రపంచరూవ మగు బృంభణమునకం టె పూర్వం = ముందు, నిరాకులమ్‌ అ నిర్ధలమె యుండెను, తా. కావున మౌనస్థితియందు మనస్సు "లేనప్పుడు నిర్మ లుం జై సర్వపదార్థసంబంధముల వర్జించి సాథతీ యొట్లు స్వయముగం ట్ర కాశించు చున్నాండో సత్పదార్థముకూడ నూయచేం ట్ర పంచము సృజింపయిడక ముం దళ్లే చ్ర శాశించుచుండెను, మనస్సు విషయాకారముగ6 బరిణ మింపక పూర్వము సామీ యొట్లు నిద్ధుండై యుండునో మారకేష. చపంచాకారముగం బరిణమింపక ఫూర్వను సత్పదార్థము న్లు నిర్మ లమై యుండును, శ్రుతి యీయర్థమునే వెన్చుచున్నది. వి. స్వభావము సవాజనుగుపదార్థమునకు, నింతయేల యేవచార్థమున వై. నను, తిర స్కా-రము (ఆచ్భాదనము) మాత్ర,మే శాని స్వభావనాశ మెప్పటికిని కలంగ దనుట నర్వప్రమాణసిద్ధము, కావున విచారించినచో మనోవిజృంభణమునకు ఫూర్వముపలెనే ఈర్వాత కూడ సౌవీ నిర్మలుండుగ'నే యున్నాండు. విజృంభించినదియు విజృంళింప కుండినదియు మనస్పే, సాక్షీయన్ననో యొప్పుడెప్పు జేయేస్థితి కలుగునో డానినెల్ల తాం జూచువాండుగ"నే యున్నాండు. చూడంబడు పదార్థమునందు కల నీకారములు చూచు వానికి నంటవు కదా! కావున భా్రంతివలన వివేచన చేయలేక మోసపోవుటయే కాని సాక్షీకి జీది యెట్లైనను వికారము లేదు ఉఊండుటకును పీలు లేదు. స్తంభము భగ్న మెైనచో దానిని చూచుశన్ను భన్నమగునా! కావున నెప్పటికిని సాత్షీ నిర్వికారుండే. ఇట్లే సత్సదార్థంబును మాయానిబృంభణామునకుం బూర్వమున నేస్థితిలో నున్నడో తర్వాత కూడ నాస్థితిలోనే యుండును. ఎచ్బటికిని నిర్వికారముగ]నే యుండును. నామరూప ములు బహువిధములుగ దానియం దారోపింపంబడినను దానిస్వరూపమునకు మాత్రము పోని కలుగదు, త్రాటిని సర్పముగం దలంచిన మనన్ఫునండే దోషము కలదు గాని శ్రాటి శీమియు మూర్చు లేదు కదా! కావున ెన్ని భేదములం జూచుచున్నను వానినెల్ల నామ రూపభేదములుణా నిశ్చయించి సక్పదార్థ "ముక్కటియే సర్వాత్మ క మని ఫ్ర హించి జీవుండును సత్యజ్ఞానానందరూపుండే కావున దానికిని తనకును భేదము లేదని నిర్మ యించుకొనవలయు నని యాస్థితికి పరమాభిప్తాయము, అవ ఇట్లు సర్వమును వివరించి నూయాస్వరూవమును నిర్ణ యింపుచున్నాందు:--

మహాభూతవి'వేక ప్రకరణము కట శ్లో, నిస్తత్వా శార్యగమ్య్యూస్య శక్తి రా యాగ్ని శివ్‌ , న హి శక్టిం క్వచి తృశ్చిత్‌. బుద్ధ్యతే కార్యతః పురా 47 వ్యా, మాయాయా కిం లకణమిత్యత అవా---ని స్తఠ్వేతి నిస్తత్వా జగత్కాా రణభూతాద్వన్తునః వృథక్‌ తత్త్వరహిళా శార్యగమ్యా వియదాది కార్యలింగగమ్యూ అన్య నద్వస్తునః శ క్రిర్వియ దాది శార్య జనన సామర్థ్యం మాయేశ్యుచ్య లే. వస్తుస్వరూపాతి రిక్తశ క్రిసద్భావే దృష్టాంతమావా---అగ్నీ తి. యథాగ్న్యాదిస్వరూపాతిరి క్తం స్ఫోటాది కార్యలింగగమ్యం వవ్నా్యాదినిస్థం సామర్థ్యమ స్తి తద్వదిత్యర్థః. ళ్‌ స్టే శార్యలింగ నమ్యుత్వం వ్యతిరేకము ఖేన చ్రృఢయతి--నహి శ క్రిమితి టీ. నిస్తత్వ్యా అ తత్త్వరూపమునకంటె. భిన్న మగు స్వరూపము లేనిదియు, కార్యగమ్యా = కార్య అ ఆకాళాదుల నృళించుటచేే గమ్యూ ఆ ఊహించంబడవలసి నదియు నగు, ఆన్య శ క్తిఃజఈ సక్పదార్థముయొక్క- శక్తి అన్నిశ క్రివల్‌ = అగ్నివో శముయొక్క- శివ లె; మాయా ఇ సక్పదార్థఖిన్నముగ “మాయ” యను వదముభే వ్యవహారింపం బడుచున్నది. (అగ్నిపదమునకం టె. భిన్న మగు “కాల్చుట” యను పద మువే నగ్నిశ క్రి యొట్లు పిలువంబడుచున్నదో అట్లే యకుట) క్వచిత్‌ = ఎచ్చటను, కళ్ళిత్‌ ఇ ఎవ్వండును) కార్యత$ః = కార్యమునకం టె ఫురాజముందు శ _శ్రింజవదార్థము నందలి సామర్థ్యమును. న బుద్ధ ఫిలే హి = తెలియయడదు. తా, చ్రసంచము మాయచే సృజింవయిడుచున్నది యని చెప్పి యున్నాము. ఈ మూయను గూర్చి కొంత చెప్పవలసీయున్నది, విచా రించిన దీనికి బ్రహభిన్న మగుస్వరూపమే. "లేదు, సృష్టిని చూచిన మాత్ర, నే ఇది గృహింప్యబడవలనసియున్నది. వదిరోూ యొక కారణము లేక సృష్టి కలుగదు కావునను పరమేశ్వరుండును శ్రి లేకయే కార్య మును చేయనేరండు కావునను స్వరూపభిన్నముగ నీళ_క్రి కల్పింసం బడుచున్నది. ఒక్క పరమేశ్వరుని విషయమే కాదు వీ పదార్థము కాని శకి లేక యే కార్యమును సాధింప నేరదు. వ్రతి స్థలమునందును కార్యములనుబట్టి శక్తులు కల్చింపబడుచునే యున్నవి. అగ్ని తనలో వైవంబడిన పదార్థమును శాల్చుచున్నది, అవ్వుడు “అగ్నికి కాల్చు సాము రము శలదుూో అని మనము వెప్పుచున్నాము, ఎచ్చటను కార మును చూడకున్న శ_క్రి కానవచ్చుట లేదు కదా! ఇళ్లు ప్రస్తుత విష యమునందును -ఆసత్పదార్థమునకు ప్రపంచ నిర్ధాణ సామర్థ్యము కల

150 శ్రీ వేదాంతసంచదళి, ద్వితీయప్రకరణను దనుట కార్యముచేం బెలియవచ్చుచున్నది,. ఈ సామర్థ్యమే మూయ యనంబడుచున్నది. ఇది వా _స్తవస్థితిలో నా సత్పదార్థముకం టె భిన్నము కాకపోయినను భిన్నముగం గల్పింపయడుచున్నది; స్వరూపమే లేని 'దైనను స్వరూసను కలదిగ నెన్నయిడుచున్నది.

అవ. “తత్త్వము లేని పదార్థ 'మొక్క_టి కల దనుట యొట్టుగొ అనిన సమాథా నము బెపుచున్నాండుణాా

న్లో, న సద్వస్తు సతః శకి ర్న హి వహ్నేః స్వశ_క్రితా, సద్విలతణతాయాం తు శిత క్రిం తత్త్వ ముచ్యతామ. 43

వ్యా ఏవం శ శే! కార్యలింగగమ్యుత్వ ముషపాద్య నిస్త త్ర్వ్వరూవతాముపపాలో యతింాన సద్వ స్తితి ఆయమభిస్త్రాయః సద్వస్తునః శ్చిః శ0 పతీ! ఊతానతీ, నతా వర్సతీ. తథాల్వే సతోజభిన్న ల్వేన తచ్చ క్రిత్వాయోగాళల్‌. ఊశ్తాళ్ణే దృష్టాంత మావా--నహి వహ్న్నేరితి. ద్వితీయేఒపి కిం నరవిషాణతుల్యా ఊత సద్విలమణేతి విక ల్బాభిప్రాయేణ పృచ్భలి--నద్విలతు ణేలి, టీ. సద్వన్తు=నత్సదార్థము) సతః = సత్సదార్థమునకు; శిజళక్స్రి న = కానే రదు, వహ్నేః=అగ్నికి స్వశక్తితా జ తనకుం దానే శక్తిగా నుండుటు న హి ఆ లేదు శచా (అగ్ని తనకుం దానే శక్తి కాదు కదా యనుట), శశేః = ఆశక్తి సద్విలతణ శాయాంశతు ౬ సక్పదార్థమునకం టె భిన్న మగునేని తత్త్వం = దాని స్వరూపము, శిం = నీమిగా నుండును! ఉఊభ్యుతామ్‌ = చెప్పంబడుంగాక (శూన్యమే యగును కదా యనుట.

ఆా, స్వరూపము లేని పదార్థ మొక్కటి కల దనుట నిశ్చయ

ముగ నాళ్ళ గేరు కారణమే కాని మాయాస్వరూపనమును గూర్చి విచా రించునప్పు డట్లు తలంప నక్కజ "లేదు, వల యనినష__.లోకమునం గల ప్రతి పదార్థమును స్వద్రూషముగా నైన నస్వద్యూవముగ నైన నుండ వలయునుగదా! ఈమాయ వీనిలో నేది? స్మద్రూప మనినచో నా సత్పడార్థంబునకును. దీనిక్రిని భేద ముంకుటకు వీలు లేదు. నామరూప 'భేదమే కాని స్పత్తకు భేద మెందును లే దనియు లెండవ సత్త యున్న దని వెప్పుటకు వీలు లే దనియు నిదివజకే నిరూపించియున్నాము. ఇట్లు చూచిన, శ_క్రియు శ_క్షిమంతుండు నొక్కటియే యగును. ఇదియు విరుద్ధను. వపదార్థ మైనను దానే తన సామర్థ్యమై యున్నది యను టకు వీలు కలదా? అగ్నికి తద్భిన్నరూపను కల దాహము (శాల్చుట)

మవాభూతవి వేళ ప్రకరణము 5కే శకి యగుచున్నది కాని ఆ యగ్నియే శ్నక్షియగుట లేదు కదా! ఇళ్లు జలమునకును తద్భిన్నరూప మగు ద్రవత్వమే శ_క్రి యగుచున్నది కాని జలమే శ_క్థి యగుట లేదు కదా! కావున శక్టి శక్లిమంతు లకు నవశ్యము "భేద ముండవలయును, గ్‌ శ రెండవ వతము న్శా యింవవలనీవచ్చును, అప్పుడు చెప్పలుడు సత్ప్సదార్థమునకం కొ ఛిన్న మగునది యేమి కావలయును? శ్లో. కూన్యత్వ మితి చే చ్య్చూన్యం మాయాకార్య మి తీరితమ్‌,

చ్యాః తత్రాద్యం వతుమనూద్య దూషయతి..-శూన్యక్వమితి.

టి, [తత్వం అ మాయాస్వరూపను] శూన్యత్వం ణు శూన్యముగ నుండుటయొ, ఇతి వేజ్‌ ఆ అనియెద వేని, “మాయాకార్యం = మాయచే నృజించంబడిన ప్రపంచము, శూన్యం=కూన్య మైనదియే” ఇతి = అని, ఈరితక్‌ ఆ చె్పంబడి న ట్లగును, (ఇది సమ్మ శముకాదు కదా యనుట).

శా, ఇంక నా నెండనవతీము నా శ్ర యించి *మూయ సత్పదార్థ మునకంళె భిన్న మైనదియే” యనిన “మాయ శూన్యరూవమే” యని చెప్పి న ట్లగును, సత్పదార్థమునకం కె న్యతిరి _క్స మైనది శూన్యమే కదా! ఇశ్నై న చ్రపంచము కూడ కూన్యరూపమే కావలనీవచ్చును. “ఇది మాకు సమ్మతమే కదా! యనియెదవేమొ, అట్లు కాదు. మేము (వేదాం తులు ప్రపంచమును శూన్య మనుట లేదు, ప్రపంచము కానవచ్చుట "లే దని వెస్పుట "లేదు, కానవచ్చినను ఇది కల్పిత మని గ్రహింపవలయు నని మాత్రమే చెప్పుచున్నాము. దీని స్వోరూవము శఈుద్ధబ్రహమే యయి యున్నను మజియుక విధముగం జూచుచున్నా రని చెప్పుచున్నాను, ఒకే విధముగ నున్నదానిని మణీయొక విధముగం జూచుట భాఫంతి యనుచున్నాను, సద్రూవుం డగు వరమేశ్వరునకును వనంచమునకును మేము చెప్పెడి భేదము కల్పితమే యని వలుమాలు వివరించి యున్నాము. ఇ ట్లగుటచే నూకు వీని యఖేదమే సమ్ధత మనుటలో వివాదము లేదు కదా! ట్లు సత్పదార్థమునే వ్రవంచమునుగాం జెప్పు మాకు *వ్రవంచము కూన్యము” అనుటలో సమత ముండునా? కావున నీపక్స మెట్లును యుక్తము. కానేరదు, కారణమును శూన్య మని

152. శ్రీ వేధాంతపంచదళ్సి ద్వితీయవ్రకరణము ఇెన్చీ కార్యమును సత్య మనుట సంభవింపదు కడా! కావున మాయా స్వరూప మెట్లును నిర్ణయింసయిడుటకు వీలు కాదు, ఆవ. పర్యవసానమును ఇప్వుచున్నాండు:లా న్లో న శూన్యం వావీ సద్యాదృ క్రాదృకృత్వమి ేష్యుతామ్‌, త్త

• వ్యా శూన్యస్య నామరూాపీ చ తథ్షాచేళ్టీవ్యతాం చిరమిత్య శ్రే త్యర్థః. తస్తా ద్ద్వితీయః వడ! వరిశిష్యత ఇళ్యాహా--న శూన్యమితి. మాయాన్వరూపం సత్తా సత్త్వాభ్యాం నిర్విచనానర్హ మిఠ్యభి ప్రాయః. టీ. (అతః = ఈ కారణమువలన]); ఇవా ఆ ఈ మాయావిమయనునందు యాద్భక్‌ శత్త్వం ఇ ఎట్టి స్వభావము న శూన్యం ఇ శూన్యరూపము శాదో, సల్‌ అసీిచ జన (ద్రూపంబును) నజకాదో, శాద్భక్‌ = అట్టి (నళ్వం=న్వభావము; కల దని;] ఇమ్యతాహ్‌ జ నిశ్చయించంబడుంగాక (ఈమాయ అనిర్వచనీయరూపిణి యనుట) తా, ఈ విధముగ విచారించిన నెట్లు చెప్పుటకును వీలు లేక పోవుటచే నీమాయను అనిర్వచనీయరూవీణి యని మాత్రమే నిర యింపవలయును, అనిర్వచనీయరూపిణి యనలా నిర్ణ యించుటకు వీలు కానిది యనుట, సద్రూపీణి యని కాని అస్మద్రూవీణి యని శాని నిర్ణయించుటకు వీలు కా దని యిదివణశే నిర్ణయించితిమి కడా ! కావున *మూయ స్మద్రూపిణియు కాదు అనద్రూవిణియు కాదూ అని మా శ్ర మే సిద్ధాంతము చనేయవలయును, అవా ,శ్రుతియు సీ విషయమునే వెప్పుచున్నది యనుచుశ్నాండు:ణణా న్లో, నాసదానీన్నో స దాసీ _త్తీదానీం కిం త్వభూ_త్తము, సద్యో గా_త్తమస స్సత్వం న స్వత స్తన్ని మేధనాత్‌. తం వ్యా, అస్మీన్నస్థే శ్వుతిం ప్రమాణయతి...నాసదితి, “కమ అసీ తమసా గూఢ మశ” ఇత్యాది శ్రుతిః ప్రమాణమిత్యర్థః. తర్హి తమ ఆసీదితి కథం స _త్త్వముభ్య లే ఇర్యత అవాాసద్యోగాదితి. కుక ఇత్యత ఆవా---శన్ని షేధనాదితి. టీ శచాపీం=నృష్టికి వూర్వకాలమున, తమః ఇ అజ్ఞానము (మాయ), ఆసత్‌ = ఆనద్రూవమై: న ఆసీత్‌ =ఊండలేదు. సల్‌ జసద్ర్రూపముగాను, న ఆసీత్‌ =ఊండ లేదు. కింతు ఇంక సేమంటే, అభూత్‌ ఐఊండెను. తమస్య = అమాయకు సద్యోగాత్‌ = వత్సచార్థ నంబంధముపలన (దాని నామరూపములును నక్పదార్థమునం టే యారోపింపంబడి యుండుటవలన), సత్వంజకలిమి కలిగినది. తన్ని "షేధనాళత్‌. నే ఇటోన్నద్రూసమును, ని'ష్నే

మవాభూత్రవివేకవ్రకరణము 153 ధనాత్‌ = నిచేధించుటవలన (మాయ స్మద్రూపిణి 'యగుటకు. సీలు 'లే దళుటవలన) స్వతః = స్వాభావికముగ, న జ మాయకు స్వద్యూపత్వము "లేదు

తా. “సృష్టికి బూర్వమున మాయ కలదు గాని యది సద్తూ విణియు కాద అసద్దూపిణియు కాదు” అని “తమ ఆన్నీత్తవమసాగూఢ మే” ఇ “*అనిర్వచనీయక్య మను నంధకారముచేం గప్పంబడిన మాయ సృష్టికి. బూర్వమున నుండెను” అను మొదలగు వాకములచే శ్రుతి చెప్పుచున్నది. మాయకు పరమార్థసత్యత్వము లే దని యిదివజకే నిరూపించియున్నాము, నామరూవము అన్నియు సత్పడార్థమునందే యారోపింపంబడిన వనియు నిరూవించియున్నాము, కావున నీ మాయకు గూడ సత్పదార్థసంబంధమువలననే స్వత్త్వ్వము కలిగినది యని ెలిసికొన వలయును - (అనంగా నీమాయ ప్రపంచమువలెనే పరమేళ్యరుని యం దున్నట్లు కానవచ్చు నదియే కాని వా_స్తవముగ నుండునది కా దనుట) అమ పర్యవసానమును 'ఇెప్పుచు భేదమును సాధించుచున్నాండు-ా న్లో, అత ఏవ ద్వితీయత్వం శూన్యవ న్న హి గణ్యతే, న లోకే వైశ్రతచ్భళ్యో ర్టీవితం లిఖ్యతే పృథక్‌. రే వ్యా ఫలితమాహ-అత వివేతి. యశః స్వతన్ఫ్స త్వం మాయాయా! నాస్తి ఆశః శూన్య స్యేవ మాయాయా అవి ద్వితీయత్వం న గణ్య లేహి శ్రైవాదియతే ఇత్యర్థః. అన్ఫతస్య ద్వితీయత్వానంగీకాశే దృష్టాంతమాహ-ాన లోకే ఇతి. టీ. అకక నీవ = ఈ కారణమువలన'నే శూన్యవత్‌ = శరాన్యమునకువలె (భూయాయాజమాయకు) ద్వితీయత్వంజు బృవాభిన్న స్థితి (మాయ బ్రవ్శామునకు రెండ వది యనుట). న గణ్య లే=గణించంబడదు; లోశే = లోకమునందు, నై తృతచ్భక్ష్యోః = వైఠృ=వై_శుం డను పురుషునకును, తత్‌ = చానియొక్కం: శక్ష్యోంజక క్రికిని జీవితంజ జీవితము (చరిత్రము), వృథక్‌ = వేలు(వేజుగా, న లిఖ్యలే = వ్రాయంబడదు కదాం లా. ఇ ట్లగుటచేతనే (అనిక్వచనీయరూపిణి యగుటచేతన్సే యీ మాయ బ్రహ్హాభిన్న మగు ద్వితీయవదార్థముగ నెన్నంబడుట లేదు, ఎచ్చటను ఛ_క్టిశ_క్రిమంతులకు 'భేవవ్యవహారము లేదు కదా! క్తి మంతునింగూర్చి యేఏి చెప్పంబడునో అదియే శ_క్రినిగార్చియు ెవ్చం బడి న ట్లగుచున్నది; శ_క్రినిగూర్చి యేది వెళ్చంబడునో అదియే క్తి

1డీ శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ద్వితీయప్రశరణను మంతునిలానార్చి వెవ్పంబడి న ట్లగుచున్నది, ఇది సర్వానుభవసిద్ధముః “ల్తిన్లైనం చానే తన శఛ_క్షి కావచ్చు నని యంగీకరించిన న్లైనది. శక్తిశ క్రి మంతులకు భేదమును వెప్పుట లేదు కదా యనియెదవేమొ, అట్లు సంశయింప వలదు, ఇప్పుడు చెప్పినది శకి శక్రిమంతులకు భేదము "లే దని కాదు, ఉన్నను 'భేదముగ పరిగణింపంబడ దని మా త్ర మే, కావున దోష మేమియు లేదు, ఈమాయవలెనే సర్వశక్తులు ననిర్వచ నీయములే, శ_క్రిమంతులకంబ నఖిన్నములే యని ెలిసిఫొనవలయును, ఈకారణమువలన (మాయ ప్రసంచమువలినే లేని దయ్యు నున్నట్లు గానవచ్చుటవలన) నీమాయ యున్నను పరమేశ్వరుని యద్వితీయతర్షకా మునకు భంగము కలుగదు, అవ. ఇపుడు మటియొక ఆమేపమును ఖండించుచు శ క్రి శ క్రీమంతులకు భేవము చరిగజించంబడ దను సిద్ధాంతమును దృఢవటుచుచున్నాండు:- న్లో శవ్వ్యాధిక్యే జీవితం చే ద్వర్థతే తత్ర వృద్ధికృత్‌. / నళక్తికింతు తత్కార్యం యుద్ధకృష్యాదికం తథా 52 సర్వథా శ_క్షిమాత్రస్య న పృథస్ధణనా కచిత్‌ , ే క్రి కార్యం తునై వాస్తే ద్వితీయం శంక్యతే కథమ్‌. 58 వ్యా, నను శక్త్యాధిశ్యే జీవిళాధిక్యం దృళ్య లే. అతః శ శ్షేరవి పృథక్‌ జీవి తత్వమ స్తీతి శంకలే..శశ్య్యాధిక్యేతి. న శ క్రిగ్టీవితవర్ధనే కారణమపితు తత్కార్యం యుదకృష్యాది ఇతి షరిహరతి--శచ్రేతి, దాక్షూంతిశే యమోజయతి..కథీతి. వ్యా, సర్వఖేతి. మాభూచ్భక్త్యా సద్వితీయత్వం సతో౭౬వితు తళ్కాశ్యేణ తదృప ల్యే వేత్యాళంళ్య తస్య తదాసీమసత్తా త్తేనాపి న సద్వితీయత్వ మిత్యావహా ఛి కార్యం త్వితి, టీ. శక్త్యాధిశ్యే = శక్తి అధికమైనపైడు, జీవితం = శ క్రిమంశుని ఛరిత్రము, వర్ధతే = అభివృద్ధి నొందును. (ఇత్సి చేత్‌ = అనియెద వేని వినుము. త శ్ర = అభ్బట వృద్ధికృత్‌ = అభివృద్ధిని కలిగించినది, క్షి! = శక్తి న = కాదు, కింతు = ఇణకనే "మనిన యుద్ధకృ ష్యూదికం-యుద్ధః ఇ యుద్ధము; కృషి = సేద్యము, ఆదికంజమొదలగు నట్టి; తత్కార్యం=దానియొక్క కార్యమే, తథా = అట్టే వ్రశృశ విమయమునందును గ్రసొంపవలయు ననుట; (లోకమునందు వలెనే పరమేశ్వరుని విషయమునందును జగన్ని ర్థాఆశ కిని ఇిన్నముగ గ్రహించుటకు పీలు లే దని భావము). క్వచిత్‌ = ఎచ్చ

మపహాభొతవివేక ప్రకరణము రక్‌

టను సర్వథా = ఎట్లు చూచినను; శక్రిమాత్రన్యజశేవల శక్తిని (కర్యార్థమందు మ్టి)) బృథక్‌ = ప్రల్యేకమున్యు న గణనాల్‌ = గణింపకపోవుటపలన శక్తి శక్తిమంతు లొక్క_టియే; శక్రికార్యం తు = అశక్రివలన కలిగినవని యొలే, న అస్తి వీవ=బొత్తి గే లేదు (నృష్టికపూర్వమున లే దనుట.) ద్వితీయం = సత్సదార్థమునకం టె భిన్న మగువదార్థము కల దని, కథమ్‌ ఆ ఎట్టు, ఛంక్య'తే జ సందేహించయడును! (నిస్సంశయ ముగ కెండవ పదార్థము "లే దనుటు

తా, “ఇట్లు వెప్ప "నేల! శక్టిముంతునికంకె భిన్నముగ శక్రినిం గనూర్చికూడ కొంత వివరిం వచ్చు ననియే తోంచుచున్నది. ఎవ్వనికి శకి యధికముగ నుండునో, వాయ విశేషముగం గొనియాడం బడు చున్నాంయయం. వాని చరిత్ర మిక్కిలి వర్షనీయ మగుచున్నది, అట్టు లేని వారు సామాన్యముగనే యున్నారు. ఈభేదమునకుం గారణము శ్వక్టియే కదా! దీనినిబట్టి చూచిన శ_క్టియంహాడ కొంత ప్రత్యేక చరిత్ర కల దనియే తోంచుచున్నది. పదుగురిలో నధికముగ_ 'నెవ్వం డైన స్తోత్రము చేయయబడెనేని, వానినిగూర్చిన సో త్రమునందలి యధిక భాగమంతయు వాని శ క్రినిగనార్చియే రచింపంబడినది యనవలయును, కావున శక్రిని శ_క్రిమంతునికం టబ భిన్నముగ గ్రుహింపవచ్చును. ౫ అని మయొదవేమొ వినుము.

వి. అభివృద్ధి గానవచ్చినచోట చానీకిం గారణము శక్ర్త్యాధిక్యము కాదు 'చేశశాల సంయోగ సౌశర్యమువలనం గలిగిన తద్విజ్భంభణ మే. శక్సిలో "నెక్కుువ తక్కువలు లేవు, ఊన్న వనుటకును పీలు లేదు ఈ న్యూనాధికభావములు నీ వదార్థమునకుంగాని స్వాభావి శము లనుట నంభవింపదు. త త్తరవివేక (ప్రశరకామున నానందమునుగూర్చి యిట్రి విచా రము జరువంబడియీ యున్నది. అయినను సుఖబో ధార్థమై యిచ్చటంగూాడ శక్తి నాశ్ర, యించి వివారింతము. దానికి న్యూనాధికఖావములు స్వాభావికములే యగునేని, కొందజీయందు అల్బశ_క్రియు మజికొందళకియం దధికశక్లియు నియశయమెై యుండ వలసీవచ్చును. లోకమున నట్లు గానవచ్చుట లేదు. కొంతకాలము శక్తిహీనుం డ్రై యున్నట్లు తోంచినవాంజే యొకానొక సమయమున నిద్భుత కార్యముల నిర్వర్తించు చుండుటయు; సంపూర్ణ శక్రిమంతుండును ఒక్కొక వేళ నిమ్వ్ర్రయోజకం డగుచుందు టయ ్ర,ర్యేత్‌ముగం జూచుచున్నాండు. శక్తికి నల్చాధిక ఫావములే నియతము లగునేని యిట్రి మార్పులం గానరాంగూడదు కదా ! “మనుమ్యశాతియం దిట్టి సందర్భ ములు కానవచ్చినను నితర జాతులయందిట్లు లేదు. మృగజాతి నిత్యముగ మనుమ్య

156 శ్రీ వేదాంతపంచదళ్సి ద్వితీయ వ్రశరణము అాలికంటె శక్రిహీన మయ్యే యున్నది. ఒకవ్వుడును చానియం దాధిక్యము కాన శాలేదు కదా.” ఆఅనియెదవేమొ. అచ్చటను శక్తికి లోవ మేదియంు. లేదు, మనుష్యుని యవయవములవంటి యవయపములు లేక పోవుటచే నా మృగములు మనుష్యుకార్య ములం జేయ లేకున్నవి, అందును నెంతవజకు నవయవ సంయోగ ముండునో, అంత వఅకును కార్యముల నాచరించుచునే యున్నవి. మనుమ్యని వలె నిలువనేర్చి వాస్త్వములవలె ముంగలిపాదముల నుపయోగింపంగల భల్లూకము. అట్టి సామర్థ్యము లేని యితర జంతువులవలె తన కెదునైనవానిని నోటితో కణువ్య బ్రయత్నింజక. చేతితో కొట్టుచున్నది. వ్యాఘ్రము అంశకం టె నల్పమగు నవయవ సంయోగము కలది కావున తనశ శ్రువుతో నిలుపంబడి పోరాడుట లేదు. వానరము ఆ ఛల్లూూకమునకం టె నవయవ్మ్య సంయోగములో _ నధిక మగునది కావున మనుమ్యకార్యములం జాలవఆకు నాచ రించుచున్నది. స్థిరసన్ని వేళశము సరిగాలేదు కావున నే మృగమును మశుమ్యునివలె విషయ గ్రవాణము పరిఫూర్మముగం 'జేయలే కున్నది. కావున నెట్లు చూచినను కారణాంతర ములవలన న్యూ నాధికథావములు దోంచుశు. అంతియీ కాని యే పదార్థమునవై, న నది స్వ్యాభావికము కాదు, పురాకృతకర్యసంస్కారము. దీనికి ముఖ్యకారగాము నీ యే పురుషుండు పుణ్యకర్య పరిపాకమువలన జనించుచున్నాండో, వాండు చక్కని యవ యవ నంయోగము జేశకాలాదుల యానుకూల్యము గలవాండై శన కర్య ఫలమునకుం దగినయట్లు కార్యముల నాచరించును, పౌపకర్శవరిపాకమువలన తదనుభవమునైై. జనన మొందినవాండు అవయవసంయోగమునందేని ేశకాలాద్యానుకూల్యమునం దేని మజియొంచేని విఘ్నము నొంది కార్యముల సాథింప నేర కుండును, లోకులు భ్రాంతు అగుటచే నీ యథార్థతత్వము శెబుంగ లేశ *చాని శక్సి యపరిమితము అని శ 'క్లియం 'దాథిక్యము నారోవీంరురుం శావున నభ్ళిషృద్ధి కారణము (చరిత్రాభివృద్ధి కారణము శక్రికాదు. తద్విజ్బం భణమే. వెన వర్షించిన విధముగ పురాకృతనుకృతవరి పాకమువలన దేశకాలాద్యాను కూల్యము కలిగిన శక్తి తన సామర్థ్యమును యుద్ధాదిరూపములం గొంతవణనైనను సామాన్యులకం టె నధ్గిక్ర మగునట్టు వెల్లడిందం గలుగు 'జేనీ యదియే పురుమునకు స్తోత, .హేశు వగుచున్నది, సంసారమన్ను లై యవిద్యచే తమ స్వస్వరూపమును నోల్పోయిన జీవులకు పరిపూర్ణ సామర్థ్య మెక్కడిది? అది సృష్టికర్త యగు పరమేశ్వరునశీ కాని మజియొక్కనికిం గలుగ చేరదు కదా? అదియే యందజకుంసూడ నున్నశ కి కల్పిత "భేదము నాశ్రయించి “అందణు” అని చెపుటమే కాని ఉన్న తళ్వ మొక్కటియే కదా! ఇ ట్లందతియెడం బరిఫూర్జశ_క్రిమై యున్నను భేదకారణ మగు నవిద్యవే నాచ్చాదింపయడి బహువిధముల న్యూనాధిక భావములతో వ్యవహరించయబడంచున్నది యని తెలినికొనవలయంను కావున నే విధముగ జొచినను శ క్రి శశ్టిమంతులకు భేద

మహోభూతవి వేకవ్రకరణము 15? 'మెన్న-బదుట మొచ్చటను "లేదు. ఇంత యేల! “పర మేశ్వరుండు నర్వశ_క్రియు కుడు” అనుటయు వానిని కొనియాడుటయుం గూడ వాని వలన కలిగిన సృష్టి కార్యమును బట్టియే. విచారించిన వానియం దున్న శక్తికి నాధిక్యమును లేదు. మన శక్తికి నల్ప త్వమును లేదు. భేదము లన్నియు. నుపాధికృతములే కాని స్వాభావికములు కావు కావున శక్తికి నెట్టును వ్ర, ల్యేక చర్శిత్ర సంభవించదు. ఈవిధముగ నెట్లు చూచినను శ క్షికి ప్ర ల్యేక వ్యవహారము 'లేకపోవుటచే శక్తి మంతులకు భేద మున్నను శ శ్రి వేలున పరిగణింపంబడదు. శ క్షిమంతు. డెక్కండుః శక్తి మళియొక్కటి యని చెన్వుటకు నెట్టుకు వీలంలేదు. కావున మాయకును వరమేశ్వ రునకును భేడ మున్నట్లు కానవచ్చుటయే కాని నిజముగ "లేదు “ఇ లై నను మాయా శార్యమగు ప్రవంచమునకును వానికిని భేద ముండవచ్చుకశదా” అనియెద వేమొం సృష్టికియూర్వమున నీ ప్రపంచమే లేదు కచా! కలిగిన పదవ మైనను భేదము రావచ్చు ననుటకును వీలు లేదు. ఒకవ్వుడు లేనిది యాకస్మికముగ. నెట్లు వచ్చును? మణజియు 'చేండిమికల యగ్నికి శీత గుణ మెప్పటికిని కలుగనట్టు అద్వితీయుం డగువానికి సద్వితీ యత్వ మెట్లు కలుగును! కావునం బరమేశ్వరునికంటె. భిన్న మగు పదార్థ మున్నది యనుటశే పీలులేదు. మణియం సృషికిం బూర్వమున నున్న స్థితినిార్చియే మాటలాడు చున్నాము, కావున నీ ప్రశ్నమునకు ( సృష్టికి బిదహై న ద్వైతము కలదాశి యను 'ప్రశ్నమునకు నవకాళశమే లేదు కావున సృష్టికి బూర్వమున శక్తియుక్తుం డైనను శక్తి యనిర్వచనీయ మగుట వేం బర మేశ్వరు డద్వితీయుంజే, అవ. “అగునుగాక, ఈ శక్లి వరమేశ్వరునియం దంశట నున్నదా! లేక యొక స్థలమునందు మాత్ర మే యున్నా మొదటి. పత్తోీము నంగీకరించిన ముకక్తులు శుద్ధ బ్రవ్వారూపు లగుదు రనుటకు పీలు లేదు, కెండవవాని నంగీకరించినం బరమేశ్వరునకు నవయవములం జెచ్పవలయంుకు.. ఆది మోకు సమ్తరము శాదు* అనిన సమాధానముం జెచ్వ్చవాండై సదృష్రాంతముగ స్వసిద్ధాంతమును "చెలుచున్నాందు:లా న్లో. న కృత్స్న బ్రహూవృ్తిః సొ శ్రి: కింల్వేక దేశభాక్‌, ఘటక_క్లి ర్యథా భూమౌ న్నిగ్ధమృద్యేవ వ ర్తతే. ర్‌ వ్యా, నను సచ్భక్రిః సతి సర్వత్ర వర్తలే? ఉృాత్రెకదేశే?! నాద్యః. ముక్తో ప్రావ్యబ్రవాభావప్రనంగాత్‌ , న ద్వితీయః. నిరంశల్వేన విరోధిత్వాత్‌ . ఇత్యాళంక్యా చ్యానంగీకారాల్‌ ద్వితీయే జరిహారో వత్యుతే ఇత్యభిప్త్రాయేణాహ-న కృల్సేష్నతిం చీకచేళవృత్తా దృష్టాంతమాహం--ఘటేతి,

158 ఛ్రీ, వేదాంతపంచదశి, ద్వితీయ వ్రశరణము టీ, ఘట 1 = కండ యగుళక్రి భూమా = భూమిలో. (నర్వవిధము లగు మృ త్తికలలో) స్నిగ్ధమ్భది నీవ = బంకమట్టియం దే యథా=ఎట్లు, వ ర్తలే=ఊన్న దో [(ఠథా ఇ అట్టు సా= అ, శకి? = మాయాశక్రి శృత్స తెబ్రవావృ త్తిి-కృత్చ, ష్న=పరి ఫార్షమైన బా జు వరబ్రహమునందు (వర్మబృవమున నంతటను అనుటు) వృత్తిః = ఉండునది, నజకాదు, కింతు=ళంక నే మనిన, వక ేశభాక్‌ -వకబేశ=కొంతభాగమును మార్రమే; భాక్‌ = పొందునది తా, ఈ విధముగ ననిర్వచనీయరూపిణియై యశఖిన్న యయ్యే వరమేశ గ్టరునియందు నిలచియున్న మాయాళ_క్రి వానియం దొళ యల్బ భాగమున మాత్రమే యున్నది. భూమి యంతయు మృత్తికయే- యైనను యం దొక విధ మగు మృ _త్తకయందు (బంకమంటియందు) మా త్ర మే కుండను గలిగించు సామర్ధ్య మున్నట్లు ఆ పరమేశ్వరుని యందును ఒక్క ఖెగమునందు మా శ్ర మే వ్రసంచరూవషముగ విజృం ఛింపంగల యా మాయాశ క్రి శలదుం వి. పరమేశ్వరునియం దంతటను ఈళ క్షి కలదనుట శ్రుతికిని యు క్రికిని సరిపడదు, శ్రురులు వీకాంశమునందుమా త, మే మూయ కల దనును ఆవి : సమౌనార్థము లగు స్మ లరులతో 6 గూడ దిగువ నుదాహరింపం బడును. యుక్తి యన్ననో---పరమేళ్వరుని యం దంతటను శ '_శ్రియున్నయొడల నాళక్తి ప్రషంచాకారముతో పరిణమించినవ్వుడు ఆ పరమేశ్వరునియం దంశటను ప్రవంచాధ్యాసము. కలుగును. అన్వుడు వెదకుటకుం గాని గ్రహించుటకం గాని అక్క గా నిర్ణ యించుటకు: గాని వరమేశ్వరుండు ప్రల్యేక ముగ నుండండు. ఇ ట్లుండకున్న ము్షియే సంళవింపదుః వరమార్థస్థితి యొ ట్లున్నను సర్వము కల్పితమాత్ర,మే మైనను రమేశ్వర రూపమును బ్ర, త్యేకముగ గ్రహించుటకు వీలు లేక పోవుటచే ముక్రియే లేకపోవును. మానమునందుం గాని సుషు . వీయందు6 గాని సమాధియందుంగాని శుద్ధా త్యనుభవము కలుగుటశే. వీలు లేకపోవునుం ప్రపంచాఖావ రూవము లగు సమాధ్యాదులే 'లేకపోవును. కావున మాయ పర మేశ్వరునియందు సమ గ్రముగ "లేదు, వీకబేశమునందు మ్మాక్రమే కలదు అవ, మాయ పరమేశ్వరునియం ేకభాగమున మాత్రమే యున్నది యనుటకును మాయ నతిక్రమించియు శుద్ధవర మేశ్వరుం డున్నాం డనుటకును ట్రమాకాములం జూపు చున్నాందు:ాలా న్లో పాదోఒస్య సర్వా భూతాని త్రీపా దృస్తి స్వయంవ్రభః ల్త 'ల్యేక దేశవృ _త్తిత్వం మాయాయా వదతి శ్రుతిః, ర్‌ఫ్‌

మహాభూతవి వేక ప్రకరణము 150 న! భీ శః విష్టథ్యాహ మిదం కృత్చ వ మేకాంశేన స్ట్‌ జగత్‌ ; ఇతి కృష్ణోఒర్హునా యాహ జగత స్హే 6% చేశళామ్‌. 56 లిషా'జ్లి ్‌్‌ చ న్‌ మ! స భూమిం విళ్వతో వృత్వా హ్యాత్యతివ ద్దాంగులమ్‌, ద జ ర వికారావర్షి చాత్ర్తాస్తి శ్రుతిసూ త్ర కృతో ర చః, ర్‌? చాస్ట శ ్తేలేకచేళశవృ త్తిల్వే ప్రమాణమాహం--పాదో2.స్యేలి, ళా ళం గ్‌ | న శీవలం శ్రుతిలేవ స్మృతి రవ్య స్తీత్యావా=--విష్ట భ్యేతి, య ఇదానీం నిర్ధాయస్య రూవనసద్భావే ప్రమాామావాాన భూమిమితి. విశారా వి చే, వర్తిద కథా స్థితిమా హాతి...-స్ఫూక,కారవచన మిత్యర్థఃం టీ. “అస్య = ఈ వరమేశ్వరునియొక్కః పాద = పాతికభాగమేః నర్వా భూళాని = సమస్తభూతములు వై యున్నవి; స్వయం ప్రభః = స్వప్రకాళశస్వరూఫుం డగు శుద్ధి పరమేళశ్వరుందు, త్రిపాత్‌ = ముప్పాతికభాగము; అప్తీ ఆ కలండు” ఇతి ఆ ఆనీ, క్రుతిఃణ కుతి, మాయాయా!జమాయకు; నీక చేశవృ త్తిత్వం-వీక దేశజ=వర మేళ్వ రునియొక్క భాగమున, వృ త్తిత్వంజఉండుటను;, (మాయ వరమేశ్వరుని యం దొక్క భాగమున మాత్రమే యున్న దని; అఆవా=వెప్తుచున్నది. ““అవా౦జనేను (కృష్ణుండు)? ఇదంజర* కృత్సన్నం=సమ స్తమెన, జగల్‌ = ప్రపంచమును నీకాంళీన = ఒక్క భాగ ముతో, విష్టభ్యజ గృహించి (వ్యాపీంచిి; స్థిఈః == ఉన్నాను, ఇతి ఆ అని, శృష్ణ శ్రీ, కృష్ణుండు; జగతః=ప్రవంచముయొక్కం, నీకచేశతాం తు = వీకభాగస్థితి నై లే (ప్రపం చము వరమేశ్వరుని యం దొక్కస్థలమున'నే యున్నది యనటను, అహా జ వెప్పెను. “నకఐఆ పరమేశ్వరుండు; భూమిం ఇ (ఇది యువలతుణము భూమ్యాదిసర్వప్రపంచ మును, విశ్వతఃజసంపూర్మ్మ ముగ, వృత్వాజఆవరించి, దశాంగులమ్‌=దశాంగుల పరిమాణము (అధిక పరిమాణ మనుట.)కలుగునట్టుగా? అత్యతిన్టల్‌: =అతికృమించియుండెకు. వికారా వర్షి-వికారజ ప్రపంచవికారములయందు: అవ్నర్తి చ=డండకుండంగాను, అత్యతిష్టత్‌ ఇ అతి క్క మించి (సర్వప్రవంచము నతి క్రమించ్సియుల డెను. “కృతి=ఐఅని అ శ్ర నాఈవిమయ మునందు, శ్రుతిస్నూత్రకృతోః = వేదముయొక్కయు.. సూత్రకారునియొక్క[ు, వఛ$=వాక్యము, అ స్తీ=కలదు. (ఇందు “జభూమిం” అనునది శ్రుతి యనియు, *వికా రానర్తీిచ” అనునది సూ త మనియు తెలిసికొనవలయంను, “నికారావల్రి చ తథాహి జ రలు ఎ ం స్థితి మావా. బ్రహ్మసూత్రార్థచంద్కిక రకంగా అవ “ఈ శ్రుతుల కళ్ళిప్తాయ మేమి?! అవయవ హీనుం డగు పరమేశ్వరునరు నవయవములు కలవా?” యనిన సమాధానము చెస్పుచున్నాండు:---

160 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, ద్వితియ ప్రకరణము శ్లో ॥ నిరం శేఒవ్యంళ మారోప్య కృ క్సే షఒంశే "వేతి సృచ్ళతః, దద్భాసు రొదూూత్తరం బ్రూతే శ్రుతిః శోతృహితైపిణీ. 58 వ్యా తరి నిరంళల్వే విరోధ ఇత్యస్య8 ఈః పరివార ఇత్యాశంక్య వా న్తవన నిరంశళావగమాన్న _ విరోథ ఇత్యభిప్రాయేణోదావ్భాత శు,శ్యభిప్త్రాయమావాలా నిరంశేఒపీతి. టీ. నిరంశే ఆపి = పరమేశ్వరుండు పరమార్థస్థితిలో నంశములు లేనిచాండై నను ఆయనయందు, అంశం జ అంశమును, ఆరోష్య ఇ కల్పించి “ృళత్సే్నే ఐ పరమేశ్వ రునియం దంశటను మాయ కలదా? అంశే వా = పరమేశ్వరునియం దొక భాగమున మాత్రమే యామాయ యున్నదా?” ఇతి = అన్వి సృచ్భతః = స్వభా9ంతి ననునరిరొన్ని ప్రశ్నించు. శివ్యునకు, ఫ్రోతృహితై షిణీ-ల్రోక్ళ = వినువానియొక్క,. హీర = లాభ మును) నీషిణీ=కోరునట్టి, శ్రుతిః = వేదము, తద్భామయా = తల్‌ ఆ శిమ్యునియొక్క, భామయా = భాషతో (వాని భ్రాంతి ననుసరించి యనుట); ఊత్తరం = ఊత్తరమును, లూ, లే=ఐచెప్పుచున్నదిం వ్యవవోరస్థితిలో "కట్టు ఇెస్పినను పారమార్థికస్థితికి భంగము కలుగదు శదొ యనుట).

శా, ఈ శ్రుతిస్మ ఫ్రతి సూత్రములు పరమేశ్వరునకు నవయవము లను స్థాపించుచున్నవి యని తలంపనలదు.స్వయముగనే తమలో ్రథాన భూతము లగు నద్వితీయ శ్రుతులకు విరోధము సంపాదించుచున్నవి యని భ్రాంతి నొందవలదు, భేదశ్రుతులను వమ్రథానముగ నై కొన్నను అనువాదరూవనులై నిలుచును గాని యఖేద శ్రుతు లట్లు నిలువవు కదా! కావున నభేద శ్రుతులే గత్యంతరము లేకపోవుటచేం ్రాథా న్యము నొందవలనీయున్నవి, అవయవములు కలెగనేని స్వగత భేదము కలుగు నని యిదివజుశే చెప్పితిమి కదా, కావున నే వాకర్థములకుంగాని యేసూ 'త్రములకుంగాని 'భేదమునం దాత్పర్య ముండదు,

వ. కావున వై శ్రుత్యాదుల యళిప్రాయమునుగూర్చి. కొంత విచారింపవలసి యున్నది. పరమార్ధ్థస్థితిలోం బర మేశ్వరుండు నీకరూఫుండే మైనను ఆయనయందు వ్యావ వోరికముగ సర్వము నుండవచ్చు నని యిదివజణ3ే వివరించియున్నాము. శిమ్యుల యఖి "ప్రాయము నాాశ్రయించిమే శ్రుతి ళోధింవ నుషక్రమించు ననియు నిరూపించి యున్నాము; “స 'జేవ సోమ్మ్యేద మగ ఆసీత్‌” అకు శ్రుత్యర్థమును విచారించున ప్పుడు అందు కాలవ్యవస్థశుగూర్చి చెప్పంజడుట యొల్లం గాలవాననాయు క్త డగు శిష్యునిం

మహ+భూతవిేక వ్రశరణము 161 గూర్చియె యని నిర్ణయించి యున్నాము. ఇట్లే యిచ్చటంాడ నవయవసంస్కార యుక్తుం డగు శిమ్యునింార్చియే యిట్లు చెచ్వుచున్నది యని తెలిసికొనవలయును. పర 'మేళశ్వరుని యథార్థ ఫి మయెలుంగ లేక ('ప్రపంచనునం 'బ్రుతిపదార్థమునందును శానవచ్చు నవయవములపంటి యవయవములు పరమేశ్వరునకు గూడ నుండవలయు నని నిశ్చ యించి యా నిశ్చయముచే “ఈ మాయ సర్వావయవయుక్తుం డై సంవూర్జుం దగు పరమేశ్వరుని యం దంతట నున్నదా! లేక యొక్క యవయవమున మాత్రమే యున్నదా! అని వ్రశ్నించినవానిని హూర్చి “వరమేశ్వరునకు నవయవములే లేవు” అనిన నంతమ్మాత్రమున వాని భాంతి తోలంగ దని తలంచి; వేదము శ్రమశ్రమముగ వానిని బరమార్థములోనిక్షిం చెచ్చునదిమై యారంభంబున వాని ప్రశ్నకు ననుకూలముగం బర మేశ్వరునియందు కల్పితావయనముల నంగీకరించి యుత్తరము భెన్పినది. ఇళ్లే చాని ననుసరించిన స్థృతులును సూత్రములంను గూడ చెప్పుచున్నవి. “వరమేళ్వరుని యం దంతటను మాయ యంండుటకు వీలులేదు” ఆను విషయమును సాధించు యు_క్లియు నిట్టి యభిప్రాయముతో చే ప్రవర్తించినది కావున సర్వమును భా9ంతికల్పిత మే. వర 'మేశ్వరునియం 'జేదియు "లే దని నిర్ణయించుకొనవలయును. భా్రంతిచే సర్వమును కల దనియు నిర్ధారణ చేసశొనవలయును. భాంతి 'లేనవుడు సర్వమును పర మేళ్వరుండే; ఉఊన్నవ్వుడు ఆయనయందు అనిర్వచనీయ మగు మాయాళ క్షి యొక యంశమున నుండి వానియందు అకాశాదినామరూపముల నారోపీంచుచు నా యంశములోం. గొంత భానముకు స్వాధీనము చేసికొని సంసారము ననుభవింపం జేయుచున్నది ఇదియే సిద్ధాంత సంగృృవాము,

ఆవ ఇట్టు శక్తి వ్యాముల సద్భావమును వారి కల్పిశసంబంధమును నిరూపించి నృషిప్రశారమును 'తెలుపుచున్నాండు:లా

న్లో, స్పత్తత్వ మ్మాశ్శితా శకి కల్చయే త్పతి విక్రియాః, వర్షా భిత్తిగతా భిత్తా చిత్రం నానావిధం యథా, రఫి

వ్యా యదర్థం శహణి మాయా నమర్గి తా తదిదాసీమావా---సర్హత్వమితి. విక్రియా వివిధ'ల్వేన శ్రియంత ఇతి విక్రియాః శార్యవిశేమో ఇత్యర్థః. తత్ర దృష్పైంత మాహ---వర్హా ఇతి, వర్షా రక్తవీతాదయః ధాతువిశేషా?

టీ. ఇిత్తిగతాః = నోడయందున్న; వర్షాః=వర్ర ములు, భిత్తై = ఆనోడయందు నానావిధం = నానావిధములైన) చిత్కంజబొమృలను; యథా జ ఎట్లు కల్పయేీత్‌ గ్‌ కల్పించునో, (శథా=అట్లు] స్త్తత్వం జా సత్స దార్థమును అశ్రతా జా ఆశ్రయించిన ఛక్రి=శ క్రి (మూయాళ క్రి సతి=ఆ సత్పదార్థమునందు; విక్రియాః = బహువిధములైన కార్యములను, కల్పయేల్‌ = కల్పించునుం

వేదాంతలా] 1

102 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, ద్వితీయప్రశరణము ళా, వైన వర్ణించిన విధముగం బర మేశ్వరునియందు నిలిచి యున్న వాయ వానియందు బహునికారములం. గల్పించుచున్నది, గోడవై వర్ణములు మాత్రమే వ్రాయయంుడినను * అవి సన్ని వేశ భేదము లచే బవూువిభధము లగు చి త్ర ములను కలిగించుదచుండుటం బ్ర త్యతుముగం జూచుభున్నాము కచా! విచారించినచో చిత్తరువులు వర్షములకంక ఛిన్నములు కానట్లును ఆవర్శములయొక్క_ పరిణామములే యొనట్లును ఈ చవంచంబును మాయకంశ₹ భిన్నము కాదు, మాయాపరిణామ రూపము కూడ నై యున్నది. మజీయు నెన్ని చిత్రము లున్నను వాని వలన గోడయొక్క_ స్థితికి నెట్టి మార్చును "లేనట్లు ఎన్ని వికారవ లున్నను బర మేశ్వరునకు నెట్టి మార్చును "లేదు, అవ, ఇట్లు ప్రవంచ ెహేతుస్వరూవములను సామాన్యముగ వివరించి ప్రత్యేక ముగ విఫాగించువాండై మొట్టమొదట అకాశమును నిరూపించుచున్నా6డు;-. న్లో 6 ఆద్యో వికార ఆకాశః సోఒవకాళస్వరూపవా౯్‌, ఆకాశోఒ న్వీతి స _త్తత్వ మాకాశేఒప్యనుగచ్చతి. 60 వకస్వభావం సత్తత్వ వూాకాశో ద్విస్వభావకపి నావకాళ స్పతి వోోమ్ని స వైషపోజఒవి ద్వ్సోయం స్థితమ్‌. 61 వ్యా, తత్ర, ప్రథమం శార్యవిశేమం దర్శయతి.--అఆద్య ఇతి. సత్స్వరూవ మావా---సోచఒవకాళ ఇతి. ఆకాళన్య వాకార్య ల్వే ఊఉకుతుమావా--అకాళ ఇలి* ఈత; కిమిత్యత ఆఅవా..వశళేలి, ఊ క్తమర్థం విశదయతి, నావకాళ ఇతి. సతి సద్వస్తున్యవకాళో నాస్తి కింతు సత్స్వఖావ వీక నీవ ఆకాశే తు సత్స్వభావళ్చ, వీపోఒబ్యవకాశస్వభావనో౭పీతి ద్వయం స్థం. ఏీద్యత ఇత్యర్థః టీ. ఆద్యః = మొట్టమొదటి చైను విశారః = వికారము, అకాళః=అకాళమే, నజాఅద్వి అవకాశ స్వరూపవాక్‌ - ఇ అవకాశమే (ఎడ మే) స్వరూవమునగ కలది.(నర్వ భూతములును సర్వ జంతువులు నెందు నిలిచియున్నవో యదియే యాకాళ మనుట). “ఆకాశ; అస్తి = “ఆకాశము కలదు ఇతి = అని, అకాళశేఒపి = ఆకాశము నందును; సత్తత్వం = నత్సదార్థము, అనుగచ్భతి=అనునరించుచున్నది. (“కలదు” అని వ్యవహరించంబడునది నత్పదార్థ మగు కలిమిమే (థఛావమే) కదా యనుట). నత్తత్వంజ సర్పచదార్థము, వశస్వభావః=కలిమి యశు నొక్కటియే స్వభౌావముగ కలది. అకాశం ద్యిస్వభావః= రెండు స్వభావములు (కలిమియుు నవకాశంబు ననుట) కలది. సతిజసత్స

మహభూతవివేశ చ్రకరణము 168 దార్థమున 9దుు అవకాళః అ అవకాళము (ఎడము న = లేదు (సక్సదార్థము దట్ట మైనది యనుట). వ్యోమ్ని జ=అకాశమున నన్నను;, స చ=లఆి కలిమియు (ఇది సత్పదార్థ్‌ న్వథావము). వీవః అపీ జ ఈయపకాళంబును (ఇది యాకాళ స్వభావము). ద్వయంజ ఈ శెందును; స్థితమ్‌ = ఊన్నవి. (ోదయం” అను పదము రెండు పదార్థముల యొక్క సమూవామునందు వర్తించుటవే నా సమూాహమునే ప్రధానముగం కొని స్థితళబ్బము నీకపవచనమునం ట్రయోగింపంబడెకు లె

తా. అట్లు మాయవచేం గల్పింపబడుచున్న వికారములలో మొట్ట “మొదటిది యాకాశము. దానికి ఎడమే స్వరూపము, అది వాయువు “మొదలగు తక్కిన భూతములకును భశనార్మము లగు సర్వజంతువు లకు నునిక్రిప సై యున్నది, అది వైన నెచ్చట యున్నది, కానవచ్చు చున్నది యని తలంచుట ్రమ. మన మందణము నాకాశమునందే యున్నాము, ఏ ట్లనిన___వాయును సర్వవ్యాపక మై మనచుట్టు నున్నది యని యందలు నెలుంగుదురు,. తాళవృంతముల విసరునస్పుడు ఆ వాయువే చలించి మనకు స్పర్శసుఖమును కలిగించుచున్నది యనుట సర్వజనవిదితము, ఒక పదార్థ మున్నచోట మజియొక పదార్థ ముండు టకు వీలు లే దననుటయు వ్రశ్యవసిద్ధమే. కావున మన మే స్థలమున నుందుమో, అచ్చట వాయు వుండుటకు వీలు లేదు, అది తొలంగి మనచుట్టు మాత్రమే యుండవలయును. గాని మన మున్నచోటనే యుండుటకు వీలులేమకదా ! కావున నాగాలి యెచ్చటికి* తొలంగినదో మన మెచ్చట దానిచే నావృతుల మై యున్నామో ఆ యొడమే యాకాశము,

వి. ఈ అకాళశమునకు శెండు స్వభెపములు కలవు, అవకాళము దానికి స్వరూప మని యిప్వుజే వివరించితిమి. శెండన స్వరూపము సత్పదార్థము. ఇదియు వ్యవవోరము వలననే తెలియవచ్చుచున్నది. “ఆకాశము కలదు” అని లోకమున వ్యవహారము కలదు కదా! ఇచ్చట నాకాశశబ్దము నవకాశముచే చెప్పంబడుచున్నది; కలదు అను వదముచే కలిమి చెప్పంబడు చున్నది. వాస్తవస్థితిలో. నీ కలిమి యాకాళ ధర్మము కాకున్నను భాాంతిచే నట్లు భావింపబడుచున్నదికచా! కలిమియే సత్పదార మని యిదివజశే తెలిపి యున్నాము, కావున నది యాకాశ ధర్మ ము కా దకుటలో వివాద మేమియు లేదు, "కావున నీ విధమున విచారించినచో భ్రాంతి నాశ్రయించి చూచిన నాకాశమున వవ శాశంబును కలిమియు నను ౭0డు ధర్శ ములు గానవచ్చుచున్నవిం సర్వమునకును

1164 శ్రీ వేడాంతప్రచదళి, ద్వితీయ వ్రకరణము భా0ింతియే మూల మనియు భ్ర్రంతి "లేకున్న "జీదియు "లే దనియు వలుమాంఏే వివరించి యున్నాము. శావున సత్సచార్థము మీకస్వభావమః. అకాశము ద్విస్వభౌవము అవ ఈ విషయమునే నుజియొక విధముగ గూడ నమర్ధించుచున్నాండు:--- న్లో, యద్వా ప్రతిధ్వని ర్వ్య్యోమ్నో నగుణో నాసౌస తీక్ష్యులే, వ్యోమ్ని చా సద్ధ్వనీ తేన స చేకం ద్విగుణం వియత్‌ . 68 వ్యా, సదాకాశయో లేకద్విస్వభావత్వం వ్రశారాంకరేణ వ్యు త్వాదయతి--- యచద్వేతి. ప్రతిధ్వనిరో్యు మ్నోగుణ ఇత్యుపపాదిత మధస్తాత్‌, అసౌ వ్రతిధ్వనిః నద్వస్తుని చేక్యులే నోపలభ్య రే. వ్యోమ్న్‌ తు సద్ధ్వనీ సచ్ళట్దై ఉభావప్యుపలభ్యే లే. "కేన కారణేన సచేకస్వభావం; వియళ్‌. ద్విగుణం ద్విస్వథావకమిత్యర్థః. టీ. యద్వా ఇ అట్టుగాక పోయినను, 'ప్రతిధ్వనిః = ప్రతిధ్వని, వ్యోమ్న॥ = అకాశముయొక్క, గుణఃజగుణము, అసౌ=ఖఇది, సతి=సక్సదార్థమునందు, న ఈతక్ష్య లేజు కానంబడదు. వ్యోమ్ని ఇ అకాశమునందు, సద్ధ్వనీ=స_త్రయును శబ్దంబును అను ద్వ్వౌజ శిండు గుణంబులు కలవు, తేన=అకారణమువలన, సత్‌ = సత్సదార్థము; వీకం = వీక స్వభావము కలది, వియల్‌ = ఆకాళము, ద్విగుణం ఇ రెండు గుణములు కలది కా. మజీయొక విధముగం గూడ వై విషయమును సాధింప వచ్చును. సృష్ట్యాదియం దున్న సత్పదార్థను వకస్వభావము కలది యనియు మొట్టమొదట సృజింపంబడిన యానకాశళము రెండు గుణములు కలది యనియు నిరూపింవ నచ్చును. ఆకాశమునందు చతిథ్వని కల దని యిదివజకే నిరూపించి యున్నాము. వాయ్యాదిభూతములనుండి యవకాశస్వరూప మగు నాకాళమును విభాగింప లేకున్నను వ్రతిధ్వనికి నాభార మను కారణమును బట్టి విభాగింపవచ్చును. వతిథ్వని యితర భూతములయందు. కలుగ నేర దని యిదివజకే యు_క్రియు_క్షముగ సవిస్తరముగ నిర్ణయించి యున్నాము, “ఉన్నది” యను వ్యవహార ముచేం గలిమి యాశాశమునం గల దనుట నిర్వివాదమే కడా ! కావున నాకాశమునందు ప్రతిధ్వని యొక్కటియు కలిమి యొక్కటియు రెండు ధర్మములు కలవు. సత్పదార్థమున నీ ప్రతిధ్వని 'లేకపోవ్రటచే నొక్క ధర్మ మే, కావున నీ విధముగ నేకరూవ మై నిర్వికార మై యున్న సత్పదార్థమునండు వాయ ద్విగుణ మగు నాకాశమును కల్పించినది యని ెలిసిఫొానవలయున్ను,

మహాభూతవి వేళ వ్రకరణము 165 అవ “ఇట్రైన సత్సదార్థమే ప్రథాన మగుటచే దానికి నాకాళము ఛర్యమై యుండవలయును, లోకమున నట్లు లేదు, కలిమి యాశాళమునశే ధర్మముగం గావవచ్చు చున్నది. ఇ ట్లగుటకుం శారణ మేమి యనిన సమాధానము. జెప్పుచున్నాండు:=ల న్లో యా శ_ష్టి కల్చ్పయే దోమ సా సదో్య్యోమ్నోో రఖిన్న తాం, ఆపాద్యు ధర్మధర్మి తం వ్యత్యయే నావకల్చయేత్‌ . 68 సతో వోస్టమత్వే వమావన్నం౦ వోసోన్ను స్పత్తాం తు లౌకికా శార్కికా వ్యావగచ్చంతి మవూయాయా ఉచిశంహీ తత్‌. 64 య ద్యథా వ _ర్తతే తస్య తథాత్వం భాతి మానత్క అన్య థాత్వం శ్ర, మే ణేతి న్యా యోఒయం సార్వలౌకికః 65 వ్యా నన్వాకాశస్య సద్భ్రవాకార్య ల్వే అశాళస్య సశ్తేతి నళ అకాళధర్మ తా కుతః ప్రతిభాతీత్యాశంక్యాహ-ాయా శ క్రితి. యా మూయా సద్వస్తుని ఆకా శం కల్చ్పయతి సా ప్రథమతః సద్యో మో్నై రభేదం కల్పయిత్వా వళ్ళా శద్ధర్య ధర్మ్మి భావం వైపరీత్యేన కల్పయతి. అత అకాళస్య సశ్తేతి ఫభానముపవద్యత ఇత్యర్థః వ్యా, మాయయా 'వై పరీశ్యం కథం శృతమిత్యాళశంక్యావాలాసత ఇతి, వస్తు తత్త్వవిచాశే శ్రీయమాణే మృదో భటరూవత్వమిప సతో వో్యోమక్వమాపన్న౦ సద్వ స్తునః అకాశరూవత్వం ప్రా స్తం లౌకికాః ప్రాణినః శాస్త్రము మధ్యే తార్కి కాశ్చ తె వపరీ ల్యేన వో్యోమ్నో గగనస్య థధర్మిణః సత్తాం స్మద్రూపధర్మజాతిం ఇావగచ్శంతి జానంతి. నను అన్యస్యాన్యధా ప్రతీతి రనుపపన్నే త్యాశంక్యాహ---మాయాయా ఇతి, శద్వివరీతదర్శన "ెహేతుత్వం మాయాయా యుక్త మిత్యర్థఃం వ్యా మాయాయా విపరీర ప్రతీతిాతుత్వం లౌకిక న్యాయ ప్రదర్శ'నేన స్పష్టీ కరోతి.._యద్య భీతి. యచ్భుక్త్యాతి యథా యేన శుక్తికాది రూపేణ వర్తలే స్య తథాత్వం శుక్త్యాదిరూవత్వం ప్రమాణతః న్ఫురతి, అన్యధాత్వం రజతాదిరూవత్వం తద్భ)మేణ భ్రాంశ్యా వ్రతిభాతీత్యయం న్యాయః సర్వలోక ప్రసిద్ధ ఇత్యర్థః టీయాజువీ, శక్తిః! = మాయాళక్తిః వ్యోమ = అకాశమును, కల్పయేల్‌ ఆ కల్పించుచున్నదో, సా ఇ అదియే, సదోర్యో మ్మో! ఇ నత్సదార్థమునకు నా కాశమునకు, అభిన్న తాకు = ఆభేదమును (విభాగించి తెలిసికొనుటకు వీలులేని స్థితిని, అపాద్య ౨ కలిగించి ధర్మ ధర్మి త్వంజధర్శ థర్మి భాపమును (సశుదార్థము ప్రథానముగాను (ఇదియీ థర్మి కే ఆకాశము గుణముణాను, (ఇదియే ధర్మ ము] ఉండుటను, వ్యత్యయీన ణః విపరీత ముగ (ఆకాశము ప్రధానముగానుు సర్పదార్థము గుణముగాను); అవకల్పయేల్‌ అ

16 శ్రీ వేదొంతపంఛదక్కే ద్వీతీయ ప్రకరణము కల్పించును. తతః = ఆకారణమువలన, (సత॥నత్పచదార్థమునుండి) అపన్నంజమ్భ శ్లిక నుండి భుటమువలె బరమార్థ స్థితిలో జనించిన (మాయాసహిత నక్పదార్థమునకు మాయా జరిణామమువలన పరిణామము నంగీకరించి యిట్లు వ్యాఖ్యానమున ఇెచ్పయిడెను. “రష్టావునుండి సర్పమువలోో నను నుషమానము మిగుల యు క్రియు క్తముగ నుండును. వ్యోమక్వం తుజఆకాశత్వము (ఆకాశరూవము) నె లే లౌకికాః=శాస్తముల పొంళం బోని సామాన్యులను; ఆార్కి-కా8 చ జ వై శేషికళాన్త్యమును నిర్మించిన తొర్కికులును, వ్యోమ్న $=అకాశమునకుం గల, సత్తాం జ సత్తారూపగుణమునుగ (ఊనికి యను గుణము నుగ) అవగచ్భంతి జ తెలిసికొనుచున్నారు. (నిళ్చయించుచున్నా రనుట). తత్‌ =ఆది (ఈవిపరీశక్ఞానము); మాయాయాః=మాయకు; ఊచిశం హిజతగినదియే కదా! “యత్‌ అవీ పదార్థము; యథాజఎట్టు వర్తతే = ఉన్నదో, తస్య = దానికి తథాత్వం = అట్టి స్వరూపము (యథార్థన్వరూప మనుట), మానతజాప్రమాణమువలన (యథార్థ జ్జానము వలన ననుట). భాతి=ప్రకాళించును (తెలియు ననుట). (భ,మేణ=భ్య్రాంతిచేత, అన్య ాత్వంజవివరీతరూవము (వస్తువు ఓక విధముగా నున్న మతియొక విధముగా (భాతి ఇశిజఅన్సీ సార్వలౌకికః ఆ నర్వలోకసిద్ధ మగు; న్యాయః జ న్యాయము కలదు కదా! (మాయ యనలా భ్రాంతి యని యభిప్రాయము). తా. మూయా విజృంభణ సమయనున నిట్టి విపరీత జ్జానము కలు గుట యొక వింత కాదు, మొట్టమొదట నిర్వికార మగు సత్పదార్థమునం దాకాళము నెప్పు డీమాయ కల్ప్చించినదో యప్పుడే వానికి (సత్పదార్థ మునకు నాకాశమునకు నభేదమును శల్పించును. ఆకాళశమునకంకు వేలుగా సత్పదార్థము గానరాకుండునట్లు చేయును. భ్రాంతియందు మన శ్రీవీషయము ప్రత్య సిద్ధమయ్యే యున్నది. మన్థభ్రమ ్రాటి యందు సర్పమును కల్పించిన పిదప నా చశ్రౌటిని సర్బభిన్నముగాం గాన రానిచ్చుచున్నదా? మనము సర్బమును భూచునప్పుడు శ్రాటిని వ్రల్యేక ముగ జూడంగలుగుచున్నామా? ఇచ్చటి య భేదళ క్టార్ధ మజ. వా _స్పవస్థితిలో బరమేశ్యరునికంటె నాకాశము భిన్నము కాదు కదా! మాయయు నిట్టి కార్గమునే చేసిన నిశ హాని యేమి కలదు?

• అని ఛాాంతి నొందవలదు, “వర మేశ్వరునకు నాకాశమునకు భేదము "లేదూ అనిన “వర మేశ్వరుండును ఆకాశమునను రెండు పదార్గముల్తు కలవు; వానికి భేదము లేదూ” అని యర్థము కాదు. ఎన్ని య్‌ క్తులం = జేప్చీనను ఘటకుడ్యము లభిన్నములు శాగలవా?+ ఇత నేమి

మహాభూతవి'వేక వ్రకరణను 167 యనిన “మన మాకాళ శబ్దనుతో నే పదార్థమును వ్యవహరించు చున్నామో అది ట్ర హమీ” అని మా శ్ర మే దానికి నర్థము, ఇక న నాకాళశబ్దవాచ్య మగు నవకాళమునకు ధ్వనియు_క్రమునకు నామ రూపాత్మ కమునకు నిట్టి స్థితలోం బరమేశ్యరునితో నభేద మెట్లు గలు గును. వాని క్రివి యెవ్వియు. లేవు కదా! కావున నిచ్చటి యఖేద శక్టార్ధము “ఆశాళవ్యతిరి ' కృముగం గాన రాకుండుట మేియనవలయును,

వి, ఈ విధముగ నభేదమును కలిగించిన సీదవ వనామాయయీ వాని ధర్మ థర్మి భావముల విపరీతములం గావించును, కారణ మగుటచేతను అకాశభా్రాంతి॥ి నాధార మగుటచేతను సత్పదార్థము ప్రధానము; చానినుండి జనించినది యగటవేతను దాని వివర్తమే (స్వరూపమునకు హాని లేకుండ నొక పదార్థమునందు దోంచు మతియొక పదార్థము. వివర్త మనంబడును) యగుటచేతను, అకాళము దానికి గుణము. మాయా ప్రభావమువలన నశ్చ్సదార్థ నూకాశ మయ్యొను శాని ఆకాశము నత్సదార్థముగ శ్రా "లేదు, నసృష్ట్యారంభమున మాయా-శ క్రికి నాశ్రయమై యున్నది సక్సదార్థమే యని యిదివజ'ే నిరూపించియున్నాము కచా! ఇ లె నను అకాశమే సత్పచార్థ మైనట్లు మూయ లోపించు చున్నది. సామాన్యలౌ!కులే కాక కాశ్తనిర్థాశలలోం. గూడం దార్కిక లిట్లే విరీతముగ గృహించుచున్నారు.. దీనికంతయు నభేదమే కారణము పరమేశ్వరుని సక్సచదార్థమును వేలున విభాసించుటకు వీలు (శఖ లేకపోవుటవేరను సత్పదార్థమునంటే యభిన్నముగం గల్పించంబడినది యగుటచే స్యద్రూవమముగ (ఊన్నట్టు) తోంచుచుండుటచేతను “అకాళధర్థ మే సత్తి యని గ్రుహించంబడుచున్నది

ఇది మాయకు నుచితమే. మనము లోకమున విపరీత క్టానహేతువు లగువానిజీ మాయ లనుచున్నాము. ఇంద్రళాలికుం డొక నిర్ణనప్ర దేశమున నొక పట్టణమును చూపి నచో చానిని బాయ యనుచున్నాము. స్వన్నమున నొక పట్టణము గానవచ్చి యడంగి నచో దానిని మాయ యనుచున్నాము. ఇట్లే యాజగత్కాారణమును మాయ యనం బడుచున్నది గావున నిది సేయు కార్యములును విషరీతములు కావచ్చును. స్వ్నేం ద్ర జాలమాయలు లేనివానిని జూవీనట్లే. ఇదియు. లేని 'ప్రవంచమును జూపుచున్నది. ఆ మాయ లోకపదార్థమును (ఇంవ్రజాలము భూపరాణగాదులను స్వస్నము ఆత్మ ను మలియొక పదార్థమునుగ (ఇంద్రజాలము వట్టణమునుగాను స్వవ్నము 'పదార్థాంతరమును జాను) జూావినట్లు ఇదియు నొకచానిని (సశ్పదార్థమునందు కల్పించంబడిన యాశా శత్వమును మళఆీయొక పదార్థమునుగ (అళశాళమునందు6ం గల క్రలీమినిగ 06 జూపు

163 శ్రీ వేదొంతపంచదశ్కి ద్వితీయ, ప్రకరణను చున్నది. మతియు దీనినిగూర్చి యింత విచారించ నక్కంజణ లేదు మాయ యనినను ఇత్తాచు యనిన నొక్కటియే. లోపలు యథార్థక్థానమువలన యథార్థ స్థితియు భ్రాంతి వలన విపరీత స్థితియం గ్రహింపయడుచుండు. నని సాధారణము?ానే ఇెచ్వకొను చున్నారు కదా? కావున “ఆకాశమునకు కలిమి కలదు” అను వ్యవహారము సంభవించు చున్నది యనుటలో విరోధము లేదు. ఇంతమ్మాత్రమునం బరమార్థ స్థితికి భంగమును "లేదు. పరమార్థస్థితి మున్నే బహువిధముల వివరింపంబడి యున్నది కదా !

అవ ఈ వీధముగ నాకాశ సృష్టియు దానియందు సత్వము నారోపించుటయు భా9ంతివలన కలుగుచున్నవి యని 'వెప్పి వానిని తొలంగించుకొను నుపాయము. నువదే శించుచున్నాండు:..... న్లో వవం శ్రుతివిచారా తా గ్రథా య ద్వూస్తు ఛానతే,

విచానేణ వివర్యేతి తత్పస్త చ్చింత్యళాం వియత్‌ . 66

వ్యా, వీవం భ్రాంత్యా విపరీత ప్రతిభానం దర్శయిత్వా తన్నివృత్తుపాయ మూహా---వీవమితి, నీవముత్తేన ప్రకారేణ ,క్పుతివిచారాత్సాంక్‌ ఇశ్రు,శ్యర్థవిచాళా త్ప్చూర్వం యద్వస్తు యత్స ద్రాం బవాభ్రాంత్యా యథా యేన గగనాదిరూపేణ వర్షతే తచ్చు)క్యర్థవరాలోచనేన విపర్యేతి గగనాదిభావం పరిత్యజ్య స చూపం ట్రప్తాన భవతి. కతః శు,లివిచారేణ వస్తయాథాత్య్యదర్శనసంభవా త్త ద్వియచ్చింత్య శాం విచార్యశామిళ్యర్థః.

టీ. ఏవం జ ఈవిధముగ చూచిన శుతివిచారాల్‌. ఇ వేదవిచారమునకం టె ప్రాక్‌ =ముందు, యద్వన్తు = వీవదార్థము, యథా = ఎట్టు ఫానలే ఇ ప్రకాళించునో, ఈల్‌ =అవస్తువు; విచారేణజవిచారమువలన (వేదవిచారమువలన), వివర్యేతిఇవిపరీత మగు చున్నది (లోకము ననుసరించి చూచిన నొక విధముగం గానవచ్చు వస్తువు వేదసిద్ధాం తము నాశ్రయించి విచారించినచో మణియొక విధముగ నిర్ణ, యింవంబడుచున్నది యనుట. లోకమున నాశమునకు సత్త్వము కల దని వ్యవవోర మున్నను విచారించి నచో నత్సదార్థమునశే యాకాళత్వము కల దని యేర్పడుచున్నది కదా!) తతః = అశారణనుపలను తత్‌ వియటల్‌ = అఆయాకాశము, చింత్యతాం = విఛారింపంబడు- గాక (ఇంజేది యభార్థమో విచారించవలయు ననుట) "

తా, స్పష్టము,

ఆవ విచారస్వరూవమును వి _సరించుచు న్నాండువణుాం

మహాభూతవివేక ప్రకరణము 1609 న్లో, ఫిన్నే వియత్సతీ శబ్బభేదా ద్బుద్ధే శ్చ 'భేదత్క వ్యా విచారస్వరూవమేవ దర్శయతి.--భిన్నే ఇతి. భిచ్నే ఇతి ప్రతిజ్ఞాళాన్లే ఉపూశుమాహా--శట్టేతి. నియకృ్ఫచ్ళబ్దయోరపర్యాయ త్వాదిత్యర్థః "హీత్వంశరమావా ఆామిద్ధేశ్చేతి, టీం శబ్ద భేదాల్‌ ఆ వానిని 'తెలుపుళబ్బములో భిన్నము లగుటవలనను, బుద్ధేణ బుద్ధి భేదతః చ = భేద ముండుటపలననుు వియర్సతీ = ఆకాళశముళు నత్సడార్థ మును, భిన్మేజపరస్పరభఖిన్నము _లెనవి (ఆకాళశబ్దంబును నచ్చృబ్దంబును భినాన్షర్థమాలను వెప్పునవి యగుట వేళను వానియందు భేదబుద్ధి కూడ నుందుటచేతను అకాళ సశ్చదార్థ ములు పరస్పరభిన్నము లే యనుట), తా. ఇచ్చట సామాన్యయు క్తులు కూడ విమర్శదృష్టితో నాలో చించిన శ్రుత్యర్థమునకే యనుకూలముగ నున్నవి కాని లోకవ్యవ హోరమునకు ననుకూలములుగ లేవు. లోకవ్య్గవహారము నాశ్రయించి మూచిన “ోరజ్డా సర్పభాాంతియందు సర్పమునకంకు ఖిన్నముగ రజ్జివు మూాడంబడనట్లు ఆకాశమునకం శ భిన్నముగ సత్పదార్థము మాడం టడుట "లేదూ. అని చెప్పియున్నాము, ఈ యభేదము పరమార్థను నకు విరుద్ధ మనియు. నిర్ణయించి యున్నాము. సామాన్యయు 'కులచేత విచారించినను నీ యభేదము గానవచ్చుట లేదు. ఆకాళ సత్పడార్థ ములకు భేదమే ేలుచున్నది ఎ ట్లనిన_ఆశాశము. కలదు అను స్థలమున నాకాశవదమునకు “కలదు” అను వదమునకును అర్ధము సమానము కాదు, ఆకాశపదము అవకాళాత్మ కమె శబ్ద గుణయు_క్రమై యున్న యొకానొక పదార్థమును చెప్పును. “కలదు” అను వదము కలిమిని మాత్రమే చెప్పును, 9 ట్లుండ నీ నెండు పదార్థ ములు నొక్కటి యగుట యొట్లు? పదములు హరినిష్వ్వాదిపదములవన లి వర్యాయపదను లై నప్పుడే కదా వానివేం జెవ్చయబడు పదార్థము లొక్కటి కావలయును. ఇవి వ రా్టాయపదములు కా వనుు నిస్పం శయను, మజీయు వీనివిషయమె 'భేదబుద్ధియుం గలదు, కానున నాశాశ సత్పదార్థములు పరస్పరభిన్నములే. అవ. అకాళ సశ్పదార్థములవిషయమై కల భేదబుద్ధిని చూపుచున్నాండుంాలా వాయార్షిది ష్వనువృత్తం సన్న తువ్యో మే తి భేదధీః (౮7

170 శ్రీ చేదాంతపంచదళీ, ద్వితీయప్రశరణము వ్యా తమేవ హేతుం విశదయతి.---చాయ్యాదిష్వితిం యచద్వాయ్యాదివు భఘాలేషు సన్వాయుకి స్తేజి ఇల్యేవం ప్రకాళేణానువృ త్తం భానతే. వ్యోమ తువైవం భాసత ఇతి యల్‌ ళ్డానం సా భేదధీః భేదబుద్ధిరిత్యర్థ టీ “నల్‌ =సర్స'దార్థము; చొయ్యాాదిముఐవాయంవు. మొదలగు శక్కిన భూత ములయందును; ఆనువృ శ్రంజఅనుసరించినది (“వాయువు కలదు. అగ్ని కలదు” అను “మొదలగు వ్యవహారములు కలవు కదా యనుట). వ్యోమ తు=ఆకాశ మెలే, న [అను వృ శ్తం)=అనుసరింప లేదు” ఇతిజఅని, 'భేదధీఃఐఅికాళ నత్పచార్థ విషయ మె, భేదబుద్ధి (ఆళాశము వేజు) సక్పదార్థము వేణు అను బుద్ధి) కలదు తా, ఈ విషయమున రెండవ హేతువుగ నిర్ణయింపయబడిన భన బుద్ధిని విమర్శించెనను వినును, లోశమున “అకాశను కలదు” అను వృవహారమువలెనే “వాయువు కలదు అగ్ని కలదు జలము కలదు భూమి. కలదు అని సర్వభూతములయందును సత్యవ్యవహారములు కలవు, ఆకాశవ్యవహారను మా త్ర మొక్క. యాకాళ భూతనునంటే శలదు, ఈ విషయను సర్వ ప్రనీద్ధము కడా! దీనినిబట్టి చూచిన సత్ప దార్థ మన్ని భూతములయందును ననువ_ర్రించియున్నది యనియు నాశాళ మట్లు గాక యొక్క_ట'నే (ఆకాళశమునందే) యున్న దనియు లేలుచున్నది కడా! ఇ ట్లుండ నీ శెండింటథియందు నైక్యబుద్ధి కలుగుట యుట్లు? రెండు నొక్కటియే యైన నాకాళశముకూడ సక్చదార్థమువ లె సర్వభూతము లతోం జేరి వ్యృవహరింపంబడవలదా ! కావున లోకులకు వీని విషయ మున “సత్త్వము సర్వవ్యావకము; ఆశాశత్వ మట్టిది కాద” అను "భేద బుద్ధి కలుగుట లేదు, కావున నెట్లును ఆకాశ సత్చదార్థములు అభిన్న ములు (అ భేదస్వరూపము 68, 6%, 65 న్లో) కానేరవు. కావున యుక్తు లును వేదసిద్ధాంతమునే యనువాదము చేయుచున్నవి. అవ “ఇంతమాత్రమున వేదార్థ మెట్లు విద్ధంచెను ? ఆందు సత్సదార్థమే ప్రధాన మని యున్నది కదా! ఆకాశ సత్పదార్థములకు "భేద మున్నను ఆకాశమునకు సక్సదార్థము గుణ మగుటలో విరోధ మేమి!” యనిన శెప్పుచున్నాండు: వ్లో సద్వ_స్త్వధికవృ త్తిత్వా ద్ధి వ్యోమ్న స్తుధర్మ్శ తా, వ్యా. నీకం సదోకాశయోశ్ళేదం వ్రసాధ్య వ్యోమ్నః సశ్తేతి భొాంత్యా ప్రుతీకన్య ధర్శ్మి ధర్మ భావస్య విచానేణ వ్యత్యయం దర్శయతి...-.వద్వ స్వత

మహాభూతవి వేకప్రకరణము క్ష టి. అధికవృ త్తిత్వాల్‌ - అధిక = అనేక పదార్థములయందు) వృత్తిక్వాత్‌ ఇ ఉండుటవలన, సద్వస్తుఃసత్పదార్థము; ధరి = వ,ధానముః వ్యోమ్న? తుజఅకాళమున మ రే ధర్మతా=ఒక్కం స్థలమునందు మాత్రమే యుండుటవలన గుణాశ్వము మాత్రమే కలదు (ఈ ఆకాశ మను పదార్థము గుణముగ నుండవలసినదియే యనుట). తా, సత్వ మాకాశమునకు ధర్మ మని తలంచుట ఛాాంతి యని సకారణముగ నికాపీంచి యున్నాము, లోకదృష్టి యంతయు నిట్టిదియే యనియు ననుభవఫూర్వకముగ దిని య కథార్థస్థి తిని (ఆకాశోను ధర్మ మను స్థితిని సాధించుటకు వీలు "వే దనియు దలంవవలదు, అది సామాన్యవ్యవహారము నాశ్రయించి 'వన్చంబకినదియే. కాని మతి యొకటి కాదు, విచారించిన నీ విషయము సుఖముగానే నిర్ణయింప వచ్చును. ఎ ట్లనినమా వి. లోకమున నొక న్యాయము కలదు. అనేక పదార్థములయం 'జేది యను వర్షించి యుండునో యది చ్రథాన మనియు, నేది యొక స్థలమున మ్మార్రమే యుండునో యది గుణ మనియు 'జెప్పంబడుచున్నది. భూమ్యాది పదార్ధములు రూవ రసాది బహుగుణములయం దనువ ర్హింపుచున్నవి. వానికి రూపంబును రనమును గంధ మును స్పర్శమును ఆను మొదలగు నీక గుణములు కలవు కచా! అ రూపాదులు మాఠ్రము ఆ ట్లనువర్తించుట లేదు. ఒకవేళ వానిలో. (ఆ రూపాదులలోం గొన్ని యొకటి శండు భూతములవజికు ననువ ర్లించినను అన్నియు న ట్లనువర్తించుట లేదు. అనువ ర్హించినవి మైనను భూమ్యాదులపలె నంత యధికముగ ననువ ర్తించుట "లేదు, ఇట్టి సందర్భ్శమును విమర్శించి లోకులు బహుస్థలములయం దనువ _ర్రించినవానిని వ్రుధా నము లనియు నల్పస్థలములయందు మాత్ర, మే యుండు వానిని గుణము లనియ6 కెప్పాచున్నారు. రూపాదులు భూమ్యాదులకు గుణము లనుట సువ్రసిద్ధము కచా! కావున నీన్యాయము ననునరించి చూచిన బహుభూతములయం దనువ రించి యుండు నది యగుటచే సత్సదార్థము వ్రధానము ధర్మి, అ ట్లుండనిది యగుటవే నాకాశము ధర్మము. కావున లౌకికయు క్తులనై నను కొంచెము బాగుగ విచారించినచో 'వేదాళిప్రా యమే సిద్ధాంత మగును అవ. సరియే ధర్మమెనను ఈయాకాళము నిత్యము కావచ్చును. భూమ్యాదులకు గుణమే మొనను రూషను వా _స్తవమే యగుచున్నది కదా! కావున నిష్పటికి లోశాను భవమువలన న దైర్టతేము సిద్ధంపలేదు అనిన సమాధానము వెపప్పచున్నాడు;=-- న్లో, ధియా సతః వృథక్కా-లే బ్రూహి వ్యోమ కిమాత్మశమ్‌. 68

1 శ్రీ చేదాంతసంచదళి, ద్వితీయ ప్రశరణము చ్యాః రూపరసాదిపష్వనువృ తస్య ద్రవ్య స్యేవ అకాశవాయ్యాాదిమ్వనువృ త్తస్య నతో ధర్శి త్వం రసాదిభ్యో వ్యావ త్తస్య రూపస్యేవ చాయార్షిదిభ్యో వ్యావృత్తస్య నభపో ధర్మ క్వమిళ్యర్థఃః నను తర్డ్లి భటాద్భిన్న రూపస్య యథా నాస్తవపత్వం తథా నతో భిన్నస్య నళసోఒవి స్యాదిళ్యాళంక్య, సద్వ్యరిక్తస్య నభసో దుర్నిరూవత్వా సె వమిత్యావా---ధియేతి, టీ. ధియాజబుద్ధితో) సకజసత్సదార్థముకు (కర్ధార్థమందు మష్టి) వృథక్యాలేజ 'వేటుచేసినయెడల) వ్యోమ=అకాళము, కిమార్యకమ్‌=ఐనీమి స్వరూపము గలదో, ట్రాహ్‌= వెచముం తా. అద్వైత శ్రుత్యర్థము సిద్ధింపలే దన వలదు, కొంచెము విచారించిన సర్వమును స్పష్ట మగును, రూపము భూవనమా్యాదులకు ధర్మమే మైనను దానికి ప్రత్యేకరూపము. కలదు, _నేత్రేంద్రియము ేఠక మాత్రమే గ్రహింపదగియుండుట యను ప్ర, ల్యేక స్వభావమును 'కలదు. ఇ ట్లగుటచే దానిని వ్ర'త్యేకముగ నిరూవింపవచ్చును. ఇచ్చట మాత్ర మట్లు లేదు. . ఆకాశమును ప్రల్యేకముగ నిరూపించుటకు 'ఫేలు లేదు, బుద్ధి బలనుచే నా సత్పదార్థమును విభాగించిన కేవలాకాళ మునకు స్వరూప మేది యగును? చెప్పుము, అమ ఈ ప్రశ్నమునకు నొక విధముగ సమాధానమును. కల్పించి తక్టండన భూర్వకముగ స్వనిస్ధాంతమును స్థాపించుచున్నాండు:. న్లో, అవకాశాత్త్మకం త చ్చే దస త్త దితి చిత్యతాం, భిన్నం సత్‌ోఒసచ్చ 'నేతి వమీ. చే ద్వ్యాహతి స్తవ 69 వ్యా దుర్ని రూపళ్వమసిద్ధమితి శంక లే....అవకాశాత కమిలి. తర్జి నతో ఫిలకణత్వా ద సచేవ స్యాదితి పరిహరతి..-అసదితి. సతో విలతణస్యాస త్వం నా స్సీతి _ వదతో దోషమాహ--భిన్నమితి. టీ, తల్‌ ఐత యాకాశము, అవకాళాతృకం=అవకాశస్వరూప మెనది,. (ఇతి) 'జీల్‌ ఐఅనియెద వేని, కల్‌ ఇఆది, అసత్‌; అఅన్మద్రూప మెనది; ఇతి = అని చింత్యళాం= సళ్చయింపంబడుంగాశు “సకజాసర్పదార్థమునకం టె, భిన్నంజవేజెనది. అసల్‌ చన = అనక్పదార్థముమ కాదు” ఇతిఐఅన్సి వశీ వేల్‌ = చెన్వుదుజేని, తవ=సీకు, వ్యూవాతి! ఇజాక్యభంగము వచ్చును.

మజోాభూశవి'వేశ చ్రశరణము 17 తా. “సత్చడార్థమును. వేలు చేసినను ఆకాశమునకు ప్రత్యేక స్వరూపము కలదు, దానికి నవకాశము స్వరూపము గదా[” అని యొదవేమొ, అది సరంయే, అంతమా త్ర మువలన నాకాశమునకు వ్రత్యేక స్థితి సంభవింపదు. సక్పదార్థమునకు వ్యతిరి కృమైనది యంతయు నసత్పదార్థ మే శావలయు ననుట నిస్సంశయము కడా! “సత్పదార్థ మునకంకి భిన్న మైనను అసక్పదార్థము కాదూ అనుట చెల్లదు, లోక మున ్రతివిషయమును "రెండుగా. విభాగింవవచ్చును. “మంచి చెడ్డ సుఖము దుణఖము; మేలు కీకుల ఇత్యాదులు నియతవిభాగములై యున్నవి. ఇందు వస్తు స్వరూపొదులలో భేదము లెన్ని యున్నను వానితో నవసరము లేకయే ప్రతి పదార్థమును నొళ విధము కా దని నిరూపింపయిడినచో నియమితముగ మజియొక విధము కలది యగు చుండును, పదార్థములు పరస్పర మెట్టి "భేదములు కలవి మైనను మంచివి కా వని నిరూవీంపంబడినచో నియతముగ ఇెడ్డవియే యగును, సుఖకర ములు కౌ వని నిరూవింపంబడినచో నియతముగ దుఃఖకరములే యగును. శీతనులు కా వని నిరూవింపణడినచో నుష్టములే యగును, మేలు కా దని నిరూవింపంబడినచోం గిడే యగును. సదసద్విభాగము కూడ నిట్టదియే, సర్వప్రపంచమును కలిమి "లేము లని ద్వివిధముగ విభా గింవనచ్చును. కావున నే పదార్థము “చది సద్రూషము కాదు (కలది శాదు” అని నిరూపింవంబకునో అది నియతముగ లేనిదే కావలయును, కావున “సత్పదార్థమునకం క భిన్న మయ్యు నసక్పదార్థము కాదూ అనుట యొట్లును యు_క్రియు_క్తము కాదు. అప్పుడు చెప్పిన వాకర్ధము నశే భంగము వచ్చును. కావున నాకాశమునకు నవకాళస్వరూప మున్నను అసద్రూపమే, నామరూపవములు భాాంతిచేత మూ త్ర మే సత్ప దార్థమునంద శల్చీంపంబడినవి యనియు నామరావఖిన్న మగు పదార్థమే "లే వనియు నీవజకుంగాడ నిరూపించియే యున్నాము కదా! ఈవిధముగ నాకాళ మసద్రూవమే యని "తేలుటచే. నది యూరక యున్నట్లు మాత్రమే కానవచ్చుచున్నది కాని వాస్తవ స్థితిలో లే దని నూత్రమే 'వెప్పవలసీయున్నది. అప్పుడు సద్రూవ మొక్కటయే. శేషించును, కావున నదై సత శ్రుత్యర్థ మనుభవముచేకం గూడ తేలినది యని నిశ్చయ మగుచున్నది.

కై శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ద్వితీయ ప్రకరణము అవ ఇట్లు కేవలాట్ర్వైతమును యంక్తులతోం గూడ సాధించి ప్రశ్యతమునకు గతిని కల్పించుచున్నాండు;:- శ్లోభాతీతి చే దాతు నామ భూషణం మాయికస్య తత్‌, య దస ద్భాసమానం త న్మిథ్యా స్వప్నగజాదివత్‌ , 70 వ్యాం అనత్వే భానం న స్యాదిళత్యాశంక్య రుచ్భవిలతణత్వాద్భానం న విరు ధ్యత ఇత్యావాం-భాతీతి చేదితి అవిరోధం దర్శయితుం మిథ్యావన్తునో లక్షణం సదృష్టాంతమావా...-యదసదితి.యద్వస్తు స్వరూ ేణావిద్యమానమపి భానలే, తత్స మ గళాదివన్న్మి "భ్యత్యర్థఃం టి. “భాతి ఇ ఈ అకాళ మున్నట్టు ప్రకాళించుచున్నది”, ఇది చేత్‌ = అని యెదవేని భాతు నామ=్ర,కాళించనిము. తల్‌ వ=రోప్రకాశము, మాయికస్య = మాయా వాదికి భూనణం = అనుకూలమే, (అట్లు చ్రుకాళించుటవలన వాదమునకు భంగము రా దనుట్ర, యల్‌ = వీది; అనల్‌ జ లేని దయ్యును, భాసమానం = వ్రశాళించు చున్నదో, తల్‌ = అది, స్వన్నగజాదివల్‌ ఆ కలలోని యేనుంగు మొదలగువానివలి మీథ్యా = త్రి కాలములయందు లేనిదియే-లేక అనిర్వచనీయ మెనదియే, (అనిర్వచనీయ మనంగా శల దని కాని, లే దని కాని నిరూపించుటకు వీలు లే నిది. లే దని నిరూపించు టకు వీలులేకపోవుట శేవల ప్రకాశమువలన'నే యని యెజుంగునది) యగును. తా, “ల్పిట్లు చెప్పినను అరై త శ్రుత్యర్థము 'లేలుట శేదు, మీరు వై0 జూపీనది సామాన్యయు_క్రి కాని నియతీము కాదు, కీడు కా వని నిదాపింపలుడిన పదార్థములు కొన్ని మేలు కీడులను రెండింటిని కూడ కలిగింపక యూరకకుండవచ్చును. ఇది చత్యతాదు లగు నితర వప్రమూణనములవలన నిర్ణయింపంబడుచున్నది. కావున నితర చనూ ణము లెవిక్టియు విరుద్ధములు కా నప్పుడు మా త్ర మే వై నాయ మన్వ యింపవలయును కాని సర్వకాలములయంమను గాదు. కావున సత్చ దార్థము శకాకపోయినంత మా త్ర ముననే యాకాళ మసక్పదార్థ మగు ననుటకు వీలు లేదు. అసక్పదార్థ మైనం గానరాకపోవలయును గదా. ఆకాళము వ్రత్యతముగ నవకాశరావమునం గానవచ్చుచునే యున్నది. కావున నిది సత్పదార్థము కాకపోయినను కలదియే యని ఇెప్పుటలో నిరోధ ముండదు అనియెదవేమో వినుము,

మహాభూతవి వేళ ప్రకరణము 17ఫ వి విచారించి చూచిన సీ సవళయము కలుగవలసినవనియే లేదు. వా స్తవస్థితిలో శూన్యరూపము లయ్యుం గానవచ్చు పదార్థము లనేశములు కలవు, వ్రశ్యతు మంతయు యథార్థమే 'కావలయు ననియు నియమము లేదు. కలయందు ఫురుషుండు గజాళ్వా దులం జూచుచున్నాం డనుట ప్రత్యత్షసిద్ధము, అందజచేత ననుభూకము, కలయం దవి మొచ్చటనుండి వచ్చినవి చెప్పుము. అప్పుడు స్థూలళరీరముతో నంబంధయమే లేదు; దానిని నజుకుచున్నను తెలియరాదు కదా! స్థూలళరీరసంబంధ మున్నవ్వడు జాగ్రదవస్థయందు కానంబడు పదార్థములనే సళ్యములకుగాం దలంచుచున్న్నా రేనుట నిర్వి వాదౌంశము. మజియు కలయందు మన స్ఫొక్కటీ తవ మజి యేదియు లే దకుట నర్వసాధారణము కదా! కావున కలయందు గజాదులు లే వనియ్‌ వెప్పీ తీరవలయును, ఇంతవజకు వివాదము లేదు కదా ! ఇవ్వడు ప్రశ్యతవ్రమాణము నుపయోగించి చూడుండు. “లేనివి కానరావు కావున స్వవ్నమునందలి గజాదులును యథధార్థములు శావలయును” అనుటకు వీలు కలదా. ఇల్లే యా యుక్తివలన నాకాశమునకు సత్య త్వము కల దని సాధించుటకుకు వీలు లేదు. వీ యే పదార్థము 'లేనిదయ్యు ప్రకాళించు చుండునో ఆది మిథ్య. (త్తికాలములయందు "లేకయే యున్నట్టు తోంయనది) కావున నాకాళము మిథ్య; అది త్రి,శాలములయందును "లేదు. ఇది 'ప్రశాళించిన ప్రకాళింప నిమ్తు. మేము దానిని వలదనుట లేదు. “అజ్ఞాన ప్రభావమువలన నట్లు "లేని దయ్యుం టిశళించుచున్నది” యని మాత్రమే చెప్పుచున్నాము. కావున నీ యుద్భావించిన దూవషణాము మాపత్సమునకు భూషణ మే యగు-చున్నవి. ఇదియు మాయా ప్రభావము'ే వర్శించునుగడా! కావున వైన వర్శించిన విధముగ యున్తులచే నై రత శు,ళ్యర్థము సిద్ధించె ననుటలో వివాదము లేదు, అవ. “ఇది మిగుల నద్భుఠము గా నున్నది, ఎప్పుడును విడువకుండునవి పరస్పర భిన్నములుగ గ్ర,పాంమబడుట లేద” అనిన దృష్రాంతపూర్వశమున సమాధానమును వెద్వుచున్నాండు:ా న్లో , జాతివ్యు శ్రీ దచేహిచేహొ గుణద్రవ్యే యథా వృథక్‌, వియత్ప్సతో _స్థతై వాస్తు పార్థక్యం కోఒత్ర విస్తయః, గ వ్యా+ నను నియమేన సవోవలభ్యకూనయో న్ఫేదో న దృష్రచర ఇత్యాశం క్యాహ--ళాతీతి. టీ, జాతివ్య క్రీజజాతులును వ్య క్తులును (జాతి యనంగా నాకారము. వ్యక్తి యనంగా నాయాకాధము గల పదార్థము, గోవుయొక్క. యాకారమునకు గోళాతి యని "పీరు,

176 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, ద్వితీయ వ్రశరణము త్రత్యేక గోవులకు నో వ్యక్తు లని పేరు.) జేహి 'దేవశాజ'చేహీియు 'జేవామును, గుణ ద్ర = రూపాది గుణములును వృధివ్యాది చ వ్యములంను, యథాజఎట్లు, పృథక్‌ ఖు భిన్నములో (ఎప్వుడును పరస్పరము విడువకుండునవి యయ్యూ భిన్నములై యున్నవో వియర్సతోః = ఆకాశ సత్సళార్థములకు; పార్థక్యం = భేదము, తథై వజఅశ్రే అస్తు = కలుగునుగాక, అత్ర=తఈ! విషయమున, విస్మ యః=అిశ్చర్యము; క8=వీమ్‌

తా, నియమముగ పరస్పరము విడువక యుండునవి యనునంత మాత్రమున భేవము కలుగంూడ దని నిర్ణయించుటకు వీలు లేదు, లోకమున ననేక స్థలములయం దిట్టి వానిలో భేదము గానవచ్చుచున్నదిం జాతి వ్యక్రిని విడిచి కాని, వ్య_క్రి జూతిని విడిచి కాని యుండుట లేదు, జాతి యనంలా నియత మగు నొశానొశక యాకారము; వస్తి యనంగా నది కల పదార్థము. గో జాతిని విడిచి యొక్క గోవైన ప్ర ల్యేకముగ నుండునా? గోవును విడిచి జూతి యుండునా? గో జాతి యనణగా గో స్వరూపమే, కావున నది లేనిది నోవే కానేరదు కదా ! ఇట్లు విడువని సంబంధముకలవి మైనను జాతివ్య కులు పరస్పరభిన్ననులె యున్నవి. ఇచ్చటను జూతి వస్థ్త్క్రి పదములు సరా్యాయములు కాకపోవ్రటయు, జాతి సర్వగోవులయందు నుండునడి యనియు, వ్య క్రి యొక పిండమునందు మాత్రమే యుండు ననియు, -భీదముతో భావించుటయు. పరస్పర "భేదము కలదనుటకు (జూతికంపె వ్య్ధ_క్రి ఫిన్న మనుటకుుం గారణములు, ఇళ్లు చేవాథారియు దేహమును నెప్పటికిని పరస్పరము -జరిత్యజింపవు. జీన్రండు స్థూల "దేహమును విడిచినను సూత్త "దేహమును విడువండు* స్థూల దేహము నైనను అప్పటికి విడుచుటయే కాని తత్ధణమే మతి యొకచాని నంగీకరించుచునే యుండును, మతీయు గుణ మెప్పటికిని ద్రవ్యమును పరిత్యజింపదు. పరిత్యజించిన దానికి వ్రత్యేకముగ నిలు కడయే లేదు కదా! ద్రవ్యమును గుణమును విడువదు. దానికి నప్పుడు ద్రన్యత్వమే "లేదుకదా |!

వి, ఇట్లు ఎప్పటికిని పరస్పరము విడువని 'వైనను; ఇవియు మె న్యాయముచే (వద ములు పర్యాయములు కాకపోవుట భేద బుద్ధి యకు కారణములనుబట్రి వేసిన యూవావ్వే పరస్పరభిన్నము లనియే సాధథింపందగియున్నవి. “పీనికి గల సంబంధము సమవాయ సం బంధము,అసంబంధమువలన నివి భిన్నము లయ్యు6 గాక యా పూర్వస్థితితోనుండును” అని

మజబాభూతవి'చేక చ్ర కరణము క్ర7 మొద వేచెో. ఆది కరివడదు, నమవాయ మొనను వీదవ ీది యైనను నదియు నంబం ధమే కదా! సంబంధము పదార్ధద్వయము లేవన్న సంభవింపదు. కావున నే సంబంధ ముచే సంబద్ధము లెనను పదార్థములలో "భేదముమ్మాత్రము పోదు మజతీియు “భేద ముండియం 'లేకున్నది” యనిన మా వాదముజే యంగీకరించి న ట్లగును, అకాశ మస త్పదార్థ మగుటవే సత్ప్సదార్థా కాశములకు వ్యవవారకాలమున "భేదంబును పారమార్థిక దళశయం దభేదంబును శల దనియే కదా మేము వెన్వుచున్నాము, (“నమవాయ సంబం ధమునుగూర్చి ట్రవ్యానూశ్రార్థచంద్రిక ఆరంభణాధికరణము. అ. ౨8, వ ౧. స్తూ, ౧౪ చూచునదిి కావున నీజూతి వ్యక్ర్యాదులు నిర్వివాదముగ భిన్నములె. సత్పదాస్థాకాశ ములు కూడ నిట్టివే కావచ్చును. నియతముగం బరస్పరము విడుపకుండునంతమా క్రృమున "రండు పదార్థములు నభిన్నములు కా నక్కణ లే దనుట సిద్ధిం చెనుకదా! కాన నీ నిద్ధాంతమున వాశ్చర్య మేమి! ఇ ట్లగుటచే ననుభవము కూడ నైత కు,త్యర్థము ననువాదము చేయుచున్నది. అవ, “ఇది యంతయు యథార్థముగ'జే తోంచుచున్నను) మనస్సునందు. స్థిర మగట లేదు” అనిన సమాధానము వెప్పుచున్నాండు:--- శ్లో బుద్ధోఒవి భీదో నో చిత్తే నిరూఢిం యాతి చే త్తదా, అనై శాగ్రాశ్ర తృంశయా ద్యా రూఢ్యభావోఒస్య తే వద.?2 అవప్రమత్తో భవ థాలనా చా ద్యేఒన్యస్మి న్వివేచనం, కురు ప్రమాణయు_క్షిభ్యాం తతో రూఢతమో ఛచేన్‌, 78 వ్యా భేడో యద్యకి బుధ్య లే, తథాపి నిశ్చితో న భవతీతి శంకలే._-బుద్ధోఒ పీతి. తన్య పరిహారం వక్తుం నిశ్చయాభావే శారణం బృచ్చ్భతి---అైై కాగ్ర్యాదితి, వ్యా, అబ్యే వరివోరమాహా---అ ప్రమ త్త ఇతి, ఆద్యే ప్రథమే వికల్చ్సే థధ్యానా శ్తత్కవ్రశ్యయైకతానతా ధ్యాన మిళ్యు కలకుణాదవ్రమత్తోభవ సావధానమనా వే దితియావల్‌ * ద్వితీయే పరిహారమాహ---అన్యస్పిన్నితి. తతః కిమిత్యత ఆహం-ాతక ఇతి. టీ. భేదం = ఈయాకాళ సత్పదార్థముల "భేదము? బుద్ధ అపి = తెలినికొనం బడినను) చిత్తే = మనస్సునందు? నిరూఢిం = దార్త్యముకు, న యాతి చేత్‌ =పౌందుట "లే దనియెదవేని, తదాజఆప్పుడు; వద ఆ చెప్పుము. లే = నీకు అన్య ఇ ఈ నిషమయము యొక్క రూఢ్యభావః జ దార్ర్యాఖావము (ఈ భేదము మనస్సున స్థిరపడకుందుట. అనైకాగ్ర్యాల్‌ ఇ చిత్త మీ కాగ్రము కాకపోవుటవలననా? సుశయాల్‌ వా జ సంజే హాము. తీరకపోవుట వలననా!) అజ్యే = చిళ్త మేకాగృము శాకపోవుటవలననే యిట్టి చార్హ్యము శలుగకుండు నేని, ధ్యానాల్‌, జధ్య్యానమ. వలన (ఈ విషయమునే పలు 'ేదాంతలా 12

170 శ్రీ 'వేదాంతపంచదళి, ద్వితీయ, వ్రకరణము నూజు వీకాంతమున స రించుటవలన, అవప్రమ త్రర జ వకాగృచీక్తుండవు భవ కమ్ము (ఈ నిళ్చితార్థమునే పలుమాజు స్మరించిన నం 'జేశ్ళానృత కలుగు ననుట, అన్యస్మిక్‌ = శండవది యయ్యె'ేని (సంశయము వీడకుండెనేని) ప్రమాణయు క్రిభ్యాంజ వేద వాక్య ముచేతను స్వానుభవము చేతను, వివేచనక్‌ = విచారమును, కురు = చేయము. తత ఇ కర్వాకు రూఢతమః = ఈ భేదము మిగుల దృఢమెనది. భవేత్‌ = కాంగలదుం

తౌ, “బ్పట్లు చెప్పినను ఇది మనస్సున నిలుచుట లేదు, కావ్టన నిది చక్కని సిద్ధాంతము కాకుండునేమో యని సంశయము కలుగు చున్నది” అనియెవవేమో. ఆది యుక్తము కాదు, ఈ విషయము నిర్వి వాద మని స్వానుభవముచేతనే నిరూపించితిమి. అనుభవము చక్క నిది కాకపోయినచో సిద్ధాంతము నట్టిదే "కావలయును గాని అనుభవము సరియైనచో సిద్ధాంతము సరికాక పోదు, స్వానుభవము నెవ్వండును శా దనలేండు కదా. “ఇ నైన మనస్సున నిలువకుండు కేలకొ యనియెద "వేమోవినుము, దానికి గొంత కారణము కలదు. ఆనాదినుండియు నాకాళ బ్రహములకు నభేవమును (ఈ యఖేదమునకు స్వరూపము (68-61.65 శ్లోకములలో నీ ప్రకరణమునందే నిరూపింపబడెను.) చూఫ్రచుండినను భ్రాంతి మనస్సున నెలకొనియున్నది, దానివలన నది (మనస్సు) వ్యవ వహోర విషయముల శ్రపొంచినంక సుకరముగం చారమార్థిక విషయముల గ్రపొంవనేరదు, కావున మనస్సు దీనియం దేశా 'గ్రశను జెందనేరదు. మతీయు భ్రాంతి యధికమై యుండుటవలననే సంళయములును తీర న ట్లుండవు, ఈ కారణములవలనమాత్ర, మే యా సిద్ధాంతము దృఢము కాకున్నది. కావున తత్వము నెలుంగంగోరుదువేని వీనిలో నేది నీకు బలవంతమై నిద్ధాంతదార్థ ఫ్ట్‌మును కలిగింపకున్నదో విచారించి దానిని నివ_ర్తింపం చేయుము. మనస్సునకు 'నేశాగ్రత కుదురకున్నం బలుమాజు సిద్ధాం తార్థము థాష్టనించుచు నిది 'ాస్టసనము నాచరింపుము; సంశయ ములే మజల మజల నుద్భవించుచు నళ9ంవకుండిన కాస్త్ర్రయుక్పులచేం బలుమాలు విచారింప్రచదు మననము నాచరింప్రము, పలుమూలఅు శ్ర వణ మునుగూడ గావింప్రుము, ( శ్ర వణమనన నిది ఛా్య్యాసనముల స్వరూపము తత్వవివేకము 58.5 ఓన్లో) అంత సిద్ధాంతదార్థ్యము కలుగును.

అన ఇట్లు సర్వమును విపరించి యుషనంవారించుచున్నాందు:ా

మహ+భూతవివేళ వ్రశరణము 179 న్లో, ఛ్యానా న్గానా ద్యుక్తి తోఒవీ రూజఢే భేచే వియత్సతో,, న కదాచి ద్వియ త్సత్యం సద్వస్తు చ్భిద్రవ న్నచ, గ. వ్యా తతో డపికిమిత్యత అవా....ధ్యానాదితి. ఛ్యానం వూర్వో క్తలతణం. మానం 'ఛిన్నే వియక్సతీ శబ్ద భేదాద్భుద్ధేశ్చ భేదతి ఇత్యత్రో కం, యు క్షిన్తు సద్య _స్వధిక చేశవృ త్రిత్వా దిత్యాదావుక్తా వ్‌తె న్యా నాదిఖిరియత్సతోళ్ళేజే చిళ్తే విరూఢిం యా'తే సతి వియక్క_దాచిన్న సత్యం. కింతు సర్వదా మిక్షైవావభాన లే వనద్వ స్వపి ఛి (ద,వదవకాళశవన్నచ నైవ, భవతీతి శేష! టీ. ధ్యానాల్‌ =ధ్యానమువలనను (ఇదియే నిదిధ్యాసనము) మానాజ్‌ జప్రమా ణమువపలనను (ేదసిద్ధాంతముు గ్రహించుటవలన ననుట. ఇదియే శ్రువగాము), యుక్తి తః ఆసి = యూ క్రివలనను (యు ్షిచే నిర్ధారణ చేయుటవలన ననుట. ఇదియే మననము) వియత్సేతోః = ఆకాళ సత్సదార్థములకు; ఛీజే = భేదము; రూఢే (సతి) = నిరూఢము కాలాసే, వియల్‌ ఇ ఆకాశము, కదాచిత్‌ = ఎప్పటికిని, సత్యం ఇ సత్యమైనది, నజ శానేరదు. సద్వస్తు ఆ నత్సదార్థము ఛిద్రవత్‌ చ = రంధ్రము కలది (కండప పదార్థ ముందడుటచేం బరిచ్చ్భిన్న మైనది. (పరిచ్చ్భిన్న మనగా సర్వవ్యావషకము కానిది)) న ఇ శానేరదుం ॥ తా. ఇట్లు శ్రవణ మనన నిపిధ్యాసనములచే నాకాళశ సత్ప్సదా స్థములకుం గల భేదనుం చిత్తమునంవు దృథ మమయ్యొనేని యప్పు "డాకాశమెప్పటికిని లేనిపియే యగును, సత్చదార్థమును సర్వపరివూర్ణము అద్వితీయము నగును. కావున సృష్టికి ఫూర్వమునందే కాక సృష్టి కాలము నందుకూడ సక్పదార్థ 'మొక్క_టబియే కలను. సృష్టి యంతయు నున్నట్లు తోంచునదియే కాని యున్నది కాదు. ఆమ ఈ విచారమువలన కలుగు నుపయోగముళు లెండు శ్లోకములచే వివరించు చున్నాందువా- న్లో, జ్ఞైస్య శౌతి సదా వ్యోమని | స్తతో, ల్లేఖవూవ్వ్యకమ్‌, సద్య_స్త్వపీ విభా త్యస్య నిచ్చిద్కృత్వపుకస్పరమే. ళ్‌ వాసనాయాం ప్రవృద్ధాయాం వియత్సత్యత్వవాదినమ్‌, సన్హాత్రాబోధయు _కృం చ దృష్ట్యా విస్త యళఖే బుధః, క్‌గ్ర వ్యా- వియత్సశ్వవివేచనే ఫలమాహా-ాజ్ఞి స్యేరి.

190 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, ద్వితీయప్రశరణము

వ్యా, వియని ఖ్యాశ్వం నతో వన్తుత్వం చ సదా చింతయకః కిం భవతీత్యత అవాం--వాననాయామితి. బుథధో వియశ్సతో స్పత్వ వేత్తా గగనస్య సత్యత్వం ట్రైవాణం నిరవళాశసద్వ స్వవభోధరహితం చ దృష్ట్వా విస్మయం ప్రాస్నో తీత్యర్థః

టీ. జ స్య = వెంజేమ్సీనవిధమున సర్వమాను నిర్ణయించుకొని సిద్ధాంతవదార్థమును శెందిన మువోత్తునకు; వ్యోమ అ ఆకాశము; సదా ౨ ఎెల్ల ప్వుడును, నిశ, ,..పూర్వకం = నిస్తక్వ = నిరాత్యకశ్వమును (ఆఖానమును), ఊల్లేఖ ఆ గ్రృహించుటయే; ఫూర్వకళు ఆ ముందుగా (దీనికి స్వరూబమే లేదు”. ఆను వివేశముతో), భాతి = ప్రకాళించును (ఆక్ఞానికివలెనే క్షూనికిం గూడ నాకాశము గానవచ్చినను అయన దానిని సత్యముగ శలంజచం చనుట), సద్వస్తు అప్‌ ౨ సత్పదార్థముకూడ,; అస్య = ఈ క్షానికిని; ని.., సరక్‌ = నిచ్చిద్రత్వ = రంధ్రము "లేకుండుటయే:. (సర్వవ్యాహో మగుటయేే. ఫురన్స రమ్‌ అ ముందుగా (సర్వవ్యాపకత్వముతో ననుట). విభాతి = ప్రకాళించును. ( బ్రా మును సర్వవ్యావకమునుగాం జూచుచుండు ననుట), వాసనాయాం = ఈ దృథాను ఛవముపలన కలిగిన సంస్కారము; వ్రవృష్థాయాం (సత్యాం] = అభివృద్ధి నొంచెనీని, వియళ్‌ ,..వాదినమ్‌ - వియళణ్‌ = ఆకాళముయొక్క_; నత్యత్వ = సత్యరూపమును (ఆకాశము సక్యము” అని. వాదినమ్‌ = చాదించునట్టివానిన్సి సల్‌ ...యుక్తం- సన్నాక ఆ సర్వమును శత్పదార్థమే యని; అళోధ = తెలిసికొనక పోవుటతో (అజ్ఞాన ముతో, యుక్తం చ = కూడినట్టివానిని దృష్ట్వా = చూచి; బుధం = పండితుండు, విస్మయ'లే = ఆళ్చర్యవడుకు (అక్టాని కనకం గల సంస్కారములవలన నాకాళసత్స జార్ధ "భేదమును గూర్చి చెస్పినప్పు డె ట్లాశ్చుర్యము నొందునో అట్టే జ్ఞానియు నాకాశ నక్స'దార్థము లయ "భేదమునుగూర్చి చెప్పువానినిం జూచి యాళ్ళర్యము నొందు నని భావము,

తా, ఈ విధముగ శ్రవణాదులచే నాకాక సత్పదార్థములకుం

గల భేదమును నిర్ణయించుకొనిన నవ్వు డా జ్ఞాని సామూన్యులవలెనే సర్వవస్థవహారముల నాచరించుచున్నను బంధము నొందండు. విచారిం చిన నీ పంచభూతములును వానివలన జనిందిన భౌతికములును కూడ వైన్యాయము. ననుసరించి కూన్యములే యగును గావున నేమియు వానిని బంధింప 'నేరవు, వానికి నీ యాకాశము గానవచ్చినప్పుడు, అది సత్యముగం దోయదు. ఆకాళమువలెనే యన్నియు సత్యములుగ తోథ వని గ్రహించునది. అట్లు తోంచిననే కదా వానియందు రాగ జ్వేసములు జనించుట, అజ్ఞానికివలెనే నీనికిని ఆ యాకాశము. గాన వచ్చినను స్వన్నగజాదులవ లె నసత్యముగనే తోంచునుగాని సత్య మని

మపహాభూతక్షని వేక వ రణము శ్రే యించుకై నను తోంవదు, సత్పదార్థంబును సర్వవ్యాపక మనియే తోంచు చుండును గాని యొప్పటికిని. బరిచ్చిన్నముగ తోంవదు. థా్యానమువలన నీ తలంపులు దృఢము లయ నేని వీదప నజ్ఞానస్థితియం దున్న ఫావనల వలెనే పరమార్థభావనలును మనస్సున నెలళొనును. అప్పుడు జ్ఞాన ప్రసంగము లజ్ఞానికి నద్భుతావహము లైన్లు అజ్ఞాన వ్రసంగములును ఇపుడు జ్ఞానికి నద్భుతావహము లగును, ఇట్టి చార్థ్యము కలా నేని వాండు బివించియు సర్వసంసారబంధవర్జితుండై. ముక్తుం డగును? చేతన జడరూప మగు సర్వప్రపంచము నీ యుక్రితో సత్పదార్థమాత్రముగం ఉటాచుటయీేకదా పరమార్థము. అదియే కదా ము క్రి భాఫింతిచే సర్వ చ్రపంచమును తనకు ద్వితీయమునుగా భావించి రాగజ్వేషముల నొంది తదర్థము బవాఎువిధ కర్మ ల నాజబరించి వానివలన సుఖ దుఖములం జెంది నట్లు తలంచుచు మోహితుండై యుండుటయేకచా బంధము, తన యద్వితీయత్వము పారమార్థికముగ 'నెజీంగిన పిదవ నిది యెం దుండును! శకావుననీ విజ్ఞానమే ము_కక్రికి సాధనము, అవ. ఇట్లు అశాశ సృష్టిని గూర్చి సర్వమును వీసరించి యా న్యాయమును తక్కిన స్పలములందును ఆతిబేళించుచున్నాండు:-- న్లో, ఏవ మాకాశమిథాల లేం సక్పత తేంచ వానీతే న్యాయే నానేన వాయ్యాదేః సదంస్తు ప్రనివిచ్యతామ్‌. 77 వ్యాం నే న్యాయమన్య శ్రావ్యతిదిశతి..-ఏవ మితి, టీ, ఏవం జ ఈ విధముగ, అకాళమిథ్యాల్వే - ఆకాళ అ అఆకాశముయొక్క; మిథ్యా ల్వే = ఆనత్యత్వంబును, సర్సత్యల్వే - సత్‌ ఆ నర్సదార్థముయొక్క; సక్యల్వే చ జ సత్యద్వరూపంబును; వాసితే (సతి = సంస్కారరూషమున దృథఢము కాంగాజే అీనజతఈః (ఆకాశ విచారమునందు చూపంబడీన న్యాయేనజయం క్తలతో, (జా త్యేక వచనము) సద్వన్తు అ సర్పదార్థము, వాయ్య్యాబే! * వాయువు మొదలగు భూతముల నుండి ప్రవివిచ్యతాక్‌ = విభాగింపంబడుంగాకు. విచారణచే నిబ్లే నత్పదార్థమును వాయ్యాదిభిన్న ముశున నిశ్చయిరపవలయు ననుట తా. స్పష్టము. అవ వాయు పిచారమునందుగ గల కొన్నివిశేషములను ఆఊఫువాంకై మొట్ట మొదట వాయున్వర్రూవమును వివరించుచున్నాండు:వా=

132 శ్రీ, వేదాంతపంచదశ్సి ద్నితీయప్రకరణము న్లో, సద్వస్తు న్యేకచేళస్థా మాయా త శ్ర, కటేశగం, వియ _త్త శ్రా వ్యేకదేఠశగతో వాయుః ప్రశల్చిత, 73

వ్యా నన్వాకాశకార్యన్య' వాయోరకారణభూ లేన నద్వస్తునా తాదాత్య ప్రలీశ్యయోగాక్సతో వివేచనమప్రయోజక మిత్యాళంక్య సామౌశ్సంబంఢాభా వేఒవి జరంవరయా నంబంథోజ .ప్రీత్వావాసద్వస్తునీతి. వ.

టీ. మాయా ఇ మాయ సద్వస్తుని ఇ సత్పదార్థమునందు ఏీకచేశస్థా ఆ ఒకభాగ మున నున్నది. ఈనిషయము. (ఈప్రకరణమున ౫౪ంవ స్లోకమున వివరింపంబడెను.) తృత్ర = అమాయయందు; వియత్‌ =అికాశము, నీకచేశగంజఅల్ప ప్రదేశమున నున్నది (శార్యములు కారణములకం టె నల్పముల్రై యుండుట నియమము కడా యనుట. మృత్తికకంటె ఘటము అల్పపరిమాణాము కలదియే యగు ననుట (వ్రశ్యమసిద్ధము. ఘట మునశ్తై భూమిలో నున్నమృ త్తిక యంతయు "ట్రై హింవంబడదు కదా తత్రాపి =౨అ యాకాళమునందు, వబాయుం!=వాయువు; వీక చేశగతః=అల్పఫానమున నున్న వాండుగ్యా ప్రశల్పితః = కల్పింపండెకు. (దీనికిని “ఆకాశా ద్వాయు౪ఖో ఐ “ఆకాశాకారమును 'కెందిన 'ట్రవాముళుండి వాయువు జనించెన” అకు శుుతియే "కారణము, నముఠతీయు నాకాశమునకం టె వాయువు (ఆల్బవరిమాణము కలది యను విషయము మున్ముందు పురాణ -ప్రమాణముచే విమర్శింపంబడును,)

తా, స్పష్టము.

ఆవ, ఇట్లు వాయుసృష్టిని జెప్పి శత్స్వరూవము ప్రశ్యతు మగుటచే న్కక్తింద చానిధర్శ ములం జెచ్వుచున్నాండు:--- శ్లో, శోషస్పర్శొ గతి ్వేనో పహాయుధర్తా ఇమే మత్కా

శ్రయస్ప వ్రభొవా సృనాయావో్యోమ్నూం యే లేఒవీవాయుగాః

వ్యా, నీవం సద్వాయో్వోః సంబంధం 'ప్రదర్శ్య తయోర్థర్మ తో భేదజ్ఞానాయ చాయా ప్రతీయమానాక్‌ ధర్థానాహ---శోమన్పర్శ్యావితి. నీవం ప్రాతిస్వికాక్‌ ధర్తాక అభిధాయ కారణతః ప్రాప్తాంస్తానావాంా త్రయ ఇతి. సన్గాయావ్యోన్నూం య్‌ చశ్రయః స్వభావాఃశీలవి శేషా ధర్తాస్తేఒపి వాయుగా॥ వాయా విద్యంశ ఇత్యర్థః.

టీ. శోమన్పర్శా - శో = ఎండుటయు, (సొడించుటయు) స్పర్శా = తాయ టయు, గతి॥ = గమనంబుశుు. వేగ జ చేగంబును, ఇమే = ఇని, వాయంధర్తాః జు వాయువునకుం గభఖ ధర్మ ము లని మ తాఃజనిశ్చయించంబడినవి. సన్ఫాయావో్యోమ్నాం గ! సక్స దార్థమునకును, మాయకునుు _ఆకాశమునకును, యేజవు శ్రయః = మూందైైన)ు

మహాభూతవి'వేకప్రకరణము 188 న్వభావాః అ స్వభావములు కలవో, "భే అవీ = అనియు, ఛాయుణాః ఇ పహాయువ్సనం దున్ని,

తా, స్పష్టము, అవ. విశదమగుట కై సక్సచార్థముయొక్కటయు, మాయయొక్కయు, ఆశాళము యొక్కయు ధరృములం బ,స్తావించి వాని వాయువృనందుం జూపుచున్నాండుంాా 2 కలా ప న్లో, వాయు ర స్తీతి సద్భావ స్పృతో వాయా పృథక్కృ తే. ౧౫ నిస్తత్వరూపతా మాయా స్వుభావో నో్యమగో ధ్యనిః, 80 వ్యా, శేతే ధర్తా ఇత్యత ఆహ--వాయురితి. వాయుర స్లీతి వ్యవనోరెహేకు సృద్రూపత్వ నద్వస్తునో ధర్మ వీకఃః వాయా సద్వస్తునో వివేచితే నతి యత్ని న్తత్వ కూపక్వం స మూయాధర్లో ద్వితీయః శబ్దో వ్యోమ్న సృకాశాదాగతో ధర్మ_సృతీయ ఇత్యర్థః టీ. “వాయుః జ వాయువ్చు ఆ స్తీ జ కలదు ఇతి = అని, (ఇట్లు వాయుఖు నందు వ్యవవారింపంబడు కలిమి సద్భావ ! సత్పదార్థముయొక్కం స్వభావము, వాయా ఆ ఆవాయువు, నత ఇ సత్సదార్థమునుండి, సృథక్కృశే (నత జ ఆకాళ విచారమునందు చూజంబడు యు కల ననుసరించి వేటు చేయంబడంా "జేర్పడునట్రే, నిస్తత్వరూవతా అ శూన్యరూవము లేక అనిర్వచనీయరూషము, మాయాన్వభావః ఆ మాయయొక్క_ స్వభావము; ధ్వనిః=వాయు'చాంచల్యమునలన కలుగుధ్వని, పో్యోమగ;జ అఃాళస్వభావము, (ఆకాశము సామాన్యశబ్దరూప మని ప్రశరణారంభమున'జీ సూచించి యున్నాము) న్న తా, స్పష్టము, అ " ఆవ ఈ సిద్ధాంతముపై నొక యామేము ఆూపుచున్నాండు.. శ్లో, సతోఒనువృత్తి స్స్పర్వత్ర వ్యోష్న్నో నేతిపురేంమ్‌ వోర్థమానువృ్తి రధునా కథంన వాస్టహతం వచ, వ! వ్యా* నను వ్యోమవి వేచన వప్రస్తావే “వాయ్వాదిమ్వనువృ త్తం నన్నతు వ్యోమేతి ఛేదథి రిత్యత్ర వాయ్వా దొచాకాశానువృ లిర్నివారితా. ఇచానీం వో్యోమానువృ త్తిర్ళి ధీయలే. అతః ఫూర్యోో త్తరవిరోధ ఇతి శంకళలే.._నత ఇతి. వ్యోమానువృత్తి రధునో టీ. సర్వత్ర, = ఆన్నిభూతములయందు, సతః ఇ సళ్పదార్థముయొక్క; అను వృ త్రిః ౫ అనువ | రృనము; కలదు; వ్యోమ్న్మః ణు ఆకాళశముయొక్క [(ఆనువృ లి? జ అను వర్తనము] న = లేదు (నర్వ పదార్థములయందును సక్పదార్థము కలదు కాని యాకా

క్ష్ర॥ శ్రీ చేదాంతపంచదశి, ద్వితీయప్రకరణము శము లేదనుట), పురా జ ముందు; (ఈప్రశరణమునంటే రీరీ-వ స్లోశమువ) ఈరికరి వెచ్పంబడెను. అధునా = ఇప్పుడు; (ఇచ్చటనే 80-వ శ్లోకమునంద్రు వ్యోవూను వృ లి = వ్యోమ జ అకాళముయొక్క; అనునృ త్తిః జ అనువ రనము, _ (అశకాశము కూఢ వాయువునం దున్న దనుట్రు [ఈంళా ఆ వెచ్పండెను.] వదం జు పూర్వోక్త వాక్యము, కథం = బట్టు న చ్యావాతం = విరుద్ధము కాదు! (ఆవశ్యమాగ విరుద్ధ మగు ననుట.) లా, వె శోళకమున చేయలడిన సీద్దాంతము సరి మొనది కాదు ఇఒ ౧ ఢు రా సక్పదార్థముయొక్క_యు మూయ యొక్కయు ధర్మములు నూ, త్ర, ము వాయువునం దుండవచ్చును కాని ఆకాళ ధర్మ ము లుండుటకు వీలు 'శేదు. ఇదివజకు నొకనూజు “సత్పదార్థ మన్ని భూతశములయందు ననున _ర్హించును గాని యాకాళ మ ట్లనువ_ర్రింందు” అని ఇెప్పి యున్నారు, ఇప్పుడు “ఆకాళముకూడ వాయువునం దనువర్షించి యున్నది” యనిన మా ప్రతిజ్ఞ కు భంగను రాలేదా ? _మ ఈ యాక్మేపమునకు సమాధానమును వెప్పుదున్నాందు:-- శ్లో. ఛిద్రానువృ్తి న్నే తీతి పూర్వో_క్రి రధునా త్వియమ్‌, " శ్టూనువృష్తి "రే వోశా వచసో వ్యాహతిః కుతః, 8 ఇ్యా- ఫూర్వమవ కాశలక్ష స్వరూ పానువృ త్తిర్ని వారితా. ఇదానీం ధర్తానునృషత్తి శీవాళీధీయ లే. న స్వరూపానువృ త్తిరతోన వ్యావాతిరితి పరిహరతి.._భిద్రేతి,. టీ, “ఛిద్రానువృ త్తిః - ఛిద్ర = అకాశమునకు స్వరూపభూత మగు నవకాశము యొక్క; అనువృ త్తి? = అనువర్తనము; న = ఇతరభూతములయందు లేదు”, ఇతి = ఇతి అనునివియేః ఫూర్వోో క్రి! = ఇదివణకు వేయంబడిన వ్రజ క్ర నర్థము (ఇదివజకు అకాళ స్వరూపభూత మగు నవకాశ మితర భూతములయందు లేదంటి మనుటఎ అధునాతుజ ఇప్పుడై లే ఇయం = ఈ, శచ్దానువృత్తిః వవ = అకాశగుణ మగు శబ్దము మార్ర మే యితర భూతములయం దనువ ర్రించియున్నది యని మా శ్ర మే, ఊక్తా = చెవ్ప్చంబడెనుం (ఇయం - అశుపదము అనువృత్తిః అనుదానికి విశేషణ మని తెలిసికొనవలయును ఇచ్చట నాకాశ ధర్మమును గూర్చి మాత్రమే. ెప్పితి మనుట)- వచసః జ వాశ్యము నకు, వ్యాహాతి;=భంగము; కుతజఎక్కునుండి వచ్చును? (ప్రతిజ్ఞా భంగము లే దనుట్రు ఈౌ, ఇచ్చట వ్రతిజ్ఞా భంగము "లేదు. ఇదివజకు ఆకాళ స్వరూవ

మహాభూతవి వేకప్రశరణము 188 దానికి ధ్వని గుణముగాని స్వరూపము కాదు. అచ్చట “సత్పదార్థము వలె నాకాశ మికఠకర భూతములయం దనువర్హింవదు” అని చెప్పండి యుండుటచే “సత్పదార్థములోని యేభాగము (స్వరూవము_ అను వరించునో యాకాశములోని ఆభాగమె (స్వరూపమె) యనువ్నర్షిం పదు” అనిమాత్ర, మే లేలుచున్నది. ఆ సక్స్పదార్థమునకుం గల స్వురూపమః కార్యములందు అంతటను ననువ_ర్రించును. కాని యాకాళమునకును స్వరూప మేది కలదో ఆది యితర భూతములయందు అనువ_ర్రింపదు, ఇంత యేల? *ఈ పదార్థము దానియం దుండదులం అనిన ోనీ పదార్థము యొక్క స్వరూపము. దానిలో నుండదు” అనియే కదా యర్థము= వ్రస్తుతము 'చెప్పంబడిన దన్ననో గుణానువృష్తి దీనికి స్వరూపముతో సంబంధము లేకున్నను సంబంధనూత్రమువలన దాని గుణము మతే మొక పదార్థమునకు సంబంధింపవచ్చును, శావున వ,తిజ్ఞాభంగము "లేదు, వస్త్రమునందు తంతువుల యాకార మనువ_ర్తింపకున్నను తెలుపు నలువు, మొదలగు వర్షములు మాత్ర, మనువ్నర్తించుచునే యున్నవి కడా! “ఇది యేల! తంతువుల పొడవు నా శ్ర, యించియే వస్త్రమునకుం బరి నూణము వచ్చుచున్నది. మజీయు గుణమునకును గుణపంతమునకు గల సంబంధము నిత్య మగుటచే నం చేది యనువర్షించినను రెండు ననువ_ర్తించిన క్షే యనిమయెదచేమె. వినుము. తంతువు సన్నముగాను దీర్ధముగాను మాత్రమే యున్నను వస్త్రము వెడల్పుగాను గూడ నున్నది, అది దారముల సముదాయమే కదా, ఇక్సైన తంతురూవ మంతయు డొనియం దనువర్హించి యున్నది యనుట యొట్లు? తంతువు వకము. వట మనేకాత్మ కము, మటీయు నాకార మేయే ధర్మ ముతో గవూడియుండున్నో అనంగా దీర త్వము_ హ్రస్వత్వము కృళత్వము “మొదలగు నేస్వభావములతో6 గూడియుండునో, ఆ స్వభావములతోం బరిఫవూర్మముగ ననువర్షించిననే కొని యనువృష్తి కాదు, ఇచ్చట పొడవుమాత్ర్య మొక వేళ యనువరించినను వెడల్పు అనువ_ర్షింపలేదు, జఒక్క-డారమే వస్త్రము కాదుకదా! పొడవు సహిత మొక దారముచేతబే యేర్చడె ననుటకు వీలు లేదు, కావున స్వరూపానువృత్తి లే కున్నను

186 శ్రీ చేడాంతపంచదశ్సి ద్వితీయవ్రశరణము గుణానువృ త్తి శలుగు ననుటలో వివాదము లేదు, ఇశ సమవాయ సంబంధమును గూర్చి యిదివజుకే వెప్పియున్నాము. సంబంధ మేది మైనను పదార్థద్వయమునకుం గాని యుండ దని యున్నాము, పదార్థ ములు రెం డై నప్పుడు వానికి గల సంబంధము నిత్య మగుట యొుట్లు! సంమయోగమునకు నెప్పటితకైన వియోగ ముండవలసీనదియే కదా! కావున గుణగుణిసంబంధమువలన గుణికూడ గుణము ననుసరించియే వచ్చుచుండు నను వాదము ఛెల్లదు. గుణగుణి భేదమునుగూర్చి కూడ నీదివజకే (యీ వ్రశరణమునందే డెబ్బదియొకటన శ్లోకమున) వివరించి యున్నాము, కావున వఫూర్యో త్తర వాళసష్థములకు విషయ భేదము కలదు, కావున ప్రతిజ్ఞాభంగము లేదు,

౨వ. మళఠియొక యాత్నేవమును జూపుచున్నాండదు[లజ న్లో నను సద్వ స్తుపార్థ క్యా దసత్వం చే _త్తదా కథం,

అవ్య క్రమాయావై షమ్య్యూ దమాయామయ ఆవి నో, 8కి

చ్యా, నను చాయో? సదృ్రవ్గావిలతణ త్వాదస 'తృ్వలడుణం మాయామయత్వం యద్యుచ్య లే తర శ్రవ్య క్రస్వరూపమాయా వై లథ.ణ్యాదమాయామయత్వమపి శం న స్యాదితి చోదయతి...-నన్వితి,

టీ, నను=శీయి సద్వనస్తుపార్ధక్యాల్‌ -సద్వన్తు=సర్పడార్థమునుండి పార్థశ్యాల్‌ జు వే అసుటవలన [వాయో!జవాయుప్తనక్కు అసత్వం=ఆస ద్యూవత్వము, [భవతి] చేత్‌ ఆ ఆగుసేనిి అవ్య క్తమాయావై షమ్యాత్‌ - అవ్యక్త = అవ్య క్షరూప మొన (ఇంద్రియ గోచరముకాని, మాయా = మాయకంటి. (సృష్టికి బూర్వమున శేవల రూపముతో నున్న మాకంటె లేక ఇంద్రియనోచరము. "కాని యాశాశమును కల్పించి శ్మద్యూషమున నున్నమాయకం టె 'వెషమ్య్యల్‌ = భిన్నమగుటవలన (ఇంద్రియనోచర మగుటవలన), అమాయనమయ తా-అవి=సూయాస్వరూవము. లేకపోవుటయు. (మాయా స్వభావమును శలిసియుండక పోవుటయు), కదా = అవ్వుడు, కథంజఎట్లు, న (భవతి) = లేకండును! (శ్చదార్థ భిన్న మెనవ్వు డనక్సచార్థ "మె ట్లయ్యెనో మాయాభ్గిన్న మెనవ్వుడును మాయాస్వభావరహిక మళ్లే శకావలయు ననుట)

తా, ఇప్పటికిని దోషము నివ్నర్ధింప లేదు, ఆకాళశగుణ మను వ_ర్పింఛుటను సమర్థించితిరి గాని మతియొక దోషము వచ్చుచున్నది. “సత్స్పదార్థమునుండి , విఖాగించినవ్పుడు కలుగు శఈూన్యరూప మేడి

మవహాభూతవివేక వ్రశరణము కేం7

కలదో అదియే వాయువునందుం. గల మాయా స్వభావము” అని ఇెప్పి యున్నారు. ఇది సరిపడదు, మాయ యొక్కటియే యయ్యూను వ్యక్తా వ్యక్త భేదములచే మా సిద్ధాంతమునం బరి (ట్ర హింపంబడి యున్నది, సృష్టికి. బూర్వము కేవల రూపనుతో నున్నప్పుడు కాని అవ్రత్యత మగు నాకాశిమును సృజించి తద్రూపషనున నున్నప్పుడు కాని మీరు ఆ మాయనే అవ్య_కృ మనుచున్నారు; బీజావస్థను విడిచి వ్రషంచ రూప ముగా విబృంభింప నారంభించినస్పుడు కాని వాయ్య్వాది ప్రత్యతభూత ముల సృజించి తద్రూవముతో నిలిచినప్పుకు కాని దానినె వ్యక్త మనుచున్నారు. కఅ్తందు అవస్థా భేదమువలన నామభేదము మా త్ర మే కలదు కాని వస్తువు ఒక్కటియే కదా! ఇంక జూడుండయు. ఈ వాయువు అవ్య క్రమునకం చ ఛిన్న మై యున్నది, ఇది వస క్తముకదా, అవ్యక్త మునకంకె భిన్న మనినను మాయకంట భిన్న మనినను ఒక్కటియే. కావున నది మాయామయము కా దని చెస్పవచ్చును కదా, సృష్టికిం బూర్వమున చీజావస్థలో నున్న మాయనే యవ్య కృముగ గ్రహిం చినచో నీదోష మాకాళమునందుం గూడం బ్రసించును, మీరు మూవీన న్యాయము ననుశరించి యాకాశము కూడ మాయామయమే కదా! కావున నీ భూతములు మాయామయములు శాకున్నచో సత్య ములే కావలసీవచ్చును, కావున దీనికి సమాధాన మేమి ?

అవ ఈఫూర్వవత్షమునకు సమాధానముం జెప్తుచున్నాండు:ా న్దోని _స్తత్వరూప తె వాత్రమాయా త్వస్యవ్ర, యోజిశా,

సాశ_క్రికార్య యో స్తుల్యా వ్య శ్రావ్య కృత్వ భేదినోః, 8

వ్యా, నావ్య క్తళ్వం మాయామయ ల్వే ప్రయోజకం? కింతు నిక్తక్వరూవత్వం, తత్తు నమూయాయామివ వాయ్య్యాదావవ్య స్త్రీతి న మాయామయకత్వవాోనిరితి పరివారతి.౨ ని 'స్తత్వేతి,

టీ. అత్ర = ప్రన్తుక వాదమునందు నిస్తత్వరూపతా నీవ ఇ పరమార్థ స్థితిలో స్వరూవ మేమియు 'లేకుండుటమయే) మాయాత్వస్య=మాయ యగుటకు (మాయామయ మగుటకు); ప్రయోజికా అ లతుణము (వీది వ్యవహారమునకుం శానవచ్చుచున్నను, పరమార్థస్థితిలో "లేదో యదియ్‌ మాయామయ మనంబడు ననుట), సాచ = ఆయాలత ణము; వ్నక్తావ్య కృత్వ భేదినోః = వ్యక్త మనియు అవ్యక్త మనియు, వ్యవహరించంబడు

168 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ద్వితీయ, వ్రశీరణము చున్న; ళ క్తికార్యయోణుళ క్రికిని తత్కార్యము లగు భూతములకును;, తుల్యాజసమాన “మెనదియే (సద్భిన్నము లగుటబే సీ రెండును నిరాత్మ కములే యనుట).

• తా, ఈ ఫూర్యుపవము యాు_కృమైనది కాదు. సృష్టికి పూర్వమున చీజావస్థలో నున్నళ క్రి సూత్ష్మ్యమెనది యగుటచే నవ్య కృ మనయిడును; అపయే శార్యరూపముగ విజృంభించిన పిదప వ్య _క్ష మనయుడును, ఇంతయీ కాని అవస్థా ఖేదముల బరిత్యజించిన వీనిలో స్వరూప "భీద మేపియు లేదు, ఏమి చెప్పినను స్వరూపము నాశ యించియే కదా 'చెష్పవలయును, “ఇక్సైన మాయకు లక్షణ మేదిగో యనియెదవేమొ వినుము. వ్యవహారస్థితిలో. గానవచ్చుచుండియును బరమార్థస్థితిలో శూనస్ధరూప మగుటయీ మాయకు స్వరూపము, ఇది పైని నిరూపించిన విధముగ నవ్య _కృమునందును (మాయాశ_క్రియందును) వస్థకృము నందును (తత్కార్య మగు వ్రసంచమందున్సు గూడం గలదు కదాం కావున నవస కము కాకపోయినంతమా, శ్ర మున వాయువు కొని యాశాశళము కాని మాయామయము కా కుండదు, కావున మూయా స్వభావము వాయువునందు శల దనుట నిర్వివాద మే, అవు “ఇట్లైన నాభూయయంధు వ్యక్తావ్య కృఖేద మేల కలను” అనిన “డాని విదారముతో నిప్వుడు పని కేదు” అని వరివారించుచున్నాండు:లా న్లో సదసత్త ౧వివేశకస్థ ప్రస్తుతత్వా త్స చింత్యతాం, అసతో వాంతరో భేద ఆస్తాం తచ్చింతయా త్ర, శ్‌మ్‌, 5క్‌ వ్యా- నను శ _శిళార్యయోరుభయోరవి ని . సతరరూవతాయామవిళిజ్రాయాం వ్యక్ర్తావ్య కృళ్వలతుణో భేదం కుళ ఇత్యాశంక్యు తద్విచారః 'ప్రస్తుకౌానుషయు క్స్‌ ఇతి చరివారతి..-నదనశ్తే తి. అతో మాయా ఈ త్కార్యరూవస్యావాంతర భేదో వ్యక్తా వ్య కృత్వరూవ ఇత్యర్థః టీ. నసదసత్త పవి వేకన్య=నదనత్పదార్థముల విచారమే, ప్రన్తుకత్వాణ్‌ = అరం ఫించయడియుండుటవలన,) 'స$=ఆదియే? చింత్యతాక్‌ = విచారింపంబడుంగాక. అసతః ఆ జనశ్చదార్థము యొక్క; ఆచాంతరఃజలోవలనున్న, భేదఃజవ్య కావ్య క్తభేదము; ఆస్తాంణ ఉందనిమ్లు అక్ర ప్రస్తుతమున, కింజఏమ్‌ ప్రయోజనము (ఈ విచారమునకు నిది నమ శ₹సును శా దనుట. . తా, స్పష్టము

మహాభూతవి'వేశ ప్రకరణము 1899 అమ ఇట్లు విశేమముల ప్రస్తావించి యాశాళ విచారానుసారముగ సిద్ధాంత మును మనస్సున నిడుళొని యువసంహరించుచున్నాండు:. న్లో, సద్వస్తు బ్రవశిష్టోఒంశో వాయు ర్మిథా్థ యథా వియశ్‌ , వాసయిత్యాా చిరం వాయో ర్మ ఖ్యాత్వం మరుతం త్య చేత్‌ , 86 వ్యా ఫలికమావా--సద్వ స్వీతి. వాయా యః సదంళన్తద్భ్ర)వారూదం శిషోఒంళో నిస్తక్వరూపాదిః; వాయోః స్వరూవం. న చ వాయు! ని _స్రత్వరూవత్వా జేవ ఆశాళవని థ్యా ఇత్థం వాయోరి థ్యాత్వం చిరం వాసయిత్యా మరుకం త్యజేత్‌ మరుక్సత్య బుద్ధిం త్య జేదిత్యర్థః. టీ. సద్వస్తు= “కలదు” ఆను వ్యవపోరముబే వ్యవహరింపబడుచుండం భాగము, (టచ్శా=వరబ్రవ్యము; శిస్రః అ ముగిలిను అంశః జ నూయాకాశాంళశములు, వాయ! ఇ వాయుస్వరూపము; వియజ్‌ యథా = అశాశమువలెనే, మిథ్యా ఆ అనత్య మెనది, చిరం జఐ టహుకాలము, వాయో? = వాయువుయొక్క, మి థ్యాత్వంజఅసఠ్యత్వమును, చాసయిత్వా = స్థిరము చేసికొన, మరుతం = వాయువును, త్యజేల్‌ జ విడువవలయును (వఛాయువునందుం గల సత్యత్వ బుద్ధిని విడుపవలయు ననుట), తా. శావున నాకాశమువలెనే వాయువుకూడ మిథ్యయే యనుటలో సంథయము లేదు, ఆకాళమునందువలినే యిందును గాన వచ్చు కలిమి సత్పదార్థము; ధర్ష్మి తక్కిన భాగ మంతయును ధర్మ ము సద్భిన్న మగుటచే నసద్రూవము, _శావున నీవాయువును కూడ మిథ్యగా నెజటింం యా జనము దృఢమగునంతవజకు శ్ర వణ మనన న్‌ది ్యాసనముల నాచరించి యనంతరమున దినిని పరిత్యజింపవలయును, ఆకాశళవిచారమున వివరింపంబడిన యనుభవజ్ఞానము నొంది యి వాయువు కానవచ్చుచున్నను డానిచే బంధము లేశ యుండవలయును, దాని నింద్ర జాలీయ నగరమును చూచినట్లు కూడవలయును. (ఇంద్ర, జూల నగరమును చూచుట యనగా “ఇది ఇం ద్రజాల నగరము ఆని తెలీని చూచుట యని ళ్‌ హించునదిి, అవు ఇట్లు వాయువిచారమును ముగించి వహ్నినిగూర్చి ప్రస్తావమును నారం భించుచున్నాండు:--- _ న్లో * చింతయీ్‌ ద్వహ్ని మ 'వ్యేవం మకుతో నూ్య్యూనవ _ర్రినమ్స్‌ బ్రహ్హాంజావరణే ప్వేపా న్య్యూనాధికవిచారణా, 87

100 శ్రీ “వేదాంతపంచదళి, ద్వితీయ ప్రశరణము

వ్యా, చాయా ఊక్తం విచారం లేజన్యప్య తిదిశతి---చింతయేదితి, నను “నద్వస్తు జ్యీకచేశస్థా మాయా త్ర ఇ్యాదినా వియదాదీనాం న్యూనాధీకళొన ఊళ్తః న లోశేన కాపీ దృశ్యత ఇత్యాళంక్యావా---- బవ్యాం దేతి.

టీ. మరుతః ఇ వాయువునకం టె న్యూనవర్రిన్‌ = తక్కువగా నున్న; వహ్నిం అపి ఆ ఆస్నినింయార్చికూడ, వీవం = ఈ విధముగనే, చింతయేల్‌ జవిచారింపపలయును, వహోజఈ, న్య్యూనాధిక విచారణాజఎక్కువ తక్కువలశళు గూర్చిన విచారము; టవ్యాండా పరేషు స వందవ న్యండము యొక్క, ఆపరశణేషు = అచ్యాదనము లగు పంచభూత ములయంబి, (ఆఫ్సి అ కలదు)

తా, వైన విచారించిన విధముగనే అగ్నినిం గూర్చియు విచా రించి నిర్ణయింవవలయును, ఆకాళనమునకంకు వాయువు అల్బపరిమాణను శలది మైనట్లు ఆ వాయువునకంశళి నగ్నియు నల్పవరిమాణము గల .దియే, ఈ యల్చాధిక వరినూణములు లోకమునం గానవచ్చుట లే దని యొదవేమొ, అని లౌకిక భూతములనుగూర్చి వెప్పీన విషయను కాదు, లౌకికభూతములకుం గూడ నీ విభాగము సంబంధించినను స్పష్ట్రముగం “చెలియటశై బ్ర సోండ కటాపహామునకు నావరణభూతము లిన యాకా "ాదులనుగూర్చి మా, త్ర మేయా తారతమ్యము చెప్పంబడుచున్నది. | బ్రహాండ కటాహోనును మొదట వృథ్యియు డానివైె జలంబును మింద నగ్నియు నావల నూకుతంబునుు అనంతరంబున నాకాశంబును నావరించియున్నవి యని ప్రరాణము,

ఆమ ఇ ట్లుద్దేశించి యాయన్నికిం గల పరిమాభాంబును స్వథావంబును ప్రమాణం బునుం గూడ నిరూపీించుచున్నాండు:ాలా

న్లో +, వాయో రశాంశతో న్యూూనో వహ్ని రాాయా వశకల్చిత ఫురాణోక్తం తారతమ్యం డశాంతై ర్ఫ్బూతపంచశకే. 88

వ్యా, వాయోః కియళాంశేన న్య్యూనో వహ్నిరిత్యత ఆహ-జవాయోరితిం కస్య వాస్తవశ్వశంకాం వారయలి.--వాయానితి, నన్వయం న్యూనాధికభావః స్వ కపోలకల్పిత ఇత్యాళశంక్యాహా..-పురాణో క్రమితి,

టీ. వహ్నిః = ఈయగ్ని; వాయోః = వాయువుకం టె దశాంఛతః = పదియవ భాగముతో, న్యూనః=ఐఅల్ప మైనది (వాయువులో పదషియవళ్లాగ మనుట). వాయాౌా = ఆచవాయువునం చే, ప్రశల్పితః = కల్పించంబడినది (మాయచే నున్నట్లు తోపింవండి నది యనుట. భూతపంచశే ఇ అయిదు భూతములయందును పరస్పరము, దశాం =

మహాభూతవి'ేశ వ్రశరణము కం1 దళము భాగములతో, తారతమ్యుం = న్యూనాధిక ఖొవము (ఆశాళ వాయ్య్వగ్ని జల బృథువులు వరుసగా ఫూర్వపూర్వములకంటి ఊ త్తరో త్తరములు దళశమాంళశములుగ మ్మాత్ర,మే యున్నవి (యకుటు, ఫురాణోక్తం = వురాణమునందుం. జెప్పంబడెనుం స్మృతీతివోన పురాణాదులు 'వేదార్థమును వ్రకటించునవియే. శావునను “అనంతా 'వె వేదాః” = “వేదములకు నంతము లేదూ” అను శతి నాశ్రయించి చూచిన ప్రస్తు తము పౌఠములో నున్న వేదమే వేదసర్వన్వ మకుటకు వీలు లేకపోవుట చేశను,ఇప్పటి 'వేదమున నీ విషయము లేకున్నను దీనికి మూల శ్కుతి యొక్క_టి యుండవలయు నను నూవా నవశ్య మాచరింపవలయుకు, దీనికి నీ విధముగ వేదో క్తళ్వముకూడ కల దని నిర్ణయించవలయు నని భావము.) తా, ఆకాశమునందు వాయువు కల్పింవయిడిన ళ్లు వాయువునందు చదియవ భెగమున నీ యగ్నియుం గల్పింవంబడెను, ఆశాళాదులలో శారణము లగు వూర్వభూతములలో కార్యము లగు ను త్తరభవూత ములు పదియవవంతు మా త్ర మే యుండం ననుట ఫురాణములయందు వ్రనీద్ధమె యున్నది “వేదప్రని్ధి "లేదు కదా!” అనియెదచే మొ. ఆదియు సూబనావూర్వకముగం గలదు, "లేకున్నను శల్పింపంబడవచ్చును. “అనుమాన ప్రమాణమునకు నొక యవకాళశ మున్నది. “అనంతా వైవేదాళొ అను శ్రుతి ననుసరించి చూచిన ప్రస్తుతము తుదకు ఫురాణ కాలమందై నను పాఠములో నున్నయంకవజశకే వేద మనియు నిశ "లే దనియుం జెప్పుటకు వీలు "లేదు. శ్రుతిఫప్రురాణాదులును వేదార్థమును విశదీకరించుటశ్రై యేర్చడినవి. కావున లేని విషయనును చెప్పు నను టయు సంభవింపదు, కావున నివ్పటికి జీవల పురాణవాక్యములే మిగిలి యున్నను. వీనికి మూలభూతము లగు శ్రుతు లొకప్పు డుండె నని చక్క.ల నూహింసవచ్చును, కావున నీవిషయమున 'వేదస్తామాణ్యము కూడ కలదు. ఆప. అస్నిస్వరూపముకు విచారార్థమై సవిస్తరముగ విపరించుచున్నాండు:లాా న్లో, వహ్ని రును ప్రకాశాళ్తా పూర్వానుగతి రత్ర చ, అస్సి వహ్నీ స్ప నిిస్తక్వ శృబ్దవాళ౯ స్పర్శవా నపి, 89 సన్ఫాయావో్యోమవాయ్యం శై ర్యు కృ స్యాగ్నే ర్నిజో గుణ రూవం తత్ర సత స్సర్వ మన్య డ్చుద్ధ్యా వివిచ్చ తామ్‌, 90 వ్యా- వహ్నే! స్వరూపమాహ---వహ్నిరితి. అత్రావీ వాయావివ కారణధర్థా ఆనుగతా ఇత్యాహం=--వూర్వేతి. జశీే ధర్గా ఇత్యాకాంకైయామావా--అ స్తీతి,

10 శ్రీ వేదాంతసంచదళి, ద్వితీయ ప్రశరణము వ్యా, నీవముగ్నాా కాఠణధ ర్థానుగత్యను వాదపూర్వకం స్వోకీయం ధర్మ ౦ డర్మ్శ యతి---సన్గాయేతిం ఇక్టం నవిశేమణం నహ్నిస్వరూవం వ్యుత్చాద్యః ఇదానీం సద్వ స్తునో వహ్న్నిం వివిన క్షి - కర్రేతి. తత్ర తేషు మధ్యే సతః సద్వస్తునోజన్యక్సృర్వగ థర్శళాతం మి్యేతి బుద్ధ్యా వివిచ్యతాం పృథక్‌ శ్రీయ తామిత్యర్థః. టీ. వహ్ని$=అగ్నివళో త్రము) ఊష్ణః = వేండి యెనది? ప్రకాశాత్థా=శాంతియే న్వరూపముగం గలది. ఆత్ర, చ=క యగస్నీయందుశు, పూర్వాశుగతి-వూర్వ = అగ్ని యుత్ప త్తికం టెం బూర్వమున నున్న సన్గాయా కాళ వాయువుల ధర్మ ములయొక్క, అను గతి జ అశువర్తనము కలదు, (ఈ యగ్నియందు సత్పదార్థముయొక్క_యు, మాయ మొక్ట్కయు, నా కాశముయొక్కయు, వాయువుయొక్కయు ధర్మ ములు శల పకటం వహ్ని॥జఅగ్నిి అస్తికలదు. (ఇది సక్స భావ ప్రదర్శనము) సఃజఆఅియన్ని, నిస్తత్వః అ సత్సదార్థమునుండి ఛేదింపంబడినచో శూన్య రూప మగును (ఇది మాయాధర్మ ప్రద రృనము). శబ్దవాళ్‌ =అగ్నియందును. శబ్దము కలదు. (ఇది యాకాశభర్మ ప్రదర్శనము)- స్పర్శవాక్‌. ఆపీ అ ఈ యగ్నియందు స్పర్శ కలదు (ఇది వాయుధర్శ ప్రదర్శనము)* (ఏవం జ ఈ విధముగ), సల్‌ ,.,అంశై?ః - సల్‌: =సత్సదార్థముయొక్కాయం, మాయా మూయయొక్కయు, వో్యోమజథ కాశముయొక్కయు, వాయు ఇ వాయువుమయొక్కయు, అం3ః = భాగములతో (ధర్మములతో నళుట). యుక్తస్య = కూడిన, అగ్నేః ఆ అన్నికి; నిజ అ స్వకీయమెన, గుణ! = గుణము, రూవం ఇ రూపము (అన్నికి నిరుపా ధిక మగు రూవము విశేషగుణ మనుట) శక్ర = ఈ చెప్పంబడినవానిలోో సతః ఇ సత్పడార్థమునక౦ టె అన్యల్‌ = భిన్నమైన) సర్వం = సమన్తమును (ఆనంగా మాయా స్వభావము మొదలుగా గల సర్వస్వఖావములుకు), బుద్ధ్యా = బుద్ధిచే వివిచ్యతామ్‌జ | విఫాషించంబడును గాకు తా, అగ్నిభూతమునకుం గాంతియే స్వరూపము, వేండీమి స్వభా వము, సత్పడార్థము 'మొదలగువాని స్వభావములు కూడ నిచ్చట నున్నవి, “కలదు” అను వ్యవహారమే సత్స్రభావ ముండుటకు నిదర్శ నము, శూన్యరూపమే మాయాన్వఫావనము. ఆకాశమునందుం గల శుద్ధ శబ్ద మిచ్చట విశేషణయుకృమై భుగుభుగు ధ్వని యని వ్యృవహరింపంబడు చున్నది, ఇస్లే వాయుగత మగు స్పర్శంబును విశేసణయు_క్తమై యిందు చేండిమి కలదిలై కానవచ్చుచున్నది, మజియు దీని నిజగుణము రూపము, ఇని యన్నియు సత్పడార్థమునకం మె భిన్నను లని యాకాశ వాయు భూతముల విచారించినట్లు విచారించి విభాగింపవలయును,

మజ+భూతరవి'వేక చ్రశరణము 1908 అవ ఈ యగ్శివిచారమునకు ఫలమును వెస్తుచు జలనిచారము నువక్రమించు చున్నాందు;లా న్లో * సతో వివేదిలే వహ్నొా మిథ్యాల్వే సతి వానితే, ఆపో దశాంళతో న్యూూనాః కల్పితా ఇతి చింతయేత్‌ . 91 వ్యా నవం వహ్నే రి థ్యాశ్వనిశ్చయానంత రము పాం మిథ్యాత్వం చింతయే దిళత్యాహలావత ఇతి, టీ. వవశ్నాజ=తః యగ్ని; సతః = సత్పదార్థముకుండి, వివేచిలే ఆ చిభొగించ బదంగా, మిథ్యా ల్వే='ఆన్ని నద్భిన్న మగుటచే నసత్యము” అని యగ్నియొక్క- మిథ్యా భావము, వాసితే సతి = శ్రవణామనన నిది ధ్యాసనములచే మనస్సునందు దృఢమువేసి కొనంబడెనేనిి ఆపః అ జలంబును, దశాంశతః ఇ అగ్నియందు వదియవ భాగముగ, న్యూనాః=అల్పపరిమాణముతో, కల్పితాఃి ఆ మాయచే నన్నియండే కల్పింపంబడినవి, ఇతిజఆని, చింతయేత్‌ జవిచారింపనలయును (ఫూర్వమువలెనే జలమునుగూర్శి విచారింప వలయు ననుట). తా, స్పష్టము. అవు విచారార్థమై జలస్వరూషము ఛెపుచున్నాడు:-ా న్లో, సంత్యా పోఒమూః కూన్యతత్వా స్పశజ్షాః స్పర్శసంయుతాః, రూపవతోస ఒన్మధ ర్థానువృత్త్యా స్వీ్మయో రసో గుణం, $02 వ్యా అస్యాప్‌ కారణధర్థాక్‌ స్వధర్తాంశ గ్‌ విభజ్య దర్శయతి---సం త్యాపఇతిం శబ్దేన సవా వర్హత ఇతి సళబ్బః సళబ్దళ్చాసౌ స్పర్శశ్చ సళబ్దస్పర్శః "తేన యుక్తా ఇత్యర్థని టీ. అపణనీరు; సంతి=శలవు (అవ్‌ శబ్దము నిత్య బహువచనము), అమూ;= ఇవి, శూన్యత త్వాః=సత్ప దార్థమునుండి విభాగించిన శూన్యరూవము లగును సశభ్ధా।= శబ్దగుణాముతో గూడియున్నవి; స్పర్భ్మసంయు తాఃజస్పర్శగుణము శలిగియున్నవి. రూప వత్యః ఇ రూపముకలిగియున్నవి (వఠత్‌ = ఇది), అన్యధ ర్థానువృ త్యా-అన్యజఇతరము "లె నవియదాదులయొక్క_, ధర్మ ణు ధర్మ ములయొక్క_; ఆశువృ త్యాజఆనువ_ర్ధనము చేత కలుగుచున్నది. స్వీయః=స్వకీయమెనం గుణ8=గుణము; రసః = రెసము* తా, స్పష్టము, అవ. జల విచారము నుపసంవారించి భూ విచారము నారంభించుచున్నాండు;- శ్లో, సతో వివేచితా స్వప్సు తన్శి ఇ్యాత్వే చ వానీతే, భూమి రృశాంళతో న్యూనా కల్పి లాఒప్బ్వితి చికయేక్‌, 93 వేదాంతలా] 8

104 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, ద్వితీయ ప్రకరణము

వ్యా, వివేకధ్యానాఖ్యామపాం మిథ్యాత్వం నిశ్చిత్యానంతరం. భూమేర్షి ఖ్యాత్వం చింఠనీయ మిత్యావహాానత ఇతి,

టీ, అత్సు = ఈ జలము; సతః = సత్సదార్థమునుండి, వివేచితాను (నతీషు) =

వివేచన చేయంబడినపీదప, తని థ్యాల్వే-తల్‌ =౨అ జలముయొక్క; మిథ్యా ల్వే=వ్యావ 'వోరికస్థితియందుః గానవచ్చుచున్నను పారమార్థికస్థితియం దట్లు లేకపోవుట, వాసి లేచ= చిత్తమునందు దృఢము చేసికొనంబడిన తర్వాత, భూమిః=భూమి; దశాంశతఃజపదియవ భాగంబున, న్య్యూనా ణు అల్పసరిమాణముగల డై 0 అప్పుజజలములయందు, కల్పితా ౬ శల్చింపంబడెను, ఇతి=అన్వి చింతయేత్‌ జవిచారింపవలయును.. (భర్వసృష్మియు కల్పనా మ్యాక్ర మే కదా యని భావము)

తా, స్పష్టము,

అవ భూ స్వరాపమును తన్నిర్హయముపలన వేయవలసిన కార్యమును ఇెప్పు చున్నాండు;ాా శ్లో, అన్తీ భూ _స్తత్వళూ న్యాస్యాం శబ్బస్పర్శా సరూవకౌ,

రస శృ వరతో గంధథో నైజ స్సత్తా వివిచ్యతామ్‌, ఫక

వ్యా తస్యా మిథ్యాశ్వచింతనాయ తద్ధర్తా నవీ విభజలే---అ ప్రి భూరితి, "ేధ్యః సత్తామ్మాశ్రం పృథక్‌. క_ర్షవ్యమిత్యాహ--సశ్తేతి.

టీ. భూజభూమిః అస్థి=కలదు. (సా = అది తత్వశూన్యా = నత్పదార్థము నుండి విభాగించినచో శరాన్య మైనది. అస్యాం = దీనియందు సరూపకౌజరూపముతోం గూణీన, శబ్దస్పర్శా = శబ్బస్పర్శములుశు (ఆనంగా శబ్దస్పర్శ రూపములు), రసః చ = రసమును కలవు; పరత$=ఇవికాక్కు గంధ! = గంధము, నైజం = స్వాధావికము, (శబ్ద స్పర్శ రూప రన గంధము లైదుకు సౌమాన్యరూపముతో నాకాశాదులయందు కల వనియును గంధము మాత్రము పృథివియందు విశేషముగం గూడ్‌ నున్నది యనియును తక్కిన శద్దాదులు స్వస్వభూతములకు మ్మాత్రము విడిచి శక్కినచోట్ల, ననువర్తించి నవ్వుడు మాత్రమే విశేషయుక్తము లగు ననియు 'వ్రశరణారంభమునంటే వివరించి యున్నాము) (తఠజఇట్టు భూ రూపషముకు నిర్ణయించిన పిదప, సత్తా=సర్పదార్థము, వివిచ్చామ్‌ఐవిభాగిందం బడుంగాక (వెనం జూపీన విచారము నాశ్తయించి నర్స్ఫృృథు వుల విభాగించి వృథివి నసత్యరూపమున నిర్ణయించవలయు ననుట).

శా, స్పష్థ్రము,

మజోాభాతవి'వేక తే రణము 305 అవ ఫలకథనముతో భూ విచారమును ముగించి బంచభూతములవలెనే ట్రం డాదులను కూడ ననత్యరూవము లని నిర్ద యించుచున్నాండు:-ాా న్లో పృథక్‌ కృతాయాం సత్తాయాం భూమి ర్మి ఛా్యావశష్యతే, హ+ళ శి భూమే ర్హళాంశతో న్యూనం బ్రహ్ఞాండం భూమిమధ్యగమ్‌ రిక్‌ ప స బ్రహ్ణాండమ ధ్యే తిస్టంతి భువనాని చతుర్దశ, ్‌ భువనేషు వసం తేషు ప్రాణిదేహా యథ్రాయథమ్‌, 906 బ్రహ్జాండలోకటేహేషు సద్వస్తుని పృథక్‌ కృతే, అసం తోఒ౬౦డాదయో భాంతు తదా "నే౭వీహా కా తతిః,97 , వ్యా, నత్తా వృథక్‌ కరణే ఫలమావా--పృథగితి. ఇదానీం భాలతిశభ్యో బ్రవోం 'చాదిళ్యః సతో వివేచనాయ తదవస్థాన ప్రకారం దర్శయతి.-భూమేరితి. బ్రహ్మాం "జీత. స్పష్టమ్‌. లేము సద్వివేచనే ఫలమావా---- బృవ్యాం జేతి, టీ. నత్తాయాం = నత్సదార్థము; పృథక్‌. కృతాయాం = విభాగించంబడె నేని, భూమిః=భామి; మిథ్యా=అస ద్రూవీణియై, అవళిష్య'తే = మిగులును భూమి మధ్యగక్‌ భూమి మధ్యమున నున్న టవాండం నః బవ్యాండము; భూ'మేఃజభూమికం టె దశాం శత$=పదియవ భాగముగ, న్యూనంజతక్కువ యెనది (భూమిళో పదియవ భాగముగం గల్పింవంబడె ననుట, ట్రవాండమభ్యే గ్‌! అబృవ్థోండమునకు నడువు చతుర్దశజపదు నాలుచైన భువనాని = లోకములు, తిష్టంతిజఊన్నవి, (ఇవియుం గల్పిత మాత్రములే యని యూహించునది). వీషు = ఈ, భువబేషు = లోకములయందు యథాయథమ్‌ ఇ న్వస్వహిమాణానుసారముగ ప్రాణి దేవో! = చేవమనుహ్యోదిశరీరములు! వసంతి=ఊాన్నవి. (భువనములు మాత్రము బృహ్యండములో పదియవ భాగమే. ప్రాణి 'జేవాములు కూడి స్వస్వవరిమాణములలో నెన్ని 'భేదను లున్నను మొత్తముమోద పదియవ భాగమే యని 'తెలిసికొనవలయును. చేవహాము లనేకము లగుటచే “యథాయళథం” ఇ “య భీపృముగ” ఆని ప్రయోగింపయడెకు.) ఛ్రుహ్వాండలోక 'జేహేష = ఈ విధముగ నున్న బవ్మాండ ములయందును;, లోకములయందును, చేహములయందుకు గల) సద్వనస్తుని = “కలదు” ఆను వ్యవహారమునకుం ఇారణ మయిన సత్పచార్థము, వృథక్‌ క లే సతి = విభెగంవం బడెనేని (అన్నియు బాంచభౌతికములే యగుటచే భూశములకుం గల భేదము వీనికిని సత్సదార్థముతో నవళ్య ముండుకు కదా యని భావము). అండాదయః = బ్రవాం జాదులు అనంత; ఇ అస్మద్రూపము లే యగును. భాంతు=అవి యున్నట్లు ప్రశాళించు

106 శ్రీ 'వేదాంతవంచదళి, ద్వితీయ ప్రకరణను చుండిన వ్రశాళింద నిక్సు. ఇవా = ఇచ్చట (వివేకము కలిగిన కదన ననుట తద్భాజే- శల్‌ ఆఆ బృవ్వండాదులు ఖానే ఆపి.= ప్రకాళించినను కా తతి? అ ఏమి హాని 1 (ఆవి వివేకికి నస్నద్యూపములుగా”నే కదా తోంచు ననుట్సం తా, స్పస్ట్రము, అవ. “ప్రపంచ మెట్లు ప్రకాళించినను వివేకికి వాని లేదూ” అను విషయమున "హీరశ్రువును నిరూపించుచున్నాండు:--- శ్లో. భూతభౌతికమాయానాం సమ శ్వేఒత్యంతవానితే, సద్య _స్ట్వదై్యత మి తేషా ధీ ర్విపర్యేతి న క్వచిత్‌. శ 03 వ్యా, తద్భా'నే శా తతిరిళ్యు క్షమేవార్థం స్పష్టీకరోతిం-భూలేత. భూతా సోమాకాశాదీనాం భౌతికానాం వ్లాండాదీనాం మాయాయాళ్ళ తత్కారణ భూశాయా మిథ్యాల్వే వివేశధ్యానాభ్యాం చిత్తే దృఢం వానీలే నతి నద్వన్తునో జద్వై కత్వబుద్దిః కచాచిన్న వివహన్యత ఇత్యర్థ$ టీ. భూత భౌలికమాయానాం జ భూతములయొక్కృయు వానినుండి జనించిన ట్రివ్మంచాదులయొక్కుయు.. వానికి గారణ మగు మాయయొక్కుయు, సమన్వే ఆ ఆసత్యత్వమును ఆత్యంతవానితే = చిత్తమున. మిగుల దృఢమయ్యె చేని సద్వస్తు ఆ నక్పదార్థము; అద్వైతమితి ఆ ఏీకరూడ మెడి, నీహో థీః ఆ ఈయుద్ధి క్వచిత్‌ ౫ ఎన్సటికిని (ఏ జదార్థమును చూచినప్వుడైన ననుట) న విపర్యేతి = విపరీతము కాదు. తిరుగ దనుట; (ఒకప్పుడైన సద్భిన్న పదార్థమును సత్యముగ భావింప దనుట, కా. అకాళాది సపంచభూతములకును, అభూతకార్యనుం లగు బ్రహ్మాండలోక బేహాదులకును, వీని కన్నిటికిని, గారణ మగు మాయ కును మి థఖా్థభావమును వి వేకథాానములచేత చిత్తమందు మిక్కిలి _దృఢ మగు పర్థంతము అభ ఫ్టిసింపన లెను, అట్లు మిథాష్టభావము దృఢ మగుటవలన సవ్వస్తువ్రునందు అదై సృతభావబుద్ధి యొప్పటికీని నశింప దని యభిప్రాయము, అవ. “ఇట్లు సర్వవ్రచంచము నసక్యమెన జ్ఞానికి వ్యవహారలోవము కలుగవలసి వచ్చును” అనిన సమాధానము ఇెప్పుచున్నాండు:-- న్లో, సదద్వ్వైతాత్ప థగ్ఫూతే కైతే భూమ్యాదిరూపిణి, తత్తదర్ధ క్రియా లోశే యథా దృష్టాత నైవ సా, రం

చుపోభూర్తవీ వేళక్రకరణము కఫ?

బ్యాం నను భూద్యూదీనామన ర్వీ విదుపో వ్యవహారలోషః వ్రనక్యేతే కఇ్యాశంక్య వివేశీన మిథ్యాత్వనిశ్చయేకివి భూమ్యాచేః స్వరూపోషమర్దనాఖొచాన్న వ్యవనోరో లుష్యక ఇత్యాహంసదదై ్వతాదితి.

టీ. సదదై సతాత్‌ = సత్సదార్థ మద్వితీయ మగుటవలన, దై సరే ఇ 'కెందవది యగు భూమ్యాదిరూవిణి ఆ భూమ్యాదులే స్వరూవముణాం గల భూత ౌతికములు, బృథగ్య్ఫూ తే సలిజభిన్నముకాంగా, లోళీ జ లోకమునందు, త _శ్తదర్థ్శక్కియా = అయా భూమ్యాదుల ప్రయోజనము, యథా = ఎట్టు దృష్టా = చూడంబడెనో, షం ఆ ఆదిః (ప్రయోజన మనుట్స, తథా ఏవ = అల్లే యని తెలిసికొనవలయును. (న్యవహారమునకు లోవము కలుగవలసిన వని లే దనుట).

తా, ఇట్టి జ్ఞానమువలన జ్ఞానికి వస్థవహారలోకము కలుగ నక్కి "లేదు ఈప్రవంచమును_ సత్నదార్థభిన్నముగాను. మిథ్యగాను విచా కముచే నిర్హయించితిమి, ఇంతయేకాని చాని స్వరూపమును ధ్వంసము చేయలేదు కచా! “జ్జానమాత్ర, ముచేశసనే రజ్జు సర్పము వ్యవహార సాథ నము కాకుండ పోవుచున్నది కదా, ఇక్సు ప్రపంచముకూడం బో వచ్చును.” అనియెద 'వేమొ యట్లు కాదు. రజ్జు సర్పద్రాంతి యప్పుడు మాత్రమే. జనించినది. ప్రపంచద్రాంతి యన్ననో అనాది, కారణ చార్థ్యము ననుసురించియే కదా కార్య దార్థ్యము శలుగుట, శావున రజ్జు సర్బ్పమువళె నిది జ్ఞానమా త్ర ముతో వ్యవహార సాధనత్వమును విడువ 'నేరదు,. *కారణము నళించెను గదా!” అనియెద వేమొ, కారణ నాశానంతరమునం గవూడం గారస్థ మొకింతకాల ముండు ననుట జగ త్ప్రసిద్ధను. రజ్జా సర్పభ్యాంతి పోయిన వీదవగూడ సర్చ్పదర్శనమువలన గలిగిన ఛభయకంపాదులు కొంతకాలమువజకు తొలలోవు, స్థాణు ఫపుగుషభ్యాంతి తొలలణినవీదష గూడ చోరభాంతివలనం గలిగిన భయము వెంటనే తొలంగదు. ఇశ్లు వ్రపంచభ్యాంతి తొలలినను ఛా్ఫంతిసముమున నున్న వస్థవహారను తొలలదు, రజ్జు సర్పభా?ంతి “మొదలగువానివలనం గలిగిన ఛభయాదు లల్బకాలను మూ శ్ర మే యుం డుటయు వ్రవంచభాంతివలన కలిగిన వ్యవహారము జీవితాంతమునణి కును చుజీయొక పయమున మజికొన్ని జన్మములవజికునుం గూడ చముండుటయు కారణదార్థ్య తొారతమ్యమువలన నని యెొలుంగునది, భ్రాంతి నాళముతోడనే రజ్జు సర్పాదులు గానరా కుండుటకును ప్రభం

103 శ్రీ 'వేదోంతసంచదశ్సి ద్వితీయ 'ప్రశరణనము చము బవాశాలమువజుకు గానవచ్చుచుండుటకును[ గూడ నిదియే కారణము, కొవున మి థ్యాత్వమును నిర్గ యించినంత మా త్ర, మున వ్యవహారము లోవము నొంద నక్క లేదు? భాంతి సమయమున నే యే విషయ మె జ్ఞుట్లు జరుగుచుండెనో తర్వాత కూడ నట్లక్లు జరుగ వచ్చును కావున జ్ఞాన్యజ్ఞానులకు నిశ్చయమునందే కాని వ్యవహారము నందు భేదము లేదు, అవ ఇట్లైెనచో సాంఖ్యాదులు శెవ్వు 'భీదసాధనయు కులకు - బరివోర. మేమి! అనిన సమాధానము ఇెవ్వుచున్నాండు:-- న్లో సాంఖ్య కాణాదబౌద్ధాదై కక్టగ ద్భేదో యథా యథ్కా గం (య ఆంజ ఉల్సేశ్యతే నైకయుక్త్యా భవ త్వేష తథా తధా. 100 వ్యా నను సత్తత్వస్యాదై ృతరూపళ్వే స్తాంఖ్యాదిళిరలిధీయమానన్య "కేదస్య కుతో న నిరాసః శ్రీయత ఇత్యాశంక్య వ్యావవారిక భేద స్యాస్థాఖిరభ్యు వగత త్వా శ్రన్నిరాసాయ న చ్రయత్యత ఇత్యాహ---సాం ఖ్యీతి, టీ. సాంఖ్య, ంం మ్యైజాాసాంఖ్య=సాంఖ్యులవేతను, కాణాదజతార్కి.కుల చేతను? చాద్ధాచ్యైణ బౌద్ధులు మొదలగువారిచేతను, జగచ్భేదరంజగత్‌ = వ్రవంచముయొక్కటి భేద! జ భేదము యథా యథాజ=నీయే విధముణా, అనేక యుక్త్యా - అనేక=బనువిధ ములైన; యుక్త్యూ ఇ యుక్తులవేతు ఉల్పేేక్య లే = ఊహింపయబడుచున్నదో, తథా కథాజఅయ్యయి విధంబుల, వఏషఃజ కః జనజ్భేదము, భవతు=ఆగుంగాకం తా, సాంఖ్యులును, బౌద్ధులును, తార్కికులును, 'వేదప్రామా ణస్ధము నంగికరిందక శేవల యుక్తులచేత నీశ్వరునికంకె జగంబు వేజ నియు నది సత్య మనియుం జెవ్పెదరు. మే మన్ననో అద్వితీయ బ్రహ్హా ముకన్న వేలుగా సత్యముగా నీ జగత్రు లే కున్నను వర్గవహారకాలను నందునూ, త్ర ము స్వవ్న చవంచమువ లె నుండవచ్చు. నని సమాధానము చెప్పుచున్నామ్ము కావున వారి యుక్తుల నింతకన్న నిరనీంవ నక్కి "లేదు. ఆవ. “సొంఖ్యాదివాదులును సప్రమాణముగా సద్వస్తుషనకు శేదము వెపు చున్నారు. దానిని మారు. ఎట్టు నిరసించెదరు!?” అనిన) దానికి సమాధానము వెపు చున్నాండువాల

ముహాభూతవిచేక ప్రశరణము 100 శ్లో. అవజ్ఞాతం సదదై తం। నిళ్శంతై రన్యవాదిభి వవం కా తుతిరస్తాకం తద్దె గతమవజానళామ్‌, -కే01 €.. వ్యా నను ప్రమాణసిద్ధస్య వ! ఏ శేదస్యావక్ఞానుపపన్నే శ్యాళంక్యాహా-ా అవల్ఞాతమితి. యథాన్యవాదిిః సౌాంఖ్యాదిభి$ నిళ్శంతై 8 శ్రు,క్యాదిసిద్ధిస్యావీ సదటదైసె తస్యావజ్ఞా శ్రీయతే శ్రుతియు క్యనుభవావస్టంభేనాస్తాభి స్తదీయదై $లౌనాదరణే కిం హీయత ఇత్యర్థః టీ. నిశ్శంతైః = నిర్భయులైన, అన్యవాదిభి! = సాంఖ్యాదివాదులబేత; సద శచ్వశమ్‌ =స 'ద్రూవ మగు నై ృతతత్వము, అవజ్ఞాశం = నీరాకరించంబడినది. వవమ్‌ఇ ఇట్టులేః శడ్హ్వైతం = అద్వైతము? అవతానతాం = నిరాకరించిడి, ఆస్తాకం ౫ మాకు, అనలా శ్రుతి యుక్తి 'అనుళవము అనువానిచే నిరాకరించువా రమయిన మాకు కా త్సతి;జనీమి లోపము! అనలా మై లము సత్యము గా దని నిరాకరించుట తప్పు శౌ దనుటం క తా, నూయదై క్రతతత్వము శ్రుతియు క్యనుభవసిద్ధ మై యు న్నది, అట్టిడానినే వారు నిరసించినప్పుడు మేము దైైతమును సత్యము గా దని నిరసించుట యెంతమాశ్రము తప్పు గాదు, శుల్యాది బలముచే నట్లు చేయలోలిగితి మని యభ్మిప్త్రాయము, అవ. “ై్యతనిరాకరణము చేయుటవలన నీ కేమెనం బృయోజనము గలదా యనిన జీవన్యు_కి యను ప్రయోజన మున్నది. నివ్వృ్ర్యియోజనముగా 'చ్వైతమును నిర సీంచుచున్నా మనుకొనవలదు అని వెషప్తుచున్నాండు:ా శ్లో. టై సళావజ్లా సుస్టితా చేదదై ౧లే ఈ స్థిరా భవేత్‌, సా ర భీమా నేష జీవన్తు క ఫ్లీతీర్వతే 102 స తస్యాః ఫుమా నెమ ఇతిర్య తె. వ్యా నను నిన్వ్రయోజనేయం దై వ్ర శౌవ్టే త్యాశంక్య జీవను క్రిలమ్‌ణప్రయో జనసద్భావాన్తైన మిత్యావ.-దై సలేతి. లే యోనా! టీ. మ్వైతౌవజ్డా = చ్వైత = ప్రపంచముయొక్క; అవక్ఞా ౨ నీరసీంచుట, నుస్థితౌ వేల్‌ అ దృఢముగా నున్నచో, అదె వరే = ఆద్వితీయ బ్రవ్యాత త్త్వ్వమునంద థః = బుద్ది-ఆనలా దృఢథనిశ్చయత, స్ధ్‌రా న! కదలని దై, భవేత్‌ ఉండును, తస్యాః న! అట్రిదె స్‌ తిరసా్యారమునకు, స్టో జు స్థిరత్వము గల్లియుండిను వవ[ాక పుమూక్‌ ౫ ఆధికారి మైన ఫపురుషుండు, జీవన్సు కృః=జీవను క్తండు; ఇతి ఇ అని, ఈర్య'తే ఇ వ్యవవా రించంబడుచున్నాండుం

200 శ్రీ వేదాంతహుచదళి ద్వితీయ ప్రకరణము శా, ధాత మంతయు మిథ్య యని యొప్పుడు దృఢనిశ్చయ మేర్చడునో అప్పుడు అద్వితీయ మైన బ్రవాతత్వమున దృఢనిశ్చయత 'యేర్చడును. అట్లు దృఢథనిశ్చయత గల మనుజుండు జీవన్తుక్తు. డను టకు సందేహము "లేదు, జీవన్తుక్తుడు అనంగా జీవించియున్నఫుడే సంసారబంధముచే విడువంబడినవాం డనుట. జీవన్తు క్రీ లాభము దై సత మి థాసత్వజ్ఞానమువల్ల 6 గల్లుటచే వై సత్‌ నిరాశరణము నిష్స్రూయోజ నము గాదు, అవ ఇట్లు ద్ర్వైరమును నిరాకరించినందువలన జీవన్సు క్తీలాభము మొత్తమే శాదు, విదేవహాము క్రిలాభముం గూడం గలదు. అజెడి శ్రీశృష్ణ వాక్యమును నుదావా రించుచున్నా?డు;.-- పం ో న్లో వ్‌ మో త్రీ స్థితః పార్ధ నైనాం ప్రా విముహ్యుతి, తి, వ్‌ బొ స: స్టా స్యా మంతకాలేఒపి ట్ర వాని ర్వాణమృచ్చ్ళతి, 10 వ్యా, న శేవలం జీవను క్రిలేన ప్రయోజన మపితు నిదేహము కీ రపీత్యఇిప్రా యణ కృష్టవాక్యమప్యుదాహరతి...నీ'ష తి. టి, హేపార్థ = ఓయర్దునా, ఏమా ఇ ఇది) హ్‌ = అవయం దుండునట్టి స్థితఐఊనికి; అనలా సర్వమును సన్న్యసించి ట,హవాస్వరూపుండ్రై యుండుట. వవాంఇ ఈ లిధముశా ఛ్ర్హైాయె యుండుటను, ప్రాస్య=పొంది) న విమువ్యాతి ఇ విమోహమును బొందండు; అస్యాం = ఈస్థితియందు; అంతకాలేజఒవి = అంశ్యసమయమునందునను; స్థా ఇ ఉండి, ఇు,వ్మానిశ్వాణం జ మోత్సమును, బుచ్భతి ఇ పొందును. తా, బ్రహ్మత్వెక్యస్థితి నీకు వైవిధముగం చెల్చ్బయడెను, బహ భావముతో నుండువాం డిశ నెన్నంటికిని సంసారబంధమునం జిక్కు కొనండు, శట్భితి యవసాన కాలమందు గల్లినను విదేహ వల్యము నిర ఛ్యంతరముగం గల్లును. 'మొదటనే బ్రహ్థాచర్యమున సన్న్యసించినవాని'శే యీ బ్రహభాన మలవడోనేని యిశ 'జెప్పవలనీన దేమి? అని యర్జునునకు శ్రీకృష్ణపరమాత్మ భగవద్దీత ద్వితియా,ా్య్యయమందుం జెప్పెలదా, అవ “ఇట నంతకాల మనుటచే నివ్వు డున్న చేవాము భడిపోవ్చట యని శాదు* అనీ తన యభిప్రాయము నుడువుచున్నాందడు: లా శాం సదదై స లేఒనృత దై ్వ్‌తే యదన్యోనై ్యక్యవీక్తణమ్స్‌ తస్యాంతకాల _స్తద్భేదబుద్ధి రేవ న చేతరః, కే0

మహాభూతవి వేక వ్రశరణము |! వ్యా, అంతకాలళచ్చేన వర్తమాన దేవాపాతో౭-ఇిధీయత ఇత్యాశంకాం. వార యితుం వివక్షీరమర్థమానా---సదదైైత ఇతి. స్వద్రూపేషదై వలేజనృతరూససే కలేచ యదన్యో న్యా ధ్యానలక్ష ణ మైక్యజ్ఞానము స్తీ తన్యైక్య ళ,మస్యాంత కాలో నామతయో రదై్వైశచ్వైతయో న్సృళ్యానృతరూపేణ భేదబుద్ధిలేవ నాపరో వర్హ్వమానదేహపాత ఇత్యర్థ$ టీ, సదద్ర్వైలే - సత్‌ = నద్రూవమైను అర్వైలే = అద్వితీయబ్ర వాము నందును, అన్ఫత లే - అనృతజబుకముగాని యనలా మిఖ్యయైన; 5 లే=వ్వైత మునందునుు యల్‌ = వీ, అన్నో వ్యైక్యవీత ణం-అన్యోన్యజ=పరస్పరతాదాత్మ బ్రముగల్క విక్యవీతణం ణు విక్యజ్ఞానముండెనో, తస్యజఅయెక్ళ ్హోనుకు అంతశకాలః జ అవసాన శాల మనంగా, రచ్భేదబుద్ధికేవ = తల్‌ = వానియొక్క- అనంగా చైతామైతముల యొక్క; 'భేదబుద్ధి రేమూదైస్సతము మిథ్య; ఆవ్రైతము సత్యము ఆను భిన్నముగా నున్న నిశ్చయ మే యగును. ఇతరః=అన్య మెన బేహా పాఠము. న చ అ కాజీరధు తా, సద్య స్తురూవ మగు అదై్య్రతమందును, మిథ్యారూస ము 'వై్రైతమందును ఆన్న న్యా థ్యాసలతణముగల వ్‌ యైక్య థ్‌ మ కలదో ఆ విక ఛృనుకు అంతకాల మనంగా ఆ అదై్వైతదై ్వ్రతములయొక్క సత్యమి థ్యారూపబుద్ధియే యగునుగాని ప్రాణహాని శాదు, ఇట్లు వూరోర కళ గవద్వాకస్థమందుం గల అంత కాలళబ్దమునకు అర్థ మని "'తెలియవ లెను. అవ. లేక యీాయంఠకాలళబ్బమునకు లోకములోని వాడుకనుబట్టి మరణ మనీ యర్థము చేసినను చేయ నగును. తప్పు లేదు అనుచున్నాండు:ాా న్లో, యద్వాంతకాలః ప్రాణస్య వియోనోఒస్తు ప్రనిద్ధితు తస్మిన్మా లేఒపి న భాం లేర్షతాయాః ఫునరాగమఃం 105 వ్యా ఇదానీం లోకప్రనిద్ధార్థస్వీకారేజని న దోమ ఇత్యభిప్రాయేగావా యజ్వేతి. టీ. యద్వాజపెవిధముణాం గాకు అంతకాల$=అంతకాల మనంగా, వ్రగిద్ధికః ఆ లోకమున వాడుకొనురీతిగా? ప్రాణస్య ఆ స్రాణముయొక్కం,.. వియోగ! జ పోవుట యనియే, అన్తు=అగుం శాక్య మరణ మనినను అనవచ్చును. తస్మిక్‌ ఆ అ కాలేఒవి ఆ సమయమందును, గభాయాః = పోయిన) భాం లేఃజ్బళమయొక్క_, పునః ఇ రిరుగ, అగమః = పచ్చుట్రు న = లేదు

రల శ్రీ, చేదాంతపంచదశి,. ద్వితీయ ప్రకరణము తా. మణియొకపతువుందు ఫూరోర్ష క్త భగవద్వాకర్థమందుం గల అంత కాలళబ్దమునకు మరణనసనముయ మని అర్థను చేసినను, వూర్వము వివేకముచేత నశించిన దై సతఖాాంతి, మరణకాలవుందు సయితము మజిలం గలుగ దని యభిప్రాయను. అవ, ఈయర్థమునే స్పష్టపణచుచున్నాండం:--- న్లో, నీరోగ ఉవవిష్టో వా రున్లో వా విలుకళా భువి, మూర్చితో వౌ త్యజ త్వేషు ప్రాణాల భ్రాంతి ర్న సర్వథా. వ్యా ఊక్తమేవార్థం ప్రృవంచయతి._-నీరోగబతి. టీ. ఏవ! = ఇశండు, నీరోగః = రోగములు లేనివాం డయి, ఊపవిష్టో వా = నుఖముణాం గూర్చిండి కాని, రుర్గఃి ఆ రోగములు గలవాండ్రై, భువీ = భూమియందు; విలుఠళా వా జ దొటలుచుంగాని, మూర్చితోవా జ మూర్చపోయి 7ాని=అనలగా మనః స్టారకము లేక గాని, ప్రాణా" = ప్రాణములను, త్యజతు = విడుచునుగాక. సర్వధా ౫ అన్నివిధములబేతను భార్సింతిః జ ద్రైళ్శభ్సృమ, న = ఎంతమాత్రము కలుగదు. తా, వరోగమునులేక సుఖముగా కూర్చున్నవాఃడు, కూర్చుండి నట్లుండి ప్రాణములు. విడచినను, వారధి బాధచే భూమిని బడి పొర లుచు ప్రాణములు విడచినను, మనస్తారకమే "లేక ప్రాణములు వదలి నను జ్ఞానికి వివేకముచే నశించిన ద్వైతభ్యాంతి మజల గలుగ దని అపా “ప్రాము పోవునపుడు మూర్చ ' మొదలగువానిే నదివజకుం గల్లిన బ్రా. క్టానము నళింపదా!”* అనిన దృష్టాంతము వెసి ట్రన్మాక్థానము నళింప దని సమాధా నము జెప్పుచున్నాండు:లాా ఆంన్లో +, దినే దీనే స్వప్నసుష్తోరథి తే విస్త లేజఒమన్యయమ్‌, పరేద్యుర్నానథీతస్స్యా _తృద్వద్విద్యా న నక ఫ్ట్‌తి 107 వ్యా ననుప్రాణవియోగకాలే మూర్శాదినా క్షాననాశభా్రింతి స్ఫ్యాదేవేత్యా శ్రంశ్య కాననాకాభావే దృష్టాంతమావా--దివ ఇతి. యథా (ప్రశ్యహమథి లేవేజే స్వస్న నుషుష్త్యాద్యవస్థాయాం విస్సృ లేపి వలేద్యురనథీత వేదత్వర నాస్తి, తథామృతి "కాలేఒపి తళ్వానుసంధానాభావేచపి విళ్ఞాననాశాభావ ఇత్యర్థః

మహాభూతవి వేకప్రకరణము ర టీ, దినేదినే = ప్రతిదినము) అధీతే = పకింపండీన వేదము; స్వస్ననుప్త్యోఃి ఆ స్వప్మ్మావస్థ నుమువ్మ్యవస్థలయందు, విస లలేటెపీ = మజచిపోయినను అఆయంజఈ వేదా ధ్యయనము, వకేద్యు! ఇ మలటునాండు, అనధీతః ఇ చదువంబడనిదిి న స్యాత్‌ అకానే రదు. తద్వత్‌ = ఆరీతిగచే, విద్యా = బ్రవాళ్షైానము; న నళ్యతి = నళింపదుం తా, వేదము. చదువుకొని యొకండు స్వవ్నసుషు_ప్ర్యవస్థలలో నాచదివినవేదమును మటజుచినను మలుదినము మేల్కాంచినపెంటనే మజిపఫు లేక వచ్చినదానిం జదువుట చూచుచున్నాము, అటావలెనే యొకచేళ ట్ర హృజ్ఞానము మూ ర్చాదులచేత వమరణకాలమున నంత రించిన ట్లున్నను నది యొంతమౌాత్రము చెడక యుంకును, అనంగా జ్ఞానమునకు నాశము కలుగదు. అవు ఒళకమాణు ్రన్మాజ్థానము గలిగిన నది యెన్నటికిని నళింపదు, అని దానిబల మును దెల్చుచున్నాండు:-ా న్లో, ప్రమాణోత్చాదితా విద్యా ప్రమాణం ప్రబలం వినా, న నళ్యతి న- వేడాంతాత్స్రబలం మాన మిాత్యులే, 108 వ్యా కాననాశాభావ మేవోసపాదయలతి..-- ప్రమాణేతి. టి విద్యాజబ్రవ్యాళ్థానము, ప్రమాణోత్సాదితా - ప్రమాణ = వేదాంఠప్ర్రమూ ణమువేత, ఉత్పాదితా = ఫుట్టింపంబడుచున్నది. అనలాం గలుగును. ప్రబలం అ ఆతి శయబలముగల్కు వ్రమాణం ఏనా = వ్రృమాణము లేనిదగుచు, న నశ్యతి ఆ నళింపడు. పోంజాల దనుట. వేదాంచాల్‌ = ఊపనిషక్స్రమాణముకం టె 'ప్రబలం = మంచిబలము గల మానం ఇ ప్రమాణము, చేక్యుతే అ చూడంబడదు, అనంా వేదాంకప్ర్రమాతా మును మించినప్రమాణ "మెక్కడను లేనే లే దనుట. తా. సద్దురువులయొద్ద 'వేదాంతవిచారము "చేయంగాం చేయలా బ్రహ్మాత్తెకృజ్ఞానము కలుగుచున్నది. అట్లు దృఢముగను సప్రమాణము గను గలిగిన నిత్యాపరోతసాతూత్కారజ్ఞానము వేదాంతవ్రమాణ మును మించిన యింకొక ప్రమాణ ముండినప్పుడుగదా నశింవవ లిను, అట్టి పమాణరాజము 'వేదాంతమే మై యుండ బ్రహాళ్షాన 'మెన్నంటి కైన నంచునా?! నశింప దని భావము, ఆవ. ఇదివజకు చెపుచున్న యంశమును ముగించుచున్నాండు[. న్లో శ తస్తా ద్వేదాంతసంసిద్ధం సదద్వ్వైతంన బాధ్యతే,

లశ శ్రీ వేదాంతపంచదశీ, ద్వితీయవ్రకరణము అంతకాలేఒవ్యతో భూరవివేశాన్నిర్వ ్రకిఫ్టి ఎలౌం బ్రతి శ్రీనిద్యారణ్యకృతా, 'చేదాంతపంచదశ్య్యాం మహాభూరతవి'వేక, చ్యా. ఊదపాదిశమర్థ ముససంవారతి-_తస్తాదితి, ఇతి శ్రీ మక్పరమహంసపరి వాజకాచార్యవర్య శ్రీమద్భారతీ తీర్థ విద్యారణ్య మునివర్యకింకరేణ శీ రామకృష్ణా ఖ్యేనవిదుహావిరచితా చంచభూతవి వేకవ్యాఖ్యా నమాప్తాః టి. తస్తాల్‌ ఇ అకారణమువలన, వేదాంతనంసిద్ధం = వేదాంత ఆ ఊవనిషత్స్ర మాణానుసారముగ్యా సంసిద్ధం = చక్కంగాం గలిగిను సదర్వ్వైతం - నల్‌ ఆ స్వద్రూప మెను) ఆర్వైతం ఆ ద్వితీయమిథ్యాత్వనిశ్చయపూర్వక్యయెన బన్వాళ్టానము, అంతకాతే ఒఓఒపిజనమరణ కాలమునను, న జాధ్యశే జ పౌధించబడదు అనంగా నళించ దనుట, అత!= నళింపని దగుట చేత; భూతవివేకాల్‌ - భూ = పంచభూతములయొక్కం) వివేకాత్‌ ఇ పరిశీలనచేసి తెలిసికొనుటవలన, నిర్వృతి! ఆ ముకి స్థిలా ౨ తప్పక కల్పుచున్నదిం కా, చక్కలా. 'వేదాంతములను శ్ర వణమనననిదిధా్థసనముల చేతం జిరతరాభ్యాస మొనర్చుటవలనం గలిగిన వ్రత్యగభిన్న బ్రహ జ్ఞానము ప్రాణవియోగసమయమునం గూడ నశింప దని లేలినవి, కనుక భూమి, జలము, తేజస్సు, వాయువు ఆకాశము అను పంచభూత ములను, వానిగుణములను లజ్‌ణములను బరిశీలించి ఆత్మతత్వము నవరోతముగా నెటీంగనవారికిం బునరావృత్తి లేని మోతసాన్రూ జము తవ్చక గల్లు నని యెజటుంగవలయును, ఇది శ్రీవిద్యారణ్యకృతం బగు పంచదశియందు మనాభూరవివేక మను ద్వితీయ వప్రశరణము

శ్రీరన్త శ్రీ గణేశాయ నమః, అడు ఇ, నీ వేదాంతపంచదళశి తృతీయ ప్రకరణము అవల లవవుల్టీలీవునననాా లాలా పంచకోళవివేక ప్రకరణము

ఆవ, శ్రీవిద్యారణ్య స్వాములవారు శె _ల్హిరీయోవనిమత్తాక్సర్యమును వర్ణింప దలంచి చంచకోశవివేక మను ప్రకరణమును ఆరంభించుచు విషమయప్రయోజనములను సూచించుచున్నారు. (విషయ మన గ్రంథములో ఇెచ్పంబడెడియంళము ప్రయోజన మనలా శ్రంథపాఠతమువలనం గలిెెెడిలాభము)ం

శ్లో, గువోహితం బహూ యదత్తశ్‌ పంచకోశవివేకత,, అనే

బోద్ధుం శక్యం తతః కోశపంచకం ప్రవివిచ్య లే. క్ష

వ్యా తె త్తిరీయోవనిమ త్తాశ్సర్యవ్యాఖ్యానరూపం వంచకోళవివేకాఖ్యం ప్రశ రణమారభమాణ అభార్య స్తత, శ్రొతృప్రవృ త్రినిద్ధయే ప్రయోజన మభిభేయం సూచ యక్‌ ముఖతళ్ళికీర్డి తం గ్రంథం ప్రతిళానీలే:.--గువాహిత మితీ, “యో వేద నిహితం గువియాం వరమే వ్యోమి న్నితి క్రుత్యా గుహాహిత ల్వేనాభిహిశం యదృ్రవ్యోస్తి తద్గువోశబ్బవాచ్యాన్నమయాదికోశపంచకవివేశేన. జ్ఞాతుం శక్యతే. తత స్తేసూం కోశానాం పంచకం ప్రకనేణ చ్ర,త్యగాత్మనః సకాశాద్విభజ్య ప్రదర్శ వల్‌ ఇత్యర్థః

టి. యదృ్రివ్నా = వీబ్రహృవస్తువు గువోహితం - గుహా ఆ పంచకోశము లనెడి గువూయందు; అహితం ఇ ఊంచంబడియున్నదో, తల్‌ = అపరబృహాను), పంచకోళవివే కత = పంచకోశ = అయిదుకోశములయొక్క-.] వివేకరః అ వేటుపణిచి తెలిసికొనుట వలన, బోద్ధుం అ తెలిసికొనుటకు; శక్యం ఆ సాధ్యమగుచున్నది. తఠః ఆ ఆందువలన, కోళవంచకం - కోశ అ అన్నమయాదికోశములయొక్క-; వంచకం ఇ ఐదును; ప్రవి వీచ్య రేజవేబుపణచి తెలుపంబదుచున్నది? (శోక ననణా ఆత్మను మాటుసజవెడి కత్తి యొజణవనంటి పదార్థము), _

206 శ్రీ వేడాంతపంచదళశి, తృతీయ ప్రకరణము ళా, శు “మయో వేద నిహితం గుహాయాం పరమే వోమకో అను శ్రుతిచేత అన్నమయాదిపంచకోశము లనెడిగుహయందు. వపర బ్రహము ఉన్నట్లు ఇెప్పంబడెనో, ఆపరబ్రహనును పంచకోశములను వివేచనచేసి యెలుంగుటకు సాధ్య మగును. అందుచేత కోశవపంచక మును ప్రత్యగాత్మ స్వరూపముకంక వేలుగా విభజించి యీవ్రకరణ మున తెలువంబడును, న్లో , చేపోదభ స్టింతరః ప్రాాః ప్రాణాదభ స్టింతరం మన, తతః కర్తా తతో భోశ్తా గుహా నేయం పరంపరా, లై వ్యా నను శీయం గుహా! యస్యాం నిహితం బ్రవాకోశవంచకవి వేశే నావ బుధ్యత ఇత్యాళంక్య (శు,త్యా గుహాశచ్లేన విపక్నీరమర్థమాహం--- దేవోదితి, 'జేవోదన్న మయాళ్చాంణమయః అభ్యంతరః అన్తరః ప్రాణాశ్వా్రాణమయాన్మనః మనోమయః అభ్యంతర ఆంతర_స్తతో మనోమయాక్కర్తా విజ్ఞానమయ! అంతర ఇత్యనుషజ్య తే. కతో విజ్ఞానమయాద్యోక్తా ఆనందనయః. సోజవి వూర్వవదాంతర ఇత్యర్థః. సేయం అన్నమయాద్యానందమయాంతానాం పరంపరా గువిళళే నోచ్యత ఇత్యర్థః టీ, చేవాత్‌ = అన్నమయకోళముకం టె ప్రాణః = ప్రాణయయకోశము, అభ్యం తరః = లోపలిది, ప్రాణాల్‌ = ప్రౌణమయకోశముకం టె) మనః = మనోమయకోశము; ఆభ్యంతరం = లోవలిది. తత = అ మనోమయకోళశముకం టె; కర్తా = విజ్ఞానమయకోళ మును, తరత? ఇ ఆవిజ్ఞానమయకోశముకం టె భోక్తా = అనందమయకోశమును, (అభళ్యం తరఃజలోపలిది అగుకు సేయం-అ యా వరంపరా క్రమముగా నున్న వంచకోశన్వరూ వము, గువోజగువా యని ఇెచ్పబడుచున్నది తా, స్థూలదేహము అన్నమయకోశ ' మని "చెస్పయబడుచున్నది. దానికంపి లోపల ప్రాణమయకోశమును, ' దానికి లోపల మనోమయ కోళనును, దానికి లోవల విజ్ఞానమయకోశమును, ఊానికిని లోవల ఆనందమయకోశమును గలవు, ఈవిధముగా నొకటితర్వాత నొకటి శ్రమముగా లోపలివై యున్నవి. ఇట్టి పంచకోశస్వయాపషము గుహ యని ఇెప్పలణడుచున్నది, అవ అన్నమయకోళము కార్య మెనను ఆయ్యదియే అత్మ యని యేల చెప్పం గూడదు * అను శంకకు సమాధానముం జెప్పుచున్నాండు:

వంచకోశవివేశ వశ రణము ల శ్లో ॥ పిళృభుక్తాన్న జాద్వీ ర్యాజ్ఞాతోఒన్నే నైవ వర్ధతే, 'చేహస్సోఒన్నమయోఒన్నా తా ప్రాళ్చోర్ధ గం తదభావతః కి వ్యా ఇచానీమన్నయన్య న్వరూపం తదనాత్మ శ్వం చ దర్శ్మయతి-ావితృ భు శేతి. పితృభుక్తాన్న జాన్గాతా సిళృభుక్తాద్యవ వ్రీవ్యాలత్‌ణా దన్నా జాయమానం౦ యద్వీర్యమ స్తి తస్తాద్వీర్యాద్యో 'చేవో జాతః యశ్చ జననానంతరం శ్మీరాద్యజ్నీ నైవ వర్ధతే స చేవోఒన్నమయోడన్నస్య వికారఖ స ఆత్తా న భవతి, కళ ఇత్యత అవా-ాప్రాగితి జన్మనః ప్రాక్‌ మరణాదూర్థ ం చ తదభావకః తస్య 'జేవాస్యా భావా దిత్యర్థఃం వివాదాధ్యాసితో జేహా ఆత్ర్తాన భవతి, కార్యత్వా ద్ధ్స టాదివదితి ఖభోవఃం టీ, పిళృభుక్తాన్న బాల్‌ -పిళృభు క్తజతలిదం డు, లచే భుజింపంబడీను అన్న జాల్‌ = అన్నమువలన కలిగిన, వీర్యాత్‌ ఇ వీర్యమువలన, (శుక్ల శోణితములవలన), జాతః అ పుట్రిను చేహ = స్థూలదేవాము, అన్నే నై వ=అన్నముచేత నే, వర్థ లేజ"పెరు(గుచున్నది. నఃకా అ స్థూల దేహము; అన్ననుయః = అన్నవికారమగును. అన్నముయొక్క_ కార్య మగు ననుట ప్రా ఇ ఉర్ప్తికి ఫపూర్వమును, ఊర్ధ సం చజ నళించినతర్వాతను, తద భావతః = ఆస్థూలచేహము "లేకపోవుటవలన, నం = ఆ స్థూలచేహము; ఆక్తా = ఆత్త న = కాదుం తా, తల్లిదండ్రు, లచేత భుజింవణుడిన యన్నమువలన వుట్టి యన్నమువేతనే వెరి అన్నవికారమైన అన్నమయకోశము ఉత్పత్తికి పూర్వమును నశించినతర్వాతను "లేకపోవ్రుటవలన స్ట్థూలదేవా మాత్త కాదు. అనంగెౌ వివాదమునకు ఆథారమైన స్థూలచేహము కార్య మగుటవలన ఘటాదులవ లెనే ఆత్మ'కా దని యభిప్రాయము, న్లో, పూర్వజన్మ న్యస న్నేతజ్ఞన్మ సంపాదయే తృథమ్‌, భావిజన్మ న్యసత్కర్మ న భుంజీ "'లేహ సంచితమ్‌. శ్తీ ఇ్యా, హేతురస్తు, సాధ్య _ మభూద్విపకేబాధ కాభావాద ప్రయోజకోఒయం =పీతురి త్యాళంళ్యా కృ తాఖ్యాగమకృశవి ప్రణాశాఖ్య చాధకసద్భావామై షప మితి జరి వారతి.-ఫ్రూర్వజనసీతి. విఠశ్చేహరూవస్యాత్యనః ఫూర్వసిన్సన న్యసత్వాటేతజ్ఞన్న పేాత్వద్భృష్రై సంభ వేఒవ్యస్య జన నో2వ్యశ్షీ క్రియమాణ త్వాదకృ తాఖభ్యాగమః వ్ర జ్యే. శథా భావిజనృన్యవ్యస్య జేహారూపస్యాత నోఒ సత్తాదభావాదిహానుష్టితయోకి ఫపుణ్యపావయో! ఫలభో క్తురభావేన భోగమంత కేణాపి కర్మతయః ప్రనజ్యేతాయం కృతవిప్రణాళః వీవం క సక నాళాక్ళ తాభ్యాగమరూపబాధకసచ్భా వాదాత నః కార్యత్వం నాంగీక_ర్రవ్యమితి భావ

2803 శ్రీ వేదాంతపంచదళ్సి తృతీయప్రకరణము టీ. ఫూర్వజన్నృని = వెళకటిజన్మమునందు; ఆసక్‌ ఇ ఆతృత్వముచేత "జీవాము "లేని దగుచు; ఏతజ్జన్మ = ఈజన్త్యమును, కథం = ఎట్టు, సంపాదయేత్‌ ౨ సం పొది౦ంచును (నంపాదింవ శక్యము కా దనుట) భావిజన్య నిజరాంబోవు జన్మమునందు, అసత్‌: ఐలిత్య త్వముచేత శరీరము 'లేకపోవుచు; ఇవా = ఈజన్యమందు; సంచితం ఇ సంపాదింపంబడిన, కర్మ ణి శర్మను? న భుంజీత ఇ అనుభవింపకయే నళించవలసివచ్చును, తా, ఈశరీరము పుట్టుటకు ముందుజన్మమున సుకృతదుష్క్యుత నుల నాచరించెడి ఆత్మ "లేనియెడల శరీరము గలుగుటయీ ఘటింపదు, శాఠణను లేనిదే కార్యము నెవ్వరు నంగీకరిందరు. ఇదియే యకృతా ఛార్థగమదోషు మనంబడును. ఇప్పుడు ఈశరీరమనాలమునం జేసీనపుణ్య పొవపలములను జన్తాంతరమున ననుభవించుటతై. యప్పు జాత్మ యుండి తీరవ లెను, అప్పు డాత్మయే లేదు అనునెడల పుణ్యపొపములు నిష్ఫలములు ఆనవలసీవచ్చును. ఇయసుది కృతవిప్రణాశ మను దోపునూ, దీనిని శాస్త్ర శారు లంగీకరింపరు. కావున వూర్వోోత్తర కాలములందును నుండెడి యాత్మ వూర్వోోత్తరకాలములందు. లేక మధ్య కాలములో నే యుండెడి స్థూలదేహ మనంబడుచున్న అన్నమయకోశములు శా నేరదు లవి ఆత్మ కంశు భిన్ననులుకానిి యొక్కటియగు ఆత్మ శా దని భావము, అవ. ఈవిధముగా నన్నమయకోశము ఆత్మ గా దని నిరూపించి: ప్రాణమయకోశ న్వరూమముకు దొని అనాత్యత్వముకు నిరూపించుచున్నాండం- న్లో, వూర్లో చేపా బలం యచ్చ న్నవౌణాం యః ప్రవర్హకః వాయు?పాణమయో నాసా వాతా వెతన్న్వవరనాత్‌ . ర్‌ (ైీ ఈ టో ప్ర వె నీవమన్నమయళకోశస్యా నాత్మ త్వం వ్రదర్శ శ ప్రామయకోశస్య స్వరూవం తదనాత్యత్వం చ దర్శయతి..-వూర్మ ఇతి. యో వాయున్దేహే ఫూర్మః పాదాదిమ స్తకబర్యంతం వ్యా వస్సృన్నలు యచ్భన్వ్యానరూ పేణా సామర్థ లి వ్రయచ్భ న్నమోణాం చత్తురాదీనామింద్రియాణాం ప్రవ ర్హకః క్రేరకో వర్తతే. న వాయుః ప్రామయ ఇక్యుచ్య తే. ఆసావప్యాత్తా న భవతి. తత్ర, "హేతుమావా.-వై ర న్యేతి. వివాదాధ్యాసితః ప్రాణా ఆత్తా న భవతి జడశ్వాద్ధృటాదివదితి భావః టీ, యః ఇ వీవాయువు, దేహీ = శరీరమునందు, వూర్మస్సళ ఆఅంతటకు నిండి యయూున్నదగుచు, బలం=సామర్ధ్యమును యచ్శక్‌ అఇచ్చుచు అకెణాంజచతురాదీంద్రి, యములను; ప్రవ ర్హకస్సళ =ప్రవ ర్రింపంబేయుచు, (వర్హల్రే=వర్షించుచున్నదో, సః ఆ

బంచకోశవి'వేశవ్రకరణము ౨00 అః ప్రమయణస్రాణయయశోళమ'నెడీ; ఆసొజఠళ వాయు! ఆ వాయువు, వై శన్యవర్ద శాల్‌ -దై శన్యజ తెలివియొక్క-. వర్దనాత్‌. ఇ లేకపోవుటపలన, ఆత్తా = అక్య, సజకాదు.

లా, చేహామందు ఆపాదమ్నస్తకము నంకటను వ్యాపించి వా్థనరూవము చేత 'జేహమునకు బలమిచ్చుచు, చమురాదీం, ద్రియ ములను ్రే,రేపించుచుండు వాయువు ప్రాణయమయకోళ మనయిడును, ఇది చైతన్యము "లేనిదై జడస్వభావము గలది గనుక ఘటాదులవ లెనే ఆత్మ కాదు, ఆస, ఇప్పుడు మసోనయకోశమును చానియనాత్ష్మ త్వమును 'కెలుపుదున్నాండు:లాా శ్లో. అవాంతాం మమతాం బేహే గేబోదొ చ కరోతి యు కామాద్యవస్థయా బాంతో నాసా వాతా మనోమయః, 6 థి నూ = వ్యా, ఇదానీం మనోమయస్వరూవప్రుదర్శనవూర్వకం తస్యావ్య నాత్మ త్వమాహ ఎా-అవాంతామితి. జేహీఒవాంతామవాంభానం గృవాదౌ మమతాం మదీయత్యాఖ్సి మానం చయః కరోతి అసౌ మనోమయ ఇతిస ఆత్తాన భవతి. కుత ఇత్యత అవాంా శామాదీతి'హేతుగర్భవిశేమణం, కామక్రోధాదివృ త్తిదు ల్యే సానియకస్వథావాదిత్యర్థక, మనోమయ! అత్తా న భవతి. విారిళ్వా జ్రేవావదితి భావః టీ యక ఆ ఏమనన్సు3 జాహీ = శరీరమునందు, అనవాంతాం = జే ననెడి భావ మును, గేనోదా ఇ గృహారామ కేత్రాదులందు; మమతాంజనాది యనే యఖిమానమును, కరోతిజచేయుచున్నదో, ఆసౌజ=ఠఈమనస్సు; మనోమయః=మనోమయకోళము; కామా ద్యవస్థయాజకాను 'శోథాదివికారములుగలది యగుట వేత, భాాంతః = చపలస్వళావము గల మనన్ఫు; ఆత్తా=ఆిత్మ, నజకాదుం తా. శరీరమును తన్నుంగాను గృహారామ తే త్రాదులను తనవి గాను తోపీంపంజేయునదియు, కామళ్రో,ధాది వికారములు గలదియు చపలస్వుభావము గలదియు నగు మనస్సు మనోమయకోశ మని చెప్పం బడును. ఇది కాముకో,థాదివికారములు గలిగి చపలస్వభాపము గలది నూ. యగుటచేత చేహమువలెనే ఆత్మకాదు, అవ ఇపుడు విజ్ఞానమయకోశన్వరూపముకు దానియనాత్త్మ త్వముశు, ' నిభూ పించుచున్నాండు:లా శ్లో, లీనా సుప్తా వపున్నోభే వ్యాఫు నయా చానఖాగ్రగా, చిచ్భా యో వేతధీర్నాళ్తా విజానమయశబభాక్‌ , 7 'యాట్ట్రీ ఠా (౧ వేదాంత 14ీ

210 శ్రీ 'వేదాంతనంచదళి, తృతీయవ్రకరణను ఇ, అనంతరం కర్త ఖఫోబ్దవాచ్యస్య విజ్ఞాననుయన్య స్వరూవం వ్రదర్శ్మయం న్స దనాత్మ త్వం దర్శయలి..లీనేతి. యా చిచ్భాయోపేతా థీళ్చిదాఖభాసయుతా బుద్ధికి సుప్తా స్పుప్పికాలే లీనా విలీనా సతీ బోభే జాగరణకాలే ఆనఖ్యాన్తశా నఖాగ్ర వర్యంతం వర్తమానా సతీ వపు? శరీరం వ్యాప్నుయాల్‌ + సంవ్యావ్య వ ర్లతే, సా విజ్జాన మయశబ్దభాగ్వజ్ఞానమయళట్లే నోచ్యమానా౭-సావప్యాత్థా న భవతి విలయాద్యవస్థా వత్తాల్‌ భుటాదివదిత్యర్థః. టీ. చిచ్చ్భాయో"పేతథీః - చిచ్భాయా = వై కన్యప్రతిబింబముతో, ఉపక ఆ కూడుకొనిన, ధీజబుద్ధి సుప్తౌ = సువు ప్రీకాలమున, లీనా సతీ=లయించిన దై ; బోథే = జా గ్రృదవస్థయందు, అనఖ్యాన్యగా = నఖశిఖపర్యంతము వ్యాపించినదైం,. వఫుః శరీర మును వ్యాఫు షృయాల్‌ = వ్యాపించియుండున్వు సా ఇ అబుద్ధి విజ్ఞానమయశబ్దధాక్‌ = విళ్ళానమయకోళశ మనంబడుచున్న దగుచు, ఆశ్తా=ఆక్ష్మ, న=కాదు. ఆా, సుష్తుక్షీకాలమున లయించుచు జూ "ట్ర దవస్థయందు నఖ శిఖపర్యంతము వ్యాపించుచుండెడి వైతన్యప్రతిచింముతో6 గూడిన బుద్ధి విజ్ఞానమయకోశ మనంబడును. ఈ బుద్ధియు విలయాద్యవస్థభు (సంకోచవికాసనులుు గలదియగుటచే ఘటాదువివలెనే ఆత్మ కాదు, అవ. మనోబుద్ధులు "కెండును అంతుకరణవి కారములే కదా, తన్మ్యయము లగు మనోమయవిజ్ఞానమయకోళములకు "భేద మెట్లు ఘటించును! అనుళంకకు సమాధానము: చెద్వచున్నాండు:- శ్లో *క్తర్త ఫ్ర్వోకరణత్వాభ్యాం వి శి యేళా న్తరిం చ్రి యమ్‌, విజ్ఞానమననీ అంతర్చహిశై తే పరస్పరమ్‌, 8 వ్యా, నను మనోబుద్ధోరంతఃకరణ త్వావిశేషాల్‌ మనోమయవిజ్ఞానమయ రూపీణ కోశద్వ్వయకల్ప నానుపపన్నే త్యాళంక్య కర్శృత్వకరణ త్వాభ్యాం భేదసద్భా వాద్ధటత నీవ మనోమయళత్వాదిశేద ఇత్యావా-._.క ర్భృత్వేతి. అంతరింద్రియమంతః కరణం కర్త లఎశ్వేకరణత్వాభ్యాం కర్త ఫగచూపేణ కరణరూపేణ చ విక్తియేత పరిణ మత ఇత్యర్థ$. ఏలే కర్తృకరణే విజ్ఞానమనసీ విజ్ఞానమనళ్శబ్దవాచ్యే భవతః, ఏలే చ చజరస్సరం ఆంకర్చహిర్భా వేన వశ్తేతే, అత; కోళశద్వ్యయముపవద్య తే ఇత్యర్థః టీ అంతరింద్రియం ఇ అంతఃకరణము, కర్త ఫక్వకరణత్వాఖ్యాం - కర్సృ త్వ = కర్త యగుటయొక్కస్వరూపము చేతను కరణత్వాభ్యాం ఇ కరణశ్వము చేతను, విక్తియేతజపరిణమించును. నిలే ఇ ఈకర్తృకరణములు శెండును; వీజ్ఞానమనసీజవిజ్ఞాన

వంచకోశవివేక వ్ర కరణము ర్ట నుయకోశ మనియు, మనోమయకోశ మనియు వెచ్పంబడుచు; 'వరస్పరం = ఓకచాని కొకటి, అంతర్భహిళ్చ = 'వెలుపటీ దనియం, లోవలి దనియు భావము గలవై వర్తించు చున్నవి. ఆతా, కర్తృత్వశ_క్లి గలది విజ్ఞానమయకోళను, కరణత్వళ క్రి గలది మనోమయకోశము, కరణ మనంగా ముఖ్యసాధనము. ఈ "రెండింటిలో విజ్ఞానమయకోళశము లోపలిది, మనోమయకోళము వెలు సలిది, కనుక నీ 'రెండింటికిని భేదము ఘటింపవచ్చును. అవ ఇవ్వడు భోక్త యని ఇెచ్పంబడెడి ఆనందమయకోళస్వరూపషమును నిరూ పించుచున్నాండు: శ్లో ం కాచిదంతర్హుఖా వృత్తి 'రానందవ్రతిబింబభాక్‌ , వుణ్యభోగే భోగళాంతౌా నిద్రారూ వేణ లీయతే. $ వ్యా ఇచానీం భోక్త లోబ్రవాచ్యస్యానందమయస్యా నాత్మ దర్శయితుం తన్య చ స్వరూావమావాం----కాచిదితి, పుణ్యభోచే పుణ్యకర్మ ఫలానుభవకాలే కచాచి ద్ధ్‌్ఫ త్తిరంతర్లు ఖా సతీ అనంద ప్రతిబింబభాగాత్మ న్వరూపస్యానందన్య వ్రతిబింబం భజతే. నైవ భోగళాంతె పుణ్యకర్యఫలభోనోవరమే సతి నిద్రారూపేణ లీయళలే విలీనా భవతి, సా వృ త్తిరొనందమయ ఇత్యభిప్త్రాయః. టి పుణ్యభోే = పుణ్యకర్మముయొక్క. ఫలానుభవకాలమునందు; కాచిత్‌ జ ఒశానొకటైనం వృషత్తిః ఇ బుద్ధివృ త్తి అంతర్షుఖా (నత్ఫీ = అంతర్తుఖమై; అనందప్రతి చింబభాక్‌ జ ఆనందరూప మగు శ్రువాముయొక్క ప్రలిబింబమును ల్రహించుచ్చు భోగ శాంకెంభోగ ఆ పుణ్యకర్మ ముల ఫలభోగము, శాంతే” జ నళించంగా, నిద్రాదరాపేణ జు నిద్రారూవముతో ;లీయలే = లయించుచున్న ది, తా, అంతర్జుఖమైన యొ కానొకబుద్ధివ సే త్తి యౌానందస్వరూప మగు బ్రహముయొక్కప్రతిబింబమును చ్‌ హించును, ఆదియే యా నందమయకోశ మనంబడును. ఆకోశము పుణ్థభోగ "కాలమునందు అభివ్య_క్ర మగును, ఫవుణ్యఫలభోగము తయింపంగానే నిద్రారూప ముగా లయించును, ఆవ అనందమయకోశము ఆక్క గా దని చెప్తుచున్నాండు:-- వ్డో, కాదాచిక్కత్వతో నాత్తా స్యాదానందమ యో౭ఒవ్యయమ్‌, బింబభూతో య ఆనంద ఆళ్మాసౌ సర్వడా స్ట్‌తేఐ 10

2212 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, తృతీయ ప్రకరణము వ్యా తస్యానాత్మ శ్వమావా---కాదాచిక్కేతతి. అయనమానందనుగకమరోడవి కాడా చిక్కళ్వాడాత్తా న స్యాదభాది పదార్థవదిత్యర్థః, నను విద్యమావానాహానందమయా దీనాం స్వేఘో మార్క్‌ త్వనిరాసే వె రాత్యం 'ప్రనక్యే లేళ్యాళంక్యావా--బింబభూత ఖలి, బుద్ధ్యాదౌ వ్రతిబింకయావస్థికస్య చి యాదిళబ్దవాచ్యన్య అనందమయస్య బింబ భూతః శారణభూతో య ఆనందోషసావేవాళ్తా భవతి. కఠ ఇళ్యత ఆవా..-సర్వ చేతి, నిత్యత్వాదిత్యర్థం. వివాదాధ్యాసిఈః అనంద ఆక్తా భవితుమర్హతి. నిత్యత్వా న్నానై శాంతికలేతి భావ, టీ, అయం = ఈ అనందమయోజఒవి = ఆనందమయకోశంబును, శాదాచిశ్క క్వతః జ ఓకానొకచ్వడు తోంచుటవలన, ఆత్తా = ఆత్మ న స్యాత్‌ = కానేరదు" చింబభూకఃజబింబస్వరూవమైను య$=నీ, ఆనంద!ః=ఆనందము గలదో, అసౌజఈబింబ స్ట మైయనురము సర్వదాజఎల్లప్పుడును) స్థిలేః! ఆ ఊండుటవలన, అత్తా = ఆత్మ; ఆా. ఉర్పత్తిలయములు గలిగి యొకానొకప్ప్చుడు మూ ఈత ము తోంచుటచేత్త అనలా "ెవ్చుడు నుండని దగుటచేత ఆయానందదముయ కోశమును నిత్యమైనయాత్మ శాంజూలదు, శ్రీయను, మోదము, చృమోదము ననెడి సుఖవి శేషవృత్తుల చేతం "జెన్పందగిన ఆనందదమయము బుర్ధ్వ్యాదులయందు ప్రతిబింబభావముచేత వ్నర్తించుచున్నది. అట్టి ఆనేందనమయ మనెడి చతిబింబమునకుం గారణభూతమైన ఆనందబింబ మెద్దికలదో ఆ ఆనందచింబము సర్వ కాలస ర్వావస్థ్టలయందును నిత్య శుద్ధ ముక్త నిష్కళ నిష్క్రియ నిర్దణ పరిపూర్ణవై తన్యస్వరూషము శకలిషియుండుటచే నిదియే ఆత్మ యగును, (ఇష్టవస్తువును జూచుటవలనం గలిగిన సంతోషము “ప్రియము. ఆ యిష్టవస్తువు లభించుటచేతం గలిెగెడి సంతోషము “మోదము.” ఇట్టినస్తువును అనుభవించుటచేతం. గలిగెడి సంతోవము “'వమో దము) అవ. ఫూర్వవాది యాన్షేషము:ా శ్ఞో నను దేహముపక్రమ్యుగ్‌ని ద్రానందాంతవ స్తుషు, మాభూడాత్మత్వమన్య స్తు న కశ్చిదనుభూయతే, క్ష వ్యా నన్వితి. అన్నమయాద్యానందమయాంళానాం కోళానాముక్తై న్లేశుఖి శాళ్ళ్యత్యం నభుటతే, తన్నా ఘటిష్టాఒస్త్వాత్థా నుపలభ్యమానళ్వా మై న్నైవం సంభవరీతి.

పంచకోళవి'వేకవ్రకరణము రగ మ న్‌ హై టీ. నను ఆ పయి; బేవాం = అన్నమయకోశమును ఊవక్రమ్యజమొదలుకొని, నీద్రానంచాంతవస్తుషు జ అనందదయళకోళ పర్యంతమైన కోశములయందు ఆరక్మశ్వం జు ఆత్కభౌవము? మా భూత్‌ = ఉఊండకపోవుంగాకు అన్యన్తు ఐ వేటొకటిన, కళ్చిల్‌ అ వీదియంను, నానుభూయ లేవఆనుళవింపంబడుట లేదే. ఆజా, అన్నమయళోశను మొదలుకొని ఆనందదుయకోశము పర్యంతమం ఆత్మ లేదంటివి. ఈకోళశములకంకె వ్యతిర్తిక్త మగు ఆత్మ మాచే కెలియంబడుట లేదు, కనుక శూన్యవాదము ఘటించు నని వశ చేయుచున్నాండు. (వూర్వవకుముచేయువాంః డనుట్ర ఆవ వవెప్రశ్నమునకు నమాధానము చెప్పుచున్నాడు: శ్లో చాఢం న్మిద్రాదయస్స శ్వేఒనుభూయం తే న చేతర్య, తథా వ్యేలేఒనుభూయంతే యేనతం కోనివారయేత్‌. గల్లీ వ్యా. పరివారతి...-బాఢమితి, అక్ర నిద్రాళబేన నిద్రానందో లత్యతే. నిద్రా దయా బేవోంతా ఊభలభ్యం తేఒన్యే నానుభూయంత ఇతి యదుక్తం తర్సత్యం. కథం తర్హి తదతిరి ' కృస్యాత్మ నోడం౦గీకార ఇత్యత ఆహా---తథాపీతి. అన్యస్యానుపలభ్య మాన ల్వేఒవీ యదృలాబేలేషూాం అనందమయాదినా ముపలభ్యమానతా భవతి సో౭ను భవః కథం వాంగ క్రియల్‌. ఇత్యర్థ£ టీ. చాఢం = సత్యము; నిద్రాదబయః=అినందమయకోళము మొదలై న, స్వే ఆ అన్నికోశములును;, అనుభూయం లే = అనుభవింపంబడుచున్నవి. ఇతరః = ఈవంచళోళ ములకంబె వేతన యాత్మ ; న చ అ అనుభవించంబడుట లేదు. తథాసి ఇ ఆవిధముగా "తెలియంబడకపోయినప్పటికిని మేన ఆ వీయనుళవబలమువేక, నీతే = ఇవి అనగా (వంచకోశములుు: అనుభూయం తే = అనుభవింపంబడుచున్నవో, తం = ఆయనుళవ "మును కఃజఐఎవండు, నివారయేల్‌ ఆవారించంగలుగును. ఎవ్వండుకు నివారించ లేం డనుట. తా, ఓయి. వూర్వవాదీ ! నీవు చెప్పినది సత్యము, అన్న మయాది. పంచకోశములును అన్యునిచేత ననుభవింషబడుచున్న వనియు, అ పంచకోశములకం క నన్యుం డగు ఆత్మ అనుభవించవంబడుట "లే దనియు నీవ చెప్పితివి. అట్లు ఆత్మ పంచకోశములవలె ననుభవింప బడకున్నన్సు ఏ అనుభవమువలన నీ పంచకోశములు ననుభవింవ బడుచున్నవో ఆ యనుభవమే ఆత్మ, అట్టి ఆత్మను ఎవండు నిరాశరింపం గలండు? అట్టి ఆత్మ నవళ్య మంగికరింపవలె ననుట,

ర్య శ్రీ "వేదాంతపంచదళి, తృతీయ చకరణము అవ అత్మ యున్నయొడల "వేల కనుపింపదు? కనుపింపనందున అత్మ లే దన వలసీ పచ్చును గదా అనుశంకకు సమాభానము వెవ్వచున్నాండువాలా శ్లో, స్త్వయమేవానుభూతిత్వా ద్విద్యతే నానుభావ్యతా, జ్ఞాతృజ్జ్ఞానాంతరాభావా దజ్హయో నత్వస తయా, 18 వ్యా ననూ స్తేభ్యో౭ఒ.న్య అతా యది విద్య తే తర శ్రిపలభ్యేఈ నోవలభ్య లే. అతో నా స్తీత్యాశంక్యాహ--స్వయమితి. అనందమయాదినాం సాత్షీలోరునుభవరూవ “శ్వాచేహానుఖావ్యత్వం నా స్తీతి, నను అనుభవరూవ ల్వే వ్యనుభొవ్యత్వం కుతోఒనస్యాది త్యాశంక్యాహ-ళ్ఞ్యాతితి, రాశా వ క్షనం గ్‌ ళ్ఞాతృళ్ఞానే అన్యే క్టాశృళజానే ళ్ళాళ్ళ క్‌గారరే. తయోరభావః, తస్తాదష్థేయో క్టైనవిమయో న భవతీతి, జ్ఞాత్రైద్యభావా చ్వాన భాయతే. స్వస్ర్యైవాసత్తాద్య్వా. కిమ్మత్ర వినిగమ'నే కారణమిత్యత ఆహా చళ్వ సక్తయేతి, నిద్రానందాదిసాక్షి క్వే నాసత్త్వస్య పూర్వ మేవ నిరాకృదళ్వాదితి భావః. టీ, స్వయమేవ = తానే అనుభూతిత్వాత్‌ = అనుభివస్వరూప మగుటవలన, అనుగావ్య తాజమజియొకవిషయములో ననుభవ మగుట, న విద్య లే=కాంజాలదు. జ్జాళ్ళ జ్ఞానాంతరాభావాత్‌. -జ్ఞారృజకనకంటె 'వేజైన జ్ఞాతయొక్కయు, జ్ఞానాంతర ౫ మణీ యొక తెలివి యొక్కయు, అభావాల్‌ =లేకపోవుటవలను అన్జేయః జ జ్ఞానవిమయము కాదు, అస్తత్తయా తు=లేకపోవుటచేతనై లే, న = అక్టేయముకాదు (౮్రహింవయలడక పోవుటకు హేతువు లే దనుట). ఆకా, అనుభవప్వరూవ మగుటచే ఆత్మ మజీయొక యనుభవ ములో విషయము శాంజాలదు, ఆత్మ జ్ఞానవిమయము కాకపోవుటకు ఆత్మ యొక్క "లేమి “హేతువు కాదు. తనకంశు మతియొకటి గ్రహించు నది లేకపోవుటయే యాత్మ గ్రహింవబడకపోవుటకు హేతువు, అవ, ఆత్మ యనుభవవిషయము గా దనుటకు దృష్టాంతము వెప్పుచున్నాండు;లా న్లో మాధుర్యాదిస్వభావానా మన్యత్ర స్వగుణార్చిణామ్‌, స్వస్కిం _స్పదర్పణాపేమూ నో నచా _స్తృన్యదర్పకమ్‌, క్షే చ్యా- అనుభవరూపస్యాత్య నోఒనుఖావ్యత్వాభావే దృషస్టాంతమావహాఎ-మాధుర్యా దితి, అదిళబ్టేనాన్లూదయో గృవ్యాం లే, మాధుర్యాదయః స్వభావాః సహజా థర్మవిశేషా యేషాం లే మాధుర్యాదిస్వభ్టావాకి గుణాదయ స్టేమా మన్య త్ర, స్వసంసృష్టవదాద్ధేము చణ కాదిషు స్వగుణార్చిణాం స్వగుణా న్థాధుర్యాదీనర్పయంతీతి న్వగుణార్చిణ స్టేహాంస్వస్మి ౯ స్వస్వరూపే గుడాదిలత ణే తదర్పణా"సీకూ తేషాం మాధుర్యాదీనాం ఆర్ప ళం పాదే

పంచకోళవి వేక ప్రశరణము ల్‌ క౬ెసీతు అళాంచో మాధుర్యాదికం ళన చిక్సంపొదసీయ మిల్యేవంరూపా నో నైవ విద్యతే. కించఛాన్యదర్పకం న్నాస్తిగుణాదీనాం మాధుర్యాదిప్రదం వస్త నంతరం శా క్రీత్యర్థః టీ. అన్యత్ర = మజియొక పదార్థమునందు స్వగుణార్చిణాంజతమగుణములను చేళ్చిడీ మాధుర్యాదిస్వభావానాంజతీపీ ఫులుపు మొదలగు సవాజధర్శ ములు గల బెల్లము చింఠవండు మొదలగు పదార్థములకు స్వస్మి కాఎరమయందు, శదర్పణాపేమై = మాధు ర్యాదిధర్య ములను చేర్చవలసిన యపేతు, నో=లేదు, అర్వ్పకంజస౦ం పాదింబెడ్వి అన్య చ్చ మజియొకవస్తువును, నా స్తి=లేదు తా, నెనగపీండి మొదలగు 'వేలుపదార్థములందు తమగుణ మును చేర్చెడి మాధుర్యాదిస్వభావము గల చక్కేర మున్నగువస్తు వులలో నూధుర్యాదికము చేర్చుటశై మజియొకపదార్థము వవిధ ముగా నవేశింపయుిడదో, యనుభవరూప మగు ఆత్త్మయం దనుభవ మునశ్రై 'వేజొకపడార్థ మవేథీ.వయబడదు. ఆత్మ ఎల్లప్పుడును అను భవరూసపమే యగును.

శ్లో * అర్పకాంతరరాహిత్యే ఒవ్య న్వ్యేహాం తత్స రభావతా,

మాభూ_త్త థానుభావ్యత్వం బోథాళ్తా తు న హీయతే. 15 వ్యా, సదృప్తాంతం ఫలితమావా---అర్పకాంత రేతి. మాధుర్యాదిసమర్పకవ స్వం కరాఖావేఒపి వీషాం గుడాదీనాం మాభుర్యాదిస్వభాసతా యథా విద్య లే వీవమాత్యనో

ఇవ్యనుభవవిషయక్వం మాభూదనుభవరూపతా తు భవ ల్యే వేత్యర్థః టీ. అర్పశాంకరరాహి ల్యేఒవీ = మాధుర్యముకువేర్చెడి మణియొకవస్తువు లేక

పోయినను, ఏషాం జ ఈవస్తువులకు; చక్కెర మొదలగువాని కనుటం తర్స ఏగొావరా ఇ మాధుర్యాదిస్వభావము, ఆప్రిజకలదు; రథా=అప్రకారముగా నాత్మ్యకు, అనుభావ్యత్వం జఅనుళవనవిషమయ మగుట; మాభూల్‌. జ లేకపోవుగాకు బోధాత్తా తుజఅనుభవరూపత్వ మైకే న హీయళలే = లోపింపదు. ఉాండియే తీరు ననుట,

• తా. అనుభవరూప మగు ఆత్మయందు ననుభవము గలుగండేనెడి యితరపదార్థము "లేకున్నను అనుభవరూపత్వ ముండియీ తీరును, ఆత్మ యనుభవవిషయ మెన్నటికిని గాదు, న్లో. స్వాయంజ్యోతి రృవ ల్యేష పురోఒస్తాద్యాసలేఒఖిలాత్‌. ॥.

” తమేవ భాంత మన్వేతి తద్భాసా భాస్యతే జగత్‌ 10

౭216 శ్రీ వేడాంతవంచద తృతీయప్రశరణము

వ్యా, ఊక్తాళ్ణే ప్రమాణమావా--స్వయమితి. ఆశ్రాయం ఫురువశ న్వయంజ్యో తిర్భవతి. ఆప్తాక్సర్వస్థా క్పురకస్సువిభాతి. * “కేన భొంత మనుఖొతి సర్వం తస్య భాసా సర్వమిదం విభాత” శ్యాది శ్రుతయః అఆత్మన। స్వప్రకాశత్వం బోధయంతీత్యర్థః

టీ. వీమణఈయాక్మ, స్వయంజ్యోతిః = స్వప్రకాశస్వరూపుండు, భవతిజఆగు చన్నాందు. ఆస్తాత్‌ ఆఈ అఖిలాత్‌ జనర్వజగత్తుకం టె, పురఃణముందు; భాస లేజావ్రశా శించుచున్నాండు. | సర్వంజతక్కిినదంతయు), భాంతంజసయముగా వ్ర కాళించుచున్న, క 'మేహ=అయాలర్మ చీ, అజ్వేతి ఇ అనుసరించి వ్రకాళించుచున్నది. తద్భాసా-ఠత్‌ =అఈి యాతృయొక్క_; భాసా == స్వవ్రకాశరూవముచేశ, జగత్‌, ఎబజన_త్తంతయం, భాస్యలే క! వ్రశాళించం కేయంబడుచున్నది.

ళా అత్మ బోధస్వరూపుండుగాని బోధవిషయుం జెన్నయికిని గాయ, బోధ ఆనుభవము, అవరోత్షము, స్వాయంవ్రకాశము అనిన నినియన్నియు నొక్కటియే యగును. ఈయర్థములకు శ్రుతులను

కధ బ్రమాణములనుగా నుదాహరించుచున్నాండు..._ శ్ర, అశ్రాయం పురుషస్ప సవ్ర్‌యం బో ఫ్టీతిర్భవతి అను శ్రుతి యాత్మ స్త వ, కాళస్వరూపుం డని చెప్పుచున్నది. “తమేవ భాంతమనుభాతి సర్వం” అన్ముక్సుతి యాత్మ్మచేతనే సర్వము వ్రకాశింపంజేయంబడుచున్న _దనియ్యు ఆత్మ చశెశస్వరూష్థం డనియుం జెప్పుచున్నది. న్లో *, యేనేదం జూనతే సర్వం తం శేనాన్యేన జానతామ్‌, విజ్ఞాతారం శే విద్యాచ్శక్రం వేద్యే శు సాధనమ్‌, క్ష?

వ్యా “యేనేదం సర్వం విజానాతి తం ₹ీన విజానీయాద్విక్ఞా తారమ'రే "శన వీళజాసీయా” దితి వాక్యమర్థతః వఠతి..యీ జేదమితి. యేనసాథీనై క్యరూ"పేణాత్ళ "జీదం సర్వం దృళ్యజాతం జానే ప్రాణిః శం సాథీణమా త్థానమ'న్యేన స] సాత్యుభూలేన అడేన జానతామవనగ వ్యేయు;, పుమాంన ఇతి "శేమః.అన్యైవ వాళ్యస్య ఆార్పర్యమావా- విజ్ఞాతారమితి. దృశ్యజాళన్య విజ్ఞాతారం కేన దృశ్యభూతేన విద్యాద్వికానీయాన్న శీనాపీ జానాతీత్యర్థః, నను మనసా క్షాన్య తీత్యాశంశ్యావహ--ళ క్లమితి, సాధనం తు క్షానసాధనం మనస్తు వేజ్యే క్టూరవ్యవిమయే శళ్తం నమర్థం, నకు క్థాశర్యాత్మని. జానెన వానా న మనసా” ఇత్యాదిక్రు, లే బ్రస్యాపి శ్రేయన్వే కర్శత్వకర్వ ర్వ విరోధాచ్చేలి ఛా

పంచకోళవి వేకప్రకరణము ల్జి?

టీ రీనణనీయాత్య-చేత ఇదంజతఈ, నర్వం = ప్రచంచమునంకటిని, జానలే ఇ జనులు ెలిసకొనుచున్నారో, తం = అయాత్త్మను, అన్యేన ఆ జడరూవమై యితరమైన్క "శీ; జ బేనిచేత,ు జూనతాం ఇ తెలిసికొనియెదరు, తెరిసకొనంకాల రకుటం విజ్ఞాతారంజ దృశ్యమును అెలిసీకొఇెడి ఆత్మను) కేన = నీదృశ్యరూవము చేత, విద్యాత్‌ = తెలినీఫొన వచ్చును. తెలియుటకు సాధ్యము కా దనుట. సాధనం తుజసాధనమనినసో, వేద్యే ఇ జ్డాన విషయమైన ప్రపంచమునందు, ళత్తం ఐ పనిచేయును. ఉఊవయోగించు ననుట,

తా ౮ “౯ య్వే-నేవం సర్వం విజానాతి తం శేన విజానీయాత్‌ ” అను శ్రుతియు, “విజ్ఞాతారమ'రే శేన విజానీయాత్‌ ” ఆత్మ నెలుంగు నది మతీయొకటి లేదనియు ఆత్మ యే యన్నం౪$ నెలుంగునదియు, సాధనము లన్నియు దృశ స్టిములవై నువ యోగంపంబడునుగాని దృ్ర్రూ వమం దువయోగింపవనియుం జెప్పుచున్నవి. దృక్కనినను అనుభవ మని ననునొ కే యగును,

న్లో. స వేత్తి వేద్యం తత్చర్వం నాన్య_స్తస్యా న్తీవేదిళా,

విదిలావిది తాభ్యాం తత్ప అశగ్క్చోధస్వరూపకమ్‌, 113

వ్యా ఆకనః స్వవ్ర, కాశకత్వ మేవ “న వేత్తి 'చేద్యం నళ తస్యాప్సి వత్తా” “అన్య దేవన తద్విదితా దథో అవిదితాద” థీతి వాక్యద్వయమవి ప్రమాణం మన్వాన స్త జ్వాక్యద్వ్యయమర్థతః వకతి, న వే 'త్రీతి, న అత్తా యద్య జ్వేద్యం నే _త్తర్సర్వం "వేద్యం పర్తి తస్యాత్మ నో వేదితా జ్ఞాతాఒన్యో నా స్తీ తద్చోధస్వరూవకం బ్రహ్మవిదితావిది ఆాభ్యాం, విదితం జ్ఞాకం జ్ఞానేన విషయిాశృతం అవీదితమజ్ఞూ నేనావృతం, శాఖ్యాం పృథగ్విలతుణం బోధస్వరూవత్వా చే వేత్యర్థః

టీ. స$=కయాత్మ, వేద్యంజఎజుయందగిన దేదినలదో; తత్సర్వం ఇ ఆ తెలియ దగినదొాని నంతయును, జే త్తి తెలిసొనుచున్నాండు, కన్య న! అయాత్మ క్ర అన్యః ణు ఇతరుండైన, ేది తా= తెలిసికొనెడివాండు; నా స్తి=లేండు; బోధన్వరూపకం ఆ అనుభవ స్వరూప్వమెన, తత్‌ = ఆపర్వృవ్మాము; విదితావిదితాభ్యాం = విదితణ తెలియంబడీనచాని కంటెను) ఆవిదితాభ్యాం = తెలియంబడనిచానికం టెనుు వృథక్‌ జ వేతైనదిం

తా, శు, ట్య వేత్తి వేద్యం నచ తస్యా్త్రి వేత్త ఆను శ్రుతియు, “అన్య దేవ తద్విదితా దథో ఆవిదితాదధి” ఆను శ్రుతియు నార్మకంకె వేఆగు ద్రష్ట "లేం డనియు, జ్ఞా రాజ్ఞాతములకంకె విలతమణ మనియు ఆత్మకు స్వవ్ర,కాశత్వమునే బోధించుచున్నవి. ఈ స్వప్రకాళ త్వమునే ఆత్మకు ననుభవరూపముగం టెలియవ లెను.

లీ18 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సీ తృతీయ వ్రశరణము ఆప కా గౌజ్ఞాశములకంటె వేజైనపదార్థ ముండుట యొట్లు ఘటించును! పదార్థ మనునది జ్థాగము శావలెను,. లేదా అజ్ఞాకము కావలెను, కాని క్లూ లౌజ్జాతములు 'శెండునుం గా దను టెట్లు! అనిన సమాధానము ఇెచుచున్నాండు:ా న్లో బోభే ప్యనుభవో యస్య న కథంచన జాయతే తం కథం బోధయేచ్చా.స్త్రం లోష్టం నరసమాకృతిమ్‌. 19 వ్యా+ నను విదితావిదితాతిరిక్తో బోనో నాశభూయత ఇల్య్యాళంక్య విదిశవిణీమ ణస్య 'వేదననై సవ బోథస్వరూపతార్ష _త్తదనుభ వేవా విదితస్యావ్యనుభవాభఖావవ్రసంగా ద్యోగానుభవో౭ఒవళ్య మంశీక _ర్హవ్య ఇది సోవవాశమాహ---బో భేఒపీతి, యస్యమందస్య బోభేచవీ ఘటాదిస్సురణరూ పే వ్యనుభవః సౌమూత్కారు కథంచన కథమవీ న జాయశే. తం నరసమాక్ళతిం నరసమాకారం లోన్రం లోస్టవజ్ఞడం మునుమ్యంశాన్త్రం కథం బోధయీల్‌ ? న శథమపీ జోధయేదిత్యర్థఃం టీ, యస్యజఎవనికి, బో భేజపిజన్ఫురణ కలిగినప్పటికిన్సి అశుభవ$ = అనుభవము; కథంచన ఇ ఏవిధమునను, న జాయనేజకలుగదో, ' తం జ అటువంటి, నరసమాకృతిం ఇ మనుష్యునితో సమానమైన యాకారముగలు లోస్టం=మట్రిముద్దను, మట్టిముద్దపలె బుద్ధి 'లేనివాని ననుట, శాస్త్రం = శాస్త్రము, కథం=ఎట్లుు బోధయేల్‌ అ బోధింవయలుగును! బోధింపంజాల దనుట. - తా, క్దాత మన్న అెలియంబడునది గడా ! తెలివి యనునది చకా శింపక అెలియంలడునది యనుటయే సంభవింవదు, కనుక స్వవ్రకాళ నుగు బోధ 'నెలుంగ ననెడి మనుజుండు మనుష్యకార మగు మట్టిముద్ద యగును గాని మనుజుం డనంజెల్లదు. అనంగా ననుభవము అనుభవ విషయము శాకపోయినను స్త చుశౌశము కావచ్చు ననుట, అవ, బోధ యనినను అనుభవ మనినను నొక్కటే యంటివి. అది తెలియం బడుట లేజే. అనుట సీ వన్నమాటకు విరుద్ధము అని సద్భృష్టాంతముగ. చెప్పు మన్నాండు:.- న్లో = జిహ్వా మేఒస్తీ నవేత్యు _కజ్లామై శీవలం యథా, న బుద్ధ్యతే మయా బోథో బోద్ధవ్య ఇతి తాదృశీ, లం వ్యా లోధో న బుద్ధ్యత ఇత్యు క్రిేవ వ్యావాలేతి సదృష్టాంతమాహా---- . జొహ్వీతి, మే చివ్వో స్తీ న వేశ్యు _క్రీర్భొామణం యథా లజ్ఞాయె కేవలం లజ్ఞాజననారైవ ఛవత్సి న బుద్ధిమ_త్హ్వజ్ఞాపనాయ, జివ్వాయా విచా భామణానుపపశ్తేః,. నీవ మయా

పంచకోళవివేక ప్రకరణము ల0

లోధోన బుద్ధ గ్‌ ఇతః వరం బోద్ధవ్య ఇత్యుక్రిరవి తాద్భశీ లక్రా హేతురేవ బోభేన వినాత ద్య్య్యవవోరాని ద్ధేరత్యర్థః.

టీ. మే=నాకు, జివ్వో జ నాలుక, అస్తీ వా = ఊన్నదా, నాస్తి వా అ లేదా ఇలి ఇ ఈవ్రకారమెన, ఉక = సంభామణము, యథా = వీవ్ర కారము శీపలం జ ముఖ్యముగా; లజ్ఞాయె=సిస్టకొ ఆకు అగుచున్నదో, తథా = (అప్రకారము) మయాజ నాచేకు బోధః జ అనుభవము, న బుద్ధ్య 'తే= తెలియంబడ లేదు, బోద్ధవ్య॥ = 'తెలుసం బడులాక, ఇతిజఈవిధమైన సంభామణమును, తాద్భశీ = అటుపంటి బేశు-అనగా లజ్డా కరమెన దనుట,

తా, నాకు నాలుక యున్నదా లేదా యని యడుగుట ఎట్లు హాస్యాస్పద మగునోో యకళ్లు యనుభవస్వరూవప మైన బోధ నాచే నెలుగంబడ లేదు గనుశం చెలియునటుల బోధింప్రు మనుటయు హోాస్యా స్పదమే యగును,

ఆవ. బోఢ యనంగా స్ఫురణ మని తెలిసినది, ఆది ట్రైన్గాజ్ఞానమున 'శీమి యువ యోగవడును 1 అనిన ఇెప్పుచున్నాండు:---

న్లో యస్మి౯ యన్మీ న్నన్తి లోకే బోధస్త త్తదువేతుణే,

యద్చోధమాత్రం తద్బ ఏ్లేల్యేవం థీర్చ హవానిశ్చయః 21

వ్యా, భవల్వేవంవిధః న బోధ సథాపి వ్రశృతే బ్రవావరోభే శిమాయాత మిత్యాశంక్యాహ---యసి న్నితి. లోకే జగతి యస్శిన్యస్మిక్‌ ఘటాదిలతణే విమయే బోద్లో కానన స్తీ తత్తదుపేతుణీ శన్య తస్య ఘటాదివిషమయస్యో పేక్ష శేజ నాదరణే కృతే నతి యద్భోధమాక్రం భుటాడౌ సర్వత్రానుస్యూతం యత్‌ న్ఫురణను స్త్రి తదేవ బ్రహ ల్యేవంరూపా థీర్కుద్ధిర్భ్రవ్యనిళశ్చయో ట్రవావగతిరిత్యర్థః

టీ, లోశ్రేజలోకమునందు, యస్మిక యస్మిక్‌ ఆ నీయేపదార్థమునందు, బోధ బోధ గలుగునో, తత్తత్‌ = ఆయాఘటాదివిషయమును, ఉఊెపీకునే ఇ తోనివై చిన, యత్‌ ఇవ, వోధమ్మాత్రం జఐ న్ఫురణము మాత్రము మిగిలియుండునో, తత్‌ = అన్ఫుర ణము, బ్ర ప్రేతి ణు వరృవ్శా మగు నని, వీవంజఈవిధ మైన, ధీజబుద్ధి బ్రువనిశ్చయణజ బ్రహ్లా మని యెజుంగుటం

లా, వయేపదార్థమునందు బోధ కలుగునో యా యాఘటాది పదార్థముల విడిచి తెలివినిమూా త్రము గ్రహించిన, సర్వవపదార్థముల యందు వాస్థ్రపించినయాస్సురణ మే ట్ర హా మని ట్ర ప్థానిశ్చయము గలు నుక వయోజన మని భావము,

త్రై0 శ్రీ వేడాంతపంచదకి, తృతీయ వ్రశరణము [తె

ఆవ. ఘటాదిపదార్థములను. నుజ్జగించి యా యనుభవరూవమైన బ్రవ్యామును "కెలిసీకొనునెడలం బంచకోళవిచారణ ఎందుకు? అని శంకించి సమాధానము వెప్పు భున్నాండు;ంాా

న్లో పంచకోశవరిత్యా గే సాటీబోధావశేవత్కు,

స్వస్వరూవం స వీవ స్యాత్‌. శూన్యత్వం తస్య దుర్ధృటమ్‌. 22

వ్యా. నను ఘటాదివిమయా-పేతయా తదస్థానుభవరూసం బ్రవ్వావగమ్య తే ను 'లృర్హి కోశవంఛక వి వేశోఒెయం నివ్రయోజన స్ఫ్యాది త్యాశంక్య బవాణః ప్రత్య హ్రపళాక్టానేన వినా సంసారానివృ శ్తే స్తథాత్వావబోధోవయోగత్వా న్న తస్యాపీ వ్రైయర్ధ్య మిత్యావాం-వంచకోశేతి.. పంచానాం కోళశానామన్నమయాదీనాం పరి త్యా్నే మిధ్ధ్బ్యానాత్ష్మ త్వనిశ్చయే క లే తత్సాశ్నీరూపస్య బోధస్యావశేషణాత్స సాథ్నీ కూపో బోధ నవ స్వస్వరూపం బైన స్యాత్‌. నన్వన్నమయాదీనాం. అనుభవ విద్ధానాంత్యానే శరాన్యపరి శేషస్స్యాది త్యాశంక్యాహ-._.కూన్యత్వ మతి. కన్య సాక్షీ బోధన్య శూన్యత్వం దుర్ధ టం, దున్సం పాద్యమిత్యర్థః

టీ. చంచకోశవరిత్యానే - సంచకోళ అ అన్న మయాదిపంచకోళములయొక్క_ జరిక్యాసాఆత్స కా దని మిత్యళించినప్పుడు, సాక్షీ బో ధావ కేషతః-సాక్షి బోధజ=సాత్నీ స్వరూపమైన బోధయొక్క; అవశేవత? = ేష్షించుటనలన, స వీవ=ఆబోధయే, స్వస్వ రూవం అ శనన్వరూపము, బ్రవాన్వరూప మకుట, తస్య = అ యాత్మ న్వరూపమునకు; శూన్యత్వం = భూన్యత్వము (లేమి, దుర్ధ టం = ఎన్నంటికిని భుటింపదు.

తా, వంచకోళముల నొక్కొక్కటిని బరిశీలించి వానిని అనాత్మ లని త్రోనీవైవంగా సాతీయైనబోధనూత్రము శేషించును, అదియే తన యథార్థమైన స్వరూపము. అట్టి యాత్మ స్వరూవము శూన్య మనుట ఎన్నటికిని సంభవింవదు,

అవ శరాన్యత్వ 'మెన్నటికిని భుటించకుండుటను న్పష్ట్రపణచుచున్నా ండు:ాలా

న్లో +, అస్తి శావత్స న్రయం నామ వివాదావిషయత్వత్క,

వరి ీ. లన్‌

స్వస్మీ న్ని వివాద క్సేత్ప్రతివాద్య త్ర, కో భవేత్‌. ల

వ్యాః దుర్ధ టత్వ మేవోపపాదయతి.....అ స్లీతి, స్వ్వయంశబ్దవాచ్యం న్వన్వరూవం లౌకీకానాం వైదికానాం ఛ మలేతావదస్ట్ర్యేప. కుతఠఇత్యత ఆహా-___వివాచేతి. స్వస్వ రూపస్య వివ్రతిభ .త్తివిషయ త్వాళ్థావాదిత్యర్థః.విప వే బాధకమావా..._స్వసిన్నితి.స్వార్య న్యవి విష్రతిపల్తే- సత్యామత్రాస్యాం విప్రతివత్తై కః (ప్రతివాది స్యాన్న కో౭ఒపీల్యర్థఃం

వంచకోళని వేళ వ్రశరణము రర టి వివాదావిషయత్వతః = వివాద = తగవునకు ఆవిషయత్వతః ఇ విషయము శాకపోవుటవలన, స్వయంనామ = స్వస్వరూషము, తావత్‌ జఅన్నిమతములయందును అస్తి = ఊన్నది. న్వస్మిన్నవి = తనస్వరూపమందుకు వివాదశ్ళేల్‌ = వివాదము శలిగినయెడల, అత్ర=ఈవిషయమై; శ = ఎవండు; ప్రతివాదీ ఇ 'ప్రతిభుటించి వాదము చేయువాండు, భవేల్‌ ఇఅగుకు! ప్రతిఘటించి వాదము చేయువాండు లేం డనుటం తా. తా నని వ్యవహరింపలడెకువస్తు వున్నదా లేదా యను సందేహ మెవ్వరికిని లేదు, ఒకవేళ యున్న దందు వేని యహ్లు ప్రతి ఘటించి వాదము చేయువాండు లేండుం అవ. తాను లేండనువాండు ప్రతివాదిగా నుండలేండు అనెద వేల! శ్లో, స్వాసత్తం తున కన్చైచిద్రోచతే విభ్రమం వినా, ఆతవవ శ్రతి క్బాధం బ్రూలే చాస్నత్త వాదినః, రత్త వ్యా, నను స్వాస త్త్వవాజ్యేన వ్రతివాదీ భవిమ్యతీ త్యాశంక్య, తథావిధః కోషికి నా ప్రీత్యాహ.--స్వాస త్ర్వమితి. భాంతి మేకాం వితయాన్యస్యాం దశాయాం స్వస్యాభాపః శేనాప్‌ శాంగ క్రియత ఇత్యర్థః కుత నీపం నిశ్చీయత ఇత్యాశంక్య్యావా అక ఇతి. యతః కస్వైచిన్నరోచలే అఆతనీవ ,శ్రుతిరసి అసత్తవాదినో వాధం చ్రూతే. టీ, వ్నిభ్తమం వినాజభా్రంతి లేకుండ, స్వాస త్తం రుజతాను లేం డని శలం చుట, కన్షై చిల్‌ ఇఎవ్వనికిన్సి న తోచలే=ఇవము కాదు. అతవీవ = కనుకనే ఆసత్త్వ వాచిన? = శరాన్య మని వాదింపెడువానికి, శులిశ్చజు శుుతియుకు, చాధం జ బాధను? బ్రూలే=వెచ్వుచున్నది. తా, తాను లేండని 'యేవ్వండో ఛ్యాంతుండై యనవ లెను గాని తన లేమి యొవ్వనికి సరిపడదు, అట్లు లేం డనువానికి బాధకమును శ్రుతి 'దెల్పుచున్నది. అవ. అశ్రు, తిజే వెచ్పచున్నాండుః: న్లో, అసద్బ్రహేతి చేద్వేద స్వయ మేవ భవే దశక్‌, అతోఒస్య మా భూ ద్వేద్యత్వం స్వసత్త్వ్వం త్వభ్యు వేయతామ్‌, వ్యా శీయం శు తిర త్యాకాంయోయాం “అసదృ్రహ్లే” క్యారభ్య “అన చ్చే” త్యాదిశాంతాం ్ర,తిమర్థశః వఠతింలాళనదితి. యది బ్రహాసదితి జాసీయా

ల్రలై శ్రీ వేదొంతపంచదళి, తృతీయ ప్రశరణము క్‌ి స్వయ మేవ బ్రహ్మణోషినత్త వ్రద్షాన్యనద్భ వేళ్స స్‌స్యైవ ్రువరూవత్యాదిత్యర్థః, ఫలిశమానా---అత ఇతి, టీ, బ్రవ్శా = బ్రహ్మము; అసదితి = లేదని, వేదవేత్‌ = ఆెలిసికొచెనేని, స్వయ చవ = కాజీ, అనల్‌ ఎ శూన్యము; భవేల్‌ = కావలసివచ్చును, లేకపోవు ననుట, అకః జ ఈహేళువువలన, అస్యజ ఈబోధస్వరూపుండగు ఆత్మకు వేద్యశ్వం = కాన విషయము, మాభూల్‌ ఇ లేకపోవుంగాక, స్వసత్తల్షం తు జ తనయునిక్తి అభ్యుపేయతాం గ సిద్ధించులాకం కర్నం/ జీ, వన్‌ ళ్‌ తా, శు అసద్బ్ర హేతి చే చ్వేద అనునది మొదలు “ఆస 'న్నేవ స భవతి అనువజకు శ్రుతి. యేమి. చెప్పినది ? ఎవ్వయ 'బ్రవ్హము లే దని తలంచునో, వాండే లేనివాం డగు నని ఇెవ్పినది గావున ఆత్మ యొకదానిచేత తేలియంబడునది కాకపోవ చ్చును గాని ఆత్మ లెల్వియై యున్న దనుట యొస్పుళొనక తప్పదు, ఆవ. వీజేని విళిషరూవము నంగికరింతు వేని ఆరూజముచేత తెలియంబడె నని యంశీకరించి నట్లగును. 'తెలియంబడునది కాదందువా యది శూన్య మైనది కావలసి వచ్చును అనెడి యాశేషమునకు సమాధానము వెచ్వుచున్నాండు:. - న్లో కీద్భక్షర్రితి చే త్చృచ్చే రీదృక్తా నాస్తి తత్ర పా యదనీదృగ తాదృక్చ తత్స శ్రరూపం వినిశ్చిను, లగ వ్యా ఇదానీమాత్మ నః స్వప్ర కాళశత్వం వక్తుకామ స్తస్య వేద్య త్వాభావే కీద్భ కృరూపమితి ('ప్రశ్నముశ్థావయతి.._కీద్భగితి, అయమఖిప్రాయః. ఆత్మన ఈద్భక్త్వా దివా శేనచిద్రూపేణ వై శిష్య్యాంగీకాలే 'లేళ్లైవ హూపేణ వేద్యత్వం స్యాత్‌. తదనంగీ శాళకే శూన్యత్వమితి. సత్య మాద్భృక్త్వాద్యంగీకాలే కశైవ 'వేద్యత్వం. తత్తు నాంగీ శ్రీయక ఇత్యావా---ఈద్భగితి, ఊవలతణ మేశళ్తాద్భ క్త వ్‌స్యాపా ఉఊభయాభావ మే వాహ-యదనీద్భగితి, టి. తర్జి=అట్టులె లే, కీదృక్‌- ఇతి=ఆయాత్యన్వరూవ మెట్టి దని, పృచ్చ్ళేశ్చేల్‌ = అడిసితి వేని, ర్మత్త=జఅయాక్త స్వరూపమునందు, ఈద్భక్తా ఇ ఇట్రిదళుట, నాస్లీహి=లేనే "లేదు. అనీద్భక్‌ = ఇటువంటి దని చెపుటకు సాధ్యముకానివియు, అతాదృక్పుజఅటు వంటి దని చెవ్వటకు సాధ్యము కానిదియు; యల్‌ = నీది గలదో, (శత్‌=ఆస్వరూ షఘము, శత్స వరూపు=అయాత్త స్వరూవ మన్ని వినిళ్చినుజనిళ్ళ గృయిం-చుకొనుముం

సంచకోళవి వేశ ప్రకరణము 223 తా. ఆయాత్మ యెటువంటి దని యడిగెదవేని వినుము. ఇట్టిది యట్టిది యని చెప్పుటకు సాధ్యము గాని జేదో యట్టిస్వరూపము ఆత్మ యని తెలియ నగును, అవ. మామాట కర్థము మాకు తెలియలేదు. విస్పష్టముగా 'వెద్వు మందువా! అది వచించ నలవి గా దని చెవ్వుచున్నాందు[ాా న్లో, అమోణాం విషయ స్తీ దృ కృ సగ వనరృగుద్య లే, విషయీ నాత్ష్సవిషయ స్ప సత్త్వ్వ్యన్నాస్య పరోతతా, ర వ్యా, నహి ప్రతిజ్ఞానమా శ్రే, ణార్థనిద్ధి రిత్యాళంక్య; ఈద్భ క్తాదృ క్ల ్వళబ్దయో రర్థ మభిదధాన సదవాచ్యశ్వ మువపాదయలి...అతణామితి. ప్రుశ్యతనై శ్‌ భుటా జేరీదృకృబ్దవాచ్యత్వం దృవ్యం, వరోత్షన్య్యైవ ధర్శాదేస్తాదృక్భబ్దవాచ్యత్వం. ద్రృషరాత్మ నస్తు ఇంద్రియజన్య క్టానవిషమయత్వాభావాన్నే దృక్త్వం. స్వేవైవ వరోతళ్యా భావాన్న తాదృక్త వ్రమిత్యర్థఃం టీ. అమౌణాం = ఇంద్రియములకు, నిషయః = కనయుడెడి భుటాదికము),. ఈ దృక్‌ = ఇట్టి దని చెప్పంబడును, పరోత్ష॥=ఇంద్రియముల కగవడని పుణ్యాదికము, తాద్భక్‌ = అట్రిదని ఊభ్య'లే = చెప్పంబదుచున్నది. విమయీ రు=అత్మ యనినచో అతవిషయ! = ఇంద్రియములకు గోచరించెడిది నజ కాదు. అన్య = ఈయాత్మ క స్వత్వాల్‌ జతానై యుండుటవలను పరోతతా = వరోతఖత్వమును; అనంగా నగనవడ కుంయుట యనుట. న ఇ లేదు. తా, ఇంద్రియములకుం బ్రత్యమ్‌ మగు ఘటాదిపదార్థమః అట్టిది యని చెప్పంబనకుచున్నది, ఇంద్రియములకుం బ్రర్యతముగాని పుణాష ధికము అట్టిది యని 'చెస్పయడుచున్నది, దృష్ట యగు ఆత్మ చతు 'రాదీం (ద్రీియములకుం బశ్యతముకాని వాం డగుటచేత ఇట్టివాం డని చెప్పంబడండు. తనకుం బరోత్షత్వము లేమిచే అట్టివాం డనియుం జెన్బ్చం బడండు, కనుక నిజ్టిదట్టిది యనెడిశబ్బములచేత చెప్పనలవి గానిది ఆత్మ యని తెలియవలెను, అవ అయిల్వే. శూన్యము కానోపుుు ఆనువానికి వరిహారము. 'వె్పు చున్నాండు:-ా న్లో ॥ అ వేద్యోఒప్యపరోతమో ఒతః స్వ వ్రకాశో భవత్యయం, సత్యం జ్ఞానమనంతం చేత్య స్తీహ బ్రహాలతణమ్‌, జై

రిల శ్రీ “వేదాంతపంచదళి, తృతీయ ప్రకరణము వ్యా. తర్జి శూన్యమితి ద్వితీయం వతం ఫలదర్శన వ్యా కేన పరిహరతి...--ఆ వేద్య ఇతి, ఇం డ్రి! యజన్యజ్ఞానవిషమయత్వాఖా వేఒప్యపరో త త్వాళ్స వపాళ ఇత్యర్థః అత్రా యం ప్రయోగ అత్తా స్వప్రకాళః సంవిత్మర్మ తా మంత కేణాపరోతు త్వాత్సం వేదనపదితి, న చ విశేషణానిద్ధో "హేతుః. ఆక్కనః సంవిక్కర్శ ల్వే కర్మక రృృభాన విరోధ వ్రసంగాత్‌. = స్వస్వరూపేణ కర్తృత్వం విశిషరూపేణ కర్శత్వమిత్యవిరోధ ఇతి చేత్‌ గమన క్రియాయామవి వీకన్య్యైవ స్వస్వరూ-పేణ కర్షృత్వం విశిష్తరూపేణ శర్శత్వ మిత్యతి ప్రసంగాల్‌ = న చ సాధనవికలో దృష్రాంత!, శం వేదనస్య సం'వేద నాంతరాపేకాయా మనవస్థానాదితి కర్కమతే భఘటోఘటళ్ఞానేన భానతే భటజ్ఞాన మను వ్యవసాయనేతి నం వేదనవశ్ళ ర ప్రకాశే దృష్పాంతః సాధనవికల ఇతి చేన్న+ క్రానన్య క్షానాంకశేణ భాసమానళత్వాభావాత్‌ సాధనవికలః. నన్వాత్మనః స్వప్రకాశ "క్వేన సిద్ధ ర్వేఒపి ట్రవాలతణాభావాత్‌ న ప్రవ్మర్వ సిద్ధి శ్యాళంకృ్య శల్పతుణం ర్త కకూజయతి సత్యమితి. సత్యం జ్ఞానమనంతం ట్ర ప్తాతి శు,త్యా యదృ్రవాణో లత్‌ణము కం తదాత ని విద్నత ఇతరం, టీఆయం ఇ ఈయార్మ, ఆవేద్యోాపి ఆ ఇంద్రియముల వేత భుటాదులవలె "కెలియంబడని.దై నను అపరోతు॥ ఇ తనస్వరూపమే కనుక నిత్యాపరో త మెనది, అతః= శనుకు, స్వ వ్ర కాశః = స్వయముగా ప్రకాళించునది. భవతి = అగుచున్నది, ఛా లకణం-బ్రవ్శాజపరమార్మ యొక్క లక్షణం ఇ న్వరూవలతణాము, సత్యం గ! సత్యముశు, జ్ఞాగంజచిద్రూషమును; ఇవాజదీనియందు, ఆత్మయం దనుట, అస్షి = కలదు. తలా ఈ వత్యగాత్మ ఇంద్రి యజన్యజ్ఞానము చేతం "దెలియం బడెడువాండు గాశపోయినను సావాత్స్రత్యక్షముగ “అహం” (నేను) అని స్ఫురించుచుండుట చేత, స్వ వకాశుం డగును, “సత్యం జ్ఞైనమనం త్‌ జ మ శ లం బ్రహ అనెడి శ్రుతిచేత బ్రహను స్మద్రూవ మనియు చిద్రూవ మనియు అనంత మనియు, టి హాస్వరూపలతుణనము "ెప్పండెను, ఆ '్రష్తులమణములు | వ్రృత్యగాత్మయందును. గలవు, కనుక నీయాత్మ కు చం బ్రహ గను స్వతఃసద్ధము. అవ అక్కకు సత్యత్వముశు శైప్తుటకు సత్యక్వలతుణముం జెదుచున్నాండు:లా న్లో ఆ సత్యత్వం బాధ రాహిత్యం జగద్చాధెకసాతీణః, బాధః కింసాతీకో బ్రూపా న త్వసామీక ఇప్యుతే, లం

వంచళోశవిచేక వ్రకరణము ర్జ్ర్‌ చాస్టేః ఆత్మ నః సత్యతో 6పపోదనాయ శాన తృత్యత్వస్య లతణమావా----సర్యత్వ మితి, బౌధశూన్యత్వం సత్యత్వం, నత్యమబాధ్యం బాధ్య మిఖ్యతి తద్వివేశ ఇతి వూర్వాచాన్య్యైరు క్తళ్వ్యాత్‌. అన్తు. ప్రకృలే శమాయాకమిత్యత ఆవా---జగదిలి, జగ శః స్థూలనూత్మశరీరాదిలతుణన్య యో బాధ! నుక్రిమూర్భాసమాధిము ఆవిద్యమా నతా, తళ్సాటీల్వేవై: వ వర్రమానస్యాత్న నో బాధః కింసాక్షీకం. కస్సాతీ అన్య బాధస్యం అసౌ కింపాక్నీకఃం న కో౬పి సాత్సీ విద్యత ఇత్యర్థః ఆసాడ్షీకోఒప్యాత్య బాధకి కం న స్యాదిళ్యాశంక్యాహాాలన త్వితి సాషీరహితో బాధో నాభ్యువగంతవ్యోఒన్యథాడతి 'ప్రగంశాదితి భావః టీ, బాధరాహిత్యం = చాభయొక్క.. లేకపోవుట సత్యత్వం = నత్యత్వము (అగును, బౌభ యనం "లేమి యకుట. జగద్చాధైకసామీణః-జగత్‌ =జనత్తుయొక్కం బాధ = లేమికి, వక = ముఖ్యమెన, సాక్షీణః = ఎఆింగెడియాత్య యొక్క; బాధ! ఆ లేమి, అభావమనుటు కింసాక్నీకకి = ఎవండు. సాక్షిగా గలిగియున్నది! బ్రూహి ఆ శెప్పుము. ఆత్మయొక్కయభావము ఇెతింగినసావ్నీ లేం డనుట. అసాక్షీకన్తు=సామీ లేని యళావము, చేష్యు రే=ఒస్తుకొనయబడదు. ళా, సత్యత్వ మనిన ఛాధ లే కుంకుట బాధ యనంగా లేమి యగును, బాధింపంబడనిది స్య మనియు, బాధింపయబటెడిది మిథ క్స్‌ యనియుం బూరాగ్షిచార్యు లొప్పియుంగిరి. స్థూలసూత్షృశరీరాదిరూప మగు జగత్తుయొక్క లేమిని '" సుషు _ప్పిమూ ర్భాదులందుం జూచుచు న్నాము, ఆలేమిని యొజింగినవాల. డొక్కం డుండవలయునుగదా, సామీ లేనిదాని నెవ్వరును అంగీకరింపరు. అట్టిసామీయె యాత్మ యనంబడును. కాదు ఆసాతీకమైనడానిని "నే నంగికరింతు నంటచేని అది అతిప్రసంగ మగు నని భావము. ఆవు ఈసంగతి దృష్టాంతములచేత స్పష్ట్రపజచుచున్నాండు:-ల న్లో, అపనీతేషు మూస్తెషు హ్యూమూ ర్వం శిసలే వియత్‌ , శశ్వ్యేషు జాధిలేష్వుంతే శష్యుతే య త్తదేవ తత్‌ . ఫం వ్యా, _కృమర్థం దృషాంలేన స్పవ్రయతి---అవనీ లేష్వితి. మూశ్తేషు గృహాది గలేషు ఘటాదిమవ్వవనీ తేషు గృవోదిభ్యో నిస్సారి లేమ సత్ఫ్సు యథావనేతుమళక్యం నభ వ్‌వ శిష్య లే. నీవం స్వవ్యలిరి క్తేషు మూర్తామూశ్తేషము జేహేంద్రియాదిషు నిరాకర్తుం శశ్యేము బాధిలేషు నేతి నేతీతి శ్రుత్యా నిరాకృ లేషు సళ్కు అంతే అవసానే సర్వనిరా కరణసా తీ, ల్వేన యో బోథోడె వళిష్య'లే స నీవ బాధరహిత అత్తేత్యర్థః = శీదాంతటఎా కేర్‌ సే

226 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, తృతీయవ్రకరణము

టీ, మూ శ్రేను = ఇంద్రియసోచరములై నట్టి గృవోదులయం దుండెడి భుటాడి పదార్థములు) అపనీలేషు. సళ్ళు = ఇంటిలోబలనుండి యవల కాజవేయంబడు చుండలా, (యత్‌) వియల్‌ అ నీయాశాళము, ళిమ్యతే = కదలింప శక్యము గాని దగుచు నిలిచి యుండెనో (తథా = ఆనవిధముగజ్రీ, శశ్యేషు జ శక్యముతై నవి, బాధి

• కేషు నర్సు = అత్మకా దని నిరాకరింపంబడుచుండంగా, అంతే = చివరక; యల్‌ ఆ వీళోధస్వరూబము, శిమ్యతే ఇ సాశ్నీమై నిలవండుచున్నదో, తజేవ = అబోధస్వరూ వమే తల్‌ = ఆయాత్మ యగును

తా, ఇంటిలో నున్న ఫఘటాదివస్తువుల నవల నుంచిన నుంచ వచ్చును. అచటి యాకాశమును గదలింప నెట్లు కక్యము కాదో యటు లనే చేహేం ద్రియాదుల శాన్తముచే నిది గా దిదిశా దని త్రీ 'చేయంగా నేది చివరకు శేషించి తొలంగంవ సాధ్యము గా కుండునో, అనంగా ని రాశరింపయబడినవాని నెలుంగునో యట్టిబోధయే యాత్మ యగు నని యెలుంగ నగును,

అవ కనువడుదాని నంతను నిషీథించిన ేమియు. మిగులదు, శేషించినది యాత్మ యను టె ట్లనినం జెప్పుచున్నాండు;:లా శ్లో + సర్వబాధే న కించిచ్చేద్యన్న కించి త్తదేవ తత్‌,

భాహో ఏవాత్ర భిద్యంతే నిర్చాధం తావ దవన్సీ హి. లై

వ్యా, నను ప్రతీయమానస్యసర్వస్యాపిని షే భేకించిన్నా వళివ్య తే. ఆతఃకథం శిష్య శయ తృచేవతదిత్యవళివ్రస్యాత్య త్వముచ్యతణతి శంక లే. సర్వ చాధఇతి.నకించిదవశిష్యక ఇతి పదతామవపీ తథా (ప్రయోగపిద్ధయే సరా్థభావవిషయం క్టానమవళ్యమభ్యు పేఠ వ్యంం అత స్తదేవాస్మ దళ్శిమతాత్త్మ స్వరూపమిత్యభ్గిప్తాయేణ పరివారతి..-య్నేతి. న కించిదితిశళ్లేన యన్త్రైశన్యముచ్య తే తజేవ తద్న్రహ్తేత్యర్థః. నను న క్రించిదిత్య భావవాచకేనన కించిచ్భ్జేన కథంచై తన్యముచ్య తే ఇత్యాశంక్య చాధసాక్షిణోఒవళ్య మభ్య పేయ శ్వాదళిధాయకళ శ్రే ష్వేవ వివ్రతివత్తిర్నాభిధేయ ఇతి వరివారతి._- భాసా ఇతి, అక్ర బాధసామ్షీణి బ్రత్యగాత్మని భామా ఏవ న కించిక్సాత్నీత్యాది. శబా వీవ భిద్యం తే. నిర్చాధం బాధరహితం, సావ్షీవ్రైతన్యం తు విద్యత వి వేత్యర్థః

టీ. సర్వబా్ధే సతి = సర్వప్రవంచమునకు మిథ్యాశ్వము గలుగుచుండంగాం కించిత్‌ ఇ కొంచెముకు న వేల్‌ = లేదంటివేని, న కించిత్‌ ఇ వమియు "లేద నెడిది యత్‌ = విది గలదో, రబేవ - అట్టిక్టాన మే) కత్‌ =ఆయాక్మ యగును, ఆశ్రజఈవిష

పంచకోశవివేక ప్రకరణము లగ యమునందు, భాషా ఏవజమాటలే, భిద్యంతే = వేటువడుచున్నవి. నిర్భాధంతావల్‌ = బాధింపం బడనిసావ్షీవై తన్యము, అస్తీహి = ఉఊన్నదిగడా ! తా, “దృశ స్టము నంతయు నిది గా దిది గాదని శోనివై. చినచో, నేమియు మిగులదు, వది చివరకు మిగులుచున్నదో ఆసయే యాత్మ 'యనుట కుదురదు” చివర శేమియు మిగుల్యలే దని ెలినీకొ నెడి 4 జ్ఞానమే బ్రహ మగును, ఒక్కొకదాని నాత్మ గా దని త్రోనీవై చిన కట్టకడవట సర్వాభావమును గు_ర్తెటిం గెడిజ్ఞాన మే యాత్మ 4 అవ, ఈయర్థమునకు శ్రులిప్రమాణమును జూపుచున్నాండు:ాలా శ్లో, అత వవ శతిశ్చాధ్యం బాధిళ్యా "శేషయత్యదః, సవపష నేతి నేళ్యా ల్తేత్యతద్యా్యావృ _త్తిరూపతః, 8 వ్యా ఊ _క్రమర్థం శుుత్యారూఢం కరోతి.__అతనీవేతి. యతః సాక్షీవైతన్య మబాధ్యమతనీవ “స ఏవ నేతి నేత్యా” ల్వేతి కుతిరతద్వ్యావృ త్తిరూవతో2నాత్మ పదార్థనిరాకరణచద్వా రేణ బాధ్యం నిరాకరణయోగ్యం సర్వమనాత్మ కవన్తుజాతం బాధి త్వానిరాకృత్య అతో నిరాకర్తుముశక్యం వ్రత్యక్‌ స్వరూవం శేషయత్యవశేషయతి, టీ. అత నీవ = ఇందువల్లనే, శ్రుతిః = శ్రుతి, బాధ్యం = ఛాధింం దగిన దానిని, బాధిత్వాజని'షేధించిి స ఏప॥=ఆయీ, ఆత్థా=ఆత్మ + నేతి చేతి=ఐఇది శా దిది శా దని అతద్వ్యావృ త్తిరూపతః = అనాత్మ వదార్థములకు నిరాకరించుటచేశ్యు అద ఇ ఈ ప్రత్యక్స్వరూపముకు, శేషయతి = మిగుల్చుచున్నది. తా, “స వషనేతి నేళ్యాళ్తా” ఈయాత్మ ఇవి కా దిది కాదనెడి శతి అనాతపదార్లమును నిరాకరించి, నిరాకరింవ శకముగాని కక. వ. థి వ్రత్యగాత్మ స్వురూపము నాత్మ గా మిగుల్చుచున్నది. అవ. ఏది బాధింవ శక్యము? నది బాధింప నశక్యము అనిన జెవుచున్నాండు:-ా న్లో, ఇదం రూసపంతుయ ద్యావత్త త్సృక్తుం శక తేఒఖిలం, ఆశక్యో హ్యూనిదంరూప స్ప ఆత్మా బాధవసితః 8కి వ్యా చీలి వేలీతి ఇశు,తిర్చాధయోగ్యం పాధిత్వా బాధితుమశక్యం అవశేష యితీత్యుశ్తం, తత్ర, శీదృశం బాధితుం శక్యం కీదృశమశక్యమితి వివకూయాం తదుభయం విభజ్య దర్శయతి. ఇదం రూవమితిం ఇదమి ల్యేపం దృళ్య ల్వేనాముభూయమానం రూవం స్వరూపం యస్య బేవోదేస్తదిదం రూవం తుళబ్లోఒివధారణే. యద్యావదితి కదద్వ్యయం సర్వదృశ్యోహుం గ్ర హాోర్థం, వీవం చ సతి యద్దృశ్యం ఇదమఖిలం త్యక్త్తుం

రిం శ్రీ వేడాంతపంచదళ్కి తృతీయవ్రశరణము కళ్యళ వ వేత్యర్థన్సంవద్య తే. అనిదంరూపవః ప్రత్య తే నేదంకయావగంతుం అయోగ్యః సాత్సీ ఆశళ్య స్య కమిత్యర్థః హీతి నిపాతేన ప్రిద్ధిద్యోతశేన త్య క్తన్స సరూపల్వేన క్యాశాయోగ్య తాం నూచయతి. ఫలితమావా---అశ్వేతి. యో చాధరహితః సాత్సీ న వీవాత్తా సానాం శాళరాది ర్జ ఖో ఇత్యర్థః టీ, ఇదం రూవం తు ఇ ఇది యనుస్వరూపము గలది; యత్‌ నీవి, యావల్‌ ఆ ఎంకవజకుం గలదో, అఖిలం అ సమ స్త్వమైన, తల్‌ ఇ అది, త్యక్తుం = నిఠాకరించుటకు శక్య లే = పీలగును. అనిదంరూవః ఇ ఇది యని చూసనలవి గానట్టియు; బాధవర్టితజు ఛాధరపాతమెను స ఆత్తా ఇ ఆసావ్షీవై శన్యము; ఆశక్యో పి = నిరాకరించ నశక్యము గదాం తా, ఇది యది యని యెంతవజకు నిద్దేశంప నలవి యగునో, అంతవజకు నిపే.ధింప వీలగును. ఇ ట్లన్నింటిని నిషేధించెడి ప్రత్య గాత్మయే తా నగుటంజేస్కీ దానిని ది యని చెన్పుటకూ వీలు లేదు, అందుచే నట్టి సాథీ. నిరాకరింపంబడక మిగిలి యాత్మ యనంబడును. అవ ఫలితమును జేవ్వుచున్నాండు:-- న్లో నీద్ధం బ్రవ్హాణి సత్యత్వం జ్ఞానత్వం తు పులేరితం, స్వయ మేవానుభూతిత్యా దిత్యాదివచనై | స్ఫుటమ్‌, రో వ్యా, భవత్వాత్మ నోఒబాధ్యత్వం. చశృతే కిమాయాత మిత్యక ఆహ-నీద్ధ మితి. బ్రవ్యాణి బ్రన్గాలతణే యత్సత్యశ్వమభిహితం తదాత్మని విద్ధం, భవతు సత్యత్వం, ళ్థానత్వం కథమిళ్యాకాంతూయాం శత్పూర్వ మేపోవపాదికమిత్యావా--జ్ఞానక్వ మితి. “స్వయమే వానుభూతి త్వాద్విద్య తే నానుావ్యతా” *ోఇత్యాదిభిర్వచవై ర్జాన రూవత్వం వూర్వమేవ సమ్యగభిహితమిత్యర్థః గ టీ, బ్రహ్మణి = బ్రవ్శామందు; నత్యత్వం = అభాధితత్వము; వాధించబడక పోవుట, సిద్ధం ఆ ఫలించినది. క్థానత్వంజక్ఞానస్వరూపమయి లే, స్వయ మేవ=స్వయము "నే, అనుభూతిత్వాత్‌ జ ఆనుభవించెడివాండగుటవలన, ఇత్యాదివచనై ? = ఈమొద లగువాక్యముల వే స్ఫుటం=స్సపష్త్పముగా, పురాజవెనుక్కు ఈరితం = ఇెద్పంబడెను, తా బ్రహ మభాధికత్వస్వరూవ మనుటచే సత్యత్యము సాధింప బడినది, జ్ఞానత్వము 10-వ శ్లోకమునందు స్పష్టముగాం జెప్పంబడెను, అందుచే బ్రహాను సత్యజ్హానస్వరూపము, అవ. “సత్యం జాన మనంకం బవూ్‌ యకు శు ,తిలోని మూండవదగు ననంతత మును నిరూపించు రనట్నిదం = రా ఈ న నీ

వంచకోశవి వేక ప్రకరణము రం న్లో న వ్యావీళ్యా ద్దేళతోఒంతో నిత్యత్వాన్నాపి శాలతం, న వస్తుతోఒపి సార్వాళ్య్యాదానంత్యం బ్రహ్మణి త్రిథాం త్‌ వ్యా, నను సత్యత్వ జ్ఞానత్వయోరాత్మని సిద్ధల్వేఒప్యానంత్యం న భుటతే. శువాణపి తస్యాసిద్ధే త్యాళశంక్య బ్రవ్శాణి తావ _తృళ్చాధయతి---న చ్యావీత్వాదితి, శోనిత్య్యం విఘం సర్వగతం సూతం, ఆకాళవత్సర్వగశళ్చ నిత్యః నితో ర్‌ న్యౌనాం వేకనశ్చేకనానాం. ఇదం సర్వం యదయమాత్తా నర్వం "ెహ్యేకద్బ్రవా టహ్లైౌవేదం శర్వ మిత్యాది శ్కుతిము వ్యావీళత్వనిత్యశ్వసర్వాత్క శ్వప్రతిపాదనాదృవ్యాణ స్త్రీ విధమప్యానంత్యం 'జేశకాలవస్తుకృతపరి చే దరాహిత్యమభ్య పేశవ్యమిత్యర్థక టీ. వ్యాపిత్వాల్‌ ఇ అంతట వ్యాపించిన దగుటనే 'జేశత$ ఇ చేళశమువలను అంక జ వరిచ్చేదము, న ఇ లేదు నిత్యత్వాత్‌ = నిత్య మగుటవలను శాలర॥ అ కాలమువలనను, న జ అంతము లేదు, సార్వాత్య్యాల్‌, = శుుకులయందుం 'జెచ్పంబడీన యట్లు బ్రవ్హాము సర్వవ స్తుస్వరూప చుగుటవలన, వన్తుతోడావ్‌ ఇ వస్తువులకు బట్టియు) న జ నాశము లేదుః టవ్వాణి న టన్మామందుః త్రి, ధాజమూండు విధములుగా, అనం త్యం = అనంత న్వఖావ మున్నదిః తా, 1. “నిత్యం విభుం సర్వగతంి అనెడి శ్రతిచేత చేళకృతపరి 'చేదము లేదు. 2. “నిత్యం విత్యానా" మనెడి శ్రొతిచే శాలపరిచ్ళే దముళేదు. & “సర్వం ఆహ్యాతద్న్రహ యనెడి శ్రుతిచే వ స్తుక్కతపరి చ్యేదమును "లేదు. ఇట్లు మూండువిధము లగునాళశమును బ్ర, హ్యవమందు "లేనందున అనంతత్వము సిద్ధంచుచున్నది. అవ యు క్రివలనను అనంళ్యమును వెచ్చచున్నాండు:లా న్లో, చేశశాలాన్యవస్తూనాం కల్పితత్వాచ్చ మాయయా, న 'జేశాదిళృతోఒంతోఒ _న్తీ బ్రహ్ధానంత్యం స్ఫుటం తతః ఈ వ్యా న శేపలం శ్రు,తితః, కింతు యు _క్రితోఒపీత్యావా--బేశకాలేతి. పరి చేద హేశూనాం 'జేశళ"లాన్యవస్తూనాం మాయయా కల్పితత్వాచ్చ గంధర్వ నగరాదిఖిర్ణ గన స్యేవ న చేశాదిఖిః కృతః 'పారమార్థికః పరిచ్ళేదో ట్ర్మాణె నంభవతి యత స్తతో వణ్యానంత్యం ఆావద్వ్య్య క్షమేవ. తదేతక్సత్యమాళ్తా బహ్హైస బ,వుతెవాత, హ్యేపంన విచికిళ్య్యమితో్యోం సత్యమాళ్తెవ నృసింవో దేవో బవ జి (4 లే శ భవతి. ఆయమాత్తా బ్రహేశ్యాదిభిః శ్రు,తిఖిరాత్య నో న్వోభేదప్రతి పొదనా శ్తృస్యా ప్యానంత్యం సిద్ధమితి శాక్సర్యమ్‌.

230 శ్రీ -వేదోంతపంచదళశీ తృతీయ, ప్రకరణము టీ, మబయయా=మాయపవేక, జీశశాలాన్యవస్తూనాంజ దేశము, శాలము, ఇతర వన్తువులును; కల్పితత్వ్యాత్‌ = కల్పింపబడుటవలన, జేళాదిక్సృళః ఆ జీశము 'మొద లగువానిచే కలిగిన) ఆంత జ నాశము, న = లేదు. తత? = అందువలన బ్రవ్యోనం త్యం నా యెన్నా కనంతత్వము; స్ఫుటం = ఏశవముం తా, గారడివాండ తనవిద్భ్ధచేత శెల్పించిన గంధర్వనగరము “మొదలగువానిచేశ అఆశాశమున శెట్లు యథార్థమైన పరిచ్చేదము లేదో, అటులే, చేశకాలవస్తుకృతపరిచ్ళేదము బ్రహమునకు "లేదు, అందున బ్రహ్హమున శనంతత్వము యు _క్రినిబట్టియు స్ఫుట వమగుచున్నది అవ. జడ మగు జగత్తు బ్రహ్మమందు కల్పిత మైనను బ్రవ్యమునకు పరిచ్చేదిము లేక పోవచ్చును. జీ వేళశ్వరులు 'చేశనులుగచా, వాలేల బ్రన్నామునకు వరిచ్ళేదము గలిసిందం జూల రనినం జెప్పుచున్నాండు:ల-ల న్లో, సత్యం జ్ఞాన మనంకం యద్బ్రహ్ఞ తద్వస్తు తస్య తత్‌ , ఈశ్వరత్వం చ్‌ జీవత్వము పాధిద్వయకల్పితమ్‌. 87 వొస్టా నను జడస్య జగతో (బ్రవృణ్యారోపిత ల్వేన ఛ్రవ్గాణః పరిచ్ళేదక త్వా భాచేఒపి వేశనయోర్టీ వేశ్వరయో సదసంభవా త్తత్క్భృత వరిచ్భేదకలశ్తే న్‌ నానంత్యం బ్రనాతో న సంగచ్భత ఇత్యాళంక్య తయోరప్యాపాధథిక రూపల్వేన పౌరమార్శికత్వా శావాన్న శయోరసి వా _స్తవపరిచ్ళేద హేతుక్వమిత్యభి ప్రాయేణాబా---సత్యమితి. య తృత్యాదిరూపం బ్రవ్యా తద్వస్తు తజేవ 'పౌరమార్థికం. తస్య టనవ్మాణో యల్లోక ప్రసిద్ధ మాశ్వరత్వం జీవత్వం చ తద్వత్యుమాణో పాథిద్వయేన కల్పితం. అతః శతత్త్వ్యాదేవ జడవ ట్రే వశ్వరయోరపి తత్పరిచ్ళేదక త్వాగ్లావ ఇతి భౌవ$. టీ సత్యం = సత్యన్వరూపమైనట్రియు; క్టానం జు క్ఞానస్వరూపమైనట్రియు, అనంతం జ అనంతస్వరూపమైనట్రియు, యళణ్‌ బన్యాజవీ బవాముగలదో, రత్‌ ఇఅి పర జా ఇతే ద కా. శ్రున్నాము వన్తు ఇ పారమార్థిక మగును రన్య = అ బ్రవ్వామునకు; ఈశళ్వరఠ్వం ణా ఈశ్వరభాపమును, జీవత్వం చ = జీవత్వమును) ఊపాథిద్యయకల్పిశం = రెం డుపొ భులవేశం గల్పించంబడెను. తా, సత్యజ్ఞానానంత రూపలత్షణము గల వఏపరబ్రహాము గలదో ఆబ్రహ్హమే పారమార్థి క్ర మగును, -ఈశ్వరజీవత్వములు "రండును శం డుపాధులచేత ఆపరబ్రహ్ధామునకే కల్పింపయిడినవి, అట్లు జీవేశ్వరు లిడ్జరును బ్రహ్ధామందుం గల్పింపంబడుటచేత, జడరూప మగు జగత్తు

వంచకోశవి'వేక వ్రకరణనుం ! వలెనే ఆజీవేశ్వరులును వాస్తవమైన బ్రహమునకు సరిచ్భేదమును క అ; గలిగంవయాల రని యభిప్రాయము, అవ. ఇప్పుడు ఈశ్వరో పాధిభూతమైన శ క్రిని నిరూపించుచున్నాండు:ా న్లో శక్రిర మ్మ్యైశ్వరీ కాచి త్సర్వవ స్తునియామికా,

అఆనందమయమారభ్య గూఢా సర్వేషు వస్తుషు, తై వ్యా కిం తదుపాధీద్వయమి త్యాకాంతూయాం తదుభయం శ్రమేణ దిదర్శ యిషరాదావీశ్వురో పాధిభూతాం శక్తిం నిరూపయతి---ళ క్రిరితి.. ఐశ్వరీ ఈశ్వరో పాధితయా ఈళ్వరసంబంధినీ కాచిక్సదసత్వాదిఖీ ఈూవెర్నిర్వ క్తమళక్యా సర్వవనస్తుని యామికా సర్వేహానుంతర్యామిబ్రావాణోక్తానాం వృథివ్యాదీనాంనియమ్యవస్తూనాంని యమనళ క్తీశ క్థిర స్తి సౌ కుత, తిన్టతి! కుతో వా నోపలభ్యత ఇళ్యాశంక్యాహంా-

“ఆ -శ లం ళ్‌ అ ఆనంజేతి. ఆనందమయాదిము శ్రువ్యోంచాం లేషు సర్వేషు గూణా వ ర్తలేఒతో నోవలభ్యత ఇత్యర్థః

టీ. సర్వవస్తునియామికా=అన్నింటిని నియమించునట్టిః విశ్వరీ=ఈశ్వరసంబంధ మగు; కాచిల్‌ =అనిర్వాచ్య మైన; శ క్రిజళ_క్హి అస్తిజకలదు. ఆనందమయం = ఆనంద మయళోశము; ఆరభ్యజ మొదలుకొని, సర్వేషు పస్తుషుజఅన్నివస్తువులయందు, గూఢా ఆ 'తెలియంబడని దగుచు (అ స్పిజంఉన్నది).

-తా, సర్వవస్తువులను నియమించు నీశ్వరళ_క్రి యొకటి గలదు, అది ఆనందమయకోశము మొదలుకొని సర్వవ స్తువులయందు నిమిడి యుండుటం జేసి మన యి9ింద్రి, యములచే తెలియంబడదు,

అవ. తెలియంబడనిచో లే దని యేల వెప్పరా దనినం జెప్పుచున్నా6ందువజా

న్లో ః వస్తుధర్థా నియ మ్యేర౯ శక్రార్ధ నైవ యదాతదా, అన్న్యోన్యధర్మ సాంక ర్యాద్విన్ల -వేత జగత్థలు, 83 వ్యా నియ మేనానుపలభ్యమానాయా స్తస్యా ఆస త్వమేవ కంన స్యాదిత్యా శంక్య జగన్నియమనాన్యథానుపపత్త్యా సావశ్యమభ్యు పేయే త్యాహ-ావస్తుధర్థా ఇతి, వన్తూనాం పృథివ్యాదీనాం శారిన్య దృవత్వాదయో యదా శక్యా న వ్యవస్థావ్యంతే తదా "తేషాం ధర్థాణాం సాంకర్యాద్విమిశ, ణే వైకత్రావస్థానాత్‌ జగద్విన్ల వేళ అని యత వ్యవవోరవిషయతౌం ప్రాస్నుయాదిళ్యర్థః ఖల్వితి ప్రనిద్ధిం ద్యోశతయతి.

టి. యదా=ఎప్పుడు, శక్త్య్యాజళి క్రిచే వస్తుధర్గాః జు వృథీవ్యాదివస్తువులయొక్కం ారిన్యద్రవత్వాదిధర్శ ములున నియమ్మేరక్‌ జసరిగానుం చంబడవో, తరదాజలఅప్వుడు, అన్యోన్యథర్మ సాంకఠ్యాజ్‌ = ఒకదాని ధర్మములు మజియొకవస్తువునందు వేరటవలన, జగత్‌ ఆ వ్రుపుచము; విష్ణ వేన ఖలు = వోని నొందును కదా!

లల్ల శ్రీ -వేదొంతపంచదశి, తృతీయ ప్రశరణము ళా, ఈశ్వరళ_క్రి లేనిచో, వస్తుధర్మముల నియమము తప్పును, అందుచే జగద్వివ్లనము (ప్రవంచమందలివ స్తువులయందు_ ఎల్లప్పుడు నియతమైనధర్శ ముండక పోవుట) ఘటించును. అందుచే శ క్రి "లే దను టకు వీలు లేదు. అవ. జడమగు సీశ క్తికి జగన్నియామకత్వ మెట్లు భుటించు ననిన చెప్పు చభున్నాండు:ాలా న్లో, చిచ్భాయా వేళత శృ క్రిశ్చేతనేవ విభాతి సా, తచ్శ్ళక్త్యుపాధిసం యోగా ద్న్రమ్టైవేశ్వరతాం వ్రజేత్‌, 40 వ్యా నను జడాయా అస్యా జగన్నియామకత్వం న యంజ్యత ఇత్యాళశంళ్యా పహంాచిచ్చ్భాయేతి. సా శ క్రిళ్చిచ్భాయా వేశతళ్చిదాభాస ప్ర వేశాచ్చేతనేవ చేతనత్వ మాపన్నేన విభాతి చ్రతీయతే. అతో ఇస్య్యా నియామకత్వం ఘటత ఇత్యర్థః అస్తుం ప్రన్తురే కిమాయాళమిత్యత ఆవా--తచ్చ క్రీతి. సా చాసౌ శ్రిశ్చేతి శర్శధారయఃం నైవోపాథి స్తేన సంయోగః సంబంధ స్తస్తా దృ్రాష్టైవ సత్య్యాదిలతుబామోళ్వర తాం పర్వజ్ఞ శ్వాదిధర్మయోగితాం వ్రజేత్‌ ప్రాస్నుయాల్‌ శ టీ. సా శక్తి=ఆశ కి చిచ్భాయా వేశతః=నై తన్యవ్ర,వేశమువలన) ేతనేవ = చేశనత్వమును పొందినదానివ లె, విభాతి=తోంచుచున్న ది. తచ్ళ క్య్రహధిసంయోగాత్‌ = అశ క్రియను నుపాధిసంబంధ మువలన, బహైవజ (బహ్మమేః ఈశ్వరతాం ణు ఈశ్వరత్వ మును, వ్రజేత్‌ ఇ పొందును, తా, స్వయముగా మాయాశ_క్రి జడమైనను, చై, త్య వతిబింబ, మువలన చేళనమువలె తోంచుచున్నది. అట్టిశ_క్రి యను నుపాధినింట్టి బ్రహ్మమునకును -ఈశ్వరత్వము ఆరోవిందంబడుచున్నది. అప. పంచకోళము లుపాధిగాం గల జీవత్వమునుగూర్చి చెప్పుచున్నాండు:ల శ్లో, కోశోపాధివివమూయాం యాతి టహైవ జీవళౌం, పితా పితామహ నై్వైకః పు శ్ర పొళ్రౌ యథా ప్రతి, త్తే వ్యా జీవతోపాధిభూతానాం కోశానాం ప్రాగేవాభిహిత త్వా _త్తన్నిమి త్తకం జీవిశ్వమిదాసీమాహ---కోళోపాధీతి, కోశా నీవ ఉపాధిః కోశాపాధి _సద్వివమోయా౦ చర్యాలోచనాయాం ్రీయమాణాయాం ఛ్రెహ్లైవ సత్యాదిలతముణ మేవ జీవితాం జీవ వ్యవహారవిమయతాం గచ్చతి. నన్వేకవ్యైవ విరుద్ధధర్శద్వయరొోూగిత్వం యుగవన్న శ్వాపీ దృష్ట్రచరమి త్యాళంశ్యాహా---విలేతి. యక్రైక ఏవ జేవదత్త వీకచైవ పుత్రం

వంచకోళవి'వేక ప్రకరణము ల్ల్రిప్ర ప్రతి కళా భవతి. పూత్రం ప్రతి తు పితామహ! నీవం యవ్వని కోళో పాధివివకూ యాం జీవో భవతి శ క్యపాధివివకాయాం, ఈశ్వరళ్చ భవతీత్యర్థః టీ. ఏకశ=ఒక్కజేవదత్తుండుు యథాః=ట్లు, పుత్తపాత్రై ప్రతి=పుత్రునియార్చి యు, 'పౌర్రునిాార్చియు, వీళతాఆఎ తం డి యు, వీతామవాశళ్చ = తాశయు (ఆగు చున్నాండో) అల్లే కోవో పాధివివమొయా౨=వంచకోశము లకు నుపాధి నాలోచించంగా, టప్రైమాబ్రవామేం జీవతాం జ జీవవ్యపహారమును, యాతి ఇ పొందుచున్నదిం తా, 'దేవదత్తుః డొక్కంే హొడుకునుబట్టి తండ్రియు, మను మనింబట్టి తాతయు అయినట్లు బృవా మొక్క-3 యే పంచకోశోపాధిచే జీవుండనియు, శక్తుపాధిచే -ఈశ్వరుండనియు వ్యనహరింపయిడు చున్నది, అవ ఈయర్థమును దృష్టాంతముతో 6 జూపుచున్నాండు:ా న్లో. వుత్రాదేరవివవూయాం న పితా న పితామహః, తద్వన్నేశో, నావీ జీవళ్శ_క్రికో శావివత ణే, తై వ్యా వ్యన్తుకస్తు జీవత్వమిశ్వరత్వం వా టృవాణో నా స్రీ త్యేకత్సదృష్టైంత మాహం---పుత్రాచేరితి, టీ. పుత్రాదేః = పుత్రాదికముయొక్కం;. అవివకోయాం జ వివక్ష లేనవ్రడు, తా న = తండి కాండు. న పిళలామనాణశాతయు. శాండు. తద్వల్‌ = అమే; భక్తి శోళానివకుణే = మాయాశ _క్రియొక్కయం, సంచకోశములయొక్కయం, వివత్‌ లేనవ్వుడు, ఈశః ఈశ్వరుందు, నజాకాండు, జీవోషెసీ=బీవుండును నజకాండు, తా, పుత్రుండు, పొత్రుంయ. అనెడి వివతు "లేనప్పుడు, చేవ దత్తుండు తండ్రియు తౌతయు కానియట్లు మాయాళ_క్ర్రి పంచకోళ' ములు అనెడి వివత లేనప్పుడు బ్రహమునకు ఈశ్వరత్వ జీవత్వములు "లేవు, అవ క్షానఫలమును 'జేవుచున్నాండు:లా శ్లో, య ఏవం బ్రహ్హా వే దైపు బ్రోవ భవతి స్వయం, ట్ర హాణో న్నాస్త్రీ జన్హాతః ఫున నేష న జూయతే. త్తి జతి శ్రీవిద్యారణ్యకృతే, 'వేదాంతవంచదశాం వంచకోశ వివేకం,

ర్క శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సీ తృతీయవ్రకరణను వ్యా ఇదానీము క్తజ్ఞానస్య ఫలమావహాయనీవమితి. యస్సాధనచతుష్టయసంవన్న నీవమునేన వ్రశాళేణ పంచకోశవి వేకపురస్సరం ట్ర్న్తా వప్రశ్యగభిన్నం సళ్యాదిలతణం వేద సామౌక్కరోతి. విమ స్వయం బ్రహ్ఞైవ భవతి, “సయోవా వై కర్చరమం బ్న్మా అభాక్‌తి "వేద బైన భవతి. బ్రవ్మావిదాపాష్నేతి వర మిత్యాదిక్టు తిభ్య. త జీ కపి కిమిత్యత ఆవాంాట్రనాణ ఇతి, “న జాయే మ్రియలే వా విపళ్ళ్చి” దిళ్యాదిశ్రు, లేః బృవకాస్తావ జన్మనా స్తీ అశవీవ విద్వానవి స్వాళ్ళన స్తద్యూవత్వావగమానై వ్నైవ జాయలేన చవున శావర్తక ఇతి త, లేంతి, ఇతి శీ పరనమువా౦సపరి వ్రాజళ *చార్యవర్య శ్రీ మద్భారతీ తీర్థ విద్యారణ్య మునివర్యకింక రేణ రామక్ళృష్ణాఖ్యవిదుషూ విరచితా వంచకోళవి వేకవ్యాఖ్యా సమౌప్తాం టీ. నీవం = ఇట్లు, య$ = ఎవండు: బ్రవా = బ్రృవ్గారు "వేద = తెరిసీకొనునో, నః అ వాండుు స్వయం = తాను, టహ్రైవ ఆబ వామే; భవతి జ అగుచున్నాండు, అతఃఆఇందువలన బ్రవాణః=బ్రవామునకు; జన్మ = పుట్టక, నాస్తి = "లేదు, వమః ఇ ఈజ్ఞానియు, ఫునః=తిరిస్సి న జాయ లే=పుట్టండు. తా, ఎవండు. సాధనసంవ త్తిగలవాంయై , వెంబెప్పినవిధమున వావి 6__' యా వంచకోశములను వివేకించి వ త్యగభిన్నముగా బ హమును సానా (గ “డి త్కరించుకొనునో, వాండు బ్రహమే యగును. బ్రహామునకు జననా దులు లేవు. కనుక నట్టి బ్రృహ్హవిదునకును పున రావృ త్తి "లే దని వపంచకోళ వివేకముయొక్క_ అత్పర్యము, ఇది శ్రీవిద్యారణ్యకృశం బగు వంచదళియందు వంచకోశవివేక మను శృతీయ.ప్రకరణము,

హః శ్రీరస్తు శ్రీ గణేశాయ నమః నీ వేదాంతపంచదళశి (టా 'దతుర పకరణము భ్‌ ఎవ ళవూాలాాోా చై తవివేక వ్ర కరణము అవ విద్యారణ్యులు చ్వెతవివేశ మను '్రకరణమును 'జివ్చంచలంచి మంగళము చాచరించుచు గ్రంథము నారంభించుచున్నారు:.. శ్లో. ఈశ్వ'ేణావి జీవేన సృష్టం ద్వైతం వివిచ్యలే, వివేశే సతి జీవేన హేయో బంధస్సు టీ భవేత్‌, శ! నళ్వా శ్రీ భారతీ తీర్ధవిద్యారణ్యమునీశ్వరా మయా మై్యైశవివేకన్య ,క్రియలే పదయోజనా. వ్యా చికీర్షి తన్య గ్ర; ంథస్య నివృ)త్యూవహాపరిఫూరణాయాళిలషి క జేవ తాత శ్ర్వా నుస్మరణలతణం మంగళమాచరక్‌ అస్య వేదాంత ప్రకరణ శ్వాచ్చా స్ర్రీయ మేవానుబంథ చతువ్రయం సిద్ధవర్క్భృత్య గ్రంశారంభం ప్రతిజాసీ లే. ఈశ్వ రేణేతి. ఈశ్వరేణ కారణోపాధిశే నాంతర్యామిణా జీవేనాపి “కార్యో పాధిశే నాహంవ్రత్యయినా చ న్పష్ర్టముత్పాదితం చ్వైళం జగద్వివిచ్యతే విభజ్య 'ప్రదర్శ్య లే. అన్య చ్వైరవి వేచనన్య శాకదంత పరీశ్షూవన్నిష్పయోజనత్వం చారయతి.---వివేక ఇతి. వివేశేసతి జీపేశ్వర బృష్టయోన్వైతయోర్వి వేచనే కృతే సతి జీవేన ఫూర్వో కేన "హీయఃపిత్యాజ్యో బంథో బంధహేశు!ద్వైశం స్ఫుటీభవేత్‌ స్పష్టళాంగవ్ళేత్‌ = వీళావక్జీవేన "హీ్‌య మతి నిశ్చీయకత ఇత్యర్థకి. టీ. ఈశ్వశేణ = కారణోపాధికండైన ఈశ్వరునిచేతను, బీవేనాడి = కార్యో 'పాధికం డ్రైన జీవునిచేతను; సృష్టం ఆ పుట్టింపయడిన ట్రైతం ఆ జగత్తు వివిచ్య'ే నా

క్రీపగ్ర శ్రీ వేదాంతపంచదశి, చతుర్ధప్రకరణము విభజింపంబడుచున్నది. వివేశేసతి=చైసతవిమర్శ చేసినప్పుడు, జీవేన = జీవుని చేశ, క్యయక = విడుషదగిను బంధ! = బంధము, న్ఫుటీభవేల్‌ = స్పష్టమగునుః శా, మాయోపాధికుం డగు నీశ్వరుని చేతను, అవిదో్యోపాధికుం డగు జీవునిచేతను సృజింపండిన చైైతను విభజనగా అెల్పయిడుచు న్నది. ఇట్లు వివేచనచేయుటచే బంధహేతు వగు ద్వైతము జీవుని "చేత విడువం దగిన దని స్పష్ట మగును. అవ. ్వేతాళ, సళరవాక్యార్థమును జెప్పచున్నాండు:--- శ్లో *_ మాయాంతు వశృతిం విద్యా నాయినం తు మహేశ్వరం, స మాయీ సృజతీత్యావాః స్వే తాశ్వుతరతాఖనః, ర్జి వ్యా, నన్వదృష్టద్వారా జీవావామేవ జగబ్ధేతుళ్వం వాదినో వర్రయంతి. అతః శథమిశ్వరసృష్రశ్వముఛ్య తే జగత ఇత్యాశంక్య బహు శు,తివిలోధాన్నేదం చోద్య ముస్థాసయితుమర్హ తీత్యిప్రేత్య శ్వీళాశ్వతరవాళ్యం ఆావదర్థతః ఇఠతి...-మాయాం ల్వితి, మాయోపాథిమోళ్వరం ప్రస్తుత్యాస్థాన్థాయా సృజలే విశ్వమేశదితి తస్యై వేశ్వ రస్య జగళ్ళ)ిక్ట ఖం శ్వీళాశ్వతరళాఖనో వర్ష, యంతీత్యర్థః. టీ. మాయాంజమాయను ప్రకృతిం=కారణముగాను, మహేశ్వరం తు=ఈశ్వ రుని మాయినం జ మాయోపాధికునిగను; విద్యాత్‌ = తెలిసికొనవలెను, శ్వేతాశ్వతర శాఖన$=క్వే తాశ్వతరశాఖవారు; మాయీజనూ యోపాధికుండై న; సః=ఆి యీశ్వరుండు; సృజతీలి=సృజించుశున్నాండనిి ఆహుః జ చెప్పుదురు. తా, మాయ వృతి యనంబడును, అట్ట మవూయయే యుపా అధిగాగల యిీశ్వరుండు.. జగత్తును సృజించె నని శ్వేతాళ్వతరోప నిపత్తునండు వెన్సలుడెను. అవ ఈయర్థమునే ఐత శేయోపనిమక్తుకూడ శెవ్వచున్నది:--- శ్లో ఆక్తా వా ఇద మ్రోఒభూత్స ఈకత సృజూ ఇత్కి సంక ల్చేనాసృజల్లోకా౯ స ఏతానితి బవ్వ్యృూచాః, తి వ్యా 'ఐక్‌ శేరోవనిమద్వాశ్యమర్థతో ఇఒనుసంక్రామతి....అ్తేతి. “ఆత్తావా ఇద మేకవీచాగ్ర అసీన్నాన్యత్కించ న మి్‌షక్ళ ఈతత లోకాన్ను సృజా ఇతి స ఇమా న్లోశా న సృజో లేత్యనేన వాశ్యేనాద్వితీయన్య పరమాత్మన స్‌వ జగత్స్రష్ట ఖగ బహ్వా లఫనా బుక్శాఖాథ్యాయిన అహారిత్యర్థః

దె సృతవిచేక వశరణము రత్రి? టీ. అగ్రే, =సృప్షికి పూర్వము, ఇదం= జగత్తు, ఆత్తా వా=ఆత్త గానే అభూల్‌ ౨ ఉండెను. స$ఆపరమాక్మ్య + సృజా ఇతి=సృష్మించెద నని, ఈత్సత = సంకల్పించెను. సంక 'ల్చేన=నసంకల్పము చేతు సః=అపరమాత్మ్య, వీళాళ లోకాక్‌ = ఈలోకములను, అన్ఫజ దిలి=సృప్షించె నన్వి బహ్వు లఫ్‌ొఃి (ఆవు?) ఇ బహుష్ఫృచు లనిరి. తా, ఈ వ్రవంచము సృష్టికి ఫూర్వము ఆత్మ గా నుండెను, అట్టి పరమాత్మ వీనిని సృజించెద నని సంకల్పించి లోకముల సృష్టించె నని బహ్యూ ఖు లనిరి, అవ రెండుక్లోకములతో తె త్తిరీయ్యశుత్యళిప్రాయముకు జెవ్పుచున్నాందు:ల వోన్‌ శ జ ం శ్గ్‌, ఖం వాయ్వగ్ని జలోరొ సిమధ్యన్న దేహ ఈవూదమిో, సంభూతా బహణ స్తసా చేశసాదాత నోఒఖిలాః జీ హా సా త శి వ్యా, ఈశ్వరస్య జగళ్కారణ'ల్వే త్రై త్తీరీయ శ్కుతిరపి ప్రమాణమిక్యభిక్రుత్య శద్వాశ్యమర్థకః వఠతి---ద్వాఫ్యాం. ఖమితిం టీ. తస్తాల్‌ =అట్రి, ఏఠస్తాల్‌ ఆత్మ న$=ఈ ప్రత్యగభళిన్న మెనలక్కయకు, బ్రవ్యాణః ఇబృహమువలన, ఖంజఅికాశము; వాయు, ,. దేవా! వాయుజవాయువు; అగ్ని = అగ్నిః జలజ=ఉదకము) ఊర్వీ=భూమియు, ఓీషధ = ఓీపుధులు; అన్న=అన్నము, దేహా? = శరీర ములు అమి అఖిలా$=ఖవన్నియఃం, క్రమాత్‌ =వరునగా, సంభూతా8=ఫుట్రినవిం శ గవ క కాఫశాది తౌ, ఆ పృత్యగభిన్న ట్ర హైమువలన చృమముగా ఆ 'దేహాంతములగు సర్వన స్తువులును వుళ్లైను. శ్లో బవు స్యామహమేవాతః ప్ర, జూయేయేతి కామతః, తవ _స్తప్తాాఒసృజత్సర్వం జగదిత్యాహా తిత్తిరిః ర్‌ వ్యా “సత్యం కాన మనంతం బి” శ్యుషక్రృమ్య “కస్తాద్యా వీశస్తాదాత్మన ఆకాశసృంభూతఃో ఇత్యాదినా “అన్నా త్పురుషో ఇళ్యం లేన వాశ్యేన గువాహిత ల్వేన వ్రృశ్యనభిన్నాద్భ్రవాణ అకాశాదిదేహపర్యంతం జగదుక్పన్న మిత్యభిధాయోపవరిహ్టై దపిశే “సోఒకామయతు బహు స్యాం వ్రళ్తాయేయేతి. స తపో౭ఒకవ్యత స తప స్తప్త్వాః ఇదం సర్వమసృజత యదిదం కి చేతివాక్సేన కస్క్యెవ బ్రాతో జగత్సర్ద నేచ్చా పూర్వక పర్యాలోచనేన జగత్స్రప్కృత్వం శి త్తింరాహ్యేత్యర్థః టీ. అహామేవ = చేనే, బహు = నానారూపములుగా స్యాం ణ్‌ అయ్యెదను, చుజాయేయ = కార్యవర్లముశు అయ్యెదను. ఇతి శామత్య ఇ అనెడి సంకల్బ్పమువలన్య

288 శ్రీ, వేదాంతవంచదళి, చతుర్ధ ప్రకరణము తమ=తవస్సును; తప్త్వాజఐచేసి, సర్వం జగత్‌ ఇసర్వజగత్తుకు, అన్ఫజత్‌ ఇతి = నృజించె నని) తి ల్తిరిజతి త్తిరిముని, ఆవాజభెప్పెను. తా, సమ_స్తకార్యవర్షమును బహురూపములును తానే యయొ్భద నని సంకల్పించి సిమ్వస్తజగత్రును ఆత్మ సృజించె నని తిత్తిరిముని శవావ్చెను, అవ ఛాందోశ్యాభిప్రాయమును శెచ్వచున్నాందు:-- న్లో ఇదమో స దేవాఫీ దృవుత్య్వాయ తదై శ్షత, 'లేబోఒ బన్నాండజూదీని ససగ్దేతి చ పాముగా, 6 వ్యా, ఛాందో గ్యేజపి బ్రవ్తాణ నీవ జగత్స ఫ్ర లోపం ఇక్రుతిమి త్యాహ---ఇద మితి. “సేవ సౌమ్యేదమగ, ఆసీచేకమేచాద్వితీయ” మితి సద్రూపమద్వితీయం బ్రచ్లోవ శ్ర్యు “తదెమతు బహు స్యాం వ,జాయేయేతి, తశ్తేజోజఒసృజి”లేళ్యాదినా తస్యై వేతుణవూర్వకం లేజోఒబన్నసృష్టృత్వ మభిధాయ “తేషాం. ఖల్వేషం భూతానాం శ్రీశ్యేవ బీళాని భవంత్యండ జజరాయుజముద్భిజ్ఞ” మిళ్యాదినా అండజాది శరీరనిర్థాళ్ళత్వం చ సామూ వర్ణయం తీత్యర్థః టీ. ఇదంజఈజగళ్తు; అగ్రే=సృప్రికిప్రూర్వము, సదేవ=సస్నోత మయ్యే: ఆసీత్‌ ఆ ఉండెను, తల్‌; జఅబృహవ్హము) బవుశ్వాయ=అ"నేకరూవములగుటకు, విత్‌ శజసంకల్పిం వెను 'లేజోఒబన్నాండజాదీని = లేజన్సు ఉదకములం, అన్నము, అండజములు మొద లగువానిన్రీ సనసన్రేతి ఆ సృజించె నని; సాౌమగాః ఇ సామశాఖవారు,. (అహుః = వెప్పుదురు. తా, సస్టికి వూర్వము ఈప్రపంచ మంతయు సన్మాత్ర మే యయ్యూండి, యట్టిబ, హము బవారూవనుల నందుటకు సంకల్పించి పంచభూతములను అండజన్వేదజజరాయుబోద్షి సృజ్జము లను చతుర్విధ భూతజాతమును సృజించె నని సామశథాఖీయులు చెప్పిరి, ని. 1. అండజములు = _గ్పుడ్డువలన పుట్టినవి. (పకులు పాములు మొదలగు శెవులులేనివిి 2. స్వేదజములు = ఇెమటవల్ల పుట్టినవి (పేలు నల్లులు మొదలగునవి) 8. జరాయుజములు=మావివలన బుట్రినవి (మనుష్యులు పశువులు మొదలగు చెవులు గలవి, శీ. ఉద్భిజములు=భూమిని భేదించుకొని పుట్రినవి (శవసల్మ లతాదులు= న్లో విస్ఫులింగా యథా వ హ్నేశ్హాయంతేఒ తరత _స్తథ్యా వివిధాళ్చి డ్జడా భావా ఇత్యాధర్వణికళ్కుతిః, 7

ట్యైతవి వేకవ్రకరణము 2989 వ్యా ముండకోవనిమద్యవి కక్రజ్లీ తత్సత్యం యథానుదీప్తా త్పావకాద్విన్సు లింగా స్పహన్రశః ప్రభవంలే సరూపాః తథాక్షరాద్వివిధాస్సోమ్యు భావాః వ్రఃా యంలేశత్ర వై వావీయం తీత్య క రళబ్దవాచ్యాద్భ్రహృణో జగదుత్సత్షిః శూయక ఇత్యాహాయావిస్ఫులింగా ఇతి టీ. వహ్నేః = ప్రదీ ప్తమగు అగ్నినుండి, విన్ఫులింగా = మిణుగురులు, యథాజ వీవ్రకారము జాయంలే = ఫుట్టుచున్నవో, కథా ఐ అప్రకారము, అత్సరతః అ పర (ట్రవామునుండిి వివిధాఃజనానావిధములై నం చిజ్జడాః= చేకనజడాత్ష్య కములైన, భావా వస్తువులును, (జాయం లే=పుట్రుచున్నవి, ఇతి=లని, అధర్వణికృళ్ళుతిః ౫ ముండఫోపషని షత్తు (ఆవా = జెప్పెను, తా, వ్రజ్వరిల్లుచున్న యగ్నినుండి విస్సులింగములు పుట్టినట్లు పరమాత నుండి చేతనజడాత కషున సర్వవదాక్టములు వృశ్చై నని ఆశి ఢీ 6 ఖి వ! ముండక శ్రుతి "చెప్పెను, అవ బృవాదారణ్యాకక్రు,తిని వవ్రుచున్నాండు:ా న్లో ణి జగదవాష్థ్రకృతం వూర్వమానీ చ్యాస్థక్రియతొధున్మా దృశ్యాభ్యాం నామరూపాభ్యాం విరాజాదిషు తే నస్ఫుశే, 8 వ్యా న్‌వం బృహ దారణ్య కేఒవ్య వ్యాకృతళబ్ద వాచ్యా ద ్రహ్యుటోనామరూపా శభ జ ర్‌ త్మకం జగదుక్సన్నమితి శు,శమిళ్యావా...-జగదితి, తట్టేదంతర్ష బ్రవ్యావృశమాసి త్త న్న్నామరూ'పాభ్య్యా మేవ వ్యా క్రియతాసౌ సామాయమిదం రూవో*మితి వాశ్యేన నృ ప్రే! పురాడస్పష్ట నామరూప ల్వే నా వ్యాకృతళబ్దవాచ్యా నాయో పాధికాదృ్రిప్తాణో నామ రూపస్పస్టీకరణలతణా శకిరుశ్తా. కయో ర్నామరూబయోర్వి రాడాదిము స్థూల కా్యేషు స్పష్టతా చ “తదిదమ ్యేశర్షి నామరూపాభ్యా మేవ వ్యాక్రియళలే అసౌ నామాయమిదం రూవోమితి వాక్యేనాఖిహితా. లేద విరాణాదయః “ఆ శ్తైవేదమ్య అసీత్సురువవిధొ ఇత్యాదినా వీవమేవ “యదిదం కించ మిథునమా పిపీలికాభ్య స్తళ్ఫ ర్వమనృజో "తేళ్యం తేన దర్శితా ఇత్యర్థః టీ. పూర్వంజసృృషి కిపూర్వము,-జగల్‌ జగత్తు, ఆవ్యాకృతం=జఅవ్యాకృళ మెడి ్రుహ్మమాక్రముగ, అనీల్‌ = ఊండెకు. అధునా = ఇపుడు, దృశ్యాఖ్యాం నామ రూ పాభ్యాంజకనుపించెడి నామరూపముల చేత, వ్యాక్రియత = మార్పునొంబెను. విరా డాదిము = విరాట్టు మొదలగు స్థూలకార్యములందు 'చే=ఆనామరూవములు, స్ఫుటే ఆ నృష్టముగుచున్నవిం

240 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, చతుర్ధ ప్రకరణము శా, సృష్టికి పూర్వము బ్రహ్హామే యుంజెను, ఈజగత్న లిపీ కాలమునం దా బి హాము నానురూపములుగా నమూళెను, ఆనామరూప ములు స్థూలకార్యమ్నులై న విరాజాదులయందు సృష్టమగుచున్నవి, శ్లో 4 విరాణ్మ నునరా గావః ఖరాశ్యాజావయ _స్తథా, పీవీలికావధిద్వంద్యోమితి వాజసనేయినః, రి టి. విరాణ్యనునరా!=విరాట్రు, మనువులు, నరులం, గావజనోవులు, ఖరాశ్వాజూ వయఃజగాడి'చెలు, గుజ్తిములు మొదలై నవియు, తథా=ఆలాగున చే, సిపీలికావధిద్వంద్వం అచీనులవరకు నవధిగాంగల జంతువులరాశియంతయు ( చువాణః న! (బ,వామువలన, ఆజాయత = ఫుట్రైను), ఇతి ఇ అని, వాజసనేయిన॥ అ వాజసెజేయులు,. (ఆహుః ఆ వెప్సీర్సి, శా, బృహదారణ్యకోపనిపత్తునందును, విరాట్టు మొదలుగా బ్రది వీవీలికపర్యంతమును గల శ్రీసముషరూపజంతు మిథునరాశి యగు సర్వప్రవంచమును బ్రహ్హమువలననే పుట్టినట్లు చెప్పయిడెను. అవ, శ్రవ్మామే జీవరూషముగా ప్ర వేళించినట్లు చెప్పుాచున్నా6డు:--- శ్లో, కృత్యా రూపాంతరం శైవం దేహే ప్రావిశదీశ్వరః, ఇతి తా శ్న్రుతయః ప్రావా ర్ట్‌వత్వం ప్రాణధారణాత్‌ . 10 వ్యా, ఊదాహృ తాభిః శ్పుతిలిః చెశనృష్ట్య్రఖిధానానంతరం ట్రవాణో జీవ రూపేణ తత్ర ప్రవేశోఒబ్యభిహిత ఇత్యాహ---కృల్వేతి. శ్రుతయః క్రైవం జీవ నంబంధిరూపాంతరం ఆవి క్రియ బృవ్శాణో విలతుణం వికారిరూపమిత్యర్థః 'జేహే జేవూ జాతే జీవత్వం కుత ఇత్యత అహ---జీవళ్వమితి, ప్రాణాదీనాం స్వామి త్వేన ధే క్వం ప్రాధారణం తస్తాష్టివం రూవం కృత్వా ప్రావిశదిళ్ళ్చు క్తం. టీ. ఈశ్వరః జ ఈశ్వరుండు;, తైపం ఇ జీవసంబంధమగు, రూపాంతరం ఇ మలియొకరూవమును, కృత్వా ఆ వేసికొని, చేపా ఇ చేహాసమూహమునందు; స్రావ దితి = ప్రవేళించె నని తాః శ్రుళయః = ఆ యుపనిషుత్తులన్నియు, ప్రాహుః=వెప్పు చున్నవి, ప్రాణధారణాళ్‌. = ప్రాణములను ధరించుటవలన; జీవళ్వం ఇ జీవభాప మేర్పడుచున్నదిం తా ఆ ద్ర్‌హమే వికారరూపమగు జీవత్వమును పొంది "దేవా సమాహమునందు ప్రవేశించె నని శ్రుతులు చెప్పుచున్నవి, ప్రాణా దులకు య్రేగకుం డగుటవలన జీవభావ మేర్చడె నని కెలియందగునుం

మై సరవివేకవ్రశరణము క్రైత్తే ఆన. అజీవక్వముదీ చెప్పుచున్నాందు:-- న్లో, చైతన్యం య దధిష్టానం లింగచేహశ్చ యః వును, చిచ్చ్భాయా లింగ దేహాస్థా తత్సంఘో జీవ ఉచ్యతే. క వ్యా, కిం తదిత్యపేమొయా మావహ-నై తన్యమితి. యదథిష్టానం లింగజేవా శల్పనాధారభూతం యనైైతన్యమ స్త్రీ యశ్చ తత్ర, కల్పితో లింగజేవో; యళ్య శస్మిక్‌ లింగజేపూ వర్తనూనళ్చిదాభఖాస _స్తత్సంభు స్టేమాం త్రయాణాం సమూవళో జీవళళ్హేనో చ్యత ఇత్యర్థః టి. అధిష్టానాంజలింగచేవామున కాభారమైను యత్‌ వై తన్యంజవనీవై తన్యము గలదో, యః పునః లింగచేవాళ్ళ = వీ లింగచేనాము కలదో, లింగచేవాస్థా ఆ సూక్త శరీరమం దున్నటి, చిచ్భాయా=చిత్ప)తిబింబము కలదో తత్సంఘః=జఅిమూండింటిసము దచాయము; జీవ ఇతిజజీవుం చని, ఊచ్య లే=వెప్పండుచున్నాండు. ళా, లింగదేహము. మొదలగు సర్వకల్చ్పనల కాథారమైన వైతన్యమును, చై తన్యమందు కల్పింపయబడిన లింగచేహమును, లింగ 'జేహమున వ,తిబింబించిన చిదాభాసుండున్సు ఈమూండును చేరి జీవుం డనలయిడును, (చింబరూసనముయొక్క వతివీంబను చిదాభాసుండు) అమ ఈశ్వరుండే జీవరూపమున వ్రువేళించె నంటివి. వానికి దుఃఖిత్వాదివిరుద్ధ ధర్మము లేల గలిగె ననినం జెప్పుచున్నాండు:ా శ్లా, మాహేశ్వరీ తు మాయా యా తస్యా నిర్తాణశ_క్రివక్‌ , విద్ధతే మోహశ_క్రిశ్చ తం జీవం మోహయత్య సౌ, క్షం వ్యా. నన్వీశ్వరనై్యైవ జీవరూపేణ వ్రవిష ల్వే తస్యాజ్ఞ త్వదుఃఖ క్వాదివిరుద్ధ ధర్మ వత్త్వం కఠ ఇత్యాశంక్యాహ---నూహేళ్వరీ త్వితి. మాహేళ్వరీ “దూయినం తు మహేశ్వర” ఇతి ఇుుశ్యుక్తా మహేశ్వరసంబంధినీ యా చూయా్టి, తస్యా నిర్శాణళ క్రివజ్ఞగతృర్ణన సామర్థ్య వన్లోహళ క్రిళ్చ మోహనసామర్థ్య మబ్య స్తి, “కచేత జ్ఞడం మోవోత్మ క” మితి త్రులేః కతః కిమిత్యత అఆవాఎ-తం జీవమితి. అపై మోవాన శక్సిస్తం ఫపూర్వ్యోక్తం జీవం మోవయతి చదానందాదిస్వరూపజ్ఞానరహితం కరోతి. టీ. మహేశ్వరీళు = ఈశ్వరసంబంధిని యగు, యా = వీ, మాయాజమాయా శక్రిగలదో, తస్యాః = ఆట్రిమాయకు, నిర్తాణశ క్రివత్‌ = జగత్తులకు శల్పించెడి శకి వలె, మోహళ క్రిశ్చ = అందజను మోహించంజేనెడిళక్తియు, విద్య'లే=కలదు. అప్లౌ = ఈమోవాళ క్రి తం బీవం=ఆబీవుని, మోహయతి=మోహింవం చేయుచున్నది ేదాంతఎా] 6

ల్రైశ్తలై శ్రీ 'వేదాంతపంచదళి, చతుర్ధ వ్రశరణను తా. ఈశ్వరళక్రికి జగన్ని రాణశ_క్రియ. మోహింపంజేనెడి ఛ_క్టియుం గలదు. ఆమోహనళశ_క్రిచే జీవుడు మోహింసంజేయయిడు చున్నాండు, ఆవ. మోహింపంకేసిన "నేమి యనినం జెస్పుచున్న్నాండు:--- శ్లో, మోవోదనీళళాం ప్రావ్య మగ్నో వవుమి శోచతి, ఈళశసృష్ట మిదం దై గతం సర్వము_క్రం సమాసత,, క8 వ్యా తతో౫పి కిమిత్యత అవా = మోహాదితి, మోహిక్చూర్యోక్తాదనీళళా మిష్టానిష్రస్రా ప్రిరివారయోరసామర్థ్యం స్రావ్యః వపుషి నిమన్నః కళరీరే తదాత్త్యాళి మానం గత శోచతి దుఃఖి త్వాద్యఖిమానం. కరోతి. శోనమానే వృత్నే ఫపురుమో నిమన్నోజనీశయా శోచతి మవ్యుమానకి ఇతి శ లేంత్యర్థః. వత్యుమాణసాంకర్య పరివోరాయ వృత్తం నినకమయతి.--ఈశేతి, సమాసత$ సంత "పేణేశ్యర్థః టీ. మోవోజ్‌ = ఫూర్వోో క్తృమోవానళ క్రివలన; అనీశతాం = అనమర్థతను, ప్రావ్య = పొంది, వపుషి = శరీరమందు, నిమన్న॥ = అభిమానమును పొంది, శోచతి ఆ దుఃఖంచుచున్నాండు, ఈశసృష్రం గా ఈశ్వరునివే సృజింపయడిను ఇదంజర$, సర్వం ణు దై సృశంజసమ స్త్వవ్రపంచమును;, సమాసత॥ ఇ సంగ్రృవాముగా, ఊక్తం ఇ వెప్పంబడినది. ఆ, మోహనళక్రివలన జీవునకు ఆసమర్గత వర్పడుచున్నది. (శావలసినవానిని పొందుటకు త్రి లేకుండుటయు అనిషప్టమును త్‌ొలం గించుకొనుటకు శ_క్రిలేకుండుటయు అసమర్థత యనంబడును,) శరీరమందు తాదాళ్య్యాభిమానమువనలన _ దుఃఖమును పొందు చున్నాండు, ఈవిధముగా -ఈశ్వరసృష్ట మైన జగత్ర్తునుగూర్చి చెప్పం బడెను, అవు జీవుడు మై తమును సృజించి ననుటకు ప్రమాణమును జూపు చున్నాందు;:-ా శ్లో, సప్తాన్న ్రాహ్హణే దై్యతం జీవసృష్టం ప్రపంచికం, అన్నానిస పడ్డా నేన కర్మ ణాఒజనయత్సితా. క్ష వ్యా+ నను జీపస్య చత సృష్ఫృ ల్వే కిం మానమిత్యాళంక్యావా---సప్తాన్నేతి- కథం శ్ర '్రపంచిశమి త్యాశంళ్య సప్తాన్నశబ్బవాచ్య దె ఫశసృష్రి ప్రతి పాదకం “యత్స్ఫప్తాన్నాని మేధనూ శపసా జనయల్సి తతి వాక్యమర్థః సంగృష్షూతి- అన్న్నానీతి. పితా స్వాదృష్టద్వారా జగదుత్సాదచేక నర్వలోకపాలకో జీవ ఇత్యర్థః

చె గ్రతవివేక వ్రశరణము [్త టీ. జీవన్ఫష్ట్రం = జీవునివే నృళించయడిన, 2 ్యతం = వ్రవంచము నప్తాన్న బ్రావ్లుణే = సప్తాన్న బ్రాహృణమునందు; ప్రవంచిళం=భివరముగా వెష్పంబడెను. వీళా ఇ లొకపాలకుండైన జీవుడు, క్షా ేనజతెలివిచేతకు, కర ణాజకర్మ చేతను నప్ప అన్నాని = వీడువిధములై న యన్నములను, అజనయత్‌ జన్ఫజించెను తా. ఛాందోన్యోపనిమత్తులోని సప్తాన్న బ్రాహృణమునందు జివ సృష్టి వివరింపణుడియున్నది. జీవ్రండు తన జ్ఞానకర్మములచేత ఏడు అన్న ములను సృష్టించెను. అ అవ. అ సప్తొాన్నములనే వెప్పుచున్నాండు:-- న్లో, మర్త్యాన్న మేకం దేవాన్నే జ్వే పళ్వన్నం చతుర్థకం, అన్న త్తి తయ మాళ్ళార్థ మన్నానాం విని యోజనమ్‌, క్‌ వ్యా నన్వన్న స ప్తకసర్థనం కిమర్ధ మిత్యాళంక్య తద్వినియోనోజపి "నీకమన్య సపాభారణం, జ్వే జేవానభెజయత్‌ , శ్రీశ్యార్మ చేజుకురుత వశుభ్య వీకం ప్రాయచ్భ” దితి వాశ్యే సోక్ష ఇత్యాహ---మర్త్యాన్నమతి. వినియోజనముక్త మితి శేషం టీం మర్యాన్న 'మేకంజ మమషమ్యునియన్న మొకటి, జేవాన్నే జ్వే ! 'జేవాన్న ములు రెందు, వళ్వన్నం చతుర్ధకం = వశువులయన్నము. నాల్గవది ఆన్యల్‌ ఇతక్కి,న త్రీ+యంజమూండన్న ములును, ఆ శ్తార్ధంజకనకొ అకు, ఆన్నా నాంజఅన్నముల యేడింటి యొక్క; వినియోజనంజవిభాగము, (డా క్షంజచెన్పంబడెకు. తా సప్తాన్నముల విభజించి మర్త్యాన్న మొకటి 'జేవాన్నములు "ఎండు, పశ నన్న "మొకటి, చేరి నాల్లు, మిగిలిన మూండన్నములు తన నిమిత్తము అని చెప్పయబడెను, అవ సప్తాన్న బ్రావాణమునందు రమూరమ్‌ శెండు ఖండీశలపర్యంశ మ్‌ నిష యమే వెప్పంబడిన దనుచున్నాండు:- శ్లో. వ్రీవ్యోదికం దర్శవూర్ష్మమూసౌ థీకరం తథా మన్కు వాక్‌ ప్రాణాశక్సేతి స్పష్పత్వ మన్నానా మవగమ్య తామ్‌, 16 వ్యష్ట “తాని చ నప్తాన్నా న్యేకమస్య సాభారణమితీద మేవాన్య జగళ్చాధా రణమన్నం యదిదమద్యత” ఇత్యాదినా “అయమాత్తా వాద్యయో మనోమయ? ప్రాణ మయ” ఇత్యం లేన వాశ్యసంద ర్ఫే జేసదూన ఖండికాద్వయరూ పేణ దర్శితానీత్యా వా--- ్రీవ్యాదికమితి,

ర్రైడ్త4 శ్రీ వేదాంతవంచదళి, చతుర్ధ వ్రశరణము టీ. (బ్రీవ్యోదికం ఆ ఢాన్యము మొదలగునదియు, దర్శపూర్హ మాసొ ఇ అమా చాస్యా ఫూర్ణిమలును, తీరం = పాలును తథా = అటులనే; మనః = మనస్సును వాక్‌ ప్రాణాళ్చకాఖం ద్రియములును, ప్రాగాములును; ఇతి=అని, అన్నా శాంజఅన్నముల యొక్క; స ' ప్తత్వమితి=నీడగుట, యని, అవగమ్యుతాంజ తెలియవ లెను. తా, వడ్లు మొదలగు ఛాన్యము సామాన్యమర్త్యాన్నము. అనూ ఎవాస్యావూర్ణిమలు 'చేవాన్నములు.. శ్రీరము పశ్వన్నము, మనస్సు, ఇంద్రి, యములు, 'ప్రాణవర్షనును ఆత్తాన్నములు, అట్లు సప్తాన్నస్వరూ వము వివరింపంబడెను, ఆప “సప్తాన్నములం జగత్తులోనివిగదా! జగత్తు ఈశ్వరసృష్టముగచా! అపుడు నష్తాన్నములు జీవునిచే సృజింపంబడిన వినిద వేమ యనినం జెబ్వుచున్నాండు: నో, ఈశేన యద్యవ్యేళాని నిర్మి తాని స్వరూపత,, ణా శీ తథాపి జ్ఞానకర్మ ఛాళ్ధం జీవోఒ శార్షీ తృదన్న తామ్‌, క్షే వ్యా ననూ క్తసప్తాన్నానాం జగ దంత పాతి ల్వే నేశ్వరనిర్థి తత్వాజ్జీపనిర్హి ళశళత్వా భిధానమయు క్షమిత్యాశంక్య తత్స విరూవస్యేశ్వరనిర్తి తల్వే౭పి భోగ్య త్వా కారస్య జీవ నిర్మి క త్వా న్షైవమిత్యాహా-.. ఈ శేనేలి, క్టానకర్శ భ్య్యాం జ్ఞానం విహితం ప్రతిషిద్ధం చ జేవళా వరయోషిదాదివిమయ ఛ్యానం; కర్శ చ విహితం యక్ఞాదిరూపం ప్రతిషిద్ధం పాందియాపం శాభ్యామిత్యర్థః తదన్న తాం "లేషాం ్రీవ్యోదిప్రాణాంతానాం న్వభో సకరణత్వమిత్యర్థఃం టీ. యద్యవిజవిచారింపంా, నీతొని = ఈయేదన్నములు, న్వరూవతః=స్వరూ చముబేర, ఈశేన = ఈశ్వరుని చే, నిర్మితాని = నిర్మి ౧పంబడినని, తథావి = అటులై నను; జీవజలీవుండు, జ్ఞానకర్త్య భ్యాం ఆ క్టైనకర్య లవేత)ు ఠదన్న తాం ఇ వానీని భోగసాధన మనుటకు, ఆకాక్షీ ల్‌ = వేసెను తా.-సప్తాన్నము. లీశ్వరునిచే సృజింపయుడినవై నను జీవుయ వానిని తన జ్ఞానకర్మలచేత భోగసాధనములుగా జేసిఫొనెను. వ్‌, క్టానము విహిత మనియు ప్రతిషిద్ధ మనియు ద్వివిధము, అందు బేవతాది ఛ్యానము విహితజ్ఞాన మనంబడునుం పరస్త్రీ వరధనావవారణాదిరూవ మగు ధ్యానము త్రశిషిద్ధజ్ఞాన మనంబడును. మళీయు, కర్మ యును విహిత మనియు 'ప్రతిషిద్ధ మనియు ద్వివిధము, యళ్ళాదిరూవమగు కర్మ ము ఏిహిశము, హింసాదిరూపకర్శ, ము వ్రుతిషిద్ధము.

'ద్ర్యైతవివేకవ్రశరణము గ్టీశ్తత్ర్‌ ఇట్టి జ్లానకర్శ ములవేత జీవుండు ఆ సప్తాన్నములును తనకు భోగసాధనము లగునట్లుగ వానికి భోశ్యా కారత్వము విర్శింటె వని తెలియవలెను,

అవ. ఫలిశమును కజెప్వ్పచున్నాండునాలా శ్లో = ఈశ కార్యం జీవభోగ ్టిం జగజ్టాభ్యాం సమన్వితం, వితృజన్యా భర్త లోగాని యథా యోషి _త్తఖేషస్యతామ్‌.18 ఇ్యా+ కీముక్తం భవతీతి తత్రాహ...--ఈశకార్యమితి. జగత్సప్తాన్న ల్వేన ఉక్తం వ్రీవ్యాదిరూపం ఈశ కార్య 'ల్వేన జీవభోగ్య ల్వేన చ ద్వాభ్యాం సంబంధమిత్యర్థః. వ్‌క స్యోళభయసంబం ణే దృష్టాంతమావా---పితృజ న్యేతిః టీ. జగల్‌ ఇ నప్తాన్నరూపముగా6 శెష్పంబడిన ధాన్యాదికము, ఈశ కార్యంణ ఈశ్వర కార్యముగను; జీవభోగ్యం=బీవునకు భోగ్యముగను, చ్వాభ్యాంజజీ వేశ్వరు లిద్ద అతో, సమన్వితం=కూడుకొనియున్నది. యోవిల్‌ ఇస్త్రీ, విరృజన్యా = తండ్రివలన పుట్టినదైం భ _రృృభోగ్యా = వెనిమిటిచే ననుభవింపందగినమైనది యథా = ఎట్లో, తథా = అట్లే యని, ఇస్యుతాం ఇ అంగీకరిందయబడుంగాశం తా. సప్తాన్నరూపం బగు జగత్తు ఈశ్వరునివలన పుట్టి జీవునిచే ననుభవింపంబడుచున్నది. కనుక నిద్దజసంబంధను గలదిగాం జేవ్పం బడెను, దృష్టాంతము:._ఒక స్త్రీ తం డ్రి చే వుట్టింపణుడి, "పెనిమీటిచే ననుభవింపంబడినట్లు జగత్తు ఈశ్యరునిచే సృజింపయిడి జీవునిచే భో గింపంబడుచున్నది. అవ, జూత్సృృష్టియందు జీ వేశ్వరులకు సాధన "మే మనిన వెప్పుచున్నాందు;:జణా న్లో ం మాయావృత్తాత్మ కో పీశసంకల్చ్ప స్పాధనం జనౌ, మనోవృత్త్యాత్మకో జీవ సంకల్పో భోగసాధనమ్‌. క్ష వ్యా ఈశ జీవయోర్డగతృర్ణ నే కిం సాధన మిత్యత ఆవా---నమాయేతిం టీ. జనొజసృష్షియందు; మాయావృత్త్యాత్యకః = మాయావృ త్తి స్వరూపముగాం గలిగిన, ఈశసంకల్ప$ = ఈళ్వరసంకల్పము సాధనం హి ఆ సాధనముగదా! నునో చృత్త్యాత్యకః = మనోవృ త్తి స్వరూపముగా గల్క జీవసంకల్పః ఇ జీవసంకల్పము, భోగపాధనం అ అనుభవసాథన మగునుం తా. ఈశ్వరసంకల్పము జగత్తును సృజించుటకును, జీవసంక ల్పము దాని ననుభవించుటకును సాధనము లగును,

వగ శ్రీ వేదాంతపంచదశి, చతుర్థ ప్రశరణము “భోగ్యవస్తువు లన్నియు ఈశ్వరసృష్టములంటివిగచా! అట్టైన జీన్షనిచే సీ జగత్తు భోనసాధనముగాం 'చేయంబడుచున్న దని వల వెప్పెదోవనినం కవ్వచున్నాండు:ా న్లో, ఈశనిర్మితమణ్యాదా వస్తున్యేకవి'ధే స్థితే, గా జీ లి థి భో క్రృథీవృ_త్తీినానాతా త్తద్భోగో బవాధేస్యతే, £0. వ్యా నన్వీశసృష్తవస్తుస్వరూ పాతిరిక్లో భోగత్వాకార ఏవ న్నాష్తికో జీవేన బృజ్య తే ఇత్యాశంక్యాహ-- ఈళనిర్మి లేత. వకస్శి న్నే విషయే బహువినోవభోన ఊపలభ్యమాన _స్తత్స్రయోజకం భోణ్యాకార భేదం గమయతీత్యర్థః టీ, ఈశనిర్హిరమణ్యాదౌ = ఈశ్వరునిచే సృజింపబడిన మణి మొదలైన, వస్తుని= వస్తువులు, వకవిభే=ఒక్కవిధ మె: స్థితే = ఉండంగా భోక్ష ఫథీవృ త్తినానాత్వాత్‌ న! అనుభవిం చెడి వారివృత్తులు వలువిధములుగా నుండుటవలన, తద్యోగః గ ఆమణ్యాదుల యనుభవము, బహుభా = నానానిధములుగా, ఇమ్యతే = అనుభవించంబడుచున్నదిం తా, సరమేశ్వరునిచే సృజింపంబడిన వస్తువులు ఒకేవిధమైనను, 'ఆవస్తువులే అనుభవిం చెడి వారిబుద్ధివృత్తుల కనుగుణముగా బహావిధ ములుగా ననుభ వింపంబడుచున్న వి, అప. అయనుభవ భేదము'నే వెప్పుచున్నాండు:--- శ్లో , పష ల్యేకో మణిం లస్ధ్వా క్రుధ్యత్యన్నోో హ్యాలాభతః, పశ్య స్ట్‌ విరకోఒశత్ర, న్‌ హృవమ్యతి న కుష్యతి, లే వ్యా నను సతి భోగళ్లేద భోగ్య భేద! కల్ప్యేత స నీవ నా_ప్లీత్యాళంక్య దృశ్యమానత్వా వ్లైవమిత్యావహా---వ్భాష్యలీతి. నీకో మణ్యర్థీ తం లహ్ఞ్వై హృమ్యతి. అన్య స్తఖావిధ స్తదలాభాత్‌. క,ధ్యతి. అత్ర మణౌ విషయే విరక్తన్తు తం మణిం జళ్య ల్యేవ. లాభాలాభనిమిత్తై వార్ష కో థా న ప్రాప్వోతీత్యర్థఃం టీ, వీకఃజమణి వాంఛగలయొకండు;, మణింజమణిని) లధ్ధ్వాజపౌంది, వృామ్యతిజ నంతోషించుచున్నాండు. అన్యఃమతియొకండు (దానిని. నోరినవాండేే. ఆలాభతఃణ అది లభ్గింపమిం జేసి కు,ధ్యతి=కోపించుచున్నాండు. అత్ర=ఈమణివిమయమై,విర క్షణ చానియం దపేకులేనివాండు; బళ్య 'త్యేవ = ఊరకచూయను, న వృావ్యతి జ సంత "సింపండు, న కువ్యతి = కోపింపండు. తా. మణి దొరకినవానికి సంతోషమును, లభింపనివానికి కోవ మును విరక్తుం డగువానికి సంతోషము కోషమమునులేక జెదానీన మును కలిగించుచున్నది. అందుచే ఒశేవసువు చి త్తవృ ఇశములీ న! తాలి వాటే ననుభవమందు భీదమును కలిగించుట 'వ్రనీద్ధము.

వ్ర్వైతవివేకవప్రకరణను ల్లీశ్తగ్ల అమ. జీవసృష్టములైన యాకారభేదములం జెప్పుచున్నాందు:లా న్లో * ప్రీ యోబ్బప్రియ ఉవేత్యక్చేత్యాకారా మణిగాస్త్రయః; సృ్టా జీవై రీశసృష్టం రూవం సాథారణం త్రిషు, లర వ్యాః శే భోగ భేదోపరక్తా జీవస్టుష్టా అఆళారభేదా ఇళ్యత అవాంా్రియ ఇతి. మణినిష్టూః చ్రియళ్వాప్రీయత్యో పేత్యుక్సలతణా ఆకారభేదా ళీవై నహః త్రివ్వవి సాథధారణమనుస్య్యూతం యన ణిరదూషం తదీశ్వరనిర్మి ] మిత్యర్థః, టీ. ప్రియకి జ క్రీ తివిమయక్వమును; అప్రియః = ప్రీతివిమయము. కాకపోవు టయు, ఉెపేత్యుళ్చ ఇ ఉపేకువిషయత్వము,) ఇతి ఇ అనియెడి, ఆకారాః అ అశార ములు త్రయః ౨ మూండును, మణిగాశ ఇ మణినిగూర్చినవి, జీవైః జు బీవులచేత, సృృష్టోః = కలిగింపంబడినవిం ఈళనృష్టం = ఈశ్వరుండు కలిగించినది, (త్రిమజమూండింటి యందు సాధారణం ఇ సామాన్యముగ నంటియున్న) రూపం ఇ మణిరూజ మగునుం తా, ఈశ్వరునిచే నిర్శి, ంపంబడిన మణిస్వరూప మొక్క_'కే విధ ముగా నుండినను ఆయాజీవులు దానిని వ్ర్రే మించుట్క కోవీించుట, ఉపే మీంచుట యను నాకారములు మూండువిధంబులుగా నిర్హ్మింపంబడినవి, అవ, మతీయొక యుదచాహరణమును జెప్పుచున్నా6దు:ఎల న్లో భార్యా స్నుషా ననాందా చయాలా మాతేత్య నేకథ్యా వ్రతియోగిధియా మోపి. ద్భిద్యతే న స్వరూపతః, ల వ్యా, ఉక్తం జీవసృష్టాకార భేదముదావారణాంత రేలా స్పష్టయతి. భాళ్ళీతిం ననాందా భ_ర్భభగినీ యాతా 'జేవరవత్నీ వ్రతియోగిధియా భర్ష ఖళ్వోచూరాదిలత ప్రతియోగినోచరయా బుద్ధ్యా శతృదపేతుయేత్యర్థః, టీ. యోషిల్‌ = స్త్రీ ప్రతియోగిధియాజ భేదబుద్ధిదేకు భార్యా = ఖార్యగాను; ననాందాఛచ = ఆండుబిడ్డ గాను; యాతా = తోడికోడలుగానుు మాతా = తల్లిగాను, ఇతి ఇ ఇట్టుం అనేకథా = నానావిధములు?గా భేదించుచున్నది. న్వరూపత! ఆ స్తీ స్వరూషమునందు, న ఇ "భేదము లేదు. కా. ఒశ్షేస్త్రీని పెనిమిటి మామ మొదలైనవారు భార్థ, కోడలు ఆండుబిడ్డ, తోడికోడలు, తల్లి యని వారివారివరుస ననుసరించి "భీదముగాం దలంచినను త్రీ స్వరూపమునందు. "భేదము. లేనట్లు జీవుల బుద్ధివృ త్తి ననుసరించి వ్రతము నానావిధములుగా నుండినను ఈశ్వర సృష్టిలో నొశేవిధముగా నుండుటకు భంగము లేదు,

లి శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి చతుర్ధ ప్రశరణము అవ, నీవన్నమాట బౌగుగా "లే దని పూర్వపతీ యామేపించుచున్నాండుంల: న్లో, నను జ్ఞానాని భిద్యంతా మాకారస్తు న భిద్య లే, "'యోషి, ద్వపుష్వుతిశ యో న దృష్టో జీవనిర్మి త్త ల వ్యా నను యోషిద్విమయాణి భొర్యాన్ను "షళ్యాదిక్టానాన్యేవ భిన్నాన్యుష లచ్యుంతే. న రు తద్విమయభూతాయా యోషికస్ప్వరూపే "భీడో దృశ్యతే. ఆతః ప్రశియోగథియా యోషిద్భిద్యత ఇత్యు క్షమయు కమితి శంక్య లే-నన్వితి, టీ, నను ఇ పీపిద్ధాంతీ, క్షానాని ణు స్ర్రీనిమయకమైన క్టానములం, భిద్యంతాం= పలుపలుపంబడులాక అశారస్తు= స్త్రీయొక్క యాకార మన్ననో; న ఖిద్యలేఐవేయి " పటుపయిడుట లేదు యోషీద్వపుషిజ స్త్రీశరీరమునందు, జీవనిర్హితః ఆ జీవునిచే నిర్మింప బడిన; అతిశయ॥ = స్టొ త్తరూషము న దృష్టః = చూడంబడుట లేదు తా, శీ అద్ర్వైతసిద్ధాంతీ ! ఒకన్త్రీని గూర్చి వారివారికి భార్య యని, కోడ లని యభిప్రాయములు భిన్న భిన్నములుగా నుండు గాక, ఆకారములో భేదము లేదే. జీవుండు నిర్మించిన క్రొ, త్తయాకారము 'స్ర్రీయం చేదేని కనుపించుచున్నదా 1 శనుపించుట "లే దని భావము, జ్తది ఫూర్వపమీయా తేవము, అవ సిద్ధాంతి సమాధానము జేవ్వచున్నాండువాలా న్లో, మైవం మాంసమయీ మోపి. త్క్లాచి దన్యా మనోమయీా, మొంసమయా్య అభేచే2పి భిద్యతే షం మనోమయా, 2న వాష, కావవె లతణ్నన్న జేయవె లతణ్యావినాభూతళ్వాల్‌ 'శేయాకారభేదో ల నాలో కో టి మైనం ౨ ఇటు లాహేపింపరాదు మాంనమయిా జ నూంసమయరూపము గలు యోష్మిత్‌. = స్త్రీ, అన్యా = ఇతరమగు; శాచిజ్‌ = ఓకానొకు మనోమాయిాజ మసోమయరూవపము గలదియు నగుకు మూాంసమయ్య్యా = మాంసమయరూపము చేతు అభేచేఒపీ = భేదము. లేకపోయినను; మనోమయిీ = మనోమయరూపము, ఇిద్య'తే సౌ = భేదింపంబడుచున్న చే యగును, తా ఓట. వూర్వవతీ! నీశంక సరిగా లేదు, ఆ 'స్రీస్వరూపము మాంసమయా కార మొకట్సి మనోమయాకార మొకటి. ఇట్లు ద్వివిథా కారము గలిగియున్నది. వూంసమయ'బేవామునం దచాకార భేదము “శేకున్నన్సు పెనిమిటి మామ మొదలగు వారికి మనోవృత్రియందు త్రి

న్న సతవివేళ చ్రకరణము వ్రశ్ర గుణించి యాకారఖీదము కలుగుచునే యున్నది. ఎప్పుడును వస్తువ్చనం "దేదో విశేషము ేనిఏ అభిప్రాయ భేదము కలుగదు, అట్లు కలుగుటచేత శ్రీస్స్వదాపమునందు నాయాకారవిశేసమున్నట్ట్లు జప్పుళొనక తప్పదు, ఆయాకారవిశేషమే జీవసృష్టము. అవ. మజల ఫూర్వవాది శంకించుచున్నాండు: శ్లో. భాాంతిస్వప్నమనో రాజ్యస్థృతిష్వ స్తు మనోమయం, జాగ్రన్థానేన మేయస్య స మనోమయళలేతి చేత్‌ , లగ వ్యా నను భాాంశ్యాదిస్థలేబావ్యావిషయాభావాల్‌ శత్రత్యం వన్తు మనోమ యవమస్తు. ప్రమితిస్థలే తు తదశువపన్నం. బావ్యోవస్తున సృత్వాదితి ళంకలేఎా ఖా న్లీతి. మానేన ప్రత్యమోదిప్రమాణేన మేయస్య ప్ర మేయ స్యేళ్యర్థః. టి. భాఫంతిస్వప్నమనో రాజ్యన్మ ల్రలిమ = భాాంతిశాలమునను, న్వవ్న శాలము నను మనన్ఫులో నిశతరవిషయముల నాలోచించునప్వుడును, న్శ రించుటయందును; మనోమయంజమనోమయా కారము, అన్ను = ఊండులూక ! జాగ్తన్గానేన = ప్రత్యత్‌ ప్రమాణము చేక, మేయస్య = విషయమగు పస్తువునకు, మనోమయళా జ మనోమయ భావము, నజతగదు. ఇతి చేల్‌ అ ఇట్లందువేన్సి వినుము తా, టఓసిద్ధాంతీ! భా9ంతిదశయందును, స్వవ్నదశయందున్సు విష యథా్యానమందునుు స్మరించుటయందును తోంచపెడిదానిని మనోమయ మంటివి సరే కాన్కి ప్రత్యతముగా జాగ్రదవస్థలో కనుపడెడి వస్తువు లను మనోమయ మని చెప్పు కెట్లు! వ్రత్యతమున కనుపకైడిదానికంమె వే అని చెప్పుటకు వీలు కాదు, ఆమ. సిద్ధాంతి వెయాత్నేవణకు సమాధాన మిచ్చుచున్నాండు:-- శ్లో. బాఢం మానే తు మేయేన యోగా ళ్స్యాద్విషయాకృతిి భాష్యవా ర్తిక కారాభఖ్యా మయ మర్ధ ఉదీరితః, ర్ట వ్యా ప్రమితి స్థలే చావ్యాంవిమయ సత్త వ్రమంగీకరోతి- బాఢమితి, కథం తర్జి తద్విమయస్య చనోమయత్వ ముచ్యత ఇత్యక ఆవా-ానానే త్వితి. మానే విమయా కృతిస్తు శస్య మేయేన యోశాకృంబంఛా త్భ్యాల్‌, = _నన్విదం స్వకపోలకల్పిరమీ త్యాశంక్యాహా---ఖా స్యేతి, టీ. బాఢం జ సరే మానే ఇ ప్రమాణమునందు, మేయేన ఆ విషయముతో, యోగాల్‌ = సంబంధమువలన, విమయాకృతిః ఆ విషయాకారము, స్యాత్‌ జ అగునుం

950 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, చతుర్ధ ప్రకరణము ఆయం అర్థః ౨ ఈసంగతి, ఖభామ్యవా_ర్రికకారాఖ్యాం = భెామ్యకారుల చేతను, వార్షిక శారులవేతను, ఉదీరిత$ ఇ వెప్పంబడెను. తా, మనోవృ్తి వ్రనూణము. ఘటబాదివిషయము ప్రమేయము, చిదాభాసునితోం గూడిన మనోవృ్తి ప్రమేయముతో చేరినపుడు ఆమనోవృత్తీయందు విషయాకార మేర్చశును, ప్రత్యతమునం జూచు వస్తువ్రలయాకారము చిత్సమునం బేర్చకుచున్నది. అదియే మనోమయ రూవ మగు నని ఫాషష్టవా రిక కారు లిరువ్సురును చెవ్పిరి, . అవ ఫభామ్య కారునివాక్యమును వఠించుచున్నాండు:. ॥ న్లో + మూహాసీక్తం యథా తామ్రం తన్నిభం జాయలే తథా, రూపాదీ౯ వ్యాపు్నన చ్చిత్తం తన్నిభం దృశ్యతే ధ్రువమ్‌. 28 వ్యా త శ తావద్భాష్థకారవచన ముదాహరలి....మూ'షేతి. యథా చ్రు,శం తా మం మూహయాం సిక్తం సత్తన్నిభం జాయళలే తత్సమానాకారవద్భృవతి. తథా రూపాదీళ. విషయాక్‌ వ్యాఫ్మువద్విషయీకుర్వచ్చి త్తం ధ్రవమవశ్యం తన్నిభం దృశ్యతే ఊపలభ్యత ఇత్యర్థః, టీ. యథా = ఎట్టు, మూఘిసీ క్షం = మూసయందు కరుగంబడిన, తామ్మం ఇ ఛా తన్నిభం = అమూసయాకారమునకు సమానమైన యాకారముగలది; జాయ'లేజ ఆగునో, తథా = అభ్హే, రూపాదీక్‌ = రూపము మొదలగు విషయములను వ్యాప్ను వత్‌ = వ్యాసీంచిన, చిత్తంజచి త్తము, ధ్రివం ఇ నిశ్చయముగా తన్నిభం = ఆఫటాది విషయా'కారముగలదిగా, దృశ్యతే = చూడంబడుచున్నది. తా, వి గ్ర పహోదులను పోతపోయువాండు తామ్రమును కరగ మూసకట్టి పోయును. అప్పు డాతామ్రము మూసయాకారమును 'జెందును, అశ్లు ఘటము మొదలగు వస్తుశ్రలయందు వాన్టవీంచిన మనస్సు ఆయా విషయాకారమును పొందుట యనుభవసిద్మము, ఇదియే మనోమయరూవము, ణి అవ. మతీయొక దృష్టాంతమును జిప్పుచున్నాండు:ంా శ్లో వ్యంజనో పా యథాలోఖో వ్యంగ్య స్యాకారతామియాత్‌ శ సర్వార్థవ్యంజకత్వా ద్ధి రన్టాకారా ప్రదృళ వలే, లై వ్యా, నను మ్రా, దేరగ్నిసంవర్కాద్దుుతస్య మూషానిషిక్తస్య కశినమూహాఖి శూతేన .₹ైళ్యావత్తా మూహికారావత్తావపి బుష్థేరమూర్తాయాస్తామ్రూదివిలంతణాయా

టైస్వశవివేక ప్రకరణము ల్లీ విషయవ్యా ప్తావపీ కుక సదాకారాప ' ల్తిరి త్యాళంక్య దృష్టాంతాంతరమాహ..వ్యంజక ఇతి యథా వా వ్యంజకః ప,కాళక ఆలోేక ఆక పాదిర్యంగ్యస్య వప్ర,కాశ్యన్య ఘటాజే రాశారతామాకారవత్తామియా త్వా్రాఫ్నుయాచేవం.. థీరవి నర్వార్థస్య వ్యం జకళ్వా శ్సకలపదార్థప్రకాళకత్వాదస్థాకారా అర్థస్యా కార ఇవాకారో యస్యాః సా తథా వ్రదృళ్య లే బక నేణోపలభ్యత ఇత్యర్థః టీ, వ్యంజకః ఇ వస్తువులను కనంబజచెడి; అలోక॥ = 'వెలంతురు మొవలగనది వ్యంగ్యన్య = ఘటాదివదార్థములయొక్క_; అకారకాం ఇ ఆకారముకు ఇయాల్‌ అ పొందును. ధీ! = బుద్ధి సర్వార్థవ్యంజక త్వాల్‌ = సర్వవదార్థములను ప్రకాళించ్వ 'జేయున దగుటవలను అన్థాకారా = అయానినయా కారనుగలదై ప్రదృళ్య రే=చూడం బడుచున్న దిం తా, వెల్లుకుు మొద్దలైనది ఘటాదివిషయాకారమును పొంది నట్లు బుద్ధి సస్వవిషయములను (వెల్తురువ లె ప్రకాశింషంజేయునదిగాన, ఆయావిషయా కారమై కన్చట్లును, న! లు అవ. వార్షిక కారాభిప్తాయమును చెప్తుచున్నాండు:- న్లో , మూతు కృానాభినిష్ప్తి ర్నిషమృన్నం మేయమేతి తక్‌ ణి న! క లో మేయాభిసంగతం తచ్చ మేయాభత్వం వ్రవద్యతే, ఏ0 వ్యా ఇదానీం వా రిక కారవచనమావా---మాతురితి. మాతుః సాధిష్టానబుద్ధిస్థ చిదాఖాపరూ పాత్స్ర)మాతు ర్థానాభినిమ త్తిర్తానన్య సాభాసాంతఃకరణవృ త్తిడావస్యాఖి నిష్ప త్తిరుత్పత్తి రృవతీతి శేష. నిష్పన్న ముత్పన్నం తన్గానం మేయం భుటాదిరూవ మేతి ప్రాప్నోతి. కించ తన్గానం మేయాభిసంగతం ప్ర మేయేణ సంబద్ధం సన్తేయాభ త్వం మేయస్యాభేవాఖొ యస్య తన్నేయాభం తన్య భఖావస్తత్త్వం మేయసమానా శకారతాం ప్రవద్య శే ప్రాప్నో తీత్యర్థ3 టీ. మాతుః = 'ప్రమాతవలన మానాల్గినివృలతి! = ప్రమాణముయొక్కం యుత్సత్తి యగుచున్నది. నిమృన్నం=అట్లు ఫుట్రిన ప్రమాణము, మేయం=భుటాదినిషమయ రూవమునుు వితి = పొందుచున్నది. తచ్చ = ఆవ్రమాణము; మేయాభిగంగతం ఇ ప్ర మేయముతోకూడినదై $; మేయాభత్వం = ఘటాదివిషయాకారమును, వ్రవద్య లే= పొందుచున్నది. తా, అంతఃకరణ వ్రతిఫలితవై తన్యము వ్రమూాత యనంబడును, శ జ్యో న యే జో అట్టి ప్ర వూతతోం గూడిన మనోవ స త్తి చమౌాణ మనంబడునుం

లస్సీ శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి చతుర్ధ ప్రకరణను ఘటాదివిషయములు వ్రమేయములు, వమాణము వ్ర మేయాకార మును పొందుచున్నది. ఘటాదిసమానాకారమును పొందు ననుట, అవ, ఫలితమును జేప్రుచున్నాండు:--ా శ్లో, సల్యేవం విషయా చా స్తో ఘటౌ మృన్మయథీమయా, మృన్మ యో నమూన మేయస్స్యా త్సామీభాస్య స్థుధీమయః 81 ఇ్యా- భవక్వేవం వ్రశృతే కిమాయాతమిళ్యక అవా---స త్యేవమితి. నను మృన్మయఘట స్యేవ మనోమయఘటస్య 'లేవైప మనసా గ్రహీతుమళక్య త్వాల్‌ గ్రాహ ఇశాంతారాభావాచ్చాసిద్ధిరే 'వేత్యాళంక్య ఛా/నాకాంతరాభావోఒనిద్ధ ఇత్యాహ-ంా మృన్యయో మానమేయ స్తథా ధీమయః సాక్షీభౌస్య ఇత్యర్థః టీ, ఏవం సతి ఇ ఇట్లుండంగాం విషయా ఇ విషయములైన; ఘటో ఉ భుట మాలు, మృన్మ యథీమయౌా = మృద్వికారముణాను; బుద్ధివృ త్తిరూషముగాను, ద్వౌ = శిండుగా: _స్తఃజఅగుచున్నవి.,.మృన్మయః = మృన్మ యఘటము; మాన మేయ! = ప్రమా అమునే తెలుపబడునది?ః స్యాత్‌ = అగును, ధీమయః! = బుద్ధివృ _త్తిమయమగు ఘటము సాత్సీభాస్యః = ప్రత్యగాత్మ చే భావింపంబడును. తా, ఘటము మృద్వికారముగాను మనోమయముగాను, "రెండుగా .నగుచున్నది. మృద్వికారఘటము వృ త్తిగమ్యము, ధీనుయ ఘటము సాథవీ,.చేతనే తెలియయిడును. అవ జీవసృష్పు చై వితము బంధహేతు వని వెప్పుచున్నాండు:- శ్లో అన్వయవ్యతి రేకాభ్యాం ధీమయో జీవబంధకృత్‌ , సత్యని ౯ సుఖదుఖే స్త స్తీ న్నసతిన ద్వయమ్‌, తై వ్యా భవల్వేవం ద్వివిధం దతం. అత్ర, కన్య 3పూయక్వం, కన్యవా చేతిన క్‌ ఇత్యాళంక్య జీవసృషన్యెవ "హేయశ్వమిక్యభిపప్రేక్య తన్య బంధహేతుత్వం దర్శయతి----అన్వయేతి. అన్వయవ్యతిరేకా వేవ దర్శ్మయతి--సత్యస్తి న్ని తి, అస్మిక్‌- జీవ 'వృష్పే మానసప్ర్రపంవే నతి విద్యమానే సుఖదుః ఖే స్తో భవతః, అనతి తు తసి న్న ద్వయం నుఖం దుఃఖం చ నా స్లీత్యర్థః. టీ, అన్వయవ్యతిలేకాభ్యాం = ఆన్వయవ్యతి శేకముల చే ధీమయః=మనోవృ త్తి రూపమగు టై ్వరము) జీవబంధకృత్‌ ౨ జీవునకు బంధము కలిగించుచున్న దిః అస్మి కా శతి = ఈమనోమయ దై షశముండం?% నుఖదుఃఖీ అ సుఖదుకఖములు, స్తం ఇ కలుగు

మైైతవివేశ చశరణను ౭208 చున్నవి. శసిక్‌ అ ధీమయ దైతము; అసతి= లేనపుడు, ద్వయం = నుఖదు!ఖములు శండును, న జ కలుగవు

తా, మనోమమయదై్వ్యైత మున్నంతవజకు జీవుండు సుఖదుఃఖముల ననుభవించుచున్నాంస. అట్టధీమమరై్యైతము. లేకున్న జీవ్రనకు సుఖ దుఃఖములు లే వని అన్వయవ్యతి "కములచేం జెప్పుచున్నాండు. అన్వయ మనంగా, ఒకటియున్న మతీయొక్కటియు. ఉన్న దనుట, వ్యతిరేక మన్న, ఆమొవటిది లేకున్న రెండవదియు లే దనుట,

అవ ఈయన్వయవ్యతి శేకములు భాహ్యవస్తువిషయము లేల కా వని శంకించు చున్నాండు;లా

న్లో, అసత్యపి చ బాహ్యా ర్ధే స్వప్నాదౌా బధ్యతే నర, సమాధిస్తువ్లీ మూర్చాసు సత్యవ్యస్మీ న్న బధ్యతే, 88

వ్యా ననూ కావన్వయవ్యతి శేకా బచావ్యోర్థవిషయా శం న స్యాతామిశ్యత ఆఅవహ----అసతీతి. నరో మనుష్యుః. వీఠదువలతుణమ న్యేహిమపి. న్వప్నాదౌ స్వన్న స లతదాలే బాహ్యా న్లేఒకుకూ లే మయోషిదాదౌ వప్రతికూలే వ్యాఘాదౌ చ పార మార్ధశే విమయే౭.సత్యపవీ ఆవిద్యమా'బే2ఒపీ బద్ధ్యలే సుఖదుఃఖాఖ్యాం యుజ్య'లే, సమా ఛ్యాదిషు కు అస్మి చావ్యాళ్సే సత్యవీ న బధ్యలేన నుఖదుఃఖాదిఖాగ్భవతి, అతస్త దిళషయావపనష్వయవ్వ్నతిళేకౌ న స ఇత్సర్ల8,

వ టీ. 1. ఎీమభష్యుయ కంగా కా చావ్యావిషమయజాతము, అసత్యపీ ఆ 'లేనిచైనను, స్వప్నాదౌ = స్వష్న మనో రార చ్యదులయందు, బధ్యతే ఆ సుఖదు!ఖము లను జేందుచున్నాండు. సమాధిసు_ప్రిమూర్యా లు = సమాధి స్పుప్ప్‌ మూర్య్చావస్థల యందు అస్మి. ఆ ఈ చాహ్యవిషయము లై న వ్యాఘాదికము; సత్యపి = ఊన్నను, న బధ్యలే = సుఖదుఃఖములకు కలిగించుట లేదు

ళా. స్వస్నదశయందు బాహ్యావిషయములు లేకున్నను సుఖ దుఃఖములు జీన్సనకు కలుగుచున్నవి. సమాధి, సుక మూ ర్భావస్థల యందు బాహ్యావస్తువు లున్నను సుఖమఃఖనుబు కలుగుట లేదు, "కావున చాహ్యావ స్తువులు సుఖదుఃఖహేతువ్రు లనుటకు వీలు లేదు. అట్ట చాహ్యువస్తువులు మనోమయములై నప్పుడు, అట్టి ధీమయవ స్తుజాత మే సుఖదుఃఖకారణము,

అవ. మనోమయ ద్వైత మే బంధహేతు వమటకు స్పష్ట్రీకరించుచున్నాందు:ా

ల్రైగ్రడ్త శ్రీ వేదొంతపంచదశి, చతుర్ధ వ్రశరణము న్లో, దూరబేశం గతే వుత్రే, జీవత్యేవాత్ర, తత్పితా వి ప్రలంభకవాశక్షేన మృతం మతా వరోదితి, త్ర వ్యా, మనోమయ(ప్రపంచస్య బంధక త్వేనాన్వయవ్యతి లేకావుదావారణేన స్పష్ట యతి...-దూరజేశమితి. చేశాంతరం ప్రాస్పే పుర్రే, తత్రజీవల్యేవ నత్యత, స్వగృహే స్థిత కన్య వితా నిప్రలంభకస్య మిథ్యావచమైకి పరవంచకస్య త్వత్పు త్రో మృక ఇ ల్యేవంరూపేణ వాక్యేన స్వపవ్యుత్రం మృశం కల్పయిత్యా (వ్రకనేణ రోదనం కరోతి, టీ. పుత్రే ఇ పుత్రుండు, దూరజేశం ఆ దూరజేశమును, గ లే=పొందినవాండై జీవ ల్యేవజజీవించియుండియే, అత్ర, = ఇక్కడ (తనయింటను); తత్సి తాజవానితండ్రి విప్రులంభకవాక్యేన ఆ మోసగానిమాటచేత నృుతం = చచ్చ్ళె నని, నుత్వా = తలంచి ప్రరోదితి = నీడ్చుచున్నాండు. " తా, దూర దేశములోనున్నపుత్రుయు వాస్తవముగా సజీవుండ్రై యున్నను, మోసగాండు తనప్పుత్రుయు. చచ్చె. నని చెప్పినమాటచే తం రి దుఃఖమును పొందుచున్నాండుగదడా ! చాహ్యవుత్రు, డున్నను, మ్‌ మయపఫుత్రుండు నశించుటచే తండ్రికి దుఃఖము కల్టినది, అవ దాొనిే వ్యతిశేకమువేం జెన్పుచున్నాండు.... న్లో ౪ మృతేఒపి తస్తి ౯ వార్తాయా మృశ్రు, తాయాం న రోదితి, అత స్సర్వస్య జీవస్య బంధకృ న్యానసం జగత్‌ . త్‌ వ్యా, కసి న్నేవ పుత్రే, తత్రైవ మృలేదవి తన్ఫృతివార్తాయా మశ్రుతాయాం సత్యాంన రోదనం కరోతి. ఫలీశకమాహా---.అత ఇతి. టీ తస్మి౯ ఇ అప్పుక్కుండు, మృ లేచపీ=చచ్చినను; వార్తాయాంజమరణప్నార్తు అశ్రు,తాయాం = వినంబడనప్వుడు న రోదితి = వీడ్వండు. అతః = అందుచేత, నర్వన్య జీవస్య = జీవుల కందజికిని మానసం జగత్‌ ఇ మనోమయమై్యైశము; బంధ కృల్‌ ఇ సుఖదుఃఖములను కల్లించుచున్నదిం తా, అట్టిపుత్రుడు వచ్చినను, మరణవ్వార్హ తం డ్రి కి తెలియనంత వజకు, వానికి దుఖము 'లేదుగదా ! అందుచేత మనోమయ వ్రపంచమే “చ్తీ ఆజ, బంధహేతు వని వై రెండున్లోకములయందలి యన్యయవ్యతి రేకదృష్టైం తములచే స్పష్టము,

ట్ర్యైశవివేక ప్రకరణము లర్‌ అవ. సాహ్యప్రవంచమునకును నుఖదు!ఖములకును నంబంధము 'లేదంటీవి. అది చౌంద్ధదమశాంతర్ల విజ్ఞానవాద మగు ననగా సమాధానము: శ్లో. విజ్ఞానవాదో బాహ్యుగ్ద వై యన్ర్యాత్స్యాదిహేతి చేత్‌, ము రిథిలా థి న హృద్యాకార మూాఛాతుం చాహ్యస్యా వేవీతత్వతః, 6 వ్యా ధీమయన్య జగతో బంధేఠుశ్వాంగీకాళే చావ్యోస్థాపలా పాదపసిద్ధాం ? తాపాతః స్యాదితి శంక లే.___విజ్ఞా నేతి. పరిహరతి...-నేతి. యద్యపి మూనసప్రవంచ ఇ ర్ల న్యైవ బంధ హేశుత్వం తథాపి తద్దేతు ల్వేన చావ్యోర్థస్యాపి స్వికారాన్న విజ్ఞాన _ వొదప్రసంగ ఇతి భావః, టీ. బావ్యిశ్థే ఇ బావ్యావస్తువు;, వైయర్థ్యాల్‌. = వ్యర్థమగుటవలన) ఇవా ఆ ఇక్కడ; విక్ఞానవాద3=విజ్ఞానవాదము, స్యాదితి చేత్‌ =అగునంటి వేని, వృూది ఆకారం చిత్తములోే చాహ్యాపస్తురూపమును, ఆధాశతుం = కల్లించుటకు, చావ్యూస్య=బాహ్యూము యొక్క; అపేక్షీతక్వతః ఇ కావలసనీవచ్చుటచేే న ఇ విజ్ఞాన వాదము కాదు, తాచి |. తృమునం చాకారమును కలిగించుటకు బాహ్యవ_స్త్వ "వేత్స మేము కావలె ననుచున్నాము గాన, అజ్టి అవేతు బొ్రిగా అనవసర మనెడి విజ్ఞానవాదనులో మావాదము చేరదు, అవ విజ్ఞానవాదమైనను విరుద్ధ మేమయు లే దని చెప్పుచున్నాండు:ాా న్లో, వెయర్హ్న్నమస్తు వా చాహార్టం న వారయితుమిోళ హా మ క వహ. థల -౨ తూ వయోజన మవేతంతే న మానావితి హి స్ట్‌తిం ల వ్యా నను న వృాద్యాకారమర్పణాయ. బావ్యాపదార్థో2.-పేకణీయః ఫూర్వ పూర్వమానసప్రవంచసంస్కాార న్యైవో త్తరో త్తరమానసప్రవంచహేశుత్వోపవత్తేరి శ్యాళంక్య శ్రౌఢవాజేన తదంగీకరోతి...-వై యర్థ్యమితి. తర్పి విజ్ఞానవాదాత్కోం "భేద ఇత్యత అవా..-బాహ్యమ్‌తి. విజ్ఞానవాదినో బాహ్యార్థ మేవావలవంతి. వయంన ఈథత్యయ మేవ "భేద ఇత్యర్థః, వయోజనశూన్యత్వా దభ్యుషుమో౭ఒవ్యయు నవీ వేర్థ త్యాశంక్యాహా---వ్రయోజనమితి. మానాధీనా వస్తుపిద్ధి ర్న వప్రయోజనాధీనా. మాన సిద్ధస్య ప్రయోజన శళూన్యత్వ మాత్రేణా సత్త్వస్య _లౌకివైర్వాదిలిర్వానభ్యుపగ మాదితిభావ$* టీ వై, యర్థ్యం = వ్యర్థత్వము; అన్తు = అగుగాక, బౌవ్యాం = చావ్యావదార్థ్య ముకు వారయినుం ఇ నివారించుటకు నే కూ ఇ ఆంగీకరిివము, మానాని = ప్రమా

256 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, చతుర్ధ ప్రకరణము ణములు ప్రయోజనం = వ్రయోజనమును, నాపీతుం లే=అ-సీక్షీంపవు ఇతి ఆ ఇట్లు, పీతిరి ఇ ళాసనిరయముగచాం ఖిలా అణ తా, విజ్ఞానవాదు "లెవ్చుకును చాహ్యూవ స్తుస్థితిని ఒప్పుకొనరు, మేను బాహ్యావ స్తుఫ్టితిని వృవహారకాలమునం దొప్పుకొనుచున్నాము గాన వారివాదమునకును మావాదమునకును భేదము కలదు, వయో జనము లేనంతమూ, త్రముచే వస్తువే లే దని చెప్పుట క్యాన్షవిరు ద్ధము. వ స్తుఫిద్ధ చనూణముల నవేక్షీంచును. గాని, వ యోజనము య్‌ జ జ జ జ్‌ నవేతీంవ దని శాస్తనిర్ద్ణయము గదా! వ్ర, త్యమాది వ మాణములచే వస్తువు లున్నట్లు తెలియుచుండంగా వ స్తుస్థితిచే ప్రయోజనము లేనం దున వస్తువు లసలే లే వని లౌకికులును, ఇతరవాదులును చెవ్చరు, 'మేనును చెవ్పము, ఆమ మనోమయ ద్రైతనివృ త్తిచేతనే బంధము పోవునెడల, బ్రహవక్థాన "మెందుకు? అని ఛంక;.._ న్లో ఇ బంధ క్సేనానసం చ్యైతం త న్నిరోభేన శామ్యతి, అభ న్ధ్‌నే ద్యోగ మేవాతో బహజానేన కిం వద, త కర వ్యా, మానస ద్రైతన్యైవ బంధహేకుల్వే శన్య మనోనిరో ధాత్త్మకయోశే టైవ నివ .త్రీసంభవాద్భ్రవ్యాజ్ఞానన్య బంధనివ ర్హకత్వాభ్యువగ మో విరుభ్యే'లేతి శంకతే ఎజబంధశ్క్ళేదితి, టీ, నూనసం మై్వైతం = మనోమయప్రషంచము; బంధశ్సేత్‌ = బంధమైన, కల్‌ నిరోభీన = మనోనిరోధాత్త కయోగము చేతచ్వే శామ్యతి = శమించుకు, అత$౫ అందుచే యోగమేవప ఆ మనోన్మిగృవహమునే, అభ్య సేత్‌ = అభ్యసింవప లెకు, బ్రా ఖ్గ్‌చేన ణః వాల్జునముమే కిం: వీమి(ప్రయోజన మో, వద జ చెప్పుము. తా, ఓనిద్ధాంతీ, మనోమయ చ్రవంచమే బంధహేతు వంటివేని, అట్టి బంధనివృి యోగాభ్యాసముచే. కలిగెడి మనోని, గ్రహమువలన కలుగును, సైహణ్ఞానముచే బంధనివృ త్తి యని మేల ఇెప్పితివి? ఆవ, సిద్ధాంతి నమాధానమువాలా న్లో కాళ్కాలికదై సతళాంతా వప్యాగామిజనిశయ, బ్రైవ్మజ్ఞానం వినాన స్యా దితి వేదాంతడిండిమ?, త్ర

దై (వివేక వ్రశరణము ల్‌? వ్యా యోేన కిం చైతోవశమస్తాత్కాలిక ఊచ్య లే! ఆత్యంతిళో చేతి విక ల్వ్యాద్యమంగశీకృత్య ద్వితీయం దూషయతి.....తాక్కాలిశేతే “ఖిలా జీవం ముచ్య లే సర్వపాగైర్దాత్వా శివం శాంతిమత్యంత మేతి”. “యదా చర్మవదాకాళం వేన్త ప్త యిమ్యంతి మానవాః, తదా 'దేవమవిజ్ఞాయ దుఃఖస్యాంతో ఛవిమ్య”తీత్యాది శ్రుతిష్వన్వ యవ్యతికేకాభ్యాం ిన్వాళ్లానాచేవ బంధనివృ త్తిరధిధీయత ఇతి భావః, టీ. శాళ్కాాలికదైతళాంతావపి = తాత్కాలికముగా వ్ర్వైతము శమించినను; ఆగామిజనీతయః అ రాంబోయుడీ జన తయము) ,బపహాజానం వినా ఇ _బవపాజానము క. ల ఇ + ప్లా "లేనిది న స్యాదితి ౫ కలుగదని, వేదాంతడిండిమ; ఇ ఊపనిషత్సిద్ధాంతము. తా, మనోనిగృహముచే తాళ్కాలికదై్యైతళాంతి. కలుగనే కాని ఉత్తరకాలమందు. జ్ఞన్మరాహిత్యము, బ్రహ్మజ్ఞానము లేక సాధ

• • ఈ నాంతరముచే కలుగ నేర దని వేదాంతనద్ధాంతము. అవ. బావ్యాప్రపంచనాశము లేనిది బవ్మాజ్ఞానసిద్ధియే లే దని శంకింపు బావ్యా 'ప్రవంచమందు మిథ్యార్వనిశ్చయము కలిగినంజాలును, నాళ మక్కణ లేదు అని వెచ్వుచున్నాండు. వ్‌ జ అలో స! న్లో అనివృ్తేఒ పిళసృస్టే ద్వైలే తస్య మృహాత్త్మ తామ్‌, బుద్ధ్యా బ్రహ్హాద్వయం చోద్ధుం శక్యం వై సక్య వాదినః, శ0 వ్యా నను బాహ్యదై ప్రరీని వారణమంత లేణా2.ద్వితీయబవ్యజ్జాన మేవ నోదీ యాదిత్యాశంక్య తన్నివారణాభా వేపి తస్య మిథ్యాశ్వళ్ఞానా దేవ పారమార్థి కమ మ్వ్వైశం బోద్ధుం శక్యత ఇత్యావా--అనివృ ల్తేఒపీతి. టీ, ఈశనృ వ్ర = ఈశళ్వరునిచే సృజింపంబడిను మాలే = ప్రపంచము, అని వృళ్తేఒ.పి ఆ నళింహ్లాపోయినను, తస్యజఅబావ్యు ప్రవంచముయొక్క, మృఘోత్త తాంజ మిథ్యాత్వమును, బుద్ధ్వావ గ్రహించి, అద్వయం=అద్వితీయమెన, (బ్రవ్వా = బ్రవ్మమును, బోద్ధుం = తెలిసికొనుటకు, పన్వైక్యవాదినః జబీపబ, హైర్యమును జెప్పెడి యధద్వైతి!ి శళ్యం నా సాధ్యము. తా, -ఈశ్వరసృష్టమెన బాహ్యా వవంచము నశింవకున్నను, చాని యందు మిథ్యాత్వనిశ్చయము. గలిగిన వానికి అద్వితీయబ్రహ్ధమును "తెలినిఫొన సాధ్యమగును. అది అ ద్వైతసిద్ధాంతము,. న్లో క ప్రశయే తన్ని వృత్త తు గురుకా స్త్రాద్యభావతః, విరోధిద్ర్యైతాభావేఒపి న శక్థంబోద్ధు మద్యయమ్‌, శే

ళో

258 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, చతుర్ధ ప్రకరణము

వ్యాన ద్రైశమృమార్వక్ఞానమ దై వరీక్టానప్రయోజక మపీళు తన్ని వారణ మేవే త్యభినివిశమానం వ్రత్యావా--వ్రశయే ఇతి. వప్రశయే 'ప్రశయావస్థాయాం తన్నివృత్తై శు తన్య ద్వైశన్య నివృతై సత్యాం శతు విరోధి ద్ర శాఖా వేజువ్య ద్రైతక్ఞాన విరోధి త్వేన భవదభ్శిమతస్య _్ర్వైతస్య నివారణే సత్యకి గురుళా స్తాద్యభావతః గురు శా స్త్రాదిరూపస్య క్ఞానసాధనస్యాభావాద్ధేతోరద్వయం వస్తు బోద్ధుం శక్యం న భవతి. అశ _స్తన్ని వారణ మప్రయోజుమితి భావ8ి

టీ. ప్రళయే = వప్రశయకాలమందు, తన్నివృత్తై = ఆచావ్యా ప్రపంచము యొక్క నివృత్తి గలుగుచుండంగా, గురుశా స్రాద్యభావతః = గురుశాస్త్రాదులు "లేకపో వుటవలన, విరోధిద్రైతాఖావేఒపి = అద్వితీయమునకు విరోధియగు మద్వైశప్రవంచము "లేకున్నను, అద్వయం = అద్వితీయమైన బ్రన్శాముశుు బోద్ధుం = తెలిసికొనుటకు నసశక్యం ఇ సాధ్యము గాదుం క

తా, చ్రళయకాలనునందు బచాహ్యవ్రృనంచము నశించు చున్నన్వు జ్ఞానసాధన మగు గురుశ"స్త్రామలు లేకపోవుటవలన బ్రహ మును అెలిసిపొన వీలుగాదు, అందుచే బాహ్య ప్రవంచనాశముచే చ్రయోజనము లేదు,

అవ. ఈవిషయమునే ఇెప్పుచున్నాండు:---

నో అబాధకం సాధకం చ ట్వ్వైత మిాశ్వరనిర్తి తమ్‌, ౧౧, ౬. అత్రి అవనేతు మళళ్యం వే త్యాస్తాం తద్ద్వేష్యలే కుతః, శ న యట

వ్యా, తథాపి సతి దైతే కథమ ద్రైతజ్ఞానమి త్యాకంక్యావా-.అబాధకమితి. ఈశ్వరనిర్మి త ద్రైతమ చాధకం తన్మృమోత్వజ్ఞా నేనై వారైతజ్ఞానోత్స శ్తేరు క్షత్వాద్చా ధకం చ గురుశా స్రైదిరూపస్య శస్య క్షూనసాధనళ్వాదాకాశాదిరూవదై సైరమస్మాఖి రవనేతుమశక్యం వేతి హేతో ్తద్వైరమాస్తాం. కుతః కారణా ద్ద్వేమ్యత ఇత్యర్థః

టీ. ఈశ్వరనిర్మితం ఇ ఈశ్వరునిచే నిర్మింపబడిన, వ్రైతం ఇ వ్రపంభము, అబాధకం ఇ ఆ హృజ్ఞునమునకు వప్రతిబంధకము కాదు సాధకంచ ఇ పెసాధకము ఆవేతుంజనళింపంబేయుటకు, ఆశక్యం చ= శక్యము గానిది యగును, ఇతి=ఇందువలన) తల్‌ = అబాహృ ప్రపంచము, అస్తాం = ఉండనీ, కళ, = ఎందువలన, జ్వేవ్య'తే = 'జ్వేషించం బడును?

