Telugu Sri Krushnudu - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

_ శ్రకృప్తుడు కి న టట. గ కటల -శాకన్ల ల్లో స్‌

స ల 290635 ాాాడో// గ్‌ా తుల ర కళ్పొ అజనిదశల శ్లుట. మయునదిశడ్‌.

దాజయంలడ్రి - 1 |

రీ ంయేడా రాం క్ర డో స్వే స. యురిపింబేచుచ్చటెన బొమ్మలతో ( శ్ర || ల గ కడ త్రుమతి ఆర్‌. కరుణ 14. వ్‌ | క గ వ్‌ గో షో రాజమండ్రి-1ఫోన్‌ 2473444000 శ్రి

శ్రీకృష్ణుడు (గ్ర ప్రకాశకులవి లం! ్‌్తో న ప్రథమ ముద్రణ (తే జనవరి 2004 ౮" హో 7) స ద ర స్తో (్రి బా [1 ళల ప్రచురణలు, స్వామి ఆఫ్‌సెట్‌ ప్రింటర్స్‌ విజయవాడ - 520 063. ఫోన్స్‌ : 578211, 572832 ప్రకాశకులు : సోమనాథ్‌ పబ్లిషర్స్‌ టౌన్‌ వోల్‌ స్ట్రీట్‌, రాజమండ్రి -1 (ర 2473444 0.0

శ్రీ కృష్ణుడు

పూర్వము కొన్ని వేల సంవత్సరముల క్రిందట మధురను రాజధానిగా చేసుకొని యాదవరాజులు పరిపాలించుండేవారు. వారిలో ఉగ్రసేనుడు అగ్రగణ్యుడు. అతని కుమారుడు కంసుడు. కంసుడు పరమ క్రూరుడు. అతడు తన తండ్రిని బలవంతంగా చెరసాలలో బంధించి తాను నింవోననాన్ని అధిష్టించాడు. ఆ కాలంలోనే గొవ్ప శౌర్యవరాక్రమములు గల జరానందధుడనే రాజు మగధను పరిపాలించుచుండేవాడు. అతనికి అస్తి ప్రాప్తి అని ఇద్దరు కుమార్తెలు కలరు. వారిని కంసుడు .వివాహమాడాడు. జరాసంధుడు కూడా దుష్ప్రవర్తన కలవాడే అగుటవలన కంసునికి అన్ని విధముల చేదోడు వాదోడుగావుందెను. ఉగ్రసేనుని తమ్ముడు దేవకకు దేవకి అనే కుమార్తెకలదు. శూరసేనుడను యాదవరాజు కుమారుడైన వసుదేవునితో ఆమెకు వివాహము చాలా వైభవముగా జరిగింది కంసుడు ఆనందముతో వారి రథమునకు. సారథియై నడుపుచుండగా ఆకాశమునుండి 'కంసుడా! దేవకి అష్టమగర్భమున నిన్ను చంపువాడు పుట్టబోవుచున్నాడు జాగ్రత్త అని దివ్యవాణి వినిపించింది.

ఇది విన్న కంసుడు కోపోద్రేకాలతో వివేచనారహితుడైనాడు. నవ వధువుగా, అందంగా అలంకరింపబడియున్న దేవకి జుట్టు పట్టి ఈడ్చి ఆమె శిరస్సును ఖండించబోయాడు. రాక్షస ప్రవర్తనగల కంసుడు త ప తత

దేవకిని చంపుట ఖాయమని భయపడ్డ వసుదేవుడు అతని చేతులు గట్టిగా పట్టుకొని “* కంసా! నీ శౌర్యపరాక్రమములకు ఇది తగునా! సీ హత్య నీ వీరత్వానికి మాయని మచ్చ. పైగా ఈమె నీ సోదరి, నవవధువు ఈమె కన్న బిడ్డలందరినీ నీకు అప్పగిస్తాను. నన్ను నమ్ము” అని ప్రార్ధించాడు. దానితో తృప్తి పడ్డ కంసుడు ఆమెను విడిచిపెట్టాడు. వారిద్దరినీ ఒక చెరసాలలో బంధించాడు. రోజులు గడుస్తున్నాయి దేవకి గర్భవతియై మగబిడ్డను ప్రసవించగా [క్రూరుడైన కంసుడు దేవకి ఆక్రందనలు పెడచెవినబెట్టి ఆ బిడ్డ్జతలను చెరసాలగోడలకే కొట్టి చంపివేశాడు. ఏడవసారి దేవకి గర్భవతి కాగా ఆదిశక్తి తన మాయతో ఆ బిడ్డను నందగోకులంలోని వసుదేవుని మరొక భార్యయైన రోహిణి గర్భంలో వుంచింది. కంసుడు భయభ్రాంతుడైనాడు కానీ ఎనిమిదవ గర్భంలో పుట్టినవాడు కదా తనను సంహరిస్తాడన్నది' అని ధైర్యము వహించి జాగ్రత్తగా వున్నాడు.

దేవకి ఎనిమిదవ గర్భం ధరించింది. (శ్రావణ, కృష్ణపక్ష అష్టమి తిథి యందు రోహిణి నక్షత్రమున భగవానుడు తనే స్వయంగా దేవకీదేవి ఎనిమిదవ బిడ్డగా అవతరించాడు. శంఖచక్రధారియై ప్రత్యక్షం” కనిపించి నందగోకులంలో నందగోప్పుని భార్యయైన యశోద ఒక ఆదబిద్దను ప్రసవించి వున్నది. నన్ను అక్కడ వదలి ఆ బిడ్డను ఇక్కడకు చేర్చండి అంతా సవ్యంగా జరుగుతుంది భయపడవలదని వారిని ఊరడించి ఆ దివ్యతేజోరూపాన్ని ఉపసంహరించుకొన్నాడు. మరల మామూలు పసిబిడ్డగా రూపుదాల్చాడు. లా లా

వపు మల సుని ళు చే నా లో మ క న్నే స శ శ న మ య తో త రి న మి సాయి... స [నే నే 1 [| ై గ గ ॥ నరస నరతాపముయ తర వష నవనయా నమ అవవ టివంచయపవాచటాం. ప నూ శ జ. 0. న) శ్‌ కన క్‌ స | (క్ష ఈ! క ఛో, ని పావన నునన న న. గ్‌. , గ ళం... అలీ . (7. | (/ న? -. | € వో 1. ము న ము! టు. చ న. రయరయంలలయలు రం మ రయం. ₹ |... నుం ను న ల తయ యయయయయయయ యల సత! నయన రా ఏ | మో న యయ టల స న గ | లలన స్ట మాయయా. -/ ీయయంయయయదుయనరో 1 క్‌ జు ఇ మై జా టీ సప న్‌ సో సనా క శ శ్వాశ, చి న్‌ వై కా ఇ ప నా సస. “తతో /' గా నవల్లో న్‌ రయరుదటనడరాా ఆతా నంఆంమవి గళ! తహ? మాటని సొ '*2ఉి సంరలఎసుంంకుక్కం శారా. డో గా . , న న్‌ పదయరతంలరతల ర మ్‌, నో మాచ నై ్‌ మ, హరు ళు చి [1 లే కా స్త రగచరలనరం న. గ్‌ ఖల 4 నీ సీ రం సన

ననన విఐవనావనామనదావాజ జావా వవ వాయమడ్ర్రీ కృష్ణుడు =:=౬=2=వ=ాం2ునానా2కాలనడు వజ "వెంటనే వసుదేవుని సంకెళ్ళు వాటంతట అనే విడిపోయాయి. చెరసాల తలుపులు అవే తెరుచుకున్నాయి. కాపలాదారులు నిద్రమత్తులో ఒరిగిపోయారు. ఆ పసికందును ఒక బుట్టలో తలపైపెట్టుకొనిచెరసాల నుండి బయలుదేరాడు. ఆ రాత్రి ప్రకృతి భీకరరూపందాల్చి వుంది. అకాశం కారుమబ్బులు కమ్మి కుంభవృష్టి కురుస్తోంది. నందగోకులం చేరుకోవాలంటే యమునానదిని దాటాలి. యమున సుడులు తిరుగుతూ నిండుగా ప్రవహిస్తున్నది. వసుదేవుడు ఒక్కనిముషం నది ఒడ్డున ఆగిచూచాడు. భగవంతుని ప్రార్ధించాడు. నీదే భారమని నదిలోకి ముందుకు నడిచాడు. ఆశ్చర్యం! వసుదేవుడు నడిచే త్రోవన మోకాటి లోతు నీరుపారింది. ఆదిశేషుడు తన వేయి తలలతో వసుదేవుని వెనుక స్వామికి పెద్దగొడుగై వెంబడించాడు. వసుదేవుడు నిరాటంకంగా గోపాలకుల రాజైన నందగోపుని భవనానికి చేరుకున్నాడు. భగవన్మాయచేత అక్కడ రాజభవనంలో అందరూ నిద్రమత్తులో ఒరిగిపోయివున్నారు. వసుదేవుడు నేరుగో అంతఃపురంచేరి యశోదాదేవి ప్రక్కలో తనబిడ్డని పడుకోబెట్టి ఆమె ప్రక్కన వున్న బిడ్డను తన బుట్టలోనికి చేర్చుకుని బయటకు నడిచాడు. మరల ఏ ఆటంకమూ లేకుండా మథురచేరుకున్నాడు. వసుదేవుడు లోపలకు చేరగానే తలుపులు అవే మూసుకొన్నాయి. తెచ్చిన బిడ్డను దేవకి ప్రక్కలో పడుకోబెట్టి తన చేతులకు సంకెళ్ళు తానే వేసుక్తున్నాడు. ళా

షయ 741/((60( కాజ నన నో హె మ. క సై . య. డా మైషమై వన గయత! మయమోషువే[ న! / మైనస్‌

వచడవకనలననావావవవవవళనాయాయినవానా త్రీ కృష్ణుడు -=--2 ౬ వానావవదడావనైవవావడవా శానా? దేవకి ఆ పసిబిడ్డను తన ఒడిలో పడుకోబెట్టుకోగానే ఆబిడ్డ ఏడ్వనారంభించింది. పసిబిడ్డ ఏడుపు విన్న కాపలాదారుడు ఒక్క ఉదుటన మేల్మొని బిద్దపుట్టిన వార్త తెలియచేయటానికి కంసుని వద్దకు పరుగెత్తాడు. ఈ.వార్తవిన్న కంసుడు ఒరనుండి కత్తిదూసి పరుగుపరుగున వచ్చాడు. ధేవకి ఏడుస్తూ, “అన్నా! ఇది మగబిడ్దకాదు కదా! ఆడబిడ్డ, నీకు కోడలు దీనిని కనికరించు ఇప్పటివరకూ నా బిడ్డలందరినీ నీవు హతమార్చినావు కదా అని ఏడుస్తూ ప్రాధేయపడింది. ఆమె ప్రార్ధన పెడచెవిన బెట్టిన కంసుడు ఆ బిద్దను ఆమెనుండి లాగి రాతి మీద కొట్టబోవగా ఆ శిశువు అతని చేతులనుండి ఒక్క ఉదుటున ఆకాశంలోకి ఎగిరింది. ఆకాశంలో ఎనిమిది చేతులు ధరించి ఆదిశక్తి రూపుదాల్చి భూ, భువనాంతరాలు దద్దరిలే ట్లుగా ఇలా అన్నది, “ఓరీ కంసా! నన్ను చంపితే నీకేమి లాభం కలుగునురా! నిన్ను చంపేవాడు వేరొక చోట పెరుగుతున్నాడు” అని చెప్పి ఆంతార్థానమయింది. కంసుడు నిశ్చేష్టుడయినాడు. అతడు భయభ్రాంతుడై నిలువెల్లా వణికిపోయాడు. తన చెల్లెలు ఇక అపకారి కాదు అని నిర్ధారించుకుని దేవకీ వసుదేవులనిద్దరినీ చెరసాల నుండి విడుదలచేశాడు. సరిగా ఆ సమయానికి నారదమహాముని వచ్చి, “కంసా! దేవతల విషయమై నీవు అప్రమత్తతో వుండాలి. నిన్ను హతమార్చుటకు కొంతమంది దేవతలు భూమిమీద జన్మించారు.” అని హెచ్చరించాడు. ఇది విన్న కంసుడు కోపోద్రిక్తుడై దేవకీ వసుదేవులను మరల చెరసాలలో బంధించాడు.