తా, ట్ర హూాసామయోత్కారమునకు బాహ్య వ్రవంచము ద్ర తి బంధము కాకుండుటయే గాక, సాధకము గూడ నగును, అట్టియెడ

జై సతవి'చేక వప్రశరణము 250 బాహ్యా ప్రపంచ ముండుటయందు నీ శేల ద్వేషము? బాహ్యాప్రపంచ మున్నను, జీవునకు దానియందు మి థ్యాత్వనిక్సాయ మేర్చడిన, నట్టి ద్రైత్రమువలన సుఖదుఃఖములు "లేవు. ఆపియుంగాక దానిని నశింప 'చేయుటయు నళక్థము,

అవ, మనోమయ మైకము శెండువిధములుగా నున్న దని ఇెప్పుచున్నాండు:--- శ్లో, జీవదైతంతు కా స్త్రీ మాస్త్రీయ మితి ద్విధా, ఉపాదదిత కాస్త్రీయ మాత్త సస్యావబోధనాత్‌. వ. వ్యా ఇదానీం జీవద్వైతం విభజలే..-జీ వేతి. కిం తద్ద్వివిధమపి సదా హేయ "మేన! చేళ్యావా--ఊపాదదీ లేతి, అత త్వ్విస్యావబోధనాత్‌ త త్త్వస్యావబోధన జర్యంతమిత్యర్థం టీ. జీవద్వ్యైతం తు = జీవసృష్టిప్రపంచమయిలే (మాననప్రపంచము), శాస్త్రీయాశా స్త్రీయముకు అశాస్త్రీయ మితి = శాస్త్రవిరుద్ధమునని; ద్విధా = రెండు విధములుగా నున్నది. శాస్త్రీయం = శాస్త్రీయ మెన మానసప్రపంచమును, ఆ త_క్ర్వన్యజత _న్వ్వముయొక్క) అవబోధనాల్‌ = లేలిసినంతవజక; ఉపాదదీతజగృృహింప వచ్చునుం తా, జీవసృష్టమానస ప్రపంచము కా్తీయ మనియు, అశాస్త్రీయ మనియు ద్వివిధము. శా స్త్రీయమైనదానిని బ్రహృసామౌత్కారపర్యం తము ట్రై హింపవచ్చును. ఆవ. శాస్త్రీయమాననప్రవంచమును విపరించుచున్నాందు:--- శ్లో ఆత్మ బ్రహావిచారాఖ్యం శాస్త్రీయం మానసం జగత్‌ , బుద్ధే తలే తచ్చ హేయమితి శ్రుత్యనుశాసనమ్‌, త్తే వ్యా కిం తచ్యా స్త్రీయం డై వలేమి త్యాకాంమొయామాహ..-అశ్తే తి వ్రత్య శత్రూవస్య బన్మాణో విచారాఖ్యం యచ్శ్రవణాదికం తచ్చాస్త్రీయం మానసం జగది త్యర్థః. నన్వాత_శ్ర్వస్యావబోధ నాదిత్యు క్తృమనుపపన్నం. “అనుప్టేరామ్భృ లే? కాలం నయేద్వేదొంతచింతయే” శ్యు క్తళ్వా దిత్యాళంక్యాహ---బుద్ధ ఇతి. ఈ ల్వేబవ్య క్రెళ్య లతుణే బుభ్ధే సామొత్కృతే సతీత్యర్థః. తర్హ్యాసుపప్టే రితి వాక్యస్య కా గతిరితి చ్‌ “దద్యాన్నాపసరం కించిత్కామాదినాం మనాగొపీతి పూర్వాళ్ణే కామాద్యవసర ప్రచానస్య నిషిద్ధత్వా శ్తశ్చర మేవేతి వదామః అతో న కాబ్యనుపదత్తిరితి భావః,

లో “శ 260 శ్రీ వేదాంతవంచదళి, చతుర్ధ ప్రకరణము టీ. శాస్తీయంజకాస్త్రీయమైనం దూనసం జగత్‌. = నూనసప్రవంచము, ఆక్క (బ్రన్మావిచారాఖ్యం=ఆత్మయే బ్రవ్హా మెడి విచారాత్మకయెన శ్రవణాదికము, తల్వే= బరతరత్వము, బుద్ధే సతి ఆ 'తెలియంబడిన దగుచుండంగా; తచ్చ = అశాస్త్రీయ మానస ప్రవంచము, "హేయమితి = నిస్టింపదగిన దని శ్రుత్యనుశాసనం = శ్రుతియొక్క- ఆజ్ఞ యగును వ్‌, నం నవ జ వ తా, వాస్ర్రాయమ నస 'వపంచ మనంగా బుద్ధిచే చవత్యగాత్మ పర మార్మ లయొక్క_ స్మురూపనములను గూర్చి త్ర వణమననాదులను చేయుట, అట్ట శ్రవణాదికమువలన, దానిచే సాధింందగు బహ సామౌత్కా రను కలిగిన పివ్ణుట, దానిని విసర్టింపవచ్చు నని శ్రుతియే చెప్పుచున్నది, అవ దృష్టాంతమును, ప్రమాణమును 'జివ్వుచున్నాండు:ాలా న్లో * శాస్తా ?ణధీత్య మేధావీ అభ ఫ్ట్‌సస్ట్‌ చ పునః పున పరమం బహ విజ్ఞాయ ఉల్కావత్తా న్యథోత్చ్స బ్రచేత్‌ ॥ శ్తేగ్‌ వ్యా కత్వబోనో_త్తరకాలం ఈబ్ధేయశ్వ ప్రతిపాదనపరాః శు,తీరదావారతి.. టీ. మే ధావీ=హ్రాజ్ఞాండు; శా స్రాణి= వేదాంతళాస్త్రములను ఆథీత్య=అధ్యయనము చేస్తి పునఃపునఃజపలుమాథటు, అభ్యస్య చ=లీవృ త్తిచేసి; పరమంబ్రవ్యా ఆ పర్మబృహ్యమున్వు విజ్ఞాయ 2 తెలిసికొన్సి అథ = కరువాకు తాని = అశానస్త్రములను; ఉల్కావత్‌ = కొఆవికట్రైకువలెె ఉత్స చేత్‌ = వదలనగును తా, బుద్ధిమంతుండు 'వేదాంతళాస్త్రమును గురుముఖమున చదివి, పలుమాటు మననము చేపీఫొన్సి బి హాసామాత్కారము కలిగినతరువాత నట్టెళాస్త్రమును విడువవచ్చును, వంటచేసినవాయ వంటవని పూర్తి మైన తర్వాత, కొజవులను పాజవై చినట్లు శాస్త్రాదికమును బ్రహ్హ సామెత్కారానంతరము విడువవచ్చును. అవ మజీయొకదృష్టాంతమును జెప్పుచున్నాండు: న్లో, గ్రంథ మభ్యస్య మేధావీ క్టాగవిజ్ఞానరర్పర్థు పలాల మివ థాన్నార్థీ త్య జే ద్ద్రంథ మశెపతు, డ్తగ్ర టీ. జ్ఞానవిజ్ఞాన శక్సర? = కాస్త్రళ్టూానమానందును ఆనుభపమునందును అనుర కుం డైన మేధావీ=ప్రక్థాశాలి గ్రంథంజశాశ్త్రమునుుఅభ్యస్యజచదివ్వి ఛాన్యార్థీ=ధాన్యము

వైతవివేకప్రకరణము £(1 శావలెననువాందు; పలాలమివ ఇ వరిగడ్డినివదలినల్లే, అశేమతః ఆ పూర్తిగా గ్రంథం ఫుస్తకజాలమును, త్య జేల్‌ ఇవిడువ నగును తా. ఛాన్యార్థియగువాండు. తన కక్క లేని గడ్డిని పాజవైచి నట్లు, బ్ర హాజ్ఞానముకొజకు కా స్రాదులను పఠించిన వాండు ట్ర హూసాతా త్కారానంతరము కాస్త్రాదికమును త్యజింపందగును. అవ అన్మజ్ఞాని అనాత్మ విషయకము లగు శబ్బములను విడువవలి నను చున్నాడు: శో షం 0 శ్డోో త మేవ ధీరో విజ్ఞాయ ప్రజ్ఞాం కుర్వీత బ్రాహణ, నానుధాయే దృవాా౯ శళ్టాళా వాచో విగ్ధావనం హి తత్‌ .47 టీ. ధీరః= ప్రాజ్ఞాండగు, బ్రావాణః = బ్రవజ్ఞానేచ్చగలవాండు; తమేవజ ఆ పర మారే విజ్ఞాయజప్రుత్యగభిన్నముగా "తెలిసికొని, 'వ్రక్ఞాంజచి త్రైకాగృతను, కుర్వీతజ చేయవలెను. బహూక్‌ శట్దాక్‌ ఆ అనాత్త్యవిమయకములగు_ "పెక్కుళబ్దములను (నంగతులను) నానుధ్యాయేల్‌ ఆ చింతించందగదు. తల్‌ జఅట్లు చింతించుట, వాచఃజ నోటికి విశ్ధాషం హీ 'శ్రమకరము గదా. తాం ఆత్మ సావాత్కారానంతరము, అనాత్మ విషయకళబ్దముల యందు ్తిం చి యములను పోనీక, అత్మ సగరూవపమునందే సమాధిని చేయవలెను. అనలా బవాసామాత్కారానంతరము సర్వవ్యవహార ములను విడువవలె నని యభిప్రాయము, అవ ఇశు,తిప్రమాణనును కెచ్వుచున్నాండు:ా శ్లో + త మే వైకం విజానీథ హ్య్‌న్యా వాచో విముంచథ, వీ ర్ల ల స లే 2 యచ్చ్శేద్వా జృనని ప్రాజ్ఞ ఇత్యాద్యాః శ్రుతయః స్ఫుటాః 48 వ్యా, తమేవైకం విజానీ-థీత్య నేన “తమేవైకం జానథాత్తాన మన్యా వాచో విముంచథ”ో “అమ్భృకనై్యైమ సేతు” రితి శుతిరర్థతః పఠిలేతి. టీ. నకం = అద్వితీయమైన త మేవ = అపరనూత్త్మ చే విలానీథ ఆ తెలిసీ కొనుండు, అన్యా! వాచ = ఇతరవాక్యములన్సు విముంచథ ఇ విడువుందు, ప్రాక్షై రి ఆ నిశ్చయళ్ఞానము గలవాండుు వాక్‌ ఇ ఇంద్రియములను; మనసీ = మనస్సునందు యవ్మ్యేల్‌. ఇనియమ౦సవ లెను, ఇత్యాద్యా! జ ఈ మొదలైన, ుుశయః జ ఇత్రు,కులు, స్ఫుటాః న! స్పష్టములు

లీ శ్రీ వేదాంతసంచదశి, చతుర్ధప్రశరణను గ స్తీ జ క్ఞానమాత్మని మహతి నియచ్చేత్తద్యచ్చే చ్భాంత ఆత్మని యనెడి శ్రుతి. ఇంద్రియములను మనస్సునందున్తు _ వానిని బుద్ధియందును, వానిని మహ _తృత్వమందును, పై యన్నింటిని చర్య గాత్మ యందును నిశ్చలముగా నిలుపు దగు నని చెప్పుచున్నది. ఇళ్లు యితరశ్రుతు లును గలవు, తరువాత అనాత్మ విషయక సరు వాక్యములను త్యజించి ర జల అద్వితీయ బ్రహ్హమునే ెలిసికొను మని ఈ్రుతులు చెప్పుచున్నవి. ఆవ, అళాయశస్థామానస ప్రపంచమును జెప్పుచున్నా దు: శ్లో 4 అశాస్త్రీయ మపి భై గతం తీవ్రం మంద మితి ద్విథా, కానుక్రో, ఛాదికం త్రీ (వం మనో రాజ్యం తథేతరత్‌ త్రి వ్యాః అళా స్త్రీయస్యావీ కె వశస్యావాంతరభేదమాహా.--- అశాస్త్రీయమితి. ద్వి ధాద్వివిధమసి శ, మేణోదాహారలి.__కామేతి, ఇతరల్‌ మందమిత్యర్థః. టీ, అశాస్త్రీయం = అశాస్త్రీయమైన; టై స్వతమపీ = మనోమయ ప్రవంచమును, తవం మందమిలి = తీ చ్ర మనియు మంద మనియు, ద్విధా = ద్వివిధము, కాను శ్రోథాదికం = ఇామ క్రోధాదులతో: గూడుకొన్న మనోమయప్రపంచము, త్మీవం = తీవ్ర మనంబడును- రథాజఅట్లే, మనోరాజ్యం ఇ సంతతవిషయధ్యాన ము, ఇతరల్‌ ఇ మంద మనంబడును, లా, అకా స్త్రీయమానస వ్రసంచము తీ వ్ర మనియు, మంద మనియు శ వి గ ద్వివిధము. 'కామక్రో, ఛాదులతోం జేరనది తీ వ్ర మనియు, స్త్రీ స్రకృంద నాదినిషయథ్యానముతో చేరినది మంద మనియు చెప్పెదరు, అవ. శాస్త్రీయమ్వైతమును తత్వక్తానానంతరమే త్యజింప నగు నని యేల యె దరు అని ఫూర్వవతీ యడుగుచున్నాండు:- న్లో + ఉభయం తత్త ంబోథాత్‌. ఫాజ్నీ వార్యం బోధసిద్ధయే, శమ స్సమాహితత్వం చ సాధనేషు శ్రుతం తతః, కం చ్యా- కిమనయోః శాస్త్రీయ రక స్యేవ తళ్త్వబోధో త్తరకాలమేవ *హీయ త్వం జేత్యాహా--ఉఊభయమితిం ప్రాజ్న్‌ వారణం కిమర్థ మ్‌త్యత అవా ళో ధేతి సిద్ధయే కత్రలింగమావా--ళమ ఇతి. యతన్తత్త వో ధాళ్స్రాక్‌ త యోన్హేయక్వం తత వవ నిళ్యానిత్యవస్తువి వేశాది బ,వ్యజ్ఞానసాధ నేమ మభథ్యే శాంతః సమాహిత ఇతి చ్వాళ్యాం కాంతిసమాథీ శ్రూయేళలే ఇత్యర్థః

వ్య్యాతవివేకవ్రకరణము ర్డ్‌్ర్ర

టీ. కత్వబోధాత్‌ = శత్త్వజ్ఞానమునకు, ప్రాక్‌ = ముందు, బోధసిద్ధయేజజ్ఞాన

లాభముకొజకు;, ఉభయం = ెండువిధములైన అకా స్ర్రీయమానసప్రపంచములనుః

నివార్యం జ నివారింపందగును, రతః ఆ అందువేే సాధనేషు = వ్వాజ్ఞాన సాధనముల

యందు, శమః = కాంతియు, సమాహితత్వం చణ నక్యాగ్త్యృతయు, ఇశ్రు,ఈం = చెవ్చం బడినవిం

తాతీ వ్రమందనము లనెడి అశాన్ర్రీయ ద్వివిధమానస్మప్రపంచ మును పేదాంత శ్ర్‌న శారంభముననే విడువ వలను, ఏల యన, వానిం ద సైజింపకున్న వేదాంత శ్ర వణమున కధికారము గలిగించు సాధనచతుష్టయసంపత్తి కలుగనేరదు. తీవ్రమానసప్రవంచమును విడువ కున్న శాంతి గలుగదు సమాహితత్వమును కుదురదు, విషయచింతనము విడువకున్న వైరాగ్యము కుదురదు, ఈయర్షతలు లేనిది బోధ యల వడదు,

వి, సాధనచతువ్రయసంప త్తి యనంగా:---1. నిళ్యానిత్యవస్తువివేకము, 2. ఇవోము శ్రౌర్థఫలభోగవిరాగము, 8. శమాదివట్క_సంపల్సి శీ ముముతుత్వము; అనునవి.

1. సత్యవస్తువు బ్రవ్మా మనియు ప్రపంచ మసఠ్య మనియు చెలియుట నిత్యా నిత్య వస్తువివేక మనయుడునుం

2, ఇవాలోకవరలోక వస్తుభోగములయందు ఇచ్చ లేకపోవుటయొ ఇవోముశ్రార్థ ఫలభోగవిరాగము.

8. శమము, దమము, ఉఊవరతి, తితితు,, సమాధానము, శ ద్ధ యనునవి గలిగి యుండుట శమాదిషట్కసంవ త్తి,

శే. మోతుమును పొందవలె ననెడి దృఢనిశ్చయబుద్ధి గలిగయుండుట ముము త్రుత్వ మనంబడును.

ఈ నాలుగును నొకచానికం టె నొకటి బలవంశములు. ఈసాధన చతుష్టయసంవ త్తి గలిగినపిముట'నే సద్దురుపునొద్ద వేదాంత వణాదులను జేయవలె ననియు, నటి సాధన చతువ్రయసంవ త్రిగలవాండే బ,వ్లోవదేశమున శర్షుం డనియు నభిప్తాయము.

అవ. బ్రవ్మ సాతాశ్కారానంతరమునుు ఈయశా స్త్రీయమానసప్ర్రపంచమును గ్రహింవరాదు. వో చోభా దూర్ధం చ తద్ధేయం జీవన్తు క్రిపనీద్ధయే,

కామాది న్లేోబంధేన యృుక్తస్థు న హి మ్వుక్తతా, రక"

26క్ష శ్రీ వేదాంతసంచదకి, చతుర్ధ ప్రకరణము వ్యా-నను తత్త కిబోధాత్సా)క్‌ నివార్యమిత్యభిధానా దుత్తరకాలమస్య స్వీశార్యతా స్యాదిళ్యాశంక్యావా..-బోధాదితి. ఊ _క్షమర్థం వ్యతిరేకముఖేన దృఢ యతి..--కామాదీతి. శామాదిరూపో యః న్లేశః న నీవ బంధ లేన యు కస్య బద్ధస్య ముక్తళా జీవన్ను_క్షత్వం. నహీ నా_స్ట్యే వక్యర్థః టీ జీవన్సు ీప్రనీద్ధయే = జీవన్తు క్లిలాభముననై బో ధాదూర్థ ప్రం చజజ్ఞానము కలీసినతర్వాతను, కల్‌ = ఆతీవ్రమందమానసప్రవంచము "ప్రాయం = విడువవలేను. శామాదిన్షేశబం భేన యుశ్రస్య = కామాదివ్యసననులవలని బంధములో చచిక్కుకొవిన వానికి ముక్తళా ఎ ముక్తి న హీ అ లేదుగదా, తాం కామ్టో, థాదులు (తీ వ్ర మందమానస చవంచము, ము_క్రివతిబంధము లగుటచే వానిని బోధానంతరము సయితము శ్రహ్‌ంపరాదు, అవ నాకు జీవన్లు శ్రి ఆక్క లేదు విదేవానై వల్యమే కాలం నని ఫూర్వవాది శంకకు సమాధానము:జా శ్లో. జీవన్తుకి రయం మాభూత్‌ జనాభావే త్వహం కృతీ, తర్చి జన్హాపి తే ఒన్యేవ స్వర్ణమాత్రాత్క్బృతీ ఛవా౯ా, రే వ్యా నను జన్మాదిసంసారాదుద్విగ్న స్యాత్యంతికపుడు హెర్ధరూవతయో విదేవా ముశ్వ్యైవాలం. క మనయా అపాతికయా జీవన్ను శ్య్యేతి శంకలే...జీవన్ము కిరితి. ఐహిక భోగనివృ త్తిభయా జ్రీవన్ము క్రిత్యాశే అముష్మిక భోగనివృ త్తిభయాల్‌ విదేవాముక్రిరవి త్యాజ్యా స్యాదితి పతిబంద్యా పరివారతి--=తర్షీ తి, టీ. ఇయం ఈ, జీవన్ము క్రి ఇ జీవన్ను క్తి మాభూల్‌ = లేకపోవులాకు అవాంజనేకు; జన్ఫాభావే తు=జన రాహిత్యము గలుగుచుండంగా, కృతీ = కృతార్థుండ నయ్యెదను. శర్షి=అట్లంటి వేని, లే = నీకు, జన్గావీ జ జన్మము అ స్ట్యేవ = ఊన్నదిం భవాళ్‌ నీవు, స్వర్షమాత్రాత్‌. ఇ స్వర్ణ భేగమువలన'నే, కృతీ = ధన్యుండవు తా, *“నాకు విచేహము క్రియే చాలు నంటివేని,నీన్రు ఆత్మీవృమంద రూసము లగు దై సతమును విసర్జింపక పోతివేని నీకు విేహాము క్లియు కలుగు న్‌కు | వేదాంతశ్రువణ మనెడి వుణ్యకర్మ వలన స్వర్గము త్ర పా _వ్పీంచును, అవ కామ కో, ఛాదుల క్యజించుటను గుతించియ్‌ వెచ్వచున్నాండువాలా న్లో, తయాతిశయదో పేణ స్వర్లో పేయో యదా తదా,

'వై్వతవివేక్య్వవ్రశరణము 265 స్వయం దోషతమాత్తాయం కానూదిః కిం న హీయతే, శ్‌కి వ్యా వప్రతిబందీమోచనం శంక లే... తయేతి, దోమయు క్తత్వేన న్వన్షా చేస్తా జ్యల్వే సకలపుర ఘోర్థవిమాతక ల్వేనాతీవ దోషరూవస్య కామాటే! సుతరాం త్యాజ్య త్వమిత్యావా--తదా స్వయమితి, టీ. తయాతిశయదోచేణ = నళించుటయే, అధికమగుదోమమువేతు యదా = ఎచ్వుడు; స్వర్షః ఇ స్వర్గము, 3హేయః జ విడువందగినదో, తదా ఇ అప్పుడు, దోమళ మాళ్తా ఇ అధికదోషమే, స్వయం = ఆానైెను కామాదిః ఆ కామ శ్రోఛాదివర్గ మ్యు శిం జ వలు న హీయళలే = విడువందగదు. తా, అశాశ్వత మనెడి ఒక్కదోపవూ త్రముననే స్వన్రాదికము ఊహేయమైనచో, సర్వానర్థ మూలము లగుకామ క్రో థాదుల "నేల విడువరాదు? ఆవ వె రాగ్యసం పాదనమునకు విరుద్ధమెన కామ శో,ధాదులకు విసర్టించెదనుః విహికభోసనోవయోగకరము లెన కామాదుల గ్రహించిన నేమి ? నో, తత్వం బుద్ద్యావీ కామాదీన్ని శేషం న జహుసీ చేత్‌, య ఫఖేషప్టైచరణం స్యా తృర్మ ౯" స్త్రాతిలంఘినః, ల్‌క్తే వ్యా, నను వై రాగ్యాదిసంపాద నేనాత్యంతాన ర్ధ్‌హేతోః కామాజే వ్యక్త త్వా కై హీశభోగమాత్రోవయో కామాద్యభ్యుషగ మేళోదోవ ఇ త్యాశంశ్యావా--_కత్వమితి, ఈ క్తృవిత్తాభిమానేన విధినిషేధశాస్త మతిక్రమ్య శామాద్యధీనతయా. వర్తమానస్య తవ య ేష్టాచరణం స్యాదిత్యర్థః టీ. కత్వంజతత్వమును; బుబ్ధ్వాపి=ఎలకింగియు, 'కామాడీక్‌ "కామాదులను, నిశ్ళే షంజువూ ర్హిగా న జవోసి చేల్‌ = విడువకుంటి వేని, కర్మ్యశా స్రాతిలంఘినః = కర్మ శాస్త్ర మును నుల్ల౦ఘించిన, లేజనీకు య భేహ్రైచరణంజ స్వేచ్చా ప్రవ ర్తనము; స్యాత్‌ అలగును. జర ళా, బ్రహవే _త్తవయుస్థ కామస్రో,థాదులను పూర్తిగా విడువ అ “వేని నీవు కర్మభృష్టుండవై. స్వెచ్భాచారి వయ్యెదవు, అనంగా నీవ బ్రవావే తృ ననెడి అభిమానముచేత విధినివే.ధరూప మగు కర్మ శాస్త్రముల నతికృమించి, కామథ్రో,ధాదులయొక్క వళశమందు వ_ర్టించు చున్నయెడల నీయిష్ట్ర వ్రృశారము వ్ర వ_ర్పించినవాండ వగుదు వని యఖి ప్రాయము.

రీర6 శ్రీ చేడాంతపంచదళి, చతుర్థ ప్రకరణము ఆవ స్వేచ్భావ ర్తన దోషమును వెప్పుచున్నాండు:-- న్లో బుద్ధాదే తసుతత్వస్య యథేష్టాచరణం యది, శునాం తృత్త్వదృశాం చైవ ఫో భదోఒళుచిభత ణే. ర్‌ఫ్‌ వ్యా అస్తు ఫో దోమ ఇత్యాశంక, క్‌ తదనిష్టత్వ ప్రతి పాదనపరం నుేశ రాచార్య చచనముదాహారతి.--బుద్ధా దై $లేతి- బుద్ధమమ్వైతత శ్రమ దై నళస్వరూపం బృవా యేన న బుద్ధా చ్ర్వైశసుళత్వ స్తత్వవి శ్తస్య యేహ్టైచరణం యది స్యాత్‌ శర్షి అకుచిభతణా దిశ మపీ స్యాత్‌ _తథాసతి శునాం తత్వదృశాం వైపన హోడాప్‌ విశేపస్స్యాది త్యర్థఃం టీ. బుద్ధాదె నశనుతత్వస్యజ తేలియయడిన అద్రైతతత్వము గలవానికి యేహ్ఞ| వరణం యది ఇ స్వచ్భాచారప్రవర్తన ముండెనేన్తి తత్వదృశాం = తత్వవే త్తలకును) శునాంచజకుక్కాలకును) అశుచిభమణే = అమేధ్యములను తివటయందు, కో భేద! = "జేబ్య మేమి 1 ర్న 4 తా ట్ర హవే _తృలును కామక్రోాదిపీడితు లై నచో, వారికిని అ మేధ్యభతణముచేయు కుక్కులకును భేదము లేదు. కాన కామ శ్రోథాదు లత్యంతము విడువయగినవి, (అని సురేశ రాచాక్క్యులు చెప్పిరి) ఆవ, దీనిపలని యనిష్ట “సీ మనినం జేప్తుచున్నాండు:--- శ్లో, బోథా త్పురా మనోమా శ్ర దోషాత్లి. శ్నాస్య థాధునా, అశేషలోకనిందా చే త్యహో తే బోధవై భవ ర్‌ం వ్యాః వతావతా శిమనిస్టమాపాదిత మిత్యాశంక్య సోవవహాసము త్తరమాహ---- బోధాదితి. తత్వక్షానోదయా కశృ్రిక్యాయ క్రోధాదిచి త్తదోమై స్తవ న్లేశోచభూత్‌ ఇదానీం తు సర్వలోకనిందయా౭వి స ఇతి క్లేశ చ్వైగుణ్యమితి భావం టీ. బోధార్సురా = జ్ఞాగోదయమునకు మున్ను) మనోమాత్రదోషోల్‌ =కామ "ఖో, ఛాదిదోసములవలన; కిశ్నానీ = దుఃఖించిలివి అథ కా బ హాజానానంతరము, లీ లం టాం టొ అధునా జ ఇపుడు అళశీమలోకనిందా చజజను లందరిచేశ నిందయును, ఇతి = ఇట్లు కలిగిన తే జ నీయొక్క; బోధవై భవః జ క్థానాశిశయము, అహో = ఏమని ెప్పం దగునుం తా. బ్రవాక్షానోత్పత్తికి పూర్వము. నీకు శామక్రో,థాదులచే కలిగిన దుఖము, జ్ఞానోదయానంతరము ద్విగుణమైన యెడల నీజ్ఞాన

జై సతేవివేక వ్రశరణము . ల్‌గ్ర/ మహిమ వ్‌ మని వర్శింపవచ్చును! దుఃఖము నెక్కువచేనెడి జ్ఞానము జ్ఞానమే “కాదు, అవ కామ శో,ధములను విడువు మని బోధించుదున్నా-డు:ా న్లో, విడ్వరాహాదితుల్యత్వం మా కాంట త్తత్వవిద్భవాకొ, సర్వథీదోపసంత్యాగా ల్లో. పూజ్యశ్చ 'దేవవత్‌. * ర్‌? వ్యా- తర్జి కిం కర్తవ్య మిత్యత ఆహ---విడ్వరాహేతి. సర్వోత్క-ర్ష =హ్‌ర్రు క్థానవాళ్‌ శ్వం కామాదిత్యొగాశ 'క్తత్వేన సర్వాధమవిడ్వరాహాదిసామ్యుం మా శాంటశ్నీల్‌ కింకు కామాదిలకముణసకల మనోపోషవానేన సర్వజకైన్దేవత్పూజ్యశ్చ ఫూజ్యో భ వేత్యర్థః టీ తత్వవిల్‌ ఖా ట్రవ్యాజ్డానివగ్పు భవాక్‌ =నీఫు, విడ్వ రావోదితుల్యంజకుక్క) కంది "మొదలగు జంతువులతో సముక్వముకు, నూకాంతీల్‌ = ఇచ్భయింపకుము. సర్వధథీ దోమసంత్యాగాత్‌ = సమ స్తచి శ్త్రపోషములయొక్క_ (కామ కో,ధాదులయొక్క) పరిత్యళించుటవల్ల, లోన్రైః = ప్రజలచేకు దేవవల్‌ = 'చేవతవలె ఫూజ్యశ్చ అ పూజ సీయుండవు; భవ = కము. తా. జ్ఞానోదయము కలిగిన నీవు, కామతక్రో,థాదుల వన్టింప నశ క్తుం డవై, హీనజంతువులతో సాటిని గోరట యు_క్రముగాదు. శామక్రోధముల విసర్ట్రించి, చ్చిత్తదోపములను పోంగొట్టుకొని, దేవుని వలె, సను స్తలోకముచేతకను ఫూజనీయుండ వగుము, అవ కామాదుల విసర్టించుటకు మార్ష మును దర్శించుచున్నాండు:--- న్లో ॥ కామ్యాాదిదోపదృష్ట్యాద్యాః కామాది త్యాగ హేతవః వ్రసిద్ధా మోతశాన్తే షం తా నన్విష్యు సుఖీ భవ. ల్‌8 వ్యా శత్త్యాగోపాయమావా---కామ్యేతి. కామ్యా! కామనా విషయాః త్ర గాదయ అఆదయో యేషాం 'జ్వేవ్యూదీనాం శే శామ్యాదయ స్తేషాం యీ దోహా అనిత్యశ్వసాతిశయిత్వాదయ స్తేషాం దృషిరవలోకనమాద్యం యేషాం కోవస్వరూప విచారాదీనాం లే కఖోక్తాస్టేషాం శామాదిత్యాగ హేతు ల్వే ప్రమాణమావహంాా వ్రనిక్ధా ఇతి. భపకు, తతః కిమాయాత మిశ్యత అవా---లౌనన్వి ష్యేతి. టీ. శామ్యాదిదోషదృష్ట్యాద్యాజకోరందగిన వస్తువులయొక్కయు, _ జ్వేమ విమ యములయొక్కయు,. ఇంక మదమార్చర్యాదులు కలిగించెడి విషయములయొక్క.యు, దోవదృష్షి మొదలుగాంగలవిం కామాదిత్యాగెహేతవః ఇ అశామాదులను త్యజించుటకు

ల2గ8 శ్రీ వేడాంతవంచదళ్కి చతుర్థప్రశరణము "హేతువులు మో..,సిద్ధార = మోతుశాస్త్ర వేదాంతళాస్త్రములయందు, ్రసిద్ధాజు వెచ్చంబడియున్నవి. తౌక్‌. = అకామాదులను, అన్విష్య = ళోథించి (మిత్యజించి; నుఖీ ఇ నుఖవంతుండవు; భవ = కమం తా, ఖ్లోనెడి వస్తువ్రలయం దున్న అనిత్యసాతిశయత్యాదిలోవ ములను గమనించుట వానియందలి యవేతు పాడమకుండుటకు కారణము, దేర్టీస్యాదివ స్తువ్రలయందును నిశ్లే దోషదృష్టిచే ద్వేహా దులు కలుగుచుండును, కది కామ్రో థాదులను త్యజించుటకు 'వేదాంతళాస్త్రములందుం జెప్పంబడిన యుపాయము, అట్లు కామక్రోధ వర్లితుండ వె సుఖవంతుండవు గము, జ ల్లా ఆశ అవ. మనోరాజ్యము నేల విడుపవలె ననినం చేవ్వుచున్నాండు:--- శ్లో, తనజతా మేష కామాది రనోరాచ్వే తు కా వతి న్స్‌. త్యజ్య రన్‌ రాజ్యే అశేషదోషబీజత్వాత్‌ వతి ర్భృగవతేరితా, ర్‌్రి వ్యా, నను శామాదీనామనర్థ హేతు త్వా త్త్యాజ్యత్వమస్తు. మనో రాజ్యస్య త్వతథాత్వా శత్య్యాగో నాపేక్షీక ఇతి శంకలే..._.త్యజ్యతామితి. సామాదనర్థేతు తా్యభా వేఒపిపరం పరయాత ద్ధేతు త్వాత్త్యాజ్యత్వమే వేత్యభిప్రేత్య పరివారతి--- అేషేరిం టీ, వమ! ఇ ఈ శామాది$ = కామాదులు, త్యజ్యతాం = విడువంబడు("ాకం మనోరాజ్యే తుజ ధ్యానవిషయమం-దై త్తే కా వరి; ణ అనిష్ట్రకారణ మే మున్నది! (ఇతి వేత్‌ ఇ ఇట్లంటి వేని అశేషదోమబీజళ్వాల్‌ = మనోరాజ్యము (విషయచింత నము) సకలానర్థమూల మగుటనలన క్షతిః = లోవము గల దని, ఛగవతాజు శ్రీకృష్తు నివే ఈరితా = ఇెన్సంబడెకు ళా, మనోరాజ్యము ప్రశ్యవీముగా ననర్ధ హేతువు కాకు న్నను, పరంవరగా ననిషసష్టములను కలిగించును గాన నదియును తప్పే యని శ్రీకృష్ణులు గీతలయందు ఇెన్పిం, అవ ఆగీతావాక్యమును చూపుచున్నాండు; న్లో ఛ్యాయతో విషయాఃా ఫుంస స్పంగ _నేషూవజాయతే, సంగాత్సంజాయతే కామః కామాత్కో్రథోఒభిజాయతే.. 60 బ్యాం పరంపరయా౭నర్ధహేతుత్వవ్రదర్శనతరం ఛగవద్వాక్య ముదావా రతిఎ-ఛ్యాయకత ఇతి,

చై గతవివేక వశకరణము 269 టీ, విషయాక్‌ జళబ్దస్ప ర్మాది విషయములను, ధ్యాయతటాఛ్యానించెడి, ఫుంద$ఇ పురుషునకు, లేవు ౨ ఆవిషయములయందు, నంగ? = అస క్తీ ఊపజాయళలే = కల్గు చున్నది. సంాల్‌ = అసక్తివలన) కామః ఇ కామము, సంజాయతే = ఫుట్టుచున్నదిం కామాల్‌ =కామమువలను క్రోధ! ఇ కోవము, అభికాయలే ఆ ఫుట్టుచున్నదిం తా, విషయములను సంకతము చింతించుటవేత వానియం దాస్తక్షియు, అట్టి యాస క్రిచే. కామనును, దానివలన శోధమును ఇట్లు శృమక్రమముగా నాశము వాటిల్లును గాన విషయచింతననును చేయరాదు, అవ. మనోరాజ్యమును విడుచుటకు నూర్గమును జెప్పుచున్నాండు:--- శ్లో శ శక్యం జేతుం మనోరాజ్యం నిర్వికల్పసమాధిత్క సుసంపాదః క్రృమాత్కోఒవీ సవిశల్పసనూధినా, 61 వ్యా తర్హ్య్యనస్య మనోరాజ్యస్య కః వరివరోపాయ ఇత్యత ఆవా--శక్యమితి, సోజపీ కుతః సిధ్యతీత్యాహ----నుసంపాద ఇతి, . టీ. నిర్వికల్పసమాధితః = నిర్వికల్పసమాథివలన, మనో రాజ్యం=ఇమనో రాజ్యము, జేతుం ఆ జయించుటకు, శక్యం అ సాధ్యము, సోపి = అనిర్వికల్ప సమాధియు శ్రుచూల్‌ జక్రృమము గొ సవికల్పసమాధథినా = సవికల్పనమాధిచేే నుసంపొద్యః ఆ సుల భముగా సంపాదించవచ్చునుం తా, సవికల్చ్పసమాధిచే నిర్వికల్చ్పసమాధిని సంపాదించి, దానివలన మనో రాజ్యమును జయింపవచ్చును, అవ సమాధికి యోగ్యత 'లేనివానినిగూర్చి చెప్వుచున్నాండు:ల- శ్లో బుద్ధత_ల్త్వేన థిదోపళూన్యేనై కాంతవాసినా, దీర్ధం వప్రావ ముచ్చార్య మనో రాజ్యం విజీయతే. న! వ్యా నన్వషాంగయోగయాక్షస్య తథాస్తు. తద్రహితన్య కా గతి రిత్యత ఆ వహ---బుద్ధక శ్వ్వే చేతి. బుద్ధమవగతం తత్వం ట్రవ్వోత్థెక్యృలతమణం యీన స బుద్ధత_త్త [స్తేన కామ కో, థాదిబుద్ధివోమరహి లేన వకాంతవాసీనా విజన చేశనివాసకీలేన ఫురు షేణడీర్చర షహ్హ్వాదిశాపిమా త్రో, ఆకేశ్రం ప్రుణవమోంకార ముచ్చార్య మనో రాజ్యం విజీయలే వినివార్యత ఇత్యర్థః టి, బుద్ధత ల్వేన ఇ తెలియంబడిన తత్వముగలవాండు గశుక, థీదోషమకూ'జ్యేనణ చి _తృదోషము లేని; వీశాంచవాసీనాజదింటరిణా నివసింఛెడివాని వే దీర్ధృం ఇ పొడవుగా:

౭270 శ్రీ “చేదాంతపంచదళి, చతుర్ధ ప్రకరణము (వ్ర,వావంజప్రణవమును; ఊబచ్చార్య = ఊచ్చరింఛి? మనో రాజ్యం అ విషయధ్యానము, విజీయలే ఆ జయింపంబడునుం తౌ, యమనియమాదుల కనర్హు (రైనవాయ చశ్యగ్మ గ్ర ైైక్య మును శ్రవణాదులచేం గలిగి కామల్రో,థాదిచి , తృదోపషరపాతుండగుచు, నొంటరిగా నుండి, దీర వణవోచ్చారణచే విషయములయందలి చి త్స ఘ/ జార్‌ వితేవమును పోంగొట్టుళొనవచ్చును. అవ. ఫలితమును జెప్పుచున్నాండు:.---- శ్లో, జిలే తస్తీ౯ వృత్తికూన్యం మన ్తిస్థతి మూకవత్‌ , లం తూశ్రే ౨ ఎవి వత త్పదం వనీస్టేన రానూయ బవాుభేరితమ్‌, 68 వ్యాః మనో రాజ్యవిజమే కిం భవతీత్యత అవహాఎాజితే కసి న్నితి. యథా మూకః సకలవాగర్భ్యావవారరహిత సీన్స ల్యేపం మనో౭వి సర్వవ్యాపారరహితం అన తిస్ట్రత ఇత్యర్థః అవృ శ్తికమనోవస్థానస్య పుడషార్థల్వే ప్రచూణమాహ----నీతశ్చ్పదమితి. వఏతత్ప్సదమియం ద శేత్యర్థఓ టీ, తస్మిక్‌- = ఆవిషయచింతనము; జితే నలి = జయింపంబడెనేని మనః ఇ మనస్సు; మూకవల్‌ = మూంగవానివలె వృ త్తిశళూన్యం = సంకల్పరహితమై; తిస్టతి ఇ నిశ్చల మగు. నీతక్సదం ఇ ఈస్థిత్వి వసీష్టేన = వసీష్ట్రమహార్షి చే రామాయ = శ్రీ రామమూ ర్షిొజకు, బహు ధాజఅ'నేకపర్యాయములు, ఈరికం ఇ థెచ్పంబడెనుం తా, మనో రాజ్యమును జయించుటచే, మనస్సు సంకల్పవిశల్చ ములు లేనిదై, మూంగవానివలె నిశ్పలమగు నన్మి వసిస్టమహార్షి రాము నకు బోధించెను, అవ వసిస్టునిబోధను శండున్లోకములతో 6 బెప్పుచున్నా:డు:- న్లో, దృశ్య న్నా స్త్రీతి బోభేన మనసో దృశ్యమార్థనమ్‌, సంవన్నం చే _త్తృదుత్చన్నా పరా ని ర్వాణనిర్వ ఖతి 61 వ్యా, వాసిష్టన్లో కద్వయముదాహరతి.....దృశ్యమితి. “చ్చీహూ నానాప్టి కించ జోత్యాది శు, త్యాఒద్వితీయ బ్రవాతిరి _కృజగదభావజ్ఞానేన మనసః సకాళాత్‌ దృశ్య నివారణం సంపన్నం, యది శర్ణినిరతిశయం మోతుసుఖం సంవన్నమితి జానీయా దిత్యర్థః టీ. దృశ్యంజ ప్రపంచము; నా స్లీతి=లే దనెడి, చోధేన = అద్వితీయబ్రవాళ్థాన మువే, మనస$జమనన్ఫునుండి, దృశ్య మార్థనంజద్భృళ్యమును లేకుండం జేయుట (మనోమయ

ఛై గవివేక వ్రశరణము క | ప్రమంచముకు నళింప జేయుట, సంపన్నంచేల్‌ = లభించెనేని, తల్‌ =అవుడు; వరాజ శేన్టమెన, నిర్వాణనిర్వృ్భృతిః = మోమనుఖము, ఉఊత్పన్నా = పుట్టును. లభించు నని "తెలియును, . తా, అద్వితీయ, వాముకంకె వేళైన దృశ్యవ్రవంచనము లేనే "లేదనెడి “నేవా నానా స్తీ కించని అను శ్రుతివిబట్ట, మనన్ఫునుండి దృళ్య మును వారించెదవేని మోశుము లఖించె నని యెలుంగునము, న్లో, విచారత మలం వస్త్రం చిర ముద్దాాహితం మిథః, సంస్య కవాసనానానా దృతే నాాస్త్యు త్తమం వదమ్‌, 65 నా! అాస్రీ వాని గైటారి వ్యా, కించ అదై వర శాస్త్రమత్యర్థం విచారికం,. తథా వరస్పరం గురుళిష్యాది నంవాదద్వారాచచిరళ-లం ప్ర, త్యాయితంచ. న్‌వం కృళ్వా కిం నిళ్చితమిత్యత ఆవహా---- సంఠ్య శ్తేతి. సమ్యక్చరిత్య క్తకామాదివాసనాన్మ నసస్తూప్రీంభావాద్భ లేఒధికః ఫురుహెర్థో నావ్రీతి నిళ్చితమిత్యర్థః టీ, శాస్త్రం = అద్వైతళాస్తము, అలం = అత్యంతము, విచారితం = విచా రిందంబడెు, మిి$ ౫ గురుళిష్యసంప్రదాయానుసారముగా, చిరం జ చాలకాలము ఉద్ద్రాహిశం గ్‌ా పాంచ జేయంబడినది. సంత్య క్షవాసనాల్‌ = ఫూసర్ణిగ విడుపంబడిన వాసనలుగలిగిను మౌనాద్భ తే = మనోవ్ఫ త్తినాళమువినాగా, ఊ 'శత్తమం వదం = పరము పదము (పురుషార్థము), నా 'స్పిజలే దని నిశ్చయించంబడెకు. తా, వెదాంతళ్శాస్తమును గురుశిష్యూసం వదాయానుసారముగా చక్క_ంగా విచారించి *అనుభ వారూఢజ్ఞానముచే వాసనాతయము, మనోనాళము కలిగినవాండైై పరమవ్రురుషార్థమును పొందు” నని నిశ్చ ఖా థి యింవయిడినది, అవ. ప్రారన్ధాధినముగా చిశ్తవిత్నేసము గలిగెజీని, దాని నివారించుట కపాయ మును 'జెచ్వచున్నాండు:-ా న్లో విశ్షివ్యతే కదాచిక్షు కర ణా భోగదాయినా, గ్గు థి + పున సృమాపితా సా స్యా _త్తదై వాఖ్యాసపాటవాత్‌. 6% వ్యా. నవం నిర్వ త్తికస్య చిశ్తస్య ప్రారబ్ధకర్థణా విశేపే సతి తక్ప్రతీళారో పాయః క ఇర్య పేమొయామాహ..._విక్షీవ్యత ఇతి. భోగవ్రబేన ప్రారబ్ధకర్య ణో మిద్ధిక కదాచిద్విక్షివ్య లే చే తృర్హి సా బుద్ధి రభ్యాసదాన్థ్యా క్రీవైన పునరపి సమాహితా స్యా దిత్యర్థఃం

లై శ్రీ, వేదాంతసంచదశి, చతుర్ధ ప్రకరణము టీ, భోగజాయినా = భోగము నిక్పెడి, కర్మణా = ప్రారబ్ధకర్శ వే, కదాచిల్‌ ఇ ఒకచ్వుడు. థీజాబుద్ధి నిక్షివ్య'తే = చలించును. సాజుఅబుద్ధి పున। = లిరిగ్సి తదైవ ఇ వెంటనే అభ్యాసపాటవాత్‌ = అధ్యాసాతిశయముపలన, సమాహిళౌ = నిశ్చలముగాం 'జేయంబడినది, స్యాల్‌ = అగును, జ్య తా, ఒకవేళ నీబుద్ధి ప్రారబ్ధకర్మ చే చలించినను, అభ్యాసముచే తిరిగి నిరోధింపం బడయగును. అవ చి శ్తవి శేవములేనివానిని బ్రహ్యవే తయనుట అహప్రధానమనుచున్నాండు:- న్లో, వితేపో యస నా స్వసళ్బబవావి త (౦ న మన్నతే గ 1 విల స్య లి "హై విత్తే వ్ర న వ్‌ త్‌ 67 ిప్తైవాయ మి పావు ర్థనయః పారదర్శి ఫి వ్యాసదొా చి _త్తవిశేపరహితస్య వావి త్వమ'ప్యావచారికమిత్యాహ- విశేవ ఇతి. పారదర్శినో 'వేదాంఠపారగా ఇత్యర్థః టీ యస్య = ఎవ్వనికి విమ్నేవః = చిిర్తవిత్నేవము,. నాస్తి = లేదో, అన్య ఇ అశనిక్తి బ్రహ్మవిత్త నంజ బ్రహవ్మావిక్స ఫఫెవము, న మన్యే = తరలంచంబడదు, అయంణ ఇశండు బహ్లైవేతి=బృవ్యావే త్త యని, 'పారదర్శినఃజ వేదాంత పారగులగు, మునయః! ఇ మహర్షులు, స్రైవు! = వెప్పిరి. శా, ఎవరికి చిత్తవితేవము లేదో, వానిని బ్రహవావేేత్త యనుట "లేదు, వాండు సాకౌత్పర వామే యని మహర్షులు వచించిరి. అవ ఈనవిషయమున వసిస్టునివాక్యము నుదావారించుచున్నా డు: న్లో, దర్శనాదర్శనే హిత్వా స్వయం కేవలరూపతః య తుం జ్యే న్‌ 0 _స్తిస్టతి సతు బహ బ్రా న బ్రహావిక్స గయమ్‌ 08 వ్యా ఆత్రాపీ వసిష్ట వాక్యముదావారతి-__దర్శనాదర్శ'ే ఇతి. “యో బా జానామి న జానా” మితి వ్యవహారద్వయం పరిత్యజ్య న్వయమద్వితీయకై కన్య మాత్రరూపీణావతిష్ట రే స స్వయం ఉపహ్రైవనన ట్రిన్యావిదిత్యర్థక టి ట్రన్మాక్‌ =పీవ్రైాహూణుండా, యః = ఎవండు, దర్శనాదర్శ'నే జి టబ్రవ్తామును గుస్తెటుంగుదు నని ఎటజులో ననియెొడి వ్యవవోరద్వ్యయమును; హి్‌ళ్వా గా పరిశ్యజించి స్వయం ఇ తాను కేవలరూపరః = అద్వితీయనై కన్యమాత్రముగా, అవలిష్టలే = మ్మాత్రము, న జ కాండుం శా, ఎవండు *నేను బ్రవామును ఎఆుంగుదు నని గాని ఎఅుల నని కాని "వ ్స్‌ వవ్యవహారను లేక తా నద్యితీయ ప్రశ్యగభిన్ననై. తన్య

మ్వ్యైతవిచేక వ్రక రణము ల్జి/ం్ర మాశ్రముగా నుండునో, వాండు ధ్రైెవ్లామే యగును. బ్రహావిదుండు మూ శ్ర, మే శాండు, అవ. జ్వైతవివేచనఫలమును (వ్రకరణాంతమున. 'జెవుచున్నాండు:లా శ్లో జీవన్లు క్షే పరా కాస్టా జీవద్యైతవివర్దనాత్‌, లభ్య లేఒసావతోఒత్రే,ద మిాళ దై తాద్వి వేచితమ్‌, 60 బతి శ్రీవిద్యారణ్యకృతా, వేదాంతపంచదశార్థం "జి గతవివేకః నా, వ్యా, నఫలం ట్వైతవీవేచన ముషగంపహరతి.....జీవ న్గు శేరితి. అసావు క్షప్రకారా జీవన్తుశ్తేః పరా శాష్టో నిరతిశయపర్యవసానభూమి రీవదైరతన్య మనోమయప్రపంచన్య వివర్దనాక్సరిత్యాశా ల్లభ్యలే ప్రావ్య తే, అతః శారణాదిదం జీవదై గ్రతమోశ ద్వైతాది శ్వర నృష్ట ద్వైతాద్వి వేచితం వివిచ్య (ప్రదర్శితమిత్యర్థః. ఇతి శ్రీమత్సరమనాంనవరిస్రాజ కాచార్యవర్య శ్రీచద్భారతీ తీర్ధవిద్యారణ్య మునివర్యకింక రేణ శీ, రామకృష్ణా ఖ్యేన ఏదుషా విరచితా చై ప్రరవివేకవ్యాఖ్యా సమాపష్తాః టీ ఆపౌజ ఈ జీవన్తుళ్సీ జ జీవ న్యు క్తునియొక్క;. వరా ఇ ఊక్క్భృవ్వమెను శాస్టా అ పరమావధి; జీవద్రైతవివర్దనాత్‌ ఆ జీవస్ఫృషమనోమయ ప్రపంచమును త్యళిం చుటవలన; లభ్యతే = లభించంబడుచున్నది? అత$జఈ"హీకతువుపలన, అక్ర, = ఇచట్స ఇదం = ఈమనోమయ(ప్ర,షంచము, ఈశ తాల్‌ ఆ ఈశ్వరసృృష్ట్ర వ్రవంచమునుండి వివేచిశం ఇ వేలు?ా విభజించంబడినది తా, ఈ ప్రకరణమునందు జీవసృష్ట ప్రపంచమునకును, ఈశ్వర సృష్టాకాశాదిబాహ్యు వ్రసంచమునకును "భేదము వివరింషంబడినది. జీవ సృష్టమైన మనోమయదై్యైతమును విడుచుటచే జీవన్తుకుడు పరమా వధి యగు బ్ర హ్లైక్యస్థితిని పొందుచున్నాండు, ఇది శీ విద్యారణ్యకృతం బగు పంచదళియందు ద్వైతవివేక మును చళుర్ధప్రశరణము. ేదాంకజా] ర

శ్రీరన్తు శ్రీ గణేశాయ నమః, ఎట్‌ 4 అ, శ్రీ వేదాంతపంచదళి పంచమ ప్రకరణము అవాయాలనపిస్తే ట్ట్‌వునాాాాాా”” మహావాక్య వివేక వకరణము కో అవు మోహమాపీతగలవానికి మాతసాధనము ట్రన్వా క్రళ్యజ్ఞానము ఆట్రియెక్య క్టానము గలుగుటకొటకు నాలుగు వేదములలో మిక్కి-లి 'వ్రనీద్ధము లయిన నాల్లు మహా వాక్యముల యర్థమును నిరూపించం దలంచి ముందుగా శ్రీ విద్యారణ్యగురువర్యుండు అందరిని కరింపో శేయవలయు. నను మవాదయగలచారు. గనుక బుర్వేదము వఐితరే యారణ్యకమందున్న “ప్రజ్ఞానం క్ట యను మవావాక్యమానందలి “ప్రక్ఞాని శబ్ద మున కర్ధముం కెప్పుచున్నాండు:ాల శ్లో, టం యేనేతుతే శృణోతీదం జ్మిఫ్టుతి వ్యాకరోతి చ, స్వాద్యస్వాదూ విజానాతి తత్ప్రజ్ఞాన ముదీం8తమ్‌. క్త వార్థఖ్యానమ్‌ 'నళ్యా తీ భారతీతీర్థ విద్యారణ్యమునీశ్వ లౌ; మవావాక్యవి వేకస్య కుర్వే వ్యాఖ్యాం నమాసత?* వ్యా ముముటోర్గోడుసాధన బవ తెక్ళ త్వామగ తిసిద్ధయే ప్రనీద్ధానాం. చతు కాం మవావాక్యానాం ఆర్థం క్రమేణ నిరదావయకా పరమదయాళురాచార్య ఆచ తావవైశలేయారణ్యకగ తే “ప్రజ్ఞానం బసహ్హేతొ మవావాశ్యే ప్రజ్ఞానళబ్దస్యార్థ మాహాఎ-యేనేత తే ఇతి. యేన చతున్ద్వారా నిర్హ శాంత!కరణవృ త్త్యాపహితవై ఈ చ్యీన ఇదం దర్శనయోగ్యం రూపాదిక మితుతే పశ్యతి పురుమస్తథా శ్ఞ్రైక్రద్వారా నిర్గ తాంత$కరణవృత్తు ఫ్రపాధిశేన యేన శబ్దజాతం శృణోతి తణ్రైప భ్యణచ్వారా

మహాోవాళ్యవి వేక 'వ్రశరణము £7ధ్‌ నిగ్గ తాంతఈఃకరణవృత్తుళహి లేన యేన గంధజాతం జిభ్య్ర)తి; యేన వాగింద్రియా న్నిర్ల లేన వ్యాకరోతి శబ్దజాతం వ్యావారతి; యేన రస చేంద్రి, యద్వారా నిర్ణ తాంఈః కరణవృత్తుపాధికేన స్వాద్వస్వాదూ రసౌ విజానాతి; అను క్షసముచ్చయార్థళ్చళబ్దఃః తథాచోక్తాను న్రైస్సశ లేంద్రియైః అంఈకరణవృ త్తిభేదై శ్చోవలక్షీకం యవ్వైతన్యమ ప్రి ఠదేవాశ్ర, ప్రజ్ఞానమిత్యుచ్యత ఇత్యర్థః. అనేన యేన వా పళ్యతీత్యాచేః సర్వాణ్యే వై శాని ప్రక్ఞానన్య నామ ధేయానీత్యంతస్యా వాంతర వాక్యసందర్భస్యార్థః సంశ్నీప్య దర్శిత$* టీ. యేన = నీవై తన్యముచేఠ, ఇదం ఇ చూడందగిన రూపాదికమును; ఈక లేజ చూచుచున్నాండో, శృణోతి=ళబ్బములను వినుచున్నాండో,జిఘ)తి=గంధముల నాఘా) ణిందుచున్నాండో, చ్యాకరోతి చ జ అనేక శబ్దములతో వ్యవహరించుచున్నాండో, స్వాద్వస్వాదూ ఆ మధురరసములను తి క్తరసములను, విజానాతి= తెలిసిళొనుచున్నాండో కళ్‌ = ఆవై శర్యము, వ్రుక్గానం ణు ప్రక్థాన మని, ఊదీరికం అ చెప్పంబడుచున్నదిః తా, ప్రగముషుండు అంకఃకరణవృ త్తితోం గూడి నేశ్రేం ద్రి, య ద్వారా వెలుపటికి వ్యాపించిన యేవై తన్యముతో దర్శన యోగ్యమగు రూపమును జూచునో, శ్రవణయోగ్యములై న శబ్దముల జెవ్టలతో నాలకించునో, వాసనదూడందగిన సుగంధ దుర్షంధముల ముక్కుతో వాసనమాచునో, వాగింద్రి, యముతో సర్వశబ్దములను వ్యవహరించునో, నాలుకతో తీపి చేదు వగరు మొదలగు రుచుల నెజబుంగునో, అట్టి యంతణరణవృ త్తిద్యా రా సక లేం ద్రియద్వారా వెలుపటికి వాగ్ధవీంచిన నై తన్యము వ్రజ్షాన మనయబడు చున్నది, ఆపు “ప్రజ్ఞానం బ్గా” యను మహావాక్యమందలి ప్రక్థానళపైార్థమును ఫెన్స్‌ యివ్వుడు వాళ టౌర్ధమును 'ెల్చుచున్నాండు:ా న్లో, చతుర్తు ఖేంద్ర దేవేషు మనుహ్యాశ్వగవాదిషం, చైతన్య మేకం బృహ్లాతః ప్రజ్ఞానం ట్ర హా మయ్యపి లె వ్యా వ్‌వం ప్రుజ్ఞానశబ్బస్యార్థమభిధాయ వ్వాళబ్దస్యార్హమావాం-చకుర్ను భతి, ఉ్‌త్తమేమ 'జేవాదివు మధ్యమేషు మను ష్యేమ అధ మేము అశ్వగవాదిషు 'జీవాధారిమవు ఆకాకాదిభూ లేషు చ జగజ్జన్థాదిహేశుభూతం యచేకం చై తన్యమ స్త్రి తదృస్టైత్యర్థః అజీన చ*నీమ టి హైమఇంద్ర” ఇళ్యాదేః “ప్రళ్ఞా వ్రతిష్ట త్యంతస్యావాంతరవా క్యస్యార్థః సంక్షీష్య దర్శిత$ ఇ్థం పదార్థ మభిధాయ వాక్యార్థమావా---అత ఇతి,

ల్‌76 శ్రీ “చేదాంతవంచదళి, పంచమువ్రశరణము యతః నర్వశ్రావస్థితం (ప్రజ్ఞానం బ్రన్తాతో మయ్యసీ స్థికం ప్రజ్ఞానం చ హ్లైన ప్రుక్ఞాన ్వావిశేహాదిత్యర్థః

టీ చకు రు. ..మ-చతుర్లు ఖజ్మబృవాచేవునియం దును; ఇంద్ర, జే వేషుజఇంద్రాద్‌ 'జీవకలయందును, చునుష్య ఆ మనుమ్యులయందును, ఆశ్వ ఆ గుజ్రిములయందును సగచా దిషు ఆ గోవులు మొదలగుహానియందును గల, నీకం అ ఒక్కుటియగుు వై తన్యం = వై శన్యము: బృవాణబృవా మగును, అతః ఆ ఆకారణమువలన;, మయ్యవీ ఐ నాదేవా చుందును గల, ప్రుజ్థానం జా ప్రక్ఞానము; ఖా ణా బా మగును

తా, ఉత్తమజీవు లగు బ్ర ప్టోది దేవతలయందును, మధ్యమజీవు లగు మనుష్యులయందును, అధమజీవు లగు అశ్వగవాది జంతును లందును, ఆకాళాది భూతములందును స్‌ అద్వితీయవై తన్యము గలదో ఆవైతన్యనము బ్రహ మగును. ఇట్లు ముందుపదార్థమును సం తేవముగాం 'జెల్చి వాకాస్ట్రర్థమును 'శెల్చియున్నాండు. సర్యజీవులయందు సామాన్య మైయున్న తన్యము నాయందును వజ్లానస్వరూప మగు బ్‌ మె విలసీల్లుచున్న దని యెజుంగనగును,

ఆవ యజుశ్శాఖాంశర్ల కమగు బృహదారణ్యక శ్రుతిలోని “అవాం అ వ్థోచాస్మి” యను రెండవ వ క్యమునందలి అవాంశద్దార్థము నిందుం బెల్పుచున్నాండు:లా శ్ల, పరిపూర్ణ్మః పరాళ్తాఒన్మి న్టేహే విద్యాధి కారిణీ

బుద్ధేస్సామీతయా స్థిత్వా స్ఫురన్నహమితీర్య తే, తి

బృహదారణ, ౦ బహాసి హవా! శాప్‌ య అద ్యామాదే _యిరర్ల ర ్యళ్డేః వ్వభవతో సయ్‌స్తరము చ్చిన్న! పరమాళత్తా అస్తి న్థాయాకల్సితే జగతి విద్యాధికారిణి శమాదిసాధననంపన్న 'క్వేన విద్యా సంపాదనయోగ్యేఒస్మిక. శ్రవణాద్యనుష్ఞానవతి దేహే. మనుస్యూది శరీకే బుద్ధేర్చుద్ధ్యు పలక్షితస్య సూత్తశరీరస్య సాత్షీకయా౭. విశారిల్వేనావభాసక తయా స్థిత్వాఒవస్థాయన్ఫురక్‌ - ప్ర,ళ-ళమానో౭వామితీర్య తే. లకణయాహంపదేనో చ్యత ఇత్యర్థః

టి మివూర్మః = చేశకాలవస్తువులయం బెల్ల ళావుల నిండిన; పరమాళత్తా = పర మాత్మ గ్‌ అస్మిళ ణః ఈమాయాకల్పితమెన జగత్తునందును, విద్యాధికారిణి జ జ్ఞైనసంసా దనకుం దగిన మనుష్యాదిళశరీరమందును, బుగ్ధే న బుద్ధ్యువలక్షీత మగు కూత దేహము నకును, సాక్షీతయా స్థిత్వా = సొమ్షీయైయుండి? న్ఫురక్‌ ఆ ప్రకాళించుచు, అవామ్‌ తీర్యతే = ఆవామ్లను పదముచే వ్యవహరింపంబడు చున్నది,

మహావాక్యవివేక ప్రకరణము 1 చా, సక లజేశములయందును, సకలకాలములయందుస్తు నకల వస్తువులయందును అపరిచ్భిన్నమై (ఎడ తెజవీలేనిద్రై) యుండిన పర మార్త మూయచే కల్పితమైన వవంచమునందలి యెల్లశరీరములకు సావీయై యొస్పూదు నేను నే నని వ్యృవహరింపంబడుచున్నది. ఇదియే “అహమన్మి యను మవోవాక్యమునందలి అహంళక్టార్థ మని లెలిని కొనునది, అవ ఇంకను ట్రవ్వాళ బ్రార్థమును కెప్ప్తుచున్నాండు.ా= న్లో * స్వతఃవూర్ణ ః పరాళ్తా త్ర ట్ర హశస్టేన వర్షిత్క అన్మితై ఫ్టక్టువరామర్శ్న న్దేన ట్రవా భవామ్యహమ్‌. త్తీ వ్యా బ్రవాళష్షార్ధమావాాస్వత ఇతి, స్వతః చరివూర్జః న్వభావతో బేశకా లాద్యనవచ్చిన్నః ఫూర్వ్వోక్తః వరమాత్తా అత్రాస్మినహావా్మ్యే బ్రవ్మళభ్రేన బ్రప్తాత్య "జీన వర్షిఈ. లతీణయోక్త ఇత్యర్థ$ వతద్వాక్యగ 'తేనాస్మీ తిచదేన వదద్వయసామా నాధికరణ్యలభ్యం జీవబ్రవ్యాణోనై కం పరామృశ్యత ఇత్యావా-ఆస్కీతి,. ఫలిత మాహా. లేచేతి, టీ. స్వతః అ స్వాభొవికముగా, పూర్ణః = నిండియున్న; వరాత్తా ఆ పరమాత్మ, బిన్నాళజ్రేన = బవ మనుమాటచేత, వర్షితః = వెప్పంబడినది. అస్మీ తి = అస్మి యని విక్యవరామర్శః ఇ జీవబ్రవాములకు వీశత్వముయొక్క_ నిరూవణము చేయంబడుచున్న దనుటు లేనీ జ అహేతువుచేత) అవాం = బీరు అనంగా చిదాభానుం డనుట బ్రహ ట్రుహన్వరూషము, భవామ్‌జఅగుచున్నాను. తా. స్వాభావికముగా నపరిచ్భిన్నముగా నై నిచెస్స్పలుడిన వర మాత్మ స్వురూపమే యిచట బ్ర హాళబ్దము చేత లతణచే ఇచ్చంబడినది, అస్మి యనుపదముతో జీవేశ్వరుల కిద్దరికి నైక్యముగూడ నిరూవీంపంబడి నది, కాయిట్టి చేహేం (ద్రియాదివిలతుణమై అహంశబ్ద్బవాచ్య మైన నేనే బ్రహాము నని తాత్పర్యము. అవ. సామ వేదమందుం గల ఛాందోగ్యములో “తత్త్వమసి యను నొక మహా వాక్యము గలదు. ఆట్రి వాక్యమున కర్థమును నిరూవింపందలంచి యందలి తల్‌ అను దద మునకు లక్యూర్థమును ెల్పుచున్నాండునలాల న్లో ఏక మేవాద్వితీయం సన్నామరూపవివర్టితమ్‌, స్బ్యష్టేః ఫు రాధునాప్యస్ట ఆాదృ_క్ట్వ్వం తదితీర్య తే, త్‌

ల్తే/ర్రి శ్రీ చేదోంతపంచదశి పంచమవ్రకరణము వ్యా, ఇదానీం ఛాందోగ్య శ్రు,తిగతన్య శత్త్వమసీతి వాక్యస్యార్థ ప్రశాశనాయ తక్సదలక్యూర్థ మాహం---నీకమే వేతి. “సదేవ సో మ్యేదమగ్రఆసీబేక మేవాద్వితీయో మ్‌తి వాక్యేన సృృ్పేః పురా స్వగళాది భేదళూన్యం నామరూవరహితం యక్సద్వస్తు వ్రతిపాదిశను సి అస్య సద్వస్తునోష౬ధునాపీ న్యు _త్తరకాలే౭వి తాద్భృక్త్వం విచార దృష్ట్యా తథాత్వం తదితిపబే చేర్యతే లత్యుత ఇత్యర్థణ టీ. బృప్రేః = వప్రవంచముయొక్కుయుత్స త్హికి పురా = ముందు, నామరూవ విసర్టిం = నామము రూపము లేని, అద్వితీయం = తనకంటె 'వేజైన నటి యేరెండవ పదార్థము లేని, వీకమేన ఇ ఒక్కకేయయిన, సల్‌ =సద్వస్తువు చెచ్పంబడినదో, అన్య = ఈశసద్వస్తువునకు, ఆధునానీ = ఈస్బష్టిమెన తర్వాశకూడ, తాద్భ క్త రంజవిచారదృషిచే నట్టిస్వభావము, కదితి జ తల్‌ అను పదమువేశు ఈర్యతే జి లతణావృ త్తివేత వెన్పం బడుచున్నదిః లా, పఏసద్వస్తువు సృష్టికి వూర్వము ఛాందోగ్థమున కేవ సోమ్యేదమగ్ర ఆనీదేకమేవాద్వితీయం” అని సజాతీయభేదము విజూ తీయ భేదము, స్వగత భేదము అను త్రి విధ భేదమును లేక నామరూప ములును లేనిదిగా చెస్పంబడెనో, యట్టి సద్వస్తువు సృష్టి జరిగినత ర్వాత కూడ విచారించి చూడ నట్టి స్వభావము గలదిగానే 'తత్‌” అనెడి వదముచే లతుణావృ _త్తిచేత బోధింపంబడుచున్నది. ॥ అవ తల్‌ అనుదాని కర్థము ఇెప్సి “ఠ్వంి అనెడి పదమునకు లమ్యోర్థముకు నిరూపీించుచున్నాండు:ల =, గ్త్‌ జే కీ న్లో ం ర్త్‌కుల్లే హాంద్రి, శయానం వస్త పత్ర త్వంవదేరితమ్‌, ఏకతా (గ్రావ్యూలెఒనితి తధై క్యమనుభూయ తామ్‌, 6 వ్యా త్వంపదలక్యూర్థమావా----ఫ్రోతురితి. శ్రోరుః శ్రవణాద్యనుష్టైనేన వాక్యార్థ ప్రశిపన్తేన్షేహేంద్రియాతీశం జేహేంద్రియోపల &ీకస్థూలాదిళరీర తృయసాక్షితయా శద్విలతుణం వస్తు నద్వ స్త్వేప త్వంవదేరితం వాక్యగ లేన త్వమితి పదేన లక్షీత సీని న ళ్‌ మిత్యర్థః వీశద్వాక్యస్టేన అసీతి వజేన తత్త వం పదసామానాధికరణ్యలబ్ధం పదార్థద్వయొ క్యం శిమ్యం ప్రతి ప్రత్యాయ్యక ఇళ్యాహ--వీకలేతి. సిద్ధమర్థ మాహ---ర దైక్యమిత్సి తయోస్తత్త్వం వదార్థయోరై క్యం ప్రమాాసిద్ధ మేకత్వ మనుభూయతాం ముముత్సుఖి రిత్యర్థః. థి టీ, గ్రోరుః = (శ్రవణాదులకు వేసీ వాక్యార్థక్టానము గల) ముముత్తువునకు. జ్‌హీం ద్రియా తీశంజస్థూలసూ క్ష శారణముల'ెడి చేవాత్రయముకం ెనుబం చ్రియముల

ఆ వా మహావాక్యవివేక ప్రకరణము లం కంటెను, అగ్మీకం = విలక్షణమైన అనంగా వేజ్రెయున్న, వస్తుజవస్తువు(నద్వన్తు వనుట్సు త్వంవదేరితం = నీవు అ'ెడి యర్థముగల త్వంపదముచేత లక్షితమయ్యెను. అసీతి ఆ వితి వనెడి యర్థముగల అసీపదము వేత, వీకతా=నీకళ్వము; అనంగా ఒక్కటి యగుట, గ్రావ్యాలే= తెల్పయడుచున్నది. తటైక్యం - తత్‌ =ఆజీవేశ్వరుల కిర్వురకుకు, ఐక్యం ఇ వీకత్వము, అనం౫ా 'భేదములేకండుటు అనుభూయతాం = మోమేచ్భ్ళనలవారిచే నను భవిందంబడవలయును. తా, సద్దురువులయొద్ద శ్రావణాదులు చేసి మహావాశ్యార్థ జ్ఞానము కల్టియున్న _ మునుమువునకు దేహత్రయవిలవమణంబును సర్వేం ది యవిలతుణంబును అయిన సద్వస్తువే యీ మహావాక్యమున త్వంపదముచేత లతణావృ _త్తిచేతం చెల్పంబడినది, అసివదముచేత నైక్యము వెప్పయిడినది గనుక్క ఓఉమునుక్షులారా ! జీవేశ్వరుల స్వభావ మును జక్క_ంగాం బరికించి జీవ ట్ర పైశ్యనిశ్చయనుం గనుండు, అవ అధర్వణ వేదమందలి “అయమాత్తా బ్ర” అను మహావాక్యార్థ మిపుడు 'జెల్పంబడును:ా న్లో, స్వవ,కాశాపరోక్షత్వమయమి త్యు_క్రితో మఠమ్‌, అహంశారాదిదేహాంతా త్ప )త్యగాల్తేతి గీయతే, 7 స్యా శ్రువప్రా _పృస్యాధర్వణ వేదగతస్యాయమాత్తా బ్రహేతి వాక్యస్యార్థం ఇ్యాచికీర్దురాడావయమా ల్వేతి వదద్వయేన వివక్షీకమర్ధం క్ర, మేణ దర్శయతి...-స్వవ్ర,ళా శీర. ఆయమిళ్యు _క్రితోఒయమితి శళ్లేన స్వప్ర,కాశాపరోతుత్వం నస్వయంవ్ర,కాశేనా బరోతుత్వం మళమభిమకం, ఆదృష్తాదివన్ని త్యపరో తత్వం భుటాదివత్‌ దృళ్వత్వం చ వ్యావర్తయితుం విశేషణద్వయమితి చోద్ధవ్యం. జేవోదిమ్వస్యాత్మళబ్ద ప్రయోగదర్శనా దత్రాత్మ శజ్దేన శిం విసతీతమిత్యాకాంయొయామావా--అహంకాశేతి.. అవాంకార ఆదిర్యస్య ప్రాణ మన ఇంద్రియ దేవానసంఘాళస్య సోఒవాంకారాదిఃి తథా ేవాః అంతో, యస్యో కృసంఘాతస్య సబేవోంతః అవాంకారాదిశ్చాపౌ 'చేహాంతశ్చేతి తథా శస్తాళ్స్రత్యగథిస్టైనతయా సాతీతయా చాంతర ఆశ్షేతి గీయతే అస్మి న్వాక్య ఇత్యర్థః టీ. ఆయమితి = ఇది లేక పీడయు అనెడి యర్థము గల అయమ్లనుళబ్దము చేత, స్వప్ర,కాశాపరోతుత్వం = స్వయముగా ప్రకాళించుటచే నపరోత మగుట (పశ్యత మగుట). మఠం = ఇష్టమెను అవాంకారాది = అవాంకారము "'మొదలగాం గలదియు, _ చేవంతాల్‌ = చేహమంతముణాం గలదియు నగు సంఘాతముకం టె ప్రశ్యక్‌ ఐలోని

980 శ్రీ “వేడాంతపంచదళ, పంచనుప్రశరణను బ్చైనది, ఆర్షే తి=అత్మయని, గీయ రేజకఈవాళ్యమందు. వర్ణింపబడుచున్నదీం చ్రశ్యశాక్మ ఇచ్చంబడుచున్న దనుటం ళా, బుగ స్రిజొస్సామవేదములయందలి మహాోవాక్యార్థమును వివరించి యధర్వణ వేదశ్రు తియందలి “అయమాళ్తాబ్రహూ” అను నొలబ్లవ వాక్యములోని అయం, ఆత్త, బ్రహ అని మూండుపదములలోని “మొదటి. లెండు పదములచే (అయనూళత్తా అనువానినిి స్వయం ప్రశాశస్వరూపము కలిగి సర్వజనప్రత్యతు మయి నట్టియు బేహేం ద్రి యమనోహంళారాదులకకంబ వేజై నట్టియు సర్వాథార మైనట్టియు సర్వము నెలుంగునట్టదియునై న, వ,త్యగాత్మ చెవ్పంబడిన దని భావము, న్లో ఇ దృశ్యమానస్య సర్వస్య జగత _స్పత్వమిార్యతే, ట్ర పాశ బ్దేన తద గహ స్వ, కాధాత్త్మ రూవకమ్‌. 8 బతి 'శ్రీవిద్యారణ్యకృతా, వేదాంతపంచదశ్యాం మహావాశ్యార్థవి వేకః అణవాణనినేసకాననూ. వ్యా బ్రావాణాదిన్వపీ (టవాశబ్లన్య ప్రయోగదర్శనా '_తృద్వ్య్యాన రశనాయాశ్ర వీపషీకమర్థమాహా---దృళ్యమాన స్యేలి, దృశ్య ల్వేన మిథ్యాభూశస్య సర్వస్యాకాశాజే ర్లగళ ప్త త్వ్వమధిష్టానరయా తద్చాధావధిత్వేన చ 'పారమార్థికం సచ్చిదానందలకణం య దద్రూవమ స్లి తద్భ)న్యాశళ్లేనేర్య తే కథ్యక ఇక్యర్థః. వాళ్యార్థమానా--తదృ్రస్టూతి. యదుశ్రలతణం ట్రా స్వప్రకాశార్మ రూజం స్వరూషం యస్య తత్ళ్స ఏప్ర కాశాత్య ఈళూదకంన వ వేత్యర్థః ఇతి శ్రీ వరమవాంనపరి వ్రాజ క చార్యపర్య శ్రీ మద్భారతీతీర్థ విద్యారణ్య మునివర్యకింక లేణ శామకృష్ణాఖ్యవిమహో విరచితా మవోపాక్యవివేశ వ్యాఖ్యా సమాప్తాం టీ దృశ్యమానన్యజ(మిథ్యాభూతమయ్యుశు) కన్సట్టుచున్న, నర్వన్య=ఆకాళాది నర్వస్వరూవమెన, జగ త$జప్రవంచము యొక్క) తత్త వ్రాయ థార్ధర్వరూవము (ఆథిష్టైాన రూపము) బ్రవ్మాళళ్లేన ఇ బ్రవాదు'నెడి బదమువేకు ఈర్యే = ఇెప్పంబడుచున్నదిం తద్న్రవ = అవర్వువ్యముు స్వష్రకాళాత్మరూపం = స్వషప్రశాశ జ స్వయముగా

మహావాక్య వి వేక ప్రకరణము 20 |

ద్రశాళించెడి, అత్య ణా వప్రశ్యగాత్మ యు రూవకం ఇ నస్వరూదముగాలలది) (ప్రశ్యశా కృయే పర్మబ్బవ్యా మనుట.)

తా, విచారణచేసీనపుడు రజ్జుసర్పము పోల్కా మిథ్యాభూత మైన యాకాకాదిసర్వ ప్రపంచము పారమార్థిక మైన (రజ్జివువ లె యథార్థ మెన) బహమే కాని వేలు కాదు. ఆది తనకుం దానే ప్రృకాశించుచు (నేక లి యక. నందజకు నాత్మ యగును. అనంగా ప్రత్యగాత్మ యే బ్రహ మని భావము.

ఇది శ్రీ విద్భ్యారణ్యకృతం బగు చంచదళియందు మహావాక్యవి వేళ మను

వంచమంప్రకరణము.

ఓం శ్రీరన్త శ్రీ గణేశాయ నమః = న్‌ నీవ దాంతపంచదళశి జో పషష్ష ప్రకరణము వ్‌ అావాణాణాలననను స్తే లక్యనానాతనాలా చితదీపపకరణము న్‌. లో అవం త్రంథక ర్త యగు శ్రీ విద్యారణ్యస్వామి “పరమాత్మ ని అనువదమువేశ ఇష్ట దేవతను స్మరించుచు “ఆధ్యారో పాపవాదాభ్యాం నిమృ్ర్ర)పంచం ప్రవంచ్య తే”కను న్యాయముచొప్వున దృష్టాంతపూర్వకముగా ఆక్కయందు జగచారోవణముం జూపు చున్నాండు;లా న్లో, ఓమ్‌ యథా చిత్రపశే దృష్టమవస్థానాం చతుష్టయమ్‌, వరవూాత ని వివేయం తథావస్తాచతుషయమ్‌, శ క థి మ్‌ యన్య స్మరణమాశ్రే,ణ విఘ్నూ దూరం ప్రయాంతి హిః వంబదేఒవాం దంలివ క్త ౦తం వాంఛితార్థ ప్ర చాయకక్‌ం నత్వా శ్రీభరతీ తీర్ధవిద్యారణ్యమునీశ్వరా క్రియతే చిత్రదీపస్య వ్యాఖ్యా ఆాక్పర్యబోథధినీ. వ్యా చికి శస్య గ్రంథన్య నిన్ప్రత్యూవాపరివూరణాయ పరమార్మే సీతివదేనేప్త 'జేవతాతత్వానుసంధానలకణం మంగళమాచరన్నస్య గ్రుంథస్య వేదాంఠప్రకరణళత్యా _శ్తదీయెరేవ విమయాదిభి స్తద్వత్తాసిద్ధిం మనసి నిధాయా ధ్యారోపాపవాదాఖ్యాం నిమి చంచం ప్రవంచ్యక ఇతి న్యాయమనసృత్య పరమాత్మ న్యారోపితస్య జగతః స్థితిప్రకారం సదృష్టాంతం ప్రతిళానీ లే._య తి. చిత్రవటే యథా వత్యుమాణానాం అవస్థానాం చతుష్టయం దృష్టం శైవ పరమాత్యన్యపి వథ్యుమాణా మవస్థాచతుష్టయం క్రేయమితిం టి బి జూ జ థి ఈ జా

లు ా అ చీ త్ర, దీప వశరణను ల్త్ర్రత్ర టీ చిక్రవటే ఆ రంగులగుడ్డయందు; యథా = నీవిధముగాః అవస్థానాం = అవస్థలయొక్కం; చతుష్టయం = నాల్లు అనేసంఖ్య; దృవ్వం = చూడంబడునో, రథా ౨ ఆవిధమున జీ, వరమాత్మని ఆ పరమాత్మ యందు, అవస్థాచతుష్టయం అ నాల్గు అవస్థలు విస్ఞే యం ఇ తెలియందగునుం " తా, రలంగులబట్టయం 'దేవిధముగా నాలుగవస్థలు కనంబడునో యటులనే పరమాత్మయందును నాలుగవస్థలు కనణలడుచున్నవి, ఆవ. దృహ్రైంతదాన్షాంతికములయం దానాల్లవస్థలను జూపుచున్నాండు; న్‌ ఇ న్లో యథా ఛాతో ఘట్టితశ్చ లాంఛితో రంజితః వటః, న వి చిదంతర్యామిసూ శ్రాత్తా విరాడాళ్ళా తఖేర్యతే, లి వ్యా కిం తదిత్యాకాంతమొయాం దృష్టైంతదార్హూంతిక యో తుభయోరప్యవస్థా ళా చతుష్త్రయం క్ర మేణోద్దిళలి..--య భేతి. ఛాతో, భుట్టితో, లాంఛితో, రంజిత ఇ ల్యేవం ప్రకారాశ్చత స్రోఒవస్థా యథా చిత్రవటే ఊపలభ్యం లే; తథా పరమాత్మ న్యపీ చిట్‌, ఆంతర్యామో, సూత్రాత్తాః విరాట్‌, 'చేశ్యవస్థా చతుష్టయం బోద్ధవ్యమిత్యర్థః టీ. యథా = నీవ్రకారము; పట ఆ వస్త్రము ధాతః ఆ భఛాత మనియు, భుట్టితః = భుట్టిత మనియు, లాంఛితఃి = లాంఛిత మనియు, రంజితః=రంజిత మనియు (వెష్పండునో) తథా = అదేవ్రశారము (పరమాత్మయును); చిదంతర్యామిసూ త్రాతా విరాడా ఛ్రేత అ చిత్తు, అంఠర్యామి? సూశ్రాత్మ విరాట్స్వరూపము అని, ఈర్య తే న్‌ వెచ్పంబడుచున్నది. ళా, వస్త్రము ౧. భారము, ౨. ఘస్టితము, 3, లాంఛితము, ఈ, రంజితము, అని నాల్లవస్థలం బొందినట్లు ఆత్మయును ౧. చిత్తు, ౨. అంత అ ఆ "ర్యామి, కె సూశ్రాత్మ ౩, ఈ విరా ట్టని నాబ్దవస్థలు గలిగి శాస్త్రమందుం అవ దృష్టాంతమందు చూపించిన యవస్థలను దాక్టాంతికమునం జూపు శ్లో. స్వతశ్శుభోఒత్ర, భాతిస్స్యాద్ధ ట్రిలోఒన్నవి లేపనాత్‌. ॥ మహ్యికారై క్లాంఛితస్స్యా చ్ర ౦జితో వర్మవూరణాత్‌. శ 8 చాం దృష్టాంశస్థితానా మవస్థానాం స్వరూజం శ్రమేణ వ్యు శ్పౌాదయతి. న్వతఖతిం అత్ర అస్వవస్థాను మభ్యే స్వతో ద్ర వ్యాంతరసంబంధం వినా శుభో) శాత

ర్త్‌్రత్త శ్రీ, వేదాంతపంచదళ్సి షస్థ్యవ్రకరణను ఇశత్యుచ్య లే. అేనలిప్తోభుట్టికః మషీమమయొరాకానై, ర్యుకో లాంఛితః యథాయోగ్యం వర్షైః పూరితో రంజికః స్యాళ్‌. టీ అత్ర = ఈదృష్రాంతమందు; స్వతః ఇ వీపదార్థనంబంధము లేక స్వాభావిక మంగా, కుభ,ః ఆ లెల్లనిదైన వనము; భాఠః = ఛౌాత (గుంజిన) వస్త్రము, స్యాత్‌ జ ఆగును. అన్యవిలేబనాత్‌. = ఇంకొకవదార్లముతోం బూయంబడుటవలన, భట్రికః అ ఘట్రితవస్త్రమగుకు. మహ్యాకాై8 = మనీతో నిండినయాకారములవేతు లాంఛితః = లాంఛితవస్త్ర మగును. వర్మ ఫూరణాల్‌ = వర్ష ఇ రంగులను, ఫపూరణాత్‌ = ఆద్దుటవలన రంజిత = రంజితవన్హృమగును. తా, మతి 'యేమితరవదార్థము చేరక స్వాభావికస్థితిలో నున్నబట్టను ళు '్రవస్త్రం బనియు, గంజి మొందలగువానిం జేర్చినప్పుడు ఘట్టితవస్త్రం బనియును, మసీ మొదలగు నాకారముల నద్లినప్పుడు లాంఛితవన్త్రం బనియు, ఎచ్చట నేరంగును వేయమవలయునో యా “'యారంగులు ఫూ్వూర్చిగా నద్దినప్పుడు రంజితవస్త్రం బనియు వాడం బడును, అవ. వైళ్లోకమునం జెస్పంబడిన నాల్లవస్థలళు చార్షాంతికమందు సరిపుచ్చు చున్నాండు- యా న్లో, స్వతశ్చిదంతర్యామి తు మాయావీ సూత్షసృష్టితు, అ ఖా కా “శల! సూశ్రాళ్ళా స్థూలసృ ్రైవ విరా డిత్యుచ్యతే వరః, త్త వ్యా- దార్హాంతిశే శా వ్యు త్పౌాదయతి...._న్వత ఇతి. వరః పరమాత్తా మాయా లు త త త్కార్యరహిళళ్ళ్చిదిత్యుచ్య లే, మాయాయో గాదంతర్యామా. అపం చీకృతభూతసమప్పీ నూత్త్మళరీరయోగా త్భూశ్రాళ్తా. వం చీకృతభూత కార్యసమ ప్రిస్టూలళరీరో పాధియోగా ద్విరాడితి. టీ. వరః జ పరమాత్మ గ స్వతః అఆ మాయార త్కార్యసంబంధము లేనిస్వాభావిక స్థితిలో, చిత్‌ = చిశ్తనంబడును మాయావీ ఇ మాయతోంగూడినపుడు, అంతర్యామాజ అంతర్యామి యనయడును. నూత్తస్ఫృషితః = వంచీకరణము వేయంబడని పంచభూత శార్యసమప్రిస్వరూపషమయిన సూత్త్‌ళరీరసంబంధము కల్లినపుడు, సూ శాశా = హిరణ్య గర్భుం డనంబడును స్థూలస్ఫృమ్యెన ఇ వంచీకరణము చేయంబడినవంచభూత కార్య నము ్రిర్ధూలళరీరసంబంధము చేతే విరాట్‌ = విరాట్టు ఇతి ఇ ఆనియును, కథ్యలే ఇ ఇపచ్చంబడుచున్నదిం

చిత్రదీపప్రకరణము 285 తా, మాయయు తత్కార్యసంబంధనును లేని పరమాత్మను చిత్తు అందుకు. వమూయాసంబంధము కల్లియున్న ఆత్మ ను అంతర్యామి యందురు. పంచీకరణము చేయయిడని పంచభూతముల కార్యమైన సమష్టి సూత్ష్యశరీరోపాధి గల పరమాత్మను సూ,శ్రాత్మ "లేక హిరణ్య గర్భుం డందుకు, వంచీకరణనము చేయయండకిన సఫంచభూత కార్య ములయొక్క_ సమష్టి స్థూలళరీరోపాధి గల పరమాత్మను విరాట్టను చున్నారు, అవ. పరమాత్మను చి (శ్రపటముతోం బోల్ఫితివి గనుక బరమాత్మయందుం గల చిత్రము లెన్వి! అను ళంకకు సమాధాన మిచ్చుచున్నాందుః_ శ్లో *టబ్ర పోద్యాః _ప్రంబపర్యం తాః ప్రాశీనోఒ్యత్ర జడా ఆవీ, ఉ_త్తమాధమభావేన వర్తంతే పటచి త్రవత్‌ . త్‌ వ్యా- నను బరమాత్మన॥ చిత్రవటస్థాసీయ ల్వే తద్యాశ్శితాని చిశ్రాణి వక్త వ్యానీత్యత అవాంాబవాచ్యా ఇతి. అత్ర వరమాత్మ న్విఉ త్తమాధమభఖా'వేన పర్తమానం వాది స్తంబపర్యంతం చేతనావేతనాత్మ కం _గిరినద్యాదిజడజాతం చ చిత్తస్థానీయ మిత్యర్థః టీ అత్ర = ఈవరమాత్యయందు; బృవ్యాద్యా। ఇ బృవమొదలుకొని, _స్తంబ బర్యం తాఃజగడ్డిపోంచవజకుం గల పాణినః ఇ జీవులును, జడా అపి ఇ ఆచేశనములైన ఇెట్టు గుట్టలు మున్నృగువస్తువులం, ఉఊత్హ్సమాధమఖావేన = ఊ త్తమస్సితితోడను సీచస్థితి తోడను) పటచ్చిత్రవత్‌ ఇవ స్త్రమునందలి చిత్తరువువలె వర్హంతే = ప్రవ ర్రించుచున్నవిం తా, ఉ _త్తమస్థితిలోని జీవులు, బ్రహ్లాదిదేనతాగణనము, దాని తరువాత మనుష్యులు, అటుతరువాత పళశుపయ్యోూదివర్షము, ఇ ట్లొక దానికన్న నొకటి యుత్తమాధమభావములో నున్నవి. నదీపర్వతా దికమైన యచేతనవర్షము తక్కువస్థితిలో నున్నది. ఇట్లు తమాధమ భావమున నున్న చేశనాచేతనము నట్టియు బవ్లా మొదలు గడ్డి పోంచవజుకు నుండు జీవరాశి యంతయు రంగుబట్టయందు గల చిత్త రువువలె నున్నది. ఆవ బృహ్మ మొదలగువారిని కొందటీని మాత్రము చేకను లనుటకు కారణము వెష్పం బూని దృష్రైాంతమును జెవ్వచున్నాండు:జా న్లో శ చిత్రార్పితమనుష్యూణాం వ స్రాభౌసాః పృథక్స తక్‌: చిశ్రాథారేణ వన్తేణ సదృళా ఇవ కల్ఫితాః 4

236 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, పషష్ట్యప్రకరణము వ్యా. బ్రవోదిజగతక్చేతన స్థానీయన్వే శారణం వక్తుం దృష్టాంతమావహాా చిశ్రేతి. యథా చిశ్రే లిఖతానాం మకుస్యూదిశరీరాణా మేన నానావర్ణోపేతా వస్త్రవిశేసూ లిఖ్యంలే 'తే చ శీతాద్యనివారక త్వా ద్వస్తాభాసా నీవ టీ. చిత్రార్పితమనుమ్యోణాం అచిత్తరువులో. వ్రాయంబడిన మనుష్యులకు, పృథ కృథక్‌ ఇ చ, క్యేకప్ర, ల్యేకముగాః చిత్రాధానేణ ఇ చిత్తరువున కాధారమైన, వసన్త్రేణ ఆ బట్టతోడు నద్భశా ఇవ ఆ సమానము లైనవానివలె, వస్త్రాభాసాః ఆ అభాన వస్త్రములు (అనలా వస్త్రములవ లెం గన్సడును గాని వ త్త ములు కావనుటు, కల్పి తొ8= చిత్రకారవనిచే లిఖించంబడుచున్నవి. - తా, చిత్తరువ్రులలోని మనుష్యులకు ఆయావ స్ప్రములు కట్టంబడి నట్లు వ్రాయుదురు. వానికి రంగులు వేలు వేలుగా నుండును. అవి యన్నియు ఆసలు బట్లవై న నద్దకము చేయయిడినవే కదా ! ఆవస్త్రములు | అజ ది '3 భో నీ చలిని పోంగొట్టజాలక పోయినను వస్తములవ లె మాత్రను గన్నట్టు చమన్నవి, అవ. దృష్టైంతమందలియ౨ళముకు చార్షాంతికమందు నరిపుచ్చుచున్నాండు: == ఆ శ్లో, పృథక్చ ఎతఫిదాభాసాశైై. ఎతన్యాధ్య _స్పదేహినాం, కల్యంతే జీవనామాశో బవుుధా సంసరం త్యమిా, 7 వ్యా, దొర్జాంతికమావా---పృఫగితి, నీవం వరమాత్మ న్యారోవిళానాం జీవా లు దీనాం శరీరాణా మేవ జీవనామానళ్చిదాభాసా! ప్రత్యేకం కల్ప్యంతే., న పర్వతాదీ నాం, తేషాం రక్కల్సనే కారణమావా--బహాుేతి. అమో జీవా? జేవతిర్యజ్య ను హ్యోది శరీరస్రాప్త్యా- బహుధా సంసరంతి న పరమాత్తా. తన్య నిర్వికార త్వాదిత్యళి ప్రాయః. టీ, వైకన్యాధ్య స్తదేహినాం - వైకన్య = వైతన్యమందుు ఆధ్యస్త = ఆరో వింపంబడిను జేహినాం ఇ జీవులకు చిదాభాసాః ఆ చిదాభొను లన్వి పృథక్పృథక్‌ = ప్ర ల్యేశప్ర ల్యేకముగా కల్చ్యంతే ౨ కల్పనలు చేయంబడుచున్నవి; అమా జీవనా మాన॥$=కజీవు లనీ వెచ్పయలడుమనుమ్య పశుపమ్యూదులు, బహు ధాక వెక్కుళంగుల, సంస రంతిజసంసారమునం బడుచున్నవి అనంగా జననమరణములం బొందుచున్నపిః తా. వశ్త్రమునందలి చబొమలకు నేర్పజచిన ఆచొమృవస్త్రముల శీ క వలి వైతన్యమం దారోపితులైన జీవులకీ చిదాభాసు లను నావముము వ్రల్యేశముగా పెట్టలబడుచున్నది,. నదీపర్గతాదులకు లేము. అనేక

చిత్రదీషవ,కరణము లర విధము లగు జననమరణములనిట్టి చిదాభాను లనయిడుజీవు లే పొందుటం జేసి యట్లు చెప్పుచున్నారు. అనంగా పరమాత్మ వవికారములు "లేని చొండు గాన చిదాభాసు లనలుడు జీవులయందలి జననాది వికారములు ఆకూటస్థనిర్వి కార వై తన్యము నెంతమా త్ర మంట వని యొలుంగ నను, అవ లోకములో: గొందఆజు వాదులు ఆత్మ శీ చంసార మనుచుండుట *ీమి కారణమని యడిగినచో నందు కజ్తానమే కారణ మని దృష్టైాంకపూర్వకమున నమాధా నము వెప్వచున్నాండు:.- న న్లో వ స్త్రాభాసస్టితా న్వన్షాణ యద్వదాథారవస్త,గాళ, వదం త్యజ్ఞా " స్తథా జీవసంసారం చిద్దతం విదుః, 8 వ్యా, నను సర్వే వాదినో లౌకికా శ్చాత్మనవీవ సంసారఇతి వదంతి. కృత్త కిం కారణ మిత్యాళంక్య అక్ఞానమేవ కారణమితి నదృషాంతమావా--వ స్రైభౌనేతి. టి అజ్ఞాః = మూఢధులు, యద్వత్‌ = నీవ్రకారము, వస్త్రాభానస్థితాక్‌ - జు అభొానవన్త్రములం దుండునటి, వర్హాళ్‌- ఆ రంగులను ఆధారవస్త్రగాక్‌ ఆచి త్తరువున శాధార మగు వస్తమందున్న వానిని గా వదంతి=వెస్వుచున్నా రో, రథా=అప్రశారమే? జీవసంసారం = జీవులసంసారమును అనలా జననమరణాదిరూవ మగస్థితిన్సి చిద్దతం = వై శన్యమం దున్న దానినిగా, విదుః! ఇ అనుకొనుచున్నారు, తా, చలి మొదలగువానిం బోంగొట్టమిచే వసములు. గాక వస్తృములవలెం గన్పడును గనుక చిత్రగతమనుష్యాదిశరీరములకుం గట్టియుండుబట్టలను వస్త్రాభాసము లనందగును, అట్టియాభాసవస్త్రముల కుండురంగులు ఆబొమ్మ "లేవస్ర్రమందు చి త్రి ౦పంబడెనో, అట్టియాథార ముగా నున్నవ స్తమం దున్నట్లు తలచెడివారు అందలి నిజమునెలుంగని వారు గాన్క అెలియనివా రనంబడుదురు. అట్లు లెలియనివారు దృష్టాం తమున పొౌరయడి వేలుగా నభ్మిప్రాయపడినట్లు జీవునిసంసారమును జనన మరణాదులను శవ తన్యమం _దున్నట్లు పొరపడుచున్నారు. వస్తు స్వభావమునుబట్టి మొదట చిత్రాథారవన్త్రమందు వర్షములు "లేనియ ట్లాత్ణయందును 'నేవిశారనులు లే వనుట, అవ. చిత్తరువులో వ్రాయంబడిన పర్వతములు నదులం మొదలగువానికి నన్త కల్పన 'లేకపోవుటకు దృషాంతమూలకముగాం జెప్పుచున్నాండు:. న్లో చిత్ర స్థపర్వతాదీనాం వస్త్రాభాసో న దృశ్యతే, నృష్టిస్థమృ _త్తీకాదీనాం చిడాభాస్నస్థథా న హి, ర

న! శ్రీ వేదాంతపంచదశి, మష్ట్రవ్రకరణము ఇ్యా, గిరినద్యాదీనాం తు చిదాఖాసకల్పనాభావం దృష్టైంతపురస్సరమాహా- చిత్ర స్టేతి. వ్రయోజనాభావాదితి భావ! టీ. చిత్రస్థపర్వతాదీనాం ౨ చిత్తకువులో లికంచంబడజిన పర్వతముల 'మొదలగు వానికి వస్తాభాసః = అభాసవస్త్రశల్పన, (యథా = నీవిధముగా), న దృళ్యలే = చూడంబడదో, శథా=అవిధంబున నే, సృష్మిస్థమృ ల్తికాదీనాంజనృషియం దుండుభూమి 'మొదలగువానికి, చిదాభాసఃణచిదాభాసకల్పన (జీవకల్పన యనుట) న హిజలేదు. ఆతా, చ్విత్తమవున లిఖంపంబడినపర్తతములు నదులు మున్నగు వానికి వస్త్రము లున్నట్లు లిఖించుట లేనట్లు సృష్టిలోనిభూమి మొద లగువ స్తుఫులకు చిదాభాసులనెడి వ్యవహారము "లేదు. ' చిదాఖఫాసు లనంగా చిత్న్స్రతిబింబములు, వై తన్యవ్యవహార మనుట, అవు ఇటుల*ే ఆక, యం చారోపింవంబడిన సంసారము క్షానముచేక నివరించు నని చెప్పం బూని యాసుసారమునకు కారణమెన అవిద్యయొక్క_ స్వరూపము చెప్పు చున్నాండు:ాా శ్లో, సంసారః పరమాక్థోఒయం సంలగ్నస్సా త్మవ స్తుని, ఇతి భ్రాంతిరవిద్యా స్వా ద్విద్యమైషా నివ_ర్ధ తే, 10 వ్యా వీవమాత్క న్యారోపికన్య సంసారస్య క్టైననివ _ర్యత్వసిద్ధయే తన్ఫూల భూతా మవిద్యామావా-.-సంసార ఇతి. టీ. ఆత్మవస్తుని = పరమాత్మయందు;, ఆయం. సంసారః = ఈనంసారము, పార మార్థికఃి గా యథార్థమైన ట్రై ) నంలగ్న$ అ సంబంధించియున్నది. ఇతి భాాంతిః ణ అను పొరపాటు, అవిద్యా = అవిద్య, స్యాత్‌ = అగుకు, వీషోజఈయవిద్యం వీద్యయా ఆ క్థానముచేత, నివ ర్తలే ఆ ఫోను. శా. ఈసంసారము అఆనలగా జననాదిజీవ ధర్మము ఆత్మ యందు చేరక కలదీ యనుళొనుట పొరపాటు, దీశినే అనిద్ధ్భు యందుకు, ఆది జ్ఞానముచేత నివ_ర్టించును. ఆవ. విద్య యన నేమి! అవిద్య యొట్లు లఫించును! అని యాశంకించుకొని విద్యాస్వరూవమును, అట్టివిద్య లభించుట కుపాయముశు బెల్పుచున్నాండు:- ల్లో , ఆత్తాభాసస్య జీవసస్థ సంసారో నాత్మ వస్తున, ఇతి బోథో భవేద్విద్యా లభ్యలేఒసౌ విచారణాత్‌ , శై

చిత్ర దీప 'వ్రశరణము లం వ్యా శీయం విద్యా తల్లాభోపాయళ్చ క ఇళ్యాకాంకూయాం విద్యాన్వరూపం తల్గాభోపాయం చ దర్శయతి.----ఆత్థాభాసస్యేతి, చిదాభాన స్యేత్యర్థః టీ, ఆకత్తాభాసన్య = చిదాభానుండైన) జీవన్య ఆ జీవునకు, సంసారః అ సంసా రముగలదు. ఆత్మ వస్తునః = వరమాత్మ కు న జ నంసారము లేదు. ఇతి బోధ = అజెడీ క్షనము, విద్యా = విద్య; భవేత్‌ = ఆగను, అసౌ = ఇట్టివిద్యం విచారణాత్‌ ఆపి శీలనమువలన; లభ్య లే ఇ లభించును, ళా. జీవునకే సంసారము గాని ఆక్మ ెంకమాశ్రమును సంసా రము లేదు. ఇట్టివిజ్ఞానమే బోధ యనంబడును. ఈబోధ చక్కలూా _ శా 'స్తయు_క్ష్యనుభవములవలనం బరిశీలించినంగాని గలుగదు, ఇదియే దీని కుపాయము, ఆవ, విచారమునల్ల విద్య లభించు నంటివి, జేనివిచారమువేత లభించునో "తెల్పు మన్న ట్లాశంకించి చెప్పుచున్నాడు: న్లో, సదా విచారయేత్తస్తాశ్‌ జగజ్జీవపరాత న ఆమో జ -శి జీవభావజగచ్భావబా ధే స్వాక్థివ శిష్య లే, కె వ్యా విచారాల్ల భ్యలే విచ్యేత్యు శృం, కస్య విచారాల్స భ్యలే విజ్యే త్యాశంశ్యా వాజానచేతి. నను వరాళ్తా విచార్యతాం మోమోవస్థాయాం. ఫలరూ పేణావస్థావాబ్డీవ జగతో! రరిచారః కో్యోవయుజ్యత ఇత్యాళంక్య తయోరపవాదేన వరమాత్తావ శేమేణ ఉఊపయుజ్యత ఇత్యావా.-బీవా వేతి టీ, శస్తాల్‌ ఇ ఆహేళువువలన, జగజ్జీవపరాత్తన! = ౧ జగత్తును, ౨. జీవుని, 9. వ్రశ్యగాక్మను, నదా = ఎల్ల వ్రదుగు, విచారయేత్‌ =పరిశీలింపవలెను. జీవభావజ చ్భావబాణ్ణే జ జీవభావమునకును జగచ్భావమునకును బాధ గలిగినపుడు (విచారించిన మింద ెండు భావములు సరి గా వని ెలిసికొన్నప్వు డశుట). స్వాశ్హెవ జ తనవాస్తవ రూపమెనపరమాతృయే? శిమ్యలే = శీషించుచున్నది (నిలుచు ననుట), తా. ముముకు వగువాం డెల్సప్పుడు జగ _త్తన నేమి? జీవుం డన నేమి? పరమాత్మ యన "నేమి? అని విమర్శించినచో నామొదటి "రెండును. కల్పితములుగ తేలును, చివర కాత్మ యొక్కటియే మిగు లును. మోమోనస్థయందు ఫలరూపమై "శేసించును. కాంబట్టి ఆత్మవిచా రము 'చేయనగును, జగద్విచారము జీవవిచారము చేయ నేల .యయనెద 'వేమో. ఆ రెండింటికిని కల్పితస్వరాూపము లని నిశ్చయించినగచా అకల్సి వేదాంత 19

200 శ్రీ వేదాంతపంచదళ్కి పుష్ట వ్రకరణము తమును పారమార్థికమునై. ఆత్మస్వరూపను మిగులుట అని - యెటుంగ వలెను, అవ. నీచారణ చేసీ జగత్తును జీవుని బాధించ మంటివి. ఈ '30డు పోయిన తరువాత సర్వవ్యవవోరము లోపించు నందువా? చా ధళజ్హార్థమును గమనించుము అని వెప్రుచున్నాందు:లా న్లో నా వతీతి _స్తయో శ్చాధః కింతు మిథ్యాత్వనిశ్చయః, నోచే త్పుషు _వీమూ ర్భాదా ముచ్యే తాయత్నతో జనః, శేప్ర వ్యా, నను విచారేణ జీపథావజనద్భావబా భే స్వాత్తేవ శిష్యత ఇత్యుక్తం. విచా శేణ జీవజగతో శ్చాభే తదప్రతీళ్యా వ్యవహారలోవః 'ప్రనల్యే లేళ్యాశంక్య బాధళశబ్రస్య వివక్షీతమర్థం విపవశ్నే దండం చాహ--నాప్రతీతిరితి, నుమ _వ్రీమూర్భాదౌ స్వత వీవ మ్వైళప్రతీత్యభావా క శ్వ్వజ్ఞానం నినాపవ్‌ ముక్తి? స్యాదిత్యర్థః టీ. తయో౭=ఆజీవజగత్తులకు బాధ! = బాధ యనంగ అవ్రతీతిః = కనబడ కుండుట నజ కాదు, కిం తు = మజేమియనణలగా, మిథ్యాత్వనిశ్చయఃజ=మిథ్యాభూత మైన దనెడి నిశ్చయము (నక్యను గా దనెడి నిశ్చయ మనుట్ర నోచేజ్‌ ఇ అటుల గానిచోో జన! = జనము, ఆయత్నశఈః = జ్ఞానయత్నము లేకయే సుమ వ్రీమూర్భాదె= గాఢనిద్రయందుకు మూర్భాద్యవస్థలందును మువ్యేక ఇ సంసారబంధమునుండి విడునం బడవలయును, తా, బాధ యన్న జీవ్రలును జగత్తును కనయిడమి గాదు, జీవజగ త్తులు ెండు సత్యములు శావనునిశ్చయము. కనంబడమి యనినచో నిధ్రావస్థయందును మూ ర్భాద్యవస్థలయందును స్ఫురింపనంతమా, త్ర మున న్వుక్సి వచ్చినదా? లేదు కనుక జీవజగద్రూవబాధ యనంగా చ్వైతము మిథ్య యనెడి దృఢనిక్చయ మే యగునుగాని స్ఫురింపక పోవుట కాదు. అందుచేత జ్ఞానికి వ్గవహారలోపము లే దని "తెలియ వలెను, న్లో, పరమాళావ శేపోఒవి తత్సత్యత్వ వినిశ్చయః న జగద్విస్టృతి ర్నో వే జ్జీవన్తు క్రి ర్న సంభవేత్‌ కేశ వ్య్యా స్వాత్షేవ శిమ్యత ఇళ్య నేనాపి వరమాత్మనః నక్యత్వజ్ఞాన మేవ వివత్యు రే. నతదతిరి కృజగద్విస్టృతి? జీవక్ము క్యఖావప్రనంళాదిత్యావా....వరమా శ్రేతి.

చిత్ర, దీసవ్రశరణము లక్ష టీ. వరమాత్తావశేపోఒ.విఐపరమాత్య యొక్కం కేషించుట యనంగాః తక్సత్యక్వ నిశ్చయః నా అపరమాత్మ సత్యమైన దగుట యక నిశ్చయము (అగును, జగద్వి న్యృతిః ఇ జగత్తుకు మజచుటు నజకాదు. నోచేత్‌ ఇ అట్లు గానిచో, జీవన్సు కీః ఆ జీవించినకాలమున ముక్తి గల్లుటు న నంభవేత్‌ ఇ సంభవించనేరదుం తా, పరమాత్మ 'కేషించు నని వెస్తుటటవలన ఆ పరమాత్మ సక్య మనెడి జ్జానమే యగునుగాని జగత్తును మజచియుండుట కాదు. ఇట్లు 'కానియెడల జీవన్తు క్రి సంభవింపదు, జీవించియుండియే సంసారబంధము నుండి విడువయిడుట జీవన్తుక్రి యని చెప్పలడును. అవ, విచారణ మయెంతవజకు చేయవలె ననుదొని కపధి చెస్పుచున్నాండు:ల=ా న్లో - వరోవమూ చాపరో మేతి విద్యా ద్వేధా విచారజాొ, త్మశ్రాపరోతువిద్యాప్తా విచారోఒయం సమాప్య తే, కర్‌ వ్యా* సదా విచారయేదిత్యుక్ష్యా 'జేవాపాశపర్యంతం విచారప్రనక్షా నత్యాం శస్యావథిమావా--పరో మేతి. టీ. విచారజా = విచారణచేయం?గాం గలిగిన, విద్యాజుజ్ఞానము, వరోశతా వావ రోశేతి = వరోతు మనియు నవరోతు మనియు, జ్వేధాజలెందువిధములంగా నున్నపి తత్ర, = ఆకండింటిలో, అవరోతువిద్యా్తా ఆ అవరోమజ్ఞానము. గలిగౌనేని అయం విచారః ఇ ఈవిచారణ, సమాప్యలే అ ఫూర్తియగుశుం శా, విచారణ వేయంగా లెండువిధములుగా జ్ఞానము గలుగు భున్నది. 1. పరోతుజ్ఞానము, 2. అపరోతజ్ఞానము. పరోతు మనంగా 'నేలోశాంతరముననో యేదేశాంతరముననో పరమాత్మ యున్న దను కొనుట, అపరోత్షజ్ఞాన మనంగా పరమాత్మ వ్రశ్యగభిన్న మైన దనెడి జ్ఞానము, ఇట్టియపరోతజ్ఞానము దృఢ మగువజకు విచారణచేయ వలయు నని యవధి అెల్బంబడినది, -అము ఆ ద్వివిధములయిన పరో మౌవరో తుజ్ఞానములస్వరూపము "తెల్పంబడు చున్నదె;జాా శ్లో, అస్తి బ్రహేతి చేద్వేద పరోతజ్ఞాన మేవ తత్‌, అహం బ్ర,హేతి చేద్వేద సామోత్కార స్ప ఉచ్యతే, 16 వ్యా విచారజన్యావిత్యపరో త త్వాపరో తత్వ భేచేన జ్వేభేత్యుక్లం. తయో ధుభయోః స్వరూపం శ్ర్రమేణ దర్శయతి--ఆ స్తీ అ

లై శ్రీ వేదాంతపంచదశి, షస్థప్రకరణము టీ. బ్రవ్గా = పర్యబృవృాము, అన్లీతి = ఉన్న దని, "వేదచేత్‌ =ఎసామాన్యముగా తెలినికొనినచో, తల్‌ జ అది పరోతజ్ఞాన మేవ జ పరోతుజ్ఞానమే యగుచున్నదిం అహం = "నేను బ్రాహ్హేతి ౨ బృహృమని, 'సదచేత్‌ ఎ తెలిసికొన్నచో, సః ఇ ఆబోధ సామౌోళ్కారః = అపరోత్షజ్ఞానముగా ఉచ్యతే ఇ వెప్పంబడుచున్నది* తా, గురువులకడ త్ర వణము సల్పునెడ వారు మహావాక్యార్థ బోధ చేయుదురు. అప్పుడే యధికారికి బ్రహ్మ మనునది యున్న దనెడి జ్ఞాన మేర్చడును. అది పరోతుజ్ఞాన మగుచున్నది. తరువాత మతి కొంత మననాదులు బాగుగా చేయను చేయను అబ్రహాము నేనే యనెడి బ్రహమునకును తనకు న భేదజ్ఞాన మేర్చడుచున్నది. ఇది యప రోత్షజ్ఞాన మనయంుడుచున్నది. అవ, అవరోతజ్ఞానమున కసాధారణకారణ మైన అత్కత _త్వ్వవివేచనమును వెవుచున్నాండు; = న్లో, తత్సాషాత్కారసిద్ధ్యర్థమాత్మ తత్వం వివిచ్యతే, యేనాయం సర్వసంసారా త్సద్య ఏవ విముచ్యతే, 17 వ్యాః నవంవిధాత్మ సామె త్కారాసాధారణ కారణమాత్మ త _త్వ్వవి వేచనం ప్రతి జానీ లే...తళ్సామైత్కాాశేతి. యేన సామెళ్కానేణ పుమాక్‌ సద్య వ్‌వ విముచ్య రే. త త్భామా త్కారసిద్ధ్యర్థమితి ఫూ ర్వేణాన్వయః* టీ. యేన = ఏయపవరోతసాకు త్కారముచేతు ఆయం = ఈవిచారణవేయు పురుషుండు; నర్వసంసారాల్‌ ఇ సమస్తమెన సంసారబంధముకుండి, సద్యనీవ = సామాళ్కారము గలిగినత్సకామునచే, విముచ్యలే = విడుపంబడుచున్నాండో, తత్సా కా త్కారసిద్ధ్యర్థం జ అబ్రవాసాకై త్కారము గలుగుటకొఆికు, అత్మ తత్వం = అక్ష స్వరూపము; వివిచ్య'లే జ విశదపజచి చెప్పంబడును. తా, బ్రహ్మయొక్క యేసామెళ్కారనము గలిగినవెంటనే పుకు షుండు సంసారబంధమునుండి విను_క్షిం బొందునో, యట్టి బహూసామా త్కార మందణకు సిద్ధింప చేయుట కిశ పైైగ్ర ౦థములో ఆత్మస్వరూ పము చక్క_లా నిరూవపింపయబడును. -... అవ ప్రత్యగాత్యకు యథార్థముగా చేశకత్వము గలుగుటకొజకు లోకవ్యనవోర ములో దోంఛెడు వై శన్య భేదముకు దృష్టైంతపూర్వకముణా నుడువ్చ్రచున్న్నాంద్యు--లు

చ్మీత్రదీవవ్రకరణము ల్తేంద్ర న్లో * కూటస్లో ట్ర హాజీవేశా వితల్యేవం చిచ్చతుర్విథా, ఫఘటాకాశమపహోకానే” జలాకాళాభ్ర, ఖీ యథా, 18 వ్యా* చిదాత్మన॥ పారమార్థిక మేకత్వం నిశ్చేతుం వ్యవహారదశాయాం ప్రతీ యమాకం వై కన్య శ్టేవమద్దిళలి...-పాటస్థ ఇతి. నీకస్యాళ్ళ్చి తే శ్చాతుర్విభ్యే దృష్టాంత టీ. భుటాకాళశమవాకాళో = ఘుటాకాళమును, మహాకాశమును, --జలాకాకా కలే అ జలాకాళ పేుఘాకాళశములునుు యథా = వివిధంబుగా నాలుగు తెజంగులుగ నుండెనో, నీవం = ఈ ప్రకారము, చిత్‌ =అతవై తన్యము, కూటస్థః=కూటస్థుం డనియు, ట్రన్యా = బవ్యా మనియు, జీవేళౌ = జీవేశ్వరులనియు;,. చతుర్విధా = నాలుగువిధ ములుగాం దోంచుచున్నవిం శా, ఒకటియగు నాకాశనము ఘటాకాళశము, నుహాకాశము, జలాకాశము, మేఘాకాశను నని నాల్దువిధములుగా నున్నట్లు ఆత్మ వైతన్యముకూడ కూటస్థుం డనియు, బ్రహ్మ మనియు, జీవ్రం డనియు, ఈశ్వరుల డనియు. నాల్దు విధములుగా వ్యవహోరదళలోం దోందు చున్నది అవ ఘటములోని యాకాశమును, ఘటముతో చేరని యాకాళము అనంగా మహాకాశమును అందటు వాడుకచే నెటింగినవే, ఇవిగాక యందళికి వాడుకలో తెలి యని జలాకాశమును బెలుపుచున్నా(ండువాలా న్లో, ఘటావచ్చిన్న ఖే నీరం యత్తత్ర, ప్రతిబించితు, సాభ్రనమత్ర, ఆశాశో జలాశాళ ఉదీర్యతే, 10 వ్యా ఘటావచ్చిన్నస్య ఘటాకాళస్య తదనవచ్చిన్నస్య చ మవీకాశన్య ప్రసి ద్ధత్వాత్త విహోయా ప్రసిద్ధం జలా కాళంవ్యు త్పాదయతి.-భుటావచ్చి న్నేతి. భటావచ్చి చ్నఆకాశే యదుదకమస్తి తత్ర జలే ప్రతిబించితోఒ భృనతత్రసహిత అశాళో జలా కాళ ఇళ్యుచ్య తే, టీ, భుటావచ్చిన్న ఖే = భఘటములోపల నున్న యాకాళమందు, యత్‌ ఆవ, సీరం = ఊదకముగలదో, త్యత్ర ఆ ఆయుదకమున) ప్రతిబింబితః = ప్రతిబిబించిన స్మాళృనతత్ర అశాళఃజ మేఘనతర్రములతోం గూడినయాయాకసము, జలాకాళ; అ జలాశాళ మని, ఉదీర్యలే = చెప్పంబడుచున్నది.

ల శ్రీ వేదాంతసంచదళ్సి షష్ట్యప్రశరణము తౌ, ఘటములోని యాకాశమం చేనీరు గలదో, యానీటిలోం ట్రతిచింబించినట్టి మేఘనక్షత్ర, ములతోం గూడిన యాశాశమును జలా శాశ మని చెప్పుచున్నారు, అవ జలాకాశస్వరూపముం '“జెల్పి మేఘాకాశముం జెచ్వుచున్నాండు: న్లో + మహాకశాళస్య మధ్యే యన్షేఘమండల మాత్యతే, వ్రతిబింబతయా తత్ర మేఘాశాశో జలే స్థిత ల వ్యా అభా్రాకాళం వ్యు శ్సాదయతి...-మవోకాళ స్యేతి, తత్ర, మేఘమండలే యజ్ఞలం తసి న్ని త్యర్థఃం టీ. మహాకాళస్య = ఘటాదిసంబంధము 'లేనిమవో కాశముయొక్క_; మధ్యే = నడుమను; యల్‌ = వీ; మేఘమండలం = మేఖుసముదాయము, ఈత్య లే = చూడం బడునో, త్యశ్రజఅఆ మేఘుమండలమందలి, జలే = సీటియందు, వ్రతిబింబకయా = ప్రతి ఫలించుట చేత, స్థితః = ఉండిన యాకసము, మేఘాకాళఃజమేఘాకాళ మనంబడును. "తా. మహాశాశమునందలి మేఘమండలములో నుండు జల మందుం బ్రతిఫలించినయా కాళము మేఘాకాళ మనయిడుచున్న ది, అవ. మేఫుమం దున్నజలము మనకు జెలియనవ్వుడు ఆజలమందాకాశముం బ్రైతిఫలించిన దని యెజుంగు బెట్టు! అను శంకకు సమాధానము జెప్పుచున్నాండు:- న్లో *. మేఘాంశరూపముదకం తుషారాకారసంస్థితం, తత్ర స్వవ్రతిబించోఒయం నీరత్యా దనుమోయతే, ల వ్యా, నను మేఘజలస్యా ప్రతీయమాన త్వాన్నభస 'స్న్మత్మ కథం ప్రతిబించితత్వ క్షూనమి త్యాశంక్యావా-. మేఘాంశేతి. మేఘస్థజలస్య వప్రశ్య శేణానువలం భేఒసి వృష్షి లతణకాళ్యేణ మేఘే తదుపాదాన ముదకం సూక్షైవయవరూవ మ సీశ్యనుమోయ తే. ఉదక ర్వేమైవ లింశేన ప్రతిబింబవత్తమవి. విమతం జలం ఆకాళబింబవదృ్భవితుమర్హతి బలత్వాల్‌ ఫఘటగరఠజలవదిత్యనుమాేన మేఘాంళరూ సీ జలేఒ.ప్యాకాళప్రతిబింబ నద్భావోచఒవగమ్యత ఇత్యర్థ$ టీ. మేఘాంశరూవం ఇ మేఘుమునందు అంశరూపమైన, (నూక్షూవయవరూథ మనుట), ఊదకంజ=వీరు ఈుహోరాకారసంస్థికం ఎ శుహెరణమంచునీటియొక్క, ఆకార ణ ఆకారముపంటియాకారముతోడ, సంస్థితం = ఉన్నది. తత్ర = అమేభుముందు, నీర ళ్వాత్‌ జనీటిస్వఫావమునుబట్టి ఆయంనస్వవ్రతిబింబఃజఈతన ప్రతిబింబము) ఆశాకప్రతి బింబ మనుట;, అనుమోయతే జ అనుమాన (వ్రచమూణముచేశం జెలియంబడుచున్నదిం

చీతదీవప,కకరణము లంగ్‌ ఆ ఆ/ శా. మేఘములోని జలమును మనము మూడలేకపోయినను, వర్షించుట యనుకార్యుము చేత వర్ష మునకుం గారణమైన జలము మంచు వలె సూత్షరూపముగా నుండి యుండవచ్చు నని యూహింప వచ్చును, కారణము లేనిది కార్యను పుట్టదు గడా. మేఘమందు సూత్తరూప ముగా జలను చేనిఏ వర్ష మెటుల సంభవించు నని యనునూన వ్రమాణమనుచేత నెలుంగవచ్చును. ఊహింపవచ్చు. ననుట, నీటిని యూహించి యెొవుడు ెలినీఫొంటిమో నీటిస్వభావమును బట్టి యాశా శము అందు ప్రతిబించించుట గూడ నాయనుమానప్ర, నూణముచేత'నే "తెలియంబడు నని భావము. అవ. దృహ్ఞైంతముగా తీసికొనిన యాకాళశచతుష్టయమును స్పష్టవజచచి దార్ద్షాం తిక మందలి కూటస్థుండు 'మొదలగునాల్లింటిలో 'మొదటికూటస్థళబ్బమున కర్థంబును చానికి నిర్వచనమునుం చెవ్వుచున్నాండు:లాా న్లో, అధిష్టానతయా దేహాద్వయావచ్చిన్న చేతను, కూటవ న్నిర్వికారేణ స్థితః కూటస్థ ఉచ్యతే, లె వ్యా, వీివందృష్టాంతభూతమా కాళచతుష్తయం వ్యు త్చాద్యదార్హాంతి శే ప్రథమో ద్దిష్టం కూటస్థం వ్యు త్పాదయతి..._.ఆధిష్టానేలి. పంచీక స ళాసంచీకృత భూతశార్య ల్వేన స్థూలసూతృరూహ్యు 'జేవాద్వ్యయస్యావిద్యాకల్పితస్యా ధారతయా వర్రమానల్వేన తా భ్యామవచ్చిన్న ఆత్తా కూటస్థ ఇళ్యుచ్య లే. త్మత్త కూటస్థళబ్ద ప్రవృత్తే నిమి త్తమాహ--- కూటవదితి. టీ. జేవాద్వయావచ్చిన్న చేతన! - దేవా ద్వయజస్థూలసూతృరూవము లయిన కండు శరీరములతోడను; అవచ్చ్భిన్నజచేరియున్న చేతనః=ఆక్యవై తన్యము, అధిష్టాన కయా=ఆధారముగానుండుటవేశ్యు కూటవల్‌ = బంగారు. వెండిమొదలగు సొమ్ములు చేయునపుడాధారముగా నుండునట్రియినువ చాగలివ లె నిర్వికాలేణ = వీవిధమైన వికా రముం కెందకుండ (మారకుండ ననుట్స, స్థితః = ఊండువాండు గనుక కూటస్థః ఇ కూటన్థుం డని, ఊభ్యలే = వెప్పలుడుచున్నాందు. తా. స్థూలరీరము, సూత్ష్మశరీరము అనెడి నెండుదేహానులును అవిద్య-చే కల్పిం బడినవి, అందు మొదటిస్టూల దేహము పంచీశృత భూతములకార్యము, రెండవది యగు సూత్షశరీరము అపంచీకృతము లైన భూతములకార్యము. వై రెండు. శరీరములతో. గూడుకొన్న

[6 శ్రీ వేదాంతసంచదళి, షష్టవ్రకరణము యాత్మ చైతన్యము, వాని కాథార మగు కంసాలియింటిలో వెండీ బంగారు సొమ్ములు చేయుట శాభారమగుదాగలివలె నేవిశారముం "జెందక యుండునదిగాన కూటస్థుం డనంబడుచున్నది, అనలా కూటము వలె నిర్వశారముగా నుండునదిగాన కూటస్టుం డని నిర్వచనము చేయం బడుచున్నది. అవ _పైవిధముగా కూటస్థశబ్బమును నిర్వచించి, యాకూటస్థునియందు బుద్ధి కల్పింవంబడెను; ఆట్రిబుద్ధియందుం ట్రుతిఫలించినవాండు గనుక్త నాకూటస్థునిలో చేకిక మైనవాంజే. జీవ్రదుగాన జీవస్వరూపమును జీవళశబ్దమునళు నిర్వచనముం జెప్పు చున్నాందు:జా న్లో కూటస్టే కల్పితా బుద్ధి స్తత, చిత్స్రతిచింబకు, ప్రాణానాం ఛారణాజ్జీవస్సంసారేణ స యుజ్యతే, 23 వ్యా వీవం కూటస్థం వ్యు త్పౌద్య జీవస్య కూటస్థకల్పికబుద్ధి ప్రతిబింబక ల్వేన కక్సతపాలిత్వా త్తం వ్యు త్పాదయలి...-కూటస్థఇతి. న్య జీవశబ్దాళ్ళిధేయ ల్వే నిమిత్త మాహ=--ప్రాణానామితి. కూటస్థాతిరి _కృజీవకల్పనమ ప్రృయోజక మిత్యాశంక్యః అవికా రణ కూటస్థస్య సంసారాసంభవవా తన్ని ర్వావార్థం సోజంగీకరవ్య ఇత్యావాంా బంసాశేణేతి, టీ. కూటస్టేహటమువలె నిర్వికార్వమెనవై తన్యమందు; బుద్ధిఃణబుద్ధి, కల్పితాజు (ల్చింవంబడినది, త త్ర నా! అబుద్ధియందు; చిత్స్రతిబింబకః గ! కూటస్థవై తన్యముయొక్క- ఫృతిచింబరూపము గలవాండు అనంగా చిచాభానుం డనుట. ప్రాణానాం జు ప్రాణాదు /నుు. ధారణాత్‌ = ధరించుటవలను జీవ? ఇ జీవుండు, (స్యాత్‌ = అగును) సః ఆ ఆజీవుండు;. సంసాశేణ జ సంసారముతో,) యుజ్యతే = సంబంధమును బొందు చున్నాండ. శా, కూటస్ట్థునియందు బుద్ధి కల్పీంపయడి యాబుద్ధియందు కూటస్థుని ప్రతిబింబమైనచిదాభాసుండు జీవం డని వ్యవవారింపం బడు చున్నాండు గనుక జీవరబ్దనమునకు వుుత్చ త్తి ప్రాణముల ధరించుటవలన నని చెప్పంబడియె. ఆకహాటస్థునికం కి "వేలుగా జీవం డనునామాంతర మేల గలెగ ననలా కూటస్థుండ నిర్వికారుండు గనుక వానికి సంసార ముండుట సంభవింపనేరదు, చిత్చ్రతిచించితుండై. చిదాఖాసుం డనం బడు జీవుందే సంసారమును పొందుచున్నాంయం, అమ కూటన్థుం డని బీవునికంటె వే తొకం డున్నచో నతం 'జేల చెలియం బదండో ఇెన్వు మనుశంకకు సమాధానము ఇెచ్వచున్నాండుబా

చీత్రదీపవ్రకరణము ర్ట? ఖో జలవో[్టమ్నా ఘటాకాశో యథా సర్వ _న్పీరోహిత్క తథా జీవేన కూటస్థ స్ఫోఒనోోన్యాథ్యాస ఉచ్యతే, గో వ్యా నను జీవాతిరి క్షః కూటస్థో౭౬ స్రీ చేత్కిమితి న వ్రతిభానత ఇత్యాళంక్య జీవేన తిరోహికత్వాదితి నదృష్టాంతమావా----జలేతి. నబ్వేత త్తిరోధానం న కార్టవీ శా శ్రే ప్రతిపాదిత శ్యాశంక్య తస్యాన్యో న్యా ఛ్యాసళ ట్రే నాలి ధాన్నాన్షెన మిత్యాహంాా అన్యోన్యా ధ్యాన ఇతి, ఊచ్యతే భాహ్యాదిష్వితి శేష “ఆ టీ. జలవ్యోమ్నా = జలాకాశముచేత; ఘటాకాశ! = ఘటమందలి యాకా శము; సర్వః ఇ అంతయుకుు యథా జ వవిధము?ా, తిరోహీఠః ఆ కచ్చంబడినదో, తథా ఇ అబేవిధమున, జీవేన ఐ జీవుని చేతు కూటస్థః ఇ కూటస్థాత్య యు, (తిరోహిరుం డయ్యె ననుట), స$ జ అవిధమగు తిరోధానము, అన్న్యోన్యా ధ్యాసః ఎ అన్యోన్య=పర స్పరమెన అభ్యానః ఇ అధ్యాస మని, ఊచ్యలే న! శాస్త్రములయందుః 'చెచ్చంబడు చున్నది తా, ఘటాకాశము జలాకాళశమువేం గప్పయుడినతీరున జీవుని చేతం గూటస్థుయను గ్రృమ్థంబడినాండు. అందువలన ఈసంగతి (యన్యోో న్యాథ్యాస) తెలియయిడుట లేదు, అని బ్రవాసూత్ర, భాష్యాదిశాస్త్ర ములలో పెల్లడింంణుడియున్నది, ఆవ. ఈయధ్యాసకుం గారణ మవిద్యయే. అవిద్య యనంగా జీవునకును కూటస్థన కును సంసారదళలో భేదము తోంచమిమీ యని వెవుచున్నాండు:ా- శ్లో, ఆయం జీవో న కూటస్థం వివిన_క్షి కదాచన, అనాది రవివేళోఒయం మూలావిద్యేతి గమ్యు ఆమ్‌, ర్‌ వ్యా నన్వయ మే వాధ్యాస శ్చేదన్య కారణరూపాడనిద్యా వ కృ వ్యే త్యాశంక్య జీవ కూటస్థయోః నంసారద్రశాయాం భేదాప్రతీతిలేవ అవిడ్యే తాహ---అయమితి. టీ. ఆయం జీవః = ఈజీవుడు. (చిదాభానుండు. కదాచన ఆ ఎన్నండును కూటస్థం ణు కూటస్థుని, న్‌ వివిన్నక్రి జ వేలుగా నున్న ట్రైటుగంయం.. అనాదిఃజఆది లేని, ఆయం ఆవివేకః ఇ ఈయనివేకము, మూలానిద్యేతి = మూలాక్ఞాన మని; గమ్య తాంజ "కెలియయడులాక. లేలిసికొనందగు ననుట తా, చిదాఫాసుం డనంబడెడి యీజీవ్రల జెన్నండు కూటస్థుంయ తనకంశి వేలుగా నున్న శ్లైుటుంగండు. అనాది యగు యీయెజులగక పోవ్రటయే అవివేకము (అవిద్య) అని 'చెస్పంబగును. ఈ యవివేశమే

రం శ్రీ వేదాంతపంచదళ్సి షష్ట్రప్రకరణము సంసారకారణ మని తెలియవలెను, అనంగా, జీవకూటస్థులకు సంసార దశయందు భేద వతీతి "లేమియే అవిద్య యని యభిప్రాయము, అవ, ఈయవిద్యాకల్పితుండు బీవుండు; బీవత్వము తెలియవలె నంటే యవిద్యా స్వరూవమును తెలియవలెను. అది విశేపావరణరూవమై యున్నది. విత్నేషమున కావర ణమే కారణాము గావున ముందు అవరణరూపావిద్యను దెల్పుచున్నా6డు:.- న్లో, వితేపావృతిరూపాభ్యాం ద్విథాఒవిద్యా వ్యవస్థీతా, న భాతిన్నాస్తి కూటస్థ ఇళా్థ పాదనమావృతిః, 26 వ్యా, ఫూర్వోో క్తన్య జీవస్య అవిద్యాకల్పిశత్వస్య స్పష్రీకరణాయ అవిద్యాం విభజలే విషేసహేతు ల్వేనాభ్యర్షితత్వాదావృతిం ప్రథమం లకయతి---న భాతీతి. కూటస్థో న భాతిన ప్రకాశతే నాస్తి వేతి వ్యవహార హేతు రావరణమిత్యర్థఓ "టీ, అవిద్యా = ఆవిద్య, విషేపావృతిరూపాఖ్యాం = విశేదరూపముబేతను; ఆఅవరణరూపము చేతను; ద్విధా=రెండు విధములుగా? వ్యవస్థితాఐవ ర్థించుచున్నది. కూట స్థః అ కూటస్థుండు; నాస్తి = లేదు, న భాతి = ప్రకాళింపడు; ఇతి = అని అహె దనం జ అనుటకుంగారణ మైనది; ఆవృత్తి? = ఆవరణము; (స్యాత్‌ = అగును) తా. అవిద్య వితేపొవరణము లనెడిరెండువిధములుగా నున్నది, కూటస్థుంయ "లేడు, ప్రకాశింప డనుట కిదియే కారణము, ఆవరించి కూటస్థుని మలఅుగువజచినది గనుక ఆవరణ మని' దీనికి సార్థకనామ మేర్చడనది, అవ, ఆవిద్యయు, అవిద్యవలనం గలిగిన యావరణమును ెండునుం గల వని నీ శెట్లు బెలియును అనుశంకకు లోకానుళపమువల్ల నే తెలియు నని సమాధానము వెప్పు చన్నాండు:ా న్లో, అజ్ఞానీ విదుషా పృష్టః కూటస్థం న ప్ర; బుద్ధ్య తే, న భాతినాస్తి కూటస్థ ఇతి బుద్ధ్వా వదత్యపి. ౭/ వ్యా, నన్వవిద్యాయా స్తతృృతావరణస్య చ సద్భాదే కిం ప్రమాణ మిళ్యా శంక్య లోకానుభవ ఏ వేత్యాహ---అక్ఞానీతి, విదుషో కూటస్థం కిం జానాసీతి వృష్టో చఒల్టానీ తంన జానామిత్యజ్టానమనుభూయ వక్తి అఆయమవిద్యానుభవ8, న కేవల చుక్షానానుభవ మేవ వక్తి ఆపితు నాస్తి న భాతి కూటస్థ ఇతి కూటస్థాభావాఖా వే వానుభూయ వదతి, ఆయమావరణానుళపః. అత ఊభయ ఆౌనుళవః ప్రమాణ మితి భావ,

చీత్రదీషప్రకరణము లం టీ. జ్ఞానీ = జ్ఞానము లేనివాడు; విదుమో = క్ఞానిచేకు హటస్థం = హాటస్థా కృనుసార్చి, వృష్పఃి ఆ అడుగంబడినవాండై; నవ్రబుద్ధ్య రే=అకూటన్థుని. నే కెజుంగను ఆనియు ' తరము వెవుచున్నాండు. కాటస్థ ఇ కూటస్థుండు; న్‌ భాలి=వ్రకాళించండు, నాన్లీ అ లేండు, ఇతి ఆ ఈ ప్రకారంబుగాం బుద్ధ్వాపిజఅ అజ్ఞా నానుభవముం జెలిసియు, వదతి = ప్రశ్యు శ్తరమిచ్చుచున్నా:డు. తా, జ్ఞాని అజ్ఞానిని సవ్ర కూటస్థు నెలుగందువా యవి యడిగి నప్పుడు ఆ అజ్ఞాని నేను కూటస్థుని గుర్పెలుంగ నని బదులు వెప్పును, ఎఅుంగ నని చెప్పుట యజ్ఞాన మనుభవించి చెప్పుటయే,. అజ్ఞానాను భవ మిట్టిదే. ఇదియునుంగాక కూటస్థుండు లేండు, వుకాశింవం డని కూడ వెప్పుచున్నాండే. ఇదియే ఆవరణానుభవము గల్లియున్నందుకు సాత్యుము, అవిచ్యావరణములు "ండు గలవసుటలో నిష్హి యనుభవమే సాత్యము, అవ మియద్ర్వైతమతములో అత్మ స్వ్వయందవ్ర, కాశస్వరూవ మందురు. అం దవిద్యయుండుట సంభవించదు కదా. చీశటి వెల్తురు ఒకచోట నుండుట సంళవించునా? సంభవింపదు. అ ట్లవిద్యయే 'లేకపోవుచుండ నవిద్యాకార్భమగు నావరణముండుటయుం మొదలే సంభవించదు. ఎప్పు డవిద్యావరణములం ేండుకు లేవో విశేష మశునదియు "లేకపోవలసివచ్చును. ఇట్లనిద్యావరణవి త్నే సములు ఎపుడు లేకుండెనో క్టానముచేం బోంగొ ట్రుగొనం దగిన సంసార మనియెడియనర్థమును 'లేదు- కాన జ్ఞానముతోం బని లేదు కనుక కాన ప్రతి పాదకళా స్త్రమతోం గూడం బనిలేదు. అని యి* మొదలగునాక్నేషము లెన్ని యో వచ్చెను. ఈయా త్నేసములన్నియుం బె నంజెప్పంబడిన యనుభవమువేతజీ వారిందం బదుచున్న వని సమాధానము వెప్పుచున్నాండు:- శ్లో, స్వప్రకాశే కుతోఒవిద్యా ఆాం వినా కథమావృతిః ఇత్యాదితర్క్మజూలాని స్వానుభూతిర్హ్రనత్యసౌా, 28 వ్యా నను; భవన్మ తే ఆత్మనః స్వప్రకాశత్వా త్తస్మిన్నవిద్యా నోవవద్య లే. "లేజ స్పిమిరయోరివ విరుద్ధస్వభావ ల్వేన తయోః సంబం ధానుపవ శ్రేరవిద్యాథావే చత త్కల్భళమారణం దుర్నిరూవ్యం స్యా త్తదభాచే చ తన్ఫూలకస్య వితేవస్యాసంభవ!, విషేపాభావేన క్లాననివర్యస్యానర్థస్యాభావాత్‌ - క్టానవై యర్థ్యం తతస్తత్ప్రతిపాదకం శాస్త్రమప్రమాణం స్యాది త్యాళంత్యైతత్సర్వం వూర్వో క్తానుభవ బాధితమిత్యానా_ న్వప్రకాళ ఇతి. న హీ దృ స్పేఒనువవన్నం నామేతి వ్యాయాదితి భావః _

800 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి షస్ట్రప్రశరణము టీ. స్వప్రశాశేస్వయముగాః బకాళించెడి ఆత్మయందు. (కూటస్థునియందు) అవిద్యాజఅక్ఞానము; కఠజఎట్లుగా నుండును! (ఊండదనుట), తాం వినా=తయవిద్య "లేకు అవృతిః = ఆవరణము, కథం ఆ ఎ ట్లుందును! (ఊండ దనుటు, ఇత్యాది తర్క_జాలాని జ ఈమొదలయిన యామేసములను, అసౌ స్వానుభూతిః ఇ ఈ తమ యవిద్యానుభవము, చ్రగతి ఇ అణంచివేయుచున్నదిం తా, స్పయముగాం బ్ర, కాశించెడి కూటస్థునియం దవిద్య యుం డుట యసంభవము. వెలుంగువంటిది ఆత్మ, చీశటివంటిది అవిద్య, ఈ "ండింటికిని ఏక త్ర స్ధితి కుదురదు, అవిద్ధు "లేకపోగా చానివలన "నేర్పడినయావరణము లేకిపోవును. ఇతను ఆదిశబ్బముచేత వచ్పెడు నామేపములు వానివలనం గల్టిన వితేవము, వితేవమువలనం గలిగిన నంసారదుఃఖమును లేకపోవుచుండంగా జ్ఞానసంపాదన మనావశ్యక మగుచున్నది. అటువైని జ్ఞానమును బ్రతిపాదిందెడి తత్తశాస్త్రము నిష్ప్ర యోజనము కావలసీవచ్చు నని యూామొదలగునా వేపషముల నన్నింటిని అవిద్యానుభవమును వైన నిరూవించియుంటిమి కదా, ఆ యనుభవ ముండియుండంగా లే దనరా దని “నహి దృష్ట్రేఒనుసవన్నం నామ” యను నా్ట్రయము బోధించుచున్నది, అప తన యనుభవమందు విశ్వాసము "లేనివానికి త త్వనిశ్చయము గలుగ దని ఇవెపుచున్నాండులాా శ్లో, స్వానుభూతావవిశ్వానే తర్క-స్యాప్యనవస్థి లే, కథం వా 1తార్కిక_స్తస్థ తత్తనికృ్వయమావ్నుయాత్‌ 29 వ్యా నవ్వనుభవస్యో కృఠర్కవిరో భీనాభానత్వాన్న 'తేన తత్వనిశ్చయ ఇత్యా శంక్య అనుభవప్రామాణ్యానభ్యుపు మే ేవలతర్కన్య నిశ్చాయకత్వస్య స్వేవై వాన భ్యుషగత త్వాన్న తార్కికస్య తర్త్స్వనిళ్చయః శ్వాపీ స్యాదిత్యావా---స్వాను భూళావితి. టీ, స్వానుభూతె = ఈనయనుభవమందు, అవిశ్వాసే = విశ్వాసము లేనవుడు; తర్క_స్యాపీ = అమేవణలకును ఆనవస్థి తే! ఇ హద్దు లేకపోవుటవలన, కస్య = ఆయాత్మ స్వరూపముయొక్క, తత్వనిశ్చయం = స్వరూపనిశ్చయమును; ఆార్కికళ = తర్కము

చి త్ర దీవ వ్రశరణము ఈఓ చేయువాండు (అనేవణ లెప్కవగాం కేయువాండనుట), కథం చా = నీప్ర,కారముగ్మా ఆఫ్నయాల్‌ =పొందలలండు! తత్త్వనిశ్చయముకు పొందం జాలం డనుట, తా, తన యనుభవముమిోంద విశాాసము "లేక యూరక కుతర్క_ ములుగా- వెడవాదములు చేయంవొడంగినచో. దత్త్వస్వరూసము 'చెలయంబడ దని యెజుంగవ లెను, అవ శజచినంగాని చెన్నరా దన్నట్లు తన నంచేహానివృ ల్తికొఆకుం -దర్కిందం గూడదా యనినచో ననుభవమునకు విరుద్ధముగా "లేనిపోని కుళశంకలు చేయరా దను చున్నాము గాని శంకింపవల దని చెప్పుట లే దని చెస్పుచున్నాండు:ా్యూ న్లో బుద్ధ్యారోహాయ తర్క_క్సే దవే వేత తథా సతి, స్వానుభూత్యనుసా రేణ తర్క్భతాం మా కుఠర్క్య తామ్‌, త వ్యా+ నన్వనుభవ! తత్త్వనిశ్చాయక వీవు తథావ్యకుభూయమానస్యార్థస్య నం భావితక్వజ్షానాయ తర్కోఒవ్యభఘ్య పేకవ్య ఇత్యాళంకామనూద్య తర్హ్యనుభవాను సాశేతైవ తర్కో వర్షనసీయో న తద్విరో భేనే త్యాహాాబుద్ధ్యారో వాయేతి. టీ. బుద్ధ్యారోవాయ = విషయము. బుద్ధియం. దెక్కుటకు, కర్యంః = తర్కిాం చుట; అపేమ్యేర చేత్‌ = ఆవళ్యక మని తలంవంబడినచో, తథాసతి = అట్సైనయెడల, స్వానుభూత్యశుసానేణ=తన యనభవానుసారముగా, తర్భ్యతాం ఇ తరిించనగును, మా కుతర్క్య తాంజకుశంకులు వేయంజనదు. అనుభవవిరుద్ధముశా శంకిందరా దనుట, తా, విషయము బుర్ధికి నగోచరించుటకు వాదించినను, అనుభ వానుసారముగా వాదింవవలె: గాన్కి లేనిపోనికునంకలు చేయం గనాడదు, అవ తర్కించవలసీనరీతి యిది యని చెచుచున్నాండు:--- శ్లో. స్వానుభూతి రవిద్యాయా మావృతౌ చ ప్రదర్శితా అతః కూటస్థదై. తన్యమవిరోధితి తర్క తామ్‌, త్ర వ్యా, కోజఒసావసుభవో యదశుసాశేణ తర్కో వర్షనీయ ఇత్యాకాంకూ యాం ఫూర్వోో క్తమవిద్యాదినో చరమకుభపం స్థారయతి..._స్వానుభూతిరితి.. ఫలిత మాహఎ-ఆఅత ఇలి. టీ, ఆవిద్యాయాం = అవిద్యయందును _ అవృకౌ చ ౫ అవరణమందును స్వానుభూతిః ఇ తనయనుభవము ప్రదర్శితా ఐ 'తెలంపంబడినది. అత! = పై తెల్పంబడి

స. శ్రీ వేదాంతపంచదశి, పస్ట్రవ్రకరణము నదిగనుక; కూటస్థవై కఈన్యం=కూటస్థవై ఈన్యము, ఆవిరోథీతి=అవిద్యతో విరోధింపని దని, తర్క్య్యతాం = రర్కి.ంచవచ్చునుః ళా, అవిదార్థవరణముల "రెందింట్‌విషయమై తనయనుభవమును నిరూపించియుంటిమి, కాయి కూటస్థవై తన్యమునకును అవిదస్థకు విరోధము లే దని తర్కింవవచ్చును. అవ అవిద్యకు విరోధి విద్య యని వెవ్వుచున్నాండు:-- న్లో , తచ్చే ద్విరోధి శీనేయమావృతిర్ష్భనుభూయ తాం, వివేకస్తు విరోధీ స్యా త్తశ్వజ్ఞానిని దృశ్య తామ్‌. 82౭ వ్యా, తమేవ తర్య_మఖినీయ దర్శయతి.-కచ్చేదితి. ఆవిద్యావరణసాధక వై తన్యన్యైవ తద్విరోథి ల్వేవ.విద్యాప్రతీతిశేవ న స్యాదితి భావః, తర్హ్యవిద్యాయాః కో విరోధిత్యత ఆవాావివేక ఇతి, వివేక ఊపనిషద్విచారజన్యం క్టానం వివేకన్య అవిద్భావిరోధిత్వం క్వ దృష్ట్రమిత్యత ఆహ---కత్వజ్ఞానిసీతి, టీ, తల్‌ = (కూటస్థచై తన్యము); విరోధి చేత్‌ = అవిద్యకు విరోధియెనచో, శన ఇ జేనిచేశు ఇయం ౫ ఈ, అవృతి = అవరణము, అనుభూయతాం హి అ అను ఛవించంబడును. (మజీయొకదానిచే ననుభ్ధవింపం బడ దశుట) వివేశ్రస్తుజవివేక మనిననో, విరోధి = అవిద్యకు విరోధి, స్యాత్‌ ఇ అగుకు, తత్త వ్రక్షూనిని - తత్త్వ అ ఆత్మ స్వరూ వపముయొక్క క్ఞైనిని=జ్ళానముగలవానియందు, దృశ్య తాంజ తెలియంబడుంగాకం తా, అవిద్యకు కూటస్థవై తన్యము విరోధి యమ్యు "నేని అవిద్య కూటస్థుని నా శ్ర యించియుండదు,. అవ్వు జావరణముమొక్క యను భవ మెవనిచేతను ననుభవింషంబడుటకును వీ లుండదు. అజ్ఞానియం చావరణానుభవము _ గన్నడుచున్నది. కనుక కూటస్థవై తన్యమునకు నవిద్యకును విరోధము లేకుండుట స్పష్టము, మజీ యవిద్యకు విరోధి వివేకము (విద్య) తత్త్వజ్ఞునిమందు అవిద్య లేకపోవ్రట యను అను భఛవనుచేత్క, నీవెస్పయడినయంశము నిర్వివాదముగా ననుభూత మనుటకు సందియము లే దని భావము. అవ అవిద్యావరణా ధ్యాసములం జెప్పి విశేపాధ్యాసమును దెల్పుచున్నాండు:- న్లో అవిద్యావృతకూటస్థే చేహద్యయయుతా చితి, శుక్తా రూప్యవదధ్యస్తా వితేపాథ్య్యాస ఏవ హి, త్వ

లో ఆ వ్యా. వీవ మవిద్యావరణ్తే దర్శయిత్వా వి శేపాధ్యానమావా._._అవిద్యేతి, వూర్వోక్తావిద్యావరణవతి కూటస్టే వ్రశ్యగాత్మ న్యారోపితః స్థూలసూ శృశరీరసహిత శ్చిదాభాసో విమేపాధ్యాన ఇత్యర్థః, టీం అవిద్యావృశకూటస్థే - అనిద్యావృత = అవిద్యావరణములు గలిగిన, కూట స్టే ణః కూటస్థునియందు (ప్రశ్యగాత్మయంద్రు, శుకా అ ముత్తెపుంజివయందు, రూబ్య వల్‌ =వెండివలెకు, అధ్యస్థా = అఆరోపించండిన, 'జేవాద్వయయుతా = స్థూలనూత్త్మము లనెడి ఆ0డుశరీరములతో. గూడియున్న, చితిశేవ=వై న్య మే, (చిచాభానుం డనుటు విశేపాధ్యాసో హ్‌ ఇ విశ్నేస మకు పేరుగల యధ్యాసముగదా. తాశు _క్రియందు రజతను భాంతిచే నారోవీంపంబడినట్లు అవిద్యావరణముల్సు గల కూటస్థునియందు న్థూలసూత్ష్మము లనెడి "ండుశరీకములు గల చిదాఫాసుం డారోవీంవయడెను. వి శేపాథ్యాస మనంగా నీచిదాభాసుండే యగు నని యెలుంగవిను. న్లో ఇనమంశస్య సత్యత్వం శఈక్రిగం రూప్య ఇన్వుతే, స్వయంత్వం వస్తుతా చైవం విశేవే వీత్యు లేఒన్యగమ్‌, త్రో వ్యా, అస్య వి కేవస్యా ధ్యాసత్వసిద్ధయే శు_క్రిరజతాధ్యాససామ్యం దర్శయతి- ఇదమంళ స్యేతి. శు క్రికాయాం సిం పురో చేశాదిసంబంధిత్వమ చాధ్యత్వం చ యథాషి రోవిలే చ రజలేఒవగ్గాసలేే నీనం స్వయంత్వం వస్తుత్వం చ కూటస్థనిద్టమారోవి తే చిదాభా పే వభానత ఇత్యర్థః. టీ. శుక్తింం జ ము త్తెపుంజిస్పయందున్న, అంళస్య = ఆంశముయొక్క) ఇదంజ ఇదంత్వమును; సత్యత్వంజసత్యతయుకు, రూపే ఆ 'వెండియందు, ఇమ్యలే ఇ అంగీక రించంబడుచున్నది, వీవం = ఈవిధమెన, స్వయంత్వం = కూటస్థునిస్వయంత్వమును, (కా ననెడిభావ మనుట) వన్తుతా చ = వన్తుక్వముకు, వితేపే = విశేవదదశయందుః అన్యగం = చిదాభానునియం దున్నట్లు; వీత్యు లే=చూడంబడు చున్న ది తా, న్నుత్తెవుంజిప్పను జూచి యొకంయ భాింతిచేత ఇది వెండి యని చెప్పును, అప్పుడు ము_ల్తెప్రంజిస్పయం దిది యనెడి ఇదంత్వమును సత్యతయు వాధింపబడకుండుట యనుట వా '_స్పవముగా నుండంగా నా రెండును దానియం డారోవింపంబడిన వెండియందు తోంచినవగిది యథార్థముగా కూటస్థునియందలి స్వాయంత్వమును వ స్థుత్వమును కూటస్థునియందు. వితేవముచే. కల్పితుండైన చిదాభాసునియందును గనయిడుచున్నవి.

తక శ్రీ వేదాంతపంచదళి, సన్ఫప్రకరణము

అవ వెళ్లోకమున దృష్టాంతదార్షాంతికములు శెండింటీయందును సామాన్యాం శము ఆరోసీకముందుం దోంచుటను చెలి విశేషూంశము కూడ దృహ్టాంతదార్ష్దాంతికముల యందు. దోంచుటను గనంబజచుచున్నాండు:ా ల న్లో ॥ నీలవృష్ట త్రి కోణక్యం యథా శుశా తిరోహితం,

అసంగానంద తాద్యేవం కూటస్టేఒపి తిరోహితమ్‌, ఏర్‌

వ్యా వీవం సామాన్యాంశ వ్రతీతిముభయృ త్ర ప్రదర్శ్య విశేషాంశా ప్రతీతి సౌమ్యం దర్శయతి---నీ లేతి.

టీ. థుకా = ముత్తెపుజిప్పయందు, సీలపృష్టత్తికోణత్వం = సీల = నల్లగా నుండుటయు, పృష్ట=వెరుకటిభాగమును, ల్రికోణత్వం = ముక్కోణములు తీరియుండు టయు;, యథా = నీవిధముగా, తిరోహితం = తెలియకుండం గ్రచ్తుబడియుండెనో, ఏవం ఇ ఈప్రకారము, ఆసంగానందళతాది = అనంగత్వము ఆనందత్వము వరివూర్మ త్వము మొవలగునవి; కూటస్టేజాపి = కూటస్థృవియందువు; తిరోహితం = 'తెలియకుండం శ్రమయుడినవి.

తా, దృష్టాంత మైనము ల్వెఫ్టంజిన్పలోని నల్గందనమును, మూండు కోణములు గలిగియుండుటయు. వెుకటి భాగమును వెండియందుం దోప నట్లు దార్షాంతికమైన కూటస్థుని మందలి అసంగత్వమును ఆనందత్వమును ఆవశబ్దముచేం బరివూర్లత్వమును మొదలయిన విశేషాంశములు చిడా భఛాసునియందు కనంబడకుండ మకగుపడియున్న వని అెలియవ లను,

అవ ఈవిషయమున నీంకొక సాదృశ్యముం జూఫుచున్నాండు;- న్లో + ఆరోవపితస్య దృష్టాంతే రూపం నామ యథా తథా,

కూటస్థాధ్య_స్తవి తమేవనామాహా మితి నిశ్చయః, 86

వ్యా. సామ్య్యూంతరం దర్శ్మయతి--ఆరోసిఠస్వేతి. దృషాంతే శు 8$సలే అరో కకబదార్థనృ హ్యపి నామ శ వీను పూటనే న! చిదాభాసహూహుత్నే వన్య ఫూరోో క్షస్యావామితి నా మేత్యర్థః, శ

టీ. దృష్టాంతే = సాదృశ్యమునందు. (శుక్రియందు) ఆరోపితస్య = అరోవింపం బడినదానిక్కి రూవ్యం=వెండియ'నెడు, నామ = పీరు), యథా = ఏవిధముగాం గలిెనో, తథా = ఆవిధమునే (దాక్షాంతికమందుననుటు) కూటస్థాధ్య స్తవిమేపనామ-కూటస్థణ వ్రశ్యగాక్కయందు, అధ్య స్త=ఆరోపించయబడిన, విశేప = చిదాభాసరూపముయొక్క; నామజపేరు, అవామితిజఐనే నని, నిశ్చయఃజవ్యవహారము గభదగుచున్నది.

చిత్ర దీపవ్రకరణము - తర్‌ కా. శుక్రికాస్థలమునందుం గల్పితమైన పదార్ధమునకు వెండి యనువేరు గల్టినట్లు డాక్షైంతికస్థలమైన ప్రత్యగాత్మయందుం గల్పితుం లయ డై నచిడాభాసునివేరు “అహం (నేను) అని చెప్పుదురు, ఆవ, ఎదుట నున్న ముఠ్యపుంజిచ్పకుకు మన జేల్రేంద్రియమునకును నంబంధము గలుగలా'నే యిది వెండి యని కుక్తికంటె వేలుగా వెండి యను నభిమానము గలినినట్లు దార్హాంతికమందు అత్మకన్న వేజయిన వస్తు విది యని యభిమానము గల్లటా”లేదు అని యశంకించి ఆక్మకన్న 'వేటుగా నే నని యభిమానము చాన్హాంతికముందు నుండియున్న దని వెవ్వుచున్నాండు:-- న్లో + అదమంశం స్తతః పళ్ధళ రూప్య మిత్యభిమన్య తే, తథా స్వం చ స్వతః కే వ్‌ న్నహ మిత్యభిమన్య తే, ల వ్యా నను దృష్టాంతే ఫురోవర్షిని శు క్రిశళలే ఇం ద్ర యనన్ని కశ్తే జాలే సతి రూవ్య మిడమితి తదతిరి క్తరజతాభిమాన ఊపవద్య లే. నైవం దార్హ్షాంతికే ఆత్తాతిరిక్వ వస్వభిమాన ఇత్యాళం క్యాత్రావ్‌ స్వప్రకాళతయా చిదాక్మ న్యవభ్గాసమానే కదతి రిల్తోఒవా మిత్యభిమాన ఊవలభ్య లేఒతో న వై మమ్యమిత్యళిప్రాయేణాహ---ఇద మంశమితి. టీ. ఇదంఇఇది యెడ, అఎశం ఇ అంశఛముకు స్వత$=స్వయముణా, వళ్యక్‌ అ చూచుచు; రూప్యమితి = వెండి యని, అభిమన్యలే = అభిప్రాయపడుచున్నాండు. తథా=ఆవ్రకారము, స్వం చ = తనను కూడ, స్వతః = తానుగా, పళ్యక్‌ చూచుచు, అవామ్‌తి = 'జీ నని అభిమన్యలే జ తలంచుచున్నాండు. కా. కుుక్రి రజతస్థలములో శు క్రియందలిటై న యిది యను నివ మంశమును తాను గనుంగొని శు_క్టీక5రమైన వెండిగా నభిప్రాయమును బొంది నట్లు ఆత్మను మూచుచు నాళల్మేతరమైనయహం త్వాఖిమానమును చొందుచున్నాండు. తనంగా నేను వే అని తలంచు ననుట. ఇ్రందువఖ్ల దృష్టాంతదాక్షాంతికములకుం బరస్పరవై షన్యుము లేదు, ఆవ. స్వయ మనుళబ్టమునకును, అహమృనుకబ్దమునడును. నొకటే యర్థ మగుట వలన సాదృశ్యము సరిపోదే యని యామ్నేషము రాగా సరిపో నని. శెవ్వు చుత్నాండు:ా వేదాంత--20

806 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, షస్థ్యప్రకరణము న్లో ఇదంత్వరూప్య లే ఛిన్నే స్వశాాహంతే తఖేష్యతాం, సామాన్యం చ విశేషశ్చ పహా్య్టభయ శ్రాపి గమ్యుతే, 803 వ్యా నను స్వ్వయమహంళబ్దయో రే కార్థత్వా త్కథం దృష్టాంతచార్హాంతిక లు యోస్సామ్యమి త్యాశ, ౦కేదంరూవ్యళ బ్రార్ధయోస్స్వయమహంళ బ్రార్ధయోళ ఏ సామాన్య విశేషరూపత్వసో్యోభయాత్ర, సౌమ్యా న్తెవమి త్యావా---ఇదమితి. టీ. ఇదంత్వరూవ్య కే = ఇది యనెడి శబ్టార్ధముకు వెండి యనెడి శట్టార్ధమును, ఇిన్నే ఆ భిన్నములగును, (శుక్షియు దివి యశుభొవ ముశ్నది; 'వెడియందు రూవ్య భావ మున్నది అనుట.) తథా=అిప్రకారము, స్వత్వాహాంలే=ఐతా నశెడి శబ్దార్థమును జేననెడి శభ్ఞార్థముకు (స్వశబ్ద్బభొవము స్వత్వ మగును; అహంశబ్దభావ నుహుంత్వ మగుశు అనుట ఇమ్యళాం = (భిన్నములని ఒవ్వుకొని తీరవలయునుః ఊభయశ్రాపి=రెండింటి యందుకు; సామాన్యం చజసామాన్యమును, విశేషశ్చ = విశేషమును (సామాన్య విశేష భావము). గమ్య లే = తెలియంబడుచున్నది. తా. దృష్టాంకమందలి యిది యని యర్థ మిచ్చు నిదంశబార్థ మును వెండి యని యర్థ మి చ్చురూప్యశ, థ్రార్టము నెట్లు సనూనమైన యర్గము గలవి కావో యశ్లే దాఠాంతికమంవలి స్వయంశడ్టూర్హమును థి గా నే బధ అహంశళ్టార్థమును భిన్నార్ధకములు (ఒకే యర్థము గలవి కా- వనుట, రెండింటిలో సామాన్యార్థమును విశేషార్థమును నున్నట్లు "అెలియు చున్నది, శాంబట్టి దృష్టాంకదా క్టాంతికములందు సాదృశ్యము సరిపోన్చ అవ, స్వ్యయంశళబ్ద్బమునకు సామాన్యార్థ మున్న దనుటకు లౌకికప్రయోనము నుదౌా చారణ మీచ్చుచున్నా(ందు:ాల న్లో 'చేవదత్తః స్వయం గచ్చేత్త రం వీక్షస్వ సయం తథా, అహం స్వయం న శళ్నో మాల్యేవం లోశే వ్రయుజ్యతే. 39 వ్యా, న్వయంశబ్దార్థస్య సామాన్యరూపత్వం స్పష్టీకర్తుం లౌకికం ప్రయోగం శావద్దర్శ్మయతి..._. చేవద శ్తేతి. టీ. జేవదత్తః = చేవదత్తుండు, స్వయం ఆ స్వయముగా గచ్భేత్‌ =పోవుంాక రథాజఆె ప్రకారము, త్వంజనీవు) స్వయంజస్వయముగా; వీచుస్వ=చూడుము. అహం = 'జీన్ను స్వయం అ స్వయముగా, న శక్నోమి=సమర్థుండనుగాను;,. ఇతి ఆ అని నీవం ఇ

చిత్రదీవ 'ప్రశరణము 80 ఈప్రశారముగా,. లోశ్లీ = లోకమును ప్రయుజ్యతే = ప్రయోగింపబడుచున్నది. (సామాన్యరూవముగా స్వ్వయంళబ్ద ముపయోగించంబడు చున్న దనుట).

ఆా, చేవదత్తుండ్యా స్వయముగా వెళ్లుము, నీవు స్వయముగాం జూడును., నేను స్వయముగా సమర్థుండను గాను, అని స్వాయంశబ్దమును లోకమున సామాన్యరూపముతో వాడుకొనుట యనుభవసిద్ధము. అవ లోశమందు ప్రయోగమున్నమా త్రమున స్వయంళబ్దమునకు సామాన్య రూపత్వ మె ట్లంగీకరింతు నందునా! ఇది వెండీ యనుచోట నంగీకరించినట్లు అని వెచచున్నాండు:లా న్లో ఇదం రూప్య మిదం వస్త్ర, మితి యద్వ దిదం తథా, అసౌ త్వమహ మిల్యేషు స్వయ మిత్యభిమన్య తే. శీ0 వ్యా ఛవ్వేవం లోళీ ప్రయోగనః. కథమేశావళా స్వయంశ్టార్థన్య సామాన్య రూపత్వ మి త్యాశం శ్యేదంళట్రైర్థవ దిత్యావాజ-ఇదం రూవ్యమితి. యథా రూవ్య వస్త్రాదౌ నర్వ ల్రేదంశబ్దన్య ప్రయుజ్యమానళ్వాా తృదర్ధస్య సౌమాన్యరూవరత్వం: తథా ఆసౌ త్వమహమిత్యాదౌ సర్వత్ర, స్వయంశబ్ద ప్రయోగా త్తదర్థస్యాపి సామాన్యరూవత్వ మనగమ్యత ఇత్యర్థః టీ. ఇదం ఆ ఇది, రూబ్యం జ వెండి ఇదం జ ఈయెదుటిది, వస్త్రం ౨ బట్టం ఇతిజఇట్లుగ్సా. ఇదంజఇది యను నర్థముగలళబ్దము, యద్వత్‌. = ఎట్టుగనో, (సామాన్య రూవముగా వాడంబడునో యనుట. తథా = అమాదిరిగా, అసౌ జ పీడు, త్వం ఆ సీవుు ఆవాంజనేను, ఇతి ఇ అనెడి, ఏలేషు = ఈళబ్బములయందు; స్వయం ఆ తౌ నని యర్థమిచ్చునట్టి స్వయంశబ్దము, ఆభిమన్య తే = అంగీకరింపంబడుచున్నది. శా. ఇది వెండి ఇది వస్త్రము అని ఇదం శబ్దము సమానముగా. నువయోగింపయిడినట్లు వీంయ నేను నీవు అనెడి తావులందు స్వయం శబ్దము సమానముగాం బ్ర 'యోగింపంబడుటచేక స్వాయంశబ్దమునకు సామాన్యరూపత్వము సిద్ధంచుచున్నది. అవ స్వయంశబ్దమునకును ఆహంశబ్దమునకును లోశమందలి శబ్దప్రయోగము లలో భిన్నములైన యర్థములం దుపషయోగిందంబడుటం జూపీతివి సరి, భిన్నార్థకము లయిన నీశేమి లాభము? ఆనిన ట్లాశంకించుకొని యాలాభమును దెల్పుచున్నాండు:ా . న్లో అహంత్వాద్భిద్యతాం స్వత్వం కూటస్టే కేన కిం తవ, ॥ స్వయంశ బ్ఞార్ధ వవైసు కూటస్థ ఇతి మే భవేత్‌, త్తే

808 శ్రీ "వేదొంతపంచదళి, షష్ట ప్రకరణము వ్యా, ఛవకు స్వ్యయమహాంశబ్దయోర్లోశే భేదః వళావతా కూటస్థాక్స ని శకిమా యాకతమితి వృచ్చతి..--అవాంత్వాదితి. సామాన్యరూ పస్ఫయంశఛ్రార్ధ న్‌వ కూటస్థ ఇతీదమాయాత మిత్యావాంాన్వయంళబ్లార్థ ఇతి, టీ. (ఆవాంశబ్దభావము అవాత్వ మనంటడును, స్వళబ్ద్ధావము స్వత్వమనం బడును). అవాంత్వాత్‌ = ఆపహంళబ్ద్బఫెవముకంట్వై. న్వత్వం = న్వశబ్బభావము భిద్యతాం ఇ భేదింపయడుంగాక; వేలుగా నుండుంగాక యనుట లేన అ అభేదించుట వేకు తవ ఇ సీకు కింజనీమిలాభము! (ఇ ట్లనినచో), వీషః ఇ ఈ, నస్వయంశభ్లార్థవీమజ స్వ్వయంశబ్దముయొక్క_ యర్థమే, కూటస్థ ఇతి = కూటస్థుం డని, మే=నాకు భఛవేల్‌ = అగును సయంశబార్థము కూటస్థుండగుటే లాభ మనుట. తా, అవాంశబ్దమునకం కె స్వయంశబ్దము ఖేదించిన నీకు గల్లు లాభ మేమి యందువా? స్యయంశ శ్రాన్ధము సామాన్యరూపము చేత కూటస్థుం డగుకే నాకు లాభ మని గ్రహింపును, ఆవ. స్వధర్మము అన్యత్వమును వారించును గాని కూటస్థుని బోధించ దంటివా+ అది మూకు సమ్తకమే యని యొవ్వుళొనుచున్నాండు:ాా న్లో + అన్యత్వవారకం స్వత్వ మితి చే దన్య వారణం, కూటస్థస్యాత్యతాం వక్తుమిష్ట మేవ హి తద్భవేత్‌. | శ వ్యా* నను స్వత్వరూపో ధర్గోఒన్యత్వం నివారయతి న కూటస్థత్వం బోధ యతీతి శంశ లే..అన్యత్వవారకమిలి. స్వయంశచ్దార్థన్య కూటస్థనై్యైచాళ్ళ త్వాత్స్వ 'ల్రేనాన్యవారణమి్ష మే వేతి పరివారతి....అన్యవారణం కూటస్థస్యేతి. టీ. స్వత్వం ఆ స్వయంశబ్దభావరూన మగు ధర్మము; అన్యత్వవారకం ఇ అన్య శబ్దధావరూవమగు ధర్మమును వారించునది. ఇతి చేత్‌ = అని యంటివేని, కూటస్థస్య= వ్రశ్యగాత్య కు ఆళ్ళ శాం= ఆత్మ భావమును; వక్తుః = ఇెన్చందలంచినవానికి (నాకు, తల్‌ జఆ అన్య వారణాం జ అన్యమును నివారించుట, ఇష్టమేవ ఇ అంగీకారమే, భవేల్‌ ఇ అగును. లా, స్వయంశబ్దథధావరూప మగ్గు ధర్మ ము అన్వధర్మ మును వారించునంటివా, వత్యగాత్మ కు ఆత్మ భావమును జెచ్చంబూనిన నూకు నది యిష్టమే యని భావము. అవు గోవ; అశ్వము, ఉదకము. "మొదలగు శబ్దములు భిన్నార్ధకములై నట్లు న్వయంశబ్బమును అక్క శబ్దమును వేజు వేజిగునర్థములు గలవి క్రదాం న్వయంశబ్దార్థ మైన

చీత్రదీపవ్రకరణము 809 కూటన్థ శబ్దమునకు అక్కభాన మెట్లు భుటించు నని యాశంకించి సమాధానము వెన్వు చున్నాండు;ాలా శో, స్వయ మాలేతి పర్యాయా కేన లోకే తయోస్ప్సహా,

౧౧ శే వ్రయోనో నా_స్ట్యతస్ప ్వత్వవమాత్మ త్వం చాన్యవారకమ్‌, 4ీతి వ్యా. నను స్వయమార్న శబ్బయోర్భిన్న ప్రవృ త్తినిమి త్తయోర్ల్గవాళ్వాది శబ్దయోరి వై కార్థత్వాభావాత్కథం న్వ్యయంళద్లార్థస్య కూటస్థస్యాత్య త్వ మిత్యాశంక్య వాస్త కరాదిళబ్దవ జేకార్థతోోనవ ర్రేర్మె వమితి వరివారతి.._-స్యయమాశ్మేతీతి, పర్యాయన్వే నవాప్రయోగాఖావే 3హేతుమాహంాలేన లోక ఇతి. ఫలితమాహ--అతన్స్వత్వ మితి. టీ. సస్యయం ఇ సస్యయంశబ్దంబును, ఆకల్షేతి గ ఆక్క య ెడిళబ్దంబును, బర్యా యాౌా=ఓకయర్థము గలవి. (నమానార్థకవదంబు లనుట). లేన = వర్యాయపదములయిన పకారగణముచేత్యు లోకే జ లోకమునందు, తయోఃణ ఆశెండుళబ్దంబులకును, నవా వ్రయోగః ఆ ఒక్క-స్థలమందుం ఉయోగము, నాస్తి ఆ "లేదు, అతః జ ఈహేశువు చేశ, స్వత్వం = స్వయంశబ్దభావమును, ఆత్మ త్వంచ = ఆత్మ శబ్దభావంబును, అన్య చారకంజుకన్యశబ్దమును నివారించునది, (స్యాల్‌ అ అగును తా, హొస్టము, కరము; పొదము, పదము; ముఖము, వ క్ర ము ఈజంటపదంబులు ఒకదాని కొకటి సరా్యాయపదము లై నట్లు సయం శబ్దంబున్సు ఆత్మశబ్దంబును నొకేయర్థము గలవి గాన, నీరెండువదనముల శికడ "నేకవాశ్యమందుం ట్ర యోగము గనువీంవదు కాన, స్వయం శశ్రార్లమే ఆత, అందుచేత నీస్పాయంశ ట్ఞాత శళ్చారములు అన్యశబ్దార్థ టధథి వాజి బఎ-శదటథ బధ మును నివారించును. స్వయంశ బ్టార్ధమైన కూటస్లున కాత ఫావము ౧ థా థి శ ఘటించు నని భావము, ఆవ. స్వయంశబ్దమును ఆత్కశబ్బమును వర్యాయవదమీం లయినచో అవేతనము లయిన ఘటాదులయందు స్వయంశబ్ద మువయోగించంబడుచున్న జే. అబెట్లు భుటించును! ఆని శంకించి సమాధానము చెన్వుచున్నా(దు: శ్లో, ఘట స్పస్టయం న జూనా తీత్యేవం స్వత్వం ఘటాదిషు, ఆఅచేతనేషు దృష్టం చేద్ద ఫలా మాత్త్మస తతః వ! వ్యా- నను ఘటాదివ్వువేతనే న్వపీ స్వయంశబ్దస్య ప్రయోగదర్శనాక్స ర్వ యంత్వాత్మ త్వయో'లేకత్వం న ఘటత ఇతి శంకలే..ఖుట ఇతి. మటాదిమ్వపి స్ఫురణ

శై0 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, మస్థ్ర్యవ్రకరణనుు రూపీణాక్కవై రన్యన్య సత్తా ల్రేవ్వపి స్వయంశబ్ద ప్రయోసో న విరుధ్యత ఇత్యావహా=-ఎ దృశ్య ళామితి. టీ. భుటః = కుండ, స్వయం జ తాను; న జానాతి అ తెలిసొనం జాలదు, ఇతి జ అని, వీవం ఇ ఈలాగున, అచేశచనేషు = చేశనములు కాని, భఘుటాదిము ఆ ఘట చటాదులయందు, స్వత్వంజస్వయంశబ్ద ముపయోగింపయడుట, దృష్టంవేత్‌ =చూడంబడు చున్న దంటివాః అక్క సత్త్వతః=అత్మ వై రన్యముయొక్క_ యుండుట చేత, దృశ స్రలౌంజ "శెలియంబడుంగాకు స్వయంళబ్ద మువయోగించుట కూడు నని గ్రహించవలయు ననుటం తా, కుండ తాను దెలినిొనజూలదు, అనెడి వాక్యమునుబట్టి 'వేశనములుగాని ఘటము మొదలగు వానియందులనాడ నీయాత్మ పర్యాయమైన స్తయంశబ్ద ముపయోగింపంబడుచున్న దంటివా, ఆత్మ వేతనావేశనములయం దన్నింటియందును సమానముగా నుండుటవల్ల నచేశనము లగు ఘటాదులయందును నువయోగింపంబడియుండు నని శఆలవీయనగును, అప, ఘటవటాదులయందుం గూడ వై తన్య ముండినచో మనుష్యవశువత్యూదు లనుమాత్ర మే చేకను లనుట నిష్ప్రయోజనమే కాదా యని యాశంకించి సమాధానము వెనచున్నాండు;=ా శ్లో, చేతనాచేతనభిదా కూటస్థాతృకృతా న హి, కింతు బుద్ధికృతాభాసకృలై వే త్యవగమ్యు తామ్‌, శీర్‌ వ్యా, నను ఘుటాదిమ్యస్యాత్య వై శన్యస్య సల్తే చేఠనవిభానో నిర్హిమి త్తికస్స్యా దీళ్నాశంకన చేశతనాచేతనవిధాగన్ను చిదాభాససళా్య్నన త (లతకణకారణసద్చావాన్నెవ న తి చరా? గత్తవావై ప ఖ్‌ టీ. చేశనావేతనఖిధాజఖవి వేతనములు ఇవి యవేశనము లనెడి భేదము, కూట స్థాకృకృళతా ! కూటస్థవై తన్యమునుబటి వచ్చినది. న హీ ఐ కాదుగదా. కింతు ఇ ఇక శీ మంటే బుద్ధికృళాభాస కృ్రె వేతి - బుద్ధి ఆ బుద్ధియందు; కృత ఆ ప్రతిఫలించిన అభాసజచిదాభొనునియందు, కృతై ప=కల్పించయిడీనచే, ఇతి ఆ అని, అవగభ్యుతాం ఆ గ్రహింపంబడులాకం తా, లవి చేతనములు ఇవి యచేతనము లనెడి వ్యవహారము హటస్థదై తన్యమునుబట్టి రాలేదు, మతి దేనిని బట్టి వచ్చిన దన బుద్ధి

చీత్రదీషవ్రశరణము |! 'ప్రతిబించితుం డైన చిదాభాసునింట్టి వచ్చినదే యని యెటుంగవల యును. చిడాభాసుం డుండు మనుహ్యాదులను చేతను లనియు చిదా భాసుండు లేని కుండ గోడ మొదలగునవి యచేతనము లనియు వ్యవహా రించుట నిష్స్ర యోజనము గాదు, ఆప. చిదాభాసుం డుండినచో వేతనములు. అకండు లేనిచో నవేతనములగును, అని యొప్రుకొనినచో నచేతకనములయం దాత్మవై తన్య ముండు నని యొప్పిన మో కేమి లాభళమున్నది! యని యాశంక రాగా నచేశనకల్పన కథధిష్టానమొకటియుండీ తీరవలెను ఆెడి యఖ్శిప్రాయముతో నవేతనము లయిన ఘటపటాదు లాకూటస్థవై, తన్యమంచే యారోపిందబడుటను దృష్టాంతనహితముగాం జెప్పుచున్నాండు:. శ్లో, యథా చేతన అభాసు కూటన్టే భాఫింతికల్పితం అవేతనో ఘటాదిశళ్చ తథా త్న్తైవ కల్పీతః 46 వ్యా నను చేతనావేతనవిభాగన్య చిదాభానససత్త్వాస త్త్వ్వప్రయు క్తతాభ్యువ న మేడ వేతనేస్వూత్య సత్త్వాఘ్యవగమో నిమ్వృ్ర్ర్యయోజనస్ఫ్యాది త్యాశంక్య వేశనా వేతన విఖాగహేతు ల్వేన కూటస్థస్యానభ్యుపయ్య ర్వేఒబ్య చేతనకల్ప నాధిస్టూన ల్వేన కూట స్థోఒభ్యుపగంతవ్య ఇత్యభిప్రాయేణ ఖఘటాదే స్మర, కల్పితత్వం సదృష్టాంతమాహఎ యథాచేతన ఇతి. టీ. చేఠన$ = చేతనుం డైన, ఆభాసం=చిదాభాసుండు కూటస్థే = ప్రత్యగాత్మ యందు, యథా = వవిధముగా, శ్రాంతికల్పితః క! అనిద్య చేత నారోపీంపంబడియొనో, తథా జ ఆవిధముగా, అచేతనః ఇ వేశతనరహితమెన, భటాదిళ్ళ = ఘటాదులును; రత్రైవ = ఆప్రశ్యగాత్మ్యయందే (కూటస్థునియం చై. కల్పితః = అవిద్య చేం గల్పింం బడెను. తాం కూటస్థునియందు చిచాభాసుం డవిద్య చేతం గల్చితుండై నట్లు కూటస్థునియందు ఘటాద్య చేతనవర్దమును నవిద్యుచేం గల్పింపం బడినది. చేతనాచేతనముల కన్నింటికిని కల్పనాధిస్టానము “కూటస్థ చైతన్య మొక్క శే యనుట మాకు లాభము, అవ. స్వయంశబ్దమునకును అత్మళబ్బమునకును "భేదము లే దని లేలంగా చాది కొంచె మధికవ్రసంగముగా నాశంక (ఫూర్వవచము) వేయుచున్నాండ: న్లో, తత్తేదంతే అవీ స్వత్వ మివ త్వమవామాదిషు, సర్వత్రానుగతే తేన త యోరప్యాత్మ లేతి వేశ్‌. త్త

[టీ శ్రీ వేదాంతపంచదళ్సి సష్టప్రకరణను

వ్యా సళ్వాక్మయో శీక్షత్వేజఒతి ప్రభంగం శంకతే తశ్తేదంతే ఆవీతి. త్వమనా మాదిషు సర్వశ్రానుగతస్య స్వత్వ స్యేవ సర్వశ్రానుగతయో స్త ల్తేదంతయోర స్యాత్మన్వరూ వళతాకింన స్యాదితి భాస

టీ. (యేనజవకారణము చేత), స్వత్వమిన = స్వయంళబ్దభెపమువలె;, శ్వమవా మాదిషు ఇ నీవు "నేను అను మొదలయినళట్టములయండు, సర్వత్ర = అంతటను తశ్తే దంఠే అపి = తచ్ళబ్దభావమగు తత్తయుశు, ఇదంశబ్దథావ మగు ఇదంత యుశ్యు (ఆది యిది అనుళబ్బముల ధర్మమనుట). అనుగ లే ఇ సామాన్యముగాం బ్రయోగింపబడుచున్న వో, లేన=ఆకారణముచేతు తయోరపీ = తత్తే వదంశలకు శండింటికిని ఆత్మ తాజఆక్ష్య త్వము; (స్యాత్‌ =అగును). ఇతి చేత్‌ =ఆళ్మత్వము కలుగు నని యన్నపతుమందుం

తా, వమోయీి యదై సతపిద్ధాంతీ | స్వయంశబ్దమునకు నీవు 'నేను వీడు అనుచోట్ల సమానముగా బ్ర యోగించుటచే ఆత్మత్వ "మొవ్ప్చినట్లు అది లది యనుశబ్దనులును నంతట సమానముగాం ట్రై "మయోగింపథణుడుటచే ఆత్మత్వ మంగ్‌కరించుము. అని వూర్వపతీ యామే.వించెను,

ఆవ. తత్‌ ఆది; ఇదం=ఇది, ఈ శండీటికిని అత్మత్వము సంభవింప దని వె చున్నాండు:- శ్లో లే ఆత్మ ల్వేఒస్యనుగతే తశ్తేదంతే తతస్టయో%

ఆత్మ, త్వంనైవన సంభావ్యం సమ్యుక్త్వ్యాదే ర వ్రథాతథా, శ్రి

వ్యా తశ్తేదంశయోరాత్మ త్వాధికప్చ _త్తిశ్వాదాత్మత్వం న్‌ సంభవతీత్యావా-- శే అక్క 'క్వేఒపీతి, శశ్తేదంతే. స్వత్వమివ యద్యపి త్వమహమాదిషు అనుగ లే, తథాపి లేస్వనువర్వమానే ఆక్క 'త్వేఒబ్యనుగతే శదాత్య త్వమిదమాత్మ త్వ మిళ్యాదివ్యవ వోరసంభవాదతస్తయో _ రాత్క త్వాధికవృ త్తిత్వాదాత్కస్వరూపతా న సంభావ్య తే. శ్ర దృష్టాంతన్సమ్య క్షా చేరితి. అక్క త్వం సమ్యుగాత్మ త్వమసమ్యగితి వ్యవహారవళశా దాత ల్వేచఒవ్యనువర్థమానయోః సమ్య క్ష్వాసమ్య క్షరయో రివేత్యర్థః.

టీ. రే=ఆ) తన్తేదం లే=అది యకటయు ఇది యనుటయు అనంగా త త్త ఇదంత లనుట్సు అక్మ'ల్వేఒపి = ఆత్మభొవమునందును. అనుగలే ఇ ఆనువర్షించుచున్నవి. కఠ॥ = అందువలన) సమ్యక్త్యాచేః - సమ్య క్ర్వ జ మంచిదగుటకును, ఆచేః = ఇెడ్డది అఆనుటపను; యథా = నీప్రశారము, అక్మత్వం=ఆత్కభావము; న నంభొవ్యం ఇ సంభ నింపదో; కథా = అటుపలెన్వే తయోః = ఆది ఇది యెడు తశ్త్వేదంత్వములకు అక్మళ్వం = అతృవావము; న సంఖ్రావ్యం జ సంభవించ "నేరడు,

చీత్రదీప వ్రశరణము 81కి శ్రా, తచ్భబ్దభావను తత్త యనయిడుచున్నది, ఇదంశబ్బభావము ఇదంత యనయిడుచున్నది, సయంశబ్దముంబో లె ఆది ఇది యనెడి శజ్దార్ధములు వ్యవహారమున వానిచి . తము 'దేవాలయమునకుం బోయి నపుడు తదాత్త్మ కమై యున్న -దనియు, ఇంటియొద్ద చారాపత్యాదులః గాంచినవుడు ఇదమాత్మ క మనియు వాకుకొనంబడుచున్నది. అనంగా తదిదంళబ్దనములు రెండింటిలో అత్మశబ్బము _ చేర్చియుపయోగింపయిడు చున్న దనుట. తశ్తేదంతలు స్వశబ్దమువలె త్వమహమాదులందే కాక, సమ్యు క్వ్యాసమ్యు _క్ష ్వములవలె ఆత్మత్వ మనెడి ధర్మమునందును గూడ నుండుటచేత, ఈత ల్తేదంతలును వీనివ లె అత్మ కానేరవు, అవు ఇపుడు వ్యవహోరసిద్ద మగు నర్థముకు ఫలితము?ా6 జెద్వచున్నాండు:--- న్లో ం త ల్తేదంతే స్వతాన్యల్వే త్వంతాహంతే వరస్పరం, వతిద్వంద్వితయా లోశే వ్రనిబ్ధే నాన్సీ సంశయః, 49 వ్యా వ్‌వం ప్రాసంగికం పరిసమాప్య ఫలితప్రదర్శనాయ లోకవ్యవహారసిద్ధ మర్థమశువవతి--త ల్తేదం లే ఇతి. కత్తాప్రతియోగిక్వ మిదంతాయా స్తదిద మితి స్వత్వ ప్రతియోగిత్వ మన్యత్వస్వ స్వయమన్య ఇతి శ్వంతా వ్రతియోగిత్వ మహంతా యా_స్ప్వమహమితి లోకే ప్రతిద్వంద్వి త్వేన ప్రయోగదర్శనాక్స)ఏసిద్ధమితి భావః టీ. తశ్తేదంతే = అది ఇది యనుశబ్దధర్మములుకు, స్వతాన్యల్వే ఇ తాను ఇత రము అనెడి శబ్దధర్మములును; త్వంళావాంతే ౨ నీవు నేను అనెడి శబ్దధర్మములును, జరస్పరం జ ఒకదానితో నొకటి, ప్రతిద్వంద్వితయా జ ప్రతిద్వంద్వములుణా (విరు ఫ్థార్థకములుగా. ననుట) లోశీ = లోకవ్యవహారములందు, వ్రసిథ్ణే = ప్రసిద్ధమృులై యున్నవి. సంశయ! ఇ సంజేహము; నాస్తి = లేదు తా, లోకవ్యవహారమున అది ఇది, తాను అఇతరుండు, నీవు "ను ఇట్టియర్థము గల జంటమాటలను వ్యతి రేకార్థకములుగా వాడు చున్నారు. కాన వై రెండింటికిని (త_త్తేంతల కనుట) విరోధము సుప్ర నిద్ధమే యని యెలుంగ నగు, ఆవ. వైనవెస్పినరీతిగా విరోధమును గనుపణచినందువలనం గలుగులాభమును విసరించుచున్నాండుకా న్లో అన్య తాయా*ః ప్రతిద్వంద్వీ స్వయం కూటస్థ ఇపష్యుతాం, త్వంతాయాః ప్రతి యో గ్యేహోఒహమిత్యాత్మ ని కల్పితః, ర్‌ం

కథ శ్రీ వేదాంతపంచదశి, సస్ట్యప్రకరణను

వ్యా కవల్వేవం లోకే, వ్రకృతే కమాయాత మిఠ్యత ఆనవాం-అన్యతాయా ఖతి. ఆఅన్యత్వప్రతియోగీ స్వయంళ్టార్థః త్వం తా ప్రతియోనగ్యవాంళ్దార్థల్చిదాఖాసః కూటస్టే కల్పిత ఇత్యర్థః

టీ. స్వయం = తా ననెడి ళన్దార్ధ మగ హూటస్థ$ = ప్రత్యగాత్మ, అన్యతా యాః జ అన్యశబ్దభావమునకు, ప్రతిద్వంద్వీజ=విరోధి యని ఇమ్య తాం= తెలియంబడుం గాకు త్వంతాయా[=నీ వనెడి శబ్బభావమునకు, ప్రతియోగీ=వ్రతిద్వంద్వి యైన(విరోధి మైన) నీషోఒవాం ఆ నేననెడిచిదాభానుండు, ఆత్మని = కూటన్థునియందు (ప్రత్య గాత్యయందు) కల్పిత! ఇ అరోపించంబడెను.

తా. ళానని వస్థవహరింపయి డెడు వ్ర త్య గాత్మ అన్యపదార్థను లకు విరోధియే. నీ వనెడుదానికి విరోధి యగు నేననెడి చిదా ఛాసుండు ప్రత్యగాత్మ యందు కల్పింవయబడెను.

అవ సీవు నేను ఆది ఇది, తాను ఇశరుండు అనువానికి భేద ముండినట్లు జీవే శ్వరులకు నింత విస్పష్పముగా భేదము 'తెలియయడినచో నేల అందజుకు స్పష్టముగా "తెలిసికొనరు? అని శంకించి సమాధాన మిచ్చుచున్నాండు:ా- న్లో, అహంతాస్వత్వ యోర్ఫేదే రూప్య లేవంత యోరివ,

స్పష్టే*పి మోహనమాపన్నా వకత్వం వతివేదిరే, ర్‌

వ్యా, నభూ కృవ,కారేణ జీవకూటస్థయో న్ళేదే సత్యపి సర్వే ఇళ్ఞం కిమిలి న జానంతీ త్యాళంక్యాహ---అవాం లేతి. బుద్ధిసాత్షీణ, కూటస్థస్య బుద్ధ్యా ప్రశ్యతీ కర్తుమళక్యత్వ్వాహమితి ప్రతిభాసమానయో ర్టీవకూటస్థయోర్భ్రాంత్ర్యైకత్వం ప్రతి వన్నా ఇత్యర్థః

టీ. హూష్య లేదంతయోరిష-రూవ్య తాజరూవ్యత్వమునకును, (వెండీయనెడి శబ్ద భావమునకు ఇద౦తయోరివ ఇ ఇదంత్వమునకునువలె (ఇది యనెడి శబ్దభావమున కునువలె) అవాం తాస్వక్వయోః= తాన 'ెడి శబ్దభాపమునకు నేననెడి శబ్దభావమునకును; భేచే సత్యవి అ భేదము స్పష్టముగా కనంబడుచుండినప్పటికిని మోవాం = భాింతిని; అవన్నాః ఇ పొందినవారల్రై; నకత్వం = జీవునకును వ్రశ్యగాత్మకును (కూటస్థునకను; చిదాభొనునకున్సు ఇద్దరికిని అభేదమును; ప్రతిపేదిలే = ఫౌందిరి,

తా, ముతస్థపుచిస్పను మాచి యిది వెండి యని భ్ర మపడినప్రము ఇది యని చెప్పుట యేది కలదో, అది ఇదంత్వము, ఆది శు '_క్రిధర్భము* రూస్యత్వ మనునది శుక్షికయందు. కల్పిత మైనరజతధర్మము, ఈ

చీత్రదీపప్రశీరణము 815 “ఇెండింటికీని వలనే అహంగాస్వత్వములకు భేదము విస్పష్టముగ'నే కనం బడుచున్నది, కూటస్థునియందు 'తాననెడి శబ్బభావమును చిదాభాసుని యందు అనలా జీవునియందు అహంశబ్ద్బభావమును అనుట. అజ్ఞాన ముచేత భ్యాంతిపడి కూటస్థజీవులకు భేదము లే దని తలంచుచున్నారు. ఆవ జీవుండుకు కూటస్థుండును ఒక్కండే యని య్మాభ్ళమ కలుగుట శేమి కారణము ఆని యడి”దవేని దానికి కఆాదాళ్యాధ్యానమే కారణ మని వెపు చున్నాండు:- - శ్లో, తాదాళ్ష్యాధ్యాస వవాత్ర వూర్యోశ్రావిద్యయా కృత, అవిద్యాయాం నివృత్తైాయాం తత్కార్యం వినివ_ర్హతే, ల్‌లై వ్యా నన్వస్య జీవకూటస్థయో 'శీకత్వ ఛృమస్య కిం కారణమి త్యపేముయా మావహ--తాదాత్య్యేలి. అత్రాస్మిక్‌.. గ్రంభేఒనాదిరవివేకోయ మిత్య తో క్తయా ఒవిద్యయేత్యర్థః. యతో2.విద్యా కార్యత్వమస్యాతో2విద్యానివ _రృకక్డానేనైవ తన్ని వృ తిర త్యావా---అవిద్యాయా మ్‌తి, టీ. అత్ర = ఈవిషయమందుు. ఫూర్వ్యోక్తావిద్యయా = పెన చెప్పంబడిన యనాది యగు నక్తానముచేర కృతః ఇ కల్పింపయిడిన, కఆాదాత్యాధ్యాన నీవ ఇ అన్యోన్యాధ్యాసమే ఇట్రిభ్రంతికి కారణ మగుకు, అవిద్యాయాం = ఆజ్ఞానము, నివృత్తాయాం నత్యాం ఇ నివ ర్తింపంబడిన దగుచుండంా, తత్కార్యం ణః ఆయవిద్యా కార్య మగు అన్నో న్యా ధ్యానము (శాదాళ్య్యాధ్యాసము). వినిన ర్లలే ఇ పోవుచున్నది. తా. ఈచిత్రదీషమునందలి యిరువదియైదవన్లోశమున _ ెప్పం బడిన యనాద్యవిద్య చే కల్పింవయిడిన వరస్ప రాథ్యాసమే కూటస్థచిదా భాసు లొక్కటి యని పారపడుటకుం గారణము, అన్నోన్యా థ్యాస మవిద్యయొక్క కార్యమగుటం జేనీ యవిద్యను పోంగొజ్టెడిజ్ఞానము చేతనే యీయథా్యాసమును పోవు నని గ్రృహింషనలయును. ఆప. అధ్యాసము ఆవిద్యాకార్యము గనుక నాయవీద్య కనలగా కారణము నీవర్హించిను తత్కార్య మగు నధ్యాసమును నివ ర్దించు నని మి రనుట సంగతముగా "లేదు. ఆను ప్రశ్నకు సమాధానము చెప్పుచున్నాండు:..- న్లో, ఆవిద్యావృతితాదాల్వ్యే విద్ధయైవ వినళ్థత్కు విమేవస్య స్వరూపం తు ప్రారబ్ధమయమిత్షతే, కతి

తం శ్రీ వేదాంతపంచదళి, షష్ట వ్రశరణము వ్యా నన్వ ధ్యాసస్యావిద్యా కార్య త్వా త్తన్ని వృత్య్యా నివృ ల్తిరత్యేత దనువ బన్నం౦. టవోత్థకళ్వం విద్యాయాముశ్ప న్నా యామవ్యవిద్యా కార్యస్య 'చేవోదేరుప అభ్యమాన శ్వాదిత్యత ఆవా.--అవిద్యావృతీతి. అవిజై శీ కౌరణయోరావృతితాదాత్మ శీ యోర్విద్యయైవ వినివృ త్తి కర్శసహితావిద్యాజన్యస్య తు విశేపస్వరూవస్య కర్తావ సానపర్యంత మవస్థానమిత్యవిరోధ ఇతి భావఃం టి. అవిద్యావృతిళాదాత్మ్యే - అవిద్యా = అజ్ఞానముయొక్క_ కార్యము లగు అవృతిశాదాల్స్యే = అవరణమును అన్యోన్యాధ్యాసముకుు విద్యయైన = క్షానము వేచే వినళ్యతః ఆ నళించుచున్నవి. వి మేపస్యజ=ప్రారబ్ధకర్మ ముతో గూడిన వివమేవము మొక్క; స్వరూపం తు = స్వరూపమనిననో, ప్రారబ్ధథయం = ప్రారబ్ధక ర్మ నాశమును; ఈక్షులే = చూయచున్నది. ప్రారబ్ధకర్య నళించెడుదనుక నుండు ననుట. తా, అవిద్యవలన ఆవరణమును అథ్యాసమును కలిగినవి, ఈ "రెండును జ్ఞానము కలుగంగనే నశించును. ఇత నవిద్శవలన పుట్టి నట్టియు ప్రారబ్ధకర్మ ముతో గూడినవియు నగువి మేవము ప్రారబ్ధము తయించెడువజకు నుండును. కావున నసంగత మేమియు బేదు, అవ కారణ మైన యవిద్య నిపర్తించిన తత్కాార్య మగు విశే ముండుట యొట్లు సంభవించుప! ఆనుప్రశ్నను శాస్తాంతరములయందలి దృష్టాంతముచేత నమా థానవజచుచున్నాండుకాా న్లో , ఉపాదానే వినస్టేఒపి తణం కార్యం ప్రతీవ్యతే, ఇత్యావాస్తార్కి. కా_స్తద్వదస్తాకం కిన్న సంభ'వేత్‌ , రత్త వ్యా- నను స్రైరబ్ధకర్యణో నిమి_శ్తమాత,త్వా _తృత్సద్భావమాగ్రేణోపాదానే విన స్రేచపి కథం జార్యానువృ త్తిరత్యాళంక్య శా స్రాంతరసిద్ధదృష్టా'లేన తదనువృ త్తిం సంభావయతి...ఊపాదాన ఇతి. టీ. శార్కిళాః = కర్కశాస్త్రజ్ఞైలు ఉఊపాదానే = ఊపాదానకారణము, వీన ప్రేచావి = నళించినవ్చటికిని, కార్యంజకార్యము) తణం = థతుణకాలము, ప్రతీత్యు రే చూడంయబడుచున్నది. ఇతి = అని, అహుఃఇవెప్పుచున్నారు. తద్వత్‌ = అ జేవిధముగా? ఆస్మాశం ఇ మాకును, న సంభవేజ్‌ కిం = సంఛవింపదా? సంభవించు ననుట ఇకా ఉపాదానకారణము నళించినతర్యాత కార్యము తణళకాల ముండు నని తార్కికు లందురు, అటులనే మా వేదాంతసిద్ధాంత మందును కారణమైన యవిద్య నళంచినత ర్వాత తత్కార్య మగు

చిత్ర దీషప్రకరణను 817 వివేవస్వరూపమైన చేహాదికము కొంతకాల ముండు ననుటలో తవ్చేమి? కొంతశాల ముండవచ్చు ననుట తప్పు "లే దని భావము,

అవ అయ్యా ! తార్కికులు కారణము నళించినతర్వాత కార్యము తణకాల ముండునంటబే మీరును అట్లే ఆనక వారు జేనెడు నేసినారు గనుక మేము బారెడు ేసినామనునట్లు ్రారబ్ధకర్శ తుయించెడువణకు నుండు నని మిరు చెప్పవచ్చునా 1 అనీన సమాధానవజణచుచున్నాండు: న్లో. తంతూనాం దినసంఖా్యనాం తె స్తాదృక్‌ మణ ఈరిఈః, భ్రముస్యాసంఖ్యకల్పస్య యోగ్యః తణ ఇహేష్యు తామ్‌ 55 వ్యా, నను తార్కిక 3 కార్యన్య తుణమ్మాత్రమవస్థాన మంగీకృళం. న చిరకాల మిత్యాళంక్యావహా--కంతూనా మితి. సంసారస్యా నాది కాలమారభ్యానువృ త్రత్వా త్త తృంస్కా-రవశేన పలాలచక, భ్కమవచ్చిరకాలానువృ త్తిర్న విరుధ్యత ఇతి భావః టీ. దినసంఖ్యానాం = దినములచేత లెక్కి౦చందగిన; తంతూనాం జ దొరము లక, తైః = అతార్కికులచేత, తాద్భక్‌ = అటువంటి, కణ$=తుణకాలము), ఈరితఃణ శెచ్ప్చంబడియుండెశు. ఇవా అ ఈసంసారమునందు, అనం ఖ్యకల్పస్య జ లెక్కి.0చుటకు నలని గాని యేక కల్పములశనుండి యుండెడు, 1ధనుస్య న ధ్కనుకు యోగన్యః ణః అనురూవ మగు, &ుణ = తుణకాలము; ఇమ్యతొం = అంగీకరింంబడులాక శా, దారనులు నళించినత ర్వాత తృణకాలమునకు వస్త్రము నళించునని తార్కికులు అనుటలో దారములు కొన్నిరోజులలో తయా లైనవి గనుక ఆవి నశించినత ర్వాత తణకాలమునకు వస్త్రము నశించు ననవచ్చును. అనేక కల్పములనుండి యుండిన అవిద్య నశించినత రాాత నశింపషందగిన చేహోదులకును కున్దురవానిచక్రమువ లె దానికి తగినంత "కాలము నశించుటకు కావలయును, అని మే మేల చెప్పరాదు ? అవ తార్కిికులు ఇెస్పినజ్లే మేమును అయుక్తముగా చెప్పినా మని దీనిచేత ననుకొనకుండు, మామాటకు వారిమాటకుళు వార యున్నది అని వెప్ప్తుచున్నాండు:-ా న్లో = వినా మీ దతముం మానం లేర్వ ఫా పరికల్బ్య లే, శ్రుతియు_క్ర్యనుభూతిభ్యో వదతాం కిన్ను దుళ్ళకము, ర్‌6 వ్యా- నను తార్కికైర్యథా ఒయుక్తమఖ్గిహితం తద్వదృ్భృవతాపీ త్యాశంక్య స్వోకా తతో వైమమ్యుం దర్శయతి.-_-వినేతి. మోదతుమం విచారసవాం మానం వినా వ్రచూణమంత రేణేత్యర్థః. * తన్య “తావచేవ చిరం యావన్న విమోమ్యేశఒధ సంధ

818 శ్రీ వేదాంతపంచదళి షస్ట్రప్రకరణను శ్చ” ఇతి శ్రుతిః చక్ర భృమాదిదృష్తాంతో యు కః అనుభూతిర్విద్వదనుభవ$, వలేభ్యః ప్రమాణేభ్యః కం వక్తుమకక్య మిళ్యభిప్రాయః టీ, 3౪ = ఆతార్కికలవేతు టోదకుమం = విచారనవామైన మానం వినా ఆ ప్రమాణము లేకుండ, వృథా = వ్యర్థముగా పరికల్ప్య లేజవాదముచేయంబడుచున్న ది. శ్రు,తియు క్యనభూతిభ్యః = శ్రు,తిఐ వేద ప్రమాణమువలనను యూ క్రి=అనుమాన ప్రమా ఇమువలనను, అనుభూతిభ్య॥ = అనుభవముపలనను? వదతాం ఇ చెప్పెడి మాకు, కిన్ను దుళ్ళుకం జ వీమి శక్యము గాదు? అన్నియు శక్యము లగు ననుట తా, కార్మికులు ప్రమాణమును వదలి తము యిచ్చవచ్చిన చొప్పున నే మేమో కల్పించిరి. మే మట్లు కాదు. ఏది చెప్పినను శ్రుతి యు_క్ష్రి అనుభవము నను నీమూండు వ్రమాణములకు సరిపోవునట్లు వెప్పెదను, కుమ్థురవాండు చక్రమును శ్రిప్పి విడిచినతర్య్వాత కొంత నేవటివజకు అది తిరుగుచునే యుంకునట్లు అవిద్య నళించినత ర్వాత 'దేహాదికము ప్రారబ్ధకర్మ నశించుపర్యంత ముండు నని “తస్య తావదేవ చిరం యావన్న విమోమ్యేి అను మొదలైన శ్రుతిని, కులాలచక్క దృష్టాంతమనెడి యు్రిని జ్ఞానుబయొక్క_ యనుభవ మనెడు అనుభవ మును ప్రనూణములు గా తీసికొని మాటలాడునట్టి మేము ' అన్నింటిని సాధింపలోలను, అని భావము, _ అవ. 'ప్రశృశవిషయమును నిరూవణ చేయుచున్నాాండు:--- న్లో = ఆస్తాం దుస్తార్కి కై స్పాకం వివాదః వ్రకృతం టబ్రువే స్వాహ మోన్సిద్ధ మేకత్వం కూటస్థపరిణామినోణ త్‌ వ్యా ప్రకృతమ ఏసరతి.....ఆస్తామితి. స్వయమవాంళశభార్ధయో! కూటస్తవరిణా మ్‌నో లేకత్వం భ్రంళ్యా సిద్ధం. ళ 7 టీ. దుస్తార్కిై స్సాకం = దుములగు అార్కికులతో, వివాద! = కలహము; అస్తాంజఅట్లుండనిమ్సు. ప్రకృతంజ= ప్రన్తుకవిమయముశు; బ్రువే=వె ప్పెదను.స్వావా మోజు న్వశవైర్థముకు; అహాంశక్లార్థముకు ఆయిన, కూటస్థపరిణామినో! = కూటస్థ చిదా ఇాసులకు, వీకత్వం = నీకళ్వము, సిద్ధం = భ్య్రాంతిచేత జీర్పడినదిం తా, సరి లార్కికులసంగతి అటుండ నిండు, మనకు ప్రకృతము నకుం గావలసీనదానిని నుడి వెదము, ' స్వశబ్దముచే చెప్పంబజెడి వ్య గాత్మ కును అహంశబ్దముచే చెప్పయబడెడి జీవునకును ఏకత్వము భ్యాంతిచే కుదురును గాని మణి చేనిచేతను కుదుర నేరదు,

య అ చి త్ర దీపప్రకరణము ఓం అవ. జీవకూటన్థుల శేకత్వము భ్రాంతినిద్ధ మయినచో నీభ్య్రాంతి యందతికిం గల్లునా 1 యనిన శ్రుతికి యథార్థమయిన యర్థమును "తెలియంజాలనివారి కందంకుం గల్లు నని వెవుచున్నాండు:ా న్లో, ఛా్రామ్యంతే పండితంమన్యా స్ఫర్వే లౌకికతార్కి కాం అనాదృత్య శ్రుతిం మౌన్ధ్యాల్కేవలాం యు క్రిమా శ్రి, తాః, ర్‌రి వ్యా, నను కూటస్థజీవయో లేకత్వం భా్రంతినిద్ధం చేదిదం భాాంతమిలి శీఒవి తో న జానంతి ఇత్యాళంశ్య శు,లిశాశ్చర్యవర్యాలోచనళూన్య త్వాది త్యాహంా భా్రామ్యంత ఇతి. టీ. బండితంమన్య్యాః అ తమకుందామే. జండితుల మని తలంచెడి, లౌకిక ఆార్కి క" = లోక జ్జానము మాత్రము కలిగియున్న వారును తర్కించంగలవారును నయిన, సక్వేజఅందణును, మౌర్ధ్యాల్‌ ఆ పెంశెపట్టుపలన3 శు,80 = ప్రమాణరాజి మగు వేదమును, అనాదృత్యజలమ్యమువేయకు శీవలాం యుక్తిం = యు క్రినిమాత్ర, మే అక్రితాః = అవలంబించినవా రగుచు, భాాయ్యంతే జ పొరపడుచున్నారు. తా, శ్రు,తితాత్పర్యమును సరిగా "ట్ర హింప లేని దురభిమాను లగు లౌకికతార్కికులు శబ్బవ్రృమాణను నుజ్జగించి యుక్తిని మా త్ర మవలంబించి కూటస్థుంయను జీవ్రంయను నొక్కే యని పారవడుదురు, అవ ఇ్సుతుల శర్థములు ఇశెషంలవార ల జ్దేల భ్రాంతి నొంబచెద రనిన నమా ధానము వెప్పుచున్నాండు:ాా న్లో. పూర్వాపరపరామర్శవికలా_స్పత్ర, కేచన, వాక్యాభాసా౯ా స్వస్వప మే 'యోజయంత్యప్యలజ్ఞయా, ర్‌ి వ్యా, నను శ్రు,త్యర్థప్రవశ్తారో౭౬ని శేచిదిక్థం కుతోన జానంతీత్యాళంక్య "కేషాం సాకల్యేన శ్రుత్యర్థవర్యాలోచనాఖానా దిత్యావా--వూర్వావరేతి, టీ. తత్ర, = ఆతార్కికలయందుశు. లౌకికలయందును;. ేచన = కొందటు, ఫూశ్వావరపరామర్శవికలాః = ఫూర్వ = ము౦దువాక్యములకును, అవరజతరు వాతనున్న వాక్యములకును, వరామర్శ = అర్థమును బరిశీలించుటయంద్యు వికలా? ఇ సమర్థులుగాక స్వన్వపతే = తమ తమ యశళ్శిప్తాయములయందు; వాక్యాభాసాక్‌. = వాళ్య = ఇతర వాక్యములయొక్క, ఆభాసాక =అభాసవాక్యములకు (వూర్వపతులగువారిపై నిజముగా తమ కనుకూలింవెడి వానివ లెం గనుపట్టెడి వనుట) అలజ్జయా = అపార్థములం జె చున్నా మే యని లజ్ఞ లేకు మయోజయంతి = ఆశుకు పెట్టుచున్నారు

80 శ్రీ చేదాంతపంచదళి, స్పష్ట్ర్యప్రకరణము తా, శ్రుతుల కర్ధము ఇపస్పునప్పుడు ఫూర్యాపరవాక ఫ్టముల సందర్భ మెటీంగ యొండొంటికి విరోధములేకుండ విమర్శింపందగిన సమ రత 'లేక్ర యితర వాకములచేత ఖండితము లయ్మొడి పూర్యుపక్షుల వాక్యముల నెత్తుళొని, తమ రనుకొన్నసంగతికి సీగెన లేక ముడి రా పెట్టుచున్నారు. సంబంధింపం జూచుచున్నా రనుట, అవ అట్లు వాదించెడివారిని వరుసగా వెన్పంబూని యందు ప్రశ్యత్‌ ప్రచూణమే ముఖ్య మని యొంచెడి లోశకాయతికుండు స్థూలభావము నొందియున్నాండు గాన నా వివాదరీతిం చెల్సుచున్నాండు: న్లో కూటస్థాదిళరీ రాంతసంఘాతస్యాత్మ తొౌం జగుః లోకాయతాః పామరాశ్చ ప్రత్యవాభాసమాత్రి ౮ (6 శొదిపత్‌ం ప్రశమతో౭శుభామ లే---కూటస్థాదీతి. ప్రశ్యతసిద్ధ ల్వేన చేవిచేరాత్యత్వం పారమార్థికం స్యాది త్యాశంక్యో క్తం వప్రత్యమైభాన మితి టీ. లోకోయతాః = చార్వాకుడు మున్నగువారుకు,. పామరాళ్ళ్చ = సాధు సేవనమును శా స్త్రాభ్యోనమును 'లేనివారును) ప్రశ్యమెభానం= ప్రత్యతముగా భాసింవెడు స్థూలశరీరముకు, అశ్రితాః = ఆనునరించినవా రగుచు, కూటస్థాదిళరీరాంతసంఘాకన్య- కూటస్థాది ణు కూటస్థుండ “"మొదలంగాలలిగి శరీరాంత ఇ శరీరపే అవసానము?ాం గలిగిన సంఘాతస్య ౨ సమూహమునకు, అక్క ఛాంణ అక్క త్వమును (ఆక భావమును), జగు? = వెప్పిరిం , తా, ఫొందలు లౌకికులును, లోకాయతుండు మున్నగువారును స్థూలదేహము ననుసరించి కూటస్థులప "మొదలుకొని శరీరమువజకు నుంకునట్టి సమూహము'నే ఆత్మ యని నమ్ముచున్నారు. శీ హా అవ, ఆవాదులు స్వయముగా: బ్ర్యమ్‌మే ముఖ్యప్రమాణ మని చాదించెడువా వైనను పరులను మోనముచేయ నెంచి తమమతమును శ్రుతిసిద్ధమైనమత మని తెల్పు టకు నచ్చటచ్చట కొన్ని శ్రుతివాక్యముల నుదొవారింతు రనుచున్నాండు;ాాా శ్లో, శ్రాతీకర్తుం స్వపతం తే కోశమన్నమయం తథ్యా _ నా అల రి జో జన లే విరోచనస్య నిద్ధాంతం చవమాణం ప్రతిజజి రే, 61 వ్యా. శే ప్రత్య క్షైళప్రమాణవాదినో పి వరవ్యామోహనాయ స్వమతం తు,తిసిద్ధమితి దర్శయితుం ఇాక్ళ్యమప్యుదావారంతీ త్యావా.-_శ్రెతీకర్తుమితి. కోశమన్న

చితదీపవకరణను స! తలో మయమితి ళబ్దేనాన్నమయకోళ ప్రతి పాదకం, “గ చా నీమ పురుషోచిన్న రసమయ” ఇళ్యొాదివాక్యం లత్యుతే విరోచనస్య సిర్ధాంఠమితి. శల్సిద్ధాంతవ్రతిపాదక “మారే 'జేవామయో ఇత్యాదివాక్యం లత్యులే. వీశద్వాశ్యద్వయం ప్రమాణన్వేన ప్రతి జానంక నీవ. న తూవపొదయితుం తమా! వ్రశరణావిరోధాదితి భావః. టీ. లేజఆలోశాయతాదులు, న్వపతుం = తమమతమును, శ్రా,తీకర్తుంజ కుతి నమృతముగాం జేయుటకు, అన్నమయం = ఆన్నవికారమైన, కోళం=శోశముగ్తు, తథా అప్రశారము, విరోచనన్యజవిరో చనునియొక్క_; సిద్ధాంతం జ నిర్ణయమును; ప్రమాకాం ఇప్రమాణము గాం తవ్రలిజజ్ఞి శ్రీజ గ్రపొంచికి తా, ఆలోకాయతాదులు తమమతమనును శ్రు,తిసమ్మత మని 'శెల్చుటకు *స వా వష వురుపోఒన్నరసమయః” = ఆపరమాత్మ అన్నమయకోళ స్వరూపుండు అని యర్థము గల వాక్యమును “అత్హైవ 'చేహమయఃొ _ ఆత్మ 'చేహమయుం డని యీమొనదలగు విరోచనుని సిద్ధాంత వాక్యములను సందర్భవిరుద్ధము గా తీసికొని యీయర్థమును చెప్పెదరు, ఆవ జేవామే యాత్య యనెడి మతమునందలి డోషమును చూపుటకు నింకొక మతమును నుదావారించుచున్నాందుకంాలా న్లో, జీవాత్మనిర్దమే 'చేహమరణసాన్షైత్ర, దర్శనాత్‌ , 'దేజోతిరి క్త వవాల్తేళత్యాహుర్లో కాయ తాః వరే, 62 వ్యా అన్మీక్‌ మతే దోషదర్శనపురన్సరం మళాంతర ముస్థాభయలింా జీవార్తేతి. టీ. బలే = మజిగొంద కైన) లోశాయతా! అ లోశాయకతులం, జీవార్మనిర్గ మే (గత్సిఆజీవాత్మ లేచిపోయిన దనగుచుండంగాా అత్రజఇచ్చట, 'జేవామురణస్యజస్థూలము పడిపోవుటయొక్కం) దర్శనాత్‌ = వ్రత్యతమువలన; (జేవాము పడిపోవుట ప్రత్య తుముగా చూచుటవలన ననుటు ) జేవాలిర్సిక్స వీప - 'చేవా = స్థూలదేహాముకంటెె అతి రిక్త వవ = వేజినవాందె, ఆత్తా=ంఆక్క యని, అహు; = వెప్పుచున్నారు, తా. లోకాయతులలో నే మజికొందలు జీవుడు ఈదేహ మును విడిచి వెళ్లంగానే యీదేహము మృతమై 'పోవుటను మాచు చన్నాముగాన దీనిని ఆత్మ యనుట యుక్తము కాదు. ఈదేహము కంక ఆత్మ వేలుగా నున్న దని యందురు, చేదాంతం2 1

త శ్రీ వేదాంతపంచదళి, షష్ట ప్రకరణము అవ పైళారణముచేఠ 'దేవాముకకన్న అత్మ వేజైనది యనిన వారిని నిదినో మేము స్థూలదేవహ మే యాత్మ యన దానికన్న వేజుగా నీవుచెన్పిన యాత్మ యొట్టిది అని యా త్నేసించిన, దాని శింకొకవాది సమాధాన మిచ్చుచున్నాందు:. న్లో వ్రశ్యత ల్వేనాఫిమళతా ఒహాంథీ స్టహాతి రేకిణం, గమయే దిందియాతానం వచీ త్యాది ప్ర యోగతః, 68 య ఆ నా ఈ వ్యా కీద్భళో చేవాతిరి క్త అత్తా! శేన వా 'ప్రమాణేనావగమ్య లే! ఇత్యాశంకా యామాహం---ప్రత్యత ల్వే చేతి. అవాం వచ్చి పశ్యామిత్యాది ప్రయోగదర్శవాల్‌ 'జేవోతిరిక్తావాంబు ద్ధిన మ్యానీంద్రియాణ్యాళల్సే త్య ర్‌ కిం టీ. వచ్మీ త్యాదిప్రయోగతకః ఇ నేను వెస్పాచున్నాను. అనుమొదలగు వ్రయో గములకు. బట్టి, ప్రత్యతుల్వేన = బ్రత్యకుభావముచేత, అల్గిమతౌ = అంగీకరింప బడిను అవాంధి8 = నే ననెడుబుద్ది, చేవోతిరేకిణం = ఫ్థూలదేవవ్యతిరి క్తుడై నం ఇంద్రి యాత్తానం క! ఇంద్రియస్వరూఫున్సి గమయేత్‌ = తెలియంజేయును, తా, నేను చెప్పుచున్నాను. నేను వెళ్లుచున్నాను. వేను చూచు చున్నాను. ఇట్టివ యోగములంబట్టి చేహముకంటె వేజళై నే ననెడి బుద్ధిచేత వ్ర త్యతముగ -తెలియంబడు నింద్రియములే ఆత్మ అనలా బుద్ధిచేత పాొందయగిన వాగాదిం ద్రియములే ఆత్మ యని లోశాయతు లలో కొందలు వచెప్పెద రని అభిప్రాయము. అవ. ఇంద్రియము లవేతనములు గచా “అవి యాత్మ యగుట యొట్లు” అని ఆమేపింపలడా నింద్రియనులే ఆత్మ యనియెడువాది బదులు వెప్పుచున్నాండు;ా వని న్ల్‌, వాగాదీనా మింద్రియాణాం కలహ శ్శు ్రతిషు శ్రుత లేన వై. తన్య మే లేమా మాత్మత్వం తత ఏవ హీ.. 61 వ్యా* నన్విం ద్రియాణామచేతనానాం కథమాత్మ త్వమి త్యాళంక్య ఇశుతివ్యిం చ్రియ సం వాదశ్రవణాద చేతనత్వమసిద్ధమిత్యాహవాగాదీనామితి. 'చేతనత్వనై శ్రీ వాత్మలతణత్వాల్‌ వేతనానామింద్రియాణాం ఆక్క త్వముచచితమి త్యాహా-ఆత్మ త్వమితి, టీ. క్రుతిషు = వేదములయందు) వాగాదీనాం ఇ వాక్కుమొదలైన, ఇంద్రి యాణాం ఆ ఇంద్రియములయొక్క_; కలవా = వివాదము, థు,త$=వినంబడుచున్నది / "లేన అ ఆహేశువువేశు నీలేహిం ౬ ఈవామ్కు 'మొదలగు నింద్రియములకు నైత న్యం ఇ వేతనభావము, (అస్తి = కలదు), తత నీవ హీ ఆ అందువలనశే ఆక్కత్వం = అక్ష భౌనమును (అస్తి = కలదు).

చిత్రదీపవ్రకరణము 8కి తా, వేదవాక్య్థములయందు వాగాదీంద్రియములు తమలో చాను కిలహించిన ట్లున్నది. వానికి చేతనభావము లేనిచో కలహిం చుట సంభవము కాదు, ఇంద్రియమును చేతనము లని దానినిబట్టి యొప్పకతప్పదు గనుక ఆ చేతననులైన యింద్రియములే ఆత్మ యగును అని యిటు లొకానొకవాదినుతము, అవ. మళకియొక మోెరణ్యాగర్భ వాదివాదముం జల్పుచున్నాండు:లా. శ్లో + యారణ్యగర్భాః ప్రాణాత్మ వాదిన న్స సవమూచిరే, చమురాద్యతలో వేఒవి ప్రాణసల్తే తు జీవతి, 65 వ్యా మ తాంతరముస్థాపయతి..... హైరణ్యగర్భా ఇతి టీ. ప్రాణాక్మవాదినః = ప్రాణవాయువే యాత్మ యని వాదించెడి; హైరణ్య గర్భాస్తు అః మెరణ్యగర్భమతస్థులన్ననో, చతురాద్యతలో "పేఒపి-చమరాదిజనే ల్రేం ద్రియము మొదలైన; ఆత = ఇంద్రియములయొక్క_; లోపే2-పి=లోవము కలిగినను, ప్రాగానశ్వ్వే తు ఇ స్రైణము నిలిచియుండెనేని, జీవతి ఆ బ్రతుకుచున్నాండు (ఇతి ఇ అని; వీవం జ ఈ ప్రకారముగా, ఊచిళే = బెస్పిరి తా. నేశ్రములు మొదలైన యింద్రియములకు సుషుష్వాద్య వస్థలందు లోవము గలిగినను పురుషుండు జీవించియుండుట మనము భూభుచున్నాము. గనుక, ఇంద్రియము లాత్మ యనుట సరికాదు, మతి యేమి యనిన, ప్రాామే ఆత్మ యన నొప్పును అని మోారణ్యగర్భ మతస్థులు చెప్పెదరు, న్లో ప్రాణో జాగర్తి సుక్తేలపి ప్రాణ శ్రైష్ట్యాదికం శ్రుతం, కోళ; ప్రామయ స్సమ్యుగ్వి _స్తలేణ వ్రపంచితః 66 వ్యా ప్రాస్యాత్య శ్వే శ్రాతలించాని దర్శయతి---ప్రాగా ఇతి. “ప్రాణాదయ వవైళస్మి౯ ఫుశే జాగ్రత ఇత్యాదినా స్రాణజాగరణం శ్రూయతే. “కత్చాాణే ప్రసన్న ఊదలిస్టత్‌ . తదుక్టమభవ _త్తచేతదుక్థ” మితి. స్రాణన్య స్రైష్ట్యాదికం శ్రూయ లే, “ఆన్నోచంతర అక్తా ప్రాణమయ” ఇత్యాదినా ప్రాణమయకోశః 'వ్రపంచికణ ఆదిశచ్లేన ప్రాతాసంవాదప్ర, వేశాదికం ఛ్రావ్యామ్‌, టీ. ప్రాణణ=స్రాణము, సువ్టే2.పిజనిదురించియున్నపుడును; జాగ ర్హిజ నిలచి పని ఛేయుచున్నది. స్రైణ శై! స్యాదిశంజ స్రాణముయొక్క- శ్రేస్థక్వనూచకమైనకథ, ర్రుశంజ

తెలైశీ శ్రీ 'వేదాంతసంచదశి, పష్ట్రవ్రకరణను 'ేదమంధు వినంబడంచున్నది. ప్రాణమయ। = ప్రాణణయమెన, కోశ్‌ అ కోళన్సు సమ్యక్‌. = స్పష్టముగా; విస్తలేణ = వివరముగా ప్రషంచితః = (శ్రు,తులయందు) శెస్పంబడినదిం తా, నిదురించుచున్నప్పుడు తక్కిన యింద్రియము_ లన్నియు తమ తమ వాష్టపారములను మాని నిలిచియుండుతఅి ప్రాణవాయువు మాత్రము ఎడ "తెజపిలేక బుస్సుబుస్సు మని పనిచేయుచునే యున్నది. కనుక, ప్రాణము తక్కిన యిం ద్రి యములకన్న నొప్పది యని యీ మొదలగు విషయములు శు,తియందు "పప్పంబడుటవలన ప్రాణమే ఆత్మ యని యెరణ్యగర్భమకస్థులు పల్కు_చున్నారు, అవ ప్రాగానుకంటె అన్యము ఆత్మ యనువాదిమనశము నుహ్హూటించు చున్నాండు:ంా శ్లో, మన అళల్సేతి మన్యంత ఉపాసనపరా జనా ప్రాణస్యాభోోక్ష ఖలౌ స్పష్టా భోక్త ఖత్వోం మనస్త్సస్తతః, 67 వ్యా ప్రాణాదప్యాంతరన్య మనన అకర్మ త్వవాదినో మతం దర్శయతి-_మన అశ్మేలీతి. ప్రాణస్యానాత్మ 'త్వే యు _క్రీమాహ...-స్రాణ స్యేతి. టీ. ఊపాసనవరాః = ఊపాసనయం దాస్నక్షి కలిగిన జనాశకాప్రజలం, మనః ఆ మనస్సును ఆశ్మేతి ఇ అక్క యని మన్యంతే మః తలంచుచున్నారు. ప్రాణస్య జు ప్రాణ మునకు అభో కృతాజభో క్రృత్వము "లేకపోవుట అనంగా నుఖదుఃఖముల ననుభవింప "లేకఫోనవ్టటు స్పష్టాజఎల్ల రకు విశదమే కదా, మనస!=మనస్ఫ్సునకు, భో క్తృత్వం = నుఖ దు[ఖముల ననుభవించుట, (అ స్తి ౨ కలదు, తత? ఇ అందువలన తా, మజియు నుపాసనచేయువారు. ప్రాణమునకు భ్లోక్షృ త్వములేకపోవుటయు, మనసునకు భో_క్షృత్వ ముండుటయుం బరికించి చునంబే యాత్మ యగుట య్వ్యుక్టియు_క్త మని వెప్పుచున్నారు. అవ ఈవిషయమున నింకొక యు_క్టియును వెప్పుచున్నాండు:ా శ్లో _ మన వవ మనుష్యాణాం "కారణం బంధమోత'యో, శ్రుతో మనోమయ; కోశ న్స నాళ్తేతీరతం మనః, 68 వ్యా, మనన ఆక్క క్వేయు _కీప్రతిపాదికాం. శ్రులిమాహాఎయామన వీవేతి, "తస్తాచ్వా నీతస్తాళ్స్చాాణమయాల్‌ ; అన్యోచంతర ఆక్తా మనోమయ” ఇతి శ్రుత్యం కరం దర్శయతి..... శ్రుత ఇతి. ఫలికమాహ..--లేనేలి,

చ్మీత్రదీప వకరణము త్‌ టీ. మనుష్యాణాం అ మనుష్యులయొక్క_; బంధ మోతుయోః = బంధ మోతుము లకు; కారణం = హేతువై నది; మన వీవ ఐ మనస్సే అగును. మనోమయః = మనో మయమవెడ, కోశ3జకోశము, (శ్రుతః = 'వేదములయందు. 'ఇెప్పంబడియున్నది. "లేన ఆ అశారణము వేకు మన$=మనన్సుః ఆశ్వేతిఐఅత్మ యని, ఈరికంజ చెప్పబడు చున్నది, తా, శత్రుః “త్రస్తాద్వా వతస్తాత్‌. ప్రాజమయాదనో్యోఒంతర ఆతామనోమయః” అని ప్రాణముకంకె మనోమయకోశము వేజళైన దనియు బంధవెోోోతుములకు కారణమైన దనియు "వేదమందు -శెప్పంబడి యుండుటచేత మనోమయకోళ మే ఆత్మ యని చెస్పవలయును, అని ఉపాసకులు వాదించుచున్నారు, అవ, ఇంక చాద్ధుని చాదముశు తెలుపుచున్నాండుణాా న్లో విజ్ఞానమాళత్తేతి వర ఆవాః తణిక వాదిను, యతో విజ్ఞానమూలత్వం మనసో గమ్యతే స్ఫుటమ్‌. 69 వ్యా మనసో౭ప్యాంతరస్య విజ్జానన్య ఆకృత్వవాదినో జాద్ధస్య మఠం దర్శ యలతి---విజ్ఞానమితి. విజ్ఞానస్యాంతరల్వే యు క్రిమాహ---యత ఇతి. టీ. బలే = మలికొంద జైన; తణికచాదిన! = తుణికవాదుల) యఠః ఆ నీకార ణమువలన, మనసః జ మనస్సునకు; విజ్ఞానమూలత్వం క! విజ్ఞానమే శారణ మగుట, న్ఫుటం ఇ స్పష్తముగా, గమ్య తే ఆ "తేలియంబడుచున్నదో (తళః = అశారణమువలను) విజ్ఞానం ఆ విజ్ఞానమయకోళము అనలా బుద్ధి అశ్తేతి = ఆర్మ్‌ యని), అహః = చెప్పు శప్రుచున్నారుం తా, బుద్ధి మనస్సునకు కారణమై యంతకంశబు లోవలి దగుట చేత మణికవాదు లగు బౌద్ధులు విజ్ఞానమయికోశ మే ఆత్మ యని చెప్పుచున్నారు. అవ, మనోమయకోశమునకు నిజ్ఞానమయకోశమునకు "భేదము తెలువంబడు చున్నది; శ్లో, అహంవృ త్తి రిదంవృ త్తి రిత్యంతఃకరణం ద్విథా, విజ్ఞానం స్యాదహంవృత్తి రిదంవృత్తిర్మ నో భవేత్‌ . 70 వ్యా విజ్ఞానమనళ్శబ్దవాచ్యస్యాంఈః కరణ నైక త్వాత్కథం మనోవిజ్ఞానయోః శార్యకారణభావ ఇత్యాశంక్య త మువపాదయితుం కయో శ్ళేదం ఆావద్దర్శయతి.- ఆవాంవృ్తిరతి.

కం6 శ్రీ, వేడాంతపంచదళి, షష్ట ప్రకరణము టీ. అవాంవృత్తిః జ జే ననెడి వృత్తి స్వరూపముగను; ఇదంవృత్తి? ఇ ఇది య'ెడివృ త్తి స్వరూవముగను, ఇతి ఇ ఈవిధముగా, అంతఃకరణం = అంతరింద్రియము, ద్విధా ఇ 'శెండు తెజంగులుగా నున్నది; అహాంవృత్తిః = జీ నశెడి వృ త్తిస్వరూపము, విజ్ఞానం = బుద్ధి, స్యాత్‌ ఆ అగును. ఇదంవృత్తి? = ఇది య'నెడువృ త్రిస్వరూవము, చున! = మనస్సు, భవెల్‌ = అగును, తా, అంతరింద్రియము నే ననెడి వృత్తిరూవమముగను, ల్తది యనెడి వృత్తిరూపముగను ద్వివిధముగా నున్నది, నే ననెడి అంతఃకరణ వృత్తిని విజ్ఞాన మనియు ఇది యనెడి బాహ్యూవృష్తిని మన నస్పనియుం 'జె్పుదురు. ఈ రెండింటికిని కారు కారణఫావము కూడ కలదు, అవ. ఆ శండింటికిని శార్యకారణభావమును 'తెలుచున్నా6డుణాా శ్లో, అహం వృత్యయవీజత్వ మిదంవృ శ్తే రితి స్ఫుటం, అవిదిత్వా స్వమాళ్షానం బాహ్యం వేత్తి నతు క్వచిత్‌. ॥ 71 వ్యా, తయోః కార్య కారణభావమావా...._.అవాం ప్రశ్యయబీజక్వమితి. తే వోపపాదయలి.....ఆవిది ల్వేతి. అవాంవృత్యుదయాభాచే ఇదంవృ త్త్యనుదయాదనయోః శార్య కారణభావ ఇత్యర్థః, టి ఇదంవృశ్తేః = ఇది య'ెడి వృత్తికి అవాంప్రశత్యయవీజత్వం ఇ జీ నెడి వృ్తియే కారణముగాం గలిగి యుండుట, ఆతిస్ఫుటం=మిగులస్పప్తము?ా 'తెలియుచు'ే యున్నది. స్వం ఇ తానైన, అశ్తానం = స్వరాషమును, అవిదిత్వా = ెలిసికొనకు చాహ్యంజబాహ్యవిషయమును, క్వచిత్తు జ ఎన్నటికిని న వే త్తి = తెలిసీకొనంజాలండు, తౌ ఇది యని వెలువలనుండు వస్తువును చుహించెడి వృష్తికి నే ననెడి అంతకరణవృత్తియే కారణము, ఎప్పుడును నే ననెడి వృత్తి కలుగక ఇది యనే వృత్తి వుట్టజాలదు, ఇది యనే వృత్తి స్వరూపము గాయల మనస్సునకు నే ననెడి వృత్తిస్వరూవముగల బుద్ధి కారణ మగును, ఇందుచేత బుద్ధివృ _త్తియైన విజ్ఞానమయకోశము శారణ మనియు మనోమయకోశము' శారస్థ మనియు లెల్లంబగును, ఆవ, చౌద్ధులలో నవాంతర భేదమగు చణికవిక్ఞానవాదినాదమును పప్పు చున్నాండు:ా- న్లో తణేతుణే జన్మనాశా వహంవృ ల్తేర్మి తౌ యత్క విజ్ఞానం తణికం లేన స్వప్రశాళం స్వతో మిలే, 792

చీ త్రదీషప్రకరణము టో వ్యా. తస్య విజ్ఞానర్య తుణికల్వేచనుభ్‌వం ప్రమాణయలి.....తణే ఇతి, తణి కత్వముపపాద్య స్వప్రకాశత్వ ముపపాదయతి----స్వ ప్ర, కాళమితి, స్వేవైవ వ్రమి ఠళళ్వా దిత్యర్థః టీ. యతః ఇ వెహేశువువలన, డుణేతుణే = ప్రతితణమునందును. అవా౦ వృ్తేజనేను అనెడి వృత్తికి జన్కనాకౌ = ఊక్పత్తియు నాశమును, మిత = తెలియ బడుచున్నవో, "నేన = అహేశువుచేత, విజ్ఞానం ణు విజ్ఞానము, తుణికం ఇ తణకొాల ముండునది; స్వతః = స్వయముగా; మితేః = తెలియంబడుటవలన, స్వప్రకాశం ఇ స్వయం ప్రకాశమానమును; (స్యాత్‌ జఅగును.) ళా. విజ్ఞానవాది యను బౌద్ధులలో నొకలెగవారు నే ననెడి వృత్తికి ప్రతితణమునందు. నుక్పత్తియు నాశమును కనణడుచుండుట చేత నావిజ్ఞానము తణిక మనియు అనంగా తణకాలనము మా త్రనుండు నది యనియు తనవేతనే తెలియండుటవలన స్వయంధవ్ర,కాళ రూప మగు ననియుం జెప్పుచున్నారు. , అవ, అట్టి విళ్ళానవాది చనవాదమునకు బలకరముగ నుదావారించెడి శ్రశ్యర్థ మును విజ్ఞానమే యాత్మ యనుటను బెప్పుచున్నాండం:-ా శ్లో ॥ విజ్ఞాననుయకోశో ఒయం జీన ఇత్యాగమా జగం సర్వసంసార వతస్య జన్మ నాశసుఖాఏికః, 7ప్ర వాష్టః విజ్ఞానస్యాక్క ల్వే ఆగమ। ప్రమాణమిత్యావహా-విజ్ఞానమయేతి. శ “తస్తాద్వా వీతస్తాన నోమయాదన్యోఒ౦కర ఆక్తా విజ్ఞానమయ” “విజ్ఞానం యజ్ఞం తనతొ” ఇత్యాదివాక్యం విజ్థానస్యాత్క త్వప్రతిపొదకమితి భావ టీ. అయం విజ్ఞానమయకోళః = ఈవిజ్ఞానమయకోళము, జీవ ఇతి ఇ జీవుండని, ఆగమా!='వేదములు; జగుః=చెప్తుచున్నవి. జన్ఫనాళ నుఖాదిక॥ = జన =టార్స త్తియం, నాళజమరణంబును, నుఖాదికశి జ సుఖము దుఃఖము మొదలుగాగల, సర్వసంసారః ఇ సంసార మంతయు, వీశస్య= ఈ జీవునకు; (భవతి=కలుగుచున్నది) తా, శ్రుతి. “త్రస్థాద్యా ఏతస్తా నృ నోమయాాత్‌ , అన్నోంతర ఆతా విజ్ఞానమయః” “విజ్ఞానం యజ్ఞం తనుతే” ఈ మొదలై నశ్టు, తులు మనోమయకోశముకంటె వేటుగా లోపల విజ్ఞానమయ మనెడి కోశము కల దనియు ఆ విజ్ఞానమయకోళ మే జీవం డనియు, విజ్ఞానముశే ఆత్మ భావమును. శ్రుతులు చెప్పుచున్న వనియు విజ్ఞానమయుండే జీవ్చం

కర్ర శ్రీ, వేదాంతపంచదళి, షష్ట ప్రశరణము డనియు, వానికే ఈజననమరణరూప మగు సంసార మనియు తణిక విజ్ఞానవాదులగు బెద్ధులు వాదింతురు, ఆవు ఆ జాద్ధులలో అవాంతర భేదమైన కశూూన్యవాదివాదముం. 'దెల్చు చున్నాండుణాా శ్లో ః విజ్ఞానం తణికం నాత్తౌ విద్యు ద థు నిమేషవశ్‌ , అన్యస్యానుపలబ్ధ త్యా చమ్య్చూన్యం మాధ్యమికొ జగం ళు వ్యా జాద్ధావాంతర భేదస్య శూన్య వాదినో మతం దర్శయలి.--విజ్ఞానమితి, టి. విద్యుద్నభ,నిమేషవల్‌ - విద్యుద్న ళ్ళ, = మేఘమందలి మెజపుయొక్క, నిమేషువళ్‌ జన్ఫురగరామువ ల, మెజపుమెఅసినట్టనుటం శణికం = తణకాలముండునట్టి విజ్ఞానంజవిక్థాన మున ఆత్తా=లక్మ కానేరదు. అన్యన్యజఅన్యవస్తుపు; అనువలజ్ధ్థత్వాత్‌. ణు 'తెలియంబడకపోవుటవలన; (ఖావార్థకమగు "ష్తేత్వర్థపంచమికి పూర్వమందున వష్ట్రీ విభ_శ్లి$ 'ప్రథమావిభ _క్యర్థము శెచృవలయును) శరాన్యంజశరూన్య మని మాధ్యమిీకాజు మాధ్యమికు లనెడి చొడ్ధులు, జగు8=బె ప్పెదరు శా, మేఘమునందు. మెటపు మెజసీ యంతలోననే నశించు నట్లు విజ్ఞానమును తణకాలములోనె వుట్టి నళించును గనుక నది ఆత్మ కాంజాలదు. అవిజ్ఞానమునకన్న _వేజగువస్తు వింళొకటి కనయడ మిచే శూన్యమే పరిశేషించును గనుక శూన్యమే ఆత్మ యగును అని బౌద్ధులలో శూన్య వాదులు వాదించుచున్నారు, అవ ఇళ నాశూన్యవాదులు తమ యఖభిప్రాయమే శ్రు తియందును గన్నట్టు చున్న డని చెప్పుచున్నారులాా న్లో = అస బేవేద మిత్యాదా విదమేవ శ్రుతం తత, లి జ్యే క్లైనశ్చేయాత్మ కం సరం జగద్భా శంతి 'వకల్పితమ్‌, భర్‌ వ్యా తత్ర శ్రుతి మాహ---అసజేవేదమితీతి. శూన్య న్య్యైవ తద్రూవల్వే త్రతీయమానన్య జగతః కా గతిరిత్యత అఆహాజ్డానేతి, బ్గా టీ. ఇదం ఇ ఈజనత్తు, ఆసజేవ = నృష్షికి పూర్వము లేచే లేదు, ఇత్యాబొజ ఈ "మొదలగు ఇత, లిసమూహమందు, ఇద మేపజఈ శరాన్యత్వ మే శు,ఈంజవినంబడు చున్నది. ఈఠః = అందువలన) నర్వం = సమస్తమైన క్ఞానస్టేయాత్మకం ఇ క్థానన్వరూ నము శలిగినట్టియు క్థానముచే "తెలియయిడెడి స్వరూ వము గలిగినట్టియు, సర్వంజోనుప్త

చీత్ర, దీపప్రకరణము 829 “మెను జగల్‌ ఇజగర్తు, తివ,కల్పితం - భాంతి = అజ్తానముచేర, ప్రకల్పిళం ఆ శల్సింపంబడినది. న్‌ శ్సాం ల్‌ ళా గా లవ తా, మజీయు. సృష్టికి వూర్వము ఈ వ్రపంచమంతయు శూన్యమై యుండె నని *ఆసదేవ సోమ్యేద ముగ ఆనీత్‌ *” అనెడి శ్రుతియు మావాదమునే వెప్పూదున్నది. కావున జ్ఞానరూపమును జ్ఞానముచే 'శళియంబజెడి స్వరూపమును గల యీ ప్రవపంచమంతయు నజ్ఞానముచేత కల్పింపలుడినది, “సేవ సోమేర్ధద మగ్ర అనీత్‌ ” అనెడి తిని మార్చి యసదేవ యని శ్రుతియం దున్న ట్లుచ్చరించుచు మాకళాన్య వాదమునే శ్రుతి. కూడ చెప్పిన దని శూన్య వాదులు చవాదించెదరు, అవ. ఇపుడు ఆ వరీసిద్ధాంతి భళాన్యమతమునందలి దోషమును నిరూపించు చున్నాండు:లాా శ్లో ః నిరధిషఘ్టానవిభ్యాంతే రథావా చాత్మ నో వ్‌తా శూన్యస్వాాపి ససాయమీత్వా దన్యథా నో _క్రిరస లే 76 వ్యా తదేతన్మతం దూషయతి----నిరథిస్టైనేతి. నిస్స్వరూపస్య శూన్య స్యాథి ఫైన త్వాయో గాన్ని రథిష్టానస్య ఇత్తచుస్యానుపపత్తే ర్టగక్కల్ప నాధిష్టైనస్యాత్మ నః నత్తాఘ్యుహంతవ్యాం కించ శూన్య వాదినాపి శూన్యసాక్షీ ల్వే నావశ్యమాత్తాడాభ్యు వగంశవ్యః అన్యథా తస్యానభ్యుపగ మే అన్య శూన్యస్యోో క్షి భ్యూన్యమిశ్యఖి ధానం జాద్ధస్య తవమలేన సిద్ధ్యేదితి భావః, టీ. నిరథిష్టానవిభా)ంలేః - నిరథిష్టానజనిరాథార మైన విభాాం తేః ఆ భాంతి యొక్క: ఆఖావాత్‌ = లేకపోవుటవలన, అక్కని ఆ ఆత్మయొక్క.) అస్తితా ఆ ఉనికి (భవతి = కలదు. జగత్కల్పనకు ఆధారమగు ఆత్మను నొవ్వకొని తీరవలయం ననుట, శరాన్యస్యాపి = శరూన్యమును బసాత్షీశ్వాళ్‌ ఆ సాతీతో కూడియుండిన దగుటవలన, అత్యనః ఆ భూన్యమునకు సాీయైన ఆత్మయొక్క (శకూన్యమును. తెలిసి నడి అత్మ యొక్క) అస్తితా ఆ స్థితి, (భవతి ఆ కలదు) అని ఫూర్వవాక్యముతో నన్వయము. అన్యథా = అక్తశూన్యమునకు సామీమై యున్న దని యొష్వుకొననియెడల, ఆస్యజ ఈ శూన్యనుయొక్కం-: ఉ్నాక్తీ:ఐమాట శూన్య మని వెప్పుట యనుట, "బే=ఎసీకుు నజకుదురదు, తా. నిరాధార మగు భ్రాంతియుండుట యసంభవము, ఇది శూన్ట్టము అని చెప్పువాండు ఆళూన్థమును తా నెటీంగి చెన్చవల

880 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి షస్టప్రకరణము

యును, అట్లు శూన్థమును "ెలినికానడివాని నొకని నొవ్వుకొనక్ర తవ్చదు, ఆకూన్యసావ్షియే ఆత్మే యగును కావున నీ జగత్క_ల్పనకు నాథారుం డగు ఆత్మవస్తు వున్న దనీ శూన్యవాది యొప్పనిచో శూన్య మనుమాటయే నోటితో ననుటకు సాధ్యము కాదు అని యధ్వ్యైత సిద్ధాంతి యావాదమును నొక్క యుక్షితోడనే ఖండించుచున్నాం డని భవము,

అవ, ఇంచవజకు వేదబాన్యాములైన మతములను వారివారి వాదములు వర్షి ంచి చూపి వేదమును నొవ్వుకొని వాదించెడి వారిాదములం 'బెలుపం బోవుచున్నాండునా న్లో * అన్నో విజ్ఞానమయత ఆనంవమయ ఆంతరు,

అన్తీత్యే వోపలబ్ధవ్య ఇతి వై దికదర్శనమ్‌. 77

వ్యా, క సర్హ్యాశ్తే త్యత ఆహ---అన్య ఇతి. కశస్తాద్వా వీశస్తా ద్విజ్ఞానమయా

దన్యోచుంతర ఆళ్థానందమయ॥ః “అ స్త్రీ ల్యేవోపలబ్ధవ్య నశళ్వభాపౌ చేతిచ శ్రుతి సద్భావాదానందమయః ఆక్థాఘ్యవగంశవ్య ఇతి వె, దికదర్శనం వై దికసిద్ధాంతణ

టీ, విజ్ఞానమయళ॥ = విజ్ఞానమయకోశముకం టె. అన్యః = వేజైనట్రియు; అంతరః = లోవలిదై యుండునట్టియు, ఆనందమయ! = ఆనందమయకోళము) అ స్తీతి= ఉన్నదని; ఉపలబ్ధవ్య నీవేతి = అంగీకరింపవలనినచే యన్సి వై దిక్రదర్శనం = వైదిక ఇ "చేదము నొప్పినవారియొక్క) దర్శనం ఇ సిద్ధాంత మగును,

'ఆా, విజ్ఞానమయకోళముకం పె వేలుగా లోవల నున్న ఆనంద మయకోశ మొకటి కల దని “తస్తాద్వా వతస్తాద్విజ్ఞానమయాదనో్యోఒం తర ఆక్తానందదమయఖో అని శ్రుతి చెప్పుచున్నది గనుక్క ఆనందమయ కోళము ఆత్మ యగు నని వైదికులు వాదించుచున్నారు.

అవను ఇంతకు వూర్వము అత్మ స్వరూవవిషయమెన వివాదమును తెలివి యిశ మోందట అర్మపరిమాణమునుగుటించిన వివాదమును తెలియంజేయుచున్నాండు:--- న్లో , ఆణు ర్మ హా నృధ్యమో వేత్యేవం తశ్రాపివాదిన

బవాంథా వివదం లేహి శ్ర్కుతియ్వు క్రిమా, శ్రయాాత్‌ , 78

వ్యా వీవమాత్మ స్వరూపే విప్రతివత్తిం (ప్రదర్శ్య శత్పరిమాణ వికేచేజఒపీవాది వీప్రతివత్తిం దర్శ్మయతి..._.అణురితి.

టీ. అణు! ఇ అణువరిమాణుండా మవాకొ జ పరిమాణరహితయమెనవాండా? మధ్య మో వేతిజమధ్యమహుమాణముగలవాండా యని వీవం ఇ ఇట్లు తత్రాపి జ అఈపరీ

చీత్రదీష 'ప్రశరణము న! మాణవిమయమునందును, వాదినః = వాదించెడువారు, (శ్రుతియుక్రినమాశ,యాల్‌ = శ్రుతియు క్రి = వేదవ్రమాణము ననుసరించిన యుక్రులయొక్క; సమ్మాశృయాల్‌ ఆ ఆధారమువలన, బవబధా ఇ వలువిధములుగా, విపదంతే హి = వివాద వడుచున్నారు గచాం

తా, ఆత్మ యొక్క వరిమాణమునుగుజీంచి కొందజు అణుపరి మాణము గలవా డనియు, ముణికొందలు అట్లు కాదు వపరిమాణ మును లేనివాం డనియు, నింక కొందలు మధ్యమపరిమాణము గలవాం డనియు వేదదముందలి యుక్తుల నాథారసజుచుకొని వివాదపడు చున్నారు, అవ. అణంపరిమాణ వాదులు వాదింబెడి వాదనును బెల్పుచున్నాండు:-ా శ్లో , అణుం వదంత్యాంతరాళా స్ఫూత్తనాడీ వ ఇచారతు, రో్లు స్సహస్త భాణేన తుల్యాసు చ్రచరత్యయమ్‌, 70 వ్యా- అత్రాణుత్వవాదినస్తావ ద్దర్శయతి---అణుమితి. అణుత్వాభిధానే "హేతు మాహంాాసూశ్మేతి. తదుపపాదయతి=--రోన్టు ఇతి. నాడీవ్వితి కేమ?. సూక్మోను వాడీమసంచారోమెణుత్వమంతకేణ న భుటత ఇక్యఖిస్తాయః, టీ, అంకరాళాః = అణంపరిమాణ వాదులలోనివారు సూక్త నాడీ ప్రభారతః ఆ నూత జఅబహుసన్నని, చాశీీజనాడులయందు, 'ప్రచారతఃజసంచరించుటవలన, అణుం ఇ అణుపరిమాణాముగలవానినిగా, (ఆత్మ వరమాణువంత యనుట) వదంతిజచెన్వుచున్నారు, అఆయంజఈయాత్య; రోన్లుః ఇ వెంద్రుకలో, నవ్శస్యభాగేన ఆ సహ సా ౦శముతో, తుల్యాను = సమానమాలైన, (నాడీషు ఆ సూత్త నాడులయందు)) (ప్రచరతి=సంఛరించు చున్నాండుం తా, అణుపరిమాణవాదులలో కొంద అట్లు కొన్నియు క్తులు చెప్పుచున్నారు. అవి ఏవి యనంగా ఆత్మ 'వెయ్యువపాలు అయిన బవాుు సూత్త్మములైన సన్నని నాడులలో సంచరించుచున్నాండు. అంత సూత జ్‌! మైనవాండు ఆత్మ కాకపోయినక్షైన అట్టివానియందు సంచరించుట సంభ వింపనేరదు. కాంబట్టి ఆత్మ పరమాణు వంత పరిమాణము గలవాం డగును అని చెప్పుదురు, అవ. తమవాదమునకు ననుకూలమగు కొన్ని ,శ్రుతులను నుగ్గడించుచున్నారుఒు న్లో . అణోరణీయా నేపోఒణు స్సూక్తూ త్ఫూక్ష్మతరం త్వితి

8501 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి షష్ట్రప్రకరణను అణుత్వమాహా ళ్ళు )తయ శృతశోఒథ సహాస్రశః, 86 వ్యా. అణుల్వే $0 ప్రమాణమిత్యత అఆహ---అణోరితి, కోట ఆభ రత్రీయా నహతో మహీయాక్‌ నషోఒణంరాత్తా చేతసా వేదికవ్య$.” “నూ క్షూత్సూత్యతరం = 4 క్ష కప క నిత్య” మత్యాది శ్రుశయ ఇత్యర్థః టీ. ఏవః = ఈయాత్మ అణుః=అణుంవంతవాండునుు అణోఃి = ఆణువుకంటె, అణీయాళ్‌ =సూక్ష్యమైన వరమాణం వంతవాండును, సూక్షైల్‌. =సూత్షముకం టె సూత్క్‌ తరం త్వితిజమజీంత సూత్యమైయున్న వా6 డని శతశః = నూలులకొలందియు, అథ ఇ అట్లు గాక; సహసృశకి జ వేన వేలు సంఖ్యగల, శ్రుశయః మః శ్రు,శులు, అణుత్వం ఇ అణుపరిమాణము కలిగియుంండుటను, అవా? = చెప్పుచున్నవి తా. ఆపరమాణువాదులు “శ్ర. అణోరణీయా౯ మహతో మహీయా౯ాో “వపోఒణురాళ్తా చేతసా "వేదితవస్ట” “సూత్త్రై త్స్భూత్త్ష తరం నిత్యం” ఈ "మొదలైన య నేక్మ్సుతులు ఆత్మను అణుపరిమా ణము గలవానినిగా చెప్పుచున్న వని నిరూపించుచున్నారు, న్లో 4 వాలాగ్రశతభాగస్య శతథా కల్పితస్య చ భానో జీవస్స విజ్చేయ ఇతి చాహావరా శ్రుతి 81 వ్యా శు,శ్యంతర ముదావారతి---వాలతి. టీ. సః జీవః ఆ అజీవుండం? శతథాకల్పితస్య = నూటుబీలికలుగా 'చేయంబడిను వాలాగ్రశతభాగస్య-వాలాగ, ౨ వెం ట్రుశకొనయొక్క, శతభాగన్య అ నూజవపాలు యొక్క భాగఃజపరిమాణముగలవాండన్వి విజ్టేయ ఇతి= తెలియందగినవాం డని, అపరాణ చుటియొక్క-టైను శ్రుతిక్చ అ క్రుతియు, అవా ఎ చెప్పెను తా, అత్మ యణుపరిమాణ మని వెప్పెడివారు జీవునిపరిమాణ మును వెప్పుటలో నొక వెంట్రుకళొనను నూజుచీలికలుగా చీల్చిన నూజవ అంశము ఎంత సూత్ష్మముగా నుండునో జీవుం డంత పరిమా ఇముగలవాం డని న్లోకమందు వెప్పయబడిన “వాలాగ,శతభాగస్య” ల! అను మొదలైన శ్రుతి నుదాహరించి తా మనిన యణుత్వమును దృఢవణుచుచున్నారు, అవ. ఇంక 'చద్ధులలో నొక తెగవార్రైన దిగంబరులయొక్క_ వాక్యమును బెప్వు చున్నాండు:లా న్లో దిగంబరా మధ్యమత్వమాహాు 'రాపాదము స్పకం,

చి శ్ర, దీషప,శరణనుం 8038 వైతన్యవ్యా ప్రిసందృష్టే రానఖాాగ్కశు, లేరపి, 82 వ్యా మధ్యమవరిమాణవాదినో మతం దర్శయతి.---దిగంబరా ఇతి, త, తోవ కల్తిమావా-._ఆఅపాదేతి. శన ఏమ ఇవా ప్రవివ్ర అనఖా గ్రేభ్య” ఇతి శ్రుతి రవ్యత్ర, వప్రచూణ మిళ్యావహా---అన ఖాగ్రేతి. టీ. దిగంబరా? ఆ దిగంబరు లను జాద్ధవాదులు ఆపాదమస్తకం ఆ పాదములు మొదలు శిరన్సువజకును) వై కఈన్యవ్యా వ్రీసందృ ప్రే! ఇ వై శన్యవ్యా వీ కనిపించుటవల నను, ఆనఖాగృశ్రు, తేరపి = ఆన ఖాగ్య ఇ సోటిచివరవజకును (వె శన్యవ్యాప్సి గలదు అనెడి క్రుతియుండుటపలనను; మధ్యమత్వంజఅక్యకు మధ్యమవరిమాణము. కలుగుటను; అవు? ఇ చెన్పీరి తా, చైతన్యము కరుగునంబోనీన బంగారమువలె నెక్కడ నొక్కి చూచినను కాలిబొటనవ్రేలు మొదలుకొని శీరస్సువణకు వార్థవించుట యనుభవముచే అెలియంబడుచుండుటవలనను, శ్రుతి కస్య వీవు ఇవా వవిష్ట ఆనఖార్రైభ ర్ట” అని ఈ ఆత్మ కాలిగోటకొన మొదలు కొని శిరస్సుపర్యంతము ఈ శరీరమునందు ప్రృవేశించియున్నాం డని శ్రుతిలో నుండుటవలనను దిగంబరులు ఆత్మ మధ్యమపరిమాణను గల దని వాదింతురు, ఆవ దిగంబరులవాదము ననుసరించి అత్మ జేవా మెంతదియో ఆక్క యంతది యని వెస్వుద మనిన నొక యసందర్భ మిందు కనంబడు-చచున్నది. అది ఎద్ది యనిన ఆత్మ నూత్తనాడులయందు సంచరించునని కూడ _శ్కుతియందుం శెచ్చ్పంబడినచే. మధ్యమవరి మాణము గలదియెనచో నాడులయందు సంచరించుట యొట్లు పొసంగును అనెడి శంకకు సమాధానముం జెప్పుచున్నాండు:--- శ్లో సూత్తనాడీవ్రచార స్తు సూ నై రరయవై ర్భవేత్‌. ॥ స్టూలదేహస్య హస్తాభ్యాం కంచుక వ్రతిమోకవత్‌. ః॥ 88 వ్యా నను మధ్యమహరిమాణ ల్వే శు,లిసిద్ధో నాడీప్రఛారో న భుటత ఇత్యా శంక్యావా---సూత్తనాడీతి. యథా చేహాయవయోర్హ_స్తయోః కంచుకప్ర వేశేన 'జీవాస్య కంచుక ప్రవేశ సద్య దాత్థావయవానాం సూక్షూణాం నాడీమషు చ్రవాశేణాత్మ నోజప్‌ ప్రచార ఉవచర్యత ఇత్యర్థః. టీ. వాస్తాఖ్యాం ఆ రెండు వేకులచేత స్థూల దేవాస్య=స్థూల దేహమునకు, కంచుక ప్రతిమోకవల్‌ = చొక్కా తొడుగుగొనినట్టు నూళ్ళసాడీవ్రచారస్తు - సూక్ష్మజసన్న

తడ శ్రీ వేడాంతపంచదళి, షష్ట ప్రశరణము వైన; నాడీ=నాడులయందు; ప్రభారస్తు = సంచరించుటయె లే; సూమ్మైఃి ఆ సూత్త్మము లైను అవయవై! = అవయనవములవేర, భవేత్‌ ఇ అగును.

తా. చేశులయందు చొక్కాను తొడుగుకొన్న, దేహమునకు చొ కా. చేరియుండినట్లు ఆత్మ యొక్క సూత్షావయవములై న నాడుల యందు. సంచారము కశలుగుటవలన ఆత్మ కును సంచారము నొడుల యందు కలిగిన శ్లే యగు నని దిగంబరులు సమాథానము చెప్పుదురు. శ్లో, న్యూనాధికశరిలేషు ప్ర, వేశోఒవీ గమాగమై

ఆత్తాంశానాం భవే ల్తేన మధ్యమత్వం వినిశ్చితమ్‌, ర్క

వ్యా నన్వాత్యనో నియతమధ్యమపర౦మాణ ల్వే కర్మ వశాన్నూ్యూ నాధికశరీర 'ప్రవేశోన భుటత ఇత్యాశంక్యాయవాగమా పాయాభ్యామాత్మనో నియకమధ్యమహరి మాణత్వా బ్లేబావదుభయం న విరుధ్యత ఇళ్యాహ---న్యూూ నాధిశేతి, ఫలిరమావాఎ 'లేశతి.

టీ. న్యూనాధికళరీరేషు = చిన్నళరీరములయందును _ వెద్దశరీరములయందుశు; ప్ర, వేళో౭ఒపిజ ప్ర, వేశంబుకు ఆత్తాంశానాం-అక్క =ఆత్మ సంబంధము లెసం, అంశానాం ఇ భాగములయొక్క_ (అవయవములయొక్క_); గమాగమె! జ ఊర్ప త్తివినాశములవేత) భవేల్‌ =అగును. చేనజఅ కారణము చేత, మధ్యమత్వంజమధ్యమపరిమాణము కలదియగుట, వినిశ్చితం = నిర్ణ, యింవపంబడీినది.

కా, అత్మ నియతముగా మధ్య్ధమపరిమాణము గలదియే మైన యెడల సుకృతదుష్క్య్బృూతకర్మవళశమున నొకవ్వ్చుడు వెద్దశరీరము వచ్చు టయు. నొకప్పుడు మీ చిన్ననిశరీరము వచ్చుటయును ఘటింపదే యనెదవేమో,. గొప్పశరీరముగాని కొద్దిశరీరముగాని వచ్చునవుడు ఆత్మయొక్క అవయవములకు నుత్పత్తినాశము లుండుటచేత ఆయా శరిరములందు వ్రనేశము కుదురవచ్చును. అందుచేత మధ్య్యమపరిమొ ణము గలది ఆత్మ యగుచున్న దని మే మన్న మాటలో లోపము లేదు. అని దిగంబరులు చెవ్పెదరు,

అవ. ఇప్పుడు అరైశసిద్ధాంతి మధ్యమహిమాణవాదిని అమేపించు చున్నాండు;-ా " న్లో ః సాంశస్య ఘటవన్నాశో భవ త్యేవ తథా సతి,

కృతనాశాకృ తాభ్యాగమయోః ఫో వారకో భవత్‌, 8

చిత్ర దీపప్రక్షరణను త్‌

వ్యా, అక్మనస్ఫావయవ ల్వే ఘుటాదివదనిత్యత్వప్ర,నం"ే నెతత్‌ దూనయతి....

సాంళన్యేతి. భవతు; కో దోవ స్రత్రావాయాతథా సరీతి. కృతయోః పుణ్యపావయో

ర్యోగమంతశేణ నాళః అకృతయోరకస్తాత్‌ ఫలదాకృత్వమకృతాభ్యాగమః, వీతద్దోమ ద్వ్యయమాత్మ నో ఇనిత్యత్వాభ్యువగ మే భవేదితి భావ,

టీ, సాంకస్య ఆ అవయవములతోం. గూడిన (సావయవపదార్థమైనయనుట) ఆత్మకు, ఘటవల్‌ =ఫఘటమునకు వఠ్వె నాశః = వినాళము, భవల్యేవ = కలుగే కలుగు చున్నది. కథానతి = అట్లు అక్కకు నాశము నంశగీకరించినయొడల, కృతనాశాకృతా భ్యాగమయో? - కృత జ చేయంబడిన పుణ్యపాసములయొక్క_, నాళ ఆ నళించిపోవుట యును అక ష్‌] జ రనచేశం జేయంబడని పుణ్యపావములయొక్క_, అభ్యాగమయోః గ ప్రా్రించుటయుకుు వారక॥ జ నివారించెడువాందు; కశ = ఎవ్వండం, భచేల్‌ =ఐటండును! (నివారించెడువాం డెవ్వండును నుండం డనుట),

ఆ, వైశ్లోకమువలన_ ఆత్మ సావయవపదార్థమైనట్లు దిగంబర వాది యనిన మాటలోని తప్పు చక్కగా గమనింపవలయును, ఆత్మ సావయనపదార్థ మని యొప్పితివేని, అట్టి ఆత్మ ఘటాదులవ లె నశింప వలసీవచ్చును. నంంపనీ యందువేమో! ఆత్మ నళించినళ్సై తే ఒక దేహ ముతో చేసిన ఫుణ్యపాసము లాదేహముతోడనే నశించిపోవును. ఇది యొక తప్పు, దీనిని కృతనాళ మనెడి దోపముగాం జెప్పెదరు. ఫూర్వను జన్మయు వుణ్యపొపకర్మయు "లేకపోవుటచేత ఆజన్మలో సుకృత దుష్కుతములయొక్క_ కార్థుమ్ములై న సుఖదుఃఖములు నిర్నిమి తము గావచ్చుట రెండవతప్పు, దీనిని అకృ తాభాగమదోపష. మనెదరు. ఈ "ండు దోషములును దిగంబరసీద్ధాంతి వై ని బ్రహ్మాన్తమువలి పడు చున్నవి. వీనిని అనంగా ఈరెండు దోషములను వారించుట వరి కిని సాధ్యము కా దని భావము, అనంగా ఆత్మ కనిత్యత్వము నంగీక రించినమయెడల ఈ రెండుదోషములును సంభవించు నని భావము,

అవ వెరీతిగా ఆక్క యణుపరిమాణు6. డనుటయు; మధ్యమపరిమాణంం డను టయు ననుశెండువతుములును సరిగా 'లేవుం ఆక్క అకాళమువలె నిరరయవమును వ్యాస కము ననుట యుక్త మనుచున్నాండు:- న్లో తస్తాదాత్థా మహానేన నై వాణుర్నావీ మధ్యమ, ఆకాళవ త్సర్వగతో నిరంశ శ్ళ్రతిసమ్థుతఒ 86

క6 శ్రీ 'వేదాంతపంచదళి, షస్ట్ర ప్రకరణము వ్యా అతః వరిశేసూదాత్య నో విభుత్వం సిద్ధమిత్యావా---తస్తాదితి. త్మక్ర 'ప్రమాణమాహా---ఆకాశవదితి. శ ఆళాళవర్సర్వగకళ్ళ్చ నిత్య “నిష్య్ములం నిమ్మి) య మి త్యాద్యాగమః 'ప్రృమాణమిత్యర్థఃం టీ. తస్తాత్‌ జ అకారణమువనలన, అత్తా ర! చరమాత్మ; మవానేన జ పరిమాణ రహితుండును, అణు! = అణుపరిమాణుండును; నైవ అ ఎంతమా్రము శాండు, మధ్య "మోసీ ఆ మధ్యమపరిమాణము కలవాండును; న = శాండు ఆకశాళవత్‌ జ లఅకాశము వలె; సర్వగతః = ఆంతట వ్యాపించినవాండును; నిరంకుశ8ి = అవయవములు. లేని తా, శ్రు “ఆకాళశవ త్సర్వగతశ్చ నిత్యం నిష్క-ళం నిష్కి9 యం కొంతలో అనంగా అత్మ ఆకాశమున లె వారపకుండును, నిత్యుండును, నికవయవుండును, నిష్క్ట్రియుండును కాంతుయును అయియున్నాండు, అని శ్రుతి చెస్పుచుండుటవలన ఆత్మఅణుపరిమాణము గలదియు మధ్యమ పరిమాణము గలదియు. ఎంతమాత్రము కానేరదు. దీనిచేత ఆత్మకు విభుత్వము (వాశపకత్వము) సిద్ధించిన దని యెలుంగవలయును, అవ. వెనిధగుగా ఆత్మకు నిభుత్వమును (వ్యాపకత్వమును) నిర్ణయించి చ్శిద్రూప త్వమును సాధించ "నెంచి యా విషయమగు వివాదములను "'తెల్పంబోవుచున్నాండు:లా శ్లో, ఇత్యుక్త్వా తద్విశేపే. తు బవుఛా కలహం యయుః, అచిద్రూపోఒథ చిద్రూప శ్చిదచిద్రూవ ఇత్యపి, 87 ప్రైభ రాస్తార్కి కాళ్ళ ్గ 'ప్రావురస్యాచిదాత్మ తాం, ఆకాశవ ద్దువ్యృమాత్తా శబవ తద్దుణనితిః, 80 (౮ ల. టట -౨౧ వ్యా వవమాత్మనో విఘుశ్వం ప్రసాధ్యః తస్య చిద్రూవత్వం నిశ్చేతుం తౌవ 'ద్వాదివిప్రతివత్తిం దర్శయలి---ఇత్యు క్షే సతి. అచి, 'దూపక్వవాదినో మతం దర్శయతి.---ప్రాభెకరా ఇతి---తత్ప్శ క్రియా మశుభామ తే అకాళవద్దివ్యమితి. ఆత్తా ద్రవ్యం భవితుమర్హతి. గుణవత్త్వ్యాదాక శవ దిత్యనుమానం సూచితం అత్తా వృథివ్యాదిభ్యో ఇిద్యలే జ్ఞానసణకత్వాత్‌. = యశ్చృృకథి వ్యాదిభ్యో న భిద్యలే తల్‌ జ్ఞానగుణకమని న భవతి. యథా చృథివ్యాదీత్యనుమానం ర్రవ్రవ్యం- టీ. ఇతి = ఈప్రశారము) ఊక = వెప్పి; అధ ఆ తర్వాత తద్విశేమే రు- కళ్‌ ఆ అయాతక్త్మయొక్క విశేషే తు ఆ స్వరూవవిశేమమందై. శే, అచి ద్రూవః ఆ జడ

చిత్రదీప వ్ర కరణము 887 న్వరూఫుం దనియు, చిద్రూపః అ జ్ఞానస్వరూపుం డనియు, చిదచి ద్రూహాజజ్ఞానాక్టాన స్వరూఫుం డనియు, ఇత్యవీ క! ఇట్రివిధము”ా, బహుధాజబవుువిధములుగా, కలవాం ఆ విచాదమును యయుఃజపొందిరి, (వాదిన3 వాదు లని యథధ్యావార్యము); ప్రాభాకరాఃజ మోమాంనకులును, ఆార్కి కాళ్చవజ కార్కికులును, అన్య ౫ కరనికి) (ఆత్మకు, అచిదా త ఆాంజఅచి ద్రూపక్వమును, (జడరూవర్వముశు, ప్రాహుజుచెప్తుచున్నారు. ఆళ్తా = అత్మ, అకాశవత్‌ ఇ అకాశమువలె ద్రవ్యం ఆ ద్రవ్య మనియు, శబ్దవల్‌ =అకాళగుణ

శీ యో య ద చెప్తుచున్నార్సుు అని పూర్వవాక్యముతో నన్వయము, ళా, వాదులు వైవిధముగ వాదించి యటుకర్వాత ఆయాత్మ స్వరూప మెట్టి దని చర్చించుటలో కొందఅు ఆత్మ జడస్వరూవుం డని యును, మతికొందలు క్షానస్వరూప్కం డనియును, ఇంక కొందలు క్షానా జ్ఞానస్వరూఫుం డనియును వివాదవడిరి, అట్టవాదులలో ప్రాభాకరమత స్థులును తార్మికులును ఆత్మ యా కాశమువలి ద్రనము, ఆకాశ గుణమైనళబ్దమువ లె జ్ఞానమును ఆత్మ గుణము అగుదున్నది, ఇందుచేత ఆత్మ జడస్వరూపుం డగును అని వాదించిరి, అవ. ఆత్మయొక్క విశేషగుణములకు వివరించుచున్నాండు:--- శ్లో ం ఇచ్చాద్వేష వయత్నాశ్చ ధర్తాధర్మా" సుఖాసుఖే, తతృంస్కా_రాళ్చ తన్వ్యైతే గుణాశ్చితివదీరిళ 89 వ్యా తన్య్యైవ వి శేమగుణాంతరాణ్యాహా---ఇవ్ఫేతి, శత్సృంస్కారాః భావనా? టీ. ఇద్భాజ్వేమవ్రయళత్నాళ్చ - ఇచ్చా = కోరికయు) జ్వేమ ఆ జ్వేషమును, వయత్నాళ్ళ జ ప్రయత్నమును; ధర్థాధర్థా=ధర్మముకు అధర్మము; నుఖానుఖే = నుఖమును దుఃఖమును) తక్సంస్కారాళ్చ-కత్‌ = వానియొక్క నంస్కారాశ్చజవాస నలును, వలే = ఇవి చిశివల్‌ = క్థానమువలె, గుణా! = అక్మసణము లన్ఫి ఈంతా$= వెప్పంబడుచున్నవి తా కోంక, జ్వేషము, వ్రయత్నము, ధర్మ ము, అధర్మ ము సుఖము, దుఃఖము, వీనివాసనలును జ్ఞానమువలెనే ఆత్మ గుణము లని ప్రాభాకరాదులు చెప్పెదరు, వేదాంత 22

888 శ్రీ, వేదాంతవంచదళి, షస్ట్ర ప్రకరణము అవ, ఈగుణములకు ఉశ్చ త్తివినాశములకు కారణము వెప్పుచున్నాడు:-- న్లో ఆత్మ నో మనసా యోగే స్వాదృష్టవళతో గుణ్యా జాయంతే ఒభ వ్రగీయంతే సుషు_వేదృష్టసంకయాత్‌ * 90 వ్యా, నీషాం గుణానాముత్స తీవ నాళ కారణ మావా... ఆత్త న ఇతి. స్వాదృష్ట వశత ఆళ్ళ నో మనసా యోగ ఇత్యన్వయః. టీ, స్వాదృష్టవళత౩ ఇ తన యదృవవళమును అక్కనః ఇ ఆత్మకు, మనసా ఇ మునన్సుతో, యోగీ సతి ఇ సుబంధము కలిగినద్వుడు, గుణా = కొన్ని గుణములు, జాయంతే = పుట్టుచున్నవి. సుషపప్టే ఇ శాఢ్డని 'ద్రయందు _ అదృష్తసుతయాత్‌ = అద్భప్తము నళించుటవలను అభ జ తర్వాత ప్రలీయంలే ఇ లయముకు పొందు చున్నువిం తా తన యవృష్టమునుబజ్టి ఆత్మ కు మనస్సుతో సంబంధము కలిగినప్పుడు కొన్ని గుణములు పుష్ట యవి యన్నియు అదృష్టము వీణించుటవలన లయించుచున్న వని ప్రాభాకశాదు లనిరి, అవ. అక్క జడనస్వరూపుండైనయెడల వేతనుం డగు 'టెట్లు! ఆను వ్రశ్నవ నమా భఛానము చెవ్వుచున్నా-డు:-_ న్లో ॥ చితిముత్యా చ్చేతనోఒయమిచ్చా ద్వేష చయత్న వాళ స్యాద్ధర్థాధర్మ యోః కర్తా భోశ్తా దఖాదిమ_త్హ్వత్క, ర్న వ్యా అత్య నోఒచిద్రూవల్వే కథం చేతన క్వాభ్యుషమ ఇత్యాళంక్య చితి నుళ్వాదిత్యాహ...చితిమ త్తాదితి, ఆకృనశ్ళ్చేతన త్వే "హేశ్వంకరమావా....ఇబ్ళేతి. త స్యేశ్వరాదెలతణ్యమావా-స్యాదితి. టీ. అయం = ఈయాత్మ, ఇచ్ళా చ్వేషప్రయత్నవాళ _ ఇచ్చా ఇ కోరికయు, జ్వేమజవిరోధమును చ్రయత్నవాక్‌ = ఫూనికయంం గలవాండగుచు, చితిమత్తాల్‌ జు జ్ఞానగుణముగలవాండగుటవలన, చేతనః=వేతనుండు, స్యాల్‌ =ఆగును. ధర్థాధర్మయోః= ఫుణ్యపావములను) కర్తా = చేయువాండగుచు, దుఃఖాదిమ త్ర్వతః జ దుఃఖమును నుఖ మును గలవాండగటవలన, భోక్తా ! పుణ్య పాహార్శ లయొక్క ఫలము ననుళవించెడు వాండు స్యాత్‌ = అగును . తౌ, ఆత రాగము ద్వేషను వయత్నము మొదలె నజానగుణ జీ ల్‌ ౬. క్యూ ములు గలిగియుండుటచే చేతను. డనియు ఫుణ్యపావములను గలిగిం చెడి ధర్థాధర్మనులను చేయువాండగుచు క్రర్పయు కర్మ ఫలమైన సుఖదుః ఖైదులను అనుభవించెడివాండనృుటచేత భోక్సయు నగు నని చెప్పం

చిత్రదీషవ్రశరణము ళు బడుచున్నాండు, కర్తృత్వభో_ కృర్యరాగబ్వేషహాదులు గల ఆత్తో ఈశ్వరునికం క 'వేజగు ననియు చెప్పణుడును, అవ, అత్మ సర్వగ కుండంటి వే; అఆయాత్మకు లోశాంశరగమనము నిద్ధింపదు గదా అని యంటివేని చెచ్పెద వినుము: న్లో యథాఒ శ్ర, కర్మవళతః కాదాచిత్కం సుఖాదికం, తథా లోశాంతరే దేహే కర్మ 'ణేచ్చాది జన్య తే, సల! వ్యా నన్వాశ్య నో విఘల్వే లోకాంతరగమనాదికం కథం ఘటే లేళ్యాశంళ్యా సి జెహీ కర్శవశాదిచ్చ్భా ద్యుత్సత్తా నత్యామాత్ళ నోజవస్థానాదివ్యవవార ఇవ శర్మవశా ల్లోకాంతకే ేహాంతరోత్సత్తా తదవచ్చిన్నాత్మవ్ర,దేశే సుఖాద్యుర్సత్తి వశా క్రత్రాత్మనో గమనాదికవ్యవవార ఇత్యౌహచారికమాత్యనో గమనాదికమిత్యభిర్రే త్యాహాలాయథా త్ర కర్శ వళ ఇతి టీ. యథా = వీవ్రశారము; కర్యవళతః = కర్తాధీనముగా? అక్ర, జ ఈశరీరము, నందు; నుఖాదికం అ నుఖదుఃఖాదికము, కాచాచిక్కం జ ఒకానెళస్వుడు గలుగునో శథా ఇ అప్రకారము, లోకాంఠరే ఆ మజియొకలోశమున, జేహే సతి ఆ శరీరము కలిగినప్పుడు; కర్మణా ఆ కర్మ-చేత; ఇచ్చాది జ కోరికమొదలై నది; జన్య లే=పుట్రింప బడుచున్నదిం "తా, అపస్ప్వుడస్పుడును కర్మ వశమున సుఖదుఃఖాదులు కలిగి నట్లు పరలోకమునం గూడ కర్మమువలన అక్కడ దేహము పుట్టగానే రాగద్వేషవ్రయత్నాదులు కలుగును. సుఖదుఃఖాదులును గలుగును, చేహోత్ప త్తి సుఖదుఃఖాదులనుబట్టి ఆత్మ మొక లోకమునుండి మటి యొక లోకమునకు పోయినట్లు వష్థవహరింపంబడు చున్నది. నిజముగా ఆత్మకు గమనాదికము లేక గమనాదిక మున్నట్లు వ్యవహరించుట గౌణముగా జరుగుచున్న దని ప్రాభాకరు లనిరి, న్లో, వవం చ సర్వగస్యాపి సంభ వేతాం గమాగమౌ, కర్శకాండస్పమ్యగ్రో,ఒత్ర, ప్రమాణమితి లేఒవదళా, 08 వ్యా- వీవమితి. ఆత్మనః సకర్హృత్వాది ధర్మవళ్తే కిం వ్రమాణమిత్యత ఆహ జాకర్య కాండ ఇతి టీ. నర్వగస్యావి = అంతట నుండువాండై నను; (ఆత్మనః = ఆత్మకు గమా గమౌా ఇ రాకపోకలు నీవం ఇ ఈతీరుగా, సంభ వేతాంజసంభవించుచున్నవి. అత్ర, ఇ

కం శ్రీ, వేడాంతపంచదళి, పస్ట్రప్రకరణము ఇట్లనుటయందు; సమ్మగ! = ఫలసహితమెన, కర్శకాండః జ కర్శలను బోధించెడి గ్రంథము? ప్రమాణం = ప్రమావము; ఇతి = ఇట్రు లని, 'లే=అప్రైభాకరుండు మొద లగువారు, అవదక్‌ ఇ చెప్పియున్నారు. తా అత్మ యన్నిచోట్ల నుండినదే యైనను ఆయాలోకములకు "రాకపోకలు గెణముగా వైన చెప్పంబడినవిధమున సంభవింవవచ్చును. ఈనిషయమున ఫలసహితమైన కర్మ శాండయే ప్రమూణము అని ప్రాభా కరులు నుడివిరి. అవ. ఓసిద్ధాంతీ ! నీవు ఇెప్పినమాటలలో ఫూర్వావరసందర్భము. కనిపించుట "లేదు. ఎట్టనంగా డెబ్బదియేడవన్లోకమున విజ్ఞానమయకోశముకం టె ఆఅనందమయకోళశము లోవలిదియు నది అత్మ యనియు ఇెస్పి యిపుడు ఇచ్చాదులు గలవాండు మజియొకం డున్నట్లు వెస్వట విరుద్ధమైయ: న్నది యను ఛ్‌ రాగా సమాధాన మిచ్చు చున్నాండువాా న్లో, ఆనందమయకోశో య స్పుషుప్తా పరిశిష్య లే, అస్పష్టచిత్స అక్రెపొం పూర్వకోశోఒస్య లే గుణాః, 01 వ్యా నన్వన్నో విజ్ఞానమయాల్‌_ ఆనందమయ ఆంతర ఇత్యత్రానందమయస్యా శృత్వముక్తం. ఇదాసీమిచ్చాదిమానన్యః ప్రతిపొద్య తేఒళః వూర త్తరవిరోధ ఇళ్యా శంశ్యావా---అనందమయేతి. సుషుస్తావస్పస్పచిద్య అనందమయకోళశః పరిళిమ్యలే స ఫూర్వకోశశ్శా) తేషు పంచకోశేషు ప్రథమ నీషిం వ్రభాకళాదీనామాత్తాం అస్యాక్మ వస్టే వూర్వోక్తాః కానాదయో గుణా ఇత్యర్థ8ం టీ. నుషుప్తా = గాఢముగా నిద్రించునపుడు, ఆస్సవ్టచిత్‌ - అన్పవ్రజస్పపష్తము కానీ చిత్‌ = క్షానన్వరూప్వమైన; యః = నీయానందదమయకోళశము, పరిళివ్యలే = మిగిలియున్నట్లు చెప్పయడెనో, సః ఇ ఆ పూర్వకోశః = మొదటిదైన యానందమయ కోశము, నషాయి ఈకప్రాభాకరాదులకు, ఆత్తాజకక్మయగుచున్నది. ఆస్య=ఇట్టియాత్య కు కే = అవి గుణాః ఆ గుణము లగుచున్నవి. తా. గాఢముగా నిదురించునప్పుడు విస్పష్టముగాని జ్ఞానస్వరూ వముగలిగిన వ యానందమయకోళము మిగిలియుండునట్లు చెప్పయబడెనో అట్టి 'మొదటిదను నానంచదమయ$కోశము ప్రాభాకరుల కాత్మ యగు చున్నది, తర్వాత చెప్పంబడిన జ్ఞానాదులన్నియు నట్టి యాత్మగుణము లగుచున్నవి. కనుక నిచ్చట వూ ర్వాపరసందర్భవిరోధము లే దని ఎభుంగననును,

చీతదిషవకరణము - ర్ట టం ఆవ. స్రైభాకరమతమును వర్షించి ఇపుడు ఖొట్టమతమును ప్రస్తాషమునథ తెచ్చు చున్నాందు:ా న్లో. గూఢం నైతన్య ముత్స్రేత్య జదదాగస్యరాపర్యాం, ఆత్మ నో బ్రువలే భాట్టా శ్చిదుల్చే) ఫ్ధితస్మ ఖ "లేల 95 వ్యా, అస్యైవాత్యనళ్చిదచ్శిద్రూవత్వం భాట్రా ర్మ యంతీత్యావా--గూఢ మతి. భాట్రా ఆక్కనో గూఢమస్పప్తం వై తన్యము లే్రేక్య ఊహిశ్వా చిజడోభయాత్మ కతాం. వర్షయతి. వైతన్యో త్ప్రేమొయాం. కారణమావాంాచిదు న్ప్రేక్నేతి, ఊశ్థిత సృ లేళ్చిదుల్సేఎకో భవతీతి యోజనా, సుప్టేరుత్థికస్య జాయమా నాత్మ ఏరణాత్భౌముప్త వై తన్యస్యో లేకా భవతీత్యర్థః టీ. భాట్టాః = భట్రపాదమతము ననుసరి౦ంచినవారు (భాట్టమకస్థులు)? ఆక్క నమ అక్కయొక్క+ గూఢం జ విస్పష్పముగాని, వై తన్యం = జ్ఞానస్వరూపమును; ఊ త్ప్రేక్ష్యుజ వరిశీలన చేస్తి జడబోధస్వరూవతాం = జడ = అజ్ఞానస్వరూపుండగుటను; బోధస్వరూ పతాం = జ్ఞానస్వరూపుండగుటను; ట్రువలేజవెప్పు చున్నారు. ఊస్థిశన్య ఏ లేః-ఊల్థిక = నిదుర మేల్కాంచినవానియొక్క; స్మ లేః=స్యృృతినిబట్రి (చేను నుఖముగా నిద్రించి తిని నా శేమి తెలియలేదు అనెడి స్మ్యృతివలన ననుట); చిదుల్చే)కూ = క్ఞానస్వరూ పముయొక్క_ యూహా, (భవతి = కలుగుచున్నది. కా. ఆత్మయొక్క. యస్పషస్ట్రమగు జ్ఞానస్వరూపమును వరిశీలించి జ్లైనాజ్ఞానస్వరూపుం డనియు, నిద్ర 'మేల్కాంచిన తర్వాత కలిగౌడి స్మృతినియిట్టి వైతన్యస్వరూపుం డన్‌యు భట్టపాదమతస్థులు ఊహించు చున్నారు, అవ భాట్టమకస్థులు ఆక్ష్మను క్టానస్వదాపుం డని యూహించిన 'తెజం గెలీం గించుచున్నాండు:-ా న్లో జడో భూత్వా తడాస్వాప్సమితి జాడ్యస్థృతి_స్తదా, వినా జాడ్యానుభూతిం న కథంచి దుపపద్య తే, 96 వ్యా చిదు న్రేకూప్రశారమే స్పవృయతి...జడో భూ్వేతి. తథా నుషుప్వి శాలే జడో భూతా్వాచస్వాప్ఫమి ల్యేపంరూపా కాడ్యన్యృతి రుస్థికన్య పురుషస్య జాయమానా సుషుప్లికా లీన జా ణ్యానుభపమంత రేణానుపద్యమానా శచానీం శస లళాడ్యానుభవం కల్పయతీతి ఫావ$ టీ. రదా=ఆఅపుడు, నిదురించునవ్వు డనుట. జడః=జడస్వరూపుండను, భూత్వాణ అంజణజయుండి, అస్వాబ్సం గా నిద్రపోయితిని ఇతి = ఈ ప్రకారముగా; జాడ్యన్య లతిక

88 శ్రీ వేదాంతపంచదళ్సి మస్థ్యవ్రకరణము జాడ్య ణు జడత్వముయొక్క_, వ ఫలిజన్మ రణము (భవతిజకలుగుచున్న ది. జాజడ్యాను భూతిం వినా=జా ణ్యోనుభవము లేక, రదాజఅనుషు ప్లికాలమందై న, స్మ లః గ స్మ రిం చుట, కథంచిల్‌ జనీప్రకారముగను, నోవపద్య తే ఇ సంభవింపనేరదుం తా. నిద్రలేచి నిదురించునప్పటి తనయనుభవమును స్మరించి యాకాలమున నేను జడస్వరూపుడనై ని, 'ద్రించితిని అనుళొను చున్నాయం. గాఢన్మిదృలో జడస్వరూపముయొక్క. అనుభవము లేనిది స్మరించుట తటస్థింపదు. అట్లు ఆత్మ యొక్క జడరూపత్వమును భాట్టు లూహించుచున్నారు. ఆవ. నుమప్రీకాలమున వ్లైతన్యము లోపించుట లే దనుటకు (క్రులిప్రమాణ మును చెవుచున్నాండు:--- . న్లో, దహ రే రలోవశ్చ శుతస్సుప్తా తతస్ప శయం, అవ్రశాళ వ్రకాశాభ్యా మాళ్ళా ఖదోర్థతవద్యుతః, ర? వ్యా, నుమప్తా వై తన్యలోపాభావే 'ప్రమాణమావా---- దష్టారితి. “న పీ చవర ప్రేర్వివరిలోపో విద్య లేఒవినాళిత్వా” దితి శ్రుత దృవురాత్మన సృ్వహాజ భూతాయాః దృష్రేర్లోపో న విద్యతే వినాశరహితస్వభావత్వాత్‌. అన్యథా లోవ వాదినో౭వి నిస్సాక్షీకస్య వ క్తుమళక్య త్వాత్సుషుప్తా వై తన్యలోపాభావ శూ్ళ్రోయశతే ఈతో2పి కారణాదయమాత్తా ఖద్యోతవస్ఫురణాఖ్యాం యుక్తో భవతీత్యర్థః టీ. నుజ్తా = న్మిదృసోవుసమయమునందు, ద్రమ్హుః = ఆత్మయొక్క దృ ప్రే! = స్వరూపవై శన్యమునకు; అలోపళ్ళ్చ = లోపము 'లేకపోవుటయు, ఇశ్కుతః = 'వేదమందు వినంబడుచున్నది; తతః = అకారణముపలన;) స్వయం = తావైను ఆత్తా = ఆక్క 9 ఖద్యోతవత్‌ =సూర్యునివలి అవ్రకాశప్రకాశాఖ్యాం - అవ్రకాళశం = ప్రకాళించక పోవుటతోడను, ప్రకాశాభ్యాం = ప్రకాళించుటతోడను, యుఈః = కూడుకొన్న వాం డగును, తా. శ్రు. “న హి ద్రష్టుర్దృ ప్పేర్వపరిలోపో విద్యతే; అవినాళ త్వాత్‌” అనంగా _ఆక్మవైతన్యమునకు నాశము లేకపోవ్రుటవలన లోపము లేదు, ఒకవేళ నెవ్వండైన లోప ముండు నని చెప్పినయెడల ఆలోపమునకు సాక్షి యగువాం డొ క్క_ం డుండి తీరవలయును అని యొస్పక తవ్ప్చదు సుషు _వీకాలమునందును ఆత్మ చెతన్యమునకు లోషము లే దని శ్రుతి చెప్పుచున్నది గనుక సూర్యుంయ ఒకప్పుడు

చి త్ర, దీప వ్రశరణము 83 ప్ర కాశించుటయు 'మేఘాచ్భాదితుండై నప్పుడు వ్ర,శాశించకపోవుటయు వలె చిదచిద్రూపత కలిగి యున్నాం డని భాట్టమతస్థు లనిరి,

అవ ఈభాట్టమతమందలి లోషమును బెల్పెడి సాంఖ్యమతమును ప్రనంగము లోనికిం "చెచ్చుచున్నాండు:-- న్లో, నిరంశస్యోభ యాత్మత్వం న కథం చిద్ధ టిష్యుతే, తేన చిద్రూస వవాల్నే తావు స్సాంఖ్యా వివేకిన 93 వ్యా, అస్మిక్‌ భాట్రమలే దోమణాఖ్సిధానపురస్సరం సాంఖ్యమకముస్థాదయతి..- నిరంళస్యేతి, టీ. వివేశిన! = విమర్శనశీలురగు, సాంఖ్యాః ! సాం ఖ్యమతస్థులు నిరంశస్య ణి అవయవరహితునకు, ఊభయార్య త్వంజనై కన్యస్వభావము కలుగుటయు, జడస్వఫావము శలుగుటయు, కథంచిల్‌ = వీవిధముచేతను, న ఘటివ్య'లే = భుటించజాలదు, లేన ఆ ఆహేతువుచేత, ఆశ్రా=అక్క, చ్చిద్రూప ఏవ జ జ్ఞానన్వరూఫుండే యగు నని, ఆహుఖు చెప్పుచున్నారు. లా, ఆత్మ నిరవయవస్వరూవుండు. గనుక జ్ఞానస్వరూవుం డగు టయు. అఆజ్ఞానస్వరూపుం డగుటయు. సంభవింపదు. గనుక ఆత్మను చిద్రూపవుం డనియే వెప్పందగు నని పరిశీలనళ_క్రి గలిగిన సాంఖ్యమతన్థులు నిరూపించుచున్నారు. ఆప. అయితే నిదురలేచినవాండు ని, ది చితిని గాని నా శేమియు తెలియలేదు ఆని యజ్ఞానమును స్మ రంచుట శేమి సమాధానము బెప్పెద రని యాసేనీించంగా దానికి నమాధానము వెవుచున్నాందు:--- న్లో, జూడ్యాంకః వ్రకృతే రూపం వికారి త్రిగుణం చ తత్‌, చితో భో గాపవన్హార్థం ప్రశృతిస్సా ప్రవర్తతే, 99 వ్యా జాడ్యస్మ ఖే స్త్రి శా గతిరత్యాశంక్యాహ---జాడ్యాంళ ఇతి, తత్ర కృతిరూవం సత్వరజ స్తమోగుణాతృ కం, ప్రశ తికల్పనాయాం ప్రయోజనమావాం- చిత ఇతి. చితః పురుషస్యేతి యావల్‌. టీ, జాడ్యాంశఃాఅల్టానథాగము? ప్రక ౧ లేజుమూల ప్రక సృతియొక్క రూజం ఇ స్వరాపమగుచున్నది. శత్‌ 2ఆ వ్రకృతిస్వయాషము, త్రిగుణాత్యకం - త్రిగుణ ఇ సత్వరజ స్తవెంగుణము లనియెడి, ఆత్మ కంజస్వరూపము గలదియు, వికారి చజవికారము గలదియు, (అగుచున్నది. చీకజాలక్ష్య కు భోగాపపర్హార్థం అ భోగమోతములకొజడు

రక శ్రీ వేడాంతపంచదళి, షష్ట్యవ్రశరణము (జీవునకు భోగ'మోతుములను గలిగించెడుకొ ఆకు, సా వ్రశృతిః ఇఅ మూల ్రకృత్రీ ప్రవర్తతే = ప్రవర్తించుచున్నది. శా. సుష్కువ్లీకాలములో జడస్వరూపుండై యున్నట్లు నిదుర 'బేచినవాండు *నే నేమి ఎజటుణగ” నని స్మరించుట వ్రశృతిస్వరూపమే యగును, ఆ వశృృతి త్రి గుణాత్మ కె యున్నది.. త్రి గుణము లనంగా సత్వము రజస్సు తమస్సు అని గుణములు మూయ అట్లు త్రి గుణ స్వరూపమై వికారము గలదియునైన వ్ర కృతి పురుషునకు సుఖదుగిఖా నుభవమును మోతుమును ఇచ్చుటకు ప్రవ_ర్తించుచున్నది, ఇట్లు వ్రళృతి వలన జడస్వరూపానుభవము కలుగ వచ్చు నని సాంఖ్యులు "చెప్పెదరు, ఆవ అనంగుండ్రైన ఆత్మ యనెడి పుపషునకును ప్రశృతి!ిని "భేదము కలిగి యుండంగా ప్రకృతిచేత పురుషునకు భోగమోమము. లెట్లు కలుగు నని యాశక్మేపము రాలా సమాధానము చెప్పచున్నాండు:ా శ్లో, అసంగాయాళ్చి లేర్చంధ మోమా భేదాగ్యహాన్య ళా బంధము_క్రిన్ఫవస్థార్థం పూం్వేమో మివ చిద్భిదా, 100 వ్యా- నను చితోఒసంగ క్వేన ప్రశృతిపురుమయోరత్యంతవివి క్షత్వాల్‌ ప్రశృతి వ్రవృత్త్యాకథం పురుషస్యభోగావవర్షావి త్యాశంక్య తయోర్వి వేకస్యాగ్రవాణాత్పురు మే భోగావవర్లౌ వ్యవ 'పాయేతే ఇళ్యాహా--అసంగాయా ఇతి. తార్కి.కాదిభిరివసాం క్రై రాళ్ళ 'భీవోఒ౦గీ శ్రీయక ఇత్యాహం-బంధము . క్రీతి. టీ. భేదా గ్రవోత్‌ - భేదజప్రకృతిపురుములు వేజకుటయొక్క, అగ్రవాల్‌ = "తెలియక పోవుటవలన, ఆసంశాయా! జ చేనితోడను సంగములేని (సంబంధములేన్సి, చిలేః జ పురుషునకు బంధమోమి = బంధమోచములుు మతౌ = వెప్పంబడినవి. బంధము _క్రీవ్యవస్థార్థం ౫ బంధ మోతములను స్థాపించుటకొ ఆకు, పూ'్వేషామిన న్‌ 'వెనుక చెప్పంబడిన తార్కికాదులవలె, చిద్భిదా = ఆత్మ భేదము, (పశృతిశదషులప "ఛీదము)ు) మతా = అంగీకరింపంబడినది. తా. వ్రశృతి వేలు పురుషుండు వే అని ప్రకృతిషురుషుల భేదము కలయయడకపోవ్రటచేత జీవునకు బంధమోతుములు గలుగుచున్నని యని లౌర్కి కాదులవలే సాంఖ్యమతస్థులు కూడ బంధమోతముల స్థాపించుటకొజ కార్త భేదము నంగీకరించుచున్నారు. ఆవ. ప్రకృతి యుండుటకును ఫురుముండు ఆసంగుండనుటకును శ్రుతి నుదావా రించుచున్నాండు:ాాా

చి త్ర, దీవ వ్రశరణము క్రేశీర్‌. శ్లో, మహతః పరమవ్యక్త మితి ప్రకృతి రచ్యతే, శు, శావసంగతా తద్వదసంగోహీత్యతిస్సు టాం 101 వ్యా, ప్రశృతినద్భా వే పురుషస్యాసంగర్వే చ క్రుతిముదావారతి..-మహాత ఇల్కి టీ. ప్రకృతిః = ప్రకృతి? నుహతః జ మహ_త్తశ్వముకం బి, చరం = ఆన్యమెన దనియు, ఆవ్యక్తం ఇ 'చేత్రాదీందియములకు వ్యక్తము కాని దనియం, క్రుతే" = క్రుతి- యందు; ఊచ్య లే=వెవ్పంబడుచున్నది. తద్వత్‌ =ఆటువలెచే ఆసంగ తాజఅస్క్ముగత్వము ఆసంనోహీతి జ ఫురువుండు నంగి కాం డ*ెడి శ్రుతిచేకను; ఆతిన్ఫుటా = మిక్కిలి స్ప్తమె యున్నది తా, వశృతి మహా_త్తక్యముకంశై పరమై యున్న దనియు ఆవి. 'యేయింద్రియనులకును నోచరింప దనియు శుతియందుం "జెన్చంబడి యున్నది, మజతీయు క్‌ు, ఆసంగో హ్యాయం ఫురుషఖొ వురుషుండం- "దేనిసంబంధము లేనివాండు అని ఈశుతిచేత స్పష్టమగుచున్న దని- 7 ట్ర య సాంఖ్యుల సిద్ధాంతము. అవ. ఇంళవజకు జీవవిషయయమె వాదుల యఖభ్గిస్త్రాయమును లిపి ఈశ్వరుని విషయమై వాదుల వివాదములను బెలుప నెంచి ఈశ్వరరూవమును నిరూషణాసేయు చున్నాండు:లా శ్లో. చిత్సన్ని థౌ ప్రవృత్తాయాః వ్రకృలేర్టి నియామకం, ఈశ్వరం బ్రువతే యోగా స్స జివేభ్యః పరళ్ము ఏఈ, 102 వ్యా వీవం జీవవిషయాం౦ వాదివివ్రతిప త్తిం ప్రద ల్ఫ్యేశ్వరవిషయాం తాం 'ప్రదర్శయితుం ఈశ్వరరూవం తావత్‌ స్థావయతి.....-చిళ్ళన్ని ధావితి. నను ప్రకృతి ఫురుపాతిర క్టేశ్వరకల్పనముప్రమాణమి త్యాశంక్యావా--స జీవేభ్య బరి, టీ. యోగా! = యోగులు చిక్సన్నిధా = ఆత్కసమావమునందు;, ప్రవృత్తా యాః = ప్రవ ర్లించుచుండెడి, ప్రకృలేః = ప్రకృతికి ఈశ్వరం = ఈశ్వరుని, నియా మకం = నియమింవెడువానినిగా, బ్రువతే జ చెప్పుచున్నారు, స్క = ఆ ఈశళ్వరుండు, జీ వేభ్యజజీవులకం లె, పరఃజఊాక్క్భృ్తుం డని, క్రుతః= వేదమందు ఇెప్పంబడెను తొ, చిద్రూషముయొక్క సమిీాపమునందు వ కృతి యున్న దనియు అట్టి ప్ర కృతిని -ఈశ్వరుయ నియమించు ననియు యోగ మతము, ఆఈశ్వోరుండు. జీవులకంళె శ్రేష్టం డని వేదములయందు 'తెలుపంబడుచున్న దని కూడ యోగులు చెప్పుచున్నారు, అవా ఈళ్వరునియొక్క_ యునికిని వెప్పెడి క్కుతిని వరించుచున్నాండు:

ళా ళ్‌ ఆస జ 246 శ్రీ వేడాంతపంచదకి,' సస్టప్రకరణమః జ జీ రె న్లో వ్రథానమే. త్రజ్లవతిర్టుణే ఇతి హి శ్రుతి, ఆరణ్య శే సం ఛ్ర 'మేణ హ్యాంత ర్యాన్యువపాదితః, 10 వ్యా శా మే వేశ్వరసద్భావప్రతిపాదికాం క్రుతిం వఠతి.--వ్రధానేతి. ప్రధా నం గుణసామ్యావస్థారూవం మేత్రజ్ఞా జీవా స్తేషాం పతిః గుణాస్స త్వాదయ స్తేషామోళో నియామక ఇత్యర్థః న శేవలమియ మేవ శ్రుతిరీశ్వర ప్రతి పాదికా. అంతర్యామి చ్రావణ మవీత్యావా-..-ఆరణ్యక ఇతిం టీ ప్రధాన మేక్రజ్ఞ పతి!-ప్ర ధానజప్రకృతికిని, కేత్రజ్ఞ=జీవులకును, వతి। = అధిపతియును, గుతేశః = సత్వరజ_స్తమోగుణములకు నియామకుండును, (అఆయియు న్న్మాండు ఇతి = ఈప్రకారముగాా క్రుతిర్హి = క్రుతియున్నదిగదా.' 'వేదము చెప్పు మన్నది, ఆరణ్య కే=ఆరణ్యామునం దధ్యయనము చేయందగిన అంతర్యామి బ్రావ్గాణము నందు; అంతర్యామి = ఈశ్వరుండు, సంభ, మేణ = అదరముతో, వ్రలిపాదితః = శెళ్పంబడియుందెనుం తా చశ్శృతి సత్వరజ | స్తవోంగుణము లనెడి మూండుగుణముల యొక్క సామ్యావస్థ యగుచున్నది. అట్ట వశృతిని జీవ్రలను సత్వరజ _స్తమోగుణములను నియమించెడివాండు -ఈశ్వరుం డొకండు కల డనియు అంతర్యామి ాహాణమునందును ఆదరనుతో ఈశ్వరుడు చెన్పంబడజె ననియు యోగులు చెప్పుచున్నారు. అవం ఈళ్వరవిషయమె వాదులవివాదముల నువపాదించుచున్నాండు:- శ్లో, అశ్రావీ కలహాయంతే వాదిన స్ప విస్వయు_క్రిభిః, జ స వాశ్యాన్యవీ యథాప్రజ్ఞం దాన్ట్యా యోదాహరంతి హ్‌, 101 వ్యా కామేవ వాదివిప్రతిపత్తిం వ్రతిళానీ తే._అశ్రాపీతి, ప్రజ్ఞామనలతి క్రమ్య యథా్రజ్ఞ 0, టీ. అత్రాకి ఇ ఈ యీశ్వరవిషయమందును) వాదినః = ఆయా వాదులు, స్వన్వ యు క్రి? - స్వస్వ ఇ తమతమయొక్క; యు శ్రీల? = యుక్తులచేతు కలహోయంతే = కలహించుచున్నారు, దౌనర్హ్యాయ = శను తమ మతమును, స్థిరీకరించు కొనుటకొ ఆకు (స్థాసించుకొనుటకొ ఆకు యక్సాప్రస్ఞ 0౦ జ తమతమ (వ్రజ్ఞానుసారముశా, చవాక్యా న్యవీ ఇ అందుకు సాధకములైన వాశ్యములనుకూడ; ఉదావారంతి హి జ ఊదావారించు చున్నార గదా,

చీత్రదీపప్రశరణము ఖ్‌ శా, ఈశ్వరస్వరూపవిషయనున తమతమ యుక్తులతో వాదులు వాదించుచు వారివారి మఠములను స్టాపీంచుకొన నెంచి వారివారి వ్జ మాపుచు నందుల కనుకూలించు పూర్వవ్ర, యోగములను కూడ సాధ కములుగా నుదాహరించుచున్నారు. ఆవ, వతంజలిచేశం కెచ్పంబడిన నూశ్రార్థమును వఠించుచున్నాండు:ాాా న్లో. శ్లేళకర్శవిపాతై _స్తదాశయయైరప్యసంయుతు ఫుంవిశపో భవేదీశో జీవవత్కోఒప్యసంగచిక్‌ 105 వ్యా- ఇదానీం వకంజలినో కృమాళ్వరవ్రతిపాదకం శ్లేశకర్యవిపానై స్తదాశయె రపరామృప్తః ఫురువవికేమ ఈశ్వరబ ల్యేతత్సూ శ్రమర్థతః వఠర--న్లేశేతి.. శ్లేశా అవి ఉ్యాదయః3 వంచకర్తాణి కర్శ శుక్ల కృష్యం మోగిన స్రీవిధమితలేషామితి న్యూల్రితాని సతిమూలే తద్విపాకా జాత్యాయుర్యోగా ఇల్యుక్తాః కర్శవిపాకాఓ ఫలవిశేసా వ్రదాశయా స్తేషాం సంస్కారాసైై శ్లేశాదిభిరసంస్పృృప్త! పురుషవికేమ ఈశ్వరో భవతి. సోడెపీ జీవవదసంగళ్ళి ద్రూవక్సేత్యర్థః టీ. న్లేశకర్మవిపావైః - న్లేశ ఆ అవిద్యాదిసంచశ్లేశములతోడను, కర్మ = కర్మ ములతోడను, నిపావైఐఅయా కర్యఫలవిశేమములతోడను; తదాళమైః=వాని సంస్కార ములతోడను; ఆసంయుత॥ జ అంటని; ఫుంవిశేవః జు ఫురుపోత్తముండు, ఈశ! ఆ ఈశ్వరుండు, భవేల్‌ = అగును. సో2-వి = ఆ యీశ్వరుండుశు, జీవవత్‌ = బీవునివలె ఆఅనంగచిల్‌ = ఆసంగ ఇ సంబంధము లేనివా(డుకు, చిత్‌ ఇ చిద్రూపుండును (భవేత్‌ = అగును) ళా. పురుషో త్తముండై న యీశ్వరుండు అవిద్యాది పంచశ్లేశ ములు బేనివాండు కర్శలును కర్మఫలము లేన జా త్యాయుర్భోగాదు లును లేనివాండునుు జీవునివలి దేనితో సంబంధము లేనివాండును చిత్స్వరూపుండును అగు నని పతంజలిమహర్షి “శ్లేశకర్యవిపాకై_స్థదాళ మై రపరామృష్టః ఫురుపవిశేపు ఈశ్వరి ఆని సూ త్రమును చేసి యున్నారు. మజియు “క ర్థాళుకృకృప్ణం యొోగిన శస్త్రివిధ మిత రేషూం” అనంగా యోగికి ఆశుక్షకృప్ణు మనెడి వేరు గల కర్మము, అనగా అదృష్టము కల దనియు తదితరులకు మూండువిధము లైన కర్మ లుండు ననియు యోగసూత్రకర్త యగు పతంజలిమహర్షియే నెలవిచ్చి యున్నారుం

శర శే ! జక అక అగ 848 శ్రీ "వేదాంతపంచదళి, పస్థ ప్రశరణము అవ ఈశ్వరుండు సంగము లేనివాండును చ్మిద్యూపుండును అయ్యె'నేని యకండు నియమించు టెట్టు అను ప్రశ్నమునకు సమాధానము వెవ్వుచున్నాండుఃాా శ్లో, తథాపి ఫుంవిశేషత్యా ద్ధ టలేఒస్య నియంతృతా, అవ్యవస్థా బంధమోవా వావకేతా మిహాన్య థా, 106 ఇ్యా- నన్వసంగచి ద్రూవ్వే కథం నియుతృత్వమిత్యత ఆవా--రతథాపీతి. ఈశ్వ రస్య నియంళృ ళ్వానభ్యు వగ మే దోమమాహ-__.అవ్యవస్థావితి. టీ. కథాపి = ఆవ్రకారముగా _ నీశ్వరుం డనంగచ్చిద్రూపుం డ్రైనను పుం విశేమత్వాల్‌ = ఫురుపో _తృముండగుటంబట్లి అస్య = ఇతనికి, నియంతృ తాజనియామకుం డగుట, ఘటతే = సంభవించుచున్న ది అన్య థాజనియామక్రత్వము సంభవింపక సోయిన యొడల, ఇవా = ఈపఫురుషునియందు. (జీవునియందు; బంధమోమె జ బంధమును "మోతమును; అవ్యవస్థా ఇ వ్యవస్థలేనివై ; (నియమము లేనివై) ఆపలేశాం ఇ కావలసి వచ్చును, తా. ఈశ్వరుండు అసంగచిద్రూవుండై నను పురుషో త్తముం డగుట వలన సర్పమును నియమించుటకు సమక్థుం డగుచున్నాండం. ఈశ్వరు నకు నియామకత్వశ క్రి "లే దని చెప్పినయెడల బంధమోవక్షములు వ్య్ధత్థ _స్తములు ావలనీవచ్చును అని వతంజలిమతము, అవ. ఆసంగుండైన ఈశ్వరుండు నియామకుం డగుటకు వేదమే వ్రమాగా మని వెప్తచున్నాండు:-ా న్లో = సమానా చిల్యేవమాదావసంగగర పరాత్త్మ న్క శ్రుతం తద్యుక్త మప్యస్య సరా ద్యసంగమాత్‌ ం 107 న్యా. అనంగ శ్యుశ్వరస్య నియంతృత్వం నివ్వ ౦మాణకమి త్యౌళంక్యాహ-- ఫీషేతి. తన్నియంతృత్వం శ్రుతం. ననుక్రుశమవ్యయం క్షం కథమంగీ క్రియత ఇత్యత ఆబా---యుక్షమవీతి, జీవధర్యస్య శ్లేశా దేరధావాదుపపన్నం చేత్యర్థఒ టీ, అస్తాల్‌ = ఈపర మేశ్వరునివలని, భీఘా = భయము చేతు ఇల్యేవమాదౌ = ఈ మొదలైన ఇశు,తియందు; అనంగస్య అ ఆసంగుండైను పరమాత్త్మన$ జు పరమాత్మకు తత్‌ = ఆ నియామకఠ్వము, శ్రుతం = క్రుతియందు చెప్పంబడినది. అన్యజఈయిశ్వ రునకు, న్లేశకర్తాద్యసంగమాల్‌ ఇ నే గా అవిద్యాదిపంచశ్లేశములయొక్కుయు, కర్తాది=ః కర్మవిపాకము మొదలై నవానియొక్కయు, అసంగాత్‌ = సంబంధము లేక'పోవుటవలన, కదపీ జ ఆనియామకత్వ ముండుటయు, ఇచ్చట తల్‌ అను పదము కాకికంటివలె నుభయవాక్యములయందు నన్వయము గలిగియున్నది; యుక్తం ఇ తగినదే యగును,

చిత్రదీప ప్రశరణము 840 తా, శ్రుతి “ఫీపాస్తాద్వాతః సవతే” అస్తాత్‌. =-ఈ యీళ్య్వరుని వలన భీపా=ఛయముచేత, వాతః=వాయువు పవతే = చీచుచున్నది. అని యీ శ్రుతికి అర్ధము. ఇట్టులనే పరమాత్మవలని భయమువేత సూర్యుండ, అగ్నియు, నింద్రుంయ, మృత్యు దేవతయుం బని చేయు చున్నా రని ఆశ్రుతి వరుసగా చెప్పియున్నది. దీనివలన నీశ్వరుండు సర్వమును నియమించును అని తేటపకుచున్నది. కావున జీవ్రులయొక్క_ సుకృతదుష్కృతములకు ఫలమైన సుఖదుఃఖము లీశ్యురుని నంటక పోవటం చేనీ యీళ్వ్యరునకు నసంగతయు నియామకత్వమును రెండు నుండవచ్చు ననుట యు_క్తమే యగుచున్న దని యోగళాస్త్రసూత్ర, కర్త యగు పతంజలిమహర్షి మతము, స“... అవ. జీవులు అనంగచిద్రూపులు. ఈశ్వరుండు నట్లే యసంగచి ద్రూపుం డని యుభ యులను సమానులనుగో జెప్పినచో నీశ్వురునకు నియామక్షుం డని యాథిక్య "మేమి యని యాళంకించి సమాధానముం జెవ్వుచున్నాందు:-- న్లో శ జీవానామవ్యసంగత్వాత్‌. శ్లేళాది ర్నవహ్యు థాపి చ వివేకాగ్రవతః శ్లేళక ర్థాది ప్రాగుదీరితమ్‌. 108 వ్యా, నను జీవా అవ్యసంగచ్చిద్రూపాః శ్లేళాదిరపితా నీవ. కథా వేళ [లే కో విశేమ ఇత్యాళంక్య జీవానాం స్వతః న్లేశాదిరహిత ల్వేశవి బుద్ధ్యా సవా వివేళాగ్ర వోత్‌ శ్లేశాదిర స్రీతి ఫూర్వో క్తం స్థారయతి..-జీవానామితి. టీ. జీవానామవి ఆ జీవులుకూడ, ఇచట మష్షికి 'ప్రథమార్థముం అసంగళ్వాల్‌ ఆ అనంగు లగుటవలన, శ్లేశాదిః ఇ న్లేళళ రాదులు, నహి ౬ యథార్థముగా "లేవ. అథావీ చ = అట్రులయినప్పటికిని, వివేకాగ్రహవతః-వివేక ణు అసంగత్వజ్ఞానముయొక్కం, అగ్ర, హతః ఇ లేకపోవుటవలను ప్రాక్‌ ఊదీరితం ఆ ముందు వెప్పంబడిన న్లేళకర్తాది జ అవి జ్యాది పంచక్షేశములుళు కర్మలును, అదిశబ్దము చేత జా త్యాయుర్భో గాదిఫలములును (సన్తి = శలవు తౌ జీవ్రలకు వాస్తవముగా శ్లేళకర్థాదులు లేకుండినను అట్టి జ్ఞానము అనగా న్లేళకర్తాదులు మనకు లేవు అనెడి జ్ఞానము లేనివా రగుటచేత వీరు జీవు లని చెప్పంబడుచున్నారు. ఈశ్వరునకు అట్టి జ్ఞాన విశేషము గలదు, కనుక నియామకత్వమును నీశ్యరత్వమును అనెడి

850 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, షస్ట్ర్యవ్రశరణము యాధిక్యము తగియున్నది అని పతంజలిమహర్షి మతము, దీనినే 'యోగమత మందురు,

అవ ఇప్పుడు తార్కికులమశముకు 'జెప్వుచున్నాందు:లా గ్లో, నిత్యజ్ఞానప్రయల్నే భ్యాగుణా నీళశస్య మన్వతే,

అసంగస్య నియంతృత్వ మయుక్రమితి తౌర్క_కాః, 1009

వ్యా, తార్కికా_స్వ్వ్రసంగన్య నియామకత్వమసహామానా జీవవిలక్ష్షుణశ్వాయ క్ఞానాదిగుణశ్రయం నిళ్యమంగీకుర్వళ ఇళ్యాహం--ని త్యేతి.

టీ. తార్కిశాః ఆ శార్కికులు.. ఆనంగన్య = నిన్సంగుండైను ఈళస్య ఆ ఈశ్వరునకు, నియంతృత్వం జా నియానుకత్వము, ఆయు క్షమితి న! యుక్తము కాదని, నిళ్యజ్ఞానవ్రయ ల్నే చ్భాగుణాక్‌ -నిత్య=నిత్యము లైన క్థానకాజ్ఞానమును, ప్రయత్న = ప్రయత్నమును ఇచ్చా=కోరికయు ననెడి, గుణాక్‌ =మూండు గుణములను మన్న లే జు అంగీకరించుచున్నారు.

తా, ఈశ్వరుండు అసంగుంయ గనుక వాతనికి నియామశత్వను వెప్పుట తగదు, నిక్యములె న ౧. క్షనము, న చయత్నము, కె ఇచ్చయు ననెడి యీమూండు గుణములు నమూ త్త మున్నట్లు తార్కికు లంగీకరించుచున్నారు.

ఆవ ఇచ్చాదిగుణము లీళ్వరునకు కలవు అని యంగీకరించినచో నింక జీవుని కంటె తారతమ్య మేమి గలదు! న్లో + వుంవిశేషత్వ మప్యస్య గురై "రేవ నచాన్య థా,

సత్యకామ స్పత్యసంకల్ప ఇత్యాది శ్రుతి ర్దగ 110

వ్యా నన్విచ్చాదిగుణకన్య కథం జీవాద్వైలతణ్య మిళ్యాశంక్య గుణానాం నిత్యత్వాదేవేతి పరివారతి..__ఫుంవిశేషత్వమితి. గుణానాం నిత్య ల్వే ప్రచూణమాహ

టీ. అన్య ఇ ఈ యిీశ్వరునకు, గుళై చేవ = గుణములవేతచే, ఫుంవిశేమత్వంజ పువములలో నధికుండై యుండుట) (భవతి = కలుగుచున్నది). అన్యథాజ వేజువిధముగా) న చ = కలుగదుం సత్యకామ? - సత్య ఇ నిత్యమెన 'కామ!=ఇచ్భకలవాం డనియం, సత్యసంకల్ప॥ - సర్య=యథార్థ మైన, సంకల్పః=సంకల్పము గలవాం డనియు, ఇత్యాది ఈ మొదలగు సంగతులను, శ్రు,8 ఇ వేదవాక్యము జగౌ ఆ భెన్పెను,

చీ (త్ర, దీప వ॥। రణము త్‌ 1 - ళా. జ్ఞాన ప్రయత్నేచ్చ లనెడు నిక్యములైన మూంయయగుణ ములు ఈశ్వరునకు గలవు, కనుకనే జీవునికంకై నీశ్వరుండు విల తణుయ కనుక నధికుంయుగను వెప్పబడుచున్నాండు. మజియు శ్రుః “సత్య కామః సంత్యసంకల్పల న సత్యమైన యిచ్చయు సత్యమె నసంకల్బ మును గలవాం డని యీ మొవలైన శ్రుతిసమూహమను ఈశ్వరుని .గుణాధిక్యమునకు చమ్రనూణముగా నున్నది యని తార్కికులూ- చెప్పు చున్నారు. అవ, ఆ తార్కిక మతమునందుకు దోవమము కనంబడుచున్నది యని వేజొక మశరమును ప్రస్తాపించుచున్నాండుః- న్లో నిత్యజ్ఞానాదిమ త్తే ఒస్య సృష్టిరేవ సదా భవేత్‌, హిరణ్యగర్భ ఈశోఒతో లింగ బేపహేన సంయుతః, క్ష వ్యా- తత్రాపి దోమసడ్యా వాత్సమోంతరమావా---ని ల్యేతి. తన్య హిరణ్యగర్భస్య కిం రూపమిత్యత అవా-లాలింగదే'హేనేతి. మాయోపాధికః పరమాత్తా లింగళరీర సమష్ట్యభఖిమానేన హిరణ్యగర్భ ఇత్యుచ్యత ఇత్యర్థః టీ. ఆన్య ణా ఈయిీళ్వరునకు నిత్యజ్ఞానాదిమ త్తే సతి ౨ నిక్యమెన క్షానాది గుణములు గల్లియుండంగా; సదా = ఎల్లప్పుడును, సృషిరేవ జు సృష్రించుటయే,భ వేజ్‌ ణు సంభవించును. అతః జ ఈహేళఠువువలన, లింగజేహేన = సమపి సూత్షశరీరముతో; సంయుతః ఇ కూడుకొనిన) హిరణ్యానర్భః=సమ ప్రిసూ తృశరీరాభిమానియైను సూత్రాత్తాజ ఈశ్వరుండు (భవేత్‌ = ఆగును) కా. తార్కికులు చెప్పినవు,కారము అంత ర్యామిమైన ఈశ్వ రునకు జ్ఞానవ్ర్వయల్నేచ్భ లనెకు మూంయగుణములును నిత్యము లై యున్నయెడల ఆయీశ గరునివలన సృష్టి యొష్పుడు నగుచుండవల యును. అట్లు లేక పోవుటచే హిరణ్యగక్భుండే యీశ్వరుండు కావలయు ననియు, అంతర్యామి యీశ్వరుండయు శానేరం డనియు మాయయీ యుపాధిగాగల సమష్టి లింగశరీరాభిమానియగు పరమాత్మ యే హిరణ్య గర్భుం డనయడు ననియు యారణ్యగర్భులు వాదించుచున్నారు, అవ హిరణ్యగర్భుం డీళ సరు డనుటకు ప్రమాణ "మే మనంగాం జెప్వుచున్నారు:- న్లో ఉద్దీథ శ్రాహణే తస్య మాహాత్య్యమితి విస్తృతం, లింగసల్తే సఒసీ జీవత్వం నాస్య క రాద్యభావతః, [12

852 శ్రీ వేడాంతపంచదళి, షష్ట్రప్రకరణము

వ్యా. హిరణ్యగర్భ ప్యేశ్వరల్వే కిం వ్రమాణమిత్యత ఆహా.-ఊద్దీఖేతి, నను లింగళరీరయో'"ే జీవస్స్యాది త్యాళం క్యావిద్యా కామక ర్థాభౌవాన్న జీవ ఇత్యాహంా లింగస శ్రే చాపీతి

టీ, కస్య = ఆహిరణ్యగర్భునియొక్క మావోత్మ్యం = ఘనత, ఉద్దీఫట్రైవ్లాలేఆ ఛాండోన్యోపనిషత్తునందలి యుద్దీశబ్రావాణమున, విస్తృతం = వివరించి చెప్పంబడినది, ఇతి = ఇట్టు (ఛెవుదురు); అస్య = ఇననికి, లింగన శ్త్వేషాపి =లింగ ఇ సూక్షశరీరము యొక్క; నశ్త్వేశావి = ఊనికి గల్లియున్నను; కర్గాద్యభావత? = కర్యశ్తేశాదులయొక్క, “అభావతః = 'లేకఫోవుటవలన, జీవత్వం = జీవావము, న = లేదు.

ఆ, ఛాందోనగ్యోపనిషత్తునందలి యుద్దీథశ్ర్రాప్రాణమునందు నీ విషయము చెప్పంబడినది. కావున ఆయుస్దీథక్రాష్టాణ మోవిషమయమునం ట్ర వమాణమైయున్నది, సమష్టిసూత్తృశ రిరసంబంధాభిమానము కల్లి యుండినను, అవిద్యాకామకర్మలు 'లేకపోవుటచేత నాహిరణ్యగర్భు నక్షు జీవత్వము ఘటింపనేరదు. ఇది మోరణ్యగర్భవాదులమతము,

అవ ఇపుడు విరాట్టు ఈశ్వరు. డగునెడి వారివాదమును అందుకు ప్రమాణ ముకు రెండు శ్లోకములతో 6 చెల్పుచున్నాండు;ాా న్లో శ స్థూలదేవాం నినా లింగచేపోో న కాపీ దృశ్యతే, వైరాజో దేహ ఈశోఒత సర్వతో మృన్తకాదిమాన్‌. 118 శ్లో, సహస్రశీన్లేత్యేవం చ విశ్వతశ్చమురిత్యపి, శ్రుత మిత్యావాు రనిశం విశ్వరూపస్య చింత కాఓ శే4 వ్యా శీవలం లింగశరీరన్య స్థూలదేవాం వివాయానుపలభ్యమానత్వాల్‌ స్ధూల శరీరసమవ్యభిమానీ విఠాడేవేశ్వర ఇత్యాహ--స్థూలబేవహం వినేతి.

తక్సద్భావే (పృమాణమాహం--సహ సశిన్లేతి, శత్రుం వాక్యమితి శేషః, విశ్వ రూజన్య చింతకా? విరాడుపాసకా.

టీ. లింగచేవాః = సూత చేహము, స్థూలచేవాం వినా ఇ స్థూలళరీరము లేక; 'క్య్వావీ ఆ ఎక్కడను, న దృశ్యతే = చూడంబడుట లేదు. అతః = ఈహేళశువుచేత, సర్వతః = అంతటను, మన్తకాదిమాక్‌- = మస్తకజ=ళిరన్సును) ఆదిమాక్‌ =నే క్ర పాదౌ ద్యవయవములుగల, వైరాజః ఆ విరాట్పురువునిసంబంధమెన, చేహ! = దేవాము సమవ్రీస్థూలశరీరాభిమానియైన విరాట్పురుషు: డనుట. ఈశః ఇ ఈళ్వరుండు, (భవతి = అగుచున్నాండు),. విళ రూపస్య = విరాట్పురుషునియొక్క, చింతశాః ఇ ఊపాసన

చిత్ర దీప ప్రకరణము 8కి చేయువారు. అనిశం = ఎల్ల సుడుకు నవాన్ర,శిన్లేతి ఇ 'చేయి.. శిరన్సులు గలవాం డనియు, విశ్వత$ = అంతటను) చత్యురిత్యపీచ ణః "బేత్తములు కలవాం డనియు, వీవంజ ఈ మొదలైన నంగతి, శుకం ఆ ఫురుషునూ_క్తములో ఇెచ్పంబడినది. ఇతి జ అని, అవాంః జ చెన్వుచున్నారు తా, స్థూల దేహము "లేక సూత్ష్మశరీర ముంకుట ఎన్నంటికిని సంభవింపవదు, కావున శిరుపాదాద్యవయవములు గల విఠరాట్పురుషుండే యీశ్వురుం డనియు, ఇందుకు పురుషనూ_క్తను చ మాణ మనియు విరాడుపాసకులు వాదించుచున్నారు. అవ ఈ విరాట్పుడపోపాననయందుకు తేన్వు గనిన్‌ించుచున్న దజిడి వార్‌ వొదమును బెలుచున్నాండు:-- శ్లో. సర్వతః పాణిపావత్వే శ్రీన్యూదే రపి చేశతా, తత శృతుర్షుఖో చేవ వవేశో నేతరః ఫుమాక, 115 వ్యా- అత్రాపి దోషదృషూ జేవతాంతరమాలంబక ఇత్యాహ-ఎనర్వత ఇతి, టీ. సర్వతః = అంకట, పాణిపాదల్వేనతి = చేతులును పాదములును గలవాం డగుచుండంగా, శ్రీమ్యాజేరసిచ ఇ పురుగులు మొదలగువానికి సయితము, ఈళతా ఆ ఈశ్వరత్వము (సీద్ధింపవలసియుండెను,) తఠః=అహేరువువేత, చతుర్ముఖ! అ నాలుగు ముఖములు గలిగిన, జేవనీవ = శ్రువ్తాదేవుండే, ఈశ! జ ఈశ్వరుండు; ఇతరఃజఅన్యుం దైన) ఫపుమాక్‌ ఆ పురుముండు, న జ శాందు, ఈశ్వరుండు కాం డనుటం ॥ తా, శాలుచేతులు సామాన్యముగా శ్రీ మిశీటకాదులకుం గూడం గలవు, అంతమాత్రము చే (కొలు వేతులు గలిగినమాత్రము చే విరాట్పురుషున కీకరత్వ్యము చెప్పుట యుక్తము కాదు మజేమి యనవలయు ననంగా చతుర్తుఖుం డైన బ్ర హయే యాశగరుం. డనుట న్లో ం ఫు శ్రార్థం త ముపానీనా వవ మావా; వ్రజావతి; ప్ర అసృజతే త్యాది శ్రుతిం చోదాహరంక్యమిా. 116 వ్యా, ఏవం ై రుచ్యత ఇక్యత ఆహ----పు త్రార్థమితి, “ప్రజాపతి? వలా అనృజ” "తేళ్యాదివాక్యం త త్‌, 'ప్రమాణమి త్యాహురి త్యాహ--- ప్రజాపతీరితి. టీ, ఫుత్రార్థం క! పుత్రసం తానముకోఆికు, తం = ఆచకుర్తు ఖబ్రహను; ఉఊసాసీ నాః ౨ ఉపాసన చేనెడివారు, వీవం ఆ ఈ వెప్పంబోయొడి విధముగా, ఆను। = “'వేదాంతఎ-2 8

తెర్‌ఉ శ్రీ వేదాంతపంచదళి, షస్థ్యప్రశరణము శెన్వుచున్నారు. అమి = ఈచకుర్తు ఖబ,వో పాసకులం, ప్రజాపతిః = బ్ర వాచేవుండు, ప్రాః ణు ప్రజలను; అన్ఫజక న సృష్టించెను. ఇత్యాది శ్రుుతిం చ జ ఈ మొదలగు 'వేదవాశక్యమ:లను, ఉఊదావారంతి జ ఉదాహరణముగా వెన్వుచున్నారు. తా, శు “ప్రజాపతిః ప్రజూ అసృజత” బ్ర, హాదేవ్రుండు వ్రజ లను సృష్టించెను గనుక బ్ర హదేవునే ఈశ్వరుం డనవలయును అని చతుర్గుఖ బ్రహ్లోపాసనమును సంతానాద్య వేతులతోం 'కేనెడి జనులు అవ. ఇప్వుడు భాగవత మతస్వరూపమును ఇెవ్వుచున్నాండునాల న్లో = విష్ణోర్నా ఖే సృముద్భూతో 'వేథాః కమలజ_స్పృత్క విష్ణురేవేశ ఇత్యావా ర్లోశే భాగవతా జనాః, 117 వ్యా భాగవరమతమాహా.-విష్పోరితి, మ! టీ, కమలజః ఇ కమలమునందు. పుట్టిన 'వేధాః ఇ బన్మాచేవుడు,. విష్ణోః ఇ శ్రీమవావిష్ణువుయొక్క-; నాభేః = నాభికమలమువలన, సముద్భూతః = పుట్టియుం డెను, తతః జ అందుచేత; విమ్లురేవ = శ్రీ మవోవష్ణువే ఈశ ఇతి ఆ ఈశ్వరుం డగు నని, లోశీ జ లోకమునందు భాగవతాః ఇ ఛగవదృ్భక్తులైన (భాగవతులగ్యుు జనాః ఆ తా, చతుర్షుఖ బ్రహ్‌ విష్ణుదేవునియొక్క నాభికమలమునందు జనించినవాండు కనుక విస్ణుమ్వూలిని చేవుం డనుట య్వుక్షియు_క్తము కాని బ్ర హదేవుండే ఈశ్వరుం డనుట సరి కా దని భాగవతజనులు పల్కు-దురు, అవ శ నమకన్వరూపమును వెచచున్నాండు:.-- న్లో త శివస్స్యపాదావ న్వేష్టుం శార్జ్యక్ష _స్త్పతళ్శివః ఈశో న విష్ణు రిత్యావా శ్రైవా ఆగమమానినః, 118 (వా) ఉషా వ్యాః శె వానాంయతమావా-ళివ స్యేతి. టీ. శార్టీ = విమ్ణుదేపుడు; శివన్య = శివునియొక్క. పాదౌ = పాదములను ఆజ్వేష్టం ణా వెపకుటకొఅకు, అళ _క్తశ=అసమర్డుం డయ్యెను. తరు జ అకారణమువలన, శివః ఆ శివుడు) ఈళ॥ ఆ ఈశ్వరుండు అనవలయంకు. విష్ణుః ఆ శ్రీమవోవిమ్లువు; నేరిజ ఈశ్వరుండు కాం డని, ఆగమమానినః ఐ 3 వాగమమునందు అభిమానము గలిగిన 'శైెవాః = శివభక్తులు, అను జ వెచ్తచున్నారుం

చిశ్రదీవప్రశకరణము తర్‌ ఆతా. శవమతస్థులు ఆగనుమునందలి యభిమానమువేత మూ శివునిపొదములను వెదకి తెలిసికొనుటకు చేతంగాని విష్ణుదేవుని ఈశ్యరుం డనుట చెల్లదు, శై వాగమము వశకారము వరమశివుని -ఈశ్వరుం డనం దగియున్నది, అవ. గణపతిమకస్థులవాడమును ెలుపుచున్నాండు: న్లో * ఫురత్రయం సాదయితుం విఘ్నేశం సోఒవ్యవూజయతక్‌. ల వినాయకం ప్రావారీశం గాణపత్యమతే రతాః, [119 వ్యా గాణపత్యమరమావా---ఫురత్రయమితిం టీ. సోజఒపి ఆ ఆళివుండును) ఫుర్మత్రయం = శ్రిపురములను, (త్రివురానుడుల ననుట) సాధయితుం జ సాధింపనెంచి, విఘ్నేశం = విఘ్నములను దొలంగించునట్టి గణవరిని, అవూజయదితి = వూజించియుండె నని, శాణవత్యమ లేజగాణవత్య మెడి మకఠమునందు, రతాః = తాశ్సర్యముగల జనుల, వినాయకం అ గణపతిని, ఈళం ఆ ఈశ్వరునిశ్యా ప్రావః = చెపుచున్నారుం తా, త్రిపురాసురులను. సంహరింప బోవునపవుకు ముందుగా తిన్రండు గణవతిని ఫూజించినట్లు పురాణములలో నుండుటచేత గణపతిని ఈశ్వరుం డనవలయుంగాని, శివుని -ఈశ్వరుం డనరాదు అని గాణపత్య మతస్థులు వాదించెదరు, అవ, ఇళ్లే తమ ఈము మతాభిమానముచేత బహుజనులు బహువిధవాదములు వేయుచు నచేకమకముల నేర్పజచి రని చెప్పుచున్నాండు:- శ్లో ం వవమన్యే స్వస్వపవషాభిమా నేనాన్య థాన్య థా, మంశ్రార్థవాదకల్పాదీ నాశ్రిత్య వతివేదిరే, 120 వ్యా డ్‌ క్తన్యాయమన్య త్రాప్యతిదిళతి...నీవమితి. అన్యే ిరవమైరాలాద్యు పాసకా$. అన్యధాన్య ధా వర్ష నే కారణమావా...-స్వస్వేతి. ఈ త్ర, ర - ప్రమాణాని సంతీతి దర్శయతి...-మంశ్రే, తి టీ. వవంణ ఈవిధముగా, అన్యే = మణికొందలు, (భెరవాద్యుపొనకు లనుటు స్వనస్వపతోభ్ళిమానేన = తమ తమ మతాభిమానముచేత,ు అన్యధాన్యధా = ఆనేక విధ ములుగా, మంత్రార్థవాదకల్పాదీక్‌ = మంద్ర, = మంర్రములయందలి అర్థవాద = కథ లకు, కల్పాదీక్‌ = స్థలపురాణాదులను అక్రిత్య లు అశసరించి 'ప్రతిేదిరే ఐ= ఈళ్య రునిశా నుపాసించిరి,

856 శ్రీ వేదాంతసంచదశి, షష్ట ప్రకరణము తా, మజికొందలు తమ తమ నుతాభినూనము వేత 'వేదమంత్ర, ములయందలి కథలను ఆయా స్థలపురాణములనుబుట్టి "వేలు వేలు చేవ తల నుపాసనచేయుచున్నారు, అవ. ఇట్లు లెక్కలేని మఠము లున్న వని తెల్పుచున్నాండు:ా న్లో ॥ అంత ర్యామిణమారభళ క్స్‌ స్థావరాం లేళవాదిన్క సంత్యళ ఫ్టారవంశా దేః కులదై వత్వదర్శనాత్‌. ॥ గల వ్యా వీవం శతి మ తాసీ త్యాశంక్య, అసం ఖ్యానీ త్యాహ---అంత ర్యామిణ మితి. స్థావళేశవాదో న క్వావీ దృవచర ఇత్యాశళంక్యానా-- అశ్వ స్థా ల్కేంతి, టీ ఆశ్వ స్థార్భవంశాచేః = అశ్వత్థ ఇ రానివెట్టునుు అర్క = జిళ్లేడువెట్లును వంక జ నెదళ్లును, ఆటేః జ మొదలైనవానియొక్క,. కలదై వత్వదర్శణాత్‌ = కుల 'జీవతలకుగా నుపాసించుట (శనంబడుచుండుట్స వలన, అంతర్యామిణం = అంకర్యా మిని; అరభ్య = మొదలుకొని, స్థావరాం లేశవాదినకి - స్థావర ఆ స్థావరములైన_ ెట్లు =చేమలవటకు)ు ఈళ = ఈశ్వరభావమును, వాదినః = వాదించెదువారున్వు సంతి = కలరుం శా, అంతర్యామి "మొదలుకొని చివరకు రావిచెట్లు తులసీ ఇెట్లు, జిబ్లేడుబెట్లు, పుట్టలు, గుట్టలు, "దేవం డనియు కులదేవత లనీయు వూజబించెడిమతము లెన్ని యో గణనాతీతములుగ నున్నవి, కావున స్థావరములే -ఈశ్వరుం డని యేల యనరాదు, అని బవాుుజనులు చెప్పు చున్నారు, అవ. ప్రవంచవున "ఇంద అున్నారో యంది కన్నిమతము లున్నట్లు 'తెలియం బడుచున్నది. ఇందులో ్రావ్యూములైన మతము లేవి! అగ్రావ్యములైన మఠము లేవి యని వశే రాగా వెవచున్నాండు:ా న్లో, తత్త్వనిశ్చయ కా మేన న్యాయాగమవిచారిణాం, నవైవ ప్రతిపత్తిస్స్యా త్సాన్యత్ర స్ఫుటముచ్యతే, 129 వ్యా, నన్వేవం మళ భేదే కస్యో పాదేయత్వం కస్య వా "హీయళత్వ మిత్యాకాం కెయానూసటాత _త్వనిశ్న గ్చ్‌యేతి. శ _త్వనిశ గ్‌యకా మేన తత్త్వనిళ్ళ గ్బ్‌యేచ్భయా న్యాయాగమయోర్విచారణశీలానాం ఫపురుషాణాం ప్రలివత్తినేకైవ స్యాత్‌. సా శీద్భృశీ త్యకఆవా-.సావ్య శ్రేతి.

చీత్రదీస (ప్రశరణము త్‌? టీ. తర్త్వనిళ్చయ శా మేనజపరతత్వనిశ్చయమును కోరినయెడల న్యాయాగము విచారిణాం ఇ న్యాయవిచారమును 'వేదాంఠవిచారమును గలవారికి; ప్రతివ 'ల్హిజర తరి నిశ్చయము, వకైవ = ఒక్కటే యుండును, సావి = ఆ తత్వనిశ్చయబుద్ధియు, అక్రణ ఈచ్చిత్రదీవికయందు, స్ఫుటం=సంచేవాములు పౌయునట్లు; ఊచ్య లేజవెస్ప(బడును, తా, చక్కంగా. వేదాంతకాస్త్రమును మోానమాంసాన్యాయము బను పరిశీలించి నిశ్చయించినవారి కిన్ని మతములే లేవు, వాశిముతము పరతత్త్వ మొక్క-టితప్ప తక్కినవన్నియు వారి వారి యధికారము నను సరించి బోధసౌక ర్యార్థముగాం 'దెలువణడిన వని యీచి త్ర దీవమునందు స్పష్టీకరింపంబడును, అన, అట్రి నిళ్చయమును బెలువంబూని దాని కనుకూలమెన యొక శు,తినీ వెవచున్నాందు:ా- శ్లో _ మాయాంతు వశృతిం విద్యా న్థాయినం తు మహేశ్వరం, అస్యావయవభూతె స్తు వాస్ట్రప్తం సర్వ మిదం జగత్‌ 128 వ్యా శామేన ప్రతివ తిం దర్శయితుం తదనుకూలాం శ్ర, తిం వఠతి.._మాయాం త్వితి. మాయా మేవ ప్రకృతిం జగదుపాదానకారణం విద్యాల్‌ జానీయాల్‌ . మాయినం తుమాయో పాథికమంతర్యామిణ మేవ మహేశ్వరం మాయాధిష్టాతారం నిమి త్తకారణం కానీయాత్‌ . అన్య మాయినో మహేశ్వరస్యావయవభూ_తె రంశరూూపెశ్చురాచరాత్త ౩ న్టీమైః కృత్సన్నమిదం జగచ్వ్యాప్త మిత్యస్యాళ్ళు) తేరర్థః. టీ. మాయాం తుజమాయను; ప్రకృతంజ ప్రశృతినిగాః విద్యాత్‌ = తెలిసిలొన వలయును. మాయినం తు ఆ నూయోసాధికుండైన యిీశ్వరుని, మహేశ్వరంజమాయూా థిష్టాతమొన పర మేశ్వమనిగా (విద్యాత్‌ = తెలిసికొనవలెక్సు. ఆన్య = ఈ వరమేళ్వరుని యొక్క; అవయవభూ తై స్తజఆవయవస్వరూఫు లె న (చరాచరాత్యకములైన) వర్వజీవుల చేతు ఇదంజ క సర్వం=సమ_స్తమెన; జగల్‌ జజగత్తుు వ్యా _ప్రంజవ్యావింయబడియున్ను.దె. శా, మాయ యీజగత్తునకు నుపాదానకారణ మగుచు చశృతి యనయంుడుచున్నది. ఇట్టి మాయకు నాథాకరుండైన 'యంతర్యామిని మహేశ్వరునిగా నీయంతర్యామియొక్క. అంశస్వరూపు లైన జంగమ స్థావరాత్త్మ్మకమైన (మనుష్యవళుపతీవృమాదిస్వరూవమైై _ సర్వ వ్రనం చము వానిచే వ్యాపింపంబడిన దని వేదము చెప్పుచున్నది,

న! శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి సుష్ట్రవ్రకరణము అవ. ఈక్రుతి ఛెప్పినచొచ్వున న్యాయనిర్ణయము చేయుట తగియున్న దనీ ఇప్వుచున్నాండు:లా న్లో. ఇతి శ్రుత్యనుసాళేణ న్యాయ్య్యూ నిర్ణయ ఈశ్వ నే, తఖా సత్యావిరోధస్ప్యాత్‌ స్థావరాం లేళవాదినామ్‌, కల్ల వ్యా వకచ్చు9త్యనుసాే జేళ్వరవిషయే నిర్ణయో యుక్త ఇత్యావాాషతీత్కి కతోయుక్త ఇత్యాళశంక్య సర్వశ్రావిరుద్ధ త్వాది త్యావా---త ఖేతి, సర్వస్యాపీశ్వరళ్వా భ్యుషుమాన్న ఇీనాపీ విరోధ ఇతి భావః, టీ. ఇతి=ఈ వెన చెప్పయిడిన ప్ర,కారముగల, శ్రుశ్యనుసాలేణజక్రుతి ననుసరించి? ఈశళ్వ'రే ఆ ఈశ్వరవిషయకయమెన, నిర్ణయ! = నిర్ధారణము, న్యాయ్యః అ న్యాయ యు క్తమెయున్నది. తథా సతి=ఆ ట్రగుచుండలా, స్థావరాం లేళశచాదినాం-స్థావరాంతణ వృతముల వర్యంతమునుండు సర్వభూతములను; ఈశ జ యిీశ్వరు6 డని వాదినాం = వాదముచేయువారికి, ఆవిరోధః జ విరోధము లేక పోవుట (నర్వసమ్తుతమై యుండుట, స్యాళ్‌ అలఅగునుం ళా, “మాయాంతు ప్రకృతిం విద్యాత్‌. * అని వై నచెప్పంబడి యున్న శ్రుతి వ్రశారము స్థావరపర్యంతములగు సర్వభూతములును ఈశ్వరస్వరూప మని వెమ్చుట సర్వజనసమ్థతమై యున్నది, అవ ఇపుడు మాయాస్వరూపమును నిరూపణము చేయుచున్నాండు:- శ్లో, మాయా చేయం తమోరూపా తాపనీయీ తదీరణాత్‌ , అనుభూతిం త త్ర మానం ప్రతిజజ్ఞే శ్రుతి స్ప్ర్రయమ్‌, కేరన్‌ వ్యా నను జగత్స్రకృతిభూతాయాః కిం రూప మిత్యత అనా---మాయా చేయ మితి, కఠ ఇళ్యశఅవా..తావనీయ ఇతి. మాయా చ తమోరూ-పేతి తావనీయోపనివది ఈ మోరూపక్వస్యాళిధానాదిత్యర్థ$. మాయాయా_స్త్వమోరూపల్వే కం ప్రమాణమిత్యా శాంథయాం అనుభూతిరితి, శ్రు,తిశ్లేవాత్రానుభవః ప్రమాణమితి ప్రబానీత ఇత్యాహ ఎఖారనుభూలిమితి. టీ. తావనీయే=తాపనీ యోపనిషత్తునందు; తదీరణాత్‌ = ఆ మాయాస్వరూపము వెప్పంబడుటవలన; ఇయం చ = ఈమాయ, తమోరూపాజక మోగుణస్వరూవమెనది, రశ్రఆత మోగుణస్వరూవము గలుగుటయందు అనుభూతిం జ అనుభవమును, మానం ౫ ప్రమాణముగా, క్రుతిజక్రుతి, స్వయంజతాను ప్రతిజక్షే= తెల్పినది, శా. శ్ర. “దూయా చ తమోరూపూి మాయ తమోగుణ స్వరూపమైన దని యుత్తరతాసని ఫూర్వతాషని యను నుపనిషత్తుల

చీత్రదీపప్రకరణము క్రి యందు చెన్చయుడిన శ్రుతి లోశానుభవమును వ్రమాణముగాం "జేసి "చెప్పియున్నది, అవ ఆ లోళానుళవముీ నిపరించుచున్నాండు:-- శ్లో, జడం మోహాత్మకం తచ్చే త్యనుభావయతి శ్రుతి ఆభబాలనోవం స్పష్టత్య్వా దానంత్యం తస్య సా, వీన్‌ , 126 వ్యా, తత్త మాయాయా_స్తమోరూపల్వే కోఒసావనుభవ ఇత్యా ఇూంతైయాం శచేరజ్ఞడం మోహాత్మక మితి శుతిశేవాశ్రానుభవం స్పష్టయతీళ్యావా...-జడమితి, అనంతమితి శు,శ్యా సర్వానుభవం సిద్ధత్వముచ్యత ఇర్యావా-..-అహా లేతి. జడం మోహం చ ప్రకృతేః కార్యమిత్యాబాలగోపాలాదీనాం సర్వేహెమనుభవఇత్యర్థః టీ. క్‌ = ఆ తమోగుణస్వరూవనుగుమాయ, జడం ఇ జడ మనియు, మోహ త కంజఅజ్ఞాన స్వరూపషమెన దనియు, ఇతి ఆ ఇట్లుగా, శ్రుతిః= వేదవాక్యము, అనుభొవ యతి జ లోకానుభవము ెలుపుచున్నదిం ఆబాలనోవం ఇ విల్లవాండు మొదలుకొని వెల్టిగొల్లవాండువణకు, స్పష్టళ్వాత్‌ ౨ అందళకీకిం 'బెలిసిన దగుటవలన, కన్యణ అ తమోగుణస్వరూవమెన మాయకు ఆనంత్యం = అనంళత్వమును, సాజఅ 'వేదచాక్యము అ, ఏీత్‌ =వెచ్పెను, ఆతా, మాయ జడస్వరూప మైన దనియు నందజను మోహింప "జేయునదియు, అనంతస్వభావము గల దనియు శు “త దేతజ్టడం మో హాత్మ కం అనంతం” ఈ మొదలైన 'వేదవాక్యములు మాయాస్వరూషము ఆబాలగోపనిదిత మని అనుభవసోచర మగుటను తేల్పుచున్నవి, న్లో, అఆచిదాత్మఘటాదీనాం యత్న ఏృరూపం జడం హీ తత్‌, యత్ర, కుంఠీభ వేద్చుద్ధి స్ప మోనా ఇతి లౌకికాః, శర7 వ్యా జడళబ్దస్యార్థమావా---ఆచిదాల్షేతి. మోవాళభ్రార్థ మావా--యశ్రే, ర టీ. ఆచిదాత్మఘటాదీనాం-అచిదాత్మ = చేతనపదార్థములుగాని, ఘుటాదీనాంజ ఘటపటాదివస్తువులయొక్క, యత్‌ న్వరూవం ఆ నీన్వరూషము గలదో, కల్‌ ఇ ఆది, జడం హీజజడళ్టార్ధముగ దా, యత్ర జ వవిషమయమందు, బుద్ధిః క! బుద్ధి కుంఠీభ వేల్‌ ఎ "కెలిసికొనంలాలక భా్రంతిని జెందునో, న$జఆది, మోనా ఇరి=మోహ మని, లౌకికా్కజ సామాన్యముగా లోకళ్డానము గలవారు (అఆహుజవెప్పుదచున్నారు. తా. కుండ, గోడ మొదలై నవి అచేతనము లనెడి బుగ్గి యేది కలదో, యది జడస్వరూపముయొక్క_ యనుభవ మగును. గి ణా

త్ల0 శ్రీ వేదాంతపంఛదశి, మష్థ్రవ్రకరణము బుద్ధికి నంధకుండ నున్నది” యనునట్టి 'యనుభవము మోహాస్వరూపషము యొక్క యనుభవ మగును, ఇది యొల్లరకును బెలిసినవిషయమే. అవ, పైన చెప్పంబడివవిధమున సర్వానుభవనిద్ధమైన యానంత్యము సిద్ధించిన దని వెప్పచున్నాండు:ా న్లో ఇత్ధం లౌకికదృ మ్ర్వైత తృరై సరష్యనుభూయతే, యు క్రివృష్ట్యా త్వనిర్వాచ్యం నాసదానీదితి శ్రుత, 198 వ్యా డ్‌ కృభ్రకానేణ సధ్య్వానుభవసిద్ధక్వలత ణమానంత్యం సిద్ధమిత్యావా.._ ఇళ్ధమితి నతజ్ఞాడ్య మోవాలతణత మోరూపత్వం నన్వేవం మాయాయాస్స ర్వానుభవ సిద్ధ ర్వేఘటాదివల్‌. క్షాచేనానివ ర్త శం స్యాది త్యాళంక్యాహాాయు క్రీతి, తుళబ్దః శం క"వ్యావృ _త్య్యర్థః అనిర్వాచ్యం సల్వ్వేనాసళ్తే వ్లన వా నిర్వ క్తు మళళ్యం, శ్ర కిం ప్రమాణమిక్యత అవా--నాసదితి. టీ. సకఠల్‌ = ఈజాడ్య మోహాలతుణమెన తమోరూపత్యము, ఇక్థం = ఈపెన చెప్పంబడినవధమున, లౌకికదృష్ట్యూ = లోకజ్ఞానము చేత సరై సె రపి = ఎల్లజనులవేతను అనుభూయలే = అనుభవింపంబడుచున్నవి. నాసదాసీదితి శ్రులే = నద్రూపమును అన ్రూమమును శా దని చెప్పెడి శ్రుశినిబట్టియు, యు క్రిద్భష్ర్యూజయు క్లిచేత నాలోచించి చూచుట చేతను) అనిర్వాచ్యం = అనిర్వాచ్యమైనది. అనలా స్నద్రూవ మని కాని అన ద్రూప మని కాని వాక్కుచే ఇెప్తుట కలవి కా దుట (స్యాత్‌ =ఆగును), చా, వకృతిసంబంధ మైన జడస్వరూపమైనట్టయు మోహ స్వరూపమైన తమోరూపత్వము చక్కని లోకజ్ఞూనముకలిగి పరిశీలించుట చేత నెల్లరకు ననుభవగోచర మగును. ఇది స్మద్రూవమును అసద్రూ పమును కా దనెడి కు, “నాస దానీన్నో స దానీత్‌ ” ఈశ్రుత్యర్థ మునుబట్టియు, యు _కిచేత చూచినను అనిర్వాచ్య మగుచున్నది, అనంగా వాక్యు_చే నిట్టి దని వచింప శక్యము గాని దనుట, ఆవ. ఈ థు త్యర్థమును హేతువులచేత స్పష్తవజచుచున్నాందు సవాలే వ, శ్లో, నాస దాసీద్విఖభాతళ్యా న్నో సదానీచ్చ బాధనాత్‌, విద్యాదృష్ట్యా శ్రుతం తుచ్భం తస్య నిత్యనివృ త్తి 120 వ్యాం అస్యాళ్ళు) లేరళిప్తాయమావా..-నాసదాసీదితి. వాధశాబ్నేవానాబా స్తీ “హల 'నేతి శుత్యా నిషేధాదిత్యర్థం సదసద్యూపత్వం తు, “వితుద్ధ త్వాదయు క్ట మతి శుత్యాపేషీశం. వీవం యు క్రిదృష్ట్యాఒనిర్వచనీయత్వం ప్రదర్శ్య “తుచ్భమిదర

చీత్రదీప వ్రశరణము ! రూమమస్యే”తి క్రు,తిర్విద్యదనుభ వేన తస్యాన్తచ్భత్వం దర్శయతీ త్యావా---విజ్యేతిం కుచ ల్వే "హేతుమాహ---కస్యేతి టీ. విభాతత్వాల్‌ = (ఆమాయ) ప్రకాళించుచుందుటవలన, అనత్‌ ఆ అన 'ద్రూవమెనది; నాసీత్‌ ఇ కాదు బాధనాల్‌ = శ్రుతి ని-షేధించుటవలన, నచ్చ జ సద్రూపంబుశు నో ఆసీల్‌ = కాదు. తస్య = ఆతమస్స్వరూవ మగు మాయ; నిళ్య నివృ ల్తితః = నిశ్య జ బిల్ల వ్వడును నివృ త్తితః జ నివ ర్థించుటవలనను, విద్యాదృష్ట్యాజ ళ్ఞానదృప్రి చేత: రుచ్భంజతుచ్భ మైనది) కాల్మ్రయమందు "లేని దని, శ్రుతం ఇ శ్రుతి చేశం జె్సలుడినది. తా. ఈమాయ శళవిపాణము. (కుంచే 3ళొమ్బు వంథ్యా పుత్రుండు. (గొఆ్రాలికొడుక్సు మొదలై నవానివలె "లేని దందుమూ 1 వ్రశౌశించుటచేత లేనిది (అసద్రూపము) అనుటకు వీలులేదు, శ్ర. “నేహ నానా నీ కించనొ అనంగా ఇహ=ఈఆత్మ యందు కించన = వది యును న్నాస్తి = లేదు. అనెడి ఈ్రుతిచేత నిపే.ధింపబడుటవలన ఉనికి గలది (సద్రూవము) అనుటకు వీలు లేదు. ఈ రెంకుపషములు గాక మూండవది యైన ఉన్నది లేదు (సవసద్రూపము) అనెడి పతుము పరస్పరవిరుడ్ల్గధర ము గలది గనుక శుతియే యాపతమును శు, ధ్‌ కహా డో సక “అయుక్తంో అను శ్రుతిచేత నువేథీంచినది తుచ్భమిదం రూవస్య ఆవ్ర, కృతిజ్ఞనము చేత నివ్వరించున దగుటవలనను విద్వదనుభవమును బట్టియు తుచ్చము (శాల ్రృయమందు. లెనిది) అని ఈుశిచేత "చెన్చం బడినది, అవ. ఈ చెప్పంబడినసంగతిని ఫూర్తిచేయుచున్నాండు:--- న్లో, తుచ్చ్భాఒనికర్వచనీయా చ వాస్తవీ చే త్యసౌ త్రిథా, కొవోశీ (5 థీం తేయా మాయా శ్రి ఫిర్బోదై శ్రాశయా _క్రికరాకై. 130 వ్యా ఊప పాదికమర్థముపసంవారలి---తుచ్చేతి. శ్రాాశబోభీన తుచ్చ్భా శాల శ్రయేఒవ్యసతీ యౌ క్రికబోభేనాఒనిర్వ చనీయా లౌకికబోధేన వాన్తనీ చేల్యేవం త్రిఖా మాయా క్రేయత్యర్థఃం టీ. అపొ మాయా = ఈమాయ, క్రాతయా కికలౌకి 3 $-క్రాతజ కు,తిసంబంధ మెనట్రియు, యా క్‌ న! యు క్రిసంబంధ మెనట్టియు, లాకిశైః న! లోకనంబంధయమె నట్టియు, త్రిభిః = మూండైన, బోమైః = బోధలచేతీ (దృష్టులచేత) తుచ్చా జ కాల

869 శ్రీ వేడాంతసంచదళి, షష్ట ప్రకరణము శ్రయమందు 'లేనిదియు, అనీర్వచనీయా చ = వాక్కు-చే. చెచ్పనలవిశానిదియు, వా స్త పీచ = సత్యమైనదియు, ఇతి = ఆన్సి త్రిధా = మూండువిధములు గలదిగా, ఛ్టేయా ఇ "తెలిసికొనందగినది (అగును, ఇచట యథా క్రమముగా నన్వయచాతుర్యమును త్రంథ కర్ణ చూపించియున్నాండు. తా, ఈవనూయ (శ్రృమముగ్యా శాతసంబంధమగు దృష్టి చేత కాలత్రయమందు "లేని దనియు యు క్రీసంబంధమగు దృష్టి చేత వాక్కుచే "చెప్పనలవి కాని దనియు, లోకసంబంధమైన దృష్టి చేత వాస్తవమైన దని (కుచ్చ, అనిర్వచనీయ వ్వాస్తవి అని మూండు విధములు గల దిగు అెలిసికొనవలనినది, అవ ఈమాయయొక్క కృత్యమును వెపృచున్నాండు:-ా- శ్లో అస్య సత్త్వమసత్త్వం చ జగతో దర్శయ త్యసౌ, చ్రసారణాచ్చ సంకోచా ద్ధథా చిత్రవట_స్తథా, 181 వ్యా ఆన్య సత్త్స్వమస త్వం చ దర్శయతీతి శు, లేరర్ధమస్యాః కృత్యమాహం అస్యేతి. నీకస్యా ఏవ మాయాయా జగత్సత్త్వాన త్వ ప్రదర్శక ల్వే దృష్టాంతమావాంా ప్రసారణాదితి. టీ, చిత్రవటః = బొమృులయద్దకము గల వస్త్రము యథా = నీవిధముగ వ్రసారణాత్‌ ఇ వి స్తరంచంకేయుటవలనమ, సంకోచాచ్చ = ముడుచుటవలనను; తన యందలి చిక్రపుంచొమృలయునికిని అవీ లేకపోవుటను చూపుచున్నదో, తథా ఆ ఆవిధ ముగు అసౌ ఇ ఈమాయ, అన్య ఆ ఈ జగతః = జగర్తుయొక్క న త్వం ౨ ఊండు టను అనత్త సం చ జ లేకపోవుటను, దర్శయతి జ చూపించుచున్నది. తా, బొమృలయద్దకము కలిగన యొకానొక చచి త్ర వస్త్రమును విస్తరింప జేనినపుడు దానియందలి యునికి తెలియును. ఆవస్త్రమునే ముడిచినపుడు దానియందలి బొమ్మలయొక్క 'లేకపోవ్రటయును. ెలి యును, అటువలె ఈమాయ వ్రపంచముయొక్క_ కలిమి లేములం జూఫుచు న్నది, మాయ చేయుచున్న చమత్కారకార్యమిదియే, శ్రుళఅఆస్య సత్త్వ మసత్త్యం చ దర్శయతి” అనెడి శ్రుత్యర్థ విరాన్లోకమందు తెల్పంబడినది, అవ ఇప్పుడు క్కు. “స్వతంత్రాస్వతం త్ర, ల్వేనొ అశెడి శ్రుతిచేత మాయ యందు స్వాళశంత్ర్యమును ఆస్వాతంశ్ర్యమును శెప్పంబడియుండుటచేత నందులకు తనిన యుషవత్తిని "చల్చుచున్నాండు:-==

న్లో, అస్వతంత్రా హి మాయా స్యా దవ్రతీతే ర్వినా చితం, స్వతంత్రాపి తక్లైవ స్యా దసంగస్ప్యాన్య థాకృ లే, 182 వ్యా స్వతంత్రాస్వతం క, ల్వే నేతి శ్రుత్యా మాయాయా స్వాతం ్య్యాస్వాశం శ్రే దర్శిలేం తతోభయ, 'తోపవ ' త్తిమావా = అస్వతం శ్రేతి. న్వభాసకనై తన్యం విహాయ న ప్రశాశత ఇత్యస్వరం త్రాచసంగస్యాత్త్మ నోజఒన్య ధాకరణాల్‌ స్వఠం శ్రాపీ శ్రైర్ధిిం టీ మాయా జ ప్రకృతి; చితం వినా= చిద్రూపుండైన అక్కను వదలి, అ 'ప్రతీలేః ఇ న్ఫురింపకోపోవుటవలన;, అస్వతం శ్రౌ హి = స్వశంత్రత లేనిదే స్యాత్‌ ఆ అగును ఆసంగస్యవఎనిస్సంగుండైన కూటస్థుని; అన్య ధా=సంగము కలవానినిగా, కృ లేఃజ చేయుటవలన, స్వతం, శాన్‌ అ స్వాతంత్ర్యము కలదియు, తశ్రైవ ఇ అవ్ర,శారముగశే స్యాత్‌ ఆ అగునుం తా, మాయ ఆత్మ ను వదలి పెట్టిన స్ఫురింపదు గనుక స్వాతం త్రష్టము లేని దనవలయును. అసంగుందై న ర్త్‌ళ ను సంగము గల వానినిగాం జేయుటచేత స్వతంశ్రాస్వతంత్ర, గన = స్వాతంత్ర్యము నస్వాతం త్ర ప్టము "ెంకును గల దనెడి హేతున్చు చెప్పండినది, అవ. కూటస్థుని సంగము గలవానినిగాం కేసినరీలిని చెప్పుచున్నాండు:- న్లో, కూటస్థాసంగ మాళ్తానం జగ త్త్వేన కరోతి సా, చిదాభాసస్వరూ వేణ జీవేశావపి నిర్మ మే. 18 వ్యా. అన్యధాకరణ మేవ స్పష్టయతి--కూటస్థాసంగముతి. జీవేశావాభా సేన కరోతీతి శు,త్యు క్తం జీవేశ్వరవభాగం చ కరోతీత్యావా-_-చిదాభా నేతి. టీ. సా ఇ ఆమాయ, కూటస్థాసంగం-కూటస్థజకూటస్థం డగుట చేత, ఆసంగం = వీసంగము లేని (దేనితో నంటన్సి, ఆత్తానం ఆ (ప్రత్య గాత్యను; జగత్తేనజప్రవంచస్వ రూఫునిగా కరోతి = చేయుచున్నది. చిదాభానస్వరూపేణ ఆ చిదాభాస స్వరూవము వేఠు జీవేశావపి ఇ జీవుని సీశ్వరుని కూడ, నిర మే నిర్మించినది. తా, స్వుథావముచేత నిర్వికారుడును అసంగుడయు నైన వ్రత గాత్త్మను జగద్రూవునిగాం 'జేనీనది. (సర్వజగత్తును వ్రశ్యగాత్మయందు యథార్థముగా "లేనిదానిని కల్పించిన దనుట.,) మజటీయు ఆమాయ జీవేళ్వరు లిద్దజని చిదాభాసస్వరూవముచేత విభాగము కలుగం జేసినది, శక, "నీ, ని గ జ ఈయర్థను శం జీవేశావాభానేన కరోతి” అనెడి శుతిచేత తెలుప బడెను,

తం4 శ్రీ “ేదాంతనంచదశి, పస్ట్ర ప్రకరణము అవు మాయ అళ్ళను జగ్వూపునిగాం '"కేసిసయెడల, అయాత్య్మన్వరూవమునకు వోని వచ్చునే యని ప్రశ్న రాంగా సమాధానము ఇెప్పుచున్నాండు:లా న్లో. కూటస్థమనుషద్రుశ్య కరోతి జగదాదికం, దుర్ధ మైగవిథాయినాన్థం మాయాయాం కా చమత్కృతి; 134 వ్యా నన్వాతనోడన్య ధాకరణే కూటస్థత్వవోనిస్స్యావ త్యాశంశ్యాహ- కూట స్థితి. నను కూటస్థత్వావిఘా లేన జగచాదిస్వరూపత్వా పాదనం దుర్ధ్స టమిత్యా శంక్య మాయాయాం దుర్ద బైెకవిధాయిత్వా న్నేద మాళ గర్య కారణమి త్యావా---దుర్ధ్య బేతి, అన్యథా మాయార్వమేవ భజ్యేలేతి భావః, టీ. కూటస్థం = ప్రత్య గాత్కనుగూర్చి, అనుషద్భుత్య ఇ ఊప్మదృవము. కలుగం 'శేయశ (కూటస్థస్వరూవమునకు వోని కలిగించక) జగదాదికం = జగత్తు మొదలై నదానిని, కరోతి = చేయుచున్నది. దుర్ధ టైెశవిధాయిన్యాం = దుర్ధ ట = చేయనలవిగాని వను అను విధాయిన్యాం = చేయంగలిగిను మాయాయాం = మాయయందు, చమక్కృృతి!= ఆశ్చర్యపడందగినది; కా = నీమ్‌, (అస్తి = ఊన్నది! వింత లే దనుట్ర తా, కూటస్థస్వరావమునకు "నేమా త్రము హని కలుగనీయశ యాకూటస్థునియందు జగత్తు నంతయు. కల్పించినది. అఘటనఘటనా సామర్థ్యముగలిగిన, అనంగా నెంకటి యసాధ్య కార్యములనై నం "జేయ! గలిగిన మాయవిషయమై యిది యిట్లు చేయు ననుట యొక వింతకాదు, అవ. మాయ ఎంతటి యసాధ్యకార్యముల వైనం జేయగల దని దృష్టాంత వూర్వశముగం 'జెప్పచున్నాండు:లా న్లో, ద్రనత్వ ముదకే వహ్నీ వౌప్ల్యం శారిన్యమక్త్మని, ట్‌ భీ ని, ఏ ట్ల వమవూయాయాం దర్ధ టత్తుం చ స్వతస్సిద్ధ్యతి నాన్యతః, 13 వ్యా, మాయాయా దుర్ధ టకారిత్వస్వఖావ ల్వే దృష్రాంతమాహ--- ద్రవళ్వ మీతి. ఊదకాదీనాం ద్రవత్వాది యథా స్వాభావికం తద్వ నాయాయా దుర్ధటకారిత్వ టీ. ఊదీ = నీటియందు; ద్రవత్వం ఇ ద్రృవస్వథావమును; వవశ్న్నా = అగ్ని యందు బం జ వేడిమిని, ఆళ్ళ నీ జ తాతియందు కాఠిన్యం ఆ కథినత్వమును; మాయాయాం అ మాయయందు, దుర్ధ టక్వం చ ఇ అసాధ్య మైనవనులం జేయుట, నస్వక్శ = స్వాభావికముగ జే సిద్ధ్యతి ౨ నీర్చడుచున్నదిి ఆన్యతః = ఇంకొక దానివలన, న జ ఏర్పడ లేదుం

చిత్ర దీప వ్రకరణను 865 తాః ఉవకమునందు ద్రవత్వమును, ఆగ్నియం దుష్పత్వమును, జాతియందు కాఠిన్యమును, నితర పదార్థములవలనం గలుగక స్వభావ నీద్ధము లై యున్నట్లు మాయ యందును అఘటనాఘటనరూవ మగు శకి స్వతన్సిద్ధమై యున్న దే, కాని మణియొక పదార్థమువలనం గలుగ "లేదు, శ్లో, న వేత్తి లోకో యావత్తం సామౌత్తావ చ్చమత్కృతిమ్‌, ధత్తే మననీ పళ్చాత్తు మా మై పేత్యుషళామ్యుతి, 186 వ్యా, నను మాయాయా దుర్ధృట ళ రిత్వ మాశ్చర్య కారణం న భవతీ త్యుక్త మశువవన్న౦ం. లోశే మాయాయాశ్చమ త్కారేతుశ్వదర్శనాది త్యాశంక్య మాయా ప్రయో క్షృసాతమొళ్కారవర్యంక మేవాస్యా ఆశ్చర్య కారగాత్వం నోపరిష్టాది త్యావాంా నవే ల్తీతి, టీ.ఈళం అకూటస్థుని; లోకః = జనము యావల్‌ = ఎంతవజకు, సామోల్‌ ౨ వ్రశ్యతముగా; న వేేత్ధి = తెలినికొనదో, తావత్‌ జ అంతవణికు), మనసీ అ మనస్సు నందు, ఛచమక్కృతిం జ చమత్కాారమును ధళ్తే = చేయుచున్నది. వళ్చాత్తు = అవర మారను తెలిసికొనినతర్వాతమై లే వమా అ ఈ, మాయేతి జ మాయ యనునది, ఉఊవ శామ్యతి=ఉాపళమంచుచున్నది. స్వరూవనాళశనము నొందుచున్న దనుట. తా, లోకములో వమూయాచమకత్కారములు చేయువాండు తా నగవడక యొన్నెన్నియో చచి త్ర, ప్ర దర్శనములను గనవజుచి చిట్టచివ రకు అవి యసక్యము లని కనువడంగా నే యదివజుకు కనుగొనినదంతయు మిథ్య మైనట్లు యావమూాయౌా చసపంచమంతయు ఆపరమాత్మ సామా త్కారము కలుగువటుకే తోందునుగాని ఆత్మసామోత్కారము. కలిగిన వెనుక నింత చమక్కృతిని. జూవీన మాయ మాయమగును, లేని దగు నని భావము, అఆందతికి వింత కలిగించదు తన చవమతెా,._ళమును యథా ర్థముగా "లే దని కెలువును, అవ, జగత్తు సత్య మని వాదించెడి శఇెయామికులనుగూర్చి యిట్రి చమ త్కాారములు వేయవచ్చును గాని జగత్తు మాయ యని వాదించెడివాదియొద్ద నిట్రిచోద్యములు చనీకిరా వని చెవుచున్నాండు:ం-- న్లో, వ్రసరంతి పా చోద్యాని జగవ్వ స్తుష్వవాదిషు, న చోదనీయం మాయాయాం తస్యాశ్చోద్ర్యైక రూపతః 187

866 శ్రీ వేడాంతపంచదక్సి, షస్థ్రవ్రకరణము వ్యా కించ జూత్సత్వవాదినో వైయాయింకాదీక్‌ వ్ర,ల్యేపం విధాని చోద్యాని కర్తవ్యాని న మబూయావాదినం ప్రతీళ్యాహప్రనరంతీతి. టీ, జగద్వస్తుక్వవాదిము - జగత్‌ =వ్రపంచమునకు వస్తుత్వ ఇ సత్యత్య్వమును, చాదిషు = భెప్పురుండెడి తార్కికులు మొద లై నచారియొద్దు చోద్యాని = అమేవణలు: ప్రనరంతి హిజపనికివచ్చును గదా. తస్యాః = అమాయకు; చో చ్రైశరూపతః-చోద్యజ వింతయె; వశ = ముఖ్యమెన, రూవతః = స్వరూపము గనుక మాయాయాం ఇ మాయవిమయమై; చోదనీయం = చేయందగిన చోద్యము, న = "లేదు. శా. తార్కికులు మొదలై నవాదులు ప్రపంచము సత్య మని లా చా చెప్పుచున్నారు. కనుక మీకు చేయు నామేనణలు వారియొద్ద పనికి వచ్చును గాని చోద్యమే ముఖ్యస్వరూపముగాం గలిగిన మాయవిష యమై యట్టి చోద్యములు (ఆశ్చర్యములు) చేయుట కూడదు. 6. ల అవ, మాయను గుతించి వాదము చేయుచుండెడంవారిని గులకించి చోద్యము 'వేయువిషమయమై అథికప్రసంగమును చేయుచున్నాండు:---- న్లో, చో చ్యేఒపి యది చోద్యం స్యాత్త ఏచ్చోద్యే చోద్యతే మయా, పరిహార్యం తతశ్చోద్యం న పునః ప్రతి చోద్యతామ్‌. 180 చ్యా- మాయావాదినం ప్రతి చోద్యకరణే౭తి ప్రసంగచావా--చో ద్యేశాపీతి శర్తి కిం కర్తవ్య మిళ్యక ఆవా---పరివార్యమితి. టీ, చోజ్యేజావి ఆ ఆశ్చర్యవడందగిన దొనియందుకు; చోద్యం ఇ ఆ మేవణము; స్యాద్యది=శలిగినయొడల ((చేసినట్టులైన ననుటు) క్వచ్భ్చోట్యే = సీయా మేవముమౌంద, మయా = నావేతను;, చోద్యలే = ఇంకొకచోద్యము వేయంబడుకు. తతః = ఆకార ణమువలన, చోద్యంజఅిమేసణము, పరివార్యం = (నీచేత) నివారింపందగినది. పునః = తిరిగి యెన్నంటికిని న ప్రతిచోద్యతాం ఇ వ్యతిరేకముగా నాశేపణ వేయంగూడదు. తా. ప్రపంచము మాయామయ మని వాదించెడివానితో వెడవాదములకు దిగితివేని, అట్టి పెడవాదములు చేయుటకు. మేమును తీసిపోము, కనుక లేనిపోని నీచోద్యములను కట్టిపెట్టి యి. కమింయ నెన్నటికి నిట్టి యా తేపణములు -చేయంజనదు, అవ చెప్పినసంగతిని విశదపళఆిచి చెన్వుచున్నాండుపాణా

చిత్రదీప వ్రశరణము 867 న్లో. విస్మమైకశరీరాయా మాయాయా శ్చోద్యరూపత్క ఆ న్వేష్యః పరిహారోఒస్యా బుద్ధిమద్భిః వయత్నతః, 180 వ్యా ఉక్త మేవార్థం 'ప్రవంచయతి---విన్మ యీతి. టీ. విస్మయెకళరీరాయా! - విస్మయః = ఆశ్చర్యమే, వీశజముఖ్యమైను శరీరా యా! జ స్వరూవముగాంగలు మాయాయాః జ మాయ, చోద్యరూవతః ఇ చోద్య రూవమై యుండుటవలన బుద్ధిమద్భిః ఆ తెలినిగలవారిచేతు వ్రయత్నతఃజవూనికతో, అస్యాః = ఈమాయకు పరిహార! ఇ నివారశోపాయము, అన్వేష్యః అ యోచింపహ దగినది. తా, మాయయే చోవ్యమైనది గనుక లివి గలవారు అట్టి మాయను తొ "లంగింపందగిన గొప్ప ప్రయత్నము యోచింపవలయును, ఆవ, మాయాన్వరూవము తెలిసియుండినం గదా చానిని నివారించుటకు ట్ర్రయ క్నము చేయుట. దానిస్వరూవ మిట్టి దని యొజుకవడలేచే యని శంకించంగాం జెప్పు చున్నాండు;లా న్లో, మాయాక్వ మేవ నిశ్చేయ మితి చేత్తర్తి నిశ్చిను, లోక వ్రనిద్ధమాయాయా లతణం య _త్తదీళ్యు తామ్‌. 140 చ్యా- మాయాత్వనిశ్చయే తత్పరిహారాజ్వేమణముచితం, స ఏవ జీదానీం పిద్ధ ఇతి ళంక లే---మాయాక్వమితి. మాయాలత ణసద్భా వాన్తాయాత్వం నిశ్చీయతామిత్యభి ప్రామేణానా-శర్తీ తి, కిం లమ్‌ణ మిత్యత అఆవా--లోశేతి, టీ. మాయాత్వమేవ = మాయాస్వరూవమే, నిశ్చేయమితి వేల్‌ = నిర్ధారణ 'చేయవలయం నంటి వేని తర్షి = అటులైనయొడల; నిళ్చిశు = నూయానస్వరూవమును నిళ్చయించుకొనుము. లోకవ్రనీద్ధమాయాయా!ః - లోకప్రనిద్ధ ఆ జగత్ప)సిద్ధమగు, మాయాయాః జ మాయకు యల్‌ = వీ, లతుణం జ స్వరూవము కలదో, తల్‌ ఇ ఆన్వరూవము (ీవే, ఈత్యుతాం = లెలియంబడుంగాకం తా. మాయాస్వరూవ మిట్టి దని అెలిసీకొనం నోంతివేని డాని స్వరూవమును చెప్పెదను అెలిసికొనునము, న్లో న నిరూవయితుం శక్యా విస్పష్టం భాసతే చ యా, సామాయే తీర్రజాలాదౌ లోకా స్పం వ్ర తివేదిశే, క్షెఖ్న వ్యా తస్యా అవీ కిం లశతణమిత్యత అవా=ా-న నిరూపహయికుమితి,

869 శ్రీ వేదాంకపంచదళ్సి షసష్థ్ర్మవ్రకరణము టీ. యా = నీది, ఇంద్ర జాలాడౌ ఇ ఇంద్రజాలము మొదలగునవి జేయు నపుడు, నిరూపయితుంజనిర్థారణ చేయుటకు, న శక్యా నతీ=శళ్యము శానిదై, విస్సష్తం ఎసిక్కీలి స్పషృముశా, భాసలే చ = ప్రకాళించుచున్నపో, సా ఇ అది; మాయేతి = మాయ యని, లోశాః అ జనులం, సం్రతిపేదినే జు చ హించిరి ఆ. బందజాలము మొదలె నవి చదూచునవుడు వది నిర్ణయిం ఈ యూ ర అరు జ బని, శక్యము గానిదై. మిక్కిలి స్పష్టముగా వ్రకాశించునో అది లోకవ్రనిద్ధ మెన మాయాస్వరూవముగా జనులు నిక్చయించుచున్నారు, ౧... న్లో + స్పష్టం భాతి జగచ్చేద మశక్యం తన్ని రూపణం, మాూాయామయం జగ _త్తస్తా దీతుస్వాపతుపాత్రత్క, క్షి వ్యా దృష్టాంతే సద్ధలమ్‌ణం డార్షాంతికేయోజయతి..._న్పవ్వమితిం ఆం టీ. ఇదం జగచ్చ ణు ఈప్రృపంచంబుకు స్పష్టం గ్‌ స్పష్త్పముగా, భాతిజకనంబడు చున్నది. తన్ని రూవణం=అజగన్ని రూవణము, అళక్యం=ఇట్టి దని నిర్ణయించుటకు శక్యము శాదు. తస్తాత్‌ = అహేశువువలన, అపక్షపాకకః = పతపాతము లేకు జగత్‌ ఇప్రపం చమును మాయామయం -జ మాయామయమునుగా, ఈత్షస్వ = తెలిసీకొనుమవూ, ఆతా, ఇంద్రజూాలము. చేయునపుడు కనంబజెడి వస్తువ్చలవలెనీ జగగ్తును మనచేత చూడంబడిన దగుచు నిట్టి దని స్వరూపనిరూపణము "జేయ శకము కాకయున్నది. ఈకనంబడెడి జగత్తును మాయామయ మని అెలిసిషొనుము., శ్లో, నిరూవయిశువూరజ్లే నిఖలె రవి పండితె మన్‌! థి చా వ. అజ్ఞానం పుఠకశ్చేపాం భాతి కష్యూసు శాను చిక్‌, 148 వ్యా జగతోళక్యనిరూపణత్వం కళమి త్యాశంక్య తద్దర్శ్మయతి---నిరూపయికు మితి. టీ, నిఖిలైరవి పండితైః = పండితులందలిచేతకు, నీరూవయితుం ఇ నిరూపించు టపు ఆరభ్ధే సతి = ప్రాకంభిపంబడిన దగుచుండంగా, లేషూం = అవండితులయొక్క? పురతః అ ఎదుట) కానుచిత్‌ ఇ కొన్నియెన, కక్యూను = పత్తములందు; అజ్ఞానం = అల్జానము, (తెలిసికొన లేకపోవుట), భాతి ఆ కనంబడుచున్నదిం ళా. పంకితు లంద తొక చోటం గూడి వ్ర వంచముయొక్క స్వరూపమును నికూపించుటకు నుభయవత్సములుగా చం ఈజగగ్తు

చిత్రదీవప్రశరణను... 8649 వీవిధముగా. వచ్చిన దని విచారించునెడ నుభయపతములవారును చెప్పలేక మాకు అెలియ దనుకొ నెదరు, అదియే అజ్ఞానస్వరూపను . గావున జగత్తుయొక్క_ పుట్టుక ఇట్టి దని నిరయింప నెవరికిం దరముగాదు,

ఆవ. ఆశక్యముగానుండుటకు ఊఉదానారణముచే స్పస్పపవజచుచున్నాండు:=ా శ్లో. చేహేంద్రియాదయో భావా వీర్యేణోత్చాదితాః కథం, కథం వాతత్ర వైతన్య మిత్యు శే లేకిముత్తరమ్‌్‌ 144 వ్యా ఆశక్యనిరూపణత్వ మేవోదాహరణేన న్పష్పయతి---జేహేంద్రియేతి. టీ. జేహేంద్రియాదయ!=బేవాము ఇంద్రియములును 'మొదలైన; ఖొవాః ఆ పదార్థములు, పీశ్యేణ = కుక్టళోణితములచేత, కథంజఎట్లుగా ఊత్పాదితాః=పుట్టిందం బడినవి! తత్ర=వానియందు; మై తన్యంజచేతనత్వము, కథం వా ఆ ఎట్లు కలిగినది! ఇతిజ ఈవ్రకారము, ఊశ్తే సతి = ప్రశ్నచేయంబడినపుడు;, లే 2 నీకు ఊర్తరం = సమా ానము, కిం = న మున్నది! తా, దేహేంద్రియాదిపదార్థములు శుక్షశోణితములవలన నెట్లు కలిశాను? వానియందు వైతన్య మె శ్లేర్చడెకు? అని ని న్నెవరైన నడి "గెకరు. చానికి నీ వేమి సమాధానము చెవ్చెదవో వెప్పుము, అమ ఇవ్వుడు స్వాఖావిశము గావచ్చు నని వాదించెడువాండు ప్రశ్న చేయు చున్నాండు;ాా న్లో, వీర్య వైపు స్వభావ శ్చేత్కథం తద్విదితం త్వయా, అన్వయవ్యతి లేకా యాభగ్నాతా వంధ్యవీర్యతః, తర్‌ వ్యాః న్వఖావవాదీ శంక లే....వీర్యస్యేతి. సిద్ధాంతీ వృచ్చతి=--కథం శదితి. అన్వయవ్యతి లేశాభ్యాం జానామిత్యాళంక్య ఇ్యా శ్యఖావానెవమిత్యాహా....-ఆన్వ యీతిం వంధ్యపీర్యతః వంధ్యాయాం చ తత్ర, పీర్యస్య వ్యర్థత్వాల్‌ వ్యా ్రిరగ్న ఘట'తే, యత్రయత్ర, వీర్యం తత్రతృత, చేవాదికమితి. నాన్వయోడకి, టీ. పీర్యస్య = శుక్సళోణితములకు నీవ! ఇ ఇది, స్వభావశ్చేత్‌ ఆ స్వఖౌవ మనినట్లైలేే తల్‌ ఇ అది; త్వయా = నీచేత కథం = ఎట్లుగా? విదితంజ తెలియంబడి నది? యా వీ, అన్వయవ్యతి కేక ఇ అన్యయమును వ్యతిలేకముకు గలవో, తె ఇ ఆశిండుకు, వంధ్య వీర్యతః = వంధ్యజనిమ్ప్ర్రయోజన మైన (శార్యోత్చాదనళ క్షి లేని) పీర్యతః = శుక్ల ళోణితములు కలుగుట వలన, భూ జు భంగపాటు నొందినవి (వెడి పోయిన వనుట్సు ॥ శదాంత..--2*

త70 శ్రీ, వేదాంతపంచదళిి షష్ట్రప్రకరణను తాట స్వభావవాదీ, అది వీర్యమునకు స్వభావ మని .యనెడ 'వీమో, అది నీ శేట్లు లెలినిను! ఎక్కజెక్కడ శుళ్లశోణితములు చేరునో, యక్క-డక్కడ దేహేంద్రియాదులు ఫుట్టుచున్నవి. ఎక్కజెక్కడ శుక్ల శోణితములచేరిక లేదో, యక్కడక్కడ చేహేం ద్రియాదుల పుట్టుక "లేదు. వీర్యసంబంధము _ కలిగినపుడు బేహేం ద్రియాదికార్యము పుట్టుట అన్వయము, అది లేనపుడు పుట్టకపోవుట వ్యతిరేకము, ఇట్టి అన్వయవ్యతి రేకములు గొ ్రాలియందు వీర్యనేశము కలిగినను శారోస్టోత్స త్తి "లేమిం జేనీ నీవు చెప్పినవార్థ _ప్పి యువయోగింవదు, కావున స్ర్రీయందు వీర్యనేకము. కలుగలానే దే-పాంద్రియాదులు పుట్టుట స్వభావ మనియెడు నీవాదము వెల్ల నేరదు, శ్లో, న జూనామి కి మవ్యేత దిత్యంతే శరణం తవ అక నవ మహాన్తోఒస్య ప్రనదంతీంద్రజాలతామ్‌, కం వ్యా* వీవం పునఃపునః బృ షే సతి కిమిపి న జానామా ల్యేవో త్తరం జేయమితి. ఫలికమాహజఎన క్లానామాతి. టీ. ఏతల్‌ = దీనిని, కిముపీ ఇ వీమాత్రముకు; న జానామిజఎలుంగను, ఇతి ఆ ఈలాగున, అంతే ఆ శడసట, తవజనీకు శరణం ఆ నమస్కారము (ఆని ఇెళ్వదువు). ఆక వవ= ఇందువల్ల నే) మవోంతః = పెద్దలు, ఇంద్ర జాలతాంజఇంద, జాలమువంటీ దగుటను 'ప్రవదంతి అ చెప్పుచున్నారు. తా. గట్టిగా దీనికి గారణము వెప్పి కదలు మనిన, నీవ్ర చెవ్పం జాలక నా కేమియు అెలియదు, మన్నింపు మని చేతులు జోడించెదవు (నమస్కరించెదవు), ఇది తెలియ నలవికాదు గనుకనే తెలిసిన వెద్దలు ఈప్రసంచ మంతయు నింద్రజాలమువళ మాయ యనిరి, అవ జగత్తు అనిర్వాచ్య మనెడి విషయమున "పెద్దల యొస్వుదలను కెప్పు చున్నాండు:-ా శ్లో, పళస్తాత్కిమి వేంద్ర జాలమపరం యద్దర్భవానే స్థితమ్‌ "లేత శతతి హస్తమ _స్తకపదప్రోద్భూతనానాంకురమ్‌, పరార్థయేణ శీశుత్వయావనజరావేవై రనేశై రతం పళ్యత్యత్తి శృణోతి జిఘ్రతి తథా గచ్చత్య థాగచ్చతి, 147 ఇ్యా ఊక్తానిర్భచనీయ ల్యే వృద్ధనమృతిం దర్శయలి...-వీతస్తాదితి,

చిత్రదీవప్రకరణము తై! టీ, గర్భవాపే ఆ గర్భగోశమునందు, స్థం ఇ ప్రవేళించినట్టి యత్‌ కేఈ ఆ వీవీర్యము; హస్త...నానాంకురం నల్‌ - వాస్త ఆ వాస్తములుగాను, మస్తక జ ళిరస్సు గాను, పదజ పాధములుగాను ప్రోద్భూతజపుట్టిన; నానా = అ'బీకవిధములై న అంకురం నల్‌ =ఊత్ప త్తిగలచై, వర్యాయేణ = ఛ్రునుముగా, అేతై$జనానావిధములైన, ళిశుత్వ యౌవనజరా వేష? ఇ చాల్యయావన వార్థక్యము లమ వేవములతో, వృతం సల్‌ ఆ కూడుళకొనిన దగుచు, బేతతి = చేతనము గలది యగుచున్న ది, పళ్యతి=చూచుచున్నదిం ఆ ల్తిజతినుచున్నది. శృణోతి ఇ నికుచున్నది. జిఘ్రితిజవాసన చూచుచున్నది. తథా మఆీయు, గచ్చతి ఇ పోవుచున్నది; ఆధ ఇ ఆదేవిధమువ అగచ్చ్భతి అ వచ్చుచున్నది నీఠస్తాత్‌ = దీనికంటె, అపరం = వేలొకటియైన, ఇంద్రజాలం = గారడీ, శిమివ ఇ నీమున్నది! నీమియు "లే దనుట. తా, పురుషుని "లేతస్సు స్త్రీ యోనియందుం బ్రనేశింపంజేయయుడిన దగుచు నచట నానావిధములుగ (వాస్తమ_్సస్థకపాదాదిరూసముగా ననుట పరిణమించి చేతనము గలదై యుత్పత్తియగును. తరువాతం ట్రే మ్‌ (క్ర మముగా బాల్యము, యావనము, వార్థక్యము అనెడి వేమ ములతోం గూడుకొని చవూచుటయు. తినుటయు, వినుటయు వానన ఘూాచుటయు, పోవ్రటయు, వచ్చుటయు. మొదలగు వనులం +జేయు చున్నది, భూచితిరా యింతకంళకై నిం చ్రజాలము అనంగా విచి త్ర మే . మున్నది? ఇంతకన్న నింద్రజాలము వేలుగా లే దనుట అని ఈసంసార మును గొప్ప యింద్రజాలనుగా 'వెద్దలు వర్లించియున్నారు, న్లో దేహవద్వటథ్యానాదౌా సువిచార్య విలోక్య తాం, క ధఛానాకు త్ర వా వృత _స్తస్తాన్గాయేత నిశ్చిను, 143 ఇవ్య+ న కేవలం జేవాన్యైవ దుర్నిరూపక్వం. కింతు వటవ్ఫకూ చేరీత్యాహాఎి జీవావదితి, టీ. జేవావత్‌ = చేహమువలెజీ, వటధానాదౌ ఇ నుణ్హీగింజ 'మొదలగువాని యందు; నువిఛార్య అ బాగుగా పరిశీలించి, విచార్యతొం ఇ విచారించబడుంాకం ధానా = మళ్లిగింబు క్వజఎక్కడ? మిక్కిలి స్వల్ప మైన దనుట్య వృతో హీ ఆ మజ్జి ఇెట్టన్ననోః కుక్ర=ఎక్కడ! తస్తాల్‌ = అళారణమువలన, మామ్మేతి ఇ దీని నంతయు మాయ యని (మాయావై భవం బని, నిళ్చిశు ఆ తెలిసికొనుము. తౌ. ఈదేహమును పరిశీలిం చినయ శ్లు మజ్జీగింజను బరిశీలింపుము, మజ్జేగింజ ఎంకదిగా నున్నది! దానివిధమును 'రొకూచించిన మనో

త్రి శ్రీ, వేదాంతసంచదళ్సి షస్థ ప్రశరణము వాక్కులకు గోచరింవనట్లు దే హేంద్రియాదిసకలప్రవంచమును ఇట్టి దని నిశ్చయించుటకు సాధ్యము గామిం చేసీ ఇదియే యిం ద్ర జాలతుల్య మగు మాయవై భవ మని తెలియవ లెను, అవ నూకు సమాధానము ఇెపుటకు శక్రిలేకపోవచ్చును గాని యుదయనా?చా ర్యులు మొదలైన తార్కికులు దీనికి సమాభానము వెపన్స్‌ యుండి రందువేమో యిని శంకించి సమాధానముం జెవ్వుచున్నాండు:--- న్లో, నిుశ్తావభిమానం తే దధతే తార్కి కాదయః, _ హర్షమిశ్రాదిభి నే తు ఖండనాదా సుకిక్సితాః, 140 వ్యా నన్వస్తాభిర్నిర్వ క్తమళక్య ల్వేఒవి ఊదయనాదిభిరాచార్ర్యైర్నిరుచ్యత ఇళ్యాశంక్యాహ---నిరుశ్తావితి. టీ. తే తార్కిశాదయః = అ యుదయనాచార్యులు మొదలైన తార్కికులు, నిరుకజతర్క_శాస్తృమునందుః అల్గిమానం = పట్టుదలను, దధ'తే = ధరించుచున్నారు, (కలిగియున్నారు), తే కశుజవారన్ననో, వార్ష మిశ్రాదిఖి? = పూజ్యా లగు శ్రీహార్దుడు మున్నగు తార్కికళిరోమణుల వేత, ఖండ నాదౌ=ఖండన్యంథాదులలో, నుళిఖీతాః ఇ తగిన నభూధానములచేత ళిత్షీంచంబడిరి తా, మియుదయనాచార్ములు, "మొదలగు తార్కికులు తర్క ఫాస్త్రమునం దభిమానము గలిగి యొన్నెన్నో పూర్వపతములు చేసి యుండిరి. ఆవూర్వువతములను లేశలేళనముగ శ్రీవార్దడు "మొదలగు మహామవాలగు తార్కికులును నదై్యతులును అగు పెద్దలు సమా ఛానను వెప్పి మమమాట లేకుండ జేసియుండిరి, ఆవ ఈనంగతియందు మనువు మొదలగు సాంవ్రదాయజ్ఞైలవాక్యమును జెచ్వ చున్నాండు:లా న్లో, ఆచింత్యాః ఖలుయీ భావాన తాంస్తన్కేషు 'యోజయేక్‌ , అచింత్యరచనారూపం మనసాఒవి జగ త్ధలు, 180 చ్యా ఉఊశ్తాళ్థే సాంప్రదాయికానాం వాక్యం సంవాదయతి...-అచింత్యా ఇఓ. టీ యీ భావాఃణవీవదార్థములు,. అచింత్యాః ఇ యోచించుటకు శక్యము కానివో, ౯ ఆ అపదార్థములకు, తశ్కేషు = వాదములయందు; న మయోధయేల్‌ = "కేంాడదు. మనసాపెని ఆ మనన్ఫువేతవైనన్సు జగత్‌ = ప్రపంచము; అచింత్యరచ

చీ త్ర దీప చవ కరణను కం జొరూబం ఖలు - ఆచీంక్య అ యోచించ నలవిశాని, రచనాణకల్పనయొక్క_, రూవం ఖలు ఇ న్వరూవము కలది గబా. తా, వపదార్థములు ొోచించినను మూచన కందవో యట్టి పదార్థములనుగార్చి తర్కింవ రొ దనియు ఈజగత్తును యోచింప నలవి గాని కల్చ్పనారూప మనియు సాంవప్రదాయికులు ఇెప్పిరి, అవ జూక్తునం దట్టిరదన యుండనిన్సు. చమూయయం. దేమి వచ్చినది! ఆని శంకించి నమాధాన మిచ్చుచున్నాండు:- న్లో. ఆచింత్యరచనాశ_క్రి బీజం మాయేతి నిన్చిను, మాయావబిజం తదేవైకం సుషుప్తావనుభూయ తే. 151 వ్యా నను భవ'్వేవం జగతోజఒ చింశ్యరచనాత్వం షమూాయాయాా౦ కేమాయాత మిళ్యత ఆనా----అచింక్యరచశేతి. అచింక్యరచనాళ క్రిమత్‌ యద్బీజం కారణం మైవ మాయేత్యర్థః నెజ్వేపం విధం కారణం క్వ దృవమిశ్యక ఆహ---మాయేతిం టీ. ఆచింత్యరచనాశ క్రి - అచింత్య = చింతించ నలవిగాన్సి రభనా = కల్పన యొక్క శక్తి = ళక్తి గలిగిను బీజం ఆ కారణము; మాయేలతి ఆ మయ యని నిశ్చను ఇ తెలిసికొనుము. వశం ఆ ఒక్కటియైన) తత్‌ మాయాబీజమేవ = మాయా ఇ మాయ యెడి, బీజమేవ జ కారణమే) సుముప్తా=గాఢనిద్రయందు; అనుభూయలే ఇ అనుళవించంబడుచున్న దిం తొ వైవిధముగ నీజగత్తుయొక్క. కల్పనమును ఆలోచించి ఇప్ప లేము. అట్టిరచనకు శారణమైనదే మాయ యని తెలియ నగును, ఆమాయ యనెడి కారణము అందజచేత సుష్కుక్పియం దనుభవింపం బడుచునే యున్నది. అవ ఆనవు ప్ర జగక్కారణ మెట్లయ్యె. ననిన సమాధానము వెప్పు భున్నాండు:లలా న్లో జా గ్రరు ప్రస్నజగ త్ర, లీనం బీజ ఇవ ద్రుమః తస్తా దశేషజగతో వాసనా స్తత్ర, సంస్థిత 592 వ్యా శథం కన్య జగద్భీజత్వమిత్యత ఆవహాం-కాగ్రదితి, ఠఠః కిమిఠ్యత ఆవా--రస్తాదితి యతో జగత్కారణం మాయాడతో౭. శే జగద్యాననా స్ట త, మాయాయాం సంస్థితా? తివ్బతీత్యర్థః

874 శ్రీ చేదాంతపంచదశి, షష్ట్రవ్రశరణను టీ. బీలే = విత్తనమునందు; వృత ఇవ = చెట్టువల్వె తత్ర, = అనుషు_సియందు; అాగ్రత్సస్నజగల్‌ = జ్యాన్కత్ప్రవంచమును, స్వష్నవ్రపంచమునుు లీనం జ ఆణంగ యున్నవి తస్తాల్‌ =అికారణమువలన; అశేషజగత$=సమ స్తమైన ప్రపంచముయొక్కం వాసనాఃజసంస్కారములు, ఫావన లనుట, సంస్థితాజాలీన మైయున్నవి, ళా. వీజమునందు వృతము లీనమై యున్నపగిది సుషుప్తి యందు జూ ర్త త్స వ్రష్న్రపంచము లిమిడియున్నవి, ఆరీతిగా సర్వజగ దార్షసన లామాయయందు లీనమైయున్నవి. కావున మాయ జగత్కా రణం బగును, ఖ్లో యా" బుద్ధివాసనా స్తాసు చైతన్యం వతిచింబతి, మేఘా కాళ వదస్పష్ట చిదాభాసోఒనుమోయ తామ్‌, 158 చ్యా+ తతోజవ్‌ కం తత్రాహయా బుద్ధీతి. నను, తౌను ప్రతిబింబో౭ స్తీచే త్కుతోనానుభూయత ఇత్యాళంశ్యాన్సష్ట త్వాది త్యావహా-- మే ఘేతి, తర్హ్మికుత స్తల్ఫిద్ధి రిత్యత అవా---అనుమోయ తామితి. టీ. యాః బుద్ధివాసనా[=నీబుద్ధి వాసనలు గలవో; తాను ఇ వానియందు, వైత న్యంజకూటస్థవై తన్యము, ప్రతిబింబతి=ప్రతిఫలించుచున్నది. మేఘా కాళవల్‌ = మేఘము నందు వ్రుతిబిచించిన యాకాశమువలె, అస్పప్పచిదాభాసః = అన్సష్ట = న్పష్ట్రముగా 'తెలియంబడని, చిదాభాసు = జీవుండు;, ఆనుమోయతాక్‌ = ఊపహచే తెలియంబడుంగాక , (ఊహించి తెలిసిళొనవలె ననుట ల జ్‌ జ్యో ళా, అబు్థి నాననలయందు కూటస్థవై తన్యము ఛ్ర తిబించించి యుండినను మేఘోదకమునందు వ్ర తివించించిన యాశాశమువళి మనకు "కలియంబకుట లేదు, అట్లు స్పష్టముగా అెలియంబడని చిదాభాసుని అనుమాన ప్రమాణము చేత (ఊహ చేతు ెలినికానవ లెను, శ్లో, సౌభాసమేవ తద్చీజం ఢీరూ వేణ ప్రరోహతి, ల అరు త లల గ్‌ అతో బుద్ధా చిదాభాసో విస్పష్టం వతిభాసతే, కేశ వ్యా, నను మేఘాంళోదకస్యాన్పష్టాకాళశవ్రతివింబవ శ్త్వేఒవి శళ్టాతీయన్య భుటోదకస్య స్పష్టైకాశప్రతిబిబవన్ఫద్యావా కేఘాకాళానునూనం ఖుటలే. ఇవ తు తథావిధదృష్టాంతాఖావా త్కృదమశునూనోదయ ఇత్యాళంక్యాత్రావి తథావిధ దృష్టైంతసం పాదనాయాహ-సాఖాసమితి. చిదాభాసవిళివ్రం తదేవాళ్డానం బుద్ధి రూపేణ చరిణమమాణం విస్పష్టం చిదాఫాసవద్భవతీతి భావః వీవం చేదమనునూ

చీత్రదీవవ్రకరణము 8 మక్క సూచితం భవతి. వినుతా బుద్ధివాన నాళ్చిక్స3లిబింబవత్యో ఛవితుమర్హంతి. బుద్ధ్యవస్థావిశేషత్వాల్‌. * మిద్ధివృ శ్తివదితి,

టీ. సాభానం ఇ చిదాభానునితోలహాడిన, తల్‌ చీజమేవ ఇ మాయ యశెడి యాకారణమే, థీరూ"పేణజబుద్ధిరూవముగా వ్రరోవాతి=అంకరించుచున్నా ది. ఆతః ఇ ఈెహేశువు చేత, బుద్ధౌణబుద్ధియందు, చిదాభానః అ చిదాభానుండు, విస్పష్టంజమిక్కిలి స్పష్టముగా, ప్రతిభానలే = ప్రకాళించుచున్నాండు. ల

తా, అస్పష్టచిదాభాసునితోం గూడినట్టి యా మాయ యనెడి శారణమైన అజ్ఞానము బుద్ధిరూపషముగా పరిణమించుచున్నది, కనుక బుద్జియందు వ్రృళిఫలించిన చైతన్యము చిడాభాసుం డని స్పష్టముగా తెలియ నగును, శ్లో, మాయాభానేన జీవేకౌ కరో తీతి శ్రుతా శ్రుతం,

'మేఘాకెశ జలాశాళా వివతౌె సువ్యవస్థితౌ. కేరర్‌

వ్యా వవం జీ వేళశ్వరయో ర్థాయికత్వం క్రుళ్యు శ్లముపపాదిత ముషనంహారతి. మాయాభాసేజీతి, నను జీ వళయోర్థాయక ల్వే సమాకే కథమవాంకర భేదసిద్ధిరి త్యా శంక్యాస్పష్రస్సష్టోపాధిమశ్తే వన మేఘాశాశబజలాశాశయోరివ తత్ఫిద్ధిరిత్యావా- "'ేఘూకాశేతి,

టీ. మాయాజనూయాళ క్రి అభాసేన ఆ చిదాభాసన్వరూమము వేత, జీజేశో ఇ జీవుని; ఈశ్వరుని కరోతీతిజచేయుచున్న దని, శ్రుల్‌ =వేదమనునందు; శ్రు,తంజనినయడు చున్నది? త "ఇవారిద్దటును, (ఈశ్వరుండుకు, జీవుండును, మేమాకాకజలాకాశావివ - మేఘా శాళజ సేఘమునందు ప్రతిబింబించిన యాశాకమువ లెక, జలాశాశావివజజలము నందు ప్రతిబింబించిన యాళాళశముప లెను, నువ్యవస్థితౌ = ఊండిరి.