లా 8 టా

వదన 2న... పెమానా మాం ౨2౫ బాజతర్రీ కృష్ణుడు - వయనకకవకనావమవచాదననందడదమాంవదువడంటావ 2 తనను హతమార్చేవాడు నందగోకులంలో పెరుగుతున్నందున వానిని తుదముట్టించేందుకు పన్నాగములకొరకు కంసుడు తన దుష్టమంటత్రులతో కలసి సమాలోచన జరిపాడు. తన శత్రువు ఇంకా పసిబాలుడే కావున పూతన అనే ఒక క్రూర రాక్షస స్త్రీని అతనిని చంపుటకు పంపదలచి ఆమెను పిలిచి పూతనా! మనశత్రువు నంద గోకులంలో జన్మించాడు. అతనిని ఈ దశలోనే తుదముట్టించే బాధ్యత నీకు అప్పగించుచున్నాను. నీవీ కార్యాన్ని నిర్విఘ్నంగా నిర్వర్తించి తగిన బహుమతినందుకో” అని ఆజ్ఞాపించాడు. కామరూపిలైైన పూతన ఈ బాధ్యతను ఆనందముగా స్వీకరించింది. తనమాయతో చక్కని అందమైన యువతి రూపుదాల్చి నందగోకులానికి వెళ్ళింది. కంసుని శతృవు ఎక్కడవున్నాడో తెలియక నందుని భవనంచేరి అక్కడ కనిపించిన పసిబిడ్డలందరికీ విషపూరితమైన తన పాలనుయిచ్చి హతమార్చుతూపోయింది. కాపలాభటులు కూడ రాజసం ఉట్టిపడుతున్న ఆమె వస్తాలంకరణలు చూచి రాణీ దర్శనార్థం వెళ్తున్న కులిన యువతి అని తలచి అడ్డగించలేదు. లోపలకు వెళ్ళిన తరువాత రోహిణీ యశోదలు కూడా ఆమెను అనుమానించక పోవుట వలన ఆమె కృష్ణుని ఎత్తుకుని ముద్దాడుతూ తన ఒడిలో వుంచుకుని పాలు యిస్తున్నట్లు నటిస్తూ విషపూరితమైన పాలను అతని కడుపులోకి పంప ప్రయత్నించింది. అది పసికట్టిన కృష్ణుడు దాని ప్రాణములు తీయటానికి ఉద్యమించి ఏమితెలియనట్లుగా పాలు త్రాగుచున్నట్లు వలలను ట్రై ానననము

వవాయాయావావంవయుమంవయాడా.. వవజత్రీ కృష్ణుడు చు బాంలవడవావతాయు వము దవా నటిస్తూ దాని ప్రాణములు హరించనారంభించాడు. కొద్దిసేపటికే నొప్పితో పెద్దగా అరుస్తూ పూతన అతనిని త్రోసివేయబోయింది కానీ అతని పట్టునుండి విడిపించుకోలేక ప్రాణాలు కోల్పోయింది. తన నిజస్వరూపమైన రాక్షసరూపు దాల్చింది. దాని శరీరం ఆ గది అంతా నిండిపోయింది. దాని వహవోకారాలు నందగోకులం అంతా ప్రతిధ్వనించగా ఏమిజరిగిందో తెలియక గోపకులంతా పరుగులు తీస్తూ నందగోపుని భవనానికి చేరారు. యశోదా, రోహిణిలు కూడా పరుకెత్తి వచ్చి చూడగా కృష్ణుడు ఏమి తెలియనట్లుగా కొండలాంటి దాని శరీరంమీద ఆడుకుంటూ ఉన్న ఆతనిని అక్కున చేర్చుకొని వెలుపలకు వచ్చారు. మధురకు వెళ్ళిన నందగోపుడు కూడా అప్పుడే తిరిగివచ్చాడు. జరిగినదంతా వారు పూసగుచ్చినట్లు చెప్పగా కృష్ణుని చంపుటకు అది కంసుడు పన్నినవన్నాగమని అతను (గ్రహించాడు. ఇకనుండి నందగోకులం లోనికి క్రొత్తవారు ఎవరు వచ్చినా జాగరూకులై ఉందవలసిందిగా తన ప్రజలకు ఆదేశించాడు. పూతన శవాన్ని దహనం చేయగా అందుండి గంధపు వాసనలు వెలువడ్డాయి. క్రూరరాక్షసి అయినప్పటికీ భగవత్స్పర్భ చేత దాని జీవితం ధన్యమగుటయే ఇందుకు కారణం. అందువలనే అది పాపభూయిష్ట అయినా కూడా స్వర్గం చేరింది. కృష్ణునికి మూడు నెలలు నిండాయి. ప్రాకటం నేర్చాడు. ఆరోజు కృష్ణుడు జన్మించిన పవిత్రమైన రోహిణీ నక్షత్రం అగుటవలన న నల

జయాయాయాపజనాాాంయునమంా.. ఆ౯ ౨. ఎ ఎవాయయ:ర్రీ కృష్ణుడు =======జజువాముకుకుుడాుకావకుడాం ఎ నందగోకులం అంతా ఉత్సవ వాతావరణం నెలకొనివుంది. గోపికల గానం, మురళి వాయిద్యాల మేళవింపులతో కృష్ణునికి మంగళస్తానాదులు పూర్తయినాయి. పురోహితులు వేదమంత్ర పఠనంతో చిన్నికృష్ణుని ఆశీర్వదించారు. నందుడు వారిని గొప్ప గొప్ప బహుమానములతో, దక్షిణలతో తృప్తిపరిచాడు. కృష్ణుడు నిద్రించగా మెత్తటి పడకపై పరుండ బెట్టి వచ్చిన అతిధులను సత్కరించుట కొరకు యశోద వెళ్ళింది. కొంతసేపటికి కృష్ణుడికి మెలకువ వచ్చి ఆకలితో ఏడవ నారంభించాడు. యశోద అతిధిమర్యాదలలో వుండి ఆతని ఏడుపు ఆలకించలేదు. కృష్ణుడు ప్రాకుతూ ప్రాకుతూ అక్కడ వెన్న పెరుగులతో నిండిన ఒక బండి క్రిందికి చేరాడు. పసిబిడ్డలు మామూలుగా ఆకలికి ఏడుస్తూ కాళ్ళూూ చేతులూ విసురుతూ ఏడుస్తూంటారు కదా! అలాగే పసిబిడ్డ అయిన కృష్ణుడు కూడా ఆ విధముగానే ఏడుస్తున్నాడు. ఆ విసురులో కృష్ణుని చిన్నిపాదము ఆ బండిచక్రాన్ని తన్నింది. ఇంకేమున్నది ఆ బండి పాత్రలతో సహా బోర్లాపడిపోయి తునాతునకలయ్యింది. 'ఫెళఫెళమని పెద్దచప్పుడు. గోకులంలోని-వారందరూ పరుగుపరుగున అక్కడకు చేరారు. ఏమి జరిగింది ఏమి జరిగిందని సంభమముతో పెద్దవారు అడగ్గా, చిన్నికృష్ణుని చిన్నిపాదమే షింతచేసినది” అని అక్కడ ఆడుచున్న గోపబాలురు చెప్పగా అందరూ అప్రతిభులైనారు. నందగోపుడు కృష్ణుని తన ఒడిలోనికి ఎత్తుకొని బ్రాహ్మణులతో శాంతి చేయించి ఆశీర్వదింపచేసాడు. కృష్ణుడు తన్నిన బండిని. కంసుడు పరపిన త ళా

• త్ర కృష్ణుడు ఎ ఎండ వదదుదుకదడు వుంకాంది ల. వు శకటాసురుడనే రాక్షసుడు ఆవేశించాడు. వాడు కృష్ణుని లేకుండా చేద్దామని వచ్చి తానే లేకుండా పోయాడు. భగవంతుని సున్నిత పాద స్పర్శ వాడి పాపాలన్నింటినీ కడిగి వాడిని స్వర్గమునకు పంపింది.

కొన్ని నెలలుగడిచాయి. యశోద కృష్ణుని ఒడిలో పరుండ బెట్టుకుని వుండగా ఆబిడ్డ మోయలేనంత బరువు పెరుగగా ఆమె ఆశ్చర్యంతో ఆతనిని ప్రక్క్మమీద పరుండబెట్టి బిడ్డకు ఏ ఆపదా రాకుండా వుండాలని భగవంతుని ప్రార్ధించింది. తరువాత తన గృహకార్యములలో నిమగ్నమైంది. కంసునిచే పంపబడిన తృణావర్తుడనే రాక్షసుడు సుడిగాలి రూపంలో నందగోకులంలో ప్రవేశించి కృష్ణుని ఆకాశంలోకి ఎత్తుకుని వెళ్ళాడు. ఆ సుడిగాలిలేపిన దుమ్ముతో కొద్దిసేపు ఎవరికీ ఏమీ కనిపించకుందాపోయింది. ఉరుములు మెరుపులతో కుండపోతగా వర్షించటం మొదలైంది. యశోద గాభరాగా కృష్ణుని పరుండబెట్టిన చోటికి వచ్చింది. బిడ్దకానరాక బిగ్గరగా ఏద్వ నారంభఖించింది. కానీ ఆమె అక్రందనలు ఎవరికీ వినిపించలేదు. ఉరుములు మెరుపులు గాలీ, వాన తగ్గిన తరువాత కానీ ఏమీ జరిగిందో తెలియలేదు.

ఈలోగా, మామూలు పనిబాలుడు అనుకున్న కృష్ణుని తృణావర్లుడు ఆకాశంలోనికి ఎత్తుకునిపోయాడు. ఎత్తుకు తీసుకువెళ్ళేకొద్దీ బాలుడు బరువుపెరుగసాగాడు ఆ పసిబాలుదిని తృణావర్తుడు మోయలేని స్థితికి వచ్చింది. వాడు ఆ బిడ్డను క్రిందికి విసరబోయాడు, కానీ కృష్ణుడు వాడి మెడ బట్టి తన చేతులు బిగించి నలిపి చంపివేసాడు. వాడి శరీరం ల ద లా

ఇలయ ఎ వాయ. ౨ ఆయాలు... జాత్రీ కృష్ణుడు :జాయాాజావాంను వాము వు అం పెద్ద శబ్దంచేస్తూ అక్కడగల ఒక శిలపై పడి తునాతునకలైంది. భయవిహ్వలులై ఏడుస్తున్న గోపికలందరూ ఆ దృశ్యాన్ని ఆశ్చర్యంతో చూచారు. ఆ రాక్షసుడి శరీరంపై ఆడుకుంటున్న కృష్ణున్ని చూచి ఊరడిలి పరుగున వెళ్ళి కృష్ణుని అక్కున చేర్చుకొన్నారు. యాదవరాజుల పురోహితుడైన గర్గిమహర్షి ఒకరోజున నంద గోకులానికి వచ్చాడు. నందుడు ప్రసిద్ధుడైన తన ఆచార్యుని తగు రీతిన స్వాగతించి, పూజించి “ఆచార్యా! నా పుత్రులకు నామకరణమహోత్సవము జరుప మిమ్మువేడుకుంటున్నాను. మీవంటి మహానుభావులు మమ్ము ఆశీర్వదించుటకేకదా వచ్చెదరూ అని ప్రార్ధించాడు. అందుకు గర్గమహర్షి “నందరాజు! నేను నీ కోరిక తప్పక నెరువేరుస్తాను. కానీ నేను ఇక్కడకు వచ్చిన విషయము రహస్యముగా వుంచవలసినది. ఎందులకనగా నేను యదువంశస్థులందరికి పురోహితుడిని కదా! దేవకి కుమారుడు ఇక్కడ పెరుగుచున్నట్లు కంసునికి అనుమానంవచ్చింది కూడా, నేను ఇక్కడకి వచ్చినట్లు అతనికి తెలియ కూడదు” అని గర్గమహర్షి నందునికి హెచ్చరికచేశాడు. నందగోపుడు ఆ వేడుక రహస్యముగా గోశాలలో కావించదలచి వినయముగ విన్నవించుకొన్నాడు. గర్గమహర్షి అందుకు సమ్మతి తెలిపి ఆ వేడుకను జయప్రదముగా నెరవేరుస్తూ, నందునితో ఇలా అన్నాడు. “నంద్రరాజా! రోహిణి కుమారుడైన యితడు రౌహినేయుడు, తన మంచి నడవడికతో ఇతడు తన బంధుమిత్రులను రమింపచేస్తాడు. అందువలన

పచదవావాలవాలు ౨7 అచయాయాయాయాడాత్రీ కృష్ణుడు ===వడవవవనవావ ఇతనికి రామా అనుపేరు ఉంచుచున్నాను. భూమి మిద ఈతనివంటి బలాధ్యుడు ఇంకొకడు వుండబోడు. కాబట్టి “ఐల” అను నామమున కూడదా పిలువబడతాడు. యాదవులందరునూ కలసి మెలసి వుండునట్లు ఇతను చేయగలడు కాబట్టి 'సంకర్షణుడు' అను నామధేయమును కూడా ఉంచుచున్నాను. గర్గమహర్షి రెండవ బిడ్డను నందునికి చూపుతూ ఈ నీ రెండవ కుమారుడున్నాదే యితడు ఒక్కోయుగములో ఒక్కో శరీరఛాయదాల్సి జన్మించాడు. కృతయుగములో తెల్లని శరీరముతో, (శ్రేతాయుగమున ఎర్రని శరీరఛాయతో, ద్వాపరయుగారంభమున పసుపుపచ్చని శరీరముతో ద్వాపరయుగాంతరమున నల్లని శరీరముతో జన్మించాడు. ముగ్ధ మనోహరమైన ఈతని సౌందర్యము, నదక అత్యంత ఆకర్షణీయములు, జనులెల్లరినీ ఆనందపరిచే అనిర్వచమైన శక్తిగల ఈతనికి కృష్ణ అను నామధేయముంచుచున్నాను.

రామకృష్ణులిరువురకూ తప్పటడుగులు వేసేవయసొచ్చింది. వారి అల్లరికి అంతులేకుందాపషోయింది. గోశాలకు వెళ్ళి ఆవుతోకలను పట్టిలాగడం, వంటింటిలో వండుతున్న కట్టెలతో ఆడటం, పిచ్చుకలను, చిలుకలను పట్టబోవటం, పాత్రలలో వున్న నీటిని వెదజల్లుట చేస్తూ యశోదమ్మకు క్షణం తీరిక లేకుండా చేశారు. నడవటం బాగా వచ్చింది మొదలు వారి అల్లరి మితిమీరిపోయింది. యశోదాదేవి వద్దకు వచ్చే గోపికల ఫిర్యాదులకు అంతులేకుండాపోయినది, “యశోదాదేవీ ఈ చిన్ని కృష్ణుని ఆగడములకు మేము వేగలేకపోతున్నాము. ఈతని చిలిపి తవా కేడీ లాలా

నయయాన దు వావంంంవను. వనావమా ౬౨౭ ర్రీ కృష్ణుడు:==.==-222222డా 2మూలుకుకను వము. 2వ చేష్టలు భరించుట కష్టతరము. లేగదూడలకు త్రాళ్ళువిప్పగా అవి తల్లి ఆవు వద్ద పాలన్నీ త్రాగివేసినవి. మేము అరచి కోపించగా మమ్ము వెక్కిరించి ఎగతాళి చేయుచున్నాడు. మేము ఈతని బాధపడలేక పాలు, పెరుగు కుండలను ఎవ్వరికీ కానరాని చోట దాచి ఉంచుచున్నాము. నీ బిడ్డడు అది కూడ వెదకిపట్టి తానుతిన్నంత తినడం, తన స్నేహితులకు, కోతులకు పెట్టుట, మిగిలినది అంత వెదజల్లుట చివరకు ఆ ఖాళీకుండలను పగులకొట్టుట చేయుచున్నాడు. ఆతనికి దొరుకకపోయిన మాతో వాదనకు దిగుచున్నాడు. గృహకృత్యములు చేసుకొనుటకు పసిబిడ్డలను నిద్రపుచ్చగా వారి బుగ్గలు గిల్లి నిద్రలేపుచున్నాడు. పాలు పెరుగుకుండలు అందకుండ పెట్టుకొనరాదా అనెదవేమో! మేము ఉట్లుకట్టి పైకి అందకుండా పెట్టాము. ఈ చిలిపివాడు ఎత్తు బల్లలు, లేక రోళ్ళుఎక్కి ఆ వుట్లుకూడా అందుకొని ఆ 'పాలు పెరుగు ఖాళీచేస్తున్నాడు. ఒకవేళ ఎక్కి అందుకోవటానికి ఏమీ లేనియెడల చిన్న చిన్నరాళ్ళు తెచ్చి గురిచూసి కొట్టి ఆ కారిపోతున్న పాలు పెరుగులను దోసిలిపట్టి తనివితీర త్రాగుచున్నాడు. మేము చీకటిగదులలో దాచిన కుండలను తన శరీరాభరణములలో పొదిగిన మణులకాంతుల వెలుగులతో గుర్తించుచున్నాడు. మేము ఏదో విధముగా శ్రమతో వానిని పట్టుకుని “దొంగా! దొరికావు కదా!” అంటే నేనుకాదు దొంగను. మీరే దొంగలు అనుచున్నాడు. మేము ఆతనిని భయపెట్టపోతే తానే మామిద అరచి, భయపెట్టి వొదిగిపోవునట్లు చేసి పారిపోవుచున్నాడు. ఇల్లంతా

జో స శ [మస టీ [4 | న... ఇ షానా ॥

, /1 నే నాం జీ “దానన కక్‌ ల 1 మ ౧ 1/1 ఉహ స, గ] న? స ల 11 | భా | స్త ఇ ॥| 110% ల ” లై శ గ

క క్‌ ప్లై

"|. 5 గ , |. య రు యయా | గ పా | 1111 శవ స! న

| స గ పం జా వని గ్రాశ . | స వాతం నన్నా మకతాలానా , | |. ః 1 | నైన లే "కష మ. చా ల వ త్న స భక్‌? 001 | 1 ్ని .

మాయా యానా మాసనన వాన. యాబయంత్రీ కృష్ణుడు ====-ంవాదతవవవనవావా డా అందంగా అలంకరించుకుంటే ఇంటి మధ్యలో మూ(తవినర్జన చేయుచున్నాడు. ఈ అల్లరి మేము భరించలేమమ్మా. దీనికి ఏమైనా మార్గం చూడవలసిందే! మమ్ములను' వీని బారినుండి కాపాడుమని మొత్తుకొనుచుండగా- అక్కడ వున్న చిన్ని కృష్ణుడు యశోదాదేవి వంక ఖభయభయుంగా అమాయకంగా కళ్ళార్పుతూ, వారుచెప్పేవన్నీ అబద్ధములని సంజ్ఞలు చేయుచుండగా. యశోదాదేవి గుండెలకు హత్తుకుని ఆనందంతో తేలియాడుతూ. ఆ గోపికలను సముదాయించి సంతృప్తిపరచి పంపివేసెడిది.

ఒరరోజు కృష్ణుడు తన అన్న బలరామునితోనూ, గోపబాలుర తోనూ ఆడుకొనుచుండగా కొందరు గోపబాలురు యశోదాదేవి వద్ద పరుగునవెళ్ళి 'అమ్మా! కృష్ణుడు మన్ను తిన్నాడు” అనిచెప్పారు. యశోదమ్మ భయపడిపోయింది. కృష్ణుని చేయిపట్టి కోపముగా చూచుచూ “ఓరి అల్లరివాదా! నీ ఆగడములు రోజురోజుకూ మితిమీరిపోతున్నాయి 'మన్ను! తిన్నావా? నీ స్నేహితులు మన్ను తిన్నావని చెప్పుచున్నారు బలరాముడు కూడ చెప్పుచున్నాడు. నిజమేనా?” అని బెదిరించినది. చిన్ని కృష్ణుడు అమాయకంగా “అమ్మా నేను తిననే లేదు. వాళ్ళు అబద్ధములు చెప్పుచున్నారు. నమ్మకపోతే నానోటిలోనికి చూడు” అన్నాడు. “సరే నోరు తెరు! నన్నే చూడనీ!” అన్నది ఆవిడ. కృష్ణుడు నోరుతెరిచాడు. ఆశ్చర్యం! ఆ చిన్నినోటిలో ఆమె- పధ్నాలుగు లోకాలు దర్శనమిచ్చాయి. భూ, భవనంతారాలు, ఆకాశము, నక్షత్రములు సూర్యుడు, నదులూ ల 2 లాలా

[నం ట్య యు. జన భక వ. క్త స ల క్‌ ...౨ వ సె నా . రార / ము న స కడ వా నాం.

మన... ఓ! సన న సీ మ్‌. ల్ల)

య వప "| | ప స చా

మ ట్ర చస సన. చి సూ“.

శ... మ. నే వ చచ ్తకై క =

“టట వ. స ర్‌ కా కయ జ. స్మా ణా. సశ స వ? ష్‌శాచైవ య్‌. ఖీ గె కో సె, ఠి సం నో

నన సు నట కావంట నో 2 స్ట 11 కావు స ఇవన లో అంటి

యమయంమంలు.. ఎటట యయియయాజడవయయమశర్రీ కృచ్తుడు ====ుకడునకకముునాదాలాననకానవా సముద్రాలే కాక గోపకులతో నందగోకులము వారిమధ్య తాను!! ఆ కన్నులకు కనపడిన దృశ్యాలు. ఆమెకు ఆ చిన్న బిడ్డడు ఈ లోకనాధుదని, ఈ విశ్వమంతా సృష్టించినవాడని, జగన్నాధుడని తెలియవచ్చింది. మరుక్షణమే కృష్ణమాయ ఆమెను క్రమ్మివేసి ఆతనిని తన (ప్రేమపుత్రునిగా మాత్రమే భావించింది. ఆతనిని ఎత్తుకుని తనివితీర ముద్దులాడింది. ఒకరోజు యశోదమ్మ కృష్ణునికి వెన్న తినిపించదలచి శ్రీకృష్ణుని అద్భుతలీలలు గానంచేస్తూ తనే వెన్నచిలుకుతోంది. ఇంతలో కృష్ణుడు వచ్చి వెన్నపెట్టమని మారాంచేయటం మొదలుపెట్టాడు. ఆమెకు అద్దుపడుతూ కవ్వం పట్టుకున్నాడు. ఇక ఆమె పెరుగుచిలుకుట ఆపింది. ఇంతలో వంటగదిన్తుండి పాలుపొంగుచున్న బుసబుస శబ్దంవిని ఆతనిని చాపమీద కూర్చుండబెట్టి ఆమె వంటగదిలోనికి వెళ్ళగా కృష్ణుడు అలిగి అక్కడే వున్న ఒక రాయి తీసుకొని ఆ పెరుగుకుండ పగులకొట్టి కండ్లునులుముకుంటూ గట్టిగా ఏడవటం మొదలుపెట్టాడు. అదంతా నటనే. ఇతరపనులలో ఆమె నిమగ్నమై వెంటనే రాలేకపోయినది. కృష్ణుని కోపం కట్టలుతెంచుకుంది. చప్పుడు చేయకుండా వెన్నకుండలు వుంచినగదిలోకి జారుకున్నాడు. అక్కడ వుట్టిలో వేలాడుచున్న వెన్న కడవను చూచాడు. ఎవరైనా వస్తున్నారేమోనని తన కలువరేకుల వంటికన్నులు విష్పార్చిచూస్తూ దగ్గరిలోవున్న రోలు ఎక్కి ఆ వెన్నకుండ లోని వెన్న అందుకుని తినడంమొదలుపెట్టాడు. ఆ గది వెలుపల కోతులు కన్పిస్తున్నాయి. తను తింటూ వాటికీ వెన్న పెట్టుచున్నాడు. చత శే తా

యాహాజానావాయాడావవాలనలానానాయజయయణాంజ.్రీ కృత =2జజకాలతావడామావానకావాల యశోద చప్పుడు చేయకుండా వెనుకనుండి వచ్చి 'ఓరిదొంగా! నిన్ను పట్టుకున్నాను చూడు” అంటూ పట్టుకునేలోపు కృష్ణుడు ఆ రోటి మీదనుండి ఒకృగెంతుగెంతి పరుగెత్తాడు. కానీ ఆమె పట్టువదలక ఆతనిని పట్టి ఒక రోటికి గట్టితాడుతో కట్టి నిశ్చింతగా తన గృహకృత్యములు నెరవేర్చుకొనుటలో నిమగ్నమైనది.