తా, మాయాశ_క్రి జీవేళశ్వరుల నిరువ్చరను ఆభాసులనుగాం జేసె నని వేదమందు వెప్పయడియున్నది, మేఘమునందు చతిఫలించిన యాకాళముపగిది నస్పష్ట మగు కూటస్థదై తన్యము. నీశ్వురుం. డనియు, బుద్ధిరూపముగాం బరిణమించిన యా అజ్ఞానమునందే ఘటమునందలి జలనమునందుం బ్రతిఫలించిన యాకాశమువలె వ,తిబింబించి స్పష్టముగా నుండువానిని జీవ్చం డనియుం చెలియవంజయును, స్పష్టైస్పష్టము లైన యుపాధులు గలవా రగుటచేత స్పష్టోపాధికుండు జీవ్రం దనియు, నస్పస్ట్ర మైన మాయోపాధికుం డీశ్వరుం డనియు నిట్లు జీవేశ్వరు లనెడి భేద 'మేర్చడెను.

818 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, పుష్ట ప్రశరణము శా, శ్రుతియందుం జెస్పంబడిన యర్ధమునందు ఆ మేవణలు తగ్గక పోవుటవలనను మాయయందు. సర్వమును సంభవించదు టవలనను ఆనందమయకోశమునకు సర్వజ్ఞ తాది ధర్మములు కలిగియుండుట విప యమై భిన్నాిప్రాయముతో కలహింపరాదుః అవ. _క్రుతియందుం 'జె్చంబడీనమాత్రమున జౌలు "లేలుచున్నవి అను వాక్యము వలె ననుభవవిరుద్ధమైనమాట గ్రావ్యాము శా దని యాశంకించి చెప్పుచు న్నా(డు:లాా న్లో అయం యత్స లే విశ్వం తదన్య్భధయితుం పుమాళా, న కోఒపి శక్త న్చేనాయం సర్వేశ ర ఇతీరతః, 164) వ్యా నన్వనుకూలయు కృభొ వే శ్పుతిరవి 'శొవ్లవనవాక శ్రవదర్థవాదస్స్యా దిళ్యాశంశ్య: శ్రుతి స్రామాణ్యసిద్ధయే సర్వేశ్వర త్వాదికముప పాదయలతి---అయమిలి. ఆయమానందమయో యజ్ఞ్యాగృదౌది విశ్వం నృజతి తన్న శీనావ్యన్య ధాకర్తుం శక్య లేం ఆతోఒయం సెక్వేశ్వర ఇత్యర్థః టీ. ఆయంజరఈః అనందమయకోశము) యత్‌ విశ్వం=నీ ప్రవంచమును; సృజలేజ సృష్టించుచున్నదో: కల్‌ = అప్రపంచము;ు అన్యధయితుం = మరియొకవిధముగా శయుటకు, పుమాళో్‌ ఆ ఫురుషుండు, కోషపీ = ఎవన్వండును, న శక్తః = సమర్థుడు శాండు. లేన = అశారణమువేతకు ఆయం ౫ ఈ యానందమయకోశము, సర్వేశ్వర ఇతి జ సర్వేశ్వరుం దని ఈరిశః ఇ వేదమందు తెలుపబడినది. ళా. వజాగ్రత్స్వప్నాదిరూప మగు ప్రనంచమును ఆనంద మయశళోళము ఫుట్టించెనో యాజగత్తును నింకొక విధముగా వమాక్చు టకు నెవయపను సమర్థుయ గాండు. కావున ఆనందమయకోశము స్వే శరం డని తెల్పంబదెను. అవ ఇపుడు సర్వజ్ఞ త్వమును ఇచెలుపుచున్నాండు:ా- న్లో అశేషస్రాణిబుద్ధీనాం వాసన్నా_స్తత్ర, సంస్థితాప తాఫిః భ్రోడీకృతం సర్వం తేన సర్వజ్ఞ ఈరితః, 161 వ్యా ఇదానీం సర్వజ్ఞ క సమువపాదయతి...-.అత్రసౌమ"ప్తేడాళ్ఞా చే శారణభూలే శార్యభూళతానాం నర్వస్రాణిబుద్ధీనాం వాననా నివసంతి. కాఖిశ్చ చాసచాభిన్సర్వం జుల్‌. శ్రోడీశృళం విమయీశ్ళృతం లేన సర్వబుద్ధివాసనావదళ్ఞానో పాధిక ల్వేన సర్వజ్ఞ ఊచ్యత ఇత్యర్థరి

చీత్రదీప వ్రశరణము 89 టీ తత్ర, ఆ ఆయానందమయకోళమునందు, ఆశేమస్రాణిబుద్ధీనాం = ఆశేమ ఇ సమ_స్తమెన, ప్రాణి ణు బీవులయొక్క, బుస్థీనాఎ ఆ బుద్ధులయొక్క; వాసనా$జనంస్కా రములు సంస్థితాః ఆ ఉండియున్నవి. కాఫి? జ అవాసనలచేత, సర్వంజజగత్తంతయు, క్టీసు = నిండియున్నది, 'లేనజఅందు చేత, సర్వజ్ఞ శిఖ సర్వజ్ఞాం డన్కి ఈరిఠ;= తా, ఆయజ్ఞానస్వరూపమైన యానందమయకోశ మనెడి కారణ మునందు జీవుల బుద్ధివాసనలు ్రానుఫోనులోని స్లేటులయందు మాట లును పాటలును చేరియండునట్లు లీనమైయున్న వి, గ్రామఫోనున్లేటుకు సూది తగిలించినవెంటనే మాటలు పాటలు వెడలునట్లు ప్రపంచ మంతయు ఆబుద్ధి వాసనల చేత స్పస్ట్రమగుచున్నది, కనుక ఆయానంద మయకోశము సర్వజ్ఞాం డని చెప్పంబడెను. అవ. సర్వజ్ఞ క్వము పొందినట్ఞైలే అందతికిని యాయశుభవన మెందుకు కలుగదు ఆని శంకించి సమాధానము బెప్పుచున్నాండు:-ా న్లో *, వాసనాొనాం పరోత్ష త్య్వాత్సర్వజ్ఞ త్వం నహీత్యుతే, సర్వబుద్ధిషు తద్ద ఖప్రాా వాసనాస్వనుమాయ తామ్‌, 162 వ్యా, నను యది సర్వజ్ఞ త్వమ స్లి తర్షితల్‌ కుతో చానుభూయత ఇత్యాళంక్య తదుపాధీనాం వాసనానాం వరోతత్వాన్నానుభవ ఇత్యాహఎా-వాసనానామితి, కథం తర్చి తదపగమ ఇత్యాళంక్యాహ---సర్వబుద్ధిష్వితి, సర్వబుద్ధినిష్ట్రం సర్వజ్ఞ త్వం నకారణభూత వాపనాగతసర్వజ్ఞ త్వపురస్సరం భవితుమర్హ తి. శార్భనిష్థధర్మ విశేషత్వా తృటగకరూపాదివదిత, ్రర్థ& టీ. వాననానాం ఇ బుద్ధివాసనలు, వరోతుశ్వాత్‌ ణు వ్రక్యతుములు కావు గనుక సర్వజ్ఞ త్వం ఆ సర్వజ్ఞ త్వాదిధర్మము, నహీక్యు లే = అనుభవించంబడుట లేదు. కత్‌ = ఆసర్వజ్ఞ త్వముకు, సర్వబుద్ధిషు ఆ అన్ని బుద్ధులయందును దృష్ట్వా = చూచి, వాసనాను ఇ బుద్ధిసంస్కారములయందు, అనుమోయతాం అ ఊహించి తెలియంబడుం గాక్టం తా, బుద్ధివాసనలు వ్రశ్యమీములు కావు గనుక ఆనందమయ కోశమునందు సర్వజ్ఞ త్వాదిధర్మము తెలియయడుట "లేదు, సకలబుద్ధుల యందును నున్న సర్వజ్ఞ త్యమునుబట్టి బుద్ధులయంవలి వాసనల నూహించి 'లెలినిశొనవ లెను. ఎటుల ననంగా వనస్త్రమునం దుండెడి నలువ తెలుపు

తం శ్రీ వేదాంతపంచదశి, నష్ట ప్రకరణము “మొదలె న గుణములు దానికి గారణమైన చారములలో నుండుటను లిసిఫొనువిధనున శార్యమునందు. కనంబడెడి ధర్మమః కారణమందు తస్పక యుండు నని యూహించుట సులభమే కదా, న్లో. విజ్ఞానమయముఖ్యేషు కోశే స్యన్యత్ర, వైవ హి, అంప స్త్‌ఘ్ట౯ యమవమమతి తేనాంకర్యామి తాం వ్ర జేక్‌. 168 వ్యా, సర్వజ్ఞ త్వమువపా దై ోజంళ ర్యామాతి శ్రుత్యు శకృమంశర్యామిత్వ మువ పొదయలి----విజ్ఞా నేతి. అన్యత్ర, బృథివ్యాదౌ తిష్టక్‌ యమయతి యత నైనేళ్ళన్వయః టి. విజ్ఞానమయము ఖ్యేవు ణః విజ్ఞానమయకోశము “మొదలగు కోశములయందుశు, ఆన్యర్ర, నైవ హి=వృథివ్యాదిభూతములయందుశు ఆంతః = లోపల, తిష్టక ఊన్న వాండై) యమయతి ఆ ్రేేవించుచున్నాండు (నియమించుచున్నాండనుట. "లేన = అశారణముచేశు అంతర్యామితాం జ అంతర్యామిఖొవముశు వ్రజేత్‌ ౨ పొందును తా, ఈశ్వరుడయ ఆనందమయకోశము చేత విజ్ఞానకోశము “మొదలగు కోశములయందును వృథివి మొదలగు పంచభూతముల యందును లోపలనుండి వ్రేనేవించువాంై. యుండుటచేత అంత ర్యామి భావమును పొంపి అంతర్యామి యని శు రూ విజ్ఞానే తిష్ట” మొదలైన శ్రుతులచేత నంత రాస్టమిబ్రాహగమునందు "తెయవంబడి యున్నాండు, అవ. ఈయళ్గిప్త్రాయముకు నింకొక స్లోకముచే దృఢపజణచుచున్నాందు:- త్లో ం బుద్ధా తిస్ట౯ా నాంతరోఒస్యా ధియా నేత్యుళ్ళ ఏ ధీవపు ధియమంతర్యమయతీ త్యేవం 'వేదేన ఘోషిశమ్‌, 164 వ్యా అస్మి న్నే ఆంఠరర్యామిచ్రావాణం శృత్స్నం ప్రమాణమితి దర్శయికుం శచేకచేశభూరం యో విజ్ఞానే తిష్టన్ని త్యాది వాక్యమర్థతో దెకుక్రామతి..-బుద్ధావితిం టీ బుద్ధాఆబుద్ధియందు) ఆంతరఃజలోవలకు, తిద్థక్‌. అ ఊండి థీవపుస్సక్‌ ఆ బుద్ధియే యుపాధిగాగలవాండై, ధియా = బుద్ధిచేతు చేత్యుళ ఏ = చూడంబడనివాం డై, అంతః=లోవల) ధియంజబుద్ధిని యమణయతీతి = నియమించుచున్నాం డని, వేజేన ఇ "'జేదముచేతు ఏవం ఇ ఈ ప్రకారముగా, ఘోషితం ఇ వెల్లడింపంబడినదిం తా, ఈశ్వరుడయ ప్రాగిములకును బుద్ధికిని లోపలనుండినను | బుద్ధిచేత చరాడంబడకపోయినను, బుద్ధియే శరీరముగాం గలవాండైై

చిత్రదీపప్రకరణము న! బుద్ధిని వ్రేరెపించుచున్నాం డని యంత ర్యామిబ్రాహణమునందు స్పష్టీక రంపంబడెను, న్లో, తంతుః పశ. ఫ్‌తో యద్వదుపాదానతయా తథా

సరోోపాదానరూవత్యా త్సర్వ్యత్రాయ మవస్థితః 165 వ్యా ఇదానీమంత ర్యామి భాహ్మణస్య ప్రతివర్యాయం “వ్యాఖ్యానే గ్రంథ బావుళ్ళభయా ద్వ్యాఖ్యానస్య సర్వపర్యాయసంఛారిళ్వసిద్ధమే “య్రస్స శ్వేషు భూలే” ష్వీతి వర్యాయు వ్యాచమెణో “యనస్ఫ క్వేషు భూ లేమ తిష్ట” న్నిత్యస్యార్థం దృష్తూం "లేనాహ-కంకు$ దట ఇతిం టీ. పటే ఆ వస్త్రమునందు; తంతు? = నూలిపోయ3 యద్వల్‌ = నీవిధమాగా ఉఊపాదౌాననయా = ఉఊపాదానకారణమగుటవేశ, స్థితః ౨ ఉండినదో, రథా = ఆవిధ ముగా అయం ఇ ఈయంతర్యామి, సర్వోపాదానరూవత్వాల్‌ ఆ సర్వప్ర్రపంచమునకు నుపాదాన కారణమగుటవలన, సర్వ శ్ర ఇఆలంతటకు అవస్థిత=ఊన్నాండు. తా, ఉపాదానకారణ మనంగా కార్యమునందు కారణము ప్రవే శించియుండుట, నూలు వశ్త్రమునకు కారణమై వస్త్రమునందు ప్రవే శము కలిగియుండునట్టు అంక రాస్ట్రమియును జగత్తున కుపాదానకారణ మై జగ త్తంతయు నిండియున్నాం డను భావము, శ్లో, పూదప్యాంతర_స్థంతు _స్తంతో "రప్యంశు రాంతరః అంకకత్వస్య విశ్రాంతి రస్టత్తాసా వనుమోయ తామ్‌, 166 వ్యా ననూపౌదానతయా సర్వ శ్రాయ మవస్థితశ్చేల్‌ కివితి సర్వత్ర నోవలభ్యత ఇత్యాళంక్య సర్వాంతరత్వాది త్యాహ....పటాదవీతి. అర్రేదమకుమానం.---అంతరత్వ శారశమ్యం క్వచిద్విశ్రాంతం తారఠమృ త్వాదణుత్వ తారతమ్యవదితి. టీ. వటాదపీ ఇ వస్తముకం టెను) తేంఠు! = దారములు, అంతరః ఇ లోవలివి, శంతోరపీ జ దారముకంటెకు, అంథుః ఇ నూలుకతునక; అ౨తరః = లోవలి3ి, య్శ్రణ ఎచ్చటివజుకు, అంతరత్వస్య=లోని దగుట విశ్రాంతి! ఆ స౦ంపోవునో, తత్ర, = అచ్చట అసౌ జ ఈ అంతర్యామి? అకుమోయతాం జ ఊన్నట్లూహింపంబడులాక, తా, వస్త్రముకం శు నూలిపోంగులు లోవలివి నూలిపోయలకం కె నూలిపోంగుతునుక లోశలిపి,. ఇట్లు ఒకదానికం బ నొకటి లోవలిదై చివర ఆక్కడ నాంగిపోనవునో యక్క_డ నంతర్యామి యున్నా6 డని అను మాన వ్ర మాణమువలన నెజుంగవ లెను, అన్నింజికిని లోపల నుండుట చేక అనుఫవనోచరు; డగుట అే దని యభిప్రాయము,

892 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, సస్థ్యప్రకరణము శ్లో 4 ద్వి ఆ స్యంతరత్వక మ్యూణాం దర ) నేజపస్యయనూంతరః, న వీళ్యతే శతో యు+క్లి శ్రుతిభ్యా మేవ నిర్ణయఃి 167 వ్యా నశ్వాంతర ల్వేప్యం శ్వాదిపదంత ర్యామిదర్శనం శింన స్యాది త్యాశంక్య 'శేషామిన బావ్యాత్వాభావాన్న దృశ్యత ఇత్యభ్గిప్తాయేణావా---ద్వి శ్య్యాంశరశ్వేతి. కుతస్తర్టి తన్నిర్దయ ఇత్యక అవాంతర ఇతి, ఆచేశనన్య చేఠనాధిష్టానమంత శేణ ప్రవృ త్య్యనుపవ త్తిర్యు క్షి ఇతు,లిస్తూదాహ్భృ త్రెవ టీ. ద్విత్ర్యాంతరత్వకమోశాంజరెండుమూందు అంతరువులయొక్క_; దర్శ'నే౭.పిజ "తెరియుటయందును, ఆయం ఇ కయంతర్యామి, ఆంతరస్సక్‌ ఆ సర్వమునకు లోజలి వాండై, న వీక్యు లే=చూడయడుటలేదు. తతః = అందువలన, యు కి శు,తిభ్యా మేవ= యు క్రి శుతులచేతళే, నిర్ణయః = నిర్ణయమగును, (అనలా సీశ్వరనిర్ణయము చేయవలె ననుట). అవేతనమగు జగమునకు చేతనాధారము లేకయ్‌ ప్రవర్తనము గూడ దనుట యుక్తి “యన్ఫ'ళ్వేషము భూలేషు తిష్టన్‌” అనెడీ వాక్యము శ్చుతి. తా, అంతర్యామి మనకు అెలియంబడకుండుటకు మధ్య నంత రువ్సు లెన్ని యో కలవు. అందుచేత నా యంతర్య్యామి యగు ఈశ్వరుండు ఆగవడుట లేదు, శ్రుతిచేతను, ఉపాయముచేతను కెలిసిఫొనందగు నని 'వెద్దలు నిర్గ యించిరి, త్గో = పటరూ వేణ సంస్థానా త్పట _స్తంతోర్వవుర్య థా, సర్వరూ వేణ సంస్థానా త్సర్వమస్య వఫు_స్తథా, 168 వ్యా యస్య సర్వాణి భూళాని శరీరమిత్యస్యార్థమాహ---వటరూ పీ నేతి. పటరూ పేణావస్థికస్య తంతోః బటళ్ళరీరం యథా, నీవం సర్వరూపేణావస్థితన్య సర్వం శరీరమిత్యర్థః టీ. వటరూ-పేణ ఇ వస్త్రరూషముచేత, అవస్థానాల్‌ జ ఊండుటవలన, తంతోః2 చారములకు, పట!జవస్త్రముు యథాజవీవిధముగా, వపుః ఆ శరీరమగునో, తథా = అవిధ ముగా, సర్వరూపేణ = సార్వాక్యముచేత (నర్వాకారముగ), సంస్థానాత్‌ ఇ=ఉండుట వలన, ఆస్యజ ఈ అంశర్యామికి, సర్వంజ జగ్నత్తంతయు, వఫుఃఇశరీర మగుచున్నది. తా, నూలు వస్రాకారముగా నుండుటచేత వస్త్రము నూలునకు శరీరమైనట్లు అంతర్యామి జగదాకాకముగా నుండుటచేత నంకర్యా మికి జగ్నత్తంతయు శరీర మని శ్రుతి చెప్పుచున్నది, *

చి త్రదీవ వ్రశరణము 808 న్లో *, తంతో స్పంకో చవిస్తాచలనాదౌా పటో యథా అవశ్య మేవ భవతి న స్వాతంత్ర్యం వకు మనాక్‌, 160 వ్యా, “యన్సర్వాణి భూ తాన్యంతరో యమయితీతి వాక్యన్య శాత్పర్యం నదృష్లాంతనూవా శ్లోకద్వయేనలాశంతోరిలి. టీ. కంతోః ఇ నూలియొక్క; సంకోఛవిస్తారచలనాదౌ = ముడి చినపుడును? వి స్తరించం కేసినప్పుడును, వట$ః ఆ వస్త్రము యథా ఆ ఏవ్రుకారముా? ఆవళ్య మేవ ఆ ముఖ్యముగా నటువలెనే; భవతి = అగుచున్నదో, (నూలిపలి సంకోచవిశాసములను పొందుచున్నదో, వలే = వస్త్రమునందు, మనాక్‌ ఇ ఇంచుకయైనను స్వాతంత్ర్యంఅ స్వతంత్రత (తథా=ఆప్ర,శారముగా నజ లేదు. తా, నూలును కుచ్చెపట్టన, వస్త్రము కుచ్చె వెట్టంబడినట్లును నూలు పజిచిన వస్త్రమును పజుయలుడిన దగును. నూలు ననుసరించి వస్త్ర ముండవలసీనజే శాని వస్త్రమున శేవిధమైన స్వాతంత్ర్యమును లేదు. అన దీనిని దార్దాఎతికముందుకు "జలియంజేయుచున్నాండు:లా ఓ న్లో శ తథాఒంత ర్యామ్యయం య్‌ త్ర యయా వాసనయా యథా, వికి, యేత తథా వశస్ధం భవ త్యేవ న సంశయః. 170 వ్యా కంతుసంకోచాదీనా వటనంకోచాది ర్యథా భవతి నీవ పృథివ్యాదిషూ పొదాన ల్వేన స్థితోఒంశర్యామా యయా యయా వాననయా యథా యథా భఘటాది కార్యరూపేణ వ్శిక్సియలేం శతథా తథా తత్త త్కార్యమవశ్యం భవతీతి భావః టీ. కథా = అవ్రశారము, ఆయం ఇ ఆంశర్యామా ఈయంతర్యామి యగు సీశ్వరుండుః యృత్ర=ఎచ్చటు యయాజనవీ, వాసనయా = సంస్కారముదేతు యథా ఆ వీవిధముగా, విక్కియేత = ఘటాదిరూవముగా మాటునో (అయాకార్యము), తథాజఅి ప్రకారము, అవళ్యంజముఖ్యముగా (శప్పక), భవ ల్యేమకానీ యగుచున్నదిః తా, పంచభూతములకును ప్రాణాదులకును నన్నింటికి నుపొ దానకారణమైనట్టయు, అంకరా్దిమి మైనట్టియు ఈశ్వరుండు వ్‌య్‌ే వాసనలవేత నెక్కజెక్క.డ నేయేవిధముగ. విశారమును పొందునో, ఘటాదికార్యరూపమును ధరించునో ఆయావిధముగ కార్యపర్లమును శారణాధీనమై యున్న దనుటకు సంశయను లేదు,

౪1 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, షష్ట ప్రకరణము శ్లో, ఈళగరస్సర్వభూతానాం వ్యాద్దేశేఒర్టున తిస్టతి, ఛ్రామయన్సర్వభూ తాని యం, శ్రారూ థాని మాయయా, న్మ71 వ్యా వవమంఠర్యామిప్రతిపాదిశాం శు,తిమువన్యస్య స్య లఫతినుఫ్యువన్య న్యతి--ఈశ్వర ఇతి, టీ. 'హేఅర్జున = ఓీయర్దునా ! యగ్రారూశాని (ఇవ) ఆ యంత్రముల నది ఖ్రించియున్న వానివలె సర్విభూతాని = సమ _స్తభూళములను, మాయయా (తిగణా తృకమైన తన) శ క్రిచే; భొామయన్‌ = (శర్మములయందు) ప్రవ ర్తింపం జేయుచున్న, ఈశ్వరఃఅజగన్నియామకుండు, సర్వభూతా నామ్‌ఐసమ జ్రభూతములయొక్కం) నృృద్రేశే= వృాదయప్ర, దేశమందు, తిస్పతి=టాన్నాందు, తా, ఓయర్డునా | యం, త్రారూఢుండై. నవానివలి సమ_స్తభూత ములను తన మాయచే కర్మ ములయందోం ఛి వర్దింపంజేయుదు నున్న జగదీశ్వరుందు సర్వభూకముల పహృదయప్ర దేశమందు. ఉన్నాండు, అని శ్రీళృష్ణపరమాత్మ గీతలలో అష్టనునకు బోధించెను, అవ, ఈవెన శచెష్పంబడిన భగవద్వాక్యములలోని యొక్కొకవదార్థమును విశద వజచుడుక్నాందడు:--ల= ఖే జీ ది 1 న్లో, సర్వభూతాని విజ్ఞానమయా సె హృదయే స్ధ్‌ాః తదుపాడానభూ తేశ స్తత్ర, విక్రి యతే ఖలు. 172 వ్యా, సర్వభూళానామితి పదస్యార్థమావాం--సర్వభూ తానీతి. "లే చ వృదయ ఫుండరీశీ స్ట్‌తాలి నను "లేసూం కుతో హృద్యవస్థానమి త్యాళంక్య వహృాద్యంత ర్యామిణో విళ్ఞానమయా కరేణ పరిణామాది త్యావా...ళ దుపాదా నేతి. టీ. సర్వభూతాని = సమస్తభూతములును; _ విజ్ఞానమయా! = విజ్ఞానమయు లగుచున్నవి. లే = అవిజ్ఞానమయులు, వృాదయే = వృాదయప్రచేళమునంమ, స్థితాక= ఊండియున్నవి. తదుపాదానభూలేశ! - తత్‌ = ఆవిక్టానమయావి కోశములక్కు ఊపారానభూర ఆ ఊపషాదానకారణమైన, ఈశః ఆ ఈశ్వరుండు ఈ త్ర గ్‌ అవ్భృాదయ 'జేళమందు, వికియలే ఖలు ఇ విజ్ఞానమయముగమాణి వికారమును పొందుచున్నాండు గదాం ఆతా, సర్వభూకము. లనెడి వైన్లోకమునంవలి సస్యభూతపవము నకు విజ్ఞాన మయు లని యర్థము, ఆవిజ్ఞానమయస్వయాపులు జీవులు

చిత్ర, దీపవ్రకరణను జ్‌ చానీకి నుపొదానకారణ మైన యీశ్యరుంయక పృాదయనున విజ్ఞాన మయకోళాతారముగ పరిణమించుటం జేనీ హృదయకమలమునం డా విజ్ఞానమయకోశము లున్న వని మెజటుగవలయును, అవ భగవద్వాశక్యమునందలి “యంత్రారూణాని” అశాడి సదముయొక్కం అర్థ మును వీపరించుచున్నాండు;== న్లో * చేజోదిపంజరం యంత్రం తదారోహోఒఖిమానితా, విహితప్రతిపి. ద్దేషు వనృ త్తిర్భ ఏమణం భవేత్‌ , 178 వ్యా యంత్రారూ ఢానీక్యత్ర, యంత్రారోవాళబ్దయోరర్థమావా..... దేవదీతి, భామయన్నితి వడే ప్రశృళ్యర్థమాహ--విహి లేతి. టి. చేవోదివంజరం జ పంజరమువంటి చేనోదికము, యంత్రం ఆ యంత్రము (అగును, అలభ్ళిమానితా = అభిమానము గలంగుట, తదారోవా! = దాని ెక్కుటు విహిత ప్రతిషి ద్ధేమ-విహిత=ధర్య ములందును, 'ప్రతిషిద్ధేమ=అధర్య ములందును, వప్రవృ త్తి త్రవర్తించుట, షభృృమణం = తిరుగుట, భవేల్‌ ఆ అగు తా, పంజరమువంటి దేహేంద్రియాదికము యంత్ర మగును, ఆదేహేం 'ద్రియాదికమునందు అభిమానము కలుగుటయే ఎక్కుట యనయబడును, ధ ర్తాధర్మ ములందు ప్రవర్సించుట తిరుగుట యగును అని యీవిధమున భగవద్వాక సమునందుం గల యం శ్రారోహశబ్ద ముల యర్థమును “భాామయళకొ అను పదములోని భ్‌ ముథాత్వర్థంబును అగు నని యెలుంగునది, ఆవ ఇవ్వుడు “భాచయక్‌ అను షదములోని ణిచ్‌. అనుప్రత్యయముయొక్క అర్ధమును, మాయా ఆను పదముయొక్క_ అర్థమును శెప్పుచున్నాండం:లాం న , విజ్ఞానమయరూ వేణ తత్ప్రివృ _త్తి స్వరాపత్క స్వళ_శ్ష్యేశో విక్రియతే మాయయా భ్రామణం హీ తత్‌. 1174 వ్యా ఇదానీం శిచ్‌ ప్రత్యయమాయాపదయో రర్థమాహా--విజ్ఞానముయేతి. టీ. ఈశః = ఈళ్వరుందు, స్వశళశ్ర్యాజతన శ క్రిచేతను, విజ్ఞాననమయరూపేణ అ విజ్ఞానమయకోశన్వరూవము చేతను) తత్స్రవృ త్తిస్తరూవక$-తత్‌ ఆటెపిళ్ళానమయకోశము యొక్క; ప్రవృ త్తిజవ్రవ ర్రించుటయొక్క, స్వయావతఃజస్వరూషము చేకను, విక్రియ'ే ఇ వికారమును పొందుచున్నాండు. కళల్‌ హి అ అదియే మాయయా జ మాయచే, కాయణం ౨ భ్యమింప కేయుట (ఆనంగా త్రిచుట ఆనన జేదాంతంఎప్రైడ్‌

86 శ్రీ చేదాంతపంచదశ్సి పస్టప్రకరణను తా, ఈశ్వరుండు తన శక్రిచేత విజ్ఞానమయళోశస్వరూపషము గను ఆవిజ్ఞానమయళోళముయొక్క_ 'ప్రవర్తించుట స్వరూపనముగను పరి జశామము పొందుచున్నాయం. విజ్ఞానమయకోశస్వరూపుం డగుచున్నాల డనుట. 9 ట్లగుటయే మాయచేత తిరుగునట్లు చేయట యనంబడును, అవ “యః వృథివ్యా మంతరో యమయతి” అను శ్రుతియందలి యమయతి యనువదమునకుకు ఇదియే యర్థ మని ఇప్పి యావరుసలలో నెన్ని సారు లీవదము వచ్చి నను, ఇట్లే యర్దమును చెప్తకొనవలసిన దనియుం జెద్వచున్నాండు:-- న్లో, అంత ర్యమయతీత్యుక్త్యాఒయ మేవార్థ శ్ళ్రుతా శ్రుత, పృథివ్యాదిషు సర్వ త్ర నార్థయోఒయం 'యోజ్యతాం ధియా, 175 వ్యా శాకస్య యమయలీతి పదస్యాప్యయ మేవార్థ ఇత్యాహ---అంతర్య మయతీతి. ఉఊక్రవ్యాఖ్యానం వర్యాయాంత కేస్వతిదిశతి.--వృథివ్యాదిష్వితి. టీ. అంతః ఇ లోవల, యమయితీతి = నియమించుచున్నాం డని, ఊక్త్యా = వెప్పుటవేకు ఆయం అర్థ వీవ=కఈయర్థ మే, శ్రుళే జశ్రుతియందు శ్రుతః = వినబడినది ఆయం, న్యాయః= ఈ న్యాయము; బృథివ్యాదిషు = భూమి మొదలగు దపృుచభూతముల యందును; సర్వశత్ర,=అన్ని చోట్లకు, ధియాజ ప్రజ్ఞ చేశు యోజ్యతాం = సంబంధిం జేసి కొనవలయునుం తా, 'అంతర్గమయతి అను పదముచేత నీశ్వరుండు సరాంంత రుండ్రై నియమించుచున్నాం డనెడి యర్థమునే శ్రుతి చెలుపుచున్నది గావ్రన ఇళ్లు యావరుసలో ప్రతివాక్యాంతమున వచ్చెడి 'యమయతి పదమునకు అర్థము చెన్పళొోనవలయును, ఆవ. మన సర్వ శార్యప్రృవృ త్తియు ఈళ్వరాథీన మే అయియున్నది యని ఇెన్వు చున్నాండుంాా శ్లో. జూనామి ధర్మం న చ మే వ్రవృ త్తిర్ణానామ్యధర్థ్యం న చమే నివృత్తిః శేనాని దేవేన వ్చాది స్థిలేన యథా నియుకోఒస్మి తథా కరోమి. వ్యా, ప్రవృ త్తిజాతన్యం సర్వ స్యేశ్వరాధీనత్వే వచనాంతర ముదావారతి.- జానామి ధర్మమిలి. " టీ. ధర్మంజధర్మమును, కానామి ఇ ఎలుంగుదును, మే=నాకు (చానియందు); “ప్రవృ త్తిజువ్రవల్రించుట) నచజలేదు. ఆధర్మంజఅధర్మమును; జానామి ఆ గు ర్తేజంంగు దును, మేజనాకు (దానియందు, నివృత్తి! ఇ ప్రవేశింపకండుట) నచజలేదు. స్పాదిజ

చిత్రదీపప్రకరణము ట్‌ నృదయమునందు, స్థి వేన=టన్నట్టి; శీనాపి = ఓళానొకండైన, దేవేన అ దేవునిచేత యథాఃనీవిధముణా, నియుక్తః ఆ నియమించంబడినవాండను; అస్తి జలఅయితినో, తథా ఆ అవిధముగా; కరోమి = చేయుచున్నాను ళా, నాకు ఇది ధర్మము, ఇది అధర్మము అని ెలియక పోలేదు గాని ధర్మ కార్యమును చేయుటయు అధర్మ కార్యమును మానుకొనుట యును మాత్రను "లేదు. దీనికి కారణ మేమి యని అందురేవెకతా, ఎవ్వండో నాహృదయముననుండి ప్రేరేపించి బలాత్కారముగాం. బని చేయించుచున్న వాండు గాన, నాయంత రాత్త ఎట్లు వ్రే లేపించునో యట్లు చేయుదును. అవ ప్ర్భృ త్తి సీయధీనము గాక, ఈశ్వరాథీన మయ్యొ'ేని పురుముండు ప్రయ త్నించవలయుంను అను లోకవాడుక నిరర్థక మగును గదా యని శంకించి అ పురు చ్రయత్నమును ఈళ రరూబమే యగు నని చెప్పుచున్నాండు:-ల న్లో + నార్థః ఫురుషకా రేణే త్యేవం నమూ శంకతాం యత,, ఈశః పురుషకారస్వరూ వేణావీ వివర్తలే. [77 వ్యా+ నను వ్రవృశ్రేకిశ లాథీనల్వే పురుషవప్రయత్నోో వ్యర్థస్సా్యాది త్యాశంక్య; పురుష ప్రయత్న స్యాపీశ్వరస్వరూ పత్వా స్తైవమితి పరిహరతి--నార్థణతి అర్థః ప్రయో జనం పురుమకారః పురుష ప్రయత్న ఓ టీ. యకఃనీహేతువువలన) ఈశః ఆ ఈశ్వరుండు, పురుష కారస్వరూ పేణాపిలు పురుష ప్రయత్న హూచముతోడను, వివర్తలే = విశేషముగ వర్దించుచుండెనో (ఆతః అొహేతువువలను) పురుమకా'ేణ = ఫురుషవ్రయత్నముతో, అర్థఃజలాభము; "నేతి ఇ, లేదన్తిమా శంక్యళాం ఆ శంకింపయాడదు. కా, ఈశ్వరుండు ఫురుషప్రయత్న స్వరూపముగా నున్నాండు గనుక మనము ప్రయత్నముచేయటవలన లాభము లే దని యొన్న టికి ననుకొనరాదు, అవ ఫురుమప్రయర్నము కూడ సీశ్వరస్వరూవ మే మైనచో. నియమించు చున్నాం డనియు; _భృ,మింలేయు చున్నాం డనియు ననుట వ్యర్థము గదా యందు 'వేమో, వ్యర్థము కాదు అని నుడువుచున్నా(డు:-- ఖ్లో ఈదృగ్బో భే నేశ్వరస్థ ప్రవృత్తి స్వైవ వార్యతాం, తథావీశస్థ బోభధేన స్వా త్తాసంగత్వథధీజనిః 170

8 శ్రీ వేదాంతపంచదశిి, మష్ట్రవ్రకరణను చ్యా+ నను పురుష ప్రయత్న స్యాపీశ్వరన్వరూబల్వే యమయరతీతి భ్రామయన్నితి వ్ర,లి పాదికమంకళ్యామిప్రేరణం వృథా స్యాదిత్యాళంశ కి తద్భోభీన స్వాత్థాసంగత్వ క్థానలతణఫలన్య సత్త్వాన్మెవమితీ విహరతి.-ఈద్భితి. ఈదృన్బోభేనేశస్య పురుము శారాదిరూపేణాప్యవస్థానక్డానే న ప్రవృ త్తి అంతర్యామిరూపేణ ప్రల మెవ వార్యళామ్‌- ॥ టీ. ఈదృన్యోధేన=ఇటువంటి. క్ఞానముచేతు ఈశ్వరన్య = ఈశ్వరునియొక్క-॥ వప్రవృత్తిః = చ్రేచేవణమం, మెవ వార్యశాం=నివారింపంబడక పోవుగాక (నివారింప జడ దనుట), తథాహీఅట్రైనప్పటికిన్తి ఈశన్య = ఈశ్వరునియొక్క; బోధేన = తెలిసి కొనుటచేక; స్వా క్తాసంగర్వథిజనిస్వాత్తా ఆ తన స్వయాపముయొక్క; ఆసంగత్వర్థీ= ఆసంగత్వక్టానముయొక్క_ జని? జ ఉత్పత్తి (భవతి ఇ అగుచున్నది) తా, ఈశ్వరుంయ _ పురుషవ్తయత్న స్వరూవముగాం గూడ నున్న్యాం డని అెలిసికొనినంతమా, త్ర, మున ఈశ్వరుంయ చ్రే, లేపించు చున్నాండను మూటకు విరోధము లేదు, లేక పోవుటయే కాక, ఈశ్వ రునియొక్క_ స్వరూవమును బౌగుగా గ్రహించుట చేశ తాను వవిధ మైన సంగము లేనివాం డనెడి (దేనితో నంటనివాం డనుట్స విజ్ఞాన ముదయించుచున్నది. ఇదియే పరమలాభము, అవ. తాను నంగము లేనివాం డసెడీ క్టానము గలుగుటయే. మోతస్వరూవ మని శ్రుశిస్మ లలులు బోధించుచున్న వని చెప్పుచున్నాండు:-ా శ్లో తావతా ముక్రిరత్యాహు శ్శు ంతయ స్మ ్రతయ_స్తృథా, వ్‌ శ్రొతిస్మ ఎతీ మమైవాళ్హే ఇత్యవీశ్వరభాషితమ్‌, 170 వ్యా, ఆత నోఒసంగత్వల్హాజేవావి $ం ప్రయోజనమిత్యత ఆవా--తావలేతి. ఆశీ షా నో శ్రులిన్సృళ్యుదిశస్య శస్యానతిలంభునీయ ల్వే సృృతిం దర్శయతి--శ్రులిన్ఫృతీ ఇతి, ఖానా టి, శ్రుళశయః టు శ్రుతులును, తథా = అలాగును స్యృృశయఃణ = స్య్భతులును తావతాజఆత్మనిస్సంగుం డని తెలియుటవేత; ముక్రిరితి= మోదము. కలుగుచున్న్న దని, అవుజవెచ్వుచున్నవి, శ్రుతిస్థ తీ = శ్రుులును స్మృతులునుు మను = నాయొక్క అక్షై 'వేత్యపి ఆ అజ "లే నుమా యని, ఈశ్వరభాషితం - ఈశ్వరణపర మేశ్వరస్వరూపుం డగు శ్రీకృష్ణ వరమాత్మ చేఠ, భాషితం = తెలుపంబడినదిం శా, శుతులును, సృతులును తన యాత్త్మస్వరూవము 'బేనితో లో శీ శి నంటనిది అనెడి జ్ఞానముచేత మోతను గలుగు నని బోధించుచున్నవిం

చీత్రదీషప్రకరణము 889 అశ్యుతిస్త రులు సాయాజ్ఞారూషము లని భగవద్దీతయందు కృష్ణపర మాత్మయు వచించియున్నాండు,

ఆవ. ,క్రులిచేతను కూడ ఈళ్వరుండే భయహహేకు వని తెలుపయిడిన దని వెష్పు చున్నాండు:ాలా వ్జో, ఆజ్ఞ్యయా ఫీతి హేతుత్వం భఛీషాస్తాదితి హి శ్రుతం, సంర్వేశ్వరత్వ మేఠళ్చ్యా దంత రార్థమిత్వతః పృథక్‌. శ్తె్ర0 వ్యా, _శు,త్యాపీక్వరన్య భీతిెహేతుక్వము కృమిత్యావా---ఆజ్ఞయేతి? ఈశ్వ రస్య భీతొహాశుశ్వ కిమర్థము క్షమిత్యాశ ౦క్య సర్వేశ్వరత్వస్యాంతర్యామిత్వళః పౌర్థక్య సిద్ధయ ఇతి మఠత్వ్వాహా---స ర్వేశ్వరత్వ మతిం టి. ఆస్తాత్‌ = ఈయిీశ్వరునివలన; ఫీ-షతిజభయము గలుగుచున్న దజెడి శ్రుతి వేకు, ఆజ్ఞయా=అజ్ఞ చేత ఫీలిెాతుక్వం=భయహేతుత్వము; శ్రుతం హి ఇ వినంబడు చున్నదిగ చా, నీళల్‌ జఈభయెహేతుర్వము, ఆంతర్యామిత్వశః = ఆంతర్యామిత్వము కంటె పృథక్‌ =వేకైన, స'ళ్వేశ్వరత్వంజస శ్వేశ్వరస్వభానము, (అగుచున్నది), తా, శత్రు. “ఖీహాస్తాత్‌. *” అను శృుతివలన ఈశ్వ రాజ్ఞ చేత భయ "హేతుత్వము గలుగుచున్నది, ఈ భ య హేతుక్వము అంతర్యామి స్తుభావముకం కె వేజైన సర్వేశ్వరభావమే యగును, అనంగా అంత 'రార్ట్రమిత్వముకం క సంర్వేశ్వరత్వమునకు "భేద మున్న దని తెలుపుటకు శ్రుతి చెప్పె నని తెలియవలయును, ఆవ. లోవలను వెలుపలను నంతయు నియమించినవాండు ఈశ్వరుండే యనుటకు శండు మంత్రములను వఠించుచున్నాండులాల న్లో వీతస్య వా అతరస్య వ్రశాసన ఇతి శ్రుతిః అంతః ప్రవిష్టశ్శాస్తాయం జనానా మితి చ శ్రుతిః కేద్ర వ్యా బహిరంత శ్చేశ సర వీవ నియానుక ఇక్యర్ర, క్రుతిద్వయమావావీక స్యేతి, టీ. వీశస్య=కు ఆత్సరన్య వా ఆ నాశరహితుండైన ఈశ్వరునియొక్క ప్రశా ననజేజ అజ్ఞ యందు = ఈ మొదలైన (గ్ర్యంథమందు, (సర్వప్రవంచము పర మేశ్వ రాజ్ఞ యంజే వర్తించుచున్న దనుట), శృుతిజ్య కుతి చెప్పుచున్నది ఇతిజఅనియు, ఆయం ఈవర మేశ్వరుండు, జనానాం=జనులయొక్క-, అంత$జలోపల, ప్రనిష్షః ణు ప్రవేశించిన వాండగుచు. శాస్తాజశాసించుదున్నాండు, ఇతి చజఅనియు, శ్రుతిః ఇ వేలొకక్రు,తి శెవ్వచున్నదిం.

ణి శ్రీ చేదాంతపంచదశి, షష్ట్యవ్రకరణమః

"తా, జగత్తంతయు అవతరుండగు నీశ్వ రొజ్ఞ యందు వర్తించు చున్న దనియు, ప్రాణికోటిలో నంతయు నీశ్వరుం డుండి కాసించు చున్నా6 డనియు నీరెండు మం త్ర ములు చెప్పుచున్నవి, శ్లో, జగద్యోని ర్భృవే చేష ప్రభవాస్యయకృత్వత్క

ఆవిర్భావతిరోభావా వుత్చష్లిత్తివళయామలతే . 182

కాశ్టే “ప్రభవాప్యయాపహి భూతానా మితి వాక్యం "హీశు ల్వేన యోజయతింా వ్రభవేతి వ్ర వాష్యయావుళ్చ త్తివశయా తర్కర్త ఫల్వాల్‌ జగద్యోనిరిత్యర్థ£ ఉత్పత్తి 'ప్రశయశబ్దయోర్వివశ్నీతమర్ధమావా..-ఆవిర్భా వేజేతి. ఊత్ప్తిప్రశయావావి ర్యావలిరోభావా మతఠతావితి యోజనా.

టి 'ప్రభవాష్యయకృత్వతః = సృష్టిలయములను. చేయుటవలన) వీమ! = ఈ యిీశ్వరుండు, జగద్యోనిః ఇ జగళ్కారణమెనవాదు; భవేల్‌ ఆఆగునుు ఊర్ప్తిప్రళ యౌ ఆ ఊర్ప్షిప్రశయములు శెండును; అవిర్భావతిరోభావా - అనిర్భావ జ ఊర్పత్తి యనంగా అవిర్భాన మనియు; ప్రళయా=వ్రశయ మనంగా తిరోభావమనియు, మత్‌ "వా వెచ్చంబడినవిం

తా, పరమేశ్వరుండు లోకముయొక్క సృష్టిస్థితిలయములను చేయుచుండుటవలన జగత్తునకు కారణ మనియు ఉచ్చ త్తి వళయము లనలా ఆవిర్భావతిరో భావము లనియు అనంగా వ్యక్త మగుటయు నము కాకపోవ్రటయు నని శ్రుతియందు "చెప్పంబడియున్నది.

ఆవ. పర మేళ్వరుండు ఆవిర్భావ మనిమొడి యుక్స్ప్తికి కారణుం డగుటను దృష్టాంతమూలముగా చెచచున్నాందునాల న్లో ం ఆవిర్భానయతి స్వ ౯ విలీనం సకలం జగత్‌,

ప్రాణికర్మవశా దేషు పటో యద్వ తృ్రసారితః, 183

వ్యా, అవిర్భావకారిత్వం సదృష్టాంత ముపపాదయతి---అవిర్భావయతీతి. యథాసంకుచికళ్చి త వటః స్వస్య ప్రసారణేన స్వనిష్టూని చిశ్రాణ్యావిర్భావయతి వీవ మిళోఒపీత్యర్థః.

టీ పట$అవస్త్రము, బ్రసారిక॥ి ఆ విస్తరించంబడిన దగుచు, యద్వత్‌ =ఏప్ర,కార ముగా శనయందుః గల చ్చిత్రవర్శములను తోసింపంకేయుచున్నదో, తద్వత్‌ =జటువలెే,

చీత్రదీషవ్రకరణము . 81 ఏవ = కశ్వరుండు, స్వస్మిక్‌ ఆశనయందు; లీనం ఇ లయించిను సకలంజనమ న్తమెన జల్‌ ఆ ప్రపంచమును ప్రాణికర్శ వశాల్‌ ఇ జీవులయదృష్టము ననుసరించి, ఆవిర్భావ యతి=అివిర్భవింపం 'జేయుచున్నాండు. (వ్య క్త్రవజణచుచున్నాం దడనుటఎ) .

తా. ఒక బొమృలుగ ల రంగుబట్ట విడదీనీనవుడు చానియందలి బొమల నగపజిచెడువిధమున _ నీశ్వరుండును, దనయందు లీన మైన జగత్తును, ్రాణులయదృష్టము (అనంగా సృష్టి కాందగిన కర్మల యుద్చోధ మనుటు ననుసరించి కనంయబజచుచున్నాండు, అవ మటియు నీశ్వరుండే 'ప్రశయమునకుం గారణ మనుటను ఇపుడు. బెల్పు చున్నాండు:ాలా న్లో *ఫున '_స్పిరోభావయతి స్వాత్మ్మ న్యేవాఖలం జగత్‌, స్రాణికర్మ తృయవశా త్పంకోచితవటో యథా, 1841 వ్యాం తనై ట్రిప్‌ వ్రలయశారణత్వం దర్శయతి---ఫునరిలి, సవవ వటసృంకుచితః చిత్రాణి యథా తిరోభావయతి తద్వదిత్యర్థఃం టీ. సంకోచికపటో యథాజమడత పెట్టండిన బట్రవలె, ప్రాణికర్యషయయవశాల్‌ - ప్రాణి=జీవులయొక్క-; కర్మణశర్యఫలములయొక్క-; తయవశాల్‌ = తుయించుటనుఐట్లి; అఖిలంజసకలమెన, జగల్‌ వాప్రపంచమును స్వాత్య "వ్యేవ = తనయంబే, పుస జ ముజల, తిరోభావయతి=లయింమ జేయుచున్నాండుం ళా. బొమ్తలరంగుబట్టను ముడిచినపుడు ఆవస్త్రము తనయందలి బొమృలను గనువజచని తెజంగున. పరమేశ్వరుడు. వప్రవంచభోగముల ననుభవింపందగినకర్మము _ జీవులకు తీరిపోగానే సర్వవ్రపసంచమును దనయందు లయింపంజేయు నని భావము, అప ఆనవిర్భావతిరోభావములం గూర్చి మంికొన్ని దృష్టాంతములం కెబ్వ చున్నాందుకాా న్లో, రా త్రిఘస్రై సుప్పిబోథా వున్నీ లననిమిలనే, తూష్ణీంఛావమనో రాజ్యే ఇవ సృష్టిలయావిమౌ, 185 వ్యా ఆవిర్భావతికోభావయో ర్ర్రష్టాంతాంతరాణి దర్శయలతి...-రాత్రిభుస్రా విత, ఘు 'ప్రో,ఒవాఓ టీ. ర్మాల్సిభుస్రావివ = రేయుంబగళ్ల వలెను; నుప్రిబోధావివ జ సుము ప్లీకాగ్ర, దవస్థలవ లెను ఊన్మీలననిమోల'నే ఇవ = ఊన్నే షనిమేషములవ లెను, తూప్త్రీంఛావమనో

ఖు శ్రీ వేదాంతపంచదళి షష్ట్రవ్రకరణము శాళ్యే ఇముమిన్నకుండుటయు సంకల్సించుటయువ లెను, ఇవకాజ కబృప్టి ప్రశయములం, (స్యాళాంజఅగచున్నవిి.

ఆమ ఈశ్వరుండు అరంభకత్వము చేతచా, "లే చరిణామత్వము చేతనా, జగత్తు యొక్క సృష్పిస్థతిలయమునకు 'గారణమంటీవి! ఆకారణత్వము ఈశ్వరుండు జ ద్రూప మున షిణమించుట చేత నంటిళా! ఆరంభశత్వమువేత నంటివా? ఆద్వితీయుండైన వాని శారంభకత్వము సంభవింబనేరదు. నిరవయవ మెన పదార్థముగాన చిణమించుటయు నంభవింపదు అనియెడి వూర్వ్యషతుమునకు సమాధానము ెస్పుచున్నాండు:-- శ్లో ఆవిర్భావతిరో భావళ కిమళ్సే సన హేతునా,

ఆరంభపరిణామాది చోద్యానాం నాత్ర సంభవః 186

వ్యా నస్వీశ్వరన్య జగద్యోనిత్వం క్రి మారంభక ల్వేన! కిం వా తదాకారవరిణా మిల్వేన నాద్య!. ఆద్వితీయస్యారంభకత్వాయోగాల్‌ న ద్వితీయ! నిరరయవన్య జరి ణామాసంభవాదిత్యాశంక్య నివ _రవాదాశ్సయణాన్నాయం దోవ ఇతి చరిహారతి.. అవిర్భా వేతి.

టీ. ఆవిర్భావతిరోఖావ శ క్రిమ ల్త్వేన = నృషిప్రశళయములం 'వేయునట్రి శ క్రి గలిగిన), "హరు నాజకారణముల వేళ, అఆరంభవరిణామాది చోద్యా వాంజఅరంభవాదముల లమొక్కయు. పరిణామవాదము యొక్కయు వూర్వవతుములకు, ఆక్రజఈ పరమేళ [1 ఉపనియందు; న సంభవ$=జసంభవింవదుం

ఆా, అనంగా త్రైడు సర్బ్పమువ లె తోంచెడివిధమున ఆయద్వితీయ మగు వస్తువు జగద్రూపముగ తోంచు నని ఇెవ్పెడి మావాదమును నీవూర్వపతుములు ఖండింపంజూలవు, వీనికి సమాభానము ముందు గ్రంథములో అదై్యై తానందవ్రశరణమునందు స్పష్ట్రపజిచియున్నా రము, అచట చూడందగును,

అన అద్వితీయుం డైన యీశ్వరునకు వేతనాచేశనరూపమైన జోక్తునకు నుపొదాన క*రణ మగుట యమొట్లు ఆనీ శళంకించలా నమాధానము చెనుచున్నాండునుల న్లో ఆచేతనానాం హేతుస్స్యాజ్ఞా డ్యాంశో 'నేళ్వర స్తథా,

చిదాభాసొంశత_న్పేసు కీవానాం కారణం భవేత్‌ 187

వ్యా, నన్వేక ఏవేశ్వరః కథం చేతనా వేతనజగదుపొచానం ఛవివ్యతీత్యాళం శ్యాచిశ్సా)ధాన్యేనావేతనోపాదానం చిత్స్రాధాచ్యేన వేశనోపాదానం చ భని మ్యరీఠ్యాహం-ఆవేకగానామితి, .

చీత్ర దడీవ వ్రశరణము 808 టి ఉడ్యాంశః ణు జా డ్యాంశమెన పశృతిదావముః అచేశసానాంజజడము లైన జేహేంద్రియాదులకు "హీతుః = కారణము స్యాల్‌ = అగును ఈశ్వరః ఆ ఆక్మవై కశన్యము, ఠథా = ఆప్రకారము; (జడములకు కారణ మగుట) నజ లేదు,;విసుతుజ ఈశ్వరుం డన్ననో, చిదాఖాసాంశతః = మాయాతవ్రతివించికమైన యాభాసరూపము వలను జీవానాం = జీవులకు కారణం జ హేరువు, భవేల్‌ ఇ ఆగునుం తా, 'దేహేంద్రియాద్య చేతనపదార్థములకు ఈళ్వరుండు నూయోపాధికుండు కాయిట్టి ఆమాయయే కారణ మగును గాని ఈశ్వర వై శన్యము 'దేహేం, ద్రియాది జడపదార్థమునకుం గారణము గాదు, వపశృతిప్రాథాన్యముచేత అచేవనములకు నుపాదానకారణ మగును, చిదాభఖాసరూవపముచేత జీవులకుం గారణ మగును, న్లో + తమః వథానః 'తేత్రాణాం చిక్స్రథానశ్చిడాత్మ నాం, వరః కారణతా మేతి భావనాజ్ఞూనకర్మ ఫం 188 న్లో *, ఇతి వార్షిక కారేణ జడ చేతన హేతుళా, పరమాత్మన ఏవోనశ్తా నేశ్వరన్వేతి చేన్న తత్‌. 189 వ్యా, నను మాయానవిన ఈశ్వరస్య జగ త్కారణక్వ ప్రతిపాదన మనుబవన్నం౦ దుేశ్వరాచానై్యైః పరభూత్మన నీవ తదభిధానాదితి శంకలే ద్వాభ్యాం-ాకనుః చ్రథానఇతి. తమః ప్రథానః త మోగుణ వ్ర,ధానమాయోపాథికః పరమాత్తాకేశ్రాణాం శరీరాదీనాం చిక్స్ర ధానళ్ళ్చిదాత్మ చాంచ భావనాజ్ఞానకర్శ్య భః భావనా సంస్కార జ్డానం జేవతాధ్యానాదికర్శ పుణ్యాపుణ్యలతణ _తెర్నిమి _శ్రభ్యూతె 0త్యర్థఃం టీ కమఃప్రథాన॥ ఆ మాయోపాధికండ్రైన; బరః ఆ పరమాత్మ కేశ్రాణాంజ జడములైన నర్వశరీరములకును, చిక్సృ్రథానః=వై తన్య ప్రుధానుండగు వరమాల్మే + చిచా తృనాం ఆ ేఠనులై నజీవులకును భావనాళ్డానకర్య భి$-భావచాజసంస్కారముల చేతను ళ్థాన ౨ ఉపాసనములచేతను, కర్మ భి;=పుణ్యపావరూపకర్మ ములవేతనుు కారణతాహ్‌ఆ శారణశ్వమును; ఏతి=పొందుచున్నాండు, ఇతిజఈవిధముగా, వా ర్లికకాేణజవా ర్దిక ములను చేసన నురేళ్వరాచార్యులచేకు బరమాత్మన వవ=ఆత్య వై తన్యమున కే జడ చేతన =హ్రీకుతాజవేకనా'చేతనరూవమైన జగత్తునకు కారణం బనుట, ఉక్తాజ తెలుపంబడినదిం ఈశ్వరస్య అ ఈశ్వరునకు, జీతి వేల్‌ జ శకారణత్వము చెప్పంబడ లే దని యంటిమేని కల్‌ =లట్లు ఛెవ్వుట, నజకాదు,

8 శ్రీ, చేడాంతపంచదళి, షషవ్రకరణము శా, మాయోపాధికుం డగు నీశ్వరుండూ జడపదార్థములకును, చేతనప్రథానుం డగు పరమాత్మ 'చేతనములకును సంస్కారములును, ఉపాసనలును, సుకృతదుష్కృతకర్మలును అనెడి ఈమూండు! నిమిత్తము లతో శారణత్వముగలిగి యున్నాండు. ఈవ,కారముగా వార్షిక కారుం జెన సురేశ్వరాచార్యులవారు చేశనాచేకశనలతణ మెన జగత్తునకు కా ర్న వాటి కారణ మని చెప్పియుండిరి గాని ఈశ్వరుండు జగత్కారణ మని పెవ్చ "లేదు, గనుక మాయోపాధికుం డగు నీశ్వరంయ జగ త్కారణుం డగుట యెట్లు తటస్థించును. అని వై రెంగున్లోకములచేత పూర్వపత్‌ము చేయంబడెను, అవ వైపూర్వపమ్‌మునకు సిద్ధాంతము చెచ్పంబదుచున్నది:-- న్లో అనా న్యా న్యాస మాసి దీవకాటస్థ యో రివ, బ్రహ్‌ స ఫి ( ఈశ్వర బ్రహ్‌ న్సీస్ధం కృత్యా ట్రూ సురేశ్వర 100 వ్యా త్వంవదార్థ ఇవ తత్పదా స్థేఒష్యథిష్టానారోవ్య యోరన్యో న్యా ధ్యాసస్య వివక్షీత త్వా వ మితి వరిహరతి=--న తల్‌ అన్నో న్యా ధ్యాసమితి టీ, ను లేశ్వరఃజన్నాల్దికశారుండైన నురేశ్వరాచార్యుడు, అ _శ్రాస్‌=ఇట్టిస్థలము నందును జీవకూటస్థయో రివ ఆ బీవునకును కూటస్థునకును వలె ఈశ్వర బవాణో రపీ ఆ ఈశ్వరునకును వర బ్ర వమునకును; అన్యోన్యాథ్యాసం ణు వరస్పరాధ్యాస మును, సిద్ధం శృత్వా = సిద్ధమైనచదానినిగాం. జేసి మ్రాశే అ జనత్కారణత్వమును జెప్పెను, తా, ఓవూర్వపతువాదీ ! సుక రాచారలవారు ఈశ్వరు నకును పర బ్ర హూమునకును జీవకూటస్థులకు వలె తాదాళ్ళ్యాథ్యా సమును సిద్ధింపం చేసి యీశ్వరునకు జగత్కారణత్వమును జెప్పియు న్నాండు. గాని కేవలపరమాత్తకు జగత్కారణత్వమును. జెప్ప లేదు అని అభిప్రాయము, అవ ఈశ్వర బ్రవములకు కాదాత్యాధ్యాసమును సిద్ధించిన బ్లైంచియే సురే శ్వరాచార్యులవారు జగత్కారణత్వమును చెప్పి రని నీ ఇెట్టు "తెలియును అనియెద చేమో, చెప్పెద ననుచున్నాండుటా శ్ఞా. సత్యం జ్ఞాన మనంగం య ద్న్రవ్యా తస్తా త్సృముత్ధితా,, వాయ$గి భే న! ఖవాయ్య్వగ్ని జలోర్వ్యోపధ్యన్న దేహా ఇతి సృతిః 191

చీీత్ర దీన ప్రకరణము త వ్యా, నను సురేశ్వరాచానై, బ్రరీశ్వరబృవాణో రన్యోశ్యా ధ్యానం నిద్ధనక్క్భృత్య వ్యవవ్భాత ఇతి కుతోఒవనగమ్యత ఇత్యాళంక్య శ్రు,త్యర్థవర్యాలోచనవళాదితి దర్శ యితుం శ్రు,తిమర్థతః వథతి.....సత్యమితి. _ టీ, నత్యం ఇ నద్వూపుండును, బానం = చిద్రూపుండును, అనంతం అ అనంత న్వరూవమును గలు యల్‌ =నీ వరబవాము గలదో, సాల్‌ ఆ ల వర బ,వామువలను య! ఆశీ ంాా ఖవా యాగీ జలోరో్య్యోమధ్యన్న బేవోః = ఖజఅకాశమును వాయు ఇ వాయువును, ఆగ్ని అన్నియు, జలజఊదకమును, ఊర్వీ = భూమియు, ఓీవధి ఇ సను _న్తృమెన ఓీషధు లును, అన్న అభఘజించెడి వదార్థములును, చేవ = శరీరములును సముత్థితాః = పుట్టినవి, ఇతి ఆ అని, శ్రుతిః ఇ వేదము (వెవ్వుచున్నద్యి. కా. ఆకాశము వాయువ్సు మొద్యలై న పంచభూతంబులును, ఓవ ధులును, భోజ్యవదార్థములుకు, ఉద్భిజ్ఞజ రాయుజాండజన్వేదజను లనెడి భూకకోటియ్యు. మొదలగు సర్వ్యవృవంచంబును సత్యజ్ఞానానంద జో అల జ, ఇళ అను కథ ల క! స్వరూపులైన పర్మబ్రహ్ధమువలన వుట్టిన దని త్తు సత్యం క్షాన మనంతం అనెడి తె త్తిరీయ,శ్రు తిని, బట్ట లెలియుచున్న దని ఫావము, ఆవు నీ విష్వు డుదాహరించిన శ,తిచేత ఈశ్వర బవాములకు అన్యోన్యాఛ్యా నము గల దని ఎట్లు గ్రహింప నగుళు అని శంకించి యు తరము చెవ్వుచున్నాండు:ంా ణ్‌ త్‌, న్లో ఆపాతదృష్టిత స్తత బ్రవాణో భాతి హేౌతుతా, వ్‌ అల న జ ల జ గ హౌతోశ్చ సత్యతా తేస్తా దన్యోన్యా ధ్యాస ఇష్యు తే, 192 వ్యా, భవ ల్వేషా శు,తిః అనయా కథమన్యో న్యా ధ్యాసావగతిరిక్యత అవా ఆపాలేతి, కళత్ర తస్యాం క్రుతా సళ్యాదిలకుణస్య నిర్దణబృవాణో జగత్కారణ త్వం జగళ్కారణన్య మాయావినళ్చిదాభానన్య చ నత్యత్వమాపాతత్య ప్రతీయమాన మనో న్యాధ్యానమంక లేణ న భుటత ఇతి భావు. టీ తత్ర ణఐ వె శుుతియందు, అఆపాకదృస్షిక జు సామాన్యదృష్టిచే నాలో చించిన; బవాణః = నిర్ణుణబ, వూమునకు హేతుతా ఇ జగత్కారణత్వము; భాతిజ న్భురించుచున్నది. హేతోశ్చ = ఇారణమెన ఈశ్వరునకు సర్యతా = సత్యత్వమును, ఆపాశదృష్టితః = సామాన్యదృష్రి చేఠశేే భాతి ఇ 'తలియుచున్నది, తస్తాత్‌ = అకార ణమువలన, ఆన్యోన్యాధ్యాసః = తాదాత్ర్యాధ్యాసము ఇన్యులే ఇ అంగీకరించడు చున్నదిం

ళం శ్రీ వేడాంతపంచదశి, షస్థ్యవ్రకరణను తా. ఈశ్లోశళాత్సర్యము సద్దురువ్రలవలన _ అంతర్భుద్ధిగల వార లకుం గాని చ్రపొంపసాధ్యము కాదు కాన జా గ త్తగా గమనించి "తెలినీకొనవలయును, నాశ_క్రివంచన లేక దీనిభావమును నెటింగించు చున్నాను, అభ్యాస మనంగా శ్రాటిని జూచి పొ మనుకొనునట్లు ఒక వస్తువును నింఠొకటిగా తలంచుట, ఇక తాదాక్యాథ్యాస మనంగా రెండు వస్తు వులయొక్క ధర్మములలో నొకదాని ధర్మములు మజీయొకదచానియం దున్నట్లు నిశ్చయించుట. ఒక మొద్దును చూచి పురుషుం డనియుు పురు షుని చూచి మొ ద్దనియు తలంచుటవటలె జీవ్రనకును కూటస్థునకును, అజ్ఞానదృష్టి చేత నన్యోన్యాధ్యాసము కలిగినళ్లు ఈశ్వరునకును, (మూయోపాధికుండైన చిదాభాసునకు నిర్దుణబ్రహ్థామునకును, వీరిద్ద అికిని “సకం జ్ఞానమనంతం” అనుమొదలై న శుతిసమూహమునందు సత్యత్వమును జగల్కారణత్వమును తోంచుట "పరస్పరమైన యథా్యా సను లేకయే సంభవింవనందున అట్లు సులేశ్య రాచార్యులవారు సత్యజ్ఞానానందాదిలతీణ మైన పరబ్ర, ప్థామునకు జగ త్కారణత్వమును ఈశ్వర బ్రహాములయొక్క తాదాళ్ళ్యాథ్యాసమును నీద్ధవత్తుగా చేని చెప్పి రని తెలియవలయును, అవ ఇట్లు అన్నో న్యా ధ్యానము వేత సిద్ధించిన వీకత్వమును ప్రకరణారంభమున ఊదాహరించిన ఘట్రికపటదృష్రాంతమును స్మరింపంకేసీ స్పవ్రపజణిచుచున్న్నాండం: శ్లో ః అన నాన నారా పో సావన్నలి | ప్తపటో యథా, ఘట్టిలే నైకళతా మేతి తద్వద్భా ౦ త్ర్యైశ తాం గతం, 108 వ్యా వీవమన్యో న్యా ధ్యాససిద్ధమాశ్వర, బృవాణో లేక త్వం ఛూర్వతో ఏదావ్భాత భుట్టితపటదృష్టైంశస్తారణేన దృఢయల్‌.__తనాగ్ట్‌ స్యేలి, టీ. అన్నలిప్తపట$-అన్న = గంజివేత) లిప్త = వూయంబడిను వటః= తెల్లబట్ర భుట్టిరేన = ఘట్రితరూవముతో, ఏకళాంజనీకత్వమునుు యథా = నీవిధముగా, నీతి = పొందుచున్నడో, తద్వల్‌ =ఆవిధము గానే, అనో్యోన్యా ధ్యానరూషు ఆ పరస్పరాధ్యాస స్వరూపుండైను ఆసౌ=ఈశ్వరుండు, భాం శ్యాజఅక్ఞానమువేతు వీకళాం = విక్యమును (ఒక్కటియగుటు గళః జ పొంబెనుం “ అా, గంజి కరక్కాయ మొదలైన అన్యపదార్థముల చేత వూయయుడిన లెల్లనిబట్ట ఘట్టతరూపముతో అభేదము గలిగి యున్నటు

చిత్రదీవవ్రకరణము త్ర? బహవాముతో అన్యోన్యాథ్యాసము గలిగిన మాయా వ్రతిబించితులై న ఈశ్వరుండును అజ్ఞ్హానముచేత నిష్టుణ 'బ్రవహూముతో_ "భేదము "లేనట్లు అజ్ఞానులకు తోంచుచున్నాండు, అవు నిర్గుణ (బ్రహృమునకు ఈశ్వరునక్రును అజ్ఞానము చేత నీశత్వము గలిగినందు లక దృష్టాంతముం జెప్పి అజ్ఞానులకు 'భేదన్ఫురణము "లేకపోవుటయందు.. నింకొళ దృషైంత మిచ్చుచున్నాండు;.._ న్లో, మేభాకాశమవ+ాకాకా వివిచ్యేతే న పామురైః, తద్వద్న్ర స్టాశ యో క్యం పళ్యం త్యాపాతదర్శిన, 101 వ్యా, భాంత్యెళత్వావత్తా దృ ప్రాంతమభిధాయా పాతదర్శినాం భేదావ్రలీతా ఫూర్వో క్రమేవ దృషప్పాంతాంతరం దర్శయతి..- మేఘాశాశేతి, తద్వల్‌ శుహ్టాశయో వైక్యం పళ్యంతి. న 'భేదమిత్యర్థః టి, పొమనరైః ఇ అక్ఞానులచేకు మేఘాకాళమవ కాకా _ మేఘూకాశ ఇ మేఘాకాశమును, మహాకాశా = మవోకాళమును నవివిచ్యే తే ఎ విభజనగాం 'చెలియం బడవు, తద్వల్‌ *అటులచే ్రిహ్తేశయోఃజవరబ్రవ్థామునకును ఈశ్వరునకును విశ్యంజ భేదము లేకపోనవ్రటకు అఆపాతదర్శినః = వరిశీలనళ క్రిలేని అజ్ఞానులు పక్యంతిజచూచు చున్నారు. తా, తెలియనివారు. మేభూకాశనము వేలు, మహాకాళము వేలు అని యెలుంగళ ెండింట నొకటిగాం దలంచినట్లు, అజ్ఞానులు ఈశ్వరుయ పరస్మహ్థాము వేని గు '_ర్థెాజటుంగక ెండు నొకశు యని పారపాటుపడుచున్నారు, అవ ఈశ్వరవరబృన్నాములకు భేద నని తెలియు 'టెట్లు' అనినం కెవ్వు చున్నాండువటా న్లో * ఉప్మకృమాదిఖి నర్సిం. స్తాత్సర్యస్య విచారణాశ్‌ , గ న! అభ జీ, గ్‌ అసంగం బ్రహ మాయావీ సృృజ ల్యేష మ్‌ వాశ్వర్క | 105 వ్యా కుతస్తర్టి ట్రహ్తేశయో శ్ళేదావగతిరిళ్యత ఆవా--ఊప్మక్ర మేతి. న] ఈ, మోమంవోరావథ్యాసోవశ్రార్వ తాఫలం, అర్థవాదోవవ త్తి లింగం కాత్సర్య నిర్ణ య” ఇత్యు క్రై! మడ్వి ధెర్లి గి గై క్ళ్ర)తి ఆాత్సర్యావధారణే సతి ట్ర,వ్యోసంగం నూయావీ వ్ర, ప్రేళ్యమమ్యత ఇతి శేష,

809 శ్రీ వేడాంతపంచదకి, మష్టుప్ర, కరణనుం

టీ. ఉబ్యకృమాదిలిః ఆ ఊవ్మకృమము మొదలైన? లిం 8 ఆ వడ్విధలింగముల వేళు తాక్పర్యస్య = శు,8కాశ్చర్యముయొక్క-; విఛారణాల్‌ = విచారణచేయుట వలన బృవ్మా = పరబృవాము, అసంగం అ సంగరహితమెనది. విషణతో) మాయానీ = మాయయే శరీరముగాంగల యీశ్వరుండు, సృజతీతిజప్రపంచసృష్రి చవేయుచున్నా. డని (శెరియుచున్నదిం)

తా, “న్లో. ఉపక్ర మోపసంహారా వభ్యాసోఒపూర్వ తాఫలం అర్థవాదోపప త్తిశ్చ లింగం తాత్చర్యనిర్ధయే.” అనంగా 1.ఉప్టక్రృమోప సంపహారములు, 2,అభ్యాసము, ఏ.అపూర్వత్వము, 4_ఫపలము, 5్‌-అక్థ వాదము, 6-.ఉపపత్తి యనెడి పడ్విధలింగములచేత ఉపనిషత్తులకుం చాత్పర్యునిక్ష యము జేయుటవలన, ట్ర హము ఆసంగ మనియు, మూయి కుండయిన ఈశ్వరుండు జగత్తును సృష్టించుచున్నాం డనియుం 'దెలియం బడును. (లింగ మనంగా గూఢ మగు అంక రార్థము,)

1. ఉవ క మము.--సృష్టిక బూర్వ మోావిశ్వమంతయు నామ రూపరహిత మై యుండె నని ప్రతిపొదించుట. ఇట “సదేవ సోమ్యేద మ్మ ఆనీత్‌” ఇత్యాది శ్పుతులు వ్రమాణము,

ఉపసంపబోరము.___ దళ థ్టి వ్ర వంచమంతయు నాస్మద్రూప బి వా మయమే యగు ననియు, ఆ బ్రహ్మమే సత్య మనియు, ఆబ్రహృమే ఆత్మే యని క్రతిపాదించుట “ఐకదాత్మ స్టమిదం సర్వం తత్సత్యం స ఆత్త ఇత్యాది శ్రుతులు వ్రమాణము, ఈయుప శ్ర మోపసంహారములు "రెండును అద్వితీయాత్మ స్వరూపమును ్రతిపాదించుటచేత నొకశే లింగముగం జెప్పణడును)

లి అభ్యాసము... ఆబ్రహము సీవే యని యుపవదేశించుటః ళ్‌త్రత్త సమసీ” త్యాది శ్రుతులు ప్రమాణము.

8. అవూర్వత-___ సంఘాతమం దుంఠెడి ప్రత్యగభిన్నపరమా తను ఎజులవా యేమి్మిి యనెడి “అత్ర తావకిల సత్కోమ్యుననిభాసో ఇత్యాదిశ్రితులు చమాణము,

క. ఫలము.--ప్రారస్థ మెంత పరర్భంతము నశింపదో అంత పర్యం తము చేహేం 'ద్రియాదిప్రపంచము మిథ్యారూపముగం దోందుచు,

చిశ్రదీవప్రకరణను 89 ఆప్రారబ్ధమునకు నిశ్శేషనాశన మెప్పుడు కలుగునో యప్పుడు జగము చొత్తిగాం దోంచక అవ్వితీయాత్మస్వరూపముగ నుండు నని అద్వితీ యాతృజ్ఞానమునకు ఫలమును ప్రతిపాదించి వెవ్పెడి “తస్య తావదేవ యావన్న విమో త్యేథ సంపత్స్య” ఇ త్యాద్మిక్పుతులు ప్రమాణము, | ల, అర్ధవానము.._వవ స్తువును వినుటచేత వినంబడని వస్తువు వినంబడుచున్నదో, ఏవస్తువును మననముచేయుటచేత మననముచేయం బడని వస్తువు మననముచే యంబకుచున్నదో యని యిట్లు అద్వితీయాత్మ జ్ఞానముకొటుకు అర్థవాదమును బ్రతిపాదించెడి “అనేన జీవేనాత్మ నానుప్రవిశ క్స్‌ ' యేన్మాశ్రుతం శ్రుతం భవత్యమకం మకమవిజ్ఞాతం విజ్ఞాత” మి త్యాదళ్కుతులు వృమాణము,

6 ఉపవ త్తి___న్బు _త్తికవలనం గలిగిన ఘటాదులును బంగారు వలనం గలిగిన కటకమకుటాదులును కారణముకం శు రూపముచే ఛిన్న ముగం దోంచినను ఈ కార్యములకు ఉచ్చారణముకప్ప మఆీయొక అర్థము లేమిచే కారణవ్యతిరి క్షముగ కార్యము లేదనెడి యు_క్రిని బ్రతిపాదించెడి “వాచారంభణం వికారో నామభేయం మృ త్తిశే త్యెవ సత్యో మిత్యాది శ్రుతులు వ్రమాణము.

ఈ ప్రకారము పుడ్విధలింగముల చేత శ్రుతులకు తాత్పర్యమును నిర్ణయించిన వానికి శ్రవణమా, శ్రముచేత ఆద్వితీయాత్త్మ జ్లానము గలు నగును, -

ఆవ, ట్ర న్యాముయొక్క_ అసంగత్వమును 'ెలుపుచున్నాండుణా న్లో. సత్యం జ్ఞాన మనంతం చేత్యుప క్ర మో్యపసంహృతం,

"యతో వాచో నివ్నర్తంత ఇత్యసంగత్వనిక్ష యః, 106

వ్యా. శు, తావుషక'మోపనంవోరై కరూవప్ర,దర్శ'నేనో క్లం బ్రువ్తాఒణోనంగ శ్వం స్పష్పయతి---సక్యమితి. అతో౭నంగత్వనిర్ణ యో భవతీతి శేష?

టీ సత్యంఇసత్యస్వరూప మనియు, క్టానంజచి 'దూవ మనియు, అనంతం చేతి ఇ అనంత మనియు, ఊప క,మ్య= మొదలిడి యత!=వీనిర్దుణవర 'ట్రవామునుండి, వాచ! అ సకలవాక్కు_లును (వాక్కని యుపలతణముచేత సశ్వేం ద్రియవ్యాపారము లనుటం) నివర్తంత ఇతి = నివర్రించుచున్నవో యని, ఊపనసంహృతం = అక్కడికీ అచాప్రశ రణము ముగింపంబడెకు, (ఆంత!) కనుక, ఆసంగత్వనిర్థ యః ఇ పరబ్ర్రవాముయొక్కం యసంగత్వమును నిర్ధారణము చేయుట (అగును)

శ00 శ్రీ వేదొంతవంచదశి, షష్ట ప్రశరణను కా, లె త్తీరీయక క్ర, తియందు సభసమును చిూపమును అఆనంసరూపమును నగు టా ను అర్థము ల శ్రు, “సత్యం జ్ఞా మనంఠం బపహాొ అని మొదలువెి యావశ్నము కొంతదూరమైన వో ట్‌ గ ఠా తర్వాత చిట్టచివరకు వనిర్టుణవరబ,హమును సర్వేంద్రియవ్యాపారను ్‌/ 0 లి లో లును గహింపలేక యకనికడనుండి మజలెనో యనెడి యర్గముగల, శు [త్రో వాచో నివ రంతే అనెడి వాకముతో నిక బవా ళా 4 ్పు ఆత వి ౧ ఆశీ స్వరూవనిరూవణను ముగింషయుడినది. ఇందువలన నేమి అెలియయిడు చున్నది? బ్రహ మసంగవస్తు వని నిర్రారణమగు చున్న దని భావము, అవ. మాయోపాధికుం డగునీశ్వరుండు జగంబు నృష్పించె ననెడి క్కుతిని జూపు చున్నాడు: న్లో *, మూయిా సృజతి విశ్వం సన్నిరుద్ధ స్ట త్ర నూయయా, నం జ్‌ ! అన్య ఇత్యపరా బ్రూతే శ్ర తిశ్తే నేశ్వరస్స ఖ్రటేత్‌. 197 వ్యా మాయావిన ఈశ్వరస్య (స్రవ్ఫ్రత్వప్రతిపాదికాం శ్రులిమర్థతో దర్శ యతిఎమాయితి, “ఆస్తానాయీ సృజుతే విశ్వ మేత శ్తస్మిం శ్భాన్యో మాయయా క్ష శారీ న. నన్ని రుద్ధో ఇతి తు,తిరీశ్వరస్య చమృశ్వం జీవన్య తత్త జగతి బద్ధత్వం చ దర్శ యతీతి భావం టీ, మాయీ జ మాయయే శరీరముగాయల యిశ్వరుండు, విశ్వం అ జగత్తుకు? నృజతి=పుట్రించు చున్నాండు, అన్యః= వేటొకం డగుజీవుండు,ు మయయాజమాయచేత” క్మత్ర=అజగత్తుకందు, సన్నిరుద్ధ ఇతిజనిరోధథింవం బడె నని, అదరా = వేటొకటీయగు, శ్కుతిజవేదవాక్యము; బ్రూ లే=వెప్పుచున్నది. లేనజఅకారణముదేత, ఈశ్వరః= ఈశ్వ రుందు, నృజేత్‌ ఇ సర్వజనత్తును సృష్టించెను, కర జ్య ళా, శ్ర అస్తా నాయా సృజలే విశ్వ మేత త్తి ౦ శ్చాన్నో వమూయయా సన్నిరుద్ధణి ” అనంగా మాయోపాధికుం డైన ఈశ్వరుండు జగత్తును సృష్టిం చెను, ఆసృజింపవయుడిన జగత్తునందు వే జొకయ అనంగా జీవుడు మాయచేక నిర్చంధింపంబడె నని యర్థమును శ్రుతి చెప్పుటచేత జగత్తులు సృజించినవాండు ఈశ్వరుం డని యెలుంగ నగు, అవ ఇంతవణకు వెప్పన గ్రంథమువేక అనందమయకోశస్వరూపుం డగు ఈశళ్వ రుండు జగత్తునకు కారణము అని స్పష్టవజచి వానివలనం ్రపంచోత్స _త్తివిధమును చెచవ్చచున్నాండునాా

చిత్రదీషవ్రకగణను శ్మీ01 శ్లో, ఆనందమయ -ఈశోఒయం బవాు స్యామిత్య వై తళ, ల హిరణ్యగర్భరూపోఒభూత్సు వ్రిస్స్రప్నో యథా భచేత్‌, 199 చాం వీనమానందమయేళ్వరస్య జగ త్కారణ్వం ప్రతిపాద్య తస్తాజ్ఞగదుత్స త్తి వ,కారమావా.. ఆనందమయఖతి. ఈశ్షీత్వా చ హీరణ్యగర్భరూపోఒభూ _త్తసాద్వా ఎతస్తాదిత్యన్వయః. తత్ర, దృష్టాంతమాహ-ను ' ప్లిరితి, టీ. ఆనందమయ; = అనందమయకోశస్వరూపుండైను అయం ఈశః ఆ ఈ యిాళ్వరుండు బసాం స్యామితి గ్‌ విస్తారమగు చ్రవంచదూవ మయ్యెద నని అదై తత = చూఖెను (నంకల్పించె ననుట) న్వువ్లీః = సుముక్షి స్వస్నః ఇ స్వష్నరూవషము, యథా = ఎట్ట్లుగాా భవేత్‌ = ఆగునో (అభ్లే యాళ్వరుండుకు), హిరణ్యనర్భరూవః ణు హీరణ్యగర్భుం డని "పీరు గలవాండు, అభూల్‌ = అయమొకు తా. ఆనందమయకోళస్వరూపుం డైన -ఈశ్వరుండు విస్తారముగా నయ్యెద నని సంకల్పించి సుషు '_స్యవస్థ స్వప్నముగా మాజిన అెజుం గున హిరణ్యగర్భరూపుం డయ్యెను. ఈనిషయము సమస్టిలింగళరీరాభి మాని స్వరూపనిరూపణము చేయు సంవర్భనున ప్రత్య క్తత్వ వివే శనునందు విశేషించి చెవ్పియున్నాము గనుక గ్రంథవి_స్తరభీతిచే నిట ఆవ క్రుతులలో కొన్ని చోట్ల ఒకదానికర్వాత నొకటి సృష్షించంబడినట్లుకు మతి కొన్నిక్రుతులలో నొక్కమాలుగనే నృష్టియైనట్లును భిన్న క్రమముగ ఆనలా పరస్పర విరుద్ధముగం జెప్పంబడియెంగదా ! మే మేది నిజ మని లపాంపవలె? జేనిని విదువవలె నని ప్రశ్న రాగా నుభయమును చ్రపాంప వలసినజే యని చెవుచున్నా/డు:- న్లో, శ్ర మేణ యుగపదై్వైమా సృష్టి స్థేయా యథా శ్రుతి, ద్వివిధ క్రుతిసద్భావాః ద్ద క్రవిధస్వవ్న దర్శనాత్‌ , 100 మాం “తస్తాద్వా వీతస్తా దాత్మన అకాళ నృంభూకతో ఇత్యాదౌ ఛ్రమేణ నృృష్పీ శ్రవణాత్‌ “ఇదగ్‌ం నర్వమసృజ” లేతి, యుగవచ్చ్రవణాచ్చ క స్యోపాజేయత్వం? కన్య వా *హీయక్వ మిత్యాళశాంతోయాం శ్ర తియు క్యు పేత త్వాదుభయం గ్రావ్యూమి త్యాహ-- క, మే కేతి. వమా జగర ) అవీక్తి ప్రవిధా శ్రుతిసద్భావాల్‌ ॥ ఛ్రుమేణ యుగ పద్వా యథాక్రుతి శేయేతి యోజనా.త్‌ ల్రోపవ త్తి ర్వివిధస్వష్నదర్శశాదితి. లోళీ శ్త్‌చమయు _కృస్య చాక్రమయు _శ్తస్య చ్‌ స్వవ్నపవార్థజాతస్య దర్శనాదితి భావి వేదాంత... 26

402 శ్రీ వేదాంతపంచదకి, సస్థ్రప్రకరణము యొక్క; నద్భావాల్‌ జఉండుటవలన, ద్వ్యివిధన్వష్న దర్శనాల్‌ -ద్వివిధ అ 'రెండువిధము లైన, స్వప్నఅస్వపస్న ములయొక్క; దర్శనాత్‌ జఅనుళవ ముండుటవలన, నీషూ నృవ్షిః=కఈ సృష్టి క్రమేణ వాజఓకదాని తర్వాత నొకటి యని గాని యుగవద్వా = ఓక్కమాజుగా ఫుట్రె నని గాని, యథాక్రుతి=క్రుతులలోం జెప్పంబడినయట్లు, ధ్లేయాజ తెలిసికొననగును. లా జ్య ద నీకి తా, ఠః “తస్తాద్వా వతస్తా దాత్మన ఆకాళ స్పంభూతః సృష్టి కృమమును నీశ్రుతి మొదలుకొని *ఆత్మృవలన ఆకాశము ఫుస్టైను, ఆకాశమునలన వాయువు, వాయువువలన నగ్నియు, అగ్నివలన ఉద కంబును, ఉదకమువలన పృథివియుు పృథివివలన _ శీషధులును, శ్పీసషధులవలన నన్నంబును, అన్నమువలన ఫురుషుండను పుసో నని ఇట్టియర్ధమును బోధించుచు నొక శ్రుతి ఇెప్పినది. మజియొక శ్రుతి “జబర్‌ 0 సర్వ మసృజక” -ఈసర్య చ్రపంచమును సృష్టించెను అనెడి యర్థమును బోధించుచు సృష్టియంకయు నొక్కమాలుగా జరిగినట్లు 'ఇెప్పినది. ెండును క్రుతులే గనుక రెండు విధములును య థార్థము లని మనము గ్రహింపవలయును. మన యనుభవములో స్వప్నము ఒక చానికర్వాత నొళటి వచ్చుటయు ఒకమాతే స్వస్నమందు వస్తువు లన్ని యగవకుటయు జూచుచున్నారము గాన నుభయనిధమును "ట్ర హించుట యు_క్రియుకృముగా నున్నది” అని కెలియవ లెను. అవ హిరణ్యగరద్భునిన్వరూబమును నిరూపించుచున్నాండు;--- న్లో + సూత్రాళ్తా సూక్ష్మ దేహాఖ్య స్సర్వజీవఘనాత్మ క్క సర్వాహంమాన ధారి త్వాత్కి్యయాజ్ఞానాదిళ _క్రినూ౯ాం 200 వ్యా. హిరణ్యగర్భస్య స్వరూపం నిరూపయతి---సూత్రాల్తేతి. నూత్రాత్తా వటే నసూత్రమివ జగత్యనున్య్యూళ ఆళ్తా స్వరూవం యస్య న। నూత్త దేవా ఇత్యాఖ్యా యస్య న తథావిధ సృర్వజీవముశాత్మ క న్ఫర్వేషూం జీవానాం లింగళరీరో పాధికానాం భునా తృక సృమవ్షిస్వరూప$. త త్ర హ్‌తు స్సర్వాహం మాసేతి. సళ్వేషు వ్యష్రిలింగళరీ లేము ఆహంమాన త్వాదితి భావః, ఇచ్చాళ్టాన కి యాశ క్రిమాంశ్చ, టీ. నూత్రౌత్మ ఆ సూత్రములు (దారములు వస్త్రమందువలె జగంబులోవల వ్యాపించియున్న వాండు "గనుక సూత్రాత్మ యనియు, నూక్షచేవిఖ్యం ఇ నూత్త దేవా మెడి పేరు గలిగినట్రియు, కియాక్రానాదిళ కిమాక్‌ = కి యాళ కీయు జానళ కియు

చిత్రదీపప్రకరణము 403 అదిశబ్బమువేత నిచ్భాళ_క్రియుం గలిగినట్టియు, నర్వాహంమాన ధారి త్వాత్‌ జనమ న్తమెన లింగశరీరములయందు నభిమానము గలిగియుండుటవలన, సర్వజీవభునాత్మ కథి-సర్వజీవజ లింగళరీరో-పాధికు లగు నర్వజీవులమొక్క_) భనాత్మకః ఆ నమహ్రిస్వరూపుడును, అగు చున్నాండు. హీిరణ్యగర్భుం డనటం

తా. సూకత్ష్యదేవా మని వేరు గలిగిన లింగళరీరములయం దన్నింటి యందును అభిమానము గలిగి యిచ్భాళ క్రి క్టనళ క్రి శ్రీ యాళశ కులు గలిగి వస్త్రమునం దంతట దారములు వాష్థ్రపించియుండులాగున జగత్తం తయు వ్యాపించినవాండు హిరణ్యగర్భుం డగును, అది హిరణ్యగర్భుని స్వరూపము, ఆవ హిరణ్యగర్భస్థితియందు జగత్తు న్ఫురించెడివిధంబును స్పస్తవజణచుటకు దృష్టైంతముకు వెప్ప్తుచున్నాండు:లా శ్లో , ప్రత్య్యూమే. వావ్ర, దోపే వా మగ్నో మంచే తమస్యయం, లోకో భాతి యథా తద్వ దస్పష్ట్రం జగ దీక్యుతే, లం వ్యా. హిరణ్యగ ర్భావస్థాయాం జగత్ప)తీతౌ దృష్టాంతమావా-ప్రత్యూమ ఇతి. వప్రళ్యూమః ఊప? శాల$, టీ. ప్రత్యూషే వా = ఊమఃకాలమునందుంగాని, ప్రదోషే చా = (సాయం కాలము) ప్రదోమ కాలమునందుం గాని; మంజే ఇ కొంచెముగా వ్యాపీంచిన; తమని ఇ చీశటియందుం గాని మగ్న$జమునిగియున్న, ఆయం లోక$ జ ఈ లోకము) యథా వీప్ర్రశారముగ, భౌతి ప్ర, ళ"ళించుచున్నదో (కనంబడుచున్నదో) కద్వత్‌ ఆ ఆవ్రకా - రమే (హిరణ్యగర్భునియందు), జగల్‌ = లోకము, ఆస్పష్ట్రంజఆంకస్పష్ట్రముగాం గను పింవనిటై, ఈత్యులే అ చొూడంబడుచున్నదిః శి | తా, సూర్యోదయము. కాక వూర్వమును సూర్యాస్తమయ మైన తకువాతను కొంచెము చీళటియున్నప్పూకు ఈలోక మంక స్పష్ట ముగాం గనుపింపనట్లు ఆహికణ్యగర్భస్థితియందు లోకము అంతగా నభివస్ధకృము శకానిరై యుంకును. అవ. ఆందళికిని తెలియునట్రి దృషాఎశమును న్నీవెళ్లోకమునందుం. జెస్సీ 0౫+ 'వ్రకరణారంభమున శెండవక్లోకమునం జెప్పిన లాంఛితపటదృషఘ్రైాంరమును నిపుడు 'చెల్చు చున్నాందుణాా

శీ01 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, షష్ట్రప్రకరణనుం న్లో 4 సర్వతో లాంఛితో మూ యథా స్వార్ధ ట్టితః తట, సూక్షైశారై _స్తథేశస్య వవు స్పర్వత్ర, లాంఛితమ్‌. 2012 వ్యా, నీవం లోక ప్రసిద్ధద్భహ్రైంతమళిధాయ, యథా ధాత ఇతి వూర్వోక్త శ్లోశేఒభ్గిహికం లాంఛితం పటం దృహ్రాంతయలి---సర్వత ఇతి. యథా భుట్టికః వటో మషీమయొ శాకారవిశేస్రైర్లాంఛితో భవతి; తథా మాయిన ఈశ్వరనస్య వపుః అపంచీక్ళత భూత ౯*మెర్లి ంగళరీరం లాంఛికమిత్యర్థః టీ. భుట్టికః=ఫఘట్రిత మెడి స్థితిని బొందిన; సటకి ఆ వస్హ్రము మహ్యా=మసితో (నల్దనియాకారముతో), సర్వతః ఆ అంశటకు, లాంఛిత। = గుర్తులు గలిగియుండునదిః య'థావానీప్ర,కారము) స్యాత్‌ = ఆగునో; ఠథా = అప్రకాదము, ఈశనస్య ఇ మాయో 'పాధీకుం డగు సీశ్వరునియొక్క 3 వపుః ఆ స్వరూపము, సూక్మ్షూశారై $=ఆొన్సవ్రము లైన యాశారములతో, సర్వర్ర అ అంఠటను; లాంఛితం = గుర్తులు గలదిగాం జేయంబడు చున్నవి. కా, రంగువేయువాడయ వస్త్రముల వైన బొమృలయద్టకము చజేయవలయు నని లెల్ల ని బట్టను చెచ్చి దానిని ముందుగా కరక్కాయల. నీళ్ల లోను కొంచెము గంజిలోను ముంచి ఘట్టన చేయును. ఆస్థితి ఘట్టిత మనంబుడును. అది యిీశ్వ రాకారస్థితికి దృష్రాంత మగును, ఘట్టిత మైన తర్వాత నావ సము 'నెండ వైచి దాని మింద తాను వేయం దలంచిన బొమ్దలయా కారమును నల్లనిమసితో నొక గుర్తుగా చేయును, అది వస్త్రమునకు లాంఛితస్థితి యగును. అటులనే ఆపంచీకృతములెన పంచభూత కార్యములచేత గుఅుతు లేర్పడిన సమష్టి లింగళరీరో పాధికుం దైన హిరణ్యగర్భుని యౌాకారము లాంఛిత మనంబడుచున్నది. అవ. అందళికిని స్పష్టముగాం 'చెలియుటకు సింకొళ దృష్టాంతమును చెస్తు శ్లో +సస్మ వా కాకజారం వా సర్వతోఒంకురితం యథా, కోమలం తద్వచేవైప. "వేలవోే జగదంకుకః, 203 వ్యా, “బుధ్యారోవోయ వై భవాత్‌ ” దృష్టాంతాంతరమాహాంాసస్యం వేలి, టీ. నస్యం వా = పెరుగాని, శాకళాతం వా = కూరదినునులంగాన్ని సర్వతః ణి అంతట) ఆంకురికం నల్‌ జమొలిచి, యథాజవీప్ర,కారముగా, ఫోమలం ఇ కోమలముగా నుండునో, తద్వల్‌ = ఆప్రకారమే హిరణ్యగర్భునియందును. వీష$ జగదంకురః ఆ ఈజగ ర్రనెడి మొలకు "పీలవః = నూత్యమై యుండునది, (భవతి ఆ అగుచున్నది)

చీత్రదీపవ్రకరణము శ్త00 శా. ఒకచోట మడి చేసీ వడ్గుగాని తోటకూరగింజలు బచ్చలి గింజలుగాని చల్లి దినము. నీరు చల్లుచుండిన నది మొలిచి బవుకోమల ముగం గనయిజెడివిధమున హిరణ్యగర్భునియందు జగత్తు సూత్ష్మరూవ ముగా నంకురించి యుండును, అవ ఈ వ్ర,కారముగా నమహ్షిలింగళరీ రాభిమాని యగు హిరణ్యగర్భునిన్వయావ మును ెలిప్సి సమస్టిఘ్టూలళరీరాభిమాని యగువిరాట్పుడుమునిం చెల్చుచున్నాందు:. శ్లో + ఆతపాభాతలోళో వా పటో వా వర్ణపూరితు సస్థ్రం వా పలితం యద్వ త్తథా స్పష్ట్రవపుర్వి రాట్‌ , ౭04 చ్యా- ఏవం నూశ్రాత్య్మస్వరూపం విశదీకృత్యత నై చావస్థా భేదం బంచీకృతభూత శార్యో పాధికం విరాజం దృహ్రైంత, ఈ యే విశదయతి....ఆర పేలి. టీ. ఆకపాభాతలోకో వా-ఆశప = ఎండచేత, అభాత = అంతట ి,శౌళీందం 'జేయంబడుచున్న, లోకో వా = లోకము గాని, వర్శపూరితః-వర్శ ఇ అన్నిరంగులచేత్య ఫూర్షితకి ఇ నిండించయబడిన; (వూసర్తిగా రంగులు వేయంబడీను దనుట. పటోవా ఇ చిత్తరువుబట్రగాని, ఫలితం జ బాగుగా పండిన; నన్యం వాజుపెరు గానీ (చుష్టముశాం యద్వళత్‌ జనీవిధముగాం గనంబడునో, తథాజఆవిధముగా, విరాట్‌ ఆ వీరాట్పురుషుందు, న్పస్టవపు!జస్పష్టమైనశరీరముగల పాండు; (భవతి=ఆగుచున్నాండు). తా, సూర్యుల డుదయించి మయొండ నలుదిక్కుల వ్యావించినపుడు లోక మె ట్లుండునో, బొమృలగుడ్డ రంగు లన్నియు నద్దంబడినత ర్వాత నెట్లుండునో బోగుగా పండినతర్యాత వై ెట్లుండునో ఆశ్లే విరాట్పు రుషుండు స్పష్టముగా పంచీకృతపంచమహాభూత కార్యోపాధికుం డగుచు వ్రపంచస్వరూపషనుతో నొప్పుచున్నాంయం. అమ విరాట్పురునుం డీవిధముగా నున్న ట్లఖివర్షించంబడినకావులను కేళు చభుశ్నాందుణాా న్లో, విశ్వరూపాథా్య్యయ వపు ఉ_క్తస్సూ్తే ఒపి పౌరుచ్సే థా శ్రాదిస్తంబపర్యంతా ేతస్యావయవా న్విదుః 2035 చ్యా, నూర్యోదయానంతరమార పేన ప్రశాళితో లోకః అఆతపాభాశలోక తర్సద్భావే 'ప్రమాణమావా----విశ్వరూ "పీతి, విళ్వరూపాధ్యాయాబౌ కీదృసూ)న ముదిత మిత్యాకాంయెయాం బ్రవ్వోది _స్తంబపర్యం౦ంశళం జగ _క్మద్రూపముదికమి త్యావహ=జ థాశ్రాదీతి.

తీ06 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్కి మష్ట్రప్రకరణమా టీ. వప! జ ఈ విరాట్పురుముండు, విశ్వరూ పాధ్యాయే=విళ సరూవమును "తెలిసిన శికలయందలి దునొకండవ యధ్యాయమునందును ఫౌరుషే సూ శ్షేజాసి ఆ పురుము నూ_క్తమునందును; ఊక్తఃజ తెలుపబడెను. ధాాత్రాది _సంబపర్యంతాక్‌ అ ఉవాదేవుడు మొదలుకొని గడ్డిపోచవణకు నుండెడి భూతములును; వీతస్య = ఈ విరాట్సురుముని మొక్క; అవయవాక్‌ = అవయపములనుగా, విదుః తెలినికొనుచున్నారు. తా, బ్రహాదేవుడు మొదలుకొని గడ్డి పోచవజకు నుండెడు భూతజాతము లన్నియు నావిరాట్పురుషునిస్త్వరూవ మగు నని గీతల యందు వదునొకండన యథాస్టయమునను పురుపసూ_క్రంబునను జెప్పం బడియున్నది. విరాట్పురుషునివై భవ మంతయు శ్రు తిస్మృతులయందుం 'జెస్పంబడియున్న దనుట, అవ, అంతర్యామి మొదలుకొని 'కుద్దాలకాదివర్యంతముగల సర్వవస్తువులను సీశ్వరరూపముగా నర్చింబవచ్చు నని మూండు న్లోకములలోం జెప్పుచున్నాండు:--- న్లో, ఈశసూ త్రవిశాడ్వేథోవిష్ణురుద్రే, ౦ద్రవహ్మయః, విఘ్నై రవమైరాళమారికాయతు రాతసాః, 200 ర్త ఓ... శ్లో +వి వ్రత త్రి యవిట్భూూద్రాగ వాళ గ్రమృగపతీణః అశ ళ్ళవటచూ తాద్యా యవవీ హితృణాదయన 207 థి ౮ న్లో ॥ జలపాహాణమృ త్కాష్ట వాస్యాకుద్దాలకాదయ, ఈశ్వరాస్సర్వ వవై తే వూజితాః ఫలదాయినః, 203 వ్యా. వీకావకా ప్రకృతే శీమాయాకమి త్యాళంక్యాంకర్యామి ప్రభృతి పద్దాల శాదిపర్యంతం వన్తుజాతం వ్ర, త్యేకమిశ్వర ల్వేన పూజ్యతా మిత్యాహా=--ఈ శేళ్యాది బ్లోకత్రయేణం టీ. ఈళన్యూ కృవిరా డ్వే ఫోవిష్ణురు ట్రే, ద్రవవ్నాయః - ఈశ జ ఆంతర్యామియు, న్యూ త్ర =హిరణ్య గర్భుండును విరాట్‌ =విరాట్‌ పుతుషుండును, 'వేధజచకుర్తుఖ బృవాయు, విష్ణుజవిక్టుమూర్రియు; రుద్రజళివుండును ఇంద్రజటే వేం 'దుగడును వవ్నాయః = అగ్ని 'బేవ్పండును, విఘ్న భెరవ మైరాళమారికాయతురాత్షసాః - విఘ్న = వి ఘ్నేశ్వరుండును) రవ జ 'భెరవుండును మెరాళ = మెరాళుండును మారికా జ మారియుు యత్తు = యత్ములును, రాత్షసా$ ఇ రాశునులును, వివ్రతత్రియవిట్ళూ ధ్రౌశి = విప్రజబ్రావాణు లును తత్తియ ఆ రౌజులును, వీట్‌ ఇవె, శ్యులును, శూ ద్రాః అ ఘూద్రులున్యు గచాశ్వమృగపవీణకంనో ఆ సోవులును అళ్వ = గుజ్జములున్సు మృగ = సింహము

చీత్రదీపప్రకరణము శ్తీ0గ లోనుగాలలమృగంబులును; వవీణ8 ఇ గరుత్మ తుండు మొదలై నవతులును, అళ ్విత్టవట చూతాద్యాః = అశ్వత్థ ఇ రాౌవివెట్లునుు వట = మట్టీ చెట్లుకు, చూళాద్యాః జ మామిడి తులసి 'వేంచ మొదలై నశెట్లును యవ్మవ్రీహితృణాదయఃంయవ అ యవలు సోధుములు "మొదలె నవియు, చీపా జ పద్డునుు తృణాదయః ఆ నడ్డి మొదలై నవియం, జలపాహాణ మృక్కా-స్ట వాస్యాకుద్దాలకాదయ! = జల అ ఉఊదకంబును పాసూణ అ పాహిోెణామునుం మృల్‌ జ మట్టియు, కాస్ట్ర జ కొయ్యలును, వాస్యా ఆ ఊలి వేబాడిన 'మొదలగువని ముట్లును; కుద్దాలకాదయః = గొడ్డలి ఖడ్దము మొదలై న అయుధములును, వీలే న్వేజ ఇని అన్నియు, ఈళ్వరా వీవ జ ఈశ్వరస్వరూవములుగ నే; ఫూజితాస్సంతఃవు"ళింద బడిన వగుచు; ఫలచాయిన। = వారి వారి యభీస్తముల నిచ్చుచున్నవి. తా, అంతర్యామి “మొదలుగ తృణపర్యంతముగ గల దృశ్య ప్రపంచములోని సర్వవస్తువులును ఈశ్వరస్వరూవమే. కనుక వీనిలో "నేవస్తువును బూజించినను ఈశ్వరునిం బూజించినక్లు యగుచు వారి వారి యఖీష్టనిద్ధి యగు నని భావము, అవు శ్రు “తం యథా యథోపాసతే కథైవ భవతోఅెడి శ్రుతివప్రమాణమును బట్టి పూళించుచున్నాా రని చెవ్వచున్నాందు:లా శ్లో, యథా యథోపానతే తం ఫల మియు_స్తథా తథా, ఫలోత్క_క్షాపకర్షా తు వూజ్యు వూజానుసారతః, 209 వ్యా, “తం'యథా యథోసపాసలే కశై వభవోతీతి శ్రుతిః తశ్తత్పూజాత స్తతృల నద్భావే 'వ్రమాణమి త్యాహాాయథా య'ఖేతి.నను సక్వేషోమోశ్వరల్వే ఫలవై, షమ్యం కుత ఇత్యాళంక్య పూజ్యానామథిషస్టానానాం ఫూజనాచామర్చాదీనాం చ సాత్త్వి కాది భేదేన వై మమ్యమిళ్యాహ---ఫలోత్క-న్టేతి. టీ. తం = అవరమేశ్వరుని యథా యథా ఇ ఎవ్వ శేన్వరు వీ యేవిధముగ్య ఊపాసలే = ఉపాసించుచున్నారో, తథా కథాజవారు వారు ఆయావిధమెన, ఫలంజ లాభమును, ఈయుః = పొంబెదరుం ఫలోత్క_ర్లాపకక్తై తు = ఫల = లాభముయొక్క, ఊత్కంర్జ = అధిక్యమును, అపకర్షౌతు అ న్యూనశయు (తారతమ్య మనుట్ర) పూజ్య ఫూళానుసారతణవూజ్య = ఫూచించంబడెడీ వస్తువులయొక్కయు, పూజా అ పూజింఛెడి విధములయొక్కయు , అనుసారత౩=క గినట్టుగా, (భవతిజకలుగుచున్నదిం తా, ఎవ్వ రెవ్వరు వైనం 'జెప్పయడిన 'చేవతాదులను వయేవిధ ముగ నుపాసీంచెదరో అట్టివాప ఆయాలాభములను పొందుదు రని

403 శ్రీ వేదాంతపంచదశి షష్ట్రప్రశరణము * “త్య యథా యథోపాసతే ఇత్యాది శ్రుతికి నర్థము, ఇంక వారు వారు పొంచెడు లాభములలో న్యూనాధికతలు గలుగుటకు నాయామూూర్షి తారతమ్యమును బట్టియు, పూజించెడువారు చేయునట్టి వూజాతార తన్యుమునుబట్టియు కారణ మేర్పడుచున్నది,

అసు ముక్తి యెట్లు లభించుశు అనినం జెప్పుచున్నాందు:-- శ్లో, ముక్షిస్తు బహణ స్త తృ్వజ్ఞానాదేవ న చాన్యథా,

స్వప్రబోధం -వినా నైవ స్వస్వప్నో హీయతే యథా, 210

న్యా సౌంసారికఫలసిద్ధికేవం భవతు ముక్తికి కస్యోపాసనాద్భవతీ త్యాళంక్య క్థానవ్యతిరేశేణ న శీనాపీ భవతీత్యాహ--ము _క్రీరతి. తత్త దృష్టాంతమాహ-ా న్వ్వప్రలోధమితి. స్వజాగరణమంతశేణ న్వని ద్రాకల్పికస్వప్నో యథా న నివర్తలే, కథా బ్రవాతత్త విక్షానమంకశేణ తదజ్ఞానకల్పితన్స సనంసారో న నివర్తత ఇతి భావః

టీ. మ్పుక్లిస్తు = ముక్తి యన్ననో (జన్మ రాహిత్యమన్ననో ్రవ్మత శ్త్వజ్ఞానా 'జేవబ్రవత త్త అ అద్వితీయమైనట్రియు, ప్రత్యగభిన్న మెనట్రియు వరబృవాస్వరూ నముమొక్క_) క్ఞాగా చేవజక్టానమువలన నే (భవతిఆశలుగుచున్నది) ఆన్యధా=వేటొక విధముగా, న చజమోతము కలుగదు, న్వనస్వవ్న $=న్వజతనకుం గలిగిన, న్వస్ను॥$ ఇ కల స్వప్రబోధం వినాజమేలుకొనుట లేకు యథాజనీవిధముగా, వైవ హీయ లేజనివ రిం డో (ఆవిధముగా బోధవలననే ముక్తి కలుగు ననుట

ఆ. నిిద్రించువానికి వచ్చినకలలు 'మెలంున కానిది యొట్లు పోజూలవో, జీవునకు అజ్ఞానవశంబునం గలిగిన సర్పుబంధములును త్త సక్టానమువలననే తొలంగు నని భావము..

అవ, బై సరద పంచ మంతయు స్వష్నృమువంటి దని వెప్పుచున్నాండు:లాా శ్లో, ఆద్వితీయహ్హాత త్వే స్వప్నోఒయమఖలం జగత్‌ ,

+ఈశజీవాదిరూ వేణ చేతనాచేతనాత్త్మ కమ్‌, ర్క

వ్యా నను మ్వ్వైతనివృ త్తిలకణాయా ము శ్లే స్స వ్రస్నుదృష్టాం లేన తత్త్వబోధ పొధ్యశ్వాభిధానమనుపవన్న౦. నివ _ర్యృన్య చై వ్‌ేస్య స్వష్నతుల్యశ్వాభావాదిక్యా శంశ్యాన్యథా గ్రవూహవశ్యేన న్వవ్న తుల్యత్వమ స్యేవ “తయ మేశళత్సును వ్తం

మాఠొ మితి శుతా ॥

న్‌ా పోరమానం రభ గీ న క నాకా! టో శల్వే స్వష్న ఇతి యోజవాం న వట న్‌

చీత్రదీషవ్రశరణము కలగ టీ. వేకనాచేతనాత్తకం = చేతన = వై కన్యరూవమైనట్టియు, అచేకనాక్యకరఐ జడరూపమెనట్టియు, ఈళశలీవాదిరూపేణ = సళ్వరుండును జీవ్రుండును మొదలుగాగలి సిన స్వరూషముతో వర్షింభెడి, ఆఖిలం ఇ నమస్తమెవ జగత్‌ =ప్రచంచము, అద్వితీయ న్వాత త్వే _ అద్వితీయ = చైసైతరహిశమైన (శనకంటె భిన్న వస్తువు లేని) ట్రా త ల్వే=బృహస్వరూపమునందు అయంజ5ఈ డై స్థతవ్రవంచము, స్వష్నః ఆ స్వప్నము (భవతి = అగుచున్నది. . తా, ఈగ్వరుండు జీవుంయ. మొదలగు ' స్వరూవముతో వర్తిం చుచు చేతనాచేతనరూప మైన యీదై స్రతవ్రవంచనుంతయు. ఆయద్వి తీయపరబ్రృహ్థాతక్వమునందు స్వప్నమై యున్నది. అనంగా నీరై సత ప్రపంచము వ్వాస్తవముగా లే దని భావము, ఆవ జీ వేశ్వరులు అద్వితీయ బ్రవముకం టె భిన్నులు గానిచో, ్వైత్యవ్ర,బం చము లోనివారుగా నేల వెచ్పంబడిరి యని శంకించి నమాధానము చెన్వుచున్నాండునాల న్లో, ఆనందమయీవిజ్ఞానమయా వీశ్వరజీవకౌ, మాయయా కల్పితావేతా తాభ్యాం సర్వం ప్రకల్పితమ్‌, లై19 వ్యా నన్వీశబీవయోర్బ్ర)వ్యాభిన్న యోః కథం జగదంఠ?ః పాతిత్వమి త్యాశంక్య తయో ర్థాయాకల్పిత ల్వేన జగదంఈ పాతిత్వమి త్యాహ--అనందమయేతి, టీ ఆనందమయనిజ్ఞానమయా = అనందమయకోళ విక్ఞానమయకోళ స్వరూఫు లైన; ఈళ్వరజీవకౌజ షశ్వరజీవులు) నీతౌజుఈ యిరువురును మాయయాజమాయచేక, కల్పిత్‌ =శల్పింపంబడిరి, తాభ్యాంజవారిరువురి చేత, సర్వం ఇ వ్రపంచమంకయు, వ్ర ల్పితం ఇ కల్పింవంబడినదిం కా. ఈజగత్తంతయు మాూయాకల్సితులై నట్టి ఆనందనుయ విజ్ఞానముయకోళస్వరూపు లగు నీశ్వరజీవ్రలచేతనే కల్పింపయడినది గనుక జగత్తులో. జేర్చి చెప్పలుడిరి, అవ ఎవనివేత జీది కల్పించంబడీననియు నిరూపించుచున్నాండున శ్లో =, ఈతణాది వ వేగాంతా సృష్టి రీశేన కల్పితా, జాగ్ర దాదివిమోమౌంత స్పంసారో జీవకల్పితః 218 వ్యా- తాభ్యాం సర్వం కల్పిశమిళ్యు కం. తత్ర శీన కీయక్కల్చ్పిత మిత్యాశాలి. మెయామాహ---ఈతణాదీతి. “న ఐకుత లోకాన్నుసృజా” ఇత్యాదికయా “ఏఠయా

శ్త0 శ్రీ వేదడాంతపంచదశీ, మవ్ఫప్రశరణము చ్వారాప్రావద్య లే”త్యంకయా క్రు,ళశ్యా వ్ర,తిహదిశనృష్టిరీశ్వరక రృృకా “శన్య త్రయ అవనథా” ఇత్యాదిశయా “6 వీతమేవ ఫురుమం బ్ర; న్యాతతమహశ్య” దిత్యంతయా శ్రుుత్యా ప్రతిపాదికన్సంసారో జీవకర్హృక ఇత్యర్థః టీ. ఈతణాది వ్ర,వేశాంతా-కతుణ = సంకల్ప మే; ఆది ఆ మొదలుశాంగలిగి నట్రియు; వ్రవేశ అ వ్ర,వెళమే; అంళౌ = అవసౌనముగాం గలిగినట్రియు; నృషి! = నృపః ఈశీన = ఈ మాయోపాధికుండై న యీశ్వరునిచేత కల్పి తాజకల్పింపంబడినది జాగ్పదారి విమోమాంతకంకాగ్రత్‌. గా అాగ్రదవస్థ ఆది = మొదలుగాం గలిగినట్రియు, విమోమజనిదేహ నై వల్యమే; అంతః ఆ అవసానముగాం గలిగినట్రియు? నంసారఃజసంసా రము, జీవకల్పితః = జీవునిచేత కల్పింపబడినదిః లా, ఇాందోగో్య్ళోవనిషత్తునందు శ్ర “ఉం ఐత్షత లో శాన్నుు ని ఇ న్‌ కంటా చ సృజా ఇత అనెడి శ్రుతి మొదలుకొని ్రై, వఠయా ద్వారా ప్రాస దత” అనువటకుం 'జెప్పంబడినసృన్టి ఈళ గరునివలన కలిగి ననియు కళ జగ క్‌ కళింగ అయ శ, “త్రయ ఆవసథా” అని ప్రారంభించి శు స వత మేవ పుగుషం బ్రహతత మపళ్యత్‌ * అనుదానివజికు "చెప్పంబడిన సంసారము. జీవుని వలన గలిగె ననియుం దెలియ నగును, అవ. బృవా మొక్కటి మ్యాత్ర, మే సత్యమై యుండ జీ వేళ్వరులనుగూర్చి వాదు 'లెందుకు నివాదపడుచున్నారు ఆని శంకించి యుత్తరము చెస్పుచున్నాండుణాల శ్లో, ఆద్వితీయం బ్రహత_త్త్వమసంగం తన్న జూనల్మే జీవేశ యోర్తాయిక యో రృ గఠైవ కలహం యయు, ల వ్యా, నను ట్ర్నాణ వ్‌వ పారమార్థిక 'త్వేవాదినాం జీ వేశ్వరతత్వవిషయా విప్రతి వత్తిః కుత ఇత్యాశంక్య ,కు,తిసిద్ధర త్త ఏక్టానశూన్య త్వాహ---ఆద్వితీయమితి. టీ. అద్వితీయం ఇ తనకంటె భిన్నవన్తువు 'లేనట్రియు,. ఆనంగం ఇ 'జీనితో నంటనిదియు. కైన; తల్‌ బ్రవ్గాశత్వం ఇ అ నిర్దణస్వరూమనును న జానలే ఇ (వాదులు) గుశ్చిణుంగరు. మాయికయో! ఇ మాయచే కళల్చితులైన, జీ వేశయో?ఆజీ వే శ్వరులనిషయమున) వృై వజనిరర్థకముగ బీ కలహం=కలహమును యయుః అ పొందు చున్నారుం తా, “వివేకళూన్ను లగుచుం గొందలు జీవం డిట్టవాండు ఈశ్వరుం డట్టివాడయా” అనుచు 'నేవేవో లేనిపోని ,యుక్తులను బన్ని శుష్కువాదములు ేయుచుందురు.. జీవేళ్వరు లిద్దలును మాయా

చీత్ర, దీప 'ప్రశరణము శ్రే కల్పితులే యనియు, నిర్దణపరబ్రహ మొక్కటియే అద్వితీయము నసంగము నగు ననియు నెలుంగక విహాదవడుచున్నారు, | అవ వాదులు వివేకము లేక జీవేశ్వరులను గుఆించి కలహించుచుండిన మి శీల వారింపరా దని శంకించి యుత్తర మిచ్చుచున్నాండు:- న్లో జ్ఞాత్వా సదా తత్స్వవిష్టా న తు మోదానహే వయం, అనుశోచామ వవాన్యాన్న భ్యాంత్రై ర్వివదామహే. -” 215 వ్యా+ జీ వేళ్వరవివయాయా వాదివిప్రతివ ల్తేరజ్ఞానమూల ల్వే తథావిధత్వం తే కిం న బోధసనీయా ఇత్నాశంక్న వృథాకమళాం న్నే తాహ---కాలేంతి. టీ, కళ్వనిష్థాకం ప్రల పదరా మీన, నూ ణు ష్ట్ర కుడువు, క్షాత్వా తుజర_త్తరమును తెలిసియుండియు, న మోదామెహీజనంతోషించుట లేదు, అన్యోకా ఇరరులను గూర్చి (అజ్ఞానులంగూర్వి), అనుశోచామ వీవ జ విచారవడుచుసే యున్నా రమా భాం తై ః=అక్టానులతో, నవివదామహే = కలహిందయానము. లా, ఎల్లవ్చుడును బ్ర హానిష్టులమై సంతసీంపక అజ్ఞానులస్థితిని దలంచి విచారించుచునే యున్నారము శాని యాయజ్ఞానులతో వాదమునకుం బొజుము, అవ. ఆట్లు వలువిధంబుల నజ్ఞానముచే ననాత్మవాదము వేనెడువారిని తెలుపు చున్నాండులా న్లో, తృణార్చకాదియోగాంతా ఈశ 3లే భ్రాంతిమా శి తా లోకాయతాదిసాంఖ్యాంతా జీవే విభ్రాంతిమా శి, ఆ, ల్య వ్యా, ఈళ్వరే జీవే చ భ్రాంత్య విప్రతిపన్నా న్వాదినో విభజ్య దర్శయతి-- శృణేతి. టీ. ఈశ్వ'రే = పరమేశ్వరునివిషయమైం తృణార్చకాదియోగాంతా॥ ఇ నడ్డి: పోచను ఫూజించువారు మొదలుకొని యోగులవటికును, భ్రాంతిం ఇ పొరపాటుమ, అశ్రిళాః ౨ పడినవారు. జీవే = జీవునివిషయమున, లోశాయతాదిసాంఖ్యాంతాః ఇ లోశాయతులు మొదలగు సాంఖ్యులవణకుము, విభాంతిం అ విశేషమైన పొరపాటును, అశ్రిళాః అ పొందియున్నారుం కో, ఈచెప్పంబడిన వాదులలో ఈశ్వరునివిషయమున గడ్డిని బూజించువారుమొదలు 'యోగులవజకును నందటు పొరపడినవారెే,

శ్రీ1రీ శ్రీ వేదాంతపంచదకీ, మష్ట ప్రశరణము లోశాయతులు మొదలు సాంఖ్యులవజకును జీవునివిషయమునం జూల పొరపడియున్నవారలే, జీవేశ్వరుల నిర్ధారణవిషయమున నందలును నిప్పులో గాలు వైఛియున్నవారే యని భావము, ఆమ ఎవ్వందై న నొక్క్టందు పొరపాటువడుమ గాని యందళకిని పొరవడి రనుట పొరపాటు గదా. ఒకవేశ పొరవపడి రనుకొందము, అందువలన జేమి నస్రము అను ప్రశ్నకు నుత్తరము వెచ్వచున్నాండు:ా శ్లో, అద్వితీయబ్రహతత్త్వం న జానంతి యదా తదా, ఛాాంతా వవాఖిలా_న్దేషాం క్వ ముక్తి క్వేహ వా సుఖమ్‌, 217 వ్యా, పతో భాాంకత్వం "తేషా మిశ్యత ఆవా---అద్వితీయేతి.తతః కిం తగ్రా హంా-లేమెమితి, షరిగ్భృహీతవత్‌ ప్రతిపాదనాఖిని వేశేన చి _శ్తవిశ్రాంత్యభావాల్‌ నై హిక మవి సుఖం లేసూమి త్యాహఎాక్వేవా వేతి. టీ. యదా = ఎప్పుడు, ఆద్వితీయటబ్రవ్యాత త్త = అద్వితీయమైన వరబృవ్యా స్వరూమమును, న జానంతిఆగు న్పేటుంగరో, తదా జ అవ్వుడు, అఖిలా! ఐ అందటును, భాాంచా వవజఖాింతులే యగుచున్నారు. 'లేషాం = వారికి (అజ్ఞానులకు); మ్వుక్రిః= మోతుము) క్వ అ ఎక్కడిది ? లే దనుట, ఇవా ఇ ఈలోకమునందును;, సుఖంవా ఇ సంతోమమైనను, క్వ = ఎక్కడిది 1 లా, అద్వితీయ బ్ర హత త్త శ్రమము నెజుంగనివా రందటును భాంతులే యగుదురు, అట్టి అజ్ఞానులకు నిహవరలోకములయందు సుఖము లేదు, జన్మ రాహిత్య మన్ననో మొదలే లే దని వేలుగా వెప్ప నక్కల లేదు, ఆవ, అజ్ఞానులకు నుఖ 'మెంతనూత్రృము "లే దని తీసి వేయంగూడదు. కొందతికి విద్యల చేతను కొందళికి ధనము చేశను కొందతికి సంతానము చేతను, కొందతికి అధికా రమువేరశు నుఖము కలిగియున్నట్లు చూచుచున్నా మందువేని, యది సుఖ మని "తమా విదు లనకళొన రని దృష్టాంక పూర్వకముగం కెచచున్నాందు;.-- శ్లో, ఉత్తమాధమభావశ్స్చే త్తేహాం సా్వాదస్తు లేన కిం, స్వవ్నస్థరాజ్యభితూభ్యాం న బుద్ధ స్స ఎథోతే ఖలు, 218 వ్యా నను "లేహం టవ్నావిద్యాభావే చవీతరవిద్యా ప్రయుక్త థ_త్తమాధమ భావో దృళ్య తే ఉ_ర్తనత్వప్రయు క్షం సుఖం శేషాం చిళ్చా బది త్యాళంక్య తన్య ముముషఖిరశాదరణీయత్వం దృష్టాంచేనావా..-ఊ _శ్రమాధ మేతి,

చిత్ర డీవ 'వ్రశరణను శేరి టీ. లేషాం ఆ ఆవాదులలో, ఊక్తమాధమావః ఇ ఊశ్తమక్వమును ఆధనత్వ మును, స్యాచేత్‌ = ఉందునేనిి అన్తు = ఉండుంగాకు లేన ఆ చానితో, కం ఇ వీమి ప్రయోజనము? ప్రయోజనము లే దనుట. స్వప్న స్థరాజ్యభిమాఖ్యాం ఆ స్వప్న స్థణశలలో నుండిన రాజ్య = కాబ్యము చేతను భిమూభఖ్యాం = భిమెటనముచేతను, బుద్ధఃజ మేలు కొనినవా/డు, న స్పృళ్య లే ఖలు ఇ స్పృృళింపంబడందు గదా, తా, విద్యాధనాదులచేత వాదులు ఉత్తమాధనమభావము గల దని తలంచినం దలంతుకుగాక, దానివలన చి _త్తవిశ్రాంతిరూవ మైన చృయోజన మగపడదు, ఎట్టు లనంగా కలలో రాజ్యను చేనీనను ఛిమ మె త్తినను 'మేలుకొనినత ర్వాత నా కల గనిన వాని! రాజ్యము చేసీతి మన్న సుఖము లేదు భిత మె ' త్తితి మన్న దుుఖమును లేదు అని సరిజనవిదిత మే కడా, కనుక నట్రియు : తృమాధమభావనును మునుత్షువులు లెక్క చేయకు, ఆవచి _త్తవిశ్రాంతిహీతువు శేమిం కేసి ముముత్తువులు చానిని గణించ రను చున్నాండుణాల న్లో, తస్తాన్తుముమయభి నైన్నైవ మతి న్టీ వశ వాద యో, కారా కింతు బ్రహ్హతత్వం విచారం బుద్ధ్యతాం చశత్‌. 219 వ్యాః జీ వేశ్వరవాదయోర్తు క్తి "ేతుత్వాఖభెవాన్న ముముతుభ్సి స్తత, మతిర్ని వేశ సీయే త్యువసువారతి---తస్తాదితి. తర్చి క క_ర్షవ్య మిత్యాళంక్య శ్రులివిచాకేణ ట్రా బోధ వ్‌వ క_రవ్య ఇత్యావా-కింత్వితి. టీ. తస్తాల్‌ = అహేళువువలన; ముముక్షుళ! = మోతకాములచేశ, జీవే శయో! = జీ వేశ్వరవాదములయందు;, మతిః = బుద్ధి కార్యా ౨ చేయందగినదినై ము కానేకాదు, (ఉఊంచంగూడ దనుట. కింతు ఆ ఇంక నేమి యనంగా, ట్రా తర్త్వంణ అద్వితీయ మగు వర్మ బృవాస్వరూపము, విచార్యం=విచారణ చేయందగినది. కఠత్‌ = అట్టి ్రవ్గాస్వరూవమము, బుద్ధ్యళాం చ జ నిత్యాపరోత్‌ మైనట్లు 'తెలియవలనియున్నదదిం తా, మోతుమందు తాత్పర్యము గలవారు జీవేళ గరులవాద ము౭తో వృథా కాల వేవములు చేయక 'యొల్లవ్పుడును ఉవనిషు జ్వేద్య మగు నద్వితీయ్టబ్ర హూతత్వమును విచారణచేసి యద్టబ్ర వూతత్వ మును అపరోత్షస్వరూపము గా నెటుంగునది,

త్తేశ్త శ్రీ వేదాంతపంచదళి, పసష్ట్యవ్రశరణము ఆవ బ్రృవాస్వరూపమును తెలిసికొనుటకు జీ వేశ్వరులస్వరూచమును నివారించం జశచా యందువేనిి మంచిది. అట్టి విచారణమును (బ్రహనస్వరూపముదనుక చేయవలసిన దని వెప్వుచున్నాండు:ా న్లో, వూర్వపకతయా తౌ చే్వేత్త త్త్వనిశ్చృయ హేతుతాం, ప్రావన్నుతోఒస్తు నిమజ్జస్వు తయో ర్నైతావతా వళ, 220 వ్యా, నను బ్రవ్మత త్త్వనిశ్చయాయ తయోస్స ్వరూపం హేయ ల్వేన జ్ఞాతవ్య మిత్యాళంక్య తథాన్వే జీ వేశవాదయో'లేవ బుద్ధిర్న వరిసమావనీయీ త్యాహా.-ఫూర్వ బతతయేతి. వీతావకా ఫూర్వవతశయా త _త్త్వనిర్హ యహేతుళత్వనంభ వేన తయోశర్టీ 'శేశవాద యోశేవావళో వి వేళజ్ఞానశూన్యో న నిమజ్ఞప్వేతి యోజనా,

. టీ. పూర్వపతుతయా = పూర్వనక భావము వేత, తెజఆజీ వేళశ్వరులను, (విచార యేల్‌) చేత్‌ = విచారించెడితముమును తత్త్యనిశ్చయహేతుతాం - తత్వనిశ్చయ = ఛు వాస్వరూపనిశ్చయముయొక్క_) హహేతుతాం = కారణత్వమును, ప్రాస్నృుతఃజపొందు నట్టి నీకు, అన్తు ఆ ఊవయోగమగుంగాక. వతాపళా ఇ ఇట్టివిచారణ వేకు తయోః = ఆబీ వేశ్వరవాదములందు, వశస్సక్‌ - ఇ తన యుండ వగుచు,న నిమజ్ఞస్వ = మునింగి పోకుము,

తా, జీవేశ్వరలస్వరూపమును వూర్వవపతుములచేత విచారిం చుట బ్రహ్హస్వరూపమును అెలిసికొనుటక్తే యందువా? ఆజీవేళ్వర వానములలోనే తన్మయుండ టె మునింగిపోకుము, ట్ర ప్థాస్వరూవము దనుక వివేశముతో విచారించుము. అవ ఇద్వుడు వాది వూర్వవతమును (ఆక్షేషణము) చేయుచున్నాడు: శ్లో, అసంగచివ్విభు రీవ స్ఫాంఖ్యో క్ష స్తాదృగీశ్వర,

యోగో క్ష స్త త్స్వమో ర్‌” శుర్ధా తావితి చేచ్చృణు, రం

వ్యా నను సాంఖ్యయోగ ళాస్త్రో క్త యో్టీ వేళశయోశ్ళుద్ధ చి ద్రూవక్వేన భవద్భిర వ్యుపాదేయ త్యాన్న తయోః వూర్వపతుత్వమితి శంకలే. అనంగచిదితీ, సాంఖ్యయోన శాస్త్రో శ్రయోర్టీ వళయోళ్ళుద్ధచి 'దూవల్వేఒపి శయోర్వా శ్రవభేదస్య తైరంగీకారాన్నా

యమసృత్సిద్ధాంత ఇళ్యావా..ళృళ్వితి "

టీ. జీవ! ఆ అీవుండు, ఆసంగచిల్‌ ఆ అనంగచిద్రూపుండును,. విభుః = వ్యాప

పండుకు ఈశ్వరః ఆ ఈశ్వరుండును తాద్భక్‌ ఇ అట్రివాండుగా, (అసంగచి ద్రూఘం డును) వ్యాపకుండును అనుట) సాంఖ్యో క్ర=సాంఖ్యులచేత వెచ్పంబడెకు, యోసో క్ర

చిత్ర, దీప వ్రశరణను త్తర్‌ ఇళూోగులవేతను భెస్పంబడెను, తెౌజ ఆయిీశ్వర జీవు లిద్దణును;, తత్త్వ మో! = శక్స దముయొక్క_యు, త్వంపదముయొక్కయు, అర్థా = అర్థమగుదు రనియు; కురా ఆ పరి శుద్ధు లగుదు రనియు, ఇతి చేత్‌ ఆ ఈవిధముగా నంటివేని, శృణు ౫ సమాధానము శెవ్వచున్నాను వినుము తా, సాంఖ్యులును యోగులున్వు జీవేళ సరు లికువురిని చిద్రూ ఫులుగను వా్థపకులుగను శుద్ధులుగను తత్త సృంపదార్థమ్తుల కర్థ మైన వారుగను చెప్పుచున్నారు. గనుక నాసాంఖ్య యోగమతములను ఖండింపక అదై సతు లగు మీరు అంగీకరింప. డందువేమో చెవ్చెద వినుము, న్లోోనతత్త సయోకుభా వర్ధా వస్మత్సిద్ధాంతతాం గతౌ, అదై ్యతబోధనాయైవ సా కమో కాచి దిప్యతే, ౭2022 వ్యానత్త స్రయోరితి. తత్త్వంపదయోరుభా వర్థావస్మ ఖల్సిధ్టాంతత్వం న్‌ గతా వితి యోజనా. నను, కూటస్థ బ్రవాళబ్లాభ్యాం శుద్ధా త్త వ్రంపదార్థా భవద్భిరవి భ్‌న్నా నిహపితావి త్యాశంక్యాహ---అ దై్వతచోధనాయమొ వేతి. టీ. తశ్త్వమోః = తత్పదముయొక్కయు, త్వంపదముయొక్కయు, అర్థా = అర్థమైన ఉఊఫౌ = జీవేళ్వరు లిరువురు, అస్మ త్సిద్ధాంతతాం జు మాసిద్ధాంతస్వరూప ముశు న గలే అ పొందినవారు శారు, సా కమా జ అవతము, కాచిల్‌ జకొంకవణ కును, ఆపై విశబోధనాయైవ - అద్వైత జ కత్త వ్రంపదార్థముల క్రైశ్ళమును, బోధనా మైవ అ బోధించుటకీ; ఇన్యులే = కొంశవజకు మాచేత నంగీకరింపయిడినది ఆతా, మాయద్రై స్వతీనిద్ధాంతమున త్త స్రంపదార్థస్వరూవు లై న జీవేశ్వకులు భిన్ను లని నిత్యు లని యంగీకరింపము, బ్రహాతత్త్వ 'మొక్కటియే పరమార్థస్వరూప మగును. అట్టి యద్రైతహతత్వ మును లెలుపుటకు కొంతవజకు నాపతుమును చెప్పితిమి, ఆవ. ఆయిలే ఠత్త వ్రంపదార్థవిచారణ యేల చేసెద రంటిరా చెప్పెద వినుడు. అని చెచ్వుచున్నాండు:లా న్లో, అనాదిమాయయా ఛాాంతా జీపేశౌ సువిలతణౌ, మన్యంతే తద్వ్యూదాసాయ శేరలం శోధనం తయోః, 2928 వ్యా- లోకప్రిద్ధ భేదనిరానద్వారా తదై క్యదవ్రతిపాదనామైవ తా భేచేనా నూదితెం నతు కయోళ్ఫేదః ప్రలిపాద్యత ఇతి భావ శర్డ్మి వదార్థశోధనం శిమిత్యా

త16 శ్రీ, వేదాంతపంచదశి, షష్ట ప్ర కరణను హా--అనాదీతి. అత్ర మాయాళబ్దేన “సార్మాశ్రయవ్యా మోహిశా అవిద్యా లక్యతే. తయా విపరీతజ్ఞానం ప్రాప్తాం కర్త లల్వౌదిమ త్త్వం జీవస్య సర్వజ్ఞ త్వాదిగుణయోగిత్వం చేళ్వరన్య హౌరమాళ్థి కం మన్యంతే, ఆత _స్తన్నివృ శ్య్యృర్థమేవ శోధనం శ్రీయక ఇత్యర్థః టీ. అనాదిమూయయా = అనాదిమయైనమాయ చేత, భ్రాంతాః = భ్రాంతినొందిన వారు; జీవేశ్వరౌజబ్‌ వేళ్వరు. లిద్దణును, సువిలతణౌ ఇ యథార్థముగా భేదము గల చారని మన్యంతే ణు అభిప్తాయపదుచున్నారు; తద్వు ్యదాసాయాకత్‌ = ఆజీవేశ్వర భేదము యొక్క వ్యుదాసాయ = నివృ త్తికొజకు, తయో; = ఆజీ వేశ్వరులయొక్క శోధనం ఇ జరిశోధనము, శేవలం = ముఖ్యమెనది; (భవతి అ అగుచున్నది) తాతనకు ఆ శ్రీయ మైన వస్తువును మోహింపం జేయునది అవిద్య, అట్టి అవిద్య చేత జనులు విపరీతజ్ఞానవంతు లగుచ్యు జీవునకు కర్త త్వొదిధర్మ ములును, ఈశ్వరునకు సర్వజ్ఞ త్య్వాదగుణ యోగిత్వ మును పారమారిక మని తలంచుచున్నారు, ఆశారణమువలన నట్టి జను లకుం గల విపోతజానము నివ _రించుటకొఅ'ే ఆత త్త సంవదార్థముల యొక్క శోధనమును మేము ముఖ్యముగాం జెప్పీతిమి ల అవ జీవేశ్వరులళోధనము వేయుటయం దిదివజకు ఇెస్సిన దృష్టాంతమును కాకము చేయుచున్నాండు:ా న్లో *, ఆత వవ్యాత్ర దృష్టాంతో _యోగ్యః ప్రాక్సృమ్యగీరితః, ఘటా కాశమహాకాశజలా కానా భు ఖాల్మ ర్య లలన వ్యా పదార్థళోధన ప్రకార మేవ దిదర్శయిషు _స్తదుపాయ ల్వేన ఫూర్వోక్త దృష్టాంఠం స్థారయతి--అత ఏవేతి. యతః పదార్థళోధనం క_రవ్యమత ని వేత్యర్థః టీ. ఆతవీవజఇందువల్ల చే, అత్ర ఇ క జీ వేశ్వరపదార్థశో ధనవిషయమై, యోగ్యఃణ శగిను భటాకాళమహాశాళజలాకాళా భృఖాత కశ = ఘటాకాశ ఇ ఫఘటాకాశము యొక్కయు మనాకాళ = మహాకాశముయొక్కయు, జలాకాశ = జలాకాళశము మొక్కయు, అ్యళ్యక ణు మేఘాకాశముయొక్కయు, ఆత్మ కఠ జ స్వరూషమము , గల దృష్రాంతః = దృష్తాంతము/ప్రాక్‌. ణు ఇంతకువూర్వము, సమ్యక్‌ = లెస్సగా ఈరిన$5ా చెష్పంబడెకు, తాాతత్త గ్రంపదార్థశోధనము చేయవలయును గనుక నందు విషయమై ఘటాకాళమహాశాన జలాశాశ మేఘాకాశస్వరూవ మైన దృష్టాంతమును మే మిపవజకే చెప్పియుంటిమి, అవ. ఇచ్వుదు త_్తంచదార్థముల శోధించవలసినవిధమును చెల్పుచున్న్నాందు:ా

చి త్ర దీషప్రకరణను త్తే న్లో జలాఖభో్రపాధ్యథినే తే జలాకాఖాభ్ర ఖే తయో ఆథారౌ తు ఘటాకాళమబోకానా సునిర్ధలౌ, 228్ర జలాభో) పాధ్య థీన త్వాద పారమార్శి శ. తయోరాధారభూతె భఘుటాకాశమవశాకా నువిర్శలౌ జలాద్యు పాథినిర పేకు 3-ళమా త్రరూ పావిత్యర్థః. టీ నే = ఆరెండైను జలాకాశ్శాభ్యఖీ ౨ జలాకాళ మేభూాకోళనులు జలా భోపాధ్యథధినే = జలోపాథి యనునట్టియు, మేఘా పాధి యనశునట్రియు కెండుపాధు లకు, అధీ'నే=జస్వాథీనము లై నవి, తయోః జ అజలాకాశ మేఘాకాశంబుల ఆంటి!ిని, అధారౌ = ఆధారములైను భుటాకాశమహాికాకౌ రుణ ఫఘటా కాళచుహోకాశము లై లే నునిర్థ లౌమిగుల పరికుద్ధములు (ఘటమునకును మేఘమునకును విలతుణములై యున్నవి, తా. జలమునందలి యాకాశమునకు జల ముసాధి యగును. మేఘమునందలి యాశాశమునకు మేఘ ముపాధి యగును, జలాశాళ మున కాథారమైన ఘటాకాశమును మేఘాకాళమున కాభారమైన మపహోకాళశమును జలాకాశ మేఘాకాశములతో నంటక శుద్ధములై యున్నవి, ఆవ చాళ్తాంతికమును జెవ్వచున్నాండు:- లు న్లో, వవ మానందవిజ్ఞాననమయా మాయాధి యోర్వకౌ, తదధిషఘ్టానకూటస్థ్చ హాణీ తు సునిర్మ లే. 226 వ్యా చార్హాంతికమానా.....నవమితి. టీ. వీవం ల ఈలాగున, అనందవిజ్ఞానమయా = ఆనంద జ అనందదమయకోశ స్వథూపుండైన ఈశ్వరుండును విజ్ఞానమయా ణు విజ్ఞాననయకోళస్వరూపుండై న జీవం డును మాయాధియో; ఇ మాయకు బుద్ధికిన్సి వళ "=స్వాధీనములైయున్నాలు. తద ధిష్టానకూటస్థ బ్రవాణీ కు - తత్‌ జఇతఆయానందదమయ విజ్ఞానమయకోశములకు; అధిష్టానజ ఆధారములైన, కూటస్థ్మ బృ వాణీ తుజకూటస్థుడును (వావై శన్యమును, నునిర్మ లేజ ఆరెండు కోశములయొక్క_ సంబంధము "లేనివ్నై యున్నవి. కా, ఆనందమయ విజ్ఞానమయకోళస్వరూవ్ర లైన జీ వేశ్వరులు వెదృష్టాంత చ కారము మాయాబుద్ధులకు "రెంకింటికి నధీనులై 'వేదాంత-.2 7

శ్మీ13 శ్రీ వేడాంతపంచదశి, షష్ట ప్రకరణము యున్నారు, ఆయానందమయ విజ్ఞానమయకోశములకు నధిషానభూతము లైన కూటస్థబ్రహవైతన్యము లన్ననో, యాయానందమయ విజ్ఞాన మయసంబంధములేక ఘటాశాళమహాకాళములవలె విలతుణులై యున్నారు, అనంగా దృష్టాంతనముందు ెప్పంబడిన జలమేఘము లనెడి యుపాధులను. వేలుచేసీదూచిన నచట నాకాశ మొక్క-టియైెనట్లు దార్షాంతికమునందు ఆనందమయ విజ్ఞానమయకోళశము లనెడి యుపా ధులను. వేలుచేసి చూచిన నుసహిత మగు బ్రహవైతన్య మొక్కటి యగు నని రహస్యము,

అవ, పదార్థద్వయశో ధనమునకు నుపయు క్త్షముశానైన సాంఖ్యయోగమకము లను ఆంగీకరింప మని యనెదవేమో యీరెండింటిని నొప్వుకొంటి మేని నితర తార్కి 'శాదివాదములను సొప్వుళొనవలసివచ్చును గనుక “దశానా మేశాదళొ యన్నుట్టు పదింటిలో పదగొండవదిగా నంగీకరించెద మనుచున్నాండు: శ్లో, వతత్క్మతయీవయోగేన సాంఖ్యయోగౌ మతౌ యద్ది,

చేహోఒన్నమయకతుత్వా దాత్మ్‌ ల్వేనాభ్యువేయతా. లల?

వ్యా, నను వదార్థద్వ్యయళోధనకటో పయో ల్వేనాపి సౌంఖ్యయోగమతద్వయ మంగీకార్యమితి 'చేదత్యల్పమిదముచ్య లే. ఇరరేహిమవి ,శా వ్రాగాం నే తత్కుుతోే వ యోగి ల్వేనాస్తాఖిరభ్యు పేయత్వాదిత్యావా.._వీతదితి.

టీ. వతక్కమోవయోగేన-వశక్కకూ ఆ ఈవదార్థద్వయళోధన మెడి భాగ మునకు ఉపయో గేనఐఉవయోగముగా, సాంఖ్యయోనా న! సాంఖ్యమతమును; నే మఠమును; మతే " యదిజ వేదాంశసమ్తకములగునని యంటి'వేనిి అన్నమయకతుత్వాణ్‌ ఇ అన్నమయకోశమును. చెప్పుట కుపయోగించుటవలన, దేవహః=బేవాము, ఆత్మ ల్వేన = అకృస్వరూవముగా, అభ్యుపేయళాం = అంగీశరించవలసివచ్చును. ఆ ట్లంగీకరించుటకు పీలువడ దనుట.

తా, పదార్థవ్వయ శోధనమున కుపయోగిందు నని సాంఖ్య యోగ మతముల నొప్పుకొను మందువేని నన్నమయకోశమును చెల్చ్పుట కుపయోగించు స్థూలడేహమును ఆత్మగా నొప్పిళొనవలనీవచ్చును.కనుక నితర మతములవ లెనే సాంఖ్య యోగమతములు రెండును వేదాంతసమ్మత ములుగా నంగీకరంవయబడ వని యభిప్రాయము,

ఆ ఆ చి ఈ దీప ('వకరణము శేరి ఆవ. మాయ రైతమకమున _ "ీవిషయమున సాంఖ్యయోగమతములు విరుద్ధ ముల్తె యున్న వనినం జేచ్తుచున్నాండు:-- న్లో ఆత్మ భేదో జగత్సత్య మిాశోఒన్య ఇతి చేశ్రయం, త్యజ్యతే చె సదా సాంఖ్య యోగ వేదాంతసమ్మతిః గన! వ్యా, కుతస్తర్హి సాంఖ్యయోగయో శ్వేదాంతవిరోధిత్వమి శ్యాశంక్య జీవీేద జగత్సత్య ల్వేశ్వర తాటస్థ శ్రలత్‌లేఒంశే ఇత్యావా---అత్మ భేద ఇతి. టీ. ఆక్మ'భేదః ఆ ఆత్మ భేదమకుటను; జగత్సత్యం = జగత్తు సత్యమైన దనుటను) ఈశః జ ఈళ్వరుండు, అన్య ఇతి = అన్యుండనుటను, శ్రయంజ ఈ మూండంళశములను, త్యజ్య లే చేత్‌ ఆ వరిత్యజించినచో, తదా=ఆవ్వుడు, సాంఖ్యయోగ వేదాంతనమృతి!= సాంఖ్యులకును, యోగులకును; ఆద్రైతశాస్తృసముతము. (స్యాల్‌ = అగును తా, 1. ఆత్మ "భేదమును, 9, జగత్సత్యత్వమును, గొ ఈశ్వరుండు తటస్థుం డగుచు. వ్యేతై యున్నాండు అను నీమూండంశములను వారు వదలి వేసినయెడల ఆసాంఖ్య యోగమతములు "రెండింటికిని వేదాంతసమ్లు తము గలుగును, ఆవ. ఇపుడు జీవం డునంగుం డని తెరిసీికొనినచో మోతుము కలుగుచుండలా, మిరు ఇెప్పెడి య్వ్వైతబోధతోం బనిలేకపోవు నని యాత్నేవింద”గా అైై సకళ్లానము కలుగనిది జీవుం డసంగుం డని యెటుంగట తటస్థింప దనెడి యాశయముశు మనస్సులో నుంచుకొని యు త్తర మిచ్చుచున్నాండు: న్లో: టీవోఒసంగతంమాశ్రేణ కృతార్హ ఇతి చేత్తదా, ఆం ంటె శత 6౬ థి వాలి శ చ్ర కృందనాదినిక్యత్యమాత్రే,ణాపి కృ తార్ధతా, రం వ్యా, నను జీవస్యాసంగత్వజ్ఞా శాదేవ ము _క్రినీదేః కిమద్వైతబోభీజేత్యా శంక్యా దై వశక్థానమంత శేణాసంగ త్వాదికం న సంధావ్యత ఇత్యభికంధిం వ్యాది నిధాయో త్తరమావా---జీవ ఇతి. టీ. జీవః=జీవుందు, అసంగత్వమా శ్రే,ణ=ఆసుగుం డని యొళకింగినమా త్రముచేశ కృళార్థ ఇతి చేత్‌ =పురుషవుండు ధ్యుం డగుదున్నా6 డని యుటివాా తదా=అవ్వుడు, వ్రకృందనాదినిత్యత్వమా శ్రే,ణాపి - సక్‌ =పుమువోరములయొక్కయు;. చందనాది ఆ చందనము మొదలైన నుగంధద్రవ్యములయొక్క_యు, నిక్యత్వమాశ్రే,ణాపీ = నిత్యము లని యెజింగినంతమా త్రము చేతు కృతాన్థ తొజమనోరశసిన్ధె యని ఇెబ్సవలసి వచ్చును. (ల థి ఖ్గ్‌

శ్త౦ శ్రీ వేదాంతపంచదళి, మస్థ ప్రకరణము తా. జీవుడు. నిస్పంగుం. డని యెజి౧నమాత్ర, ముచేతనే పురు షంండు ధన్యు డగు నేని ప్రక్చందనాడిపదార్థములు నిత్యము లని లెలిసి ఫొనినమూ శ్రముచేతనే ఫురుషుండు ధన్యుం డగుచున్నాం డని చెప్ప వలసీవచ్చును, ఆవ. ఆదై వరీనీద్ధాంతి గూడ తన యఖభిప్తాయమును వెల్లడించుచున్నాండు:ాా న్లో యథా స్ర గాదినిత్యత్వం దుస్పంపాద్య్ధం తథాత్మ్మ న్య అసంగత్వం న సంభావ్యం జీవతోర్టగదీళశ యోః, 280 వ్యా, అభ్గిసంధిమావిమృరోతి--య భతి. జీవతోర్వి శేమ్యనిశేషమణా కా రేణ భానమానయోః, టీ. శగౌదినిత్యత్వం ఇ పుష్సువోరాదులు నిత్యము లగుట, యథాజవవిధముగ, దున్సం పాద్యంజసంభవించడో, తథాజఅవిధముగ్య జగదీశయోక=జనత్తును ఈళ్వరుండును, జీవతోస్సతోః జు విశేస్యె కారము చేతను భాసించుచుండంగా, ఆకనజఅర్మ కు అసం గత్వం ఇ నిస్సంగత్వము,; న సంభావ్యంజనంభవించ "జేరదు. తా, ఈళ్యరుయను జగత్తును నిత్య మనియెడిసాంఖ్యులును 'యోగులును చన కృందనాదిపదార్థములకు నిత్యత్వము సాధిం లేని విధంబున విశెస్యవిశేషణా కారములచేత జీవేశ్వరులు ఛాసించు చుండంగా, ఆత్మ కసంగత్వము సాధింప నలవిగా దని యెటుంగవ లెను. శ్లో ॥ అవశ్యం వశృతి స్పంగం ఫు రేవాపాదయే తథా నియచ్చ్ళ ల్వేతమిశోఒపి కోఒస్య మోతు స్తథా సతి, రం] వ్యా అనంభవమేవ స్పష్టయతి. ఆవళ్యమితి. ఫలికమావా---కో2. స్యేతి. టీ. ప్రకృతిఃజఅవిద్య పుశేవజళజ్ఞానదశయందు వలెచీ, ఆవళ్యంజముఖ్యముగా? సంగంజడే'హేీంద్రియాదిసంబంధమును; ఆపాదయీత్‌ ఆ కలిగించును, శథాజఅఆప్రశా రము; ఈళో౭౬కి ఆ ఈళ్వరుండుళు, వీఠంజఈపురుముని, నియచ్చతు జ నియమించును. తథాసలి=అట్లెినయెడల)ు అన్యజఈపురుషునకు, మోతఃజమోత్‌ము, కజనీవిధముశాం గలుగును ? ఎన్నటికిని కలుగ-దేర దనుట తా. సాంఖస్ధయోగుల మతవ్రకారము అసంగత్వము. ఫురుషున శిన్నంటికిని సంభవింపదు. వారిముతములో వ్రకృతి, ఫురుషుండును, ఈశ్వ రుండును నిక్యములు, ఆజ్ఞానదశయందు ప్రకృతి, దేహేంద్రియాద్యభి వమానమును గలిగించు టయు నీశ్వురుండు, ఫురుషుని నియమించుటయు

చీత్రదీషప్రశరణము శ్ర నెట్లుండెనో, జ్ఞానదళయందును. వ్రకృతియు. నీశ్వరుండును. నిత్యులు గనుక వారి మామూలుపనులను వారు చేయుచుండుటంభట్టి. జీవున కసంగత్య్తము ఘటింపదు, అందువలన మోతమును నెన్నటికిని ఘటింవ చని స్పష్ట్ర మగుచున్నది, ఖ్లో + అవి వేకకృత స్పగో నియమ "శ్చతి చేత్తథా, బలా దాపతితో మాయావాదస్సాంఖ్యన్య దుర్శ్మ లే -- 282 వ్యా సంగనియమనయోరవి వేక కార్య త్వాత్‌ వివేకజ్ఞా'నేన + ఇావి వేశనివృత్తా చఠః పువస్స్ఫంగాద్యుక్చ ల్తిరితి శంక లే... అని'వేశేతి, వీవం సత్యవనీద్ధార్థు పాత ఇతి బరి సారతి..--బలాదితి అయం భౌావః-ఆవివేకో నామ 6! నివేశాభాసం, 0 వాఠదన్యః! ఊత కద్విరోధీ! నాద్య[3 అభావమా క్రస్య భావకార్యజనకశ్వాయోగాత్‌ . న ద్వితీయః, వివేకాదన్యస్య భటా జేసృంగెహేతుత్వాదర్శవాల్‌ . కృఠీయే తు గస్య భొవరూపా క్టానత్వ మే వేతి మాయావాదప్ర,నంగ ఇతి. టీ. నంగః ఆ చేహేంద్రియసంబంధమును, నియమళ్ళ = నియమించుటయును, ఆవి వేకకృకఇలిచేత్‌ అ అవివేకమువేతం గలిగించంబడిన వంటివేని తథా = ఆప్రశార ముగ, బలాల్‌ ఆ బలా క్కౌారము చేతు దుర్శ శే; జ దుష్త్రమైనబుద్ధి గల సాంఖ్యన్య ణి సాంఖ్యునకు;, మాయావాద!=మాయా వాదప్రసంగము, అపతిత$=కలి గౌను, లా, వ సంగనియమములు రెండును అవి వేశ కార్థను లగుట చేత నవివేకము నివర్తించుచుండంగా మజుల సంగాద్యుత్స త్తి లేదని సాంఖ్యూండు ఇచెప్పీనయెడల దోపమేమి? ఉ. ఇట్లు సాంఖ్యుండు చెప్పిన యెడల వాని కిచ్ళ లేకనే బలాత్కారముచేత నా సాంఖ్యునిమతను మాయావాదప్రసంగ మగుచు అపనిద్ధాంత మగును, నశవివేకము అను నీరెండింటికిని సమాసము చేయంగా అవివేక మని మైనది, నష్టునకు చకొండువిధములం గా నర్థము శెస్పవచ్చును. అభావము, అన్యము, విరోధి యని. ఇచట నఖ్‌ అను పదమునకు అభావ మని చెప్పితినూ, నషా5ివేశము అనివేశము_._నివేకాభావ మని యర్థ మగును, అందువలన వివేశాభావమునలన సంగనియమమం లనెడి కార్యములు ఫుట్టిన వన నలిను. అభావమువలన ఫావోత్ప త్తి గలుగు ననుట యొవరిచేతను నంగ్నీ

• కలింపణుడదు, లేక అన్యమని యర్థము చె ప్పెడిపతుమున నవివేకము, అవి 'వేశకము, వివేకాన్యము ఆని యగును. అన్యములై న ఘటపటాదులవలన

తరి శ్రీ వేదాంతపంచదశి, షష్ట్రప్రకరణము పంగము గలిగిన దనుట లో కానుభవవిరుద్ధము, అట్లుగాక న+వివేకము= అవివేకము. విపేకవిరోధి యని యగును, అనంగా అజ్ఞానము కావలే, అదే యని యొప్పినచో నుక్కిరిబిక్కిరయై యేమి చెప్పుటకుం చెలియని సాంఖ్యుండు వాని మతనిద్ధాంతమునకు విరుద్ధముగా మే మన్నట్లు మాయ, అజ్ఞానము అని తప్పనిసరిగా నొప్పుకొనవలనీవచ్చును, కావున సాంఖ్య యోగశాస్త్రములు _ రెండును వేదాంతసమ్థతములు కావని “అలియవ లెను, అవ. ష్రూయద్ర్వైశములో మాత్రము నిట్టి బొధలు లేవా? అద్వితీయమైన బ్రవ బదార్థము దక్య_ వేటుపస్తువు 'లేకపోవుచుండంగా ఈబుంధమోత్‌ముల "నెవరికి చెప్ప వలెను? చెప్పలేక యవ్వుడు మావలె మీరును అక్క భేదము తప్పనిసరిగా నంగీకరింప వలసి 'పచ్చునే యని యామేషము చేయుచున్నాందు:.-- శ్లో , బంధ మోతవ్యవస్థార్థ మాత్మ నానాత్వ మిషతాం, ఇతి చేన్న యతో మాయా వ్యవస్థాపయితుం తమా, 2383 వ్యా అద్వై తకాభ్యువగమే బంధ మోతువ్యవస్థానుపప ర్తేరాత్య భీదోఒంశగీక _ర్హ్వవ్య ఇతి చోదయతి..-బంధ మోచేతి. నశస్యాక్య్మనో మాయయా బంధ మోతవ్యవస్థోవనత్తే న్మైవమితి పరహరతి--న యత ఇతి, టీ. అక్మనానాత్వం = అత్తకు భేదము, బంధ మోతువ్యవస్థార్థం = బంధమోతు ' ములయొక్క స్థావనముకొ ఆకు, ఇమ్య తాంజఅంగీకరించండుంగాక, ఇతి చేత్‌ జ ఈవిధ ముగా నంటీవా నజఆట్లనంగూడదు, యతఃజనీహేతువువలన)ు మాయాజనూయ, వ్యవ స్థాపయికుంజబంధ మోమోవస్థలను స్థాపన వేయుటకు చుమాజసామర్ధ్యము గలదియననోం ళా; ఓ అదై ్వతసిద్ధాంతీ! ఆత్మ యొక్కటియే సత్యమంటివి? ఎవ నికి బంధము ? ఎవనికి మోతము? బంధమోశతములు రెండవవస్తువే "లేకపోవుటచే నీకు కుదరవు గనుక మేము చెప్పినయట్లు ఆత్మలు అనేకములు అని యొప్పుకొనుము అనెదవేమో. అట్లన నవసరము "లేదు, అవిద్యవలన బంధము, విద్ధ్యవలన మోతుము అనీన నెంత సులు వుగా బంధమోతములు మాయవలనం గలుగుచున్నవో తెలియుము, ఆవ మాయమ్మాత్రము బంధ మోతముల నెట్లు స్థాసించలల దందువేవెో, దానికి దుర్ధటము లై నకార్యములం జేయుట స్వాఖావికము అని సమాధానము వెపు చున్న్నెండుకా

చీత్రదీపవ్రకరణను శ్తీల్రీ్ర శ్లో. దుర్ధటం ఘటయామితతి విరుద్ధం కిం న పక్యోనీ వ్వాస్తవౌ బంధమోతో తు శ్రుతిర్న సహతే తరామ్‌, రై హ్యా, మాయావి శథం వ్యవస్థాపయేది త్యాశంక్య తస్యా ద్సర్ధ టశారిత్వ స్వాభావ్యాది త్యావా----దుర్ధ టమితి. బంధస్యావిద్యక ల్వే౭వి మోదీ చా ' స్పవోతా భ్యుపేశవ్య ఇత్యాళంక్య ఇకుతివిరోధాస్నై వమిత్యావా--వాస్తవావితి. న నవాలే తరామతితరాం వైన సహక ఇత్యర్థః బంధమీవ మోతనుపసి వా స్తతం న నవాత ఇతి భావః టీ. దుర్ధ టం = చేయనలవికానివనిని భుటయామోతి = సాధించుచున్నా నజెడీ, విరుద్ధం జు విరుద్ధముగా పల్కు_టను, న పళ్యనీ కిం జ ఎటుంగవా మేమి (లోకానుభవ నీద్ధమే యనుట.) బంధమోతె జ బంధమును మోతుమును, వాస్తవౌ తు ఆ వాస్తవము లగుటను; (కుతి!ఐవేదవాక్యము) న సవాతే తరాంజఎంతమ్మాత్రము నంగీకరింవదు. తా, “చేయ నలవి కానిపనిని నేను చేయుచున్నాను అని లోక మున వాడుకొనువూట నెలుంగుదుము కదా. నిజముగా చేయనలవి కాని పనిని చేయుచున్నా ననుట నిరుద్ధను, (అసంభవము), కనుక వూయ మన మసంభవ మనుకొనినవానిని సంభవింవంచేయలలదు, అట్లు సంభవింవంజేయుట మాయకు స్వభావసీద్ధము. "లేనిపోని బంధ మోతములను ఆమాయయే కల్పించినది. వాస్తవముగా ఆత్మకు బంధమోతుము. లున్న వని వేదము చెప్పియుండ లేదు, ఇదియునుం గాక బంధమోవాదులు లే వని కంఠో _క్సముగం గూడం బెల్పియున్నదీి. అమ అట్లు ఆత్మకప బంధమోతుములు లే వని వెన్పిన ఇక్కుతిని జూఫు “చున్నాండు:-- శ్లో, న నిరోథో న చోత్పత్తి ర్న బద్ధో న చ సాధకః, న ముముకుర్న వై ముక్త ఇల్యేమా పరమార్థతా, 28 వ్యా మోకొ జేర్వా న్తవత్వప్రతి షేధికాం శు,తిం వఠతి.న నిరోధ ఇతి, నిరోధ! చాశః. ఉత్ప _త్తిన్లేాసంబంధ$. బద్ధన్సుఖదు!ఖాదిధర్య వాక్‌ సాధక శ్రవణా ద్యనుషైతా, ముముతుస్సాధనచతుష్టయసంవన్న! ముళ్తః నివృత్తావిద్య! ఇల్యేశ త్సర్వం వన్తుతో నా స్తీ్యర్థఃం టీ. నిరోధకానాశము) నజలేదు. ఊర్ప త్తిళ్ళ జ జన్మమున్కు నజలేదు. బద్ధఃి ఇ నుఖదుకిఖాధిధర్మములు గలిగినబద్ధుండు; నజకాండు, సాధక॥ = శ్రవణమననాదుల నను

| శ్రీ వేడాంతవంచదశి, నష్ట్యవ్రకరణను స్టించెడు సాధకుండును గ జ కాందరం నుముత్కు? జ సాధనచతుష్రయనంటేన్నుండై న మముతువు, నజకాండు ము .ర్యశి ణు అవిద్యానివృ త్తి గలము కండును, నై = కాడు? నిమోజఐట్రిస్థిలి వరమార్థ రేతిజయథార్థన్వరూప మని శ్రుతి చెదుచున్నది. తా, జననమరణమనములుు సుఖదుఃఖములు, శ్ర నణమననాద్య్ధను స్థానము మున్నగు సకలవ్యవహారములును పరమార్థమందు లేవు అని శ్ర తి చెప్పుచున్నది, అప జీ వేశ్వరాదిసకల భేదములు మాయాకల్చితము లనుటను కల్పి యుషనంనా రించుచున్నా(డువా ల్లో మాయాఖ్యాయాః శామభేనో ర్వతా జీవేశ్వరావుభౌ, యఖేచ్భం పిబతాం ద్వైతం తత్త సం త్వదై్య తమేవ హిం 286 చ్యా- వీవం జీ బేశ్వరాది భేదస్య మాయానయత్వ మువపాదిత మువంంవారతీ== బూయాఖ్యాయా ఇతి. టీ. మాయాఖ్యాయాః ఇ మాయ యనుీరు గలు శామభేసోః = కామభేను శునక; జీవేశ్వరా = జీవేశ్వరు లసెడి, ఉభౌ = రెండైన, వలె స్ప = దూడలు, ( స్త కలవు) మై్వైతంజద్రైకమనెడి శ్నీరమును; య'భేచ్ళం=ప్వేచ్ళగా, విబతాంజత్రాగంబడుం ఇక్క ఆనంగా జీవేశ్వరు లిరువురును మూయాకల్పితు లనుట. శక్వంతు = పారమాన్థిక నక్యస్వరూపమె లే అద్వైత మేవహి=అ వర బవ్యాతత్వ మొక్కటియేకచాం లా, మాయ యనెడు కామభధేనువుయొక్క దూడ లైన జీపళ్వరులు ద్వైత మనియెడి శ్షీరపానమును 'యఖేచృముగం జేయ నిమ్ము అనిన దానిఫావము దైైతప్రపంచనును జీవేశ్వరులును నీ మొదలగు భేదజూత మంతయు మాయాకల్ప్చితమును, అసత్యంబును నగు నని అెలియవ లెను, ఆన, మాయాకల్పితులు గనుక జీ వేళశ్వరులకు భేదము మిథ్య యగులాశ- మాయా పంబంధము లేని కూటస్థబ్రవ్యాములకుం గల భేదము యథార్థ మని యేల యనఠాదు అని శంకించి యుత్తరము వెవుచున్నాండు:-ఎ- ఫ్లో, కూటస్థబ్రషాణో దో నామమా,శ్రాదృతేన హ్హ్‌ ఘటాకాశమహ+కాకౌా వియుజ్యేలే నహి క్వచిత్‌ , 287 వ్యా నను జీ వేళ్వరయోశ్రాయిక ల్వేన తద్భేదోఒకి 'పొరదూర్థికస్సా ల్‌: ఇత్యా శంశ్య శేదప్రయోజస్య న్వరూజవై, లతణస్యాఖావాస్వై వమితి పిదారలిజ-యాటస్టేలి,

చిత్రదీషప్రశరణము కిన్‌ జూనుమాశ్రాచ్భేద ప్రతీఠావవి వన్తుతో భేచాభావే దృష్టాంతం వూర్వోక్తం స్తా యతిఎ-ఫఘటాకాశేతిం టీ, కూటస్థబ్రవ్యువోః = ప్రత్యశాత్మ పరమాత్మలకు, 'భేదఃి = భేదము) నామ మాత్రౌద్భ లేనామమాక్ర, మే శాన; నహీ ఇ వాస్తవముగా లేదు. ఘటాకాళమవః శాళొ = ఘటాకాళశ మహాకాశములు రెడుకు, క్వచిత్‌ =ఎన్నండుకు, న నియుక్యేతే హీజభేదమును ఫొందవు గదాం ళా, లది ఘటాకాళము ఇది వమహాకాశము అని నోట నను టయే. గాని యిన్ని యాశ్రాళశములు లేక యాకాశ మొక్కళు మైనట్లు ప్రత్యగాత్మ పరనూత్త్మ లనియు కూటస్థబృహాము లనియు భేద ముగా చెప్పుట మాత్రమే కాని వాస్తవముగా స్వరూషమునుబట్టి భూచిన కూటస్థబ్రహాములకు "ెండింటికిని నభేవ మనుటయీ సత్య మగును. అవ. అటులై రే యందణజుకు అభేదస్వరూవమునం జే అభినివేశ మేల గలిగి యుండరు అనినం జెద్వుచున్నాండు;- న్లో * యవదై సతం శ్రుతం సృృస్ట్వేః ప్రాక్తదేవావ్య చోవరి, ముక్ర్తావవీ వృథా మాయా భాంమయత్యఖవా౯ జనాన్‌, 238 వ్యా వీవం జేదస్య మిథ్యాత్వసమర్థ జన శం ఫలమిత్యావా---యద మత మిలి. “సదేవ సోమ్యేదమ్యగ్ర అసీచేకమేవాద్వితీయ”మితి శ్రుతౌ యదద్వితీయం బ్రవ్తాప్రతిపాదితం తదేవ శాల్రయేఒవ్య బాధ్య ల్వేన వ్యాస్తవం న భేద ఇతి ఫావ కుఠ్తర్టి స వై శ్ఫే చేవఖినివేకః క్రియత ఇత్యత అవా-లావృథామామేతి. త_త్య క్టానరహిత శ్వాదభిని వేశం కుర్వంతీతి భావనకి టీ, నృ ప్రేశ=సృషికంటె, ప్రాక్‌ ఇ ఫూర్వము, యత్‌ ఆద్ర్వైతంజనీ యై ర్ట ',వాకత్వము, శ్రుకంజశ్రుతిలోం జేచ్పంబడినడో, త దేహుజియద్వితీయ బవార ర్వ మే, అద్య ఈనృష్టికాలమునను; ఉపరి చజధవిమ్యత్కా_లరబునను; ముక్తావవీ ఆ మోతడళ యందుశు (అడ్ర్వైతస్వరూపమైయున్నదిి. మాయాజఅవిద్య, ఆఖిలాక్‌ జనాక్‌ ఆ నిఖలజకులను వృథానిరర్థకము గా, భాాిమయతి = భృమించుచున్నది. తా, అవిద్యచేత నందలును న భేదస్వరూపమును “'ెలియలేశ ఛ్రనమపడుచున్నారుగాని అద ్వతబృహాతత్వ మొక్కటియే సృష్టికి

ఉ$ీ( శ్రీ వేదాంతపంచదశి, షష్ట ప్రశరణము ఫూర్వుమును - సృష్ట్యమైయున్న కాలమునను ప్రశయమైనతర్వాతను మోాథమీదళయందును నేకరూపమై విలనిల్లుచున్న దని "తెలియన లెను, ఆవ ఈవ్రవంచ మంతయు మిథ్య యని శెప్పడివారు కూడ సర్వవ్యవవోర ములు గలవారలై. కనయబడుచున్నా రే యాతత్వక్ఞానమువలన లాభ మే మున్నది యని శంకించుచున్నా(డు:ా న్లో, యే వదంతీత్థ మేలేఒపి భామ్యుం లేఒవిద్యయాజత్ర, కిం, నయథా పూర్వ మేలేషా మ త్ర భా9ం తేరదర్శనాత్‌. ం 289 వ్యా, నను ప్రపంచసృ మాయామయళత్వం శ_త్ర్వస్యాద్వితీయశ్వం చయ్‌ వర్చ్యయంతి 'లేచాపి సంసారవంతో దృశ్యంతే. అత స్త క్వజ్జూనేన క0 ప్రయోజనమితి శంకలే---రయీ పదంతీతి. శర్య వళాల్కే-హాోంచిద్వ సవవాలే సత్యేపీ వూర్వవదఖిని వేశా భాచాస్సైవమితి పరిహరతి---న యభేతి, టీ, యీ = ఎవ్వరు ఇత్థం ౨ ఈ ప్రకారముగ్యా వదంతి ఇ వెప్పుచున్నారో, "శేఒవిజబట్టివారును, అవిద్యయా = మాయవేశ, భామ్యం లేవ భృమించుచున్న్నారు; అత్రజఈత _శ్వక్టానము వేత కింజలాభ మేమి? (ఇతి చేశ్‌ ఇఇ ట్లంటివాాః వచేఘాంణ న! పక్షాలకు యథాపూర్వం=వెకుకటి ' యవి వేకదశయందున లె అ క్రజఈజ్ఞానదళ యందు, భాం లేశభా్రంతియొక్కం అదర్శనాల్‌ జలేకపోవుటవలన, నజఅ ట్లనరాదు* ర్త విక్టానముచేశ లాభమువేశ లాభము లే దని యనంగాడ దనుట. తాతత్త సజ్లూనము గలవారు పామరులవలె సర్వవస్థవహోరము లను జేయుచుండినను నవిద్భ్ధచేతం గలిగిన భ్రాంతి నివ _ర్రించుటం చేసి యిట్టి యవిద్యానివృ _త్తియాప మైన లాభము వారికి కలదు గనుక తత్వజ్ఞానమంచేత జ్ఞానులకు లాభము "లేదనంగూడదు. ఆవ కత్త్వజ్ఞానము గలవారి కవిద్యాఖాంతి లే దని 'తెలున అజ్ఞానినిశ్చయ మును క్థాగినశ్చయమును సలింించుచున్నాండు:- శ్లో. ఐహిశాముష్నిక స్సర్వసంసారో వ్వాస్తవ _స్తత, న భాతి నాన్సీ చాదై గత మిత్యజ్ఞానివినిశ్చయః రశ0 ళ్లో, జ్జూనినో విపరీతోఒస్తాన్నిశ్చయ సమ గీక్ష్యుతే, సర్షిస్వనిశ్చయతో బద్ధో ముక్షోఒహం చేతి మన్యతే, ల థు వాటి | వ్యా క్షనినాం భాంక్యభావం దర్శయితుం అజ్ఞానినాం నిశ్చయం తొవ "దావా.--ఐహిశేతి. ఇహ లోళీ భవ! విహిక!. పుక్రకళత్రాదిపోమణరూపః అముష్మీక్‌ శరరలోశే భవః అముమ్మికః స్వర్గను ఖాద్యనుభవరూప3ం

జ సళ చి త్ర దీప చవ శరణము శీలి? తర్తవినికృయస్య తతో వై లమణ్యం దర్శయలి=--జ్ఞానిన ఇతి. ఆవైైతం పారమార్థకం భాతి చ సంసార _స్వ పారమార్థి క ఇతి నిశ్చయ ఇత్యర్థః రతః శిమిత్యా శంక్య న్వన్వ నిశ్చయానుసాశేణ ఫలం భవతీత్యాహ---స్వ స్వేతి. టీ వహీ కాముష్మిక॥ి - ఐహిక జఇహాలోకసంబంధ మైనపు త్ర మి త్రకళత్రాదిపోమణ రూవ్వమెనట్రియు, అముషి కశ ఆ స్వర్గ సుఖాద్యనభవరూవమెనట్టియు, సర్వసంసారః ఇ బంసారము వా స్త్రప$ ఇ ఎవ్వడు నుండును, రతః ఇ ఆ కారణమువలన,_అదై నకం గ్‌ ఆర్వైతబ్రవృూర త్తసము; న భాతి = ఖానీంచుట లేదు. చా్తి భజలేకు లేదు. ఇతిఐ ఈవిధముగా, ఆక్ఞానివినిశ్చయః ణః అజ్ఞానుల నమకము, ఆస్తాల్‌: ఆఈఆజ్ఞానుల నచ్ముకముకం టె, జ్ఞానినః=తశ్వళ్ళానము గలవారియొక్కట నిశ్చయ!జనమ్హకము; విపరీతఃి=ఖిన్న మైన దని, సమ్యక్‌ =దృఢముగా, ఈత్యు లేజ తెలియు చున్నది. స్వస్వనిశ్చయత!జతన తన నిశ్చయము ననుసరించి (నమకమునుబట్టి); అవా౦ఇ చేరు, బద్ధ ఇలి=బద్ధుండ ననియు; ముక్త ఇతి చజముక్తుండ ననియు, మన్యతే = తలంచు చున్నాండు. తా, ఈలోకసంబంధ మైన ఫపుత్రమిశ్రకళత్ర మే త్రవర్లమును పరలోకసంబంధ మగు స్వర్షసుఖావ్యనుభవమును ననునవియే వాస్తవ ములు, అధై ్మెతబహత త్త్స్య మనునది మనకుం గనువించుట లేదు లవ 4 ఆంటి గనుక నది బేదని అజ్ఞానుల నమ్మకము. ఇం జ్ఞానుల నమక మే మన్క అవై త బ్ర హత _త్తష్రముమాత్ర,మే సత్యము, తక్కినదంతయు మిథ్య యని యుండును. అట్టి నమ్మకములవలనం ట్ర "యోజన మేమి యనిన లాభము వారి వారి నిశృయానుసారముగా నుండును, అజ్ఞాని యట్టి యా స్త్రీయనిశ్చయముచేత జననవమరణముల నొందుచున్నాయడ, క్లని 1 స్ట కాస్త్రాియమైననిశ్చయము గలిగి కృ తార్థుం డగుచున్నాండు, ఇట్లు క్షని కిని నజ్ఞానికిని ననుభవ'వె పుమ్యుమునుబట్టి ఫలవె పుమ్యుమును గలదు ౭ ర్న ల 6. అవ అద్వైశస్వరూషము శాస్త్రములు చెన్పగా వినుటయే శని కనిపించుట "లేదు గనుక ఆజ్ఞాను లట్టి నిశ్చయము గలిగియుండవచ్చును. అని శంకించం?గా బదులం పెచుచున్నాండువాలా శ్లో నావై్వ్వైత మపరోతుం చేన్న చిద్రూవేణ భాసనాత్‌ , ఆశేపేణ న భారతం చేద్ద్వైళం కిం భాసలేఒఖలమ్‌, లశ ర్‌ూ

శీర శ్రీ వేదాంతపంచదశి, మష్ట్రప్రకరణము వ్యాః అైతం భాతీర్యు శః శా్త్రశ వీవు నాకుభవర స్తన్నీశృయ ఇతి శంక 'లే..బావైశమితిం అనుభవాగో చరత్వమనిద్ధమితి పరినారతి--న చ్చిద్రూపేలేతి. భుటస్సు్రృురతీతి భుటాదివ్వనున్య్యూ కస్ఫురణ రూపేణ భాశాదిత్యర్థఃం నను చిద్రూపత్వన్య భానీఒవి తశ్కాక్స్న్యేన న వ్రతీయత ఇతి శంకలే...అళీషేణీతి, సాకల్యేన భానాభావో దై బలేడవి సమాన ఇత్యావా...ద్వైతం కిమితి. టీ. చిద్రూసేణ = నై కన్యహానముగా, ఆద్వైతం ఇ ఆదై ప్రరేబవాత త్ర్వ్వము ఖొననాల్‌ ఇ భాసించుచుందుటవలన; ఆవరోశుం = గోచరించుట లే దని, న చేత్‌ అదైైశము నంగీకరించకపోతివేని నజ ట్రంగీకరించకపోవుట యుక్తము కాదు ఆశే "షేణజసర్వస్వరూవమువేత, న భాతం వేత్‌ =భాసింద 'లేదంటి వేని అఖిలం మై స్‌రేంజ సమ స్తమైనవైరతము మాత్రము? భానలే కింజఖాసించుచున్నదా 1 తా. దై్వైశ్వృహాతత్స్వ మనుభవనోచర మగుట లేదు గనుక "జగత్తును సత్య మని అజ్ఞానులు నమ్థుచున్నా రనుట న్యాయము కాదు, తనను జీంకటిలో6 గూర్చుండం బెట్టి యున్నావా యని యడిగిన నున్నా నని చెప్పుటచే వైతన్యస్వరూపముగా సర్వానుభవనీద్ధమై నిత్యాపరో శతమై ెలియంబడుచునే యున్నది. వూర్తిగా తెలియంబడుట లే దని యా శే.పించెద వేని, నీద్వైతము మా త్రము పూర్తిగా గోచరించు చున్నదా 1 వ్లూల్తిగా నోచరించుట లే దని భావము, అవ, వూర్తిగా తెలియకపోపుట యుభయులకు సమానము ఆని వెప్పీ దానికి నమాధానమును చెవుచున్నాండు:-.- శ్లో దిజ్ఞాత్రేణ విభానం తు ద్వయో రవీ సమం ఖలు, వి కా డ్రై వ్రతీనీద్ధివ దధ్ర్వైతనిద్ధి నే తావతా న మ్‌. రతి వ్యా వీవం దోమసామ్యమళిదాయ పరిసోరసామ్యమావా---దిత్తా గ్రే లేతి. దిచ్రా ర్రేలై శదేశేన ద్వయోన్ష్వై తాదైసతయోరిత్యర్థః. నితావతా కథం పరివరసామ్య -మితళ్యాళంశ్యాహం- దె దకసిద్ధివదితి. తే తవ పనే తావతా వీశదేళవ్రతీలిసద్భా వేన క! మనిన వ్వైశనిశ్చయ ఇవారై్వైతసిద్ధిర దై సతనిశ్చయోవవి కి న భవతి! కింతు భవ ల్యే వేత్యర్థః టీ. దిచ్చా శ్రేణజకొంకళాగము మాత్రము) విథానం తుఇస్ఫురించుట యన్ననో ద్వయోర$ీజ ద్ర్వైతా దై్య్ధతపతుములు 'రండింటియందును; సమం ఖలు = సమాన మేశచాం

చిత్రదీషప్రశరణము శలర్రి లే = సీవ (క్వైలి కనుట),; తావకా = కొంతభాగము మ్మాక్కము న్ఫురించుటచేక, మైకసిద్ధివత్‌ = ట్రైకనిశ్చయమువలె, అరైైతసిద్ధి! = ఆమ్వైతమందు. నిశ్చయము? శింజఎందుకు, నజకలుగదు! (శలుగుచున్న దనుట తా, దైశాదై సతపతములు "లెండింతీయందును నంతయు వూ_క్రిగా స్ఫురింపకపోవుట యను దోషము సమానముగా నున్నదిం దానికి పరిహారము గూడ ఫూర్సిగాం దెలియయడక పోయినను దాని యందు సత్యత్వనిశ్చాయము నీకు గలిగినళ్లు అరై ్వతనిశ్చయమును మాకు గలిగిన దని యనుకొనం గూడదా ? అనుకొన నగు నని భావము, అవ. అదైైతము సిద్ధింకపోవుటను నింకొకవిథము?ా చామేకించుచున్నాందు:ం న్లో & ధ్ర్వైలేన హీనమ ద్వైతం మ్వైతజ్ఞానే కథం' తిదం, చిద్భానం త్వవిరోధ్యస్య ద్ర్వైతస్యాతోఒసమే ఉభే, 244 చ్యాం వూర్వవాదీ 'ప్రకారాంతనేణా దై వలౌనిద్ధిం శంకలే---2ై క లేసేతి అర్ర్వైతం ద్వైతరహితం తయోః వరస్పరవిరో ధా త్తథా సద దైకప్రతీతావదైతం న నంధపతీత్యర్థక, నను తర్చి ద్ర్వైతస్యాష్య దెెతవిరోధిత్వా దద్వైతే వ్రతిఖానమానే మై్యైశస్యాసిద్ధిరితి చోద్యం నమానమి త్యాశంక్యాహ వూర్వచాదీ---చిద్భానంత్వితి ఛవన్మ లే చిద్రూవప్ర,తీ లేలేవాద్వైతప్రతీతిత్వా త్రస్యాళ్చ్ళ మైకనిరోధిత్వాళావా న్నోభయోస్సామ్యమితి భావః టీ. చ్వైలేన = ్రైకముచేత, ఆర్వైశం = అర్వ్వైతము; హీనం = లేనిద్కి (భవతిజఆగచున్నది), హై వరక్టానే నతి ఇ చతముయొక్క_ స్ఫూర్తి గలుగుచుండలా3 ఇదం తుజఈ య ద్రైతనిశ్చయము, కథంజఎట్లు కలుగుకు (కలుగ దనుట)ం చిద్భానంతు- చిత్‌ = చిద్రూపకయొక్క-; భానం తుజతోంచుట యన్ననోః ఆస్య = ఈ, చైతన్య= మ్వ్వైశమునకు, అవిరోధి=విరోధిగాదు. అతః=ఇందువలన, ఊభే = చైతాటై స్టైరములు కెందుకు, అస మే=సమానములు గావు, తా, అద్వైతము అకు మాటను విడంచీసీ భూచినయెగల శ్రైతము లేనిది అని యగును. ధ్రైత మనుమాటకును అద్ర్యైత మను మాటకును రెండింటికిని విరోధ ముండుటవలన మాద్వ్వైత ముండంగా నదై్వైత ముండుట సంభవింపనేరదు, నీవును నే నన్నక్లు టై్య్యరమును వద్వ్వైతమునకు విరోధి కనుక నద్ర్వ్వైతజ్ఞానము దోంచుచుండంగా ద్వైత

490 శ్రీ, వేదాంతపంచదశ్సి షష్టప్రకరణము ముండుటవమా త్ర మసంభవము గాదా యని యనెదవా? నీయరై గత మతమనున దిద్రూపముగా భాసించుటయే యద్ర్వైతజ్ఞానమగును, అప్పుడు వైసాత మనుమాటకు నదైై సత మనుమాటకును విరోధము లేమించేనీ యీ రెంటికిని సాదృళ స్ట్‌మే కుదురదు, (సామ్యము తటస్థింప దనుటు) దోషము సనూనము గనుక, పరిహారమును సమాన మనుట యొవ్పదు,

ఆవ ఇట్లు పూర్వపమీ యామేపింద సిద్ధాంతి ద్వైతము మిథ్యయెనది. గనుక వన్తవ మైన యద్రైతమును కొట్రివేయంకాల దని తనపైన వైచిన దోషమునకు నై వరేనీద్ధాంతి వరిహారము బెవ్వుచున్నాండు: న్లో వవం తర్ష్మి శృణు మ్వైత మసన్థాయామయత్వత్క

లేన వాస్తవ మడ్ర్వైతం పరిశేషా ద్విభాసతే, లైత్త్‌

వ్యా ప్రతీయమానస్యాసీ చ్రైతస్య వా స్తవత్వాభావాన్న వాస్తవామైరశవిఘా తిక్వమితి పరివారతి సిద్ధాంతీ.-వీవమితి. ప్రనక్తప్రతిషే భేఒన్యత్రాప్రసంగాచ్చిమ్య మాగ్తో సంవ్రత్యయః పరిశేమః.

టీ, నీవం తర్చిజ దై తా ద్ర్వైతములకు సామ్యము కుదురనివక్షీమున, చై్యైశం = వైరము; మాయామయత్వతః = మాయాకల్పిత మగుటవలన;, అసఠ్‌ = వాస్తవ మెనది శాదు... లేన = అందువేత వాస్తవం = సత్యస్వరూవమైను అ సతం = ఆద్వైశ్రవాక క్త్వ్యము;. పరిశేషిత్‌ = సరిశేషన్యాయమువలన, (వరిశేషన్యాయ మనలా ప్రస కృవ్రతి మే ధేఒన్యత్రావ్రసంగాచ్చ్భ్చిమ్యమాణే సంప్రత్యయః వరిశేమటో దీనియర్థ మేమనంగా--- ప్రస _క్రస్య=ప్రా వ్రించిన వస్తువును, ప్రతి షే భే=ని-షేధిం చినప్పుడు, అన్యత్ర, ఇ ఇతరయమెనదానిని, అవ్రసంగాత్‌ = వెప్పకపోవుటవలన, శిమ్యమాణే ణు మిగిలియుండు దానియందు, సంప్రుశ్యయ! = క్టానము, వరిశేమ?ఐవరిశేష మనంబడును, నలంగురు కూర్చుండియుండం"ా నింకొకండు వచ్చి యిచట నాయుంగరము పెటితిని శానరాలేదు అనినపుడు కూర్చున్న వారిలో నొక్కాకరు ప్రత్యేకముగా నేరు తీసితినా యని యడిగిన నీవు తీయలేదు అని ముస్తురివణకు నిట్రే ఇెక్చి నాల్లవవానిని అడిగినప్పుడు ఏమి బదులుచెస్పక యూరకుండెకు. అప్పు డుంగరముసంగతి ఎవరు తీసిన ట్లూపించె దము! ఇబ్వుడు ఇెప్పిన పరి శేమన్యాయమునుబట్రి నాల్లవవాండు తీసినాం డని స్పమ్ణమె నట్టు లకుటు) విభాన లే=ప్ర,కాళించుచున్నది.

తా, టదై్వైతవాదే! దై ప్రతమునకును అదై ్యతమునకును సొదృ

శ్యము "లేశపోవుటవలన ద్వైత మదై గ్రైతేమును కొట్టైవేయంగల

చిత్రదీషవ్రకరణనము త్తే దంటివి నామాటను వ్వూలర్చిగా విని తర్వాత నే మనవలయునో యప్పా డనెదవుకాక, నీద్ర్యైతము మాయచేశ కల్పితమంటిమి. అందుచేత నది యసత్య మగును. ఎప్పుడు దైస్వతము మిథ్యమైనదో, యస్పు జేది పరిశేసన్యాయమునుబట్టి _ నిలిచియుంకునో చెప్పుము. అదై సతమే చ,కాశించు నని భావము, అవన. అ్ర్వైతము మిగిలియుండుటనే వెచ్వచున్నాండు:- షొ అచింత్యరచనారూపం మామైవ సకలం జగత్‌, ఇతి నిన్చిత్య వస్తుళ్వ మద్వ్యైతే పరిశేష్య కామ్‌, 246 వ్యా- పరిశేషవ్రశారమేవ దర్శయతి---అచింత్యేతి. న చింత్యా అచింత్యా ఆచింత్యా రచనా రూపం యస్య త శ్తథావిధం సకల జగత్‌ మాయొవ మిశై్యై వేశ్య నేన వ్రకారేణానివ ర్తనీయక్వా ని థ్యాళ్వం చైశస్య నిళ్చిశ్య వాస్తవమచైైతం వరిశేమ్య ఆామిత్యర్థః టీ. అచింత్యరచనారూవం-అచింత్య=ఆలోచించుటకు శక్యముకాని, రచనా ఇ కల్పనయొక్క; రూవంజస్వరూవము గల) సకలం జగత్‌ జ=సర్వ ప్రపంచము; మూయైవజ మిథ్యయే, ఇలిజబని, నిశ్చిత్య = నిశ్చయించి, ఆదై బలే ఆైై వైరమందు, వస్తుత్వ౦ ఇ వాస్తవమైయుండుట; వరిశేమ్య తాంజశేషింపం జేయంబడుంగాక (మిగుల్చు మనుట). తా, ఆలోచన కందని కల్పనారూపమువంటి రూవము గల జగ _త్తంతయు మిథ్య యని నిశ్చయించిన, అద్ర్యైశము. శేషించి యథార్థ ముగా. నిలిచియుంకును. నీద్వ్వైత మనిక్వచనీయత్వము చేత నిలిచి యుండ దని భావము, ఆవ. సిద్ధాంతీ! నీవు 'వెప్పీనచొప్తున న్వ్వైరనిశ్చృయము. కలిగినను, ఫూర్వ వాననవేక మాటిమాటికి చై సతసత్యత్వము తోంచంగూడదా యని యాశంకింపంగా బదులు చెన్వుచున్నాండు:... న్లో. పున స్ట్వైతస్య వస్తుష్వం భాతి చేత్త్వం తథా వును వరిశీలయ కో వా త్ర వ్రయాసన్తేన తే వవ ల? వ్యా నన్వేవమ ట్యైకనిశ్చయే కృలేచఒవి పున! ఫునరై వ్రరనసళ్యశ్వ ఫూర్వవాన నయా భాతీ త్యాశంక్య తన్నివృ శ్తయే పున? ఫునర్మి ఛ్యాళ్వం విచారయేదిత్యావా-- పునరై వర్‌ స్యేతి. అవృ త్తిరసకృదువదేశాదితి చతుస్థాధ్యాయే ఆత్మనః శ్రవణాద్యావర్హ నస్య విహితళ్వాద్వ్యా పేచేతి భావ.

42 శ్రీ వేదాంతసంచదళి షష్టవ్రశకరణము టీ, చ్వైతస్యణమైతమునక, వన్తుత్వంజనత్యత్వము, ఫునజుతిరున, ఖొతిబేల్‌ = తోందు నని యంటివా త్వంజనీవు; పునఃఐమజల) తథాజవెళుకటిరీతిగా'జీ, పరిశీలయ = విచారణ చేయుము (ద్వైతము మిథ్య యని పరికింపు మనుట్ర, అ శ్ర, = ఈ ద్వైతమిథ్యా శ్వమును; లేనజజుట్లు పరిశీలించుటచేత; 'లేజనీకు, ప్రయాసఃజ శ్రమ, కో వాజనీమియో, వదణచెస్వము. ళా, పూర్వవాసనచేత దై ్వతసత్యత్వము తిరుగా తోయ నని యంటివా, వెనుకటివలనే మజుల నాత్మవస్తువును విచారించుము. ఇట్లు టైైతము సత్య మని తోంచినవు డంతయు మిథ్య యని పరిశీలించుట కేమి కష్టము! సులభముగా మాటిమా:ికి బరిశీలించుటయందు శ్రమ "శే దని భావను. అవ. ఇట్లు దృఢముగా నపరోత్షవస్తువుయొక్క_ సామ త్కారవర్యంతము అవ ధిగా నద్వ్వైతన్వరూవమును విచారించుటయం దాయాసము లే దని మాచేం చెలుబండి నది. ఇంక శ్రమ యన్ననో ఆది నీద్వైతము తోంచినప్పుడే తస్పక కలుగుచున్న దని చెచ్వచున్నాందు:లలా శ్లో *, కియంతం శాలమితి చేల్ళేదోఒయం చెత ఇప్యుతాం, అద్వ్వైలే తు న యుక్షోజయం సర్వానర్థని వారణాత్‌ . ల? వ్యా శియంతం శాలసుక్థం విచారణీయమి త్యాశంక్య, కత్రాపోతవిద్యాజ్తా విచారోఒెయం సమాప్యత ఇతి విచారకాలావభేరు _కృత్వాన్న ై్వతవిచాలేజయం భీదో యుక్తః. కింతు చై ఏరేద్రుతిభాన నీవ యుక్త ఇత్యాహ.---కియంతమితి. టీ. ఆయం భేదః ఆ ఈమ, కియంతం కాలంవేల్‌ ఇ, ఎంతకాలమువజకు ననెదవేన్సి దై స రేఆ టైైతమునందు; ఇవ్యతాం ఇ ఆంగీకరింపంబడుం గాక, (ఈవప్రశ్న ముశు ్ర్వైతమునంజే వేయు మకుట సర్వానర్థనివారణాల్‌ ఇ సర్వదుఃఖములను నివారణచేయుటపలన, అద్రై్వతే తు ఇ ఆదైళమతమం దన్న నో, అయం=ఇటువంటి శస్టము; న యుక్ర$ = కూడియుండునదికాదు. తా ఎంకకాల మిట్లు శ్రామవడుచు విచారణచేయవలయు ననెదవేని, ఎన్ని శ్రమలుండినకు దై సతమునం దే యుంఘను గాని సర్వా నర్ధములను దొలంించు నద్వైతస్వరూపమును విచారించుటయం దించుకేని శ్రమ లేదు,

చిత్రదీషప్రశరణము శ్తీవ్ర8 అవ ఆక్క బ్థానము కలిగియుండినను నాయందు ఆంశలియు, దవ్పియు మొదలగు ననర్థము లట్లే ప్రత్యతముణాం గనువడుచుండంగా నరైైశాతృజ్ఞానము నర్వానర్థనిా రక మనియె ట్లన నొప్పు నని యాళంకించుచున్నాండు:--- న్లో. తయుత్ప్చిపాసాదళయో దృష్టా యఖావూర్వం మయీతి చేశ్‌ , మచ్చ్శబ్దవాచ్యేఒహంకా నే దృశ్యంతాం నేతి కోవచేత్‌. 249 వ్యా నన్వేవమదైతాత్మ తత్యావరో కజ్ఞానవత్యపీ మయి తృుత్సిపాసాద్యన ర్య పరిదృశ్యమాన త్వాదనర్థని వారకత్వమాత క్ఞానస్యాసిద్ధమితి శంకలే--తులత్సిపాసా చయ ఇతి. కిం మచ్చబ్దవావ్యేఒవాంకాశే దృశ్యంతే? ఉత మచ్భబ్దోవలక్నీ లే చిదౌళ్ళ్మ నీతి విశల్చ్య ఆద్యమంగీకరోతి.._మచ్చబ్దవాచ్య ఇతి. న ద్వితీయ?; శస్యాసంగత్వా దవిషమయత్వాచ్చేతి బహి'లేవ చువ్రవ్యం. టీ. మయిజనాయందు, యథావూర్వం=ఫూర్వమువ లెనే, తుత్పిపాసాదయ$ ఇ ఆంకలియు దప్పికయు మెందలయినవి, దృష్టా ఇతి చేల్‌ కనంబడుచున్న వని యంటివా, నుచ్భబ్దవావ్యే అ మచ్చబ్దజసే న ెడీ శబ్దము వేత, వాచ్యేజచెస్పందగిన, అవాంశాలే జ అవాంకారమునందు, దృళ్యంతాం జ చూడంబడులాకు జేతిజలే దని, కః = ఎవండుం వచేత్‌ ఇ చెద్వను 1 తా, ఆవివేకదశయందువ లె నిప్పు డదైైతజ్ఞానము గలిగినతర్యాత కూడ ముత్చిపాసాదు లుండనే యున్నవే యనెదపేమో, అవి నే ననెడి శబ్దమున కర్థమైన అవాంకారము నవిగాం దలంపవుము, చిదాత్మ యసంగుండును నవిషయుండును నై యున్నాండు గనుక మత్చిపాసాది ధర్మముల కశచ్చట, వసి "లేదు, అవ అ చిద్రూవవస్తువునందుకు నధ్యాసవశముశా షత్ప్చిపాసాదు లుందు నని యనంగాడడా యని శంకించి యు తరము చెద్వుచున్నాండు:-- న్లో చిద్రూవేఒపి ప్రసజ్యేరం స్తాదాత్యా థ్యాసతో యది, మూ ఛ్యాసం కుకు కింతు తం వివేశం కురు సర్వదా, ౭0 వ్యా వస్తుత స్తక్స్రతీత్యభా వేచి భ్రాంళ్యా తత్ప్రిన క్రిస్సా వదితి శంకే. చి ద్రూపేఒపీతి. వీవం తర్హ్శ్యనర్థహేతోరభథ్యాసస్య నివృ త్తమయే సదా వివేకః క్రియళ* మి త్యాహ.---మాధ్యానమితి. టీ, తాచా త్యా ధ్యాసతః=అన్న్యోన్యాధ్యానమువలవ, చి ద్రూపపేఒకిచి ద్రూపూ డైన యాశత్మయందును ప్రనజ్యేరక్‌ యది ఇ చేరు నని యంటినా? త్వం = సీవు వేదాంఠ--28

డృ[్ర4 శ్రీ వేడాంతపంచదశిి షష్ట ప్రకరణము ఆధ్యానంజఅభ్యాసమును; మా కురు ఇ శేయంబోకుము, కింతుజఇంక ేమి యనలా, సర్వదా గా బిల్ల వ్వుడును, వివేశంణ (కొటస్థచిదాత్త్మ యొక్కయు, అవాంశాళాదుల యొక్కయు) విభజనమును, కురుజ చేయుమాం

తా, అన్నోన్యా థధాాసమువలన యమత్చిపాసాదుల చిద్రూవుని యంచే ప్రస్క్తము లగు నని యంటివా! అధ్యాసమునే చేయకు, కూటస్థ చిదాత్మ ను అహంకారాదులను విభణించి మయుత్పిపాసాదులు అహం కారధర్మము లని ెలిసిఫొనుము,

అవ. ఆనాదివాసనావశమున నభ్యానము వదలక 'వెంటంబడుచున్న దంటివా, ఆవివేకము'నే దృఢముగా చేసికొనిన నది నివర్తించును. ఆధ్యాసము నిపరించుట కింత కన్న నుపాయాంతరము లే దని చెప్పుచున్నాండు: న్లో, రయుడి త్యథ్యాస ఆయాతి దృఢవాసనయేతి చేర్‌ ,

అవ_ర్హయేద్వి వేకం చ దృఢం వాసయితుం సదా, ల

వ్యా, అశాదివాననావకాల్‌ పునః పునరధ్యాసాగమ'నే తన్నివృత్తయే వివేశ వీవావర్తనీయ!. నోపాయాంతర మిత్యావా---ర్చుడితీతి.

టి. దృఢవాసనయాజదృఢమెన వాసనచేత, రుడితి ఆ శీఘ్రముగా) ఆధ్యాసఃణ అన్యోన్యా ధ్యాసము, అయాతి ఇతి వేల్‌ జవచ్చుచున్న దని యనినచో, దృఢం=దృఢ ముగా వానయితుం ఇ నిల్వుటకొఆకు, వివేకం చజవి వేకమును (కూటస్థుండును చిదా భానుండును వేజసెడి క్టైనమున్యు; అవ_ర్హయేత్‌. = వలుమారు వల్లె వేయపలయును (అభి వృద్ధి వేయవలయును),

తా, అనాదివాసనవేత నన్యోన్యా ధ్యాసను శీఘ్రముగా నివ ల్తింపక పోయునేని కూటస్థచిదాభాసుల స్వరూపవిచారణమును. బలు మాలు గట్టిగా చేయంా నది ఫూర్తిగా నివ_న్టింపలల దని ఫావము,

అవ ఎంశకాలము విచారణ చేసీనను, దైసతము మిథ్య యని యుక్తి కుదురునే శాని యనుభవము కలుగదు అని శంకింపంగా సమాభానము వెప్వుచున్నాండు:లా- న్లో + వివేశే రై స్రతమి థ్యాత్వం యువై వేతి న భణ్యతాం,

అచింత్యరచనా త్వస్యానుభూతిర్హి స్వసాతీకీ, 2లిల

వ్యా నను విచాశేణ చై శస్య మాయామయత్వం యుశ్తై శైవ నిధ్యతి. నాను భవత ఇ త్యాశంశ్యా చింత్యరచనాత్వల క్ష ఇమిథ్యా త్వానుభపణ్య న్వసాతీక త్వా నైవ మితి పరివారతి..._వివేశ ఇతి.

చిత్రదీషప్రకరణము డీలర్‌ టీ. వివేశే సతి ఆ వివేకము. కలుగుచుండలా; యుక్వ్యైవ = యుక్రిచేఠచీ, టై సతమిథ్యాత్వం దె స్‌ మసత్య మగుట ఇతి=లఅని, న భణ్యతాం జ అనకుముం అచింత్యరచనాత్వస్య = అచింత్య అ అలోచించ శక్యము కాని, రచనాత్వస్య ఆ రచన గలంగుటయొక్క; అనుభూతి! ఇ అనుభవము, స్వసాక్షీకీ = న్వ అ తానే సాక్షీకీ ఆ సామీగాం నలదిం తా, అచింత్యరచనాస్వ భావలమీణము గల ్వైతమి థార్టభావము నకు అనుభవమే సామీగాం గలిగి యున్నది. కనుక అనుభవముచేత వ్రైశమునకు మాయామయత్వము నిద్ధంపలే దని చెప్పంనాడదు, అవ. మోరు ఆచింత్యరచనయే మిథ్యాత్వమునకు లతుణమని ఇప్పితిరి. ఆట్రిలత ణము చిదాత్తునియందు నున్నది అని అతివ్యా పప్రిని శంకింపలగా నొక మాట బెద్చంబూను కొని కొంతవజ కరిగ్‌కరించినట్లు నటించి యాయా శేవమును ఖండించుచున్నాండునా- న్లో చిదప్థ్రచింత్యరచనా యది తర్ష్యస్తు నో వయం, చితం సుచింత్యరచనాం ట్రూమో నిక్యత్వ కారణాత్‌ 6 2గ్‌త్రి వ్యా నన్వ చింత్యరచనాత్వం మిథ్యాపదార్థలతుకాము క్షం చిదాత్మ న్యతివ్యా ప్త మితి శంకలే.__చిదపీతి. ప్రాగభావయు క్త క్వే సత్య చింత్యరచనాత్వం మిథ్యాశ్వలతణ మితి వివకురచింత్యరచనాత్వమాత్మ నోజంగీకరోతి..తర్హ్య్య స్ర్వితి, వవమంగీకాలేఒవ సిద్ధాంత ఇత్యాశంక్య చరిహరతి..-నో వయమతి. కత్రహేశుమాహం----నిత్య క్వేతి. వయం చితం సుచింత్యరచనాం నోబ్రూము ఇతి యోజనా. టి చిదవీజచిద్రూపు:డగు కూటస్థుండుకు; అచింత్యరచనా యది = అచింత్యజ ఆలోచింప ,నలవి గాని రచనా యదిజకల్పనారూవము గలదని యంటి వేని, తర్హ్శ్యస్తుజ సరి ఆగుంగాశ నిత్యత్వకారణాల్‌ = నిత్యమైయుండుటవలన, చితంజచిత్తుకు వయంజ మేను, నుచింత్యరచనాం = నుచింత్య జు విచారింపళక్య మైన; రచనాం జ రచన గల దానిని, నో బ్రూనః = చెచ్పము తా, కూటస్థచిద్రూవుండు గూడ _ నచింత్యరచనాన్వరూవషము గలవా డందువా! పోనీ! అప్లే కానిము. ఆ ట్ల్రయినవత్‌మున మిోా య ద్వైతనీద్ధాంతనివోధము గాదా యనెదవా ? మేము చిద్రూవమును సుచింత్యర చనాస్వరూవము గలదానినిగాం జెవ్చము, అనంగా తాను ప్రాగభావముతోం గవూడిన యచింత్యరచనాక్వము మిథ్యాత్వనునకు లతణముగాం జెస్పదలంచుటచేతన్సు అది నిత్యము గనుకను మా కవ సిద్ధాంతవ్రన క్రి "లే దని యొస్ఫెను.

శ06 శ్రీ వేదొంతపంచదళ్సి షస్థ,ప్రకరణనుం

ఆవ చిద్రూ,నమునకు నిళ్యత్వ "మెట్లు కుదురు నని శంక రాగా ను _త్సరము ఇఆచ్వచున్నాందు:లాా శ్లో ం స్రాగభావో నానుభూత శ్చితే ర్నిత్యా తతళ్చితిః,

మదైైతస్య ప్రాగభావస్తు నైతన్యేనానుభూయలే, ల్రి్రశ్తీ

వ్యా. చిలేర్నిత్యత్వం కుక ఇత్యాళంక్య స్రాగభావానుభవాభావాదిత్యావా.--- ప్రాగభావ ఇతి, యశళ్ళ్చిలేః ప్రాగభావో నానుభూత సతో నిల్యేతి యోజనా, ఇద మశ్రాకూకం. చిలేః ప్రాగభావోచ స్తీతి వదక ప్రష్టవ్యజాచిక్సాగభావః కిం చితాను భూయలే ? ఊతాణ్యేన *+ నాన్యేన తన్య జడ ల్వేనానుభవిత, ్భ త్వానువవశ్తేః చితాశు భూయక ఇత్యపి వమే కించిదంతళేణోత స్వేవైవ? నాద్యః ఆై 6శేవాదే చిదంతర స్యైవాభావాళ్‌ తత్స్వీకాశేజవి చిశ్వ్రుతియోగకస్యాభావన్య చిద్దవాణమంత శేణ గ్రహీతు మళక్యత్వాల్‌ . తస్యా అవి గృవ్యామాణ'ల్వే భుటాదివదచిత్త్వావల్తే!, నావి ద్వితీయస్సా రఖావస్య ్వేన గృహీతుమళక్వత్వాదితి. నను మైైతస్య ప్రమాత్రాది 'భేదరూవత్వా త్తదభావస్య చ లేమై వానుళవితుముళక్య త్వా త్తదనుభవిత్రంతరాఖావాచ్చ నై కన్యవదేవ చై సతస్యావీ నిత్యత్వాప తిర ళ్యాళం క్యానుభవి త,ంక రాభావోఒసిద్ధ ఇతి చరివారతి...- చసత స్యేతి. జా తే చాదిళై్యళాభావస్య నువుప్తా సాశీణానుభూయమాన క్వాల్‌ “శమనస్పాత్నీ నర్వస్య సా” శీలి శ్రుతే శ్చేతి భావః

టీ. చిలేః = చిద్రూమమునకు, ప్రాగభావిజపూర్వము. లేకపోవడము) న అను భూత జ అనుభవింపంబడియుండ లేదు. కఈతఃఇఆకారణమువలన, చితి? ఆచి ద్రూవము; నిళ్యా=నిత్యమెన దగును, మ్వశస్య=ైై నరోముయొక్క) ప్రాగభావస్తు=ప్రాగభావ మని నను; వై తన్యేన=వై తన్యముచే, అనుభూయలే = అనుభవించబడుచున్నదిః

తా, వైతన్యముయొక్క_. స్రాగభావ మెవనిచేతను ననుభవింహ బడలేదు గచుక నది నిత్య మనయిడుచున్నది, ద్ర్వైతముయొక్క_ స్రాగ భావము సుష్టుప్పికాలమున సాథతీవై తన్యమువేత ననుభవింపయడు చున్నది గనుక దానికి మిథాసత్వము చెన్నవలయును, స్రాగభావ మన;గా పూర్వమందు లేమి,

అవ 3ెనం. కెన్స్చంబడీనవిధమున, చశమిథ్యాత్వము సిద్ధించి నని వెప్వు చున్నాండు:లా శ్లో. స్రాగభావయుతం ద్వైతం కచ్యతే పా ఘటాదివత్‌,

తథాఒవీ రఛనాఒచింత్యా మిథా్యా కేసేం ద్ర జాలవత్‌ ,. లర్‌

చీత్రదీపవ్రకరణము త్త వ్యా నీవ చ స్రాగభావయంత ర్వే జత్య చింత్యరచనాత్వస్య మిథ్యాత్వలత్ష ణస్య సద్భావాత్‌. ్వైశమిథ్యాత్వం సిద్ధమి త్యావా---ప్రాగభా వేతి. ప్రాగఖావయుత మితి హేతుగర్భికం విశేషణం ద్వైతం స్రైగభావయుకత్వాల్‌ ఘటాదివదృచ్య రేహిం తళావి రచ్యమాన ల్వేమకి. తస్య ైరన్య రచనా౭చింత్యా, తేన రచ్యమాన ల్వే సత్య చింత్యరచనా ల్వేనై ంద్రజాలికస్రైసాదవన్మి ఖ్యత్యర్థః. టే. స్రాగభావయుకం = ప్రాగభావముతోం గూడుకొనిను ్రైతం = ట్రైత ట్రచంచము; భుటాదివల్‌ ఐభుటవటాదివదార్థమువ ల, రచ్యలే = కల్పిందబడుచున్నది. కథాసి ఆ అట్లు కల్పింపంబడినప్పటికిని, రచనాజ ద్వైశకల్పనము, అచింత్యా ఇ ఇట్రిదని యాలోచించ శక్యము గాని దగుము. లేన = ఆకారణనుచేత, (కల్పనాస్వరూవము న | = ఫంద్రజాలమువల్సి మిథ్యా=ఆసత్య మైనది, (భవతి ఇ తా, దైైతము ప్రాగభావనుతోం జూడిన దగుచు ఘటాదుల వలె రచింవంబడుచున్నది, అట్లు రచింపంబడినప్పటికిని గారడివానిచేతు గనయిజిచయిడిన వస్తువ్రలకలె, దై ్యతముయొక్కకల్చ్పనయు నెట్లు రచింపయబడినదో యోచింస శక్యము కాదు గనుక టై్యైతము మిథస్థ యగుచున్నది. ఆవ ఇంఠవజవ చిద్రూమముయొక్క_ నిత్యతయు, చిద్య్యతికిక్త మైనచానికి మీథ్యార్వమును సాధింపబడీనవి శాని అదై వ్రరబ్రవ్యాత_త్వమున కవరోక్షత్వము సాధింమబడ 'లేదంట్లిచా? నీ స్వవచనమునకు వ్యాఘాతము కలుగుచున్నది. ఆని చెప్పు చున్నాండు:ా శ్లో ః చిత్స్రత్యమో తతోఒన్యస్య మి థాత్వం చానుభూయతే, నాహ్వైతమపరోతుం చేత్యేతన్న వాస్థహాతం కథమ్‌, 256 | వ్యా చితిస్తావత్స వట్రశాళల్వేన నిత్యాపరోమా చ భానలే. చీద్వ్యతికి క్తస్య చ మిథ్యాత్వం తయొన చితానుభూయత ఇతి దర్శికం. నీవం చ నత్యహై వతస్యావరో తత్వం నాస్తీతి వదతో వ్యాఘాకళ్చ స్యాదిత్యాహ--చిక్స్రక్యక్నేతి. చిద్రూపేణ భాసనాదిత్యభిహితయు క్రి సముచ్చయార్థచ్చశబ్దః అవ్రైతమవరోతుం నే త్యేతక్కథం న వ్యావాతం వేతి యోజనా. టీ. చిత్‌ = వైశన్యముః ప్రత్యమో = న్యూ ర్తిరూసము. (అగును). తతః ఇ అవై. ఈన్యముకం టె ఆన్యస్య = చేశైనద్వైతవునకు, మిథ్యాత్వం చ జ మిథ్య యగు

433 శ్రీ వేదాంతపంచదశీ, పష్థ్రప్రకరణము టయును, అనుభూయలే = అనుభవింపంబడుచున్నది. ఆబద్వైతం = ఆ్వైతము, ఆప తోతుం = పరోతము కాదు. ప్రశ్యతమెన దనుట. నేతి=కా దని వీతతల్‌ ఆ ఈ సీ మాట కథంజఎట్లు! న వ్యాహతంజకొట్టువడదు! (విరోధమగును అనుట), ఈళ్లోకము నందలి చ శబ్దముచేత ౨౦.9 శ్లోకములో ఇెప్సంబడిన యు క్రిసమూూహము సూచిత మగు చున్నది

తా, వైతన్యము తనను వ్రశ్యతీముగాం 'చెలిసికొనుటయం దన్యవ స్తువు నవేక్షింపకయే తెలిసికొనుచున్నది. దై సృతము జడస్వరూప మగుటచేత, అటుల తనను తాను అెలినీకొనంజూలక మై తన్యముచేత జెలియంబడిన కారణముచేత దైైతము మిథస్థ యగు ననియుం. దెలుప బడి యుండెను, ఇట్లు అెలుపంబడియుండినను మజిల వైతన్య మపరో తము గాదని నీ వనుట విరుద్ధము,

అవ “ఊవనిషదర్ధము నిట్రైతిగినవాడకూడ నిట్రి అవై రతబ్రవ్యాత త్త్వ్వమునం 'జేల విశ్వానముగు బొందరు” అని ట్రైతవాది యడుగగా సిద్ధాంతి యొదురెత్తుగ ఇెపచున్నా6డు:జాా శ్లో + ఇత్ధం క్లూ త్వాఒప్యసంతుష్టాః శేచిక్కుత ఇతీర్యతాం,

ఇార్యాకాదేః వ్రబుద్ధస్యాప్యాళ్తా 'దేహః కుతో వద. ౭7

వ్యా వీవం వేదాంశార్థం జానతామవపీ పురుఫాణాం శేషాంచి ద్ర విశ్వాసః కుతో న జాయర ఇతి సృచ్ళతి.....ఇక్థమితి. సమ్యగ్విచారకూన్యత్వాదితి వివత్సుః ప్రతి బందీం గృక్షతి-.-చార్వాకాచేరితి, ఆదిళళ్హే నపామరా గృవ్యాంతే. ప్రబుద్ధస్య ఊవో పోవాకళలన్య-

టీ, ఇళ్టంజ ఈలాగున శీచిత్‌ జకొందటు, జ్ఞాత్వావి = ఊవనిమదర్థ “మెతేంగినను) పతః = ఎందువలన, ఆసంతుష్టాఃజసంతోవమును బొందరో, ఈర్య తాంజ తెలంపంబడుం గాక అవి యడిగితి వేని) ప్రభుద్ధస్య = తెలివితేటలు గల, ఛార్వాశాజేరవీ = ఛార్వా కుండు మొదలగువారికిని పామరులకును జేవా? = స్థూల దేహము, ఆత్తాఐఆక్మ యగుట, కఠః = ఎందువలన! వద = వెవ్వము,

తా ఉపనిషదర్ధమును లెలిసికొనినవారయ్యు చానియందు సంతోషవిశ్వాసములను కొంద తేల పొంద రని న న్నడిగితివి. నేనును నిన్ను నొకటి యడిగెదను. చార్వాకాదులు మంచి ెలివి తేటలు గలవారు గదా? ఈస్థూబ దేహమే యాత్మ యని యేల పొరపడిరో చెప్పును

చీత్రదీపవ్రశరణము శర నే నడిగినదానికి నీ వేమి [సమాధానము వెప్పెదవో అదియే నేను యు గ్‌ త (4 జ , నట ఇెవ్పెడి యు_త్సర మని అెలిసిషొనును అని సిద్ధాంతి చతిద్వంద్విసమా అవ ఇప్వుడు ఫూర్వవాది వ్రతిబందీమోచనమును శంకించంగా సిద్ధాంతి సరన మైనవద్ధతిలో బదులు వెవ్వచున్నాందు:లాం= ఖ్లో + సమగ్విచారో నాస్ట్య్రస్య ధీదోహాదితి చే త్తథా, అసంతుష్టాస్తు కాస్త్రార్థం న తై ్యతంత విశేషతః, 208 లు ---౨ ఈ షు వ్యా- ప్రతిబందీమోచనం శంకలే._-నమ్యగితి, సామ్యేన నమాధశ్తే---రథీతి ధీవోహాదిత్యనుషుజ్య లే. తుళబ్ద నీవళష్లార్థః టీ. అన్య అ ఈ చచార్వాకుండు మొదలగువర్షమునకు, థీదోఘాల్‌; వబుద్ధిదోమము వలను సమ్యక్‌ ఇ చక్క_ంగా, విచార ఇ ఊపనిమదర్థవిచారము, నా 'స్పీతి చేత్‌ జలే దని యంటివా, అసంతుప్రైస్తు= వేదాం తార్థము ఇెతీంగినను చి త్తవిశ్రాంతి నొందనివారలన్న నో, విశేషరః ఇ అతిశళయముగా, శా 'స్రైర్థం=ఊవనివదర్థమును న తై్వ్వతంత ఇ అాగ్మర్తగా పరిశీలింపరు (వరిశీలించి తెలిసికొనరు) తా. చార్యాకాదులకు బుడ్గిదోవమువలన సూలచేవా మె టాత ధి థి గణ్‌్య్యా యగు నని తోంచునో యటులనే యుపనిషదర్ధ మెటేంగిన వారును శ్రాస్త్రార్ధమును చక్క_ంగా పరిశోధించి అెలిసికొనకపోవుటచే చిత్త విగ్చాంతి నోందలే రని తెలియుము. అను ఇప్పుడు ఇదివజలో విచారణచేసీన తత్త వక్థానమునకు ఫలమును, నట్టి ఫల మును బెల్పెడు. శ్కుతిని జెల్పుచున్నాండు:ా శ్లో, యదా సర్వే ప్రముచ్యంతే కామా యేఒస్య హృది శ్రిత, బతి శాతం ఫలం దృష్టం "నేతి చేద్ద ఖప్టమేన తత్‌, 2 వ్యా ఇత్థం తత్త్వం విచార్య తజ్జన్యత త్త వ్రక్షానఫలం విచారయిలతుం రర్ప్రతిపా దికాం _శ్రుతిం పఠతి--యచేతి. “అథ మర్త్యో౭. మృతో భవత్య తబ,వాూ సమశ్నుతి ఇతి. ఆస్య మంత్రస్యో _క్రరార్థం అస్య ముముజోర్హ ద్మిశ, కాయే శామాస్తాదాత్యా ధ్యాన మూలా ఇబ్బాదయస్సంతి, లే సళ్వే యదా యస్శి౯్‌ కాలే ప్రమచ్యంలే త్త వ్‌క్టానే ఛ్యాసనివృత్తా నినర్తంతే, అథ రచానీమేన మ _ర్యః పూర్వం 'జేహతాదాత్యాధ్యాసేన మరణశీల॥ పురువ। అన్భుతః ఆధ్యాసాభావేన తదహితో భవతి. తర, "హేతుమావాయ “అత్ర యా సనుక్నుత” ఇలి. అశ్రాస్మి న్నే జేహేస్రవ్నా సత్యాదిలతుణం సమశ్ను

శ్ర౦0 శ్రీ వేదాంతపంచదళీ, వస్థ్రప్రకరణము శే సమ్మ గాప్నో తీత్యస్యాళ్ళు) లేరర్థః. శుత్యా (వ్రశిసాదితం ఫలం శాననివృళ్త్యాది లక్షణం నానుభవనిద్ధం, కింతు శాబ్బమేవేతి శంకతే.-శ్రాతమితి. సమనంకర కుతి వాక్య కాత్సర్యవర్యాలోచనయా తన్య దృ్పత్వం సిధ్యతీఠ్యభిప్త్రాయేణ పరిహారతియా దృష్ట మేవ తదితి. టీ. యదాజఎప్పుడు, అస్య అ ఈసాధకునియొక్క; వ్యాది ఇ హృదయమందు, శ్రీలౌః = ఉండను యేశామాకి = వీకోరికలు గలనో "కే నక్వే = అవి యన్నియు, ప్రముచ్యం లేజవిడువంబడుచున్నవి, ఇతిజఇట్లు త గ శ్ర తియందు6 జెపబ్పంబడిను ఫలంజచ త్త్వజ్ఞానఫలము; దృష్టం = కనంబడుచున్నది. జీతి చేల్‌ ఆ తత్త వక్టానఫలము వ్రక్యత్‌ము శా దంటివేని, రల్‌ = అది, అనంగాతత్త ప్రక్షానఫల మనుట) దృవ్వ మేము 'ప్రశ్యత మైన జే యగును: అని మజియొక శ్రుతి చెప్పుచున్నది. | ఉల జో నే తా, శు యదా సర్వే వ్రముచ్యం అని స్రారంభముచేసి ఈ కుతికడకు టై అథ మర్ష్హోాఒమ్భృతో భవత్యత్ర ట్ర సమశ్ను శ” అని చెప్పినది, దీని 'తెత్పర్య మేమి యనం గా__.సాధకునియిక్క హృదయమునందు సథాసమూలకము_లై న రాగబ్వేషోదు లున్న శాలమున నితండు మ _ర్త్యుం డనంబడుచున్నాండు, మ్బుర్త్యం డనంగా మరణించెడు వాండు, అథ్యాసమాలకము లై న రాగబ్వేపాదులు పూటకి” పోయినప్పుడు మరణము లేనివాండ్రై ఈబేహనమునందే సత్య జ్ఞానాదిలక్షణములు గల్బబ్ర పాస్వరూషమును ఆపరోతముగా(తానేయైై) యనుభవీంచుచున్నా-డు, అనిత _తృజ్ఞానఫలము ఈదేహమందే కన వచ్చు ననెడి శ్రుతి కాత్పర్యమునుబట్టి ట్రహ్మాజ్ఞానఫలనము ప్రగ్యష మగు నని తెలియవలెను. అవ ఇట్టి ట్రవ్మవరోతుజ్ఞానము 'లేకపోవుటమయే శంక యనయడదుచున్నది అనీ వెచచున్నాండు:.... శ్లో, యదా సశ్వే వ్రభిద్యంతే హృదయగ్ర్రంథయ న్లీ్యతి, శామా శ్రంథిస్వరూ వేణ వాస్రఖాాతా, వాక్య శేసుతః, 260 వ్యా న్య దృషశ్వస్పప్రీకరణాయ తద్వాశ్యముదాహృృత్య తస్యార్థమావా-ంజ యదా సర్వ ఇతి. అనేన వాక్యశేషేణ ఇామప్ర,మోకస్య గ్రంథిభేద త్వేన వ్యాఖ్యా తతాద్ద ఏంధి ఖేదస్యావాం కారచిదాత్త నోస్తాదాత్యా ధ్యాసనివృ త్రితణస్యానుభన సిద్ధ అన్నా ప్రత్యత తేతి భవః, వాళ్యశేషక ఇర్య "నేన వాశ్యే నేత్యర్థఃం

మ అ చీ త్ర, దీప వ్ర కరణము క్షత టీ. యదా = ఎప్పుడు) వృాదయ్యగృంథయః ఆ నృాదయ్యగృంథులు, సక్వే ఇ అన్నియు, ప్రఖిద్యం'లే = 'తెగిపోవునో, ఇతిజకఈలాగున, కామాఃజరాగ్వేషాదులు3 గ్రంథిస్వహపేణ ఇ పీటముడులవంటి వన్ని వాక్య శేమత। = కడపటీ ఇాశ్యమువలన, వ్యాఖ్యా తౌః=విళశదముగ 'తెలువబడినని. తా. హృదయగంథు లనంగా జడమైన అహంకారమునకు న్‌ా. రా చిదాత్మ కు తాదాక్యాథ్యాస మగును. అట్టి యథా్యాసముచేకనే రాగ 'ద్వేషూదులు హృదయమున వీటముళ్లవ లె దుర్ఫేద్యము.లై యున్నవి, 0 ౧౧ €.... ఆ అవి యెప్పుడు తత్త్వజ్ఞూనము గలుగునో ఆక్వుకు విడి పోవుచున్నవి, ఆని *యదా సర్వే వభిద్యంతే హృదయ (ట్రే ంథయ న్సీ నత” (వజ్ఞాన నిఘైకాలమందు సకల పహృాదయ (ట్ర ంథులును భేదింపంబడుచున్నవో) యను నీశ్కుతి విశదపణచుచున్నది, అప లోకమున కామ మనంగా కోరిక యని వాడుచున్నారు కాని త్తంకథి యని వాడుక లేదు, గ్రంథి యని కామము జీల ఛెస్సితి వని యాకంకించి బదులు వెచ్లు చున్నాండువాా శ్లో, అహంకారచిదాతానా వేకీకృళ్యావి వేకతు, గం శీ ఇదం మే స్యా దిదం మే స్యాదితీచ్చాః కామళస్టి తః, ల£గ్ర1 వ్యా. నను, లోశే కామళచ్దేనేచ్చా స భేద వీవోచ్య లే. అతః కథం తన్య గ్రంథి 'ల్వేన వ్యాఖ్యానమి త్యాళం క్యా ధ్యాసమూల నై ఫ్ట్‌ేచ్యా సవిశేషస్య కామశబ్దవాచ్యత్వం శీచ్చ్భామాత్ర, స్యే త్యావా--ఆవాంకారేతి. టీ, ఆనివేకత$ = ఆక్ఞానమువలన, అవాంకొరచిదాత్తానా - అవాంశారజఅవాం కారమును చిదాత్తానా = కూటస్థవై తన్యమును; నీకీకృత్య=వీకముగా వేసి (1ంటికిని శాదాత్ష్యా ధ్యానము చేని ఇద౦=జఖద, మే=జనాకు, స్యాల్‌ జకావలెశు ఇదంఅఖది, "మీ వాకు స్యాత్‌ జకావలెకు. ఇతిజఇటువంటి, ఇచ్చా!జకోరికలు), కామశళట్టి తాజకామము లని చెన్చ(బడుచున్నది. ం టం జ ళా, అచిత్తైన అపహంశెరమును చిద్రూవుండై నహటస్థుని ఒక్క టిగాం దలంచుట చివచిద్ద్రంథధి యనంబడును, ఇదయీ అజ్ఞానమునలనం గలిగిన యథ్యాసము, అట్టి అ థ్యాసము చేత “నిది నాకుం గావలె నిది నాకుం గొవలయూిి ననెడి యిచ్చ్భలు కామము లని చెప్పండుచున్నవి, అవ. ఆధ్యాసమువలన కలిగిన శామమును పరిళ్యజింపపలయును, అనినపుడం

డ్తీడ్తీగై శ్రీ "వేదాంతపంచదశ్సీ షష్ట ప్రకరణము ఇంతకంటె వేశ్రైనవస్తువు నవలంచించి కదా విడువవలయునుు ఆనెదవేమొ. ఆది మాకు సమ్తతమే యని చెబ్వుచున్నాండు:-. శ్లో | అవ్రవేశ న్టి చిదాల్మానం పృథక్చశ ర్ట న్నహంకృతిం, ఇచ్చం స్తు కోటివస్తూని న బాధో గ్ర ంథి భేదతః, 262 వ్యా నన్వ ధ్యాసమూలసై్ర్యైవ కామస్య త్యాజ్యల్వే సతీఠరో2భ్యు పేశవ్య సాది త్యాళంక్య చాధకత్వాభావాదభ్యు పేయతయే త్యాహం---అవ్ర, వేశ్యేతి. అవాం కాలే చిదాత్తానమ ప్ర, వేళ్య తాచా త్యాభ్యా సేనానంతర్భా వ్యేత్యర్థః టీ, చిదాత్తానంజ ప్రశ్యగాక్మ ను అవ్ర, వేళ్ళ ౨ అహంకారముతో బోడించక, ఆఅహంశృతిం జ జడమెన యహంకారమును, పృథక్‌ గా త్రశ్యగాత్మ కంటె. వేటుగా, పళ్యక అ కనుగొనుచు, గృంధిభేదతఃి - త్ర ంథి=చిదచిద్ద్రంథి యసెడు పీటముడినీ, భేదతః = తెంపి వేయుటవలన (వేలుగా తెలిసికొనుటవలన) కోటివస్తూని ఇ లెక్కలేని వస్తువులను, ఇచ్చ్భక్‌ ఆ కోరుచుండినను న బాధ ఆ ఏవిధమెన బాథయును లేదు. (మాకాన్షేసము లే దనుట). తా, వత్యగాత్త ను అపహంకారముకంపె నవిలతణమెనదానిని =ూత్రీ ర్ల గను దానితో నంటినదానినిగను చెలినీఫొనుట గ్రంథి భేదము (అథ్యాస నివృత్తి యనయుడుచున్నది. అప్పు జేయేళోరిక లున్నను నవి సాధకు నకు సుఖదుఃఖాద వ్రినర్థములను నీయయాల వని తెలియవలెను. అవ అధ్యాన 'మెపుడు నివ ర్హించెనో యటువెన కోరికలు పొడముట సంభవింద చందు వేమో? ప్రైరబ్ధకర్మ వళమువలన కామాదులు పఫుట్టినను పుట్టవచ్చును అని చెప్పు చున్నాండు:= న్లో గ్రంభిభేదేఒవి సంధావ్యా ఇచ్చాః ప్రారబ్ధదోషతః, బుద్ధ్వాఒవీ పాపబావాళ్యాదసంతోపో యథా తవ. 208 వ్యా, నన్వధ్యాసాళావే కామానామనుదయావ త్తిస్సా శ్రీది త్యాశంక్యారబ్ధకర్మ వశాళల్తేసూ ముత్స _త్రీన్సోంభవిమ్య తీత్యావా __.. గ్రంధి భేచేఒపీతి. అత్ర, దృష్టాంత మానా-బుద్ధ్వాపీతి, టీ. యథాజఎట్లు బుద్ధ్వానీ జ వేదాంతార్థమును తెలీసినచ్చటికిని పాపదావాం క్యాల్‌ ఆపాపాధిక్యమువలన, ఆనంతోమ!ఇతృ ప్రి లేకపోవుట) తవజనీకు) (ఆసీత్‌ =సంళ వించెనో)) తథాజలఅటు) గ్రంథి భేచేఒవ్‌ = చిదచిద్దుంధి పీడిపోయినను) స్రారభ్ధదోమతఃి

చీ త్రదీష వ్రశరణము శీత ప్రారజ న ప్రారజ్ధకర్థ ముయొక్క, దోవకః = లోవమునలన) ఇచ్చాః ఆ కామాదులు, సంభావ్యాః = సంభవింపవచ్చును. తా, 'వేదాంతార్థము నెన్నివిధముల నెంతగా బోధించినను పాపాధిక్యమువలన నీకు సంతోషము గలుగని విధంబున గృంథి భేదము గలిగినను (అథ్యాస నివ_క్రించినను) స్రారబ్ధకర్మ, దోషమువలన కామా దులు వుట్టుట యసంభవము గా దని గ్రహింపుము. ఆజా అప అధ్యాన పోయినకర్వాత నవాంకారాదిసంబంధము: లైన శామాదులు అనర్థదొయశకములు కావని దృష్లాంతములను వెదచున్నాండు:ాా న్లో , అహంకారగ తేచ్చావైై న్టేహవ్యా థ్యాదిఖి స్తథా, వృషోదిజన్మనాశై ర్వా చిద్రూపాత్మ ని కిం భవేత్‌. ల్యైశ్త వ్యా అధ్యాసాభా వే౭.హాంకారగ లేచ్ళా దేరబాధకత్వం దృషప్రాంతద్వయ(వ్రద రృజేన విశదయలి---అవాంకారేతి. యథా జేవాగక వ్యా ధ్యాదిఖిరవాంకారసాక్షీణో బానో నా్టి జేహసంబంధరహిశత్వాత్‌. యథావా వృమోదిగ కైర్ధన్యాదిలి లేవను థ్యాస నివృత్తావవాంకారగ లేచ్చా ఇదిఖిరపి చిద్రూపాత్యని కిం భవేదితి భావన టీ, చిద్రూపాక్యని = చిక్స్వరూపుండైన ప్రత్యగాళ్మయందు; అవాంకారగ లే బ్భాదై ఛ!-ఆవాంకారజఅంత $కరణమునందు, గ త=అశ్రయిం చియుండిన, ఇచ్చా.దై ఛ్‌ కామాదులవేతలాణని, జేవావ్యా ధ్యాదిళిః జ బేవామునందల్సి రోగములు మొదలగు వానితోయాని, తథా = అలాగున వృమోదిజన్మ నాన్తైర్వా - వృకైది = వెట్లు చేమలు మొదలగు వానియొక్క- జన్శ చాశ్రర్వా = ఉత్స ్తివినాశములతో లాని, కిం భవేల్‌ ఆ వీమి యపాయము గలుగును 1 (నీమి యపాయమును లే దనుట) తా. సాధకున ఆెస్సు డథ్యాసము నివ _ర్హించినదో యవుడు వాండు చేహాహంకారాదులతో సంబంధములేక వాని కన్నింటికిని సామీ చిద్రూపుండై యలరారుచుండంగా "'దేహమునం దుండు రోగాదు లును చెట్ల్టచేమలయందుండు. నుత్చ _త్తివినాశంబులును బాధింవనితేఆం గున నహాంకారమున నుండు కామాదులును నెంతమా త్ర ము అచిద్రూ ఫుని బాధింపజూల వని గ్రపొంపుము. " అవ. ప్రత్యశాక్ళ్క అసంగన్వరూపుండును నద్వితీయుండును నగుటపలన నభ్యాన మున్న కాలమునంగూడ కామాదిబొధలు లేకపోవలయులయచా యనిన శా శనుకూలమైన యాశంకనే చేసితి వని సంతసించుచు, నుత్తరము జేప్పుచున్నాండువ

త్త శ్రీ చేదాంతసంచదశ్సి షష్ట వ్రశరణము న్లో గ్రంభిభేదా త్పురావ్యేవమీతి చేత్తన్న విస్తర, అయమేవ గ్రంథిభేద _స్తవ లేన కృతీ భవాన్‌. కి్ర5 వ్యా నను చిదొత్మ నోఒనంగనై ్ర్యాశరూవత్య్వాత్పూర్వమని శామాది బౌథధో వా స్తీతి శంక లేం గ్రంథి భేదాదితి. వీవంవిధబోఛృ నైవ, ంథిఖేద ల్వేనాస్తాలిరళి థీయనూన క్వాదిదం చోద్యమస్త్మ దకుకూలమి త్యాహ---తన్నవిస్థ "శేతి. టీ, గ్రంథిభేదాత్‌ ఇగ, ంథివిచ్భేదముకం టే; పురావి త పొర్వముకూడ, (అజ్ఞాన దళశయందుకు); వీవ మీతి చేత్‌ ఆ ఇటుల ప్రశ్యగాత్మ యనారోవీతన్వరూపుండై యున్నాండందువేని; తల్‌ జ ఆమాటను, (అక్క యనారోపితస్వరూపుం డగుటను); న విస్మ రణమణువకుము. ఆయమేన = కూటస్థుండు సర్వదా ఆనంగుం డ"ెడి యిజోధయేా తవజఅనీయొక్క-; గ్రంథిభేద! అ హృదయనృంథిని భేదెంచును. "కేన ఆ అఆయఖండళోధ చేక, భవా అనీవు, కృతీ=కృ తాద్థుండ వగచున్నావు* తా, హృదయ్యగృంథి విడిపోవ్రటకు (అవాంకారాదిసాత్ష. నని యొజుంగుటకు)వూర్వ మజ్ఞానదశయందును నిప్పటి జ్ఞానదశయందువ లెనే ఆత్మ అసంగుండ్రై యనారోపితస్వరూపుం టై యద్ర్యైతక_త్త్వమై ఆనండ ఘనమై ఆపరోతస్వరూవమై సద్రూపుండై చిద్రూవుండై యుండు నంటివా! ఉపనిషద్యోధ యదియే. గృంధివిచ్ళేదం బన నిదియే; నేను బెల్బునదియు నిదియే, నీవ్చు శంకించినదియు. నిపయే; నేను సమాభథానము చెప్పు నదియు. నిదియే. నీ కట్టితత్త్వబోధ కలిగానేని దానిని మలువక దృఢ మగునట్లు వూర్యోో క్తరీతిగా నావృషత్తి చేయుచు గృ తార్థుండవు గమ్ము. అమ. గ్రంథి యనలా నిట్రిద్థానము "లేకండుటమయే యని వెప్తుచున్నాండు:-ల శ్లో + నైవం జానంతి మూఢాశ్చే తో సహాయం ళు థి ర్న చాపరః, గ్రంథిశ దృేదమాత్రే, ణ వైషమ్యం మూడఢ్డబుద్ధ యోః ౭86 వ్యా వీవంవిధక్షానాభావవీవ గ,ంథిరిత్యాహ--ైవమితి. నను జ్ఞానినోఒపీ బు 1 యా వా ఛృాభ్యువగ మే క్థాన్యక్షానినోః కుతో వై లతణ్యమి త్యాళశంశ్య థి భేదాతికేశేణ న కుతో చపీ త్యాహా--- గృంథికచ్యే చేతి, టీ. మూఢ్గాః ఇ అజ్ఞానులు, ఏవం అ ఇటువంటి స్వరూషమముణ్యా న జానంతీతి న్‌ = తెలిసొనంజాలరంటి ము సోఒజయం = ఆదియే) గ్రంథిః న్‌ చిడ చిద్ద)ంథి? (భతి = ఆగసచున్నది). అవరః = మజియొక గ్రంథి న చజలేదు. మూథ్రబుద్ధయోోి-

చిత్రదీపవ్రకరణము డ్తీశ్తీర్‌ మూఢ ఆ అజ్ఞానికిని, బుద్ధయో$ = జ్ఞానికని: గ్రంథికజ్ళేదమా శ్రేణ-గ్రలథి ఆ గ్రంథి యుందుటచేకను; కల్‌ ఆఅ్మిగ్కంథియొక్క-; 'భేదమాశ్రే,ణ= లేకపోవుట చేతను, వై మద్యుంజ శారరమ్యమాు; (భవతి=శలుగును) తా, ఆజ్ఞాను లిట్టిస్వరూపషమును అెలినికొనుట లేదే యంటివేని "కెలియకపోనవ్టటయే హృదయ బ్రంథి యనయుడును. ఇంతకన్న వేలుగా త్రంఖి "లేదు, ఎవనికి నిట్టి (గ్రంథి విడిపోవునో వాండు జ్ఞాని యనియు, ఎవనికి న్మీగ్రంథధి విడిపోకయుండుకో. వాండే యజ్ఞాని యనియు నుభ యులకు తారతమ్యును గ్రంథివిచ్చేదమునుబట్టియు, గ్రుంఖివిచ్చేదను శాకుండుటంబట్టియు 'నేర్చడిన దని తెలియ నగును, అవ. పీడు కాని యనియు వపీండు ఆజ్ఞాని యనియు వ్యవహారమునకుం. గార ణాంతరము లే దని తెల్పచున్నాండు: న్లో వవృళ్తౌ వా నివృత్తై వా బేహేం చ్రీ యమనోధియాం, శ కించి దపీ వైపమ్ముమ స్ట్య్వజ్ఞాని విబుద్ధ యో: 92గ్ర7 రా ఎర్‌ రైభ్మా ఢు వ్యా, కారణాంతరాభావ మేప విశదయతి.-- ప్రవృత్తావితి టీ. దేహేంద్రియమనోధియాం = చేవ = చేహాముయొక్క్కయు, ఇంద్రియ ఆ ఇం ద్రియములయొక్క_యు, మవ$ ఇ మనన్ఫుయొక్కయం, ధియాంజబుద్ధియొక్కూయు, ప్రవృత్తై వా ౭ కర్మ ములను చేయుటయందులాని, నివృత్తా వాజఊోరకుండుటయందుం గాని ఆజానివిబుదయో$:=అజ్లానికిని జూనికిని, కించిదసీి = వమ్శాతమును, వె పుమ్యుం గ! జా థ్‌ జా ప్తి (/ జూ తారకమ్యము, నా స్తిజలేదు. తా, జ్ఞానికిని ఆజ్ఞానికిని భేదము గ్రంధియొక్క కలిమిశేము లంబట్టి యేక్చడినది గాని దేహేంద్రి, యమనో బుర్ధులయొక్క_ వ్రవృతత్తి నివృత్తులంబట్టి యెొంకమాత్రము. నేర్పడ లే దని స్పష్టముగా దెలియ వలయును, అవ. ఈ చెచ్చంబడీన అర్థమును దృఢవజచ్వుటకు దృష్టాంతమును కి మన్నాందు:-ా గో వ్రా్యశోత్రియమోన్వేద పాఠాపాఠకృతా భిదా, నాహారాదావ స్తీ భేవస్పోఒజయం నార యోఒ 2 'యోజ్యళామ్‌,

46 శ్రీ “వేదాంతసంచదళి, స్ట ప్రశరణనుం టీ. ఛ్రాక్యే శో, తియయో[ వ్రాత్యునకను శో, తియునకును, ఇిదాజ భేదము, పేదపాళాపాఠక్ళతా = వేదపాఠ = "వేదమును చదువుట చేతను, ఆపాథఠ ఇ వేదమును ఛదువకపోవుట చేతను; కృతా = ఏర్పడినది. అవారాచౌజభోజనాదిన్యవవారములందుః 'భేదజాతారతమ్యుము, నాన్లీ = నీమా శ్రమును లేదు. స$ి ఆయం న్యాయః జ అయీ న్యాయమం, అత్ర జ ఈ క్లానివిమయమునను అజ్ఞానివిమయమునను, యోజ్య తాంజసమ న్వయము చేసికొనంబడుంగాక, (సరిపోవు ననుట). తా. వ్రాత్యుం డనంగా నుపషనయనాదిసంస్కారములు "లేని బ్రాహాణుండు; వేదాధ్యయనాది యోగ వ్ట్‌లీలు గల ఈశ్రూహణుండు శోతి యుం డనంబడుచున్నాండు. ఉభయులును ్రాహాణులే కదా, ఇందులో మొదటివానిని వ్రాత్యుం డనుటకును రెండవవానిని శో త్రయం డనుటకును గారణము వేదాధ్యయనము "లేకపోవ్రటయును ఆది గలిగి . యుండుటయునే,. ఇంతియ గాని వారి భోజనాదివసవహారములంబట్టి కాదు, ఈవిధంబుననే అజ్ఞానివిషయంబునను క్షానివిషయంబునను నీ దృష్టాంకముంబట్టి సమన్వయము చేయనగును, అవ త్రంథి విడిపోయినవాండు క్షూని యగు ననీ యిదివజకుం జెప్పీనమాటకు ఛ్రీగకృష్ణవరమాత్మ శెన్పీన గీత వాశ్యమును ప్రమాణముగాం జెప్పుాచున్నాండుణ-- శ్గోన ద్వేష్టి సంప్రవృత్తాని న నివృత్తాని కాంతతి, ఉదానీనవదానీన ఇతి ర ంథిఖిదోచ్య తే, రగ్ర0 వ్యా, క్గ్‌నినో గ్రంథిహూాన్య ల్వే గీతావాక్యం వ్రమాణాయతి---న జ్వేషీతి, సంప్రవృళత్తాని ప్రాప్తాని దుఃఖాని న ద్వేషి. నివృత్తాని నుఖాని న కాంతుతి. కింళు ఊదా సీనవద్వ ర్తత ఇత్యర్థః గ్రృంథిళిదా గ్రంథి భేద! టీ. సంవ్రవృత్తానిజనంప్రా ప్రములై న దుఃఖాదులను గూర్చి, (జ్ఞాని) న జ్వేవ్రి= 'జ్వేషించండు, (వీవగింపండు), నివృత్తాని జ తొలంగిన నుఖాదులను, న కాండ్‌తి = శోరండు, (నా కివి శావలయు నని బేనిరిపం డశుట). ఉదాసీనవల్‌ = ఊదాసీశుని వలె, (ఊరకున్న వానివలె - అసీనః = కూర్చుండీనవాండు, (క్లాన్సి యనంబడు చున్నాండు. ఇతిజఇట్లు, గృంథిళిదా = గ,౦థి భేదము, (అవిచ్వానివ) లి, ఊచ్వలే = కెలుంబడుచున్నది (ఉం ోచ్యాన్పు లాత్య కా, జ్ఞాని యగువాండు అప్తాప్పముగ లభించినవానిని పరిత్ధు ల 1" న న జింపంకు, లభింపనివానితై యాశవడండు. ఇంక నేమిచేయు ననంగా

చిత్రదీషప్రకరణము శశ? 'వీమియుపనిలేనివానివలె నూటిక 'కూరుచుండియుండును. చిదచిద్ల9ంథి వీడిన వాని తెజం గిట్టి దని కృష్ణవరమాత్మ చే భగవద్దితయం చను శ్రపాంవయిడినది, ఆవ. నీ వుదాహరించిన వాక్యము ఉదాసీనుండై యుండవలెను అ'ెడి విధిపర మగును గాని చ్రుంథి వీడిపోవలయు ననుటను విధింవదదు అని యాళంకించి బదులు చెద్వచున్నాండు:- మా న్లో, జాదాసీన్యం విభేయం చేద్వచ్భబ్లో వ్యర్థతా మియాత్‌, న శక్తా అస్య దేహోడ్యా ఆతి చేదోగ ఏవ సు 2/0 వ్యా నన్విదం వాక్యమా దాసీన్యవిధిపరం. నతు గ్రంథిఖేజే ప్రమాణమితి శంక లే... కొదాసీన్యమితి. విధివరల్వే వచ్భబ్దో వ్యర్థస్సా్యాదితి పరవారతి.వచ్చబ్ద ఇతి. నను, క్ఞాని చేహా చేరకార్య కమ త్వాదప్రవృ త్తిర్నతు ర్రంథి భేదాది త్యాశంక్యోప వాసతి....న శక్రాఖతి, టీ. కౌదాసీన్యంజనీమియు చేయక యూజకుండవలయు ననుటను; విజేయం వేల్‌ ఇ విధించుచున్న దని యంటివా! వచ్చబ్దః ఇ ఉదాసీనవత్‌ అజెడి వదంబున నుండు వల్‌ (ప్రత్యయము, వ్యర్థతాం ఆ నీరర్ధకమగుటకు, ఇయాలత్‌ జ పొందును. అర్థము "లేని దగు ననుట. అస్య = ఈజ్ఞానియొక్క 'చేవీద్యా!=దే హేంద్రియాదులు, న శశ్తా+జవీపనిని జేయంజాలవు. ఇలి వేల్‌ అఖ ట్లంటివాా స$జఅ బ్లేమియు చేయలేకపోవుట) రోగనీవ = వ్యాధియే యగును తా. నీ వుదాహరించిన గీతావాకము జ్ఞానికి హృదయ(గ్రంథి భేదము గావలయు ననుటకుం బ్రమాణముగా చెప్పితివి, అఆవాకస్థమున కర్ధ మది గాదు. “జ్ఞానియైన వాండు శాలుచేతులు కదల్చ్బ్పక యొకచోట నూజక కూర్పుండవలయు. ననుటను దెలువుచున్న దని నే నేల యన రాదు” అనిమయొద వేమొ! నీయర్థము వ్యర్థము, అనంగా నర్థము "లేని దని అంవలి వచ్శబ్దము చెప్పుచున్నది. లేక నీ వన్నయర్థము రావలయు ననిన “ఉదాసీనో ఒయమానీనపొ అని వచ్శబ్దము. 'లేకయుండిన నట్లు ఇెప్ప వచ్చును. అట్లుగాక “వదానీనో అని వచ్చబ్దముతో చేరియుండుట వలన నూరకుండు వానివలె కూర్చుండవలయు నని యర్థ మగును, కనుక _నీవనిన యర్థము ఘటింపదు. జ్ఞానియొక్క దేహేంద్రియాదు' 'లేషనిని జేయంజాలవ్ల గనుక నట్లు చెప్పంబడె నని యందువేమొ! అట్లు

త్తం శ్రీ వేదాంతపంచదళి, మష్ట్రప్రకరణము వనిచేయలేక పోవుట గ్రంశి భేదమువలనం గాదు ఆది రోగమే యగును, అవ కానీ, ఆది రోగమే యనుకొనెదము, తప్పేమి యనినం కెు చున్నాడు: న్లో తత్త కృబోధం తమీయవాధిం మన్యంతే యే మహాధియః, లేషాం ప్రజ్ఞాతివిశదాం కిం తేషాం దుళ్ళకం వద, ల] వ్యా, భవరకు, కో దోష గ్రత్రాహంాతత్త సబోధమితి. కం దుళ్శ్ళకమసాధ్య మిళ్యర్థణ టీ. మే మహాధియః ఆ వీబుద్ధిశాలురు; తత్త్వబోధం ఆ తత్త వక్టానమును? శీయవ్యాధిం ఇ జేహేంద్రియాదులను తీణింవంటేసెడివ్యాధినిశా, మన్యం తె=తలం కురో, లేషాం = వారియొక్క_ (అట్టు తలంచిన వారియొక్క); ప్రజ్ఞా = తెలివి అతి విళదా = ఎంతే నిర్మలమెనది ! 'లేషాం = ఆట్రివారికి, దుళ్ళకం జ సాధ్యముకానిద్కి శం ఇ ఏదియో, వద = చేప్వుముం కా, బేహేంద్రియాదులు. శ్షీణించి పనిచేయక యుండెనేని త త్త స్రైబోధగలవానినిగా 'నెటుంగవలయును అనెడి యామహాబుద్ధి మంతులెలివి నేమి చెప్పవలయును ! తత్త సక్షానమును తయవ్యాధి యనినవా 6క నెంతట యకార్యములనై నం జేయ వెనుకంజ వేయ రని నీద్ధాంతి ఊక-ళనము చేనీనాం డని భావము. అవ కాగు లగువారు ప్రవృత్తిని విడిచి నివృళ్తులై యున్నట్లు పురాణములలో. కెస్పంబడుచుండంగా న న్ని ట్రేల పరివాసించెద పందువేమో యని శంకించి సమాథానము చెవుచున్నాండు:--- శ్లో, భరతాబేరప్రవృత్తిః పఫురాణో శ్తేతి వే త్తదా, జత క్రీడ రతిం విందన్నిత్య శౌషీర్న కిం శృుతిమ. 272 వ్యా నన్వస్థానే పరివాసోదఒయం క్షూనినాం వ్రవృ తృభావస్య పురాణసిద్ధ త్వాదితి శంక లే.._భరళాజేరతి. శుతిమజానానళ్ళ్చోదయసతి._వరివారతి. జతున్నితి “బతక. క్రీడళ్‌ రమమాణ _స్ర్రీళిర్వా యావైర్వా క్థాశఖశ్వా. వయన్య్యైర్వా సోవజనం స్మరన్నిదం శళీరోమితి శ్రాశం వాక్యం నాస్రాషీరిక్యర్థః. జత౯ భమయళ, జత భతమవాసనయోరితి ఛాళుః. శ్రీడళ్‌ స్వేచ్భ్చయో వివారక్‌. రమమాణ$ స్త్యైదిఖిః

మో అల చి త్ర, దీషప్రకరణను త్తం వోపజనం నృరన్నిదం శరీరమిత్తి ఊవజనం జనానాం సమోపేవ _ర్హిమానమీదం స్వళరీరం నస్మరన్నానుసందధాన ఇత్యర్థః న్లోశే రతిం విందన్నితి ఆగన్య రమమాణ ఇతి పదస్య వ్యాఖ్యానక్‌ం టీ. భరతా చేశజభరకుండు మొదలైన క్షానివర్గమునకు, అట్రవృత్తిః = ప్రవర్తిం పకపోవుట, ఫురాణోశ్తా జ పురాణములయందుః జెష్పంబడినది. ఇతి వేల్‌ జల ట్లందు జేమో! రదాజఆవ్వుడు, జతల = భక్నీందుచు, శ్రీడళ్‌ ఇఆడుచు, రతిం= పు త్ర మిత్రాదులయం దనురాగమును, విందక్‌ ఆ పొందుచు, ఇతి ఇ ఈవిధము?ా నస్వస్వరూవ మున నుండు ననెడి, శ్రుతింజవేదవాక్యముకు; నాశ్రాషీ? కం జ వినలేదా యేమి 1 తా, జడభరతాదు లే పని చేయకయు నూరకుండి రని ఫురాణ ములలో. దెల్బంబడలేదా యనెదవేమో ? శ్రుతిలో జీవన్తు క్తునిస్థితిని దెల్పుచ్చు ఛథీంచుచు ఆడుచు, అనుక కుం డగుచుం దన శరీరమునే మజుచి యానందమయుండై. యున్నట్లు చెప్పంబడినదే, దానికి నీ వేమి చెవ్చెదవో "చెప్పుము, అనంగా 'వేదార్థముం చెలియక యిట్లు వశ్నీంచు చున్నా వని ఎగళలాళిచేసినాం డని భావము, అవ 'బేను పురాణమునం జెప్పంబడిన జడభరశాదుల నిర్వా్యాపౌరత శేమి యర్థ మనీన దానికి ప్రతిగా శ్రుశ్యర్థమున్ను చెప్పి వోస్యము వేసీతివి, ఇప్వుడైనను ఫురాణ' చుందుం జెచ్చంబడిన యర్థమునకు సమన్వయ మె ట్లందువేని దాని సమన్వయ మి ట్లగు నని చెవ్వు చున్నాండు:లజా న్లో, న హ్యోహోరాది సంత్యజ్య భఛరతాద్యాస్థి ౯౫ క్వచిత్‌ , శాష్ట్రపాహెణవ త్కింతు సంగభీతా ఉదాసతే, 78 చ్యా, నను ర్తి పురాణస్య శ్రా గలిరిళ్యాశంక్య పురాణమ జ్యాదాసీన్య జోధన జరం. న వ్రవృ కృ్యభావపరమిత్యభి ప్రేత్యాహఎాన హ్యోవోరాదీతి. టీ. భరళాద్యాః = జడభరతుండు మొదలగువారు, క్వచిత్‌ =ఎన్నండును;, అవా రౌది=అవారాదులను; సంత్యజ్య = పదలి వెట్రి, కాస్ట్రపాహోణవల్‌ - శాన ఆ కొయ్యల వలెకు పాషోణవల్‌ ఇ పాహాణాములపలెకు న హ్‌ స్థితాజాఊన్నవారుకారు, కింతు అ ఎ ట్లుండి రనంగా, సంగభీ తాస్సంక; = దారాపుత్రాదిసంగమునకు భయవడిన చా రగుచు, ఉదాసలే = ఊదాసీనులై యుండిరి. వీమియుం బని లేనివారివలె వ రించి రనుట. తా, పురాణములయందుం. జెవ్ప్చంబడిన జడభరతుంయ మొద లగు జ్ఞానులు ఏ పనియుచేయక యాహారాదులను సముతము బరిత్యజించి

4ర0 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, పష్ట్యప్రకరణము యూరకుండుట "లేదు. వృుతృమిత్రాదులం వైకొనిన, వానితో సంబంధ 'మేర్చడును అను భయముచేత కాస్ట్రప్రాయులుగ నుదాసీనులుగ నుండి రని సమన్వయము చేయందగును, అవ. జడభరతాదులచేశ నిమయసంగ మేల పరిశ్యజింపరుడినది కా శ్లో సంగీ హి జాధ్యతే లోశై ర్నిస్సంగ స్పుఖమళ్ను తే "కేన సంగః పరిత్యాజ్య స్సర్వదా సుఖమిచ్ళతా. రత్న వ్యా సంగోజఒపి కత_స్యజ్యశ ఇత్యత ఆవా----నంగీతి. టీ. సంగీ=విషయాన క్రిగలవాండు, లోశై $జజనులచేర, శాధ్య లేజవాధింపంబడు చున్నాండు. నిస్సంగ! ఆ విషయాస క్లిలేనివాండు; సుఖం ఆ సౌఖ్యమును అళ్ను నే ఫొందుచున్నాండు. "లేన ఇ అకారణమువేత; సర్వదా = ఎల్లప్వుడునుు నుఖంజసౌఖ్య మును, ఇచ్భ్ళతా = కోరెదువానిచేత, నంగ! అ విషయాస ౧ వరిత్యాజ్యః గ! పరిత్యజింప దగిన దగునుం తా. ఎవడు విషయములం దాసుడై యుండునో యట్టివాం డందతిచే బాధింపంబడుచున్నాండు. విషయాస క్షి లేనివాడు సుఖ పడుచున్నాండు, 'జనులచే గెౌరవింపబడుచున్నాండు, కాన సుఖావేతు గలవాం డెల్ల వ్వుడును విషయాస కిని విడువవలయును, అవ మిరు చెన్పినదానివలన నా కి ట్లర్థమైనది. మనస్సునందు నంగము లేక యుండవలయు నని. అయితే లోజల నిన్సృంగుల్తై యున్నను వెలంుపట నాహారవివోర ములకు జరిపెడువారిని అజ్ఞాను లని జను లందులే యని యాళంకించి యుత్తరము చెప్పు మయన్నాండువాా న్లో + అక్ఞాత్వా ఫౌ్ర్రహృదయం మూఢో వ_క్ష్వన్య థాఒన్ట థా, మూనస్ధాణాం నిక్షయస్తాస్తా మస్త త్సిద్ధాత ఉచ్యతే _ 275 వ్యా నను తర్గిం మాననసంగ స్యైవ త్యాజ్య ల్వే2.ంతస్సంగళూన్యానాం బహిర్వ శ్రవవోరతామజ్ఞ త్యాదిశం జై! కథముచ్యత ఇత్యాశంక్య, శాస్త్ర శాశ్సర్య భానళాన్యశ్వాదిళ్యాహ..-అక్ఞా ల్వేతి. ఆలో మూఢవ్యవహతో నాత్ర, విచారణీయ ఇత్యావా-...మూర్థాణామితి. ర్చి కిమనుసంభేయమిత్యాకాంయటొయాం. శాస్త్ర వృదయమిత్యాహ--.అస్మత్సిద్ధాంత ఇతిం టీ, శా స్త్రవృదయంజకా స్త తాశ్సర్యమును అజ్ఞాశ్వాజ తెలియక మూఢ? ఆ మూధఢుండు, అన థాన్య థాజపలంవిధములుగా, వదక్తి=చెప్పును మూరస్థాణాం అ మూరల

చిత్రదీసప్రకరణము తర్‌! రొబక్క-; నిర్ణ యఃజనిశ్చయము) అస్తాంజఆట్లుండుగాకం ఆన్న ల్‌ సెద్ధాంతః-అన్కత్‌ ఆమా యొక్క; సిద్ధాంతనిర్స యము; (శాస్త్ర శాక్పర్యము). ఊచ్య రే ఆ చెప్పబడుచున్నది. తా, మూఢ్డులు శా స్త తాత్పర్యము నెజటుగళశ వారివారికి దోంచినటుల _ పరిపరివిధములం బల్కుదురుగాక, వారి నిశ్చయము మన శీల? నూసిద్ధాంతమును అనలా వేదాంగశా స్త్ర, తాత్పర్యమును 'చెల్పుదుముం, అవ మిరు దెల్పెడి శాస్త్రతాక్సర్య మేమి యనినం కేద్వుచున్నాండు:-- న్లో. వై రాగ్యబోధోపరమా సృహాయ్యాన్హే పరస్పరం, ప్రాయేణ సహ వర్తంతే నియుజ్యంతే క్వచిక్కచిక్‌ , 276 వ్యా. కోఒసావిత్యత ఆవా-.వై రాశ్యేతి. టీ. వై రాగ్యభబోవోబరమా! - వై రాగ్య = విరక్రియు; బోధ ఆ జ్ఞానమును; ఉద రనూః = ఉఊపరతియు, లేజఠః యవి మూండుళుు చరన్పరంజఒకటికొకటి, సవియా! ఇ సవాయములగును. ప్రాయేణ=తఅిచుగా, సహా వర్షంలే = అమూండుళు కలిసియుందుకు, క్వచిత్‌ క్వచిత్‌ = ఒకానొకనియం దొకటికొకటి, వియుజ్యం తే = 'లేకయుండును తా, వైఠాగ్యము, బోధ, ఉపరతి ఈమూండును నొకటితో నొకటి కలిసి తత్త్యబోధకుం దోడ్చడుచు నుండును. ఒకహ్కొకనియందు నొకటి గాని రెండు గాని లేకను పోవచ్చును. ఆవ. వై రాగ్యబోనోవరతు లొకటికొకటి కలిసియుండు నశుటవేత వానికి బర స్పరము శేదము లేదా | అని శంక రాంగా వానికి పరస్పరము భేదము గల దని వెపు చున్నాండుంాా శ్లో. హేతుస్ప్వరూపకార్యాణి భిన్నా న్యేషా మసంకర యథావ దవగంతవ్య తా (స్రార్థం చఛ్ర వివిచ్వలా, ల్జ/7 వ్యా- వై కాగ్యాదీనా మనో న్యాపరిహో లేణావస్థానదర్శ నాద కేదశం కాయాం తసన్ధేత్వాదీనాం భేదాబ్భేదోఒవగంకవ్య ఇత్యాహ-ఎ-హేతుస్వరూ పేలి, టీ. నీహాం = ఈవై రాగ్యబోథోపరతులయొక్క, "హేతున్వరూపకార్యాణి ఆ *హీశువును) న్వరూవముశు, కార్యమును, భిన్నాని = వేలుగా నున్నవి. శా, స్త్రా్థం న శాస్త్రశాత్సర్యమును, ప్రవివిద్యతా = విభజించి తెనిసికొనువారిచేతు యథావల్‌ ఇ ఊన్నది యున్నట్లుగాః అనంకర$ = వీరికి భేదము; అవగంతవ్యః = తెలిసికొనందగినది,

శీర్‌ శ్రీ, వేదాంతసంచదశి, మష్ట్యప్రకరణనుం కా, వై రాగ్యబోధోపరతులకు మూండింటికిని హేతువు స్టుగూ సము శార్యమును "వేలుపవేజటుగా నుండును, కా్త్ర తాత్చర్యనును ఛాగుగా పరిశీలించి అెలిసికొనెడివాండు అవి యె ట్లున్నవో అట్లుగానె జేని కది వేచే యని ెలిసకొనవలయును, అనంగా నామూండును వ్వాఫ్టవముగా ఛిన్నము లని భావము, అవ. అమూండింటిలో మొదటి దగు వై రాగ్యముయొక్క- "హీతుస్వరూపకార్య ములను దెలుపుచున్నాండు:--- న్లో, దోషదృష్టిర్టివోసా చ పునర్భోగే స్వదీనతా, అసాథారణ హేత్వాద్యా వై రాగ ఫ్ట్‌సక్టి త, యోఒస్యమిోాం, ౭/ంి వ్యా, తత్ర, వై రాగ్యన్య *హేత్వాదిత్రయం దర్శయతి....దోమదృష్టిరితి. టి. దోమదృన్నిః = విమయములయందలి లోపములు గని'వెట్టుటయు, ళివాసా చజభోగములకు వదలిపెట్టుటయు, ఫునః = తిరిగి భోగేషు ఇ విషమయసుఖములయందు; అదీనకాజదీనత్వము 'లేకపోవుటయు (కోరిక లేకపోవుట యనుట); అమా త్రయోడ౭ఒనిణ ఈన్దుాండును. వై రాగ్యస్య = వై రాగ్యముయొక్క_) ఆసాధారణహేశ్వాద్యాః = జసాధారణ అ తక్కిన బోఫోపరతులయం దుండని, హేత్వాద్యాః ఇ "హీశున్వరూప శార్యము లగును, తా, విషయములయం దనిత్యతయు సాతిశయత్వము "మొద లగు దోపదర్శనము వై రాగ్గమునకు హేతువు, విషయసుఖములను పరెనస్టదిచుట వై రాగ్యముయొక్క_ స్వరూపము. మతి యొన్నటికిని భో చృకలుగకపోవుట వై రాగ్యముయొక్క కార్యము. ఇట్లు "హేతు స్వరూపకార్యములు తక్కిన బోధోపరతులకు లేక వై రాగ్యమునకు మాత్రమే యుండుటం జేసీ యివి యసాధారణము లనయడు చున్నవి, ఆవ. లోధమొక్క హేతు న్వరూప శార్యములను బెలుపుచున్నాందు:ా న్లో, శ్రువణాదిత్రయం తద్వ త్త త్త సమిథ్యావివేచనం, ఫునర్ష్రంఖే రనువయో బోధనై. [లే త్రయో మళాః, ర70్ర వ్యా, ఇదానీం తత్వళోధస్య కారణాద్మత్రయం దర్శయతి-.. శృవణాదీతి. అది శబ్దేన మనననిదిధ్యాననే నగృమహ్యేశే. “ఆత్తా వారే ద్ర స్రవ్యశ్నో+కవ్యో మంతవ్యో నిది ధ్యాసితళ్య”ఇత్యాత్మ దర్శనసాధన ల్వేన శ్రా దినిభా నాచ్భ్యవగా చేక్టాన హేతుత్వం

వ! సృమిథ్యాపీవేచనం కటస్థస్యాహం కారా జేళ్చ 'భీదక్ఞాన గం భీరనుదయో౭న్యో న్యా ధ్యాసానుక్స త్తిః

టీ. శ్రవణాత్మిత్రయం = శ్రవణము మొదలుగా గలిగిన మూండును (శ్రనణ మనననిధి ధ్యానములు), తద్వత్‌ ఆ అట్లుగా, తత్త్వమిథ్యావివేచనం - తత్త్వ ఇ ఆక్మ త_త్త్వముయొక్కయు, మిథ్యా ఆ అవాంకారాదులయొక్కయు, వివేచనంజ భేదజ్ఞానం మును, పున$జమఅల, చంేః = హృదయ[గృంథియొక్కట) అనుదయ।ః ఇ_కూదయింపక పోవుటయు, నీలేత్రయః = ఈమూండును, బోధస్య ఆ తత వక్టానమునకు మఠాః ప "హీశుస్వరూపకార్యము లని వెచ్పంబడుచున్నవి.

తా, శ్రుః “ఆత్తావారే దష్టవ్య శో ఛ)తవ్యో మృన్తవో నిది

్యాసీతవ్యణ” దిని కర్థము, అనే=టమైత్రేయి, ఆర్మౌవా=ఆత్మ యే, చప్ప వ్యః= లెలినికొనందగినద్ది శో తవః=వినందగినది; ము న్వవ్యః=యు క్తులతోో ననుదినము తఉతెచి ెలిసికొనందగినది; నిదిధ్యానితవ్యః = ఛ్యానింహ దగినది, ఇట్లు ఆత్మ జ్ఞానమునకు సాధనములనుగా, శ్రవణమనననిద భా్య్చసములను విధించుటవలన నీమకాండును జ్ఞాన (బోధ) హేతువు లగును. కూటస్థాత్త్యయు అహంకారాదులు. వే అని లెలిసికొనుటయు, వాని ెండింటిలో కూటస్థుండు. సత్య మనియు, అహంకోరాదులు మిథ్య యనియు నెలుంగుట బోధయొక్క స్వరూప మగును, అన్యోన్యా ఛాషస్టసరూప మగు ల్రంథి యున్నటికి నుదయింవకుండుట బోధయొక్క కార్య మగును. ఇట్లు బోధయొక్క ేశతుస్వరూపకార్యములు 'దెలుషం బడినవి,

ఆవ. ఉఊపరతియొక్క_ *హీతుస్వరూవకార్యములను టెలుపుచున్నాండు:యి శ్లో, యమాది ర్థీనిరోధశ్చ వన్షివహారన్య సంతయ,

స్యుక్తే త్వాద్యా ఉపరలే రిత్యసంకర ఈరితు, లిత0

చ్యా- ఊవరలేస్తాని దర్శయతి--యమాదిరితి. ఆదికదేన నియమాదయో నృచ్యాంతే. థీనిరోభళ్చి,త్తవృ త్ర్తినిరోధలతుణో యోగ,

టీ, యమాది[ = యమనియమాదులును?. - థీనిరోధళ్ళ్చ ఇ చి త్తనిరోభంబంను వ్యవహారన్య ఆ లోకవ్యవవోరముయొక్క.? సంతయః ఆ లేకండుటయం, ఊవరలేః ఇ ఊదరతియొక్యట "హీేళ్వాద్యాః = "సాకుస్వరూపకార్యములుగ, స్యుజణఆగుచున్నవి, ఇలి=ఇట్లుు ఆసంకరః ఉ వాని'భేదము, ఈరితఃణవెప్పంబడెను.

ఉీరజీ శ్రీ వేదాంతపంచదశి, సష్ట్రప్రశరణము ఆా, ఉపరతికి యమనియమాదులు హేతువు లనియు, చికి శ్యాగత స్వరూప మనియు, లోక వ్యవహారము లేకపోవుట శార్య మనియు నిట్లు హేతుస్వరూపకార్యములు ప్రత్యేకముగా తెలుప బడినవి, ఓ. 1. యనము, £, నియమము, క, అననము, జీం ప్రాణాయామము; ర్‌ వ్రళ్యౌహారము; 6. ధ్యానము? 7, ఛారణము, 8. సమాధి అనునవి ఆహ్రైంగమాులుం

1. యమ మనంగా---జీవహింస చేయకుండుట, యథార్థమును కెప్పుటు దొంగ లించకుండుట, (టివాచర్యము, అప్రతిగ్యృవాము నను నుగుణాములు గలిగియుండుటం
2. నియమ మనంగా-- చాహ్యాంతరవరిశుద్ధత, తహ్సు సంతోషము, వేదొ ధ్యయనము, ఈళ్వరప్రణిధానము ననునవి.
3. ఆసనము---వద్ధాసనాదుల నభ్యసించుట, త్తే ప్రాణాయామను--- లే చకఫూరకకుంభకములచే ప్రాణాయామము వభ్య సిచుటం ర్‌ం వ్ర శ్యాహారము-==విషమయములకశుండి ఇంద్రియములను మఖిలించి స్వస్థాన మందు నిలుపుట
4. ఛ్యానము --- బ్రవాముకు సగుణముగంగానిి నిర్ద్ణణముగంగాన్వి వీకాగృచిక్ర ముతో చింతించుట. ౯7 ధారణము---మూలాధారాదిచక్రములందు మనస్సును నిలుపుట,
5. సమాధి-నిర్లణ బృవ్యత త్తరమందు నిశ్చలచి త్రవృ త్తి. ఆవ వై రాగ్యబోధోవరతులు మూండును ముఖ్యములేనా? లేక కొన్నిమా త్రమే ముఖ్యమఃలా 1 ఇందు ముఖ్య మేది? అముఖ్యము లేవి! యని యడుగలా వెపు చున్నాండు:ాా శ్లా, తత్త్వబోధః ప్రథానం స్యాత్సామాన్గోమవ్రదత్వతిః, వోధోపకారిణ్యా వేత" వై రాన్యోవరమా వుభౌ, 231 వ్యా శిమేలేసెం సమస్రాథధాన్యముత ేళ్యాశంక్యావాజుత త్త నిబోధ ఇలా “వ్ర మేవం వీది త్వా౭తిమృత్యు మేలి, నాన్యః పంథా విద్య లేజయనా” యీతి శ్రులే రిత్యర్థఃి ఇతరయోన్తూసకారిత్వము “ద్రావణో ని'శ్వేద మాయాన్నా _స్యృక్ళతః కృ లేన కద్విక్థానార్థం న గరుమేవాల్సినర్ఫేత్‌ =. కాంతో దాంక ఊవరర స్తితికు నృమాహితో భూత్వాఒక్మ స్యవాశ్థానం వశ్యీ” దితి శ్రు,తిళ్యామమోమ్య లే.

చీత్ర దీపవ్రకరణము త్తీల్ట్‌ టీ. సామోల్‌ = ప్రత్యతముగా, మోత ప్రదక్వతఃమోతుము నిక్చెడి దగుట వలన; తత్త్వళోధ$=క త్త వ్రక్షానము, (ప్రధానంజముఖ్యమెనది, స్యాళ్‌: అటలగనుం వత్‌జ ఈ వై రాగ్యోవరవా అ వై రాగ్యజవిర _క్రియును ఉవరవకూ అ ఉవరతియు, ఉభా ణు శిండును, బోధోవకారిణా - బోధ ఆ రత్త వ్రక్షుసమునకు ఉఊవకారిణౌ = అనుకూలించి నవాయము చేయుచున్నవి, తాప. వైరాగ్యము, 2,బోధ్య 8. ఉపరతి అను నీమ్యూఢడింటిలో తత్త్వ్యబోధ మోతుమును గలుగంజేయును గనుక ముఖ్యము, తక్కిన "రెండును తత్త గబోధకు సహాయకారు లగును. అవు .౨౭8 ౬వ శ్లోకమున తజచుగా నివి మూండును కలిసియుండును. బొక్క పురుమునియందు నొకటి కండు లేకుండిన నుండవచ్చుకు అని వెచ్చంబడీనది. దాని$ శారణము నివ్వుడు- జెల్పుచున్నాండు:- న్లో, త్ర యోఒప్యత్యంతపక్వాక్సే నృహత _స్తవసః ఫలం, దురితేన కరచి త్మించి తృదాచి త్ప్రతిబధ్యతే, 282 వ్యా ప్రాయేణ సహ న రృంతే వియంజ్యంలే క్వ చిత్క్య్వ చిదిత్యు క్షం. క్ర కారణ మానవాంాశ్రయోడాపీతి, ఆ నేక జన్హార్టికపుణ్యపుంజపరిపాశేన శ్రయాణాం సహ భావో భవతి. అన్యధా తు వ్రతిబంధకపాపానుసాలేణ పురువనిశేషే కాలనిశేషీ కన్య చిక్స్రతిబంధో భవతీతి భావః, టీ శ్రయోజపి ఆవై రాగ్యబోధోవరతులు మూండును, అత్యంతవక్వా శ్చేల్‌ మిక్కిలి పరిపక్వము లాయొసేనిి మహతః ఆ అత్యధికమైన; తవసః ఆ ఫూర్వపుణ్యము నకు, ఫలం ఇ ఫలమగును. అనంగా అచేక జన్మములయందుం కేనిన తపస్సు ఫలించిన దనుట దురిలేన ౫ పాపమువేత, క్వచిల్‌ = ఒకానొకనియందు, కచాచిల్‌ = ఒళా నొకప్పుడు, కించిత్‌ అ ఒకటొకటి; ప్రలిబధ్యతే = లేకపోవుచున్నది. లా. జన్షాంతరపుణ్యముచేత ఒకానొక మహాపుసుుషునియందు వై రాగ్యబోథోపరతులు మూడును వ్వూ్చిగా నుండును. ఒకానొకని యందు నేదో,యొక యించుక పావవళంబున ఒక టొకట్‌ లేక పోవచ్చును, అవ వీవి యున్నను "జేది లేకపోయినను శ_శ్త్వక్షానము లేనిది మోతుము వీద్ధింప దని చెప్పుచున్నాండునా

టం శ్రీ వేదాంతపంచదక్కి షష్ట ప్రకరణము శ్లో, వైశాన్యోకరతీ వూన్లే పోధస్తు ప్రతిబధ్యతే. |

'యస్ఫ తస్య న మోతోఒస్టి పుణ్యలోక_స్తపోబలాత్‌.. 288 వ్యా రర్రావి శత్త్వక్థానప్రతిబంధే మోద చా న్తీత్యావా.వై రాగ్యోతి. శ్చ వే రాగ్యాదిసం పాదనం నిష్ఫృలమి త్యాళంక్యం శ్లో “ప్రాప్య పుణ్యకృళతాం లోకా నుషిత్వా శాశ్వతీ సృమాః శుచీనాం ఛ్రీనుతాం కన. యాగ భృష్టోఒభిజాయతో ఇతి భగవద్వచనాక్పుణ్యలోకప్రా ప్రర్శవతీ త్యావా-_.పుణ్యలోక 'స్తపోబలాదితిం

టీ. యన్య ఆ ఎవనిక్సి వై రాన్యోభరతీ = విర్శియు. ఉౌవరతియు; ఫూర్లే ఇ వూస్తిగా నుండినను, బోధస్తు ఆ తత్ర్వక్డానము) ప్రతిబధ్య'తే ఆ లేకపోవునో, తస్యజ వానికి), మోమ్‌ = మోతను, నాస్తి ఇ లేదు. తపోబలాత్‌ విర క్రియ, నుపరతియు న'నెడి తపోబలమువలను శ్రుణ్యలోకః=న్వ ర్లాదిపుణ్యలోకములు, (భవత్‌ ఆ కలుగును

తా, వై రాగ్యుంబున్సు ఉపరతియు పూర్మముగా నుండి తత్త (1

క్షనము లేకపోయిన యొడల మోత్సము కలుగదు, కాని గ ప్రాష్ట ఫుణ్యకృళలా'ం లోకా నుషిత్యా ఇాశ్యతీ స్పమా, ళుచీనాం శ్రీమతాం శప యోగ ఛృష్టోఒభిజాయ తౌ. పుణ్యాత్ములు నివసించెడి లోకముల యందుం జిరకాల ముండి శిష్టాచారసంప త్తిగల శ్రీమంతులయింటిలో. దపోవిఘ్నము గలవాంయ పుట్టు నని భగవద్దీతయందు 'ఇప్పినవొప్పున వై రాన్యోపరతు లనెడి తపోబలమువలన ఫవుణ్యలోశావా వ్‌ కలుగు చున్నది, ఎవ్పటికిని మంచి పని వ్యర్థము కాదు,

ఆవ వై రాన్యోవరతులు మాతము లేశ త త (జాన, [ మగు ననలాం నల్పుళనా్నందు_. (౮ వక్ష ముమాత్రు మండిన శే న్టో వూన్తే బోభే తదన్శా చ్యా వతిబధ్ధా యదా తదా,

మోటో వినిశ్చితః కింతు దృష్టదఃఖం న నళ్యతి, 284

వ్యా 'వై రాన్యోవరత్యో ను ప్రతిబంభే జీపను క్రినుఖం న సిధ్యతీత్యాహంా వూళ్ణే బోధ ఇతి.

టీ. బోభీజ రత్త సక్షానము: వూశ్లే సతిజపరివూర్ణముగా నుందలా కదన్యాజ ఆక క్త సక్టానముకం బె వేజైన, ద్వాజవై రాన్యోవరతులు కండును) యదాజనెస్పుడు, ప్రతిబద్ధా ఇ లేకపోవునో, తదా జ అవ్వడు, మోతజ మోతుము, వినిళ్చితః జ తప్పక స్య కంది దృష్టదుఃఖం ౫ ప్రారస్థకర్శ ననుభవించుచుండెడు దు॥ఖము,

చీ త్ర దీవ వ్ర కరణము శీర్‌! తా, తత్త్వజ్ఞూనము వూర్మముగా నుండి వై శాగ్యోపరకులు లేని ఎవింంటై ల రాట యెడల మోతను తప్పక కలుగును. కాని జీవన్శు క్రిసుఖము గలుగ "నేరదు, ప్రైరబ్ధమువలనం గలుగుదుఃఖము నశింపదు. ఆవ వై రాగ్యాదులకు అవధీనిం బెచ్వచున్నాండు:- న్లో బ్రహాలోకతృణీకారో వై రాగ్యస్యావధి రృతః, బేహాత్మవ్చ రాత్మత్వదా ర్ల్యే బోధస్సమాప్వతే. 285 శి ి థె న్లో, స్పుప్పివ ద్విస్టృతి న్సీమా భవే దుపరమస్న హీ, ధియా స్వయా వినికశ్చేయం తారతమ్యువ.వాంకరమ్‌, 9866 వ్యా, ఇదానీం వై రాగ్యాదీనామవధిం దర్శయతి----బ్రవాలోశేతి, స్పుప్టివదితి. అవాంతరళారతమ్యం తు స్వస్వబుధ్యా నిశ్చేయ మిళ్యాహఎా ధియేతి, టీ బ్రవాలోకతృణీకారః - బ్రవాలోక 2 సత్యలోకమును; కృణీకారజకృణ ప్రాయముశాం. దలంచుట (అపేతు లేకపోవుట), వై రాగ్యన్య = వై రాగ్యమునకు అవధీః = వాద్దుగు మఠః = (అన్ఫి వెప్పంబడినది. దేవోక్మవత్‌ జదేహాము. "జీను అసెడి జ్ఞానమువలి పరాత్యత్వదాన్త్యే సతి = పరమాత్మస్వరూపనిశ్చయము గలిగి యుంగె జ్తా బాజీ య ఆళి జీని (కేకు పరమాత్మ జీ యసెడీ దృఢక్ఞానము గలిగి యుండెనేని, బోధ! ఆ క్షాగము, చమావ్య లే ఇ ఫ్లూర్తి యగుచున్నదిం టీ. సుప్రివళ్‌: ఆగాఢనిద్రయందు వలె, విస్సృతిః ఆ సర్వవ్యవనోరములను మఖ చుట, ఊపరమస్య=ఉపరతి!ి, సీమాజఆఅవధి, భవేద్ధి = ఆగుచున్నది గదా. అవాంతరంజ మధ్యనుగల, తారతమ్యం అ హెచ్చుకస్తు లను (శీదము),; స్వ్యయాధియా ౫ తన బుద్ధి చేశ, వినిశ్చేయం = నిశ్చయించుళొనవలయును తా, వైరాగ్యమున. కవధి సత్యలో కాధిషత్యము లభించు నని నను నవేత్స లేకపోవుట. క్షానమున కవధి "దేహము నే ననియెడి దృఢ జ్ఞాన మవివేకదళయం టెట్లుండెనో యట్లు ఆత్త్మస్వరూపషను నే ననెడి దృఢనిశ్చయము గలిగియుండుట, ఉపరతి కవధి గాఢముగ నిదురించు నపుడు ప్రవంచసంబంధము లగు సర్వవృవహారములను మజచినట్లు నిఖలవ్యవహారములయందు జోక్యము "లేకయుండుట, వీనిలో నేది

శ్రీగ్రద్ర శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి సష్ట్రప్రకరణము మమొంతవజకు తనకు గలిగినదియు తన బుద్ధికే విశద మగును ఆని రెండు శ్లోకముల తాత్పర్య మగును, ఆవ. తత్త వక్షానులలోయాడ కొందటు రాగ చ్వేహాది తారకమ్యుము గలవారుగాం గనయడుటచేర క్థానమావలన ముక్తి కలుగకపోవచ్చు నని శంకింపంగా సమాధానము వెచ్వచున్నాండు:ాల శ్లో + ఆరస్థకర్మనానాత్వా ద్చుద్ధానా మన్య థాన్య థా, వర్తనం లేన కా స్తై భు మితవ్యం న పండితై, ర్వ? న్లో ః స్వస్వక రానుసానేణ వర్తంఠతాం లే యథఖాయథా, అవిశిష్ట స్పర్వబోధ సృమౌా మ్చుక్తి తి స్థితి 298 ఇ్యా+ నను, త త్త్వబోధవతానపి రాగాదిమశ్తేన వైవమ్యోవలంభాల్‌ జాన స్యాపీ ముక్రిహేతుత్వం నిశ్చేతుం న శక్యమిత్యాశంక్య రాగాదేః వ్యాధ్యాదివ చారజ్ధకర్శఫలత్వాన్ను క్షి ప్రతిబంధకత్వమనిద్ధక్‌. ఆతోన శాస్త్రాకే విప్రతివ తృవ్య మిళ్యావహ---ఆరబ్ధకర్శ నానాత్వాదితి. శర్చి కిం ప్రతివ్తవ్య మిళ్యత ఆవా---స్వన్వేతి. సశ్వేషాం బ్రవ్యావానుస్కీ తి జ్ఞాన మేశాళారం నిరవద్య బ్రహరూ పేణావస్థానం చ సమాసమితి భావః, టీ. ఆరజభ్థుర్శ నానాత్వాల్‌.. -ఆరబ్ధకర్య జా ప్రారబ్ధకర్మ యొక్క నానాత్వాల్‌ జు అజేకవిధములైన దగుటవలన (ప్రారబ్ధకర్మ వలువిధంబులుగా నుండుటవలన బుద్ధానాం ఇ త్త వ్రక్షాలయొక్క: వర్పనం = ప్రవర్షనము, అన్యధాన్యధా = వేజు "వేలుగా, (స్యాత్‌ ఆడూండురు, తేన ఇ ఆహేరువుచేత, శాస్త్రాళ్టే జశా త్త తాత్సర్యము నందు (వేదాంఠసిద్ధాంతమునందు; వండిత్రైః ఇ క్థానళోధగలవారి చేతు న ళ్ళమి శవ్యం = భాఫింతిడవలసినపని "లేదు. టీ. 'లేజలక్టానులం, స్వస్వకర్థామసాళేణ = తమ తమ ప్రారబ్ధకర్థానుసారముణా, యథాయథాజవారి వారి కిచ్చవచ్చినట్లు;, వ _రంతాంజవ _ర్రింతురుగాక సర్వబోధః అ సార్వాత్య మైన క్టానము (అఖండా కారమైన ట్రవాస్వరూవమే జీనసెడి క్టైానమ్సు, ఆవిళిన్షశ= భేదము లేనిది, ఇతి ఆ ఈవిధమైన) ము శ్రీకి జు క్టైానఫలమైన ముక్తి సమా ౫ నమానమెనది. (ఇతి ఇ అన్సి; స్థితః ఇ వేదాంతసిద్ధాంతము. తా, స్రారభ్ధకర్మ య నేకరితులుగా నుండుట వేత నాయాజ్ఞానులు అయావిధముల వ్నరించినను స్వరూపబోధయం 'చేమా త్త ము తార

చిత్ర దీప ప్రశరణము శ్తరీర్రి తమ్యుము లే దనియు, అట్టి సార్వాత్మ్యబోధ ననుసరించి ము_క్రియందు లు లీల అటి తారతమ్యము "లే దనియు నిది వేదాంచనీద్ధాంత మనియు నిస్పంశయ ముగా బండితు లగువారు గ్రహింతుకు గాక అవ ఈ వ్రకరణముయొక్క_ ఆాత్సర్యమును సం మేవముగాం బెల్పుచున్నాండు:- న్లో జగ చ్చిత్రం స్వనై తనే వశే చిత్రమివార్చితం మాయయా తదువే మైవ వైతన్నే పరిశేష్యతామ్‌. 299 వ్యా, ప్రశరణస్యాస్య తాత్సర్యం సంశ్షీష్య దర్శయతి=-జూతి " టీ. వటే = వస్త్రమునందు; చిత్రం = బొమృలయద్దకము) అర్పితమివ = వేయం బడినట్లు; న్వవై త న్యే=శన స్వరూపమైన వై తన్యమునందు (వరమాళ్మ యందు),చిత్రంజ విచిత్రమైన, జగత్‌ = ప్రపంచము మాయయా ఇ .మాయచేకః ఆర్చికం ఆ కల్పించ బడినది. తత్‌ = అట్రీజగత్తును (వాస్తవముగ "లేక మాయే నాత్మీయం చారోపీకమైన దనుట్సు ఉయఫేత్యు ఇ మిథ్య యని నిరాకరించి, చైఠన్య నీవ = అళవై కన్యమే, వరి శేవ్యతౌం = పరిశేమన్యాయమువే గ్రృహింపయడుంగాకం తా, స్వాభావికముగాం బరిశుద్ధమెన వస్త్రమునందు చి త్ర, "కారు నిచే నాయాయాకారములు గల చిత్రములు (బొమ్హలు) ఎట్లు గల్పింపం బడునో యటులినే యచింత్యరచనగల మాయచేత తన స్వరూపమైన బ్రహావై తన్యమునందు నానావిధమైన ప్రపంచము కల్పింవబడినది గనుక మాయాకల్పితమైన ఈ(ధ్ర వత వ్రవంచమును మిథ్య యని నిరాకరించి శుద్ధవై తన్యముమాత్ర,మే. మిగిలియున్న దని సూత్తృదృష్టితో6 చెలియం బడుంగాకం ఆవ ఈచిత్రదీవ మను గ్రంథమును నభ్యసించుటవలనం. గలుగు లాభమును ెలుపుచున్నా.డు:.- న్లో చిత్రదీవ మిమం నిత్యం యేఒనుసందధ తే బుధాః, పశ్యంతోఒపి జగచ్చిత్రం తే ముహ్యూంతి న ఫూర్వవత్‌. 200 ఇతి శ్రీవిద్యారణ్థకృత, 'వేదాంతపంచదశ్య్యాం చితదీవ స్పమ్వా_ష్టు, తా నా!

శే(లీ శ్రీ 'వేదాంతవంచదళీ, షష్ట వమోరణము వ్యా గ్రంథాభ్యానఫలదూహంాచి త్ర దీవమితి, ఇతి శ్రీమక్సరమసాంసపరిన్రాజకాచార్య శ్రీ భారతీ తీర్థవిద్యారణ్య శ్రీచరణశష్యణ శామళ్ళష్టైఖ్యవిదుమో విరచితం ఆాత్సర్యబోధిసీనామకం చిక్రదీవ వ్యాఖ్యానం నమా _ప్రమ్‌ం టీ, యే బుధాః ఆ వీచండితులు; ఇమం చిత్రదీపంజఈచిత్రదీప మనెడు గ్రంథ ముకు, ఖనుసందథ'తే = అనుసంధానము చేయుచఛుందురో, లే = అట్రివారు చిత్రం = విచిత్రమైన, జగత్‌ ప్రపంచమును, పళ్యంతోడవి ఆ చూచుచుండినను, ఫూర్వవల్‌ జ వెనుకటివలె (అజ్ఞానదశయందువల్సె, న మువ్యూంతి= మోహమును బొందరుం శా, దీపమును జూచువారు చీశటివలని దృష్టిభంగమును పొందనియట్లు చి త్ర దీవ మను నీ గ్రంథమును (గ్ర ంథస్థవిషయమును) నిరంతర మను సంథానముచేయుచున్న పండితులు విచ్చి త్ర మగునీ వ్రవంచ మును జూచుచుండినను నజ్ఞానదళ యందు వాస్రమోహముం 'జెందినట్టు మోహనును జెందరు, ఇది శ్రీవిద్యారణ్యకృతం బగు పంచదళియందు చిక్రదీవ మను మస్థ ప్రకరణము

శ్రీ రన్త శ్రీ గణేశాయ నమః, నీ వేదాంతపంచదళశి ఈ ఈ అ గ కు అ. టీ అద ఆధ అగ సప్తమ ప్ర రణము ఎవాాణననవపస్టే ట్రీవుకానాాలాలా తృ ప్రే దీప వ కరణము అవ శ్రీవిద్యారణ్యస్వామివారు తృ వ్రీదీవ మకు ప్రశరణముకు ప్రారంభిందం దలంచి య్య శ్రుత్యర్థమును ప్రశరణమునందుం బ్రతిపాదింపం దలంచితో యా శ్కుతిని 'మొట్టమొదటం జెప్పుచున్నారు. శ్లో. ఆత్తానం చేద్విజానీయా దయమన్మీతి వూరుపః కిమచ్ళళ కస్ట. కామాయ శరీర మనుసంజ్వ రేత్‌ . |] వాస ఖ్యా నమ్‌ శ్లో- అఖంజానందరూపాయ శివాయ గురవే నమః, శిష్యాళ్ఞానక మోధ్వంస వట్వ క్కేద్వగ్ని మూ ర్తయేం ణః వేదార్థస్య వ్రకాశేన తమోవోర్దం నివారయక్‌ , ఫుమర్ధాంశ్చృళురో 'జేయా ద్విద్యాతీర్థమ]హేశ్వరః, న్‌ నత్వా శ్రీ: భారతీ తీర్థవిద్యారణ్యమునీశ్వ రౌ, శ్రీయశే తృ ప్రిీదీస్యు వ్యాఖ్యానం గుర్వనుగృవోత్‌ 5 తృ వీదీపాఖ్యం ప్రశరణమారంభనూణ3 శ్రీభారతీతీర్థగురు స్తస్య శ్రు, తివ్యాఖ్యాన రూవత్వాల్‌ , తడ్వ్యా ఖ్యేయా౨ శు,తిమాదౌ పఠలి-.-ఆత్తానం చదితి. టీ. వూపమజాపురువుండు, ఆయం ఇ కణ్యయంప్రళాశస్వరూపుండై న కూటస్థ పరమాత్మ అస్నీతి అ శేవై యున్నా నని, ఆత్తానం ఇ తన యథార్ధస్వరూసముకు విజానీయాచ్చేత్‌ = విస్పషము"ాః బెలిసికా నెచేని, కింజవీఫలముకు, ఇచ్భక్‌ =కోరుచు కన్య ఆ వీభోక్తయొక్క_; కామాయ = ప్రీలికొజకు, (తవ్యమానం ఆ తపించుచుండిన) శరీరం ఇ శరీరముకుగూర్చి, అకు నంజ్వనేల్‌ అ అకుసరిచి శపించూను! తపింపం ఢనుట్ల,

శ్త09 శ్రీ వేడాంతపంచదళి, స్పష్తమప్రకరణము తా, సర్వవ్ర,కాళనందస్వరూఫపుం డగు కూటస్థచై. తన్యస్వయా మము నే నైతి నని తన యార్థస్వరూపమును "కెలిసికొనియుండె నేని పలాభమును. నోరి యేభోక్తయొక్క. సంతోపముకొజుకు సర్వదా తపించుచుండెడి. శరీరము ననుసరించి వరితపించును ? మాయాకల్చిత మగుచు భో క్రృభోగ్యవర్షముతోం గూడిన యీదై్వతప్రపంచము తనయందు య థార్థముగ స్ఫురంపక పోవుటచేత నెంకమూా త్రము తవీంవ డని భావము, ఆవ. ఇప్వుడు తౌను చేయంబూనిన తృ ప్రిదీస మకు గృంథముయొక్క-_ విచార ముకు దానివలన లాభమునుం దెలుపుచున్నాండు:=ా- శ అస్యా శ్ళ్రతే రభ్మిప్తాయ స్సమ్య గత్ర, విచార్యతే, జీవన్తు కస్య యా తృప్పస్సా తేన విశదాయతే, ల అశని ఎవి వ్యా ఇదానీం చికీర్ష త్శంథవిచారం శతృలం చ దర్శయతి--అస్యా ఇతి, అత్ర తృ _వీదీపాఖ్యే గంగే “ఆళ్తానం వేద్విళానీయా” దిత్యాదికాయా ళ్శు్రు రేరళి ప్రాయః తాత్సర్యం సమ్యగ్విచార్య లే. 'రేనాభిప్త్రాయనిఛాళేణ జీవన్సు క్తస్య _శుతి వ్రనిద్ధా యా తృ్షిస్సా విశదాయతే స్పష్టీభవతి, టీ అత్ర = తృ్లీదీస మను ప్రకరణమునందు; అస్యాః = ఇప్పు డుదావా రింపయుడిన, (కు, లే! = “ఆత్తానం చ” అను మొదలైన _శ్కుతియొక్క అభిప్రాయ! ఆాక్సర్యము- సమ్యక్‌ అ చక్కులా, విచార్యలే ఇ విచారణచేయంబడుశు. "లేన=లట్టి విచారణచీత్య జీవను కన్య ఇ జీవక్సు కనకు యా తృ్షీః ఆ వీసంతృ ప్రిగలదో, సా = ఆట్రినంతృ ప్రి, (నిరతిశయానందము), నిశదాయలే = విశదీకరింపంబడును, (స్పషస్తమగు నట్లు 'తెలియంకేయంబడును.) తా, ఈశృ _ప్రీదీప ('వశకరణమున నిప్పుడు చెప్పిన శొత్యర్థవిచా రము ప్పూల్చిగాం జేయంబకుచున్నది. ఇట్లు శృుతితాత్చర్యమును జక్కంగా విచారించుటచేత జీవన్తుక్తు బెట్టి యానందముతో నుండునో యది విశద మగు నని భావము, ఆవ. ఇంతకుముందు చెప్పంబడీిన శుతియందు “చ్చూరుషకి ఆచెడి దదము గలదు చాని కర్థమును జెచ్చందలంచి ఊపోద్గాతముగా (ప్రతిపాదించదలంచిన యంశమునంతయు బుద్ధియం దుంచుకొని యందుల కువయోగించెడి మణియొక యంశమును వర్ణించుట) నృష్టినిగుజించి నం శేవముశా6 చెచ్వుచున్నాండు;

తృ _ప్రీదీప వ్ర కరణము శ్తగ్రు శ్లో, మాయాభానేన జీవేకౌ కరోతీతి క్రుతత్వతు జి గ నా కల్పితావేవ జీవేశౌ తాభ్యాం సర్వం ప్రశల్చితమ్‌, తి వ్యా- “వదచ్ళేద! వదార్థో క్రి ర్విగృవో వాక్యయోజనా, అమేవన్య నమా ఛానం వ్యాఖ్యానం పంభలతణ”మితి వ్యాఖ్యానలకణస్యో క్షళ్వాల్‌ ఫురువు ఇతి వదస్యార్థ మభ్ళిధాతుం తదుపోన్దాత ల్వేన సృృష్మిం సంత్నీవ్య దర్శయతి--మాయాభాసే శల, (ప్రుతిపాద్యమర్థం బుద్ధ సంగ్భృవ్యా తదర్థ మస్థాంఠరవర్శనముపోద్ధాతః, అత్ర మాయాళబ్లేన చిదానందమయ బవ్లాప్రతిబింబసమన్వితా 'స్త్వరజ స్తమోగుణాత్మి ౩ ఆ ఆడి ఆవి వశ జగదుపాదానభూతా ప్రశృతిరుచ్య తే. సా చ సత్త్ర్వగుణస్య కుద్ధ్యవిశుద్ధిభ్యాం ద్విధా భిద్య మానా ఛు మేణ మాయా. ఇఛావిద్యా చేతి భవతి. తత్తయో ర్థాయావిద్యయోః ప్రతిబింబికం టనవ్మవై శన్య మే వేశ్వరో జీవశ్ళ్చేత్యుచ్య లే, తదిదం తత్త ఏవివేకాఖ్యే ॥ గ్రే శ్రీమద్విద్యారణ్యగురుఖి ర్నిరూపిశం. *: చిదానందమయ బ్రహ ప్రతిబింబసమ న్వితాా కమోరజన్స శ్త్వగుణా ప్రశృతిర్ణ్వివిధా చ సా, సత్త ఏకుద్ధ్యవిశుద్ధిఖ్యాం మాయా విజ్యే చ లేమలే, మాయాబింబో వకీకృత్య తాం స్యాక్సర్వజ్ఞ ఈశ్వరః ఆవిద్యాపళశ గ_స్వన్య నద చి త్యా్రాదనేకథా, సో శారణళరీరం స్యాత్వ్య్రాజ్ఞి వత్రాళి మావా”నితి. ఇమ మేవార్థం మనసి నిధాయ ““జీవేశాభాసేన కరోతి మాయా ఇావిద్యా చ స్వయమేవ భపొతీతి శ్రుతిరపి ప్రవృత్తా. అతో జీవేశ్వరయో క్థాయాకల్పిశత్వం అన్యత్కృశ్సన్నం జగత్తాభ్యా మేవ కల్పితమ్‌ం శ టీ. మాయా=ప్రకృతి, జీవేశ” = శీవుని; ఈశ్వరుని, ఆభా సేన=ఆళానులనుగాం కరోతి = చేయుచున్నది. ఇతి = ఆని, _థృుతత్వతఃజ శృుతియందు చెప్పంబడుటవలన, జీ వేళ "=వారిద్దలి చేత, సర్వం = సమస్త్వమెన దై పరప్రవంచము, వ్రశల్పితం = ప్రచు రముశాం గల్పింపంబడినదిం తా, త్రీగూణాత్మ క మైన ప్రకృతి జీవేశ్వముల నికవురను చిదా భాసులనుగా (చిక్స్రతిబింబము. లనుట,) చేనిన దని శ్రుతియందు "తెలుపంబకుటం చేసి జీ వేశ్వరు లికువుకును మాయాకల్ప్చితు లగుచున్నారు, అట్టిడీ వేశ్వరులచేశ నీజగ త్తంశయుం గల్పీింవయబటెను, లు వావి అవ అట్లు కల్సించయుడిన జగత్తుశందు. వీవస్తు వెవనివేశం గల్పించంబడినదో 'కెల్సు మనంగాం జేప్తుచున్నాండు:లాలా న్లో. ఈమణాదిప్రవేశాంకా సృష్టి రీశేన కల్పిళా, జా టై చాదివిమోవాంత స్సంసాకో జీవకల్చీతః, తీ

శంకే శ్రీ వేడాంతపంచదళ్సి స్పష్తమవ్రకరణను

వ్యా క్ర శన కియర్కల్సిత మిత్యత అవా--ఈతుణాదీతి. * “కవైతుత బవు స్యాం వ్రళాయేయేతి ఇు,శమితణ మాదిర్యస్యాస్సా ఈతుణాదిఏ “అజేన జీవేనాక్మ నాశుప్రవి”శ్యేతి చ్రుతేః ప్రువేళోఒంతో యస్యాస్సా ప్రవేశాంకా ఈత ణాదిళ్చాసొ ప్రవేశాంతా వేతి వశ్చాశ్కర్మ ధారయః. సేయం సృష్షిరీశ్వలేణ కల్పి శా. జాగ్రదాదిర్యన్య నంసారస్యాసౌ అాగ్రదాదిర్వి మోక ముక్రిరంతో యస్య నః విమోమాంతస్స చ సంసారో జీవేన కల్పితః తదళ్శిమాని త్వాజ్రీవ స్యేత్యర్థఃి. లేచ జాగ్ర డాదయ ఇత్థం శ్రూయంతే. * '% వమ మాయాపరి మోహితాత్తా శరీరమాస్థాయ కరోతి నర్వం, స్త్రీ అన్న పానాదివిచికృభోై. స్స వీవా జార త్పరితృప్రిమేతి. స్వ్నే ఒవి జీవస్సుఖదుఃఖభోక్తా స్వమాయయా కల్పితవిశ్వలో'కీ; సుముప్లికాలే సకలే విలీజీ తమోచిభిభూతస్సుఖరూప మేతి. పునశ్చ జన్గాంతరకర్శ యోగాత్స వవ జీవ స్స్వవితి ప్రబుద్ధ పుర్మక్రయే ,క్రీడతి యశ్చ జీవస్తతస్తు జాతం సకలం విచ్చితృం. జాగ్యత్స్వ్వప్న సుమప్త్ప్యాది ప్రవంచం యక్ప్రకాళ లే, తద్మ్రహ్థావామితి ళా నర్వబంధెః ప్రము చ్యకో ఇతి,

టీ. ఈతణాది వ్రవేశాంతా = ఈతుణాది ఎ సంకల్పము మొదలంగాం గలిగి నట్టియు, వ్ర, వేశొంతాజ= ప్రవేశ మంతముగాం గలిగినట్రియు, సృష్పిఐసృష్టి: ఈశేన అ ఈశళ్వరునిచేత, కల్పి తా=చేయంబడినది. జాగ్రదాదివిమోమాంఠ! - జా, గ్ర దాది=జాగ్ర, దవస్థమొదలంగా, వి'మోత్షొంత8జముక్రియే యవధథిగాం గలిగిన సంసార! ఆ సంసారముః జీవకల్సిత। = జీవునిచేతం జేయంబడినది

తా, వై వార్థఖ్యానములో నుదాహరింపయిడిన శం త్ర వైతత” “అనేన జీవేనొ తత్‌ = ఆపరమాత, ఐత్షత = సంకల్పించెను అనెడి యర్థము గల శ్రుతి 'మొదలుకొన్సి అనేన జీవేని తన స్వరూప మైన జీవరూపనుగాం బ్ర వేశించి - అనువజకుం జెప్పంబడినసృష్టి యీశ్వ రునిచేం చేయంబడిన దనియు, జూ ట్రై దవస్థ మొవలుకొన్ని “జూ ల్‌ త్సవ్న సుషుప్త్యాది” ఈ మొదలగు సందర్భము చేత మోతువర్యంత మఖభిశర్షింష బడిన సంసారము జీవ్రనిచేం గల్పింపంబడిన దనియుం చెలియనగును.

ఆవ ఇట్లు పురుషశబ్దముయొక్క_ అర్థమును తెలిసికొనుటకు దగిన నృవ్పిని చెల్సి యిషుడు పురుషశబ్దమున కర్థముశు జెప్పుచున్నాండు:=- న్లో ర్రమాధిస్టానభూతాణ్యా కూటస్థాసంగచివ్వపుః,

తృ్ప్లిదీసప్రకరణము తీగఫ్‌ వ్యా నీవం పురుమళశ్రా ర్థావలోధో పయో సీం నృష్టిమభిధాయేదాసీం ఫురుదు శన్దార్థమాహ--- ఛృమాధిస్టానేతి, యః! కూటస్థాసంగ చిద్వపురవికార్యసంగచిక్స | రూవః ఇల చూధిషస్టానభూశాళత్తా నున్య జేహేంద్రియాద్య ధ్యాసస్యాథిష్టానభూతః అధిష్టాన ల్వేన వర్ధమాన చరమాత్తాశ సి సోజనంగ వీవ అన్యోన్యాధ్యానతః అనోోన్యస్మి న్నన్యో న్యాత క తామనో్యోన్య ధరాంశ్చాధ్యన్య నర్వవ్యవవారభాగ్భృవతీ శ్యాచాశ్య్యై ర్నిరూపిలేన కాదాక్యా ధ్యా పేనాసంగథీస్థణీవః స్వేన 'పారమార్భి కనంబంధ శూన్యాయాం బుద్ధా వ ర్హమానో జీవస్సన్న శ్రాస్యాం శుక ఫురును ఇలత్యుచ్య లే. శ “న వా ఆయం పురుమన్సర్వాసు ఫూర్చు శేలే పుర శయ” ఇతి శు,త్యా పుదషశబ్దన్య వ్యుళ్చాది తత్వాత్సురువనై్యైవ చ ఫూరువత్వ్యా త్పురువ నీవ వూరువ॥ బుళ్ళ్యాది శల్పనాధిష్టాన కూటస్థతై తన్య మేవ బుద్ధ ప్రతిబించిక ల్వేన ప్రాప్తజీవభావం సక్చురువ శబ్దేనోచ్యక ఇత్యభిప్రాయః టీ. కూటస్థాసంగచిద్వపు॥ = కూటస్థజనిర్వి కారుందుకు అనంగజనినృంగుండును చిద్వపు?=చిద్రూపుండును అయినట్టియు, _ భ,మాధిష్టానభూతాళత్తా- భ,మజదే'హేంద్రి, యాదులయొక్క యభధ్యాసమునకు3 అధిషస్టైానభూత ఇ అధారము?ా నుండిన, అఆత్తా=పర మూర్త ఆన్యో న్యా ధ్యాసతఃజతాదా త్యాధ్యాసమువలన, అనంగథీస్థ జీవన్సక్‌ -ఆనంగణ తనతో యథార్థముగా సంబంధము లేని, ఢీజబుద్ధియందు స్థజవర్రించుచున్న। జీవన్సక్‌ జ జీవుండై? అ త, ర? శ్రుతియందు, ఫూరువ! జ పురుషుండు అని వెదృంబడుచున్నాండు. తా, ఇంతకు ముందు వెప్పంబడిన శు,తియందలి ఫూరుషపశబ్లము లో దె చేశ దే-హేంద్రియాదులయొక్క_ యథార్థసమునకు నధిషస్టానభూతుం డై నట్టియు, నిర్వికారుం డ్రై నట్టియు, చిడ్రూపుం కైన యా యసంగుందే శీ( మ ట్‌ బో కీ అన్నోన్యస్మి న్నన్యోన్యాత్మ కతా మనో్యోన్యధ రాం శ్చాధ్య్థస్య సర్వ వ్యవహారభా గ్య భవతి” అని ఫాస్యుమున శ్రీముచ్భంకరభగవ త్పాదులచేం 'దెలుపలుడిన తాదా క్యా థధ్యాసమువలనం దనతో యథార్థ మగు సంబం ధము లేని బుద్ధియందుం బ్రతిబింబించినవాం డగుచు సర్వనాడులయందు" వ్యాపించియుంకుటవలన జీవుం డగుచు. నీీశ్రుతియందు. చెస్పండు చున్నాండు. ఆవ ఆందలి ఫురుమశబ్దముచేత చిదాభానుం డగు జీవుండే తెల్పంబడె ననక అధిష్టానభూతుం దగు కూటస్థవై తన్యమును జేల గ్రృహించవలయు నని యాశంకించి నమాభానము భెప్పుచున్నా(డు:--- శదాంతుాశి0

4468 శ్రీ, వేదాంతపంచదళి, సప్తమ ప్రశరణను శ్లో. సాధిష్టానో విమోామాదా జీవోలఒధిక్రి యతేనరు, శీవలో నిరధిష్టానవిభా)ం తేః క్యా స్య సిద్ధితః. 6 వ్యా నన్వత్ర ఫురుషశచ్దేన శేవలచిదాభాసరూపో, జీవన నీవోచ్యతాం. కిము జన కూటస్థరై క న్యేనాధిస్టానభూ లే నే త్యాశంక్య తస్య -మోకశూ ద్యన్వయితృక్వసిద్ధయే శదవీ స్వీక రవ్య మిళ్యాహంాసాధిష్టాన ఇతి, సాధిష్టాన॥ అధిష్టైనేన కూటస్థవై త శన నహీతో జీవః విమోమెదౌ మోతస్వర్దాదిసాధ నానుష్టా నేధి క్రి యళభటే అధికారీ భవతి. న *శీవల చిదాఫాస!, కుక ఇత్యత అవాలానిరథిహ్టానేతిం ఆధిష్టానరహితస్యా రోబ్యస్య లోకీఒద్భవశ్వాదితి భావ టీ. పాధిష్టైనః=అధిస్టైన మైన కూటస్థనితోం గూడిన) జీవః జ చిదాభానుండు, విమోమాదౌ = మోమస్వర్తాదిసాధ నానుష్టానమునందు; అధికి, య లే=అధికారి యగు భున్నాండు, నిరధిష్టానవిఖా)) లేశ-నిరధిస్టైన ఆ అధిషస్టైనముకు విడిచిన; విభాంలేః ణు అరోవముయొక్క-; అనిద్ధితక ఆ 'లేకపోవుటవలన, శేవలన్తు = చిదాభానుండు మాత్రము; న జ అధికారి గానేరండుం శా, స్వర్ష మోమాదిసాధనములను ననుష్టించుటకు అధిష్టాన మగు కూటస్థవై తన్యముతో6 గూడిన జీవ్రుండే యధికారి యగును, వీల యనంగా ముక్యవుచిస్ప "లేనియెడల ఇది వెండి యనెడి యధిస్టానను "లేని యారోప మెప్పుడును సంభనింపదు. కాన సంసారమోతునిద్ధి కలి ెడికొఆకు కూటస్థాసంగ చిద్రూపుని గ్రహించితిమి, ఆవ ఇప్పుడు అధిష్టానవై తన్యముతోం గూడిన యాచిదాభానునకు సంసా శాదులు గలుగుటకు కండు శ్లోకములలో వివరించుచున్నాండు:--- శ్లో, అధిషస్టానాంశసంయు_క్తం భ్రమాంశ మవలంబతే, యదా తరదాఒహం సంసారి త్యేవం జీవోఒభిమన్యతే, 7 వ్యా ఇదానీం సాధిస్టైన నైవ శస్య సంసారాద్యన్వయికృత్వం శ్లోకద్వమేన విభజ్య దర్శయతి...-అధిస్టై నాంశేతి, జీవో యదా అధిస్టానాంశసంయు కం కూటస్థ నహితం భ్కమాంశం చిదాభాసో-పేతం శరీరద్వయమవలంబతే స్వన్వరూపల్వేన స్వీ కరోతి), తదావాం నంసారీ ల్యేవ మభ్గిమన్య లే. టీ. యదాజఎవ్వుడు, జీవ! ఇ జీవుండు, అధిష్టానాంశసంయు క్తంజఅధిష్థంన మైన కూటస్థరూషముతోం గూడినట్రి, ఛ్హ్కమాంశం = చిచాఖభొనునితో: గూడిన చేవాద్వయ మును, ఆవలుబలే ఇ రన రూవ మని భావించుచున్నాండో; తదా=జఆప్వుడు, ఆవాం =

తృ _వీదీపప్రకరణము త్త "జేను సంసారీతిజనంసారముగలచాండ వని (నుఖదుఃఖాదులు గలవాండ నని, వీవంజ ఈ ప్రశారము, అభిమన్యు లే ఇ అభిమానము గలవా6 డగుచున్నాండుః తా, కూటస్థవై. తన్యముతోడను చిదాభాసునితోడను గూడిన శరీరద్యయమును జీవుం జెప్పుడు తన రూవ మని భావించునో, యప్పుడు నేను సుఖదుఃఖాదులు గల సంసారి నని యభిమాననమును పొందును. న్లో, భ్రచూంశస్య తిరస్కారా దధిష్టానవుథానతా, యదా తదా చిదాత్షాఒహ మసంనోఒన్మీ తి బుధ్వతే, 8 వ్యా, యదా ఫునర్భ్రమాంకస్య జేవాద్వయసహితస్య చిదాభాసన్య తిరస్కా రాల్‌ మిథ్యాత్వక్డా చేనానాదరణాల్‌. అధిష్టాన ప్రధానతా _అధిషఘ్టానభూతపై్యైవ కూటస్థన్య న్వరూపత్వం. జీవేన స్వీ శ్రి యళలే, శదాహం చిదాత్తాఒసంగళ్ళాన్మీ తి బుధ్యరే జానాతి, టీ. యదా=ఎవ్వుడు, భృ,మూంళన్య ఆ ఆరోవికస్వరూపమెనట్టి, 'జీవాద్వయ ముతోం గూడిన చిదాభాసునియొక్క; తిరస్యారాల్‌ = నిరాకరించుటవలన, అధిష్టాన వ్రధానళాజఅధిష్టానమైన కూటస్థస్వరూవము ((గ్రృహింపంబడునో), తదా = అవ్వడు, అవాంజ'ేను, చిదాత్తాజచి ద్రూపుండను;, ఆనంగఃణనిస్సంగుండను, అస్తి ఆగుచున్నాను, ఇలి=అని, బుధ్య లే=(జీవుండు) 'తెలిసికొానుచున్నాండు. తా, ఎప్పుడు జీవ్రంయ చేహద్వయముతో. గూడిన చిదాభాస స్వరూపము మిథ్య యగును గాన్సన అధిష్టానకూటస్థచై తన్యస్వరూవ మును మాత్రము ెలిసిళొనునో యప్పుడు నే నసంగచిద్రూపుండ నైతి నని ల్‌ హించుచున్నాంయ., అవ ఆసంగచిద్రూపుం డగు కూటస్థుండు నేను ఆసెడి క్ఞానమునప విమయుండు కాండు, కనుక నధిష్టానవై కన్యము జీవరూవ మెనప్వుడు నే నసంగచి ద్రూపుడ నెతి నని జీవుం డనుకొనుట భటింపదే యని యాళంకించి బదులు చెచ్వుచున్నాండు:ా న్లో నాసంగేఒహంకృతి ర్యుక్తా కథ మస్మీతి చేచ్చణు, తి, (్‌ .. వకో ముఖ్యో ద్వా వముఖ్యా విత్యర్థ స్రీవిధోఒహమః, రి వ్యా, నన్వధిష్టానవై తన్యస్య జీవన్వరూపత్వస్వీ కారే చిదాత్తావామసంనోడ స్కీతి బధ్యత ఇతి యదుళ్తం తదకుపవన్నం స్యాత్‌. అసంగచి ద్రూపన్య కూటస్థ స్యావాంప్రశ్యయవిషయ త్వాభావాదితి శంకలే...నాసంగ ఇతి. అసు గే చిదాక్మన్య వినయే అహ౦ప్రత్యయో న యుజ్యలే యతః ఆతః కథమస్మీ తి జానీయాల్‌ ? న కథమ

468 శ్రీ వేదాంతపంచదళి స ' స్తనుప్రకరణము శీక్యర్థః ముఖ్యయా చృత్త్యాహారవ్రత్యయవిమయళ్వాభా వేశ-ప్‌ లత్‌ణయా తద న్సీతి వివతురవాంళబ్లార్థం శావద్విభజ లే---కృణ్వితి. ఆవ మోగఒహంళబ్ద వ్యేత్యర్థః _ టీ. అనంేే ఆ జేహేంద్రియాది నంబంధము లేని కూటస్థునియందు; అహం కృతిః = ఆవాంశారము; న యుక్తా నరతీ=తాండందగని దగుచుండంగా। కథం జ ఎట్లు, ఆస్మీతి చేత్‌ ఎకే ననంగచిద్రూపుడ నైతి నని తెలిసికొన నంటివా 1 శృణంాచెళ్వు ముఖ్యటాము ఖ్యార్థమును) డ్వాజ రెండు; ఆముఖ్యాజఅము ఖ్యార్థములును అగును, ఇతి ఇ ఈవిధముగా, శ్రీవిధశ=మూండువిధము లై న యర్థములు గలది (అవాంళబ్ద మగును) తా. అసంగచిద్రూపుండు నే ననెడి జ్ఞానమునకు విషయుండు గాండు, కనుక ఆయధిస్టానస్వరూవము జీవుడే యనుకొనుట యొట్లు పొసంగును ? ఆని యంటివా? అహంశబ్దమునకు ముఖ్యార్థము (వాచా ర్థము) ఘటింపకపోయినను, లాతుణి కార్థము ఘటింపవచ్చు. నని చెప్పం బూని అహంళబ్ద్బమునకు నొకటి ముఖ్యార్థము, "రెండు గాణార్థనులును (లతణచేం జెప్పందగినవి గల వని అెల్పెను, ఆవ. ఆవాంళబ్దముయొక్కం ముఖ్యార్థమును "చెల్పుచున్నాండం;లాా న్లో * అనా నార _స్తరూవేణ కూటస్థాభాస యోర్వపు . వకీభూయ భచే న్గుఖ్య స్తత, మూడైః వ్రయుజ్యతే, 10 వ్యా కీదృళో ముఖ్యోమర్థ ఇత్యాకాంచమైయాం తం దర్శయతి--అన్యో శ్యేతి. కూటస్థచిదాభాసయో నృ వరూవమనో్య్యోన్యాధ్యాసే వైళ్ళం ప్రాప్తం అహం శబ్దన్య వాచ్య ల్వేన ముఖ్యో౬క్థో భవతి. అన్య కుతో ముఖ్యత్వ మిత్యశ అఆవాంా క్ర, మూఢైరితి. యత ఇత్యధ్యావోరః. త త్ర తసి న్నవివి శ్తే కూటస్థచిదాభాసయో స్స్వరూపే యతో వి వేకజ్ఞానశళూ నై శ్రి నృనవ్వైరవ్యవాంళబ్దః ప్రయుజ్య లే; అతోజఒన్య ముఖ్యత్వమిత్యర్థః టి. కూటస్థాఖాసయో॥ ఆ కూటస్థునియొక్కయు,. చిదాభానుండైన జీవుని యేుక్కయు, వపుజస్వరూపము అన్యోన్యాధ్య స్తరూపేణ ఆ తాదాత్యాధ్యాసరూప ముగా, వశీభూయ = ఒకటియైః ముఖ్య! = వాచ్యార్థము, భవేత్‌ జ అగును. రశ్ర ణు అ యేకీభవించిన స్వరామమునందు; మూర్తై$ = పామరజనముచేత, (యతః) ఇవి "హేకువుచేతు ప్రయుజ్యతే = అవహాంశబ్బము వాడంబడుచున్నడో, అకారణమువలన ముఖ్యార్థ మగు నని వెకుకటీ వాక్యముతో నన్వయించు కొనవలెను,

తృప్తదీషవ్రకరణము. 463 తా. కెలియనిచారు కూటస్థచిదాభాసుల తాచాకళ్య్యాధ్య ప్త రూపమును (రెంటియొక్క_ విశిష్టరూపమును) నే నని వ్ధవహారింతురు, అదియే యహంళబ్దమునకు ముఖ్యార్థ మగును. ఆమ ఇప్పు డముఖ్యార్థముల "5ంటిని దెలుపుచున్నాండునాలా న్లో పృథగాభాసకూటస్థా వముఖ్యా తృర్ర తత్త ౧విత్‌, పరాాయేణ ప్రయు క్కేఒహంళబ్దం లోశే చ వైదిక్కే” క్షే వ్యా, ఇవాసీమముఖ్యా ద్వా దర్శయలతి..-బృథగితి. అభాస్యకూటస్థా వ్ర, ల్యేశ మహంళళార్థ ల్వేన యచా వివక్షీకొ తదా అముఖ్యార్థౌ భవతః, అనయోరముఖ్య ల్వే శారణమావాలాత త్ర త త్త్వవిదితి. అత్రాపి యళ ఇత్య ధ్యాహారః. తత్త క్రవిద్యత స్త శ్ర తయోః హాటస్థచిదాభానయోరవాంళబ్దం లోళీ లౌకిశే వైదికవ్యవవారే చ వర్యాయేణ ప్రయుజ్క- ఇతి యోజనా. అయం భావశచిదాఖానకూటస్థయో రవివిక్షరూదన్య సార్వజనీనవ్యవవోారవిమయ త్వా న్యు ఖ్యార్థత్వం. వివిక్తరూవన్య తు కతిజయయజమైః కచాచి చేప వ్యవ హి,(యమాణ త్వాదముఖ్యార్థర్వమితి. టీ, అభాసహాటస్థా - అభాన = చిదాభానుందును, కూటస్థా ఆ కూటస్థుండును) పృథక్‌ అ వేలుగా విభళింపంబడినవార లగుచు, అముఖ్యౌ = గాణార్థము గలవారు (అగుచున్నారు. (యతః = వహేశువువలన), తత్త = ఆహటస్థచిదాభానులయందు, తత్త్వవిత్‌ జతలర్త వ్‌క్టూనము గలవాండు, అవాంళబ్ద జ జీ ననెడిమాటను, లోళీ ఆ లోకవ్యవవోరమందును, వైదిశే చజవై దిశవ్యపహారమునందును, వర్యాయేణ=ఓక్కొక్కం సారి ప్రయు జ్మే ఆ ఊపయోసించుచున్నాందు. (అకః = ఈహీకఠువువేత కెణా ర్‌ు లగునుం తా. శూటస్థుయను చిదాభాసుయను. ప్రత్యేకముగా. (నొక రొళరిని కలుపక విభజించి నే ననెడి శబ్దముతో వాడినపుడు గెణా ర్థ్‌ము గలవా రగుదురు, తత్త సక్షాని యగువాండు లౌకిక వై దికవ్భువ సహాోరములయందు కూటస్థచిదాభాసులస్వరూపం చెజిలినవాం డగుచు వే ననెడి శబ్దమును కూటస్థునియం దొళప్పుడును చిదాభాసునియం దొకప్పుడును బ్ర జ్యేకించి వాడుటం చేని యముఖ్యార్థము_ (గౌణార్థ ములు అగును, అన. ఇప్పుడు చక్కంగా తెలియుటకొఅకుం బర్యాయముగా వాదుటను వివరించు చున్నాయటాాణ-

శ శ్రీ, వేదాంతపంచదళి, స్పష్తమప్రకరణము త్లో , లౌాకిశే వ్యవహా రేఒ-హం గచ్చ్భామిత్యాధదికే బుధ నివిచ్యైవ చిదాభెసం కూటస్థా త్తం వివత్‌తి. శై వ్యా వర్యాయేణ వప్రయు జ్హ్యాం ఇత్యు క్షమేవార్థం ప్రచంచయతి వప్రలివ త్తి సౌకఠర్యాయ ఖ్లోకద్వయేన---లౌకిశేతి. బుఫో విద్వానవాంగబ్భామి త్యాది లౌకికవ్యవ వాశే కూటస్థాచ్చిదాభానం వివచ్య త మేవావహాంశబ్రేన వివతతి వ క్తుమిచ్ళతి. టీ. బుధః ఆ తెలిసినవాండు) (తత్త్వజ్ఞాని అవాం ఆ జీను, గచ్భామి=పోవు చున్నాను ఇళ్యావిశే ఇ కదిమొదలగు, లౌశికవ్యవవోే ౨ లోకవ్యవహారమునందు; కూటస్థాల్‌ అకూటస్థునికుండి, చిచాభాసం ఆ చిదాఖాసున్సి వివిచ్య ఆ వరిశీలనచే విభ ఆనముచేస్రీ త మేవ=అచిదాభొసుచే, వివతతి= జెపష్పంబూనుచున్నాండు తా, 'నేను పోవుచున్నాను, నేను వచ్చుచున్నాను మొదలైన మాటలను లోకవ్ధువహోారమున నుపయోగించునపుడు ఈ వాక్యముల యందు క_ర్హృపద మైన "నేను అనెడి దానిని కూటస్థునినుండి చిదాభా సుని విభజించి విడ్వాంసుంయు ఆచిదాభాసుని నే నని 'చెప్పుచున్నాండు. అవ, కూటస్థుండు జీను అజెడి క్టైనమునందు విషయుండు శావచ్చు నని వెపు చున్నాందు:ా శ్లో. అసంగోవాం చిదాత్తాహ మితి కా స్త్రీయదృష్టితః అహంశబ్దం వ్రయ్యుశ్తే.ఒయం కూటన్టే శీవతే బుధః, 18 వ్యా, అనంగ ఇతి. అయమేవ బుధశ్శా స్త్రీయదృష్పితః వేదాంఠ్మశ్రువణజనిక క్షా బేన శవలే చిదాభాసాద్వివి త్తే కూటస్థేఒసంసోవాం, చిదాత్తావా మితి లతణయా వాంళబ్దం వప్రయుశ్షేం అతో లతణయా అవాంళ వార్థ ల్వేవాహం ప్రశ్వ్యయవిమయళ్వ నంభవాదసంనోచవామస్మీ తి జ్ఞానముపవద్యత ఇత్యభ్గిప్రాయ! టీ. ఆయం బుధః = ఈవిద్వాందుండు, శా స్ర్రీయదృష్టితః ఎ శాస్త్రీయ అ వేదాంత, వణముచేం గలిగిన. దృష్టిః = క్టానమువలన, అవాం = జీను అసంగ$ నిన్సంగుండననునట్రియు, అనాం ఇ జీను చిదాత్తా ఆ చిద్రూపుండను, ఇతి = ఇట్లు 'కై దికవ్యవహారమునందు, శేవలేజచిదాభానునికంటె వేలుగా గ్రృహించంబడిన) కూటస్టే= కూటస్థునియందు, అహంశబ్దం = 'బేననెడీశబ్దమును ప్రయుశ్తే = లత్షణావృ త్తిచేత చాడుచున్నాందు, తా, "నేను దేహేంద్రియాదులసంబంధము ేనివాండను, నీను చిద్ర్రూపుడను), అని యిట్లు వైదిశవ్యవహారములందు 'చేదాంతళాస్త్ర

వము ళు తృప్పిదీప ప్రకరణము న! శ్ర వణమునలన కలిగిన జ్ఞానమునుబట్టి చిచాభాసునినుండి విఛజింమ బడిన కళూటస్థునియందు విద్వాంసుడు "నీ ననెడి పదమును వాడు చున్నాండు. కాంుట్టి కూటస్థుంయు. వైదికవ్యవహారమున నే ననెడి జాన టె థి ౬... ఈఈ మునందు విషయుండు నిరభ సంతకము గాం గావచ్చును. కూటస్థుండ క్ఞైనవిషయుం డగుట కఛ్యంతరము "లే దనుట, ఆవ. ఈశ్లోశమునందు వూర్వవాది అమేపించుచున్నాండు:. = న్లో. క్లానితాజ్ఞానితే త్వాళ్తాభాసనై్భవ న చాత్మను తథా చ కథమాభాసః కూటస్టోలన్నీ తి బుద్ధ్య తామ్‌, క్షేశ్త వ్యా, నను వృథగాభానకూ టస్థావవాంళబ్లస్యాముఖ్యార్థా విత్యుక్తం తయో ర భ్య కూటస్థః అజ్ఞాననివృ _శ్రయేషసంనో2సీ తి జానాతి. కింవా చిదాభాన$. న కావ త్య్కూటస్థః తస్యాసంగచ్చిద్రూవ ల్వేన క్ఞానిత్వాజ్ఞానిత్వయో రకుపపల్తేః ఆత శ్చిచా భొసన్య క్షానిశ్వాదికం వక్తవ్యం, తథా చ సతికూటస్థాదన్య శ్చిదాభాసోఒవాం కూట స్తోఒ సీ తి నాకు మర్తతీతి శంకలే-జానితాళ్లాని లేతి. ధి 4 షా యౌ జూ ప్లా టీ. జ్ఞానితాళజ్ఞానిలే ఠు = జ్ఞానము గలిగి యుండుటయు, నజ్ఞానము గలిగి యుండుటయు, ఆత్తాభాసన్య ఏవ - ఆక్ష్మ ణు కూటస్థాత్య యొక్క; ఆఅభాననైైవ ణు వ్రతిబింబమైన చిదాభొనున*ే (శలవు- అక్క న$ జ కూటస్థునకు, న చజలేవు- (జ్ఞానము గలుగుట క్షానము లేకపోవుట యనుట), తథా చ ఇ ఆవిధముగా నగుచుండం౫ా, అఖానః = చిదాభ్గాసుండు కూటస్థఃఅకూటస్థస్వరూవము, అస్మీతి = వతి నని, కథం ఇ ఎట్లు, బుద్ధత్యాం జ రెలిసీకొనును, తెలిసొన సమధ్థుండు గాం డనుటం తా. జ్ఞానము కలుగుటయు "లేకపోవుటయు బుద్ధి ప్ర తిఫతికచిదా భాసునకు సంభవించును గాని కూటస్థునకు సంభవింపవు,. ఆవిధముగా నగుచుండ కూటస్థునికం మె నన్యుం డగు చిదాభాసుండు నేను కూట స్థడ వైతి నని తలంచుట యొట్లు సంభవించును! సంభవింపదు. అని పూర్వపయమీ యా మే.పించెను, ఆవు ఛిదాభానుండు కూటస్టునికంటి నక్యుడు గాండు గనుక నీ యాక్నేసము థి వేయంగూడదుఒ-ల శ్లో, నాయం దోస శ్చిదాఖాసు కూట స్టెకళరీర వాక, ఎ. ఆభాసత్వస్య మిథ్వాత్వా త్కూటస్థత్వావ శేషుణాత్‌. ం కేస్‌

థం శ్రీ వేదాంతవంచదోి, స్పష్తమ ప్రకరణము వ్యా. కన్య కూటస్థాదన్యత్వ మేవానీద్ధమితి చరివారతి....నాయమితి. కత్రోవ వల్తిమాహ=--లాన ర్వేతి. యథా దర్పణే ప్రతీయమానన్య మాఖాభాసస్య, ఆన్నార్త వఠత్వంం శ్రీవాస్థ ముఖమేవ తత్త్వం, తద్వదితి భావి, టీ. ఆయం దోమ! = ఈదోసము, న ఇ లేదు. అభాసర్వస్య = చిదాభౌన రూవము, మిథ్యాత్వాత్‌ ఇ మిథ్య యగుటవలన (సత్యము కాకుండుటవలన), కూట స్థత్వావశేషణాల్‌ = కూటస్థత్వ = కూటస్థస్వరూపమే, అవశేమణాత్‌ = సత్యముగా “శేషించుటవలను చిదాభాస! = ప్రతిబింబస్వరూపుండై న చిదాభానుండు, కూటస్థెకశరీ రవాక్‌ - కూటస్థ జు కూటస్థస్వరూపమే వశ = ముఖ్యమైన శరీరనాక ఆళరీరముగాం గలవాండు, స్వరూవపముాం గలవాం డనుట (అగును, తా, నీవు వెస్పిన దోవ మిచ్చట సంభవింపదు, ముఖము అద్ద మునందు ప్రతిఫలించినవుడు ప్రతిఫలించినరూవము వాస్తవము గాక ముఖముమొాత్రము వా_స్తవమైనతేజంన ప్రతిబింబస్వరూవుండైన చిదాభాసుయ మిథ్య యగుటవలన కూటస్థస్వరూపమే యథార్థముగా "శేషించియుండుటవలన చిదాభాసుండు కూటస్టునిస్వరూపవుండే యగును గాని కరూటస్థునికం చె నన్యుం జెన్నటికిన గానేరండు. శాంబట్టి యా కూటస్థరాపను తానై తి ననుకొనుట తప్పు గాదు, అమ. చిదాభాసుండు. మిథ్యయైనపుడు వాడు కూటస్థుండ నైతి ననొ వెడి ళ్థానము మ్మాతృము మిథ్య యేల గాకుడు నని శంకింపగా మా కదియు సమత మే యని చెప్పుచున్నా(డు:లాా న గ్‌ న్లో కూటస్థోఒన్మీతి బోధో౭ఒవీ మిథ్యా చేన్నేతి ౪ో వదేత్‌, న హి సక్యతయాఖీష్టం రజ్ఞుసర్భన్‌సర్పలమ్‌. 16 ప్యా* నను చిదాభాసన్య మిథ్యాల్వే కదాశళితం కూటస్లో౭సీ తి జానమనీ గ్‌ లో థి + షా మీథ్యాస్యాదితి శంక రే....కూటస్థయితి కూటస్థన్వరూపాతిరి క్షస్య కృత్సన్నస్యాపి మిథ్యాళ్వా భ్యుమోమా క్తని థ్యాత్వమస్తాకమివ్ర మే వేతి బరివారతి..... నేతి కో వబేదితి- ఊక్రమర్థం దృష్టైంలేన న్పష్టయతి---నహీలి. రజ్ట్వాం కల్పితన్య నర్పస్య గత్యాదిక మవి ప్రతియమానం వాస్తవం నాంగీ క్రియతే యథా తద్వదితి భావః. టీ. హటస్థః = కూటర్థుండను అస్మీతి ఆ అయితి నవెదు) బోథోమకి ఆ క్షానం బును, మిథ్యాచేత్‌ = మిథ్య యగు నంటివాా నజమిథ్య కాదు, ఇతిజఆని) కశిజఎవ్వందుం వదేత్‌ = వెప్పును! (ఎవ్వండును చెప్పం డనుట్స రజ్టాసర్పనిసర్పణం - రజ్జు = శ్రాటీ యందు; సర్ప ఇ పొముయొక్క, వినసర్పణం ఇ గమనము మొదలై నది, సత్యతయా ణి సక్యముగా, నవ్యాభీవ్తం అ అంగీకరించబడదు గచా,

తృ ప్తిదీప 'వ్రశరణము ట్‌! ళా, రజ్జువునందు భాంంతిచే కల్పింవలబడిన సర్పముయొక్క గమ నాదికము ఎవనిచేకను సత్యముగా నెట్లు అంగీకరింవంబబడదో, అటులనే కూటస్థుండ నే నైతి ననెడి జ్ఞూనంబును మిథ్య యందువేమో, అది మాకును సమ్గతమే యగును. చిదాఫాసుంు మిథ్య యగును. వాడు సంపాదించిన నేను కూటస్థుండ నైతి ననెడి జ్ఞానముమాత్రము మిథ్య కా దని యెవ రందురు, మిథస్ధ యగుట యందుకు సమత మే. ఆవ. క్గానమా మ్‌ఫ్య యగుసేని, యాజ్ఞానము వేత నంసారనివృ త్తి యెట్లగు నని ఉయాళంకించి సమాధానముం జెవ్వుచున్నాండు:=-ా శ్లో, తాదృశేనాపి బోభేన సంసారో హి నివర్తతే యమాెనురూపో హీ బలీ రిత్యావాం ర్లౌకికా జనాః క్షే న్యాః క్షానస్య మిథ్యాల్వే "కేన నంసారనివృ త్తిర్న స్యాది తక్యాశంక్య నీవ _ర్యన్య సంసారస్యాపి, తథాళ్వాత్తన్నివృ త్తిరుపవద్య తే. స్వప్న వ్యాఘ)దర్శ'బీన నిద్రానివృ త్తివ దిత్మభిప్రాయేణావహా.-కాద్భ శేనేతి. తత్ర యాదృశళో యతుస్తాదృళో బలి రితి లౌకిక శాథాం నంచాదయతి---య మేతి. టీ శాదృశేన = అట్లు మిథ్యమయైను బోభీనాపి ఆ ఇ్థినము చేశనుకూడ వంసారః ఇ సంసారము; నివర్తలే హి ఇ నివృ త్తియగుచున్నది గదా. లౌకికాఃజపాను రులైను జనాజజనులు, బలి! అ బలి, యమోనురూవః జ యతుం దెంతయో బలియు నంతే, ఇతి ఇ అని అహు కీ ౨ చెప్పుచున్నారు గచాం తా. కలలోం గనయడిన పెద్దవులిని చూచుటచేత నిద్రకు భంగము గలిగినటుల మిథ్యయైన జ్ఞానముచేత సంసారము నివరించు ననుటకు సందియము లేదు. పావమకులయొక్క. వాడుకయు, దీనిని బల పజిచుచున్నది. యమం జెంతయో బలియు నంతే యని పామరు లను కొనుదురు. ఆనంగా గొప్ప దయ్యమునకు నిచ్చెడు బలియు గొప్పదే యగును. ఆను వాకుశనుబట్టి స్వప్నమందు గనంబడిన వెద్దప్రులియు సత్యము కాదు. దానిని చూచిన జ్ఞానమును సత్యము శాదు. అట్టి యసక్యజ్ఞానము చేత నిద్ర పోయినట్లు చిదాఖాసుండును మిథ్యయే. ఆశనికి కూటస్థుం డను నే నైతి ననెడి జ్ఞానమును మిథ్యయే. ఇట్టిజ్ఞానము చేత సంపారము నివర్హించు ననుట తప్పు గాదు. ఆవు ఇప్వుడు ఇె్వుచున్న యంశమును నదసంవారించుచునొస్త 6డులాలు

శ్ర శ్రీ వేదాంతపంచదక్సి స్పప్తమప్రకరణమం న్లో తస్తాదాభాసవురువ సృకూూటస్థో వివిచ్య తం, , ర్స్‌ 4 కూటస్థోఒన్మి తి విజ్ఞాతు మర్ష త్రీ త్యభ ఫ్రాథాచ్చు )తిః 18 వ్యా ఊవపాదిరమర్థ ముపనంహారతి...-రస్తాదితి. యస్తాత్కూ-టస్థ వ్‌వ చిచా భాసన్య నిజం స్వరూపం, ళస్తా త్పురుషశబ్దవాచ్యః కూటస్థ సహితశ్చిదాఖాన స్తం కూటస్థు మిళ్యాభూతాళ్స్వస్థాద్వివిచ్య లతణయా కూటస్థోఒస్మీ క్యవగంతుం శళ్నోతీ టీ, తస్తాత్‌ = అశారణమువలను ఆభ్గాసపుడుమః - ఆభాన=చిదాళ్ళానుండును, ఫురున! అ పురుషు. డని చెచ్పందగినట్రియు. నకూటస్థ = కూటర్థునితోం గూడిన జీవుడు, కఈంజ ఆభాటస్థుని; వివిచ్యజకనకం బె వేలుగా విభళించి, కూటస్థఎకూటన్థుం దును, ఆసీతి = ఏతి ననీ, విజ్తాతుం = తెలిసికొనుటకొఅకు, అర్ధ లి=తగుచున్నాండు, లీ షా క్ష యౌ ఇతి ఆ ఇట్లుగాం శ్రుతిః = వేదవాశ్యము? అభ్యధాత్‌ = ఇెప్పెను. తా, వహేతువ్రచేత కూటస్థుండే చిడాభాసునకు నిజస్వరూ పమో, ఆకారణమువలన పురుషు డని చె్చ్పంబడుచు కూటస్థునితోం గూడిన చిదాభానుండు (జీవ్రయ] మిథ్యాభూతుండైన తనకంటె. కూట స్టుని విభజించి గౌణవృ్తిచేక [లతణావృత్తిచేత] కూటస్థుండ నైతి నని లెలిసిపొన నష్టం డని ప్రకరణారంభమున నుదాహరింపయబడిన శ్రుతి చెప్పుచున్నది. అవు ఇట్లు “పురుపోజస్మి 5 టఆన్సి శ్రుుతియందలి యూపదముల యభిప్రాయము 'లేటవఆచి “అయం” అను పదమును ప్రయోగించిన శ్రుత్యభిప్తాయమును. జెల్పు చున్నాండు:లాం న్లో 4 అసందిద్ధావిపర్య _సచోథో దేహాత్మ నీక్ష్యుతే, తద్వవక్రేతి నిన్లతు మయ మిశ్ణఫధీయతే, [0 వ్యా* ఏవం పురుషో౭స్తీతి వదద్వయ ప్ర యోగాభిప్త్రాయమళిధాయ ఆయమిలి వద ప్ర యోగాభిప్రాయమావా..... ఆనంది నేతి. లౌశికానాం వ్రనిథే జేవారూప ఆత్మని నంకయచిర్యయరహితో౭యమస్తీ తి బోవో యద్వదుపలత్యు తే. ఆత్ర, ప్రత్యశాళ్నని విమయే తద్వ త్తధావిధంజ్ఞానం ముక్రీసిద్ధయే సంాద్యమితి నిక్టేతు మయమితృళిథీయ లే. శ్రు, ల్యేతి శేషః, టీ. యద్వజ్‌ = నీవిధముగా, జీవాత్మ ని = చేవారూవమైన ఆత్మయందు; ఆనం దిగ్ధావిపర్య స్తలోఖః = ఆసందిన్థ ౨ సం చేహారహిశ మైన ట్రియు, అవిపర్య ప్త ఇ విపర్యయ

తృ _వ్రీదీషవ్రకరణము తర్‌ రహితమైన బోధఃజఈబేవామే "బీ కలిననెడి ల్ఞానముు ఈత్కు లేజకనంబదుచున్నడో (పామరజనుల కనుట). అత్ర, = ఈప్రుక్యగాక్యవిషయమున) తద్వత్‌ అ అటువంటి క్షాగనము మోతసిద్ధికె నంపొదెించపలయును. ఇతి = అనీ నిళ్లేతుం = నిశ్చయించుటటు, ఆయమితి ఆ ఇది యాత్మ యని, అభిధీయ'లే ఇ శ్రులిచేక 'తెలుమబడుచున్నది. తా వూర్యోో _క్షశ్రుతియందలి “అయం” అను పదవ, యోగము మన కేమి బోధించుచున్న దనంగా సర్వజన వ్రనీద్ధమైన యాచేహము నే నని సంశయవివర్య్థయములు 'లేనిజ్ఞానము కలిగినట్లు మోతుము లభించుటకు నీవ్రత్యగాత్మస్వరూపము , నే నైతి నని నిశ్చయము సంపాదింవవలయును అని బోధించుచున్నది. అవ ఇట్రిజ్ఞానము మోత్‌మునకు సాధనము ఇట్లే యాచార్యులవారును చెప్పి రని వారివాక్యము నుదావారించుచు న్నాండుం న్లో చేహార్మజ్ఞానవద్థానం దేహాత్తజ్డూన బాధకం, ఆత్మ న్యేవ భవే- ద్యస్య స నేచ్చన్నపి ముచ్యతే, 20

• వ్యా, ఈదృశ్యస్యెవ బోధనస్య "మోకుసాధనల్వే చాచార్యవాశ్య్ళం నంవాద యతి. చేవోల్మే తి. అవాం మకుష్య ఇతి జేవాతృవిమయో దృఢవ్రత్యయో యథా, ఏవం ప్రత్యగాత్మ న్యేవ జేవోత్త్మ త్వక్షాన బాధ నేన ట్రవ్వోహామస్మీ తి జ్ఞానం యన్య జాయతే స విద్వాన్నేచ్భన్నవి మోమేచ్భారహితోఒపి ముచ్యలే నంసారహీతో క్షాగన్య జ్ఞానేనోపచాధిత త్వాదితి భావ8. టీ. జేవోత్తళ్టానవత్‌ = దేవామే అత్మ యసెడిజ్ఞానముపలె, జ్ఞానంజద్భృఢమైన ట్రవాజ్ఞానము, జేవోత్ళ జ్ఞాన చౌధకం =. చేవోత్మ జ శరీరమే యాత్మ యఎెడి, క్జాన ఇ క్లానమును, బాధకం జ పోంగొట్టునై: ఆత్మ'జ్యీవ = ప్రత్యగాత్మ యంజే, యన్య ఇ ఎవనికి, భవేత్‌ ఆ కలుగునో, సః ఇ వాండు, బేచ్ళన్నవి = ముక్రీని గోరకున్నను, ముచ్య'దే = సంసారబంధముకుండి విముక్తులు డగుచున్నాండు. శా. లోకమున నెవనికి నీదేహమే నే ననెడి నిశ్చాయమువలి దేహాత్మ! జ్తానమును బోంగొక్సైడి బ్రహ్మజ్ఞానము దృఢముగా "నేను బ్రహ్హమను [బ్రహ్హాహమన్న్మీ] అని ప్రత్య గాత్మయందు కుదురునో, వానికి వల దనినను మోశతము తప్పక కలుగు నని యాచారుగ్టలవారు ఇప్పి రని ఫభావమీ,

శర శ్రీ చేదాంతసంచదశీ, స్పప్తమప్రకరణము అను “ఆయం” ఆసెడి జదమునుగుతించి ఫూర్వవాది మటియొకవిధముగ ( టి ళు గ్న్‌ చేయుచు న్నాండు:ణ== న్లో , ఆయ మిత్యపరోతత్వ ముచ్యతే చే _త్తృదుచ్భ తాం, స్వయంవ్ర,శాళం వైతన్య మపరోతం సదా యతః, రై చ్యా- ఆయమితి పదప్రయోగస్యాభిప్త్రాయాంతరం శంకలే....అఆయమితి. యథా ఓఒయం భట ఇత్యాది ప్రయో శే ష్విదమా నిర్షిషస్య వస్తున ఆపరోత్యుం దృష్టం, తథాయను స్తీ క్యశ్రాపీతి భావః. కదప్యస్త్థాకమివ్రమే వేత్యావా.-త దుచ్యకామితి, కుక ఇర్యర ఆహ--న్వయమితి, , సౌధనాంతరనిర పేత తయాడవభాసమాన వై కన్యం వ్యవధాయకాఖావాన్నిత్యమసరో క మిత్యస్తాభిర్య పేఠత్వాదిత్యర్థః. టీ. అయమితి = ఆయ మెడి పదవ్రయోగమున్సే అవరోకుత్వం ఆ ఆక్మకు ప్రశ్యతశ్వమును, ఊచ్యశే ేల్‌ = చెప్పంబడుచున్న దంటివా?, యకః=నీ హేరువు వలన; స్వయం = తానుగా, (అన్యాపేతు లేకు, వ్రశాశం=ప్రశాళించెడి, వై రన్యంజ కూటస్థవై తన్యము) ఆవరోత్షం = ప్రశ్యతమొ యున్నదో, (కఠః = అహేతువువలన) కళ్‌ = అఆయపరోతుర్వము, ఊధ్యతాం జ చెప్పంబడుంగాక తా, ఇది కుండ, ఇది వస్త్రము అనెడి వాకములలో నివి యని ఇెప్పంజడిన వస్తువునకు ప్రత్యషత్వ మెట్లు తెలియంబడెనో, ఇది కూట స్టా యగును అనెడి వాకర్మమం దుంజెడి యిది యను నర్థము గల “*ఆయంి అను పదముచేశ తెలుపంబడిన ఆత్మ యు, నట్లు పశ్యత మైనదే యగు నని యనెదవేమో, అన్యవ స్తుసహోయ మవసరము "లేక యొల్లప్పుడును ప్ర, కాశించునట్టి కూటస్థవై తన్యము ప్రత్యతమైన దనుట చూకును సమ్మతమే. జవ అక్ష కు స్వయముగాం బ్రకాళించుటచేత “ఆయరి అను వదమున కిస డొచ్వళొనిన యపరోతుక్వమును, దీనియొక్క యఖ్గిప్రాయాంతరమునుబట్టి చరోతుత్వ మును, నిదివజకుం బేప్ప/బడిన క్లూ నాజ్ఞానవిషయత్వమును నుండుట భుటించదు అని శంక రాలా భుటించు నని బదులు వెప్పుచున్నాండు: శ్లో, పరోశు మపరోత్షం చ జ్ఞాన మజ్ఞాన మిత్యద్య, నిత్యాపరోతరూ వేపి ద్వయం స్యాద్దశమే యథా, లై వ్యా నన్వాళ్ళనన్స్వవ్రశాశచిద్రూవల్వేన నిత్యారోత శ్వాభ్యుప మే యమితి పదప్రయోగస్యాభిప్రాయాంతరవర్థ్మ శాంగీకారబలాదాగతమాత్మనః పధోతువిషు

తృప్పిదీషప్రశరణము శ్త7 యత్వ మవరో తువిషయత్వం చ ఫూర్వోక్తం క్టానాక్టానాశ్రయవిమయత్వం కానుక పన్నం స్యాదిత్యాశంశ్య దశమ ఇవ సర్వముపవద్యత ఇళ్యావా--బజరోతమితి. వరోతమవరోతుం చేత్యేకం యుగళం. కానమజ్ఞానమిత్యవరం ఇదం ద్యయం నిత్యా పరోతురూ-పేఒప్యాత్మ ని దశమ ఇవ స్యాదిత్యర్థః టీ. వరోతుం = (ప్రశ్యతుము గాక పోవుటయు, అపరోతం చజప్రత్యమమగు టయు, జ్ఞానంజళ్టానమును (తెలివి యనుట), అక్ఞానం= తెలివి "లేకపోవుటయుు, ఇతి ఆ అనెడి, అదః ద్వ్వయం= ఈ రెండును, దశమే యథా ఇ పదియవవానియందువ లె, నిత్యా పరోతురూపే2విజనిత్యమును నవరోత్సంబుకు నైన ఆక్క యందును, స్యాల్‌ వాటీ౦డును (కుటించునుం తా, ఆత్మ నిక్యమైనదియు, వ్ర త్యయమైనదియు నగును, స్వయ ముగా నిజ్టిదై నను పదియవవానియందు వలె నాత్మయందు పరోతువిషు య త్వాపరోతవిమయత్వంబును క్లూనాళజ్ఞానవిషయత్వంబును ననెడి "ెండు జంటలును ఘటింపవచ్చును, ఆవ పదియవవాం డని చెప్పిన దృష్టైంతమును వివరించుచున్నాండు:ల- శ్లో, నవసంఖ్యా హృతజ్ఞానో దళమో విభ్రమాత్తదా, న వేత్తి దశమో౭సీతి వీక్షమాణోఒవి తాన్నవ, ల శీ వ్యా- దృష్టాంతం వ్యు త్పౌాదయతి---నవనం ఖ్యీతి వరిగణానీయపురువనిష్టయాా నవసంఖ్యయా అవవ్భాతాత్మ ళ్గానో దశమ స్తదా తాళ వరిగణనీయాక్‌ నవసంఖ్యా కాస్వీమమాణో౭ఒపి సమ్యకృశ్యన్నవీ భ్రాాళ్యా గణనాకర్తారం స్వాత్తానం దళ మోదనా మస్మీలిన వే త్రీత్యర్థః టి. నవసంఖ్యావ్భృాతజ్ఞానకి = నవసంఖ్యా ఇ తొమ్మిదిమంది యసెడీ లేక్కచేత వృత అ పోయిన, క్షూన!= తెలివి గల దళశమ$ః = వదియవవాండు, తాక్‌ నవ అ తొమ్మిదిమంది మశుమ్యులకు; సీకుమాణో వజ ప్రత్యతముగా చూచుచుండియు, విభ మాత్‌ = _భృమవలన (తెల్విలేమిచే ననుట). కదాజఆ ₹ెక్కించునపుడు, దశమః ఆ చదియవవాం డను, అస్తి జనే నగుచున్నాను, ఇతి=అనిన వే త్తి ఆ గు ర్పెబుంగండు. తా, ఒకప్పుడు. పదిమంది మనుష్యులు కలినీ యొకయూంరికి బోవ్రచుండ దారిలో నొక యేలు చాటవలనీ వ వ్పెను, ఆప్పు జాయేటిని దాంతి యౌావలిగట్టున కందటును చేరిరి. అంత మన మందటజటుము గట్టుకు చేరతిమా లేడా యని యం దొకనికి సందేహము కలిగి ఒకండు ఇద్దఆు

న! శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి స్పప్తమప్ర కరణము అని వరుసగా నెదుటం గనుపించెడి త "మిదిమంపెని "లెక్క వెట్టి యా లెక్క “పెట్టుటలో తా నొకం డున్నట్లు వ్రగ్యతీముగా 'నెజీిటియుండినను పది యవవాయు తా నని అెలినీఖొన లేక అయో్యా పదియవవా 'జేటం బడి పోయినా. డని చింతింద జొచ్చెను, ఇట్లు వతి వాండును లెక్కింపవమెద లిడి తొమ్మిపిమందిని "లెక్కించి తనను మజచుచు వచ్చెను, ఇట్టికథలో లెక్క వెళ్టెడివాడు. తా నొకం డున్నాం డని వానికిం చలినియు. నేను పదియవవాండ నగుదు నని అెలియకపోవుటయే యిచ్చట ఫ్యాంతి (ఆజ్ఞానము) అనయడును,

ఆప. ఇ ట్లక్టానమును దశమునియందుం గనువఆిచి అజ్ఞాన కార్యమగు చాసర ణనుం గూడ నా పదియసవానియందుం గనువణ చుచున్నా6డు:-- శ్లో, న భాతి నాస్తి దశమ తి స్వం దశమం తదా,

మఠ్వా వకిత దజ్ఞూనక, సత మావరణం విదుః, ర!

బ్యాం వ్‌వనం దశ మేషజ్ఞానం వ్రదర్శ లి తళ్కార్యమావరణం దర్శ్మయతి--న భారీతి. కదా దళమస్స్వం దళమం సంతం దళశమో న భౌతి నాస్షీతి మత్వా వక్తి ఆఅస్యావరణన్య యళ్కారణం ఈదక్ఞానకృతం. ఆక్టానకార్య మావరణం వఏిదుర్చుధా ఇలిశేస?.

టీ. తదాజఅవ్వుడు; స్వంజతౌను దశమం సంతంజపదియవవాండై యుండియు, దళనుః = పదియవవాండు, నా స్లిజలేండు న భాతి=కనంబడండు, ఇతి = ఈలాగున మళశ్వాజ తెలిసి వక్తి జ చెవుచున్నాండు, తత్‌ = అట్టు చెప్పుటను, అక్ఞానక గరం = అక్ఞానముచేత చేయంబడిన)ు అనరణం = ఆవరణమునుగా, (బుధా!జపండీతుల్సు; విదు! "శెలియుదురు,

లా, తా నున్నాం డని "తెలినీయు పసియవవాయ లేడు కన బడంకు అని యాలెక్క లెక్కించునపుడు వెప్పుటకు నజ్జానకృడ మగు నావరణము కారణం బని ెలిసిన పెద్దలు చెప్పుచున్నారు, ఆవరణము ద్వివిధము. అసత్వావకణ మనియు ఆభానావరణ మనియు, పదియవ వాం లేం డను£ఓ యసత్త్వావరణ మగును, పదియవవాండు కనడుడ లే చనుట యాఖానావరణ మగును, ఇఇ ఖ్లావరణస్వరూవమును 'దెలియనగు,

అవ- ఇవ్వుడు అక్ఞానకార్య మగు విక్నేవమును నిరూపించుచున్నాందుః-ా

తృ _ప్రీదీషప్రకరణను త్తం శ్లో. నద్యాం మమార దళము ఇతి శోచకా వరోదితి, అజ్ఞానకృతవి తవం రోదనాదిం విదు ర్చుథాః, ర్ట వ్యా అక్ఞానన్యైవ కార్యవిశేవవి కేం దర్శయతి._నద్యామితి. టీ. దళమః = వదియవవాండు, నద్యాం = నీటియందు; మమార = చనిపోయి వనాండు. ఇతి = ఆని శోచక్‌ ఆ ోకించుచు,ు వ్రరోదితి = పొరలిళారలి యేడ్చు చున్నా.డు. బుధా!= తెలిసినవారు, రోదనాదిం = పెద్దగా నేద్చుట మొదలగదానిని, ఆక్షానకృతనితేపం - అళ్హాన ఆ అజ్తానమువేకు కృత = చేయంబడిన (అకజానకార్య బా పా బ్గా జా మనుట), విశ్నేపం = నిక్నేవముకుగా, విదుఃజ తెలినికొనుచున్నారు. తా, వదియవవాం. జేటిలో చనిపోయినాం డని శోకముతోం బెద్దగా నేచ్చుచుంకుట మొదలగుడానిని అజ్ఞానకార్య మగు విశ్నేవ మునుగాం "బెస్టలు చెవ్వుదురు, అవ పదియవవాండు లేం డిడి యసత్తావరణమును దొలంగించునట్టి వరోతు క్ట్‌నమును చెల్పుచు న్నాడు. శ్లో, న మృతో దళమో౭ఒ స్తీ శ్రుత్వా ప్తవచనం తదా, పరోతుత్వేన దళమం వేత్తి స్వన్హాదిలోకవత్‌ . లం వ్యా దళమస్యాసత్త్వాంశనివ_ర్తకం పరోతుజ్హానమావా--న మృత ఇతి. టీ, తదా జ అప్పుడు, దశమః = పదియవవాండు, న మృతః ఆ మరణింపలేదు అ స్లిజకలందు, ఇతిఅని; ఆ్హవచనం ఆ హితునినూటకు శ్రుత్వా = విని వరోత 'ల్వేన=ఎక్కడనో యున్నట్లుగా, స్వర్హాదిలోకవత్‌ ఇ స్వర్లాదిలోకమువల్కె దశమంజ వదియవవానిన్సి వే లి ఇ తెలిసికొనుచున్నాండు. తా, ఈవిధముగాం బవియవనాం జేడ్చుచుండంగా నింకలో వాని న్నేహితుం డొకం డరుదెంచి, మిత్రుండా 'యేక్వకుము, వదియవవాండు చనిపోలేదు, ఉన్నాం డని. చెప్పినపుకు ఎక్కడనో సర్షెన్తాదిలోకము లున్నట్లు పదియవవాం డెక్కడనో యున్నాం డని తలందును. ఎక్కడనో యున్నాండు అని యెఅుంగుట పరోతజ్ఞాన మగును దీనిచేత లేం డనెడు అసత్త్వ్వావరణము పోవ్రటచేతం బరోతజ్ఞానముచే నసత్త్వావరణము యా ట్‌. నశించు నని పాళకులు ముఖ్యముగా ల పాింపవలయును, అవ. అఆ పదియవవానియొక్క కనంబడ లే దచెడి అభానావరణముకు దొలం గించు నవరోతుజ్ఞానమును చెల్పుచున్నాండు:-

శం0 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, సప్తమ ప్రకరణము , న్లో, త్వమేవ దళశమో ఒసీతి గణయిత్వా వ్రదర్శిత అపరోతుతయా జ్ఞాత్వా హృష్యు ల్యేవ న రోదితి, ర అజ్ఞానావృతివి తే.పద్వివిధజ్ఞానతృ _ప్రయ్క, శోశాపగమ ఇత్యేతే యోజనీయాశ్చిదాత్మని, లి చ్యా. తన్యైవాభొనాంళనినర్తకమవరో తుజ్ఞానం దర్శయతి---త్వ మే వేతి. స్వేన ఇరిగణికైర్న వళిస్సవాస్వాత్తానం గణమిత్వా త్వమేవ దళమో౭సీతి ప్రదర్శితః ఆవాం దళమో౭స్మీ త్యవరోకుకయా క్లాత్వా హర్షం ప్రాప్నోతి రోదనం క్యజతిం వీవం దృష్టాంతభూ'తే దళమే ప్రదర్శిత మవస్థాన బక మనూద్య, దార్లాంతిశే అక్యన్యపి కద్యోజనీయమి త్యావా---అక్టా నేతి, అజ్ఞానం ఇావృతిశ్ళ విశేపళ్చ ద్వివిధ కూనం చ తృ్రిశ్చేతి ద్వంద్వసమాసః హా వావి టీ. త్వమేవ=నీ వే దశమ$=పదియవవాండవు, ఆనీతిజఅయితివన్సి గణయిత్వాణు లెక్కపెట్టి వ్రదర్శితః = స్నేహికునిచే చూపంబడినవాండై, ఆవరోతతయాజ ప్రత్యత భావము చేర, క్థాల్వాజనేనే పదియవవాండ నని తెలినికొన్సి వామ్య ల్యేవ = మిక్కిలి సంతోమముే పొందుచున్నాండు. న రోదితి = విలపించుటకు మానుచున్నాండు. ఆజ్ఞానావృతివి క్నేపద్వినిధళ్లానళ్ళ వయః = అజానజఅజ్తానమువు, అపృతి=అవరణమును, ప్త షా లం ఘు స్తు లి విమేషుని చేపమునుు ద్వివిధక్షాన = చరోమొపరోత్సము లినిడు శెండు ళ్థానములును తృ ష్తయః ఇ సంతృవ్రియు (ఆనందప్రా ప్రియు), శోకాబగమః ఇ దుఃఖనివృ త్తియు, ఇల్యేలే = ఇట్లు వదియవవానియంవు చూపబడిన ఈ యేడవస్థలును, చిదార్మని ఇ కూటస్థార్మ యందు యోజనీయాః = ఆలోచించి సరిపుచ్చవ లెను, తా, నీవే పదియవవాండ వని మిత్రు, దొకయ లెక్కపెట్టి లో ట్‌ మావపీంచినపుడు నేనే వపదియవవాండ నని తనను బ్రశ్యమీముగాం చెళిసికొని మిక్కిలి యానందను పొందుచు పదియవవాండు. నదిలో చనిపోయినాం డను: దుఃఖమును ఫూ _ర్రిగా విడుచుచున్నాంగడు, ఇప్పుడు దృష్టాంతముగాం చెలుపంబడిన కథయందు పదియవ వానికి గలిగిన అవస్థలను ఆలోచింపంగా _ నేడువిధములుగం గన్పట్టుచున్నవి. వీటి యొడ్డునకు వచ్చి వరుసగా త్‌ "మిదిమందిని "లెక్కించి లెక్క పెక్టెడి ఈ నుండినను మజుచుట యనునది అజ్ఞాన మనెడి మొదటి యవస్థ, పది యవవాండు. లేంయ గనంబడం డనునది ఆవరణ మనెడి రెండవ అవస్థ ఏటిలో( బడి చనిపోయినా; డని శోకముతో రోదనము చేయుట

తృ్ప్త్రిదీప 'వకరణము త్తి] విశేపవ మనెడి మూండవ అవస్థ, అప్పుడు న్నేపితుండు వచ్చి పదియవ చాండు మరణింపలేదు, ఉన్నాం డని తెల్పిన జెక్కడనో చాటున నున్నాం డని భావించుట పరోత్షజ్ఞాన మనెడి నాల్లవ అవస్థ అంతం గ్రచుముగా నందటిని లెక్కించి నీవే పదపియవవాండ వని తన వ్రేలితోం బొడిచి వ్రత్యతముగాం. చెల్పుట అవరోత్షజ్ఞాన మను నైదవ అవస్థ, తదుపరి నేనే పదియవవాండను బ్రతికియున్నా నని శలంచి దుఃఖ మును బాయుట యనునది దుఃఖనివృత్సి యను నాజవ అవస్థ, పదుగు రము జీవముతో సుఖముగా దరికి చేరతి మని యానందిందుట ఆనంవ 'ప్రా_ప్రి యనెడి యేడవ అవస్థ ఇట్టి యేడువిధములైన అవస్థలను అత్మ యందును గల్లుచున్నవి యని బుద్ధిమంతు, లూహించి లెవయవల యును, ఆవ ఇట్లు దృష్టాంతమును స్పస్ట్రపణచి చాక్షాంతిక మగు నాక్యయందురు ఆక్టా నము 'మొందలగు సప్తావస్థలకు గ్రృమముగాం జెల్పుచున్నాండం:ా శ్లో, సంసారాస_క్షచి త్తర్సంక్చిదాభాసు కదాచన, సయం వ్ర శాశకూటస్థం స్వత_త్తం నైవ వేత్త్వ్యయమ్‌. లం వ్యా కశ్రార్మ న్యజ్ఞానాదికం శ్రమేణ దర్శయతి.....సంసారాన క్షేత్యాదినా శ్లోకచతుప్రయేన- ఆయం చిదాలాసో విమయనంపాదనాదిమ్వూస కృచి '_త్తస్సళక్‌ 9 కదాచన ఇతు,తివిచారాత్చూర్వం కదాచిదని స్వతత్త్వం న్వవ్య నిజం రూపం న్వవప్ర కాశ చిద్రూనం కూటస్థం ప్రత్యగాళ్థానం నైవ వేత్తిన జానాతీతి య _త్తదళ్ళానక్‌ు టీ. ఆయం చిదాభాసో=ఈజీవుండు, సంసారాన కృచి త్తస్సక్‌ - సంసారజనంసా రమునందు, అన ' కజలగ్న వెంనం చి | రృస్సళ =మనన్ఫుగలవాండగుచు, కదాచన ఇ ఇదిసఖి ఇన్నండుకు (వేదాంఠనిచారము చేయుటకు పూర్వ మకుట, స్వతత్త వ్రంజరన నిజరూప మగ, స్వయం ప్ర కాశకూటస్థం = స్వయం = ఇశరాపీమ లేక, ప్రకాశ ఇ వెలింగెడు, కూటస్థంజ ప్రత్య గాత్మ వై శన్యమును వవ వే త్రిగు రెలు ఎగండు. తా, ఈచిదాభానుం డగు జీచ్చడు శరీరదారాపత్య మేత్రవిత్తా దులయం దాస్తక్తచిక్తు. డయి వేదాంతవిచారము చేయక ముందు ఎన్నంయయను తన స్వరూన మగు స్పువ్యకాశ చైతన్య మగు ఆత్మను నెటుంగకుండుట యజ్ఞాన మను వ్ర థమావస్థ యగును, శేదాంత....8 1

త్తలి శ్రీ వేదాంతపంచదక్కి స్వష్ప్టమప్రకరణము న్లోన భాతి నాస్తి కూటస్థ ఇతి వక్తి ప్రసంగతః, కరా భోశ్తాఒహమస్మీ తి వితేవం ప్రతిపద్యతే, ఖత వ్యా న భాతీతి. చిదాత్మనిమమయే ప్రనంశే జాతే కూటస్థో కాసి న భాతీతి మత్వా త్రాలే ఇదమజ్ఞాన కార్య మావరణం కూటస్థాస శ్వాభా నాళిధానవత్కం రృ శ్వాదిక మాత్మ న్యారోపయలి---అస్యారోవన్య హేతు శ్లేవాద్వయయుత శ్చిదాభాసో విమేవః, టి. ప్రగంగతః=కూటర్థుని ప్రస్తావన గలిగినపుడు, కూటస్థః=కూటస్థుండు, నా స్పిజ లేదు, న భాతి ఇ ఎక్కడను గనంబడందు, ఇతి = ఆని వక్తి = వెవ్వుచున్నాండు. (జీవుడు) అవాంజ'ేశు, కర్తాజకర్శిలకు జేయువాండను, భోక్తాజకర్యఫలములగు నుఖ దుఃఖాదుల ననుభరించెడివాండను, అస్మీ తిజఆగుదు నని, విశేవం ఇ వికేవస్థితిని, ప్రతి జద్యశే ఆ పొందుచున్నాండుం తా. కూటస్టునివృస్తావన రాలా. నీచిదాభాసుం డగు జీవ్రయం- కూటస్థుండు లేం డనింయు కనయడం డనియుం జెప్పుట అపత్వాభానరూవ మగు నావరణద్వితీయావస్థ. నేను కర్తను, నేను భోక్తను అని కర్మ ములను, కర్మ ఫలము లగు సుఖదఃఖాదులను తనవై నారోవించుకొనుట చిమేవ మను తృతీయావస్థ, ఈయారోవణకారణము స్ధూల సూత్ష్మశరిర ములతో గూడిన చిదాభాసుని విశేవ మని ఇెప్పుదురు. న్లోోఆన్సి కూటస్థ ఇత్యాదా పరోత్షం వేత్తి వార్హయా, పళ్చాత్క్కూూటస్థ ఏవాన్నీ త్యేవం వేత్తి విచారతః, ల! వ్యా, అస్తి కూటస్థ ఇతి దరేణ బోధిఈః కూటస్థోచ స్తీతి జానాతి. ఇదం జరోకళ్ణానం. శ్రువణాది పరి పాకవశాత్క్యూూటస్థోఒహా మేవాస్మీతి జానాతి. ఇద చుదరోతుల్డానం, టీ. వార్ధయాజగురువుయొక్క వాక్యముచేత; కూటస్థ$జకూటస్థుందు, (ఆ స్లీతి= ఊన్నాం డని); అదౌజప్రథమమున; పరోత్షంజవరోత్షముగా (ఎక్కడనో యున్నట్లు)? వేత్తి ఆ కెలిసికొనుదున్నాండు, పళ్చాల్‌ = అవెనుక, విచారతకి = విచారణమువలన కూటస్థ నీవకూటస్థుండ'నే, అస్మి ఇనే నగుచున్నాను. ఇతిజఆని, నవంజఇట్లు, వేత్తి = ప్రశ్యతముగా కూటస్థుని గు న్పెటుంగచున్నాండుం తా. సద్దురువ్చు వెప్పుటచేత కూటస్థుం డొకండు గలం డని "శెరినీ ఫొనుట పరోత్షజ్ఞున మను నాల్లవ అవస్థ, అటుతర్వాత శ్రవణాదుల

తృ _క్రీదీపప్రకరణము వ! “5౨1% న ౫వ యొక్క. వరిపాశవళంబున ఆకూటస్థుం [డను సీనే యగుదు ననుట అపరోతజ్ఞాన మను పంచమావస్థ యగును, శ్లో, కర్తా భో క్షే ల్యేవమాదిశోకజాతం వ్రముంచతి, [తం కృత్యం ప్రావణీయం ప్రా_ప్తమిత్యేవ తున్యుతి. రై వ్యా" క్పేతి, కూటస్థాసంగాత్త క్ఞానానంతరం కర్త ఖఏక్వాదిశోశళాతం త్యజతి. యదయం ళోశావగమ! కృత్యం కర్తవ్యజాతం కృతం నిష్సాదితం ప్రావణీయం ఫల జాతం స్ర్రాష్తం లబ్ధమితి తుద్యుతీతి యదియం కృ ప్రిరిత్యర్థ$ం టీ. కర్తా = నర్వకర్శ్మములను. వేయువాండను, భోక్తా ఇ వేసిన కర్మలఫలనుల ననుధవించ్తువాండను, ఇతిఆఅన్సి నీవమాది అ ఈ మొదలై నరూవము గల), శోకజూతంజ దుఃఖసమూవహామును; పప్రముందతి = విడిచివెట్రుచున్నాండు. కృత్యం = చేయవలసిన దంతయు) కృశమితిజ వేయంబడె. ననియు, ప్రావణీయం అ పొందందగినఫల మంతయు ప్రావ్లమి త్యేవ=పొందంబడె ననియు, తుమ్యతి=ఆనందించు దున్నాండు. ళా, ఆ ట్ల్రవరోతజ్ఞానము గలిగినతర్వాత కర్పృత్వభో క్ష ఖో రూవ మగు సకలమఃఖంబులను విడుచుట దుఃఖనివృత్తి యను నాజవ అవస్థ యగును, చేయవలసీనదాని నంతయు ఛేసితిని, పొందయదయగిన కర్మఫలనములను పొంకితిన్సి అనంగా నేను చేయవలనీనదియు పొందం దగినవియు లే దని యానందముతో నుండుట యానందావ్నా క్రి యను 'ేడవ అవస్థ యగును. అవ ఈవైన వచెప్పంబడిన సప్తావస్థలకు చార్జాంతికమునందునుు జూసి మజల నొకమాటు అవెంత్తమును చెప్పు దున్నాడు:ా ౮ న్లో. అజ్ఞాన మాసృతి _స్తవ్వద్వి కేవశ్చ పరోతుధి, అపరోత్షమతి శ్నోకమోమ _స్పృ్పి ర్నిరంకుకా. 8కి వాలి €/.=.౨ వ్యా చాన్హాంతిశేఒప్యు క్త చువస్థాస _ప్పకం ఆశువదతి..-అల్డానమితి. టి. అజ్ఞానం జి అజ్ఞానంబుకు, అఆవ్ఫతిః = అవపరణములు రెండును, తద్వల్‌, ణః ఆవ్రకారము, విశేవః ఇ వినేవంబును వరోతుద్ధి? జు పరో శ్షజ్ఞానంబును అవరోశ్‌ చుతి$ ఆ అపరోతుక్ఞానంబుకు, శోకమోతుః = దుఃఖనివృ త్తియు, నిరంకుశాజనిరాటంక మగు, తృ క్లిళ్ళ ఆ తృస్తియుకు (ఆనందప్రాప్తి యశుట్క ఇవి సప్తైవస్థ లని తెలియ వలయును. తా, స్పష్టము. అ

శరి4 శ్రీ, వేదాంతసంచదళి, స్తవము ప్రకరణము అవ, ఈ కెలుకంబడిన నప్తావస్థ లాక్ళ ధర్మ ము లని యొప్పినవతుమున ఆకూట స్థనియొక్క నిర్వికారత్వము కొట్రువడిపోవును గదా యని యాశంకించి ఈయనవస్థ లన్నియు చిదాభానునిధర్మ ములే కాని కూటస్థునకు లే పనుచున్నాందు:లా న్లో, సప్తావస్థా ఇమా స్ఫంతి చిదాభాసస్య తా నస్విమొ, ఖీ, స బంధమోతొ స్థిత" తత్ర త్రో బంధకృతస్త్య సృ తౌ తే వ్యా, ననూక్తావస్థాస స్తకస్యాకృధర్య ఈ సంగీశాలే కష్య కూటస్థత్వం చ్యావాన్యే 'రేళ్యాళంక్య నీళాన్స్ఫప్తావస్థా శ్చిదాఖానన్యైవు న కూటస్థ స్యేత్యావహా---సప్తావస్థా ఇతి. సర్వం వాక్యం సావధారణమితి న్యాయేన చిదాభాసన్యై వేళ్యవగవమ్యు లే. న కూటస్థన్య సప్తావస్థానాం. అసాము, తోవన్యాసో నృీళ్యాళంక్య న వృథాత్వం బంధ మోత కారిళ్వద్యోతన ఫల త్వాదువన్యాప స్ఫే తృఖిప్రాయేణావా.--.- తాస్విమావితి. కినూ స్తాం సప్తానామవ్యవి కేషేణ బంధ మోచ్‌ుకారిశ్వం చీళ్యాహ---తశ్రేతి. అక్ఞానావరణ విశేవ రూపా ష్‌, ఇత్యర్థట టీ. ఇమాః నప్తావస్థాకజ ఈ యీ డవస్థలు, చిదాఖాసస్యజచిదాభానునకు, సంతిణ కలవు తాను జ ఆ సప్తావస్థలయందు, ఇనా బంధమోమో అ ఈ ఒబఎధమోతములు స్థ ఇ రెండు నున్నవి) క్యత్ర=అ యీ డవస్థలయండు) తన్రశ=అర్డూనము, అవరణాము: విమేచము అజెడి మాం డవస్థలు, బంధకృత!$=బంధముకు కలిగించుచున్న వని బ్య ృృతాః ఇసెస్పంబడినవిం తా, ఆయే డవస్థలు చిదాభాసునశే కలవుగాని కూటస్థునకు "భే వని భావము, ఆయవస్థలలో బంధమోతములు ెండు నున్నవి, అజ్ఞానావరణవి మేషములు మూండును బంధమును గలిగించు నని "తెల్బంబడినవి, ఆవ అక్ఞానావరణవి మేషము. మూడింటిలో నళ్ధానన్వరూపమును _ కేప్పు చున్నాండు;లా శ్లో న జూనామిాత్యుదాసీనవ్యవహోరస్య శారణమ్‌, జ్‌ పై _ శ్‌ విచారప్రాగభావేన యుక్త మజ్ఞాన మిారితమ. 8 చ్యా, ఆసాం బంధ కారిత్వవర్శనాయ తిన్బృణామవి స్వరూవం చ్రల్యేకం శార్య ప్రదర్శ'శేన స్పషప్రీ చికీర్టురజ్ఞానన్య స్వరూపం తావద్దర్శయతి.-న జానామాతి, అత్మ శత్త్వవిచారప్రాగభావనహితం ఊదాసీనవ్యవవోరస్య కారణం న జానామాత్యనుభూయ మాన మేశదక్ఞానమిరితమిత్యర్థః.

తృప్పిదీవ ప్రకరణము వర్‌ టీ. వీచారస్రాగభా చేన-విచార ఆ టివ్వావిచారము చేయుటకు, ప్రాక్‌ అవూర్వము, ఆఖొ'బీనజఆళానముతో, యు ళం = కూడుకొనునట్రియు, ఊదాసీనవ్యవసోరస్య ఇ ఊదొాసీరుండుగా నుండుటకు, కారణం * శారణమెనట్రీయు, న కానామ్‌ = గు న్తేయం గు షరిఇట్రి యనుభవముగలది, ఆళ్టానం ! అజ్ఞాన మనీ, ఈరికం జ అెప్పండు చున్నటీ. ళా. ఆత్మతత్త్వవిచారముకంకె వూర్వ మభావముతోః గూడి శకుమియు చేయక యూరకుం:ుటకుం గారణ ముగుచు నే నెలటులగ నని యనుభవింపంబడుచున్న యిది అజ్ఞాన మనంబడుచున్నది, అను అవరణన్వరూపనును చోనికార్యమును చెలుపుచున్నాండంంా శ్లో +. అమాగ్షేణ విచార్యాథ నా ని నో భాతి చేత్యసౌ, విపరీతవ్యవప్యాతి శావృతేః శార్య మిష్యుతే. 86 పోర్టం అవృతీస్వరూళం కత్కార్యం చ దర్శయతి*జఆమా బ్లీణేత్‌. శాస్త్రో క్త ట్రీశార్‌ మకిలంభ్యు శేవలఠక్కేణ విచార్యానంతరం కోటస్థో న్నాఫ్టి న ఫోతీల్యేవం రూపో విజరీతవ్యవవోార ఆవరణ కార్యమిత్యర్థః టీ. అమా శ్లేణజళాస్త్రో క్షనూర్గము నత్సిక్రమించి ీవలకర్కముచేత, వీచోర్య శో విచారణ చేస్తి అథజతర్వాకు అసౌ ఆ ఈహాటస్థండు, జా స్తీతి = లేం డనియు, నో భాతీలి చ అ న్ఫువింపు డనియు, విపరీతవ్యవహృతి! ఆ విపరీతముగా స్యవజారించుట) అవృతేః ఇ అవరణముయొక్కం) కార్యం అ కార్య మని, ఇన్యుతే ఉ అంగీకరించందతు. చున్నది కా. శాస్త్రో క్తరీతితోం గాళ కేవల తర్కముచేత (యుక్తులతో) విచారించి కూటస్థుండు "లేం డనియు, వ్ర,కాశింప డనియు విరుద్ధము”గో వర్థవహరించుట యావరణకార్య మనయిడుచున్నడి, అపు విశేజన్వరూపమును దౌనికార్యమునుం 'జెల్పుచున్నాండు:వవు' శ్లో. చేహాద్వయచిదాభాసరూపో వితేవ ఈరితు, క న! ఫత్వాద్యుఖిల శో ఇక్‌ స్సంసారాఖో్యోఒస్య బంధకః 87 వ్యా విన్నేపన్య న్వరాూపం తత్కార్యం చ్‌ దర్శయతి--- జేవాద్వర్మేతి. సూల దూక్తోఖ్య శరీరద్వయసహితళ్ళిదాఖాస ఏవ విశేవః బంధకః బంధెహేతుస్సంసారో ఖః క_ర్భృ శ్వావ్యఖాలశ్యోక. అన్య చిదాఫాసన్య కార్యమితి శేమ!. కర్ణ ఇత్వాదీత్యాది " శబ్దేన ప్రచూశృళ్వాదయో : గృన్యాం లే.

శం శ్రీ, వేదాంతపంచదశ్సి స్పష్పమప్రశరణము టీ, చేసాద్వయ చిదాభాసరూపః_ ేవాద్వయజస్థూలసూ తృశరీరముతోం గూడిన చివాభొనరూపః = చిదాభానునిస్వరూవము, విత్నేవజానిత్నేస మని, ఈరితః జ భెచ్చం ఏడున్కు బంధకః ౫ బంధహేతువెన, సంసారాఖ్య॥ = సంసార మజడు పేరు గల, '_ర్భృళ్వాద్యఖిలక - కర్తృత్వ ఆకర్త లిక్వేము అది జ మొదలుగాగల అఖిల? ౫ నమస్త్వమెన, శోకః ఇ దుఃఖము, అన్య = వికేపరూపుండైన యీచిచాభానసునియొక్క (శార్యం జ క"ర్య మగును.) తా స్థూలసూక్త్ష దేహములతోం గూడిన చిదాభాసుయ వితేవ మని చెప్పండును. బంధహేతువై నట్టియు, సంసార మను వేరు గలిగి నట్టయు, క_ర్శృత్వభో క్తృత్వాది రూప మగు సర్వదుఃఖము విమేప థఊాఫుండై న చిదాభాసుని కార్య మగును, అవ ఈచెచ్చంబడిన నప్తావస్థలు చిదాఖాసుని వనుట యు_క్లియు క్తముగ లేదు, విశేలోత్స్ప త్తికి ముంటే అక్ఞానావరణము లుండుటవలనను, చిదాభ్తాసుండు వి మేచములోంః కేంనవాండసటవలనను చిదాఖానునకు వప్తావస్థలు కలిగియున్న వనుట భుటించ దనిన నమాధానము వెవచున్నాండు:--- న్లో ఆజ్ఞూన మావృతి శై్బైతే వితేపాత్స్చా క్రనిద్ధ్యతక యద్యా వృథా ప్యవన్దే తే వితేవనై శ్‌ నాత్మనః, 88 వ్యా, నను నప్తావస్థాళ్చి దాభాస శ్యేత్యు క్షమకువవన్న క. అజ్ఞానావరణయోర్వి మే పోర్పళ్తేః పురా స్థికత్వా చ్చిదాభాసన్య చ విశేపాంతపాతిత్వా _క్రదవస్థాత్వానుప ఇశ్తే రిత్యాళంక్యాహ.-అక్ఞానమితి, అనయోరజ్షానావరణయోర్వి మే పాఠ్పురా స్థిక శ్వేఒకి చాళ్తావస్థా త్వం, తస్యాసంగ ల్వే నావస్థావ శ్త్వానువపళ్తేః అతః పరిశేహాచ్చిదా భాసావ స్థార్వ మేవ తయోర్వ శ్రవ్య మితి భావణ టీ యద్యపి = నిఛారింపంా, అజ్ఞానం ఆ అజ్ఞానమున) ఆవృతిశ్చ = అవరణ ముగు నోసెడ్సి ఏతే = ఈకం డవస్థలును; విశ్నేపాల్‌ ఎవి కేషముకం టె ప్రాగ్‌ అముందు; ్రశిద్ధ్యతః ఇ ఊండియున్నవి, ఆథావ్‌ = అట్లుండినను. లే అవనే ణు అశెండవస్థల్కు విక్షేవస్య నీవ ఆ విన్నేరూపు-డైన ఛిదాభాసునళ్లీ (ఉండి యున్నవి), ఆక్మనకూట స్థాక్సము న జ లేవు తా. అజ్ఞానావరణములు, లెండును వికేపమునకు పూర్వ ముండి నను అత్మ యసంగుం డగుటంజేనీ కూటస్థాత్మకు ఆయవస్థ లున్న వనుట తనదు చిదాభాసుసకుం గల వసుట తగియున్నది, .

తృ్దడీవ వ్రశరణనుు శ్తీత్రగే ఆవ. అవస్థలు గలవాం డని చెక్పిన చిచాభానుం డబ్వుడు లేండు గదా? వానికిం బూర్వమం దున్నయవస్థలు చిదాభానుని వను బెట్టు ! అని యాళంకించి యు త్తరము చెప్పుచున్నాడు: శ్లో. వితేపోత్ప్తితః వూర్వమవి వి తేవసంస్కృతిః అ_న్వేవ తదవస్థాత్వ మవిరుద్ధం తత స్తయోః, త్ర వ్యా అవస్థావతో విమేరన్య తదానీమళావా_త్తదవస్తాత్వాభిఛాన 3కునుచపన్న మిళ్యాశంక్య వితేపాభావేచఒవి కత, గంస్కా_రన్య కదానీం నత్త్వాద్వి కే పావస్థాత్వాలి ఛానం న విరుద్ధ్యత ఇత్యాహులావిమేపేతి. తకః కారణా త్తమయో స్తదవస్థాత్వవర్శ న మవిరుద్ధమితి యోజన్లా- టీ. విశేపోక్సష్తికః ఆ విక్నేషముయొక్కం ఫుట్టుటకం టె, వూర్వమవి ఆ ముందు కూడ, విమేసంస్కృృతిః = వితమేషుయొక్క సంస్కారము, ఆ స్యేవ ౨ ఊండ'జీ యున్నది. తతః జ అకారణమువలన, తయో=అయళ్ళా నాపరణములకు తదవస్థాత్వంజ ఆచిదాఖాసునియవస్థ లగుట, అవిరుద్ధం = తవ్వుగాదు. తా వితేవరూపఫుల్లై న చిదాభాసుయ పుట్టుటకు మున్నే వివేపసంస్కార ముండియే యున్నది. కనుక నప్పుడు సంస్కారరూప ముగా విశేప ముండుటచేత నజ్ఞానావరణములు చిదాభాసునివి యన వచ్చును. అ ట్లనుటవలనం దప్పు "లేమ, అవ లేనిపోనిసంస్కారము నొప్పుళొని యాయవస్థలకు చిదాళానునకుం కెవ్వుట కంటె నధిషస్టానరూవముశా సుప్రిద్ధుండ్రైన పర్యబృవ్యామున వే యనరాదా! అనిన ఇది యధికవ్రనంగ మగును గనుక న ట్లనంహూడ దనుచు వారించుచున్నాండునా న్లో బ్రవాణ్యారోపిత త్వేన బ్రహవస్ధే ఇమేఇత్కి ... న శంకనీయం సర్వాసాం టబ్రహణ్యే వాధిరోవణాత్‌ , న్‌ వాస్త నన్వ్వప్రనిద్ధసంస్కారాభ్యుహమద్వారా విమేపావస్థాక్వవర్ష నాద్వరమడ్సి సైనరయా 'ప్రనిద్ధబ, వ్యావస్థాత్వవర్య నమిళ్యాళంశ్యాతి ప్రసంగాక్షైవమితి మకిహరసి.. బ్రన్నాజీతి. టీ. ఇమే = ఈయక్ఞా నావరగాములు కండును; బ్రవాణి ఆ కూటన్థునియందు ఆరోవిళ ల్వేన = కల్చించంబడిన వగుటటేత; బ్రవ్వవస్థేజకూటస్థృనియవస్థలుు ఇలి=ఆని+ న శంకనీయం అ అమేసిందందగదు. బ్రహ్మత్కేవ = పర్యబ్రవామండ్వే నర్వాసాం ఇ నర్వావస్థలయొక్కల అధిరోవణాల్‌ = అరోవింపంబడుటవలన (అటుల శంకీంచుదగ దనుట్సు

43 శ్రీ వేదొంతపంచదశి, స్వష్పమవ్రకరణము తా, అన్నియు నధిషఘ్టానస్వరూఫుం డగు బ్రహామంజే కల్పిత మగుటవలన. నీయజ్ఞానావరణము లనెడి "రెండవస్థలుకూడ బ్రహామునవే యగు ననుట యధిక వ్రసంగ మగును కనుక న ట్రనంూడదు ఆవ అన్నియు శ్రున్గామందుం గల్పితములై నను విశేసముయొక్క_ యుత్ప త్త మైనరర్వాత నుండెడు సంసారిత్వాది ధర్మ ములం జీవునివిగాం గనంబడుచుండుటచేత త్రన్నాముయొక్క అవస్థ లశుట వనికి రా దని ఫూర్వవక్షీ యామేపించుచున్నాందు: వ్ల, సఠసారష్టహం విబుద్ధోఒహం నిశో ఛ్‌ స్తుష్ట ఇత్యపి జీవగా ఉ_త్తరావస్థా భాంతి న బ్రహాగా ఇతి, న! వ్యా, నను బ్రవాణ్యారోపిత త్వావిశేషేఒపి వికేపోత్పళత్యు శృరీకాల ఫాలీ జోం గీంసారి శ్వాద్యవస్థానాం జీవాశ్సిత ల్వే నానభూయమాన త్వాన్న (్రవవస్థాత్వ మీతి ళంకలే--సంసారీతి. నంసారీ కర్హృళ్వాదిధర్మ వాక్‌” విబద్ధ స్త త్వసామో త్కారీ శొక నిళ్శోకళ్ళోకరహిళఖ తువ్రః వక్యమాణకృత్య త్వాదిజనితసంతోమ చానహ మీ శ్యు శ్తరావస్థా జీవశా॥ జీవాళ్సితా భాంతి న బ్రవ్మాళితా ఇర్యర్థఃం -... "టీ. అవాం = జీను, సంసారీతి జ సంసారముగలవాండ ననియు, అవాంజునేను, బీకుద్ధ ఇతి = విశేమజ్ఞానము గలవాండ ననియు, నిళ్ళోక ఇతీ ఆ దుఃఖము లేవీవాండ సనియు, కుష్త ఇర్యపీ ఆ రృప్తినలవాండ ననియు, ఊ _శ్రరావస్థాః జ తరువాతియవస్థలు (వికేవ క్ఞాన దుఃఖనివృ్తి కృప్తు లెడి నాలు గవస్థల్సు, శీవగాశి = జీవునివిా తీ జ కనంబడుచున్నవి, _బహగా!$ణ నుట, నజ నీక న క్ష వి, బృహగా॥! (బ్రహ్మము నాశ్రయించినవి, ఇలి=అనుట న। ళ్కా నేను కర్త త్వభో క్ర ఫ్రగ్యేోములు మొదలగు ధర్తములుగల చొండను, విశేపజ్ఞానము గలవాండను్సు దుఃఖము లేనివాండను' సంతోషము గలవాండను నను నవస్థలు నాలుగును జీవుని నాశ్రయిం చశ వనియు, బ్రహము నాశ్ర యింపలే దనియుద' బూర్వవతీ శంశకించెశు, 7 అవ. సిద్ధాంతి నమాధానము వెవుచున్నాండుణాల ల్లో, తర్ష్యజ్ఞోజహాం బ్రవ్మానత్త్వథానే మద్దృష్టితో న హి, ఇతి పూర్వే అవస్థే చ భానేతే జీవే ఖలు. శ్తీి వ్యా వీవపం తర్ద్ల ఛీక్షా నావరణయోరపి జీవా శీత ల్వేసానుభూయయమాన త్వాట్డీవా సౌక్యమే వేలి పరివారతి...తర్చ్యలట్టోచఒనామితి, మద్ధృష్టితో మకమానుళ వే నేత్యర్థణ .