రాజభవనం వద్ద జంటగా రెండు మద్దివృక్షములు జంటగా వున్నాయి. కృష్ణునికి యశోదమ్మ ఇక ఇప్పట్లో ఇక్కడకురాదని ఆర్థమయ్యింది. ఆ రోటిని ఆలా ఇడ్చుకుంటూ రెండు మద్దిచెట్ల మధ్యనుండీ తాను దూరి బయటకు వచ్చిలాగాడు. ఆ రోలు రెండుమ్రానుల మధ్య పట్టివుండగా కృష్ణుడు గట్టిగా పట్టిలాగగా ఆ వృక్షములు రెండూ ఫెళఫెళమని శబ్దం చేస్తూ కూలిపోయాయి. ఇద్దరు గంధర్వులు వాటిలో నుండి వెలుపలికి వచ్చి కృష్ణునికి కృతజ్ఞతతో సాష్టాంగపడి (మొక్కి అద్భశ్యులైనారు. ఆ గొప్ప శబ్దమునకు అందరూ పరుగెత్తిరాగా గోపబాలురు జరిగినదంతా వారికి చెప్పగా వారు ఆశ్చర్యముతో విన్నారు.

ఆ గంధర్వులు కుబేరుని కుమారుడైన నలకూబరుడు, మజీగ్రీవుడు పూర్వము నారదశాపముచేత మద్దివృక్షాలై వుండి ఇప్పుడు శ్రీకృష్ణుని దయతో శాపవిమోచనము పొంది తమలోకమునకు చేరుకొన్నారు. కృష్ణుడు యిట్లు త్రాడుతో కట్టబడుటచేత ఆనాటినుండి “దామోదర” అనే నామము చేతకూడ పిలువబదుచున్నాడు,

మెజంవాునువాం 2యావజాజాయాలజవాయంవజర్రీ కృష్ణుడు =ాయయననడాడున.యడావయా= ఒక రోజు నందగోకులంలోని గోపొలురందరూ సమావేశమయి

జరుగుచున్న వింతసంఘటనల గురించి సమాలోచన జరిపారు. ఉపానందుడు అనే వృద్ధగోపాలుడు యిలా అన్నాడు. “ప్రియమిత్రులారా! ఇంక మనమీస్థలము విడిచి వెళ్ళిపోవుట క్షేమమని నాకు తోచుచున్నది. అదృష్టవశాత్తూ చిన్నికష్ణుడూ మనమూ కూడ ఇప్పటివరకూ క్షేమముగా వున్నాము. మొట్టమొదట పూతన నందగోకుల విధ్వంసానికి పూనుకొంది. కానీ కృష్ణుడు దానిని తుదముట్టించాడు. తరువాత భగవంతుని దయవల్ల శకటాసుర, తృణావర్తుల బారినుండి చెక్కుచెదరక బయటపద్దాడు. 'ఆ పెద్ద మద్ది వృక్షాలు రెండూ విరిగిపడినపుడూ దైవానుగ్రహంతో శ్రీకృష్ణునికి కానీ మన పిల్లలకుకానీ, మనకు కానీ ఏ హానీ జరగక రక్షించబడ్డాము. ఈ విధంగా భయంతో ఎంతకాలము గడుపగలము? ఇక్కడకు దగ్గరలో బృందావనమనే పేరుగల సుందరమైన ప్రాంతం వున్నది. అక్కడ పచ్చికబయళ్ళు సమృద్ధిగా వున్నాయి. మనం వెంటనే ఈ స్థలం విడిచి అచ్చటికి పోవుదమాని తన అభిప్రాయాన్ని వ్యక్తపరచాడు. ఆ ప్రతిపాదనకు గోపాలకులరందరూ తమ అంగీకారము తెలిపి వెంటనే తమ సామాగ్రినంతా బండ్లకు ఎత్తి బృందావనంకు బయలుదేరారు.

ఏపుగా పెరిగిన పచ్చికబయళ్ళూ, వాని దగ్గరలో అందమైన గోవర్ధన పర్వతము, ఇసుక తిన్నెలతో నిండిన గలగల శబ్దం చేస్తూ ప్రవహిస్తున్న యమునానదితో కూడిన బృందావనం ప్రకృతి సౌందర్యాన్ని లాం 21

చంకాాడునడడాదడావాడయాలయాయయలయశ్రీ కృష్ణుడు == కాడా పరవశింప జేస్తోంది. బృందావన అందాలను వీక్షించిన బలరామకృష్ణులు ఆనందంతో గెంతులువేశారు. రోజూవారు ఆలమందలను మేతకొరకు పచ్చిక బయళ్ళకు తీసుకువెళ్ళుచుండేవారు. అక్కడవారు రకరకాల క్రీడలతో ఆనందములో తేలియాడేవారు. వివిధరకాల ఫలములను వృక్షాల నుండి వడిసెలతో రాల్చి ఆరగించేవారు. నెమళ్ళవలె నృత్యముచేసేవారు. కోయిలలనుకరించి పాడేవారు. వేటకుక్కల, తోడేళ్ళను కూడా అనుకరించి భయభ్రాంతులను చేసేవారు. గొంగళిపైన కప్పుకొని ఆవు, దూడ అంటూ ఆదేవారు. ఎద్దులలాగా ఘీంకరిస్తూ ఒకరితో ఒకరు కుస్తీపట్టేవారు. వారి అందమైన పాదములకు గజ్జెలు కట్టుకుని నృత్యం చేసేవారు. ఇలా ఆనందంగా వారు బృందావనంలో గడుపుతూ వుండగా క్రూర కంసుడు మరల వత్సాసురుదనే వానిని కృష్ణుని అంతమొందించి రమ్మని పంపాడు. వత్సానురుడు ఒక ఆవుదూడగా మారి ఆ దూడలతో కలని తిరుగుతూ ' కృష్ణుని అంతమొందించుటకు సమయం కొరకు ఎదురుచూస్తున్నాడు. కృష్ణుడు దివ్యదృష్టితో వాని రాక (గ్రహించాడు. ఏమీ తెలియనట్లుగా వాని వెనుకకు జేరి హఠాత్తుగా వాని వెనుక కోళ్ళు రెండూ తన బలమైన చేతులతో పట్టి గాలిలో గుండ్రముగా త్రిప్పి ఆకాశములోనికి విసిరికొట్టగా అది ఒక మారేడు చెట్టుమ్రానుకు కొట్టుకొని చచ్చిపడిపోయింది. గోపకులందరూ ఈ అద్భుతకృత్యాన్ని చూచి “బాగా శాస్తి చేశావు కృష్ణా!” అంటూ సంతోషంతో కేరింతలు కొట్టారు. కృష్ణుని కీర్తిస్తూ గానం చేశారు. లలా 22 టా

యాం మాయయాడాంవు ంయయయాయత్రీ కృమ్ణుడు వలం ల ఎంయ మంయయనా . ఒక శుభోదయాన గోపబాలురు ఆలమందలనన్నింటినీ తోలుకొని యమునా తీరానికి వెళ్ళారు. నిర్మలమైన, స్వచ్చమైన యమునా జలాలను తనివితీరా త్రాగి ఆనందంతో విహరిస్తూండగా ఒక విచిత్రమైన కొంగను చూచారు. అది కంసునిచే పంపబడిన బకాసురుదనే రాక్షసుడు. బ్రహ్మాండమైన కొంగఆకారము దాల్చి శ్రీకృష్ణుని తుదముట్టించు అదను కొరకు ఎదురుచూస్తూ అక్కడ నిలిచాడు. కృష్ణుని చూడగానే అది తన పెద్దనోరు తెరచి, కృష్ణుని ఎత్తి మింగివేసింది. బలరాముడు గోపబాలురూ నిశ్చేష్టులయినారు. కృష్ణుడులోపల తన శరీరమును పెంచటం మొదలు పెట్టాడు. బకాసురుడు గొంతుపట్టక, నొప్పి భరించలేక కృష్ణుని బయటకు క్రక్కాడు. వాడికి అంతులేని కోపం వచ్చింది. కృష్ణుని తన ముక్కుతో పొడిచి చంపాలని మీదకు దూకాడు. కృష్ణుడు ఒక్క వుదుటున వాని పొడవాటి ముక్కు రెండు భాగాలు రెండు చేతులతో బలంగా పట్టి వానిని రెండుగా చీల్చివేశాడు. గోపబాలురు నిశ్చింతగా ఊపిరి పీల్చుకొన్నారు. ఒకరోజు కృష్ణుని స్నేహితులైన శ్రీధాముడు, సుబాలుడు కృష్ణుని వద్దకు వచ్చి “కృష్ణా! ఇచ్చటకు దగ్గరలో ఖర్జూరతోపువున్నది. ఆ చెట్లనిందా ఖర్జూర పండ్లు పండి నోరూరించుచున్నాయి. కానీ వానిని ఎవ్వరూ తినే ప్రాప్తిలేదు.. ఆ తోపులో ధేనుకాసురుడనే రాక్షసుడు నివాసమేర్చరుచుకుని ఎవ్వరినీ రాకుండా చేస్తున్నాడు. ఎవరైనా తోటలోనికి వెళ్ళే ప్రయత్నంచేస్తే గాడిద రూపుదాల్చి వారిని చా లం యా

యమము. నయా వంవానా. యయ ౨త్రీ కృష్ణుడు =జజజాజజాడావాాలు ఎ. 2 వమన వలువ చంపివేస్తున్నాడు. మాకు ఆ పండ్లు తినవలెనని వున్నది. దయతో వానిని హతమార్చి మాకోరిక తీర్చవా అని 'ప్రాధేయపడినారు.

బలరామకృష్ణులిరువురూ నవ్వుకుని వెంటనే ఆ తోట వైపు బయలుదేరారు. అక్కడ బలరాముడు ఒక చెట్టును పట్టిగట్టిగా వూపగా వందలకొలదీ ఖర్జూరపంద్లు నేలరాలాయి. ఆ శబ్దంవిని దేనుకాసురుడు గట్టిగా ఓంద్రపెడుతూ వేగంగా పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి తన వెనుకకాళ్ళతో బలరాముడి వక్షం మీద తన్నాడు. బలరాముడు వెంటనే వాని వెనుక కాలు గట్టిగా ఒడిసిపట్టి గాలిలో గిరగిరా త్రిప్పి ఆ ఖర్జూర చెట్టుకు వేసికొట్టగా ఆ చెట్టు పెకిలించబడి క్రిందపడింది. ఆ రాక్షసుడూ (ప్రాణాలు వదిలాడు. నేలమీద చచ్చిపడ్డాడు. గాడిదల రూపంలో వున్న మిగిలిన రాక్షసులను కూడ బలరామకృష్ణులిరువురూ పూర్తిగా సంహరించి ఆ ప్రాంతానికి రాక్షసపీడ లేకుండా చేశారు. అప్పటినుందే గోవులూ, గోపబాలురూ అక్కడ నిర్భయంగా సంచరించసాగారు.

• ఒకనాడు బలరాముడులేకుందా కృష్ణుడుఒక్కడే మిగిలిన గోప బాలురతో కలిసి యమునాతీరానికి వెళ్ళాడు. ఆ దగ్గరలో కాళింది అనే ఒక మడుగువున్నది. ఆ మడుగులో నూటొక్క శిరస్సులుగల కాళీయుడనే విషసర్పం నివసించుచున్నది. అది నిత్యం నీటిని విషపూరితం చేస్తుండేది. ఆ విషపూరితజలంపై వీచిన గాలులకు ఆ మడుగుచుట్టూవున్న వృక్షాలు కూడ మాడిపోయాయి. విషపుగాలిసోకిన పక్షులు కూడ ప్రాణాలు ల లతల

వ మం వాము యామ వందు ఎ వవయయయవాత్రీ కృమ్ణుడు =: --దమలవమును మయమవ విడిచేవి. గోపబాలురుకూడ తెలియక ఆ నీటిని త్రాగి ప్రాణాలు విడిచారు. కృష్ణుడు తన దివ్యశక్తితో వారిని బ్రతికించి దానికి కారణమేమో తెలుసుకొన్నాడు. పూర్వము జ్ఞాతులైన నాగులకు, విష్ణువాహనమైన గరుత్మంతునకు మధ్య కలహమురాగా అది సమసిపోవుటకు ఒక ఒడంబడిక చేసికొనిరి. అది ప్రతిపూర్ణిమనాడు నాగులందరూ కలసి గరుడునకు నివేదన కానుకగా యిచ్చుట. కానీ గరుడుని మీద ఏ మాత్రమూ గౌరవభావంలేని నూటొక్క శిరస్సులుగల కాళీయుడు మాత్రం వారిని అనుసరించకపోగా ఆ నివేదనను తానుకూడా తీసుకుపోవుచుండేవాడు. గరుడునిక్షి ఈ విషయం తెలిసి, వాని మీద దాడిచేశారు. తనకు విషముచిమ్మే శిరస్సులు నూట ఒక్కటి వున్నాయన్న గర్వముతో కాళీయుడు గరుడిని ఎదిరించాడు. కానీ విష్ణవాహనమైన గరుడుని రెక్కల తాకిడికి వాని శక్తి నశించి వెళ్ళి కాళిందిబో చాగాడు. ఒకప్పుడు శౌభరి అనే బుషి కాళింది సరస్సు ఒద్దున ఆశ్రమము నిర్మించుకుని ప్రశాంత జీవనము సాగిస్తుందేవాడు. ఒకనాడు బాగా ఆకలితో వున్న గరుడుడు ఆ సరస్సులోని చేపలను భక్షించబోయాడు. అందులకు శౌభరి ఆతనిని వారించాడు. ఆకలితో విచక్షణనే మరచిన గరుడుడు చేపలరాజును (మింగివేసాడు. చేపలన్నీ దుఃఖములో మునిగిపోయాయి. శౌభరి విషయము (గ్రహించి “గరుడుడు. కనుక లాలా లద ల

ఎయకవాాన య బావమాయాన వవాజాయయా ౨త్రీ కృష్ణుడు ======౨=లాులాా.. వందు ఇమ శజావ చేపలను భక్షించుటకు మరల ఆ కొలనుకు వచ్చినయెడల తానే మరణించుగాక” అని శపించాడు. కాళీయునికి ఈ విషయము తెలుసు. అందువలన అతని బారినుండి తప్పించుకొనుటకు కాళిందిలోనికి వెళ్ళి దాగాడు. కృష్ణుడు జనులందరకూ మేలుచేయతలచి కాళీయుని ఆ సరస్సు నుండే వెళ్ళగొట్టధలచాడు. అనుకున్నదే తడవుగా తన నడుముచుట్టూ ఒక వస్త్రము బిగించి, సరస్సుమీదికి వంగివున్న ఒక చెట్టుకొమ్మ ఎక్కి దబ్బున నీటిలోనికి దుమికి నీటిని చిందరవందర చేయసాగాడు. కృష్ణుని బలమైన విసురుకు ఆ నీరు పెద్దపెద్ద అలలుగా కల్లోలమవసాగింది. ఈ అలజడికి, కాళలీయుడు కన్నులలో నిప్పులు చెరుగుతూ నిర్భయంగా సంచరిస్తున్న చిన్నికృష్ణుని చుట్లివేసి తన ఫణములతో ఆతని శరీరమంతా గాయాలు చేయటం మొదలుపెట్టాడు. కృష్ణుడు కొద్దిసేపు నిశ్చేష్ప్టుడయ్యాడు. అది చూచిన గోపబాలుర దుఃఖానికి అంతులేదు. వారు భయంతో చేష్టలుడిగారు. గోవులు, దూడలు, ఎద్దులు బాధతో దుఃఖంతో ఆర్తనాదాలు చేయడం మొదలుపెట్టాయి. బృందావనంలో కూడా అన్నీ చెడుశకునములు కనిపించసాగాయి. భూమి కంపించింది. అశుభసూచకంగా పురుషులకు ఎడమకన్ను ఎడమ భుజము, స్రీలకు కుడికన్ను కుడిభుజము అదిరినాయి. బలరాముడు లేకుండా కృష్ణుడు ఒక్కడే ఆలమంధలతో వెళ్ళాడని తెలిసి, దుష్టళకునాలతో కీడుశంకించిన వారై కృష్ణుని కొరకు బయలుదేరారు. గోపాలకులు కూడ తాము చేస్తున్న నల

దండలా 22 రాయాడాయావాయాయాజజజలాజ్లాశ్రీ కృష్ణుడు =2౭వలజదునానవవదవనవననావావవామ పనులను నిలిపివేసి కృష్ణుని వెదుకుతూ బయలుదేరారు. కృష్ణుని పాదచిహ్నములు వారికి చిరపరిచితములు భగవంతుని పాదంలో కమలం, శంఖచక్రగద, వజ్రాయుధాల శుభచిహ్నాలు ఉంటాయి. ఆ చిహ్నాలుగల అడుగు జాడల వెంటే వెళ్ళగా వారు కాళింది చేరుకునేసరికి కాలీయుడితో చుట్టబడి వున్న కృష్ణుని మూర్చిల్లిన గోపబాలురను, విహ్వలమై ఆక్రందిస్తున్న గోవులను చూచారు. ఆ ఘోరదృశ్యాన్ని చూచి నందగోపుడు కూడ స్పృహ తప్పాడు. యశోద సరస్సులోనికి పరుగుపెట్టబోగా గోపికలు ఆమెను గట్టిగా పట్టి నివారించారు. నందగోపుడు కూడా సరస్సులోనికి పోబోగా తన తమ్ముని బలమెరిగిన బలరాముడు ఆయనను నివారించాడు.

కృష్ణుడు, ఒడ్డున ఖిన్నులై భీతితో తల్లడిల్లుతున్న తనవారిని చూశాడు. ఒక్కసారి విదిల్చి కాళీయుని విసిరికొట్టాడు. కాళీయుడు కోపంతో తన నూటొక్క ఫణాలనుండి విషము వెదజల్లనారంభించాడు. ఒకరినొకరు తప్పించుకుంటూ ఆ సరస్సులో చాలాసేపు క్రీడించారు. కొద్దిసేపటికి కాళీయునిశక్తి 'ఉడిగి, వేగము తగ్గగా కృష్ణుడు అదను చూచి ఆతని శిరస్సు మీదికి దూకి -నృత్యము చేయనారంభించాడు, నూటొక్క శిరస్సులను కృష్ణుడు తన పాదఘట్టనతో మర్చించుచుండగా కాళీయుని ఫణాలపైన వున్న మణుల కాంతిస్వామిపాదాలపై ప్రతిఫలించి దివ్యపాదాలు కెంపులై ప్రకాశించినవి. దేవతలు గంధర్వులు, అప్సరసలు ఈ అద్భుతమైన, ఆశ్చర్యకరమైన దృశ్యాన్ని వీక్షించి స్వామిని కీర్తించి తాం 2 తతా

ప తర్‌ స యతని?

అను. 1 సం నళ న టైటు

వా ష్‌ శ [ై స గగన య. స ర సరై న్‌ |. వ ప న బీ మ శేషు సని క్షై ష్ష్‌ న మ నకి ఎస స్రైషె ఆక్షన్‌ శ టం జ్‌! ర పాయల్‌ చ. ల్‌ న గ నగ మ ష్‌, యాల న . వ. , షి! పా తో ( సట ళం గ నస న. మ న. యే నం టు కం. లే ఆ య లలో లు ను _ అనే యయా! లు ఉం. సాయన ఉ 1 స్‌ాశ ఉన సు టీ! మ యాయ ౯ | టు మ్‌, క చు? /॥ 1 గ క! జ వై. ర స మ తట సు | సే హా న్‌ ప సు నంటి. ఫూ “ ప లో వ్‌ నప చవవ్న మా న సు! ర, | ల హు న హా కనన సరా నమమ శత హఘసాజ్షీ ఆన్‌ వ, న్న | / త మో ర. జఇమ్రై పై, క్క వపు 1 మంట టా. వం న్‌్‌ క్‌ / న సు ్న నా టు.. ట్‌! టక... గ్య న మ ఖా య్‌ చ భి వ్ర ” (| స య. స సరా వో? స్రష్ట || చ ణా ట్‌. నో నం హం క్‌ * చ శే న. న ప! స 11 ము వమ. సై స్టై స.

అ వచవవము యు వయం. వాయావావాంు. ==ార్రీ కృష్ణుడు బా జాజాయా-వాుంమాన రువననాయుు చదల 'గానంచేస్తూ పుష్పవర్ష్నం కురిపిస్తూ నాట్యమాడ్రారు. కాళీయుడు విషముక్రక్కుతూ, స్పృహతప్పుచూ చివరకు కన్నులనుండీ, నోటినుండీ రక్తం కక్కుతూ కృష్ణునికి లొంగిపోయాడు. వాని భార్యలు భీతితో పరుగునవచ్చి కృష్ణుని శరణుకోరారు. వారు కాళీయుని చంపవలదని అర్ధించారు. కాళలీయుడు కృష్ణునికి శిరస్సువంచి నమస్కరించాడు. “కాల్లీయా! నీవీ శిరస్సు విడిచి నీ వారితో కలసి ఇకనుండీ సముద్రములో నివసించవలసినది. నీ శిరస్సుమీద నా పాదముద్రలు ఉన్నాయి. కదా! అవి చూచి గరుడుడు నీకు అపకారము చేయడు అని దయతో అనుగ్రహించగా కాళీయుడు పడమటి సముద్రమువైపు వెళ్ళిపోయాడు. - కాళిందిలోనీరు నిరపాయము, నిర్మలము కాగా అందరూ ఆనందించారు. కొంతకాలం గడిచిన తరువాత గోపాలకులందరూ ఒక పెద్ద యజ్ఞము నిర్వహించుటకు సమాయత్తమగుట కృష్ణుడు. చూచి నందగోవుని వద్దకు వెళ్ళి “తండ్రీ! మీరేదో గొప్ప. ఉత్సవము చేయబోవుచున్నట్లున్నారు? ఆ ఉత్పవముపేరేమి? దానిని ఎందులకు చేయుచున్నారు? దానివలన మనకు" ఉపయోగమేమి? అది ఎవరిని తృప్తిపరచుటకు చేయుచున్నామో తెలియచెప్పుమని అడిగినాడు. అందుకు నందగోపుడు “చిట్టి తండ్రి! ఈ యజ్ఞము దేవతలకు ప్రభువైన ఇంద్రుని తృప్తిపరుచుటకు చేస్తున్నాము. ఈ యజ్ఞము చేయుటవలన ఆయన మనకు వర్షమును యివ్వగా మనకు సమృద్ధిగా పంటలు పండుతాయి. అందరూ ఆనందిస్తారు. ఈ జగత్తుకు జలము కావలయునన్న వర్షమే లాలా 2 లా