తృ శ్రీదీపవ్రశరణనుం శ్రీత్రఫ టీ. కర్షి = ఆలాగునవై రేం ఆవాంజనేరు అజ్ఞః = తెరియనీపాండను; బ్రవా స్త వభ ే=బ్రహముయొక్క స్థితి ప్ర,కాశములం, మద్దృష్పితః ౫ నాయనుళవమువలను నహీతి=లే వనియు, ఫూల్వే = విమేవమునకుం బూర్వమం దుండిన అవస్టే అ అక్ఞానా వరణము లసనెడీ 30 డవస్థలును, జీవశే=జీవునియం దున్నవిగను, ఇఖెసేలే ఖలు ఆ శనం బడుచున్న విగదాం తా, నేను మూఢ్డుండ ననియు, బ్రహాముమొక్క_ స్వత్త్త్వభాన ములు నాయనుభవమువలన లే వనియును, వితేవమునకు ముం దుండిన యజ్ఞానావరణను లనెడి నెం డవస్థలును జీవ్సునిచే ననుభవింషబడు టచే. జీవుం డగు చిదాభాసునికే కలిగియున్నట్లును బ్రత్యగాత్మకు లే నట్లును ెలినికొను మని సిద్ధాంతి సమాధానము ఇెవ్నెను, ఆమ అక్ఞానవవ బ్రహమః నాశ్రయించిన జ్లేల ప్పిం! అనీ శ్రోర్యజాకి యడుగలా సిద్ధాంతి నమాధానము జెప్పుచున్నాండు:జా న్లో అజ్ఞానస్యా క, మూ బ్ర హ్రేత్యధిఘ్టైానతయా జగ జీవావస్థాశ్వ మజ్ఞానాభిమానిత్వా దవాదిషమ్‌్‌ శ్ర వ్యా నను శర్హ శక్షూనాశ్ర్యయత్వం బ్రివాణః వూర్వాచోన్యైః కవు క్త మిత్యాశంక్య తద్వివతూం దర్శయతి-_-అక్ఞాన స్యేతి, ట్రవణోజుజ్ఞా నాధిస్టానక్వవటే తయా తద్యాశ్సయత్వము శ్తం భ్రవద్భి స్తర్హి కం విపతయా జీవావస్థాత్వము క్రమళ్యా శంక్యన్వవివమోం దర్శయతి---బీవావస్థాత్వమితి. టీ (ఫూర్వాచార్యా!జపూర్వులై న యాఛార్యపురుములు), ఆక్ఞానస్య అజ్ఞాన మునకును ఆధిష్టానతయా ఆ అభారనుగుట చేరు ట్రల్తా ఆ కూటర్థుండ్‌ం తశ్రయః నం ఆశ్రయము, ఇతిఆని, జగుశ ఆ చెప్పిరి, అక్ఞానాఫీమానిత్వాల్‌. జూ అక్ఞానమునరి భభి మానక గలబాం డగుటవలన,) జీవావస్థాశ్వంజజీవునియవ్థరుగ, అబానిషంణకెక్సిరిని తి తో, కౌ, అజ్ఞానమున కాథారముగ బ్రహావస్తు వున్న దనెడి యుశే కము చేత ట్ర మజ్ఞానమున శాశ్హయ మని (ూర్వోచార్యులుు) చెప్పితి జీవుల డజ్ఞానమునం దఖిమాూననుం గలిగి దొన్‌ ననుభవించో చూండుటనేశ ఆ అజ్ఞానము ఖీవుని యవస్థనుగౌం కెన్పితిని, ఆజ ఇంకను ముక్రొిహేతువుత్రైన బరోతుక్ఞానము ఆవరోతళ్ఞోకము విజికి 30 తవస్థజకు దెలవ్పచుజ్న్మాందంంటా

490 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, స్పవ్తమప్రశరణము న్లో, క్ఞానద్వ యేన నస్టేఒన్ని న్నజ్ఞానే తత్కృతావృతిః,

న భాతినాస్తి చేల్యేహి ద్వివిథాఒపి వినశ్యతి, త్తే

వ్యా వీవం బంధ'హీతుమవస్థా త్రయం ప్రదర్శా్యావళిష్టా న్వవస్థాను మభ్యే ఫూరోో క్తూజ్ఞానావరణనివృ త్తిద్వారా ము _క్ర'హేశుమవస్థాద్వయం దర్శయతి---జ్ఞాన ద్వమేనేతి, వరో క త్వావరోక్షన్వలత్ష కేన క్టానద్వయేనావరణ కార ణే౭జ్ఞానే న్స సతి కత్క్భశావృతిః లేనాక్ఞానేనోశ్చాదికం న భాతి నా స్త్రీతి వ్యవవారకారణం ద్వీవిధమ ప్యావరణం కారణాఖావాన్నశ్యశీతి.

టీ. జ్ఞానద్వయేన = కందు విధములైన క్టాగమువేత, అస్మిక అక్ఞానే = ఈ యజ్ఞానము? నే సతి ఆ నళించుదుండంగా, నాస్టి ఇ కూటరస్థుండు 'శేం డనియు, న భాతీతి ఛ = ప్రశాళించలే దనియు, నీషా కర్కృ తావృతి! = ఈయజ్ఞానము చేత జశేయంబడిన, ద్వివిధా = ెండువిధములై న అవృతిరవి = ఆవరణమును, వినళ్యతి ఆ ళా ర్రిగా నళించుచున్నది

శా. పరోతజ్ఞానముచేశను, ఆపరోతీజ్ఞానము చేతను, అజ్ఞానము నశింంగానే కూటస్థుడ లేయ, వ్రశాాంవయ అనెడు అజ్ఞాన కార్యము ఖైన.యసత్తావరణమును నభానావరణమునుం బూ _ర్రిగా నంచు నని 'కగియవ లెను, న్లో , పరోత్షజ్ఞానతో నశ్యే దసత్తావృతి హేతు తొ

అపరోతజ్ఞాననాశ్యా హష్థభానావృతిహేతుశా, డ్తీగ్‌ వ్యా శస్యాంశన్య శీనాంశేన నివృ త్తిరత్యాపేమొయాం ఉభయం విభజ్య దర్శ

యలింాావర్లోతుక్టానర ఇతి. 'కూటస్థో నా ప్రీక్యనత్త్వాపరణశారణత్వం నివ రే. కూటస్థోఒన్మీ త్యపరో కుజ్ఞాేన శు కూటస్థో న ఖాతీల్యేనం రూపావరణకారణత్వం నివర్త లే,

'టీ. అనత్త్వావృతిహేకుళా - అన క్ర ఫైకొటన్థుడు లే; డదు, అవృతిజఆవర ణమునకు "హీకుతాజ అజ్ఞానము "పేశు వగుట్క పరోతు్ఞానతః జు వేదాం తార్థవిచార ఇమువలనం నలిగిన్స, (కూటు: డొకండు గలం డను జానమువలన), నశ్యేల్‌ ఎపోవును, ఆభానానృతి హహీరుకా = ఆభానఆకూటస్ధండు వ్రకాళింభ "లే దనెడు అవృతిజఆవర ణముయొక్క...- "హేతు కాజఆల్ఞానెహీశుక్యము) ఆవరోతక్ఞానవాళ్యా హి- ఆవరోతు '

తృప్పిదీషవ్రకరణము | క్థాన = ఆకాటన్థుండను శచీ యగుదు నకు జ్ఞానముచే వాశ్యా హిజనళింపం జేయదగి నదియే యగును తా. కూటస్థుం డున్నాం డను పరోత్షజ్ఞానమువలన కూటస్థుయ లేం డనుటకు కాకణమైన ,యావరణమును, నేను కూటస్థుండ నైతి నను నపరోత్షజ్ఞానమునలన కూటస్థుండు ప్రకాశింప 'లేండనుటకు కారణమైన యావరణాంశమును నివ_ర్టించు నని భావము, అవు ఇపుడు క్లానముయొక్కం_ ఫలరూప మగు ఆవస్థాద్యయమందు ప్రథమా వస్థము శజెచచున్నాండు:-- శ్లో, అభానావరణే నష్టే జీన త్య్వారోపసంకయాత్‌ , ళ్ళ లు కర్తృ త్వ్వాద్యఖిల శ్మోక స్సంసాఠాఖ్యో నివర్తతే. 46 వ్యా ఇదొసీం క్ష్‌నన్య ఫలరూ పావస్థాద్వమే (వథమావస్థామావా---కజ్ఞానా వరణ ఇతి. ఆజ్ఞానావరణే నివృత్తే భాాాత్యా ప్రతీయమానవ్య జీవత్వస్యాపి నివృ త్త శ్వా శ్తన్నిమిత్తకః క రృ త్వాదిలతువాన్పంసారాఖ్యశ్యోకన్సరో్వో౬పి నివ_ర్హ్తత ఇర్యర్థమ టీ. అభావావరణే = కూటన్థుండు ప్రకాళింవలే దెడీ, ఆవరణే = ఆవరణము, నవ్రే పతి ఆ నివర్తింపంా, జీవత్వారోపసంక్షయాల్‌ = జీవర్వ ఇ జీవావ మెడి అరోవ = ఆధ్యాసముయొక్కం; సంకుయాల్‌. = నివ ర్తిచుటవలన, నంసారాఖ్యః అ నంసార మనుపీరు గల, కర్ర ల ల్వాద్యఖిలకి జ క యం ఏర్వేళో 1 ల శ్వాదిరూపముయొక్క_ నమ సమైన) శోకః = దుకఖమా, నివర్హతే = నివ ర్రించును. కా. అపరోవ్షుజ్ఞానముచేక కూటస్థుడు. ప్రకాశంపలే దను టకు శారణ మగు నజ్ఞానావరణము నశింపగా జీవత్వారోపణము. నశించును. అట్లు జీవత్వారోపణము నివర్జియపుగా కర్త అత్వోభో_క్త ల త్యాదిరూప మగు సర్వదఃఖము నివ_ర్హించును. అమ ఇట్లు జ్ఞానఫలరూపము లై న కిం డవస్థలలో దుఃఖనివృత్తి యను ప్రథమా వస్థను బెలిప్‌ తృప్టి యను శండవన యవస్సకు దెల్పుచున్నాందుణాల థి కె థి న్లో. నివృ త్తే సర్వసంసారే నిశక్యము_కృశ్వభాసనాత్‌ , నింకుశా భవే _త్తృ్తి పునశ్శోశాసముద్భృవాత్‌ శ --వ్యూ వీవం శోశాహామరూ పొమవస్థాం వ్రదర్శ్య నీరంకళతృ ప్రలతుణాం ద్య్ధితీయాం దర్శ్మయతి..-నివృశ్తే సర్వసంపార ఇతి.

శ్రి శ్రీ, వేదాంతవంచదళీ స్పష్పమవ్రకరణము

టీ. నర్వనంపా'కే ఇ నమ న్తమెన సంసారము, సీవృ శ్రే సతిఐనివర్రింంల్యూ నిక్య ము క్తశ్వభాసనాల్‌ - నిత్య = ఎడతెగని; ముక్తత్వ ఆ ముశ్తస్వభావముయొక్క, ఖాన వాల్‌ జన్ఫురించుటవలన, వున8=మ జల, శోళానముదృవాల్‌ = శోకజదుకఖము యొక్క, ఆకముద్భవాత్‌ ఆ ఉత్ప ర్తి లేశపోవుటవలన, నిరంకుశా = నిరుపాధికమెన, తృ్రీఃి ఆ అనందము, భవేత్‌ ఇ కలుగును.

తా, సర్వదుఃఖము నివరించి యఖండ మగు నీసంగతయొక్క స్ఫూక్రివలనను దుఃఖరూప మగు సంసారముమొక్క_ యుత్చ త్తిలేక పోన్రటవలనను నిరతిశయ మగు నానందము క్షానికి కలుగుచున్నది. అమ “ఆత్తానం చేత్‌” ఇత్యాదిమంక్రమునకుం చొత్పర్యము తెల్పెద మనీ యది విడనాడి అహ్రకృతముగా నవస్థాసప్తకముకు కెప్వుచుంటి. రని యాశక్మేషము రాగా ఆ శ్రుతి తాక్సర్యముకు నిరూపీంచుటకు ననుకూల మగు నంగతినే వెపు చున్నో: డని శు,తితాత్పర్యముకు 'జెవ్వుచున్నాండు:-ా శ్లో నః అపరోత్షజ్ఞానశోకనివృత్త్యా ఖ్యే ఉభే ఇమే, అవస్థ జీవే ట్రా ఆత్షానం చేదితి శ్రుతిః డ్త్ర వ్యా- నన్వాత్తానాం వేద్విజానీయాదితి ముత్రవ్యాఖ్యానే ట్రనృత్తత్యాశ్త ద్వివయ మ్యేఒజ్జానాద్యవస్థాస వకనిరూపణం ప్రశృతాసంగక మి త్యాళంక్యా క్థానం వేద్విజానీయాదిత్యస్యా శ్కు) లేస్తాశ్సర్యనిరూవణ "శేష ల్వేనాళిహిత త్వాన్న వ్రశృతా సంగఠక మితృభి ప్త్రేళ్య 'శ్రు,తిశాక్పర్యమావా--ఆఅపరో తళ్డా నేతి. చివా కనిష్టం యదవస్థాసప్తకము స్తి తత్రావరోతుళ్ఞానళోకనివృ శ్తీలతుణమవస్థాద్వయం వ్రతిపాదయితు మయం మంత్రః ప్రవృక్త ఇత్యభ్గీ ప్రాయ!

"టీ, అత్థానం చేత్‌ = అర్తస్వరూపమును తెలిసికొనిన ట్లాయెనా) ఇతి=లసెడీ) శ్రు,త:=మం శ్రేమా ఆదరో క్షుజ్ఞానళోకనివృ త్యాఖ్యీ య అపరోతుజ్ఞాన=అవరో కజ్టాన మను పేరు గలిగినట్రియు, శోకనివృత్యాఖ్యే = దుకఖనివృ త్తి యశు పేరుగలిగినట్టియు) ఊశభేశింకతైను ఇమే ఆవస్ట ఈ యవస్థీలను జీవే = చిదాభానునియం దున్నవాని నిగా ట్రూరే = చెచ్చూదున్నదిం

కా, శ్ర. “ఆత్తానం చేదిగజోనీయా దయ మస్షీ తి వూరుమ్కు కిమిచ్ళకా కస్య .కౌమాయ ఫలీ5 మనుసంజ్వ రేత్‌ ” ఈమంత్రము చిధాఖాసునియం దున్న యవస్థాస్నస్తకములో అపరోతజ్ఞానశోకనివృత్తు లనెడి రె డవస్థలును నున్న వని ఇెస్పుటకు వ్రన_్థించినది శాన్ళన

తృ పీదీవవ్రశరణము తీఫ0ి యీయేడవస్థలను నిరూపించుట యాశ్సుతి తాత్సర్యనిరూపణమున కవసర మగుటచేత నిఏ వస్తుతాంశమునకు నుపయోగించు నదే యన్ని "తెలియన లెను. న్లో అయ మీళ్యవరోతుత్వ ముక్తం తద్ట్వ్వవిధం భవేన్‌ , విషయస్వ ప్రకాశ త్యా ద్ధియాఒ వ్యేవం నదీతణాత్‌ . త్త వా నను అఆయమిక్యవరో తత్వ మిత్యత్రాయమితి వదేనాక్మనోతంయరోతుత్వ ముచ్యత ఇత్యు క్తం. తథా సత్యవరో మజ్ఞానవిమయత్వ మేవ స్యాన్న పరోతయళ్డాన విమ యత్వ _మిత్యాశంక్య ఈదువపాదనాయావరోతుజ్ఞానం విధజలే- ఆయని నలి, చై 6విభ్యీ కారణమాహంా-విషయీతి, విషయస్వ్య చి దూూవస్వాత న స్ప్వ్వృష,కాశ ల్వేన కదకణా క్ర్య్య విషమయస్యాత నోషపలోకనా కృళ్యరన లా ఎవీల వీ వ య. థి టి. విషయస్వ,ప్రృకాశత్వాత్‌ - విమయ=తన విషయము, స్వవ్రకాళత్వాల్‌ ఇ స్వయముగా ప్రకాళించుటవలన (ఇతర సాధనాపేకుతో నవసరము లేకయే యనుట)" ధియా = బుద్ధి చేత వీనం = ఇట్టు స్వప్రకాశస్వరూవముగా? తదపీతణా దసీజ అ యాత్మను తెలిసికొుటపలనను శత్‌ =ఆయవరో మీత్వము, ద్వినిధం = రెండు విధములం గలది, భవేత్‌ = అగును తా, ఇ్లకువదియొకటవ న్లోకమున “అయం” అను పదమునకు జెప్పం బడిన యపరోతుత్వము "రెంకు విధములు గలది యగుచున్నది, తాను స్వయముగా వ్ర కాాంచుటచేత నపరోత్తుజ్ఞానవిషయుం డగ్గును, బుద్ధి వేత నాయాత్మ ను తెలినికొనుటవలన సరోత్షజ్ఞానవిషయుండు నగును, అవ ఇట్లు ద్వివిధ మని చెప్తుటపలన నువమయోన 'మేమీ యనినం కెళ్ళి చున్నాందు:లా న్లో పరోక్షజ్ఞాన కాలేఒవీ విషయస్వప్ర,కాశతా న * సమా బ్రహ్హా స్పుప్ర్యకాళ మస్తీల్యేవం విబోధనాత్‌ , లీల వ్యా* భవతు చవిధ్యం వీతావతా పరోతళ్డానవిమయ'ల్వే శిమాయాతమిత్యా శంక్య విషయన్వప్ర, కాళత్వం పరో థయజ్ఞానవిమయత్వ విరోధి న భపతీ త్యాహ---వరోత్షు కచేరి ఆపరో తుజ్ఞానకాల ఇవ వరోక్షుళ్ఞానకాలేడావి విషయస్క బ్రహ్మణస్స మ! శాస్త్యేవ త తోవప 'త్తిమాహ--- బృహ స్వప్ర,కాళమితి, టీ. స్వప్రకాళం = స్వయంప్రృకాశమానమగు,. బ్రవ్శా ఆ బ్రహ్మవదార్థము, అ స్తీతిజకల దని; ఏవం ౫ ఈలాగున, విబోధనాల్‌ ఆ బుద్ధిచేత (స్వయం ప్రకాశరూవ

శ్తరశ్వ శ్రీ, వేడాంతవంచదశి, స్పష్పమవ్రశరణను ముగాం 'దెలియుటవలన), పరో తుజ్ఞానకా లే2.సిజవరో తజ్ఞానకాలమునందును, విషయ స్వవ్రశాశతా గ! అక కు స్వయం వ్ర,క"శళ్వము, నమాజసమానము గా నున్నదిం ళా, బహ మున్న దని పరోత్సజ్ఞానము కలవాండు బుష్లిచేత న క్ల లు ల యు నీవిధముగాం 'దెలినికొనుచున్నాండు, బ్రహ్మమునకు స్తవ, కాశత్యము అవరోత్షజ్ఞానసమయమున నున్నట్లు పరోత్షజ్ఞానకాలమునను తుల్య నా గ జా ముగా నున్నది అని, ఆవ. ప్రత్యగభిన్న మగు పరబృహ్ధవిమయకజ్ఞానమునకు బరోతుత్వు మెట్లు గలిగి నని యాళంకించి చెప్తుదున్నాండు:-- ఎమీ, అభిభవీ, శ్లో అహం చ, ప్తాత్యనుల్లి ఖ్య బ్రప్షస్తీ ల్యేవ ముస్లి ఖే్‌ , పరోతజ్ఞాన మేత న్న భా్రాంతం బాథానియావణాత్‌ , ర్‌ వ్యా. ప్రశ్యగభిన్న బృవాగో చరస్య జ్థానస్య కుతః వరోతళ్వమి త్యాశంక్య ప్రశ్యగంశాగ్రవాణాది త్యాహ-..అవాం బ్రహ్తేతి. నన్వ్విదం భాఫంతమి త్యాశం క్యాన్య శ్రాంశత్వం 80 బాధ్యళ్వాదుళక వ్య క్ర్యనుళ్లేఖాదథవా ఆవరో శ్నేణ చవాణయోగ్యస్య పారోమ్యేణ గ్రవాణాత్‌! యద్వాంశాగ్రవాణాదితి చకతుర్ధా. వికల్చ్య ప్రథమం వళ్యాహ--వీశదితి, వీఠన్న భ్ర్రాంతం, టీ. అవాంజనేకు, ఆ హేలి=బ్రవాము నని, అనుల్లిఖ్యజప్రత్యతుముగా 'నెటుం నకు బ్రవజబృవూవన్తువు, ఆ స్తీతిజఊన్న దన్సి నీవం = ఇట్లు సామాన్యాకారముగాం ఊర్లిఖేల్‌ = 'తెలినికొనును. వీతత్‌ అకృట్రిస్వరూవమగు, పరోతజ్ఞానం=పరో జ్ఞానము; బాధానిరూవణాల్‌ -బాధా అ బాధయొక్క అనిరూవణాల్‌. = నిరూవణ లేకపోవుట వలన, భ్య్రాంతంజమిథ్యాజ్థానము; నజకాదుం కా, నేను బహ వ హస | బ్రహ్మము నైతి నని వత్యతముగా బృహైస్వరూప మును దెలినిభానక ఆువావస్తు వొకటి గల దని అెలినిొనుట పరోత్స జ్ఞాన మగును, ఈపరోత్షజ్ఞానమునకు చాధ లేమింజేని మి థ్యాజ్ఞానము కా దని తెలియవ లెను. ఆవ పరోత్షజ్ఞానము మిథ్యాక్థానము కా దనుటకు; గారణమును జబేషు చున్నాండు;లా- న్లో బ్రహ్మ నాతి నూనం చేళ్చ్యాద్చా-ధ్యేత తదాధు)వమ్‌, న వైవం ప్రబలం మానం సశా్భ్థమోఒతో న బాధ్యతే, ల్‌ వ్యా, "హీశుం వివృణోలతి... బ్రహ్మ చాస్టీతి.

తృ వ్రీదీప వ్రశరణను శ్రర టీ. బవ = పరబృవ్శము, నాస్తీతి=లే దనెడి;, మానం = వ్రమాణవచనము, స్యాచ్చేత్‌. అకూండె నేని తదాజఅప్పుడు, ధువంజనిశ '్యయముణా, బాభ్యేక ఇ పరోతు క్షనము బాధింమబడును. నీవం = ఇట్లు, ప్రబల = ప్రబల మగు) మూనంజు ప్రమాణ వచనమును) న వశ్యామ$జగు శ్పేటులము (లే దనుట), అకణఇందువలన, న చాధ్య రే= పరోచుజ్ఞానము బాధించబడదు (మిథ్యాజ్ఞానము కాంజాల దనుట ఆా, బ్రహము లే దనెడి ప్రమాణవచన ముండెనేని యషప్పుడు పరోత్షజ్ఞానము తప్పక చాధింపండి మిఖథ్యాజ్ఞాన మగును. ఇట్టి ప్రబల వమాణవచన మెక్కుడను గనయిడమిచే పరోత్షుజ్ఞానము మిథాస క్ష్తనను కాదు ఆవ. వ్య క్రిస్వరూవము నోచరించనందువలన నది మిథ్యాజ్ఞానమందు వేని నట్లు వెవ్వట ఆతివ్రసంగ మగు నని నిందించుచున్నాందు:--= శ్లో * వ్య క్ష్యనున్లేఖమాత్రే,ఐ థః నుల్వే సర్షిర్లధీ రపి, భాఫంతిస్స్యా ద్వ్య కను న్లేఖాత్సామాన్యోోట్లేఖవర్శనాత్‌. ర్‌కి వ్యా ద్వితీయమతి ప్రనంశేన దూమయతి---వ్య క్రీతి ఆయం న్వర్ల ఇల్యేన చూకాకేణ గ్రహణాభావాత్‌, కింతు స్వర్లో౬ స్తీత్యేవం సౌమాన్యాకాలేణ వ్రతీలే న్స వర్షమిట్టేరపి ్హోగుత్వవ్రుకంగ ఇత్కర్థః కీ వ్య క్ర్యగుళ్లేఖమాల్రేణ - వ్యక్తి = బ్రవాన్వరూసముయొక్క-; అజిల్లేఖ మా గ్రేణ=ప్రత్యమ్‌ముగాం చెలియ నంతమాక్రము చేత ధృనుల్వే సలి=మిథ్యాత్వమా గలుగుచుండంగా, స్వర్షధీ రవీ = స్వర్గము గల దని తలంచుటయు, వ్య క్యనుళల్లేఖాల్‌ అ వ్య క్రిజస్వర్షస్వరూపముయొక్క; ఆనుల్లేఖాత్‌ =ప్రక్యతుముగా. నెజుంగకపోవుటవలన, సామాన్యో ల్లేఖదర్శనాల్‌ - సామాన్య=సామా న్యా కారమున, ఉఊళ్లేఖవఊన్న దని తెలిసి కొనుటయొక్క దర్శనాత్‌ = అనుకొనుటవలన, ఖా్రంతి;=మిథ్యాస్థానము? స్యాత్‌ ఇ శావలసివచ్చునుం . తౌ బ్రహస్వరూవమును బ్ర త్యతముగా 'నెలుభనంతనూ శ్రముచేక నట్టి వరోత్సజ్ఞానము మిథన యగు నేని “స్వన్ద మున్నది, కాశి యున్నది అనెడి క్షనము చ్రృద్యమీముగా స్వర్దమును, శా9ని తాను చకూడనంపమా, త్త మున సామాన్యాకారముగా నున్నది " యనెడి జ్లాగనము గూడ మిథ్యాజ్ఞానమే కావలసివచ్చును. కనుక పరోతుజ్ఞా నము వష్థ_క్రిస్వరూపము 'చెలియనంచసనూ, త్ర మున మి థ్యాళ్టాన మనుట యతిప్రసంగ మగును గనుక న ట్లనరాదు,

ఉ6 శ్రీ వేడాంతపంచదళి స్పప్తమ ప్రకరణము అవ ఇక నపరోతుజ్ఞానమును ఇెప్ప/దగిన పరబ్రహృమునకం బరోత్‌జ్ఞానవిమయ మును జెప్పరాదు గనుక నట్రిషరోత్షుజ్ఞానము మిఫ్య యంటి వేని యట్లనరా ది నే కుకముగాం చెలుచున్నాయ:లలా శ్లో, అపరోతత్వ యోగ్యస్య న పరోత్షనుతి రృ్ర0మ, పరోత మిత్యనున్లేఖా దర్హా త్పారోత్యుసంభవాత్‌. ॥ ర్‌4 వ్యా తృతీయం నిరాశరోతి..._అఆపరోత ల్వేతి. అవరోత త్వేన ద్రవాణ యోన్య ప్రశ్యగభిక్న బృహావిమయన్య వరోతు క్షానస్య ఆ్తనుక్వం న సంభవతి, కఠ ఇక్యక అవా---వరోతమితి. ్రవపరో తమి ల్యేవమాక-లేణ చవాతాభావాల్‌ , కుక స్తర్హితన్య పరోతృక్వమి శ్యాశంశ్యాహ..ఆర్థాదితి. ఇదం య హేల్యేవ వ్యక్త శ్లేఖాభావ సామన్ట్యాశ్సరో తుళ్వసిద్ధిరితి భావః ణ్‌ థ్‌ ఖ్‌ టీ. పరోశ్షమితి= బ్రహ వెక్కడనో యున్న దని, ఆనుళ్లేఖాత్‌ = తెలియనందు వలన, అపరోతుత్వయోగ బ్రస్యంవ్రక్యతుముగా గ్రహించందగిన వశ్యగభిన్న బ్ర వాము యొక్క; పరోమునుతి। ఆ సరోత్షుజ్ఞానము, న _భృమః=మిథ్యాజ్ఞానము కాదు. (అట్టు లైన పరోథుజ్ఞాన మని యెట్లు చెప్పుదు రబెదవేమో)- అర్థాత్‌ = సామర్ధ్యమువలన (వ్య కీక్ణానము "లేశ పోవుటవలను), పారోత్యసంభవాల్‌ =పరోశ్షత్వము సంభవించుట వలన (పరోతుత్వము గలిగె ననుట.) తా. బృహాము మన కంటికి దెలియకుండ నున్నట్లు (వరోతు శీ న్‌ నుగా నున్నట్లు లెలియదు గనుకను ప్రశ్యతుముగా గ్రహించుటకు వీలైనడానిని పరోతముగా గ్ర పొంచినను నపి భ్య్రాంతిజ్ఞాన మనం జెల్ళదు. ఎందువలన ననంగా, వ్య_క్రిజ్ఞానము ప్రత్యతముగా సంభవింప నపుడు పరోత్షజ్ఞానము నీద్దింపవచ్చును గనుక పరోత్షత్వము బ్రహ ॥ లా థి ఆ మునకు సిద్ధించె నని యెలుంగందగును, అవ బ్రృహృముయొక్కం కొంతభొాగముకు మాత్రము గ్రహించినను ప్రత్యగంళ ముకు గ్రృహింషకపోవుటం జేసి పరోత్షుజ్ఞానము మిథ్య యగు నని శంకింపంగాం జెప్పు చున్నాండు:లాా +, అంకాగ త్త ఇ న్లో అం పాతి ర్యాంతి శ్ళేద్ధ టజ్ఞానం థ్‌ మో భవేశ్‌ , నిరంశసార్ధిపి సాంశత్వం వ్యావర్త్య్యాంశవి భేదతః ఫ్‌ వ్యా చరనుమాళంకలే.-ఆంశేతి. బ్రవంశ్యువాణేఒవి ప్రత్యగంశాగ్రవాణా మృ0మత్వమిశ్యర్థః. న్‌వం కర్ణి ఘటాదిళ్ఞాస్యాపి ఇక్మోనుక్వప్రనంగ ఇతిపువారతి, ఆంత

తృ _వ్రిదీప 'వ్రశరణనుం శ రావయవానామగ్రవాణాదితి భావః నను ఘటన్య సావయవ త్వాదంశ గ్రహణం నంభవతి. టనవ్వాణన్తు నిరంశ త్వాక్కభమంకా గృ హణసంభవ ఇళ్యాశంక్య వ్యావర్త్యాం శో పాధినిమి త్తకం సాంశత్వం శస్య ఛవిమ్యతీ త్యాహ---నిరంళ స్యేతి,

టీ. అంశాగృహీతిః - ఆం = (వ్రశ్యగంశముయొక్క; అగ్భహీతిః ఆ గ్రృహిం చకప్లోవుట, ఛాంత్చేల్‌ అ భారతి యంటి వేని, భటజ్ఞానం ఇ కుండను టెలిసీకొనుటః శ్రమ! భ్రమళ్ఞానము (మిథ్యాళ్ఞానము); భవేత్‌ అగును. ఘటము సావయవపదార్థము గనుక కొంఠరభాగము గ్రపొంచుట కొంతభాగము గృహింవకపోవుట సంభవించును, ఉన్నానూ నిరదరయవమాయు'జీ కొంతయంశమును గ్రహ్‌ంద కండుట యొట్టందు వేని నుత్తరార్థ ముచేశ సమాధానము చెప్తుచున్నాండు. నిరంశస్యాపిజనిరవయవపడార్థ మైనను, వ్యాపర్త్యాంశవి భేదత? - వ్యావ _ఢ్య = నీవర్తిందదగిను అంళ ఆ రెండంళలయొక్క.? విభేదతఃి = ఉఊపాధియే. నిమి త్తముగాం గల భేదమువలను సాంశత్వం = అంళలతోం గూడియుండుట (భవతి జ ఆగుచున్నది) య వ్ర వ జ తా, ట్ర వావదార్థములొ సరార్షంళమును ట్రై హపింపమిచేత ( వత్యగంశమును పూ్తిగా లెలిసికొనకపోవుటచేతు పరోతజ్ఞానము భ్రనుక్ఞాన మంటివా? యట్లు ఘటములో లోపలిభాగమును బూలర్తిగాం 'జెలియమిచేత ఘటముకు దెలినికొనుటయు భ్ర నుజ్ఞానమే కావలని ర. పహ [] మే క్షి వచ్చును. నిరంశ మైన టి పామును కొందభాగము గ్రువొంచుట కొంత త్ర హింపకుండ నుండుట సంభవింవ దందువేని, నివ_ర్హింపందగినట్టి శ్రాసా ధికమగు నంశవ్యాయము చేత బ్రహ్హమునకును నంకతోం. గాడియుండుట సంభవింపవచ్చును. అవ. బ్రహృమం దుండెడి యాశరెండంశము లేవి యనినం కెద్వచున్నాండు:-- న్లో ం అసత్త్వాంశో నివశ్తేక పరోత్షుజ్ఞానత స్తథా, అభానాంకళనివృత్తిస్స్యా చవరోత్షధియాకృ చా, ర్‌ వ్యాకాతె వ్యావర్త్యావంశాని త్యాఇాంమోయామావా..అసత్వాంశ “ఇతి, టి. పరోతుజానతః ఇ వరోమ్‌ జానమువలన, ఆసత్త్వాంళః ఆ బహము లే దసనెడి జా బ్గా క టా యంళము, నివ క్రేరజనివ ర్రించుకు. తథా = అలాగున, అభానాంళనివృ ల్తిః - అభ్గాన జ ట్ర్తాము వ్రశాళింపలే దనెడీ, ఆంక=భాగముయొక్య, నివృల్తిః = నివసించుట, ఆవ రోతుధియా=ఆపరో త్‌ కానము చేత, కృతా ఇ చేయంబడునుం బ్గా శదాంత...82

4షం శ్రీ వేదాంతపంచదళి, స్పష్పమవ్రకరణము తా, బ్రహాము "లే దనెడిది యొక యంశము, బ్రహము ప్రకా శింప లే దనెడిది రండవయంశము. పరోత్షజ్ఞానముచేత -మొదటియంశము నివ_ర్తిందును. అపరోత్షజ్ఞానముచేకం బ్రకాింపలే. దనెడి రెండవ యంశము నివ_రించును, ఈయంశములనే అసత్త్యాంశము అనియు, అభా నాంశము అనియుం బెప్పుదురు, అవు అవరోతుము?ా గ్రహించందగిన బ్రవమును బరోతుముణాం బెలినీకొనిన క్‌నము ఛ్రమక్ఞానము శాదనీ దృష్టైంతము చెప్పి దృఢవణచుచున్నాండు:-- న్లో ,- దశమోఒ స్తీ త్యవిభ్రాంతం పరోతుజ్ఞాన మోావ్యతే, టబ్రి హో క్‌స్పి త్యపి తద్వ శృా్యాదజ్ఞానావరణళ సమమ్‌, ర్‌? వ్యా ఆజరోత ల్వేన గ్రవాణమయోగ్యస్య విమయన్య పరోతుళ్ఞానం ఛ్రిమోన ఛవతీ ల్యేశద్ద ఎషాంరవ్రదర్శనేనాపి దృఢయతి--దశమ ఇతి దళ మోడి ప్రీత్యా ప్తవాక్య జన్యం పరోత్షజ్ఞానమ భ్రాంతం యథా బ్రవో స్టీత్రి వాక్యజన్యక్ఞూనమని తద్వద భ్ర్రాంతం స్యాదళ్ఞానకృత స్యాస త్త్వ్వావరణాంశస్య సమత్య్వ్వాదితి భావః, టీ. దళమ? = పదియవవాండు, అ స్లీతి ఆ కలం డశెడి, జరోతజ్ఞానంజపరోతు క్రాగము, అవి భ్భ్రాంతం = భ్రమక్థానము కా నట్లు, ఈత్ష్యలే = లేలియయడుచున్నాది. తశద్వల్‌ ఆ అలాగునచే, బహ=పరబ,హము? అ న్లీతి=కల దనెడి పరోతుజ్తానంబును, ఆ ఆ వావి షా స్యాత్‌ ణు యథార్థ మగును. ఆజ్ఞానావరణం - అజ్ఞాన ణు అజ్ఞానముయొక్క; ఆవరణం ట్రన్యాము 'లే దుుటకుం గారణమెన యావరణము, సమం ఇ దృషాంతదా ర్షాంతికముల ము ఆలీ జ్ర యందు లెంటీియందును నమానయమెన దగునుం కా, పదియవవాండు బ్ర, తికియున్నా6 డని న్నేహితునివలన విన గానే యున్నాండని కలిగిన పరోత్షజ్ఞానము ఛ్రమజ్ఞానము గాక యఖార్థ క్ర్తాన మయినట్లు కూసుసచె తన్యము గల దని శవణము చేసినప్పుడు థా యో గలిగిన పరోత్షజ్ఞానమును వాస్తవమే యగుచున్నది. ఇట్లు దృష్టాంత ముగా దెల్బ్పంబడిన పదియవవానియందును చార్షాంతికమైన బృహాము లు నందును దళశముండు గలం డని యక్క_డను, బ్రహాము గలదని యిక్కడను బరోతజ్ఞానము సమానమైయుండుటచేత నుభయత్ర, గలిగిన పరోతజ్ఞాన మును సమానముగా వ్వాస్తవ మైనచే యగు నని తెలియ నగును,

తృ _ప్రీదీషవ్రకరణము త్త అవ. ఊన్నాండ'"ెడి వాక్యమువలన జరోతుక్ఞానము గలెజీని, ఆవరోత్షజ్ఞానము 'జేనివలనం గలుగు నని శంకించి విచారణతోం గూడినవాక్యముపలనం గల్లు నని బదులు చెవ్వచున్నాందు:లల న్లో =, ఆలా బ్ర, హేతి వాక్యాశ్టే నిశ్మేమేణ విచారితే, వక్తి రుల్లి ఖ్య తే యద్య ద్దశమస్త వమన త్యతః ర్‌ి వ్యా, నను వాక్యాత్స్పరోతజ్ఞానముక్సద్య లే చేదపరోత్షజ్ఞానం కుతో జాయత ఇళ్యాశంక్య వివారసహితాద్వాక్యా దేవేత్యాహా--ఆశత్తే తి. అయమాత్తా బ్ర హేతి చాక్యాశ్థే సమ్యగ్యిచార్యమాణే వూర్వమ్రీతి బరోత్తతయావవగతన్య ట్రవాణః వ్రశ్యగభిన్నత్వం సామాత్క్రియలే. తత్ర దృష్రాంత!..యద్వదితి. దళమ_స్వమసీ త్యలో వాక్యా త్స్వాత్య ని దశమశత్వం యథా సామోత్కి్యయతే తద్వదిళ్యర్థృ శం టీ. ఆత్తాజ ప్రత్యగాత్మ: బ్రస్తేలిజబ్రహ్తామగు నని, వాక్యా స్థేజమవోవాక్యము యొక్కయర్థ ము, నె్ళేషేణ=ఫూ ర్రిగా, విచారిలే సతి జ విచారింపంబడంగా, దశమః ఇ వదియవవాండవు, త్వంజసీవు; అసీతి = అగుచున్నా వెడి, అతః అ ఈ వాక్యమువలన్య యద్వత్‌ ౨ ఏవిధవుశాం బదియవవాండు తానే యొనట్లు ప్రక్యమ్‌ళ్జానము గలుగునో, (ఆటువలె) వ్య క్రిజస్వరూపక్టానము (తాచేబృవ మశు నవరోతు జ్ఞానము); ఊల్లిఖ్య లేజ స్పవ్రమగుచున్నది. ( శా 95 వన స తా, శః అయ మాళ్తా బ్రహ్‌ ఈప్రశ్య గాత్తస్వరూవమే బ్రహ మగును అనిమయొడి నీమహావాక గ్టనుయొక్క య ర్థమును జక్కంగాం బరిశీలించి అెలినికొనినపుకు పదియవవాండవు నీవే యని నపుడు వానికి బదియవవాండను నేనే యని వ్యకి యొట్లు వ్రత్యమ మగునో యట్లు ఆ బ్రహస్వరూపము నేసే యగుదు నని యవరోత్తు సామౌత్కారము గలుగును, అవు ఆపరోతుక్ఞానము గలిశెడి విధముం చెల్పుచున్నాండు:-- న్లో. దశమః క ఇతి వనశ్నే గ్వమేవేతి నికూపితే, గణయిత్వా న్వేన సహ స్వమేవ దశమం స్మ త్‌. శీ వ్యా విచారసహక్ళ లేన వాక్యేనావరోతజ్ఞానోత్స తివ్రశార సదృష్తాంత మాహ---దళమ ఇతి. త్వయా స్తీతి నిరూవితో దశమః క ఇతి ప్రశ్నే కృతే నిరూపిలే సతి శన్య త్వమేవేతి పరివోశేచజభిహి లే స్వాకృనా సెహీతరాన్న వనణయితారవా 3 దశ మో. ప్రీతి స్వమేవ దశమం స్మ శేదిత్యర్థ$

న్‌00. శ్రీ "వేదాంతపంచదశి, సష్పనమ, వ్రశరణము టీ, దళమః = పదియనవాందు; కళ్‌ = ఎవండు, ఇతి = అసెడి, ప్ర, శ్నేవప్రశ్న, శృళే సతి = చేయంబడినవ్వుడు, త్వమేవ = నీవే, ఇతి = అని నిరూపిలే=నిరూపణము 'చేయంబడిన దగుచుండంగా? స్వేన సహ ఇ తనతోంయాడ, గణయిత్వా = ఆందతిని లెక్కపెట్టుకొని, దశమం ఇ పదియపవానిని స్వమేవ = తననుగా'చే స్మరేత్‌ ఆ తెలిసీ కొనును శా, పదియవవాం డున్నా6 డంటివిగదా, వాం డెక్కడ నున్నాండు, చెప్పు మనంగానే యాన్నేహితుండు నీవే పదపియవవాండ వని బదులు, వెప్పంగా నప్పుడు తనను గూడ చేర్చుకొని యందతీని లెక్క జఇెట్టుళొని నేనే పపియవవాండ నగుదు నని లెలినికొనును, ఆమ పదియవవాండ నైతి నిడి జ్ఞానము విచారణతోం గూడిన దగుచు మిత్ర, చాళ్య్ళముచేం గలిగినదగుటం జేసి యొన్నటికిని విషపరస్యయముం జొండదు ఆనీ వెపు చున్నాండు:ంాలా జ్లో, దశమోజఒన్మీ తి వాకోోస్టా న థీరస్య విహన్య తే, ఆవిమథ్యావసా నేషు న నవత్వస్య సంశయః, (00 వ్యా, అస్య దళమోషన్నీ తి జ్టానస్య విచారసహిత వాక్యజనిత త్వాన్నవిపర్యయాది రూప లేశ్యాహ---దళమ ఇతి, ఆస్య దశమస్య త్వమేవ దశమోడ౭సీతి వాక్యాత్పరిగణ నాదిలతణవిచారసపాతా దుక్పన్నావా౦ దళ 'మోడెన్మీ తి బుద్ధిర్న వివాన, బలే న శేనాపి క్ష్‌ నేన చాధ్యలే. వరిగణన క్రియాయాం చ నవానామాదిమ ధ్యావసా'నేషు వరిగణ సేద చ్యనాం దళమో న వేతి సంళయళ్ళ, న భివేదతస్సా దృథా పరోతరూ ేత్యర్థ క్రి టీ, దశమ జ పదియవపవాండను, అస్మీతి = వతి నవెడ్కి అస్య = ఈదశముని యొక్క) థీ! ఇ క్గానము, వాక్యోన్టా ఇ విచారసహిత మగు వాక్యమువలనం గలిగినది. (కావున), న విహన్య లే=ఎన్నటికినిం జెడదు. ఆదిమధ్యావసా'నేషు ఇ లెక్క పెట్రునపుడు మొదటశుు నదుము, చివరకు, నవత్వన్యజతొమ్లిదిమంది యగుటయొక్క-, సంశయః! అ నంబేవాము, న జ లేదు, ళా. ఈవశమునకుం గలిగిన పదియవవాండ నైతి నను జనము విచారణతోం గూడిన మహావాకస్థముద్యారా కల్గుట చేత, నది యున్న. టికిని నూర్చును బొందదు, త్రీప్పించి మళ్ళించి యున్నిమవూటులు 'లెప్కించినను వారు తొమ్మిదిమంది యనుటయందును. చాను _పదియవ

తృ్పప్పిదీవవ్ర శరణము లు! చాండ ననుటయందును సంకయము గాని విపరర్మయము గానీ చలుగదు, ఇది విచారసహకృత మగు వాశక్యమువలనం గలిగినది గనుక - నింత చృఢత గల్లియున్నది. అవ ఈయర్థమును చాక్షాంతికమందుం జూపుదున్నాండు;లా లు న్లో , సదేవేత్యాదివాక్షేన టి వ్యాస త్యం వరోతుతు, గృహీత్వా తత్త్వమస్యాదివాక్యాద్వ్య క్షి సముల్లిఖేత్‌? 6| వ్యా. వీతత్సర్వం దార్హాంతిశీ మయోజయతి....సదే వేత్యాదీతి. క! జేవసో మ్యేద మ్మ అసీజేక ీువాద్వితీయ” మి త్యాదివాక్యేన ట్రవ్వనద్భావం వ్రశమం నిశ్చిత్య తన్య జీపరూపేణావ్ర బేశాది యు క్రిషర్యాలోచనయా ప్రకరం వ్వంనంభావ్య తత్త్వ మసీ త్యాదివాక్యే నాద్వి తీయ వారూవమాత్తానమహం ట్రవ్వోన్మితి సామెత్కుర్యాల్‌. త టీ, నదేవజనృష్రిశింబూర్వము సద్రూపముగా నుండె ననెడీ, ఇత్యాదివాక్యేనజ ఈ మొదలగువాక్యము నేక, పరోతకః ఆ పరోక్షజ్ఞానముగా, బ్రవ్మనత్త్వం, = బ్యా స్వరూవముయొక్క_ యునికిని గృహీత్వా = తెలిసికొని, తృత్త్వమపి- తతే ఆ ఆవర హాన్వరూవము, త్వం ఇ నీవు, అసీ=ఐతివి, ఇత్యాది వాక్యాళ్‌ అ ఇది మొదలగు చుహావాక్యమువలన, వ్య క్రిం = ఆద్వితీయబ్రవ్యాక _శ్స్వమును) సముల్లిఖీల్‌ జ "జీ నైతి వృని యవరోతుముగాం దెలిసికొనునుం తా, పదీయవవాం డున్నాం డని మొదటం టెలినీకొన్నట్లు భు. కళ సి. వ న 'సదేవ సోమ్యేద మ్మ ఆనీత్‌ ” అనెడి శ్రుతివలన సృష్టికి పూర్వము “సన్గాతుమై యున్న దని పరోషజ్తానము గలను, తరువాత .నాపర లాటా ఖా బ్రవ్హామే .జీవపప్వరూపముతోం బ్రవేశించెను అనెడి 'యక్థము గల వాక్యసందర్భముచేత బ్ర గాత్మ గా నుండెను, . అని యెణింగి *త -త్తర మసి అను మహావాక్యార్థమును విచారించి యాబ్రహ్హన్వరూప్తము వేనే మైతి నను నపరోతజ్ఞానమును (నేనే పదిధువవాండ వనుకొన్న ఎవీధంబున) నొందుచున్నాం డని ఖావము. ఎట్లో, ఆదిమధ్యావసానేషు స్వస్య బ్రహ్హశ్వథీరియమ్‌, “నైవ చద్దభిదరే _త్తస్థాదాపకోత్ష్యుం వొష్టిచేమే, €లై వ్యా ఆదిమభ్యేతి. అక ఇయమాత్మ నో ట్రవశ్వబుద్ధిః చంచానాం కోశానా ఘాదిమధ్యావసా'వేస్వాత్మనో వ్యవవోరో౭పి మైవాన్యథా భవతి. ఆతో మెస్యా బు'్ధేర శరోతయళ్డానత్యం' నుసిద్ధదిత్యర్థన శ

క్‌ శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి స్పష్పమప్రశరణము టీ. జ్వస్యజకనకుు ఇయం టన్యాశ్వథీజా ఈ కొప్పయిడిన బ్రవాము జీజే యెడి గ్లానము, ఆదిమ ధ్యావసానేషు ఇ కోళములయొక్క. యాదియందును, మధ్యమందును) చివరయందును (వ్యవన* లేచఒపిజవ్యవహరించునప్పుడును); మైవ వ్యభిచశేత్‌ =మాజదు, తస్తాల్‌. ఆలికారణమువలను అవరోత్యుం అ అవరో తుక్వము, వ్రలిష్టితం అ దృఢముణా నిలుచునుః తా, ఈమునుమువునకు విచారసహిత మగు మహావాకము వలనం గలిగిన “నేను బ్రహ్మము నైతిని” అను జ్ఞానము వంచకోశముల, యొక్క ఆదిమథ్యాంతములయందు వ్యవహరించుచున్నను, త్‌ మ్మం చ్రను "లెక్కించెడి వానికి దశముండ నైతి ననెడి బుస్ధి మాణజుని విధంబున మాజుదు, ఆందువలన నపరోతుజ్ఞానము స్టిమై నిలుచు నని భావము. అవ. మొదట శేవలవాక్యముపలనం బరో తుజ్ఞానము నలుగు ననియు, విచార నహిత వాళ్యమువలన నవరోత్‌జ్ఞానము గల్లు ననియు, మా శెట్లు తెలినె నని యడు నయ్యా తె _త్తీరీయ శ్రు,త్యర్థమును బరికింవంగా నని థెప్తుచున్నాండు:లా న్లో జస్థాది కారణ క్వాఖ్యలత్ష ణేన భృగుః ఫురా పారో త్యేణ గృహీత్వాఒథ విచారాద్వ్యక్రిమైతుత, న! వ్యా నస్వేవం ప్రశమతః శీవలవాక్యాత్సరో తజ్ఞానముత్పద్య లే. పళ్ళా ద్వి చారసహి తాదవరో క్షుజ్జానమి ల్యేశత్కుతోఒవగమ్యుత ఇత్యాళంక్య కె త్తిీకీయకాది శు ,త్యర్థవర్యాలోచనయే త్యాహ--జన్తాదీతి. భృగునామకః కళ్ళ్చిదృషి! పురా “యతో వా ఇమాని భూతాని జాయంతే, యేన జాతాని జీవంతి, యత్ప్రయంత్యళి జవిశంతి తద్విబిజ్ఞాసన్వం తద్భ్రహ్లేో తీత వాక్య, శ్రు, తేన జగజ్ఞన్థాదికారణశ్వాఖ్య లతుతేన జగశ్కారణం బ్రవ్యా పరోతుతయాడవగ త్యాన్నమయాదిపంచకోళవిచారా న! క్రీం వ్రశ్యగాత్మరూపం టవ్యా దృవ్రవానిత రకం టీం పురాజఎఫవూర్వకాఅమునందు, సయ్య య్య్య + జనాదికారణత్వాఖ్య లతుణేన = జన్హాదిఉఊర్చ ్రిస్థితలయములకు, 'రంళ్వాఖ్య = ౪ -రణ మగుట యసెడి, లతుణేన అ స్వరూషము గల వాక్యముచేత, పారో మ్యేణజవరోతుముగాం గృహీళ్వానా గ్రుహొంచి) అథజతరువాకు విచారాత్‌ అ పంచకోళవిచారణవలన, వ్య క్రిం అ స్వరూవ మును, విత్‌, జ తెలిసిళొ నెను. ఫూర్వము వరుణునికుమారుం డగు భృగుమహర్షి శు యతో వా ఇమాని భూతాని భాయంత్కే యేన జాతాని జీవంతి

తృప్తీదీప చ్రశరణము 503 యత్ప్రయంత్యభిసంవిళంతి, తద్వి జిజ్ఞాసస్వ” అనెడి వాక్ళమునందు వినంబడిన జగత్కారణ మగు ప్రైహమును పరోత్షజ్ఞానము చేత అెలినీ కొని యాతర్వాత అన్నమయ ప్రాణమయ మనోమయ విజ్ఞానమయానంద మయకోశము లనెడి పంచకోశముల నొక్కొక్క దానిని విచారించి యీళకోశములకంకై విలక్షణ మెన వ్ర త్య గాత్మ సరూవమును బ్రా మని లెలినికొన్నట్లు తె త్తీ[ీయక శ్రుతివలనం 'జెలియంఖబడినది..

అవ ఆవ్రశరణమున భృగుమహర్షి తండ్రి యగు వరుణంండు నీవు నాను వైతి వని యువదేళించినట్లు వాక్యము గనంబడ'జే. భృగుమహర్షి క నాఠ్యసామోత్కారము నగయిస టె ట్లని శంకించుకొని, నమాధానము వెవ్వుచున్నాండు:ణణ న్లో యద్యపి త్వమనీత్యత్ర, వాక్యం నో చేద్‌ భృనోః వీతా

• తథావ్యన్నం ప్రా మితి విచార్యస్థల ము_కృవాన్‌, 61 వ్యా నన్వస్తిక్‌ ప్రశరణే త్వం టవానీ ల్యేవమాద్యువబేశవాక్యాఖావా త్కథం భృనగోరాక సామొత్కార ఇత్యాశంశ్యాక సామె త్కారెహేశువిలారయోగ్య స్థలప్రదర్శనాదిత్యాహా-.యద్యపీతి. టీ. యద్యవి = విభారించంగా, అత్ర, ఆ ఈక త్రిరీయకక్రు,తియంకు, భృనో॥ ఇ భృగమవార్షి యొక్క, వీతా = తండ్రి యగు వరుణుడు, త్వం = నీవు అసి=బ్రవృమ వైతివి. ఇరిజలెడి, వాక్యం ౫ వాక్యమును, నో చేజ్‌ = చెప్పలే దనీ యంటివా కథాజపి = అట్లు శెప్పకపోయినను) అన్న౦ ఆ అఆన్నమయళోళము; ప్రాణమితిజప్రాణ మయకోశ మనియు, విచార్యస్థలం = విఛార్య ఆ విఛారణచేయందగిన, స్థలం ఇ ప్రదేశ మును ఊక్తవాక ఐ వెప్పెను తా. విచారింపంగా వరుణుంయ తనకుమూరుం డగు భృగుమహర్షి కి నీవు బ్రహమవైతి వని చెప్పలే దంటివేని, అట్లు చెక్పకుండినను, అన్న మయకోన మనియు, ప్రాజమయకోశ మనియు, విజ్ఞానమయకోశ మనియు, ఆనందమయకోక మనియు పంచకోశములను చెల్పెడి- వాక్యములజే ఆత్మ ను చెలిసికొనుటకు విచారింపందగిన తాన్చను, దెల్చెను. ఆవ అన్నమయాదికోశములను విచారించిన బ్రత్యగాతగ్వరూచము తెలి యును గాని బ్రవృస్వకూషముం టెలియు టెట్లని శంకించుకొని బదులు వెబ్వ చున్నాండుణాా న్లో అన్న స్రాణాదికో శేషు సువిచార్థు ఫునః ఫున్కు

కరక శ్రీ వేదాంతసంచదశి, స్పష్టమప్రకరణము -అనందవ్య క్రిమాఠీ క్యా బ్రవాలక్షైప్యయూయుజత్‌ . 65 వ్యా, నన్వన్నమయాదికోళేషు విచారిలేషు ప్రతీచస్సామోత్కారో భవకుంా ్రహ్మణన్తు కళమిత్యాశంక్య ప్రతీచ వీవ టనవాత్వా త్పంచకోళవిచా'లేణానంచాత్మ వ్య శ్లిం సామొత్కృక్య “అనందాచ్ట్యేవ ఖల్విమాని భూతాని జాయంతే. అనంచేన జూజాని జీవంతి; ఆనందం ప్రయంత్యభిసంవిశంతీ” "త్యేవం టన్తాలదణకునీ ప్రతీచ్యేవ మయోజీక చానిత్యాహ---అన్న ప్రాణాదీతి, చీ. పునః అ మాటిమాటికిని, అన్న ప్రాణాదికోశేను = అన్నమయ ప్రాణ జక్రుయాటికోళములయందు). నువిచార్యజఅత్యను బాగుగా విచారించి, ఆనందవ్య క్రిం = అక యొక్క యానందన్వరూవమమును, ఈవ్షీళ్వా అ తెలిసికొని, ్రుహలక్షైపి- బవ = పరబ్రవ్తముయొక్క_; లక్మైవి ఆ లక్‌ణముకు, అఆయూయుజల్‌ ఆ ప్రశ్యగాశ్యయండే చోర్చెనుం తా, ఆభృగుమవ్నర్షి వ్రత్యగాత్మ యే బ్రహస్వరూప మగుట చలన వంచకోశములను విచారించి యంద్యు ఆనందాభివ్యా్రిని నెతింగి శ్రు.. “ఆనందాద్ధ్యేవ ఖల్విమాని భూతాని జూయంత్సే ఆనండేన 'లాతాని జీవంతి ఆనందం వ్రయ_న్యృభిసంవిశంత అనంలగా ఆనందము వలననే భూశతకోలి. పుట్టుచున్నది. ఫుట్టిన భూతకోటి యానందము చజరనే జీవీంచు చున్నది, ఆనంవమునందే లయించుచున్నది, అనెడి ఉయానందస్వరూవమును పరిశీలించి, యది బ్రెహాస్వరూపముగా గ్రహించి యాబ్రప్యామును ప్రత్యగాత్మ స్వరావముగా ల్రహాంచెను. అమ బ్రృచాము కటస్థలతుణము గల దగుటచేత వ్రక్యశాక్మకంటె వేత౭ేనది శనకా ? అనందస్వరూవ మగు ప్రత్యగాత్మయందుం (నాలతణ మున్నట్లు తెలిసికొనుట యమ్‌ ఖ్లని- శంకించుకొని యు తరము వెప్పుచున్నాండు:ాా ఇజ్షో శ సత్యం జాన మనంతం చేత్యేవం బ్రహాస్వలషమ్‌ణవ ఉవ్త్వా గువాహిక త్వేన కోతే శ్వత తృ్రదర్శితమ్‌, 6% వ్యా- నను అ్రహలతణస్యానందాక్త రూపసీణ ప్రతీచి' యోజనం న భుబేర. 'అన్నాణన్తటస్థ త్వేన వశీచో భిన్న త్వాదిత్యాళంక్య న 'భేదన్సత్యాదిలడణస్య ట్రవాణః ప్రశ్యహ్రపేణావస్థాన శ్రవణాదిత్యాహనత్యమితి. “గత్యం కాన మనంతం తప్త లేవు బ్రహ్గస్వలతణం బవ్మా౭స్స్వరూపలమ్‌ణమభీధాయ, గత్వా కీద నిహితం

తృప్తిదీషప్రశరణము త్‌05 “శుహాయాం రమే వ్యోమో న్నిత్యజీన వాళ్ళేన పంచకోశగువాంకరస్థిక ల్వేన తఈన్యైవ ప్రత్య టప్రావక్వమభిహికమిత్యర్థః. టీ. సత్యం అ సత్యత్వమును జ్ఞానం = చిద్రూవక్వమును; ఆకంతం చ = అనం తత్వమును బృవ్హస్వలతణం అ బ్రవముయొక్క స్వరూవలత్షణము, ఇత్యేవం = అని యిప్రకారముు ఉక్తా = చెప్పి గువాహిత ల్వేన జ పంచకోశరూవమెన గుహలో నుండుటవేతక్య కోశేషు అ పంచకోశములయందు, వికల్‌ = ఈ ప్రత్య గాత్ర న్వరూవ మగు ప్రదర్శికం = ఇశు,తిచేం చెల్ప్చంబడెకు, (బ్రవమునశే ప్రగ్య చూపత్వము “నొల్చంబడిన దనుట్ర) న్‌ శకస క! ల్‌ ఎ అన్యా కీని వన ఖా, శః సత్య్గం జ్ఞాన మనంతం ఉహ”. అనెడి శతి సత్య జ్ఞానానంతత్వము వర్యఖ, హమునకు స్వరూవలతయణ మని చెన్నీ యటు ర్త సాల విమట శ్ర. “యో వేన నిహితం గుహాయాం పరమే వో్యమక౯ొో అను వాక్యముచేక బంచకోళస్వరూస మైన గువలోపలల నా బ్రహ మున్న దని చెప్పుటవలన్న నాపరబ్రహమునకే ప్రత్య గాత్మస్వరూవము "శెల్చంబడెను. ఇట్లు తెల్పుటచేక వ,శ్యగాత్మ పరమాత్మ లయొక్క_ స్వరూప మొక్క కే యగు నని యా వాళ్యసంవర్భమున్లు గమనింపంగా విశదమగు చున్నది. అవ ఇట్లు తె ర్తిరీయక శు,తినిబట్రి భృగుమహార్డికి ముందు -పరోశత్తు జ్ఞానము గలిగి శ్రైమముగా విచారించుటచేక నపరోతుసామొ త్కాారము గలిగిన దని తెల్పి యాయంళ -మును బలవనణచుటకు ఛాందోగ్య ఉశు,తియందుం "జెల్పంబడినడానిని నుదానారించు చున్నాడు: న్లో పారో మ్యేణ విబుధ్యేంద్రో య ఆశ్షే క్యాదిలయణాత్‌ శ అపరోవీకర్తుమిచ్ళం త సతు ర్వారం గురుం యయా, 67 వ్యా. .ఏవం కై త్తిరీయ క్రుతిపర్యాలోచనయా భృనోః బరోతత్వజ్ఞానవూర్వ "క్షం విచారజన్యత్వం సాక్షూత్కారస్య దర్శయిత్వా, ఛాందోగ్య, క్కుతిపర్యాలోచన “యాన్‌ తద్దర్శయలి-- రో త్య్యే ణేతి, ఇంద్రః “య ఆశ్తావహతపాష్తా వీరబో విష్భ “త్యుర్విళోళో విజిఘిర్స” ఇత్యాఏివాక్యప్రతిపాది తేన లతణేనాత్తానం వరోయకయావ గత్య విఛారాచ్భరీర త్రయనిరాకరణేన తత్సామొత్కరణాయ “గుకుం బ్రన్గణం చరు -ర్యార ముపహవన్న” ఇతి ఇాందోన్యో పనిషద్యపష్తమాధ్యాయే ప్రూయతే. ఎటీ. ఇంద్రశ ఆ డేవేదద్రుడుు యః.=.ఎవయ, ఆల్తేత =.అక్మ యెడ, ఇది "లకుణాత్‌ ఆ 'మొదలగుస్వరూమము గల బొశ్యమువఅన, ఫాతోమ్మ్యేణ ఖు లకోతళ్య

ర్‌06 శ్రీ వేదాంతపంచదకి స్పష్తమప్ర కరణము ముగ, విబుధ్యజబ్రవ్గాత త్తముకు జెలిసికొని, ఆపరో త్మీకర్తుం ఆ ఆట్రి బ్రహృముయొక్కం యపరోతసామా త్కారముకొ ఆకు, ఇచ్చక ఐ కుతూవాలము గలవా డగుచు, ఛళు శ్వారంజనాల్లు వరా్యాయములు, గురుంజ బ్రవ్యన్వరూపమును నుపదేశించెడి బ్రవ్మాదేవుని గూర్చి, యయౌాజవెన్లైను. తా. “శు. య ఆకాఒపహతపాప్తా విరజో విమృుత్యుర్విశోళో విజిఘక్సః” వయాత్మ పాపము లేనివాండో విరజస్కుండో మృత్యువు "లేనివాందో శోకము లేనివాండో ముత్పిపాసలు 'లేనివాండో యని యర్థము గలిగిన యీ మొదలై నవాక్యమున వెవ్చంబడిన స్వరూపము చేక నిర్యద్రుంయ ఆర ను పరోతముగా అెలిసీఫొని నిచారణచేని స్థూల సూత్ష్మ కారణము లవేయెొడి స్ట్‌దీర త్ర యమును నిరాకరించి ఆ బ్ర హము యొక్క. యపరోతసామాళ్కారముకొజకు తన గురు వగు చతుర్తుఖ బ్రహయొద్డకు నాలుగు తడవలు వెళ్తయున్నా€ డని ఛాందోగాక్రుతి యం దెనిమిదవ యథాష్టయమునందుం 'చెల్పల్టుడినది, అవ. ఇప్పుడు పరోతుజ్ఞానము గలిగినతర్వాత నపరోతుళ్ఞానము శలుగుటను మై త శేయ క్కుతియందును గనంబజచుచున్నాండు:లా న్లో ఆళ్షా వా ఇవ మిఠ్యాదా పరోత్సం బ్రా లథీనమ్‌, అభధ్యారోపాపవాదాఫాస్ట్రం ప్రజ్ఞానం బ్రహ దర్శితమ్‌, 68 వ్యా ఇదానీమెకలేయ శు,తావవ్‌ తద్దర్శయతి.--ఆత్తావా ఇతి “ఆళ్తా వా ఇద మేళ వీవాగ అసీన్నాన్యత్కించన మిమొదిత్య'బేన వాక్యేన ఉవూణో లడుణామఖి ధాయ, *న ఈతళ లోకాన్ను సృజా” ఇత్యుషక్రమ్య, “కన్య త్రయ ఆఅవసథాన్త్రయ న్స స పాష్ష ఆయమావసథో2ఒయమావసథి” ఇత్య'నేన పరమాత్మని జగద ధ్యారోవప్రకార మభీిధాయ *న జాతో భూతాన్యభివ్యైయకకిమివోన్యం చా వదిమొదితి తస్యారోవీత స్యాపవాదమభిధాయ స్వయ మేవ పురుషం మ! తక మపశ్యదితీదమదర్శమితీతి ప! శాత నో ట్రహవస్వరూపత్వ మభ్గిహితం. “పునశ్చ ఫురుషోచఒవా మే వేత్యాదినా” కాన సాధనవై రాగ్యజరనాయ నగర్భవాసాదిదుఃఖం ప్రదర్శ్య “ఫోచెయమా శ్తేతి వయముపా క వా ఇత్యాదినా విచాలేణ కత్త వృంవదార్థపరిశో ధనపురస్పరం ప్రళ్తానం అహి త్రుక్ఞానరూపస్యాక్త నో బళ్ళాత్వం దర్శితమిత్కర్థః. టీ. ఇదం జ ఈజగత్రంతయు, అత్తా చా = సృష్టికి బూర్వము బవూమె “యురడె నిడి, ఇత్యాదౌజఈమొదలగు ఇాక్యసందర్భమునందు; బృహణపర్ర,వాము శరోతుం అ పరోతుముగా లషీరం అ తెలుపయధెను, ఆథ్యారో ఫాపవాదాభఖ్యాం ఇ

తృ _వ్రీదీపవ్రకరణము ఠర్‌07 ఆధ్యారోవము చేతను ఆవవాదమ: చేతను) ప్రక్ఞారంజ ప్రత్య గాక్తన్వరూవము, టప్తారి ఛా మన్ని దర్శితం ఇ తెల్పంబడీనది.

॥ తా, విత రేయ్రుతియందు శం “ఆతా వా ఇదమేక వవ్శాగ్ర ఆనీక్‌ , నాన్యత్కి.ంచన మిషత్‌ ”* -శొపగ_త్తంతయు సృష్టికి వూర్వము టబ్రవామైయున్నది బ్ర ప్తాతక మించుకంకయును లేదు, ఆని మొదట ఛుహాలమణంబును దెల్చి *స ఈవమత్క లోశా౯ సృ” అవరమాత్మ లోకము నంతయు సృజింతు నని సంకల్పించె నని చెప్పి, “గన్య్య త్రయ ఆవసథాస్త్రయ స్ప ఏప్నా అయ మావసథఫోఒ య మావసథి = ఆపర మాత్మకు మూండుచోట్లు అనంగా ఫ్థూలసూత్త కారణశరీరములు ఉనికి వ ట్టనియు, జ్యాగృత్స్వవ్న సుషుపు లనెడి మూండవస్థలు గల వనియు్యు ఈహృదయగుహ ముఖ్యని హాసస్థాన మనియు నిట్టు భూతభాతిక చ వంచ మంగయు నాపరవమాష్మయందే కల్చింపంబడిన దని యావర మాత్మయందు నిట్లు జగదారోపణముం. టెలిపి “స జాతో భూతాన్యభి వైమన కిమినాన్యం వావపిషత్‌ * అని ఆరోపితమైన యాజగత్తును ఆత్మగా వని యవవాదమును జెవ్పి “స్వయమేవ పురుషం ట్రవాశత్వ మపళ్యత్‌ ” అని ప్రత్యగాత్మ బహాస్వరూవముం. బెలిపి “పుకుపోఒవా మేవ అనీ మొవలగు వాక్థసందర్భముచేత జ్ఞానసాధనమైన వైరా గ్యోత్ప త్తికొఅకు గర్భవాసాదిదుఃఖమును_ అెలిపీ “శోఒయ మాళ్తేతి వయ ముపాస్మహే” ఈ 'మొదలైన గ్రంథములచేత తత్పదార్థము యొక్కయు త్వంపదార్థముయొక్కయు. పరిశోధనవ్రకారముం దెలిపి “ప్రజ్ఞానం బ్రహ్‌” ఆను మహోావాక్థముచేత వత్యగాత్త్మకు బహ త్వము నిశ్చయింవంబడినది. అనంగా కొన్ని వాశ్యములచేత వరోతుత్వ మును మహావాళ్యవిచారణముచేత నవరోతత్వమును వికరేయ క్రుతి యందు కూడ అెల్పంబడియుండె నని భావము.

అవ ఇట్లే యితర శృుతులయందును 'చెల్పంబడీన దని గ్రుహించనలయు నని శవెన్వుచున్నా:డు:ాల న్లో. అవాంకళేణ వాశ్యేన పరోజా బ్రహ్హధీ గ్భృవేత్‌ , సర్వ్మత్రైవ మహావాక్యవిచారా దపరోతుధీః “ఇ వ్యా. ఊ క్షృన్యాయమికరాను శ్రు,రిమ్యచ్యరిదికతి..-ఆవాంత'కేణేలి, -జర్మర్ర నర్వ్యాను ఇశ్రు/శిష్విత్యర్థ.

8503 శ్రీ వేడాంతపంచదశిి, స్పష్తమవ్రకరణము టీ. అవాంతశరేణ = అయామధ్యనుండెడు, వాక్యేనజవాక్యము చేత బరోయోల వరోతుమైన, బ్రవాధీ! ల బృవ్హజ్జానము భవేల్‌ ఇశలుగును. సర్వత్ర, =అన్ని క్రు,తులందును “'మవోవాక్యవిచారాల్‌ జర త్త్వమస్యాదిమహే వాక్యములయొక్క యర్ధవిచారముచేయుట “వలను అపరోతధి:=అవరోతు బ్రవాసామోత్కారము (భవేత్‌ = కలుగును). చా. కొన్ని కొన్ని యవాంపర వాక్యములచేక పరో తుజ్ఞానము కలుగును, సకల శ్రు తులయందును తత్త సమస్యాదిమహావా క్యార్థవిచా రణవలన నవరోత్ష బ్రహ్హజ్ఞానము కలుగు నని 'తెలువంబడెను. అవ మనోవా క్యార్థవిచారమువలన నవరోక్షజ్ఞానము కలుగు నని స్వకపోలకళల్చి శముగా మారు కల్పించిన ట్లున్నదే యని శంకించి వాక్యవృ త్తి యను గ్రంథమున జాభార్యులవా రిట్లు వక్కా-ణించినా రని చెచ్వుచున్నాండు:-ా " ర ని శ్‌ శ్లో, బ్రవాషరోత్యునిద్ధ్యర్థం మహావాక్య మితీరితమ్‌, వాక్యవృస్తై వతో బ్రహపరో శే విమతి ర్నహి. 70 వ్యా నను మహో వాశ్యవిచారస్యా వరో తజ్ఞానజనకత్వం స్వశపోలకల్పితమి త్యా ళంక్య వాక్ళవృత్తావాచాన్యై స్తథా ప్రతిపాదిశశ్వాన్సెవ మిత్యాహజాి, వావలో క్ష్యేతి. అతో వాక్యాద్భ్రవ్థాపరోత్యుల్ఞా టే విప్రతివ త్తిర్నా స్తీత్యర్థః టీం ట్రవ్మాపరో త్య సిద్ధ్యర్థం బహృముయొక్క_ యపరో తసామోత్కాారము గలి సౌడంకొ అకు, మవో వాశ్యం జ! వమస్యాదివాహా బాక్యములు, ఇలిజఇట్లు ప్రవ _ర్రించు చున్న పని చాక్యవృత్తా ణు వాక్యవృతి య౫సెడు గ్రంథమును ఈరిశం ఇ శ్రీశంకర ఛగవత్సాదులవారిచేం జెప్పంబడినది. అతః అ ఇట్టి మహాచా క్యార్థవిచారణవలన) "తో వరో మ్యే=బ్రృహముయొక్క యపరో తుక్ఞానవిషయమున, విమతి॥=వివాదము, న హీ జు ఎలేదుగదాం తాత _త్తమస్యాదిమహావాశ్యములు అపరోతు ట్ర వూసామో శ్కైరము.. గలిగించుటకుం బ్రవక్సించుచున్న వని శ్రీశంకరభగవ క్పౌదులవార్తు వాక్యవృత్తి యను గ్రంథమునందు స్పష్టముగాం జెల్చినాప గనుక అపరోతు బృహజ్ఞానము మహోవ్ల్తాక్యార్థవిచారము వలనం గలుగు ననెడి యంగమునంనదు వివావ మేమానము లె దని గెలియనలెళు. (౮౮ ఇవ _కచాప్యలవాగు _ అవాళ్యషృత్తియం జే నుని శప్పినదియుం. కిపు చఛున్నాంయుణాణ

తృప్పిదీషప్రకరణము ర్‌00్ర శ్లో = ఆలంబనతయా భాతి 'యోఒస్మ, త్‌ వ్ర తస్యయశబ్ద యో అంకఃకరణసంభిన్న బోధస్స శ్యంపదాఖిద* గ్గ వ్యా, వాక్యవృత్తాన వపాదన ప్రకారం దర్శయతి---అలంబనయేతి. యోజఒంతః కరణనంభిన్న బోధ! అంతఃకరణోపాధిక శ్చిదాత్తా ఆన్న త్వృ్ర్రశ్యయళబ్దయోరవామితి జ్ఞానస్యావామితిశబ్దన్య చావలంబనతయా విషయ ల్యేన ఖాలి. స్క తథావివోబోధః. త్వంపదాభిదః త్వమితి పదమభిధా అభి ధాయకం యస్య సః త్వంవదాభిధక, " త్వంచద " వాచ్య ఇత్యర్థః టీ. అంకఃకరణ సంభిన్న బోధ! - అంశఃకరణఇఅంతఃకరణముతోడ, సంభిన్నణ కూడంకొనిను బోధ! జ చిదాతృస్వరూపుడు;, యః = ఎవండుం (ఆన్లి = కలండో), సజ అ బోధస్వరూపుండైన చిదాభానుందు;ు అసత్‌ ప్రత్యయశబ్దయోః = అన్య కృ్రత్యయజ నే నెడి క్ఞైనమునకును, శబ్దయో॥ చే ననెడి శబ్బమునకును ఆలంబన తయా జ విషయముగా, భాతి = (ప,కాళించుచున్నాండో, సః = అట్రి చిదాభానుండు, త్వంవదాభిధః = త్వం అనెడి పదమువేతం కెల్పంబడుచున్న హండు, “త త్వమసి” అజెడీ వాక్యమునందలి క్వంపదవాచ్యు. డనుట. తా. అంతణశరణోపాధికుం డగు చిదాభాసుడు నే ననెడి జ్డాన మునకు నే ననెడి శబ్దమునకును విషయ మగుచు, తత్త్వమని యనెడి మహో వాక్యమునందలి తరంపవమునకు వాచ్యార్థ మగుచున్నాండు, అవ. ఇవ్వుడు ఈత్సదవా్యార్థముశు జెచ్వచున్నాండు:ల- శ్లో *- మాయోపాధి ర్టగద్యోని స్పర్వజ్ఞ త్యాదిలతుణు పారోత్ష్యుశబల స్స తాాద్యాత్మ క _స్పత్పదాభిధః, గ వ్యా నీపం శ్వంపద వాచ్యార్థమభి ధాయ తశ్సదవాచ్యార్థ మాహం--మాయో 'పాధిరితి, పారోత్ష్యుశబలః వరోతు క్వథర్మవిళిష ఇత్యర్థః వ్‌వం కటస్థలతుణమభిధాయ ' వ్వరూవలకుణమాహ.---సత్యా ద్యాత్య కణతి. నత్యమాదిళ్యేమోం , క్ఞానాదీనాం శే సత్యాదయ!. ఆతా స్వరూపం యస్య స తథావిధ సశ్పదాభ్గిధక తత్సదమభిధా వాచకం యన్య సః తత్స్పచదాభిధ?. తక్పదవాచ్య ఇక్కర్థకి, టీ. మాయోపాధి! జ మాయయీ యుపాధిాం గలిగినట్రియు, జగద్యోనిణజో శ్కారణమెనట్రియు, సర్వజ్ఞ త్వాదిలతణః క! సర్వజ్ఞ శ్వము మొదలగు ధర్మ ములం న్వహాపముగాం గలిగినట్రియు,. పారోత్యుశబల$ = పరోతత్వధరవిళిమం డై నట్రియు, సత్యాద్భాత్యకః =. సర్యజ్ఞా నానంతత్వములు స్వరూవలతుణముగాం గల పరమాక్మ?

ర్‌10 శ్రీ, వేదాంతపంచదకి, స్వప్తను 'వ్రశరణము శత్పదాభిధః = తత్త్వమసి యను మహావాక్యములోని "మొదటి తత్‌ ఆను వదమునకు వాఇచ్యార్థము (స్యాత్‌ ౨ అగుచున్నాండు) ఆ. మాూయోపాధికత్వంబును జగత్కారణత్వంబును సర్వజ్ఞ త్వాదిహోతుధర్త విశష్ట్రత్యంబును నావపరవమాత కు తటసలతుణం బగును, =4 ల లకి థి సత్యజ్ఞానానంత ళ్వ్వాదిలతణములు బ్ర హూమునకు స్వరాపలక్షణంబు లగును, ఇట్లు స్వరూపలత్షుణంబును తిటస్థలతుణంబును గల పరమాత్మ మహానాక్యమునందలి తత్ప్సదముచేం జెప్పలబడుచున్నాండు,. తత్చద ఆవ, ఇట్లు త్వంపదతశ్చదములకు వాచ్యార్ధముం లిపీ వాక్యార్థక్హానముకొ అకు లకణావృతి నాశ్రయింవ వలయు నని చెవ్వుచున్నాడు;-- శ్లో. వ్రత్యశృరోక లై కస్య సద్వితీయత్వవూర్ణ తా, వికుద్ధ్యేతే యతస్తస్తా ల్లతుణా సంవ్రవర్పతే. 78 ( అ-వి్య్చ ౧౮౦ ల్‌ ఆవి వ్యా, నీవం పదార్థమళీధాయ వా క్యార్ధబోధ నాయ లతణావృ త్రిర్మాశ్యయతణ్తీ యేత్యాహ--- ప్రక్యక్పరోతు తేతి. (ప్రశ్యకృరోక్షత్వే సద్వితీయ ల్వేన సహితా పూర్ణ 'లేతి మధ్యమపదలోవిసమాస. నద్వితీయళ్వపూర్ష ల్వే చైకన్య వస్తునో యతో విరు ణే శ్‌లే అతో లకుణావృ త్రిరాశ్రయణీయేత్యర్థః. టీ. నకన్య = ఒక్కవస్తువునకు, ప్రత్యక్పరోతుళా - ప్రత్యక్‌ ఆ ప్రశ్యగ్భావ ముకు (దేహేంద్రియాదుల కన్నింటికిని లోవలిచై యుండి సర్వసాశ్షీగా న్ఫురించు చుండు ననుట), వరోత తాజవరో క్షృత్వమును, సద్వితీయత్వపూర్త తా - సద్వితీయక్వణ కెండదనదానితోం గూడియున్నటుపంటి, ఫూర్ణతా = పరిఫుర్తత్వంబును యతః ఆ వీ “"స్‌కువువలన, విరుద్ధ్యే లే = విరుద్ధముల్రై యున్నవో, తస్తాల్‌ = అహేరువువలన, లత్‌ణా ఆ లకుణావృత్తి సందవ్రవ ర్తతే = వ్రవర్లించుచున్నది. తా ఒక్క బ్రహావస్తువు చేహేంద్రియాదుల కన్నింటికి సర్వాం తరముగా నుండె సర్వసాషీగాం బ్రకాాంచుచున్నది. ఆబ్రహమే ఆకాశము మొవలగు సకలభూతభాతి కాత్మక మగు జగత్తునకు ఆథా రముగా నుండియు ప్ర, త్యగాత్త్మ్మవ లె స్ఫురింపక పరోక్షముగా నున్నది మ్‌ వ ఆీంయు బేహేం 'ద్రియాదిద్వైతముతోం సూడుకొనిన చ,త్యగాత్మ పరిచ్చిన్నుండై. యున్నాండు. నిఖలజగదాథార మగు పరమాత్మ పరి పూర్ణుండైయున్నాందు.. వ్రత్య_శ్వ్వమును పరోతృత్వమును, అఆద్వితీ

రృప్తిదీషప్త్ర కరణము శ్‌|1 యత్వమును సద్వితీయక్వమున్సు పరిచ్భిన్నత్వమును బరివూరక్మత్వమును ననునవి యొకదాని ఫొకటి విరోధిం మటనుబట్టి వీని ౫ కము పొసలో నందున లమ ణావృషత్తి నా శ్ర యించుట యవసర మగును, అవ లతణావృ త్తిస్వరూచ మెట్టి దనం జెబ్వుచున్నాందు:ా శ్లో. త్త మస్యాదివాశ్యేషు లతణా ఫాగలత ణా, సోఒయమి త్యాది వాక్యస్థపద యోరివ నావపరా, త్త ఇ్యా- సౌ చ కీదృశీత్యత ఆహా---కత్తమసీతి. భాగలకుణా భాగ త్యాగలత్‌ భేత్యర్థః త శ్ర దృష్రైంతః. సోఒయమితి. సోఒయం 'జేవదత్త ఇతి వాక్యస్థయో॥ సోఒయమితి పదయోర్యథా జహదజవహాల్ల తణావృ త్రిర్మాశ్తితా నావరా న జవా ల్లష్‌ణా. నావ్యజహాల్ల తణా. తద్వద శ్రా పీశ్యర్థః. టీ. సోఒయంజటఅకండే యిశండు, ఇత్యాది వాక్యస్థవదయోరివ ఆ ఈ'మొదలగు వాళశ్యములందలి వదముల శంటీయందువల్సి తర్ష నమస్యాదివాక్యేషు జా ఆవరబ్రహ్మము సీవై తివి ఆను మవావాక్యములయందు, భాగలక్‌ణా అ భాగత్యాగ మిడు పీరుగల (ఒహావజవాల్ల తణ యనుట). లతణాజలతుణ (ఆగుచున్నద్రి. అవరా = ఇతరలమణ, శీపల జవాల్ల తణగాని శేపలాజహల్ల తణగాని (అంతయు విడిచినది వీమియాు విడువ నిది అనుట, న = లేదుం శా. అకండే యీదేవదత్తుండు అని ప్రయోగించినపుడు ఆ ప్రదేశమును ఆకాలమును ఈ వ,దేశమును ఈ కాలమును విడిచిపెట్టి 'దేవదత్తులకు మాత్రమును ఐక్యము స్వీకరించునట్లు నీవు బ్రహమవై తివి అను వాక ఫ్టమునందును నళ్లు కొంత యంశమును తత్పదమునందును కొంత యంశమును తర్చంచనదనందును వదలి పెట్టుచున్నాను, కనుక దీనిని (ఈలమణాను భాగ లస్బగలతణ యని శాస్త్రజ్ఞులు వెప్పుదురు, మహః వాకస్థములయందు నీ లమ్‌ణమే న్వీకరింపనగును, శేవలజహల్లతణను (అంతయు విడిచిన దానిన్సి ేవగాజహల్లతీణను (ఏమాత్రమును విడువనిది) న్వీకరింపరా దని భావము, విం లత్‌ణావృ త్తి త్రివిధము.--- 1. జహల్లకుణ, 2, అజహాల్ల తణ, 8. జవాద జవాల్స శతణ యని,

1. జవాల్లకుణ (విడి చినద్రి....“గంశాయాం ఘోమ$$” (గంగయందు గొల్ల వళ్ళి యశు చోట గంగలో గొల్ల వల్లె యుండదు గనుక గంగను విడచి గంగ యొడ్డున గొల్లపల్లె యున్న దని గ్రహించుట.

తెల్సి శ్రీ వేదాంతపంచదశి, స్పష్పమవ్రకరణము 2, అజవాల్స్లముణ _ (విడువనిది)...-” మంచచాక క్రోళంతిో. (మంభములం అజచుచున్నవి యను నపుడు మంచములు కూయఫు గనుక మంచములమిందనున్న ఫురుషు. లజచదుచున్నా రని మంచములు సయితముగ పురువుల ఆ.క్రోశమును బ్రపొంచుటం తి. జవాదజవాల్ల తణ (విడిచి విడువనిది).._"సోఒయం బేవద త్తశో (ఆచేవ దల్తు:జే యిశండు) అనునపుడు విరుదధర ములు గల ఆకాలము యీకాలము, అబేశము, యాచేశము అఆవయన్ఫు య'వయన్ఫు మొదలగు విరుస్థాంశములకు విడిచి కేవల లమ్యార్థభూతుం డగు చేవదత్తునే వాక్యార్థముగ చ్రహించుట, ఇటులనే 'కశ్త్వమసీిత్యాది మవావాక్యములయొక్కు లమ్యోర్థమును లక్షణా వృత్తిచే చ్రహ్‌ంపవలె నని యఖి (ప్రాయము, అవ. సోవుకు తీసిొని రము అనెడి వాళ్ళము మొదలగు వాశ్యములయందు లతుణావృత్తి లేకయే వాక్యార్దబోధ గలిగినట్రు లిక్కడ మాత, మేల గలుగ దని తి ర్‌ కో ఆ/ శంకించి సమాధానము వెవుచున్నాండు:- శ్లో సంసర్లో వా విశిష్టో వా వాకా్థార్థో న్యాత, సముత్క, ౧ 6 థి టీ ఆతి అఖండై కరసల్వేన వాక్యార్థో విదుహోం మక, 7స వ్యా నను గామానయీ త్యాదివాశ్యేషు లతణావృత్త్యా వినాపీ ఇాక్యార్థ లోనో దృళ్య తే. శద్వదత్రావీ కం న స్యాదిత్ళాశంక్యాహ--నంసర్ష ఇతి, యథా అోళీ గామానయేత్యాదా వదైస్సారితానాం ఆకాంతాదిమతాం గవాదిపదార్థానా మన్వయో వాళ్యార్థ ల్వేనాంగీకృత! యథా నీలం మహాత్ఫుగంధ్యుశ్చల మిత్యాదౌ సీలత్వాది విశివ్రస్యోశ్చలన్య వాక్యార్థత్వం స్వీకృతం, నైవ మత్రమవావాశ్యేషు నంనర్ద విశిషయోరన్యతరస్య వాక్యార్థత్వమభ్యుషగమ్య తే, కిం శ్వ్వఖం డై కరస ల్వేన స్వగ తాది భేదభూన్యవస్తుమాత,రూపేణ వాశ్యారో విద్వద్భిరఘ్యు పేతః. అతో లతు రాఒశ్రయణీయేత్యర్థః టి, అత్ర, = ఈమవోవాశళ్యములయందు; సంసర్లో వా ఇ సంసర్హరూవము గాని! విళషో వాజ విళిషరూవమైనంగాని, వాక్యార్థః ఇ వాక్యాన్టయము; న సమ్గకః ల! ఇప్రము కాదు- విదుమోం = విద్వాంనులకు, అఖండ్రైకరసచ్వేన ఆ ఆఖండైకరసస్వరూప ముగా వాళ్యార్థ$ = చాక్యసమన్వయము; సమళ॥ ఆ అంగీకృత మగుచున్నది. తా, నోవ్టును తీనీకొనికము అనెడి వాక్యమునందు ఆశాంవో మ | దులు గలిగిన గోవు మొదలైన పదార్థములకు అన్వయము వాశ్యార్థ మని యంగీకరింపంబడినది, ఇదియే సంసృష్టవా క్యార్థమునకు దృష్టాంగ మగును. నీలం మహత్సుగంధ్యూత్పలం = నల్లని గొవ్చ వాసన గల కలువ

త _ప్రీదీపవ్రశరణము 518 అన్నచోట నీలక్వాదిధర్మ ములతో6 గూడిన కలువకు వాక్యార్థము స్వీకరింపయిడినది. ఇది విశిష్ట వాక్యార్థమునకు దృష్టాంత మగును. ఇట్లు సంసర్షరూప మగు వా క్యార్థము గాని విశిర్టరూప మగు వా క్యార్ధ్థము గాని మహజోవాక్యములయం దంగికరింపంబడదు. మజీయేమి యంగిక రింపబడు ననంగా అఖండై కరసరూవమైన సజాతీయవిజాతీయస్వగత 'భేవములు లేని వ స్తునూ త్ర రూపముగా వాక్యార్థము (సమన్వయము) వండితు లంగీకరించుచున్నారు. కావున నావశ్యకముగ లత ణావృత్తిని స్వీకరింపవలయును,

అవ అఖండైకరనరూవద మగు వా క్యార్థమును 'దెల్పుచున్నాండు:=ణ శ్లో ॥ వత్యగ్చోధో య ఆభాతి సోఒద్య్వయానందలత్షుణ్య అవ్వయానందరూోపళ్ళ వ్ర, త్యగ్బో భేకలముణా, 76 బ్యా, ఆఖందై శరనం వాశ్యార్థం దర్శయతి.-వ్రత్యన్పోధ ఇతి. యః వ్రత్య న్యోధస్సర్వాంచరళ్చిదాత్తా ఆభాతి బుద్ధ్యాదిసాక్షీ త్వేన న్ఫురతి సోషదయానంద లక్షుణక అద్వితీయానందరూపః పరమాళ్తే త్యర్థఃం అద్య యానందరూపళ్చ తథావిధః పరమాశత్తా 'ప్రశ్య గాత్ర వేళ్యర్థః టీ. ప్రత్యగ్నోధః ఇ సర్వాంతరు6 డయిన, (జేహేం ద్రియాదుల శన్నింటికని లోజలివాం డైన య$ ఇ వ ప్రత్యగాత్మ ౩? అభొతి = అన్నింటిని చెలిసోొజెడి వాడుగా న్ఫురించుచుండెనో, న$ి జ ఆప్రత్యగార్య కి ఆద్వయానందలత ణః అ ఆద్వి శీయమైన యానందస్వరూవ మగు పరమాత్మ యగుచున్నాండు. అద్వయానంద రూజశ్ళ = ఆద్వితీయమైన యానందస్వరూసముగల బరమాత్మయు, ప్రత్యన్నోన్షైక లమ్‌ణ;=దేహేం ద్రియాదుల శాంకరుండగు వ్రత్యశాత్య్మస్వరూపము గలవాండు శా. ఇక్కడ దే-హేంద్రి యాదుల కన్నింటికిని లోవలివాందై. చిద్రూపుండైన క్రత్యగార్మ అద్వితీయ మై (తనకంకు వేలునస్తువు 'లెనిద్రై) ఆనందస్వరూవ మైన పరమాత్మయే యగును. అటులనే అద్వితియానందస్వరూవుం డగు పరమాత్త యు చశ్యగాత్మ స్వరూోఫుం డగును, అవ. ఇట్టి యఖం డార్థబోధవలన లాభ మేమి యనినం జెవ్వుచున్న్నాండుణా- శ్లో. ఇతమన్యోన్య తాదాత్మప్రతివ త్తి ర్యదా భవేత్‌, అబ్రహ్హత్వం త్వమర్థస్య వావ క్షత తదైవ హి, 7/ వేదాంత... ప8ి

ర్‌14 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి స్పష్టము ప్రశరణము వ్యా వవమఖం'డార్ధబో భేన శిం స్యాదిళ్యత అనా-=--ఇక్థమితి, టీ. ఇక్ధం అ ఈలాగున) అన్యోన్య తొదాత్య్యవ్రతిప త్తిః జ ఆన్యోన్య జి ప్రత్య గొత్మ వరమాత్మల యొండొరులయొక్కం, ఆాదాత్మ బ్రైస్వరూపెశక్య్ళముయొక్కం; ప్రతి సత్తి[ఐజ్ఞానము, యదాజఎప్పుడు, భవేల్‌ = కలుగునో, రదైవ=అప్పు'డే త్వమర్థన్యజ త్వంపదమున కర్థ మగు ప్రత్యశాత్య కు అబ్రహ్యత్వం ణః భాంతినీద్ధ మగు జీవభావము వ్యావన్తేత హి = నిపర్తించును గదా. కా. ఇట్లు ప్రత్యగాత్మ పరమాత్మ లొక్కటియే యని యైక్యజ్ఞాన మెప్పుడు గలుగునో యష్పుడే త్వంవదార్థ మగు వ్యేగాత్మ కు నజ్ఞ్హానము వలనం గలిగిన జీవభావము నిన_ర్హించును, అవ- మణియు కత్సడదార్థముయొక్క- పరోతక్ఞానంబు నట్లే నివ్నర్డించు ననియు చానివలని లాభముకుం జెచ్వ్పచున్నాందు:--- నో, తదరసర చ పారోత్షగం యటే్యవం కిం తతశ్శృణు, మ స్‌ వ , వూరన్లానందై కరూవేణ వశ్యగ్చోధోఒవతిస్ట లే, 78 వ్యా తదర్థన్యేతి. క్వమర్ణస్య ప్రత్యగాతృ నో2ఒ బృవాశ్వం భాంతిసిద్ధా బవ రూజకా. తదర్ధస్య బవాణళ్చ పారోత్యుం చరోతుక్షూనైకవిషయత్వం చ నివర్తతే ళ్‌ షం. బా సా [గ శతోఒవి కిమితి పృళ్ళలి..-యట్యేవమితి. ఊక్తరమాహ---ళ్ళృణ్వితి. టిం శద్యన్య = కత్సదార్థ మగు బ్రవృముయొక్క; పారోత్యుం చ ఆ బరోత్మ్‌ శ్వంబును; (నివ్తేత ఇ నివర్దించుకు). అని వెనుకటి న్లోకమందలి (క్రియావదముతో నన్వయించవలెకు, నీవం యది = ప్రత్యగాత్మక జీవభావంబును, పరబృవ్యాకు వరోత్‌ క్షైానవిమయత్వంబును నివ ర్హింఛె 'ఖేని, తతః = దానివలన, కం = ప్రయోజన మేమంటి వేని కృణుజబెవ్పెద వినుము. ప్రత్యక్‌ = చేహీంద్రియాదులకన్నింటికిని నాంతరుం డగు ళోధ$ అ (వ్రశ్యగాత్క 9 పూర్తానందై కరూపేణ అ పరిపూర్ణ మెన యానంద న్యరూభముతో, అవతిష్ట్ర తే = ప్రతిష్షితుం డగుచున్నాండు. శా, తత్పదార్థ మగు పర బ్రహామునకు వరోతుభావమును వెను కటి న్గోకమునందలిరీతిగా ప్రత్యగాత్మకు జీవభావంబును నివ్నర్థించును. ఇట్లు నివ_ర్టించిన నేమి వ, యోజన మందువా? ప్రత్యగాత్మ యఖండా నందస్వరూపులడై. యుండు కే పరమలాభము, ఆవ మవాీవాక్యాగవిచారము పరోతుజ్రానసాధన మని వేదలతుణము గనువడు భ్‌ క్ష్‌ ఛభుండంగా నవరో జ్ఞానము గలిగించు నని యొట్లు చెప్ప నగును అని యాళంకించి చాదెని ఎగశాళి వేయుచున్నాండు. అ=

తృ _ప్రీదీప వ్ర కరణము రేర్‌ శ్లో. వనం సతి మవ+వాక్యాత్సరోతజ్ఞాన మోర్యతే, మై న్తేషాం శాస్తనిద్ధాంతవిజ్ఞానం శోభతే తరామ్‌. 79 వ్యా, నను నమయల లేన సమ్యక్పరో మూనుభవసాధనమాగమ ఇత్యాగమలక్షణం, ఆతో వాక్యస్యాపరో తుక్ఞానకత్వం కథ ముచ్యత ఇత్యాళంక్య నిద్ధాంతవరిజ్ఞాన కశూన్యో2.యమితి మననీ నిధాయోపవాసతి.---ఏవం సతీతి. ఏవం వదంతః సిద్ధాంత రవాస్యం నైవ జానంతీత్యర్థః జూ టీ. వీవంగతి అ ఈవిధముగా నఖండ్రై క్యళ్షానము గలుగుచుండంగా, యైకజఎచరి జే మవాివాక్యాల్‌ ఇ మవావాక్యార్థమువలన; పరోత్షజ్ఞానం అ పరమాత్మ యొక్క డనో యున్నాం డనుజ్తానము; ఈర్య లే ఇ చెప్పంబడునో, 'లేమాం ఆ ఆట్రివారియొక్క; క్ష్‌ శ్రి ల శాత్తనిద్ధాంతవిజ్ఞానం శా శాస్త ణు వేదొంతశాస్త్రముయొక్క; సిద్ధాంత గ్‌! నిర్గ యము యొక్క, విజ్ఞానం = నిశ్చయళ్డానము, శోభతే కరాం ఇ ఆత్యధికముగా వెలుంగునుః (అట్టివారికి శాస్త్రసిద్ధాంతక్ఞానము లేజీ లే దనుట్ర శాప త్య గాత్త వపరమాత లకు అఖంటె కర్గజ్ఞానము గలుగుచుం లీ త్రీ శీ రా లిక డలా మహో వా క్యార్థవిచారమువలన పరోవజ్ఞానము గలుగు నని యెవరిచే వాదింపంబడునో యట్టివారిజ్ఞానము మిక్కిలి వెలుంగు చున్నది, అనంగా నట్టివారు 'వేదాంతనిద్ధాంతము నెంతమా త్ర మెలుంగ రని వం పహోసము చేయుచున్నా రని భావము, ఆవ. సిద్ధాంత ముండిన నుండుంగాక, వాక్యమునకు పరోత్షజ్ఞానమును గలిగించుట యు క్రిిని పరిపోవుచున్న చే ఆని శంకింపంగా సీహేతువాదము బాగుగా లేదని ఖండించు చున్నాందువుాాలా త్లో , ఆస్తాం కాస్త్రస్య సిద్ధాంతో యుక్రూ వాకా్యాత్చరోతధీల స్వన్దాదివాకవనైన్నవం దశమే వ్యభిచారితః, 80 వ్యా, నను సిద్ధాంతస్తావ త్తిన్టతు. ఇాక్యన్య పరోతజ్ఞానజనకత్వం క్వనుమాననిద్ధ మితి శంక లే.అస్తామితి, విమకతం వాక్యం జరో త్షజ్ఞానజనకం భవితుమర్హతి. వాక్యత్వా కృ్వర్తాది ప్రతి పాదకవాక్యవదిత్యశుమానేన పరోతుజ్ఞానజనకళ్వం సిద్ధమిక్యర్థః. ఆమై కాంతికోఒయం ెహేశురితి పరివారతి.-..నె వమతి, దళమ స్త్వమసీతి వాశ్యే వాక్య త్వే సఠ్యపరో తుజ్ఞాన జనకళ్వస్కోపలం భాదితి భావ, టీ. శాస్తస్య ణు వేదాఎతశాస్త్రముయొక్క, సిద్ధాంత! గ! నిర్ణయమా; అస్తాంజ ఆటుండనిమ్సు. యుక్త్యా = అవమాన ప్రమాణమువేక; వాక్యౌజ్‌ అ ఎెకమువలన, న్వన్షాదివాకళ్యవత్‌ - స్వర్హాది ఇ స్వర్ణలోకము మొదలగువానిని ప్రతిపావించెడి? వాళ్య

ర్‌1ే6 శ్రీ వేదాంతదంచదళి, స్పష్తమ వ్రశరణను వల్‌ = వాశ్య్ళమువలెనే పరోతుథీ? ఆ బరోతుజ్ఞానము గలుగును, (ఇతి చేత్‌ ఎఇిట్లంటే "జేన్సీ, దళ మేజపదియవవానియందు; వ్యభిచారశ! = నిలువకపోవుటవలన; వవం=ఇట్లు పరోతృక్టానము గలుగు నని వెప్పుటు నజబాగుండ లేదు. తా. మాశాస్తసీద్దాంతముతో మాకుం బనిలేదు. మూయు_క్రిని బట్టి స్వక్తాదులును ప్ర తిపాదించెడు వేవవాక్షమువలన పరోత్షజ్ఞాన ముద యించినట్లు మహా వాక్యవిచారణవలనను పరోత్షజ్ఞానమే కల్లు నని "మే మేల యనరా దనెదవేమో 1 “నీవు వసదియవవాండనవు”ో అనెడు వాకర్థమునం దపరోత్షజ్ఞానము గలుగుటవేత వాకమువలన వపరోతు జ్ఞాన మను నీయుక్రి సరిపోలేదు గనుక ని ట్లనంయనాడదు, ఆవ. మతియు త్వంవదమున కర్ధమైన జీవునకు. బరోత్‌త్వము వెప్పుట వాగు లేదు గనుకను మహావాక్యవిచారము పరోతుక్ఞానము గలిగించు నని చెప్పుట యంగీక రించంబడ దని చెవ్వుచున్నాండు:- న్లో, స్వతోఒపరోతజీవస్య బ్రహత్వమవి వాంఛతు, నశ్య్యే త్సిద్ధావరోత్షత్వ మితి యుక్తి రృ హత్యవో, 81 వ్యా కించ శ్వంచదార్థస్య జీవస్య పరోక్ష త్వాభావప్రసంగాదపి న మవావాశ్యం సరో కుజ్ఞానజనక మీఠ్యంగీకార్యమి త్యావాాస్వత ఇలిం టీ, న్వక$=స్వాభొవికనుగ, ఆవరోత్షజీవస్యజఅబరోక్షస్వరూపుండై న జీవుండు, వ! న్‌ మపీ= బృవ్యాభావమును సయితము; వాంఛతన్సతః = అభిలషించుచుండ.7, సిద్ధాపరో తుత్వంజస్వశస్ఫిద్ధ మగు సవరోత్షత్వము, నశ్ళేల్‌, ఇపోవును, ఇతి యుక్టిః ఇ ఇ ట్లనెడి యుక్తి అహో = ఆహా! మహల్‌ ఇఎంత నొప్పది! (అవో యనునది పరి వోసమును బోధించును.) తా. జీవ్రండు తనకు తాను సహజముగా నపరోత్సస్వరూపుం జై బ్ర హాభావమును గోరుచుండ నిదివజకు తన కున్న యవరోత్షత్వము మజోవా క్యార్థవిచారమువలనం బోవు నని యు_క్షిచేన నూహించుట ఆనో |! యెంత గొవ్చ సంగతిగా నున్నది, అని దీనిని విన్నవారు పరి వాసీంతు రనుట, అవ. ఎవ కే మనిన జేమి! మా !$దియే నమృరేమగుకు అండువేని, ఒక్కమాట ఇెచ్పెద విను మని చెబ్వుచున్నాండు;... న్గొం వృద్ధి మిస్టవతో మూలమవీ నష్ట మితీదృళమ్‌, లౌకికం వచనం సార్ధం సంపన్నం త్వత్ప్రసాదతఒ రి వ్యా ఇహ్టైవ త్తిరిత్యాళంక్య్యవా-._వృద్ధమిలి.

తృప్టిదీషవ్రశరణనుం రే? టీ. వృద్ధియిపడ్డిని, ఇన్టవతః=ళోరుచుం దెడువానియొక్క) మూల మపి అ ఆనలం పొమ్తుకూడ, నష్టం జ పోయినది, ఇతి ఆ అనెడి ఈదృశం ఆ ఇటువంటి, లౌకికం అ లోకవంబంథ మైన, (లోకమున వాడునట్టి), వచనం = సామెత, సార్ధంజసార్థకమెనది (అర్థముతో ( గూడినద్రి త్వత్ప్రఏసాదళఃి అ నీదయపలన, సంభన్న౦ంజఅయినదిం (సార్థక మైన వనట.) ణా, “వడ్డియాళ మొదలు చెటీచె' నను సామెత నీపోయవలన యథార్థమగు చున్నది. అనంగా నపరోతత్వుము స్పోతన్పిద్ధ మగుచు, బ్రవాఖావమును గోలెడు జీవని యవరోక్షత్వము పోవ్ర ననుకే. వడ్డి యాళ 'వెండలు 'చెతీచె నన్న ట్లున్న దని తెలియవలెను, ఆవ. జీవుం డంకణరణ ముపాధిగాం గలవాందు (సోపాధికుండు గనుక నవ రోథకత్వము తగియుందడును. నిరుపాధికమైన బ్రవ్యావన్తువున కట్టియపరో తుశ్వము ఇెవ్పం భగ దని భూర్వవక్నీ యాక్మేపించుచున్నాందు:--- " శ్లో. అంతఃకరణ సంభిన్నబోథో జీవోఒపరోత తామ్‌, అర్హా త్యుపాధిసద్భావా న్నతు టహ్హానుపాధితః, రికి వ్యా, నను సోపాధికత్వాజ్జీవస్యాజరో తక్వం యుశ్హం, బ్రవ్యణమ్తు నిధుపాధి శన్య కన్న యుఖ్యత ఇతి శంక లేజా-అంత!కరతేతి. టీ, ఊహాధిసద్భావాల్‌ *= ఊపాధి (శరీరము). గలవాం డగుటవలన,. అంతః కరణ సంభిన్న బోధ! = అంతఃకరణ ఆ ఆంతరింద్రియముతోడ, సంభిన్న ఆ రూడుకొనిన, ళోధ!=రై తన్యన్వరూపుండైన (చిచాభానుం డనుట)- జీవఃజజీవుండుు అవరోథతతాంజ ఆవషరోతుత్వముశుగూర్చి? అర్హతి = తగుచున్నాండు,. అశుపాధికకజటూపాధి లేని దనుట చబన) బ్రహ్మ తు = బ్రవ్యమన్ననో, న ఆ అవరోత్‌త్వమునకుం దగదు. తా. జీవుడు సోపాధికుం డగుటచేత నతని కపరోత్సత్వ ముండుం గాక నిరుపాధికుం డైన పరమాత్మ కట్టి యపరోతుత్వము 'వెప్పలగనాడ' దని వాది యూమే.పీంచెను. ఆవ. బ్రవామునకు నిరుపాధికత్వము పీద్ధింప దని సిద్ధాంతి వెప్పుచున్నాండు:లాా శ్లో నైవం బ్రవాత్వబోధస్య సోపాధినిమయక్వ 3, యావద్విదేహవైవల్య ముపాధే రనివారణాన్‌ 81 నాష్టా ట్రనాణో నిరు పాధిశత్వమసిద్ధమితి బొవారతి.....కైపం బ్రహ్మేతి బేవస్య టవాహవపళాళ్డానం యదస్తి తస్య సోఫాధికజ్ఞాననిమయత్వా శ్తద్విమయస్య ట్రా

త్‌ే శ్రీ వేదాంతపంచదళి స్పష్పమప్రశరణము ణోజఒవి సోపాధికఠ్వం క్ఞానన్య సోపాధికవివయక్వం చ శ్టేయస్య సోపాధికకత్వమంత ళీణ న భుటక ఇతి కావ, తదేవ కుక ఇత్యత అవా--యాపవదితి. టీ బ్రవక్వబోధస్య = బ్రవ్మామనైతి నశెడి జ్ఞానము, సోపాధివిమయత్వత?- సోపాధిజఊపాధితోహాడిన; విమయత్వత! = విషయము గల దగుటవలన, ఏవం = ఈ వవైవిధముగా నీ వనుటు నజబాగు లేదు (బ్రవాము నిరుపాధిక మని యనలాడ దనుట). యావద్వి దేహకై వల్యం ఆ నిదేహము_క్లిపర్యంతము, ఉపాభే! = ఊపాధియొక్క-; అని చారణాత్‌ జజీవునకు నివ ర్రింపక పోవుటపలన (క్ఞానన్య సోపాధికవిమయత్వం = కాన మునకు సోపాధికవిషయత్వము గలిగియున్నది.) * తా, విదేహాము_క్రిపర్థంతము జీవున కుపాధి (శరీరము) నివ_ర్తిం పదు గనుక జీవునిచేం దెలియయిడెడి బ్రహము సోపాధికుండు గానిచో నాబ్రహాజ్ఞానమునకు సోపాధికవిషయత్వము ఘటింప దని భావము. అవం జీవబృవూములయొక్క_ యంపాధులకుం గల తారకమ్యముం బెలుపు మని యాశంకించి యు_త్తరముం జెప్పుచున్నాండుః-- న్లో, అంకఃశరణసాహిత్య రాహి తాభ్యాం విశిష్యతే ఉపాధి ర్ట వభావస్య బ్ర హూతాయాశ్చ నాన్యథా, 8 చవ్యా-నను శర్షి జీవ బ్ర వాణోః విలకణముపాధిద్వ్యయం *" వక్తవ్యమిత్యా శంశ్యాహ---అంతణరతేలి, జీవభావబవాఖావయోరంతఃకరణసాహిత్యరాహి ల్యే వీవోపాథీ ఇర్యర్థః టీ. జీనభావన్య అ జీవక్వముయొక్కయు, బ్రహూతాయాళ్ళ = బ్రవాత్వము యొక్కయు, ఊఉ పాధి=ఉపాధిత్వము) అంతతశరణసాహిత్య రాహిత్యాభ్యాం - అంతః కరణ జ అంఠఃకరణముతో, సాహిత్య = కూడుట చేతను రాహిత్యాఖ్యాం అ కూడక ఫోవుటనేళన్లు విళిష్య'లే జ 'భేదించుచున్నదిం అన్యథా = మతియొకవిధముగా, న ఆ "భేదము. లేదు. శా, అంకశరణసంబంధము జీశ్చన కుపాధి యగును, అట్టి యంతః కరణసంబంధము 'చేకుండుట బ్రవామున కుపాధి యగును. ఇంతకన్న చేతొశవిధంబుగా జీవ బ్రవాముల కుపాధి "లేదు, ఆవ, అంకఃకరణసంబంధము భౌవరూవ మగును గనుక నది జీవున కుపాథి శావచ్చును. అఖొపరూప మగు నంకశికరణనసంబంధము లేకపోవుట యుపాథీ యనం కెల్ల ధని యాశంకించి నమాధానము థెప్వుచున్నాండుణాలా

తృ _ప్రీదీషప్రకరణము ర్‌ం శ్లో, యథా విధి రుపాధి స్పా త్వ్రతిేధ _స్తథా న కిమ్‌, సువర్ణ లోవాభేదేన శృంఖలాత్వం న భిద్యతే, 856 వ్యా నన్వంతఃకరణసంబంధస్య భావరూవత్వాదు పాధిశ్వమన్తు, నాఖభాపరూపన్య తద్రాహిత్యన్య తదుచితమి త్యాళంక్య యావత్కాార్యమవస్థాయి భేదెహేతోరు పాధి 'లేత్యులుపాధిలతణస్య సాహిత్యరాహిత్యయోరుభయోరవి సత్త్వాదుచిత మేవోపాధిత్వ మిత్యభిప్తాయేణ ఇరివారతి...యథావిధిరితి. విధిర్భావరూపోజ౬ంకఃకరణసంబంధో యథాటాపాధిస్స్యా త్తథా వ్రతిషేనోఒభావరూపోదజంతఃకరణవియోనో న కిం ఉపాధి ర్న స్యాత్కిం? స్యాజే వేత్యర్థః తథాపి భా వాభానరూవక్వలకుణమవాంతరవై లకణ్యం దృశ్యత ఎవేశ్యాశంక్య, తస్యాకించిక్కర ల్వే నానాదరణీయత్వ మితృభిప్రేక్య దృష్లాంచమావా---సువశ్తేతి. ఫపురుమవ్ర చారనిరో ధకత్వ్యాంశే2ుువయు శం నువర్శత్వ లోహత్వాది వైలథణ్యం యద్వద నాదరణీయం శద్వదిత్యర్థః. టీ. విధిఃభావరూపం బగు నంతఃికరణసంబంధము, ఊపాధిఉాపాధిి యథాజ నీప్రకారముగా, స్యాల్‌: అలగునో) తథా=ఆ ప్రకారము, వ్రతిపేధఃజఅంత॥కరణసంబం ధము లేకపోవుట, న కింజటాపాధి గాశపోవునా? (ఊపాధి యగు ననుట. నువర్గ లోనా 'భీదేన - చువర్శణబంగార మనియు, లోవా=జఇను మనియు, భే ేనజ'భేదముచేత్క శృంఖ అఆర్వం ఆ సంకి క్లగుటు న భిద్యలే జ వేలుకాదు. ఆకా, భావరూవప మగు నంతుకరణసంబంధ మె ట్లుపాధి యగునో యభౌవరూప మగు నంతఃకరణవి యోగంబున్తు నఫ్లే యుపాధి యగును, ఖావాభావరూవ మగు నవాంతర భేదము నంతగాం బాటింవ నవసరము లేదు. సంకిళ్లు బంగారువి మైనను నినుపవి మైనను రెండింటియందును బంధకత్వము కలదు, బం గారుసంకిళ్లు ఇనుపసంకిళ్లు అనెడి భేదము నెట్లు పొటింపరో యక్లు భావాభావరూప మగు భేదముతో: బని తే దని యెజబుంగవలయును. అవ. విధినిషేధంబులు ండును పరబృవ్తాముశు తెలిసికొనుటకు సాధనము లన లని యాచార్యులవారు వక్కాణించిరి అని వెచ్పుచున్నాండు:--- శ్లో అతద్వాావృ త్తీరూ వేణ సాషౌద్విధిము ఫేన చ 'వేదాంతానాం వనృత్తిస్స్వా ద్ర ప్ర భే జ్య్టాచార్య భాషి మ్‌. 87 వ్యాం విభేరివ నిషేధస్యాపి బ్ర హూబోవోపాయ ల్వేన బ్రవోపాధితరం ద్రశ యికుం విధిని షేధయోరుభయోరపి టవాబోఫోపాయత్వ మాభార్ర్యైర్నిరూకిఠమితి దర్శయతి....ఆశదితి. తచ్చళ్టేన టవ్నాభిథీయకే. అతచ్ళృష్టేన తదతిరి కృమజ్ఞానామి. జతి

శలి0ి శ్రీ వేదొాంతపంచదళిి స్పష్పమవ్రశరణము జీతీశ్యాదివ్యావృత్తి ర్నిరసనం. న తత్‌ అశ్రత్‌, తవ్య వ్రచంచక్య వ్యావృ త్తిర్నిర ననం, తజేవరూపం ఊపాయశ్లేన సాతోద్విధిము'ఖీన విధిర్విధానం సాకూద్వాచకళజ్ద ప్రయోగః సత్యం క్ఞాగమనంతమి ల్యే వమాడిరూప స్తేన ఛ విధిము'ఖేన తద్ద్వ్యాశేణావీళ్య ర్థఃం 'శదాంకానాముపనిముదాం ప్రవృత్తి? ప్రవర్తనం ప్రతిపాదిళం ట్రవ్వాణీతి "శేషః.

టీ. ఆతద్వా్యావృ త్తిరూపేణ - అతల్‌ = బ్రహ్తేశరమను నజ్జానాదికము మొక్క; వ్యావ త్తిరూపేణఐనిరసన మెడి యుపోయమువేతను, సామైద్విధిము ఖేన చజప్రఠ్యమమగు శబ్ద ప్రయోగము చేతను వదాంతానాం ఇ ఊవనిమత్తులయొక్క_, వ్రవృ త్తి ఇ బ్రహ్హమందు వ్ర ర్రించుట, ద్విభేతి జ రెండు విధములుగా నున్న దన్ని అభార్యభాషితం = పెద్దలచే జెచ్పంబడినదిం

శా. శు. “నేతి నేతొ = ఇదియాతగా దిది యాతగా దని

ల్లో జీ జూ

బేహింద్రియాదిసర్వజగత్తును నిషేధించుట అతద్వ్యావృ త్రీ యనం బనును, శు “సత్యం జ్ఞాన మనంతం” స్మద్రూపంబును చిద్రూవంబును అనంతరూపంబును బ్రహ మగు నని శజ్దవ, యోగవిథానవూర్వముగం పెవ్చట వ్రగ్యతవిధి యనంబడును. వేదాంతములు శబ్దవ, యోగవిథాన వూర్వముగ బ్రహ్హమును చోధించును. ఆయువనిషత్తలే కొన్ని చోట్ల లది యాత్మ గా దిది యాత్మ గా దని నిపేధరూవపముగను చ హామును బోధించును. విధి నిషేధంబులు రెండును నుపనిషత్తులయందు బ్రా బోధ కుపాయంబులుగా గ్ర హపీాంపంబడిన వని యాచార్యులు పలికిరి,

అవ. వేదొంతములు ఆత్త యిదిగా దిది గా దని జేహేంద్రియాదిసర్వప్రవం చము టబ్రవ్శాము గా దని నిషేధరూపమున భోధించునెడల జీ న'నెడిళబ్బమున కర్థ మను కూటస్థుని సయిత మట్లు నిషేధించిన ట్లగుకుు అందుపలన జీను బ్రవ్నానుమై తి నవి క్టానముకలుగుట నంభవింవదే యని శంకించుచున్నాండు:ా శ్లో, అహమర్థపరిత్యాగా దహం బ్ర హేతి ధీః కుత

నైవమంశస్య హీ త్యానో భాగలతణ యోదితః. ౪జి

వ్యా నను చేదాం తా నామళచ్య్యావృత్త్యా బ్రృవబోధకళ్వాంగీశాలేఒవాం శళ్రొర్ధర్య కూటస్థస్యాపి త్యాగ ప్రసంగా దహం బ్రవాస్మీతి సామానాధికరక్యేన భ్‌ నో చేశుమర్హతీతి శంకే... ఎవామన్థేతి. అవాంళబ్దార్థస్య సర్వస్యాత్య క్షత్య్వా న్తైవమిలి సరిభారతి.మైవమితి. హి యస్తాత్కారణాల్‌ ఖాగలతుణయా జహదజవాల్లత ణయా ఆంకష్యావాంశ ప్లై క్థెకఖీళస్య జడాంశన్య ఆ్యాన ఈరకః న కూటస్థస్య్యాతోచభాం వ్తువ్తన్నీతి క్టానముపవవ్యత ఇర్యర్థః

టీ. ఆహనర్థవరిత్యాాత్‌ - అవానర్థ = ఆహంళశ్లార్థముయొక్కం (జేహేఎక్రి, యాదులయొక్క), చరిత్యాగాల్‌ = పరిత్యబించుటవలను ఆవా౦ ఆ జీను శ్రహ్తేతిఆ టన్నానునెతి ననెడి, ధీ; ఆ క్టానము, కుళః ఆ ఎట్లుగాల గల్గును (కలుగ దనుట అని యంటివాా, వనం ఆ ఇ ట్లనుటు న జ కూడదు. భాగలతణయా = భాగత్యానలతణ శక (జహాదజహల్ల కణ చేర; అంశనస్య = అవాంళన్లార్థమునందలి జచాంశముయొక్కం; క్యాగః ఆ పరిత్యాగము, ఊదితో హి = తెల్పంబడినది గధాం తా. అహంశళళ్రారమెన కూటస్తాతనుకహూడ ఆత గా దని విడిచి ది థా థం తీ పెట్టితి మేని నేను బ్రహ్మమ నైతి నను సామానాధికరణ్యజ్ఞాన ముక యించుట సంభవింవ దని యనెడవేమూ? భానత్యానలతణచేత నహంశ ఫ్రార్ధమందుం గల జడాంశమును మాత్రమే విడిచి పెట్టుట ఇాట్రి హటస్థాత్మను విడిచివెట్టుట లేదు. కాంబట్టి నేను బ్రన్తాను నైతి ననెడి జ్ఞానము. కలుగవచ్చును. ఆన. ఆహమర్థమందుం గల జడాంశముకు మాత్రము మరిర్యళింధి లోధించెశీ విధమును బెల్పుచున్నాండు:జా శ్లో. అంతఃకరణసంత్యాగా దవిశ్పే చిదాత్త్మని, అహం, హ్తేతి వాక్షేన ట్ర పూత్వం పావీణీక్యులే. 8 చ్యా- ఆంళత్యాగేన భోధన ప్ర, కారమళీనీయ దడర్శయతి.--అంకకరణేలి. టీ. అంకఃశరణసంత్యాశాత్‌ = అంతఃకరణ మాత్మ గా దని నిషేథించుటభలన్య అవళి స్టేజని'షేధింపలా మిగిలినట్రియు, చిదొత్త్మని ఆ చిద్రూపుండు వన, పాఖీజిఅపాక్తీ న్యరూఫు.డైన కూటస్థునిపందు, అవాంఖకేను, బ్రభ్గా అ బ్రవ్యూ మును, ఇతి చాక్యేనణ అెదు, వాక్యము చేత, బ్రవ్యాత్వంజ ఖవ్తూభానముు ఈత్యు రేజఆనళవింపంబడుడున్న తిం తా, అవాంళ స్ఞైర్ధమందుం గల జడాంళ మైన అంతణరణమును ఆత్మగా దని నిషేధించి శేషించిన కూటస్థదై తన్యమందు వేను భహ్హమ నైతి వని చెప్పెడి మబోవాశ్యము చేత దే-హేంద్రియాధిపాక్ష యగు చిద్రూవనమునందు బ్రవ్హాత్వ మనుభవింపంబడు చున్నది. ఇను శేవలప్రశ్యగాత్మ స్వయంధప్రకాళనూతం. డనుటంకేసే ఘుస్టీవృ శ్రీకి లిషయు డనుట (గోఛరించ్తుట) భుట్రింపదే యన్నట్లు ళంకించి వాలికి ఇదులు భ్యు శఈున్నాందుువా

రిల శ్రీ వేదాంతపంచదళి, స్పష్తమవ్రకరణనము శ్లో, స్వప్రకాశోఒవి సావేష ధీవృత్త్యా వ్యాప్య లే-న్యవత్‌, ఫలవ్యావ్యత్వ మేవాస్య ఇాస్త్రకృద్శి ర్నివారికమ్‌, 00 వ్యా నను శీవలస్య ప్రశ్యేగాత్మ న॥ి స్వప్రకాళ త్వా ద్భుద్ధివృ _త్రివిమయత్వం న ఘటక ఇర్యాశంక్యాహం---స్వప్ర,5"ళ ఇతి. అన్యవద్ధ టాదివదిత్యర్థః. న్వప్ర శాళో ఒవామి ల్యేవం మిద్ధివ్ఫ త్రిసంభవాదితి భావ. తర్త్ల శ్రీపీస్ధాంతా పాత ఇత్యా శంక్య వూర్వాచావ్య్యైరవి వృ _త్రివ్యాస్యళ్వస్యాంగీకృత త్వా న్నాయమపనీద్ధాంత ఇతి జర్‌హరతి _ ఫలవ్యాప్యత్వమితి. ఫలం నృ త్రివ్రతివిబికచిదాభాన | సదా్థ్యాప్యత్వ "'మీవాన్య వ్రశ్యగాకనో నిరాశ్ళతం, స్వన్యైప న్ఫృురణరూవత్వాదితి భావ$.

• టీ, వీమ! సాత్షీ=తణుర్వసాక్షీ యగు ప్రత్యశాత్క, న్వషప్రశాశోచకి = స్వయ ముగాం బ్రకాళించుచుండినను, థీవృత్త్యా = బుద్ధివ్ఫ త్రిచేత్యు అన్యవత్‌ = భుటాదికము వలె వ్యాష్య లేజఐవ్యావింపంబదుచున్నాండు. ఆస్య ణా ఈ్రశ్యగాత్మ కు ఫలవ్యాప్యత్వ మేవ - ఫలజబుద్ధివృ త్తియందు ప్రతిఫలించిన చిదాభానరూవముయొక్క_; వ్యాష్యత్వ యేవ ఆ వ్యావింపంబడుటరేే, శాస్త్రళృద్భిః = శాన్త్యక రృలవేత్క నివారితమ్‌జనివారింసం బడెను. (వృ త్తివ్యావ్యత్వము నిరాశరించంబడ లే దనుట.)

ళా. సర్వసాతీయైన ప్రత్యగాత్మ తాను స్వయముగాం బ్రశా శించువాం డైనను బుద్ధివృ _త్తిచేత ఘటాదులు వ్యాపింపయుడినట్లు వృత్తి చేస వాస్థ్రపింపయడు చున్నాండు. ఈ వ్రత్య గాత్మ కు కాస్త్రక్నర్తలు ఫుల వా్థష్యత్వము (చిదాభాసరూవముచేత వ్యావీంచుట్స లే దనిరి గాని వృత్తివ్యాప్యత్వమును నిరాశరింప లేదు, అవ. అక్కయందు ఫలవ్యా్సి లే దని శెచ్చం దలంచి అనాత ప వృత్తిచేరను ఓ అనాట్ట వాతి ఫలము చేతను_వ్యా ఫి గల దని శెప్పుచున్నాండు:ా- న్లో , బుద్ధిశత్ధ ఎచిదాభాపా ద్వావవీ వా్యాప్షుతో ఘటమ్‌, తశ్రాళ్ఞానం ధియా నశ్యే దాభానేన ఘటః స్ఫులేత్‌ , 91 వ్యా, ఆత్మని ఫలవ్యా ష్యఖావం దర్శయితుమ నాక్త్మ నో వృత్యా ఫలేన చ వ్యాష్యత్వం దర్శయతి--ఖుద్ధికదితి. ఉధయవ్యా స్తేః ప్రయోజనమాహం---శన్రేతి. అళ్థినం నత, జ్ఞానాక్టానయో ర్విరో ధాదితి భావః. అఆభాసేన చిడాభాపేన భట నృుృరేజ్‌ ; జడ ల్వేన న్యతన్ఫ్యురణాయోగాదిలి భావః

తృ _వ్రీదీప వ కరణము ర్‌ీ్రి టీ. బుద్ధికక్ధ్సృ చిదాభాసొ - బుద్ధి = బుద్ధివృ త్రియు; తక్థ్సృ ఆ ఆబుద్ధివృ్రియం దున్న చిదాభాసౌ = ఫల మని ెచ్పంబడు చిదాఖానుండును, ద్వావవీ జ రెండును సుటంజకుండను; వ్యాప్నుతః ఆ వ్యావించుచున్నవిం కత్రజఅ శఅండింటియందు, ధియాజ ప్రమాణరూపమగు బుద్ధివృ త్తిచేశ, అజ్ఞానంజఅజ్ఞానము, నశ్యేత్‌ = నళించును, అభా సేన = చిదాభానునిచేత; ఫట! ఆ భఘుటము, స్ఫుశేత్‌ = స్ఫురించునుం తా, బుద్ధివృ _త్తియు నాబుద్ధివృ త్తీప్ర తిఫలితుం డగు చిదాభాసుం డును ఇద్దలును ఘటమునందు వ్యాపించుచున్నారు. ఆ "రండింటలో బుద్ధివృ _త్తిచేతే ఘటము నావరించియుండిన అజ్ఞానము నశించును, చిదాభాసునిచేత ఘటము స్ఫురించును. ఘటము జడ మగుటచేతం దాను స్వయముగా ప్రకాశించుట సంభవింపదు, అవ అనాత్య వస్తు వగు భుటాదికముందు వ్యాపించుటకం టి చాత్మయందు వ్యావీరంచుటయందలి తారతమ్యముం చెలుచున్నాండు:ల నో బహ ణృజ్హాననాశాయ వృత్తివార్థప్పి రవేత్యు త్తే ఇక త షా లే వే స్వయం స్ఫురణరూవత్వా న్నా భౌస ఉపయుద్య తే, రల వ్యా. ఇదానీమాక్మని కతో వె, లకుణ్యం దర్శయతి.--- బ్రహాణీతి. వ్రశ్యగ్న్ర వాణో లేకత్వస్యాజ్ఞానేనావృతత్వా క్రస్యాక్టానన్య నివృత్తమయే వాశ్యజన్యయాహం బ్రవ్వస్కీ శ్యాశారకయా థీవృత్యా వ్యా ప్రరపేత్య లే. న్వన్క్యెవ న్ఫురణరూపత్వా త్త శ్చురణాయ చిదాఖాసో నా పేత్యు లే) అతో యుజ్యమానోఒవి చిదాభాసో నోవ యుజ్యత ఇత్యర్థక "టీ. బ్రవ్మణి=ప్రర్యగాత్మయందు; అక్టాననాశాయ = అక్ఞాననాళముకొికు, వృ త్తివ్యా ్రిజబుద్ధివ్ఫ త్రియొక్కం వ్యా ప్రి ఆెపేక్యులే ఆ కోరయడుచున్నది. (ఆవవర మగు ,ననుట). న్వయం = ప్రశ్యగాత్మ యగు తాను, న్ఫృురణరూవత్వాల్‌ = ప్రశాళ వ్యర్తూపుం డగుటవలన) అభాసః = చిదాభాసుందు, నోవయుజ్య లే=టఊపయోసిం పండు. -తా, వ్రత్యగాత్మ పరమాత్మ లొక్కటి యగుట యజ్ఞానావర అణముచేత నాచ్భాదింపంబడియుండుటంబట్టి మభోవా క్యార్థవిచారణము వలన కలిగిన నేను బ్రహ్హమ నైతి నను. -బంద్ధివృ _శ్రాయొక్కం వాస్థ్రప్పి ప్రత్యగాత్మ యం దావశ నే మగును, చ్రత్యగాత్మ తాను స్పురణరూప్యం డగుటవలన దిదాభాసునివ్యాప్తి (ఫలవ్యాక్రి యుపవయోగింపంబడధు.

న! శ్రీ వేదాంతపంచడశి, స్పష్పమవ్రకరణము ఆవ ఈవిమయమును దృష్టాంతము చేత స్పష్టీకరించుచున్నాండు:ణుా న్లో చత్షుర్జీ పొనవేశ్మ్యేలే ఘటాదే ర్లర్శనే యథా, శ దిసదర్శనే కింతు చమ లేశ మవేత్యుతే, 08 బ్యాం జ్‌ _క్తనర్థం దృష్రాంత ప్రదర్శ'జేన విశదయతి=ఎ-చత్యురితి. అంధకాళా వృతఘటాదిదర్శనే చత్రుర్జీపావుభావ ప్యపేనేరే. దీవ్రవర్శనీ తు కథా న కింతు వీకం చతుేవా వేత్యరే యథా, కథా బ్రహ్మణ్య కాననాశాయేతి భాళ్వేణ సంబంధఓ టీ, భుటాబేః ఆ భుటపటాదిజడవన్తువులయొక్కం; దర్శనే = కనుగొనుటకు చతుర్సీ ఫౌజకన్ను లును దీవమును, అపేక్ష్యేలే అ కాసలయునుం దీవదర్శ జే=దీచనును అాశుటయంటు, నజచత్రుర్జీ ములు రెండుశుం బనిలేదు. కింతుజమతి మేమి యనంా౧౫, వీఠం చతుః ఆ ఒక్క కన్నుమ్మాశ్రముు యథాజవీవిధముగా, అపేత్యు లేఆకోరంబడునో, తా. కుండ మొదలగు జడవస్తువ్రలను జీంళటిలో6 గనుంగొన వలె ననిన దీవంబును కన్నులును నుండినంగాని చూచుట ఖఫఘటింపదు, దీషమును జూడవలె నన్ననో యది | ప్రశాళవస్తువు చనుక మతీయొక థీపంబును కన్నులును రెం డనసరము లేమ, న్ను లుండినం జాలును. ఇక్షు అనాత్మవ స్తువులు దెలిసిళొనునప్పుడు చిదాభాసవ్యాప్రియు బుద్ధి "వృ _త్తివాస్థ్టప్టియు నవసక మగును గాని సహజముగ వ్రుకాశ రూపు డగు ఆత్మను 'దెలిసీకొనుటకు వృత్తివ్యాప్టిమాత్రము ఇాలు నని కెలియనగును, అవు చిదాభానుం డెప్వుడును బుద్ధివృత్తులతోం గలినీయే. యుందును గనుక చాబుద్ధివృ త్తి వప్రశ్యగాత్మ యందు వ్యాపిం చినప్పుడు చానితోం శాఢ చిడాభానుని వ్యా వ్రియు? నలుగువే యకు ప్రశ్నప నుత్తరం చిచ్చుచున్నాండుుణా శ్లో స్థతోఒప్యసౌ చిచాభాసో బ్రహ శ్యేశీభవే త్పఠమ్‌, నరు బ్రహ్మణ$్థతిశయం ఫలం కుర్యాద్ధృటాదివత్‌. ః క్రిశ్ర వ్యా, నను బుద్ధికద్వ్భ త్రీనాం చిడాఖాసవై. శిమ్యస్వాభావ్యాద్ధ టాదిష్వీవబవా ణ్యకి ఫలవ్యావ్రి రృలాద్భ వేదిత్యాళంక్యావా..స్థితో౭పీతి. యద్యకి భుటాద్యా 'శారకృ త్తివవృ్రక్యగోచరవృత్తాని. చిదాభాసోకస్లి థాని చాసౌ బ్రవాణో ఖీదేన భావే. క0ఈు వ్రచండాశవముధ్యవ ర్లి ప్రీ వ్రభాతాశ్తేనైకీభూక ఇవ భవతి ఆలే దుురజలతతణారిశయజో న ఇత్తోజేత్యర్థల

తృ _ప్రీదీపవ్రకరణను రిక్‌ టీ. అసౌ చిచాభానః ఆ ఈ చిదాభానుందు, స్థితోజఒకి అ బుద్ధివ్ఫ త్తియందుః గలిసి యుండీనను, (తన్నాణి=వప్రత్యశాతృ్యయందు; వీకీభ వేల్‌ =నీకమైయుండును. కరంజ ఇతర్వమెన; ఆతిశయంజఅతిశయ మైన, ఫలం శుజప్రయోజనమునో, (న్ఫృురణరూవనుగు నతిశయమును), న కుర్యాత్‌ =చేయ జేరండు, తా, విచారింపంగా. ఘటాదిరూవ మగు వృత్తియందువలె సైహ్హమును నోచరింష జేసెడి వృత్తియందును చిదాభాసుం డొండును వా జాలి గాని యత ప్రత్యగాత్మ కన్న వేజుగా స్ఫురింషండు. మంచి ద్వీస్తి గలి గిన యెండయందు. దీపమును బెట్టినపుడు ఆదీపకాంతియు. నెండలో నే చేకునట్లు చిదాభఛాసుయ వ్ర త్య గాత్మ యం _ చేకీభవించును. శాని బ్రహ్మమునందు స్ఫురణాతిళయంబును గలిగింపంజొూలంయడుం

• అవ. బ్రవమునందు ఫలవ్యాన్షి లేక వృ త్తివ్యాప్తి మాత్ర, ముండు ననుటకో ట్రైమాణ మేమి యని శంకించి సమాధానము చెప్పుాచున్నాండుణ జో న్లో ఆ వ్రమేయ మనాదిం చే త్య త్ర శో త్యేద మోరిశమ్‌, మననై వేద మా _పృవస్ధ మితి ధీవ్యావ్యతా శ్రుగాం $క్‌ వ్యా, నను ఛఅన్నాణి ఫలవ్యాక్తిర్నాస్తి, వృ త్రివ్యాప్తిన్తు విద్యత ఇళ్యు శ్రంం క్త కిం ఛమాణమి త్యాశంక్యాగమః ప్రమాణమిత్యాహం----అప్ర, మేయమితి. “నిర్వికల్ప మనంకం చ "హీతుదృష్తాంతవర్దితం, ఆప్రమేయమనాదిం చయద్‌ కళా ముద్యశే బుధ” ఇత్యత్రాస్తిన ంత్రే, శు, క్యౌఒమృకబిందూపనిషదా2 వ్ర మేయళళ్రేనేదం. ఫల వ్యా ప్రీరాహిత్యము క్షం. “మనసై వేదమూ_వ్తవ్యం నేవా నానా స్తీ కంచనే”తి కళవల్ల్యాం థీవ్యాప్యతా ఈు,కాం వృ త్తివ్యాష్యత్వం ఇక్కుకమిత్యర్థః. టీ. ఆత్ర = ఈవిషమయమున, అహ్రమేయం = బ్రహ్మము ఆ్ర'మేయ మనియు, ఆనాదిం చేతిజఅనాది యనియుం ట్రశిపాదించునట్రి, శుత్నా ణు 'వేదవాక్యము చేత, ఇదం = ఈఫలవ్యా ప్తి లేకందుట, ఈరితం ఇ చెప్పంబడినది. ఇదం ఇ ఈవ్రశ్యగాత్మ $ మననసైవ = మనన్స్ఫు చేఠ జే, ఆప్తవ్యం = చహింవందగినది, ఇతి ఆ ఇట్లుగా, (శ్రుతి వేకు ధీవ్యాద్య తాజబుద్ధివృ త్తియొక్కు వ్యాపించుటు శు, రాజ శుుతియండుం 'టెల్నం బడినది, తా. బ్రహ్మము నిర్వికల్పంబును అనంతంబును హేతుదృష్టాంత ములు లేనిసియు అ వ్రమేయంబును ననాదియు నగును, ఇట్టి బ్రహము సేవండితుం జెలుంగునో వాండు ముక్తు: డగు నని యమృతబిందూన

శ్‌2గ్ర శ్రీ వేదాంతపంచదళి, స్తష్తమప్రకరణనుం నిషత్తునం దీయర్థను గల శతి య వ్ర మేయశబ్దముచేత ఫలవార్థప్లీ (చిదాభాసవ్యా ప్ర) లేసుండుటను దెలిపెను. మణీయు కఠవల్లియందు మనస్సువేశనే బృహము అెలియంబడు ననియు బ్ర కాతరము లే శ ల ఆశీ దనియుల్థ జెన్చుచు బుద్ధివృ తవ్వా నము దెలుప చెను గనుక నట్టి ఛు, విషయమునం ఛై మాణము లగు నని ల్‌ ౧పవవలయును, అవ “ఆశ్తానం శశి మొదలగు శ్రుతి అవరోతుజ్ఞానము దుఃఖనివృ త్రియు నను సీయవస్థలు జీవుని వని చెన్వుచున్నట్లు ఈ ప్రకరణమునందలి నలువదియెనిమిదవ శ్లోశమునం కెన్సీయుంటిరి. ఆమంత్రమున 'నేభాగమునం దవరోతజ్ఞానము "చల్పంబడెనో యానతీయవలయు ననినం జెప్పు దున్నాండు:ంా- శ్లో, ఆనౌనం చేద్విజానీయా గయమన్తీతి వాక్యత, =శ్రీ ఆశి శే బ్రహ్మ వస్ధ్రి ముల్లిఖ్యి మో బోధ స్పోఒభిధీయ ॥ 06 వ్యా ఆత్తానం 'శేద్విజానీయాదితి మం శ్రే ణాపరోతుజ్ఞానం శోకనివృ త్యాఖ్యాం జీవగతమవస్థాద్యయనుళ్ళిథీయత ఇత్యు కం, అవరో క్షళ్ఞానళోకనివృత్త్యా ఖే ఉభే ఖమే, అవస్థే జీవే బూత ఆత్తానం చేదితి శ్రుతిరిత్య చేన న్లోశేన క్ర శియతాంశేనా బరోతుక్ఞానముచ్యక ఇత్యా కాంతమొయామాహ.-ఆత్తానమితి. ్రవాతృవ్య శ్శిం నత్యాది లకతుణ అవ్లభిన్నం వ్రశ్యగాత్మ స్వరూపముల్లిఖ్య విమయీికృత్య రూ టీ. ఆయం = ఈన్వప్ర కాశానందన్వరూప మగు వరమాత్య, అస్మీలి=నే నైతి నని; అత్తానంజస్వస్వరూపముచే, విజాసీయాచ్చేత్‌ = తెలిసికొనినట్రాయెనా వాక్యత[ా ఆ'ెడి వాశక్ళ్యమువలన) ట్రా = బ్రవాస్వరూపుం డగు తనను (ప్రశ్యగాత్మను) ఊల్లిఖ్య = నిమయముగాం అేసిళొని యః లోధః ఇ వీజ్ఞానము గలుగునో, సజఆబోధు అభ్గిధీయ లే= ఈ వాక్యము చేతిం 'జెల్చ్బంబడుచున్నని. తా. సత్యజ్ఞానానందస్వరూప మైన పరబ్రహమునకం కె "వేలు ఆ రా తీ గాని ప్రత్య గాత్త్మస్వయాపమును బ్రళ్యతేముగాం చేసికొనెడు నపరోతు జ్ఞానము ఈ (ఆత్మానం చేశ్‌ అను వాక్యమువలనం దెలుపంబడె నని యెలటుంగవ లెను, "అవ “ఆవృత్తి రనకృదువదేళాళ్‌ ” అను మహావాక్యార్థవిచారణవలన నవ రోతుజ్ఞానము. గలిగినను ల్ఞానదార్హ్యముకొజకు మాటిమాటికి నావృ్తి చేయసలసనిన దని

తృప్టిదీషవ్రశరణము ర్‌ి? యాచార్యులు నెలనిచ్చియున్నారుం కనుక శ్రవణాచ్యావృ త్తి ముఖ్యక_ర్తవ్య మగు నని వెషచున్నాండు:... న్లో అస్తు బోధోఒపరోమోఒత్ర, మహావాక్యా త్తథాఒవ్యసౌ, షి జా న దృఢళ్శ్రవణాదీనా మాచారై్వ్యైః ఫునరీకుణాన్‌ , 7 వ్యా, నను తర్షి వూర్వో _క్రరీ శ్యాసకృ ద్వాక్యవిచారాజేవావరోత క్థానసిట్ధే రావ్ఫ త్తి రనకృదువదేశాదిత్యాదౌ విహితం శ్రవణాద్యావ ర్రనమునను స్నేయం స్యాది త్యాళశంక్య క్షాగదార్ద్యాయ తదాన _రృనానుషస్టానస్యాచారై శ్రీరభిపాత త్వా త్తదను సేయ మేవేత్యావా---అన్తు బోధ ఇతి. అత్ర బ్రవ్యాత్మవిమయే మహావాక్యాత్సకృచ్చు)తా ద్విచారసపాతా దపరోతుబోధోతన్తు భవతు. తథాపి నాసౌ దృఢః. అతళ్శ్రవణా చ్యాపర్తసీయం ,క్రీమ చృంకరాఇాకై్యైః పునర్వా క్యార్థక్జానోత్సక్ష్యృనంతరమవి శ్రావ జాద్యావ ర్తనాభిధానాదిత్యర్థః క్ఞానదాక్ష్యాయే ల్యేకదర్థాల్లభ్య రే. టీ. ఆత్ర = ఈ 'బ్రవోత్య విషయమున; మహావాక్యాత్‌ ఆ విచారముతోంగూడిన మహావాక్యార్థమువలన అవరోతు। = వ్రశ్యతమగు, బోధః ఇ క్టానము, అన్తు=గలంగుం గాక, తథాపిజలఅట్లు కలిగినను, ఆభాన్య్యైః = త్రీ మచ్భ్ళంకరభగవత్సాదుల చేత, ఫున। ఇ మరల, (మవోవాక్యార్థళ్టానము గలిగినవిముటంగూడ) శ్రవణాదీనాం ఆ వేదాంకకాశ్త్ర శ్రవణంబును; అభ్యాసాదిశంబుకు ఈరణాల్‌ = వెప్పంబడుటవలన, న దృఢః గ్‌ అట్టి క్లానము దృఢముగా నిలువదు, తా, విచారసహిత మగు మజా వాక్యార్థమువలన _నపరోత్ష క్షనము కలిగినను నది దృఢముగా నిలువంజూలదు కనుక అవరోత్త క్టనము కలిగినవిముట కూడ మాటనూ8కి శ్ర వణమననాద్య భాస నమూావశ ఫ్టకమగు నని శ్రీశంకరాచాక్యులవారును 'నెలవిచ్చిర. ఆవ. శ్రీశంకరులవారివాక్యముం బెల్సుచున్నాందు;.- లా వ శ్లో, అహం బ్రప్తేతి వాక్యార్థబోధో యావద్దృథఢీభవేత్‌ , శళమాదిసహిత స్తావ దభ ననే చృ్రవణాదికమ్‌, 93 వ్యా, అచార్య్యైః శేన వాశ్ళ్యేనాభ్గిహితమి త్యాశంక్య తద్వాక్యం వఠతి. అహం రిహ్లేశ టీ. అవాంజ జీర, అ హేతి= బ్రవ్తామనైతి నని వాక్యార్థటోధకంవాక్యార్థ ణ నువోవా క్యార్ధవిచారణవలన, బోధః = కలిగిన యపరోతజ్ఞానము, యావల్‌ అ ఎబ్బ టి, దృఢ్జీభవేత్‌. వద్భృఢముగా నిలుదునో, కావశ్‌ =అప్పటిదనుకు శమాదిసహీతన్నళ్‌ -

క! శ్రీ వేదాంతపంచదశి, స్పష్తమవ్రశరణను శనూదిఐశనుము, దనుము, ఉపరతి, తితిత్స, శ్తద్దః నమాధానము ఆఅసెడీ యాలు గుణ ములతోం గూడుకొనినవాం డగుచు, క్రృవణాదికంజ్నశ్రపణమన నాదులను అభ్యపేల్‌ = అభ్యసింపవలయునుం తా, మహో వా క్యార్థవిచారమునలనం గలిగిన యపరోత్షజ్ఞానము బాగుగా దృఢ మగుపర్యంతము కమాదిగుణముము గలవాడై. శ్ర ఛణ మననాదుల ననుక్షుణ మభ స్టసింపనలయు నని 'శ్రీశంకరాచార్యులు వక్కాణించిరి, అవ వేదాంకవాశ్యప్రదూణామువలనం నలిగినజ్ఞానము దృఢముగా నుండకుండు టకం గతం బేమి యనినం జెప్పుచున్నాందు:ా శ్లో, హాఢం సంతి పహ్యూదార్థ్యస్య హూతవళ్ళుుత్య నేకతా, అసంభావ్యత్వమర్థస్య విపరీతా చ భావనా, ౦00 చ్యా నను వాళ్ళ ప్రమాణజనితస్య క్టూనస్యాదార్హ్యం కుత ఇళ్యాళం కస్థహంా శాఢమితి. హీ యస్తాత్కారణాచ్చ్భు)క్య'ేకతా కృుతీనాం నానాక్వ మేళో "హేతుః అర్థస్యాప్యఖం డై కరనస్యాద్వి తీయ బ్రవారూపస్యాలౌకిక ల్వే నానంభావితత్వమనరః విప రీఠళావనా చ పునః క ర్భృళ్వాభిభూనరూప నృృతీయ ఇ ల్యేవంవిధా ఆదార్హ్యస్య హే కనోబాఢం సంతి సర్వథా విద్యంలే. ఆతోఒపరో మోనుభవదార్హ్యాయ శ్రవణాదిక మావర్తనీయమితి భావః టీ. పొాజవళశారరామువలన, ఈు,క్య నేక తాం ఇక్కులి= శు,కులయొక్క;అీక ళాజ శావాత్వంబును (వెక్కు శ్రు,ళులును అనుట), అర్థన్య=అఖం డై కరసరూవమైన యది తీయ బ్రవాముయొక్క_; ఆసంభావ్యశ్వం ఇ అ లౌకికన్వరూపముతో నుండుట సంళ విం దనుకొనుటయు, వివరీతా ఇ వ్యశిశేకమైన, భావనాజభావనయు, ఆదార్థ్యస్య = క్థానముయొక్కం దృఢముగా నిలువమికి, *హీఠవః=కారణములం, బౌఢం = వలువిధము లంగ్యా సంతి కలవు, తా శ్రుతు లనేక విధములుగా నుండుటవలన వర బ్రహావిషయ మున సంశయము గలుగుట యొక కారణము. అఖంగైకరసరూస మగు నద్వితీయ్ట, హూవస్తువు లోకవిలతుణ వస్తువుగా భావింపకపోవుట యసంభఛావన యను నెండవకారణము, నేను కర్తన్కు నేను భోక్తను అని మజల నభిమానము గలుగుట వివరీతఖావన యను మూండవ శారణము, ఈవిధముగా నపరోత్షజ్ఞానము దృఢముగా. నిలువకుండు

తృన్హిదీషవ్రశరణనుం ర్‌ం టకు బవాువిధంబు లగు శారణంబు లున్నవి. కావున నిట్టి వ్ర తిబంధళ పామ్మగ్రిని నివారించుటకును నపరోత్షజ్ఞానము దృఢ మగుటకును శ్రృవణమననాదులను సర్వదా చేయవలయును, అనం శు,తులు భిన్నభిన్నములుగాం కజెప్పుచుండుటవలనం గలిగిన నంశయ భావన నివర్తించుటకు జిద్వుడు శ్రువగాము ముఖ్యక _ర్ధవ్య మనుచున్నాండు:-- శ్లో = కొఖాభేదా త్కామ భేదాచ్చుతం కర్తాన్యథాన్వ థా, క ఏవమ్మశ్రాపి వనూశం కీర్యతః శ్రవణ మావరేత్‌ , 100 వ్యా వ్‌వం ్రివిధా నదార్డ శ్‌ "హీకూనువన్యన్య శఈు,తినానాత్వప్రయుక్తా చార్త్యనివృ క్రయ శ్రవణావృ త్తిః కాశ్యేత్యాహా--శాఖీతి, యథా శాఖా భేదాత్కర్య భద శ్య్రూయ'లే; “యదృవై వ వశాత్రం శ్రీయలే యజూసిధ్వర్యవం సామ్మోద్దీథ” మితి. యథా వా కాదఖేదా “క్కారీర్యా వృషికామో యజేశ, శతకృష్త్వలమాయంు స్కైమ” ఇత్యాదికర్శ 'భేదళ్ళు)కః. వీవ మువనిమత్సపీ ప్రతిపాద్యత తస్య భీద శంశాయాం నళ్యాం తన్ని వారణాయ శ్రవణం ఫునః పునః క _ర్సవ్యమిళ్యర్థఃః టీ. శాఖాభీదాల్‌ ఆ బుగ్యజుస్సామాధర్వణము లను 'సేదళాఖల భేదమునల నను శామఖీదాళ్‌ అ వారి వారి యిస్త్రములు భిన్నములుగా నుండుటవలనను, శర్మ గ్‌ చవేయందగినవని, అన్య థాన్యథాజలనేక విధములు?ా, శు,తంజ శు,శతులయందుం జెల్పం బడుచున్నది. వనం = ఈ వ్ర,కారముగా, అత్రాపి అ ఉపనిషర్తులయందుం శజెచంబదెడి త త్త్వస్వరూసమువందును) మాళంకిజ భేదమున్న దని శంకించంబడక పోవుంగాకు ఇత్యతకిణ ఇట్రిసంచేహాము. లుండుటవలన, శృచణంజనిక్యము చేదాంతశ్ర్రవణమును; ఆచరేత్‌ ఆ "చేయవలయును. శా. శ్‌, “యదృవైవ హొత్రం క్రి యతలే, యజాహిధ్వర్యవం, సామ్మ్నోోద్లీథం” = బుగ్వేదముచేత హౌొత్రము చేయయిడును, యజు "ర్వేదముచేత ఆధ్య్వరము చేయంబడును. సామవేదముచేత చద్దా త్ర, ము చేయయిడును, అని ఈవిధంబున నాయా వేవములతో నాయాకర్మలు యజ్ఞాదులయందు. విధింపంబడుచున్నవి. మజీయు. వారి వారి యభీస్టృ ముల ననుసరించి శు “కారీరార వృష్టికామో- యజేత శతకృళ్ణల మాయుప్కామఃొ అనంగా వర్షమును నోరినవాండు కారీరి యనెడి వేరు గల ఇష్టిని చేయవలయు ననియు, ఆయుప్యా భివృద్ధినిం గోరిన వాండు “శతకృప్ణలి మను వేకు గల ఇస్టినిం "వేయవలయు ననియు శేదాంకఎకిశీ

ఠం0 శ్రీ వేడాంతపంచదశి, స్పష్తమవ్రకరణము నీవిధముగా శర్మ లయొక్క_ భేదము తెలువలడినది. ఇటులనే బ్రహ్‌ తత్తర ముపనిషత్తులయందు. భిన్న భిన్నముగాం బెల్ప్బయిడె .నను సం యము నివ_ర్హించుటకు నెల్లప్పుడు పూటిమాటికి శ్రృవణమును జేయు చుండవలయును, అమ శ్రవణం బెట్లు "చేయవలయు ననిన చేయపలపిన లతుణముం బెల్సు చున్నాండు:ా , శ్లో. వేదాంతానా మశేషాణా మాదిమధాావసానత, ఆం పే ఛ్‌ | బ్రహ్మాత్మన్యేవ తాత్పర్య మితి థీ శ్రవణం భవేత్‌ . 10 వ్యా, కిం తచ్చ్రవణ మిళ్యాశాంతూయాం శల్ల కణమానా---వేదాంతానా మితి, సర్వాసామప్యువనిమదాముష క, మోపసంనో రాదివర్యాలోచనాయాం బా రూపీ ప్రత్యగాత్మ 'జ్యేవ కాశ్చర్య మైదంవర్యేణ పర్యవసానమి త్యేవంరూపో నిశ్చయ శ్మవణమిత్యర్థః టీ. అేషాణాంజసను 'స్తముల్రై న; వేదాంతానాం ౫ ఊపనినత్తులకు, అదిమధ్యా వసౌానతః ఇ మొదటను మధ్యశు చివరను; బ్ర్శాత్య స్యేవ = టనవ్శాన్వరూవమైన పశ్య గాత్య యంజే, తాత్పర్య మితి ఇ తౌత్సర్య మనెడి, ధీఃయుడ్ధి (నిశ్చయము శ్రువణంజ శ్రావనాము; భవేల్‌ = అగును. తా, సర్వ వేదాంతములకు నుషక్కృమోపసంవోరాదిషుడ్విధ లింగ ములచేత నఖండె కరసస్వరూవం బగు అద్వితీయ బ్రహతత్వ మే ప్రత్య ల్లా తీ లీ గాత్త్మ యగు ననెడి నిశ్చయము శ్రావణ మని చెప్పంబడును, ఆవ. శ్రవణ మిట్టి దని యెచట నిరూపీవంబడినదో ఆవిషయమును బెల్బు చున్నాండునా న్లో, సమన్వయాథా్యాయ వీత తూ ళ్తం థీస్వాస్థ్య కారిభి తై స్పంభావనార్థస్య ద్వితీయాథ్యాయ ఈరితా, 103 వ్యా వవంవిధం శ పణంకు త్ర, నిరూపితమిత్యశ ఆఅవా---నసమన్వయాధ్యాయ ఇరి. వీతచ్ళ న్య వణం సమన్వయాధ్యాయే నుష్టూక్తంం వ్యాసాదిభిరితి. “శేషం అర్థాసంభా వనా నివృ త్తిహేతుర్శ ననం తు ద్వితీయాధ్యాయే నిరూసితమి త్యావాథిస్వా సేత ప్ర మేయగశానుపవ త్రివరివరద్వారా _బుద్ధిస్వాస్థ్యకారిఖి _స్తర్కెర్య క్రిళవ్లాలిభేయె రర్ధన్య సంభావనా నంభావికత్వానునంధానం మననం ద్వితీయాధ్యాయే నిరూవిత మిత్యర్థ3

తృ ప్రీదీపప్రకరణము 581 టీ. వకల్‌ ఎ ఈ శ్రవణము; సమనయా ధ్యాయే ఆ సూత్రభొమ్యమునందలి ' నమన్వయాధ్యాయమునందు (చ్రృథమాధ్యాయమునందు); నూక్రంజచక్క గాం బెప్పం బడినది. ఆర్థస్య దా ఊపనిషదర్ధముయొక్క_, నంభావనా ఆ సంభావన, ఆాత్పర్యనిర్శ యము (మననము), థీస్వాస్థ్య కారిభిిజచి _త్తస్వాస్థ్యమును గలిగింఛెడి; తర్యై+జయుం క్తుల వేఠ, ద్వితీయాధ్యాయే = రెండవ యధ్యాయమున, ఈరిళా ఇ వ్యానుండు “మొదలగు వారిచేతం జెప్పంబడినదిం మా ళా, సూత్రభాష్యుమునందు చ థమాథాస్థయనున సంశయ నివృత్తిహేతు వగు శ వణపద్ధతియు, అందలి రెండవ యథాసయంబున అసంభావనానివృత్తి హేతు వగు మననమును యుక్తులచేత చేయ వలనీన రీతియును శ్రీ వేదవ్యాసులవారిచేతను సూత్రరూపషముగను, శ్రీ మచ్చ్భంకరభగవ త్పాదులవారి చేత సూత్ర భాహ్యనులయందును విస్పష్టముగాం 'దెల్చ్బంబడినది, కనుక వేదాం తార్థ శ్రృనణముచేత సంశ యను నివ్నర్థించు ననియు, వేదాంతౌర్థ మననముచేశ అసంభావన యనెడి అదార్థ్య హేతువు నివ_ర్హించు ననియుం దెలియవ లకు, అవ విపరీతభావన నివరించుటకు సాధనం బగు చిత్తెకాగ్యత యొట్లు కలుగునో చెవుచున్నాందుజాా న్లో, బవాజన్నదృ ఢాభ్యాసా 'ద్దేహాదిప్వాత్మ థః తణార్‌ , ఫునఃపున రుచేత్యేవం జగత్సత్యత్వథీ రపి, 10 విపరీతా భావనేయ మైకాగ్రాత్సా నివ 'ర్తఠే తత్ర్యోపదేళాత్చ్రాగేన భవ ల్యేతదుపాసనాత్‌ . 101 శం వ్యా, ఇదానీం వివరీత్ధావనాం కన్నివృత్తు పాయం చ దర్శయతి--బహు జ ల న్‌ విపరీలేతి. విజరీతభావనానివ _ర్రకం యై కాగ్యం కత్కుతో జాయకత ఇత్యా శంశ్యావా---తలే (తి. ఏతజెశాగ్నం బవోవజేశాల్చా లేవ సగుణల వో మృటంపలు చక్ర రకాలో సరూర్రక్తోాం టీ, బనాుజన్మదృ ఢాఖ్యాసాల్‌ - బవుజన్య=ఆనేక జన్మములయందలి, దృథా భ్యాసాల్‌ =దృఢమెన యభ్యాసమువలన, చేవాదిషుజ దేవాదులయందు, నే ధీః=ఆక్మ యనెడి బుద్ధియు, నీవం ఆ ఈప్రశారముగు జగత్సత్యత్వథీరవీ - జగత్‌, ఎదేహేంద్రి యాదిజగత్తుయొక్క- సత్యత్వథిరపి ఆ సత్యత్వబుద్ధియు, తణాల్‌ ఆ తణమాక్రములో, పునఃపునటమాటిమాటికి, ఉటేతి = ఫుట్టుచున్నది. ఇయంజఇదిి విలరీ తొజవిబరీఠ మైన,

రతీ శ్రీ 'చేదాంతపంచదశి, స్వప్తమప్రకరణము “జ్ఞావనా ఆ అభిప్రాయము, సా జ ఆనివరీఠభొావన, ఏకాగ్ర్రాల్‌ ఇ వీకాగ్రతవలను నిన ర్హలే = నివర్హించుడున్నది. నీఠల్‌ = ఈచి త్రేకాగ్యత కత్త్య్వోబదేశాల్‌ -క శ్వ ఇ ట్రన్వారకత్వముయొక్క_; ఉవదేశాత్‌ ఇ ఉపదేశమును భొందుటకంటె, స్రాేే అ భూర్వమంచే, ఊపాసనాల్‌ ౨ సగుణబ్రవ్లో పాననమువలన, ఛవతి=వర్పడుచున్న ది* తా. చేహాదులే యాత్మ యనియు దేహేంద్రియాదిజగత్తు సత్యమైన దనియు అనేక జన్మములయంవలి దృ థధాభ్యాసమువలన త్‌ణ మాత్ర, ములో మూటిమాటికి నిట్టిబుద్ధి కలుగుచున్నది, ఇదియే విపరిత శావన యనంబడును, ఈవిషితభావన చిత్తైకా ర్త కవలన నివ_ర్రించును. అచిత్తైకాగ్రత పరబ్రహ్యోపటేశమునకుం. బూర్వము సగుణోపాసన మును, ఛగవన్నామసంకీ ర్తనమును సాధుజన నేవనమును 'జేయుటవలనం గలుగుచున్నది, అవ సగుణ్భఖ్ర! వో పాననాదికము "వేయవలయునను సంగతి మా శెట్లు తెలిని నది అనినం జేస్వుచున్నాండు:- న్లో, ఉపా_స్త్యయోఒత వవాశ్ర బ్రహ న్తేఒవి చింతితా, ప్రాగనభ్యానినః పక్చాద్భ౧ప్యన్యానేన తద్భవేత్‌. ం 105 వ్యా న్వేగ క్కుతో జపగళమి త్యాశంశ్య ఊపాసనావిచారన్య 'ేదాంక శాస్త్రే కృఠత్వాదిళ్యాహ---ఊపాస్తయ ఇతి. అకృతోపా_స్లికస్య కుత స్తజ్రనేశ్యత అహ---స్రాగితి, టీ. అకనీవ=శనుక చే అత్రజఈ చి త్తెకాగ్యతవిషయమునందు, ఊప్పాస్తయః = ఆయు పాసనములు, ట్రవ్శాశా స్తే మెసీ జు 'చేదాంఠళా స్త్ర మునందును? చింతితా$ = విచా రింపయడినవి. ప్రాక్‌ = తత్త్వోపదేశము గాకవూర్వము, అనభ్యాసినః = చి త్తైకాగ్రత యొక్క యభ్యాసము లేనివానికి వశ్చాత్‌ ఇ సగుణో పాసనము చేసినతర్వాతు బ్రవ భ్యాసీన ఇ స్వరూపానుసంధానమువేత, ల్‌, వలిచి త్తెకాగ్కశ; భవేల్‌ = శలుగునుం తాం 'వేదాంకశాస్త్రమునందును నక్కుడక్కడ చిత్తైకాగ్రత విషయమున నుపాసనలు నివరింపయిడియున్నవి, సగుణొపాసనము చేసి చిత్తైకాగ్రత పూలక్తిగాం గలుగనివానికి తత్త్యోపటేశమైన వెనుక నిత్యమునట్టి పరత_త్త్వ్వము ననుసంథానము చేయుటభలన చిత్మైకాగ్రత “శ్రమముగాం గలుగును, ఆను 'బహ్మాభ్యాన మన ెట్టిడో ఇెచ్వడున్నా(దుణాం

తృ ప్తీదీప వ్ర కరణనుు 588 న్లో. తచ్చింతనం తత్కథన మన్యోన్యం తత్ప్రబోధనం, వీత దేశపరత్వం చ బ్ర్భోభ్యాసం విదుర్చుధాః 106 వ్యోః టవభ్యానళ్ళ కీద్భళ ఇళ్యాళశార మొయానూవా--కచ్చింతనమితి టీ. తచ్చింతనం = అప్రత్యగాత్య స్వయావమును విఛారించుటయు; తక్కఖనంజ ఆపర జవృన్వరూ పముకుగుతిం చియే మాటలాడుచుండుటయు, ఆశ్యోన్యంజసాధకులలో వొకంతో నొకరు, తత్స్రబోధనం = ఆ బ్రవ్యకుభవముకు టెల్పుకొనుచుండుటయు, వీళృజేకపరత్వం చణతః ప్రత్య గాత్మయే సర్వోత్కృషమైన దని యాస క్రి గలిగియుండు టయు, ట్రవాభ్యాసం అ బ్రనభ్యాసముకుగాం బుధాఃజ తెలిసిన "పెద్దలు, విదు!జచెన్వు చున్నారుం తా. ఎల్లప్పుడును బృత్య గాత వరమాశత లయొక్క స్యషరూవమును / వీ తీ 0కి గూర్చియు. నారెంటియొక్క యేకత్వమునుగూర్చియు. నాలోచించు చుండుటయు. నెప్పుడును బ్ర హూకత్వమునుగూర్చియే భాషించుటయు, అభ్యాసకులతో తమ తము యనుభవములను బెల్పుకొనుటయు, ప్రత్య గృ పాముల యఖండై. కే పర మోత్కృష్ట, మని యాస్త్క్టి గలిగి యుండుటయు బృహ్మాఖ్యాస మగు నని ెలిసిన పెద్దలు చెప్పెదరు. అవ వ్రశ్యగృ)ప్పైాక్యమును సృవృవణిచుటకు ఇశు,తి నుదాహరించుచున్నాందు:- శ్లో, రమేవ థీరో విజ్ఞాయ ప్రజ్ఞాం కుర్వీత శ్రాహణ, నానుథార్థయా దృవాూ౯ శా న్యాచో విస్దాపషనం హి తగ్‌, వ్యా. వీతచేకపరత్వం విశదయితుం శు,తిమాహ--క మే వేతి. థీరో టా చర్యాదిసాధననంపన్న। బ్రాహణో బ్రహ్మభవితుమిచ్చు ర్యుముకు స్త మేవ ప్రత్య్యహ్రుపం పరమాక్తాన మేన విజ్ఞాయ సంశయాద్య భావో యథా భవతి కథా క్షాళ్వా ప్రుక్షాం వో శ్రేకళ్వక్షాననంకతిరూచమె కాగళ్యం పర్వీఠక సంపొదమేత్‌. ఆనాకృనోచరా నృహూక్‌ శహ్దాన్నానుధ్యాయాన్నానుస్య శశ. ఛ్యాచేనాభిధానమప్యుజలక్య లేం వాళి దధ్యాచ్చ అన్య ధాళబ్ల ధ్యా నేన వాన్వి గావనానుపవల్సే! కు ఇర్యర అహో వాచో విశ్తాపనం. విశ్చాషయతీతి విశ్హాపనం శ్రమహేకు! ఆయమభి ప్రాయః... ఇతర శ్దాను సంధా"ే మనసశ్శ్రమో భవతి. తదభిధాచేన వాచ ఇతి. టీ. ధిరఃజ బృవ్హచర్యము మొదలగు సౌధనములతో: గూడియుండి, బ్రావూణ$ఆ కోను బ్రహ మగుటకు కోరికగల ముముతువు, తమేవ ఇ ఆ ప్రత్యగభివ్న టి వము, విళ్ళాయ అ కంశయభౌతన వివరీశతటావనలం లేకుండ దెలిసికొన్సి ప్రక్ఞాంాబ్రవ్మన్రైకక్వ

రడ శ్రీ వేడాంతపంచదళి, సృప్తమవ్రశరణను బ్ఞానసంకతిరూవ మగు ీక్మాగ్యతను, కుర్వీత = సంపాదించవలయును, బవూూక శబ్దాకా ఆ అనాత్తవివయకము లగు వెక్కునూటలను; నానుధ్యాయాత్‌ = స్యరింపయాడదు, తల్‌ ఆ అట్టు స్మరించుటయం, నుచ్చరించుటయు, వాచః ఇ వాక్కు నప, విగాసనం హిజాశృమహేళువే యగునుః లా బ్ర ప్రాచర్యాదిసాధనముల సంపాదించి బహభావమును సంపొదింగంనో లెడి ముముమయు వగు బ్రాహాణుండు! ప్రత్యగ్నృి మైక్య మును సంశయభావనవిపరీకభావనలు. లేక చక్క_ంగా అెలిసికొని ప్రత్య గ్య గ్ర మైక్యజ్డానసం తానరూపం బగు చ్తై కా గ్ర తను సంపాదింపవల యును. అనాత సంబంధంబులె న శబములను స్మరించుట గాని యుచ్చ న్‌ ౬ ది శీ రించుట గాని తగదు. 'వెక్కుశబ్దములను స్మ రించుటచేత మనస్స్నునకును, ఉచ్చరించుటవలన వాక్కు_నకును శ్ర మ కలుగును, అవ, ఏకాగ్రతను సంపొదింపవలయు నని ఇెప్పెడి స్మ తిని చెప్ప్తుచున్నాండు:- న్లో , అనన్యాశ్చింతయంతో నూం యీ జనాః పర్యుపాసతే, కేహిం ని శ్యాఖియుక్తానాం యోగమేనుం వహామ్యుమమ. _ 18 వ్యా వీవమెళకాగ్య ప్రతి పది కాం శ్కుతిమళిధాయ స్మ ఫతీమప్యాహ---ఆఅన న్యా ఇతి, యే జనా అనన్యా అహం టబ్రన్యాన్మీతి ఛ్టై నేన మదభిన్నాన్సంకత స్తథైవ మాం చింకయంతః పర్యుపాసతే పరితస్స'ర్వేమ్వపి కాలేషు ఉపాసతే మృద్రూపా నీవవర్తం తే. లేసు నిత్యాభియుక్తానాం సదా మచ్చిత్తానాం "లేసామహం తదాత్మ "క్వేనాను సంధీయమానోదెహం యోగ మేమమలభ్యలాభలబ్ధహురతణరూ పౌ యోన మేమా వవోమి సంపాదయామోత్యర్థః టీ. యే జనాః = వీజగులు. అనన్యాః = చే శ్రువామవై. తి నిడి క్గ్‌నమా వేఠక నాకంటె వేలు గానివార్రై; మాం ఆ నన్ను; చింతయంత$=పర మేళ్వురుని ఛ్యానిం శురో, పర్యుపాస లే=సర్వ కాలములయందు మ ఇద్రూఫులై యుందురో; "లేసాం నిళ్యాఖి యుక్తానాంజఎవ్వుడును నాయందు మనస్సు కలిగినయట్టివారియొక్క యోగ మేమం- రోగజస్రా ప్తముగానిడానిం బ్రా ప్రింపంకేయుటను, క్నేమంజస్రాప్లీం చినదానిని స్థిరముగా గుంచుటను), అవాం = నేను వవోమి ఇ సంపాదించెదను, తా, వజనులు వేను బపహమ నె తి నను జూనముచేత నాతో స ఈ ఖో నైక్యమును జెంది నన్ను నిరంతరము థ్యానించుచు. నాస్వరూవులై

త్‌ _్రిదీప (ప్రకరణము ర8ిక్‌ యుందురో యట్టివారి ఊూగశేమంబులను నేను సంపాదించెదను. లభింపని వస్తువు లభించుట యోగ మనంబడును, లభించినవ స్తువు రతీంపంబడుట ను నునయబడును, అవ పెన నుదావారింపంబడిన శ్రశిన్మ థగులళాత్ప్సర్యమును ఛెప్పుచున్నాండు:- శ్లో, ఇతి శ్రుతిస్కృతీ నిత్యమాత్మ న్యేశాగ్ర తాం ధియః విధత్తో విపరీతాయా భావనాయాః తయాయ హీ, 100 వ్యా ఉదావ్భాశయో శ్ము ఏితిస్మ లతోోస్తాక్పర్యమావా---ఇతీతి. వీలే కుతి స్మృతీ విపరీతఖావనానివృ త్రయే ఆతృని నదా చి త్తైెకాగ్య్రం ప్రతిపాదయత ఇత్యర్థః టీ, ఇతి=ఈ॥ ప్రకారము, క్కులిస్మ వ శుతిస్ఫృతులు కెందును) విపరీ తాయాః భావనాయాణ=విపరీతభ్ధాపనయొక్క; తయాయ = నివ ర్తించుటకొ కు, అత్మని=ప్రళ్య గాత్మయందు; నిఠ్యంజ=ఎల్లప్వుడు, ధియ! జ మనస్సునకు, నకాగ్ర,తాం=వీకాగ్రతను, విధ ర్తః = విధించుచున్నవి 'తా, వైన నుదాహరింవయబడిన “తమేవ ధీరో” అను శ్రుతియు “అనన్యాఖి అను స్మృతియు విపరీతభావనయు నివ_ర్తించుటకొటుకే నిరంతరము చిత్తైశాగ్రత యుండవలయు నని నిరూపించుచున్నవి, అవ జేవాదులయం దాత్ళ త్వబుద్ధియు జగత్తునందు నత్యత్వబుద్ధియు నిట్లీరెండిం టికిని విపరీతఖొనన యగుట యొ ట్లని శంకించి విపరీతభావనాలతుణమును బెల్పు చున్నాండు;లా న్లో యద్యథా వ ర్తే తస్య తత్త్వం హిత్వాన్య థాత్వ థీ విపరీతా భావనా స్యా త్పిత్రాదా వరిధీ ర్యథా, 110 వ్యా నను జేవాద్యాత్మ త్వబుద్ధేః జగ కృత్యత్వబుద్ధిళ గ్‌ కుతో విపరీతభావనాక్వ మి త్యాశంశ్య కల్టథణయోగాదితి దర్శయికుం తస్యాః లతుణమావా-టఒయద్య"భేతి. యద్వన్తు శుక్త్యాది యథా యేన శుక్య్యాదిరూపేణా వ రృతే. తస్య కత్త్వం శుక్త్యాది రూవత్వం వరిత్య జ్యాన్య ధాళ్వధీరన్య థాతస్య రజకరూవత్వస్య థీర్టానం వివరీరళావనా ప్యాత్‌ ఆకస్మిం నద్భుద్ధిరితి యావత్‌. తాముదాహరతి. ల టీ, యల్‌ = ఏవన్తువు; యథా=వీనిధముగా, బర్ధతే = ఊన్నడో, ర్య = అ వస్తువుయొక్క. తత్త్వం ఇ యథార్థస్వరూపమును; హీ త్వాజవిడి చి పెట్రి, ఆన్య భాత్వధీః ేటాళవన్తువుగాం దలంచుటు పీత్రాదె ౨ తండ్రి, మొదలగువారియందు, అరిధీర్యథ్రాణ శత్రువు లనెడి బుద్ధివలె విపరీతా ఖొవనా ఆ విపరీతభావను స్యాత్‌ ఆఆగును,

586 శ్రీ 'వేదాంతవంచదళ్సి స్పష్తమ 'వ్రశరణను తా, ముక్యపుచిప్పను జూచి వెండి యని యొక వస్తువునం దింొళ వస్తువుయొక్క. యారోపణము చేయు బుద్ధి తల్లిదండ్రు, లు చొందలగు నా _స్పజనులయందు శత్రు, భావంబువ లె పేితఫావన యగ నని మొటుంగ నగును, అవ, ఈ రెచ్చంబడిన విపరీతభావనాలతణమును ప్రశృతాంశమునందు సరిపెట్టు చున్నాండు:లనా న్లో ఆకా జేహోదిఖిన్నోఒలయం మిథాా ేదం జగత యోః, చేహాద్యొత్మ త్యసత్యత్వథీ ర్విపర్యయభౌావనా, క్షే వ్యా ఊళశ్తలకణం ప్రశృలే యోజయతి ఆశ్తేతి, ఆయమాత్తా వస్తుతో జేసి దిభ్యో భిన్న$. ఇదం జగచ్చ మిథ్యా వీవం నత్యవీ కయోరాత్మ జగతో ర్యథాక్ర్రముం జేవాద్యాక్య క్వబుద్ధిర్ట్‌గ కృత్యశ్వబుద్ధిళ సృ యా సా విపరీతభ్ధావ నేశ్యర్థః. టీ. ఆయం అశ్తాజక ప్రఠ్యగాత్మ్య 'జీవాదిఖిన్న ఆ జేహేంద్రియాదులంటె వజసను, ఇదం జాచ్చ ఆ జేహేంద్రియాదిప్రపంచంబును, మీథ్యా = వాస్తవముగా శ్రీని దగును, (ఇ ట్లున్నను); తయోః = ఆ యాత్మ జగత్తులయందు, జేహేత్యాత త్వ నర్యశ్వథీ$- చేహానిజ బేహాదులయందు, ఆక్క క్వ=ఆత్త త్వబుద్ధియు, నత్యత్వథీణ దేహేం ద్రియావి జగత్తునందు నళ్యత్వబుద్ధియు, వివర్యయభావన యగును “తా, ఈ ప్రత్యగాత్మ చేపూాం 'ద్రియాదులకంచి భిన్నుండదు, బేపాంద్రియాది జగత్తుశు మిథ్య యగును. ఇ ట్లుండ చేహేంద్రీయా దులే యాత్మ యనియు చేహేం 'ద్రియాది జగత్తు సత్య మనియు సనెంచుట వివరీతకభావన యగును, ఆవ ఇంఠకు ముందు విపరీతఫావన యేశాగ్రళవలన నళించు నని సామాన్య ముగాం చెలువణదెను. ఇప్పుడు. విపరీతభావన కత్త్యభావనవేత నళించు నని విశేషా శారముగాం చెల్పుచున్నాండు:ాణా శ్లో, తత్త్వభావనయా నశ్యేత్సాఒతో చేవ+తిరి శ్రతాం, ఆర్మ నో ఖావయ్చేత్సద్వ న్మి థ్యాత్వం జగతోఒనిశమ్‌, $12 వ్యా ఫూర్వ్యమెకాగ్యాాక్సా నినర్తత ఇతి సాదూ'ణ్యేనో శ్వమర్ధం వోేహమెశాకే ఆాశాయుర్‌ శ్త్వేభావనయేతి. సా చేదిద్యాక్య ర్వజగర్భత్యక్వఢిరూపా విదీతభావనా ళత్త్వభావనయా ఆశ వోచేవోతిరిక్తత్వన్య జగతో మిథ్యాత్వన్య ఈ భావనా నిరంఠరభ్యా నేన నళ్యేత్‌. ఆత ఆక్హ్మవో ేవాలిరి కృత్యం కేహజగతోర్రి ఖ్యాక్యం ఈ నదా భావయేదిళ్యు క్తం. -

తృ్పప్తిదీప ప్రకరణము తక టీ, సాజఆవిపకీతభావన) తత్త్వభొావనయా = త త్త్వజవ్రత్యశాక్ళ చరమార్తరయే యెడి, భావనయా = ్యానము'చేళ, నశ్యేల్‌ జనళించును. అతః = కళహీకువువలను ఆవిళంజఎల్లద్వాడును, అతృనః = ప్రత్యగాతృకు చేవోలికిక్షళాం = దేవా ఆ స్థూలనూత్మ్‌ కారణళరీరములకం కె ఆతిరి క్తళొం = వేజగుటను, భావరయేల్‌ = భ్యానించవలయునుం కద్వళ్‌ అ ఆటులే, అనిశం = ఎల్లవ్వుడును) జగతః = జేహేంద్రియాడి వ్రపంచము యొక్క మిఖ్యాశ్వం ఆ నిజముగా లేకుండుటను, భొవయేత్‌ = "'ధ్యానించవలయును తా, వివరీతభావన వ్ర, త్గగభిన్న వరమాత్మ థ్యానముచేత నశిం చును. కావున నెల్టవ్వుడును ప్రత్యగాత్మ దేహేంద్రియాదులకన్న వే అనియు, నటులనే చేహేంద్రి యాదిప్రనం వము మిథ్య యనియు చింత నము చేయవలయును, ఆవ. అట్రి ధ్యాననిమయములో జపము వేయునపుడు కొన్ని నియనుము లున్నట్లు నియమను లేవైనం గలవా యని వూర్వవవ్నీ శంకించుచు న్నాందుదతానా న్లో కిం మంత్రజపవ న్థార్తిధ్యానవ చ్చాత్మ భేదథీల జగన్ని ఖాష్ర్వధథీశ్చాత్ర, హార్టవర్వా స్యాదుతాన్థ ఖా, 118 వ్యా+ త శ్ర, జపాదావివనియమాపేమో స్తీవా! నవేతి చృచ్చతి=జకిం మం్ర జనక దితి. ఆత్మ భేదథీరాక్మనో జేవాదిభ్యోవిభిన్న జ్ఞానం జగతో మిథ్యాత్వానునంధానం ఈ మం క్రజపవ ద్దేవతాధ్యానాదిపత్కి౦ నియ మేనానుషఘ్టైతవ్య ముత లౌకిక వ్యవవిళా వన్నియమమంతేణావీ శర్తుం శక్యర ఇతి, టీ. అక్ష భీదథధీ? ఆ ప్రశ్యగాత్మ వే అసెడీ క్టానము జగన్మి ఇ్యాత్వథీశ్చజ ప్రచం చముయొక్క-_ మిథ్యాశ్వళ్ళునంబును; మం్ర,జపపత్‌ ణు మం క్ర,ః॥వమువ లెను? మూస్తి భఛ్యానవచ్చ= దేవతామూర్తుల యొక్కం భ్యానమావలెశు, అత్రణ ఈ బ్ర వ భ్యానమానండ్షం ఆవర్త్యాజమాటిమాటికి నావ త్తి చేయండగినది. స్యాత్కిం ఇ ఆగునా! ఉత ౨ కేక్షు అన్యథా అ ఇంకొక వీధముగా, స్యాత్కిం ఆ అగునా 1 తా, వర్యేగాత్మ 'దేహాదులకంళై వే అనెడి క్ఞూనంబును, చేప్ర్యూ ద్రియాదిజగ త్తంపయు మిథ్థి యనెడి క్లూనంబును మంత్ర జవముం వలెను దేవతలను ధ్యానించుటవ లెను నియమనుతో నిన్ని సారు లవి చేయకలయునా ? లేక యికర వర్ధవవోరములవలెనే నియమనులు లేక చేయవలయునా ? యని ఫూర్వవాది శంకించుచుక్నాండు. ఆను ఇప్పుడు. పూర్వపతీ యడిగినరొనికి సిద్ధాంతి కమాధానము అభ్వు చున్నాందునాల

షం శ్రీ వేదాంతసంచదశి, స్వష్తమప్రకరణను శ్లో. అన్యథేతి విజానీహి దృష్టార్ధల్వేన భుక్రికత్‌ , బుభుతు ర్థపవద్భు_ క్షే. న కళ్చిన్ని యతః క్వచిత్‌ , 114

వ్యా. దృవ్రఫలకళ్వాన్నా త, నియమః కళ్చిద స్తీత్యాహా-_అన్య భీతి. అన్యథా నియమం వి'ేత్యర్థః. తత హేతుమాహ.---దృష్టార్థ్ధ ల్వేతి. తత్ర, దృహ్రైంతమానా. భు క్రివదితి; దృష్లై ర్థేఒవిభోజనే నియమః కృుతిస్మ ల్‌ రువలభ్యత ఇత్యాశళంక్యా వా--బుఘతురితి తుదవననయనాయ భో కమి చృన్సురుషో జవం కుర్వాణ ఇవ ననియ "సేన హా అవీచు యథా తుద్చాఫోవళాంతి స్స థా భోజనం కరో తీత్యర్థకం

టి. దృష్తార్థ త్వేనజ ప్రత్యతుఫలము కల దగుటవేతు భు క్రివత్‌ = భోజననువలె అన్య -థేతిజనియమ మక్క జ లేదని, విజాసీహి = తెలిసికొనుము. బుభుత్వుః అ భోజనము చేయందలంచిన, కళ్ళ్చిల్‌ అ ఎవండును, నియకస్ఫ్సక జ నియమము గలవా డగుచు, క్వచిత్‌ = ఎన్నండును, జవవణ్‌ ఇ జపము వేయువానివలె, న భం స్రేజుజింపండుం

తా, ఈ బ్ర హాభ్యాసము వ్రశ్యతఫలము గలది గనుక నియమ మేమియు. లేకయే చేయ నగును, ఎటుల యనలా, శేవల మన్ని వారణముకొజకు భోజనము చేయువాండు జపము చేయు వానివలె నియ మనుతో భుజించుట లేదు, మతి యొట్లు భుజించు ననంగా; ముద్చాధ నివృత్తియగునట్లు భోజనము చేయును,

ఆవు ఈసంగరీని వివరించి వెవ్రుచున్నాండు:ా న్లో, అశ్నాతి వా నవాక్నాతి భుంశ్షేవా న్వేచ్చయాఒ న్యఖా,

యేన శేన చ్రశౌనేణ మథామవనినీపతి, 115

బ్యా. వీతచేవ ప్రచంచయతి...అళ్నాతి వాన్నే సతి కదాచిన్భు జే. నవా ఛాతి శి న్నతి కుద్చాధానివారక ద్యూతాదిచేష్తయా2నళ్న న్నేవ శాలం నయతి. అన్యథా బా తిస్టక్‌ గచ్చ కయానో వా స్వేచ్భయా భు క్షే యేన ీన ప్రకా శేణ తళ్కాలికీం తుద్యాధా మవనేతుమిచ్ళ కృతీ. ఆయమఖ్గిసంధిః తుద్భాధానివృత్తి రతణదృపష్తృఫలాయ భోజన మేవం కార్యం. నియమాస్తు వరలోశెహీతవ ఇతి,

టీ. (ఆశ్నే సతి = అన్నము దొరకినపుడు, ఆశ్నాతి చా = భుజిందవచ్చును (అన్నే అసతి = అన్నము దోరకనపుడుు, నవాశ్నాతి జ భోజనము చేయకయు పోవ 'మృను (అనలా ఆశలిచాధ తెలియకుండుటకు నేయాటలోనో యాడుచు కాలము గడపు ననుట్సు అన్యథా వాజమళణీయొక చిధముా నైనను) స్వేచ గృయాజతనయిచ్చవచ్చి వట్లం భుం క్తేజనిలుచుండియో జండుకొనయో నడచుచునో భుబించుచున్నాండు. యేన శన ప్రకారేణ .ఇ నీవిధమువేశనైనను, తుధాం ఇ అప్పటి తముద్చాధను, ఆమినీనతిణ పోలొట్టుకొనం దలంచుచున్నాండు.

తృ ప్రిదీపప్రశరణనుం కళళ లా, లోవల నపరిమితముగా నాశలి యగుచున్నప్ప్వు డన్నము దొరకిన భుజించును. లేకున్న నాబాధ అెలియకుండుటకు చీట్లాట్క, వులి జూదము, చదరంగము మొదలై న యాటలలో 'చేనితోడనో కాలము గడపుచు నేమియు దినక పోవును. అథవా యేదైన పండు మొదలైన వానితో దేనినైన నియమములేక కూర్చుండియో నిలుచుండియో పండుకొనియో నోట వేసీకొనును, వదో యొక విధమున నాతలి పోం జూచును, పరలోకలాభము శ్రుతిస్మ సతులయందు దెలుపండినవిధమున నియమముతో నాచరించువానికిం గలద్కు గాని వీయ అప్పటి యాశలి మాత్రము పో జూచెడివాండు గనుక నియమము లేవియు లేకయే భుజించును. అవ. జపము మొదలగువానియం బై లే భోజనముపలె కా దని చెపు భన్నాండువాా న్లో నియమేన జవం కుర్యా దకృతా వ్రత్యవాయళ, అన్య థాకర ణేఒనర్థస్స గరవర్ష విపర్యయాత్‌ . 116 వ్యా, జపాడొ భోజనా చై నలతమణ్యం దర్శయతి---నియ మేశేతి. రత్ర "హీతు మాహ---అకృళావితి. భప ల్యేవమక్రరణే ప్రత్య వాయశ్చ. ఆన్యథాకరణేతు న నా స్తీత్యా శంక్యాహా---అన్య భీతి. “మం తో హీ్‌నస్స సరతో వర్ణతో చా మిథ్యావ్రయుకోన తమర్థమావా, స వాగ్వ బో యజమానం హిన ప్రి యఖీంద్రశశ్రున్స రరతోఒళరాథా” దిత్యు క్తత్వాదితి భావః | టీ, జవం ఆ జవమును, నియమేన = నియమముతో; కుర్యాల్‌ = చేయనల యుగు. అకృతౌ = నియమముతో చేయనపుడు; ప్రశ్యవాయతః = పాదము గలుగు చుండుటవలన (నియమముతో జవము సేయనలయుశు. అన్యథా ఆ వేలోకవిధముగా, స్వరవర్శవిపర్యయాత్‌ = స్వర = ఊదాత్తాదిస్వరములయొక్క_యు, _ వర్మ = అకారా ద్యతురములయొక్కయు, విషర్యయాత్‌ = శౌరుమూరుగా నుచ్చరించుటవలన; కరణే ఇ మంశ్రజవము చేయుటయందు; అనర్థః అ కీడు (స్యాల్‌ ఆ. కలుగును) తా, మంత్ర?నుహఫ్టైనము “మొదలగునవి యదృష్ట్రఫలకము లగుటం జేసీ (అప్రశ్యమేఫలమును గలిగించునవి యగుటచేత) వానిని బవా నియమముతో. జేయవలెను. మంత్రములో స్వరముగాని యతు రముగాని లోవించినను తారుమూరైనను కీడు వాటిల్లును న్స, “మంత్రో హీనస్స ఏకతో వర్శతో వా మిథ్యాప్రయుకో, న భమర్థ

శ్‌0 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, స్పష్తమప్ర శరణము మూహ, సవాగ్వబో యజమానర హీన స్తి యేంద్రగితు )స్స ్వరతో వరాథాత్‌ * మంత్రానుఘైనాదులలో 'నేలోవము కలిగినను ననర్ధము పొసంగు నని దీనివలన చెలియుచున్నది, ఆవ, ఆశలివాధ యొచ్సటి కచుడు కనంబడెడిది గనుక నియమము లేక భఘజిల చేన భుజింపవద్భును, వీజరీశభావన వ్రత్యతుముణా నవ్వుడు బోధ గలిగింపక పోవుట లేక నదృష్రఫలము. నిచ్చెడు బ్రహభ్యాసముళు నియమముతో. జేయవలదొా యినీ శరకించి సమాధానము భెప్పుదున్నాండు: క్లో. మేవ దృష్టబాథాకృద్విపరీలా చ భావనా, 'జేయా శేనాప్యుపాయేన నా _స్త్వృంతానుస్టి తః శ్ర్‌మః క్ర? వ్యా నను తుద్భాధాయాదృష బాధహేతుత్వా శ్రన్నివృ త్తయే2.నియ మే నాకీ ఖో క్రవ్య మేన. వివరీతభావనాయాన్తు కథాత్వాభావాత్తన్నివర్రకం ్యానమదృష్ట ఫలాయ నియ మేనాను స్టేయమి త్యాశంక్యాహ.తు భే వేతి. విపరీరభావనాయా దుఃఖ హతుశ్వస్యాశుభవసిద్ధ త్వాదితి భావః. టీ. మభేవ = ఆంశలివలెె. విజరీకా ఫొవనా చ ఆ విజరీతఖావననయుం; దృవ్వ జాధాక్ళల్‌ ఎ ప్రళ్యతతుగా బాధకు గలిగించుచున్నది; (కనుక) శేశాప్యు పొయేనజ వీ ఉపాయము నేతతైనను . కేయా ఆ గౌలువందగినది... అక్ర అ ఈవిపరీతభొవనను కళించం జేయునిదమయమున, అనువీ లే! జ ఛ్యానానుష్టూానముయొక్క.; శృమఃఅనిధానమా; జాస్తి ఆ లేద ౮ శ్‌ (౮/ కా, మద్చాధ యందజకుం బ్రశ్యమీముగాం గష్టముః "చెట్టు చున్నట్లు విపరీతభావనయును సకల దుఃఖములకు మూలముగా నున్నది గనుక దాని నెక్ష్రైనను బోంగొట్టుకొనవలయును, అట్ట విపరీత భావనను జోంగొట్టునట్టి ఛాస్థనము విషయమున బేవిధ మగు నియ మము నక్కట లేదు, "అవ ఆ వీపరీళఖొవమునను లోయొట్రుకొశుట కపోయ మేమి యందువో యది యిదివజ'ే తెలువంబడిన దని చెప్పుచున్నాండు.ఎా శ్లో. ఉపాయః పూర్వ మేవో_క్ష _స్తచ్చింతొకథవాదికః వర'చేశపర ల్వేఒపి నిర్బంధో ఛ్యానవ న్నహి, 118 వ్యా రర్షి న ఊపాయః ప్రదర్శనీయ ఇత్యాళంక్య పూరకమేవ బ్రదర్శిత ఇళ్యావా---ఊ హయ ఇతి, నను జపవత్పా్ఫిజుఖ త్వాదినియ మో మాూభూద్ధ్యూనవజేవ ఈదైకవరక్యలత తై కే గ్ర, కానిర్భంధోజ స్తీత్ళాళర క్యాహాః.వతడితి.

తృ వీదీవప్రశరణము ర్‌త్తే టీ. కచ్చింతాకథనాదికః - తత్‌ ఐలిప్రత్యనభిన్న బ్రవృముయొక్క ఛింకాణ భ్యానంబుకు, కథవాదిక। అ నంభాషణంబుకు మొదలుగాగల ఉపాయః అ ఊపా యము (బవ్యోభ్యాసము), ఫూర్వమేవ ఆ ఇంకకు మున్నే, ఈ క్టః ఆ తెలపంబడినదిం వీత డేకభర ల్వేఇపి-వకల్‌ ఆ ఈప్రత్యగభిన్న మగ పరమాత్మయొక్క, వీకవర ర్వే2విణ ముఖ్యముగా చిత్తెకాగ్యతను గలుగంకేయు నిదిధ్యాసనమునందును, ధ్యానవల్‌ ఆ ఛ్యానమునందు వలె నిర్భంధ! జ నియమము, నహి = లేజే లేము. నా తా, వృత్యగభిన్న మగు వరమాత్మను థార్టనించెడు విషయ మున “తచ్చింతనం తత్కథన మన్యోన్యం తత్ప్స్రబోధనం, వీఠ చేశ సో జధాళి గా వీ రీతి పరత్వం చ ప, ప్యోఖ్యాసం విదుర్చుధాః[ి అనెడి నూటయాటిన శ్లోకం బున నుపాయను చెవ్పంబడెను, ఆవర ట్ర పహూమును చ్రశ్యగభిన్న స్వరూవముగ సర్వదా థా్యనింపవలయును, అట్టి వరృష్థామును గుణం చియే ముచ్చటించుట "మొదలగునదియే యుపాయంబేపను. ఛ్యాన మునందు వలె బహానునుగుఅించి నిపధ్యాసనమును చేయుటలో నియవుము వని లేదు, అవ ధ్యానమందు మూత్రము నిర్భంధ మేమి యున్నది? ఛ్యానింహదనిన మూర్తిని లింతించుటయ్‌ శచా యని శంకించి యందలి _నిర్నంధమ'ను బెలుపుటకు ఛ్యానన్వరూబమును చె్వ్చుచున్నాండు:-- న్లో, మూర్తి వ్రత్యయసాంతత్యమన్యానంతరితం ధియ్కు ఇ్యానం తత్రాతినిర్బంథో మనసక్చంచలాత్త న, ౮ వ్యా, నను థ్యానస్య భ్యయచిం తామాశ్రాకకళ్వా త్త శ్ర ఫో నిర్మంధ ఇళత్యా శంక్య ఛ్యాజే నిర్భంధం దర్శయితుం భ్యానస్వరూవం తావదావా..మూ రీతి. ధియో బు ద్ధేస్సంబంధినాం మూ_ర్రిప్రత్యయానాం జేవతౌదిమూ _ర్హిగోచరాణాం వ్రశ్య యానాం యత్సాంకక్యమవిచ్చిన్నశయా వర్ధమానత్నుం తదన్యానంతరితం అవ్యేన వికాతీయ ప్రత్యయేనావ్యవహితం సద్ధ్యానమిత్యుచ్య రే వ్‌పు ఛ్యానస్వరూవం నిరూష్య త్ర, నిర్భంధం దర్శయళ్ని.-కర్రేతి.. సదా పర్యటనశీలన్య కరితురగాదే ేకత్ర, బ్తం భాదౌ బుధనేన యథోవరోథో భవ తద్వదితి భావః టీ. ధియః = బుద్ధియొక్క-; మూర్షి ప్రత్యయసాంతత్యం - మూర్తి ఆ ఆయా బేవతలయొక్క, (ప్రశ్యయ=స్వరూపళ్ఞానమ.లయొక్క-, సాంకత్యం ఆ ఎడ తెగకయుం చుట, ఆఅన్యానంతరితం అ ఆన్య ఆఅ వేణువిషయమువేక, అనంతరితంజవ్యవ ధానము "లేని

న! శ్రీ, వేదాంతపంచదళి, స్పప్తమవ్రకరణము డగుచు; ధ్యానం = ధ్యాన మనంబడుచున్నది. తక్రజ౪ట్రిధ్యానమునందు; చంచలా త్య నః = చపలన్వభొవము గలిగిన, మనన$ః=చి త్తమునకు, అతినిర్భంధ॥ = బేక్కున నిర్భం భము; (అస్తి = కలదు) తా, దేనిని మనము ధ్యానింతువో యామూర్తినిషయక మగు జ్ఞానము. తప్ప అన్యవిషయక మగు జ్ఞానమునకు నవకాళశము లేదు, వీచేవతామ్వూ_ర్తిని థ్యానింతుమో యామ్తూ_ర్తిధా్యాన మవిచ్చిన్న తెలథారవ లె నుండుట థ్యానలతుణము, ఈవిధ మగు ఛారనములో నత్యంతము చపలస్వఖావ మగు మనస్సును గదలకుండ నిల్బుటయందు, కరితురగాదులను కట్టుకజ్ణను బంధించినట్లు గొప్ప నిర్బంధము గలదు, అవ. మనస్ఫు చాల చవలమైన దళుటయందు గీతావాక్యమును బ్రృమాణముగా కాపుదున్నాండు:ాలా శ్లో, చంచలం హి మనః కృష్ణ వమూథి బలవద్ద్భృశం, తస్యావాం నిగృహం మనే వాయోరివ సుదుష్కురమ్‌, 120 వ్యా, మననళ్చ్ళాంచల్యాదౌ గీతావాక్యం ప్రమాణయతి--చంచలంహీతిం ప్రమాథి 'ప్రమథశీలం ఫుకుషన్య వ్యాకులత శారణ బలవత్సమర్థ మని లౌవ్యామి త్యర్థఃం దృఢం సక్యనతి వా నిషయీ లగ్నం తత ఊద్ధర్తుమళక్యమి క్యర్థః3 అత స్తస్య మనసో నిగృవో వాయోర్నిగ్రవా ఇవ నుదుమష్కరఃః టీ. "హేకృష్ణ = పీళృష్ణా ! మనః ఇ మనస్ఫు; చంచలంజ మిక్కిలి చవలన్వఖొ వము గలదియు; ప్రమాధి = ఎప్పుడుశు వ్యాపలత గలిగించునదియు, బలవత్‌ ఇని గ్ర హీంటశశ్యము గానిదియు, దృఢం = సద్విషయమునో దుర్విషయమునో వట్టుకొ'నెనా యావిమయము నుండి మరలించ నలవికానివియు (భవతి=అగుచున్నది) తన్య = అట్టి మనస్సుయొక్క, న్నిగ్తృవాం ఆ అరికట్టుట,ు చాయోరివ = గాలిని నిరోధించుటను వలె, సుదుమ్మరం = చాల దుమ్కురముగా (చేయనలవిశానిదిశా), మన్యే = తలంచు చున్నానుం తా, అష్టనుయ భగవంతునితో ని ట్లనుచున్నాండు:.__ఓకృష్ణా ! మనస్సు ఎప్పుడుశు జలించునదియు వాస్టికులత గలిగించునదియు ని గ్ర హింప నలవి గానిదియు. వవిషయముననేని ప్రవేశంచెనా యిత నచ్చటినుండి మరల్చ శక శ్టము గానివియు నై యున్నది, ఇట్టి మనస్నును

తృ ప్రీదీపప్రశరణము రక నిర్వహించుట వాయువును ని, (గ్ర హించుటనవలె చాల కష్టసాధ్యముగా నున్నది, అవ. మనోనిగ్యవము దుష్కుర మైన దనుటలో గీతావాక్యమును జెలిపి మోన వాసిష్టమునందలి స్లోకమును బ్రృమాణాముగాం జూఫుచున్నాండు:-- శ్లో. అప్యస్థిపానా నృహత స్సు మేరూన్తూలనా దపి, అవీ వహ్నశనాత్సాధో విషమశ్చి త్తని హః, గేలి1ే వ్యా- మనసో దుర్ని గృవా ల్వే వానీష్టవాక్యమవి వ్రమాణయతి---ఆపీతి, టి. "హీసాన్లో ఆ షీవనిష్టమవార్షీ , అబ్గిపౌనాదకి = సముద్రోదకము నంతయు శ్రాగుటకంటెకు;, మహతః జ గొవ్చది యగు, నుమేరూన్యూలనాదవీ=గొచ్ప మీరపర్వ శమును వెల్లగించుటకం టెక; వన్న్య్యూశనాదపి = అగ్నిని మి,0గుటకం టెను, చి త్తనిగ, హ॥ ఆ మనన్ఫుగు వశబజదుకళొనుట్య విమమః ఇ సాధ్యముగానిది భవతి = ఆగు చున్నది. తా, ఓవనీష్టమవార్షీ | సముద్రోదకము నంతయు పానముచవేయుట కంశెను, పర్వతములలో గొప్పది యగు మేరుపర్వతమును వెల్లగించుట కంచెను, జ్యాలాగ్నిని మ్రీ,ంగుటకం మెను మనస్సును నివోధించుట చాల కష్టతర మగు నని శ్రీరామచం చ్ర మూరి తెల్చిను, అవ ఇట్లు ఛ్యానవిమయమున మనన్ఫును నిగృహించుట 'మైదలగకష్ట మతిళ యముగా నున్నది; బ్రహ్థాభ్యాసమున నిట్టి నిర్భంధములు లే వని తెల్పుచున్నాండు?- శ్లో + కథనాదా న నిర్చంధళ్ళ న! ఫంఖలాబద్దదేహవత్‌. 9 కిం త్వనం లేతి హాసామ్యైర్వినోదో నాట్యవద్ధియః శ్షేల2 వ్యా ప్రకృతే తతో వైమమ్యుం దర్శయతి.---కథ నాచావితి, శృంఖలాబద్ధదే వాస్య యథా నిర్భంధః న తథా కథనాదావిత్యర్థకి. ఆదిళచ్దేన తచ్చింఠనాది నంగృవ్యూ "లేన శేవలం నిర్భంధాభావళ్ళ ప్రశ్యుక థియో వినోద ఇత్యాహా.--కింల్వితి.ఇతివోసః వూశ్వేషాం కథా అద్యా యేషాం లౌకికకథానుకూలయు _క్రీదృషైోంత ప్రదర్శనాదీనాం శే ఆనంతాః అవంఖ్యాపి అనంతాశ్చ శే ఇతివోసాద్యా శ్చేళ్యనం 'లేతిచోసాద్యా స్రైస్ధయః బుద్ధేక్వేనోద! క్రీ డావిమయో భవతి, కశ్రదృష్రాంతఃనాట్యవదితి, నృత్య శ్రీయానిరీకణమి వేత్యర్థః. టీ, శృంఖలాబద్ధదేవావల్‌ = శృంఖలా = సంకెళ్ల చేత బద్ధ = బంధించంబడినం జేహావల్‌ = దేవామునకు వలె కళనాదౌ = వరబ్రన్యాస్వరూబమును గూర్చి చెద్వట

రక్త శ్రీ వేదాంతపంచదకి, స్వష్తమప్రకరణము “కెబదలనుజానియందు; నిర్భంధకాశప్రము; నజలేదు, కింతుఐలంక జీ మనంగా, అనంధేతి వాసా ద్యైః-ఆనంత = లెక్కలేని ఇతివాసాచ్యైశిజపూర్వులకథలు మున్నగువాని చేశ; ధియ ఇ బుద్ధికి నాట్యవల్‌ ఇ చాట్ఫమున్లు జూచునట్ల్టు, వినోవః ఆ ఉఊత్సావాము (భవేల్‌ అ కలుగును, తా, సంశిళ్ళచే నిర్భంధింపయిడిన చేహమునకు గల నిర్బంథధము వంటి నిర్నంధము, ట్ర హాస్వరాసవిషయికసం భాపణచింతనాదిరూప మగు బ్రహ్మాఖ్యాసమందు 'శేకపోవుటయేకాక, ఇతిహాసము చేతను, అపరిమితలకికళ థానుకూల యు_క్రి దృష్టాంతములను జూపుటచేతను, నాట్య క్రియను జూచునప్పుడు బుద్ధికి వినోదముగ నున్నట్లునుు ఈ బ్రహ్థోభ్య్థాసమందులనాడ బుద్దికి ఉత్సాహ మతిశయించును. (ఇతిహాస స్‌ీలే ం ణి మనంగా పూటజ్వలయొక్క చర శ్ర ము), అవ కథాదులచేత చిత్తెకాగ్రతారూప మగు నిది ధ్యాననమునకు విఘాూతము గలుగును గడా యని శంకించి సమాధానము వెప్పుచున్నాందం:లాా న్లో చిదేవాళ్తా జగన్మి థ్యేత్యత్ర, పర్యవసానత్క, నిదిధ్యాసనవి తే.పో నేతిహాసాదిఫిర్భ వేత్‌ ం 128 వ్యా నను కథాదిభిరనీ త చేశ పరత్వవిఘాతస్ఫ్యాది త్యాశంక్యావా--చిదే వేలి ఇతివోసాదీనానూత్తా చిన్గాక్రరూపో న జేవోదిరూప! జగచ్ళ మిఖ్యే ల్యేశస్కి న్నశ్టే పర్యవసానాన్న తై లేత చేకపరత్వళన్లాభిభేయన్య నిదిధ్యాసనన్య విమ్నేవ ఇత్యర్థః. టీ. అత్థాజవ్రక్యగాక్త్య, చిజేవ = చిన్నాక్రయూపుదు, జగచ్చ = జుగక్రంతయం, మిథ్యేతిఐమిథ్య యనియు, అత్ర = ఈ అర్థమునంద్రు పర్యవసానత॥= బహాధ్యాసము పర్యపసించుటపలన, ఇతిహాసాదిళి?-ఇతివోసజపూర్వపు చరి త్రలం. అడిఖిఃంజ= మొదలగు వాని శేకు నిదిధ్యానరవిమేద - వివ ధ్యాసనజ బ్రృవృభొవమునక్కు, వికేవ! = నిళూశము, న జీ భఫల్‌ = కలుగ చేరదు. తా వత్యగాత్మ చిన్గాత్రు, డగున్కు జగత్తు మిథ్ధ యగును అనెడి యర్థమునంచు పర్య్భవనంచుటవలన వూర్వచరి త్రలు మొదలగు నీ న వానిచేత నేను బ్రహమనైతిి (బ్రవ్షోహమన్మిి అనెడి బ్రహభావ దుంనకు (నిషిథధ్యాపనమునకు) భంగము గలుగదు. ఆవ ఇతివోసాదులవేత నిదిధ్యాసనమునకు భంగము గలంగనిచో కృషివాణిజ్య ముఖం భేసినను వశవరక్వవజనకు (బహభానమునకు) భంగము శలుగదా యని యాశం కించి బదులు వెస్తుచున్నాందులాలా

తృ _ప్తీదీపవ్రశరణనుం రశ శ్లో కృషి వాణిజ్యనేవాజా 'కావ్యత ర్కాది'కేషు చ్హ విశీష్యలే ప్రవృత్త్యా థీన్తై స్తత్ర, సృృత్యసంభవాత్‌ , కరన వ్యా నన్వితివోసాదీనామంగీకాకే కృష్యూదేరపి వ్రనక్రిస్సా ఫ్రది్యౌ శంక్యాహ---కృషీతిం టీ. శ్రీలబుడ్ధి, కృషీవాణిజ్య సేవాదౌ ఇ కృషి న వ్యవసాయము చేయుటయందును) వాణిజ్య = ప్నర్దకము చేయుటయందును; సేవాదౌ ౫ నాశరచేయుట మొదలగు వాని యందును, శావ్యరర్కాదిశేషు చజకావ్యములు తర్కశాస్త్రము మొదలగుచాని నభ్య నించుటయందును; ప్రవృత్త్యాజవ్రవ ర్రించుటచేత, వితీద్యలే = విశీమముగా చలించు చున్నది, _తెక!= అ కృష 'మొుదలగువాని చే, క్ర ణు ఆచి త్తెళాగ్ర్రతయందు, స్మ లేల నంభపాటజ్‌ =నేను టవ మెలి ననెడి నస్యరణయొక్క;, అ నంభవాత్‌ అ సంభవించక పోవుటవలన (బుద్ధివి మే:సము గలుగును). తా బ్ర పోభ్యాసము ఇజేయువాండు వస్థవసాయమును వర్తక మును నౌశరిని కావ్యతర్కాదులను నభ్యసించుటయు మొదలగు వ్యవ హోారములను జేయునవుడు వానిచ్చిత్త మితరత్ర పప్రవ_ల్రింఛుటచేత నేను బ్రవా మైతి ననెడి నిదిధ్యాసనము "లేని దగుచు విశేమమును బొందుచున్నది. కావున ట్ర ప్థోభ్యాసమునకు కృషి. వాణిజ్యాదులవలన భంగము గలుగును, ఆవ వ్యవసాయము మున్నగునవి తత్త్వానుసంధానమునళు నిఘ్ను కారులు గనుక వానిని జరిత్యజింపవలయును. అట్టివియే కనుక భోజనము మొదలగువానిని మాత్రము పరిత్యళించవలదడా యని శంకించి నమాధానమాం జెప్పుచున్నాండు:ల= న్లో, అనుసందధ తై వాత్ర భోజనాదౌ ప్రవ _క్రితుం, కక్య లేఒత్యంతవి కోపాభావాదాళు పునస్మ ఎలేః కరగ చ్యా+ నను కృఘ్యాదీనాం త త్త్వాశునంఛానవిఘాలి ల్వేన, క్యాజ్యల్వే భోజనా జేరసి తథాత్వార్తదవీ త్యాజ్య మే ేత్యాశంక్యాహా---ఆనుసందథ తె వేతి, కరఇత్యత ఆవా----ఆత్యం లేతి. విశేపాభాపోదువి కత ఇత్యత అహ---అఆకు పునస్మ ఖలేరితి, టీ. అనుసందధతా = తత్వ్యానుసంధానము చేయువానివేత, అత్ర, భోజనాడొజ ఈభోజనము మొదలగువానియందు;, అత్యంతవికేపాభావాల్‌ జఅంతగా విశ్నేదము లేక పోవుటవలన, అశు = వెంటజే, పునజతిరిని స్మ లే) = నేను గ్రువము నజెడి స్మృతి గలుగుటవలన, ప్రవ రికుం ౫ వ్రవర్థించుటకు, శక్యతే వివ ఆ శక్యే యగచున్నవిం వేదాంతఎాశరిర్‌

ర్‌డర్‌ శ్రీ వేదాంతపంచదళి స్పప్తమవ్రకరణను తా, బ్రహాభ్యాసము చేయువాండు కృషార్ధదులను దూనినట్లు ఆ (7) భోజనాదులను సూనవలసినపనిలేదు. ఎందువలన ననలా భోజనాదుల వలన నించుక బ్రహభావమునకు మజపు గలిగినను వెంటనే మజల జ్ఞాపకమునకు వచ్చును గనుక భోజనాదుల మానవలసినపని "లేదు, అవ ఇంచుకంత విత్నేనము గలిగినమాత్రమున ఫురుహోర్ధ్థమునప వోని కలుగవా యందుబేమో 'వెప్పెద వినుము న్లో తత్త్వ విసృతిమాశ్రాన్నా నర్థః కింతు విపర్యయాత్‌ , విపర్యేతుం న కాలో స్తీ రుడితి స్మరతః క్వచిత్‌. ॥ 96 వ్యా నను శచాసీం విశ్నేపాభావేఒవి తత్తసవిస్కృతిసద్భానా త్పురుహోర్థవోని స్ఫా్య్యాదిత్యాశం క్యాహా---క త్ర్వవిస్థ లిరీతి. నుతస్తర్త బ్రనర్థ ఇక్యత ఆహ---॥0కు విపర్యయాదితి. విస రణే నతి విపర్యయో౭వి స్యాది త్యాళం క్యాహా---వివర్యేతుమితి. టీక త్త వ్ట్‌విస్మ ఎలినూశ్రాల్‌ న్‌ వ్వాస్వరూవమును మజ చినంకమాక్రృమున3 ఆనర్థ = పురుషార్ధమునకు వోని; నజలేదు. శింతుణమటి యే మనలా, విపర్యయాల్‌ = వివరీతభాపనవలన, (ఆనర్థః=పురు హెర్ధవానియగును). రుడితి = శీన్రుముగా? స్మరతేః బ్రవాభొవమును. బ్యరించుచున్నవాం. డగుచుండలా;. క్వచిత్‌ = ఎచ్చటనుః విప శ్యేశుం ఇ విపరీతభావమును బొందుటకు కాలః జ అవకాశము, నాసస్టి = లేదు, కా, ఇంచుకంత ట్ర హాభావమును మజచినమ్మాత్రాన పురు మార్ధహాని లేదు మతి దేనివలన ననంగ్కా నేను మనుష్యుండ నని వివ రీతభావమును బొందుటవలన ఫురుపార్థహాని యగును, స్నానభోజ నాదులను చేయుచున్నప్పుడు కొంచెము బ్రహభావమును మజుచినను వెంటనే బ్రహూభావముతో నుండవచ్చును. గనుక విపరీతథావన కవ కాశను లేదు, కాయట్టి పుసపార్థహానియు "లేదు, ఆవ భోజనాదులయందు ప్రవ ర్షించినల్లే తర్కాఖ్యాసము మొదలగువాని యందును ప్రవరించుచుండంగా త ర్కాళ్యాసాదులవలన బ్రవ్గాభావమునకు భంగము శలుగు నని యేల ఇెద్వుచున్నాా రనంగా చెచ్తుచున్నాండు:ా న్లో +తలత్త స్మ ఎలే రవపరో నా _స్యన్వాభ్యాసాలిన్క 7 వ్రశ్యుతాభ్యాసఘాతిళ్వా దృలాత్తత్త సము వేత్యుతే. కేడి చ్యా- నను భోజగాదిషు వ్రవృ త్తస్యేవ తర్కాద్యభ్యానప్రవృ త్తస్యావీ తత్త్వ న్మరణం కిం న స్యాదిత్యాకంక్యాహంాక త్త్వస్కృ లేరితి. న శేవలం తత్త్యానుసంధా ఆటా పీ

తృ ప్త్‌దీస 'వ్రశరణము ర్‌శ? నావసరాభావ వీవ 80కు కావ్యతర్కాద్యభ్యానన్య, తత్వాభఖ్యానవిరోధిత్వా త్రదానీం న్మృృకమవి తత్త్వం బలాదుపేత్యుక ఇత్యాహ---ప్రశ్యు లేతి. టీ. అన్యాభ్యాసశాలిన!-అన్యజతర్క_ము మొదలగు నితర శాస్త్రములయొక్క, ఆభ్యాసశాలినః ఆ అభ్యసించెడు స్వభావము గలవానిక్రి కత్త్వన లల -తర్త్వ జు వాభొావముయొక్క; ,న్య్భలేః = స్మరించుటకు అవసరః ఆ అవసరము; న్నాస్టి ఇ లేదుః వ్రశ్యుత = విచారింపలా, అభ్యానఘాతిళ్వాల్‌ అ బ్రవాభ్యాసమును కెదం గొట్టున దగుటపలన, బలాల్‌ = ఇశర శా స్తాభ్యానబలమువలన, తర్త్వం జ బ్రవోను నంధానము; ఊపేత్యులే = ఉఊపేతు చేయంబడును తా, తక్కాదుల నభ ఫిసించెడువానికి తత్వానుకంథానమున కవకాశ్‌ ముండదు. ఇంతయేకాశక యవి యనాత్మ శాస్త్రము లగుటం జేసీ తత్త్వాభ్యాసనునకు కాధకము లగును, అందువలన తత్త్వానుసంథాన మువేథతింపంబడును గనుక తర్కాద్య భ్యాసము బ్రష్రోళ్యానికి తగ దని చెప్పితిమి. ఆవ. తత్త్వ్వానుసంధానమునకు బౌధకములు గనుక యవి త్యాజ్యము లనుటకు ట్రచాణముం జూాపుచున్నాండు:ాా న్లో, తమేవైకం విజూనీథ హ్యూన్యావాచో విముంచథ, ఇతి శ్రుతం తథాన్యత్ర, వాచో విగ్ధాసనం త్వితి, 193 వ్యా త త్వ్యానుసం ధానవిరోధి త్వా త్య్యాజ్య ల్వేవ్రమాణ ల్వేప “*తమేవై కం విజా నథాత్తాన మన్యా వాచో విముంచథ, అమృశనై బ్రమ జీతు” 6ితి శు ,తివాక్యమర్థతః వఠతి....త మే వేతి. “ నానుధ్యాయాదృహూం చృభ్టా న్వాచోవిశ్తామనం హి ఈతోది 'ల్యేకదవి వాక్యం శ్రూయక ఇళ్యావా--త్సోతి, టీ. వశంజఆద్వితీయుండగు) క మేవ=ఆవరబ్రవాము'జే, విజానథణ తెలిసికొనుంద్యు ఆన్యాః వాచః = ఇళర శబ్ద్బములను; విముంచథ = విడువుండు, ఇలి ఆ ఈవిధముగా శ్రు,శంహి = ముండకోవని షుత్తునందు చెచ్పంబడినదిగదా, తథా = అదేప్రశారము౫ా ఆన్యత్ర=వేజొక శ్రు,తియందును, వాద!జవాక్కు.నకు, విగ్ణాపనంల్వితి ఆ శ్రమ]హేతు వగు నని, (శెచ్సంబడీనది.) . తా, శత్రుః “త్రమేవైకం విజానథాళ్తాన మన్యావాచో విముం చథా అమృతసై్యైష నేతుః” ఆద్వితీయుం డగు నావరమాత్మ నే ₹నీ కొనుండు. అనాత్మ విషయకములగు నికర వాక్యములను విడిచిపెట్టుండు, మోవీమునకు ఇట్టి బ్రవాసామాత్కారము సముద్ర, మునకు పలియలి

రకం శ్రీ వేదాంతవంచదక్సి స్పప్తమవ్రశరణము కట్టవ లె హద్దగుచున్నది అని రకాక్రుత్యర్థనుం, ఈ, “నానుథధ్యాయా బవహాాంచ్భథ్రాన్వాచో విగ్లాపనం హి తత్‌ ” ఆనారత్మవిషయకములగు నేక కబ్దములను స్మరింప రాదు. ఆట్లా స్కరించుటవలనే మనస్సునకును ఉచ్చరిం చుటవలన వోక్కునకును శ్రమ కలుగును. అని దీని యర్థము, శావున శావ్యతర్కాదుల నభ్యసించుట బ్రహ్మానుసంథధానమునకు భంగశరము గనుక వానిని త త్యానుసంఛానము 'జేయువాం డవళ్య ముగా విడిచి పెట్టటలయును, అవ. స్నానభోజనాదులను జేయవచ్చును. కావ్యతర్కా-దుల నభ్యసింప గూడదు; అనుట శా కంత బౌ గుండలేదు. వదలిపెట్టిన గెంటిని వదిలి పెట్టవలసిన దే. స్వీకరించిన శెంటిని స్వీకరించవలసినజే యని వట్టుదలతోం బ్రళ్నింపంగా సమాధానము వెచ్వచున్నాందు:ా న్లో *, ఆపహారాది త్యజనై షన జీవే చ్భాస్త్రాంతరం త్యజకా, కిం న జీవసి యేనైవం కరోష్యుత్ర దురాగ్రహమ్‌, 1920 వ్యా- నను తత్త్వాశసంధానాతిరి క్షమాహారాది యథా న త్యజ్యత వీవ మిశర ళా స్రైద్యభ్యాసోజవి శ్రీయతా మిత్యాగ్రవాం కుర్వాణం ప్రశ్యావా---అవారాదీతి, టీ. ఆవోరాదిజఅన్న పానాదులను; త్యజక్‌ ఐవిడిచిపెట్టినచో, కైన జీవేత్‌ = జీవింద శక్యము కాదు. శాస్త్రాంతరం = ఇతర శాస్త్రమును (కావ్యతర్కాదులను); త్యజ అవదలిపెట్టుచు, న జీవసి కం = జీవించలేవా (జీవింపనచ్చు ననుట); అత్ర, ణు ఇందువిషయమున; మేన ఇ వీకారణముచేక, ఏనం ఇ ఈవిధముగా, దురాగ్రవాం ణు శెడ్దవట్టువలను; కరోషి ఆ చేయుచున్నావు 1 శా. అన్నపానాదులను వర్జించి బ్రతుక "లేము. కావ్యతర్కా-దరి భ్యాసమును వర్జించి బ్రతుకలేమా ! బ్రతుశవచ్చును. ఇట్టివిషయ మున స్నానభోజనాదులు బ్ర హాభాసమునకు బాధకములు గావు, కనుక చేయ వచ్చు నని నేను. చెప్పగా కావ్యతర్కాదులు గూడం శేయవచ్చు సనినీ॥ీ వీచ్చివట్టుదల యేల? 'కావ్యత ర్కాదస్ట భ్‌ సాను వలె భోజనాదిక మపొయకరము గా దని భావము, ఆవ. ఆయిలే జనకుండు మొదలగువారు త త్త్వ్వవిదులు గదెం వారు రాజ్యపరి ౌలనము మొదలగు వ్యవహోరముల నెట్లు వేసిరి ఆని ప్రళ్నించుచున్నాందు:--- శ్లో, జనకాచేః కథం రాజ్య మితి చేద్దుఢబోధతం తథా కవావీ చ్వేత్తర్కం పక యద్వా కృషిం కురు, 130

తృ్పప్తిదీషప్రశరణను ర్‌ వ్యా, ననుః తరి జనకాదీశాం , తతశ్త్వవిదానవి కథం కాజ్యవరిపాలనాడా ప్రవృత్తిరతి శంక లే.....జనశాబేంతి, చృథావరోతు్జానిత్వాల్తేసాం సా న చాధికే త్యభిప్రాయేణ కరివారతి...-కర్ణి మమాపి దృఢళోథో2. స్తీతి వదంతం వ్రశ్యాహజం తతి, టీ. జనశాజేః అ జనకుడు. మొదలైనవారికి రాజ్యం = రాజ్యపాలనము మొదలగు వ్యవవోరప్రవృ త్తి, కథమితి చేత్‌ ఎట్లు వనీకీవచ్చె నంటివా, దృఢళోధకక దృఢజచలింపనీి బోధత! = అపరోత్తజ్ఞానముపలన (వనికి వచ్చె నని తెలియుము, తవాని=సీకును, తథ్రాచేత్‌ = అటి దృథాభరోతుజ్ఞానముగలిగి యుండె'ేని, తర్కం ఆ కర్క_ళాస్త్రమును వఠఆఆభధ్యసింపుము. యద్వాజలట్టుగాకు కన్నం నా వ్యవసాయమున్వు కురు ఇ వేయునముం తా, జనకుండు మొదలగు జ్షానులు రాజ్యపరిపొలనము "మొద లగు వ్యవహారములు చేనీయుండ లేదొ అని యనెదవేమో వారు దృఢ మైనయపరోత్షజ్ఞానము గలవారు గనుక ఆవ్యవహారోదులు వారి బహోభ్యసమునకు బాధకములు గాకపోయెను, నీకును అట్టి దృఢ జ్ఞానము కలిగియుండినచో నపుడు కావ్యత ర్మాభ్యాసముం 'జీసీనను కృషి వాణిజ్యాదులు సల్పినను ఖాధకము లేదు, దృ థాపరోతజ్ఞానము గలుగకవూర్వము స్రాణములు నిల్చుటకు నన్న పానాదులు వక్క మతి 'యేవియును బనిక్రిరొవు, ఆవ తత్త్వవేత్తలు నంసారము నిస్సార మెన దని మొొఆింగయు. జీల సంసార మునం బ్రవర్థించుచున్నాళో ఆని యడిగెదవేని ఇెప్పెద వినుము: న్లో | మి థ్యాత్వ వాసనాదా ర్హ్యే ప్రాగభ్ధయేయశాంతయా, అక్షిళ్నంతః ప్రవ ర్హంలే స్వస్వక రానుసారతః, షై వ్యా నశు త త్త్వ్వవిదసృంసారాసారతాం జానంఠః కఠ నృత, ప్రవ _ర్హిమ్యం'ే ఇత్యాశంక్య _్రారజ్ధస్యావళ్యం భావిఫలత్వాద్భో లేన రత్తల్‌ తమయాయ ప్రవృత్తి రిత్యావా--మిథ్యా ల్వేతి. టీ మిథ్యాత్వవానవాదా స్టే లి నతి = మిథ్యార్వజజనగక్‌ మీథ్యాత్వముచయొక్కటు వ'సనా జ సంస్కారముమయొక్క, చాశ్ట్యేసతి ఇ దృఢత్వము గలిగియున్న బ్వడు ప్రారబృ్ధథవయ కాంతుయా - ప్రారబ్ధ = ప్రారబ్ధకర్మయొక్క; తీయ ఆ నళించుటయొక్క శాంతచయాజలళోరిక చేత, అక్రీ క్న ౦త॥=నీమీ త్‌ో లేనివారగుచు, స్వన్వక ర్యానుసారతఃణ ఈమ తను ప్రారద్ధానుసారముగ, ప్రవర్తందే = ప్రవర్షించుచున్నారు.

850 శ్రీ, వేదాంతపంచదశిసప్పమవ్రశరణము ఎన్‌. ళా, జ్ఞానులు జగత్తు మిథ్య యనియు, బ్ర హ్యస్వరూపము కన్న నితర మేమియు లే దనియు దృథజ్ఞానము గలవారు గనుక ప్రాకళ్థి కర్తము ననుసరించి య్యాప్రారబ్ధమయయమును నోరుచు. శ్లేశరహితు లై అాస్త్రీ సంసారమునం బ్రవ_ర్తించుచున్నారు. “ప్రారబ్ధం భోగతో నశ్యేశ్‌ ” = ప్రారబ్ధకర్మ మనుభవించినం గాని తయింప దని యున్నది గనుక ప్రారబ్ధ ఫైసుమ్‌కొఆకుంగాను జ్దానులు సంసారమున. ట్ర్రవ _ర్రించుచున్నా రసి రొజలుంగవలయును,

• ఆవ. అయిలే అనాచారమునందుం గూడం బ్రవృ త్తి యుండునా యని శంకించి బదులు వెప్పుచున్నాందుణ- శ్లో, అతి ప్రసంగో మాళంక్యస్ప కర్మ వశవ_ర్రినాం, అస్తు వా శేన శక్షేత కర్మ వారయితుం వద, 1282 వ శనాచాలేదపి వ్రవృ త్రిస్స్యాదిత్యాశంశ్యాహాలఅతివ్రసంగ ఇతి ప్రారబ్ధవళా టేవాలిప్రసంనోఒవి స్యాదిత్యాశ ౦క్యాంగీక రోలి...అ స్ల్వితి. టీ. స్వకర్మవళవ ర్హినాం = తమ ప్రారజ్ధక ర్లాధీనముగాం బ్రవర్తించెడి శ్టాసలకు అతి వ్రసంగఃజఆతి ప్రనంగము, మా శంక్యః ఇ శంకింపరాదుం. ఆస్తు వాజఅతిప్రనంగము గలిగినలలుగులాకు శేన = ఎవ్వని చేతు కర్మ వప్రారబ్ధకర్య ము పహారయితుం = నివారిం చుటకొజక; శశ్యేశ = శక్యమగునో; వద = వెస్తామాం తా. తవముతమ ,పారబకర ము ననుసరించి వవ రంచెడి జూనులు థా ల్‌ ఆ ఇ విధినిషేధముల గమనించి ప్రవ_్తింం రనంూడదు, ఒక వేళం బృవ_్తిం చినం బవ ర్షింతురుగాక, (పారబకర మును నడ్డగించుటకు ఎవనికి టి టాం ఆ థి య శ_క్రి గలదు! విధినివేధరూవళాన్త్రము నుల్లంఘించుట ఆతి వ్రసంగ మనయిడును. అట్టి అతివ్రసంగము గలిగినసు జ్ఞానులకు తప్పు లే ళ/ లు దనుట, ఆవ, క్లానులకును ఆజ్ఞానులకుకు వ్రారబ్ధకర్మముకు తన్పక యనుభవించుట నమాన 'మెనయెడల వీరు క్గాను అని పీ రజ్హాను లని తారతమ్య మే మున్నవి! ఆని శంకించినం 'శెవ్వుచున్నా(దు:ల ్‌ నగ క్లానిన్‌ ధై ర్యాన్గూఢః కిశ్యత్యధై ర్యతః, వ్యా నను క్షాన్యక్షానినోః ప్రారజ్ధకర్య ణ్యవళ్యభో కృవ్యతయా నమా జే2.నయో! అట్రో వై లత ణ్యసిద్ధిక త్యాశంక్యావా---క్ఞానిన ఇతి,

తృప్పీదీషవ్ర శరణము ర్‌రీకే

టీ. అశ్ర=ప్రారబ్ధకర్మ తద్బక యనుభనించవలనిన చే అనుటయందు క్ఞానినః ఆ

క్లానికిని, ఆక్ఞానినళ్చజఅక్డానికిని, ప్రారబ్ధకర్మ ణ్‌జ ప్రారబ్ధకర్శ ౩; నమేనతి జ నమానమె

యుండంగా, క్టూనినఃజజ్ఞానికి; శ్రైర్యాల్‌ ఇ ధెర్యమువలన) ్లేశః ఆ శమము; నజ లేదు,

మూఢః ఇ అజ్ఞాని, అైర్యతః = అరైర్యమువలన, క్షి శ్యతిజన్తేశము నొందుచున్నాండు (దుఃఖవడుచున్నాండు)

న క ను మ్‌ ననుభ, వించుట నమూనమే మైనను _ధె థ్టైమువల జ్డాని శఖవడంయయం. అజ్ఞాని ॥ఖవడును, జ్ఞానికిని అజ్ఞానికిని నిదే భేదము,

అవ- ఇవ్వు డిందువిషయమున దృష్టాంతము వెన్వుచున్నాండు:ల శ్లో, మాన్దే గంత్రోర్ద్వ యోళ్ళ్రాంతా సమాయామప్యదూరతాం,

వి, ణా జాన౯ా ఛై ర్యాద్ద్రుతం గచ్చ త్యన్య _న్రీష్టతి దీనధీ;, 184

వ్యా క్ర దృష్టాంతమావా---మార్లఇతి.

టీ, మాన్పేజమా ర్ల్గమునందు, గంత్రోః ౨ పోఫుచుంటెడి, ద్వయోజక్ఞాన్యజ్ఞానుల కీరువురకును శ్రాంకౌ = 'శ్హోచుు నమాయామవీ జ సమానముగా నుండీనను, కైర్యాత్‌ = ఛర్యమువలన, అదూరతాం = సామావ్యమును, (జానీ అ క్షానియగువాండు, జానక్‌ = గు శ్చెటుంగుచు, తచ్చతి అ పోవ్టచున్నాండు, దీనధీ! ఆ చై న్యబుద్ధినల్య అన్యః జ మతి మయుకండు (ఆక్ఞాన్సి? తిష్టతి ణు అధెర్యమువలన నిలుచుచున్నా(డు.

తా, ఒక చోటికి. బోవలయు నని జ్ఞూనియు నజ్ఞానియు బయలు చేతి మార్గమునం బోవ్రచుండంగా కొంతదూరము పోవుసరికి నిరువ్చర కును మార్ష శ్ర మ సమానము”గా నుండినప్పటికిని జ్డని థెర్యముచేత పోవలసిన తాను చాలదగ్గర నున్నట్లు తలంచుచు ననాయాసముగాం బోవుచున్నాండు. లెండవవాం డగు నజ్జాని దుర్చలచిత్తుయ. గనుక థైర్యము "లేక యయ్య్యో కాళ్లు గుడ్డ వేలికలవలి తేలిపోవ్రచున్న చే అని దుఃఖించుచు పోలేక నిలిచిపోవ్రచున్నాండయ. ఈలాగున జ్ఞాన జ్ఞానుల కిువురకుం '్రూరఫ్థో కానుభవమునందు సామ్య ముండినను దఃఖ పడుటలోమాత్రము "భేదము గన్పట్టుచున్నది.

ఆప. చు, “ఆత్తానం వత్‌” అనెడి మం త్రముయొక్క_ వూ ర్వార్థమును సీ విధముగా ననువదించుచు బ్థైనఫలమును చెళ్చెడి యామం శీముయొక్క యు _త్తరార్థ మునుగూర్చి ప్రనంగించుచున్నాండు:..

శ్‌ శ్రీ వేదాంతపంచదక్సి స్పష్పమప్రకశరణము శ్లో , సావమొత్క ఫ్‌త్మ థీ స్పమ్మ గవివర్యయ బాధిత, కిమిచ్ళక కస్య కామాయ ళరీర మనుసంజ్వి రేత్‌ . 1185 వ్యా ఇన్టముపపాదితమా తాన "శేదితి మంత్రస్య పూ ర్వార్థమనువదక్‌- ఫల ప్రదర్శన వరము త్రరార్థమవతారయతి....సాకాదితి. సమ్యృక్సామెత్కృ తాక థీః సాతై తృృకః! ఆత్సాయయా సాసాకమెక్కృళాళ్ళా కఆాద్భశీ థీర్యస్యనః సామెత్క్భ తాత థః ఆవిహ్యయ బాధితః విపర్యయేకా 'జేవోద్యార్య త్వబున్ధ్యా చాధితోన ఛవతీత్యవిపర్యయ బాధిత ఊభధయం కూరుగర్భికం విశేషూహ్‌ం టీ. సమ్యక్‌ అ లెస్సగా? సాతెక్క్భళాత్మ రి = సోతొత్కృళ ఈ సొకార్క రింపబడిన (అవరోత్‌ముగాం. బెలిసికొనంబడిన్స,. అక్కఆక్కగల, ఫే! ఆ బుద్ధినల వాండు;, అవిపర్యయవాధితః ఆ 'జేవోదిక చే యాత్మ యశెడి విపరీతబుద్ది చేత ఛాధింపం బడనివాం డగుచు, కిమిచ్ళక్‌ ౨ ఏమి ఫలమును నోరుచు, కన్య అ వభో_క్త్షయొక్క; శామాయ = వ్రీతి౯ొజపు శరీరం = శరీరము (శవ్యమానం ఆ తపించుచుండంగా), అను నంజ్వనేత్‌ = అనుసరించి తపించును! (వాస్తవముగా 2 వ్రరేభా)ాతి లేవండుట చేశ సంక మాత్రము కసింపం డనుట్సం ఈ, ఈప్రకరణారంభమునం దెల్పయడిన మంత్ర, ముమయొక్క యు త్తరార్థ మే మని చెప్పుచున్న దనంగా ఆత్మయొక్క యపరోత్ష క్షానముగలిగి దేవామే నే ననెడి విపీతభావన ఫూర్తిగా నశించినట్టి జ్లాని యేమి లాభమును గోరి యేభో క్రయొక్క వ్రీతికొఅకు దేహము తసింపంగా నష్టాదేహాము ననుసరించి తపించు నని యా మే.పించుచున్నది. సరివూర్మమైన జ్ఞానదళయందు మాయాకల్పితం బగు భోళ్త ఫళభోగ్యా త్మకమైన దై సతభావము "లేమిం చేసీ జ్ఞానికి తౌమము "లే దని భావము, అవు ఇవ్వ డీన్లోకమునం చొమంక్ర యొక్క యు _క్రరార్థమునతం డొక్సర్యముం శెర్వుచున్నాందుణాా శ్లో = జగన్న ఇాషత్వధీఫావా దాతీపా కామ్య కాముకౌ, ఈయో రభావే సంతాప శ్నామ్యేన్ని న్నేహదీపవత్‌, శత చ్యా ఆ మంశ్రార్థస్య కాశ్చర్యమావా-.-జగని,ఖ్యేతి. శామ్యుం చ కాము కశ్చ శామ్యుకాముకా తావాక్షిప్తా నిరస్తౌ తన్ని రాకరణే కారణమాపా---జూన్మి థ్యా 'క్వేతి. తక? కిమిక్యత అనా--శయోంతి. తయోః కామ్య కాముకయోరభావే సం శాప కామనానిమి_త్తకక$, కఆారణాభావాన్ని స్నేవాదీవవళల్‌ శా మ్యేదిళ్యర్థః,

తృ _వ్రీదీషప్రకరణము తే టీ. జనని థ్యార్వథీభావాల్‌ -జగల్‌ =జేహేంద్రియాదిజగత్తుయొక్కు మిథ్యా త్వథ్‌భావాల్‌ గ మిఖ్యాశ్వజ్ఞానమువలన, శాన్యుకాముకొ - కామ్య ఆ కోరందసిన వదార్థమును, కాముకౌ ఆ కోరునట్టి పురుముండు, అమీ స్తాజతభయములును నిరాకరింద బడిరి తయో॥ = ఆశెంటికిని (శామ్యశాముకుల కనుట), అభావే సతి ఆ లేమి కలుగు చుండంగా, నిన్నేహదీవవత్‌ ఇ చమురు లేని దీవమువలె సంతొషఃజశామనానిమి త్తక మగు దుఃఖము, శామ్మ్యేళ్‌ = ఆణంగిపోవునుం తా, ఎప్పుడు దేహేంద్రియాది జగన్ని థఖ్యార్వజ్ఞూనము దృఢ ముగా నేర్పడెనో యఫుడు కోరందగిన భోగ్యపదార్థము "లేదు, ఆ పదా రము నవేవీంచెడి. ఫురుషుండును. లేండు. ఇట్లు భోగ్యపదార్థంబును భో_క్రయును లేకపోవుచుండంగా భోగనిమిత్త మగు దుఖము చము'వ లేని దీపము చల్లారునట్లు నశించును, కారణమైన కామ్య మెప్పుడు లేకపోయెనో తత్కార్య మగు దుఃఖంబును అప్పుడే లేకపోవును అని భావనమం. ఆప కోరందగిన పదార్థ మెప్పుడు లేదో), కోరకయు ళోరుటవలని చుఃఖంబును 'లే వని లోళానుభవమును ళంకించుకొని తగిన సమాధానముం జెప్పుచున్న్నాండు:-ల శ్లో, గంధర్వుపతృనే కించినై్నెంద్రజూలికనిర్మి తే, జాన౯ కామయతే కింతు జిహాసతి హసన్నిదమ్‌, 137 వ్యా. శామ్యాభావా శ్కానునాభావః క దృవ్చ ఇత్యాశంక్యావా = గంధ 'శ్వీతి. మాయావినిర్మి తే సత్తీ స్థితం వన్తు కించిదపి ఇదమైంద్రలొలికనిర్మి తమితి జాన న్నశామయ'ే న 'శేసలం శామానాఖావః ప్రత్యు రేదనునృకమితి వాసక ఉహినళి పరిత్య క్తుమిచ్భతి. టీ. వింద్రళాలికనిర్మి నేం బంద్రలాలిక ఆ ఇంద్రజాలముచేయు. శారడివాని చేశ, నికి "భే = మాయవేత కల్సింపండీను గంధర్వవ త్తజీ = గంఛర్వనగరమునంద (స్థం ణు ఊన్నట్టిపస్తువు;) కించిననీ జ కొంచెమెనను జానక్‌ అఖది శారడివానిమాయ వేక కల్పింపంబడిన దని యెజుంగుచు, న కానమయళతే అ ఆపీశ్సీంచండు. కింతుఅఇంక జీ మనంగా, ఇదం ఇ ఈకనిపించెడిది ఇ సత్యము గా దని. వాసక్‌ జ నవ్వుచు లివోనతి = వదలి పెట్టం దలంచుచున్నాందు.లాా శా. ఒక గారడివాం డింద్రజాల మనియొడి వినోదమును జేయుచు నొక మాయాప్ట్టుణమును. నిర్మింషుగా నందలివస్తువు' అన్నియు

ర్‌డీ శ్రీ, వేదాంతపంచదశి, స్పష్పమవ్రశరణము మూయచే కల్పింపయిడిన వని యెజింగినవా6 డందలి వస్తువును అవే టంపకుండుటయే. కాక యావ స్తువులం గనుంగొని నవ్వుచు నొక్క వస్తువు నైనం దీనీకొనయబూనండు.

ఆమ ఈకంగతిని ప్రశృతివిషయములోం (దాక్ట్రాంతికమునందుల) జూపు చుశ్నాండు:--- శ్లో. ఆపాతరమణీయేషు భోశే 'స్వేవం విచారవాళా,

నానురష్దతి కింల్వేశా౯ దోపదృష్ట్యా జిహోసతి, 188

వ్యా దార్హాంతి'శే మచోజయతి.--ఆపాలేతి. వవమాపొతరమణీయేము ప్రతీతి మా తే, రమ్యే భు భుజ్యంత ఇతి భోగాః విషయాస్స్రక్చందనవని తాదయ స్తేషు వీవం విచారవానా పాతరముణీయ త్వానుసంధానవాన్నా నురజ్జతి నానక్షిం కరోతి కింతు దోవదర్శ'ే వై తాన్సరిళ్యక్తు మిచ్ళతి

టీ. ఆపాఠరమణీయేము = పెకి మాత్రము రమ్యముగా నగవదెడు; భోేష ఆ స్త్రీలు: పుమ్సములు, ఛందనము. మొదలగు నిమయములందు, వీవం = ఈవిధముగా, విచారచాక్‌ ఆ ఇవి మవెకీమా క్రృమందము౫ాం గనయిడు నని తలంవెడివాండు?, నాను రజ్ఞతి ఆ వాని నెపీత్సీంపడు, కింతు అ ఇంక "నేమనంగా, దోమద్భృష్ట్యా అణ వానిలోచము లను బెలియుటవేక, వఏతాక్‌ = ఈసృశ్చృందన వనితాదిభోగంబులను, జివోసరిజవీడువం దలంచుచున్నాండు.

తా. వైకి అందముగా గన్సడును గాని విచారించిన నన్నియు నసహ్యూము. లని పరిశీలన బుద్ధిగలవాండు శ్రీలను పుష్పములను చంద నాదులను కోరకుండుటయే కాక వానిని దూరముగా విడిచిపెట్టం బూనుచున్నాండు,

అవ విషమయములందలి పోషములం 'ెల్పుచున్నాండు:లా టై అన్ధానామార్జనే న్లేళ స్తక్రైవ పరిషాలనే

నాశే దుఃఖం వ్యయే దుఃఖం ధిగన్టాక్‌ న్లేశశారిణం 18

చ్యాం శీ లే నవిమయదోషా ఇత్యత ఆవా---అర్థానామితి.

టీ, అన్ధానాం ఆ ధనము మొదలగు విషమయములయొక్క_; అర్జీ = నంపౌదిం భుటయందును, తకైవ ఇ ఆవిధమునజీ, మిపాలనే ఆ సంపాదించంబడినవానిని గాపొ దుటయం౦దును, గ్లేశః ఆ శ్రమను; (భవతి = కలుగుచున్నది) నాశే = ధనాదివిషయ ములు నళించుటయందును, దుఃఖం ఆ విచారము (శళలంగునుం) వ్యయే అ ధనాదివిషయ

తృ _వీదీషవ కరణము ఠర5్‌ర్‌ నస్పమందును; దుఃఖం ఆ శ్తేశము (కలుగును) శ్లేశకారిణ! = సర్వవిధంబుల దుఃఖ "హీకశువులైను అర్థాక్‌. జ ధనాదినిషయములను గూర్చి) ధిక్‌ = కాబ్పన్తా, అని నింద చేయ నగును. తా. ధనాదివిషయములను సంపాదించుటయందును దుఖమే కలుగు చున్నది; సంపాదించిన ధనాదులను గాపాడుకొనునప్పుడును కష్టము తప్పదు. ఆధనాదివిషయమనులు చోరులు మొదలై నవారిచేత నపహారింషంబడినప్పుడును దుఃఖము కలుగును, చేతిమిందుగా ఖర్చుచేయ వలనివచ్చినవ్పుడును కష్టముగానే యుండును. ఇట్లు సర్వవిధముల చేతను దుుఖదాయకములగు నాధనాదులను తగులంబెట్టనా యని నిందింపవచ్చును. అవ ఈరీతిగా విమయములయందలి దుశఖెహీతుత్వమును టెలివి యందలియన వ్యాతను జూపఫుచున్నాండు:-- న్లో, మాంసపాంచాలికాయా స్తు యం త్ర లో లేఒంగవంజ నే, స్నాయ్య్వస్థిగ్ర, ౦థిశాలిన్యాః స్రీియాః కిమిన శోభనమ్‌. 140 వ్యా, నవం వీిషయాణాం దుఃఖెహేతుత్వం ప్రదర్శ్యాశోభనక్వం కచిద్దర్శ యతి.---మాం సేత్యాదిళ్లోకద్వయేనం స్నాయవస్సిరాః అస్థీని ప్రసిద్ధాని. గ్రంథయో మాంసనిచయరూపనితంబ స్తనాదయ వతైశ్చ నహితాయా! మాంసపొంచాలి శాయ్యా పుశ్తలికాయాయోషితోయం త్రలోశే యంత్రవచ్చంచలశీలే ఆంగభంజ లే ఆంగాజ్యీన చంజరం నీడం తపక్‌ శరీలే కం శోభనమివ! న శిమపీత్యర్థక టి, స్మాయ్య్వస్థి గృంథిశాలి న్యాః = స్నాయుజనరములతోడను, ఆస్థి అ యొను కలతోడను; గ్రంధి = స్తనములు మొదలగు కణుకులతోడను, కాలిన్యాః = ప్రశా శించుచున్నట్టియు, (నరములు, మయొముకలు, స్తనములు మొదలగు మాంసనిండములం గలది యనుట) మాంసపాంచాలికాయా॥! = మాంసమయ మగ చొమువంటి; స్త్రీయాః = ఆందుదానియొక్క; యంత్రలోలే = యందత్రమువలె చలించు స్వభావము గలు అంగవంజ'లే జ పంజరమువంటి శరీరమునందు; కిమివ శోభనం = ఏమి రమ్యత యున్నది ? (రమ్యత లేనే లే దనుట). తా, వ్రతివారలును త్త్రీలను జూచి వాస్థమాహాపడుచున్నారు, ఉన్న దున్నట్లు స్త్రీస్వరూపమును విమర్శచేసినచో నరములు, ఎముక లును పిల్లుందులును, _స్తనములును అనియొడి. మాంసపుముద్దలును

క్‌ శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి స్పష్తమ వ్రశరణనము గలిగి కదలెడు యంత్రఫుబొమృవంటి శరీరమునందు వేడుకపడం దగినది యే మున్నది ? శ్లో ఏవమూదిషం కా న్త్రేషు దో హెస్సమ్యుక్ప్రపంచితా,, విమృశన్ననిశం ఇాని కథం దుఃఖేషు మజ్జతి, వెత్మకే వొష్ట. వీవమాదిష్వి త్యాదిళబ్దేన “త్వజాంసర క్రబాజ్బూంబు వృథక్కృళ్వా వీలోచచేే. సమాలోశయ రమ్యం చేత్కిం ముఖా వరిమువ్యాసి” ఇల్యేపమాదయో గృవ్యాంతే. టీ, వీవమాదిము = ఇది మొదలగు, శా శ్రేషు = శాస్త్రమలయందు, దోహోః అ విషమయములయందలి లోపములు, సమ్యక్‌ = 'లెన్సగాం ప్రపంచితాః = వివరించంబడి నవి, తాని జ ఆలోపములను, అనిశం ఇ ఎల్లవుడును, విమృుళక ఇ విమర్శబుద్ధితో ( జూవెడివాడు, దుఃఖీషు ఇ స్తీ మొదలగు దుఃఖములయందు; కథం ఆ ఎట్లుగా? మజ్దతి ఆ మునుంగును! (స్త్రీమొదలగు విమయముల నపేత్నీంపం డనుట). లా, పైనం జెప్పంబడిన విధముగా ధనమును స్త్రీలును మొదలగు విషయములయందలి దోషములు ఇాస్తములలో వివరముగాం. బెల్బం బడినవి, అట్టి విషమయదోవములను జక్కలా గమనించినవాం 'జెన్నట కని వానికొఅ కాశపడండు. ఇదియునుంగాక విమర్శించునపుడు బుద్ధిలో చర్మమును మొంసమును రక్తమును బొల్లును బేని కది వేలుగా నున్నట్లు ఇావించినే నందు రమ్యమగు వస్తు వొక్కటి మైన నున్నదా 1 వీల వృథా౫ా బ్యామోహోముం జెందెదవని “త్వజ్ఞాంసర _క్షబాహ్పాంబు పృథక్కృళ్య్వా విలోచనేే సమాలోశయ రమ్యుం చేత్కిం ముఖా పరిదుంవాస్థనీలో ఈ మొదలగు కాన్మృములు టై హీంపనగును,. కవ ఎచ్వుడు విషమయములయందలి దోషములను బరికించి కెలినిళొనునో 'యవ్చటినుండి విషయభోగముళలయం చౌన క్రి పుట్ట దని యు క్రియుక్త మగు దృష్టాంత మును చెల్పుచున్నాండుల శ్లో.యముధయా వీడ్యమానోఒపి న విషం హ్యత్తుమిచ్ళతి, మృష్టాన్నధ్య_స్తతృష్దాన న్నామూఢ _స్తజ్జిఘత్సతి, 149 వ్యా- విషమయదోవదర్శ'జీ సతి భోచేచ్భాభావే యు క్రిసహితం దృష్టాంత మాహా---కుధయేతి. న్వయమమూఢః వివేకీ మృషోన్నభోజనేన ధ్వస్తావినహై కృట్తృళ్లా ఆకాంతూ యస్య స తఫోళ్ళః ఇదం ఏివమిత్నేవం అానకా తద్విషం న పక్సతి జాత్తుమిళ్ళతీత్యర్థః.

తృ్షదీనవ్రకరణనుం ఠ్‌ర్‌? టీ. తుధయా జ ఆశలిచేక, వీడ్యమానో2. విజ బాధింబంబడుచుండినను, విమంజ వినమును అత్తుం జ తినుటకు, "చేచ్చతిహి అ ఇచ్చగిందండు కచాం అమూఢః ఆ వివేశము గలవాండు) మృష్టాన్నధ్వ స్తరృట్‌ - మృష్లా = మడృసో"పీేశమైను అన్న = అన్నము తినుటచేతః ధ్వన్త జ నళిందంజేయంబడిన; తృట్‌ = ఆ-పీతు కలవాండు, కల్‌ = అనిన మును కానక్‌ ఆ ఇది వివ మని గు రెలుగచు, న జిఘర్సతి ఆ భక్షింపనోరండు. కా. ఆశలి యెంత బాధిరచినను విషమును నెవ్వందైవ. భతీ,ంప గోరనా? కోరడయు. పష డ్రసోవేశమై పరిశుద్ధమైన పాయసళర్క కా ఫూపనులను భుజించుటచేత నాశలి లేనివాంయును విషమును ఇది విమ మని గు_ర్తెజటీగినవాండును విషమును భతీంపంగోరరు, ఆన జ్ఞానికిని ప్రారజ్ధకర్శ ప్రబల మగుటవలన భోశేచ్భ జనించగూడచా యని యాళంశించి యొక వేళ కోరిక గలిగినను 'వ్రీతిఛూర్వకముగా ననుళవింబం డని నమూ ఛానముం జెష్వుచున్నాండు:=-- శ్లో శ ర్రైరబ్ధకర్మప్రాబల్యాద్భోో మ్విచ్భా భ వే ద్యది, శీళన్నేవ తదాఒ 'వ్యేష ఛభుంశ్షే విష్టిగృషీతవత్‌ త 148 వ్యా నను ప్రాగబ్ధకర్శ ల వ్రబలత్వాల్‌ జ్ఞానినోఒపీచ్భా భది త్యాశంక్య నత్యామపీచ్చ్భాయాం శ్రీతిురన్సరం న భజ ఇత్యావా----ప్రారభ్ధేతి. టీ. ప్రార్ధకర, ప్రాబల్యాత్‌ - ప్రార్యకర్క ఆ స్రార్ఞకర్యయొక్క. స్రైబర్యాల్‌ ఆ పబలత్వముపలను భోగేషు = వి షమయభోగములయందు, ఇచ్చా అ క్షాని! కోరిక భవేద్యది = కలిగెనేనిి తదాపీ = అపవ్వుడునుు వీవః ఆ ఈజ్డావి, విష్టి” ఎహీతవల్‌ జ టాలిలేక 'వెట్రిమాటలు మోయువానివర్కె క్రిళ్ళన్నేన ఆ దుఃఖపదుచుజే, భుంక్తే ఇ అనుభవించు చున్నాండు. తా, స్రారభ్ధకర్క, యొక్క_ స్రాబల్భమువలన విషయ భోగముల యందుం గోరిక గలిగె నేని అప్పుడును, ఎప్పుడును నరకబాధ నొందిన వానివలె దుఃఖనడుచునే యనుభవించును గాని జ్ఞాని యగువాండ విషయసుఖములను బ్రీతివూర్వముగా ననుభవింపండు. ఆతం కాని వ్రీశిభార్వమాగా విషయనుఖముల ననుభవించం డని వానియను ఛవము మాకం బెలియు టెట్లు ? ఆనినం జెప్పుచుచ్నాండు:.. శ్లో. భుంజానానా అవి బుధాళ్ళద్ధావంతః కుటుంబినః, నాద్యాపి శర్మ నళ్ళిన్న మితి క్లి శ్యంతి సంసతమ్‌, కశక వ్యా కథ మేతదవగమ్యత ఇత్యాశంక్య లోకదర్శవాది క్యాహఎజాభుఎ జానాతి,

558 శ్రీ 'వేదొంతపంచదళ్సి స్ప్వవ్వమ, ప్రశరణనుం

టి. శ్రద్ధావంతః ఆ శ్రద్ధగలవారును; కుటుంబినః ఆ కుటుంబవంతులుశు నగ బు ధాశిజడ్జానులుభఘుంజానానా ఆవీ=స్రారబ్ధకర్శ ఫలము ననుభవించువారయ్య, ఆద్యాపి= ఇప్పటికిని న$ఐమాకు) కర్మ = ప్రారజ్ధకర్భ 9 నచ్చిన్నమితి=తయింపలే దని, నంతరం = ఎల్లపుడును, క్షి శ్యంతి ఆ దుఃఖవడుచున్నారు.

ళా, లోకమున గురు వేదాంత వాక్యములయందు విశ్వాసము గలిగి దారాఫుత్రాదులతో. గూడుకొనియుండెడి జ్ఞానులు ప్రారభ్ధకర్మ ఫలము .ననుభవించుముండినను నూ శీ ప్రారబ్ధకర్మము ఇప్పటికిని తయింవ లేచే యని నిరంతరము దుఃఖించుచుందు రని లో కానుభవము చేశం దెలినీికొంటి మని భావము.

అవ. ఈ నంసారదు!ఖ మల్ఞానులకుం బోలె బ్థానులకు కూడ నుండెజేని క్‌ ముండి నిష్వ్ర్రియోజనము గదా యని యాళంకించి సమాధానముం జెదుదున్న్నాందు:-- శ్లో, నాయం శ్లేశోఒ త్ర, సంసారతావః కింతు విర్నక్తతా,

ఛా్య్రాంతిజ్ఞాననిదానో హి తావస్సాంసారికసక్థృృతః. $4ర్‌

చ్యాానను త _త్త్వవిదాం సంసారనిమి త్తకసాపో2.నువపన్న। క్షానవై యర్ధ్యా పాళాది త్యాళంక్యావా---నాయమ్‌తి. అయం క్లే! నాద్యావి కర్శనళ్ళిన్నమి ల్యేవ మనుఠరాపాత్మ క సంసారతాపో న భవతి. కిం త్వత్ర, నంసాళే విరక్తతా ఆస క్రిరహ్‌ కతా, తాజకళ్వాభావే యు _క్రిమావా--భాంతీతి, హి యస్తాత్కారణా త్భాంసా రికసాపో తిజ్రాననిదాన$ తిజానకరణకస ఏఎఎతః వూరాంచాంి న8. అయంకు మం నా సం లర్వానాన్య్యై

టీ ఆయం న్లేళః ఆ ఈడు॥ఖము నంసారతావః అ సంసారసంబంధ మగు జరి తావము; న ఇ కాదు, కింతు = కాక యే మనంగా, అత్ర = ఈసంసారమందు? విరక్త కాజ విర్వక్తి నలుగుటం భా్రంతిజ్ఞాననిదానః = భాంతిజ్ఞానము నిమి త్తముగాంగల, కొసః అ దుఃఖము) సాంసారిక జ సంసారనంబంధ మగు దుఃఖ మని, స్మ లః = తెలిసిన వారినేతం జెన్పంబడినది.

తా, జ్ఞానులు మూ క్పటికిని స్రారబ్ధకర్మము త్సయింపకపోయునే యని దుఃఖంచుట సంసారముమింద విర_క్రి గాని సంసారసంబంధ మగు దుఃఖము గాదు) మణీయు సాంసారికదుఃఖ మనంగా భాంతిజ్ఞానము చేతం గలిగిన వరితావ మగును; అని తెలిసిన "పెద్దలు స్రైరబ్ధకర్మ యింకను తయింవ లేదే అనెడు సంతకము వివేశమూలమైనది గనుక నాదుఃఖ మును భాాంతిమూలక మగు సంసారదుఃఖ మనం గూడ దని చెప్పిరి.

తృప్తిదీషవ్రశరణము ల్‌) ఆమ ఈదుఃఖ మవివేశమూలమెనదో వి వేకదమూలకమెనదో యొట్లు కెలియు నని యాళంకించి సర్వకామములకు నివ ర్హింపంక్రేయుటం వేసి నివేశమూలక మని ఇెచ్వ చున్నాండు:లా న్లో. వివేశేన పరిక్లి శ న్నల్పభోశేన తృవ్యతి, అన థానంతభో గేఒవీ నైవ తృపష్యతి కర్షిచిత్‌. ॥ 16 వ్యా, ఆయం. శ్లేళో వివేకమూలః ఆవివేకమూలో. వేతి కుతోఒవగమ్యత ఇత్యాశంక్య శామనివ_ర్రకత్యా ద్వి వేకమూల ఇత్యావా----వివేశేతి, టీ. వివేశేన ఐ వివేకముచేత, వరిక్సిళ్యక్‌ - ఆ మిక్కిలి శ్లేళపడుదు, ' అల్ప భోగేన ఇ న్వల్పమగు సుఖముతో, రృష్యతి ఆ సంతృ ప్రినొందుచున్నాడు, అన్యథాజ ఆట్లు వివేకము లేనియెడల, అనంతభోశేఒపీ = ఆవరిమితనుఖము గలిగిన ప్పటికిని, శర్ప్లి చిళ్‌ ఇ ఒకానొకవ్వుడు, మైవ తృవ్యతి ఆ సంతృప్తిని పొందనే పొందండుం చా, జాని యగువాయడయ ఆతానాత వినేకముచేశ పారఠరబకరము న వ ఆధ ఆశి తుయింప లేదని క్లేశము (సంతానము) నొందుచుండినను కామము. లేని వాండు గనుక స్వుల్పసుఖము చేతనే సంతృ _ప్తీనిం బొందుచున్నాండు. అట్టి ఆత్తానాత్మ వివేకము లేనివాండు విషయసుఖము లెంత కలిగియుండినను కామము నశింపకపోవుటచేత నొకప్పూడును సంతృప్తిని జెందండు, కావున జ్ఞానియొక్క_దుఃఖము వివేకమూలమైన దని ్రహింవవ లెను, అవా క్ఞానికివలె నజ్ఞానికింాడ నిమయనుఖము చేతనే తృ్లీ గలుగును. శాంబట్రి వివేకము నిష్సు్ర)యోజన మని యాశంకించి విషయభోగము సంతృ్రికి హేతువు శా దని చెప్పెడీ శ్రుతిని చెల్పుచున్నాందు:-ా శ్లో, న జాతు కాము కామానా ముపభోళేన శామ్యుతి, హవిషా కృష్ణవర్మే వ భూయ వవాభివర్థతే. 137 వ్యా. వివేశన ఇవావివేశినో2ఒవి భోశేవైన తృ వ్రీస్ప్యాదతో వివళోజిప్ర, యోజక ఇత్యాశంక్య భోగస్య కృ ్రిహేతుల్వాఫావప్రతి పాదికాం శ్రు,తిం బఠతి న శారుశామ ఇతి. టీ. శామానాం ౨ వ్రియమెన వన్తువులయొక్క, భోగేన = అనుభవించుట దేశ, శామః = ఫోరికు జాతు = ఎప్పటికిని, న శామ్యతి = తగ్గదు, వావిమో ఆ అజ్యముచేకు శృష్ణ వనే వ అ అగ్నివో శు,నివలె భూయః జ తర్వాత నధికముగా, అభ్గివర్ధత వవణజ పెరుంగుచుజే యుండును

500 శ్రీ 'వేడాంతపంచదశి, సప్తమ, వ్రశరణము

కా. వ్రియమైనవస్తువుల ననుభవించుటచేత నావస్తువులమిోంద కోరక యొన్నటికిని తగ్గదు, "నేయి పోనీనకొలంది యగ్ని మండుచునే యుండును గాని తగ్గనియట్లు విషయసుఖముల ననుభవించుటచేత కామ మభివృద్ధి చెందును గాని విమయభోగ మింతటితో చాలు నని తృప్పి కలుగనేరదు అని యీ శ్రుతి తాత్పర్యము.

ఆవు వివేశమూలక మగు విషయసుఖము సంకృ్తిని గలిగించుట యనుభవసిద్ధ మని శెచ్వుచున్నాండు:-లా శ్లో, పరిజ్ఞా యోంవభులో హీ భోగో భవతి తుష్టయే,

విజ్ఞాయ నేవితశ్చోరో మైలీ, మేతి న చోరతామ్‌, 14

ఖా నతో

వ్యా, వివేశ మూలస్య భోగన్య శృ ప్రిహీతుత్వ మనుభవసిద్ధమి త్యావా=-పరి క్లాయేతి. ఆయం భోగ వీళావాచేనం ప్రయాససాధ్య ఇల్యేవ మనుభవవూర్వ "శ్చేదలం బుద్ధిహేతుర్ది దృశ్యత ఇత్యర్థః, నను కృష్టాహేతో ర్య్భోగన్య వివేశసానా ఛర్య మాగ్రేణ శథం తుషికరత్వ మిత్యాశంక్య నవాభారివిశీషవశాద్విపగీక కార్య శారక్వం లాశిళీ దృష్టమిత్యావా-విళ్ఞాయేతి. ఆయం చోర ఇతి కలా "లేన “సహావర్హమానన్య పురుషస్య న చోరా భవతి. కింతు మిత్రతా మేతీత్యర్థట

టి పరిక్ఞాయజని వేశము కలిగి, ఊపఘ్ల క్ష = అనుభవింపంబడిన) భోగ8జవిషయ నుఖము, రువ్రయేజశృ ప్రిగొఅకు) భవతిహిజఆఅగుచున్నదిగచా, (కృ క్రి 'హౌతువగుచున్న దనుట). విక్ఞాయ = ఆెలిన్సీ పేవితథ సేనింద:బడిన;, చోరః జ దొంగ, మై శ్రీంజమిక్రత్వ మును, ఏతిజపొందుచున్నాండు, చోరతాంజ చోరభావమును నె తిజపౌందండుం

తా, నివేశముతో విషయసుఖంబుల ననుభవించినయెడల అది సుఖహేణతు వగును దానివలన తృప్పియుం గలుగును, వీండు దొంగ యని ెలిసి వానితో పరిచయము వేసీనయెడల, వాండు న్నేహితుం డగును గాని దొంగ కానేరంయ. ఇట్టి యనుభవమును లోకమున జూచుచున్నాము గదా,

అన కోరికలు న్వభొవముణాం గల మనస్సునప నల్చ్పభోగములచేతం దృష గలుగు టెట్లని యాశంకించి నిదిధ్యాసము చేత జేరగ్రతను జొంవిన మనన్ఫునళు తృప్తి కలుగు నని వెచచునాన్నిండుంలా

తృప్రిదీష ప్రకరణము 561 శ్లో. మనసో నిగ గ్రహీతస్య లీలాభోనగోఒల్బ్పకోఒవీ యః త మేవాలబ్ధవిస్తారం క్లిష్టళ్వాద్చవా మన్యతే, [49 వ్యా, నను కామనాస్వరనత్వాన్యననః శథం స్వల్పభోలేన తృ్రిస్స్యా దిత్యా శంక్య నిదిధ్యాసజీన గృహీశస్యాతథాత్వాద్భవ ల్యేవ తృ ప్పి త్యాహంామనస ఇతి. గృహీతస్య యోశాభ్యా సేన వశీకృతన్య మనసో౭ల్పకోజపి న్వల్చోడాపి లీలా భోగః లీలానుభవో యోజలస్లి, అలబ్ధవిస్తారమప్రా ప్రబాహుళ్యం తమేవ భోగం క్లీష్ర శ్వాద్ద్టోమయు క్తత్వా దృహు మన్య లే; అధికల్వేన జానాతీత్యర్థః. టీ. నినృహీతన్యజయోగాభ్యానము వేత వశవఅచుకొనంబడిన; మనసఃణణమనస్సు నకు ఆల్పకోఒవి = స్వల్పమయెన దైనను, లీలాభోగః ఆ విలాసార్థమైన యనుభవము, యః ౫ ఏది, (అస్సి = శలదోో అలబ్ధివిస్తారం ఇ అలజ్ఞ జ పొందంబడని, విస్తారం ఇ బావాుళ్యముగల్క (విస్తారము కాని వనుట్ర) తమేవ ఆ అభోగమునే, క్లిషళ్వాల్‌ అ దోమముతో౮ గూడిన దగుటవలన, బహు మన్యతే ఆ గొప్పగాం దలందుచున్నాండు. తా, 'యోగాఫ్యాసముచేత స్వాధీనము చేసికొనంబడిన మన స్సున ఇంత స్వల్చభోగమైనను నాయల్బనుఖమునే యధికముగాం దలంచఛుచున్నాండు, నిదిఖ్యాసనముచేత మనస్సుయొక్క. కామనా స్వుభావను నళించిపోవుటవలన స్వల్పభోగముచేతనే తృప్తిం బొందు చున్నాం డని భావము, ఆవ యోగాభ్యాసము చేత న్మిగ్కృహించంబడిన మనన్ఫు గలవాండు వీమ్మాత్రము నుఖము గలిగినను తృప్తి పొందుచున్నాండు అని దృష్టాంతముం జెచ్వుచున్నా6డు: శ్లో. బద్ధముకో మహీపాలో గ్రామమాత్రేణ తుష్యతి, పర్తె రబద్దో నాక్రాంతో న రాష్త్రం బవు మన్యతే, - 150 ఆ" ధి ౬ ట్ర వ్యా, నిగృహీత మనన స్స కల్పేనావి భోళేన తృ ప్రిర్భివతీత్యత్ర, దృష్రాంత మాహంబద్ధము క్త ఇతి. టీ. బద్ధముక్షః = బద్ధ ఇ శశ్రువులచేక బంధింపంబడి. ముక్తః ఆ నదలిపెట్టం బడిన) మహీపాలఃణభూపాొలుండు. (రాజ). శ్రామమాగ్రేణజఓక్క. గ్రామము చేతజే, తుమ్యతిజనంతృ ప్రిని బొందుదున్నాండు. పరై శ ఇక్రు,వులచేత, అబద్ధ!ీ = బంధింపంబడ నట్టియు, అనాశ్రైంతః ఆ నిరాటంకముగాం ప్రవ ర్రించెడిరాజు, రా ౧ ౦ బేశమును, న బవాుమన్య తే = ఆదియొక్క నొచ్బగా తలందండు, తా, శత్రు వులచేతం బట్టువడి విడువణుడిన రాజు ఒక్క గ్రామ కును. నీ కిచ్చితీమ్‌ పో అని యొక గ్రామము నిచ్చినంతమాశత్రమున ేదాంతట-8ి6

5ంలై శ్రీ వేదాంతపంచదళి, సష్తనుప్రకరణను నెంతో తృప్త్పవడుచున్నాండు. శత్రువులచేతం బట్టువడక నిరంకుళ ముగాం బ్రవ _ర్థించెడిరాజున "కన్ని రాజ్యము లిచ్చినను తృ వ్త్‌యే కలుగదు, ఇట్టులే వ కాగ్రతను పొందిన మనస్సున శేవూ 'శ్రము సుఖము లభించినను తృప్తి కలుగును. వివేశళూన్యమై న్ధిగృహింషం బడని మనస్సున న్ని భోగములు గలిగినను ఎప్పటికిని తృప్టి గలుగ దని భావము, అవ. వాది యొక వూర్వపతమును జేయుచున్నాండు:ా శ్లో. వివేశే జ్యాగతి సతి దోపదర్శనలక్ష ణే, కథమార్ధక ర్థాపి భోశేచ్భాం జనయిష్యుతి. 18! వ్యా నను స్రార్థకర ప్రాబల్యాద్యో లేవి చ్భా _ భవేద్యదీకృత, కర్కవశా దిచ్భా ఛవేసత్యు కం, తదనుపపన్న౦* ఇచ్భావిఘాతిని వి వేకజ్డానే సతి క్థదుత్స త్యసం భవాదితి కంక లే---వివేక ఇతిం టి. కాగ్రతి = జాగ్రదవస్థయందు, దోమదర్శనలతుణే - వోమదర్శన = వస్తువుల యందలిదోవముకు గని పెట్టుటయే, లతుణే = స్వరూవముగాగలు వివేశే = క్టానము కలిగియుండంగ్యా ఆరబ్లకరాపీ జ పారబ్లకర ముకు, కథం = ఎటు, భోగేము = విషయ భోగములయందు, ఇన్ఫారే ణు చారభను; 'జనయిమ్యలి న! ఫుట్రింంగలదు 1 (కోరికను పుట్టింద లే దనుట). శా, టఓనిద్ధాంతీ,నీ విదివరలో నూటనలువదిమాండవ శ్లోశములోం శ్రారస్థర్య వశమువలన జ్ఞానికి విషయభోగములయందు వాంఛ కలుగు నని 'చెప్పియుంటివి, ఆనమూట యేమియు బాగుండ లేదు, ఎందువలన ననంగా జూ ర దవస్థయందు జ్ఞానికి భోేచ్భలను పోంగొట్టు విషయ భోగములయందలి దోషములను 'తెలియంజేయునట్టి వివేకజ్ఞాన ముండి యుండంగా ప్రారబ్ధకర్మ విషయవాంఛను వుట్టించు ననుట యసమంజ సము గదా యని ఫూర్వవవ్సీ యాళంకిం చెను, అవ. సిద్ధాంతి యట్రిప్రళ్నకు సమాధానము వెప్పుచున్నాండు:-- న్లో, నైపు దోషో యతో నేకవధం ప్రారబ్ధ మిసుతే, ఇచ్చాఒనిచ్భా పరేచ్భా చ ప్రారబ్ధం త్రీవిధం సృృతమ్‌. 152 వ్యా దోషధర్శ'ే సత్యపీచ్చ్భాజన్మ సంభవిమ్యతి. ప్రారజ్ధన్య నానావ్రకార త్వాదితి భరివహారతి.....నెవ ఇతీ, నానావ్రకారత్వ మేవ దర్శయతి. ఇచ్చేతి. ఇచ్చా జనకమనిచ్భ్చయా భోగవ్రదం పరేచ్చ్భయా భోగప్రదం చేతి త్రివిధమిత్యర్థక.

తృ _క్రీదీషప్రకరణను శ్‌ టీ. యతః ఆ వెహీకువువలన, ప్రారబ్ధం ఆ స్రైరజ్ధకర్య; అనేకవిధం జ పలువిథ ములు గలదిగా, ఇమ్య లేజఆంగీకరింపంబడుచున్నదో (తతః = ఆహేతువువలన), విమః దోష! ఇ ఇట్రిటోమము, నజ లేదు ప్రారబ్ధం గ ప్రారబ్ధ శర్శ ) ఇద్యా ఆ ఇచ్చాస్రారజ్థ మనియు (ఇచ్చను ఫుట్రించునది యనుట) అనిచ్చా ఇ అనిచ్చా ప్రారబ్ధ మనియు (శానిచ్చగించకయీ భోగము నిచ్చున దనుట). పరేచ్భా చపరేచ్చా ప్రారజ్ఞ మనియం (వరలయొక్క సంకల్పము వేత భోగమునిచ్చునది యనుట), శ్రివిధం=ఇట్లు మూండు విధములుశా, వే ఖకం అ వెష్పంబడినది, ళా, స్రారబ్ధకర్మ మూండువిధములుగా; జెస్పంబడుచున్నది. ఇచా ఇాస్రార్ధ। మనియు, అనిచ్చ్భాస్ర్రారద్ధ మనియు, పరేచ్చాస్రారబ్ధ మనియు మూండువిధములుగా నున్నది. ఇచ్చను కలిగించునది గాన నిచ్భా స్రారస్థ మనయుడును, ఇచ్భృ "లేకయే భోగము నిచ్చుటం చేసీ యనిచ్భా ప్రారబ్ధ మనంబడు చున్నది. పరుల యిచ్ళచేత భోగము నిచ్చుటంచేసి వ రేచ్చాస్రారబ్ధ మనంబడుచున్నది. ఈలాగున స్రారబ్ధకర్మ మనేక విధంబులుగా నుండుటచేత క్షనికి వివేకజ్ఞూన ముండినప్పటికిని శ్రూరభ్ధ కర్మ మిచ్ళను ఫుట్టించుట దోషము కా దని సిద్ధాంతి ఫూర్వషయీకి సమాధానము చెవ్పె నని భావము, అవ. ఇప్పు డిచ్బా సృప్రారబ్ధముం "జిల్సుచూన్నాాండు:ాలా శ్లో ం అపథ్య నేవినశో, ఏరా రాజదారరతా అవి, జానంత ఏవ స్వానస్థమిచ్భం ఆ స్యారబ్ధకర్మ త్య, 158 వ్యా ఇచ్చాప్రారబ్ధం దర్శయతి....-ఆచత్మ్యోతి టీ. అవథ్యపేవినః - అపథ్య = తనుకు నుత్తరకాలమున మేలు కలిగింపని పను లను; సేనినః = నేవించువారును. (అమ్మీవస్తువును భళించు రోగులును ననుట). చోరాః జ దొంగలను, రాజదారరతా అపి - రాజదార = రాజన్ర్రీలయందు? రతా ఆపీ అ అభిలాషగలవారును స్వానర్థం ఆ ఠరమకు సంఛవింధెడి యనర్థమును; జానంత వవ ణ గు న్తైజింగిన వారయ్యే, ఆరబ్ధకర్శ త$ణ ప్రారబభ్ధమువలన, ఇచ్చంతి ణః దుష్కార్య ములు చేయం దలంచుచున్న్నారు. తా, అనర్థకరంబు లగు కార్యములను ఆచరించెడువారును అపథ్యవ స్తువ్రులను భుజించునట్టి రోగులును పరద్రవ్యముల నవహరించు నట్టి దొంగలును రాజనస్త్రీలయం దభిలాపు గలవారును వీర లందలును

రక శ్రీ వేదాంతపంచదశి, సృష్పమప్రశరణను ప్రారబ్ధకర్శవలనం శ్రేరిత్నులె తమ కనర్థనుం (్రీడు గలుగు నని. యెతిం న్‌ దుష్కూర్యనుంలను జేయ గడంగుచున్నారు, ట్లకార్యములం దిచ్చను బుట్టించునది గనుక నిచ్భాస్రారబ్ధమని ఇఆలియవలయును. అవ ప్గ్యము హీఠరము) ప్యము గానిది (హితమును గలిగించనిది అపథ్యముం ఇట్లు ఆహితిమును గలుగం కేయునిచ్భ ప్రారబ్ధకర్మయొక్కం. ఫల మని ఎట్లు తెలియును. అని యాశంకించి సమాధానము వెప్పుచున్నాండు:లల న్‌ న చాత్రైతద్వారయితుమిళ్వ రేణావి శక్యలేే యత ఈశ్వర నవాహ గీశాయా మర్దునం ప్రతి, 1154 వెం అహ్మ్య సేవాదీచ్చ్భాయాః ప్రారబ్ధఫలక్వం కుతో2.వగమ్యత ఇత్యాళంక్య అబరివోర్య త్వాదిత్యభిప్తేత్యావాయాన చేతి. అత్రాఒస్మి౯ లోళీ అవథ్యాదీచ్భంతీ 'క్యేకక్కుత ఇర్యక అహా---యక ఇతి. టీ, అత్ర, = ఈ ప్రవంచమునందు; వీతత్‌ ఆ ఈప్రారజ్ధకర్య ను చారయితుం ఇ ఆడ్డగించుటకు ఈళ్వనేణాపి ఆ పరమేశ్వరునితైనను న శక్యలే ఆ శక్యముకాదు, యకః = విహేశువువలన, ఈశ్వర నీవ ఇ పరమేళ్వరుంటే, గీతాయాం = భగవద్లీక యందు; అర్జునంవ్రతి అ అర్జునునింగూర్చి, ఆవా = ఇెప్పెనో, తా, ప్రారబ్బకర్మ ఫలమును తప్పించుటకు పర మేళ్వరునకుం గూడ శక్యము కాదు, ఏ-హో-తువ్రవలన భగవద్దీతయందు పరమేశ్వరుం డగు శ్రీకృష్ణుడే యర్జునునిం గూర్చి యిట్లు 'చెప్పియుండెను, అనగా ఎవనికి వయిచ్చ గలిగినను నదిస్రారద్ధకర్మఫుల మగు ననియు నట్టిస్త్రారబ్ధక ర్మ కు పరి సోరను లే దనియు భావము, - ఆవ శృమ్ణుండు చెస్పిన యావాళ్యమును జెచ్వుచున్నాండు:ా- శ్లో, సదృళం చేష్ట తే స్వస్యాః వ్రకృతే ఫైనా నవ్వీ వ్రశృతిం యాంతి భూళాని ని గ్రవాః కిం కరిష్యతి, 155్‌ వ్యా గీతావాక్యం పఠతి---నదృశమితి. వివేకజ్ఞానవానపి పురమక్స్వస్యా నృ్వకీయాయా! ప్రకృతే నృదృశమళురూదం వేష్టతే. వ్రశృతిర్నాను వూర్వకృత ధక్థాధర్థాది నంస్కాారః వర్ధమాన జన్గాధావళ్ళివ్య కః క్టూనవానపి కిం ఫునర్జూర్జ స్తస్తా త్ప్రకృతిం యాంతి భూళాని. నిగ్తవాః ప్రవృ _త్తినివృత్త్యోర్నితోవో మయా'్యేన చాశ్ళతః &ం శరిమ్యతి 1 న శిమపీత్యర్థః.

తృెప్షిదెషప్రకరణము తీఠత్‌ టీ, క్టూనవాదకి అ జ్ఞానము గలవాందును, న్వ్యస్యాఃజకనయొక్క-, ప్రశృలేః ఆ ప్రశృతిశి (ప్రశృతి యనంణ నీజన్మముం దివ్య క్త మైన వూర్వజన్త ములయందుం జేయ బడివధర్థాధర్మములు "మెందలగువానియొక్క-_ సంస్కారము). గద్భశం = నమానముగా, శేవరే = ప్రవ ర్తించుచున్నాండు. భూతాని ఆ ప్రాణికోటులు; ప్రకృతిం = రమతను ధర్థాధ ర్థాదిసంస్కారములను, యాంతి=ఐపొందుచున్నవి, నిగృవాః ఇ ప్రవృ త్తినివృత్తుల యొక్క- నినృవహము (నావేతను గాని పరునివేకను గాని చేయంబడిననిరోధ మనుట), కిం కరిమ్యతి ఇ ఏమి చేయలే దనుట). తా, అర్జునా! మొంత జ్ఞానము గలవాండై నను తనవూర్వజన్మ సంస్కారము ననుసరించి యాయాపనులలో ప్రవృత్తినివృత్తులను జరువుచున్నాండు, క్షూనియొక్కస్థితియే యిట్లు లుండ, మూఢులసంగతిని గూర్చి చెప్పవలయునా? ప్రాణికోటి యంతయు తమజన్హాంతరమునందలి ధర్తాధర్మసంస్కారము ననుసరించి ప్రవ_ర్తించుచుండును, అట్టిప్రవృత్తిని మాన్చ్నుటకు నాచేతను మజియొకని చేతను కూడ శక్యము గాదు, ఆని కృష్ణవరమాత్త యర్జునునకుం జెప్పెను, ఇట్టిభగవద్వాశ్యము'చేత నిక ముందు ననర్ధములను గలిగించుకోరికలు ప్రారబ్ధకర్మమువలననే ఫుట్టింప బడుచున్న వని స్పష్టమగుచున్నది, అవ. ప్రారజ్ధకర్మము మహాతీప్రమైనదియు ననివార్యం చైనదియు నయి యున్న దనుటకు నింకొక వాక్యసమృతియుం గల దని చెవ్వచున్నాండుణా= న్లో *, అవశ ఫ్టంభావిభావానాం చతీశారో భవేద్యది, తదా దుఃఖెర్న లివ్యేరన్నలరామయుధిష్టి రాః 156 చ్యా తీవ్రప్రారబ్ధస్యాసిహార్య ల్వే వదనాంఠరనమ్తుతి మాహా ఆవళ్యములి. అవళ్యంభావినాం ఖావానాం దుకఖాదీనామిత్యర్థః టీం ఆవళ్యం జ ముఖ్యముగా, భావిఖావానాం - భౌవిజకాందగిను భావాశాంజ దుఃఖాదిభావములకు, బ్రతీకారః ఆ పరివారము) భవేద్యది ఆ ఊండినచో, తదా ఇ ఆవెనుకటి కాలమునందు; నలరౌమయుధిష్టిరా॥ = నలచక్రవ_ర్హియు, శ్రీరామచంద్ర, మూ రియ, ధర్మ రాజాను; దుఃశ్రైకి జ దుఃఖములచేత, న లిప్యీరక జ పీడింపంబడక యుందురు క తా. తప్పక సంభవించెడిదుఃఖాదులకుం బరిహార ముండినచో పూర్వకాలమునందు నలమహోరాజును, శ్రీశామచంద్రమూ 'ర్హియు,

566 శ్రీ, వేదాంతపంచదళ్సి స్పప్ప్తమప్రకరణము ధర్మరాజును అంతంతకష్టముల నెల యనుభవించెదరు ?! అంకటి వారయుస దుఃఖాదులకుం బరివోరము లేమింజేసీ యన్నియిక్కట్లు పడిర, కనుక తీవ్ర ప్రారబ్ధనునకుం బరిహోరము లే దని యీవాశ్యము నేం 'చెలియంబడుచున్నది, అవ ప్రారబ్ధమునకు. పరివారము. లేనిచోం 'ట్రారబ్ధమునుం దప్పీిందంజాలని యిశ్వరున కీశ్వరత్వము చూడ 'జీతిబీరకాయవంటి బే యగు నని యాళంకించి సమా ఛానముం 'కెచ్తచున్నాండదుసాలా న్లో, న చేశ్వరత్య మిళశస్య హీయతలే తానా యత్క, అవళ్యంభావితా వ్యేమా మిాశ్య రేశైవ నిర్మితా, శే? చ్యా" ్రారజ్ధస్యాహిహార్య ల్వే తత్పరివరాసమర్థ స్యేశ్వరస్యానీశ్వరత్వవ్రసంగ ఇళ్యాళంక్యాహ.---న చేశ్వరత్వమితి. కుత ఇత్యత అఆహ--యతః అవశళ్యమితి. యతః శారణాబేషూం దుఃఖాదీనామవళ్యంభొనితాపీ ఈళ్వ లేళైవ నిరి తౌ అతో నానీశ్వర క్వద్రనంగ ఇత్యర్థః, టీ. కావతా= 'ప్రారబ్ధకర్మముకు దస్పింపకపోయినంకమ్మాత్రము వేత, ఈశన్య ఇ ఈశ్వరునియొక్క_ ఈశ్వరత్వం ఇ ఈశ్వరభావము న చ హీయతే ఇ లేకపోదు, యత।$ జ వకారణమువలన, వీసూం = ఈదు ఖాదులయొక్క_, అవశ్యంభావితావి గ్‌ తప్పక యనుభనింపం కేయుటయు, ఈళ్వ లేళై వఈశ్వరునిచేతజే, నిర తాజనీర్పణునం యూ లీ బడీనదో. తా. ప్రారృకర్వమును వన్పింపంజాలనంకమాత ముచేత నీళ్వ యీ థా టీ రుని ఈక్వరత్వంబున కే మూ 'త్రమును గొజంత గలుగదు, ఈదుఃఖాదు లను దస్పక యనుభవింపవలయు ననెడికాసనము చేసిన వాం డీశ్వరుండే కనుక నతని యీశ్వరత్వమున 'కేకొాఆంతయును లేదు. అమ ఈవిధముగా నిచ్భా 'పౌ/రబ్ధమును వివరముగాం. చెల్పి యిస్వు డనిచ్భా 'ప్రాగబ్ధముం కెప్పచున్నాందు:ల- న్లో [| వ్రశో ఉ_త్త రాభ్యా మే వై తద్దమ్యు లేఒర్టునకృష్ణ యో జ ది, అని చ్యానూర్వకం వాస్తి స్రాగబ్ధి మితి త ఖం 158 వ్యా నీవం సప్రపంచమిచ్ళా ప్రారజ్ధ మభ్లీధాయానిచ్భా ప్రారబ్ధం వక్తుమార భలే. ప్రళ్నో త్తరాఖ్యామితి, అనిచ్భావూర్వకం చ ప్రారజ్ధన స్త్రి ఏతదర్టునకృవ్లయోః చో త్తరాభ్యామేవ గమ్యతే కాయ ఇతి యోజనా, తదభిఛానాయ శిమవ్యమఖి ముఖీశరోతి....తచ్చ లఖల్వితి

తృప్తిదీషప్రకరణము ర67 టీ. అనిచ్చాపూర్వకం = కనయిచ్యాశ్రూర్వకము గాని; ప్రారబ్ధం చ = ప్రారబ్ధ 'మొక్కటియు, అస్తీతి ఆ కల దని, నీకల్‌ = ఈసంగతి, అర్జునకృన్ణయోః = అర్జునుని యొక్కయు కృష్ణునియొక్కుయు) ప్రశో షె క్రరాభఖ్యామేవ = శ్రచుముగా న ర్గునిప్రశ్న 'చేకను. శ్రీకృష్ణుడు బెల్పినయు త్తరముచేతనుు గమ్యలే = తెలియబడుచున్నది తత్‌ = దానిని శృణం ఆ తెల్పెద వినుము. తా, అనిచ్చ్భావూర్వకం బగు ప్రారబ్ధ మొక్కటి గలదో అట్టి ప్రారబ్ధ మున్నట్లు అర్జునుని ప్రశ్నవలనను శ్రీగృష్ణునియు_త్తరమువలనను చెలియంబడుచున్నది. చాని నెజింగించెద విను మని శిష్యుని నును ఖునిగాం జేయుచున్నాండు. అవా అర్జును డనిచ్చా ప్రారబ్ధమును గుణించి వేసిన ప్రశ్నమును నిప్పుడు చూపు చన్నాాండు:ాా శ్లో, అథ కేన ప్రయుకోఒయం పాపం చకతి ఫూరుష్కు అనిచ్భన్నపి వార్జయ! బలా దివ నియోజిక్క, 100 వ్యా తత్రార్డునన్య ప్రశ్నం ావద్దర్శయతి---ఆధ ేనేలి, "పే ఛాక్రేయ క వృవి సంబంధిక్‌ ! ఆయం ఫురుమః కేన ప్రయు.క్తః శ్ర్రేరికః అనిచ్భన్నపి ఇచ్చామ కుర్వన్నపి రాళ్ఞా బలాన్నియోజిత ఇవ పాపం చరతి._-అచరతి. టీ. "హేవాన్టేయ ఆ వృష్షికులోద్భవుం డగు శ్రీకృష్ణా? అథ అ ఆనంతరము; ఆయం ఫూపమః ఆ ఈపురుష డు, "కేన = బేనిచేతను, ప్రయుక్తస్సక్‌ = శ్రేరేపింబం బడి; అనిచ్భన్నపి=ఇచ్ళ "లేనివాందై నను, (కాక్టా = రాజువేతు, బలాత్‌ ఎబలాత్కార ముగ, నియోళిత ఇవ జ నియమింవంబడినవానివలె పానం ఇ పాహార్శ ను చరతి ఇ ఆచరించుచున్నాండో (కెలు మనుట)ం ఈౌా, వృష్టివంశమున నవతరించిన యో శ్రీశృష్తా! ఈపురుషుండు తన కిచ్ళ -లేకుండినను రాజుచేత బలాత్కారముగ భటుయ నియ మిశుండై. పనిచేయునట్లు ఎవనిచేతం బ్రేరితుం డగుచు 'చావక్షర్మంబుల నాచరించుచున్నాండో యనుగ్రహించి తెల్పు మని యష్టునుం డడిగెను, ఆవ. ఆయర్జునునిప్రశ్నకు. (శ్రీకృష్ణుడు. తెల్పిన యుత్తరమును. భెబ్పు చున్నాందువాలా

568 శ్రీ వేదాంతపంచదశి స్పష్తమ ప్రకరణము శ్లో. కామ వష క్రోధ వసు రబజోగుణసముద్భవ, మహాళనో మహాపాష్తా వి్ధ్యేన మిహ వైరిణమ్‌, 160 వ్యా శీశుక్షస్యో _త్రరమాహా = శామఇతి, నీను పురుమవ్రువ రక రజో గుణార్స్ఫముద్భవ ఊర్స త్తిర్భన్య నః ఈశబోగుణసముద్భృవ। శామ వమః వ్రనిద్రోఒయం కామః కచాచిత్కో)ధరూపేణాపి పరిణమళతే. కతః శ్రోథన్స పునః కీదృళః మవ శన॥ మహదళనం విషయజాతం యస్య స మనీళన౪ మవాపాప్తా మవాతః పాపస్య "హీకుత్వా దువచారా న్మవోపాపష్యత్వమస్య అత ఇహ సంసాళే వీవం కానుక్రోధ రూపిణం వైరిణం విద్ధి: అయమభిప్రాయ!...--ప్రారబ్ధవశాదుద్రి, క్రరజబోగుణశార్యయోః శామక్రోధయోరన్యతరనై శ్రీవ పుషుమవ్రవ రృత్వం న ప్రవృ త్రించ్భయేతి. టీ, ఏమ॥ శామ జ ఈకాముంబును) నీవ! శోధ = ఈకోవంబును రబోగుణ సముద్భవ! అ రబోగుణంబువలనం బుట్రినవి (రబోగుణశార్యము లనుట). మహాశనఃణ విషయసమూవాం బను నధికావోరము నలిగినట్టియు, మనోపాష్తా ఇ నొప్పపొపము నకు హేరు వగుటవలన నౌపచారికముగ మవోపొసియీ యనం దగినదియు నగు, వీనంజ ఈ జామక్రోధరావమగు దానిని, ఇవా ఇ ఈజన్మమందు) వై రిణంజపరమశత్రువునుగా, విద్ధి అ తెలియుముం తా. అష్టునా, రజబోగుణమువలన బుట్టినకామను (సంకల్పము) ఫురుషునిం బ్రవర్హింపంబేయునదై. యొకస్పు డదియే శో,ధరూపముగా మాజి దానికి విషయను లనియొడి యెంకయాపహోరమైనను చాలక వెద్దతిండిపోతు నలె మహాపాపములను కలుగంజేయుటవలన మహా పాపీ యనంబడి యెల్ల జనులను నేప్రాద్దును చాధించుచుండెడు నీకామ జ న్స్‌ తు ౨, ః శ్రోభంబులనే పరమశ్శత్రు వులనుగాం చెలిసికొనుము ప్రైరబ్ధకర్మ వలన రజోగుణ మతిశయించిన కామముగాంగాని శోఛభము గాంగాని యె పుసషునిం బ్రేశేవీంచి విషయములయందుం బ్రువ_ల్తింపం జేయును. ఆంతియగాని యొన్నంయను బురుషుండు తనయిచ్చచేత 'నేవిషయముల యందు శ్రువ_ర్షింప డని గట్టిగా నమ్ముము. అవ. పురుషుని నియమములయందుం వ్రవర్షింభంకేయు నని శామక్రోధము లన వలెకుగాని, ఆసిచ్భా ప్రారబ్ధము నేల ప్రవ రిం జేయు నని శంకించి ఆనిచ్భ యే ఫురుమని విమయములయందు” బ్హవ_ర్రిషంకేయుఛున్న దను చాక్యమును జూఫుచున్నాండు:ా

తృలప్తిదీషవ్రశరణము ర్‌్ర0 శ్లో, స్వభావజేన కౌంతేయ నిబద్ధ నేన కర్మణా, కర్తుం నేచ్చనీ యన్గోహా తృరిస్యస్యవశోఒవి తత్‌. 161 వ్యా నన్వత్ర, శామక్రోధరో'కేవ ఫుడుషప్రవ _ర్హకత్వమువలత్య లే, నానిచ్భా ప్రారబ్ధ ప్యే త్యాశంక్య తన్న్యైవ ప్రవ ర్హకత్వప్రతి పొదకం తద్వాక్యం వఠతి=--న్యభావ జేసీతి. కొంలేయ స్వేనై వానుష్టి లేత ఆత నీవ స్వకీయేన ప్రైరట్ధేన కర్మణా నిబద్ధన్సళ- యత్క_ర్తుం జీచ్ళసి తదవీ మోవోదవివేకతశ అవశ చరవళః కరిమ్యని ఆతోవనిచ్చ్భా ప్రారబ్ధమ ప్తీత్యభ్యు వంతవ్యమితి భావః. టీ. "హీ కౌంబచేయ ఇ కుంతీపు శ్కుండవగు నోయర్డునా, స్వేన = తనవేతీ యశుక్షించంబడినది. గనుక, న్వభావజేన ఆ తనరైను కర్మణా ఆ ప్రారబ్ధకర్శము చేత నిబద్ధన్సక్‌ - = నిరోధించంబడినవాండ వగుచుు యల్‌ = వీయుద్ధముగు కర్తుం అ వేయు టకు, జేచ్ళన్‌ = ఇన్సపడవో) తదవి ఆ అయుద్ధంబుకు "మోవోల్‌ జలిక్ఞానమువలన అవ శన్సళ్‌ అ వరవశుండ వగుచు, కరిమ్యనీ జ చేయంగలవు, ళా, ఓయర్జున్నా "వెనుకటి జన్మ ంబులలో. దనచే ననుస్థి౦పయుడిన దగుటవలన తన ప్రారభ్ధకర్మ చేత బంధింవయడినవాండ వగుచు 'నేయుద్ధము ' నొనరింపనిష్టపడవో యాయుద్ధమును నవివేశమువలనం బరవశుండ వగుచుం జేనెద వని శ్రీకృష్ణపరమాత్మ శవెప్పియుండెను, ఇందువలన ననిచ్భాస్ర్రారబ్ధ మొకటి యున్న దని యంగీకరింప వలసియున్నది, అవ. ఇంక ప రేచ్చ్భా ప్రారభ్ధమును గుతించి కెల్పుచున్నాండు:ాల న్లో + నానిచ్భంతో న చేచ్చంకః పరదా తీణ్యసంయుత్క సుఖదుగి ఖే భజం ల్యేతత్ప లేచ్చ్భాపూర్వకర్మ హ్‌, 102 ఇవా ఇదానీం పరేచ్చాప్రారబ్ధమ _స్తీత్యావాయానానిచ్భంక ఇరి. ఆనిచ్భం తోజవి న భజంతి. ఇచ్భంతోడవి వన భజంతి కింతు పరదాక్ష్నీణ్యసంయు క్తాన్సంత స్రత్స్రీత్యర్థ మేవ సుఖదుణఖే అనుభవంతి. అత వతత్చుఖాదిభోగెహేతుభూతం వకే ఇ్యాపూర్వకం ప్రారబ్ధం 'ప్రనిద్ధమిత్యర్థః. అతవీవ దోషదర్శశే నత్యవి ప్రారజ్ధస్యాషరి వోర్య త్వా త్త స్యేచ్చాజనకత్వం న నివారయితుం శళ్ళోతీతి భావ, టీ, 'అనిచ్భంఠః=ఇస్టము లేనివారుకు; నుఖదు? భేజనుఖదుకఖంబులను, న భజంతి అనుభవించరు; ఇచ్చ్భంతళ్ళ = ఇష్టపడుచారును, న భజంతీతి న ఎ అనుభవింపరను మాట లేదు. (ఆనుభవింతు. రకుట.) (కింతు = ఇంక జే మనంగా), వరదాశ్షీణ్యనంయుతా నృంఈః = ఇరరులదాతీణ్యముతో, 6 గూడినవా రగుచు, సుఖదు! ఖేజనుఖదు?ఖములన్కు

ర౦0 శ్రీ వేదాంతపంచదశీ, స్పష్పమవ్రకరణము భజంతి = అనుభవించుచున్నారు, వీళత్‌ ఆ ఇది) పలేచ్చ్భావూర్వకర్మ హ్‌ జ పకేచ్భ్ళా వూర్వకమైన ప్రారజ్ధ్ఞము గదాం.

తా, సుఖదుగరి ఖములను బుద్ధిపూర్వకముగ ననుభవింపరు, అఆసుఖ దగఖములనే యన్యులయొక్క_ ప్రీతిళొజకు సమ్మతిపడి యనుభవింతురు, ఇట్లు సుఖదుగిఖాదిభోగములకు హేతుభూత మగు పరేచ్చాస్ర్రారస్థము లోకమున సు ప్రనీద్ధమే మై యున్నది. కాంబట్టి జ్ఞానికి విషయనుల యందు" దోపషదృష్టి యుండినను ప్రైరబ్ధమునకుం బరిహారము. లేదు, గనుక దానికి నిచ్చను ఫుట్టిం: కుండం జేయుట ెవ్యరికిని సౌధస్థము గాదు,

, అహ జ్షానికిని నిచ్చయుండె చేని, శు “కిమిచ్భక్‌ ” అనలా సేమి ఫలము నిచ్చయించుచు జ్ఞాని ప్రవర్థించు నని చెస్పిన యీ ,శ్రుత్యర్థమునకు నిప్వుడు మా రంగీశరించినమాట విరోధించును గదా యని ఫూర్వవాది యాశమ్మేపింప సమాధానము శన్వచున్నాందు:ా న్లో కథం తర్జ్మి కిమిచ్ళన్ని త్యేవ మిచ్భా నిషిధ్యతే,

నేచ్చానిషేధః కింత్విచ్భా బాధో భర్చితబీజవత్‌. ॥ 18

వ్యానను త _శ్ర్వవిదోఒపీచ్చ్భాంగ్‌కాళే శి మిచ్భన్నితి శ్రు,తివిరోధఇతి శంకలే.....శథం కర్షితి. కిమిచ్ళన్నిత్య నేన వాశ్యేన కథమిచ్భాభావో వర్షిత ఇత్యర్థః నానేజేచ్చా భావోఒభిధీయ లే. కింతు సత్యా అపి తస్యాస్సమర్థవ్రవృ త్రిజనకత్వం శా ప్రీతి బోధ్యత ఇతి పరిహరతి..నేచ్చానిషేధ ఇతి. స్వరూపేణ సత్యా ఆపి తస్యా సామర్థ్య రాహి ల్యే దృష్టైంతమాహ--భర్టి రేతి.

టీ. కర్చి = అట్టులైనచో, కిమిచ్ళన్నితి = వీమి ఫలను నిచ్శయించు. నెడి వాక్యముచేత, వీవం ఇ ఈవిధముగా, ఇచ్చా = కోరిక, కథంజఎట్లు, నిషిధ్యలే = నిషే థించండుచున్నది, (శత్త్వవిదున శిచ్చయే లే దవి యాక్సుతి యెట్లు చెప్పె ననుట ఇచ్చా నిషేధః = ఇచ్చ లేకపోవుట నజకాదు కింతు = మి యేమనంగా. భర్జితబిజ వల్‌ - భర్టిత జ చేయించండిన, బీజవల్‌ = గింజలవలె్కె ఇచ్చాబాధః ఇ ఇచ్భయొక్కం లేమి) (ఉ్నక్నః = వెచ్చంబడెను).

లా. శ్ర “కిమిచ్ళల” వీమి ఫలము నిచ్చయించుచు అని త త్తజ్ఞాని కచ్ళయే లే దని శ్రుతి తెల్పుచుండ నీవు తత్త్వజ్ఞాని కళ్ళ నంగీకరించుట శ్రుత్యర్థమునకు విరోధము గాదా యనిన కామాట్‌

తృ _ప్రీదీషప్రశరణము' ర్‌ి యొక్క యర్థ మది కాదు. మజియేమి యనంగా ఇచ్చ కలిగినను జ్ఞానము గలిగినత ర్వాత నాయిచ్ళ 'వేయించంబడిన గింజలు (అగ్నిత పం బైన గింజలు మజిల మొలకల త్త నట్లు ఆ కలిగినయిచ్చ జననమర ₹ాది కార్యములను బుట్టింపంాల దని దాని యర్థము, అనంగా ఇచ్చా స్వరూప ముండవచ్చును, కాని వేంచిన గింజలవలె కార్ధయమము శాక పోవచ్చు నని భావము, ఆమ ఇదివణికు నంగ్రవాముగాం "చెల్పంబడీనయంళమును విస్తరించి ఇెచ్వు చున్నాండు:ల- శ్లో. భర్చితాని తు వీజాని సం త్యకార్యకరాణి చ విద్వదిచ్భా తథేష్టవ్యాఒస త్త ్వబోథాన్న కార్యకృత్‌. ॥ 164 వ్యా సంమేపీలో _క్రమర్థం ప్రపంచయతి..భర్ణితానీలి. యథా. భర్ణికాని బీళాని స్వయం స్వరూపేణ విద్యమానాన్యపీ నాంకరాది కార్యకారాణి భవంతి, కథా విద్వదిచ్చా స్వయం విద్యమానాపీమ్యమాణ పడార్థస్యాన త్త వక్షాచేన చాధితళ్వా న్న వ్యననాది శార్యకు మేత్యర్థః. టీ. భర్ణితాని = అన్నితప్తములై న (వీయించంబడిన), బీళాపీ కు ఇ విత్తనము లై లే సంతి ఆ న్వరూపముతో నున్నవి. అకార్యకరాణిచజమొలకయొత్తుట మొదలగు పనులను జేయంజాలవు- తథా = అటువలెచేే విద్వదిచ్చా - విద్వత్‌ = జ్ఞానియొక్కం; ఇచ్చా = ఇచ్చయు, ఏన్షవ్యా = ఆంగీకరించందగును, ఆస త్త విబోధాల్‌ - ఆసక్త వ్‌ జగనీ థ్యాత్వముయొక్క-, బోధాల్‌ = క్షానమువలన కార్యకృత్‌ అ సుఖదుఃఖాది 'శార్యములను గలిగించునది, న జ కాదు తా, వేయించంబడిన గింజలు దూచుటకు గింజలవలెి నగవడు చుండినను వానికి మొలక యొత్తందగిన శ క్రిలేనట్లు జ్ఞానికి నిచ్చ కలిగి నను జగత్తు మిథ్య యను నిశ్చయజ్ఞానము కలిగియుండుటవలన సుఖ దుఃఖాదులను ఫునర్జన్మమును నియ్యంజూల వని అెలిసికొనవలయును. ఆవ, ప్రయోజనము లేదు గనుక జ్ధాని శిచ్భయే 'లే దన రాదా యనీ శంకించి నమాధానము వెప్పుచున్నాండు:ా న్లో, దగ్ధబీజమరో హేఒవి భఛతుణా యోపయుజ్య తే, విద్వదిచ్భాఒస్యల్పభోగం కుర్యాన్న వ్యసనం బవాం, 165

త్‌గ్త శ్రీ వేదాంతపంచదళి, స్పప్పమవ్రకరణము

వ్యా నను రర్జ్మి విదువ ఇవ్చైన ఇాంగీక రవ్యాం ఫలాఖొచాది త్యాళంక్య, ఫలాభావోషసిద్ధో భోగలక్షణఫలసద్భావాదితి న దృష్టాంతమావా----దగ్ధబీజమితి. దగ్ధం భర్జికమితి యావత్‌ , వ్యసనం వివదాదిరూవం బవాువిధం వ్యసనం. ని. “వ్యసనం విపది తే దోషే శామజకోపజో ఇత్యభిధానాల్‌. ం

టీ, దగ్ధం = శాల్బంబడిన; బీజం అ గింజ) అరోహీఒవీ = మొలక యొర్తక పోయినను భతుణాయ జ తినుటకు ఊపయుజ్య లే ఆ పనికివచ్చుచున్నది; (అటులే) విద్వదిచ్భావీ ణు క్లానియొక్క యిచ్భయును అల్పభోగం అ స్వల్ప మగు ఖోగమును, షర్యాల్‌ ఆ శలుగంకేయును; బవాం వ్యననం ౨ ఎక్కువదు!ఖమును, న కళ్యాణ్‌ ఇ శలిగించంకాలదుం

శా. అగ్నితప్ట మగు విత్తనము 'మొలిపించుటకుం బనికి రాశ పోయినను తినుట కుపయోగించినట్లు జ్ఞానికి. గలిగినయిచ్చయు విశేస డుఃఖాదులను గలిగింద లేకపోయినను స్వల్బ భోగమునకుం బనికివచ్చు ననీ ౦0యా దృష్టైంతముచేత స్పష్టమగుచున్నది.

ఆవ ప్రారభ్థకర్శ మీ భోగద్వారా జననమరణాది దుఃఖములను గలిగించు నని మీల యనరా దసెదవా శెప్పద విను శ్లో, భోగోన చరిళార్థత్వా త్చ్రారస్ధం కర్మ హీయతే,

భో_క్షవ్యసత్యతా భ్రాంత్యా వ్యసనం తత్ర, జాయతే, 166

వ్యా నను కర్మైన భోగచ్వారా వ్యసనమని జనయేది త్యాశం క్యావాంాభళో నే జీత, ప్రైరబ్ధకర్శణో భోగమ్మాత,"హీతు త్వాన్న వ్యసనజనకళ్వ మిళ్యర్థః కత సర్ట్‌ వ్యననజన్నే త్యత ఆహ=--భో క్రవ్యేలి, ఈ త్ర తస్మిన్విషయే.

కీ ప్రారబ్ధం = స్రైరబ్ధమనియెడి? కర్మ = కర్మము; చరిళార్థత్య్వాల్‌ జ భోగము నిచ్చుటవలన (ప్రారస్ధకర్మ భోగమాశ్రమునకుం గారణ మగుటవలన) భో గేనఎఆనుఖభ ఏీంచుటనేక; హీయళలే ఆ నళించుచున్నది; ఖాంత్యా = ఆజ్ఞానమువేత; భో్తవ్య నక్యళా అ భో క్షవ్య జ అనుభవించందగిన పదార్థములకు నక్యతౌ = నత్యత్వము తోంచు చుండం?ా) తత్ర, = ఆవిమయమందు, వ్యననం = దుఃఖాదికము? జాయతే = పుట్టును

శా, ప్రారబ్థకర్మ ము భోగమునువమూ, త్ర విచ్చి తాను నళించి పోవుచున్నది. కాని వ్యృసనమును గలిగింపంజాలదు. ఆనుభవింపదగిన పదార్థము అజ్ఞానము చేత సత్యముగాః దోచునెడ నావిషయమున జన నాదిదుఃఖము తప్పక కలుగు నని తలియవలనుం

తృ _వ్స్‌దీస 'ప్ర కరణము ర్‌78 ఆవ దుఃఖాదులకు "హేతు వగు భృమకుగుతించి ఇెద్వుచున్నాండు:. శ్లో. మా వినళ్య త్వయం భోనో వర్ధతా ముత్తరో త్తరం, మా విఘ్నాః ప్రతిబధ్నంతు ధనోఒస్మ ఫస్తాదితి భ్ర, మః 167 వ్యా వ్యననెహేతుం ఇత్తచుం దర్శయతి.-..-మా వినశ్యత్వితి. ఆయం భోనో మా వినళ్యరు, వీవు ఉత్తరో శ్తరం వర్ధతాం- విఘ్నా-శ నం మా ్రతిబధ్నంఠుం ఆబ్య వ్రతిబంధం బూ కుర్వంతు. ఆస్తాచేవ భోగాదహాం ధన్యః శృళార్థోఒస్మీ "క్యేవం ఠతూపో ఇళుమో భవతి. తతశ్చ వ్యసనమిత్యర్థ$ టీ, ఆయం భోగ! ఇ ఈభోగము, మా వినళ్యతు = ఎన్నంటికిని నళింక పోవుం "క. ఊత్తరో త్తరం ఇ వెపెన వర్ధతాం అ అభ్గిషృద్ధియగుంగాకు విఘ్నాః ఆ అటంక ములు మా వ్రతిబధ్నంతు = చెధింపకలోవుంగాక్య అస్తాత్‌ ఇ ఈకలిగినభోగమువలన, ధన్యః అస్మి ఇధన్యుండ నైతిని; ఇలిజఇ ట్లనుకొనుట ఆ్‌నుః ణి ఇతను యనంబడునుం తా, నా కిప్పుడు గలిగిన యీసుఖము నశింపక శ్రృమముగా నభి వృద్ధి పొందవలయును. ఇట్టిభోగమున శీయాటంకములు గలుగకుండును గాక ఇట్టిసుఖము కలుగుటవలన నేను కృతార్థుండను అని యనుకొను టయే భ్రాంతి యనయుడును, ఆవ. ఇట్టి భ్రాంతి పోవునట్టియుపాయమును ప్రాసంగిశముగా . "నెలీంగించు చున్నాండు:ాల న్లో, యదభావి న తద్భావి ఛావి చేన్న త దన్యథా, ఇతి చింతావిషఘోో ఒయం బోధో భ్రమనివ_ర్తకః 168 వ్యా ప్రనంగాదస్య పరివోరోపాయమావా---యదభావీతి. యదృవితు మయో గ్యం తన్న భవేచేవు భనికుం యోగ్యం వైశదన్యథా న భజే జేప ల్యేవం రూజ్‌ శ్చింకా విషభ్ము!. ఇదం మే శ్రీయ॥ కదా ఛ్రవిమ్యతి ? ఇదమనిషం కదా నివర్తిష్యత ఇత్యేవ మాదిచింక్రైెవ విమమివ స్వసంసృవ్పపురుషస్య నాశెహేఠు త్వాడ్విమమిదం. చింతావిమం వాంతీతి ఛింతావిష్ను॥ నీవంభూతో యో లోధస్క్సోఒయం భమ నివర్హకః ఫపూర్వో కృళనుస్య నివ రక ఇత్యర్థః టీ. యల్‌ =వది, అభ్గాని=కాదో, తత్‌ =౪ిది, న భెవిజకానేశాదు. భావిచేల్‌ , శావలసియుండెనా, తత్‌ = ఆది, అన్యథా = వేజుగాా నజ కాదు) ఇతిజ అనెడి, చింశావిమన్ను? = విచార మెడి నిమమును బోంగొట్టునట్టి? ఆయం బోధశఅఈ జ్ఞానము, ఇత్త్రచునివ_ర్రకః ఆ సక్తృమను బోంగొట్టునది (ఆగును)

ర్‌74 శ్రీ వేదాంతసంచదళ్సి స్పప్తమ ప్రకరణము తా, ఏది కాదో యది కానేకాదు కాం దగినది శకాకమానదు, మనుష్యునకుం గలిగెడివిచారము లనెడివిమమును బోంగొట్టునట్టి యిట్టి జ్ఞానము భ్రాంతిని దొలంగించును, అవ. జ్ఞానికిని అజ్ఞానికిని భోశానుభవము సమానముగా నుండి యున్నను నిందులో నొకనికి వ్యసనము గలుగ దనుటయు నింశొకనికి (ఆక్ఞానిక్ర) వ్యసనము. గలుగు నను టయు "నెట్టు పొసలు ననిన విపరీఠజ్ఞానముయొక్క యునికిలేములంబట్టి య ట్లగు నని నమాధానము వెద్వచున్నాండదు:ా న్లో = సమేఒపీ భోగ వ్యసనం భా్రాంతో గచ్చేన్నబుద్ధ వాల, అశ శా్యార్థప్య సంకల్పాద్భాంతస్య వస్థసనం బహా, 160 వ్యా* నను విద్వదవిదుషో రుభయోరపి భోగి త్వావిశే చే నీకన్య వ్యసనమపరస్య కు శన్న్నే ల్యేకక్కుశ ఇత్యాళంక్య విపరీతక్హానస త్త్వాస తాభ్యాం తల్సిద్ధి రిత్యాహ---నమేషపీతి, బుద్ధవాక్‌ క్షూనవాళ క్ఞానీశ్యర్థః భ్య్రాంతే కథం వ్యసన "హీకుర్వమిత్యత అవా---ఆళశ్యార్థస్యేలి టీ భోలే = ప్రారజ్థకర్య ఫలానుభవము; స మే౭విజ(అజ్ఞానికిని జ్ఞానికిన) సమాన ముగా నుండినను భాంకణ భృమను పొందినవాండు, వ్యసనంజదుఃఖమును, గచ సల్‌ ఆ పొందును, బుద్ధవాక్‌ ఆ క్షనము గలవాండు, న గచ్చేల్‌ = దుఃఖమును బొందండుం భాంశస్యజభా9ింతిపొందినవానిక్షి, అశ శ్యార్థస్యజ=సాధ్యము గానివిషయసముదాయను యొక్క నంకల్పాల్‌ జనంకల్పమువలన, బహువ్యసనంజఅధికమైనదుఃఖము (కలుగును) తా, జ్ఞానిక్తిని అజ్ఞానికిని స్రారబకర ఫలానుభవము సమానముగా జు నక = నుండినను అజ్ఞాని దుఃఖమును బొందును, జ్డాని దుఃఖము నొందండు. ఏల యనంగా నజ్ఞాని తనకు సాధింప నలవికానినిషయములను బలు మాలు చింతించుచు నధికముగా ద్యుఖము నొందుచున్నాండు; మజీయు. విపరీతజ్ఞానము “కలిగియుండుటవలన సర్వానర్థములను పొందుచున్నాండు, జ్జాని యట్టివిపరీతజ్ఞానము "లేకపోవ్రటవలన సర్వానర్థనివృత్తి గలిగి తృ య బొందుచున్నాండు, అప జ్ఞానికి వ్యసనము లేశపోవుటను కెల్పుచున్నాండు:లా శ్లో, మాయామయత్వం భోగస్య బుద్ధ్వ్యాఒఒస్థాముపసంహరకొ, భుంజానోఒవి న సంకల్పం కురుతే వసనం కుతః, 10.

తృప్పిదీషప్రకరణనుం .ల్‌?5్‌ -వ్యా వివేకిన నదభావం దర్శయతి...-మాయానయక్వమితి. టీ. భోగన్య ఇ విమయానుభవమునకు బూయామయక్వం = మిథ్యాత్వమును బుద్ర్వ్యాణతలంచి, ఆస్థాంజవిమయభోనములయం చాస్నక్షిని ఉపసంవారక్‌ జరగ్గించినవాం డగుచు, భుంజానో2పి=ప్రారబ్ధకర్య ఫలము ననుభవించుచుండినను), సంకల్పంజవిచఛారమును న కురులే=చేయండు. వ్యసనంజ=దు!ఖము, కుత$=వాని కెట్లు కలుగును ? కలుగ దనుటం కా, వివేకము గలవాండు ప్రారభ్ధకర్మ ముయొక్క ఫలభోగము నందు మిథ్యార్వనిశ్చయము గలిగి విషయభోగములయం దాస్తక్షిని వీడి కర్మఫలము ననుభవించుచుండినను సంకల్పమును జేయండు. గనుక వానికి దు£ఖము లుండనేరవు, అవ మిథ్యాక్వజ్ఞాన ముండినను భోగము తాత్కొా_లికనుఖము నిచ్చుటవలన ఆన్నక్షి లేశపోవు టెట్లు అని యాళంకించి సమాధానము వెప్పుచున్నాండు:-- న్లో + స్వవ్నేం ద్ర జాలసదృశమచింత్యరచనాత్త కం, దృష్టం నష్టం జగ త్పశ్య౯ కభం తత్రానురజ్యతి. కేల వ్యాా- నను మాయామయక్వబో భే సత్యవి భోగన్య తదానీంతన నుఖెహీతుత్వా శ్కుఈఅస్థోదనంవోర ఇత్యాశంక్య బహావిధదోవదర్శనాది త్యావా...న్వ ప్నేండ్రేతి. టీ. న్వప్నేంద్రృజాలనద్భృశం ఇ స్వవ్నముతోను ఇంద్రజాలముతోను సమానమై నట్టియు, ఆచింత్యరచనాత్మ కం = ఆచింక్యజఇట్రిదని యోచింప ళళ్యముకాని, రచనాజ కల్పనయే; ఆత్యకం = స్వరూపముశాం గలిగినట్రియు, దృష్టం సల్‌ జ చూడంబడు చున్న దగును, నష్టంజనళించెడి. జగత్‌ ఆ ప్రవంచమును; పశ్యక్‌ ఆ చూచుచు, త్యక్ర=ఆజగల్తు నందు; కథంజవీలాగున, ఆనురబ్యతి ఆ ఆనుర_క్రిని పొందును ? ఆసక్తుండు కాం డనుట. లా, స్వన్నమువ లెను ఇం ద్ర జాలమువ లెను మి థఖ్యారూపనుగం గనయిడుచు. నశించెడిజగత్తును జూచుచు నందలివిషయములయం దన్నియు దోషములే కనంబడుటచేత నాజగత్తునందును విషయనుల యందును జ్ఞాని ఆసక్తుడు కాం డని భావము. అవ జగత్తును స్వ ప్నేంద్రళాలములవలె చూచుట యీవిధముగాం గలునో యాయుపసాయముం జేప్వుచున్నా(డు:ా- శ్లో. స్వప్వస్న మాపరో త్యేణ దృష్ట్వా పళ్యో స్వజాగరమ్‌, చింతయేదప్రమత్త స్సృన్నుఖా వనుదినం మువాుః, 1/2

ర్‌6 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, స్పష్తమవ్రకరణము

వ్యాః ననూ కృస్వస్నేం ద్రృకాలసాదృశ్యాది క్షా జీ నత్యాసశ్రిభావో న భవేక్త జీవ పతో జాయత ఇత్యాశంక్య తజ్జన్గోపాయమావహా--న్వస్వప్న మితి శ్లోకద్వయేన. న్వకీయ న్వబ్న మవరోశ్ష్తతయా దృష్ట్యా స్వకీయం చ జాగరమనుభవక్‌ స్వప్న జాగ శావుఖొవపి ఆవ్రమ శ్రన్సన్ను వాంళ్చింతయేశ్సవ్న తుల్యోచఒయం జాగర ఇతి.

టీ, స్వస్వష్నం = తనయొక్క_స్వస్నమును, అవరో త్మ్యేణ ఆ ప్రత్యతుముగా, డృష్ట్వైఅచూచి; స్వణాగరం ఆ తనజా గృదవస్థకు; పీ ఫక్‌ అకనుంగొనుచు, ఊభౌ=స్వష్న జాగరములను రెండింటిని, అప్రము _త్తస్సక్‌ జపొర పాటు లేకుండ, ఆనుదినంజ ప్రతిదినము నందును) ముహుకఐమాటిమాటికిని, చింతయీత్‌ = విచారింపపలయును, జార్రదవస్థయు న్వచ్నమువంటిచే యగు నని తలంపవలయు ననుట +

తా, వివేకియగువాండు. (జ్ఞాన్సి స్వస్నమును ప్రత్యతముగాం జూచి తనజ్యాగ, దవస్థను జాచుచు పారపాటుసడక స్వప్నజాగరములు "ెండింటినిగుణించి యనుఏినంబును స్వప్నమువలి జా "(త్ర దవస్థయు సత్యము కా దని మాటిమాటికి విచారింపవలయును, శ్లో, చిరం త యోస్సర్వసాన్యు మనుసంథాయ జూగనేే

సత్యత్వబుద్ధిం సంత్యజ్య నానురజ్యతి ఫూర్వవత్‌. ॥ 178

వ్యా వవం తయో స్స స్రష్నళాగరణయో నృర్వసామ్యం ఆతాళ్కా-లికభోగ 'హీఠుక్వవరిణతివిరగత్వవినాళిత్వాదిలతుణం చిరమనుసంధాయ జాగ లేషవ్‌ సత్యత్వ బుద్ధి సంత్యజ్య వరిత్యజ్య జా గద్వన్తుమ్వునీ వూర్వవజ్జగ కృత్య క్వ జ్ఞానదళాయామిస కానురజ్యతి అనురత్తో న ఛవతీత్యర్థః.

టీ, తయోః = అన్వస్న జబాగ్రదవస్థలకు సర్వసామ్యం గ సర్వవిధముల సాదృశ్య మును చిరం అ బహుకాలము, అనుసంఛాయ ఆ తలంచి కాగళలేదెపీి ఆ జాగ్రదవస్థ యందును, సత్యత్వబుద్ధిం ఇ సత్యత్వబుద్ధిని సంత్యజ్య జు విడిచి పెట్టి, వూర్వవల్‌ ల! ఆల్హానదశయందు వలె వానురబ్యతి అ అనుర క్తుండు గాండుం

లా, ఈలాగున స్వప్నజా ర దవస్థలకు "ండింటికిని తా త్కొాలిక భోగమునకు హేతు వగుటయు పరిపక్నస్థితియందు విరసత్వమును చబొందుటయు నళించుటయు మొదలగులతుణములు గల సర్వసామ్యు మును బవుకాల మనుకంంథధానముచేనీ జాగ్రదవస్థయందూం గనయంబడెడి యౌావద్యవ స్తువులయందును సత్యత్వబుద్ధి లేకపోవ్రుటచేత నజ్ఞానదశలో ననురక్తు డై నట్లు అనుకక్తుడు కండు! ఆస క్రిని జెందం డని భానము,

న! వాలి

తృ్ప్తిడిప వ్రశరణము కా ఆవ- వ్రవరిచవిమయళ మగు మెళ్యాక్వజ్ఞానమునకను విమయనత్యత్వమును నను నరింటెడి భోగమునకును షరన్పరము విరోధ ముండుటవలన మిథ్యాత్వళ్ఞాన ముండియుం డంగా కాన ప్రారజ్ఞకర్య్శఫలభోగ మెట్లు గలుగుట శటస్థించును | ఆని భూర్వవాది యాన్నేపవించదంగా. విషయము సత్యమై యుండినంగాని కర్మఫలభోగ ముండ దనునియ మము లేశఫోభ్రటనలన విరోధము లే వని ఇరివారించుచున్నాండు;--- న్లో ఇంద్రజాల మిదం ద్వైత మచింత్యరచనాత్వతు ఇత్యవిస్త రతో వోని; కావా ప్రైరబ్ధభోగతః, 37క్మ వ్యా, నను వ్రపంచనోచరన్య మిథ్యాత్వక్ఞానన్య విమయసళ్యతో స్వవజీవినో భో గన్య చ పరస్పరవిరోఛాన్ని థ్యాత్వజ్ఞానే సతి కథం భోగసిద్ధిర త్యాళంక్య భోగస్య వీమ యనత్యత్వాపేతుభావాన్న విరోధ ఇతి పరివారతి.....ఇంద్ర, జాలమితి, ఇదం ద్వైతం భోగ్యజాతమచచింక్యరచనా త్వాదింద్రజాలవన్మి ఖ్యతి యుక్త్య్యానుసంధాయా విస రతో విదుష॥ి ప్రారబ్ధభోగఈః ప్రారజ్ధకర్శ ఫలయోన్సుఖదుఃఖయొో రనుళ వేన మిథ్యా త్వాను నసంధానస్య శా వా వోని॥ వాశట్లాన్ని ఇ్యా త్వానునంధా జీన భోగన్య కా బనిః 1 విళిన్న విషయత్వాదితి భావ టి. అచింత్యరచనాత్వతః అ ఆఅఛింత్య అ చింతించుటకు నలవి కాని, రచనాత్వ తః అ కల్పనారూవము గలిగి యుండుటవలన, ఇదం చై్యాతం ఇ భోగ్య వదార్థములరాళి యగు నీక్వైతము, ఇంద్రజాల మతి జ ఇంద్రజాలమువంటి దని (మిథ్య యని, అవిస్మరళః ఇ నిత్య మనుసంధానము సేయుచు మజిసనిక్ఞానిక్రి ప్రారబ్ధభోగతః అ ప్రారబ్ధ = స్రారబ్ధకర్మఫలముయొక్కం;. భోగతః అ ఆనుభవించుటవలన వోని( ఇ చాధు కావా = నీ మున్నది? ప్రారబ్ధకర్శఫలమాను జోన్ని థ్యాళ్వక్షానము. నీ రెండును బ్ర, ల్యేకవిషమయము లగుటవలన్య ప్రారజ్ధకర్థ ఫలములై న నుఖదుఃఖములయొక్క_. యను భవముచేత జగళ్తు మిథ్యయగు నని తలంచుట శేమియు బాధ "లేదు. జగత్తు మిశ్య యని యనకసంధానము చేయుట చేర ప్రారజ్ధకర్మ ఫలభోగమున కయినను బాధ లే దరుటం తా, అచింత్యరచనారూవ మగుటవలన దై గత మంతయు నింద్రజాలమువ లి మిథ్య యగ నను సంగతిని గు_ర్తెజంగినజ్ఞానికి ప్రారజ్ధఫల మగు సుఖదుఖానుభవముచేశ జగన్మి ఖ్యా త్వానుసం థానమునకైనన్వు జగన్ని థా త్వానుసంథానము చేత ప్రారబ్ధభోగ మునై నను హోనిలేదు. ప్రారబ్ధకర్మభోగంబును మిథ్యాత్వళ్హానంబును ఛిన్నవిషయంబులగుటవలనను, భోగమునకు విపయములయొక్క వేదాంత..87

ర్‌79 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, స్పష్తనప్రకరణను సత్య త్వా వేతతోం బనిలేక పోవుటవలనను ెండింటికి విరోధము "లే దని భానము. అవ. ఆశెండును భిన్నవిషమయము లగుటను జెలియంజేయుచున్నాందు:--- శ్లో. నిర్బంధ_స్ష త్వ్వవిద్యాయా ఇంద్ర, జాలత్వసంస్మ కౌః చణ షయ ర ప్రారభ్ధస్యాగ్రహో భోశే జీవస్థ సుఖదుఃఖ రా; ]75 వ్యా విభిన్నవిషమయత్వ మేవ దర్శయతి--నిర్భంధఇతి. తత్వవిద్యాయా జగకత్త త్వనో చరస్య క్టానస్య నింద్రజాలపజ్ఞగతో మిథ్యా త్వానుసంధా'జే నిర్భంధ$. సతు భోగా పలాపే ప్రారజ్ఞకర్శ అశ్చ జీవస్య నుఖదుఃఖయో॥ ప్రదానే అగవః, న ళు భోగ్యన్య సత్యత్వాపాదన ఇతి భావః టీ. కత్వవిద్యాయాః = తక్వణజగత్తుయొక్క_ స్థితిని జెలి'పెడి, విద్యాయాః = ళ్ఞానమునకు; ఇంద్రళాలత్వనంన్య లే ణా ఇంద్రళాలముయొక్క_; స్థితిని దలంచుట యందు; నిర్భంధక=పట్టుదల (కలదు). త ్త్వజ్ఞానమునకు జగత్తు మిథ్య యని తోపించం శేయుటకు స్వభొవము గలదు గాని కర్యభోగమును శేపండంటేనెడి స్వభావము లేదనుట, సప్రారజ్ధస్య ణు ప్రారజ్ధకర్శ ము; జీవస్యజజీవునియొక్క-: సుఖదుఃఖములయందు; ఆ, గ్రవఃణ అభ్గినివేశము (శలదు)- ప్రారబ్ధకర్శ కు జీవునకు నుఖదుఃఖముల నిచ్చుటకు శక్తి కలదు గాని భోగ్య మగు జగత్తు మథ్య యని 'తెల్పుళ క్తి "లే దనుట తాతత్త సజ్టానమునకు జగత్తు ఇం ద్రజొలమువలె మీథ్య యగు నని తెల్పుటకు శక్తి గలదు గాని ప్రారభ్ధకర్మఫలభోగమును నశింప 'జేయుటకు శక్రిలేదు. ఇటులనే ప్రారబ్ధకర్మ మునకు జీవునకు సుఖదుః ఖనుల నిచ్చుటయందు శ_క్తిగలదు. కాని వ్రైతనునకు సత్యత్వ మును సంపాదించెడిళ_క్రి లేదు అనంగా తత్త ్వజ్లానము జగన్మిథ్యా త్వము విషయముగాం గలది ప్రారభ్ధకర్మ జీవునకు సుఖదుఃఖాను భవము నిచ్చుట విషయముగా గలది, ఇట్లు రెండును భిన్నవిషయము గలవి యగుటవలన బరస్పరవిరోధము లే దని భావము, ఆవ. ఈలాగున త _శ్వక్ఞానంబును ప్రారబ్థోర్శ యు భిన్నవిమయంబు లగుటను "బెలిపి యనుభవమును జూపుచున్నాండు:ంా న్లో, విడ్యారచ్ధే విరుధ్యేతే న భిన్నవిషయత్వతః, జానద్భిర వై్య్గం ద్ర జాలవినోదో దృశ్యతే ఖలుం 176 చ్యా* ఏవం విళిన్నవిషయత్వం ప్రదర్శ్య ప్రయోగమావా---విబ్యేతి. విద్యొ ప్రారబ్ఞర్శ ణీ చరన్సరం న విరుఖ్యేలే, విళిన్నవిషయత్య్యాత్‌ గం ప్రతిపన్నరూపరసక్డా

రృప్పిదీషవ్రశరణము ల్‌గు నవదిత్యర్థకి భోగ్యమి థ్యాక్వక్ఞానం భోగళాధకం న భవతీ త్యేతత్క దృవ మ త్యాళంక్యావాలాకానద్భిరితి. వింద్రజాలవినోద! ఇంద్ర, జాలనంబంధిచమత్కార వికేమ? జానద్భిరపీంద్రజాలత్వం కానద్భిరద్యవలోక్యత ఇతి ప్రపిద్ధమిళ్యర్థః. టీ విద్యారబ్దే = త్ర్వవిద్యయు ప్రారజకర్యయు ను; భిన్నవిమయత్వత! ఆ ఖిన్నవిమయము లగుటవలన న విరుభ్యీలే ఆ ఒకదాని నొకటి బాధించవు, ఐంద్ర, ళ జాల = ఇంద్రజాలనంబంధ మగు, వినోద ఆ వినోదము, ఇానద్భిరపి ఆ (ఇది మాయ యన్సి ఎఆియిన చారిచేతంగూడు దృళ్య దే ఖలు = చూడంబడుచున్నది గచాం ఇాతత్త విద్యయ ప్రారబ్బకర్మయు వేలు వేలువిషయము టా (య శి గలవి గనుక రూపరసజ్ఞానమువ లె నొకచానివో నొకట విరోధింవవుం భోగ్య మగు ద్వైతము మిథ్యయగు ననెడి జ్ఞానము భోగమును బాధింపజాల దని మా శెట్టు దెలియు నని యందువేమో, 9ఇం ద్ర జాలము సత్రము గా దని యొజింగిన వారును, ఆయింద్రజాలమునందలి చమళత్కారనమును వినోదముగాం జూచుచుండుటను గనుచున్నారము గదా, డీనింబట్టియే మిఖార్థత్వజ్ఞానము భోగమునకు బాధకము గా దని స్పష్టమగుచున్నది. ఆవ. ఈపెవిధము?” విద్యా ప్రారబ్ధకర్థ లకు శిండింటికని బరన్సరవిరోధము లే దని నిర్ణయించితిమి- ఓవాదీ? విరోధ మున్నది యనియ్‌ వాదింతువా! నిన్ను కొన్ని నేం “కు లడిగదము. ప్రారబ్ధకర్య క్థాగమునకు విరోధియా! క్టానము ప్రారజ్ఞకర్య మునకు విరోధియా? ప్రారభ్థర్మ మం క్థానమునకు విరోధి యగుట నంళభవించజీర దని నిరూపించు మన్నాండువాా న్లో = జగత్సత్యత్వమాపాద్య ప్రారబ్ధం భోజయీ దది, తదా విరోధి విద్యాయా భాగమ్మాత్రాన్న సత్యా, శై" వ్యా కించ విద్యాహ్రారబ్ధకర్య ళో ర్విరోనోజ ప్రీతి వదళ్‌ ప్రషవ్యకాకిం ప్రారబ్ధకర్య విద్యావిరోథిత్యుచ్య లే! ఊత విద్యా ప్రారబ్ధకర్శ విరోధిసీతి. సాద్య ఇత్యా వాంలాజగదితి. అరబ్ధం శర్మ జగతో భోగ్యజారస్య సశ్యత్వమ బాధ్యత్వ మాపాద్య సంపాద్య యది భోజయే జ్జేవస్య నుఖదు?ఖే దద్యా విత్తదా విద్యాషయస్య మీథ్యా త్వస్యా పవోరాద్విద్యాయా విరోధి స్యాత్‌. న ఛ తథా కరోతి. కింతు భోగమేవ ప్రయచ్భత్యతో న విద్యావిరోధి ప్రా రబ్ధమితి భావః భోగబలాడేవ భోగ్యన్య వత్య కమపి స్యాది త్యాకంశ్యాహాంభోగమా శౌగితి. విమతం జగత్‌ సత్యం భోగ్యత్వా దిత్భత్రదృష్టాంతాభావ ఇతిభావక

ర్‌ం శ్రీ వేదాంతసంచదళి, స్పష్తమవ్రశరణము టీ. ప్రారజ్ఞంజ్రారబ్ధకర్మము, జోశ్సత్యత్వం-జగత్‌ అభోగ్యవదార్థమగు జగత్తునకు,

సర్యత్వంజనిలి చియుండుటను; ఆఫాద్య=సం పాదించి, భోజయేద్యదిజజీవునకు నుఖదు! ఖంబులం గలుగంజేయు జెడలు కదా = అప్పుడు, విద్యాయాఅజ్ఞానమునకు, విరోధి = విరోధము గలది (ఆగును భోగమాత్రాత్‌ అ సుఖదు![ఖానుభవముళు. గలిగించిన మాత్రమున, సక్యళా ! భోగ్య మగు జగర్తునకు నత్యత్వము; నః నిద్ధిందదు.

తా, ప్రారబ్ధకర్మ భోగ ఫ్రడారమునకు సత్యత్వమును సంపాదించి జీవునకు సుఖదుఃఖంబుల నిచ్చినచో నప్పుడు విద్యావిషయక మగు మిఖ్యాత్వము నపహరించిన దగుటవలన ప్రారబ్ధకర్మ ము విద్యకు విరోధి యగును, ప్రారస్థకర్శ నమూలాగున చేయుట కే భోగమునుమూ శ్ర మిచ్చుచున్నది. కాంబట్టి స్రైరద్ధకర్మము విద్యకు విరోధి కాదు. భోగ బలమువలననే భోగ్యపవార్థమునకు సత్యత్వమును గలుగు నని యంటివా! భోగమూ శ్రమువలన భోగ్యవదార్థమునకు పత్యశ్వము గలుగు నకువిషయములో నీకు దృష్టాంతమే "లే దని భావము.

అవ మ్‌్య యగు పదార్థములచేత భోగము. గలుగు ననుటయందును దృష్టాం తము లేదని యనిన ట్లాళంకించి సమాధానము చెప్పుచు న్నాండు:--- న్లో = అనూనో జాయతే భోగః కల్పిత స్స గ్ర్‌వ్న వ స్తుఖివ

జాగ్రద్వస్తుఖి రవ్యేవ మస త్ర్యైర్భోగ ఇప్యుతామ్‌. కే/రో

వ్యా. నను మిథ్యాపదా శే త్యోనో భవతీత్యత్రాప్‌ దృష్పాంతో నా స్తీత్యాశం 'శ్యావా..-ఆనూన ఇతి,

టీ, కల్పికై $జకల్పింంబడీన, న్వవ్న వస్తుఖిః = కలలోం గనయడెడివస్తువులచేత ఆనూన,జకొఆఅవడని, భోగ3జభోగము, జాయ లేజకలుగుచున్నదిం ఏవం ఇ ఈవిధముగా, ఆన క్రైఃజసక్యములు శాని, (అనంగా మిథ్యాభూశములె న), అాగ్రద్వన్తుభిరపి=జా గ్రద వద్ధలయందు ఆగవడువస్తువుల చేతను, భోగ9=భోగము;ఇమ్య తొంజ అంగీకరింపంబడుంగాకం

శా. స్వహ్నావస్టయందు వాసనాకల్పిశము లైన వస్తువులచేశ

థి ౬... జారి

భోగమం గలిగినట్లు జూ గ్రుదవస్థయందును మిథ్య యగు వ స్తువ్రలచేత భోగము కల్టుచున్న దని యొవ్చి తీరవలయును గదా, ఇందుచేత మిఖ్యావదార్థములచేక భోగము గలుగు ననుటలో దృష్టాంతము లే దనంగసాడదు,

తృప్రీదీషవ్ర శరణమం -ల్‌81 ఆన తత్త్వవిద్య స్రారజ్ధకల్ళేమునకు విరోథియా యెడి 'కెండవవ్రూర్వవక్ష మును బొసలో దని చెవుచున్నాందువాా న్లో యది విడ్యాపవ్స్ను వీత జగ త్బ్రార్ధమాతిన్స తదా స్యా న్ను మాయాత్యుబో ధేన తదవహ్నావః, 179 వ్యా. నాది దిర్దితీయ ఇత్యాహా---యది విజ్యేతి, వీద్యా యది జగద్య్భోగ్య కాత మపహ్నుపీత జీదం రజతమితి ని షేధకళజ్ఞానవత్స )తీయమానన్య భోగ్యన్య న్వరూవం విలాపయే త్తచా ప్రారబ్ధకర్మ భోగన్య నుఖదుఃఖానుభవస్య సాధనాపవాలేణ ప్రారబ్ధకర్శ్య విఘాతినీ స్యాన్న చ తత్కరోతి, శంకు మిథ్యాత్వ మేవ భోధయతి. అతో న ప్రారబ్ధ కర్మ పిలోధిసీతి భావః. నను మిథ్యాశ్వభబోధనాజేవ న్వరూజమవీ విలావయ్‌ దిఠర్ళాళంక్యావాానతు మాయేత్వి ఇంద్ర, కాలాడౌ న్వహవవిలావననుంత శేణాపీ మిథ్యాక్వజ్ఞానదర్శనాదితి భావ టీ. విద్యాజర త్త నీక్టానము? జగత్‌ ఇ భోగ్యజాతమగు జగక్తునుు ఆవన్న్నూ వీత యది=న్వరూబనాశనము. చేనెజీని కదా ఆ అప్వుడు, ప్రారబ్ధఘాతినీ ఇ ప్రారబ్ధమును నళించం జేయునది, స్యాత్‌ జ అగును, మాయాత్వబోభేన - మాయాత్వ = ప్రపంచము మిథ్యయెడి. బోభేన ఇ జ్ఞానముచేక, శదవన్నావన్తు - తల్‌ = భోగ్యజాతమైన యా (వ్రగుచ స్వరూచముమొక్క, అపన్నావస్తు అ నాళమన్ననో, న స్యాత్‌ అగుట లేదు. తాత్తత్త గిక్షానము భోగ్యపడార్థ రాశి యగు జగత్తును నిది వెండి గాదు అనెడి నిషే.ధజ్ఞానమువ లె స్వరూవనాళశనము. 'చేసియుండి నచో ప్రారబ్ధకర్మ భోగ్య మగుసుఖదుఃఖానుభవముయొక్క_ సాధనము నపహరించుటచేత స్రారభ్ధకర్మ మునకు విరోధి యని యప్పుడు వెప్ప వచ్చును గాన్కి తత్త శ్రవిద్య యొట్లును భోగ్యపదార్థమును నళింపం కేయుట లేదు. ఇంక నేమి నేయుచున్న దనంగా, భోగ రాశి యంతయు మిథ్యయగు నని బోధించుచున్నది. కానన త త్త ప్రవిద్య ప్రారస్థకర్మ మునకు విరోధి యనరాదు, జగత్తు మిథ్య యని చోధించినందువలననే డానిస్వరూసమును గూడ నశిందంజేయు. నని యందువా? ఇంద్రజాల మును గనుంగొనునప్పుడు అచ్చట వస్తువులను నశింపంజేయకయే యావస్తువులు సత్యములు గా వనెడి జ్ఞాన ముండుట యనుభవసిద్ధమే యగును, ' ఇటులనే జగత్తు మిథ్య యని 'లెలిసిపొనుటవేత భోగ్య యావం బగు జగత్తునకు నా'?నము గలుగ దని శ్ర్‌హింప నగును,

ర్‌8 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, స్పష్తమ ప్రకరణము అమ వైన చెప్పబడిన యంశముజీ విపులముగాం 'బెల్పుచున్నాండుణ--- శ్లో, అనపవా్స్నాత్య లోకా _స్తదింద్రజూల మిదం త్వితి, జానం ల్యే వానపవ్న్నుత్య భోగ్య్యృమాయాత్వథీ _స్తథాం 180 వ్యా ఏకచేవ ప్రపంచయతి---ఆనవన్నూ ల్యేతి. లోశా , జినా న్తదింద్రజాల స్వరూపషమనవహ్నుత్య ఆనిరన్య ఇద మ్‌ంద్రజాలమితి జానం ల్యేవ యథా తథా భోగ్య మనవహ్నుత్య ఆవినాశ్య మాయాత్వథీ ర్టగన్మి ్యాత్వజ్ఞూనం ఛవతీత్యర్థః టీ. లోకా; అ జనులు, తత్‌ = ఆయింద్ర,కబాలస్వరూసమును;, అనపహ్నుత్యజ నళింపంకేయశు ఇదం ఇ ఇది; ఇం్చదృజాలం త్వితి ఆ శారడి సువూ యని, కానం ల్యేవజ 'తెలిసికొనుచునే యున్నారు. తథా = ఆలాగున, అనపహ్న్ముత్య = భోగ్యపదార్థమును (భోగమును) నళించ వేయక భోగ్యమాయాత్వథీ! = భోగ్యఆఅనుభవింపంబడెడి జగత్తు యొక్క) మాయాత్వధీ!=మిథ్యాత్వబ్ఞునము) భవతి=ఆగుచున్నది, తా, జనులు ఇంద్రజాలమును చభూచునప్పు డందలివ స్తువులను నశింప చేయకయే యచటి వస్తువులు నిజము గా వని అెలిసికొనునట్లు ఆఅనుభవింవంబడెడి భోగ్యపదార్థములును వానియనుభవమును మీథస్థి యగు ననెగిజ్ఞానము గలుగుటకు సందేహము లేదు. ఆవ ఇప్పుడు ఫూర్వవాది ఖ్లోకద్వయముతో చానేసించుదున్నాండులా శ్లో, యత్ర త్వస్య జగళ్సా్వ్వాళా పశ్యేత్క స్తత్ర కేన కం, కిం జిఘ్రే త్కిం వదేద్వేతి శ్రుతౌ తు బవాుఘోషితమ్‌. 161 న్లో , లేన టైైత మపవ్న్నుత్య విదోర్సదేతి న చాన్యథా, తథా చ విదుషో భోగః కథం స్యా దితి చేచ్ళ ణు 192 వ్యా, య్ర, త్వన్య సర్వమాశ్తెవా భూత్తర్కేన కం చళ్ళ్యీదిళ్యాదిశ్రుతిర్ణ ) వ్రృదర్శనదృక్యాఖావం బోధయత్యతో విద్యోశద్యమానా జగద్విలావయే దేవ న్‌వం సతి విదుపో భోగళ్ళ్చ కథం స్యా దితి శు,శ్యవస్ట్రం భేన శంకలే. శ్లోశద్వయేన యత్ర, త్విత్యాదినాం య్కశ్ర యస్యాం విద్యావస్థాయాం కృత్స్నం జగదన్య విదుహాస్సా వక్ర వాభూదిదం సర్వం యదయమాళ్నే తి జ్ఞానేన న్వరూబమేవ భవతి, తత్ర, తస్యాం దశా యాం కోదప్రొ శీన సాధజేన భషముషూ కం దృశ్యం రూవజూతం వళ్ళ్యేచేవం ఘ్రాణ లతణేన కిం కుసుమాదీకం జిఘేత్కిం వాక్యం ేన వాగింద్రియేణ వా వదేదేవ మిత శేంద్రియ బ్యా పారాభావద్యోకనాయ వాళబ్టకి, ఇల్యేవంప్ర,౯-లేణ శ్రుత బవ వార మభికొత మిళ్యర్థః-

తృస్తీదీపవ్రశరణము రం వ్యా- తతః కెమిత్యత అనా. కేన చై రశమితి. స్వాభ్యయవంపత్త్యోరన్యతరా "పేతమావిష్క్భృతం హీత్యన్మి క్‌ నూగ్రే, యృత్రత్వ స్యే క్యు దావా తాయాళ్ళు లేన్సు క్రి 'మోశయోరన్యతరవిమయ ల్వేన వ్యాఖ్యాత త్వాన్న విద్యయా జగదపన్నావ ఇతి పరి వారతి..._.ళృణ్వితి. టీ. యత్ర = వీతత్త విక్టానదశయందు జగత్‌ = ప్రచంచమంతయు, అన్య ఆ ఈల్ఞానికిి స్వాశ్తా ఆ స్వస్వరూపమే యగునో, క్ర, = అట్రిజ్ఞానదళయందు, ఈ ఆ వీదృవ్వ (చూవెడువాందు); కేన = నీసాధనమువేత (చతురిం దియముచేత), కిం ఎవి దృశ్యమగు రూసపాదిశమును, వశ్యేత్‌ జ=చూచును! (చూడంజాలండనుట). "శేన=వీఘా) ేంద్రియమువేక, కింజనీపుస్పాదులను జిఘ్రేత్‌ అ వాసన చూచును! (ఆళూూణిందం డనుట). "శేవజవీవాగింద్రియము చేత శింజనీవాశ్యమును, వబేల్‌ =వెచ్వును! (సెప్ప లేం దనుట.) ఇతివాజఈలాగున నాయాయింద్రియముచేక నా యా వ్యా పారమును కేయం డన్వి శుక అ వేదమునందు, బసు) ఆ చాలపర్యాయములు, భోవీతంజవెప్పంబదెను, “లేనఎఆకశారణము చేత, విద్యాక్ఞానము, వై ్వరంజజనత్తును) అవపవ్న్నత్య జ నళింపం జేసి ఉదేతిజపుట్టుచున్నది. ఆన్యథాజమఆేయొకవిధముగా (జగత్తును నళింప కేయక యనుట, న చజఫుట్టదు. తథ్రాచజఅప్రకార మగుచుండం?గ విదుషజక్ఞానియగువానిక్కి భోగః ఇ విషమయానుభవము, కథం జ ఎట్లు, స్యాదితి చేత్‌ = కలుగు నని యంటివా, శృణ ఆ చెప్పెద వినుము ఆకా, ఓయదై సతసిద్ధాంతీ 1 _వజ్ఞానదళశయందు. నీజగ_త్తంతయు శత్రుః “ఇదం సర్వం య దయ మాళ్తా” అను శ్రుతి ననుసరించి జ్ఞానికి తనస్వరూపమే యగుచున్నదో అట్టి జ్ఞానదళయందు వీ ద్రష్ట వచకు రింద్రియ మనెడి సాధనము చేత నేదృశ్యమును చూచును? ఆటులనే వఘ్రాాణేం 'ద్రియసాధనముచేత _ వఏపుష్పాదులను నాఘ్రాణించును ? వవాగిం బ్రియసాధనముచేత నేవాక్యమును బల్కునను * అని శ్ర. “యత్ర త్వస్య సర్వమాత్మై వాభూ త్తత్కేన కం పక్యేత్‌ = క్క మొదలగు ర్జతి క్షానదశలో దృష్టః దర్శనము, దృశ్యము అనెడి త్రివుటి లేదని ్ప్ర చున్నది, కాంబట్టి జ్ఞానదళలో జ్ఞానము, కలిగినప్పుడు? శజగత్తు నశించు నని లేలుటచేత జ్ఞానము దై సతమును. న౦ంపంటేనీయే పుట్టును గాని నశింపంజచేయక జ్డాన ముదయింపదు అట్లగుచుండ క్షానికి భోగము సిద్ధించు కొట్లు ! ఆని వాది యామేపింప సిద్దాంతి సమాథ్రానమును వోవ్చిద విను మనుచున్నాండు అని భావము, *

త్త శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి స్వష్టనువ్ర కరణను ఆన. బాది వెరెండుక్లోకములచేతం జేసినయా మేవనునకు సిద్ధాంతి సమాధానము వెషప్పుచున్నాండు:-- ॥ శ్లో, సుష్వుష్తివిషయా ము_క్రివిషయా వ్యాశ్సుతి స్త్వితి, ఉక్తం స్వావ్యయసంపత్తోోరితి సూత్రే హ్యాతిస్ఫుటమ్‌, 198 న్యా స్వావ్యయన్సుషు 'వ్రిన్సంప త్తి రు కరత్యర్థఃం టీ శ్రుతి స్పజఈ శ్రుతి యన్నసనో, నుషు పివి యాజనువు వ్రీవివయముగలది గాం ణాన్సి ముశ్రివిషయా ఛాజు ముక్రివిమయమును గలదిగాం గాని, ఇతి ఆ అన్వయించం బడు నని స్వావ్యయసంపత్త్యోః = “స్వాప్యయసంబత్త్యోొ అశెడి, ఇతి నూర్రే=ఇ్ర (ట్రవాసూత్రమునందు ఆశిస్ఫుటంజమిక్కిలిస్పష్టముగా, ఉక్తం హి తెల్పంబడినదినదాం శ్‌ కళ నంలో తా, ఓవాదీ! శు య త్ర త్వస్య అన్ముక్రుతి నాథారముచేనీ కొని నీ వామే.వించితివి గాని “స్వావ్యయసంపత్తాగ్యలో అను బ్రహ్మ . స్ఫూత్రమునందు ఆశ్రుతిని సుష్పుక్తివిషయముగాం గాని ముుక్రివిషయ ముగాం గాని యన్వయించవలయు నని విస్పష్టముగం బెల్పణడియుండ లు న్నాళ్సుతి నాథారముచేసికొని నీ వా మేవింపం గూడదు, ఆవ అక్రుతిని సుషుప్త్యాదివిమయము గలచానినిగా నన్వయము నంగీకరింప నిచో బాధకముః జెల్పుచున్నాండు:._ త్డో అన్యథా యాజ్ఞ వల్కా్య్యా దేరాచార్యత్వం న సంభచేత్‌ , వై ్వశదృష్టావవిద్వత్తా దై ౧రాదృష్టా న వాగ్వదేత్‌ , 184 వ్యా అస్యాళ్ళు) లేన్సుప్వాదివిషయ త్వానంగీ కాలే. బాధకమావాం-అన్య "భరి తత్రోచవ ' త్తి మాహా బై వ్‌లేతి. యాజ్ఞ వల్కా్యాదిర్యది టైం వశే తరి తదాఒదై వీ క్షానాఫావాన్నా ఛార్యో భవేత్‌, అథ ద్ర్వ్వైతంన వశ్యతి తర్షి బోభ్య శీవ్యాగ్యపదుగ్థాదాచార్యవాక్‌. శిమ్యం ప్రతి బోధనాయ న ప్రవృళ్ణేత. ఆతో విద్యా ౦ప్రదాయో చృదవ్రసం ఇతి భావః, టీ, అక్యథాజ వేతొకవిధముశా (ఆ శ్రుతిని సుము_ప్రివిమయముగాం గాని, మోతు విషయము ఇం శాని యంశీకరిందనియెడల), యాజ్ఞ వల్కా్యాదేః ఆ యాజ్ఞ వల్కు్యండు మున్నగృవారిక, అఆచార్యత్వం ఆ ఊవజేశకు లగుట) న సంభవేత్‌ ఇ సంభనింపజీరదు. మై సశదృష్షాన త్యాం=దై ్వతదృష్రి గలిగియుండినప్పుడు) ఆవిద్వ క్తాజఆద్వితీయక్టానము "లేవందుటయు, చ్ర్వ్రతాదృషాజటై వ్రరక్షానము లేనప్పుడు; వాళ్‌ జనాక్కు, న వజేత్‌ = వెచ్పకపోవునుు (శనకంటె వేలుగా శిష్యూదివస్తువు లే లేనియబ్వూడు చారికి బోధించుట కాచార్యవాక్యము ప్రవ ర్హించ దన్నట)ం

తృిదీషప్రశరణము ఠ్‌్రక్‌ కొ వైన వెప్పయిడిన శ్రుతిని సుషు _వీవిమయముగాం. గాని మోతవిషయముగాం గాని ఆంగీకరింపనిచో యాజ్ఞవల్కుర్ధం మొద లగువారికి నాచార్యుత్వము సంభవింపదు. ఎందువల్ల ననం౫గా బ్రైతము తోంవెనా, అదై ్వతజ్ఞానము లేకపోవుటచేత నదై ్వతజ్ఞానము లేని వాం జాళాప్థడుగా. నుంపట సంభవింపదు. దై సతస్ఫురణము "లేకుండి నచో శిష్యాదులు గల రని యనుకొనమిచేత నెవనికి బోధించుట కాచార్య వాక్నము బయలువెడలును 1 ఇట్టి వ్రసంగమువలన విదొస్ధ సం వ్రదాయమునశే యుచ్చేదము వాటిల్లును గనుక ఇ్టెప్రసంగములు చేయరా దని భావము, ఆమ సిద్ధాంతీ, యాజ్ఞ వల్కా్య్యదులకు. శిష్యులకు బోధించున న్వు డుండెడి జ్ఞానము వరోతుజ్ఞాన మనియు నిర్వెశల్పకనమాధియందు దై సరేప్రతీతి (న్ఫ్భురణమా) 'లేమిం జేసి ఆప్పటిక్డాన మపరోతుక్ఞాన మనియు జీల ెప్పరా దని శంకింపంగా- నమా భఛానము వెప్వుచున్నాందుంలాల శ్లో. నిర్వికల్పసనూధా తు దై ్వ తాదర్శన హేశుతు, నై వాపోతవిద్యేతి చే త్సుష్పుప్పి స్తథాన కిమ్‌, 185 వ్యా నను యాజ్ఞవల్కా్య్యదీనా మాచార్యత్వదశాయాం విద్యమానన్య ళ్గానవ్య విద్యాత్వమ స్ట్యేవ తథావి కన్య నావరోతువిద్భాత్వం 2 $రేప్రరీతినచ్భా వాల్‌. నిర్వికల్పకసమాభా తు 2 సతదర్శవాఖావాకె ఎవాపరోతువిచ్యేతి శంకరే.. నిర్విక ల్పేతి. 2 ఏఫగౌవ,తీ లేరప్యతి ప్రగంగాపాదశశత్వాన్తై మితి వరిహరతి...-నుము ప్తి స్తథానకిమితి. టీ. విర్వికల్పసమాధౌ తు = నిర్వికల్పశ నమాధియం దన్నచో, షై తాదర్శన "హీఠశుతః=.్వ్యైతన్ఫురణము. లేనికారణము నేత, నై ఆ ద్వైతవిస్థృతియే? ఆవరోక విజ్యేతి వేజ్‌ = ఆవరో తుక్ఞానమగు నని యంటివేని;, గుముప్రిః = నుషుప్మ్యవస్థ్ర తథాజ అట్రిది, న కింజకాదా ! (అట్లు వ్వైరవ్రతీతి లేనిజే యగు నుట కా. ఓవెడీ, నీవు నిర్వికల్ప్వమాధియందు. ద్వైతము స్ఫురిం చుట లేదు గనుక నట్టిది యపరోత్షజ్ఞానము కావచ్చును. శిష్యులకు బోధించునప్పూుడు యాజ్ఞ వల్కు సయ. మొదలగు నాచార్యవర్షమాునకు ద్ర్యైశస్ఫురణ ముండుటచే నది పరోతజ్ఞాన మని చెప్పుట ఆతి వ్రసంగ మగును. అనంగా ద్ర్వైతస్ఫురణము 'లేనియవస్థకు విచాాత్వ మంగీకరిం

శ్‌రీర్‌ శ్రీ, వేదాంతపంచదశి, స్పప్పమవ్రశరణను చినచో దై సతస్ఫురణము లేని సుష్పుష్టిని గూడ క్షానదళనుగా నంగీక రింపవలనీవచ్చును గనుక నది యధికప్రసంగ మగు నని భావము, “ఆవ ఆధికప్రసంగము "లేని తెజంగున. టికంచుచున్నాండు:- శ్లో, ఆత్మత_త్త్వం న జానాతి సుప్తా యది తదా త్వయా, ఆత్మ ధీలేవ విద్యేతి వాచ్యం నధ్రె నతవిస్మ తం 136 వ్యా ఆతిప్రనంగవరివోరం శంక లే....ఆతృత త్వమితి. నుప్తూ వ్వైతదర్శనా భావేఒ ప్యాక్మగో చరక్ఞానాభావాన్న విద్యాశ్వం తస్యా ఇత్యర్థః తర్డి ప్రా బ్తం వివేశక్షానస్యైవ విద్యాత్వం. న దై వ్రరేదర్శనాభావ స్యేత్యావా---త బేతి, టీ. సుప్తా = నుషుపిడళయందు; ఆక్తత_త్ర్వంజఅతన్వరూషమును) న జానాతి యది = గు న్రెటుంగండంటివా, కదాజ ఆప్వుడు), త్వయా అ నీచేత, ఆత్మధీలేవ=ఆక్ష్మ క్ట్‌నమే, విద్యేతి ఆ విద్య యని, వాచ్యం ఇ చెప్పందగును. మ్వైకవిస్సృతిః అ జఇగత్తైను మజచుట అనంగా న్ఫురింకపోవుట, న = విద్య ౯ నేరదు. క ఇ, సుష్ముప్టికాలమునందు దై సృతస్ఫూ్హి లేకపోయినను ఆత్మ స్వరూపజ్ఞానము "లేదు గనుక్క నది విద్య కాదంటివా మంచిది, అప్పుడు ఆత్మజ్ఞానమే విద్య యగును, దై స్రైతవ్రతీతి లేకపోవుట విద్ధు కాదని మయెజుంగుము, అవ దై ఫరీవ్రతీతి లేపండుటయు, అక్క జ్జానము గలిగియుండుటయు నీ శిండును చేరి విద్య యగును గాని యొకటిమాశ్ర, ముండుట విద్య కానేర దని కంకించు న్లో, ఉభయం మిళితం విద్యా యది తర్చి ఘటాదయ,, అర్థవిద్యాభాజిన స్ప్యుస్సకలదై స్‌త్‌విస్మ ప్రలేఓ 187 వ్యా" నను, మచ్వైళాదర్శనాత్మ క్ఞానయోర్షి లికయో *జేవ విద్యాత్వం; మె నే స్యేతి శంకలే....ఊభయమితి, చై వ్ర్‌లవిన ల లేరవి విద్యాంశళ్వాంగీశా'ళీ జడస్యాష్యర్థ విద్యాక్వవ్రనంగ ఇతి పరివారతి-తర్చి భటాడయ ఇతి, ఆత్రోపవత్తిమాహంా- నకలేతి. . టీ. మిళికం ఇ కలిసియుండిన, ఊభయం ఇ అరై ప్రిరేక్టానముు. వ్రైతజ్ఞానము 'శేసండుటయు న'జెడి రెండును) విద్యా యది = విద్య యగు నని యంటివా; తర్జి = అట్టులె నచో, భుటాదయః = ఘటపటాది జడవదార్థంబులును; నకల్ర్వైతవిస ఏలే! ఆ నమ స్తమైనచైైతల్హానము. 'లేకయుండుటవలన, అర్థవ్నిధ్యాభాళిన॥ ఆ నగము విద్యను ఫ్లా ల పొందియున్నవి, స్యుః అ ఆగుచున్నమి

తృప్తిదీపప్రశరణనము త్‌87 చా, టై సృతవిస్తృతియు ఆత్మజ్ఞానంబును "రెండును కలిసీ విద్య యగు నని యంటివా, ఘటపటాదిజడపదార్థంబు లిందలి దై స్‌తవిస్త ఖతి గలిగి యుండుటం జేసీ సగము జ్ఞానము గలిగియున్న దని యనవలసీ వచ్చును గాన నట్టు లనకూడ దని భావము, ఆవ. రెండును గలిసియీ విద్య యనువారిమతమునందు దోమముం గనువణచు చున్నాండు:ా- న్లో మశశధ్యనిముఖ్యానాం వితేపాణాం బవుక్వతం, తవ విడ్యాతథాన స్యాద్ధటాదీనాం యథా దృథాం 188 వ్యాం అస్మి న్నేవ వనే నమాధిమతాం ఫురుషాణామర్థవిద్యావ త్త వ్రమదిని స్యా దితి సోదవవోసమావాం--మళకధ్వనీతి. భుటాదీనాం యథా 2 వ్రరీవిస్మరణం దృఢం, తథా తం సమాధాదై సతవిస్తరణం న నంభవతి. మశకధ్వన్యాదీనామనేశేషాం విమ్నే పసూణాం సద్భావాదిత్యర్థః. టీ. మళకధ్వనిముఖ్యానాం - మశక జ దోమలయొక్క, ధ్వని = చప్పుడు ముఖ్యానాం జ మొదలంగాంగల, వీకేసాణాం ఆ వికశల్పములయొక్క_;, బవుర్వతః ఆ అనేకత్వముపలన, ఘటాదీనాం = కుండలు 'మొదలగువానికి యథా జ నీవిధముశా, విద్యా = విద్య, దృథా ణు దృఢమెనడో, ఈథా జ అవిధముగా, తవ ఇ నీకు, విద్యా విద్య; న స్యాత్‌ = కలుగళశపోవును. తా,త్తత్త స్రళ్షానమును దై స్రతీవిస్త తీయు రెండును గలిసి విద్భ్ధ యనునెడల దై ్వతవిస్యృతి విద్యలో సగము గావలసివచ్చును. యోగికి మళకధ్యనులు మొదలగువి వేపములు గమనించుటవలన విద్ధలోని సగ భాగము గూడ ఘటింపదు, ఆవ, అత్మ క్తానమే విద్య యగు నని యంగీకరించు నెడల నది మాకును నమ్తుత మే యని చెప్వ్పచున్నాండుబా న్లో అత్మథి "రేవ విద్యేతి యది తర్చి సుఖ భవ, దుష్ట్రచి త్తం నిుుంధథాష్ట చ్చే న్నికుంధి త్యం యథాసుఖమ్‌, 19 వ్యా నను అత్మక్ఞానన్యైవ విద్యాత్వం న వైర్వశవిస్మ లలేరితి శంకరే.....అత్మ్య ఢీళేచలి. తదస్తాకమిష్త మిళ్యభిప్తాయేణాశీర్వాదయతి.__కర్చి సుఖీ భవేతి. నన్వాత్మ ధీలేవ విద్యా సా న దువ్వచిత్తే సంభవక్యతళ్ళ్చి త్రడోషదరివోరాయ చి త్తవృ త్తినిరోధః కార్య ఇతి శంశా మనుభామరే...దుస్సచి శ్తమితి. తదంగీకరోతి...నిరుంధి కర్ణమితి.

శ్‌టి శ్రీ వేదాంతపంచదశి, స్పష్తమప్రశరణము టీ, ఆత్ష్మథీలేవ = అర్క క్దానమేః విజ్యేతి యది ఇ విద్యయ'ిడ వేని, తర్షి = అట్టు లే సుఖీ భవ ఆ సుఖవంకుండవు గను. దువ్చచిత్తం = దోషయు క్త నుగు మన నును నిరుంథ్యా చేత్‌ ఇ దోవనివృ త్తికె చిత్తమును నిరోధింపవలసియుందునందు వేని, యథాసుఖం ఆ సుఖముగా? త్వం ౫ నీవు; నిరుంధి ఆ ఆరికట్టుము- లా, ఆత్మ జ్జానమే విద్య యని యంగీకరించునెడల నది మాకును సమ్తుతమే. చి త్తనిరోధము లేనిది విద్య ఘటింపదు గనుక చంచలచి త్త మును నికోధింపవలయు నంటి'వేని యథాసుఖముగాం జిత్తము నరి కట్టును. (ఆదియును నూకు సమ్మతమే) శ్లో తదిష్ట మేష్టవ్యమాయానుయత్వస్య సమితయణాత్‌ , ఇచ్చన్న వ్యజ్ఞవ న్నేచ్ళే త్కిమిచ్ళ న్నవి హి క్రుతమ. 1% వ్యా, తదివ్రమితిం ఆస్తాకమపీతి శేమం. కుక ఇత్యత ఆవా---నీవ్రవ్యేతి. చిత్త దోహహగమే నతి ఆద్వితీయాక్మ జ్ఞా నాయేష్యమాణం జగ న్థాయామయత్వం సమ్య గీక్యు లే యర అత ఇన్టమిత్యర్థః. ఏవం కిమిచ్ళన్నతి మంత్రాంశేనాళ్ళి 'పేశమర్థముప 'పౌదిత మువనంవారతి....ఇచ్ళన్నితి. ఇచ్భన్నవ్యయమణ్ఞ వన్నీ వ్యేదతః కిమిచ్చన్నితి ఇశ్రు/శమితి మయోజనాం టీ. వీషవ్యృమాయామయత్వన్న - వీవ్వవ్వ అ (అద్వితీయాత జానముకొణికు కోరందగిన) వయ యయక్యర్య ఎ జయకి సమాతత్‌ న! కేక, ఫలన; తతో = ఆచి క్తనిరోధము, (ఆష్తాకం ఇ మాకు, ఇష్టం ఆ సమరము; ఇచ్చన్నవీ ఆ వ్లొని శోరినను అజ్ఞ వల్‌ జ ఆజ్ఞానివలె కేళ్ళేల్‌ ఆ కోరండు. (అతః ఐ అకారణము $లన్సు కిమిచ్చన్నితి = కిమిచ్భ్ళర్నని, శ్రుతం హీ ఇ వేదములయందుం 'కేద్చంబడిన దే. శా, క్షి చపంచమును మాయామయంబుగ గు్పెజటుంగును గానం జిత్సనిరోధమును జేయును. అతండు ప్రారబ్ధవకంబున విషయ సుల నిచ్చగించినను ఆజ్ఞునివలె బద్ధుండై కోరండు. “కిమిచ్భకా కస్య కా మాయ” అన్నుళ్కుతిలో “క్రి మృనుపద మిీయర్థమునే సూచించును, అత “ళ్టాని విమయముల నిచ్చగించును.. ఆట్లయినను నజ్జానివలె: నోరండు.” అని యిట్రీ యభిప్తాయముల శాస్త్రము "లేల గల్పించవలె ననుశంకకు నమాధానముం 'కెచ్వచున్నాందంలం న్లో, కానో లింగమబోధస్య సంతు కరాగాదయో బుధ, "ఇతి కాస్త్రద్యయం సార్థ మేవం సత్యవిరోథతః, ]91

తృ _పీదీపప్రకరణము శ్‌80 వ్యా వీవమళ్సిప్తాయవర్ణ నే కారణమాహ-రానో. లింగమితి. ల్లో. *ఠానో లింగమళోధన్య చి త్రవ్యాయామభూమిషు; కతశ్శాద్వలతా తన్య యస్యాగ్నిః కోటళే శతఠరోో 889 తత్త వ్రవిదోరాగని షేధవరంశ్యాన్త్యం. కళా స్త్రార్థన్య నమాప్తతళ్వా న్యుక్తి స్ఫా్య్యాత్తావతాపి శే శాగాదయస్సంతు శామం న తద్భావోచచరాధ్యత” ఇతి, తన్న్యైవరాగాంగీకారపరం చ శ్యాస్తమ్‌. వీవం చ సతి కత్త్వవిదో దృఢరాగాఖావే కతి శాన్తద్వ్యయం సౌర్థమర్థవద్భవత్యవిరోధతః, రాగని-షేధవరన్య శాన్త్రస్య దృఢరాగ విషయత్వా త్తదఘ్యషగమవరస్య శాస్త్రస్య రాగాభానవిషమయత్వాదితి భావ, టీ. అబోధనృజజ్ఞానము లేమికి, రాగ!జవిమయానురాగము; లింగం జ చిన్నాము అనియు, బుభే=జ్ఞానియందు; రాగాదయః అ రాగ జ్వేహెదులు, సంతు ఆ ఊండుంగాక ఆనీయు, ఇలి=ఖట్రి శాస్త్రద్వ్యయం ణా శా స్తద్వయము వీనం సతి = ఇటులు చెప్పిన మెడలు, ఆవిరోధరకః ఇ విరోధము లేకుండ, సార్ధం ణు సార్థకంబగునుం తా. *రాగో లింగమబోధస్య చి ' లవా్టయామభూమిషు, కుత క్యాద్వలతా తస్థ యస్నాగ్నిః కోటే తరోళి అనుకా స్త్రము విష యౌానురాగ "మజ్ఞానమునకు గుర్తు తొరటయం దగ్ని గలవృక్షీము నకం జెన్ల యుండనేరదు గచా అను శాస్త్రము జ్ఞానికి విషయాను రాగ ముండ దని అెల్పుచున్నది. *కా స్రార్ధస్య సమా_ప్తత్వా న్గుక్రిస్సార తావళకావి లే రాగాదయస్పంతు కామం న రద్భావోఒవరాధ్థటే” అనుకా సము చి హూవిదునకు జ్ఞైనమువలన మోశనము ఘజకించును, గనుక రాగాదు లున్నను బాధకములు గాను అని అెల్పుచున్నది. ఈ ెందుకాస్త్రములును జ్ఞాని విపయనులను గోరినను నజ్ఞనివలె బద్ధుండై కోరం డని ఇప్పిననే సమన్వయము లగును. అవ ోకి మిచ్ళళ౯” అనుదానిభాపమును వర్తించు “కన్య శామాయ” అకు ఇశు,8భావముం "'బెల్పుచున్నాండు:-- న్లో, జగన్మి థ్యాత్వవత్సా సత్తా సంగత్వస్య సమిీాతయగణాత్‌ , కస శామాయేతి వవోభో శ్ర భఛావవివతయా, 109 వ్యా వీవం శిమిచ్భన్ని త్యంశస్యాళిప్తాయ మువవర్ష్శ్య్య కన్య శామాయేత్యంశ స్యాలిప్తాయమావా----జగదితి. యథా జగన్మి ఛ్యాశ్వలో'ీన వాస్తవ కామ్యాఖెవవిన తయా శిమిచ్భన్నిత్యు క్తం. నీవమాతృనో౭.సంగత్వబోభీ చ వాన్తవభో కృృత్వాభోవ నివతయా కన్య కామా రతి శ్రు, క్యాభిహితమిత్యర్థః.

త క్‌0 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, సప్తమ, వ్రశరణము టీ. జగన్మి థ్యాత్వవల్‌ =జగన్ని థ్యాత్వము వలె స్వాళ్యాసంగత్వన్య = స్వాత్మజ న్వస్వరూసముయొక్క-; ఆనంగక్వస్య అ సంగము 'లేపండుటమొక్క-? సమిాతుణాత్‌ ఆ చూదుటపలన, భో క్ర భావవివతుయా =భోక్సృ ఇ భో క్తయొశ్క_) అభొవజ లేకుండుట యొక్క, వివతయా ఇ శెష్పందలంచుటవేత;ు కన్య కామాయేతి ఆ కన్య శామాయ యని (ఎవ్వనికోరికనిమి త్త మనుట). వచఃజవాక్యము; భవతి = ప్రవ ర్రించుచున్నదిం తా, జ్షాని జగత్తు నసత్యముగను, తనను అసంగునిగను శ్రహ్‌ిం చను గాన నిజముగా భోక్త లేనందున నెవ్వనికోరిక కై పరితపించు నని భోక్త నిపే.ధింపం బడియెను. అవ, అత్మకు భోక్షృత్వము లే దని (కుతి నిషేధించుటకు భోక్షృఠ్వప్రన కి యుండవలెను. ఆత్మను భోక్తనుగా వ్వ రొప్పినారు * అను శంకకు సమాధానము వెప్పుచున్నాండు;లా శ్లో * పతిజాయాదికం సరం త _తృద్య్భోగాయ నేచ్ళతి, ల, కింత్వాత్మ భో గార్థ మితి శ్రుతా వుర్ణోషితం బవహాు. 108 వ్యా నన్వాత్య నో భో కృృళ్వప్రతిషేధ స్త్ర ' శ్రిపూర్వకో వక్తవ్యఃః సాఠతున విద్య లే? అసంగత్వాదాత్మన ఇత్యాశంక్య కస్య స్వానుభవసిద్ధ త్వా నైవ మిత్యభిప్తేత్య తదనువాదిశాం శ్రు,తిమర్థతోమను శ్రామతి---పతిజాయేతి. “న వా అశే పఠ్యుః కామాయ పతిః ప్రియో భవ” తీళ్యారభ్య “'ఆత్యనస్తు కామాయ సర్వం చ్రీయం. భవ” తీక్యం లేన వాక్యసందళ్ళేణ పతిజాయాదికస్య ప్రపంచస్యాత్మ నో భోగసాధనత్వం ప్రతిపాద్యతే. తత ఆత్త నోభో కృశ్వప్రస _క్రీంత్యర్థ. టీ. వతిజబాయాదికం ఆ పెనిమిటి భార్య మొదలశాలల, సర్వం = సకలపదార్థ ములను, త _శ్తీద్యోగాయ ఆ ఎదుటీవారిభోగముకొ ఆకు, 'చేచ్ళతి=కోరందు. కింతుజమటేీ యువి యనణా, అక్స భోగార్థమితి=అత్మ భోగముకొణళీ యని, శ్రు,ళే "= వేదమునందు, బహు ఇ విశేసము, ఉద్ధోషితం ఆ వెప్పంబడెనుం తా. సునుజుండు భోగసాధనంబుల నన్నింటిని వానివాని కొఆకుం బ్రేమించుట లేదు. ఆత్తభోగముకొలుకే వాని నన్నిటితి ధ్రేమించుచున్నాం డని శ్రుతియే యజ్ఞులయం దజ్ఞానకల్పితం బగు భో క్షృత్వము ప్రస కృమైన దని చెప్పుచున్నది కనుక ఆత్మకు భో కృృత్వ ప్రస్నక్తి కలిగె నని తెలియవలెను,

తృప్పిదీషవశరణనుం క్‌ ఆవ ఈవిధముగా నాత్యకు భో ' శృృత్వప్రన శ్రీని గనంబజచి యాళోక్ష సళ మును నిరసిందందలంచి వికల్పించుచు న్నాండ్దు:-- శ్లో కిం కూటస్థశ్చిడాభాసో యథా కిం చోభయాత్త్మకః భోశ్తాతత్ర న కూటస్థోఒసంగ థ్వాద్యో కృతాం వ్రజేత్‌ = 104 చ్యా+ నీవమాత్మ నో భోక్షృత్వం ప్రదర్శ తదవవాదాయ భోక్తారం వికల్ప యమతి=కిం కూటస్థ ఇతి. కూటస్థన్య భోక్సృత్వం $0! ఊత చిదాభాసన్య 1 శింటో భయాత్త క స్యేతి వికల్చార్థః. రత్ర, ప్రథమం ప్రత్యాహ--భోక్తా కశ్రేతి. టీభో ' కజశర్యఫలముననుభవించెడివాందు; కూటస్థ$ = శీవలవ్రత్యగాశ్కయా, కం అ లేకు చిదాభొనః ఆ శేవలచిదాభానుండాా యథాశించజ లేక, ఊభయాత్మక8 అ కూటస్థసహిత చిదాఖానుండా *+ యని వికల్పార్థము. కత్ర, = అమూందువతములండు, కూటస్థఃజకేవల ప్రత్యగాత్మ + అసంగత్వాల్‌ = ఆనంగశ్వమువలన, (ఆనంగుండగుట చే) భోక్త్షృళతాం ఇ భోక్టృత్వముకు న వ్రజేత్‌ = పొందందుం తా భోక్త కూటస్థుండా 1 "లేక చిదాభాసుండా ? లేక యుభ యాత్మకుండా ! యని విశల్పించి యసంగుం డగుటం చేని కూటస్థుడయ నిర్వి కారుండగుటవలన భోక్త ఫర్వోమును బొందండు. అవ. ఆనంగుండై నను భోక్త్షృత్వ మేల గలుగదు $ అను శంకకు నమాధానము వెచ్పచున్నా.ండు:.--- న్లో ॥ సుఖదుఃఖాభిమానాఖో్యో విశారో భోగ ఉచ్యతే, కూటస్థశ్చ వికారి చేత్యేత న్న వ్యాహతం కథమ్‌! 159 వ్యా, ఆసంగత్వమస్తు భోక్షృత్వం చ భవతు కో దోవ ఇత్యాశంక్యాహంాా నుఖేతి. సుఖిత్వదుఃఖ త్వాభిమానలతణో వికారో భోగః సోజఒనంగస్య కూటస్థన్య న యుజ్యతే. హటస్థత్వవిళారిత్వయో రేకత్ర, సమా వేశాయోగాదిత్యర్థ$ టీ. సుఖదుఃఖాళిమానాఖ్య! అ నుఖదు!ఖాళిమాన మను పేరుగల, వికార! ఆ విశారమేః భోగః = భోగ మని ఊచ్య లే ఆ చెప్పబడుచున్నది. కూటస్థశ్చ ఆ కూట స్థడు, వికారీ చ జ వీకారవంతుండు, ఇర్యేతత్‌ అల ట్లకుట, కథం = వీలాగున, న వ్యావాతం = బాధికము గాదు! (విరోధ మగు ననుట.) తా. సుఖదుఖాఖిమానరూప మగు వికారము భోగ మనం బడును. కరాటస్థుం డన నిర్వికారుండు, నిర్వి కారిత్వమును, వికారిత్వ మును నొకనికి సంభవింపవు,

592 శ్రీ, వేదాంతపంచదళి, స్పప్తమవ్రశరణను అవ, చిదాభొనునకు భో కృత్వమును నిరసించుచున్నాండుః. న్లో విశారిబుద్ధ్యధీనత్వా దాభాసో వికృతా వపి, నిరధిష్టావిభాాంతిః శేదలా న హి తిస్టతి, 06 వ్యా నను తర్షి వికారిణ శ్చిడాభానన్య భో క్షృత్వం స్యాదిత్యాళశంక్య వికా రిల్వేఒపి నిరధిష్టానన్య తన్యైవానిద్ధేర్తే మితి వరివారతి--5కారీతి.. చిదాభాసస్య వికారిబుద్ధ్యు పాధ్యధీనల్వా త్సస్మి న్వికాకే నంభవత్యపి తస్యారోవితస్యారోపిక న్వరూవ ల్వేనాధిష్టానభోూతం కూటస్థం వివీయ స్వాతం త్ర్యేణా వస్థానానంభవా ల్కేవల చిచాభాసస్యాపీ భో కృత్వం న సంభవతీతి భావ టీ. అభాసః = చిదాభాసుండు; వికృతా సవిజవిశారము గల్లినప్పటిశిని, వికారి బుద్ధ్యధీనత్వాత్‌ - వికారి ఇ వికారవపంత మగు, బుద్ధిజబుద్ధిక, అధీనత్వాత్‌. = స్వాధీన మగుటవలన; (నజ భోక్త శాజీరండం) నిరథిష్టైానవిభాంతిః అ నిరథిష్టైన=ఆధిస్టానము "లేని, విభాాంతిః = (భమ, శేవలా = శేవలమైనటై; న తిష్టతి హి ఇ ఉఊండదుగచాం ళా. చిదాభెసుండు విశారం యగు బుద్ధిని ఉపాధిగాం గలిగి యుండుటచేత తనయందు వికారము సంభవించిననుు ఆ చిదాభాసుండు కల్పితుం డగుటవలన తనకు ఆథారభూతుం డగు కూటస్థుని విడిచి స్వాతం త్ర్యస్థితి సంభవింపమిచేే శేవలచిదాభాసునకు భో _క్సృత్వము సంభవింవ దని యభిప్రాయము, అవ. మూండవపతుము ఆనంగా భోళ్త యుభయాత్త కుం డని యంగీకరిందక తీర దని చెచచున్నాందు:-= న్లో, ఉభయాత్త్మక వవాతో లోశే భోశ్తా నిగద్యతే, అాదృగాత్తైనమారభ్య కూటస్థ శ్శేషిత శ్య్ళ్రుతా, 10/7 వ్యా. తస్తాత్త్సృతీయః వక్షః వరిశిమ్యత ఇత్యాహ---ఉఊభయాత్ర్తక ఇతి, యత వీకైకన్య భో ,కృళ్వం న సంభవత్యత ఉఛయాత్య కసాధిష్టానచిదాభాస ఏవ లోకే వ్యవవోారదశాయాం భో్తేక్యఖిథీయ లే. వగమార్థ తస్తూభయాత్యకత్వ మేవ న ఘటత ఇతి భావః, “నన్వనంగోవ్యయం ఫురుమో ఇత్యాదావసంగత్వనై్యైవ “'యోచఒయం విజ్ఞాననుయః ప్రాణో” వష్విత్యాచా బుద్ధిపాత్షీక్వస్యావి శ్రవణాదుభయాత్ర కం భోళకృ న్వహవవని పారమార్థక మేవ స్యాన్న లోకవ్యవవారన్యూ క్రనిద్ధ మిత్యాశంక్య శ్రులే త్ర శొత్పర్యాభావానెమి త్యాహ--- తాద్భగితి. కాదృగాత్తానం బుద్ధ్యు పాధికం భోన్తార మాత్తాన మారఖ్యానూద్య కూటస్థః బుద్ధ్యాదికల్ప నాధిషఘ్టైానభూతళ్చిదాత్తా "శేషిఈః. బద్ధ్యాద్య నాత్మ నిరసజీన జరిశేషీతః శ్రుత" బృవాదారణ్య కాదావిత్యర్థ&

తృప్పిదీవ వ్రశరణను శ్‌ టీ. ఆకః ఆ ఆకారేణమువలన, లోకీ = లోకమందు (బ్య వవోరదశయందు), ఊభయాత్స క వీవణ కూటస్థనహిళచిచాభానుండే, భోక్తా జ కర్మ వఫలమునుళవిం చెడి వాండగునని; నిగద్య లేజరెచ్పంబడుచున్నాండు. శు,కౌ = బృవాదారణ్యకాది శృుతి యందు, ఆాద్భక్‌ = అటువంటి, ఆశ్థానం = భో క్తను ఆరభ్య = భెప్పుటకారంభించి, కూటస్థ$ = ప్రర్యగాత్మ, "కేషితః = శేషింపంబడెను. (బుద్ధ్యాద్యనాత్మ నిరసనము వేత "శేషింవంబడె ననుట) తా, వకారణముచేత కూటస్థ చిదాభాసులలో నొక్కొకనిక్తి, ట్ర ల్యేకముగ భో_క్రృత్వము సంభవింపదో ఆకారణముచేత కూటస్థ సహిత చిదాఖాసుండే వస్థవవోరదళశయందు భో_క్స యని చెష్పయడు చున్నాండు. అనంగా పరమార్థదశయందు కూటస్థరహితచిదాభాసత్వ మే ఘటింప దని యభిప్రాయము, బృహదారణ్య కాదశ్సుత్తియందు బుద్ధ్యు పాధికుం డగు భో_క్టను జెప్పుటకుం శ్రారంభించి బుద్ధ్యాదులకు అనాత్మ త్వము నిశ్చయించుటచేత బుద్ధ్యాదికల్పనకు ఆధారభూతు డగు చిద్రూవకూటస్థుండు "వేసింపయిడేను, అప ఈయర్థమునందు బృవాదారణ్యక శ్రుతితాశ్సర్యమాం కెద్వచున్నాండు:ా న్లో, ఆక్షా కతమ ఇత్యు క్షే యాజ్ఞవల్కో్య విబోధయకా, విజ్ఞానమయనమారభాసంగం తం పర్య శేషయత్‌ . 109 వ్యా, తత్ర, బృహదారణ్యకవాశ్యార్థం తావర్సం&వ్య దర్శయలి..--ఆ ల్రేతి. జగశేన కతమ ఆ ల్లేల్యేవమాత్యని పృ నతి యాజ్ఞవల్క్య స్తం నిజోధయన్యోమి యం విజ్ఞానమయ! ప్రో ష్విత్యాదినా విజ్ఞానమయముప్మక్రృమ్యాసంనోమ వ్యయం. పురు ఇత్యనంగం కూటస్థం పరి శేషిత వానిత్యర్థః టీ, అత్తా = అక్క; శరమః = ఎట్టివాండు! ఇతి=ఈలాగున) ఊ శే=ప్రశ్నిందం బడుచుండ(౫ా యాజ్ఞ వల్క్యః=యాజ్ఞ వల్క్యమహర్జి, వీబోధయక్‌ జబోధించుచ్చు విజనమయం ణ విజాగమయుని) ఆరభ్యే ణః ఉవ్మక్ర్తమించి, అసంగ౦ = అసంగుండగు కం ఇ అకూటస్థని, పర్య శేషయల్‌ ఇ మిగిల్బెనుం తా. దేహేం 'ద్రియమనః స్రాణాదులలో ఆత్మ యొట్టివాం డనియు 'నెవ్వం డ్‌నియు జనకచక్రృవ్తి చ్రన్న్‌ంప్క, యాజ్ఞ వల్కమహార్షి బుద్ధి ఆాదాళ్ళ్యాపన్నుం డగు విజానముయుని నుష్మక్రమించి “అశంగోహ్య యం పుగుుపషఫొ అను వాక్యముచే నిర్వికారుం డగు కూటస్థుండే ఆత్మ యగు సని బోధించెను. వదాంత.....88

ర్‌్రికీ శ్రీ వేడాంతపంచదళి, సప్తమ ప్రకరణము అను ఈ యర్థమునందు విశ రేయ శ్రుతిని శనూడం ట్రమాణముగాం జూపు చున్నాయ:లా శ్లో, కోఒజయమాళత్తే ల్యేనమాదౌ సర్వ ప విచారతం, ఉఛయాత్మకమారభ్య కూటస్థ శ్మేస్య శ్రుతా, 100 చ్యా+ వీవం బృవాదారణ్యశేఒసంగాత్మ సరిశేష ప్రకారం వ్రదర్శ్యు ఐవకళీ యాదిశ్రుత్యంత లేస్వపి తద్దర్శయతి.కో2,యమా ల్లేతి. “నయముపాన్మ "హే కతరన్స ఆ లే” ల్యేవమాదావాత్మ విచఛాళేణాంతంకరణో పాధిక మాత్తాన మారభ్య ప్రక్షానమా శ్రౌర్మకః కూటస్థః పరిశేషితః. నీవమన్యత్రావీ ద్రష్టవ్యం. వీవం యు _క్షీశ్రుతిపర్యాలోచ నాయా ముభయాత్మ కన్య భోక్తురి థ్యాక్వం. పారమార్థికస్యానంగన్య కూటస్థస్యాభో శ్ర లం నిద్ధం- టీ. ఆయమాత్తా = ఈయాక్మ, కః ఆ ఎవమడెండి, ఇత్యాదౌ = ఈమొదలగు వాశ్ళములందు, సర్వత్ర, ఇఐ అంతటను, వీివం ఇ ఈ ప్ర శారము, విచారత$ = విచారణ వలన, శుశ అ (కు,తియందు, ఊభయాక్ష కంజకూటస్థనహిత చిదాఖానుని (భోక్తను); ఆరభ్య ఆ రెలుపుటకు ప్రారంభించి, అత్తా జ (వ్రశ్యగాత్మ యగు కూటస్థః = నీర్వికా రుండు, శేద్యలే ణు "కేషించంబడుచు శ్నాండు, తా, ఈయాత్త యొవండు? ఎవనిని మేము ఉపానీంవవలెను? ఆయాత్మయెటువంటి వాండు! అనెడి అర్థముగల “రోయమాళ్తేతి వయ ముపాస్మహే, కతరస్స అశ్షేతొ ఇత్యాది ఐత రేయ శ్రుతి వాక్యమందు ఆత్మవిచారముచేత అంతఃకరణోపాధికుం డగు భో_క్సను జెప్పుటకు ప్రారంభించి వ్రజ్ఞానమాత్రస్వరూప్రండగు కూటస్థుండు. "కేషింపంబజెను. ఇట్లు యు_క్రిక్కుతులచేత నాలోచిందగా కూటస్థ సహితచిదాభాసుం డగు భోక్థ మిథా్యరూపుండనియు పారమార్థికుండగు ఆసంగకూటస్థు నకు భో_క్తృత్వము లేదనియు స్పష్టమగుచున్నది, కనుక పరమా ముందు భోక్త గలం డనెడి విషయమై శ్రుతియొక్క అభిప్రాయము కా దని కెలియవ లెను. ఆహ భోళ్త మిథ్యాభూతుండైనమయెడల నాకనియందు నత్యత్వముద్ధి గల్లుట శీమి శారణము? అనుళంశకు సమాభానము శెస్పుచున్నాండు:- న్లో కూటస్థసత్య తాం స్వస్మి న్నధ్యస్యాత్తా వివేకతః, తాత్త్వికీం భో క్తృళాం మత్యాా న కదాచిజిహాసతి, 200

తృప్పిదీషవ్రకరణము రఫ్‌ వ్యా, ననూ క్షరీత్యా భోక్తురి థ్యార్వే ప్రాణినాం తస్నిక్‌ నక్యత్వబుద్ధిః! కుతో జాయత ఇత్యాళంళ్యావా...-కూటస్టేతి. అత్తా లోకప్రనిద్ధో భోక్తాచవివేశతః స్వన్య ళూటస్థాద్వి వేకళజ్డానాభా వేన కూటస్థనిష్టం సత్యత్వమాత్క నధ్యన్య తద్ద్వారా న్వనిష్టం న్వభోక్త లఫ్‌స్యావి సత్యతాం చుత్వా భోగం కచదాచిదపీన వోతుమిచృతి- టి. కూటస్థనత్య తొం అ కూటన్థునిసత్యత్వముకు, స్వస్మిక్‌. ఆ చిదాభాసుండగు తనయందు, అత్తావి వేకఠః-అత్మ = స్వరూపముయొక్క_; అవివేకత$ = అజ్ఞానమువలన, అధ్యన్య = అరోకించుకొని, భోక్సృతాం అ భోక్షృన్వమును ఆా_ఛ్యికీంసత్యమెన దానివిగా మత్వా ఆ తలంచి; కదాచిళ్‌ = ఎప్పుడును; న చివోసతి జ భోగమును వదలుట కిచ్చగింపండుం తా. చిదాభాసుండు తనయధిష్టాన మగు కూటస్థునిసత్యత్వమును అజ్ఞానముచేం దనయం చారోవించుకొని తనను సత్యమైన వానిగా నెంచి భోగములను విడువంాలండు, ఆవ. ఆట్టులైనయెడల “అక్కనన్తు కానూయ సర్వం ప్రియం భవతో ఆను శ్రు,తి యాత్మకు భోగము గల దని చెప్పుచున్న జే, దీనికి నమాధాన మేమి + అనినం జెప్పుచున్నాండు:ల- శ్లో, భోక్తా స్వన్వ్యైవ భోగాయ పతిజాయాదిమిచ్భతి, ఏష లౌకిక వృర్రాంతః శుత్యా సము గనూదితః, లిం

• వ్యా నను, తర్ధి “అత్కనస్తు కామాయ సర్వం ప్రియం భపతీత్యాత, శేషమత్వం భోగ్యస్య కథం వ్రతిపాద్యతొ ఇత్యాశంక్య న కూటస్థాత్య శేమక్వం వ్రతిపాద్యశే, కింతు లోకప్రసిద్రోభయాత్మ కభో కృ శేమత్వ మేవ శు, క్యౌానూద్యత ఇళ్యాహంా భోన్లేతి. లోశే యూ భోక్తా నః స్వన్యైవ భోశాయ పతిలాయాది భోగోజారణమిచ్భ తీక్యయం లౌకికవృత్తాంతః శ్రుళ్యా నమ్యుగనూదితః నార్థాంతరం వ్రతిపాద్యత ఇత్యర్థః టీ. భోశ్తా ఎ భోక్త, స్వన్యైప = తనయొక్కయేః భోగాయజభోగ ముకొఖికు, పలిజాయాదింజభ_ర్హృ భార్య మొదలగు వరికరమును, ఇచ్చృతి అ కోరుదున్నాండదుం (ఇతి అ ఈలాగంటి), లౌకికవృత్తాంతః లోకసిద్ధమగు వృత్తాంతము, శు, త్యాఐ వేదము చేతు సమ్యక్‌ = లెస్సగా? అనూదిక॥ ఆ, అనువదింపంబడి వది. తా, లోక వనీద్ధుండగు నుభ యాత్మకుని భో_క్షగా నెంచి భర్త ఖా ర్యాదిభోగసాధనముల నాత్మసంబంధములు గా శుతిచెప్పెను గాన్మి శేవలకూటస్థాభిప్త్రాయముతోం గాదు,

రం శ్రీ, వేదాంతవంచదశి, స్పష్తమప్రశరణనము , ఆవ. అనువాదమునకు ఫలమును జెద్వచున్నా డు: శ్లో ॥ భోగార్థనాం భోక్సృ శేషత్వా నా భోశ్యేష్వనురజ్య తాం, భో_క్ష ర్యేవ వప్రథానేఒతోఒనురాగం తం విధిత్సతి, 20] వ్యా అనువాద॥ శిమర్థ మి త్యాళంళ్య భో _క్తర్యేవ ప్రేస్తా విధానాయేత్యాహా ఎా-భోశ్యానామితి. భోణ్యానాం వలిళాయాదీనాం భో క్తున్స్వస్య భోనోహజకరణశ్వా ద్యోశ్యేమ్వనురానో న కర్తవ్య$. కింతు వ్రథానభూళలే ఖో కృర్యేవానురాగశి కర్తవ్య ఇతి విధానాయేత్యర్థః. , టీ. భోశ్యానాం ఆ భర భార్యాడిభోగచదార్థములం, భోళ్ళృ "కేస ళ్వాల్‌ = ఖో కృకు భోగసాధనములగుటవలన, భోగ్యేముజభర్త ల భార్యాదులందు, మానురజ్య తాం ఎటనురాగము వేయంబడకండుంగాక (ఆనురాగము జేయ దగ దగుట్రం ఆతః=ఆకార అమునలన, ప్రధాజీ = ప్రధానభూతుం డగు; భో క్తళ్యేవ = భో క్త్వయగు తనయందే, తం జ అ) అనురాగంజఅనురాగమును విధిర్సతలి=విధించుట శిచ్చయించుచున్నదిం తా, భోగ్యము లగు భర్తృ ఫార్యాడివిషమయములు భో క్షకు పరికరములు, భో_కృయే వ్రథానుండు, భోక్త యగు ఆత్మ నే ప్రేమిం చుము, అని చిత్తము నాల్తాభిముఖనుగాం 'జేయుటనై యిీసంగతి శ్రుతియం దనువదింపసబడియొను, అవ భోగ్యములందుం బ్రేచును మాని యాత్మ మ! వ్రేమించు మని ఛెప్పెడీ పురాణవాక్యము నుదాహరించుచున్నా(డు:ణా న్లో యా వీ తి రవివేశానాం విషయే స్వనపాయిన్సీ 'త్యామనుస్త్మరతస్సా మే హృదయాన్హాపసర్పతు. 20 వ్యా, భోగ్యేషు శ్రేమ త్యాగపురస్సరమాత శ్రేమక ర్రవ్యతాయాం దృష్టాంకల్వే "జీళ్వ కేశ్రేమస్రార్ధనాపరం పురాణవచనముదాహరతి -__. యా ప్రీతిరితి. అవివేకానా మార్మ క్షానకూన్యానాం విషయేమ్వనపామునీ దృథాయా వ్రీతిర ప్తి హీ మాప లక్షీభరే, సా ప్రీతిస్తామనుస్మరతస్త్వాం సదా చింతయతో మే వృదయాన్మనసః సర్పకు_అషగఛ్ళతు. మమ మనో విషయే స్వూన క్రిం వరిత్యజ్య శత్వయ్యేవ నదా తిస్టత్వి త్యర్థ యద్వా, అవివేశినాం విమయేము దృథా యా యాద్భశీ వ్రీతిగ 'న్హీ సా శాద్భశీ త్వయి విషమే విద్యమానా వ్రీతిస్వామనున్య రతో మే వృాదయాన్నావ నర్చఠు మాహోచ్ళరు. సదాతిస్టత్విత్యర్థః టీ ఆవివేకానాంజఅవివేకులకు, విషమేము = శహ్దైది విషయముల యందు; ఆన 'పాయినీ అ ఎడ కెనన్సి యా ప్రీతః న! వ్‌ప్రేమ గలదో సా అ ఆప్రీతి, “పీమాప ఇ

తృ్పప్రిదీపప్రకరణము. ల్‌? పీలత్మీచతీ ! త్వాం = నిన్ను; అనున్మరతః = చరించుచుండెడి, ేజనాయొక్క; వద యాత్‌ = వృదయమునుండి, నర్పతు జ తొలంగులాకం తా. టశ్రియజతీ ! నాచ్చిత్తము విషయములం శ్రే,మింపకుండుం గాక నిన్నే వ్రేవించుంగాక, ఈశ్లోకమున కన్థాంతరంబునుం గూడం జెబ్పుదురు. దానిం బెల్ప్చిదను. టీ, ఆవివేశానాం = అత్మ క్షనము లేనివారికి. విమయేషు = శన్చాదినిమయము అందు; ఆనపాయినీ ఇ దృఢమైన; యా ప్రీతిః ఆ ఎట్టి ప్కీతియుండునోో సా = అట్టి శ్రేను (నీయందు నా కుండునట్టిప్రేమ); త్వాం = నిన్ను; అనున్మరతః ఇ అనుకణము ఛ్యానింభెడి, సీ = నాయొక్క, హృదయాల్‌ జ పసృాదయముగుండి, మాపనర్పకు అ తోలంగకుండుంగాక (ఎల్లపుడు దృఢముగా నిలుచుంగాక యనుట్ర) తా, అజ్ఞానులకు విషయములందు దృఢముగాం ట్రేమ యున్నట్లు అనుషణనము నిన్నే థ్యానించుచున్న నాకు నీయం దట్టి ప్రేమ దృఢ ముగా నెలకొనుంగాక, దీనింబట్టి విషయాదులం ట్రేమింపక యా సర్వే శ్వరునే యెడ తెగక వ్రేమింవుం డని రహస్యము. ఆవ ఇట్టి పురాణవాక్య ముండుంగాక, చానివే మన శేమి లాభము? అజెడీ శంకకు నమాధానము చెచ్వుచున్నాండు:--- న్లో, ఇతి న్యాయేన సర్వస్తా ద్య్భోగ్యజాతా ద్విరకృధీఖ ఉపసంహృత్య తాం ప్రుతిం భోక్త ర్యేవ" బుభుత్సతే. 204 వ్యా, భవల్వేవం పురాణి వశ్ళలే కేమాయాతమిత్యత ఆవా---ఇతి న్యాయే "జేతి. ఇక్యచేన ఫపురాణో క్తన్యాయేన సర్వస్థాద్య్భోగ్యజా తాత్సలిజాయాదిలథణాద్విర శ్రధీః విరక్తా థీర్యస్యాసౌ విరదక్తథిః పురువస్తాం భోగ్యగోచళాం ప్రీతిం భో కృర్యాక్య న్యువసంవ్భాత్య వనమా తానం బుభరృళే బోద్ధుమిచ్చతి. టీ. ఇతి=ఇట్టి వ్యాయేన = న్యాయనబనేత, వర్వస్తాల్‌ ఆ నమన్తమగు, భోగ్య కాళతాత్‌ ఆ భోగ్యవర్స మువలన, విరశ్త థీః=వై రాగ్యబుద్ధిగలవాంతై , కాం ప్రీతిం=ఖి వ్రత? భో క్తల్యేన = భోక్త యగు ఆక్మయంచే, ఊపనంవ్భాత్య = సంగ్రహించి, అుఘ్‌ర్స లే = తెలిసికొనగోరుచున్నాండు. తా, ఇత్తెజంగున వైరాగ వ్రబుద్ధి గలిగి భోగ ్రజొతములను చ్రైమిపక భో_శ్స యగుతననే ప్రేమించి యతనిం బెలిసికొాన నిచ్చ

598 శ్రీ, వేదాంతపంచదళ్సి స్వష్పనప్రకరణను ఆక, ఫలిశముం బేస్తుచున్నాండు:--- న్లో. ప్రశృందనవధూవ స్త్రసువర్హాదిషు పామరః, శీ అఆ ప్రమత్తో యథా తద్వన్న వ్రమాద్యతి భోక్తరి, 205 వ్యా వవమార్శ "జ్యీవ గ్రేమోపసంవోనే ఫలితం సదృష్టైాంతమానా--- స,క్చంద జీ9, పామరః పృశస్టనః ఛ్ర,గాదివిషయేషు యథాషాప్రమత్త స్ఫావఛానో భవతి ఏపం ముముకురప్యాత్మని విషయే న ప్రమాద్యత్యనవధానం న కరోతి. శింకు తచ్చింతయైవ తిష్ట తీత్యర్థఃః టీ, పామరః ఇ పానురుండు; యథా = వీవిధంబుగాను న్రృశ్చందనవధూవన్హ ఇువర్షాదిషు = ప్రక్‌ ఆ వూలదండలును, చందన = మంచిగంధంబును వధూజ స్త్రీలును) వ త్త /ా వసస్త్రములును, సువర్డ అ బంగారము, అఆదిషు అ మొదలుగాం గలవానియందు ఆప్రమ త్తః = సావధానుండగునో, తద్వత్‌ ఆ అనిధంబునే; (ముముతురవి = మోతు మున నిచ్చగలవాందును), భో శ్వరిజభో క్ష యగు అత్మ యందు న వ్రమాద్యతి= ప్రమాద మును బొందండుం (కత్మను జింతించు ననుటుం తా, పామరుయ స్త్ర, కృందనాది విషయముల ్రేమించునట్లు బాని సర్వదా ఆతను బే మించును. నై! =ాస్రీ టో అప. ఈవీషయములో న చేకదృష్టాంతములం జూపుచున్నాండు:-ా న్లో శకాన్యనాటకత ర్కా దిమభ్యస్యతి నిరంతరం, విజిగిషు ర్యథా తద్వ శ్లుముయుస్సం విచారయేత్‌ , 206 వ్యా అనవధా నాభావ మేవ బహ్సిర్ద ఖఫష్లాంతెస్స ఎవయతి.---౯- ప్యేతి. యథా విజిగీషు? వ్రతివాదిజయకామ. ఇహ లోశే ప్రథానః పురుషో నిరంతరం ఇావ్యాదీ నభ్యస్యతి విపం ముముతురవి సదా స్వాత్తానం విచారయీల్‌ ఖని టీ. విజిగీషుజమేచ్భగలవాందు, కావ్య నాటకత ర్కాదింజ కావ్యములు, నాటక ములు) తర్కము 'మొదలగువానిన్రి యథా = నీవిధముగాను), నిరంకరం ఇ ఎడ తెగశ ఆభ్యన్యలి= అభ్యసించునో; శద్వళ్‌ = అటువలె; ముముత్తుః జ మోమేచ్ళ గలవాండు, న్వం ఆ న్వస్వరూవమును; విచారయేత్‌. = విభారించును. చా. వాదిని జయింపంగోరు వాండు[్థేకావ్యనాట కాదుల నిరంతర మభ్యసించునట్లు మయో తేచ్చగలవాండు (స్వస్వరూపమును_ సర్వదా విచారించును, శ్లో, జపయాగోపొసనాది కురుతే శ్ర, ద్ధయా యథా, బో | జి స్వన్హాదివాంఛయా తద్వచ్ళ “ధనా లే ప్ర ముముతుయా. - 2౮7

తృ ప్రిదీషప్రశరణము తర వ్యా, జెపేతి. యథా వై దికళ్చ స్వర్లాద్యర్థీ తశ్రత్సాధనాని జపొడీని శ్రర్ధాఘర నృర మనుతిష్టతి తథా ముముతురవి మో కేచ్భ్చయా స్వేశ్రా లే ఆత్మనివిశ్వాసం కుర్యాత్‌. టీ. యథా ఆ నీవిధముగా, స్వర్షాదివాంఛయా ఇ స్వన్దాదులయందలి. కోరిక వేత శ్రద్ధయా ఆ శ్రద్ధతో: జవయానో పాసనాది అ జపములు యాగములు ఊపానన 'మొదలగువానిని, కురు లేజఐచేయుచున్నాండో, తద్వల్‌ = అటువలెజీ;, ముముతయాణజు మో కేచ్భ చేత స్వే = నస్వన్వరూదమునందు, శృద్ధధ్యాల్‌ ఇ శ్రద్ధవేయవలయును, తా, స్వశ్హాదులందుం గోరికగలవాండు శ్రద్ధతో జపయాగాదుల నాచరించునట్లు మోతుకాముండు స్వస్వరూపవిచారమునం డాస్త్రి చేయవలయును, న్లో చిత్తైశా గ్రృం మహాయోనీ మవాయానేన సాధయేక్‌, ఆణిమాదివై, ప్పయైవం వివిచార్థ త్వం ముమువత్షయా, 203 వ్యా, యోగీ యోగాభ్యాసవా నణిమాదై శ్రళష్రర్యలాళేచ్భయా మన*యా సేన చిశ్రెశాగ్ర, ట్రం యథా నం పాదయే _శ్తద్వదయమప్యా తానం సదా వివిచ్యాల్‌ 'ేవో దిభ్యో వివిచ్య జాసీయాదిళ్యర్థః టీ. యథా ఇ వవిధంబును యోగీ = మోసి మహాయా'నీన ఆ గొచ్చశ్రమచేక, ఆణిమాది పేృతా జః ఆణిమాదిసిద్ధులంచొందవలె నను కోరిక వేత," చిత్రెకాగ టి కా చి శ్రనైశ్చృల్యమును; సాధయేత్‌ ఇ సాథించునో, వీవంజఈవిధంబుగా, ముముతుయా ఇ మోమేచ్చ చేత, న్వంజన్వరూవమును, వివిచ్యాల్‌ జవేజుపజిచి గుశ్తేటుంగ నగును. తా. అణిమాదినిద్ధికాముం డగు యోగి. విస్తారము. శ్రమతో చిక్తైక్యాగ్యము నెట్లు సాధించునో అటులనే, ముముక్రువ్లు స్వస్వరూప మును సర్వదా విచారించుకొనవలయును, ఆవు దృథాఖ్యాసము చేయువారికి ఫలముం జేచ్వుచున్నాండు:--- న్లో, కౌళలాని వివర్ధంతే తేషామభ్యాసపాటవాత్‌ , యథా తద్వద్వి వేళోఒస్యాప్యభ్యాసాద్విశ దాయతే, 200 వ్యా- నజ్వేవమేలేషాం సదాభ్యాసేన కం ఫలమిక్యత అవా---కొశలానీతి, యథా లేషూాం కావ్యాద్యభ్యాసవతా మభ్యాసపాట వేన తస్మిం స్తసిన్విమయే కౌశలాని వివర్ధం'తే వివమస్యాపి ముముతోరభ్యాసా ద్వివేశో దేవోదిభ్య ఆత్మనో 'భేదజ్ఞానం విశ జాయతే స్పష్టం భవతి. టీ. లేఘోంజవారికి. అభ్యాసపాటవాత్‌ - అభ్యాస ఇ ఆభ్యానము యొక్క; పాటవాల్‌ ఇ చార్జ సమువలన, యథా = వీవిఢధము?ా, క"శల్గానిజనేర్సులం, నివర్ధం రే

థం శ్రీ వేదాంతపంచడశ్సి స్వష్తమప్రకరణము కృద్ధిపొందుళున్న వో తద్వత్‌ ఆఅివిధముగ'జీ, అస్యాపి ఆ ఈముముతువునకును అభ్యా సాల్‌ =అభ్యానముపలన, వి వేకః=ల తానాత్యవి వేకము, విశవాయ లేజస్పస్టమగుచున్న ది. తాం కావ్యనాట కాద్య భ్యాసులకు గాయాల పను లభివృద్ధి యగునట్లు మునుమువున కభా్థసమువలన ఆత్తానాత్మ వివెకము స్ఫుట మగును. అవ వివేకపాటవమునకు ఫలమును జేవ్వచున్నాండుఃణా న్లో వివిచృతా భోక్తృత_త్త్వం జూ ర చాదిప్వసంగ తా, అన్వయవ్యతి రే కా భ్యాం సాట్సీ ణ్యధ్యవనీయతే, ల్మ0 “వ్యా, వివేక వైశద్యస్య ఫలమావా--నినిచ్య లేతి. అన్వయవ్యతిరేకాఖ్యాం భో కృత త్తం భోక్త పారమార్థికస్వరూపం, వివిచ్యతా భో శేఖ్యో జడళా లేభ్యో ఛీచేన కానతా పురుషేణ ౯ా చ్రృదాదిషుజజాగ్రత్స ్వస్నృనువు _వ్రివ్వపస్థాను సామీణ్య నంగళా అధ్యవసీ మతే నిశ్చీయచ్య ఇత్యర్థః టీ. భోకృత త్వం - భోక్తృ = భోక్రయొక్క; తత్త్వంజయాథాత్య మును వివిచ్యతౌా = విమర్శచేయువానిచేతు సాక్షీణి ఆ సాక్నీవై తన్యమానందు, ఆన్వయ వ్యతిరే కాఖ్య్యాంజు 3న వ్రయవ్యతి లేక ములవేతు జా గ్రదాదిషుజజా గ్ర,దాద్యవస్థలయందు, ఆనంగశాజసంగము లేకుండుట, అధ్యపనీయ లేజనిశ్చయించయిడుచున్న దది. తౌ, వివేక వై శద్యుము గలవానికి జూ "ట్ర 'దాదిదశలయందు6 దన యసంగత్వము అన్వయవ ఫ్రతి రేకములచేక స్ఫుటముగా స్ఫురించును అవ, అన్వయవ్యతి శేకములం గనువజచుచున్నాండు:= న్లో-యస్ర, యిద్ధ్సృరష నే ద్రష్టా జాగ్రశ్ససస్న సుషుప్టిష్కు తర్రైవ తన్నేతరత్ర, త్యనుభూతిరి సమ్థుతా, లై ఇవ్యా, అన్వయవ్యతి లేకా దర్శయతి---య శ్రే, తి జాగ్రదౌదివు మధ్యే యత్ర, యస్మిక స్థాజే జాగ్రతి స్వప్నే నుషుప్తా వాయల్‌ స్థూలం ప్రవివి కృమానందక్ళేతి త్రివిధ భోగ్యం రహి సాఖీణా దృశ్యతే అనుభూయ కీ తద్దృశ్యం రత్రైవ తస్యామే వావస్థాయాం తిన్టతి. వేతరత్ర, ఇతరస్యామవస్థాయాం నాస్తి ర్రుపౌ తు సర్వత్రాను గథతయా వర్తత ఇత్యనుళవస్సర్వసమృక హ్‌ ప్రసిద్ధ మేతదిళ్యర్థః. టీ. ద్రష్ట్రై = దూవెడివానిచేక (సాక్షిచేతు, కా గృల్సే నమ్ననుషుక్తిము = ళజాగత్చ నైమ్ననుము ప్రిదశలయందు, యత్ర ఇ వదశయందు యల్‌ = వీపదార్థము? దృళ్య్ళలే = చూడంబడుచున్నదో, కల్‌ ఇ ఆవదార్థము; తత్రైవ జ ఆక్కడ బే భవలిజ ఊండును. ఇతరత్ర, = మలి మొకస్థలమునందు) నజఉండదు. ఇతి ఆ ఈలాగున జీ, అను భూతి9 జ అనుభవము, సమ్మళా హీ సమ్మతముగదా,

తృ ప్పిడీపవ్రకరణమ 601 తా. జాగ్ర త్స ర్షవ్న సుషుప్తులయందు వెవ్వేలుగాం చొం గను గొన్న వస్తువులు ఆయాదశలయందే కన్పట్టునుకాని వేలు దచళశలయందం గన్నడకుండును. ఆత్మయన్ననో యన్ని దళలయం దొక్కరూవై కన్న ట్లును. (ఇవియే యన్వయవ్యతి'రేకములగును,) ఆవ ఈయర్థమునందు శ్రుతిని గనంజచుచున్నాండు:ాలా న్లో, స యత్తత్రేషలే కించి _త్తేనానన్వాగతో భవేత్‌, దృమైస్తవ పుణస్టం పాపం చేత్యేవం శ్రుతిషు డిండిమః త్ర] 3 వ్యాన శీవలమనుభళవ$ కిం త్వాగ మో పీత్యళిప్రాయేణ. శయ క్స్‌, శించి త్పశ్యత్యన న్వానత _స్టేన భవత్యసంనో వ్యయం ఫురుమఃస వా వ్‌మ వశస్తి క్‌ నం ప్రసాచేరన్వ్వాచరిత్వా ద స్ట్వైవ పుణ్యం ఛాపుణ్యం చ పునః ప్రతిన్యాయం ప్రతియో న్యా దృవ” తీత్యాది వాక్యద్వయమర్థత॥ పఠతి---న యదితి. న అత్తా తత, తస్యా మవస్థాయాం యత్కించి ద్యోగ్యమాత తే వ్యతి, లేన దృశ్యేనానన్వాగతో ఛవేదను నృత్య గతోన భవేత్కింతు స్వయ మే వావస్థాంతరం గచ్చతీత్యర్థః. పుణ్యం పుణ్యఫలం సుఖం. ఫొవం పొవఫలం దుఃఖం చ దృ మ్వైవానాదాయె వేత్యర్థః టీ. సఃజఆెజీవుడు; త త్రఆఅెలాగ దాదిదశలయందు యల్కి-ంచిల్‌ ఎనీళొంచెము భోగ్యపదార్థమును, ఈత తే = శనుంగొనుచున్నాండో, లేనజదానితో, అనన్వాగతః ఆ కలిసికొనినవాండు; భవేత్‌ = అగును. పుణ్యం అ పుణ్యమును పౌపం చ ఆ పావమును. దృ్వైవ = చూచియే) (స్వీకరింష). (అద్రవతి అ వెళ్ల్చచున్నాండు), ఇల్యేవం ఆ ఈలాగున, శ్రుతిషుజ వేదంబులయందు, డిండిమఃజ భేరి (వేదాంతసిద్ధాంత మనుట). తా. జాగ్రదాది దశలయందు. పదార్థములను ఆత్మ చూచునే కాని వాని నంట దని వేదాంతము లుద్హోషించుచున్నవి, ఆవ. భో క్సృత_త్త్వముశు స్పషృపజివెడి మళకొన్న్ని శు,కులం గవంబజచు చున్నాండు:ా- శ్లో జాగ్రత్స్వప్న సుషుప్త్యాది వ్రవంచం య త్ప్రకాశశ్నే . తక్బ్య్రిస్యోహా మితి జ్ఞాత్వా సర్వబంథైః ప్రముచ్యతే, వ్ర వ్యా భోక్త లేక సవివేచనపకరాణి శఈు,శ్యంతరాణి దర్శయతి---జాగ్రధదితి. యత్సత్యల్డా నానందలత్షణం చిన్నా సాక్షీరూ పేణావస్థితం సల్‌ జా గ్రదాదిప్రవంచం ప్రశాశయతి కదృవ్యవమస్మి న బుద్ధి చిదాభాసాద్యవామన్మీ తి క్ఞార్వా శ్రుక్య నభవాఖ్యాం నిశ్చిర్య సర్వవ్రతిబంగ్రైః ప్రమాతృక్వక రృ త్వాదిళ్ళిః ప్రమచ్యశే వ్రకన్తేణ నళ్వాత్మ వా ముర్య శే.