అ వదడాడ వముదావాడాంనువవవాయాజయాయవాలశ్రీ కృష్ణుడు ====2==22.2-22- డాాలపనుడాయు ముదా నుజాజడ కదా ఆధారము. కాబట్టి మనము ఏమి పండిస్తామో దానిని ఆయనకు ఆరగింపు చేసి తరువాత దానిని మనము ప్రసాదముగా తీసుకుంటాము. ఇది పూర్వకాలమునుందీ వస్తున్న సాంప్రదాయము అని చెప్పాడు. “తన జీవనోపాధి కొరకు ఈ జగత్తుఅంతా తన మీద ఆధారపడి వున్నది. కాబట్టి ఈ మానవులు నన్ను బాగా పూజించవలెనని” దేవేంద్రుడు భావిస్తున్నట్లుగా కృష్ణుడు గ్రహించి అతనికి కొంత గుణపాఠం, కొంత మేలు చేయదలచి నందగోపునితో యిలా అన్నాడు. “తండ్రీ! నా విన్నపముకూడ వినుడు. మనము ఒక పల్లె, నగరము రాజ్యము అంటూ ఏమీ లేక అడవులలో నివసించేవారము. మనకు వున్నదంతా ఈ అడవులు కొంగలే కదా! ఇవే కదా మన ధనము. అందువలన ఇవే మన దేవతారూపాలు కూడ! మనము వేరే దేవుళ్ళను ఎందుకు ఆరాధించాలి? మనము గోవులను, (బ్రాహ్మణులను, పర్వతములను, స్నానమాడించి అలంకరించి, చక్కగా అలంకరించబడిన గోవులను పూజించెదము. ఆ తరువాత గోవర్ధనపర్వతాన్ని పూజించెదము. గోధుమతో రకరకాల రుచికరమైన వంటకాలు తయారుచేయించెదము. గోవులనుండీ పాలు కూడ పితికెదము. యాజ్జికులు వీనిని హోమ రూపమునందు అర్చిస్తారు. గోవులను గోవర్ధనమునకు నైవేద్యం చేసి తరువాత మనము దానిని ప్రసాదంగా తీసుకుందాము. ఈ విధంగా మనము గోవులకు, గోవర్ధనపర్వతమునకు కృతజ్ఞతలు సమర్పించు కుందాము, డవ (0 లాలా

పంచా వవ. వా వయాయయయాయాయయా త్రీ కృష్ణుడు == దండాలు తాడా నందగోపునితో సహా అందరూ దీనికి అంగీకరించి కృష్ణుని ఆధ్వర్యంలో ఆ ఉత్సవానికి సన్నద్ధులయినారు. యాజ్జికులు శాస్త్రానుగుణముగా హోమకుండము ఏర్పాటుచేసి, స్వస్తివచనాలు పలికారు. ముగింపుగా కృష్ణుడు వారికి వైభవంగా విందు' యిప్పించి ఘనంగా దక్షిణ సమర్ప్చింపచేశాడు. ఎన్నో గోవులను కూడ వారికి కానుకగా సమర్చింపచేశాడు. గోవులకు పచ్చిక తినిపించి ఎంతో భక్తితో నేయి చేర్చిన అన్నము గోవర్థన పర్వతం చుట్టూ ఆరగింపుగా పోశారు. గోపికలు అందంగా అలంకరించుకుని బండ్లపై చేరి కృష్ణుని అతిమానుష కృత్యములు గానం చేస్తూ, కీర్తిస్తూ గోవర్ధనపర్వతం చుట్టూ ప్రదక్షిణములు చేశారు. కృష్ణాఖిమతంగా భక్తిశ్రద్ధలతో తాము చేస్తున్న ఆ పూజయందు వారికి ప్రగాఢవిశ్వాసము నెలకొల్పేందుకు కృష్ణుడు ఒక దివ్యమైన రూపం దాల్చి ఆ పర్వతముపై ఆసీనుడై దర్శనమిచ్చాడు. “నేను పర్వతాలకు అధిదేవతను. అనన్యమైన మీ భక్తి నన్ను ఆనందింపజేసింది” అని చెప్పి గోవర్ధనపర్వతం చుట్టూ నైవేద్యంగా పెట్టిన నేతి అన్నంపు రాసులను ఆరగించాడు. కృష్ణుడు ఏమీ తెలియనట్లుగా గోపిక గోపాలకులతో “చ్రూడండి! చూడండి! గోవర్ధన పర్వతం యొక్క దివ్యస్వరూపం. స్వామి మనలకు శుభములను చేకూరుస్తూ ఆశీర్వదిస్తున్నాడు” అంటూ తాను కూడ వారితో చేరి గోవర్ధనపర్వతానికి సాష్టాంగ నమస్కారములు చేశాడు. ఈ విధంగా గో, బ్రాహ్మణ, గోవర్థన వర్వతమునకు నందగోపుడు, గోపాలకులు పూజలు కావించి తిరిగి బృందావనానికి చేరుకున్నారు. నం ప్ర1 లా

ఇంద్రుడు ఇది చూచాడు. గోపాలకులు కృష్ణుని సలహామేరకు పూజ కావించలేదనే అభిజాత్యంతో తన ప్రతాపం చూపించదలిచాడు. పెను తుఫానులను సంభవింపజేసెడి “సంవర్తకమూఅనెడి మేఘాలను రప్పించి యిలా అన్నాడు. *చూచావా! గోపాలకులయొక్క ధనసమృద్ధి వారిని అవినయఅహంకారులను చేసింది. ఆ కొంటెబాలుడు కృష్ణుడు తానొక గొప్ప విద్వాంసుడనుకొంటున్నాడు. ఆతని మాటలు విని వీరు పూజించుట నిలిపి వేశారు. వారికి తగిన గుణపాఠం చెబుతాను. నీవు బృందావనానికి వెళ్ళి కుండపోతగా వర్షం కురిపించి బృందావనాన్ని ముంచివేయుము. ఆలమందలే వారి ఐశ్వర్యము. కావున వాటినన్నింటిని నశింపచేయుము. అంతట వారికి బుద్ధివచ్చి వారి దోషమును తెలుసుకొందురు. వెనుక నేను ఐరావతం మీద నిన్ను అనుసరించెదను అని తన కోపమునంతా వెళ్ళగ్రక్కుతూ ఆజ్ఞాపించాడు. దేవేంద్రుడు సంవర్తకములను బృందావనం పైకి పంపి తానూ వచ్చాడు. నల్లని కారు మబ్బులు బృందావనంపైన కమ్మినాయి. ఉరుములు, మెరుపులతో ధారాపాతంగా వర్షంకురవటం మొదలు పెట్టింది. మెరుపులు భూమిని తాకి మంటలు లేచాయి. బృందావనం వరదనీటిలో మునిగి పోయింది. పిడుగులు పడ్డాయి. భరించలేని చల్లని మంచుగాలులు వీచాయి. గోపజనం తల్లడిల్లిపోయారు. కృష్ణుడు దివ్యదృష్టితో దీనికంతకూ కారణం దేవేంద్రుడని గ్రహించి తన ప్రజలను కాపాడుకోదలచాడు. వెంటనే గోవర్ధన పర్వతాన్ని తన చిటికెన (వలుపై ఎలా 2 లాలా

మజవాయు న ఫాం. వవావామలయణయకాశర్రీ కృష్ణుడు జాలా ంతడవాననూవడుకుకాంున ఎత్తి గొడుగువలెపట్టి గో-గోపాలుర నందరనూ దాని క్రిందకు జేరబిలిచాడు. ఆలమందలతోసహా గోపికా, గోపాలురందరూ గోవర్థన పర్వతం క్రిందికి చేరారు. కృష్ణుడు వారితో ఇది ఇంద్రుడు కుటిలబుద్ధితో పన్నిన దుష్టయోచన నేను మిమ్ములను రక్షిస్తానని” అభయమిచ్చాడు.. వ్రు షుదు ఈవిధంగా చెప్పగానే వారందూ నిర్భయులైనారు. ఇంద్రుడు భీకర రాళ్ళవర్షం ఏడుదినములు కురిపించాడు. కృష్ణుడు తన దివ్యశక్తితో ఏడుదినములు గోవర్ధనగిరిని తన చిటికెన వేలుపై ధరించాడు. కృష్ణుని దివ్యశక్తిని పరికించిన ఇంద్రునకు గర్వము ఉదిగి తన అపజయాన్ని అంగీకరించి సంవర్తకములను వెనుకకు పిలిపించుకున్నాడు. దానితో ఉరుములు, పిడుగులు, మెరుపులతో కూడిన తుఫాను సమసిపోయి బృందావనంలో నెలకొన్న తీవ్రసంక్షోభం అంతరించింది. కాంతులు వెదజల్లుతూ సూర్యుడు ఉదయించాడు. గోపాలకులను పిలిచి కృష్ణుడు 'వర్షము ఆగిపోయినది, నదీ ప్రవాహము కూడ వెనుకకు మళ్ళింది. మీరిక నిర్భయులై బృందావనంకు వెళ్ళవచ్చు ఆనతిచ్చాడు. కృష్ణుడు అతితేలికగా గోవర్దన పర్వతాన్ని మరల దాని స్థానంలో నిలిపాడు. పర్వతాన్ని నిలిపి నిలుచున్న కృష్ణుని వద్దకు యశోద, రోహిణి, నందగోపులు, బలరాముడు పరుగున చేరారు. యశోదా, రోహిణిలు అక్కునజేర్చుకుని ముద్దులతో ముంచెత్తారు. నందగోపుడు కృష్ణుని కౌగలించుకుని ఆశీర్వదించాడు. బలరాముడు తన తమ్ముని శౌర్యాన్ని కీర్తిస్తూ ఆలింగనము చేసుకొన్నాడు. ననా పత లా

స్మ స షై జ. మనో న నూ. న. గ్‌ న జ “కైనాకె క్‌ న స స మ్‌ మనా కయ్‌ ఫీ జూ ప్రమా క! ఖ్‌ ' వ మూ (ణో (వూ అ మ జు కం గారం స్ప? షై క్ష న వ్‌ పు. (4) ఈ | వ స్‌ జ వాం ము ఆ గ్ర స్తో | న వ భత మ్మ మ స్‌ హా (ల్లో ఈ న య్‌ సళ ఇ పన న్‌ వ్ర త్య లే సన న హన “స టి ఆ నక్ష 74. షై వష, క న, మం త ళి

క

వంవాలానావానావవాలాయాూాట్రీ కృష్ణుడు = న దేవేంద్రునకు కృష్ణుడు ఎవరో అర్థమైనది. తన తెలివి తక్కువతనానికి చింతించాడు. ఆ జగత్మారణుడు తనను శిక్షిస్తాదేమోనని భయముతో వణికిపోయాడు. దేవలోకంనుందే భూమికివచ్చి కృష్ణుని వద్దకు రహస్యంగా వెళ్ళి పరమాత్మ పాదాల వద్దసాగిలపడి (మొక్కాడు. అపార కరుణాసముద్రుడైన స్వామి ఆతనిని క్షమించి దయతో ఇలా అన్నాడు. “దేవేంద్రా! తనకున్న ధన, బల ఆధిక్యతను చూచుకుని గర్వించుట తగదు. ఇకనుండీ అధికార దుర్వినియోగము జరుపక ముల్లోకాలనుకూడ యుక్తాయుక్త విచక్షణతో న్యాయమైన రీతిలో పరిపాలించుము అని ఆనతిచ్చాడు. ఇంతలో అక్కడకు (బ్రహ్మపనుపున కామధేనువు వచ్చి “జగన్నాథా! కృష్ణా! (బ్రహ్మదేవుడు పంపగ్గా నేను యిక్కడకు వచ్చాను. స్వర్గలోక సింహాసనముపై నిన్ను అధిష్టింపచేసి ఇంద్రునిగా నిన్ను అభిషేకింపచేయమని బ్రహ్మదేవుని ఆజ్ఞ! దయతో నీవు దీనికి అంగీకరించి దేవేంద్రుడవై గోవులకు బ్రాహ్మణులకు, దేవతలకు, బుషులకు, సత్సురుషులకు రక్షకుడవై మమ్ము దయతో ఏలుకొనుము అని విన్నవించుకొని అమృతము, దివ్యమునైన తన ప్రొదుగులోని షాలతో స్వామిని అభిషేకించింది. దేవేంద్రుడు కూడ ఐరావతాన్ని తోడ్కొని పవిత్రగంగా తీర్ధాన్ని కొనితెచ్చి స్వామిని అభి'షేకించాడు. సజ్జనులను కాపాడుటకు, ఈ జగత్తును ఉద్ధరించుటకు స్వామి ఇంద్ర పట్టాభిషేకం” కావించుకొని ఆనాటినుండీ “గోవిందా” అనే దివ్యమైన నామముచే పిలవబడుచున్నాడు. లా పద్‌ లా

వ మయనాయవముయను ౨2 వానావానా ఆజా శ్రీ కృళ్ణుడు 2. ౨ అజాజవ జలాలు ఎవడ వ బద శ్రీకృష్ణుని దివ్యసౌందర్యం, సచ్చీలత, అద్భుత దివ్యశక్తులు బృందావనంలోని 'జనులనేకాక వళువ క్ష్యాదులను కూడ సమ్మోహనపరచాయి. గోపికలు ఆయన యెడ (ఢ్రేమతో కూడిన భక్తితో పరవశించారు. ఇది గ్రహించిన శ్రీకృష్ణుడు ఒకానొక శరదృతువు పూర్ణినాడు యమునాతీరమున తన వేణువునుండి దివ్యగానం ఆలాపించగా పశువులు, పక్షులు కూడ ఆ గానామృతాన్ని ఆస్వాదించి నిశ్చేష్ణలయినాయి. చేతనాచేతనములన్నీ ఒకే స్థితిలోనికి రాగా గోపికలు కూడా తమ గృహములను వీడి అక్కడకు పరుగున చేరారు. స్వామివారితో కలసి నృత్యము చేసారు. వారు ఆ జగన్నాథుని దివ్యత్వాన్ని అవతార రహస్యాన్ని గ్రహించారు. ఆయన ఈ ఐహిక బంధాలకు దొరకని, వాడని, ఏ కర్మలూ అంటనివాడని [గ్రహించి ఆయన పాదాలవద్ద 'ప్రణమిల్లారు. తమ అజ్ఞానమునకు క్షమించమని వేడుకొన్నారు. స్వామి వారిని ఓదార్చి దయతో అను[గ్రహించగా నిర్మల చిత్తులై గృహములకేగారు. ఇలా వుండగా కంసునికి నారదుని ద్వారా కృష్ణుడు బృందావనంలో పెరుగుతున్నాడనే వార్త తెలిసింది. కృష్ణునియెడల తాను పన్నిన దుష్టపన్నాగములన్నీ విఫలముకాగా, కృష్ణుని మధురానగరికి తీసుకుని వచ్చి తన కన్నుల యెదుటే అంతమొందించవలెనని నిర్ణయించుకొన్నాడు. బలరామకృష్ణులను మధురకు తీసుకురావటానికి వారంటే చాలా (ప్రేమగల అక్రూరుని పంపించ తలచి ఆతనితో యిలా అన్నాడు. 22222 ఏర్‌

అ మాుదవానా. దూంమవ.వయాయానయాయనాయాయమాయ్రీ కృృళష్ణ డు =వదవవనపునలదులు.ు దనవడా

“నా మేనల్లుడైన బలరామ, కృష్ణులనిన నాకత్యంత ప్రీతి, మనము ధనుర్యాగము నిర్వర్తించబోవుచున్నాము కదా! ఆ ఉత్సవములో పాల్గొనేందుకు వారిని తీసుకుని రావలసినది. శోభాయమానమైన మధురానగరిని కూడ చూచి వారు ఆనందిస్తారు. నందగోపుజ్నీ మిగిలిన ముఖ్యులను కూడ వెంట తీసుకురావలసినది. వారు మన సామంతులు. వారు మనకు ఇవ్వవలసిన కానుకలను సమర్పించు కునేందుకు కూడ స్తుముఖులుగా చేసి తీసుకురావలసినది” అని కర్తవ్యం బోధించి బృందావనానికి పంపాడు.

అక్రూరుని బృందావననానికి పంపిన వెనుక తన దుష్టమంక్రు లతో కలసి, బలరామ, కృష్ణులను అంతమొందించేందుకు పథకాల యోచనకు రహస్య సమాలోచన జరిపాడు. కంసుని వద్ద చాణూరుడు, ముప్టికుడు అనే ఇరువురు క్రూరమైన మల్లయోధులుగలరు. వారు మల్లయుద్ధములో ఎదురులేనివారు. వారిరువురిని పిలిచి కంసుడు" చాణూర, ముష్టికులారా! నేను చెప్పేది జాగ్రత్తగా విని కార్యోన్ముఖులు కండి. వసుదేవుని పుత్రులు బలరామ, కృష్ణులు బృందావనంలో 'జరుగుచున్నారు. వారి ద్వారా నాకు మృత్యువు సంభవించగలదని తెలినినది. కావున వారు ఇచ్చటికి వచ్చినవుడు మీరువారిని మల్లయుద్దానికి ఉసిగొలిపి, మల్లయుద్ధంలో వారిని హతమార్చిన ఎవ్వరికీ అనుమానం రాదు. ప్రజలందరూ బలపరీక్షను వీక్షించేందుకు వీలుగా వేదిక నిర్మింపజేయండి” అని వారికి రహస్యంగా చెప్పాడు. తరువాత న క ప

రావు ంపవవాననాయనాలవవయయయయాయం ర్రీ కృమ్ణుడు.. -2:౬22:ాబంచందండ చు వువననావావం తన ప్రధాన మావటిని పిలిచి'“నీవు ఏనుగులకు శిక్షణ యిచ్చుటలో సిద్ధహస్తుడవు కదా! మనకు “కువలయాపీదము” అనే మంచి బలమైన ఎనుగు వున్నది కదా! దానిని మనరాజ ప్రాసాద ప్రధానద్వారము వద్ద 3లిపి బలరామకృష్ణులు వచ్చినపుడు వారి మీదకి దానిని ఉసిగొల్పి వానితో అంతమొందించమ”ని వానికి రహస్యముగా బోధించాడు. తరువాత మన మంత్రులనందరినీ పిలిచి పౌొర్ణమిరోజున జరుగబోయే ధనుర్యాగమునకు అత్యంతవైభవంగా సన్నాహము జరుపవలసినదిగా ఆజ్ఞాపించాడు. బృందోననం చేరిన అక్రూరుని బలరామకృష్ణులు తగురీతి

సత్కరించి అతనిరాక గురించి ప్రశ్నించగా ఆతడు కంసునియొక్క నందేశాన్ని వినిపించాడు. నందగోవుడు గోపాలకులనందరిని మధురానగరికి బయలు దేరవలసినదిగా ఆజ్ఞాపించాడు. కంసునికి కానుకగా వారు పాలు, వెన్న పెద్ద పెద్ద పాత్రలనిండా నింపి బండ్లపైకి ఎక్కించారు. ప్రాతఃకాలమున సంధ్యావందనాదులు ముగించుకుని బిలరామకృష్ణులు అక్రూరుడు తెచ్చిన రధాన్ని అధిరోహించారు. గోపికలకు ఈ వార్త తెలిసి శోకసముద్రములో మునిగిపోయారు. వారు కృష్ణుని మధురకు వెళ్ళవలదని ఎన్నో విధములుగా ప్రాధేయపడ్డారు. కృష్ణుడు తాను మరలా బృందావనమునకు వస్తానని వారిని ఓదార్చి రథాన్ని నడిపింపడేసాడు. సాయంసమయానికి రథం మధుర పొలిమేరలు చేరుకొంది. అక్రూరుడు బృందావనమునకు వెళ్ళి కృష్ణుని తోడ్కొని లాలా పర లాలా

వయందలాదావనమయాలంవాయయాయనాయ చకా శ్రీ కృష్ణుడు బం...వఅాదంుడాయానాయవా ము రాబోవుచున్నాడనే వార్త మధుర పరిసరగ్రామాల ప్రజలందరికీ తెలిసింది. వారందరూ ఆనందంతో వారికి ప్రేమతో ఎన్నో బహుమానములు తీసుకువచ్చి ఒక్కసారి కన్నులారా చూడవలెనని ఆనందంతో (ప్రేమతో మధుర పొలిమేరల వద్ద ఎదురుచూచుచూ నిల్చున్నారు. కృష్ణుడు వారిని దయాంచల దృక్కులతో వీక్షించగా వారి జన్మథన్యమైనదని వారంతా ఆనందించారు. గోపాలకులతో కలసి నందగోపుడు కృష్ణ బలరాములుకంటె

ముందుగానే మధుర చేరుకుని అచ్చట బయట ఒక తోటలో విడిదిచేసి వారిరువురి కొరకు ఎదురుచూడసాగాడు: కృన్ణ,బలరాములు నందగోపుడు విడిది చేసిన వనమునకు చేరుకొన్నారు. తరువాత కృష్ణుడు అక్రూరునితో తను అచ్చట కొద్దిసేపు విశ్రమించి ప్రయాణబడలిక తీరిన తరువాత మధుర ఫప్రవేశించెదనని చెప్పాడు. అక్రూరుడు కృష్ణునితో “దయయుంచి ఈ రేయి నా గృహమునకు విచ్చేసి రేపు మధురకు వెళ్ళమని ప్రార్ధించాడు. అందుకు కృష్ణుడు (ప్రేమతో “అక్రూరా! యదువంశ శత్రువైన కంసుని సంహరించిన తరువాత నందగోప, బలరామ, గోపకులత్రో కలసి నీ గృహమునకు” వచ్చెదనని వాగ్దానం చేశాడు.

_ ._ కృష్ణబలరాములు మరునటిదినము మధ్యాహ్నసమయానికి మధురానగరి ప్రవేశించారు. యాదవుల రాజధానియైన మధుర చాలా అందమైన నగరము. మధురానగరి సుందరదృశ్యాలను తిలకింవి ఎం ఏం లా

లలల నవం. బవవావావణాలయయ త్రీ కృష్ణుడు ౧ -=22222లుం. పవన అవా మమమ ఆనందించుచూ రాజప్రాసొాదమునక్స్తు జేరుకునే విశాలమైన వీధికి చేరుకొన్నారు. శ్రీకృష్ణుని యొక్క అద్భుత కృత్యములు గాథలుగా విన్న అక్కడి ప్రజ కృష్ణుని కన్నులార చూచి ఆనందించుటకు బాట కిరువైపులా బారులు కట్టి నిలచారు. కొందరు మిద్దెలపైకి చేరి కృష్ణునిపై పుష్పవృష్టి కురిపించి ఆతని యెడల తమ భక్తి, ప్రేమలను చాటుకొన్నారు. వారందరినీ స్వామి తన కటాక్ష వీక్షణాలతో అనుగ్రహిస్తూ ముందుకు సాగాడు. త్రోవలో వారు రాజభవన చాకలిని “మాకు ధరించుటకు కొన్ని వస్తములు యిచ్చెదవా? అట్లుచేసిన యెడల నా అనుగ్రహమున నీకు ఎప్పుడూ వుంటుంది” అని అడుగగా రాక్షస(ప్రవృత్తిగల ఆ చాకలివాడు వారిని అసభ్యపదజాలంతో దూషించ నారంభించాడు, వాడు కూడ కంసుని యొక్క అనుచరుడు. అందువలన కృష్ణుని బెదిరిస్తూ దూషించసాగాడు. కృష్ణుడువాని మెడమీద ఒక్క దెబ్బకొట్టగా వెంటనే వాడు రక్తం కక్కుకుంటూ ప్రాణాలు విడిచాడు. బలరామకృష్ణులు అక్కడ వున్న బట్టల మూటలు విప్పి అందులో మేలైన వానిని తీసికొని ధరించారు. మిగిలినవానిని గోపాలకులందరికి పంచగావారు కూడ చక్కటి వస్త్రాలతో అలంకరించుకున్నారు.

తరువాత మాలాకోరుదైన సుధాముని వద్దకు వెళ్లారు. సుధాముడు కృష్ణభక్తి తత్పరుడు. వారిరువురినీ అంతదూరంలోనే చూచి పరుగున యెదురువెళ్ళి ప్రణమిల్లాడు. వారిని తోడ్కొని తెచ్చి తన వద్దవున్న మాలల్లో చాలా అందమైనది, సువాసన వెదజల్లే మేలైన మాలలతో అలలా టం లాలా

య ఎవాలమాయలడావావయయలంలు ఆంయాత్రీ కృళ్ణుడు. లం ంటూవాలవలుదనననుకకాయవవనావ స్వామికి తానే అలంకరించి అనందబాప్పములు రాల్బాడు. కృష్ణుడు (ప్రేమతో ఆతని పూజ అందుకుని, ఆశీర్వదించి ముందుకు కదిలాడు.