601 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, స్తప్తమవ్రకరణము టీ. జాగ్రత్స సన్న నుమప్త్యాదిజజా గృత్తు; న్వవ్నము; నుమక్రి మొదలుగాంగల, ప్రషంచం జ ప్రవంచనును, యత్‌ ఆ ఏవై కన్యము? ప్రకాళలే = వ్ర,కాళింజంజేయు చున్నదో) తల్‌ ట్ర న్నాణఅపరబ్రహృస్వరూషము, అహంజనేను, ఇతి = అనీ, క్గా్‌ళ్వా ణు తెలినికొన్సి సర్వబంధ్రైః = సకలబంధములవేత, ప్రముచ్యతే జ బాగుగ విడువంబడు చున్నాండుం శా,జూ ట్ర త్స్ర్వ్వప్న సుషుప్త్యాది వ్రపంచమును ట్ర శకాశింపంబేనెడి సహ్హామే తా నని యెొణీంగినచో. సంసారబంధము శమించును, అని వై వల్యోవనిషత్తు చెప్పుచున్నది. శ్లో. ఏఠ వఏవాళ్తా మంతవ్యో జాగ్రృత్స్వస్న సుషుప్తిషు, శంనీినవం * ం స్థానత్రయవ్యతీతప్య పునర్జన్మ న విద్య తే, 214 వ్యా అాగ్రదాదిమ్యవస్థాను వక వీవాత్తా మంఠవ్యో క్టారవ్యః. ఏవం వివేక ళ్ధనేన స్థాన్మత్రయవ్యతీతస్యావస్థా యా ద్వివి క్తస్యాఠ్మనః పునర్జన్మ న విద్య రే. వీత చృరీరపాతానంతరం శరీరాంఠరప్రా ప్రిర్నా ్రీత్యర్థః టీ. జాగ్తత్స సష్ననుముప్తి = జాగ్ర చాద్యవస్థాత్రయమునందు; ఆత్తా=లక్య, వీశ నీవ జ ఒక్క_ం డనియే, మంతవ్యః = తెలియందగినవాండు, స్థాన్మత్రయవ్యతీతన్య- స్థానత్రయ ఇ అవస్థా త్రయమువలన, వ్యతీఠన్య ఆ వేయపయిపంబడిన వానికి, పునర్జన = మబుజన్యము, న విద్యశే జ లేదు. తా, అవస్థాత్రయమునం దాత్మ యొక్కండే. నే నవస్థాత్రయ ముల నంటనివాండ నని యెజింగినవానికి తిరిగి జన ములేదు, మోశుమే అాస్ట్రీ యగును, న్లో, శ్రిషు ఛామసు యద్శ్భోగ్యం భోక్తా భోగళ్ళ యదృ్భవేత్‌. ః తేగ్య విలతణస్సాతీ. చిన్మాత్రోఒహం సదాశివః, 2ేర్‌ వ్యాః తిన్వ్‌తిం త్రిమ భామను శ్రివమ్వపే స్థానే యడ్యోగ్యం స్థూలప్రనివిక్తా నందరూపం యళ్ళృ భోళా విశ్వరై జనప్రాజ్ఞ రూపో యశ్చ భోగ స్తదనుభవరూవశ్చేతి యే విందతే తేళ్యస్థ్రానాదిళ్యో విలతణో యళ్చిన్నాత్రరూపస్సాతీ నదాళివః. నిరతి శయానందరూవ త్వేన సర్వథా శోభమాన; పరనాత్తాస్తి సోచవామన్మీ త్యర్థఖి టీ. త్రిమ ఇ మూండైన)ు భామను = లా గ్రశ్స్వష్న నుమ ప్రిస్థానములయందు ఆ స్తీజకలండో, భోగళ్చజభోగంబును) యల్‌ ఇవీది, భవేత్‌ ఆ ఊంఢునో, తేభ్యజువాని

తృప్పిదీషవ,శరణము 6038 కంటె విలక్షణ! ఆ వేతైనట్రియు, సాక్షీ = ద్రవనై నట్రియు, నదాళివః = ఎల్లప్పుడును మంగళస్వరూపుండ మై ను అవహాంజనేశు చిన్నాత్రః ణు చిద్రూపుండను,

తా జూ ట్ర చాద్యవస్థా త్ర యమందును ట్ర మముగా ఫ్టూల రవా స్వానందరూప మగు నేభోగ్యము గలదో మజియు, విశ్వతై సస్రాజ్ఞ రూఫుం డగు, నే భోక్త గలండొో, మజియు ఆయా యనుభవ రూప మగు 'నేభోగము గలదో, వానియన్నిటికంటె. విలకిణుండై. నట్టి యే చిద్రూవుడు. గలండో. ఆసావీ యగు పరమాత్మ నిరతిళశయానంద స్వరూపముచేత సర్వదా మంగళస్వరూపవుం డగు ననియు, ఆపరమాత్మ యే నేనైతి నని ముముమవగువాండు నిశ్చయించుకొనవలె నని యి శ్ర తి "చెప్పుచున్నది. అవ. ఈవిధముణా అక్క యసంగుం డని నిళ్చయించంబడలా, భో క్త ల్‌ 'మెవరి దని శంక కలుగగా లేవ్వుచున్నాండు:ా- శ్లో, ఏవం వివేచితే తత్తే విజ్ఞానమయశద్దితప చిడాఖాసో వికారీయో భో_క్షృత్వం తస్య శిమ్య తే, 216 వ్యా వీవం వివేశేనాత్మ తత్తే రషాసంో నిళ్చితే వతిభో ఉకృృత్వం కస్యేత్యత అహఎావవమితి. మయో విజ్ఞానమయళళ్లే నాలీధీయమానళ్ళ్చీదాభాన స్త్శ్య విశారిత్వా డ్భో 1 ఖర్వమిత్యర్థః. . టీ. నవం = ఈవిధముగాను, తశ్త్వేజర త్తర్వము, వివేచిలే నలి ఆ వేటుపటుకం బడిన దగుచుండంగా, విజ్థానమయకబ్టిత!జవిక్ఞానమయళబ్దవాచ్యుం దగు, యః వికారీఇ ఏవికారి యగు; చిదాభాసః అ చిదాభానుడు, (ఆస్తి = కలండో), తన్య ఆ ఆతనికి, భో క్షృత్వయిభో కృత్వము: ళిమ్య బే = మిగులుచున్నది. తా. ఇల్తెణంగునం. జక్కంగాం బరికిందం వికారము గల చిదా ఛాసుండే భోక్త యని స్పష్టమగుచున్నది. ఆవ. చిదాభాసునకు భో కృృత్వ మంశీకరించినచో “కన్య శకామాయేతి వచో భోక్త భావవివకుయా” అని వెరుక నీ పనినమాట యొట్లు కుదురు నని యాక్నేచము శాంశా పారమార్తికుం డగు భో క లేం డని వమూయొక్క_. ఆొర్పర్వ్న మని లిదాభాను నకు వ కుడ ర్యాక్‌ ॥ వలీ చెప్పాను ఖ్లో . మాయికోఒయం చిడాభాస ళు ౧లే రనుభవా దప ఇంద్రజాలం జగతో] క్తం తదంతపాత్యయం యతః, “టైకేగ్లా

601 శ్రీ వేదాంతపంచదశీ స్పష్టమవ్రశరణము వ్యా నను చిదాభాసన్య భో ' కృుత్వాంీకాలే శన్య కానాయేతి వచో భో క్త భావనివతరయే వూర్వోక్తం వ్యాహ జ్యే లే త్యాశంక్యం తస్య వచనన్య పారమార్థిక భో క్ర భావవరత్వమభ్శిప్రేత్య భోక్తుళ్చిదాభానస్య మిథ్యాత్వం సాధయతి=--మాయిక ఇతి. ఆయం చిదాభాసో మాయికో మృషాత్మక. “కు, తేక జీవేశావాఖా సేన కరో తీతి శత్రు, లేః. అనుభవాదపి ద్రష్ట్రాదిత్రితయనుధ్యవ _ర్థిల్వేన అనుభూయమాన త్వాద పీక్యర్థః, త జేవోపపాదయతి---ఇంద్రజాలవింతి. ఇంద్రజాలవన్మి థ్యాభూళలే జగత్యంత పహృాతత్వాదస్యాపి మిథ్యాశ్వం తద్వదనుభూయ తే విద్వద్భిరితి కేమఃఓ యస్యాజ్ఞగదంకః పాతీత్యతో మృ వేతి యోజనా. టీ. జగత్‌ =బగ ర్త ఇంద్రజాలంజగారడివంటిది (అని (ప్రోక్తం అ వెచ్చంబడి నది. యతః ఆ నెహేతువువలన, ఆయం అ ఈచిదాభానుండు;, ఠరదంతఃపాతి= అజగ క్తులోం కేరనవాండో, (తతః ఆ అశారణమువలన); అయం చిదాభాసః ౫ ఈ చిదా ఖొసుందు, శ్రు,రేఃజ శు,తివలనను; ఆనుభవాదపి=అనుభవము చేతను మాయికః = మిథ్యా న్వరూపుం డగును, తా, ఆమాయ చిదాభానరూపమువేత జీవేశ్వరులనిరువురను సృష్టించుచున్న దనిచెవ్పెడి “జీవేళాభానేన కరోతి” అ నెడి శ్రుతి చేతను, అనుభవముచేతను ఈ చిదాభాసుండు మిథ్యారూవుం డగును, ఆవ ఈచిదాభానుండు నుమృుప్తినమాధులయందు. నళించును గనుక మిథ్యా భూతుం డని చెచ్వ్పచున్నాండు:ంా న్హో, విలయోఒప్యస్య సుప్వ్యాదా సాతీణా వ్యానుభూయతే, ఏలాదృళం స్వస్వభావం వివిన_క్రి ఫునః పునః 218 వ్యా, అస్య చిదాభొనన్య జోత్‌ ఇవ వినాళిత్వానుభవాదవి వృహోత్వమిత్యావా జ=ఎనీలయోలె.పీతి, మూర్చాదిరాదిళబ్లార్థం భవతు మృషాత్వం. తఠః కిమిర్యర అహ ఏీశాద్భృశమితి. యజా కూటస్థాద్వి వేచిళళ్చిదాభఖాసో మాయికో ఇకార స్తదా న్వతత్వ సువాద్భశం మృషాత్మ కం ఫునః పునః వివిన క్రి కూటస్థాద్వివిచ్య జూనాళిం టీ. అన్య ఇ ఈ చిచాఖొనునియొక్కల, విలయోశవి = లయంబుకు, నుష్త్పాతొు నముప్త్యాదిదశలయందు, సౌత్షీణా ఇ సాక్షీవై శన్యము చేత, అనుభూయలే హి ఆ అనుభ వింపబడు చున్నది గదా, వీతాదృశం = ఇట్టి స్వస్వభావం = తనస్యభొవమును) పునః పునః ఇ మాటీమాటీికి, వివిన క్తి = కూటన్థనికంటె భిన్నముగా విభళించి. ఆెలినీ న చున్నాండుం

రృప్రిదీవవ్రకరణనుం 605 కా, సుషుప్తి సమాధులయందుం జిదాభానునిలేమిని సాక్షీ గాంచుచున్నాండు, ఇట్టిచిడాఖాసుండు తనమి థ్యాత్వమును మాటి బూటికి వేలువజిచి 'తెలినికొనుచున్నాండు. అవ. ఆట్టివి వేచనవలన6 గలిగిన లాభమును బెలుపుచున్నాందు:-ా- న్లో, వివిచ్య నాశం నిశ్చిత్య పునర్భోగం న వాంఛతి, ముమూర్చక్శాయిత్‌ో భూమౌ వివాహం కోఒభివాంఛతి,. 219 వ్యా, తతో౭ని శమిర్యర ఆవా.---వివిచ్యేతి. న్వవిశాళనిళృయే భోగేచ్చా భావే దృష్రాంతమానా...-ముమూర్చురితి ట్‌. వివిచ్య ఇ వివేచనవేసి నాళం అ తననాళమును, నిళ్చిత్య ఇ నిశ్చయించి, ఫునః జ తిరుణ్సా భోగం ఇ భోగముకు, న వాంఛతి = కోరండు. ముమూర్డుః అణ చావ పిద్ధమైం భూమా అ భూమియందు, శాయిత!ి ఆ శయనించంజేయబడీన) కథ ఆ ఎవండుం వివావాంజ వెండ్లిని, అభివాంఛరిజకోరును 1 ఆ. మరణోన్తుఖుడు వివావాను నవేశ్షీంనియటు తన =శ్రీ ణు నాళము నెజింగిన చిడాభానుండు భోగము నవేతీంపండు. అవ ఇంతియ శాదు. వేనుకటివలెం చా భోళ్ల నని వ్యవహరించ వీగ్గుషడు నని యునుం కెచ్వచున్నాండు:--- | న్లో జిహ్రేతి వ్యవహర్తుం చ భోశ్రాహమితి పూర్వవత్‌ , ఛిన్నవాస ఇవ పహ్ర్‌ోః క్షీ శ్యన్చా్రారబ్ధమళ్ను తే, 220 వ్యా కించ వూర్వవదహం ఖో శ్తేల్యేవం వ్యవహర్తుముని లజ్జత ఇత్యావా-- ఉహ్రేతీతి. తర్పి క్‌గోతు _త్యనంతరం ప్రారన్ఞావసానజర్యంతం కథం వ్యవహారతీత్యత అవాంాభఛిన్నేతి. ఛిన్ననాన ఇవ ప్రాతో లక్టితః క్లిళ్యబ్నీదాసీమసి కర్శ తీయత ఇతి. న్లేశమశుభవక్‌ - ప్రారబ్ధ మళ్ళు రే. ప్రారస్ధకర్మఫలం భుజ ఇత్యర్థః టీ. అవాంజ'జీను భో శ్రేతి=భోక్ల నని) ఫూర్వవళత్‌ = వెనుకటివలె, వ్యవహర్తుంజ వ్యవహరించుటక, జిహ్రేతి = లజ్జవడుచున్నాడు. ఛిన్ననాన ఇవ ఇ నాసికాల్ళేదము సొందినవానివలె, కః ణు లజ్ఞపడినవాండ్రై ల్లి శ్యక్‌ న న్లేశము నొందుచు, ఆరభ్ధం = ప్రా్‌బ్ధ శర్మ, మును అక్ను లేజఅనుభవించుచున్నాందు, తా. ఇట్టి చిదాభాసుండు “నేను భో క్ష నని వ్యవహరించుట కును నిగ్గుపడును. ముక్కుకోయంబడినవాని యట్లు లకితుండై. ప్రారబ్ధ శర్మ మనుభవించుచున్నాండు.

606 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, స్పష్పమప్రశరణము అవ ఇచ్వుడు క్ఞానానంతరము సామీకి భో క్షృత్వము లే దరి కైముతికన్యాయ మువేం కెవుచున్నాందు:=--“కిముతో యనుళబ్దము చేశ: జెప్పంబడునది గనుక తైముతి కము అన(బడును. దండము నమలువాని కచ్పడములు నమఖట నీమి ఇెచ్చవలె ననురీతి న్యాయము, శ్లో యథా స్వసార్ధివి భో_కృత్వం మంతుం జిస్రూత్య్యయం తథా, సాతీ/శ్యారోపయే చేత దితి శైవ కథా వృథా, లై వ్యా ఇదానీం క్షాగానంతరం సాశఖీణో భో కృత్వాభావః 3 ముతికన్యాయేన ప్‌ద్ధ ఇత్యాహ-జయదేతి. ఆయం చిచాభాసన్స ్వస్యావీ భో క్సృత్వం మంతుమనాం భో శ్తేతి జ్ఞాతుం జిసహ్రే,తి విలజ్జలే యదా; తదా నీతక్సగతం భో క్షృత్వం సాక్షీణ్య నంగ ఆరోవరీదితి వృథా కథాం అర్థళూన్యా శ3వ1న శాపీఠ్యర్థఃం టీ. ఆయం=ఈ చిదాభాసుండు, యథా ఇ ఏవ్రశారము? స్వస్యాపి ఆ తనకును భో కృృత్వంజభో శ్లృత్వమును; మంతుంజఎజుంగటకు, జిడ్ర్రూతిఆలజ్టించుచున్నాండో, కథా ఇ అప్రశారము, వీకల్‌ ఆ ఈ భో క్షృత్వమును; సాత్షీణి=సాక్షీవై తఈన్మమునందు, ఆరోవయేదితి * ఆరోవము 'కేయుననెడివాక్యము; కైవజ వీది! కథా = ఇట్లు కల్పిం చిన వాక్యము; వృ థాజఅర్థకకూన్య మగును తా. చిడాభాసుండు తనను భో క్షనుగాం. దలంచుటకే లజ్జించు నప్పు డిట్టి యసత్యపుభో క్టృత్వమును సాత్షీయం బెట్టు లారోపించును! ఆరోవింవయజాలం డని భావము. అవ, ఈ యర్థమును శు,తియందుం గనలబజచుచున్నాండు:--- నో ఇత్యభివ్రేత్య భోశ్తార మాత్షీవ త్యవిశంకయా, కస్య కామాయేతి తత క్నారీరానుజ్వరో న హి, లం వ్యా, ఊ క్తమర్థం ు,క్యారూఢంు కరోలి...ఇతీతి, కన్య కామాయేతి శు,తి రిత్యర్థః హాటస్థన్య చిదొభాసన్య చా 'పారమార్థికభో కృళ్వాళావమళి యే,శ్యాని శంకయా శంకారాహిల్యేన భోక్తారమాత్షీకపతి నిరాకరోతి, భవల్యేవం భోత్ర్రైయేపః కఠ! కిమిత్యత అవా---తత ఇతి, నహీ జ్వరో జ్వరణం సంతాప$, టీ, కస్య కామాయేతి = వీభో క్షయొక్క వ్రీలొఅ కజెడి అర్థముగల యీ శ్రుతి ఇతి = వూర్వో కృప్రశారము, అభిప్రేత్యజనిశ్ళయించి, ఆవిశంకయా = నిన్సం శయముగాా భోక్తారం = భోళ్ళను, ఆత్నీవతి ఆ నిరాశరించున్నది. కఈతః = అగారణము వలను కారీరానుజ్వరఃజదేనాసంబంధ మనుసంతాపనన (దుఃఖము); నిఫిజలేనే లేదు.

తృ్పప్తిదీషవ్ర శరణము 607 తా, “శస కామాయ” అనెడి శ్రతివాక్యము వాస్తవ మగు భోళ్త ఫ్రత్వోము కూటస్థునికా చిదాభాసునికా యని విచారించి పర మార్ధమందు భోక్తలేం డని నిశ్చయించి, నిస్సంశయముగా భోక్త "లే డని, భోక్తను నిరాకరించుచున్న దని తెలియవలెను. కనుక నిశ్చలా పరోతజ్ఞానికి శరీరసంబంధదుఃఖము లేనే ళేదు, అవ బ్రవ్శావిదునకు శరీర్యత్రయతాపములు లే వని ఇెబుటనై యాళరీర్యతృయ మును తాష్మత్రయమునుం కెచ్వచున్నాండు:లా న్లో, స్థూల నూత్తం శారణం చ శరీరం త్రివిధం స్కృతం, ం అవశ్యం త్రివిధోఒ నేవ తత్ర తత్రోదితో జ్వురఃః 2923 వ్యా తత్త్వవిదళ్ళరీరానుజ్వరాఖావం దర్శయితుం శరీకళ్లేదం కక, రత్ర, జ్వర సద్భావం చ దర్శయతిస్థూలమితి. టీ. శరీరం జ శరీరము, స్థూలం ఆ స్థూల మనియు, సూక్తం ఆ సూత్త్మ మనియు, శారణం చ జ కారణ మనియు, త్రివిధం న! త్రివిధ మని, సృతం జ శపెష్పంబడినది, తత్ర, క్మత్ర ఆ ఆయాశరీరమందు) ఉదితః = వె్ప/బడిన, ఛ్రివిధ$ ఆ త్రివిధ మగు; జ్వరః ఇ దుఃఖము; ఆవళ్యం జ ముఖ్యముగా, ఆ స్త్యేవ = కల'దేశుం తా. సూలము, సూశత్సోము, కారణము అని శరీరము తి విధము, క ఎాశ్రీ లో ఆశరీరములయందుం బ్ర ల్యేకించి వేలువేజగు తాసములు గలనుం అవ స్థూలదేవాతావములం జెల్పుచున్నాందు;-ా- న్లో +, వాతవీ త్తశ్లేషజన్య వ్యాధయః కోటిళ స్తనౌ, దుర్షంధిత్వకురూపత్వదాహభంగాదయ స్తథాం లం వ్యా తత్ర ఫ్థూలళరీరే జ్వరాంస్తావధావా...--వా లేతి. టీ. కనాఆ ఫ్థూలజేవామునందు, కోటీళః ఆ కోట్టకొలంది. ఎ-తవి శ్రశ్లీ వజన్య వ్యాధయః = వాతి _లీనేష్క వికృతివలనం గలిగిన రోగములును, తథాజఆటుల'నే) దుర్గం ధిత్వకురూవత్వ 'బేవాభంగాదయ! ఇ దుర్గంధము, కుకూషము? ఆంగవె, కల్యము, పరి శాపము మున్నగునవియును, (నన్ని ఆ కలవు) " తా, స్థూలదేవామునందు వా్యాధులును, దుర్గంథాది దోపషంబు లును తావహేాతును లని భావము. ఆమ సూత్షశరీరమునందలి శావములం గనువజచుదున్నాడు:-- న్లో + కామ క్రో భాదయక్శాంతిదాం త్యాడ్యా లింగచేహూగాః, జ్వరా ద్యయేఒవీ జాధంతే ప్రాప్వ్యాజస్రాప్వ్యా నరం క్రమాత్‌ ॥

6403 శ్రీ వేదాంతవంచదశి, స్పప్పమప్రకరణము వ్యాః దూత్తశరీరే జ్వరాక్‌ దర్శ్మయతి.-కా మేతి. కామళాంత్యాదీనాం చ జ్వరత్వ మువపాదయతి..-ద్వయే౭పి ద్వివిధా ఆవి శృ మేప్రా వ్య ప్రా విభ్యాం నరం బాధం లేఒతో జ్వరసామ్యాళ్‌ జ్వరా ఇత్యుచ్యంత ఇత్యర్థక టీ. కానుక్రోధాదయఃి = కామము. కోధము మొవలగునవియు, కాంతిదాం క్యాద్యాః = కమము దమము 'మొదలగనవియు, లింగబేవాగా! అ సూశ్షశరీరమును ళొందిన జ్వరాః అ తావములం, ద్వయీశావీ ౫ ఈ 'కండువిధము.లె నవియు, ప్ర స్యానా లఫించుట చేతను, అప్రాప్త్యా అ లభింపకపోవుట చేతను, నరం=నునుమ్యుని, క్రమాత్‌ ఇ వరునగా బాధంలే ఆ బాధించుచున్నవి. తా, కామ క్రోధ లోభ మోహ మద మాత్సర్య డంభ్య దర్పా సూయాది దుర్షుణములును, శమదమాది గుణములును, లింగచేవా మును, (సూక్ష్మ దేహమును) బొందియున్న (అంటియున్న) తావనులు, శామాదులు పుకుషుని నంటికొన్ని పరితవీందం చేయును. శమదవమూాదులు ఘటింపక పోయెనేని తపింంయేయును, అన. కారణళరీరమునందలి జ్వరమును ఛాందోగ్య శ్రుతి చెప్తచున్న దని నిరూపించుచున్నా.డు:. శ్లో, స్వంపరంచన వేత్త్యాళ్తా వినష్ట ఇవ కారణే, ఆగామిదుఃఖబీజం చేత్యేత దింద్రేణ దర్శితమ్‌, 29| వ్యా, కారణళరీరగతో జ్వరశ్ళాందోగ్య శ్రు,తావుక్త ఇత్యావా-స్వం వర మితి, *జావాం ఖల్వయ మేవం సంప్రత్యాత్తానం_ బానాత్యయ మవా మస్మీతి నో ఏవేమాని భూతాని వినాశమివాపీతో భవతి. నాహమృత్ర భోగ్యం వశ్యా” మితి వాక్యేన స్వపర క్టానళూన్యత్వమళ్డా నే నష్టప్రాయత్వం పనేద్యురాగామిదుఃఖబీజవాన నానద్భావం చేంద్రేణ శిష్యణ గురోః ప్రజబావతేః పురతో ని వేదితమిత్యర్థః. టీ. శారణేజశారణశ రీరమునందు, (నువు క్రీియందు), అత్తాజభిత్మ, వినన ఇవ= నళించినవానివ లే, స్వం = తనను) పరం చజ ఇతరుని, న వే ల్తిజగు న్పేణుంగదు. వీతత్‌ = ఈకారణళరీరము, అగామిదు!ఖబీజం చ - ఆగామి అ రౌంబోయెడి, దుఃఖ=దుఃఖమునకు బీజం చజకారణము, ఇతిఆఇట్లు, ఇంద్రేణ=ఇందద్రునివేత దర్శితంజచూవించంబడినది. తా. సుష్కుక్టియందుం దనను మతేయొకరిని గు “ర్రెటుంగండు, ఈసుషు వీ రాబోరుడి జా ర త్స స్రన్నములకు హేతు వగును. ఈసం గతి నింద్రుండు వ్రజాపతితోం. జెప్పినట్లు సామవేదోపనిషత్తునందు

తృ ._వ్రీదీవ 'వ్రశరణము ప! 'జెల్పయుడెను. (శ్వపరజ్ఞానళూన్యత్వము, అజ్ఞానముజే నష్ట్రప్రాయత్వము ఆ గామిదుఃఖబీజ వాసనాస్థితియు కారణశరీరమందుం గల జ్వరను లని "తెలియన లెను) అవ, ఇ ర్తెజంగున శరీరత్రయమునందలి జ్యరంబులం గనంబజణచి యయ్యవి యని వార్యము లని తెల్పుచున్నాండు:-- శ్లో, వతే జ్వరా శృరీరేషం త్రిషు స్వాభావికా మతా, వియోగే తు జ్వరైస్తాని శరీరా ణ్యేవ నాసతే, ల? ౬-౨ చ్యా- వీవం ల్రివ్వపి జే*హీము జ్వరానభిధాయ లేహెమవరివోర్యతమాహా.--- వీత ఇతి. త్రిమ్వపి శశేశేషు ప్రతీయనానా వీలే జ్వరాః శరీనైస్సవోత్సన్న 'ల్వేన స్వాభావికాః సంతతాః. స్వాఫావికత్వం వ్యతి'ేకము'ఖీన చ్రృఢయతి...-వియో శేత్వితి, యతః కారణా చేల్సిర్ద 3 వేసాం శరీరాణాం వియోశే నతి తాని శరీరాణి నానత వీడ నైవ భవంతి. అకస్స్ఫా్వఖావిశా ఇత్యర్థః టీ. ఏలే జ్వరాఃజఈ తావములు) త్రిషు శరీలేషుజమూండుక రీరములయందును స్వాభావిళ-స్వభ్గానపిద్ధంబు లని, మతాః అ అభిమతములు (ఛెప్పంబడినవి, జ్వనై 8 జాపములతోడ; వియో-ే తుజఎడచబాటు గల్గునెడలు తాని శరీరా ణ్యేవజఆశరీరంబు లే, చనాసమే ఆ ఊండవు తా, ఈళాపంబులు శరీరత్యయమునకు సహజంబులు, ఇట్టిజ్వర ఈ ములు (తౌాపములు) లేనిచో శరీరములే యుండవు, అవ ఇందుకుం దగినద్భృష్టైంతమును కూపుచున్నాందు:లా న్లో , తంతో ర్వియు జ్యేత వటో వా లేభ్యః కంబళో యథా, మృదో ఘట _స్పథా దేహో జ్వ రేభ్యోఒవీతి దృశ్యతామ్‌, 228 వ్యా- తత్ర, దృష్టాంత మావా---ళంతోరితి. టీ. పట$వస్త్రము, శంతోః = దారమునుండి;, వియుజ్యేక ఆ విడియుండునా 1 ఊండదు- కంబళఃజఐకంబళి, వా లేభ్యఃణవెం ట్రుశలకుండ్తి (వియుశ్యేతజవిడియుండునా 1 ఊండదు) ఘట ఆ కుండ; మృదఃజమ్భ త్తికనుండి, (వియుజ్యేత = విడియుండునా 1 ఉండదు.) దేవో౭పిళ రీర్మత్రయముసయితము, జ్వ రేభ్యః=జ్వరములకుండి వియు జ్యేర విడియుందునా + ఊండదు. కావున; (తల్‌ = దృష్టాంతమునందలి పటాదిత్రయము. తం త్వాదికమును నిడిచియుండుట్ర;, యథాజఎట్లు అసంభవ మో, (ఇదమపి=దార్జాంతిక్ర ముందు ఈశరీర త్రయము సైతము జ్వురములను విడిచియుండుట తథా = అల్లే ఆసంభ వము, ఇఫిలని, దృళ్యతాం ఆ తెలియప లెను. వేదాంత... 89

610 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి స్పప్తన, వ్రశరణను

శా. దారములను విడిచి వన్త్రమును,[రోమములను విడిచి గొంగ డియ్యు మట్టిని వీడి కుండయు నుండనట్లు జ్వరముల నుజ్జగించి శరీరనుం లుండవు: అనంగా శరీరములు జ్వరమయము లని భావము,

;మ కూటస్థునకు జ్వరాభావమును ైముతికన్యాయముచేతం. జె్పం బూని "మొదట చిదాభానునకు జ్వరాఖావమును శెచచున్నాండు:ాలా శ్లో , చిదాభానే స్వతః కోఒపీ జ్వరో నాాన్తీ యతశ్చిత్య

వ,కాశైకస్వభావత్వ మేవ దృష్టం న చేరరత్‌ . రం

వ్యా ఇదానీం కూటస్టే జ్వరాథావం శైముతిశన్యాయేన దిదర్శయషుళ్చిదా ఇభాసే తావజ్ఞ్వరాభావం దర్శయతి--చిదాభాన ఇతి. చిదాభాసే స్వరళ్ళరీరత్యయగత జ్వరనంబంధ మంతళేణ న కో౭కి జ్వరో విద్య లే, కుఠ ఇక్యత అనవాంయత ఇతి, చితః ప్రకానైకస్వభావస్య విద్వదనుభవనిద్ధ త్వాత్స్రతిబింబన్య చిదాభాసస్య కథాత్వ

టీ. చిదాభాసేజజీవునియందు, స్వతః జ తనయంతట, శోఒవి జ్వరఃజఎట్రితావ మును; నా స్లిజలేదు. యకఃజనీహేతువువలన) చితః=నై తన్యమునకు, ప్రకాశెకస్వభా వత్వ మేవజవ్ర,శాశమా త్ర స్వభావమే, ఇష్టంజచూడంబడినది. ఇశరత్‌ = మళియొకటి న చ దృష్టంజచూడంబడ లేదు.

తా, చిదాభాసుండు (జీవుడు) ప్రకాశ స్వభావుంయ గనుక నాతని క్రేవిధము లగు జ్వురములును లేవు.

అవ చిచాఖానునకు జ్వరములు 'లే వని యెందుకు సాధించంబడెనో తతృలముం కెచచున్నాండుఃలా న్లో + చిదాభానేజషస్యసంభావ్యా జ్వరా స్సాతీణి కా కథా,

వవమువ్యేకతాం మేనే చిడాభాసో హ్యవిద్భ్యయా. రె0

వ్యా, యదర్థం చిదాభాసే జ్వరాఖఫావ ఊవపాదితస్తదిచాసీం దర్శ్మయతి--- చిదాళాసే ఇతి. యదా చిదాభానేఒవి జ్వరా న సంభావ్యంలే. తదా న సాశ్నీణి నంభవంతీతి కిము వశ్తవ్యమితి ఖావ$ః నను శర్చి జ్వరామాత్యకుభవన్య శా గతి రిశ్యత ఆవా---ఏవమప్యీకశామితి.

టీ. జ్వరాఃజజ్వరములం చిదాభాచీ2.కజచిదాభౌనునియందును అసంభావ్యాకా ఊహించ బడునవి కావు; సాక్షిణి=సామీ యగు కూటస్థునియందు; కా కళాఆఎక్కండి

తృపిదీపప్రకరణము 411 వార్త! వివమసి=ఈలా నను చిదాభానః ఆ చిదాభానుండు; ఆవిద్యయాజలఅక్ఞానము చేత, ఏక తాంజ దేవా కయైక్యమును మేసీరలంబెను, హిజఇది ప్రసిద్ధము.

తా, చిదాభాసుండు. ప్రకాశస్వభావుండు గనుక నరనిశ్తే జ్వర నులు సంభవింపకపోవుచుండ, కూటస్టున సైట్లు సంభవించును ౩! సంభ వింప వనుట, చిదాభాసుండు తనయందు జ్వరములు "లేనివాం డై నను అవిద్య చేత నేకత్వమునుబొంది నేను తసించుచున్నా నని యభిమానించు చున్నాండు, ” ఆవ, దీనిజే వివరించుచున్నాండు;:--- న్లో. సౌతీ సత్యత్వమధ్యస్య న్వేనోవేతే వపుస్త్రయే, తత్సర్వం వా_స్తవం స్వస్య స్వరూప మతి మన్యతే, లి] వ్యా వీళతాం మేజీ ఇతి సంయేాసీణో కృమర్గం ప్రవంచయతి--సాతీతి. చిదాళానః శ్వేన నహిశే శరీర్మక్రయే సాక్షీనతం నత్యత్వమధ్యస్య తత్సర్వం జ్వరవత్‌ శరీరత్రయం న్వన్య వాన్తవం రూషమితి మన్యత ఇత్యర్థ$ం టీ. (చిదాభానజచిదాభానుండు), స్వేన=తనతో, ఊపే లేజతాదాక్య్యాభిమాన మున వ్వీకరింపయడిన) వపుస్త్రయే = శరీరత్రయమునందు, సా&్షీనత్యత్వం = కూటస్థని యొక్క_ సత్యత్వమును, అధ్యస్య జ అరోవణము చేసికొని, తత్సర్వం జ అదియంకయం, వా_స్తవం=సత్యమగు; స్వస్య అ కనయొక్క-, స్వరూపమితి ఆ స్వరూప మని, మన్యు లేజ శలంచుచున్నాండుం తా. చిదాఖాసుడు నేను మనుష్యుండను, 'నేను కర్తను, నేను అజ్ఞండను అని తనయం దారోవీంపంబడిన (శౌదాళ్త్యాఖిమానముచే స్వీకరింపంబడిన) శరీర శ్ర, యమునందు కూటస్థుని సత్యత్వమును జేర్చి యిదియంతయు సత్య మని పొరంబడుచున్నాండు, అవ ఇట్రి భ్రాంతి కల్లినపుడు కన ెద్రినష్టము కల్లుచున్నదో దెల్పుచున్నాండు:- శో, వతస్మీణ భ్యాంతికాలేఒయం శరీలేషు జ్వరత్స్వథ, సాయమేన జ్వరామిాతి మన్యతే పీ కుటుంబివత్‌ . లై వ్యా వీవం భ్రాంతిక్ఞానే సతి కిం భవతీత్యాహ.---ఏతస్తి న్నితి. ఆయం చిదా భానఃి ఆస్యాం (శ్రాంతివేళా్యయాం శరీరనిస్టం జ్వరం స్వాఠ్య న్యారోపయతీత్యర్థః, తత్ర దృష్రాంతమాహ---పటుంచివదితి. టీ. ఏరస్తి౯ థ్రాంతికాలే ఆ ఈ భ్ఞాంతిసమయమునందు; ఆయం ఆ ఈచిదా భానుండు; శరీలేవు = శిరీరములయందుంగల, జ్వరత్సు = జ్వరమును (స్వాక్మన్యారోవ

618 శ్రీ 'వేదాంతవంచదళి, స్పష్తమవ్రశరణనుం యతిజతనన్వరూవముం దారోపించుకొనుచున్నాందు), ఆథ తుజనాటువిద్తుటనో, స్వయ మీవుశాజీే కటుంబివత్‌ ఆ సంసారివలె (పామరగ్భవాస్థునివల్రె; జ్వరామితి ఆ కవీించుచున్న్నా నని, మన, వలే హిజరలంచుచున్నాండుం తా, ఇట్టిభ్రాంతి కల్టినపుడు చిదాభాసుండు యజమానునివలి తనకు తావనము లేకపోయినను శరీరతాపములం దనయం దారోపించు కొని తపించుచున్నా నని దుఃఖించునుం అవ దృష్టాంతమును విశదవణచుచున్నాండు:ా న్లో ॥ ఫుత్రడా రేషు తప్యత్సు తపామితి వృథా యథా, మన్యతే పురుషు _స్రద్వదాభాసోఒప్యభిమన్య తే, 288 వ్యా దృష్పైంతం విశదయతిం-ఫు క్రదాళేన్వితి టీఫు శ్రదా'లేషు = కుబూల్లును భార్యయు, తీవ్యక్సు = తవించుదుండంగా; పురుష జపామరజను/డు, యథా = వీవ్రశారము; తపామి=బీను కషించుచున్నా నని, వృథాజవ్యర్థముగా, మన్యే = రలంచుచున్నాండో, తద్వత్‌ = ఆలాగుననే, చిదాభా సోజపిజచిదాఖానుందును, అభిమన్య తే అ ఆభిమానమును ఉొందుచున్నాండుం తా, భాళ్యాపుత్రాదులకు జ్వురాదిబాధలు కబ్లినస్పుడు వారి యం దభిమానను గల గృహయజమానుండు తపించునటుల చేహ త్రయాభిమానము గల చిదాభాసుయడు వ్యర్థముగా "నేను తపీంచు చున్నా నని తలంచుచున్నాండు, ఆవ. ఈవిధముగా శా,౦తిశాలమునందు చిదాభానునకు జ్వరములం గనంబజచి వివేశదళశయందు జ్వరములు లే వని వెప్తుచున్నాండు:-- న్లో వివిచ్చ భాంతి ము జే త్వా స్వమప్యగణయక్‌ సదా, చింతయ౯- సాత్షీణం కస్తాచ్భరీర మనుసంజ్వ రేత్‌ . ప్రక వ్యా, వవమవివేకదళశాయాం చిదాభానన్య థొంంశ్యా జ్వరం ప్రదర్శ్య వివేశ దశాయాం తకదఖావం దర్శయతి..._వివివ్యేతి. చిదాభాసః కూటస్థం స్వాళ్ళానం శరీరాణి చ నివిచ్య ఛీజీన క్‌ళ్వా ఇదం సర్వం మమ వాస్తవం రూవమితి మన్యత ఇత్యుక్తాం ఛాంతిం పరిక్యజ్య స్వస్యాభానరూవత్వక్థానేన న్వస్‌న్న 'పస్యాదరమకుర్వళ్‌ స్వస్య నిజం రూవం జ్వరాదిరహికం సాక్షిణం సదా చింయక్‌ . కష్తాచ్భరీరమనుసంజ్వ రేల్‌ జ్యరవచ్ళరీర మనునృత్య స్వయం కస్తాక్సంబ్వ రేత్‌ కిన సలిజ్వ శే దే వేత్యర్థః =

తృప్తీదీషప్రకరణము 618 టీ. (చిడాభానః ఆ చిదాభొనుందు): వివిచ్య అ శరీరములను సౌథీని తనకంటె వేజుకాల కేసి భాంతిం = భాంతిన్సి ఊళ్లి శ్వాజవదలి వెట్టి స్వమవీ అ శననుగూడ, ఆఅగణయకళ్‌ అలెక్కి,ంషపు నదాజఎల్ల ప్వుడుు సా ణయాతననిజరూప మైన కూటస్థాత్యను చింకయక - = ధ్యానించుచు; కస్తాల్‌ అవెహీతువువలను శరీరంజళరీరమును ఆనునంజ్య 'శీత్‌ = అనుసరించి తపించును! (తపించం డనుటం ఆాష చేహత్రయమును. నేను గా ననియు నా కధిస్టాన మగు సొతీయే సత్యస్వరూపుం డనియుం దలంచుచు తన చిదాభాసరూప ముకు గూడ లెక్కింపక వృర్తించుజీవునకు శరీరతాపను లుండ వని భావము, అవ భా్రంతిజ్ఞానము కశావములకు హేలఠువు, త _క్వక్షానము శాపనివృ త్రిక "పీాకువు ఆనీ దృష్టాంఠముతో, ౧ చెల్చుచున్నాండు: శ్లో, అయఖావ స్తుసర్పాదిజ్ఞానం హేతుః వలాయనే, రజ్జుజ్ఞా నేఒహిధీధ్వస్తా కృత మప్యనుశోచతి. 285 వ్యా భాాంతిజ్ఞానక _త్వక్షాన యోర్చ్వర తదఖావ కారణక్వం దృష్టాంత ప్రదర్శ'జీన న్పస్టయతి---ఆయ'కేతి. రజ్వాబౌ కల్పిశన్య సర్పాజేర్దానం వలాయనకారణం భవతి, ఆదిళబ్రేన స్టాణా కల్పితశ్చోరో గృవ్యాతే రళ్యాదిజ్ఞా నేన నర్పాదిబుద్ధినిచృత్త తదకి వలాయనమనుళోచతి. వృథ్రాకృతం మయేత్యనుకష్యత ఇత్యర్థ కం టీ. ఆయథావస్తు = అ యథార్థవన్తువను (రక్ఞ్వాదికమందుం గల్పింపంబడీన), వర్పాది = సర్పము మొదలగు వదార్థములయొక్క-; ల్ఞానంజజ్తైానము, పలొయ చేజపాతీ పోవుటయందు, *హీరు? = కారణము, రజ్ఞాల్డా నేజరక్ఞాల్డానము గల్లుచుండంగా, అహిథీ ధ్వస్తా = నర్పజ్ఞానమునకు ధ్వంనము గల్తుచుండంగా, కృతమపి ఇ చేసినపలాయనము" గూర్చియు, అనుళోచతి అ పళ్చా త్తప్తుడగుచున్నాండు. ఆా. రజ్జువును జూచి సర్ప మని భృమించినపుడు పలలాయనము చేయును. పిట్ధుట రజ్జా వని "తెలిసినపుడు తెలియక పరుగిడితి నని చింతిం చును. కనుక భాంతిజ్ఞానము జ్వరమునకుం గారణ మనియు, వ్యాన నక్ఞానము జ్వు రాభావమునకుం గారణ మనియుం బెలీయవ లెను. ఆవ. సొక్నీని చింతించువిథమును దృష్టాంతముతో బృష్టీశరించుచున్నాండుజణా శ్లో. మిభ్యావి యోగదోషస్య స్రాయశ్ని_త్తత్వనిద్ధయే, తమూవయన్ని వాళ్తైనం సాతీణం శరణం గతః, 2836

614 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి స్పప్తమప్రకరణమం

వ్యా- సాక్షీణం సదాచింతయన్నిత్యు _శ్రమర్థం దృష్టం లేన న్పవ్టయతి.- మీఖ్యీతిం యథా లోశీ మిథ్యాభియోగకర్తా తద్దోమస్య ప్రాయళ్చి త్తసిద్ధ శ్రిర్ధ్‌ం మిథ్యాఖి యుక్తం ఫునఃపునః తుమాషసయతి....-వీనమయం ఛిదాభాసోజఒవి సాక్షీణ్య నంగాత్మని ఖో కృ త్వాధ్యారోవలత ణమి థ్యాభియో గదోవ ప్రాయళ్చి క్తార్ధం సాత్నీణమాత్తానం తుమాపయన్నివ శరణంగతః,

టీ, మిథ్యాఖియోనదోషన్య = మిథ్యాపనాదడోషముయొక్క_, ప్రాయళ్ళి త్తత్వ సిద్ధయే ణు ప్రాయళ్చి త్రము భుటించుటకొ అకు, ఆశ్తానం ఇ అర్మను; తుమావయన్నిన = శమాపణము జేండుచున్న వానివలె, సావీణం = సావ్నీని శరణంజశరణమును, గత॥ = పొందుచు న్నాండు.

తా. సొమీకి తావము గల దని తాను పొరవడి తలంచినందులకు ప్రామశ్చి_త్తముకొజకు తమింపు మని సాథ్షీని వేంయచున్న వానివలె శరణమును బొందును, అనంగా చిన్మాత్ర,చింతనము గలవాందై. వరించు చున్నాండు

ఆవ ఇందువిషయమై మంకియొక దృష్టాంతమును శెచ్పుచున్నాండు- న్లో +, ఆవృ _త్తపాపను '_తృ్యర్థం స్నానాదాస్థవ ర్యతే యథా,

ఆవ_ర్హయన్నివ థా్యానం సదా సాక్షీవరాయణః, ర?

ఇ్యా రత్రైవన దృష్టాంతాంతరమావా అవృతశ్తేతి. యథా పావకారిణా ఫురుషణావృ త్తపాపకు _త్యర్థమభ్య శ్ర పొపాొపసనోదయ విహిశం స్నానాదికం ప్రాు శ్చీ క్తమావ ర్త్య లే ఫునఃపునరకుష్టీయ లే తథాయమపి చిరం సాత్నీణీ సంసారిత్వాద్యా రోవణ దోషపరిహారాయ ఛ్యానం పరివర్హ్వయన్నివ సదాసాశ్షీవరాయణో భవతి.

టీ. అవృ శ్తపాషనుత్త్యర్థం జ చిరకాలమాచరింపంబడీన 'పాషమును బోంగొట్టు శొనుటకొజకు)ు స్నానాది = స్నానాదికముు యథా ఆ ఎట్లు, అవర్హ్యలే = పలుమా జౌాచఛరింపంబడునో (ఆవిధముగా); ధ్యానంజధ్యానమును. అవ ర్త్వయన్నివ = పలుమా తాచఛరించువానివల్సి సదా ఆ ఎల్లవ్వుడు సాతీవరాయణః ఆ సాక్ననిష్టుడు. (చిన్గాత, నిష్టండు); (భవతి = ఆగుచున్నాండు)

ఈ, లోకములో పాపి అనేక పావములు పోవుట కనేకస్నాన ముల నాచరించునట్లు చిదాభాసుండు అనాదికాలమునుండి సాథీని పాపత్రయానుతప్తునిగాం. దలంచిన పాపమును పోంగొట్టుకొనుటకా యనునట్లు ఎప్పుడును సాథమ్‌.చింతనము గలవాం డ్రై యుండును.

తృ _ప్రీదీషప్రశరణము 618 ఆమ. చిదాఖొనుడు. తనీగుణములను ప్రశాళింపంకేయుటనై లక్టించు నని సదృష్టాంతముశాం 'శెచచున్నాండువలాా= న్లో ఉపస్థకుష్టినీ వేళ్యా విలానేషు విలజ్జతే, జానతో౭గ్రో తథాభాసు స్వప్రఖ్యాతె" విలజ్జతే. రెం వ్యా వీవం సాత్షీపరత్వం దృష్టాంతై రువవర్శ్య న్వగుణ ప్రఖ్యానే లజ్ఞాశీలత్వం నద్భష్రైంతమావా---ఊపస్థకుష్టి నీతి టీ, ఊవస్థతుష్థినీ=నర స్థానమున కుద్టవ్యాధిగల, వేశ్యాజవారాంగన, జానతఃజ ఎఆీంగిన వారియొక్క) అగ్రతః ఆ ఎదుట విలాసేము ఆ విలాసములయందు, (యథా ఇ ఏవిధముగా), విలజ్ఞరే ఇ సిగ్గుపడునో, ఠథా = అనిధముగా, చిదాఖానః జ చిదా భానుండు, స్వవ్రఖ్యాతౌ = తనగణములను బొగడుకొనువిషమయమె, విలజ్జ లేజసిస్గ్టుడు చున్నాండు. తా. మర్మస్థలమునందు కుష్ట్రవ్యాధిగలవేశ్య తనతో లోగడ సంబంధము గలవిటునియెదుటం దనవిలాసముల6 గనంబలువ లజ్జించు నట్లు తనమి థ్య్యాత్వమును నెతింగినసావీయెదుట నేను కర్తను భోక్త నని పల్కుటకు చిదాభాసుండు లజ్జించును. ఆవ శరీరతృ్యయమును వేజుగాం గనుంగొనిన చిదాభానుందు మజల శరీరాఖిమాన మును జెందం డనుటకు దృహ్రైంతముం కెచచున్నా డు: న్లో, గృహీతో వ్రాహణో నేమ్మై ప్రాయశ్చిత్తం చర౯ పున, న్లేవ్రైస్సంకీర్యలే నైవ తథాభాసళ్ళరీరశై 280 వ్యాః ఇదానీం శరీర్రయాద్వి వేచితస్య చిదాభానస్య ఫున స్తెస్సవా శాదాత్య్య 1ఇకనూభావే దృష్టాంతమావా---గృహీత ఇతి టీ. స్లుర్కై[ాకురుమ్కులనేకు గృహీఈః పట్టుకొనంబడీన; బౌవ్హాణః ఆ ద్రావ్లు ణుండు, ప్ర్రాయళ్ళి త్తం న! ప్రాయళ్ళి త్తీమును? చరక ఇఆిచరించుచున్నవాండై, ఫునః అ తిరుగా, స్లుమైః = తురుష్కులతో, మైవ సంకీర్య'రే = ఎన్నటికినికలినికొనీ కలిని కొనండు. తథా = అలాగును అభాసః ఆ చిదొభానుండు, ళరీరశ్రైః ఆ శరీరములతో నైన సంకీర్య లే = కలిసికొనీ కలిసికొనండు. తా. పొరపాటుగా మ్రేచ్చునితోం గలిసికొని యాదోషము ముఆెల మ్లేచ్భులతో నెన్నటికిని గలియనట్లు విచారముచేసి శరీర త్రయ

618 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, స్పష్తమవ్రకరణము శ్లో, యావత్స్రచేహదావాం స నరత్వం నైవ ముంచతి, కావదారభ్ధ 'చేహం స్యాన్నా భాసత్వవిమోచనమ్‌, లత్తత్రి వ్యా, నను తత్వక్ఞానే నాభాసత్వమమచ గ్భతి వేక్కథం ఈత్త ివిచాం జీపత్వ వ్యవవోర ఇ త్యాళంక్య ప్రారబ్ధక। ర్య శయవర్యంతం తదుపవత్తి నదృష్రాంతమావా.-.- యావదితి యథాగ్న్యాదో ప్రవివ్రం ఫురువః దావోదినా స్వ దేహ నాశవర్యంతం నరత్వం వ్యవవారయోగ్యత్వం నెప ముంచఛచతి, ఏవం ప్రాగబ్ధక ర్స తయవర్యంతం చిదా భానత్వ వ్యవవారో న నివర్హత ఇత్యర్థ శి టీ. సః = అదేవక్వకాముండు;ు యావత్స్వబేహనాళశం ఇ తన స్థూలచేహము నళించువజకు, నరత్వం = మశుష్యత్వమును; న ముంచతి ఇ వదలి పెట్టండు, (కథా ఆలాగుననే, యావదారబ్ధదేవాం = స్రైరబ్ధక ర్థార్టిత మగుబేవాము నళించువజళు అభా సత్వవి మోదనం = చిదాభాసత్వ పరిత్యాగము; న స్యాత్‌ = 'లేకపోవును, తా, పతివ్రతాదులకు స్థూల దేహము నశింపనిది చేవత్వము రానట్లు చిడాభాసునకు ్రా,రభ్ధదేహము నశింపనిచో నట్టిచిదాభాస త్వము విడువదు, అవ, కాని! అజ్ఞానము పోయినతర్వాత జీను భోక్త ననుఖా)ంతి యెటుల నను వర్తించును ? ఆను శంకకు దృష్టాంతవూర్వకమునగ నమాభానము వెచ్వుచున్నాండు:- శ్లో, రజ్జుజ్ఞానేఒపి కంపాది శృనై "రేవోపశామ్యతి, ఫునర్మందాంధకా రే సా రజ్జాః తీప్తోరగి భవేత్‌ , లై1స్త వ్యా, నను భో శృళత్వాది భ ,మోపాదానస్వా జానన నివృ త్తశ్వాక్క-థం పకక్యోగాక్చ త్తిః ఇ మం వరే ంండ్యాళ్య నాక ప్రదర్శ్య జేవై కత్సంళావయతి..రజ్టుల్ఞాన ఖతి టీ రజ్టుజ్డానే౭.సి=త్రాటిని నెతింగియున్నను, కంపాదిః ఆ భయకం పాదికము; శమ శేవజమెల్లగాక్సు ఉవపళామ్యతిజళమించుచున్నది. ఫున&జతిరుగు మందొాంధకా రే= స్వల్పమగు చీశటియందు; సారస్టాః = అశ్రాదు: తీస్తా = వేయంబడినదగును) ఊరగీ ౨ సర్పము, భవేత్‌ జ అగును తా, శ్రాడుం జూచి సర్ప మని శ్రమభెందినవానికి తిరుగ శ్రా, డని శ్రపొంచిన కొంతకాలమునకుం గాని వెనుకటి ఛభయకంపాదులు వీడవు, మతియొకప్పుడు కొలంది చీశటిలో శ్రాటిని జూచెనేని పా మని ఛ్రమించును.

తృప్తిదీషప్రశరణము 619 అవ, వీనిని చార్హాంతికమునందు: గనువజణచుచున్నాండు:లా శ్లో. వవమారబ్ధభోనోఒపి శనై క్నామ్యతి నో హఠార్‌, భోగశాళే కదా చిత్తు మర్త్యొఒవామితి భాసతే,. రగ వ్యా చార్హాంచిశే ఆఊయూజయతి....వవమీతి, లు టీ. ఏవం ౫ ఈవిధముగాను, ఆరబ్ధభోనోజవి అ ప్రారబ్ధభోగంబుముు శమైఃి ఆ మెల్లగా? శామ్యతి = శమించుచున్నది. వాఠాల్‌ = బలాత్కారమున, నితొలగదు, భోగకాలే తుజభోగసమయమునందన్ననో, కదాచిల్‌ ఆఒకానొకచ్వుడు, ఆఅవాంజ జీను, మ_ర్యఃమకుమ్యుండకు ఇతి=ఆని, భా్ఫిమ్యతి=పొారవడుచున్నాండు. తా. అటులనే జ్ఞాని యగు చిదాభాసునకు ప్రారబ్ధభోగము కొంతకాలంబునకులాని శమింవదు. భోగానుభవసమయంబున నొక వుడు నేను మనుజుండ నని కూడ ననుకొనును. అవ. మణల మనుమ్యుండ నను భమ గల్లినయెడల తొల్లింటిత త్త ్వక్టానము నళింపదా యను శంకకు సమాధానము వెస్పాచున్నాందు:ా ల్లా శ్లో. నైతావతా ఒవరాధేన తత్త్వజ్ఞానం వినశ్యతి, అఆ ౨ి, జీవను క్షివతం నేదం కింతు వ స్తుస్థితః ఖలు. 246 వ్యా, నను ఫునర్మ ర్యబుద్ధుదయే "లేన కత్వజ్ఞానం బాధ్య లేశ్యాశంశ్యాహా వైతావలేతి. కదాచిదవాం మ_ర్ర్య ఇ ల్యేవంవిధక్ఞానోదయమా గ్రే, ణాగమ ప్రమాణజనిత తక్వజ్ఞానం న బాధ్య లే కఠ ఇత్యత అవాాజీవన్తు శ్రీతి ఇదం మ _ర్భ్యత్వబుద్ధ్యను కరణలతణం జీవన్సు _శీవరం నియమేనాను సేయం న భవతి కింతు నమ్యక్‌ కేన భా్రంతిక్టాననివృ త్తిరత్యయం వనస్తున్వథావః అతః కచాచిన _ర్య్యశ్వబుద్ధ్యుదయేడవి ఫున వ్రర్వక్థా నాంఠ కేణ శస్యా వవ వాధ్యత్వమితి భావః, టీ, ఏతావతా = ఇంతమాత్రపు) ఆపరాభేన ఆ కష్పిదమువేత త ర్వ్వజ్ఞానం ఇ ఆతజ్ఞానము, న వినళ్యతి జ నళింపదు. ఇదం అ ఈమ _ర్యత్వానుకరణము- ళీవను కి వాజ్చప్తా నే అాట్టీ వటి వ్రశం అ జీవన్తు శ్లిరూషవ,తము న ణ శాీరదు. కింతు = నుతి యేమి యనలూ, వన్తు స్థితః ఖలం అ యథార్థస్థితి గదాం ళా, జ్ఞాని యొకపుడు ఫూర్వ ఛ్‌ మౌానువృ _త్తిచే మనుజుండ నని తలంచినను త న్లింటి తత్త సక్షానము నశింవదు. జీవన్తు క్తుండు తనను మనుజునిగాం దలంపవలయు నని విధి 'శాదుం యార్థళ్టానము చేత కచ ట్రాంతిజ్ఞానము నశించును కనుక నిది వస్తుస్వభావ మగును,

0 శ్రీ చేదాంతసంచదళ్ళీ స్పష్పమ ప్రకరణము అవ దళమునియందు భ,మ కార్య మనునర్తించుటను గనవణచుచున్నాదు:.... శ్లో, దళమోజఒవీ శిరస్తాడం రుదళా బుధ్వా న రోదితి, శిరోవ్రణస్తు మానేన 3నై శ్యామ్యుతి నో తదాం లో7 వ్యా భవతు రష్టాసర్సాదిస్థ లే నిపరీళజ్ఞాననివృ త్తావప తళ్కార్యకం పాద్యను వృత్తిః ప్రశృశదృష్టైంలే దళమే దళమస్త వ్రమసీతి వాశ్యవిచారజన్యక్థా నేన ఇకను నివృతై త త్కాక్యానువృ త్రిర్నో పలభ్యత ఇత్యాశంక్యావా---దళమోజఒపీలి. దశ మోస్మీతి జ్ఞానోదయే సతి శిరస్తాడన వూర్వకం రోదనమ్మాత్రం నివర్తరే తాడన వ్రణన్తు అనువ_ర్షత ఏ వేత్యర్థః టీ. దశమోగెపి = వదియవవాందును;. ళిరస్తాడం = ళిరస్తాడనవూర్వకముణా; దక్‌ అ రోదనను చేయుచు; బుద్ధ్వా = తాను దళముండైనట్లు గుర్తేతింగి న శోదితి = విలపించందు. శిరోవ్రణస్తు = తలగాయము మ్యొర్రము; మాసేన ఇ మాన శాలమువేత;) శనై! ఆ మెల్లగా? శామ్యుతి ఆ శమించుచున్నది. తదా = అప్పుడే న శ్లాచ్యుతి అ మానదుం తా, పదియవవాండు. నేను పదియవవాండ నని యొజింగిన తర్వాత నేడ్వకపోయినను వెనుక శిరస్తాడనమువలనం గలిగిన గాయము సెలదినములకుంగాని మానదు, ఆనా జ్ఞానము గతిగినపిమ్తుటను నంసార మళువ ర్థించు'నెడల జీవన్ము క్రిపురుసోర్ధము ఇాశపోవు ననుశంకకు సమాధానము దృష్టూంతథవూర్వశము7. చెల్పుచున్నాండు:ాాా శ్లో. చళమామృతిలా ఫేన జాతో హర్షో వ్రృణవ్యథాం, తిరోధ త్తే ము_క్రిలాభ _స్తథా స్రారబ్ధదునఖ తామ్‌. 28 బ్యా, నను జ్ఞానో త్తరళాలేఒపి చంసారాను వృత్త జీవన్సు శ్తేః కుతః పురుమో ర్థలే త్యాళంక్య మ్చుక్తిలాభజన్యహర్ష న్య దుఃఖాచ్భాదకన్య నత్వాత్చురుళార్థ లేలి దృష్టాంత వూర్వకమాహం-దళ మేలి. టీ చశమామృతిలా'ఖేన = దళమ = పదియవ ఖానియొక్క-, అమృతిలాఖేన = బ్రుతికియుంజె శని గ్రహించుటచేక; కాకఃి ౨ కలిగిన, హార్దః ఆ నంతోమము = వణ వ్యథాం ఆ నె త్తిగాయపుచాధను తిరోధశ్తే = కప్పివేయంను. ఈథా = అలాగున, ముక్తీ లాభః ఆ జీవన్తు క్రిలాభము; స్రైరబ్ధదుఃఖుతాం ఆ స్రైరజ్ధదుకఖముళు, (తిరోధత్తే = శవ్సీ 'ఆీయుచున్నది) ఈ, పదియనవాండు బ్రతికియున్నాండని. అెలిసినందువలనం గలి గిన సంతోవమను - నెత్తిమాందిగాయపుబాధ నువశమీంపంటేనినట్లు

రృ్రిదీపవ్రకరణమం 61 జీవన్తు_క్రిసుఖము ప్రారబ్ధదుగఖమును నగవడనీయదు, అనంగా కప్పి "వేయును,

అవు ఇది జీవన్సు _క్కీవరము శా దని ఛెప్పినందువలని ఫలితమును కెబూ చున్నాడు: న్లో వృ ఠాభావా ద్యదాథ్యాస _స్టదా భూయో వివిచ్యతాం, రసనేవీ దినే భుంశ్తే భూయో భూయో యథాతథాా*ా 8460 వ్యా. జీవన్తు క్షీవతం జీద మిర్యు క్తం ర్యత్రృవఠక్వాభాదే కమాయాక మిత్యత అవాంావ,ళాభావాచితి. పునః పునర్విచారకరణే దృష్టాంతమావా---రననేనీతి. యథా రనసేవీ నర! వీకస్మి న్నేవ దిజే యభుద్చాధాపరివోరాయ పునః ఫునర్భుం శ్రే కద్వదధ్యాన నివృ త్తయే పున! ఫునర్వి వేకః (శ్రీయ కామిత్యర్థణ టీ చశాభావాల్‌ = జీవళ్సుక్నివకము. లేకపోవుటవలన;, యదా ఆ ఎవ్వడు, ఆధ్యాసనఃజ భమ, భవరి=అగుచున్నదో, కదాజఆన్వుడు, భూయః$జతిరుగ, వివిచ్య తాంజ వేటు చేయంబడుం గాకు రనసేవీ = రనముశు సేవించెడినాండు, దిజీ = ఒకదినమున, భూయో భూయః ఆ మాటిమాటికి) యథా = ఏతీరున, భుం శేజభక్షీంచునో, తథా ఇ ఆవిధముగా నని వైవాళ్యముతో నన్వయించుకొన వలయును, లా, ఇది యొక చ్ర తము శాదు కనుక భ్రమను కల్లినపు జెల్లను స్వస్వరూవవిచారముం 'జేసిఫొనవచ్చును. కూపషధనేవచేయువాండు ఆశల కల్లినవుడొల్ల అన్నమును తినండా! అటులనే స్వస్వరూపవిచా రముం జేయు మని భావము. ఆమ. ప్రారబ్ధకర్య ఫలము క్షానముచే నశింపనియెడల మతి జేనిచే నళించును! ఇందుకు దృష్రాంతవూర్వముగ సమాధానము చెప్వచున్నా(డు:-- శ్లో శమయతె సప భేనాయం దళశమస్స సం వ్రణం యథా, భోేన శమయితై సత త్చ్యారబ్ధం ముచ్యతే తథా. 250 వ్యా క్ట్‌ేగానివ _ర్యస్య ప్రారబ్ధకర్శ ఫలస్య కేన శర్షి నివృత్తి రిత్యాళశంళ్య శాడనజన్యవ్రణన్య కావభేచేప భోగేవైవ నివృ ల్తిరిత్యావా.--శమయలతీతిం టీ. ఆయం దళమః జ ఈవదియవవాండు, నయం ణు కనటైన, చగాంజగాయ మును) యథా = నీవిధముగా, కొమభేన ఆ మందుచేతు శమయలి అ పోంగొట్టుకొనునో, ఠథాజఆనిధముగ, ఏకత్‌ = ఈ ప్రారబ్ధమును భోగేన అ భోగమువేశు శమయిత్యా ఇ శమించంకేస్తి ముభ్యలే ఆ ముక్తుం డగును

ట్ల శ్రీ వేదాంతపంచదళి స్తష్పనువ్ర కరణము తా, వపదియవవాండు కెవధనేవచేసి శిరో వ్రణమును మాన్సు కొనునట్లు జ్ఞాని భోగముచే ,పారబకర మును శమింపంచేసీి ముకు చే ఆం థా ని డగుచున్నాండం, అవ కడచినవానిం 'కేస్సి యుత్తర్మగ,ంథము నవతరించం జేయుచున్నాందు:--- న్లో కీమిచ్ళన్నితి వాళ్ళో కృశ్శోక మోతు ఉవీరిత్యు, ఆభాసళ్య హ్యూవస్థాహి షస్థి, తృప్లిస్తు స్పప్తమిా, 21 వ్యా “ఆవరో కుళ్జానళోకనివృ త్త్యా ఖ్యీ ఊభే ఇమే, అవనే జీవే బూోక ఆత్తానం చే దితి కుతి” స్లోశేన, * “ఆతానం ేద్విజానీయాదయనుసీ తి ఫపూరుమః జ న స ల శీ శీమిచ్భన్కన్య శామాయ శరీర నుగుసంజ్వ లే” దిత్యసిన, ంస్రే చవరోతుజ్ఞానళోక నివృత్యాఖ్యే జీవావస్టే జ్వే అభిహిలే ఇత్యు క్తం ఇదానీం తదభిధాననూచి తాంజీవన్య నృప్తమాం తృ క్రిలభణామవస్థాం వృత్తానుకీరనపూర్వక వ 'క్తమారభ తే.....కిమిచ్భన్నితి* శిమిచ్ళన్నిత్యు శ్రరాస్టేనాలిపొతో యళ్శ్ళోకమోతకున్స వతావతాశృంథనంద క్ళేణ ఊదీ రితోఒభిహిఠః, ఏమా “అక్ఞానమావృతి_జ్ఞద్వద్వి మేవళ్ళ వరోతధిఫ అవరోశు మతి శ్యోశ మోత సృ ప్రిర్నిరంకుశ” త్యజీన ల్లోశేనాభిహితాను న వను జీవావస్థాను మష్టీ త్యాహా---అభాసస్యేతి. సప్తమి వ్యాఖ్యాయత ఇతి శేమఃం టీ. కిమిచ్ళన్నితి = కిమిచ్భన్న నెడి; వాక్య కశ = వాశ్యముచేతం జేప్పండిన శోకమోతుః ఇ దుఃఖనివృ త్రి ఉదీరితః ఇ మాచేంచెప్పంబడినది. వీసా = ఇది అభా సన్య=చిదాభానునియొక్క మష్టీ=అజవదై నం అవస్థా హిజస్థితి గదా, తృ్రిన్తు=తృ్తి సప్తమాజవీడవది, (వ్యాఖ్యాయలే ఆ ఇక జెప్పంబడును. తా, చిదాభాసుని 'యేడవస్థలలో శోకనివృ త్తి యను నాజువ యవస్థ యిదివజిలో వర్ణింపయిడినది,. తృప్తి యను నేడవయవస్థను వర్శించెదము, అవ. జీవన్సు క్తుని తృ్లి నిరంశమైన దని సంసారికులకృ ప్రికంటె వై లతణ్యమును గనువజచుచున్నాండు:--- శ్లో. సాంకుకా విపయె స్పృ ప్పి రియం తృప్పి ర్నిరంకళా, కృతం కృత్యం ప్రాపణీయం ప్రా_ప్టమి త్యేవ తృవ్యతి. 52 వ్యా ఆవరోమజ్ఞానజన్యాయా నృ ేర్నిరంపళ త్వం వ్రుతియోగి ప్రదర్శన ఫర న్సరం వ్రతిజానీ లే__.సాంకుశేతి. విషమయలాభజన్యాయా సృ ప్లే రిమయాంతర కామ తయా కంఠ8త త్వా త్భాంకుశత్వం. అస్యాస్తు తదఖావా న్నిరంకుళత్వం. త చేవదర్శ యతి--కృ్ళతమితి.

తృప్తిదీవ వ్రశరణము 63 టీ. విమమైః ఇ విమయములవేతనైన, తృ్సిః ఆ తృ ప్రి సాౌంపశా = మొక్క పోయినది, అనలా పరిచ్చ్భిన్నము. ఇయం = ఈ, తృవ్లిః = (అపరోతుక్ఞానన్య్రతృ ప్రి నిరంకుకాజలడ్డు లేనిది, కృత్యంజచేయందగినవని, కృతంజచేయంబడినది9 ప్రావణీయం జు పొందందగినలాభము) స్తై ప్తంజపొందంబడినది, ఇల్యేవ = ఆనీయే) తృష్యతి=సంతసించు చున్నాండు. తా, విషయలాభజన్య మగు తృప్పికి అన్యవిపయ కామత్వమను చేత చెలుపు గలుగును గనుక నట్టితృప్రి సాంకుళశ మని చెప్పబడును, అఆపరోతు చె ప్రాళ్ట్ఞానమువలన తృ్పప్పి గలుగుచుండలా మజఆియొక సుఖేచ్భ కలుగమిచే నట్టితృ్రి నిరంకుశ మని చెప్పంబడును, అట్టనిరంకుళ తృప్తి గలిగిన, జీవన్తు క్తుండు చేయందగినవాని నన్నింటిని జేసితిని పొందందగినవాని నన్నింటినిం బొందితిని అని ఆనందించును, ఆవ అ కశక ర్య శ్వమును నుపపాదించుచున్నాండు:లా న్లో ఐపిశానుప్మిక వ్రాతసిస్థ్యె ము_శ్రేళ్చ సిద్ధయే, బవాళ్ళత్యం పురాస్యాభూ _త్తత్సర్వమధునా కృతమ్‌, 2)8 వ్యా కృతకృత్యత్వ మేవోపపాదయతి.--ఐహిశేతి. అన్య విదుమ వ్రశ్వళ్ళానో దయాత్పూర్వ మిహలోశే ఇప్పప్రా ప్తయే ఆనిషప్టనివృ త్రమే చ కృషివాణిజ్యాధిక స్వర్గాది సిద్ధయే యాగోపాననాదికం మోకసాధనక్ఞానసిద్ధయే శ్రవణాదికం చేతి బహువిధం కర్తవ్య మాసీఏిదానీంతు సాంసారిక లేచా, సభొనా దృ్రవ్యునందసాకు క్కారస్య సిద్ధ త్వాచ్చ తత్సర్వం కృషియాగ శ్ర, వణాదికం కృతం కృఠప్రాయనుభూదతః వరమను స్టే యళ్వాభావాదిత్యర్థకి టీ. అన్య=ఈనిద్వాంనునకు, పురా = క్ఞానోత్స త్తికంటెం బూర్వము, విహిశా మామ్మ ర్రాతసి ద్య = వహీక అ ఇవాలోశమునందలి నుఖముల, అముష్మిక అ పరలోశము నందలి నుఖముల, వ్రార జ సముదాయముయొక్క-, సిద్సె ఆ సీద్ధికొ ఆకును, ము మ్తేళ్చ ఇ 'మోతుముయొక్క్కయు, సీద్ధయే ణః సిద్ధికొ అవను, బహు = అనేకమెన, క సృత్యంజ వేయం దగినది అభూల్‌ జఎటాండెకు, తత్సర్వం అ అదియంతయు, అధునాజఇవైడు, కృతం ఇ చవేయంబడినది. తా. ఈ విద్వాంసునకు తత్త ళ్లానోదయమునకుం బూర్వము ఇష్ట్టప్రా _వృీకొఆకును అనిష్టనివృ త్తికొఅకును కృషి వాణిజాదికర్మము 'జేయందగిన దై యుండెను. స్వన్తాదిపుణ్యలోకసీద్ధికొఅకు యానోపాస

624 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, స్పష్పమవ్రకరణనుం నాదికము 'జేయందగిన టైయుండెను. తత్త్వజ్ఞానోదయ మైనపిమృటనో, సాంసారికఫ లేచ్ళ "లేమిచేతను బపహ్తనందసావమాళ్కారము. గలుగుట చేతను ఆ కృషియా గాదిమంతయు. -జేయయిడినట్లాయెను, కనుక నిప్పుడు చేయందగినదంతయుంజేనీన శ్లు నాకు అన్ని లాభములు కలిగిన వని తప్పి నొందును, ఇదియే కృతకృత్యత్వము. ఆవ శృతశృత్యత్వమునకు ఫల మగు నిరంపళతృప్తిని శ్రతియోగి పురన్సర ముగాం జెవ్తుచున్నాండు:లాా శ్లో. తదేత తృృతకృత్యత్వం ప్రతి యోగివురస్సరం, అనుసందధ దేహాయ మేవం తృష్ణతి నిత్యశః 2ర్‌త్తే వ్యా వీవం కృతకృత్యశ్వమువపాద్య తతృలభూతాం తృ్తిం దర్శయతి--- తచేకదితి, 'ప్రతియోగపురస్సరం ప్రతియోగ్యశుసం ధానవూర్వకం యథా భవతి తథా వీవం వత్యుమాణ ప్రకారేణ సర్వదా తృచ్యతి టీ. ఠజేశత్‌ జ అయీ, కృతకృత్యత్వం జ ధన్యతను- ప్రృతియోగిపురన్సరంజ ఎదిరినంగతిని అనునందధ దేవన ఇ కలంచుచుజే ఆయం ఇ ఈజీవన్ము కండు; నిత్యశః ఆ ఎల్లస్వుడు, తృవ్య ల్యేవజకృ వ్రిని కెందుచున్న పాండే యగును తా, తనకృతకృత్యత్వమును సంసారులకం శు తనకు: గలయుత్క_ రమునుం దలంచి యీజీవన్తు కండు సంతసించుచునే యుండును, అవ ఆఅనువంధానమును నిరూపించు చున్నాండుణాలా శ్లో, దుఖినోఒజ్ఞూ సృంసరంతు కామం పుత్రాద్య వేమయా, పరమానందవూర్జోఒహం సంసరామి కిమిచ్చయా. ల5్‌ర్‌ వ్యా- తజేవానుపంధానం వ్రపంచయతి దుఃఖినోళ్డా ఇత్యాదినాఎా'క్ళత శృత్యతయా తృ్తః ప్రా _వప్రాప్యతయా ఫునొ” రిత్యతః ప్రా 'క్ష"నేన గ్రంకేనం క్ర కావ మైహికనుఖార్థిభ్యో వైలతుణ్యం స్వస్య దర్శయతి...-దు!ఖిన ఇతి. టీ, మఃఖినక ఇ దుఃఖపంతులైన, ఆజ్ఞాః = పామరులు, శామంజ స్వేచ్చ చేత ఫుత్రాద్యపేతుయా = ఫుత్రాదులయందలియపీతతో, సంసరంతు=సంసారముకు బొందు దురుగాశ, వరమానందవూర్హంజ= బ,హానందముచేం బూర్షు:డనై న అవాంజ నే, కిమిచ్భ యాజ చేనియందలికోరిక వేళ) నరగరోమి = సంహరింతుకు ? తా, సకాములు పుశ్రాదులం గోరి యాయాకర్శములం చేయు దురు గాక, నిహ్మెముండను బ్రహ్యానందపూర్తుండను నగు నే నేల వానిం 'జేయుదును?

త .ప్రీదీప వ్ర కరణము 60న్‌ ఆమ పరలోకప్రదము. లగు యక్ఞాడులను శేయువారికన్నర దనకు గల్లు నుక్కంర్ష భుంం జెచ్వదున్నాండు:--- న్లో అనుతిష్టంతు కర్తాణి వరలోకయియాసవ, సర్వలో కాత్మ క కస్థాదనుతిష్టైామి కిం కథమ్‌, 256 వ్యా స్వర్హాద్యర్థం కశ్త్శాద్యనుషఘ్టైత్భభ్యో వై లతణ్యమావా---ఆనులిస్టంత్వితిం టీ, వరలోక యియాసవ!=పరలోకమును బొందంనోరిన వారు, కల్తోణిజయళ్డాది శర్మముల్క అనుతిష్ట్రంతుజఅెచరింతురు గాక నర్వలోళాత్యకః = సర్వలోకాత్తుండ మైన, ఆనాంజ నేను, కస్తాల్‌. = వహేశువువలను క్రింజజేనిని కథంజఎట్టుణా, అనుతిష్టామ్‌ ఆ ఆచరింతును 1 తా, స్వన్హాదిలో కములం గోశలెడివారు యజ్ఞాదుల నాచరించిన నాచరింతుకు గాక. సర్వాత్మకుండ నగు నాకు వానితో. ఇనిలేదు, అవ న్వలాభము లేకున్నను పరోవకార్యార్థమైనను టృవర్తింరాదా యని శంకించి సమాధానము వెవ్వుచున్నాండు:--- న్లో ః వ్యాచతతాం తేఛా స్తాణి "వేదా నథా్యావయంతు వ్యా యేఒశ్రాధికారిణో మే తు నాధి కారోఒ క్రియత్వతః, లర? వ్యా నను స్వార్థప్రవృ త్త థిళావేదావి పదార్థ ప్రృవృ త్తి కిం న స్యాదిత్యా శం క్యాధికారాఖావాత్సాసి నా స్రీత్యాహా---వ్యాచక్ష తామితి. టీ. యే=ఎవ్వరు అ క్రీ = ఈవిమయమె, అధికారిణః ఇ ఆధి శారముగలవాతో, "నేజవారు, శాస్త్రాణి = శాస్త్రములను వ్యాచతు కాంజన్యాఖ్యానము చేయుదురు గాక 'వేదాక్‌- = వేదములను, ఆధ్యావయంతు = చదివింతురుగాక, వేం తుజనానై న్‌! అక యత్వతః అ క్రియలు "లేమింకేసి, అధికారః = అధికారము, నా స్టిజలేదు. తా, కర్థాధికారము గలవారలు 'వేదాధ్యయనాదులం గావిలి తుకుగాకు నిష్క్ట్రియుండ నగు నాకు వానియం దధికారము లేదు, అవ క్టానియందును చనజేవాముం 7గాపాదుళొనుటకొజకు భీకొవారణాదిక ముకు పరలెకసాధనం బగు స్నా నానుష్టానాదికమును గనంబడుచున్నది. కనుక నిశనికి అక్రియత్వ మెట్లు భుటించు ననుటకు నమాధానము వెవ్వుచు న్నాడు: న్లో. నిద్రాభిమే స్నానకెచే నేచ్చ్భామి న శరోమిచ, చ్ర ప్రారశ్చేక్కల్పయంతి కిం మే సార్థదన్యకల్పనాత్‌. + 253 చేదాంక-శీ0

626 శ్రీ వేదాంతపంచదశిి సృప్పమప్రశరణము

వ్యా, నను న్వచేవాభరణార్థం భికూావారణాదిశం వరలోశార్థం స్నానాదికం చ భ₹ళవతా శ్రియమాణమువలత్యు రే ఆతోజక్రియక్వమసిద్ధ మిత్యాశంక్య తదపీ న్వదృష్ట్యావైవా స్రీ శింత్వమై లేవ కత్కల్చ్యర ఇత్యాహం--నిద్రేతి,

టి, నిద్రాభినేజనిద్రాభితులును; స్నానకౌచే ఆ స్నానమును, మృ త్తికాశౌచాదిక మును, అహంజబేను, "నేచ్చామి=కోరను. న కరోమి చజవేయను, ర్రష్రారణచూభెడి చారు, శల్పయంతిచేల్‌ ఇ కల్పించిళేని, అన్యకల్పనాత్‌. అ ఖతరులకల్పనపలన, మే ఇ శాప $0 స్యాల్‌ = నీ మగును

శా. నేను స్వ చేహరత్షణార్థము గాని పరలోళముకొజకుం గాని 'దేనినిం నోరట లేదు, చేయుటయును లేదు, చూపరు లను కొన్నచో నాశేమి కొజంత యగును,

అవ ఇతరు లనుకొనుటవలన తనకు చాధలేమిని దృష్టాంతపూర్వకముగా వక్కాణించుచున్నాండు;ాా న్లో = గుంజూప్రంజాది దహ్యేత నాన్యారోపితవహ్నినా,

నానా్యారోపితసంసారధ ర్థానేవ మహం భచే, లర

వ్యా, అన్యశల్పనయావి కాధోజ స్తీత్యాళంశ్య ఠదభావే దృష్టాంతమాహజ= గుంజాపుంటేతి,

టీ. గుంజాపుంజాది జ గురిగింబలరాళి మొదలగునది, అన్యారోపితవహ్నినా = తనయందు ఇతరులచేత నారోపించయబడిన నిచ్వువేతు న దహ్యేత ఇ దహీంవనేరదుం వీవంజఈవిధంబుగ, అన్యారోపిళనంసారధర్తాక్‌ = అన్యజఇళరులవేత;, అరోపికజఆరో ఏించంబడిన, సంసారథ రాక్‌ =సంసారథధర్థ ములను; అవాంజ'జేను), న భజేజపొందను.

తా, నురిగింజబలరాళిని అగ్ని యని కొందజు థ్ర మింవవచ్చును. వరకిల్పిత మగుటచే నసత్య మగు నాయగ్ని జేనినైనం గాల్చ్పగలదా 1 శాల్పజొలదు, అటులనే యజ్ఞానులు నన్ను సంసారిగాం దలంచిన మాత్రమున నేను సంసారి నగుదునా ? శా నని భావము.

ఆవ ఫలాంతరము నోరనందున కర్శానుష్టానము "లేక పోయినను అ్రవాసామో 'శ్కారముకొజకు శ్రవణాదులం జేయవలదా! అను శంకకు సమాధానము. చెప్పూ చున్నాండు;-- త్లో న్‌ ఫన్వోంత్వజ్ఞాతతత్తా న్పే జాన౯ా కస్తాచ్ళ ఫో మహం,

మన్యంతాం సంశయాపన్నా న మన్యేఒహ మసంశయ;, వ60

తృ _వ్రీదీప వ్రశకరణము థి? వ్యా, నను భలాంఠశేచ్భాభా చే కర్శ్గానుష్టైాన మభూత్తత్వసాముత్కారాయ శృవణాదికం క్ట శ్రవ్య మే వేశ్యాశంక్యాళ్టానాద్యభావాచ్భ్రవణాదిక _ర్భృక్వమవి మను నా స్తీత్యావా---శ్ళణ్వంత్వితి. అజ్ఞారళ్వాః అజ్ఞాతం ట్రన్నాత్తికక్వలతమణం తత్వం మైప్లే కథాభూతా శృవణం కుర్వంతు రత్వమిస్థమన్యథా వేతి సంశయవంతో మననం కర్వంతు మమ తు తదుభయాభావాన్నోభయత, ప్రవృ త్తింత్యర్థః టీ. అజ్ఞాశతశ్వాః ౨రర్హ ప్ర మెటులోని "లేజవారు, శృణ్వంకు కా శ్రవణము చేయుదురు గాక, కానక ఐశా స్రర్ధక్షానము గల, ఆహం='నేను కస్తాత్‌ -అ ఎందువలన, శృణోమి = శ్రావణము చేయుదును సంశయాపన్నా? ఇ సంశయమును బొందినవారు, మన్యంతాంజముననము చేయుదురు, గాక, ఆనంశయఃజసంకయరహికుండ నగు, అవాంజ జనున మన్యే ఆ మననము చేయను తాకా స్రొశ్థక్షానము లేనివారు (వరతత్త్యము నెజుధనివారు) శ్రావణము. చేయుదురు, సంశయాపన్నులు మననము చేయుదురు, నాకు కాస్త్రార్ధనిశ్సృయము గలదు కనుక సంశయము లేదు, అట్టినాకు శ్రనణమననము లెప్పుడు నవసరములే దని భావను, ఆవం వివపర్యయనివృ రిొణకు నిదిధ్యాననము వలదా యనిన నమాధానముం జెవుచున్నాండు:ల- న్లో + విపర్యస్తో నిదిధ్యానే త్క్‌ం ఛ్యాన మవిపర్యయాత్‌ ణి దేహాత్మ త్వవివర్యాసం న కదాచి దృజామ్యహమ్‌, 261 వ్యా, మా భూతాం శృవణమనే విపర్యయనిరాసార్థం నిదిధ్యాసనం కర్తవ్య మీత్యాళంక్య 'జేవిదావార్మ త్వబుద్ధిలకణస్య విపర్యయస్యాభావాత్రదవి నానుష్టేయ మిత్యాహజలవివర్య స్త ఇతి టీ. విపర్య స్రకావిపరీతళృమగలవాండు, నిదిధ్యా సేల్‌ జనిది ధ్యాసమును "జేయును, ఆవివర్యయాలత్‌ = విపర్యయము 'లేకపోవుటవలను ధ్యానంజధ్యానము, కిం=ఎందుకు 1 కదాచిత్‌ = ఎప్పుడును; ఆవాంజనేను చేహాత్మత్వవివర్యాసం ఆ దేహమే యాత్మ యనెడి పొరపాటును, న భజామ్‌ = పొందశుం తా, చేవ మాత్మ యని భ్రమ చెందువాం డట్టిభ్రమ తొలంగు టకై. ఆత్మథ్యాన మొనరించును. నా కట్టభ్యమ "లేదు, నే నేల ఛా్య్యానము చేయవలెను ? అదియు నా కనవసరము, అవ, జానికి భయమే "లేనిచో జేరు మనుమ్యుండ ననువ్యవవోర మెట్లు భుటీంచు ననుళంకకు సమాధానమం జెపచున్నాండు:లా-

629 శ్రీ వేదాంతసంచదళ్సి స్పష్తమ, ప్రకరణము శ్లో. అవాం నునుష్యు ఇ త్యాదివ్యవహారో వినాష్థ్యముం, విపర్యాసం చిరాభ్య _స్తవాసనాతోఒవకల్ప తే. లిల్లి వ్యా, నను విపర్యయాభావే ఆనాం మనుష్య ఇతివ్యవహార! శథం భుటత ఇత్యా శంక్య వాసనావశాద్భవలీత్యాహ---ఆవామితి. టీ. ఆవాంజ'నేను, మనుమ్యుకి = మనుష్యుండను; ఇత్యాదివ్యవహారఃణ ఈ మొదలగు వ్యవహారము, ఆముం విపర్యాసంజ ఈవిపర్యయమును) వినాపిజవదలి పెట్టినను, చిరాభ్యస్త వాసనాతః -చిరజచాలాకాలమునుండి, అభ్య _స్తాఅభ్యసిరిపబడిన, చాసనాకఃజసంస్కాా రమువలన, ఆవశల్ప లే=నెజ వేలుచున్నదిం తా, జానకి దేహాత్మ భాంతి "లేశపోయినను, అజ్ఞానదశయందలి యలవాటునుబట్టి నేను మనుషుషండ నని యపుడప్పుడు వ్యవహా వించును, ఆవ, ఈవ్యవవోర 'మెప్వుడు శమించు నను ప్రశ్నకు సమాధానము ెస్వు చున్నాండునా న్లో స్రార్ధకరణి టీజే వవహారో నివర్తతే, కరాతయేఒప్యసౌ నెవ ఇామ్మేద్ధ్యానసహ సతః 268 జూసి 6... థు ల్‌ వ్యా" తర్ష్ల శ్ర్య్య వ్యవవోరస్య నివ త్రిసిద్ధయే ఛ్యానం సంాద్యమి త్యౌాశంక్య స్రారబ్ధడయమంత కేణాన్య నివృ్తిర్నా ప్రీత్యావా-ప్రారట్టేతి. టీ, ప్రారబ్ధకర్య ణిజఐస్రారబ్ధక ర్మ గ జీణేఎతమయింపంగాం వ్యవవోరః=నేశు మనుష్యుండ నను వ్యవవోరము, నివర్హతే=తొలంగును. కర్తాతుయే = స్రైరబ్ధకర్య్మము నళింపనియెడల, అసౌ అ ఈవ్యవవారము) ధ్యానసవాస్తతః అ "చేయిధ్యానములసలన మైనను, మైన శామ్యేత్‌ = శమింపదు తా, ప్రారభ్ధము నశించె నేని వ్యవహార ముపళమించును. అది నళింపనంత కాలము నెన్ని ధ్యానములు చేసినను వ్యవహార ముపళమింపదు. అవ. వ్యవవారము తగ్గుటకొజప ఛ్యాన మక్క లేచా యను శంకళు సమా ఛభానము వెష్పుచున్నాండు:- శ్లో, విరళత్వం వ్యవహృతే రిష్టం చేద్ధ్యాన మస్తుతే, అబాధికాం వ్యవహృతిం పశ న్‌ ఛ్య్థాయామ్యహం కుకః, 201 వ్యా నను స్ర్రారబ్ధనిమి _త్తకస్యాపి వ్యవవహారన్య విరళత్వాయ ధ్యానం క _ర్ధవ్యమే 'జళ్యాశంక్య వ్యపవోరస్యా బాధకత్వదర్శనా త్తన్నివృ త్తయే ఛ్యానమనను స్టే యమిళ్యా వాం-విరళత్వమితి,

తృప్తిదీప 'వ్రశరణను ళీ

టీ. వ్యవన్ఫా లేశఐవ్యవహారము యొక్క; విరళత్వం ౨ వలంభందనము, లేజసీకు,

ఇష్టంవేత్‌ = ఇష్ట మైనయెడల, ఛ్యానంఎధ్యానము, అస్తుజఆగుంగాకం వ్యవన్భాతిం జ

వ్యవవోరమును, అవాధికాం ఆ బాధకముకానిదానినిశా పళ్యక్‌ అ చూచుచున్న, అవాం ఇ సేనుు కుతః అ ఎందుకు థ్యాయామి = థ్యూనింళును.

"శా, వస్థవహోరను తగ్గవలె నని కోరక గలవార్డు ఛ్యానము చేయుదురు గాక, నాకు వర్థృవహారము వాధకము గాదు. కాన ఛ్యాన ముతో. బని లేదు. అనంగా వ్యవహారము తన తత్వజ్ఞానమును 'బాధింప దని తత్వజ్ఞుని నిశ్చయము,

ఆవ. జ్ఞాని విమేపపరిహారముకొ ఆకు సమాధీ చేయక తీరదుగబా యను శంకకు సమాధానము వెచ్వచున్నాండు:-- శ్లో, విశేపో న్నాస్తి యస్తాన్గే న సమూధిస్తతో మమ,

విచేపో వా సమౌాధిర్వా మనసస్స్యాద్వి కారిణః 265

వ్యా, ధఛ్యానస్యాక ర్తవ్య ల్వే2-5 విశేపపరిహారాయ సమాధి? క రృ్వవ్య ఇత్యా

శంక్య వికేపనమాధ్యో ర్మ నోధర్మ శ్వాన్న విమేవనివారశేఒపి నమాభా మమాధికార ఇర్యాహ=విమేవ ఇతి.

టీ. యస్తాత్‌ ఎ వెహేరతువువలన, మే ఇ నాకు, వికేవజవికేవము, నా స్తీఆ లేవో, తశ = అహేీరువువలన)ు మమ = నాకు సనమాధిః ఇ సమాధి న జ లేదు, విశేపో వా అ విమేచమైనను, నమాధిర్వా = సమాధి యైనను, విళారిణఃజవికారవంశ మైన; మనసః జ మనన్ఫునకు, స్యాత్‌ అణ ఆఅగ్వనుం

తా. నేను చిద్రూపుండను, నాకు విశేషము లెదు, కనుక సమాధితో నాకు అవసరము లేదు, వితేవముగాని సమాధిగాని విశ్రా: రవంతమైన మనస్సునకుం గాని నిర్వికారం బగు. ఆత్మ కు సంభవింపదు,

అవ సమాధిఫల మగు ననుభవనును 'సంపాదించవలదా యను ళంకటు నమాభో. నము వెస్వ్పుచున్నాండుఃా శ్ల్‌ . నిగ్యానుభవరూపస్య కోవా మే౭నుభవ; పృథక్‌,

కృతం కృత్యం ప్రాపణీయం ప్రా_ప్తమిత్యేవ నిశ్చయః. 266

వ్యా, నను తథాపి నమాధిఫలమనుభవ। సంపాదనీయ ఇళ్యాశంశ్యశన్య మత్స్య

రూపాశ్వాన్న నంపాద్యశ్వమి త్యావాయాని ల్యేతి. ఉఊపపాదికం శృతకృత్యత్వం విగదుయరి...శృతం శృత్యమితి.

థం శ్రీ వేదాంతపంచదశి, స్పష్పమప్రకరణము టీ. నిత్యానుభవరూపన్య = ఎడ తెగనియనుభవమే స్వరూసముగాయగల, మే = వాక, బృథక్‌ = వేటుగాం అనుభవః ఆ అనుభవము, కుత! అ ఎక్కడిది ? కృత్యం ణు వేయందగినపని కృతం ఐ చేయంబడినది. ప్రావణీయం ఇ పొందందగినది ప్రాప్తం ఇ పొందంబడీనది. ఇల్యేవ = అనియే? నిశ్చయః ఇ నానిశ్చయము (ఆగుచున్నది). తా, నేను నిత్యానుభవరూపుండను. -నాకు సంపాదింవం దగిన యనుభవము వేటుగా లేదు, చేయందగినకృత్యములు నెజివేజీనవి, పొందందగినమోత్సు. సుఖము పొందంబడినది. ఇదియే నానిశ్చాయము. ఆవ, ఇటుల నియమ మంగీకరింపనిచో జ్జానిఃి స్వేచ్చా-చారము 1 మగుచే యెడిశంకకు సమాధానము 'వెప్పుచున్నాండు:-- న్లో వృవహారో లౌకికో వా కాస్త్రీయో వాన్యథ్రాపీ వ్యా మనూకదర్తు రలేపస్య య థారబ్ధం ప్రవ_ర్హళామ్‌, 267 వ్యా* నీవం సర్వత్ర, కర్తృత్వానభ్యుషగ మే అనియతవృ త్రిత్వం ప్రగక్యేశే త్యాశంశ్య ప్రారబ్ధవశాత్పాా | ప్త్రమనియతనృ త్తిత్వమంగీకరోతి..__.వ్యవహార ఇతి. లౌకిళో భికువారాదిళ్శాస్త్రీయో జవసమా ధ్యాదిరన్యథావి వా ప్రతిషిద్ధహింసావిర్వా వ్యవవారః కర్తృత్వ భోక్తృత్వరహితన్య మమ స్రైరబ్ధం కర్తానతిక్రమ్య ప్రవ రృతామిత్యర్థః టీ. ఆకర్తుః = కర్తశానట్టియు, అలేష్యు ఇ భో కశానట్టియు; మమ ఇ నాకు లొశికోవా జ లోకనిద్ధము "కాని, శాన్త్రీయో వా=శా్త్రనిద్ధము గాని, అన్యథాని చాఃణ మజీయొకనిధ మైనది గాని వ్యవహార; జు వ్యవహారము, యథారజ్ధం గ ప్రారహ్ఞైనుసార ముగ, ప్రవ ర్హతాం ఇ వ్రవ ర్హించుంగాకం తా, నేను కర్తను గాను భోక్తను గాను. ప్రారష్టానుసార ముగో నావ్యవహార మె ట్లుండిన నుండనిమ్ము. అది నాకు మోధకము "కాదు, ఆవ ఇటుల నిజము ఇెన్పి పొఢవాదముతో సమాధానము చెప్పుచున్నాందు. 'పొఢవాదం జన ెదిరివానివాద మంగీకరించి చెన్పుట:ా శ్లో, అథవా కృతకృత్యోఒవీ లోశాన్మురు హకామ్యయా, ఇాస్త్రీయేళైవ మాన్చేణ వశ్తే-హర శా మమ వ్షతిః 269 వ్యా, వీవం వస్తుతత్వమభిధాయ పెఢచాజేనావా....అథ వేతి, లోశానుగ్రృవా శామ్యయా ప్ర్య్యాను గ్ర హేచ్భయేత్యర్థః. టీ, అభచా ఇ అటుల శాక పోయినను కృతకృతోో2.విజజీను శృతకృత్యుండ మెనను లోకానుగ్రవాశకామ్యయాజలోకము నన్ముగ్త్కహింవవలె, నను సంకల్పనుచేక, '

తృ _వ్రీదీపవ శరణము టే శాస్త్రీయేణ = కాస్త్రనిద్ధ మగు, మార్లేణైవ జ మార్గముచేకజీ, వక్షో జ వర్తించెదను, మను = నాకు, కా మతిః ఆ ఏమ్‌ నష్టము! (నష్టము లే దనుట,) ళా, నే నెటుల వ్టించినను తప్పు లేదు, లోకానుగ్రహాను ఫొలకు కాస్త్రీయముగనే వృర్తించెదను నా కేమి నష్టము? . ఆవ. శాస్త్రీయమార్లమునందు వ్ణించినయెడల తదళ్శిమూానమువలన నీకు విశా రము గలుగదా యనుళంకకు ఆెండుక్లోకములతో నమాధానము నిచ్చుచున్నాండు:ా శ్లో. చేవార్చనస్నానకౌచభికూదౌా వర్తతాం వపు కారం జవతు వా_కృద్వత్పకత్వాన్నూయము _స్తకమ్‌, 26 విష్ణుం థ్యాయతు ధీర్యద్వా బ్రవ్మనందే విలీియకాం, సామ్యుహం కించిదపు త్ర న కుర్వే నాపీ కారయే. ల్ప70 వ్యా శాస్త్రీయ నీవ నూళ్లే ప్రవర్తనాంగీకాళే తర్థ్మి తదళిమానప్రయుకో విశారస్ఫ్యాది త్యాశంక్యాహ- జే వార్చ నేత్యాదినా శ్లోకద్వయీన తారం, ప్రణవం అమ్నాయమ స్తకం 'వేదాంతశాశ్త్రం. టీ. వపుః = శరీరము దేవార్చనస్నాన శౌచభికూదౌ - జేవార్భన = జేవతొ వూజయు; స్నాన = స్నానమును కౌచ = న్ఫుల్తికాళాచాదికము, ఖిమో = ఫితయు, అబొ జ మొదలగు వానియందు, వ 'ర్తతాం ణు ప్రవ ర్రించుంగాకు చాక్‌ జ వాగిం ద్ర యము; తారం ఇ ప్రణపమును, జపరు = జపించుంగాకు త్తద్వల్‌ ఎ ఆటువలె అమ్నాయను స్తకం ఇ 'వేదాంతమును, వతరు అ వకించుంగాకు ధీ! జ బుద్ధి విమ్షుం ల! విష్ణుమూ్రిని ఛ్యాయతు అ ధ్యానముచేయులాక. యద్వాజఆట్లుగాక; బ్రహ్యానం దేజ అవ్యానందమునందు విలీయతాం = నిమగ్నమగుంగాక, అవాం = జీను అత్ర ఇ దీనీ కంతకును సాత్షీ ఆ తటస్థముగం జూచువాండను. కాన్ని. కించిదపి ఆ కొంచెమైనను; నృ కుల్వే జ చేయను; నాసి శారయే ఆ చేయించనుం శా. ఆయాయింద్రియములు ఆయాపనులను జేయుచునుండు గాక నేను వానికన్నిటికిని సాక్షీమ్మాశ్రుండను, నే నొక్కదానిని "చేయుటయు లేదు చేయించుటయును లేదు. అవ. ఫలితముం జెన్వచున్నాండు:- న్లో, వీవం చ కలహః కుత్ర సంభవే త్కర్మి ణో మమ, విభిన్నవిషయ ల్వేన పూ ర్వాపరసముద్రవత్‌ ర్ట

622 శ్రీ వేడాంతపంచదడశి, స్పష్తమవ్రకరణము టీ. వీవంభ = నిజ మిట్లుండలా, కర్క్శిణ॥ ఆ కర్తానుషస్టైనజరునకును;, మమ ఇ జూాకును, విఖిన్న విషయ ల్వేనజఖ్గిన్న ములగు విషయమ్లులు గలవార మగుట వేత, ఫూర్వాణ పరనముద్రృవత్‌ ఆ స్రాక్సశ్చిమసము ద్రములకువ లె కుత్ర, ఇ ఏవిమయమున కలవా! ఆ వివాదము, సంభవేల్‌ జ సంభవించును! (సంభవీంవ దనుట) తా, నిజ మిపవీ గనుక కర్మ వరునకును నాకును విషయము 'వేజుగుటం జేసి యనోగ్గన్యము నెట్టివిరోధంబును లేదు, అవ, కరి కని జ్ఞానికిని గల విషయ భేదమును స్పషవజణచుచున్నాండు:-= శ పా టయ న్లో వపు ర్వార్ధీషు నిర్చంథః కర్ష్మి ణోన తు సామిణి, జ్ఞానిన స్సామ్య లేపల్వే నిర్బంథో 'నేతరత్ర, హి, 279 వ్యా విభిన్న ఏషయత్వ మేవ స్పష్టయతి. టీ. కర్మిణః ఆ కర్గానుషస్టానవరునకు, వపుర్యాన్థీషు = శరీరవాళ్మునస్సులు మూటి యందు నిర్భంధః = పట్టుదల గలదు, సాన్షీణి = సాక్షీయందు నజ పట్టుదల లేదు క్ధానినః న! కనిక సాత్యులేవల్వే ణు సాక్షీయొక్క నిశ్లేవత్వమునందు; నీర్చంధ3జసట్టు దలగాని, ఇతరత్ర, ఆ ఇరరములైన వాబ్మనోబుద్ధులయందు) న హీ ఆ వట్టుదలలేదు. ళా, కర్గానుషస్టానపరునకు శకిర వాజ్మ నస్పులయందు నిర్బంధమం. గలదు; సామీయందు నిర్బంధము లేదు. జ్ఞానికి సాత్షీయొక్క నిన్లేవత్వము నందే నిర్బంధముగాని శరీరవాబ్మ నస్సులయందు పట్టుదల లేదు. కనుక శర్చి జ్లూను లిద్దలును విభిన్నవిషయు లగుదురు, ఆవ. ఇటు లనో్యోన్యవిరోథము "లేకపోయినను బరస్పరము కలహించెడికర్య, తుం డును క్షానియు విద్వాంనులకు పిహాసపా శు లగుదు రని చెప్తుాచున్నాందు:జాల శ్లో = ఏవం ఇాన్యోన్యవృత్తాంతాన ఫక్లై బధిరావివ, వివదేతాం బుద్ధిమంతో వాస నేవ విలోక్య తౌ, 278 వ్యా తథావి యౌ క్ఞానికర్మిణౌ కలవాం కుర్వాలే తౌ విద్వద్భిః పరివాన సీయావిత్యావా---నీవం చేతి. టీ. నీవంచ = ఇట్లుండలా, అన్యోన్యవృత్తాంతానభిజ్టై = ఒండొరులవృత్తాం తము లెజుంగని శర్షియుకు క్ట్‌గియాను బధీరానివ అ శెవిటివారివళ్సె వివదేతాం = శలహింకురు, బుద్ధిమంతే = బుద్ధికాలురు, తే” ఆ వారిరువురిన్మి విలోక్య అ కనుగొని, నస నేవ ఎ తప్పక నమ్వైదరు.

తృ _ప్తీదీప 'వ్రశరణము 688 చా, స్వస్వాభిప్రాయంబుల (తఈమభావములను నెలటుంగని క్షి (యు జ్ఞానియును వాదించునపుడు వారివాదములు "ెవిటివారల వాదములవ లి బుద్ధిమంతులకు నవ్వు పుట్టించును. అవ అవవోన్య మెందు కని శంక గలుగంగా కలహించుటకు విషయము లేదని శ్లోశద్యయమున నిరూపించుచున్నాండు:---- న్లో. యం కరి న విజానాతి సాతమీ-ం తస్య తత్త్యవిత్‌ , ట్రవాత్వం బుధ్యతాం తత్ర, కర్మిణః కిం విహీయతే. లక్ష చ్యాం కుత$ వరివోస్యత్వమి త్యాశంక్య నిర్విమయకలపహా కారి త్వాది త్యాహాజ యమితి. కర్మీ యం సాఖ్షీణం క ర్థానుష్టానోచయోని దేవావాగ్భుద్ధ్యతిరి కం ప్రత్యగాత్తా వం న విజానాతి తత్వవిదా తస్య బై నార్వే బుజ్లే కరి 8. కరానుషూనే $ం హీయలే. నక థి -+ ళల టీ, కరీ ఆ కర్తానుస్టైనపరుండుు యంసాక్షిణాం ఆ వీసాకీని న వీళానాతి ఆ గువ్రైబుంగండో, తస్య = అట్టిసామీకి, తత్త్వవిల్‌ ఆ బ్రవ్శావిదుండు,, బ్రవ్శత్వం ఆ ్రవార్వేమును, బుధ్యతాం = తెలినిొను౮గాకం త్ర అ ఆవివయమై, కర్మిణః ! కర్తానుహ్టైనపరునకు, కిం హీయే అ ఏమి నస్తము గలుగుశు! (నష్టము లే దంట) తా. కరవరుండు సావీ, నెలుంగండు, అట్టి సావీయే' బహ వా హా మని జ్ఞాని యనినచో కర్ష్మపరున శేమి నష్టము 1 కర్ణ కున శీమియు లోటు లే దని భావము, న్లో దేహ వాగ్బుద్ధయ _స్తృకా కనిన వరుల _ కర్త్మీ ప్రవర్త యత్వాభి స్జానినో యళలేజత్ర, కమ్‌, లర్‌ వ్యా జేహేతి. క్ఞానినా మిథ్యాశ్వబుద్ధ్యా వరిత్యక్ర్తాభి కేవావాగ్బుద్దిభిః కరాను షా ఇ న న ఖ 4 సై నేళ్జానినోవాకిం విహియలే! అతోనిర్విషయ కలవాకారిశోః పరిహాససీయత్వ మిత్యర్థః. టీ. క్థానినాక్టానినేక, అన్ఫతబుద్ధికః మీవ్యాబుద్ధివలన జీహవాగ్భుద్ధయః ట్‌ శరీరఛాజూ నన్ఫులు త్యక్తాఃి ఇ విడిచి'పెట్టంబడీనవి; ఆభిః = యాశరీరవొళ్ళు నన్ఫులటేత, కర్షీకర్థానుష్టైనపరుండు, ప్రవ ర్హయతు ఇ ప్రవించుంగాక. అశ్రజఈవిమయమున, ఇ్ధానినకజల్డానికి 80 హీయలే = నష్ట మేమి! (నష్టము లే దనుట.) తా, జ్ఞాని వాబ్మ నఃకాయంబులను అసత్యబుద్ధి చేం దస్ధజించెనుం క్షూనీచేం దసజింపంబడిన వాబ్మ నకాయములతో. న్‌్‌ వరుండు కర్ష్మ ముల నాచరించెనేని, జ్ఞాని శేమి కొజంత 1 (వమ్మాత్రము నష్టము "లే దనుట. )

684 శ్రీ వేదాంతపంచదశ, స్పష్తమవ్రకరణము అవ. ఉపయోగములేదు గనుక బ్లాని కర్మ ప్రవృ'ల్తిని ఆంగీకరింపండంటి వేని నట్టి యుషయో గొఖ్లొవను నివృత్తికిని సమాన మని ఇెస్పచున్నాండు:-=- న్లో, వ్రవృత్తి ర్నోపయుక్రా చేన్నివృ త్తి క్యోపయుజ్య లే, బోధ హేతు ర్నివృ త్తిశ్సే దృుభుత్సాయాం తభేతరా. 276 వ్యా శర్శానుష్టానం ప్రయోజనశూన్య త్వాన్న కాని నాఘ్యుహమ్యత ఇతి శంక లే---ప్రవృ త్తిరితి. ఊదయోగాళావో నివృత్తావవి నమాన ఇతి మిహరతి---నివృ త్తి రితి. నివృ ల్రేర్చోధహేకు త్వాన్నో పయోగాభావ ఇతి శంకలే..._బోధహేతుర్నివృ త్తి శ్చేదితి. తర్షి ప్రవృత్తిరకి బుభు త్భాహేీతు త్వాదువషయోగవతీ త్యాహా---బుభుత్సా యామితిం టీ. ప్రవృష్తిః = కర్ధాచరణము, నోపయంక్తాచేత్‌ = ఊపయోగింపదంటి వేనిః నివృ శ్తిఃజనివృ్హి క్వజఎక్క.డ; ఊపయుజ్య దే=ఎటాపయోగించును! నివృత్తిః = నివృత్తి జోధహేరుశ్చేల్‌ = కాన హీశువంటి వేని, తథా ఆ అట్టులేః ఇతరా=ఇతర్రవృత్తి యును, బుభఘత్సాయాం = క్షా చేచ్యో త్వాదనమునందు (ారణ మగును) కా, జ్ఞానికి ప్రవృ _త్తినివృత్తులు "ఆెండింటితోను. బనిలేదు, నీవృ్తి బోధ హేతు వగును. కనుక నుపయోగించు నంటివా బోభే చ్భోర్ప్చాదనమునందుం వృ త్త అనంగా కర్తానుషస్టానము కారణము గనుక దాని నేల యంగికరింపరాదు 1 న్లో, బుద్ధశ్చేన్న బుభుల్సేత నాష్యసౌ బుద్ధ్యలే వున అబాథా దనువ్తేత బోధో న త్వన్యసాధనాన్‌. ర? వ్యా* నను బుద్ధస్యబుభు త్భాభావాత్ప్రవృ త్తే రనుపయో గిత్వమితి ఫునళ్ళ్శంకతే జాబుద్ధశ్ళేదిలి. తర్జి బుద్ధస్య పునర్చోధాభావా _శృన్టేతునివృ _త్తిరపి బుద్ధం ప్రశ్యనుప శకూగినీ శ్యాహంానాపీతి, సకృజ్దాతన్య బోధస్య స్టిరత్వాయ నివృత్తి రెపేత్యుక ఇత్యాశక్య స్థిరత్వం బాధకాభావనుపేమ్యులే న సాధనాంతరమి త్యాహ-...అబాధా దితి. వాక్య ప్రమాణజన్యజ్ఞానన్య బలవతా ప్రమాణేన బాథాఖావాదనువృ _త్తిస్స్యాదేవ అతో న సాధనాంతరం తదర్థమను స్టేయమిత్యర్థః, టీ. బుద్ధకజజ్ఞానియగువాందు, నబుభు ల్చేత చేల్‌అబోఖీచ్ళ నయేశ్సీంపడంటివా అసౌ = ఈజ్డాని, పునఃిజతిరుగు న బుద్ధ లే = క్షానము నపేష్షీందడు. బోధ! = క్ట్‌నము ఆబాధాల్‌ ఆ బాధలేమింజేసిి అనువ క్షేత=అనువర్తించునుు అన్యసాధనాక్‌ ఆ ఇతరసాధనములను, నకు ఇ అపేక్సించదు తూ క్షనము కలవానికి క్లూ నేచ్చతోం బనిలేద్కు కనుక జానే చను గలుగంజేయు వనవృ _త్తిమార్గ మనవసరము అంటివేని జ్జానియ

తృప్రిదీషప్రకరణము 685 న్‌ా కనను గలవాండు - గనుక అట్టివానికి క్లానసాధనం బగునివృత్రి తోడనుం బనిలేదు, విదేహవై వల్యపర్యంతము జ్ఞాన మనువ_ర్థింపవలదా? అందువలన జ్ఞానికి నివృత్తి అనవసర మంటివేని నదియును సరిగాదు, త_త్త్వజ్ఞానమును బాధించెడి వ్రబలవ్రమాణము లేనందున. ఒక మాటు గల్టన యపరోక్షజ్ఞానమే ఆమరణ మనువర్తించును,. ఇతర సాధనములతోం బనిలేదు. కాన జ్ఞానికి బ్రనృత్తినివృత్తులు సమము లని భావము, |

అవ ్రువ్హావిదుని క్ట్‌నము 'ప్రచమాణాంతరములచే చాధిశకము ఇాకపోయినను నవిద్యాతత్కార్యములచే బాధితము గాంసాడదా యనుశంకకు సమాధానము వెను చున్నాండు;.. న్లో * నావిద్యా నాపి తత్కార్యం బోధం బాధితుమర్హ త్రి ఫురైవ తత్స్వబోధేన బాధిలే తే ఉభే యతః 278 వా, నను ప్రమాణాంత కేణా ధేఒవ్యనిద్యయా తళశ్చాళ్యేణ కర్త ఖశ్వాధ్యా సేనవా చాధస్సాది త్యాశంక్యాహ--నావిద్యేతి. తత్ర ెహేశుమాహఎఫుకై వేతి. టి. అవిద్యాజ అవిద్య గాని, క త్కార్యమవిజఅవిద్యా కార్యమగు శర ఏ త్వాదికము గాన్సి బోధంజతత్వసామై త్కారమును, బాధితుంజబాధించుటకొ అకు నార్హ లిజతగదు, లేఊభే=ఆశెందును; ఫునై వజలోగడ'నే, తృత్త్వబోభేన ఇ త త్త్వసాతార్కారమువేత యతః = ఏెహేశువువలను వాధిలే = బాధింవంబడినవో; అని ఫూర్వవాక్యముతో నన్వయము. తా, అవిద్యాతతక్కార్యములు తత్త ప్రక్షానముచేత చాధిశరము లెనవి (కొట్టువడినవిి, కనుక అట్లు బాధితము లగుచు మృతస్ర్రాయము లైన అవిద్యాత త్కార్యములు త్త వ్రసావాత్కారమును. జెజువం జొలనుం అవ. అవిద్య బాధీత్యమైనను నవిద్యా కార్యము లగు చేహేంద్రియాదులు కనం 'బడుచున్నవి గనుక వాధిశతములు గావు, అట్టి యనవిద్యాకార్యములు బోధను నళింం 'జేయునేమో యనుశ్రంకకు సమాధానము చెప్పుచున్నాండు:ా న్లో చాధితం దృశ్యతా మతే. _నేన బాధో నదృశ్యతే, జీవన్నాఖుర్న మార్చారం హంతి హూన్యాత్కథం మృతః, 270 "వ్యా నన్వవిద్యాయాఖాధిత ల్వేపి శత్కారస్య ప్రతీయమానవ్య బాధితత్వానం భవాశ్తేన భోధన్య బాధో భవేదిళ్యాళంక్య ఊపాదాననివృ క్ర్యైవ తస్యావీ చాధత్ర

686 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్కి స్పష్తమవ్రకరణను త్వాన్న లేనాపి బాధ శృంకికుం శళ్యత ఇత్యావా...వాధికమితి. శ్మత్ర దృష్టైంక మావా----జీవన్నితి. అఖుర్తూమకః, టీ చాధికంజతర్వక్ఞాన బాధిత మైన జే'హీంద్రియాదికము (ఆనణా దృశ్యము) ఆమై=ఇ0 ద్రియంబులచేక, దృశ్యతాం = చూడంబడులాక. లేన జ అ దృశ్యముచేత, బాధఃజక్ఞానమునకు నాళము, న దృళ్య లే=చూడంబడదు. జీవళ్‌ = ్రదికియుండిన? అఖు:=ఎలుక; మార్దారంజనిల్లిన్తి న వాంతి ఇ చందలేదుం మృతః జ చచ్చిన; అఖిః ఆ ఎలుక కథంజఎట్లు; మాన్టారంజనిల్లిని, వాన్యాల్‌, ఆచంఫును, ళా, దృశసము తత్థ శ్రజ్ల్ఞాన బాధితమై గన్పట్టుంగాక, చచ్చిన మొలుక విల్లిని జంవజూలనటు తత్వజ్ఞానముచే వాతపాయ మగు గు గ ఖా లో దృశ శ్ట్‌ము బోధను బాధింంయజాలదు. ఆవ. ట్ర్వైశదర్శనముచేత తత్త వ్‌క్టానము చాధింపంబడకండుటను దృష్టాంత ముతోం శజెవుచున్నాండు:--= శ్లో, అవి పాళువతా న్త్రేణ విద్ధశ్చేన్న మమార యా, నిష లేషువినున్నాంనో నంత్యతీత్య త శా వ్రమా, 280 వ్యా, బై ్వతదర్శజేన తత్త సబోధన్య చాధాభావం నై ముతిశన్యాయప్రదర్శ నే ద్రశయితుం తదనుకూలం దృష్టాంతమావా---అపీతి. యస్ఫమర్థః పాశువతా స్తే ణ. విష్టోఒపి న మమార వేత్కిల స నివృ లేమవినున్నాంగః శల్యరహి లేషుణా వ్యథిత దేవా నృన్నంత్యుతి జాళం ప్రాప్య తీత్య శ్‌ శా ప్రమా! ప్రమాణం నా ప్రీత్యర్థం. టీ. పాకుపశా ప్త్రేణ = పాశువతాస్త్రముచేశు యః ఇ ఎవండుు విద్ధళ్ళే దవీ ఆ కొట్టంబడిననుు న మనూరజచావలేదో), సజణవాండు, నిమృ లేషువినున్నాంగ8ంనిషృల లో మొనలేని? ఇముజఛౌణముచేత, వినున్న ఇ ఆుచ్చంబడిను అంగజశరీరముగలవాండై3 నంత్యుతినళించంనలండు. ఇత్య్ర, అ ఈయంళమునందు, శాప్రమాణఏమిప్రమాగాము! (ప్రమాణము లే దనుట,) శా, పాశువతాన్తము చేతను హతుండు గానివాండు మొండీ వాణముచేత హతుం డగుట యె టసంభవమో, తత (జానమునకుం ఇ ల వాటి డూ బూర్వ మే దృశ గ్టిముచేత కాధితముగాని బోధ నదృశ్యము చేత తిరుగ ఛా నెట్లు బాధింపంబడును? ఇదియు నశ్ల యసంభవము. ఆవు దృష్టైాంతనిద్ధాంతం బగుసంగలిని వ్రకృతమునందు నమన్వయించు

తృ _వ్రీదీవ వ్రశరణను 687 శ్లో. ఆడావవిద్ధయా చి శ్ర స్వశాన్వై ర్ట్రృంఛభమాణయా, యుద్ధ్వా బోధోఒజయతోద్య సుదృథో జాధ్యళాం కథమ్‌, 281 వ్యాః దృషహ్రైంతసిద్ధమర్థం చాక్షాంతిే మయోజయతి=-ఆదావితి. అదౌ విద్యా భ్యానసమయే చి త్రైర్చహువి ధైః న్వశానై థి వ్రమాతృత్వభో కత ర ఎక్వాదిలి ర్డ ఫం భమాణయా విపర్థమానయా౫వి వ్యయా బోనో యుద్ధ్వా యుద్ధం కృత్వా తా మజయళత్‌ న వీవాఖ్యాసపాటవేన నుదృథో2ఒబ్యేనానీమవిద్యానివృత్త _ నళ్యాం విర్తూలేన తక్కాళ్యేణాధ్యాపేన కథం బాధ్యతాం న కథమపి బాఖ్యే లేళ్యర్థః. టీ. ఆదొజమొదట, చిత్రైః ఆ విచిత్రములైన, స్వకార్ర్యైక = తనశార్యములగు క_ర్భృత్వళోక్త ఫల్వాదులచేత, జృంభమాణయాజవృద్దిని బొందుచున్న, ఆవిద్యయా ఇ అజ్ఞానముతో, యుద్ధ్య్వా ఇ యుద్ధముచేసి, బోధ! = క్టానము ఆజయల్‌ ఆ జయింభెనుం సుదృఢః జ మిగుల దృఢ.మెన, సః ఆ అక్టానము, అద్య ఇ ఇప్పుడు, కథం ఆ ఎట్లు లాధ్యశాం = బచాధిందంబడును ఆా, సంసారదళలో శ_రృత్వభో కృళ్వాదులు విజృంభించు చుండు సమయముననే అవిద్యలోం బోరాడి యవిద్యను జయించి బ్రహ్మ సామూత్కారమును బొంటెను. అ్ట బ్రహ సామాత్కారము తనచే “లోగడనే పరాజితం బగు నవిద్య చేత 'బాధింపంబడదు. నిశ్చయము, అవ. సిద్ధమైన యర్థమును రూవకొలంకారముచే నళ్ళివర్శించుచున్నాండు:.-- శ్లో తిష్టంగ్వజ్థానతత్కార్య్టకవా బోభేన మారితా, . స రి 5 బ్‌ ర/ /] 9౨ర్షలం న భీతిర్చోధసమ్రాజః ల! _ర్హిః వ్రత్యుత తస లః లర2ై వ్యా ఉపపాదికమర్థం ో,ళృబుద్ధ్యారోపోయ రూవకేణాహ----తిన్టుంత్వితిం టీ. బోధేన ఇ తర్త్వల్ఞానమువేక, మారితాః = చంపయబడిన, ఆజ్ఞానత క్కార్య శవా! ఆ అజ్ఞానము దాని కార్యంబు అనియెడి పీళుంగులు, తిన్టంతుజఊండుంగాకు బోధ సమ్రాజః ఇ బోధ యను చక్రవర్తికి భీత్యి జ భయము; న ఇ లేదుః ప్రశ్యుశ ఆ విభా రింపంగా తవ్య = అబలోధచ్యక్రృవ్రికి త18=ఆయజ్ఞానర త్కార్యశవముల చేతు కీర్తి! ణు ప్రతిష్ట (ఆస్తి = కలదు). తా, బోధచేత మి థాృభూతములు గా ల హీంపయబడి హత ప్రాయములై అజ్ఞానకత్కార్యను లుండిన నుండనిండు. వానినిం జూచి తృత్త్వవిదుడు ఇవి యేమి చేయునో యని భయపడండు, యుద్గకాల ములో మహానీకులతోం బోరాడి వారిం జంవిన నూరుండు వారిశేవము

6౮03 శ్రీ చేదాంతపంచదశి, స్పష్తమప్రకరణము లను జూచి భయమందండు.. ఇంతియ గాదు. దీనివలన నీముహోవీరుం ఢిందేని బోళా ర్చె నను కీర్తినే పొందును. అటులనే జ్ఞానికి కీ లియే సంభవించును, అవ, ఇట్టి కనిక లాభముం బెప్వుచున్నాండు:లా శ్లో. య వీవమతిళూలేణ బోధేన న వియుజ్యతే, వ్రనృత్త్యూ వా నివృత్వ్యా వా దేహాదిగతయాస్య శి, ల28 చ్యా భవ ల్వేవం వశృతే శినమూయారమిక్యత అనాంలాయ ఇతి. యః పుమా జీవ ము క్తప్రకారేణాతిళూ లేణావిద్యాక త్యార్యఘాత కేన బోభేన బ్రవ్యాత్య త్వ కానేన న వియుజ్యతే న శచాచిదపి వియుక్తో భవతి. అస్య ఫుంసో బేవోదినిషస్టయా ప్రృత్యా వా నివృత్త్యా వా శ$ం?న కిమపీష్టమనిష్టం చేత్యర్థః టీ, యః = ఎవందు, వీవం = ఈవిధముగా ఆతిశూలేణ అ మిక్కిలిశూరుం డైన లోభీన = జ్ఞానముతో, న వియుజ్య'తే = ఎడచాటును బొంద/డో;, అస్య ఆ ఇకనికి 'జేవోదిగకయా = శరీరాదికమును బొందిను ప్రవృత్యావా = వ్రవృ త్తితోణాని నివృత్త్యావా = నివ్ఫ ల్తితోంగాని, శం ఇ ఏమి ప్రయోజనము తా, ఇట్టి వీర్యవంత వుగు బోధగల మవానీయుండు శరీరగతము లగు ప్రవృ _త్తినివృత్తులచే చ+ని చెందండుం ఆవ. క్షానింబోలి యజ్ఞానియు ప్రవృ త్తినివృత్తుల జీల మానకూడ దనుప్రశ్నకు నుత్తరము వెవుదున్నాండు:- న్లో వనృత్తావాగ్తహో న్యాయ్య్యో బోధహీనస్య సర్వథా; , స్వన్రాయ వాపవన్హాయ యతితవ్యం యతో నృఖిః 2డీ వ్యా కర్ణి క్లానివదజ్ఞానినోఒవి వ్రవృత్తావా ట్ర వోన యుళ్త ఇత్యాశం శ్యాహ---ప్రవృత్తావితి. ఈ త్రోవవ 'త్తిమావా---న్వ గ్రామేతి. టి. బోధహీనస్య ఇ అపరోత్షజ్ఞానము లేనివానికి, నర్వథా=సకలవిధములచేత 'వ్రవృర్తే = ప్రవర్తనమున, అగ్రవాః ఇ అభినీ వేశము, న్యాయ్యా8ిజయు కము యత! నీహేశువువలన, నృభిః! = అజ్ఞానులగు మనుజాల చేత, స్వనాయవ్యా = న్వర్ష ముట్టొజకు గాని; అవవన్రాయవా = మోతముకొఆకుగానిి యతితవ్యం = యిత్నింపదగివదోం (అఆశారణమును). తా, బహవిదునితో నజ్రాని పోల్చంచగండు, బపహావిదుయ శజ కు తి కృతకృత్యుండు, అళ్డానికి స్వర్ణమోతుముల తోం బని గలదు, కనుక నిండు తదర్థమై యత్నించుట నాష్టయ్యము, -

తృ _ఫీదీషప్రకరణను టం ఆనం కర్శవరులతోం గలనియున్నపుడు క్హాని యొట్లు చరించునో యాసంగతిని "చెలియపజచుచున్నాండు:.--- ఇ శ్లో, విద్యాం శ్చేక్తాదృళాం మభ్యే తిస్టేత్తదనురోధత,, కాయేన మనసా వాచా కరో త్యేవాఖిలాః క్రియాః, 28్ర్ర్‌ వ్యా విదుషల్మిగ్యృవోోన యుళ్ళ ఇత్యుక్తం తర్పి శర్మిణాం మభ్యే పర్టమా'నేన 'బేన 0 క_ర్రవ్యమి త్యావా-విద్వాంశ్ళేదితి. విద్వాంస్తాదృశాం శర్శి ణాం మభ్యే తిష్ట చ్చే శ్రదనురోధత స్పేహెమనుసాకేణ శరీరాళిస్సర్వ్యాః శ్రీయాః శరో ల్యేన నశళా న్కరణో నివారయే దిత్యర్థణ టీ. విద్వాళ్‌ = ట్రన్మావిదుడు; తాదృళాం మధ్యే = అట్టి అజ్ఞానులనడుమను) తిస్టేచ్చేత్‌ ఇ ఊన్నయెడల, తదనురోధతః = వారి ననుసరించి? కాయేన ఇ శరీరము వేతను, మనసా ఆ మనస్సు చేతను దాచా జ వాక్కుచేతను, అఖిలాః ఆ సమ న్రములైన; శ్రీయా! ఆ క్రియలను; కరో ల్యేవ ఇ వేయుచునే యుండును, తా, బ్రహావిదుండు అజ్ఞానులతోం గలసినవుడు తనకుం బ్రయో జనము లేకపోయినను లోశానుగహము కొజకు మనోవాక్కాయము త లచే నాయావనులు అజ్ఞానులవ లెనే చేయును, అవ. ముముతువులతో: గలసినపుడు కాని ప్రవర్తించెడి విధమును బెల్సు చున్నాండు:ాల గా న్లో = వపు మధ్యే బుభుత్చూనాం యదా తిస్టే _త్తృదా వును బోథామైపాం శ్రీయాస్సర్వా దూషయం _స్వ్వజతు స్వయమ్‌. 286 వ్యా, అన్నైవ రత్వబుభుత్చూనాం మభ్యే స్టిస్య కృత్యమావా---వీమమధ్య ఇతి. వీవు విద్వాన్నుభుత్భ్చూనాం మభఖ్యీ యదా తిష్ట్టక్తదా. లేసాం బుభుళ్సూనాం బోధాయ తత్త వక్షానజననాయ ఆః క్రియా దూమయన్స్వయమవి త్యజతుం _ టీ, ఏమః ఇ ఈజ్ఞాని, యచదాజఎప్పుడు, బుభత్స్చూనాం మభ్యే ఐరర్త విక్షాగౌ "పేకగలవారియొక్కు మధ్యయందు, తిష్టేల్‌ ఇ ఊండునో, తదాజకష్వుడు, లేషాం ఆ అముముతువులకు, బోధాయ = బోధకొఆక, నర్వాః జ సమ స్త్వములైన, శ్రీయాః ఆ క్రియలను, దూమయక్‌ - జ దూషించుచు, స్వయం = తాను, త్యజతి ఆ వదలిపెట్టు క ట్‌ చున్నాండు:ా ఆతా. ఈ మహనీయుండు మునుమువులయొడద్ద వారికి జ్డానము కలుగుటకొజుకు కర్మలవలన ప్రయోజనము లే దని నుకువుచు డానును మాని వేయును,

640 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, స్పప్తను వ్రకరణము ఆవ ఎందు కిటుల వేయుననుప్రశ్నళు నమాధానము భెప్పుచున్నాండు:లాా శ్లో అవిద్వదనుసారేణ వృత్తిర్చుద్ధస్థ్య యుజ్యతే, _స్తనంధయానుసా రేణ వర్తలే తత్ప్చితా యతః 207 వ్యా, కుక వీవం క _రృవ్యమిత్యత అవా---అవిద్వదితి. అజ్ఞాన్యనుసా'రేణ క్ఞానినో వర్ధనముచిశం కృపాభత్వాల్తేషూ మనుశకంపనీయర్వ్యాచ్చేతిఖావః వీవం క్వ దృవ్రమిత్యత అవా స్తనంధయేతి. _స్త్రనంధయా _సనపానకర్తార!ి శిశవ ఇత్యర్థః టీ బుద్ధస్య జ బృహృవిదునకు, ఆవిద్వదనుసా'లేణ = అజ్ఞానుల ననుసరించుటచే, వృ ల్తిః=వరృనము, యుబ్య లేజయు క్షమగుచున్నది. యతఃజవీఊహేీరువువలన, తత్పితాజ వానితం డ్రి _సనంధయానుసాకేణ = బాలునియిహ్రైోనుసారముగా, వ 'ర్దతే ఐ ఉండునో) ఆటుల'నే యని వెదానితో నన్యయము. తా బాలునిచి తీవ త్తని వానితండి, యనుసరించి బుద్ధి చెప్పు నట్లు జ్డాని అజ్ఞానుల చి _తృవృత్ప్తుల ననుసరించి వారల "మూగ వను సారముగ బోధించును వారికి విశ్వాసము గల్డుట ఫొజకు దానును నటులనే వర్తించును, అవ దీనినే స్పష్టీకరించుచున్నాండు;. శ్లో, అధితీ ప్పస్తాడితో వా బాలేన స్వవితా తదా, న క్లిళ్నాతి న కువ్యేత బాలం ప్రత్యుత లాలయేత్‌ , 283 వ్యా, వీతు _సనంధయానుసౌరిత్వ మేవ దర్శయతి..._అధిక్షీ ప్త ఇతిం టీ, బాలేన = విల్లవానినేత, స్వవితా = తనతండ్రి; ఆధిక్షివ్ష! అ తిరిస్కరింద జడినను; ఆాడితోవా = కొట్టంబడినను; తదాజఅప్వుడు, న శ్లీ శ్నాలి=న్లేశమునొందండు. న కప్యేత జ కోపగింపండు, (వ్రళ్యుత అ ఇంక నేమి యన, బాలంజప్‌ల్లవానినిి లాల యేల్‌ ఐ బుజ్జగించునుం - తా. బాలుండు తెలీయక తందడిని దిటినను నొటినను తండి ట్ల న! ల న్‌ యది తప్పిదముగా నెంచి కోవగింపండు. ఆఅెలియక యిటుల చేనె నని 'తమించి బుజ్జగించును. ఆవ చాన్షాంతికముం కెచృచున్నాండువుల శ్లో. నిందితః స్తూయమానో వా విద్వానజ్లైర్న నిందని, స. న ప్లౌతికింతు తేహిం స్యాద్యథా బోధ_స్తథా చరేత్‌, 239

తృప్లిదీషవ్రశరణము ఈశీ1 వ్యా డార్షాంతిశే కొంూజయతింానిందిక ఇతి. పద్వాక్‌ అశ్ఞైర్నిందిక స్సూయ మానో వా స్వయం న నిందతి న స్తౌతి కింతు లేహా మక్థానాం “యథా బోధ ఉఊవ జాయే ఠరథాచళేత్‌. టీ. విద్వాక్‌- ఇ బండిరుండు, ఆకేః జ అళానులచేక, నిందికః జ నిందించంబడీ వా జా నను, స్తూయమాసోవా = స్తుతింపండినను, న నిందతిజనిందింపంబడు, న స్తాతిజస్తుతిం వండు. శింతు=ఇశ ీమి యన, లేసాంజభియక్ఞానులకు, బోధః=ళోధ, యథాస్యాల్‌ జు ఎట్టుగాం గల్లునో శథాజుఆ ప్రకారముగా, అచశేజ్‌ జఅెచరించునుం తా, ,బహవిదుండు అజానుల స్తుతినిందల గమనింపండు, వారికి తవ న ఆక్‌ బోధగల్లురితిని వ_రించును. అవ. ఇటులు చేయుటకు "హీతువును జెప్పుచున్నాందుఃాా న్లో *, యేనాయం నటనేనా త్ర బుధ్యతే కార్య మేవ తత్‌, అజ్ఞ వబోథా నైవాన్యత్క్మార్యమ_స్త్య త్ర, శద్విదః, 290 వ్యా ఏవమాచరణే నిమి త్తమావా---యీసనేతి. ఆయనక్ఞానీ అత్రాస్మి ౯ లోళీ విదుషో యేన యాదృశేన నటనేనాచరణేన బుధ్య'ే కత్త్వమవగచళ్ళతి. తదాచరణం "లేన కర్తవ్యమేవ. తర్జి తద్వదేవ శార్యాంకరమని ప్రసట్యేలేత్యక అవా.-అక్టేతి, యత స్తద్విద స్త త్త్వ్వవిదః అక్రలోశేచాజ్ఞ ప్రబో ధాదన్యత్క_ _ర్వవ్యం వా సశ స్తదశు సరణేన తత్త వ్రైబోధనం క్ర _ర్తవ్యమిత్యర్థ$ టి, అత్ర=ఈలోకమునందు యేన నట'నేన ఇ వీయాచరణముచేక్యు ఆయం ఆ ఈయజ్ఞాండు, బుధ్యతే ణు క్థూనముగలవాం డగునో, రజేవ=జఅదియే, శార్యం క! కునికి క_ర్రవ్యము; ఆ త్ర ఆ ఈలోకమును తేద్విద! ఆ టవ్వావిదునకు, అజ్ఞ ప్రబోధాత్‌ ణు అజ్ఞానుల బోధించుటకంటె; అన్యత్‌ =వేలొక, గార్యం అహన అ లేదు. శా. తా నెటుల వరించిన అజ్ఞానులకు జ్ఞానలాభము గల్డునో అటులనే వర్తించును. ఆజ్ఞానులం గడ దేర్చుటకన్న జ్ఞానుల కొండు కర్తవ్యము "లేదు, న! ఆవ. యావద్ద)ంథ శాక్సర్యమును వెప్పుచున్నాండు;--- న్లో. కృతకృత్యతయా తృ్తః స్తావప్రాష్యతయా పున, తృవ్యన్నేవం స్వమనసా మన్యలేఒసౌ నిరంతరమ్‌. లం] వ్యా. వృత్తవ రిష్యమాణ యో స్తాత్సర్భమాహ---కృతళ్ళ ల్యేతి, అసౌ విద్వాక్‌ వూర్వో కృప్రశాశేణ కృళకృత్యశయా కృకం కృత్యజాశం యేనాసౌ కృళకృత్య

642 శ్రీ వేదాంతపంచదళ్సి స్పష్ప్తమప్రకరణము వన్య భొవ స్తత్తాతయా రృప్తనృక్‌ వత్యుమాణప్రకారేణ ప్రై ప్రప్రావ్యతయా ప్రాప్తం ప్రావ్యం యేన నః ప్రాషప్రావ్యకి శస్య భావ స్తత్తా తయా శృవ్యక్‌ తృప్తో ఛివక్‌ స్వమనసా నిరంతరమేపం మన్యతే. టీ. కృతకృత్యతయాజకృతకృత్యత్వము చేరను, ప్రా ప్తప్రాప్యతయా = పౌందవల సీనదానిం బొందుటచేతను, తృ వృః=తృ ప్రినొందినవాండగుచు, స్వమనసాజతన మనన్ఫు "వేళ, నవం ఆ ఈవిధముగా, తృవ్యక అరృప్తుండగుచు, అసౌజఈవిద్వాంనుండదు నిరం తరంజఎడ తెగశ, మన్యతే = రలంచుచున్నాండుం శతా, నిత్యతృప్తుడును ఫురుషార్థలాభము కలిగినట్టయు క్షాని మనస్సులో నిట్లు భలంచును, , అవు అతలంభెడి విధంబు చివరదనుక వెచ్వుచున్నాండు:లా శ్లో. ధన్యోఒహం ధన్యోఒహం నిత్యం స్వాళశ్తానమంజసా వేది, ధనో్యోఒహం ధనో్యోఒహం బ్రహ్ణానందో విభాతి మే స్పష్ట్రమ్‌, 202 వ్యా* కం మన్యత ఇక్యక ఆవా---ధన్యోఒహాం ధన్యోఒవా మిత్యాదినాం ధన్యః కృతార్థః, ఆదరాళ్టే పీప్సాం నిత్యమనవరతం స్వాత్థానం స్వస్య నిజం రూపం 'జేశాద్యనవచ్చిన్నం (వ్రత్యగాత్తాన మంజసా సామోద్యతో వేద్మి జానామి, ఆతో ధన్య ఇత్యర్థః నీవమౌత్మ క్షానలాభనిమిత్తాం శుప్రీ మభిధాయ తతృలలాభనిమి త్తాం తుస్టిం దర్శయతి.-.-థన్య ఇతి. బ్రవ్శోనందః టబ్రవాభూశానందః మే స్పష్టం విొతి న్పస్ట్రం యథా భవతి తథా స్ఫురతీత్యర్థః టీ, నిత్యంజఎల్లప్వుడు; స్వా త్థానంజన్వస్వరూషమును, ఆంజసా=యథార్థముగా వేది జగు క్తైజుంసచున్నాను. అతః = ఈహేతువువలన, ఆవాంజ'నేను, ధస్యోఒవాం ధభన్యోఒవాం అ మిగుల ధన్యుండను ఆదరార్థము ద్విరుక్తము- ఇటులెనీ ముందును గ్రవొాంచునది. మే=నాకు బ్రహ్తానందకి= బ్రవోనందము; స్పష్తం=న్ఫుటముగా) విఖౌతిణు ప్రశాళించుచున్నది) ధన్యోఒహాం ధన్న్యోఒహాం ఆ సే నత్యంతము ధశ్యుండరుం తా, స్పష్టము, అు శ్లో నః ధనో్యోఒహం ధనో్యోఒహం దుఃఖం సాంసారికం న వీ తేఒద్య, ధన్యోఒవాం ధనోోఒహం స్వస్యాజ్ఞానం పలాయితం శ్య్వాపీ. 298 వ్యా. వీవమిష్పప్రాస్తా తుష్రి మభిధాయానిప్రనిపృత్త్యాపి తుమ్యతీత్యావాం-- ధన్యోఒవామితి. ఆద్య ఇదానీం దుఃఖం దుఃఖస్వరూవం సంసారం న వీకే న వళ్యామి.

తృ _ప్రీదీవవ్రశరణమం న! ఆశః కృళార్థ ఇత్యర్థః దుఃఖాప్రరీత్‌ శారణమావా----ధన్యోఒవామితి, అజీశ కర్మ చాసనాజాలమజ్ఞానం ్వాపీ వలాయితం నష్టమిత్యర్థః*

టీ, సాంసారికం జ సంసారసంబంధమెన, దుఃఖం అ దుఃఖమును అద్య ఆ ఇవ్వడు? న వీతేజచూడను. అతః=ఈశారణమువలన, ధన్యోహం ధన్యోఒవాంజ "జీను మిక్కిలి ధన్యుండను; న్వస్యజ నాయొక్క, అజ్ఞానంజఅల్ఞానము; శ్వావీ = ఎచ్చ టిళో, చలాయిశంజపవరు గె త్తిపోయినది, ఆతఃజఇందువలన, ధన్యోఒవాం ధన్యోఒవాంజ

• వాల ధన్యుండనుం ళా, స్పష్టము, శ్లో ం ధనో్యోఒవాం ధనో్యోఒవాం కర్తవ్యం మేన విద్యతే కించిత్‌ , ధనో్యోఒహాం ధన్యోఒవాం ప్రాప్తన్యం సర్వమద్య సంపన్నమ్‌, 2094 వ్యా ఆక్ఞాననివృ _త్రఫలకృతక ఫశ్యశ్వంప్రా _వప్రావ్యత రంచ దర్శయతి--ధన్యలతిం టీ. నవిద్య'తే ఆ లేదు. ఆత? = ఇత్యాదికమును ప్రైవలెచే, సర్వంజనమ సృమైన, ప్రొప్తవ్యం = ఫొందందగినది అద్య = ఇప్పుడు; సంచన్నంజలభ్గించినది, ధన్యో౭ఒనాం ధన్యోఒవాం ల! అత్యంశము కృ ళార్థుండను. న్లో ధనో్యోఒహం ధనో్యోఒహం తృ్తే్తే కోవమా భృవేల్లోశ్తే ధనో[్గఒహం ధన్యోఒహం ధన్నో ధన్యః పునః పునర్థన్యఓ రగ వ్యా+ ఇదానీం కృతళృత్యత్వమిళత్యాదినా జాతాయా నృ ప్తేర్నిరతిశయత్వ మాహ--ధన్య ఇతి, ఇతః వరం వ కృవ్యాదర్శనాత్తుప్రి లేవ పరిన్ఫురతీ9 దర్శయతి-- ధన్య ఇతి

టీ. మేఐనాయొక్కం తృక్షుః ఆ రృ్ప్రికి ఊపమా=సొదృశ్యము; లోశేజలోక్ష మందు కాజవీది, భవేత్‌ =ఆగును? (నాతృ్ఫ ప్రినిరుపమానమైన దనుట. ధన్యో౭హూం ధనో్యోఒహాంజఖంక కోరందగినది లేనందున తన ధన్యచాదముతో ముగించుచున్నా,డుం న్లో + అహో ఫుణ్య మహో పుణ్యం ఫలితం ఫలితం దృఢమ్‌,

అస్య పుణ్యస్య సంపత్తే రహో వయ మహో వయమ్‌, 296

చ్యా, అన్యసర్వన్య ఇజారణభూకతపుణ్యపుంజవరి పాకనుకునృత్య తువ్యతీ త్యా

వాాఆఅవో ఫుణ్యమితి. వీవంవిధపుణ్యసం పాదకమాత్తాన మనుస్కృక్య తువ్యతింా అస్యేతి.

టీ, పుణ్యం జ పుణ్యము, అవహోజఎంత ఆశ్చర్యశరము ! దృఢం = దృఢముగా, ఫళితంజఫలించినది. ఆన్య = ఈఫుణ్యముయొక్క_; సంపళ్తేః! = సంవ త్తివలన్యు వయం ఇ "మీము? అవోజఎంతవారము?: సర్వత్ర, ద్విరు క్రి అదరార్థ మగు నని యెజుంగునదిం

ప! శ్రీ వేదాంతపంచదళి స _ప్థమవ్రకరణము న్లో, అదో శాస్త్ర మహో శాస్త్ర మహో గురు రహో తరు అహో క్డాన మహో కాన మహో సుఖ మషో సుఖమ్‌, లర? వృాష్ట ఇదానీం సమ్యజ్ఞానసాధనం శాస్త్రం తదువదేహ్రిర మాచార్యం. చాను (డై స్మ ప! కుమ్యతిః అవో శాస్త్రమితి.. పువళ్ళ శాస్త్రజన్యం క్షనం కత్చుఖం ఇవాన్లు స ఎల్‌ సంతుష్యతి=--అవో జానమితిం = బ్గా టీ. శాస్త్రంజశాస్త్రము; అవో ఆ ఎంతచ్చిత్రమెైనది? గురు!జనురువు, అహో ఎంకటినుకూసీయుండు, క్గాగం ణా క్షానము అవో ఇ ఎంతదొడ్డది ! నుఖం = మోతు ముఖము; ఆనళోఎఎంత నొన్పది |! అనంగా పీనిమనాత్స్వముల కవధియే లే దనుటం శ్లో *తృ _వ్రీదీప మీనుం నిత్యం 'యేఒనుసందధతే బుధా, బ్రహ్షానంటే నిమజ్జంత స్స తృష్థంతి నిరంతరమ్‌, 203 ఇతి శ్రీనవిడ్యారణ్యకృతె, వేదాంతపంచదళ్శ్యాం తృప్పిదీప స్పమా_వ్షః, వ్యా, గ్రంథధాఖ్యాసఫలమావాతృ ్రిదీపమితి, ఇతి శ్రీమర్స్చరమనాంస జర్మివ్రాజకాచార్య శ్రీ భారతీ తీర్ధవిద్యారణ్యమునివర్యకింక శ్‌ణ ఛానుకృష్ణాఖ్యవిదుషూ విరచితం తాత్సర్యలోధిసీనామకం తృ్రిదీవ వ్యాఖ్యానం నమౌాప్తమ్‌ టీ, ఇదం తృ స్లిదీవం ణు ఈతృ ్రిదీవ మను ప్రశరణమును యే బుధాశ! అవీ విద్వాంసులు, నిత్యంజఅనుదినము; అనుసందధ లే = అనుసంధానము చేయుదురో, లే= వారు, 'ట్రవ్లోనం దేజబృవ్యానందమునందు; నిమజ్బంతశజమునింగినవా రగుచు; నిరంతరం ఆ ఎడతెగక తృచ్యంతి ఆ తృప్రిని జెందుదురు. తా, ఈతృప్పిసీప మను వ్రశరణమును నిత్య మనుసంథానము చేయువారు బ,హానండామృతాబ్లిలో నోలలాడుదురు, లకి థి ఇది శ్రీవిద్యారణ్యకృళంబగు పంచదళియందు తృ వ్రిదీప మను సృష్పమప్రకరణము,

శ్రీరత్త శ్రీ గణేశాయ నమః, అద నీ వేదాంతపంచదళి (టీ జ అ ప్టమ ప్రక రణము అలవాణానినినిట్టే ట్రీక్తనునానాాాా లా కూ టస్థ దీప వ్ర రణము అవ. ముముతువునకు మోతుసాధనం బగు ్రవ్వజ్ఞానము త్వంచడార్థళోధనము వలనం౦ం గలుగును, కాన త్వంవదార్థశోధనవర ముగు కూటస్థదీవ మను ప్రకరణము జారంభింపందలంచి శ్రీవిద్యారణ్యులు త్వంపదలమ్యూర్థమును వాఇ్యార్థమును దృష్టం తములతో పేటువేటుగా వెద్వచున్నారువా శ్లో, ఖాదిత్యడీవిలే కుడ్యే దర్చళణాదిత్యదీ_ప్తివత్‌-, కహాూటస్థభానీతో "దేహో థిస్థజీ వేన ఛాస్యతే, కై వ్యా ఖ్యా నమ్‌ నత్వా శ్రీభారతీతీర్ధవిద్యారణ్యమునీశ్వకా; కుళ్వే కూటస్థదీమ్యు వ్యాఖ్యాం తాత్సర్యదీవికాకు, వ్యా ఆశ్ర ముముక్‌ ర్లోకుసాధనన్య రన్నో శ్రోశ్వజ్ఞానన్య త్వంపదార్థళోధని జార్వశత్వా _శ్వేం పదార్థశోధనపరం కూటస్థదీపాఖ్యం గంగ మారభమాణ ఆఛాఠ్యో తాన్య గ్రంథన్య వేవాంతవ్రకరణ ల్వేన తదీమై'లేవ వీషయాదిఖి స్రద్వ త్లోపిద్ధినుథి శ్రేత్య త్వం చదలళ్యువాళ్యా కూటస్థళవౌ సదృష్టాంతం ేజేన నిర్జిశలిిఒఖాది ల్యేతి, ఖాదిక్య దికిలే ఛీ ఆదిత్యః ఖాదిత్యః ప్రనిద్ధస్సూర్య ఇత్యర్థః, నేక 'తత్సంఖం' ఛ్యాలోకో లత్యులే. లేన దీపిలే ప్రకాశతే బజ్యే దర్పణాదిత్యదీ_ప్రివత్‌ దర్చశ్తే్సు నిషపళ్య పరావృ క్రైెళ్న్ళ కడ్భసంబద్ధె శాదిత్యరళ్ళి భి _స్తత్సఏకాశనమిన కూటస్థభాసికః కూటస్టేనా ఏకారిరై కజ్యీన భాసికః వ్రశాళితో జీవళో థీస్థజీ బీన బుద్ధి చొదాభాసన భాన్య'తే ప్రకాశ్య లే. ఆజీనసాదూన్యతో విశేషకళ్చ కుణ్యావభావళాదిత్య ప్రశాళ దర్వాయమివ దేవ*వఖొనకతై తన్యద్వ్యయను స్తీతి ప్రశిళ్ధాకం భవతి.

ఈం శ్రీ వేదాంతపంచదశి అస్ట్రమ వ్రశరణము టీ, ఖాదిత్యదీవిలే = ఆకాళశమునందలిసూర్యునిచేతం ్రినౌళింపకేయంబడీన కుడ్యే = గోడయందు; దర్పణాదిత్యదీ_వ్లివత్‌ -దర్పణాదిత్యజఆఅద్దమందు 'ప్రతిఫలించిన నూర్యునియొక్కల; దీ్లీవత్‌ = వప్రకాశమువలె, కూటస్థభాసితః=కూటస్థుని చే బ్రకాళిందం 'జేయంబడిన;, దేవాః ఇ స్థూలచేవాము, థీస్థలీ చేన ౨ అంతణశ్లరణమునందు ప్రతిఫలించిన చిచాఖొగుం డగుజీవునిచేకు భాన్య లే= ప్రశాళింప బేయంబడుచున్నది. తా, ఆకాశమునందలి సూర్యునివంటివాయ కూటస్టుండు, అద్ద ములో ట్ర తిఫలించిన సూర్యునివంటివాండు చిదాభాసుండు, అనంగా జీవుండు,. గోడను బోలినది శరీరము, ఎండచే వార్థ ప్తంబగునోడ వై, ని అద్దములోని సూర్య ప్రతివింబముయొక్క_ వ్రభ వ్యాపించిన నెట్టులుం డునో, ఆట్టులే కూటస్థునిచేం ట్ర శౌళింవంజేయయుడిన శరీరము చిదాభా సుని చేంగాడం ట్ర కాశింపంబేయయడినపుడు ద్విగుణవ్రకాశము గలదైై వ్తించును, అనంగా త్వంపదలమ్యూర్థ మగు కూటస్థుం 'డాకాళ సూర్యునివంటి వాండుం త్వంపద వాచ్యార్థ మగు చిదాభాసుంు దర్చణ ములోని సూర్యు చశిబింబమువంటివాం డగు నని భావము, అవ. అదిత్యప్రతిబింబముయొక్క_ దీసికంటి వేటు?? నాకాశమం దున్న నూర్యుని ప్రశాళశము సోడయందుం గన్పడుట లేదే యని శంకించి యట్టిశండు వ్రశాశ ములను విభజించి చూపుచున్నాండు:- న్లో అ నేకదర్పణాదిత్యదీ ) వ్హీనాం బవాుసంధిషు, ఇనరా వ్యజ్యతే తాసామభావేఒవీ వ్రృకాశ తే ల్డి వ్యా నను తత్ర దర్బణాదిత్యదీప్రివ్యతిలేశేణ ఖాచిళ్యదీ స్పిర్నో పలభ్యత ఇళత్యాశంక్య ఆభ్యస్తాం విభజ్య దర్శ్మయలిఎ=అనేశేతి. యా అసనేకా బవుదర్పణ జన్యాః కుడ్యే రత్రత్యత, మండలాకారవి శేష ప్రభొదృళ్యంతే తాసాం నంధిను దుభ్యేషు ఇతరా సామాన్య ప్ర శాశరూపఖాదిక్య ప్రభా వ్యజ్యతే అభివ్యకోవలభ్య లే. శాబాం దర్పణజన్య వ్రభాణామభావేఒవి దర్పణామమాదినాఒగ ల్వే చన్వయం ,శర్వత్ర, ప్రకాశతే టీ. అజీకదర్పణాదిత్యదీ ప్రీనాం-ఆ'నేక్షజ వేలు వేజిగు, దర్పణాదిత్య = అద్దము లందుం బ్రతిఫలించిన నూర్యులయొక్క) దీ ప్రీనాంజకాంతులయొక్క; బవుసంధిము ఇ "ఫెవ్యై-నమధ్యభాగములందు; ఇతరా = ప్రతిటింబదీవ్రీకంటె 'వేజగు ఆశాశనూర్యుని థీస్త, వ్యజ్యలే ఆ కనయడుచున్నది. తాసాం ఆ ఆవ్రతిచింబదీప్తులయొక్క., ఆఖా'వేక శ్రి లేమియందును; ప్రశాశతే = ఆదీన్లీయే వ్రశాళించుచున్నది

కూటస్థదీప ప్రకరణము 64 తా, అనేకములగు అద్దములనుండి ప్రతిఫలించిన సూర్యచింబ శాండులు గోడమింద నక్కడక్క_డ విశేష కాంతితో మండలాకార ములుగం గనుపడును, ఆమండలాకార విశేషప్రభలమధ్య సర్వసా మాన్యమగు సూర్యప్రభయు గనువడును, అద్దములు "లేనపుడు ఆమండ లాకారప్రభలు "లేకపోయినను గోడమిోంద సర్వసామాన్థసూర్థ వ్రభయే యుండును, కనుక దర్పణప్రతిబించితదీప్తులు సూర్యవ్ర కాశ నుశంక ఫిన్నములు కా వని లెలియవ లెను, ఆను ఈద్భష్టైంశసిద్ధ మగునర్థమును చాక్షూంతికమందుం గనంబణచుచున్నా డు; లు న్లో + చిదాభాసవిశిష్టైనాం తథా నేకధియా మసొ, సంధిం ధియా మభావం చ భాసయళా చనవివిచ్యతామ్‌, స! వ్యా, దృషహ్రైంతసిద్ధమర్థం చార్షాంతికే యోజయలతి.-చిదాభా సేత. తథా లు లేై వ వ్రశాలేణ చిదాభాసవిళిష్టానాం చిక్స్వ్రతిబింబయూుక్తానా మ'సబేశధియా మ్మే శానాం బుద్ధివ్ఫ త్తీనాం ఘటక్ఞానాదిళబ్దవాచ్యానాం నంధిమంకరాశం కాగదాబౌ ధియాంతాసామేవ బుద్ధివ్ఫ శ్తీనామభావం చ నుమప్తాదౌ ఖానయక్‌. ప్రకాళయక్‌ అసౌ కూటస్థః ప్రవివిచ్యతాం తాభ్యో ఖేదేన కాయశామిత్యర్థః టీ. చిదాఖభావవిళిష్టానాం ఆ చిదాభానునితో: గూదుకొనిను అనేక ధియాం ఇ ఆ ేశములగు బుద్ధి వృత్తులయొక్క; నంధిం జ మధ్యభొగమును, ధియాం ఇ బుద్ధల యొక్క; అభావం చ = లేమినిగూడ, ఫానయక్‌ = ప్రకాళింపంకేయుచున్నం ఆసౌజ ఈధాటన్థుండు, వనివిచ్యతాం ఇ విపేచనవేసి తెలిపళొనంబడుంగాకం తా. ఫూర్వో క్రదృష్టాంతవ్రకారము చిడాభాసునితోం గూడిన అ నేకబుద్ధివృత్తులయొక్క మధ్య కాలమున, జాగృదాదికమందుం బ్రకా శింషం జేయుచున్నట్టియు మజీయు, సుషుషప్త్యాదికమందు ఆబుద్ధివృత్తుల యొక్క అభావమును బ్ర కాశింపంజేయుచున్నట్టియు కూటస్థనై త న్యము ఆబుద్ధివృత్తులకంకె భిన్న మని గ్రహింపవ లెను, ఆవ జేవాస్థకాటస్థ చిదాభాసులకుం గలభేదమును చూపుటకొజకు జేవాముకంె చాన్యమందును చిదాభానబృవముల నిపుడు విభళించి చూపుచున్నాండు;లా= న్లో. ఘకై శాశారథీస్థా చిద్ధట మేవావభాసయేత్‌ , ఘటస్య జ్ఞాతతా బ్రహావై. త న్యేనావభాస్య కే.

ఈ శ్రీ వేదాంతపంచదశి, అష్టమవ్రకరణము

వ్యా. ఇదౌనీం 'జీవోంతః కూటస్థచిదొభాసయెో శద ప్రదర్శనాయ జీవో తృహిరపి చిదాభాసబృవణీ వీభజ్య దర్శయతి--ఘటేతి. ఘైళా కారథిస్థా చిత్‌ భుటస్యైశస్యాకార ఇవాకారో యస్యాస్సా కుటైశాకారా తథావిధా యాం బుద్ధా వర్తమానళ్ళ్చిదాభాసః ఘట మేశ మేవావఫాసయే _తన్య ఘటస్య కళా ఖ్యో ధర్మో భుటో కాగ్‌ ఇతి వ్యవహారహేతుర్యస్స _భటకల్పనాధిషస్టైానేన బహ వై తజ్యేన సాధనభూ తేనావభాస్య లే ప్రశాశ్యత ఇత్యర్థః

టీ. భుటైకాకారథిస్థా - భుటైక=ఘట మకు నొకపదార్థముయొక్క; అకార జ ఆశారముగల, దీస్థాణఅంతఃకరణ ప్రతిబించికమైన, చిత్‌ ఇ వైఠన్యము; భుటమేపజధుట చుజే, ఆవథాసయేత్‌. ఆ ప్రకాళించం జేయును. ఫఘుటన్యజనుఏముయొక్క) కాలా = కాగశ్వము అనంగాం బెలియంబడుటు ఛివ్యావై తన్యేవ ఆ బ్ర హవై శన్ఫము చేత, అవ ఇొన్యలే న! ప్రశాళించంకేయంబడు చున్నది.

తా, "ఇది ఘటము అని ఘటమును ల్‌ హిం చెడిబుద్ధివృ త్తి యందుం బ్ర తిఫలికం బగు వై తన్యము ఫఘటముం బ్ర "కాశింపం 'శేయును.. నాచేత ఘటను జ్ఞాతమర్యొును (తెలియంబజెన్సు. అను నపుడు ఘటమునందలిజ్ఞాతత్వము బ్రృహవై తన్యముచేతం బ్ర కాశింప 'జేయంబడును, ఘటమం దుంజెడిజ్ఞాతత్వమును వృత్తివ,తిబింబవై త

ఖా టి! టా

న్యము శ్రపొంపజాలదు,

ఆవ. భుటమందలి క్షారేర్వమును ననంబజిచువై తన్య మే ఖభూటమును గనంబజిచం నలుగును గదాం ఇక్కడ బుద్ధివృ త్తి శేల యంగీకరించవ లెను! ఆను ప్రశ్నకునమూధాన ముం కెప్పుచున్నాందు;లా న్లో అజ్ఞాత ల్వేన భాతోఒయం ఫఘటో బుద్ధ్యుదయాత్పురా,

ట్ర హై వోపరిష్టాత్తు క్లూత ల్వే నేత్యసా భిడాం న్‌ చా నను క్షార శ్వావభానకవై ఈన్యేనై వ భట ప్రతీతిసంభవాద్భుద్ధి శిమళ్థేత్యా

శంశ్య భుటన్య కాగ శాదిభేదనిద్ధ్య స్థేల్యాహా---ఆజ్ఞాత ల్వే నీతి, బుద్గ్ధుదయాత్పురా అయం భటో బృవ్యలై వాళ్డాత ల్వేన ఊకాితో బుద్ధ్యుత్పత్తే నత్యాంజ్ఞాత ల్వేన టన్మరైవ ప్రకాళ్యత ఇరీయాేవ భేద9; నాన్వ ఇత్యర్థః,

టీ, ఆయం భటః ఇ ఈఘుటము, బుద్ధ్యుదయాల్‌ ఆ పృత్త్యుశ్చ త్రికంటె, పురా ఆ లోడు అజ్ఞాత ల్వేన ఇ తెలియండనివిగు (బ్రవ్యముచేత), ఫాతఃజవ్రశా శిందు. జేయంబదెకు.. ఊవరిప్టైత్తు = వృక్తుత్స త్య్యనంతరమె లే ఆసౌజకటము, 'శ్రన్యజైవ ఆ బ్రవ్యామువేత'న్సే క్ఞారల్వేన = క్ఞాతక్వధర్మవూర్వకముగా (భొన్యలే ఆ ప్రశాళింళ కేయయటడున్సు, ఇతి = ఈలాగున, భేదః జ కూటస్థచిదాభొనుల భేదము,

కూటస్లనీవవ కరణము 6థ 6 ఆ తా, (బుద్టియందు) ఇది ఘట మనువృత్తి జనించుటకుంబూర్వము నాకు ఘటము స్ప దనును, అప్పుడు అజ్ఞాతత్వవూర్వకముగా ఘటము సాథీచేం దెలియంబడుచున్నది. ఇది ఘట మనువృ త్తి జనించిన వీదవ నాచే ఘటము తెలియంబడిన దని యనును. ఆ అెలియలుడుట యనలా ఘటమందలి జ్ఞాతత్వము సాథవీచే గ్రపొంవణికుట. ఘట మును గృహించునడి వృత్తివ,తిబించితనై తన్యము, క్షూరత్వమును ర్ల వల లా ఖు గ్రసొంచునది సావీ.వైతన్య మని మయొజుంగవ లెను. అవ ఒశేసుటమునకు జ్ఞాఠక్వము ఆజ్ఞాతత్వము అసెడి ధర్మ ము లెట్లు సంఛవీం చును! అను శంకకు సమాధానము వె్వుట3 క్గ్‌శేశ్వ మనంగా క్థానవిషమయత్వము. అజ్జాతత్వ మనలా అజ్ఞానవిషమయత్వము. అని నిర్వచింపవలయును, కనుక జానాజ్తాన వ్ల వ ఇ వా ముల న్వరూవముం 'చెల్పుచున్నాండు:.--- శ్లో, చిడాభాసాంతథీవృ _త్రస్థానం లోహోంతకుంతవత్‌ , జాడ్యమజ్ఞాన మేతాభ్యాం వా్యాష్షః కుంభో ద్విధోచ్య తే. 6 వ్యా, నన్వేకనై శవ భుటన్య జార త్వాజ్ఞాతత్వలతుణం వ్రైరూవ్యం కథం సంభ వరీ త్యాశంక్య తదవబోధనాయజార తొజాతతాని మి త్తృయోగర్దానాళ్ళానయోస్స్రరూవం ఇం క్షి ఆ షై క కావద్దర్శయతి---చిదాఖాసేతి. చిదాభాసాంతథీవృ త్తిః చిదాభానక్చిక్స్ర)తివింజ స్ఫోఒంతే పుఠరోభాగ యస్యాః సా థీవృతిః కానమిక్యుచ్య రే. బో ధేధ్ధాబుద్ధిర త్యా ఇాన్య్యై రభిధానాల్‌. తత్ర దృష్టైంతో లోవోాంకకుంతవదితి జొడ్యం స్వతస్ఫ్యూ ర్తి రహితశ్వమజ్డాత మిత్యుచ్య లే. వకాభ్యాం బర్యాయేణ వ్యా వృన్పర్వశన్సంబద్ధః కంఖో ద్విథోచ్య లేం కాక ఇతి. ఆక్ఞాత ఇతి చోచ్యత ఇత్యర్థః టీ. చిదాభాసాంతథీవృ త్తిః = వై కన్యప్రతిచింబమంకమందుం గలయంతఃకరణ వృత్తి లోతోంఠకుంకవత్‌ ఇ మొనయందు లోవాము గల బశ్లైమువలె, ఖ్‌గం ఇ ళ్థ్‌న మని శెచ్చంబడును. జాడ్యం ౨ జడత్వము, 'అక్ఞ్థానంజలక్ఞాన మని కెచ్సంబడునుం ఏ తాభ్యాం ఈజ్ఞానాజ్ఞానముల నేక, వ్యాస్తః ఆ వ్యాపీంకంబడిను కుంభక ఇ భుటము ద్విధా ఇ కెందువిధములుగా, ఊచ్యలే జు చెవ్పంబడుచున్నది. ళా, “బో ధేద్ధా బుద్ధి అను శ్రీ*ంకరాచార్థవచనానుసార ముగ చోధచేం బ్ర కౌశించునది “బుద్ధి యనంబడును, ఇనుమును ఫురో ఛాగమందుగల ఈంబవంటి చిదాభాసుని ఫువోభాగమందులల బుక్లో వృత్తి “జాని మునయిదును. ఆ బుద్ధియొక్క జడాంశము (స్వతస్ఫూూ క్రీ

6550 శ్రీ "ేదడాంతవపంచదళి, అస్ట్రమ ప్రకరణము రహీతత్వము) “అజ్ఞాన మనంబడును. ఈజ్ఞానాజ్ఞానముల చేతం బరార్టయ ముగ నంతట వాసష్ట్రపింపయిడినఘటము ద్వివిధము గాం జెప్పంబడు చున్నది. అనంగా జ్ఞానముచే వ్యాపింపయుడిన ఘటము జాత మనియు, అజ్ఞానముచే నావరింపంబడిన ఘటము అజ్ఞాత మనియు జెవ్చయిడు నని యశభీస్ర్రాయము, ఆమ ఆజ్ఞాక మగు ఘటము ్రువావై తన్యముచేః ట్రశాళించ 'జేయంబడీనట్లు జ్జాత మగు ఘటముకూడ బ్రవవై తన్యమువేత నేల ప;కాళింద జేయంబడవ లెను! జ్జానా త్యక మగు వృ త్తివేశనే ఘటమునకుం బ్రకాళశము. లభించును గదా యను నామేసము నకు సమాధానము వెప్పుచున్నా(డు:జాా న్లో అజ్ఞాతో బహాణా భాస్యో జాతః కుంభ_స్టథా న కిమ్‌, జ్ఞాతత్వజన నేనై వ చిచాభాసపరితీయః 7 వ్యా నన్వళ్ళాతస్య కుంభస్యాజ్ఞానన్యా ప్రత్వాద్భవతు ,వ్లోవభాన్యత్వం. క్షూన వ్యాప్యన్య కుంభస్య కుతో ట,వూవెత న్యావభాన్యత్వ మి త్యాశంక్యాజ్ఞానస్యాక్టాతతా జనన ఇవ జ్ఞానస్యామి కార శౌ జననమాల్రో,వతీణ త్వాదజ్ఞాతపంభవల్‌ జ్ఞాతకంభస్యావి (్రువావభాస్యత్వం భవతీత్యావా---అక్టాత ఇతి, యథా ఆజ్ఞాతః కుంభో బ్రవాణాభాన్య శ్రథాక్షాతః పంభో న $0 బ్రవ్యవభాస్యో భవతి! కింకు భవర్యే వేత్యర్థః కత ఇత్యత అవాంాళ్డాత ల్వేతి. టీ. యథా ౫ నీవిధముణాను, అజ్ఞాతః ఆ అక్ఞాకమగు భుటము, బృవాణా = ువాముబేక, ఖభాన్యణణ ప్రకాళింప జేయందగినదో, క్ఞారః = జ్ఞానవిమయమైను ఘట$ి= ఘటము; కథా ఆ ఆవిధముగా; న కిం! ఇ కాదా? (భాన్యమగు ననుట) క్టాగశ్వ జనశేవైవ = జ్ఞారర్యముయొక్క పుట్టించుట చేతనే చిదాభాసమికుయజుచిడాభాసుని యొక్క-చారి తార్థ్యము, (భసతి జ ఆగుచున్నదిం లా, జ్ఞానవిషయ మగు ఘటము బి హూముచేం బ్రశాశింప 'జేయలయిడినట్లు చిత్స్రతిబింబసపాతవృత్తిచేం. బ్ర కాశింపం జేయయడిన ఘటము గూడ ట్ర; హవై తన్యముచేత నే వ్రకాళింహు 'జేయంబడును. టహానై శన్యము ఘటమును ఛి, కౌశింవం జేసీనవుడు వృత్తి ' తిఫలిత చిదాఖాసుంయ. ఘటము నేల ప్రకాశంపంజేయవలె నని శంకింపం బని "లేదు. ఈచిదాభాసుండు ఘటమునందు క్లాతత్వమును_ బుట్టించి చరి కార్థం డగును. అట్టిజ్హాతత్వము గల ఘటమును బ్రహ్మావైతన్యను ర ఒఖ లాలి కెలా వ్రు కాశింప జేయును,

న ఆ అల్‌ అమ అజ్ఞానవ్యా _వ్రీవలన భుటమున కజ్ఞాతత్వము గలిగినట్లు నై శన్యప్రతివింబము లేని బుద్ధివృ త్తియొక్క వ్యా ప్రవేతజీ క్టాశత్వ మేల కలుగంహడదు? బుద్ధివృ త్తియందు వైశన్యము ప్రతిఫలించు నని యేల యొస్వుగొనవలెకు? అను ప్రశ్నవ సమాధానము చెవుచున్నాండువాలా న్లో *, ఆభాసహీనయా బుద్ధ్యా క్లాతత్వం నైవ జన్యతేే కాదృగ్పుద్ధేర్వి శేషః కో మృదాదే స్పార్ధి ద్వి కారిణః, 8 వ్యా నన్వక్ఞాత శౌజననాయాక్టానమివ కూర తాజననాయావి బుద్ధి రేవాలం, శిమ జీన చిదాభాసేనీత్యాశంక్య చిదాభాసరహితాయా బుద్ధేర్ధటాదివదప్రుకాశరూవ నల్వేన కాతశాజననం న సంభవతీత్యావా....ఆభావేలి. టీ. ఆభానసహీనయా ఆ చిచాభాసరహిత మగు, బుద్ధ్యా ఆ బుద్ధివృ త్తిచేతు జ్ఞాత త్వంజజ్ఞాతత్వము, మైన జన్య లే=కలుగే కలుగదు. తాదృగ్బుట్లేః = అట్రిబుద్దికి, విశా న్‌ యా థి ఆఅ థి రిణః జ వికారపంత నుగు; మృదాటేః జ మృత్తిక మొదలగు దానికంటె క:ఐవీమి) విశేమః = విశేమము! (విశేష మేమియం లే దశుటం తా, చిడాభాసరహిత మగుబుద్ధి జ్ఞాతత్వముం గలుగంజేయం జాలదు. దానికిని మృత్తునకును తారతమ్యము లేదు, అమ ఈయర్థముశు దృషహ్రైంతముచే స్పష్టపజచుచున్నాండు:--- న్లో జ్ఞాత ఇత్యుచ్యతే కుంభో మృడా లిప్తో న కుత్రచిత్‌, ధీమా 2 వాన్టై _ప్రపంభస్య క్షాతత్వం నేష్యతే తథాం 9 వ్య- చిదాభానరహితబుద్ధివ్యా వన్య భుటస్య కూత త్వాభావం దృష్టాంతవ్రుద ర్శనేన్న న్పష్టయలి---జ్ఞాత ఇతి. లోళే కుత్రచిదని ఘటః మృదా శుక్ట కృష్ణాదిదరూవయా లిప్తో "లేవనం ప్రాప్తో జ్ఞాత ఖతి నోచ్యతే యథా, తథా చిదాభానరహిళబుద్ధివ్యా వ స్యాపి కుంభనృ క్ట్‌శశ్వం వాఘ్యవగమ్యత ఇతి భావః టీ. మృదా ఇ మృత్తికవేత, లిప్పః జ ఫపూయంబడీను కంభః అ భుటము, కు శ చిత్‌ ఆ ఎక్కడను, క్గార్‌ ఇతి = తెలియంబడిన దని, నోచ్య లే = చెప్పంబడదు. తథా ఆనిధముగ జీ, ధీమ్మాత్త వ్యా వ్రకుంభన్య ఆ నై తన్యప్రతిబింబరహీతం బగు వృ త్తిలే వ్యా క్తమైన ఘటమునకు) జ్ఞాతత్వం = జ్ఞాతత్వము చేస్యులే = ఆంగీకరింపంబడదు. తా, బుద్ధివ్య _త్తియందు మైతన్యము 'ప,తిబింబింపనియెడల నదియు మట్టివంటిదే. మట్టి వూసినకుండను క్షాల మని యందురా 1 అనరు, అట్టులే శేవలబుర్ధివృత్తిచే వ్యావింషబడినకండకును జ్ఞాతత్శము

658 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ఆష్ట్రమవ్రకరణము ఫాటింపక పోవును. కనుక్‌ ఘటము జ్ఞాతమైన దనీయొడి లోకవ్యవహో రము నిర్వహించుటకు బుద్ధివృ _త్తియందు చైతన్య ప్రతిబింబ మంగీీ కరింపక తీఅదు,

అవ క్టూరత్వముకొజవ మృత్తికయందు చిక్స్రతిబింబ మంగీకరింద నవసరము లేదు, అకాళనూర్యప్రభ వలె వ్యా ప్తమగుబ్రవావెతన్యమువేరనీ భుటమునకు కాక త్వము భుటించును, ఆను శంకకు సమాధానము: న్లో, జ్ఞూతత్వం నామ కుంభే తచ్చిదాభాసఫఘలోదయ,,

న ఫలం హ్హవై తన్యం మానాత్సా్రగపి స్తతః, 10

వ్యా ఫలితమావా--జ్ఞాతత్వమితి, యతః శీవలాయాః బుద్ధే! జ్ఞారత్వజననా నమర్థర్వమతః వంభే చిదాభానలతుణన్య ఫలన్య వ్యాప్రిలేవ క్షాశళ్వం నామ ప్రనిద్ధ మిత్యర్థః, నన్వథాపి చిదాభాసో న కల్చనీయ! శిన్శానై శన్యనై్య్యైవ ఫలన్య నద్భావా దిత్యాశంక్యాహం-న ఫలమితి. టచ్తావై శఈన్యం ఫలం భుటాదిస్ఫురణం న భవతీతి కక ఇళ్యతఆవా---మానాదితి, మానాత్పా్రిగపి ప్రమాణవ్రవృశ్తేః వూర్వమవి విద్యమోన శ్వాశృలస్య తు తదుత్తరశాలీనక్వనియమూడితి భావః,

టి. కుంభే ఇ కుంభమునందు క్ట్‌్రశ్వం నామజజ్ఞారత్వ మనంగా తచ్చిచాభాన ఫలోదయ!-కల్‌ = ఆబుద్ధివృ త్తియందు;, చిదాభాన ఆ నై తన్యప్రతిచింబముయొక్క-; ఫలోదయ! ఆ ఫలావిర్భావమే? బ్రవావై తన్యం ఆ _బవావెతన్యము; మానాల్‌ ఇ 'వప్రమాణముకంటె, స్ర్రాగపి అ లోగడను; సృత్హ్వతః ఆ ఊండుటవలను ఫలం ౫ ఫలము; శాదుం

శా, బుద్ధివృ _త్తీయందుం ట్రతిఫలించిన చిదాభాసునివ్రకాశము ఘటమువై 6 బడినపుడే ఘటము జ్డత మని వస్థవహరింపంబడును. ఈ వర్థవహారమును ట్ర హావై తన్యవ్యా ప్రి నిర్వహింపంజూలదు, ఛఆహచైత న్యము వృత్తి పుట్టుటకుం బూర్వము కూడ ఘటమందు వా్యాపించియే యున్నది, కనుక దానినిబట్టి యీావ్యవహారము భఘటించునెడలం గనులు చెజచి చూచుటకు ముందును ఘటను నాకు క్ఞైతమైన ' దనవలసీ వచ్చును. అట్లు లోకానుభవము లేదు, కనుక జ్ఞాతత్వము చిడాభె

అవ. నీవు ఇెక్పినసిద్ధాంతము. ను రేశ్వరవ్నార్తికవిరుద్ద మని వూర్వవక్షీ యామ్నే

థి ఆధ

తింళదగా చాన్నార్తికమును గనంబజచి చానిళాక్సర్యమును వర్ణింప దలంచి "మొదట

కూటస్లడీప వ కరణము 6653 థల న్లో పరాగర్థప్రమేయేషు యా ఫలల్వేన సమతా సంవితై నృావేహ మేయోజఒర్ధో వేదాంతో_క్రిపమాణతః, క్ష వ్యా నన్విదం వరాగ ర్థవ్ర మేయేష్విత్యాది ను₹ేశ్వరవా _ర్తికవిరుద్ధమి త్యాళంక్య ఈద్వివమెనభిజ్ఞ న్య ఇదం చోద్య మితి పరివారలి...-వరాగ క్థేతి. అస్య చాయమర్థః పరాగర్థా బావ్యు ఘటాదయః వదార్థా స్టేమ వ్ర, మేయేషు ప్రమాణవిమయేషు సళ్ళు యా ప్రమాణఫల ల్వేనాఘ్యఓేతా నంవిదస్సి నై వేవోసి న్వేదాంతశా స్త్రే ీళాంతో క వ్రమాణతో వేచాంతవాక్యలతణ ప్రమాశేన 'మేయోవర్థో కారేవ్చోజర్థః. టీం పరాగర్థప్ర, మేయేము పరానర్థ ఇ బావ్యార్థములు; ప్ర మేయేమజనిషయము లైనపుడు; యాసంవిల్‌ ఇవీజ్ఞానము; ఫల ల్వేనణఫలముగ, సమతాజఇవ్రమైనదో, నైవ ఇ అట్టి సంవిశ్తే (క్ఞానమేే, ఇవాజఈ వేదాంఠశా స్త్రమునందు వేదాంతో క్రి ప్రమాణతఃణు వేదాంత వాక్య ప్రమాణమువలన, మేయః$జ తెలియందగిన, అర్థః=అర్థము (వస్తువు, తా, నిమయములను ట్ర కౌశింపం జేచెడి క్ట్దనమే వేదాంత కాస్త ప్ర తిపాద్య మైన "ప వాము, న్లో, ఇతి వారిక శాలేణ చిత్సాదృశ్యం వివతీతమ్‌, బహాచితృల యో "ల్భేద స్సాహస్య్ర్యాం విశ్రుతో యతః, శల వ్యా, ఇత్య'నేన వార్తికేన ట్రవావై తన్యసదృశళ్చిదాభాసః వ,మాణఫల ల్వేన వివక్నీః. న బ్రవ్మావె తన్యమిలి భావ. వార్తికకారాణామాద్భశీ వివశ్నేతి కుతోజవగ మృత ఇత్యాళంక్య తద్దురులిః శ్రీమదాచాన్యై రువదేశసానవాస్యా9ం టవ్మావె తన్య చిదాభానయో ర్ఫేదన్య ప్రుతిపాదిక ళ్వాదిత్యావా..... బవ్యాచిదితి, బ్రవ్గా చ చికృలం చ ట,వాచితృలే కయో38తి విగ్రహః టీ. ఇలిజక।లాగున, వా ' రిక కాలేణజవా ర్షికశారు' లగు నులేళ్వరాభార్యులవారి వేత, చిత్సాదృశ్యంజవై తన్యములపు పోలిక వివత్నీతంజవివత్‌ చేయంబడినది. యశః వీ హేశువువలను సానా సాశ్రం=ఊవచేశసాహ స్రీ యను భామ్యకార త్రణీశ్య్రంథము నందు, బ్రవ్గాదికృలయో? = హమునకకు వృ త్రిప్రృతిఫలిశచిదాభానునకుకు, కేదః ఆ భేదము, వి శ్ర తః = విశేషించి చెప్పంబడినదో. తా, వైశ్లోకమున వెప్పంబడినవిధముగా సు రేశ్వ రాచార్యుల వారు చెప్పిరి గాన వేదాంకప్రతిపాదిత మగు ట్రవమే ఘటమును ట్రశాశింపం జేయును. దానం చేనియే ఘటము క్షాత మని వాండబడును చిదాభానవ్యా ప్రీ చేం గా దని కంకింపనలదు, సు రేశ్వకలగురువు లగు

6054 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, అష్టమవ్రకరణనము శ్రీమచ్భంకరభ గవత్చాదులు ఉపదేశసావా చ్రీ యను శ్రుంథమునందు బ్రహ్హనును, చిదాభాసుని వేలుగాం జెప్పియుండిరి. కావున సురేళ్య రాచార్యులు ఘటమునకు క్షాతత్వమును గలుగంజేయువృ _తీవతిబిం బీతచిదాభాసుండు. వేదాంత వతిపాద్య మగు బవామువంటివాం డని ఇవ్చెం గాని బ్రృహమే జ్ఞాత్తత్తము గలుగంషెయు నని తమగుకువుల నీద్దాంతమునకు విరుద్దముగాం జెప్పలే దని భావము. స అవ. ఇందువలన ప్రశృతమం జీమి లభించిన దనినం కేప్వుచున్నాండు:ా శ్లో, ఆభాస ఉదితస్తస్తాజ్ఞాతత్వం జనయేద్ధ ఈ, ణా తత్పునర్చ్రవాణా ఫాస్టు మజ్ఞాతత్వవ దేవ హ్‌, 18 వ్యా నీవం చ నతి వప్రశృతే కిమాయారమిత్యత అవా-ఆభ్లాస ఇతి, యస్తా “దృ్ర్రవాచిళృలయో ళ్ళేదః 'ప్రనిద్ధః తస్తాద్ద టే ఊదిత ఊక్పన్న ఆభానళ్చీదాఖాన స్త్ర భుటే క్టాశశ్వం జనయేదుక్స్పన్నం తత్‌ క్టాశత్వం పునరజ్ఞాతత్వవదృ్రప్తాలై వావ భాన్యం భవతి హిప్రనీద్ధ మిత్యర్థఃం టీ. కస్తాల్‌ =ఆహేకువువలన; ఊదిత। = ఫుట్రిను చిదాభాసః ఆ చిదాభానుందు, ఘబే ఇ సుటమునందు, క్టాగక్వం = స్ఞాతత్వముకు, జనయేళ్‌ ఐపుట్రించును, తత్పున॥ = అట్టిడ్థాఠత్వము, అక్టాళత్వవ దేవహి గా అజ్ఞాతత్వమువ లెచే, బ్రవాణాజవర బి వము చేతు భాన్యం హీ ఆ ప్రకాళింపంజేయందగినది గదాం * తా, కనుక వృత్తి వ్ర తిఫలితచిదాఫాసునివ్యా _ప్పిచే ఘటమునం దొజ్ఞాతశ్వము గలుగును, వృత్తి జనించుటకు పూర్వము అజ్ఞాతత్వము బ్రహ్హవై తన్యముచే చెలియయడినట్లు వృత్తి జనించినవిమ్థట ఘటమునం దుండెడి క్ఞూతత్వము గూట ట్ర వావై తన్యముచే ట్ర హింవం బడును, జ్ఞాతత్వమును బుభ్టంచుట చిదాభాసునివని, జ్ఞాతత్వము. నెజుంగుట ్రిహావై తన్యముపని, అవ బ్రవాచిదాభానులకు విషయ 'భేదములను జెచ్వుదున్నాండు:- న్లో, ధీనృత్త్యాభాసకుంభానాం సమూహఃో భాస్యతే చితా, కుంఛమాత్ర ఫలత్వాత్స వక ఆభాసతస్సుృేత్‌ , శత వ్యా వీవం బ్రవాచిదాఖాసయో "ళ్ళేదమువపొదితం విషయ భేద ప్రదర్శ'నేన న్పష్ట్రయతి..- ధీవృ ల్య్యేతి. చితా ట్రావ తన్యేనేళ్యర్థః. చిదాభానన్య కుంభమ్యాత్ర నివ ఫలరూవత్వా ల్టేనాభా సేన న ఘట ఏక ఏవ న్భుశేద్భాస్యే 'తేశ్యర్థః

కూటస్సడీవ వ కరణము 655 థి ఆ టీ. థివృత్త్యాభానకుంభానాం - థీవృత్తి = బుద్ధివృ త్తియొక్కుయు, అభాన ఆ చిదాభానునియొక్క్యయు కుంభానాం=ఘటము యొక్కయు) సమూహ!జసముదాయము, చిళా = బ్రవావై తన్యము చేఠ, ఖాన్య లే=ప్ర,కాళింపం బేయంబడు చున్నది. కుంభమా త్ర, ఫలత్వాల్‌ జ (చిదాభానుండు) భుటమ్మాత్రమును విషయముగాం "జేసికొనును గనుక, నజ అభటను; వీకఃజఓక్కటి, అభానతః=చిదాభానునివలన, స్ఫు లేత్‌ జ ప్రకాళించును లా, బుద్ధివృత్తిని, తత్ప్రతిబించితుండగు చిదాభాసుని, తద్వార వమగుఘటముసు ఈమూండింటిని బహచె తన్యము వ, కాళింప ఇ తాకినా కా జేయును. వృత్తి వ్ర తిఫలితుం డగు చిదాభాసుడు ఘటము నొక్క దానినే వ్రకాశింపంచేయును, ఆవ కుంభము ట,హూచిచాభానులతే వ్యాపిందంబడు ననుటకుం గారణముం 'జెచ్వుచున్నాండు:-- నో న్లో న చైతన్యం ద్విగుణం కుంభే జ్ఞాత త్వేన స్ఫురత్యథః, అ న్యేఒనువ్యవసాయాఖ్యమావాేత ద్యథోదితమ్‌. 15 వ్యా కుంభస్య చిదాభానబ,వోోభయభాస్య ల్వే లింగమావా-_వై తన్యమితి. అతో భుటన్య బృహ చిదాభాసోభయళొస్య త్వాళ్కుం భే క్ధాశల్వేన ద్విగుణం వై తన్యం భాతి. ఇద మేవ భటక్షాత తావభాసకం వైఠన్యం తార్కిక ర్నామాంక రేణ వ్యవ, హి'యత ఇత్యాహ---ఆన్యఇతి. యథోదితం యథో క్తమేతదేవ బ్రృవ్మావై కన్యం అన్యే తార్కిశా అను వ్యవసాయాఖ్యం క్షూగాంతరం ప్రావారితి ఇఈూజనాం టీ. ఆతః=ఆందువలన (చిదాఖాన (బ,వాముల'ెడి శెండింటిచేకను ఘటము ప్రశా శింపంబడుటవలను, కుం భేజఐఘటమందు, క్థాగ ల్వేన=జ్ఞాతత్వము చేతు దిర్దగుణంజద్విగుణ మగు, వైతన్యంజవై తన్యము; న్ఫురతి = స్ఫురించుచున్నది. యథోదితంజవెనుక చెచ్చం బడీన;, ఏతల్‌ ఇక వ్తావై. కన్యమును, ఆన్యే=ఇతరమకస్థులగు ఆార్కి-కులు; ఇను వ్యవ సాయాఖ్యం=అను వ్యవసాయన'ెడి పేరుగల క్షానాంతరముకు; అహుఃజవె ప్పెదరుం తా, గనోడయందు ఆకాశసూర్య ప్రభయు దర్చణసూర్య్య వ్రభయు వ్యాపించియున్న స్థఒమున నిబ్బడిగాం ట్ర కాళ ముండునట్లు ఘటము నందు చిదాఖాసుని 'వ,కాశనును బ్రహ్హవై. శన్య చ, కాశమునుజేరి ద్విగు ణమై యుంకుటం జేని ఘటము స్రుటము గా జ్డాతమెై చ్రశౌాశించును, ఈజ్ఞాకత్వమును బ్ర 'కాళింపంజేయు బ్రహవైతన్యమును తార్కికులు అనువస్థవసాయ మనెడి క్ఞైనాంతర మందురు,

65్‌గి శ్రీ “వేదాంతపంచదశి, అష్టమ వ్రకరణము ఆవం చిదాభాసబృవృములకు వ్యవహారమునుబట్రి "భేదమును చూపుచున్నాండువాల= శ్లో, ఘటోఒయమిత్యసావు_క్రిరాభాసస్య ప్రసాదతః అష అధ విజ్ఞాతో ఘట ఇత్యు _క్రిర్చ్రప్లోనుగృహతో భవేత్‌. 16 వ్యా, ఆయం ఘట ఇతి కో ఖుట ఇతి వ్యవవోరభేదాదని చిదాభాన్రవా ణో శ్ళేీదోఒవగంతవ్య ఇత్యావా---భుటో2ఒ౬యమితి. టీ. ఆయం - ఇది? ఘటఃఐఘటము, ఇతి ఆ ఈలాగని, ఉక్తః ఆ ఛెబ్వుటు అభా నన్య ఇ చిదాభానునియొక్క; ప్రసాదతః ఆ అన్ముగృవామువలన, భవతి = అగుచున్నది. కుటః అ ఘటము) విజ్హాతః అ తెలియంబడినది. ఇతి ఆ ఈలాగున, ఉ క్షి?! అ పల్యుూట, టహ్మానుగ్రవాతః = బవాప్రసాదమువలన, భవేల్‌ ౨ అగుకుం లొ, ఇది ఘటమని వాడుటకు చిదాఫానుడు కారణము, ఘటను జాతమెన దని వాడుటకు బహవె తనవ్యా పీ కారణము, ఖా శ టా రె ఆవ. చేవామునకు *జిలుపల చిదాభాషబృవ్యాములను విభించి తెలిసికొనినట్లు 'జేవాములో వా రిరువురిని గనుంగొనువిధముం కెప్పచున్నాండునా న్లో ఆభాసబ్రహ్హణీ 'దేహాద్చృహిర్యద్వద్వి వేచి లే, తద్వదాభాసకూటస్థై వివిచ్యేతాం వవుష్యుపి క్షే7 వ్యా- జేవోద్బహిళ్చిదాభాన్మబృవాణీ నివివ్యేలే యథా తథా చేవింక ళ్ళిదా భాసకూటస్థా వివేచనీయావిత్యావా.... అభా సేతి. టీ. అభాసబ్రవాణీ జ చిదాభొనుండును ట్రవ్శామున్వు చేహాల్‌ = శరీరముకం టై, బహీ! ౨ వెలుపల, యద్వల్‌ = వీవిధంబుగా, వివేచితే = వేజుచేసి శ్ర,పొంచబడినవో, శద్వల్‌ ఇ ఆటువలెళే, వఫుమ్యువీ = శరీరమునందును, అభ్గాసకూటస్థై = చిదాభెన హాటస్ధులు, వినిచ్యేతాం ౫ వేటువఆిచి గ్రహింవంబడుదురు గాక తా, దేహమునకు వెలుపల చిదాభాసకూటస్థులం బ్ర త్యేకించి గ్రుపాంచినట్లు దేహమందును నశ్లే వా రిరువురిం బ్ర, త్యేకించి గ్రహింప వలయును, ఆవ వెలువల భుటాదులయందు వృ త్తివ్యూ వి గలిగినట్లు అంతరము లగు కామ శ్రోధాదులందు వేజుగా నృత్తులు లేవుగదా.. అక్కడ చిడాభాన్యువాములను. వేజు "వేలుగా పెటుల గ్రపాంప నగును అను శంకకు సమాధానము: శ్లో, అహంవృతై చిదాభాసు కామథ్రో, ఛాదికాసు చ, సంవా్య్రాప్య వర్తతే తప్పే లోహే వహ్నిర్యథా తథా, శై

కూటస్లదీవ వకరణనము 657 ఖాళి వ్యా నను 'జేవోదృహిళ్చిదాభానసవ్యాబ్యభుటాకారవృ ల్తివదాంతరవిషయనో-చర వృ త్యభావాత్కథం తద్వ్యావకః చిదాభాసోఒభ్యుచగమ్యత ఇత్యాళంక్య వినయ గోచరవృ ర్యఫ" వేజస్యవామాదివృ త్తి నద్భావా_త్తద్వ్య్య్యాపక శ్చిదాభాసోఒభ్యుమంత్తుం శక్యత ఇతి సదృషప్రాంతమాహ-.అవామితి. టీ, వహ్ని=అన్ని, తప్పే లోహీ ఇ కాల్చంబడిన యినుమునందు యథా ఆ ఏప్రకారము, వర్షలే = పర్షించునో, కథా జ అవ్ర,శారము; చిదాభానః = చిచా భానుండు, ఆవాంవృత్తైజనే నిడి వృ్తియందును; కామల్రోధాదికానుద ఆ శామ శో,థాదివృత్తులయందును;, నసంవ్యాష్య = వ్యాపించి (వర్హల్రేజవర్రించుదున్నాండు. తా, అగ్నిత_ప్పమైన యినునులో అగ్ని వ్యాపించియుండునట్లు చిదాభాసుండు అహంవృత్తియందును, కామ్టో ఛాదివృత్తులందును వ్యాపించి వర్హించును. అవ. అహమాదివృత్తులు చిదాభానునిచేం ఛి, కౌళింపం జేయంబడు ననుసంగతిని దృష్టాంతముతోం 'జెవచున్నాండు: న్లో స్వమాత్రం భాసయే_త్తప్తం లోహం నాన్యత్కదాచన, వఏవమాభాససహితా వృ_త్తయస్ప సస్వభానిశాట 10 వ్యా, ఆవహామాదివృ శ్రీనామేవ చిడాభాసబాన్యత్వం దృష్టూంతప్రవంచ'బేన స్పష్టయతి---స్వమా త్రమితి. టీ. తప్తం = కాచయిడిన;, లోవహాంజలోవాము; స్వమ్మాత్రం = తననుమ్మాత్ర, మే, భానయీత్‌ = (వ్ర,₹ాళించంబేయాను. అన్యత్‌ = ఇతరమెనదానిని కచాచన = ఎప్పూ . డును న భానయేీల్‌ జ వ్రశాళించంజేయదు. వవం ఇ ఈ ప్రకారముగా, అఆభాన సహితాః ఆ చిదాభాసునితోం గూడుకొనివు వృత్తయః = కామ శో,ధాదివృత్తులు స్వస్వభాసికాః = తమతమను బ,శాళింపంజేయునవి యగుకుం తా. కాల్చీినయినుపగుండులోని నిప్పు చీశటిలో దానిని నూ త్ర మే గనంబలువయాలును, గాని ఆెండవదానినిం గనంబలువం జాలదు, ఈవిధముగా. గామాదివృత్తులలోం బ్రతిఫలించిన. చిదా ఛాసుండు ఆవృత్తులను మా త్ర మే వ్ర కాశింపం చేయును, _ అవ ఇట్లు చిదాభానుని నిరూపించి; యింక కూటస్థస్వరూపనిరూవణము జేయు టైకైవృ _త్యభావసమయము నిపుడు వివరించుచు న్నాడు: న్లో, క్రృమాద్విచ్భిద్య విచ్చిన్య జాయంతే వృత్తమో౭ఖలాః, సరాా అపి విలీయంతే సు _వ్రిమూర్భాసమాధిషు, ర్య

త్‌ శ్రీ 'జేదాంతపంచదళి, అష్టమవ్రకరణము వ్యా వీవం చిచాఖాసం వ్యు శ్చౌాద్య3 కూటస్థస్వరూవం వ్యు త్పాదయితుం తదుషయోగినం వృ త్యభావావసరం దర్శయతి..- క,మాదితి. టీ. అఖిలాః ఇ సమస్తమ్ముల్రైన; వృత్తయః = వృత్తులు, శ్రమాల్‌ ఇ వరుసగా విచ్చిద్య విచ్చిద్య ఆ నడుమనడుమ వ్యపధిని జెంది, జాయం లేఐపుట్టుచున్నవి. సర్వా అవీ జ సమస్తవృర్తులు ను _వీమూర్భాసమాధిము ణు నుషుప్రీమూర్య్భాసమాధులయందు విలీయంలే = లయించుచున్నవి. తా, జూ (త్ర త్స గ్రస్నములందు వృత్తులు వరుసగా నప్పుడప్పుడు ఫుట్టుచుండును, వృత్తు లన్నియు సుషు _ప్పీమూ ర్భాసమాధులయందు లయించును, అవ. వృత్తి విలయ మగుంగాకం హటస్థని జెలియుట శిది యొ ట్లుకయోగిం చును? అనువ్రశ్నకు సమాధానము: న్లో + సంధ యో౭ఒఖిలనృ త్తీనా మభావా క్చావభానీళా, నిర్వికారేణ యేనాసా కూటస్థ ఇతి చోచ్యతే, ర వ్యా భవ ల్వేవం సమాధ్యాదౌ వృ త్తివలయ!. అజీన కథం కూటస్థోచవగ మ్యత ఇత్యాళంక్య వృ త్యృభావసాక్షీ ల్వేనాసావవగమ్యత ఇత్యాహ--నంధయ ఇతి వృ త్తిసంధయో వృత్స్యభావాశ్ళ యేన నిర్విశారవై త్యీ నావభాస్యం లే, అసౌ కూటస్థోషఒవగంకవ్య ఇక్యర్థక టీ, అఖిలవృ ల్తీ్‌నాం ౨ సమ ్సస్తవృత్తులయొక్క, నంధయః = సంధులును, అభావాళ్ళ ఇ వృక్తులయొక్క అఆభఖావములును, నిర్వికాలేణ = వికారరహితుండైన, యేన ఆ ఎవని చక్కు అవభాసితా! ఆ ప్రశాళింపంచేయండినవో). అసౌ ఆ ఇకందు, కూటస్థ ఇలి చ = కూటస్థుం డనియు; ఊఉచ్య లే = చెచ్పంబడుచున్నాండు. తా, ఒక బుద్ధివ _త్తీ నశించి మజీయొక బుద్ధివృ త్తీ పుట్టుచుం డ్‌ంగా ఆ రెండువృత్తులయొక్క నడిమికాలము “సంధి యనంబడును. అట్టి సంధికాలములును, సుషు 'వ్పీ మూర్చా సమాధ్యవస్థ్టలయందు వృత్తులయొక్క అభావములును ఏ నిర్వికారసాత్సు వైతన్యముచేత తోంచయిడుచున్నవో ఆసావీవై తన్యమే కూటస్థుం డనయికును. అవ దీని ఫలితముం శె్వుచున్నాండు:- న్లో ఘే ద్విగుణవై తన్యం యథా వాహ్యే తథాంత శే, వృ్తిస్వపి తత స్తత్ర వై. శద్యం సంధితోఒధికమ్‌, ణి

కూటస్థదీస ప్రకరణము 659 వ్యా, వీవం చ సతి కిం ఫలిళమిక్యక అవా-.ఖుట ఇతి. బాహ్యేభఘటే యథా ఘటమాగ్రైవభాసకళ్చిదాభాసః ఘటస్య కాశ శావభానకం టివ్మావై కన్యం చేతి వై శన్య వైసగుణ్యం తథాంశళే ఒనాంకారాదివృ త్తిమ్వపి కూటస్థవై న్యం వృ త్యవఖాన కళ్ళ్చిదాఖానశ్ళ్చేలి ద్విగుణవై తన్యమ స్లి, తృతోవవత్హిమాహ---తత ఇతి, యతో ద్విగుణ వైతన్యమ స్త్రీ తతస్సంధికసన్పంథిభ్య స్మత వృత్తిషు వై శద్యమధికం దృశ్యత ఇతి శేషః, టీ. యథాజనీవిధముగా, చాహ్యే జ వెలువల, భటే = ఘుటమునందు, ద్విగుణ వై శన్యంజఇనుమడివై తన్యము, (అసి జ కలదో), తథాజఅలాగుననే అంతళే=జలోపలి, వృ _త్తిమ్వపీ జ వృత్తులయందును, ద్యిగుణవై తఈన్యం ఇ ద్విగుణవై తన్యము, అప్పి కలదుం తద$ఃజఆఅహేతువువలను సంధితః ఇ సంధికాలమువలన, ళత్ర్ర = అ అపహామాదివృత్తుల యందు, వై శద్యంజస్పస్తత్వము; ఆధికంజఅధికముగ, (దృళ్య లే=చూడంబడుచున్నదిం తా, వెలుపలిఘటమునందు చిదాఫాసవ్యా _ప్రీయు కూటస్ల వా ప్రియు నుండుటం జేసి వైతన్య మెట్లు ద్విగుణమై యుంజెనో యట్టులే కామో ఛాదివృత్తులయందు చిడాభాసవ్యాప్రీయు కూటస్థ వాప్పియు. నుండుటంజేనీ వృత్తులయంతరాళమునకంళల చై తన్యము ద్విగుణమై యుండును, అవ భఘుటాదులయందు వలే వృత్తులయందు కూర శ్వాళ్గాక త్వావభానపండుగా కూటస్థుని చేల స్వీకరించరాదకు శంకకు సమాధానము జెప్పుచున్నాండు:- న్లో కర శాజ్ఞాతతే న స్తో ఘటవద్వ్య్భ్భృ్తిషు క్వచిత్‌ , స్వస్య న్వేనాగృ్భహీక కాగ త్రాభిళ్చాజ్ఞాననాళనాత్‌ ఇ లి వ్యా నన్వత్రావి భఘటాదిష్వివ కూర తాజ్ఞాత తావభాసకల్వేన కూటస్థః కిం "నేద్యక ఇజ్యాశంశ్య త త్‌, కాశ శాద్యభావాదే వేత్యావా---జ్ఞాత లేతి. తతోవవ ల్లి మావా.---న్వస్యేతి, క్షూగౌజ్జానవ్యా ప్రభ్యాం కో తాజ్జాతలే భవతః. వృ త్తీనాం ళు స్వప్ర,క"శల్వేన క్లానవ్యా ప్రిర్నా ప్తి. శాభి ర్వృ త్రిభిస్సో ్వ్వత్ప ల్తిమార్రేణ స్వనోచ రస్యాజ్ఞానస్య నివర్డిత త్వాదజ్ఞానన్య వ్యా వ్లిరవి నా ప్రీతి భావః, టీ. స్వన్య = తాను, స్వేన ఆ తనచేత, ఆగ్భహీతత్వాల్‌ = గ్రహిందబడళ పోవుటవలన) ఆాభి!=అవృత్తులచేక, అజ్ఞాన నాళ నాచ్చ= అజ్ఞానము మొక్క నాశము నలనను; భుటవత్‌ =ఘటమునందువలెనే; వృ త్తిషు ఇ నృత్తులయందు; క్వచిత్‌ ఎప్పటి కని క్థారశాజ్ఞాతలే బు క్థూగ్‌ త్వాజ్ఞాతశ్వములు, నస్తః ఇ లేవు తా, ఘటమునందు వలె వృత్తులయందు జ్ఞాత క్వాజ్ఞాతత్వములు సంభవింపవు, ఎందువల్ల ననంగా కర్మ కర్త ఎ్రల్వీవిరోధముచేత వృత్తిని

660 శ్రీ వేదాంతవంచదళి అష్టమవ్రశరణను వృ తగ హీంపవజూలదు, జ్ఞానవ్యాప్రిచేత ఘటాదులయందు జ్ఞాతత్వము గలుగు చున్నది, ఆజ్ఞానవ్యా _వీచేత ఘటాదులయందు అజ్ఞాతత్వము గలుగుచున్నది. బుద్ధి వృత్తులలో స్వవ్రశాళశ రూపత్వము. గలిగి యుండుటచేస ఆవ గ్రత్తులయందు క్షనము వాస్ట్రపింపదు, అందువలన వృత్తులయందు జ్లాతత్వము సంభవింపదు, మజటియు, నావృత్తులు కాము ఉత్పత్తియెనమూ త్ర మున స్వగోచరాజ్ఞానము నివ_ర్థించుటవలన ఆ వృత్తులయందు అజ్ఞానవ్యా _వ్స్‌యు "లేదు. అందువలన వృత్తులయందు అజ్ఞాతత్వమును "లేదని అెలియవ లెను, అవ చిదాభానకూటన్థులలో నొకటి వీశజారియు మజియొకటి యవీళారియు ననుటకు హీతుఫవును శెచ్వచున్నాందు;--- న్లో, ద్విగుణీళృతవై. తన్యే జన్మనాశానుభూతిత్కు అకూటస్థం తదన్యత్తు కూటస్థమవి-కారతః, లశ వ్యా, నను కూటస్థచిదాభానయోరుభయోరవీ చిత్తే నమానే వీశస్య కూటస్థత్వ మపరస్యాకూటస్థత్వమి త్యేతత్కుత ఇళ్యాళంక్య చిదాభాసనిష్ట యోర్జన నాళశయోరను భూయ మానత్వా _క్రీస్యాకూటస్థత్వ మపరస్య విశారిల్వే ప్రమాణాభావాళ్కూూటస్థత్వ మిళ్యావా---ద్విగుణీతి. టీ. ద్విగుణీకృతనై తజ్యే = ద్విగుణము గాం జేయంబడినవై తన్యమునందు; జన నాశానుభూతిత।ః = ఉత్ప _త్తినిలయముల యొక్క యశకుభవమువలన, అకూటస్థంజ(చిదా భానస్యరూవము) వికారియెనదిం కదన్యత్తు = దానికం టెవేజిగు వైతన్యము, అవి శారతః అ నిర్వికారత్వమువలన, కూటస్థం నః కూటస్థముగలది యగును తా, వృత్తులందు ెండువై. తన్యములు గలన్ర. వానిలో జన్మ నాశములు గలది గనుక చిదాభాసస్వరూవము సవికారము, కూటస్థ చైతన్యము నిర్వికారమును నిత్యమును నగును, అవు చిదాభానునికంటె వేజుగా కూటస్థుని నీవే కల్పించితివి. ఫూశ్వీకు 'లెవ్వ రఈను అంగీకరించరు. అను ప్రశ్నకు నమాధానము వెప్పుచున్నాండు:-లా శ్లో, అంతకరణతద్వ్భ త్తిసాథీ త్యాదావ నేకథా, కూటస్థ ఏవ సర్వత్ర వూర్వాచానై స్టిర్వినిశ్చితః. £ైల్‌ వ్యా చిదాభానవ్యతిరిక్త కూటస్థాభ్యుచు మ సృ్వకపోలకల్పిత ఇళ్యాశంక్యా ఇాన్య్యైః హాటస్థస్యో వ పాదిత త్యానెవమి త్యావా....ఆంశశకరళేతి, “ అంత/శరణ

కూటస్థదీపప్ర కరణము న! తద్వ్భృల్తి సాశ్షీ వై కన్యవిగ్రృవాని ఆనందరూ పన్సత్యనృన్కి.న్నా తానం వ్రపద్యని ఇళత్యాదా విఠ్యర్థః

టీ. అంకణరణకద్వ్భ త్రిసాతీత్యాడా ఆ అంతఃకరణము తద్వ్భృ త్రిసాక్షీయను మొదలగు వాశ్యములందు? కూటస్థ వీవ = కూటస్థుండే సర్వత్ర, = అంతట ఆవేకథాణ వలువిధంబులుగా, వూర్వాభాక్యైః ఆ ఫూర్వాచార్యులచేత, వినిళ్నిత్య = నిళ్చయించం బడెను తౌ, “ఆంతకరణతద్వత్తిసాత్సీ వై తన్యవిగృవ ఆనందరూప స్పత్యస్సళ కిన్నాత్తానం వ్రవద్యనే నీవు అంతశరణమునకును తద్వ్య్భృత్తులకును సౌకవి. వై తన్యస్వరూపుండవును, ఆనందరూపృండ వును, సత్యస్వురూపుండవును అగుచు నాస్వరూపము నెందుకు భావింవవు? అని దీనియర్థము, ఇత్యాదివాక్యములయందు శ్రీశంక రాచా ర్యాదులు కూటస్థుని నిరూవించిరి గాన నిది స్వకపోలకల్పితము గాదు, ఆవ. కూటస్థునికంటె 'వేజగు చిదాభాసుండును వూర్వాచాద్యలచే నంగీకరిందం బడె నని చెనుచున్నాందు:ా శ్లో ఆకాభాసాక్రయాన్రైవం ముఖాభాసాశ్రయా యథా, గమ్యంతే శాస్త్ర్రయు _కిభ్యామి ల్యాభాసళ్చ్‌ వర్షితః, ౭26 వ్యా కూటస్థాతిరి కళ్చిదాభాసోజవీ శెర్వర్షి ఈఇత్యాహ---అత్తాళాపేతి, అత్తా చాభానళ్చాశ్రయళ్భా త్థాభాసాళయాశ్ళేతి ద్వంద్వస్పమాసః ముఖాఖాసాశ్రయా ఇత్యశ్రావి తథా, ముఖం వ్రనిద్ధదమాభాసో ముఖ ప్రతిబింబః అశ్రయో దర్పణాది'క్చేతి. శ్రయం యథా ప్రత్య శమేణావగమ్య తే నీవమాత్తా కూటస్థ అభాసళ్చిదాభానః ఆ శ్ర యోంతఃకరణాదిరితి శ్రృయోదపి శాస్త్రయు _కీభ్య్థామవగమ్యుంత ఇత్యర్థః, అత్ర షా భానళబ్దేన కూటస్థాతిరి కృళ్చిదాభాసో పర్శిత ఇతి భావః నునసస్సాజ్షీత్రి బుద్ధేస్సాతీతి మిద్ధిసాత్సీణః కూటస్థన్య ప్రతిపొదకం శాశ్త్రం “రూదం రూపం వప్రతిహపో బభూో వేతి చిదాభాసప్రతిపాదకం వికారిత్వావిశారిత్వరూపా యు కీ! పూర్వ మేవో శీత భావః, టీ. ముఖాఖ్గాసాక్రయా. యథా ఆ ముఖంబుళు వ్రతిబింబమును దర్పణము ెట్టులో, వీసం=జఈవిధముగా, అళ్ళాభాసాశ్రయాళ్చ-అత్మ ఇ కూటస్థుండును, అభొనణ చిదాభానుండును, అశ్రయాళ్ళ ౫ ఆఅంతీ!క రణమును, శాశ్త్రయు_క్రిభ్యాం న ళా్త్మము సేఠను యు క్తులచేతను గమ్యం లేజ తెలియంబడుచున్నవి. ఇతిఐఈలాగున్తు ఆభానళ్ళ ఇ చిదాఖానుండును వర్ణ తజ వరి ౦చంబడెను,

608 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి అష్టమవ్రకరణను ఈ, ముఖమును తత్ప్రతిబింబమును దర్చణంబును లోకము నందు వ్ర సిద్ధమైన 'తెజుంగున కూటస్థుండును, చిదాభాసుండును, అంతః కరణంబును వాన్త్రయు క్తులచే సు వ్రనిద్ధంబులై యున్నవి, అని కూటస్థుని కంటె వేలుగా చిదాభాసుం డంగీకరింపయబటెను, అవు చిదాభానుని ఆంగీకరించంగూాడ దని ఫూర్వపక్షీ యధి శేవించుచున్నాండు:ల- న్లో బుద్ధ్యవచ్చిన్నకూటస్థో లోకాంతరగమాగవకా, కరం శో ఫఘటాకాశ ఇవాభానేన కిం వద. లగ వ్యా, తత్ర చిదాభాసమాశ్షీపతి...-బుద్ధీతి, స్వస్మిక- కల్చ్యమానయా బుర్ధ్యాన చ్చిన్నకూటస్థ నీవ ఘటద్వారా భఘుటాకాళ ఇప బుద్ధిద్వారా లోకాంతరగమనాగమ జే కర్తుం శళ్నో తి. అకళ్చిదాభాసకల్పనాయాం గారవమితి భావః. టీ. బద్ధ్యవచ్చ్భిన్న కూటస్థః గ! బుద్ధిపరిచ్చిన్నుం డగు కూటస్థుందు లోకాంతర గమాగవకా ఇ న్వర్హాది కోకంబులంగూర్చి గమనాగమనంబులను ఘటాకాశ ఇస ఇ ఘటాకాళశమువలెను, కర్తుంజచేయుటకొజకు, ళ _క్రశ=సమర్థుండం, అభాసేన = చిదాభాను నితో, కిం = ఏమీ (ప్రయోజనమో; వద ఇ చెప్పుము, తా, బుద్ధియందు వ్యాపించియున్న కూటస్థుండు ఫఘటాకాశము వంటివాండు. అతండు స్వన్హాదిలోకములకు గమనాగమనంబు లొనర్చ సమర్థుయ. బుద్ధియందు వైతన్యప్రతివింబము నంగీకరించినందునం ట్ర'యోజన మే మున్నదో చెప్పుము. ప్రయోజనము లేదని ఫావము, అవ చిదాఖానుని నంగీకరించుటకుం గారణముం కేబ్వుచున్నాండు:.-- శ్లో, శృణ్వసంగః పరిచ్ళేదమా శ్రాక్జీవో ఛవే న్నహి, అన్యథా ఘటకుజ్యాద్య్యై రవచ్చ్శిన్నస్య జీవతా, 28 వ్యా, అసంగస్య కూటస్థస్య బుద్ధ్యవచ్శేదమాల్రే2 జీవత్వం న భటతే. అన్య ఛాతిప్రనంగాదితి పరిహరతి=-ళ్ళణ్వసంగ ఇతి, టీ శృణు ఇ వినుము, అసంగం = సంగము లేనిచిదాభానుండు, పరిచ్ళేదమా శ్రాల్‌ ఇ చేరినంతమా త్ర మున, జీవః=ళీవుండు, న భ వేద్ధిజకాయాలండుగదా, అన్య ధాణ అట్లు శానియెడల, ఘటకుడ్యా ద్యైః=ఎకుండ, నోడ 'మొదలగువానివేత, అవచ్చిన్నస్యజ కూడుకొనిననై తఈన్యమునకు; జీవతా = బీపత్వము; భవేత్‌ = శావలసివచ్చును. తా ఎట్లు ఘటము కుడ్యుము "మొదలగువానియందు వ్యాప్తం బగువై తన్యము జీవుండు కాకుంకునో యట్లు అంతశరణమందు వాషసిం చినకూటస్థచై తన్యమునకు జీవత్వము ఘటింప దని తాత్పర్యము,

కూటస్థదీప ప్రకరణము 6648 ఆవ, అంతశకరణమునకును భఘటక డజ్యాదులకును 'దారతమ్యుము కలదని శంకించి యట్టి శారతమ్యంబువలన'జే కూటస్థునికంటె స్వచ్చ మగు అంతఃకరణమునందుం ఖతి ఫలించిన చిదాభానుండు వేజని సిద్ధించు నని మూండుళ్లోకములలో నిరూపించు చున్నాండు:-ా న్లో ం న కుడ్యసదృలీ బుద్ధిస్స సచ్చత్వాదితి చేత్తఖా, అస్తు నామ పరిచ్ళేదే కిం స్వాచ్చ్యేన భచే_త్తవ, లిం వ్యా బుద్ధికడ్యయోస్ఫ్య్వాచ్భ్యాస్వాచ్భ్యాభ్యాం వ్రైమమ్యం శంకలే... శీలి, ఊక్తం న్వచ్భత్వం వరిచ్ళేదవ్రయోజకం న భవతీత్యావా--తథా, ఆ_స్ఫ్వితి. టి. బుద్ధిః=బుద్ధి స్వచ్భ త్వాల్‌ ఆనిర్మ లమగుటవలన, పడ్యసదృశీజనోడవంటీది, జీతిచేల్‌ జ కాదంటి వేని, తథాజఆవిధమున జే, అస్తు నామ ఇ అగుగాక, పరిచ్ళే దేజ ఆవచ్చిన్నత్వవతుమునందు, స్వాచ్ళ్యేన ణు స్వచ్భత్వము చేత తవ జ నీకు, కంజ ఏమి, భవేళల్‌ ఆ అగును! (నీమి లాభమును లే దనుట్స తా, బుద్ధి నిర్మ, లమైవది. గోడ మలినమైనది, కాన ెండును సమానములు గాన, ఆంటి వేని సమానములు గాకపోన్ఫంగాక, అట్టి యుపాధుల భేదను అవ చ్యేదపతమునందు అనచ్చిన్నునకు లాభనపష్షం బులం గలుగంజేయయాలదు, య వ నీ జ జ న్లో, వ్రన్థేన దారజన్యేన కాంస్యజన్యేన వా నహి, వి శ్రే తు_స్థండులాదీనాం పరిమాణం విశిష్య తే తం వ్యా, ఉక్త మర్ధం దృహ్రైంలేన స్పష్రయతి--- ప్ర స్థేవేతి, చౌరుకాంన్య జన్యయోః ప్రస్థయోస్థితే స్వచ్ళ త్వాస్వచ్ళ ల్వే తందులవరిమాతే న్య్యూనాధికఖావ హేళూ న భవత ఇత్యర్థః, టీ, చారుజన్యేనజశొయ్యవలనం బుట్రినదిశాని, కాంస్యజన్యేనవా ఆ కంచువలన శేర్పడినట్టిదిగాని ప్రస్థేన ఇ కుంచముచేత, విక్రేతుః=అవెడీవానికి తండులాదీనాంజ వీయ్యము మొదలగువానియొక్క; పరిమాణంజకొలంత న హి విశిష్యతే శారతమ్యుమును ళొందదుం ఆతా, అమెడువానికి కంచుమూనికతో కొల్చినను కొయ్య మాని కతో భొల్చినను బియ్యము మొదలగు వానివరిమాణము సమానముగా నుండును. అట్టులే అంతకరణావచ్చిన్నుండు. జీవుండై నయెడల ఘట కు డ్యాద్భవచ్చిన్నుండు. జీవ్రం జేల శాంహాడ దని శంకించుచాని ఫావము,

664 శ్రీ సేదాంతపంచదళ్కీ అష్టమ, ప్రకరణము శ్లో, సరిమాణావిశేపే2వీ ప్రతిబించో విశిష్ధతే, శాంనే యది తదా బుద్ధావప్యాభాసో భఛవేద్బలాత్‌. ఇ న! వ్యా ఇాంన్య ప్రే తండులపరిమాణాథి క్యాభా టేడావీ ప్రతిబింబలకణమాధిక్య మ ప్లీత్యాళంక్య త కీ బుద్ధావపీ చిదాభాసో భవ కై వాంగీకృతస్ప్యాది త్యాహాాపరి మాణావిశేషు ఇతిం టీ. చరిమాణానిశేషేఒవ్‌ = పరిమూణామునందు తారతమ్యము 'లేశపోయినను, శాంస్యే = కంచుమానిక యందు; ప్రతిచింబ!జ ప్రతివింజము, విశివ్య లే=అతిశయించు చున్నది. ఇతి యపిజఈలాగంటి వేని ఈదా = అస్వుడు; బుద్ధావవి ఆ బుద్ధియందును; అభొసః ఆ చిదాభానుండు, బలాత్‌. = సీవాక్యబలమున, భవేత్‌ = అగును తా, దారుపా త్ర మందును కాంసస్థపా త్ర వుందును బరిమాణ “మొక్క శేయైనను కంచుపా, త్ర మునందు ఛాన్యము వ్రతిఫలించును, అంటివేని నట్టులే కంచుపాత్రమువంటి యంతణరణమునందు వై, త న్యము ప్రతివించించును. ఆ వతిబింబమే కూటస్థునికం చె వేజగు చిదాభాసుం డని యంగీకరింపక తీరదని భావము, అమ. ప్రతిబింబమును నంగీకరిం చినమాత్రమున చిదాభాను నంగీకరించుట యొట్ల గును!ీ అనుదానికి సమాధానము: న్లో + ఈసుద్భాసనమాభాసః చ్ర తివింబ స్త థావిధః బింబలతణహీనస్పళ చింబవద్భాసతే సహిం 8 వ్యా వ్రశిచింబాంగీకాళే చిదాభాసః కథమంనీకృతస్ఫ్యాది త్యాళంక్య ప్రతి వింఛాభాసళ టా భ్యామభిధేయస్యార్థ స్యై క్యాదిత్యాహ-లఈ దితి. పతిచింబస్యాభా నత్వం కమి త్యాశంక్యాభానలతుణయోగాదిళత్యాహం---బింబలత్‌ ణేతి. హ్‌ యస్తా శ్కారణాత్స్రతిబించో చింబలక్‌ణరహితో వింబవదవభాసతే అతో హేతో ర్చించా భన ఇతి భావిం టీ. ఈమద్భాననంజఇంచుకప్ర,కాళించుట, అఖానః ౨ అభాసము ప్రతిబింబ ప్రతిబింబము; తథావిధ$ అ అట్రికీతిగలది. సః=లి ప్రతిబింబము, బింబలతణహీనస్సక్‌ ఆ చింబలక్షణము లేని దగుచు; బింబవత్‌ అ బింబమువలి ఖాసలే హీ ఆ ప్రకాళింఛు చున్నదిగదాం కా, అఆభాస మన ఇంచుక ప్రకాశించునది ఆదియే చశతిచిం బము, అట్టిది బచింబలతుణము లేక వింబమువలె భాసిల్లును, శాన ప్రతి బింబ మనినను చిదాఫాసుం డనినను నొక్కటియే.

కూటస్లదీవ వకరణము శం (థి ఆ అవ. అభొనమందు ప్రతిటింబలకుణమును నమన్వయము చేయుచున్నాడు: త్లో + ససంగత్వవి కారాభార్థం చింబలతణపీన తా స్ఫూ _ర్రిరూపత్వ మేతస్య బింబవద్భాసనం విదుః 88 వ్యా, ఆభౌసలక్షణమయోగిత్వ మేవ స్పష్రయతి--నసంగ ల్వేతి. వితన్య చిచాఖా సస్య సంగక్వవి శారిత్వాభ్యాం బింబభూతాసంగా వి కారివై తన్యలతణహీనత్వం న్ఫురణ రూవత్వం _ బింబవదవభాసనమిత్యర్థః, "హీశరులమణరపాతా *ెహేశువదవభాసమానా పహీళ్వాభాసా ఇతి వదిత్యర్థ$ టీ. ససంగత్వవికారాఖ్యాం = సంగముగల్లుటయం. వికారమునందుట యను కెండుధర్శ ములచేత్యు బుబలతణహీనతా ఆ బింబలతమణములు లేకపోవుట, (భవతి ఇ అగుచున్నది). వీతన్య జా ఈ ప్రతివింబమునకు; స్ఫూ _ర్రిరూవత్వంజ ప్ర,కాళశరూవత్వము చింబవత్‌ = బింబమువలెె భాసనం = ప్రకాళించుట యని, విదుః = తెలిసికొనిరి. తా, చింబలవమ్‌ణము లేని దగుచు చింబమువలేం బ్ర కాశించునది వ్రతిబింబము, చతిబింబము దర్చణగతమాలిన్యాదిధర్మ ములం జెందును, ఉశ్చత్తిలయాదివికారములం జెందును గనుక బెంబలతణనులు దాని యందు "లేవు, ప్రకాశించుట యనునదియే బెంబముతో పోల్కి గాన వ్ర తిబంబలతుణము దర్పణ వ్రతిబింబమున సమన్వితము, ఆభాసం బనిన నిదియే, అవు ఇటుల చిదాభానుని నిరూవీంచి యకండు బుద్ధికంటె 'వేజని తెల్పు చున్నాడు శ్లో, న హి ధీభావభావిళత్వాదాభాసోఒ_స్తి ధియః పృథక్‌, యథా మృదల్ప మేవో_క్రం ధీర వ్యేవం స్వదేహళు, 8 వ్యా, ఇళ్టం చిదాభానస్యాప్రయోజకతాం నిరాకృత్య ఇదానీం తన్య బు స్టేక పృథక్టృ త్తష్టం సాధయితుం వఫూర్వపతుమావా---నహీతి. యథా మృది సత్యామేన భఛవక్‌ భుటో నమ్భుదో భిద్యలే తద్వదితి భావ$. న 'జ్వీవం తర్జి దేవోతిరిక్తా ధీరవి న సిభ్యదితి పతి౪ంద్యా ఇరిహరతి, ఆల్బమితిం “టీ. ధీభావభావిశ్వాల్‌ ఇబుద్ధియుండిననే యుండెడివాండగుటవలన, అభాసఃణ చిదాభానుండు, యథా మృత్‌ = మృర్తువలె, థియఃజబుద్ధికం టె, బృథక్‌ = వేజు?గా వాని హీజలేండు కదా. ఆల్స మేపజస్వల్సముగ బే, ఉక్తం = బెప్పంబడీనది. వీవం ఇ ఈవిధముగా, స్వదేవాతః ౫ రనజేనాముకంటె, థీరసీ ఆ బుద్ధియుు న జ. వేజుశాము

666 శ్రీ వేదాంతపంచదశి అష్టమప్రశరణము తా, బుద్ధి యుండినంగాని తత్ప్రతిబించితుం డగుచిదాభాసుం డుండండు. కాన బుడ్గికంకై వేలుగా చిదాభెసుణు లేండు, మట్టికంటె కుండ వేలుగా నుకేదునా! ఉండదు గదా యని శంకింపంగా నిట్లం గికరించితి మేని స్థూలదేహా ముండిననే బుద్ధి యుండును గాన స్థూల 'దేహముకంక బుగ్గియు వేజుగా లే దని యనవలసివచ్చును. కనుక నీపూర్వపతము క కము కా దని సిద్ధాంతి వ్రతిబంది. యిచ్చు చున్నాండు. ప్రతిబంది యనంగా వాది మొక దోషమును గనుపజు పంగా దానివైం బ్రతివాది యంతటి మణీయొకదోపమును వానివతు మునం గనవపజుచుట, అవ. ఫూర్వపతుకారుండు ప్రతిబందీమోచనమును శంకించుచున్నాందు:- శ్లో చేహే మృలేఒవి బుద్ధి క్నేచ్భా ప్రాద స్తీ తథా సతి, | బుబ్ధేరన్యశ్చిదాభాసః ప్రవే శ్రుతిషు శ్రుతః త్‌ వ్యా, ప్రతిబందీమోచనం శంశలే. జేహేమృత ఇతి, జేవావ్యతిరికాయా బుచ్టేస్సవిక్ఞానో భవతీశ్యాది శ్రు,తిసిద్ధత్వాన్నా సత్త్వమితి భావః. నను శ్రు తిబలాట్లే హోలిరిశ్తా బుద్ధిరభ్యువగమ్యు లే చే శ్తర్హిప్ర, వేళ శ్రు,తిబలాద్భుద్ధ్య తిరి క్షశ్చిదాభాసోఒవ్య భఘ్యపేయ ఇత్యాహఎాతథాసనతీతి. టీ. చేహే = శరీరము, మృలే౭కి ఇ మరణించినను శా స్రైల్‌ = శార్ర్రము వలన బుద్ధిః = బుద్ధి అస్తి వేత్‌ = ఊన్నద౦ంటివాా తథాసతి = అట్టులైనయెడల, బుద్ధే! ఆ బుద్ధికం టె అన్య॥ జ వేజైను చిదాభానః ఆ చిదాభానుందు, ప్ర వేళ్ళశ్రుతి మణ వ్ర, వేశశ్రు,శులయందు శు జ చెప్పంబడెనుం ఆకా, శరీరమును బుద్ధియు నొళ్కటి గాదు; ళరీరము నష్ట్టమె నను సూత్త్మశరీరం బగు బుద్ధి గల దని ఇాస్త్రము దెల్పుచున్న దని యంటివేని అట్టళాస్త్రము బుద్ధికంక వేలుగా చిదాభాసుండు బుద్ధిలో6 ట్రమేంచె నని చెప్పుచున్నది గనుక బుద్ధికంకె. వేలుగా చిదాభాసుని నంగీకరించి తీఅన లెను. అమ చిదాఖానుండు. బుద్ధితో: గలనియే. ప్రవేశించును. గాని బుద్ధ్యలిరి క్త తగుచు బుద్ధిలోం బ్రవేళించు నని శ్కుతియం దెక్కడను వక్కాణింపంబడి యుండ "లే దనుటకు సమాధానము థెబుచున్నాండు:- శ్లో, ధీయు _క్తస్య వషోశ్చేనై షత లేయే ధియః వృథక్‌. అకా ప్రవెశం సంకల్ప ప్రవిష్ట్ర ఇతి గీయతే, -త్‌

కూటస్థదీవ వ్రశరణము 66? వ్యా నను బుద్ధ్యు పాధికన్యైవన వ్రవేో యుజ్యతే 'ేశరశ్యేతి శంకళలే...ధీయు క్రన్యేలి. వికకేయక్రుతౌ బుద్ధ్యతిరి క్షన్యైవ ప్ర వేళ్యశవణాన్తై వమితి వరివారతి_ వశశేయ ఇతి టీ. థీయు కన్య ఇ బుద్ధితోలహాడిన చిదాభౌనునకు, ప్రవేళళ్ళీత్‌ = ప్రవేశ మంటినా నజ శాదు, వితరేయ్‌ ఆ విత కేయ శ్రుతియందు, ధీియ ఇ బుద్ధికం టె పృథక్‌ ఇవేజుగా, అక్తా గ ఆత్మ $ వ్ర, వేశం గా వ్ర, వేళమును) నంకల్చ్య ఆ సంకల్పించి వ్రవిష్ర!జవ్ర,వేళించెను. ఇతి = అని గీయలే ఇ చెచన్చంబడుచున్నదిం లె, చిడాభానుండు. బుగ్గితోం గలనీయే మజీయొుక చోటం శ్రి వేశించునుగాని బుద్ధికంటె వమీగా బుద్ధిలోం శ్రి, వేశించుట 'వేదనుం చదెచ్చటను వెస్పంబడియుండ లే దని యనం జెల్లదు, విక రేయశ్రుతియందు చిదాభాసుండు సంకల్పవూర్వశముగా బుద్ధిలోం ట్ర వేశించినట్లు 'ెస్పం బడెను, అవ విత శేయ్మక్కుళ్యర్థమును బతించుచున్నాండు:ాా శ్లో + కథం తిదం సాశచేవాం మదృతే స్యాదితీరణాత్‌. 0 విదార్య మూర్ధసీమానం వప్రవిష్టస్సరిసరత్యయమ్‌, 87 వ్యా, తాం శ్రు,తిమర్థతః వఠతతి.....కథం ల్వితి. ఆయం పరమాళ్తా సౌతచేనాం అకొణి దేవోళ్చాతు దేవోస్తై సృవా వర్తత ఇతి సాతచేవావిదం జడజాతం మదృతే చేతనం మాం వినాయ కథన్ను స్యాన్న కథమని నిర్వహేదితి విచార్య మూర్ధసీమానం కపాల్టత్తయమధ్య దేశం విదార్య సన్నిధిమాల్రే,ణఇ భిత్వా వ్రవిష్టన్సళ సంసరతి జాగ్ర చాదిక మనుధవతీత్యర్థః. టీ. సాత చేసాంజఇంద్రియములతోకు 'జేవాముతోను గూడిన, ఇదం ఆ ఈజడ సమూవాము, మదృతే ఇ నన్ను నినాగా కథం స్యాదితి ఆ ఎట్లుగా నుండునని, ఈర గాల్‌ జ థెప్పుటవలన, మూర్ధసీమానం = కపాల మధ్యప్ర,బేశముగు,ు విదార్య ఆ "భేదించి? వనిష్టః జ ప్రవేళించినవాండైై; ఆయం = ఈచిదాభానుండు, చంసరతి అ నంసారమును బొందుచున్నాండుం తా, శరీరము ఇం 'ద్రియములును మనస్సును మొదలగుజడ సమూహము నేను లేనిది యుండ దని శిరోభాగమును భేదించుకొని చిదాభాసుండు చ్రవేించి సంసౌర మనుభవించు నని విత రేయ శ్రుతి దెల్పుచున్నది, ఇక్కడ బుద్ధికంకె వేజగు చిదాభాసుండు బుద్ధి యందు ట్రవేశించె నని చెర్చంబడినది,

66 శ్రీ వేదాంతసంచదళి అష్టమప్రశరణము ,. ఆవ ఆనంగునకు వ్ర వేశ మెట్టు లని శంకించుచున్నాాండు: లా న్లో, కథం వనిష్టోబసంగశ్చే త్సృష్టి ర్వాస్య కథం వద, మాయికత్వం తయో స్తుల్యం విశాశళ్చ సమ_స్తయోః, "ఏ8 వ్యా నన్వసంగస్యాత్మన! ప్రవేశో౭ివ్యయుశ్త ఇతి శంకలే--కథం ప్రవివ్ర ఇతి. ఇదం చోవ్య౦ సృష్టావపి సమానమి త్యావా----సృపిరితి. సృష్షికర్తురాయిక త్వాన్న డో ఇత్యాశంశ్యాయం ఉరివోరః వ్ర వేస్తర్యవి నమాన ఇత్యాహ---మాయికత్వమితి. ఆనయోర్తాయిక ల్వే పేఠుశ్చు సమాన ఇత్యావాలానినాశ ఇతి. టీ అసంగః ఇ ఆసంగుండగుఅత్మ, కథం అ ఎట్లా; ప్రవిష్టశ్చేల్‌ =వ్ర, వేళించు నజెద వేని అన్య * ఈయసంగు: డగుఅెర్మ క్యు సృష్టిర్వా ఇ సృషియెనను కథం ణ ఎట్లు అగుకు! వద = థెప్పుము. తయో) ఇ ఆప్రవేళించెదువానికిని సృజించెడువానికిని, మాయికత్వం జ మాయామయత్వము, తుల్యం = సమానము, తయో॥? = అయిద్దతికిని వినాశశ గ్‌ = విశాశంబుకు నమ? ఇ నమాన మెనది (అగుశు) తా. అసంగుండగుఆత్మ అంకఃరణములో నెట్లు వ్రవేంచె నని శంకింపవలదు. అసంగ మగు ఆత్మ ఎట్లు జగంబును సృజింవెనో వెస్పుము. సృజించుట మాయిక. మంటివా! ప్రవేశంచుటయును నట్టిదే చ్రవేశించెడివాండును సృజించెడివాండును మాయికు లనుటకు శ్రుతియందు వీరిద్దజికి నాశము వెప్పుటయే యాభారము. ఆవ చిదాభామండును నళించు ననుటకుం బ్రైమాణమును జాపుచున్నాండుసనుా న్లో న సముత్థాయైప. భూతేభ క్‌ స్తాన్యేవానువినళ ర్ట్‌తి వినష్టిమితి మెలేమ్యై యాజ్ఞ వర్క ఉవాచ హి, 89 వ్యా “ప్రక్ఞానభన ఏవై లేభ్యో భూ లేభ్యనృముస్థాయ శాజ్యీవానువినశ్యతి న ప్రేత్య వంజ్ఞాస్తీత' కౌ హధికరూమన్య వినాళిత్వ ప్రతిపాదిశాం శ్రు,తిం దర్శ్మయతిఎా వముక్థాయేతి. వమ ప్రుక్థానఘన ఆత్తా ఏ తేభ్యో జేహేంద్రియాదిరూపేభ్యః చంచ భూతకాళ్యేభ్యో నిమి త్తభా తేభ్యః ఊపాధ్యస్సముస్థాయ జీవత్వాభిమానం ప్రావ్య ఆాజ్యేవ జేవోదీని వినళ్యంత్యనువినళ్యతి. "తేషు వినళ్యత్సు తత్కృతం జీవత్వాఖి మానం జవోతి. ఏవంప్రకాలేణ సోపాధథికరూపన్య వినాళిత్వం యాజ్ఞ వల్కో్య్య మెకే య్య ఊవాచ ఊఉ కవానిత్నరః. చ్‌ల్రిమె కలీ టీ. వీమహిఈయాత్మ, భూ లేభ్యఃజవంచభూత కార్యము లగు జేహేంద్కియాది రూవమువలన, సముస్థాయ = బీవత్వాభిమానమును బొంది, కఆాజ్యేవ = అదేవాదులు? వినప్టింజనాశమును బెందుచుండంగా) అనువినళ్యతీతి జ అనుసరించి నాశమును బొందు

కూటస్థదీప వ్రశరణము 6౪ చున్నాండు (జీవత్వాభిమానమును విడుచుచున్నాండు) అని, యాజ్ఞ వల్క్య్యజయాజ్ఞ వల్కబుషి మెన్రేయ్యె నా మెన్రేయికి ఉవాచ హీ జ చెప్పెను

తా, జీవుండు పంచభూతమయ మగునంతకరణ మనెడి యుపాధి వలన జివత్యాభిమానము చెంది యది నళించినవ్వుడు తానును నళించు చున్నాండు, అనంగా జీవత్వాఖిమానమును వదలుచున్నాండు. అని

అవా కూటస్థనిత్యత్వమునుగూర్చి శ్కుతిని గనంబజచుచున్నాడు:-- శ్లో *. అవినాశ స్టయమాళత్తేతి కూటస్థః వ్ర వివేచితు,

నూత్రా,సంసర్ద ఇ ల్యేవమసంగత్వస్య శీ రృనాత్‌ శీ0

వ్యా, “అవినాశీ వా ఆ'రేజఒాయమా త్యానుచ్చి తిధరా” ఇతి శు,త్యా కూటస్థ తో విలిన్నః ప్రదర్శిక ఇత్యాహ---అవినాశతి. “మాత్రాసంనర్హ న్తర్షస్య భవ'తీతి శు,త్యాజవినాళిల్వే ఇపాతుమసంగత్వం చో క్తవానిత్యాహ---మాశ్రేతి. మాయంత ఇలి మాత్రా చేవాదయస్తాలిరస్యాత నోఒనంసర్లో భవతీత్యర్థః,

టీ అయం ఆత్తాఃకయాత్మ; ఆవినాశీతిజనళించెడువాండు గాం డని ఇెప్పెడి శు,తిచేక, కూటస్థః=కాటన్థుండు, మాశ్రాసంసర్హ జువిషయములతో. గూడికొనువాండు గాడు, ఇల్య్యేపం = ఈలాగున ఆనంగత్వస్య = ఆనంగత్వముయొక్క, కీర్తనాల్‌ = వైవుటవలన, ప్రవివేచిళః జ వివేచన చేయంబడెళు

ఆతా, అత్మ న?9ంచెడువాడు. కాండు. ఆతయ 'చేపబాదులలో సంస క్షి నొందండు, ఆని యనుటం జేసి యీబ్బహదారణక శ్రుతి కూట స్థునే ప్రతిపాదించుచున్నదని గ్రృహింపనగును.

ఆవ. 'జీవాపేతి మిత్యాది శ్రుతి జీవుడు (చిదాభానుడు)ు నళింద డని "'జెల్చుచుండ నాదిదాభానుండు నళించునని యకట తగదు. ఆనమటకు సమాధానముం జెప్పచున్నాండు:లా న్లో * జీవావేతం వావ కిల శరీరం మ్ర్‌యతే నస,

ఇత్యత్ర న విమామోఒర్థః కింతు లోకాంతరే గతిః, శీ]

వ్యా నను “జీవాపేతం వావ కిలేదం మ్రియకే న జీవో మిియతి ఇతి ట్‌. అన్య పాధికస్యాష్యవినాశిత్వం పశిపాద్యత ఇత్యాశంక్య తస్యాళ్ళు)తే వ్రేవింతర ప్రా వీవిషయతయా నాత్యంతికనాశాభావపరత్వమి త్యాహ--బీవాపేత మితి. జీవాపేఠం జీవరహితం జీ వేనత్య క్రమితి యావణ్‌ , వావవీవబీవోన మ్రియత ఇత్యర్థణ

670 శ్రీ వేదాంతపంచదక్సి అష్టమప్రకరణము టీ. జీవా-పేఠం ఆ జీవునివే వదలి'పెట్టంబడినట్టి; శరీరంవాపకిల ఇ శరీరమే, మ్రీయశే ఆ నళించును. నః ఆ ఆచిదాఖానుండు, (జీవుడు) న మ్రీయలేతి ఆ నళింపం డని, అత్ర=రళ్ళ క్రుతియందు, విమోత$=మోతము, అర్థః=అర్థము, నజకాదు., కింతుజ ఇళ నేమి యన; లోకాంత రేజలో కాంతరమున, గతిణప్రా ప్తి (అగుచున్నది) కా, *జీవావేశతంో అను శు తి శరీరము నళించును గాని జీవుండు నశింపండని చెప్పుచున్నది. జీవుండు నశించు నని నీ వెట్లు చెప్పితి వని యనవలదు, ఆ్రుతి మోతయమును జెప్పుటలేదు, జీవుండు స్థూల శరీర మును వదలి లో శకాంతరములకుం బోవు నని చెప్పుచున్నది గాని మోతు దళలో జీవత్వము నశింప దని చెప్పుటలేదు, అనంగా జీవునకు బేహాం తరస్రాపినిం జెప్పుచున్న దేకాని మోతదళశయందు నాశము లే దని యీ శ్రుతి చెప్పుట లే దని యభిప్రాయము, అవ. జీవుండు నళించునిడల నళింవని బ్రవ్హామును దాను 'తెలిసికొను టెట్లు! అను ప్రశ్నకు సమాధానము: న్లో - నాహం ట్ర పాతి బుద్ధ్యేత స వినాఠీతి చేన్న త్‌, థి సామౌానాధికరణ్యస్య బాధాయానువి సంభవాత్‌ , ల్త్‌్రై వ్యా, నకు జీవన్య వినాళిల్వేఒహాం బ్రవ్వాస్మీ త్యవినాశి ట్రా శాదాత్మ థి జ్ఞానం న ఘటర ఇతి శంకలే..-నావామితి. వినాశీ న జీవోఒవాంబ్రహ్లేతి బ్రవ రూపీణాళ్తానం న బుద్ధ్యేత న కానీయాల్‌. వినాళ్యవి నాళినో కేకత్వవిరో ధాదితి చేను ఖ్య సామానాధికరణ్యాభావేషఒపి చాధాయాం సామా నాథికరణ్యనంభవాణ్‌ ఇ జీవభావబాభీన వాభావోఒవగంతుం శక్యక ఇత్యావాయాన రదితి. టీ. నః వినాశీ=ఆ నళింభెడి జీవుడు) అవాం టబ్రసహ్యేలి=నేకు బ్రవా మనిన) న బుద్ధే రేతిచేల్‌ ఆ ఎబుంగండని యెద వేని, శల్‌ = అట్లు, న=కాదు. సామానాధికర ణ్యస్య ఆ సామానాధికరణ్యమునకు, బాధాయామవి ఆ బాధయందుశు, సంభవాత్‌ = సంభవించుటవలన (న తల్‌ జఅట్లు కా దన్ఫి. ఫూర్వవాక్యముతో నన్వయము తా, నశించెడి జీవుడు. నశింపని బ్రృహమే నే నని యెట్లనుకొ నును? లది విరుద్ధము గదా యని యనవలదు. నేను బ్ర హను ననంగా నాయొక్క క_ర్పృత్వస్వరూప మసక్యము, నానిజరూపము బ్రహామే యని చీనిభావము, దీనిని చాథాసామానాధికరణ్య మని కా 'స్తజ్ఞాలు వ్యవహారించురు, స్ట

శశీ కూటస్థడీపవ్రశరణము 671 అవ ఈ యర్థమునందుం ఛి, మాణముం గనంబఆఅచుచున్నాందు;జల న్లో, యోఒయం స్థాణుః పుమానేషు ఫుంధియా స్థాణుఢీరిప, అభి దీ, “జ ట్ర హ్టోన్మి తి ధియా పేేమో వ్యాహంబుద్ధిర్నివ ర్త తే. డ్తఫ్రి వ్యా. బాధాసామా నాధికరక్యోన వాక్యార్థవ్రతిప ' త్తిప,కారో చాక్తికళానై సృదృష్టాఎతో2భ్గిహిత ఇతీమమర్థం తద్వాక్యోదాహారణవూర్వకం దర్శయతి---యో౭ యం స్థాగారితి. సామా నాధికరణ్యస్య చాధార్థత్వం “స్థాణురేమ పుమా నిత్యస్మి నా్వాశ్యే పురుమత్వబోభేన స్థాణంక్వబుద్ధి ర్నివర్ధలే యథా వీవ మవా౦ బ్రవ్మన్నీతి లోభేనాహం బుద్ధిః కర్తావా మస్మీ ల్యేవ మాదిరూపా సర్వాపి నివ_ర్ర్యత ఇతి, టీ. యోఒయం = వయా, స్థాణుః అ దుంగ గలదో, నీమః జ ఇది, పమాక్‌ అ పురుముండు (ఇతి=ఇట్రి పుంధియా ఆ పురువబుద్ధి చేత, స్థాణుధీరివ ఇ స్థాణంబుద్ధివ లెచ్సే బ్ర్న్వాస్మీ తి ధియాడుని ఆ చేరు బ్రవమ నను జ్ఞానము చేతను, వీషో అవాంబుద్ధి! = ఈ యహం బుద్ధి నే నకుజ్ఞానము), నివ ర్భ్యలే హి = నివర్షింపం బేయంబడుచున్న దిగదాం తా, “స్థాణులేమః వునమూన్‌” (స్థాణువుగంోంచునది ఫవురుషుండు అనెడి వాక్యమందు పురుషత్వబుద్ధి చేత స్థాణుత్వబుద్ధి నివ_ర్పించుచున్నది, అది పామానాధికరణ్యముయొక్క బా భార్థమందు దృష్టైంత మగును, ఈ ప,కారమే “అహం బహుసీ” యనెడి బోధచేత '“నేను క రనెతి ళ్‌ ఆ ఆ వరా నెడి యిత్యాదిరూప సర్వసంసారబుద్ది (అహంబుక్లి నివ ర్థించుచున్నదిం థి ధి. 5 నో నెష్కుర ఫ్రనీద్దావ ప్యేనమాచా రై ఫ్రస్సు ఖష్టమిరితమ్‌, వ క ఆ శీ ఢి 6... లు వ్య సా ఇషు సామానాధికరణ్యస్య బాభఛార్థత్వమతోఒస్తు తత్‌, త్తీశ్తీ వ్యా, వె మ్క-శ్వ్యేతిం వీపమునేన వ్రకారేణాచానై శీర _కకశానై కై షమ్క్మ- ర్యసిద్ధా సామా నాధికరణ్యన్య బాధార్థత్వం సృన్రమారితమితి ఫలికమావహా---అతోడ స్తుతదితి. అతః శారణాదృ్రవ్థావామస్మీ తి వాశ్యే తత్సామానాధికరణ్భన్య బాధార్థత్వ టీ, వవంజ కఈవిధము?ాను, నైమ్క-ర్మ శీనీద్ధావపీ=మై మృర్య్యవిద్ధి యను గ్రంథం బునను;, ఆఛానైః ఇ సుేశ్వరాచార్యులచేతు సామానాధికరణ్యస్య ఆ సమానవిభ క్రి ప్రయోగమునకు చాధార్థత్వంజ బాధయే యర్థముగాం గల్లుట, స్పష్టం ఆ న్ఫృుటముగా, ఈరికం జ చెన్సంబడినది. అతఃజఈ "హేతువువలన, తత్‌, జఆసామా నాధికరణ్యా బా ధార్థ శ్యము, అస్తు ఆ శు వామ నెతి నసెడివాక్యమం దగురాకం

6712" శ్రీ వేడాంతపంచదశి, అష్టమ ప్రకరణము లి ళా. ఈవిధముగా స్రైష్కర్మ సనద్ధియందు నేను బ హమ నను నప్పుడు నేను అనెడి చిదాభాససూపము బాధిత ౦బగు నని సామానాాధి కరణ్యము బాథార్థక నుని సు రేళ్వరునిచేం జెప్పంబడెను, కనుక నదియే యుక్తముగా నున్నది, అతి అవ ఇట్రి సౌామానాధికరణ్యము శ్క,శులలో మజెచ్చటనైనం గలదా యని శంకించి చెవ్వుచున్నాండు:ల ల జీ. న్లో సర్వం బ్ర మతి జగత సానూనాధికరణ్యవత్‌. ణి అహం బ్ర హేతి జీవేన సమానాధికృతిర్భ వేత్‌ శ్తీస్‌ వ్యా నన్వేవమపి శ్రుతి బాధాయాం సామానాధికరణ్యం న క్వాపీ దృప్త మిత్యాశంక్య సర్వం "హ్యేశద్భ్రహ్లే త్య త బౌధాయాం సామానాధికరణ్య దృవ్వ మతో పుత్రా తద్వదృ్శవిన్యతీ త్యాహా---సర్వం ట్ర హ్తేతీతి టీ, సర్వం బ్రహ్మేతి = అంతయు బ్రవామే యని, జగతా = ప్రవంచముతో, సామానాధికరణ్యవల్‌ జసామా నాధికరణ్యమువల్వె ఆవాం శ్‌హేతి ఇ నేను బ్రమ నని జీ వేనజజీవునితో , సమానాధిక తింజసామానాధికరణ్యము, భవేల్‌ జఆగునుం శక./ -జీ. క న ళ్‌ తా, “సర్వం హ్యేతద్న్రహ అను శ్రుతియందు సర్వము బ్రవహామనునవుడు సర్వ మనునది యసత్నము, బ్రవామనునది నిజను, ఈక కు హా అని యొట్లు గ్రహింపవలెనో అళ్లు నేను బ్రహమ ననునపుడు నే నను “వది యసత్యము. బహ మనునదియే నిజ మని గ,హీంవవలయును, టాలీ లీ అవ అటులై నయెడల వివరణ కారులు సామానాధీకరణ్యమునకు బాధాత్వము "ఖెందుకు నిలాకరించిరి ఆమ వ్రశ్నమునక సమాధానము: శ్లో శ సామానాధికరణ్యస్య బా థార్థత్వం నిరాకృతమ్‌, ప్రయత్నతో వివరణే కూటస్థస్య నివతయా, శ్తగ్ర వ్యా. నను శర్జి వివరణాచావ్రైర్భాధసామానాధికరణ్యం కుతో నిరాకృతమి 'శ్యాళంక్య తై రవాంశబ్టేన కూటస్థన్య వివక్షీత త్వాది త్యాహా--సామా నాధికరణ్య స్యేతి టీ, వివరణే = వివరణమునందు, కూటస్థస్భ = కూటస్థునియొక్క-: వివతుయా = శెచ్చవలె నసెడీ యిచ్భ చేత ప్రయక్నకఃజప్రయత్నమువలన, సామానాధికరణ్యస్య = సౌమానాథికరణ్యమునకు చా థార్థత్వం అ బెౌధయీ యర్లముణాం గల్లుటు నిరాక్సృతంజ నిరాకరించంబడినది. ౭ తె, వివరణకారులు నే ననుమవూటకు కళూటన్టుం డర్ధ మని యంగీ కరంచి నేను బ్రహమ ననునప్పుడు ఈ సమానవిభ_క్రిప్ర యోగము

కో కూటస్థదీప వ్రశరణము 678 జాఛార్థకను గా దని నిరూపించిం, నే ననంలా కూటస్థుండు. అతండు అభబాధితుయు నాన నీసామానాధికరణ్యము చాభఛార్థకను గా దని వారి (వివరణ కారుని) యభిప్రాయము, ఆవ. దీనినే వివరింపుచున్నాండు:లా శ్లో, శోధిత _ఫ్వంపదార్థో యః కూటస్థో బ్రహూరూపతాం, తస్య వక్తుం వివరణే తథో_కృమితరత్ర, చ త్త వ్యా. కూటస్థత్వవివకయేత్యు క్షమర్ధం వివృణోతి--ళోధిత ఇతి. శోధితో బుద్ధ్యాదిభ్యో వివేచికస్త సంపదలమయో ట్ర్‌ యః కూటస్థో వత్యుమాణలతుణ స్తస్య త! ళూచకాం సత్య త్వానిలతణ బ్రృవారూవతాం వక్తుం వివరణాదిషు బాధాసామానాధి శరణ్యనిరాకరణ పూర్వక, 0 ముఖ్యసామానాథీకరణ్యము _క్తమిత్యర్థః టి. శోథిరఃజబుస్ధ్యాదులవలన పేజటుపజచంబడిన, త్వంపదార్థ &ఠ్వం పదార్థమైన, యః కూటస్థ$జనీకూటన్థండు గలండో, " కన్యజఅకనికి టనవారూవకాంజబ్రహృన్వరూవ మును, వక్తుంజబెప్తుటళొజకు, వివరకో ఇ వివరణ గ్రంథమునందు; శతథా = ఆవిధముగా, ఉ కృంజవెచ్పంబడినది. ఇతరత్ర, చ జ మఆియొక చోటను, (ఊ కం జ ఇెచ్చంబడినది) లా, బుద్ధ్యాదివిలయణుండును త్వంవదలయ్య్యూరంబు నగు కూట స్థుయే బ్రవా మని చెప్పుటకు వివరణకారు లట్లు భాథార్థత్వము నిరాక రించిరి, ఆవ- కూటస్థుకకు బ్రవముతో ైక్యమును సంభావించుటకొ అకు కూటస్థళబ్బము యొక్క అర్థమును జెచ్వచున్నాండు:ా వ్‌ రీ కీ న్లో, చేహేం ద్రీయాదియుక్షస్య జీవాభ్‌ సభ్రమస్య యా, అధిష్టానచితినవ్ట్పైషపా కూటస్థోఒ త్ర, వివత్యు లె, త్తి వ్యా ఇదానీం కూటస్థస్య బ్రహ్హణైక్యం సంభావయితుం కూటస్థళ్టేన వివశ్నీత చుర్ధమావా---జేహీతి. ఆదిళబ్రేన మనఅదయో గృవ్యాంతే నీవం చ జేహేంద్రియాది యు శ్తబ్య శరీరద్వయయు కన్య జీవాఖాస్న ఛ్కమస్య చిదాభానరూవష్న భృనున్య యాధి ఫైన చితిర్యదధిష్టానచై తన్యమ స్తి కదత్ర, 'జేదాం లేషు కూటస్థ ల్వేన వివక్షీతమిక్యర్థః, టీ. జేహీంద్రియాదియు కస్య = శరీలేంద్రియాదులతోం. గూడుకొనిన, చిదాభాస్న భృమస్యజచిదాభాస భృమకు; యా అధిష్టానచితిః జ వీయధిహ్టైనవై తన్యము గలదో, నైమూ అ అయీవె తన్యము, అత్ర ఈఇాస్త్రమునందు; కూటస్థః ణు కూటస్థుం డని వివ లేజవివద్‌ చేయంబదుచున్నా డు (ఆంగీకరించబడుచున్నాండు)

674 శ్రీ 'చేదాంతపంచదశి, అష్టమవ్రకరణను తా. దేహేంద్రియాదుల తాదాత్త్యృమును బొందినచిదాభాసున కాధారభూత మగు వైతన్య మే కూటస్థుం డని పేదాంతకాస్త్రము అవన. టబసహాళబ్లంబున కరము కెప్పుచున్నాండునాలా టా చె థి న్లో జగద్భ్రమస్య సర్వస్య యదధిఘ్టైానమిరితం, త్రయ్యంలేషు తదత్ర, స్యాద్న్రహ్హళబ్దవివథీతమ్‌. శ వ్యా ఉవబ్దస్య ఛార్థమావా---జగదితి, క్‌ ప టే క్కల్పనాధిస్టైనం యదైృైకన్యం వేదాంలేము నిరూపితం తద్యత్ర, బృవ్యాళ్చేన వివక్షీతమిత్యర్థః. టీ. సర్వస్యజసమ స్త్వమైన, జద్భ్వమస్య = జగ క్రనియెడి భృమకు) శ్రయ్యం "నేషుజఊపనిమక్తులయందు; యత్‌ జనీది, అధిష్టానంజఅధిస్టూన మని ఈరితం ఆ వెబ్పం బజినదో, కల్‌ ఇఆఅదిి ఆ శ్ర ౫ ఈమవావాశ్యమునందు, టబ్రహ్మాళబ్దవివక్షీతం ణః బ్రవోబ్ద మునే వెబ్పంబడినది, స్యాత్‌ ఆ అగును " తా, ససలజగత్కల్చ్బన శకాథారభూత మై వారపక మగు వైత న్యమే ట్ర పాశ స్టార్ధముం అవ. జీవుండు కల్పితుండు గాంజే, జీవున కథిషస్టానము కూటన్థుం దని యొట్లు వెవ్పెదవు ? ఆని యడుగంగా సమాధానము వెబ్వుచున్నాండు:లా న్లో, వకస్మిన్నేవ వైతన్యే జగదారోప్య లే యడ్యా, తదా తచేక దేశస్య చిడాఖాసస్య కా కథా, 0 వ్యా నను జీవ భ్మమాధిస్టైనం వైతన్యం కూటస్థ ఇళ్యు శ్రమనుపపన్నం జీవ స్యారోవిత త్వాసి దేర త్యాశంక్య తస్యారోవితత్వం కైముతిశన్యాయేన సాధయతి=జా నీకస్మిన్నితి. జగచేకదేశత్వం చానేన జీవేనాత్మ నాను ప్రవిశ్యేత్యాది శ్రు,లిసిద్ధక్‌. టీ. ఏకని న్నేవ=ఒక్కటబేయెన, వై ఈ న్యే=వై తన్యమునందు; జగల్‌ = జగత్తు! యదాజఎప్పుడు, ఆరోబ్య లే=అరోపింపంబడుచున్నదో; తదాజలప్వుడు; త చేక దేశస్యణ జగదంకర్భూతుం డగు చిదాభాసస్య ఇ జీవునకు కల్పన కా కథా = ఎక్కడివార్తం తా, జగ్నత్తంతయు ట్ర వూమందుం గల్పిత మని యొప్పుకొని నప్పుడు జగచేక బేశభూతుం డగు చిదానాసుడయు బహ మగు కూటస్టుని హు. థు యందు గల్పితుం డనుటకు సంగయము లేదు, అవ వై శన్య మొక్క-టి గదా. తత్పడార్థ మని శ్వంవదార్థ మనియు భేద "మెందు శనినం కెచ్వచున్నాండు:లలా

కూటస్థదీష ప్రకరణము 675 న్లో = జగ _త్త దేశ దేశాఖ్యసమారోప్యస్య "భేదతు, తత్తంపదార్థా భిన్నా స్తో వస్తున్వ్వైకతా చిలే ర్‌1 వ్యా, నను జగదధిష్టానవై తన్యనై ్యకళ్వా త్త తృ్వంవదార్థయోః 'భీదాభావే న! వంపదార్థయో! పానరు కమి త్యాశంక్య తయోళకాపాధికో భేదో వాస్తవ మైశ్య మిళ్యావా---జగదితి. జగదితి తచేకదేశ ఇతిచ ఆఖ్యా యస్య సమారోబ్యన్య తత్తథా" జాతా వేశవచనమ్‌ం వా టీ. జగ శ్తదేకచేశాఖ్యసమారోవ్యస్య - జగల్‌ ఆ జూర్తుు రచేకచేశ ఆ జగజేశ 'జేళమగు నంత[కరణము నిడి; నమారోప్యస్య ఆ అరోపిందదగినవదార్థముయొక్క; "భేదతః= భేదమువలన, తత్త క్రంపదార్థౌ = తత్పదార్థత్వం పదార్థములు; భిన్నా = భిన్న ములు) గ్యంజఅగుచున్నవి. వస్తుక స్తుజయ థార్థముగా, చిలేఃవై. తన్యమునకు; ఏకతా = నీశత్వము, (ఆ _స్టిఆఆగుచున్నది). శా, జగత్కల్చ్బన కాధార మగు ట్ర హను తత్పదార్థము, జగ త్తులోం జేరనయంతఃకరణపుంగల్పనకు నాథార మగు వైశన్యము త్వం పదార్థము ఈకల్పితములను విడనాడి చూచినయెడల వైతన్య మొక్క టయే యగును, అవ. చిదాభానుండు కల్పితుం డనుటకు హేరువులం కెప్పుచున్నాడు:..- న్లో కర్త అత్వాదీ౯ బుద్ధిధ ర్యా స్ఫూర్త్యాఖ్యాం చాత్మ రూవతాం, దధద్విఖాతి ఫురత ఆభాసోఒతో భ్రమో భవేత్‌. శ్‌ల్తి వ్యా, నను చిదాభాసన్య శు . క్రి కారజ తాదివదధిష్టా నారోప్యోభయధర్శ వత్తా నువలంభాత్కథమారోవితత్వ _ మిత్యాళశంక్యావా--క రృత్వ్యాదీనితి. బుద్ధ్యుపాధి

• ద్వారా నమారోవ్యమాణా న్క_ _రృత్వభో కృుత్వ,పృమాతృత్వాదీక్‌ స్ఫురణలత్‌ణ మాఠధూవత్వం చ దధక్పురతోభాతి స్పష్టం చతిభానతే. ఆత ఆభానః కల్పిత ఇత్యర్థః, టీ. కర్పృత్వాదీక్‌. = కర్భృశ్వము మొదలగు, బుద్ధిధర్థాక్‌ అఆంఈకరణధర్మ్య ములను స్ఫూర్య్యాఖ్యాంజన్ఫురణ మశు "పీపగల, అక్మరూపతాంజఅితృ రూవత్వమును దధత్‌ ఇ ధరించినవాండ్రై, ఫురతఃజముందు, విధాతి=వ్రళాళించుచున్నాండు. ఆత ఆ ఈ "హేతువువలన; అభాసః = చిదాభానుండు, _భృృమః = భ్రాంతికల్పితుండు, భబేత్‌ = ఆగునుం తా. చిదాభానుయ నేను కర్త నని యనుకొనును. కర్హృశ్వము తనది కాదు, అది బుద్ధిఫర్మ ము, ప్రశౌశంచుట యాత్మ ధర్మ ము, ఈ

676 శ్రీ వేదాంతపంచదక్సి అష్టమవ్రకరణను 'కెండింటిని చేర్చుకొని దర్పణధర్మమును ముఖధర్మమును. 'జీర్చుకొని మొదుటం ట్రశౌశించు ముఖ చ,తిబింబనున లె చిదా భాసుండు ఛాఫంతి శల్పీడుం డగు నని భావము, ఆవ. ఇట్టి భ్లా,ంతికిల శారణముం జెస్తుచున్నాందు: న్లో కా బుద్ధి కోఒయ మాభాసః కోవాఒళ్యాత్ర, జగత్కథం, ఇత్యనిర్హ యతో మోహో హేయ స్పంసార ఇస్యుతే, ఠ్‌కి వ్యా, ఆస్య ఉ్త్‌నున్య కిం కారణ మళ్యాశాంతాయాం బుస్ధ్యాదిస్వరూ పావరి క్థానమేవేతశ్యావాంాళా బుద్ధిరితి. తస్య నివర్హనీయ త్వాయానర్థ హేతుమాహా "హీయ ఇతిం టీ, బుద్ధికియిద్ధి కాజవీది! ఆయం అఖ్టాసః=ఈచిదాభాసుడు, కః ఆ ఎవండు అత్తాణఅత్మ; కోవాజఎవ్వండు ! అత్ర = ఈయాత్మయందు, జగత్‌ ఇ జగత్తు, కథంజ ఎట్టుగా నుండెను | ఇతి ఆ ఈ ప్రకారము; అనిర్దయతః = నిర్ణయము 'లేకపోవుటవలనం గలిగిన, 'హీయః ఆ సదలందనిన, మోహనా? అ అవివేకము సంసారః ఇ సంసార మని? ఇమ్యతే అ ఆంగీకరింపంబడుచున్నది, తా, ఎట్టిది బుద్ధి చిదాభాసుం చెవండు ? ఆత్మ యన నెట్టి! జగత్తునకు రూప మెద్ది ! అని విచారింపనంత కాలము దుఃఖ మగు సంసార మనువ_ర్టించును, చిదాభాసునకు అజ్ఞానమే కారణ మని నుఖ్య ఇాత్చ్సర్యము. అవ. ఇట్టినంసారమును దొలంగించంజేయుసాధనమును జెద్వుచున్నాందు:--- న్లో బుద్ధ్యాదీనాం స్వరూపం యో వివిన_క్రి స తత్వవిత్‌ , స వవ ముక్త ఇ ల్యేవం "వేదాం తేషు వినిశ్చుయః, ర్‌ _. వ్యా, ఆన్య కిన్నివర్హక మిత్యాశాంచొయాం బుద్ధ్యాదిన్వరూవవి'వేక న్‌వ నివర్ధక ఇర్యఖి ప్ర కద్వానేవ కాన తత వీవానర్థనివృ త్తిర త్యాహ---బుద్ధ్యా దీనామితి. టీ బుద్ధ్యాదీనాఎ అ బుద్ధి మొదలగు వానియొక్క; స్వరూపం = స్వరూపమును; యఃజఎవ్వండు, వివిన_క్రిజవివేచించి గృపాంచునో, సఃజవాండు, తత్త్వవిత్‌ = తత్త్వ విదుండు; స వమావాం డే; ముక్తశము క్తుండు, ఇల్యేవంజతఈలాగున, చేదాం లేషుజ వేదొం కములయందు, వినిళ్ళ గయ! ఇ నిశ్చయము,

ఊటస్థదీపవ్రశరణము 67 శా, బుద్ధి మొదలగునవి తనకంశ్రు వేజనియు మి థ్యాభూతంబు లనియును ల్‌ హించినవాంయే త త్త శవిదుండు. అతయే ము కుందు, ఇదియే వేదాంతనిద్ధాంతము, తత్త్వ్వజ్ఞూనమే సంసారానర్థనివ_ర్హ్తక మని ఛావము, అవ ఫలిశతముం కెచ్పచున్న్యాండు:-- శ్లో, వవం చ సతి బంధస్స్యాత్క న్యే త్యాదికుతర్క జా, విడంబనా దృఢం ఖండ్యాః ఖండనో _కీవ,శారతు ల్‌ర్‌ వ్యా- ఏవం బంధమోతయో రని వేకమూల్వే సత్యదైైతవాజే కన్య బంధః కన్య వా మోతు ఇల్యేవమాదిరూపాస్తార్కి 3 8 శ్రీయమాణా! కుతర్కమూలాః సరి వోసవిశేసోః ఖండనో క్షయు శ్లిలి _స్టేషూం నిరుత్తరత్వాపాదనీన వరిహరణీయా ఇత్యావా అా=పీవమితిం టీ. వవంచ నతి=ఇట్లగుచుండంా, కన్యజఎవనిక్సి బంధః ఆ బంధము, స్యాత్‌ ఇ ఆగును 1 ఇత్యాది ఇ ఈ మొదలుగాగల కుఠరర్కజా4 అ పెడవాదమువలనం గలిగిన విడంబనా। జ పరివయములు, ఖండనో కీప,కరతః ఆ ఖండనఖాద్యమందుం జెన్పిన విధముగా, దృఢం జ దృఢముగా ఖంజడ్యాః ఆ ఖండించదదగినవిం "ళా, నిజ మిట్టిది. బంధ మెవరికి ! మోతు. మెవరికి? ఆని మతాం తరస్థులు చేయు శంకలను ఖండనఖాద్య గ్రంథములో శ్రీహర్ష మహః పండితుండు బోధించిన యుక్తులచే ఖండింపవలయును, వానిం గమనింవ వలయును, నిజము విచారించినచో నెవ్వరికిని బంధము లేదు, అజ్ఞాన మునుబట్టి విచారించితి మేని అజ్ఞానకల్పితుం డగు చిదాభాసునశ్తే బంధ మని యాగ్రంథముయొక్క ముఖ్య తాత్పర్యము, అవ ఇట్టికూటస్థుండు గలం వనుటకుం బురాణవాక్యములు క్లోకత్రయమునే పకించుచున్నాండు;=- న్లో ఇ వృ త్తేస్పాయీతయా వృ్తిప్రాగభావస్య చ స్ట్‌ బుభుత్సాయా _సథాబఒజ్షో ఒన్నీ అఆ్యాభాతా జ్ఞానవ స్తున, 56 న్యా- వవం శు తియు_క్రిఖ్యాం కూటస్థం బుద్ధ్యాదిభ్యో వివిచ్య దర్శయిళార్షి వురాతమ్వపి తద్వి వేకః కృత ఇత్యావా..వృ ల్షేరత్యాది ఖ్లోకశ్రయేణ, శామాది వృత్తుక్సరా నత్యాం కళ్ళా, ల్వేన వృత్తుదయాత్పూర్వం కత్చారళావసాక్షీ లేన

678 శ్రీ వేదాంతపంచదళి అష్టమప్రశరణము చీళ్ఞాసాయాం సత్యాం ఈత్సావ్నీ ల్వేన న! ఫూర్వమట్టో ఒ౬ సీ న్యనుభూయమానా ళ్ధాన సామ్మీల్వేన చ ళివ వీవ తిష్టతి, టీ. వృళ్తేః జ శామాదివృ త్తికిని, వృ ల్తిప్రాగభావస్యచజఅశామాదివృ త్తియొక్క ప్రాగభానమునకుకు బుభు త్భాయా:=జిక్టాసపను, సౌశ్షీఠరయాజసాశతీ భావము చేత, స్థిజ చి ద్రూపుడగు శివుండు స్థితిని బొందుచున్న్నాండు, (ఈఈపఫూర్వంజఅంతకం టెం బూర్వము) అజ్ఞ &ఐవి వేకము లేనివా-డను, అస్కీ తిజవితి నని యనుభవింపంబడుచుండెడి అక్ఞానవస్తున। అ అజ్ఞానమునకు, సౌతీతయా = సాక్షీత్వమువేతు అభాళా = ప్రకా శకుం డగుచున్నా,డుం తా, ామాదివృ త్తి ఉదయించుచుండంగా నావృత్తికి సాథి త్వముచేతనుు ఆకామాదివృత్తి ఉదయించుటకంకెం బూర్వము *౩ వృ త్తియొక్క ప్రాగభావమునకు సాథీ త్వముచేతన్తు మజియు, జిజ్ఞాస గలుగు చుండలా ఆజిజ్ఞాసకు సావ్సీవ్వము చేతను అంతకుం బూర్వను ఎటుంగనివాండ నైతి ననీ యనుభవింపంబడుచుం జెడి అజ్ఞానమునకు సావీర్వము చేతను, ఈ వ్రృకారము జనవ స్తు వగు శివుని కంతటను స్ధితి గలిగియున్నది. అనలా ఆత్మ సర్వసావీమయై యుండును, శ్లో, అసత్యాలంబన త్వేన సత్యస్సర్వజడస్య త్తు సాధక ల్వేన చిద్రూపస్సదడా వ్ర మాప్పదత్వతః, త్‌? ఆనందరూవ స్ప ర్వార్థసాధక ల్వేన హేతునా సర్వసంబంధవ_ల్తేన సంవూర్మ శ్శివసంజ్హీ తః, శ్‌8ి వ్యాం నభానత్యన్య జగత; ఆలంబన ల్వేనాధిష్టూన సత్యకి జడస్య సర్వస్య పౌధక ల్వేనాపఖాసకత్వ్యాత్‌ చిద్రూవః సర్వదా శ్రేమవిషమయత్వ్యా దానందరూవఃం నర్వార్థావభాసక ల్వేన సర్వసంబంధి త్వాన్సంపూర్మ ఇక్యుచ్య లే. అత్ర, చేదమళఖి ్రేళం' విమకళ్ళ్శవః వృత్త్యాదిభ్యో లిద్య లే. వృత్త్యాదిసాక్షిత్వాత్‌. యద్వ్భృత్తాది భ్యోన ఇిద్యతే కశ్తద్వృత్త్యాదిసాత్నీ న భవతి, యథావృత్త్యాది. విమత ళ్శివన్సతో్యో భవిరు మర్శతి. మిథ్యాథిస్టైన త్వాదసత్యరజతాధిష్టైాన కుక్లినల్‌ , విమతళ్ళ్చి దూవః జడ మాతాావభాసక త్వాద్యచ్చి చూపం న భవతి తక్సర్వం జడాపభాసక మవీ న భవతి యథా ఘటాదిం నిమతః ' ఇపరమానందరూపవః పర్మప్రేమాస్పదత్వాత్‌ . యత్పరమానంద రూపం న భపతి తత్సరప్రేమాస్పదమసి న భపతి యథా భుటాది. విమక। పరివూర్జ్మ బృర్వసంబంధిత్వాద్దగనపల్‌ . సర్వసంబంధిత్వం చ సర్వార్థసాధక ల్వేన. విమళ స్సర్వ నంబంధవాన్స ర్వావాసక శ్వాద్య సృర్వసంబంధవాన్న భవతి స సర్వావభొానకోవి భవతి యథా" దిపాదిరితి |

కూటస్థదీపప్ర శరణము 69 టీ, అనత్యాలంబన ల్వేనజఆసత్యమగు జగంబున కాధార మగుటచేక, సత్యః సత్య స్వరూఫుండు, సర్వజడస్యతుజనకలజడవర్గ మునకు, సాధక ల్వేనజసాధకుం డగుట చేర, చిద్రూవః అ వైతన్యస్వరూఫుండు;, సదా ఆ ఎల్పప్పుడు, శ్రేమాన్పదక్వకఃజశ్రేను విమయుం డగుటవలన, అనందరూపః ఆ ఆనందస్వరూఫపుండు, నర్వార్థసాధక ల్వేన ణు నకలపదార్థములకు సాధకుం డగుట యజెడి, *పాతునా అ కారణముచేత, నర్వసంబంథ వల్వేన ఆ సకలసంబంధములు గల్లియుండుట చేతను సంపూర్మ$ ఇ వరిపూర్జుండు నగు శివసంక్ఞి ఈ జ ళివుం డని చెనృంబడును. | తా ఆ చర్యగాత్మ యనెడి శివ్చంయ అసత్యమగు సర్వజగమునకు అధిషస్టానమగుటచే సత్యస్వరూపుండగును. సకలజడవదార్థవర్షమును వ్రకా తింపంచేయుటవలన సాధకుండగుటచే చిద్రూపుండగును, సర్వదా గ మ విషయుండగుటవలన ఆనందస్వరూపుండగును, సర్వజగమ్థుతో సంబం ధము గలవాండగుటచే పరివూర్హుం డనంబడును, ఇట్లు ఫురాణవాక్య తాత్పర్యము. అవ పురాణవాక్యతాత్సర్యముం జేప్వుచున్నాండు;ా న్లో, ఇతి వైవపురాణేషు కూటస్థః ప్రవివేచిత్క జీవేళశళ్య్వాదిరహితః కేవల స్స వ్రభశ్శివః ర్‌0 వ్యా ఉదాహృతపురాణవాశ్యన్య తాక్సర్య మాహ--ఇతీతి, ఇ ల్యేవంప్రకా శేణ నూతసంహితాదిము పురాణీషు జీ వేశ్వరత్వాదికల్పనారహిత! శేవలోఒద్వితీయ న్స వచుకాశని ఎకన్యరూవ శివః కూటస్థా వివేచిత ఇత్యన్వయః, టీ. ఇతి=ఈవిధంబుగా? 2 వపురాణేమజ3 వపురాణములయందు జీ వేశత్వాది రహిత? ఇ జీవ ల్వేశ్వరత్వములు లేని, శ్లేవలఃఇనిర్వి కారుండగు, న్వప్రభ:జన్వ ప్రకాశం డగు శివజళివుండే) కూటస్థః=కూటస్థుం డని, (వ్రవివేచిశఃజవిభజనగా నిరూపించంబడెనుం తా, జీవత్వమును నీశ్వురత్వమును లేని నిర్వికారమగుస్వవ, కాశ వై తన్యమే కూటస్థుం డనియు నతండే శివ్చం డనియు నూతసంహిత చెప్పుచున్నది, ఆవ. జీవ న్వేశ్వరత్వములు వాస్తవముగా లే వనుటకుం గారణముం జెచ్వ చున్నాడు. శ్లో, మాయాభానేన జీవేశౌ కరోతీతి క్వుతత్వత్కు మాయికా వేవ బీవేక' స్వచ్చా తె” శాచకుంఛభవత్‌ 60

600' శ్రీ వేదాంతపంచదళి అస్ట్రమవ్రశరణము వ్యా జీ వేళ త్వాదిరహితత్వం కుత ఇత్యాశంక్య శ్రుక్యా తయోర్థాయికత్వ వ్రదర్శనాదిక్యాహా--మాయేతి.. “జీవేళావాభాసేన కరోతి మబూయా చావిద్యాచ న్యయమేవ భవతీతి శ్రు,తిః మాయావి ద్యాథీన యోళ్ళ్చి దాభాసరొంూ క్తాయికత్వం వతి పౌదయతీతి భావః మాయిక ల్వే. తయో క్చేవోదిభ్యో వై లతణ్యం న స్యాది త్యాశంశ్య పార్టి వత్వా విశేషేఒపి కాచకుంభన్య భఘటాదిభ్యో వై లతణ్యమినానయో రవి స్యాది శ్యావాల-న్వళచ్ళావితి. టీ. మాయా జ మాయళ క్రి, అభాసేనప్రలిబించింపంకేసికొనుటచేక, జీవేళొజు జీ జీశ్వరులను) కరోతి జ చేయుచున్నది. ఇతి ఇ ఇట్లని, శు,కత్వతః జ వేదమందుం కెళ్చంబడుట నలస బీవేళౌ అ జీవుండును ఈశళ్వరుండును మూయికావేన జ మాయా శల్పితులే యగుదురు. తౌ = ఆజీవేశ్వరులు, కాచకుంభవత్‌ = గాజుకడవలవతె (క్రాగులవ ల్సి, న్వ్‌ భా నిర్య లంలంం తా, మాయ తాను రెండురూవముల ధరించి తనచేండు రూవ ములలో ట్రతిబించించిన వ్రతిబింబములో నొకని జీవునిగను వేజొకని 'దేవ్రనిగను జేయుచున్న దని “*జీవేశాభానేన కరోతి మూయా చా విద్యాచ స్వయమేవ భవతి అనెడి తాపనీయ్మక్రుతి చెప్పుచున్నది, కాన జీవేళ్వరులు మాయాకల్సితులు, అయినను గాజుకువ్చెలవలేి నిర్మ లస్వరూపము గలవారలు, అవ ఘుటాదులు మాయవలనం గలిగెను, జీవేశ్వరులును మాయవలన జే కలిగిరి ఈభుటాదులకం టె వారికి స్వచ్భత్వ మేల గలిెను? అని యాళంకించి దృష్టాంత ఫూర్వకము?ా సమాధానము చెప్పుచున్నాందు:- న్లో అన్నజన్యం మనో దేజోత్స ప్రచ్భం యద్వ తృశ్రైవ తా వమాయికావవీ సర్వస్తా దన్యస్తా త్స సచ్చతాం గతౌ, 61 వ్యా- నను ఘటకాచకుంభారంభకయో ర్మ ఛద్విశేమయో శృదా ' త్తద్వెలతణ్య ముచితం. జగ బ్జేవేళ ర భీదహేతో రాయాయా వీకళ్వా తృయోర్టనతో వై లతుణ్య మనుచికమి క్యాశంక్య ఆన్నజన్యయో న్లేహమనసోర్యథా వైలతణ్యం తద్వదిత్యావా ఎా-అన్నేతి, టీ. ఆన్నజన్యం = అన్నమువలనం గలిగిన, మనః ఇ మనన్సు; యద్వల్‌ ఆ ఏీవిధంబుగ, జేహాల్‌ జ జేపామునళం బె, స్వచ్శం = చిల్మ లమెనదో; రజైవ = అవిధం

కూటస్థదీప ప్రకరణము 681 బునసే, త్‌ = ఆజివేళ్వరులు నూయికానపీ ౫ నమూయానుయంలై నను; అన్యస్తాల్‌ న ఇశరయమెన) సర్వస్తాత్‌ ఖు సర్వజగ త్తుకంటె, న్వచ్భతాం గ! స్వచ్భత్వమును గతౌణ పొందిరి, తా, స్థూలకరీరము అన్నమువలననే కల్దును, మనస్స్ఫుకూడ నన్నమువలననే సాయముం జెందును, అయినను దేహముకంచి కునస్సు స్వచ్భ మని యంద ఆంగీకరించుచునే యున్నారు. జీవేశ్వరులు మాయి కులైనను మాయిక మగు జగంబుకంళశు నిర్మ లు లగుదురు, అవ. స్వచ్యు న్భలగుదురు శాక, న! జ్ఞాన మెట్లు ఘటించు ననుప్రశ్నకు నమా ఛానము చెవ్వుచున్నా6డు:- శ్లో. చిద్రూపత్యుం చ సాభావ్యం చి త్త్వేనైవ వ్రకాళనాత్‌, సర్వకల్పనశ క్రాయా మాయాయా దుష్కరం న హి. 62 వ్యా భవతు శాచాదివ్స వచ్భశ్వం, చిత్త్వం కు కుక ఇత్యాళశంశ్యాను భచాది త్యాహజచ్చిద్రూపేతి. చిద్రూవ ల్వేన ప్రకాశనమపి మాయికయోరనునపన్న మిత్యౌ శంక్య తస్యా దుర్ధ టకారి త్యాదుపపన్నమి త్యావో--న ల్వేతి, టీ. చిల్వేవైవఎ చి, 'దూవక్వమువేకశీ? ప్రకాళచాల్‌ ఆప్ర,కాళించుటవలన, చిద్తూక్వం భధ అ చిద్రూపక్వంబును సంభావ్యం = ఊోహించందగినది. బర్వకల్పన శశ్తాయాశసర్వజనర్వజగత్తుయొక్క; కల్పనజశల్సించుటయందు; శశ్తాయాః ఆ నమశ్థ మైన; మాయాయాఃజమాయకు, దుమ్కరంజదుస్సాధ్య మైనది? న హిజలేదు గచాం ళా. జీవేశ్యరులు క్షానవంతులు గాం గన్పట్టుచున్నారు, జీవుండు క్లానవంతు- డనుటకు మన యనుభవమే సామీ. ఈశ్వరుడు సర్వజ్ఞాం డని "వేదములు నుడువుచున్నవి, కనుక వీ రిరువురును జ్ఞానవంతులే యగుదురు. _ సర్వజగత్తులను గల్పించినమాయ మాయికు లగు జీవే చశ్వరులకు జూానము గల్ప్చింప "లేనంత యసమర్ష మెనడా ? జూనవంతులనుగ ఖు థా ఖా ఆవం చెన్సినయర్థమును క ముతికన్యాయమున దృఢవణచుదున్నాండు:లాా శ్లో, అస్మన్నిద్రాపి జీవేశౌ చేతనా స్వస్నగౌా సృజేత్‌ , మహామాయా సృజల్యే తావిత్యాశ్చర్యం కిముత్ర తే, 68 వ్యా, ఈ _శ్రమర్థః నై నుతిశన్యాయేన చశయలింలఅక్మ దితి

888 శ్రీ వేదాంతపంచదశి అష్టమ వ్రకరణము టీ. ఆన్మన్ని ద్రావమనని ద్రయు, స్వప్న శౌజస్వష్నగతు లై నట్టియు; చేతనా ఆ క్థారనంతులునై న; జీవే?” ఆ జీచేశ్వరులను, సృజేత్‌ ఆ సృజించును. మహామాయా ఇ మహామాయ, నీత్‌ "= ఈజీ వేశ్వరులను, సృజతి=స్ఫజించుచున్నది. ఇర్యత్రజఈయంళము నందు, లేఐనీకు, క ఆశళ్చర్యంజవమి యాశ్చర్యమున్నది! తా, మననిద్ర యీ శలలో జీవుని, ఈశ్వరుని సృజించుదున్నది. అనంగా నిద్రలో నొకంయ బేవునియొద్దకుం దాం బోయినట్లును ఆయన తనకు వర మిచ్చినట్లును దోంచును, మనని ద్ర యే జీ వేశ్వరుల సృజించు చుండ సకలజగత్కల్పిత యగు మాయ జీవేశ్వరుల సృజించుటలో వింత 'యేమున్నది? ఇం దాశ్చర్యము "లే దని భావము, అవ ఈశ్వరుండు నమూయిపండై నయెడల నాతనికి సర్వజ్ఞత్వము ఘటించనేర దని యనవలదు. అని చెప్వుచున్నా (డు: న్లో శ సర్వజ్ఞ త్యాదికం చేశే శల్చ్పయిత్యా వ్రదర్శయేత్‌. ; ధర్మిణం కల్చయం త్యాస్స్యాతో్కో భారో ధర్మకల్పనే, 641 చ్యా, ఈశ్వరస్యావి మాయికల్వే తస్య శీవవడసర్వ్ఞ త్వాదిశం స్యాదిత్యా శంక్య సర్వజ్ఞ త్వాదికమపి మాయైన " శల్పయిమ్యతీ త్యావా---సర్వజ్ఞ త్వేతి ఈ తోవ చ ' త్తిమానా...-ధర్తి: కామితిం టీ, ఈశే = ఈశ్వరునియందు, నర్వజ్ఞ త్వాదికం చ ఇ సర్వజ్ఞ త్వము మొదలగు చానిని, కల్పయిళ్వా=కల్పించి; ప్రదర్శయేత్‌ చూపించును. ధర్మిణంజధర్తిని (విశేమ్య మును); కల్పయంత్య్యాః ఆ కల్పించునట్టి మాయకు ధర్మ కల్పసనే-ధర్శ్ధ ఇ నిశేషణను యొక్క: కల్ప సూకల్పించుటయందు; కక ఫారఃజనీమి భారము, స్యాత్‌ =అగునుం తా, ఈశ్వరుని గల్చించినమాయ ఈశ్వరునకు సర్వజ్ఞ త్వమును గల్పింపయాలదా? వనుంగును గల్పించిన చిత్ర శారుం జాయేనుంగునకు చంతములం గల్చింవయజాలండా? అట్టులే మాయ యన్నింటిని గల్పింప గల్టు నని తాత్పర్యము. అవ. ఇట్టులే కూటస్థుండును గల్పికుం డని యనరాదా! యనిన సమాధానమును శెర్వచున్నాండు:ా శ్ఞా. కూటస్టేలప్యతిళంశా స్యా దితి చే న్థాతిశంక్య తామ్‌, కూటస్థమాయిక ల్వే తు వ్రమాణంన హి విద్యతే. 65 వ్యాః నను జీవేశయోరివ కూటస్థస్యావి నూయికత్వం ప్రనక్య్యేలేతి శంకలేంా కూటస్థ ఇలి ప్రమాణాభాబాన్నైవ మితి జరినారతి.-మాతిళంక్య తామితి.

జ ఆ టీ. కూటస్టేఒవిజకూటసన్థునియందుకు, ఆతిశం కాజఅధికమగుళంక, స్యాదితిచేల్‌ ఇ శలుగు నజెద వేని, మాతిశంక్యతాంజఅధికముగా శంకిందవలదుం కూటస్థమాయిక ల్వేరుజ కూటర్థుంయు మాయికుం డనుట యందు, ప్రచూణం జ ప్రమాణము; న హి విద్య లే ణు లేచేలేదు. ఛా, జీవేశ్వురులను మాయికు లనినట్లు కూటస్థుని నూయికుం డనంజెల్లదు, "వేదమున కూటస్టుండు మాయికుం డని దమొచ్చటనుం 'జెవ్చంబడి యుండలేదు, ఆవ కూటస్థుండు నల్‌ స్వరూఫుం డనుటకుం ట్రుమాణముం గనంబజచు చున్నాండు:- న్లో + వస్తుత్వం ఘోషయంక్యస్య 'వేదాంతాస్పకలా అవీ సపక్షరూపం వ_స్తసన్యన్న సహంతే ఒత్ర, కించన, 66 అజకీ వ్యాః కూటస్థస్య వాస్తవత్వ౭ావీ 'ప్రచూణం నోవలభ్యత ఇ త్యాశంక్యక్టుతయ బృర్వా అవి ప్రనమాణమిత్యావా---వస్తుక్వమితి. ఆత్ర, కూటస్థస్య పారమార్థిక ల్వే ప్రతిపతభూత మన్య ద్వస్తు కించన న సవాంత ఇత్యర్థః టీ. ఆన్యజ ఈకూటస్థునకు వస్తుక్వం=సత్యత్వమును; నకలా ఆపిజనమ న్వములై న వేదాంచాః=ఉఊపనిషత్తులు, భఘోమయంతిజన్ఫుటముగా చెప్పుచున్నవి. అత్రజఇందునిష యమై, సవతరూపం ఇ ప్రతివతుభూతమగు, అవ్యల్‌ జమళకి మొకవస్తువును, కించన ఇ జేనిని న నవాం లే=సహింపవు, తా. కూటస్టుం డొక్కందే. సక్యస్వరూవుండు, ఆయనతో సమాన మగుసత్యము మజియొక్కటి లేదు. అని సర్వోపనిషత్రులు "వెప్పుచున్నవి, అవ సీవు శ్రు,శులజే కనంబజచెదవు, యుక్త లేల శెచ్చవు! అను శంకకు సమా థానము వెస్పుచున్నాండుణాా న్లో, శ్రుత్యర్థం విశదీకుర్లో న తర్కాద్వచ్చి కించన, తేన త్కారికళంకానా మ ఈ, కోఒవసరో వద, 67 వ్యా, నను కూటస్థన్య జీవళయోశ్ళ్చ వాస్తపత్వానా 'సవత్వసాధ'బే శు,శయ నీవ బళ్యంతే న త్రై: కించి దపి సాధ్యలే ఇత్యాశంక్య ముముషూణాం క్రుక్యర్థ విశపకరణాయ ప్రవృశ్తత్వాన్న తర్కోవన్యాన ఇళ్యాహ-- శు,త్యర్థమితి.

(6 శ్రీ వేదాంతవంచదళి, అష్టమ వ్రశరణము

టీ, శ్రు,త్యర్థం = వేదార్థమును విళదీపర్మః అ స్పష్టవజవెదము. కర్కాల్‌ ఆ యు క్రివలన, కించిల్‌ జ ఇంచుకయును న వచ్చి జ చెప్పను. తేన = ఆశారణముచేక, ఆార్కికళంకానాంజతార్కికులనం దేవహాములకు, ఆ శ్ర = ఇక్కడ, కః అవసరఃణనమి యవసరము? వదజవెన్వమా.

తా. వేదార్థజ్ఞానమునలన నుముమవువకు ము క్రి కలుగును, శాన దానినే మేన్‌ వెచ్చెదను. శుష్కుతర్యమువలన లాభము లేదు కాన వానితో మూాకుం బని చేదు. వేదార్థమును నిరూవించుటకు తర్క ములతోం బనిలేదు,

అవ ఫలితమును జెచుచున్నాండు;. శ్లో, తప్తాత్‌ కుతర్మం సంత్యజ్య ముముమళ్ళు )తిన్యూశ్ర, యేత్‌,

శుతౌ తు మాయా జీవేశౌ కరోశ్రీతి వదర్శితమ్‌, 63 వ్యా, తతః కి మిర్యత అవా---కస్తాదితి. ముముతుణా శ్కుశ్యర్థః శీదృశోవను నంభీయ ఇత్యాహంా ఈు,కావిత్యాది, ఇక్కుతిము జీవేశయో ర్థాయికత్వమ్‌,

టీ కస్తాల్‌ =అహేతువువలన, కుతర్యంజవెడయు 'క్తులను; సంత్య జః=వదలి పెట్టి ముముయఃజ మోేచ్భగలవాండు, శ్రుతింజ వేదమును) అక్రయేల్‌ ఇ అశ్రు యించవ లెను శు,ల్‌ " కుజ వేదమునంై లే మాయాజమాయ, జీవేకజజీ వేళ్వరులను కరోతి=చేయు చున్నది, ఇతి=ఈలాగున, ప్రదర్శితం = చూపించంబడినది,

అ, కనుక కుతర్కముల వదలి మోశతమునం దిచ్చ గలవారు 'వేదమునే యాశ్రయింపవ లెను, వేదమునందు జీవేశ్వరులను మాయ కల్పనచేనె నని చెప్పంబడియున్నదది.

ఆవ విచారించవలసీనయంళముల "రండు శ్లోకములతో 'బెలుపుచున్నాండులా శ్లో శ ఈయగణాదిప్రవేశాంతా సృష్టిరీశకృతా భచేత్‌ ,

జాగ్రదాదివి మోమోంతస్సంసారో జీవక _ర్హృకః ౮

వ్యా ఈతణాదివ్ర వేశాంతాయా సృ ప్రే రీశ్వరక ర్ధ లక్వం అాగృత్స్వప్న నుషు క్లిబంధ మోతులతణన్య సంసారన్య జీవక్ష _ర్భశ్వమ్‌ం

టీ. ఈమణాదివ్ర వేశాంచా' = సంకల్పము మొదలు జీవరూపుండై ప్రవేశించు టమే చివరగాలోల, సృష్రి!=సృష్టీ ఈశకృతాజఈఃళ్వరునివేతం జేయంబడీనది? భవేల్‌ ఆ ఆూసనుం ఇగ దాదివిమోతొంఈ-జాగ దాది న! అాగ్రదవస్థ 'ఏెందలు?ాం గలిగి, వియో శొంఠణ మోతు మే చిషరకాలంలు నంసోరణనంపారము జీన _ర్తఫ్రకకి ఆ జీవుడే కర్తశాం గలది,

కూటస్త్సదీవవ కరణము 635 ఆ ఆకా, “తదైవతొ అని సృష్ట్యాదియందు మాయా చతిబింబ రూపు. _ డగు ఈశ్వరుండు సృజింప వలయు నని సంకల్పింది పంచ భూతాదికెమును. సృబించెను, అనంతరము జీవులై యందుం చాను బ్రుపేంచెను, ఇది యంతయు. నీశ్వరక_ర్పృక మని చెన్పంబడును, జా టే దవస్థ మొదలు మోత్షువర్యుంతము జరిగెడి సంసారవ్య్థవవోరము జీవక ర్త ల్‌ మని చెవ్పంబడును, శా న్లో, అపంగ ఏవ కూటస్థర్సర్వదా నాస్య కళ్చన, భఛవత్యతిశయ నేన మనన్యేవం విచార్థ తామ్‌, 70 వ్యా కూటస్థస్యాసంగ త్వాదిశం మృతిజన్శ్గాదిలతణాస్య వ్యవవారజాతస్యా నత్తర్పం చ ప్రతిపాదికమతో ముముతురిమమర్థం సర్వదా విచారయేదిత్యళ్ళి ప్రాయ! టి. కూటస్థః = కూటస్థుండు, ఆసంగ వీవ = ఆసంగుంటేశు. సర్వదా ఆ సర్వశాల ములయందును; అస్య = ఈకూటగ్థునకు; కళ్చన అ ఒకానొక, అతిశయ! ఇ అతిశయము; న భవతి = లేదు, లేన ఇ అకారణముచేత, మనసి = మనస్ఫునందు, వీవం అ ఈలాగున వఛార్యతాం ౨ విచారించంబడులగాకం తా, కూటస్తుండు అఆసంగుండు. కూటస్లున శెవ్వ్చుకు నతిశయను "లేదు. బంధమోనేది తౌరతమ్యుము శే దనేట ఈవిధముగ నెప్పుడు విచారము చేయంజనును, అవ. కూటన్థునకు బంధ మోతుములు 'లే వనుటకు శ్రుతిని వరించుచున్నాండు:. శ్లో, న నిరోధో న చోత్చత్తిర్న బంధో న చ సాధక, న ముముమర్న వై ముక్ష ఇల్యేషా వపరమార్థలా, 7 వ్యా, కూటస్థస్య జన్తాద్యతిశయాభావః కుతోజవగమ్యత ఇత్యాశంక్య శ్రుతి చాక్యాదిర్యభిప్కేక్య తద్వాక్యం వఠతి--న నిరోధ ఇతి, టీ. నిరోధః ఆ లయము; న = లేదు. ఊత్పత్తిశ్చ = ఫుట్రుకయుం, న అ లేదు, బంధ॥ = బంధమును, న జ లేదు, సాధకళ్చ = వేదాంఠశ్రువణాద్యనుష్టూనము చేయు చాండును న ఆ లేండు. ముముతుః = ముముక్రువును) న ఆ లేండు, ముశ్తనె అముక్తుం దును నజలేందు. వీమాజఇది, పరమార్థ లేతిఐసరమార్థమని శ్రుతి ఇెబ్వుచున్నది. ఆా. వాస్తవముగా బంధమోతములు గాని యుత్చ _త్తిలయ నులు గాని లెవు, ఒక్కయాత్మయే పరమార్థ మని శ్రుతి ఇెప్పూ చున్నది,

686 శ్రీ 'వేదాంతపంచదశి, అష్టమవ్రశరణనుం ఆమ అటులై నయెడల శ్రుతి జీ వేశ్వరజగత్తుల జీల చెప్పుచున్నది అనుటకు నమాధానము:--- శ్లో, అవాబ్మనసగమ్యుం తం ,శ్రుతిర్చోధయితుం సదా, జీవమిీశం జగదార్షిపీ సమాశ్రిత్య ప్రబోధయేళ్‌ | లై వ్యా నకు కర్ణి శ్కుతిషు ర్మత్ర తత్ర, జీ వేశ్వరాదిన్వరూప ,ప్కతిపాదనం కిమర్థ మిళ్యాళశంశ్యావాబ్య ననసోచరస్యాత నోజవబోధనాయే త్యాహ---అవాబ్యు నసేతి, టి. శ్రునిః ఇ వేదము. అవాబ్యిననగమ్యం = వాబ్యనన్సులప నోఛరింపని, తంజ అఆహటస్థాత్తను, బోధయిరుం = తెలుపుటళొజకు, సదా = ఎల్లవ్రడును, జీవంజ జీవుని గాని, ఈశం = ఈశ్వరునిం గాని, జగద్వ్యావి ఆ జగత్తును గాని సమా శ్రీత్య = అశ్రయించి, 'ప్రబోధమేత్‌. అ దోధించునుం తా, మనో వాగాద్యతీత మైన ఆయాత్మ తత్త్య్యముం బోధింపం దలంచి వేదము కల్పిగము లగుజీవేళ సరజగత్తు లను నీమూండింటిలో నెద్దానినైన నాశ్రయించి బోధించును, ఆవ, తత్త్వ మొక్కటియెకదా;. దానిం జెప్పునప్వుడు శ్రుుతులకుం బరస్పర విరోధ మెందుకు ? అని శంకించి కెబ్వుచున్నాండు:-- శ, యయా యయా భవేశ్పుంసాం వ్యుత్పత్తిః ప్రత్య గాత్మని, సానైవ వక్తి 'యేవా సా త్సాధ్వీ త్య్థాచార్య భాషితమ్‌, 78 వ్యా, నను తత్వ స్ట్యైకరూ వన్య శతిబోధ్య క్వే శ్కుతిము విగానం కుతో దృశ్యత ఇత్యాశంక్య న తల్వే విశాన మ స్త్రి, ఆపితు తద్చోధన(ప,కాకే తదపి బోధ్య పుడమచిత్త వైమమ్యానుసాళేణీతి సుశేళ్వరాచాన్యైరు క్షమిత్యాహం-యయా యయేతి. టీ యయా యయా = ఎట్టి యెట్రివ్రకియచేత పుంసాం = జనులకు, ప్రత్య గాత్యని ఆ ఆత్మయందు; వ్యుర్పల్తిః! ఇ ఆభ్గిముఖ్యము; భవేళ్‌ ఇ అగునో) సానైవ వ్కక్రియా = అయాతప్ర క్రియయే;, ఇవా ఇ ఈ వేదాంతశాస్త్రమునంద్యు సాధ్వీ = యోగ్య మెనది, స్యాత్‌ ఇ ఆగుకు, ఇతిఅఇట్లు అచార్యభాషితం ఆ సుకేశ్వరాచార్యు లచే: జెచ్చంబడినది. కా, జగత్తంతయుం గల్పితము గనుక శష్యూలకు వ యేవిధంబులం 'జప్పినచో బోధ గల్గుకో యదియే య్వుక్త మగునూర్షము, వ్రశతిపాదిం చెడి పద్దతులలో భీవ ముండినను వతిపాదింంయబడెడి ఆశత త శి "మొక థి టల శీ ఆని ట్రియే యని అౌత్సర్యము,

కూటస్థదీప ప్రకరణము 697 ఆవ. ప్రతిపాదనప్రశారములో శేదముతోంచుట మొనను అజ్ఞులే కాని విజ్ఞా లకుం "గా దని చెద్వచున్నాండు:-- శ్లో శ శ్రుతి తాత్సర్యమఖిలమబుద్ధ్యా ఛాామ్యుతే జడః, , వివేకీ త్వఖిలం బుద్ధ్వా తి తా్థనందవారి ధా, త్మ వ్యాం శ్రుత్యర్థన్రైకరూవల్వే తక్స్రతిపాదకానా మేవ కుతో విప్రతివ త్తి రిత్యాళంక్య శ్రుతి తాత్సర్యబోధకూన్యానా మేవ విప్రతిప త్తిర్నతు - తద్విదా మిత్యావా-ా శ్రుతి తాత్సర్యమితి.

టీ. అఖిలం = సమ _స్తమెన, శు తి తాక్సర్యంజ వేద తాశ్సర్యముకు, అబుద్ధ్వాణ ఎజుంగ లేక జడంఅఆవివేకీ, శ్రామ్య'తే = _భ్కరువెందుకు. వివేకీ తు జ వివేకముగలవాం డై చే అఖిలం జ సమ స్తమును బుద్ధ్వా ఆ ఎతింగి, ఆనందవారి ధాజఅనందసముద్ర, ము

శా. వేదతాత్సర్యము తెలియని అజ్ఞుండు భ్రమించును, విజ్ఞుడు

అధ “ల స బ్రుహ్టానందసముద్రమున నోలలాడును, అవ. వివేకము గలవానినిళ. గ్బ్‌యమాును బెల్చుచున్నాందు:--- న్లో, మాయామేఘో జగన్నీరం సర్ష త్యేవ యఖథాతథా, చిదాకాశస్య నో పనిర్న వా లాభ ఇతి స్థితః 705 వ్యా* తర్గి వివేశినో నిశ్చయః కీదృశ ఇత్యాకాంతొయామాహ---మాయేతి, టీ. మాయామేమ! ఆ మాయ యనెడి. మేఘము, జగన్నీరు = జగ 'త్తనియెడి నీటిని, యథాతథాజఎట్లో యట్లు, వర్ష "త్యేవ=వర్షి ంచుచుజే యున్నది, చిదాకాశన్య ఇ నిద్రూషమగు నాకాళశమునకు నో వోనిః=నష్టము లేదు. నవా లొభ$జలాభంబును లేదు ఇతి = ఇట్లు స్థితః వా వస్తుస్థితి.

ఈ, మాయ యనెడిమబ్ను జగత్తనియెడి నీటిని వర్షించినను చిదాశాళనునకు లాభనష్టములు లేవు, అక్ష కల్పితులైన జీవ్రనిళలనం గాని ఈశ్వననివలనం గాని జగశ్ర్తువలనం గాని నిర్విశేషబ్రపూమునకు లాభ నష్టములు లేవు. ఇట్లు వివేకియొక్క_ నిశ్చయము,

అవ. ర్ర,ంథాభ్యానఫలమును బెవ్వచున్నాండుంాా న్లో ఇమం కూటస్థదీపం యోఒనుసంధ త్తే నిరంతరం, స్వయం కూటస్థరూ వేణ దీష్య లేఒసౌ నికంకరమ్‌, క్‌గ్ర ఇతి శ్రీవిద్యారణ్యకృతా, వేదాంతగంచదక్యాం కూటస్టదీస స్పమౌా_క్షః, ర! న!

కే శీ 63 శ్రీ వేదాంతపంచదకి, అష్టమవ్రశరణను వ్యా గ్రంశాభ్యానఫలమావా---ఇమమితి, ఇతి శ్రీమత్పరమహంసవరి వ్రాజశాచార్య శ్రీశారతీ తీర్థవిద్యారణ్యమునివర్యకింక'కేణ రామకృష్ణాఖ్యవిదుమూ విరచికం తాత్పర్యబోధిసీనామకం కూటస్థదీస వ్యాఖ్యానం నమౌప్తమ్‌- టీ. ఇమం కూటస్థదీపం నా ఈకూటస్థదీవమును యః అ ఎపండు, నిరంతరం ఇ ఎడ్‌ కెగక, ఆనుసంధశ్తే ౨ అనుసంధానము వేయుచున్నాండో, అసౌ ఇ సీండు, నిరం తరం = ఎల్లవ్వుడును భూటస్థరూ సేణజకూటస్థస్వరూవము చేత, దీష్య లేజ లేజరిల్లును, , లౌ కూటస్థదీపము. నెల్లపుడు ననుసంథధానము చేయువాండు ఈ"ను కూటస్థ్ట్రహూ మై యొల్లప్పుడును విఠాజిల్లును, ఇది శ్రీ విద్యారణ్యకృతం బగు వంచదళియందు కూటస్థదీవ మను అష్టమప్రకరణముం

శ్రీరత శ్రీ గణేశాయ నమః, నీ | శీ వేదాంతస శి దాంతప౦చదళశి. (గ నవమ ప్రకరణము అణవావాణణానకనపట్టీ టకటకా. ధ్యానదీప వకరణము

అవ సాధవచతుష్తయసంపన్ను. డగు ముముతువు వేచాంఠశ్రువణ 'మొనర్భ్చినను బుద్ధిమాంద్యమువలన బ్రవ్శవరోతుక్ఞానము గలుగనవ్వుడు, అట్టి యపరోతుజ్ఞానమునకు సాధనం బగు నుపాసనము నిరూపించం దలంచి మొదట నుపాసనమువలనంగాడ క్టానముద్వారా మోతము గల్లు నని దృషప్పాంతవూర్వకము7గం జెప్పుచున్నాండుంాా

న్లో. సంవాదిఛ్రమవద్న్రషాతత్తోపాస్త్యా విముచ్యతే, ఉత్త లే తావనీయేఒత శ్ళ్రుతోపా ' స్పీరనేకథా, క్‌!

నత్వా శీ,భొరతీతీరవిద్యారణ్యమునీళ్వ రా, శ్రీయలే ధ్యానడీకస్య వ్యాఖ్యా సంమేవతో మయా,

వ్యా, ఇహ తావద్వేదాంతళా త్తే నిళ్యానిత్యవస్తువి వే కాదిసాధనచతువ్రయ సంపన్న న్య సమ్యుక్ష గ్ర పణమనననిది ధ్యాస నానుష్టూానవత _స్రశ్వంపదార్థవి వేచనవూర్వళం మవావాక్యార్థాపరోతుక్జా నేన బ్రన్గాభావలతుణో. మోటో. భవతీతి 'ప్రతిపాదితం, క్ర, శు,తోవనిమత్కస్యావి బుద్ధిమాంద్యాదినా "ీన చిక్స్రతిబం కేన వాక్యార్థ విషయాపరోత ప్రమిత్యనుత్పత్తా నత్యాం తదుత్చాదనద్వారా మోతుఫలకో పాసనాని దిదర్శయిమరాదౌా తావక్సదృష్టాంతం బ్రవాతత్తోో పాననయాపి మోటో. భవతీతి వ్రశిలానీలే.-ాంవాదీతి. యథా సంవాది, భమేణ ప్రవృ శ్రస్యాభ్నపే, కార్థలాభో భవతి, నీవం బ్రవ్శతత్తో్వో పాసనయాప్యభిలషితో బ్రవ్శాభావలతణో. మోటో భవ

6900 శ్రీ, చేదాంతపంచదశి, నవమ, ప్రశరణము తీక్యర్థః. తత్ర, కం ప్రమాణమిళ్యత అవా---ఊశ్తర ఇతి. యత ఊపాననయావి మోటో ఒస్త్యకః తాననీయోచనిమద్య చేకప్రకాలేణ బ్రవకత్త్వోపాసనా క్రు,తావు క్షేత్యర్థః టీ. నంవాద్ని భృమవత్‌. ణు సంవాడ్ని భృశుమువ లె ట్రవ్మతల్తో వ్రపాస్వ్యానబ; నవా నే త్త కముయొక్క_ యుపొసన వేత, నిముచ్భ 'లే=ము కుండగుచున్నాండు. అతఃఈకార ణమువలన, ఉత్తరే కావనీయీ = ఊత్రరతావనీయోవనిషత్తునందు, ఊపా _స్రీఉపాస నము, అసనేకధా = ఆేకవిధములుగా శ్రుశా ఇ చెచ్పంబడీనదిం తా, సంవాదిభ్ర, మము ఇష్టన స్తులాభము గలుగం జేనీనట్లు, బ్రహ తత్త్య్వోపాసనము మోతము నొసంగును. కనుక?నే నృసీంహాో త్తర తాప నీయోపనిషత్తునం ద నేకవిధంబులుగా బ్రహోపాసనము వర్ణ్మింపంబడినది. సంవాదిభ్రమ మనంగా లాభము గలుగం జే నెడిఛ్రము, క్జాన మని త్రంథ కారునిచే ముందు చ్రంథములోం 'దెలుపలణుడును, అవ ఇవ్వడు సంవాద్ని భ్యమమును దృష్టాంతపూర్వకముగ నిరూపించ దలంచి యా సంవాద్ని భ్యమమున వక్కాణించిన నులేశ్వరవా ర్షికమును బతించుచున్నాండు--లా న్లో , మణి వప్రదీప వ్రభ యోర్ష్మ ణిబుద్ధ్యాభిథావతోః మి థ్యాజ్ఞానావికేషేఒవి వి శేహోఒర్థ (క్రియాం ప్రతి, లి వ్యా నంవాద్శి భృచువదిత్యు కృమర్థం నదృష్టాంతం 'వ్రసంచయితుం సంవాది ఇగువ్రలిపాదకవా్షికం చఠతిమణిప్రపీపీతి. మణిశ్చ ప్రదీవ్చు మణిప్రదీసే కయోః ప్రే మణివ్రదీవప్ర భే కయోరితి వృిగృ్వవా!. మణిప్రఖభాయాం దీప ర్రగాయాం చయా మణిబుద్ధిస్సా మిథ్యాక్థాన మే వాకస్శి 6 ద్భుద్ధిత్వాత్‌ అథావి వ్రభాయాం యా మణిబుద్ధిస్సా అర్థ క్రియాకారణీ, మణిప్రభాయాం మణి బుద్ధ్యాభిధావకశ పురుమన్య మణిలాభో భవతి. ఇతరన్య తు చా ప్రీత్యర్థ్మక్రియాయాం వై షమ్యమ _ప్రీత్యర్థవ టీ. మణి ప్రదీళప్రభయోః ఆ మణియొక్కయు దీచముయొక్కయం. శాంతుల యందు, మణిబుద్ధ్యాజమణి యనెడి బుద్ధి చేత, అభిధావతో;జవరుగిడెడి యిరువురు ఫురు ములకు, మిథ్యాజ్ఞానానిశేషేఒకి ఎ మిథ్యాక్థాన=పొరచాటునకు ఆవిశేషేఒపిజ భేదము "లేకండినను అర్థక్రియాం ప్రతి=ఫలమునుగూర్చి, విశేసఃజ అతిశయము, అ స్లిఆకలదు. తా, మణివ్రభయందును దీషప్రభయందును ఏమణిబుస్థగలదో అబుద్ధి మిఖా్యజ్ఞాన మే యగును, ఆయినను, మణి చ్రభయందు గల బుద్ధి అర్థక్రియను గలిగించును, అనంగా మణి వ్రభయందు నుణిబుద్ధిచేం బర్లు

ఛాష్థనదీప ప్రకరణము న! శెత్తుప్రరుషునకు మణిలాభము గలుగును, దీప ప్రభయందు మణిబుద్ధిచేం బరుగెత్తు పురుషునకు మణిలాభము గలుగదు,. ఈ ప్రకారను అర్థ శీ యయందు వైపన్యుము గల దని యిస్ర్రాయము,

అవ. వెచా ర్రికమునకు ఖ్లోకశ్ర్యయమువే వ్యాఖ్యానము చేయుచున్నాండు:ా శ్లో. దీపోఒపవరకస్యాంత ర్వర్తతే తత్ప్రభా బహిః, దృశ కే చ్వార్థ థాన్య త్ర తద్వ ద్ద లిప్రా మశేః చభె ౫ 8 ఇవ్యా- వ్నార్డికం చ్యాచ ప్రేలాదీపోఒపవరకస్యాంతరిత్యాదినా ల్లోకత్రయేణం శన్మీంళ్చిన్యందికే ఆపవరకస్యాంత ర్రీప స్తీవ్చతి, తబ్య ప్రభా బహిన్ట్వారప్ర, జేశే రత్న మివ వర్తులోపలభ్య తే. కథాఒన్యస్మిన్మందిలే ఆపవరకస్యాంత?స్థితస్య రత్నస్య ప్రా బహిర్ద్వారప్ర దేశే దీపప్రుభేవ రత్న సమానోపలభ్య లేం టీ, దీవఃజదీసము, అవవరకన్యజగదియొక్క-; అంతశి=కోవల, వర్త లేజఊన్నదెం శక్చ్రల్గా ఇ దానివెల్లు బహిశజవెలునల, ద్వారి = ద్వారమునందు; వ ర్థ లేజఉన్నదిం రద్వల్‌ జఅటులే అన్యత్ర, అ మంకేయొకచోట) మణేః = రర్నముయొక్క-; ప్రభాజ శాంతి, బహీః అ వెలుపటి, చ్వారి=ద్వారమునందు; దృళ్యలే ఇ కనంబడు దున్నదిం తా. ఒకయింటిలో దీవము పెట్టినపుడు దానికాంతి గవాతును గుండా ద్వారమునందు ప్రసరించుచుండెను. అట్టులే మజీయొక యింటిలో రత్నము పెట్టినవుడు దానికాంతియు గవాతముద్వారా ద్యార దేశమునందుం బ్రసరించుచుండెను, న్లో +, దూరే వ్రభఛాద్వయం దృష్ట్వా మణిబుద్ధ్యాఒభిధావతోః, అ జ, సళ ప్రభాయాం మణిబుద్ధి స్తు మి థాజ్ఞూనం ద్వయో రవి. శీ వ్యా- దూర ఇతి. కథావిధం ప్రభాద్వయం దూరతో దృష్ట్వా ఆయం మణిః ఆయం మణరితి బుద్ధ్యా జ్వా పఫపురుపావభిధావనం కురుత _స్తయోర్ట వయో రపి ప్రొ విషము జాయమానం మణె్జానం శ్రాంశ మేవ ట్రీ దూకే=దూరమునందు, ప్రభాద్వ యంజరెండుశాంతులను, దృష్ట్వాజదూచి, మణిబున్ధ్యా = ఆవి మణు లనియెడి _భృమచేత, అభిధావతోః ఆ పరుగిదువారికి, వ్రభాయాంజశాంతియందు నుణెబుద్ధిన్తు = మణిజ్ఞానమై లే) ద్వయోరవి ఆ ఇరువురికిని; మిథ్యాళ్ళానం = ఇత్స్‌నుక్లాన మే యగునుం

402 శ్రీ, వేడాంతపంచదశి, నవమవ్రకరణము ఆా, దూరమునుండి యీ రెండు కాంతులను జూచి యిరున్సురు పురుషులు అవి మణు లని భ్రమపడి పరుగిడిరి, అట్టి తతి నీ యిరువురి జ్జానము మి థ్యాజ్ఞానమే యగును, ఆవ ఆట్టులై నను నిరువురకు ఫలతారతమ్యుమును 'జెవుచున్నాండు:ా- న్లో న లభ్యతే మణి ర్దీప వభాం వ్ర త్యభిధావత్యా వ్రభాయాం థానతాఒవళ ర్ట లభ్యేలైవ మణిర్మ ణే, ర్‌ వ్యా అథాపి దీషప్రఖాయాం మణిబుద్ధిం కృత్వా ధావతా ఫురువేణ మశి రో లభ్య లే. మణేః వ్రభాయాం మణిబుద్ధ్యా ధావతా మణిర్హ శ్య్యే త్రెవ టీ దీవవ్రభాం ప్రతి ఇ దీవకాంతినిగూర్చి, అభిధావతా = అభిముఖముగా బరు గ త్తెడువానిచేశ, మణిః=రత్నము న లభ్యతే = పౌందంబడదు. మశ! ఆ రత్నము యొక్క; వ్రభాయాం జ కాంతియందు, ధావళతా = మణిబుద్ధిచే వరగిడెడువాని చేత మణిఃరత్నము, లభ్యేత్రెవ ఇ అవళ్యము పొందంబడును. తా, దీవకాంతిని జూచి రత్న మని భ్‌ మించినవానికి రత్నము లభింపదు. రత్న వ్ర భం గాంచి రత్న మని షరుగిడినవానికి యత్నము చేసినచో రత్న మవళ్థముగా లభించును. అవ ఈవార్తికమువలనం (టికృతమునం గల్గులాభముం "చెలుచున్నాందు:ల- న్లో, దీప వ్రభామణి శ్ర్రాంతిర్విసం వాదిభ్రమః స్మృతః మణి వ్రభామణిశ్రాంతిః సంవాది థ్ర్రమ ఉచ్యతే, 6 వ్యా. భవ ల్వేవం చా _క్లికార్థః వ్రశృతే శిమాయాతసనిత్యత ఆవా---దీవప్ర, భేరి యా దీవప్రభాయాం మణి భ్హాంతిరస్టి సా విసంచాద్ని భమ ఇతి సృళా విద్వద్శిర్థ ణిలాభలతణార్థ క్రియారహితత్వాత్‌. యా మణిప్రభాయాం మణిబుద్ధి రృ్టి సౌతు మణిలాభలతణార్థ క్రీ యావత్త్వాత్సంవాది భమ ఇత్యుచ్యత ఇత్యర్థః టీ, దీషప్రభ్ధామణి ్రొాంతి!=దీపకాంతియందు మణి యెడి శ్రౌంతిః వినంచాది ఇకను! జవినంవాది భమ యని స్భృతః = శెవ్పంబడుకుం మణి ప్రభామణి భ్హాంతిః = రర్న్రభయందు రర్నమనెడు థ్రాంతి _నంచాద్ని భృమః ఇ నసంవాద్నిళ్మమ యన ఊచ్య లే=వెప్పంబడుచున్నది. తా, దీవప్రభను జూచి రత్న మని పారవడినవాని భ్రమజ్ఞానను “విసంవాది శ్రమి యనంబడును, విసంవాది భ్రమ యనలా వ్యర్థమగు (లాభములేని త్ర మ, రత్న చవ్రభను జూచి రత్న మని ఛ్రమించినవాని

ఛా్యానదీపవ్రశరణము 498 క్షానము 'సంవాదిభ్ర మి యనంబడును, సంవాదిభ్ర, మ యనంగా లాభము గల శ్ర మజ్ఞానము.

ఆవ ప్రఠ్యతుస్థలములో విట్టినంవాది భృమను జూపి యనుమానస్థలనులో చానిం గనయబజచుచున్నాండు:ా న్లో + బౌప్పుం ధూమతయా బుథాం తే్యశ్రాంగారానుమానత్క

వహ్నిర్యదృచ్చయా లబ్ధ స్ప సంవాదిఛృమో మళత,ః, ళా

వ్యాః వనం 'ప్రత్యతువిమయే సంవాది శ్ర మం దర్శయిత్వాజఒనుమానవిషయీ:వి ఠం దర్శయతి...-బాన్సమితి. క్వచిక్స్రబేశే స్థితం చామ్సం ధూమవళశ్తేన విళ్చిత్య కన్తూలప్రబేశే ఆయం ప్ర,దేశః అగ్నిమాక్‌ ధూమవనత్వాదిత్యనుమానాయ ప్రవృ త్తేన పురుషేణ చైవగళ్యా యద్యగ్ని స్తత్రోవలభ్యేత తదా బామృనిమయం భూమజ్ఞానం సంవాద్ని ళ,మో ముక సృమ్తతః,

టీ. బామృ-జసీటియావిరిని ధూమకయా ఇ ధూమమునుగా, బుధ్వా = కెలీస్సీ తత్ర, అ ఆఅక్కడ్య అంగారానుమానత॥ ఇ అగ్నియున్నదని యూహించుటవలన, యదృ చృయాణ=దై వికము చేశ, వహ్నిః - అగ్ని, లబ్ధః అ పొందంబడెను, సంజఅద్వి నంచాది షక్తనుః ఇ సంవాద్శిళ్త్మమ యని; మకఠః = చెబ్పంబడెను

తా, నీటియానవిరిని జూచి యచట నగ్ని కల దని యొకం డూహిం చెను. నీటియావిరిని గాంచి యది పొగ యనుకొనుట పారచాశు మైనను దైవికంబుగా నానీటియొడ్డున నిస్పు దొజుకెనేని వానికి, గలి దిన నీటియావిరియందలి ధూమజ్ఞానము లాభకర మగుటంజేనీ యది సంవాది ఛ్ర మ యనయిడును,

అవ శబ్దల్ఞానమునం చా సంవాద్ని భ్మమను జూపుచున్నాండునాల న్లో + గోదావర్యుదకం గంగోదకం మా విశుద్ధయే,

సం్రోతమ్య శుద్ధిమాప్నోతి స సంవాదిభ్రమో మతః, 8

వ్యా, ఆగమవిషయేషెపీ తం దర్శయతి---గోదావర్యుదకమితి. గోదావర్యుదక స్యాగపి విశుద్ధి'పాతుక్వమూగమనిద్ధమత స్తత్పో౦కుణా. దవి విశుద్ధి ర్ట్రేవ ఆథాపీ నోచావప్యదశే యా నంగోదశబుద్ధి స్సా భ్యాంతిళేవు

టీ. గోదావర్యుదకంజనోచాపరియుదకము, గంసోదకం అ భాగీరథీజలమునుగా, మళ్వాజతలంచి, విశుద్ధయేఐపరిశుద్ధిగొ అకు సంహ్రైాత్య జు ప్రాతుణము వేసికొని, కుద్ధింజ శుద్ధిన్సి ఆప్నోతి = పొందుచున్నాండు. స$ = అట్టిది, సంవాద్శి భ్మమ। ౨ సంచా ఇకను యని, మతః ఇ సమ్మతము.

604 శ్రీ వేదాంతసంచదశి, నవమప్రశరణము

ళా, నోదావరీజలమును భాగిరథీజలమును. విడివిడిగా రెండు కలళములందు. పెట్టగా గోదావర్యుదకమే గంగోదక మని పొరపడి యొకండు పోవీంచుకొనెను, వానిజ్ఞానము సరికాశపోయినను వస్తు స్వుభావముచేత అట్టియుదక ప్రభావముచేత వానికి శుద్ధి కలుగుచున్నది, ఇది సంవాది ఛ్ర ము మగును

ఆవ ఇంకొక యుదాహరణ ముచ్చుదున్నా(దు;-=-- శ్లో ఇ జ్వ రేణా_ప్పస్సన్నిపాతం భాంతెప్థ నవారాయణం స్మ రకా

మృత స్ప శ్‌ మవాప్నోతి స సంవాది ఛమో మతః. రి

వ్యా ఉఊదాహరణాంకరమావాజ్వ లేణా ప్త ఇతి. జ్వలేణ సన్ని పాతం ఫ్రా 'వ్తకి పురుషు ఇదం నారాయణస్త్య రణం మమ స్వర్గ సాధనమితి ళ్ళానమంక'శేణాని సన్ని పాత వప్రయా _కళ,మవశాత్సా ధారణం పఫురుమళకయా వై. ద్యాదివ న్నారాయణం సృరన్సృక। న్వర్గమవాప్నో ల్యేవ. 'వారిర్టరతి పాపాని దుష్టచిత్తై రవి సృృతః అనిచ్ళ్శ యావి నంన్పృష్టో దవాల్యేప హీ పావకి ఇతి. 'అక్రుశ్య పుత్ర, మఘవాన్యద జామిళోచివి నారాయశేతి మి(యమాణ ఊవెతి ముక్రిమిత్యాదిపురాణవచ నేభ్యః అశ్రావి నారాయణనామ్న! పుత్ర నామత్వజ్ఞానం భా్రంతికేమ

టీ. జ్వకేణ ణు జ్వరము వేత, సన్ని పొఠతంజసన్ని పాతవ్యాధిని; అష్లు జ పొందిన బాంద్రై థ్రాంత్యా = థ్రాంతిచేశు నారొయణం ౫ విష్ణుమూ శ్రిి న్య రక్‌, ఎస్మరిం చుచు, మృతః అ మరణించినవాండు, స్వర్గ న! న్వర్ష మును, అవాప్నో తి అ పొందుచు బ్నాండు. సః జ అట్టిది సంవాది భృమః=సం వాది భమ యని; మళఠః। = అభిమరము.

తా, సన్ని పాతజ్వరము వచ్చినయొకండు భాంతిచే నజామిోళుని వలె నారాయణుని స్మ 50చెనేని యాస్తరణ మయథార్థజ్టూన మే మైనను వానికి స్వర్ణము గల్గును, అదియును సంవాదిభ్రమయే యగును, ఇట “హరిర్హరతి పాపాని దుష్ట్రచ్చిత్తెరపీ స్మృతః అనిచ్చయాపి సంస్పృష్టో దహ ల్యేవ పా పావకటో “ఆక్రు,ళ్య వు త్ర మఘవాన్యదజామిళోఒపీ నారాయణేతి మ్రిమమాణ ఉవైత్‌ ము_క్రిమ” (అనిచ్చచే స్పృశించినను అగ్నిదహించునట్ట్లు పాపచిత్తుండు అనిచ్భచే స్మరించినను వానిపాపము లను శ్రీమన్నా రాయణుండు పహారించును, పాపాళ్థుండగు అజామోళుండు తనవుత్రుని “నారాయణా” యనిపిలుచుచు మృతినొంది ముక్తుండాయొను), అనెడి పురాణవాశ్యములవలన నారాయణనామమునకు వుత్రనామ

ఛ్యానదీపప్రశరణము 65 త్వజ్ఞానము ఛ్యాంతియే యగును. ఇట్టిఫ్రాంతి సంవాది శ్రమ యనం బడును,

ఆవ. లేలినఫలితమును కజెబ్వుచున్నాండు:ాా న్లో + వ్రశ్యతస్వ్యానుమానస్య తథా కాస్తస్య గోచనే, ఉ_క్తన్యాయేన సంవాది నే మా స్పంతి హి కోటిళః, పే వ్యా' ఏవం శ్రీవిధనంవాద్శిభ,మోదావారణేన సిద్ధమర్థమాహ--వ్రత్యక్ష స్యేతి. టీ, ప్రశ్యత్‌న్యజప్రత్యతమునకును), అనుమానస్యజఅనుమానమునకును, రథ్రాజ ఆవిధమున బే కాన్త్రస్యజకాస్త్రమునకును, నోచ రీజవిషయమునందు, ఊక్షన్యాయేన ఇ ఇెచ్చంబడినరీతిచేతు నంవాద్శి భ్మమాః అ నంచాద్ని భ్మమలు, కోటిళః = కోట్లకొలంది, సంతి ఐ కలవు తా. ప్రత్యవస్థలంబునను, అనుమానస్థలంబునను, కానస్త్రవిమ యంబునను నిట్టిసంవాదిభ్రమలు కోట్లకొలంది గలవు, ఆవ. సంవాద్శి ళ్తృమఅఆను గమనింవనిచో చబాధకముం జెప్పుచున్నాండు;:లా న్లో అన్యథా మృ త్తికాదారుశిలాస్సు్యు న్టేవతాః కథమ్‌, అగ్ని ల్వాదిధి యోపాస్వాః కథం వా యోషిదాదయః, శ! వ్యా విపమే చాధప్రదర్శజేనో _శనర్థం ద్రశయతి---ఆన్య కోతి. అన్యథా నం వాది _కృమాఖావే మృదొదయః ఫలసిద్ధయే జేవతా ల్వేన వొజ్యాన భవేయుస్స్వతో జేవళా త్వాభావాదిత్యర్థః, 'చాధకాంతరమావా --- అగ్ని త్వాదీతి, వంచాన్నివిద్యా యాం “యోహా వావ గౌతమాగ్ని5 పురుషో వావ గౌతమాగ్నిః బృథిపీ వాన కౌత మాగ్ని! వర్దన్యో వావ గొతమాగ్నిరపొ వావలోళో సౌతమాగ్ని” రిత్యాది వా్యై ర్యోషి త్పురువ వృథిపీ పర్టన్యద్యులో కానా మన్ని ర్వేనో పాసనం టవ్గాలోకావా ప్ర ఫలకంన భవేదిత్యర్థఃం అదివదేన వునో హ్హేశ్యుపానీత అడితో, ఖీ అప్తాత్యాచేళ ఇల్యేప మాదయో గ సృ వ్చాంతే. టీ. అన్యథా = ఆట్లుగానియెడల) మృ త్తికాదారుశిలా? - మృ త్తికాజమట్రియు * దారుజశొయ్యయు, శిలాః జ జాయియు, 'జేవళా?జటేపతలు, కథం ఇ ఎట్టుగా, స్యుః అగును! యోషిదాదయ! = స్త్రీలు మొదలగునవియు, ఆన్ని త్వాదిధియా = అగ మొదలగునవి యవెడీబుద్ధిచేత, కథం అ ఎట్టుగా, ఉపాస్యాః ఆ ఊపానసీంచదగినవి! కా. సంవాదిభ్రమమును గమనింపనిమొడల మృద్దాకశిలలను శాస్త్రవ్రశారము. 'చేనత లని భావించెడువారికి సుక్సతలాభము తేక

కం శ్రీ 'ేడాంతపంచదళ్సి నవమ, వ్రశరణను పోవలసీవచ్చును, అట్టులే పంచాగ్నివిద్భయందు స్త్రీని పుకుషుని ఫృథి విని, మేఘమండలమును, ద్యూలోశంబును అగ్ని యనియు వారియవయ వములను నగ్నా్యాద్యవయవము లనియు భావించెడివారికి బృహాలోక ప్రా 'వ్రీ గలుగు నని చె వ్ప్చెడియువనిపద్యాకర మ వ్రనూణము గానలనీ వచ్చును, స్త్రీ మున్నగువా ెన్నటికి నగ్న్యాదులు గారు. కాయిట్టి యాయుపొసకులజ్ఞానము భ్ర మజ్ఞానమే మైనను దానివలన . లాభము గల దని నాస్త్రము చెప్పుచున్నది, ఆవ సంవాద్ని భ్మమను సంసేవమముగాం కెచ్చచున్నాండు:ాా నో, అయథావ స్తువిజ్ఞానాతృ్భలం లభ ఫ్టితీ ఈవ్పితం, స! ఆవి ద్వ శాకతాళీయతస్సోఒయం సంవాదిభ్రమ ఉచ్యతే, 12 వ్యా ఇదానీం బహాఖిర్ల ఏంకైరువపాదితం నంవాది ఛృమం బుద్ధిసౌకర్యాయ సంథీద్య దర్శయతి..-అఆయథావ స్త్రీతి. విహి తాదవిహితాద్వా యస్తాదయథావనస్తు విజ్ఞానా దీష్సితమళిలషితం ఫలం శాక తౌలీయన్యాయతో పైవగ ళత్యా లభ్య లే సోద యం సంవాద్ని భమ ఇర్యర్థం, టీ. అయథావస్తువిజ్ఞానాత్‌. ఆ ఆయథార్థజ్ఞానమువలన). కాకతాళీయకః= దైవ కోగమువలన) ఈప్పిశంజకోరంబడిన, ఫలంజలాభము, లభ్య శే "నే ) అ పొందయలడె చని, సోఒయంజఅట్రిలాభశారి యగు శమ సంవాద్శి ధృమఃజనంవాద్ధి భ్మమ యని ఊచ్య శే ౨ చెప్పంబడుచున్నది, ఆ, అయ థార్థక్టానముచేత దైవికముగా లాభ మబ్ళె నేని యా శ్ర మ సంవాది ఛ్ర మ యనంబడును, అవ. బవ్లో పాసన మయథార్థము గదా, అది యెట్లు *మోతుఫల 'మొనంగును! ఆను ళంకకు సమాధానము చెప్తుచున్నాందు:-ాా శ్లో, స్వయం ఛృమోఒవి సంవాదీ యథా సమ్యుకృలప్రదః బ్రవాతత్త్య్వోపాసనావి తథా ము _క్రిఫలవ,డా, 18 ॥ వ్యా నను నో పాసనస్యాయథావన్తువిమయన్య శథం నమ్యుక్‌ క్టానసాథ్య ము క్లిఫలప్రదక్వమి త్యాశంక్య సంవాద్ని ధృమవచే వేత్యాహ-__స్వయం భమ ఇతిం టీ. స్వయం = తనయంఠతట, యథా=వవిధముగా, సంవాదీ అ సంవాదిళ్ఞానము న య. సమ్యకృ్ఫలప్రదః అ మంచిఫలమునిచ్చుచున్నదో, కథాణ ఆవిధమున'నే; బృవ్మాకత్తోగహాశశావి ఆ బృవ్యతత్త్వోపాసనయు, ము శ్రఫలప్రదా = 'మోతఫల మొసంగునద్కి (భవతి ఆ అగుచున్నద్శిం

భ్యానదీప (వ్రశరణము 607 తా, లోగడ వెప్పిన సంవాదిభ్రమలు లాభకారు లై నట్లు బ్రహ పొాసనయును లాభళకారి యగును, అవ బ్రహ్మత త్ర్వముకు జెలిసి యుపాసింపవలెనా ? తెలియక3జీ యుపాసింద వచ్చునా? 'తెలిసియున్నయెడల ెల్వి యనిన క్టాగమే కనుక తెల్పి యుండిన నుపా సనమేల! తెలియకయే యుపాసింపవలయు నంటివా, వస్తుణ్జానము లేక యుపానించు టెట్లు ఘుటీంచును! అనుళంకలకు సనూధానము ఇెబ్పుచున్నాండు:-- = న్లో వేదాం లేభ్యో బ్రహతత్త్వ మఖండైకరసాత్మకమ్‌, పరోత మవగ మ్యైతవహ మన్నీ త్యుపాసతే. క్ష వ్యా నను, బువత త్వం కో వ్రపాసనం (శ్రీయ లేజజ్ఞాత్వావా! ఆజ్యే ఊపాసనావై యర్థ్యం మోతుసాధనన్య జ్ఞానన్యైవ విద్యమానత్వాల్‌. ద్వితీయే విమ యాపరిక్టానాదు పానన మేవ న భుటత ఇత్యాళ। ౦క్యాహ-వేదాం లేభ్య ఇతి, అయ మళ్ళి ప్రాయః... బవ తృెకత్వాపరోక్షజ్ఞానన్య మోతసాధనస్యానుత్సన్న త్వాన్నో పా సనా వైయర్ధ్యం శా స్రాకురోతుకయావగత త్వాద్బ్రవాణ ఊపాసనావిషయత్వమితి. టీ. వేదాం లేభ్యః ఆ ఊపనిమత్తులవలన, అఖండై శరసాత్యకకి-అఖందజళిన్న ము శాన్సి వీకరసాత్యకమ్‌ ఆ వీకవిధనుగు, బృవ్మార తృర్వం ఇ బృహ్మత తృముగు, వరోక్షంజ వబరోతుముకుగాా అవగమ్య = తెలినీకొనిి వీఠల్‌ ఇ ఇది, అవామస్మీ తిజ జేనే యని ఉఊపానలే = ఊపాసించుచున్నారు. తా, వేవాంశమువలన నఖండై కరసాత్మ కం బగు ట్ర పూ మొకటి గల దని పరోశత్షంబుగా పొంచి, ఆపరోత్షజ్ఞానమున కై న! బ్రవామ నని యుపాసీంచును. పరోతజ్ఞానము గలదు గనుక నుపానీంచుట. కఛ్యంతరము. లేదు, అపరోవక్డ్టూనము గలుగమిం జేనీ యుపాసన యవ సరము, అవ పరోక్షజ్ఞాన మన సెట్రిదియో యెఆింగించుచున్నాండు:--- న్లో వ్రత్యగ్వ్య క్రిమనుల్లి ఖ్య ఇాస్త్రా ద్విస్ల్వూదిమూ_ర్థివత్‌ , అస్తి బ్లేతి సామాన్యజ్ఞాన మృత్ర పరోతధీః [క్‌ వ్యా. ఊపాస్య బృహ్మత త్త్వనోచరన్య పరోతుక్ఞానన్య క0 రూషమిత్యా శాంతై యామావా---- ప్రత్యగితి. వ్రత్యగ్వ్య క్రిం బుద్ధ్యాదిసాత్సీణమానందాత్తాద మశుల్లిఖ్యావిమయిాకృత్య శాస్తా తృత్యక్థానాదివాక్యజా తాద్బ్రవ్యాసీ ల్యేవం సామా న్యాకాలేణ జాయమానం క్షనం అత్రాస్యాముపాననాయాం వరోతద్ధి? వరోతుజ్ఞానం,

౮0% శ్రీ వేదాంతపంచదశి, నవమ ప్రకరణము వివక్షీఠమిత్యర్థ!. క్త దృష్టైంతఃవిష్ణ్వ్యూదీతి. విష్ణ్వాదిమూ _ర్రివ్రతి పాదకళాన్హ్ర జన్యజ్ఞానవదిత్యర్థః టి ప్రశ్యగ్వ్య క్రిం అ బుద్ధ్యాదులకు సావ్నీ యగ వ్రశ్యగాత్మ ను; అనుల్లిఖ్యణ వివమయముబేసీకొనకు కా నే ఆ శాస్తమువలన విష్ణ్వాదిమూర్లిపల్‌ = విష్ణ్వాది మూర్తులవలెె బృహ ఆ పర్మబృవాము. అ స్రీతి ఆ శలదని, సౌమాన్యక్థానం = సామాన్య క్షానము: అక్ర = ఇక్కడ, వరోతుధీః! = పరోతజ్ఞాన మని; ఉచ్యలే = ఇెచ్పంబడు తా. శానే హమైయుండియు. ఆసంగతి స్ఫురింపక బ్రహ మెక్కడనో గల దనుకొనెడి సామాన్యజ్ఞానము విస్ణ్వాదిమూూి జ్ఞానమువలె పరోత్షజ్ఞాన మనంబడును, అమ విమ్ణుమూ ర్హిక్జానము. ఎట్లు పరోతు మగును | అని యడుగంగాం జెప్పు చున్నాండు:లా న్లో + చతుర్చుజాద్యవగ తావపీ మూర్చిమనుల్లి ఖ౯ా, అమెః పరోశుజ్ఞా న్యేవ న తదా విషుమాతతే, 16 ఓ... ఖా లా వ్యా నను శాస్త్రే విష్ణ్వాదిమూ న్లేళ్చతుద్భ జత్వాదివిశేష ప్రతీ లేః కల్‌ కాన స్యావి కుతః చరోతుత్వమి త్యాళంక్యావా.చతుర్భుజాదీతి. కాస్త్రేణ చతుర్భుజ ్వాదివిశేషప్రలీతావపీ చతురాదిభి ర్విష్వ్వాదిమూర్తిమవిషయీకుర్వక్‌ పురుమః పరోతు థ్ధాన్యేవ క శోపపత్తి మావహంాన. కదేతి. తదోపాసనాశాలే విష్ణు ముపాస్యం జీమరే కేం ద్రియెర్విమయిశరోతీత్యర్థః. టీ చతుర్ఫ్భుజాద్యవగ తావపి=నాలుగుభుజంబులు గలవాం డని యామొదలగు నవి కెలిసినప్పటికిని ఆ్మైః ఇ ఇందద్రియంబులచేక్య మూర్తిం ఆ స్వరూపమును, ఆను ల్లిఖ్‌ ౨ నోచరించం జేసికొననివాండై $ వరోతక్ఞా న్యేవజపరో తుజ్ఞానియే, (భవతి=అగు చున్నాండు). తదాజఅవ్వుడు, విష్ణుం క్రీమవోవిన్టువుకు, నీత లే=కనుంగొన లేండుం ఆ, విస్వ్వైదిమ్తూ_ర్రి వ్రతిపాదకళాస్తముచే విష్ణ్వాదిమూ ర్తుల యొక్క చతుర్భుజత్వాదివిశేషాశారము తెలియంబడినను, - చముశాదు లచే విప్వ్వాదిమూ ర్తులను జూడనివాం డగుచు. ఫురుషుంయ పరోతుజ్ఞాని యే యగును, అనలా వృత్యతీముగం జూడకపోయినను ఇాస్త్రజన్య జ్ఞాననుచేం 'జెలియట పరోత్షజ్ఞాన మగును. అమ అవిమ్ణుళ్టానము విమ్షపును గనంజణచనంతమా తమున (భ చుము కా దని ఇెచ్వచున్నాండునా నిను (౮/

ఛ్యానదీప ప్రశరణము రం న్లో, వరోతళ్యావరా ధేన భవే న్నారత్త గిచేదనమ్‌, వ మాణేనైవకా న్రే ణ సత్యమూ ర్రేర్విఖాననాత్‌. ం 17 వ్యా* నను విష్వ్వైదినో చరస్య క్షానస్య వ్య క్యు ల్లేఖయితృత్వాఖావా దృమత్వ మిత్యాశంక్య (వ్రమాణేన జనితత్వాన్న _ భ,మత్వమిత్యాహ--వరోత ల్వేలి. రోత క్‌నత్వం భ్యాంతిజ్ఞాన ల్వే కారణం న భపతి, కింతు విషయాసత్యక్వం ఇవా తు ప్రమాణ భూలేన శా 'స్రేణైవ యథార్థభూతాయా విష్ణ్వదిమూ క్రేరవఖాసనాన్న ఇక్తనుత్వ మిత్యర్థః, టీ. బరోతుత్వాపరా ధేనజ పరో తత్వము యొక్క లోపము చేత, ఆత త్త స వేదనంజ ఆయథార్థక్థానమా; న భచవేల్‌ = కాదు, వప్రమాణేన ఆ ప్రమాణ మగు శాస్త్రేలైవ ఇ శాస్త్రము వేతజీ, సత్యమూ శ్టేః ఇ నిజ్యయెనయాకారముయొక్క.; విభాననాల్‌ = నోచ రించుటవలన (ఆయథార్థభావము శా దనుట). తా, గురూపదేశమువలన నప్పుడు విష్ణువు కన్నుల కగవడనంత మాత్రముచేత నాజ్ఞానము భఛ్రు మన; జెల్లదు, కాస్త మే యిట్టిమూూ రి గల దని చెప్పినది, శా శ్రనిద్ధం బగు రూపమును గోచరింపం 'జేనెడిజ్ఞానమ యథార్థ మె ట్లగును! కా దని భావము, అవ జీను సచ్చిదొనందరూవబ్రవామ ననుళ్థానము సచ్చిదానందరూపమును గ్రపాంచి కదా కలుగును, ఇది వరోతుమేల కావలయు ననుళంకకు సమాధానము: శ్లో, సచ్చిదానందరూపస్య శా స్తాద్భానేఒప్యనుల్లి ఇ, ప్రత్యంచం సామీణం తత్తు బ్రహ సామా న్న వీత్షతే, 18 వ్యా- నను సచ్చివొనందవ్య క్యు ల్లేశనో బ్రవాతత్త వక్టానన్య శాస్త్ర జన్యస్యాకి కఠః రోకు లేశ్యాళం క్యాపరోమక్వప్రయోజక ప్రత్యక్య్వో ల్లేఖాభావాది త్యాహ నచ్చిదానం చేతి. “త్యం కొన మనంతం ట్రన్శా నిక్యళ్శుద్ధో బుద్ధన్సతో, జ్‌ ముక్తో నిరం జనన్ఫద్ధీదం నర్వం నర్సదితి చిద్ధీదం సర్వం ప్రశాళలే ఇత్యాదికా ప్రొశ్సోచ్చిదౌనంద తూపన్య ట్ర్వాణో భాజీచవి వ్రత్యం చం సాక్షీణమకుల్లిఖక్‌ తస్య శ్రువాణః ప్రత్య శార్యకూవక్వమళానాన స్తగృ్రవాసామోన్న వీత లే నైవ వళ్యతి, టీ. సచ్చిదానందరూవన్య ఆ సచ్చిదానందస్వరూపమునకు, శా స్తాల్‌ ఆశా త్రము వలన, భాేఒవి ఆ భొనము (ప్రతీత్సి గలిగినకు; ప్రత్యంచం = సర్వాంతరుండగ్కు సాక్షీణంజసావ్మీని, అనుల్సిఖక్‌- = విషయము చేసీకొననివాండగుచు, తద్బ్రవ్మాజఅ బవ్వ మును, సామోల్‌ ఆప్రక్యతముగో, నతు వీకలే ఇ దూడజీలేందు. -

700 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, నవమ ప్రకరణనుం ళా. నేను సచ్చిదానందస్వరూప మగు బ్రహూమ నని శాస్త్రమును నమ్మి భావించునప్పుడు తన కాసంగతి నమ్మిక చేత నే గ్రహింపంబడినది గాని యట్టి యనుభవ మస్పుడు తనకు లేదు, అవ ఈపరోతుజ్ఞానము యథార్థజ్ఞాన మె ట్లగు ననినం భెప్పుచున్నాందు:-- న్లో, కాస్తో శ్తేనై వ నూశ్రేణ సచ్చిదానందనిశ్చయాత్‌, ణం న్‌! 0౦ పరోశతమపి తద్‌ జూనంత త్త్వజ్ఞానంన డు భనుః 10 ఖై ఆలి ఎవో కో వ్యా కథం తర్జి తథావిధబ్రవాగో చరస్య కానస్య క్త వక్షానత్వ మిత్యా శంక్యాగమ 'ప్రమాణజన్య త్వాది త్యాహా---శా స్త్రే తి. తల్‌ జ్థానం వరోతమవీ శాస్త్ర న్తేనెన వ్రశానేణ బ్రవ్శాణః సచ్చిదానందరూపనిశ్చాయక త్వాత్సమ్యుక్‌ క్టానమేన న తను ఇళ్యర్థః టీ. శాస్త్రోశ్తేన = శాస్త్రమునందుం జెచ్పంబడిన, మాళ్లేణైవ = మార్గమువేర'ే సచ్చిదానందనిళ్చయాత్‌ జసచ్చిదానందస్వరూపనిశ్చయమువలన, తత్‌ క్టానం ఆ అజ్ఞా నము; వరోత్షమసి=వరో తమెనను) శ్త్‌నుః = ఇభ్కమునతు ఇ కాదు తా, 'నేను సచ్చిదడానందస్వరూపమగు బృహ మనిన ఇాస్త్రమూల ఆ ముగనే శ్రపొంచెకు గాన నది స్వానుభవము లేమింజేసీ వరోత్యమైనను భ్‌ ము కాంజూలదు, ఆవ. ట్రవాము ప్రశ్య స్తూప మని మహావాక్యములందు వర్ణి ౧దంబడినది, కనుక ఆమువో వాక్యములవలనం గలిగినజ్ఞాన మపరోశుళ్ఞాన మని యేల యనంాడదు ఆను వ్రశ్నమునకు సమాధానము: జ ప న్లో టబ్రహ్హా యద్యపి కము ప్రత్య క్షేనైవ వర్మితమ్‌, మహోవాశత్యై _స్తథా వ్యేత ద్దుర్చోధ మవిచారిణః, 20 వ్యా నకు సత్యక్ఞానాదివావై శ్రర్భ్రహణస్స్ప చ్చిదానందరూవత్వమివ తత్త్వ మస్యాదివాత్య్యైః వప్రశ్య శ్రావత్వమవి ళస్య బోధ్యత వీవం ఆతళ్శాస్త్రజన్యస్యాపీ కానన్య వ్రశ్యగ్వ్య కల్లేఖ త్వాదవరోతత్వ మే వేళ్యాళంక్యావహ.- బ్ర హేతి. యద్యపి వేదాం లేవు మవోనాక్తై శ్రర్బ్రవా ప్రత్యగాత్మ ల్వేనె వోవదిష్టం తథా ప్యేతక్స్రత్య్యహ్ర వక్వం ఆన్వయవ్యతిలేకాభ్యాం తత్త వం పదౌర్థవి వేకళూన్యస్య దుర్చోధం చోద్ధమళక్య మతః శేవలా దాక న్నా పరోత్‌ జ్ఞానముక్పద్యత ఇత్యర్థః టీ, ్రవాబ్రవ్యాము యద్యపి=విచారింపలా, శాస్త్రేము ఇ శాస్త్రములయందు వ్రశ్య మ్వేమైహూప్రశ్య్రవముగ నే మవోాచాన్య్యై! ఇ తత్త్యమస్యాదిమవోవాక్యముల

ఛ్యానదీష ప్రకరణము ర0 జేర, వర్ణితం = వర్ణింపబడినది. శథాపి = అలాచ్లైనను)ు అవిచారిణః = విచారించని వానికి వఏతల్‌ = ఇది, దుర్చోధం = "తెలియళక్యము కాదు. తా, వ మహావాక్యములయందు ప్రత్యగాత్మ యీ బ్రా మని ెవ్పంబడినది. అయినను విచారముచేయనివాని కీయర్థ మవరోత్షముగం చెలియ శక్యము కాదు, అవ. ఇెప్పుటకు మవావాక్యము లుండెను? వాస్తవముగా జీవబ్రవ్యముల 3క్య ముండేను, నిచారముతోం బని యేమి అను శంకకు నమాధానము:-- శ్లో, చేహాద్యాత్మత్వవిభ్రాంతా జాగ్తత్యాం న హళాత్పుమాకా, బ్రహ్మ త్వేన విజ్ఞాతుం త్సమళతే మందధీక్వతః, రి వ్యా నను సమ్యక్‌ జ్ఞానస్య ప్రచూణవస్తురతకం త్ర శ్వాతృ్రమాణన్య చ ర్త వ్‌ మస్యాగిరూవవాక్యస్య సద్భావాద్వస్తునళ్చ వో ల్రెక్ళలత్‌ణన్య విద్యమాన శ్వాక్కుతో విచారమంతశేణ దుర్చోధత్వమి శ్యాశంక్యాహ---బేవోదెతి. బ్రవ్యాశ్థి శత్వావరోతు క్షూనవికోధినో జేహేంద్రియాదిప్వాత్త త్వ భృమన్య విచారనివ_ర్హ్యన్య సద్భావా తన్ని వృ త్తయేుచ విచారోఒ పేత్యుత ఇత్యర్థకి. టీ, జేవోద్యాత్య త్వవిభ్రాంతౌ ఇ శరీరమే యాత్మయ'నెడి వ్నిళమము, జాగ శ్యాంజ ప్ర కాళించుచుండంగా, హఠాల్‌ అబలాత్కారముగాను, పుమూక్‌ జాపురువుండు, ట్రవ్యబ్రహ్హ్మమును) అత్మ 'శ్వేన=ఆక్క స్వరూవత్వముగ, విజ్ఞాతుంజ తెలిసి నుటకొ అకు, మందథీ క్వత॥=మందబుద్ధినలవాండగుటవలఅన న తను లేజసమర్థుండు శకాండు, "తా, చేవామే యాత యనుజూన ముండుటంజేనీ యీభ్య్రాంతిని శీ ఖు బోంగొట్టందగినవిచారము "లేనిదే మహావాక్యము బ్ర; హోపరోతు జ్ఞానముం గలుగంచేయయజూలదు. అవ. జేవాత్మ ను యుండుటంకేసి పరోచజ్ఞానము కూడ సంభవింద డన రాదా యని శంకించి సమాధానము చెప్పుచున్నాడు; ఇ ళ్‌ ఉక టీ ళల క్‌ చ! న్లో, బ్రహమాత్రం సువిజ్లేమం శ్రద్ధాలో ళ్నొన్త్రదర్శిన, అపరోత చె శ్రతబుద్ధిః పరోషూదె స్రతబుద్ధ్యనుశ ॥ రై ౬... థు చా (వా వ్యా, నను శర్తి దేహేంద్రియాదిగోచరస్య చై సర భవున్య సద్భావా దద్వితీయ ట్రవాగోచరం పరోకృుజ్ఞానమని నోదియాది త్యాశం క్యాపరోత మై వక మన్య బరోమై దై ఫిరక్షా నావిరోధి త్వాచ్ళ్ర)ద్ధావకః ఫుంస శాస్తా కృరోత్షుజ్ఞానం

70] శ్రీ వేదాంతపంచదళిి నవమ వ్రశరణము నముక్పద్యత వీవేశ్యాహ--బ్రవ్యామాత్ర, మితి. అపరోతు దై తబుద్ధిర్భతః చరోశూ వై సర బుద్ధ్యనుల్‌ అతో బ్రవ్శామ్మాత్రం సువిశ్ణే య మితి యోజనాం టీ శన్గాలోః ఇ శ ద్ధకలిగినటువంటి, శాస్త్రదర్శినఃి ఆ శాస్త్రజ్ఞానకు బ్రవ్శ మాత౦ ౫ బవామొక్క-టియే) నువిజ్షేయం ఆ వాగగాం చెలియందగినదిం ఆపరోతు క్‌ య. బ్గా మై సతబుద్ధిఃప్రత్యతమగు దై సరళ్ఞానము; పరోకాచై సరబుద్ధ్యనుత్‌ ఆ బరోతుముగు నై వ్రరేర్టానమును చాధించం జాలదు ఐ ళా, కాస్త్రవిశ్వాసము గలవాయ బ్ర హా మొకటి గల దని గ్రపొంపవచ్చును. ప్రత్యక మగు దేహాత్త్మజ్ఞానము పరోత మగు బ్రహ్హా జూనమును _బతిబంధింవంజూలదు, నే / ఆవ. ఈ యర్ణమునందు దృష్టాంతమును జెచ్వుచున్నాండు:-- థి ల శ్లో, అపరోతశిలాబుద్ధిర్న పరో మేశళాం నుదేత్‌ , శో జోష్‌ మే టో శో ల ఛ్ర తిమూాదిషు విష్ణుత్వే కఫభోవావి వతిపద్యతే. లై వ్యా, అపరోతు భృమన్య బరోతునమ్యక్‌ క్ఞానావిరోధిల్వే దృష్టాంతమావాా అవరో మేలి. విరోధాభావ మేవోదానాత్య దర్శ్మయతి ప్రతిమాదివ్వితిం టీ, ఆపరోత్షళిలాబుద్ధి! = ప్రత్యతమనశళిలాజ్ఞానము; వరో మేశళాంఎపరోత్‌ మగు సీశ్వరత్వమును; న నుజేల్‌ =పోంగొట్రదు. ప్రతిమాదిషు = ప్రతిమలు మొదలగు వానియందు, విష్ణుత్వే = విష్ణుభావననుగుించి; కోవా = ఎవ్వండు, విప్రతిపద్య రే ఆ కశలహించుచున్నాండు శ కా, ల యని వత్వతముగాం గనువడినను అది విస్ణ్వాది "దేవత ల ప్రి ౯ యనుటలో నెవ్వరికిని వివాదము "లేదు, అవు కొంద ఆీయర్థమునందు వివరించుచున్నా.కే యని యడుగంగాం జెప్పు చున్నాండు:లా శ్లో, అశ్రద్ధాళో రవిశ్వాసో నోదాహరణమర్హతి, ళ్‌ శీ శ్రద్ధాళో రేవ సర్వత్ర, వై దిశే ష్వధికారతః, ల్సి వ్యా శీచన వివ్రతిషద్యమానా ఊపలభ్యంత ఇత్యాళశంక్యాహాలా ల శ్రద్ధాళో రితి, సళ్వేషు కేదోక్తానుష్టైనేషు శ్రద్ధాగోలేవ శ్రద్ధావత ఏ వాధిశారి త్వాదిత్మర్థకి టీ. అశ్రద్ధాలోః ఆ గురు వేదోంత వాక్యములయందు నమ్మకము లేనివానియొక్కం ఆవిశ్వానః అ విశ్వాసాఖభావము ఉదాహరణం = దృష్టాంతమునుగూర్చి నార్హ్శతి అ

యి ఆ ఛా్య్రానదీప వ్రశరణము 708 తగదుం సర్వత్ర, ఇ అంతట; వె, దిళేషు = వై దికళ్ళళ్యములయందు, ఆధికారతఃజ్యక్సద్ధ గలవాళే యధికారు లగుటవలన. ఆని ఫూ ర్వార్థముతో నన్యయముం శా, శద్దలేనివానియవిశాాసము. దృష్టాంతార్ష్మము. కాదు, ఆధి (౫) పొ వైదిశశర్మములయందు త్ర ద్ధాళువే యధథికారి యగును. అవ. ఇట్లన్నంబున పరోతుళ్ఞానమున శీమి లాభము గల్గిన దనిన౩ లోశానుభన మువే దృఢవజచుచున్నాందు: = న్లో, సక్ఫదాప్తోవదేశేన పరోత్షజ్ఞావముద్భ వేత్‌ , రా వాటి ఇ ఖ్‌ విష్ణుమూర్హ్యుపబేశో హీ న మినూంసామవేతతే, త వ్యా, నీతావతా పరోతుల్ఞాడే కిమాయాతమిత్యత అవా.--సకృదా స్తేతి. టు _శ్రమర్థం లోశాొనుభ వేన చృఢయతి.--విస్ణుమూ రీతి. టీ. సకృల్‌ = ఓక్కమాటు) ఆప్తోవదేశేన ఆ ఆప్తునియొక్క- యుబదేశము చేత, వరోతుజ్ఞానంవరో థక్ఞానము, ఉద్భ వేల్‌ అపుట్టును. విష్ణుమూర్తు బ్రపదేశకి=విమమూ రి యొక్క యుపదేశము, మోొమాంసాంజచర్చించుటను, నాపేతళలే=అపపేష్సీంచదు ళా. అపు. డొక్కమాటు చెప్పినందువలనం బరోతుజ్ఞాన "మొద వును. ప్రతిమ మొదలగువానిని దేవుం డని యనుటకు విచార మక్యఅి "లేదు, ఆవ. ఆటులైనయెడల కర్శయును. నుపాననంబును వూర్వో త్తరమినూంసా శాస్త్రములయంచేల విచారింపంబడుచున్నవి అనినం కెప్వుచున్నాందు:ా శో కరోపాస్తీ విచార్యేతే ఆనుషేయావినిర్ణ యాత్‌ , లగి స్రీ జూటి అ లా శో జ్యో బవాుుశాఖావి వర్షం నిన్షేతుం క చభుర్నరః, రగ వ్యా నను తర్షి శాస్త్రేమ కుతో విచారాః శ్రీయంత ఇళ్యాశంశ్యానుస్టే యయో। శర్గో పాసనయోస్ఫం చేహాసంభవా తృన్నిర్ద్ణయాయ వివారాః క్రియంత ఇత్యాహ---3 రో పా 'ప్తీ ఇతి. సంచేహనంభవ'ేసోపపాదయతి.--బవాశా భీతి. ఆ'జీ కాను కాఖాను రత్ర, తత్ర, చోదితం కర్శఊపాననం వా వక్ర, సమావ్భాత్య నిర్లేరు మస్మ చాదిర్నరః కః 'ప్రభుస్సమర్థః 1 న కోజపీత్యర్థఃం టీ. ఆనుస్పేయావినిర్దయాల్‌. - అనుష్టేయ ఆ ఆచరింపదగినదానియొక్క; ఆవి నిర్ణయాత్‌ = నిర్ణయము లేకపోవుటవలన కర్లోపాస్టీ = కర్యయుకు ఉఊపాసనయం, విఛా ల్యే చేజవిచారింపం బడుచున్నవి. బహుశాఖావి ప్రశీర్ణ౦ = బహు ఆ అజేకముల్రై న, శాఖా ఆ నేదశాఖలయందు; విప్రకీన్దే = విడివిడిగాం జెప్పంబడీన కర్తా పాసవలన్సు

౯04 శ్రీ, వేదాంతసంచదశి, నవనువ్రకరణమం నీళ్లేరుం ఆ నిర్ణయించుటకు, కః నరఃజవీమనుజాండు; ప్రభుః ఆ సమర్థుండు 'శఎవ్వం డును నమర్థుండు శాం డనుట్ర) తా, అనేశవేదళాఖలయందు సంకీర్ష ముగా 'జెప్పంబడినకర్మ ను ఉపాసనను శాస్త్రకారులు నిర్ణయింపనిచో, ననుషస్టానమే సంభవింపక పోవును. కావున వా రట్లు నిర్ణయించిరి, ఆవ అభ్లేని సామాన్యులకు కరోపాసనానుష్టూన మే భుటింవ దని శం10చి వెపు చున్నాందుబా " (వ ణి శ్లో. నిర్ణీతోఒర్థః కల్పసూ తె క్ర్రథితస్తావతా న్తీకళ విచారేణ వినా కర్మ శక్రో2నుఘ్రాతుమంజసా, లగ వ్యా, తను తర్హ్శ్యనను స్టేయక్వ మేవ కర్గో'పాసనయోః ప్రాప్తమి త్యాళంక్యా 'జాంలానిర్లీత ఇతి. వైమిన్యాదిభిః! పూర్వాచానై శ్రమ్షిశ్చితోఒర్థః అనుష్టాన ప్ర,శారః శల్పనూ క్రై; చృంగృహీతో౭ ప్పి, శావతా తె ర్లథిక ల్వేనై వ లేము విశ్వానవాన్సురువ। విచారం విశావీ కర్మ నమ్యు గనుష్టాం శళ్నో ల్యేవ, టీ. నిర్లీ ఈఃజఐమిమాంసాదిశాన్త్రములచేత నిర్ణయించబడిన ఆర్థఃజ అర్థము; కల్ప గూ క్రైః = అఆశ్వలాయనావ సం చాదికల్పసూ ర్యములచేక, గ్రథికః అ కూర్పంబడినది, శావళా ఆ అంకతో, ఆ స్థికః ఇ విశ్వాసముకలవా+డు; విఛాేణ వినా = విమర్శింక అంజసాజయథార్థముణా, కర్మ ఆకర న్వు అనుషహ్టైతుంజచేయుటకొ అకు, శ _క్రహినమర్థుండు (అగుచున్నాండు) తా (వి స శాస్త్ర కారులు నిర్ణయించిన యర్థమును కల్పసూ త్ర కారులు వానిని సంగ్రహించి యనుష్టానోస యోగముగా గ్రంథంబుల రచించి యున్నారు, వాని ననుసరించి ఆ | న్పీక్రోోీ _తృములు మీమాంసా పొండి త్యము లేకపోయినను కర్మల నాచరింపవచ్చును, అవ, ఇటులే యుపాసనల నాచరించవచ్చు నని వెద్వుచున్నాండు:ాలా న్‌ శ్లో. ఉప్పాస్త్రీనా మనుషస్టాన మార్ష గృంఖేషు వర్ణితమ్‌, విచా రాశ్షమమర్త్యాళ్ళ న్‌ తచ్చుతో సపాసతే గురోః, 28 వ్యా, నను, కత్రోపాసనావిచారాఖావా _రృదనుషహ్టానం న నంభ వేదిత్యాశం శ్యాహ--- ఊపా ప్రీనామితి. అర్జగ్రంశేష బ్రావ్మవాసిష్టాదిమం క్రక ల్సేమ ఉపాసనా వ్రశారో వర్షిత నతో పిచారానమర్థా మనుఘ్యాః కల్ప్సేషూక్తం తదుపాసనం గురు ముఖాదవగ త్యానులిస్థంతీతి భావ$,

'ఛ్యానదీప 'ప్ర,శరణము 065 టీ. ఊపాస్తీనాం అ ఊపాననలయొక్క అనుష్టానం ఇ ఆచరించుట ఆర్ష ్రంభేమణబుషి ప్రో, క్తములగు గ్రంథశములయందు, వర్ణితం ఇ వర్శించంబడినది. విభో రాషమమమర్త్యాశళ్చ = విచారమునందు సమర్థులుగాని మనుజూలు; తత్‌ దానిని గురో గురువువలన, , క్రు,త్వాఇవిని, ఊపాస దే=టపాసించుచున్నారు. తా, ఛ్రాహ్హ వానీష్టాదికల్ప '్ర ౦థములయం దుపాసనలను జేయు ప్రకారము వర్ణింపండెను. శాస్త్రజ్ఞానము లేనివారు గురుముఖముగా నాయంశములను శ్రప్‌ొంచి యుపొాసననములను చేయుదురు, ఆవ అల్లేని వూర్వికులు వేదనిచార మేల చేని రనినం కెస్పచున్నాండు:ా శ్లో ం వేదవాక్యాని నిన్లేతుమిచ్ళళ౯ా మిీమాంసతాం జన్య, ఆప్తోవదేశమాత్రేణ హ్యనుష్టానం హీ సంభచేత్‌ . రం వ్యా, నను తర్జీదాసీంతవైరవి గృంథకర్హృభిల్వేదవాక్యవిచారః కుతః శ్రీయత ఇళ్యాశంక్య స్వన్వబుద్ధిరితోషాయైవ శ్రీయతే నానుష్టాననీద్ధయ ఇత్యావా..._. బేటేతి, టీ. వేదవాక్యాని= వేదనాక్యములను) నిళ్లేతుంజనిర్హ యించుటకొజకు, ఇచ్చక్‌ ఇ ఇచ్చగించిను జనః జ జనము, మొమాంనతాం ఇ విచారముచేయుం గాశ. అప్తోవదేళ మ్మార్రేణ = యథార్థముచె వ్పెడివారియొక్క మాటమ్మాత్రమువేత'నే, అనుష్టానంజఆచర ణము, సంభవేద్ధి అ సంభవించును గదాం తా, తాను స్వయముగా వేదవాక్టంబుల విచారింపదలంచిన వానికొజకు మిూామాంసాశాస్త్రములు రచింవంబడిననవి, అనుష్టానము నకుం గల్చ్పసూ త్ర ంబులును గురూవదేశంబును చాలును, అవ టనవ్శాసాతమెళ్కారము అట్టిది కాదని వక్కాణించుచున్నా(డుణ- శ్లో ॥ బ్రహాసావమాత్కృతి న్పే శ్రవం విచానరేణ వినా నృణాం, ఆప్తోపదేశమాత్రేణ న సంభవతి కుత్రచిక్‌ , 80 వ్యా, నను వో పాసనవదృ్రవాసామా తక్కారస్యాప్యు భబేశమాత్రాజేవ సిద్ధిః కిం న స్యా దిళ్యాశంక్యాహంా టి ప్తేతి. ఆప్తోవదేశమా గ్రే ణోపాననానుష్టైనోచ యోనిరో యజ్ఞానముక్పద్య తే, అపరోతజ్ఞానం తు విచారమంతళేణ న కాయత ఇత్యు క్షం టీ. బ్రవసామోత్క్భృతిస్తు = టవాసామెత్కారమె లే, వీవం = ఈవిధముశా, విధారేణ వినా = విభారము లేక, అపషోపదేశమ్యార్రేణ = ఆప్తులు చెద్వుటచేతచే కుత్ర చిల్‌ ఇఎక్కడను, న సంభవతి = సంభవింపదు వేదాంత.ఉీ5్‌

“700 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి నవమ వ్రకరణను కా. కాను శ్రవణనుననములం 'జేయనిది గురువులు చెప్పినంత మూ త్ర మున టి హూపావోత్కారము గలుగదు గాన బ్రహావిచార మావళ్యకముగం 'దెయందగినది. అప అందులకు: శారణముం జెచ్వుచున్నాండు:---- గ్లో, పరోతజ్ఞానమళ్ర ధా వ్రతిబథ్నాతి నేతరత్‌, అవిచారోఒపరోవస్య క్జానస్య వ్రతిబంధక£ తే వ్యా, ర్మత్ర కారణమానా---వరో మేతి. యతోజవిశ్వాస వీవ పరోత్షజ్ఞానం ప్రశతిబధ్నాతి. నావిచారోచక స్తన్నివృత్తా సకృదువజేశాజేవ పరోత్ష క్టూనజన్లోవ పద్య లే. అవిఛారప్రతిబంధస్యావరోతుజ్ఞానస్య తు విచారద్వారా తన్నివృ త్తి మంఠశే ణోత్చ ల్తిర్న సంభవతి. అతో విచార? కరవ్య ఇతి భావః, టీ. ఆశరత్రాణ అవిశ్వాసము; వరోక్షుజ్హానం ఇ ప్రత్యతముగాని క్హానమును; భి వ్ల ఆలీ జా వ్రతిబధ్నా తిజఅరిగట్టుచున్నది. ఇశరత్‌ = మతియొకటి, నజకాదు. అవిఛారణవివా రము లేకపోవుట, అవరోతున్య జ ప్రశ్యతరూపమగు, జ్థానస్య ఆ జ్ఞానమునకు వ్రతి బంధకః = పప్రతిబంధించునది (అగును, తా. అవిశ్వాసము పరోత్షజ్ఞానమును 'జెటుచును, అవిచారము అపరోత్షజ్ఞానముం గలుగ నీయదు, అప. ఎంతవజకు నిచారింవవలయునో అట్రియవధిని జెప్వుచున్నాండు:-- శో ॥ విచార్యాప్యాపరో శ్యేణ బ్రహ్ణాత్త్మానం నవే త్తి చేత్‌ , అసరోమ్యోవసానత్వా దూయో భూయో విచారయేత్‌, 32 వ్యా, నను విచాళే కృేఒకి యదా౭.పరో తక్ఞానం ఆకాయళలే. తదా $0 శ_ర్పవ్యమిత్యత ఆహ--వివార్యారీతి. తత్త ప్రంపదార్థా సమ్యగ్విచార్యాపి వాక్యార్థం (టవ కెకత్వమపరో క్షతయా న జానాతీతి వేత్తదాపి పునః పునర్విచార నీవ కర్పవ్యఃం అబరోతుళ్జానహేతో రన్యస్యాఖావాదితి భావః. టీ. విచార్యాపి అ విఛారించియు. ఆవరోక్యేణ = వ్రశ్యతముగా, బవ శ్యానంజ బవ్యరూపమగు (వ్రత్యగాత్యన్వు న వేత్తి నేత్‌ జఎజుంగం డేని అఆవరోశ్యూవ సానత్వాల్‌, జఅవరోతుజ్ఞాన మే యవధిగాం గల దగుటవలన, +" భూయోభూయ$ఃజనూటి మాటికి విశారయేత్‌ ఇ విచారింపవలయునుం కా, ఒకమాలఅు విచారించినయడల బ్ర పాసాషమాత్కారను గలుగనివో విసుగుచెందక పామూత్కారము గలుగువజకు పలుమాలఅు నిచారము చేయవలయును,

'ఛ్యానదీపప్రకరణము భ₹07 అవ ఈజన్మమునీ సామోళ్కారము గలుగకుండెజీని విచారము వ్యర్థమగు"బే యని శంకిందంగా నమాధానము వెచచున్నాండు:... శ్లో, విచారయన్నామరణం నె వాతానం లభేత చేత్‌, లం న 4 జన్తాంతలే లభేలైవ వ్రతిబంధతయే సతి, త్రి వ్యా, నను భూయో భూయో విచాశేణాసీవా సామెళ్కారానుదయే నతి విచారో వ్యర్థస్సా శ్రది త్యౌళం క్యాహావిచారయన్ని లి, టీ. ఆమరణం అ మరణపర్యంతము; విచారయక్‌" = విచారమువేయుచున్నను వో త్గానంజబ్రవ్యాస్వరూవ మగు వ్రశ్యగాత్మ ను; న లభేత వేల్‌ ఆ పొందకుండెజీని, ప్రతిబంధతయే సతిజప్రతిబంధము నళింపగా, జన్శాంత రేజఇంకొకజన్మ మున, లభ్బేర్రెవజ లభించియే తీజును., లతా, యావచజ్జీనము విచారించినను ట్ర హూసామోళ్కారము గలుగ "దేని నిఠరాళం జెందంగూాడదు, చ తిబంధము తొ్‌లలంగానే జన్గాంతరము ఆధ జ నందు బ్రహాసామోత్కారము కాస్త్రస్రామాణ్యముచేత తప్పక కలుగును, అవ. చెస్పినయర్థమున సూత్రమును, శ్రుతిని, యు ్రిని శ్లోకద్వయముచేం గనం బణచుచున్నాండు:ా న్లో + ఇవా వాము, త్ర వా విద్యేత్యేవం సూ త్ర కృతోదితమ్స్‌ నే ్వూంతోఒప్య త్ర బహవో యన్న విద్యురితి శ్రుతిః తి వ్యా. నన్విదం కుతో2_వగతమి త్యాళంక్య బ్రవన్యూత్రకృతా. చ్యానేన “వఐహిశమప్య ప్రస్తుకప్రతిబం భీ తద్దర్శనా” దిత్యస్మి౯ - నూల్రే,ఒభిధానాదిత్యావాా ఇవావామురే, తి. సతి ప్రతిబంభే ఇవా జన్మని క్థానానుత్పత్తై ,క్రుతిం దర్శయతి-= శృణ్యంత ఇతిం టీ. ఇవా ఇ ఈలోకమందు. గాని, ఆను త్ర,=జన్థాంతరమునందుంగాని, విద్యా టహవాసామైత్కారము, భవతి=కలుగుచున్నది. ఇత్యేవంజ క॥విధముగా, నూ త్రకృళాణ సూత్రకారునిచేతు ఊదికం ఇ చెప్పబడినది. శృణ్వంతోమవిజ శ్రవణ మొనర్చినవార లును, అత్ర, ఇ ఈలోకమునందు, బవావ8 ఇ అనేకుల) యత్‌ =వ ేతఠతువువలను న విర్యుః=ఆత్మ్య ఇటుంగరో, ఇతి= ఈవిధముగా, శు,తిః ఇ "వేదవాళశ్యము, ఆస్టి=కలదు, ళా, విచారమరునకు న్‌జన్య యంచే సావాత్కారము గల్లును, మ (6 బం జు న ఆ లేదా _జన్ఫాంతరమునందుం గల్లును, అని “విపికమప్యప్ర స్తుత ప్రతి

70 శ్రీ వేదాంతపంచదశి నవమవ్రశరణను బంభధే తద్దర్శనాత్‌. వ్‌ అను సూత్రమును సూ శ్ర, కారులు చెప్పిరి, త్రన ణముచేసీనను ప్రతిబంధ ముండినచో నీజన్మమున సావమౌత్కారము గలుగ దని 'వేదవాకస్థము "చెప్పినది. ఆవ. ఈ జన్ముమందు శ్రవణాదిశమును. జేసినవానికి జన్ధాంతరమండు అబరోతు జైనము కలుగు నెడి విమయమై “గళ్ళేనసన్న న్వేహామ వేదమే జేవానాం జని మాని విళ। స” ఇత్యాది త్కుత్యర్థము నిపుడు చఠించుచున్నా డు: న్లో + గర్భ వవ శయానస్పళ౯ వామదేవోఒవబుద్ధవాళ, పూర్వాభ _స్తవిచానేణ యద్వదధ్య్యయనాదిషు, కిన్‌ బ్యా, ఇవా జన్మని శ్రవణాది కర్తుః జన్గాంఠళే ఇ౬వరోత్షళ్జానం భవతీఠ్యత్రాపీ “గళ్ళేను సన్న 'న్వేషానవేదమవాందేవానాం జనిమాని విశ్వే త్యాదికాం శ్రుతి మర్థరః పతతి-గర్భ ఇతి. ఇహ జన్మన్యనుత్పన్నస్య క్టానన్య శాలాంకరోత్పతా ధృష్టైాంతమాహా...-యద్వదితి, టీ. నామబేవఃి = చామ దేవమనార్డి, గర్భ వీవజగర్భమునం చే, కయానన్ఫక్‌ ఇ శయనించినవాం డగుచు, వభూర్వాళ్య స్రవిచారేణ ఇ పూర్వజన మం దభ్యపించంబడీన విచారమువేతు ఆధ్యయనాదిమ జ అధ్యయనము మొదలగు వానియందు; యద్వత్‌ ఇవీ విధంబుగనో, (తద్వల్‌ ఇ ఆవిధము?్యా అమబుద్ధవాశ్‌" ఆ బ్రవ్శమును గు న్తేతిం గను తా, వామబేవుం డను మహర్షికి వూర్వజన్మమున ఫొంతవిచా రము చేనీనప్పటికిని ట్ర హజ్ఞానను గలుగ లేదు. ఆశరీరము పోయి జన్హాంతరము శాగానే గర గృస్థుండై యుండల నే అధ ఫ్టయనాదుల యందు వలె బ్ర హూపరోతుజ్ఞానము గలిగివవాం డయ్యెను, అవ. దీనికి దృష్లైంతమును వివరించుచున్నాండు:--- శ్లో. బహువారమధీలేఒవీ యదా నామాతి చేత్చున్వ దినాంత రేఒనధీత్ర్యైవ ఫూర్వాధీకం స్మరేత్ప్చుమా౯, 86 వ్యా దృష్టాంతం వివృణోతి..-బవువారమితి. టీ. బహువారంజఅ"నేకసారులు) అథి లేఒపి=అధ్యయనము చేయంబడినను; యచా వున? ఆ ఎబ్వుడై తే నాయాతివేత్‌ = రాకయుండెజీర్సి. పుమాక్‌ = ఫురుషుండు, వినాంత రేజనుఆియొకదినమును అనధ్గీ తె స్ట్‌ జ అధ్యయనము చేయక; యే? వూర్వాథీతంజ ఛ్రూర్య మధ్యయనము ఇచేయంబడినదానిని స శల, జక్థానకమునకుం “జెచ్చుకొనును

ార్ధనదీపప్రశరణమా (00 ళా. అధ్యయనమును జదువువా రినేకమాలులు చదినినను గ్రంథము ముఖస్థము శాదేని నాదినమున స్వస్థత గాం బరుండి మలజు దినము లేవంగనే స్మరించింతమాత్రుమున నది తప్పక ముఖస్థ మగును, బది యనుభవసీద్ధము, ఆవ, మజికొన్ని దృష్టోంతములం శెచ్వుచున్నాందు:ంలా శ్లో, కాలేన పరిపచ్భంతే శృషిగర్భాద యో య్యా తద్వదాత్మవిచారోఒపి శనైః శాలేన పచ్యలే. త వ్యాః ఆదిశబ్లేన పరిగృహీశాని దృష్టాంళాంకరాణ్యావాలాశాలే నేతి. చొన్చ్టాం త్రిశీ యోజయతిం న్‌ టీ. కృష్షిగర్భాదయ &=వ్యవసాయము గర్భము మొదలగునవి. యథాజనీవిధమున, శాలేనజకాలమువేత, పరిపచ్యం లేజపకములగుచున్న వో; తద్వత్‌ =ఆటులే, అతవిచా రో౭వి= బవ్మానిచారముసయిశము) శమై $= మెల్ల గా శాలేన ఇ కాలనుచేళ, బచభ్య లేణ వరిపక్వ మగుచున్నదిం శా. కృషి. సల్చువానికి (వ్య్ధవసాయకునకు) గింజల నాటిననాండే పంట యింటికి రానేరదు. గర్భము పదినూసములు నిండినం గాని ప్రస వింపదు. అట్టులే శ్రావణము చిరకాలము చేసినం గాని ఫలింపదు, వెంటనే ఫలింపకపోయె నని చింతింపవలదు. అవు వలునూలటు విభారించినను ప్రతిబంధ మున్నయిడల ట్రవణ్థానమా కలంగ దనుటలోః (టచాణమును కెప్పచున్నాండు:ాలా న్లో = పునః పునర్విచా లేఒపి త్రి విధ వతిబంధతు న చే త్తి తత్త్వమిల్వేత ద్వా ర్తీకే సమ్య గీరితమ్‌, 58 వ్యా బహువారం విచాంలేఒపి తశ్త్వే ప్రతిబంధబలాక్సాముత్కారో న శాయత ఇల్యేతద్వో ర్రికళానై రపి నిరూపితమి త్యావా---వునః పునరితి. టీ. పునఃపునః = మాటిమాటీ!ి. నిభాలేదావి అ విచారము చేసినను. త్రివిధ ప్రతిబంధకతః - త్రివిధ = మూండువిధంబులగు, ప్రతిలంధతః ఆ ప్రతిబంధములవలన; తర్త్వ్యం ఆత త్త్వముకున వేత్తి ఆ గు క్రేటంగండుం ఇతి ఆ ఈయంశము, చార్తికే అ నుేళ్వరబా _ర్రికమందు, నమ్యుక్‌ = 'లెన్సగా? ఈరికం ఇ శెచ్పంబడెనుం శా. త్రివిభంబు లగ చ్రతిబంధంబు లున్నయొడల నెన్ని దూఅులు నిచారించినను ప్రతిబంధములు నివ _ర్హించుదనుక ట్ర వ్యా

710 శ్రీ "చేదాంతపంచదళ్సి నవమ (వక రణము క్లాగము (తత్త్వపామాత్కారను) గలుగ దని శ్రీసురేశ్వరాచార్యుల వారు వెప్పీర, | అవ, అ వార్పికములను ఉదావారించుచున్నాండు:ా న్లో కుత _పజ్ఞానమితి చ్చేత్తస్థ బంధవరతయాత్‌ , అసొవపి చ భూతో వా భావీ వా వర్హలతేఒథవా, 89 వ్యా శాజ్యేవ వార్డికాన్యుదాహరతి -- కుత _స్తజ్టానమి త్యాదివా ఛరఠన్య త్రిజన్మ ఇిరిత్యం లేన. తత, తావత్చూర్వ మకుక్పన్నస్య జ్ఞాన ప్యేదానీమక్పత్తా కారణం వృచ్ళలతి--కుత ఇతి. ఊ _శ్తరమాహ.---శద్ధి బంభేతి. బంధః ప్రతిబంధ స్తన్య పరి తయాదిత్యర్థః. సోజి ప్రతిబంథో భూతో భాసీ వ ర్తమానశ్ళేతి శ్రీవివ ఇత్యావా ఎఆసావితిం టి. రజ్ఞానం=ళ ట్రన్యాక్టానము; పత ఇతి వేల్‌ =ఎట్లు గల్లునంటి వేని? తత్‌ =ఆఅది, బంధపరితయా త్‌ - బంధ=ప్రతిబంధముయొక్క వరితీయాల్‌ ఐనాశముపలన, (భవతి= ఆగుచున్నద్వి. ఆసావవి చజఈ ప్రతిబంధంబును, భూతోవాణకడచిన టై నను; ఫావీవాజు శాంజోవునదిమైనను, అథవా ఇ అట్ల గాకు వర్తతే వా = రత్కాలమున నున్న టైనను (అగుచున్నది. కా, వ్రతిబంధములు నివ్నర్తింపనిధి బ్రహూసామోత్కారము కలుగదు, వతిబంధములు భావి వ్ర తిబంధ మనియు భూత వృతిబంధ మునియు వ_ర్తమానప్రతిబంధ మనియు మూండు విధంబులుగా నున్నవి, అవ ప్రతిబబధతీయమువలనిలాభముం చెల్ప్చుచున్నాందు;= న్లో అథీత వేద వేదార్థోఒప్యత ఏవన ముచ్యతే, హిరణ్యనిధిదృష్టాం తాదిద మేవ హి దర్శితశ్‌ , త్త౦ వ్యా- భవ ల్వేసం త్రివిధ! ప్రతిబంధ స్తతః క మిత్యత అవా---అథీలేతి. ఆత వ్‌వ ప్రతిబంధగద్భావాచే వేత్యర్థః. నతి వ్రతిబంభే జ్థానం నోచేతీ ల్యేశత్‌ శద్యథా హిరణ్య నిధిం నిహిరమమ్మే శ్రజ్డా ఊపర్యువరి సబ్బర౦ంతో న వించేయు! నీవమే వేనా న్సర్వాః వ్రళాః ఆఅవారహ ర్చ్రవాలోకం నచ్భంత్య ఏకం శ్రువాలోకం న ఏంద న్య నృలేన హి ప్రత్యూఢా ఇత్యనయా ,శ్రు,త్యా ప్రదర్శితమిత్యావహా---హిరణ్యేతి. - టీ. ఆధిక వేద వేదార్ధో ఒపి-ఆధితజఆ ధ్యయనము'వేయంబడిన3 పేద చేదార్థోఒని= వేద వేదార్థ్‌ములు గలవాడై నను, ఆశవీవ ప్రతింధమువలన శీ న ముభ్య రేజమా క్తుండు

శార్ధనదీప ప్రకరణము 1! శాండు. హిరణ్యనిధిదృష్టాంతాత్‌ = హిరణ్యనిమేవనిదర్శనమువలన, ఇదమేవ ఇ ఈ యర్థమే? దర్శితం హి అ చూసించంబడినది గచా. శా. వేదవేదాంతములు అెలినినను వతిబంధములు తుయింపి నిది బి హూజ్ఞానము గలుగదు. బంగారపాతర వై 6 గాంవురమున్న వాండు గూడ తన కాబంగారమును గనంబడకుండ చేయునట్టి యిటుకలు మొదలగవాని యడ్డము తీసివేయునంతవజకు సువర్శలోభసుఖమ ననుభవింపండు. ఇదియు సట్టులే యని భావము. ఆవ భూర ప్రతిబంధమును శజెచ్చచున్నాండు:లలా శ్లో, అతీలేనావి మహిహీన్నేహేన వ్రతిబంధతం, భియుస్తత్తర్వం న వేదేతి గాథా లోశే వ్రతీయతే, తే వ్యా. నన్వతీతస్య బంధకత్వం న దృవ్రమిత్యాళంశ్యాహా-.-అతీ లే నేతి. ఆయ మర్థః...-కళ్చిద్యతిః ఫూర్వం గార్హ స్థ్యదశాయాంకస్యాం చిన్మ హ్‌ఘ్యాం న్నవాం కృత్వా పళ్చాశ్సన్యాసానంతరం శ్రవణే ప్రవృత్తో౭పి లేనైవ స్నేవాజనితా కృతి బంధా త్తత్వం గురుణోపదిష్టమవీ న క్ట్‌రవా నిత్యేవంవిధా శాథా లో*ీ త్ర తీయ'లే పుఠాణాదిషు వఠక్యత ఇత్యర్థః టీ, అతీలేనావింశడచచినటై నను, మహిషీ స్నేెహేన జగేచెయందలి మమళారము 'సేఠకనైన, ప్రతిబంధతః = అడ్డంకివలన భిమః = యతి; తత్త్వం = యథార్థమును) న్‌ వేద = గు శ్రెజులండయ్యెను, ఇలి జ ఈవిధమగు గాథాజకథు లోజళీ ఇ ్రషంచమా నందు ప్రతీయతే = వ్యవహరించబడుచున్నదెం తా, ఒకడు తనగ శ్రహస్థా శ్ర మమునం దొకబళజ్ట్రైను ప్రేమించి యుండెను. ఆనంగా గేదెయందు విశేషము మమకారముతో నుండెను, అనంతరము సన్యనించెను, థాస్టనము చేయునప్పుడును బ్రహ్హాచింతనము చేయయీనునప్పుడును పూర్వా భ్యౌాసమువలన నా బత్టై (ఎనుముయే జ్ఞాపకమువచ్చుచుంటెను. అని లోక వాడుక కలదుం ఆప. ఆటులైన నట్టివాని శెట్లు క్ట్‌నము గలిగెను!ీ అనినం కెళబ్వచున్నాండు:-- శ్లో. అనుసృత్య గురున్స్నేహం మహిహ్యాం తత్త్వము క్రవా౯, తతో యథావ బ్వేదైష ప్రతిబంధస్య సంయయాత్‌ శై వ్యా తర్షి తథా విధస్య శస్య కథం క్ధాగోకు త్తిరిక్యత అవా-.ఆనునృ ల్యేతి, గురు స్తన్య శత్త్వోవజేస్టై తదీయనుహిపీ స్నేవామనునృత్య తస్యామేవ మహిష్యాం

లి శ్రీ వేడాంతపంచదశి, నవను వ్రశరణము త_శ్త్యం తశ్యహిష్యుపాధికం ్రువోక్షవాక. + తతస్సోడలి మహిషీ, న్నీ వాలమణ ప్రతి బంధకామోమేన గురూపదిష్టం తత్త్వం యథావచ్భాస్త్రో కప్రకాలేణైవ జ్థారవా నిత్యర్థఃః టీ, గురుః ఇ గురువు, స్నేవాం = మమశారమును, ఆనుసృత్య = ఆనుసరించి మహిష్యాం = బజ్టైయంచే, తర్తస్పం జ తత్త్వమును) ఉఊక్షవాక్‌ జ చెవ్పెను తతఃజ దానివలన, వీమః = ఈసన్యాస్కి ప్రతిబంధస్య ఇ వ,తిబంధముయొక్క_, సంతయాాల్‌ = తయించుటవలన;, యథావల్‌ = యథార్థమును; వేద ఇ గు శ్తేకింెనుం కొ. ఈసంగతి గమనించి గురు వాయతిక్షి మహిషియే బ్రహ మని యుపదేశించెను. ఆయన యట్టులే చింతించి (థ్యానించ్సి ప్రతిబం థము తయింపంగనే బృహసాకూత్కారమును బొంటెను, అస వ రృమాన(ప్రతిబంధమును 'జెద్వుచున్నాందు:-ా న్లో ప్రతిబంధో వర్తమానో విషయాస క్రిలతణ, చక్షామాంద్యం కుతర్మశ్చ వివర్యయదురాగ్ర హః, టే! వ్యా వీవమతీళ ప్రతిబంధం 'ప్ర,దర్శ్య వర్తమానం దర్శయతి---ప్రతిబంధ ఇతిం వర్తమాన! వ్రతిబంధళ్ళి_తృన్య విమయాసక్లిరూప8 వీక॥ (ప్రజ్ఞామాంద్య బుగ్గే న్తైెళ్ళు భావః పతర్కళ్చ శుమ్కతార్కిక ల్వేన త్రుత్యర్థస్యాన్యధోవానం విపర్యయదుర్శాగ వా విపర్యయే అత్మ నఃకర్త ల శ్వౌదిధర్మ్మ యు కృర్వేజ్ఞానలతు ణే దురాగృవో యుక్తి రహితోజభిని వేళ: వీ లేసిమన్యతమస్యాపి సత్తే వ్‌ క్షానం నో దేతీత్యర్థః. టీ. విమయాస క్రిలతమణ8 జ విషయములయం దాస శి యనునదియు, ప్రుక్ఞామాం ద్యం ణు 'ప్రుజ్ఞాలోపముశు కుతర్కశ్చ ఇ కుత్సితయు ' కులును, విపర్యయదుర్శాగృవాః ఇ క ర్భృళ్వాదికమందు నిర్యు క్రిక మగుపట్టుదలయు, వర్తమానశిజవర్రమాన_ మగు ప్రతి అంధ8 అ వప్ర,తిబంధము. తా, విషయములయం దాస | క్రియు, మందబుద్ధియు దుర్యుక్తు లున్సు ఎవ్వండు చెప్పినను నేను పినను, నేను క _కృృత్వాదిధర్మ ములు గలవాండ ననెడి యఖిని వేశంబును వర్తమాన వ్రతిబంధ మనంబడును, అవ ఇది పోవుట కుపాయంబు చెల్చుచున్నాడు:ాా శ్లో, శమారై్య్యైళ్ళ్రవణా ్ర్యైళ్చ తత్ర, తత్రోదితైః తయయం, నీలేఒస్మి ౯ ప్రతిబంభేఒతస్స వ్రస్య బ్రవాత్వమకళ్ను త్తే . శ్తీ

ఇార్థనడీవవశరణనుం ధ్‌ క్ర వ్యా, ఆస్యాః వ్రశజంధన్య శన నివృ త్రింక్యత అవా..శమామ్యైరితి శమా నయ! “శాంతోచదాంత ఊపరతస్థితికున్సమాహితో భూ” ల్వేలి కృుక్యుక్తాక శ్రవణా దయః “శ్రోకవ్యో నిదిధ్యాసితవ్య” ఇతి ఈు,శ్యాఖిహికాః వృీకెస్సాధనై న్న, క్ర తన్య తన్య ప్రృతిబంధన్య నివర్తజీ ఊచితై ర్యోవ్యై న్రస్మిం బ్లస్మిక్‌ ప్రతిబంభే తయం నీరే సతి ఏనాళిలే నతి అక ప్రతిబంధాహామాటేవ న్వవ్య ్రశ్యగాక్మనో బ్రవత్వం ప్రాప్నో తీత్యర్థః ఆజా టీ. క్మక్రర్మత్ర = అక్కడక్కడ, ఊదిరైః ఛెచ్చయిడిను శమాడై వీ నాశము దమాదులచేతను, శ్రువణాదై ల గ్‌ = శ్రృవణమననాదుల చేతను, అస్మిక్‌- వ్రతిబంభే ణు ఈప్రతిబంధమా; తయం = నాళశమునుు నీలే జతి = జందించబడంగాా. ఆతః ఈహేశువువలన, న్వస్య ఇ తనకు ట్రవ్యాక్వం ఆ బ్రవర్వమును), అశళ్ను లేజపొందు చున్నాండుం తా, శవణమననాదులచేతనుు శమదమాదుల చేతను, వర్తమాన వ,తిబంధము నశించినతోడ నే నేను బ్రవ్హాము నని స్వస్వరూసమును సామోక్కరించుకొనుచున్నాండుం ఆవ. ఆగామిప్రతిబంధమును వెవ్వచున్నాండు:లా శ్లో * ఆగామి వతిబంధశ్చ వామచదేవే సమీారిత,, వశే జన్మనా ఖీణో భరతప్య త్రిజన్మభిః, తర్‌ వ్యా, ఇదానీం భావిప్రతిబంధం దర్శయతి---అగామాతి. అగామిప్రతిబంథో జన్తాంతర"హీరుః ప్రారబ్ధవిశేమ ఇత్యర్థః తన్య చ భోగమంతేణ నిదృత్త్య ఖానా త్తన్నివృత్తా శాలనియమో నా న్లీత్యావా-..-వీళేజీతి. జ చద నీకేన జన్మనా త్నీనో వామదేవ స్యేతి "శే. భరతన్య త్రిజన్మ భః తీణ ఇర్యనువజ్య లే, టీ. ఆగామిప్రతిబంధళ్ళ ఇ అగామివ్రతిబంధము. (అనలా ముందుజన్మ మున ననుభవించందనిన ప్రారబ్ధకర్శము), వామదేవే = నామ 'చేవునియందు, సమిరితఃజశెప్పం బడెను, (నః అ అభావిప్రతిబంధము), (వామజేవస్య అ వామజేవునకు), వీశేన ఇ ఒక్కటియగు, జన్మనా = జన్మమా చేత తీణః = నళింభెను, ఛరతన్య = జడభరకునకు, తిజన భి; అ మూండుజన ములవేే తీణః ఆ నళించెనుం ట్‌ + వజ తా, స్పష్ట్రము, ఆవ అట్రిభావిప్రతిబంధ మెన్నిజన్మలతోం డీు నని యడుగలా నిన్ని యని నియమము లే దని ఇెచ్వచున్నాండు:ా

కశ శ్రీ 'వేదాంతసంచదశి, "నవమ (ప్రశరణము శ్లో, యోగభ్రష్టస్థ్య గీతాయా మతీతే బవుజన్మని, క్‌. తీర శ్రీ | వ్రతిబంధక్షయః ప్రోకో న విణారొ *ఒప్యనర్థకః శ్ర వ్యా నజ్వేశేన తిన్న ఇిరతి నియకకాలత్వం భవత వోచ్యత ఇత్యాళంళ్యా వహా=--మయోగేతి. యోగ్మ భవ స్తర్వసామోత్కారపర్యంతం విభారరహిత ఇత్యర్థః. తరి తత్త్వవిచారో నివృలస్ఫ్యాదిత్యాశంక్యావా---న విచారోజఒపీతి. వ్రతిజంభనివృ త్య నంతర మేవావరో కుజ్ఞానలతణఫలసద్భాావాదితి భావః. టీ గీతాయాంజభగవద్దీతయందు, యోగ్య భృవ్రన్య = యోగ్నభృమునకు, బవ జన్మని=ఆ'నేకజన్త్య నముదాయము, అతీలే (సతి ఆ కడచినదగుచుండంా,. వ్రతిబంధ తయ$ాప్రతిబంధచయము; ప్రో, కృఃజచెవ్వంబడియెగు,. విచారోజ౬వి ఆ విచారంబున్కు అనర్థకశజనిరర్ధకము; న ఇ కదు. తా, యోగభ్రష్టుం డ నేకజన్మ ములు గడచినవిదవ ప్రతిబంధము నశింపంగా బృహాసావాత్కారముచే ముక్తు. డగుచున్నాయ, అని శ్రీకృష్ణఛగవానులు వెవ్పిరి, న్లో ప్రాష్య వుణ్యకృతాం లోశా నాత్మ ప్‌ గ్రవిచారత్క, శుచీనాం శ్రీమళాం గేహే సాఖిలాపోఒభిజాయతే, త్త వ్యా, గీతాయాం. ప్రలిపాదిశమర్థం దర్శయతి---ప్రా్యేత్యాదినా తతో యాంతి వరాం గతి మిత్యం తేన. ప్రాయ్యేతి. యోగన్నళ్ళన్ట ఆతృత త్తవిచారబలాదేవ ఫుణ్యకారిణాం లోకా న్స రర్తవిశేషా న్చా్రాష్య ళత్ర బహుకాలం నుఖమనుభూయ కద్యోగావసా'జే సాల్గిలామ క్చేదసి ౯ లోశీ శుచీనాం మాళ్ళకః విఠృతః శుద్ధానాం శ్రీనళ్యా కులేఒభిజాయ లే. = (యోగ భృష్రఃజకే త్త విచారముచేయుచు టబ్రవాసామోత్కారముగలుగక మృరుండైనవాందు), అత్మతత్త్వవిచారతః = అత్తత త్త్వవిచారమువలన, పుణ్యకృతాం= ఆశ్వ మేధాదియానములు చేసినవారియొక్కయు, లోకాకా ఇ స్వర్హ్తాదిలోకములకు ప్రాస్యజపొంది, సాభిలాషఃజఅభి-ామకలి నెనేని శుచీనాంజపరిశుద్ధులై న శ్రీమళాం = సంచన్ను లయొక్క; శేహీ ఆ గృవామునందు, కాయే ఇ పుటును తా, ట్రహ్వ్‌త _తృ్వ్వవిచారపరుండు 'పుతిబంధమువలన నాజన్మ మున ట్రహ్మసామోత్కారము గలుగ జేని చేహళ్యాగానంతరము స్వన్రాదిక ములలో మహోసుఖ మనుభవించి శ్రీముంతులగృహుంబులలో జనకవముహో శాజోవ లెను అళ్యపతికేకయనమజ+రాజువ లెను జని౦ చెను, అ

ఛ్యానదీసవశ రణము ౯15 అవ బమౌంతరమును జెచ్వుచున్నాండు:-== న్లో, అథవా మోగినామేవ కులే భవతి ధీమతాం, నిస్ప్ప్రమో బ్రహవాతత్త ర్‌స్య విచారాత్తస్థి దుర్గభమ్‌. 48 ఇ్యా, పక్షొంకరమాహం--ఆక వేతి. నికక్సృవా సృ్వయ మని విరక్షశ్చీ దృ )న్మా తశ్త్వవిచారా దేవ ధీమతా మాతృతత్వనిశ్చయవిచారవతాం యోగినాం చి త్రెకాగ్య వళాం కులే భవతి జాయరత ఇత్యర్థన పూర్వస్తాక్పమోద త్ర ళో విశేషము ఇత్యావాలా తద్ధీతి, షా యస్తాత్కారణా త్తద్యోగికులే జన్మ దుర్గభ మల్పపుణ్యే నాలభ్యమిత్యర్థః టీ. అధవా = అటులుగానియెడల, నిన్స లఎనాశ్చేల్‌ ణు (ఆయోగ భృషుండు నిస్స ఎహుండు (ఆతివిర క్షుడు) అగు నేని, బ్రహతత్త ్వన్యజ బ్రవాస్వరూపముయొక్క-, విచారాల్‌ జవిచారమువలన, థీమతాం = ఆతృతత్వనిశ్చయవిచారముగల, యోగినాం ఆ చి త్తెకాగ్రతనల పుణ్యపురుషులయొక్క; కు లేజకులమందు, భవతి = పుట్టుచున్నా(డు* తల్‌ ఇలట్టిజన్య ము) దుర్గ భం హిజదుర్ల్హ భము కదా. తా, బ్రవ్రావిచారపరుండు నిస్పృ ఫవాటైైన యెడల బుస్థికాలు రగు మోగులనంశనున శ్రీశుకునింబోలె జన్మించును, అట్లు జన్మిం ఆశీ సే జా చుట కడు దుర్గ భము, ఆవ అదుర్ల భత్వమును నిరూపించు చున్నాండు:ా శ్లో. తత్ర తం బుద్ధిసం యోగం లభతే పౌర్వదైహికమ, యతతే చ శతో భూయ _పస్తా దేతస్ధి దుర్గ భమ్‌. శభ చ్యా. తన్య దుర్గ్శభత్వముసపాదయతి----రగ్రేతి. హీ యస్తాత్కారణా త్మత్ర, తస్మిక్‌- జన్మని పౌర్వ దై హిశం వూర్వజేవాభవం తం బుద్ధిసంయోనం తత్వవిచారగోచర బుద్ధిసంబంధం శమ్రిం లభతే ప్రాప్నోతి. న శేవలం బుద్ధిసంబంధమా త్రలాభ$, కింలు ఈఠః వూర్వప్థా తృ్ర్వయశ్నాద్యూయో యతలే ఛాధికం ప్రయత్నం కరోతి తస్తాదేత ఖైన్మ దుర్లభ మిళ్యర్థః టీ. హిణవకారణమువలన, తత్ర, ఆజన్మమునందు; తం 'పౌర్వదై హికం ఆ వూర 'జేవాసంబంధమగు), బుద్ధిసంయోగం అ ముద్ధిసంబంధమును; లభతే ణు ఉపందుచున్నాంటో, తత$=ఆంతకం టి, భూయం=లధికముగా యరలేచణ ప్రయత్నించును. కస్తాత్‌ లః ఆహేకువువలన; ఏఠత్‌ జ ఈయోగిపలజన్త్య ము; దుర్గ భంజదుర్ల భము. తా. అట్టి 'రూగికులజన్మ మందు బూర్వజన్మ మందలి తత్త శ విచారమువలన మంచిబుద్ధినిగ బ్రియుండును. అందువలన తొ స్లింటికంచె

. శ్రీ వేడాంతపంచవశి, నవమ ప్రకరణము నధికముగా న! హృజ్ఞానమునశై యత్నించును. శావున నిట్టిజన్యము దుర్గ భము, అవ. ఆభ్యాసమునందు "హేతువును జెప్పుచున్నాంయం:.. శ్లో, పూర్వాభ్యానేన లేనైవ ప్రాయతే హ్యావశోఒవ సొ అ నేకజన్య సంనిద్ధ స్తతో యాతి వరాం గతిమ్‌, ఠీ0 వ్యా, భూయోవభ్యాసే కారణమావా---ఫూర్వేతి. న యోగ్య భన స్తేన భాళ్వాభ్యాసే శై వావళోదపి అస్వాధినోఒవి హ్రాయతే ఆకృవ్య తే వవ మనేశేను జే నుకృలేన యత్నేన సంసిద్ధ స్త త్త వ్రళ్ళైనసంపన్న స్తస్తాత్సత్త వక్షానా త్సళాం గతిం ముక్షిం యాతి ప్రాప్నో తీత్యర్థఃం టీ. తేన పూర్వాఖ్యా సేవైప జ అతొల్లింటియభ్యాసము చేతచే, సః ఆ అయోగ ఒకష్తాడు? అవళోమిని ఆ అస్వాధినుండైనను) హ్రియలే = అకర్షించబడుచున్నాండు; ఆ 'ేకజన్య నంసిద్ధ=బహుజన్య ములయందు సిద్ధుండై; కఈత!ఐఆనంకరము, వరాంజఉక్క్ళృ ప్రంబగుః గలింఆగతిని, యాలిజపొందుదున్నాండుం తా, తనయత్నము లేకయే వూర్వాభ్యాసవశమున తత్త్వజ్ఞాన మువైపు ఆకర్షింపండును. ఇట్టి య నేక జన్మ సంసిద్ధుండు. .ైవల్యమును బొందును. ఇట్లు గీతాళాస్త్రము వెప్పుచున్నది. కనుక భావివ్రతిబంధ నివృ_త్తీయందు కాలనియమము లే దని అెలియవ లెను. అవ, మళీయొక ఆగామిప్రతిబంధమును 'జెచచున్నాండు:- శ్లో ॥ వలో కాభివాంఛాయాం సమ్యక్స ళ్యాం నికుధ్య తాం, విచారయేద్య ఆత్షానం న తు సాతాత్కరోత్యయమ్‌, రే వ్యాః అశామి ప్రతిబంఛాంశరం దర్శయలతి..... బ్రవాలోీతి, ట్రవలాకప్రా క్రీ చ్య్భాయాం దృష్టాయాం నత్యాం తాం నిరుధ్య య అత్తానం విచారయే_త్తన్య సాకు శ్కారో చైవ జాయత ఇత్యర్థల టి. టవాలోకాభివాంఛాయాం ! ట్రువాలోకమునందలి కోరిక సమ్యక్‌, ణి 'లెన్సగా? నత్యాంజఉఊండ౧ా, ఆాంజఆళోరికను, నీరుధ్య జ అరికట్టి, ఆళ్తానం = ఆత్మను (యిజఎవండు), విచారయేల్‌ ఆ విచారముచేయునో, ఆయంజపీండు; న తు సామెర్క ళోతి = అ,నృసామొళ్కారమును పొందడు తా. బ్రహృలోకమునకుం బోవలయు. ననుకోరిక యుండలానే చాని నాపీవేన్‌ ఆత్మనీిచారము. చేసినను వాని శీజన్మమున బ్రహ్మా పాొవౌళ్కా రము గలుగదు,

కో "శ్యానడీసవ్రకరణము ణా? అవ అట్రివానీకి మోతు 'మెచ్చటికిం గలుగు ననినం జె్వచున్నాండు:--- శ్లో వేదాంకవిజ్ఞానసునిశ్చితార్ధా ఇతి కాస్త్రతు గ బ్య జత వీ త ఎగ లోళీ స కల్పాంతే బ్ర హణా సహా ముచ్యతే, ల్ల వ్యా నను త్తి తన్య కదావీ ముక్రిర్న స్యాది త్యాళంక్యావహా---వేచాంలేతి, “బీదాంతవిళ్డాననునిళ్చి తార్ధాస్స న్యాసయో గాద్య తయళ్ముద్ధన త్వాః; కే ట్రన్నాలోశే తు వరాంతశాలే వరామృళాత్పరిముచ్యంతి సక్వే, బ్రవ్శాణా సవా లే సళ్వే పంప్రాస్తే వ్రతినంచళే జరస్యాంలే కృతాళ్తానః ప్రవిశంతి వరం చద” మిత్యాదిశాన్త వశాదృ్రహృలోకప్రా వ్యనంతరం తత్త్వం సౌమోత్కృత్య బ్రవాణా ననా ముక్షిర్భని మ్యతీత్యర్థః టీ. వేదొంవిజ్ఞాననునిళ్చి తార్థాః = వేదాంతవిళ్ళాన='వేదాంతములు జరియుట నేక, సనిళ్చి తార్థాః ణు నిశ్చయింపంబడినయర్థము గలవారలై, ఇతి శాస్త్రశః ఇ ఇని "మొదలగునర్థము చెలి వెడిశాస్త్రమువలన, సః అ అబ్రహకోకకాముండు, బవ్మాలోశే ణు ఆవాలోశమునందు, కల్పాంలే = ువ్తాకల్పసమా _వ్రియందు; ట్రవాణా నవాణ ఛువా 'జేవునితోంయాడ, ముచ్యతే అము కుండగుచున్నాండుం 'తా, “*వేదాంతవిజ్ఞానసునిశ్చి లార్తాఖి అను తె త్తిరీయ శ్రుతి యట్టి శ లో ఠా థి ఉంటం లో టు! లి వాని చ్రి హా శమునందు బహాలోక సన్తూవ్హీ కాలమున బ్రహ దేవునితో గూడ విదేహక్రైవల్యము గల్లు నని బోధించుచున్నది. ఓ... ౧ అవ. కొందణకు విచారము గూడ లభింద దని నుడువుచున్నాండు:ా శ్లో, శేషాం చిక్స విచారోఒవి కర్మణా ప్రతిబధ్యతే, ళీ శ్రువణాయావి బవాంభిర్యో న లభ్య ఇతి లే ర్‌8ి వ్యా, వీవం తత్త్వ్వవిచాలే క్రియమాణే ప్రతిబంధవకాద క, సాకమాళ్కారో న కాయత ఇత్యభిధాయ తీవృపావినాంతు సోజఒవి విచారో దుర్గభఇత్యాహంలా శేహించిదితి, త్ర వ,మాణమావా--- కృవణాయేతి. యః వరమాత్తా బహుభిః ఫురుమై శ్మ్రవణాయావి శ్రో,రుమవి న లభ్యః దుర్తభ ఇతృర్థ క టీ, శేషాంచిల్‌ ఇ కొందటకు, నః విచారోమెపీ = అట్టి తత్వవిచారముకూడ, కర్మణాజపాపకర్మ చేత, ప్రతిబధ్యలే = ఆరికట్టంబడుచున్నది. శ్రవణాయాని = శ్రవ ఇముకొణకును బహుఫి? ఆ అజేపలనేత్య,ు యః అ ఏయార్ష్య, న్‌ లభ్యః అ పొంద దగినది కాదో, ఇతి శు, లేః = ఇట్టే శ్రుతివలన (ఈయర్థము సిద్ధించును.) అని అధ్యా నోరము చ్చుకొనవ లెను,

7186 శ్రీ వేదాంతపంచదశి నవను వ్రశరణము తా. కొందటు పాపాత్తులకు బృహావిచారమున కవకాశంబును దొరకదు. కనుకనే “శృవణాయాపి బవాంభిర్యో న లభ్యణొ అను వేద వాక్య మిట్లు చెప్పెను. అవ విచారమునకు సమర్ధులు "ానిముముతయువులకు మోతుసాధనమును గూర్చి యుపొాయాంతరముం 'జెవచున్నాండు:-ా రం న న్లో శ అత్యంతబుద్ధిమాంద్యాద్వా సామగ్ర్యా వఐ' వ్యసంభ వాత్‌, యో విచారం న లభతె బ్ర ప్లోపానీత సోఒనిశమ్‌, రో వ్యా, వీతావతా సతి వతిబంభే తత్త వసావెత్కార నత్సాధనభూతో విచారశ్చ న సంభవతీత్యభిధాయేదాసీం విచారాసమ సేన పురుహెర్థార్థి నాకింక _ర్తవ్య మిళర్యపేమొయాం విచారాతమమర్త్యాశ్చ తచ్చు9త స్వీ పానలే గురో రతి యత్చా్రా క్ప్రతిళ్ఞాతం తదుపపాదయతి---ఆత్యం లేతి, సామ్మగ్య్య నంభవో నామ తత్తోప జే ఫో రధ్యాక్మ శాశ్తన్య జేశకాలాజేర్వా ఆసంభవ _స్తస్తాదిత్యర్థః. టీ. అత్యంతబుద్ధిమాంద్యాద్వా ణు మిక్కిలి మందబుద్ధివలనంగాని, సామగ్ర్యాః ఇ వచారసామ్యి యగు గురుశాస్తములయొక్కకాని, అసంభవాల్‌ = సంభవింపక పోవుటవలన; యః ఆ ఎవ్వండు, విచారం = విచారమును, న లభతే = పొందండో, నః = వాండు, అనిళం ఆ ఎల్లప్పుడు, (బవ అ బవామును, ఊపాసీత = ఊపాసీంప వలయును, వ తా తౌ, తనకు విచారముచేయవలె ననెడి శక్తి గాని గురు? స్త్ర ములు గాని యనుకూలముగా సంభవింపనవుడు మోతము గోంెడి వాండు ్రవ్హము నుపాసింపవ లెను, అవ బ్రవ్తాము నీర్గుణము గజా దాని నుపాసించు బెట్టు! అనినం జెప్పు చున్నాండు:-ా శ్లో. నిర్దుణబ్రహక త్త వస్య న వ్యాపా_న్దే రసంభవః, నరో జ న! ల్‌ సగుణబృహాణీవాలత్ర, వృత్యయౌావృ త్తిసపంభవాత్‌ . రీల్‌ వ్యా- నను నిర్గణవ్య బ్రహ్మత త్త వన్య గుణరహితత్వ్వా శ్తదుపాసనం న భుటత ఇత్యాళంక్యో పాసనస్య ప్రశ్యయావృ _త్రిరూవత్వాత్సనసుణబ్రహణీవ నిర్దుణేరపి తత్సం భవతీ త్యావా-_నిర్లు గేలి, టీ, నిర్ణణ వత త్హస్యజనిర్దుణ బ్రహ్మత త్త సఫముయొక్క, ఊపాస్పేఃి ఇ ఊపా సనమువనకుు ఆనంభవ। జ ఆసంభవము, న అ లేదు. సగుణ [ పహాణీవ = గుణవిళివ్రమగు 'బ్రవ్నామునందు వలె, అత్ర, ఆ ఈనిర్గుణబ్రవృమునందు, శ్రక్యయావృ త్తిసంభవాల్‌ = చిక్షవృత్తుల యావృత్తి సంభవించుటవలన (అని పూర్యార్థముతో నన్య్యయము.)

థ్యానదీప వశరణనుం 710 కా. నిష్షణ ట్ర హము నుపానీంచుట అసాధ్యము గాదు సగుణ బ్రహమునుపాసించినన్లు నిర్దణబృవాము నుపాసింపవచ్చును, ఉపాసన మనంగా ననేకమాలు లొక్క_విధముగానే భావనచేయుట, అవ నిర్ద్ణణోపాసనము భుటింప దనిన ప్రతిబంది నిచ్చుచున్న్నాండు:--- శ్లో, అవాబ్మనసగమ్యం తన్నో పాస్యమితి వేత్తదా, అవాబ్యనసగమ్యుస్య వేదనం న చ సంభవేత్‌ , " ర్‌ వ్యా, నను నిర్ద్ణణబ్రృవాణో వాట్మి ననసోచర త్వాభావాన్నో పాన్య త్వమిత్యా శంక్య వేదనపమే ఒబద్య్భయం దోమ సమాన ఇత్యావా---అవాబ్మన పేతి. టీ. అవాజ్మనసగమ్యం = వాక్యునకును మనస్సునకును నోచఛరింపని), తత్‌ ఇ ఆబ్రవాము; ఊపాన్యం = ఊపాసీందందనినది, "బీతి వేల్‌ జశాదంటీ వేని, తదాజఆవ్వుడు, అవాబ్మి నసగమ్యన్యజవాబ్య నన్ఫ్సులకు నోచరించని శ్రున్గాముయొక్కు 'వేదనంజక్ఞానము, న సంభవేత్‌ అ సంభవింపదుః తా, వాక్కునకును మనస్సునకును 'డెలియశాని బ్ర హాము నుపా సీంచుట కుదుర దంటి వేని యాయవాబ్మి నసనోచరమగుదాని నెతింగిం చుటయు సంభవింపదు, అవ. ఉఊపాసనము సంభవించువిధమును 'దెల్పుచున్నాండు:-- న్లో, వాగాద్యగోచరాకారమి ల్యేవం యది వేత్త్యసా, వాగాద్యగోచరా కారమిత్యువానీత నో కుక ని? వాన నను బవా వాజి నసానోచరమి త్నేవం జాతుం శక్నమిత్నాశంక్న పీన శవోహానిముమని శర్యమళ్యావా-వాగాదీలి. వ టీ. అసౌ = ఈముముత్యువు: (బ్రహ ఆ నిర్దుణబృవాము), వాగాద్యగోచరా శారమితి = వాజ్య నంబులకు నోచరించలి న్వరూపము గలదియని, నీవంజఈ ప్రకారము వేత్తియది అ ఎటుంగుచున్నా. డనెవవేని, వా గాద్యగోచరా కారమితి ఇ వాజ్మినంబు లకు సోచరింపని స్వరూపము గల దని కుతః = ఎందువలన నో పాసీఠత ఆ ఊపాసించం గూడదు 1 (ఊపాసిందందగు ననుట తా, నిష్టణబ్రహ్థామును వాగాదులకు గోచరింవని దనియే తెలినీ ఫొనుసు. అటులనే యయ్యది వా గాద్యగోచర మనియే యుపానింప వచ్చును,

(0 శ్రీ 'వేదాంతపంచదశ్సి నవమప్రకరణమం అవం న్నాను నుపానసీంచుట సగుణం బగును, అను శంకకు నమాధానముణా- శ్లో + సగుణత్వ ముపాస్య త్వాద్యది 'వేద్యత్వతోఒవి తత్‌, వేద్యం చేల్ల త&ణావృత్త్యా లథీతం సముపాస్య తామ్‌, ల్‌తి వ్యా ట్ర్గాణ ఉపాన్య ల్వే సగుణత్వం ప్రనక్యే లేత్యాశంశ్య 'చేద్య ల్వేజవి శత్సగుణత్వం స్యాది త్యావా---సగుణత్వమితిం తత్సగుణత్వమిత్యర్థః, నను లతుణా వృత్త్యాశృ్యయణాన్న వేద్య ల్వే సగుణత్వప్రనంగ ఇత్యాశంక్య ఉఊపాసనమపి తథైవ ఆీయతా మిత్యాహ---- వేద్యం చేదితి, టీ. ఊపాస్యశ్వాల్‌ = ఊపాననలో విమయ మగటవలన, సగుణక్వం ఇ గుణ ములతోం గూడికొనుట, స్యాద్యతి=అగనందు వేని, జేద్యత్వతో ౭ పిజజ్ఞానవిమయత్వము చలనను తత్‌ అ ఆసగుణభావము, (భవతి=ఆగుచున్నది) లతణావృ త్యాజలత్‌ణచేక, జీద్యం వేత్‌ ఇ తెలియంబడునంటి వేని, లశ్షీకం జ లతణావృ త్తిచేత ఇెచ్చంబడి వాను? వముపాస్యతాం = ఛ్యానించంబడుంగాశం తా, నిర్ద్ణణము ఉపాస్యముగాదు, ఛి హమునకు ఉపాసనావిష యత్వము,గలుగుచుండంగా సగుణత్వము సంభవింపదా 1? . అనెదవేని, బ్రహాము జ్ఞానముచే 'చెలియంబడుటవలన జ్ఞానపతుమందును ఆపగుణ త్వము సంభవించును, అయితే లతణావృత్తిచే బ్రహ్హము నెలుంగుట చేశ జ్ఞానవకుమందు సగుణత్వో మెటులం గలుగు నంటివా, లత్‌ణా వృష్తిచేం దెలియంబడువ్రకారమే. ఉపాసనమును జేయవలేి నని ెలినీ కొనుము, ఆవ, టవా ముపాస్యము గా దని వేదమే నిషేధించుచున్న దని శంకించి నమాధానము శెప్వ్పుచున్నాండు:--- న్లో బ్రహా విద్ధి తదేవ త్వం న త్విదం య దుపాసతే, ఖతి శ్రు, లేకుపాస్యత్వం నిషిద్ధం బ్రవాణో యది, ర్‌9 వ్యా, నను బ్రవాణ ఉఊపాన్యత్వం శఈు,త్వా నిషిద్ధ్యత ఇతి శంకలే.. బన విద్ధీతి. “యన్మనసా న మనురేే యే నావు ర్యనో మరం; తబేవ బ్రహ్మత్వం విద్ధి "జేదక యదిదముపాసత” ఇతి శ్కుతితపాన్య బ్రహ్మత్వం నిేధతీత్యర్థః. తత్వం యదవాజ్మి ననగమ్యం శబేవ బ్రన్మా విద్ధి ఇదమితి యత్తూపాసలే పురుషా స్తన్న విద్ధితి టీ. కచేన జ చానిజే త్వం = సీవు; బవ = బ్రవ్మమునుగా, విద్ధి = 'శెలినిో, నుము, యత్‌ ఐదేనిని ఉపాసలే = (ఉపాసకులు ఊఉపాసించుచున్నారో, ఇదంజఖది

ఛ్యానదీష 'ప్రశరణనుం గ నతు ఆ బృనముగాడు- ఇధి శ్రు,లేః అ ఇట్టీకులివలన) బ్రహ్యణ॥ = బ్రవ్యమునకు ఉపాన్యత్వం ఇ ఉపాసింపంబడదుట, నిషిద్ధం యది ఇ నిషేధించబడిన దంటీ వేని.

శా. ఉపానీంచడుడునది బ్రవానము గా దని 'వేదవాక్యము ఇెస్పెను గాన నిర్దుణబృహమున కుపాస్యత్వము "లేదు ఆని యంటివేని, అవ, ఊపాన్యత్వమువలెజీ వేద్యశ్వమునకును నిషేధము సమాన మని వెళు చున్నాండు;లల శ్లో ం విదిరాదన్య వేతి క్రొ, లే శ్వేద్యత్వమస్య న, జ వ యథా్ర్ర ఫ్టవ వేద్యం చేత్తథా శు, క్యాఒప్యుపాస్యళామ్‌. 60 వ్యా ఊపాన్యత్వవ జ్వేద్యత్వస్యాక్షి తన్ని షేధన్సమాన ఇత్యాహంావిదితా దితి, “అన్య చేవ తద్విదితాదధో అవిది తాదధి” ఇతి ట్రవూణో 'వేద్యత్వమవి నివారయ తీక్యర్థః. విదితాత్‌ క్టూళౌదిత్యర్థః అవిదితాదజ్ఞాతాదిత్యర్థ$. “నిదితానిదితాఖ్యా థి జా థి న్‌ థి మన్యదృ్రాహ్టాతి” శృుతిః ప్రతిపాదయతీతి 'జేక త్తర్టి తవైన తళ్టాసీయాదిత్యాళం శో పాన నేఒ "ప్యేకతకృమానమి త్యాహజయ శేరి. టీ. విదిశాల్‌ = తెలియంబడినచానికంటె, అన్య చేవ ఆ ట్రవాము. వేజైనచే యగును, ఇతి శ్రులేః = ఇట్టి క్రుతివలన ఆస్య ఆ ఈబ్రువమునకు, వేద్యత్వం ఇ కాన వీమయత్వము, నజ లేదు. యథాక్రు, త్యేవ = క్రుతివాళ్యము మాజకయే, వేద్యం చేత్‌ = కానవిమయమంటి దేని తథా = అనీధముగను, శ్ర శ్యాపీ ఆ శ్రు తిబేతను, ఉపాస్యళాం ఆ ఊపాసించబడుంగాకం శా మణభియొక వాకస్థను బ్రహము వేద్యను గా దని చెప్పెను గాన క్లూనవిషయత్వము గూడ లేక పోవలనీవచ్చును, శుతిలోం 'జెన్చం బడినట్లు ఆవేద్య మనియే ెలిసికొనవచ్చు నంటివా, అవేద్యమే యని "యేల యుపానీంవరాదు 1 నిర్ణణబ్రహ్మ మవేద్య మనిమయే యుపాసీింప వచ్చు నని భావము, అవు ,వామునకు 'భేద్యత్యము చ్వాన్తవము 7” దని శంకించి సమాధానము వెప్పచున్నాండు:లా న్లో అవా_స్టవీ వేద్యతా చేదుపాస్యత్వం తథా న కిం, వృ _త్తివ్యా్లి ర్వేద్యతా శ దుపాస్యల్వేఒపి తత్సమమ్‌, (1 శదాంతఎాశీ6

702 శ్రీ వేదాంతపంచదక్సి నవమస్రకరణమం వ్యా నను వేద్యత్వం టన్నాణో వాస్తవంన భవతీ త్యాశంక్యో పాస్యత్వమవి త-ఖీత్యావ--ఆచ్వాస్తపీతి, నను వేదనపత్మే, వృత్తే ర్రవ్యాకారత్వ మస్తి నోపానన ఇత్యాశంక్య శబ్దబలా శృదాకారత్వ ముధయత్ర, సమానమితాావహ--వ్ఫ న్తీతి. టీ. వేద్యతా = క్ఞానవిమయత్వము,_ అవా స్తవ చేత్‌ = అయథార్థ మంటి వేని, ఊపాస్యత్వం అ ఉపాసనవిషయత్వము, తథా ఇ అట్టిది, న కింజకాదా యేమి? వృత్తి వ్యాపి ఆ వృ త్తివిమయక్వము, వేద్యతా చేల్‌ = వేద్యక్వ మని యంటివేని ఉపా న్యల్వేచపి న! ఉఊపాసనావిషమయత్వమందును, రల్‌ = అవ్ఫ _త్తివ్యాష్యత్వము, జమం జ శుల్యము (ఆగును), తా, 'వేద్యత్వ మసక్యము, ఆది నిష్ణణత్వమును చెలువదు, అనెదవేని ఉపాస్యత్వమును అసత్యము. అదియు నట్టులే నిర్దుణత్వమును జెటుపదు, 'వేద్యత్వ మనంగా వృత్తివిషయత్వము అని యంటివా ఉపా సత్వము గూడ నట్టు తే యుపాసనాత్త కవృత్తి విషయత్వరూప మగును, వృత్తికి నిషయమైనను 'వేద్యము కాదు, వైతన్గమునకు విషయమైననే 'వేద్యు మగును, అను సిద్ధాంత మంగీకరించి, వృత్తివిషయత్వము నిస్టుణ త్వమును వెలువ దని యంటివా యట్లులే యుపొసనాత్మ కవృత్తివిషయ త్వము గూడ నిష్ణణత్వమును 'జెటుపంజూలదు, అవ. యు క్రికాన్య మగు నాక్నేషము గూడ దని ఇెచ్వుచున్నాండు:-- న్లో కా లే ఛకిమపాప్తా చేత్కశ్సే ద్వేష _స్టదీరయ, మూనాభావోన వాచ్యోఒస్యాం బవాశ్రుతిషు దర్శనాత్‌. = 62 వ్యా, యుక్రిళూన్య ఊపాలంభస్తు తర్వక్ప్నేచవి నమాన ఇత్యాహ-శా శ ఇతి, నను నిర్ణణోపానే వ్రమాణం నా 'స్తీత్యాశం క్యానేశాను శ్రులివు ఊవలభ్య మానత్వా సృెవమిత్యావా....-మానాభావ ఇతి టీ. లేజనీప)ు ఉపాస్తా ఆ ఊపాననయందు, కా భ క్రిఃనీమి భక్షి? ఇతిచేల్‌ = ఇట్లంటి వేని, లేజసీకు కః జ్వేమ? జ నీమీ ద్వేషము 1 తత్‌ జదానిని, ఈరయజవెప్పుము. ఆస్యాంజకయుపాసనయందు; మానాభావః=ప్రమాణాఫావము) న వాచ్యజాచెప్పదగి నది కాదు. బహుక్రుతిము ఆ అనేక శ్రుతుబయందు, దర్శనాత్‌ ఇ కనిపించుటవలన* అని ఫూర్వవాశ్యముతో నన్వయము. తా. ఉపాసనయందు నీ కింత పట్టుదల యేల? అని న న్ననకుము. నిష్ణణబ్రప్థోపాసన యందు నీ కింత జ్వేషుమేలకో వెప్పుము. ప్రమా

"ఛాస్థనదీవ (వ్రకరణము 728 ణను లేనందున నా కట్టి యుపాసనము సముతము గా దని యంటివేని థ్‌ వీ యట్టు లనరాదు. అనేక శుతులయందు నిర్షుణ పొసన గన్పించుచున్నది, ఆనం శ్రుశులం గనంబజచుచున్నాండు:ాా న్లో టి త్తరస్మింస్తాపనీయే కై బ్యవ్రశ్నేఒథ శాఠశేే మాండూక్యాదౌ చ సర్వత్ర నిర్షణోపా నీరంతా, 68 తం ఆవ్‌ వ్యా బహు శ్రుతిమ దర్శనాదిళ్యు క్రమర్థం వివృణోతి.ఉఊ ర్తశేతి. జాబనీయో మిమది తావత్‌ “బేవా హావై వ్రజావతిమబు,వన్నణోరణీయాంసమిమమా తాన మోంకారం నో వ్యాచమేిశ్యాదినా బహుధా నిద్దణోపాసనమభిథీయ లే. బ్య ప్రశ్నే వ్రశ్నోవనివది పంచమే ప్రశ్నే “యః పునలేతం శ్రిమాశ్రే,శౌమిత్యనేవెవా తశేణ జరం ఫురుమమభిధ్యాయి” 'లేతి శాతశే కతవల్ల్యాం “నశ్వే వేదా యత్సద మామనం” తీళ్యువ్మక్రవ్యు “వశద్యేవాతరం ట్రా వీఠదాలంబనం శ్రేన” మిశ్యా దినా వ్రణవోపాసనముచ్య లే. మాండూళ్యోపనిమది “ఓమి త్యేతదతురమిదం సర్వ” మిత్యాదినావస్థాత్రయాతీత కురీయోపాసన మేవాలిధియత ఇత్యర్థః ఆదిళల్లేర తెత్తి రీయముండకాదయో గృవ్యాంతే. టీ. ఊత్తరస్మి౯ తావనీయేజనృనింవో త్రరతాజనీయోవనిషత్తునందును, కె బ్య వ్ర శ్నే= 3 బ్యవప్రశ్నయందును ఆథ=లఆట్టులే, శాఠ శేజకళోపనివత్తునందును, మాండూ శ్యాదౌజ మాండూక్యోహేషత్తు మొదలగువానియందును, సర్వత్ర ఇ ఆంశట, నిర్దుణో తా, స్పష్టము, ఆవ పీనియనుష్టాననిధాన 'మెక్క-డం కెప్పంబడినదనీినం కెచ్వచున్నాండు:లా న్లో, అనుఘ్టైనప్రకారోఒస్యాః పంచీకరణ ఈరిత్క క్ఞానసాధన మేతచ్చేన్నేతి కేనాత్ర వారితమ్‌, 64 వ్యా నను నిర్గుణోపాసనం కథమను ప్టేయమిత్యత ఆవా---అనుష్టూ నేతి, న్వేత దుపాననం కైనసాధనమేవ న ముక్రిసాధనమిత్యాశంక్య బృహ్మళత్త్వోపాస్త్యావి ముచ్యత ఇతి వదతా మస్తాశకమనుకూలమి త్యాహ---క్ఞానసాధన మితి టీ. ఆస్యాఃజ ఈనిర్షణో పాసనయొక్క;, అనుష్టాన ప్రకారఃజ అనుషహ్టైనవిధానమా, వంచీకర ణీజపంచీకరణ వా ర్షికమునందు, ఈరిత!=చెప్పంబడినది. వీల్‌ ఇఇది, జ్ఞానసాధ నంచేల్‌ ఇడ్డానమునకు సాధనమంటి వేని, అ, 'త్రజఈవిమయమె, జేరిజకాదన్సి శేనజఎవని ఛేశు వారితంజనివారించంబడినది | (ఎవ్వరును నివారించ లే దనుట్ర

702డ్ట శ్రీ 'జీదాంతవంచదళక్సి నవమ వ్రశరణను కా. నిర్ధణోపాసన చేయువిధము, సంచీకరణవా_ర్రికములోక 'జెన్చంబడినది, ఇట్టియుపాసన జ్ఞానసాధన మని యందలు చెన్పుదురు, అవ నిర్గుణోపానన "నెవ్వరు శాచరించుట లేజే యను శంకళకు నమా ధఛానము:జాా న్లో = నానుతిస్థతి కోఒ వ్యేతదితి చేన్ధానుతిష్టతు, ఫురుషస్యావరా ధేన కిముపా స్తీ! ప్రదుషతి, 65 వ్యా నను, సగుణోపానన మేవ సరైరనుష్టీయలేి, న నిర్దణోపాననమ్‌ త్యా శంళ్య కన్య ప్రమాణసపిద్ధస్యాపలాపో న యుక్త ఇత్యావా-లానానులిస్టుతీతి, టీ. భోఒకిజఎవ్వందును, ఏతత్‌. = దీనిని, నానులిష్టతినేల్‌ జ అచరించుట'లేవం టీవా, మానులిస్థ రుజఆనుష్షింపకపోవుంగాక పురుమస్యజపురుషునియొక్క_-, అభరా భేనజ అవరాథమువేత, ఊపాస్తిః = ఊపానన, ప్రదుష్యతి కిం ఆ దూవషింపంబడునాయేమి 1 దూషింపబడదనుటం తా. సగుణోపాసనయే కాని నిర్షణోపాసన నిష్టు చెవ్వండును 'జేయటలేదే ? అనెదవేని పురుషుండు నిర్దణోపాసన దనుస్థింపకుండుం గాక పురుషునియొక్క. ఆపరాధముచేత నిర్షణోపాసన దూషింపం బడదాం అవ. ఇందుకు దృష్టూంతముం జెవ్వచున్నాండు:ాల న్లో, ఇతోఒప్యతిశయం మళ్యా మంత్రా వశ్యాదికారిణజ మూఢా జపండు తేభ్యోఒతిమూా ఢాః కృషిముపాసతామ్‌. 66 వ్యాః 'ప్రమాణసిద్ధస్యానుష్టా నాకా వే నావి క్యాజ్య ల్వే దృష్టాంతమాహఎ= ఇతోజలీలి, ఆయమఖిప్తాయః--యథా నగుణోపాన'నేభ్యః శాలాంతరభావిఫ లేభ్యో వశ్యాది కారిమం త్రేము విహికఫల ప్రదత్వమతిశయం బుద్ధ్వా మూఖానాం తన్మంత్ర జపాదౌ ప్రవృత్తావపి వివేకిళిస్సగుతోపాసనం న పరిత్యజ్య లే యథావా నియమాను హైనాపేమేధ్య స్తేభ్యోఒకి మంత్రేభ్యః కృష్యాచావలిశయం నియనుతై రెపేత్యం మళ్వా మూఢకరాణాం క్ర ప్రవృత్తావపి తన్మంత్రానుష్టూనం న వరిక్యజ్భ్య రే, రథా సాంసారికఫలేవ్చూనాం నిర్ణణోపాసనానుష్టా నాళావేమివి న ముముతుఖి ర్నిర్గుణోపొ న్‌నం త్యజ్యత ఇతి. '. టీ. మూఢా! జ మూఢులు ఇతోడెవి = ఈ నిర్ణణో పానముకం'టె, ఆతిశయంణ ఆలిశయమైనదానినిగ్రా మళ్వా = తలంచి, వశ్యాదికాశిణ॥ = వశీశరణదు మున్నగునవి శలుగంక్రేయు, మంత్రాక్‌ ఎదుం శ్రములను, జదంఠు అ జననం 'చేయుదురుగాక, 'రేభ్యజా

థ్యానడీప 'ప్రశరణను కిర్ర్‌ త్లూశీకం టె అతిమూఛ్రాః ౨ ఆత్యంతనూచ్హులు, కృషిం ఆ పేద్యమును, ఊపానతాం = ఉపాసింరురుగాశం శా. కొందజు మందడాధికారులు నిర్షుణోపాసనకంకె. సగుణో పొాసన సులభసాధ్యం బని దాని నాచరింతురు. దానికంకె వళీకర ఇాదిమం శ్రజవమను శ్రీఘ్ర ఫలదాయక మని మరికొందలు చేయుదురు. ఇదియు స్నానాదినిమమసావేత్షము గనుక కష్టసాధ్య మని యొంచి మజికొందలు నేద్యమునే చేయుదురు, శవము తమ యధికారముల నను సరించి వర్తింతురు. ఆందువలన నిర్దణోపాసన శేమియు కొఆంత లేదు, “అను (ప్రశృశతీమును శెరచున్నాందు:--- శ్లో, తిస్టంతు మూాః వ్రశృతా నిష్ణణోపాస్తీరర్య లే విద్యైక్యాశ్సర్వశాఖాన్ధాక్‌ గుణాన శ్రోపసంహరేత్‌ ॥ (7 వ్యా వ్‌వం ప్రానంగికం పరినమాస్య ప్ర॥ రమనుసరతి---లిష్టంత్వితి. “ర్వ 'చేదాంఠవ్రత్యయం చోదనాద్యనిశేసూ” దిత్యు క్తృన్యాయేన నిర్దణోపాసన నై శ్‌త్వాల్‌ కాను తౌను కాఖాను క్రుతానుపాస్యగుణా నేక శోహసంహృృతో్యో పాసనం కర్తవ్య మిత్యాహ-ా-వి జ్యేతి, టీ. మూఖాః=మూఢులు, తిష్టంఠతుజఉండుదురుగాకు ప్రకృతాజప్రస్తుకమైన, నిర్ణణో పా స్తిః ణు నిర్ణణోపాసన, ఈర్యలే ఆ ఛెప్పంబడుచున్నదిం విద్యెశ్యాత్‌ ఇ నిర్ణణవిద్యయొక్క- యేకత్వమువలన, నర్వశాఖాన్థాక్‌ ణు సకలశాఖలయర్థములగు; గుణాక్‌ గుణములను, అత్ర కనిర్దుణో పాననయందు; ఉఊపనంవాలేల్‌ జఇటవసంవారము శేయవ లెను, శా. మూఢులబోలి నున కక్క లేదు. నిర్ష్ణణోపాసననుం జెప్పాచున్నాము. అన్ని వేదములయందు. నిర్షణోపాసన యొక్కటియే యగును, దానివిశేషము లెచట 'నెచట 'చెప్పంబడినను వాని నన్నిటిని ఉమపంవారించుకొనవలయును, ఆవ గుణములు రేండు తెణంగులు. విధిరూసము లనియు, నిషేభధరూదము లనియు, వానిని సంగ్రృహించవలయు ననుటకుం ఛి,చాగామును జూపుచున్నాండు:ా శ్లో. ఆనందాదేర్వి ధేయస్యు గుణసంఘస్థ్యసంహృతిః, ఆనందచాదయ ఇత్భస్మి౯ సూత్రే, వాష్ట్రనేన వర్ణి గె, వ!

క్‌ి -చీదాంతపంచదశ్సి నవమ ప్రశరణము చ్యా, లే చ గుణా ద్విప్రశారాః పధేయా నిషేధ్యాశ్చేతి. కక్క “ఆనందో ట్రన్మా. విజ్ఞాన మానందం బ్ర వ నిక్యశ్శుద్ధో బుద్ధన్సతోో ముకోనిరంజనో విభురద్వయ ఆనంద! వరః ప్రత్య శేకరస”ఇత్యాదయో యీ విభేయగుణా ప్పేసూ ముషసంహారఃి, “అనం చొదయః వ్రధానస్యే” త్యస్మి న్నధికరణేదళ్ళిహిత ఇత్యాహం---అనందాదేరితి. టీ. ఆనంచా చే$జఆనందము మొదలుగాంగలు విభేయస్యజవిధిబోధ్య మైనం గుణ వంఘస్య=గుణసంభుముయొక లా? సంవ్భృతి.అఉాపసంవోరము, అశందాదయ ఇతిజతనందా దయ యనెడి, అన్మిక్‌ ఇ ఈస్మూత్రమునందు, వర్మితా = పర్ట్మి ౧పంబడీనది* తా, బహమనునందలి సత్భుము, జూనము, ఆనందము మొద టి రై లగు విభేయధర్మములు బ్రహృసూత్రములలో సాధనాథార్థయనున గ జ్య సే జ్య శతు “ఆనందొదయః ప్రథానస్థ్థో అను సూ త్ర, మున వ్యాసమహర్షి చేం 'జెబ్చంబడినవి, అవ, ని'షేధ్యగుణము లెక్కడం 'జెచ్చండీనవనినం కజెచ్వచున్నాండు:ల న్లో ం అస్థూలాచేర్ని మేధ్యస్థ గుణసంఘస్య సంహృత్క, అ లి, తథా వ్యానన సూశ్రేఒస్మి న్ను కాతరధియాం త్వితి, 69 వ్యా యేచ “అస్థూలమనణ్వా చవృాన్వం య శ్రదదదృశ్యమగ్రావ్యాం అశకబ్ద చస్పర్శ్గమరూపమవ్యయ మిత్యాదయో నిషేధ్యగుణా స్త త, తత్ర, శ్ర తా స్టేషసామువనం వోరః. 'ఆతరథియాం త్వవరోధః సామాన్య తద్భా వాఫ్యావాపసదవ త్తదు క్త మిత్యస్మి న్నథికరణే ఒభిహిక ఇత్యాహ----అస్థూలాచేరితి, టీ, అస్థూలాచే$=ఆస్థూలము మొదలుగాలల, ని-షేధ్యన్యజని మేధింపందగిన, గుణ నంఘన్యజగుణసముదాయముయొక్క-; నంసహ్భృతిః జ ఉవసంవోరము, తథా=అవిధముగా, అతరథియాం త్వితి=అథరధియా న్గునెడి, అన్మిక్‌ సూత్రేజఈసూత్రమునందు, వ్యాసేన ఆ వ్యాసమవార్షి వేళు ఉక్తా = వెస్పంబడినదిం తా, “అస్థూల మనణు, అహ్రస్వ మదీర్ధ్య ౦” నిషేధ్యరూసము లగు ధర్మ ములను,“ఆత్షరధియాం త్వవిరోధస్సామాన్యతద్భా వాఖ్యాం” ఆనుసూ త్ర మునందు 'వేదవ్యాసమహర్షి వర్ష్మించెను, అవ. నిర్దణబ్రవహోపాననమునందు గుణములను బేర్చికొను బెట్టు! అనినం జెప్పు చున్నాడు? న్లో నిష్ణచబ్రహృక త్త ఏస్య విద్యాయాం గుణసంహృతిః న యుజ్యే తేత్యుపాలంభో వాష్టసం వ్ర,ల్యేవ మాంనతు, 70

ఆ అ ఛ్యానదీప 'వ,శరణను గిగా ఇ్యూ+ నను నిర్గుణ బవ్యవిద్యాయాం న నుణోచనంహార వీవ యుజ్యలే. నిద్దణ విద్యాక్వవిరో ధాదిత్యాళశంక్య స్యూత్రళ-లేతైవ మభిహికస్యోవనంవారస్యాస్తాఖి రల్ళి థీయమానత్వా న్నాస్తా న్స్రతీదం చోద్య ముచితమిత్యావా--నిర్దుణేలి, టీ. నిర్దణబ్రవృాతత్హ్వన్య = గుణరహిత మగు బ్రవ్మాత త్తముయొక్క విద్యా యాంజఉసాసనయందు; గుణసంవ్భృతి!జగుణములవేరిక, న యు జ్యే కజయు ' కృము కాదు, ఇతిజఆ'నెడి, ఉపాలంళః అ అమ్నేమము, వ్యాసం వ్ర, ల్యేవవ్యానులనుగూర్తియే, మాం ప్రతి తుజనన్ను.ూర్చియై లే, నజకాదుం లా, నిర్ణణ బృహ పాసనయందు గుణముల. జేర్చుళొన నవ సరము లేదు, వాష్థసుండు స్థూలాదిగుణములం జేర్చి నని యెట్లు ఇవ్పెదవు ? అని న న్నడుగకుము. ఈయధి తపమునకు వ్యాసులే యు త్తరవాది యగును, | న్లో + హిరణ్య శు సూశర్య్యాదిమూ ర్హీనామనుదావ్భాతే,, అవిరుద్ధం నిర్ణణత్వమితి చేత్తుష్యుతాం తయా, గ్గ వ్యా హిరణ్యళ్ళ శ్రు క్వాదిగుణవిళిష్తమూ రీనా మనభిధానాదిదం నిర్ణణోపాసన చుపేతిచే ' తృర్హిన విరోధ ఇత్యాహా.హిర ణ్యోతి. హీరణ్యళ్ళ శ్రునూర్యాది మూర్తీనాం హిరణ్మయాని ళ్ళ శ్రూణి యస్యాసౌ హిరణ్యశ్ళ శత్రుః తథావిధస్ఫూర్యో సిరణ్యళ్ళ శ్ర నూర్యః ఆదిళ్యేషాం హిరణ్యశ్ళ శ్రుసూ ర్యాదయ స్తేషాం మూర్తమయో హిరణ్యశ్శ శ్రు నూర్యాదిమూ రయ స్తాసామితి విగృవా!, టీ. హిరణ్యళ్ళశ్రు సూర్యాదిమూ ్రీనాం-హిరణ్యళ శ్రు ఆ లేబోమయములెన మాసములుగల్క సూర్యాదిమూ శ్రీనాంజసూర్వ్యుండు మొదలగుమూర్తులయొక్క; అనుదా వృ రేశ=ఊదావారింపక పోవుటపలన, నిర్గుణత్వంజగుణళరూన్యత్వము; అవిరుద్ధమితి చేజ్‌ ౨ విరుద్ధము గాదంటీ వేని త్వయాజనీవేత; తుమ్య ెంజసంతసింపంబడుంగాకం (నీవు సంతో షింకువుగాక యనుట). తా, కరచరణాదస్థవయవములు -ఈయుపాసనయందు( "జె్చం బడలేదు గనుక, అస్థూలాది బ్రప్వోపాసన నిర్షణోపాసన యగు నని సంతసించితి చేని యది మవూకును నభిమతమే యగును, అవ, నిర్షుళోపాననయందు (శ్రువ్శామునందు గుణములను ధ్యానించవలెనా, లేడా, యను శంక కుత్తరము వెప్పుచున్నాండు:- న్లో *- గుణానాం లతళ_ల్త్వేన న త ల్వేఒంతః వ్ర, వేశనం, జ్‌ చా ణా ఇతి చేదన్తే శ్రైవమేన బ్రహ్మో త్త స్రనుపాస్య తామ్‌, 7లై

728 “వేదాంతపంచదకి, నవమ ప్రకరణము జ్యా నజ్వానండాదీ నామన్థూలాదీ జూం చ గుణాచాముపాన్య ల్వేఒంకః ప్రవే శాభావా _శృద్దుణవిళిష్ప త్వేన కథము పాన్యత్వమి త్యాశంశ్య ేసాం కత్త్వ్వాంతః ప్ర వేశా ఖఫావేఒపి 'లేహం లకక త్వసంభవాల్‌ ెర్ణషీశం అహో పాన్యమ్‌ త్యావహాాగుణానా మితి, టీ. గుణానాంజగుణములు, లత్షకల్వేనజవ్యావ ర్తకములగుట'ేత, కల్వేజ బువా ర్‌ శ్వ్వమునందు; ఆంఈః ప్ర, వేశనంజలోబలం బి, వేళించుట, జేరి చేత్‌ = లేదంటే వేని, ఆన్తుజ అగుగాక ఛ్రుహవ్హత త్త వంకా బవాత తత్త్వము, ఏవ మేముఇటుల జే ఉఊపాన్యతాం అడూపో సించంబడు.గాకం లా, అస్థూలాదిగుణములును, ఆఅనందాదిగుణములును, బ్రుహము నందు తక్కిన జడపదార్థములకం మన్కు పరిచ్చిన్న పదార్థములకం కొను "భేదమును దెలియంజేయును. బ్రహత_త్తమున వీనిం జేర్చ నవసరము "లేదు, శుద్ద మగు బహత త్త 3 ముపానీంపందగినది, థి + అవు ఉపాసనావిధముల6 జెచ్వుచున్నా(డు:- న్లో ఆనండాదిఇిరస్థూలాదిభిక్చా తాబ త్ర లతీత్క, అఖండై కరసస్పోఒవా మన్నీ త్యేవముపొసతే, గ్ర చవ్యాః కథో పొసనవ్రకారమేవ దర్శయతి---అనందాదిిరితి.....అత్రాను శ్ర్రలిష యోఒభఖండైకరనః ఆశ్తా అనందాదిభిరస్థూలాదిలిక్ళ గుతైర్ల క్షీ స్ఫోఒవామన్షీ "శ్యేవముపాసలే మునుతువ ఇతి శేష, టీ. అనందాదిళి?; జ ఆనం దాదివిశేమములతోను, అస్థూలాదిలిళ్చ అ అన్థూలాది క్రురులతోను; ఊవలవ్షీక। = నంబంధించక బోధిరవంబడీన, అఖండైశరనః = అఖండ ఆ చరిచ్చ్భ్చిన్నము గానట్రియు, వీశరస! ఇ వీకవిధ మగు న్వభావముగల, నః ఆశ్తా=అయాల్మ $ అవాం అస్మి జ చేవైలిని ఇల్యేవం = ఇత్తెజంగును ఉఊపాసలే ఉ ఊపాననవేయు చున్నారుం ఆ, ఆనందాదిగుణములతోడను, అస్తూలాదిగుణములతోడను సంబంధింపక యౌాగుణములద్యా రా శాఖాచ ద్ర న్యాయముచేం గను పఅపంబడిన బృవామే నే నని యుపొసీంపవ లెను. ఇాఖాచంద్రన్యాయ మనంగా _శుళ్లపతద్వితీయనాండ కొమృమోాంద పశ్చిముపుదిక్కున చంద్రుండు గలం డని యొకణయ చెన్చంగగా మజీయొక్క_6 డట్టులే యా చంద్రునిం గాంచును. చంద్రునకును కొమ్మకును నేమి సంబంధము "లేదు. అటులనే యని భావము,

ఫ్యానదీష (వ,కరణము ధ్‌ ఆవ ధ్యానమునకును బోధకుకుం గల విశేషముల చెల్పుచున్నాండు:-- న్లో ఇ బోథోపా స్యోర్వి శేషః క ల్తతి చేదుచ్య తే శృణు వ స్తుకంత్రోభ వేద్చోధః కర్హృతం త్రృముపాసనమ్‌, గ్గ వ్యా, నన్వేవం సతి విద్యోపాసనయోః కో భేద ఇళ్యాళంక్య వన్తుకం క్ర కర్త ఖగంత్ర,త్వాభ్యాం భేద ఇ క్యావా---బోనో పాస్తోరితి, న్‌ టీ. ళోధో పొస్త్యోఃజబోధకును నుపాననకుకు, విశేమ$= భేదము, కః=ఎట్టిది? ఇతి చేత్‌ ఇఇ ట్లంటివా, ఉచ్య లే = చెచ్పంబడుచున్న ది. శృణంజనిశుము. బోధ!జబోధ, వన్తు తం శ్రశఇన స్త సృథీనమెనది?; ఊపాననం ఇ ఉపాసనను, క ర్త లరేంత్రంఅక త్త థీనమెనదిం తాబోధ వ స్తుయా థార్థ్యమును గనంబజుదును, ఉపాసన కా ననుకొన్నవిధమున భావించుట, ఎట్టు లనంగా సాలగ్రామమును జూచి యది తిల యని ్రపాంచుట వచోధ యగును, ఇది శ్రీమహోవిళ్లు వని భావించుట యుపానన యగును, బోథధోపాసనల కెండింపిభే* మిట్టి దని యెలుంగ నగును, ఆవ. బోనోపాసనలకు భేదము చెప్పుటకై వాని హౌరువులం జెచ్పుచున్నాండు:- న్లో విచారాజ్ఞాయతే బోథోఒనిచ్భా యం న నివర్హయేన్‌, సో్యోత్ప _తీమా శ్రాత్సంసా రే దవాత్యఖిలసత్య తామ్‌, 7క్ర వ్యా వై లతణ్యాంతరసిద్ధయే బోధన్య ెహూళ్వాపికం దర్శయతి--విచాఠా క్రాయక ఇత్యాదినా క్లోశద్వయేన, విచారాద్వన్తుక త్వవిచారోద్చోనో జాయతే. కిం చ విచారా కాయమానం యం బోధ మనిచ్చా బోధో మా భూదిల్యేవంరూపా న నివర్తయీన్న నివారయీల్‌. ఊక్పద్యమానళ్చ బోధ నన మార్రాత్సంసారేఒఖి లన్య వప్రచవంచన్య సత్యతాం దవాతి నాశయతి, టీ. అనిచ్చ్భా = ఇచ్చ లేకపోవుట, యంజనీబోధకు, న నివర్హయేల్‌ నివ ర్తింప 'కేయడో, (న$) ఇ అబోధ; విచారాల్‌ ఆ త త్త్వవిచారమువలన)ు జాయలే = పుట్టు చున్నది. స్వోర్స త్తిమాత్రాల్‌ = తన యుక్స త్తిమార్రమున, సంసా'లేజనంసారమునందు ఆఖిలనత్యతాం ఇ సమస్తమగు సత్యతను, దహతి ఇ నాశముచేయుచున్నది. తా, వస్తుతత్త శ్రవిచానమువలన బోధ (జైనము) కలుగు చున్నది, ఆబోధ అక్కఅ లేదనుకొను ఇచ్చ కలిగినను, కలిగిన జూన మును ఆయిచ్ళ నివారింపంజేయంజూలదు.. అక్ర బోధ కలిగినతోడ బే ప్రపంచము అసత్య మని తోంచును.

780 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, నీవమవ్రశరణము శ్లో. శావళా కృతకృత్య స్సన్నిత్యతృ త్రముసాగతు గ జివస్తు క్రిమనుస్రాప్య ప్రారభ్ధతీయమితు లే, వ్యాః శావలేతి. శావతా త త్త ఏక్టానోత్స త్తిమాశ్రేణ నిరతిశయసుఖం ప్రాసో్నోతీత్యర్థణ టీ. శావతాజఆందుచేత; కృతకృత్యన్సళ్‌ జకృతార్థుండగుచు; నిత్యతృప్రిం శాశ్వతంబగు సంతోమముకు, ఊపాగతః ఇ పొందినవాండగుచు, జీవన్సు క్రింజబీవన్సు కిని, అనుస్రాప్యజపౌంది? ప్రార్ధమయం = స్రైరబ్ధడుయమును; ఈత లే జ చూచుచున్నాందు, ళా.తత్త్ణ సజ్ల్షానము శలుగంగానే శృతకృత్యం డగుచు జీవ న్గు కిని "జెంది విదేహవైవల్యము కొజకుం వ. 'మెప్పుడు తీరునా యని చూచుచుండును. ఆవ ఊపాననను నిరూవించుచున్నాండు;--- శ్లో, ఆప్తోపదేళం విశ్వస్య శ్రద్ధాళురవిచారయకా, చింత యేత్ప్రత్యయై రన్వ్యై రనంతరితవృ త్తిభిః 77 వ్యా, ఊపాసవాయాళ్ళ బోధా.దై స్రలతణ్యాంతరకిద్ధయే తద్దర్శయతి---అ ప్త ఇతి. అ_ప్పస్య గురోరుపదేశము పాస్యస్వరూప ప్రతి పాదకవాక్యకాతం విశ్వస్య విశ్వాసం కృత్వాశవిచారయక ఊపాస్య త_త్త్వంప్రత్యయైరవ్యైః విజాతీయభుటాదివిమమై రనంతరితవ్భ త్తిఫిరష్యవహితవృ త్తిభిళ్చింతయేదితి. టీ. అప్తోవదేశం = గురూదటేళమును,. విశ్వస్య = నమ్మి శ్రద్ధాభుః = శ్రద్ధ గలవాండై,. అవిచారయక్‌" జ నంళయింవనివాండగుచు, అమైః ఇ ఇతరములైన; వ్రశ్యయైః ఆ జ్ఞానముల చేత, ఆనంతరితవృ త్తిలి! ఆ ఎడము చేయంబడని వృత్తులచేక చింకయీల్‌ = ఛ్యానించవ లెను తా, ఉపాసనచేయువానికి కా స్ర్రవిచారముతోం బని లేదు గురువుల యుపదేశమును నమ్మి యుపాసిం దును. ఉపాసన యనంగా భావిం ఇెడి వస్తువు దక్క నన్యము మధ్య కాలమున జ్ఞాపకము రాకుండున ఫెడ తెగక వ్రృవ్షించెడి వృత్తుల చ్రువావహూ మగు నని కెలియనగు, అవ. ఉపాసన యెొంకకాలము చేయవలయు నిడి విధిని కెప్పుచున్నాండు:ా- న్లో యావచ్చింత్యస్వరూప త్వాఖిమానస్స న్‌స్య జాయళలే, తావద్విచింత్యం పశ్చాచ్చ త దేవామృతి ధారయేత్‌ ళరే

ఛ్యానదీప (వశరణము భ్‌ వ్యా శియంతం శాలం చింతయేది త్యాళంశ్యవా.యావదితి. టీ. యావల్‌ = ఎంకకాలము, స్వస్య ఇ తనకు, చింక్యస్వహూవత్వాభిమానః = చింత్య అ ధ్యానింపందగిన చేవతయొక్క, నస్వరూవత్వ ఇ ఆకారత్వముయొక్క_, అభి మాన$=అభిమానము, జాయలే = పుటుచున్నదో, తావత్‌ ఆ ఆంతవజకు, విచింత్యం = ఉపాసన చేయందనినది. వళ్చాచ్చ=ఆనంతరమును; తథైవ ఆ ఆవిధంబుగీ అమృతి= మరణపర్యంకము; ధారయేత్‌ = క్టాపకముంచుకొనవ లెను. తా, ఉపానసువంబడెడి దైవము కానే యని గట్టనిశృయము గలుగువజకు నుపాసన యొనర్చి యానిళ్ళ్న 'ఏఎయమును జీవితకాల మంతయు నిల్చుకొనవ లెను. అవ. ఉపానకుండు తనచే ఛ్యానించంబడెడి 'జేవతను తన్నుగా భొవించు ననుట కుచదావారణము నిచ్చుచున్నా(డు:లాా న్లో బ్రహ్రాచారీ ఛితషమాణో యుతస్సంవర్ష విద్యయా, సంవర్షరూపతాం చిత్తే థారయిత్వా వ్యాఫిక్షత, 70 వ్యా, ఊపాసకన్య తద్రూప త్వాభిమానముదానవారణ ప్ర;దర్శ'నీన స్పష్రీకరోలి ్రవాశారీతి. శళ్చిక్సంవర్ల త్వగుణవిళిన్తక ప్రాశోపౌనకో ట్రవాచారీ భిమొవారణార్థ మాగ త్యాఖిప్రతారినామ్నోః రాజ్ఞః ఫురకః “చువోతృనశళ్చతురో జేవ నీక కః సజా "ారభువనస్య గోపాఖ తం కాపేయం, నాభిళ్యంతి మర్త్యా అభిప్రకారిక బహుధా వసంతిమితి మంత్రేణ స్వాత్మ నస్సంవర్హ రూవత్వం చిశ్తే ధృతం వ్రశటీ కృతవానితి ఛాందోగ్యే శ్రాయత ఇత్యర్థః టీ, ఉ్రవ్మచారీ ఆ బృవ్హూచారి సంవర్గ విద్యయా ఆ సంవర్షవిద్య యను నుపాన నతో; యుకజకూడుకొనినవాండగుచు, భిత్‌మాణ8=భితుమును యాచించుచు, స్వన్యణ తనయొక్క; చిస్తే = మనన్ఫునందు సంవర్గరూవతాం ఇ సంవర్ష స్వరూషత్వ మును ఛారయిత్వా = ధరించి? ఆభితత హిజయాచించెగదా. తా, సంవర్లోపాసకుం డగు నొక బపహూచారి యఖివతారి ౧ లి ల్‌ యను రాజు తన పురోహితు లగు శాంపేయులతో భుజించుచుండ నచటికి ఫిమూటనమునకుంగా వెళ్ళి యాతండు తనను గమనింపక పోంగా సూశర్యాదులను నాలో లయింపంజేనీొనెడి సంవర్షరూఫపుండనై న క! నేలేరంగా నీ కాంపేయులు ననుగృహింపంజూల రై ర అని యఖభివ్రతారి యను రాజుతో నాతండు వల్కెను, ఈకథ ఛాందోన్యోపనిషత్తున

భ్గ్‌్ర్తి శ్రీ, వేదాంతపంచదశి, నవమ ప్రకరణము నుండెను. దీనివలన మనము గ్రృహింవవలనీన 'జేమనలా నుపొసీంప బజెడి చేవతయే ఆతా ననెడి యభిమానము తనకు దృఢ మగుదనుక నుపాసింపవలయు నని లభించుచున్నది, సంవర్ష మనంగా వస్థష్టిసమష్ట్రిరూప ముల జెందినవాయువు. అవ ఉపాసనకును బోధకును భేదమును జూఫపుచున్నాండుణాణ శ్లో, పురుషన్యేచ్చయా కదర్తు మకదర్తుం కర్తు మన్య థా, శకో్యోపా_స్తీరతో నిక్యం కు ర్యాత్స్రత్య్యయసంతతిమ్‌, ఖు చ్యా- అమృతి ఛారణే నిమిత్తం దర్శయన్ననిచ్భా యం న నివర్హయీ దిళ్యుక్తా ద్భోధధర్తాదై నలతణ్యమావా---పురువ స్యేతి. ఊపాస్తిః పురుమస్యో పానక స్యేచ్భృతాా కర్తుమకర్తుమన్యథా వ్రశారాంతకేణ వా కర్తుం శక్యా ఆఈః పురుషు స్యేచ్భాధిన త్వా దుపాననం సర్వదా పర్యాదిత్యర్థఃం టీ. పుదమన్యణమనుజునియొక్క) ఇచ్చయాజకోరిక చేతు కర్తుం ఆ చేయుటకును, ఆశర్తుం ఆ చేయకుండుటకును, అన్యధా కర్తుం ఆ మజియొకవిధముగాం జేయుటకును ఉపాస్తిః జ ఊపాసనము, శక్యాజపీలగును, అర ఇ ఈకారణనమువలన, నిత్యం ఆ ఎల్లళూ దును; ప్రత్యయసంశతిం ఆ వృ ర్తిప్రవాహమును కర్యాల్‌ = చేయనలయునుం శా, ఉపాసన ఉపాసకుని యిచ్చ చ్రశౌరము చేయుటకు, చేయకపోవుటకు, మతీయొకవిధముగ6 'జేయుటకును శక్యమైన దగును, కనుక నుపాసన సర్వదా చేయవ లెను. ఆవ నదొ చింతనంబునలనం గల్లు లాభమును 'బెల్పుచున్నాండు:వా న్లో వేదడాథ్యాయిీ వ్యూ వ్రమత్తోఒధీలే స్వవ్నేఒధివాసతః, జపీతాతు జవల్యేవ తథా థా్ధతాపి వాసయేశ్‌ , డీ బ్యా” నీవం నడా చింతే $0 భవరీశ్యత ఆహా---వేదాధ్యాయితి. ఆప్రమత్తో జీదొథ్యాయిః వబదాధ్యయనశీలః జనీళా సదాజపశీలోఇ౬ఒధీవాసత। దృఢహాననయా న్వప్నాదిష్వధ్యయనం జవం చా కరోతి. నీవ ముపానకోచపీ వాననాదార్ధ్యో శృ పాష్నాచావపి ధ్యాయతీత్యర్థః. టీ. వేదాధ్యాయిజ'చేదము చది వెడువాండు, ఆవ్రమ ర్త ప్రమాదము లేనివాం దగుచు, స్వెపష్నేజఐస్వన్న మునందు, ఆధివానత$ ఇ దృఢవాసనగలవాండై అథీ లే=అధ్య యనము చేయుచున్నాండు. హిఎఇది ప్రనీద్ధము. జవీతా తు=జసము చేయువాండై లేః జదల్యేవ = ఎడతెగక జసించుచుండును. తథా = అవిధంసుగా, ఛ్యాళాపి=ఛ్యానము శేయువాంచు కూడు వాసయేల్‌ అ చిరాభ్యానము చేయనగును:

థ్యానదీప వప్రశరణము 75 తా. వేదముం జదునువాొం జాగ్రంథము కంకస్థ మగుటశై ఎల్లప్పుడును బకించును గాన దానిని గలలోంగూడం బలవరించును, జవను చేయువాండ నట్టులే "చేయును, ఛాష్థనము చేయువాండును అశ్లు దృ థాభాాసమును నాపొదింవ నగును, అవ శలలోం గూడ ఛ్యాన చునువ _ర్హించుటకు గారణమును కెస్వు చున్నాండు'-ా శ్లో, విరోధి వ్రత్యయం త్యక్త్వా నైరంత క్యేణ భావయళా, లభతే వాసనా వేశాత్స గప్నాదా వపి భొవనామ్‌, 8] వ్యా స్వప్నా దావని ధ్యానానువగ్లజీ కారణమాహావిరోథీతి, వాననావ శార్సంస్కారపాటవాల్‌ . భావనాం ఛ్యానం. టీ విరోధి ప్రత్యయం=చిరోధించెడివృ త్తిని త్యక్ర్వాజవదలి, నై రంత ళ్యేణఆఎడ 'తెళకు భావయక్‌ ఆధావించుచు, వాసనా వేశాత్‌ = వాసనాల్సిని వేశమునలన, స్వప్నా దౌవసీ జ స్వన్నము మొదలగవానియందును; ఖావనాం ఆ వాసనానువృ త్తివి లభలే = పొందుచున్నాండు. తా ఉపాసకుండు ఇతరవృత్తులు "లేక అనందాదిగుణములచే లథీ.తమగు బ్రహ్హమను 'శీనైతి నని నిరంతరము థ్యానించుచు, సంస్కార సామర్థ్యమువలన స్వప్నాద్ధవస్థలయందు సయితము ా్థనము చేయు చుండు నని తెలియవ లెను, ఆవ ప్రారభ్ధకర్శ యశుళవించెడివాం డట్లు నిరంతర మెట్లు భఛ్యానము సేయం గ్‌లండని చుళ్నించయా దృష్టైంతముతోం కెద్వుచున్నాండు:లల న్లో, భుంజానోఒవి నిజారభ్ధమాస్థా తిశయతోఒనిళం, థ్యాతుం శక్రో న సంచేహో విషయవ్యసనీ యథా, 83 వ్యా, నను ప్రారబ్ధకర్శ వశా ద్విమయాననుభవత॥ కథం నెరంత్యేణ ఖావశా సిద్ధిరి ల్యాళం క్యాస్థాతిళయే నతి" విషయవ్యసనివద్భావ నాసిద్ధిస్స్యాది శ్యావా---ఘం జాన ఇతి టీ. నికారజ్ధంజరన యారబ్ధకర్య ముకు భఘంజానోడివి ఆ అనుళవించుచున్నను, ఆస్థాతిశయఈః ఆ ఎక్కువవట్టుదలచేక, ధ్యాతుం ఇ ఛ్యానమొనరించుటకు, విషయవ్య నని యథా = విషయానక్తునివలెె శక్తః ఆ సమర్ధండు, భవేత్‌ ఆ ఆగను, సందేహః అ నగంకయము; న = లేదు

73 శ్రీ, వేదాంతపంచదశ్సి నవమప్రకరణనుం తా, స్రారబ్ధకర్మ ననుభవించుచున్నను, విషయాసక్తుండు. విష యంబులం జింతించువగిద్తి నుపొసకుయ ఆస్థాతశయను చేత (వరఫురు షునియందుం దగిలిన చి్విత్తముగల స్త్రీవల్సి నెడతెగక తత్తమును భావింపవచ్చును. అవ దృష్టైంతమును వివరించుచున్నాండు:--- శ్లో. పరవ్యసనినీ నారీ వ్యగ్రావి గృవహకర్మణి, ల్‌ కీ త చేవాస్వాదయత్యంతః పరసంగరసాయనమ్‌, 81 వ్యా- దృష్టాంతం వివృణోతి.--వరవ్యననిసీతి, టీ. బరవ్యస౦ిసీ = పరపుడుమవ్యసనముగల, నారీ = స్త్రీ గృవాకర్శణి ఇ గృవా కృళ్యమునందు; వ్యగ్రావి = అనక్తి గలదైనను, కరత్‌ ఆ అ; వరనంగరసాయ నమేవ ఆ జరపురుషనంచర్క_ మెడి యమ్ఫృతము'నే) అంక = లోల, అస్వాదయతి = అస్వా దించుచుందును, తా, పరప్పురుహానుర _క్రిగల భామిని గ ఫవహామం బెన్ని పనులను 'జేయుచుండినను పరపుగుషసంగమసౌఖ్యము నే నిరంతరము భావించును, అస్లే యుపాసకుండును నికంంతరము థా్య్యానమును చేయు నని భావము, అవ అట్లు భావించినను నిత్యము చేయుపశులు ఆడ్డవని దృష్టోంతమును చెన్వు చున్నాండు:ా శ్లో. పరసంగం స్వాదయంతాల్ల అవీ నో గృహకర, తత్‌, కుంఠీభవేదవి ల్వేత దాపాలేనైవ వర్తతే. రిప్‌ వ్యా, వరసంగాస్వాదశే నృవాకృత్యవి చ్భే దస్స్యాది త్యాళశంక్యావా వూ పర నంగమితి, టీ. వరనంగం ఇ పరఫురుషభోగములం, సా్థదయం త్యాః అ సర్వదాచింతనము వెయుచుందెడి వనిశకు కల్‌ గృవాకర్శావీ ఆ ఆగ్భవాకృత్యంబుకు నో కుంఠీభవేత్‌ ఆ ఇెడదు. అపిరు జ మజేమి యనంగా, నరల్‌ ౨ ఇది, ఆపాతేవై వ=హ్భృదయపూర్వకము గాశయేీ, వర్రతే = ఊందును తా, పరపురుషసంగమసౌఖ్యంబు నెల్లప్పుడు భావించుచుండినన్యు శాంక గృహకృత్యంబుల మానివేయదు. గాని మన్యపూర్వకముగాం 'కేయమ, చేయుచున్న క్లే వెలువటి కగపకును,

ఛ్యానదీపప్రకరణము గంగ అవ. దీనిజ్‌ వివరించుచున్నాందు:ా శ్లో, గృహకృత్యవ్యసనినీ యథా సమ్యుక్కరోతి తత్‌, పరవ్యసనినీ తద్వన్న కరో ల్యేవ సర్వథా, 86 చ్యా, ఆపాలేవైవ వరత ఇత్యు క్షమర్థం వివృణోలతి..గృవాకృ ల్యేతి. టీ. గృవాకృత్యవ్యననినీజగ్భృవా కార్యములయం చాన క్రిగల బతివ్రత) యథాణ ఎట్లు, కల్‌ = అగ్భహకృత్యమును, నమ్యక్‌ ల! లెన్సగా, కరోతి జ చేయునో, తద్వల్‌ = ఆవిధముగా, పరవ్యననినీ = రఫురుషాకురక్రి గల వనిత, సర్వథా = వెల్ల విధంబులను, న కరో ల్యేవ = వేయీ చేయదు. తా, పతివ్రత మనఃపూర్వకముగా శ్ర ద్ధతో గృహకృత్యంబుల నొనరించునట్లు వ్యభిచారిణి యన్యాస్తక్స యగుటం జేనీ య ట్లాచరింపం జాలదు, ఆనం దార్హాంతికముం శెద్వచున్నాండు:లా శ్లో. నవం ఛ్యానై కనిస్టోఒవి లేళాన్లాకకమూరభేత్‌ , తత్త్వవి_త్త్వవిరోధిత్యా ల్లౌకికం సమ్యుగాచశేత్‌. ॥ 87 వ్యా చాక్షాంతి'ే యోజయతిం--నీవం ధ్యాజీతి, నను తత్త్వ్వవిదసీ లౌశికవ్యవ వారం కిం శేశేనాచరతి కిం వా నమ్యగితి వికల్చ్య విషయవ్యపహారన్య తత్త వ్‌క్టానా విరోధి త్వాత్సమ్య చేవాదరతీ త్యావా---క త్తంవిదితి, టీ. వీవం ఇ ఈథిధముణా, ధ్యానైకనిష్టోమకి = ధ్యానవరుండును, లేశాల్‌ ఆ స్వల్పముగా, లౌకికం అ లోకవ్యవహారమును;, ఆరభేత్‌ ఇ ఆచరించు, తత్త్వవిక్తు ఆ అన్మావిదుండై "లే *విరోధిత్వాల్‌ ఆ విరోధించకపోవుటవలన, లౌకికంజలోకవ్యవనోార మును; సమ్యక్‌ అ చక్కగా, అచశేల్‌ ఆ అచరించును. తా, ఛ్యానై కనిషస్టుంయ లోకవ్యవహారమును స్వల్చ్బముగం "వేయును, బ్రహావిదండు లోకవ్యవహారము తనను బాధింపనందున వాగుగ నే చేయును. ఆద. విరోధాఖావమును "చెల్పుచున్నాండుంా న్లో, మాయామయః వనంచోఒయమాళత్తా నై తన్యరూపధృత్‌ ॥ ఇతి బోభే విరోధః కో లౌక్రికవ్యవహోరిణః, వ వ్యా ఆవిరుద్ధత్వ మేన దర్శయతి---మాయామయ ఇతిం టీ. ఆయం వ్రవందః ఇ ఈప్రవంచముు. మాయామయః అ మాయయొక్క

7036 శ్రీ, వేదాంతసంచదశి, నవమవ్రకరణము పరిణామము; అత్తా ఆ ప్రత్యగాత్మ, వై తన్యరూవధృల్‌ ఆ వె తన్యన్వరూపుండు, ఇతి = ఇట్టిదగు, ళోభీ సతి = బోధ కల్గుచుండంా, లౌకికవ్యవవోరిణ॥ గ్‌ా లోకవ్యవవోరము తౌ. ప్రపంచ మంతయు మిథ్య, చిద్రూప మగు ఆత్మ యే సత్యము, అనెడి యనుభవము గల బహావిదుని లౌశికవ్యవహారము బాధింప న్‌ చేరదు, అవ. ఎందుకు వాధింపదో చెచ్వుచున్నాండువాలా న్లో +, అవేతతే వ్యవవాతిర్న వ్ర వంచస్య వస్తుతాం, నాస్యాత్మ జాడ్యం కిం ల్వేషా సాధనాన్యేవ కాంతతే, వ వ్యాః విరోధాభావ'మేవ వప్రపుచభయతి....ఆపీతత ఇతి. టీ, వ్యవనృృతిఃజవ్యవహారము) వ్ర,వంచన్య ఆ ప్రపచముయొక్కల; వన్తుతొ౦ ఇ యాథార్థమును; నాపీక్షతే = కోరదు. అత్మజాడ్యం = తనయొక్క మూంద్యమును; నాపపీతులే ఆ ళోరదు. కింతు అ ఇథ నేమి యనంగా వపా ఆ ఈవ్యవవోరము, సాధనాబ్యేప = సాధనములచే, కాంత లే ఆ కోరుచున్నదిం తా, జ్ఞానియొక్క. వ్యవహారమునకు బ్రపంచ సత్యత్వముతోం మా ట్‌ ౮ బనిలేదు, ఆత్మ జడ మని గ్రహింప బనిలేదు, మతి యేమన, వస్థవహార సాధనము లుండిన నావర్టవహారములు సెజి వేరును, అవ వ్యవవోరసాధనములను బెవ్వుచున్నాండు:. శ్లో ౪ మనో వా క్కాయత ద్భాహ్యవదాన్థాస్సాధనాని తాల తత్త్వవి న్నోపమృద్నాతి వ్యవహారోఒస్య నో కుతః, 90 వ్యా. కొని తాని వ్యవవోరసాధనాసీత్యత అవా---మునోవాగితి, తద్బావ్ళిః పదార్థా! గృవాకేత్రాదయస్తాక్‌ మన ఆదీంస్తత్త పక్లానీ న నివారయతి. అతోజఒన్య క్షానినో వ్యవవారః కుతో న ఛవతి 1 ఛవల్యే వేత్యర్థః. టీ, మనో వాళ్కాయత ద్భావ్యపదాన్థాః ౫ మనను; వాక్కు. శరీరము, శై దిభదార్థంబులును, సాధనాని అ ప్యవవారసాధనంబులు, తాక ఆ వానిని తత్త్వ విల్‌ = ట్రవ్మావిదుండు) సోజమృద్నాతి = నివారింపడు. ఆస్య = ఇతనికి, వ్యవహార ఆ వ్యవహారము, కుత। = ఎందువలన, నో = లేదు? (కల్లుననుట్ర తా, మనోవాక్కా. మాదులును శబ్బస్ప ర్మాదులును వ్యవహార సాధననులు.. త త్త ప్రవిదండు వాని నసత్యములంగా భావించును,

“ఖార్థనడీప వ్రశరణము 7 గాని వాని రూపుమాపలేయు ్రహ్హావిదునకు వర్ధవహారము నల్లుట శీమి యభష్థంతర మున్నది! బ్రహ్హవిదుడు వష్థవహరింప వచ్చు నని భావదుం, ఆవ త ర్త్వవిదుంయు విమయనుల బాధింప శీశలోయినను చి క్తమాను చిరోథింళ వలచా? అజబిడి శంకకు సమాధానము న్లో, ఉప్భద్నాతి చిత్తం చేదా లాఒ సొన శు తత్త్వవిత్‌ , న బుద్ధిం మర్టయళ దృష్టో ఘటత త్త గస -చదితాం య! చ్యా+ నను విమయానుపమర్ద'నే౭.సి కే ర్త సవిదా చిత్తోవమర్దనం శార్యమిత్యౌ శంక్య తథాశరణే కత్త్వవిదేవ న స్యాదిత్యాహాలాఊహమ్భుద్నాతీతి. నశు కత్త్యవిదా చిత్తం గోపమృద్యత ఇల్యేశత్‌ శ్వ దృన్టమిళ్కొళంశ్యాహాాన బుద్ధిమిలి. ఘట తత్త ్వన్య పేదిళా ళ్‌శా బుద్ధిం మర్టయక్‌ పీడయ నై ₹"న్య్రిం కుర్వన్పురుపో న దృష్టో నోపలబ్ధి ఇత్యర్థః టీం బుద్ధింజబుద్ధిని? ఉఊపమ్భృద్నాతి శత్‌జనంకోచించినయెడల; అసోజఇఖరందు, ఛ్యా శౌ=థ్యానము చయువాండు, (భవతి ఆ ఆనుచున్నాండు). తత్త విత్‌ ఐరేత్త్వ విదుండు; నరుకకాండుం భుటత త్త్వన్య = ఫఘటయాథాల్మే వ్ర్‌ాను? (ఇది కర్మ ణిషష్టి-) వీదిశాణగు న్రైతీయినవాందు, బుద్ధించి త్తమును; మర్చయక్‌ = పీడించుచున్నచాండై: న దృష్టః = చూడంబడ లేదుః శా, బుద్లి నేశాగనము శయునేని. అతండు థాని గాని థి ను ళ్డని గాండు, కనులతో. ఘటమును గాంచువాండు. బుద్ధిని నికర విపు ములందుం బోనీయక నిర్బంధించి భూభుటలేదు. ఎట్లు చూచినను ఘటము గన్పడునుః ఆస. బ్థూలజబార్థమా కనుక ఈటము సృుటయొ వ్ర గాళించుగు ్రవపదార్థ మట్రిది శాజే యనినం శిచ్తచున్నాందు:లా- న్లో ః సకృత్న్రతర్యయమాత్రేణ భుటక్సేద్భాసతే సదొ, స్వ ప్రశాశోఒజయమాక్మ్యా కం ఘటవచ్చ న భాసతే. త్ర వ్యా నను ఘటస్య స్థూలల్వేన బృష్టత్యా త్తద్దర్శే చి శ్రసీడనం జాపీత్యురే ఇత్యాశంక్య రస్య న్వప్రకళల్వేస భుటాదపీ స్పష్పతరళ్వౌచ్చి శ్రనిరోధకం వైవా "పీక్యుక ఇళ్యాహంాసకృదితి టీ. నశృత్సక్యయమాే, ణ అ ఒశమాటు చూరుటలేరజీ, భట! = భటముూ నచాజఎల్లప్పుడు: కాసే 'శేళ్‌ఆప్రకళించు నంటీ వేని, స్వప్ర,శాశఅస్వరసం ప్రకాశ వదాంకజాజీ?

(౧ శ్రీ వేదాంతపంచదశి, నవమవ్రశరణము మానమైన, ఆయం అత్తాజఈయాత్స్య; ఘటవచ్చ=ఘటమువళల్తి న భానలే కింజవ్రకాళిం జదా! (ప్రళాళించు ననుట - కా. ఒకమాటు చూచిన ఘట మవసర మెనప్పుడెల్ల జ్ఞాపకము చం నో చలి, వచ్చును. అటులనే స్వవ,శాశమైన ఆత్మ ఘటముకం అను వ్రనిద్ధము. స్వస్వరూపషము గనుక నెల్లప్పుడు ప్రకాశించును, న్లో, స్వవకాశతయా కిం తే తద్భుద్ధి స్తత్త్వ వేదనమ్‌, బుద్ధిళ్చ తణనాశ్యేతి చోద్యం తుల్యం ఫఘటాదిషు. 98 వ్యా. నను బ్రవ్హణస్స ్వప్రకాళ ల్వేవ-పి తద్దోదరాయా మిద్ధీవృ ర్తేలేవ తత్త్వ బ్థానళ్వా క్రస్యాళ్ళ్చ తుణికల్వేన బ్రహ్మణి పునః ఫునరవస్థావనమ పేత్యుత ఇళ్యా శంక్యేదం చోద్యం భుటాదిమ్వపీ సమానమిత్యావా---స్వప్ర,కాశతయేతి, టీ. స్వష్ర,కాశతయాజస్వయం ప్ర,కాశమగుటచేత, లేజనీకు కింజనీమి ప్రయో జనము), తల్‌: ఇఅిబృహ్యవినయికమగు, బుక్థిిజబుద్ధివ్ఫ త్తియు, తత్తర వేదనం ఆ రత్త జ్ఞానముకు, తణనాశ్యాజకణ కాలములో నళించువవి, ఇతిజఅన్సి చోద్యం ఇ వఫూర్వ పత్‌ము, భుటాదిషుజభఘుటము మొదలగువానియందుశు, తుల్యంజసమానము, తా, బ్రహను స్వపృకాశమైన నీ శేమి లాభము! తత్త సజ్లాన మనంగా బ్ర పామును గనంబజచెడి. (వ్రకాశింపంజేనెడ్సి చిత్తవృత్తి -గదా, అవి మీశకము, దానిని మాటిమాటికిం గలుగంజేయుటనై చిత్తె శాగ్రత చేయవలడా యనిన ఘటజ్ఞానము గూడ తృణికమే, కనుక జానిని మజులం గలుగల జేయుటకుంాడ యత్నింపవలసీవచ్చును, ఈ "రెండును సమములే, ఆవ. ఒకమాటు నిశ్చయించిన భుటమును ెల్లప్వుడు వ్యవహారించవచ్చును. దాని కొజణకు యర్న మక్కణలే దంటి వేని ఒకచూటు వాము సాకాత్కరించె జేని యొప్వుడును ధ్యానము చేయవచ్చును. గనుక నీరెందుకు సమములే యని వెప్పు చున్నాందు:ంా ఖ్లో, ఘటాదా నిన్చితే బుద్ధిర్నశ్య ల్యేవ యదా ఘట ఇష్టో నేతుం తదా శక్య ఇతి చేత్సమమాత్త ని, 91 వ్యా- భుటాదిక్టానన్య కణిక ల్వేన నకృన్నిళ్చితస్య సర్వదా వ్యవహర్తుం శక్య శ్వా క్షత్ర, చి కీ స్థిర్యనం పాదనమ ప్ర'యోజనకము త్యాశంశ్యేదమాక్క; న్యపీ సమానమి త్యా హుజ-ఘటాచదానితి.

ఛ్యానదీప ప్రకరణము 74 టీ. భుటాదౌ ఆ భుటము మొదలగునది, నిళ్చిరే (నతి) ఆ నిశ్చయించంబడంగా, బుద్ధిఃజబిద్ధి నళ్య త్యేవ=నళించే నళిచుకు యదాజఎపుడు, ఘటఃఅఘుటము, ఇస్ట!ణ ఇప్పమో: తదా=అప్పుడు) 'జీతుం ఆ తీసికొనిపోవుటకు (వ్యవవ్గారించుటకు), శక్య ఇతి చేల్‌ జశక్యమగునంటి వేని, ఆత్ష్మని=ఆర్మవిమయమై, సమంజసమానమం, తా, ఒకమాటు మూచిన ఘటము నవసర మగునెడ వ్యవవా రింప వచ్చును. అట్టులే యొకమాటు సామౌక్కరించిన ్రవామును అవసర మగునప్పుడు శిష్యులకు బోధింపవ చచ్చును. తానును థార్థనింప వచ్చును, ఆవ, దీనిే స్పష్టీకరించుచున్నాండు:- ఖ్లో ః నిశ్చిత్య సకృదార్తైనం యదావేశూ తచైన తమ్‌, వక్తుం మంతుం తథా థధ్యాతుం శక్ళో ల్యేవ హి తత్త్వవిత్‌, 95 వ్యా సమమాత్మనీళ్యు కృనర్థం వివృణోతి--నిళ్చి ల్యేతి. టీ. సకృల్‌ =ఒక్కమాటు) ఆత్తానంజఅత్తను) నిళ్చిత్య ఆ నిశ్చయించి యదా ఎపుడు, అపీముఆఆపేశయో, తదైవ = అప్వుడేం తంజఆయాత్తను, న క్తుఆవల్కుట కుకు మంతుం ఇ భుననముచేయుటకుకు, తథా అ ఆట్లు; ఛ్యాతుం జ ధ్యానించుటకును; త ర్హ్వవిల్‌ ఇబృవావిదుండు, శఖ్నో ల్యేవజనమర్థుండే యగుచున్నాండు, - తా ట్ర హూసామెత్కారను గలవాంయయ తన కిచ్చవచ్చినవు డెల్ల బ్రవానునుగూర్చి వచించును;ు మననము చేయును; థా్యానించును, దీని కొ కెప్పుడును నికర వ్యాపారముల మాన నవసరము లేదు, ఆవ క్థాననిష్టుండం మ్మార్తేము ,ఛ్యానముచేయండా యని యడిగినం కెచ్వు చున్నాండువాా శ్లో, ఉపాసక ఇవ ఛాయఃా లౌకికం విస్త రేద్యది, విస్తర ల్వేవ సా ఛా్యానాద్విస్మృతిర్న తు వేదనాన్‌, ఫ్య వ్యా. నను తశ్వవిదప్యు పాసక వదా తానునం ధాన వకాజ్దగదకుసం ధానరహితో ._ దృశ్యక ఇత్యాళంక్య సోజనుసంధానాభావో ధ్యానవ్రయుకో న 'వేదనప్రయు, ౬1 ఇళ్యావా--ఊపానక ఇతి, టీ. ఊపానక ఇవ=ఊపాసన చేయువానివ లె, ఛ్యాయక్‌- = ఛ్యానము చేయుచుః లౌశికంజలోకవ్యవహారముశు, విన ేద్యది ఆ మజిచుసేని, విన్మర ద్వేవజమణ చిపోనిమ్వుం సా విన్ఫృతిః = ఆమజపు, ఛ్యానాత్‌ = ధ్యానమువలనం గలిగినదికాని, కదవాథో ఖా శ గ. వ్రక్షునమువలను నజకాదుం

740 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, నవమవ్రశరణము తా, బ్రహ్హవిదుం డొళప్పూదు లోకవ్యవహావములను మజచి సమాధినిష్టుంటై యుండును. ఆసమయంబునం గల్లిన ప్రపంచసంబంధమైన మజివు ఛా్య్యానఫలము గాని క్ల్రైనఫలము గాదు, అవ బ్రనవ్గావిదునకు "మోతముకొజకు ధ్యాన మక్క_ఆ "లేదా యనినం జెప్పు చున్నాండు:ాా న్లో ఛాష్టనం తే ప్పచ్చిక మేతస్య వేదనాన్తు _క్రిసిద్ధితః, జ్ఞానాదేవ తు శై వల్యమితి శా్త్రేషు డిండినుః, ర? వ్యా, నను తత్త్వవిచాపి ము క్రిసిద్ధయే ఛ,వా ధ్యానం శ _ర్హృవ్యమి త్యాళంక్య “భాగా దేవ శతు కైవల్యం ప్రావ్యతే యేన ముచ్య లే, తమేనం విదిత్వాతిమృత్యు మేతి, నాన్యః వంథా విద్య లేఒజయనాయ, ళ్ళాత్వా దేవం ముచ్య లే సర్వపాై “రిత్యాది శాన్త్రచద్భావాన్న మోకుయ ధ్యానం క రవ్యమిత్యావా=--ధ్యానమితి. టీ. వేదనాల్‌. జజ్ఞానమువలన; ము క్రిసిద్ధిక+=మోతముయొక్క నీద్ధించుటవలన, ఖీతన్య= ఈ బ్ర వానిదునరు భ్యానం ఇ పర్మబృవ్లావిషయక ధ్యానము, విచ్చికంజఇచ్య గ్భను ఆనుసరించినది, క్టానాదేవ రుణ జ్ఞానమువలన శే, కైవల్యం అ మోతుము, ఇలి=అని ళా త్తే మ=శాస్త్రములయందు డిండిమ:= భేరీధ్వని (నుప్రసిద్ధమనుట్సు కా. బహవిదునకు జూనముచేశనే ౫ వలము సీదించును, హ్‌ నా ల్లా థి కనుక, ఆ బ్రహ్హావిదుండు తన కిచ్చవచ్చినయప్పుడు థ్యానించును "లేదా మానుళొనును, అది యతనికి మోశతసాధకమును గాదు ఆది లేకుం డుట వాధకమును గాదు, న్లో, తత్త్వవిద్యది న ఛ్యాయేక్చ్రవ శ్తేత తదా బహిః వ్రవర్తతాం సుఖే నాయం కో బాధోఒస్య ప్రవర్తనే. 08 చ్యా+ నను తత్త్వవిడో ఛ్యానానభ్యువో మే తస్య నదా బహిః వ్రవృ త్తిస్బ్యా చిళ్యాశంక్యా బాధక త్వాత్స్రవృ త్రిరభ్యుూపీయత ఇత్యావా---త త్త్వవిదితి, టీ. తత్త గవిల్‌ జఖవ్తావే త్తం న ధ్యాయేద్యది ఇ ధ్యానము చేయం డేని; కదా = ఆబ్వుడదు బహీ!జవెలుటట) ప్రవశ్తేత = ప్రవ ర్లించునకెద వేని ఆయం ౫ ఈ బ్రవ్యా వేత్త నుఖేనజఅనసాయానము చేత, ప్రవర్తతాంజప్రవర్రించుంాకం. ఆస్యజబరనికి, ప్రవ ' ర్తశబీజ "అట్లు ప్రవ ర్రించుటయందు, కః వాధంజనీమి వాధ? - లా. బ్రవావిమండు భ్యానము చేయకండిన బావ్యూ వవ రనము . జ్య నా గల్లునంటి చేని అట్లు చాహ్య ప్రవృత్తి గల్లినను గల్లుంగాక, అతని శేమి నష్టము? అతండు కృతకృత్యుండు, ఆతని బ్రహ్మనిష్టకు నేలోవమును లేదు, ఆశ అ

థాానదీప 'వ్రకరణదుం కష అవ, ఇది అతిప్రనంగము కాదా యనీనం జెబ్వచున్నాండు:ా- న్లో, అతివ్రసంగ ఇతి చేత్చ్రసంగం తౌవదీరయ, _వప్రసంగో విధిాకాస్త్రం చేన్న తత్త త్త్వవిదం వతి 99 వ్యా బహిః వ్రవృ కృభ్యుపగ మేశతిప్రనంగస్సా శిది క్యౌశంక్య వ్రనంగన్య డుర్నిడావ్యత్వా వై ్నైవమితి పరినారతి.... ఆతి ప్రనంగబతి, న వ్రగంగో దుర్నిరూప్యో విధికాస్త్రస్య ప్రసంగళట్లేన వివశ్నీతత్వాదితి చేన్న. కస్యాళ్ఞానివిమయ ల్వేన తత్త రనిద్విష యత్వాభావాదిత్యాహఎా ప్రసంగ ఇతి. విధిశార్త్రమిత్యువలతణం నిషేధశా స్త్రస్యావి, టీ ఆతి ప్రగంగ ఇతి చేత్‌ = అతిప్రనంగ వంటివేని, 'ప్రనంగం = ప్రసంగ మును, తావత్‌ = ఇవ్వుడుు ఈరయజవెబ్వము. విధిశాస్త్రం = విధిని షేధ ప్రతిపాదక శాస్త్రము 'ప్రనంగశ్ళేత్‌ ౨ ప్రసంగమగు నంటివేని కల్‌ ఆ ఆవ్రస్తావము, తత్త్వ విదంప్రతి వి ఛ్రవావే త్తనుగుతించి నజ కాదు తా, బహవిదుయు 'ఛ్యానము మానినవషతమున కటుబాటు ల్‌ జాలీ ల చెడునంటి వేని, నట్టివానికి కట్టుబాశే "లేదు, వ్రసుగ మనంగా విధి వాస్త్రము, (శట్టుపాటు) ఆవ. విధిని షేధకాస్త్రమునకు ఆ ఆజ్ఞానవిమయత్వము టే చూపుచున్నాందు:లాజ శ్లో శః వన్ఞాశ్ర, మవ యోఒవస్థాఒభిమానో యస్య విద్యతే తస్యైవ చ నిషేథాళ్చ విధయస్పకలా అపి, 100 వ్యా+ విధిశాశ్త స్యావిద్వద్విమయత్వ మేవ దర్శయతి..... వన్తేతి, టి. వర్హ్యాశ్రమువయోవస్థాళిమానః ఇ వర్శములును) అశ్రమములును) వయస్సును, ఆవస్థయు, పీనియం దఖభిమూనము; యన్యజుఎవనికి, విద్య లేజశలదో, తనై శీన = అతనికే నిషేధాళ్చ ఇ ని-ేధంబులును, సకలా ఆపి జ నమ న్తములైన, విధయళ్ళ = విధులును (కట్టుబాట్లు) (భవంతి = ఆగుచున్నవి. తా, వర్షావస్థాన యోవి'శేసములు గల అజ్ఞనకే విధినికే.ధాధి కారము. బ్రహ్మావిదున కట్టి యధికారము లేనే లేదు, శార్ర మాతని నియమింపజాలదు, అవ ననుతర్త శ్రివిదుని నిశ్చయముం జెబ్వచున్నాండు:-- న్లో. వన్హాశ్రమాదయో చేహే మాయయా పరికల్పితాః, నాత్మనో జోధరూపన్యే ల్యేపం తస్య వినిశ్చయః, 101 వ్యా నను ఠత్తష్టవిదో౭౬వి చేవాధారిత్వేన వర్షాశ,మాద్యభిమానిత్వజు ప్లీళ్యా శంశ్యావాయావర్దాశ్ర, మేతి.

టు. శ్రీ వేదాంతవంచదశి, ననమ ప్రకరణము టీ. మాయయాజమాయవలన జేహీ = జేవామందు, వర్హాశ్రమాదయఃజవర్షా ళా మాదులు చరిశకల్పితా ఇతి = కల్పించంబడిన వనియు, బోధరూపస్య=బోధస్వరూపుం డగు, ఆత్మనః = ఆత్మకు జీతి = లేపనియు, నీవం = ఈ ప్రకారముగా తస్య అ అక్ఞానియొక్క; వినిశ్నయః ఇ నిశ్చయనగును, తా. నేను చిద్రూపుండ నగు ఆత్మను, నాకు వన్హాశ్రమాదులు "లేవ. అవి యన్నియు మాయాకల్చిత దేహసంబంధము లగును... గాని నావీ శావు. అని ట్ర హ్హవిదుని నిశ్చయము, ఆవ కాని! చేయందగినవని లే దనుటయందు శాస్త్రమును. గనుపజచు చున్నాండు?--- న్లో, సమాధిమథ కర్తాణి మా కరోతు కరోతు వా, హృాదయేనా _స్తపర్వాస్థో ముక్త వవో_త్తమవూళశయఓ 102 వ్యా= నను త శ్రరవిన్నిశృయస్తావ త్తిన్టతు. శాస్త్రం తు కర్తవ్యం ప్రతిపాదయ తీశ్యాశంక్య తదపి తస్య క_ర్ధవ్యాభావమేవ బోధయతీ త్యావా...-సమాధిమితి. మో నృాదయేన బుద్ధ్యా అస్తవర్వాస్థః ఆస్తాః పరిఠ్యక్తాః అశేష అన్న క్రివిశేషూ యస్య ఈథావిధ! అత నవోత్తమాశయః ఉత్తమ అశయః అల్గిప్తాయో నర్మ లం క్టానం యస్య ద తథోళ్తః సముక్త వీపు ఆతః సమాధిమక ర్థాణీత్యన్వయఃః టీ. సమాధింజసమాధిని శాని, శర్థాణి = కర్మలను గాన్సి నూ కరోతుఐచేయళ పోసీ కరోతు వాజవేయనీ, వృాదయేనజమననస్స్ఫు చేత అ _స్తనర్వాన్థః = అ స్తజనిరనింపం ఖడిన; సర్వజసమ స్తములై న; అస్థటాకోరికలు గలు ఉాత్తమాశయః ఆ నిర్య అజ్ఞానము గల వాందం, ముక్త వీవ ఆ కృతకృత్యుండే యగును తా, బ్రహ్హవిదుండు పూర్వాభ్యాసముచేత సమాధిని గాని శర్మలను గాని చెసినను మానినన్సు, సర్వవాంఛలు 'లేనివాండై. నందున, అట్టి విమలచిత్తుండు ముదక్తుణే యగు నని భావము. అవ ఈవివషయమున నింకొక ప్రమాణమును జూపుచున్నాండుణాణా శ్లో ॥ నైష్క-ర్ట్యేణ న తస్యార్థ _స్తస్యార్థోఒ స్తీ్‌న కర్మ ఫి న సమాథానజప్యాభ్యాం యస్య నిర్వాసనం మనః, 106 వ్యా- విదుః కర్తవ్యం నాస్తి త క్రవచనాంతరముదావారతి..-3 మృ శే కరి నైమ్కర్య త్రి కర రాహిత్యం "లేన కర్మ క్యాశేచీత్యర్థణ నకాూధానం ననూధిఓ జవ్యం జి

శల భ్యానదీప 'ప్రశరణము 748 టీ. యన్య అ ఎవ్వనియొక్కం: మనః = మనస్సు, నిర్వాసనం ఇ వానన లేనిదో తద్య అ అతనికి, నైమ్కశ్యేణ ణు శర్మ రాహిత్యముత అర్థఃి క! ప్రయోజనము; నఖ లేదు. కర్మభిః=కర్మ లతోడను, తస్యజఅతనికి అర్థః = ప్రయోజనము నజ లేదు. సమా. ఛానజ ప్యాభ్యాంజసమాథితోడను జవముతోడను; నజప్రయోజనము లేదు ళా, వాసనాతీయము గల మహనీయునకు కర్మ లతోంగాని కర్మ రాహిత్యముతోంగాని సమాధితోంగాని జవముతోంగాని మతి 'జేనితోంగాని పనిలే దని కాస్త తాత్పర్యము. . అవ వాసనానివృ త్తిొఆికు క్ఞాని శ్రయత్నింద. వలదా శ అనినం కెచు చున్నాందు;లా న్లో 4 ఆత్తాఒసంగ _స్తతోఒన్య తృా్యాదిం ద్రజాలం హి మాయికమ్‌్మ్‌ ఇత్యచంచలనిర్టీ తే కుతో మననీ వాసనా, 101 వ్యా, నను విదుషఘామపి వాననానివృ త్తే ధ్యానం క్ట _రృవ్యమిత్యాశంశ్య సమ్య కానినో వాసనెన నా ప్పీత్యావహా--- ఆశే తిం క్ష న లో చీ, ఆశ్తాజపరబ్రృవాము? ఆనంగ$=సంగము 'లేనివాండు,. ఆతఃజకఈభరబ్రహము కంటె అన్యత్‌ జఇతరమెన, జగ ల్‌ జగత్తు, మాయికం అ మాయాశల్పితమెన; ఇంద్ర, జాలం హి = ఇంద్రజాలముగదా. ఇతిజఈలాగని, ఆచంచలనిగ్లీ 'లేః = దృఢనిశ్చయము గలవానికి, మనసిజమనస్ఫునందు, వాసనా=లళు కుతః=ఎక్కడిది ? (లే దనుట). తా. జగత్తు మాయికము పరమాత్మ యసంగుండు అని త్రపొం చినవానికి వాసనయే సంభవింప దని యీ వచనాభిప్త్రాయము, అప. 'వకృశమును శెళచ్వచున్నా(డు:ాలా న్లో, ఏనం నాస్తి వ్రసంగోఒపీ కుతోఒస్యాఒతి ప్రసంజనం, చసంగో యస్య తనన శంశ్వేలాతి (వసంజనమ్‌. 105 చ్యాః భవల్వేవం. వశృశే శిమాయారమిత్యక అవాంానివమితి, కస్య తర్చ్భతిప్రనంగ ఇత్యత ఆవా-ాప్రనంగ ఇతి. టీ. వవంజ ఈవిధముగా; ప్రనంనోడవి ఆ విధిబద్ధతయం) నా _స్సీ=లేదు. అన్య ఇ ఈ బ్రహ్మవిదునకు; ఆతిప్రసంజనంజవిధ్యతిక్రమమ ; కుత! అ ఎక్కడిది + యస్యజఎవనికి ప్రనంగజుప్రసంగమో తసై వ్రహావానిశే అతిప్రసంజనం ఇ ఆతివ్రన క్రీ శంశ్యేత ణా ఊహించంబడును, తాం ఎవ్వండు విధిశాస్తముల కధికారియో వాండు విధి నతిక మించెనేని దోషము అట్టివానికే సంభవించును. విధిశాస్త్రము టె న్‌

144 శ్రీ, వేదాంతపంచేదశి సవనుప్రశరణను విదోనీ నియమీంపంణొలదు, కావున చాని నతి కృమించినను జాతనికి దోసము లేదు, అవ, ఇది యెచట చూడంబడిన దనిన దృష్టైంశమును కెదచున్నాందు:ల- శ్లో + విధ్భ్యభావా న్న్న 'బాలస్య దృశ్య లేఒతి 'వృసంజనం పాత్కుతో ఒతి ప్రసంగోఒస్య విధ్యభావే సమే సతి, 106 వ్యా వీవం క్వ దృష్ట మిర్యక అవా--నవిధ్యభావాదితి. దాళ్లూంలిశే కమోజ యరీంస్యాదితి ల టీ. చాలన్యజవిల్ల వానికి, విధ్యభావాల్‌ అవిధి 'లేశపోవుటవలన) ఆతివ్రనంటనంజ విధ్యలిక్రముము, న దృశ్య లేజచూడంబడుట లేదు. ఏధ్యభా వేఎవిధి లేకపోవుట, నమే నరిజనమానమగుచుండంగా, ఆన్య అ ఈ్రవ్యావిదునళు ఆలివ్రనంగః నా అతి్రసంగము, కకక అ ఎక్య్ళుడిది ! (లే దనుటు) తా, బాలునకు విధికి లొంగవలనీనది లేనందున విధిడదోషు నూత నికిర గలుగదు, జ్ఞానికిం గూడ నట్టులే యగును, వాలుండు మలమూ, త్త విసర్టనము చేయుచు. భుజించుచుండినను దాని 'నెన్వరును నాకే. పింపరు. కారణ మేమి! అకనింగూర్చి శొన్హ్రము వనిధింపదు, తగిన వయసువచ్చినత ర్వాత నే యతండు విధ్యధికారి యగు నని భావము, అవ బాలునకును బ్రవ్యావిదునకుకు చారతమ్యుముకు శంకించి సమాధానము శిచుచున్నా!దు:..- న్లో, న కించిద్వ్యేత్తి బాలశ్కే త్పర్వం వేత్త్యేవ త్త ౧విత్‌ శ అల్బజ్ఞ నైవ విధయస్స క్వే స్యుర్నాన్య యోర్ట వ్ర యో, 107 జ్యా, బాలన్య విధ్యఖావే ప్రయోజకమజ్ఞ్య శ్వమష్తి, న విదున ఇళ్యాశంక్య తస్యాజ్ఞ త్వాభా వేఒవి విధ్యభావప్రృయోజకం సర్వజ్ఞ త్వమ స్తీత్యావా---న కించిదితిం శర్డి విధ్యథి ఇార$ క స్యే శ్యాళంశ్యావా....అల్పజ్ఞ స్యేతి టీ. గాలజుచాలుండు, కించిత్‌ ఇ బేనినిజైనను, న వే త్తి చేత్‌ ఆ ఎజుంగండని యంటేవేన, తర్త్వవిత్‌ జబ్రవ్మానిదుండు, నర్వంజనకలమును; వేల్త్యేన = ఎజుంగుచుజీ యున్హ్నాండు. సర్వేజసమ న్తము లైన; వివయః=శా స్త్రీయనిబంభనములం) ఆల్వజ్ఞ నైవ న్వల్పష్టానము గలవానిశే న్యుః ఆ అగుచున్నవి, ఆన్యయోః ద్వయోట=రక్కిన యిరు

్య్యానదీవవ్రశరణము తక" శా, బాలున శేమియుం దెలియదు శాన విధినికేధము లతని పౌధింప వంటివేని నన్నియుం దెలియును గాన నవి జ్ఞానిని గూడ బాధింపవు, విధినిపేధములు ఆల్పజ్ఞినినే బాధించును, 8వ. శా పానుగృవాసామర్థ్యము గలవాంజే బ్రవ్మావిదుం. డగును అనియొడి 1ధనును నిరసించుచున్నాదు:--- శ్లో. శాపానుగ్ర వాసామర్థ్యం యస్యాసౌ తత్త్వ విద్యది, తన్న శాపాదిసామర్థ్యం ఫలం స్యాత్తవపో యతః, 108 వ్యా, నను వ్యాసాదివచ్చా పానుగృ హసామర్థ్యం యన్య, న వవ త త్త రవి న్నాన్య ఇతి శంకలే.-శాససేతి, వరిహరతి---రన్నేతి. తత్ర, "హేశుమావాంా శాసాది సామర్థ్యృమితి, టి, యన్య=ఎవ్వనికి, శా పానుకృవాసౌమర్థ్యం ఆ నిగ వోన్మున హసామర్థ్యము, (ఆ_స్రాకలదోో అఆసౌజపీందు) తత్త్వ్వవిద్యది ఇ త త్త్వవిదుండంటి వేని, తల్‌ ఇఆది, న ఆ శాదుు యతః అ వెహేకువువలన, శా పాదసామర్థ్యం అ కాపొదులిచ్చు సామర్థ ల్ర్‌మాః రముః=కవన్సుయొక్క; ఫలంజఫలము, స్యాత్‌, జఆగునుం తా, క్ల్హూనులలోం నొందలు కాపొనుగృవా హేతు వగు తపస్సు గలవా రుందురు.. కొంద అట్లుగాక సక్కరానుఘైనము చేతను విజా త్రీయమగు తపస్సుచేతను చి _త్తకుద్ధిపూర్వ॥ వై రాగ్యముగల్లి శ్రవణమన నాదు లాచరించి టహాసామాత్కార మందెదరు, తపోనిజ్థులందు వాపా ను (ట్రై వహాసామర్థ్యము గనుపించును. అది తషమఫలముగాని క్లానఫలము గాదు, కావున తపోరహితులయం దట్టి మహీమ లుండను, అంత మా 0 ముచే వారిని క్లానులు గారని భ్రామింన జనదు, అవ. వ్యాసాదిమహార్దులయందు నిగ్రవోనుగ్ర వాసామర్థ్యంబు గలదే యనిన వనీనూధానము చెపచున్నాండుంాా శ్లో, వారసొబేరవి సామర్హ 0 దృశ "తే తపసో బలాత్‌ , శ వో థకి “ల్ళీ ఇాపాది కారణాదన్న _త్తపో జ్డనస్య శారణమ్‌, 100 వ్యా, నను వ్యాసాదీనాం తత్త్వనిదా మసి శా పాదిసామర్ధ్యం దృశ్యత ఇత్యా శంక్య కళ్‌ లేసూంన తత్త వ్రక్టానఫలం అపితు కవఃఫలమిత్యావా-...వ్యాసాచేరితి, ననుకర్చి “తవసా బ్రవ్యా విజిక్ఞాన' స్వేతి శ్రు, తే క్రపోరహితస్య తత్త వ్రిక్షునమవి న భుటేత ఇత్యాకంక్య శా పాదిశారణాదన్యస్య శవసః సత్త్వా నై ఎసమిఠ్యావా----కా పీతి,

6 శ్రీ, వేదాంతపంచదశి, నవమ వ్రకేరణము టీ. వ్యాసాజే రవిజవ్యాసమవార్డి మొదలగువారికిని తపసః ఆ తపన్సుయొక్క బలాల్‌ జబలమువలన, సామర్థ్యం జు సమర్థత చదృళ్యతే ౨ చూడంబడుచున్నది, శాపాది శారణాలత్‌ = శాపాదులను హేశువగు తవన్సుకంటె, అన్యత్‌ ఇ వేజ్రెను తపజతవస్సు, క్టానస్యజజ్ఞానమునకు కారణంజకారణము. శౌ, వ్యాసాదిమహర్హులకు ని, (టై పోను ల్ర్‌ పాములకు హేాతువగు తవస్సు గలదు, కానన వా రట్టి సామర్ధ్యము గలిగి వర్టించిర. జ్డనుల కును తపస్సు గలదు గాని ఇది కాపాను గ్ర హహేతు వగు తివన్బు కంక వేజగునది, ఇది జ్ఞూనమునశే సొధనం బగును, అప, వ్యాసాదులయం దుభయవిధ మగు తవన్సు గలదని చెవుచున్నాందు;- శ్లో, ద్వయం యస్యా స్తీ తన్ట్యైవ సామర్ధ్యజ్ఞూన యోర్టని, ఏశైకం తు తమః కుర్వన్నేశైకం లభలే ఫలమ్‌, 110 చ్యా తర్డి 'లేహిం వ్యాసాదీనాం తళ్వక్ఞానిక్వం శాపాదిళకారణత్వం చ కథం దృళ్యత ఇత్యాళంక్య ఉఊభయవిధత పనన్ఫద్భా వాది త్యావా-.- ద్వయనసితి. టీ, ద్వయం = ఊభయవిధమగు తవన్సు; యస్య ఇ ఎన్వనికి, అస్తి ఇ కలదో, తన్వ్యైవజవానిశే, సౌమర్ధ్యృజ్ఞానయో। ఆ సామర్థ్యృజ్ఞానములయొక్క_; జని; = ఉఊర్పత్తి (భవతి ఇ ఆగుచున్నది) ఏకైకం జ ఒక్కొక్కటైన, తపజతపన్సును కుర్వక్‌ ఆఆచ రించుచు; ఏీైకై శంజఒజక్కొశ బైన, ఫలంజలాభమును; లభ లేజపొందుచున్నాండు. లా, వార్థసాదులకు వాపాను (ట్ర వాసామర్థ్యమును గలుగందేనెడి తపస్సును జ్ఞాన హతు వగు తపస్సును గలద్దు గాన్న వా రుభయ సామర్థ్యములు గట్ట వర్థించిరి. ఒక్కొక తపస్సుగలవార లొహొ_క సామర్ధ్యమునే పొందుదురు, శ్లో సామర్ధ్యహీనో నింద్యశ్చే ద్యతిఖి ర్విధివర్టితః, నింద్యంతే యత యోఒవ్యునై రనిశం భోగలంవకైః [111 వ్యా. నకు యశ్శాపాదిసామర్థ్యరహితః కస్య విధ్యభావేఒవి విహితానుష్టాతృఖి ర్నింద్యత్వం స్యాది త్యాశంక్య 'చేసూమపీ విషమయలంవటైర్నింద్యత్వం స్యాదిత్యా వాాసామర్థ ల్ర్‌హొ్‌న ఇతి. టీ, సానుర్థ్యహీన। = సామర్థ్యము 'లేనివాండును, విధివర్జితకి = విధిరహితుండగు వాండును, యతిళ్గి!=విహితానుష్టాతల చేశ, నింద్యశ్చేత్‌ = నింద్యుం డంటి వేని భోగలం పటైః ఆ భోగాసక్రులగు; అనై సీ = ఇరరులవేత్యు యతయోడమెవి = విహితానుస్టైూఠలును, ఆనిశంజనర్వదా, నింద్యం 'లేజనిందింపంబడుదురు.

భ్యానదీష వ్ర శరణము (? ళశాళాపా కాపాన్నుగ హసామర్ధ్యము "లేని ట్రహ్హావిదుండు. విధులను మోటెనేని నియమముతో వృర్హించువారలు వాని నాకేవింపరా యనిన నొరుల యామేవమును బరికింష జనదు, భోగవరు లీనియమమాను ఫ్టాతల నామేపించుట లేదా యట్టులే యగు నని భావము, ఆవ భోగలంవటులు నియమానుషహ్టైతల నిందించువిధముం కెప్తచున్నాండు:లాా న్లో, ఛిమావస్త్రాది ర శేయుర్య ద్యేతే భోగతుష్ట రే, అహో యతిత్వ మేలేషాం వై రాగ్యభరమంథరమ్‌. 112 ళు. వ్యా వీలేఒవి భోగతుష్రర్థం విషయాస్సం పొదమయే యురి త్యాళంక్య తదా 'లేసూం యతిక్వ మేవ హీయ రేత్యభిప్రామేశోపహసతి---భి మేలి, టీ, ఏలే = పీరు భోగతున్టయీ = భోగతృ ప్రికొజకు, భికోవస్త్రాది = ఇికయు వస్త్రములు మొదలగువానిని, ర శ్నేయుర్యది ఇ రశ్షీంచుకొఇదరంటి వేని, నీతేమోం ఇ వీరి యొక్క, వై రాగ్యభరమంథరం = వైరాన్య ఆ వై రాగ్యముయొక్క;. భర = భారము వేళు మంథరం ఇ వివశమైన్స యతిత్వం = నియమాళుష్టానము, అవోజఎంత యాశ్చర్య కరమైనది ! తా, ఈ యతులు వై రాగ్యమే కలవార లై నేని నీరికి భిమె చింత యేల? వ స్తావీకంబుల రతీచుకొన నేల? ఆని భోగవకులు వీరిని గూడ నాతేవింతురు. కాన నొరుల యాతే.వ మకించిత్యరము, ఆవ. ఆఅటులజే విధినిమేధబద్ధుండు. గాని కానని నియనువరు తామేపించినను బాధకము 7” దని వెస్పచున్నాండు:లాా న్లో వన్హాశ్రమపరాన్తూథా నిందంత్విత్యుచ్య తే యది, "చేహాత మతో బుద్దం నిందంల్వాశ్రమవానీనః, 118 ఆశీ థు (గ వ్యా వీమయలంబలెకి సామరై శ్చ క్రియమాణయా. నిందయా (క్రియాపరా ణాం ళిష్టానాం వోని ర్నా స్తీక్యుచ్యలే చే తరి 'జేవభిమానిళి! ్రీయావరైః శో మాణయా నిందయా తర్త వవిదోజవ్‌ న వోనిరిత్యావా---పర్హాశ, మేరి. టీ, వర్షాశ్ర్యమపరాక్‌ =వర్లాశ్ర్యమధర్తానుషస్టాతలను;, మూా!జభోగలంపటు లగు నజ్ఞైలు, నిందంఠతుజదూషింతురు ఇక, ఇతి జ ఈలాగున, ఉచ్యతే యది ఇ వెప్పంబడిన యెదగల, జేవోత్మ, మరఠయః = చేవామం దాత్మ బుద్ధినల, అశ్రమవాసిన=ఆక్రమధర నిర తులు బుద్ధంజజ్ఞానిని, నిందంతుజనిందిం తురుగాకం

క్ర శ్రీ, వేదాంతపంచదళ్సి ననమస్రశరణనుం తా, భోగలంపటులు నిందించినమూ శ్రమున -వన్హాశ్రము ధర్మ పరులకు నష్టము "లే దంటి వేని, దేహాత్మ బుద్ధులు నిందించినమా త్రమున జ్జానికిని నటులనే నష్టము "లేదు, ఆవ ప్రస్తుతముం కెపచున్నా(డు:--- న్లో తదిత్ధం తత్త సవిజ్ఞానే సాధనానుషమర్దనాత్‌ , క్టానినా చరితుం శక్యం సమ్మ గ్రాజ్యాది లౌకికమ్‌, . 114 వ్యా ప్రానంగికం వరిసమావ్య (ప్రశృశమకసరలి.....ఈదిత్ధమిలి. త _త్ర్తస్థాత్కార ణావిత్థము సేన వ్రకానేణ తత్త వ్రవిక్ఞా నే సతి సాధనానుషమర్హ నార్లాకికవ్యపహార సాధ చానాం మనఆఅదీనానునిలావనా ల్లౌశీకం రాజ్యావి రాజ్యపరి పాలనాదికర్మ చా క్‌నిగా నమ్యగాచరితుం శక్యమిత్యర్థః టీ, తత్‌ = అశారణమువలన, ఇత్థం = ఈవిధముగా, తృర్త వ్రవిక్టానే = తత్త్వ విర్థానము నల్గుచుండంగా? సాధనానుషమర్దనాత్‌ జ వ్యవహారసాధనము లగు జేహేం ద్రియాదులు గన్పట్టుచున్నందువలన, కానినా = కాని చేతు సమ్యక్‌ ఆ లెన్సగాను లశశకం జ లోశపిద్ధమైన శాళ్యాది జ రాజ్యము మొదలగనవిి చరితుంజఅచరించుట కొజుకు) కక్యంజశక్యమెనదిం ఆత్త ్వళ్లానము గల్లినను చేహేం ద్రియాదులు మిథ్యాభూ తము లని తెలియును గాన, వానికి స్వరూపనాళము లేదు. కావున జాని లౌశీక మగు రాజూర్టదికము నట్టిసాధనములచేత నాచరింపవచ్చును. అవ, 'ట్రవ్మావిదునకు రాజ్యమం దిచ్చయే సీలు గాదనినం కెచ్వుచున్నాండు:--- ర ఉగ న్లో మి థ్యాత్వబుద్ధ్యా తత్రేచ్భా న్తాషస్ట్రి చేత్తర్హ మాస్తు తత్‌, ఛా్యాయన్వాథ వ్యవహరన్య థారబ్ధం వసక్వయమ్‌, కే15 ( వ్యా నను తత్త్వవిదకి ప్రపంచమిథ్యాక్వక్షానేన ఠల్రేవ్కైవ నోదీయాదితి శ్రర్చి న్వకర్శానుసాళేణ వర్షతా మిత్యానాఃి...మిథ్యా ల్వేతి. టీం మిథ్యాశ్వబుభ్ధ్యా క్‌ అసత్య క్వబుద్ధి చేత, త్ర, జు అరాజ్యాదిశమునందు, ఇచ్చాజలోరిక్ర చశాప్తి చల్‌ = 'లేదంటివేనిి తల్‌ = అది, మాస్తు ఇ 'లేకపోవుంగాకు ఆయం ౨ ఈ వ్యావిదుండు, ధ్యాయన్వ్వా ఆ ధ్యానముచేయుచునై నను, ఆథ ఇ ఆటు గాక వ్యవహరన్వా ణు వ్యవవారించుచు మై నను యథార్థం ణు ఆరబ్ధము నత్మిక్రమింపకు వననరుజటూకిడుంగాకం

ా్యానదీప 'వ్రశరణనుం ౯ ళా జ్ఞానులలోం నొంవటిక్సి మి థా్థభూతవదార్థములం దిచ్భ గలుగదు, అట్టివారు వ్యవహారింపరు, కొందటతికి 'ప్రాకథ్ధానుసాకముగ మి థా్థాభూతములందుం గూడ వాంఛ గబ్లును, వారు 'రాజ్యూదులు "చేయునురు, ఉభయులకును తత్త్వజ్ఞానము సమము, ను_క్రియు సమము, వైసమ్యుము ప్రారస్థాధీనము, అవ జ్ఞానికంటె నుపాసకునకు 'భీదమును ఇెబుచున్నాండు:--- శ్లో ఉపాసక స్తు సతతం ఛ్యాయన్నేవ వనేద్యతః, ఛ్యానేనవైవ కృతం తస్య బ్రవాత్వం విష్ణుతాదివత్‌ , 116 వ్యా. ఇదానీముపానకస్య శతో వైషమ్యం దర్శయతి---ఊపానకబతి. త త్రోళ్‌ వతత్తిమాహ---యత ఇతి. యతః కారణా త్తస్య బ్రవ్యత్వం ధ్యానేవైవ కృతం, న ప్రమా ణీన ప్రమితమతోధ్యాయినా నదా ధ్యానం క _రృవ్యమిత్యర్థః. తత్ర దృష్టైంకః--విష్ణు శాదివదితి. యథా స్వస్తిక్‌ ఛ్యావేన సం పొదితస్య విష్ణుత్వా చే? పారమార్థిక త్వం న్నాప్లీ తద్వదిత్యర్థః టీ, ఉఊపాసకన్తు = ఊపాసకుండై లే. సతకం = ఎల్లప్పుడును ఛ్యాయస్నే న = ధ్యానము చేయుచుజే;, సనేల్‌ ఇ ఊందును. యకఃజవీహేతువువలన, తస్యజఆత నికి ధ్యానేశైవ ఆ భ్యానము చేర జే, బ్రహత్వంజ బృవాత్వము; విష్ణుతాదివత్‌. ఐ విన్ణు త్వము మొదలగుదానివ లె, కృతం జ చేయంబడినదో, తతః అ అహేకతువువలన (అని ఫూర్వార్థముతో నన్య్యయము) తా, ఛ్యానము చేయువాం డెప్పుడును థ్యానము చేయుచునే యుండవలెను. థ్యానము మానినచో తన బహ్హార్వము పోవు నని వాని చౌాత్పర్యము, నేను విష్ణువు నని ఛ్యానము చేసినపుడు తనకు విష్ణుత్వ మెట్లు కల్పతమో బ్రృహత్వనును నట్టదే యని బ్రహూసామౌత్కారము "లేశపోవుటచే నతం డనుకొనును, అవ. బనార్యము ధ్యానమువలన వచ్చినను, ఆది పౌరమార్సికము కాంహాడదు. ఆనినం అుటన్నాము ల్‌ వచ్చినను శ న్లో ఛానోపాదానకం యదత్తక్‌ ఛ్యానాథావే విలీయళతే, వాస్తవీ బ్రహ్థాతా నైవ జ్ఞానాభావే విలీయతే, క]7 వ్యా ్యానసం పాదితస్యాపీ కన్య 'పారమార్థికత్వం శింన స్యాది త్యాశంక్య ఛ్యాననం పాదికస్య వా గ్ధేనుత్వా దేర్ధ్యా నా పాయేషఒషగమదర్శనా కై వమిత్యాహా..- ఢ్యాచేతి. క్ఞాచేన ప్రకాళికన్య బ్రవృశ్వన్య తతో కై లతణ్యమాహంావా ద్తవీతి,

750 శ్రీ 'వేదాంతవంచదళ్సి నవమప్రకరణము "హీఠుగర్భితం విశేషణం, యతో ట్రవ్యాత్వర వోస్తవం, ఆతో కైసకజ్థానాభావే నతి వైన విలీయలే. టీయల్‌ ఇ వీబృవాత్వము, ఛ్యానోపాదొనకం = ధ్యానము హహేతువుగాం నలదో) కల్‌ జ ఆది; ధ్యానాభావే = ధ్యానము లేనినమయమునందు; విలీయలే = లయమును చబొందుచున్నది, వాస్తవీ గా యథార్థ మైన, ఛ్రుహృతాజబ్రవక్వము, కానా భా వేజజ్ఞానము లేనప్పుడు, నై వ విలీయ లే=జలయింపదు తా, ఛ్యానకల్పిత మగు వస్తువు ాస్థనము "లేనప్పుడు నశం చును, జ్ఞానముచే గహింపంబడిన పదార్ధము వృ త్తిజానము పోయినను ఖా ళ/ స్‌ ౧౯ పోనేరదు. కనుక బ్ర హకారాపరోతవృత్తి నంచినను బహము గో 5 ఆ నళింపదు, అవ బ్రవ్శాఠ్వము క్ఞ్లానమువలన ఫుట్రలే దని చెప్పుచున్నాండు:-- న్లో తతో భిజ్ఞాపకం జనం న నిత్యం జనయక్కద+, క్షాపకాభావమాత్రే, ణన హి సత్యం విలీయతే, 113 వ్యా, వా 'బృపత్వా చేవ క్షా నేన నైవ జన్యశ ఇత్యానాం-కత ఇలిం యతో౭౬ దో బ్రవ్యాత్వం నిత్యం తతో జ్ఞానం కస్కాభిక్ఞాపకమవబోధక మేవ, న జనకమిత్యర్థక. కృతోపవ .త్తిం వ్యతి ేకము ఖేనాహా...జ్ఞావశేలి, ఆయనమభిప్రాయః బ్రృవ్యాత్వం యది క్రానజన్యం స్యాశ్తరి జ్ఞాననాశే స్వయం విలీయేత. న చ విలీయలే. అతో న జన్యక ఇర్యర్థః టీ. కతః = అహీరువువలన, ళ్ఞానం = జ్ఞానము, అభిక్ఞావకం = వస్తువును గన బజచునది. నిత్యంజనిక్యమెన బ్రవ్యామును) ఆవ$ిజఈశిజ్ఞానము) నజనయతి = ఫుట్టించదు. జావశాభానమా ర్రేణ ఇ ప్రకాశక మగుజ్ఞానము నళించినంఠమ్మాత్తము వేత సత్యం ఆ నిశ్యమైన బ్రవ్మము న హి వీలీయ లేఐలయించదుం తా, వృ్తిజ్ఞానము తనలో విషయమైన వామును ఫుట్టింపదుం శావున తాను లేనందున దానిని నళింంంజేయవ:, ఆవ. ఊపాసకునకుకు బ్రహశ్వము యథార్థ మే యని ఆంగీకరించుచు న్నాండు:- ల థి శ్లో ఆ న్ల్యేవోపాసకస్యాపి వా స్తవీ బహళలేతి చేశ్‌, పాలి ఇ పి పామరాణాం తికళ్చాం చ వాస్తని బహూతా న కమ్‌, 119 న జ వ్యా నను క్షానివదుపాసకస్యావి శ్ర హత్వం చాన్త్వవమ వ్యేవేతి శంక లేలా- ఆ స్ట్యేవేతి. అత్యల్పమిదముచ్యత ఇర్యభి ప్రాయేణాహ----పామరాణామితి,

• థానదీప వ్రశరణము ర్ట] టీ. ఊపాసకస్యావి = ఉపానకునకును వాన్తవీ ఆ యథార్థమెన, బ్రవాశౌ ఆ టి వాత్వము, అ సే వేతి చేత్‌ జ కలదంటి వేని పౌదమరాణాంజపామరులకును, తిరళ్చాం చ = తిర్గస్దంతువులకును, వా స్రవీ జ వాన్తమెన, (్రివాలౌజబ్రవ్గాశ్వము, న కిం "లేదా యేమి! తా, ఉపాసకునకును బ్రృవాశ్వము కల దంటి వేని అట్టె బ్రహ త్వము పాముకులకును, తిర్నగ్దంతువులకును గలదు. కనుక ఉపాసకు నకును బ్రహాత్వము గల దని చెప్పుటవలనం బ్ర యోజనము "లేదు, అప పొానురులకు ట్ర హ్‌త్వ ముండినను బెలియంబడదు గనుక పురుహార్థోచయోగి ఇాదంటి వేని నుపాసకులక ను నట్రిజే యని వెప్పుచున్నాండు:ా శ్లో. ఆజ్ఞానా దపుమర్థత్వముభయ త్రాపి తత్సమం, ఉపవాసాద్య థా ఛిచవూ వరం థ్యానం తఖాఒన్యతః 120 వ్యా పౌమరాదీనాం విద్యమానమపి తదృ్రనాత్వ మజ్ఞాత త్వాన్న పురుహో క్ఞోరయోగీ త్యాళంక్య అజ్ఞాత ల్వేన పురుహెర్థోవ మోగిత్వము'పాసకస్యాపి నమానమి శ్యాహయాఅజ్ఞా నాదితి. నను కర్ష్య్య పాసనం శీమర్థమభిధీయత ఇత్యాళంశ్యేతరాను ప్రా నే్యః శేవ్టశ్వాభిప్తామేణో క్రమితి దృష్తాంతవూర్వకమానవా---ఊపవాసాదితి. టీ. అజ్ఞానాల్‌ = అజ్ఞానమువలన, తల్‌ ఆఆ, అపుమర్థక్వంజఅపురు హెర్థత్వము? ఉఊధయత్రావి = రెండింటీయందుశ,ు సమం ఆ సమానము, ఉఊవవాసాల్‌ అ ఊవవాసమః కంటె, యథాజవనిధముణా, భిమె=భిమోటనము, వరంజుశ్రేన్ట మో, తథా అ అనిఫముగా, అన్యశః = ఇశర వ్యాపారముకం టె, .ధ్యానం = ధ్యానము, వరం = శ్రేష్టము తా. తనకుం దెలియంబడనందున బబ, హైూశ్వము పురుషార్థము గాకపోవుటకు పామరులకును నుపాసకులకును సమానమే. ఉవవాసము చేయుటకం జ భితుమెత్తుళొనుట యొట్లు కొంచెము. మంచిదో యితర వా్థపారముకం శు ్యాన మట్టు మంచిది. అవ భ్యాన శ్రైస్ట్రమును గనంబఅచుచున్నాందు:ా న్లో పామరాణాం వ్యవహ లేర్వరం క రాదర్ధనుస్టితిః, శీ ఠి తతోఒపీ సగుణోపా_న్తీర్నిర్షుణోపాసనా తతః, 121 వ్యా ఇతరానుస్టైనానై )ఫ్ట్యు మేన దర్శయతి. పామరాణామితి. టీ. పామరాణాం ఆ పామరులయొక్క_; వ్యపవృలేః = వ్యవహారముకం టె కర్గాద్యనుద్షితిః = కర్గాదుల నాచరించుట, వరం జ శ్రేష్టము; తతో౭పీ జ అంతకంటె, నగుణో పా స్పి! = సగుశోపాసనము వరం ఇ శ్రే న్థము, తకః ఇ అంతకంటె, నిర్దుణోపా వనాణనిద్దుణో పొసనము, వరంజ శ్రేన్టము.

?గ్ర్రి శ్రీ, వేదాంతపంచదళ్సి నవమ వ్రశరణము తా, పామరవ్య్గనహాగముకం క కర్తాచరణమును చానిశంళు సగు ణోపాసనయును దానికంజ₹ నిషణోపాసనయును శ్రే ష్ట్ర మని భావనుం, ఆవ. 'శ్రైష్టునమునకు *హేీఠువును కెచుచున్నాండు:---- నో, యావద్విజ్ఞానసామివ్యం తావమై ్రోహ్ట్యం వివర్షత్తే, మ. గా ఓ... అ థి బహజ్ఞానాయతలే సాశూన్నిర్షుణోఎఏ సనం తనె &, ]92 టాం ఆ ౧ ల్లు వ్యా, ఊత్తరో _శ్తరశ్రై, ఫే శారణమాహ--యావదితి, నిర్ణణోపాసనన్య సర్మ తై ఫే శారణమానా..-- బ్రవ్యాజ్థానాయత ఇతి, టీ. యావల్‌ = ఎంత్‌ పర్యంఠము, విజ్ఞానసామావ్యం ణు విజ్ఞానసామావ్య మో కావల్‌ ఇఆంతవర్యంతము, త్రైష్టుంవాశ్రేన్టుత్వము, వివర్థ రేఎవృద్ధిపొందుచున్నది. నిర్దణో పొననంజనిర్లుణో పాసనంబును, శమై శజ మెల్లగా, సామాల్‌, వప్రర్యతముగా; ట్రవాళానా యలే= 'అవృక్థానమువంటి దగుచున్నదిం ఆా. నిష్ణణబ్రృహాసామోళ్కారమున కెంత సమివీంచునో వృత్తి శంక స్రైస్ట్యము. ఘబించుచున్నది, నిరుణోపాసనవృ త్తి బహ్హజ్ఞాన మునకు మిక్కిలి సన్నిపితనము గాన ట్ర హజ్ఞానమువంటిది అగును. ఆవ ఉపాననమునకు సంవాద్ని థధృమసామ్యమును జెవుదున్నాందు:--- న్లో యథా సంవాదివిభ్యాంతిః ఫలకాలే ప్రమాయతే విద్యాయతే తథోపా_స్టిర్దు క్రికా లేఒతిపాకతఃం 128 వ్యా ఊ _శ్తమర్థం దృష్టాంత ప్రదర్శకభూర్వకం చ,ఢయలి---య'ఖీతి, టీ. యథా = ఏవిధముగా, షంవాదినిాంతిః ఆ సంవాద్శి భమ, ఫలకాలే = ఫలనమయమునందు ప్రమాయతే ఇ యథార్థమావలె జాచరించుచున్నడో, తథా ఇ అలానను ఉపా స్లీఃజఉపౌాసనము, ఆతి పాక ఈ జఅత్యంత కరి ఫౌకనువలన, ముక్తికాలే జ మోత కాలమందు, విద్యాయ లేజవిద్యవంటి దగునుం తా, సంవాదిభ్రమము. తాను యథార్థము గాకపోయినను య థార్థజ్ఞానము గలిగించినట్లు నిర్దణోపాసన గూడ య థార్థమగు బ్రహ్గసామోత్కారముం గలిగించును, అవ. నంవాద్ని భృమదృష్టూాంతమును విశదీశరించుచున్నాండు:-- ఖ్గో సంవాది శ్ర మత ఫృంసః వవృ _త్తస్యాన్యమానతః, జ్యో న పి వ్రమేతి చే _తృఫోపా_స్తిర్ధాంత నే కారణాయతామ్‌, కర

్యానదీషవ్రశరణను [8 వ్యా, నను సంవాదివిఖా9ింతిన్స వ్రయమేవ న వ్రమూ భవతి. కింతు తయా (వ్రవృ శ్రప్యేంద్రియార్థసన్నికర్షాత్స్ర)భూ. జాయత ఇతి శంకలే---నంచాదీతి. ఆమ్ల. తర్ట్మి నిర్షుణోపాసనమకి నిదిధ్యాననరూచం సద్వాశ్యజన్యావరోతుజ్ఞానే కారణం భవిష్య తీ క్యాహా---తశ్ఞోతి. టీ, సంవాద్నిళ మత! జనం వాది భ్కమవలన, ప్రవృ త్తస్యజ ప్రవ ర్రించిన, పుంసః ఫురుషునకు) ఆన్యమానకః=మంకియొశ ప్రమూణమువలన, ప్రమేతివేత్‌ అయకార్థళ్టానము గలంసచున్న దజెద వేని, తథాజఅట్టు లే) ఉపా స్తీట పొనను ఆంత లేజమఆియొక యథార్థ క్షానమునందు, మా కారణాయతాం ఇ శారగణాిమువలి వాచరించునది కాశలోళ్ళం 7౧కం ళా, సంవాది ఛ్ర మము రత్నియ ఖార్థజ్ఞానమునకుం గారణ మైనట్లు నిర్షణో పొనన బహసామోత్కారమునకుం గారణం బగును, ౧ త్‌ అవ సనగుణోపానన ట్రనాసామాళ్కారమునకుం ఇారణను గాదా? అనినం కెచ్వచున్నాండువాా శ్లో = మూర్తిధ్యానస్య మంశ్రాదేరవి శారణతా యది, అస్తు నాను తథావ్య త్ర చ,త్య్యాస _త్తిర్విశిష్యు తే, కే95 వ్యా నజ్వీవం సతి మూ ' ర్రిధ్యానా జీరపి చితె శాగ్యృనంపాదనద్వారా ఆన రోక్షుజ్ఞానసా ఫనత్వం స్యాదితి చేక్తదష్యంగ కియక ఇళ్యావా--మూక్రీతి. కర్షి నిర్దణోపాన'జే కోడాతిశయ _సత్రాహంాతథాపీతి. ప్రళ్యానత్తిః సొమివ్యం; ల్గ్‌నం ప్రతీతి శేష టీ. మూర్తిధ్యానన్య = నగుామూ ర్రిధ్యానమునకు, మంశ్రాజేరపి ఆ నుంత్రాదుల కను కారణతా యది ఆవరోతుక్ఞాన కారణత్వము గల దంటి వేని, ఆన్తు నాను ఇ ఆసంగాకం కథ్గాకి ఆ అట్టురైనను, అత్ర, = నిర్దణోపాననయందు, (జ్ఞానం ప్రశి=కత్వ జ్ఞానమును గుణించి), ప్రత్యానలల్తిః = సామావ్యము, షిళిమ్య తే ఇ అధికముగుచున్నదిం తా. సగుణోపాసనయును మంత్రజసంబును బ్రహాసామోత్కా రమునకు కారణంబులే ఐనను బ్రహాసామఘూత్కారమునకు నిర్షుణోపూా సన యొంత సన్నిహితరమో, ఆవి ఆంత సన్నిహితములు గావు ఆవ. నిర్దణోపానన బ్రవ్శాసాతొత్కారమునకు 'జెట్లు సన్నిహితమో 'ఇెన్వు చున్నాండుూాా శ్లో, నిష్ణణో పాసనం పక్వం సమాధిస్స్యాచ్భనై స్తతః, యస్సమాధిర్ని రోథాఖ్యస్సోఒనాయా నేన లభ్యతే. 126 'జేదాంతుజశేరి

7డీ శ్రీ వేదాంతపంచదళి, నవమప్రశరణము వ్యా* ప్రత్యాన త్తిప్రకార మేవ దర్శయతి---నిర్లు ణే, నిర్షణశో పొసనం యదా వక్వం భవతి తదా సవికల్పకసమాధిస్సా ఖ్‌ * -తతస్సవికల్పకనమాణీర్ని రో ధా ఖ్యో య శ్తస్యాపి నిరోభీ నర్వవిరోఢాత్‌ “నిర్చీజస్సమాధి” రితి సూ తో శ్రలతణో నిర్వి శల్చ్పకస్సమాధిస్సోఒనాయా సేన లభ్య శే. టీ. నిర్ద్ణణోపాననం = నిర్షణోపాసన, వక్వం ఇ పరివక్వమెనటై, శకః ఆ మెల్లగా; సమాధి జ నమాధిగ, స్యాత్‌ = అగుకు, తతః ఇ అనంతరము; యః నిరో ఛాఖ్యః = వీనిరోధ మకు పేరు గల, సమాధి? ఇ నిర్వికల్పనమాఢి కలదో నఃజది, ఆనాయా సేన = ఆయాసము లేకయే, లభ్య తే = లభ్గించుచున్నది. తా, నిర్షణోపాసన పరిపక్యమై, _సవికల్పసమాధి యగును, అనంతరము నిర్వికల్పపమాధి యనాయాసముగ లఖించును, ఆన. చానివలనిలాభముం 'బెవ్వచున్నాందడు:.--- న్లో + నికోధలాభే ఫ్రుంసోఒ౦తరసంగం వస్తు శిష్య లే, _ పునః వునర్వాసి తేఒన్మి న్వాక్యాజ్ఞాయేక తత్త్వధీ, 127 వ్యా భన ల్వేవం నిర్వికల్పకలాభ స్తతః కిమిత్యత అవా.-నిరోళీతి. తతో౭పి శిమిర్యత ఆవా---ఫున। ఫునరితి, అస్మీ న్ననంశే వస్తుని పునః పునర్వాసితే భావితే సతి వాక్యా త్త త్వమస్యాఏ లతుణా త్త త్త్వధథీస్తత్త వక్షానమహాం బ్రన్యాసీ ల్యేవమాశారం జాయీతర ఊత్సద్యేత, టీ. నిరోధలాభే (ఫత్సి = నిర్వికల్పకనమాధిలాభము గల్గుచుండంగాం ఫుంన8 జ ఫుడుషునికి అంతఃజలోవల, ఆనంగం ఇ సంబంధములేని, షస్తుజవస్తువు, శివ్య లేజమిగులు చున్నది. పునః పునఃజనూటినూటీకి అస్మిక్‌ ఇరశియసంగవన్తువు, వానిలే నలి=భావించం బడిన దగుచుండం?౧, వాక్యాల్‌ = నువావాక్యమువలన, తత్త్వథిః జ అన్నాసాతా త్కారను; కాయేక = కల్పుకు, తా, నిర్భశకల్చ్పసమాధిలాభము గలుగుచుండంగా పురుషుని యొక్క స్వరూవమందు సంగకహితమగు “ఆత్మవస్తువు శేషించును. ఈ యసంగాతృవ స్తువును మాటిమాటికి భావించుచుండంగా, త_త్త్యమస్యాది -వాకస్థములవలన “అహం ట్ర వన్ని! యనెడి వరత త్త ప్రక్షానము గలుగును, ఆవ క త్త్వక్థానన్వరూవముం జెబ్పుచున్నాండు:.. న్లో నిర్వికా రాసంగనిత్యస్వవ,కానై. కవూర్మ త్కా బుద్ధా రుడితి కాస్తటా ఆరోవాంత్యవివాదత,, 128

ఛ్యానడీప వ్ర కరణనుం 755 వ్యా, తత్త ప్రక్షునన్వరూవమేవ విశదయతి---రిర్వి కా లేతి టీ. శాస్త్రోక్తాః = వేదాంతశాన్హ్రమందుం. కెద్సంుడిన; నిర్వి కాళాసంగనిక్య న్యప్రశాతైకవూర్ణ తాః - నిర్వికార = విశారములు (మార్చులు) "లేమియు, ఆనంనగ ఇ సంగము 'లేమియు, నిత్య = నిత్యత్వముశు స్వప్ర,కాశజతనంతటం గళించుటయు, ఏక = వకర్వమఃను; ఫూర్మ ఛా$జ పూర్ణ త్వమును; బుద్ధ ణు బుద్ధియందు, రుజితి అ ఆతివేగముశాబే, అఆవివాదత! ఇ నిర్వివాదముగా; అరోవాంతి ఆ కలుగుచున్నవి కా, బ్రహాసాషమాతాారము గలుగంణగనే వేదాంతకా స్తమందుం జెప్పంబడిన ఆత్మ ధర్మములగు నిర్వికారత్వము, అంంగత్వము, నిష త్వము, స్వ ప్రృకాశత్వము, అద్వితీయత్వము, పరిఫూర్షత్వము ననునవి బుద్ధియందు నిర్వివాదముగను, శీఘ్రముగను గలుగుచున్నవి, ఇ క్లైవ్వ వ! ళీ ౬ నికి స్వసాతీకత్వము స్ఫురిం చునో వాండె ట్ర హూవిదుండు. అవ ఉకార్లమునందుం _బమాణముం జెచుచున్నాండు:-- టీ జ్‌ సర జ న్లో = యోగాభ్యాన నే తదర్థో ఒమృ శబింద్వాదిషు శ్రుత, ఏవం చ దృష్టడ్వారాపి హేతుత్వాదన్యతో వరమ్‌, 120 వ్యా, నను నిర్వికల్పక సమాధివశాదపరొ * కజ్ఞానము దే తీత్య ర్రే కిం ప్రమాణ మీ త్యాళశంక్యామృతబింద్వాది క్రుకయస్స ర్వా అపీ ప్రమాణమిత్యావా--యోగాభ్యాన ఇతి, ఫలితమావా----వీవమితి నవం చ సతి నిర్ణుణో పాసనస్యాప్యవరో తళ్టాన ప్రత్యా సత్తిసంభవే సతి దృష్టద్వారావి నిర్వికల్పకనమాధిళాళ ద్వాశేణావి శట్టైదదృష్టద్వారాసీ “హీశుశ్వాత్‌ క్షానసాధన శ్వాదన్యతన్సగుణో పాన శాదిభ్యో వరం శ్రేస్టమిత్యర్థఃం టీ. వీఠదర్థః ఇ ఇట్టి సామోత్కారము ప్రమోజనముగాయల, యోగాభ్యానఃణ రొోూగాభ్యానము, అమృశబింద్వాదిషు గ్‌ అమృకచింద్వాద్యుపనిమత్తులందు, శు,కగా ఇెప్పంబడినది. వీవం చ ఆ ఈవిధంబుగాా దృవ్వద్వారాపి అ సమాధిలాభమువలనను, "హీశుక్వాల్‌ = క్థానమునకుం గారణ మగుటవలన) అన్యతణతక్కిన సగుణో పొనన కంటె, పరం = శ్రేన్టము. ళా, కనుకనే బ్ర, పూసామాత్కారమునకు మూ గాభ్యాసము సాధన మగు నని యమృళలబిందూవనిషత్తు లోనగువానియందుం జెప్పం బడెను. కావునం గనంబడువిధమునం గూడ సగుణోపాసనముకం కు నిర్దు ణోపాసనము _ బ్రవాసావమాత్కారంబునకు సన్నిహితం బగు నని, భావము,

70గ్ర శ్రీ వేదాంతవంచదశ+ి, నవమ ప్రకరణము అవ. ఇట్లు నిర్షుణో పాననకు ఆవరో కజ్దానసాధనత్వము సిద్ధించి యుండలా అ నిర్షణోపాననను ఉపేశ్నీంచి తీర్ధయాత్రాడి ఇతర కార్యముఆయందు? ట్రవర్డించుట వృథ్యాశ్సమం బగు నని చెప్వుచున్నాండు:లా- న్లో ఉవేక్యుత త్రీరయా శ్రాజపాదీ నేవ కుర్వతాం, వీండం సముత్స అబి కరం లేఢీతి న్యాయ ఆవలేత్‌ 180 వ్యా నీచం నిరణో పాననస్యావరోకజ్ఞానసాధన ల్వే సిద్ధే సతి తత్పరిత్యజ్యా న్యత్ర, ప్రవృత్తానాం వృథా శనుస్స్యాదితి లౌకికన్యాయదర్శనేనావా--- ఊపే మేతి. టీ. శల్‌ జ అనిద్దణోపాసనను, ఊపేత్యు = ఊసేక్షీంచి తీర్ధయాశ్రాజపాదీ జీవ = తీర్ధయాశ్రయు జవము మున్నగువానినే కుర్వతాం ఇ చేనెడివారికి పిండం = బీతిలోని అన్నపుముద్దను; సముత్స్ఫృజ్య ఇ పౌఆవై చి కరంజవేలిని,. 'లేడీతి = నాకు చున్నాం డిడి, న్యాయః ఆ సామెక, అవరేల్‌ = ప్రనరించును తా. నిష్ణణోపాసనను వదలి తీర్థయా,త్రాదులం గావించువారు చేతిలోని యన్నభృముద్దను బాజవైచి వట్టిచేతిని నాశెడివారివలే నవివేకు లని భావము. ఆవ. అత్మ విచారముశు మానిన నిర్దణో పాసకులును అట్టివారు గారా! అనిన ఆగుదు రని యంగికరించుచున్నాండు:- న్లో, ఉపాసకానామ వ్యేవం నిచారత్యాగతో యది, 'బాఢం తస్తాద్విచారస్యాసంభవే యోగ ఈరితః, 181 వ్యా నన్వాత్మ తత్త్వవిచారం పరిత్యజ్య పిరుణో పొసనం కుర్వుతామప్యయం న్యాయస్స్ఫమాన ఇత్యాళం క్యాంగీకరోతి....ఉఊ పానకానామితి, తర్జి నిర్దుణో'పాసనం కళఈః ్రతిపాద్యత ఇత్యత ఆహ---శస్తాదితి, యస్తాదుక్త్షన్యాయప్రనంగ ప్తప్తా చ్విచారాసంభవే యోగ ఊపాసనము _కృమిత్యర్థః. టీ. విచారత్యాగతః ఆ తత్త వ్రపదార్థవిచారత్యాగమువలన; ఊపానకానామవి ఆ -ఊపానకులకును ఏవం యది = ఇట్టి న్యాయమే శకటుగునంటి వేని, బాఢం ౨ శలుగునుం కస్తాల్‌ అ అకారణమువలన, విచారస్య న! విచారణయొక్క, అసంభవమే = నంభవింద నపుడు, యోగ; ఇ యోగాఖ్యానము, ఈరిత$ = చెప్పబడినది, తౌ, తత్త్వంపదార్థవిచారమును. జేయక నిర్షుణోపాసన జేయు వారికిని ఈర్యాయము వర్హించును, తత్త్వంపదవిచారము సంభవింపని వానికే ఉపాసనా యోగము చెప్పయుడినది,

ఇ్యానదీప ('వశరణము 707 ఆవ ఆత్మ త త్త్వవిచారము నంభవించకపోవుటకుం గారణమును శెచుచున్నాందు:లాా న్లో బవాువ్యాకులచిత్తానాం విచారాత్త త్త్వధీర్నహి, "యోగో ముఖ్య_స్పత _నేషూం థీదర్చ _న్తేన నళ్యతి, 189 వ్యా, విచారానంభవే శారణమావా._బహ్వ్వితి. యతో విఛారో న సంభవతి, అతో యోగః క _రృవ్య ఇత్యాహఎయోగ ఇతి ముఖ్యల్వే శారణమావా--థీదర్ప ఇతి. లేన మోగేన యతో థీదర్కో నళ్యతి అతో ముఖ్య ఇత్యర్థః టీ. బవువ్యాకలచిత్తానాం అ మిగుల చబల మగు మనస్సు గలవారికి, విచా రాల్‌ = బ్రవావిచారమువలన) తత్తధిః జ తర్త వక్టానము, నహి జ కలుగజీ కలుగదు తతజఅహేతువువలన) లేఘాంజవారికి, యోగ॥ = యోగాభ్యాసము; ముఖ్యః= ప్రఛాన మెనది, లేన = అట్టి యోగాభ్యానమువేత, థీదర్సః = చిశ్తమదము, నళ్యలి=నళించు చున్నదిం తా, విశ్నీప్తచిత్తులు బ్రహావిచారము చేయంజాలరు, వారు చిత్తస్థిర్యమునన్షై యోగ మభ్యసింపవలయును, దానితో చిత్త మద మడంగును, అవ. విచారాధికారులం ెల్పుచున్నా(డు:ా న్లో క అవ్యాకులధియాం మోవామాత్రే,ణాచ్భాది తాత్మ నాష్‌, సాంఖ్బనామా విచారస్పా్థాన్గుఖ్యో రుడితి సిద్ధిః, 188 వ్యా వీవం వ్యాకలచిత్తానాం యోనన్య ముఖ్యక్వమభిధాయ శద్రృహిళానాం విచార వవ ముఖ్య ఇత్యాహ---ఆఅవ్యాకు లేతి, సాంఖ్యనామా విచార। సాంఖ్యళబ్ద వాచ్య ప్ల క్త్వవిచారో ముఖ్య! కఠ ఇత్యత అవా--ర్వుడితీతి, టీ, అవ్యాకలథియాం = అవ్యాకుల = చంచలముకాని, థియాం ఇ బుద్ధి గల్లి నట్టియు, 'మోహమార్రేణ ఆ _ఛృమన్మూక్రముచేత; అచ్భాదితాత్యనాం - అచ్చా సృదిత ఆ కచ్చంబడిన) అతక్మనాం = స్వరూపముగలవారలకు సాంఖ్య నామజసాంఖ్యం బను "పీరు గలిగినట్రియు; ముఖ్య? = ప్రథాన మైనట్టియు,. రుడితి = ఖ్రముగ, సీద్ధిదః ణు సిద్ధి నిచ్చెడ్సి విచారః = బ్రహ్హవిచారము, స్యాత్‌ ఇ కలుగును, తా, స్థిరచిత్తు లై కర్త అల ్వ్వదిభ్రమ మాత్రము కలవారు ట్ర హాసావాత్కారమునకు ముఖ్యసాధన మైనట్టి సాంఖన్ల మను "వేరుగల విచార మొనరింవవలయును.

58 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, నవమ, వ్రశరణనూ ఆవ. ఈయర్థమునందుం ట్రిమాణమును గనువణచుచున్నాందువాల న్లో . యత్సాం్ర్యైః ప్రావ్యతే స్థానం తదో్య్గూరపి గమ్యతే, వ్‌కం సాంఖ్యం చ యోగం చయః పశ్యతి స పకృతి, ] 84 వ్యా యోనగసాంఖ్యయోరుభయోరవీ తత్త విక్టానద్వారా ము క్షిసాధన ల్వే గీతావాక్యం ప్రమాణయతి.--యత్ఫాం క్ష్యారితి యః సాంఖ్యం చ యోగం చ ఫలత వీశం వళ్యతి శా స్త్రార్థం సమ్యకృళ్య తీళ్యర్థః టీ సాంక్ష్యాః = రర్వవిచారవరుల చేత యల్‌ జవీస్థానము; స్రావ్యతే అ పొందం బడునో, రల్‌ ఇ ఆది, యోచ్హైరపి ఆ మయోగులచేతను, గమ్యలే ఇ పొందంబడుచున్నది, సాంఖ్యం చజతత్వవిచారముకు, మయోనగంచ జ యోగమును, ఏకంజఓఒక్క ఫలము గలదాని నిగా యఃజఎపండు, ఇశ్యలతిజచూచునో, నఃజలట్టివాండు; పళ్యతి=జయథార్థంబు సలీం గినవాం డగుచున్నాండు. తా, సాంఖ్యులచేత "నే వరమపదము పొందలడుచున్నదో ఆ పరమపదము _ థ్యాన యోగులచేతను పొందలణుడుచున్నది. సాంఖ్య "రూగముల ెండింటిని ఫలముచేత నొక్కటిగ నెవడు జూచు చున్నాండో వాడు కా స్తార్థమును యథార్థముగ నెజింగనవాం డగును, అవ. ఇందుకుం బ్రమాణముగా క్కుతినినూడ గనువజచుచున్నా డు: శ్లో తత్కారణం సాంఖ్య యోగాభిపన్నమితి హి శ్రుతిః యస్తు శ్రుతే ర్విరుద్ధస్స ఆభాసస్సాంఖ్య యోగ మోః, 185 వ్యా, న శేవలం గీతొవాక్యం-కింతు తన్గూలభూత శ్రుతిరవ్య స్తీశ్యావా--కక్కా రణమితి. నను సాంఖ్యయోగయోరుభయోరవి తత్త్వక్ఞానద్వారా మృుక్షిసాధన ల్వే నాంగీకాకే తచ్చాస్త్రే ప్రతిపాదితానాం తత్త్వానామపీ స్వీకార్యత్వం స్యాదిత్యా శంకావాాయ స్లి ్పతి. ఆభాసో బాధ్యత ఇత్యర్థకి టీ. శారణం ఇ న్వ శ "రణమెను తల్‌ *=అ బ్ర వాము) సాంఖ్యయోగాభివన్న౦జ విచారముచేతను యోగమువేతకు లభించునది ఇతి=ఇట్రి యర్థమును వెప్పెడి; శ్రుతిర్హిఆ శ్రుతెయును 'శెద్పుచున్నది. సాంఖ్యయోనయోః ణు సాంఖ్యయోగములందు, యస్తు ఇ వీనరుండు, శ్రులేఃజక్రులికి, విరుద్ధఃజవిరోధము గలవాండగునో, సఃజవాండు, అభానః = అభానుం డగును, తా సాంఖ్య యోంగంబులు రెండును ట్ర వాపా ప్పికీ సాధనంబు లని శ్రుతి చెప్పుచున్నది. కావున నవి గ్రాహ్యూంబు లగును, కాని,

ఛార్థనదీపప్రశరణము 709 సాంఖ్య కా స్త్రృంబునందుం గాని 'యోగళాస్త్రంబునందుం గాని య్యాశ్రుతి నీద్ధము లగు సాంఖ్య యోగంబులకు విరుద్ధముగా. 'నెవండు వర్తించునో వాండు ఆఫాసుం డగును, ఇట సాంఖ్ధశబ్దమునకు తత్త వ్రంపడార్థవిచార మనియు, 'యోగళబ్దమునకు ఉపాసన యనియు గ్రపాంపవ లెను,

అవ. ఊపానన పరివకముగాక ముందు ట్రైవవళంబున చేవాత్యాగము ఖభుటించె జీని వానికిం గల్లు ఫలముం 'ెల్పుచున్నాండు:-- న్లో, ఉపాసనం నాతిపక్వమిహ యస్య పరత్ర, స మరణే బ్రవాలోశే వాతత్త సం విజ్ఞాయ ముచ్యతే, 180 వ్యా+ నను ఊపాసకం కుర్వాణస్య త త్హ్వజ్థానాళ్సాాక్‌ మరళ్తే నతి మోటో న న్‌సే బది ల్యౌళంశ్యావా--- ఊపాసనమితి. టీ, యన్యజఎవ్వనికి ఇవహ= ఈజన్నమందు ఊపాసరంజఉపానన నాతివక్వంజ మిగుల పరిసక్వము గాదో, సః జ వండు మరణే జ మరణశాలమం చైనను, జర త్ర, ణు జన్గాంతరమునం దైనను, టవాలోశే వాజబ్రవాలోకమునం టైనను; క్త వ్రంాయథార్థ క్థానమును, విజ్ఞాయ = "కలిసికొని, ముచ్యలే = ముక్తుం డగును ఆ ఈజన్మమునందు. నిర్షణోపాసన బ్రహసావమొత్కారము నియ్యనిచో మరణసమయమునం గాని జన్ఫాంతరమునందు6 గాని బ్రహ లోకమునందుం గాని తత్త ్వసామాత్కారమును గల్టించీ మోతము నొసంగును. ఆన. మరణకాలమునందు సాకుత్కార మిచ్చు ననుటలోం టమాణమును కజాపుచున్నాండునాలా న్లో యంయం వాపి స్మరక్‌ భానం త్యజత్యంతే క శేబరమ్‌, తం తమేవైతి యచ్చిత్త నేన యాతీతి కాస్త్రతః 187 వ్యా మరణావసశే క్ధానాన్ను శ్రిలాభే ప్రమాణమావా---యం యం చావీలి, 'యచ్చి త్త ప్లేనెవ ప్రామాయాతిి స్రాణ_స్టేజసా యుక్తః సహాత్త్యనా యథానంకల్పిక లోకం నయితీతి వాక్యా్చేత్యర్థః టీ.యంయం వావీ భెానంజ వీయేపదార్థమును; స్కరక్‌ అతలంచుచు, అం లే ఆవసానశాలమునందు, క్ష ళేబర్‌ంజశరీరమును, త్యజతి = వదలుచున్నా:డో, తంత మేవజ అయాభాపము నేవతి=పొందుచున్నాందు. యచ్చి త్తఃజదేనియందు చి రము గలవాండో, "లేనజదానితో, యాలి=పొందుచున్నాండుం ఇలి=ఇట్టి, కాస్త్రతః = కాస్త్రమువలన, అని ఈర్వాతి శ్లోకముతో నన్వయముం

780 శ్రీ వేదాంతసంచదశి, నవనువ్రకరణను కా, దేహళ్యాగకాలమునందు బేనిని స్మ రించునో, దానిని బోందు ననీ భగవద్దీత చేప్పుచున్నదా. ఇట్టి యర్థమునే శ్రుతియును న్లో క అంత్యప్రత్యయతో నూనం భావన తథా సతి, నిర్దుః చ్రత్యయోఒవి సెస్టాత్సగు పాసనే యథా, 183 వ్యా* ననూదాహృ తాభ్యాం శ్రుశిస్మ ఖతి వాక్యాఖ్యామంత్యప్రశ్యయతో భావి జన్నాళిధీయ రే, న్‌ క్‌గాన్ను _క్రీ త్యాశంక్య ముఖత సథాభిధానమంగీకరోతి.....ఆంత్య వ్ర్య్యయత ఇతి, కథం శర్జ్మి మరణశాలే కాగాన్తోతో ఛవతీత్య శ్రేదం వాశ్యద్వయం ప్రచూణ ల్వేనోపన్య సృమిత్యాశంక్యావయాతథా నతీతి, తథా సతి అంత్య ప్రత్యయా ద్యావిజన్మవినిశృయే సతి, నగుణోపాసకస్య యథా మరణావసే వూర్వాఖభ్యాసవశా తృగుణబ్రవ్యో కార ప్రత్యయో జామళే, నవం నిర్గుణో పాసకస్యాపి నిర్దణ బ్రవ్యానోచరః ప్రయో ళాయళతే జనిమ్యత ఇత్యర్థః టి. ఆంశ్యవ్రత్యయః ఆ ఆవసానకాలమందు. స్తరింపంబడెడి వీమయమువలన, భావిజన్యఅభవిమ్యజనృము, నూనంనిశ్చయముగ, భవతిజఅగుచున్నది. తథానలిఆలట్లగు చుండగ, నిర్దుణప్రశ్యయోడవి ఆ నిర్దణ ట్ర హృజ్ఞానంబుకు నగుభో పొసజే యథా = నపణో పాసనమునండు వలె భివతి = అగుచున్నగి, తా, సగుణోపాసకునకు నవసానసమయంబున సగుణాకార జ్ఞానము గలిగినట్లు నిర్షఃవో పాసకునకును. నిర్షణబ్రహవిషయక సావో త్కారము లభించును, అంత్య వమ్రత్యయ మనంగా తాను వూర్వ మభ్య సించుచుండెడి యాయా దేవ తావిషయా కారవృ _త్తి జ్ఞానము. న్లో + నిత్యనిర్దణరూపం తన్నామమాత్రే,ణ గీయతాం, అర్థతో మోత వ్‌వైషప సంవాదిభ్రమనన్మతః, క్షేత్రం వ్యా నను నిష్దణ బ్రవాప్రతృయాభ్యానవకాన్నిర్దుణబ్రవాప్రా ప్లీరేవ భపేన్న ము్తింత్యాళంక్య బ్రవాప్రా ప్రిముక్నోః శబ్బమాత్రేణ భేదో నార్ధత ఇత్యావా---విక్య నిర్గుణేతి. కద్న్రవ్లా నిత్యమితి నిర్గణమితి వామమాల్రేణోచ్య తామర్ధత స్తే్వేష మోతు ల్‌ ఆశీ ల య? థి -ా నీవ స్వరూ పొవస్థితిర్సు _శింక్యళిధానాదితి భావః, క్ర దృష్టాంతమానా----నంచాడీతి. యథా నంచాద్ని ళ్ళ మో శామమ్మాశ్రేణ శ్‌గు ఇత్యుచ్య లే. వన్తుతస్త త్త ఫీక్టాన మేవం

టీ. కళ్‌ అలబ్రవాము) నామమార్రే,౯= పేరు చేకకే నిత్యనిర్దుణరూ వంజనిత్య మగు నిర్షణన్వరూప మని, గీయళతాంజనొష్పంబడు గాక, ఏమజఇది, సంవాది, శ్ర మనల్‌ ఐ నంవాద్ని భ్యమవలె అర్థక। ఆ ఫలితమును బట్టి? మోతు వీవఐ మోతు మే యని మరణ ఆభిముతము, కా. నిర్ద్ణణోపాసన యని వేరే శాని యిది సంవాదిభ్యమవలె మోశమే యగును. మోతు మనినను బహ్హప్రా, ప్రీ యనినన్నువ్‌ క్క శు, అవ. నిర్దుణబ్రృవ్లో పాసనము మోతసాధన మె ట్రగునో తెల్పుచుశ్నాందు:- శ్లో తత్సామన్ఞ్యాజ్జాన తే ధీర్తూలావిద్యానిన ర్తి కా ఫస! వ్యా ఎల ఆవిముకోపాసనేన తారక బహుబుద్దివత్‌ . 40 ఆజా ధి వ్యా. నను నిర్షుణో పాసనస్య మానస్య క్రియారూపస్య మా క్లీసాధన శ్వాలిధానం విరుద్ధమి త్యాళంక్య శజ్జన్యక్టానన్య మోతసాధనక్వాఖిధానాన్న విరోధ ఇళత్యా హ---శదితి, త శ్ర దృష్టాఎతమావా----అవిము శ్తేతి, యథా అవిము _క్తసగుణబ్రవ్లో పాసన సామర్హ్యాతారక బవావిద్యా జాయే) నీవం నిర్లుణో పాసనాన్నిర్దుణ బ,వా మ. స (క తా! (0 ణి ౧ ఆీాోీ ఖ్గినం జాయగశక ఇత్యర్థః టీ. అవిముకో పాన జీన జ సగుణ బ వో పాననము చేక, తారక బ వాబుద్గివల్‌ = లారి 4 4 భఖ నిర్ణణో పాసనమువ లె తత్సామర్థ్యాల్‌ ణు నిర్గుణో పాసనబలము వలన, మూలావిద్యా నివర్షికా ఐ మూలావీద్యను దొలంగింజెడి, ధీ?! 2 ట్ర వాసామో క్కారము, కాయలే అ పుట్టుచున్నదిం తా, సగుణోపాసనము. చేనీనవాని కీశ్వరాన్ముగృహమున నిడ్దు ణోపాసన యొట్లు ఘటించునో నిర్దణో పాసకునకును బ్రహసాషూత్కార మును అప్లే ఘటించును, అవ నిర్ణణో పాసనకు మోతము ఫల మనుటకుం చృమాణచులు:... శ్లో, సోఒశామోా నిష్కామ ఇతి హ్యూశరీరో నిరింద్రియః, అభయం పాతిము క్త స్వం శావనీయే ఫలం శ్రుతమ్‌. క్షశ్మ॥ వ్యా నను నిర్ణణో పొసనన్య మూత ఫలమిత్యత్ర కిం ప్రమాణమిత్యత అవా---సోఒకామఇతి, “సోఒకాయమో నిహ్కెమ అ్నవకాము ఆతృకామో న తస్య ప్రాణా ఊత్కాంమంక్య శ్రైన నమవలీయ జ్లీ బావ నక బ్రవప్యేతి. ఆళరీరో నిరింద్రి యో ప్రాణో వ్యృామనాః సచ్చిదానందమా త్ర స్స నరరాద్భవతి, య వకం వేద చిన్మ యో వ్యాయ మో కారళ్చిన్య యనిందం సర్వం తస్తాక్సర మేళశ్వర ఎఏవైక

గో శ్రీ, వేడాంతసంచదశి, నవమప్రకరణము జ్సేవ తద్భవ క్యేకదన్భుతమభయ మేత దృ్వివ్గోభయం వై బ్రవా భవతి. య వీవం వచేతి రవాస్య” మిత్యాదివాతై శ్రస్తాపనీయోపనివది నిర్ణణో పాసనస్య చాత; ఫల 'ల్వేన క్రాయశ ఇత్యర్థః, టీ, నజ నిర్దణోపాసకండు; కామస్సక్‌ = మోత కామియగుచు, నిమహ్మోమఃజ ఇతర కామము లేనివాండును అశరీర। = శరీరము లేనివాండును, నిరింద్రియన్సక్‌. = ఇంద్కియములం 'లేనివాండుకు ఆగుచు, అభయం హి ఇ సంసారభయరహిత మోద్‌మునే పొందుచున్నా. డని, ఇతిజఇట్లు, మం ' కృతం మోతురూవవుగు, ఫలం జ ఫలము, కావ సీయే=ళాపసీయోపనిషత్తునందు, శు,శంజవినంబడుచున్నది (చెచ్పంబడుచున్నది).. తా, నిర్షణోపాసకుండు మోతీకామి యగుచు, కామసంకల్చము లును శరీరాభిమానమును లేనివాండటై, యిం ద్రి యవ్రేరితుండు గాక తవ్చక మోతుమును బొందుచున్నాండని *సోఒకామో నిహష్కోను ఆప్త 4 నో వ్‌ కాను, ఆత్మకామో న తస్య ప్రాణా ఉత్కాాయంగ్య క్రైవ సమవలీ లాల జా. అధు ల! టి జ వా ఖ యనే టషై వ సః బ్రహ్హాప్యేతొ యను కాపనీ యోపనిపద్వాక్యము వలన నిర్దుణోపొసననాఫలము వినంబడు చున్నది, అవ, ఉపాసనవలన మోతము గలుగు చేని “నాన్యః! వంథాశ” అను శ్రుతి ఇెట్టు సమన్వయించపలె ననినం జెవ్వచున్నాండు:-- శ్లో, ఉపాసనళ్య సామన్థ్యాద్విద్యోత్స _త్తీర్భవేత్తత్క జ వధ నే క! నాన్థః పంథా ఇతి హ్యేతచ్చాస్త్రం నైవ విరుధ్యతె, ]డ్తైై వ్యా, ననూసాసనయా ము _క్రీస్స్యాచ్చేల్‌ “నాన్యః బంథా విద్య లేఒజయనా” యీతి శు,తివిరోధ ఇళ్యాళంక్య విద్యావ్యవధా నేన మోత వ్రద త్వాభిధానాన్న విరోధ ఇత్యావా---ఉపానన స్యేతి. టీ. ఊపాసనన్య, = నిర్ద్ణణోపాసనయొక్క, సామశ్యాత్‌ = సామర్శ్యమువలవు విడ్యోక్పిః = క్గ్‌నోక్స త్తి భవేత్‌ = కలుగును. అతః = అకారణమువలన) “నాన్యః బంథా ఇతో అన్యః ఇ ఇతరమైన, చంథాః ఆ త్రోవ శేలిజలే దని వెప్పెడి, ఏశల్‌ - శాన్త్రంజశాన్త్రము, వైన విధ్య లేజవిరోధింపదు. తా నిర్దణో పాసనాసామర్థ్యమువలన బ్రవాసామాళ%్క్కారము గలుగును, కావున నిర్దణోపాసనకంకె నన్ధ మగు మోడసాధనము "లేదని వెప్పెడి శ్రుతి యసంగతము గాదు,

ఛ్యానదీపప్రకరణముం 108 అవ మళశీయొక ప్రమాణమును గనువజచుచున్నాండు:--- శ్లో, నిష్కామోపాసనాన్తు క్రిసావనీయే సమిరితా, ఛం ాాస్రేజావిలాలి జం? వ చ క న్‌ బ్ర హల్‌ కస్స కామస్య వ్తైబ్య వగ్న్నే సమిోరితః, 148 వ్యా మరళ్నో బ్రువ్తాలోశే చాతత్త్వం విజ్ఞాయ ముచ్యత ఇత్యుక్తా శే శ్రుతం వ్రమాణయతి---నిమ్కెమ ఇతి. త శ్ర “సశ+2 కామి ఇత్యాది తావనీయ వాక్యం ఫూర్వ మేవోదావ్భాతం. టీ. నిష్మ్యామోపాననాల్‌ = కోరిక లేక వేనీన నిర్దుణోసాననవలన, ముక్తి! అ 'మోతము, (ఆని తాపనీయేజతావనీయ శ్రుతియందు, సమారితాజవెచ్పంబడినది. సకా మన్య = కోరికతో నిర్గుణోపాసన జేయువానికి బృహ్యలోక॥ = బ్రవాలోకము (బ్రవ్య లోకస్రా వీ గలుగు నని ౩ బ్యవ్రశ్నే=నైబ్యప్రశ్నయందు, నమిరితుజపెద్పంబడీనదిం కా, భోరక లేక నిర్ద్ణణోపా 'స్పీ చేయువానికి మోత్సము లభించు నని తాపనీయ శ్రుతి వెస్పినది, సకాముండగు నిర్దుణో పాసకునకు. బ్రహ లోకము లభించు నని ప్రశ్నోపనిషత్తు చెప్పుచున్నది. ఆవ. ప్రశ్వోపనిమదర్ధమును జెచచున్నాండు:--- ఎం జీ జ శ్లోయ ఉపాన్తే త్రీమాశ్రేణ బ్రహలోశే స నీయళే, స వతస్తాజ్జీవఘనాత్పరం ఫుగుషమిాతు లే, 1డీ వ్యా ఇదానీం 23 బ్య(ప్రశో్ను నిమద్వాక్యమర్థత। వఠతింలాయ ఊపాన్త ఇతి, “యః పున రేత శ్రి చూ ల్రేశోమిత్యనేమై వాతుశేణ వరం పురవమభిధ్యాయి-ళత న 'లేజని నూళ్యే సంపన్నో యథా పాదోదరస్త్వా వినిర్హుచ్యత వీవం వా వై స పాప నా వినిర్తుక్తన్స సామభిరున్నీయ లే బ్రనాలోకం స వీఠస్తాద్దీవమునాత్సరాత్సరం ఫురి శయం ఫురువమితుక” ఇతి నసకామస్య బన్మాలోకప్రా _ప్రీళ్మ్ళ్రాయత ఇత్యర్థః నశు క బ్యప్రశ్నే నకామస్య బహ్మలోకగతిలేవ వ్రలీయక ఇత్యాశంక్య తత్ర తక్వసాకా క్కారళ్ళ్చ శ్రూయత ఇత్యాహంా-స వతస్తాఎతి. టవాలోకం గతస్స ఉపాసకః వీశస్తాబ్టీవఘు నాజ్జీవసమప్రి రూ పాద్ధిరణ్య గర్భా ర్పరముత్కృృవ్రం ఫురువం నిరుపాధిక టై తన్యరూపం పరమాత్తానం ఈత తే సామెళ్కరోతి. లా శీ టీ. యః = ఎవడు, ల్రిమా్రేణ ఆ త్రిమాత్రాకారప్రణవముచేతు ఊపాస్సే ఆ ఉపాసించుచున్నాండో, నః జ వాండు, బహలోశే = బ్రహపోకమునందు, నీయతే ఆ పొందించంబడుచున్నాందు. సః ఆ వాండు, నీతస్తాత్‌ జీవునాత్‌ ఆఈసమప్షిబీపుండగు

౯6% శ్రీ, వేదాంతపంచదళి నవమ కరణము ఆ హిరణ్యగర్భునికం లె బరంజఊత్క్ళృష్ణుండైన; పురుమంజనిర్వి శేమ్ట్ర, వామును, ఈశ్ష లే= సాకాత్కరిం దుకొనుదున్నాండు. వ్‌ ణి తా, త్రి మూ త్ర వణవము నుపాసీంచువాండ ట్ర హాలోకమున శేగ యచ్చట హిరణ్యగర్భునికన్న _మిన్నయగు నిర్వి శేష బ్రహ్హమును సావౌత్కరించుకొను నని ప్రశ్నోపనిషత్తునందు “య్య ఫునేతం శ్‌ జ త్రిమాత్రేణ” యనెడి శ్రుతివాక్యము చెప్పుచున్నది, అవ ఈయర్థమునందు బృవాన్యూ త్ర మును బ్రైచూణము?ా నుదొవారించు చున్నాడు: శ్లో, అఆప్రతీశాధికరణే తత్కితున్యాయ ఈరిత,, - న. లే న బ్ర హాలోకఫలం తస్త్థాత్సకామన్యేతి నర్గితమ్‌, [త్త ,. వ్యా కించ “అప్రతీశాలంబనాన్న యతీతి బాదరాయణశ 'ఉళభయభధా చ దోషో ్తత్కకు” శ్చేక్యత్ర శామానుసాకేణ ఫలప్రా ప్రిర్భవతీతి వ్రతిపాదితం తస్తా చవి నకామస్య బ్రవాలోకగతిరిత్యు మేత్యాహ-.అప్రతీశేతి, టీ, ఆహప్రతీశాధిిరణే ణు అ ప్రతీ కాధికరణమునందు, తత్క_్రతు న్యాయఃి ణి శక్కకున్యాయము; ఈరిఈః జ చెచ్పంబడినది, రస్తాత్‌ =ఆేతువువలన) సకామన్యజ నకానునకు, ట్రవాలోశఫలం క్‌ బ్ర వ్థాలోక చుసెడి ఫలము (కలుగుచున్నది), ఇతి ఆ ఇట్లుగా, పరి తం వర్మి ౦వంబడినది. తా, “ఆప్రతీకాలంబనా న్నయతీతి బాదరాయణ ఉఛయథాచ దోహోత్తత్క్రతుళ్చ” అవు సూత్రమున వ్రతోపాసకులకం క 'వేజగు సకాములు బ్రహవాలోకము నొందెక రని పెప్పంబచెను. తత్కితు న్యాయ మనంగా దేనిని భావించిన నదియే తా నగు ననుట, అవ బ్రహ్మలోకగతునకు త _త్వేక్టానము గళెడి విధమును జెన్వుచున్నాండు:.-- ణి, శో నిర్దణోపా_స్రిసామర్థ్యా త్తత్ర, తత్త సమవేతతే, శ్రనరాన్నర్భలే నాయం కల్పాంలే చ విముచ్యతే, ]46 వ్యా తర్జి సకామస్య త _క్వజ్షానం వతో జాయత ఇళ్యాళంక్యావా---నిర్దు శతి, “ఇమం మానవహూవ _ర్థం చావర్థతేన న పునరొవర్హతే న న ఫునరావ రత” ఇత, “బవ్శాణా నవా తే సశ్వే” ఇత్యాది కు,తిస్ఫృతినద్భావాన్న తన్య పునస్సంసొర ప్రోక్తః కింతు ముక్రిరే వేత్యాహా-పునరావ ర్తత ఇతి.

ఛ్యానదీపవ,శరణనుం 766 టీ. (ఈ సకొముండు), నిర్ణుణోపా స్తిసామర్ధ్యాత్‌ ఆ నిర్దుణో పాననాబలము వలన, తత్త = అబృహృలోకమునందు, తత్తం జ తత్త్వమును అవేతలే ఆ రూచు చున్నాండు. అయంజపీందు, ఫున$ఐమటిల, నాన ర్త లే=సంసారమునకు రాండు. శల్చాంతే చణ బృవాకల్పాంతమునందు; విముచ్య లేజముక్తుం డగుచున్నాండు. తా. నిర్షుణోపా_స్పీబలమువలన ట్రవాలోకమునందు. బ్రహ పావాత్కారనము గల్గును, వాయ మజిల సంసారమునకు రాండు, చా కల్పాంతమునందు ముక్స్తుం డగును, అహ. ప్రణవోపాసన భేదములను జెప్పుచున్నాండు:--- క్లో, వ్రణవోప్తాస్తమః స్రాయో నిర్టుణా ఏవ వేదగాః, క్వచిక్‌. సగుణ తావ్యుక్తా ప్రణవేోపాసనస్య హి, 1ఓ7 వ్యా. ఇదానీం వ్రళావోపాసనవ్రసంగాల్‌ బుద్ధిన్థం ఈ విధ్యం దర్శయతిలా వ్రగావేతి. టీ. ప్రాయః = కజచుగా?. వేదగాః ఆ వేదతనులై న, వ్రవివోపాాస్సయః = ప్రణవోపాననలు, నిర్దణా నీవ ఇ నిర్ద్ణణములే. క్వచిల్‌ = కొన్నిచోట్ల వప్రణవో పాసనస్య అ వప్రణవో పాసనకు, సగుణతాపి ఆ సగుణర్వముకూడ, ఉక్తా ఇ చెన్నం బడినది. తా వేదమునం 'జెన్చంబడిన 'ఈ “వోపాసనలు ప్రాయికముగా నిర్ణణోపాసన లే, కొన్ని స్థలములందు సగుణోపాసనలు గూడం జెప్పం బడియున్నవి, అవ వ్వైవిధ్యమును గనుపజచుచున్నాండు:--- గ్లో, పరాపర బ్రహరూప ఓంకార ఉపవర్ణితు విస్పలాదేన మునినా సత్య కామాయ పృచ్ళతే, కం “వ్యా. చ్వైవిఖ్యీ ప్రమాణమాహ---వరావరేతి. “వఠచ్వై సత్యకామ చరంచ్తా పరం చ బ్రా యదోంకార శ్రస్తాద్విద్వా నే లేవై వాయతనేనై కకమ'జ్వే'తీతి ఉభయ రూవత్వం ప్రతిపాదితమిత్యర్థఃం టీ, మునినా=మహర్షి యైన, పిప్పలాచేన = పిళ్చలాదునివేక, పృచ్ళ రేజఅదుగు చుండిను సర్యకామాయ = సత్య శామునికొజకు, ట,చారూవఃణ క్ర వాముయొక్క_ రూప మగు, పీంకార్క జ ప్రణవము. వర ఆ పరమనియు (నిర్గుణ మనియు), అజరః = అజర మనియు (నగుణ మనియు); ఉఊవవర్షి తఈఃజవర్ష్మించంబడినది,

[66 శ్రీ 'వేదాంతపంచదశి, నవమప్రశరణను జో టో రో తా, ఓంకారను పరబ, హాముగను, అపంబ్రహాముగను థావింప జీలసీన దని వీస్పలాదుండు సక్యకామునకుం జెప్పినట్లు వ,శ్నోపనిషత్తు నందుం గలదు, వక మనంగా నిర్దణను, అపక మనంగా సగుణము, అవ. మజియొక శ్రుతిని శ్రునాణించుచున్నాందు:--- గో వతదాలంబనం జ్జాత్వా యో యదిచ్చతి తస్య త్‌, ఇతి ప్రోక్తం యమేనాపి పృచ్ళతే నచిశ్తేకనే, 149 వ్యా కళవల్ల్యాం యయమేనాపీ “నీక దాలంబనం జ్‌న్వే” ళ్యాదినా ద్రైవిధ్య ము క్తమి త్యావా---వతదాలంబనమితి. టీ. వఏకల్‌ ఇ ఈ, ఆలంబనం = అలంబనభూత మగు వ్ర,ణవమును కాశ్వా ఐ "0సిషొని యః=ఎవండు, యల్‌ అ దేనిని, ఇచ్చలి=కోరుచున్నాం డో, తన్య = వానికి శదితి ఆ ఆది పొందంబడుచున్న దని; య మేనాపిజయముని చేకను పృచ్భ తే ఆ ఆడుగు భున్న, నచిశీత సేజనచి శేతస్సుకొ అకు, ప్రో క్తంజచెష్పంబడినది. . తా, చగావమును సగుణబ్రహ్థాము గాం గాని నిర్దణబ్రహము గాం జాని భావించిన వానికి కోరన ఫలము ఘకజించు నని యముయ నచి శీశస్సునకు చెప్పినట్లు కఠోపనిషత్తు వెప్పు చున్నది, అవ. ఫలితమును జెచ్వుచున్నా6డు;-- న్లో, ఇహ వా మరణే చాస్య బ్రహలోకే-భవా భవేత్‌ , టీ ర చ టి పాసా మెత్కృతిస్సమ్యుగు పానినస్య నిష్టణమ్‌, 150 వ్యా ఊక్రమర్థముపసంవారతి.....ఇహ వతి. టీ. నిర్ణణంజనీర్గుణ 'బ్రవాముకు, సమ్యక్‌ =ఛక్క_ం కా: ఊపాసీనన్యజఉపాసనమా శయుచుండెడి, అన్యజఇశనికి ఇవా వాజఇహలోకమునంగాని, మరణీ చజమరణసనమయ మునంగానిం అథవాజ అట్లు గాక ట్ర వూలోశే వ బ్ర వాలోకమునంధుంగాని, బ్రన్గాసాత్షు క్కృతిః= బృవాసామో త్కారము; భ వేల్‌ =అగును, - తా. నిర్ణణోపాసకునకు నిహలోకమునంగాని మరణసమయ మునంగాని ట్ర! వాలోశమునంాని శ్రి హూసావాత్కారము తప్పక కలు గును. కాన నిర్దణోపాసనను ముఖ్యముగా నాచరింపందగును ఆమ విచారముసేయ సమర్థుండు గానివాండు నిర్దణ బృవాధ్యానమునం చథిశారి భయనుటయందు ట్రైచూణమును అాఫుచున్నాండుఖాా

ల అ ఛ్యానదీప ప్రశరణను (67 న్లో. అర్జోఒయమాత్మగీతాయామవీ స్పష్టముదీరిత, విచారాతము ఆక్తానముపహెనీలేతి సంతతం, కెన్రీక్షే వ్యా, విచారా _శ్తత్వజ్ఞాననంపాదనానమర్థస్య నిర్దణ బృవా ధ్యా 'జే2-ధికార ఇత్య యమర్థ అత్మ గీతాయాం౦ నమ్యగళ్ళిహిత ఇత్యావా---ఆర్థోఒయమితి, టీ, విచారాత్‌నుః ఇ విచారమునందు నమర్థుండు. గానివాందు; సంతతం = ఎడ 'తెగక్క ఆక్తానం = పరమాత్మను, ఊపానీలేతి = ఊపాసించవలయు నని, ఆయం ఆర్థః= ఈలర్థముం అత్మ గీళాయామవీజలత్మ గీతయందును) స్పస్తంజస్ఫుటముగా, ఊదీరిక$జ చెప్పం బడినది. కా, నిర్షణోపొసనచేయుటకు అసమర్థం డగువాండు. ప్రత్య గాత రూప పరబహము నుపాసింపవలెి నని యీ అకరము ఆతగిత పీ త థి జి యందును స్పష్టముగథి 'జెవ్చలిడినది, ఆవ, అఆ అత్మ గీ తొ వాక్యము నుదావారించుచున్నాండు;:ల న్లో, సామెత్క ర్తుమశళ్లోఒపీ చింత యేనామశంకిక్క ఆజ కి కా బేనానుభవారూఢో భవేదాఫలితో ధ్రవన్‌, 109 వ్యా ఆత్మ గీతావాక్యాన్ఫేవోదావారతి.--సామోదితి, టీ. సాకొత్కర్తంజ బ్రహ్మమును సౌాకుక్కురించుటకు, అశళ్లోఒపి=శ క్రి 'లేనివాం డైనను;, మాంజ(వరమాత్మనగు) నన్ను, ఆశంకితస్సక్‌ అశంకింపనివాండగుచు, చింతయేత్‌ ఆ ధ్యానింవవలెళు కాలేన జ కొంతకాలమునకు, అనుభవారూఢః అ అనుభవమునొందిన వాండై, భువంజనిశ్చయను గా ఆఫలితః = ఫలంబు నొందిన వాండుగ, భవేత్‌ ఇ ఆగు చున్నాండుం ॥ తాబ హూసాషమౌత్కారము గలుగనివాండు నిక్షుణబవ్థాథ్యా నము చేనెనేన్సి యనుభ వామాఢమగు చ్యునాయర్థము వానికి ఫలించును, ఆవ. దృష్టాంతమును జెప్తచున్నాండు:లా ఖ్లో యథా గాధని ధేర్లస్ధ చొ నోపాయః ఖననం వినా, మల్లా భేఒపి తథా స్వాత్మ చింతొాం ముశ్రారి న చాపరః, 158 వ్యా, ధ్యానస్య నమ్యక్దానోపాయ ల్వే దృష్టాతమావహాఎ-యశ్లేతి. చార్దాంతి'శే యోజయతి.-మల్లాళ ఇతి. గా ల టీ. యథా = ఎట్లు ఆగాథనిభే! = లోంతగు నిధియొక్క లక్థా = పాస్సి భుందు, ఖననం వినాణ శ్రవ్వుట విడిది ఊపాయః జ ఉపాయము, న అ శేహ్మ

గ్ర శ్రీ వేదాంతపంచదశి, నవమ వ్రకరణము తథా అ ఆలాగున) మల్దాభేఒపీ = వాలాభమునందును, స్వాతృచింతొం అ న్వన్వరూద "లేదు, తా. గనిలోని రత్నములు వొరకవలే ననిన భూమిని చ్రవ్వక తీరదు. అశ్లు అత్మసాషౌత్కారము. గావలె. ననిన నిర్దుణోపాసనము కంక వే టుపాయను లేదు, అవ, ఈయర్థమునందు మజణియొక వాశ్యమును సనువణచుచున్నాండు:--- న్లో చేహోపలమపాకృత్య బుద్ధికుద్దాలకాత్చును, ఖాత్వా మనోభువం భూయో గ ఎక్షాయాం న్తాం నిధిం ఫుమూాళ, వ్యా+ వ్యతి'ేశేణో క్త మర్ధమన్వయము ఖేనాహ--- జేహో పలమితి, టీ. జేవోపలంజదేవా మనియెడి తాతిని, ఆపాకృత్యజ పెల్లగించి, బుద్ధికుద్దాల కాత్పునఃజబుద్ధి యనెడి గుద్దలివలన;మనోభువంజమన స్సు ఆనియెడి భూమిని; ఖాత్వాజు ్రవ్వి? నిధింజనిధివైన;, మాంజనన్ను; పుమాక్‌ =పురువుండు, గృష్హాయాల్‌. జగ్రహింద వలయును తా, శరీరాఖిమానము వదలి తన బుద్ధిచేత మనస్సునందే ఆత్మ విచారము చేసికొని బ్రహసామౌత్కారము నందవలెను. ధన మవే థీంచినవాం డెట్లు గనివ్లై నుండు జాతిని దీని భూమిని ద్రవ్వి యందలి ధనముం గ్రహ్‌ంచునో యటులనే యని భావము, అన ఛ్యానఫలమును 'జెద్వచున్నాండు:---- లి వ్‌ న న్లో, అనుభూలేరభాచేఒపి బ్రవ్ష్నీ ల్యే చింత్య తామ్‌, అప్యసళ్చ్యావ్య తే ఇ్యానాన్ని త్యా పం యుహ్తా కిం పునః, 15 వ్యా క్థైచేఒసమర్థన్య ధ్యాేఒధిశార ఇత్య శ్ర వాక్యాంతతం వఠతి----ఆను భూలేంతి. ఛ్యానాద్ధి బ్రవాప్రాప్తా కై ముతికన్యాయనావా.--.ఆఅపీతి.. ఉపానకళ్య ఫూర్వమవిద్యమానమని బేశ త్వాదికం ఛ్యానాశ్చా9వ్య'తే కిల న్వరూపేణ నిశ్యప్తాప్తం నర్వాశకం ధ్రువా ఛ్యానాశ్చాాభ్యత ఇరి కముర వ కృవ్యమిత్యర్థః. టీ. అనుభూలేః అ అనుభపముయొక్క, అభావేషవి = లేకపోయినను, అన్నీ "శ్యేవ ణు ెకీను శ్రువామనైతి ననియేో, చింత్యతాం గం ధ్యావించంబడుంగాక, అఆసదవీ = నకు వూర్వములేని చేవతత్యాదికముగూడ, ధ్యాశాణ్‌ = ధ్యానమువలన, ప్రైష్య లేఐ

ఛా్థనదీప వ్రశరణము 749 పొందంబడుదున్న ది. నిత్యా భ్తంాఎల్లవ్వుడు ఫొందంబడిన, ట్రుహవబ్రవము శిం పున వీవిం చెప్పవలెను,

తా, బ్రష్జోనుభవము "లేకపోయినను నేనే బ్రవ్హామ నని ఛ్యానింప వలెను, థ్యానమువలన "లేనిపి సయినము లభించును, స్వస్వరూప మగు బ్రహ్హము లభించు నని వేతె చెన్ప నేల! లభించియే తీకు నని భావము. అవ వెన వెచ్పంబడినదానిని నం నేచముగాం కెచచున్నాండు:లా శ్లో , అనాత్మ బుద్ధితో థిల్యం ఫలం ఛార్ధనాద్ది నేవనే పశ్యన్నపి న చేద్ధ్యా యేతో్కోఒపరోఒస్తాత్సళుర్వవ, 156 వ్యా బ్రవ్వాధ్యానఫలన్య వ్రశృతనిద్ధత్వాదపి ఛ్యానం క _రవ్యమిళ్యాహ-.- అనాల్తేతి, టీ. ఛ్యానాత్‌ అధ్యానముపలన, ది నేదినే ఆ వ్రతిదినదునందుశు, ఆనాత్యబుద్ధి 3 థిల్యంజ దేవాదులు 'జే ననియెడిబుద్ధి తగ్గి పోవుటయకు ఫలంజలాభమును, వళ్యన్న వీజ చూచుచున్నను, న ధ్యాయీవ్యదిజ థధ్యానించం డేని, ఆస్తాత్‌: అవీనికం టె, అవరః = మంతి యొకు వశు! అ వకువు, కః = ఎవడు! వద ఆ భెబ్బు, తా, 'భాళ్థనమువలన దినములు గడచినకొలంది దేహేం ద్ర యాదులు నేనే యనెడి భ్రమ నశించును. ఇట్టి లాభము గనువడు చున్నను, థాానింపని వాండే నరషకు వనీ తెలియనగును, అవ ఫలమును జెద్వచున్నాండు:---- న్లో *, చేపాఛిమూనం విధ్వస్య ఛా్యనాదా త్తానమద్వయమ్‌, పళ్యన్మరోోఒమృతో భూత్వా వ్యూత్ర బ్రహ సమక్నుతే. 157 వ్యా ఇదానీముపపాదితమర్థం సంక్షీష్య దర్శయతి-.-జేవాభిమానమితి. మరణ న! జేహేఒవామిత్యభిమానపరి త్యాగాత్స న్రయమమృతో భూత్వా అశ్రాస్మిన్నేవ శరీకే స్వన్య నిజం రూపం సచ్చిదానందరూపం ట్రవ్లా ప్రాప్నోతి. టీ దేవిభిమానం ఆ శరీరాఖిమానమును, విధ్వస్య=ధ్వంసము చేసి ధ్యానాల్‌ ౨ ధ్యానమువలన; ఆద్వయం ఇ తనకంటె భిన్నవస్తువు లేని, అత్తానం ఆ వరమాత్మ్శ, న్కు చళ్యక్‌ అ సాకొక్కరించుకొనుచున్న; మర్త్యః ఆ మనుజుడు, అమృతో భూత్వా ఆ మరణవర్టిరుండ్రై; అత్ర, ఆ ఇక్కడే బ్రవ్గా ఆ బ్రవ్ధామును నమశ్ను లే = పొందు చున్నాందుం జేదాంత---4$9

770 శ్రీ, వేడాంతపంచదళి, నవమప్రకరణము తా, ఛ్యానము చేయువానిక్రి దేహభిమానము తొలలసను, టహసామోత్కారము గలుగును, అమృతరూఖుం డై యీజన్మమందే ముకు డగును, ఎటో అవ ప్రశరణామునకు ఫలమును జెప్పుచున్నా(డు:-- న్లో, ్యానదీపమిమం సమ్యుక్పరామృళతి మో నర, ము_క్తసంశయ వఏవాయం ఛ్యాయతి బ్రహ సంతతమ్‌, 158 ఇతి శ్రీవిద్యారణ్యకృతా, 'వేదాంతపంచదశ్యాం ఛా్యానదీవపస్స్పమ్నా_వ్పః, వ్యా ఛ్యానదీ పానుసం ధానఫలమావా.--.ధ్యానదీషమితి, ఇతి శ్రీమక్పరమవాంసపరి వ్రాజ కాభార్య శ్రీ ారతీ తీర్థవిద్యారణ్యమునివర్యకింక రేణ కామళ్ళష్ణాఖ్యవిదుహా విరచితం తాత్పర్యబోథధినీ నామకం ఛ్యానదీవ వ్యాఖ్యానం సమౌా_ప్తమ్‌ం . టీ. ఇమం ఛ్యానదీవం= ఈ ధ్యానదీపమును, య$ నరఃజనీమనుజుందు, సమ్యక్‌ ఆ 'లెన్సగా? పరామృశతి ఇ జరికించుచున్నా(ండో, ఆయంజ ఇతండు, ము _క్తృసంశయ నీవ= నంశయములు లేనివాం డై, నంశతం ఇ ఎల్లప్పుడును, ప్రా ణు బ్రవామును, ఛ్యాయతి= ఛ్యానించును. తకాాఈ ఛాానదీప వ్ర కరణమును బాగుగా విమర్శచేనీ ెలిని కొనినవానికి సంశయములు తొలగి బ హూథా్య్యానమునం దఖిరుచి గీ గల్లును, ద ఇది శ్రీ విద్యారణ్యకృళం బగు పంచదళియందు ధ్యానదీజ మను నవముప్రకరణము.

శ్రీరన్త శ్రీ గణేశాయ నమః, ఎవి 4 ర నీ వేదాంతపంచదశి టీ దశమ ,పకరణము క అజాలావానకపిసేచవునాాలాలా నాటకదీప వ్ర కరణము అవ. తీ విద్యారణ్యస్వామి నాటకదీపమును బ్రారంభింపం దలంచి మంచాధి కారుల కనాయానముగ ట్రహ్వాబోధ గలుగుటకు బ్రువ్హమందు జగత్క_ల్పనముకు జెళ్పు చున్నాండు:ాలా

న్లో, పరమాత్తాద్వయానందః పూర్ణః వూన్వే స్వమాయయా,

స్వయమేవ జగద్భూత్వా స్రావిశజ్జీవరూపతఃః || నత్వా శ్రీ, భారతీ తీర్థవిద్యారణ్యమునీళ్వ కా, అర్ధో నాటశదీవన్య మయా సంక్షీవ్య వత్యరే.

వ్యా, చికీర్షి కన్య గ్రంథన్య నిష్స)త్యూవా పరిపూరణాయాభిమ ర చేవ తాత త్త్వాను స్మరణలతణం మంగళమాచరక్‌ ముచాధి కారిణామనాయా సేన నివృ్ర)వందభబ్రవ్యోత్య తక్వప్రతివ శ్తిసిద్ధయే “అధ్యారోపాపవాదాభ్యాం నిష్స్రసంచం ప్రపంచ్య శే, శిస్యె జాం లోధనిద్ధ శి్థ్‌ం తత్వశ్ఞైః శల్పితః శ్రమిఇతి న్యాయమనుసృ త్యాత్మ న్యథ్యారోవం ావదావా.....వరమాల్తే తి. పూశ్వే నృ ప్లే! ప్రాగద్యయానందః పూర్ణః “నదేవ సోమ్యే దమగ్ర, ఆసీ చేశ మే వాద్వితీయం” “విజ్ఞానమానందం బ్రవ” 'వూర్శమదః పూర్ణ మిత్యాది శ్రుతి ప్రసిద్ధః న్వగాది భేదళూన్యః పరమానందరూప॥ పరిపూర్మః కరమాత్తా న్వమాయయా “మాయాం తు వశృతిం విద్యా న్థాయినం కు మహేశ్వర"”మితి శ్రుక్యు శ్రయా న్వనిష్టయా నూయాశన్ష్యా “స్వయ మేన జగద్భూత్వా తదాత్షానగ్‌ స్వయ

77 శ్రీ వేదాంతపంచదళి దళశమప్రకరణనుం మకురుశు సచ్చత్యచ్చాభవ” దితి శు , లేశ స్వయమేన జగదాళారతాం ప్రాప్య జీవ రూపత; స్రానిశత్‌ + “ఠక్సృష్ట్వా తచేవానుస్రావిశల్‌ త్మ్‌ “ఆనేన జీవేనాత్మ నాను వన్య” శ్యాది శు,రేః జీవరూపీణ ప్రవిష్టవానిత్యర్థః టీ. వూళ్వే ఇ కల్చ్పాదియందు; ఆద్వయానంద! = ఆద్వితీయానందన్వ రూపం కైనట్రియం, ఫూర్ణః=పరివూర్డుండై నట్రియం, పరమాళ్తాజసరమాత్మ; స్వమాయయాజతన మాయచేక, స్వయ మేముళా్వే జగల్‌ =వ్రపంచస్వరూవముగా, భూత్వాజఅయి; జీవ రూవకః అ జీవస్వరూవముతో, ప్రావిళల్‌ = ప్రవేశించెను. తా, నిర్విశేషంబును, సత్యజ్ఞానానందస్వరూపంబు నగు బ్రహము అనిక్వచనీయ మగు మాయయొక్క_ సహాయంబున జగత్తును సృజించి యౌాజగత్తులో మాయావళంబున నే తాను జీవుండై ప్రవేశించెను. అవ. ఒక్క చరమాత్యయే సర్వశరీరములయందుం బ్ర, వేళించినయెడల 'జేవ మను హఘ్యూదులకు నుత్తమాధమభౌావ మెట్లు భుటించుకు అని శంకించి సమాధానమును జేస్పు చున్నాండు:ంాా నో, విష్ణ్వాద్యు_త్తమచేహేషు వ్రవిష్టో చేవతాఒభవళ్‌ , మర్హ్యాద్యధమ దే హేషు స్‌ో భజతి చేవ తామ్‌. లె చ్యా నను చరమాత న వీవైకస్య సర్వశరీలేషు చ్రవిష్రల్వే వూజ్యపూజకాది భావేన. ప్రతీయమాన ఊత్తమాధమభానో విరుభ్యే లే త్యాళంక్యానాయావిష్టి తిం నాయం స్వాభావిక ఊత్తమాధమభావః. కింతు శరీరో పాధినిబంధనోజఒతో న విరోధ ఇతి భావః టీ. విష్ణ్వాద్యు శ్తమజేహేము అ విష్ణువు మొదలుగాగల యు త్తమోపాధుల యందు, వ్రవివ్వః జ ప్ర వేళించినవాందై, జేవతా=దేవతు అభవత్‌ = అయెను. మర్య్యా ద్యధమేహేసుజమనుమ్యులు “మొదలుగాగల హీనోపాథభులయందు, స్థిఈః = ఉన్న వాండై, జేవతాం అ జేవశను, ఛజతి ఇ శవించుచున్నాండు, కా, అత్మ యొక్కండై నను ప్రశృష్టోపాధులయండుం బ్రవేశించి "చేవత యగును. నికృష్టోపాధులయం దుండుటచేత దేవత నుపాసీంచువాం డగును, అవ. ఇ ట్రధ్యారోచమును బెలికి యివ్వు దవవాదమును టెబ్పుచున్నాండు. అధ్యారోచ మనంగా జగత్కల్పన యగును, అవవాద మనంగా బ్రవమందు జగత్తులు 'ఖే వని ని-షీధించుటణా

నాటకదీపవ్రకరణనుం 77౮ శ్లో. అనేకజన భజనాత్‌ స్వవిచారం చిశీర్షతి, గా ఆ మే విచారేణ వివష్టాయాం మాూమాయాం శిష్యులే స్పయమ్‌, తి వ్యా ఇత్ధమాత్మ న్యధ్యారోవం నంయేేణ వ్రదర్శ్య నసాధనం తదపవాదం సంకీవ్య దర్శయితి-.--అనేశేతి, అ'ేకజన్న భజనాదనేశేషు జన్మను అనుష్టితానాం కర్మణాం బ్రవాణి నమర్పణరూపాత్‌ భజనాల్‌ స్వవిచారం న్వస్యార్య నో టబ్ర్శా రూవస్య క్హానసాధనం (శవణాదికం చికీర్ష తి కర్తుమిచ్భ్ళతి. తకః స్వవిచాళేణ విచార ప్లా / వ క ను. జనితజ్ఞానేన మాయాయాం స్వస్యాద్వయానంద తాాదిరూ పాచ్ళాది కాయామళ్డానా విద్యాదిశబ్బవాచ్యాయాం. వినష్రాయాం నివృత్తాయాం స్వయమద్వయానందవ్రూరృ శ పరమ్మాల్మేవావళిమ్య లే. టీ. అజేక జన్మ భజనాల్‌ జఅనేశములైన జన్మలయందు భళించుటవలన, న్వవిచా శీణ -స్వ జ తనయొక్క? వీచాకేణ అ విచఛారముచేత, విచారం ఇ ఆక్క విచారమును, చికీర్ణతి=చేయ నిచ్చగించుచున్నాండు. విచా రేణ=అత్మనిఛారను చేతు మాయాయాంజ మూలావిద్య, వినప్టాయాం అ నళించినదగుచుండంగా, స్వయం జ లొను (ఆక్యన్వరూ పము) శిమ్యతే = మిగులుచున్నది. తె, అ నేకజన్మములయం దీశ్‌ గరారాధన చేయుటచే ఆత్మ విచారమున కిచ్చ వొడమును, విచారము చేయంగా మాయ నళిం చును. మాయ నశింపంగా ఆత్మ స్వరూప మగు తౌొను మీగులును, ఆప. బంధనివృత్తి మోతు మని మోతుశాస్తములు బెబ్పుచున్నవి. ఆత్మ మూత్రము "శేషించుట మోత్‌ మని నీ వనుచున్నావు. ఈరెండింటికిని సమన్వయ మెట్లు | అని ్రళ్నింపగాం కెచచున్నాందడు:- న్లో, అద్వయానందరూపస్య సద్వయత్వం చ దుఃఖతా, ల్యే జ రి రా బంధః (ప్రో క్తస్స రూ వేణ స్థితిర్జు_క్రితీర్య లే, జ వ్యా నను 'తదృఫవ్యావామితి జ్ఞాత్వా సర్వబంధైః వ్రముచ్యతి ఇృత్యాదిశ్రుతిలి రృంధనివృ త్రిలతుణన్య మోతస్య క్టానఫలత్వాభిధానాత్‌. పరమాత్యవిశేషణనస్య తతృల కాభి ధానమనుపపన్న మి త్యౌాశంక్యాహ --- ఆద్వయానం జేతి. అద్వితీయే టాణి వాస్తవస్య బంధస్య మోతస్య వా దుర్నిరూవళత్వాద్దుఃఖిళ్వాది భృమ నీవ బంధః స్వరూ పావస్థితిలతుణా తన్నివృ్తిలేవ మోతు3 అతోన శ్రులివిరోధ ఇతి భొవః టీ. ఆద్వయానందరూవస్య ఇ కెండవది లేనిదియు, అనందస్వరూవము. నగుః పరబృవ్యామునకు; సద్వయత్వం చ = సద్వితీయర్వమును దుఃఖితా ఆ దుఃఖిత్వమును;

4 శ్రీ వేదాంతసంచదశీ, దశమ ప్రకరణము బంధఃజబంధ మని, ప్రో, కః జ చెచ్చంబడెకు. స్వరూపేణ ఆ స్వస్వరూవముతో $ స్టింకఐ ఊనిక) ముక్తిరిలి = మోతు మని, ఈర్యలే ఇ వెచ్పంబడుచున్నదిం తా, అద్వితీయ మగు ఆత్మకు నేను సద్వితీయుండను, దుఃఖిని అని యనుకొనుటయే బంధము, ఇట్టి భ్రమ "లేక స్వస్వరూవమునం దుండు టయే మోతము, ఇదియే బంధనివృ త్తి, కనుక విరోధ మేమియు లేదు, అవ జుకాదులు కర్శవేతణే ముక్రినిం జెందిరి, విచారముతో. జని యేమి యనినం జెబ్వచున్నాడు:--- న్లో అవిచారకృతో బంథో విచానేణ నివర్తతే, తస్తాజ్జీవవరాతళ్తానౌ సర్వదైవ విచారయేత్‌. త్‌ జ ఆ న్‌ వ్యా నను “కర్యళైవ హి సంసిద్ధిమాస్థితా జనకాదయ” ఇతి స్య అలలే రోతున్య శర్మ సాధనత్వావగమాళ్‌ కిమబీన విచారజనికజ్ఞా'నేచేశ్యత అవా----ఏచాళేతి. విచార ప్రాగభావోబలతీ, కాజ్ఞానకృతన్య బంధన్య న విచారజన్యజ్ఞానాదన్యతో నివృ త్తిరుప బద్య లే. ఉదాహృతస్భృతౌ చ సంసిద్ధిశబట్టేన చి _శ్తశుద్ధి రేవాళిధీయ తే న మోతు ఇతి భావన విఛారేణ బంధనివృ త్తిరుక్తా శం వియేణ విచా'కేణేత్యత ఆహంాకస్తాదితి. క శ్ర సామె త్కారవర్యంతం నర్వదా విచారం కర్యావిత్యర్థః టి. ఆవిచారకృఠ$ = వ్వావిచారము చేయకపోవుటనలన కలిగిన బంధః = బంధము; విఛాలేణజఆర్యవిఛారమువేత, నిపర్హలే=పోవుచున్నది. తస్తాత్‌ ఆఅహేతువు వలను జీవపరాశ్థాగా ఆ జీవపరమాత్య లను, సర్వదైవ = ఎల్లప్పుడును; విచారయేల్‌ ఆ విచారించవ లెను, లా, బ్రహ్హవిచారము చేయనందున బంధము ఘటించును. ఆబంధము ఆత్మ విచారముచేత నివ_ర్తించును. కావున జీవాత్మ పరమాత్మ లను సర్వదా విచారింపవలయును, అవ జీవస్వరూపమును కెప్పచున్నాండు:-ా న్లో శ అహమిత్యభిమంతా యః కర్తాఒసౌ తస సాధనం, మన_స్తస్య క్రి'యే అంతర్చహిర్వృత్తీ క్రమోశ్థితే, 6 వ్యా తక్ర, జీవరూళం శావన్నిరూవయతి..--అనామితి. యళ్ళ్చిదాభాసవిళిష్టో వహంశారో స్యవహారదళాయా౦ జేహాదావవహామిత్యభిమన్య రే, అసౌ కర్తా కర్భృ

సాటకదీపవ్రశరణను 775 క్వాదిధర్శ విళిష్టో జీవ ఇత్యర్థ తస్య కం కరణమిత్య పేమొయామావా....కస్యేతి. శామాదివృ త్తిమానంతఃకరణభాసో మనః కరణస్య క్రియావ్యా ప్తత్వా త్తత్కి యాం దర్శయతి--తస్య ,క్రియే ఇతి.

టీ. యఃజనీచిదాభాసవిళిష్టాహాంశారము), ఆహామితి = చేవాదులయందు 'జీ నని, అభ్గిమంకా = అభిమానమును గలుగంజేయుచున్న దో, అపౌ= ఈ అవాంకారము, కర్తాణ క_ర్హ్భృ ళ్వాదిధర్మవిశిష్తుం డగు జీవుం డగును. రన్య అ ఆీవునకుు మకశ।$ ఇ మనను? సాధనం = కరణమగును తన్యజఅమననస్సునకు; క్రమోళ్థిలే = క్రమ్మక్రమముగ ఫుట్టెడి. ఆంతర్భహిర్వ్భృ త్తీ ఐ చేవాములోవలను వెలుపసలను వ ర్థించునట్రివృత్తులు, శ్రియే ఆ శ్రీయ (వ్యాపారము) లగును తా, *“అవాంి నేను అని చేహాదులయం దభిమానమును గలి గించు అహంకారము కర్త ఖత్వాదిధర్మ విశిష్టుండగు జీవ్హండు. ఈజీవునకు మనస్సు సాధనము. ఈమనస్సునకు అంతర్చహిర్వ త్తులు కి యలు, ఆవ. ఈవృత్తులస్వరూపమును వృ త్రివివమయమును జెప్పుచున్నా(డు:ా న్లో అంతర్షుఖాహమి త్యేహా వృషత్తిః కర్తారముల్లి ఖేశ్‌ , బహిర్షుఖేదమిల్యేపా 'బాహ్యం వ_స్త్విదముల్లి జేక్‌ , 7 వ్యా, ఆనయోసన్సరూపం విషయం చ వివిచ్య దర్శయతి--అంతర్తు ఖేతి. ఇద మిల్యేషేతి బహిర్వృ శ్తే! న్వరూపాభినయః అవిళి మేన విమయప్రదర్శనం చాన్యాం 'జేవాదృహిర్వ_ర్రమానమిదం తయా నిర్జి శ్యమానం వస్తూల్డి ఖేల్‌ విషయిీకుర్యా దిత్యర్థః టీ. అంతర్ముఖా=లోవలివై పు వ్రనరించిన, ఆవామితి=నే ననెడి, ఏమో వృ ల్తిఃణ ఈవృత్తి కర్తారం = కర్త యగు జీవుని, ఊల్లిఖేత్‌ = విమయముగం జేసికొనును. బహి ర్త ఖాణవెలుపటివై పున కభిముఖమెన) ఇదమితి=ఇది యసెడి, నఘా వృ త్తిఃజఈవ్భ త్తి చావ్యాం=వెలుపటి దైన, వస్తు=పదార్థమును; ఉల్లి ఖేత్‌ = విషయనుగం జేసికొనును, తా. నే ననెకి ఆంతశరణవృత్తిలో జీవ్రండు గోచరించును, ఇది యనెడి వ్ర వంఛాభిముఖ మగువృ త్తిలో చాహ్యపదార్థము గోచరించును, ఆవ క్లాచేంద్రియపంచకనున కువయోగమును కెప్పుచున్నాండు;._ న్లో, ఇదమో యే నిశేపాస్సుృర్ల్ణంధరాపరసావయః, అసాంకర్యేణ తాన్విద్యాత్‌. ఘ్రాణాదింద్రియపంచకమ్‌, -!

6 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, దళము, వ్రీరణము వ్యా, నను మననైవ నర్వవ్యవవోరనిద్థా చత్తరాడివై. యర్థ్యం వగక్ష్యేలేళ్యా శంక్యావాాఖిదను ఇతి. మనసా ఇదమిలి సామాన్యమ్మాత్రం గృవ్యా రే. నతు తద్వి కేమో గంధాదిరత స్త ద్దృవాణే ఘా)ణాదికమువయుజ్యత ఇత్యర్థః టీ. ఇదమ! = ఇది యని నిక్లేశింవంబగెడి వదార్థముయొక్క_; గంధదహూవరసా దయ॥ అ గంధము; రూపము; రనను మొదలగునవి; యేఐఎట్టి; విశేషా$ = భేదములు, క్యుజశలవో, శాక అధర్మ ములకు ఘాణాదీంద్రియవంచకం ణు భూ)ణేం 'ద్రియను మొుడలగు 'జైదిం ద్రియములనుళా ఆసాంక ల్యేణ ణు ప్ర ల్యేకముగా, విద్యాల్‌ అ లెలిసీ కొనుళు తా, బాహ్యాపదార్థములయందుం గల శబ్దస్ప ర్మాదివికేషములను ఘా్రాణాదీంద్రియపంచకను ప్ర ల్యేకముగా గ్రృపొంచును. అవ. సాధనసహిరుం డగు జీవుని చెల్పి సాఠ్నీవై శన్యమును కేషూ చున్నాండుఃాా శ్లో. కర్తారం చ క్రియాం తద్వద్వా ్యవృత్తవిషయానపీ, స్ఫోరయే దేకయత్నేన యోఒసౌ. సాత్థిత్ర చిద్వవుః, లి వ్యా వీవం సోజశరణం జీవన్వరూవషం నిరూపష్య వరమాత్థానం నిహావయతి...-= శర్తారమితి. కళ్తారం పూళ్వో క్షమహాం కారరూచం శీ, యూమహమిదమార్మ కదనోవృ త్తి ళూపాం వ్యావృ శ్తవిమయానవీ వ్యావ ౧ త్తానన్యోన్యవిలతణాళ ఘా)ణాదిగ్రావ్యక గంఛాదీకొ విషయాంశ్చ నీశయల్నేన య.గబబేవ యళ్ళ్చిద్వపుళ్చిద్రూవ నీవ సక స్ఫోరయేల్‌ ప్రాశయేత్‌ . ఆసావ్ర వేదాంతళాస్త్రే సాత్సీళ్యుచ్యత ఇత్యర్థః టీ, కర్తారం ఆ కర్పను, క్రియాం చ = వ్యాపొరమును; తద్వత్‌ = అలాగున, వ్యావృ త్తినిమయానపి = సరస్పరభిన్న ములగు శళ్లాదివిషయములను, నీకయత్నేన = ఒశే వూన్కితో, యః జ .వీవరమాత్మ స్ఫోరయేల్‌ జ న్ఫురించంకేయునో (వ్రగాశింపం కేయున్సోో అపొ ఆ ఇళండు, చిద్వపుః ఆ చిక్స్వరూపుం డైన సాక్షీ = సాకీ ఖై రన్యము) (భవతి ఐ= ఆగుచున్నాండుం కా. చేయువానిని చేనెడి వనిని, ఛళ్టాదివిషయములను నొక్క మాజుగాం బ,కాశింపం బేయవాండు సామీవై తన్య మనయుడును, ఆదు సా& ఒళీసారి సర్వమును ట,శళింబంకేయుట ననుభవమునందుం గను నజచుచున్నాందు:ాల

నాటకదీప వ్రకరణము గ్‌ న్లో, ఈతే. శృణోమి జిఘమి స్వాదయామి స్పృళామ్యహమ్‌, ఇతి భాసయతే సర్వం నృత్య శాలాస్థ్రదీపవత్‌. ॥ 10 వాష్టా సొతీణ వీకయన్నేన నర్వస్ఫోరకత్వమలినియ దర్శయతి---క క్షే శృణో మితి. ఈకే రూదనుహం వశ్యామా ల్యేవం చవృదర్శనదృశ్యలతణాం శత్రిఫుటీ మేకయల్నేన భాసయతే. వీవం శృణోమాత్యాదావకి యోజ్యం._యుగవదని శారి ల్వేనానేశావభాసక ల్వే దృష్టైాంతమావా---నృత్యశాలాస్థదీపవదితి. టీ. ఆవాం జ జీను ఈమే = చూచుచున్నాను, శృణోమి అ వినుచున్నాను, ఉమఘామి ణు అభూ)ణించుచున్నాను, స్వ్వాదయామి = అస్వాదించుచున్నాను, (రుచి చూచుచున్నా ననుట) స్పృశామి జ తాంకుచున్నాను ఇతి అ ఈలాగున, సర్వం అ సర్వమును; నృత్యశాలాస్థదీనవల్‌ = నాటకళాలలోని దీషములవ లె భొసయ లే=ప్రశా శింద బేయుచున్నాండు. కా. అట్టి సామీ “నేను వినుచున్నాను, ఆఘ్రాణించుచున్నాను, రుచిచూ చుచున్నాను, తాంకుచున్నాను” అని కే ష్ర్రవర్శనదృశ ఫ్ట్‌లమ్‌ ణము గల త్రివుటిని ఒక్కసారిన నాటకళాలయందలి దీవమువ లె నంత యును బ, కాళశింపంజేయుచున్నాండు. “ఆవ. దృషహ్రాంతమును విశదవజణచుచున్నాందు:-ా న్లో నృత్య శాలాస్థితో డీష ప్రభుం సథ్యాంశ్చ నర్హకీమ్‌, దీవయేవవిశేపేణ తదభావేఒసి దీప్య త్తే -శే్న వ్యా- దృష్రాంతం స్పవ్రయతి---నృ ల్యేతి. ఆవిశేచషేణ (ప్రభ్వాదివిషయవి'శే హెోవభాసనాయ వృద్ధ్యాదివికారమంత లేణేతి యావత్‌. టి, నృత్యశాలాస్థికః = నాటకశాలయం దున్న దీపః = దీపము, ప్రభుం ఇ శాజును, సభ్యాళ్‌ = సభ్యులకు) నర్హకీం చ జ నాట్యమాడెడి స్త్రీని ఆవిశేషేణజఒశే రీరి?ా, దీవయేల్‌ = (ప్ర కాళింవం జేయును, తదభావేశావ్‌ = అ ప్రభువు మొదలగు వారలు లేకపోయినను, దీష్య లేజళాను బ్రకాళించుచునే యున్నది. తా, నాటకాలలో నున్న దీపషము ఆకాలయందులల అందజను సమానముగా ట్ర కాశింపం జేయును. వా నెవ్వరు లేక పోయినను తాను చ, కౌళించును.

773 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, దళమప్రకరఖము

అవ, దీనిని దారక్షాంతికమునం ననంబజచుచున్నాండు:లా-

లు న్లో, అహంకారం ధియం,సాతీీ విషయానవీ భాసయేశ్‌, అహంకారాద్యభావేఒపి స్వయం భాల్యేవ పూర్వవత్‌ , 19 వ్యా దార్హాంతిశే యోజయరి....అహంకారమితి. సుముష్యాదావవాంకారా మ.

ద్యభావేఒవి తత్సాశ్షీకయా భా ల్యే వేత్యర్థః.

టీ సాథ్నీ=సాత్సీ అవాంకారంధియం=అవాం కారమును బుద్ధిని; విషయానసీ ఇ శళ్దాదివిమయములను) భాసయేత్‌ = ప్రకాళిందంజేశయుంను. స్వయం = తాను అహం కారాద్యభావేఒవి = తాను) తనది యను తలంపు లేనష్వుడును ఫూర్వవత్‌ ఐ ఎప్పటి యజ్లే, భా ల్యేవజప్రకాళించుచుజీ యున్నాండు.

ళా, నాటకళాలయందలి దీషమువలెినే సాక్నియు జూ త యందు తాను, తనది యను బృద్ధి విషయంబుల నెల్ల భానీలంజేయుచు నని లేనప్పుడును ఎస్పటివ లేం టై, కౌశించుచునే యున్నాండు.

ఆమ. బుద్ధియే యన్నింటినిం ,₹ కింద 'జేయుచుండ, వేజీసాశ్నీ జీల కల్పిం శెద వనినం జెబ్వుచున్నాందు:-- శ్లో, నిరంతరం భాసమానే కూటనే జ్ఞప్రరూపతః,

తద్యాసా ఫాన రై

దా భాస్యమా నేయం బుద్ధిక్న త్యత్య నేక థా, 18

వ్యా* నను ప్రృకాశరూపాయా బుద్ధేకేవావాంకాకాది సర్వవ స్వవభాసకత్వ నంధవాల్‌ కం తదతిరి _క్రసాతీకల్పనయే త్యాశంక్యావా---నిరంత రేతి. కూటస్టే నిర్వి శాళే సాశీణి క్ఞై ప్రదావకః స్వషప్రకాశవై తన్యతయా నిరంతరం ఖానమానే సదా స్ఫురతి సతి ఇయం బుద్ధి స్తద్భాసా తస్య సాటత్నీణః స్వరూపవదై కన్యేన భాస్యమానా వ్ర, కాళ్యమానై వానేకధా భఘటోషఒియం పటోజఒయమిత్యాదిజ్ఞానాకాలేణ నృత్యతి విక్కియతే. అయం భావ!-ా-యతో బుద్ధేర్వికారితయా జడళ్వాత్స్వశః స్ఫూర్తి శాహిత్యమత స్త దతిరి_కృస్స ర్వావ భాసకస్సాత్యుభ్యభ్యు దగంతవ్య ఇతి,

టీ, కూటస్టేజనిర్వికారుం డగు సాక్షీ జ వ్లీరూవత!=స్వ వ్ర,కాళవై శన్యరూపము

ఇ జాం టీ జూ

వలన, నిరంతరం జ సర్వదా, భాసమానే (నతి ఆ స్ఫురించుచుండంగా, ఇయం బుద్ధిః = ఈుద్ధి తద్భాసాజఅసాక్షీయొక్క- స్వరూవచై తన్యము చేత, భాన్యమా నేజ ప్రకాళింపం బడుచున్న దగుచు, అజీకధా అ అ'నేకవిధముల, నృత్యతి = నాట్యము చేయుచున్నది (విశారమును బొందుచున్నది)

సాటకదీవ 'వ్రశరణము (70 ళా, కూటస్థుంయ స్వయం ప్ర శకాశమానుం డై చ,కాశించు చుండును, ఆయనచే చ, కాశింపంజేయయిడిన బుద్ధి ఆ నేకవిధముల నాట్య మాడకుచుండును, అఆనంగా విశారముం కెందు నని తాత్పర్యము, అవ. పెం జెప్పీనదానిని చక్కంగా. తెలుపుటకు నాటకముగా నిరూపించు చున్నాండు;.... శ్లో, అహం కారః ప్రభున్సభ్యా విషయా న్నర్హకీ మతి ఆాలాదిథారీణ్య మౌణి దీపస్సాతుర్థవ భాసకః, క్ష వ్యా ఊ కృమర్థం ఛశ్రోళ్ళృబుద్ధిసౌకర్యాయ నాటకళ్వేన రూవయతి---అవాం శార ఇతి విషయభోగసాకల్య వై కల్యాభిమానప్ర్యయు _కృవార్ష విషోదవత్వాన్న టో. భిమాని ప్రభుళుల్యశ్వమవాం శారస్య వరిసరవర్టిల్వేఒవి విమయాణాం తద్రాహిత్యాత్స భ్యపుడమసామ్యం నానావిధవి కారవత్త్వాన్న _ర్షకీసామ్యం ధియః। ఢీవి క్రియాణామను కూలవ్యాపారవత్వా త్తాలాది ధారినమాన త్వమింద్రియాణా మేత కృర్వావభానక త్వా క్సామీణో దీవసాదృశ్యవా స్త్రీతి ద్రవవ్యంః టీ. అహంకారఃజ'నీ ననెడి యఖిమానముం జెండెడి జీవుడు, 'ప్రఘజప్రభవుః విమయా॥ ఆ విషయములు, సభ్యాశ=సభ్యులం, మలిశంబుద్ధి, నర్ధకీజఆటక త్త అమోణి ఇ ఇంద్రియములు, శఆాలాదిధారీణిణ తాళము, మడ్దైల మొదలగువానిని వాయించువారలు, సాక్షీజబీవుండు, అవభాసకః = ప్రళాళింపంజేనెడి, దీవజదీసము. తా. జీవ్చండు పుభువువంటివాండయ, నిపషయములు సభ్యులు, బుద్ధి యాటక ల్తెవంటది, ఇం ద్ర యములు నాట కాంగములగు తాళాదుల వంటివి, సా& చైతన్యము వీని నన్నిటిని ప్రకాశింపంజేనెడి దీసమును 'బోలును, అవు సాక్షీ! దీపసామ్యుము నింళను కెప్పుచున్నాందు:--- న్లో, స్వస్థానసంస్థితో దీపస్సర్వతో భాసయేద్య థా, స్థిస్థాయా తథా సాథీ, బహిరంతః వ్రకాశయేశ్‌, 15 వ్యా నను సాక్షీణోఒవ్యహంకారాద్యవభానకల్వే లేన లేన సంబంధావ గమా గమనరూపవిశారవత్త్వం స్యాదిత్యాశంక్యావా--స్వస్థాజేతి.. దీపో యథా గమనాది విశారకరాన్యః స్వదేశేఒవస్థిత వవ సక్‌ స్వసన్ని హీ తాఖిలవదార్థానవభాన యతి. నీవం సాత్యపీతి ఖావః

భం శ్రీ వేదాంతపంచదశి, దళశమదవ్రశరణము టీ. న్వస్థాననంస్థితః = తన స్థానమం దున్న, దీపఃజదీసము; నర్వత$=ఆంకటను, యథా ౨ ఎట్టు ఫౌసయేల్‌ = వ్ర,కళింపంబేయుచున్నదో, శథా ౫ అట్టే, స్థిరస్థాయిఅ నిశ్చలమైన సాతీ ఆ సాక్షీ బహిరంతః = చేవామునకు లోబలను; 'వెలంపలను; ప్రకాశ యేల్‌ ఇ ప్ర,కాళింపందేయునుం తా, రంగస్థలదీవము సంస్థానమందుండి యే సర్వమును ఎట్లు ప్రకాశింపంబేయుచున్నదో, ఆరీతిని నిశ్చలుం డైన సామీ సర్వేం చ్రియ ములను వ,శౌాశింపంజేయుచున్నాండు. ఆవ. బహిరంకర్ల తమనములు సాత్మీకి లే వని పెప్పుచున్నాండు:.-- శ్లో, బహిరంతర్విభాగోఒయం బేహావేమో న సావిణి, విషయా బావ్యా దేశస్థా 'బేహస్యాంతరహంకృతి:. 16 వ్యా నను సాక్షీణో బహిరం కరవధాసక శ్వాభిమానమకు బవన్న౦, “అపూర్వమన జరనునంఠరమ'పావ్యూ” మితి శు,ళ్యా కన్య చాహ్యాంతరవిభా గాభావాళిధానాది త్యా శంశ్యావా---బహిరితి, కస్య చావ్యాత్వం కస్య చాంతరత్వమిత్యత అవా---విషయేతి. టీ.అఆయంజ ఈ) బహిరంతర్వి భాగ = బాహ్యాంతర'భేదము, ేవశియేతు! ఇ 'జేవామునుబట్టియే కలి; (కాని, సాత్నీణి నజఈ'భేదము సాత్మీకి లేదు. (ఎట్లనలా) విషయా। ఇ విషయములు, చావ్యా దేశస్థాః ఆ చేవామునకు వెలుపలనుండునవి, అహం కృతిఃజఅనాంశారము, జేవాస్య అంతః టేహముయొక్క_లోచలిది. కా, విషయములు దేహమునకు బాహ్యా దేళస్థములు. అవాంకా రము దేహములోననుండు వృత్తి. సాథీకి చేహాపేత యీ లేదు, అనంగా సాథీ దేహమున కంటని 'దేహవ్యతిరి కృవడార్థ మగుటంజేసి బహిరంత ర్విభాగవిషయచర్చ సావీ.నిసార్చి లేనే లేదు. అవ సాథ్‌ నిశ్చయముగా నిశ్చలుండయ్యును; బుద్ధియొక్క చలించు స్వభావము సాత్షీయందు వృథా నారోపిందబడదుచున్న దని చెచ్పుచున్నాండు:--- న్లో + ఆంతస్థ్భ్యా ధీ స్పహైవ్నామెర్చహి ర్యాతి పునజున్క 'బాహ్యాబుద్ధిస్థదాంచల్యం సాఖీ.ణశ్యారోవ్యతే వృథా. [7 వ్యా నను; స్థిరస్థాయి తథా సాత్షీ బహిరంఠః ప్రశాశయీ “దిర్యవికారిణ న్స్వతో బహిరంశరవభానకో క్రిరయుక్తా. అనాం భుటం పశ్యామాత్యత్రాహమిక్యంఠర వాంశారసాశ్షీశయా ప్రథమతో భానకస్యానంఠరం భుటం బశ్యామాతి భుటాళారవృ త్రి

నాటకదీవవకరణనుం ౯1 టల్‌ ౪ న్ఫృురణరూపేణ బహిర్న్ని గ్ల్గమానుభవాది త్యాళంక్యాహా.---౯౦త సేం చముగ్రావళ ల్వేన 'చేవోంతరావస్థితా బుద్ధిః రూపాదికృవాణాయ చతురాదిద్వారా భూయో నిర్ణచ్భతి తథా చ తన్నిస్టం చాంచల్యం తద్భాసశే పాతీణ్యారోవ్య తే. అతోన వాస్తవం పాథీణశ్చాంచల్యమితి భావ$ం టీ. ఆంతస్థాజ జేవాములో నున్న, థీ$జబుద్ధి, అక్మై$=ఇందియములతో, నవజ కూడు పునః ఫపునంజవలుమాజు), బహిఃజబహిర్విషయములమవై; యాతి జ పొందుచున్నది (చ్రసరించుచున్న ది, అతఃఆఅందువలన) చావ్యూబుద్ధిస్థచాం చల్యం=సా&ీకి వెలుపటనున్న బుద్ధియొక్క_-చాంచల్యము, వృథా = నిష్ప్రయోజనము గా, సాశక్షీణి = సాత్సీయందు, అఆరోబ్య లే = ఆరోపింపంబడుచున్నదిం ఆ, బుద్దికి ఇంద్రియములదాక్టరా చాహ్యవిషయ, గహణను థి టో ను నంవం గలిగిన చంచలత్వము నిష్ప్రయోజనముగా సాత్షీయం చారో వింంయకుచున్న దే కాని వా_స్తవజ్ఞానముచే సామీకి చంచలత్వ మెంత మాత్రమును లే దని తేలినిళొనందగును, ఆవ. నిశ్చలమైన సాశ్షీయందు బుద్ధియొక్క. బొవ్యాచాంచల్యస్వభావ మారో పింపండు చున్నది గాని నిశ్చయముగా. సాత్సీ అచల మైన పదార్థ మని 'వెళ్టోకమందు శెస్పంబడియెంగచా! దానికి దార్హాంతికమును చూఫుచున్నాండు:- టు న్లో - గృహాంతరగతస్ప గల్పో గవామా దాతపోఒచలః, జ్‌ తత్ర వానే నరమానే నృత్యతీవాతపో యథా. 18 వా భాసశే భాన్యచాంచల్యారోపః క్వ వృష్ట ఇత్యాళంక్యాహంాగ్భ హాం కర గత ఇతి. గవామాత్‌ గృహాంరం గతః స్వల్చాశపోజచల ఏవ వర్తలే. తత్ర తస్మి శ్నాతపపే పురుషేణ వా సేనృత్యమానే ఇర స్తత శ్చాల్యమా'నే యథా ఆతపో నృర్యతీవ చలతీప లత్యు తే; నతు చలతీక్యర్థః థి టీ. గవామోత్‌ = కిటికీలోనుండి, గృవాంతరగతఃజగ్భవాములోనికి చొచ్చిని న్వల్ప$=కొంచెమెన) ఆతవ!జఎండ, ఆచలజానిశ్చలయమెన చే ఆయినను; త్యత్ర=అయొండ యందు; వాసే నర్యమానే సతిజచేయి కదలించంబడుచుండం గా( అనలా ఓక పురువుండు తన వేతిని ఆట్రి యెండయందు అడించినయెడల), అకవః = ఎండు యథా = ఎట్లు” నృత్య తీవ=కదలుచున్నట్టుండునో అల్లే సాత్సీయు శదలకుండినను కదలునట్లు తోందును

739 శ్రీ, వేదాంతపంచదకి దళమవ్రశరణము

తా, వ్రకాళింపంజేయయిడెడు. వస్తువుయొక్కగుణము చకా శింపంజేనెడు వస్తువునం దారకోపించుట మన యనుభవమందుం. జూపి చానిమాలమున చాహ్యూవ స్తువునందు బుద్ధియొక్క సంచారముచే సూచించిన సహజచాంచల్యము బుద్ధిని చ శాశింమడేసీ బుద్ధియమొక్క_ సంచారమునుగూడ గుప్పైతింగెడి సావీీయం దారోవింపం బడుచున్న దే శాన్మి వాస్తవముగా సావీ. నిశ్చలమైన దని వెస్పుదున్నాం. ఎటుల కిటికీలోనుండి గృహమునం బృవేశించుచున్న యొండ నిజముగా కద లిక లేనిదయ్యును, ఆయొండలో చేయి. కదలించినమయెడల ఎండయీ కజలిన ట్లగవడునో అళ్లు బుద్ధి వాహ్యువ స్తువులయందు వ్రవేశించి నపుడు సాక్షీయే ఛలించుచున్నట్లు వా_స్తవవ్యతిరిక్తముగా తోంచు చున్నది,

ఆవ. బుద్ధియొక్క_ చాంచల్యము వైంజెప్పీనరీతిని సాశ్షీయం చారోపించంబదుటం శే బుద్ధి సేనెడి గమనాగమనములు సౌవ్షీయే చేయుచున్నటుల మన కగచడుచున్నది. వాస్తవముగా సాక్షి నిశ్చలుండు. అతనికి గమనాగమనములు లేవు అని భెన్వు చున్నాడు; శ్లో, నిజస్థానస్థితస్సాతీ. బహిరంతర్ణమాగ మౌ, .. అకుర్వ౯ బుద్ధిదాంచల్యాత్కరోతీవ తథా తథా, 19

వ్యా దాక్టాంలికమావా---నిజస్థాేతి,

టీ. నిజస్థానస్థితః = స్వస్థానమం దుండెడి, సాతీజసామీభూతుండగు పరమాత్మ బహీఃజబయటను, ఆంకఃజలోనను, గమాగమౌ జ పోయివచ్చుటలను; అళుర్వక్‌ = (నిజ ముగ్యా చేయకన్నను; బుద్ధిచాంచల్యాల్‌ ఇ బుద్ధియొక్క- చంచలస్వభావమువలన, ఠథాత థాజబుద్ధి యొక్క చాంచల్యముననునరించి, కరోతీవ=చేయించుచున్నటులే కను పించుచున్నాండు.

తా, నిజముగా. సామీ యగు పరమాత్మ స్వస్థానముననే యున్నాండు. ఆయనకు గమనాగమనములు లేవు, వల యన్మ గమనా గమనములు చేయవలసిన యావళ్యకత లేదు, స్వస్థానమం దుండియే సర్వేంద్రియ క్రియలను గు్తెలుంగు సామర్థ్యము ఆసామీకిగలదు గాన, ఆయనకు గమనాగమనజనితఛాంచల్థము వ్నాస్త్రవనుగా లేదు, కాని

నాటశకదీప 'వ్రకరణను 708 బుద్ధికి చావ్వ్యావస్తుసంచారముచేం గలిగెడి గమనాగమననము లాసాతీకి సరబంధించిన వే యని తోంచుచున్నవి,

అవ. వెళ్లోకమున నిజస్థానస్థితస్సాతీ. (స్వస్థానమందున్న సాత్త్రీ ఆని చెప్పం బడెను. ఈళ్లోకమున సాశ్షీయొక్క_ దేశ మెద్దియో వెవుచున్నాండు:--- శ్లో. న బావో నాంతరస్సాతీ బుద్ధేస్టేశా హి తావుభా జ్య ణి వం బుద్ధ్యాద్భ శేషసంశాంతౌ యత్ర, భాత్యస్తి తత్ర సః, 20 వ్యా. నిజస్థానస్టిత ఇత్య నేన $0 చావ్యోది దేశస్థత్వ మేవోచ్య లే! జేశర్యావాయా న వావ్యామితి. రత, ెపేతుమాహంాబుస్ధేరితి, శర్జి కం వివశ్నీతమిత్యత ఆవా--- బుద్ధ్యాదీతి. ఆదిళబ్టేచేం ్రియాదయో నృవ్యూంతే. గంశాంతిశబ్లేన కఠ్స్రతీత్యుపరతి ర్వివశీ. తాం టీ. హిజఎందువేత;ు ఉభౌ ఆ కందెన, తౌ ఇ వెళ్లోళములో ఇెస్పిన 'బౌవ్యోం త క్లేశములు, బుగ్ధేః నా బుద్ధియొక్కం; జేశా అ నంచారభూము లగునో, తతః ఇ అందు శకళ్లు సాశ్షీ = జరమాత్య; బొహ్యః = వావ్యాప్రదేశము కలవాందు, న ఆ శాందుం ఆంతరః = అంతరము కలవాండు, న జ కాండు. యత్ర, ఆ వఏబేశమును బుద్ధాద్యశేమ సంశాంఠ" = బుద్ధి మొదలగు ఇంద్రియములకు మిక్కిలి శాంతి కలుగుచున్నదో (అనలా ఎచ్చోట బుద్ధిగాని మలరే యేయిం ద్రియములం గాని నంచరిందవో, ఎచ్చట ఇంది, యవ్యాపారమించుశేని లేదో, యత్ర = ఎచ్చట, సఃజఅిపరమాత్మ, భాతి=నహబి ప్రశాశత్వముచే 'వెలుగొందుచున్నాండో, రత, ఇ ఆచ్చటు సః ఆ అఆసా&; అస్తి= ఊన్నాండుం తా. ఇంద్రియములయొక్కయు, సావీయొక్కయు. దేశములు వేలు వే జని చెప్పుచున్నాండం. 'బాహ్యుంత ర్దేళములు బుద్ధిసంచార స్థానము లగుటచే. రెందు ప్రదేళశములును సావీయొక్క_ దేశములు కావు. ఎక్క-డ బహిరిం చి, యములు గాన్సి ఆంతరిం ది యములు గాని వ్ర చేశింపవో ఆక్కడ స్వయంవ్రకాశమానుం డై సాతు. ఉన్నాండు. ఆమ సాక్షీకి వ్యవవోరళూన్యత శెప్పినట్లయిన;ు ఆయనకు విచేళశమును ఊండం దగదు, జేళశాభావ మేర్పడును. జేశాభాస మేర్పడిన “వ్వస్థానస్థితుం డగు సాశ్నీ” అని వెళ్ళ వీవడ దని అనేవణ వేయంగా స్వాల్సిప్తాయమును విన్తరించుచున్నాండు:=

క్గ్‌్రత్త శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి దశమ ప్రశరణము న్లో, దేశః కోఒపి న భానేక యప తర్ష్శ్య స్త్వ దేశ భాక్‌, సర్వ చేశ వ్ర, క్గ్తె్టన సర్వగత్వం న తు స్వతః ల్ని వ్యా నను సర్వవ్యవవారోపరత” జేశ వీవ నోవలక్య రే. కుతశ్తన్నిష్టత్వ ముచ్యత ఇత్యాళంక్య స్వాఖ్గిప్తాయ మావిష్కరోతి.___'దేశ ఇతిం బేశాదిశల్పనాధిస్టా నస్య స్వాతిరిక్తదేశ్రాకేమై నా స్తీతి భావక. నశు దేశాద్యభావే శ్యాస్త్రే సర్వనతత్వసర్వ సాఖీ త్వాద్యు ్రిర్విరు భ్యే లేత్యత ఆవా---వర్వజేశేతి. స్వాభావిక మేవక్రింన స్యాది క్యర అవా---నతు స్వత ఇతి. ఆద్వితీయత్వాదసంగ త్వావన్చేతి భావఓ టీ. చేశ; కో2.పిజనీదేశమును, న భాసేత యది=కుదుర దనీ యంటి వేని, అజేశ భాక్‌ జచేశళూన్యతను పొందినవాండు, అస్తు=ఆగుంగాకం సర్వ దేశ వ్రక్షమ్యైవ=వర్వ కేశ కల్పన చేతే, బర్వగ త్వంజసర్వగశత్వము, స్యాత్‌ =ఆగును. స్వతస్తు=స్వాళ్గావికముణా న ఇ కాదు. తా, సర్వ దేళాదికల్పనకు నాథారుం డగు సాతీకి అన్య దేశా వేశయే లేదు. (సాకమీయే సర్వ దేశములకు అధిష్టానుం డయిన, అతనికి 'వేలుదేశ మేల కావలెను). చేశాభావముచేన సాథికి సాధారణ ముగా చెప్పం బడెడి సర్వగతత్య సరసామీత్వ్యములకు విరోధము కలుగు నని యా వేవణము చేయంగా, సాడీ॥ి సర్వగతత్వము సర్వ దేశ కల్చన చేతనే యేక్చడుచున్న దని సమాథానము చెప్పుచున్నాంయ, అవ. స్వ దేశకల్పనచేళజీ సర్వ్‌గతత్వ మేర్పడుచున్న దని ఇెబ్వుటవే సర్వగత క్వము సాక్షీకి స్వాఫెవికము. కా దని యొవ్వుకొనంబడుచున్నది. సర్వగతత్వనమువలి నర్వసాక్షీ త్వమును ఆత్మకు వాస్తవము గా దని వెస్పుచున్నాండు:--- ల్లో. అంతకృహి ర్యా సర్వం వా యం చేశం పికల్పయేక్‌, బుద్ది ద్ధి స్పద్దేశగస్సా.. తథావ స్తుషు యూజయేక్‌ . లం వ్యా సర్వగతత్వవక్సర్వ సాక్షీ త్వమవి న వా న్తవమిత్యానా.._ఆంతర్భహిరితి. టీ. బుద్ధి! జ బుద్ధి ఆంత! = లోవలిదైనశు బహిర్వా = 'వెలుపటిదియైనను $ర్వం వాహి ఊ నమన్తమగు, యంజవీ) చేశంజ దేశమును, వరికల్పరీత్‌ ఇకల్పించునో, ఫాటీ = సాకీ తచ్దేశగః ఆ అదేశమును పొందినవాండగును. నథ్చాణ అట్లే వస్తుషు జా కమ్తువులయందున్సు రమమోజయీత్‌ ఆ దహింద నగును

నాటకదీసవశరణము 785 తా, బుద్ధి తన సంచారవ్యాపారమునం దేదేళనును కల్పించు చున్నదో, ఆదేశమును సాథీ పొందినవాం డగుచున్నాండు. ఆళ్ల బుద్ధి వీవస్తువువై ప్రసరించునో, సాక్ష్య ఆవస్తువును పొందినవాం డగును సా&కి బుద్ధయొక్క చాంచల్యమును గమనాగమననులు ఎ ట్లారోపింప బడుచున్నవో, అప్లు బుస్థియొక్క_ "దేశవ స్తుసరికల్పనయు =పొటీయం చొరోపింపంబడుచున్న డే కాని, వాస్తవముగా ఈగుణము. లేవియు సావీ!ి స్వాభావికములు గా వని సారాంశము. ఆమ వన్తువులయందు ఊహించెడీ బద్ధతిని 'తెయపుచున్నాండు:- శ్లో యద్యద్రూపాది కల్చ్యేగ బుద్ధ్యా తత్తశ్చ్రకాశయకా, తస్య తస భవేత్సాశీ స్వతో వాగ్భుద్ధ్యగోచరః. లెత్తి వ్యా, తథా వస్తుషు యోజయేది ల్యేకత్ప్రబంచయతి..యద్యదితి. తర్పి కిం తన్య నిజరూవమిత్యత అవా---స్వత ఇతి, టీ బుద్ధ్యా ఆ బుద్ధిచే యద్యత్‌ ఆ వయేః రూపౌది ఆ రూహసికముు కల్చ్యేర ఆ కల్పించంబడుచున్నదో, తశ్తత్‌ ఆ ఆయారూపాదికముకు, వ్రశళయక్‌ = ప్రశాళింవం జేయుచు, కన్య రన్య = అయా యాశారములకు, పాశ్మీ భవేత్‌ ఎబరదూత్మ సాతీ యగును. న్వ్యతజతా నయిరే, వాగ్బుద్ధ్యగోచరః అ నోటితో వచించుటకుంగాని మనస్సుతో తెలిసికొనుటకు గాని వీలంలేనివాందు. (ఆనంగా నచించుటయు. తెలిపికొను టయు కష్ట మనుట్స తా. బుద్ధి వ యేవస్తువ్రలయందు. ప్రసరించుచున్నదో, వయే యాశారములను చెందుచున్నదో పరమాత్మ ఆయారూసములన్యు ఆకారనులను ప్రకాశింంజేయుచు,. వానికి సాకీభూత మగుచున్నది, అంతియకాని సహజముగా" సర్వసాతీశ్వముం పరమాత్మకు _ లేదు పరమాత్మయొక్క.. నిజరూప మే మన ఆయన అవాళ్థానపగోచరుం డని పెప్పనలయును గాని వేజేవియుం జెప్ప నీలు లేదు. ఆవ. పరమాత్మ అవార్గానసగోచరుం దన్న చో, ముమాతువులనే 'ఇెట్టు ర్‌ం కంబద గలం దజెడి యామేయునకు నమాఢాననుంా వేదాంత ర్‌0

796 శ్రీ,వేదాంతపంచదశి, దశమ, ప్రశరణను శ్లో, కథం తాదృజ్యయా గ్రాహ్యూ ఇతి చేన్మైవ గృహ్యు తామ్‌, సర్వగ్రపళోపసంశాంతె" స్వయ మేవావశిష్య తే, ల్లైడ్త వ్యా. అవాజ్య ననగోఛరళత్వే ముముకుణా నగ సహ్యేశేతి శంక లే---కథమితి, ఆఅగ్రావ్యూత్వమివ, మే వేత్యావా.___ మె వేతి. నన్వాత్న నో విభాశేణ వినహాయాం మాయాయాం ళివ్య లే స్వయమిత్యు క్షం పరమాత్తావశేమణం న సిద్ధ్యేదిక్యత ఆవా--- సర్వగ్ర, హేతి స్వాత్తాతిరి .క్త్య వై ్వతస్య మిథ్యాత్వనిశ్చయేన తర్ప్రఏతీక్యువశాంతా స్వాత్తెవ నత్యతయా౭ వళిమ్యత ఇతి భావః టీ. తాద్భక్‌ జఅవాబ్మ నసానోచరుండగు సాక్షీ మయా=మోనేచ నగల నానే. కథంజఎట్లు, గ్రావ్యూ ఇతి వేల్‌ ఇ శ్రహింవబడలోలండ 'జెద వేని, మైవ గ శఎవ్యాతాం ఆ చ్రపాంచంబడశయే యుండుంగాక.. (ఆయిన చేమి నష్ట మున్నది ?) సర్వగృవోేద నుంళాంతా సత్యాం జు సర్వప్రవంచమునకు లయము కలుగుచుండం గా, స్వయ మేవ ణు పరమాత్మయే, ఆవళిమ్య'లే ఆ మిగులును శా, పరమాత్మ అవాజ్మ నసనోచరుం డగుటచే ముముమఘువ్రులకుం గూడ గ్రహింప నశక్యుందే అయినను, సర్వ కాలస ర్వావస్థలయందున్యు వదా శే ట్రిమ్హావం ర్థవిచాకముచేం గలెెడి రై ప్రతమిథ్యాత్వనిశ్చయముచే ట్ర మ్థాతరపదార్థమి థ్యాత్వనిశ్చయజ్ఞానముచ్చే ముముమయువు సర్వమును మజుచి, పరమాత్త యగు తానే శేసష్రించుట గు_ర్చిాలుంగంగలండు, ట్ర ష్టైాతరవదార్థములన్నియు నశించుననియు, బ్రహైవదార్థ మొక్కటియే అనశళ్య్వవము, సత్యము. అట్టి బ్రవృము స్వేం ద్రియ్యక్రి యాసావ్‌భూతుం డగు తానే యనెడి నిశ్స్వయము గలిగిన్య్ళడు ముముయువు పరమాత్మ యే మిగులు నని ల హింపలగలండు, శ్లో, న తత్ర మానావేషూస్తి స్వప్రకాళస్వరూపత్క, ఎయ్‌ జ్య తాదృగ్వ్యుత్స_త్త్య్య వేమై చేచ్చుతిం పళ గురోర్షుఖాత్‌ , ర్ట వ్యా, యద్యఫ్యు క్షన్యాయేన స్వాత్థా వరిళివ్య లే తథాపి తదావరోమ్యూయ కించికృ్రమాణమ ేక్షీతమిత్యత ఆవా--న శ్రే తి కశ్ర పేళుమావా---న్వప్రకా శేరి, నన్వాత్మన। నస్వవ్ర,కాశతయా స్వతః స్ఫూర్తా మానం నాపేక్యత ఇతి వ్యుశ్సత్తి సిద్ధయే మానను ేక్నీఠమి త్యాళంక్య శ్రు,ిళేవ్యాక్ర ప్రమాణమిత్యావా.... కాద్భృగితి.

నాటకదీస వ్రశరణము 97 టీ. స్వప్ర,శాశత్వన్వరూవతన(బరమాత్త) న్వప్ర, కాళన్వరూపుండై యుందుట హి! శ్ర, = అపరమాత్మవిమయ మై, మానా'పేమై = వ్రమాణముయొక్క_- అవశ్యకత, నాస్తీఐ లేదు. ఆాదృగ్వ్యుక్ప త్త్య పేమ వేల్‌ జ అటువంటి వ్యుక్ప త్తియొక్క_ ఇవ్చ మున్నచో, గురోఃజసద్దురువులయొక్క; ముఖాల్‌ జముఖముకుండి, శ్రు9ంఐ వేదమును వఠ అ చదువుకొనుముం తా, పరమాత్మ యొక్క అపరోతత్వమునకు అయన స్వవ్రకాశ స్వరూపుం డగుటవలన వ్రమాణ మనవసరము, స్వవప్రృకాళస్వరూపుం డగుటచే చనూణ మనవసరమనెడి వు్యుత్పత్తివై నను వ్రమాణ మక్క-జ లేదా యని శంకింతువేని, నీవు గురువులయొద్ద శ్రుతులను పఠించినచో అట్టి వమాణము తెలియగలదు, ఆవ. ఊత్తమాధికారికీ 2 వ్రరేమిథ్యాక్ఞాననిశ్చయమునలనను; పరమాత్మయగుట "శేషించు నని బెన్సి, మందాధికారికి అత్తాశుభవోపాయము ఇెప్పుచున్నాండు:ా శ్లో, యది సర్వగ్రవాత్యానో ఒశక్యస్తర్టి థియం వ్రజ, శరణం తదధీనోఒంతర్చపి నై శ్రపోఒనుభూయ తామ్‌, 26 ఇతి శ్రీవిడ్యారణ్యకృతా, వేదాంతపంచదళ్యాం నాటశచీపస్సమా_ప్టః, వ్యా వీవము త్తమాధి కారిణ ఆత్థానుభవో పాయమభి ధాయ, మందాధి కారిణ స్తం దర్శయలి---యశీతి. బుద్ధిళరణ'ల్వే క ఫలమిత్యత అవా--తదథీన ఇతి. బుద్ధ్యా యద్యత్సరిశల్ప్య లే చావ్యూమాంశరం వా తన్య తన్య సాక్షిన్వేన తదథీన$ బర మాత్తా వానుభూయ తామిత్యర్థ? ఇతి శ్రీనుకృరమవాంసపరి వ్రాజః "చార్య $, ఖర తీ తీర్థవిద్భ్యారణ్యమునివర్యకింక రేణ గ్‌ శామకృషప్లాఖ్యవిదుషా విరచితం తాత్సర్యచోథినీనామకం నాటకదీవ వ్యాఖ్యానం సమౌాప్తమ్‌ం టీ, నర్వ గ్రవాత్యాగః ఆ సర్వప్రాపంచిక వ్యృవవారత్యాగము; ఆశక్యో యదిణ శక్యము గానిచో, తర్షి=అ ట్లయిన; ధియం = మిద్ధిని, శరణం=రవ్నీంపు మని, వ్రజ = ఫ్రాస్థింపుము, కదథీన-కల్‌ , =అబుద్ధికి, ఆధీనజఆఢధీుండగు, వీమ$=ఈచరమార్మ 9 అంతః అ

728 శ్రీ, వేదాంతపంచదళ్సి దళమ 'వ్రశరణము 'జేజాములోవలను, బహిర్వా ఆ దేహము బయటకు, అనుభూయళాం = అనుభవింపం

• ఇడు(గగకం తా, స్రావంచిక వ్యవహారమును వదలుటకు నీకు శ క్రి లేదేని, బుద్ధికి లోనై బుద్ధిచే బేహములోవలం గాని వెలుసటం గాని వరూపాది కము. కల్పింంబకుచున్నదో, ఆరూపాదికమునకు సాథ్సీవై, ఆపర మాత్మ సు అనుభవింప్రుము, ఇది శ్రీవిద్యారణ్యకృతం బగు బంచదళియందు నాటకదీన మను దళమ వ్రశరణముం సారాంశము,

ఈ వె శ్లోకములందు మిద్ధియొక్క-_ గుణములును, వ్యాపారమును సాశ్నీ కారో పించండుచున్నవి శాని వాస్తనముళా నవి సాక్షీకి సవాజములు శా వని వెర్సంబడెకుం బుద్ధియొక్కుయు సాశ్షీయొక్కయు గుణములును వ్యాపారములంను వశ్వే రని నిరూ వించంబడుట మే సాతీభూరతుండగు పరమాత్మ బుద్ధికన్నను ఇిన్నుం డని గు క్పైలుంగునది.

శ్రీరన్తు శ్రీ గణేశాయ నము సీ వేదాంతపం చదళి నా వకాదశ ప కరణము లో అవవాలణతమననిస్తు శిక్తయనాాననాలాలా. యోగానంద వ్ర కరణము అవ విద్యారణ్యమునులు “బ్రవోనంది మసెడు గ్రంథమును వెన్సందలంచి చాని ప్రయోజనముశు మొదటం కెన్పుచున్నాండు:-=ణ క! లి, న్లో, బ్రహ్ధానందం ప్రవమ్మ్యోమి క్షాలే తస్మి న్నశేషతం విహికాముస్మి కానర్థ వ్రాతం హి్‌ళ్వా సుఖాయ ॥ కే వ్యా ఖ్యా నమ్‌, నత్వా శ్రీ ళారతీతీర్ధవిద్యారణ్యమునీళ్వరా, ట్రవోనంచాభిధం చ్రంథం వ్యాకుళ్వే బోధనిద్ధయే, వ్యా చికీర్షి కన్య గ్రృంథన్య నిమృ్రఏతర్య్యూహాపరివూరణాయ పరిచంథికల్మమ నీవృ _ర్హయీఒభిమత జేవ తాత త్త్వానుసంభఛానలత్‌ ణం చుంగళమాచరక్‌ శోకృీవ్రవృ త్తి సిద్ధయే నప్రయోజనమభికేయనూవిన్కుర్వక్‌ చ్రంథారంభం ప్రతిజానీ లే... బ్రవ్లో నందమితి. “నిర్వి శేషం వరం వా సాకౌక్కత్తుమనీళ్వరాః, యే మందా స్లేషినుకం వ్యంతే సవిశేమనిరూవళై 1” సవికేషబృవారూ పాణాం 'జేవతానాంత ' త్హ్వస్య నిర్వి'శే ఛి వారూవత్వాళి ధా నాదృ వాణశ ఏ “ఆనందో ట్రహే” క్యాది కు,లిభిరానందరూచ కాభిధానాత్‌ ్రువ్యోనందమి శ్యానందరూవన్య బ్రవూణో వాచకళబ్ద ప్రరొరాచోన “యిద్ధి మనసా ధ్యాయతి తద్వాచా వదతీ*తి శ్రుతి పో, కన్యాయేన బ్రువ్వోనుసంధానలతణం మంగళాచరణం వీద్ధం. బ్రవ్శాణక్చ నర్వవేదాంతవ్రతిపాద్యత్వా _క్రీత్స్ర0)కరణరూజ స్యాస్య గంథస్యావి తజేవ విషయ ఇతి టవాళబ్ద్బపృ్యయోశేణ విషయశ్ళాపి నూచితః, వహిశేశ్యు త్తరాశ్టే నానిష్టనివృ త్తీష్తప్రా ప్రిరూవం ప్రయోబజనద్వయం ముఖత్‌ వీవో కం, చ్రవ్చానందః టా చాసావానందశ్ళేతి బ్రువ్వానందః. వాచ్యవాచళయో రళేవోవ

గం శ్రీ వేదాంకపంచదళ్కి వకాదశప్రశరణము అ శ

ఇారాశ్తత్పితిపాదకో గ్రంథో౭పి బ్రవ్యానంద స్తం ప్రవత్యుమాతి శస్మిక౯ ప్రతి పాద్యవ్రతిపాదకరూ పే బ్రవ్యనందే కా లేఒవనతే సతి విహికాముమ్మి కానర్థన్రాతం వహికానాం ఇవాలో*ీ భవానాం జేవాపుత్రాదిమ్వవాం మమాభఖిమానవ్రయుక్తానాం ఆధ్యాత్మి శాదిళాపానాం ఆముష్మీ శాణామమున్మి క్‌ పరలోశీ భవానాం చ లేషా మనస్ధానాం గ్రాశశ సమూహ! తం అశేషతః నిశ్శేషం యథా భవతి తథా హిత్వా పరిత్యజ్య నుఖాయ లే నుఖరూవం బ్రహైన భవతి,

టి, బ్రువ్హోనందం౦ = బ్రహానంద మనెడు ప్రశరణమును, ప్రవక్ష్యామి = వెళు చున్నాను. రస్మిక = అబ్రహ్యానందము, నిశ్శేషకః = ఫూర్ణ ముగా? జాతే సతిజ తిలియం బడిన దగుచుండంగా, వహిక...తం - నిహికాముమ్మిక ౨ ఇహలోక, వరలోశ సంబంధ ములగ) అనర్థ న! అనర్థములయొక్క_, వ్రాతం ఇ సమూవహామును హిత్వా ఆ వదలి, నుఖాయ లేజఐసుఖంచును. (చిదాభానుం డని యథ్యావోరము).

తా, “నిర్విశేషం పరం బ్రహ సాకూత్కర్తు మనీశ్వరా యే మందా న్వే-నుకంప్యం తే సవిశేషనిరూవైతై ౫” అనెడి శ్రుతి ఏ మంద వ్ర జ్ఞాలునిర్వి శేషవరబ్రహామును సామోత్కరించుకొననసమర్థులో వారలు సవిశేషనిరూపణములచేత ననుగ్రహింవంబడుచున్నా రని చెప్పుచున్నది. మతియు సవిశేస్క్రప్తారూపులగు చేవతలయొక్క_ స్వరూపమునకు నిర్వి "శేష బ్రహరూవత్వను_ ప్పంబడుటవలనను, “ఆనందో బ్రహ” త్యాది శ్రుతులచేత బ్రహముశకు ఆనందరూపత్వము చెప్పణడుటవల నను, “బహ్ధానంవం” అని య్యాగ్రంథ మారంభింపుబడుటవలనను, తయడ్ధి మనసా థ్యాయతి తదార్సచా వదత” యనెడి నార్టయమునలన, టి ప్లోనుసంథానలత్షుణముగల మంగళౌదచరణ మి ల ౦థమునకు నిద్ధించిన దని తెలియవలెను, ఈన్లోకనముయొక్క_. ఉ _త్త రార్థమందు దుఃఖనివృ త్తి ఇష్టస్రా_ప్తిరూపమగు ప్రయోజనద్వయము మొదటనే చెప్పంబడెను. ఆప్రతిపాద్య చ్రతిపాదకరూప ముగు ట్ర ప్టోనందమును పెలినికొనుటవలన ఇహలోకమందుంల బేవా పుత్రాదులయందు “నేను నాదో యనెడి యభిమానముతో6 గూడిన ఆధ్యాత్మిక అధిభౌతిక ఆధిదైవిక దుఃఖ సమూహంబును, పరలొకమందులోల ఆత్రి, విధదఃఖసమూవానును నిక్శే పుముగా విడిచి పుముషుండ నిత్యసుఖస్వరూపపరబ్రహ్హమే తా నగు నని యభిప్రాయము,

'యోగానందప్రకరణము గ ఆమ. బ్రస్తాజ్ఞానమువలన సర్వాభీవ్రములు సిద్ధించు నని చెప్పెడి శుతినృతు లను ననుపణచుచున్నాండుః- శ్లో. బ్రవావిత్స్వరమాప్నోతి శోకం కతి చాత్మవిత్‌, గ స ఒనంపీభవతి నాన 4 రసో బ్రహ్మ రసం లథ్థ్వా ౦పళవ నాన్య థా ర్ట "కీ, వ్యా, ్రవ్మజ్ఞానస్యానిష్టనివృ త్రీ ప్రా వ్లిహేతు క్వే బహూని_ శుతిన లలి వాక్యాని ప్రమాణాని సంతీతి వ్రదర్శయితుకామస్తావల్‌ ట్రవ్తానిచాప్నోతి వరం క జ్‌, శ్రుశం హ్యేవమేవ భగవద్ద ఖేళ్య స్తరతి శోక మార్మవిదితి, సోదఒవాం భగ వళ్ళోచామి తి క్‌ా' తం మా భగవాక్‌ శోకన్య పారం తారయిల్విని ఇ క్యద్యయమర్థతః పతతి. బ్రవ్మ విదితి. బృవ్హావేల్తీలి బ్రహ్హనీత్‌ వరముత్కృష్రమానందరూవం ట్రువా ప్రాష్నోతి. ఆత్మ విత్‌ భూమళబ్దవాచ్యం జేశశాలవస్తుపరి చ్యేదళూన్యం ఆత్తానం వే _ల్హీత్యాతృ విల్‌ శోకం స్వసంసృవ్తం పురుషం శోచయతీతి శోకన్తమోమూలః నంసారస్తం తరతి అతిక్రానులి. “జ్‌, ననూదా హృత తై త్తిరీయక క్రుతినాశ్యే ఫ్రివాక్టానన్య వరస్రా ప్రిహేళు.కె వావభ్గానతే శ చానందప్రా వ్రీహేతు లేత్యాళశంక్య అనందప్రా వ్రిహేతుత్వ ప్రతిపాదనజరం “రసో వై న రసన్‌ "హ్యేవాయం లహ్ఞ్వాజచనందీభవితీతి తదియ మేవ వాక్యమర్థతః పకతి...-రన ఇలి. “నత్యం క్లానమనంతం ట్ర “ఠస్తాద్వా వతస్తాదాత్మ న్‌ ఆళళస్సృంభూకి ఇతి వ్రశరణాడౌ బ్రవ్యతశన్దాఖ్యా మళ్ళిహితో య అత్తాఒసౌ రసః సార అఆనందరూవ ఇత్యర్థః రసమానందరూవం ట్రవా అవ్వా బ్రి,హ్జాహమస్మైతి క్షా నేన ప్రాప్యానందీ భపతి. అవరిచ్చిన్న నిరతిశయసుఖవాళ్‌ భపతి. ఊ _క్తమర్థం వ్యతి లేశ ప్ర దర్శ నేన చ్ర ఢ యతి...నాన్య శతి. అన్యథా ట్ర,వ్లో త్రైకర్వళ్ఞానం విహాయ సాధనాంకరానుష్టూజీన వానందీళవతీత్యర్థః . టీ. బ,వానిల్‌ జనిర్లుణవర బ హమును బెలిసికొనినవాండు, బరంజనిరతికయానంద న్‌! ౧ టా రూవ బ్రహ్హమును; ఆప్నోతి = పొందుచున్నాండు. ఆత్మ విల్‌: ఎఐభూమశబ్దము చేం కెచ్చం దగిన అత్మ ెజింగినవాండు, శోకం జ త మోమూలనుగు సంసారదు![ఖమును తరతి ఇ తరించుచున్నాండు. రసః = అనందరూఫుండగు ఆత్మ, రసంజఅనందరూజనుగు, ట్రవాజ ప్రవ్తామును; లన్ధ్వ్వా ఇ పొంది, (అహం బ్రహ్లాస్మి యసెడి క్థానముచేత), ఆనందీభవతి= నిరతిశయానందము గలవాండుగ ఆగుచున్నాండు, ఆన్యథా జ మజియొకవిధముగ, నజ కాంజాలండుం అ కార ల! ఆంధ వన తా, శె త్తి యోవనివత్తు బ్రహావిదాప్నోతి పషరం (బ్రహ విదుండు మైవల్యమును పొందును.) అని వెప్పుచున్నది. “*తరతి శోక

గ్‌ శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ఏకాదశ ప్రకరణము మార్తనిత్‌ * అనెడి ఐకరేయశ్రుతి ఆత్మవిదండు సర్వశోకయునుండి ముక్తుం డగు నని చెప్పుచున్నది. “రలో వై ను రసగ్‌ =్యేవాయం లహ్ఞ్వాఒనందీభవతి” అను తె త్తిరీ యోపనిషత్తు టవా మానందస్వరూవ మనియు, అట్టి బృహాస్వరూపవిజ్ఞ _వ్రీచేతనే ఆనందము లభించు ననియు చెప్పుచున్నది, కాంబట్లి నిక్షుణ ,బహమును చెలినీళొనిన ఆత విదుండు

అ (౧ ఆ జీ

సంసారదుఃఖముశు తరించి నికతిశయానందమును బొందును. ఇతరో పాయములవలన నిట్టి యుత్కృష్టవదవి లభింవదు, ఆని యభిస్త్రాయను,

న్లో. వతిష్టాం విందతే స్వస్మి న్యదా స్యాదథ సోఒభయః కరు లేఒస్మి న్నంతరం చేదథ తస్య భయం భవేత్‌ , తి వ్యా నీవనున్వయము ఖే నేస్త ప్రా పృృనిష్టనివృ త్తిప్కతిపాదనబరాణి వాళ్యాని ప్రదర్శ్య ఆద్వ్యయవ్యతి రేశాభ్యామనర్థనివృ త్తి ప్రదర్శనపరం “యదా. "హ్యీవైమ నీకస్ని న్నదృశ్యేఒశాల్తే ఛటానిరు శ్తేఒనిలయజేఒళఛయం ప్రతిష్టాం విందతే, అఫ సోఒభయం గతోభవతి యదా హ్యేవైవ, వీకస్శిన్నుదరమంతరం కురుత్తే అధ శస్య భయం భవి తీరి చాకళ్యద్యయమర్థత్‌ “2నుక్రామలి.... ప్రతిష్టామితి. ఆస్యాయమర్థఓ యదా యస్శిక్‌ శాలేే హీతి విద్వత్స్రనిది ప్రదర్శనచలో ని పాత వీవేక్యయ మేవానర్థనివృత్తుపా మోనాన్య ఇతి నియమ నార్థః, వీవ ముముతుః వీతస్మి న్విద్వదనుభవగ మ్యే ఆద్భృశ్ళే ఇంద్రియానోచకే అనాలే ఆచాత్మీయే స్వయావతయా స్వకీయత్వరపా'లే అనిరు శ్రే నిరుక్తం నిర్వచనం శబ్దేనాభిధానం యత్ర, నాప్లి తదనిరుక్తం శస్మిన్నిలయదే నిలీ యళలేషస్మిన్నితి నిలయనమాధార$! నన విద్యతే యస్య శసిళ స్వనుహిమ్ని్థి లే ఇత్యర్థక, అభయమద్వితీయం, “ద్వితీయా దై శి భయం భవతీతి క్ర లేర్భయళబ్రేనాతశ్ర, భయహేళు శ్ళేవో అత్యురే, న విద్యతే భయం భేదో యథా భవతి తథా వ్రతిష్టాం 'ప్రశశ్లేణ నంళయవిపర్యయరాహి ల్యేన స్థితః ట్రవ్షావామన్నీ త్యవస్థానం ప్రతిష్టా తాం విందలే గురూహమత్త్యాదినా శృవణాదికం కృత్వా లభతే. ఆథ తదానీమేవ న వీవం విద్వానభంయపంభయరహితం మోతురూచమద్వితీయం బ్రివ్నాగతః ప్రాపోభవతి,. “బ్రవా బీద ట్రహ్హై భవతీతి శ్ర లే, యదా యస్మి న్నేవ కాలే ఏమ వూర్వోో క్షః ఏశస్మిన్న దృళ్యత్వాదిగుణశే ప్రత్యగభిన్నే ట్రన్నాణి ఊదితి నిపాతో౭౬పిళన్రార్థః ఆరముదల్పమపీ ఆంశరం భేదం ఊపాస్యోపాసకాడిలతుణం కరుతే పశ్యతి. భఛాతూనామసేశార్థ క్వాత్‌, ఆథ శదాసీమేవ శస్య భేదదర్శినో భయం నంసారప్రయు క్తం దుఃఖం భవతి,

మూగానంద ప్రకరణము గం టీ, యదా=ఎప్పుడు, స్వస్మిక్‌. అ న్వస్వరూవమునందు ప్రతిష్టాంజ ప్రతిష్టను, (దంళయవిపర్యయరాహిత్యముచేత 'బవ+వామని ” యజెడిస్పితినిి, నిందలే = పొందు టా! 4 గ్గ చున్నాండో, అధజఅప్పుడే సఃవాయం,' అభయ! జ భయరపాతుయు, స్యాత్‌ ఎఆగురు, తస్షిక ఆ అబృవామందు; అంతరం = భేదమును, కురుతే చేల్‌ ఇ చేయుచెడల) అథ ఇ శీ ల అవ్వుడే, కన్య ఆ వానికి భయం = భీతి, భవేల్‌ జ అగును, తా, వై వ్యాఖ్యానమం దుదహారిందంబడిన “యదాహప్యావైపు అభయంప్రతిస్టాం విందతే” అనెడి శ్రుతి వకాలమందు ముముమున్చు విద్వదనుభవగమ్య మగునష్టయు, ఇంద్రి, యానోచరమైనట్టయ్యు స్వరూప ముచే స్వీ మత్వరహితమైనట్టియు, శబ్దముచే వేకు 'లేనట్టియు, స్వమహి మయం దున్నట్టయు, అద్వితీయ బ్రవామునందు అ భేవబుద్ధితో సంశయ వివర్య్టయ రాహిక్యము చేవ, “అహం బహాసీ* యనెడి నీతిని సరూవ ఆ ఆశీ థి దేశశ్హ వణమననావకముల చేత పొంకుచున్నా.డో అప్పు జావిదార్థం సుండు భయకహిత మోతరూపావ్వెతీ యబ్రహామును బొందినవాండగు నని చెప్పుచున్నది. *యదా ప్యూవైప వసస్మి న్నుదర. , .తస్య భయం భవతి” యనెడి శ్రుతివాక్యము, వపునుషుయు వకాలమందు పూర్వోక్త చఛ్ర త్యగభిన్న బ్ర హమందు కొంచెమెనను ఉపాస్యోపాస కాదిలతణ భేద మును జూచుచున్నాండో అప్పుడే యా భేవదృష్టిగలవానికి సంసార వ్రయు_కృదు.ఖము గలుగుచున్న దని చెప్పుచున్నది. ఇ ట్లీరెంకు శ్రుతి వాక్య్యములును అన్వయవ్యతి"లేక ముఖముగ ట్రహాజ్ఞానమువలన దుఖనివృత్హీయగు నని వెస్పుచున్నవి, న్లో = వాయుస్ఫూర్యో వహ రింద్రో మృత్యుక్దన్థాంత రఒంతరమ్‌, కృత్వా ధర్మం విజానంత్ర ఒప్యస్థాద్భీ క్యా చరంతి హి, త్తే వ్యా, భేదదర్శినాం భయం భవతీ ల్యే కద్దృఢీశర్తుం టన్యత్తెకత్వజ్ఞానరహితా నాం వాయ్యాాదీనాం భయ ప్రదర్శనవరం “ఫీషాజఒస్తాద్వాతః వవతి ఇత్యాది మంత్ర, మర్థతః సకలి-._వాయురితి. వాయ్య్యాదయో జగన్నియామక ల్వేన 'ప్రనీద్ధాః బంచావి జేవళా అతీలే జనని ధర మిషహాధారాదిలత్‌ణం విజానంతో౭ వి జ్టైనవూర్వళ మళుష్షిత ప. క్క రకా నో ఏ వంతోఒచ్యంతరం ప్రశ్యగృ్రవాణో ళ్ళేదు ॥ అత్వ్యాజస్తా దృ్రవాణో ఛీత్యాఒస్మిన్వా య్వాదిజన్మని చరంలి న్వస్వవ్యాపాలేషు సదా ప్రవ ర్హంతే, హిళట్లేన * “ఛయాదస్యా గ్ని స్తపతి భయా త్తకతి సూర్యః, భయాపంద్రశ్చ వాయుశ్చ మృత్యుర్థావతి వంచమ” ఇతి కఠక్రు,తె యమేనోక్తాం ప్రనిద్థిం దర్శయతి.

70క్త శ్రీ వేదాంతపంచదళీ, ఏకాదశ ప్రకరణనుం టీ. వాయుః = వాయువు, నూర్యక ఆ నూర్యుందు; వహ్నిః ఆ ఆగ్ని, ఇంద్రః= ఇంద్రు,/దు మృర్యుః=మృత్యువు; జన్శాంత రే=జన్యాంతరమందు, ఆఅంకరంజ భేదమును, కృత్వాజ చేసి ధర్మంజధర్మ మును, విజానంతో2-పిజఎఆకింగినవానై నను, భీ త్యా=భయము చక, చరంతి హిజసంచరించుచున్నారుగచా ! తా, జగన్నియావమకత్వముచేత సుప్ర సిద్ధులగు వాయువు, సూర్యుండు, అగ్ని, ఇంద్రుంయ, మృత్యువు ననెడి యా షంచదేవనలును వూర్వజన్మ మందు ఇష్టావూ ్రాదిలక్షుణముగల ధర్మ మును జ్ఞానపూర్వక 4 2 ఫై సి ముగా ననుష్టానము జేసినవారలై నను, వ్ర త గాత్మ టె, హములను "భేద బుద్ధితోం జూచినవార లగుటచే నీవాయ్యాదిజన్మములయందు. బ్రహ మునకు భీతిజెందినవారలి తమతమ వాస్థపారములయందు6 బ్రవ రించు €... ళ్‌ వాలి ని నః పవశతి స తం” వై 6 చున్నా ర భీపాఒస్యాదా, సతః పవత ఇతాదివ ం త్ర ము పాచున్నది ఈ వ,శారమే ఛయాదస్య్యాగ్ని _స్తపతి ఇత్యాది కఠశ్రుతియుం జె్పు చున్నది, న్లో, ఆనందం బ్రషాణో విద్వా న్న చిఖేతి కునశ్చన, . ఏత మేవ తపేనై్నైషా చింతాకర్తాగ్ని సంభృశా, త్‌ వ్యా నను 'ఠరతి శోకమాత వి'ది త్యాది మాదాహ్భాకవా"క్యీషు ట్రహ్మానందజ్ఞాన స్యానర్థనివృ _త్రొహీశుత్వం న్నవ్రం నావఖాసత ఇత్యాశంళ్య శథా ప్రతి పాదనపరం వాక్యముదాహరతి.....అనందమితి. రావోళ్ళిర ఇత్యావివత్‌ ఛేదవ్యపదేశ కోవచా రక8. బవాణనృ్వరూవభూతమానందం విద్వానవరోతుతయా జనక్‌ ఫురుమః కుత శృన కస్తాదకి వహిశభయ'హేతోర్వా్యాధ్యాచేః పారలౌకికళయ'హేతోః పాపా జేర్వా న బిభేతి భయం న ప్రాప్నోతి. నను తత్త్వవిడః పౌపాజేర్భయం నా ప్రీతి వీశర్కుతోఒవగమ్యక ఇత్యాశంక్య తత్ప్రతి పాదకం, “ఏకగ్‌ వహావావన తవతి, కీమ హగ్‌ం సాధు నాకరవం, కిమహూుం. 'పొవమకరవిమితి వాక్యమర్థతః వఠతి---ఏతమితి. కర్తాగ్నినంభృతా పుణ్యపాపరూవకం కర్మైవాగ్నిః అశరణకరణాభఖ్యామగ్ని వత్ళం తాప "హీకుత్వార్తేన సంభృళా నంపాదితా ఏమో; పుణ్యం నాకరవం. కసా త్పావం తు శృతవాక్‌ కత ఇల్యేవంరూపా చింతా వీతమేన తత్తరవిదమేవన తపపేల్‌ న సషతాప యే శాన్యమవిద్వాంసం. స తు తయా చింతయా సదా నంతపష్యత ఇక్యర్థకి టీ. బ్రవ్శణః = బ్రవ్యాముయొక్క, ఆనందంజఆనందస్వరూపముశు; విద్వార్‌ ౫ అపరో తత్వము నేం జలివికొనినవాండు, కుఠళ్చన జ దేనివలనను, న బీభేతి = భయనును

'యోగానందవ్రకరణనుం 05 పొందండు, కర్గాగ్ని నంభృ తాజకర్శ యనెడి అగ్నివలన నంపాదించంబడిన, నమత, చింతాజచింత, నత మేవజ ఈ బ్ర! వావే తనే న కెపీత్‌ జతపించంజాలదు. . '

తా. “ఆనందం బ్రహణో విద్వాన్న బిభేతి కుఠశ్చృని యనెడు లె త్తిరీయకక్రుతి ట్ర ప్థాస్వరూపమును ఆపనకోతముగా నెజీంగిన ్రవావిదుణు ఇహవమందు వ్యా థ్యాదికము చేతను, పరమందు పాపాధి కముచేతను ఛభయముకు బొంవం డని వెన్చుచున్నది. మజీయు, “*వీతగ్‌ వావావ న తపతి కిమహగ్‌ సాధునాకరవం, కి మహం పావమశరవమ్‌ో అనెడి శృుతి పుణ్యము చేయనినానిక్రి “అయ్యో నే నెందుకు పుణ్యము చేయలేదు” అనియు, సావ;ముచేనీనవానికి “అయోోో నేను సావము నేల చేనీతో ననియు -ధింత కలిగిం మననియును, అట్టిచిత తత్త ్వక్షానికి గలుగ దనియుం జెట్పుచున్నది. అవ. ఈ పెళ్టోకములలో బ్రవాజ్ఞానికి ఎటిఖీతి శాన్సి శోకము గాని; చింత గాని 'లే దని శె, అని లేకుండుటకు కారణమును, అవి ఎక్వుడు ఉఊండునదియు ఈక్రింది శ్లోకములలోం బెవచున్నాండు:-ా శ్లో, ఏవం విద్వా న్కర్మణీ ద్వే హిత్వాతానం స్మరేత్సద్యా, కృతే చ కరణీ సాతరూవే వెవెమ పశ్యతి, 6 కీ అాచశ్రీ ఇ నాలా వ్యా. పుణ్య పావయోర తావక న్వే ెహేశుప్రదర్శనవరం 'నయ వీవం విద్వానే శే ఆత్తానన్‌ న్పృణులే, ఊభీహృ్యీవెవ వీలే ఆక్తానన్‌ స్పృణుతే ఇతి చాక్యద్వయ మర్ధతః వకఠలి....నీవమితి. స యః కళ్చిత్పుమాకేవయంు క్తేన వప్రుకాశేణ 'సయళ్చాయం పురు షే యశ్చాసావాది ల్యే న నీకి ఇత్య'ీన ప్రశాలేణ విద్వాళ్‌ జానకా ప్రవర్తతే సవీతే పుణ్యపాపే హ్‌ల్వే త్యథ్యాహోార? ఆత్తానం టి హాభిన్నం వ్రశ్యంచం న్పృణు న వ్రీజయతి నదా స్త 'శేదిత్యర్థః యతః పుణ్య పావయోరి థ్యా త్వానుసం ధాజీన వోనం కృతం అతః తద్విమయా చిక్లైవ నాస్తి కుఠః తన్నిమి త్తకస్తాప ఇత్యభిప్తాయః, శించ నీమ విద్వాక్‌ వలే పూర్వో స్తే ఉభే పుణ్య పాకరూపీ కర్మణీ జేహేంద్రియాది ప్రవృత్త్యా జనితే స్వాతృరూపీతైవం 'ఇదగ్‌ సర్వం యదయమాశ్మే" త్యాదివాక్యో కృ ప్రశాశేణ వళ్యతి జానా రీత్యర్థః. అతః స్వాళ్తాభిన్న త్వాదద్య తావకళ్వమితి భావః, టీ. నవం ఇ ఈవిధముగా, విద్వాళ్‌. = బ్రృవామును ెటీంగినవాండు, జ్వే= రెండైన కర్మణీ ఆ కర్మలను, పొత్వా ఆ పదలి, సదా = ఎల్లపుడు, ఆత్తానం = పర మాతను, స్థ శీతల్‌ = స్యరించును శృ్ళళలే = వేసీస్య కర్మ ణీజ పుణ్య పాపకర్శ లకు, వమ

• ఈవిద్వాంసుందు, అత్యరూపేళై వ = అర్మగే పళ్యతి = చూచుచున్నాయం.

708 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, వకాదళప్రకరణము ఆతా, *స యశ్చాయంపురుప్కే యశ్చసావాదిత్య స ఏకళి 'సయ ఏవం విద్వానేతే ఆత్తానగ్‌ స్ప ఎణుతే” అనెడి శ్ర తివాక్యములు, వపుగుషుండు తనయందును సూర్యునియందును సము స్తభూతము లందును గల ఆత్మ యొక్కండే యని యెజింగి చవ_ల్షించునో, లి పుుుముండు పుణ్యపాపషముల నంటక, బ్ర హూమునకం కె నభిన్న మ్‌గు పృత్యగాత్మను సర్వదా సరించుచుండు నని చెవ్పుచున్నవి, గ్‌ ీ శి

అనంగా, ఫుణ్యపాపములు శెండును మిథ్య యనెడి అనుసంధానము చేశ ఆపుణ్యపావచింఠ యే "లేకపోవుటవలన తన్ని మి_త్సకదుఃఖము క్షనికి కలుగనే కలుగ దని యభిప్రాయము, మఆియు, *ం్తదగ్‌ సర్వం యదయమాళ్థా”ొ యనెడి శ్రుతిప్రృశారము, భేహేం ది యాదిప్రవర్హ నముచేకం గలిగెడి ఫుణపాపకర్మ్శలు సర్వమును ఆత్మ యే (స్వస్తురూపమే) యని తలంచుటవచేత ఆ వ్ర సాపములు జ్ఞానికి దుఃఖ హేతువులు కావు అని” ఉభే హ్యేవైపు వ ఆక్షానగ్గ్‌ స్పృణు త” లనెడి శ్రుతి ఇప్పు

అవ. శర ము లనేశములు. ఆకర్ష ముల స్వరూవమే తా నని తెలియనఫుడు వాని నాత్మగా భావించు బెట్టు? అనిన; కర్య ములు నళించుటకు మటఖియొక సౌధనమును జెన్పీ శ్రుతిని వఠకించుచున్నాండు;-... న భిద్యతే హృదయ గృంథి శృిద్యంతే సరుసంశయా,,

థీయంతే చాన్య కరాణి తనీ ౯ దృష్వే పరావగే, 7

వశీ శీ లు

వ్యా, నను 'నా భుక్తం తీయలే శర్మ కల్పకోటిశకకైర్‌ వీళ్యాదిశాన్తవద్భావా దనాదౌ సంసాశే బవాంజన్తో పార్టి లేను పుణ్యాపుణ్యలమ ణేషు కర్మ స్వనంఖ్యా తేవ్వ ప్రనీద్ధ క్వేనాత్య తయానునం ధా నాయోగ్యోషు సక్కు కథం తద్విమయా చింతాన భవే దిత్యాళంక్య ననిదానానాం లేసోం తత్త వళ్టానేన వినాళిక త్వాాన్న చింతాజనకత్వమి త్యభిప్రాయేణ హృదయ గృంఛ్యాదివివృ త్తివరం ముండకాది శ్రుతిషస్థితంవాక్యంపఠతిలా భివ్యలే ఇతి. వరావళే పరమపి హిరణ్యగర్భాదికం దం అవరం నికృష్తం యస్తాశ్తస్మిక్‌ బరాత్తని దృ ప్రే సాయొక్కృ కే అన్య సామోత్కారవతో నవృాదయస్య బుద్ధే! చిదార్మ నళ్చ చ్రంథివత్‌ చృఢసంశ్లేమరూపవత్త్య్వాత్‌ చృంథిరన్యోన్యా థధ్యాసో భివ్యతే విదీర్య శే వినళ్ళతీత్యర్థః. నర్వసంశయా।ః ఆత్తా దేహాదివ్యతిరిక్లో! న వా? వ్యతిరిక్తోతిపి కర్భృ త్వాదిధర్యయోగీ! న వా! ఆక ర్భృత్వేఒవి తస్య ట్రిన్తాణో భేపో౭ స్లి! న వా! అభే జేఒపి కల్‌ క్లూగం కర్తావినసహికం ముక్రిసాధనం శేవలం చేత్యాదయః ఛిద్యంతే రై థీ

"'యోగానందవ్రకరణము గ? శ్రీయంతే. తత్త్వతః సామోత్కృతస్య వన్తునః సంశయవివర్యయవిషయ క్వాదర్శనా దితి భావః కర్గాణి సంచికాని ఫుణ్యాపుణ్యలతుణాని శీయంళలే న్వనిదానాక్ఞాన వినాశీన వినళ్యంతీతి.

టీ. పరావరే ఆ కార్య కారణన్వరూపమెన, కస్మిక ఆ అబ్రహాము) దృష్టే నతి అజ చూడంబడంగా, హృాదయగ్యంథి? ఇ చిడచిద్ద)ంథి (అనలా నన్యో న్యాధ్యా సము), భిద్య లే=విడిపోవుచున్నది. సర్వసంశయా]=అన్ని నం జేహాములును, ఛిద్యం లేజ 'భేదించంబడుచున్నవి. అన్య ఆ ఈజీవునియొక్క; కర్తాణిశర్మములు, త్నీయంలే ఆ తీణించుచున్నవి. . తా “నాభుక్తం త్నీయతే కర్మ కల్పళోటిళతై రపో అనెడి శాస్త్రస్థితివలన, అనాదియగు నీసంసారమందు బవాజన్మ ములనుండి సంపాదింపంబడిన ఫుణ్య పాపకర్శ ములవలనిఫలము కల్పళోటిశతములచే నయినను అనుభవింపక తీర దని కెలియుచుండలా ఆకర్మ విషయమైన చింత జ్ఞానికి 'లేకపోవుశట్లు? అనెడి శంక కలుగల్యా హిరణ్యగ ర్భాదిక వదనుకంళు శ్రే స్థమైన, పరనూత్త్మసాశూత్క.రింపలబకుటవలన, నట్టి ఆత్మసావమొ త్కారముగలవానికి హృదయ ల్రుంథి. భేపింపలబడు ననియు, అట్లు సామోత్కరింపంబడిన బ్రహావస్తువునందు సంశయవిపర్య్యయవిష యములవలనం గలిగెడి సకలసంశయములు చీల్చి వేయం (నివ్నర్తింపం బడు ననియు, మూలజ్ఞానమును సంచితకర్మ యు నళించు ననియు శతి రూపక మగు నీశ్లి కముమొక్క అభిప్రాయము, (బుద్ధికిని చిదాత్మకును గ్రంథివ లె దృఢసంశ్లేషరూపము గలిగియుండుటవలన వా దయగ్రంథి అవ కొన్నిక్రుతులు కర్యజ్ఞానములు ెండిండిని 'మోచుసాభనములుగ ఇెప్పు చున్నఫపుడు క్ఞానమున మే మోత మె ట్లనిన చెవ్వుచున్నాండు:ా- వ్గో తమేవ విద్వాన త్యేతి మృత్యుం వంథా న చేతరః, క్టూర్వా చేవం పాళవానిః శీతైః న్లేతైర్న జన్మభాక్‌. 8 వ్యా, నను, “కర్వన్నే వేవా కర్గాణి జిళీవిషేచ్భతగ్‌ం సమా! నీవం త్వయి నాన్యథతోజస్తి న కర్యలివ్యతే నే, విద్యాం ఇావిద్యాం చ యస్తజ్వేదోభయగ్‌ న వూ," '“అవిద్యయా మృళ్యుం తీర్త్వ్యా విద్యయా ఒమ్భృతమక్ను త” ఇత్యాదిక్రు లే'కర్మ లైవహి సంవిద్ధిమాస్థితా జనకాదయ$ి యథాన్నం మధునంయు కం నుధు చాజ్ళీన

గగ శ్రీ వేదాంతవంచదళి, ఏకాదశ ప్రకరణము నంయుతం, వీవం తవళ్ళ విద్యా చ సంయు క్లం భేషజం మవాత్‌” ఇత్యాదిన లలేళ్చే "శ్లేవలస్య చా క్గా్‌నన్య నముచ్చికస్య వా కర ణోము _క్రిహేకుక్వం స్యాది త్యాశంక్యో చాహృృతవాక్యస్థ లేచపి శవళ్ళబ్దస్య పావనివృ త్తిరత్వాల్‌ ; అస్థితా ఇతి అజ్‌ వూర్వక శబ్దన్య పావనిషృ త్తిరత్వాల్‌ , సంసిద్ధిళ బ్రేన చ కానసౌథనచి _తశుద్ధ్యభిధానాద్విద్యా శట్టేన చోపాసనాయా వివక్షీకత్వాన్న కర్మణో ము_క్రిసాధనత్వమిత్యళిప్రాయేణ సాధ చనాంశరని షేధజరం 'త మేవం విదిత్వా లిమృత్యు మేతి, నాన్యః పంథా విద్య లేమెయనా" యతి శ్వ శాళశ్వకరవాక్యమర్థతః వఠతి---తమేవేతి, తం ఫూశ్వో _క్తం షరమాత్తానం విద్వాచేన మృత్యుం సంసారమ ల్యేతి అలిశ్రామతి ఇశరస్సముచ్చయరూవః శేవలకర్మరూ పోవా బంథా మాల్లో మోటోపామో న చ వైవ విద్యతే. ననూదావృాతాను క్రుతిమ్వ న్వ్యయబ్యతి శే కాఖ్యామైహి కానిన్టనివృ త్తిలేవ ప్రాథావ్యేనావభ్లాసలే నాముష్మీ శీ్‌ళ్యా శంశ్యాముషీ కస్యానివస్య భావిజన్మ వూర్వకత్వా వ! సనిదానస్యాభావవ్రతి పాదకం శ “బ్దాత్వా దేవం సర్వహెశావవానిః శ్షీతైః శ్లేశ ర్దన్మ మృత్యు ప్రవోణి” 88 శ్వేతా శ్వతరవాక్యమర్థతః పఠలి-జ్ఞా ల్వేతి. జేవం స్వప్రకాళం వ్రత్యగభిక్నం బ్రవా జ్ఞాత్వా అవరోతుకయానుభూయ స్థితస్య కామస్ర్రాధాదీనాం సర్వేషాం పొశానాం వోనిర్భవతి?. _త8 పాళశబ్దాభిభయె? రాగాదిభిః నేక శీతైర్న పెః భావిజన్య హేళుక ర్యారంభాయోగాన్చైతన్న ప్రాప్నో తీత్యర్థః లా

టీ. రమేవ = ఆయాత్మచే) విద్వాక్‌ = ఎటీంగినవాండు, మృత్యుంజమృక్యు వ్రుగుు అల్యేతి ఇ అతి క్రమించుచున్నాండు. ఇకరః చంథాః ఇ క్టానిముకంటె పేటొశ మార్గము; న చ లేజేలేదు. బేవం = స్వ ప్ర కాశుండగు వర మేశ్వరుని, క్ధాళ్వాజ లెలిని కొని పాళవోనిః= కామక్రో ధావిరూపసర్వబం ధముల యొక్క నాని (యము), భపతి అగుచున్నది. శ్షేశెఃి ఆ పాశళబ్దమే పీరుగంగల రాగాదులతోడి వ్యననములు, శ్నీలై = సాళమును లొందుచుండంగా, జన్మ భాక్‌ =జన్య ముల సొంబెడివాండడు న ఇ కాందు,

తా. “కుర్వ న్నే వేహ కర్తాణి. .... .విధ్యయాఒమృతమశ్ను తే” ఇ త్యాదిష్టుతులును, “కర్మతైవహి సంనిద్ధి, = భేషజం మవాత్‌ ,” ఇత్యాది స్మృతులును క్షానసహితకర్థము ముక్రిహేతు వగు నని చెప్పుచుండంగా, శేవలజ్ఞాననము నుక్తిపే.తు వగు నని చెప్పుట మొ ట్లనిన ఈ చెప్పండిన వాక్యములందు 'భేపజశబ్దమునకు పౌపనివృత్తివరత్వము. కలిగియుం డుటచేతను, సంనిద్ధికబ్టము చేత జ్ఞానసాధనచి _త్తకుద్ధి ఇచప్పంబడుట వలనను విద్యాళబ్బము'చే ఉపాసనము విధింపంబకుటవలనను కరము

"యోగానందవ్రకరణము 709 ము_క్రిసాధనము కానేరదు, “త మేవం విదిశ్వాతిమృత్యు మేతి నాన్యః వంథా విద్యలేజయరా య,” అనెడి శ్రొతి పరమాత్మ నెటీలినవాండే మృత్యుయు కృ మగు సంసారమునుండి విడువంబడు ననియు మోతు. ప్తాక్లికి జ్ఞానమువక్క. నితర సాధనము "లే దనియు. జెప్పుచున్నది. మజీయు, “జ్ఞాళ్వా దేవం. ..మృత్ను వహాణ్తిో. అనెడి శ్రుతి, క్ష్లనికి భావిజన్మ సహిత వరలోకసంబంధదుఃఖను లేదని చెప్పుచున్నది, కనుక బహ్హాజ్లానికి నిహసంబంధదుఃఖము గాని పరలోకసంబంధదుఃఖనము గాని "లేదు, అనంగా ఫునర్జన్మము కలుగ దనుట, కర్మములు చి _త్తళుద్ధిద్వా రా పరంపరాజ్ఞానసాధనములగును గాని శీవలము జ్ఞానసాధనములు గావు,

అవ, క్షానులకుం గూడ నిహైనివ్ర ఫలంబులు గలుగుచున్నవి శాన, క్లానులకు శర్యనివృ త్తి లే దని శంకింపంగా; జ్ఞానులకు శోకమోవాదు లుండ వనుటకు శ్రుతిని గను చజచుచున్నాండునాలా న్లో, 'చేవం మతా హర్షశోళా జహాత్య్యల్రైవ ధెరస్టవాక్‌) నైనం కృళాకృతే వుణ్యపాపే తావయత;ః క్యచిత్‌. శః ఖ్ట చ్యా+ నను శోకకరణాదిఫలం శ్రూయక వీవ నానుభూయిలే క్ఞానినామపీహై నిష్టప్రా వ్రిపరివోరార్థం ప్రవృ త్తిదర్శనాది త్యాళంక్య దృథావరోత్‌జ్ఞానినాం తదభావ 'ప్రతిపాదనపరం “అధ్యాత్మ యోగాధిగ మేన జేవం మళ్ళా ఢీరో వార్ష ళోకొ జవో'తీతి కఠక్రు,తివాక్యమర్థతః వఠలతి..-బేవమితి. శ్రైర్యవాన్న్రవచ ర్యాదిసాధనసంకన్న్నో 'జీవం చిచానందాదిల కణం మత్వావగమ్యా శ్రైవాసి న్నేవ జన్మని వార్ష ఛోకా జవాతి, స =ాఖీ యె “'వీఠమేవ తపీన్నైపా చింతా కర్తాగ్నిసంభృ లే త్యుక్ర్తాశ్థే విశేమవ్రదర్శనవరం, “నైనం కృళాళ్ళలే కవకి ఇతి యాజ్ఞవల్క్య ట్రైవ్యణా వాక్యమర్థతః వఠతి..--ై నమితి. వూర్వమకృకం పుణ్యం కృతం చ పావం త త్త్యవిదస్తావెహేతుర్న భవతీక్యు కం, ఇవా శు కృకమశృతంవా పుణ్యం పావం వా తథావిధం తావకం న భవతీత్యుచ్యత ఇతివిశేమక్క తథాహి, తాపో నామ చి శ్తవికారవికేష!. పుణ్యం కృతం సద్ధర్థ లతణ౦ వీ కారముత్చా దయతి. ఆకృతం విసూదం పాదం ఫునన్తచ్వెవరీల్యేనాకృతం వార్తముత్సాదయతి కృచం విషాదం, తత్త్వవిదస్తు ఉభే ఆప్యుభయవిధవి కారయేతూ న కదాచిద్భవతం, ఆవి క్రియ, ట్ర వాకూదర్వ జ్ఞా నాదిత్యభి ప్రాయః =. టీ. చేవం = పరమాత్మను, మత్వా = తెలిసికొని, కైర్యవాళ్‌ ఆ ధీరుడు అర్రైవ ఇ ఈ జన్దర్థిమండదే, వార్ష శోకా అ సుఖదుఃఖములను, జవోతి ఆ వదలిపెట్లు

800 శ్రీ, వేదాంతపంచదశి, వశాదళ్ర కరణనుం చున్న్నాండు. వీనం ఆ ఈబృవ్యావిదుని, కృతాకృ'రే = చేయంబడినట్టియ్యు. వేయంజత నట్టియు ఫుణ్యపాపే = ఫుణ్యపాపములు, క్వచిత్‌ ఇ ఎప్పుడును న తావబయతః ఆ తసీంపం జేయఫుం

ళా, ఇష్టానిష్టప్రా " వీపి హారముకొఅకు జ్ఞ్రనులందును ట్ర్న త్తి శనంబడు చుంకుటవలన “ఆత్మ వేత్త దఃఖమును తరించు నని ెప్పంబడిన ఫలము శాస్తముచే వినయబడుచున్న దేకాని అనుభవసిద్ధముగం గను వడుట లేదు. అనిన, ట్ర హచర్యాదిసాధనసంవన్నుండు తత్త సజ్లానముచేత చిడానందాదిస్తరూపరత్షణములుగల పరనూత్త ను అవరోతముగ నెతీంగ, యీజన్మ మందే విషసయలాభాలాభనిమి_త్తకసుఖదుఃఖములను విడుచుచున్నాడు. “అధ్యాత్మ యోగాధిగ మేన చేనం మత్యా థీరో వార్షశోశా జవాతి” అనెడే శ్రుతి దృథఢాపరోత్షజ్ఞానముగలవానికి ఇష్టానిష్టప్రా ప్పిపరిహోారముకొఅకుం బ్రవృత్తియే లే దని ప్రతిపాదించు చున్నది, కనుక ఆత్మ వేత్త దుఖముకు తరిందు నధుట అనుభవశీద్ధ మే యగును. మణీయుు చేయంబడని పుణ్యమును, చేమంబడిన పాపమును జ్ఞానికి శాపహేతువులు గా వని పూర్వ మైదవశ్లోకమునం 'జె్పంబడిన అస్థమందు “నైనం క తాకృళతే తపతళ్తతి” యనెడి యాజ్ఞ వల్మ్ధబ్రాహణ వాళస్థను వర్పించుచున్నది. ఈయస్థ "మెటుల ననంగా, తాప మనువది చిత్తవికారభేనము. కనుక పుణ్యము చేయంబడిన దగుచు సుఖలతీణ వికారమును గలిగించును. చేయంబడనిదగుచు ' దుఃుఖలత్తణవికార మును గలిగించును, దీనికి విపరీతముగా పాషము చేయంబడని దగుచు సుఖలతణవికశారమును గలుగంజేయును, చేయయిడిన దగుచు దుఃఖ లవతణవికారమును గలిగించును, జ్జానిళో, “నేను అవి క్రియ బహ రూఫపుడనుి అనెడి తత్త సక్షూన ముండుట చేతం బూరోళ్ళ క్తదోవిఫ విశారహేతున్రలును ఎప్పటికిని గలుగ వని అెలియవలెకు.

అవ ఈవైవాక్యములే శాక ఇంశ ఇన్నియో ఆశు, తివచనములు అన్నాక్థానో శోళయమోవాములు లే వని యుద్ధోషించుచున్న వి, న్లో ఇత్యాదిక్కుత యో బహ్వష్టు పురాతై। స్మృతిభిస్సహ,

బ్రహక్షా నేఒనర్థహానిమానందం చాప్యఘోషయక్‌, 10

“ఖా. చ్యా. నన్వియం ల్యేవ వాక్యాని వ్రమాణాని? జీత్యాహ---ఇత్యాది ర్ర్రుశయ ఇతి, ఆదిశబ్దేన “ఇనా చేద వేదీదథ సక్యమస్టిన "చేదివో వేదీన్శ వాతీ వినవ్రీ! య

కెరాగానంవప్రకరణము 601 వీఠద్విదురమృతా స్తే భవంత్య ఖీరశే దుఃఖ మేవోవయంతి. శద్యో ఈ5కూ జేవానాం (పశ్యబుధ్యత నవీవ తదభవళల్‌ నిచాయ్య తం మృళ్యుముఖా త్ప్రముచృతి ఇత్యా ద్యాశ్ళుుశయో గృవ్యాం లే. “నర్వభూకస్థమా తానం సర్వభూతాని చాత్యని, సంపళ్య న్నాత్మనా జీవై స్వారాజ్యమధినచ్చతి. శ శ్ర జై స్యాక్మవిజ్ఞా నాద్విశుద్ధిః రమా మ రేత్యాది పుఠరాణన్మ లతివచవై సృహ 'ప్రమాణానీక్యర్థ3ం ఉదాహృతానాం శ్రుతి స ఎతిపురాణ వాక్యానాం సర్వేషాం ఆాత్పర్యమాహ---- బ్రవ్మళ్ఞా నేతి.

టీ. బవ్వ్య్యూః = అజేకములై న; ఇత్యాదిశ్కుతయః ఇ ఈమొదలగు శ్రుతులు; పురాళైః ఇ పురాణములతోడను, నృృలిభి! = స్ఫృతులతోడకు, నహ 2 కూడి, బ,హజానే జ బహళొనము కలుగంగాా అనర్గపశనిం ఇ అనర్హవరిబోరమును అనందం (టా జా ళా థ్‌ స్‌ చాపీ జ అనందమును, అభోషయక్‌ = ప్రశటించినవి, తా, “ఇహచేదవేదీ........ “ముఖాక్ప్రముచ్చ తే” ఇల్యాది శ్రుతులును, “సర్వభూతస్థమాళత్తానం. ... --గచ్చత ఇత్యాది స్మ ఎతు లుకు “న్షేత్రజ్ఞ స్యాత విజ్ఞానాద్విశుదిః వరమా మతా ఇ తది ఆక లి* ళో థి ఫురాణవాక్యములును, వ సూజ్ఞానము చేత దుఃఖనివృ త్తి యగు ననియు, ఆనందము గలుగు ననియు ఘోషించుచున్నవిం అవ. అనంద మెన్ని విధములో వెచ్వచున్నాండు:--- 4 అడ జ్య న్లో * ఆనందస్త్రి విథో బ్ర పోనందో విద్యాసుఖం తథా, విషయానంద ఇల్యాదౌ బ్రవ్లోనందో వివిచ్యతే, 1. వ్యా- నను బ్రవ్శానంద ఇత్యానందవదస్య బ్రవ్హావదేన విశీమణాదొనంచాం తరమ స్తీత్యవగమ్య రే, స కతివిధః! కీదృశళ్చానంద ఇత్యాకాంయోయాం త జృేదదర్శన వూర్వకం బ్రవ్యానండవి వేచనం ప్రతిజాసీలే.-ఆనంద ఇతి. బ్రవ్మానందో విద్యానందో విమయానంద ఇర్యబేన ప్రళాలేణానందన్య శ్రైవిధ్యమవగంకవ్యం, తద్రేశరయో శానంద యోర్బ్రవ్యనందమూలక త్వాదాదావధ్యాయ క్రయేణ ట్రవ్వోనందో విభజ్య ప్రదర్శ్యత ఇత్యర్థః టీ ట్రవ్లోనంద! = బ్రవ్యనంద మనియు, తథా ఇ ఆలాగున శే; విద్యానుఖం ఇ విద్యాసుఖు మనియూ; విమయానంద!అనిమయాన౦దమనియు, ఇతిజ ఈలాగున, అనంద£ణ ఆనందము, త్రివిధః ఇ మూ.డు విధమాలగ, వినిచ్య'లే = వీభజిందంబడుచున్నదిం ళా, బ్రుష్టోనందను విదాస్థనందము విషయానసందము నని ఆనం దము త్రి విధము. ఆందు ప్రి ప్థోనందను నిరూవింపంబడును, వేదాంతంార్‌ 1

ణి శ్రీ 'వేదాంతవంచదశి ఏ కాదళ ప్రకరణము అవ. బ్రవా మానంద మనుటకు శె త్తిరీయశ్రు,లి ప్రమాణము: న్లో భృగుః పుత్రః వీతుళ్ళు )తస్వ వరుణాద్చ )హలతణమ్‌, అన్న స్రాణమనోబుర్ధీ _స్తృ శ్వైానంవం విజజ్ఞి వాక్‌, శ్రి వ్యా- శత్రాదౌతావ శె త్తిరీయ శ్రుతిపర్యాలోచనాయామానందరూవం బ్రహ్మావ గమ్యుత ఇత్యభిప్రాయేణ భృగువల్ల్యా అర్థం సంతేపేణ దర్శయతి---భృగురితి.. భృగు నామక్ష। పుత్రః వితుర్వరుణా ఖ్యాద్బ్రన్యాలకణం యతోవా. ఇమాని భూతాని జాయంతే, యేన జాతాని జీవంతి, యత్పఏయంత్యభ్సిసంవిళంతి, శద్విజిక్లాసన్వం తద్బ్రస్టా”ల్యేవు రూజం శ్రుత్వాన్నమయాదికో శేషు కల్లకుణాసంభవేన 'లేసూమ ట్రన్నాత్వం నిశ్చిత్యానందదమయకోశే వంచమావయవ ల్వేన “బ్రవాపుళ్ళం చ్రతి్పేతి శు,ఈం బింబభూక మానందం ట్ర వాలతణయోజనయా బ్రవాత్వేన జ్ఞాత వానిత్యర్థః టీ. భృగుః జ భృగుమవార్డి; పితు! = తండ్రియెన, వరుణాత్‌ = వరుణునివలన, ట్రన్నాలక్‌ణం అ పర బ్రవాలతుణాముకు, శు,శ్వా ణు నిని అన్న ప్రాణమనో బుద్ధీ? అ అన్న హ్రైణమనో బుద్ధులను, త్యక్త్వా ఆ వదలి'పెట్రి అనందం ఆ అనందన్వరూవ మగు ట్రన్మామును, విజజ్ఞివాక్‌ ఆ తెలిసికొ ఇరు, తా, భృగుమహర్షి తం డ్రి యగు వరుణునివలన ట్ర హాస్వరూప మును విని అన్నమయాదికోశములయందు బ్రహలతీణములు. సంభ వింపమిచే, అకోళశములకు బ్రహత్వము "లే దని నిశ్చయించి ఆనందమయ కోళమందు పంచమానయవత్వము చేత “బృహాపుచ్చంప్రతిస్ర” అనెడి శ్రతివలనం 'దెలియయడుచుండెడి చింబభూతమగు ఆనందమును బ్రహ లతణయోజనతో బ్ర హూత్వముచేం జళల్‌సీఫొ నెను, ఆనంగా ఆనంపబింబ మునకు బ్రహ్హత్వమనును నిశ్చాయించె నని యభిప్రాయము, అవ అయోజనా ప్రశారమును జూ వెడి వక్యార్థముశు బరించుచున్నాండు:- న్లో. ఆనందాదేవ భూతాని జాయంతే లేన జీవనమ్‌, క్‌! యు అభ వే క్షేత్ర హోం లయశ్చ తశ్రాతో బ్రష్టోనందో న సంశయః, వ్యా శథమానం బే తల్లత్‌ణం యోళికవాని త్యాశంక్య శద్యోజనావ్రుకారప్రద రృనవరం “అనండాగ్ధే న ఖల్విమాని భూతాని జాయం లే, అనంచేన జాతాని జీవంతి, ఆనందం వ్రయంతృభ్గిసంవిళం" తీతి వాశ్యమర్థత$, వచఠతి.-.-అనందాడితి, ల్రామ్య$ర్మ్‌ నిమి క్తకానందాజేవ భూతాని స్రాణినో జాయంలే ఊత్పద్యంలే. లేన నిమయభోగాది నిమి త్తశీనానం జేన జీవనం స్రాస్నువంతి, 'లేఘాం ప్రాణినాం లయశ్ళ తత్ర స్మి.

"యోగానంద వకరణము 808 నును వ్రికాలీజీ న్వరూవభూతానంద వీక భవతి, నుషుప్తావానందాతిశేశేణ శస్యా వ్యశుభవాభావాదతః అనందో ట్రహ్రైవ సర్యాశుభవనిద్ధత్వాన్నా త, నంశయః క_ర్పవ్య ఇతి భావిం

టీ. భూతాని ఆ ప్రాణులు) అనందాజీవ = ఆనందమువలనజీ, జూయంలే అ ఫుట్రుచున్నవి. లేన = అయానందము వేతజీ, జీవనం ఆ ఉండంగలుగటయం (స్థితియు), భవతి = కలుగుచున్నది. లేసషాం ఆ అభూకములయొక్క, లయః ఆ ఆజసానంబుకు త త్ర, గా అబ్రవ్యామునందు? భవతి జ అగుచున్నది. అతః = ఈ కారణముచే, ట్ర గా వాము) అనంద = అనందస్వరూవమే, న సంళయః ఆ సుంజేహము లేదు.

ణా “ఆనందాద్ధ్యేవ ఖల్విమాని, న. “వృ్యయంకత్యభిసంవిశంతి అనంగ్కా ప్రాణులు గ్రామ్యుధర్మనిమి_త్తకానందమువలన'నే వుట్టుచున్నవి, ఆప్రాణులు విషయభోగాదిక నిమిత్తకమగు ఆయానందముచేతనే జీవిం చుచున్నవి. మజతియు ఆస్రాఖలయొక్క లయముకు సుషు_ప్రిపంబంఫ మగు స్వరూపభూతానంద మందె కలుగుచున్నది, అనెడి శ్రుతివాక్య చుకారము సుష్తుప్పిమయందు ఆనందానుభవముకం కె నిత రొనుఫవ మెవని కిని లేని కారణమున ఆనంవము బ్రహమే యగు ననియు, ఈ సౌషుప్తా నందానుభవము సర్వానుభ వనిద్ధ మగుటవలన సీయర్థమందు సంశయము "లే దనియు అభిప్రాయము,

అప ఈ వైనం 'శెవ్పినట్లే సామవేద శ్కుతియుం శెచ్వచున్న దని నిరూపించు చున్నాండు:ా న్లో భూతోత్ప త్తే పురా భూమా త్రివుటీదై స్వతవర్టనాత్‌. |

క్షాతృజ్ఞానక్టేయరూపా త్రి పుట్‌ వ్రళయే హీ నో, క! వ్యా వీవం కె త్తిరీయ శు,తిపర్యాలోచనయా ట్రవాణ అనందరూబతోొం ప్రదర్శ్య ఛాందోగ్య క్రుతిపర్యాలోచనయాసి తాం దిదర్శయిముః ననత్కుుమారనారద వంవాదరూపేస ప్రమా ధ్యాయే స్థిస్య భూమరూవ బ్ర, వూవ్రతిపాదకస్య “యత్ర, వాన్య క్సశ్యతి నాన్యచ్భ లోోతి జాన్యద్విజానాతీ న భూ” మేత్యాది వాళ్యార్థం సంగీ జావా-భూతోత్స శేరలి, భూళరా త్థాకాశాదీనాం కత్కార్యాణాం జరాయుజాండజా దీనాం చోత్స శ్రే? వూర్వం త్రీఫుటీడై నిరీవర్దనాత్‌ శ్రీయాణాం క్‌ు క్టూన జమ రూపాణాు పటానామకారాణాు నమాహార స్త్రిపుటీ నైవ టైైకం తన్య వర్దనమభావ శృసాద్భూమా దేశతః కాలతో వన్తుతో వా పరిచ్భేదకూన్యః పరమాళ్తా “భావా నయ బేద్ర్రవ్యానయని మితి న్యాయాద్యూ మైహాసీదిత్య ధ్యాహారః, కేవ కై ఫ్రరేసర్థనముభ

ఖః శ్రీ 'వేదాంతపంచదళి, వకాదళవ్రశరణము పాదయతి...ల్ఞాకృల్డా'ేలి వథ్యుమాణజ్ఞాత్రాదిదూపా త్రి పుటీ చ్రశయకాలే నాస్త్రీ 'ల్యేకత్సర్వ వేదాంతసంమతమితి పొళబ్దం ప్రయుంజానస్యాయమలిహ్రైయః, టీ. భూతోక్స లేః పురా = భూకములు ఫుట్టుటకు వూర్వము, త్రిశటీరైైక వర్చనాళ్‌ జతి పుటీరూవ మగు కై ్వృశము లేకపోవుటవలన, భూమా చేశ కాలవస్తువుల వలన జరిచ్ళేదములేని బర్య్ర,వూము, అస్తి ఆ కలదు జ్ఞారృక్తాన శేయరూపా ఆ జాత న్‌! "సట్‌ 8 ప ళయే జ్‌ పయ డు, నో లేదు హి ఇ ఇది నిశ్చయము, కా *యత నాన్యత్పశ్యతి, .....స భూమా” యనెడి శృతి స! ట్లో వీపరమాత్మ యందు అన్య మెద్దియుం జూడంబడదో, అన్య మెద్దియు వినం బడదో, అన్య మెద్దియు నెలుంగయడదో ఆసరమాత్మ_ “భూమి శబ్ద ముచేం జెస్పందగిన దని వెప్పుచున్నది. ఆకాశాది పుచభూతములును తద్భూత కార్యము లగు జరాయుజాండజాది నానావిధభూతములును బుట్టుటకంచ (సృష్టికంశు) బూర్వము క్ఞూతృళ్లానజ్టేయము లనెడి శత్రిఫు టియు. లేమిచే, చేశ కాలన స్తుపరిచ్భేదము లేని భూమళబ్దము చేం 'జెప్సం దగిన పరమాత్త మా త్ర మే యుండెను, చళయశాలమందును బ్ర ష్టాతర మెకద్టియును లేము, (ఇట్లు ఛాందోగ్య శ్రుతి అవ, కారృళ్తాన పేయములం జెప్ప్తుచున్నాందు:ా వా లప బ్లా న్లో, విజ్ఞానమయ ఉత్పన్నో జ్ఞాతా జ్ఞానం మనోమయః, ఖ్రేయాళ్ళభ్రాదయో నైత శ్ర్రయముత్ప్తితః పురా, [క్‌ వ్యా, ఇదానీం కాత్రాదిన్వరూవం దర్శయతి-._నిజ్ఞాననమయ ఇతి. చరమాత్మ న ఉఊర్పన్నో బుద్ధ్యు పొధికో జీవో విజ్ఞాననమయో కాకా; మనోమయ! మనసి వ,తిచించికం చునోమయశళబ్దనాచ్యం నై తన్యం జ్ఞానం; శబ్దన్పర్శాదయో వ్టేయాః ప్రసిద్ధాల ఇదం త్రయం 'కార్యత్వాదుక్ప ల్వేః పురా శారణవ్యతి రేశేణ శా స్రీత్యర్థః టీ, ఊత్సన్నః = చరమాత్త వలనం బుట్టిన విజ్ఞానమయ! ఆ విజ్ఞానమయంండు, బ్లిళౌ అ కాత యనంబడును. మనోనయః అ మనోవయకోళము, క్లానంజజ్ఞాన మని వెచ్పలుడును.. శన్దాదయ! ఆ శళ్లాదివివయములు క్టేయాః జ స్టేయము లనీ చెప్పం బడును ఏళత్త యంజ త్రిపుటి (మూండునుయం, ఉత్ప త్తితః పురా = జగదుక్పత్తికి శా, పరమాత్మ వలనం బుట్టిన బుద్ధ్యుపాధిక జివుండు (విజ్ఞానమయ కోశము) జ్ఞాత యగును, మనస్సునందు ట్రతిబింబరూసమును బొంది

యోగానందప్రశరణనుం 605 మనోమయకోళ శబ్దము చేం జెప్పందగిన వై తన్యము జ్ఞానమగును. శష్టాడి విషయము లైదును శ్లేయము లగును, ఇవి మూండును జగత్తుతోపాటు జుట్టినవిగాని తత్పూర్వము "లేవు.

అవ. ఫలితము కజెప్తుచున్నాండు:---- న్లో, శ్రయాభావే తు నిదె తః పూర్ణ వవానుభూయతే, సమాధిసు _ప్రిమూ ర్భాసు ఫూర్మస్న అప్షే వురా తథా, 16 వ్యా ఫలితమావా---్రయేతి. కార్రైదిత్రయాభావే నిరై వలే! మ్వైశరహిఠః ఫూర్మ ఏవాళ్తానభూయ రే. రుత్రానభూయత ఇత్యత అవా---సనూథీతి విద్వదనుభవ ప్రదర్శనాయ సమాధిగ్రృవాణం సర్వానుభవద్యోతనాయ నుమ వ్లీమూర్భయో రుదా వారణం. నుముప్త్యాదుస్థితస్య జి వ్రళౌదర్శనస్క రణాన్య ధానుబపత్త్యా నిశ్వైతన్య తదను భవిశుస్సిద్ధిరితి భావ$. భవతు నుముప్త్యాదావ చై స సిద్ధిః వ్రశృతే కిమాయాక మిత్యత ఆవా---పూర్ష ఇతి. తథా సుషుప్యాదౌ పరిచ్ళేదకాభా వాళ్సూర్డ్మ పథా నృష్పేః పురాపీ తదభావా త్చూూర్హ ఇర్యర్థః టీ. శ్రయాభావే తు = ఈమూండును లేనప్పుడు, నమాధిను ప్రిమూర్భ్భాను ఆ చమాధిదశయందును, గాఢనిద్రయందుశు మూర్భాసమయమునను; నిన్దె వ్రరే?ణ చై్వతము లేని, వూర్ణ వీవపరివూర్హాత్మ యే, అకుభూయ లే = ఆనుభవించంబదుచున్నది. కథా ఇ అట్టులే, సృప్రేశ పురా = సృవ్రికి వూర్వనును, అకుభూయ లే ఆ అనుభనింపంబడును. తా, సమాధిసు_ప్పి మూర్భాసనుయములందు జ్లూతృజ్దానజ్జేయ రూపమగు ్రైతము లేదు. కనుక నీయవస్థలయం దన్ని టిలోను పరి పూర్చమగు హామే ప్రకాశించుచున్నది. ఇచట విద్వదనుభవము కొజకు సమాధియు, సర్వజనానుభవము కొజకు సుషు _వీమూర్భ లును ట్రే హింపబడిన వని తెలియన లెను, ఆన. ట్రవాము ప్రశయ కాలము దుండిన నుందుంగాక. అది యానందస్వరూజ మకుటకు ప్రమాణ చీ మని శంకించి చెప్పుచు న్నాందు:--- న్లో యో భూమా స సుఖం నాల్చే సుఖం క్రేధా విభేపిని, సనత్కువమూరః పాహోవం నారదాయాతశోకినే, 17 గటా వ్యా, అను బన్మాణః ఫూర్మ త్వం. ఆనందరూవల్వే శిమాయాతమి త్యాశంక్యా నష్మయవ్యతిలే కాభ్యాం భూమ్నస్సుఖరూపర్వవ్రదర్శనజరం. “యో వై భూమా కర్చుఖం నాల్చే సుఖమ ప్రీతి వాక్యమర్థతో ఒ౬ను శ్రామతి..-. మయో భూమేలి. యః

ఖతం శ్రీ, వేదాంతపంచదళి వీ శోదళ ప్రకరణము ఛార్వోక్లో భూమా స సుఖరూప వవ. అద్వితీయీ దుఃఖ హేతోరభావాల్‌ అల్పే భి చ్చిన్నే. తస్యైవ వివరణం ్రేధా విభేదిసీతి "హీశుగర్భం విశేషణం. నుఖం తక్రన విద్యత ఇత్యర్థః. నీవ కై శే నాళిహితమిక్యత అవా---ననర్కుుమార ఇలి, శారదన్య శివ్య ల్వే కారణనూహ---ఆతిళోకిన ఇతి, అతిశయితః అధికః శోకో ఇఒస్యా స్తీత్యతి ళోకీ తస్మై టీ యో భూమా = వీది వ్యావకమగ బ్రవామో, నజ అద్‌, నుఖంణ నుఖస్వరూపముం శ్రేధా = మూండు విధములుగా, విళేదినిజ భేదించినటువంటి, ఆఅల్నేజ జరిచ్చిన్నమగు దై్వైతమందు, సుఖం ఆ నుఖము; న ఇ లేదు. వనం = ఈలాగున, అతి శోకినే = మిక్కిలి దుఃఖంచుచున్న, నారదాయణజనారదునికొ అకు, ననత్కు.మారః ఇ చనర్క్యూమారుండు, ప్రాహ = ఇెప్పెను, తా. పూర్వోక్త భూమళబ్దవాచ్చ్యు. డగు పరమాత్మ యందు దుఖహౌాతువు లేనందున, ఆయఖండపరమాత్త్మ సుఖరూఫవుంజే యగు ననియా త్రివుటీ భేదముగల, పరిచ్నే న్ఫ్‌దవస్తువునందు _(టై్యతమందు) సుఖమ్ము లేదు గనుక దుఃఖతుం డగు నారదునికొఅకు సనత్కుమారుండు చెప్పినట్లు “యోవై భూమా తత్పుఖం, నాళ్చే సుఖమృస్ట్‌” అనెడి ఇాందోగ ఫశు, తియందుం 'జెప్పంబడినది, అవ నారదునకు శోకళారణమును జెద్వచున్నాందు:-ా న్లో, పృుఠరాణాన్పంచ వేదాళా ఇాస్త్రాణి వివిధాని చ క్ష త్వాఒప్యనాత్త్మ వి త్త్వేన నారదోఒతికుశో చ వా, 18 వ్యా, తస్యాతిళోశి ద్వే కారణమావా---నఫు రాణానితి. నారదః ఫురాళైస్సృవా వర్షంత ఇతి సపురాణా? వంచవేదాస్తాన్వివిధాని చ శాస్ర్రాణి విదిత్వా ప్యాళ ళన రహిత ల్వేనాతిశయేన శోకం ప్రానం టీ. నారదః అ నారదుండు, నపురాణాకొ = పురాణములతోంహాడిన) పంచ 'వేదాళ్‌ ఆఅయిదు వేదములను, వివిధాని ఇ అీకములయిన, శా స్రైతి చజశాస్త్రములను; కాళ్వాచానీ = తెలిసికొనియు, ఆనాత్తని శ్ర్వేన జ ఆత కానములేక పోవుటవలను ఆతి బ్లా ఆస్ట ఎవి క శుళోఛ హ = మిక్కిలి దుఃంచికుుం ళా, సర్వవేదకా న్తృవురా జేతిహాస విదం డయ్యు ఆత్మస్వరూప వాబ్రీ సాతొత్కారము గలుగకపోవుటచే మిక్కిలి శోకము గలిగిన నార దుండు సనత్కుుమాకులకడకు చనె నని వూర్వన్లోకముతో నన్వయము.

శూగానంద ప్రకరణము 60? దీన్‌ం జేసి సద్దుకుకటాతము. దక్క ఇాస్ర్రపపిచయమాత్రముననే బ్రా స్వరూపసామాత్కారము లభింవ దని ఎటుంగునది.

ఆన. 'జీదళాన్త్రసకనముచే శోక మధిక మయ్యె నని కెచ్వ్పుచున్నాండు:- న్లో, వేడాభ్యాసా త్పురా తాపత్ర, యమాతశ్రే'ణ శోకితా పళ్చా త్త ్వథా్యాసవిస్థారభంగ గవ్వైశ్చ శోకితా, 19 చా నను వేదకాన్త్రవిమయకళ్టానస్య ళోకనివ _రృకల్వేన ప్రసిద్ధన్య శథమతి శోకెహీతుక్వమిక్యత ఆవా--- వేదాభ్యాసాదితి. కావకయేణా ధ్యాల్మి శాదిలత్‌ ణే ఇవ శోకితా శోకోజస్యా స్లీతి శోకీ తన్య భావస్తత్తా అసీదిత్య ధ్యావారః, పళ్చా త్తి్వతి తు శళ్లో విశేమద్యోతనార్థః. ఆభ్యానః, పాఠాద్యావ_ర్షనం విస్తారః వఠితన్య విస్మరణం భంగ॥ స్వతోజఒధిశేన తిరస్కారః గళ్య్వో న్యూనదర్శేన స్వాధికృబుద్ధి! విత్రైః ఇారకై శ్యోశిత్వంం టీ వదాఖ్యాసాత్సురాజవేదాభ్యాసము చేయకముందు, కావ్రయమాగ్రేణఆ శావత్రయములవేక మాత్రమే, శోకితా అ దుఃఖము, (భవతి ఇ కలుగుచున్నది). వళ్ళ్చాల్‌ =వేదభ్యాసానంతరము, అభ్యాసన విస్తార భంగ గనై స్వృళ్చ అ అభ్యాసము చేతను, అభ్యసించినది మణ చిపోవుట చేతను; దానివలన వచ్చెడి బరాభవము చేతను,తక్కువ వారిం జాచునప్పటి గర్వముచేరను కూడ, శోకితా = దుఃఖము (భవతి = ఇలుగుచున్నది.) ళా, వేదాభ్యాసనునకు పూరగను తాషత్రయజనితదుకఖ లు ల -మొక్క-టియే యుండెను. వేదా భ్యాసముచే, అనగా దానిని నిక్యము పకించుటచేతను, వశించినదానిని మజిచుటభేతను, అట్టి మజపుచేం గలి గన పరాభవమువలనన్సు నాయంత చక్కగా 'వేవము తెలిసినవాండు "లేం డనెడి గర్వముచేతను, బ్రహజ్షానరహితుండగువానిక్సి శోక కారణ ములు ఎక్కువై, దుగఖమును హాచ్చుగం గలిగించును, దీనినిబట్టి బ హజానరహిత ేదకా స్తవతనము మోతయసాధనము కా దని తెలియం టోకు ౮ దగును, ఆవ నారదునకు దుఃఖము కలుగుటకు శారణమును జెద్వుచున్నాండు:ాలా శ్లో. సోఒహం విద్వన్న్రశోచామి శోక ఫారం నయాత్ర, మామ్‌, ఇత్యుక్త స్ఫుఖమేవాస్వ పొఠ మితఠభ ఫ్ర థాదృమి.!. లి వ్యా నజ్వీవం సర్వజ్ఞ స్యాపి చారదస్యాతిశో[త్వం జాశమితి కుతో2.నగమ్యత ఇత్యాశంక్య, “పోఒనాం భగవశ్శోచా మాతి శదీయాజేన జశ్యాదవగతమితృఖిి

803 శ్రీ, వేదాంతపంచదశి, నీకాదక ప్రకరణము గ్ర్రేశ్య “కం దూ భగవాక్‌. శోకస్య పారం తారయి'త్వితి తన్నివృత్తు్యుపాయే కేన బృ ప్రే సతి సనత్కు.మారో భూమళబ్దవాచ్యం సుఖరూడర ట్రప్తావ క్టాయమానం శోక నివృత్తుపాయ ఇతి నుఖం "క్వేవ లిళ్ఞానితవ్యమి శ్యారభ్యో శ్తరగృంథనందక్కే ణో క్షవానిత్యాహంా-సోజఒవామితిం టీ. హే విద్వక్‌ = కీబ్రవావిదుడ వగు సనత్కుమారుండా, సోమిహాం ఆ అట్టి చేశు ప్రశోఛామి=మిక్కిలి దుశకంచుచున్నాను. అత్ర=ఇక్క_డ, మాంజనన్ను శోక పారంజదు!ఖముయొక్క_ అంతముశు;ు నయ ఇ పొందింపుము. ఇతిజఇట్టు, ఉక్తః ఇ ఇప్పంబడినవాండై3 సుఖమేవ అ సుఖమే, అస్య = ఈసంసారమునకు;, పారం ఇ అవధి; ఇతి=అనిి బుషిః=మహర్షి యగు ననత్కుుమారుండు అభ్యధాత్‌ = వలికెను తా, “నేను మిక్కిలి సంసారదుగఖముచే శోకించుచున్నాను. ఈ దుణిఖముకుండి నన్ను రథీంపుో మని నారదుడు ప్రైన్థింపంగా, బ్రహ్హవిదుం డగు సనత్కుమారమహర్షి భూమశబ్దముచేం జెప్పందగిన సుఖరూవ మగు బ్ర హే దుగిఖాంత మని బోధించెను, ఆనంగా జనన మరణ మనెడి ఈధంసారమువలనం గలిగెడి శోకము నివ_ర్రింప చేనికొనుట కును, సంతతసుఖస్రా ప్రికిని బ్రహ్హజ్ఞానము దప్ప 'వేజుమార్షము లే దని "శలియవ లను, అవ, విషయనుఖ మేల మంచిది కా దనిన అెన్వుచున్నాండదుా న్లో. సుఖం వైపయిశం శోకసహనైే,ణావృతత్వతః, దుణిఖ మే వేతి మత్వాహ నాల్పేఒ స్త్రి సుఖమిత్య సౌ, ల చా నను ప్రగాదిజన్యేషు నుఖేమ బవాుము సత్క్సు నాల్చే నుఖమ స్లీత్యు క రనుపవన్నేతి చేన్న. లేషొం న్రృగాదీనాం దుఃఖానుషంచేణ విమనంబృక్తాన్న వదృహు దుఃఖరూపత్వన్య మునినాభ్గి ప్రేత త్వాదిత్యాహ-.నుఖమితి. టీ. వైమయికం ఇ విమయజన్యమెన; నుఖం ఆ సుఖము, శోకనవా శ్రే, ణః బహుళోకములచేశ్యు అవృతత్వత$ః = అపరించంబడుటవలన, దుఃఖమేవేతి = దుఃఖమే యని, మత్వా ఇ తలంచి అల్ప్చే= పరిచ్చ్భిన్నమందు, నుఖం అ నుఖము, నా స్తీతి జా లే దని అసౌ = ఈసనక్కుమారుండు, అవా ఆ వెప్పెరు ఆతా, విషయసుఖము నళించెడిది గావున బవాంశోకములతోం గూడి యుండును, విషముతో. గూడిన యన్నము వలి విషయానం చము. వలనిసుఖము దుగఖావహ మే యని సనత్కుమారుంకు చెప్పెను

శూగానంద వ్రశరణను ఖం ఆవ. టై ్ఫతమందు సుఖము లే డనుమూట నంగీశరించి; ఆద్వైతమందుం గూడే నుఖము లే దని ఫపూర్వవాది శంకించుచుశ్నాండు:- న్లో నను ర్వైలే సుఖం మాభూదదై్వైలేఒప్య స్తీ నో సుఖం, అస్సీ చేదుపల భ్యేత తథా చ త్రి వుటీ భవేత్‌ , లలి వ్యా దై కలే నుఖాభావమంగీకృత్యా దె రలేదాపి తమాశంకలే----న్వతిం శత్రానుపలన్థిం ప్రమాణయలి---ఆ ప్తి చేవెతి, అదై నైతే యది నుఖం విద్య లే శర్డి విషయనుఖాదివదుపల భ్యేత. యతో నోపలభ్య లేఒతో నా స్తీత్యర్థః ననూపలభ్యత ఇత్యొశంకమానం ప్రత్యావ---త థేతి. అనుభవన్య అనుభవి శ్ర నుఖావ్యసాపేతు త్వా దతజ్వ్వైతవానిరితి భావ$, టీ. నను = పీయా, క్వైకే జ ట్వైతీమునందు; నుఖం ఇ సుఖము, మాభూల్‌ ఆ "లేకపోనీ, ఆజై రలేజకి ఇ ఆదైసెతముకందును, సుఖం ఇ సుఖము, నా సిజలేదు. అస్తి వేల్‌ = ఉన్నయెడల, ఊపల భ్యేత ణు వ్రశ్యతముగా పొందబడవలిుు రథాచ ఇ ఆ ట్లగుచుండంగా, త్రిపుటీ ఆ త్రిపుటి, భవేల్‌ ఆ అగుకు తా. ఓకిద్దాంతీ ! ద్రైతమందు సుఖము -లేకపోవ్రలగాక, అద్వైత ధ జా యై మందును సుఖము లేదు. ఆ ట్లై్యతనుందు సుఖము బే దని వెస్పుటకు అనుభవము లేకపోవుటయే ప్రమాణము. అద్వైతమందు సుఖ మనుభ వింవంబడుచున్నది యంటివేని అ ట్లకుభవింపంబడుచుండంగా జ్జుతృ జ్ఞానజ్షేయరూస మగ. త్రివుబి (ద్వైతము) ఉంకుటచేత అద్వైతవ*ని న లీ ౦7, ౬... యగును, అని ఫూర్వపతే. యా మేవనము, ఆవు ఇందుకు సిద్ధాంతి నమాధానముం జివుచున్నాండువాలా శ్లో, మా_స్ట్వదై్యలే సుఖం కింతు సుఖనుద్వ్వైత మేవ హి, కం మానమితి చేన్నా సీ మానాకాంమా స్వయంవ్ర భే, లై వ్యా అజ్వైతన్య నుఖాధికరణక్వని మేధమంగీకరోలి__పిద్ధాంతీ మాష్ట్వితి తత్ర, "హేీఠరుమాహ----కింత్వితి. హి యస్తాత్కారణాదదై్వత మేవ సుఖం. ఆత స్ఫుఖా ధిశరణంన ఛవతీత్యర్థః. అద్వైతం నుఖమిర్య త్ర, కిం వ్ర,మాణమి త్యోళంక్యానువాద వూర్వశం శస్య స్వ ప్ర, కాశ శ్వార్స్రమాణ ప్రశ్న ఏవానువవన్న ఇత్యాహఎాకిం మానమితి. ం టీ. ఆద్వైలే = అఆమ్వ్వైతమునందు, నుఖం ఇ సుఖము? మాస్తు ఇ 'లేశపోనిమ్లు కింతు అ నుఖి మేననంగా: ఆఅద్ర్వైరమేన హీ ఆ అమ్వ్వైకమే, సుఖం ఇ సుఖము, కం

810 శ్రీ చేదాంతపంచదళి, వకాదళ ప్రకరణము వీది మానమితి వేల్‌ అ ప్రమాణ మంటివేని స్వయంప్రఖే ఇ స్వప్ర,శాశమునందు, మానాసేమో ఆ ప్రమాణముతో అవసరము, నాస్తి = లేదు తా. ఓవూర్వవాదీ ! నీవ చెప్పినయట్లు అద్వైతము సుఖమున శాధథారమైనది కాకంచోవుంగాక, ఏకారణముచేత అధ్ర్వ్వైతమే సుఖ మగునో ఆకారణముచేక అద్వైతము సుఖాధికరణము. (హఖమున శాథారము) కా దని అెలియవ లెను, దీనికి ప్రమా. మేమి యనెదవేని, స్వయము గాం బ్రకాశించుచుండెడి వస్తువునందు ప్రమాణా వేత్షు లేదు, అనంగా అనువాదపఫూర్వకముగ నా యద్ర్వ్యైతమునకు స్వ వ,కౌాశత్వము కలిగియుండుటవలన ప్రమాణ వ్న్యయే యు_క్షము కాదు, అవ, న్వవ్రకాళ మశుటకు ప్రమాణ మే మనినం కెన్వచున్నాండు:జా న్లో స్వవప్రభ ల్వే భవద్వాక్యం మానం యస్థాద్భవానివం, అదై్వతమభ్యు వే త్యాన్మి న్సుఖం నా స్తీతి భాషనే, ర వ్యా నను స్వ ప్రకాళకల్వేఒపి కం వ్రమాణమిత్యాశంక్య శ్వదీయమేస వనచనం ప్రమాణమిత్యాహం---స్వప్ర,భత్వఇతి. తదుషవపాదయలి-...యస్తాదితి. యతః శారణాద్భవతా ప్రమాణమైర"పేమ్యేణా చై ్సశమభ్యుేత్య సుఖమేవాీప్య లేషాతః న్వషప్రభత్వ మిత్యర్థఃి. టీ. యస్తాల్‌ = వీకారణమువలను భవాక్‌ ఇ నీవు, ఇదం ఆ ఈ, అహారం = ఆదైస్టకమును; అభ్యు సేళ్య ఇ అంగీకరించి, ఆస్మిక జ ఈ యదై్యైశముదు; సుఖం = సుఖము; నాన్లీతి = లే దని, భావసేజ పలుకచున్నావో, (శస్తాల్‌ = ఆకారణము వలన) న్వప్రభల్వే ఆ స్వప్రశాశత్వమందు, ఛవచ్వాక్యం ఇ సీవాశ్యము) మానం ఇ 'ప్రమాణమగును, , తా, ఆద్ర్వైతము స్వవ్క్యకాశ మనుటకు నీవాక్యమే మూకు వ్రనూణము., నీవు “అదై్యైతమందు సుఖము లేదు” అనుటవలన అద్వై తము నంగీకరించి కదా మాటలాకుచున్నావు అవ, అద్వ్వైతమును నీ నొవ్వుకొన నశెడి ఫూర్వవాదిమాటకు సమాధానము:-- న్లో 6 నాభ్యువై మ్యృహమదై్వైతం త్వద్వచోఒనూద్య దూపషణమ్‌, వ న / వచ్నీ తి చేత్తదా బ్రూహి కిమానీద్ద్వైతత ఫురాం ల వ్యా, న మయా౭-ద ్సతమభ్యువగమ్య రే, - కింతు త్వదు క్షమ-దె ్యశమనూద్య దూష్యలేఒతో నో కృనిద్ధిరితి శంక లే..నాభ్యు_వైమాతి. విశల్చానహ త్వాదదైైతాన ఘ్యమ మోడషనువపన్న ఇతి చున్వానం పృచ్ళతి--కచేతి.

'యూగానందప్రకేరణను 811

టీ. అపాం ఇ జీను, అద్వైతం జ అవైతమును, నాఘ్యవెమి ఇ ఆ౦గీకరింవను,

త్వద్వచ! ఇ సీవాశ్యమును;, అనూద్య = ఆశువదించి, దూషణం = దోవమును, వచ్మీ తి

వేల్‌ ఆ చెప్పుచున్నానంటి వేని, తదా = అప్పుడు, దై సతత! జ చైైతముకం టె, పురాణ లోగడ కిమాసీల్‌ = ఏమి యుండెనో, బ్రూహి ఆ చెప్పుము.

క, నే నద్వైశము నంగీకరింపను. కాని మి రద్వ్వైత మని యంటిరి గాన ఆమాట ననువదించి ఖండించెద నని వూర్వపతీ. యనంగా సిద్ధాంతి ద్రైతోపప్తికి వూర్వ మేది యుండెనో చెప్పు మని వూర్వ పతీనే వ్రష్నించుచున్నాండు,

ఆవ. విశల్పమును జూపి ఖండించుచున్నాండు:---

న్లో. కిమరైత ముత ద్రైతమన్యో వా కోటిరంతిమః, ఏన్‌ €.... ౬...

ఇవన్ని ల ౫ ఇ

అప్రనిద్ధో న ద్వితీ యోఒనుక్చ త్తే గిష్యలేఒ్టిమః, గ్ర

వ్యా కింశబ్దసూచికం వికల్పం దర్శ్మయతి.--కిమ దై సశమితి. తృతీయం వతం నిరాశరోతి...ఆంతిము ఇతి. అంతిమః అప్రవిద్ధః చైసతాచైశవిలతణస్య రూవన్య లోశ్లే ఆదర్శనాదితి భావ. ద్వితీయం పతం నిరాకరోలి---న ద్వితీయ ఇతి. క్ర, "హేతుమావా---అకుత్చత్తేరితి. ట్వైరస్య తదానీమశుశ్పన్న త్వాదితి భామ, అతః ప్రశచుః వతః పరిళిమ్యత ఇత్యాహ---ళిమ్యత ఇతి.

టీ. ఆర్వైకం 80 = అవ్వ్వైతమా, ఊర = లేకు ద్వైతం ఆ టైసతమా, అన్యః కోటిర్వా = వేలొక వతుమా 1 అని విశల్పించి సిద్ధాంతి చెపవుచున్నాండు, అంతిమఃజ శదవటివతము; (వేలటొక సతుము), ఆప్రనిద్ధ = ప్రసిద్ధమైనది గాదు, ఆనుకృత్తేః = అప్పుడు ఫుట్రనందున) ద్వితీయః ఆ 'రెండవపతుము (ద్వైతము); నజకాదు. (అతః ఆ కనుక) అమ! = మొదటివతుము (అద్వైతము), శిష్య తే = మిగిలియున్నది. (అదియే ముఖ్యవత్‌ము.)

ఆా. వ్వ్వైతను పుట్టుటకు లోగడ, ద్ర్వైశాదై్యైతములకం బె వేజగుపదార్థము గల దనుటకు వీలుపడదు. అట్టి ద వ్రనీద్ధము. వైైతము ఫుట్టుటకు ఫవూర్వను ద్రైశ ముండుట యసంభవము. బలేన యుత్ప తికి పూర్వము ఆనే యుండు కెట్లు! ఈ రెండు వికల్పములును ఖండి తములై నందున టై ్యతోత్సత్తికి పూర్వ మద్వైతమే యున్న దని తేలు చున్నది,

ఆవ అద్వైత మనుభవసీద్ధము శాదు, యు క్రిమా తము చేరే సిద్ధించు నని యా మేపిందగా, సిద్ధాంతి యు _క్రీసిద్ధ మగుటయు ఖుటింవ దని చెవ్వుచున్నాండు;లా

812 శ్రీ, చేదాంతపంచదశి, వకాదళ ప్రశరణనుం త శ్లో ॥ అద్రైతసిద్ధిర్యు క్ష్యైన నానుభూ ల్యేతి చేద్వద, నః నిర్రృష్టాంతా సదృష్టాంతా వా కోట్యంతరమ ఈ నో ల్డై/ వ్యా ననూ నేన తప్రకాశేణాదై సరం యు ్ష్యైవ సిధ్యతి నానుభవేనేతి చోద యలతి---౪న్వ్వై లేతి. ఆవ్వైశసిద్ధిర్యు మై వేత్యు క్తం వికల్చాసనా త్వాదనుపపన్నమితి మన్వానో యు క్రిం వికల్పయతి సిద్ధాంతీ వదేతి. వికల్పప్య న్యూనతాం నీరాకరోతిఎా కోట్యంతరమితి. టీ. ఆర్వైతసిద్ధి! = ఆమై్వైశసిద్ధి యుశ్త్యైవ జ యు క్రిచేతనే కలిగెను ఆను చా. థి ము ణి ని తావి భూళ్యా = అనుభవమువేత; సేతి చేత్‌ జ కాదంటివేని యుక్తి; = యుక్తి, నిర హైంతా ఇ దృషప్రాంతరహితమా? సదృషాంతావా అ దృహ్లైంతసహితమాా వద = వెచుము, లు ఈ ఆబో (| అత్ర ఇ ఈ అర్ర్వైతవిషయ మై; కోట్యంతరం = మజియొక కోటి, నో = లేదు, తౌ, అద్వైతము కేకల యుకినిద్ధమే, అశుభవనిద్ధము కాదు అనుటకు వీలులేదు, యు_క్షి ెండువిధములు, దృష్టాంచకహితము, దృష్టాంతసపాతము, మూండవవిధ మగు యు_క్రి లేదా, | ఇక్కడ యు్రి ఈ రెంగువిధములలో నెట్టివో వెప్పు మని సిద్ధాంతి పూర్వవవీని నడుగుచున్నాండు, శ్లో. నానుభూతిర్న దృష్టాంత ఇతి య్వుక్షిస్తు శోభతే సదృష్టాంతత్వప వే. తు దృష్టాంకం వవ మే మఠమ్‌. 23 వ్యా, వ్రశమం ఇతం సోవహాసం నిరాకరోతింానానుభూతిరితి, అవ్వైక సిద్ధర్యు క్రై చేతి వదతా ఆకుభూతిస్తావన్నాభ్యుసేయతలే. యుక్తి స్తు దృప్రాంతప్రద రృనమంతళేణ న కించిత్సాధయతి. ఆతోన దృషహ్ఞింత ఇత్యు క్రరయు శ్షేతి భావః, ద్వితీయే వికల్చే ఊళయవాదిసం ప్ర్రతివన్నో దృష్టాంతో వక్తవ్య ఇత్యాహాాసదృ ఫ్రం లేత,

' టీ. అనుభూతి! ఆ అనుభవము; నజ లేదు, దృషప్రాంతః = దృష్రాంతమును; జేతి = లే దజిడ్సి యుక్తిన్తు = య్యుక్టి శోభ లేజప్రకాళించుచున్నది. సదృష్టాంతత్వనన్నేతుూ దృష్టాంత మున్న దంటివేని మే (చు మతం జ నాకు సమృళేమగు; దృషైంతం = దృషహ్రైాంతమున్కు వద = వెవ్వముం

తా, దృష్టాంతము లేదు, అనుభవము లేదు. యు_క్రిమా త్రము

కల 'దని వెస్పుట యసంగతము, ఏల యన వవంచములో దృష్టాం ల్‌ ఈ

తము లేని యు_క్రియే లేదు, (యు_క్రి యనంగా నొక దృష్టాంశమును

'యోూగానందవ్రకరణము 8]18 బట్టి మతీయొకదానిని సాధించుటయే. కదా) దృష్టాంతదు కల దంటి వేని, మన యుభయులకు సమృతమగు దృష్టాంతమును జెప్పుము,

అవ. ఫూర్వవశ్షీ, దృష్పాంతము చేత జీ యై్థతమును సాధింపు ట్రయత్నించంణా చానిని ఖండించుచున్నాండు:--- శ్లో అదై వ్‌తః వళశయో దె గళానువలం భేన సు వ్లివత్‌ , ఇతి చేత్సుప్పిరదైైతే తత్ర, దృష్టాంతమిరయ, రం వ్యా, తర్తి దృష్టాంలేవ వాద్ర్వైతం సాధయామోతి శంకతే ఫూర్వవాదీ---ఆ మ్వైళ ఇతి. ప్రళభయోద్వైత రహితో ఛవికుమర్హతి వ్ర శౌనువలబ్ధిమ త్త్వాత్‌ రో మయోడై వ్ర లౌనువలబ్ధిమాక్‌ - న న ద్వైతరహికః యథాస్వాక ఇతి నజ్వేవం సాధ యతస్తవ స్వసుము ప్రిర్భృహాంతః! వరనుము_ప్రిర్వా? అఆద్యే తస్యాః జరం ప్రతృశిద్ధల్వే న తల్ఫిద్దయే దృషాంతాంతరం వక్తవ్యమిత్యావాాను రితి. సా టీ. చై స్యృతానువలం భేనజై రతము కనంబడకుందుటచే, ను ప్లీవల్‌ ఆ ను ప్లీవలె వ్రశయ! = ప్రళయము, అదె ్యెత ఇతిచేల్‌ =౪దై రఠమగు నని యంటివేని, సు్లి? ఆ సుష్వుప్లి అధై న లేతి = అదె ్యరమగు నెడి, అత్ర = ఈయంశమందు; దృష్టాంతంజ దృష్టాంతమును ఈరయ = భెప్పుము, కా. ఓనిద్దాంతీ! వళయము దె శతస్రతి హేతుఃజ్ఞాననం గు లో ఇయ ఆశ్ర కా తము గామిచే దై శతము. లేనివి యనందగును, ఏబేది స్మ ఎత హేతుక జ్ఞానవంగము కాదో అస్టియద్ది సుష్టుక్టివ లె (దె గతము లెనిది యగును, ఇట్లు అనుమూనవ్రృమాణపూర్వక _దృష్టాంకముచేత ఆదైై తనమును సాధింపరాడా యెమి! అయిల్సే సుష్పుప్పి అరై సత మగు ననెడి విషయ మందు దృష్టాంత మేమి? తన సుషు్ప్రి దృష్టాంత మగునా! పరసుషు ప్రీ దృష్టాంత మగునా! తన సుషు ప్రియే దృష్టాంత మయ్యెడి పత్సమున, తన, సుషు_ప్తికి పరసుషు_ప్హి ప్ర, త్యత్షనిద్ధ ! మగుట చేత ఆవరసుషు ప్రి సిద్ధిం చెడి కొకు సుషు_ప్రి అదై కత మగున నెడి విషయమందు మజణియొక దృష్టాం తమును "జెబ్చుము, అని సిద్ధాంతి యడిగౌను, ఆవ. పరుని నుషువ్లిని దృష్టాంతము కేసీ నానుమువ్రీయం ద్వైతము కల దని సౌధించెద నని ఫూర్వవశ్నీ యనంగ్యా అట్లు సంభవింవ దని సిద్ధాంతి ఖండించు చున్నాండు:ాలా శ్లో. దృష్టాంతః పరస్తు వ్లిశ్చేదపశో లే శౌళలం మహత్‌, యః స్వస్తుష్పిం న వేత్త్యస్య వరసుప్తా చు కా కథా, త్రి

వ! శ్రీ 'వేదాంరపంచకళి, వకాదశ ప్రశరణమం వ్యా, నను తస్యాః వరగుము ప్రిరేవ దృషాంత ఇతి ద్వితీయం విశల్పమాశంకలే... దృష్లాంత ఇతి. పరనుప్టే ) స్పవాప్ర,నిద్ధ త్వేన త్వయా దృషాంతీకశరణమనునపన్న మితి సోడ వోసమానా సిద్ధాంతీ-ఆవో ఇతి. యో భవాన్‌ సుపప్టేరకుభవగమ్య త్వానంగీకాలేణ స్వనుప్తిమపీ న వేత్తి. ఆన్య తవ పరసు్తౌ కా కథా! వరను్రిక్ఞానం న భవతీతి కిము వక్తవ్యమితి భావం ॥ టీ. వరసు _వ్రిః=అన్యుని నుమ ్షి, దృష్టాంతశ్చేత్‌ అద్భృహ్లైంతమంఎటివా, లే=సీ యొక్క; మహల్‌ జనొచ్చదైను కొళలం = కుశలతనుగూర్చి; అవీ ఇ నీనున నగును యః=ఎవందు, స్వను ప్రీ ఆ తన సుషుప్రిని న వేత్తి=ఎజుంగండో, ఆన్య = అతనికి బర నుప్తా=ఇతరుని నుప్రియందు, కా కథా = ఎక్కడి వా ర్త తా, అరై ్వ్రతమును సాధించెడికొణకు దృష్టాంతముగాం జెప్పం బడిన నాసుషుప్లికి పరసుషు ప్రియే దృష్టాంశమగునుగడా, ఓవూర్వ వాదీ! నీ నేర్పరితనము మిక్కిలి కొనియాడందగిన దే, నీసుషు ప్పియొక్క యనుభవము _ నంగీకరింపమిచే నీసుషుకినే నీ వెలుంగనియపుడు, నీకు నా పరసుషు _వ్రీళ్ల్టానము గలుగు చున్న దనిన్క ఇత నేమి జెప్పవలెను! అనంగాం బరసుషు వ్ర నీకుం బ్రశ్యమ్‌ము గామిచే నీచేత నాపరసుషుప్త్రి దృష్టాంతము చేయంబకుట యు కము కా దని యభ్మిప్రాయము, శ్లో. నిశ్చేష్టత్వాత్సరస్సుప్తో యఖాహామితి చే త్తదా, ఉదాహ ర్హస్సుషు ప్లేన్తే స్వవ్రభత్వం బలాద్భృవేత్‌. 3] వ్యా. నన్వనుమానాత్సరను ప్రినిద్ధిరితి శంక లే..._నిశ్ళే ప్రేతి. విమతః వరః నుస్తో ఛవిశుమర్హతి. ప్రాణాదిము శ్రే పతి నిశ్చేస్ప త్వాల్‌ మద్వదిత్యనునూనాదిత్యర్థః. వీవం కర్షి తవ సుచ్షేః స్వప్రకాశత్వం పరిశివ్యత ఇత్యావా సిద్ధాంతీ---కటేతి. తదా తరి మాం ప్రతి సువ్లిముదావార్తుర్జృష్రాంతీకర్తు నవ నుప! స్వప్రభత్వం న్పప్రశాళత్వం బలాత్సుప్తు దాహరణసామర్థ్యా దేవ భవపల్‌. టీ. నుప్తౌజసుము ప్రియందు, యథావాం = నావలె వరఃజపరుందు. నిశ్చేష్టాదితి వేత్‌ జనిశ్చేవ్రుండగుటవల్ల నంటి వేని తదాజఅవ్వుడు, ఉఊదావార్తుకనుము ప్రీని దృష్రాంతీ కరించెడి, లే = నీయొక్క సుముమ్టే!ి = నుమ ప్రికి స్వవ్రభత్వం = స్వప్రకాశత్వమా బలాల్‌, జసుషుస్త్యదాహరణ సామర్థ్యమువలన + భవేచ్‌ = అగును. తా, సుషుష్హియందు “నావలె పరుండు స్రాణాదికము గలిగి నిశ్చేష్టాం డగుటవలన పరసుష్కుష్తి అనుమాన వ్రమాణముచే సిద్ధించుని. అనెడ

"మయోగానంద వశ రణము 815 "వేని సుషుప్లిని దృష్టాంతీకరించెడి నీయొక్క. సుష ప్రికి స్త్తప్ర కా శత్వము సుషుప్తుదాహరణసా మర్థ్యమువలన నే కలుగును, ఆవ. బలాత్కారముగా న్వవ్రకాశత్వ మెట్లు కలుగునో చానిం జెచ్వు చున్నాందుూాా న్లో * నేంద్రియాణి న దృష్టాంత _స్తథాఒస్యంగీకరోషి. తాన్క ఇదమెవ స్వ వభత్వం యద్భానం సాధనై ర్వినా, లి వ్యా. శథం బలాదృవతీత్యాళం క్యావహాజీంద్రియాణీతి. సువిగ్రావాశాణీం ద్రియాణి న సంతి లేషాం స్వకారణే విలీన త్వాల్‌ . దృఘాంకళ్చ సంవ్రతివన్నోనా_ప్టి పరను కపేర వ్రసిద్ధత్వస్యో శ్రత్వ్యా త్తథావీ తాం నుప్రముగీకరోషి. నీవం చ సతి సాధమై ర్వినా కానసాధనమంత శేణాపి భానం ప్రశాళశనమితి యదిదమేవ నస్వవప్రభత్వం నుమ స్తావిత్యర్థః అత్రాయం ప్రయోగణ--విమతా సుప్రిం స్వప్రకాళా అసత్స రీ జ్లానసాధ నేషు వ్ర,శాశమానత్వాల్‌ సాంఖ్యాళిమ కాక్క వత్స)భాకరాఖిమ తసం వేదన వత్‌ * శాక్యాభిమకస్వాత వచ్చేత్యర్థః, టీ. ఇంద్రియాణి =నువు ప్రిన్మిసృపించెడి ఇంద్రియములు, నజ లేవు; దృష్టైంతఃణ సరియైన దృష్తాంతము, నజ లేదు. తథాపి=జట్రులె నను, తాంజఅనుషుుప్రీని అం గీకరో మిజు ఒప్వుకొనుచున్నావు. సాధమైర్వినా = హేతువులు లేకుండ, యద్భానంజనీ ప్ర, కాళము గలదో, తదిదమేవ = ఆ ఇదియే, స్వష్రభత్వం ణు న్వప్ర,శాశత్వముం తా. ఓపూర్వవాదీ |! ఆసుషు _వ్యవస్థయందు ఇంద్రియములు తమ కారణమందు లయించుటవలన సుషుప్రిని ల్‌ హించు ఇంద్రి, య ములు లేవు. అ వ్రనీద్ధమగు పరసుషు_వ్రిని దృష్టాంతముగల 'జెప్పుటవలన సరియైన దృష్టాంతమును లేదు, వినను ఆసుషువ్లిని నంగీకరించితివి, అ ట్లంగీకరించుటయందు జ్ఞానసాధనము "లేకయే యేప్రకాశనము గలదో యదియే సుషువ్రియందు స్వప్రకాశత్వమగు నని "తెలియవ లెను. ఇచట ననుమానప్రమాణమును గృహింపవలెను. ఎ ట్లనంగా, విమతమగు సుషుష్టి క్ఞానసాధనములు లేకపోయినను బకాశించుచుందుటవలన సాంఖ్యులకు సమ్థకమగు ఆత్మవ లెను ప్రభాకరులకు సమతమగు సంబే దనమువ లెను, శాక్కులకు సమ్మతమగు స్వాత్మ నలెను స్వ చకాశత్వము గలది యగు నని యిట్లు అనుమూన వ్రమాణనుచే నెలటుంగవ లెను. "ఆవ. నుషువ్రీయం దదై వత మున్న నుందుంగాక, ఆది సుఖరూవ మను బేల యనీనం చెర్తచున్నా(దు?.-

816 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ఏ శాదళ ప్రకరణను న్లో, స్తా మదైైతస్వ వభత్వే వద సుప్తా సుఖం కథమ్‌, శృణు దుఃఖం తదా న్నాస్తీ తతన్సే శిషసులే సుఖమ్‌, తె వ్యా ఇత్థం ప్రశయన్య దృష్టాంక త్వేనోదావ్యా కాయాన్సుము ప్తేరటై నరకం స్వవ్రభర్వం చ ప్రసాధ్య గ్ర సుఖప్రసాధ నాయ ఫూర్వపక్నీణ అకాంషోముస్థావ యతి.---స్తామకై్య రేతి, నుఖవ్రతియోగినో దుఃఖన్య తదానీమనత్తార్కుఖ మేవ రి శిష్యత ఇత్యావా---శృణ్వితి. నుఖదుఃఖయో ప్రకాశతమసోరివ పరస్పరవిరోధిత్వాళ్‌ డుఃఖాభాబే నుఖమేవాభ్యు"'పేయమితి ఖాన, టీ, అరై కేస్వవ్రభ ల్వే=ఐఆైై సరర్వమును; స్వ వ్ర, కాశత్వమును) సాంజఉండు6 శాక నుస్తొాంనుషు ప్రీయందు, సుఖంజసుఖము) కళింజఎట్టు గలదో, వద = వెప్పుము. శృణుఅవెప్పెద వినుము. తదాజ=ఆననయమందు, దు!ఖం జ దుఃఖము, నా 'స్హీ జ లేదు తఠఃజఆందువలన, 'లేఎసీకు సుఖంజనుఖము; శిమ్య రేజమిగులుచున్నది. తా సుషుప్లియందు అధ సతీ ఫావమును ' స్వ చ,కాశత్వముక నుండుంగాక, ఆసుషు_క్టియందు సుఖ మెట్లు గల దనిన్న ఆసుషు_వ్రియందు దుఃఖము లేనికారణమున సుఖమే శేషించును, అనంగా సుఖదుఃఖములు "రెండింటికిని ప్రకాశాంధకారములవలె పరస్పరవిరోధిశ్వుము గలిగి యుండుటచేత్క సుష్తువ్టీయందు సుఖవిరోధి యగు దుఃఖము లేమివలన సుఖమే కల దని యంగికరింంందగు నని యభిప్రాయము. అవ. వైవిషయము'ే శ్రుశ్యమభ్‌వములనేం గనయఆఅచుచున్నాండు;లా శ్‌ అంధస్పన్న వ్యనంధపా స్ట ద్ధోఒవిద్ధోఒథ రోగ్యపి అరోగీతి శ్రుతం ప్రాహ తచ్చ సర్వజనా విదుః తి వ్యా. నుక్తా దుఃఖాళావే కిం మానమితక్యాశాంయోయాం ు,ర్యనుకవా దీళ్యావా---అంథ ఇతి. శస్తాడ్వా వీఠం శేతుం తీళర్వాంచథన్సన్నం నో భవతి. విద్ధస్సన్న విద్ధో భవత్యుభతావీ సన్ననుపతాపీ భవతి. తద్యద్యపీదం భగపళ్ళరీరమం ధం భవత్యనంధస్ప భవి తీళ్యాదిక్రుతి! జేహాభిమాన ప్రయుక్తానంధ త్వాదీన్లోనూక్‌- నుస్తా నివారయలతింా హ్యాధ్యాదినా పీడ్యమానస్యాకి నుప్తా తద్దుఃఖానుభవో చా స్తీ ల్యేతక్సర్వజన ప్రనిద్ధం వేళ్యర్థః టీ. అంధన్సన్నపి = గుడ్డివాండైనరుు. అనంధ అ గు ,డ్డికనము.. లేనివాండు, స్యాల్‌ ఇఆనగుచున్నాండుం విద్ధః అ వెంమువే ఆగుచ్చంబడినవాందు, అవిద్ధః = లట్లు చుచృయడనివాండు (భవతిజఅగుచున్నాదు), అథ=ఆట్టులే, రోగ్యకి అ రోగచుగల

ఊోగానంద వ్రశరణము 817 చాందు; ఆరోగీ జ రోగము లేనివాండు, (భవకి=అగుదున్నాండు.) ఇతిజఈవిభము గా శ్రుత అ 'చేదము, ప్రాహ = వెప్పెను. కళ్‌ అ దానిని సర్వజనాళ్ళ = సర్వజమలున్వు విదుః అ ఎలుంగుదురుం

కా, సుషుష్తిశయందు. గ్రుడ్డివానికి నేను (గ్రుడ్డివాండ నని కాని బౌణఫు దెబ్బ తగిలిన వానికి దానిబాధ గాని, త చేను రోగి నని గాని తెలియదు. దుఃఖ హేతువు లున్నను సుషు వ్లీయంచు దుఃఖము "లేకుండుట యనుభవనిద్లము, ఈమయర్థమునే “అంధస్పన్న నంధోభవతి” ఇత్యాది ఛాందోగ్య ్ర్పేతియు చెప్పుచున్నది. ఆప. దుఃఖము 'లేనంతమా ్రేమున; నుఖమే యున్న దని ఇెప్వుటకు వీలు లే దని వూర్వవతీ యాశేసించగా సమాధానము చెప్పుచున్నాండు-.. న్లో, న దుఃఖాభావమాత్రే ౫ సుఖం లోష్టశీలాదిషు, ద్వయాభావశ్య్థు దృష్ట త్వాదితి చేస్విషమం వచః, రక్‌ వ్యా, ననుు యత్ర, దుఃఖాభావ స్త శ్‌ నుఖమిత్యస్యావ్యా స్తేర్లోప్రైదౌ వ్యభిచార ఇతి శంకలే..-న దుఃఖేతి. దుఃఖాఖావమా శ్రే, ణ సుఖం కల్పయితుం న శక్య లే. లోవ్ర శిలాదిుు దృ్వయాఖావస్య నుఖదుఃఖయోరభావస్య దర్శనాదితృర్థః. ద సమాంత చాక్షాంతి కయోవై సమమ్య్యూ సెనమితి వరిహారలి---విమమమితి, వచో దృష్టాంతవచనం విషమం చాక్షాంతీ శాననుసాల్‌ త్యేర్థక, వ్‌ ॥ థి టీ. లోష్ట్రళిలాదిముజమట్రిగడ్డడొయి. మొదలగువానియందు; ద్వయాభావస్య ఆ నుఖదు!ఖములయొక్క_ ఆభావము, దృష్టత్వాజ్‌ ఆ కనుపించుటవలన, దుఃఖాభెవ మాల్రేణ అ దుఃఖము లేనంరమాత్రముచేతనే, నుఖ) ఆ సుఖము, జీతిచేల్‌ ఇ కల్పించ శాదజిద వేని వచః ఆ సీవాశ్యము, విమమం = దార్హాంతికము ననుసరించినది కాదుం తా, శిలాదులయందు సుఖదుఃఖములు ఆెండును లేవు, కావున “ఎచట దుఃఖము లేదో అచట సుఖము మిగులుచున్నది అనెడి వాకర్థి మునకు వ్యాప్తి "లేనందున సుషు_ప్టియందు దుఃఖము లేనిమాత్ర, మున సుఖమును గల్చించుటకు శకస మె ట్లగును 1 ఈ లో ప్టాదిశిలాదృష్టాంత వాక్థము చాక్షాంతికము ననుసరించినది కాదు. న! అవ. ఫపూర్వవశ్షీమాటయందలి అనకుకూలక్వమును జూపుచున్నాండు:లాా న్లో, ముఖదై న్య్ధవికాసాఖ్యాం పరదుఃఖసుఖోహనమ్‌, "జీదాంక-ాఫ్‌ 2

818 శ్రీ "చేదాంతపంచదళి, ఏకాదశ చ కరణనుం వ్యా దృషాంతస్యాననుకూలళ్వ మేవోవపాదయతి---ము ఖేతి, ఆన్యనిష్థ్రయోః నుఖదు'ఖయోరూవానం యథ్యాక్రృమం ముఖదైన స్రవికాసాభ్యాం లింగాభ్యాం క ర్తవ్యం, ఆయం దుఖీ నిమళ్ఞవదనత్వా తృంప్రతిపన్నవల్‌ . ఆయం నుఖీ ప్రసన్న పదన త్వాత్సం ప్రశివర్నవదిత్యర్థః. భవల్వేవం లోశీ. ప్రశృలే కిమూయాకమిత్యక ఆవా--- 2 జ్యేతి. లోష్టైదౌ ముఖ దై న్యాదిలింగాభావా త్సుఖదుక[ఖయోరూనాన మేవ న సంభవతి. ఆత తత్ర దుఃఖాభావోజవి న నిక్చేతుం కళ్యత ఇత్యర్థణ టీ, మఖదై న్యవికాసాభ్యాం ఇ ముఖమునందలి దీనక్వము చేతను వికాసము శేతను, జరదుఃఖనుఖోవానక్‌ ఆ ఇరరునియొక్క దుఃఖములు సుఖమును ఊహించుట, (అప్తి = కలదు. లోచ్లే ఆ మట్రిగడ్డయందు; చై న్యాద్యభావతః = దైన్యము మున్నగు నవి లేకపోవ్రటవలన, దుఃఖాద్యూవా॥ ఇ దుఃఖము మొదలగువాని యూవా, న నంళ జేల్‌ = నంభివించదు. తా. చేతనుని ముఖమందుం దోంచు దై న్యవి కాసములనుబట్టి వానికి గల దుఃఖము గాని సుఖమును గాని యూహీింపవచ్చును, వొండు విషజ్ఞవదనుండు గా నున్నయొడల వానికి దుఃఖము గల దనియు, వసన్నవదనుండుగ నున్నయొడల సుఖముగల దనియు నూహింపవ చ్చును, లోకమం దట్లుండుంగాక, వ్రకృతమందు లాభ మేమి? అనెదపేని, లోష్టాదులు వైతన్యరహినము లగుటవలన వానియందు సుఖదుఃఖముల నూహించుటయీ సంభవింపదు గనుక, దుఃఖాభావమును సయితము నిశ్చయింప శక్యము కాదు అని సిద్ధాంతి సమాభానము, అవ. తన నుఖదు!ఖములకును వరుని సుఖదు[ఖములకును గల భేదమును జిప్పు చున్నాండు:ా న్లో, స్వకీయసుఖదుఃఖే తు నోవానీయే తత స్తయోః, భావో వేద్యోఒనుభూత్రైవ తదథావోఒవి నాన్యతఓ 87 వ్యా ఇదానీం పరకీయనుఖదుఃఖాభ్య్యాం న్వకీయనుఖదు!ఖయో నై సిమమ్యం దర్శయతి.....స్వశీయేతి, న్వనిష్టయోన్తు నుఖదు!ఖయోరకుభవసిద్ధ త్వా న్నాను మేయత్వం యత్తత శ్రయోన్ఫుఖదుఃఖయోర్ఫ్భావః సద్భానో యథానుభూత్రై్యన వేద్యః ప్రళ్య కేణావగమ్య రే, ఈథా తదభావో౭ఒపి ఈయోన్ఫుఖదుఃఖయోరభావోదవి. అన్యతః అన్య స్థాదనముమానా జేర్నా వగమ్య లే. శింతు ప్రశ్యమేతై వేత్యర్థఃం టీ. (యకః=వీకారణమువలన), న్వకీయనుఖదు?ఖీ తుజతననంబంధములగు సుఖి దుఃఖములై తే ఊవానీయే ఆ ఊహీంందగినవి, న ఆ కానో, తతః అ అఆెహీఠరువువలను

"యోగానంద 'వ్రకరణము 8్ర1ర్గే తయోః=అ సుఖదుఃఖములయొక్క) భావః ఉనికి, ఆశుభ్యూతై ్యన = అనుభవము వేరీ, "వేద్య! = తెలియందగినది. తదభావో౭సీ = అ నుఖదుఃఖములు "లేకఫోవుటయుం, అను భూత్యెవజఆకుభవనూ చేత జే, వేద్య!జ తెలిసిపొనందగినది, అన్యతఃజపేజొక సాధననం శేర్తన వేద్య! అ ఎయయందగినది శకాదుం

తా. వకారణముచేతం దనయొక్క సుఖదుఃఖములు అనుభవనీద్ల ములే కాని యూహింపందగినవి కావో, ఆకారణమువేరనే యా సుఫీ దుఃఖములయొక్క_ స్థితి (ఉనిక్సి యు అనుభవము ( వ్రత్యతము) చేశనే 'తెలియందగును, తన నుఖదుఃఖములయొక్క_ అభావమును (లేమియు) బ్రగ్యతీముగ "తెలినీెనందగును గాని అనువూనాది వ్రమూణముల వలనం దెలియంబడనవు. ఆమ వై చర్చయొక్క_ ఫలితమును కెప్పుచున్నాండు: శ్లో తథా సతి సుషుప్తా చ దూఖాభావోఒనుభూతిత్క, విరోధిదుఃఖ రాహి త్యాత్సుఖం నిర్విఘ్నమిష్యు లామ్‌, తొ వ్యా+ ఫలికమావా---తఖ్ఞోతి తథాసతి స్వకీయస్య సుఖా జేరనుభవగమ్యు ల్వే వతి నువుప్తా న్వకీయనువుప్తావపీ విద్యమానో దుఃఖాభావోషాశుళ వేవైన సిద్ధః. తతో౭౬వి కిం తత్రావా---విరోథితి, నువుప్తా సుఖవిరోధినో దుఃఖస్యాభా వాన్ని ర్వెన్ను౦ లాధరహిశం సుఖమిమ్య తామఘ్యుపేయ తాం, టీ. కథాసతి=అ ట్లుండగా, సుమప్తా చజనుము క్రికయందు, విరోధిదుఃఖరాహి శ్యాత్‌ =నుఖమునకు విరోధి యగు దుఃఖముయొక్క_ లేకపోవుటవలను దుఃఖాభావఃణ దుకఖము అేకపోవుటయు,. నుఖం చ అ సుఖముకుు అనుభూతితః ఆ అనుభవమువలను నిర్విఖ్ను౦ ఇ నిరాటంకము ణా ఇమ్య తాం = అంగ్‌కరింపంబడుంగాక " తా. ఇట్లు చెప్పుటచే ఫలిత మే మనంగా, స్వకీయ సుఖాపికము అనుభవముచే నెలు(గవలనీన దగుచుండంగా, తన సుషు . వ్రియందునుం గల దుఃఖాభావమును ఆనుభవముచేతనే సిద్ధమైన దగును, సుషుట్రి యందు దుఃఖాభావమువలన లాభ మేమి యన సుఖవిరోధియగు దుఃఖము లేమివలన వాధరహితమగు సుఖము గల దని యంగీకరింపవలే నని లెలియవ లెను, అవన, నును వ్రియందు నుఖను గల దనుటకు మతియొక హీరువు:.-- న్లో మహ _తృర్వవ్ర్యయానేన మృదుశయ్యాాదిసాధనమ్‌, కుతస్సంపాద్య తే సుప్తా సుఖం చే క్‌ నో భవేత్‌, ఫి

ఠ0 శ్రీ, వేదాంతపంచదక్సి ఏ కాదళ్‌, వ్రశరణనుం వ్యా శయ్య్యాదినుఖనా ధనసు పాద నాన్య థానువవళత్త్యావి నుషుప్తా నుఖమ స్రీ క్యవగమ్యత ఇత్యావా---ళత్ర తస్యాం నుషుప్తూ సుఖం న భవేచ్చేత్‌ మవాత్తర ప్రయాసేన బహువిధవి త్తవ్యయళరీరవీడ నాదినా మృదుళం శయ్యాది కళిపుముంచాది సాధనం సుఖసాధనం కుతః కస్తాళ్కారణాత్సంపాద్య లే? న కుతో౭పీత్యర్థః టీ. కత్ర = ఆం సుప్తా ఆ సుష ప్రీయందుు నుఖంజసుఖము, నో భవేచ్చేల్‌ = 'శేశపోయినయెొడల, మహా శ్తరప్రయాసేన జ గొప్ప ప్రయాసముచేత, మృదుళయ్యాది సాధనం జ మెత్తని వరుపులు మొదలగు సాధనములు) కుత$ ఆ ఎందుకు, సంపాద్య లేజు సంపాదింపంబడుచున్నవి తా, సుముసియందు సుఖము 'లేనిమెడల నుఖసాధనము లగు మృదుళయా్యాదుల నేల నేకరింపవలెను 1 కావున సుషు_ప్రియందు సుఖ మున్నది, ఆవ మృదుశయ్యాదులు దు!ఖనివృ త్రికొజకుం గాని నుఖసం పాదనమునకుం శా వనినం జెబ్వుచున్నాండు.-- న్లో ః దుఃఖనాశార్థ మే వై తదితి చేద్రోగిణ స్తథా, భవ త్వరోగిణ నే 3ళ త్సుఖామొ వేతి నిశ్చిను. త్తం వ్యా అర్థాప ల్రేరన్యథ్రోవవ 'త్తిం శంక లే..-దు! ఖేతి. వీఠచ్ళృయ్యా దిసాధనసంపా దనం దుఃఖనివృ త్తిఫలకం న నియకమితి వరిహరతి.__రోగిణ ఇతి. రోగాదిదుఃఖే సతి తన్నివృ త్హయీ శద్భవతు. కరదభావేరు నివర్త దు! ఖాఫా వా త్తత్సంపాదనం నుఖాయొ 'వేళ్యవగమ్యత ఇత్యర్థః, టీ, వీరత్‌ = ఈమృదుళశయ్యాదుల సంపౌదనమా, దుఃఖనాశార్థ మే వేతి ఐ దుఃఖ నివృ త్తిొజకీ యంటి వేని, రోగణ8జరోకి, కథాజఐఅట్టులే) భవతు ఆ అగుగాక, ఆరో గిణకజరోగము లేనివారికి, ఏతత్‌ ఆలది, నుఖామయెవజనుఖముకొజ శే), ఇలిజఆని, నిళ్చినుణ నిక్చయింపుమాం తా, మృదుశయా*ర్థదులు దఃఖనివృత్తిళొఆకు రోగు లగుటచే దఖముగలవారు నేకరింతురందు వేని అశ్లు కానిము. అయినను దుఃఖ శారణను లగు రోగము లేవిమయు లేనివారు గూడ వానిని సంపాదించు చున్నారు. కాన, అవి సుఖముకొటుశే యని నిశ్చ్వయను. కాంబట్టి సుషుప్తిలో సుఖ మున్న దని భావను. ఆహ చుము_ప్రీయందలి సుఖము. నిత్యము గదా. -ఆది వృదుశయ్యాదిసాధన ములవలనం గలుగుచున్న దనిన) అది యనిత్యనుగు విమయనుఖమగు నే” యని యాన సముజాణా

ోగానందపవ్రకరణము త! శ్లో = తర్డి సాథనజన్య త్య్పాత్చ్సుఖం వై షయిశకం ఛవేశ్‌, భవ ల్వేవా శ్ర, న్మిద్రాయాః వూర్వం శయార్థసనాదిజమ్‌. త్త వ్యా. నను సౌముబ్త నుఖస్య శయ్య్యాదిసాధనజన్య ల్వే ఆత్మన్వరూవత్వం వ్యావాజ్యీ లేతి శంశలే.-తర్సీతి. కం నిద్రాగమనాత్పూర్వ కాలీనన్య విమయజన్యత్వ ముచ్యరే ? ఊత నిద్రాశాలీన స్యేతి వికల్చ్యాద్యమంగీకరోతి..._భవల్వితి. - టీ. తర్పి = అట్టు3ై లేం సాధనజన్యత్వాత్‌ = సాభనములవేతం గలంగుటవలను వై షయికంజవిషయజన్య మైన) సుఖంఆసుఖము, భవేత్‌ = అగుచున్నది. ఆత్రజఇచ్చట, నిద్రాయాః ణు నిద్రకంటె, వూర్వం = "మొదటిదైన, శయ్యాననాదిజం ఆ శయ్య్యాసనాది కముపలనం బుట్టిన; సుఖం జ సుఖము, నీవం ఆ ఈవిధముగా, ఛవల్వేవ ఆ శానిన్లు, ళా. నిదుర పట్టుటకు ముం దనుభవింవయడెడి సుఖము చ్భ్చుదు శయా్యాదిసాధనజన్యమై విషయసంబంధ మగును గాని, నిదురవట్టిన తర్వాత ననుభవింపల బజెడిసుఖము సాధనజన్య మె ట్లగును ? (సుషు ప్ప యందు మృదుశయాళ్యసనము లున్న వని నిదురించు వానికి తెలియదు గదా అన ద్వితీయవిశల్పము నిపుడు నిఠాకరించుచున్నాందు:ా- న్లో, న్మిద్రాయాం తు సుఖం య _తజ్జన్యతే శీన హేతునా, సుఖాభిముఖధీరాదా పశ్చా న్మ జే త్పశే సుఖే, త్త వ్యా+ ద్వితీయం నిఠాకరోతి...నిద్రాయామ్‌తి, నుషుప్తా శయ్యాద్యశునంధానా భావా త్తజ్ఞైన్యత్వం తన్య న సంభవతీతి భావః, నను నిద్రాయామజన్యం నుఖం యద్య స్రీ ర్చి కల్‌ విషయసనుఖవత్కుతో వానుభూయత ఇ ర్య్యాశం శ్యానుభవితు నదా తస్పిన్నిమగ్న త్వాన్న విమయసుఖవ త్రదనుభవ ఇర్యభిప్రాయేణానా---ను ఖతి. అజా నిద్రాయాః ఫూర్వషి ౯- శాలే జీవః నుఖాభినుఖథీ! శయ్యాదిజన్యనుఖాభిముఖా ధీర్చుద్ధిర్భస్య వ కథో క్త నథావికో భవలి, వళ్చాన్ని ద్రాకాలే బే ఉక్కృ ప్రే నుఖే మచ్దేత్‌ లీనో భవేత్‌. టీ, నిద్రాయాం కుజనిదృ్యయం 2 "కే, యత్‌ ఎనీనుఖము, అ సికలదో, తల్‌ ఇ అది) శన "హేశునా = నీశారణముదే, జన్య లే=పుట్టు చున్నది. ఆదౌ = నిద్రవట్టుటకుం బూర్వము, (జీవః = జీవుడు, సుఖాభిముఖథీ! = సుఖాభిముఖ మగు బుద్ధిగలవాం డై, $ వళ్చాత్‌ జ=అనంకరము, వరే = నిరవధికమగు, సుఖీజనుఖమందు, మశ్టేల్‌ త మునుంగును,

రే శ్రీ వేదాంతసుచదళ్సి వకౌదక్యప్రకరణను తా, గాఢసుషుప్రిలోని సుఖము బ్రహ్మానందము, అది బేనివల నను పుట్టదు. జీవుండు మొదట శయా్యాదిజన్య మగు వైషయిక సుఖ మనుభవించి దానివలన సుఖాభిముఖమనస్కు_ండై తరువాత స్వస్వరూప భూత బ్రప్లోనందము ననుభవింపుచున్నాండు, ఆవ ఈయర్థము జే ఖ్లోక్యత్రయమునే నం మేచముగం జెప్పుచున్నాందు:-- . న్లో = జాగ ద్వా్య్యావృతిభిళ్ళా 9౦తో ని శ్ర న్యూథ విరోధిన్సి అవనీతే స్వస్థచిత్రో ఒనుభవేద్విషయే సుఖమ్‌, శి వ్యా సం మే కేణో కృమర్థం బ్లోకశ్రయేణ ప్రనంచయతి....జాగ్ర ద్వ్యాబృతిలి రిత్యాదినా---జీవో కొర, ద్వ్యావృతిభిర్దాగరణావస్థాయాం +కీయమాలై క్వ్యాపార విశేవైః శ్రాతో విశ్రృమ్య మృదుశయ్యాదౌ శయనం కృ త్వాఒథానంతరం విరోధిని వ్యాపారజనిలే దుఃఖేఒవనీలే నివారితే సతి న్వస్థచిత్తోఒవ్యాపలమనా భూత్వా శయ్యాదౌ విమమే జాయమానం సుఖం అశుభ వేళ్సామెత్కుఠ్యాల్‌, ॥ టీ. (జీవః=బీవుండు), జా గ్ర ద్య్యావృ తిల్లిక=జా గృదవస్థయందలి వ్యా పారముల చేత శ్రాకః ఆ అలసటంకెందినవాండ్రై, వి శ్రృమ్యజనిశ్రమించి, ఆశజఆనంతరము) విరో ధిని ఆ విరోధియగు దుగఖము, ఆపనీ లేసతి = నిరాకరంజంబడంగా, స్వస్థచిత్తః ఆ న్యస్థ చిక్తు.డై, విషయేజవిమయమునందలీి, సుఖంజనుఖమును, ఆనుధ బేల్‌ ఇఆనుభవించును. తా, జీవం జాగ్రదవస్థలో వలువిధము లగు శ్రమల నొంది తన్నివృ త్స. మృదుశయార్థదులయందు వవళించుటచే వి శ్ర మించి, వీమ్గట హె్థపావజనితదుుఃఖము నివారింవంబడుచుండంగా, వ్యాకులము "లేని మనస్సుతో శయ్య్యాది విషయములవలని సుఖము ననుభవించు చున్నాండు. అవ. వినయనుఖములను నిరూపించుచున్నాండుల వో ఆళ్ళాభిముఖథివృత్తౌ స్వానంకః పతిబింబతి, అనుభూయైనను శ్రావి త్రీపుట్యా నశ్రాంతిమాప్నుయాత్‌, 4 వ్యా విమమయుసుఖం చ కీదృళమిత్యాశాంచూయాం తత్స్వరూపం దర్శ్మయక౯ బరే సుఖే నిమజ్జననిమి ర్తల్వేన తదనుళవేచవి శ్రమం దర్శయతి---అళ్తాభిముఖే9. 'ఆనాగతవిమయనం పాదనాదినా దుశఖమనుభూయ తన్నివృ_శ్తయే మృదుశయ్యాదౌ శయానస్య బుద్ధిరంతరు ఖా భవతి. తస్యాంచ బుద్ధివృత్తే స్వరూవథవాత అనంద! స్వాభిము ఖే దర్పణ్‌ ముఖమివ వ్రతివింబతి. ఏమ హి విషమయానంద!. ఆశ్రావ్యస్యామకి

మోగానంద ప్రకరణము 8808 పేలాయా మేనం విషయానందమనుభూయాశుభవి క్రనుభ వానుభావ్యలతుణయా త్రి ట్యాశ్ర్రమం, ప్రాప్ను మాల్‌.

టీ. అత్తాఖిముఖథీవృత్తా ఆ ఆత్తాభిముఖచి త్రవృ త్తియందు; స్వానంద!జన్వరూవ భూళతొానందము, వప్రతిచింబతి ణు వప్రతిబింబించుచున్నది. అత్రాపి=ఇచ్చటను, వనం ణ ఈవిషయానందమును, అఆనుభూయజలఅనుభవించి, శ్రిపట్యాజ త్రిపుటి వేళ, శ్రాంతిం జు శ్రోముపు ప్రాష్నుయాల్‌ ఆపొందును. జూ

తా జూ "ట్ర ద్వార్ధపారమును వదలినందున చిత్త మాఠర్తాభిముఖ మగును అట్టి చి ' తృమం దానందరూప మగు ఆత్మ అద్దమునందు ముఖమువ లె వతిఫలించును, ఇపియును విషయానంచమగును, ఈదళ యందు క్లాతృళ్డూనశ్టేయము లనెడి త్రిఫుటియుండును గాన, నిదియు శ్రముగాం దోంచును, (త్రివుటి యనంగా అనుభవించెడివాండును అను భవమును, అనుభనింపంబడునదియును,)

ఆవ, దీనివలన ప్రశృతమున శేమి ప్రయోజన మనినం కెబ్వుచున్నాందు: న్లో , తన్నమసాాపను శ్తక్థం రేవా థా వేత్చరాత్మ ని వక్‌

మ అధ కీ

నైక్యం ప్రాష్ట తత్ర థి బ్రహ్మానందస్ప శ్రయం భవెం, డీర్రీ

వ్యా తతః కం తత్రాహా---కచ్భ్ళ)మ స్యేతి. తన్య త్రీ,పుటీదర్శన జనితస్య శ్రమ స్యావనోదాయ న వీవ జీవః వరమాత్మ న్యానందరూ"పీ బృవాణి ఛా వేచ్చీభు్ర)ం గవ్ఫేల్‌ ఆ గత్వా చ లేన వూణ్యెక్యం కాదాశ్యం గత్వా? 'నతా సోమ్యు తచానంపన్న్నో ఛవ'తీతి శ్రు, లేశ! స్వయమసి తత్రత్య స్తస్యాం నుమజ్తా స్థితో వ్యానందో భజేత్‌.

టీ. కచ్చ్ళ్వమన్య = అత్రిపుటీని కాచుటచేంగలిగిన శ్రమయొక్కం. ఆన నుత్త్య్యర్ధం జ పోంగొట్టుకొనుటకొజకు, జీవ!జజీవుందు; పరమాతని = పరమాళ యందు,

ఎ=ిలిర్స కో =ాజీ శీ

ధావేల్‌ ఇశీఘ్సముగం బొందును. 'లేనజఅబ,వూముతో, విక్యంజనీకక్వమును; స్రావ్వజ పొంది, కత్రత్యః ఆ అనువు ప్రియం దుండెడి, య్రువానందఃజ బ, హానందము, స్వయం ఇ కొను, భవేత్‌ ఆ ఆగును

తా, ఈ త్రి పుటీ శ్ర మనివారణైతకై. యాజీవుడు సుషు _ప్యువస్థ యందలి బ్రహముతో నైక్యమును పొందును, కావున తానును ఆ సుషుప్టియందుండెడి బ్రహ్లానందమగును,

ఆవ. ఈవిషయ మై వలువిధంబు లగు చృష్టైంతములు 'వేదమందు గలవని వెబ్వు , చున్నా(దువా

గ! శ్రీ వేదాంతవంచదశి, వీకాదశ ప్రకరణము శ్‌ శ్లో, దృష్టాంతాళ్ళకుని శ్మ్యేనః కుమారశ్చ మహాన్నృప్క మహాభ్రాహణ ఇల్యేతే సుప్త్యానందే శుతీరతాః 46 వ్యా అస్మిన్నువపాదిలే సౌ ప్త అనం జే శకున్యాదయో బవహావో దృష్టాంఠాః శు, త్యుక్తా విద్యంత ఇత్యావా--దృష్టైఎతా ఇతి. శకున్యాదిఖిః వంచఖిర్ద లపొంతె! నుప్తావానందోవపాద 'చేన తత్రనుఖం నా పీతి మళం నిరాకృతం. టీ, శకునిఃజపశ్నీయు, శ్యేన3= డేగయు, కుమారళ్ళ్చ = పిల్లవాండును), చమవో॥ి ఇ గొవ్చవాండైన) నృవఃజరాజోను? మవో ఛ్రావాణః న! అవ్మావిదుండును, ఇత్యాదిజఐఈలా గంటి; దృష్రాంతాః= దృప్తాంతములును) సుష్పానంచే ఇ సుషుస్త్యానందము విషయమై, శు,తీరి తాః వేదము చేం 'చెబ్చంబడినవి. తా, వేదములలో నిచ్చిన శకుని 'శ్యేనాది మైదు దృష్టాంతము లను వరుసగా నిందుం జె్చుచున్నాండు, అవ మొదటి దృష్టాంతము వివరించుచున్నాందు:--- 4 టీ అదన న్లో. శకునిస్సూత్ర, బద్ధస్స౯- దిక్షు వ గ్ల్‌పృత్య విశ్రామం, అలఫ్ఞ్వై బంధనస్థానం హ_స్త స్తంభాద్యుపాశ్ర యేత్‌ , 4/ వ్యా తత్ర, తావల్‌ “స యథా ళకునిస్ఫూల్రేణ ప్రతిబద్ధో దిశందిళం వతిత్వా న్యశ్రాయకనములభ్ధ్వా బంధన మేవోప్మాక్కయ లే, ఏవమేవ ఖలు సోమ్యు తన్మనో దిశం దిళం జతిత్వాశన్య త్రాయకనమలన్ధ్వా ప్రాణ మేవోపాశ్రయతే, ప్రాణబంధనం హీ సోమ్యు మశ ఇత్యస్య దృషాంతదార్షాంతిక వ్రతిసాదనపరస్య ఛాందోగ్య శ్రు,తివాక్య స్యార్థం సంత్నేపేణ దర్శయతి ఖ్టోళద్వయేన--శకనిరితి, వాస్తాదౌ కచిదాధాశే నూగ్రేణ బద్ధః శకునిః వశీ అవారాద్శిగృవాణాయ. దత్తు ప్రాచ్యాదిషు వ్యాపారం శృత్వా తత్ర విక్రమం - విశ్రన్యుతే ఆవ్‌ న్నితి విశ్రమః అధారః తమలస్థ్య్వా బంధన స్థానం వాస్తాదిక మేవ యథ్శాశృయేల్‌. శ

• టీ, శకుని?=వకీ, సూత్ర బద్ధస్సక్‌ =త్రాటి చేగట్రంబడిన దగుచు, దిత్తుజదిక్కుల యందు, వ్యావృత్యజతిరిగి. వశ్రమం ణు విశ్రాంతిని, అలహ్ధ్వాజపొందకు బంధనస్థానం జా శట్రినచోటైన; వాస్త నృంఖొది = వేయియు_స్ప్పృభము 'మొదలగువానిని, ఊప్మాశ్సయేల్‌ = ఆశ్రయించును. తా.*నస యథా శకుని; ప్రాాస్య ప్రాణం అను ఇాందోగు శ్రుతి స్తంభాదులకుం ద్రాటితోం గట్టంబడిన పథీ నలుజెసలం. దిరిగీ మయొక్కుడను విశ్ర్రామించుట కా థారస్థానమును బొందంజూలక తనకు ఫనసానము నెటాశ చునొ,

'ఊూగానందవ్రకరణము వో శ్లో, జీనోపాధి మన_్తద్య ద్ధర్యాధర్మఫలా ప్దయే,

• స్వవ్నే జాగ్రతి చ భ్రాంత్వా ఖవీణే కర్మణి లీయతే, శం వ్యా, తథా జీవో పొధిభూతం మనోపి- పుణ్యాపుణ్యఫలరమోన్సుఖ దుఃఖయో రనుభవాయ స్వన్న కాగ్రదవస్థయో స్త త్రత త్య భ్రాంత్వా భోగప్రజే కర్మణి త్వీణేనతి స్యోపాదానేఒళ్ఞానే లీయళలే శల్లయే చ తదువహితో జీవః పరమా త్తి. భవతీత్యర్థః టీ. కద్వల్‌ అ ఆపశ్షీవలెనే, జీవోపాధి ఆ జీవున కుపాథియైన, మన॥జమనస్ఫు, ధర్థాధర్శ ఫలాబ్దమే జ ధర్తాధర్థ ఫలంబులం బొందుటకు, స్వష్నేఆస్వన్న దశయందును, జా గృలిజజాగద్దశయందును, భ్రాంత్వాజతిరి!; కర్మణి=కర్మ: త్నీణేనతి = తీణించంగా? లీయ లేజలయముకు బొందుచున్నది. కా. ఆవవీ నలుదెళలను దిరిగి తన ఆ థారస్థానమునకుం జే ను, జీవున కుపాధియగు మనస్సు ధర్థాధర్మ ఫలముల చబొందుటకొఅకు స్తుష్నజూ 'ట్రో దవస్థలందు థఛాఫింతిచే నచ్చటచ్చటం దిరిగితిరిగి భోగ వద మగు కర్మము థీణింపంగా తన కుపాదానమగు జీవునితో అజ్ఞానముందు లయించును, అపుడు జీవుంయ పరమాత్మ యే యగును. ఆవ. రెండవ దృషాంతమును వివరింపుచున్నాండు;-- న్లో శ్యేనో వేగేన నీడై కలంపటకృముతుం వ్రజేత్‌, జీవస్సుప్వ్యై తథా థా వేద్న్రప్యోనం దై శలంపటఃః త వ్యా ఇదాసీం "శ్యేనదృషహ్రాంత ప్రచంచనపరస్య, “కద్యథాస్మి న్నా కాశే శ్యీనో వా నుప్లో వా విపిపతృ శ్రాంతన్స్ఫంవాత్య ళక్షి స్వాలయాయైవ ధ్రియత వవమహీ చాయం ఫురువ వితస్తా ఆనందాయ ధావలి యత్ర, సుస్తో న కంచన కామం శామయశే న కంచన ౦ భళి తీత్సస్న బృవాదారణ్గకుతివాక్నస్మారం సంటీప్యావహాలా- శ్శేన జీ వం ఆకాశ ఇరాకీ, పరా శర కన్నావు తీ నగ కంచార నిమిత్త శృమవరివాోరాయ శయితుం శయనం కర్తుం నీటైకలంచటః కులాయొకాభిలామ వాళ్‌" వ్ర శేల్‌ శ్య్రం గచ్ళేల్‌ తద్వబేవ జీవో మనఉపాధికళ్చిదాభాసోదపి బ్రవా నందై కాభిలామవాక్‌. స్వాపాయ శీఘ్రం గచ్భేత్‌ వృదయాశాకమితి శేషః. టీ. శ్యే:ః= డేను వేశేన = వేగముతో, నీడైకలంపటః = నీడ = గూటీయందు, వీక = ఒక్కదానియం చే, లంవటః ఆ అన క్రి గల దగుచు, శయితుం = కయనించుట కొజకు, ప్ర కేల్‌ = పోవును. కథా = అటులే) జీవః = జీవుడు? బ్రవ్యానందైకలంపటఃణ

8లే్య శ్రీ వేదాంతపంచదళ్సి వ కాదళ ప్రకరణము ట్రవ్లోనంద 'మొక్కటీయంచే అసక్తి గలవాం డగుచు, సుము ప్రై ఇ నువు ప్రికొఅకు; ధావేతళ్‌ ఆ (వృదయాకాశమునుగూర్చి) వరుగెత్తుకు _ లా, జేగ ఆకాశమందు నలుదిక్కుల సంచరించి అలనీ, ఛీ మ నివారణ, విశృమించుటకు తన నివాసస్థాన మగు గూటియందుం బ్ర వే శించునక్లు మస్తోపాధికుం డగు జీవుంై న చిదాభాసుండయను. బ్రహోనండా నుభవాసక్తుడగుచు. నిిద్రించుటకై శీఘ్రముగ హృదయాకాశమును బొందుచున్నాండు, ఇట్లు “శద్య థాన్నీ న్నాకాశే,, “స్వప్నం పశస్థంత్కినో యనెడి బృహదారణ్యక శ్రుతి చెప్పుచున్నది, ఆవ మూండన దృష్తాంతమును విశదీకరించుచున్నాండు:.--- న్లో, అతిబాల ప్ఫృనం వీళ్యా మృదుశయ్యాగతో హసళ్‌, ' శాగద్వే పాద్యనుక్ప త్తే రానందై కస్వభావభాక్‌,. ల్‌0 వ్యా, 'న యథా కుమారో చా మవోరాటో వా మహాబ్రావూణో వా౭తిమ్నీ మానంవన్య గత్వా శయిీ-తై వమేవ వతచ్చేత” ఇతి కుమారాదిద్భ ప్రాంత తృయ ప్రద రృనవరం చాలాకబ్రావాణగ తవాళ్యం శ్లోక శ్ర మేణ వ్యాచ పే---అతి బాల ఇత్యాదినాం యథాస్తనంధయః శిశు! ఆగళం స్తనం పీత్వా మృదుత్వావిగుణయోగిని తల్పే శాయికః న్వకీయాది క్టూనశూన, స్ట ల్వేన రాగాదిరహితస్సక్‌ నుఖమూర్తి శేవావతిన్ట రే. టీ. అతిబాలః = అత్యంతము చాలుండు (చంటిబిడ్డ; _స్హనం అ న్తన్యనును, వీళ్వా అ ర్రొాగిః మృదుశయ్య్యాగతః ఇ మెత్తని శయ్యను బొంది వాసక్‌ = నగుచు రాగ జ్వేహెద్యనుత్స ల్తేే = రాగము జ్వేమము మొదలగునవి జనింపవింం జేసీ, అనందైక స్వభావభాక్‌ జఠినంద మనియెడు వీకవిధ మగు స్వభావమును పొందినవాండు (భవతి జ అగుచున్నా(డు). తా, పశీబాలుండు తృ్రిగ _స్తన్యమును శ్రోలి రాగద్వేమములు "లేమించేస్కి మృదు వగు శయ్యయందు నగుచు, బ్రహానందము ననుభ వించుచున్నా.€ డని, *స యథా కువూరో....”- “ఏతచ్చేత” అనెడి శ్రుతి "లెలుఫ్రుచున్నది, ఆవ నాలవ దృష్రాంతమును బృవహదారణ్యకక్టు, తిచే వివరించుచున్నా(డు:--- శ్లో మహారాజస్సార్వభామస్సంతృ ప్త స్సర్వభోగత్క వమానుహోనందనీమానం ప్రాప్యానందై కమూ_ర్రిభాక్‌. లి నూ చ. వావ్‌ వ్యా, యథా వా సార్వభామో రాజా విశదబుద్ధి ల్వేఒపి ననైై సర్థానుహోనందై క్యు క్తత్వా త్వా్రార్థనీయాఖా వేన రాగాదిరహాత అనందమూ ల్రీరేవావతిన్టు లే.

ఉఊూగానంద వ్రశరణము 827 టీ. సార్వభౌమ। = సర్వభూమండలాథిపతి యగు, మహారాజ = మహారాజు, నర్వభోగతః జ సర్వభోగములచేత, నంకృ్తః అ మిగుల ఠృ వ్రీనొందినవాం డగుచు; మానుహోనంద సీమానంజమనుమ్యుల యానందముయొక్క_ యవధిని ప్రావ్య ఇ పొంది, అనందైళక మూర్తిధాక్‌ = ఆనందమే ముఖ్యమైన స్వరూపమును భొందినవాండుం (భవేత్‌ ఇ అనను తా సార్వభౌముం డగు మహారాజు మనుష్యులోకమునం గల సనకలభోగముల ననుభనించుటచే నేకొజంతయు లేక యానంద ఆవ అయిదవ యువమానమును వివరించుచున్నా(డు;---- “ష్‌ మహవిప్రో బ్రహ్హావేదీ కృతకృత్యత్వలక్షుణామ్‌, విద్యానంవస్య వరనూం కాహాం ప్రాప్యావతిష్టుతే, ర్‌లై ఠా థ్‌ వ్యా యథావా మనాోనిప్రో మవోబ్రావాణ! వ్రశ్యగభిన్న బహ్మసాకా శ్రారవాళ్‌ ఆహం కృతకృత్య ఇల్యేవం రూపొం విద్యానందస్య పరమాం సీమాం జీవశ్తు క్లతాం ప్రాన్త!ి పరమానందన్వరూవ వీవావతిస్ట. తే తథా సుప్తోష ప్యానందరూవ ప్రీష్టతీతి శేషః టీ. మవావిప్రః = ఊర్తమచ్రావాణుండు,. బ్రహ్తావేదీ ఆ బ్రవ్శావిదుండగుచు, కృతకృత్యత్వలతణాక్‌ ణు శృకకృత్యుండ ననుట న్వరూమముశాం గల విద్యానందన్యజ విద్యానందముయొక్కం-, చరమాం ఇ శ్రే వెన శాష్టూం ఆఅ లఅపధిని, ప్రాష్య ఇ పొంది, అవలిష్థ, లేజఊన్నాందు. రి “ళ్ళ ఖ్‌ తా, సద్నాాహణుండు వ,ర్యగభిన్న బ్రవాసామాత్కారము గల వాండ్రై నేను ధన్యుండనై తి నని, విద్యానందమునకు పరనూవధి యగు జీవన్గు క్రి నొంది పరమానందస్వరూపుండై యొట్లుండునో యశ్ల్లు సుషుప్రిం బొందినవాండును అనందరూపస్థితిని, బొందుచున్నాండు, ఆవ. వె జెస్పిన దృష్టాంతముల కాక్సర్యమును జెచ్వచున్నాండు:= అటా లు న్లో * ముగ్ధబుద్ధాతిబుద్ధానాం లోశే నీద్ధా సుఖాత్మ తా, ఉదాహృతానామన్యే తు దుగఖనో న సుఖాత్మ క్యా ర్‌ి వ్యా, నజ్వేలే కుమారాదయన్హ్రయ వీవ కమితి దృష్తాంతీకృతా నాన్య ఇత్యా శంశ్య దృషహ్లైంతత, యోదావారణ తాత్పర్యమావా---ము గ్ధేతి. వి వేశళూ న్యానాం మధ్యే ఆతిబాలస్సుఖీ, వివేశిము సార్వభ" మః ఆలివి వేశిస్వానందాత్య సామోత్కారవా శేవ ఇతళే కు సర్వదా శా గాదిమ శ్త్వాదసుఖిన ఇతి దృష్టాంతీకృళా ఇత్యర్థ క

త్త శ్రీ వేదాంతవంచదళ్సి ఏకాదశ ప్రకరణము టీ, లోశీ అ లోకమును ముగ్ధబుద్ధాతిబుద్ధానాం - ముగ్ధ = వివేశము లేనివారి లోను) బుద్ధజవి వేకులలోను, అతిబుద్ధానాంజమనోని వేకము గలవారిలోను, సుఖార్యశాజ అనందన్వరూపుండై యుండుట, నీద్ధా ఆ సిద్ధించినది. ఉదావ్భాతానాం=పైన ఉదావా రింపంబడినవారికం టె; అజ్యీ తుజఇతరులయి లే, దుఃఖినః = దుఃఖము గలవారు, నుఖా క కా$జనుఖస్వరూఫపులు, నజ ళారుం ఆతా, లోకమందు వివేకళూనుషలలో నతిబాలుండు సుఖి, విే కులలో సార్వభౌముండు సుఖ. అతివివేకులలో ఆత్మ సామాత్కారము గలవాండె పరమసుఖి, తదితరులు రాగచ్వేషాదివీడితు లగుటచేత సుఖ వంతులు గారు, అవు దాస్టాంతిక వాక్య కా కృర్యమును వివరించుచున్నాండు:-= న్లో *. కువూ రాదిన దేవాయం ట్ర ప్థ్టోనం దై కతత్పర్య శ్రీపరిష్వ _కవద్వేద న బాహ్యం నాపి చాంతరమ్‌, ర్‌శీ వ్యా. భవం ల్వే లే సుఖినఃం వ్రకృలే కిమాయాతమి త్యాశంక్య దాక్షాంతికళ్చుతి వాశ్యస్య ఆాత్సర్యమావ---కమారాదితి. కుమారాదివ క్కుమూరాదయో యథానంద భాజకి నీవమయమసి సుమువ్లః 'ట,వ్వానంటై కళత్సరః ట్రువ్యనం దైకభాగిత్యర్థః బ్రివ్య నందైకవరల్వే యు _క్రీప్రదర్శనవరం “తద్యథా చ్రియయా న్ర్రీయా సంపరివ్వక్తో న చావ్యూం కించన వేదనాంతరమేవమేవాయం ఫురుష! ఫ్రైజ్టేనాత్మ నా సంపరిమ్వల్లో బావ్యూం కించన వేద నాంకరమితిజ్యోతిర్చ్రానాణగ ళం వాక్యమర్థతో౭నుత్ర నుతి. స్త్రీపరిన్వ శే, యథా లోశ్తే ్రియయా స్ర్రీయా అలింగతః ₹-మి బావ్యో భ్యంతర విషమయక్ఞైానళూన్య శ్వాత్సుఖమూ _క్రివకృవతి కథా సుషుప్తా ప్రాజ్జేన పరమార్మే వైక్యంగతో జీవో 'చావ్యోదివిమయళ్ఞా నాఫావాదానందరూప వవ భవతి, టీ. ఆయం ఇ ఈనుప్తుదు, కుమూరాదివదేవ=వసీచాలుండు మొదలగువారివలె, ట్రువ్యనందై కతత్సరః = బ్రవానందమునందు ఆసక్తుండగుచు, స్రీపెమ్వ _కృవల్‌ జ స్త్రీ చే నాలింగనము వచేసికొనంబడినవానిప లె, బావ్యాం = భాన్యువ్యాపారమును, న వేదణ ఎజు౦గండు. అంతరం ఇావీజ అంతరవ్యా పారమును, న వేదజఎలుంగంద.. తా. వైశ్లోకమందుం. జెప్పండిన 'బాలకసార్వభౌమ బ్రవా వేత్తలు వీప్రకార మానంవనిమగ్ను అైయుందరో. ఆవ్రశారమే సుషుప్తుడును బ్రైష్టోనందతత్నరుం డగును, “తద్య థాప్రియయా.. +... "వేద నాంతరం అనెడి శతి వ్రీయురాలిచే నాలింగనము జేనికొనం

యోగానంద వ్రకరణను 829 బడిన పుసుుషుండు చాహ్యాంతరవిషయముల 'నెలుంగకుండ నానంద మగ్నుం డయి యొట్లుంకునో అశ్లు సుష్తుప్షియందు జీవ్రండు వ్రత్యగా తృయం దైక్యమై బాహ్యోంతరవిషమయజ్ఞానకూన్యు డగుటవలన, శీ =జీ చా లా జా లానందరూపవుండై యుండు నని చెప్పుచున్నది

అవ. బాహ్యాభ్యంతరము లన జేమియో వెప్పుచున్నాండు:లా న్లో, బాహం రథాష్థదికం వృత్తం గృహకృత్యం యథాంతేకమ్‌, తథా జాగరణం బచాహ్యుం నాడీస్థస్స సవ్న ఆంతరః, ర్‌ర్‌ వ్యా ఆ త్ర దృష్టాంతదార్షాంతిక వాశ్యస్థయో ర్భాహ్యాభ్యం కరశబ్దయోర్వివకీక మర్థం శ్రుమేణ దర్శయలి...బావ్యామితి. వృ్తం వృత్తాంతఃం వాడీస్థో జ్యాగ్య ద్యాసనయా నాడీమభ్యే ప్రతీయమానః ప్రవంచస్ప విష ఇత్యుచ్య లే. టీ రథ్యాదికంజపీథీలో జరిగిన) వృ త్తంంవృత్తాంతము) బావ్యూంజబావ్యూము, నగృవాకృత్యం= ఇంటిలోనివని ఆంకేరంజలోవలిది, యథాజఎట్టులో, తథాజఆవిధముగా, కాగరణంఅజా గ్ర దవస్థ్క చావ్యూాంజబావ్యామగుకుం నాడీస్థ! = జాగ్రద్వానన వేక నాడీ మధ్యమందు స్ఫురించెడి, ఆంకర$[కంతర ప్రపంచము, స్వవ్న$!=స్వవ్న చునంబడునుం తా, వవ్ర కారముగా రాజవీథ మున్నగునది బావ్యూ మగునో, ఇంటిలోని పని లోనిదగునో, ఆవ్రకారముగా జాగ్ర, దకస్థ చబొౌహ్యును, నాడులయందు జూగ్రద్వాసనచే నంతఃకరణనునం దోంచెడి ఆంతర వ్రనంచము స్వప్న మనంబడును. ఆవ నువుప్రియందు జీవుడు బ్రస్యోనందస్వరూపుండ్రై యున్న్నాం డని య్యుళ్తి 'ప్రదర్శనపరమగు ఈు,తిళాశ్పర్యమును కెచచున్నాందు:లా న్లో, వితాపీ సుప్తావపితేల్యాదా జీవత్వ వారణాత్‌. ॥ సుప్తా బ్ర ైవ నో బీవస్సంసారి త్వాసమిోవష్‌ణాత్‌. ॥ ర్‌6 వ్యా జీవస్సుప్తౌ ట్ర;వోనందరూపీలై వావతిద్ధత ఇక్యత్ర, యుక్తి ప్రదర్శన వరాయా। “అక్ర వితాదెవీతా. భవి తీళ్యాది కాయా॥ శు, లేస్తాక్సర్యమావాా పిలేరి. అత్ర సనుప్తావాధ్యాసికానాం పితృ శ్వాదిజీవధ రాణాం శు, త్యెవ నివారి తత్వాత్‌ , జీవళ్వావ్రతీతె అనా బావళిమ్యక ఇత్యర్థః టీ. వీళావి సుష్తావపి లే త్యాదౌజకం డి మైనకు నుముప్టియందు. తండ్రికాం దని జౌవ్పెడి ఈ మొదలగు (శుుతియంద్య, జీవర్వవారణాల్‌ ఆ జీవభావని షేధమువలన) నుప్తాజగాఢనిద్యయందు సంసారిత్వాసమాతుణాల్‌ సంసారి త్వ్యాఖిమానము ేమిం జేసి, అహ్ఞైహుబ్రవ్యామే యగును, జీవఃజలీవుండు, న అ కాదుం

880 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ఏ శాదళ ప్రకరణము

కా. *అ శ్రవితాఒవితా భవతి ఆను నీయమొదలగు శ్రొతియందు సుషువ్రియందు అ థ్యాసముచేనెడి వీతృ త్వాదిజీవధర్మ ములు నివారింవ బడుటచేక జీశ్రంయ సుష్పుప్తియందు బ్రహ్మమే యగును. మజియు సుష్పుక్తి యందు జీవత్వము స్ఫురింపక పోవుటచే బ్రహ్మమే కేషించును.

అవ. జేవాళీిమాన ముండిన, నంసౌర ముండును, అది లేనియెడల, నంసార ముండ దని చెవుచున్నాండు:ా నో ॥ పిశ్చృత్వాద్యభిమానో యస్సుఖదుగిఖాకరస్పహి,

తస్మిన్నపగ తే తీర్గస్పర్వా న్మ్నోకా నృవత్యయమ్‌, ర్‌?

వ్యా, నను వీరృత్వాభిమానాభా వేవ్‌ సుఖత్వాదినంపార। కిం న స్యాదిళ్యా శంక్య సంసారన్య 'జేవోఖిమానమూలత్వ్యా తదభావే అభావ ఇతి మన్వాన స్రశ్ప్రితి 'పసాదకం “తీర్లో హీ తదా నర్వాక్‌ ళోళాక వృాదయన్య భవి తీతి సమనంతర వాళ్ళం తాత్పర్యతో వ్యాచ ష్రే---నికృత్వాదీతి.

టీ. యః = వీది పీళృత్వాద్యభిమాన? = తండ్రి మొదలంగాం గల యభిమా నమో, స హీజఅయభిమాన మే, సుఖదు!ఖాకరో ఇ సంసారమూలము. రసిక ఎఆి యఖ్ళి మానము, అమోలేసతి ఆ తొలలోంగా, ఆయం ఇ ఈపురువుండు, సత్వాక్‌ అ సమస్త ములైన) ళో కాళ ఎదు! ఖములను, తీరి $జదొంటినవాండు, భవతిజఆగును.

తా, సుషుప్తియందు. విశృత్వాద్య విమానము లేకపోయినను సుఖ త్వాదింసారము లేదా యనిన విషృత్వావిదేహాభిమానమే సుఖ దుఠరఖములకు మూల మగు సంసారము. కనుక చేహోభిమానము లేని ఫురుషుండు. సర్వదుగిఖములను దాంటుచున్నాం డని “త్తీర్ణో హ్‌ తదా సర్వాళా శోకా౯ల హృదయస్య భవతి” యనెడి శ్రుతి చెప్పుచున్నది. అనంగా సుష్కుప్పియందు దేహాఫిమానము లేదు గనుక సంసారమును లే దని యభిప్రాయము,

అవ, నుముప్రియందు నుఖానుభవమును న్పష్టపణ వెడి అధర్వణ, శ్రుతిని కెళ్వు చున్నాండునా-- న్లో, సుషువ్లీకాలే సకలే విలీనే తమసా వృతః

సుఖరూవమువై తీతి ట్రూలే హ్యూథర్వజీ శ్రుతిః ర్‌కి

వ్యా. ననూదావ్భాతాళి! శ్కులిలిర్న సుఖ ప్రాక్తి రుఖతోజభిధీయమానోవ

లభ్యత ఇత్యాశంక్య తశాభిధానవరం చై వల్యక్రు, తివాక్యమర్థతః పకతింలానుము .శ్రీతి.

"కూూగానంద వ్రశరణము 881 నకలే జాగ్రదాదిలతుతే వ్రవంలే విలీజీ స్యోపాదానభూ తకాయాం తమః వ్రథాశా యాం వ్రశృతౌ విలయం గతే నతి, తమసా తయా ప్రకృత్యా అవృక ఆచ్చాదితో జీవన్సుఖరూపం బ్రవోవెలీతి కస్యాళ్ళు) లేరర్ధః

టీ నువు వ్రీకాలే ఆ గాఢర్మ యందు. సకలే = సర్వవ్రవంచమును విలీజే నతి అ లయించినదగుచుండంగా, తమసా ఇ అజ్ఞానము చేత, వృకః జ చుట్రుకొనంబడీన జీవుడు, నుఖరూపం అ ఆనందస్వరూవముకు), ఉఊపెతి=పొందుచున్నాండు, ఇతిజఆని, అధర్వణీ=ఆధర్వణ వేదములోని, క్రుతిఃజశ్రుతివచనము, మూ రే=చెప్వుచున్నది.

తా, సర్వ వవంచమనును సుషు వీ కాలమున నజ్జానమున లయిం పంగా నట్టి యవిద్యతోంగూడిన. జీవ్రం జానందస్వరూసప మగు ఇవ్వా మును బొందుచున్నాం డని అధర్వణ వేదమునందలి శ్రుతి చెప్పుచున్నది.

అవ ఈవిమయము శ్రుతిలోం జెప్పంబడుటయే కాళ యశుథవసిద్ధమై యున్న దనియు. కేనుచున్నాండు:-ా న్లో సుఖమస్వాస్పమ త్రావాం న వై కించి దవేదిషమ్‌,

ఇతి సు పే సుఖాజ్ఞానే వపరామృశతి చోళ్ధితఃం | ర్‌ం

వ్యా, న శేవలమయం ఇతి ప్రనిద్ధోఅర్థః కింతు సర్వానుభవనిద్ధోద పీత్యా వా-..డుఖమితి. నుమప్తాదుత్థితః ఫురుషవ! వతావంతం శాలం నుఖమస్వాచ్ఫం, న కించిద వేదిమమి ల్యేపం నిద్రాకాలీచే సుఖాళ్ఞానే పరామృళతి న్మరతి. అతో౭వి సుళ్తా నుఖమ స్తీత్యవగమ్య తే,

టీ. అత్ర, = ఈగాఢన్నిదయందు;,. అహం = జేరు నుఖం ఆ సుఖముగా, ఆస్యాబ్సం ఇ నిదురించితిని. కించిల్‌ జకొంచెమును, నావేదిమం వై ఆ ఎలులోను, ఇతి ఆ ఈలాగున, నుక్పు జ నుము_ప్రికాలమునందలి, నుఖాక్టానే ౨ సుఖమును, అజ్ఞానమును, ఊస్థిశనిదురశుండి మేల్కాంచినవాండు వరామృశలి చ=స్మ రించుచున్నాండుం

లా, *నేను హాయిగా నిద్ర పోతిని, ఆనిదురలో నే నేమియు నెలులనుో” ఆని నిదురనుండి మేల్కాంచినవాం జాసుషు_ప్రియం దలి యానందమును, అజ్ఞానమును స్మ రించుటంబట్టి సుషుుప్పియం డానందమున్న దని లేలుచున్నది.

ఆవ. నుఖానుభవము లేని సుఖన్మ రణ మనసంభవ మని చెవ్వుచున్నాండు:లల శ్లో, పరామర్శో*నుభూతేఒ _స్తీత్యాసీదనుభవ_స్టదా,

చిదాత్మ త్వాత్సతో భాతి సుఖమజ్ఞానధీ_ స్తతః (0

832 శ్రీ, వేదాంతపంచదశి వ కాదళ ప్రకరణము

చ్యా- నను బరామర్శస్యా ప్రమాణ త్వాక్కథం తదృలాత్సుఖసిద్ధిర త్యాశంక్య తస్యా ప్రామాణ్భేషాపి ఈన్ఫూలభూ తాశుభవబలా త్తత్చిద్ధిరిత్యళి ప్రామేణాహా--- వరామర్శ ఇతి. వరామర్శ! స్మ రణజ్ఞానమకుభూత వవ విషమీ భవతి. నానశుభూత విషయ ఇర్యస్తాద్ధేలో స్తదా సుప్త ఆకుభవ ఆసీవిత్యవగమ్య లే. నకు నుజ్తా మనస్ఫహితానాం జ్థానకరణానాం విలీన త్వాశ్కఢమ శుభ పసిద్ధిరి త్యాశంక్య 80 సుఖానుుభవసాధనం కా స్తీక్యుచ్య లే,ఆక్థా నానుభవసాధనం వా నాద్య!ఎ--స్వ వ్ర, కాశచిద్రూప త్వేన నుఖస్య కారణాన పేకుళ్వాత్‌. న ద్వితీయ!---స్వప్ర కాశసుఖబలాదేవ తదావరశా ళ్థాన ప్ర ీతిసిద్దేంక్యళిప్తామేణావా--చిదాల్నే తి. కతన ్వప్రశాళను ఖాదక్ఞానథీ రక్టానన్య 'ప్రుతీతిర్భవతీతి,

టీ. వరామర్శః = సృరించుట, అనుభూలే = అనుభవమునుబట్టియే, ఆ స్తిజకలదుం తదా = అసుషుప్లీయందు,. అనుభవఃి ఆ సుఖాజ్థానముల యకుభవము, ఆసీత్‌ ఇ కలి మెను, ఇతి ఆ అని (తెలియుచున్నది. సత$జసన్వస్తువుయొక్కం; నుఖంజస్వరూవభూతా నందము) చిదొత్మ త్వాల్‌ ఇ వైతన్యస్వరూప మగుటవలన, భాతి = ప్రకాళించు చున్నది. తతః = అందువలన (చిద్రూషము గాన సే), ఆక్ఞానథీః = అడ్ఞానానుభవము, భాతి = న్ఫురించుచున్నది.

తా. అనుభవము లేనిఏె స్మరించుట సంభవింపదు, జూ గ్రదవస్థ

యందు “నేను హాయిగా నిదురించితి” ననుటవలన సుషు_ప్పికాలమందలి సుఖానుభవంబును *నాకేమియు తెలియ దని స్మ రించుటచే అళ్టూ నానుభవమును తెలియుచున్నది. సవ్వ స్తువు స్పయంవ్రకాశనై తన్య స్వరూసమగుటవలవ, అజ్ఞానప్రతీతియు, అందువలననే సుఖ వ్రతీతియాం గలుగుచున్నవి,

అవ వరామర్శ మనంగా స్మ రణము, అది ప్రమాణము గాదు 'చానివలన నుము_ప్రియందు నుఖాళ్ఞానంబులు గల వని ఎట్లు సిద్ధించు నని ప్రశ్న వేయలా, క! శ్రోకమునందు సమాధానముం కెస్పంబడెకు.. ఈన్లోకమునందు. సుషుక్రిలో సుఖము ప్రశళించినను;, అది బ్రవ్శ మనుటకు కారణ మేమి యను ఫూర్వపక&ీ ప్రశ్నవ టు ' తృరము;=-= న్లో బ్ర హవిజ్ఞానమానందమితి వాజస'నేయిను,

వఠ। ంత్యతసృ స చకాశం సుఖం బ్ర ప్త నేతరత్‌ , 6]

'శమాగానంద చ్రశరణము 808 వ్యా, నను పౌము _వనుఖవ్య న్వ(వ్రకాళనుఖ ర్వేఒపి ట్రవ్మనందః స్వయం భవే ధిశ్యత్రో క్తం బ్రవరూవత్వం న సంభవతి మూనాభావాది త్యాశంక్య విజ్ఞానమానండ మఘ్‌త్యాది బృహడారణ్యకచాక్యన్య సద్భా వానెవమి త్యాహం ఫ్ర వ్మవిజ్ఞానమితి, టీ, ట్రువ్వజబ్రవ్తము, విజ్ఞానం = క్థానన్వరూడ మనియు, ఆవందమితి=అనండ న్వరూవ మనియు, వాజనజేయిన3 ఆ శుక్టయజు ర్వేదులు, అకంతి=వఠించుచున్నా రుం అతః = అహేతువునలక, న్వ్రశాళం ఆ న్వ్వయంవ్ర, శాశయెను సుఖం అ సుఖము, ట్రహ్టైవ ః బ్రన్గామే, ఇరరత్‌ ఎ పేలొకటి, న అ శాదుం కీ శో కా. బ్రహాను జ్ఞానానందస్వరూప మని బృహదాకణ్యక్రుతి వాక్యము చెప్పుచున్నది. కాన సుషు క్రిలోని స్వ్రప్రృకాశరూప మగ సుఖ నూనందరూవప మగ ట్ర హామే యని భావము, అవ నుము_ప్రిలోని నుఖముకు, ఆజ్ఞానమును విజ్ఞానముయుం డగు ఛచిచాభాను-డు ఇఆాగ్రద్దశలో సరించుచున్నాండు---ఎవ్వం జే దనుభవించునో, వాండే చానిని స్మరిం చుట లోకనీద్ధముం సుముప్రీలో విక్ఞానమయుండు 'లేండు. కాన నబ్వుడు విజ్ఞానమయుం ననుభవించె ననుటకు వీలు జేదు. నుము వ్లిలో నుండెడివాం జానందమ ముండు. ఆనంత మయుం డనుళవించిన దానిని విజ్ఞానమయంుః డెట్లు సృరించు నిడి యామేమునకు సమాధాననుం;--- న్లో = యదజ్ఞానం త త్ర కీనా తా విజ్ఞానమనోమయా, . తఛయోర్షి విలయావస్త్లా నిదాఒజావం చ నెవ హీ, (|) వా 0 (౧/౪ జా వ్యాం నన్వశుభవస్మ రణయోరై ₹-ధిశరణ్యవియమాత్సు ఖమవామస్వాప్సం న్‌ కించిదపేదివమితి చ సూము వును ఖాజ్ఞాన యోర్విజ్ఞానమయకళబ్దవాచ్యేన జీవేన సృర్యమాణత్వాత్‌ తనై్యైన నుఖాద్యనుళనిర్భత్వం వక్షవ్యమిత్యాశంక్య శదుపాఖే ర్విక్థానస్యాక్టాన కార్యస్యాజ్డా నీ విలీన త్వా బెవపమిక్యభిప్తాయేణావా...-యదక్ఞానమితి న కించిద వేదిషమితి స్యరణాన్యథానువపత్త్యూ గనమ్యమానం యవజ్ఞానమ స్తీ త్ర త్మ న్నజ్ఞానే ్‌ో (ప్రమాతృవ్రమాణ ల్వేన వ్రసిద్ధా విజ్ఞానమనోనమయా విలీనా విజ్ఞాన జ్వాద్యాకారం పరిత్యజ్య కారణరూ పేణావస్థితావత _న్తదు పాధికన్య నానుభవిశ్చత్వ మితి భామ. కత్రోబవ్తిమావా---తయోరితి. హీ యస్తా శ్తయోర్విజ్థానమనోమయ యోర్విలయావస్థా నిద్రే శ్యుచ్య రే. “విజ్జానవిరతిన్సు ప్ల రిళృళిధానాత్‌. తరి నిద్రాయా మేవ విలీనావితి వ కృవ్యమి త్యాళంక్యావా.--అక్రానమితి. సైైవ నిద్రా విద్వద్భిరజ్తాన మితి వ్యవహియత ఇళ్యర్థః, ఆ థి పేదాంతం-ర్‌3

83 శ్రీ 'వేదాంతపంచదశి, వకాదశ ప్రకరణము టీ. యల్‌ అజ్ఞానంజవీ అజ్ఞానము, (ఆ ప్రికలదో) రత్ర, ఆ దానియందు, తౌ విజ్ఞానమనోమయా=అ విజ్ఞానమనో మయి.కోశములు, లీగాజలయించుచున్నవి. తయోః అ శెండుకోశములయొక్కయు, విలయావస్థాజలయించు సమయమే, నిద్రాజనిద్ర యనం బడును. నైవహి ఇ అవియే, అజ్జానం ణః అజ్ఞాన మనంబడునుం తా, అనుభ వస్మ రణములు రెండును ఏకాధికరణకళ్టి నియమము గలవగుటచేత్య, సుషుష్తియందుం గల సుఖాజ్ఞానములు విజ్ఞానమయుం డగు జీవునిచేత స్మరింపంబముచుండుటవలన, ఆజీవుండే సుషు_ప్రియందం గల సుఖాదికము ననుభవించుచున్నా6 డని చెప్పరాదా ? అనిన్క “నేను సుష్యప్పియం 'చేమియు నెలుంగి ననెడి స్మరణముచేం దప్ప మజియొక విధముగ చెలియంబడని యే అజ్ఞానము గలదో ఆ అజ్ఞానమందు వ్రమాతృ వ్రమాణనిద్ధములగు విజ్ఞాన మనోమయకోశములు విజ్ఞానత్వ మనోమహ త్యా కారమును విడిపించి, తమకుం గారణ మగు అజ్ఞానరూప స్థీతినిం బొందుచున్నవి, అందువలన నా విజ్ఞానమ యో పాధికుం డగు జీవుండు సుష్వుష్పియందుం గల సుఖాజ్ఞానముల ననుభవించుచుండ లే దని "కెలియన లెను. ఇందుకు ఉపపత్తి “విజ్ఞానవిరతిః స్పుప్పిోొ అని చెప్పండిన యట్లు ఆ విజ్ఞానమనోమయములయొక్క విలయావస్థ నిద్ర యని చెప్పం బడును, ఆ నిద్ర యే అజ్ఞాన మని విద్వాంసులు వ్యవహరింతుకు, కనుక ఆ విజ్ఞానమనోమయములు "రెండును అజ్ఞానమం దే విలయమును బొండు చున్న వని తెలియవలెను, అవ నుము_ప్రియందు విశానమయుండు 'లేండు గదా. ఒకని యనుభవమును చీ యొకం డెట్లు గృరించు నని ఇదిపజలో 'ేనీన యామేవమునకు నమాధానము:ా న్లో, నిలినఘృతవత్సక్చా త్స్యాద్విజ్ఞానమ యో ఘనః, విలీనావస్థ ఆనందమయశళ బ్లేన కథ్యలే, 6కి వ్యా నను తర్షి సౌషుప్త నుఖాద్యనుభవ కాలేఒనతో విజ్ఞానమయస్య వళోథే కథం తక ర్హృశ్వమి త్యాశంక్య విలయానస్థాయామవి తత్సరూపనాశొ భావా ద్విలయావస్థో పాధి మతానందమయరూ ెపీణానుభవిశృత్వం విజ్ఞాన కబ్బ్దవాచ్య భునీభావో పాధిమళ్త్వేన స్మర్భృత్వం వైకస్య భటక ఇత్యభిప్రాయేణాహ-ానిలీనేతి. యథాగ్నినంగమోగాదినా విలీనం ఘృతం పళ్చాద్వాయ్యాాదిసంబంధవశాద్ధ సీభవతి. వీసం జాగ్రచాదిషు భోగప్రదన్య శర్మణః మయవశాన్ని ద్రారూపేణ విలీనమంతఃకరణం

యోగానంద వ్రకరణను రీ ఫునర్యోగవ్రదకర్య వశాత్ప్రబో భే విజ్ఞానాకాలేణ ఘనీభవతి. ఆక స్తదుషాధిక అళ్ళాపి విజ్ఞానమయో ఘనస్సా్య్యాత్‌. న నీవ ఫూర్వం నిలయావస్థో పాధికస్స నా్నానందమయ ఇక్యుచ్య లే. టీ. విలీనభ్భుకవతో =కరంిన జీతివల్కె బళ్ళాత్‌ = ఆనంతరమందు, ఘనః=నట్టి వడినవాండు, విజ్ఞానమయ$ః=విజ్ఞానమయంండు, స్యాత్‌ జఆగును, విలీనావర్థః = విలయా వస్థ అనందనుయశళజ్లేనజఅనందమ యు. దను ళబ్దము చేశ, కథ్య లేజవెప్పంబడుచున్నది. కా, సుషుప్తి సుఖాద్ధునుభవ కాలమందు "లీని విజ్ఞానమయునకు ప్రబోధము గలుగుచుండంగా,. ఆసుషు క్రియందుం గల సుఖాది స్మణ మె ట్లగును ! అనిన అగ్నిసంబంధముచేం గరగిన నేయి వాయ్యాది సంబంధవళమున _ నెట్లు ఘనీభవించునో ఆవ్రకార మే! క్థిజాగదాదుల యందు భోగము నిచ్చెడికర్ణ్మము శుయించుటవలన నిద్రారూపమున లీన మయిన అంతఃకరణము, మజుల భోగవ్రదకర్మ వశమున వ,బోధమందు విజ్ఞానాశారముగ ఘనీభవించుచున్నది, అందువలన నా యంకఃకరణో పాధికుం డగు ఆత్మ యు విజ్ఞానమయత్వము చేత ఘనీభవిందును. ఆ యాత్మ యే పూర్వము విలయావస్థ నుపాధిగాం గలిగి ఆనంవమయ శబ్ద వాచ్యం డగును, అనంగా, విలయావస్థయందును ఆవిజ్ఞానమయస్వరూపష మునకు నాశము లేమివలన విలయావస్థను ఉపాధిగా గల ఆనంవమయ యాపము చేత ననుభవించెడి ధర్మమును, విజ్ఞానమయళ బ్దముచేం జెప్పం దగిన ఘనీభావము నుపాధిగాం గలిగియుం కుట చేత స్మ రంచెడి ధర్మ మును ఆను నీ రెండు ధర్మములును ఒక్కం డగు అత్తకు ఘ:ించు నని యభిప్రాయము. ఆవ, దానిచే స్పష్టీకరించుచున్నాందు:=-- న్లో, స్పుప్పిపూర్వత ణే బుద్ధివృ _త్తిర్యా సుఖవింవితా, నైవ తద్చింబసహిళా లీనానందమయ స్తతః, 61 వ్యా విలీనావస్థ ఆనందమయ ఇత్యు క్త మేవార్థం నృ్పష్టీకరోతి.-ను ప్రీతి, నుసస్టేః ఫూర్వస్మిన్నవ్యవహితే తణే యాంతర్ముఖా బుస్ధివృ త్తిః న్వరూపభూతనుఖవ్రతివింబ యుక్తా భవతి. తతః! ఆనంతరు తక్ప్రతిబిబసహితా నైవ వృ త్తిర్నిద్రారూపేణ విలీనా ఆనందమయ ఇక్యళిధీయ లే. టీ. ను ప్రివూర్వతణే=నును వ్రికి పూర్వకుణమందుకు, నుఖబించితా ఆ నుఖ ప్రతి వింలముతోం గూడుకొనిను యా అుద్ధివ్ఫ త్తిఃజవీ బుద్ది వృత్తి నలడో, నైవ ఇ అదిరే,

886 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ఏ శాదళప్రశరణనుం తద్చింబసహితాజఆ ప్రతిబింబముతో6 గూడిన దగుచు; తతఃజఆనంతరము, లీనాజశరంగి నై; ఆనందమయ! = ఆనందమయుః డని, ఉచ్యలే = చెప్పబడుచున్నది తా. గాఢనిద,కుం బ్యూవ్వత్తుణమందు మృదుశయాళ్ధదిజన్య '౬/ సుఖాశార మగు బుద్ధివృత్తి తన ప్రతిబింబముతోం గూడ నజ్జ్ఞానమున లముంచి ఆనందమయుం డని వెప్పంబడును, ఆవ సుషు_ప్రీదశలో చనానందదమయు;డు బ్రవానుఖము ననుళవించు తెజంగు:లాలా న్లో అంకర్షఖో య ఆనందమయో బ్రహ్మసుఖం తదా, భుళ్స్కే చిద్బింబయుక్ష్తాభిరజ్ఞానోత్పన్నవృ _త్తిభిః 63 వ్యా, వీవమానందదమయస్వర్తూపం వ్రదర్శ్య కనై్యావ వృబోధకాలే విక్ఞాన మయరూపీణ స్య ర్త అర్వనిద్ధయే శచాసీం సుఖానుభవముపపాదయతి.----అంతర్చు ఖ ఇతి. నుఖ ప్రతిబిబసహితాంతర్చు ఖథీవృ త్తిజనితసంస్కారసహి తా కారో పధక య అనంద మయ స్తదా నుషుప్తై బ్రహనుఖం స్వరూవభూతం సుఖం చిడాభాసనహిశాళ్ళిరక్డా నొ దుర్పన్నాఖి! నుఖాదిగోచరాఖిః వృత్తిఖి సృత్వవరిణామవి శేషైర్భుం స్తే అనుభపతిం టి. ఆంతర్వుఖ8 = నుఖప్రతిబింబసహితాంతర్చుఖ బుద్ధివృ త్తిజనిత సంస్కార నహిళా క్ఞూనోపాధినల, యః = ఏ, ఆనందమయ$=ఆనందమయంుండు, (ఆ స్పీజకలండో) (నః జ అకండు)ు ఠదాజఅనుము పిసమయమును ట్రహవనుఖంజ బ్ర వోనందమును; చిద్బింబ యుశ్తాళి?=వై తన్య ప్రలివింబముతోం గూడుకొనిన; అక్ఞానోక్సన్నపృ్రిఖిః = అళ్ఞా నమువలన పఫుట్రిన వృశ్తులవేత, భ కే ఆ అనుభవించుచున్నాండు. తా సఘుఖవతిబింబపహిత మగు అంతర్తుఖబుద్దివృ తిజనితసంస్కా న్‌ కకక థి లి రనుతోం గూడిన అజ్ఞానోపాధికుం డగు ఆనందమయుండు,. సుష్కుప్పి కాలమందు స్వరూపభూత ట్ర హూసుఖమున్సు, చిడాభాససపొితములును అజ్ఞానజన్య సుఖాపినోచర సత్వపరిణామవిశేసములును ఆగు వృత్తుల చేత ననుభవించుచున్నాండు. అవ జాగ్రదవస్థయందువలె నుషుప్రియందు. “శీను సుఖము ననుభవించు చున్నాను అజెడి యభిమాన మేల గలుగదు ! అనెడి శంకకు సమాధానము: న్లో, అజ్ఞానవృ త్తయః సూక్షో విస్పష్టా బుద్ధివృ _త్తయషి ఇతి వేదాంతసిద్ధాంతపారగాః ప్రవదంతి హి, 60 వ్యా నను తర్షి జాగరణ ఇవ తదానీం నుఖమనుభవామాత్యభిమాన॥ కుతోన స్యూది శ్యాశంళ్యావిద్యాపృ శ్రీనాం బుద్ధివృ తివళ్స ఎప్రత్వాభాబాదిత్యభి ప్రాయేణావా- . అజ్ఞానవృ కయ ఇతి. ఇదం కుతోచివనతమిత్యత అవా---ఇతీతి.

యోగానంద వ్రశరణము ఈ బీ. ఆక్ఞానవృ క్రయః = అక్థానవృత్తులం నూక్షూః జ నూత్తములైనవీ, బుద్ధి వృ త్రయ$ిజఅంతఃకరణవృత్తులు, విన్సస్టైశి = నృద్రము లైనవి. ఇతిజఈలాగున), వేదాంత సిద్ధాంతపారళా! = వేదాంతసిద్ధాంత (రవాన్యముల) ఇెఆింినవారలం, వదంతి పొజు వెన్వుచున్నారుగదాం తా, సుష్టుప్పియందలి ఆజ్ఞానవృత్తులు సూత్ష్మములు గనుక జాగ్రృదవస్థయందలి బుద్ధివృత్తులవ లె స్పష్టములు కావు, అందువలన నుఖానుభవాభఖిమానము సుష్కుప్పియందు ఉండదు, ఇట్లు వేదాంత సిద్ధాంత పారగులు చెప్పెదరు. అవ, ైళ్లోకమునం జెక్పిన విమయమునకుం బ్రమాణముం కెబ్తుచున్నాండు?.- న్లో, మాండూక్య ఆాపనీయాది శ్రుతి మ్వేతదతిస్సుటమ్‌, ఆధ ఆనందమయభో క్ష ల్రత్యోం బ్రహ్హానందే చ భోగ్య తా, 67 వ్యా నన్వానందమ యో బ్ర వోనందం నూతక్మాభిరవిద్యావృ త్రిఖిర్భు బ్య ఇత్యకత్ర, శిం ప్రచాణమిత్యత అవాం-మాండూ్య్యేతి, వీఠచ్భ్లార్థ మేవావా.... ఆనం చేతి. టీ. వితత్‌ = ఈవిషయము, మాండూక్య తాపనీయాది క్రు,తిషుజమాండూక్య తావనీయాది శు,తులయందు, అతిన్ఫుటం=విస్పవ్రముగం జెప్పంబడేనది. (ఆతః=కనుకు అనందమయభో క్షృత్వంజఅనందమయుకకు భో ' కృత్వమును; ట్ర వోనంచేజబ, వోనంద మందు, భోగ్యతా చ=భోగ్యత్వమును గలదు. లాం మాండూక్య తాపనీయాద్యుపనిపత్తు లానందవముయుంచు భో_శ్స యనియు ట్రహానందము భోగ్య మనియుం జెప్పుచున్నవి గాన నీయర్థను యథార్థము, భో_క్స యన ననుభవించెడివాయ, భోగ్య మనంగా ననుభవింపణిడునది, అవ. పెంజెప్సీన మాండూక్య శు,తియర్థమును చెవ్వుచున్నాండునాల శ్లో. వకీభూతస్సుషు _విస్టు ప్రజ్ఞానఘన తాం గత ఆనందమయ ఆనందభు క్సేతోమయవృ త్తిఖిః గు వ్యా, ఇదాసీం “నుషృప్తస్థాన ఏకీభూతః ప్రజ్జాన ఘన వీవానందమయో వ్యోనంద భక్చేతోముఖి ఇతి మాండూ క్యాది క్రుతిగతం వాక్యమర్థతః వకలి.---వకీఘూత ఇలి, నుప్తం నువుప్తీన్త శ తిన్హతీ9ి నుమువ్ష్యభిమానీ క్యర్థక అనందమయ ఆనంద ప్రుచురః అనందభుక్‌ స్వరూపభూమానందం భుజ ఇత్యానందభుక్‌. చేతోనమయవృ త్రిభింతి, చేశశ్చెతన్యం తనయా స్తర్ప్రచురాళ్ళిత్స్రతిబింబసహితా ఇత్యర్థః. కాళ్ళ ఆః డా నూ వలీ థి వృ _శ్రీయళ్ళ్చ చేతోనయనృ త్తయస్తాఖిరానందభుగితి యోజనా.

యం శ్రీ, వేదాంతపంచదశి, వీశాదశే ప్రకరణము టీ. సుమ ్లిద్ధహినువు_ప్రియం దుండెడి, నీకీభూతః ఆ విళ్లానాద్యు పాధివిలయము వేఠ జీకాకారత్వమును బొందిన, అనందమయఃజలినందమయాత్మ, ప్రజ్ఞానథున తాంజ ప్రశ్ఞానఘనత్వమును; గతన్సక్‌- అ పొందినవాండగుచు; చేతోమయవృ _త్రిఫిటాచిత్స్రతి చింబనహితములగు వృత్తులవేత, అనండభుక్‌ =న్వ రూవభూతానందము ననుభవించును, ళా, సుషు్త్యృభిమానియు, విజ్ఞానాద్యుపాధినిలయము చేత 'నేశాశారత్వమును బొందినట్టియు, ప్రజ్ఞానఘనుండును అగు ఆనంద మయాత్మ చిత్స్రతివింబసహితవృత్తుల చేత స్వరూపానందము ననుభవిం చును. అని మాండూక్య శ్రుతి చెప్పుచున్నది. అవ మాండూక్య క్రుతిలోని “వీశీభూతకి అనెడి వదమున శర్థము:ా న్లో. విజ్ఞానమయముబభై్యైర్యో రూవైర్యు కః పురాధురా, స లయీనె కళాం పాపో బవాుకతండులవిపష్పవత్‌ , ౮6? నక లావి ల, వ్యా, తద్వాక్యగతనై్యైకీభూత ఇతి పదస్యార్థమావా---విజ్ఞా నేతి. యః అత్తా ఫురా జాగరణావస్థాయాం విజ్ఞానమయము క్ష్యాః ల్‌ వా ఆయమాళత్తా బవ విజ్ణాన మయో మనోమయ! స్రాణమయశ్చతముర్మ యః (శో[త్రమయః వృథినీమయ అపోమయో వాయునయ ఆశాశమయ _స్పేపోమయొో2. లేజోమయ! శామమయో2.శానమయ। శో,ధమయోడ శ్రోోధమయ" ఇత్యాది క్రుత్యుక్తై రూవెరా కారవిశేవెర్యుకోఒభూక్స వవాధునా లయేన విజ్జానమన ఆద్యు పాధివిలయేమైకళాం ని కాశారతాం ప్రాప్తో గతో భవతి. క్ర దృష్టాంతమాహ---బహ్వితి, బవుతండులజనితపివ్రవదిత్యర్థః. టీ. యః = నీయానందమయుండు, పురా ఇ కాగ్రద్దశయందు, విజ్ఞానమయ ము క్యైఫవిక్ఞానమయుండు మొదలుగాంగల) రూవై! ఆ రూపములతో, యుక్తఃజకూదు కొనియుండెనో, సజఆతండు, అధునాజఇవుడు, బహుతండులవివ్రవల్‌ = ఆ'నేకములగు బియ్యములకిండివ లె లమేన ఐ ఉఊ పాధిలయము వేత, వశతాం ఇ వీకత్వమును, ప్రాప్తః జపొందునుం ళా'ససవా అయమాళ్తా. + “శ్రోధమయో2ఒ శ్రో,ధమయళో అనెడి ,శ్రుతియందుం 'జె్చంబడిశయట్లు, ఈయానందమయుండు జాగ్రద్దశలో నానావిధపదార్థనులలో తాదాత్మ్యము పొంది, విజ్ఞానమయుం డనియు, మనోమయుం డనియు, ప్రాణమయుం. డనియు వివిధరీతుల బవా రూఫ్సు-డై యుండెను, ఆయుపాధు లన్నియు (కరంగిన నేతివ లె లయిం పగా అనేకము లగు బియస్థుములు విసరి తడుపంగా దానివలని వీడుచ

మోగానందపవ్రకరణను 808 వీకనిధముగా నున్నటుల, ఆనందమయం జేశాశారుందై. యుండు నని భావము,

అవ ఆమాందూక్య క్రుతియందలి (ప్రక్ఞానభన ళన్లైర్ధముం కెచ్వచున్నాండు:ల న్లో వజ్ఞానాని వురా బుద్ధివ _త్తయోఒథ ఘనోఒభవత్‌ , ". ఘనత్వం హిమబిందూనా మువగ్దేశే యథా తథా, 70 వ్యా అథ 'ప్రజ్థానభునళబ్రార్ధమానా--- ప్రజ్ఞానానీతి, పురా వూర్వం లాగ్ర చాజౌ ప్రజ్ఞానశబ్దవాచ్యా ఘటాదినోచరా యా బుద్ధివ్ఫ _తృయోషిభవక్‌, ఆధ నువ్చుప్లీ కాలే ఘటాదినిషమయాభావే నతి భునోఒళవేత్‌, చి దూపేళైకరూపోవాభ్రూల్‌. క్ర దృష్టాంతమావా......భఘనత్వమితి, టీ, ఊదగ్లేశేజఊ శ్రరబేళమందు, హీమబిందూనాం ఇ వంచునకు, భనత్వం ఇ గడ్డకటుటు యథా ట్లగునో, తథాజఅవ్రకారమే, పురాజవూర్వముగల, వ్రజ్ఞానాని= 'వ్రుక్షానములు, ఆథ ఇ సుషృుప్తికాలమందు, వున! ఆ చిద్రూమముచే ఇశీకరూబము అభవత్‌ ఇ అయినది. తౌ, ఉత్తరదేశమందు మంచుబిందువులు భఘనీళవించి, వశా శారముగ గడ్గకటనయట్టు, జూగదాదికమంవ: వ జానకబముచేం 6 లు ౧౫ ల పం యట "జెవ్పయగిన ఘటాదిగోచరబుద్ధివృత్తులు సుషు_వ్రికాలమందు ఘటాదివిష యము శలేమించేసి చిద్రూవముచే 'నేకరూప మగును, న్లో తద్హనత్వం సాత్ష.భావం దుఃఖాభావం వ్రచతతే, లౌకిశాస్త్రార్క.కా యావద్దుఃఖవృ త్తివిలోపనాత్‌ గ్గ వ్యా ఇచదానీంప్రజ్ఞానమరళ బార్ధనిరూపణ ప్రసం గాదాగకం కించిదానా--కద్ధ నత్వమితి. యదిదం వేచాంలేషు సాట&ీ ర్వేనాళిధీయమూనం ప్రక్థానభనత్వ మస్త్రి తదేవ లౌకికాః శాస్త్రనంస్కారరహితా? కార్కికా. వై శేషీకాదయ శ్చాస్తిణళ్చ దుఃఖాభోవం ప్రచతుతే దుఃఖాభావ ఇత్యాహుః, కుత ఇక్యక అవాంాయావదితి, యావతో శ్రి దుఃఖవృ _ర్తయస్తాసౌం నర్వాసాం విలయాదిక్యర్థః -.... టీ. సాశీభావం = సాటీఫావ మని చెప్పండెడి, కద్ధ నత్వ౦ అ ఈ ప్రజ్ఞాన భనత్వ్వమును, లౌశికా3 = పామరులును, అొర్కైశాక ఇ తర్క_ళాన్త్రవిదులుశు, యావ ద్ధుఃఖవృ త్తివిలోవనాత్‌ ఇ నమ _స్తదుఃఖవృత్తులు లోపిందుటనలను దుఃఖాఖాసం ఇ దుఃఖము 'లేకుందుటనుగ, ప్రచతులే = చెన్పుచున్నారు. _

ట్రం శ్రీ చేదొాంతపంచదళి, వీకాదశ ప్రకరణము శా, వేదాంచచములయందు సాథీశ్వముచేం 'జేర్పంబడిన యా వ్రజ్ఞానము. 'దుగఖాభావ” మని శాస్త్రసంస్కారను "లేని లౌకికులును కాస్త వాదులగు కార్కికులును చెప్పెదరు, అట్లు చెప్పుటకుం. గారణ మే మన సర్వదు. ఖవృత్తులును సుషుుప్టియందు విలయమును బొందుటటే నట్లు చెప్పెదరుం అసం మాండూకోపనిమత్తులోని చేతోముఖళన్లార్ధమును కేద్పుచున్నాండు:ా న్లో, అజ్ఞానవించిలా చి క్చ్యాాన్గుఖనూనందభోజ నే, భుక్తం బ్రహ్మాసుఖం త్యక్త్వా బహి ర్యాత్యథ కర్మ శాం 72 వ్యా ఫూరో్వ్యోదావ్చాత శ్రుతివాక్యగతవేతో ముఖిళభ్రార్ధమాహం--అక్జా బీతి, అనందభోజసే సౌముష్షబృవ్యోనంచాస్వాడ నే ముఖం సాధనం అక్ఞానవించితా చిక్స్యా దజ్ఞానవృత్తై వ్రశతిబింబికం నై తన్యమేవ భవేత్‌. నను నుషుష్తావానందమయరూ పీణ బీపేన ల వా సుఖం చేద్భుజ్య లే. కర్ణి కత్పరిత్యజ్యాథ బహిః కుతో జాగరణం దుూఖా లయ మాగచ్భేదిత్యత అవా---భుక్రమితి. పుణ్యాపుణ్యకర్మ పాశబద్ధత్వా శ్తేన శ్రేంతో జీవః సామెక్కృుక మపీ ఛి,వోనందం వరిత్యజ్యాథ బహిర్యాతి జాగరణాదిశం గచ్భ తీళ్యర్థః టీ, అక్టానబించితా గా అజ్ఞానమునందు ప్రతిబింబించిన, చిల్‌ ఆ వై శన్యము, అనందభోజినే = అనందానుభవమందు, ముఖంఇసాధనమం, స్యాత్‌, లగును. భుక్తం ఇ అనుభవించంబడిన, హసుఖంజ బ్ర వోనుభవమును త్యక్త్వాజవదలి పెట్రి, ఆధ ౫ అనంత రము; (జీవఃజజీవుండు)) కర్యణాజశర్మ చేశ బహి:=బాహ్యుమును (బాగ్రచదౌదిశమును), యాతి జ పోవుచున్నా'డు- తా, ఆనందమయునకు అజ్షానజన్యంబు లగు వృత్తులయందు చ్ర తిబించించిన వై శన్యము, బ్ర ప్లోనందానుభవమునందు సాధనము. ఇట్టి యానఏందొానుభవమును మాన్కి మణల జూ త్ర త్తున శేల వచ్చునంటి 'బేన్సి వాని జాగ్రద్యోగ ప్రదకర్మయే దానికి హేతువు, ఆస. ఇందుకు మెవల్య్రు,లిప్రమాణముం జెనుచున్నాండునాలా శ్లో కర్మ జన్నాంత రేఒ భూద్య _త్తదోో గాద్బుధ్య తే వున, బతి వెైవల్యళాఖాయాం కర్ణబో బోధ ఈ౦త్క, 78 వ్యా విశత్కుతో శఒవగమ్యత. ఇత్యాశంక్య “పునశ్చ జన్దాంతరకర్శ మయమోళా కృ ఏవ బీవస్పపితి ప్రబుద్ధ ఇతి శై వల్య శ్రుతివాక్యాదితి మన్వాన _వ్రద్వాశ్యమర్థతః జకం శ్షదళిప్రాయమావా---కళ్మే తి,

ఊూగానంద ప్రకరణము రే టీ. జన్తాంఠ'లే = వెళశజన్యములందు;, యత్కర్మవీకర్మ; అభూల్‌ =ఊండెనో కద్యోగాత్‌ అ దౌొనీనంబంధమువలన, ఫున!$ జ మల, బుధ్య లేతి ణు జా గ్కదాదికమును ళొందుచున్నా. డని, కె వల్యశాఖాయాంజనై వల్యోపనిమత్తునందు, కర్శ జ;జకర్మ్య వలన గలిగిన బోధఃజజా గ్ర దవస్థ ఈరితక$=వెప్పంబడెనుం తా, *ోఫునళ్చ బుద్ధః అను వైవల్య శ్రుతి, సుషు_ప్రిలోనుండి జాగ్రద్దళకు జీవుండు కర్మవశముననే వచ్చు నని చెప్పుచున్నది, - అవ సుమ క్రియందు బ్రృవోనంద మశుభవించంబడు ననుట కింళొళ లింగమును శెప్తుచున్నాండు:లల- జో స కళ జర లే టే న్లో + కంచిత్కాలం వ్రబుద్ధస్య ద్ర ప్లోనందస్య వాసనా అనుగ చృేద్యతస్తూస్ట్రమా న్పే నిర్విషయస్సుఖ, 7 వ్యా, నుజ్తా ట్రవోనందోఒకుభూయక ఇర్యే ఈ లింగం ఇానాంాకంచిదితి. ప్రబుద్దన్య జాగరణం ప్రా ప్రస్ఫాపీ కంచిత్క్యాలు స్వల్పకెలపర్యంతం నుష్తావను భూశస్య బ్రువోనందస్య వాసనా సంస్కారోడకుగ చ్భేదనుగచ్భతి. కఠ వీఠదవ గమ్యత ఇత్యాహంాయర ఇతి. యతః కారణాత్స్రబో థాడౌ నిర్విమయో విమయాను ఛవరహితో౭పి నుఖీ సంస్తూప్లీమా స్టేఒితోదువగమ్యత ఇత్యర్థః టీ. యశః = సీశారణమువలన) ప్రబుద్ధఃి = మేల్కాంచినవాండు, నిర్విషయఃజ విమయపర్టికుండై, నుఖీ = నుఖవంళుండై, ఆ స్తేఐ ఉండెనో, (ఆతఃజఅకారణముపలన); ప్రబుద్ధస్య జ నిదురను+డీ మేళ్కాంచినవానిక్రి కంచిత్కా_లం = కొంచెము సేపు, ట్రవ్యో నందన్య = బ్రహ్యానందము యొక్క; వాననాజసంస్కారము, ఆనుగచ్నే క్భ్‌ల్‌ ఐ అనుసరించి వచ్చును. తా. నిదురుంకి మేల్కాంచినవాండు కొంతకాలను విషయ చింత లేక సుఖముగా నుంకును. అది యేల యన, ఆ ట్లుండుట సుషు వ్రీలో ననుభవింపయిడిన (బహానందముయొక్క. సంస్కారమే యని జ ఆశ 'ఇెలియవ లెను, శ్లో, కర్మభిః వ్రేరితః పళ్ళాన్నానాదుః ఖాని భావయకా శనై ర్వెస్తరతి బ్రహ్మానంద మేపోఒఖలో జనః, 75 లు ఎ ఆ వ్యా తర్జి లూస్లీం కుతో చావలిష్టత ఇత్యత అఆవాం-శరళిరితి, శరల్ళిః పూరు కైళ్చోదితః నర్య్వ్వోడపి ప్రాణీ పళ్చ్ళాన్నానావిధాని దుఃఖాన్యనుసంద ధాన॥ శనై రృ్రవ్యానందం విస్థరతిం

రై శ్రీ వేదాంతపంచదళి, వకాదళ ప్రకరణము టీ. కర్శభిః = కర్యలచేత, య్మేగిఈః = ప్రే రేపింపడి, పశ్చాల్‌ =అనంకరము? చానాదుఃఖాని = అనేక దుఃఖములను, ఖభాపయక జ భావించుచు, ఏమః ౫ ఈ, అఖిల జన$జసమ సమెనజనము, శె $=మెలంగా, బ హానందంజ బ హోానందమును, విసరతి ఇ అబి యా ణ శీ క కక ఆశీ మణచుచున్నది. తా, పాశివరము నుషు విలో బహానందము ననుభవించినను, లాట క ఈ “ కర వశంబున జాగ,దశలోని దుుఖములను సరించుచు కమికమముగా ఎస నో వశీ ల ఆ నష బహానందనమును మజిచును, టా ఆవ నువు ్రిలో బ్రవ్యనందము గలదా యని సంళయింపం దగ దని చెప్పు చన్నాండు:--- ఇ , ల అక టామో న్న ప్రాగార్థ సమవి నిద్రా యాః పతుహాతా దినే దినే, బహ్లానంటే నృణాం లేన ప్రాల్లోఒసీ న్వివ దేత కః, 76 లి టం 4 వ్యా, ఇతోడపి బ్రవ్మానండే న విప్రతిపత్తిః కాళ్యేత్యావా---ప్రానితి. శ్రే హాం మనుహ్యాణాం నిద్రాయాః ప్రాగూర్థ నమ్‌ నిద్రారంే నిద్రావసాచే చ బ్రవ్యానం స్నేవోఒ_స్షి యతో నిద్రాదౌ మృదుశయ్యూది సంపాదయంతి; కదవసాచే చ తం వరి త్యక్తు మళక్తా స్తూప్టీమాస ల్యే లేన కారణేన అస్నీన్నానంచే కో బుద్ధిమాన్వివదేత 1 న శోఒపీక్యర్థం - టీ. దిజేదచే ఇ ప్రతిదినమున, నిద్దాయాః = నిద్రయొక్క ప్రాక్‌ = పూర్వ మందును, ఊర్ధ ప్రనువీ జ ఆనంతరమందును, న సణాంజజనులకు, వత్స పొాతజవత పాఠము, (భవతి = అగుచున్నది.) లేన ఆ ఆహేకువువేకు అసి౯ ట్రహ్లానందే = ఈ బ్రహ్మ నందమునందు, ప్రాజ్ఞికావ్రుజ్ఞగనలవాండు, కఃజఎవండు, వినదేశజనివాదమును బొందును 1 ఎపండుకు ద్వేషింపం డని యర్థము. తా, వృతిదినమందు నకలు నివ్రకుం బూర్వము నుఖసాధనంబు లయిన శయాస్థదులం గోరుదురు, నిద్ర్రానంతర మట్టులే సుఖమై యుండ వలె నని కోరుదుగు, డానంజేసీ సుషు_ప్రియందు బ్రహ్మానందము కల దనుట నిర్వివాదాంళము, అవ, ఫూర్వవత్నీ యాకేవము చేయుచున్నాండు:--- ఖ్లో నను తూస్టీం స్థ” బ్రవ్మనంద క్చేద్భాతి లౌకి కాం ఆతా న జీ ల అలసాశ్చర చ స. గురుణాఒత్ర, కిమ్‌. 77 వ్యా- చోదయతి-... నన్వితి. గరుకుక్రూ హోదినా లభ్యస్య ట్ర,వ్వానంచాను ర్థవక్య రూ ్టీంస్థితిమార్ర లభ్య 'ల్వే గురుశుక్రూ హాదివూర్వకం శ్రవణాదికం వృథా స్యా ప!

మోగానందప్రకరణను రక్త టీ. నను = పీయా సిద్ధాంతీ 1 తూస్షీంస్థిక్‌" ౨ ఊరకుండునపుడు, బ్రవ్యానంద!జ ట్రువ్వోనందము; భాతి చల్‌ జప్రకాళించెనేని, లౌకికా! ఆ పామరులై న, అలసౌాజసోమ రులు చరితార్థాజాకృ తార్థులు, న్యుఃజఆగుదురు. శా త్తే ణజశాస్త్రముతోదడను, గురుణాణ గురువుతోను; అత్రజకః బ్రహ్థానందవిమయమై? కింజవీమి ప్రయోజనము 1 తా, టఓసిద్ధాంతీ! గురుశుక్రూ మోదికము చేతను, క" స్త్రాభ్యాసము చేశను పొందందగిన బ్రహ్రోనందానుభవము తూస్టీంస్థితి _ నున్నంత మూ శ్ర, మున లభింపగలదేని, ఇాస్మ్ర వాసన లేని పామరులును సోవరు లును గ ల్‌ు లగుదు రని చెప్పవలనీవచ్చును, అప్పుడు వేదాంత ఇాస్త్రముతోను _గురుశుస్రూపాదిపూర్వక శ్రావణమన నాదికముతోను బ'యోజన మేమి? ఆ ఆవ. ఈ యానేపణమునకు సమాధానముం జెవ్వుచున్నా(దు:--- న్లో. చాఢం బతి విద్యకే తృ జానా స్తావలైవ త్తే గురుకా నే వినాఒత్యంతం గంభీరం బహ వేతి కః, 78 '౫ శ వ్యా ఆయం బ్రహానంద ఇతి కే సతి కృతార్థతా భవలేవ. తజేవ గురు శుమ్రూ,హెదికమంత రేణ న సంభవతీ త్యాహా--- బాఢమితి. అక్యంతం గంభీరం దురవ గాహమవాబ్యి నసగమ్యం సర్వజ్ఞ 0 సర్వాంతరం సర్వాత్మ రూపం బ్రవ్వా గరుశాస్త్రే విహాయాన్యీన శేనాప్యుపాయేన కో లానీయాన్న కో౭౬పీత్యర్థః. టీ. బాఢంజనకేకాని, బ్రహ్లేతి = ఈయానందము బ్రన్యా మని, విద్యు శ్చేల్‌ = ఎటింగినయెడల, తావత్రైవ = అంతమ్మాత్ర ముచేతదే, లేజవారు, కృళార్థాఃజకృతార్డు లగుదురు, గురుశాస్త్రే వినా జ గురువులు కాస్త్ర్యనులు నినాగా, ఆత్యంకం = మిక్కిలి గంఖీరంజగంలీరమైన) బ్రన్గా = బ్రవ్మముకు కః ఆ ఎవండు, వేత్తి = తెలినికొననలండు 1 తా, ఓఫూర్వవాదీ ! నీవు చెప్పినది సరియే. సర్వ వ్యాపారముల వదలినప్పటి సుఖము ట్ర ప్టోనంద మని పామకు లెజింగిరేని వారు కృత కృతుదులే యగుదురు. మజశీయు, అవాజ్థానసనోచరమై సర్వజ్ఞమును సరా్యంతరమును, సర్వాత్మ కదు నగు ట్ర పామును గురకుళాస్తములు వినాగా వే యితరోపాయముచేతను దెలియ శశ్యముకాదు. ఆవ. *“'నాకు నీవాక్యము చేత బే శ్రువము "తెలియును, శాక కృరకృత్యతా బుద్ధి గలుగమికిం గారణ మేమి” యని ప్రశ్నింహగాం కెప్వుచున్నాండుంాా

ర్త శ్రీ వేదాంతవంచదళి, వీకాదళప్రశరణము న్లో, జానామ్యహం త్వదుక్యూద్య కుతో సున కృతార్ధతా శృణ త్ర త్వాదృశో వృ _ త్తం ప్రాజ్ఞ ంమన్యస్య కస్యచిత్‌. 4 70 వ్యా నను తక్వద్వా క్యాచేవ బ్రవ్యానందం జానతో మను కుఠః8న కృళార్థతా లభ్యత 1 ఇ త్యాళంక్యానుబాదవూర్వశం సోవవోసము త్తరమావహా----జానామోాతి. టీ. క్వదుక్య్యూ ణు నీవాక్యముచేర, అద్యజ=ఇప్వుడు), అవాం = జీను జానామి = బ్రహ్మము ెకింగితిని, కుతః = ఎందువలన, మే=నాకు, కృళతార్ధతా జ కృతార్ధత, న ఇ న! అసెద వేని, అక్ర అ ఈవిషయమె, క్వాదృళః ఆ నీవీటి, ప్రాజ్ఞ ంమన్యన్య ణా 'తెలివినలవాండ నశుళొ సిడి కస్యచిత్‌ ఇ ఒకానొకని, వృత్తం జ వృత్తాంగము? శృణు అ వినుము. తా. బ్రహానంద మానందరూప మం:!వి. నీమాటనుబట్టయే నా శాసంగతి దెలిసినది, నాకు సంసారదుఃఖము శమింవకుండుటకుం గారణ మేమి అని యడుగంగాా వానికి సమాధానముగా నొక కథను జెప్ప నున్నాండు, న్లో చతు ర్వేదవి దే దేయమితి శృణ న్నవోచత, "వేదాశ్చ త్యార ఇత్యేవం వేద్మి మే దీయతాం ధనమే, 80 వ్యా, తమేన వృత్తాంతం దర్శయతింాచతుక్వేచేతి. కళ్చిచ్చతు'ల్వేదవిే శన్తెచిదిదం బసహుంధనం దాతవ్యమితి, వవం విధం వాక్యం శు,ళ్వా వేదాశ్చ త్వార ఇర్యస్తాచేవ వాక్యాదవాం వేద్మి ఆతో మే దీయళామితి వ క్రి తద్వద్భ వాన పీత్యర్థః టీ, చరుశ్వేదవిజే = నాలుగు 'వేదములును 'జెలిసీనవానికి,- జీయమితి=ఈ ధన మీయందగిన దని, శృణ్వళ౯ ఆ విన్న వాండగుచు, (శళ్చిల్‌ అజకానొకందు), వేదాః = "వేదములు, చశ్వారఖఇతిజనాలు గని, వేద్మి ఇఎఆుంగుదు నని మేజనాకు,ు ధనంజధనము) దీయళాంజ ఈయంబడుగాక, ఇతిజకఈలాగుకు అవోచరజజఒకండు వలిళెను, తొ, నాలుగు వేదములు అెలిసినవానికి ధనము నిచ్చెద నని యొక చాత యనెను, ఒక మూర్షడయ నీను నాలుగు వేదము లంటివి, "వేదములు నాలు గని నాకుం చేలియును. కావున నా కాధన మిమ్గూ” అని యడిగెను, నీ వడిగిన చ్చ యామూ్థుని ప్రశ్నను బోలియున్నది, న్లో. సంఖ్యా మేవై పు జూనాతి నతు వేదానకేషత్క, యది తర్జి త్వమవ్యేవం నా శేషం బ్ర వేత్చి ప్‌, 81 వ్యా, నను వేదాశ్చళ్వార ఇరి యో పేద న చేదగతొం సంఖ్యామేవ పేత్తిన తు వేదొసొం స్వరూవమితి చోదయతి---జంఖ్యామితి. సామ్యేన సమాధశ్తే రర్చీతా

"చమోగానంద వ్ర కరణము న వీవం చశుర్వేచాఖిజ్ఞ మన్య ఇవ త్వమవ్య శేషం వూర్మం యథాభవతి కథా బ్రవావ. వేల్చి వైవ కానాహి

టీ. వఏవమవీందు, వంఖ్యామేవ = వేదనంఖ్యను మాత్రమే, జానాతి ఐ ఎజుం గును వేదాళ్‌ వేదములను, ఆశేషడఃి జ సంవూర్మముగాా న జానాతీతి = ఎజులడ'నెద వేని. తరి ఇ ఆట్రులయి లే, త్వమవిజనీవును వవం ఇ తకుధంబును అశేమం = వూర్ణ ముగా బ్రృహబృవామును, న వేలర్సిహి = ఎజుంగవు గదాం తా. శుపూర్వపడీ ! మూష్థనకు వేదములు నాలు గన్న మాటయీ అెలియునుగాని వేవస్వరూషము సంవూర్మముగాం చెలియ దంజివేని, నీకును అశ్లు బ్రవాప్వహదాూషము నికే గ్మేసుముగాల చెలియదు. అని నిద్ధాంతి సమాధానము. జెప్పెను. ఆవ. వేదములకు స్వరూవభేదము గలదు- బ్రహ్మము వీకరసము; బ్రవ్మమం 2ిట్టి భీదము లే దని శంకించుచున్నాండు:-- శ్లో. అఖండై కకసానందే మాయాతళ్కార్యవర్చి తే, అశేషత్వస కేషత్వ వార్తావసర ఏవ కః, 8 వ్యా నను సంఖ్యాతిరి ' క్షవేదస్వరూవళేద ఇవ స్వగళాది భేదకూ జ్యీ అఆనంప రూపే బ్రవాణి ఆజ్ఞాయమాన స్యాంశస్యాళోవాదవంవూర్హ క్థానిత్వోపాలంభో న భుటత ఇతి చోదయతి....ఆఖండె శేతి. టీ. మాయా తత్కొార్యవర్డి లే=యూాయతోను;, తత్కౌార్యములతోను రహితమై నటి ఆఖండైకరపానంచే ౨ ఆఖండ ఇ అవరిచ్భిన్న మెన; వీకరస = వీకవిధమెన అనంచే = అఆనందస్వరూప మగు బహమందు, ఆకేషమత్వసశీమర్వవార్తావవర నవీన ఆ నా న్‌ నిశ్ళేషము సశేషము అనియెడి వారలకు ప్రస శ్లియే, కశి అ ఎక్కడిది తా, మాయాతత్కార్యరహిత మగు బ్రహము వఏకరూవము, నిశ్శేషత్వ సశేషత్వ భేదము బ్రహ్మమునకు లేదు గాన తూ్షీంస్థితియందు బ్రహ్గ్‌ము నిశ్శేషముగా నాకు లెలియలే దనుటకు వలనుపడడు, ఆవ. ఇవూడు, టబ్ర,వాళ్టానమందును నసంవూర్జ్మ శ్వాదికమును జాఫుటై థి వాము ఇెటుంగుదు నని చెప్పెడివానిని వికల్పించి యడుగ చున్నా(డుం-- న్లో. శళ్టైానేవ పఠస్యాహో తేహిమర్థం చ పశ్యసి (| జ్‌ -/ శబ్దపా లేఒర్థదోధ న్స సంపాద్య ల్వేన శిష్య తే, 81 వ్యా ఆవాళ్ఞా వేచబ్య శేమత్వాదికం దర్శయికుం బ్రవా జానామోతి వదంతం వికల్ప బృచ్ళతి--ళబ్దానితి. కిమఖం డై కరవమద్వితీయసచ్చిచానందరూవమి త్యాది

ర శ్రీ, వేదాంతపంచదశి, వీకాదళ్‌ ప్రకరణము శబ్దాజీన వఠసీ. అవోే ఆభథవా నేషాం శబ్లా నామర్థం న్వగ తాది ఖేదళూన్య త్వా వకం చ వళ్యసి జానాసి? ఇతి విశల్చార్థఃం ఆద్యపమ్నే సావశేషకత్వం దర్శయతి.---శబ్దపాలే ఇతి, టీ, ళబ్దానేవ ఇ శబ్టముల'నే వలసీ = వఠరించుచున్నావా | లేషాం ఆ వాని యొక్క అర్థం జ అర్థముశు; అవో వళ్యసీ = చూచుచున్నా వా! శబ్దపాతేచవీ గా శబ్దపాతమునను; లేజనీకు, అర్థబోధః ఇ అర్థజ్ఞానము; సంపాద్య ల్వేన ౨౫ సంపాదించు దగినదిగ, శిమ్య లే = మిగిలియున్నది. కా, ఓవూర్వపథీ ! బ్రహ మఖండైకరయము, నిశ్మేషము అను శబ్దములు మూ త్ర ము నీకు తెలియును, వాని యర్థము నీకు తెలియదు గాన వానిని తెలిసికొనుము, అవ, నా శర్థక్థానము గూడం గల దని5ం కెచ్పుచున్నాండు:లా న్లో అన వ్యాకరణామృద్ధే సాయోత్క్కారోటవశిష్యు తే, స్యాత్క్బృ తార్థత్వధి రావ త్తౌవద్దునుముపాస్వ భోః రే వ్యా, ద్వితీయేశసి తద్దర్మయతి-.-- తర్థ ఇతి, వ్యాకరణాదిత్యుపలతుణం, నిన మాజేః, వ్యాకరణాదినా పరోచుజ్ఞానే సంపాది లేజీ సంశయాదినిరా సేనాపరోశ్షీక రణ మపళిమ్య రే, ఈర్షికదా! సంఫూర్మ త్వక్డాన స్యే శ్యాళంక్య తదవధిం దర్శయతి----స్యాదితి. యదా కృ తార్థత్వబుద్ధిరుక్సద్య తే తదా క్షానన్య సంపూర్ణ తాఒవగంత వ్యేత్యర్థః టీ, భోం=పీయీ, అశ్టే జు అర్థము, వ్యాశరణాత్‌ గ వ్యాకరణమువలను బుద్ధే= కెగియంబడంగా, సామౌత్కాారః ఆ సామాశ్కారము, అవళిమ్య లేజమిగులుకు, కృతార్థ త్వథిః=కృ తార్థత్వబుద్ధి యావళల్‌ = ఎంతవఆకు స్యాత్‌ ఆ అగునో, ఆావల్‌ జఅంత దనుక గురుం అ గురువును, ఊపాన్వ = సేవింపుము. , లౌ. వ్యాకరణ సహాయముచే నర్ధజ్హ్హనము గలిగినను సామా ర₹రముకొట తై యత్నింపుము, సావమెత్కారము గూడ నీకుం గలిగె నంటివేని, నీకు కృళార్థ తాబుద్ధి గలిగే యుండవలయును. నీకు కృతా ర్టత్వబుద్ధి కలుగ లే దం౪వి గాన అట్టి బుద్ధి కలుగునంకవణకు గురువుల సేవింప్రము, అవ, వ్రకృతమును కెచ్పచున్నాండు:--- న్లో. ఆస్తామేతవ్యత్ర, యత్ర సుఖం స్యాద్విషమై ర్వినా, తత్ర సర్వత్ర విద్ధ్యేతాం బ్రహ్మగందస్య వాసనామ్‌, య్‌

"యోగానందప్రకరణను 847 వ్యా ఏవం ప్రాసంగికం పరిసమాపష్య ప్రకృశ మేవాశుసరతి...- అస్తామితి యత్ర యశ్ర యస్మిన్యస్మి వ్కా-లే శూష్టీంభావాదౌ విమయాశుభవమంత లేరా సుఖం భవతి, కర్ర, ఈ శృనుఖస్య విషయ జన్య త్వా వాత్సొనూ న్యాహం కారాపృక త్వాచ్చ చాసనానందశనమపగ। | నానందత్వ, ౦తవ్యమిత్యర్థః టీ. విశత్‌ =ఈవిషమయము, అస్తాం=ఉండుంగాకు యత్ర యత్ర =ఎక్క-డెక్కండం విమమొైర్వి నాజపిషయములు లేకుండ; నుఖంజసుఖము, స్యాల్‌ జంగునో, త శ్‌ నర్వ శ్రా అచ్చట నంకటను ఏతాం=జ ఈ, బ్రవోనందస్య ణు టబ్ర,వ్యానం౭ ముయొక్క-; చాననాం ఆ పాననను గా, విద్ధిజఎియుంగుము. తా ఈప్రసంగ మటుండనిమ్ము. ఏయే కాలమున తూస్టీంభావా దికమందు విషయానుభవరహితమగు సుఖము గలుగునో ఆసుఖము విషయమువలనం గలిగినది గామి చేతను, సామానాహం కారము చేతం గన్పడుటవలనను అది వాసనానంద మని అెలియవ లెను అప బ్ర,వ్యోనంద వాసనానందములకు 'శేస్ప; విమయానందమును విరూపించు చున్నాందువాలా శ్లో, విషయేస్వువి లభ్ధేషు తదిచ్యోపకమే సతి, అంతర్జుఖమనోవ, ృత్తావానందః వ్రతిబింబతి, 86 వ్యా, నవం బ్ర ప్థోనందవాసనానంబ్‌ దర్శయిత్వా ఇదానీ మానంద క్రైవిధ్య నియనునాయా త్తాభిము ఖథీవృ త్తావిత్య తో _కృమేవ విమయానందం ఫునరకువదతి----విమ యేవ్వపీతి. యదా స్ర గాదివిషయలాభా త్త త్రదిచ్ళోపర మో భవతి, తదా తదా మన స్యంకర్ము భీ నతి కస్టిక్‌ యః స్వాత్థానండ! ప్రతిచించితో భవత్యయం విమయానంన త్వర ఇ స్రర్థః టీ. విమయేము = విషయములు, లబ్ధేు ఆ పొందంబడంగా; తదిచ్యోచర మేసతి ణు ఆవమషయములయందలి కోరిక యొక్క శాంతి గలుగుచుండంగా? ఆంతర్హు ఖమనోవృత్తే= అంకర్షుఖ మగు చి_శ్తవృ త్తియందు? అనందః=అనందము; ప్రతిబిఎబతి=ప్రతిఫలించును. తా ఫ్ర గాది. విషయణభము గలిగిన తరువాత వానియందలి కోరక శవింంపంగా చి తృవృత్తియందు సుఖము గలుగును, చిత్తవృత్తి వాది గా. వాట (అ= అఆ భాష జబ యందు స్వాత్తానందను వ,తిఫలించును. ఇట్టి వ్రతిబింబానందమునే విషయానంద మనియు "జె ప్పెదరు,

8్క4్రి శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ఏకాదశ ప్రకరణము అవ. ఆనందఫలికమును జెవ్వుచున్నాండు:ల-

న్లో, బ్రహ్ణోనందో వాసనా చ ప్రతిబింబ ఇతి త్రయమ్‌,

అం౫నేణ జగ త్య స్మి న్నానందో న్నాస్తి కశ్చన, 87

వ్యా ఫలికమాహా----బ్రహ్యానందఖతి, ట్‌ కృవ్రుకానేణ స్వప్రశాశతయా సువుజ్తా ప్రతికాసమానో యో బ్రవనందో యళ్ళ్చ తూసష్ట్రీంస్థితౌ విమయానుభవమంక కేణ ప్రతీ యమానో వాసనానందో యోవెవ్యభీవ్రవిమయలాఖాదం "ర్య ఖే మనని ప్రశతిబింబితో విషయానంద వతృత్తి తయాతిశేశేశాస్కిక . జగతి న కళ్ళ్చిదానందో2_ప్లి నను 'అనండ స్త్రీవివో బ్రువోనందో విద్యానుఖం కథా విషయానంద” ఇత్య'నేన వ,శానేణానందక్రై విధ్యము క్తం. ఇదానీంతు ' ట్ర వ్యానందో వాసనా చ ప్రతిబింబ ఇతి శ్రయ'మితి తద్విలత్‌ ణమానందస్య శ్ర విధ్యముచ్య లే. అత! పూర్వో త్తరవిరోధ$ః, కించ, “యావద్యావదహం శారో విస్య ఎల్‌ ఒభ్యాసయోగక తావత్తాపత్సూతృదృ ప్రే ర్ని జానందోఒనుమాోయ లే ఇతి. 'తాదృ్భక్పుమానుదానీన ౯" లే2 ప్యానందవాసనాం, ఉపేత్యు ముఖ్యమానందం భావయల్యేవ తక్సరి ఇతి చో కృష్రశారద్వయాతి:కా నిజానందముఖ్యానందాపభ్లి శీయీ లే--కథా ద్వితీయా ధ్యాయే “మందప్రజ్ఞంతు జిజ్ఞానుమాత్తానం దేన బోధయే" దితి అత్తానంద _వృతోఒన్యోఒఖిథీయ లే. “యోగానంద! పురుళ్తోయి ఇత్య్యత్ర, యోజా నందోవపీ కళ్చిదవభాసతే. “బ్రృవ్యానందాల్ళిఖే త్ర ఖీ తృతీయాధ్యాయ ఈరికః, ఆవ ఛానందనీవ స్యా” దిత్యత్రాదై స తానందం ఛాన్యమవగ చ్భామః. ఆతః “అంఠకేణ జగత్య వ్టీన్నానందో నా స్తికళ్ళ 'సోత్యు క్లిర్విరు భ్యే లేది చేళ్చైవం. విద్భానందన్య విమయానందవ దంత కరణవృ త్తివిశేష ల్వేన విషయానం జే ఛాంచర్భావస్య విమయానందవత॥ కరణవృ త్రీ శే ల్వేనవిషయానం జేచాంత ర్భావన్య “విషయానందవద్వి ద్యానంపోథీవృ త్రిరూహక” ఇత్యు ర్త థీవృ త్రిరూవత్వాలిధా నేన వివక్షీఠ త్వాన్ని జానందముఖ్యానం దాత్తానంద యోగానందాద్రశానంచానాం తు బ్రవోనందాదన తిరి క్తత్వాచ్చ. తథాహి---+యావ చ్యావదవాం 5 "రి ఇత్యుదావ్భనే శ్లోశే యోగలతుళో పాయగమ్యశయా యోశానంద 'క్వేన వివథ్సీకన్య నిజానందన్య్యైవ 'న చైస్ధతం భాసతే నాని నిద్రా కత్రా ప్తి యత్సుఖం స ట్రవ్యనంద ఇళ్యావా భగవానర్జునం ప్రతి" ఇత్యస్నిశ్ను త్తరల్లోక వవ బ్రవానందత్యాఖి 'ధానాన్ని జానందో బ్రహానందాన్న భిద్యే. తథా ముఖ్యానందోజవీ బ్రవ్వానంద వీవు “కథా చ విమయానందో చాననానంద, ఇత్యమూ, 'ఆనండౌ జనయన్నా స్తే బ్రవ్యానందఃి న్వ్యయంధ్రభ” ఇత్య త్ర జర్య ల్వే నాముఖ్యభూత రొరూర్విమయానంద వాన వానంద యోర్డన క త్వేనాఖిహితన్య ట్రివ్వానందన్యైవ ఆాదృక్పమానుదానీవ శా లేఒ పీళ్యుదొన్భాశవీవ ఖ్లోశే. 'ఆనందవాననాక్స్‌, ఉపేత్య ముఖ్యమానండం భావయ'ర్యేవ కత్సరి ఇతి

"యోగానంద వ్రకరణనుం ఈత ముఖ్యానందత్వాఖిధానాదా త్థానందా2 6ళానందయోన్సు టబ్రహానందత్వం, శీ చైక్తైళాళు నందః పురోళో యః న అక్తానంద ఇవ్యతా” మితి తృతీయాధ్యాయాజొ వ్రథమో థ్యాయ్‌ మయోళానందతయా వివశ్సీఠన్య (ట్రివోనందన్యైవ రమోగానం దళ క్లే నాను వాడ వూర్వకం అశ్ర్తానంద తామభీధాయ “కథం ల్ర వాత్వ మేశస్య నద్వయస్యేతిశేదితి వ్రు ఫూర్వకమాశాశాదిళశరీ రాంతమి త్యాదినా డ్వితీయన్య వ్మాశ్వప్రతిపాదనమవగం ఈవ్యం. తస్తాద్భ్ర్రవ్థోనందో చాననా భ్‌ వ్రతివింబ ఇర్యుక్తం క్రెవిథధ్యం నుస్థం. నను తర్డ్గి “నజ్వీనవం వాననానందాల్‌ ట్రనోనందాదవీతరం, వేత్తి యోగీ నిజానంది మిఠ్యత్ర, నిజానందస్య బ్రవోనరందవాననానంచాభ్యాం 'భేదేన నిక్లేశో న యుజ్యత ఇతి ని శంకనీయం. ఏకన్యైవ బ్రవనందన్య జగ త్కారణతో పాథిసాహిర్యరాహిత్య భేవ వ్యవదేశోవవళ్తేః కథాహి బ్రహానందనిరూవణావనశే “ఆనందాద్ధ్యేవ ఖల్విమాని భూతాని జాయంత” ఇత్యాదినా జా త్కారణ త్వాఖిధాజేన ట్రన్యోనందస్య నమా యత్వమవగమ్య లే, నిరాయన్య జగ క్కారణ త్వానువవళత్తేః నిజానందనిరూ వణ శాలేషపి “యావద్యావదనాం కారి ఇత్యాదినా సకారణస్యావాంకారన్య విలయప్రతి పొాదశా న్ని జానందన్య నీర్గాయత్వవింతి సర్వమనవద్కక్‌,

టీ, టహానంద! జ బ,వ్గనంద మనియు, వాననా చ జ చానశానంద మనియు, వ్రతిచింబ ఇతిజుప్రతివించొనంద మనియు, శ;యమ్‌= ఈమూంటీని, ఆశ లేణజవినాగా, అస్సి ఇత జగతి ఆ జగత్తునందు, కశ్చన అనంద! = వీయానందమును, సా క్రిజలేదు

తా, బృవ్టోనందను, వొసనానందము, చ,తిబిం బానందము నని ఆనందము శ్రీవిధము, ఈ శ్రివిధానందములు దప్ప నికరానంద మెడద్ది యును శేదు, పూరోం _కృవ్రృశారముగ స్వవ్యకాశత్వముచే సుషుప్తియం దనుభవింపణడునది బ్రప్యోనందము, తూ్షీంస్థితయందు శ్రీశష్పాడది విషయాకూభవము లేక నే తోంచుచుండునది వాసనానందము, ఇష్టవస్తు

జ, _ బస న

ఆ '_వ్రివలన నంతర్షుఖమగు మనసు స్సానందుం ట్ర తిబించించునది విషయూ నందము,

వి. వ్ర- ఉ౧-వ ల్లోకమునందు బ్రవానందము; విద్యానందను; విమయానంచము ఆని. అనందత్రయను చెచ్చంబడినవి, ఇపుడు తవ్విలతుణముగ ట్రహానంద వాసశానంద వినయానందములం జెప్పంబడినవి. ఇది భూళ్వో త్తర విరోధ మగును, నుజియం జీ ద్వివిధానంద త్ర్యయముకం టె ౯ 8వ శ్లోకమునందు నిజానందమును, ౧౨౦-వ లోకము నందు ముఖ్యానందమును శెచ్సంజడనున్నవి, ద్యాదళవ్రకరణనుందు ళ-ద న్లోకములో

850 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, వీ కాదళ వ్రశరణము సీని యన్నిటీకంటి నన్యమగు అత్థానందము చెప్ప.బడనున్నది. క్రయోదళప్రకరణ మందు మెదటి శ్లోకములో యోణానందము చెప్పంబడనున్నది తత్ప్రకరణ ౧౦౫వ శ్లోకములో ఆబ్వైశానందము వెప్పంబడనున్నది. ఇటుల నజీకానందము లుండలా సీ ఖ్లోశముం దీయానంద, 'శ్రయముకం టె నికరానందము లేదని చెబ్ప-బడీనది. కారణ మేమి?

ఉ. చతుర్దశ ప్రకరణము .౨-వ శ్లోకములో 'కెబ్పంబడు ప్రకారము విద్యానందము విషయానందమునలెనే ఆంతఃకరణవృత్తి విశీమరూవ మగుటవలన అ విద్యానందము విషయానందమం దణ-గియుండును, నిజానంద, ముఖ్యానంద, అత్థానంద, యోగా నంవ అట్వైతానందము లెదును బ్రహ్శానందముకం టె భిన్నములు గావు గనుక నివి ట్ర హానందము౦ దణంగియున్నవి. ఎ ట్లనంగ్యా నీయధ్యాయమందు ళ్‌ రావ న్లోకమందు ఆకూగలతణముచేం జొందందగిన దని చెప్పంబడిన నిజానందము, ౧౦౦-వ శ్రోకమందుం కెళ్చ'-బడువ్రుశారము, బ్రవోనందముకం టె నభిన్నము. అవ్రకారము ముఖ్యానంద మును బహానందమే యగును. అది యొ టనంగా, రార౮ా-వ నోశమందు! కేస్పంబడెడి

న్‌ా. నో ణా ప్రకారము, ఆముఖ్యభూతము లగు విషయానంద వాననానందములను గలిగించు ట్రహోనంద మే; ౧౨౧-వ న్లోకమునందు ముఖ్యానంద మని చెచ్చ-బడుటవలన, ముఖ్యా నందమును, ట్రవానందమే యగును. మతి చం, అశ్తానంచా చై తానందములు. రెండును ట్రవోనందములో నణంషియున్నవి. ఆది యొ ట్రనంగా, ఈ,యోదశప్రకరణారంభమందు మొదటి స్లోకవ్రకారము? వ్రథమాధ్యాయమందు యోగానందత్వముచేం జేచ్పబడీన ట్రనోనందమునశే యోశానందళబ్దముచేత ననువాదవూర్వకముగా ఆత్థానందత్వమును 'బెలివి విమ్తుట దై్యతనహితమగు నీయా త్థానందమునకు బ్రవాత్వ మెటులం గలుగున వెడి 'వ్రశ్నువూర్వకముగ, సద్వితీయానందమునకు బ్రహ్మత్వము ప్రతిపాదించంబడెకు. కనుక అతానందము బవోనందమే యగు, మజటియు, అచ తొనందమునకు బ,హాత్వము,

వా న్‌. యూ: టాం

వ్రతిపొదించబడుట చేత నాయ దై తౌనందము బ్రహ్వోనందమే యగుకు, అకారణము వలన ఈన్లోకమందు: 'జెచ్సంబడిన వ్ర₹-రము ట్రవనంద వాసనానంద విషశకానందము లనెడీ ఆనందములు మూంజే కల వని తెలియవలెను

'వ్ర+ ద్వాదళవ్రకరణారంభమున మొదటి ల్లోకములోం జేప్పంబడిన నిజానందము బ్రవోనంద వాసనానందములకం టె ఖీదముశా నిక్షేశంచ/(బడరాదు గదా 1

ఉ. ఒక్కటియగు బ్రవ్శినందమే జగ త్కారణతో పాధియొక్క యునికి లేముల 'భేదమునేశ భేదముగాం చెలువంబడుచున్నది. ఆది యొ ట్లనణా, ట్రహ్తోనందనిరూవణ నమయమందు, ఈయానందమువలర వే భూతములు ఫుట్రుచున్నవని “ఆనందాద్ధ్యేన ఖల్వి

తీన్‌

నూని భూతాని జాయంలే' త్యాది వాక్యముచే, బ్రన్నామునకు జగ త్కారణత్వమును

మయోగానందవ్రశరణను 801 జెసటవలన,ు మాయాసంబంధము లేని బ్రన్శామునకు జగత్కారణత్వము కూడదు కనుక ,న్యోనందమునకు మాయానహితత్వము కలదని తెలియుచున్నది. మళశీయు, నిళానంద నికూవణ కాలమందును తోంబదియొనిమిది మున్నగు శ్లోకములవ్రకారము సకారణనగు ఆవహాంకారము యొక్క_ విలయముశు జెచ్చుటవలన) నిజానందమునకు మాయాసంబంధము లేదు. కనుక ట్రవోనంద వాసనానందములకం టె నిజానందముశు భేవముగాం కెచ్చరా దని శంకిందందగ దని యల్శిప్తాయముం

అవ ఈ వోనందమును నిరూవీంచం బూని ఇకరానందము నిరూవీంచుట ఆనంగ తము కాదా యను శంకకు సమాధానము: శ్లో, తథా చ విషయానందో వాసనానంక ఇన్యమకా, ఆనందౌా జనయన్నా న్పే ట్ర ప్యోనంవః స్వయంప్రభ 80 వ్యా నన్వసి, న్న ధ్యాయే ట్రుమ్ణనందవి వేచననై ్యవ ప్రస్తుత శ్వాదిత రానండ ద్వయ ప్రతిపాడనం ్రకృతాసంగత మిత్యాశంళ్య తయోర్చ్రవనందజన్య ల్వేన శద్చోనో వయోగిళ్వాన్న ప్రశృశాసంగత మిత్యభిప్తాయేణానా---త జేతి. తథాచ వవ మానంద క్రైవిధ్యే సతి యస్స్వయం ప్రకాశ అనందో విషయానందవాననానంజౌ అన యతి, స టబ్రవ్లోనందో "బేదితవ్య ఇత్యర్థః. టీ. తథా చజఆ ట్లుండంగా, విమయానంద![జవిమయానంద మనియు, వాసనా నంద ఇతిజవాసనానంద మనియు, ఆభకా - అనందౌజ “హయానందములను, జనయక్‌ అ ఫపుట్రించుచున్న టై; స్వయంప్రభః = స్వవ,కాశమైన; ట్రవోనంద! అ బ్రహ్ణాగందము, అవ్డే ణు ఉన్నది. తా, బి ప్లోనందమే విషయానందవాసనానందములం బుట్టించును. కార్యమునుబట్టి కారణమును గు _ర్హించుటకై యారెం జానందములు నీ వకరణమునందుం 'జెద్చంబడుట వ్రశరణవిరోధము శాదు, అవ. ఊశ్రర్మగ్యంభము నవతరించంజేయుచున్నా దు: స్లో శ్రుతియు క్ర్యనుభూతిభ్యః స్వ ప్రకాళచిదాత్మ శ్చ బహ్మానందే సువ్రికాలే నిద్ధే సత్యన్య థా శృణు, ॥ 89 వ్యా, వృ త్తానుసంకీ ర్రనవ్రూర్వకము _శ్తర్మగ్క,౦థమవ తౌరయతి---శ్రుతీతి. క్రురిఖిః “నువు ప్రికాలే సకలే విలీజీ త మో౭భిభూతస్స్ఫుఖరూవమే” తీత్యాదిభిర్యు క్రిభిన్సుఖ మవామస్వావ్ప మిత్యాదిపరామ ర్శాన్యథానుపవత్త్యాదిఖి రశుభూళ్యా చ అర్థాప త్తికల్చి "కేన సుము _ప్య్యనుభవేన చ నుముఫ్తకాలే స్వప్రకాకో బ్రవ్యనందస్కాధితః. ఇతః వరమ న్యథా జాగరణావస్థాయానమపీ యో బ్రహ్ధానంచావగ మో యో వత్యులే ఈంళృణ్విర్యర్థఃం

వ శ్రీ "వేదాంశవంచదళి ఏకాదశ వప్రశరణము టీ శ్రు,తియు క్య్యకభూతిభ్య= కుతి, యు క్రి ఆనుభవములచేత, స్వవ్రకాళ చీచాత్మ్కశే గ న్వవ్రకాళచై తన్యన్వమావ మైన, బ్రివోనంచే = ,హ్థానందము, నుప శాళలే జు నుము _వీసమయమున, నిద్దే సతి జ సిద్ధించిన దగుచుండలా; అన్యథా = మళతీ మొక కాలమందు; శృణం ఆ (బ్రవ్యానందము ఇలకీ(”డి యుపసాయనును వినుము తా, సుషు ' వీకాలమున సి వుశాశచై. తన్యస్వరూవ మగు బ్రో నందము కల దని శ్రుత్యు _కృర్టనుభవముల చేత నిరూపిందితిమి. కాలాం తఠరమందును ట్ర హ్లోనందమును 'జెలియుట కుపాయముం జెప్పినము, ఆవ అట్టి యుపాయమును గనంబజణచుటకు ఫూర్వము జీవునకు జాగృశ్చ్వ పా వస్థాప్రా ప్తిని జెబచున్నాందు:లా శ్లో, య ఆనందదమయస్సుప్తా స విజ్ఞానమయాత తామ్‌, 0 డ్‌ ఆజ గత్వా స్వప్నం చబోధం వౌ ప్రాప్నోతి స్థాన భేదతః, 9౦ వ్యా 'ప్రశిక్థార మేవ బ్రన్జోనందావగ మోపాయం దర్శయితుం తదుపోచ్ధాత 'శ్వేన వనిమిత్తాం జీవస్యావస్థాద్వయప్రా ప్లీం దర్శయతి---య ఇతి, నుప్తా నున్నుప్తి శాలే విలీనావస్థ అనందమయ ల్వేన కళ్యత ఇత్యుకో య ఆనందమయః న విజ్ఞాన శచ్దాభిభేయ. బుద్ధ్యు పాధిను త్తేన విజ్ఞానవయతాం ్రాష్యస్థాన భేదతో వత్యుమాణ స్థానవిశేషయోశేన న్వవ్నం జాగరణం చా కర్తానుసాలేణ నచ్చతిం ... టీ, నుప్తా ఆ నుము ప్రియందుు యః ఆనందమయ! ఆ నీ యానందమయుండు గలండో, నజవాండు, విళలానమయాత తాంజనిజానమయాత త్వమును, గ త్వాజపౌంది, న్‌్‌ క. ప్లా 4 న్వష్నం ఇ న్వవ్నమును గొని ప్రభోఖం చా ఆ జాగృదవస్థరు కాన్సి స్థానభేదతః ఆ స్థాన ఖేదమువలన ప్రాప్నోతి = పొందుచున్నాండు. తా సువుప్పావస్థాఖిమాని యగు ఆనందముయుండు సుషు్మ్య నంతరము విజ్ఞానమయుం డగుచు, స్థానవిశేష యోగము చేత స్వస్నమును గాని జూ ల్‌ ద్రోనుగాని కర్గానుసారముగ పొందుచున్నాండు, అవ. జాగ,చాద్యవస్థలకు స్తానములం జెలుపుచున్నాండు:ల-- క త థో థి శ్లో 4 నేత్రే జాగరణం కంళే స్వస్నస్సు ర్త పదంబు జే. ఆపాదను_స్పకం 'జేహం వాిష్థు జాగర్తి చేనన,, రే చ్యా, ఇచానీం జూగ్రదాద్యవస్థోవయోగినీ స్థానాని దర్శయతి--నేత్ర ఇతి. జీ క్రళబ్దన్య కృళ్స్న చేవోబలతణవరకామభిస్పేత్య జీర్రే జాగరణమిత్యంశస్కార్థ మాహ=--ఆపాచేతి, చేశనో జీవ.

'యోగానందవ్రశరణము 85క టీ. బీర్రే, = జేక్రమందు జాగరణం ఆ జాగ్రదవద్ధ (ఆగుశున్నవి). న్వన్న = స్వప్నావస్థ కంకే జ కంథమునందు (ఆగుచున్నది). ను్లి ఆ నును క్రిఖి వృాదంబుకేజ పవృాదయకమలమునందు (అగుచున్నది. చేతన? = చేతనుందైన జీవుడు, అపాద మస్తకంజపౌదములు మొదలు శిరస్సువణకు, దేవాంజ బేనామును) వ్యాష్య ఆ వ్యాపించి జాగర్తి జ జాగ్ర,దవస్థ ననుళవించుచున్నాండు. తా. జీవుడు నేశ్రమం దున్నవుడు, ఆనలా స్థూలళరీరమం దంతటను నున్న పుడు జాగ్కదవస్థ యగును, కంఠప్ర చేళమం దున్నపుడు స్వప్నావస్థను బొందును, పహవృావయకమలమం దున్నప్పుడు సుషుష్త్యవ స్ధు చొందును, ఆవ. చేవాన్యా ప్రీని దృష్టాంతముతో. కజెబ్వుచున్నాండు:.- న్లో , దేవా కాదాత్మ ఫ్రమాపన్న _స్త్పప్తాయఃవిండవ_త్తత్క, అహం మనుష్యు ఇ ల్యేవం నిశ్చిలై స్య వావతిష్ట తే, 9] వ్యా జేవాం వ్యా"ప్యేత్య జీన వివక్షీరమర్థం దృష్రాంత ప్రదర్శ'జీన న్పష్ట్ర యతి బేహతాచాత్మ వ్రమితి. క్ర, ప్రమాణమాహ--కత ఇతి. యతో చునున్యు శ్వాది కాతిమతా జేహేన కాదాత్యం స్ర్రాప్తన్తతః అవాం మశుద్యు ఇత్యేవం నిశ్చిత్య సంశయాదిరహితజ్ఞానీన నృహీతై స్యావావతిన్టు తే, షా జా ఠి టీ. కప్తాయఃవిండవల్‌ జకాచిన యిశుషగుండువలె, జేవాతాదాత్యం ఇ చేనా కాదాత్మ బ్రమును; అషన్నః ఆ పొందినవాం డగుచు, తతఃజదొనివలనంు ఆనాం మనుమ్య ఇల్యేవం = నేను మనుష్యుండ నని యిశ్తెణంగున, నిళ్చిత్రెన ఆ నిశ్చయించియేః ఆన తిష్ట లే ౨ ఉఊండుచున్నాండుం తా, శాల్చీన యినుపగుండునందు, ఆగ్ని కిని యినువగుండునకును భేదము గ్ర హింపలేనట్లు దేహతాదాత్మ ఫమును బొందిన చిదాభాసున కును చేహమునకును . భేనము గ్రహింపణజాలము. గాన నేను మను ష్యుండ ననియే ప్రతిమునుజుయ వ్యవహరించుచున్నాండు. ఆవ. దేహ తాదాత్య్యమును బొందినవాని కవస్థాత్రయమును కెప్పుచున్నాండు: న్లో, ఉదాసీన స్సుఖి దుఃఖ త్యవస్థాత్రయమేర్యసౌ, సుఖదుఃఖే కర్ణ కార్వే త్వ్వాచానీన్యం స్వభావతః, 09 వ్యా, దేవ కాదా త్యాభిమూన "'హీతు కాణ్యీవావస్థాంత రాణి దర్శయతి.... ఊదా సీన్‌ బలి. తత్ర నుఖిత్వదు?కార్వరెఃూ! కర్మ జన్యత్వళ్ఞానాయ విశేమభూతయో! నుఖ దుఃఖయో _స్తద్ధేతుకళ్వం దర్శయతి----ను ఖతి.

ర్‌ల్‌క్ష శ్రీ వేదాంతపంచదళి, వశౌదక్‌ ప్రశరణము టీ. ఉదాసీనః = ఊదాసీను డనియు, నుఖీ ఆ నుఖవంకుం డనియు, దుఃఖీ = దుకఖవంతు. డనియు, ఇక జ ఈలాగున, అవస్థాత్రయం = మూర డవస్థలన్సు అసౌ = ఈజీవుండు, నీతి = పొందుచున్నాండు. నుఖదు!ఖీ తు ఇ నుఖదు!ఖము లయితే; శర్మ శా ర్యేజశర్మ్య నలనం బుట్టినవి, కొదాసీన్యం=ఉఊదాసీనత్వము; న్వభావత। ఇ స్వభావనిద్ధ మైనది. తా, నేను సుఖి ననియు, నేను దుఃఖి ననియు, నే నూరకుంటి ననియు ననుచున్నాండు, సుఖము, దుఃఖము, జాదానీన్యము అను మూ డవస్థలం బొందుచున్నాండు, సుఖదుఖములు కర్మ వలన గలిగినవి, జాదానీన్యము స్వాభావిక మైనది. అవ. నుఖదుఃఖావస్థలకు కారణ భేద రువలన దై ్వవిధ్యమును జెప్పుచు న్నాండు:- శ్లో బాహ్యభోగా న్మనో రాజ్యాత్సుఖదుఃఖే ద్విధా మతే, +. సుఖదుఖాంత రాళేషు భచే త్తూస్తీ మవస్థితిః ర వ్యా, తయోళ్ళ నుఖదు!ఖయోర్నిమి త్తభేదాల్‌ దై ్వవిధ్యమావా-ాబాహ్యేతి. గర్దా బ్రదాసీన్యం శదా స్యాదిత్యత అఆహా---ను ఖేతి. వ్య క్రి భేదవివతుయా బహువచన౦. టీ. చావ్యాభోగాల్‌ = స్త్రీపచ్చువి చాహ్యవిషమయములయొక్క యనుభవము వలన; మనోరాజ్యాత్‌ ఎమనో రాజ్యమువలనను, నుఖదు? ఖే ఆ నుఖదు!ఖములు, ద్వి్‌ధాణ కండు విధములుగా, మతే = అభ్గినముతములు, నుఖదుఃఖాంతరాళేము = నుఖదు!ఖముల మధ్యకాలమున, తూ్లీం = ఊరక అవస్థితి!ి = ఊండుట ఆనంగా కొదాసీన్యావస్థ, భవేత్‌ = అగును, తాజా ృద్దోలో ఇష్టానిస్ట్రవిషయముల ననుభవించుటచే. సుఖ దుఃఖములు గలుగుచున్నవి, ఇళ్లు మనస్సులో ఇష్టానిష్టవిషయనుల భావిందచుటచే సుఖముఖములు స్రా ' వ్రించును, అట్ట సుఖదుఖానుభవము లేని సమయమున, జీవ్రం డుదానీశుండై యుండును. ఆన జా గ్ర, దా ద్యవస్థానిరూవణఫలమును 'జెచచున్నాండు:ంలా న్లో, న కసీ చింతా మేఒ_స్ట్యద్య సుఖవాన లతి య్రువక్‌, జొదానన్యే నిజానంద భావం వక్ష్యఖలో జనః, క్‌ వ్యా, యదర్థ జాగ్ర దాద్యువన్య స్తం తదిదానీం దర్శయతింాన. శాపీతి. సరోోమిని జనః ఇదాసీం మమ కావీ చింతా గృవోదివిషయా నానీ, అతః నుఖం యథ

మయమోగానందవ్రశరణము కరీ భవతి తథా తిష్టాసోతి వదళా కొదాసీన్యకాలే న్వరూపానందన్యూ ర్తిం బ్రూ,లే, అతో కాగరణావస్థాయామవి నిజానందభ్గానమ ప్లీత్యవగం తన్యమిత్యభిప్తాయ!. టీ, ఆద్య = ఇద్వుడు) మే ఇ నాకు) కాపి చింతాజవీచింతయు; నా స్తిజలేదు, నుఖం = నుఖముగా, అసేతి ఆ ఉఊంచున్నా నన్ని యనక అ వెద్వుచు, జాదాసీళ్యీ అ ఇ”దాసీన్యదశయందు; నిళానందఫావం = తన నిజానందన్ఫూర్డిర, వక్తి = చెబు చున్నాండు. అతా, నా శేమియు చింత లేదు, నేను సుఖముగా నున్నా నని యూరకుండుసననముయంబున చి మనుజుండును నిజానందనును జెప్బు చున్నాండు. ఇదియే జూగ్రద్దశయందలి స్వరాపానంవస్ఫూర్హి, ఆవ ఇది వాసనానంద మనుటకు "హేలువును కేచ్వచున్నాండు:లా న్లో ॥ అహవన్నీ త్యహం కారసామాన్యాచ్భాదితత్వతః, నిజానందోన ముఖో్థ.యం కిం త్వసౌ తస్య వాసనా, 96 వ్యా నన్వాదానీజ్యేఒవభానమానస్య నిజానంద ల్వే తన్య బ్రహ్మానంద త్వా త్పూర్యోక్తా వాసనానందతా న స్యాదిత్యాశంక్యాహాం కారసామా న్యావృత శ్వాన్న బ్రవ్లానందలేతి చరిహారతి.---అఆవామస్సీ తి. జేవదత్తో౭వామిత్యాది విశేమకూస్యే చాహమన్మీ "క్యేవంరూ పేణావాం కారసామూ జ్యీ నావృత త్వాన్నాయం ముఖ్య ఇత్యర్థః తర్షితస్య కిం రూవలేతశ్యత ఆహా---కిం త్వసావితి. టీ. అవామన్మీతి = జీ నున్నా నని అవాంకారసామాన్యాచ్భాదితక్వతః ఇ అవాంకారసామాన్యముచేం గబ్బంబడీిన దగుటవలన, ఆయం నిజానంద8 = ఈ నిజా నందము, ముఖ్యః=ముఖ్యమగు, బ్ర వ్లోనందఃజబ, వ్యోనందము, నజళాదు, కింరు ఆ ఇంక జేమన అపొ = ఈనిజానందము, తస్య = అబ్రవ్యానందముయొక్క-; వాననా అ నానన యనంబడునుం తా, జౌాదానీన్యదళశయందు, “నేన్స ఆనెడి యభిమాన ముండును. అట్టి యభిమానముచేం గప్పలుడినందున, అప్పటి యానందము బ్రప్లో నందము కాదు. బ్ర ప్థోనందముయొక్క_ వాసన యగుటచేత వాసనానంద మనంబడును, ఆవ. వాసనానంద మనుటయందు దృష్టైాంతమును కెచ్వచున్నాండుంాా శ్లో, నీరపూరితభాండస్య బా"హ్యే శ్రైత్యం న తజ్ఞలమ్మ్‌ కింతు నీరగుణ న్తేన సీరసత్తానుమాయతే, ఫ7

వ! శ్రీ చేదాంతవంచదళి, వశాదళ ప్రశరణను వ్యా ముఖ్యానండాలిరి క్రవాననానం దసద్భా వే దృషహైంతమూనా--నీ రేతి. జల ఫూర్ణకుంభస్య బహిర్భాగస్పర్శజే నోపలభ్యమానం యవై ఇృత్యమస్లీి కత్తావజ్జలం న భవతి ్రృవ త్యానుపలంభాల్‌ * కం తర్జి తదిత్యత అవా..-$0 ల్వితి. నీరగుణక్వం కథ మవగమ్యత ఇళ్యత అవా లేవేతి.. విమకం ఖుటే ఊపలభ్యమాన 3 త్యం జలజన్యం భవిశు మర్హతి శ్రైత్యత్వాత్‌ జలే ఊపలభ్యమావశై త్యవదితి. టీ. సీరపూరికభాండన్య = నీటిచే పూరించంబడిన ఘటముయొక్క_; చా హ్యజ 'వెలుపలిఫాగమందలి, శెైశ్యం = చల్లందనము, తల్‌ జలం = అజలము, నజకాదు. కింతుజ మళీ యేమనిన, నీరగుణః ఆ సీరగుణము,. లేన ఆ ఆగుణముచేత (అచల్లందనము చేత), సీరసత్తా = ఘటములోని సీటియొక్క యునికి, అనుమోయ లే=ఊహింపంబడుచున్న ది, తా, ఒక కుండనిండుగ నీకు పోసి చాని వై భాగమును స్పృశించి నప్పుడు చల్లదనము లెలియును, ఆ చల్లదనము నీరు కాదు, ఆయిన నా చల్ల దనమునుంబట్టి లోపల నీ రున్న దని యూహింపవచ్చును. అట్టులే వాసనానందము చ్రి ప్టోనంవము కాకపోయినను్కు వాసనానందమునుబట్టి బ్రష్టోనందము నూహింపవచ్చును, అవ, ఊహించెడు విధమును జెచ్తుచున్నాండు:ాా న్లో. యావదా్థవదహం కారో విస్మ ఫతోఒభ్యాసయోగత,, తావ త్తావత్ఫూత్ష్యదృష్టే ర్నిజానందోఒనుమోాయతే, 9 వ్యా, భవ ల్వేవం నీరానుమాపకత్వం “3 త్యన్యం వ్రశృలే కమాయాళ మిత్యా శంక్య తదానిసనానందస్యావి ముఖ్యానం దానుమాపకత్వమాయాతమి త్యాహ---యావ త్య ) కద్యచ్భెచ్భాంత అక్క సీతి శ్రుక్యభిహితనిరో ధసమాధ్యభ్యాన మయోీన యావద్యావిదవామాదివృ త్రినిలయవశాచ్చి _త్రవిలయవశాచ్చి త్తస్య సూత్తతా జాయే, తావత్తావన్ని కానందాభివ్య _శ్రీర్భవతీక్యనుమోయ తే. ఆయమ క్ర, ప్రయోగః- అవాం శారసంకోఛవికేమవిళష్ట్రత్‌ తేషు ద్యితీయాదితణః వత! న వూర్వస్తాత్‌ తణా దథికనిజానందావీర్భ్ళావవాక్‌ అవాంకారసంకోచవిశేషయు క్తళాలత్వా దహంకార సంకోచయుక్తోద్యతణవదితి. టీ యావద్యావల్‌ అ ఎంతెంత అహాంకారః అ అహంకారము) ఆభ్యాస యోగక॥ అ అభ్యాసయోగమువలన విన్ళృకః = మలువంబడినదో, తావత్తావత్‌ ఆ అంతంక, నూతృదృ పే ణా సూత్మ్‌దృష్టివలన నిజానందః ఎ నిజానందము, అను మోయలే ణ ఆకుమానవ్రుమాణమువే నూహించయిడుచున్నది,

"యూగానందదవ్రశేరణను ఇజ్‌? కా. ఇట్లు వెస్సటచేత వ్ర శృతమందు లాభ మేమి యన, ఆ వాసనానందమునకును ముఖ్యానందము ననుసరించిన రూపకత్వము కలిగి నని తెలియవలెను. ఎ ట్లన, ఇంద్రియములను విషయములనుండి మజులించి మనస్సునందు జేర్చవ లె ననియు, ఆళ్ళత్తిళూన్యమగు మన స్పును బుద్ధియందుం 'జేర్చవ లెననియు, ఆ యింద్రియమనస్సహితబుద్ధిని ఆహం శారమందు (మహాత్త త్త గ్రమందు)0 జేర్చవ లె ననియు, ఆ యింద్రియ మనోబుద్ధిసహీ "హం కారమును వృత్యగాత్మయందు నిలుపవ లె ననియుం ఇ స్పెడి “యచ్భేద్యాజ్మననీ. = “తద్య చ్భ్యేదాంత రాత్మనిి” అనెడి శ్రొతిచేం జెప్పలడిన నిరోధసమాధ్య భ్యాస యోగము చేత, నెం తెంచమా త్ర ము అహమౌాదివృ త్తివలయవశమున చి . త్హృమునకు సూత్ష్మత్వము కలుగు చున్నదో ఆంకంతమాత్రము నిజానందము స్ఫురించుదుండు నని అను మూన పమాణముచేత నూహింవవలెను. ఆ యనువమూన మెటు లనిన, లీ అహంకారసంకోచవిశేషముతోం గూడిన త్రణములయందు ద్వితీయాది తణభాగ మెడి కలదో ఆ ద్వితీయాదికణభాగము ఆహంశారసంకోచ విశేషముతోంగాడిన శాలముగలది యగుటవలన అహం కారసంకోచ ముతోం గూడిన మొదటి తుణమువలెనే, పూర్యతణనుకం కై. నధిక మగు నిజానందము నావిర్శవింపం చేయునది యగు నని ఇ ట్లనుమవూన చమాణముచే నూహింది కరియవ లెకు.(ఇ్రచట సంకోచ మనంగా అవా మాదివృత్తివిలయము), ఆప. ఈసూత్త్రదృషి కవధిని జెవుచున్నాండు:- న్లో, సర్వాత్మనా విసృతస్పళా సూత్ష్యతాం పరమాం వ్ర జేశ్‌, అలీన క్యాన్న న్నిడ్రైపా తతో దేహోఒపి నో పఠేత్‌, ట్ర వ్యా బుద్ధిసౌ త్యృన్య కో౬వథిరిత్యా శాంతమొూయాం సామెళ్కారోవచధిరి క్యాహ--:ళ్వేతి తర్హి సా నిద్కైవ ప్యాదిత్యత అవా---అలీచేతి. సర్వవృ త్తివిల యేఒప్యంత। కరణస్వరూజవిలయాభావాన్నేయం నిద్రా బుద్ధే! శారణాత్మ నావస్థానం నువు ప్రిరి త్యాచార్ర్య్యైరు _క్రత్వాదిత్యర్థక ఆంకఃకరణస్వరూపవిలయాభా వే లింగమావాణ కఠ ఇతి. యత్ర, సుషుషప్త్యాదావవాం కారవిలయ స్త, జేవాపాతో దృవ్వ$ ఇవాతు శదఖా నాదవిలీన ఇతి గమ్య లేం టీ. (అఆహాం౦కారః ఆ ఆంత॥శరణము)) నర్వాక్మనా ౨ సకలవిథధముల చేత, విస వస్సళ = విసృతిని: బొందినదగుడు (వృ శ్తిశూన్యము గలదియగుచు)) పరమాం అ

8కే శ్రీ వేదాంతపంచదశి, వ కొదశప్రకరణమం ఊక్కృప్పనుగు; నూత్తతాం = నూత్త్రశ్వముకు, వ, జేత్‌ జపొందును. ఆలీనత్వాల్‌ ఇ అవాంకారము లయించనందున, ఏఘోజఖది, నిద్రాజనిద్రం నజశాదు రరజలఅకారణము వలన) దేవోజసి = దేవాంబును, నోవరేల్‌ జవడిపోదు. తా, అహంకారము ' బొత్తిగ శూన్య మై అత్యంతళశూన్యత్వమును బొందును, అనంగా ట్ర హసావాత్కారమే బుద్ధిసూత్ష త్వమున కవధి. ఆ కాలమందు సర్వవ, త్తులును లయించినను అంతఃకరణము లయింపమిచే నీ స్థితి నిద్ర కాదు, అంక్కకరణము కారణరూవముగ నుండుటయే సుషుక్రి యని శ్రీశంక రాచాక్యులు నుడివిక, కనుక, నే సుషుప్వ్యాదిక మందు అహంకారము నిలయ మగునో ఆయా యవస్థయందు దేహము పడిపోవుట కనంబడుచున్నది, బ్రహ్మానందనిష్టయందో 'చేహమట్లు పడ కుండుటవలన అహంకారము లయింపలే దని తెలియంబకు చున్నది, అవ ఫలితమును జెన్వుచున్నా(డు:--- శ్లో న ద్వైతం భాసతే నాపి నిద్రా తత్రాన్తీ యత్కుఖం, కీ వీ జో స బ్రహ్మానంద ఇత్య్థహ భగ వానర్జునం వ్రతః 100 వ్యా ఫలికమావా---న టై్య్వతమితి యస్మిన్కాలే మైసశథానం నాపి నిద్రాపీ నాగచ్చ్భతి కస్పిన్కాలే ఊపలభ్యమానం యత్కుఖమస్టి స బ్రవానంద ఇత్యర్థఃం ఆయం బహానంద ఇతి కుతో౭ఒవగతమిత్యాళంశ్న కృమవాళ్నాదిత్వావా---ఇరీతి. గీతాయాం మష్టాధ్యాయ ఇతి శేవ!. టీ. (యృత్రజనీశాలమందు); దై సరంజప్రవంచము, న ఖాస లేవ ప్రకాళింపదో, నిద్రాజనిదుర; నావిజ లేదో, త్మత్రజఆదళశయందు; యత్‌ సుఖం=నీనుఖము; అ స్లీ=కలదో, నంజఅది, ట్రవోనందఇతి= బ్ర వ్థోనంద మని, భళవాళక్‌ =భగవంతుం డైన శీకృష్ణుడు అర్జునంప్రతి జు అర్జుకనిగూర్చి, ఆఅవాజచె ప్పెను, తొ ద్ర్వైశో మేమియుం గనువీంపక, నిద్రయును. లేని స్థితిలోని య్య షక అ సుఖస్మ్ఫూ_ర్రి బ్రహానందమే యని శ్రీకృష్ణుం డర్జునునకు బోధించెను, అవ అట్టి శ్లోకములను అర్థక్రృమముగా: బఠించుచు న్నాండుకాలా శ్లో, శనైళ్ళనై రుపరమే ద్భుద్ధ్యా ధృతిగృహీతయా, ఆత్మసంస్థం మనః కృత్యా న కించివపి చింతయేత్‌, 101 వ్యా, తత్ర ల్లోవై రుకృవానిత్యాశంక్య ఆాళ న్లోకాకా బఠత్యర్థక్రమాను పౌ'కేణ---శమైరితి, అఆయమర్థః ధృతిగృహీతయా శైర్యయు క్రయా బుద్ధ్యా సాధనభూ శయాళనైశ్ళనై ర్ననవాసా ఊదర మేజ్‌ మన ఊరరతిం కుర్యాత్‌. కియత్సృర్యంకమిత్యత

కూ గోనందవ్రకేరణను 852 ఆవా---ఆలేతి, మన ఆత సంస్లం ఆత ని సంసా సమ్యక్‌. స్టితిః 'అశత్తె వేదన్‌ం నర్వం లు ధి ళీ ఠి థి లే న రతోజన్యత్కించిద ప్రీత్యేవం రూపా యన్య తదాక్ష సంస్థం- తథావిథం కృతా శించిదపి న చింతయీల్‌. వమ యోగన్య వరమోడివధిక, టి, ధృతిగృహీశయాజ థైర్యయు శ్రమగు, బుద్ధ్యా=బుద్ధి చేత, శనెళ్ళనె మెల్ల మెల్లంగాా ఉవరమేల్‌ ఇ ఉఊపరమించవలెను, మనఃజమనస్సును అక్క సంస్థంజఅత్మయం దున్నదానినిగా, కృత్వాజచేస్తి కించిదవిజ జీనినిి న చింతయేత్‌ చింతించ, గూడదు కా, యోగాభాాసవరుండు. తన చిత్తమును భెర్యముతో విష యములవై పోనీయక నియమించ్చి మెల్ల మెల్ల గా వృత్తులను లయింపం 'జేయవలెను. మనస్సును ప్రత్యగాత్మ యందు నిలిపి మతి దేనిని చింతింవ రాడు. అని అర్జునునకు శ్రీకృష్ణుం డువబేశించెను. ఆవ. ఇట్రి యభ్యాసపరుండు మొదట 'జీమి చేయవలెనో ఇెబ్పుచున్నాండు:---. శ్లో, యతో యతో నిక్చరతి మనళ్చంచలమస్థిరమ్‌, తతస్తతో నియమ్యైతదాత న్యేవ వశం నయేత్‌ , [ల అనాటి ౧___ లీ చ్యా- నీకక్సంపాదసే ప్రవృత్తో యోగీ ప్రథమం $0 కుర్యాదిళ్యత అవా-- యత ఇతి. చంచలం స్వభావదోషోదత వీవాస్థిరం వశ త్రవిషమేషనియకం. వీవం విధం మనోయదా యదా యకోయతో యస్తాద్యస్తాచ్ళళ్లా చేర్నిమిత్తాన్నిశ్చరతి నిర్గ చృతి.. శదాశదా తకన్హ త స్తస్తా కృస్తాచ్భత్లా దే! సళాళాన్నియమ్య, లేషూాం శన్లాదీనాం మిథ్యాత్వాదిటోమదర్శ'కే నాభాసీళ్ళక్య వై రాగ్యభావనావ్రూర్వకం నిర్మథ్యెతన్మన ఆత్మ 'న్యేవ వళం నయేల్‌ అక వళ్యతామాపాదయేల్‌ వీవం యోగమభ్యస్యాభ్యాస బలాదాత నేవ మన! ప్రశామ్యతిం వశీ టీ, చంచలు=చంచలమెనట్రీయు, అస్థిరంజస్థిరము శానట్రియు, మన!=మనన్సుం యతోయతావీయేళబ్లాదినిమి_త్తమున, నిశ్చరతి ఆ బయలు నెడలుచున్నదో, తత స్తతఃణ ఆయాళభ్టాదికమునలన, వకత్‌ ఆ ఈమనస్సుకు; నియమ్యుజని గ్రహించి, అత్య జ్యీవ ఆ ప్రశ్యశాత్య యంభబే, పళశంజవళమును, నయేత్‌ జపొందించవ లెనుం తా, లయవి శ్షేవస్వభావము గల మనస్సు వయేశర్దాదినిమి త్తి ములనలన వెలుపలికి బోవునో, ఆయాళ ఛ్రాదులనుండి చానిని మజ లంచి వ త్వగాత్త యందు నిలువవ లెను, (ఆ ఆ ఆవ. మనశ్శాంతివలన గలిగెడి లాభమును జెస్వుచున్నాండు:-. న్లో, వ్రశాంతమనసం ్యానం యోగినం సుఖము త్తమం, ఉపైతి శొాంతరజసం టహాభూతమకల్మ పషమ్‌, 108

860 శ్రీ, వేదాంతపంచదశి, వకాదశవ్రకరణము వ్యా, మనః ప్రశాంతి 0 భవతీత్యత ఆవా---వ్రశాం లేతి, శాంతరజనం తీణమోహాోదిశ్లేశరజుం అత నీవ ప్రశాంతమనసం ప్రశన్లేణ ఆత్యర్థం శాంతం విశ్నేవ శూన్యం మనో యన్య తం బ్రవాభూతం టహైవేదం సర్వమితి నిశళ్చయవ త్రయా జీవను కం ఆకల్మమం ఆధర్వాదివర్దిత మేనం యోగినం ఉత్తమం తయిశ్వపాలతిశయత్వాది దోషరహితం నుఖముపెతి ఉఊవగచ్భతి. టీ, ప్రళాంతమనసం = ప్రశాంతివెందిన మనసు గలిగినట్టియు) కాంతరజనం ఇ రజ స్త మోగుణరహితుండును, ఆకల మం జ అధ ర్థాదిరహితు. కైనట్రియు, వాభూతంజ ఆంకయు బ్రన్నామయమే యని నిళ్చయము గలిగిన, వనం యోగినం ఇ ఈయోగిని, ఉర్తమం ఆ ఊర్తమమైవు నుఖంజనుఖము, ఉపెతి = పొందుచున్నదిం కా, రజ్నస్తమోగుణరహితుండై పుణ్యపావనర్టితుం డగుచు, ఆక్‌ ఆగ జలే క్‌ అయ్‌ కాంతమనస్కుండై సర్వమును ట్రహమయముగ నెంచు యోగి ట్రహ్లా నందసుఖమును బొందును. అవ ఇట్రిస్థితిని ెప్పెడి మజికొన్ని భగవద్లీకళ్లోకములం కెబ్పాచున్నాందు:--- న్లో, యత్రోపరమతే చిత్తం నికద్ధం యోగనేవయా, యత్ర, వై వాత్మ నాత్తానం పశ్యన్నాత్మని తుష్యుతి, 01 వ్యా, సంగృహీతార్థవ్రపంచనపరాళ్‌ - తదీయా'జీవ శ్లో కాక్‌ వఠతి.--యశ్రేతి. చిళ్తం యశ్ర యస్శిన్కాలే రూగపేపయా యోగానుష్టూజేన. సర్వస్తాడ్విమయాళ్‌. నివారితం సదువరమ'లే ఉఊపరతిం గచ్చుతి. కించ యక యసి న్యాలే ఆక నా సమాధి జరిశుద్ధేశనాంతకరణేనా తానం వరం వై తన్యం బజో్యోతలిన్స వరూనం పళ్యన్ను పలభమానః న్వస్మి బ్నీవ తుమ్యతి కున్షీం భజలేన విమయేష్విత్యర్థః. టీ యశ్రజవీశాలమునందు, యోగ పేపయా=యోగానుష్టైనము వేత, నిరుద్ధం= అరికట్టంబడిన, చి త్తంజచి తృము; ఊసరమ'తే ఆ ఊవరమమును బొందుచున్నదో; యత్ర, చజవీకాలమునందు, ఆక్మ చాణ నమాధిపరికుద్ధాంతఃకరణము వేత, అతానం = వరం బో్యోతిన్వరూపవై తన్యమును) వళ్యక అచూచుచు ఆత్మ "న్యేవజతన యంజే, శుమ్యతి = నంతో షించుచున్నా-డో, తా, వకాలమందు యోగి నిశ ృలమనన్కు_.డై. వరంజో ఫ్ట్‌తి స్వరూపమై తన్యమును (ప్రత్య గాత్మను) చూచుచున్నాండో. అప్పుడు పరమో -త్కలట్ర మన ట్ర ష్థోనందసుఖము ననుభ వించుచున్నాండు. శ్హ్‌ం పి మర్యంతికం య -_శ్రద్చుద్ధిావహ్యామతీంద్రియమ్‌, _త్తీ యత్ర న వైవాయం స్థితళ్చలతి తత్త్వతః, 15

"యోగానంద వ్ర కరణము వ! బ్యా, కించ యత్ర యస్మిన్యాలే ఆత్మని స్థికోఒయ3 యోగీ అత్యంతికం ఆత్యంత మేవ భవతీ త్యాళ్యంతికం అనంతం బ్యగ్రావ్యాం ఇం ద్రియనిర పీ తయాబంగ్భ్యా నృవ్యామాణం ఆతీం చ్రియం ఇం ద్రియసో చరాతిశమవిమయజనిత3 య శ్రదీదృశం సుఖం. వేత్తి అనుళ్ళవతి. కంచ ఆత్తని స్థితోఒయం తత్త్వ గృస్థాదాతృస్వరూపాన్న చలతి న ప్రచ్యవతే క్ష టీ బుద్ధిగ్రావ్యాంజబుద్ధి చేత ట్రే హించందగినట్రియు, అతీంద్రియం న! ఇంద్రియా సోచరయమెనట్రియు, అత్యంతికంజనిరవధికమెనటీయు; యత్‌ జనీనుఖము గలదో; కత్‌ అ చానిన్సి చే త్తి జ ఎలుంగుచున్నాండో, యత్ర అ వఏసమయమనందు స్థల! ను ఊన్నట్టి ఆయంజ ఈ యోగి), తత్త ్వ్వరఃజర_క్వమువలన; న చలతిజచలింవండో, తా, న్లో కమునకు రాయబోవు ఖ్లో కములతో వేర్చి ఆాత్చ్సర్యము ఛ్రాయంబడును, న్లో = యం లక్థ్యా చావరం లాభం మన్యతే నాధికం తప్క _యస్మి౯ స్థితో న దుఖేన గురుణావి విచాల్యతే, 106 వ్యా శించ యమాత్తానం లహ్ధ్వై ప్రాష్య ఆవరం లాభం లొఫాంతరం శతో ఒధికం న మన్యే '“అతలాభాన్న వరం నిద్యరి ఇతి సృలేః. కంచ యస్మి న్నా క్యతన్వే స్థితోగురుణా మహాతాపీ దుఃఖేన శాస్త్రాళిఘాతారిలడ్‌ కేన ప్రబ్ఞోద ఇవన విచాల్యలే* టీ. యం=వీఅత్మ సుఖమును, లహ్ద్వా ఇ అండి, తతః జ అంతకంటె, అవరం ఇ మజియొక; లాభం ఇ లాభమును, ఆధికం = అధికముగా, న మన్యే = కలంమడో? యనస్షీక - = నీయాత్మయందు, స్థితః ఆ ఉన్నట్రివాందు; గురుణా జ గొప్పదైన దుఃఖే నాని = (శస్ర్రాభిఘాళాదిలక్‌ణముగల) దుఃఖము చేతవైనను, న వీఛాల్య తే = (ప్రహ్లో దునివలె చలింపంబడందో. తా. ఈశ్లోక తాత్పర్యము వై దానితో చేర్చి వ్రాయయడును, శ్లో, తం విద్యాద్దుఃఖసం యోగనియోగం మోగనంజ్లితమ్‌, స నిశ్చయేన యో _కృవోో యోగోఒనిర్వెళ్ల చేతసా, 107 వ్యాం ఇచదానీమువపాదితం యోగం నిగనమయతిఎ-కం విద్యాదితి. శమైళ్ళమై రిత్యాదినా యోవద్భిర్వి శేష జై ర్విశిషు అత్తావస్థావిశేవో యో యోగ ఉఊళ్తస్తం దుఃఖ సంయోగవియోసనం దుః కైవ్సంయోగ స్తేన వియోనస్తం విపరీశతలతణయా యోగసంక్ఞి తం మోగ ఇల్యేవం నంజ్ఞా యస్యేతి తం యోగసంత్ఞ్రీతం విద్యాళ్‌ జానీయాల్‌. ఏవంవిధ మయోగానుష్టా నే కించిక్క రృవ్య తావిశేవమాహా.--న నిశ్చయే జేతి.న వూర్వోకో యోగో నిశ్చయేనాధ్యవసాయేనానిర్విజ్ఞ చేతసా నిళ్వేదరహి లేన చిశ్తేన యో క్లసో్యోషను స్టేయ?*

802 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, వకాదళ ప్రకరణము టీ. తంజ అట్టిః దుఃఖసంయోగవియోగం = దుశ!ఖములతోడీ సంయోగము చేత సెయోగమును, యోగసంజి తం అ యోగ మనెడు పేరు గలదానినిశా, విద్య్భాత్‌ = తెలిసి కొనవలయును, సః యోగ; ఇ అట్టియోగము3 నిశ్చయేన ణు నిశ్చయము చేత, అనిర్విణ్ణ బేకఠసా='ఖేదములేని చిత్తముగలఐ-నివేత్య యో, క్రవ్యః = ఆశుష్టింపదగినదిం ళా, నిర్వికల్వసమాధిదవళశయందు చిత్తవ రు లువరమించును, యోగి స్వస్వరూవదర్శనము చే తుష్టి. జెందును, నిరవధికమై యింద్రి యాతీతమై విశుద్ధచి లృముచే తెలియందగిన ట్ర స్థోనందసుఖము నెలుం గును, అట్టి నికతిశ యానంవస్థితినుండి చలమివుడు, ఇంకకం ళు సాధింప దగు వేటెక లాభ మున్న దని తలంపండు, అజ్టి స్థితియం దున్న వానిని శస్త్ర ఫాతాదిదుఖనములు గూడ ఆ బష్టోనందసుఖమునుండి తోలంగింప జూలవు, దుుఃఖసంయోగవియోగ మే యోగ మని వివరీశగలతణచే 'యోగకాస్త్రమునం జెన్బండినది. అట్టయోగము “దీనినలన తప్పక ఫలము గలుగు ననెకి నిశ్చయముతో విషుకుం జెందక వ్రతిదినముకు అభ స్ట్‌సీంపవ లెను. | వ స] యర్థమును ముగించుచున్నాందు:---- శ్లో, యుంజన్నేవ సదాఒత్ష్తానం యోగీ విగత$ల్న హు సుఖేన బ్రహసంస్పర్శ్మమత్యంకం సుఖమశ్ను లే, 108 వ్యా ఇదాసీము _క్ర్షమర్ధముపసంవారతి..--యుంజన్ని తి. విగతకల్మపో వినతపాపో యోగాంతరాయవర్దితో యోగీ నదాత్థాన మేవం యథో శ్లేన ప్రశానేణ యుంజన్నను నంద ధానన్ఫు ఖే సానాయా సేన జి వ్యాసంస్పరం ట్ర్హ్‌ణా సంన్సర్మో యన్య నుఖస్య తద్చ్రవ్యసంస్పర్శం బ్రవృాస్వరూవభూతమితి యావల్‌ . ఆత్యంతమవినశ్వరం నిరతిశయం నుఖమళ్ను తే స్రాస్నో తీత్యర్థః టీ. ఏవం ఇ ఈవిధముగా, సదా = ఎల్లపుడు, ఆశ్తానం=అక్యను;ు యుంజక్‌- ఆ అనుసంధానము చేయుచున్న విగతకల మః = పావరహితుండైను యోగీ = యోగా భ్యానపరుండు, నుఖేన ఇ అనాయాసముశా, ట్ర హృసంస్పర్శం = బ్ర వాన్వరూవ్నమైనం ఆఅత్యంకఠంజనిరవధికమెన) నుఖంజనుఖమును, అకు లే=పొందుచున్నాండు. తా, ఈ చెప్పంబడినవిధమున నిరంతరము ఆశ్ష్రానుపంథానము చేయు విగతకల షు డైన యోగి అనాయాసముగ ట్రి హాస్వరూప మగు నిరవధికసుఖమును బొందును,

'యోగానందవ్రకరణము 868 అవు వికుగక వేనీన యోగాభఖ్యానము ఫలించు ననుటకు దృష్టాంతము:--- న్లో ఉల్స్చేక ఉవభే ర్య త్కుకాగ్యేతె కచిందునా, మనసో ని (గవ _స్తద్వదృ వేదవరి ఖేవతః, 1093

• వ్యా. అని క్వేదేన క్రియనూణో మూ గాఫ్యాసః ఫలవర్యంతో భవతీ ల్యేకక్స దృప్తాంతమావా----ఉ ల్సేక ఇతి. కుళ్ళాగేణోద్ధ లేవైేేన బిందునా శ్రీయమాణ ఉదభఖే రుల్సేక! ఊద్ధ్భృత్య బహిస్సేచనం బరిఖేదాభావే నతి యద్వత్కాలాంశళలే భవేదేవ తద్వత్‌ మనసో న్మిసృవళోచాపి శ్రమరాహి త్యేన ్రీయమాణః శాలాంతలే సిళ్ఫేత్‌ ఇదం చ టిట్రిభోపాఖ్యానం మనసి నిధాయో క్తమ్‌, | "టి. కుళా్రేణజదర్శాగ్యముచేత, వీకటిందునా ఆ ఒక బిందువుచేత, ఊదళ్గేః ఆ నముద్రృముయొక్క_, ఉఊ ల్సేకః ఇ 'వెలువలికిం. జిమ్సుట), యద్వత్‌ =ఎట్రులో కద్వత్‌ ఇ అటులే) మనసః = మనస్ఫుయొక్క ని గ్ర హః ఆ నిగృవాము, అవరిఖీదర$ ఆ భేదము లేపండ, భవేత్‌ = అగును, తా, సముద్ర, ములోని నీటిని దర్శా ట్ర ముచేత వెలువలికిం జిమ్ము వానికి శ్రమము. స్వల్పము. ఇట్టులే యెడలెగక చిమ్ము వండినయెడల (ఎన్ని జన్మములైనను) నానికి సముద్ర్తశోషణఫలము. ఘజించును, అట్టులే నిరంతర 'యోశాభాసవరుం జెన్ని జన్మముల కైనను చివరకు ముక్స్తుండై. తీరును, ఈవై దృష్టాంతము టెట్టిభో పాఖా్యానము మన సులో నుంచుకొని శెష్పంబడెను, అకథ యేమన£_టిట్టిభ మను నొక పమీ. సమ్ముదృతీరమున గ్రుడ్లను బెట్టగా నవి సముద్రములోనికి శెరటములచే కొట్టుకొని పోండెను, కొంగకాలమున శాపవమీ సము ద్రుడు తన లు నకహరించె ననుకొన్మి సము ద్ర ము నింకింపం జేనెద నని ప్రతిజ్ఞ యొనర్చి, యొక్క గంకపుడకను ముక్కున గజుచికొని దానిని సముద్రములో ముంచి యొడ్డున విదల్చ్బుచుండెను, దానిం గాంచి కులాభమానముచే పము లన్నియు దాని సాహాయ్యమునన్రై యక్లు చేయ నారంభించెను. నారదు. డీసమాచారమును మాచ్చి, 'వైకుంశమందు. శ్రీచువోవిస్తున కెజింగించెను.. ఆయన సన్నిధియం దుంకు వతమిచ శ్రున్నర్హి యగు గరుత్మ ంతుండు *మూజూాతియందు సమం ద్రున. కింత యనాదరణమా” యని కోపించి తన ఆక్కలతో సము ద్రుని చెల్లాచెదరుగా చేయ. నెంచంగా సముద్రుండు భీతిల్లి యాతనిని శరణుజొచ్చి, టెట్టిభపమీ గ్రుడ్లను దాని కిచ్చి, ఇంక ముందు నే నెవ్నరి

న! శ్రీ వేదాంతవంచదశి, న కాదక ప్రకరణము పదార్థముల నవహరింప నని ప్ర తిజ్ఞ చేసినట్లు భౌరతమున వర్లింవంయబడెను, అన్నే పట్టుదలతో యోగాభ్యాసము చేనిడివానికి ఈశ్వరసాహాయ్యనము గలుగు నని భావము, ఆవ. ఈయర్థముదు. మణీయొక శ్రుతిని బ్రమాణముగా నుదాహరించు చున్నాడు: శ్లో, బృహద్రథప్య శాజస్షేశ్శాకాయన్యో మునిస్సుఖన్‌", ప్రాహ మెశ్రాఖ్యాళాయమాం సమౌాధ్యు _క్రిపురస్సరమ. 110 వ్యా. న శేసలమయమర్జో గీతాయామభ్గిహిఈః కింతు మైత్రాయణీయశాఖా యామవీత్యావా--బ్బవాదితి. మెత్రాయణీయనామశే యజుశ్శాఖా భేదే శాశాయన్య శానా కళ్ళిద్భషి! స్వశిమ్య ల్వేనోవపన్నస్య బృవాద్రథాఖ్యన్య రాజన్లేః బ్రహ్మసుఖం నమాధ్యఇిధానవూర్వకం యథా భవతి శథో క్తవాక్‌. టీ. బృవాద్రథన్య ఆ బృవాద్రథుం డెడి? లాజన్తేః=రాజర్డి కి, శాకాయన్యణా శా శాయన్యు[ డ'ెడి; మునిః = మునీశ్వరుండు, మెత్రాఖ్యశాఖాయాం ౨ మైర్రాయ జీయళాఖయందు? సమాధ్యు క్రిపురస్సరం జ సమాధికథనపూర్వశముగా: సుఖం అ సుఖ ముకు, ప్రాహజశె చ్పెను. తా. శాశ్రాయన్యుం డను మహర్షి బృహృద్రథుం డను రాజునకు సమాధివశయందు బ్రప్యోనందసుఖావి ర్భావము. గలుగు నని మైత్రేయ కాఖయందు6 జెప్పంబడినది, అవ. మై శ్రాయణీయశాఖామం త్రముల నుదావారించుచున్నాందుః-- వ్ల * యథా నిరింధనో వహ్న్‌స్ప వ్ర యోనావుపశామ్యుతి తథా వృషత్తిమయాచ్చి_త్సం స్వ యోనావువళామ్యతి. 111 వ్యా కేన వ్రకాశేశో కవానిత్యాశంక్య తత్ప్రతిపాదకాం . స్రదీయాక్‌ శుంత్రాశ్‌ - పఠలి---య'్ళేతి. నిరింధనో దగ్ధకాష్ట్రో వహ్నిన్స సయోనా న్వకారణే "తేజో మా్రే, ఊపళామ్యతి 'జ్యాలాదిరూపం. విశేషాకారం జరిత్యజ్య శేజోమ్మాత్రరూ పీ యథాపలిష్ట తే రథా లేనైవ ప్రశాలేణ చిత్తముంఠ!కరణమని వృ ల్తితయాన్నిరోధ నమాధ్యభ్యా నేన రాజసాదిసకలవృ త్తినాశాత్స 65శారణే నత్త సృమాశత్రే, ఉఊపళామ్యతి న! త్వమాత్రాన శేషం భవతీత్యర్థఃం టీ. యఖానీవ్ర,శారము, నిరింధన$=దహింపంబడిన క క్రైలు గలు పహ్ని ఆగ్ని స్యయోనాఅతనకు శారణమైన రేజన్సునందు;? ఊవళామ్యతి = ఊనశనించునో, ఈథాణ

"యోగానంద వ్రశరణము ఈ ర్‌ ఆలాగున, వృత్తితయాల్‌ = వృత్తులు లయించుటవలన, చిత్తం ఇ ఆంతథశరణము, స్వయోసనాజతన కారణమందు, ఉఊవళామ్యతి=టపళమించు చున్నది.

తా, కసె లన్నియు దహింషంబడినవ్వు డగ్న్ని తన కారణ మగు 'లేజస్సునందు లయించునట్లు, సకలవ సత్తులు సమాధ్యభ్యాసముచేత లయించుటవలన (నళశించుటవలన) నంత్కకరణమును నళ్లు తన కారణ మగు స్త సృమునందు లయించును, అవు దౌనివలనం గలుగు ప్రయోజనమును చెద్వచున్నాండు:లాా న్లో స్వ యోనావుపశాంతస్య మనసర్సత్య కామిన్య నే ఇంద్ర యార్థవిమూఢసాాానృ ఈ: కర్యవకానుగాః, 12 వ్యా లేఈ కిమక ఆహ---స్వయోనావితి, సత్యే అక్కని విమమే కామోవ స్యాస్త్రీతి సత్యకామా తస్యాత ఏత స్వయోనావుకశాంతస్య అతవవ ఇంద్రియార్థవి మూఢ స్యేంద్రియా క్ఞేమ విమయేషు శజ్లాదిషు విమూఢస్య కానటాన్యన్య మనన! కర వళ నునుగచ్భంతీతి శర్యవశానుగాః ససాధనా! నుఖాదయః అన్ఫళా మాయిశత్వ ళ్జానేన మిథ్యాభూతాన్యు రిత్యర్థఃం టీ. సత్యశామినః = సత్యమునందు కోరికగల, స్వయోనాజకన కారణన్వరూజ మందు, ఉఊవళాంకస్య వు లయిం చిన ట్రియు, ఇం ద్రియార్థవిమూఢన్య ఆ కస్దైదివిషయ శూన్యమగు, మనసః ఇ మనస్ఫునకు కర్యవకానుగా8 ణా కర్యవశముశాం గలిెెడి నుఖ దుఃఖాదులు, అన్ఫ తాః=మిథ్యాభూ కములు) (భవంతిజఆఅగుచున్నవని. తా, ఆత్మయం దఫిలామ గలిగినట్టి మనస్సు తనకారణ మగు స మందు లయించుటం జేసీ శన్రాదివిషయములు లేని దగును. అందుచేతనే శర్తాధీనము లగు సుఖ దుఃఖములు మి ఖాష్ట్రభూ తములుగం దోంచును, ఆవ ఇపుడు లోకానుభవరును కెలియం జేయుచు న్నా 6డు:ాా న్లో, చిత్తమేవ హి సంసార _స్తస్న్ర్వయత్నేన శోధయేత్‌, యచ్చి త్త స్తన యో మరో సహ్య మేతత్పనాతనమ్‌, 113 ప నా. వాం వాస్ట, నను చితోవకాంతా జగన్ని ఖథ్యా భవతీ ల్యేతదనువవన్నం ఈకదుపాచానక క్వాభావా త్త స్యే త్యాళంక్యాహ--- ది శ్రమే వేతి. యద్యవి స్వరూపేణ చిత్తోపాదా నకం జగన్న భవతి తథాపి. కస్ట భోగ్యత్వం చి త్తశారణమేవ హిళబ్లేనా శ్ర, సర్వాను భవం ప్రమాణయతి. నుషుప్త్యాదౌ చిశ్సవిలయే భోజాదర్శశాదితి భావ. యకళ్చిత్రా తృక॥ సంసారకి అక స్తచ్చి త్ర మేవ త్రయల్నే నాభ్యాసవై రాణ్యాడిలతణేన శోధయీల్‌ వేచాంకట-ఫ్‌ ర్‌

866 శ్రీ, వేదాంతపంచదళ్సి వ్‌ కాదళ వ్రశరణము రజన్తమోరాహి త్యేమై శాగ్రం కుర్యాత్‌. నన్వాతృనో విము క్షయే ఆ క్తైవ శోధనీయో నచిత్త మిత్యాశంక్యావహలాయచ్చి త్త ఇతి, మర్య ఇత్యుపలమ్‌ణం చేహిమాత్రస్య యో జేహీ యచ్చిత్తో యస్మిళ పుత్రాదౌ విమమే చిత్తవాక్‌. భవతి న తన్మయ! తదాత శ వీవ తత్సాకల్యవై కల్యయోరాక జీవ సమారోబణాల్‌ . వఏీఠత్సనాతనం వశీ న్‌ వీ ఇదనునాదిసీద్ధం గుహ్యూమతిరవాన్యం. వీతదుక్తం భవతి=-స్వభావకః కుద్దస్యాత నో ధి ఆన ధ్‌ లీ యతళ్ళ్చి త్తసంచర్కా_ జేవ సంసారిత్వం, “ధ్యాయతీన "'లేలాయతీ వేల్ళిశు, లే! అక శ్చిత్తస్య శోధనేనాత్మన సృంసారనివృ త్తిరితి, టీ. హి=వ'హేతువువలన, సంసార్యజసంసారము; చిత్ర మేవజమన నే; స్యాత్‌ ఆ అగునో, తత్‌ ఇఆచిత్తమును; వ్రయ ల్నేన = అభ్యాసమువేత, శోధయేల్‌ అనీకాగ్యము వ ట్లో చేయవలెను. మ_ర్ష్యఃజమనుబాండు) యచ్చి త్తఃజ దేనియందు మనన్సుకలవాండు, భవేల్‌ = అగునో, కన్మ యః = అట్టి స్వరూవముగలవాండు, భవతిజఅగుచున్నాండు. వఠత్‌ జఇది, సనాతనంజపురాతనమైన) గువ్యుంజరవాస్యముం తా, చిత్తము జగనున కుపాదానకారణనుు గాకపోయినను, ఆజగముమయొక్క_ భోగ్యభోగత్వములకు చిత్తమే కారణము, ఎట్లన, సుషుప్వ్యాదికమందు చిత్తవిలయ మగుచుండంగా నచట భోగము కనం బడమియు, జాగ్రదాదికమందు చిత్తవిలయము గామిచే నచట భోగము కనంబడుటయు నను సర్వజనానుభవ మే దీనికి: బ్రమాణము. మణీయు "నేశకారణముచేత సంసారము చి _త్తరూపము గలదియో ఆకారణముచేత నాచిత్తమునే అభ్యాసవై రాగ్యాదులచేత శోధింపవ లెను, ఆత్మ యొక్క విము_క్రికొజకు ఆత్మ నే శోధింపవ లెనుగాని చిత్తమును శోధింప నేల? అనిన దేహి పుశ్రాదివిషయమందు చ్విత్తము గలవాం డగుచు ఆవుశ్రా దిశకమందు గల సాళల్య వై కల్యములను తనయందే యారోపణము చేసీ శొనుటవలన, నాఫు తాదిరూపము గలవా డగును, ఈ యర్గమనాది సీద్గ త. థి థి మగు పరమరహస్యము, “ధాస్రాయతీన "లేలాయతీవ” ఆనెడి శు తివచన వకారము సాాాభావికముగః బరిశుద్ధుం డగు ఆత్మ క చిత్తసంబంధము చేతనే సంసారిక్వము ప్రా ప్తించుచున్నది. కనుక, చిత్తమును శోధించుట చేత ఆత్మ కు సంసారము నివర్హించు నని యభిప్రాయము, అవ, చిత్తము నిర లమెనను సంసార మెట్లు లయించుననుటకు సమాధానము; న్లో చి _త్తీస్య హి ప్రసాదేన హంతి కర్మ శుభాళుభమ్‌, వ్రసన్నాళ్షైత్మని స్థిత్వా సుఖమక్షయ్యమళ్ను లే, 111

'యోగానందవ్రకరణము 867 వ్యా నన్వ నాదిభవపరందరో పార్టితనుఖదు!ఖ ప్రద ఫపుణ్యపాపకర్శ్య ణోన్సతో శ్చిత్రళోధ'బీనాపి కథమాత్మన॥ సంసారనివృ త్తిర్భవిమ్యతీత్యాశంక్య చిత్తప్రసాదోవల తీత ట్రవ్వానుసంధాజీన సకలకర్మ తయోవవలేన్తే వమితి వరివారతి..- దిత్తస్యేతి. హి శబ్దేన 'తద్య-ఖీషీకాతూలమ న్నా ప్రోతం ప్రదూయేత్రైవం వోన్య సళ్వే పాష్థానః ప్రదూయంతే. 'ఊదపాతశేషు సక్వేము పాఠశేషు మహాళ్ళు చ ప్రవిశ్య రజనీపాదం శ్రువాధ్యానం నమాచలేత్‌ ” ఇత్యాదిక్రు, తిన్మ లతివ్రనిద్ధిం ద్యోశయతి. - తతః కిమిక్యత అవా--ప్రనన్నేతి. ప్రవన్నఅత్తావేతో యస్య న కథో శక్తః అక్కని స్వస్వరూపోడ ద్వితీయానందలత్‌ తే బ్రవ్వాణి స్థిక త్వాజేవావామితి నిళ్చయేన దృశ్యజాతం జరివృత్య చిన్నాక్తరూపేణావస్థాయాకయ్యమవినాళి యత్సుఖం స్వరూవభూతం తదళ్ను లే, టీ. చిత్తన్యజఅంతఃకరగాముయొక్క, వ్రసాచేనజనై ర్యల్యముచేక; శుభాశుభంణ నుఖదుఃఖప్రదమగు; కర్శ ఆ కర్మను, వాంతి = నళించంకేయును, హిజఇది శ్రుతి ప్రసిద్ధ మనుట, వ్రసన్నాతా = నిర్వలయమెన చి తముగలవాండు, ఆత నిజస్వస్వరూవమునందు, ఇల్యా డ్‌ ల ం 4 స్థిత్వాజటాండి) అతుయ్యంజనళింవని, నుఖంజసుఖమును, అక్ను రేజపొందును, తా. అనాదియగు సంసారమందు పరంపరగా సంపాదింవంబడిన సుఖదుఃఖప్రద పుణ్యపాపకర్శస్థితి గలిగియుండంగా చి తృశోధనముచే నైనను ఆత్తకు సంసార మెట్లు నివ ర్రించుననినువ్చరుషుండు నిరల చి తము ఓ... అవాస్ట్రీ ౧౧ జాలి అూస్ట్రే జాలి చేత సకలపుణ్యపాపరాశిని నశింపజేయును. “తద ఖేపీకాతూలమ స్నా. .....ద్రదూయం లే” ఇత్యాది శ్రుతులును, ; “ఉపపాతశేషు.... ంం సమాచరేత్‌ ,” ఇత్యాది స్థ్మృతులును, ఎండుగడ్డియు దూడియు నగ్నిచే దహింపషంబడినట్లు బ్ర హవే . త్హృయొక్క ఫపుణ్యపాప కర్మములన్నియు జ్ఞానాగ్ని చే దహింపంబడు నని చెప్పుచున్నవి, కనుక నిక్కలచి తృముగల వాండు స్వస్వరూ పాద్వితీయబ్రహ్హమం దుండి నాశరహిత 'బహ్యానందమును బొందు నని మైత్రాయణీశాఖయందూం జెప్పంబడె నని తెలియవలెను, అప ఈయర్థము నే దృషహ్లైంతమువేం కెన్వచున్నాండు' న్లో, సమాసం యథా చిత్తం జంతోర్విషయనోచశే, యద్యేవం బ్రహణి ప్యా _త్తత్క్కో న ముచ్యేత బంధనాత్‌, 115 వ్యా ప్రనన్నా త్లాత్యని స్థిల్వేళ్యు _కమేచార్థం దృష్టాంతో క్రిపురస్సరం ద్రఢ య.లిజ-నమాస 'కృమితి. స్రాణినళ్ళి _క్రరి విషయగనోచరః ఇంద్రియవ్రచారభూమి ప్తి

668 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, వీకాదళవ్రశరణము న్యథా న్వభావతన్సమ్యగాసక్తం భవతి తజేవ చిత్తం బ్రవాణి వ్రత్యగభిన్నీ వరమా శృని యజ్యేనమాసక్తం స్యా శ్తర్హి కన్సంసారాన్న మువ్యేత ? సర్య్వోషపి ముచ్యత వీ వేత్యర్థఃం టీ. జంతోఃజ ప్రాణియొక్క, చిత్తంజమనన్సు; విమయగోచ'కేఆఇంద్రియ ప్రచా రమునందు, యథాజఎట్లు;, సమాన కృంజశగుల్కొం నో, ఏవంజఈవిధముగాం బవ్యాణి = బర్వ్యృ,వృమునందు, నళ్తం ఆ శేకినదియైనది, స్యాద్యది = అయ్యె నేని, తల్‌ = అప్పుడు, బంధనాత్‌ ఆ సంసారబంధమునుండి, క ఆ ఎవ్వండు, న మువ్యేత = ముక్రినొందండు (ము క్రినొందు నని భావము.) తా, మనుష్యుండు శ్ర కృందనాదినిషయములయందుం దనచి త్త నును నిల్పినట్లు పరృహూనునందు దృఢముగా నిల్పె నేని అట్టి వాండు నుక్షుం డగుట కేమియు సందేహము లేదు, తప్పక ముక్తుం డగును, ఆవ మనస్సున కవాంతరశేదమును కెన్వుచున్నాండు:--- న్లో + మనో హి ద్వివిధం ప్రోక్తం శుద్ధం చాళుద్ధమేవ చ్హ అశుద్ధం శామసంపర్కాచ్చుద్ధం కామవివర్జి తమ్‌, 116 వ్యా, ఊళ్తార్థదార్హ్యాయ మనసోచఒచాంతరభేదమానాలానున ఇతి. తర్ర శారణమావా--.అకుద్ధమితి. కాము ఇర్యువలతణం లోధాటేరషి, టీ మనః ఇ మనస్ఫుం శుద్ధం చ ఆ శుద్ధ మనియు, ఆశుద్ధమేవ చ = అశుద్ధ మనియు, ద్వ్యివిధంజ రేండువిధములు గా? ప్రో, క్తంహిజజెప్పంబడెను. శామసంచర్యొ-ల్‌ = శోరికలయొక్క_ సంవర్కమునలన, ఆశుద్ధజమలిన మైనది; శామవివర్ణితం ఇ కామరహిత మెనది, శుద్ధంజనిర్థ లమెనది తౌ, మనస్సు రెండు విధములు. సంశల్చవికల్చాదులతోం గూడి నది మలినచిత్త మగును, కామకహిత మైనది నిర్మలచి త్స మనంబడును. ఆవ. ఇట్టి మనన్ఫు బంధ మోచములకు హేతు వని చెప్పుచున్నాందు:--- న్లో *, మన ఏవ మనుష్యాణాం కారణం బంధమోవత.యోః, బంథధాయ విషయాసక్తం మ్యుత్వై నిర్విషయం స్మ ఎతమ్‌్‌ 117 వ్యా ద్వ్యివిధస్య తవైవ శ్రమేణ సంసార మోతయోన్సేతుతాం దర్శయతింా మన నీవేతి, టీ. దమన వీవజమన సే, బంధ మోత యోజలంధ మోశత్షములకు ఇారణంజహీారు ఛు విమయాన శ్రంజవిషయములయం 'దాన్నక్సి గల మనన్ఫు బం భాయళ౭జఖం ధముకొజకు)

₹ళోూగానంద వ్రశరణము 869 ఛవలిజఅగుచున్నది. నిర్విషయం ఆ విషమయరహిఠమగు నునన్సు; మూ క్ష్యైజము క్రీ అకు, భవతి జ అగుచున్నది. (ఇతి ఆ అని వ్యృతం జ భెప్పంబడినది.

తా, కామసహిత మగు మనస్సు బంధమునకు కారణము. నిష్కామ మగు మనస్సు మోత.మునకు - హేతువు. కావున ముము యువు మనస్సునుండి సరర్పి కామనులను పౌజింద్రోలన లె నని భావము, అవ నమాథినిష్టయందలి నుఖము నిరవధిక మనుటకు శు,రిప్రమావాము: న్లో సమాధినిర్ధాతమలస్య చేశసో నివేశితస్యాత్మ, ని యత్సుఖం భవేత్‌, న శక్యతే వర్ణయితుం గిరా తదాస్వ్తయం తదంతణశరణేన గృవ్యాతే, వ్యాం “ప్రనశ్నాత్తాత్మని స్థిత్వా సుఖమతయ్యమక్ను లే ఇలత్యు క్త మేవార్థం శ్రుతి నృస్యయ మేవ ప్రవంచయతి.--నమాథీతి, ఆతని వ్రత్యక్స్వరూపీ నివేళితస్య సమాధి నిర్ధాకమలన్య నమాధినా వ్రత్యగ్బ్రవాణోనై క్యగోచరవ్రత్యయావృత్త్యా నిర్ధాత మలన్య నిశ్శేషేణ నివారికరజ_స్తమోమలస్య చేతన సనక. సమాథా యత్కుఖముక్న ద్యతే తదా సమాధావుక్సన్నం కత్కుఖం ఠా వాచా వర్శయితుం న శక్య లే. ఆలాశక నుఖక్వాదిఠ్యర్థః. శింతు స్వయం త్స ్సరూవభూతం నుఖమంతఃకరణ్తేనై వ గ సృవ్యాతే. టీ సమాధినిర్ధాతమలన్యజ ప్రత్యగృఏాస్టాక్యనో చర వ్రత్యయావృ త్తిచే. నిశ్శేష ముగం బోంగొట్రంబడిన రజ న్తమోమలము గలిగినట్రియు, అక్కని ఇ అక్కయందు, నివేళి తన్యజస్థాపీంపయిడిన, చేకనఃజ చి త్తమునకు యల్‌ నుఖంజనీనుఖము) భ బేల్‌ ఆకలుగునో, (ఈల్‌ = ఆనుఖమూ), గిరా జ వాక్యములచేత, వర్శయితుం ఇ వర్షించుటకు, న శక్య లేజ సాధ్యపడము కదా = అవుడు, తల్‌ ఆ ఆనుఖమును, స్వయం జ కనంకట'జీ, అంతః శరణేన ఇ అంతఃకరణము చేత, గృవ్యూలే = చ్రహించంబడుచున్నది. తా, ప్రత్యగ్న్ర మైక్యగోచర వశ్య్యయావృత్తిరూవ మగు సమాధివలన రజ్నస్తమోగుణములను. నిశ్శేషముగ నివ్నర్డించిన చిత్త మునకు, అట్టి సమౌాధిస్థితియందుం గలిగెడి. సుఖము లౌకికసుఖము కానందున్క నట్టి సుఖమును వాక్కుచే వర్ణింప శక్యము గాదు, స్వరూప భూత మగు నాసుఖము అంతఃకరణముచేశ నే గ్రృపొంవంబడంయగినది, అవు ఇట్రి సమాధి దుర్గభముగచా ! చానిఎబట్టి ట్రహ్యనందనిర్దయ మెట్లు చేయ నగు నవినం జెచచున్నాందువాలా శ్లో, యద్యష్యపౌ చిరం కాలం సమాధిర్దుక్సభో నృణామ్‌, తథాపి తణిళో బ్రక్టోనందో నిశ్చాయయత్యసౌ, 110

870 శ్రీ వేదాంతపంచదశి వ కాదళ ప్రకరణము

ఇ్యా* నన్వనై ్యవ నమా కేర్దుర్ల ఛళ్వాత్కథమ'జీన వ్ర వోనందనిశ్చయసంభవ ఇత్యాశంక్యాహలాయవ్యపీతి. అస్య సమా భేస్సంకకస్యాసంభవే౭ప్‌ తణికస్య తస్య నంభవా ల్లేనెవాయమానందో నిశ్చేతుం శక్యత ఇత్యర్థః

టీ. యద్యపి = విచారింపంగాం అసౌసమాధి! జ ఈనసమాధి, చిరంకాలం = చిర శాలము; నృణాం అ ముషష్యులకు, దుర్గ భజ దుర్గ ఛమైనది, తథాపి ఇ అట్లెనను, తుణికఃజతుణికమైన (శొంచెముకాలమే యుండెడి, అపౌ = ఈసమాధి, బ్రవ్యనందంజ 'ట్రవ్యానందమును; నిశ్చాయయతి; ఆ నిశ్చయింపం జేయును,

కా, ఈసమాధి చిరకాలము నిల్చుట కష్టసాధ్యము. త్‌ణ కాలము నిలీచినను, డానినిబట్టి ట్ర ప్టోనందము నిర్ణయింవవచ్చును.

అవ. అట్టి యానందనిశ్చయము శ్ర్రృవణాదులయందు శ్రద్ధగలవారికిం గలుగశ్తే శలుగుచున్న దని చెవ్వుచున్నాండు:- న్లో శ్రద్ధాభుర్వ్యుసనీ 'యోఒత్ర నిశ్చినో ల్యేవ సర్గుథా, _

నిశ్చితే తు సకృత్తస్మి౯ విశ్వసీత్యన్యదా ఒప్యయమ్‌. 120

వ్యా, నన్వార్మదర్శనాయ శ్రృవణాదౌ వ్రవృత్తాలపి శీచిదానందనిశ్చయ శూన్యా బహిర్భుఖా నీవ వర్పంత ఇత్యాశంక్య శ్రద్ధాదిరహితానాం తథా ల్వేఒవి శ్రన్ధాదిమళాం కన్నిశ్చయో భవ ల్యే వేళ్యాహా---శ్రద్ధాచంితి. వ్యసనం సర్వథా సంపాదయిహ్యామాత్యా ర వాః తద్వాక్‌" వ్యసనీ, అక్ర సనాభా సర్వథా ఆవళ్యం. తతః కిమిత్యత అవా---నిళ్చి తే త్వితి. అన్న్మి౯- బ్రువ్యానంచే సకృజేకచా తుణికనమాభా నిళ్చిరే నతి ఆయం సకృన్నిశ్చయవా నన్యదాసి ఇతరసిన్నవీ కాలే విశ్వసితి అనం దో౭ ప్రీతి విశ్వానం కరోతి.

టీ, యః జ ఎవండు, అత్ర జ రశ ట్ర హ్థానందమునందు, వ్యసనీ ణు అస క్రిగలవాం డగుచు, శ్రద్ధానజ్య శ్రద్ధ గలవాండో (నజవాండు); సర్వధా = సర్వవిధంబుల చేతను నిళ్చినో ల్యేప ఇ కప్పక నికృయించుచునే యున్నాండు. తస్మిక్‌" ఆ అబ్రవోనందము; వళ్ళత్‌ అ ఒక్క_మాణు) నిళ్చితే సతి జ నిశళ్చయించబడంగా ఆయం జ ఈయళభ్యాస కండు, అన్యదాసే ౨ మలఠలియొక కాలమందుశు, విశ్వనితి ఆ అనంద మున్న దని నము చున్నాండుం

తా, పట్టువలయు, విశ్వాసమును గల 'యోగాభ్యాసకుండు సమాధియంవలి యానందమును నిశ్చయించును,. తణకాలమైనను ఒక మాటు నిశ్చయించెనేని మొల్లపుడును దానినే ని యట్టి సమాధిసుఖ ప్రా వక. యత్నించును,

“చోూగాసంద వ్రకరణము 801 ఆవ ఇట్టి విశ్వానమువలని ఫలమును కెబ్పుచునాన్నందు: న్లో ఆ ఆాదృక్పుమానుదానీన కా లేఒపాానంద వాసనామ్మ్‌ ఉవేత్యు ముఖ్యమానందం భావయళల్యేవ తత్చరః, శల] చ్యాః శతోఒవి 80 కత్రావా. కాద్భృగితి, ఆాదృక్పుమాళ శ్రధ్ధాదిపురన్సరం సకృన్నిశ్చయవాళ్‌.. పురుమః కెదానీన్యదశాయామపి ఊవలభ్యమానాం ఫూర్వోక్తా మానందవాసనాము సపేత్యు ఠత్పరో ముఖ్యానం దే తాత్సర్యవాళ భూత్వా తమేవ ఛావయతి. టీ. శాద్భక్‌ = అలాటి, పుమూక్‌ జ ఫురుషుండు, ఉదాసీనశా లేవక = కదా సీన్యదశయందును, ఆనందవాననాం జ వాననానందమును, ఊపేత్యు అ లెక్క ౦వకు రత్ప్సర? = అట్టి ట్రహ్మానందమం దానక్రిగలవాం డగుచు, ముఖ్యంజముఖ్య మైన, అనంద 'మేవనజ టబ్రహ్యానందము'నే, భావయతి = భావించును. తా సమాథ్యానంచమందు నమ్మకము గలవాండు, కౌదానీన్య దశయందు వాసనానంద ముండినను దాని నువేథించి సమాథ్యానంద మునే పొందంగోరును. ఆవ. ఇందులకు: దగిన దృష్టాంతమును జెచ్వుచున్నాండు:లా శ్లో. పరవ్యసనినీ నారీ వ్యగ్రాసి గృహకర్మణి, త దేవాస్వాదయత్యంతః వపరసంగరసాయనమ్‌, శర వ్యా- వవం వ్యవవారకాలే నిజానందం భావయతీత్యత్ర, దృష్టాంతమావా చకేతి. టీ. రవ్యసనినీ=పరపుడుషునియం చాన క్రిగల, నారీజ స్త్రీ, గృవాశర ణిజగ్భృవా వ్యా పారమునందు, వ్యగ్రావి, ఊద్యు క్తురాలై నను, ఆంక?జలోవల, కజేవజవూర్వ మశుభ వింపంబడినట్టి, వరసంగరసాయనం ఇ పరఫురుమునితో సంచర్క మఇెడీ నుఖవిశేషము జీ ఆస్వాదయతి ఆ కలంచుచుండును తా, వ్యభిచారిణి యగు త్రీ గృహకృత్యముల నాచరించు చున్నను మనస్సులో సర్వకాలములందును పరపుగుపు సంగసుఖము'ే భావించుచుండును గదా! అశ్లే యోగియు నౌదానీన్యదళయందు సయితము సమాథ్యానందము నే ఫొందుచుండును, ఆప దాక్హాంతికమందు నమన్వయించుచున్నాండుణా శ్లో. ఏవం తత్తే పరే ళుద్ధే ఢీరో విగ్రాంతిమాగత్క తదేవాస్వాదయత్యంతర్చషపార్వ్య్యవహర న్నపి 128

82 శ్రీ, చేడాంతపంచదశి, వీశాదళ పశరణను య! వ్యా చాక్షాంతిశే ఆయోజయతి....ఏవమితి, లు

టీ, ఏవం ఇ ఈవిధముగా, వరే ఆ ఊక్కృష్రమగునట్రియు, శుద్ధేఎనిర్వలంబగు నట్టియు; తత్తే జ తత్త్వమునందు, విశ్రాంతిం ఇ విశ్రాంతిని ఆగత$ఃజపొందిన, ఢీరణ థీరుండు), బహిః= వెలువల, వ్యవహరన్నవి గా వ్యవవారిం చుచున్నను, అంతః జ లోవల, తబేన = అ; వోనందము బే, ఆస్వాదయతి = చవిగొనుచుండును.

తా, ఈవిధముగా పరమాత్మ యందు చి ' తృమును నిలివీన ట్ర వా విదుండు వ్యవహార కాలమునందును బవ్షోనందసుఖము ననుభవిందుచునే యుండును.

అప, ధీరుం డన ఇవ్వండో చెప్పుచున్నాండు;ా న్లో, ధీరత్వమతప్రాబ ల్యే ఒపానందాస్వాదవాంఛయా,

తిరస్కృ తసఖిలావమాణి తచ్చింతాయాం వ్రృవ_ర్తనమ్‌, కలో

వ్యాః భీరళహ్రైర్ధమాహా-..-ధీరత్వమితి. ఇంద్రియాణాం విషయాళిముఖ్యేన

ఫురుషాకర్ష ణసామశే ఖ్ర్‌ానీ న్వరూపనుఖానుసం ధా వేచ్భయా సర్వాణీం ద్రైియాణి తిర స్కల్భృ త్యానంచానుసంధాన వవ వ్రవ _ర్లమానత్వం థీరత్వమిత్యర్థః.

టీ. అతుప్రాబల్యేఒి ఇ ఇంద్రియములు బలస౦ంతనులుగా నున్నను; అనందా స్వాదవాంఛయా = అనంద అ ఆనందనుయొక్య, అస్వాద ఆ రచిచూచుటయందలి, వాంఛయా జ కోరికచేక్యు ఆఖలామోశణి = సక లేంద్రియంబులను, తిరస్కృత్యజని'రాక రించి తచ్చింళాయాం ఇ అబ్మవ్థోనుసం ధానమునందు ప్రవ 'ర్తనం ఇ ప్రవ _ర్రించుట, ధీరత్వం ఆ థీరత్వమనంబడును,

ఆ, ఇంద్రియములు వెలుపలికి లాగుచుండినను, ఆనందాస్యా దొఖిలామచేత ఆయింద్రియముల నిరోధించి ృహ్టోనుసంథాననునందు ప్రవ _ర్హించుటయే ధీరత్వ మనంబడును, అట్టవాంే ధీకుండు,

అవ, విశ్రాంతి యన ిట్రిదో వెబ్వచున్నాండు:-ా న్లో భారవాహీ శిరోభారం ముక్ర్యాఒ న్పే వ్మశ్తామం గ్‌త్క సంసారవ్యాపృతిళ్యా గే తాదృగ్బుద్ధిస్తు వి శ్ర మః 1920

• వ్యా, విశ్రాంతిళబ్దస్య వివక్నీతమర్థం నద్భృషప్టాంతమావా=--భారవాహీతి. యథా లొోళీ భారం వవాక్‌ొ ఫురువః శృమహేతుం శిరస్థితం భారం జరిత్యజ్య శ్రమ రహితో వర్తతే కథా బంసారవ్యాపారత్యానే నతి శ్రామరహిళ ఆనమితి జాయమానా బుద్ధిస్సా విశృమళబ్దేనోచ్యత ఇత్యర్థః

'ోాాగానసీంద వ,కరణము న. టీ. భారవాహీ = బరువు మోయువాండు;.. శిరోభారం ఇ ె ల్తివెబరువును ముశ్ర్వాజవదలి, విక్రమంజవిశ్రాంతిని, గక$। జ పొందినవాం డగుచు, అవసే ౨ లారడునుం సంసార వ్యాష్ఫతి త్యాశే = నంసారజనంసారమునందు; వ్యావృతి=వ్యవహారముయొక్క, త్యా శేజవదలి'పెట్టుటయందులలిగిన కాదృన్ఫృద్ధిః య్‌ అట్టి జ్ఞానము; విశ్యమఃజనిళ్రాంతి (యనంబడును) తా, బరువుమోయువాండు తన నెత్తివై బరువును డించుకొని నపుడు విశ్రాంతిసుఖమును పొందును, అట్టులే సమాధినిష్టాగరిస్థుండు సంసారవ్యవహారములను వదలి వేయుటచే విసశ్చ్రాంతిసుఖము ననుభవిం చును, అట్టి సంసారవ్యవహార త్యాగ మే వ్ర్చాంతి యనంబడును, అవు ఫలితమును జెప్తుచున్నాండు:---- శ్లో * విర్చ్రాంతిం పరమాం ప్రా _పసేడానీన్యే యథా తథా, సుఖదుఃఖదశాయాం చ తదానందై కతత్పరః 106 వ్యా ఇదానీం ఫలితమర్థమాహా--విశ్రాంతిమితి. వరమ్లాం నీరతిశయాం విశ్రాంతి ముక్తలతుణాం ప్రాప్తః ఫురువః స్వస్య కొదాసీన్యదకాయాం యథా చరమానంచాస్వి దీ తాత్సర్యవాన్ఫవతి, వపం సుఖదు!ఖహేతుప్రా వ్రీకాలేచని శదనునంఛానం వలి క్యజ్య నికానందాస్వాదన వన తాత్సర్యవాళ్‌ భవతీత్యర్థః టీ, యథాజవీ ప్రకారము) కాదాసీజ్యే=ఊదాసీకదశయందు బరమాంజఉళర్ళృ వ్రమెన) విశ్రాంతింజవిశ్రాంతిని, ప్రాప్త! ఆ పొంబెనో, కథా=అభ్లేే నుఖదుఃఖదశాయాం చజసుఖదుఃఖదళశయందుశు, తదానంటైక తత్సరః ఆ అబ్రవ్థోనందమునం చే ముఖ్యమెన యాన క్తి గలవాం డ్రైయుందడును తా, ఉత్కృష్టమైన విశ్రాంతి శైశో కమునం జెస్పినట్టది) పొందిన తరువాత జౌదానీన్యదళయం దే శాక సుఖదుఃఖదశయందును (నిరంతర 'యోగాభా్య్థాసపరునక్రు) నెడ లెగక ట్ర వనందసుఖము లభించును, ఆన. దుఃఖదశయందు. దుఃఖ మభిమతము కానందున, చొని యనుసంభానము 'లేశపోయినను వైమయికనుఖం బనుకూలంబగుటవలన చదొనియం దఖిరుచి గలునళ మానదు కాన నానమయమున సననాధినుఖానునంధాన మెట్లు భుటించు ననినం కెళ్వు చున్నాండు:లాలా న్లో , అగ్ని చవేశ హేత ధీళ్ళృంగాలే యాదృశీ తథా, ధీరస్యో చేతి వివమయీ౭.నుసం థఛానవిరోధిని, 1ల్జ7

8క్త శ్రీ వేదాంతపంచదశి, వీశాదశ్‌ ప్రశరణము వ్యా నను దుఃఖిన్య ప్రతికూల ల్వేన తదనుసంధానేచ్చాభావేమెకి. 'వైమయిక నుఖస్యానుకూల ల్వేన ఫపురుమై రర్థ్యమానత్వా _శ్రీదనునం ధా 'జీచ్భా కతోన భవేదిళ్యా శంక్య తన్య విమయసంపాదనాదిద్వారాఒతీవ బహిర్తుఖత్వాపాదజేన నిళానందా నునం ధానవిరోధి త్వా శ్తదిచ్భాపి వివేకినో న జాయత ఇతి దృష్టైాంతప్రుదర్శనవూర్వక మాహ---ఆగ్నీతి, శీఘ్రం జేవానిమోచ నేచ్చ్భాయాం దృఢకరాయాం సత్యాం కద్విలంబకారణీ అలంకారాదౌ యథా అగ్ని ప్ర వేస్తువైరస్య బుద్ధిరుక్పద్య తే ఏవం వై రాగ్యాదిసాధనసంపన్నన్య వివేకినో బ్రవ్భోనుసంధాన విరోధిని విషయను ఖేడి పీత్సర్లఃం లి టీ. అగ్ని ప్ర వేశహీత్‌ ఆ అగ్నియందు ప్ర వేళించుటకు కారణము కలిగినపుడు, శృంగాలే = శృంగారమందు, యాద్భకీ ధీః జ ఎట్టి బుద్ధిన లుగునో, తథా = అవిధంబు గీ అళ్థానుసం ధానవిరోధినిజఅనుసంథధానమునకు విరుద్ధమగు, విషయే = కుంద శాదివిమయమందు, ఆస్యజఇతనిశ, (శాదృ) ధీః=లట్టి మిద్ధిః ఉజేలిజకలుగును, శా, పతి వ్ర త సహగమనము. జేయునఫుడు తదంగముగా నలం కరించుకొనును, అప్పు డట్టి యలంకారవమం చాసతికి నెట్టి టైరబుద్ధి యుండునో అట్టులే బ్రహ్హానందసుఖమునం దుంజెడి యోగికి విషయ సుఖమం డాస్తక్టి యుండదు. అవ, 'మయోసి విషయములను చొ త్తిగా నిరసించునా యనిన నట్టు శా దని వెళ్వచున్నాండు:లాా శ్లో. ఆవిరోధిసుఖే బుద్ధి స్వానందే చ గమాగమా, కుర్వంత్యా న్దే శ్రమాదేషా కాకామీవదిత _స్టతః 128 వ్యా. మాభూక్విరోధివివయే నుఖేచ్చా అవయత్స పౌలభ్వీనాబహీరుఖత "థా విషు కింన కరీక్యక అవా...౪వక*థ షూంశ్య నవే టి. బుద్ధిః ఆ బుద్ధి అవిరోధిను'ఖే = అనుసంధానమునకు విరుద్ధము గాని నుఖి మందును; స్వానంజే చ ఇ న్వరూపానందమునను, గమాగవకా ఆ గమనాగమనములను: తర్వంతీ ఆ చేయుచున్న, వీషోజ ఈబుద్ధి శ్రుచూల్‌ అ వరునసగ్యా కాకాశత్నీవత్‌ ఇ శాకికంటివలె, ఇక _న్తతఃజఇటునటు) ఆ | స్టేజఉూ౦ండునుం లా, ఇట్టి యోగియొక్క చి ' తము కాకికంటివ లె విషయనుఖ మును బ్రహోనందమును ఇటునటు నాస్వాదించును, యోగి వితేపదళశ యందు విషయసుఖమును్కుు సమాధివశయంద బ్రహానందసుఖమును ఆస్వాదించుచుండును,

శూాగానందవ్రకరణము 8/5 అవ దృప్తాంతమును వివరించుచున్నాండు:--- శ్లో, వనైవ దృష్టిః శాకస్థ వామదథీణ నేత్ర యో, యా త్యాయా త్యేవమానందద్వ యే తత్త్వవిదో మతిః, $90 వ్యా దృష్టాంతం వివృణోతి....నీైైవ దృష్టిరితి, యథా కాకన్య దృష్టి? దృశ్య "లేఒనయేతి. దర్శనసాఫనం చత్షురింద్రియ మేక మేవ వామదశీణ బే (శ్రయోర్లోళళ రొూః వర్యాయేణ నమనాగమజే కరోతి, నీవం వివేకినో బుద్ధిరప్యానందద్వయ ఇత్యర్థః టీ. శాకన్య ఆ కాకికి వామదక్షిణ యత్ర యో! అ ఎడమకుడికన్నులయందు దృవ్షిః = చూపు, నీశ్రైవ = ఒక్కటిమే, యాళత్యాయాతి ఇ గమనాగమనములను 'వేయుచుండును; ఏవం జ ఈవిధముగా, రృత్తరవిధ$ ఆ బృవ్మావిదునియొక్క; మతిః ఇ బుద్ధియు ఆనందద్వయే = ఉఊభయవిధానందమునందును (యూళత్యాటూతి అ పోవుచు వచ్చుచు నుండును కా, శాకి కుడియెడముకన్నులం దొక దృష్టియే కాన నొక కంటి తోం జూచునపుడు రెండన కంటితోం జూడనట్లు బ్రహ్హవిదునిబుద్ధి విష యానంద బ్ర పోనందముల ఛిన్న కాలములలో ననుభవించును, ఆమ ఈయర్థమునీ మణియొక దృష్టాంతమువేం కేద్వచున్నాందు:ాా న్లో, భుంజానో విషయానందం బ్రపోనందం చ తత్త్వవిత్‌ , ద్విభాహాభిజ్ఞ వద్విదాస దుభా లౌకిక వైదిళౌం 180 వ్యా దాక్టాంతికం వ్రపుచయతి.-భుంజూన ఇతి, రత్త సవిల్‌ + విషయాళొ భుంజాన _స్తజ్ఞన్యం విషయానం౦దముపనిమద్వ్యా కస్యదవగతం టహ్మనందం చ లౌకిక వైదికావుఫౌ విమయానంద బ్రవానందౌ భాఘాద్వయ వేదీవ జాసీయాదిత్యర్థః టీ. రత్త్వవిత్‌ = బ్రవావిదుండు, విమయానందంజవిషయానందమును, బ్రవ్య నందం 'చ = బ్రహ్యానందమును, భుంళానః జ అనుభవించుచు, ద్విభాహాభిజ్ఞ వల్‌ అ కండు భామలు ెలిసినవానినల్సె ఊఫౌ = రెండైను లౌకికవై దికొఅవిమయానందబ్రవ్య నందములను, విద్యాత్‌ అ 'రెలిసికొనును. . తౌ రెండు భామలు "ఇెలిసిన వాం డెట్లు జఒళొ ఫాకీరా కౌాలవుం దొళ్కొకభాషు మాట్లాడునో, అశ్లు, బ్రహవిదుండు భిన్న కాలములందు విషయానంద బ్రహ్యానందముల ననుభవించుచున్నాండు,

86 శ్రీ చేదాంతపంచేదశి, వీకోదళ్‌ ప్రకరణము ఆవ దుఃఖానుభవ కాలములో షరితొచము లేకుండుటకు కారరాము:-= శ్లో, దుఃఖస్రాప్తై న చోచ్వేగో యథాపూర్వం యతో ద్విదృక్‌ , గంగామగ్నార్ధకాయస్య పుంస శ్నీతోప్లధిర్య థా, [181 వ్యా నను దుఃఖానుభవపదకాయాం ఊజ్వేశే సతి కథం నిజానందానుభవ ఇత్యా శంశ్యాహ-దు! ఖీతి. యతో యస్తాత్కారణా ద్వి వేకీ ద్విదృక్‌. లౌశికచై దికవ్యవహార ళో రుభయోరకి వేళ్తా ఆతో దుఃఖప్రాప్తావవి పూర్వవదక్ఞానదశాయా మివన తస్యో జ్వీనః వివేశేనస తదా చాధ్యమానత్వాల్‌ అతో దుఃఖానభవకాలేఒపి నిజానందాను సంధానం న విరుధ్యత ఇత్యర్థః, యుగవదుభయానుసంధా జీ దృష్లాంతమాహంాగ రోత టీ. యతః = నీహేతువువలన, (వివేకీ = జ్ఞాని); ద్విదృక్‌ ఆ కెండు దృష్టులు గలవాండో, (శతః = అకారణము వలనే) గంగామగ్నార్థ కాయస్య = గంగయందు సగము మునిగిన శరీరము గల, ఫపుంసంజపురుషునకు, శీతోస్తధిర్యథా జా శీతోస్టములవ లే; యథాఫవుార్వంజ వెనుకటివ లెనే, దుఃఖప్రాప్తాదుకిఖము లభించుచుండం", ఊట్వేగః ఇ పరితాషము న అ లేదు తొ, మథ్యాహ్నమునందు గంగలో సము మునింగినవానికి వై భాగమునందు. వేడియు. క్రిందిఛాగముంనందు. చలియు. నున్నట్లు, బ్ర హూవిదునకు -దుఃఖానుభవకాలమునను గూడ ట్ర ప్లోనుభవస్ఫూ్రి యుండుటం జేసి సంసారదశయందువలె నవవతావము గలుగదు. ఆవ. ఫలితమును జెప్పుచున్నాండు:--- న్లో ఇత్థం జూగరణే తత్తవిదో బ్రహసుఖం సదా, భాతి తద్వాసనాజన్యే స్వవ్న్నే తద్భాసతే తథా, 122 వ్యా, ఫలిఠమావా---ఇక్థమితి, సదా నుఖదు!ఖానుభవదశాయాం తూక్టీం స్థా శేత్యర్థః న శీపలం కాగరణ సీవ శద్భానం, కింతు స్వప్నా వస్థాయామపీ త్యావాంా తద్వానజేతి. "హేీకుగర్భం విశేషణం జా గ్రద్వాసన నాజన్య త్వాత్స వ్‌ష్నస్య తత్రాపి తద్భ్రవ్యాసుఖం తథా జాగ్రదవస్థాయామివ భానత ఇత్యర్థః. టి, ఇక్టం ఆ ఈవిధమున, జాగరణే ఆ జాగ్రద్దశయంద్యు తత్తసవిదః ఆ తత్త్వ విదునకు బ్రువ్మానుఖం ణు ్రనోనందము, నదా ఆ ఎల్లప్పుడు, భాతి ఆ ప్ర కెళించుచు న్నదిం కద్వాసనాజ'న్యే గ అజాగ్రద్వాసన వలన గలిగిన) న్వ ెప్నే=స్వస్నదశయందు, తథా ఇ అవిధంబున జీ, కల్‌ .= ఆ ఖ్రవానండనుఖము, భాసలే = త్ర? +0ంచుచున్నది.

'మోగానంద వ్రశరణము 877 కా, ఇట్టి బ్రహవిదునకు బ్రహ్థోనందము జాగృష్ద్షశయందే కాక స్వవ్నదశయందును స్ఫురించుచుంకును, అవ, నస్వవ్నములోని విశేషమును జెదచున్నాండు:-- న్లో ః అవిద్యా వాసనాస్య _న్లీక్యత _స్తద్వాసనోస్థితే, స్వన్న్నే మూర్థవ దేవైపు సుఖం దుఃఖం చ వీశ్షతే, - 188 వ్యా, నను స్వష్న స్యానందానుభవ వాన నాజన్య ల్వే సతి అనంద వీన ఖాసత ఇత్యాళం శ్యావా.-ఆవి ద్యేతి. న శేపలమానందవాసనాబలాబేప స్వప్నో జాయతే శింతు ఆవిద్యావాసనాబలాదపి, అత _సద్వాననాజన్య త్వా క్షీర్రాజైష్యేవ నుఖాద్యను భళచో భవతీత్యర్థః. టీ. అనిద్యావాసశావి ఆ అవిద్యయొక్క వాననయు, అ స్లీత్యతః ఇ శల దను హీశువువలన తద్వాసనో్థితే = ఆయవిద్యావాననవలనం గలిగిన, స్వెప్నేఅన్వన్న దళయందు, మూర్థ వదేవ=శాజ్ఞానివలె బీ, వీమ!జఇతండు, నుఖంజనుఖమును, దుఃఖం చణ దుఃఖమును, వీత లే = చూచుచున్నాండు. ళా, ఆనందొనుభవవాసన చేతనే స్వస్నము గలుగు నెడల స్వవ్న మందును ఆనందమే స్ఫురించుచుండవ లెను గడా యనిన, స్తుష్నము శీవలానందవాసనాబలము చేత నే కలుగదు, అవిద్యా వాసనాబలము చేతం గూడ గలుగును. కనుక, స్వప్నమందు అవివ్యా వాసన యుండుటవలన, కం నా క్‌ వ జు. కొందు స్వప్నావస్థయందు క్షని అవిపెకివ లె సుఖదఃఖముల ననుభవిం చును. అవ 'వ్రశరణమును ముగించుచున్నాండు:ా న్లో, బ్రుహ్టానందాఖి ధే న రం

• యోగి వ్రత్యతమమభథ్యాయే వృథ మేఒ స్మెన్నుదీ3తమ్‌, 134 ఖతి శ్రీవిడ్యారణ్యకృతౌ, వేదాంతపంచదక్యాం బ్రహోనందే 'యోగానందో నామ వ్ర థమోఒఛార్యయః, వ్యా, వీతాపతా శ్రంథనంద క్ఫేణో క్తమర్థం నిగమయతి.-- బ్రవోనం దేతి. ట్రవోనందనామ'శే అధ్యాయపంచ కాత్మ స! ర్రంళేఒసి౯ ప్రథమేఒధ్యాయే నుమ త్యవస్థాయాం నసుఖదుఃఖదశాయాం చ న్వప్ర, కాళచి ద్యూవబ్రహ్థానందస్య ప్రశాశకం

873 శ్రీ వేదాంతపంచదళశి, వీకాదళవ్ర కరణము రొోగ్యనుభవరూవం ప్రత్యతము _శ్రమిత్యర్థః ఇదం చోవలచుణమాగమాదీనాం, లేషా మవ్య త్రదర్శిక క్వాల్‌ = ఇతి శ్రీమశ్చరమహాంనపరి న్రాజకాభార్య శ్రీ భారతీ తీర్థవిద్యారణ్యమునివర్యకింళ శీణ రానుకృష్ణాఖ్యవిదుషూ విరచిలే ట్ర వోనందవ్యాఖ్యా నే యోగానందో నామ పథ మోజఒధ్యాయః టీ. ట్రన్యానందాఖిభీ = బ్రవ్యోనంద మను పేరు గల, గ్రంఖీ ఆ గ్రంథమందు; వ్రథమే ఇ "మొదటిదైన ఆధ్యాయే = అధ్యాయరూజం బగు, కల్‌ ఎఆ) ట్రన్వోనంద ప్రశాశకం ఆ బ్రస్గానందమును బ్రకాళింబం జేసెడి, యోగ వ్రత్యతంజమయోగియొక్క యనుభవము, ఈరికం ఇ చెచ్చంబడినది. తా, జ్య జ (ళీ ఈ బ్రవోనంద వ్రశరణమున బె ప్లోనందమును టి, కౌశింద జేసెడి ఇూగియొక్కు యనుభవము దెలువంబడినది, ఇది శ్రీవిద్యారణ్యశృతం బగు వంచదళియందు ట్ర;వోనందమందలి మచమోశగానంద మను ప్రథమా ధ్యాయము నమా 'స్వముం

శిరను టై నాతి శ్రీ గణేశాయ నవ ఇస / సీ వేదాంతవం చదళి నా. "దా(దశ పక ట్ట ప్ర రణము అవాణాముననున్లే ర్యకననామునాలాలా. ఆతానందవకళకరణము = ల్‌ ఆవ. యోగికి నిళానుభవమును జెన్నీ మందాధికారికి టవ్యోనందానుళవ ప్రకా రముం కూసించందలంచి శిమ్యప్రశ్న నుష్మ్కక్త్రమించుచున్నాందు;- న్లో ః నన్వేవం వాసనానందా ద్న్రిహ్లానందా దవీతరమ్‌, వేత్తు "యోగి నిజానందం మూఢస్యాత్రా స్తీ శా గతి క్షే వ్యా, ఆత బృవ్శునందాంతర్ల తమా త్రానందనామక౦ం ద్వితీయా ఛ్యాయమారళే. త చేవం ప్రశమాధ్యాయే వివేశినో యోగేన నిజానందానుభవ ప్రశారం ప్రదర్శ్య మూఢస్య జికాసోరా త్రానందశబ్దవాచ్యత్వం వదార్థవివేచనముఖేన బ;హానందానుభప స్తా బాళ్లీ 0 థి న్‌ వ్రకారవ్రదర్శనాయ శిమ్యప్రశ్న మవతారయతి...-న జ్వేవమితి, టీ, నను=అయ్యా ! వవంజ ఈవిధముగా, వాననానందాల్‌ ఇ వాసనానందము కంటెను, బ్రవ్మానందాత్‌. జ బ్రవోనంవముకం టెళు ఇతరం ఆ వేజ౭ెన, నిజానందం ఇ నిజానందమును; యోగీ ఆ యోగి). వేత్తు = ఎయుంగుయాక. అత్ర, ఆ ఈవిషయమున, మూథన్యజమూఢునకు, కాగతిఃజవీమి త్రోవ, ఆ స్లీకలదు 1 తా, ఓమహాళ్తా ! 'యోగాభ్యాసవరునకు నిజానందానుభవము శల దని వెప్పీతిర. మూఘునకుం కృ ఆార్థతం 'జెంచు నుపాయ 'మెద్దియో 'సెలవిండని శిష్ధం డడిగెను, అవ. అతిమూఢునకు విద్యాధి కారము 'లే దని గురుని ప్రత్యు త్తరము:-- శ్లో, ధర్తాధర్శ్మవకా చేషు జాయతాం మ్రియతామవి, వునః పుననేహలమై కింనో దాతీణ్భతో వదం లి (ట్‌ స!

ఈ0 శ్రీ వేడాంతపంచదళి, ద్వాదళప్రకరణము ఇ్యా+ శిమ్యేళైవం పృష్టో గరురతిమూఢన్య విద్యాథికార ఏవ నా స్రీత్యాహాా ధళ్వేతి, వఏపోఒలిమూఢో౭ఒనాడౌ సంసా లేఒతీ లేమ జన్మను ఆనుష్టి తసుకృతదుమృ్చత వశాన్నానానిధదేవాస్వీకాలేణ పునః పునన్దాయతాం మ్రియతాం వేత్యర్థః. టీ. వీమఃజ ఈమూఢుండు, భత్తాధర్మవశాల్‌ జపుణ్య పాపపళమువలన, ఫునఃపునఃణ మాటిమాటికి, చేనోల క్షై$= పెక్కు దేవాముల చేశ, జాయ తౌంజపుట్టుంగాకు మియతా నవీ = చచ్చుంగాక; నఃంనూయొక్కం; దాత్నీణ్యతః అ మో మోటమునేత, కింజనమి శ్రయోజన మో వదజవెబ్వము, తా. అట్టి మూఢుండు జన్మ మరణ వృవాహములో కొట్టుకొని 'పోవ్రచుంకును, అతనివై మాయొక్క దాతీణ్యమువలనం ట్ర మోజన మేమి ! (ప్రయోజనను లే దని యభిప్రాయము), ఆన, అందతీని కృతార్థులః జేయు దయాళురు గనుక మూఢునకును తరణో 'పాయమును కెబ్వం డని శిష్యుండు 'వేడుచున్నాండు:ంాా న్లో + అస్తీ వోఒనుజిఘృముత్యా ద్లావీణ్యేన వ,యోజనమ్స్‌, జే ల ఆగ జ తర్డి బ్రూహి స మూఢః కిం జిజ్ఞాసుర్వా పరాజ్యుఖః ఠి వ్యాకొరర్వాను గ్రాహక శ్వాదాభా క్యేణ శస్యాపీ శాచన గతిర్వ శ్రవ్యేతి శిష్య అవా---౪ స్తీతి, వో యుహ్మాకమనుజిధ్ళుత్తు త్వాదరుగ్యహీతు మిచ్చ్ళవో౭నుజిఘృతువ వ్రేహం భావ స్త త్తం శస్తా చ్భిమ్యోద్ధరణేచ్నా స్యయు శృత్వా దామీణ్యక _స్రదుద్ధరణలకుణం ప్రయోజనమ _స్తీత్యర్థః నీవం శిమ్యవచనమాకర్ష్య, గురు స్తం విశల్చ్య బృచ్భృతి.---తర్టీతి. టీ. నజమోరు; (మష్టికి ప్రమార్థము); అనుళిఘృతృుత్వాత్‌ = అన్నుగృహింప నిచ్భగలవారు గనుక డాశ్నీణ్యేన ఇ దయచేత, ప్రయోజనం = లాభము; అస్లి=కలదుః తర్డి: ఇఆటులయి లే) స=అిమూడఢుండు, బిజ్ఞ్హానుః= బృహ చెజుంగయోరినవాండో, వరా మృఖో వా $ంజవెడ మొగముం బెట్టువాండో, ్రూహిఎవెప్తుము, లె, “మాకు దయాళువ్రలరు గాన నట్టి మూఢులను గూడ నుద్ధరింపవ లెను” అని శిష్యుయ వేండంగా, అట్టి మూఢుండు బ్రహాను ట్‌ ఉ ఆట కో ఫి నెలుగం గోరిక గలవాండా కాండా యని గురువు శిష్యుని ప్రశ్నించెను ఆవ. వరాక్తుఖునకుకు జిజ్జానువునకుకు కృ ళార్ధత కుపాయము. జెన్వచు న్నారునా శ్లో = ఉపాన్సిం కర వా బ్రూయాద్విముఖాయ యథోచితమ్‌, అ ఆశ శ్‌ ఖ్‌ ఫ్‌ మంవప్రజ్ఞం తు జిజ్టాసుమాళ్తానం చేన బోధయత్‌ , గ

వ క్షే ఆత్తానందవ్రశరణను 88 వ్యా. యది మూఢస్య కాచన గతిర్వ కృవ్యా తర్హి మూఢః కిం రాగీ విరకోవా వదేతి. రాగీ వే ద్రాగానుసాశేణ కర్శ టోపొననం వా వక్తవ్యమితి ప్రథమే వరివోర మాహ---ఊపా స్పీమితి. విముఖాయ త _త్వ్వక్థూనవిముఖాయ అహిర్వు ఖాయేత్యర్థః, యజశథోచితం యథాయోగ్యం బ్రవ్మాలోళాదికామశ్ళ్చేదుపాప్లీం బ్రూయాల్‌. న్వర్తాది శామశ్చేత్కర్మ బ్రూయాదిత్యర్థః, జిక్టానుల్వేఒపి సో౭ఒతివివేకీ మందప్రల్ఞో వేతి వికల్చ్య అతి వివేకిన? పూర్వాధ్యాయో కవప్రకారేణ యోగేన బవాసామెక్కార మభ్శిప్పే్య మందప్రజ్ఞ స్య తద్దర్శనోపాయమావా---మండేతి. రకో మందప్రజ్ఞ న్తం

క్టైరుమిచ్చుః లిక్టానుః తమాత్తానంచేన అశ్తానందవి వేచనము'ఖేన బోధయేల్‌ టీ. విముఖాయజకత _శ్వక్థానమం దిళ్ళ లేనివానికి యథో చితంజఅధికారమునకు తగినట్లు, ఊపాస్టిం = ఉపాసనను గాని, కర్మ వాజకర్మ నుగాని, మ్రూయాల్‌ జవెబ్బవల యును మందప్రజ్ఞ 0 తు ఇ మందబుద్దిగల, బిజబానుం జ జూనవాంఛగ లవానినిగూార్చి?

స్గా థ్‌ క పా అళ్తానం దేనజఆ కానందము బేత్కు బోధయేల్‌ జబోధింపవలయును,

ఆ, మూఢులను'ాడ సుద్ధరింపందగు నంటివి కావున 'చెప్పెద వినుము, అట్టి మూధుండు రాగము గలవాండో విరక్తుడో యోజించి, తత్త సళ్లూనా వేత లేని రాగముగలవాొండయినయెడల, అఆట్టివాండు బ్రహ లో కాదికాంయ్‌ గలవాం జామయొునేని వానికి 'యోగ్యమగు నుపాసనము నుపదే)౦పవ లెను. స్వన్తాదికము గోరెనేని యజ్ఞాదిపుణ్యకర్మ విధుల నువ చేశింపవ లెను, పరత_త్త్వమును బెలియం గో లెనేని, వాం దతివివేకి యో మందవబజ్రిండో అెలినికొని, ఆతినివేకి మైనమయెడల పూర్వాథాస్టయ మందుం జె్పయబడినప్ర కారము యోగము నభ్యనీంపంజేయవ లెను, మంద వజ్రం చై నమయడల వానికి ఆతానందముచే బోధించి వానిని గ ఎతౌర్దునిం కు. ౬ వీ థి "దేయవ లెను,

అవ అఆత్తానందము ఫూర్వ మెన్వ రెవ్వరికి బోధింపంబడెననినం జెచ్వచున్నాండు:- వీ గ +శీ శ్‌, బోధయామాస మైత్రేయీం యాజ్ఞవల్క నిజప్రియామ్‌, నవా అరే పత్యుర స్థ పత్కి వ్రీయ ఇతీరయన్‌ , ర్‌ వ్యా- వీవం శీన కో బోధిక ఇళ్యత ఆవహా=---బోధయామా నేతి. యాజ్ఞ వల్క్య్యః వకన్నామళో యజుశ్శాఖావికేష ప్రవ _లృకః కళ్చివృషిః మెల్రేయీమేకన్నామికాం నిజ్మప్కీయాం న్వభార్యాం. *న వా అశే పళ్యురగ్గే ఇతి? ్రియోఇతి న వా అకే వక్యుః కామాయ పతిః ప్రియో భవతీత్యాదిప్రశాశేణ ఈరయక్‌ చ్రువక్‌ లోధ యామాన బోధి వానిత్యర్థః పదాంతంారీ6

882 శ్రీ 'వేదాంతపంచదశి, ద్వాదశ ప్రకరణము

టీ. అశే=పమెన్రేయీ-! బతి! = భర్తు బత్యురస్థే = భార్యకొఆకు, ప్రియః ఆ ఇమ్తుండు) నవేతి ఇ కాం డని, ఈరయక = వెదవ్వుచు, యాజ్ఞ వల్క్య్యః జః యాజ్ఞ పల్క్య్యు చవార్షి, నిజ్నవియాం ఇ తన భార్యయైన) మైర్రేయీ*0=మె శ్రేయినిసూర్చి, బోధయా నూస జ బోధించెను,

తా, బృహదారణ్యకోపనిపత్రున. యాజ్ఞవల్క్య్భమహర్షి తన ఛార్య యగు మైత్రేయికి ఆకానందమును బోధించెను. అట్టివిధ మె ట్లన, భర్తను భార్య వ్రేమించుట భార్యకొఅకే కాని భ_ర్హళొఅకుం గా దని “నవా ఆలే పత్యుః” అనెడి శ్రుతిచే బోధించెను.

అవ మైర్రేయీ బ్రావాణప్రకరణమునం జెచ్స్పయడిన యర్థమును. సంగ్రహ ముగా జేవ్వుచున్నాండు:.-=

సా గ జ న్స్‌. పతిన్టాయా ఫుత్రవి త్తే పళుభ్రావాణబావాంజా,, లోశ్రా బేవా వేదభూతే సర్వం చా త్థార్ధతః వ్రీయమ్‌. 6

వ్యా, ఊక్తర్మత్ర “బర్యప్పేమాస్పద ల్వేన చరమానంద ఇమ్యుతా”మితి వాక్యేన పర్శప్తేమాన్సద ల్వేన *హీతునాత్మనః పరమానందరూపతాం సిసాధయిము!; అదౌ వర చ్రేమాస్పదత్వహేశునమర్థనాయ తావదుడావ్భృత వాశ్యస్యోపలతణవర తామళి క్రేశ్య రత్ప్రకరణన్థనకలసర్యాయవాశ్య తాత్స్పర్యమాహ-ావతిరిలి. పతిజాయాడికం భోగ్య జాతం భో క్తుశ్శేషత్వాణ్‌ భోక్తు నృంబంఛేవై వ చ్రీయం, న స్వరూ పే లేత్యభిప్తాయ!ః

టీ. జతిః = పెనిమిటియు, జాయా ఇ భార్యయు, పుత్ర విస్తేజపు త్రుందును ధనమును, పళుద్రావాణచావుజా! అ పకువులున్వు బ్రౌవ్రాణులును, తృల్రియులును లోకా$ జ లోకములును చేవా$! ఐ బేవశలును వేదభూలే అ వేదములును భూతే ములును గర్వం చ జ సమ_స్ఫమును, అశ్తార్థతః = రన ప్రయోజనమునకై; మ్రీయం జ ఆప్తేమాస్పదమెనది.

తా, పతి జాయాఫుగ్రాదులు, ధనము, వళువ్చలు, బ్రాహ్మణులు, త్‌ త్రీయులు, లోకములు, చేవతలు, వేదములు వంచభూతములు మొద లగు సర్వభోగ్యజూతమును భో_క్స యగు తనకు (ఆత్మకు వ్రయోజన "కారి యగుటచే వే వమాస్పదమగును, అనలా, నివియన్నియు భో_క్ళకు కేసు మగుటవలన ఫో_క్షయొక్క_ సంబంధముచేత'నే ప్రియమగుచున్నవి శాని భో_క్తృసంబంధము కానియెడల స్వరూవము చేత వ్ర యను ళావని అభిసహ్రాయము,

ఆతానంద వకరణము 839) ఆశీ ళో అవ. వెనం కేబ్బంబడినవానిలో “నవా అరే బత్యుః కామాయ... .,.భవతిో అసెడి శు,తివాక్య తొత్సర్యమును విపరించుచున్నాండు:--- న్లో పళ్యావిచ్భా యదా వళ్నా్థ్థ స్తదా వ్రీతిం కరోతి సా, యముదనుష్టానరో గాదై్య స్తదా 'నేచ్ళతి తత్పతిః, 7 వ్యా ఇదానీం ఫూరోోదావ్భాతస్య “నవా అరే వర్యుః శామాయ పతిః చ్రీయోభవతి. ఆత్త్మనన్తు కామాయ పతిః చ్రీయో ఛవితీత్యస్య వాశ్ళన్య అత్న ర్యార్థం విభజ్యదర్శయతి...-వత్యావితి, యదా యన్షి ౯ కాలే దత్న్య్యాః కాయాయా! వత్యౌ భ_ర్భవిమయే ఇచ్చా కామో భవతి తదాసా వత్న్నీ వ్యా చ్రీతిం స్నేహం కరోతి యదా తు జతిః తవుదాదినా ఇచ్చాభావెహీశునా యుక్తో. భవతి 'చేత్తచా శాం జేచృతి న శానుయతే, టీ. యదా ఆ ఎవ్వడు, వత్న్యాః = భార్యకు, పర్య ఆ భ_ర్ణయందు, ఇచ్చా జ లోరిక కలుగునో, తదాజఆసమయమందు, సా ఇ అభార్య, ప్రీతిం ప్కేమను, కరోతి ఆ వేయును, తదా ఇ అబ్వుడు; తత్పతి? = దానిభ ర్ద్క తుదశుషహ్ఞైనరోగా2ై శో = ఆలి, అనుష్టానము, రోగము 'మొదలగువానితో, (యుళ్లో భవతి యది జ కూడుకొచెజీన) తా. భార్య తనకు కామసుఖము ననుభవించం గోరిక కల్టినప్పుడు, తన భర్తను వ్రేమించును, ఆతం డపుడు ఆశలిచే దుర్చలుండై యున్న గాని నియమవరుండై యున్నలాని, వాసధి ల్‌ స్తులై యున్నం గాని భార్యతోం గామసుఖము న వేశ్సింవయం. అవ దీనిఫలితమును కేచ్వుచున్నా(దు:-- న్లో, న పత్యురస్థె సా ప్రీతిస్స్వార్థ ఏవ కరోతి తామ్‌, పతిళ్చాత్రన వఏీవారే న జూయాలే కదాచన, 8 క్‌ థి థి వ్యా- నీవం చ సతి కిం ఫలికమిత్యత అవా---న పక్యురితి. జాయయా క్రియ మాణాయా వ్రీతిస్పా పత్కురశ్థే వత్యుః వప్రయోజనాయన కింతు జాయా తాం ఇతె ప్రీతిం స్వార్థవీవ స్వప్రయోజనాయైవ కరోతి *న వా ఆశే జాయామొ శానూయజాయ్యాప్రియా భవత్యాత్యనన్తు కామాయ జాయా ప్రియా భవి'తీత్యాది “నవా అళే సర్వన్య కామాయ సర్వం వయం భవతి. అక్మనన్తు శామాయ సర్వం చ్రియం భవతిత్యంతానాం వాక్యానాం తాత్పర్యం క్రమేణ విభజ్య దర్శయతి-ల చతిశ్చేత్యాదినాం వతిశ్చ భర్తాపి స్వవ్రయోజనాయైవ జాయాయాం వ్రీతిం కరోతి న న జాయా ప్రీ శయ్‌ ఇత్యర్థః

884 శ్రీ వేడాంతపంచదళి, ద్వాదశ ప్రకరణము టీ, సా ప్రీతిః = ఆప్పేమ; బక్యురస్థే = వెనిమిటికొఅకు, నజశాదు. తాంజఅి వ్రీతిని స్వార్ధవీవజతనకొజి కే? కరోతి ఆ చేయుచున్నది. వతలిళ్చ = భ_ర్హయు, ఆత్మన ఏీవా న్టేజరనక ఆశే, ( నీ తింజప్రీతిని, కరోతి జ చేయును) జాయా స్థే=ఫార్యకొ ఆకు కదాచనజఓకప్రడును, నజకాదు, తా భార్య భర్తను ప్రేమించుట స్వసుఖా వేత చేశ నేశాని ఛర్తశొజకుం గాదు, అటులే భర్త భార్యను వ్ర్రే మించుటయు తన కొజశేగాని భారర్భశొఅకుం గాదు జ్‌ జ శ్లో, అన్యోన్య ప్రేరణేఒవ్యేవం న్వేచ్ళమైవ ప్రవ_ర్తనమ్‌, రి వ్యా న్వేవైకకామనయా వ్రవృత్తా చః స్వార్థా ఛివకు యుగవదుభయే చృయా ప్రవృకైతు ప్రీ లేరభయార్థ తా స్యాదిత్యాళంక్యావహా---అన్యో న్యేతి. వీవము ్తేన ప్రకాశేణ స్వేర్భయైన ప్రవ_ర్సనముభయో రపీతి శేమ? టీ. అన్యోన్య ప్రేరణే = పరస్పరము _క్రేమగల్లినవ్వుడును; వీవమేవ = ఈవిధ ముగా, స్వేచ్ళయైనజతన యిచ్శచేశనేః ప్రవర్హనంజప్రవ_రృనమగుచున్నది. కా, భార్యాభర్త లనోోన్య ప్రేరణ చే మెలంగినప్పుడును తమ లాభమునశే గాని యొరుల లాభమునకుం గాదు, ఆవ. భార్యాభర్తల ప్రేమను శమ స్వార్థమునశకే యనుటకు దృష్టాంతము: న్లో, శృక్రుకంటకవేధేన బాలే రుదతి తత్పితా, రు వ్‌ చుంబల్యేవన సా వ్రీతిశ్చాలా స్టే స్వార్థవవహి, 10 వ్యా స్వేచ్చమా ప్రవ రృనమేవ దర్శ్మయలి--ళ్ళ చశ్రుకంటశేతి. పిత్రా క్రియ మాణం పుత్ర్తముఖాదిచుంబనం న పుత్ర ప్రీత్యర్థం. కస్యశ్య శు,కంటకవేళేన రోదన క_ర్చృత్వాల్‌ ఆత స్తత్సితుః న్వతువ్యుర్థ మే వేత్యవగంతవ్య మిత్యర్థః, టీ. కృశ్రుకంటక వేధేనజమోసముల'ెడి ముండ్లయొక్క (ముండ్లు) గ్ర చ్చుకొనుట వేకు చాలే=పిల్లహాండు, రుదతి=నీడద్చుభున్నను; తల్పితాజవానితండ్రి? చుంబల్యేవ ఆ ముద్దాడుచునే యున్నా,డు, సా వ్రీతిః = ఆ ప్రేమ, బాలాళ్డే ౨ వీల్ల వానిక్‌ అకు న=కాదుః స్వార్థ ఏవ హి=తనకొజశే కచా! తా, మాసములు గృ చ్చుకొని 'యేడ్చుచు వదలి వెట్టినయజాలు నని యుండెడి కుజ్ద్ణవానిని తండ్రి, వదలక ముద్దాదుచున్నాండు, ఈ ముద్దు వెట్టుకొనుట తన సుఖమునశే కాని బాలుని సుఖముకొజకు గాదు అవ. చేతను లగుపతి జాయాఫుత్రాదులయందు యేను స్వార్థ ముక అీ చేయంబడి నదా 1 అశ్యులనిమిత్సము చేయంబడినదా యనుటకు: గూడ నవ కాళము గలదు అని

ఆత్తానందవ్రకరణము 805 చ్రశ్నిందు ఆ చేకనంబును ఇచ్చ్భయే లేని ధనవినయంబున నట్టి శంక కవకాళ మీ లే దని వెన్వచున్నాండు:- శ్లో, నిరంచ్భమని రళ్నాదివ్నిత్తం యత్నేన పాలయళా,

వ్రీతిం కరోతి స స్వాస్ధే విశ్తార్థర్యం న శంకితమ్‌, క్షే వ్యా, చేతజేము పలిజాయాఫుర్రేషు శ్రీయమాణాయాః వ్రీరేః స్వార్థత్వవరా ర్థత్వగం చేవాసంభవాద చేతన ల్వే జేచ్చామా, ్రరహితన్య విశ్తవిమయన్య తచ్ళంక్తై వనా _స్యళిప్రేశ్య న వా అకే విత్తస్య కామాయ విత్తం చయం భవత్యాకృనన్తు శామాయ విత్తం ప్రియం భవరీిత్యన వాక్యన్య ఆాక్సర్యమావా---నిరిచ్చమపీతి. టీ, నిరిచ్భమహిజకోరిక్ర లేనిట్రైనను; రళ్నాదివిత్తంజరత్నాదిధనము; యల్నేనజ 'ప్రయత్నముచేత, పాలయక్‌" = శాపాడుచున్న, నః ఆ అపురుముండు, స్వాస్థే రన కొజపంగా, (వీ తింజ్యక్రీమను) కరోతి జ చేయుచున్నాండుం వి త్తార్థత్వంజధనమ.కొఅపు శ్రేమించుచున్నాం డనుట, న శంకితం ఇ నంచేహించంబడ లేదు. తా, ధన నుచేతన మగుటంచేనీ దానికి కోంకయే లేదు, దానిని ఆస్రితోం గాపాడి వ్రేమించుట దానిని. గాపాకు ఫురుషనినిమి_త్తమే యని లోకవిదితము. ఆవ వేకనత్వమందును బరువును వహించుట మొదలగు నిచ్భ లేని పకువివయ మెన శు,8వాళ్య కాత్పర్యమును కెపుచున్నాండు:లా న్లో అనిచ్భతి బలీవస్టే వివావాయిషలే బలాత్‌, వ్రీతిన్సా వణిగ స్థాన బలీవన్చార్ధతా కురు, 2 శ వ్యా: 'వేకన ల్వేఒపి వావానాదీచ్చారహితపశువిషయన్య “నవా ఆలే పకూనాి మిఠ్యన్య వాక్యస్య తార్సర్యమావా---ఇనిచ్భతీతి, బలీవన్డే అనడుహి అనిఛ్భతి భారం వోధథుమిచ్చ్భామకుర్వత్యపి బలాద్వినాహయిమ లే వాహయిలకుం శామయతే, క్ర, వహ నాదివిమయాయాః ప్రీ తేః వణిగర్థతైవ న బలీవన్హార్థ తేత్యర్థః, టీ. బలీవస్లే=ఎద్దు, ఆనిచ్భత్యవి = ఇస్రవడకపోయినను, బకాల్‌అబలాశ్కారము సలన, వివావాయివ లే = బరువునుమోయ నిచ్చయించుచున్నగి, సా ప్రీతిఃజఆక్రేమ వణిగస్థైవ = వర్హకునిొజ కే యగును, బలీవర్దార్థతా అ ఎద్దుకోఅ కనుట) పతః = ఎట్టు? ఎద్దుళొఅకుం శా దనీ భావము. తా ఎద్దునకు గంత మోయుటకుం గాని బండి లాగుటకుం గాని ఇష్టము లేశపోయినను, అందు మూలకముగా ధనార్జనము చేయంగోరు

886 శ్రీ వేదోంతపంచదశి, ద్వాదశ ప్రకరణము వ_ర్తకుండు, దానినిపట్టి కట్టినందున బలాత్కారముచే నది మోయు మన్నది. అట్లు చేయుట వర్తకుని వ్ర, యోజనముకొఅకే కాని వృషభము వ్‌ యొక్క వ్ర తై కాదు, అవ, ఒకచానిం బ్రేమించుట తన నుఖము?ొజశే యను మాటను వేతనాచేశన ముల నుదావారించి దృఢవజచుచున్నాండు:ాా రి వ అగ శ్లో ట్రాహణ్యం మేఒస్తి పూజ్యోఒహామితి తుష్యుతి వూజయా, అచేతనాయా జాతే ర్నో సంతుష్టిః పుంస వీవ సా. 18 వొష్టా “నవాఅళే బ్రవ్హణః శామా"యీతి వాళ్యస్య కాత్పర్యమావాం--హ్రైవా ణ్యమితి. బ్రాహృణ్యనిమిత్తయా శూజయా బ్రైహణో చహమస్మీ త్యభిమానవానేవ కుష్యతి, న జజా జాతి3త్యర్థః. టీ. (బ్రాహణః=బ్రావ్తాణుండు) మే=నాకు బ్రైావాణ్యం=బ్రైవ్యాణత్వము; అస్షి= కలదు, అహాంజ నేను, ఫూజ్యః=వూజింపందగిన వాండను ఇతిజలని ఫపూజయాజ=గిరనిం చుటవేక, కుష్యుతి = సంకసించుచున్నాండు. సంతుప్రీ = అట్టి సంతోషము; అచేత చాయాః=బడస్వరూపమెన, జా లేః=హ్రైహణలాతికి, నజకాదు, సా=ఆసంకువ్షి? ఫుంన వీవ ఆ పురుషునశే యగుశుం 2 ఫు ఘ నే తా, ్రాహ్హణుని వూజించినపు డాతండయ నెను ఛ్రాహాణుండను, ఫూజనీయుండను అని జూత్యభిమానము వేం దాను సంకసీంచును గాని, ఆచేశన మగు బాహణజాతికి నటి సంతసము గలుగదు. సవ ట్‌ అవ మణియొక దృష్రాంతముశు శెవచున్నాండు:లాా న్లో య్‌ త్రి యోఒహం లేన రాజ్యం కరోమిత్య త్ర రాజత్సా న జాలే రై రళ్యజాత్యాదా "యోజనాయేవ మీరితమ్‌. క్త వ్యా, 'నవా ఆలే తత్ర" స్యే త్యాది వాక్యన్య కాశ్చర్యమావా- మ్రియ ఇతి, రాబ్యోవభోగనిమి త్తం సుఖం తత్రియక్వజాతిమఠ నీనన క త్రియత్వజా లేరిత్యర్థః, ఇవ౦ం త్‌ తి, యోదౌవారణం వై శ్యాద్యుపలతణార్థమి త్యాహ-=- వె శ్యజా త్యాదావితి. టీ. ఆవాంజనేసు, తు శ్రియః = కత్రియుండను, "కేన = దానిచేత, రాజ్యం = ప్రభుశ్వమును; కరోమి ఇ చేయుచున్నాండను. ఇత్య ల = ఆనుచోట, రాజతౌ = రాజక్వము జాలే! జ జాతికి న ఇ కాదు. వైశ్య్ళజాత్యాదౌ అ కోమటీజాతి మొద లగుళాతియందు, యోటజనాయ ఇ హూర్చుకొనుటకొఅకు, ఇదంజషని, ఈ3ఠం జ చెప్ప? బడినదిం

ఆక్షానంద ప్రకరణము 887 కా, “నేను రాజును, రాజ్యము చేయుచున్నాను అనెడి రాజళ్యాభిమానమున్సు _ అందలి సంతోవమును సామాన్య జాతి మాత్రమున కుండదు, మతి మీ మనంగా ఆ యభిమూనము రాజునశీ యుండును. ఇటులే వై శ్యులు మొదలగు జూతులయందును ఊహింప నగును, అవ. మళియొక దృష్రైంతముం కెపచున్నాందు:ాల న్లో, స్వర్షలోక బ్రహ్హలోళా స్తాం మమేళ్యభివాంధనమ్‌, లోకయోర్నోవకారాయ స్వభోగారమైవ కేవలమ్‌, 1ర్‌ వ్యా- 'న వా అళే లోకానాం కామాయేి శ్వాదివాశ్యన్య తాక్స్పర్యమావాంా న్వర్గలోక ఇతి. లోకద్వయోపాదానం కర్గోపాసనాలత ణసాధన ద్వయసం పాద్య సకలలోళోపలతుణార్థం. టీ. స్వర్గలోక బ్రవలోశాఅస్వర్దలోక బ్రవ్తాలోకములు, మమజనాకు, స్తాం ఇ అగుగాక ఇతి అ అని అఫీవాంఛనం జ కోరుట, శేపలం అ వొర్షిగాా స్వభో గాయైనణ తన భోగముకొజశే, లోకయో!ః జ అలోకములయొక్క; ఊపకాళరాయ = ఉఊవకారము కొజకు, న జ కాదు. శా, కర్మ చేత స్వర్దలోశము గాని యుపాసనశచే బ్ర హాలోకము గాని సంపాదింపంగోరుట తన యుద్ధారముకొజుశే గాని యాలోకముల కుపకరించుటకుం గాదు, ఆవ. బేవతావిమయిక దృష్టాంతమును జెవ్వుచున్నాందు:-- న్లో, ఈళవిష్ణ్వాదయో దేవాః వూజ్యంతే పాపనష్ట్రయే, న తన్ని ష్పాపదేవార్థం తత్తు స్వార్థం వ్రయుజ్యతే, 16 వ్యా కించ--ఈశవిష్ణ్వాదయ ఇతి. పావనష్ట్రయే పొపనివృ త్రయ ఇత్యర్థః తత్ప్చూజనం నిమ్పాసదేవార్థం పాపరహితానాం జేవానాం ప్రయోజనాయ న కింతు స్వార్థం పూజాకర్తుః ప్రయోజాణాయం టీ. పాపనష్టయే ఆ పొపవరివోరముకొ ఆకు ఈశవిష్ణ్యైదయః ఆ ఈళ్వరుందు, విష్ణువు మొదలగు; జేవాః ఇ దేవతలు, పూజ్యంతే అ ఫూజిందంబడుదురు. తల్‌ అ ఆ ఫూళించుట, నిస్పాపదేవార్థం అ పాపరహితు లగు దేవకలళొఆకు, నజశాదు. క0ంతుణ మళియుమంటేే స్వార్థం జ స్వప్రయోజనముకొఆకు వ్రయుజ్యతే జ చవేయంబడును,

828 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ద్వాదశ్‌ ప్రకరణము తా, ఈళవిస్ట్వైదులం బూజించుట తన పావనివృ _త్తీ యగుటకుం గాని పాపరహితు లగు చేవతలకొటికు. గాదు. ఏచేవతల నెవరు వూజించినను తమ సుఖముళొజకే యని భావము. అవ ఇంకొక దృష్టైంతమును గనంబబజచుచున్నాండు:-ల= శ్లో , బుగెదయో హ్యథీయంతే దార్చా్రొహాణ్యానవా _ప్పయే, న తత్చ్రస్నక్తం వేదేషు మనుప్యేషు ప్రసజ్యతే, 17 న్యా కించ బుగాదయ ఇతి. దౌర్భ్రావాణ్యం వ్రాత్యత్వం. తచ్చ జార్చ్రా వ్యాణ్యం మనుష్యేషు మనుష్య శ్వావాంతరజాతీరూపం. శద్రహి లేషు వేదే న ప్రన జర ఇత్యర్థః టీ. దార్భ్రావ్రాణ్యానవాన్షయే = వ్రాత్యత్వమును పొందకుండుటకు, బుశా దయః = బుగ్యజుస్సామాధర్వ వేదములు, ఆథీయంతే ఇ అధ్యయనము వేయంబడును, తల్‌ =ఆది (వ్రాక్యక్వము); వేదేషుజ వేదములందు; ప్రస క్తం=ప్రా ప్లమెనది; నజశాదుం మను'మ్యేషు = మనుష్యులయందు, ప్రనజ్యతే = ప్రన క్త మగును, తౌ తమ 'వ్రాత్యత్వము పోవుటకు వేదములం బఠించుచున్నారు గాని వ్రాళ్యుత్వమే "లేని వేదములకొజకుం గాదు, వేదవళనము వేద ముల నుద్ధరించుటకుం గాదు, వేదాధ్యయనము చేయనిమయెొడల శాప ణులకు సంస్రాఫ్టమయ్యొుడి దౌార్చాాహాణ్య నివృ _త్తికొజశే వేదముల బఠించుచున్నా రు, అవ, వంచభూతములను గ్రేమించుటయు నాళ్యార్ధమే యని చెపుచున్నాందుూాా న్లో, భూమ్యాదిపంచభూతాని స్థానత్సబ్బాకశోవ రై కి పాతుభిశ్చావకాశేన వాంఛంత్యేషాం నపే-తవు, 18 న్యా కించ---భూమ్యాదీతి. నళ్వే ప్రాణినః స్థాన ప్రదానతకృళ్ణి వారణ పాకకర ణార్జ 9శోమణావకాళ ప్రదానా క్యాన్లే శుఖిర్నిమి శ్రెక వృథివ్యాదీని పంచభూతాని చాంఛంతి అపీథంలే. ఏసూం చృథివ్యాదీనాం తు హేతవః స్థానవాంఛాడీని నిమి కానిన సంత్యతో న్‌ స్వయమా కాండం తీత్యర్థః, టీ. స్థానతృట్బాశళోమతై! - స్థాన ఆ ఊనికియు) కృట్‌ జదప్సియు) పాఠజపచ నము చేయుటయు) శోవళై! ఆ ఎండంబెట్టటయు, ఆవశాకేన చ ఆ అవకాళమిచ్చుట య'ిడి, "హేకుఖిః = "హేతువులచేత, భూమ్యాదివంచభూతాని = భూమి మొదలగు చఉంచభూశములను, చాంఛంతి=జకోరుచున్నారు. వీహాంజ ఈబ్భథివ్యాదులకు, ఇజతవ। ఐ వూర్వోక్త ప్రయోజననిమి_త్తములు; న (నంత్సి ఇ లేవు,

ఆశ్షానందప్రకరణముం రీ తా. మనుజుయు ఉండుటకు భూమిని, దవ్చి తీర్చుకొనుటకు నీటిని పాకమున కగ్నిని, ఎండం 'బెట్టుటకు గాలిని, తిరుగుటకు ఆకాశ మును గోరును. భూమికి నునికితో నవసరము లేదు, నీటికి దన్పీయే లేదు. ఇళ్లు పంచభూతములకును మనుష్యునకు వలె ఉనికి "మొదలు గాణగల కోరికలు లేవు కావున వంచభూతములయందళి య్రైముయు వానినిం నో రెడి మనుష్యునికొఆకే యని భావము, ఆ అవ, *న వా అళే సర్వస్య కామాయ భవతి అను వాక్యమునకు శాత్సర్యము:ణ శ్లో స్వామిభృ త్యాదికం సర్వం స్యోపకా రాయ వాంఛతి, తత్తత్కృతోపకారస్తు తస్య తస్య న విద్యతే, 19 వ్యా, ఇదానీం *న వా అళే సర్వస్య శామొ యేక్యస్య వాక్యన్య తాత్సర్య మానవా---స్వామోతి, భృళ్యాదినక్యో జనః స్వామ్యాదిశం నర్వం స్వోపశారాయ స్వప్రయోజనాయ చాంఛతి. వవం స్వామ్యాదిరషి టీ. స్వామిళ్ళ శ్యాదికం ణు ప్రభువు భృర్యుండు మొదలుగాం గల సర్వం జ సమస్తమును, స్వోవ కారాయజళన ప్రయోజనముకొ ఆశే; వాంఛతిజకోరుచున్నాండుం క _త్తకృృతో పకారస్తు ఆ చారివారిచే చేయయుడెడి యుపకారమెలే, కన్య శన్య జూ అయా వానికి న విద్యే = కాదు,

"శా. ప్రభువు భృత్యుడు మొదలగు సర్వజనులును తమ తమ ప్ర యోజనముకొజశే యవేత్సించుచున్నారు, ఆ రాజభృతా ఫ్ట్‌దికము కొజకుం చేయంబడు ఉపకారము తమ తమ సౌఖ్యముకొటకే కాన్సి ఆ రాజభ. ఫ్ర తెాదిసౌఖ్యము కొజకుం గాదు,

ఆవ. వేదమం దిన్ని యుదావారణములు, చెచ్పంబడుటకుం గారణము:ల న్లో న సర్వవ్యవహృతి ప్వేవమనుసం థాతుమిదృశం, ఉదాహరణచావాళ్యం తేన స్వాం వాసయేన్నతిమ్‌, 20 వ్యా, నను శు, కౌవేవం బహూదొావారణదర్శనం శిమర్థం శృతమిత్యాళశంశ్యా వా=--సర్వవ్యవహాతివ్వితి. ఇచ్చావూర్వశేము సశ్వేమ్వుపీ భోజనాదివ్యవవా లేవు వీన మారత్యనన్తు కానమూయ సర్వం ప్రియం భవతీత్యు శ్తేన వ్ర,?ా శేణానునం ధాతుమనునంథా నాయ ఈదృశం పతిజాయాదిషు శ్రీ తిదర్శనరూవముదావహారణ బానుశ్యము కృమితి "శేషః. లేన శారణేన స్వాం స్వసంబంధినీం మతిం బుద్ధిం వానయ్‌ీత్‌. సర్వస్యాపీ న్వశేషత్వావగ మేన స్వాత్మన॥ ప్రియ తమత్వానుసంధానవతీం కర్యాదిత్యర్థః.

ఉం శ్రీ వేదాంతపంచదక్కీ ద్వాదశ ప్రకరణము టీ, నర్వవ్యవవ్భాతిను అ నర్వవ్యవవారములందును; నీవం జ ఈవిధముగా, అను నంధాతుంజభావించుటకొ ఆకు, ఈద్భృశం జ ఈలాట్రి, ఊదావారణ బాహుశ్యము క్తం ! "పెక్కుదృషప్రాంఠములు. చెచ్చంబడెను. లేన ఆ "హేరువుచేతు స్వాం = భోక్త్రయగు తన సంబంధమైన, మతింజబుద్ధిని, వాసయీల్‌ : ఇ=అభ్యసీంప జేయవ లెను, తా, సర్వభోగ్య వ్రవషంచమును భో_క్టయగు తనకు శేషు మగుట వలన బుద్ధికి భోగ్యవదార్థములయందుం గల వ్రీ తిని మజలించి భోక్త యగు తనయందే బుద్ధిని వ్ర తి గల దానినిగం చేయవలయు నని బోధించు ట్రై వేదమందు ఇన్ని యుదాహరణములు చెన్ప్చంబడె నని యఖిస్త్రాయము, అవ 'వ్రీతిస్వరూపముకు (ప్రశ్న త్త్రరహూవముగ ఖ్లోకద్వ్యయముచేం. జెల్చు చున్నాండు:లా న్లో, అథ శేయం భవత్స్రితిళ్ళూోయ తే యా నిజాత్తని, రాగో వథ్యాదివిషయే శ్ర ధ్ధా యాగాదికర్మణి, ల వ్యా నన్వాత్య శేష ల్వేన సర్వస్య చియతో వేరా నః 'వ్రీయతమత్వము క్త మనువవన్నం ప్రీతి వికల్చే క్రియమాణే వ్రీలేశేవ దుర్నిరూవత్వా దిత్యభిస్త్రాయేణ వ్రీతి స్వరూవం పృచ్ళతి-అథ శీయమితి. అభళబ్దః ప్రశ్నార్థః యా నిజారత్మని వ్రీతిః శ్రూయళలే, ఇయం కా! 80 రాగరూపా! క0చా శ్రద్ధారూపా ! ఊత భక్రిరూపా! 'నచ్వేర్భావా పేల కింళన్లార్థః. ర్త వివి పత్మేమ ప్రీ లేస్సర్వవిమయత్వం న సంభవ త్యాహఎజారాగ ఇతి. రాగశేద దివ్వేవ స్వాన్న యాగాదివు, ళటదా ఇదర గాడి-య్యాన స్యాన్న వ్యావ “ వ్వే ల్‌ శ్‌ (ఆ టీ.యా = వీది, నిజార్త్యని జ స్వస్వరూషమునందు, శ్రూయళలే = వెచ్పంబడు చున్నదోో ఇయం ప్రీశిః=ఈప్తేము అథ కా భవేల్‌ =వజైయుండును! రాగః ౨ రాగము, వధ్వాదివిషయే= స్త్రీలు మొదలగు వారీ విమయమున జే (స్యాల్‌ = అగును శృద్ధాన శ్రద్ధ యనునది, యాగాదికర్థ ణిజయాగము మొదలగు కర్శలంచే (ఆగుకు) తౌ ఆత్మ ప్రియతమ మని వేదమునం జె్పంబడెను. ఆ వ్రీతి యొట్టిది అనురాగస్వరూప మంటివా? అది స్త్రీలు మొదలగు భోగసాధ నములందే కాని యాగాదులం దుండదు. శ్ర ద్ధ యంటివా? ఇది యాగాదులయం దుండును గాని శ్రీలు మొదలగు పవారియం దుండదు, న్లో ఛక్షి స్యాద్దురుదేవాదావిచ్చ్భా త్వస్రా ప్తవస్తుని, తర్ష్శదస్తు సాద్తి [కీ వృ _త్తిస్సుఖమా శత్రానువ నీ, 2౭

ఆళానంద వ కరణము రే శి ఆ వ్యా+ భక్రిశ్చీత్‌ గుర్వాదిప్వేవ స్యాన్నీకళేమ. ఇచ్చా చేదస్రా ప్తవన్తువిమమైవ స్యా న్నే తరవిషయా. ఆతో న నర్వవిషయత్వం ప్రీ లేరిత్యర్థః ఊక్తవ్ర,శారచతున్టయా తిరి క్షం వకీచూదాయో త్తరమాహఎ-తర్తసి్యతి. తరి వీ లేః శాశావిదూవత్వా నంభవే నతి నుఖమాత్రానువ రిని సుఖమేప సుఖమాత్రమశుసృత్య వర్ధత ఇతి నుఖమాత్రా నువ ర్హినీ ను శ్రైకగోచ కేత్యర్థః. సాత్త్వికీ సృత్త్వగుణపరిణామరూపా వృత్తిః 'వ్రీతిరన్తు టీ. భక్రిః=భ క్రి గురుదేవాదౌజగురువు చేవుడు మొదలగు వానియం దుండును. ఇచ్చాళుజకోరిశకయున్ననో, అప్ర్రాప్తవస్తుని = దొరకని వస్తువునందు; భవేల్‌ జఉండునుం తర్షి=ఆట్టులె లే, సుఖమాత్రానువ రినీ జ సుఖమ్మాత్రము ననువర్తించినది, సా్త్వికీ = సత్తగుణసంబంధియగు, వృ త్తిః=వృ త్తియీ ప్రీలిప్తేమ యగులాకం ఈ. భ్నక్టి యంటివా?! అవి గురుదేవతాదివిషయిక మగును, కాని యన్యనిపయికము గాదు, ఇచ్చ గ యంటివా? లభింపని వస్తువ్రలయం దుండును గాని లభించిన వస్తువులయం దుండదు. ఇ ట్లా తేపింపలా నీద్ధాంతిసుఖమా త్రము ననుసరించెడి స్వత్త్వగుణజన్యమగు వృత్తి విశే షుమే మ్రీతి యని సమాధానముం జెప్పెను. ఆవ చీ ఇచ్చాదులకం టె వే అని నిరూపించుచున్నాండు:ా= "జ జ్‌, జ న్లో, ప్రావ్తే నప్టేఒపి సద్భా వాదిచ్భాతో వ్యతిరిచ్య తే, సుఖసాథనతో పా ధేరన్న పానాదయః వ్రీయాః రత్రి వ్యా, నను తర్గి సా '్రీలిరితై వేశ్యాశంక్య వరివారితి---ప్రాప్త ఇలిం ఇచ్భా తావదప్రా ప్తనుఖాదిమాత్రవిమయా. ఇయం తు సర్వవిమయా, ప్రాపే లే నుఖాదొ న స్పేషవి శస్మిక్‌ - విమయే విద్యమానత్వాల్‌ . అత ఇచ్చాకః ఇచ్చ్భాయా వ్యతిరిచ్యతే , భిద్య లే. ఇదానీం నుఖసాధనభూ లేమ్వ న్నా దిష్వివాత్మ న్యపి 'వ్రీశిదర్శనాదాత్మ నో బ్య న్నా దివత్సుఖసాధన త్వం స్యాదితి శంకలే--నుఖేతి. అన్న పానాదయన్సుఖ సాధనతో వపాథినా యథా చ్రీయా దృష్టః ఆక్యాప్యానుకూల్యాత్ప్రిియ త్వాదన్నాది నమోజన్న పానాదిపర్సుఖసాధనం స్యాదిత్యర్థ కి టీ. ప్రాప్తే అ లభించిన దానియందును; న స్రేఒవి అ నళించిన దౌనియందును నద్భావాల్‌ =ఊండుటవలన) ఇచ్చాతః = ఇచ్చకంటె, వ్యలిరిచ్య లేజవేణయిన దగును నుఖసాధనతోపాభేః = నుఖసాధన మెడి ధర్మమునలన, ఆన్న పొాశాదయఃజఆన్న ము, పొనము మొదలగునవి, క్రియా అ ఆభినుర౦బులు,

8ీ శ్రీ వేదాంతవంచదశ్సి ద్యోదశ్‌ వ్రకరణనుర ళా, దొరకిన దడానియందును, నశించిన దానియందును ఇచ్చయుం డదు, ్రీతి య్టి రెండింటియందును ఉండును కాన వీ తి యిచ్భకంళె వ్యతిర్నిక్షమైనది. ఆల్మ వ్రీతి అన్నాదులవంటి దనెదవేని య ట్లన రాదు, అన్నపానాదులు సుఖసాధనము లగుటచే వేమూస్పదము, ఆవ అన్న పానీయంబులకం టె అత్కకు "భేదమును కజెప్పుచున్నాండు:-- శ్లో. ఆత్తానుకూ ల్యాదన్నా దిసమశ్సేదమునాత్ర, కళ వ్యాః ఆల్రేదమకుమానం సూచితం, విమత ఆత్తా నుఖసాధనం భవితు మర్దతి, చ్రీయళ్వాదన్నా దివదితి. ఆన్న పానాదిము భోగ్యత్వ ముపాధి రిత్యభిప్తాయేణ చరివార లి=--ఆముేతి. ఆ లోశీ అమునా నుఖసాధనతయానుకూ లే నానుకూలయితవ్యః కస్ఫా్యాత్‌ * న కోడి స్యాదాళ్తారితి క్షన్య భో క్తరభావాదిక్యర్థ$. నను స్వయమేనా నుకూలయికవ్యస్సా ్యదిళ్యత అవా---వైశసిన్నితి. ఏీకన్యైవాక్మనో యుగచదువకార్య శ్వమువకారకత్వం వేతి ధర్మ ద్వయం విరుధ్యత ఇత్యర్థః టీ. ఆక్తా=ళక్మ; అనుకూల్యాత్‌ జ ఊపకరించుటవలన, ఆన్నాదిసమళ్ళేల్‌ ఇ అన్నాదులతో నము డంటి వేని ఆముసా ఇ ఈయాత్మ చేతు క$ఐ ఎవ్వండు; అను కూలయితవ్యః = అనుకూలిందం కేయందగినవాందు, స్యాత్‌ ఇ అగును! వికస్మిక్‌ ఇ ఓక్కంయాక్క్మయం ద్వే శర్మక ర్భృతాజకర్మత్వము క రృత్వముశు నజలేదు, తా, ఆత్మ యు నన్నాదులవలి ననుకూలము గనుక 'య్రైమింస బడుచున్న దంటివేన్మి యది సరి కాదు, అనుకూలుం డనంగా నుపకరించు వాండు, ఆత్మ యన్నిటివలన నుపకారనుం( బొందునది గాని మతీయొక చాని కుపకరించునది కాదు, ఉపకార మను కియకు నొశే యాత్మ కర్మయుల కర్వయుం గానేరదు. ఎంతటివాయ్‌ను తన భుజనువైనే తా నెక్కి కూర్పుండం జూలండు. అవ అత్మ నుఖసాధనము గాకపోయినను నుఖము వలె ఖోళ్త కజకరిందం గూడదా యనినం చెచ్వచున్నాందడు:--- ల్లో సుఖే వైషయికే ప్రీతిమాశ్ర మాళ్లా త్వతిప్రియః సుఖే వష్థభిచర తేషా నాత్మని వ్యభిచారిణీ, | జ్‌ వ్యా నన్వన్నా దివత్సుఖసాధన త్వాఖావేషనీ నుఖవద్భో కృ శేమతా స్యాది అ్వ్వాళంక్యాక్య నో నిరతిశయ్యప్తేమాస్పదళా న్రైవమితి షరివారతి---నుఖ ఇతి, వైమ

ఆల్షౌనందవ్రకరణము ౪8 యిశే విమయజజ్యే నుఖీ వ్రీతిమ్మూత్రం ప్రీతిలేవ న నిరలిశయా, ఆశ్తాత్వతి ప్రియో నిర తిశయ్యప్రేమవిషమయః ఆతోన విమయజన్యనుఖతుల్య ఇత్యర్థః తత్రోభయ తో వవత్తి మావా---నుఖే వ్యభిచరతీతి. నుఖీ వెమయిళే సుఖీ జాయమానా ఏషా శ్రీ తిర్వ్యఖి చరతి కచాచిత్సుఖాంతరం గచ్చతి; న తస్మిన్నేవ నియళావతిస్థ రే. ఆత్మని తు విద్య ,మానా బ్రీతిర్న వ్యభిచారిణీ విమయాంతరగామినీ ని భవతి, అతో నిరతిశయా పేత్యర్థః,

టీ. వై మయిశేఎవిమయములవలనం గలిగిన, నుశ్లేజనుఖచుందు, 'శ్రీలిన్యూత్రం = శ్రీతిమాక్రము) (భవతిజకలుగుచున్న ది, ఆత్తా తు=ఆక్స యయిళలే, అతి గ్రియఃజవరమ ఆప్తేమాస్సదుండు, నుఖీజనుఖమందు, వీహెజ ఈ ప్రీతి, వ్యభిచరతిజమాఆీపోవుచున్న ది, ఆత్యని=అత్యయందు, వీహాజకఈ ప్రీతి న వ్యభిచరలి=మార్పు నొందదు. తా, విషయజన్యమగు సుఖమందు వీ తినూ త్ర మే కలదుగాని ల, మ తో వ్‌ నిరతిశయ ప్రియము లేదు, ప్రత్యగాత్మ నిరతిశయప్రీతి విషయుండగుట వలన సుఖమువలె భో క్తకు శేషత్వమును బొందలిప, విషయసుఖము వందుం గల ప్రీతి మజియొక విషయసుఖమునుగూర్చి మాటుచున్నది, ఆందువలన నది విషయసుఖమందు వ్రీతిమా త్రమే యగును, వ్రత్య గాత్మయందుం గల చ్రీతి ఆన్యవిషయసుఖా వేత్త లేనివి గనుక నిరతిశయ మైనది, ఆవ వైమయిశకనుఖము సుఖాంతరము దొరకిన మాటును. అక్క నుఖ మట్లు మాజణ దని చెన్వుచున్నా(దు:---- న్లో వ్‌కం త్య క్ర్యాఒన్యదావ త్తే సుఖం వైషయికం సద్యా క వనీ, నాత్తా త్యాబ్యో న చాదేయః _స్తన్మిన్వ్యభిచరే తృఖథమ్‌, 26 వ్యా నుఖనోచరాయా? ప్రీ లేర్యుఖిచారం దర్శయతి----వీకమితి, ఆక్యనితు తదభావం దర్శయలతి.---నాళ్షే లి, అయోగ్య త్వాదిత్యర్థః ఫలితమావా---తసి న్నితి, టీ. వైవమయికం అ విషయసుంబఎధ మెర, నుఖం జ నుఖముు నదా జ ఎల్లవుడు, వీశం = ఒకదానిని, త్యక్త్వా = వదలిపెట్రి, అన్యత్‌ = మణియొకదానిని ఆదశ్తే ఆ ర్రహాంచుకు. ఆర్హ్థా = అత్త, త్యాజ్యః = వదలం దగినది? న జ కాదు. అచేయళ్ళ ఆ ్రృహించందగినదియు, న ఇ కాదు, కస్కిక్‌ క! యాత్మ యందు (నుఖం ఆ కలెడి ముఖము), కథం = ఎట్లు, వృభిచళేత్‌ = వదలిపోవును, తా, వివయసుఖను నొశదాని ననుభవించుచుండా నంతకంశు నధికసుఖము లభించెనేని తొల్లింటదానియందు వ్ర మ తగ్గిపోన్చను,

8901 శ్రీ “వేదాంతపంచదశి, ద్వాదశ వ్రకరణమం జో తి ఆత్మ వికువంబబడునది గాదు, ట్రై క్వీంంవందగినడియుం గాదు, ఆత్మ సీద్ధవ స్తు వగుటం చేసి చానిస్వరూపము మాజదు, ఆహ ఆక్క విడుపం దగినదియుం గాదు, గ్రహింప దగినదియు గాదంటి వేని, యుపీటీంపం దగిన దని యనవలసీవచ్చు ననంాం జెప్వుచున్నాండు:--- సో, హవాదానవిహీనేఒనీ న్ను పేమౌ చే త్హృణాదివత్‌ , " యై వజ్ర అటి క్ష ఐస్‌ అల శ జ్‌ ల ఉ వేకీతు స్స్ర్వరూపత్వా న్నో వేక్యుత్వం నిజాత్మనః, ర్టి7 వ్యా వోనాదివిషయ త్వాభా వే.ప్యాత్య న్సస్తృణాదివదుపేకూవిషయత్వం క0 న స్యాదితి శంక లే--వోనేతి.. హోనం పరిత్యాగ, ఆదానం స్వీకార ఊపేమో జాదాసీన్యం, ఆత్మనో వోచాద్యవిషయత్వవదుపేశూవిషయత్వమవి న సంభవత్యయో న్యశత్వాదిత్యభిప్రాయేణ బరివారతి...-ఉఊసేత్నీతురితి. ఊపీషీఠరుః ఉపేతొకర్తుః యో నికాశ్తా అవినాళిస్వరూవమ స్టి కన్య స్వస్వరూవపళత్వా చేవ న్వవ్యతిరి కృరృణాదివదు "పీక్యుక్వ ముపేకొనవిషమయత్వం న విద్యశ ఇతి శేమ! టీ. ఊనాదానవిహీీ ఇ విడుచుటయు చ్రహించుటయు "లేని, అస్మిక్‌ = ఇట్టి యాత్మ యందు, కృణాదివల్‌ ఇ గడ్డిపోచ “మొదలగు వానియందు వలె, ఉఊెపీమోచేల్‌ = ఊపీషించుట కలుగునంటి వేని, ఉపీవీకుః = ఊపీశీంచెదువానికి, న్వరూవత్వాల్‌ జు న్వరూవమైయుండుట వలన) నిజాత్యనఃజతన యాత్మకు ఉఊేత్యక్వం ఆ ఊపీతీంచం దగినదగుట్టు న జ సంభవించదు. తా, *ఆశ వదలివపెట్లుటకును గ హిందుటకును అనర_ మంటివి. తానీ గ రు న్న ల యా 90 అటు లంటివేని ఉదాసినములగు గడ్డిపోచలవలె ఉవేథీంపం దగినదా? అట్టిది గాదు, ఆత్మను ఎవ్వం డువేథీంచునో వాని కాత్మ స్వరూప మగుటం జేశీ దానియం దువేత కలిగియుండుటకు వీలు బేదు. తన స్వరూ వము నుపేతీంచువాండు లోకమున లేండుగదా ! అవ, “ఆత్మ త్యజింపందగినది కాదంటివి; దానికి విరుద్ధముగా లో కానుభవము శఆఅదు” అని శంకించుచున్నాండు:- న్లో, రాగక్రో, ధాభిభూతానాం ముమూర్తా వీక్ష్యుతే క్వచిత్‌ , చ్యా, నను హోనవిమయత్వమాత్మనో నా స్రీత్యు క్త్రమనువవన్నం, జ్వేషు త్యాజ్య శ్వదర్శనాదిత్రి కంక లే...రాేతి. యతో ముమూర్షా దృశ్యలే కత ఆత్మని జ్వేమసంభ వాల్‌ “వృళ్ళికాదివదాశ్తాపి త్యాజ్యి ఇతి యద్యువ్యేలేతి కేమః తత్త్యాగస్యాత్మ వ్యతిరి క్ష చేవవిషయత్వాన్నై వమితి పరివారతి---కన్న హీతి, ॥

ఆళతానంద వకరణదము 905 శే తా టీ. క్వచిల్‌ =ఒకానొశబ్వుడు;, రాగక్రోధాళిభూతానాం ఆ శామక్రోధములచే వశికృరు లగుఛారికి) ముమూర్షాజ=చనిపోవుటయం దిచ్ళ; వీక్యు లేజచూడంబడు చున్నది రర।=ఎఆఅందువలన, 'జ్వేహాత్‌. జద్వేమమువలన, ఆత్తాఆత్మ , త్యాజ్యజత్యళించందగినది భవేదితి = ఆగునని, ఊభ్యలే యది అ చెవ్పెచేని; కన్నహీ ఆ అది కాదు తా, శామక్రో,థాదులచే వ్ర శితులై కొంద జొశానొకపుడు మరణమును గోరుదురు గనుక వృశ్చికాదులవలె ప్రత్యగోత్త త్యజింపం ్‌ శీ దగినది యనెదపేని సరికాదు, న్లో, త్యక్తుం యోగ్యస్య చేహాన్య నాత్మళా త్యక్తురేవ సా, న త్య ్క్టర్య ప్తి సద్వేవస్తాాచ్యే ద్వేషేతు కా షతిః, రిం వ్యా త్య క్తమితి. త్య క్తముత్స్రమ్తుం యోగస్యోచికన్య జేవాస్యాత్మ ళా నాస్తి శన్య తగ్గి సేక్యత ఆవా---త్య క్తురితి. త్య క్తున్చేా త్యాగ కారిణో 'జీవోతిర కస్య జీవస్య సా ఆక్ష్మ లేత్యర్థః భవతు శ్యక్తురాక్మత్వం, ప్రకృతే శమాయాకమికృ్యత ఆహంాన త్య క్తరీతి, అతో నాత్మ నస్త్యాజ్యశ్వమిత్యభి ప్రాయః మా భూదాత్యని విద్వేష! జేహే తూపవలభ్యత వీ వేత్యాశంక్యాహం--క్యాజ్య ఇతి, త్యాజ్యే జేవానోచళే జ్వేచీ సక్యపి కా తుతిరాత్మ నస్త్యాగాఖావవాదినో మమేలి శేష. టి, త్యక్తు ఇ పరిత్యజించుటకు యోగ్యన్య = తిన జేవాస్య ఆ 'జేవామునకు, అత తాజ అత శ్వము; నజ లేదు. సౌాజణ అఆయాత త్వము, తఠ్య కుళేవ జ వదలిపెటెడీ జీ ఖీ ల జాని ఆ చానిశే, (ఆ స్తీకలదు.) త్య శ్రరి జ త్యజించెడి వానియందు, సః జ్వేమః = ఆట్రిడ్వేమము, నాస్తి అ లేదు. త్యాక్యే ఇ పరిత్యజింపదగిన దేహమందు జ్వేమేశుజ 'జ్వీమ ముండి నచో, శా తతిః జ నన్ట 'మీమి! తా, త్యజింహదగిన దేహమునకు ఆత్మ త్వము లేదు గనుక దానినిం ద్య్శిజింపవచ్చును, ఆత్మ త్యజించునదే శాని త్యజింపంబడునది శాదు, శరీరము ఉఆాజ్యమైన చో ఆత శేమి నష్వము 1 లి లిలా శి బె అవ ఇట్లు “న వా ఆలే పత్యుఃకామాయ” అనెడి వాక్యము మొదలుకొని “ఆత్మ నన్తు కామాయ సర్వం ద్ర యం భవతి” ఆను వాక్యము వఖికుం గల శ్ర తియొక్క- శాక్సర్యమును శెస్పి, యిపుడు యు _శ్రీపలనగ గూడ అక్క మొక్క వరమ్యప్తేమాస్పద త్వమును సాధించుచున్నాండుంాా కం 4 ర స గ జ శ్‌ ఆళ్తార్భ త్వేన సర్వస్య ప్రీ తేశ్చాత్తా హ్యూతి ప్రియః, ల . లా ధి, హణ న £ స్థా యథా వుత్రమిత్రైత్పుత్రః వ్రీయతర స్తథా 80

జం శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ద్వాదళ ప్రకరణము వ్యా తదేవం న వా అళలే వళ్యుః ఇామాయే"శ్యారభ్య “అక్క నస్తు కామాయ సర్వం, ప్రియంభవతీత్యం కాయా॥ః శ్రు లేస్తాక్సర్యవర్యాలోచనయా ఆత్కనః వ్రియత మత్వం ప్రదర్శ్య యు్లితోపి తద్దర్శయతి.-..-ఆల్మేతి. సర్వన్య నుఖసహితస్య తత్సా ధనజాతన్య పతిజాయా దేరాత్తార్థ ల్వేన స్వస్యోపకారక ల్వేన ప్రీ లేళ్చ ప్రియత్వాద ప్యాత్థా ఊవకార్య!. స్వయమతిశయేన ప్రియస్సిద్ధో హీ. వతదేవన దృప్పాంకప్రదర్శ జీన స్పస్టయతి--య'థేతి. లోశే యథా ఫుత్రమిత్రా త్పుత్రన్య మిత్రభూతాత్‌ పుత్రద్వారా '్రీశివిమయాత్‌ యజ్ఞ దత్తాదేన్సకాళాల్‌ పుత్రో, 'జీవద త్తాదిరవ్యవథా జ్‌ వ్రీలివిషమయత్వా శ్రస్థాదతిళశయేన వ్రీయో భవతి పితుర్విమ్ణుదత్తాదే స్తథా తద్వత్స్య సంబంధి ల్వేన ప్రీలివిమయాలత్‌ సర్వస్థాక్స్యయమతిశయేన ప్రియో భవతీత్యర్థః టీ. మిత్రాత్‌ ౨ స్నేహీరునికంటె, ఫు త్ర 8$ఆపు తుండు, యథాజఏప్ర,కారము; వ్రీయతర॥ ఆ అధిక య్రేమపా శుండో, తథా= అప్రశారముు సర్వన్య = భర భార్యాది నర్వభోగ్యప్రవంచముకు; అత్తార్థ ల్వేన=అక్క కొణివై నదగుటచేత, శ్రీ, లేళ్చజ వ్రీతిగలదగుట వేత, అతా = భోశయగు తాను, ఆలిపీయః ఇ నిరతిశయ పీ తివిు ఎజి వాలి కో న్‌ యుండు, ఆని, సీదః జ పనీద్గము. ధి ఆధి తా, న్నేహితునికంచబ ఫ్యుత్రునిమెడ ప్రేమ యధికము గదా! అస్లే తన కువయోగించెడి సర్వపదార్థములయంకలి వ్ర మకంటబెను తనవై ప్రే మ యధిక మని భావము. అవ. అత్మ పరమ్యప్తేమాన్పదమళుటకు స్వానుభవ ప్రదర్శనమున దృథీకరించు చున్నాండునాాల శ్లో, మా న భూవమహం కింతు భూయాసం సర్వటేత్యసొ, వే న జ్‌ జ ప్‌ ఆశీ స్సర్వస్య దృ పతి వత్యవా చ్రి తిరాత్మ ని, వః! వ్యా నీవమూత్మ ని శ్రుతియు క్రిభ్యా మువపాది తాం నిరతిశయాం వ్రతం స్వాను భవప్రదర్శ'నేన చృఢయతి---మా న భూవమితి. అహ మా భూవమితి. న క్వాపీ నుమాస త్ష్వ మస్తు. కింతు సర్వదా భూయాసం నదా మన సత్తాస్తు ఇత్యేవంరూపా ఆశ ప్రార్థనా సర్వస్య ప్రాణిజాతస్య వంబంధిసీ దృషాం సర్వో2.-స్యేవమేవ ప్రార్థయత ఇత్యర్థః. ఫలిత మాహ---వ్రత్యక్నేతి. యత వీవం సర్వైః ప్రార్థ్య లే అత ఆతని నిర తిశయ వీల! వశ్వ్నతసిచేన్నరః కన న తక తక నన! శ్రి + టీ. ఆవాం ఆ జేనుమాన భూవం ఇ లేనివాండనుగాను అనంగా నాశిబ్బటీ శిని నాశము లేకపోవుగాక యకుట్య కింతు = ఇంక ేమన, సర్వదా ౨ ఎల్లప్పుడు,

ఆళౌానంద వ కరణము 87 క శక ల భూయాసం జ ఉఊండువాండనగుదునుగాక, ఇతి జ ఆని, ఆశీః ఆ కోరిక, నర్వన్యజనర్వ జనమునకు దృష్టా = చూడంబడినది. ఇతి = ఈెహేరువున, అక్మని = ఆత్మయందు? వ్రీతిః ణు గ్ర్రేనః వప్రశ్యమా = ఆనుభవసిద్ధము. తా, “నే నుండకపోవద్దు. ఏది యొట్టు లుండినను నే నెప్పుడును నుండుదును గాక యని ప్రతిస్రాణియుం గోరును. కావున "నే నని [గ శో ॥ జ్‌, జ్‌ చెప్పంబడెడి యాత్మ యందలి యధికవ్రేమ ప్రత్యతము, ఠిసాం రి శో, ఇత్యాదిభిస్త్రిఖిః వ్రీల” నీద్ధాయా మేవనూత్తని, పుత్ర భార్యాది శేషత్వనాత్మ నః శైశ్చి దీరతమ్‌, 89 వ్యా వృత్తానుకీ ర్షనపురస్సరం మతాంతరం దూషయితుమనుఖొవ తే----ఇత్యా దిలిరితి, ఇతిళబ్టేనానుభవః పరామృళ్య లే, ఆదిశళ్లేన య్యుక్షి శు తీ ఇళ్యాదిఖిః అనుభవ యు క్షి క్కుతిలత్‌ణై త్రిఖిః ప్రమాణై 'శేవము క్షే ప్రళాశేణార్త్మని ప్రీతా సిద్ధాయా మపి ౩ళ్ళిల్‌ శ్రుతికాక్సర్యానభిక్తై రాక్యనః ఫుత్ర, భార్యాదిశేషత్వం పుత్రాదీన్న్రతి స్వస్యోపనర్దన త్యమోరితమభళిహితమ్‌, టీ. ఇత్యాదిభిః=కఈ మొదలై న, త్రిళి! = క్రుతియుక్ష్యనుభవములు మూండీంటి షే చేత, నీవం ఇ ఈవిధముగా అక్కని = ఆత్మయందు? వే ణు శ్రేయ పిద్ధాయాం ణు సిద్ధింపంగా, *ళ్చిల్‌ = కొందటి చేత, అక్కనః గ అక్కకు ఫుత్రభాళ్యాదిశేమత్వం ణు ఫుక్రుండు, భార్య మొదలగువారికి శేష మగుట (ఊవకరణమగుట), ఈరిఠం ఇ ఇెబ్బం బడినదిం కా, శ్రుతియు_క్యృనుభవములవేత నీవిధముగా నాత్మయే పరమ వ్రేమాస్పద మని తేలినది. ఈ యంశము. తెలియక కొందలు భారా దులే పరమవ్రేమాస్పదు లని పొరవడి చెప్పిరి వారు ఫ్ఫ శ్రీ భార్యా దులకు ఆత్మ ఉపకరణ మనుటయు పొరహాశే, ఆత్మ వుత్రభార్యాదుల కన్నను ప్రేమాస్పద మని తెలియన లెను. ఆవం ఫుత్రభార్యాదులు వరమ్య్రేమాస్పదము లనువారు వారి వాదమనునకు ృమాణములం జూఫపుచున్నారు:ా= శ్లో. వతద్వివమయా ఫుల్రే నుఖ్యాత్మ త్వం శ్రుతీరితం, ఆర్తావైపు త్ర నా మేతి తచ్చోపనిషది స్ఫుటమ్‌, కశ వ్యా. ఇదం కుతో౭వగళమిత్యత ఆవా.....వీతదితి నీతద్వివతయొవ 3 శ్చిదిర్భత ఇ ల్యేతదల్శివ్య క్రీకరణాళ్ళిప్రాయేణ “ఆత్తావై పుక్రనామా సీ" త్యాదికయా ఇకు,త్యా వేదాంత.ర్‌ 7

8908 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ద్వాదళ వ్రకరణను పుక్రన్య ముఖ్యాత్మ త్వమిరితమిత్యర్థ!. శించ శత్పు9కృన్య ముఖ్యాత్శ త్వముపనిషది ఇక శేయోపనిమదాడౌ స్ఫుటం వ్య క్రమభిహిత మితిశేమ? టి. వశల్‌ వివకయాజఇట్టి యర్థమును చెప్పవలె నశెడి కోరకచేశ, ఫుత్రే, నాపుక్రుని యందు; మాఖ్యార్య త్వం ముఖ్యార్మ త్వము; అఆత్తావైై పుత్రనామేలి=అత్తావె పు శ్ర నామా =పెడీ, క్రు తీరిళంజక్రు తిచేం కెప్పంబడినది. తచ్చ అ అదియు, ఊపనిమది=డఊప నిమత్తునందు; న్ఫృుటంజస్పష్టముగాం జెచ్పంబడినదిం తా, “అళ్ళా వై పుత్రనామాని అను శ్రుతి వుత్రుంే యాత్మ యని చెప్పుచున్నది. ఈయర్థ మే విక రేయక్రుతియందును. నిరూపింపం బడియెను, ఆవ. ఇట్టి మైత'లేయ, శు త్యర్థమును పఠించుచున్నాడు:-ా న్లో, సోఒస్యాయమాగ- పుణ్యేభ ఖః కర్మభ్యః వ్రతిధీయతే, అ థా న్యెతర ఆత్తాయం శతక ల్రతన్టిః వ్రమాయతే, క్ర వ్యా, కేన చాక్యేచేత్యాకాంతూయాం ఈద్వాక్యమర్థతః పఠతి---సోఒవప్యేతి అన్య వతు! న అయం 'పురుషే వవాయమాదితో గర్భోభవితీతి వ్రకరణాదౌ పురుషే జే నర్భల్వేనో క్షః అయం సోజగ్రవివ కుమారం జన్మ నో గ్రే ఒధిభొవతీత్యత్రాతి శయేన పౌలనీయకయో క్తః ఫుత్రరూవ అత్తా పుణ్యేభ్యః కర్మ భ్యః ఫుణ్యక ర్థానుష్టూ నాయ వ్రతిథీయతే వ్రశివిథి ల్వేనావస్థాప్య లే, విల్రేతి శేష! ఆథానన్తరం అన్య వితు రయం ప్రత్య శేణ వరిదృళ్యమాన ఇతరః ఫుత్రాదన్య్యో జనస్యాన్స స్తః పితృరూవ ఆకా న్వ్యయం కృతశృతో్యోజశుక్లి కకృత్య కాతస్సక్‌- ప్రమాయకః ఇక్యర్థః టి, అన్యజ ఈపురుషునియొక్క_, సోఒయమాత్తాజఈఫు క్రహపాక్మ, పుణత్యేభ్యః శర్యభ్యః=పుణ్యకర్మ లకొఆకు ప్రతిథియ లే= ప్రతినిధిగా నుంచంబడును. అథజ అనంతర మందు, ఆన్య= ఈళం డ్రి యొక్క; ఇశరజమజియొకు ఆయం అశ్థా=కయాత్మ 3 కృత కృత్య £జకృతకృళ్యుండై, ప్రమాయ లేజమరణించుకు, కా, మనుజునకు తానును తన పుత్రుంయను ఇద్దలును ఆత్మ వ్‌ దీనిలో ప్యుత్తరూపుం డగు. నాత్మను ఫుణ్యకర్మల నాచరించుటకుంగాను భూలోకమున నిల్చి తాను కృతకృత్యుం డై తండ్రి తం డ్రియొక్క 'చేహము మకణించును. అని మైతరేయ్థ్చుతి చెస్పుచున్నది. దీనినిబట్టి మరణించెడి తండ్రికంచ ఉండెడి పుక్తుకు ముఖ్యాత్మ యని లేలు చున్న దని ఫూర్వపమీ. భావము,

ఆరానంద వకరణము 809 శ్రీ ల అవ ఇజే యర్థమును కెవ్వు మణియొక త్కుతిని పకంచుచున్నాందు:ులా న్లో, సత్యప్యాత్మని లోళోఒ స్తీ నాఫుత్రస్యాత వీవ హి, అనుశష్టం ఫుత, మేవ లోక ఫమావార నీషిణః, 8 న! లో ఆాఢీ వ్యా ఊక్తార్ధస్య దృఢీకరణాయ ఫుక్రరహితన్య వరలోళాభావ ప్రదర్శనభరన్య శ జ క్ష రం నాపుత్తస్య లోకోడా వ్తితి వాక్య స్యార్థమాహం--నత్యపీతి, యతః ప్ముక్త్య ముఖ్య మాత్మ త్వమ సతీ వీవార్మ ని న్వస్కి ౯ సత్యపి స్థిలేఒబ్యపు త, న్య పుక్రరహీశస్య వ్‌రు ర్లోళః పరలోకో నాస్తి హి. ఇదం పుఠాణాదిషు ప్రసిద్ధమిక్యర్థః. వ్యతిేకముఖీనో క్త స్యార్థస్యాన్వయము ఖేన వ్రతిపొదకన్య “అనుళివ్టం పు (త్రం లోక్యమాహు” రితి వాక్యం స్యార్థమావా---అనుళిష్రమితి. మనీషిణః శాస్త్రార్థాళిజ్ఞాః అనుళివ్టం వత్యుమాళై స్వం న వ్‌ ల ప్తేత్యాదిభిర్థ ం్రై 1 ళిక్షీత సువ పుత్రం లోక్యం లోశాయ సహితం వరలోకసాధన మావాిత్యర్థః టీ. అకనీవజకనుక శే (ఫుక్రునికి ముఖ్యాత్మ త్వము గలుగుట చేత). అక్కనిజతర్యి, యగు తౌను; సత్యపీ= ఉండినను; ఆపుత్రన్యజపుత్రులు "లేనివానికి లోక$ణ వరలోళము, చా స్తి=లేదు హీజ ఈయర్థము పురాణ ప్రసిద్ధము. మనీమణ;$అవిద్వాంనులు, అనుళిష్టంజ శివీరుండైన, పుత్ర మేవ=ఫుక్రు జీ లోక్యంజపరలోక సాథధనముగ, అవాఃజభె ప్పెదరు. ఛా, తా నుండినను కునవూరుయ లేనియెడల పరలోకము ే దని శ్రుతి చెప్పుచున్నది. ఇంకొక శ్రుతి సువీతుండగు వుత్రుండు పరలోక సాధన మని చెప్పుచున్నది, దీనినిబట్టి పరలోకసాధన మగు వు త్రుండే తనకం బ ముఖ్యుం డని పూస్వపతు వాదము. ఆవ, ఇహాలోక్రసుఖుమునకుకను ఫు శ్కుంజే శారణ మకు శ్రుతిని పఠించు చున్నాండుణాలా న్లో = మనుష్యలోకో జయ్యస్ఫా్యాత్చుత్రే, తై వేత రేణ నో, జ్‌. ముమూ్హు ర్మంత్ర, యేక్చుత్రం త్వం బ్ర హ్తార్వౌదిమం త్రై, నె6 వ్యా ఇచానీ మెహికసుఖస్యాపి పుత్ర హేతుకత్వ వ్రతిపాదనవరం “సోఒయం మనుమ్యలోక॥ ఫున్రే తప జయ్యో నాజ్యేన కర్మ శతి శ్ర, తి వాశ్యమర్థత॥ వఠతి=--మను మృలోక ఇతి మకముమ్యలోకనుఖం ఫుశ్రేతైవ జయ్యం స్యాత్సంపాద్యం స్యాదితళేణ కర్తా దినా సాధనవాంతళశేణ నో వైప భవతి. ఫు (కృశూన్యనృ సుఖసౌధవమపి ధనాదిశం ని'ళ్వేద జనకం భవతీతి భావః, అకుళిషం పుత్రం లోక్యమిళ్య త, పుత్రానుశాననమా క్షం, ఇదానీం తస్యాపనరం తన్శ ంశ్రాంశ్చ దర్శయలి...-ముమూర్డురితి. ఆదిశబ్లేక “త్వం యజ్ఞ_బ్ష్వం లోకి ఇతి చుం్రే, గ్భ హ్యేతే. “వభిప్వం అహ్‌ త్యాది స్త్రిభిర్యం తైః ముమూర్డు॥ ఏితామరణావసశే పుత్రం మం్చత్రయేత్‌ పుత్ర స్యానుశాసనం కుర్యాదిత్యర్థః,

900 శ్రీ, వేదాంతపంచదశిి డ్వాదశప్రశరణము టీ. మనున్యలోక:జమనుమ్యలోకమూు, పుర్రేలైవ జ కుమూరునికేత నే జయ్యఃజ జయించశశ్యము, స్యాత్‌ జఆొిగును, ఇత లేణజములియొకచానిచే, న (జయ్యః-స్యాల్‌ జ అయింప నలవి గాదు. ముమూర్డుః ఆ మరణిం దలంచినవాందు. ఫ్యుత్రం ఆ ఫుక్రుని, త్వంజనీవు; బ్రవజ బృవ్మామవు; ఇత్యాదిమంత్ర కై! ఆ ఈ "మొదలగు మంత్రముల చేత, మంత్రయేళ్‌ ౨ ఆభీమం త్రించవ లెను. ళా. మనుషులోకమును పుత్రునిచేతనే జయింవ నగును, అన్యసాధనములచే జయింవ శ! కము గాదు, మరణించునపుడు “త్యం వె 4. బ్రహ్‌ (నీవు బ్రవామవు) అను మంత్రమును జెప్పుచ( బుత్రుని ని మం త్రి ంవవ లెను, అవ ఈయర్థమును ముగించుచు న్నాడు: న్లో , ఇ తా్య్యదిక్యుతయః ప్రావాుః ఫు శ భా రివ ష తామ్‌, ఇ లౌకికా అవీ పుత్రస్య గ్రా థాన్ధమనుమన్న్వ ం [ వ్యా ఉ _క్షృమస్థం నిగమయలతి----ఇత్యాదీతి. న జశేవలమయం 'శ్రు,తిసిద్ధోఒర్థః కింతు లోకప్రనిద్ధోఒపీశ్యాహంలలౌకికా ఇతి, టీ ఇత్యాది శ్రుకయ॥ = ఈ'మొదలైన (శ్రుతులు, పుత్రభార్యాదిశేమతాం గా పుకృభార్యాదులకు "శేమత్వమును; ప్రాహ! ఇ చెప్పుచున్నారు. లౌకికాః = పొమరు లును, పుత్రన్య = ప్పుత్కునకు, ప్రాధాన్యం ఆ ముఖ్యత్వమును, అనుమన్వ లే = చెప్పు చున్నారు. తా, *శుతులును పామరులును ఫుత్రభారార్థదులకు తా నుప కా త్‌ కరణ మనియే చెప్పుచున్నవి” అని ఫూర్వపమీవాదము, అవ ఈయర్హము నే చెప్పుచున్నా (డు: శ్లో, ససీన ఏలే. వి వుతాది గ్రిచే న్న్‌ం స్వన్మన్మ అలేఒపి పుత్రాది స ద్విత్తైదినా యథా, తశ్రైవ యత్నం కురులే ముఖ్యాః పుత్రాదయ_స్తతః, సక ప్యాః తచేవోదపాదయతి...-న్వస్కి న్నితి, న్వసి న్పిత్రాదౌ నీశీశాదిళ బ్లేనభార్యా చయో గృవ్యూం లే. ద్వితీయేన మేశ్రాదయ!, ఫలితమాహఎ--ముఖ్యా ఇతి. యస్మాళ్ళ ప్రయానం సోఢ్వాపి ఫుత్రాదిజీవనో సాయం సంపాదయతి, తత స్తస్తాత్సుత్రాదయో ముఖ్యా వ్రుధానభూతా ఇత్యర్థః, టి. న్వస్మి౯ =ఆొను, చ్భులేఒవిజచచ్చినను ఫుత్రాదిః ఆ పుత్ర భార్యాదికము, వీశ్తాదిశా = ధనము మే తృ్వము మొదలగువానితో, యథా ఇ ఏవ్రకారము, జీవేల్‌ = జీవనము చేయునో, తధై వజఆప్ర,కారము) యర్న్నం ఇ ప్రయత్నమును; కురు లే=చేయు

ఆక్షానందప్రశరణము 901 ఈున్నాండు. తతః = అ 'హీశువువలన, ఫుత్రాదయః అవు ర్రుకు మున్న గువారలు ముఖ్యాః ఆ ప్రధానులు (అగుచుశ్నారుు)

తా, కాను మరణించినను పు త్ర భా రా్రదులు సుఖముగా జీవించుటకుంగాను తన జీవితమునంశయు యత్నించుచున్నాండు గాన పుత్ర భా ర్యాదులే ముఖి లని చెప్పనొవ్వును, -. ఆవ ఇట్లు లోక వేదప్రమాణములతో పుత్రాదులకు ప్రాథాన్యమును కెచ్చంగా చాని నంగీకరించుచున్నాండు:-- శ్లో, బాఢమేతావళా నాళ్తా "శేణ్‌ భవతి కస్యచిత్‌. ॥ గౌణమి థ్యాముఖ్య భేదై రాళ్తా యూ భవతి త్రిఖాం షు వ్యా నీవం 'వేదలోక ప్రసిద్ధిఖ్యాం వ్రదర్శిశం ఫుత్రాదిప్రాధాన్యమంగీకరో తి చాఢమితి. కర్హ్యాత్క నశ్శేషితో్యోవపాదనం ఇ్యాకుప్యేది త్యాళంక్యాహ---ఏతావ లేతి. ఏళావళా ఫుత్రాచేః కృచిక్సాాధాన్యమ స్తీత్యేతావతా నహి ప్రశిక్ఞామాన్రేతార్థ విద్ధి రిత్యాశంక్య యత్రయత్ర, వ్యవవోశే యస్య యస్యాత్మ త్వం వివక్యు లే, శన్య కస్యాఠక్యనః రర, క్ర, ప్రాభాన్యదర్శనాయోపోజ్ఞాత త్వేనాక్త ్రివిధ్యమాహఎం కాతతి. ఇ₹ాణాత్తా మిథ్యాత్తా ముఖ్యాత్తా చేశ్యయమాళత్తా త్రి,థా భవతి, టీ. బాఢని=ఎనం, వతావళొ ఇ ఇంఠమ్మాశ్రము వేత, అత్తాజఆత్మ, కన్యదిళ్‌ ఆ 'జీనికిని, శేషంజఉవకరణము, న భవతిజకాదు. అయం ఆత్తాణకయాక్య, కొణమిఖ్యా ముఖ్యభూ తై !=గ”ణార్మ యనియు, మిథ్యాత్మ యనియు, ముఖ్యార్మ యనియు నిట్టి 'భీదముల చేత, త్రిధా జ మూడు విధములు గలది, భవతిజఅగుచున్న ది. తా, మంచిది. నీవు శ్రు,త్యర్థము చేతను లో శానుభవము చేతను ఆత్మ యన్థమునకును నంగ మంటివి. అట్లు గాదు, ఆత్మ గ్రే గాణాత్మ (2) మి థ్యాత్మ (8 ముఖ్యాత్మ యని మూండు తెజుంగులుగా చెప్పనగును, అవ. అత్మ గెణ మని ఇెప్పంబడినట్లు లోకమం దుదావారణము;ా= శ్లో. దేవదత్త స్తు సింపహోఒయమి త్ర్యైక్యం గౌణమేక యో, 'భేవస్య భాసమానత్వాత్పు శ్రాదే రార్మ తా తథా, 40 వ్యా క్ర పుత్రాదేళ్షాణాళ్య క్వ ప్రదర్శశాయ లో" ఇాణ ప్రయోగముదాతా రతి---జేవదర్త ఇతి, ఆయం జేవద్త! సింహ ఇలి యత్‌ జేవదశ్రసింహయోనై శ్యం తద్దాణమాపచారికం, త త్ర "హపీాఠరుమానా=-వతయోరితి. చార్హాంతిశే రమోజయలిఎఎా వుర్రాజేంితి,

ఏ౮ శ్రీ వేదాంతపంచదశ, ద్వోదశ్‌ వ్ర కరణము టీ. ఆయం జేవద క్తన్తుజఠఈ జేవదత్తుం డయిలే, సించాఇలి=సించా మనెడి వ్యవవార మందు, వితయోఃజఈ 'బేవద త్తసింవాములకు, 'భేదస్య ౨ భేవము, భాసమానత్వ్యాల్‌ ణి న్ఫురించుటవలన,; ఐక్యం=లకెండింటికిని గల వీశత్వము, ఇాణంజళిపచారిక మగును, తథాజఆవ్రశారము; ఫుత్రాదే!=పుత్రు,డు మున్నగువానికి, ఆత్మ తాజఅతృత్వము గౌణ మగునుం శా, 'దేవదత్తుండు సింహము అనునప్పుడు సింహమువంటివాం డని యర్థము గాని సీంహమును అతండును నొకరే యని యర్థము = శాదు. అట్టులే నా కుమూరుండే నే ననుటలో కుమారుండును తానును నొక్కటియే యని యర్థము కాదు. లాభనష్టములయందు పుత్రాదులు తనయంత చాధుగలే యని మాత్ర, మర్థము, ఆవు మిథ్యాశ్వమును నిరూపించుచున్నాండు:--- శ్లో. భేదోఒస్తి పంచకోశేషు సాషీణో న తు భాత్యసా, మిఖాత్మ త ఒతః కోళానాం స్థాణోశో ఎగౌత్మే తాయథా, 41 వ్యా- అనంతరం మీథ్యాత్తానం దర్శయతి--భేద ఇతి, పంచకో శేష్వానంద మయాద్యన్నమయాం తేషు వంచను కోశేషు సాక్షీణన్స కాశాద్విద్యమానో౭వి భీదో శావభానతే. ఆత స్తేషాం మిథ్యాత్మ త్వమికృర్థఃం మిథ్యాత్య 'శ్వే దృొమైాంతమాహంా స్థాణోరితి, వ నుతశ్చోరాద్భిన్నస్య స్థాతోళో ఎరరూపక్వం యథా మిథ్యా తద్వదిత్యర్థఃం టీ. పంచకోశేషుజ అన్న మయాదికోశములందు, సాక్షిణఃజసాత్షీయగు నాత్మకు భీవ$= భేదము) ఆ_స్టిజకలదు. అఆసౌజక భేదము, నతు భాతి=ప్రకాళింపదు. ఆక$జఅర "ూతువువలన, స్థ్టాతోః ఇ మోదునకు, చోరాక్క తా యథాజచోరాత్మకఠ్వమువలె; ఫోళానాంజపంచకోశములకు, మిథ్యాత్మ ఆాజమిథ్యాత్మత్వము, శథా=అట్టివి, ళా, అన్నమయాది సంచకోళములందును తత్సామీయగు కూటస్థు నకును భేదము కలదు, అయినను నది తెలియుట లేదు గాన పొల ములో పాతిన మొద్దు దొంగ గాశపోయినను, నొంగ యని ధ్ర మించి నట్లు, పంచకోశములు ఆత్మ గాకపోయినను నయ్యవి యాత్మ యని శ్రమింతురు గాన సయ్యవ మిథ్యాత్మ మనయడును, ఆవ ముఖ్యాత్య త్వమును నిరూపించు చున్నాండు.- శ్లో న భాతి భీదో నాష్య న్తీ సామీణోఒవ్రతి మోగిన, సర్వాంతరత్యా త్తనై్యావ ముఖ్యమాత్త త్వమిష్య తే, త్తి

ఆళతోనంద వ కరణము 906 శి ఆ హ్యూం వీవం ₹గాణమిథ్యా క్రానావువపాజ్యేచాసీం సాకీణో .ముఖ్యాత్మ త్వ ముద వఎాదయతి----న భాతీతి. సాక్షీణస్సాతీరూపస్యాతన్లో గాణాక్యనః పుత్రాజేరివ కస్తాదనీ భీదో న భాతి మిథ్యాక్మ నో దేవోజేరివ భీదో నా 'స్మ్యమి త తోళభయత్ర "పాతు, అవ్రతి మోగిన ఇతి "హీతుగర్భిశం విశేషణమ ప్రతియోగ త్వాద్యథా పుత్రా బేశ్లేళోబేరవి న్వయం౦ ప్రృతియోగి విద్యలే చైవం స్వవ్య వస్తుభూత। కళ్చిత్స్రయోగ్య పి దేవాజే సృర్యస్వారోపితత్వాదితి భావః నను భేదాఖావేన సాక్షిణో శాణమిథ్యాతృల్వే మా భూతాం. ముఖ్యాత్య త్వం తు కుత ఇత్యక ఆహ---నర్వేతి. సర్వస్థాద్దేవాపుత్రాబేరాంత రళ్వా కృర్వసాశ్షీణః 'ప్రతీచస్సర్వాంతర ల్వేన వ్రశీయమానత్వా _కన్యైవ సాక్షీణ నీవాత్మ త్వం ముఖ్యమనాపచఛారికమిమ్య తే అభ్యుషగమ్యత ఇత్యర్థః. అశ్రేదమనునూనం నూచితంవిమతస్సాత్నీ ముఖ్యాత్తా భవితుమర్ధతి సర్వాంతరత్వాత్‌. యో ముఖ్యాత్తా న భవతి స నర్వాంతరో౭పీ న భవలి యథావాంకారాదిరితి శేవలవ్యతి లేక, టీ. అహ్రతియోగినః = తనతో సమాన మగు మటియొక సత్యవస్తువు లేని సాక్షీణః=అరక్య కు భేదోజభేదము, న భాతిజప్రుళాళించుట లేదు. చాబ్య స్టి=లేబీలేదు, నర్వాంతరళత్వాత్‌ గా అన్నిటి!ిని లోనీ దగుటవలను క స్యెపజఅసాక్షీ శే, ముఖ్యం జ ముఖ్యమైన; ఆత్మత్వం=ఆత్యత్వము, ఇమ్యలే ఆ అంగీకరింపంబడు చున్నది. తా, సావీవై తన్యము తనకంటె వేజగు సత్యపదార్థము "లేమిం జేసి దేనికంపెను వేటు గాదు, అందువలన నది కనువించదు, అన్నిటికి నంత రాత్మ గనుక ముఖ్యాత్మ యనంబడును, అవా ఇట్లు అత్మ త్రివిధముగాకు ఫు శ్రులే ముఖ్యాళ్ళ్మ యని వెప్పెడి శ్రుతి శీమి సమాధాన మనిన చెప్పచున్నాడు: శ్లో, సల్యేవం వ్యవహా రేషు యేషు యస్యాత్మతోచితా, తేషు తినై వ్ట్‌న శేషిత్వం సర్వస్యాన్యస్య “ేవకా, తత్ర వ్యా భవత్వాత్త శ్రివిధ్యం. పుత్రాబేశ్శేషి త్వాభిధాచే శినూయాశమిత్యత ఆవా---న ల్యేవమితి. వీవమాత్త శ్రైవిధ్యే సత్వవి వము లౌకికవై దికలతుత్తేషు పాలన పోవణ బ్రవాతత్వానుసం ధానాదిషు వ్యవహారవిశేషేషు యస్య పుత్రాచే కేవ జేస్సాక్షితో వా ఆతృత్వముచితం భవతి "లేమ తస్య పుత్రాచేశ్చేహాదేః సాక్షీళలో వా "కేషిళ్వం 'ప్రథానత్వం అన్యాస్య తద్వ్య్యతిరి క్షస్య సర్వస్య శేషతా ఊవసర్థనత్వం భవతీతి శేవః. టీ. ఏవం సతిఆఇట్రులంండంగా; యేషు వ్యవహాేషు ఆ వీ వ్యపనోరములయందు (సాలన పోషణ ట్రవార్క త్వానుసంధాశాది వ్యవహారము లయందు, యన్యఇవీపుత్రాది శమునకు, ఆర్మతా ఆ ముఖ్యార్మత్వము, ఉచితా ఆ తగియున్నదోో లేషు ఎ అవ్యవన

కి శ్రీ వేదాంతబంచదళి, ద్వాదశ వ్రకరణనుం చోరములయందు; ఠన్యైవజఆఫుత్రాదికమున కే, శేషిక్వంజప్రాధాన్యము భవచిజఆగును, ఆన్యస్యజఇకరమైన, సర్వస్యజుకలమునకు, శేష తాజఅస్రాధాన్యము, (అగుచున్నదిం కా. ఇట్లు ఆత్మ కు “ఆలేనిధ్యము గలుగుచుండంగా, వలెౌకిక వై దిశలతణములు గల సొలనపోషణ బ్ర హాత్మ త్యానుసంథానాది వస్థవ జోరవి శేషములందు, వీపుత్రాదికమున కయినను, దేహాదికమునకై నను, సౌథీైనను ముఖ్యార్మత్వము తగియుండునో అట్టి వ్యవహారముల యందు ఆ ఫు త్రైదికమునై నను 'దేహాదికమున శై నన్కు సామ నను ముఖ్యాత్మ త్వమును, చానికంశె అన్యమగు సర్వమునకును అనుఖ్యత్వ మును జెప్పవలయును, ఆవ దీనిజే స్పష్టీకరించుచున్నాందు:-- న్లో ముమూక్షోర్టృహరమాదా గౌణానై వోపయుజ్యతే, న ముఖ్యాళ్ళా స మిథ్యాళా వుత్ర శ ఛవత్యతః గే వ్యా వీశబేవ (వ్రపంచయతి..._.మమూర్షోరి త్యాదినా శ్లోకవంచశేన, గృవా రమెదౌ కర్ష్యవికేషే కౌణాత్తైవ పుత్ర భా ర్యాదిరూపు నీవోవయుజ్య తే ఊవయుక్షోభవతి. ఉ త్తత్ర, జిజీవిషు త్వాదిత్యర్థక, ముఖ్యాత్తా సాథ్నీ నోవయుజ్య తే. ఆఅవికారిళ్వాన్నాపి మిథ్యాళ్తా, తస్య మరణోన్ను ఖళ్వాదితి భావః, ఫలితమాహ.__పఫు శ్ర ఇతి. స్పష్టం, టీ. ముమూర్ణోః ఇ చాపసిద్ధమైనవానికి నృవరమొదౌ = ఇల్లు కాపాడుట "మొదలగు వనులయందు. ఇౌాణాళ్తె = కౌణాక్త్యయగు ఫు శ్రు,ండే, ఉఊవయుజ్య నే ఆ ఊపకరించుచున్నాండు, ముఖ్యాత్తా యా ముఖ్యాత్య యగు సాక్షీవైతన్యము, న (ఊవ యుజ్య రేజఊపయోగింపదు. మిథ్యాత్థాజమివ్యాతృ్యయగు శరీరము, న ఇఊపకరించదుం అతః జ ఈహేతువువలను పుత్రఃజగౌణాత్మ యగు పుశ్రుండు శేషీ = త్రధానుండ్యు భవతి ఇ అగుచున్నాండు. లా, చనిపోయెకువాడు తన కుటుంబవ్యవహారనుల "నెర వేర్చుటళొజకుం బుత్రు,నే యవేథీంచును. ఆ పనికి శీఘ్రములో నశింప బోవు శరీకముగాని నిర్వికారమగు ముఖ్యాత్మ గాని ఉవయోగింవదు. అందుచేత గౌణాత్మ యగు ఫుత్రుండే యఫుకు చ,థానుం డగును, ఆవ, గృహరమోదివ్యవహారములలో కౌణాత్మ యగు పుత్రుని జీల స్వీకరింవ వలె ననినం కెచ్చచున్నాండు:ా

ఆల్మౌనందవ్రకరణమం 005 శ్లో. అధ్యేశా వహ్నిరిత్యత్ర స న్నవ్యగ్నిర్న గృహ్యతే, అ యోగ్య త్వేన యోగ్యత్వా ద్వటురేవాత్ర గృవ్యాతే, డ్తీన్‌ వ్యా. ఊ్తీ గృవారతూదివ్యవవా'ళే సత్యవి స్వస్మిక్‌ పుత్రాదిస్వీకాళే దృష్టాంత మావా--.ఆభ్యే లేతి, అఆయమభ్యేళా వహ్నిరిశ్యసి౯ ప్రమయో౫ే స్వరూపీణ. విద్య మానో౭-వ్యగ్ని శప్టెర్థ ల్వేన నగ వ్యా లే తస్యా భ్యీళ్చృళ్వాయోశాత్‌ . కింతు న! కృల్వే యోన్యో వటుర్థాణవకనీవ అత్రాస్మీన్వ్రయోనే అన్ని శబ్దార్థ ల్వేన గృవ్యాతే యోన్యళ్వా దిత్యర్థః టీ. వహ్నిః=అన్ని, అధ్యే లేతిజఅధ్యయనము చేయునదియగు నెడీ అత్ర, ఇ ఈ వ్రయోగమందు; అగ్నిఃజఅగ్ని; సన్నవి = నమోవమందుండినను, ఆమయోగ్య ల్వేన ఆ యోగ్యత్వము లేమిచే న గృవ్యాతే అ అది గృహించంబడదు. అక్ర ఆ ఈప్రయోగ మందు, వటురేవ ఆ వటు: జే, యోళ్యత్వాత్‌ = అధ్యయనము చేయుటకు యోగ్యుం డగుటవలకు గృవ్యూలే ఆ అన్నిశబ్బమువలన గహింపంబడునుం దె ౬ ఆా, ఈ చదువుకొ నెడు వటువు అగ్ని యే యని యొవందేని వల్కె నేని యగ్నిసముం డగు వటువునే గ్రహించెదము గాని యగ్నిని గ్రహిం పము, అగ్నికి అధ్యయనను చేయునట్టి సామర్థ్యము "లేదు గాన దానిని టే పాంపజూలయము. అఆక్షుగ హరతు ణాదివ్యాపారములందు మరణము నకు సంనిద్ధుం డగు తా నువయోగింవండు గాన గౌణార్మ యగు పుత్రుడే న్వీకరింపబడకుచున్నాండు, ఆవ మిథ్యాక్స క్వప్రాధాన్యమును కెదచున్నాండు:లాా న్లో , కృనో ఒవొం పుష్టిమాప్ఫ్యామిా తదా దేహత్మ తోచితా, న పుత్రం వినియు_జ్ష్కేఒ త్ర, వుష్టి హేశ్వన్నభత ణే, శ్ర వ్యా వవం గౌణాత్య ప్రా గాన్యస్థలముడావృత్య మిథ్యాక స్రాధాన్యస్థలముదా వారతిఎాక్ళళ ఇతి. అవాం కృళో జాతః అతోఒన్నభతుణాదినా ఫుషిం సంపాద యిఘ్యా మాత్యాడా లోకవ్యవవో లే ఒన్న భత ణయోగ్యస్య 'జీవానై శినౌర్మ్‌ త్వం ఛ్రహీకుముచితం జ్‌ _క్రమర్థం లోళవ్యవహార ప్రదర్శ'నేన చృఢయలి..-ఫు క్రమితి, టీ, అవాం ఇ నేకు, కృళంజచిక్కి.యున్నాను. ఫుష్రింంబలమును, అహ్బా థ్ట్‌మి జు పొందంగలను. ఇత్యాదౌ = ఈ మొదలగు వ్యవహారమునందు, జేవోక్త కొ = మిథ్యా భూత మగు దేహాత్కకయే, ఊచితం = గ్రహించందగినది, ఆత్ర, ఆ ఈపువ్చ, కౌత్వన్న భతణే = బలమునకు కారణమగు నన్న భత్‌ణమునందు, పుత్రం అ కుమారున్కి న విని యుక్షే అ ఉపయోూగించండుం

006 శ్రీ 'వేదాంతపంచదశి, ద్వొదశ ప్రకరణము ా. నేను చిక్స్కియున్నాను, నాకు బలము కావలెను, అని యవేత్సంచినపుడు, పుష్టి హేతు వగు నన్నభతుణమునకు తగిన మి థ్యాత్మే భూతమగు శరీరమే యువయోగింపయబనుచున్నది, గాణాత్మ యగు పుత్రుం డచట నువయోగింపంబడండు, (ఆపని కాతం డనర్హ్మండ గాన ఇట్టిచోట మిథ్యాత్మ యగు శరీరము గౌాణాత్మ యగు వుత్రుని కంచె ముఖ్యమెనది. అప మజటీయొక దృష్రాంతమును జఇెదుచున్నాండు:-ా న్లో, తవసా స్వర్షపేష్యామి ళత్యాదౌ కర్ర్రతతోచితా, (వ. వ్‌ మ్‌ | 'ఆయ-శ అన వేత్యు నవుర్యోగం చ రేత్కృచ్య్యావికం తతః, త్త వా కించ---రవసేతి. యదాతు తవః కృత్వా స్వర్ణ ౦ నంపొదయిష్యూ మాళత్యాది వ్యవహారం కరోతితదా కర్త ఎగ బ్రవాచ్యవిక్ఞానమయనై బ్రవాత త్వముచికం, న చేవోజే రిత్యర్థః. త చేవోపపాదయలి---అన పే శ్య్యేతి. యతో న చేహస్యాత్మత్వ ముచికం తతో 'జేవాభోగషి త్యాగవూర్వకం కర్తురుపకారకం కృచ్చ్రచాంద్రాయ ణాదికం చరతీత్యర్థః, టీ. రపసా = తవస్సుచేత స్వరం = స్వర్గమును) వీష్యామి ఆ పొందలలను ఇత్యాదౌఇది మొదలగు వ్యవహారమునందు (యతః=వి'హేతువువలన), వపుఠ్యోగంజ ములను; చరేత్‌ = అచఛరించునో, తతః = అహేశువువలన, కర్రాత్మ తాజమిథ్యాభూక మగు కర్ర్రాత్య కత్వము, ఊచితాజత గియున్నది, తా, నేను తపస్సు నాచరించి స్వర్హమును పొంటదెద నని యొంచిన వాండు. శరీరభోగములను త్యజించి యువవాసముల నొనర్చు మన్నాండు, ఈపనికి మిథ్యాత్మ యగు స్థూలళరీర మువపయోగవడదు, అందువలన నట్టి కర్రాత్రయే యాన్యవహారమునందు ప్రథాన మగు చున్నది, ఆవ, ముఖ్యాత్యస్థలము నుదావారించుచున్నాండు;ల న్‌, మోచన వామిక్యర్ర, యుక్తం చిదాత్మ తం తదా ఫుమూళా, తద్వె త్తి గురుళాస్త్రాఖ్యాం న తు కించిచ్చికీర్షతి, శర వ్యా, కించ మో మ్యేఒవామితి. యదా పుమాళ౯ా శమాదీనృం పాద్య ము క్రిం ప్రాప్స్యామాతి మతిం కరోతి._తదా గురుళా స్తాభ్యామారోోవజేశవాక్యార్లవిచార జన్యాపరోత లాజీనాహం క రాద్నాతా నచింది ల ల్‌ నీ ల మవ (్ర ళ్‌ శ్రూద్యాళ్య చ్చిదానందబ్రహ్థాహమపితి చిదాత్తాన

ఆళోసంద వ కరణము 900? శీ తో గచ్చతి, కన్య చిదాక్య త్వమేవోచికం, నను రక్త శ ర్తాద్యౌశృ త్వమిక్యర్థః “సత్యం జ్ఞానమనంళం ర్రా విజ్ఞానమానందం ట్రా అనంతరో ఛావ్యుః కృత్చ్న్న! ప్రక్ఞాన భునవీవే త్యాదిశ్రు, లేః టీ. అవాంజ'జీను, మోమ్యే = ముక్తుండ నగుదును, ఇత్యత్రజఇట్టి వ్యవహారము నందు చిదాత్యత్వం గ్‌. వై తన్యాత్మకత్వము, యుక్తం బు ఠగియు న్నది. తదా జ అఆ సమయమునందు; పుమాళ్‌ ఇ పురుముండు, గురు స్తాఖ్యాం ఆ గురువుచేతను, శాస్త్రము వేతశు, తత్‌ ఆఆ చిదార్త్మకత్వమును; వే్తి= తెలిసిగొనుచున్నాండు,. కించిత్‌ అ ఇంచుక యుక్కున చికీర్త తి జ వేయనెంచండు, తా, నేను ముక్తుడ నగుదును అని వ్యవహరించునపుడు, మిఖా్థత్మ యగు "దేహము మోతమున కర్ణము. కాదు, గౌణాత్మ యగు పుత్రుంయను డాని కష్ట్మండు కాయ. చిద్రూవమగు తన స్వరూ వమే యక్ష్మము కాన నదయే యా వ్యవహారమునందు ముఖ్యము, అవ, అయా వ్యవహారములం దయ్యవియే ప్రధానము లనుటకు దృష్టాం తము: న్లో వి వ్ర య్యత్రాదయో యద్వదృ్చృహస్పతిసవాదిషు, వ్యవస్థితా _స్తథా గౌణమి థ్యాముఖ్యా యథోచికమ్‌, తరి వ్యా ఉదావ్భాతానాం త్రివిధానామాక్మ నాం వ్యవహారవిశే షేషు వ్యవస్థయా ప్రాధాన్యే దృష్రాంకమావా---విప్రేతి. యథా “బ్రావాణో బృవాన్పతిన వేన యకే "బేత్య ఈ, ట్రావాణనై శవాథీకారో న తుత్రియవైక్యయోః “రాజా శాజనూయీన యకే'లేత్యత్ర, రాజ్ఞవీవాధికాతో న బ్రైవ్యణవై శ్యయోః- “వై శ్యో వైళ్యస్తోమేన యజ కేశ్య శ, వైశ్యనై ఛవాథీకారో జీశరయోః. వీవం శెౌణమిథ్యాముఖ్య భేదానా మాత్మ చాం యథా యోగ థం సో్వోచితవ్యవవో లేషు ప్రాధాన్య మితి భావః, టీ. విప్రతత్రాదయః = ద్రావ్హణుండు తృత్రియుందు మొదలగువారలం, బృవా స్పతినవాదివుణబ్భృవాస్పతిసవనము మొదలగు క్ర తువులయందు) యథా ఇ ఏవిధముగా, వ్యపస్థితాః ఆ నియమింపంబడియున్నారో, రథా = అవిధనుగాా యథఖోచికం = కగు రీతిని, శౌాణమిథ్యాముఖ్యూః = ఇౌణమిథ్యాముఖ్యాత్మలు, వ్యవస్థిలా॥ జ నియమించ బడియున్నవిం తా. బృహస్పతిసవన మను శ్రుతువునందుం శ్రూహణుంే ముఘ్యింయ, రాజసూయయాగమున & త్రి యుండే వ్రథానుండు. వైళ శ్‌

రం శ్రీ వేదాంతపంచదళి, ద్యోదశ్‌ వ్రశీరణము సోమమునకు వె శ్యుండే యర్హ్మండు, ఇళ్లు గృహరతణమునకు గౌణాత్త వాలి 6. య్‌ ౧౧ ్లే =ాత్రే యగు వుభ్రుండును, పుష్టికి మిఖాస్థత్మ యగు శరీరమును ముక్తికి చిద్రూవె త్మ ముఖ్యములు, ఆవ. ఫలికమును బెచ్తుచున్నాండు:-ాా న్‌ న్లో, తత్రతత్రోచితే ప్రీతి రార్మ్మ న్యేవాతిశాయినీ, అనాత్మని తు తచ్చేషే. వ్రీతిరన్యత్ర నోభయమ్‌, క్‌0 వ్యా. ఫలితమాహా---రక్రత ర్రేతి. యస్మిక్‌ యస్తి న్య్యవవోలే యో య ఆత్తా ఊచితో భవతి. కక్రత్మత,, శస్మింస్తస్మిన్వ్యవవాలే ఊచిలే ఉఊపయోగికయా ప్రధాన భూతలే ఆక న్యేవ వ్రీశిరతిశాయినీ ఆతిశయవత్రీ, కచ్ళేచే తస్యాక్మనః ేే శేష భూలేఒనాత్ళ ని ఆత్మవ్యలిరి క్షే వస్తుని ప్రీతిః ప్రీతిమాత్రం న నిరతిశయం శ్రేసేక్యర్థః అన్యక్ర, ఆత్మ తచ్చ్ళేసాఖ్యామన్యస్మి న్వన్తుని నోభయముభయవిధమపి గ్రేమనా న్రీత్యర్థఃం టీ, ర్ర్రతత్ర, = ఆక్కడక్క_డ, ఊచికంజకగిన, అత్మ న్యేవఆత్మయం జే, ఆతి శాయిసీజఅధిక మైన) ప్రీతిఃజప్రేమ) ఆ స్లిశలదు. శచ్ళే షేజఅట్టియాత్మకు వరికరమగు, అనాక్మని కుజఆనాత్మయండై రే ప్రీతిజర్రేమమ్మాత్యము; అన్యత్ర, = ఇతరస్థలమంద్యు ఉభయం ౫ ఉఊభయమును, న జ లేదు తా, వీ వర్ధవహారమం జే యాత్మ యో, దానియం దధిక శ్రీ తి యుండును, దాని యుపకరణమునందు వ్రీ తిమాత్ర ముండును, తక్కిన వానియందు ప్రీతి గాని పరమ 'వ్రీతి గాని యేదియు నుండదు, ఆవ. “అన్య, ని అని శెన్సిన యన్య పదార్థమును విభజించుచున్నాందు:-= న్లో శ ఉవేత్యం ద్వేస్యమిత్యన్యద్దే $్రథా మాగక్టతృణాదికం, ఉవేత్యుం వ్యాఘ్రసర్పాది 'ద్వేష్య మేవం చతుర్విధమ్‌, త్‌1ే వ్యా, ఆన గీ, నోభయమిత్య శ్రాభిహితస్యాన బై ఛ్రార్ధస్యా వాంతర భేదమానా--- ఊపేథ్యమితి. ఆన్య దన్యదిత్యుచ్యమానం వస్తు ఉపేత్యుం ఊపేమూవిషయః జ్వేమ్యం 'జ్వీమవిషయక్కేతి ద్విధా ద్విప్రకారం భవతి. కదుభయముదాహరతి..మా శ్లేతి, మార్గగతం తృణలోప్టైావికము పేత్యుం స్వస్ఫోవద్రవహేతుర్వ్యానూ)దికం జ్వేమ్య మిత్యర్థకి. ఫలితమావా---నీవమితి. టీ. అన్యత్‌ ఎఅన్యపదార్థము, ఊపేత్యుంజఊేత్యు మనియు, ద్వే వ్యంజ చ్వేమ్య మనియు, జ్వేధాజరేండు విధములు, మార్ష తృణాదిశంజమార్ష మందలి నడ్డివరక మొదలగు ఇది, ఉపేమ్యుంజఊపేత్యు మని చెచ్పంబడుశు, వ్యాఘ్రసర్సాదిజ పెద్దపులి పాము వెడ

ఆ కొనందవ్రకరణను 009 ల౫పనవి, 'జ్వేమ్యంజబ్వేమ్య మని చెళ్చంబడును, నీనంజ ఈనిధము గా(వదార్థఃజవదార్థము); చతుర్విధంజనాల్లు విధములు గలది

తా, ముఖ్యాముఖ్యాత్త్మ లకంళకు (ఆత్మ తచ్చేషములకం క్రి అన్య శబ్బముచేం జెప్పంబడు వస్తువు ఉవేత ఫ్ట్‌ము, 'ద్వేష్యము నని ద్వివిధము, మార్షమం దుండు గడ్డిపోచ మట్టిగడ్డ మొదలగునవి ఉవేతు స్టములు, ఉపద్రవమును గలిగించు వా్యాఘ్రనర్పాదులు ద్వేషనిషయములు, -ఈ వ్రశారము లోకమందు చతుర్విధవ స్తువులు గలవు, అవ, ఈ చాతుర్విధ్యము'నే శెళ్పుాచున్నాలడు:-ా న్లో, ఆక్తాశేష ఉవేత్యుం చ ద్వేస్యం చేతి చతుర్ష్వవి, న వ్య్థక్రినియమః, కింతు తత్తత్కార్యా తథాతథా, ర్‌ి వ్యా. చాతుర్విధ్య మేవ దర్శయతి----అశ్లే త, నన్వాత్తాదీశాం చకుర్హామతి వ్రీయతమత్వాదికం కిం నియతం 1 చేత్యాహాలాచతుర్ష సైవీతి అయమేవ వ్రియక "మోదాయ మేవ చ్రియఃి ఇదమేవో పేక్యుం. ఇద మేవ 'జ్వేష్యం చాన్యదితి నియమో నా స్రీత్యర్థః. కిం తర్షీత్యత అనా---కిం త్వితు. తస్తా త్తస్తాత్కార్యవిశేషాదుట కారాది హపా త్తథాకథా వ్రీయాదిరూ పేత్యర్థః, టి, ఆతా ఆ ఆక్క యశియు, 'కేమ॥=శేమ మనియు, ఉపేక్యం చ ఆ ఊపేత్యు మనియు, 'చ్వేమ్యం చేతి=ద్వేమ్య మనియు, చతుర్ష ్వవీజనాల్లింటీలో, వ్య _క్రినియనుః ఇ వ్య క్రినియమము, నజలేదు. కింకుజఇంక జీమనంగా, త _తృత్కార్యాత్‌ = ఆయావని వలను తథా తథాజఅయావిధము?ా (భవతి=జఅగుచున్న ది) తా, ఆత్మ, "శేసము, ఉవేత్యుము, 'ద్వేష్యుము అను నాల్లింటిలో నిది శేషమే యనీయు, నిది యు వేత్యుమే యనియు, మొదలగు నీలాటి నియమములు లేవు, కార్యవశమున నొక్క వస్తువే ఛిన్న ఛిన్నములు కావచ్చును. అప. దీనిజీ యుపపాదించుచున్నాందు:-- న్లో + సాాద్వ్యాఘ)స్పమ్డుఖో ద్వేహ్యా వ్యు వేత స్తు పరాబ్బుఖ్క లాల నాదనుకూల'శ్పే ద్వినోదాయేతి "శె తామ్‌, రికి వ్యా. సర్వశ్రావ్యనియమయోజనాయ వ్రనీథ్ధే జ్వేమ్యవ్యా ఘే తదభావం డర్శ యతి--స్యాదితి. యదా వ్యాఘ)ః న్వభతణాయ నసంముఖ అగచ్చతి తదా జ్వేష్యూ భపతి. స వీవ దరాజ్యుఖో గచ్ళతి చే దుపేష్యో భవతి స వవ యది లాలనాల్‌

010 శ్రీ వేదాంతవంచదశ్కి ద్వాదళ ప్రకరణము స్వ్యానుకూలో భవతి తచా వినోదాయేతి వినోదసాధనం భవతీతి శేమళాం న్వస్యోష శారక'ల్వేన వ్రీయత్వం భజక ఇక్యభిప్తాయ!

టీం వ్యాఘ)ః= పెద్దపులి సమ్ముఖః = ఎదురుగా వచ్చె నేని, జ్వేష్యః=ద్వేషింపం దగినది, స్యాత్‌ =అగును. పరాజ్డుఖఃఆ పెడ మొగము వెట్టి పోవుచున్న దైన ఊపేక్యుఃణ ఊపేశ్సీంపందగినది; స్యాత్‌ ఆ అగును. లాలనాల్‌ = మచ్చికచేయుటవలన, అనుకూల "శ్చేత్‌ ఒఅనుకూలమయ్యె నేని, వినోదాయ = వినోదముకొ ఆకు, శేషతాంజ శేషత్వమును ఏలి=పొందునుం

తా, వ్యాఘ్రము తన కెదురుగా వచ్చెనేని ద్వేస్య మగును, అదియే _తన్ను చూడక మతియొక త్రోవను పోవుచుండె 'నేని యువే శత్యుమగును. అదియే మచ్చికచే శేషముగా (అనుకూలముగా) చేయం బడెనేని తన వినోదముకొజ కగును (శేషు మగును),

అవ ఒక్కటే. మూండు విధము లగునేని వ్యవహారమునకు కట్టుబాటు లేక పోవునుగదా యని శంకించి చెచ్వచున్నాండుఃాల న్లో వ్య_క్రీనాం నియమో మా భూల్ల క్షణాత్తు వస్థవస్థితిః,

ఆనుకూల్యం ప్రాతికూల్యం ద్వయాభావశ్చ లతుణమ్‌, గ్‌

వ్యా* నన్వేక మ్యైవ వస్తునః ప్రీయత్వాదిధర్య త్రయాంగీశాే వ్యవవారవ్యవస్థా న స్యాదిత్యాళం క్యాహ---వ్య క్రీనామితి. వ్య క్రినియమాఫా వే2కి లతృణవశాద్వ్భ్య వస్థా భవిమ్యతీత్యర్థః శిం లతణమిత్యాకాంతాయాం. తల్పక్షణమాహ.-ఆనుకూల్య మితి ఆనువూలత్వం వ్రీయస్య లతుణం వ్యావర్షకో ధర్మ$. ప్రతికూలక్వం జ్వేమ్యన్య లతుణంం ఉపేత్యుస్య ఆపకూల్యప్రాతికూల్యరూవద్వయాభావశ్చ లత ణమిత్యర్థ కి

టీ. వ్య క్రీనాంజవ్య క్తులకు, నియమః = కట్టుపాటు; మా భూల్‌ = లేశపోనిమ్లు; లతణాల్‌ జఐలతమణమువలనమై రే వ్యవస్థితి!=వ్యవస్థ (అగుచున్నది). ఆనుకూల్యం=ఆను కూలక్వము; ప్రాతికూల్యం = ప్రతికూలతకరము;, ద్వయాభావశ్చ = ెండును. లేక పోవుటయు, లతణంజలతుణము, ఛపతిజఅగుచున్నది.

తా, బ్వపి ద్వేష్యము, ఇది యువేక్ష్యుము అని వ్య_క్రినియమము "లేకపోయినను, అనుకూలత్వము శేసమునకు లక్షణము. వ్రశికూల త్వము ద్వేషమునకు లక్షణము, ఈ ెండును లేకపోవుట యువేత్తు మునకు లక్షణము, ,

ఆతానంద న కరణము ర. వక్ర ఆ ఆవ. ఇదివజలో. జెక్పినదానిే సంగృవాముగాం జెబచున్నాండుః- -జి ఆట కన్న వ్‌ న్లో, ఆకా వ్రేయా౯ా క్రియశ్ళేషో ద్వేషో వేత తదన్య యో, ఇతి వ్యవస్థితో లోకో యాజ్ఞ వల్క_న్గమతం చ తత్‌, ర్‌ర్‌ వ్యా, నీతావతా గ్రుంథనంద కృేజోవపాదిశమర్థం బుద్ధిసౌకర్యాయ సంశీవ్య కథయతి...-.ఆలేతి, ఆత్తా ప్రత్యశానందః ప్రేచూనతిశయేన ,వ్రీయః క. స్వో్‌ సర్దనభూతఃవదార్థః క్రియ _సదన్యయోస్తాభ్యామాత్కన స్తచ్ళేహెచ్చాన్యయో వ్యా) వథిగతత్భృణాదిరూవయో శ్వైపోసేన్న యథాాక్ర్రమం. భవత ఇతి. నీవం 'చాతుర్వి ధ్యన లోకో వ్యవస్థితః వ్యవస్థాం త _కప్రకారచకుష్టయాతిరిక్తం న శించిద్వి దృత ఇత్యళ్ళిప్త్రైయ!. ఆయమర్థః శ్రురృభిమతోఒ౬పీత్యావా._యాజ్ఞ వ ల్క్యేలి. అత్తా దీనాం వీయతమత్వాదికం య _క్రద్యాజ్ఞవల్క్య్యమకం చ యాజ్ఞవల్క్య స్య్యావి సమత మిఠ్యర్థః టీ. ఆత్షా=కత్మ్య, ప్రేయాక్‌ =వరమప్రేమాస్స్పదమైనది, శేమ॥ ఇ అనుకూలమెన వస్తువు, ఛ్తీయ? లు ప్రీయమెనది, తదన్యయో। = ఈ శెండింటికన్నను 'వేజైనవస్తువుల యందును, చ్వేవో ప్రీ న్నే = జ్వేషమును ఉఊపీతమయు (భవశః ఆ అగుచున్నవి). ఇతి = ఇట్లు; లోక$జలోకము, వ్యవస్థికః=నియమిత మెనద్వి యాజ్ఞ వల్క్యమతం వజ యాజ్ఞ వల్క్య్యమవార్షి యొక్క సిద్ధాంతమును; తల్‌ ఆ అదియే. తా. అత్త పరమవేమాస్పదమెనవ, తన కనుకూల మగువ నువు ఆశీ 7 టా వ! వ్రీయము, ప్రతికూల మగునది ద్వేచ్యుము, ఈ రెండును కానివి ఉపే వంబడి త్యుము అని లోకము వనిభజింపయిడినది. ఇదియే యాజ్ఞ నల్క్య్యమహర్షి నీద్ధాంతము. ఆవ. ఈయర్థమునకు చుఆజియొక శ్రుతివ్రమాణమును జూాపుచున్నాండున- క. అన్ననావి శ్రుతః ప్రైహపుర్రైద్వి తా తృథాత్మను, సర్వస్థాదాంతరం త_త్స్వం త దేతల్చేేయ ఈంతను, లీ6 అిలచాజ్టీ జాలి వ్యా, న "ీవలం మల్రేయీవ్రావాణ వవాత్మన॥। వ్రీయతమత్వము క్తం, కింతు పురుమవిధ బ్రహ ణేఒపీక్యభిప్రాయేణ తద్వా శ్యార్థం సంగృప్హాతి-.-అన్య త్రాపీతి. “క్రద్రే త ల్చ్రేయః ఫుత్రాల్సే్రేయో వి త్తా ల్ప్రేయో.న్యస్థాత్సర్వస్తాదం తరంయదయమాశ్తే త్య బే” వాక్సేవ ఫుత్రనిత్తా జేస్సర్వస్తాదాంతరస్యాత తత్త $్‌్య 'వ్రీయత్వమారితమిక్యర్థః, టీ ఆన్ఫత్ర = మణియొక స్థలమందు; శ్రుతిః ఇ శు,తి పుత్రాల్‌ జ కుమారుని కంటెను తథాజఆవిధముగ నే, విత్తాల్‌ జ ధనముకం టెను సర్వస్తాత్‌ = సమ స్తవదార్థ

ఫం శ్రీ వేదాంతనంచదకి, ద్వాదశ ప్రకరణము ములకం బెను, తజేశతత్‌ = ఆయా, అకనః = ఆత్మయొక్క; తత్త్వం ఇ స్వరూజము, శ్రేయః = ప్రియతరమైన దని, ఈరితం ఇ ఇెప్పంబడినదిం శా, పమారునికంశును, ధనముశంశునుు సమ _స్తవడార్థముల కంటెను, ఆత్మత త్త్వమే ప్రియతమ మని 'తదేత క్నేయః, ..యదయ ని ర మార్తా అను క్ర తి చెప్పుచున్నది, అవ సాకీయీ ముఖ్యాత్మ యని చెద్పుచున్నాండు:- శ్లో 4 శ్రాశ్యా విచారదృష్ట్యాయం సామేవాళ్తా న చేతరః, కోకాన్సంచ వివిచ్యాంతర్వ స్తు దృష్టిర్విచారణా, ర్‌? వ్యా భవ'ల్వేవం ఆశు, కావభిధానం. వళ్ళే కీమాయాతమిత్యత అవా=-- త శ్రుశ్యర్థవర్యాలోచనరూజయా విచారదృష్ట్యా సాక్షీణ వవ ముఖ్యమాత్తత్వ౦ం శీతరస్య పుత్రా చేరిత్యర్థః విఛారద్భ 'ప్ర్యైత్యఖిహితస్య స్వరూవమావా.కోళానితి. అన్న మయాదీన్సంచ కోళాంసై త్రిరీయి శ్రుత్యు క్త ప్రకాశేణాత్త్య నః బృశక్కల్భత్యాంతస్థి నీ స్యాక్మ నోఒనుభవో విచారణేత్యర్థణ టీ. ఆయం ౫ ఈ, సామయ్మ్యేవ = సాక్షీయే, శ్రాళ్యాజ వేదసంబంధమెకు విచార దృష్ట్యాజచర్చ వేత, అత్తా ఆ అక్క యనంబడును. ఇతర ఆ మజీయొకటి, నచ = అత్మ శాదు. వంచ జ ఐటైన, కోశాక = కోశములను, వివిచ్య జ విళచించి అంతజలోపల నుండునట్టిః వస్తుదృపి = (వ్రశ్యగభిన్న వరమాత్యవన్తువు (ప్రుశ్యగాత్థ) యొక్క వివేచ నము, విచారణా ఇ విచారణ యనంబడుకుం తా, వేదములో జెప్పినరితిని విచారింగా సాత్షీయే యాత్మ యనియు, తద్వ్యృతిర్ని క్తము ఆత్మ కా దనియు స్పష్టమగును, వంచకోళ ములను చేలుపజుచి వానికంకును వేటను వ్రత్యగాత్మ ను నిరూపించు టయే విచారణ యనంబడును. ఆవ. ఆంశస్థి నర్‌ మగు ఆత్మ ను కరుంగొనువిధమును కెచ్వచున్నాండు?.-= శ్లో, జాగరస్వవ్నసు_క్రీనామా గామాపాయభాసనం, యతో ఛవత్యసా వాళ్ళా స్వవ్ర కాశచిదాత్మకః, లర్‌ వ్యా అంకస్థి నగన్య వన్తునో దర్శనప్ర, క₹ారమేవావా.. కాగేత్యాదినా: జా గ్రదాద్యవస్థానాం మభ్యీ ఊత్తరో శ్రరావస్థాగమన్య వూర్వపూర్వావస్థానివృ శ్రే శ్చావభాననం యతో నిత్యవై కన్యరూ పాళ్చాక్షీలో భవచి, న స్వప్రకాశచిద్రూప అ శ్షేశ్యర్థఃం

ఆక్థానంద, వ్రకరణముం 913 టీ, జాగరస్వష్నును ప్రీనాం ఇ ప్‌. సిన్ననువుప్తు లను నవస్థలయొక్కం; నే మాపాయభొననం ఇ రాకపోకలయొక్క_ శాశముు యతః ఇ దేనిసలన, భవతి ఆ ఆసచున్నదో, అసౌ ఇ ఈవై కన్యరూవసావ్నీ; న్వవ్ర,కాళచిదాత్య కళజన్వ్యయం ప్ర, కాళ తాజూ "ట్ర త్స ప్రవ్ననుషువ్లులు గ్రృనుముగా వచ్చుచు పోవుచు నుండంగా వానిని గనుంగొనెడి వైతన్యమే వ్ర త్యగాత్మ యని భావము, అవ, వైయర్ధమును విళదీకరించుచున్నాండు:--- శ్లో , శేసాః ప్రాగాదివిత్తాంతా ఆసన్నా స్తారతమ్యుత,, చీ తి స్తథా తారతమ్య శేషు స్వేషు వీశ్యుతే, రం వ్యా నంగ్ర"హేణో కం శ్రుత్యర్థ ౦ ప్రపంచయతి..--శేసహోబతి. సాథీవ్యతిరిక్తాః ప్రాణాదివిత్తాంతా వమ్య్‌మాణా! పదార్ధాస్తారత మ్యేనాత్య న అనన్నాః సమిదప ర్లినో భవంతి. తత్రోచద _లిమానా----బ్రీతిరితి. యథా తారతమ్యేనాంతరత్వం తద్వజేవ "లేము ప్రాణాదిషు తారళమ్యూత్పీఏతిక్విత్యు లే. స్తై సైరపీతి ేమః, టీ, శేషాః ఇ శేసభూరములై న, ప్రాణాదినిత్తాంతాః = ప్రాణము మొదలుకొని వి _తృపర్య౦తమెన పదార్థములు తారతమ్యుత; జు తారకమ్యుమువలన, అనన్నా:ఃజఆత్య సమిపవ_ర్రనముగలవి యగుచున్నవి. తథా జ ఆటులే, ారతమ్యాజ్‌ =ళారకమ్యుము వలన, కే స్వేషు ఆ వానియన్నింటియందు, వ్రతః గ ఆం్తేము వీక్యులే = చూడం బడుచున్నది. తా, ప్రాణము మొవలు ధనపరస్థంతము ఒక్కొకడానికంకె నొహ్కొాకటి సా చ్చుకగ్గులుగా నాత్మ ను సమివపించుచున్నవి,. కాన వానియందు వ్రేనయు న్యూనాధికఖావముతో నుండును, ఆవ ఈయంశనుం దనుభవమును జూపుచున్నా6డు:-- శ్లో, విత్తాత్చుత్రః వ్రియః వుత్రై త్చిండః పిండాత్రఖేంద్రియమ్‌, ఇంద్రి యాశ్చ వయః ప్రాణః ప్రాణాదాళత్తా చ్రియః పరః (0 వ్యా- ప్రీ లేస్తారత మ్యే శాశుభప మేవ విశదయతి..-విత్తాదితి, పిండో2ఒన్నమ యోజేవాఃః ఆయం భావః.సరై్వః ప్రాణిలిః ఫుత్రాదివిపత్సరిపారాయ వి _త్రవ్యయః శీ యతే. స్వదేహరతణాయి శచాచిత్పుత్రాదిరవి దీయరే. ఇంద్రియనాకవరిహోరాయ తాడనావినా.. జేవావీడావ్యంగీ క్రియలే,. మరణవ్రసక్తా తత్సరివారాయేం ద్రియ వేదాంత... 0

జీ శ 01శ శ్రీ, వేదాంతపంచదశి ద్వాదళప్రశరణనుం వై కల్యమవ్యంగీ క్ర ,య'లే, ఆతవీవో_శ్రరమతిశయేన వ్రియత్వం సర్వానుభవసిద్ధం. అత్మ నన్తు నిరతిశయ ప్రేనూస్పదత్వం విద్వదనుభవసిద్ధమితి. టీ. విశ్తాత్‌ =ధనముకంటె, ఫుత్రజాపు త్రుండు, ప్రియ ప్రియుండు ఫుత్రాత్‌ ఇ ఫు శ్రునికంటెకు, పంద! ఆ స్థూలళరీరము; వ్రీయః ఇ వ్రీయమెనది. పిండాత్‌ =శరీరము కంటెను; ఇంద్రియం ఇ ఇంద్రియము, ్రియం ఇ ప్రియమైనది, ఇంద్రియాచ్చ ఆ ఇంద్రియములకం టె స్రాణశ అ ప్రాణవాయువు, వ్రియఃి ఆ వ్రియమైనది. ప్రాగాల్‌ ణు ప్రాముకం టెను అత్తా = అత్మ 9 పరకిస్మియః అ మిగుల ద్రీయమెనది, కా, ధనముకంటబ పుత్రు,ండును, పుత్రునికంయె శరీరమును, శరీర మునకంళై ఇం 'ద్రి యములును, ఇంద్రియములకం కె ప్రాణమును, ప్రాణ “వాయువృుకంచను. (ఆనంగా వై జెప్పినవానికన్నిటికంటచెను) ఆత్మయే 6. వ్ర మిగుల ప్రీ యమైనది, అత్మ సమ స్తపదార్థములకం టను వ్రేమయందు అధిక మని భావము, ఆవ. ఈయర్థమును స్పష్ట్రదజిచుటనై ళ్ఞానియొక్కయు నళ్టానియొక్కయు విర్క్రతిప త్తి వ్రదర్శించుచున్నాండు;-ల రి జ్‌ న్ల. వీవం టే వివాదోఒ తప్ర తిబుగ్ధవిమ్యూఢ యో ] “శ్రీ ళ్‌ శ్ర ఫ్టిడాహోరి తశ్రాళ్మా వ్రేయానిల్యేవ నిరయఃః 6 శ ళు వ్యా, వీవమాత్మనః వ్రియశమల్వే ప్రమాగాసిద్ధేఒపి క్థాన్యక్థానినోర్విప్రలిప త్తి నిరసనాయ కుత్యా కద్విప్రతిప త్తిర్శి లేత్యాహా.-వీవం స్థిత ఇతి, తత్ర, నిర్ణయ మానా----రశ్రాల్యే తి. ఆతనః ్రీయకమత్వస్యోపపాదిత త్వాత్‌. ॥ టీ. ఏవం స్థితే ఆ నిజ మట్లుండంగా?. అత్ర ఆ ఈవిమయమె; ప్రతిబుద్ధవిమూ ఢయోఃజల్ఞానియొక్కయు నక్టానియొక్కయు, వివాద! ౫ వివాదము, శ్రుల్యౌ= వేదము వేకు ఉదావోరి జ ఊదాహరించంబడినది, త శ = ఆ వివాదమందు అత్తా ణ ఆత్త క ఆసేేయాని ల్యేమూ ప్రియరముం డనియే; నిర్ణయ$=నిర్హీయముం జ్‌ య్‌ తా బృహదారణ్యక శ్రుతి పరమవ్రేమాస్పద మెద్ది యను విష యమున జ్ఞానికిని నజ్ఞానికివి వాదము గలిగినట్లును, ఆత యీ పరమవే ఖా ౬ ౧౧ తీ ల్‌ మాస్పద మనెడి జ్ఞానియొక్క సిద్ధాంతమే నిశ్చిత మనియు వర్ణించెను. ఆవ అబ్దునకుకు బ,హూవిదునకును జరిగిన వాడమును జూపుచున్నాందువాలా స్టో. సాతేవ్‌ దృళాపదన్నసా క్సేయానితాహ త త విక్‌ శీ - సా మ్యొవ దృశ్యాదన్యస్నె రే్యయానితాహ త త్హ్వవిత , వ్‌ క్‌ వ్రేయాన్సుత్రాఢి శేచేనముం భోక్తుం సాటీతి మూఢధీః ౮08

ఆకొనంద వకరణనముం 915 శి అఆ వ్యా తామేవ విప్రలిబ త్తిమావా-సాత్సీతి. టీ. అన్యస్యాత్‌ ఇ ఇరరమైన; దృశ్యాత్‌ ఇ దృశ్యమునకంటె సామ్మ్యేవ న సాథీయే (ప్రత్యగాత్మ యే) శ్రేయానితి=మిక్కిలి వియుండని; తత్త్వవిత్‌ ఆ కాని అవా జ చెప్పెను, ఇమం = ఈఆత్మ ను; భోక్సుం ఆ అనుభవించుటకొ అకు, పుత్రాదిలేవణ పుత్రుండు మున్నగువారలే, సాత్షీ=సాక్షీ యని, మూఢ్ధీజఆజ్ఞుందు; అవా ఆ చెప్పెను. తా, అన్నిటికంపటెను ఆతియతను మని బహావిదుని లో తాం వాదము, వ్యుత్రుయడు, భార్యయు “మొదలగునవియీ తన యాత్మకంయె చీ యతనుము లని అజ్ఞునివాదము, నో క శంటె నన్యము నాని వె స్పెడివారలను విభజించుచున్నాండు:- లి, ( న్‌ జో వ, న్స్‌ ం ఆత్మ ఒన్యం వ్రీయం ట్రూ శిష్యుశ్చ వ్రతివాద్య్ధప్కి తస్తోోత్తరం వచో బోధళాపౌా కుర్యా త్త యోః క్రమాత్‌ , 68 వ్యా- అశ్రాతికిక్తన్య వ్రీయత్వవాదినో విభజ్యో త్తరాభిదానాయ తమేవ వాది నం విభజ్య కథయతిఅళ్యన ఇతి. ఉ శ్రరాభి ధాన ప్రకారమావాంాతస్యో త్తరమితిం తయోః శిమ్యప్రతివాదినోన్సంబంధిన స్తస్య వచనస్యో త్తరం వచః ప్రళ్యు త్తరరమావం వాక్యం క్రమేణ బోధళాపూ బోధరూవం శావరూవం చ కుర్యాదిత్యర్థట టీ. శిమ్యళ్చు = శిష్యుందుకం ప్రతివాద్యపి = ప్రతివాదియు, అత్మన। = తన యాత్మకం టె అన్యంజఅన్యవస్తువు; వ్రీయంజవ్రియమన్సి బ్రూలే ఆ పలుకుచున్నారు. కస్య ణా ఆచాశ్యమునకు, ఉత్తరం జ సమాధానయమెను వచః ఇ వాక్యమును; శయోః ఇ ఆ యిద్దరికిని, శ్రుచాళ్‌ అ పరుసగాను, బోధళాపా ఆ బోధశాపములుగా, కుర్యాత్‌, ణు "చేయవలెను, తా, తన యాత్మ కంక ఫుల్రౌదికము వ్రీయ మని థావింవెడి శిష్యునకు, ఆతని యభిప్రాయము సరికా దని బోధ నేయుము, నా యఖి న 6 లి జ శని ల, ప్రాయమే సరి యని కలహించెడి చతివాదికి నీవు వ్రియ మని నవ్వెడి యన పదార్థము నిన్ను దఃఖింప జేయును అని శవీంప్రము, అవ. ఈశ్రుతివాక్యమునకు నుత్తరవాక్య మగు “న యోవషన్యమాత్యన। రోత్స్యి తీతి ఆశునది బోధళావప్రకారమును కెళ్తుచున్నది. దాని యర్థమును. వరించు చున్నాడు: న్లో ప్రియం త్వాం రోత్స్యతీ ల్యేవము_త్తరం వక్తి తృత్త్వవిత్‌, స్వోక్షవ్రియస్య దుస్ట్రత్వం శిష్యా వేత్తి వివేకత్క 64

016 శ్రీ వేడాంతపంచదళి చ్వాదళ ప్రశరణను వ్యా ప్రతివచనవ్రదానరూళం క! రొో2.న్యమాక్స న! వ్రీయం ఆువాణం ఆయాత్‌ చ్రియం త్వాం రోత్స్య"తీతి సమనంతర శ్రు,తివాక్యమర్థతః పఠతింలా్రి యం క్వామితి, తత్త్వవిత్‌ శిష్యప్రతివాదినావుఖావవీ ప్రతి "హీ శిమ్య హీ ప్రతి వాదిక్‌ . ప్రియం త్వదళిప్రేతం పుత్రాదిరూవం స్వనాశేన త్వాం శివ్యం వ్ర,తివాదినం చా రోర్స్యతి రోదయిమ్యతి. ఇ ల్యేవముకప్ర,కాళేణో తరం ్రతివచనం వక్తి బ్రవీతి* ఇద మేక మేవ వచనం శిమ్యప్రతివావినోరుభయో? కథము త్తరం జామి త్యాశంశ్య శిమ్యం వ్రతక్యు _ర్తరం ావద్ద్యోకయలి...'స్వో క్షవీయ స్యే త్యాదినా వీతలేత చువార్నిశు మిత్యం లేన సార్ధల్లోకచరువ్తయేనల- స్వోక్త్ష్మవ్మీయస్యేతి. శిమ్యః స్వోక్షవ్రియస్య శ్వేనాభిహితన్య ఫుత్రాదిరూవన్య వివేశకరం వత్యుమాణదోవవిభా-రేణ దుష్టత్వం వేర్తి అవగచ్భతి. టీ. తత్త్వవిల్‌ = బ్రవ్మావిదుందు? ప్రియంజ్నవ్రియనుగువస్తువు; శ్వాంజనిన్ను; రోత్స్యతీతి = రోదనముచేయించునని,ి ఉత్తరం జ సమాధానమును వక్తి ఐ= వెపు చున్నాండుం శిమ్యః ఆ శిష్యుండు; వివేశర$ ఇ వీవేకముపలన, స్యో క్ష్మప్రీయస్య ణు తనచేం కెస్పయబడిన (మ్రీయవస్తువునకు, దుష్పత్వం ఇ దోషయు క్రత్వమును, వేత్తిజతెలిసి కొనుచున్నాండుం € న్‌ ళ ల జో తా. బ్రహావిదుండు నీవు వ్రీయ మని నమ్మిన యన్యవ స్తువు నిన్ను "ఖేదింపం జేయు నని శిష్యునితో ననును, దానిని విచారించి తా నిదివజకు నమ్మిన పు శ్రాదివదార్థములు సదోషము లని యాతండు చ్రహించును, అవ ళిమ్యుండు గురు వాక్య్ళ్యమువలన గ్రహించిన దోవమును చ్రంకిక ర వాలుగు శ్లోశములతో వర్షించుచున్నాండున- | న్లో అలభ్యమాన్రనయః వీతరా శ్లేశయేచ్చిరమ్‌, లస్థోఒవి గర్భపాలేన వ్రసవేన చ ఛాధతే, 65 న్యా దోవవిచారవ్రకరమేన దర్శయలి---అలభ్యమాన ఇతి ఖ్లోకక్రయేణ టీ. అలభ్యమాన! = లభింవని, తనయ! అ కునూరుండు, వీతరౌ ఇ తల్లిదంద్రు, కలను ఛిరం జ ఛాలకాలము, శ్లేశయుత్‌ ణు కవ్ప పెట్టును. లబ్ధోజఒసిజపొందంబడినవాండై నను గర్భపాలేర అ గర్భపాకముచేత ప్రసవేన చ జ ప్రసవముచేతకు, బాధలే = చాధించుచున్నాండుం తా. 6, 66, 67 శోళముల తాత్పర్యము 13.వ న్లోక శాత్పర్య ళం ళల ముతోం జేర్చి ప్రాయండినది,

ఆతొనంద పకరణము ఫై అ న్లో జాతస్య గ్రృహరోగాదిః కుమారస్య చ మూర్ధతా, ఉపనీ లేఒప్యవిద్వ త్త ష్టం అనుద్వాహళ్ళ గ్‌ వండితే, 6% టి జాతస్య = ఫుట్టినవానికి గ్రవహరోశాదిః = వాలారిష్టాదిగృవాములు రోన ములు మొదలగునవి (ఆగుచున్నవి.) కుమారన్య చజకుమారుం డగువానికి, మూర్చ శాజు మొజకుతనము, భపతిజశలుగు చున్నది. ఊవనీ లేపి = ఊవసీరుండైనను, ఆవిద్వ త్హ్వంజ విద్యారాహిత్యము, భపతిజకలుగుచున్నది. వండితః జ వండితుం డగుచుండంగ్యా అను ఉజ్యావాళ్చ = వివాహము కాకపోవుట, భవతి=కలుగుచున్నదిం శ్లో. పునశ్చ పరదారాది దారి ద్రుష్టి చ కుటుంబిన్య, వీతోద్టుఖస్య నా_స్త్యంతో ధనీ భేన్మి ్యియతే తదా, 67 టీ, పునశ్చజతిరుగా,. పరదారాది = వరస్త్రీగమనము మొదలగునది; భవతి ఆ, అగుచున్నది. కుటుంబినః = కుటుంబవంతునకు, దారిద్య్యం చజలేమిడియు; భవతి ఆ ఆగుచున్నది. పి తోరవి జ తలిదంద్రు,లయొక్కట; దుకఖన్య = దుఃఖమునకు, అంతః ఇ అంతనుం; నా స్తిజలేదు- ధనీ చేత్‌ జఆధనపంతుం జాయొనా ? తదాజఅవ్వుడు, మ్రయరే= మరణించునుం శ్లో, ఏవం వివిచ్య వ్యు త్రాదౌ శ్రీతిం త్యక్త్వా నిజాత్మని, నిశ్చిత్య పరమాం వ్రీతిం వీత తే తమహర్నిశమ్‌. 648 వ్యా విం ఫుత్ర, గళదోమసంకీ ర్హనం చాఠాదిసర్వవిమయదోషోవలకణార్థం, నీవం వివిచ్యేతి. వీవము శ్తేన తవ్రశారేణ ఫుత్రాదౌ వీిషయజా లే నివిచ్య వీద్యమానాళ దోహా విభజ్య క్షా ళ్వాస్మి న ్రతిం చరిత్యజ్య నిలార్మ ని వ్రశ్యగ్రాసే సొవ్నీణి బర మాం నిరలిశయాం ప్రీతిం నిశ్చిత్య తం ప్రత్యగాత్తానమహర్నిశం సర్వదా వీత తే అనునంధ త్త ఇత్యర్థః

టీ. ఏవంజఈవిధముగా, వివిచ్య = విచారించి, పుత్రాడౌజపు శ్రు,ండు "టెందలగ్యు

_ వారియందు శ్రీతిం ఇ ప్రేమకు, త్యక్త్వా అ వదలి, నిబార్మని = తన యాత్మయందు; వరమాం = ఊత్క్భృష్ట మైన ప్రీతిం జ ప్రేమను, నిశ్చిత్య ఇ నిశ్చయించుకొని తం ఇ ఆ యాత్మను; అవార్నిశం జ కేయింబవలును, వీతలే ఆ చూచుకు.

త సంతానము లే నవుడు, దంపతులకు సంతెనము లేదే యను దుఃఖము, గర గృ పాతము గలిగానేని అదియు దుఃఖమే. ప్రసవ మషప్పుడును దుఃఖమే. ఇది లోకవిదితము, శిశువు గభిగిన తరువాత వానికి గ్ర పహారోగాదులు గలి. నేని నదియు దుఃఖమే, వాలుండు

రం శ్రీ వేదాంతపంచదశి ద్వాదశే ప్రకరణము మూర్జుం డయ్యె నేని మజింత దుఃఖము. ఉపనయనమైన వెనుక వానికి చదువురాకున్న _ అప్పుడును దుఃఖమే, తరువాత పెండ్లి కాకున్న దుఃఖము. వాండు పరదారరతుం డయ్యెనా యదియు దుఃఖమే. కుటుం బియై వాండు' దర్శిద్రుం డాయెనా యదియు దుఃఖమే. ధనికుండై. మర ణించెనా (అన్ని మంచి గుణము లుండియు మరణించెనా) ఇంక నా దుఃఖ మున కంతమే లేదు, ఇట్లు అకాళ్వతవ స్తువుల నన్మువాండు వెడు నని గురువాక్యమును గ్రహించి శిష్యుండు ప్లుల్తౌదికమును. వ్రేమింపక, స్వస్వరూూపషమునందే పరమవ్రేమగలిగి స్వస్వరూప సాతాత్కారమును బొంది ముక్తుండగును. ఆవ. ఈ వాక్యమే ప్రతివాదికి శావమై పరిణమించునని చెప్పుచున్నాండు:---- న్లో ఆ (గ్రహా దృ్రహ్ఞ్హవిద్వేమూ దపి పతమముంచత,, వాదినో నరకః ప్రోళో దోషశ్చ బహాుంయొోనిషు, 69 వ్యా వ్రీయం త్వాం తోత్స్యతీత్యనై్యైవ వాక్యస్య ప్రతివాదినం ప్రతి కాజ రూషత్వం వ్రకటయతి....అగ్రవోదితి. అక్రవోల్‌ ఊకళ్తం పుత్రాది ద్ర యత్వం సర్వథా న త్యజామా ల్యేవంరూ పాత్‌ ట్రహవి డ్వేహెద నేనో శృంవిభుటయిష్యామా ల్యే వంరూపా చృ పతం పుత్రాదీనామేవ ప్రియతమత్వాదికమబరిత్యజక! ప్రతివాదినో నరకప్రాక్తి _వథా బహుయోనిము నరతిర్యణాదిమ్వ బేశేషు జన్మను దోమః పుత భాళ్యాదీష్తవియోగా నిస్పప్రా న్త్వహవ సా ల ర్‌ త్వాం రక తీతి శవతా క్షానినేతి శేమః . అగ్రవోల్‌ =పట్ట ట్రవ్మావిద్వేసోదపిజ బృవావిదునియందలి చ్వేషము వలనను; వత్‌ంజతన వతమును, అముంచత। ఆ వదలి పెట్టని, వాదినఅవాదికి, బవుమయో నివు = లజేశయోనులయందు నరక॥ = నరకము, దోవ!జదోవము, ఇలిఐఆని, పో కోరక శెప్పంబడినదిం ఈ బ్రహావిదుండు. చెప్పినమాటను వినక వెడసరనముచే అత్మ ఛిన్ననును ప్రియముగా గ్రహించిన వాది యనేక జన్మములందు నరక' దుఃఖ మనుభవించును. ఇదియే బ్రహ్హావిదుని శావనము, అవ. ఒశే వాక్యము శిమ్యప్రుతివాదులకు భిన్నార్థముల జి ట్లిచ్చు ననినం జెప్పు చున్నాందు;ంలా న్లో ట్రహ్మవిద్బ ఏహారూపత్వాదీళ్వర ల్వేన వర్షితమ్‌, యద్వ _త్తత్త _త్తతైవ స్యా _త్తచ్చిష్యప్రతిషోదినోః 70

ల ॥ ఆళ్షానంద ప్రశరణము రం వ్యా నను క్షానినో కృన్యెకవైైవన వాక్యన్య ళిమ్యం వ్రక్యువటేశరూవత్వం వాదినం ప్రతి శాపరూవత్వం చేతి విరుద్ధం రూవద్వయం కథం భుటత ఇ త్యాళశంక్యో తత్తర (వ,దాతురీశ్వరరూపత్వా త్తస్యాభిప్రాయానుసాకేణోఛభయం భవిమ్యతీతి మత్వా తదువ పాదకస్య '“ఈశ్వకో౭ఒవాం శకైవ స్యాక్‌' ఇలి సమనంతరవాక్యస్య ఆాత్సర్యమావా= బ్రహ్మావిదితి. యతో బ్రవ్తావిదః న్వస్య ట్రువాశ్వానుభవాదీశ్వరత్వమ నవ్యత స్తేన యం శిహ్యాదికం ప్రతి యద్యదిష్పమనిష్టం వాఖిధీయ లే తల్‌ తచ్చిమ్యప్రశివాదినోః తన్య జ్గ్‌నినో యళ్ళిమ్యః యశ్చ 'ప్రతివాదీ శయోటన్తథైవ స్యాదిస్టమనిష్టం వా ఆవిశ్యం భ వేదిత్యర్థః. | ట్‌ బ్రహ్మావిళ్‌ జబ్రహవిదుండు, బ్రువారూవత్వాల్‌ అ బ్రవాన్వరూపుం డగుట వలన; ఈళ్వర ల్వేన = ఈశ్వరత్వము చేత; యద్వల్‌ ఆవీ విధముగా, వర్జితంజవర్ష్మించః బడీనదో, తర్తత్‌ ఆయా ఇష్టానిష్తయూపఫలము) తచ్చిమ్యప్రతివాదినోః = అ శిమ్యునత 'ప్రతివాదిశిని, తథై పజల విధముగ జీ, స్యాత్‌, ఆఅగునుం తా, బ్రహ్హవిదుండు బ్రవాస్వరూపుడు. గాన నతం డీశ్వరుండుం కావున శిష్య ప్రతవాదులకు జ్ఞానియొక్క ఇష్టానిష్ట ఫలము సంకల్ప మా త్ర మున ఘటించును శాన నొక వాశిస్థమున కర్థద్వయ ముండ వచ్చును, అవ, వ్యతి లేకముగాం కెస్పినచానిని నన్వయనుతో: జెద్వచున్నాందు:--- శో, యస్తు సాతీణమాళతానం నేవలే వీయము త్త్రమమ్‌, ౧౧ జాలి శీ శో వాలి య చె, తస్య వ్రేయానసావాళత్తా న నళ వతి కదాచన, గ్గే వ్య వ్యతి 'రేకమ. ఖేనో _శ్రస్యార్థస్యాన్వయము కేన వ్రతిపాదకం “ఆశ్తానమేవ చ్రియముపానత నయ అత్తాన మేవ వ్రీయముపా ప్లే శేవోస్య ద్రియం ప్రమా యుశం భవితీతి సమనంతరవాక్యమర్థత॥ వఠతింాయ స్తితి తుళబ్ద ఉఊశ్తవై లథకణ్య ద్యోతశార్థః. ఆనాత్మవ్రియత్వవాదినోఒన్నో యళ్శిమ్య॥ ఆత్థానమేవో _శ్సమ్మ్రియం నిరతిశయ్యప్రేమనోచరం శవతే నదాత్తానం స్మరతి. తస్య శిమ్యాదేః ప్రేయాకా చ్రియ తమ ల్వే నాభిమతో2.సావాత్తా వ్రతివాద్యభిమతం చ్రీయమివ న కచాచిద్వినశ్యతి, కింతు నదానందరూపస్సన్నవభ"సత ఇత్యర్థః టీ. యన్తుజఎవండు, సాశ్సీణం ఆ సాత్సీయగు, ఆత్తానం=కక్మను; ఊత్తమం ఆ ఉత్తమమైన; ప్రీయంజ ప్రియమెనదానినిగా?. సేవలే = సేనించుచున్నాండో, తన్య అ ఆ పఫురువునికి, శ్రేయాళక్‌ ఇనిరతిశయ ప్రీ తివిమయత్యమునకు సమరమగు, ఆసావాతా ఐ ఈ ప్రత్యగాత్మ; కదాచన=ఎప్పుడును) న నళ్యతి = నళింబదు. లో

థం శ్రీ, వేదాంతబంచదళశి, చ్య్వాదళ్‌ ప్రశరణము శా. ఇట్లు స్వస్వరూపమే కరమవ్రేమాస్పద మని యొంచి చత్య గాత్మ ను వ్రేమించువాని ఇిన్నండును ఏ విధమైన దుఃఖమును సంభ వించదు. ఆత్మను నమ్మినవానికి దుఃఖము "లే దనుట వ్యతిరేకము, నమ్మిన వానికి సుఖము కలుగు ననుట యన్యయము, ఆవ. ఫలిశముకు జెచ్వచున్నాందు:-= శ్లో, పరవ్రేమాస్పద ల్వేన పరమానందరూవతా, య్య (1 ల్‌ క్‌ రీ లు. క్‌ సుఖవృద్ధిః వీ తివృద్థా సార్వభౌమాదిషు శు ॥ గల్లీ వ్యా ఇర్టేమాత్య నః పరప్రేమాస్పదత్వ హేతుం వ్రసాభ్యేదానీం ఫలితనూవాం- వర్రప్రేమేతి. ఆశ్రాయం వప్రయోగః.-ఆత్తా చరమానందరూపః నిరతిశయ 'ప్రేమవిమయ శ్వాళ్‌, * యః పరమానందరూపో న భవతి. న నిరతిశయైప్రేమనిమయో న భవతి. యథా భుటాదిరితి. శీవలవ్యతిశేకీ పరప్రేమాస్పదత్వహేతోరాత నః పరమా నందరూవతా పొధసే సౌమర్థ్యద్యోత నాయ వ్రీలివృద్ధా నుఖవృద్ధిముదావహరతి..-నుఖవృద్ధిరితి. యతః సార్వభామాది హహైరణ్యగర్భాం తేషు పదవిశేచషేషు యశ్ర, యత్ర, ప్రీతిర్వర్థ తే త్ర త్ర, నుఖాభ్గివృద్ధిర స్తీలి కై త్తిీరీయబ్బవా దారణ్యక శ్రు,తోోరభ్సిహిత మఠ వ్రీ లేర్నిరతి శయశన్వే సతి ఆనందస్యాపి నిరతిశయళ్వమవగంతు౦ శక్యత ఇతి భావః టీ. (ఆక్కనః = ప్రత్యగాతృక), పరైప్రేమాస్పద ల్వేనజఊత్కల్భృప మెక వ్రేకు విషయ మగుటచేతు వరమానందరూవతా ఇ పరమానందస్వరూవత్వము (అగుచున్నది) చ్రీ తివృ ద్ధాఆ్రేమయొక్క_ యఖివృద్ధి గలుగ చుండంగా, సుఖవృద్ధిః=నుఖాభివృద్ధి సార్వ భౌామాదివజసార్వఫెముండు మొదలుగాం గల వారియందు, శ్రుకాజవినంబడుచున్నది. ళా, ఆత్మ నిరతిశయవ్రే మవిషయుం డగుటవలన పరమానంద రూఫ్పుం డగుననియు, ఎద్ది పరమానందరూవవంతము కాదో యది ఘటాది కమువ లె నిరతిశయవ్రేమవిషయము కా దనియు(అనుమాన వవాణము చేతు నెటుంగవ లెను, మళీయు, నే కారణమువలన సార్వభౌముండు మొదలు బ్రవాపర్యంతమును గల పవవిశేషములందు నెచ్చకెచ్చట వతి వృద్ధిబొందుచున్నదో అచ్చటచ్చట సుఖాభివృద్ధి గలదని తెత్తి రీయబ్బహదారణ్యక శ్రుతులయందుం 'జెవ్ప్చంబడెను, ఆకారణమువలన వ్రీకికి నిరతిశయత్వము. కలుగుచుండంగా ఆనందమునకు నిరతిశయ త్వము కలుగు నని యెలుంగుటకు శక్య మగు నని తెలియవ లెను,

ఆనంద వశరణనుం ర్ట శే ఆ అవ ఫూర్వవాది యా నేవముః--- న్లో ॥ వైతన్యవత్సుఖం చాస్య స్వభావ క్చేచ్చిదాత్మ న్య ధీవృ _త్తీ స్వనువ ర్పత సర్వాస్తపీ చితిర్యథా, ౯ వ్యా నన్వాత్మనః వరమానందరూ పత్వమశువవన్నం. శథాల్వే నై శన్య స్యేవ తత్స ్వరూపభూతస్యానందస్యాపి నర్వాను థీనృ త్రిమ్వనువృ త్తిః ప్రనక్యే లేతి కంక లే... వై తన్యవదితి, టీ. అన్య చిదాకృనః= ఈచిద్రూపుండగు అతృక; వై కన్యవళ్‌ జవై తన్యమువ లె, నుఖంచ ఆ నుఖమును, స్వభావశ్ళ్చేత్‌ జ నహజమయ్యె'ేని, సర్వాస్వసి ఆ నమ స్త్వమెన, థీవృ త్తిముజబుద్ధిషృత్తులయంద్యు చితిర్యథాజనై తన్యమువ లె; అనువ్తేత ౨ అనుపర్డింద వలెను, కి జి కి న (భీ కా, *ట నిద్ధాంతీ | అత్మకు చిద్రూవ మెట్లు స్వాభావికమో ఆనందరూపమును అక్షే సహజ మనుట కుదురదు, ఎందుచేత ననంగా చిద్రూవత్వము బుద్ధివృత్తులయం దనుగతమైయున్న ట్లానందరూవప మను గతమై యుండుట లేదుకదా! కాన, అనందరూపత్వ మాత్మ కుస్వఖా వము కాదు” అని పూర్వపతీ. యా శే.వించెను. అవ. పెయామేరణకు దృష్పాంతపూర్వకముగా సిద్ధాంతి సమాధానముం కెబ్వ చున్నాందు:-- న్లో, మైవముప్తువ్ర కాశాళ్ళా దీప్పస్తస్య వ్రభా గృహే, వ్యాప్నోతి నోసప్తతా తద్వచ్చి తెరేవానువర్తనమ్‌, గత వ్యా. చిదొనందయోరుభయోరప్యాత స్వయాబల్వే ఒకి వృష్తిను చిత నీవాను వృ త్తీర్నానంద స్యేతి దృష్టాంతావస్త్రం 'భేన వరివారతి..._మైపమితి. యఖోక్షవ్రకాశార్మ కన్య దీహ్యూ ప్రృశాళ వవ గృహాదావకుగచ్ళతి నోన్టతా. వనం వైతన్యనై భ్‌వాను వృత్తి ర్నానందస్యేత్యర్థః, టీ. మెవంజఖ ట్లామేవింపరాదు. దీముజదీవము ఊన్షవ్రశాశాళ్తా = వేడియం టి,శౌళమును స్వభావముగాం గలది, తన్యజ=అదీవముయొక్క, ప్రభాజవెలుంు గృహే ఇంటియందు, వ్యాప్నో తిజవ్యావించుచున్నది. ఊన్హ తాజ'వేండిమి, నజవ్యావీంచుట లేదు. తద్వత్‌ ఇఆటుల'నే చిలేశేవ=వై శన్యమునకే ఆనున_ర్ధనంజఅనున ర్రించుట, భివతి=ఆగు చున్నది.

ర్ట్రల్తీ శ్రీ, చేదొంతపంచదశీ ఉ్వాదశీ వ్రశరణము తాట పూర్వ వాదీ! నీ విటుల నా కే.పింపరాదు, వల యనంగా దీపమునకు వెలుంగును వేండిమియు సహజను లైనను, వెలుతుకు నూ త్ర మే యిబ్లంతయు వా్యాపించుచున్నది. కాని 'వేండిమి వ్యావించుట లేదు, అళ్లు జ్ఞ్ఞనానందస్వరూపుం డగు ప్రత్య గాత్త్మయొక్క జ్ఞానస్వరూ పము మాత్రమే బుద్ధివృత్తులయందు వర్పించుచున్నది, కాని ఆనందము వ్తించుట లేదు, కావున ఆత్మకు పరమానందస్వరూపత్వము లే దని చెవ్చరాదు, అవ. చిదానందము లొక్క_ టే యయ్యొేని చిద్రూ వత్వమును గ్రహించిన బుద్ధి పృత్తి యా యానందము వేల చ్రహించదు అని శంకింపంగా దృష్టాంతపూర్వకముగా నమాధానముం జెవ్వుచున్నా(డు;ా శ్లో, గంధరూపరసస్ప ర్మేష్వపి సత్సు యథా పృథక్‌, వీకా మేళైక వవార్థో గృహ్యతే నేతరస్తథా, 75 వ్యా నను చిదానందయోరభేచే చిదభివ్యం జకథీవృ త్తావేవానంచాఖివ్య క్రిరపి స్యాది త్యాశంశ్య శతథా నియమాభావే దృష్టాంతమావా---గంభేతి. యక్రైకద్రృవ్యవ ర్ది నాం గంధాదీనాం చతుర్హాం మధ్యే ఘా్రణాదిశా వశేజేం వ్ర యేణ గంధాదిరేకైక వీవ గుణో గృవ్యాతే 'నేశర కథా చిడానందయోర్మ భ్యే చిశ ఏవావభాననమిత్యర్థి టీ, గంధరూవరనస్ప లృేషుజగంధము, రూవము, రసము, న్పర్శమును? సత్స్వ్వపిజు ఒక వన్తువునందుండినను, యథాజనీవిధముశా, పృథక్‌ ఇ వేలుగా, నీకా నేణజఒక యింద్రి, యముచేత్యు ఏక అర్హ వవజఓఒకనిషయముమా త మే, గృవ్యూ లేజగ హింవంబడుచున్నదోః థి ౬ ట్ర ల ఇరరఃజఖరర విషయము, న గృవ్యా లేజ గ్ర హొంపంబడుట లేదో కథాజఆటులనే ఆనం దము గ్రహాంవంబడుట లేదు. తా, ఒక వస్తువ్లనందు రూపరసగంధస్పర్శము లుండినను నేత్ర మొక్క రూవషమునే శ్రహించును. రసమును గ్రహింపనేరదు, రసనేంద్రి యము రసమునే ల్రపాంచున్ను రూపమును చ్రహింపజాలదు. అక్లే కొన్ని బుస్థివృత్తులు వైతన్యమునుమా, త్ర, మే శ్రుపాంచును, మజీకొన్ని బుద్ధివ సృత్తులు ఆనందమును మా త్ర మే (ట్ర హీంచును, అవం దృష్రాంతదార్హాం తికములకుం చారఠమ్యమును శంకించి సమాధానముం కెచచున్నాండు:లా- య శ్లో + చిచానంబా టైవ భిన్నా గంధాద్యాస్తు విలతణాః, ఇతి చేత్తద భేదోఒపి సావీణ్యన్యత్ర వా వద 76

ఆత్షోనందప్రకరణమీం ర్టీగ్ర వ్యా. దృష్టాంతదాళ్షాంతికమయో నై సృమమ్యుం శంకలే....చిదానందావితి.. విల లు తణాః ిన్నా ఇత్యర్థః: ఊక్షవై షమ్భం వరివార్తుం దార్లాంతి"కీ చిదానందయోర భేద! శిం స్వాభావిశః ? ఊతౌ-పాధిక ఇతి వికల్పయలి...-తద భేద ఇతి. తద భీద స్తకమోళ్ళ్చిదా నందయోర భేద విక్యం సాతషీణ్యాత్మన్వరూసే వాలన్య త్రం తదుపాధిభూతాను వృ్త్తిష వేత్యర్థ కి ॥ టీ. చిదానందౌ = చై తన్యము అనందమును, కైవ ల్లిగ్నాజవేజుగావు గంఛా జ్యాన్తుజగంధము మొదలగునవి) విలతుణాః ఇ జరన్పరభిన్న ములు, ఇతి. చేత్‌ అఇ ట్లంటి వేని, కదభేదో2ఒపిజవాని యభేదమును, సాక్షీణి వాజసాష్షీయందో, అన్య ర్రవాజబుద్ధి వృత్తులయందో, వద ఇ చెప్పుము ఆశా. రూపరసగంధాదులు వేలు వే అఆగుటం జేసీ యమొక్కొక్కటి వేలు వే ఆగు నిం ద్రి యములచే గ్రపొంవలుకును. చిదానందము లభి న్నము లగుటనలన, బుద్ధిష స్టత్తులచే వైతన్యము ట్ర హింవయడినప్పుడు, తదభిన్నమైన యానంద మేల గ్రహింపంబడదు 1! అని వూర్వపథీ శంకింప్కు చిదానందము లాత్మయం దభిన్ననులా బుద్ధివృత్తులయం దభిన్నములా ! యన్మి యతని సిద్ధాంతి యడుగుచున్నాండు, న్లో. ఆద్యే గంఛాద యోఒ వ్యేవమభిన్నాః ఫుష్పవ_ర్టినః, ఆమ ఖభేదేన తద్భేదే వృ త్తి భేదాత్త యోర్భిదా. 77 వ్యా, ప్రథమే వశే, దృహ్టాందారక్షాంతికయో స్సామ్యమావాం--ఆద్య ఇతి. ఆచ్యే చిచానందయో స్సాత్నీణి ఛీదాభాపపమే ఫుష్పవ ర్తిసో గంధాదయో౭పి వీవం చిదౌనందవజేవాఖిన్నా! పరస్పరం భేదరహితాః ఇతరపరివహాలేతై కస్యాపనేతుమశక్య శ్వాదితి భావ।. ద్వితీయ బశ్నేఒపి సామ్యమాహ---ఆమ్నేతి.అమోణాం నంఛాదిగ్రాహ శాణాం భూణాదీంద్రియాణాం భీబేన తద్భేచే "లేషూం గంధాదీనాం భేదాభ్యువ గమే తద్వదేవ వృత్తిభేదాత్‌ చిదానందాభివ్య క్రొహితూనాం రాజన సాత్త్విక వృ శ్తీనాం భేదొత్తమో శ్చిదానందయోర్భిదా దో భవిమ్య తీత్యర్థః టీ. ఆద్యే=మొదటి పక్షమునందు; ఫుష్పువర్డినఃి ఆ పుమమం దుండెడి, గంథా దయోశెవి = గంధాది పంచవిషమయములును; నీవంజచిదానందములవలెజే అభిన్నాణు ఆభ్గిన్నములు, అతు భేదేన ఆ ఇంద్రియ భేదము వేశ్య రద్భేబే ఆ ఈగంధాదులకు భేదము

న! శ్రీ 'బీేదాంతపంచదళి ద్వాదశ ప్రకరణము కలుగుచుండంగాం, నృ త్తిభేదాత్‌ ణు బుద్ధివృత్తుల భేదముపలన, తయోః = అచిదొనంద ములకు, ఖిదొ అ భేదను కలుగుచున్నదిః . ళా. వుష్పమునందు రూవరసగంథాదు లభిన్నము లైయున్నను, ఒక్కొక ఇంద్రియముచే నొక్కొక్కటియే గ్రృపొంపయిడును. అస్లే చిదానందము లొక్కటియే మైనను, బుద్ధివృత్తులయందలి "భేదముచే కొన్ని చిద్రూవమాత్రమును, మఆీళొన్ని యానందరూపమును గ్రృహిం చును, ఇందు విరోధ మేమియు లేదు. వేదాంతసిద్ధాంతమునందు గుణ గుణుల కభేవము గనుక నిట్లు చెప్పంబడెను. అవ చిదానుదము లొక్కటి యని ఎట్లు గ్రహ్‌ంప నగు ననిగం జెద్వ చున్నాడు. న్లో + సత్తనృత్తే చిత్సు ఖైక్యం తద్వ త్తీర్నిర్మ లత్వత; రజోవృల్తేస్తు మాలిన్యాత్సుఖాంశో ఒత్ర తిరస్కృతః 78 వ్యా నను తర్డి చిందానందయోనతైక్యం క శోపలభ్యత ఇళ్యాశంక్యాహలా= నత్త రవృత్తావితి.సశ్ర్వవృతే- శుభకర్గోవస్థావి తాయాం సత్ర్వగుణపిణామరూ పాయాం బుద్ధివృత్తే" చిత్సుక్రైశ్యం చిదానందయోనై క్యమవభ్గాసత ఇతి శీ, త్మతోనవ త్తి మానా---తద్వ్య్భృశ్తేరితి. కుఠ సక్తి భేదోఒవథానక ఇత్యత ఆవా---రజోవృ శ్తేరితి. టీ. నశ్త్వవృత్తౌ = సా్తి గకవృ త్తియందు;, తద్వ్య్భ ల్షే!ః=ఆవృ త్తియొక్క_, నిర్మల త్వర? అ వైర్ధ్శల్యమునలన, చిళ్ళు క్లైళ్యం ణ వై తన్యనుఖముల శేకత్వము, గృవ్యాలే న! గ్రహింపబడుచున్నది. రజోవృ ల్తే న్తజరబోవృ్ఫ త్తియొక్క? మాలిన్యాల్‌ ఇమాలిన్యము వలన, నుఖాంళ? ఇ నుఖరూపత్వము, అత్ర, జః ఈ రాజసవృ త్తియందు, తిరస్కృతః క! కప్పంబడెశు, (న్ఫురించ దనుటు, తా,సాత్తి గకవృ త్తి నిర్మ లమైన దగుటవలన దానియందు చిదా నందములు రెండును స్ఫురించును, రాజసవృష్తి మాలిన్యముగలది గనుక దానియందు సుఖాంశము స్ఫురింపదు. అవ. నుఖాంశము స్ఫురింకపోవుటయందు దృష్టాంతమును కెప్పుదున్నాండు:లా- న్లో, తింత్రిణీఫలమత్యవ్లుం లవణేన యుతం యదా, తదాన్లుస్య తిరస్కారాదీపదన్లుం యథా తథా, ళం వ్యా విద్యమానస్యావీ సుఖాంశస్య తిరస్కా కే దృష్టాంతమాహా.--లింల్రిణీతి. యక తింల్రిణీఫలే లవణయోగాదత్యన్లుత్వం తిరోహీఠం శద్వద్రటోవృత్తావా కంచక్య తిరోభావ ఇత్యర్థఓి

ఆకౌనంద వ కరణము 90265 జ ఆ టీ. యదా ఆ ఎవ్వుడు, ఆత్యన్లుం = మీక్కెలి ఫుల్లనైన తింత్రిణీఫలం జ చింళ వండు, లవణేన = ఊప్పుతో, యుతం ఆ కూడుకొన్నదో, తదా ఇ అప్పుడు అన్లున్య జ పుల్లదనముయొక్క_; తిరస్కారాత్‌ = త్య పోవుటపలన, యథా = ఎట్లు ఈమదన్లుం ఇ కొంచెము పులుపు గలది, (భవతి) ఆ ఆగుచున్నదో, తథా అ అట్లే యని వెనుకటి ఖో ముతో నన్మయము, తా, మిక్కిలి ఫుల్లని చింతవండులో ఉప్పు కలినె నేని పులుసు తగ్చినట్లు సత్వగుణములో రజోగుణము గలినె నేని అట్టి మిశ్రృవృత్తు లందు సుఖాంశగము స్ఫురింవదు, ఆవ, గూడాఖిప్తాయముతో శంకించుచున్నాండు:లా న్లో, నను వ్రియతమశత్వేన పరమానందతాత్త ని, వివేక్తుం శక్యతామేవం వినా యోగేన కిం భవేత్‌. 60 వ్యా, గూఖాఖినంధిం శంక లే---నన్వితి, ననూ్షేన వ్రకాళేణాత్తనః పరమా నందరూవక్వం పరప్రేమాన్నదత్వ హేతునా "గాణమిథ్యాత్యరూపేభ్యః వ,యోపీత్యు జ్వేష్యేభ్యో వివేక్తుం వివిచ్య క్ధాతుం శక్యతాం నామ, కథాపీ నాయం నివేళో ముక్తి సాధనం ఆపరోతుజ్జానద్వారా ము _శిహేశుర్యోగస్యాభిధానాదితి గూఢోడలినంధి!. టీ. నను = ఓయీ, నీవ ఇ ఫూర్తో క్షవ్ర,శారము, చ్రీయశమల్వేన ఎ మిక్కిలి వ్రీయమయియుండుట చేత, ఆత ని=ప్రత్యగాత్యయందు, పరమానందతా జ చరమానంద రూవక్వమా; వివేక్తుం = వివేచనవేయుటకు, ళక్యతాం = శక్యమగుంగాశు యోగేన వినాజణయోగము లేబేని, కిం భవేల్‌ ఎనీ మగును 1 తా. “ఆత్మ పరమానందరూఫుండా ! యని విమర్శచేసిన నేమి ఫలము ! ఇొకూగము లేనిది యపరోతయజ్ఞానము కలుగదు గదా,” యని శంకించినవాని యభిప్రాయము, అవ. సమాధానముం కెబ్వచున్నాందు:.- న్లో, యద్యోశేన తదేవేతి వదామో జ్ఞానసిద్దయే, ర ఇ యోగః ప్రోళ్లో వివేశేన జ్ఞానం కిం నోపజూయతే, 81 వ్యా, గూభాభళిసంభేళేవో ' తరమావా---యద్యో శ జీతి, యథా యోగస్యాబ రోతజ్ఞానహేశుక్వమ ప్పి వీవం వి వేకస్యాపీఠ్యశ్రాప గూఢోష ఫినంధిః ఇదానీం చోద్యషరివీరయోరుభయోరఖినంధిం 'వ్రశటయాతి.--జ్ఞా నేతి. యథాబరోత్‌జ్ఞానసాధ

026 శ్రీ 'వేదాంతపంచదశి, ద్వాదశ ప్రకరణనుం నల్వేన యోనోఒభిహితః వూర్వస్కిన్న ధ్యాయే. వీవ మస్మి న్న ధ్యాయేషెళిహి లేన ఇాణమిథ్యాత్మ వివేకద్వారా కోశబంచకవి వేశేనావి క్‌” ముత్పద్యత వ వేత్యర్థః టీ. యోశేన = యోగముచేతు' యల్‌ ఏమి ఫలమో తదే వేతి = ఆవియు యని, వదానుః అ వెస్వుచున్నాము. క్లానసిద్ధయే ణి క్లానసిద్ధి” ఆకు చకూగః అ యోగము, ప్రో_క్షః = చెప్పంబడినది. వివేశేన ఇ వివేశముచేత; జ్ఞానం ఆ జ్ఞానము, నోపజాయళలే శింజనీల జనించదు 1 చా, “యోగముచేశం గలిగెడి ఫలమే వివేకముచేతను గలు గును అనలా, యూగము జ్షూననిద్ధికి సాధనము “వివేశ మేమి చేయును!” అని ప్రశ్నింపలా వివేకమును అట్టి క్షానసిద్ధిశే సాధన మని సమాథానముం జెప్పుదున్నాండు. అవ ఈయర్థమునందుం బ,మాణమును జెప్వుచున్నాండు:లా- శ్లో, యక్సాంత్యైః ల! స్థానం తద్యోగైరపి గమ్యతే, ఇతి స్మృతం ఫై కత్వం యోగినాం చ వివేకినావ్‌, 8 వ్యా త్ర కిం ప్రచూణమిత్యాశంక్యావా..-యళ్ళాం క్యైరాత్థానాత వివే కళ; యల్‌ స్థానం మోతురూసం ప్రాష్యతే గమ్యతే తద్యోన్నైర్యోగిభిరపి గమ్యలే ఇత్య నేన యోగినాం వివేకినాం చ ఫలైకత్వం క్షానద్వారా మోతలకణఫలస్వ్యై కత్వ ముక్త మిత్యర్థః టీ. సాం క్యాః జ ఆక్తానాక్క వివేకము గలవారిచేకృు యల్‌ స్థానం జ వీస్థానము, ప్రావ్య లేజబౌందంబడునో; కఠ్‌ =ఆస్థానము) యో రవిజయోగుల చేతను; గమ్యు రేతి = పొందంబడుచున్న దని, యోగినాంజయోగులకును, వి వేకినాంజఆత్తానాత్మవి'వేకము గల వారికిని, ఫలైశత్వంజదక టే ఫలము, సృశంజవెప్పంబడినది. ళా. అతానాత విచారపరులకున్తు యోనగులకును, బహా సాొమాొ న ఆం త్కారద్య్వారా చైవల్బుము గల్లు నని శ్రీకృష్ణుడు గీతలయందు ఇ వ్చెను, ఆవ. ఒక్క ఫలమునకు ఆండు సాధనము లేల యనినం జెప్వుచున్నా.డు:-- న్లో ॥ అసాధ్యః కస్యచిదో్యోగః కస్యచిద్దాననిళ్ళ యః, ఇత్ధం విచార్య మారా చ్వాౌ జగాద పరమేశ్వరః, 8శి వ్యా. నను విప; మొంగణయో లేక మేవ 'చేక్ళలం తర్ష్ల శన యోరన్యతరన్య్యైవ

ఆత్తానందవ్రశరణనుం గ యుక్తం శాస్త్రేము ప్రతిపాదనం నోభయోరి త్యాళంశ్యాధికారివై చిత్ర్యాత్‌ యుక్త ముభయో! ప్రతిపాదనమిత్యభిప్రాయేణా వా--ఆసాధ్య ఇతి.

టీ, కస్యచిత్‌ = ఒకానొకనిక్రి యోగః ఆ యోనముం ఆసాధ్యః ఆ కష్టము, శన్యచిల్‌ = మలియొకనికి, కాగనిశ్చయః ఇ జ్ఞాననిశ్చయము, అసాధ్య!జఅసాధ్యము, ఇళ్ధం ౨ ఈలాగున, విచార్య ౫ యోచించి, సర మేశ్వరః న! వర మేక్వరుండు, ద్యౌమాగ్లౌ= కండు మార్గములను; జగాదజపల్కె-నుం తా ఫకొందజికి యోగ మసాధ్యమ్ను మజీకొందటికి తత్వ విచార మసాధ్యము, ఇట్టింంగతి విచారించియీ వారివారికీ వీలగునట్లు సాంఖ్య యోగము లనెడి రెండు వమార్దములను సర మేళ్వరుండు తెలి "విను, అవ. సాంఖ్యయోగముల సామ్యమునే యువపాదించుదున్నాండు: న్లో, యోగే కోఒతిశయ స్తత్ర, జ్ఞానము క్తం సమం ద్వయో, రాగ ద్వే షూద్యభావశ్చ తుల్యో "యోగిని వేకినోః, రే వ్యా నన్వత్యం తాయాససాధ్యస్య యోగన్య నిరాయాసనులభాద్వి వేకాదతి శయో వక్తవ్య ఇత్యాశంక్య సోతిఒశయః! కిమదరో తళ్ణాన జనక త్వాదుచ్య లే ఉత శాగచజ్వేమనివృ త్తిెహేతుళ్వాదథవా దై వ్రలౌనుపలబ్ధి కారణ త్వాదితి వికల్మ్య ప్రథమ వకే. ఫలసామ్యమిత్యావాలాయోగ ఇతి ద్వయోర్వి వకయోగ యోరుభయోరవపి కానలతుణఫలం నమము క్షం “యత్సాం క్యైరిత్యాదినాల అత సవ యోగే ళోఒతి శయః?న కోఒపీకృర్థః. ద్వితీయం ప్రుక్యాహారాగట్వే మేతి, టీ. రశ్ర=అ రెండింటిలో) యోగే అ యోగమునందు, క॥ ఆలిశయః=ఆతిశయ మేమి! ద్వయోః ఆ +ఈండింటి!, క్డానం ఇ క్ట్‌నము, నమం జ సమాన మని, ఉ కృంజవెస్పం బడినది. రాగ ద్వేహెద్యభావళ్చ = రాగ చ్వేసోదులు లేమయు, యోగివివేశినోణయోగి శిని విచారపరునకును, తుల్య! = సమానము- తా, సాంఖ్య యోగములు రెండును క్ఞానసాధనము అె నప్పుడు, విచారమునకు యోగమునకును ఆారతమ్యుము "లేమ, రాగ ద్వేషోదులు "లేకపోవుటయు నీ యిరవురకు సమాన మే యని భావము, ఆప, వివేకికి రాగాదులు లే పకట నుపాపించుచున్నాండు:-ా శ్లో, న ప్రీతిర్వషయేప్వ స్తీ వ్రేయా నాళ్తేతి జానతు, కుతో రాగ; కుతో చ్వేషః ప్రాతికూల్యమవళ్‌ రః వ

028 శ్రీ వేడాంతపంచదకి, ద్వాదళప్రకరణను వ్యా వివేకినో రాగాద్యభావమువపాదయతి=--న వ్రీతితి. ఆశా ప యకమ ఇని జానతః పురుమన్య న తావద్విషయేము ప్రతిక 'స్పీ ఆతో న లేషు రాగో జాయతే. శాగహేతో రానుకూల్యక్టానస్యాభా వాల్‌ , నాపి చ్వేష!, కద్ధేతోః ప్రాతికూల్యక్థాన స్యాఫావాదిత్యర్థః టీ. ఆత్తా=ఆక్మః ప్రేయాక్‌ ఇతి ఆ ప్రియకముం డని జానతః ఆ ఎఆింగిన ఇానీక్రీ, విమయుమవుజవిషయములయందు, వ్రీతి!జ యాః నా స్తి=లేదుం ప్రాతికూల్యంజ వ్రతికూలత్వము; ఆపళ్యఈః ఆ చూడనివానికి, రాగఃకుతః = రాగ "మెక్కడిది?! జ్వేమః కుత=ద్వేవ మెక్కడిది ? (ర0డును లే వనుట)ం తా, తనకు ప్రతికూల మగు పదార్థమే "లే దని యెజణ్‌ంగిన విచార పరునకు రాగబ్వేషము లుండవు. ఆత్మయే పరమవ్రేమాస్పద మనెడి నిశ్చయము కుదుకుటచే విషయములయందు ,ప్రీతియు నుండదు, అవ. వివేశికి వ్యవహారదశయందు ఆపకారము చేయువానియందు 'జ్వేషము గన్పట్టుచున్నదంటి వేని, ఆది విచారవరునకును యోగికిని సమానమని ఛెవ్వుచున్నాండు:.- శ్లో, చేహాదేః ప్రతికూలేషు ద్వేషస్తుల్యో ద్వ యోరవి, జ్వేషం కుర్వన్న "యోగీ వేదవివేక్యపి తాదృళః, రగ వ్యా నను వివేకినో వ్యవవారదశాయాం 'చేవోద్యువద్రవ కారివు 'జ్వేపో దృశ్యత ఇత్యాళశంక్య తదా యోగివివేకినోః స తుల్య ఇతి బరివహరతిం- దేహా బేరితి, ప్రశికూలేషు వృళ్చికాదిము ద్వేమకర్తు స్తదా యోసిత్వ మేవ నాభ్యువగమ్య లే చేత్‌ భవళాతర్చి కాద్భశన్య వివేకిత్వమవి నాభఘ్యుషగచ్భామ ఇళ్యాహా---ద్వేషమితిం శాద్భృళో జ్వేమకర్తా 'చేదవి వేక్యపి వివేకవానపి న భవతీత్యర్థ$, టీ. చేవోబేః = శరీరము మొదలగువానికి, వ్రతికూలేషు = అనుకూలములుగాని నర్పాదులయందు; ద్వయోరవిజసాంఖ్యయోగుల కిద్దరికిని 'జ్వేమః= ద్వేషము, తుల్యః = నమానమెనది. 'చ్వేషం ఇ ద్వేసమును, కుర్వక్‌ జ చేయుచున్నవాయడు యోగీ న వేల్‌ జ యోగియీ కాం డంటి వేని, శాద్భృశః = అట్టివాడు, అవివేక. బవ్‌ఐవి వేకరహితుం డుశు (భవతి అ ఆగుచున్నాండు) తా, వ్రతిళకూలము లగు సర్పాదులయందు ద్వేషము యోగికిని జ్ఞానికి సమమే, అట్టి ద్వేష మున్నచో నాతండు యోగియే కాండంటి “వేని వాండు జ్జానియు శకాజొలండు,

ఆ ళ్ళానందవ్రశరణనుం [0 శ్లోదై ప్రతస్య పవ్రతిఖానం తు వ్యవవోరే ద్వ యోస్సమం, సమాభధా నేతి చే _త్తద్వన్నా టై సత త్త్యవి వేకినః ర వ్యా నను వివేశినో 2 తదర్శనమ స్త, యోగినన్తు కన్నా స్తీతి తృతీయే విశల్సే మయో1గినోఒలిశయో భవిమ్యతీ త్యాళంక్య వివేశిన స్తద్దె్యతదర్శనం కిం వ్యవవారదశాయా ముచ్యలే ? ఊళాన్య చేతి వికల్చ్యాజ్యే కద్యోగినోఒకి నమానమిత్యావా---2 సత స్యేతి. ద్వితీయమాళంకలే..ననూధావితి. యోగినః నమాధి కాలే టై ్వతదర్శనం శాస్ర్తీ త్యుచ్యశతే సేల్‌ చేదిక్యధ్యావోరః తర్పి వివేకినో2ఏి వివేకదళాయాం చై ్వకాదర్శనం శుల్యమితి వరివారలతి-..._తద్వదితి. యోగినన్సమాధిదశాయామివాతై ్వతత్వవి వేకినః అరైసతం కత్త్వమితి క్రుతియుశ్లిఖ్యాం వివేచనం కర్వతో౭కి తస్మిన్కాలే వాక దర్శనం నా స్లీత్యర్థక టీ. వ్యవవాే = వ్యవహారదళయందు; మైతన్య = దై సిరవ్రపంచముయొక్క; వ్రతిభౌనం తుజకనుపడుటయొ లే, ద్యయోఃజక్ఞానికిని యయోగికిని, సమం ఆ సమానము? సమాభౌా అ సమాధిదళయందు, (యోగినఃజఐయోగికి, జేరి వేల్‌ = చచస్వశన్ఫురణము లే దంటివేని తద్వత్‌ = అటులే, (ఆక్తానాత్ష వి వేకదశయందును), వైైతత్వం ఆ చ్ర్వైతభావను, వివేకినః ఇ వివేచనముచేసిన వానికిని నజ లేదుః తా, వస్థవహారదశయందు వై ్వ్యతభావము 'యోగిజ్ఞానుల కిద్దతీ కిని కలదు; సమాధిదశయందు ఇద్దతికిని స్ఫురింపదు, కనుక వా రిద్దటికిని సర్వవిధంబుల సామ్య మే ఘటించు నని భావము, అవ, నివేశదశయందు మ్వైత మెట్లు న్ఫురించ దనినం జెప్పుచున్నాందు:-- న్లో వివత్యతే తదస్తాఖిర చై తానందనామక్తే అభధ్యాయే హి తృతీయే ఒతస్సర్వమప్యతిమంగళమ్‌,. 8 వ్యా, కథం తదభావ ఇత్యాళంక్యోపరిక నేఒ ఛ్యాయే ఈదుపపొదయిమ్యత ఇత్యాహ-వివత్యుత ఇతి. ఊ _కృమర్థం నినమయతి.....సర్వమవీతి, టీ. అస్తాళిః ఇ మాచేత, అదై వ్ర లౌనంద నామశీజ=అైైంతౌనంద మసెడి "పేరు గల, తృతీయే అధ్యాయే అ మూండవ యధ్యాయమునందు, తల్‌ =అ 2 ఫ్రరన్ఫురణము "లేమి, విపత్యులే ఇ నిహావింప బడుగు. అతణఈహేతువువలన, నర్వమసి = అంతయు, మంగళం = భుభమగునుం తా. విచేశవశయందు ద్రైతము స్ఫురింపదనుసంగతి అ దై తాసంగ మను మూండవ వ్రశరణమున వర్మింపంబడును గాన నంతయు శుభము, ేదాంతఎ-$్‌ 9

080 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, ద్వాదళవ్రకరణము అవ. ఇట్టివాండు మయోగియంటీ వేని అదియే మాళాత్సర్య మని ఇవ్వుచున్నాండు:ం శ్లో + సదా పళ్థన్ని జానందమపళ్యళ నిఖలం జగత్‌ , అగ్ధాద్యోగీతి చే తరి సంతుష్టో వద్ధతాం భవాకొా 89 వ్యా, నను మై తాదర్శనసహిళాత్మ దర్శనవతో యోగిత్వమేన ఛవిమ్యతీతి శంక లే---సదా పళ్యన్నితి. ఇష్టాపత్త్యా పరివారతి---తర్జీతి, టీ. సదాజఎల్లప్పుడు, నిజానందంజనిజానందమును, పళ్యక్‌ చూచుచు, నిఖలం జగత్‌ నము స్తమెన జగత్తును ఆవళ్యక్‌. ఆ మాడనివాం డగు'నేని, ఆర్థాల్‌ ఇపర్యవసా నమువలన యోగీతి చేత్‌ జ యోగి యగు ననెదవేని తరి = అట్టులై, కే గంతుష్టఃణ నంఠుస్టింకెందిన, భవాక్‌ అనీవు వర్థ తాంజవర్గిల్లుదువు శాశ+ తానీ యిష్ట్రప్రకారము సర్వదా స్వస్వరూవభూతానందాత్తాను భఛవముగలవాండగుచు జగత్‌ స్ఫురణము లేనివాండే యోగి యగు నని తెలిసికొనుము, ఇట్లు వాస్తవమును జెప్పితివి కనుక నీవు వర్ధిల్లుదువు గాక, అవ, అధ్యాయ తాత్ప్సర్యమును జెప్పుచున్నాందువలా న్లో బ్రహ్ణానందాభిధే గ్రంథే మందాన్యుగ హాసిద్ధయే, ద్వితీయాథా్యాయ వరస్తి న్నా త్తానందో వివెచితః, . 00 ఖతి శ్రీవిడ్యారణ్యకృతె), 'వేదాంతసంచదశా స్థం, బ్రహ్టోనందే ఆత్తానందో నామ ద్వితీ యోఒఛార్థయః, వ్యా అధ్యాయ శౌత్సర్యం సంశ్షీద్య దర్శయతి--- బ్రవ్యోనం దేతి ఇతి శ్రీనుత్సరమవాంసవరివ్రాజకాచార్య శ్రీ భారతీ తీర్ధవిద్యారణ్యమునివర్యకింక రేణ 'రామకృృష్ణాఖ్యవిదుషో విరచిలే ట్రవ్యోనందవ్యాఖ్యా చే ఆత్త్థానందో నామ ద్వితీయో2ధ్యాయః, టీ. ట్రన్యోనందాభిణే = బ్రవానంద మెడి వీశసిక ద్విరీయాధ్యాయే=ఈ 'శెండవయభధ్యాయ మనెడి, గం భఖే=గృంథమునందు మందాను గ్ర వానిద్ధయే=మందబుద్ధి గలవారల యను గ్రవాముకొటికు; ఆ తానం ద=ఆ తానందము; వివేచితఃజనిరూపీంచంబడినదిం శా, బ్రవ్మోనంద మనెడి ఈ (టే ౦థమునందు మందాధికారుల నిమి _త్తమై ఆత్మానంద మను ఈ ద్వితీయా ధ్యాయము నిరూవింపయిడినది. ఇది శీ! విద్యారణ్యకృతం బగు వపంచదళియందు టివ్వోనందమందలి అత్తానంద మను ద్వితీయాధ్యాయము సమా_ప్టముం

శ్రీరశ్తు శ్రీ గణేశాయ ననుః అఆ నీ వేదాం తవం చదళి నా = త యోదళ ప్రకరణము టీ లీ జాణవే శీవ్రినానానానాాాా అద్వెశానందప్రళకరణము ఆవ. వె ప్రకరణములోం జెచ్పంబడిన ఆనంద, తి, శయముకంటె నిందుం జెన్నం బడీన మయో7గానందము వే అని తలందం గూడ దని చెచ్వుచున్నాండు:--- శ్లో, యోగానందః ఫురోక్లో య స్స ఆత్తానంవ ఇష్యుతామ్‌, నం న "శ్‌ కథం బ్ర హత్వ మేతస్య సద్వయన్యేతి చేచ్ళ పుం ! వ్యాఖ్యా నమ్‌, ఇాష్టా నను “ఆనందస్త్రివిఫో ట్రవ్వోనండో విద్యానుఖం తథా వినవయానంద ఇరి వథమాధ్యాయే ఆనంద త్ర, య మేవ ప్రతిక్ఞాయ ద్వితీయాధ్యాయే తదతిరిక్తాత్థా నందనిరూపణా త్తద్విరోధో జాయత ఇత్యాశంక్యావహా--యోగానంద ఇతి. యథా ప్రతిజ్ఞాతన్యైవ ట్రిహానందస్య యోగ జన్యసామో త్కారవిమయ ల్వేన యోగానందత్వం నిరుపాధిక ల్వేన నిజానందత్వం చ వ్యవవ్భాతం, కథా తస్యైవ కౌణమిథ్యాముఖ్యాత్మ వివేచ నేనావగమ్యత్వవిపవతయా తానందో2భిహిత ఇతి భావః, నను సకాతీయాద్దౌ ణాత్మనః ఫుక, భార్యా చే! మిథ్యాత్మ నో దేవి జేర్వికా తీయాదాకాళా దేళ్చ విభిన్నస్య సద్వయస్యా త్రానందన్య వ్రశమాధ్యాయో కృద్వితీయయోశానందరూబతా న సంభవ తీతి శంకలే.-కథమితి. సజాతీయ ల్వేనాళిమతన్య శౌణార్మనః పుత్రాజే ర్‌థ్యాత్య నో చేవోచేళ్చ తె ల్తిరీయ శు,శృఖిహితజగదంతః పాతిత్వాదా కాశాచేశ్చ జగత అత్తా నంచాతిలేశేశాస త్వాచ్చాద్వి తీయ, శ్ర వారూవతా కన్య భటత ఇతి స బహునూన ము _తరమావా-ాళ్ళ గచ్వితిం టీ. పురా = ఫూర్వము,ు యః యోగానంద! ఆ వీ యోగానందము, ఊక్తః అ ఇెప్పంబడెనో,. నః = అయ్యిది; అత్థానందః = అత్తానందము (అన్ఫి;, ఇమ్యతాం ఇ

032 శ్రీ వేదాంతపంచదకి, శ్ర యోదళవ్రకరణను తలంపంబడుగాకం సద్వయస్య ఇ లెందన వస్తువుతోం గూడిన) వీతస్య ఆ ఈ యాత్తా నందమునకు బ్రవ్యాత్వం = బ్రహభావము, కథం = ఎట్లు సిద్ధించును 1 ఇలి చేత్‌ = ల! ట్లంటి వేని, శృణు ణు వినుముం తా, పూర్వము దెల్పిన ఆనందత్రయములో. జేరినదే యోగా నందము, అదియే యాళక్షైనంద మని ెలియనగును. ఆత్తానందము నిరు పాధికము గదా, నెండవదానితోంగాడిన యానందము మందాధికారికి బ్రహ్హానంద మగు క ట్లందువేని తెల్పెద వినును, న్లో, ఆకాశాదిస్వదేహాంతం శై త్తిరియశ్రుతీరితమ్‌, జగన్నా _స్తన దానండాద దై గబ, హతా తత లి వ్యా ఆశాశానీలి. * “తస్తాద్వా ఏశస్తాదాత్మ న ఆకాళన్సంభూతి ఇత్యాదిశ యాశై త్తిరీయ శు, త్యాభిహితం జగత్స్వ శారణభూ తాదాత్తానందాద్యతః అన్యత్చృ భక్‌ నాస్లీ, అతః శారణభూతస్యా త్రానందస్యార్వి తీయత్వ మిత్యభిప్రాయణ టీ. 3 త్తీరీయ శ్రు,తీరితం ఇ తైత్తిరీయ శృుతియందుం జెప్పంబడిన; అకాశాది న్వజేవోంతం ఇ అళాశము మొదలుకొని తన 'చేవాముపర్యంతమం; జగత్‌ ఇ వ్రతం చము; అనందాత్‌ = అనందముకం టె, అన్యత్‌ అణ వేలుగా, నాస్టి=లేదు. రథః ౨ అందువలన; ఆదైకబ్రవాశాజఆద్వితీయబ్రవ్యాత్వము (నిరుపాధిక నుగు నానందరూప మనుట) సంభవించును, ళా, “తస్తాద్వా వీతస్తాత్‌. "అని మొదలిడి తై _త్తిరీయక శ్రుతి యాత్త్మే వలన నాకాశము ఫుష్టైను, ఆకాశమువనలన వాయువు, వాయువువలన అగ్నియు, అగ్నివలన నుదకమును, ఉదకమువలన భూమియు ఇ ల్తెజం గున తన 'చేహపర్యంతము నాత్మ కంచె వేలు గాదు, కాన నీయానంద మద్వితీయానంద మని చెప్పుట కభ్య్థంతరము లే దని భావను, అవ మారు చూపిన శ్రుుతిలో నాక్యకు కారణత్వము 'కెల్పంబడెంగాని యానందమునకుం గా దని శంకించద సమాధానము: శెచ్వచున్నాండు:లాా న్లో, ఆనండాదేవ తజ్ఞాతం తిష్ట్రత్యానంద వవ తత్‌, ఆనంద ఏవ లీనం చే త్యుక్రానందాత్మథం పృథక్‌. 8 వ్యా, ననూదాన్ఫృత శ్రు,తివాశ్యే ఆతృనః కారణత్వం (క్రూయ'లే నానంద శ్యశ్యాళంక్య కత్ప్రతిపాదకం తదీయమేన “అనందాణ్ధ్యేవ ఖల్వినూని భూళౌని జాయంతే ఇత్యాది వాళ్యమర్థత। బఠలి---అనందాచే వేతి. వ్యాఖ్యాతం ఫలిక

అద్ర్వైతానంద చకరణము 988 మావా=--ఇక్క్యు శేతి, అన్రే,దమనుమూనం సూచితం, నిమతం జగచానంచాన్న భిద్య రేం తళ్కార్యత్వాల్‌. * యద్య త్కార్యం త త్తతో న ఇిద్యలే, యథా మృళ్కా.ర్యం భుటాది మదో న భిద్యత ఇతిం

టీ. కత్‌ జ ఆ జగత్తు ఆనంచాచేవ = ఆనందమువలనజీ, జాతం ఇ ఫుల్రెను తత్‌ ఆ ఆజగత్తు, అనంద నీవ జ ఆనందమునం జే, తిష్టతి ఆ స్థితి గలది, ఆనంద ఏవజ ఆనందమున నే; లీనం ఇ లయించుచున్నది. ఇతి = ఈలాగున, ఉఊక్తానందాల్‌ = తెల్పం బడిన యానందముకన్న, కథంజఎట్లు, బృథక్‌ =వేజగును! తా, ఆలై _త్తీరీయముననే తరువాత “ఆనందా ద్ధ్యేన ఖల్విమానీ భూతాని జాయంతే అని ఆనందనుననే జగదుత్ప త్తి, దానియంటే స్ధితి దానియంబే లయము అని కూడ వెప్పంబడినది, శాన కార్య కారణ ముల కఖేద మను న్యాయమునుబట్టి కారణ మగు ఆనందమునకంశు జగత్తు వేలు శాదు, ఆవ. కార్యశారణముల కభేద మని నీవు సాధథించితివి. కలాలునివలనం బుట్టిన భుటము కారణామునకం టె వేలుగా నుండలేదా? అళ్లే దాక్తూంలికమందుకు ననుకొనుం డనీన సమాధానము: న్‌ న్లో + కులాలా ద్ధట ఉత్పన్నో ఛిన్న క్చేతి న శంక్యతాం, మృద్వ దేషు వ్యపాడానం నిమిత్తం న కులాలవత్‌ , జీ చ్యా+ కులాలాదుశ్పన్నన్య భుటస్య తతో ీదదర్శశాదనై కాంతిశళా "హేతో రిళ్యాశంక్య కులాలన్య నిమి _తకారణ త్వాదివా చానందస్యో పాదానత్వసనుర్థనా ఇవ మిత్యాహ---కులాలాదితి. నీమ అత్త్థానందః మృద్వల్‌. మ్భద్ధ టస్యేవ ఊపాదానం కారణం; కులాల ఇవ నిమి తకారణం న భవతి. టీ. వలాలాల్‌ = కమ్తరవానివలన) ఊత్పన్న£=పుట్టిన, ఘట॥ = ఘటము, భిన్న "శ్చేతి = కారణమునకం టె వేజగు నని, న శంక్యతాంజళంకించవలదు. హిజవెహేశువు వలన) వీమః ఆ ఈ యానందరూపమగుబ్ర వాము, మృద్వల్‌ జ మట్టివలె ఊపాదానంజ ఉపాదొానశారణమగునో, కలాలవల్‌ ఇ కుముగ్షివలె, నిమి త్తం జ నిమిక్తశకారణము, నజ కాదో. తా కారణ మగు కుమ్థరికంకె కారు మగు ఘటము వేలుగా నున్నట్లు ఆనందజగత్తులు ఛిన్న మని యేల యనుకొనంగూడ దన: అట్లు ఛంకింపంజనదు. ఘటోత్పత్తినింగూర్చి కులాలుండు. నిమి_త్తశారణము,

ర్ట శ్రీ వేదాంతపంచదళి, త్రీ యోదళవ్రశరణము మృత్తు ఉపాదానకారణము, అస్లే జగత్తున కార్మ యుపాదానకార ణము, ఘటము తన కుపాదానకారణ మగు మృత్తుకంకబ నెట్లు వేలు కాదో అస్లు జగత్తును తన కుపాదానకారణ మగు ఆనందముకంక 'వేలుకాదు, ఇక్కడి ఆనందమునకు ఘటమనున కుపాదానకారణ మగు మృత్తుసాటి గాని, నిమి _త్తకారణమగు కులాలుయు సాటి గాండు, అవ. కులాలుండే యేల ఊపాదానకారణ మనలహాడ దనినం కె చున్నాందువాలా ఖ్లో, స్థితి ర్ణయశ్చ కుంభస్య కులాలే సోన హి క్వచిత్‌, దృష్టా తౌ మృది తద్వ తృ్యాదుపాదానం త యోళ్ళు్ర) లే త్‌ వ్యా నను కుతో నోపాదానత్వం కులాలస్యా పీ త్యాళంక్య స్థీతిలయా ధారత్వ రూపో పాదానత్వలతణాభావాది త్యాహ...స్థితిరితి, హ్‌ యస్తాత్కారణాత్‌. ఘటస్య స్థితలయా కలాధారౌ న ఛవతోఒతో నోపాదానత్వమితి శేష! కు శ్ర తర్హితా విశ్యక అహాదృష్రావితి. తౌ ఘటస్య స్థితలయా తదుపాదానభూతాయాం మృద్యేప దృప్తా ప్రశ్యమేణోవలద్ధా, ఛవల్వేవం శత్రు, ప్రశృతే శిమాయారమిత్యతఅవా--- తద్వదితి. యన్వత్‌ ఘటన్య మృదుపాదానం తద్వత్‌ జగతో2.ప్యానంద ఊపాదొనం స్యాల్‌ తత్ర 'హేతు?..ఈయోరితి. క యోర్జనత్థితిలయయోః శ్రు,లేః అనందాథ్థ్యే వళ్యాదివాశ్ళే అనందహేతుకఠర్వశ్రవణాదిక్యర్థః, టీ. హిజనీ కారణమువలన, క్వచిత్‌ = ఎక్కడను, కంభస్య అ కుండయొక్క; స్థితి! ఆ ఊనికియు; లయళ్ళ్చ = నాశమును, కులాలే = కుమ్సురియందు, న స్తః ఆ లేవో ర్‌ "ఎఆస్టితలయములు, మ్భది క! మట్టియందు, దృష్లాజప్రళ్యతుముగాం గనువడుచున్నవి. కద్వళ్‌ =అప్ర,శారమే, తయోః = అ జగత్‌ స్థితలయములకు, శులేః ౨ అనందహేకఠు కత్వము వినంబడు చుండుటవలన, (ఆనంద[=ఐఅనందము), ఊపాదానం = ఉఊపాదానశార కాము) స్యాత్‌ ఇ అగుచున్నది, ళా, జక వస్తువ్రనకు దేనియందు స్థితలయములు గలుగు చున్నవో అదియే యుపాదానకారణ మనంబడును, ఘటమునక్రు స్థితిలయములు మృత్తునం దగుచున్నవి గాని, కుమ్టురియం దగుటలేదు, కాన ఘటము నకు మృ కే యుపాదాన కారణము, జగత్తునకు స్థీతలయములు ఆనందము వలన నని శ్ర తిలోం జెన్పయడినది గాన ఆనందము జగత్తున కుపొదాన కారణము, కావున మృద్దటంబులంబో లె ఆనందమునకును జగత్తు

అద్రైకానంద వ్ర శరణము 085 నకును అభేదము సిద్ధము జగత్తునకు ఆనందస్వరూవ మగు బ్రహ్హమే యుపాదాన కారణ మని తెలియవలెను,

ఆవ. ఊపాదొానత్వములోని అవాంతర భేదములను కెవచున్నాండు:ా న్లో ఉపాదానం త్రిధా భిన్నం వివర్హి పరిణామి చ

ఆరంభకం చ తశ్రాంత్యా న నిరంశే-వకాళినౌ, 6

వ్యా, అనందన్య స్వాభిమతం జగదుపాదానత్వం వక్తుం తదవాంతరభేదమావా- ఊపాదానమితి. తత్త వివర్తం పరిెశేషయితుమితకా. బక దూమయతి.._త ల్రేతి, అంత్య ఆరంభపరిణామవత నిరంశే నిరవయవే వన్తుని నావశాళినా అవకాళనంతా న భవతః.

టీ. ఊపాదానంజఉపాదానకారణము, ౧ వివర్ధిజవివర్త్యు పాదాన మనియు, ౨ జరిణామి చపరిణామ్యుపాదాన మనియు, 3 అరంభశం చజఆరంభళోపాడాన మనియం, తిశౌ ఆ మూండు విధములుగా నున్నది. తత్ర ఇ ఈ మూడింటిలో అంఠే ్యజకదచటి 'కండును) నిరంేజనిరవయవవనన్తువునందు; అవకాళినాజఆవకాళశము గలవి, నజకావు

తా, స్పష్టము,

ఆచ. ఇప్వు డారంభకవాదమతమును కెవచున్నాండు:- న్లో *, ఆరంభ వాదినోఒన్యస్తా దన్యస్యోత్స త్తిమూచినే,

తంతోః పటస్య నిష్ప త్తేర్భిన్నా తంతుపటౌ ఖలు, 7

వ్యాః తయోరనవకాళశత్వ'మేవ దర్శయికుం కావదారంభకవాదినో మతమును వదతి---అరం భేతి ఆరంభవాదినో వె శేషిశాదయః అన్యస్థాత్కా-ర్యా"పేకయాఒన్య స్థాత్కారణాదన్యన్య శారణా పేతయా౭౬న్యస్య శార్యస్యోత్స త్తమూచిళే ఉఊ _శ్రవంతః, కత ఏవం వదంతీత్యత అవాంాతంతోరితి. నిమ్స ల్షేరుక్స ల్రేరర్శనాదితి శేషః. ఏఈా వతా కథం కార్య కారణ 'భీదనిద్ధిరక్యత అవా----భిన్నావితి. విరుద్ధవరిమాణ త్వాద్విరు జ్ధార్థ శి యావత్వాచ్చేతి భావఒ

టీ. తంతోః=కంతువుపలన) పటస్య ఇ బట్రయొక్క_; నివ్పశ్తేః ఆ ఊత్ప త్రినిబట్రి ఆఅరంభవాదిన[తార్కి కులు, అన్యస్తాల్‌ ఇ ఆన్యకారగామున, అన్యస్యజఅన్య కార్యము మొక్కు ఉత్స _త్తింజపుట్టుకను; ఊచిేజచెన్సీరి. తంతువటొజతంతువటములు, భిన్నాజ "వేజు కదాం

తా, శారణాంతరమువలన కార్యాంతరోత్ప్తిని వై శేషికవా దులు చెన్పిరి, ఎందుచేత ననంగావ తంతువువలన పటోత్ప్తి గనయ

08% శ్రీ వేదాంతపంచదశి, త్ర మోదళప్రకరణము డుటరి జేసియు విరుద్ధపరిమాణను గలిగి విరుద్ధమ్ములైన క్రియలం గలిగి నవి గనుకను, నా తంతువటములు భిన్నము లని వచెప్పీరి, ఆనా కార్య శారణములకు 'ఖేవమును తెల్పి రని భావము, అవ. ఇవ్వుడు వరిణామవాదమును నిరూపించుచున్నాండు:ా జో అవస్థాంతర తాప త్తిరేకస్య పరిణామిత్సా స్యాత్‌ తీరం దధి మృత్కు-ంభస్సువర్ష ౦ కుండలం యథా, 8 వ్యా, ఇదానీం సరిణాదుస్వరూవమావా...- అవ స్థేతి. వీకన్య్యైవ వస్తునః ఫూర్వా వస్థా త్యాగ పురస్సరమవస్థాంతరస్తా పీ! వరిణామ ఇత్యర్థః తముదావారతి--స్యాదితి. యథా శ్నీరమృుత్సువర్షానీ నాం శ్షీరాదివ్యవహారయోగ్య శాం పరిత్యజ్య దధ్యాదివ్యవ వోరయోగ్య తాప త్తి! టీ. ఏకస్య = ఒక వస్తువునకు అవస్థాంతరావ _త్త=వూర్వస్థితి చెడి చేలొక స్థితి హిణమించుట్స పరిణామితౌ ఇ పరిణామ మనంబడును. శ్నీరంజపాలు, దధి ఆ వెరుం గరు మృత్‌ అనుక్ను, కుంభ8ఐఘుటముగను, సువర్డ, ౦జబం"గారము, కుండలం ఇ కుండలము గను (భూమణవిశేషము);, యథాజఎటుల, స్యాత్‌ ఇఅగునో, ఆయావస్తువుగా పరిణమించు ననుట. ళా. వవస్తువు గాని తన తొల్లింటిరూపమును వీడి వేటొకరూప మును వహించిన నది పరిణామము. జెందె ననంబడును, పాలు 'పెరుటల్లా నట్టుమృత్తు కుండ మైనట్లు,సువర్మ మనేక భూపణములై నట్లును మొదటి రూపమును వదలి రూపాంతరమును బొందుట యని భావనుం. అవ ఇపుడు వివ ర్తీశారణమును నిరూపించుచున్నాండు:ా శ్లో. అవస్థాంతరభానం తు వివర్లో రజ్జుసర్పవత్‌ , నిరంశే- ష్య _స్వృసా వ్యోమ్ని తలమాలిన్యకల్పనాత్‌ ॥ ర వ్యా- ఇదానీం నివ _ర్తలతణమాహ---ఆవస్థాంత శేతి, తుళబ్లోఒన్య వూర్వస్తా కృజుద్వయాై వ్రలతణ్యద్యోకనార్థః, ఫూర్వావ స్థామహిత్య డ్రై శ్రీనావస్థాంతరభొనం వీవర్తః, తముదావారతి...రశ్జ్వితి. యథా రజ్ఞ్వాత్య సాడావస్థిక నై ల్‌ ద్ర వ్యస్యసర్పాత్మ వావఫొసనం వివర్హః. నను వివర్తమానస్య రజ్ఞ్వాచేః సాంశత్వదర్శనాస్నీరంశే సోఒీ న భఘటక ఇత్యాళంక్య నిరరయవే గగనాదావవీ తద్దర్శనా్యెవమి త్యావా-.-నిరం శీఒపీతి, టీ. రస్టాసర్పవత్‌. = శ్రాటియందు పొము తోంచినటుల, అవస్థాంతరభానం ఇ మఆియొక వన్తుపున ప్రకాళించుట, వివ _రృశిజవివర్త మగును. అఫపౌజఈ నివ ర్వము) నిరం

అదై ్వశౌనందవ్రకరణను ర్ట? "శేఒకిజనిరవయవస్వరూద మైన రై నను, వ్యోమ్ని=ఆఅకసమున, తలమాలిన్యకల్పనాల్‌ = కల తల్మశ్రిందుగా పొరలించంబడిన యింద్రనీలకటాహకతుల్య మగుటయొక్కయు, మాలిన్య ఆ నీలవర్మ్యము గల్గుటయొక్కయు, కల్పనాత్‌ ఇ ఆరోవించుటనలన, ఆస్తి ఇ అగును, తొ, వీవస్తువు గాని తన వెనుకటి రూపమును వీడక,(వరిణామము పొందక) యన్యవస్తువుగా భాసించెనేని యది వివ్వర్త మనంబడును, తాడు తాడుగానే యున్నను చీకటిలో నది పాముగా కనిపించు టయు, ఏమియు లేని ఆకసమున బోర్లించిన ఇంద్రనీలపాత్ర, నున్నట్లు కసుపించుటయు. నల్లగా నున్నట్లు కనువించుటయు. వివర్తమునకు దృష్టాంతములు, అన ఇట్లు నీరూపించుటవలని ఫలమును జెప్వుచున్నాడు:---- న్లో *, తతో నిరంశ ఆనంచే వివర్లో జగదిష తామ్‌, మాయాళ_కి కల్పికా స్యా దైంద్రజాలిక శ_క్రివత్‌. 10 వ్యా అసౌ వివర్ధః న్యోమ్ని తలశ్వమ గోము ఖీం ద్రృనీలకటావాతుల్యత్వం మాలిన్యం సీలవర్థ్య శా కఈయో। శల్పనాదా శాశన్వరూ పొనభిక్టై రారోద్యమాణ త్వా దిత్యర్థక. ఫలిశమావాంటాతత ఇతి. తతో నిరంశేఒపీ వివర్తనంభవాత్‌ జగన్నిరంశే అనండే వివర్త$ కల్సిత ఇక్యంగీ శార్యమిత్యర్థః. నన్వద్వితీయే అనంజే జగత్కల్బన చనువపన్న౦ కల్పనాహేతోరభావాది త్యాళం శ్యాహామాయేతి.. ళ శ్తేః కల్స్పకత్వం కస్ట దృవమిత్యత ఆనా---ఐంద్ర, జాలిశేతి. యశైం ద,ళాలికనిష్టాయాః మణీమంత్రాది రూపాయా! మాయాయాః శ క్షేరంధర్వనగ రాదికల్పకత్వం, ఈ భీత్యర్థః టీ. తతః = అందువలన, నిరంశే = నిరయవస్వరూవ మగు; ఆనంజే ఇ అనంద రూపమగు బ్రవ్తామునందు; జగత్‌ ఆ ప్రపంచము, వినర్హజవివర్థ మని ఇమ్యతాం జ ఆంగీకరింపబడుంగాక. ఐంద్రళాలికళ క్రివత్‌ ఇ గారడివాని శక్తివలె మూయాళ క్రీ! ఇ మాయాళ క్తి, కల్పిజా ఇ కల్పనను చేయునది, స్యాల్‌ ఆ అగును, కా. వింద్ర, జొలికునియంచు మణిమం,శ్రాదిరూప మగు గారడి విద్ధ యున్నట్లు, నికవయవరూస మగు బ్రహ్హమందు, మాయాశక్రిచే ఈజగత్తు కల్పింపంబడినది, అవ పరబ్రవ్శాముం దొక శక్తి శల దనిన చ ్వైతావత్తి కలుగు ననీ శంకించంగా చమాధానమువుా

983 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, త్ర'యోదళ్‌ ప్రకరణము శ్లో. శకిళ్ళకాత్పృథబ్నా స్తీ తద్వద్దృళ్చేర్నచాభిదా, చ్రతిబంధస్య దృష్టత్వాచ్చ క్యభావే ణు కస్థ సు శ వ్యా, నన్వానందాతిరికాయా$ మాయాయా అభ్యువగమే బె ్వతావ ' త్తిరిళ్యా శంక్య తస్య అనిర్వ చసీయ త్వేనానృతత్వం వ క్రుము శ్తర్శత, వక్యుమాణాయాః లౌకిక్యా అగ్నా్యాదిళ క్షే స్తావ చృేదేనాభేదేన వా నిర్వ క్తుముళశక్యత్వం దర్శయతిాళ 'కిరితి, శక్రిరగ్మ్యాది నిష్టా స్ఫోటాదిజనికా శక్తాదగ్న్యాది స్వరూ పొత్చృథక్‌.. 'భేజేన న్నస్టి.. కుత ఇత్యత అవా---తద్వదితి. తద్వ శృథాత్వన్య భేదేనాసత్త వన్య దృష ర్లర్శనాదణ్న్యాదిస్వరూ పాతి లే శేశానువలభ్యమాన త్వాదిత్యర్థః. నావ్య గ్న్యాదిస్వరూవ మేవ శక్రిరత్యాహ--న వేతి. అభ్గిదా అభేదోఒపిన చ మైన. కత్రావి హేతు మావా--- ప్రతిబంధ స్యేతి. మణిమంత్రాదిళి। శక్తి కార్యన్య స్ఫోటాచేః వప్రతిబంధ దర్శనాత్స్వరూ పొతిరిశ్తా శ ్ర్‌ర్ష ఏవ వ్యేత్యభి ప్రాయః భవశు ప్రతిబంధదర్శళం శశ్తే శ్ళీదోఒవి మాభూతో్క దోవ _సత్రాహ-ళ క్యభావ ఇతి, వప్రత్యతసిద్ధస్యాశ్నా ది స్వరాపస్య ప్రతిబంధాసంభవ్నా _త్తద్వ సతిరి కశ క్త శైనభ్యువగమే సతి ప్రతిబంధోజఒపి నిర్విషయస్ఫ్యా దిఠ్యల్గి ప్రాయః. టీ. శళ్తాల్‌ = శ ట్రలదానికంటె, బృథక్‌ఐవేజుగా, ఈ క్రి జ ళక్సి నాస్సిఆ "లేదు. శద్వల్‌ =అభ్లే దృ ప్రే?ఐశనుపించుటవలన, అభిదాజ భేదము లేమియు, నచజకాదుం వ్రతిబంధన్య జ వ్రతిబంధముయొక్క; దృష్పత్వాత్‌ ఇ కనుపించుటవలను శక్త భావేరు = ళ క్రిలేనియెడల, న$ = అవ్రతిబంధము, కన్య ఇ దేనిది 1 శా, శక్టి గలది శరము, దావాకత్యాదిశ క్రి అ గ్నాాదిస్వరూ పముకంకె వేలుగా. శనుపడమిచే వే అని ఇెప్ప వీలు లేదు. వేటుగాం గనుపడక పోవుటచే నవి రెంయను. ఒకళే యనుటకును వీలు లేదు, మణిమం శ్రాదులచే శక్తి నిరోధింపయిడినప్పుడు, అన్య వమునకపోయినచో వ్రతిబంధము నిరర్థక మగును. ఆవ ఇంద్రియముల శగోచరయమైన శక్లి యున్న దని యొట్లు తెలియనగు ననినం జెప్పుచున్నాండు:ా న్లో శక్తే కా ర్యాను మేయత్వాద కార్యే ప్రతిబంధనమ్‌, జ్వలతో౭ గ్నేరడాహే స్యాన్మ, ౦, త్రాదివ్రతిబంధతా, శే వ్యా. నన్వతీందియాయాః శ్తేః కథం ప్రతిబుధోఒవగంతుం శక్యత ఇత్యా శంశ్యాహం.-ళ క్తేరతి. అతీంద్రియాపి శక్రిర్భతః కార్యలింగగమ్యూ అతః ఆశార్యే

అదే వ్రతోనందవ్రకరణము 089 సత్యపీ శారణే కార్యానుత్పత్త సత్యాం ప్రతిబంధనం వ్రతిబంధః అవగచ్యుత ఇతి "శేషః ఊ క్రమర్థం దృష్టాంతప్రదర్శ'జేన స్పష్టయతి=--జ్వలత ఇతి, లోశే న్వరూపేణ జ్వలలోజఒ న్నేః సకాళాద్ధావాదిలత ణే కాశ్యే ఆనుత్సద్యమాజీ నతి మంగ్రాదిప్రతి బంధతా మంత్రాదీనాం శ క్రి ప్రతిబంధకత్వం స్యా దిత్యర్థః "

టీ. శశ్తేః=శ క, కార్యాను మేయత్వాత్‌ ఆకార్యమువలన తెలియందగిన దగుట వలను అకార్యే ఇ కార్యము ఫుట్టనపుడు; ప్రతిబంధనం ఇ అడ్డగింపు (అఆవగమ్య లే ఆ (గ్కహించంబడును.) జ్వలకఃజప్రజ్వరిల్లుచున్న, అగ్నేః=అగ్ని వలను ఆదాహీ=దావోది లతుణమెన కార్యము జనించనపుడు, మంత్రాది ప్రతిబంధతా = మంశ్రాదులవేత ప్రతి బంధకఠ్వము, స్యాత్‌ ణు కలుగును, శా, కారణమైన అగ్ని మండుచుండినను దానియందు దాహ రూపకార్యము. "లేనప్పుడు మణిమంత్రాదులు అగ్నిళ కిని స్తంభించిన వని యూహీింపవచ్చును. అవ లౌకికళక్సిని గనుపజణచి మాయాశక్రీని ,క్రులిమూలకముణాం. జెప్పు చున్నాండు:ాజా న్లో బేవాత్మ శక్టిం స్వగుతై ర్నిగూభాం మునయోఒవిదళా, పరాస్య శ్రి ర్వివిథా కి యాజ్ఞానబలాత్తి శా, 13 వ్యాః ఇత్థం లౌక్రికళ క్రిం స్వరూపర$ వ్రమాణతళ్ళోజన్య స్యేదాసీం మాయా శక్రిసద్భా వే జ్ర ఛ్యానయోగశానుగ తా అవళ్యక్‌ జేవాత్మ శక్తిం న్వగుతై ర్నిగూఢి మితి శ్వే తాశ్వతరో పనిషద్వాక గమర్థత॥, పఠలి...-జేవాన్తేతి, మునయ! కాలస్వభావాది కారణవాబేషు డోవమదర్శన వంత, జగ త్కారణజిక్ఞానయా థ్యానయోగమాస్థితాః ఆధి శారిణః దేవాత్మ శక్తిం జేవస్య ద్యోతమానస్య స్వప్ర,కాళచిదార్య నః వ్రశ్యగభిన్నస్య ట్రవ్శాణః శక్తిం మాయారూపాం స్వగుతై సృ్వకార్యభ్యూకైః స్థూలనూత్ష్మశరీనై 8 నిశూథామావృతాం అవిదక్‌- సామాత్కృతవంత ఇత్యర్థః తస్యా మేవోపనిషది స్థిరం “రాన్య శ ్రిర్వివిరైవ శ్రూయతే స్వాభావిక క్థానబల్మక్రియా.. వేతి వాశ్యాంతర మర్థఠః పఠతి--వరాస్యేతి. ఆన్య ట్రువాణ! వరా ఊత్క్య్బృప్రా జగళ్కారణభూళా శక్రిర్వివిధా శ్రూయత ఇతి వాక్య శేమ!. వివిధత్వ మేవాహ--- క్రి,యేతి. శ్రీయాక్టాజే ప్రసినే. బలమిచ్చాళ క్రి క్ఞాన్మక్రియాళ క్ర సావాచర్యాల్‌ క్రియాదిళ_క్త్సయః ఆక్తా స్వరూపం యస్యాః సా శ్రీయొజ్ఞానబలాల్సి కా టీ. మునయః జ బుములం, జేవాత్మ శక్రింజప్రర్యగభిన్న స్వవ్ర,కాశమాన జర మార్మయొక్కం మాయాళ కిని, స్వగుతై;జరమ శరీరో పాధులభేత, నిసూధ్రాంజఅిమనింద

ర్టీ0 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి త్ర, యోదళవ్రకరణమూు బడినదానినిగా, అవిడక్‌ = తెలిసిళొనీరి, అన్యజ ఈ బ్రవాముయొక్క-_: పరా ఇ ఊక్క్భృళ్ట మైన, శ శ్రంంశ క్రి ్రీయాజ్ఞానబలాత్మి శాం క్రియా, ళ్డాన; ఇచ్చాళ క లని, వివిధా ఇ జానావిధములుగా (హ్రాయకే ఆ నీనంబడుచున్నది), తొ, జగత్కారణమును. నిరూపింపం దలంచి యోగనిష్టు లగు మునులు పరమాత్త్మయం దున్నట్టి ఛ_క్టిత్రయస్వరూవమును ధాన "యోగము చేత దెలిసికొని రని "శ్వ శాళ్యతరోపనివత్తునందుం 'జె్చం బడెను, ఈశ _క్రిత్రయను శ్రీయాళ_క్ర్రి క్ఞానశ_క్రి ఇచ్చాశ_క్రి యను నామములచే వ్యవహారింపయిడును, ఆవ.--మాయాప్రతిపాదిక ఛాసీస్టన్లోకమును పఠించుచున్నాండున న్లో, ఇతి చేదవచః ప్రావా వనిస్టశ్చ తథాబ్రవీక్‌, సరరిశ_క్రి పరం బ్రహ నిత్యమావూర్ష్మ మద్వయమ్‌, క్షే వ్యా ఇదం వాక్యద్వయం కుత్రత్యమిత్యత ఆవా----ఇతీతి. న శీవలం మాయా శకః కులిప్రనిద్ధా. కింకు న్య ఎలివ్రనీద్ధాపీత్యావాలావసీద్ధు ఇతి. యథా శ్రుతి ర్విచిత్రాం మాయాశ క్షి ముక్తవతీ విష్టోఒకి తాం తథో క్రవాళ్‌ , వాసిష్టాఖిటే గ్రంథ ఇతి శేవ3, మాయా ప్రతి పాదశాక వాసీష్టున్లో శాబేవ వథతి--న్వేతి. నిళ్యమాఫూర్మ మద్వయమితి. బ్రవ్యణ! పారమార్థికం రూపముక్తం, సర్వళ క్రీతి ఈనై గవ ఫోపూధికం రూషం, టీ. ఇతిజఇట్టు) వేదవద$ జ చేదవాక్యము) ప్రాహజభెప్పెను. వనిన్టశ్చజవనిష్టుం డును, కథాజలట్టే అఆ ట్ర ఏల్‌ ఎవెస్పెను. ట్రా ణు బ్రహ్మము; నిత్యం ఖా నిశ్య మనియు, అఫూర్ష్మ, 0౨ ౪౨౦తట వ్యాపించిన దనియు,ఆద్వ్యయం=అద్వి తీయ మనియు, షరంజటఉశ్క్భృప్ట. 'మైనదనియు, సర్వళ క్తి = సర్వశక్తులు గల దనీయు (వేదముశు వనిస్టుడును ఛెన్పిరి) ళా, పరు, హూన్సు, నిత్యము, సర్వవాష్థపకము, వూర్మము, అద్వి తీయము అని వేదము వెప్పుచున్నది, జ్షానవానిస్ట. మూనెడి గ్రంథమందును నిప్లే చెప్పయడినది, శ్లో, యమయోల్లసతి శశ్ర్యాసౌ వ్రుకాశమధిగచ్చతి, చిచ్ళక్తి ర్ఫ్రష్టాణో రామ శరీలేషూపలభ్య తే, శ్‌ న్యా థర్చరం ట్రా యదా యచాయయా యయా మాయాశక్య్యోల్లసతి పవికనతి సివర్తత ఇత్యర్థః తదా తదాచిసావసో శ క్రిః ప్రుశాళమధిగచ్చ్భతి అభ్గివ్య క్రిం

• ప్రాప్నోతి ఇడానీం శా మేవాళివ్య క్రీం ప్రచంచయతి...- దిచ్భ మకీ రితి ద్వాఫ్యాం

అద్రైశానంద ప్రశరణము ల! శరీరేషు జేవతిర్యజబ్యనుమ్యోది లక్ష ణేషు చిచ్ళ క్రి శే శనక్వవ్యవవోరెహీతుభూతోబ లభ్యతే దృళ్య లే.

టీ. రామ = షీశ్రీరానూ! యయాళక్త్యా = నీమాయాళ క్రిచేత)ు తల్‌ జఆజర ిన్గాము ఉల్లసతి ఆ జద్రూసముగాం గనంలడుచున్నదో, అప అ ఈమాయాళ క్షి ప్రకాశం జ ప్రకౌశమును; అధథిగళ్ళతి ఆ పొందుచున్నది, శరీ లేషుజశరీరములయందు బ్రన్శాణఃణవరబ్రవ్యాముయొక్కం చిచ్చక్షిఃి = నై కన్యశ_క్లి ఊపలభ్య లే = తెలియ/(బడు చున్నదిం శౌ, ఆపరబ్రహ్థా మెప్పుడెప్పుడు మాయాళ_క్థిచేత జగద్రూపమై కన్పట్టునో, అప్పుడప్పు డీమాయాశ_క్షి యెలుంగయిడును, ేవతీర్యబ్మను 'మోర్గదిశరీరములయందు నీవై తన్వళ _క్రి తెలియంబడుచున్నది, అని శ్రీ రామునితో వసిస్టముని యానతిచ్చెను. న్లో + స్పందశ_క్రిశ్చ వాలేషు దార్థ్యశ కి సఖోవళే, ద్రవ క్రి _స్తథాంభన్ను దావాశ_క్రి సథాన లే, కేగ్ర వ్యా, స్పందళ క్రిళృలనెహేతుభూతా ప్ర కాశమధిగచ్భ తీక్యు క్ష్యాఒనభివ్య శ దశాయామవి టన్మాణి జగత్సళ్తా దర్శితా. టీ. వా లేమజగాద్పులయందు, న్పందళ కిక = చలనరూపళ క్రీయం, శథాజ అట్టే ఉఊవబలే=ఐకాతియందు, చార్హ్యశ కః ఆ కాఠిన్యశక్రీియు, తథా = అల్లే, అంభస్సు = నీళ్ల యందు ద్రృవళక్రిః ఆ దృవళ క్రీము, కథాజఆభ్లే అనలే = ఆగ్నియందు;, దావా క్రిఃణ చొవాశక్రియు, అ స్తికలదుం తా. సులభము. శ్లో ॥ కూన్యళ క్రి _స్తథాకాశే నాశశ_క్రిర్వినాశిని, యథాఒండేఒంతర్మ హోసర్పో జగదస్తి తథాఒబఒత్షని, శ7 వ్యా. ఆనభివ్య క్షస్యావి నర్త్వే దృష్టాతమాహ-యథ్రాండ ఇతి, టీ, ఠథాజఆటుల, ఆ కాశేజఅకసమునందు, శూన్యశ క్రిఃజశూన్యశ_క్రియు, విసా శిని = నళింషం చే యంవస్తువునందు, నాళశక్రిః ఇ నాళళక్రియు, అుజే ఆ _గుద్దునండు, అంతః=లోవల, మవోసర్పః = గొచ్బ సర్పము; యథాజఎట్లు, అ స్పిజహీన్నదో, తథా ఇ అట్లు; ఆక్మని=పరమాత్మ యందు; జోత్‌ ఇవ్రవంచము; ఆ స్తిజఊన్నదిం ళా, ఆకాశమందు శూన్య _క్రీయు,ు సనశించెడి వస్తువులందు నాశశ_క్రియుం గలిగియున్నది, ఓరామా ! మహాసర్చనము (గ్రుడ్డునందు

ఫ19 శ్రీ వేదాంతవంచదశి శ్ర, 'ోూదళ ప్రకరణము సూత్తరూపముగ నున్నట్లు ఈ స్పందాదిళ_క్రిరూపప్రపంచమంతయు తాష్ట (వ్‌ అటో హో! సూత్ష్మ్రరూపమున పరమాత్మ, యం దిమిడియున్నది, న్లో, ఫలవత్రల తావుష్పశాఖావిటపమూలవాళ, ణి సితమ్‌, 8 నను బీజే యథా వృతః తథేదం బ్రహ్హాణి స్థిమ్‌ బ్యా, విచ్చిత్రృస్యావి తన్య నశ్వ్వే దృష్టాంతమావా---ఫలేతి. టీ. నను = ఓరామా! ఫలష్మక్రలతాపుష్పశాఖావిటపమూలవాక్‌ - ఆ పంద్హు, ఆకపలు, తీగెలు, పుష్పములు, కొములు) "లెమ్తులు, చ్రే్ల్‌ సల, వృశుః ఇ వెట్టుః వీలే ఇ విళ్తునందు, యథాణనె ట్లుండెనో;, శథాజఆలాగున) ఇదం జ-ఈజగత్తు, బ్రవృణిణబృవ్యా మందు, స్థీతంఅఊన్నదిం 'తా. ఓరామా! ఫలకుసుమాదులతో. గూడిన మహావృతునము విత్తునందు తెలియంబడకయున్నట్టు బ్రహ్హమునందు జగ త్తున్నదని తెలిసీ

• కొనుము, శ్లో, క్వది త్కాక్చి తృదాచిచ్చ తస్తాదుద్యంతి శ_క్టయ జేళ శాలవిచిత్ర త్వాత్‌ క్షాతలాదివ కాలయఃః 10 వ్యా నను సర్వాసొౌమపి శక్రీనాం యుగవదేవాఖి వ్య కిః కుతోన స్యా దిళ్యాశంక్యాహ--క్వ చిదితి* కరచిద్లేశవిశేచే కచాచిళ్కాలవిశేచే కాళ్ళిచ్భక్ష్యూ దయస్తా సామ ముగవదభిప్యకా దృష్టైాంతమాహా-_ క్షూతలాదితి. యథా భూమిగ తా చాం నక్వేహిం చీజానాం మధ్యే 'జీశవిశేషే కాలవిశేషీ చ శీషూంచి దేవ బీజా నామంకురోత్స త్తిర్న సర్వేషాం తద్వదిత్యర్థఃం టీ. జేశకాలవిచ్చిత్త త్వాత్‌ ణా దేశశాలవై చిత్యమువలన, క్లైతలాల్‌: జభూమి నుండి, శాలయ ఇవజపరి'మొక్క_లవ లె; క్వచిల్‌ =ఒకానొక 'జేశమును కదాచిచ్చ*=ఒక నొక కాలమున, కాళ్ళ్చిత్‌ శక్తయః = కొన్ని శక్తులు తస్థాత్‌ = అబ్రహమువలన, ఊద్యంతి=ఊదయించుచున్న వి. తా, భూమియందు నాంటంబడిన విత్తులందు ఆయాదేశు కాల ముల ననుసరించి మొక్కలు మొలిచినట్లు, బ,హమునుండి కొన్ని శక్తు సే హః లాల్‌ లుదయిం చుచున్నవి, శ్లో, స అత్తా సర్వగో రామ నిత్యోదికమపేవవు యన్మనాజ్మననీం శ్నక్షిం ధత్తే తన్మన ఉచ్యతే, ౭0 వ్యా ఇదానీం జగతః కల్పనామా (త,రూవతాం దర్శయికుం కత్కల్పకన్య మనసో రూజం కావద్దర్శయతిఎ-స ఇతి. నితో్యోసికముహాపపు3 నిత్యం సదా ఊదికం ప్రకాళ

ళీ అదైళానందవ్రకరణము 048 మానం మనాచ్దేళ కాలాదిరిచ్ళేదరహితం వపుః స్వరూపం యస్య న తథా యవ్యస్మి భా శాలే మనాక్‌ ఈమన్మ ననీం న్వవరావబోధనరూపాం శ శ్రీం మాయావరిణామరూ పాం ధత్తే ధారయతి తత్తదా మన ఇత్యుచ్యలే, టీ. శామ=పీరామ! సర్వగ$=సర్వవ్యాపకుం డైనట్రియు, నిత్యోదితమహావపు! ఇ నిశ్యమె వ్ర, కాశమెన గొప్ప శరీరము గల; స ఆతాజఆయాత , మనాక్‌ =ఇంచుక, మన వొతలేచై ఎ లొ వ్‌ ఖా సీంజమననరూవమగు శ్రిని యత్‌ ఇఎప్వుడు, ధ ల్తేజధరించునో, తత్‌ =ఆది, మన$జమన సృన్సి ఊచ్యలే = చె్పంబడు చున్నది తౌ, సర్వవ్యావకమై యొల్లప్పూడును ప్రకాశంచెడి యాత్మ ఏ3" ల యా గ 7 వై లీమున దనను పరుని జెలియంజేనెడి శ_క్రిని ధరించునో, అప్పుడు మనస్సని చెప్పంబడుచున్నది, ర్డీ శ్లో, ఆదా మన_స్పదనుబంధవిమోతదృష్టీ పళ్చాత్ప్రవంచరచనా భువనాఖి థానా, ఇతార్థదికా ఫ్థితరియం హిగతా వతిఘ్టై మాఖ్యాయికా సుభగచాలజనోదికేవ. ర! వ్యా, ఇదానీం కల్పనా ప్ర,శారమావా..-అదావితి. అజా (ప్రథమం మననళ క్త్ష్య ల్లాసేన మనోభవతి, తదను తదనంతరం బంధవిమోతదృప్రీ బంధనిమోతుకల్ప'జే భవతః. వళశ్చాదనంతరం బంధదృష్తా వేవ భువనాఖిధానా భువనమిత్యభిధానం యస్యాః సా భువనాభిధానా ప్రపంచరచనా ప్రవంచస్య గిరినగరీసరిత్సము ద్రా దే! రచనా కల్పనం భవతి, ఇత్యాదికా వ్‌వం వప్రకారా ఇయం జగక। స్థితి ప్రతిష్టైం స్థెర్భ్యంగళా ప్రాప్తాః శల్చిశస్యాపి వా 'స్తవత్వ ప్రతీతే " దృష్టాంతమావా---ఆఖ్యాయిశీతి. బాలజనాయోదితా ఊక్తా అఖ్యాయికా కథా యథా వా _స్తవత్వబుద్ధిగ తా తాీదం జగదిత్యర్థః టీ. అదౌజ మొదట; మనశ౭మనన్ఫుశు; తదను = అవెకుకు బంధవిమోతుదృష్టీ ఆ బంధ మోతుకల్పనలును వక్చాల్‌ =ఆనంతరము, భువనాభిధానాజభువన మనియెడి పేరు గల, వ,వంచరచనాజగిరిన ద్యాదివ్ర్యవంచకల్పనయం భవతిజఅగుచున్నది. ఇత్యాదిశాణ ఇది మొవలగు, ఇయం స్థితి= ఈజనత్థి నతిః వ్రతిష్టాం గ. స్థెర్భముకు, గతొజపొందిన బై, నుభగ చబాలజనోవి తాజముద్దువీల్లకుం జెప్పంబడినః అఖ్యాయిశేవ = కట్టుకథవల్కె భవతి ఆ (ఈజూత్తు) ఆగుచున్నదిః లా, బ్రహామునందు "మొదట మనస్సును, తరువాత బంధ క ై నే మోకశక్షములును, ఆవిమ్థట ప్రసంచకల్చనయుం గ్రమముగా దృఢమై

$డ4 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, శ్ర యోదళప్రకరణము తల్గివిల్లల కన్నము పెట్టుచుం జెప్పెడి కట్టుకథవ లే నిజముగా నీ వ్రపంచస్థితి గనంబడును, కాని వాస్తవము గా దని భావము, ఆవ వాసీష్టమందలి యా కథను జెప్పుచున్నాండు:లా- న్లో, బాలస్య పా వినోదాయ థాత్రీ వక్తి శుభాం కథాం, క్వచిత్సంతి మహాబాహో రాజఫు శ్రా స్త్ర శ్శుభాఒ లై వ్యా, తామేవ వాసిస్టస్థాం కథాం కథయతి--- బాల స్యేత్యాదినా, టీ. చాలస్యజబాలునియొక్క) వినోదాయజవిసోదముకొ ఆకు ధ్యాత్రీఐఊపమాత (దాద్రి? కుభొంజఇం వైన, కథాం = కథను, వ క్రిహి అ చెస్పుచున్నదినచా ! హౌమహా బావో ఆ పీ గొప్ప బౌహువులు గలవాండా! క్వచిత్‌ ఆదఒకానొక తావున) శుభాః ఆ దుందరు లైన, (యఃజముస్దరు, రాజపుత్రాః౭రాజకొమరులు, సంతి=ఉన్నారుం ఆకా, టకామా 1, రాజకుమూారులను దాది ఎత్తుకొని యొక యింవైన కథను జెప్పెను. న్లాఘనీయములగు బావాువులు గల యో వాలుండా! ఒక యూరిలో ముగ్గురు రాజకుమూరు లున్నారు, శ్లో, ద్వా న జాతా తకైకస్తు గర్భ వవన చ స్థిత వసంతి లే ధర్మయుక్తా ఆత్యంతా' సతి పత్తనే, లత టీ. జ్వాజఇద్దలు) న జాల "అఫుట్టరై ర. తథాజఅటుల, వీకన్తు అ ఒకండై రే, గర్భ వీవజగర్భమునంచే, న ఛజలేండు. తే "=వారును, అనతి నత్త నేజహుళక్కివట్టణమునందు? ధర్యయ.క్రాజధర్య ముతో. గూడుకొనినవానై ; సంలిజనిపసించియున్నారు. తా, ఆనుద్దురిలో నిద్దలు పుట్టనే లేదు, ఒకండైతే గర్భము లోనే శేండు. ఆట్లిముగును అసలే లేని వటణములో మహీధరాత్తులె టి ౧ ల శ ఆసా యున్నారు, శ్లో, స్వకీయాచ్చూన్యనగరా న్నిర్ణత్య విమలాశయాః, గచ్చంతో గగనే వృమౌ౯ దదృశుః ఫలకాలినః, లత టీ. స్వకీయాత్‌ =తమ దై స, శూన్యనగరాత్‌ = శూన్యవట్రణమునుండి, విమలా శయా!జమం చియభిప్త్రాయములు గల అ రాజఫు తులు $ నిర్గక్యజబయలు దేరి; గచ్చంతఃణ పోవుచు, గన బేజఆకాశమునందు ఫలశాలినఃజపండ్లుగలిగిన, వృమూక్‌" ఆ వృతములను, దదృశుః ఇ చూచిరి, _ తా, సద్భావములు గలిగిన యా రాజపుత్రులు తమ శఈూన్యపట్ట ణమునుండి బయలుదేతీపోన్సచు ఆకాశమునందు వపండతో: గూడిన వృతములను చూచిరి,

అదైైళానందవ్రకరణను 05 శ్లో. భవిమ్యన్నగలే తత్ర, రాజుర్రైన్త యోని తే సుఖమద్య స్ట్‌ పుత్ర మృగయాన్యవహోరిణః, ర్‌ టీ. పుక్రజఅబ్బాయీ, రాజపుత్రాఃజరాజపుక్రులగు) 'లేజవారు, శ్రయోమని = ముగ్గురును భవిమ్యన్న గలేజముందుంగలు గంబోయొడి పట్టణమునందు, మృగయావ్యవవా రిణః= వేంటాదుచున్నవారై. ౩ నుఖమద్య స్థిాంజఖపుడు నుఖముశణా నుంజీరి, తా, ఆ రాజపుత్రులు ముస్తురును ఆ భఛనిష్థున్న గరనునందు 'ేటాడుచు సుఖముగా నుండిరి. శ్లో, థాత్ర్యేతి కథితా రాము చాలకాఖ్యాయికా శుభా నిశ్చయం సయయా వాలో నిర్విచారణయా ధియా, రగ టీ. రామ=పీ శ్రీరామా! ఇతిజఈలాగున, ధాత్రా ఆ పిల్లల నాడించుదడాది చేర, చాలకాఖ్యాయికా=కుజ వానిక్‌ అకు కథు కథీతా=వెప్పంబడెను, న$-బాలజఅ రాజ ఫుశ్రుండును; నిర్విచారణయాజకల్లనిజములను విచారించని, ధియాజబుద్ధి చేత నిశ్చయంణ నిజమును, యయాజపొంజెను. ఆతా, ఇట్లు దాదిచేం జెప్పంబడిన కథ నా వనీబాలుండు ఆలోచన "లేని బుర్గగోలవాండగుటచే నిజ మని నమ్మెను, ల వెకళథయందలి యర్థము నే చార్జాంతికమునం దనస్టయించుచున్నాందు;ా న్లో *, బయం సంసారరచనా విచారోడ్షి తచేతసాం, చాలకాఖా్యాయి కే వేష్థమవస్థితిముపాగ ఆ, లై7 వ్యా దృష్టైంతనిద్ధమర్థం దార్షాంతిశే యోజయలి==ఎఇయమితి, టీ. ఇయం నంసారరచనాణ ఈ సంసారకల్పన, విచారోళ్షి కవేఠసాంజపిచారము 'లేని మనస్సు గలవారికి బాలకాఖ్యాయిళేవ ఆ (వైళ్లోకములందు దాది) కుళ్ణవానికిం 'జైన్సినకథ చందమున ఆపస్థితింజ ఉనికిని (స్ధితిని? ఇర్ధంజఈరీలిని, ఉఊపాగశాజపొం బెనుం తా, ఓ శ్రీరామా! ఈసంసారరచన కల్లనిజముల యాలోచన "లేనివారికి బాలునికి వై కథయందువలె నమ్థకమును కలిగించును; ఆవ, వసిష్టోక్టిని ముగించుచున్నాందు:---- న్లో ఇత్యాదిిరుపాఖ్యా నై కాయాళ శేళ్చ విస్తరం, వనీష్టః కఖథయామానస నైవ శ్‌ క్రిర్నిరూప్వలే, రైక వ్యా వనీస్టోక్ష ముపసంహరతి---ఇత్యాదిల్ళిరితి, నీవం మాయానద్యా నే ప్రమాణ ముపన్యస్య తస్యాః ఆనిర్వచనీయత్వం వక్తుం ప్రతికానీలే---నైవ శ్రిరితి, శేదాంతఎ-60

916 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, త్ర, యోదళవ్రకరణము టి. ఇత్యాదలిః = ఈ మొదలగు), ఊపాఖ్యానై॥ ఇ కథల'చేత వనీన్ధకి జ వసిష్ట మువార్షి ? మాయాళశ్రేళ్ళ ఎ మాయాశ శ్రియొక్క-; విస్తరం ఇ (వభావమునుగూర్చి శథయామాన = బోధించెను, సా శక్తిః ఏవ ఆ ఆ శక్రియే? నిరూప్యలే = (మావేతను) నిరూవింవంబడును, తా, విడాస్థరణరగురుండు వనీష్టుండు మాయాళ క్రిని గార్చి శ్రీరామునకు బోధించినరీతిని జెప్పి, మాయాశ_క్రిని నిరూపించెద నను చన్నాండు, అవు మాయాళ_క్రియొక్క అనిర్వచనీయత్వమును జెబ్వచున్నాందు:ల= న్లో శారాాదాశ్రయతనై్పైషా ఛవేచ్చ_క్రిర్తిలయణా, స్ఫోటాంగారౌ దృళ్యమానౌ శక్తి స్రత్రానుమాయతే, లి వ్యా, శార్యాదితి. వీషూ మాయాళ కి కార్యాక్స్వ కార్యభూతాత్‌ జగతః అశ్రయకః స్వా శృయాదృ్రహవూణశ్చ విలతుణా వివరీకస్వఫావా భవేత్‌, మాయా శశ్తేః శార్యాదాశ్రయతో వైలతణ్యం దృష్టాంలేన స్పష్ట్రయతి---స్ఫోటాంగారా విత. వహ్ని గరళశ్చే శార్యరూవ? స్ఫోటః ఆశ్రయదాపోచంగారళ్చ 'వ్రత్యతు గమ్యా శక్థిన్తు కాళ్యానుమేయా అతస్తాఖ్యాం స్తా విలత ణేత్యర్థః, టీ. ఏమో క్తి! = ఈశ క్రి కార్యాల్‌ ఎళ క్రిచేం గల్పింయడిన జగత్తుకం టను, అశ్రృయకళ్ళ్చజతనకు నాధార మగు వరమాత్మ కంటెను విలతుణా = వేజైనది, భవేల్‌ = అగును. స్ఫోటాంగాకా = స్ఫోటము(బొబ్బ లెత్తుట్రయును, అన్నియు, దృళ్యమానాజ మున కగపడుచున్నవి. తత్ర = ఆయగ్నియందు, శక్లిః ఆ దహిందంజేనెడి ఈ క్రి అను మోయ లేఎఉన్న దని ఊహించంబడుచున్నది, తా, మాయాళ క్రి బ్రహము నాథారనుం జేసికొనియున్న ది, ఈజగత్తు మాయాళ _క్రీగౌర్యము. అట్టియెడ నా మాయాక క్షి తన "కార్యమగు జగత్తునకం కొను, తిన కాధార మగు చ్రహ్హమునకం కెను విలత్షణమై యున్నది. మనకు దేబోరూప మగు నగ్ని కనంబకుచున్నది, దానియందు చేతి నుంచినం బొబ్బ లెత్తుట వశ్యేచొనుభవము, ఈ “రెండింటినిబట్టి యగ్నియందు దహనశ క్రి గల దరి యూహించు చున్నాము, అళ్లు "కారమును (జగత్తును) పట్టి కారణమందలి (ఈశ్వర సంబంధమైన మాయాళ_క్రి యున్న ట్లూహింపవచ్చును,

అద్వ్వై క"నంద వ్రశరణము ఫశ? ఆవ మృచ్భ _క్రియందు మ౪ియొక దృష్రాంతమును జాఫపుచున్నాందుుానా శ్లో * పృథుబుధ్నోదరాకారో ఘటః కారోస్టఒ త్ర, మృత్తికా శళ్లాదిభిః పంచగులైర్యుక్రా శ్రి _వ్వురద్విథా, త సృథుబున్నోదరాకారం వృథు స్థూలం బుధ్నం వర్తులం ఊదరం యన్య _.వృథుబున్నో దరః తథావిధ అకారో యస్య సః బృథుబున్నో దరాశారః కఆాద్భక్‌ ఘటః కార్యః శబ్దస్పర్శరూ వరనగం ధాఖ్యపం చగుణో పీ తా మృత్తికా అశ్చయః ళళ్తిస్త సైతద్విథా ఉళయవిలత లేత్యర్థః, టీ. పృథుబువ్నోదరాకారః = లావై. నట్టియు, వర్తులమెనట్టియు, పొట్టవంటి యాశారము గలిగినట్రి; ఖుట$=కుండ, కార్యః జ మృచ్భ క్రీయొక్కుశార్యము, అత్ర, ణు దీనియందు; శబాదిభిఆశబ్బము మొదలైన, చంచగుతై! ఆ ఏదు గుణములతో, యుక్తాణు , కూడికొనియున్న, మృ త్తి కాజమతట్ర, (ఆశ్రయః జ... కాశ్రయము, శ_క్రినుజమృత్తు నందలి శ శ్లియెలే, ఆతద్విధా = అట్టిది కాదు. ఆనంగా రన యాధారవస్తువుకన్నను కార్యముకన్నను విలతణ మళ యర్థము. తా, శబ్దస్పర్శ్మరూపరసగంధము లనెడి ధర్మములతో6 గూడినది మట్టి, అట్టి మట్ట శక్షి కాధాకవస్తువు గుండ్రమై, లావై పొట్టవలె నుండు కుండ అట్టి ళక్రియొక్క కార్యము, ఇచ్చటి శకి తన కార్య మగు ఘటముకం కెన్కు తన కాధార నుగ మృత్తిక కంటెను విలతయణ ముగానున్నదిగదా, . అవ. ఆ శక్రియొక్క వై లత్‌ణ్యముకు జేచ్వుచున్నాండు:ా- న్లో న పసృథ్వాది ర్న శట్రాదిః శక్రావస్తు యథా తథా, అత వవ వహ్యూచింరై శ్రపాన నిర్వచనమర్ష్హ తి, వ! వ్యా, వై లతుణ్య మే వాహంాన బృథ్వాదిరితి.. శక్తా వృథుత్వాదిశార్యధర్తో వ్యాస. శబ్లాదికః అశ్యయధర్లోతి న విద్యతే, అతో విలత ణేక్యర్థః. తర్హిసా కీదశీ వట క క శీ న య్‌ త్యక ఆవా---అస్ట్వితి. యథా క ఖేత్యు క్తమే వార్థం స్పష్టయతి---౪అత ఏవేతి. యత శార్యాదాశ్యయకతశ్ళ్చ ఏలశతుణా ఆకవవై షూ అచింత్నా చింతితుముళక్నా. నను తి లీ ల్‌ చూ లీ తి య్‌ అచింళ్యక్వ మేన తస్యాః స్వరూవం స్యాది త్యాశం క్యాహఎాన నిర్వచనమితి. భేజేనా భేదేనాచింత్యత్వాదినా వా యేనశేనాపపి రూక్సేణ నిర్వచనం నార్హ తీక్యర్థః టీ. శక్తా = కక్రియందు పృథ్వాదిః అ లావు గుండ్రము మొదలగు ఘటము యొక్కం (శార్యముయొక్క) గుణములు, న ఇ లేవు, శట్దాదిః ఆ శబ్దస్సర్శరూవములు

రం శ్రీ 'జేదాంతపంచదళి త్రయోదశ వ్రశరణము మొదలగు మృత్తిక (శకి ఆశ్రయవన్తువ్రుయొక్క_ గుణమాులును లేవు ఆతఃజఅందువలన (ఆళఖఏ: యథా=ఎట్టిదో) కథాజఅట్రిది ఆస్తుజఅగుంగాక, హిజవీ"హీకతువులవలన, వీహాజ ఈశ క్షి శార్యాశ్రయవస్తువిలతణ మో అతవీవ = అందువలన జే, ఆచింళ్యాజచింతించ నసాధ్యము, నిర్వచనంజఇట్టిది యని ఇెప్పుటకును, న అర్హ్శతిజఅర్హ,మెనది శాదుం

కా, ఈశ_శ్రీయందు. కౌారద్ట మగు ఘటముయొక్క_ స్టూలత్వ వర్తులత్యాది గుణములును “లేవు, తన కాశ్రయవస్తు వగు మృత్తిక యొక్క శబ్బస్పర్మాదు లగు నయిదు గుణనులును లేవు, కార్యము యొక్క గాని అశ్రయవ స్తువుయొక్క గాని ధర్మము. లీశ_క్రియందు "లే నందుననే యా క్రి ఆకార శ్రయములు ెండింటికంకెను విలతణ నుసి చెప్పంుడినది. అందుచేతనే ఆ శ_క్షి యిట్టి దని మనస్సునందు చింతించుటకుం గాని, నిరూపీంచుటకుం గాని సాధ న్ట్‌ము గా కున్నది. ఆచింత్యత్వమును శ్షికి స్వరూవ మని ఇెప్పుటకు వీలు లేదు. భేదము లేం గాని యభేదముచేం గాన్కి మతీ యే రూపముచేం గాని ఆళక్రిని వర్శించుటకు విలు గాదు, శక్తి అనిర్వచనీయ మనుటయం దీ వై, యర్థ మంతయు నున్న దని తెలియవలెను,

ఆవ కారణ నుగు మృత్తుకంటె శక్తి వఏలత్‌ణ మైనచో, నది యేల నృుత్తువలె చ్రశ్యతముగా కనువీంచ లే దనినం చెప్తుచున్నాండం:ా న్లో, శార్యోత్స త్తేః వురా శక్తిర్నిగూఢా మృద్యవస్థిణా,

కులాలాదిసహోయేన వికారాకారతాం వ్రజేత్‌. 4 892

వ్యా, నను శకారణన్వరూపాతిరిక్తా శ_క్రిర్యద్య ప్తి త్తి శారణన్వరూవమివ సా కుతో నావభానర ఇత్యాళంక్యావా--కార్యోత్స లేరతి, మృచ్ళ క్రి రృటాదికార్యో క్సశ్తే! వూర్వం మృది నిళాఖ్రావతిద్ధ, లే అతో నావభానత ఇత్యర్థః. నిగూఢ ల్వే ఊవ రిహైదపి న తస్యా అభ్గివ్య శ్రిస్సా శ్రీది తల్యౌాశంక్యానభివ్య క్తస్యాకి నవనీ తా చేర్శ థచాది జీవ కులాలాదివ్యాపాలేణ తస్యాభివ్య శ్రీస్స్యాదిత్యావా-.-కులాలాదీతి. అదిశబ్లేన దంశచశ్రాదయో గృవ్యాంతే.

టీ. శ క్రజన్భుత్తు నాశ్రయించినళ క్రి కార్యోక్పళ్తేపురా ఆ కార్య మగు ఘటము పుట్టుటకు ఫూర్వము, మృది జ మట్రియందు; నిగూథా ఇ లోవల చాగుకొని, అవస్థితాజడండెకు, కులాలాదినహా యేన ఆ కమరివాండు, వానిచక్రము మొదలగువస్తు ఛలయొక్క. సాయమువేత, వికారా కారతాం = భుటము మొదలగు వస్తువుల భయాశార ముకు వ్ర కేల్‌ అ పొందును

అదై్వైకానంద వశరణము 949 తా. ఘటోత్పత్తికి పూర్వము శకి మృత్తునందు చేరియుండెను, కుమ్ధరివాండు. దానిని ఘటాదివ స్తువులుగా చేసినపు జా శక్తి ఘటాది శార్యవ స్తురూపమును గాంచుచున్నది. మృత్తునం డదీశక్షి తీరమునందు 'విన్నవలె నణగియుండి, కారోత్చ _త్త్వనంతరము వెలువడుచున్నది, ఆవ. కారణమునకు విలతుణమెన శి శార్యమునం దున్న చో, కార్య కారణ ముల భేద మేల న్ఫురింప దనినం జెప్పుచున్నాండు:. శ్లో ॥ పృథు త్వాదివికా రాంతం స్పర్శాదిం చావీ వృత్తకామ్‌, వశీకృత్య ఘటం ప్రావుర్విచారవికలా జనాః, 88

వ్యా. నను కారణాతిరిక్తన్య శ క్లికార్యన్య సళ్త్వే శార్య కారణయోశ్ళీదో న కుతో2.వభాసత ఇత్యాశంక్య భేద ప్రతీ తెహితోర్విచారస్యాభావాది క్యాహ---బృథు శ్వాదితి, అఆవివే!నో జనాః, చృథుబుధ్న క్వాదికూబం కార్యం శబ్దస్పర్మాదిగుణ రూపాం శారణభూతాం మృ త్తికాం చఛావిచారత వీకీకృళ్య భట ఇత్యాచతలే,

టీ. విచారవికలాఃజఆలోచనలేని, జనాజప్రజలు వృథుత్వాదినికారాంతం అ లావు వర్తులక్వము మొదలగు రూపము గల కార్యమును, స్పర్శాదింజళబ్దన్పర్మాదినుణ _ రూవమైన) మృ త్తిశాంచఆవి ఇ కారణమైన మృ త్తికను కూడ, వీకీకృత్యఆఅనాలోభ నచే నొకటిగాం జేర్చి ఘటం ఇ కుండ యని; ప్రావుః ఆ చెచ్వదుడు.

ఆ. సానమూన్యజనులు ఘటమును జూచి, పృథుత్వవ ర్తులత్వాది కార్యస్వరూపమును, శబ్దస్ప ర్భాది కారణమైన మృత్తుస్వరూవమును వేలువేటుగా కెలినీకొనలేక, వీని నన్నింటిని ఘట మనియే వ్యవహ 'రించుచున్నారు.

అవ. పామరులు భట మని వ్యవహరించుట ఆనిమర్శ మూల మనుటకుం గారణ మును కెప్రుదున్నాండు:ాా న్లో. కులాలవ్యాపృ తః పూర్వం యో మృదంశస్స నో ఘట్కు పళ్చాత్తు పృథుబుధ్నాదిమ త్తే యుక్తా హి కుంభత్తా తి వ్యా, ఊశ్సస్య ఘటవ్యవవారస్యావిచారమూలత్వం కుత ఇత్యాకంక్యావా..... కులాలేత, కులాలవ్యాపారాత్సూర్వఖావినో మృదంశస్యాఘటన్య భుటత్వేన వ్యవవో శౌాదవిచారమూలక్వం తస్యేతి భావః కన్య తరి ఘటత్వమిత్యత అనా---బళ్ళా

శ్రి శ్రీ వేదాంతపంచదకి, త్ర యోదళొవ్రకరణము త్త్వితి. కలాలవ్యా పాఠానం తరభావినః బృథుబుధ్నో దరాళారన్యైవ ఘటళబ్దవాచ్యత్వ ముదితఠం. తదుక్ప త్యనంకర మేవ భుటళబ్దప్రయోగదర్శనాదితి భావ

టీ. కలాలవ్యాష్భ లే! ఆ కమృరివాండు ఇనిచేయుటప, వూర్వం = ముందున్న) యః-మృదంశఃజ(ఘటము కాని) ఏ మట్టియొక్క_ అంశము గలదో, నః=ఆ మృదంశము, భుటః జ కుండ; న జ కాదు. వక్చార్తు ఇ తర్వాతనె లే, వృథుబుధ్నాదిమల్తేే న! ఫ్థూలర్వ వర్తులత్వాదికము కలిగినప్పుడు; కుంభతా ఆ కుండ యని వ్యవవారించుట,

లా, కుమరివాండు కుండలుచెయక మునువు మృ త్తికగా నున్న దానిని కుండ యనుట యవివేకము. ఆమ్టనే కుమ్తురివాండు లావ్ట గాను, గుం డ్‌ ముగాను చేసినత ర్వాత దానిని ఘట మని వ్యవవా రించుట యుక్తమే,

అవ. యథార్థముగా నున్న ఘటము అనిర్వచనీయ మగు శ శ్రియొక్క కార్య మనుట సరిగా లే దని శంకించి; భఘుటముకూడ వాన్తవము గా దగుచున్నాండుకా న్లోసఘటోన మృదో ఫిన్నో వియోగే సత్యనీకత్షణాత్‌ ,

నాస్య భఖిన్నః పురా పిండదశాయామన వేకణాత్‌ ల్‌

వ్యా, నను పారసూర్భి కన్య ఘటస్యానిర్వచనీయళ _క్రీక-ర్యత్వమయు క్ష మ్‌త్యా శంక్య భటస్యాపి 'పొరమార్థి శత్వమసిద్ధమి త్యాహ-న ఘట ఇతి ఫలో మృదః పృథిక్క్ళృత్య ద్రమ్హమళక్యశ్వాన్న న్ఫుడో ఇిద్య లే, నాఒసీ మృజేవ. డించాపస్థాయా మనువలభ్యమాన త్వాల్‌ క

టీ. సః భుటః = అట్టి ఘటము; మృదః=స్వకారణమెన మృళ్తుకం టె, భిన్నః ఇ వేజైనది, నజకాదు. వియోగే సతి=అకుండ ఛిద్దలెనవ్వుడు, అనీతుణాల్‌ = భుటము శనుపిందక పోవుటవలన (ఇతి వూశ్వేణాన్వయి. పుఠాజ మొదట, పిండదశాయాంణ వట్టిముద్దగా నున్నపుడు; ఆన వేతుణాత్‌ ఘటము కనుపించక పోవుటవలన, అభిన్న = లే మెనదియు, నానీ ఆ. శాీరదుం

ఆ, కుండ బ్రద్దలెనపుడు అది ఘటముగా నగవడకపోన్రటచే నట్టి ఘటము మట్టికం బ వేజైనది కాదు, మట్టి ముద్దగా నున్నప్పుడును ఘటము కనువడుట లేదు గాన, మృద్ధ టము లొకశు యనుటకును వీలు లేదు, అందుచే ఘటము కూడ అనిర్వచనీయమే. కావున శ క్రియు, శ క్రికార్య మైన ఘటమును, "రెండును అనిర్వచనీయము లై పారమార్థిక సత్యత్వములు కా వని లేలుచున్నది.

ఆద్రై కానందవ్రకరణము ర్ట అవ ఫలితమును జెచ్వుచున్నాండుఃఒ-= శ్లో, అతోఒనిర్వచనీయోఒయం శక్రివ ల్హేన శ క్రిజు అవ్య _క్రల్వే శ_క్థిుకా వ్ధక్తల్వే ఫఘటనామళభ, త్‌. + 86 వ్యా, అతః శక్రివదనిర్వచనీయ నీవ భుటక. ఫలికమావా=--లేజీతి, నను శక్తి శార్యయోరుభయోరవ్యనిర్వచనీయల్వే శక్తిః శార్యం నేతి భీదవ్యవవోరః కుత ఇళ్యాహ---అవ్య శ్తత్వ ఇతి, టీ. ఆతఈః = అందువలన, ఆయం ఇ ఈభుటము, అనిర్వచనీయ! = నిరూపించ శక్యముగానిదిి 'రేన ఇ ఆకారణమువలన, శక్తిః ఆ శక్తినలన పుట్టిన కార్యము, ళ క్రి వల్‌. = శ క్రివంటిజే యగును. అవ్య క్షల్వేజనామరూపనులు లేని దళయందు, ళ క్రి శక్తి యని, ఉఊశ్తా ఆ వ్యవహరింపంబడుచున్నది. వ్య క్తల్వే = నామరూవములచే స్పష్ట మెనప్వుడు; భుటనామళ్ళల్‌ =ఘట మను పేరును పొందుచున్నదిం తా, శ_క్రియొక్క కార్య మగు ఘటము, శ క్రివలెనే అనిర్వ చనీయ మగును, ఆ ఘటము నామరూవవిభాగము 'లేనిస్థితిలో శక్తి యనయుడును. నామరూసము లేర్పడినప్పుడు ఘట మని వ్థృవహరింసం బడుచున్నది, ఆవ. మృత్తునందు మొదట వ్య క్తముగాని మాయాళ క్రి తర్వాత వ్యక్త మగుటకు దృష్టాంతము న్లో , వింద్ర జూలికనిస్టాపి మాయాన వ్యజ్యతే పురా, పళ్ళ్చా ద్దంధర్వనేనాదియావేణ వ్య_క్రిమావ్య్ను యేత్‌, 87 వ్యా వూర్వ మనఖిన్యక్తా మాయాాశ కక్షిః వళ్ళాదభివ్యజ్యత ఇల్యేతన్న ప్రనిద్ధం మాయాస్వరూవం లభ్యత ఇత్యాళశంశ్యాహ---వింద్రజాలిశేతి. పురా మణిమంత్రాది ప్రయోగాత్చూర్వం. టీ. ఐం చ్రకాలికనిష్టావ్‌ ఆ ఇంద్రళాలవిద్య తెలిసినవానియందుం గలు మాయా మాయయు, పురా ఆ మణిమంగ్రాదులకు ప్రయోగించుటకు ముకు, న వ్యజ్య లేజవ్య క్త మగుట లేదు. వశ్చాల్‌ =మణిమంత్రాదులప్రయోగము. చేసిన విమ్దట్కు గంధర్వ సేనాది రూపేణజగంధర్వ సేన మొదలగు రూపముచేత) వ్య క్రిమాప్నుయాల్‌. ఆ స్పష్టమగును, తా, ఇంద్రజాలవిద్య నేర్చినవానియందుం గల మాయాాశ_క్రి మణిమంత్రాది చవ 'యోగమునకు మున్ను వస్గ_క్రముగాక, విమ్థట గంధర్వ నేనాడిరూసముగ నభివ్యక్ష మగుచున్నది,

001 శ్రీ వేదాంతషంచదశ్సి త్ర, యోదళ చ్రశరణము అవ న్ఫృుక్తునక సర్యత్వమును? ఘట్లాదికార్యమునకు మిఖ్యాత్వమును ఛాందో గ్యమునందుం గూడ భెచ్పంబడినది యని ఇెప్పుచు న్నా (డు: శ్లో, ఏవం మూయానుయళల్యేన విశారస్యానృతాత్మ తాం, వికా రాథారనృద్వ స్తుసత్యత్వం చా బ్ర వీచ్చ్యుతిః, 88 ఇ్య్యా, శ_క్రీికార్భన్య భటాేరనృతత్వం శశ్శ్యాధారన్య మృదాచే! సర్యత్వ మి ల్యేతచ్చాందోగ్యక్రు తావవ్యభిహితమి త్యాహా.-నీవమితి. మాయాదుయ ల్వేనమాయా శార్య ల్వేన విశారస్య శార్యరూషన్య భుటాదేరనృతాత్మ శాం మిథ్యాత్వం వకారాణాం థుటాదీనామాఛారభూతొయా మృదః సత్యత్వం “వాభారంభణం వికారో నాను భీయంమృ త్తిశేల్యేవ నత్యమి'త్యాది క్రులిరు క్రవతీత్యర్థణ టీ. ఏవం జ ఇట్లు, క్రుతిః జ ఛాందోగ్యోవనిమత్తు మూయామయ 'ల్వేన ఆ మాయాశ క్రివలనం బుట్టుట వేళ విశారబ్యఅఘటము మొదలగు కార్యమునకు, అనృకాత్మ ఆాంజమి థ్యాత్వమును, విశారా ధారద్భుద్వ స్తుసత్యత్వం చ జ భుటాదుల కాధారమైన మట్టియొక్క- సత్యక్వమును; అబ్రవీత్‌ ౫ చిచ్పెనుం - శా. శు, వాచారంభణం వికారో నామధేయం మృతి శ్రీల్యేవ సత్యమ్‌” అనెడి ఛాందోగ్థ శ్రుతి నే _క్రిజన్యము లగు ఫఘటాదు లన్నియు మిథ్య యే కాని వాస్తవము గా వనియు ఘటాది శార్యసమూవానున కంతయు నాశ్రయభూూత మగు మృత్తికయే పొర మార్థికసత్య నునియు చెప్పుచున్నది, అవ, అఆ శ్రుక్యర్థముజే వినరించుచున్నాండు:.- ట్లో వాజ్నీ ష్పాదస్థం నామమాత్రం వికారో నాస్య సత్యత్యా స్ప ర్మాదిగుణయుక్తా తు సత్యా కేవలమృత్తికా. 89 వ్యా, ఇదానీం వాచారంభణమి శ్యాద్యుదావ్భాతం వాక్యమర్థకః వకతి--వాచ్న్నే ఘ్పెద్యమితి. వాగింద్రియేణోచ్చార్యం నామమ్మాత్రం నామైవాస్య భుటాదేర్న సత్యతా న చామాతిలేశీణ 'పారమార్థికం రూవమ స్తీ కింతు తదాధారభూతా మృ ేన సల్యేత్యర్థ ॥ టీ, విశారణణభుటము మొదలగు శార్యసమూనాము; వాజ్నిమ్పోద్యంజవాక్కు బీ వ్యవహరించందగి, శానుమ్మాత్రం = ఘట మెడి “పీరుమ్మాత్ర మే గలది యగును, అస్యజక ఘటాదికార్యమునకు, సత్యతౌజవా స్త్వవత్వము) న = లేదు. నృర్మాది గుణ యుక్తా ఆ శబ్దన్పర్మాదిదంచగుణయుంక్షమైన, శేవలమ్భ ల్తికా తు ఇ ళీవలము వుట్టి మా త్ర న! యైే నత్యాజ పారమార్థిక సత్యము.

అద్రైతానంద వ్రశరణము ర్రనిత్ర . తా, ఈఘటాదికార ఫసమూహమునకు 'ఘ్టట మనెడి వాగింద్రియ ముతో చెప్పెడి శబ్దమే రూపము తప్ప నామమున కన్య మగు పారమార్థికసత్యత్వము దానియం, చదేమియు లేదు. మృ్తికయే సత్యము, అవ మృత్తిక సత్య మకుటకును మాయాశక్రియు, శక్రిజన్యు మగు భుటాదిశ మును ఆనత్యమనుటకుం గారణమును జెస్వుచున్నాండు:--- వ్ల వ్యక్రావ్య క్షే తదాథార ఇతి త్రిష్వాద్య యోర్ద్వ యోః, పరా్యాయః శాలభేదేన తృతీయస్త స్రనుగచ్చతి, శీ( వ్యా శక్ర త్కార్యయోరనృత ల్వే తదాధారస్య నత్యల్వే చ కారణమానాజ వ్య శ్తేతి. వ్యక్షో భుటాదిలతణః కార్యః అవ్యక్తా తత్కారణభూతా శక్రః శే వ్యక్తా వ్యశ్తే తదాధారస్తయోరాధారభూతా మృ త్తిశేల్యేలేషు శ్రీషు మభ్యే ఆద్యయోశ ప్రథమ మోద్దిష్తయోర్వ్యయోః కార్యశళ్యోః సంబుధినా యాకాలౌ తరోశ్ళే దేన భీదస్య విద్యమాన త్వాత్సర్యాయః క్రమేణ భవనం, కృతీయ స్తదుభయాభారన్తు మృదాదిరను నచ్యతి ఊభయశ్రానువర్త లే. ఆయం ఖాన!-ళక్రికార్యయోః శచాచిక్కళ్యా దన్ఫతత్వం, అధారస్య తు కాల త్రయానుగామి త్వార్సళ్యత్వమితి. టీ. వ్యశ్తావ్య శ్తేజవ్య క్త మగు భుటాదిశార్యముగు; ఆవ్య క్త మగు శ శ్లియు, శో ఛారఃజఅ ఘటాది కార్యమునకును, ఆ భుటాదులకు కారణ మగు శక్రికిని ఆధార మగు మ్భు త్తకయు, ఇదిజఈః) త్రి, మజమూంటియందు, ఆద్యయోజా ప్రథముమునం 'శెచ్చంబడీన, ద్య్వయోఃజరెండింటికిని, శాఆ భే దేనజ కాలము 'భేదముచేే పర్యాయ!జవ్యవహారము గలదు శృతీయః=మూండన దగు మృత్తిక అనుగ చృతిజ కార్యమునందును _క్రియందును ఆను వ _ర్రించుచున్నదిం ళా, ఘటాదులు కారము ఘటాదులకు శెరణను శక్ర ఘటమునకును, శ్నక్షికిని అశ్రాయభూత మగునది మృత్తు. ఈ మూంటిలో. శార్యశ కులు రెండును ఒకటి యున్నప్పుడు మతీయొకటి యుండదు, ఘటాదికార్యు మున్నష్పుడు ఛి యుండదు, శ్రి యున్నప్పుడు ఘటాదికార్యము కనుపించదు. మృత్తిక మైతే కార్యమున్నప్పుడ్డు శ_క్రియున్నప్పుడు, ఈ "రెండును. లేనప్పుడును (త్రి కాలములయందు) నుండుటవలన సత్యము ఘటాదికార్యమును శ_కియు కొన్ని కాల ములం దుండవు గాన నని అనృతము లనియు, మిథ్య యనియు నెలుంగ ననును,

ఖలీ శ్రీ చేదాంతపంచదశీ, త్రయోదశ ప్రకరణము ఆవ, ఖభుటాదు లసత్య మనుటకు మూండు కారణములను జూఫుచున్నాండు:ా- న్లో, నిస్తత్త రం భఛాసమానం చ నస్ధ_క్రముక్పత్తినాళ భాక్‌ , తదుతృత్త- తస్య నాము వాభా నిష్పాద్య తే నృభి£ త్త! వ్యా, ఇదానీం వికారస్యైవాసత్య ల్వే హేత్కుక్రయమావాలా నిస్తర్వమితిం న్యక్తం వ్య క్షశబ్బవాచ్యం భుటాదికార్యం స్వరూసేణాసచేవ భాసలే కథోర్స త్తివినాశ వదువలభ్య లే ఉత్ప త్త్యనంకరం వాగింద్రియజన్య నామాత్క కల్వేన వ్యనహిియతే చ టీ, వ్య క్తంజఘటాదికార్యము;ని స్తత్వంజస్వరూవము లేనిదగుచు; భాసమానంచణ సామాన్యముగా ప్రకాళించుచున్న చై, ఊత్ప త్తినాశభాక్‌ = ఉత్పత్తి వినాశములను బొౌందుచున్నది. తదుత్సత్తౌజఅకార్యోక్స త్తియందు;, శన్యజదానికి, నామ = పీరు, నృభి!జమనుబాలమే వాచాజనాక్కు చేత) నిహ్బెద్య లే=కల్పించంబడుచున్న ది తా, ఘటాదికార్యజాతము, వ్వాస్తవముగా "లేనిదై, ఆపాత ముగా చుకాశించుచున్నది అస్లే ఉర్పత్సివినాశములు గలదియు నగు చున్నది, అట్లు కార్యము ఫుట్టేనత ర్వాత జనులచేత పేరుతో వసన హారింపయిడు చున్నది. న్లో ॥ వే నష్టేఒసపి నామైతన్న ఫ్రవ్త్రేష్వునువ ర్తత్మే లేన నామ్నూ నిరూస్య త్వాద్వ్య_కృం తద్రూవముచ్యతే. త్త వ్యా, కించూలావ్య శతి, వ్య శ్తే శార్యస్వరూపే నమేఒపి నీతక్కా ర్యాదభిన్నం నామున్ఫవ్య్తీ ము నృణాం శబ్దప్రయో_క్తశ్రాణాం మనుహ్యోణోం వదజేష్వనువ ర్తలే, తతః శిం తత్రావా--లేజేలి, వ్యళశ్తం కార్యం తున వాచా వ్యవహిియమాణేన నామ్నా శళ్లేన నిరూవ్వ త్వాద్వ్యవహిియమాణ త్వా శ్తదూవం తస్య నామ్మ్నో రూవమేవ రూపం యస్య శత్తథా నామాత్మకముచ్యత ఇత్యర్థః ఆయం భావ$జవిమతో భుటః భటళన్టాత్మళో భవితుమర్హ్శతి, భుటళబ్లేన వ్యవహిియమాణశ్వాళ్‌ భుటళబ్దవవితి. టీ. వ్య ్షేజమటాదికార్యస్వరూషము, నశ్షేశపి = నళించినను) ఏతత్‌ నామజఈః “పేళే, నృవై్ర్రే మజమనుమ్యల నోళ్ల యందు; ఆశువ ర్త లేజఅనువ ర్తించుచున్నది. వ్య క్తంజ కార్య మగు భుటాదికము, లేన నామ్నాజఆ సేరు చేత, నిరూవ్యత్వాత్‌ జవ్యవహరించం బడుచుండుటవలన, కద్రూవం ఇ ఆ వెనుకటి పీరుయొక్క. రూపము, ఊచ్యతే = వ్యవ వారింబంబడుచున్నది. ల, ఘటాదికార్యముయొక్క_ పృథుబుధథ్నోదరా కారము నశించి నను్కు ఆ వెనుకటి పేరునే మనుష్యులు వాడుచుందురు, ఆ వేరుతోనే

ఆదై స లౌనంద ప్రకరణము 0058 జనులు న్యృవహారించినను అప్పు డది ఘట మనుటకు వీలు లేదు. అప్పుడు భఘుట మనెడి నామము వూ త్త ము మిగిలినది కాని, ార్యరూవ మగు ఘటము సత్యముగ "లేదు. 9 ట్లనుమానము చేతను ఘటము అస త్తని నిరూవింసయుడినది,

ఆవ, ఆ "హేకుక్రయముకు భెన్నీ అనుమూనరచన చేయుచున్నాండు:- న్లో +న్విస్తత్త శ్ర త్వాద్వినాశి త్వా ద్యాచారంభణనామత,, చా వస్థ్క్తస్య నగరు తద్రూవం సత్యం కించి న్మ ఫదాదివత్‌ శః తీట వ్యా, నీవం "హేరు ర్రీయం ప్రసా భ్యేదానీమనుమానరచశా ప్రకారం నూచ యతి=-ని స్త త్హ్వత్వాదితి. వ్య క్షస్య ఘటాదిరూభన్య శార్యన్య యక్పృథుబుథ్నో దరఠాకారం రూవమస్సి తర్కించిత్కిమసి నత్యం న భవతి. నిన్తత్త్వళ్వా న్నిర్ల్గతం త్తం వాస్తవరూవం యస్తా తన్ని స్తత్త్వం తన్య ఖావో నిస్తత్త్వత్వం కసా త్తథా వినాళిత్వాన్మ లది సళ్యామేవ వినాళప్రుతియోగి త్వాల్‌ వాభారంభణనామతః వాగింద్రియజర్య శబ్దమాత్రాక్క కత్వా త్రి మ్వవి హేతుషు మృద్వదితి వై ధర్మ వ్రదృషైంత!. అశ్రైవం ప్రయోగ!---ఘుటాదిరూపః శార్యః అసతో్యో భవీశుమర్హతి న్నిన్తత్త్వ క్వాల్‌, యదసళ్యం న భవతి న తన్ని స్తత్వం యథా ఘటాద్యుపాదానం మృధదితి శీవలవ్యతిలేకీ నీవ మితరహేతుద్వయేషవి యోజనీయం. టీ. నిస్తత్త్వ్వత్వాత్‌ = చాస్తవస్వరూవము లేని దగుటవలనకు; వీనాళత్వాల్‌ ఆ నళించెడి దగుటవలనను, వాచారంభణనామతః = వాగింద్రియముతో భుట మని శబ్దము మాత్ర, ముచ్చరించుటవలనను, వ్య క్రన్య=కార్య మగు భుటాదికమునకు మృదౌదివల్‌ ఆ మృత్సువర్ణములవలె, తత్‌ రూవం తు ఇ ఆ రూవనుయిరే, 80చిల్‌ ఆ కొంచెమైనను, 'సత్యం జ వొ 'సవమెసది, న ఇ కాదు ఆతా, ౧. ఘటాదికార్యముయొక్క_, వృథుబుధ్నోదరాకార రూపము వా స్తవస్వరూవము కలసి గాకుంచుటవలనను; ౨, నళించెడి దగుటవలనను; 3. వాగింద్రియముతో శబ్దమా, శ్రముగా వ్యవహరింప బడుటవలనను, మృత్తికవ లె దానిరూవ మెంతమా, త్ర, మును సత్యము శాదు. వై6 జెప్పిన మూండు కారణములవలనను, కార్థముయొళ్క్ళ రూవ మసత్య మని అనుమానరచన చే నిర్ధారణ వశేయంబడినది, ఆవ, మృ త్తికయొక్క సత్యత్వమును ఊపపాదించుచున్నాండుణాల న్లో, వ్య_క్రశాలే తతః పూర్వ మూర్ధ్వమ వ్యేశరూపభాక్‌, స త_త్త్వ్వమవినాళం చ సత్యం మృద్వ స్తు కథ్ధలే, శశ

ర56 శ్రీ, వేడాంతపంచదశి, త్రయోదళ్‌ ప్రకరణము వ్యా, వీవం వీకారస్యాసత్యత్వ్యము వపా ద్యేదాసీం తదథిష్టైానరూ పౌయాః మృద$ నత్యత్వముసపౌదయతి---వ్య శ్షేతి. వ్య క్తశాలే స్థితికాలే తః ఫూర్వం వ్యకోత్స ల్మేః భార్వస్మిక్‌ శాలే ఊర్థసమపి వ్య క్తవినాళో త్తరకాలేఒపి వకరూవభాక్‌. నీళాశారం నత త్రం తల్వేన వాస్తవరూెపీణ సవా వరతఇతి నత త్హ్వమవినాళం వికారేణ నవా నాళరహితం యన్మ్భృద్వస్తు తక్సత్యమితి శథ్యలే అశ్రేదమశునూనంఎు నిమతం మ్భుచ్వస్తు సక్యం భవితుమర్హతి. సత్త వ్రైళ్వొల్‌ ఆత్మపదిత్యాది యోజ్యం, టి, వ్యక్తకాలే జ ఘటాదిశ మున్నబ్వుడుశుు తతః భూర్వం ఇ ఆంతకువూర్వ ముకు ఊార్గ స్టనుపీ ఆ కార్యము నళించిన తరువాశను వీకరూవాక్‌ ఇ ఒైీ రూవము గలదిగాను సరత్త్యంజనా స్త్రవరూపముతో నుశ్నదిగాను, ఆవినాశం చజవికారముతోం గూడ నాశము లేనిడియు వైన; మృద్వన్తజమ్భత్సదార్థము, సత్యంజనత్యనుని, కథ్య తేజ తా, మృత్తు ఘటోత్ప తికి పూర్వమును, ఘటస్థితి కాలిమునను, ఘటనాకానంతరమునను ఒశేరీతిగా తన వా_స్తవరూవముతో నుండుట చేను కార్యముతో నశింపకుండుట చేతను సత్య మని నిరూపింపయుడినది. అవ భుటాడిక మనక్యమెనయెడల, శుక్షియం చారోపింపంబడిన రజతాదిశము వలె నధిష్టానక్ఞూనము చేత ఆరోవికసరరూపను నివ ర్హచుకు గదా, అని ఫూర్వవాది ప్రశ:లా న్లో వ్యక్తం ఘటో వికారశ్చేల్యేతై ర్నామఖిరీరిత అర్థక్సే దనృతః కస్తా న్న మృద్బ్చోధే నివర్తతే, శీర్‌ వ్యా, నను భఘుటాజేః శార్యజాతస్యాసత్య ల్వే తస్యారోపితరజళా బేరివాధి హైన ఖ్‌లేన నినర్హ్యళా స్యాదితి శంకలే..._వ్య క్రమితి. వ్య క్తమిత్యాదిల్లి స్త్రిలిః ళద్దె రభ థీయమానో యోవఒర్థః శార్యరూప న్తన్య శారణాతిశేళీణానశ్తే వ్రైటాంగ్‌ క్రియమాతే మృల్లమణకారణస్య కానే కింన శన్నివృ త్తిస్సా శ్రదిత్యర్థఃం టీ వ్యక్తం జ వ్యక్త మనియు. భట! ఆ ఘట మనియు, వికారశ్చ = వికార మనియు ఇల్యే'ైఃజ3॥ మొదలై న, నామల్ళిఃి ఆ శబ్బములచేత, ఈరితః ఆ చెచ్చంబడీన, ఆర్థః ఆ కార్భరూపము). అన్ఫరశ్ళ్చేత్‌ = ఆసత్య మంటివేని మృద్బోభే = మృత్తు యొక్క జ్ఞానము కలుగుచుండంగా; కస్తాత్‌ ఆఎందువలన, న నివర్హతే = (ఘట మేల) నివర్తింపదు 1

అదై వ్రలౌనందవ్రకరణనుం రఫి? తాట నీద్ధాంతీ ! వ్య _క్షఘట వికారాదిశబ్బములచే వ్యవహరించ బడెడి కార్య మనృత మంటివేని, కార్యమున కధిషఘ్టానమైన మృడ్ధానము కలిగినప్పుడు దానియం దారోవితమైన ఘటజ్ఞూన మేల నివ్నర్ధింపదు 1 ఆవ ఇట్లు శ "ర్యక్ఞాననివృ త్తి మాకుకు సమృ మే యని పీద్ధాంతి వరినారించు. చున్నాందువాా శ్లో. నివృత్త వన యస్తాల్సే తత్సత్యత్వమతిర్షతా, ఈదృజ్నివృ _త్తీరేవాత్ర, బోధజూన త్వభాసనమ్‌, డ్తీగ్రి వ్యా ఇహైప్తిరితి జరినారతి..--నివృ త్త ఇతి, శత్రోవన త్తిమాహాంలయస్తాదితి* యస్తా క్కాారణా త్తవ భుటాదివిషయా సత్య త్వబుద్ధిర్న ప్టైాఒళఈః న నివృత్త వీ వేళ్యర్థఃం నన్వారోవితరజతాదిరూబనై శవావప్రలీతిరవలధ్యలే న నర్యత్వబుద్ధ్యవగమ ఇత్యా శంక్య తస్య నిరు పాధిశ భృను త్వాదస్తు తథాత్వం, ఇవా రు సోపాధిక ఆమే నత్యత్వ బుద్ధ వ్రీషగమ వీవ నివృ _తిస్స్యాదిత్యభి ప్రామేణాహ---ఈద్భగితి. అత్ర, సోపాధిక్కళ్త్మమ స్థలే ఈ ద్భగేవ సత్య క్వబుద్ధ్యపగమర్నూపెవ బోధజా అధిష్టానయాథార్య్యృజ్ఞాన జన్యా నివృత్తి రభ్యుపేయా న త్వభాసనం న స్వరూ పాప్రతీతిరూ పేత్యర్థః టీ, యస్తాల్‌ జవిౌతువువలన, తక్సత్యత్వమతిః గతాజముటము సత్య మెడి బుద్ధి పోయినదో, (శస్తాత్‌ =అశారణమువలన), నివృ త్త వీన = (భుటమును) నివ ర్తింది నజే యగునుం అత్రజకఈ సోపాధిక్షభ స ,నుస్థలమునందు, బోధజాజఆధిషస్టానము వాన్తవన మెడి క్టానమువలన కలిగిన ఈదృజ్నివృ త్తిలేవ=ఇటుపంటి నివృ త్తియే (సత్యము కా దశుటయే నివృత్తి), ఆభాననంతు అ స్వరూవము తోంచకపోవుటయు, న అ కాదు, 5. ఘటము సత్యము కా దనుకొనుటయే కార్యనివృదత్తి యనం బడును, వ్వూర్తిగా వస్తువ్రతీతి లేకపోవుట నికుపాధిక ఛ్రమస్థలముననే తప్ప ఇట్టి సోపాధిక్థభ్రమస్థలములో నక్కఅ లేదు, న్లో ఫునూ నధోముఖో నీరే భాతోఒప్య స్తీ న వస్తున, తటస్థమర్హ్యవ_త్తన్మీ నై షవాస్థా కస్య చిత్క్వచిత్‌ , శా వ్యా. నీవ౦ క్వ దృష్టమిశ్యత అవా---పుమానితి. జలేఒహోముఖ'ల్వేన ప్రతిభాన మానోడావ్‌ పుమూక్‌.. పరమార్థతో న్నాస్తి తత్రోజజ _త్తిమాహా---కటస్థేలి.. కన్యచి ద్వి వేశీనో2.వివేకినో వా కసిన్న వోముఖీ పురుషే తీరస్థ్రప్రరుమ ఇవ సత్య త్వాభిమానః క్వచిద్దేశే శాలేవా నైవా నీతి,

058 శ్రీ, వేదాంతపంచదక్సి త్రయోదశ ప్రకరణము

టీ. పునూక్‌ఎపురుముండు) నీళే = నీటియందు అనోముఖః ౯ తల క్రిందుగా, భాతోజవి ఆ శనుపడినను; వస్తుతః ఆ వాస్తవముగా, నాస్తిజ లేడు. తస్మిక్‌ అఆ తల్మక్రిందుగా శనంబడెడి ప్రతిబింబమునందు, తటస్థను ర్త శ్ర్‌వజ్‌ ఆ గట్టున నున్న మను మ్యునియందు వలె, కస్యచిత్‌ =ఎవనికిని, క్వచిత్‌ = ఎచ్వుడుగాని, ఎక్కడగాని, అస్థాజ సర్యత్వనిశ్చయము; నైవ = లేజీ లేదు,

శా, నీటిలో మనుష్కుని వ్ర తిబింబము తల క్రి ౦దుగా శనువడి నను ఎట్టి మూర్థునకును, వాస్తవముగా నీటిలో తల శ్రీందుగాం గల మనుష్యుం డున్నాా6 డని నమక "'మెన్నండు కలుగదు గదా,

అప, ఆరోసిత మసత్య మెడి క్షాగముచేం గలుగు ఫురుహోర్థము:.- న్లో, ఈదృన్బోభే పుమర్థత్వం మత మదై ్వతవాడినాం,

మృద్రూవస్యావరి తా గాద్వివ_ర్హత్వం ఘశు స్థితమ్‌. తి

వ్యా న న్వారోవితస్యాసక్యత్వజ్ఞానమాత్రాన్న ఫురుహోర్థసిద్ధిర త్యాశంళ్యావాం ఈద్భగితి. ఆడై్వశవాజే ఆక్థానందాతికి కస్య నర్వన్వ మీథ్యాత్వనిశ్చయే నత్యద్వితీ యానందాళివ్య క్రిలతణః పురుహెర్థస్సిధ్యతీక్యభి ప్రాయః, నను భుటస్య మృద్వివ ర్తల్వే సిద్ధే కద్థానార్థ్‌ టసక్యత్వబుద్ధిర్నివ ర్తతే న వై కదిదాసీం సీద్ధమి త్యాశంక్యావా-- త్భు ద్రూపస్యేతి.

టీ. ఈద్భక్‌ బోభే = ఇట్టీిబోధ గలుగుచుండంగా, పుమర్థత్వం ఇ మోతు పురు హెర్థము నిద్ధించు ననీ అదె వరే వాదినాంజఅ దె వగ వాదులయొక్క_, మతం జ మతము మృద్రూవస్య ఇ కారణమైన మృ ద్రూపముయొక్క_ ఆవరిత్యాగాల్‌ = శార్యావస్థ యందు జరిత్యాగము 'చేయమివలన, భుటే ఇ భుటమునందు) వివ ర్తత్వం = మృ శే ఘట ముగాం దోంచుట, స్థిరంజఊన్నది.

తె, అద్వితీయానందస్వరూవ్యం డైన బ్ర హాముశం పె నితరమైన దంతయు మిథ్య యను నిరూఢి జ్ఞానము కలిగినయెడల ట్ర ప్థోనందస్ఫూ రి రూవ మగు మోతువుస మోము సిద్ధించు నని యదై సతనిద్ధాంతము, కారణరాప మగు మృళత్సే కార్యరూప మగు ఘటమునందు వివ ర్లించి యున్నది. కార్యావస్థలోను, కారణరూవ మగు మృ త్తే ఘటముగా తోంచుచున్నది గాని మృద్వ్యతిేక పదార్థ మేమియు లేమ,

ఆవ, శకారణరూవముశు, పరిత్యళింపక్రపోయినను, మృత్చ్పరిణానుమే భుట నుని యేల యనరా దనుటకు సమాధానము;

అదైతానందప్రకరణము 0569 న్లో, వరిణామే వూర్వరూపం త్య జే త్తన్హీ రరూపవత్‌ , మృత్సువన్తే నివన్తేతే ఘటకుండల యోర్న హి, త్త వ్యా, భటే మ్భు ద్రూపపరిత్యాగాభావేశవి నృుక్పరిణామతా ఘటస్య కింన స్యాది త్యాళం క్యావాటవరిణామ ఇతి. యత్ర శీరాజా పరిణామో౭ఒభ్యుషమ్య లే తక &ీరాదిభావన్య ఫూర్వరూపన్య త్యాగ ఊదలభ్యత ఇత్యర్థః. నను వివశ్తే పూర్వ రూపావరి త్యాగః శ్వ. దృష ఇత్యాళంక్య, మృత్సువర్మ యోర్ద లకీ ఇత్యాహంాల మృళ్ళువన్తేతి. మృళ్చువళ్ధే నివర్ధయో న టకుండలయో? నివృన్న యోరపి కళ్కారణ భూక మృలర్ఫువర్ణరూపే న నివశ్తేతే ఇతి హి 'ప్రనిద్ధమిత్యర్థః టీ. జరిణామే ఇ పరిణామవాదమునందు, త్నీరరూపవల్‌ = శీ;రరూజమువలె, వూర్వరూవం = మొదటి రూవమును, ర్యజేత్‌ = విడువవలసియుందును. భుటకుండ లయోః = భుటకుండలములయందు; చ్భుక్సువత్థే = నృుత్సువర్శములు, న నివశ్తే లేహి ఆ వఫూర్వరూవమును విడుచుట లేదు గచా, తా, పరిణామవాదమునందు, కా రాస్ట్రవస్థయందు శారణ స్వరూ పము నూతఆీపోవలెను, థీరము దధిగా మాజీశప్పుడు థీరరూపషము మాతిపోవుటచే నక్కడ పరిణామము వివ_ర్తవాదమునందు ఫూర్వ రూపమును త్యజించుట "లేదు. మృత్సువర్షములు ఘటకుండలనులు గా నైనను వాని ఫూర్వరూపమును వదలుట "లేదు. అందుచే నిపి వివర్త విషయముగాని పరిణామవిమయము గాదు, అవ, కార్యమైన భుటము నళించినపుడు మృద్వికార మగుట లేదు గాన వివర్ధ మనుటకు వీలు లేదు, ఆనినం జెద్వచున్నాండు:ంా శ్లో ఘశేుభగ్నోన మృద్భావః కపాలానామవేవ్‌ ణాత్‌ , మైనం మభూ'శ్షే న్స్‌ మృద్రూపం స్వర్ణరూపం త్వతిస్ఫుటమ్‌, లి వ్యా నను భుటన్య మృద్వివ ర్రర్వమకువవన్నం భుటనాశే ఫునర్శ ఖఎచ్భావాదర్శ వాదితీ శంక లే---వుట ఇలి, మృద్భావాభావే కారణమాహ---కపొలానామితి. కపా లానామవీ నాశే మృద్భావో మృడ్భావోవలబ్ధి$ స్యాదితి వరివహారలి-మెవమితి, నువన్షే ల్వేతచ్చోద్య మే వానవకాళమి త్యావా---స్వశ్దేతి, టీ. భుబే= కండు భన్నే సతి ఇ నళిందంగా, కపాలానాం ఇ పెంకలమొక్క) ఆవేశుణాత్‌ = కనుపించుటవలన, మృద్భావః ఆ మట్రియగుట, న ఆ లేదు. (ఇతి వేల్‌ అ ఇ ట్లంటి వేని మైనం = అది సరిశాదు. మృద్రూవం జ నృ్చుద్తూవ మగు, చూర్ణ్లః ఆ

960 శ్రీ, వేదాంతవంచదశ్సి త్ర యోదళ్రకరణము చూర్ణము, అస్తి = కలదు, స్వర్ణరూపం శు = నువర్ధ్య రూవమెలే, ఆతిన్ఫుటం ఇ శంకళు వీలే లేక స్పష్ట మగును, తా, ఘటము నళించినపుడు వెంకులుగా నగపడినను, అది నిజ చుగా చూర్షమె మృద్రూవముగానే యున్నది, కుండలాదులును అఆక్ల్లు స్పష్టముగా సువర్షరూపమును డాల్చుచున్నవి, అందుచేత వివరోడా హరణమే ఘటకుండలాదులయందు నిద్ధము. అను శ్నీరము దధి యగుటయు వివర్థ్హమే యని యేల యనరా డని శంకించి నమాధానము చెవు చున్నాండు:ాలా శ్లో, తమురాడా పరిణామో౭ఒస్తు ఫున _స్తద్భావవర్డనాత్‌ , ఏతావతా మృదాదీనాం దృష్టాంతత్వం న హీయతే, త్‌] వ్యా, నను పరిణామే దృష్టాంత ల్వేనాభిహితాశాం శ్షీరమృత్సువర్హాదీ శాం మ్మే యది మృళ్ళువర్ణయో ర్వివ _రృద్భృహ్రైంతత్వమంగ క'య'లే శర్షి తద్వదేవ శ్మీర స్యావి తథాత్వం స్యాదిళ్యాళశం క్యావా---శీరాదావితి. తరి తీరవచేవావస్థాంతరమా చద్యమానయో స్తయోర్వివర్రదృషాంతతా న భ వేది త్యాశంశ్యావా--ఏ తావ లేతి, వీళావతా శ్షీరాజేః పరిణామ ల్వేన మృదాడీనాం మృుళ్ళువర్హాదీనాం దృష్టాంత త్వం వివ రృదృష్టాంతభావో న హీయతే న నళ్యతి, ఆయమన్శిప్రాయక---్షీరన్య వూర్వరూవ పరి త్యాగ పురస్సరమవస్థాంతరప్రా పీసద్భా వాత్పరిణామిత్వ మేవ, మృత్సువర్ష యోన్తు అవ స్థాంతరావ త్తిసద్భా వేడిని ఫపూర్వరూపవరి త్యాగాభావాద్వివి _రతాపీతి, టీ. పునః ఆ దధిరూషముకు ఫొందినతర్వ్యాత, తద్భావవర్దనాల్‌ = తీరభావ ముశు పొందకపోవుటవలన, త్నీరాజేః ఆ శీరాదులయందు, పరణామః ఆ పరిణామమే, అన్తు = ఉండుంగాక, ఏతావతా ఎఇ ట్లనుటచే. మృచాదీనాం ఇ మృర్సువర్హాదులక, దృష్టైంతత్వం ఇ వివర్హదృష్టాంతభావము, న హీయళలే ఇ వెడదు. తా. పరిణామ వివ్నర్హములకు రెండు భేదములు; ౧.పరిణామము నందు వూర్వరూవ పరిత్యాగ మున్నది, వివ్నర్హమునందు ఫూర్వరూప పరిత్య్యాగము "లేదు ౨. కార్యము నశించినప్పుడు తిరిగి తన కారణరూప మును పరిణామమునందు పొందుట లేదు, వివ _ర్హృమునందు కార్యనాళ మైనచో నప తిరిగి కారణరూపమును పొందును, దధి నశించిన తిరిగి పాలుగా కాదు గదా, అందుచే రము దధిగా మాజుట పరిణామమే శాని వినర్హము కాదు, “మృత్సువర్మ ములును అవస్థాంతరమును పొందుట వలనను ౮-వ న్లో కములో వానిని నీవు సరిణామదృష్టాంతములుగా

ఆఅద్వైతానందవ్రకరణము $61 'ఇెప్పీతివి, కాన అవియు పరిణామవృష్టాంతములుగా నంగీకరింపవ లే నని పూర్వవాది యా శేపింపలా అవస్థాంతరమును పొందునంతనూ త్ర ముచే పరిణామ మనుటకు వీలు లేదు. వూర్వరూపపరితా్యాగము లెదు గాన మృత్సువర్షములు పరిణామదృష్టాంతములు గావు, ఇవి వివ ర్త దృష్టాంతము లే. అవ మృత్సువర్ణో దావారణములయం దారంభకత్వము వీల యరిగీకరించంబడ దనిన సమాధానము జేప్రుచున్నాండు:--- శ్లో - ఆరంభవాదినః శార్యే మృదో ్రైగుణ్యమావ లేత్‌ , రూపస్ప ర్మాదయః ప్రోవాః కార్యకారణ యోః పృథక్‌. లై వ్యా నను మృుత్ఫువర్గ్మయోః 'రిణామవివర్తావివారంభకత్వమవీ క3 శాంగీ శ్రీయక ఇత్యాశం శ్యామలా అరంభవాదిన ఇతి. ఆరంభవాదినో మలే శాళ్యే భుటాది రూపేనుదోమృ _త్రిళాచేర్చ్రవ్యస్య మైైగుణ్యం ఇశార్యాకాలేణ కారణాకలేణ చ ద్విగుణక్వమాపడ్యేత, కథా చ సతి గుణత్వాదిద్వగుణ్యమ ప్యావద్యే లేతి భొవఓ కుత నీకదిత్యా శంశ్యావాంారూపసేతి. రూపాదీనాం గుణానాం శార్యశారణరయో 'ళ్ళేదస్య తె శేవాంగీ కృతత్వాదితి భావః, టీ, ఆరంభవాదినః=ఆరంభవాదికి కార్యే ఆ భుటాదికమునందు; మృదఃజద్భు్తు “మొదలగు పదార్థమునకు టై్వైగుణ్యం = ఇబ్బడించుట, అవలేల్‌ = సంభవించును. కార్యకారణయోః ఆ శార్యకారణములయందు; రూవస్పర్శాదయః అ రూపస్పర్మాది బంచగుణములు; పృథక్‌ ౨ వేజువేటుగా, ప్రోన్తైా! ఆ శెచ్చంబడినవి, తా, ఆరంభ వాదులు (వైశేషిక వాదులు మృత్సువర్షములు ఘటకుండలాదులుగా చేమయంబడినప్పుడు కారణమునం దుండెడి గుణ ములు ద్విగుణత్ప్సమును పొందు నని చెన్పెదరు, ఆరంభ కారణమునకు దృష్టాంతముగా ననేశ కంతువులవలన వటము పుట్టుటను వ్పెదరు, వా రట్టిచోట కార్యము తనకంకశి భిన్న మగు కారణమువలనం బుట్టు మున్న దనెదరు. తంతువులు పొడవుగాను, గుండ్రములు గాను, అనేక ములుగా నున్నవి. పటము చీస్థ్రవి సృృతమై వీకమై యున్నది, అవి పరస్పర విరుద్ధపరిమాణములు కలిగియుండుట చేనను, విరుద్ధార్థ క్రియా వంతము లగుటచేతను, 'ఆరంభకమునందు ార్యకారణములు ిన్న ములు, కార్యముయొక్క_యు, శారణమురుుక్కయు. గుణములు వడాంత.రీి1! “

069 శ్రీ వేదాంతసంచదశ్సి త్ర యోదళవ్రశరణము భిన్నము లని వై శేషికులే అంగీకరించుచున్నారు.. కార్యకారణముల గుణములు భిన్నము లని యొకచోటను కార్యమందు కారణ గుణ ములు. ద్విగుణించు. నవి మటియొకచోటను వై శేషికులు చెప్పు చున్నారు. కావున వీరివాదములో విరోధ మున్నది, అందుచే వారి వాద మంగీకరింపం దగదు, అందుచేస మృత్సువర్ష్హాదుల కారంభకత్వమా ల్ర్‌హ్‌ంప వలనువడదు, శ్లో, మృత్సువర్ణమయశ్సేతి దృష్టాంతత్ర యమారుణ్మి ప్రావితో వాసయేత్కా ర్యానృవత్వం సర్వవ స్తుష, త్‌8ి వ్యా నను మృత్సువర్శ్మయోః క$0 ద్వయోళేవ వివర్హత్వే దృష్టైంతత్వం 'శీత్యావా-మృదితి.ఆరుణస్య పు శ్ర ఊద్దాలకాఖ్యః కళ్ళ్చిదృషి!. “యథా సోమ్యైశేన మృత్సింజే'జేత్యారభ్య క"రాయసనమి ల్యేవ సర్యిమిత్యం లేన వాక్యసంద ర్ఫేణ కార్య స్యాన్ఫత ల్వే మృత్చువర్శ్మ కూ రూవం దృష్టాంత త్రయము క్త వానిత్యర్థః కిమర్థ మేవం దృష్టాంత శ్ర యము కృవానిత్యాళంక్యానా--అత ఇతి. అత నీవం బహుము నృదాదిషు శార్యానృకక్యముపలబ్ధృమతో భూకఫౌతికరూపే సల్వేషు వస్తుషు శార్యానృతత్వం చాసీఠం కుర్యాదిత్యర్థఃం ॥ టీ. ఆరణిఃణఅరుణుని ఫుత్రుః డగు ఉద్రాలకమహర్షి, మృతృువర్ణమయశ్చేతి = మ్భృుత్తు, నువర్శ్యము; ఇకుము నన్సి దృష్టాంతక్రయంజమూండు దృష్టైంతములమ, ప్రాహ ఇ చెప్పెను, అతః = అందుచే సర్వవస్తుషు ఆ అన్ని పన్తువులయందుు కార్యాన్ఫకత్వం ణః భట" దికార్యములయొక్క మీథ్యాత్వము) వాసయేల్‌ = తెలిసకొనపలయుకు. తా. శ్రు, “యథా సోమ్యైకేన మృత్పిండేన” యనియు, “కార్షా యసమిల్యేవ సత్య మనియు ఇెప్పుదు, కార్యములు విథ్య్యయే యనియు? శారణమే సత్య మనియు జెప్పుటకు మృత్తును, సువర్షమును, ఇనుమును దృష్టాంతములు గా ఉద్ధాలకులస చెప్పెను, ఈ వృష్టాంతనములను బట్టి సర్వవ స్తువులందును ఘటాఏికార్యము మిథ్య యనియు, మృత్సువన్షా ద్యుపొదాన కారణము లే సత్య మనియు నెలుంగ నగును, ఆవ శార్యవర్ష ము మిఫ్య యని తెలిసికొనుట చే ప్రయోజనము: శ్లో. కార+జ్ఞానతః కార్యవిజ్ఞానం చావీ సోఒవదత్‌ , సర్యజ్ఞా నేఒనృతజ్ఞానం కధవ శ్రోమోద్య నే | ఫ్‌

“" అగై గ్రలౌనంద వ్రకరణనుం 968 వ్యా నను, శార్యానృక త్వానుసంధానమసీ కిమర్థము క్షమిత్యౌళంళ్య శారణ కాగా శాఖ్రార్యక్ఞానసిద్ధయ ఇక్యభిప్రాయేణాహ కారతేతి, శారణన్య మృదాజే న్రానాశ్యార్యజాతన్య భుటా దేర్దానమవి “యథా సోమ్యొశేన నృుత్సించేన సర్వం మన్న యం విక్ఞారం స్యాది తాగ్టిదివాకజా'లేనో ర నను నృర్కువర్దాది రూవన్న 'పొరమారికస్న కారణన్న వికానా తద్విలతణన, రూబళారా, న ఫక్కింగ్‌ లప్‌ త గా లీ షా టీ. సఃజ ఆ ఊద్దాలకు:డు, శారణక్ఞానతః ౫ కారణామును తిలిసోొనుటవలన, శార్యవిక్ఞానం చావిజ కార్యము 'తెలియుటనున్ను; ఆఅవదణ్‌ అవెవ్పెను, అత్రజఈ విమ యమై; సత్యజ్ఞానే = సత్యమైన శారణక్ఞానము కలిగినవుడు, అన్ఫతక్ఞానంజఆనత్య మైన కార్యము తెలియుట, కథంజఎట్లు; ఉఊపపద్య లే ౨ ఘటీించును 1 తా, ఉద్దాలకుంు కారణము అెలినినయెడల కార్యవర్ల మంశయుం_ దెలియు ననెను, సతర్భమెన కారణమును "ఇలనీకొన్నచో, అనృతమైన శార్య మెట్లు తెలియును 1 అవ _వెఫొూర్వవతమునకు సిద్ధాంతి సమాధానము చెప్వుచున్నాండుణాా న్లో , సమృత్కస్య వికారస్థు కారజ్హ గా లోకదృష్టితః వాస్తవోఒ త్ర మృవంశో ఒసస్ట బోధః కారణదబోధత!, ర్‌ర్‌ వ్యాః శార్యన్య సత్యానృ తాంశద్వయరూపత్వా త్కారణక్ఞా నా త్కార్యగ క సత్యాంళజ్ఞానం భవతీశ్యభి ప్రామేణాహ---సమృక్క- స్యేతి. సమృత్క_స్యాధిష్టానభూత మృత్సహితస్య వికారన్య ఆరోవిశన్య భటాదిరూవన్య క'ర్యళా శార్యశభార్ధత్వం లోక ప్రనిద్ధమిత్యర్థః భవల్వేపమేతావతా కారణక్ఞానా త్కార్యల్ఞానం సంభవతీతి చోద్యస్యకః వరివిరో జాత ఇత్యాశంశ్య ఇార్యగతాన్ఫ తాంశత్వజ్ఞానాభా వేచవి తద్దతస త్యాంళళ్డానం భవ క్యే వేతి పరిహరతి---వాస్తవఇతి. ఆత్ర, కార్యే యో వాస్తవ మృదంళోడ స్టిః ఆన్య వాస్తవాంశన్య బోథో క్గానం కారణజ్ఞా నాద్భవతీత్యర్థః టీ. సమృక్కస్యజ అధిష్టాన మైన మృత్తుతోంహడిన, విశారన్య జ మృత్క_ల్పిత మెన భుటాదిరూవమునకు, కార్యతా ఇ శార్యశబ్బముచే వ్యవహారము, లోశదృషితఃణ లోకవాడుకవలన (భవేల్‌ జకలుగుకు)ం అత్రణక శార్యమునందు? మృదంశణమృ త్రిక యొక్క అంకమే, వాస్తవ$ ఇ సత్యమెనది. ఆన్యజకఈ సక్యత్వమురమొక్క. బోధః = జ్ఞానము, కారణళోధ నజసక్యయమెన ారణల్భానమువలన కలుగునుం తా, అధిఘ్రానముతోం 'ూడిన ఆరోపితము కారు మని లోక మునం జెప్పుదుకు, కార మగు ఘటమునందు మృదంశ మే య థార్థము,

తిర4 శ్రీ, వేదాంతసంచదశి, శ్ర యోదళ ప్రకరణము ఇట్టి వా ' స్థవమైన జనము, శారణనము తేలినీనం గాని కలుగదు, కార్గ్యముయొక్క_. కారణము 'తెలిసినసయెడల అట్టి శారణజ్ఞానముచే “కార్యము మిథ్య యనియు, వా_స్సవముగా నదియు కారణముకంశు వేలు గా దనియు అెలియును, అవ శార్యమం దున్న సత్యాంశబోధ గలిగినట్లు, అన్ఫతాంశబోధమాత్ర, మక్క_జణ లేదా యని శంకిందంయాం జెస్తుచున్నాండు:లాా శ్లో అనృతాంశో న బోద్ధవ్య_స్తద్బో ధానుపయోగతః, త్త సజ్లూనం పుమర్థం సా న్నానృళాంశావబోధనమ్‌, ర్‌6 వ్యా నను; శార్యగతసళ్యాంశవదనృ తాంళోడవీ బోద్ధవ్య ఇత్యాశంశ్య ప్రయోజనాభా వా న్చైపమి శ్యాహ---అన్ఫతాంళ ఇతి, వప్రయోజనాభావమేవ దర్శ యతి---కదర్త వక్షానమితి. త త్తస్యాబాధ్యన్య వన్తునో జ్జానం ఫుమర్థమితి ఫుంసో జ్షాతుః పురుషస్యార్థః ప్రయోజనం యమస్మిళ- తత్పుమర్థమితి బహు బ్రీహిః, అన్ఫళాం శస్యవి కారస్యావళోధనం ప్రయోజనవన్న భవతీత్యర్థ£ టీ. కద్చోధానువయోనతః = అట్లీ ఆన్ఫకాంశబోధచే లాభము లేదు గనుక అనృకాంశః=అనత్యాంశము, న బోద్ధవ్య!= తెలియవలసిన పని లేదు తత్త వ్రక్షానం జ అబాధితమైన వస్తువుయొక్క_ క్గానము; ఫుమర్థంజపురు షార్థము గలది, స్యాల్‌: లగును. అన్ఫ తాంశావబోధన ౦=అన్ఫ తౌంళమును 'శలిసికొనుట, నవపురుసోర్థము కాదుం ఆా. అన్ఫతాంక జ్ఞానముచే ఫుగుపార్థము లేదు, ఇతర వ్రయో జనమును లేదు కాన దానిని. దెలియ నక్క లేదు, తత్త్వజ్ఞానమువల ననే పురుమార్థము గలడు, ఎట్లనంగా రజ్జాసర్పభాంతియందు సర్పజ్ఞూన ముచే భ యకంపాదిదఃఖప్రా ' వ్హీయు, యథార్థ మగు రజ్జుజ్ఞానముచే దఖనివృత్తివలనం బురు పార్థంబును గనయిడుచున్నవి. అవ. మజల ఫపూర్వవాది శంకించుచున్నాండు:లాా శ్లో. తర్చి కారణవిజ్ఞానా త్కార్యజ్ఞానమితీరిచే మృద్బోథాన్మ లి _త్తీకాబు ద్ధేత్యుక్తం స్యాతో్కో జర్ర విస్తయః, 57 వ్యా. ను శారణజ్ఞానా శ్కార్యజ్ఞానం భవతీ త్యేశచో స్రకృబుద్ధా చమత్కార హీకుర్భవిమ్యతీత్యళిప్తాయేణో కృం. తదేతన్న సంభవతీతి శంక లే___తర్టీతి. కారణస్య మృదాబేర్థాగా త్కార్యగతం మృదాదిసన త్యాంళజ్ఞానం భవతీళ్యు శే మృష్థానాల్‌ మ్భుదో క్థానమిక్యు క్తం భవతి. వీపంచ నతిశబ్దత నీవ చమత్కారో శార్థత ఇత్యర్థక

ఆవ్వైతానందవ్రకరణము 0685 టీ. తర్షి ఎసట్టులయి లే శారణవిజ్ఞానాల్‌ అ కారణమును తెలినిళొనుటవలను కార్యజ్ఞానమితి = కార్యము తెలియు నని, ఈర'నే = శెప్పినన్వుడు, మృద్బోధాత్‌ = మృదంశమును తెలిసికొనుటవలన, మ్భత్తికా బుద్ధేతిజమ్భ త్తికయే తెలిసిన దని, ఉక్తం శెళ్చండినది, స్యాల్‌: బగగునుం అక్ర=దీనియందు, విస్మయ! కఃజఅళ్ళర్య 'శుమి? తా శారణ మగు మృద్దానముచే కార్య ముగు ఘటాదికార్య రా జ్ఞానము కలుగు ననుట్క మి శబ్దచమక్కృృతిని తెలుపుచున్నజే కాన్ని అర్థములో నేమియు చమత్కారము లేదు, మృదంశము ెలియుటచే మృత్తిక తెలియు ననిన నిం దేమి వింత గలదు? అని పూర్వవాది శంకించెను, ఆవ సిద్ధాంతి దీనికి సమాధాననుంం జె్వుచున్నాండు:ా న్లో సత్యం కార్యేషు వస్త ర్రంశః వైరగా శం జూనత,, వ రి, వే విస్త యో మౌా_స్త్విహజ్ఞ స్య విన్మయః న వార్యతే, 08 వ్యా, ఈద్భగ్వి చేకవతాం విస్మయాఫావేచనీ శద్రహిళానాం విస్మయస్ఫ్యా జే వేతి జరివారతి...నత్యమితి. కాళ్యేషు భుటాదిషు విద్యమానో వాస్తవో2.0ళః కారణ న్వరూపమే వేతి యే జానంతి, 'లేసామాశళ్చర్యం మా భూదితకేషూం కద్దానకూన్యా నాం యా జాయమానో విస్మయో న నివారయితుం శక్యత ఇత్యర్థః టీ. సత్యంజనీవు చెప్పినది నిజమే, శా'ల్యేషు=ఇార్యములయందు; వ స్థ రింళలీణు సత్యాంశము, ఇారణా ల్హేతిజ కార్యము శారణరూపమే యని, జానతఃజఎఆీంగినవానిశి, ఇవాజ5ఈ విషయములో, విస్మయః ఇ ఆశ్చర్యము; మాస్తుజలేకపోవుం గాక; ఆజ్ఞన్య ఇ తెలియనివానికిం గలినెడి) విస్తయః అ ఆశ్చర్యము. శీవజఎవరి వేత, వార్య లేజవారింటం బడును (వారింప బడ దనుట). ళతా,సర్కి ఘటాదికార్యమునందలి వౌ _స్తవస్వరూపము శారణ రూవమే యని తెలిసిన నీ బోటివాని కాళ్ళ ర్యము కలుగకున్నను, అట్టి పరిశీలన లేని యజ్ఞున శాశ్చర్యము కలుగును. ఆవ వైయర్థమునే వివరించుచున్నా 6డు: శ్లో. ఆరంభీ పరిణామోా చ లౌకిక వ్ర్పైక కార ణే, క్టాలే సర్వమతిం శ్రుత్వా ప్రావ్నువం ల్యేవ విస్యయమ్‌, ర్‌ి

006 శ్రీ, వేదాంతపంచదశి, త్ర దళ ప్ర కరణమ్‌ం వ్యా ఆజ్ఞ స్య విన మయో ఛవేదిత్యు క్తమేవార్థం ప్రపాచయతి---ఆరంఖీతి, ఆరంభో నాను సమవాయ్యుసమచాయినిమి త్తాఖ్య కార తేభ్యో భిన్నస్య కార్యస్యోత్పత్తి స్తాం యో వక్తి సోఒయమారంభీత్యుచ్య లే. పూర్వరూవపరిత్యా న రూపాంతరప్రా పీ లక్షణం పరిణామం యో వ క్లిన పరిణామిత్యుచ్య రే. ప్ర, క,యాద్యయనుజానానోయో వ్యవహారమాత్రపరః. న లౌకిక ఇత్యుచ్య రే. నీఘోం శ్రయాణామడి కారన్యైకన్య జ్ఞానాదనేశేపాం శార్యాణాం విజ్ఞానం భవతీతి వాక శ్రశ్రవణాద్విస్యయో వేదే పత్యర్థః టీ. ఆరంఖీ = అరంభవాదియు, పరిణామో చ=పరిణామచాడియు, లౌకికళ్చ అ సామరుందును, వక కారణే అ ఒక్క. కారణము, జ్ఞా రే= తెలియంబడంగా, నర్వమతిం = నర్వ కార్యములు తెలియు నరుటశను శు, త్వాజవిని, వ్‌స్య యం=ఆశ్చర్యమును? ప్ర్మ వంన్యేన = తప్పక పొందుచున్నారు తా, సమవాయ సమవాయినిమీ_త్తము లనెడి కారణములవలన భిన్న మగు కార్యము జనించు నని వెప్పెడి మై శే2కుయు ఆకంభవాది యనంబడును, కారగలము తన ఫూర్యా కారమును విడిచి ₹న్నరూప మును చబొందుట పరిణామ మనంబయను. అట్ర షరిళామవాదమును వాదించు. సౌంఖుషడు పరిణామవాది. యనయిడును, ఈ ద్వివిధ కార్ఫునుం దచెలియక వస్థవహారవమా ల్రాసక్పుం డగువాయ లౌకికుం డనం బడును, ఈ ముగ్దురకు నేక కారణవస్తుజ్ఞానమువలన ననేక కార్యవర్ల క్షనము గలుగుచున్న దనెడి వాక్యమును వినుట చేత నీ మువ్వునకును ఆశ్చర్యము గలుగుచున్న ది, ఘటమునకు మృ త్రీకయు వ త్రమునకు నూలును సమవాయి శారణ మగును, వేదాంతులు శార్థ్యము కారణముకంకమె నున్న మని చెప్పెదరు, కారణముకం కు కార్యము న్న మని తార్కకులు చెప్పె దరు. మృత్తికయందం. గల అనేశాణువ్హలయొక్క. సంయోగమును, నూలుయొక్క. సంమయోగమున్సు అనంగా ఇత్యాది సంబంధము, సమ చాలయికారణ మనంబడును, ఘటమునకు కుమ్ధనయు వాని పని ముట్లును నిమి_త్తకారణము, అస్లే వప్తమునకు సాలివాయను వాని వని ఆప. ఊన్నది యున్నట్లు చెప్పక నిట్లు ఇెప్వుట కమి శారణ మనినం జేప్పూ చున్నాందందాలా

ఆద్ర్వై తానందప్రశరణము 967 శ్లో. అద్వైలేఒభిముఖీక క్తుమేవాల్రైకస్య బోధల సర్వదోధః శ్రుతా నైవ నానాత్వస్థ నివతీయా, 60 వ్యా నకు యథాక్రు, ఈమర్థం పరిక్య జ్యేక్ధం వ్యాఖ్యా'జీ 85 కారణమి త్యాళంక్య క్రులేన్షక, కార్స్పర్యాభావాదిత్యాహ..-అవ్వైత ఇతి, ఆైై ప్రరవిజ్ఞాణీ శిమ్యమళలి ముజోకర్తుమేవ ఛాందోగ్య, శు, శా వేకన్య శారణస్య విక్ఞాణాత్స'ల్వేసొం శార్యాణాం విజ్ఞానము కృంంవనరు కార్యాణానుజీ శేషా విజ్ఞాన సీద్ధ్యర్థమి క్యభిప్తాయః. = టీ. ఆవ్వైదే ఆ ఆద్వైతమునందు, ఆభిముఖీకర్తు మీన అ శిష్యు నభిముఖునిగాం శేయుట*ే, ఆక, కు =ఎఈ ఛాందోగ్య శుతియందు,. వకన్యజకారణమ: యొక్క, బోధర$ = భ్థానమువలన, నర్వబోధ$ ఆ ఆనేక శార్యవిక్ఞానము, ॥ శ్రుళఈః అ వినంబడు చున్నది. నావాత్వన్య వివక్షయా = 'భేదముయొక్క.. ప్రతిపాదశేచ్భ చేక; వైన ( ఇశు,ఈశ=వినంబడ లేదు. తా, “యథా సోమ్యేశేన మృత్పించేన సర్వం నృుర్మాయం విజ్ఞా తం స్యాత్‌ ” అనెడి ఛాందోగ్య శ్రుతియందు. సజాతీయ విజాతీయ స్వగత భేద రహిత మగు సద్రూపాస్మళ బ్రహమునందు శిష్యుని అభి ముఖునిగాం జేయుటకొఅక్సే ఒక కారణవ స్తువ్తుయొక్క జ్ఞానమువలన సర్వే కార్యములయొక్క_ విజ్ఞానమును. జెప్పంబడెను గాని, అనేశ కార్య ములయొక్క_విజ్ఞాన మావశ్యక నునెడి కాశ్చర్యముతోం జెక్బంబడ లే దని యఫిస్త్రాయము. ఆవ. కాందోగ్య శు తియందలి ఫూర్వో _క్షరవాక్యసందర్భము చే ఫలించిన యర్‌ మును తెప్వుచున్నా.డు?ా- న్లో. వకమ్యత్పిండవిజ్ఞానాశ్సర్వ మృన్మయథీక్య థా, తశ్రైక ట్ర ప్రబో డన జగద్భుద్ధిర్వ భావ్య తామ్‌. 61 వ్యా ఇచానీ మేకవళ్డా'జీన సర్వవిల్ఞాజీ దృహైంతవ్రదర్శనజరన్య * “యథా సో 'మ్యెశేన మృత్సింజేన సర్వం మృన్శ యం విళ్హాతం స్యా డితి వాక్య స్వార్థవిరూవణ పుర వృరం చార్టాంతికప్రదర్శనలరన్మ శ “ఊత రమాదేశమప్రాతీ3 యేనా క్కుకం కతం క శ ళ్‌ భవక్యమతం మకమవిజ్ఞాతం విజ్ఞాత మితి బాక్యస్కార్థం ప్రడర్శయక్‌" ప్రకృనే ఫలిత మావా----నీక మృత్సింజేతి యథా భుటశరావాద్యు పాదాన వ్యైకన్య చ్చుత్సిందస్యావ జోఛా త్తద్వికారాణాం నల్వేమోం భుటాదీనాం ళోనో భవతి. వనం నరోర్థిపాదాన వైకన్య బృవాణో లోధా శ్రత్కార్యన్య కృళ్స్నన్య జోతో జోస్లో భవరీత్యన గంతవ్యమిత్కర్థః

ర8 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, శ్ర, యోదశవ్రకరణను టీ. నకమృత్సిందవిళ్లానాత్‌ జఒక్క మృత్సిండ మను విజ్ఞానమువలన) నర్వమృ న యథ! ఇ సశలమృద్వికారము లగు ఘటళరావాదులయొక్క క్షానము, యథా=ఎట్లు కలుగుచున్నదో, కథాజఆటులనే, ఎకబృవాటోభేన=ఒక్క, యద్వితీయ పర్మబృవ్యామును "కెలీసికొనుటవలన, జగద్భుద్ధిః ణు కార్యమైన ప్రపంచమును చెలియుట, విభావ్యతాం మ "శలిసీళొనంబడుం 7౫క. ఆతా, ఘటశ రా వాదులకు ఉపాదానకారణమైన ఒక మృత్చిండ క్షైనమువలన .మృద్వి కారము లగు సర్వఘటాదులయొక్క జ్ఞ్హనమును ఎట్లు కలుగుచున్నదో, ఆ వ్యకారమే సర్వమునకు ఉపాదానశారణమగు అధ్య ఇ గ్‌ జ్యో న! అద్వితీయ హముయొక్క_ జ్ఞానమువలన త త్క్కార్యం బగు సర్వవ్రవంచ జ్ఞానమును గలుగుచున్న దని భావము, అవ, ఛువా జగత్స వ్రరూవములను కెప్పాచున్నాండు;:--- శ్‌ సచ్చిర్సులాలో కం బ్ర నామరూపాత్త కం జగత్‌. ॥ "| తాపనీ శ్రుతం ట్రా సచ్చిదానందలక్షణమ్‌, 62 వ్యా నను బ్రవాజగతోన్స వరూపావరిక్టాజే ్రవాక్షా నాజ్టనతో ళానం భవతీ ల్యేతన్నావగంకుం శక్యతే ఇత్యాళంక్య తదవనమాయ తదుభయన్వరూవం వర్శ యతి-వనచ్చిదితి. బ్రవణన్సచ్చిదానందరూవల్వే $0 ప్రమాణమిత్యాళంక్య తావ సీయానిక్రు తయః 'ప్రమాణమిక్యళిప్రాయేణాహా---కాపనీయ ఇతి. ఊక్తరస్మి౯ తావ నీయే అిర్వణినైస్తావత్‌ * (మ్హావేదం నర్వం సచ్చిదానందమ్మాత్ర, మిత్యాదిప్రజే "కు వాణన్సచ్చిదానందరూవక్వము _కమిత్యర్థః టీ, ఛవాజసర్మబ వాము, సచ్చిశ్చుఖాత్య కం=నచ్చి డానందరూవము జగట్‌ ఆ జగత్తు, నామరూ పాత కం=జనామరూవమము లే స్వరూవముగాం గలది. కావసీయేఆడ్తా శ్తర కాపనీయోవనిమత్తుకందు ట్రవావాబృవాము, సచ్చిదానందలతణంజస 'ద్రూసు చిద్రూషు అనందరూషను లే లతుణముంగాం గలది యని, శ్రురం=భెచ్పంబడినది. ళా, పర టి హము నచ్చిడానందమా త్ర స్వరూవ మనియు, జగత్తు కల్పితనామురూపాత్తక మనియు నృసింహో త్తరచాపనీయోప నిషత్తునందుం జెప్పంబడినది, అాణాని అవ. ఇంక నితర షక్కుతులం బఠించుచున్నాండు:-- న్లో. సద్రూపమారుణిః గ్రాహ వ్రజ్ఞానం బ్రహ బహ్వ్యృచు సనత్కుమార ఆనంద మేవమన్య త్ర, గమ్యుతామ్‌, 68

అద్రైతానందవ్రశరణము 968 బ్యా, అదిళట్టేన వివశ్నీతాని శ్రుత్యంకరాణి దర్శయతి=-న 'ద్రూవషమితి. అరుణ ఫుక్రేణోద్దాలశేన ఛాందోగ్య శుతాం * 'నజేవ సౌ మ్యేదమ్మ్యగ్య అనీ, దిత్యాదిశా నద్రూవం ట్ర వానిరూపితం.. తథా బన్వ్యృచ! బుక్‌ శాఖాధ్యాయినః ఐశరేయో క కాలే వనిషది. శ ప్రజ్ఞా ప్రతిష్టా ప్రజ్ఞానం లా తి. 'ప్రుక్థానరూవక్వం బృణో దర్శ యంతి, వీవం ఫూర్వోచావృ తాయాం ఛాందోగ్య శ్రుుతాబేవ ననత్కుమారాఖ్య్యో గురుః జారదాఖ్యశిస్యాయ, 'భూమా "ల్వేవ విజిజ్ఞానితవ్యి ఇత్యువక్రమ్య “యో వై భూమారత్కుఖిమితి భూమశస్టాఇి ఖేయస్య ట్రాణ అనందరూవత్వము క్తవానిత్యర్థఃి ఊ్‌ క్షన్యాయమన్య శ్రాప్యతిదిశతి---ఏవమిలి. అన్యత్ర, తె _ల్రిరీయ కాది శ్రులిము. ఖు “ఆనందో బహేతి వ్యళానా" దిత్యాదివాతకై ృరానందరూవత్వ్యాదికము క్షమితి చష్టవ్యమితి భావః, టీ. ఆరుణిణాఆరుణిపుక్రు,. డగు ఉద్దాలపండు, నద్రూపంజబ్రవాము నద్రూవ మని, ప్రాహాజచె ప్పెను. బహ్వ్యృృచః ఇ బుక్‌ శాఖవారు, బ్రవ్నా=బ్రహము, శ్రుక్షానంజ ప్రుక్థాన స్వరూప మనిరి, వవం అ ఇటుల*ే,- సనర్కు-మారః అ సనత్కు-మారుండు, ఆనందంజబ్రవా మానంద స్వరూప మెను. అన్య త్రజకక్కిన తై _్తిరీయాది క్రుళుల యందును, గమ్యుతాం అ ఇట్లే 'తెలియంబడుంగాక, తా, *సబేవ సో మ్యేదమ్మగ్య ఆనీక్‌” అనెడి ఛాందోగ్ట్య శ్రుతి యందు, సృష్టికి బూర్వ మో ప్రవంచమంతయు సద్రూపముగా నుండె నని ఉద్దాలకుడు బెచ్పెను. “క్‌ * అనంగా కాలత్రయాబాధ్య మగు జ శ్‌ళీ ల జ్యో జ క! న బ్రష్తావ స్తువుం ప్రజా యినా ప్రక్షానం బ్రహ అనెడి విత రే రారాప నిపద్వాశ్యమందు వ్ణ ట్ర హ్త మని చెప్పంబటెను, చజ్ఞా మనంగా స్వాయంప్ర కాశమానత్వము, “మో వై భూమా రత్పుఖమా ఎడ్జి భూమరయో యదియె అనంద మని (బ్రహ మని) ఛాందోగ స్టమునందె సనత్కునూరుకు నారదున కుపదేఎంచెను, మజియు “ఆనందో యి, వ్‌ బ్రాతి వ్యజానాత్‌ ఆనందమే బ్రహ్మము, అని తై త్‌రీయ శ్రుతి యందు జెవ్చంబడెను, ఆనంద మనంగా నిత్యసుఖము, ఇట్లు బ్రువ్హాము సత్యజ్ఞానానందస్వరూప మని నీద్ధించు దున్నది. ఆమ జగత్తు నామరూ పాత్మక మనుటకును శ్రుతిని జూపుచున్నాండు:లా న్లో విచిత్య సర్వరూపాణి కృత్వా నామాని తిష్షతి, ర అ ఆహం వ్యాకరవాణీమే నామరూవే ఇతి శ్రుతీ 64

ర0 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, త్ర, యోదశ్‌ ప్రకరణము వ్యా నచ్చిదోనంజేష్వివ చామరూపమయోరపీ శ్రుతం దర్శయతి---విచిల్యేతి. ఉర్వ్యాణి రూపాణి విదిత్య ధీరో నామాని కృత్వాభివదక్‌ య చా 'స్టఖతి; “అీన జీవే నాత్య నానుప్రవిశ్య నానురూపే వ్యాశరణాణీతొ చశ్ర, ప్రవే జగన్ని స్టే జాను రూపే శ్రుత్యా దర్శిలే ఇత్యర్థః టీ, సర్వరూపాణి = సర్వ్యరూషములకు, విచిక్య = సృళించి చామాని = పీరు లను; కృత్వా = కల్పించి? లిష్టతి ఆ ఉన్నాండు, అవాంజనేను, ఇమే=జఈ నామరూప ములు, వ్యాకరవాణిజవి స్పరించెద నన్సి శ్రు,తీజశెండు క్రుుశులును చెబ్వచున్నవి లా. “సర్వాణి రూపాణి విచితర్ణ ధీరో నామాని శకృళ్వాఖి (| య్‌ బ్‌ జ వదళొ యదాస్త యనెడి శ్రుతి: బుద్ధిప్రే రకుం డగు పర మేశ్వరుండు సకల రూపములను గల్పించి వానితో వ్యవహరించుచున్నాం డని చెప్పు చున్నది, "అనేన జీవేనాత్మ నానుప్రవిశ్య నామరూ పే వాష్థకర వాణి” యనెడి శ్రుతి, ఆర్మ జీవరూవమునం బ్ర "వేశించి యా నానురూపము లను వి _స్పరింపంజేయుచున్నా6 డని చెప్పుచున్నది. కనుక, నామరూప ములు రెండును జగత్తునం దున్న వని యభిప్రాయము, యాలి ఓ/ అవన. వేజటొక శు,తిని నుదావారించుచున్నాండు;లల న న? ల! న్లో అ వాష్థకృతం ఫురా నే స్చేరూర్ధ్వం వొ క్రియతే ద్విధా, వ్‌ ళా అచింత్యశి _కీర్తాయై ట్ర హాణ్ధవారి ఎర్‌ ిధాం వ్యా ఠక్రైవ శ్రు,శ్యంతరముదాహరతి....-అవ్యాకృతమితి. బృవాదారణ్యక శ్రుత * “తద్ధీదం తర్హ్ల ్రవ్యాశృరమానీ త్తన్నామరూపాఖ్యామేవ వ్యాశ్రియళాసౌ చామాయమిదం రూపమితి స్పప్రస్య జగతో నామరూపాత్యకత్వం దర్శిశమిత్యర్థః సృ ్తేః ఫూర్వమిదం జూదవ్యాశ, కమప్య క్రనామరూసాత్య కమభూదూర్థ నం నృష్మువ బలే ద్విధా చాచ్యవాచకఖా వేన చ్యాశ్రియలే వ్య శ్రీకృత మిత్యర్థః. ఇదానీం తద్ధీదం తర్ష్గ ఫ్రవ్యాకృరమాసీదిత్య శ్రావ్యాకృతళబ్బస్యార్థమాహ---ఆచిం త్యేతి. మయేయం బ్రవ్యాణి ఆచింత్యళ క్రర్గాయా ప్తి విమాఒవ్యాక ఎళాలిధాస్తి న్వాళ్యేఒవ్యాశృతశట్దే వాలిధీయత ఇత్యర్థవి టీ. నృపః పురాజనృష్పికి పూర్వము. (ఇదంజ ఈ జగత్తు) ఆవ్యాకృరం = చామరూపషములు స్పష్టముగా 'లేనిచై యుండెకు. ఊర 60=తరువాత; ద్విధా = శండు విధములుగా; వస్యక్రియ'తే ఆ వ్య క్షము చేయ్‌లడంచున్నది. బ్ర్రవణి ఆ బ్రవమందు, వీహెజరశ, ఆచింక్యశక్రిః = నిరూవీంప శక్యముగాని శ్రిసన్వరూ పము గలు మాయా ౫౨ మాయ, ఆవ్యాళృ్ళళాళిధా = అవ్యాకృత శబ్దము వేం జె్పంబడుచున్నదిం

ఆఅదైైతానందవ్రశరణమీం త) తా, ఈ జగత్తు సృష్టికి వూర్వము అవస్థ క్రనామరూపములు గల దిగా నుండి, సృష్టి కాలమున, నామరూవముల చేతను (వాచ్చవాచక భావముచేత) వ్య ్రీకరింపంబడు చున్నది, సృష్టి కాలమున అచింశ్య రచనా రూప మగు మాయాళ_కి అవ్యాకృత మనెడి వేరుచేత బ్రహృ్మమం దున్న దని “త్రద్ధీదం తర్హ్యార్భ వ్యాశృత. = *. సౌ నామాయమినం రూపం” అనెడి బృహదారణ్యక శ్రుతి చెప్పుచున్నది. ల -.. అవ. అ బృవాదారణ్యక శ్రు,త్యర్థమునే శెప్పుచున్నాండు:లా న్లో, అవి క్రియట్ర, హానిస్టావికారం యాత్య నేకథా, మాయాంతు వకృతిం విద్యాన్థాయినం తు మహేశ్వరమ్‌, ఈ వ్యా, తన్నామరూ పాఖ్యా మేవ వ్యా క్రియ లేత్యస్యార్థమాహా---ఆని క్రియేతిం ఆవికారిణి ట్రవ్మాణి వర్తమాకాసా అజీకథా భూతభౌతిక వప్రవంచరూపేణ బవుథా వికారం వరిణానముం ప్రాతి మాయా ట్ర వాణి వర్తత ఇర్యర్ర, వ్రమాణమాహాం మాయాం ల్వితి. మాయాం ఫూర్వోకాం ప్రకృతిం ప్రక్రియే అనయేతి ప్రశృతి రుపాదాన కారణం విద్యాల్‌ జానీయాల్‌ . మూయినం తస్యా అశ్రయ ల్వేన తద్వంతం మహేశ్వరం మాయానియామకం విద్యాదిత్యనువ రేం ఉభయశ్ర, తుళబ్దః బజరస్సర వై లతణ్యద్యోతశార్థః టీ. అవి క్రియబ్రవ్నానిష్టూ (సా) ఆ నిర్వికారమైన బ్రవ్శాన్వరూపనుం దున్న మాయాళ క్రి; ఆ 'ేకధాజఅనేశ విధములుణా, వికారంజసరిణావమును, యాతి=జపొందు చున్నది. మాయాంకు జ మాయనో; వ్రకృతింజప్రపంచమున కుపాదాన కారణముగా, విద్యాత్‌ ఇ తెలిసికొనవలయును. మహేశ్వరం తు = పరమాత్మ నో, మాయినం ఆ మాయ శాక్రయునిగా, (మాయా నియామకునిగా) విద్యాల్‌ = తెలినికొన నగును, తాం ఛబ్రహము నిర్వికారము, అఆ బ్రహ్మను నాశ్ర్రయించియున్న మాయాశ క్రి భూతభౌతిక ప్రపంచముగా పెక్కురీతుల బరిణమించు చున్నది. మాయను జగత్తున కుపాదాన కారణముగాను మహేశ్వరుని మాయకు నియామకుని గను దెలిసికొనవ లెను, అమ నూయతోం గూడీన బ్రవముయొక్క ప్రభమనృష్మిని జెప్వాచున్నాందునా శ్లో. ఆద్యో వికార ఆకాశస్పోఒ_స్త్రి భాత్యపి చ చయ! అవకాశ _స్తు రూం తన్ని ఖాస్ణ్ర నతుత త్త యమ్‌, 67 వ్యా ఇదానీం నూయోవహితస్య బ్రవాణః వ్రగ మకార్యదూవా--- అద్యఇతి తస్య కారణాదాగతం రూపక్రయమాహంాసోష ప్లీతి. పచ్చిదానందరూవ ఇత్యర్థ్మ

ర్టి7్తి శ్రీ వేదాంతపంచదకి, శ్ర, మోదక ప్రకరణము శస్య ప్రౌతిస్వికం రూడమావా....ఆవకాళబతి, తస్య వూర్వస్తాడూ వకృయా2ై వ్ట్‌లత్‌ ణ్యమావా---తన్మి "ఖ్యతి. సదాదిరూష త్రయం వా స్తవమిత్యర్థః -టీ. ఆద్యః ఇ వెందటి దైన, కార్యః ఇ కార్యము) ఆకాశః ఆ అకాశము. స$ ఇ అ యాకాశము; అసి ఆ ఉన్నది. భాతి = ప్రశాళించుచున్నది. అపి చజఇం లేగాదు చ్రీయహిఇస్ట్ర మెనది. శస్యజఆ యాశాశముయొక్క రూవం ఇ న్వరూపవము, అవ శాశః=ఎడము) ఈత్‌ =అది, మిథ్యాజఅనక్యము. శ్రయం కుజఆ మూండైన సత్తు, చిత్తు, అనందరూషము లన్ననో, న మిథ్యా ఇ మిథ్యకాదు. సత్యము తా. మాయతో గూడిన ఆ పరబ్రవాముయొక్కు మొదటి కార్యము ఆకాళము. అవకాశము కలది యాళాశ మనయిడును. అట్ట యా కాశమునందు సచ్చిదానందరూవము లుండియున్నవి, ఆకాళ మున్నది యను వ్యవహారములో సద్రూవమును, ఆకాశము తోంచు చున్న దన్నష్పుడు చిద్రూసమును, ఆనశాశము కావలె నన్నవ్వుడు ఆనందరూపమును డానియందు కల వని ల్‌ హింవ నగును. కారణ మగు హాముయొక్క ఈ మూండు లతణములును శార్యమైన యాశాళశమం దున్నవి కార్థమైన యాకాశము మిథ్య యగును, సచ్చిదానందములు మూండును వా ' స్త్వవములు, అదు నాల్గవదైన యాళాశమునకు మీథ్యాశ్వము. శలుగుటకుం ఇారణమును కెదదచున్నాందు:లు న్లో న వ్య ే వూర్వమ_న్హ్యేవ న పళ్చాన్నాపీ నాకత్క ఆదావంలే చ యన్నా న్‌ వర్తనూనేవి తత్తథా, 68 వ్యా. తన్య చతుర్ధరూవన్య మిథ్యా ల్వే "హేీశుమాహ---నవ్య నేతి. ననూ కృ ల్తివినాళయోర్య భ్యీ ప్రుతీయమానస్యావశాళన్య కమస ్ర్వమిత్యాళంక్యావా--- ఆదానితి. టీ. నహ=అయాకాశము, వ్య క్తేఃజపుట్టుటకంటె, వూర్వంజముందు, నా వ్లే వ్రజ లేజీ లేదు. శాళర్య ఇ నళించుటకం బె పళ్చాచ్చ న! కర్వాతను న ౫ లేదుం “కల్‌ అనీ వస్తువు అదౌ = మొదటను ఆంతే చ జ చివరను, నాపి = లేడో తత్‌ఎ ఆది వర్పమాజీ౭వి జవ రమాన కాలమునందు, తథా ఆ అట్టు లేనిచే. లౌ అకాశ ముత్పత్తికి వూర్వమును, నళించిన త ర్వాతను "లేదు, వీది ఆద్యంతములయందు లేనిదోగ్‌ ఆది వ _రృమానకాలమందును 'లేనిచే, కనుక ఆకాశము మిథ్యయే.

అదైైతానందవ్రశరణను 078 ఆవ, ఈ చెప్పిన యర్థమునందు గీతా వాక్యమును జూపుచున్నాండు:--- న్లో, అవ్య క్రాదీని భూతాని వ్య_క్రమథ్యాని భారత, అవ్య కృనిధనా న్యే వేళ్యాహ కృష్ణోఒర్జునం ప్రతి (0 వ్యా ఊక్తాళ్టే శీశృవ్చవాక్యం ప్రమా ణయతి---అవ్యక్తాదీసీతి, టీ. భారత = ఓయర్డునా! భూతాని ఇ అళాళాదిభూతభౌతికనులు, ఆవ్యక్తా దీని = మొదట లేనివై; వ్య క్తమధ్యానిజమధ్య కాలమందు మ్మాత్ర, మున్న వై; అవ్యక్త నిధనా జ్యేవ = ఆంతమందు నాశము గలవి యగుచుజీ యున్నవి. ఇతి ఇ ఐట్లుగా, అర్జునం ప్రతి ఆ అర్జునునిం గూర్చి, కృష్ణః శ్రీకృష్ణుండు; అఆహజవెవ్పెను, తా, అన్టునా! భూతభాతికవ్తవంచ మంకయు ఉత్పత్తికి ఫూర్వము "లేక మధ్య కాలమంకం గనువడుచ్చు, అంత్య కాలమునందు. నశించు చున్నది, అనంగా ఆద్యంతములలో "లేక వ_ర్ధమానకాలమందు నూ త్రము కనవడుచున్నదానిని లేనిదానినిగానే యెంచు మని శ్రీకృష్ణుం డర్టునున కువదేశిం చెను, ఆవ, అకాళమునందు సచ్చిదానందరూజము లున్న వనుట కనుభవ మే ప్రమాణ మనుచున్నాందులాల- న్లో. మృద్వ లే సచ్చిదానందా అనుగచ్చంతి సర్వదా, నిరాకాశే సదాదీనామనుభూతిర్ని జూత్మ ని, 70 వ్యా- సదాదిరూవత్రయస్యావకాళన ల్వ్వే క$0 వ్రమాణమిత్యాళంక్యానుభూతి శే పమాణమిత్యావా----మృద్వదితి. మృుద్వదితి దృష్టాంక వ్రదర్శనార్థః. భుటాదిషు యథాశాల్మక్రయేషపి మృదనువర్త తే కథా సదాదిరూవ్యత్రయం సర్య దానుగకమిత్యర్థః నన్వవకాళం వినయ నదాదిరూప్మత్రయం కథమనుభారమి త్యాశంక్యావాం--నిరా కాశణతిం టీ. లే సచ్చిదానందాఃజఅ నచ్చిదొనందములు మూండును, మృద్వత్‌ అమృత్తు వలెజ్వే సర్వదాజఎల్లప్పూడుకు, ఆనుగచ్భ౧తిజ కార్యము ననుసరించుచున్నవి. నిరాకాశేజ ఆకాశమును లేనిదిగా భౌవించిన; సదాదీ నాంజనచ్చి 'ద్యూవములయొక్క_, అనుభూతిః ఇ అనుళవము, నిజాత్యనిజతన యార్మయంద్యు (న్ఫురలిజ) స్ఫుర0ప గ్‌లదుం తా. ఘటావులయందు నే వ, కౌారముగం గాలత్రయమందును మృత్తిక వ_రించుచున్నదో, ఆ ప్రకారమే ఆ'ళా1మందు సచ్చిదానంద ములు మూండును సర్వదా వర్చిందుచున్నవి, విచారణచేసి' వైంజెప్పిన “అదావంలే చి యనున్యాయము ననుసరించి కార్యువర్షమును లేని

రగ శ్రీ జేదాంతవందదశి శ్ర యోదళ వ్రశరణము చానినిగా భఛావించినయెడల, ఆ సచ్చిదానంచములయొక్క_ 'యనుభవను స్పష్టముగా గల్లును. ఆవ. ఈనంగతి*జీ దృఢవజణచుటకు మజలం జెప్పుచున్నాండు:లా- న్లో, అవకా శేవిస్త ఎలేజథ త త్ర, కిం భాతి తే వ్లద్ర, శూన్య మేవేతి చేదస్తు నామ ఆాదృగ్విభాతి హి, గ్గ వ్యా తబేవోపపాదయతి.--అవకాళ ఇతి, వూర్వవాదినళ్చోద్యమనువదతి.-- శూన్యమితి. అంగీకృత్య పరిహారమావా--అ స్ట్వితి, శబ్దతః శూన్యమస్తు. ఆర్థత స్త రివ కాశాభావవిశేషణన్య విశేమ్య ల్వేన ప్రతీయమానం కించిద స్తీత్యృవగంతవ్యమిత్యాహంా కాదృగితి, హిశబ్లో లోక ప్రసిద్ధిద్యోత నార్థఃం టీ. అవకాశేజఆకాళను, విస్త లే ఇ మజిచిపోంగా, అథజతరరువాత, క్ర, గ! ఆక్కడ, లేజనీకు, కింజనీమి, భౌతి=ప్ర,కాళించుచున్న దో, పదజవెప్పానము. శూన్య మేవఐ శూన్యమే; ఫాతీతిచేత్‌ ఇప్రకాళించుచున్నది యంటివేని, ఆస్తు నామ ఇ శబ్బ్దమువలన శూన్యమగుాక, కాద్భక్‌ ఇఆట్టివికేమ్యము) విభాతి హిజప్రకాళించుచునే యున్నది. తా, ఓ ఫపూర్వవాదీ ! ఆకాశమును స్మరింపనపుడు (భావింప నవుడు వీమి స్ఫురించు వనిన్మ నీవు శూన్యమే యున్న దని బదులు ఇచెప్పెదవు. కూన్య మనిన అభావ మగును, అభావ విశేషణమునకు విశేష్య ముండి తీరవలెనుగదా యని యడుగంగ్యా విశేష్య మేదో యున్నట్లొప్పుదువు. అదియే యాశాశమును స్మరింపనపుడు గలిగెడి సచ్చిదానందానుభవ మని యెజలటుంగుము, అవ, ఫలితమును జెప్పుచు న్నాండు:- శ్లో తాదృక్త్వా దేవ తత్సత్తషమౌదానీన్యేన తత్పుఖం, ఆనుకూల్యస్రాతికూల్య హీనం యషత్తన్నిజం సుఖమ, 72 ఇ్యా+ భవ ల్వేవం, వ్రృతే శిమాయాతమిత్యాశంక్య విశేమ్య త్వేన ప్రతీయ మానన్య సకమభ్యు పేయమి త్యావహా.-- తాద్భృ క్తాదెతి. కన్య సుఖస్వరూవత్వమావా.- జాదాసీజ్యీతి. కొదాసీన్యవిమయ త్వా త్తన్య నుఖస్వ హమాూపక్వమిత్వరః, ననగకుకూలత రహితస్య కం నఖ్వూడ చళ్యమిళ్యాళం చ్యేవ అవల వీ ీ టీ. కాద్భృక్త్వాదేవ=అవకాశాఖావమునకు వికేస్యముగాం దోంచునది యగుట వలకజ్సే కల్‌ =అది, స్వత్ససంజసక్యమెనది. తత్‌ ఆ ఆస దూషము, కొదాసీ జ్యేన=ఆకు హాల్య స్రాలికూల్యములు లేక ఊదాసీనత్వము చేశ) నుఖంజసుఖరూవమైన దగును యల్‌ జ

అదైైశానందపవ్రకరణను రక్‌ వీ వస్తువు, అనుకూల్య స్ర్రాతికూల్యహీనం ఆ ఆనుకూలత్వ ప్రతికూలత్వములు లేనిదో, తల్‌ =అవస్తువు; నిజంజస్వకీయమెన) నుఖంజఆనందము,

ఆ, అవకాశాభావమునకు విశేష్యమైనట్టు గన్నట్టుటచే, ఆ వస్తువు సద్రూప మగును. ఆ సద్రూవము అనుకూలభావము గాని ప్రతి కూలభావము గాని లేనిదై ఉదానీనముగా నుండుటచే నది యానంద రూప మనియు జెప్పం దగును, అందుచేతనే యది నిజానంచ మగును.

ఆవ వైనిషయము'జే విపరించుచున్నాండు;:--- న్లో ఆనుకూ ల్యే హర్ష ఢీ; స్యాత్‌ ప్రాతికూ ల్యే తు దుఃఖధిః, ద్వయాభావే నిజానందో నిజదుఃఖం నతు క్వచిత్‌. ॥ 78 వ్యా తదేవోపపాదయతి.--.ఆనుకూల్యఇతి. నను నీిజానందవన్ని జదు!ఖమపీ శిం నస్యాదిత్యాశంక్స దుఃఖే నిజర్వవ,నీద్గభావా స్తెవమితాహ-__నిజదుః ఖమితి. త్రీ వట. ఓ వౌ భభి నను. ప్రాతికూ ల్యే=ప్రతికూలక్వమున్న చో; దుఃఖధీ!=దుఃఖముతోం గూడీనబిద్ధి స్యాల్‌ ఆ ఆగును. ద్వయాభా వే = అనుకూలత్వ ప్రశిహలత్వములు ెండును లేనిచో (ఊదా సీనత్వ మైన), నిజానందః ఆ స్వస్వరూపౌనందము, స్యాత్‌ కలుగును, కస్యచిత్‌ ఆఎన్వు దును, నిజదు!ఖం=జస్వరావమువలన దుశ!ఖము, నజకలుగదుం

తా, స్తకృందనాద్యనుకూలవ స్తువులవలన _ నంతుకరణమునకు సుఖము కలుగును, పొా్థఘ్రనర్పాడి వతకహాలవ స్తువులవలన అంతః కరణమునకు దుఃఖము కలుగును. ఈ నుఖదుఖములు స్వస్వరూప

సంబంధములు గావు. అశుకూలత్వప్రతికూలత్వ రాహిత్య మైనచో సుష్నుష్తిదళశయందు వలె స్వస్వరూపానంద మనుభవింషంబడును, స్వస్వ రూపమునకు దుఃఖము ధర్మ మని యొచ్చటను జెవ్చయిడి యుండ లేదు, కాన నిజదుఃఖ 'మెన్నంయను కలుగదు.

ఆమ “నికానందము నిత్యము గదా, అటులైన దుఃఖ మెన్నండు. కలుగక యుండవలెుగదా” అనినం జెప్పుచున్నాందు:--- న్లో, నిజానందే స్థలే హర్ష శోక యోర్వ్యత్య మః తణాన్‌,

మనసః తణిక ల్వేన తయోన్తానసతేష్య తావ్‌, 7

వ్యా, నను నిజానందన్య సదానందత్వాతృర్వవా వార్గనీవ స్యాత్‌, న శ్ర

076 శ్రీ, వేడాంతసంచవశి, శ్ర యరూదశ ప్రకరణము శోశఇత్యాశంక్య తన్య నిక్య ల్వేచపి తద్దాాహిణో మనన। మణిశల్వేన మాననమయో శ్రయోరపి కణికత్వమి త్యాహ--నిజానంద ఇతి.

టీ. నిళానంజే ఆ న్వరూ పానందము, స్థిరేఒపి = నిక్యమైనవైనను, మనసః ఆ మనస్ఫుమయొక్క-, త్‌ణిక ల్వేన అ తణికత్వముచే, వార్షశోకయోః ఇ సుఖదు!ఖములకును, తమణాల్‌ జతుణికర్వముపలన, వ్యత్యయఃజమూర్ప (కలుగుచున్నది. తయోః అ ఆ నుఖ దుఃఖములకు, నూనన తాజకునన్సుతో సంబంధము), ఇమ్య తాంజదిప్వుకొనంబడుం గాకం

తా, నిజొనందము నిక్యమే, అయినను అట్టి యానంద మున్న దని గ్రపొంచునది మనస్సు, మనస్సు &ుణికముగదా అందుచే మనస్సుతో సంబంధము గల సుఖదుఃఖములును (ఆనుకూల్య ప్రాతికూల్యముల వలనం గలిగిన సుఖదుఖములు తుణికనము లగుచున్నవి, నిజానందమునకు మనస్సునకు సంబంధము లేదు కాన్రన నిజానందము అంతఃకరణము నందలి సుఖదుఃఖములవ లె నిమేసమాత్రము గాక్క స్ట్‌రమై, నిక్య మైన వైయున్నది,

ఆవ, విజ్ఞానాశ్యయందు వలె అకాళకము మొదలు శరీరాంతమువజకు, సచ్చి చానందము లున్న వని వెళచున్నాండు:లా శ్లో 4 ఆకాశే- వ్యేవమానంవః సత్తాభానేతు సమ్హతే,

వాయ్యాది దేహపరస్థంతం వస్తుష్వేవం విభావ్య తామ్‌, గ్‌

వ్యా దృష్టాఎలే సిద్ధమర్థం చార్షాంతిశే యోజయతి..అకాశేఒపీతి, వీవం నోవపాదనీయే ఇత్యర్థః ఆకాశే ప్రతి పాదితోఒర్థః వాయ్యాదిళరీరాం లేష్వభ్యున గంతవ్య ఇత్యావా_-వాయ్యాదీతి,

టీ, వవంణ ఇట్లు (విజ్ఞానాతృ్మయందు వలె, ఆకాశే2వీ = అ౭'శమునందును, అనంద! జ అనందము (ఊన్నది. సత్తాభాజీతు ఆ నద్రూపమును చి ద్రూ వమాను; నమ్మలే ణు ఆంగీకరింపంబడు చున్నవి. వీవం ఇ ఈ ప్రకారము వాయ్యాదిదేవా పర్యంతం = పాయువు మొదలు శరీర ముతముశాం గల, వస్తుము ఇ వస్తువులయందు (వాయ్య్వగ్ని జల భూ మ్యోమధ్యన్న శరీరకులందుశు) విభావ్య తాంజభావింపవ లెళు.

ళా, ఆకాళమునందును, విజ్ఞానాత్మ యందు వలె నానంద మున్నది, ఆకాశమునందు సచ్చిద్రూవములు నీచే నొప్పుకళొనంబడినవి,

అద్వైశానంద చ కరణము 977 అందుచేత నాకాశమునందు సచ్చిదానందము లున్న వని తేలుచున్నది ఆకాళమునందు వలెనే వాయ్యాంది శరీరపర్టంత మున్న వస్తువుల యన్నింటియందును సచ్చిదానందము లున్న వని తెలినికొనవ లను,

అవ వాయ్యాదులయొక్క యిశర థర్య ములను జెప్వ్పుచున్నాందుూాల న్లో. గతిస్పర్శా వాయురూపం వహ్నేన్ధాహవ్రకాళనే, జలస్య చ్రనతా భూమేః కాఠిన్యం చేతి నిర్ణయః, 76 వ్యా, తత్ర, వాయ్యాదీనామసాధారణధ ర్లాళ్‌ దర్శయతి = గతిన్సర్మావితి చ్వాళ్యాం. టీ. గతిన్సర్మ్శొఆగతియు (పోవుటయు) సృర్శమునుు వాయురూపంజవాయువు యొక్క రూవను, వహ్నేః=అన్నికి, దావాప్ర కాళీ = దహానమును ప్రకాళమును; జలస్య = నీటికి; ద్రవళా = ద్రవత్వమునుు భూమేః = భూమికి, శాతిన్యం చ జ శాశిన్యమును, ఇతిజరూపము లని, నిర్ణ యఃజశాస్త్ర నిర్ణ యమం తా, సచ్చిదానందములు వాయ్యాదులం దున్నవి, ఇవిగాక, వాయువునకు గతిస్పర్శములును, అగ్నికి దహన వ, కాళములును, జలము నకు ద్ర వత్వమును, భూమికి శాఠిన్నమును, అసాథారణధర్మము లని శ్రా త్తనిక్ష యము, అవ. ఈ యసాధారణా ధర్శ ములనుబట్రి వాయ్వాదులకు వివిధాశారంబులును ఏర్పడిన వనుచున్నాండు:ా న్లో =, అసాధారణ ఆకాళ ఓపధ్యన్నవపుష్యుపి, వ్‌వం విభావస్థం మనసా త _త్తద్రూవం యథోచినమ్‌, రా వ్యా ఆసాధారళేతి. టీ. అసాధారణ ఆకాశే = అసాధారణ ధర్మములు గల యాశాశమునందును, ఓీమధ్యన్న వపుమ్యవి = ఓమధులయందును, అన్న మందును, శరీరమందుకు, తత్త ద్రూవంజ వాని వాని యసాధారణ ధర్యము లగు రూషను, వీవం జు ఇట్లే; యథోచితం ఇ నానీ జీ ములకు తగినట్లు, విఫావ్యంజ తెలిసికొనందగునుం తా, ఆకాశమునకు వలే, ఓపషధ్యన్నశరీరములకును, వాని యసా ఛారణ ధర్శనుకును దగిన యాకారము లేర్పడిన వని తెలియవ లెను, అవ. నామరూప భేదము లున్నను వాయ్య్యాదు లన్నిటియందును నచ్చిదానం దము లున్న పనుచున్నాందు: జదాంత-.62

078 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, శ్ర, యోదళ ప్రకరణము శ్లో , అనేశథా విభిన్నేషు నామరూవేషు వచైశశ్తా, తిస్టంతి సచ్చిడానందా విసంవాదో న కస్యచిత్‌. ః 78 వ్యా, ఫలీతమానా===-అీక భతి.

టీ. చామరూపేము = నామరూపాదులయందు అ'వేకథాజఅజీక విధములుగా, విళిబ్నీషుజభిన్నము.లైన వాయ్వ్యాదు లన్ని టియందును, వీకథాజజశే రీతిగా, నచ్చిదా నందా।ః అ నచ్చిదానందములు మూండును, తిష్టంతిజటున్న వనుటయందు, కన్యచిల్‌ = ఎవనిశిన్సి విసంచాద! ఇ వివాదము, న = లేదుం

కా, వాయ్యాదులు నామరూపాదులచే ననేక విధములుగా భిన్నము లైనను వాని యన్నింటిలోను, సచ్చిదానందము లున్న వనుట నిర్వివాదాంశము, న.

అవ, వాయ్య్యాదులకు చామరూపాదులలో భేదము పశ్యతముణా శనివీంచు చున్నను, అట్టి భేదము వాస్తవము గా దనుచున్నాండునా న్లో నిస్త త్తే నామరూవే ద్వే జన్మనాశయుతే చ తే,

బుద్ధ్యా బ్రహ్హణి వీకస్వ సముద్రే, బుద్చుదాదివత్‌ . 79 వ్యా. తర్చి ప్రతీయమానయోర్నానురూవయో! శా గతిరిత్యాశంక్య కల్పి కఠ్వమేవ గతిరిత్యావా..._.ని స్తత్త్వేతి. కల్పిళల్వే హేతు!-జన్వేతి,

టీ. జ్వే=కెండైను నామరూాసే = నామరూవములం జన్మ నాశయు లేజజన్న్మ్యము తోను, నాళముతోను కూడుకొన్నవి. ఆనలా ఊత్ప ఉత్తి నాళములు గలవి) ని వ్రర్వేచజ అందుచే వాస్తపములును (కావు). ఆత$ ఇ అందువలన, లే ఐ అ నామరూవములను సముద్రే ఆ నముద్రమందు, బుద్చుదాదివత్‌ = నీటి బుగ్గలవలె టిన్వాణి = బ్రన్నాము నందు? (శల్పిలే = కల్పింవంబడిన వన్సి బుద్ధ్యా వీకున్వ = భావింపుము.

ల, వాయాిదుల నామరూపనులు నీటి బుగ్ధలవలె నుత్పత్తి నాళములు గలవి. కాల త్రయమంమ నుండునవి గావు, అందుచేశ ఆ నామరూసములు చవా_స్టవములు కా వని యెటీంగ బహాసామాత్కార మును పొందుము,

ఆవ నామరూజములు కల్పితము లనుటవలన ఫలిశమును జెచవ్తదున్నాండు;-- న్లో + సచ్చిదానందరూ వేఒన్షీ న్పూశ్లే బ్రహ్హాణి వీవిలే, స్పాయమేవావజానాతి నామరూ పే శనైళ నైః 80 వ్యా, తతః కిమిత్యత అవా--నచ్చిదానం దేతి,

అదై వ్రరౌనందపవ్రకరణనుం రీ టీ. అస్మి క్‌ ఇక్క వూశ్లేజవూర్జ మైనట్రియు, సచ్చిదానందరూ "పీ=నచ్చిదానంద న్వరూపుం డైన; బ్రవ్గాణి = బ్రవ్శాము, వీత్నీతే = సామోత్కరిందబడంా, (జ్‌) స్వ్వయంజతాొను;, నామరూపపీ జ కల్పితనామరూవములను, శవమై! శమైఃవవజ మెల్ల మెల్ల గచ్చే అవజానాతి ఇ ఉపే&తీంచును. తా అద్వితీయమున్సు సచ్చిదానందస్వరూపషమున్సు వూర్ణ్శమును నైన బ్రహాముయొక్క_ సావమాత్కారము కలిగినచో, నామరూపములు కవ్పితము లని మెల్ల మెల్ల గాం చెలియం గలదు, అనంగా నామరూప ములు స్ఫురింపవు, ఆవ. నామరూవములు కల్పితము లనియం, టై సితము మిథ్య యనియు, ఎంత నిశ్చయక్ఞానము కలుగునో, అంక దృఢముగా బ్రవాసామోత్కాారమును కలుగునని; న్లో, యావద్యావదవజ్ఞా స్యాత్తావత్తావ త్తదీతణం, యావద్యావద్వీత్యు తే తత్తావత్తావదు భే త్యజేత్‌ * | వ్యా బ్రవ్మాజ్ఞానదార్హ్యన్య దై తావక్ఞావూర్వకళ్వాచ్ళ్రవణాదివత్‌ చ్రైతావ కావ్‌ క_ర్రవ్యేత్యాహా---యాపవదితి. టీ. యావల్‌ యావల్‌ = ఎంతెంత దృఢముగా, అవళ్ఞా = (ద్రైకమందు) మిథ్యాత్వనిశ యము, స్యాల్‌ ఇకలుగునో, తావత్తావల్‌ జఅంతంత దృఢముగా, కల్‌ ఆ అ టవ్తాయొక్కం: ఈతణం౫సామె త్కారము, (స్యాత్‌ అకలుగును)ం యావద్యావణ్‌ : గ! ఎంతెంఠవజణకు, తల్‌ ఆఆ వి నామా, పీక్యతే ణః సామోక్కరించంలడునో, శావజ్‌ తావత్‌ జఆంతంతవటికు, ఉభే=ఆ నామరూవములను శెండింటిని, త్యతేల్‌ ఇ వాస్తవ ములు కావని క్యజించవలెనుం తా, చ్రైతమిథ్యాత్వ జ్ఞానమును, నామరూవముల యనృతత్వ మును ఎంత దృఢముగా చ్రహింపలుడునో, అంతగా ట్ర హసామై త్కాార మగును. బ్రృహాసామెత్కార మెం తెంళమూత్రనము గలుగునో, ఆంతంతమా, త్ర ము నానురూవపములు విడువంబడును, అవ. దై ్సృశమం దనాదరణాఖ్యానముయొక్క_ ము, ట,వోభ్యానముయొక్కయు ప్రయోజనము జీవన్ము _క్రి యని చెవ్వుచున్నాండు:= న్లో * తదభ్య్యానేన వీడ్యాయాం సుస్థి తాయామయం వుమాళా, జీవన్నేవ భవేన్తుళో వవురస్తు యథా తథా, 8

080 శ్రీ వేదాంతపంచదళి శ్ర, యోదళ ప్రకరణము వ్యా, ఊభయాభ్యాసస్య ఫలమానాంాకదభ్యా నీనేతి. టీ. రదళ్యాపేన = ఆ బ్రహభ్యాసముచేతను ్రపంచమిథ్యాఖ్యాసము చేతను; (౮9-వ శ్లోశమునందు దీని పద్ధతిని వివరించుచున్నారు) విద్యాయాం నుస్థితాయాంజ ట్రవ్శాళ్ళానము దృఢము శాగా; అయం ఫుమాక్‌ ౫ ఈ టవాభ్యాసవరుండు, జీవ ్నీపజజీవించియున్నను; ముక్తశి=జననమరణరూ పసంసారమునుండి విదువంబడినవాండే, ఆట్టి వానికి పునర్జన్య లేదు, ఫునర్శ్య రణమును లేదు వపుఃజదేహాము;, యథ్రాతథాజఎట్లె వను) అస్తు ఆ ఊండ నిమ్ము. వా తా, చైైతమిథ్యా శ్వాభ్యాసము చేతను, బహ్హాభాష్థసము చేతను, అట్టి యభ్యాసము చేయు ఫురుషుండు, ఈ శరీరమును ధరించియున్నను బ్రుతికియుండియే సంసారబంధ విముక్తుం డగుచున్నాండు, అవు టవోభ్యానమును వివరించుచున్నాండు: న్లో, తచ్చింతనం తత్క_థనమనోోన్యం తత్ప్రబోధనం, ఏళ దేకపరత్వం చ బ్రహ్మోభ్యాసం విదుర్చుథాః 88 వ్యా- ఇదానీం టవ్వభ్యాసస్వరూపమావా---కచ్చింనమితి, టీ. తచ్చింతవం = వ్రత్యగఖిన్న అ,;నాన్వరూపధ్యానమును తక్కథనం ఇ అ బ్రవృస్వరూపమును గూర్చిన సంభామణమును, అన్యోన్యంజఒళ రొకరికి, తత్స భోధనంజఅ బహ్తాస్వరూవలోధ చేసొనటయు, ఏత చేకదరత్వం చజఈ బ్రవ్యాము నంజే ప్రధానముగా. చిత్తము జేకాగృవజిచియుంచుటయు, బ్రహాఖ్యాసం ఆ బ్రహ్మి ఖభ్యాస మనీ), బుధాః ఆ వండీతులు, విదుః ఆ తెలిసీకొనిరి. తా, బ్రవ్రోభ్యాస మన సరర్టకాలములందు, సర్వావస్థలయందు, బృహూస్వురూపమును గూర్చియే వసంగించుట్క ఛార్షనించుట, బోధ తా చి థ్టి చేయుట, శ్రావణము చేయుట, బ్ర హాస్వరూపమునం బే చిత్తము నే కా ల్‌ ముగా నుంచుట (సంతతవ్రత్యగ గ్రహా థా్థనము) బ్రహాభ్యాస మనం బడును, ఆవ చ్యెతముయొక్క_ క్లానము చిరకాలమునుండి వచ్చుచుండినను; బృవాఖ్యాస మును శ్రద్ధాన్విశుం డై చేసిన, అట్టి చై ప్రలేళ్ళానము వివరించు నని చెన్తుచున్నాండు:--- శ్లో, వాసనానేకళాలీనా దీర కాలం నిరంతరం, సౌదరం చాభ్య్యస్యమానే సర్యద్రైవ నివ రే, ర్న రా అనాటి

అద్వ్వైతానంద వ్రశీరణను 081 వ్యా నన్వనాదికాలమారభ్య ్రతిభానమానన్య కైతగ్య కాబాచిత్కేన క్షానాఖ్యాసేన కథం నివృ త్తింత్యాశంక్య దీర్ధ కాలమైరంక'ళ్యేణ సళ్కారసేవి లేజా భ్యాసేన నివర్తత ఏవేత్యావా--వానశేతి. టీ. సాదరం = అదరములోగూడ, నిరంతరం = ఎల్లపుడు, దీర్చ ళాలం ణు నశూల కాలము అభ్యస్యమాజే ఆ బ్రవాభ్యాసము చేయయడిన దగుచుండలా, వాసనా ఆ దైస్టకము సత్య మనెడి జ్ఞానము; అనేక కాలీనావి=చిరకాలమునుండి యున్న టైనను, నర్వథా = అన్నివిధములను (తబ్బక) నివ ర్హత వవ జ నివర్రించునుం తా, ఈ వ్రపంచముయొక్క వాసన చిరకాలమునుండి యున్న ట్రైనన్సు నిత్యము శృద్ధాన్వితుం కై బ్రహాభ్యాసము చేసినయెడల, వాని కా ద్ర్వైతవాసన నిశ్శేషముగ నివ_ర్దించం గలదు, ఆవ బ్రవ్గా మద్వితీయ మైనను; మాయయొక్క_ దుర్శటభుటనాసామర్థ్యమును 'జెచ్వుచున్నాండు:లా న్లో. మృచ్శక్రివద్చ్రహళ క్రిరనేకా నన్ఫతాళా సృజేత్‌, యద్వా జీవగతా నిద్రా స్వప్నళ్చాత్ర, నిదర్శనమ్‌, 8స్‌ వ్యా, నను బ్రవాణ నీకస్యా బేళ-శారజగ ద్ధేతుక్వమనుపపన్న మి త్యాళంక్య మాయాసహితసో్యోచపద్యత ఇత్యావా---మృచ్ళ కక్రివదితి, అన్ఫ తా న్కార్యాణీత్యర్థః, నను మృభళ్ళ శే! సత్య త్వాద నేక హేతుత్వాల్‌ విమమో దృష్టాంత ఇత్యాళంక్య బమౌంతరమాహ-యద్వా బీ వేతి, టీ. మృచ్భక్రివల్‌ జ మృత్పిండమందు నిగూఢమైన శ క్రి భుటళరావాదికమును ఫుట్టించినట్లు టన్నాళ క్ర ఇ వర్రవాము నాశ్రయించి యుండెడి మాయాళ క్రి అనేశాక ఇవివిధము లైన; అన్ఫతాక్‌ ఇ వాస్తవముగా లేని (ఫారమార్థి కసత్యత్వము లేని ప్రవంచమునందలి దృశ్యవన్తువులను, నృజేల్‌ ఇ ఫుట్రించును. యద్వా ఆ అట్టు జానిచో, అత్రజఈ విమయమునందు; జీవగతా ఇ జీవునియందుం గఅ, నిద్రాజనిద్రాళ క్రి స్వవ్న శృజకలయును, నిదర్శనం ఇ నిదర్శనము (అగును) తా, మృత్పిండమందలి శ్రి ఘటాది కార్గ్యజూతము నెట్లు కల్పీంచు చున్నదో, అక్ష ఈశ్వరసంబంధి యగు మాయాశ_క్రియు పారమార్థిక సత్యత్వము లేని యా వ్రపంచము నంతయు సృజించెను. అనంగా మాయాళ క్రితోలనాడిన బ్రహ్హమే జగత్కాారణ మని యర్థను. సత్యము గాని మాయాళ_క్రి యెట్లు వ్రనంచమును సృృజింపణగల దనిన్య ఉత్ప త్తి

ర్ల శ్రీ "జీదాంతవంచదశి, త్ర యోదళ వ్రశరణను నాశములు గలిగి (అందుచేత సత్యము గాన్సి నిద్రాళ_క్రి స్వప్నమును, “అట్టి స్వప్నములో రథగజాదులను సృజించుట లేదా” యని సిద్ధాంతి వెప్పుచున్నాండు. అసక్య మయ్యు, అనేక పదార్థములను మాయాళ క్రి సృజించె ననుటకు న్మిద్రాశ _క్రియ్యు స్వవ్నమును దృష్టాంతము, ఆవ నిద్రాశ క్తి స్వవ్నమును సృజించుచున్న దశిడి దృష్రాంతమునే స్పష్ట్రపణచు చున్నాండు;ంలా న్లో, నిద్రాశ_క్రిర్యథా జీవే దుర టస్వప్న కారిణీ, బ్రహ ణ్యెసా నీతా మాయా సృష్టిస్థిత్యంత కారిణీ, 86 లి థి అథి టీ, యథాజబట్లు, చీవే = బీవునియం దున్న, నిద్రాశ క్రి జ నిద్రాళ క్తి దుర్ధట స్వప్న కారిణీ ఆ నిజముగా సంభవించని స్వప్నమును సృష్మించుచున్నదో, తథాజఆట్లు, వపహూ మాయాజరశ మాయాశ క, బటవాణి ఇ బ హమునందు స్పితొజఉన్న నృష్షి న టా థి యా లట స్థిక్యంతశారిణీ=జగత్తుయొక్క ఊత్చ త్తిస్థితి లయములకు జేయునది (అగుచున్నది) వ్యా, దృష్టైంతం విశదయతి.--నిద్రేతి, దాక్టాంతికమావా--- బ్రవ్యణీలి. తా, జీవ్రనియందుం గల న్మిద్రాళ _కి స్వవ్నమునందు జూ ట్ర ద్ద యందు ఫఘటింపం చేసినట్లు, వర బి హే యాభధారనుగాం గల మాయా శ్టియు వవంచమును సృజిం చెను, కశలలోం గన్న జెడి వస్తువు "లెట్లు నిజముగా 'శ్హ్వ+, అళ్ళే మాయాశ క్రిచే సృజింపంబడిన యీ వ్రవంచము కూడ మిథ్యయే యని కెలిసిఫొనవ లను. అవ. నిద్రా క్రియొక్క అఘటనభటనాసామర్థ ట్రమును జెప్వుచున్నాండు:..- న్లో స్వప్నే వియద్దతిం పశ్యేత్స వ్రమూర్ధ చ్భెదనం యథా, ముహూంం్హే వత్సర ఘం చ మృతపు(త్రాదికం ఫురమ్‌, ర వ్యా దుర్ధ టకారిత్వ మేవ దర్శయతి.-స్వవ్న ఇతి, టీ. స్వప్నే = కలయందుు యథా = ఎట్లు, వియద్దతిం = ఆళాళశగమనమును వ్వమూర్థ చ్భేదనంజతన ఈలను నజకటయు, ముహాూతే = ముహూ_ర్షకాలమునందు, (న్వలుకాలమందు) వత్సరౌనుంచజఅ"జేక సంవత్సరములును; మృశఫుత్రాదికం = చని పోయిన ఫుత్రమిత్రకళత్రాదులును గల, ఫురంజవట్టణమును; పళ్యేత్‌ అ చూచునో. ళా, నిజముగా అకాశగమనము, తన తలను నజుకుట, మువారా_ర్తకాలనములో ననేక సంవత్సరములు గడచుట, ప్ముశ్రాదులు చచ్చుట జరుగకపోయినను, అట్లు జరిగినట్లు కనిపించుట నిద్రా క్రి సామర్థ్యమును జూఫుచున్నది,

అద్ర్వైతౌనంద, ప్రకరణము రప న్లో, ఇదం యు క్తమిదం నేతి వ్యవస్థా తత్రదుర్ల భా, యథాయ థేత్యుతే యద్య త్త _త్తద్యు కృం తథా తథా, 88 వ్యా న్వస్నన్య దుర్ధ టల్వే హేశతుమాహ---ఇదమితి, టీ తత్ర=ఆ స్వష్నమందు, ఇద౦ యు క్తంజఖది తగు ననియు, (సంభవ మనియు) ఇదం ీలిజఇది తగినది కా దీ (ఇది యసంభవ మనియొడి), వ్యవస్థా అ నియమము, దుర్గ భాజలభింపదు (లేదు). యద్యత్‌ జవీజేది యథా యథాజనీయే రీతిని 'ఈత్యులే = చూడంబడుచున్నదో; తత్తత్‌ =అది యది; తథా తథాజఅబేరీతిని యు క్తంజకగినది. తా స్వవ్నమునం దిది సంభవము, ఇది యసంభవ మనెడి నియ మము లేదు, సువ్నమునందు సంభవాసంభవ వివేకము లేదు గాన, కలయం దనుభవింపంబడెడి దంతయు ఉన్న దనిమే చెప్పనలెను. వ్ల ఈదృశో మహిమా దృష్టో నిద్రాశ_క్తేర్యథా తథా మాయాశ_క్షేకచింతోోఒయం మహిమేతి కిమద్భుతమ్‌, ఓ వ్యా, ఊ _క్రమర్థం కై ముతికన్యాయేన స్పష్టయతిం--ఈద్భృళ ఇలి, టీ, ఈద్భృళఃజభిట్రి, నీద్రాశ క్తేజనిద్రాళ క్రియొక్క-;) మహిమా = అఘటనభుటనా సామర్థ్యము, యథాజఎట్లు దృష్రః=చూడంబడుచున్న దో, తథా=అళ్లే మాయాళ త్తే! మాయాళ క్రియొక్కం, ఆయం మహిమా ఇ ఈ జగత్తుకు నృష్రింంయగల సామర్థ వ్ర్‌ము, అచింత్య ఇతి = చింతించ నసాథ్య మనుటలో, కిం అద్భుతం ణు వమీ యాళ్ళర్యము! ఆశ్చర్యము లే దనుట తా. పరిచ్చిన్ను6 డగు జీవునియం దున్న న్నిద్రాశ క్లిశే యిట్టి సామర్థ్యము కనువించుచుండంగా, అపరిచ్భిన్న మైన పూర్మ్యమైన పర ట్ర హము నా శ్ర యించిన మాయాళ_క్రికి ఈ వవంచమును సృజింపం గల సమర్థత యున్న దనుట యం దేమి వింత గలదు? నిద్రాశ కిక యిట్టి ప్రభావ ముండ6ంగాా మాయాళ క్రినిగార్చి పెప్పవలనీన బేమి? అవ. “ప్రయత్నాదికము. లేక మాయాశక్తి జగర్తు "నెట్టు సృజించి ననినం 'జెవ్వచున్నాండు:ాాా శ్లో, శయానే వృరుపే. నిద్రా స్వవ్నం బవావిధం సృజేత్‌, ట్ర హణ్యేవం నిర్వికా రే వికారా౯ కల్పయత్యసౌ, 0౧ వ్యా ఆఅప్రయశమాన ట్రవ్మనిష్టాయా। జగద్ధేకుత్వదృష్టాంతమావా...శయాన ఇర.

వ! శ్రీ వేదాంతపంచదళి, త్రయోదశ ప్రకరణము టీ. శయా నేజనిదురపోవుచున్న, పురు"షేజమనుమ్యునియందలి, నిద్రాజనిద్రాళ కీ బహువిధం ఇ అీక విఫములైన, - స్వష్న౦ం = స్వస్నృములను, సృజేల్‌ ఇ సృష్టించును. ఏవంజఇట్లే, నిర్వికాలే ఇ విశారరహితమెను బ్ర్మాణి ఆ పరబృవ్యామం దున్న అసౌజ ఈ మాయ, వికారాక్‌ జళార్యనమూహ మగు నీ జగత్తును, కల్పయతిజకల్పించుచున్న ది తా. ఏ ప్రయత్నమును లేక నిర్వికారుండై నిద్రించుచున్న జీవునియందుం గల న్‌ ్ర్రాో క్రి నానావిధస్వప్న పదార్థములను సృష్టించు చున్నది, అటువ లెనే నిర్వికార మగు పరబ్రహమందుం గల ఈ మాయా శ_కియు నానావిధ కార్యవర్లమును నిర్మించుచున్న దని లెలియన లెను, న! లె జాస్తి ఆవ మాయచే చేతనావేతన పదార్థనమూవా మగు ఈ ప్రవంచము సృజించం బజె ననుచుశ్నా(డు:ా శ్లో, ఖానిలాగ్ని జలోర్వ్యుండ లోకస్రాణిశిలాది కాం వికారాః ప్రాణిధీస్వంతశ్చిచ్భాయా వశివించితా, రై చ్యా. మాయయా స్పష్టాన్వదార్థాక్‌ దర్శయతిం--ఖానిలేతి, నను పాంచభౌతి కల్వేన సామ్యేజవి శీఘాంచి వ్రైశనత్వం, శీషాంచి జ్ఞడత్వం కుత ఇత్యాశంక్యావా...- ప్రాణీతి ప్రాణిశరీళలేమ్వంత।కరణేషు వై తన్య ప్రతిబింబనా చ్చేశనత్వమితర త్ర తదభొవా జడత్వమిత్యర్థః జ థి టీ, ఖానిలాగ్ని జలోర్యండలోక ప్రాణిశిలాది కాః ఇ అకాశము గాలి అగ్ని, సీరు భూమి) ట్రవాండము, లోకములం, ప్రాణినమూనాము) శిలలు మొదలగు, విశా రాఃణకార్యసమూవహము, (మాయచే సృజించంబడెను, ప్రాణిథీషు = చేతన వదార్థముల రమొక్క-_ బుద్ధులయందలి; అంతఃజలోన, చిచ్భాయాజసాత్షీవై తన్యముయొక్క ఛాయ చతిబించితాజ ప్రతిబింబించుచున్నదిం తా, మాయాళక్రిచే సృజింపంబడిన పదార్థములు చేతనము లనియ్యు ఆచేతనము లనియు రెండు విధములు, చేతన వస్తువుల (మను షాలు మొదలగు వారి బుద్ధు లయంద్క లేక, అంతఃశరణములయందు, సావీవైతన్యము_ ప్రతిఫలించుచున్నది. అచేతనముల కట్టి బుద్ది లేదు. అందుచే నట్ట సామీయొక్క_ ప్రతిబింబమును లేదు, స అవ వేకనావేతన విభాగము చిదాభానునియొక్క ఊండుట్క 'లేకపోవుటవలనం గలుగుచున్న జే కాని బ్రవ్యాముచే చేయయబడ లే దని చెచ్పుచున్నాందు:- న్లో *, చేతనాచేతనేష్వేషు సచ్చిదానందలతణం, న య్‌ ఇభ ల వ్‌ సమానం బ్రా ఇిబ్యేలే నామరూ పే వృథక్‌ పృథక్‌. [2

అద్రైతానంద ప్ర శరణనుం రీరర్‌ బ్యా నను చేకనానేతనవిఫాగళ్చి ద్రూవబృవాళ్ళత వీవ శం న స్యాదిత్యా శంక్య ట్రవాణన్సరో్యోపాదాన ల్వేన సర్వత్ర, సమ త్వానెపమిత్యావా-చేతశేతి, టీ. ఏషు వేతనావేఠజీము ౫ ఈ చేతనాచేతన పదార్థములందు; సచ్చిదానంద లతణం బ్రన్నాజసల్‌ 9 చిళ్‌ , ఆనందములు న్వరూవముగాం గల బ్రవాము, సమానం జ అధిషస్టైనమువేత నమానముగానే యున్నది. చామరూపీ = నామరూపములం, బృథ క లగక్‌ ఇ వేలు వేటు, భిజ్యేతే ణా 'ఛేడించుచున్నవిం తొ పర బ్ర హము వచేతనాచేతన వ స్తువులయం దన్నింటియం దును, అధిస్టానముగా నున్నది. నామరూపములు మా, త్ర మే ఒక్కొక కార్యమునకు వేలుగా నున్నవి, అట్టి నావమరూపభఖేదమం లేనిచో, కార్యవర్ల మంతయు బ హూస్వరూప మే, నో టా నో బృహణ్యేతే నామరూపే పక్షే చిత మివ సితే, ణల 7 థి ఉవేత్యు నామరూవే ద్వే సచ్చిదానందధీర్భవేత్‌ ఫ్ర ట్ర వృణళ్చిజ్ఞ్జడసాధారణ ల్వే హేతుమాహంబ్రవ్యాణీతి, బ్రివాణన్సర్వ శల్పనా ధార త్వాత్సర్వగతళ్వమిక్యర్థః. తత్కథమవగమ్యత ఇత్యాళంకాయాం కల్పిత నామరూపత్యాశేచథిష్టూనం బ్రహావపగమ్యత ఇత్యావా--ఊపీక్యేలి. టీ. వలే నామరూెసీజకఈః నామరూవములు, ట్రవ్మణిజబ్రహృమునందు; బటే ఇ గుడ్డయందు; చిత్రమిపజబొమృ (చిత్తరువు) వలె, స్టిలే = ఉన్నవి. జ్వే నామరూపీ ఇ అ నామరూచములక కఆెండింటిని, ఊపేత్యు గ విడిచి పెట్టి చూచినయెడల, నచ్చిదా నందథీ! ఇ సచ్చిదానందరూవ మగు ట్రవ్యామునందు బుద్ధి భవేత్‌ = అగుం గాక తా, వస్త్రమునందు చి ' త్హరువు లున్నట్లు బ్ర హామునందు నామ రూపాత్మ క్ర ప్రపంచము కల్పింపంబడెను, అనంగా చి రృరువులకు వస్త్ర మాథారమైనట్లు పర్వప్రపంచకల్పనకు బ్ర వా ముపాదానముగ నున్న దని యభిప్రాయము. కల్పిత నామరూపప్రపంచము నువేత్నించిన యెడల సచ్చిదానందరూప పర బ్ర హము 'ఇెలియంబడును, అహ దృష్టాంతమును జెవచున్నాండు;-- న్లో జలస్టే.ధోము ఖే స్వస్థ దేహే దృష్టే-ప్యు వేక్యు తం, తీరస్థ వవ దేహే న్వే శాత్పర్యం స్వ్యాద్యథా తథా, 0 వ్యాః ఉక్తాగ్టే దృష్టాంతమాహా---జలస్థ ఇతి. సీశే ఆనోముఖీ చెహీ జరిదృళ్య మానేషిసి తతశ్రాదరం పిళ్యజ్య తీరస్థే స్వ దేహీతద్విపరీ లే మమర్యమిద్ధిర్భ్యథాత క్రోత్యర్థః.

9086 శ్రీ వేదాంతవంచదశి, త్ర, యోదళ్రకరణము టీ యథాజఎట్లు జలస్థే=బలమునందు ప్రతిబింబించిన ఆవోము ఖేజతల్మ క్రిందు లుగా నున్నట్టి, స్వస్యజతనయొక్క), జేపా = శరీరము, దృ ప్పేఒకి = చూడంబడినను ఈతంజఅి జలప్రతిబింబ శరీరమును; ఊపేత్యు=ఊపేఖ్సీంచి, తీరస్టే=తీరమునం దున్న, స్వే 'జీ-పే=కన దేహూమునం జే, ఆాత్పర్యం జ తాక్సర్యము, స్యాత్‌ = కలుగునో, తథాజ అట్లే నామరూపముల నుేత్సీంచిను వరబృవాన్ఫూ ర్తి గలుగనుం తా, గట్టున నిలిచి, నీటియందు తన శరీరముయొక్క_ వ్రతిచింబ మును జూచువాం డెట్టు జలమం దధోముఖముగా; గనంబజెడి శరీరము తనది కా దని తెలినిఫొన్సి గట్టున నున్న బేహామే తనదిగా భావించు చున్నాండో అక్ష నామరూవముల నువేథీంచి పరబ్రహ్హాచింతనముం "జేయవ లెను, అవు ఇంకొక దృష్రైంతమును జూపుచున్నాండు:ా న్లో సహస్రశో మనోరాజ్యే వర్తమానే సదైవ తత్‌, సరై ్వరువేశ్యుతే యద్వ దువేశూ నామరూపయో. 9 వ్యా, ఇదానీం సర్వజన ప్రసిద్ధం దృష్టాంతాంతరమాహ-=-నసనా న శ ఇతి. ఊపేమై కర్ధన్యేతి శేమఃం టీ. సవాస్తశః = ఆజేక విధములుగా, మనోరాక్యే ఇ మనోరాజ్యము, సదాజు ఎల్లపుడు, వ _రృమాజే2.కిజటన్నను, నరః ఇ అందణచేరను, యద్వత్‌ ఎట్లు, ఊపే త్యురే=(ఆ మనోరాజ్యము) ఊపేతు=చేయంబడుచున్నదో, (తద్వల్‌; ఇజలటు లే నాము రూబయోః జ నానురూదములయొక్క, ఊపీకూ ఆ ఉఊపీత (శేయవ లెను, అా. కోరికచే కల్పింపయుడిన వస్తువుల నెట్లు జను లువేశు చేయు చున్నారో (అనంగా లెక్క నేయుట లేదో అటులే నామరూవముల నువేశు చేయవలెను. అనగా నామరూపములు గల శార్యవర్షముతోం గాడిన ఈ చృవపంచమునందును అనాదరణ, లేక మి థ్యాత్వనిక్సయము చేయవ లెను, న్లో తణేశతణే మనో రాజ్యం ఇవ ల్యే వాన్య థ్రాన్య థా, గతం గతం ఫునర్నా స్తి వ్యవహోరో బహి_స్తథా, 06 వ్యా, వ్రపంచవై చిశ్రే, శ్రీ దృష్రాంతమావా--తణ ఇతి, దాన్దాంతికమావలా వ్యవవార ఇతి, న్‌

అదై స్రతానంద వశరణను ర్ట? టీ. మనోరాజ్యం = మనోరగమునే కల్పించిన స్నామ్సా జ్యము) క్షణే ద లేజఅను తణమును, అన్యథాన్యథాజ వేలు వేలు రీతిగా, భవ 'ల్యేవజఆగుచు బీ యున్నది. గతంజ పోయినది, గతంజపోయిన టే, ఫపునజతిరిసి నా _స్తీ = రాంబోదు, బహి!ఆవెలంచల నున్న3 వ్యవహారః ఇ న్యవహారమును; తథా = అట్లే యగుశుం తా. మనోరథకల్పిత వ స్తుజాత మనుకత్షణము మాలుచు, పోయిన వస్తువులు తిరిగి వచ్చుట లేదు. అకళ్లు జూ గ్రదవస్థయందును "పోయిన వస్తువు అనాత్మపదార్థము తిరిగి వచ్చుట లేదో, న్లో న బాల్యం యావనే లభ్యం యావనం స్థావిలే తథా, మృతః పీతా ఫునర్నా స్త్రి నాయా ల్యేవ గతం దినమ్‌, 87 వ్యా తదేవ వివృణోతి---న బాల్యమితి. టీ, యావచే=యావనమునందు, బాల్యంజబాల్యము) న లభ్యం=జపొందంబడదు, స్థానిశేజముదిమియందు; తథాజఅట్లే, యావనం ఇ యౌవననును, న లభ్యం = పొంద నలవి కాదు. మృత$=చనిపోయిన, పితాజతండ్రి; పునఃఇతిరిగి నాస్తిఆలేందు, గఠం కడచిన దినం జ రోజు, నాయాత్యేవ ఆ ఎన్నంటికిని రాదు. లతా, జా "ల ద్దల యందును గడచిన కాలము తిరిగి రాకుండుట యొల్ల రకును అనుభవనీద్ధము, యాౌావనమందు బాల్యము గాన్ని ముదిమి యందు యావనముగాని మజల రాదు, చనిపోయిన బంధువులుగాని, గడచిన దినముగాని ఎన్నంటికిని తిరిగి రాంచోదు, అవ. దై వ్రరమిథ్యాత్వనిర్హ యమాను ముగించుచున్నాందు: న్లో శ మనో రాజ్యాద్వి శేషః క్వ తుణధ్వంసిని లౌక్షిశ్తే అతో౭న్ని న్భాసమానేఒవి తత్సత్యళ్వధియం త్యజేత్‌. ః 908 వ్యా, చై ్వరతుణికత్వముబసంవారతి..--తణికళ్వసాధ నే ప్రయోజనమావాజజ= ఆతోజస్సిన్నితి. టీ. తణధ్వంసినింతణశాలములో ధ్వంస నుయ్యెడి, లౌకిశే = ఈ ప్రభంచము నందు; మనోరాజ్యాత్‌ = మనోరాజ్యముశన్న, కః విశేమ! (ఆస్టి = ఏమి విశేము మున్నది ! ₹0డును తుణికము లే, రెండును నళ్వరములే యనుట. అతః = అందువలన, అస్మిక్‌ =ఈ 'వృవంచము, భాసనమాసేచపీ ఇ భెసీంచుచున్నను కర్పఠ్యత్వధియం ఐఅ ప్రపంచము సత్య మనెడు బుద్ధిని, త్యకేత్‌ = ర్యభించప లెను తా, మనోరథకల్పిత గృహా వేత్ర, పుత్రశళత్రాది సామ్రాజ్యము తణభంగుర మని మన ముపేతీ చేయుచున్నాము కదా! ఇంతశంక౭

903 శ్రీ వేదాంతసంచదశ్సి శ్ర, యోదళవ్రశరణము ఈ ప్రపంచమునం దేమి విశేష మున్నది! ఇదియు నశించునదే కదా! ఇందును మనకు ప్రీ యమైనవారు నశించుట మాచుచున్నారము గడా | అట్టేయెడ దీనియం దేల మన కాదరణ! చమన మి ప్రపంచము సత్య మని యేల నమ్మవలిను? ఈ వ్రపంచము సత్యము కాదు. ఇది సృష్టికి వూర్వము గాని, వ్రళశయానంతరము గాని "లేదు, అందుచే దీనియందు సత్యత్వబుద్ధిని విడువుము, అవ, ద్రై సతము నుేక్ష్నీంచుటవలన ప్రయోజనమును జెప్పుచున్నాండు:--- శ్లో, ఉవేమీతే లౌకిశే ధీర్నిర్వి్నూ బ్రహాచింతనే, నటవత్క్భృత్రి మాస్థాయాం నిర్వహ త్యేవ లౌకికమ్‌, 99 వ్యా- నను లాశ్రకోపీమచొయాం కో లాభ ఇ త్యాశంక్య బ్రవాణి ధక స్థిరా భవ క ఇతి, తర్జా జ్థనినో వ్యవవారః కథమి త్యాళం క్యాహానట టీ. లాకళీజలోకమందున్న వస్తుజాతము, ఉపీక్షీ లే = ఊసీత చేయంబడంా, ధీ$అబుడ్ధి, ట్రవ్వాచింకనే= బ్రహ్మచింశనమునందు;నిర్విఘ్నా ఆవిఘ్నము లేనిదిగ్యు స్యాత్‌ ఇ ఆగుకు నటపల్‌ జనటునివలే కృతి, మాస్థాయాం ఆ కపటపు నటనతో, లౌకికం జ లోక వ్యవహారమును, నిర్వహ ల్యేవ ఆ చేయుచుజే యున్నాందుం తొ, లోకమం దున్న. సర్వవ స్తువులయంద వైరాగ్యము. గలిగి వాని ను వేశీ.చినయెడల బ్రహావిచారమునందు నిరాటంకముగా బుద్ధి వరించును. అట్టి ట్ర వ్థాజ్జూనము కలిగనంతట్క నటుండు వూ ర్వాభాస్టస వళనున నాటకరంగమున నటించిన క్ల జ్ఞానియుం బూ ర్వాభ్యాసము ననుసరించి లోశవర్థవహారమును నిర్వహించును, అవ జ్ఞానికిని లౌకిక వ్యవహారము కలదం౦టి వేని, పానికి విశారిత్వము ఘటించు'నే యనిన6 కెప్పాచున్నాండు:--- శ్లో ॥ వ్రృవహత్యపి నీనేజధః స్థిరా ్రైఢశిలా యథా, నామరూపాన్య థాత్వేఒపి కూటస్థం బ్రా నాన్యథా, 100 వ్యా నను ఖాగినో వ్యవవొరాభఘ్యపగ మే వికారిక్వం ప్రనళ్యే లేళ్యాశంక్య బుద్ధ” వ్యవహారవత్యామపి తళ్సాక్యూత్తా నిర్వికార ఇతి గద్భష్టాంతమావా.---ప్రవహ తీత, ఊదశే ఉఊవం ప్రవవాత్యపి అధఃస్థితా. ఆౌభా శలాయథావ చలతి తథా ఏవం లుగ్ధా సంబరం త్యామపి న జైనీ సంసరతీత్యర్థఃి

అదై్య తానందవ్రశరణము 009 టీ. సీశేజనీరు; ప్రవవాత్యపిజవెన ప్రవహించుచున్నను; అధ!జ క్రింద నున్న ప్రైఢళిలాజ పెద్ద బండ; యథా = వీవిధముగా, స్టీరా=కదలకుండునో, తథా = ఆటులజే, నామరూపాన్యధా ల్వేఒపి = నామరూపముల శన్యధాత్వము గలిగినను, కూటస్థం ఆ నిర్విశారమైన, బ్రవ్మాజ ట్ర వము; అన్య ధాజవికారను గలది, నజశాదుం తా, బండవైంగా నీ నెంత పాజుచుండినను, అడుగున నున్న ఆ బండి యొట్లు స్థిరముగా కదలక యుండునో, " అటులే బుద్ధి నామరూప ముల వ్యవహారము చేయుచుండినను, జాని నిర్వికారుం డైన బ్రహ్హా ఖా చ ఈ స్వరూపముగానే యుండును, అవ, అపరిచ్చ్భిన్న మైన బ్రవ్లామందు పరిచ్చిన్న మైన జగ త్తెట్లు భాసించు ననిన దృ ష్రాంతవూర్వకము”ాం జెచ్చచున్నాండు:లా న్లో నిశ్ళిద్రే దర్చణే భాతి వ స్తుగర్భం బృహద్వియత్‌ , సచ్చిద్ధ్యనే తథా నానా జగన్దర్భమిదం వియత్‌ , 101 వ్యా, నన్వఖం జే బ్రవ్వాణి శద్విలతుణన్య జగతః కథమవభాసనమి త్యాశంక్య నిళ్ళిద్రే, దర్పణీ సావకాళవస్తునో యథా ఫావం తద్వడి త్యాహాల-నిళ్ళిద్ర, ఇతి, టీ. నిళ్ళిద్రే జ సందు. లేని, దర్పణే = అద్ధమునందు, వన్తుగర్భం = అనేక పదార్థములు గర్భమందుం గలిగినట్టియు, బృవాల్‌ = నొప్పకైను వియల్‌ =అకాళశము, యథా = ఎట్టు భాతిఐ భాసించునో, తథా ౨ అట్టు నానాజగద్దర్భం అ అనేక జగ కత్తులు గర్భమందుం గల్క ఇదం వియల్‌ ఇ ఈ చిడాకాశము, సచ్చిద్ధ ేజసచ్చిదానంద ళభూవమైన ట్రవ్హామునందు; భాతి=ప్ర,కాళించుచున్నది. తా, ఎక్కడ సందులేని యద్దమునందు, అనేక వస్తువులతో నిండియున్న గొప్ప యాకాశము చ,కాాంచినట్లు సచ్చిడానందస్వరూప మెన బహమునందు ఈ వవంచము తోంచు నని భావము, టా టాలీ ల్‌ ఆవ దృశ్యముకాని బ్రవ్మమందు జగత్తు తోంచుట యొ ట్లనంా సమాధానము శ్లో = అదృష్ట్వా దర్పణం నైవ తదంతస్థేక్షుణం తథా, అమత్యా సచ్చిదానందం నామరూపమతిః కుతః, 102 వ్యా నన్వద్భృ శ్యే బాణి కం జగర్ప్రతీతిరి త్యాశంక్య సచ్చిదానంద ప్రతీతి పురస్సరమేవ జగత్స్రతీతిరితి సదృ్భష్రైంతమావా---అద్భ -మ్వేతి. *. టీ. దర్వణంజ అద్దమునుు ఆద్భృష్ట్వూ అ కనుగొనక శదంఠస్థేమ్‌ణం = దౌనీ యందు ప్రలిఫలించిన వస్తువులను శనుంగొనుటు వైవజసంభనింపదు. తథా ఆ ఆలాగున,

000 శ్రీ వేడాంతపంచదశి, త్ర యోదళ ప్రకరణము సచ్చిదానందం ఇ సచ్చిదానందన్వరూవ మగు బ్రవ్వామును, ఆఅమళ్వాా ఇ తెలియక నామరూవమతి$జనామరూవనుల క్టానము, కుఠఃజఎట్లు భుటించును ? ఘటించ దనుట తా, అద్దనును చూడక అము వ్‌ వ,తిఫలించిన వస్తువుల గాంచుట నీద్ధింపదు, అటులనే సచ్చి వానందస్వరూపమైన బ్రహ్మప్రతీతి గానిది నామరూపజ్ఞానమును శలుగదు, అవ. నామరూవములు భొసీంచుటనలన నిర్విషయబ్రవ్యాము న్ఫురంచు టె ట్లనినం జెప్వుచున్నాండు:ల న్లో వ్రథమం సచ్చిదానందే భాసమానేఒథ తావఠా, బుద్ధిం నియమ్య నై వోర్థ్వం ఛారయేన్నామరూవయోః 108 వ్యా* నను నామరూపయోరపి భాసమానత్వాత్కథం నిర్విషయబ్రవవ్ర,తీతి రిత్యాశంక్య తద్భుద్ధ్యు పాయమాహ.-- ప్రథమమితి. నచ్చిదానంచే బ్రవాణి కల్పిత నామరూపాత్మ స! వ్రవంవే సచ్చిదానందమ్యత్రం బుస్ధ్యా గృహీత్వా నామరూవయో రృుద్ధిం న భఛారయీళ్‌ టి, (ప్రథమం ఇ మొదట), నచ్చిదానంచే = సచ్చిదానందరూవమైన బ్రమ భొసమానే ఇ వ్రకాళించుచుండంగా, ఆథజఅనంకరము, తొవళా ఇ ఆంతమ్మాత్రముతో బుద్ధిం అ బుద్ధిని నియమ్యు = నియమించి, ఊర్ధ్వం = లటుపైన్రీ నామరూపయో! ఇ వామరూవములయందు, న ఛారయీల్‌ = ధరింపరాదు, తా. సచ్చిదానంద స్వయాప ట్ర హ్రామందుం గల్పింపంబడిన నామ రూపాత్తక ప్రవంచవిషయమై. బుగ్గివలన సచ్చిదానందమాతమునే అత్రి లీ ఓ థి లీ ల పాంచి నామరూపములను బుద్ధియందు ధరింవ కున్నయడల, నిర్వి మే శి న జ్య జ షయ మగు సచ్చిదా నందస్వరూప బ్ర హాము మా, త్ర మే బుద్ధికి స్ఫురిం చును, ఇదియే నిర్విషయబహసావాత్కారోపాయ మని యఖభి ఆ వో అవ ఫలితమును జేన్వుచున్నా(డు:లా శ్లో వీవం చ నిర్జగద్బ్రప్తా సచ్చిదానంవలతణం, నవీ - తళ అదైైతానంద వ సన్ని ౯ విశ్రామ్యంతు జనాః స్థిరమ, 104 వ్యా. ఫలితమాహ----నీవమితి. వీవం చ సతి నిర్దగద్భ)వ్యా సచ్చిదానందలతుణం బి ళీ భవతీత్యర్థః.

అద్వైతానంద వృకరణము 001 టీ. ఏవం చజకఈరీలి, నచ్చిదానందలక్షణం ఇ సత్తు చిత్తు ఆనందము స్వరూ చముగాం గల బ్రహ అ పరబృవ్తాము, నిర్దగత్‌ = నిష్ప్రవంచన్వరూపము గలది యనగునుం వీతస్తి ౯ ఆఅడ్వైకానందే = ఇట్రి యదై్యతానందన్వరూచమునందు, జనా! ఇ జనులు, స్థిరంజస్థిరముగా, విశ్రామ్యంతు=శాంతిని పొందుదురు గాక నుఖింఠతురు శాక తా, వైనం జెప్పీన విధముగా, సచ్చిదానంద స్వరూపమైన బ్రవాము వ్రవంచ సంబంధము లేనిదై యున్నది. కనుక ముముయు లంద అిట్ట యదై్యైతానంద స్వరూవ మగు ట్ర హమునం చెల్లప్పుడును నిశ్చల ముగ వి శ్ర మింతురుగాక్ష అవ, ప్రశరణమును ముగించుచున్నాండు:-ా జగ న్లో బ్రహానందాభిభే గ్రంఖే తృతీయోఒఛ్యాయ ఈంత్క అదై్వైళానంద వన స్యాజ్జగన్ని థాష్థత్వ చింతయా, 105 అతి శ్రీనిద్యారణ్యశృతె, వేదాంతపంచదశ్శాం, బ్ర ప్థోనందే ఆదై్యతానందో నామ రృత్తీయోఒాాయః వ్యా ఇదానీమ ధ్యాయార్థముపసంవారతి.---బ్రవోనం బేతి, ఇతి శ్రీమక్సరమవాంసపరివ్రాజకాచార్య శ్రీ; భారతీ తీర్ధనిద్యారణ్యమునివర్య కింక రేణ రామక లష్పాఖ్యేన విదుషో విరచితే టబ్రవ్యానందవ్యాఖ్యానే అహ్వైతొనందో నాను తృతీయోఒధ్యాయఃః టీ. బ్రవ్లోనందాల్సిథే గృం-ఖేజబ్రవ్యోనంద మనెడి పీరు గల గ్రథమునందు, తృతీయః అధ్యాయః = మూండవ భాగము, ఈరిత=వెచ్చంబడెు. జగన్ని థ్యాత్వచింత యా జ ప్రపంచము మిథ్య యనెడి సంతతవిభారణచేతు అరై క్రళలౌనంద వవ అ అహ్వై శానందమే, (అద్వితీయ మగు బ్రవ్లోనందనుఖ మే) స్యాత్‌ =కలుగును, లా, బ్రహ్ణానంద మనెడి ఈ గ్రుంథమునందు, అదై్యశానంద మను మూండవభాగము చెవ్చంబడినది, చవంచముయొక్క_ మిథాష్ట త్య్వానుసంథానలతణవిచారమువలన నిష్ప్రపంచపరివూర్ష బ్ర హోనంద మే చి ' త్హమందుం బ్ర త్యత్షముగ స్ఫురిం మను, ఇది శీ! విద్యారణ్య తం లగు వంచదళియందు బ్ర;వ్లోనందమందలి అవై శతానంద మను తృతీయాధ్యాయము సమాప్తము.

శ్రీరస్తు శ్రీ గణేశాయ నమః స జర నీ వేదాంతవంచదళి నక. చతుర్లశ ప్రకరణము ది ఓ అాణంాయయననిస్తే యక పైదానానా లాలా వి ద్యా నందవళకరణము ఆ ఆమ వూర్యో త్తరగ్రంథ నంబంధమును బెలుపుచున్నా (దుణా- న్లో యోగేనాత్మ వివేశేస దైస్తతమి థ్యాత్వ చింతయా, బ్రహ్రోనందం పళ ఫతోఒథ విదార్థనందో నిరూష్థతే, క్షే వ్యా ఖ్యా నమ్‌ వ్యా ఇదానీం వృత్తవ _ల్లిమ్యమాణయోర్ల )౦భ యో నంబంధమావా---యో"గే జేరి. టీ. యోగేన = యోగమువేతను ఆత వివేశేన = అత విచారమువేతన, ద్వైత మిథ్యాత్యచింతయా = ద్వైతము మిథ్య యెడి ఆనుసంధానముచేతవు ట్రవోానందంజ ఛు హానందమును వళ్యతః = చూచెడీవానికి అథ జ ఆనంతరము, విద్యానందః ఆ విద్యానందము, నిరూబ్య లే ఆ నిరూవింపంబడుచున్నది. ఆతా. వై6 జెప్పిన యోగానందము ఆకానంవము, అదై్వైతా అ నందము వీనిచేక శ్రుమముగా యోగాభ్యాసము ఆత్మవిచారణను టె్య్వళమి ఖ్యాత్వనికాయమును కలిగి ట్ర పోనందానుభవము గలవానికి విదార్థనంవమును గూర్చి చెప్పంబడుచున్నది, ఆవ విద్యాశందస్వ మూపమును శెవ్వుచున్నాందు:ంలాా న్లో విషయానందవవ్వి ద్యానందో ధీవృ త్రిరూపకః, దుఖాఖావాదిరూవేణ న! ఏష చతుర్విధః డె వ్యా 'విద్యానంద్రస్వరూవమావా __.. వివమేతెం శస్యావాంశర భేదమాహాంా- దుఃఖా భావేతిం

విద్యానంద ప్రశరణనుం 9908 టీ. విమయానందవల్‌ ఇ విషయానందమువలె, విద్యానందకజవిద్యానం దమును; థీవృ _త్రిరూవకః ఇ బుద్ధివు త్తియే నస్వరూదము౫గాం గలది, వీమక అ ఈ విద్యానందము; దుఃఖాభావాదిరూపీణ అ దుఃఖాభావము మొదలైన స్వరూవము చేత, చకుర్విధః ఆ నాల్లు విధములుగా, పో, _కృశ జ వెప్పంబడెనుం త, విషయానందమువ లె విద్యానందము, బుద్ధివృ త్తిరూపమే. అది దుఃఖాభావాదిరూపముగా నాలబ్లు విధము లని చెప్పంబడినది. ఆవు ఆ శాల్లు విధములను తెలుపుడున్నాండు? న్లో , దుఃఖాభావశ్చ కానూ 'వ్పి2 క్‌ తకృతో్యో ఒవామిత్య సౌ, ప్రా _ప్రప్రాప్యోఒవామి ల్యేవం చాతుర్విధ్యముదాహృతమ్‌, కె వ్యా. చాతుర్విధ్య మేవ దర్శయతి.....దుః ఖాభొవ క్చేలి. టీ. అవాంజనేు, దుఃఖాభావశ్ళజదు!ఖాధావము గలవాండను; కామా ప్రీళ్చణు సకలాళీష్టస్రా ప్తి గలవాండను; కృతకృత్య ఇ౭ిజకృకకృత్యుందకు; ఆవాంజుజేను, ప్రాప్త ప్రాస్య శ్చేతి=పాందంబడిన ఫలవర్డ ము గలవాండను్కు వీనంజకః (వ,శారము, ఆసౌజఈ విద్యానందము, చాతుర్విధ్యంజనాలుగు విధములగ నున్న దని, ఉఊదావ్భాతంజవెబ్సం బడెను తా, విద్యానందము నాల్లు విధములష__౧. దుఖాభౌావము, ౨. సర్వకామావాస్పి 3. కృతకృత్యత, ఈ, స్రాప్తస్రావ్యత, ఈ విధ ముగా ఛశ్రుతియందే విభజించి చెప్పంబడినది, ఆప. నివారించం దగిన దు!ఖిమును విభళించి వెవ్వుచున్నా డుం న్లో , విహీకం చాముష్మికం చేత్యేవం దుఖం ద్వి ధేరితం, నివృ త్తిమెహికప్వ్యాహ బృహదాకణ్యుకం వచః, శ వ్యా నివర్హసీయం. దుఃఖం విభజలే.-విహికమితి, వహికన్య వివృ త్తిర్భృజా చారణ్యకవాశ్చేనోచృత ఇత్యావా.--నివృ త్తివింతి. టీ. విహిశకం అ ఈ లోళమందలియు, ఆముమీకం అ లోళాంకరములందలియా, దఃఖంజదుకఖిము, ద్వి ధాజురెండు విధములంంగా, ఈరికం = కచెక్స్పంబదెక. వఐహీకన్య ణి ఈ లోకనుందలి దుకఖముయొక్క నిజృ త్రిం = లేకండుటకు, బృవాదారణ్యకం వదఃణ బృవాదారణ్యక శు, త, అవా = చెబ్వుడున్నది. తా దుఖమా వహశవముం అముష్మికము నని ద్యివిధముూ, అందు, ఐహికదఃఃఖము జ్ఞానికి నివప్పంమ నని బృహదారణ్యక శ్రుతి చెప్పుచున్నది, వేదాంత... 68

రిక్త శ్రీ వేదాంతపంచదశి, చతుర్దశ వ్రశరణము ఆవ, ఈ శ్రుతి నుదాహరించుచు నెందు: శ్లో ఆత్తానం చేద్విజానీయాదయ మస్మీతి పూరుప కిమిచ్బన్క_స్వు శామూయ శరీరమను సంజ్వ'రేత్‌. 4 ఠ్ర్‌ వ్యా తచ్చు)తివాక్యం పఠతి=--ఆశ్తానం వదిలి, టీ. ఆయంజక ముముత్తు వగు) ఫపూరుమః = ఫురుషుండు, అత్థాసం ఆ ఆత్మను; అస్మీతిజజే మైలి నని విజానీయా శ్చేత్‌ ఆ తెలిసిగొెనేని, కేమిచ్ళక్‌ =నీమి కోరుచు, కస్యజఎవనియొక్క కామాయణఇస్టముక్‌ అకు) శరీరం ఆ రపించెడి శరీరమును గూర్చి? అనుసంజ్వ'లేత్‌ ఆ పరికపించును. (పరిశాషము నొందం డనుట) తా, వూస్త్రవిచారముచే కూటస్తాత యొక్క యథార్ధ స్వరూప థా థి మును దెలినీళొని ఆ యాత్మయే నే నని నిశ్చయము గల జ్ఞాని వ్‌ భోక్త యొక్క వీ తికొజకు, ఏ ఫలము నిచ్చయించుచు 'చేహాము పరితపించిన చానితోపోటు తానును పరితపించును 1 అాను బ్రహ్మము 'ననెడి నిశ్చయ ముచే జ్ఞానికి భో_క్సృత్వాఖిమానము "లేదు. మ్వైతము మిథ్య యనెడి నిశ్చయముచే నది భోగద్ధము కా దనియు "ఇెలియును, అందుచే జ్ఞానికి భో_క్తృత్వభోగ్యములవలనం గలిెడి మైహికదుఖముగాన్ని అట్టి దుఃఖమువలని తాపము గాని లేదు, ఆవ. అక్తకును; జీవునకును గల సంబంధమును 'జెప్ప్తుచున్నాండు:-ల న్లో + జీవాళ్ళా వరమాళ్తా చేత్యాత్తా ద్వివిధ ఈరతు, చిత్తాదాత్య్యా త్రి భిర్ణేయోః జీవస్పక్‌ భోక్త ఎలౌం వ్ర చేత్‌. ౮ వారా ఆత్మని శోకసంబంధం దర్శయితుం త చృేదమాహ---జీవాల్ళే తి. అక్క నో జీవల్వే నిమి తమాహా----చిత్తాదాత్యాదితి. వై తన్యస్య సూలనూత కారణరూ వె స్రిళిః వాటి 4 మా థి క మా శరీరై స్తాదాక్యృ భృ మే సతి చితో భో కృశ్వం భవతి న భోకా జీవ ఇర్యుచ్య తే. టీ. అత్తా=జక్య) జీవాత్తా ఆ జీవాత యనియు, పరమాతా వేతిజవరమాతే ఆశీ ళీ . కాళీ యనియు, ద్వివిధ! = రెండు విధములుగా, ఈరిత! అ ఇప్పంబడినది. త్రిభిః 'జేహైఃః స్థూలనూత్తశారణము లఇెడి మూండు శరీరములతో, చిశ్తాదాళ్యాత్‌ = నై శన్యము మొక్క శాదాక్యభాాంతిపలన) జీవస్సక్‌ ఆజీవుం డగుచు, భోక్త ల గౌంజభో క్షృత్వ మును, వ్రశేల్‌ ఇ ఫొందును, శా, ఆత వస్తువు జీవాత్వ యనియు పరమౌాత్త యనియు ద్వివిధ శ్ర ఆలి పత్రి దాత్రి భి ముగా జెప్పబడెను, ఆ యాత మైతన్యమునకు సూలసూత్త కారణ ఆఫ థి ఖీ

విదాస్థనందవ్రశరణమం 995 శరీరములే తా ననెడి ఛా9ంతి కలుగుటచేత, భో క్ష త్వమును పొంది చేవుం డనయిడుచున్నాంయడం.

అవ, ఇపుడు పరమాత్మ స్వరూపమును 'బెదుచున్నాండునాలా న్లో * వరాళ్తా సచ్చిదానంద స్తాదాత్మస్థం నామరూప యో, గత్వా భోగ్యత్వమాపన్న స్త ద్వవేకశే తు నోభయమ్‌._ 7 వ్యా ఇదానీం పరమాత్మనః స్వరావమావా-ాపరాశ్షేతి. కగు భోగ్యరూజ త్వావ _త్రివ్ర, కారమావా--- తాదాత్య్యమితి. నామరూపకల్పనాధిష్టాన సన తత్తాదా | త్య శ్రి ప్రాష్య భోగ్యమళ్నుత ఇళ్యర్థః, భో కృ త్వాద్యభావే కారణమావహా=--శద్యి వక ఇతిం తాభ్యాం శరీర త్ర, యజగచద్భ్భ్యాం వివేశే ఛేదక్డానే నతి నోళభయం భో క భోగ్యరూవం నా ్తీక్యర్థః. టీ. పరాత్తా = వరమాత్మ సచ్చిదానంక॥ ఆ సత్యక్ఞానానందన్వరూపుండు, (భవేత్‌ ఇ అగు); నామరూవయో! ఇ నామరూసములయొక్క; కాదాత్య్యం = విశ్యమును, గళ్వాజపొంది, భోగ, స్రత్వేం అ భోగ్యన్వరూపమును, అపన్నః జ పొందిన వాండు, (భవేత్‌ = ఆఅగుకు. తద్వివేశే తుజఆ శరీర్మత్రయమును విభజించి తెలిసికొని నవ్వుడు;, ఉభయం ఇ భోళ్త్ళ లళోగ్యస్వరూవము, న = లేదు, తా, పరమాత్మ తాను సచ్చిదానందస్త్వురూపుం మైనను, నామ రూపములతోడను, భోగ్యముతోడను, తాదాత్మ్యమును బొంది జీవుం డనంబడును, జీవాత్మ "భేదమును విచారించి తెలినికొనినప్పుడు భోక్త ఖ భోగములు, నామరూవములు తాను గాక వానికి విలతణుం తై యుండును, అవ, ఈ యర్థము'ే వివరించుచున్నాండుః- శ్లో, భోగ్యమిచ్చళ భో క్తుకన్ధే శరీరమనుపంజ్వ రేత్‌ , జరా స్త్రిషు శరరేషు స్థితా న త్వాత్మనో జ్వరాః ౪ వ్యాః ఉఊక్తమర్థం వివృణోతి....భోగ్యమితి, టీ. భోక్తుః=భో కయెన తనయొక్క అస్థే=లాభము విషయమె; భోగ్యం ఆ భోగ్యముశు, ఇచ్చక- = కోరుచు, శరీర ముకు ఇ శరీరత్రయము ననుసరించి, సంజ్వు శీతల్‌ =దుకికొంచుకుం త్రిషు శరీళేషుజమూ:డు శరీరములందును జ్యరాః = కౌపములు, స్థిశాశ=పన్నవి. ఆత్యనన్తు= కఠ కయితే జ్వరాః = తాపములు, న = లేవు, తా ఫుసషుంకు తాను భోశ్స యను నభిమానముచే భోగ్య మును నగోరుచు కోరిక త్ర, మము ననుంరించి దుఃఖము నొందుచున్నాంయ,

006 శ్రీ వేడాంతపంచదశి, చతుర్దశ ప్రకరణము “శరీరత్రయవిలతుణుం డగు నాత్మ యే సే నని కెలిసికొనినయెడల, ఆత్మ "ళట్ట దుఃఖములును "లేవు గాన, ఆ పురుషునకును దుఃఖ ముండదు. అవ శరీరతృ్యయములో జీ యీ శరీరనుం జే యే జ్వరము లున్న వనినం జెప్పు చున్నాండు:లాా న్‌ వాధ యో ధాతువై షమ్మే స్థూలదేహే స్థితా జ్వరాః, 'కామక్రో ఛాదయ స్ఫూశ్మే ద్వ యోర్చీజం తు కారణే, రి వ్యా-కన్మిక్‌ శ రీళే కోజ్వర ఇళ్యాళంక్య ఫ్థూలదేహే విద్యమానాక్‌- జ్వరాళ దర్శయతి..వ్యాధయ ఇతి. లింగ జేవహాకారణ దేహగ తాక జ్వరానావా---శా మేతి. ” టీ. ధాళువైమమ్యే = ధాకుప్రళోపముచే భేదము గలగలా, ఫ్థూలదేహేజ స్థూలదేహమునందు; స్థితాః ఆ ఊన్న, వ్యాధయః అ రోగములు, జ్వ రా$=జ్వరములం, సూస్మే=జనూత్మ్‌శరీరమునందు, శామక్రో,ధాదయః ఇ కామ క్రో, ధాదులు, జ్వరాః ఇ జ్వరములు. ద్వయో॥ = స్థూలనూత్త్మ శరీరములకు, బీజం తు = మూలమైన యవిద్యం కారణే జ కారణ శరీరమునందు; (జ్వరః = జ్వరమగును) తా, స్థూలళరీరమునందు ధాతు వ్రకోమముచేం గలిశెడి వ్యాధి రూపము లగు జ్వరము లున్నవి, సూత్షశరీరమునందు 'కామక్రో థాది రూపము లగు జ్వరము లున్నవి, స్థూలసూక్ష్మశరీరములు గలుగుటకు బీజము కారణ శరీర మగుటవలన నట్టి వీజమే కారణ శరీరమందుం గల జ్వరము. అవ ఫూర్వమందు చెవ్చంబడిన శ్రు,త్యర్థమును వివరించుచున్నాండు:--- న్లో అదై ౧ తానంవమార్షేణ పరాత్తని వివేచితే, అవళ్థ్థన్వా _స్థవం భోగ సం కిన్నా మే చ్భేర్చరాత్మ నిత్‌ , 10 వ్యా. ఇదానీముదావ్భృత శతి కాత్పర్యకథనవ్యా కేన ఫూర్యో క్రమేవార్థం విశదయతి...-ఆదైై లేతి, తృతీయాధ్యాయో క్తప్రశాళేణ మాయాకార్యనామరూపా భ్యాం నచ్చిదానంబే పరమాత్మని వివేచిలే భేచేన కాలే సతి సర్వం ప్రపంచం మిఖ్యతి జానళ్‌ కిం నామ భోగ శ్ర్‌మిచ్ళతి. టీ. అపై వశౌనందమాన్లేణ=అై స తానంద ప్రకరణమున చెప్పిన మార్గ ముచేత, పరాత్యని=వరమాత్మ్య: వివేచిలే = విచారింపంబడె జీని, వరార్యవిత్‌ ఆ బ్రవ్మావిదుండు, వాస్తవం భోగ్యం ఇ నిజ మెన భోగ్యమును, ఆవళ్యక్‌ జ చూడకు కిన్నామ=దేనిని, ఇ్ఫేత్‌. కోరును! దేనిని కోరం డనుట,

వీద్య్యానంద ప్రకరణము ర? తా. అరై గళానంద శరణనునందు వెప్పిన చ,శారముగా పరబ్రహామును మాయా తత్కౌర్యములనుండి విభజించి అెలినికొనిన ఆత్మవిదుంయ ఏ భోగ్యవ స్తువును నవేతీంపండు. (భోగ్యము మిథ్య యనెడి నిశ్చయజ్ఞానము కలిగను. కాన భోగ స్ట్‌ము నిచ్భయింపండు) ఆవ వె వ్రశారము వరమార్మ ను బెలిసీళొనినయెడలు భోక్తయీ లేండు గాన వానికి శరీరమువలనం గాని, జ్వరములవలన. గాని తాపము లేదని ఫెన్వచున్నాందు:ా న్లో , ఆత్థానందో _క్టరీత్యాన్మి ౯ జీవాత్మ న్యృవథారిత్కే భోక్తా నైవాన్సీ కోఒప్యుత్ర, శరీరే తు జ్వరః కుతః, క్షే! వ్యా, తఠః భార్వాధ్యాయో క్తరీత్యా జీవాత్మన్వరూపే అనంగకూటస్థ 3 తన్య రూపే నిళ్చిలే సతి కామయితురభావాజ్ఞ్వరాదినంబంధో నా స్తీత్యాహ---అఆత్తా నంబేతి. టీ. ఆత్తానందో కృరీత్యా ఇ అత్త్థానందప్రకరణమునం కెబ్పంబడినట్లు, అస్మిక్‌ జీవాక్మనిజఈ జీవునకు వాస్తవస్వరూపమైన సాక్షీనై తన్యము, ఆవధారిలేజ తెలిసొనం బడంగా, భోక్తాజఖో క్త నా_స్ట్యేవజలేనే లేడ, అత్త శరీరేతుజఈశరీరమునం దయిలేః జ్వర?జజ్వరము, కుతఃజఎక్కడిది? తా, ఆత్తానందప్రకరణమునం 'జెన్పినరీతిగా జీవాత్మ యొక్క వా_స్తవస్వరూపము ఆత్మ యే యని జీవాత్మ ల కభేదము నెతణింగంనయుడల భో_క్రయే లేడు గాన, అట్టివానికి శరీర తొవమే లేదు, అవ, ఈ క్రింది శ్లోళకములయందు; కాని! దుఃఖాఫావమును జెప్వుచున్నాందు:* శ్లో. పుణ్ధపావద్వయే చింతా దుఃఖమాముప్నికం భవేత్‌, వ్రథమాధథ్యాయ ఏవో శృం చింతా నైనం తవే దితి, శై వ్యా ఇదానీమాముష్మికం జ్వరం దర్శయతి...-ఫుణ్యేతి. కస్యాభావః ప్రథమా ఛ్యాయే నిరూపిక ఇత్యాహా---వప్రథ మేతి టీ, పఫపుణ్యపావద్వయే చింతా = ఫుణ్యపాపములయొక్క.. దింత, అమమ్మ కం దుఃఖం=ఆముష్మిక (పారలౌశికు దుఃఖము, భవేత్‌ ఇ అగును, నీనం జ ఈ బ్రైచ్తావిదుని; చింతా=పుణ్యపాపములయొక్క_చింళ, న తపేదితిఐతపించంజేయ దని, వ్రశమాధ్యాయ వవజమొదటీి యధ్యాయమునందే, ఊ శృం=వెప్పంబడినదిం కా, పుణ్యము చేయకపోతినే యనియు, పొవము చేనించే యనియాం గలిగెడి చింత ఆనుప్షికదుఃఖ మనంబడును, ఇట్టి యాముప్మిళ

$ర3 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, చతుద్దళ ప్రకరణము దుఃఖము జ్ఞానికి లేనే లేదు. ఇది 'మూగానంద ప్రకరణమందే చెప్పం బడెను, ఆవ. జ్ఞానికి అగామివిషయళ చింత "లే దని చెప్పుచున్నాండు:- శ్లో, యథా పుమ్మురపన్తేఒస్మి౯ అపామశ్హేషణం తథా, వేదనాదూర్ధ్వమా గామికర్మణోఒ క్లేషణం బుధే, 13 వ్యా, నను; క్ష్‌నిన ఆరజ్ఞకర్శ విషయా చింతా మాభూళత్‌. ఆగామికర్శ్యవిషయా చింతా భవర్యేవేత్యాళ ౦క్య తద్యథా పుమ్మురవలాళు ఇత్యాదిక్టు త్యా క్ట్‌నిన ఆగామి శర్మసంబంధనిరాశరణా త్రద్విషయావి చింతొ నా స్రీత్యావా---య'ఖీతి. టీ, యథాణవ రీతిని, అన్మిక్‌ పుష్కురవళ్లే = ఈ తామరాకనందు, ఆపాం ఇ సీటియొక్క; అశ్తేషణంజసంబంధము లేదో, తథాజఅ రీతిని, అస్మి క బుభేజణ ఈఠత్త్య విదునియందు, వేదనాల్‌ జత కక్టానంబుకం టె ఊర నంజశరువాతు ఆగామికర్మ య! శాంబోవు కర్త్మయొక్క; అశ్షేమణంఇసంబంధము లేకండును, తా, తామకాకువైై నీరు ఆకున కె ట్లంటకుండ నుండునో, ఆ చ్రకారముగా జ్ఞానికిని ఆగామి కర్మ పలమునకును సంబంధము లేదు, ఈ యర్థము “తద్యథా ఫుష్కురపలాశ” అనెడి శ్రుతినుండి తీసికొనం బడినది, విశే, (1) ఆగామి (2) సంచిత (8) ప్రారబ్ధము. లని కర్మ త్రివిధముః--౧ ఈ జన్మమందు జననము మొదలు మరణవపర్యంతము చేయంబడు పుణ్య పాపకర్శ ము అగామి యనండును, ౨ ఛువానృష్షి మొదలు ఈ జన్తారంభముపణకు జీవం జా యా జన్మములందుం జేసిన కర్మము సంచిత మనంబడును. 3. సంచికకర్మనుండి ప్పర్దమాన జన్య మందు అనుభవించవలనీన కర్మ ము ప్రారబ్ధ మనంబడుకు ఆవం క్షానిః నంచిత కర్మ యు నళించు నని చెప్పుచున్నాండు:ణా శ్లో + ఇమీకాతృణతూలస్య వహ్నిదాహః తణాద్య థా, తథా సంచితళర్తాస్య దగ్ధం భవతి వేదనాత్‌ , ేశ్ష వ్యా. “శద్య భేషీకాతూలమ న్నా స్రోళం ప్రదూయేతై పం వాస్య స్వే పాష్తా నః ప్రదూయంతి ఇతి శ్రుత్యవష్టంభేన సంచిశకర్మవిమయావి చింతా కానినో వాస్తీ శ్యాహ---ఇషీశేతి, టీ. ఇషీకాతృ్భణతూలన్య= లేత యొండుగడ్డివరకలును దూదియు, తణాల్‌ ఎతుణ ములో; వహ్ని దొహ?=అగ్ని చే దవనము, యథా=వీప్రకారమో రథాజఅ ప్రకారమే,

వీద్యానందప్రశరణము రగ ఆన్యజఈ (వ్మావిదునియొక్క-) నంచికకర్శ ! వఫూర్వజన్న ములందు నంపాదించంబడీన కర్మం 'వేదనాల్‌ జబ్రహజ్ఞానమువలన, దద్ధంజనాశము నొందును, తా, “తద్యథేషీశాతూలమగ్న్నా ప్రోతం వ్రదూయేతైవం హోస్య సర్వే పాష్థానః వదూయంతే” అనెడి శ్రుత్యర్థమును పఠించు చున్నాండు. లేంత గడ్డికరకలు గాని దూది గాని ఎట్లు అగ్నిచే ధ్వంసము చయయలడునో, ఆ విధమున క్ఞూనియొక్క సరచితకర్మము లన్నియు తత్త సజ్ఞానమువలన నశింపంచేయంబడును. ఆవ. ఈ యర్థమున గీతొవాళ్యము నుదాహరించుచున్నాండు:ల శ్లో యశై ఛాంసి సమిద్ధోఒగ్నిర్భస్మ సా త్కురు తేఒర్టున, జ్ఞానాగ్నిస్సర్వక రాణి భస్మ సాత్కురుతే తథా, 115 వ్యా ఊక్తాశ్టే భగవద్వాక్యమవి ప్రమాణయతింాయక్షై. ధాంసీతి. టీ, అర్జునజపీ యర్దునా! సమిద్ధః ఆ బొగుగా మండుచుండెడి, అగ్నిః అ అగ్ని, వీథాంసిజఎండు సమిధలను, యథాజఎట్ట్లు; భస్మ సాల్‌, ఆభస్మముగా, కురు లే=చేయునో, కథాజలట్ల, బ్థైనాన్నిః ఖు తత్త్వక్షాన మిడి యనగ్ని, సర్వకర్తాణి=సమ్నన్త కర్థలను; భన్మ సాల్‌ = భన్యముగా, కురు లేజ చేయును. తా. ఓ యర్జునా ! వ్రజ్వలించుచుండెడి యగ్ని సమిధలను భన్మీ భూతము చేసినట్లు జ్ఞానాగ్ని సర్వశర్మములను నశింపంజేయును, అనం కాని కర్య బద్ధుందు గాం డని చెప్పచున్నాండు:లలా న్లో యస్య నావాంకృతో భావో బుద్ధిర్భస్య న లిష్యతే, హత్వాపి స ఇమా౯ా లోకా౯ల నవహాంతిన నిబధ్య లే, 16 వ్యా యస్య చనావామ్‌తి. టీ. యస్య=ఎపనికి ఆహాంకృతః = ఆవాం కారపూర్వక మగు ఖావఃజభావము, నజ లేదో) యస్య = ఎపనియొక్క, బుద్ధిః! ఆ బుద్ధి న లివ్యరే ౨ కర్శయొక్క_ ఫలమును వాంఛింవదో, సఃజవాండు. ఇమాళ్‌ లోకాక్‌ ఈ లోకములను, వాత్వాపిజనళించం జేసి నను న నిబధ్య లే=కర్శ చే బద్ధుండు గాందుం తా. ఏ పురుషునకు తాను చేయు కర్మయం దభిమానను లేదో, ఎవనియొక్క_ బుద్ధి కర్మపలాసక్రి "లేనిదో, అట్టి అపరోత్షజ్ఞాని, శరీరము ననుసరించి యా జనులనందతినిం జంపినను స్వస్వరూవభూతా వి శ్రీయ

100 శ్రీ వేదాంతవంచదశి, చతుర్దళవ్రశరణమం ట్ర హ్మవిజ్ఞానము గలవాం డగుటవలన, పరమార్థదృష్టి చేత చంవీనవాండు కాం డనియు, అట్ట కర్మకు బడ్ధుండును గాం డనియు అఆౌత్ప్సర్యను. అవు వెఛాందోగ గ్‌ శ్సులిని ప్రమాణముగాః జూపుచున్నాండు: న్లో, మాతాపిత్రో,ర్వధ నే సయం భూణవాత్యాన్యదీదృళం, న ముక్రిం నాశయేత్చాషం ముఖకాంతిర్న నళ్యతిి, క: వ్యా అస్మి న్నేవార్డే జ! మాతృవథేన న పితృవధేన న స్లేయేన న భ్రూణ వత్యయా నాస్య పాపంన చవ్నపో ముఖా న్నీలం వేతి ఛాందోగ్యక్టు తివాక్య మర్థకః సఠతి---మాతావి ోకితి. చచేత్యేకం వదం. నీలమితి కాంతిరిత్యర్థః టీ, మాళాపి త్‌ో వధః=తలిదంద్రులం జంపుటయు, స్రేయంజదొంగతనమును, భూణవా త్యాజళికుహూత్యయు, అన్యత్‌ ఈద్భళం పాపం=ఇంకను నికరములైన యిట్టి "పాపమును; ముక్రింజము క్రిని న నాళయేత్‌ ఇ నళింపంజేయదు. ముఖకాంతి[జముఖవర్భ నును న నళ్యతిజనళించదుం తా, *న నూతృవభేన న న్తేయేన న భ్రూణహత్యయా నాస్య పాపం చ న చక్కుషో ముఖాన్నీలం వా” యనెడి శ్రుత్యర్థమును జెన్చు చున్నాంయ, మాతృవధ మొదలుగా గల యొట్టి మహాపాపమును క్రొనియొక్క ము్రిని గాన్ని ముఖవర్చస్సును గాని నశింవంజేయ "లేదు, ఆవ. కానియొక్క తని అం శ్రోకములలో పర్షి ౦ంచుచున్నాండు;.- న్లో, దుఖాభావవ దేవాస్యసర్వ కామా ప్రరీరతా, సర్వా న్కామా నసావాప్తా వ్యామృతోఒభవదిత్యతః, 18 వ్యా, ఊ _శ్షచాతుర్విధ్యమ భ్యీ ద్వితీయ ప్రకారమావా-__దుః ఖేతి, ఈర తాకు, 'త్యేతి శేమః అస్మి న్నశ్థే వశకేయ శుతివాళ్యమర్థతః కకతి.._వర్వానితి, టీ ఆబ్యజఈః బ్రవ్మావిదునకు దుఃఖాఖావవదేవ=దు!ఖము లేనల్లే, సర్వకామా వ్లీః ఇసవు _సకామప్తా వ్రీవలని తృ్టి ఈ8ఈా = చెన్పంబడినది. అసౌజఈ (వావిదుండు, నర్వాక్‌" కామాక్‌ =సమ ' సకామములకు, అప్త్యాజపొంది, అమృత? బ్ర; వాన్వరూపుండు, ఆభవదితి=ఆగు ననుట హిజక్రుతి ప్రసిద్ధము, లతా, బ్రహైావిదునకు దుఃఖము లేదు, వానికి పొందందగిన (త 'చేదియు లేదు, ఆతం సర్వకామముల ననుభవించినవాం డ్రై బ్రవ్గా స్వరూపుండే యగును. అని ఐతరేయ శ్రుతి చెప్పుచున్నది

వీద్యానందపవ్రకరణనుం 1001 వం అవ. ఛాందోగ (| శు, తిని '్రమాణముగాం కెచచున్నాండు:ంలా న్లో, జత శ్రీడళ్‌ రతిం ప్రాహ శ్రీభిర్యానై స్త్థథేకవైః శరరంన స్మ రేత్చ్రాణు కర్మ ₹శా జీవ యేవనముమ్‌, క్షం వ్యా 'జతుక్‌- క్రీడక్‌ రమనూణః స్తీభిక్వా యారైర్వా జ్ఞానిభిర్వాచుక్షాని ఖిర్వా యస్వ్యైర్వా నోవజనం స్మరన్నిడం శరీరోమితి ఛాందోగ్య శ్రుతినాక్యమర్థతః చరతి... జతున్నితిం టీం త్తీ?ిః బా స్ర్రీలతోను, యాఖె? ణు వ్రయాణివలతోడను, శథాజ అట్టే, ఇరర్రైః అ ఇతరులతోను, జతుక్‌ ఆ భక్షీంచుచు, క్రీడక్‌ ఆ క్రీడించుచు, రతింజరతిని, ప్రా ప్తస్పక్‌ అపొందినవాం డగుచు, శరీరంజశరీరమును, న స శేల్‌ జతలంపండు. ప్రాణజా ప్రాగాము కర ణాజుస్రారబ్ధకర్మ చేత, అముంణ ఈ బ్రవ్వావిదుని; బజీవయేల్‌ ౨ జీవించ "జేయును. తా, శ్రీలతోం గాని, చయాణికులతోం గాని ఇతరులతోం గాని భతమీంచుచును శ్రీ డించుచును రమించుచును జ్ఞాని తన శరీరమును స్మ రింవం డనియు, వాని ప్ర్రము ప్రారభ్ధకర్మ ముచేత జీవింపయబడు చుండు ననియు “జము శ్రీడ౯ రమమాణః, ..స్త్మ రన్నిదం శరీరం” అనెడి ఇాందోగ్య్యశ్కుతి చెప్పుచున్నది, ఆవ, కె త్తిీరీయశ శ్రుళ్యర్థమును కెస్పుచున్నాండు:లా న్లో + సర్వా శామా౯ సహాప్నోతో నాన్యవ డ్దన్మ కర్మ భి వర్తంతే త్రో త్రియే భోగా యుగపత్క్రిమవర్డి తః, ల0 వ్యా- తక్రైవ తె త్తిరీయ శ్రుతివాశ్యం జకతి...నర్వానితి. నను శర్మ ఫలభోగాంగీ శాే జన్హాది ప్రనక్యే రే త్యాకంశ్యావాయా నాన్యపదితి, కే సంచితకర్యణాం డగ క్వాదజ్ఞవ జన్య నా స్రీత్యర్థఃం టీ. (ఆసౌజఈ బ్రవృాజ్ఞాని)భర్వాళ్‌ కామాళ్‌ వను సకామములను, అప్పో తిఆ పొందును (ఆనుళవించును), కర్మ భీజసంచిత కర్మ లచే ఆన్యవల్‌: జల్జానవిహీనునికివ లె, జన్మ్య=ఖఇంకొక బన్మము, న ణ లేదుం శోత్రియే = శోత్రియుం డైన ఆ క్షూనియంద్భు భోగాః జ భోగములు, శ్రమవరి తొక ఆ శ్రమము లేక, యుగజల్‌ అ ఒళీ శాలమంగు, వర్తంతే = వర్తించుచున్నవి తా, జ్ఞానియొక్క సంచిత కర్మము లన్నియు జ్ఞానముచే దహీంపం బడును గనుక, అజ్ఞానికివలె నతనికి ఫునర్జన్మము లే దనియు సర్వభోగ

100 శ్రీ, వేడాంతపంచదశి, చతుర్దశ ప్రకరణము ములును కాలక్రమము లేక వకకాలమంచే వానియందు వ ల్పించు ననియు శై త్తిరియక శ్రుతి చెప్పుచున్నది, ఆవ. వై యర్థముే సంగృవాముగాం కెప్పాచున్నాందు:-.- శ్లో, యువా రూపీ చ విడ్యావా౯ నీరోగో దృఢచి త్తవాళా నై న్యోవేతః సర్వపృథ్యిం వి _త్తపూన్తాం ప్రపాలయకొా, ర! వ్యా, ఇదానీం తై త్తీరీయక బృవాదారణ్యకవాక్యం సంత్సీ ప్యార్ధతః వఠలి.... యువేతి. టీ. యువాజయువకుండు, రూపీ చ=సౌందర్యవంకుందును,. నీ రోగ$జరోగము 'శేనివాందును దృఢచి త్తవాక్‌ = దృఢమెన చి _త్తీము కలవాందును, నెన్యోపీతః = టైన్యముకలవాండ్రై, సర్వష్ఫథ్వీంజనమ _స్త్రభూమండలమును, వి తృవూర్షాం = ధనముతో సమృద్ధియగునట్లు, ప్రృపాలయక్‌ ణా రాజ్యమును 'పాలించునుం తా. ఈ శ్లోకముతో. గలివి తాత్పర్యము దిగువను వ్రాయం బడును. శ్లో. సర్వై కానుష్యునై ర్య్ళోవై సృంపన్న_స్తృ ప్పభూమిషః, య మానంద మవాప్నోతి బ్రహ్హవిచ్చ తమళ్ను తే, లలి వ్యా, నను సార్వ భౌమాదిహిరణ్యగర్భాంకానాం జీపనిస్టానామానంచాణాం కథం క్షానిని వంభవ ఇళ్యాళంక్య సశళ్వేసోమానందానాం క్ఞానినావన క ఈ వ్యంశళ్వా త్పంభ్ధప ఇత్యాహ---సరై సరితి, టీ. సై సి మానుమ్య తైః భోః ఆ సమస్త్వమనుమ్యసంబంధము లె న భోగము లతో; బంవన్నః ఇ కూడుకొనినవాం జై: శృప్రభూమినణత్భ ్లని జెందిన మవారాజు, యం అనందంజనీ యానందమును;, అవాప్నోతి ఇ పొందుచున్నాండో, తమేవ ఆ యానందమునే బ్రవ్మావిచ్చ = బ్రవావిదుడును, అక్ను లే ఇ ఆనుభవించును. ఆశా, యావనము, సౌందర్యము, నీ రోగత్వము, దృఢచి త్సము, మంచినై న్యము, వి _త్తసమృద్ధిగల మహారాజ్యము "మొదలగు సమ్నస్త భోగములను కలిగి మనుష్యమాత్రునకు వ్‌లయిన సర్వభోగముల ననుభవించెడి మహారాజున సెట్టి సుఖము గలదో, ట్ర హావిదునకును అట్ట సుఖమే ప్రా ' వ్పించును. సార్వభౌమాదిహిరణ్యగ ర్యాంకేముగం గల సర్వజీవనిషస్టానందములును బ్ర ప్టోంశములే యగుటవలను పర బ్ర స్వరూపుం డగు క్లనియందు గల వని యభిప్రాయము,

విద్యోనంద ప్రకరణము 100 అవ వెం జెప్పిన సార్వభౌమునికిని క్షానికిని సామ్యముకు జెదుచున్నాండు-.. న్లో "మ ర్యభోనే ద్వయోర్నా న్హ్‌ కాముస్త్యృ _వీరతస్పమౌా, భోగా న్నిష్కూమతై కస్య పరస్యాపి వివేశతః, 2 వ్యా నను సార్వభౌమ త్రియయోర్విషయప్రా వీసామ్యాభొవాత్కమానంద సౌమ్యమి త్యాశంక్య వైర పేత్యసామ్యా క్రత్చా) _ప్రసామ్యుమి శ్యామ అజా మ క్ష్యేతి. తృ వ్రసామ్యే హేశుమావా--భోగాదితిం . టీమర్త బ్రీళో చేజమనుమవ్యలోకమందలి భోగములయందు, ద్యయోః ౨ నవా రాజునకును, కానికిని, శామః=ఇచ్చ, నా స్పిజలేదుం అకఃజ౪ఆందువలన, తృ వ్లీఃజత్భ వః సమాజువా రిద్దరికిని సమ మే. వీకన్యజమహారాజునకు, భోగాత్‌ = విషయభోగమువలన, నిష్కామతాజకోరిక లేకుండుట, పరస్యాపీజజ్ఞానికి వివేశతః ఇ క్థానమువలన, (నిమ్మా మతా ఆ కోరిక లే కుండుట) తా. మానుషికభోగములయందు మహ రాజునకును క్లూనికిని కోరిక లేదు, నుహారాజునకు సకల భోగములను తనకు తృప్ది కలిగి నంకవజకు అనుభవించుట చేతను, బ్రహ్హావిదునకు జ్ఞానోదయము చేతను భోగములందు కోరిక కలుగదు, ఆవ. వివేశము కూన మానుషికభోగములం బెట్టు నిష్కామతను గలిగించు ననిన. కెబ్వచున్నాందు:... న్లో, త్రో త్రియత్వా ద్వేదళా మై ర్య్ళోగ్యదోషా నవేశులే, రాజూ బృహ ద థో దోషపాం స్తా౯ గాథాభికుదావారత , రత్త వ్యా, వివేశత ఇత్యు _క్తమర్థం వివృణోతి--- శో త్రి యత్వాఏితి. విషయదోషోః శస్యాం శాఖాయాం "కేన నిగూపితా ఇత్యాశంశ్య బృవాద్ర, కేన మైశ్రాయణీయాఖ్య శాఖాయాం గాథాభిరుక్తా ఇత్యావాంలరా జేతి. టీ. ో్రియత్వాల్‌ = శ్రోత్రియత్వమువలన, (క్లాని యగుటవలన) బేడ శాసై ఏఐ వేదశాస్త్ర క,వణముచేక్కు భోగ్యదోమోక్‌- ఆ భోగ్యవస్తువులయందలి దోమను లను, ఆవేశులే = కనులొనుచున్నాందు. బృవాద్రథ రాజాజబ్భ్బవాద్రథ మహారాజా, తాళ దోపాకాఐఆఈ భోగ్య పదార్థదోమములను, గాధాభి! = ఉపాఖ్యానములనే, ఉడా వారల్‌ = ఊదావారించెను. తా, వేదా స్త్పవశనమననాదులచే భోగ్యవదార్థముల యందలి దోషములను శ్రోత్రియుం డగు జ్ఞాని చూచుచున్నాండు.. అందుచేత

1001 శ్రీ చేడాంతపంచదశి; చతుర్దశ ప్రకరణము జ్ఞాని కట్టి భోగములవై కోరక యుండదు. భోగ్యవ స్తువులయందలి దోషములను బృహద్రథమహో రాజూ శ్రుతియందు చెప్పియున్నాండు, ఆవ. చానియందలి దోషములు తెలియంటచే భోగ్యములయందు శామ ముండ దని దృష్టైోంతము వే కెప్తచున్నాండు:లా- శ్లో చేహదోషాం శ్చిత్తవోపాళ్‌ భోగ్యదోషా న నేశకశం శునా వాంటే పాయనే నో శామ్యస్తద్యద్వి వేకినః, లక వ్యా వివేకిన! కామానుదయీ దృషహ్రైంతమానా--శు నేతి. టీ. జీవాదోహోక్‌ జశరీరదోవములను; చి క్తదోసూక్‌ ఆచి త్తదోమములను భోగ్య జోషాక్‌ జభోగ్యవస్తుదోవములను; అేకళఃజవివిధ రీశులుగా? బృవా ద్రథుః డుదావా రెంటెను. (శావున); శునావాం లేజకుక్కు కక్కి.నదానియందు; కామ?జకోరిక్క (యథ్రా నజబట్లు కలుగదో, వి వేకినకజజ్ఞానికి, పాయ నేఒవిజపరమాన్న మందుకు తద్వత్‌ జఅభ్లే శామః న ఇ కోరిక యుండదు. శా. కుక్క. కక్కునందు కోరిక యొ ట్లుండదో, అశ్లే దేహాది వోషుముల నెటింగిన జ్ఞానికి పొయసాదిభోగములందును నోరక కలుగదు, అవ సార్వభౌముని యానందముకం టె (బ,వాళ్తాని యానందముయొక్క- విశేష సుమిమయో ఇర్వచేన్నాండు (గా ౯ న్లో, నిష్కామళల్వే సమే ఒప్పుత్ర రాజ్ఞ స్సాధనసంచయే, దుఃఖమానీత్‌ ఖావినాళాదతి భీరనువ_ర్హ తే, 26 వ్యా సార్వ ఫొమా చో) తియస్యాధిక్యమావా..._-నిహ్కోె-మత్వ ఇతిం టీ, (ద్వయోశ+జమవారాజునకును కానికన్సి; నిష్కామ 'ల్వే=కోరిక లేకుండుట, నమేషస్‌ = సమానమెనను రాజ్ఞ $ ఆ రాజునకుకు సౌాధకసంచయే అ అనుభవించుటకు శావలసీన సాధననంపాదనమునందు, దుఖంఎదుకిఖము) అనీత్‌ కలదు, ఖావినాశాల్‌ అతిఫీః = రాంబోవు కాలమునందలి నాశమువలన ఖీతియు, ఆనువ ర్ల లేజకలుగుచున్నదిం ళా. బ్రహాజ్ఞానికిని సార్వభౌమునకును మానుషభోగములందు నిప్కామత్వుము సమ మైనను (సార్వభౌమున కనుభవించుటచే తృప్తి గలుగుచున్నది. గాను రాజునకు భోగసాధనసంపొదనమువలనను ఛవిష్యుత్కాలనునం దీ సంపత్తి పోవు ననెడి భయమువలనను తాపము కలుగును. జ్ఞాని కట్టి దుఖనును లేదు. అందుచే జ్ఞానియొక్క

విడ్వానందవ్రకరణనుం 1005 ఆనందము, సమ_స్ట సంవత్తులతోం గూడుకొనిశ సార్వభౌముని సుఖ మునకంకెను గొవ్చ దని భావము,

అవ, క్టానియం దింకొళ విశీవమును జెవ్వుచున్నాండు:ంాా శ్లో * నొళయం త్రో త్రి యస్యాత _స్తదానందోఒధికోఒన్యత్య,

౦ధర్వానంద ఆకాఒన్సీ రాజ్ఞో నా స్త్రీ వివేకినః, లగ

వ్యా సార్వభౌమత్వం సాధనసాధ్యం వళ్చాచ్చ శన్నాళభీతిశ్చేతి దోమ ద్వయ వత్త్వాచ్భ్చోోత్హియే తు శదుభయాభావాదాధిక్యమిత్యర్థః, శో, త్రి యస్య్యాధి శ్యాంతరమాహాాగంధ శ్వేతి.

టీ. శోోల్రియస్యజ బ్రవ్మావిదునకు, ఊభయంజసార్వభౌమునకు వె న్లోకములో శెప్పీన శెండు దుఃఖ కారణములును, నజలేవు, అత$జఖఇందువలను తదానందఃజఅఈ క్షాని మొక్కు అనందము, ఆన్యత। ఇ మవారాజుయొక్క అనందముకన్నను;, అధిక॥ అ ఊక్కృప్ర మైనది. రాజ్ఞఃణమవోరాజునక్కు గంధర్వానందే ఇ గంధ ర్వానందమునందు, ఆశాజకోరికు అ_స్లి=డన్నది. ని'వేకిన!జ బ్ర, వజ్ఞానికి, నజఆళ లేదు.

తా. వై శ్లోకములో జెప్పిన యాధిక్యమే శాక జ్ఞానియం దిం కొక విశేషము గలను, సార్వభౌమునకు మనుష్యూనందముననే యిచ్చ లేదు గాని గంధర్వానందమునం దిచ్చ యున్నది, జ్ఞానికి దానియందును కోరిక లేదు, అందువలన జ్ఞాని యానందము పరమోత్కృస్ట్ర మని భావము,

అవ గంధర్వానందమూును నిరూపించుచు న్నాండు:లా న్లో అన్మిన్క ల్చే మనుషుస్సళ్‌ పుణ్యపాకవిశేషతః,

గంధర్వత్వం సమాపన్నో మర్యగంధర్వ ఉచ్యతే, 28

వ్యా, ఇదాసీం గంధళ్వానంజే దై వైవిధ్యం దర్శయితుం శ్లోకద్వయేన గంధర్వ భేదమావా.- అసి న్నిలి.

టీ. అస్మిక కల్చ్సేజకఈః కల్పమందు (48,20,000 నంచత్సరము లొక మవో యుగము, 71 మహాయుగము లొక మన్వంతరము, 14 మన్వంతరము లొక కల్ప మనంఖబడును.) మనుష్యస్సక్‌ అమనుమ్యుండై, పుణ్యపాకవిశేషరః = పుణ్యవరివక్వము వలన, గంధర్వర్వం = గంధర్వత్వమును; సమాపన్న 8=పొంది, మ_ర్యగంధర్వ ఇతీ ఆ మనువ్యగంధర్వ నామముతో, ఊచ్య లేజవ్యవహరింపుబడును,

1006 శ్రీ చేదాంతపంచదశ్సి చతుర్దశ ప్రకరణము తా, ఒక కల్చ్పమంతయు మనుష్యు దేహముతో చేసిన పుణ్య పరి పాకవిశేసమువలన గంధర్వ దేహమును పొంది, మర్హ్యగంధర్వుం డనం బడును, ఆవ, గంధర్వత్వము నే వెన్వుచున్నాందు:--- న్లో శ ఫూర్వకల్చే కృ తాత్పుణ్యాత్కల్పాదా వేవ చేద్భవేత్‌. ణి గంధర్వత్వం కఆాదృశోఒ త్ర, చేవగంధర్వ ఉచ్యతే, ల వ్యా వూర్వేతి. టీ. ఫూర్వకల్పే జ గతకల్పమునందు, క స తాల్‌ ఫపుణ్యాల్‌: ఇజవేయంబడీిన పుణ్య విశేషముపలన) కల్పాజౌ నీవజకల్పారంభమున నే, గంధర్వత్వం ఇ గంధర్వత్వము, భజే చ్చేల్‌ జశలిగెనేని, కాద్భృశః=అట్టి వాయు, అతశ్ర=కఈ లోకమున జే, 'జేవగంధర్వ ఇతి అ 'జేవగంధర్వుం డని ఊచ్య లే=వ్యవహరింపంబడుచున్నాండు, తా, ఫపూర్వకల్పమందు చేసిన ఫవుణ్యమువలన ఈ కల్చ్పమందు గంధర్వుండుగా నున్న వాం డీ లోకముననే దేవగంధర్వు. డనంబడును, ఆవ. చిరలోక విత్రానందముకు జూపుటకొజికు చిరలోక పితరులను 'జేవానం దము త్రివిధ మని 'తెల్పటకు 'జేవభేదమును జెప్పుచున్నాండు:ా శ్లో, అగ్ని ప్యాత్తాదయో లోశే వితరశ్చిరవాసినః, కల్పాదావేన దేవత్వం గతా ఆజానచేవ తాః 80 వ్యా చిరలోక విత్రానంద ప్రదర్శనాయ చిరలోక వీరాూనావా.... ఆగ్ని హ్వాత్తా దయ ఇతి దేవానంద క్రై విధ్యళ్ఞా నాయ దేవ భేదమావా.-కల్పాదావితి. టీ, లోళేజవిరృలోకమునందు; చిరవాసీన! ఆ ఛాలకాలముగా వసించిన, అగ్ని స్యా కాదయఃజఅగ్ని స్వాత్తుండు మొదలగువారు, పీతరఃజపిర్భ దేవతలు (అనంబడుదురు, కల్పాదా వేవజఈ కల్ప స్రారంభమున బే, జేవక్వంజ దేవత్వమును గతాఃజపొందిన జేవ శలు అజాన దేవ తా$జఆకాన జేవత లనంబడుదురు, తా, అదివరలో పీకృలోకమున చాలకాల ముండిన యగ్నిషప్యా త్తాది పీకృదేవతలు కల్పాదియందే. దేవత్వమును పొంద్కి ఆజూన దేవత లనంబడుదురు, అవ, ఆజాన దేవతలచేతను ఫూజసీయులకు జెప్పుచు న్నాండు:--- న్లో అస్మి౯ క ల్చేఒశళ్వ మేథాదికర్మ కృత్వా మహత్పదం, అవాప్యాజాన దేవై ర్యాః పూజ్యా స్వాః కర్మ దేవతాః 81

విదా్థనంద వ్రశరణము 1007 టీ. అస్మిక- కల్పేఐఈ కల్పమునందు, అశ్వ మేధాది కర్మజఅశ్వ మేధాది మహో శ్రశువులను; కృత్వా అ వేసి మవాత్సదం ఇ గొప్పస్థితిని; ఆఅవాభ్యజపొంది, యాః ణ ఎవరు, జేవై। = దేపకలచేక, వూజ్యా॥ = ఫూళజించదగినవారో, తాః అ వారు, కర్మ జేవతాః = కర్మ చేవరలు (అని = వెచ్పంబడుదురు.) ల తా, ఈ కల్పమం దశ్వమేథాది మహ్మాక్రృతువులం జేసి ఫూర్వ కల్పములందే చేయయుడిన పుణస్యమువలన, ఈ కల్చ్పమునను 'జేవభావ మును బొందినవారు కర్మ దేవత లనబడుదురు. అట్టివారు 'చేవతల చేతను వూజనీయులు, ఆవ. జేవతలను, ఇంద్రబృహస్పతులను) _ విరాడ్తిరణ్యగర్భులను కెప్పు చున్నాండు;ంా శ్లో ॥ యమాగ్నిముఖ్యా దేవాస్స్యు క్ట్‌రవిం ద్ర బృపహాస్పతీ, లో ఖో వ్రబాపతిర్విరాటో కో ట్ర ప్టోసూ శ్రార్మ నామకః, రి వ్యా యమాగ్నీతి, ఇంద్రబృ్భృవాస్పతీ 'ప్రనిద్ధావిత్యర్థః టీ. యమాగ్నిముఖ్యా! = యముండు, అగ్ని మొదలగువారు; చేవాఃజ దేవతలు, న్యుః = ఆగుదురు. ఇంద్రబ్భృవాస్పతీ = ఇం్యద్రుండును బృవాస్పతియు, క్థాలే = కెలియం బడీనవారు (ప్రసిద్ధులు, ప్రకాపతిః ణః వ్రుకాపతిం విరాట్‌ ఇ విరాట్టుగా? పోక ఇ వెచ్పండెకుం టవ = బ్రహ్మా నూత్రాత్మ శామక॥। ఇ సూర్రాత్మ యనంబడుకు. తౌ, యము;డునుు అగ్నియు మొదలగు . దేవతలునుు ఇంద్ర బృహస్పతులును సమష్టిస్టూలళరీరోపాధికుం డగు విరాట్టును, సూత్రాత్త బధ టి వక్‌ యనయంబడు హిారణ్యగర్భుండును నొకరికన్న నొకరు శతగుణిత మధిక మన యానందము గలవ్నారై యున్నారు. ఓ... 6... అవ వెం జెచ్పంబడిన వా రందజును క్‌నికన్న తక్కువ వా రని వెచ్వు చున్నాండు;--ా శ్లో, సార్వభౌమాదిసూత్రాంతా ఉత్తరో_త్తవకామిన్క అవాబ్మి నసగ మో్ళఒజయమా త్త్తనంద స్తతః పరః, రతి ఇ్యా- సార్వభౌమాదిసూత్రాంతానాం శో శతియాల్‌ న్యూనత్వద్యోతనాయా వా---సార్వఫౌమాదీతి. వభ్యః నశ్వేభ్యోఒధికమానందమాహా = అవాజ్య నసేతి యతో వఇెయమాత్తానంద। ఆఅవాబ్మ నసగమ్యుః ఆతః నళ్యనృ శ్వేభ్యోఒధిక ఇత్యర్థః.

1008 శ్రీ వేదాంతపంచదశి చతుర్దశ వ్ర కరణము టీ. సార్వభౌమూదిసూత్రాంతాః = మహారాజు మొదలు హిరణ్యగర్భునివజకు నుండెడి సమస్త దేవతలంను; ఊత్తరో తరకామినః = తమకు మెనున్న వారిస్థితినిం నోరు చారు అయం ఆత్థానంద!$ = ఈ క్టానియొక్క్ల ఆశ్తానందము, అవాబజ్య నసగమ్యః గ్‌ వాక్కు చేతంగాని, మనన్సు వేతంగాని తెలియ నశ శక్యము, ఆతః = ఇందుసలన, వరః ఇ ఊత్క్బృవు మెనది. తా, సార్వభౌముండు "మొదలుకొని హిరణ్యగర్భునివఆికు నున్న చార లందజకు తమకన్నను గొప్పవారైన బేవతలుగా కావలె ననెడి వాంఛ గలదు, జ్జాని నిక్యతృప్తుండు, ఏ వాంఛయు లేనివాండు, కావున నతండు వైం జెప్పినవా రందజికన్నను గొప్పవాయ, | ఆవ టబ్రన్నాళ్షానికి సర్వబీవులచే ననుభవించండిన యానందము కల దనుటః- త్జో, లో కా మ్యేషు సర్వేషు సుఖేషు శోత్రియో యతః, నిస్పృహ న్తేన సర్వేషామానంచాస్సంతి తస్య తే, క వ్యా ఇదానీం న ర్వేషామానం దాళ్ళో) (త్తియే విద్యంలే. తన్య లేషు నిస్స్ఫృ వాశ్వాదిత్యాహ-- తె నెర. క్ష టీ. యకః = వీహేతువువలన, శ్రోత్రియఃిజక్ఞాని సర్వేషు కామ్యేను నుఖీమణ సమ స్త కామ్యసుఖములయందును, తె న్రై=ఆయా సుఖములతో, నిస్సృృవాః = కోరిక "లేనివాండో, 'లేన=ఆ హేతువువేత స ల్వేషాంజబీవులందతియొక్క, లే అఆనంచాః = అఆ యానందములు, తన్య గ క్షొనికి నంతి జ ఊన్నవిం తా, జ్జానికి సకలజీవ్రలయొక్క. సుఖములందును నిస్ప ఫహయే శాన్క ఆ జీవ లందతీయొక్క ఆనందమును జ్ఞానికి కల దని భావము, అవ క్‌గికి సర్వభోగములును శల వని చెచుచున్నాండు:లా న్లో + సర్వకామా ' వ్ర రేషోక్రా యద్వాసాతీచిదాత్త న్యా స్వ చేహవత్సర్వ దేహే-స్వవి భోగా నచేతతే, త వ్యా ఊవపాదితమర్థమువసంవారతి.._.సశ్వేతి, ఇదానీం వకూంతరమావా---- యచ్వేతి యథా స్వదేహే ఆనందాకారబుద్ధిసాత్నీ ల్వే నానందిత్యమిత శేమ్యపి జేహేమ తద్వదిత్యర్థ$ టీ. నమా ఊక్తాఆ ఈ వె౧౮ా శ్లోకములో శెచ్చంబడిన యర్థము; సర్వశామా వి జ సర్వ కామప్రా వ్రీ యగుశు. యద్వ్యాజ లేనిచో, సాక్షీచిదాత్మ నా=తన ట,వ్యానం దమును నెలుంగు చిదాక్క చేత, నస్వదేహవత్‌ ఇ తన చేవామువలె, సర్వ బే'హేమ అపిజ అందణి దేవాముళలయందును, భోగాక భోగములను, అవేశు లేజచూచుచున్నాండుం

విడానందవ్రకరణము 1009 తా, జ్ఞాని సర్వబుద్ధిసాథీ యగు బ్రహమే యగుచున్నాండు, శాన, తన దేహమందలి యానందమును ెలిసికొనినట్లు, కాను సాత్సయె ఇశరుల బుద్ధులయందలి యానందమును దెలినికొనుచున్నాండు. అందుచే క్లూనికి సర్వజీవులయొక్క ఆనందమును ఆతండు సాథీస్వరూపవుం డగుట వలనం గలుగుచున్నది, ఆవ అక్ఞాని కట్టి యానందము లే దనుచున్నాండు:--- న్లో, అజ్ఞస్యా వ్యేతద_న్త్యేవ నతు తృప్రిరబోధత్య, "యో వేద సోఒళ్ను తే సర్వాన్కామానిక్య బ్ర వీచ్చుతిః 86 వ్యా ననూ క్తప్రకాలేశాజ్ఞస్యావి సర్వానందప్తా ప్రీర స్తీత్యాళంక్య నల్వేషు సర్వబుద్ధిసాక్యువామితి కా గాభావాన్షైవమిశ్యాహ---అజ్ఞ శ్యేతి. ఊక్తాశ్థే కెశ్తిరీయ శ్రు,లిం ప్రమాణయతి..వేదేతి, గువోయాం నిహితం ట్రా యో వేద సోదళ్నుక ఇతి యోజనాం టీ. అజ్ఞన్యజఅక్ఞానికి), ఆలోధత! = వివేకము లేకపోవుటనలన, వీతత్‌ (నర్వ కామా వ్షి9=ఐఈః సర్వకామాప్సీ నాస్మ్యేవ ఆ లేనే లేదు. త గ పీ స్తరవీజతృప్రియు, నజ లేదు. యఃజవన్వందు, వేదజబృవమును తెలిసికొనుచున్నాండో, సఃజఅట్టి మరుజూండు, నర్వాక్‌ కామాక్‌ జసమ స్త భోగములను, అళ్ను లే = పొందును, ఇతిజలని, శ్రుతిః ణు శ్రుతి అట్రవీత్‌ ఇ వెవ్పెను. తా. అజ్ఞానికి జ్ఞానము "లేక పోవుటచేత, సర్వ కామస్రాప్టి గాని తృ్తిగాని లేదు, వ్రశ్యగభిన్న బ్రవూము నపరోత్సముగాం డెలినీశొనిన జ్ఞాని సర్వశామములను జెందు నని లై త్తిరీయక శ్రుతియందుం జెప్బ్పం ళా ఈ... శూ బడినది, శ్లో, యద్వా సర్వాత్మ ₹-౦ స్వస్య సామ్నా గాయంతి సర్వదా, ఆహమన్నం తథాన్నా దశ్చేతి సామ్నా హ్యథీయతే, 8/ వ్యా, ఇదానీం తృతీయప్ర,శారమావహా--య ద్వేతి. “ఇమాక్‌. లోకాన్కామా న్నిష్కా-మరూప్యశుసంచరి న్ని త్యాదినేశ్యర్థః. టీ యద్వాజణ పై శెండు బత్‌ములును గానియెడల, న్వన్య ణు తనయొక్క, సర్వాక్ళ తాం ౫ సర్వవ్యాపక త్వమును;, సర్వదా = ఎల్ల ౯" లములందును, సామ్నా ఆ సామ శ్రుతుల వేత, గాయంతి = పాడుచున్నారు. ఆవాం ఆ ను, అన్న మితి=అన్న చేచాంతఎారీశీ

1010 శ్రీ వేదాంతవంచదశ్సి చతుర్దశ వ్రకరణమం మనియు (భోగ్యము ననియు); కథా = అల్లే అన్న్నాదశ్ళేతి ఇ భోక్త ననియు, సౌమ్మా ఆ సామ క్రుతిచే అధీయ'లే హీ ఆ చెచ్పంబడుచున్నది. కా, జ్ఞాని యొల్లప్పుడును, నేనే భోగ్యమును. నేనే భో_క్తను అని యిట్లు సామగానముం 'జేయుచున్నాండు, న్లో + దుఃుఖాఖావళ్చు కామా 'వ్రిముఖే "హ్యేవం నిరూవిలే, కృతకృత్యత్వమన్యచ్చ ప్రా ' ప్రప్రాప్యత్వమిత్యు తామ్‌, తత్ర వ్యా ఆతీత్యగ్రంక్లేన సిద్ధమర్థం నంక్షీ,ప్యావా---దు! ఖేతి. టీ. దుఃఖాభావః ఇ (క్షానిక్సి దుఃఖము లేకండుటయు, శామ్బాప్షిళ్చ ఆ సర్వ శామప్రాప్రీయు, ఉభే = ఈ 'రందును, నిరూపితే హీ = ఇెచ్చంబడినవి గదా! కృత శృత్యత్వం జ చేయంబడీన నము : స్తకార్యములు గలవాండ్రై యుండుటయం, అన్ని పనుల నొనర్చినవాం డగుటయు, స్త్ర వ్లప్రాస్యత్వం ఇ పౌందయడిన నమస్త ఫలసమూవాము గలవాండ్రై యుందుటయుం, ఈకశక్యళాం ఇ పీక్షీంపబడుంగాకం తా. వై క్లోళములందు జ్ఞానికి దఃఖము లే దనియు. సర్వభోగ ములయొక్క_ ఆనందము కల దనియుం జెప్పయటజెను. ఉ _త్తరగృంథమునం డాతని కృతకృత్యశ్వమును స్తా _శృప్రావ్యత్వమును 'జె్బంబడును, అవ, ఈ విషయమును కృ్తిదీపమునం 'జెప్పితి మని స్మరించుచున్నాందు;లా న్లో, ఉభయం తృవ్హవీవే హ్‌ సమ్యుగస్తాభిరీరితం, త వవా తానుసం ధేయా; శ్లో కా బుద్దరిశునయీ, తం (టల లా థఖఇ ఇ వ్యా అవిళిన్తం కృతకృత్యత్వం స్రావప్రాప్యత్వమిత్యుభయం తృ ్తిదీపే దన్రవ్యమిత్యావా---క వవేతి, టీ. కృ్రిదీయే=త్ళ ప్రి దీనమునందు, అస్తాభి;=మా చేత, ఊభయంజకృతకృత్యత్వ మును ప్రా _వప్రావ్య త్వమును, సమ్బక్‌ ఆ నవిస్తరముగా, ఈరికం పి = చెప్పయబడెను గదా, నే నీవ శ్లో కాఃజఆ నోకములే, ఆ (త్రజకఈ! సందగ్భమునందును; బుద్ధి విశుద్ధయేజ బుద్ధియందు సం'జేవా నివృ త్తికొఆకు, అనుసంేయా$ ఇ కై క్రిక్‌ తెచ్చుకొనం దగును ళా, క్షానియొక్క కృతకృశ్యత్వమును ప్రా _ప్తప్రావ్యత్వమును తృప్తి దీషమునం జక్కుంగా నిరూపింకంబడినవి. ఐానినే ఈ సందర్భమున జ్ఞప్తి దెచ్చుకొనవ లెను,

విద్యానంద, వ్రశరణము 101] ఖో ఆవ కనిక కృతకృత్యత్వమును జెచ్వుచున్నాందు:లా వి వీ, మె న్‌ ఐహికామాప్మిక వ్రాతసిట్ధ్యె ము శ్తేళ్చ సిద్ధయే, బవాుకృత్యం ఫు రాసార్థభూ_త్తత్సర్వమధునాకృతమ్‌, 40 టీ. ఆన్యజఇతనికి, పురా ఇ క్ఞానోదయమునకు ముళ్ను, విహిశాముష్మిక వ్రాత సిద్ధ్యై! ఇ ఈ లోకముయొక్క_యం, వరలోకముయొక్కయు, ఇష్టవస్తుసం పాదనము కొణకు, మున్తేళ్చ ఇ ము క్రియొక్క) సీద్ధయే ఇ సంసారమునకు, బసహుకృత్యంజ పెక్కు కార్యమాలు వేయపలనీనవిగా, అభూల్‌ = ఉండెను. అధునా ఆ జ్ఞానోశ్సత్తి తరు వాత, కత్సర్వం = అ చేయవలసిన కార్యము లన్నియు, కృతం ఇ చేయంబడినట్లే. తా, జ్ఞానోత్చత్తికి వూర్వము. విద్వాంసునకు చేయం దగిన 'శార్యము లెన్నియో యుండెను. త_త్త్వజ్ఞానోదయానంతరము అట్టి కార్యము లన్నియు చేయంబడిన వగును, జ్ఞానికి చేయవలనీన కార్యము 'లేవియు నుండవు, అందు కనియే, జ్ఞానిని కృతకృత్యుం డందురు. ఆవ కృతక్ళళ్యు డగుటనలన జీ క్షానికి తృవ్ది గలుగు చున్న దని భెద్వు చున్నాండు:లాా శ్లో, త దేతక్కృతకృశ్యత్వం ప్రతి యోగిఫురస్సరం, అనుసందధ దేవాయ మేవం తృవ్యతి నిక్వశం, త్తే టీ. ఆయం=తః। విద్యావంతుండు, తత్‌ వఠత్‌ కృతకృత్యత్వంజఅి యీ కృత కృత్యత్వమును, ప్రతియో॥ ఫురస్సరం ఇ వ్రతియోగిపురసృరము గా, అనుసందధత్‌ ఇ ఆనుసంధానములవేయుచు, వవంజ క రీతిగా, నిత్యశః అ ఎల్లప్రడును, శృచ్య త్యేవ క! రృప్రిని బొందుచున్నా(డు. ఆతా, జ్ఞాని ప్రతి యోగివ్రురస్పరముగా క ల్రతకృత్యత్వము నను సంధానము చేయుచు నిక్యశ్చృప్తుం చై యుంకును. ఆవ జ్ఞానికి, అజ్జులపవ లె సంసారదుఃఖము "లే దని వెచ్వుచున్నాండు:ా పం స! 4 నంప జ్య న్లో, దొఃఖివొ'ఒ జ్డాః సంపరంతు కానముం ఫుర్రాద్య వేతయా, పరమానందపూర్షో ఒహం సంసరామి కిమిచ్బ్చయా. శల టీ. దుఃఖిన $=దుఃఖముం జెంబెడీ, అజాశజజానవిహీనులు, పుత్రాద్యపేతయ-= ఫు షు షా శ్ర పుత్రులు; భార్యలు మొదలుగా: గల వారలయందలి ర్రేనుచేతు కామంఆఎక్కువగా,

1012 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, చతుర్దశ వ్రశరణము నంసరంతు జ సంసారములో చడియుందురు గాక. వరనూనందఫూర్షః ణు ఊత్క్భృవ్ర మైన బ్రవ్శోనందము. ననుభవించెడి, అవాం ఆ నేకు కిమిచ్బ్చయా = ఎట్టి కోంకచేత్య సంనరామి జ సంసారమును జెందుదును, తా, ఐహికనుఖావేవగలవారు ఛార్యాపుత్రాదికమందలి వ్ర మ్‌ చేత దుఃఖమును పొందుచు సంసాశములోం. జిక్సియుందురు. అఆంతియ వైన టైకోననిమన్నం కైన తత్త్వజ్ఞుని శెన్నటికి సంసార మన అవ జ్ఞాని వై దికకర్గానుష్టైనముం జేయువారి కన్నను నధికుం డశుచున్నాందు:- న్లో, అనుతిష్టంతు కర్తాణి పరలోకయియాసవః సర్వలోశాత్మ క కస్టాదనుతిష్టామి కిం కథమ్‌, 48 టీ. జరలోకయియానవః ఇ న్వర్లాది లోకములను కోళెడివారు, కర్గాణి ఇ వేద చోదితకర్శ, ములను, అనుతిష్టంతు ఆ చేయందురుగాళం నర్వలోకాత్మ కః ఇ నమ స్తలోక ములకు న్వరూపభూతుండ నెన జీకు కస్తాత్‌. జనీ కారణమువలన, కింజనీ కర్యమును, శథం ఇ సీ విధముగా, అనుతిష్టామి అణ అచరించెదను, తా, వరలోకములను ఇచ్చయించెడి వారలు జో్యోతిష్టోమాది కర్మముల నాచరింతుకు గాక, సర్వలోకాత్మకుండ నైన నే నెందులకు కర్మముల నాచరించెనను ? ఆకండే పరలోకస్వరూపుం డగుటవలన ఆశనికి వరలోక వాంధయు "లేదు, ఆందువలన కర్మ ముల జేయవలనీనది లేదు. న్లో, వ్యాచతుతాం తేఛా స్తాణి వేదానథధ్యాషయంతు వౌ యేఒశ్రాధికారణో మే తు నాధిశారోఒ క్రియత్వతః, ల్శీ్మ టీ. అ 'ర్రజఈ వ్రవంచమునందు యే జ ఎవరు. ఆధికారిణ? ఇ ఆధికారముగల వారో, లేజవారు), శా స్రాణి=శాస్త్రములకు వ్యా చతు తాంజళిమ్యలకుం జెబ్వుదురుగాక, వేదాక్‌ చతు క్వేదములను, ఆధ్యావయంతు వాఐఅధ్యయనము చేయించిన. జేయింతురు గాక మే కుజనా కయిళే, అక్రియత్వతఃజనిష్కి ఏయా స్వరూఫుండ నగుటవలన, అధి కారఃజ వేదాధ్యయనము చేయుటకుంగాని చేయించుటకుంగాని యధి కారము, నజలేదు. తా, వేదాధ్యయనాధి కారము గలవారు అధ్యయనము చేయు దురు గాక్క పకులచే చేయింతుకు గాక, నిష్కి్సియాస్వరూవుండ నగుట నలన జ్ఞాని నగు నాకు ని వేడాధ్యయనా థ్యావనాధి కారము "లేదు,

విద్యానంద వశరణము 018 అవ క్ఞానికి స్నానళ "ఛాదులయందును వాన్తవమైన యిచ్భ లే దనుటఃా న్లో, నిద్రాభితే, స్నానకాౌచే నేచ్భామి నశరోమి చ, ద్రప్రారశ్చేశ్కల్పయంతి కిం మే స్యాదన్యకల్పనాత్‌ , శీర్‌ టీ. నిద్రాభితే ఆ నిదృనుగాని భితునుగాని, స్నానశౌాచే జ స్నానమును గాని, శౌచమునుగాన్సి న ఇచ్చామి = కోరను, న కరోమి ఇ వేయనుం చృష్టారో జ నన్ను( జూచువారు, కల్పయంతిచేత్‌ ఇ కల్పించుచుందులేని, అన్యకల్పనాత్‌ = ఇతరులు కల్పించుట చేతు మే=జనాకు కిం స్యాల్‌ జ వీ మగును ! బాధగాని, '్రశ్యవాయము గాని లే దని భావము. తా, నిద్రాఫిమలయందుం గాని స్నానకౌచాదులయందుం గాని జ్ఞానికి కొఆత లేదు, క_ర్పృత్వమును లేదు. జ్ఞానిని జూచెడువా రాతండు కర్మములను 'జేయకున్నాం డని కల్చ్పనము జేనెదరు, ఇతరు లట్లు కల్చ్పనము చేయుటవలన జ్ఞాని కేమియు బాధ లేద, ఆవ, పై యర్థమం దింకొక్ట దృష్టైంతమును జెప్వుచున్నాండు:జ న్లో = గుంజూవుంజూది దహ్యేత నాన్యారోపితవహ్నీన్యా నానార్థరోపితసంసారధ రా నేవమహం భచే, 4 టీ. ఆన్యారోవీతవహ్నినా = ఇకరులచే కల్పించంబడిన యన్ని చేత, గుంకా ఫుంజూది ఇ గురిగింజలరాళి మొదలగునది, న దెహ్యేత జ దహింప లేదు, వనం జ ఈ విధముగా, అవాం ఇ నేను, అన్యారోవితసంసారధర్థాక్‌ అ ఇరరులచే కల్పింబంబడిన సంసార ధర్మములు, న భజే = పొందనుం తా, గురిగింజల పొదదగ్గర్వే గురిగింజల కువ్ప్చనుు కెలివి లేని కోంతులు మొదలగునవి యగ్నిగా నారోపించినమా త్రమున ఆ గరి గింజలరాళి యంతయు దహింపంచేయనట్లు, అజ్ఞానులచే జ్డానియం దారోపింపంబడిన సంసార ధర్మములు జ్ఞాని కేమియు బాధ గలిగింపవు, అవ. జ్ఞానికి శృవణాదికముతోను అవసరము అే దని చెప్పుచున్నాండు:.- శ్లో, శృణ్వంత్వజ్ఞాతతత్తా నే జాన౯ా కస్తాచ్ళ శోమ్యహం, మన్యంతాం సంళయాపన్నా న మన్యేఒహమసంశ మః, త్త టీ, అక్షాశతళ్త్వాః = బ్ర వ్యాస్వరాజము సనజబుగనివాతు, శృణ్వంతు గ్‌ా త్ర వణ మును జేయుదురు శాక అవాం ఇ సేగు జానకొ ఇ పరత రము జెతింగి శస్తాల్‌ ఇ

1014 శ్రీ వేదాంతిపంచదశి, చతుర్దశ ప్రకరణము ఎందు నిమిత్తము, శృణోమి = నిశెదను $ బంశయావన్న్నాః = సంశయములు గలవారు; మన్యంతాం జ మననము శేయుదురు శాక, ఆసంళశయః ఇ సంజేవాము లేని, అనాం అ జీను) న మన్యే = మననమును చేయను తా బ్ర హత _త్హ్వమును "లియనివారు శ్రువణమును "చేయు దుకు గాక, ససశయము గలవారు మననమును జేయుదురు గాక, సంటే వాను లేక వస్తుకత్త్వమును ఎటింగిన జ్ఞానికి శ్రవణమననాదులతోం బని లేదు, అవ, అల్లే నిడి ధ్యానమును జ్ఞాని కక్కి లే దని వెన్పుచున్నాందు:లా శ్లో శ విపర్శుస్తో నిదిధ్యానేత్కిం ఛా్య్యానమవిపర్య యే, 'దేహాత్మ త్వవిపర్యాసం న కదాచిద్భజామ్యహమ్‌. 4 టీ. విపర్య స్తః అ విపరీఠఖొవము గలవాండు) నిదిధ్యాసేల్‌ = నిదిధ్యాసమును జ్లేయుం గాక, ఆవిపర్యయే్‌ = విపరీతావము లేనివాని విషయమె, ధ్యానంజనిద ధ్యాస నము, క0 అ ఎందుకు! ఆవాం ఇ నీను కదాచిత్‌ అ ఒకవ్వుడును, జేనోక్మ త్వవివ ళ్యాసం ఆ జీవోదికయే జీ ననెడి విపరీతఫొావనను, న భజామి ఇ పొందనుం తా. చేహాదిక మే యాత్మ యనెడి విపరీతభావము గలవాయ నిదిధాాసనముం 'జేయవ లెను గాని, అట్టి విపరీతభావము లేక యథార్థ మైన (దేహేంద్రియాదివిలయణమైన్స బ్రహాస్వరూవము. నెటింగిన ళ్డనికి నివథ్యాసనముతో, బని లేదు, అవ. మశుమ్యుండను జీ ననెడి స్యవహారముకు; జేవోదికము జీ నని యభఖిమాన మును లేకపోయిన ెట్టు చేయగలం డనిన్న. కెద్వచున్నాండు;-- న్లో, అహం మనుష్య ఇలాాదివ్యవహారో వినాస్టముం, విపరాస్థసం చిరాభ్య _స్తవాసవాతోఒవకల్పతే. త్త టీ. అవాం ఇ నేరు, మనుమ్య॥ ణః మశుష్యుండ ననెడీ, ఇత్యాది వ్యవనోరః గ్‌ ఈ మొదలగు వ్యవహారము; అముం విపర్య్యానం వినాపి అ ఈ వివరీతఫావనము లేక పోయినను, చిఠాభ్య నవొసనాత? ఇ చిరకాలమునుండి యభ్యసించంబడిన నంస్కార వళము?ా; ఆవకల్ప'రే జ కలుగవచ్చును, లా, చేను మనుష్యుండన్సు. నేను బ్రాహణుండను అను మొద లుగాం గల వస్థవహారము, 'దేవోదిక మే యాత్మ యనెడి నిపరీితభావన "లేని బానికిని చిర కాలాగతవాసనావళముగా ఉండవచ్చును,

విద్యానంద, వ్ర కరణము: 1015 అవ, ఇట్టి వాసనా నివృల్ర్తికొజకై నను నిదిధ్యాసనమును చేయవలదా యనినం శెద్వ్చచున్నాండు:..-- న్లో శ ఆరభ్ధకర్మణి థీజే వ్యవహారో నివర్తలే కర్థామయే త్వా నైవ ఇా మ్యేద్ధ్యానసహ, 'న్ర త్య 50 టీ. ఆరబ్ధకర్శణి ఆ స్రారబ్ధకర్మ్యః ఠ్నీణే సతి ఆ తయింపల్యా, వ్యవహారః ఇ "జీర మనుమ్యుండను ఆను మొదలగు వ్యవహారము; నీవర్హలే ఇ నివర్దించును. అసౌ ఇ ఇట్టి న్యపవోారము, కర్తాతయే దా ప్రారజ్ధర్య తయింపన పుడు, ఛ్యానసవాస్రతః అ వేయి థ్యానముల వలనను; వ శామ్యేల్‌ ఆ పోనే పోదు. తా, నేను మనుష్యుండ ననెడి వ్యవహారము ఆరబ్ధపర్యంతమును ఉండి, యది నశింపగానే నశించును, ఆరబ్ధతీయము గానివి యెన్ని 'ాళనములు చేనీనను ఆ వస్థవహారము పోదు, అవ- అట్టి వ్యవహారము హెచ్చు 7గాకుండం జేయుటకకైనను నిదిధ్యాసనము సేయరాదడా యనిన జెచ్వచున్నాండు:లా న్లో. విరళత్వం వ్యవహృ తేరిష్టం చేద్ధ్యానమస్తు లే, అభబాధికాం వ్యవపహృతిం పశ వ్‌ థా్యాయామ్యుహం కుతః, 01 టీ. లే = సీష్సు వ్యవహృలే? = వ్యవహారముయొక్క;. విరళత్వం ఇ పలుచ దనము (తగ్గిపోవుట, ఇవ్వం చేల్‌ = కావలె నంటివేని, ఛ్యానం ఇ నిదిధ్యాసనము అన్తు = ఉండుగాక వ్యవహాతిం ఇ వ్యవహారమును, అబాధికాం ఆ బాధ కలిగించని చానినిగాా వళ్యక్‌ అ ఎతీంగిను అనాం జ నేను కుతః = ఎందుకు, ఛ్యాయామి ఇ ధ్యానము చేయుదును ఆ, వ్యవహారమును తగ్టింవ లె నని కోరక గలవాయ థాస్థన ముంజేసీనం బేయు6 గాక, వస్థనహారమువలన నా కేమియు బాధ లే దని యెజీంగినవానికి దానిని దగింపవ లె నని ఫోరక యే యుండదు, ఆందువలన ఇఎానిక్సి ఛా్థనముత్‌ోం బని లేదు. ఆవ. విశేవ నివృ త్తిొజ3ె నను ధ్యానము వేయరాదా యనినం కె్వ చున్నాండువా= శ్లో, విమేపోనా ని యస్తాన్మే న సమాధి స్తతో మమ, -విశ్షేపో వా సమాధిర్వా మనసస్స్యాద్వి కారిణః, ర్‌ి

1016 శ్రీ వేదాంతపందదశి, చతుస్షశ ప్రకరణము టీ. యస్తాల్‌ ఐవీ "హేతువువలన, మేజనాకు, విర్నేపక=చి శ్తదొంచల్యము, న జ లేదో, శఠణఆఅ "హేశువునలన, మమ = నాకు సమాధి! జ చి త్తనిరోధము నజ లేదు, విమేపో చాజవిమేముగాని, సమాఢిల్వాజచి శ్రెక్యాగృత గాని, వికారిణణణనికారముగలు మనస ఇ మనస్సునకు; స్యాత్‌ = అగును. (ననోధర్యము లశుట,) శా, ఎవనికి చిత్త్శవాంచల్య ముండునో వాండు చి త్తనిరోధము జశీయవలేను, విజేవసమాధులు రెండును వికారి యగు మనస్సుయొక్క ధర్మములు. నిర్వి కారస్వరాపుం డగు జ్ఞానికి సమాధియు నక్కి "లేదు, అవ, సమాధ్యనుభవము సంపాదించందగినచే కదా ! యనినం జెప్పుచున్న్నాండు:- న్లో, నిత్యానుభవరూపస్థ కో మేఒత్రానుభవః పృథక్‌, కృతం కృత్యం ప్రాపణీయం ప్రాప్తమిల్యేవ నిశ్చయః, ఠ్‌3 టీ. నిత్యానుభవరూపస్య = ఎప్పుడు ననుభవస్వరూపుండ నగు మే అ నాక్కు ఆ శ్ర ౨ ఈ సమాధియందు;, పృథక్‌ ఇ పేజైను అనుభవ! అనుభవము) కశ ఇ వ్‌ మున్నది + కృత్యం జ చేయవలసినది; కృతం = 'జేయయిడినదిి ప్రాసణీయం జ పొంద వలసీనది; ప్రా పం జ పౌందంబడినది, ఇల్యేవ = ఇట్లే, నిశ్చయ! = నిశ్చయము శా, నిక్యము బ్రహాస్వరూపషము నేనే యనెడి యనుభవము గల నాకు (జ్ఞానిక్సి క్రొ, త్తగా సంపొదింపందగిన యనుభవ మే మున్నది! నీను కృతకృత్యుండను, స్రాఫ్తప్రా ప్తవ్యుండను అనియే నా నిశ్చయము. అవు ఇందుచేత స్వేచ్భావృ త్తి ఘటించుజీ యనినం జెప్పుదున్నాండు:--- న్లో వ్యవప 'రో లౌకికో వా కానీ యో వాన్యథాపి వా, మనాక ర్తుర లేపస్య యథారబ్ధం ప్రవ_ర్రతామ్‌. ర్‌ టీ, లౌకళో వా ఆ లోకనంబంధమెన మైనను, శాస్త్రీయోవా = శాస్త్రసంబంధ "మైనను? అన్యథాపీ వా ఇ నిషిద్ధరూప మెనను; వ్యవహార! జ వ్యవవారము; అకర్తుఃి ౩ కర్తను ఇానట్టియం, ఆలేపస్య = భోక్తను "ానట్టియు, మను ౫ నాకు, ఆర్ధం యథా జ ప్రారఖ్థానుసారముళా; ప్ర ర్లతాం 2 ప్రవ ర్రించుళ 7ాకం తా, లౌకకవ్యవహారము (స్నానఖిమాదికము) శాస్త్రీయ వ్యవ భోరము (ప్రూవజవషము మొదలగునద్భి, నిషిద్ధవర్థవహారమును త్ర నిషిద్ధమైన వను లన్నియును) ప్రారబ్ధక కానుసారముగా చ్రృవ_ర్రించుం గాకు. కర్పృత్యభో కృత్యములు లేని నన్ను అట్టి వ్యవహార మేమియుం చేయలేదు,

వీద్యోనంద ప్రకరణము 101 అమ లోశాన్ముగృవోర్థ మైనశు కర్శధ్యానాదులను చేయవలబా |! యనినం శెచ్వచున్నాందు:లా న్లో +. అథవా కృతక తో పావీ లోశానుగ్రృవా కామ్యయా, ఇాస్త్రీయేళైవ నూగ్లేణ వశ్తేషహం కా మమ వ్షతిఃం ల్‌ల్‌ టీ. అథవాజఅట్లు గాక కృతకృత్యోఒవిళ్ళ కార్థుండ నైనను అేశానుగృవ శామ్యయాజలోకము నన్యుగృహింపవలె ననెడి కోరికచేత, శాన్తీయేణ = కాస్త్రమందుః కెళ్చంబడిను మార్తేణై వజనమార్గమున నే, అనాం జ నేను, వక్తేజనర్థించెదను, మమజనాకు, కా తతిః;=జనమీ లోటు? తా, కృతకృత్యుండ నైనను, లోకమును బాగువజచుటకొజుకు శాస్త్రానుసార మగు మాన్లముననే వ_ర్టించెదను, అట్టి వ్యవవోరముచే నా శేమీయు బాధ లేదు. అవ. ఈ శరీరాదు లే వ్యవవారము చేయుచున్నను ఖాని ట్టి విశారమును కలి గిం వనీ చెవ్వుచున్నాండు:---- శ్లో. చేవార్చనస్నానకౌచభికూదొ వర్తతాం వపు, తారం జపతు వా_క్రద్వత్చఠ త్వ్యామ్నూయమ_స్తకమ్‌, ర్‌6ి శ్లో = విష్ణుం థార్థయతు ధీర్యద్వా బ్ర పోనందే విలియతాం, సాతమ్యుహం కించిదవ్యత్ర న కుర్వే నావీ కారయే. ర్‌? టీ. వఫుణశరీరము (ఊపాధి; జేవార్చనస్నానకాచభికూడా జ్య దేవార్చనము, స్నానము, కౌచవిధి, భితు మొదలగువానియందు, వ రతొం జ ఉఊండుం?ాక, వాక్‌ ఇ వాక్కు, తారం = ప్రణవమును)ు జపతు అ జపించుం గాక తద్వల్‌ = ఆటువలెజే, ఆమ్నాయమ స్తకం అ ఊపనిమచ్భా స్త్రముళు వఠకు అ వఠించుం 7ాక ధీఃయిుద్ధి విమ్ణుంజ విష్ణుమూర్తిని ధ్యాయతుజ ధ్యానించు గాక; యద్వా ఇ అటు గాకున్న, టి వ్లానంజేజ .త్రహ్యానందమునందు, విలీయతాం = లీనమగుం గాక అత్ర, ఆ ఈ బుద్ధ్యాదివ్యవవోర విషయమై సాత్సీ ఆ నర్వసాత్షీ నగు; ఆనాం = జేరు, కించి దపి = కొంచె మొనను) న కుర్వే జ చేయను నాపి కారయ్‌ జ వేయింవను. తా, శరీరము దేవార్చనస్నా న శౌచభిమోదికార్యములయందు వర్తించుచుందుం గాక వాక్కు, వ్రణవమునుగాని ఉపనిపదాది వేదాంత శాస్త్రమును గొని యుచ్చరంచుచుండుం. గాక్క బుద్ధి విష్ణుమూర్తిని

1018 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, చతుర్షళ ప్రకరణము ఛ్యానించుచుండుం గాక, లేదా బ్రవ్య్శానందమందు విలీనమైయుండుం గాక, వీని కన్నిటికిని సామీ నగు నేను ఎద్టియుం జేయువాండను గాను, చేయించువాండనుం గాను, అనం బ్రవ్యావిదునియొక్క_ స్థితిని కదు చున్నాండు:---

శ్లో, కృతకృత్యతయా తృ్తు స్రావ్తప్రావ్యతయా ఫున్క

తృష్య న్నేవం స్వమనసా మన్య లేఒసౌ నిరంతరమ్‌, శకి న్లో 4 ధన్యోఒవాం ధనోోఒహం నిత్యం స్వాత్తానమంజసా వేద్మి,

ధన్యోఒహం ధన్యోఒవాం బ్ర ప్లోనందో విభాతి మే స్పష్ట 69 న్లో + ధనో్యోఒహం ధనో్యోఒవాం దుఃఖం సాంసారికం న వీతే.ఒద్య,

ధనోోఒవాం ధనోోఒహం స్వస్యాజ్ఞానం పలాయితం క్య్వావి 60 న్లో ధన్యోఒహాం ధన్యోఒవాం కర్తవ్యం మేన విద్యతే కించిత్‌ ,

శ్ర జ వ ళ్‌ మన |

ధనా ఒహం ధన్యోఒహం ప్రాప్తవ్యం సర్వనుద్య సంపన్నమ్‌, 6! శ్లో. ధన్యోఒవాం ధన్యోఒహం తృ వ్తేళ్టే కోమా భవేల్లోశ్తే

ధన్యోఒహం ధన్న్యోఒహం ధన్యో ధన్యః పునః పునర్థన్యః, 62 న్లో అహో వుణ్ధమహళో పుణ్యం ఫసతం ఫలితం దృఢం,

అస్య ఫవుణ్యస్య సంవ త్తేరహో వయమపశో వయమ్‌, 08

తౌ, ఈ వై న్లోకములకు అర్ధ తాత్పర్యములు తృప్టిదీపము చివర

శఛ్రాయంబడినవి, అచ్చటం జూడం దగును, ట్ర హానందము గలవాండు కృతకృత్యుం డనియు, ప్రా ప్పస్రా పృవ్వుం డనియ్యు వ,త్యగఖిన్న బ్రహ సావమాత్కారముగలవాం డనియు, సాంసారికదుుఖము లేనివాం డనిమేః అజ్ఞానరహీతుం డనియు వర్శ్మింపంబడినది, అందుచే వానికి సంవూర్మ మైన తృప్టి గలదు కనుక బ్ర హాజ్ఞానియొక్క- తృ్లిని వర్షిం చెడి తృప్పిదీషమందలి న్లో కనులు తిరిగి యిచ్చట ్రాయంబడినవి, అట్ట బ్రష్రోనందముచేత "నేను ధన్యుండన్సు. నేను ధన్యుండను, నా పుణ్యము ఫలించెను అని ఆనంద స్వరూఫ్యుం రై యుప్పాంగుచున్నాండు, క్లో, అహో కాన్త్రమపహోో వ్త్రమహో గురురపకో గురుఖ

అహో క్షాన మహో జ్లాన మహో సుఖ మహో సుఖమ్‌, 64

వీదార్థనంద వ్రశరణము 1019 తా, ఈ న్లోకమున్ను తృప్రీవీషమునందు వె్చయుకినది. తన గురువు శాస్త్రము, జ్ఞానము, సుఖము వీనియొక్క_ మహిమనుగూర్చి ఆ స్‌ర్య ము నొందుచున్నాండుం ఆప 'ప్రశరణము నువసంవారించుచున్నాందువాల న్లో ట్ర వ్లోనండాఖి ధే టై ౦ఖే చతుర్ధో థార్టయ ఈరిక్య, విద్యానంద_స్పదుక్చ _త్తిపరంతోఒ భ్యాస ఇప్ఫు తామ్‌, 65 ఇతి శ్రీవిద్యారణ్యశృత, వేడాంతపంచదకార్థం, ట్ర ప్థోనందే విద్యానందో నామ చతుర్థోఒథా్యాయః వ్యా ఇమమ ధ్యాయార్థముపనంహరతి--- బ్ర, వోనందాఖిధ ఇతి ఇతి శ్రీ నుశ్చరమహంసపరివ్రాజ శాచార్య శ్రీ భారతీ తీర్ణనిద్భ్యారణ్యమునివర్య కింక రేణ రామకృష్ణా ఖ్యీన విదుహా విరచితే టవ్యానందవ్యాఖ్యా నే విద్యానందో నామ చరుర్ధోచ ధ్యాయః. టీ. ట్రవ్తానందాఖిభే = బ్రృహ్యానంద మనెడి యా గ్ర,ంథమునందు, చలుర్ధోచ ఛ్యాయఃజనాల్లవ ఆధ్యాయ మగు, విద్యానంద!జవిద్యానంద్రము, ఈరికః అ ఇెన్చంబడీ నది. తదుర్ప త్తివర్యంతః = ఆ విద్యానందము గలిగెడివణకు, అభ్యాసః జ అభ్యాసము (బ్రువభ్యాసము), ఇవ్యతాం ఇ చవేయంబడుం గాక తా బ్ర హ్థోనంద మనెడి "ట్ర ౦థమునందు నాలవ యథాస్ట్రయ మగు విదానందము చెప్పంబడినది. కావున .మునుమువు లగువారు బ్రా సాతమోత్కారకర్యంతను దృథాభ్యాసమును చేసీ తంంతురు గాక, ఇది ఈ విద్యారణ్యకృతం బగు పంచదళియందు ట్రవానందమందలి విద్యానంద మను చతుర్థాధ్యాయము సమా_ప్తముం

శ్రీ రస్తు శ్రీ గణేశాయ నమః జ న వేదాంతపం చదళి మో పంచదశ ప కరణము టా ఎలాయునాువమననే ట్రర్యయనాానానాలలాలం విషయాన౦ద వ్ర కరణము ఆవ. ఈ ప్రశరణమునందుం జెప్పెడీ యర్థమును నూచించుచున్నాండులాల న అథా శ్ర విషయానందో బ్ర వ్లోనందాంశరూపభాక్‌ , నిరూప్యతే డద్వారభూత_స్తవంకత్వం శ్రుతిర్టగా, క్షే వ్యా, చంచనూ ధ్యాయన్య ప్రతిపాద్యమర్థమావహా---అ భీతి, నను విషయా నండన్య లౌకిక త్వాన్తోతళా స్తే నిరూవణ మను వవన్నమి త్యాళంక్య తస్య లౌకికప్రవిద్ధ 'క్వేఒవి ట్రహానంచైకచేశ ల్వేన ట్రవృాళ్ఞానోపయోగిళ్వాదు క్ష మిత్యావా--చ్వా కేతి. థ్రవ్వోనంతై కజేశల్వే $0 (ప్రచూణమి త్యాళశంక్యావా-.తదంళత్వమితి. టీ. అభజఆనంతరము, అత్రజఈ ప్రకరణమునందు, ద్వారభూతజసాధనమెన, ఆ వ్యోనంచాంశరూవభాక్‌ ఇబ్ర హానందన్వరూపము యొక్క అంశను పొందిన, విషయా నందఃజవిమయానం౦ందము, నిరూవ్య లేజనిరూపింవంబడుకు. తదంశత్వంజఅ ట్రహ్లానందము యొక్క అంశ మనుటను, శ్రుతిః ణు శ్రుతి జగౌజవెస్పెను. తా, బ్రవ్రోనందసాధన మగు విషయానంద మి వకరణమున నిరూపింపంబడును. ఆ విషయానందము బ హానందాంశ మని _శు తియుం శీ లో అవం శ్రు,త్యర్థమును కెలచున్నాండు:-- న్లో వపోఒస్య పరమానందో 'యో2.ఖండ్రైకరసాత్మకు, అన్యాని భూతా న్యేతస్య మా, త్రామేవోపభుంజతే, లి

వివమయానంద వశరణము 1021 చా తామేవ శు, తిమర్ధతః కఠలిజావమ ఇతిం టీ. అన్య=కః వర్మ వూముయొక్క; య వీమ పరమానందః జ వీ యీః నిరతిళ యానందము కలదో, స$=ఆది, అఖండైకరసాత్మకః = సజాతీయవిళజాతీయన్వగత భేదము "లేని యపరిచ్చిన్న మైన యానందన్వరూపము; వీశన్య అ ఈ బ్రహ్ధ్థానందముయొక్క_; మాశత్రామేవజ అంశము కే, ఆన్యాని భూ తానిజఇశర వ్రైణులు, ఊవఘంజ లేజఆనుభవించు చున్నవి. లౌ ఈ సర ట్ర హూముమొక్క_ స్వరూపభూతమైన యానందము పరిచ్చిన్నము గానిపియు, అఖండమై వీకరస మైనదియు నగును, ఇట్టి బ్రుహానంవముయొక్క_ యంశమునే (లేశమునే) యితర భూతము లను భవించుచున్న వని తైత్తిరీయ క్రుతి చెప్పుచున్నది, ఆవ మనోవృర్తులు మూండు న్లోకములచే విభళించుచున్నాండు:ల- న్లో. కాంతా ఘోరా స్తథా మూఢా మనసో వృత్తయ్తిథా, వైరాగ్యం కూంతిరొదార్యమి క్యాద్య్యా క్మాంతవృ_త్హయః, క్రి వ్యా, ఇదానీం విషయానందస్య బ్రహ్మానంద లేశత్వ ప్రదర్శనాయ తదుపాధిభూ శాంకతఃకరణవృ శ్తీక్విభజలే_-శాంళా. ఇతి, శాంతాస్సాత్విక్యో వృత్తయః భోరాః రాజన్యఖమూఢాస్తామస్యః. శా ఏవ శాంతాదివృ త్రీకర్మయతి---వై రాగ్యమి క్యాదినాం టీ. మనన$=మనసన్సుయొక్క_) వృ త్తయః = వృత్తులు, శాంకాజాన త్త్వగుణము వలనం బుట్రికవియు) ఖఘోరా?జరబో గుణమువలనం బట్టినవియు) మూ'ా!=క మోగుణము వలనం బుట్రిననియు, శథా = అనిధముగా, తిధా జ మూడు విధములుగా నున్నవి, వై రాగ్యంజనిస్పృహాతయు) మోంతి॥$జనహూనమును, క”దార్యం ఇ ఊదారన్వభావమును? ఇత్యాద్యాః = ఈ మొదలగునవి) శాంకవృ త్తయ$ జ్‌! రగుణమునలకం గలిగినవిం త్లో 6 తృష్ణా న్నేహో రాగలో భావిళ్యాద్యా ఘోరవృ్ఫ _త్తయః, సమైహో భయమి తాస్థద్యాః కథిరా మూశవృ త్తయః, జీ టీ, తృష్ణాజఅత్యాశయు, స్నేహ:!జప్రేముయు, ళాగలో భేజరాన జ్వీదు ములును ఇత్యాద్యాక$జ కః మొదలగునవి, ఫోరవృ తయ (జరబోగుణమువలనం గలిగిన వృత్తులు) నమైోోహఃజమటి పుకు) భయం ఇఐ భయమును, ఇళ్యాద్యా?! = ఈ మొవలగునని; మూఢ వృ త్హయః?ఇత మోగుణమువలనం గలిగిన వృగర్తు లని సు, కథికాఃజటెచ్చంబడినవి, న్లో వృత్తివ్వేశాసు సర్వాసు బ్రహ్మణళ్చిన్స భావళా, వ్ర తివింబతి సాంళొను సుఖం చ వ్రశిచింబతి, గ

102 శ్రీ వేడాంతపంచదశి, పంచదశ వ్రశరణము వ్యా. ఊదాస్ఫృుశాను వివిధాస్వపి వృత్తిము బివణళ్చిద్రూపత్వం భాతీ కశ్యాహా= వృ త్తిష్వితి. శాంశాసు నిశేషమావా---శాంతాస్వితి, చ శబ్జో2.ళుశ్త్లద్వయ నముచ్చయార్థకఃం టి, నర్వాను ఆ సమస్తమైన; వీతౌను వృషత్తిష = ఇట్టి మనోవృత్తులయందు ట్రవ్తాణః ఇ పరబృహృయొక్క_; చిక్స్వభావతా ఇ వైశన్యస్వభావము, వ్రతిబింబతి ఆ చతిబింబించుచున్నది. శాంతానుఐసాలి వైకవృత్తులయందు; సుఖం చజలఅనందన్వరూవ మును; ప్రతిబింబతి= వ్రతిఫలించుచున్నది. తా, మనోవృత్తులు 1. సాత్త్విక, 2. రాజస, 8. తామసము లని మూండు విధములుగా నున్నవి, వైరాగ్యము, ఓటక్పు, చౌదార్యము ్తవి సాత్తి శ్రకవృత్తుల కుడావారణములు, అత్యాశయు, వేమయు, కోరికయు, టి టప ల కోపమును ఈ మొదలగునవి రాజసవృత్తులు, మజవు, భయము మున్నగు నవి తామసవృత్తులు. సాత్తి సము లైన యంతఃకరణవృత్తులయందు పర బ్రవ్శాముయొక్క క్షా నానందస్వరూపములు ప్రతిఫలించును, ఆవ. ఈ భెప్నిన యర్థమునందు ఇశు తివాక్యమును జూపుచున్నాండు:ా శ్లో, రూపం రూపం బభూవాసౌ వ్రతిరూవ ఇతి శ్రుతి యళ శో ఆ జ అ ఉపమా సూర్య కేళత్యాది సూత్ర యామాస సూత్రకృత్‌ , 6 వ్యా ఊక్తాశ్థే ఇశ్కుతి వాళ్యమర్థతః వఠతి=---రూమమితి. తత్రైవ వ్యానసు "త్రైక జేళశం బఠతి.-ఊఫమేతి. అతవీవ చేతి న్యూతృన్య ఫపూర్వభాగః, | టీ. అసౌజ ఈ వరమార్మ, రూజం రూవం = ప్రతిహవమునందు, వ్రతిరూవ[ా వ్రతిబింబను) బభూవ = అయెగు. ఇతి = అని, శతి:జకాతకక్కులి, సూ త్రకృత్‌ జ స్యూత్రకారు లగు వ్యాసాచార్యులు, సూర శే త్యాది జ ఊదకమునందు వ్రతిఫలించిన నూర్య ప్రతిబింబము “మొదలగునది, ఉపమా ఇ సౌదృశ్యముగా, నూత్రయామాస ణు న్యూర్రమును బేనెకు. త్కౌాఆ పరమాత్మ వ తిశరీకమునందును వశ్‌బింబించిన వతి బింబరూపముగా నున్నాండు అని కళ శ్రుతి చెప్పెను సూ 2 కారు లగు వేదవ్యాసులవాకు “అక వీవ చోవవమూా సూర్య కాదివత్‌. ౫ ఆనెడి సూ త్ర మునందు ఉదకమున వ్ర తిఫలించిన సూ ర్యాదుల నుపషపమాన ముగా జెప్పెను,

విషయానంద త్ర శరణముం 1023 అవ. ఒకీ వస్తువున కుపాధి భేదము చే శానారూవత్వము గలుగు ననుటకు శ్ర లి; శ్లో వక నీవ హి భూతాళ్తా భూతలే భూతే వ్యవస్థీతన వకథా బవాథా నైవ దృశ్యతే జలచంద్రవత్‌ 7 ఇ్యా స్వరూ పేళై కస్యో పాధిసంవర్కాన్నా నాల్వే క్రుతిం జఠతి..-వికవ వేతి. టి, భూళశాళ్తా=జపరమాత్మ, వీక వీవ హి సక్‌ = ఓక్కండే ఆయ్యుండి, భూతే భూలేఎప్రతి శరీరమునందు, వ్యవస్థితః ఆ ఊందును. జలచంద్రవళ్‌ అజలనునొందు ప్రతి ఫలించిన చంద్రునివలె వీకధాఆదక్కండుగాను బహుధా నై పజఅేక విధములుగను? దృశ్య లేఐశనుంగొనంబడుచున్నాండు. తా, పరమాత్మ తా నొక్కండై. యుండియు, ప్రతిశరీరము నందు ఉదకమందు వతిఫలించిన చంద్రునిపగిది, నుపాధిస్వరూపము చే నానావిధములుగన్సు ఉపపాతస్వరూపవములచే నొక్కంయగను భూడం బడుచున్నాండ 'ఆప, నిర్దుష్టమైన పర 'టన్నాము ఒకచోట చిన్తాక్చుండుగా ప్రశళించినట్లుకు ఒకచోట చిదానందములుగా వ్రకాళించినట్లుకు చెప్పుట సరి శా దని కంకింబంగా దృష్టైంశముచే నమాధాన మిచ్చుచున్నాండు:లా న్లో + జలే వవిష్టళ్న గంద్రోఒయమస్పష్టః కలువే. జలే, విస్పష్టో నిర్మలే తద్వ ద్ద్వేధా బ్రహ్లాపి వృత్తిషు, 8 ఇ్యా- నను నిరవద్యన్య బృవ్వాణః శ్వచిచ్చిన్నాత,భానమితరక్ర, చిజాొనందభాన మి'త్యేపం నిఖాగశరణమనువపన్నమి త్యాళంక్య చుద్రదృష్టాంతేర బరినారతి---జలే వ్రవిష్ర ఇతి, ఉఊ క్రమర్థ్ధ్య దాక్ట్రాంతిశే మయోజయతి.....తద్వదితిం టీ. జలే = జలమునందు; ప్రవివఃి ఆ ప్రతిబింుచిన, ఆయం చంద్రః ఆ ఈ చంద్రుడు కలు"షీ జలే అ ముతికి నీటియందు; అస్పష్ట ఆ స్పష్తముగా కనువడండు, నిర్ధ లేఐనిర్శలమైన నీటియందు; విస్వప్ర$=మ్‌క్కిలి స్పవృముగాః గనవడుకు, తద్వల్‌ అ ఆటువలె, ట్రవ్వావీ ఐటి వామును) వృ త్తి ఆ సా _త్విక రాజన తామనవృత్తులయందు జ్వేధాజవృత్తులమాలిన్య భేదము బే రేండు విధములుగా కన్సడుకుం తా, సచ్చిదానందస్వరూవ మొక్క-టి మైనను, స్వచ్భము,లై న సా_త్త్వికవృత్తులయందు సృష్టముగాను, కాజర తామస వృత్తులయం దస్పష్ట్రముగాను, ఒకే చంద్రైయ నిర్మలజలమునంన్కు మలినజలమందును వశ ద్వివిధముగా గన్ఫడును,

1024 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, పంచదళ వ్రశరణము అవ, దానినే చెప్పుచున్నాందు:--- శ్లో + ఘోరమూఢథాసు మాలిన్యాత్సుఖాంశశ్చ తిరోహిత్య ఈపనై్నైర్మల్యత స్తత చిదంశప్రతిబింబనమ్‌, 9 వ్యా, తచేవోవపొదయతి---ఖూ కేతి, టీ. ఘోరమూ-ధానుజరాజు తానున వృత్తులయందు, మాలిన్యాల్‌ అమలినత్వ ముందడుటవలన; సుఖాంశః ఇ పరట్రవాముయొక్క_.. ఆనందము, తిరోహితః = చక్కగా న్ఫురింటదు, క్మత్రజఅి రాజన తామస సృత్తులయందు, ఈమల్‌ 3 రృల్యకఃణ కొంచెము నిర్మ లత్వ ముండుటవేే చిదంళ వప్రతిబింబనం = క్టైూనన్వరూపన్ఫూ్తి (ఆగను. తా, రాజస తామస వృత్తులయందు మాలిన్య ముండుటచే, ఆనందస్వరూపము స్ఫురింవదు, అట్ట వృత్తులయందును కొంచెను ట్రైర్కల్య మున్నది గాన జ్ఞానస్ఫూ్రి మాత్రను కలుగుచున్నది, ఆవ, మజియొక దృష్టాంతమును జెచచున్నాండు: శ్లో, యద్వావి నిర్మలే నీరే వహ్నేరౌస్ట్యస్య సంక్రము | న వృకాశస్య తద్వ తృ్యాచ్చిన్థాతో, ద్భూతిరేవ చ, ] న్యా నను చంద్రో పా భీరుదకన్య చె ్వవిధ్యాదంశభానముపవన్న ౦0. చ్రశృలే ఈూ పాధిభూతస్కాంతఃకరణ నై కళా జేకాంశభానమకుబవన్న మి త్యాశంక్య దృష్టోం కాంకరమావా---యచ్వాపీతి. టీ యద్వాపిజఇంకొక పత్ష్తమునందును నిర్మలే సీకేజస్వచ్భ మైన నీటియందు, వహ్నేః = అన్నియొక్క; 'చన్ట్యన్య అ ఊన్షశ్వముయొక్క; సం శ్రముహిసం శ్రమిం చుట కలుగును. ప్రకాళన్య = లేజబోరూపముయొక్క; సంక్రమః ఇ మేశనము, న ఆ లేదు. తకద్వత్‌ =ంటులకే, చిన్నాత్రోద్భూతి'లేవచ ఆ క్లానరూపముయొక్క_ స్ఫూర్తీయు నగునుం తా తేట యగు నీటిలో అగ్నియొక్క ఉప్లన్వము మార్రము సంక్రమించును. లేజోరూషము సం శ్రమింపదు. అక్లు రాజస తామస వృత్తులయందు వక బ్రవాముమొక్క_ చివంళశము. (జ్ఞాన స్వరూపము) మూ త్ర ము స్ఫురించును గాని ఆనందాంశము స్ఫురింపదు, అవ, సాతి వ్‌ వృక్తులయందు క్షా గానందములు శెండును స్ఫురించు నని వెద్వు

విషమయానంద వ్రశరణను 1025 నే ర! న్లో కాసా క్యౌస్ట్యవ్రకాశా ద్వావుద్భవం గచ్చతో యథా, కాంళాసు సుఖవైతన్యే తతై వోదూూతి మాక్చ్నతః, న! వ్యా, ఇదానీం శాంళాను వృష్తిమ చిదానందయో। వ్రతా దృష్టాంతాంతర మావహ---౩- స్టే త్వితి, టీ. కాష్ట్రే తుజకట్రైయం లే) కొన్టుప్రశాళా ద్వా = ఊన్షక్వవ్ర,కాశత్వ ములు రెండును, యథాజఏ(ప్రకారము, ఊద్భవంజపుట్టుటను; నచ్చతఃజపాందుచున్న వో, తథైవ ౨ లటులే, శాంతాను ఇ సాత్వికవృత్తులయందు, నుఖనైతజ్యీ ణు క్షానానంద స్వరూపములు రెండును, ఊద్భూతిం కా వ్ర కాశమును; ఆప్పుతః జ పొందుచున్నవి. తా, అగ్నియొక్క వేడిమియు ప్రకాశంబును నెండు కశ్చాయందు స్ఫురించుచున్నట్లు సా_త్హ్వీకవృత్తులయందు జ్ఞానానందములు రెండును భాసించును. ఆవ. ఈ వ్యవస్థ స్వాభావిశంబును, అనుభవసిద్ధంబుకు నగు ననీ వెద్వ చున్నాండు:ా న్స్‌ వ స్తుస్వభావవమా శ్రిత్య వ్యవస్థాతూభ యోస్సమా, అనుభూత్యనుసా రేణ కల్చ్య తే హీ నియామకమ్‌, [12 వ్యా- నన్వేవం వ్యవస్థా కుతః కృ లేత్యాళంశ్యాహా--వ స్తితి. తత్ర $0 నియామకమి త్యోళం క్యాహ.--_ అనుభూతీతి. టీ. వ్యవస్థా తు = ఈ శెవ్పంబడిన వస్తుధర్య విచిత్రన్భురణరూవక్లేదవ్యవహార మె లే? వస్తుస్వభావం = వస్తుస్వావమును, ఆ (శి, శ్యజఆనుసరిం చి, ఉభయో;! ఆ శెండింటీ యందును నమా = లుల్యము, అనుభూత్యకుసాలేణ ఆ అనుభవానుసారముగా, నియా మకం = హేశువు, కల్చ్యలే హీ ఆ కల్పించంబడుకు గదా! తా, ఇట్టి యేర్చాటు దృష్టాంతదార్షాంతికములయందు రెండింటి బై యందును వస్తుస్వరూపమునుబట్టి సమాననుగా నుండును, వ స్తుస్వరూప మట్టు లుండుటకు ననుభవానుసారముగా హేతువు కల్చించుకొనవ లెను, అవ, అనుభవమును జూఫుచున్నాండు:-ా- న్లో న ఘోరాసు న మూథాసు సుఖానుభన ఈత్యులేే శాంళాస్వపీ క్వృచిక్కశ్చిత్సుఖాతిశయ ఈత్యుళ"మ్‌, 1

• వ్యా. అనుభూతిమేవ దర్శయతి--- న ఘోరాస్వితి. శాంతాన్వప్యూనంద వ్రశాళో౭ స్తి సోఒకి క్వచిక్కళ్ళ్చిక్సుఖాతిశయో భవతీళ్యావాాళాంకాన్వితి, వేదాంత___6న్‌

1026 శ్రీ వేదాంతసంచదళి పంచదశ ప్రకరణము టీ. భోరాసు=రాజనవృక్తులయందు, నుఖానుభివ[=నుఖానుభవను, చీక రే= అనుభవింపంబడదు. మూాసుజ=తామన వృత్తులయందును, నుఖానుభవఃజనుఖానుభవము, నజలేదు. శాంఛాస్వపీ = సౌత్త్వికవృత్తులయందును; క్వచిత్‌ = ఒకానొకనియందు కళ్చిల్‌ సుఖాతిశయః = ఒకానొక సుఖనిశేషము, ఈత్యుళాం అ అనుభవింపంబడును తా, రాజసతామసవృత్తులయం దానందానుభవము కనుపడదు, సాత్తి సశవృత్తులయందును, ఒకొకనిమం దొళ్కొొకనిధ మైన యానంద స్ఫూ త్రి గలుగును. అవ కాజనతామన వృత్తులయందు సుఖానుభవము లేదని స్పష్ట్రముగ వెపు చున్నాందువా న్లో గృహ తేశ్రాదివిమయే యదా శామో భవే_త్సదా, రాజసస్యాస్య కామస్య ఘోరత్యాా త్తస్య నో సుఖమ్‌. కశ వ్యా, వూర్వో క్షఘాోరమూఢవృ త్తిషు నుఖాభావమేవాభినీయ దర్శయతి=ం గృవామే ర్రేతి, టీ. గృవానేత్రాదివిమయే ఐ= ఇండ్లు కేత్రము “మొదలగువాని విషయమందు, యదౌజఎప్పుడు, కామ!జకోరిక, భవేత్‌ =కల్లునో, రాజస్య = రబోగుణోద్భృవమెైన, అస్య శామస్యజఈ కోరకు ఘోరత్యాల్‌ = భయంకరమైన దగ టవలన, తన్యజదానికి నుఖం ౫ అనందము, నో = లేదు, ళా, గృహమే. శ్రవిత్తాదులయందు కోరక కల్లినపుడు, అది ఘోర రూవ మగును, అందువలన ఆ కామము సుఖరూపమను గాదు, న్‌, నం కి ారంళాణని. న్లో, నిద్ధ్యేన్న వేత్యస్తి దఃఖమనిద్ధై" తద్వివర్థతే, వ్రతిబంధే భవేత్కో్రధో ద్వేషో వా ప్రతికూలతః, 15 వ్యా నుఖాసిద్ధా దుఃఖం వర్ధతే, నుఖస్య వ్రతిబంభే తు శ్తోవో భవతి, నుఖా భావే క"రణాంతరమాహ--- ద్వేపో చేతి త శ్ర ప్రతిహలదుఃఖస్య సత్త్వాదిత్యర్థః. టీ, (గృవామేశ్రాది విమయః=గ్భృవా మే త్రవిత్తాదికము), సిద్ఫేత్‌ జసిద్ధించునా! నవాజలభించదా 1? ఇతి=ఐఆన్సి దుఃఖం = దు$ఖము, అ స్తిజకలదు. అసిద్ధె'అసిద్ధింవనపుడు, శల్‌ =ఆ దుఃఖము) నివర్థ లేజవృద్ధి యగును. ప్రతిబంభే=గ్భవా మే శ్రాదివిమయ నుఖము నకు ప్రతిబంభము గలిగినచ్వుడు? శో,ధ8=కోవము, భవేత్‌ ఇకలుగునుం ప్రతికూలత: ఆపని ప్రతిహలముమునయెడల, జ్యేపో వాజ ద్వేమమయినన్యు భవేత్‌ ఇ కలుగును

విషయానంద వకరణను 1027 ళా, గృహ శే శ్రవిత్తాదులు కల్లునా 1 కలుగవా *! యని దుఃఖ మును అవి లభింపనపుడు దుఃఖాతిశయమును, వ్రతిబంధము కలిగి నపుడు కోవమును, ప్రతికూలించినపుడు ద్వేషమును కలుగుచున్నవి, అవ. తామనవృత్తులందు సుఖానుభవము లే దనుట కింకొక కారణము: న్లో ం అశక్యశ్చేర్ప్రతీ కారో వివాదస్సా్యాత్స ఆఇామసు, క్రో థాదిషు మహాద్దుఃఖం సుఖశంకాపి దూరతః, 16 వ్యా పరివారస్యాశక్య ర్వే విసాదో భవతి, తస్యాపి తామనత్వాన్న రత్ర నుఖమి త్యాహంఎ--అళళ్య ఇతి. శో,థాదిమ్వీ త్యాదయః స్పష్టార్థాః టీ. ప్రతీకారఃజపరివోరను, ఆశక్యశ్చేత్‌ = శక్యముగాని యెడల, వివాదఃజకల వాము, స్యాత్‌ కలుగును, స$జఅి వివాదము; తౌామసః జ రమోగుణముచే జనించినది, స్యాల్‌ ఆ అగును. క్రో,ధాదిము = శోధము, 'జ్వీమము, వీవాదము కలిగినప్పుడు, నుఖ శంశాపీి అ సుఖళంశయు, దూరతః అ దూర మగుటవలన, మవాద్దు!ఖం = అధిశ మగు దుఃఖము కలుగును కా. తన కిష్టముగాని దానికి పరిహోరము (దానిని నివారించు టకు) చేయుటకుం జేతంగానిచోం గలహాము కలుగును. అది తమోగుణ వృత్తివలనం గలిగిన దందుకు, ఇట్లు శ్రోధ ద్వేషవివాదాదులవలన గొప్ప దుఃఖమే_కాని సుఖము లేశనును లే దని భావము, న్లో, కామ్యులాఖే హర్షవృ త్తిళ్శాంతా తత్ర మవాత్పుఖం, భోగే మహ _త్తరం లాభప్రనక్తావీష దేవ హ్‌, య/ టీ. కామ్యలాభే = కోరిన విమయము సిద్ధించినపుడు కలిగెడి, వార్షవృత్తిః ఆ సంతోమవృ త్తి శాంతొ=సా త్ర్వికవృ త్తి యనయడుకు, తత్రణఅి సా_ల్ల్వికవృ _త్తియందు; మవాత్సుఖంజనొవ్వ యానందము కలదు భో గేజఇస్పవస్తు భోగమునందు, మహా త్త్రరంజ అంతకన్న నథికనుఖము, లాధ్యప్రనక్తౌ జ తనకు లాధము కలుగు నని తోంచునపుడు, ఈమజేవ హీ = కొంచెమెన సుఖమే (స్యాల్‌ = అగును. చా. తాను కోరిన విషయము లఖించినచో హక్షము గలుగును, అపి సాత్తిషకవృ త్తి యగును, ఇష్టవ స్తు భోగమువలన ఇంకను గొప్ప సుఖము కలుగును, సుఖము కలుగం గల దని తోంచినవ్టుడు కొంచెను సుఖము కలుగును,

1026 శ్రీ, వేదాంతవంచదళ్సి పంచదశ వ్రశరణము న్లో. మహ_త్తమం విరళ్తా తు విద్యానందే తదీరితం, నవం తూంతా తథాదార్యే శ్రోధలోభనివారణాత్‌. ॥ 18 టీ. విరక్తా శు = వైరాగ్యము కలిగినవ్వుడు; మవా క్రమం 4 మిక్కిలి గొ యానంద మని, విద్యానం దేజవిద్యానంద మను శాల్లన వ్రశరణమందు; ఈరితంజవెప్పం బడెను. వీవంజతఈ విధముగా, మౌంఠ్‌"=ఓీర్పు గలిగినవుడును, కథాజలట్లే హౌదాళ్యే ఉఊదారభావము గలిగినప్పుడును, శోధలోభనిఐ-రణాల్‌ ౫ కోపము, "పీరాసయు లేక పోవుటవలన) మవా్తమం సుఖంజనొవ్చ యానందము (వేల్‌ = కలుగును.) . ళా శో,ధలోభములు "లేక సహనము, శౌదార్యము కలిగి నప్పుడు గొప్ప సుఖము కలుగును, విర_క్టి కలిగిన డన్ననో, నిరతి శయానందము కలుగు నని విద్యానందప్రశరణమున, 81వ న్లోకమందుం జివ్చంబడినది, అవ ఈ నుఖము శాంత్యాదులు కలిగినపుడు నర్వానుభవసిద్ధమై యున్న దను చున్నాందు:- శ్లో * యద్యత్పుఖం భచే త్తత్త ద్రవ వ,తిబింబనాత్‌. ణి వృ _త్రీష్వంతర్షఖా స్వస్య నిర్విఘ్నం వ,తిబింబనమ్‌, 19 వ్యా నీవం ఘోొంత్యాడీనాం సీద్ధమి త్యావా--వృ త్తిష్వితి. టీ. యద్యల్‌ నుఖంజనీ యే నుఖము; భవేల్‌ = కలుగునో, క _శృత్‌ =ఆయ్యది? వ్రతిబింబనాత్‌ గ చిశ్సఏతిబింబమువలన, టప్తావబ్రవ్యామే యగును, -వృ త్తు ఇ మనోవృత్తులు, అంత ర్లు ఖానునతీషుజఅంతర్తు ఖము లగుచుండంా, ఆస్యజఈ వర్యబ్రవ్యాము యొక్క; ప్రతివింబనం ణు వ్రతిఫలించుట, నిర్విఘ్నం ఇ నిరాటంకముగా కలుగును, తొ, ఏ సుఖము కలిగినను, ఆది యంతయు బ్రహమే, మనో వృత్తులు అంతర్షఖము లైనయెొడల, ఆ ఉహాముయొక్క ఆనంద వతి బింబదముఫూ ర్రిగాం గలుగును, అవ సర్వత్ర ట్రహ్మస్వరూ పానుభవమును జూవ: దలంచి రూ టవారూనమును జెద్పుచున్నాండు:-- న్లో, సత్తా చితిస్సుఖం చేతి స్వభావా బ్రహణ స్త్రయః, మృచ్చిలాదిషు స్మైవ వ్యజ్యతే నేతరద్ద యమ్‌. 20 వ్యా, ఇదానీం సర్వత్ర ట్రనాన్వరూపానుభూతివ్రదర్శశాయ కత్స్వరూపం సారయతి---న లేతి, న్భుచ్చిలాదిషు నన్నాక్రమి క్యర్థః. ఘోరమూఢయోర్ష్వయో స్ఫృత్తా చితీ జ్యే శాంతవృత్తై సచ్చిదానందా। శ్రయోడావి వ్యక్తాః

వీషయానంద వ్రశరణను 102 టీ, నత్తాణన త్త్హయు, చితిజుస్ఫూ ర్రియు, సుఖం భేతి=ఆనందము నఫెడీ, త్రయఃణ మూండును, ట్రవాణః ణు పరబ,హముయొక శా స్వభావాః ఆ లతుణములు, మృచ్చ్భిలా దిషు = మృ శ్పాహిణాదులయందు; సశ్తైన ఆ నద్రూపర మాత్ర, మే, వ్యజ్య లేఆకన్పట్టు చున్నది. ఇతరత్‌ ద్వయం = తక్కిన క్లూ గానందములు శెండును, న జ న్ఫురింపవుం తా. సచ్చిదానందములు మూండును బ్రహాలతుణములు, మృ సనదూవ త్చాహోణాదులయందు ట్రహముయొక్క_ సద్రూపము మాత్ర, మేతన్పట్టు చున్నది వానియందు జ్ఞానానందస్ఫూ్షి "లేదు, దా వాలి న్లో, సత్తా చితి గ్వ్వయం వ్యక్తం ధీవృత్త్ర్యోహ్థోరమూఢ మెరూః, ణ్‌ ఇ చ. ఇాంతవృత్తై త్రయం పస్థ్రక్తం మి శ్ర ౦ బ్ర హ్తేత్ధమిారితమ్‌, లో వ్యాః వ్‌ీవం సప్రవంచం చ,హాభిహితమి త్యాహా..-మిశ్రమితి. టీ. ఘోరమూఢయో3=జరాజసతామసములై న ఛీవృత్త్యోణణబుడ్ధి వృత్తులయందు, సత్తా=సద్రూ పంబును, చితి! = చిద్రూవమును ద్వయం = రెండుకు; వ్యక్తం = భానించు చున్నవి. శాంఠవృతే- గ! సాత్విక వృ త్తియందు; శయం అస ద్రూవ చిద్రూపానంద రూవములు మూండును, వ్యక్తం ణు న్ఫురించుచున్నవి. ఇత్థం ౫ ఈ విధముగా, మ్రం టా ణు మాయాళబలిక బృహృము, ఈరితం జ వెపష్పంబడెనుం తా, రాజసరామసవృత్తులయందు సద్రూవచిద్రూపంబులు మాత్ర, మే తోందును. స్వాత్త్వికవృత్తియందు సచ్చిడానందరూపములు మూండును తోంచును, ఇట్లు మాయాళబలిత బ్రహ్మాస్వరూవము ెవ్చం బడెను. ఆవ, “మాయాశబలికము శాని బ్రవా మున్న దని తెలియు బెట్లు అనలాం శెప్వ్పచున్నాండు:లా న్లో అమిశ్రం క్లూన యోగాభ్యాం తౌచ ఫూర్వమునీరితౌ ఆద్యేఒఛ్యాయే యోగచింతా జ్ఞానమథ్యాయ మర్ష ్వ యో, 82 వ్యా ఆమిశ్రం కుతో క్షాయళ ఇత్యాశంక్యాహా...-ఆమి శ్రమితి. రెచ ళ్థాన యోగా ఫూర్వమేవో క్తానిత్యర్థః. కుత్రోక్తావిత్యాశంక్య యోగః ప్రశమాధ్యాయే ఉక్త ఇత్యాహం--అద్యఇతి. సమనంశరా ధ్యాయయోర్దానము క్షమి త్యాహ-జ్ఞానమితి, ఖా టీ, ఆమీ శ్రం = నిమ్వ్ర్రపంచబ్రవ్హస్వరూవము, క్టానయోగాభ్యాం ఆ క్ఞాన రయోగములవేత (౧౬; ౧-౪) ౧౩ (ప్రశరణాములందు, ఉక్తంజచెష్పంబడెను; తౌ చ ఇ

1080 శ్రీ వేదాంతవంచదక్సి ంపచదళ వ్రశరణము ఆ క్థానయోగములు శండును; పూర్వం = ఇదివరలో, ఉఊదీరితౌ = శెచ్పంబడినవి; ఆజ్యే అధ్యాయే ఆ ఒకటవ యధ్యాయమునందు, యోగ చింతాజమయోగచింతయు, ద్వయోకఃి అధ్యాయయోః జ తరువాతి కం డధ్యాయములయందు, క్టానంజజ్ఞానము, ఉదీరిరం ౨ శెచ్చంబడెను, తా, నిష్ప్రవంచబృహాస్వరూపము 1% 12, 18వ వ్రశరణము లలో వచెప్పంబడెను, యోగచింత 11వ ప్రశరణమునందును. జ్ఞానము 12 18-వ వ్రశరణములందును చెవ్చయడెను, అవన, మాయాస్వరూపమును చెవ్వుచున్నాందు:-- శ్లో అసత్తా జాడ్యదుఃఖే ద్వే మాయారూప త్రయం త్విదం, అసత్తా నరశ ఫంగాచా జాడ్యం కాష్టుిలాదిషు, 23 వ్యా నను సచ్చిదానందానాం బ్రన్నాహవశర్వే మాయాయాః కిం రూవమిత్యా శంక్య్యాహా-=--అన శ్రేతి. నృశ్ళంగాదావస త్వం మృచ్చిలాదిషు జాడ్యమితి వి వేకః, టీ, ఆనత్తా=అసత్తయు, జ్వే జాడ్యదుః ఖీజజాడ్యదుఃఖములు శిండును, ఇదంణజ ఇది మాయారూవ త్రయం అ మాయయొక్క_ రూవ్మ్యతృ్మయ మగునుం నరశ్ళంగాదౌ క! మనిషీకొము 'మొదలగువానియందు) అసత్తాజఅఫాన మెయుంగ నగును. కాష్ట్రశిలాదిముణ శొయ్యలు, తాలు మొదలగు వానియందు, జాడ్యం ణి జడత్వము కలదుం తా, అపత్త, జడత్వము, దుఃఖము ననునని వమూయయొక్క లత ణములు, నరశృంగాదులయందు అఫావం చెజటుంగ నగును, కాష్ట విలా దులయందు జడత్వ మూహింవ నగు, అవ, మాయయుక్క_ దుక$ఖరూవమును చెన్వచున్నాండు:.-- న్లో % ఘోరమూఢధి యోర్డుఃఖ మేవం మాయా విజ్బృంభితా, శాం తాదిబుద్ధివ్య త్రై క్యా న్మ్రం ట్రహ్తేతి కీ రిమ్‌, లో వ్యా, దుఃఖం కుల్రే త్యాశంక్యాహ--ఘోరమూథేతి, నీవం సర్వత్ర మాయా ప్రతిభానక ఇత్యాహం---ఏవమితి. శాంతాదిషు వృత్తిషు బ్రవాణో మి శ్ర ళ్వే కిం కారణమిళ్యక అవా-శాంతాదీతి, టీ. ఘోరమూఢథధీయో! = రాజనతామసవృత్తులయందు, దుఃఖం = దుఃఖము కలదు. ఏవం ౫ ఈ విధముగా నమూయా జ మాయాళ _శ్రీ విజృంభితా = నర్వజగత్తును చ్యాపించియున్నది. శాం త్యాదిబుద్ధివృ త్రై క్యాత్‌ = సా త్తి కాదివృత్తులతో వీకత్వము వలన బ్రవ్గజబ్రవాము, మిశ్ర మితి=మ్మిశ్ర, మని, కీ ' ర్థితంజవెన్సంబడునుం

నీషయానంద ప్రకరణము 1031 తా, రాజసళామసవృత్తులయందు దుఃఖము గల దని యొజుంగ లెను. సాత్త్విక రాజస తామసవృత్తులతో నైక్యముం జెందుటవలన బపహమును మిశ, మని చెప్పంబడును, ఆతి ల అవ. ఫలిశమును జెవుచున్నాడు:--- నో రి క్సౌ, వీవం స్థ్‌తేజత్ర, "మూ బ్రహ ఛ్యాతుమిచ్భేత్చుమానసౌ, నృశ ఫ్రంగాదిము వే మేత శిష్టం థభ్యాయేవ్యశాయథమ్‌. - 25 వ్యా ఏకదఖిధానం శిమర్ధమి శ్యాశంక్య బ్రహ్మ ధ్యా నార్థమిత్యావా--వీవమితి. వృశ్ళంగాదిముపేమ్యూన్య శ్ర బ్రవాధ్యానం క _రృవ్యమిత్యాహ---నృశ్ళంగాదిమితి. టీ. ఏవం ఐ ఇట్లు మాయారూవ్యత్రయము, స్థితే ౨ ఉండంగా యః పుమాక్‌ ఇ ఏవీ సాధకుండు, బ్రా ణః టబ్రవాస్వరూవమును భ్యాతుం = ధ్యానించుటకు; ఇన్ఫేల్‌. ణి ఫూనుకొనును. అసౌ = వీడు; నృశ్ళంగాదిం జ నరవిషాణము మొదలగు నభావమును, ఊపేశేర = ఊపేతీంపపలెను. ళిస్టం ఆ తక్కినదానిని యథాయథం = ఉఊచిశరీతిని, ఛ్యాయేళ్‌ ౨ ధ్యానము వేయవలెను తా, సోపాధిక బ్ర వామును సాధకుయ ఛ్యానించుటకు మ్మ్‌ ట్ర హము చెప్పంబజెను,. అందు నరకశవిహమోణములవ లె నభావరూవము చుపించి తక్కినవానియం దుచితరీతిని బ్రహ్మథ్యానము చేయం దగును, ఆవ “శస్త్రం” అని వెళ్లోకములోం శైెప్సినదానిని వివరించుచు న్నా6ండు:ా “యే, జ్యో ధ్‌ న్లో శలాబొ నామరూవే ద్వే త్వా సనాత్రచింతనం, త్య క్యా దుఃఖం ఘఫోరమూఢధి యో; సచ్చిద్విచింకనమే, ౭26 వ్యా అన్య శ్రేళ్యు క్తం కు శ్ర కం భృయమిత్యత ఆహఎా-ళిలాదావితి భఘాోరమూఢముద్ధిషు దుఃఖం పరిత్యజ్య నచ్చి ద్రూవయోళ్ళింకనం క్షర్రవ్యమి త్యాహజాజ త్య శ్త్యేతి టీ. ళలాదౌ = పాహాణాదులయందు; జ్వేనామరూ-పే=నామరూవములంు 'రెండీం టీని, త్యక్త్వా=ఉపేమీంచి సన్నాత, చింరనంజ కేపలస 'ద్రూపథ్యానమును (చేయప లెను భగోరమూ-ఢథియో!$ = ర₹ాజుళామసవృత్తులయందు,; దుఃఖంజదు!ఖమును, ర్యశ్వ్వా ఆ వదలి; నచ్చిగ్వొ చింతనయాసచ్చి ద్రూపమాలు శండింటియొక్క భ్యానమును(చేయప లెకు) తా పొహోణాదులయందు నామరూవములను దగ్ధజించి సన్శాత్ర ముగా ఛా్యానింపవలయును, రాజస "మసవృత్తులయందు సత్యజ్ఞానములు "₹ండింటియొక్క- స్వహావథాస్థ్రనమును 'జేయవలయును,

1061 శ్రీ వేదాంతపంచదశి, పంచదశ ప్ర కరణను అవ. పౌత్తి్వికవృత్తులయందు సచ్చిదానందరూవములు మూఃంటీిని ఛ్యానించ నగును న్లో ఛాంతాసు సచ్చిదానండాం స్ర్రీన వ్యేనం విదింతయేశ్‌ , కనిష్టమధ ఫ్రమోత్కష్టాష్షిస శ్చింతా కృమాదిమూః, లగ వ్యా పా _త్ర్వికవృ త్తి సచ్చిదానందొాన్త యో౭ఒని భ్యయా ఇత్యావాలా శాంతాస్వితి. వషాం ధ్యానానాం శిం సామ్యం, జేత్యాహ---కని ప్పేతి. టీ. శాంతాసుజసా_త్ధ్వికవృత్తులయందు) శ్రీకఅమూంరైన, సచ్చిదానందానపి నచ్చిదానందములను మూంటీని; ఏవం = ఇవ్విధమున బే; విచింతయేల్‌ ఇ=ధ్యానింపవ లెను ఇమా! ఆ ఈ తిస్రః చింతా! జ మూండు ధ్యానములును; శృచూత్‌ ఇ క్రమముగా, కనిష్టమధ్య మోర్క్చృుస్లాః లు సామాన్యముగాను, మధ్యమముగాను, ఉత్క్భృష్టముగాను యయ నగును, ళతాసా ల్థికవృత్తులయందు ట్ర పాముయొక్క సచ్చిదానందములను మూంటిని ఛ్యానింవవ లెను, మృచ్చిలాదిజడవదార్థములయందలి స్మద్రూప మును సామాన్యముగా ఛార్టనింపన "లెను, రాజనతెమసములయందలి సచ్చిద్రూపముల నంతకన్న నెక్కువగా థ్యానింపవ లెను, సా_త్త్వికవృత్తుల యందు సచ్చిదానందములను మూంటిని నెక్కువగా థా్థనింపన లెను. అవ, నిర్ణుణోపొనన కనధికారులు సగుణబ్ర వో పాసనమాను 'జేయవలె ననుట శ్లో, మందస్య వ్యవహా రేఒవి మిశ్రబ్రహాణి చింతనం, ఉక్కృష్టం వక్తుమేవాత్ర విపుయానంద -ఈరితః, ల వ్యా ఇదానీం నిర్ణణబ్ర వా ధ్యా బేఒనధి కారిణోచునుగ్రవాయ మ్మ బ్రవా భ్యానేఒధి కార ఇత్యభిప్రాయేణానా...-మంద స్యేతి. టీ. మందస్య ఇ మందాధికారియొక్క; వ్యవవాేచప్‌ ఆ న్యవహారమునందును, మ్నిశాబ వాణి ణు సోపాధిక బ్రృహృమందు, చింతనం జ ధ్యానము; ఊత్కృష్టం జ మంచి దనీ, వ క్తుమేవ ఇ వెప్పుటశే, అత్ర = ఇచ్చట, వమయాన౦ంద! = విషయానందము, ఈరితః అ థెన్సంబడెనుం తా, నిర్దణోపాసన కనధి కారులై నవారు మిశ్రబ్రృహ్థోపాసన మును చేయవలె నని వెప్పుటకే ఈ విషయానంద ప్రకరణము వ్రాయం బడినది,

వీషయానందవ్రకరణము 1005 ఆవ, ఇక నిర్దణోపాసనవి ధానమును కెదచున్నాండు:లా

ఇన్‌, న్లో, జౌదానిన్యే తు ధీవృ త్తే వై. _థిల్యాదుత్తమోా_త్తమం,

చింతనం వాసనానంచే థ్యానముక్రం చతుర్విధమ్‌. 20 వ్యాః చ్‌వం సవృ్భ త్తికం భథ్యాన శ్ర యముక్త్వ్యరివృ త్తికం ధ్యానమావా- కూదా సీశ్యత్వితి. వీ్‌భ్యో ఛ్యా నేభ్యో౭ధికమిత్యర్థః జ్‌ళ్తం నిగమయతి...- ధ్యానమితి. టీ. జాదాసీచ్యే = ఊదాసీనదళయందు వానచానంటే తు ఆ వాననానందశాల మునం దయిలే, చింతనంజధ్యానము, థీవృశ్తేః ఇ మనోవృత్తులయొక్క, ౫3 థీల్యాల్‌ = తగ్గిపోవుటవలన, ఉఊత్తమో 'తృమం ఇ వర మోక్కల్చన్నము, (ఏవం ఇ ఇట్లు) ఛ్యానం ణి బ్రివాధ్యానము, చతుర్విధంజనాల్లు విధములుగా, ఊక్తంజచెన్చంబడెకు,

ఆ, ఇదివజకు చెవ్పయడిన మూండు విధములైన ఛాస్థనమున కంశై వృత్తు లువళమించిన తరువాత వాశనానంచకమందు చేయయజెడు తు హూధ్యాన ముత్సమోత్తమ మని తెలియనగును, ఇట్లు ఛానము నాలుగు విధము లని చె్పంబడెను,

ఆవ. వాననానందమందలి ధ్యానమును ఛ్యాన భేదముగా జీల యశరాదు! అది యేల యుత్సమోత్తమ మనినం జెప్పుచున్నాందు:--- న్లో న ఛాఫష్టనం జ్ఞాన యో గాభాష్థం ట్రహ్హావిదైస్థవ సా ఖలు

ఛ్యా నేనై శాగ్యమాపన్నే చిత్తే విద్యా స్థీ భవేత్‌ . ఖత

వ్యా ఆయం ధ్యానావాంతర భేద! కం శీత్యాహంలాన ధ్యానమితి కగ్షి కమేత

దిత్యాహ-లాబ్రవ్యావిద్యేతి. ఇయం బ్రహ్మవిద్యా శథముత్స న్నే త్యాశంక్యాహంం ఛ్యాచేచేతి,

టీ ఖ్ఞానయోగాభ్యాంజక్ఞాన యోగము లున్నంతమాత్రానం ధ్యానంజ ధ్యానము, న = నిరూపింపుబడ లేదు, సాజఆది (౧౧) ౧౨౩ ౧9 వ్రశరణములయందు నిరూపించ బడిన యర్థము); బ్రహ్మావిద్యైన ఖలు = బ్ర వవిద్యయే కచా | ఛ్యానేన ఆ ధ్యానము చేశ, విక్శాగ్యం గా వీకాగ్ర,తను; అవన్నే అ పొందిన చిస్తే=చి త్తృమునందు? విద్యాజ క్థానము; స్థిరభవేత్‌ అ దృఢ మగును

తా, 'యోగజ్ఞానములం చెలివెడి ౧౧, ౧౨౧౩ చ్రశరణముల యందు. నిరూపింపంబడిన యర్ధమే యా ౧వ పశరణమందును నిరూవింపంబడిన దే కాని థార్థనము నిరూపింపబడ లే దని తెలియ వలెను, ఆ వ్రశరణములయందుం ట్ర తిపొదింవంబడిన ట్ర హావిద్య యే

1084 శ్రీ వేదాంతపంచదళి, పంచదశ ప్రకరణము యిచ్చటం'ాడ నిరూపింషంబడినది. వూర్వో కృసచ్చిదానందచింతన రూప థార్టనము చేకం జితైకా గ్రుస్టము. కలుగుచుండంగా నట్టి చింతనమందు చి హావిద్య యుదయించి స్థిరముగా నిలు దును, అవ, ఇది బ్రివ్శావిద్య యకటకు కారణమును జెప్పుచున్నా ండుంాలా న్లో ం విద్యాయాం సచ్చిదానందా అఖండై కరసాత్మ శాం, ప్రాన్య భాంతి న 'భీదేన భేదళో పాధివర్జనాత్‌ * ఖే చ్యా. అస్యా విద్యాల్వే =ెహేరుమావా---విద్యాయామితి, టీ, విద్యాయాం = ఊ,వానిద్యయందు; సచ్చిదానందాః ఇ సత్యజ్ఞానానంద స్వరూపములు, అఖండైక రసాతక్ష్మ ఛాంణజ అవరిచ్చ్భిన్న మైన వికాళారత్వమును, ప్ర్రాష్యజ పొంది; భాంతి = లేజరిల్లుచున్నవి. 'భేదకో పాధివర్దనాత్‌ = "భేదమును కలంగంకేసెడి ఊపాధులు 'లేశపోవుటవలన జీ, 'భేదేన = వేలుగ, న భాంతి ఆ వ్రశాళింవవుః కా అదియే విద్ధ యనుటకుం గారణ మే మనంగా.__జ్ఞానదళశ యందు, బ్రహాలతుణము లైన సచ్చిదానందములు, సజూతీయవిజాతీయ స్వగత భేద శూన్యమైన (అపరిచ్భిన్న మైన) శేవల వస్తుమాత్రముగా ప్రశాశించుటయే. ఆ జ్ఞానదళశయందు 'భేదమునకుం గారణము లైన యుపొధులు లేకపోవ్రటవలన బ్రహాలమ్‌ణము లగు సచ్చిదానందములు 'భేదముగాం శౌశింపవు, ఆవ. ఆ యుపాధులను పరిహరించెడి నిధమును జెప్వుచున్నాండు:-- శ్లో - కాంతా ఘో రాశ్శిలాద్యాశ్చ "భేదళోపాధయో ముతా, 'యోగాద్వి వేకతో వైహెముపాథీనా మపాకృతిః, లి చ్యా భేదళోపాధివర్దనాదిత్యు కం, తాజీన భేదళకోపాధీనానా---శాంతా ఇతి వీలేషాం పరివారః శనో పాయీ నేళ్యాశంక్యావా...యోగాదితి. టీ. ాంతా॥ ఇ సా్ప్వికవృత్తులును. ఘోరాః అ రాజువృత్తులును. శిలా చ్యాశ్చ అ పాషాణాది. చింతనములునుు భేదళోపాధయ! ఇ భేదమును కలిగించునట్లి యుపాధు లని. మళాః = ఇెప్పంబడును. యోగాల్‌ ఆ యోగమువలనంగాని, వి వేకతో చాణ ఆశ్శానార్య వివేకమువలనం గాని, వీషఘాం ఊపాధీనాం = ఈ యుపాధులయొక్క-; ఆపాక్ళతిః = పరివారము (స్యాత్‌ = అగును). ఆకా, రాజసవృత్తులున్తు సొతత్తి శశవృత్తులును, తామసవృత్తు లగు పాహెణాదులును, బ్రహులతణము లగు సచ్చిదానందములకు భేదమును

వీషయానందప్రకరణమేం 1035 గలిగించెడి యుపాధు లని చెప్పణడు చున్నవి, యోగమువలనంాని, ఆక్షానాత్మ వి వేకమువలన6గాని ఈ యుపాధులను పరివారింప నగును,

అవ. ఫలితమును కెచ్వుచున్నాండు:-- న్లో, నికుపాధి బ్రహత లేేఛాసమానే స్వయంధవ్ర భే

వలే. 9 అద్వ్వైతే శ్రివుటీ నానీ భూమానందోఒత ఉచ్యతే? తికి వ్యా, ఫలితమాహ---నిరు పాథీతి, తిఫటీభానాభావాత్‌ భూమానంద ఇత్యు చ్యలే ఇత్యర్థః.

టీ. స్వయం ప్ర, భే=స్వ ప్రశ+ళమై, నిరుపాధి వార ల్తేస=ఊపాధిరహిత టా స్వరూపమైన, ఆద్వై దేజఅద్వితీయ వన్తువునందు భాసమా'ీ (సత్రిఇప్రకాళించుచుం డగా త్రి ఫుటీ=జ్ఞాతృజ్డాన క్టేయము లనెడి త్రిపుటి, నా_ప్లి= లేదు. అతః ఆ అందువలన, భూమానంద ఇతి = భూమానంద మని, ఉర్యశే = చెప్పంబడును.

ఆ, స్వయంవ్రశాళసత్వ్వరూపమై. సదాభాసమానం బగు నిరు పాధికా ద్వితీయ ెహతత్త్వమున, క్లాతృజ్ఞానజ్టేయము లనెడి త్రిపుటి "లేదు, కాన నట్టి స్థితి భూమానంద మనంబక్షును, అనంగా భూమశబ్ద వాచ్య మగు నానంద మగు నని వేదాంతళాస్త్రమందు స్పష్టముగాం 'జెప్పంుడినది.

ఆవ. శ్రంథమును ముగించుచున్నాండు:=- న్లో బ్ర ప్లోనందాఖి భే తగంఖే వంచమోఒథాయ ఈరిత్క విషయానంద నతలేన ద్వా రేణాంతః వ్ర, విశ్య కామ్‌, లే వ్యా గ్రంథముపనుంహారతి.- బ్రవ్యాశం టేతి, టీ. ఛవోనందాళ్ళిఖీ గ్రంభే= (బ్ర హానంద మసెడీ శ్రంథమునందు, విషయానందఃణ విషయానంద మను, పంచ మోడా ధ్యాయఃజవంచమాధ్యాయమను, ఈరిత'జచెర్పంబడెను, నీలేన ద్వాకేణ= ఈ విషమయానందముద్వార్థా, అంతః జ బ్రవ్థోనందమునందు, ప్రవిశ్య ఆాంజప్ర, వేళింపంబడుం గాక

తా బ్ర ప్టోనంద మనెడి ట్ర ౦థమునందు. -ఈ పం చమాథా్యయ

ములో విషయానంవము _ ఇెప్పంబడెను, ఈ విషయానందముద్వా రా

1086 శ్రీ వేదాంతపంచదశ్సి పంచదళ ప్రశరణము ఆప. శ్రంథాంతమున మంగళాచరణమును కేయుచున్నాందు:ా న్‌ ల శ్లో, వ్రీయాద్ధరహరోఒ నేన బ్ర; ప్యణందేన సర్వదా, పాయాచ్చ ప్రాణినస్పర్య్వా౯ స్వా+, తా౯ శుద్ధమానసా౯_. తక్‌ ఖతి శ్రీవిద్యారణ్యకృత 'వేదాంతపంచదళార్థం, బ్రహ్గనందే విషయానందో నావ పంచమోఒారయః. వ్యా ప్రీయాదితి. స్పష్పత్వాన్న వ్యాఖ్యాయతే, ఇతి శ్రీమక్సరమహాంసపరివ్రాజకాచార్య శీ, భారతీ తీర్ధవిద్యారణ్యమునివర్య కింక లేణ రామకృష్ణా ఖ్యీన విదుషో విర దితే వ్యానందవ్యాఖ్యాే విషయానందో నామ పంచ మోగి ధ్యాయఃః సమా_ప్టేయం సవ్యాఖా్యా వంచదళీ, టీ. వరిహరఃజహరిహరాత్యకుం డగు వరమేశ్వరుండు; అ'జేన బ్రవ్యానంజేన ఇ ట్రువ్యనంద మఇడి యా చ్రంథమువేత; శీయాళ్‌ అః వీ తిని కెందుంగాకం శుద్ధ మానసాక్‌- ఇ పరిశుద్దమనస్కు_ లె నట్రియు, స్వా శ శాక అ తన్ను అశ్రయించినః సర్వాక్‌ 'ప్రాణినః=ఎల్ల జీవులను; నర్వదాజఎల్లపుడు; పొయాచ్చ=రవ్నీంచును గాత, తా. హరిహరస్వరూవుం డగు పరమేశ్వరుండు ఈ గ్రృంథముచే వ్రీరుం డగు గాక (ఈ గ్రంథమును ఈశ్వరార్సణమును ేనె నని ఫావము మతియుు అప్పర మేశ్వరుండు శుద్ధమనస్కు లైతన్నాశ్ర యించిన జీవుల నెల్లకాలము. ప్రోచుం గావుత, అని యాశీర్వచన ఫూర్వకమంగళము ల ంథక_ర్త యొనరించెను, ఇది శ్రీవిద్యారణ్యకృళం బగు వంచదళియందు శ్రుహ్గానందమందలి విషయానంద మను పంచమాధ్యాయము సమ్నాప్పముం శ్రీ వేడాంతపంచదశి సంపూర్ణము,

పారిభాపి.క పద వివరణము

అననాణనాానననపిటీ స్టీక్త్రులనాాలాలాా.

అ అనుబంధచకుస్తయము ఇ ౧. అధికారి, ౨ ఆంతకరణము. జ మనోబుది చితా విషయము; 3, నంబంధము) ఈ, ' అంతరింద్రియము, య ప్రయోజనముః ఆంతరు ఖః ణు సద్దురూ క్తలక్యదృష్టిగల అనువృత్తం ఆ అనుసరించిన

చాండు, అనువ్యవసాయం ౨ ఘటమునందు చిజా ఆంఠర్య వథ్యయముజఫూర్వమభ్యసించుచుం భానుని ప్రశాశళమున్ను టనవ్యావై కన్య డెడియాయా దేవతావిషయా కారవ్ళ త్తి ప్రశాళమున్ను జేరి ద్విగుణమైయుం అకృతాభ్యాగమదోషము జ కారణము డుటవలన ఘటము స్ఫుటముగా 'లేనిచే కార్యము కలుగు ననుట, జ్జాళమై ప్రకాళిందు కారకము, ఇది అత్సః = ఇంద్రియములు, ఆార్కికలువెప్పెడి క్షా నాంతరము, అతరం జ కారణము (నళింవనిదిిం ఆన్వయః = అనువృల్తి అ (వొనలలోని ఆతరః ఆ నళించనిం దారమువలె). నంతటకు వ్యాపించి ఆజ$ = పరమాత్మ (పుట్టుకలేనిది, (నిండ్రి యుండునది. అతిదేళించుట అ ఒకచోటం జెప్పంబడిన | అవరోతుము = వ్రత్యతము, చానిని సామ్యమునుబట్రి మఈంకీయొక అభిధాయకం = భెప్పునదిం చోట నువయోగించుట. అభిఖేయం ఇ వెప్పంబడునది. ఆద్వయః = నీకముం అవగతం ఇ తెలియంబడినది అధ్యానః = (శుశ్రియందు రజకభ్యింతి | బ్యా ఇ న్ఫురించుట, స్ఫూ క్రి వల్సె ఒఓకవన్తువును జూచి అది మతి అవిద్య = ఆక్టానము. పై యొకవస్తువు అనుకొనుట, అవ్య కముజఖన దియములకు సో చరింపనిది. అధ్యాత్మ జ ఆోశ్రాదీంద్రియములు బి (టం అభ్యేశృ ఇ చదువుళొనువారుం వూ అనవచ్చిన్నం ఇ అవరణరహీశముం అగమాః అ వేదములు అనవస్థాదోమము=ఒకదోమనును ఖండింప అగృవాః ౨ లభ్ళిని వేశముం నింకొశదోషము పొడముచు జప్బటి అక అత్మ, ను దెలిసికొనినవాండు, కాగి కిని ముగింపు లేనిదోషము, అక్క నిష్ట ఇ నిరంతరా శావలోకనము గల అనుగతం = వెంబడించునది. వాండుం అనుపవతత్తి ఆ యు క్రిలేమి ఆధి$ = మనోవి కారము.

లి అపరోత్ష్యుం = ప్రశ్యతము కాకుండుట. | తుణికము=త ణళాలములోనదృశ్యమగునది అభాసః ఇ లేనిది యున్నట్టు తోంచుట, | తణికవాదిన = జాద్ధులలో నొక తెగ న! తతి? ఐ వోని. ఇహ్లైపూ_ర్తం అ ఇష్టమనంగా యాగాదిశర్మ కై ప నరనునది. సముదాయము, ఫూర మనంగా ఇెరు య" న. వలు. చావులు సత ములు తోంటలు వైముతికన్యాయము = కిముత యశు శబ్ద మున్నగు జనోవమాగముకొజకప: ముద్దే కద్పణుడునది గనుక “వైముతి కము చాహరణమః:==దండవూుశు కేయండు స్థార్తకర్యలుం నమలువానికి అప్పడములు నమలుట ట్‌ యెంతవని 1 ఊజసించుట జ విడుచుట. గ్‌ ఉపనివత్‌ అ లపహము, బహభబోధక జీచాం శవాళేన్టములు. న్‌ గుణము ఇ ఒకవస్తువునం దొకస్థలమున మాత,పే యుంండునది ఊపవల్లి! ఆయు కి ల్ల " ల _క్‌ గువో ఆ కోశపంచకముం ఊవలబ్లం ఆ పొందంబడినదిం స చ ఊవలన్ధి ౨ ెలినిం ఊపవోసం అ వరివోనము జ హేళనము,. | చిదొభొన! = జీవుడుం ఊపాదానం ఇ ముఖ్య కారణము. వై శన్యాభాసః జ చిదాభానుండు, జీవుడు, ఉఊపాదచేయం ఇ గ్రావ్యాము, జ ఉఊహధిః = అత్మ ప్రలిబిం బాధారళరీరము, హా? ఆత్మను 'చెలియంగోరు ముము ప్‌ జ$ అణ అత (తెలియువాండు, వీకరనః ఇ తనాత్రము (చూలు లేనిది న్‌ స్ట అ వై తన్యము. క్‌ స్జైయంజఇం ద్రియములప నోచరమగునది. కరణం = ఇంద్రియము; సాధనము, త శాశదంతవరీత్‌ ఆ పౌల్లును దంచినట్లు | జ్య ఇ అజానము. ఫలము లేనిపని. శాదాత్మ స = ఐక్యము, నీకత్వము. శాణాదః అ తార్కికుండుం త్రి పుటి = జ్ఞార్ఫక్ఞానజ్టేయములు. కూటస్థః ౫ బజన నాడివికారరహిత పరబృవ్యా ద ము; సాక్షీ వైతన్యము; వ్రత్యగాత్మ* | ఒ/ంలర$ = బాద్దులలో నాళ తెగ. శృతకత్యః లు కాని దృశః ఆ ఆత్మ. గ్‌ కృరవ్రణామపోమము ౨ కార్యము కనం దృశ్యం = చూడంబడునది. _ బడుచుండంగా, కారణము లే దనుట. రొ ౨ చూభుఛాండుం

! ధ్‌ ప్రమాణం ఆ ప్రమాశతోంహడిన మనో వృత్తి, ధర్మము = వస్తుగుణముం వనూతజ అంకఃకరణ వ్రతిఫలికవై శన్యము- ల్లో ( యా భర్మి = గుతాముగలదిం ట్రమేయం = ఘట "దివిమయములు. థీ! అ బుద్ధి ట్రవ్యాళానముం ప్రతివత్తి ణు క్టానము- ధీరః=ఇం ద్రియములు 'ౌవ్యావిమయముల | ప్రతిబంది = వాది యొశదోషమును గను వైకిం బరుగిడు చున్నను, వానిని నితో వజుపంలా ప్రతివాది యతట్రి మఈశియొక ధించి ట్రవ్వోనుసు ధానమునందు చిత్త దోషముకు వానివాదమంబే కనువణి వృత్తులకు నిలుక సమర్థుండగు వాండు; చటం ప్రాపంచిక వ్యాపారమును మజిచి ప్రనులోమం ఆ వ్యతి లేకముం వర్వదా బ్రవ్యానిష్టనండువాండు. ప్రత్యక్‌ ఇ దృశ్యపన్తువుకంటె విలతణ న ముగనుండునది. (దృశ్యము, అన్ఫ తము) జడము; దు!ఖమును లేని) అత్మ నళ్వరం జ నళించునది, దృక్కు = (జడదు?ఖరూళముగాన్సి నిత్యము శశి ఇ కూటస్థుండు, సచ్చిదానందరూపము, నిర్వృతిః ఇ జననమరణరూవపనంసారము వ్రశ్యతం జ ఎదుటనున్నదిం నుండి విముక్తి; నిత్యసుఖము; మోతముం ప్రత్య క్తత్వముణఉ పాధి వశమున మటుగు ప పడియున్న యథార్థార్మ స్వరూపము. పతనయః నముం పరావరః = శారణన్వరూవము వేత "బరుం | బ్రో ల్త్‌్‌ క ందరమలయందు వది డినియు శార్యాతకన్వరూజముచేక | ఈ * ర్స్‌ క్‌ శీ అనువ ర్రించి యుండునో అది. “ఆపరు డనియు గహింబంబడు నో న్‌ వ్రసాధనం ణ సీద్గి, ర్రన్నము. ఇ బరావరా ఆ ఒకరినుండి యొకరికి (క్రమ ల ముగ ప్రాప్తించినది; శ్రేన్హమెనట్రియు బంధ$ిజజననమరణరూవప సంసారబంధము: శనిన్టములైనట్రియం. సర్వవిద్యా విమ | బపొర్భుఖాః ఆ చేవాత్మవాదులు, యములందు ఇ్యాపించియున్నది ఇ భ్‌ టన్మావిద్యం భాగత్యాగము అ విరుద్ధాంశవరి త్యాగము. పరిస ర్రనం = మార్పుం భాను = ప్రకాశము పార్థక్యం ఇ భేదము, భాసకం ఇ వ్ర,శాళ్‌ంచంకేయునది (ఆక), ర్‌ ప్రక్షానం = అంక$కరణవృ త్తినోయహాడి భాన్యం = ప్రకాళిం పంజేయంబడునది. ఇంద్రియములద్వారా చాహ్యానిమయ ము ప్రమా ఖు సత్యబుద్ధి. మాధ్యమి క-8జళూన్య వాదులగు బౌద్ధులు,

త్తే ముముతుః ఆ ఆర్ష ళ్థాన (యోతుమునందు | విమయాః జ దృళ్యములగు జడములుం అస క్షీగలవాండు. విషయా జ అక్క ం ద జనాంకరవాసనలవలన మూలావిద్య అ జన్గాం ల విసువా భమ = వ్యర్థమగు ధమ న్వస్వరూపమును మజచుటకు కారణ | విపాళకర, అ వేదచోదికకర = మగు ఆజ్లానము, లో శీ కాలం "వేదనం = జానము. సేయం ఆ విషయమగువస్తువుం న! శీషకాం శార్కికులు. ల వైషమ్యం = హెచ్చుతగ్గులు. లమ్యూర్థః ఇ శబ్బముచేం జెప్పందగనిది, వ్రార్య!్‌ = ఊవనయనాదిసంస్కారములు థి ది ౬ / లింగం ఇ *=పాకువు; నూత్తశరీరముం "లేని చౌన్తాణుండు. లోశాయతిశాః = వేదబాహ్యులు. వ్యాపకం ఆ అంతటకు నుండునదిం శాస ఇస్యవృత్తం జ మజలీినదిం వస్తు! ణా ఆక్మం వన్యావృ త్రిః=వారములోనివొూసలవ లె నెక చాక్యార్థః ణు పదసముదాయజన్యార్థము. - చానినొకటి అంటపండుటం చాభారంభణం ఆ వ్యవవారతమనులగు | వహతి! ఆ భంగము, జడాన్ఫత నామరూవములు, స వాచ్యార్థః ఆ ముఖ్యార్థముం సంవర్తవిద్య = వ్యషినమష్షిరూవములం జెం వాననా ఆ వూర్వసంస్కారమాుం దిన వాయొవ్ట; ఊపాసనాదేవతయీ విమేకః అ బహిర్జృప్రి. శా ననెడి అభిమానముతోం జేయు విజ్ఞానం = విశీస్టజ్ఞానము. సంవాది భృమము = లాభమును. గలుగం విజబానవాదిన। జ బౌదులలోే నొక తెగ. జ విదం ఆ తెలియండినది యు, భృ.

• నంశ యమః జ అఆశయనుం విద్యా = అక్క క్థానను, నిర్వి కారాత్మ బుద్ధి, నో వన స్ట వ చాహాము విద్వాన్‌ = అత ళ్థాని. సర్పం రకు నన గొస్ర్రవాలాముం విపర్యయ! ఆ విపర్యయగ్రవాణము. నంవిల ఆ జ్ఞానము విపర్యానః=ఆది క+నిదానిన్‌అదియనుకొనుట | “చౌధానము = ధ్ర)వపర్నుటం విప్రతిప్తి! జ వివాదము శగవు, సమాధి! = అంతర్జృప్టి, విలకమ్‌ణం ఆ వీరుద్ధస్వఫభావముగలది. సౌమానాధికరణ్యం = లండు ధర్మములు వివశ్నీతం = వెచ్చ్పందలంచినది ఒక వస్తువునం దుండుట. వివర్తము జ స్వరూపవోనిలేకుండ వదా సూతం జ "'తెలియశళ్ళము కానిది శాంతరమునగ తోచుటం స్ఫృతి = గడచినదానిని బ్యరించుటం నన క. న న "చెన్నవురి: స్త సన్‌ చెన్నఫురి వావిళ్ల రామస్వామిళ స్తులు అండ్‌ సన్స్‌వారి (హ్‌ న్‌ా స చ్రైస్సున ముద్రితము:.-1400%, శావీలు-15600,