(త్రోవలో కుబ్ద ఎదురైనది. ఆమె అందగత్తె కానీ ఆమె శరీరం

గూనితో మూడు చోట్లవక్రమై వున్నది. అందువలన ఆమెను అందరూ త్రివక్ర అని కూడా పిలిచేవారు. ఆమె రాజభవనంలోని స్రీపురుషులకు అరగదీసిన మంచిగంధము, సువాసనలు వెదజల్లే అలంకరణ లేపనములు సమకూర్చుతూ వుంటుంది. ఆ సమయములో కూడ ఆమె అదే విధముగా రాజభవనానికి వెళ్తూ కృష్ణునకు తటస్థపడింది. కృష్ణుడు దయతో ఆమెను అనుగ్రహించదలచి “కుబ్బా! నీ వద్దనున్న గంధము, అంగరాగములు యిచ్చిన యెడల వరమిచ్చెదనని” అన్నాడు. స్వామి అడిగినదే తడవుగా అదృష్టవంతురాలైన ఆ కుబ్ద 'నాచే తయారుచేయబడిన ఈ గంధము, లేపనములు రాజుకు అత్యంతప్రియమైనవి. కానీ వీటిని అలంకరించుకొనుటకు మీకంటే తగిన వారెవరున్నారు? కావున ఇవన్నీ మీకే యిచ్చివైచెదనని' ఆ సువాసనలు వెదజల్లుచున్న లేపనముగల పేటికను స్వామికి అందజేసింది. బలరామకృష్ణులు ఆ మంచిగంధముతో అంగరాగముతో తమ శరీరమును అలంకరించుకుని దృష్టచిత్తాపవారులై విలసిల్లారు. కృష్ణపరమాత్మ కుబ్దకు సుందరరూపం (ప్రసాదించాడు. ఆశ్చర్యము! ఆమె అప్పరసలమించిన అందముతో అలరారింది. ఆమె ఆనందానికి అవధులులేకపోయింది.

భావనలను యయాయయయయలవాత్రీ కృష్ణుడు ౬===-=లవవవుుడుకూనావావవ=

అచ్చటనుండి ధనుర్యాగము జరుగుచున్న పెద్దభవనానికి చేరు కొన్నారు. ఇంద్రచాపమువంటి పెద్దధనుస్సును వారు చూచారు. దానికి అచ్చట (ప్రతిదినమూ పూజలు జరుపుచున్నారు. దాని చుట్టూ వలయముగా సైనికులు కాపలాయున్నారు. ఆ సైనికులను తిరస్కరించి కృష్ణుడు ఒక్క ఉదుటున ఆ ధనుస్సు వద్దకుచేరి ఎడమచేతితో దానిని ఎత్తి సంధించబోగా ఫెళఫెళమని అది మధ్యకు విరిగిపడినది. ఈ సంఘటన కంసుని వెన్నులో భయంపుట్టించి వణికించింది.

కంసునికి ఆ రాత్రంతా భయంతో నిద్రపట్టలేదు. బలరామకృష్ణుల అతిమానుషకృత్యములు వినిన కంసుడు భీతితో వికలమనస్కుడైనాదు. వారి శౌర్యపరాక్రమములు గుర్తించిన ఆతదు విహ్వలుడై నిద్రపోవటానికి ప్రయత్నించగా భయానకమైన స్వప్నములతో ఉలికిపడిలేచేవాడు. అసహనముగా ఆ మెత్తని తల్పముపై, ముళ్ళపొదపై గడిపినట్లు రాత్రంతా గడిపి తెల్లవారకపూర్వమే లేచి కాలకృత్యములు తీర్చుకున్నాడు. మల్ల యుద్ధము జరుగవలసిన సభాస్థలి కళాత్మకంగా అలంకరించబడింది. నేలనాలుగు చెరగులనుండి వచ్చిన అశేషజనవాహిని ఆసీనులయ్యారు. సభాస్థలి కొద్ది దూరంలో వలయముగా మెట్లవలె నిర్మించబడినది. రాజకుటుంబ సభ్యులు, మంత్రులు, అధికారులు కొరకు సభాస్థలికి దగ్గరలో “ప్రధానాసనములు ఏర్పాటుచేయబడ్డాయి. వేదిక చుట్టూ చాణూర, ముష్టికులే కాక ఇంకా కొందరు మల్లయోధులు కూడ ఆసీనులైనారు. నందగోపుడు, గోపాలకులు తాము తెచ్చిన కానుకలు న

వదా రం మ. గోంండాయాయా-జాజాయజం్రీ కృళ్ణుడు వంచు ందతకుతువానావననువానా. - కంసునికి సమర్పించి అతని అనుమతితో తమకు నిర్దేశించిన ఆసనాలలో ఆశీనులయ్యారు. సంగీత విద్వాంసులు తమ వాయిద్యములతో (శావ్యమైన సంగీతమును వినిపించుచున్నారు.

అక్కడ బలరామ కృష్ణులిరువురు ప్రాతఃకాలముననే లేచి స్నానసంధ్యా వందనాదులు ఆచరించి, మల్లయుద్ధప్రారంభమునకు సంకేతముగా పూనిన బాకా శబ్దమును విని రాజభవనము వైపు బయలుదేరారు. వారిరువురు ముఖద్వారము వద్దకు చేరునరికి కువలయాపీడమనే పెద్దఏనుగు వారి దారికి అవరోధముగా నిలువడింది. కృష్ణుడు మావటివానిని చూచి “ఓయీ మావటీ! -మేము లోనికి ప్రవేశించుటకు వీలుగా ఈ ఏనుగును ప్రక్కకు తొలగించు, లేని యెడల నిన్నూ ఈ ఏనుగును కూడ యమలోకమునకు పంపగలము”అని నిరసించాడు. కృష్ణుడు తన నడుము చుట్టూ ఒక వస్త్రము గట్టిగా కట్టుకొని దానిని అణుచుటకు సన్నద్ధుడైనాడు. కంస అనుచరుడైన ఆ మావటివాడు కోపముతో ఏనుగును అంకుశముతో నొక్కి కృష్ణునిపైకి ఉసిగొల్పగా అది కృష్ణుని మీదికి దుమికి కృష్ణుని తన తొండముతో చుట్టి వేసింది. ఒక్క క్షణములో కృష్ణుడు దానిని విడిపించుకొని దాని కాళ్ళ మధ్యకు చేరుకొన్నాడు. తరువాత దాని ముందుకు నిలచి తొండము పట్టిమెలి త్రిప్పగా అది క్రిందికి పెద్దకొండ దొర్లినట్లు దొర్లిపడిపోయింది. అప్పుడు కృష్ణుడు దాని దంతములలో ఒకదానిని పెరికి దానితో పొడిచి ఆ మావటివానినీ ఏనుగునూ కూడ సంహరించాడు. అలలా టు

లము ఉచ యకాకుకాడా శ్రీకృష్ణుడు ఎ వచం కంకండవు కృష్ణుడు కువలయాపీడను సంహరించిన వార్త కంసునికి చేరగా వాడు భయముతో వణకిపోయాడు. అక్కడ చేరిన ప్రజలకు ఆ వార్త అమృతోపమానమయింది. బలరామకృష్ణులను చూచిన వారి ఆనందమునకు అవధిలేకపోయినది. వారిరువురి తేజస్సు చూచి బలరామ, కృష్ణులు ఇరువురనూ శ్రీమన్నారాయణుని అవతారమూర్తులుగా భావించారు. పండితులు వారిరువురూ యదువంశోద్దారకులు కాబోవుచున్నారని గుర్తించారు. అక్కడ జేరిన పామర, పండితులు అందరూ. కృష్ణుని చూచుటతో తమ జన్మధన్యమయినదని ఆసందించారు. ఇంతలో చాణూరుడు కృష్ణునివద్దకు నడచి “కృష్ణా! నీ అన్న బలరాముడూ, నీవు కూడ మల్లయుద్ధములో గొప్పనైపుణ్యము కలవారు కదా! మల్లయుద్ధము చూచి ఆనందించవలెనని మిమ్ములను యిచ్చటకు రప్పించాడు. రాజును సంతోషపఠచుట (ప్రజలకర్తవ్యము కదా! మీరు ఆలమందలను కొండలపైనున్న పచ్చికబయళ్ళకు తీసుకువెళ్ళి మేపుతూ తోటివారితో మల్లయుద్ధము బాగా సాధన చేసి వుంటారుకదా! కావున మాతో వచ్చి మల్లయుద్ధము చేయండి” అని హేళనచేసాడు. అందుకు కృష్ణుడు “చాణూరా! నీవు చెప్పినది కొంతవరకు నిజము. మనమంతా కంస (ప్రభువు ప్రజలము, ఆయనను సంతోషపరచుట మన కర్తవ్యము. మేము బాలురము. మేము అడవికి వెళ్ళినప్పుడు మాతోటి గోపబాలురతో మల్లయుద్ధము చేయుచుందుము. కానీ మల్లయుద్ధము చేయునపుడు ఇరువురూ సమజిజ్జీలై వుండదవలయును. మీరు లోకప్రఖ్యాతినొందిన లాలా త లాలా

అలలు. ఎబలాయయణువడావాయువా వాజాంత్రీ కృష్ణుడు = చవవవవాయననమమవవ లా మల్ల యోధులు, చిన్ని గోపబాలురమైన మేము మీతో ఏవిధముగా సమతుల్యమవుతాము? కాలేము కదా! కావున మీ సరిసమానులతో మ్‌రు యుద్ధము చేయండి. లేనియెడల ఈ యుద్ధము ధర్మాతిక్రమణ కాగలదు. ఇది చూస్తూ కూర్చుండిన ఈ (ప్రేక్షకులకు కూడ ఈ పాపము అంటగలదు. ఎందులకనగా ఎన్నడైనా ఒక అధర్మము జరుగుచున్నప్పుడు చుట్టూ చూచుచున్నవారికి నివారించవలసిన బాధ్యత వున్నది. ఇక్కడ రాజ సముఖమున వారు అటుల చేయలేరు కావున వారికిక్కడ పాపము అంటును. కావున ఇది విరమించుకొనండి” అని బోధించాడు. అందుకు మృత్యువుచే వెంబడించబడిన చాణూరుడు యిలా నిజం పలికాడు. “శ్రీకృష్ణా! నిన్ను నీవు బాలునిగా ఎందుకు చెప్పుకుంటావు? నీవు బలవంతులలో బలవంతుడవు. వేయి వనుగుల బలముగల కువలయాపీడను ఇప్పుదేకదా హతమార్చావు. నీ అతిమానుష కృత్యములన్నీ మేము వినియే వున్నాము. నీ సోదరుడు బలరామునకు కూడా మాతో యుద్ధము చేయుటకు కావలసిన అర్హతలున్నాయి. కావున నీవునాతోడను, బలరాముడు ముష్టికుని తోదను 'యుద్ధముచేయండి. ఇందులో అధర్మమునకు తావే లేదు”. దానితో మల్లయుద్ధము ప్రారంభమ యినది.. కంసుని పనుపున కొండలంత ఆకారము గలిగిన చాణూర, ముష్టికులు నవనీతము తిని పెరిగిన, సుకుమారులైన ఇరువురి బాలురతో మల్లయుద్ధమునకు దిగినారు. వారిలో ప్రత్యర్థిని ఓడించవలెననే ఆకాంక్ష ప్రస్ఫుటం కాగా వారు బాహాబాహి, ముష్టాముష్టియుద్ధమునల్ప వాలా టర్‌ లం

వంంవలావావణయాయాయాయజవాయానాయణడాత్రీ కృష్ణుడు ఇవాల చంంందువడయమనమావనవ నారంభించారు. ఒకరి చేతులు బట్టి ఒకరు మెలి త్రిప్పి, క్రింద పడవేయగా, ఒకరినొకరు యిలా పట్టువిడుపులతో భీకరముగా నుల్లయుద్ధము చేయుచుండగా అక్కడజేరిన స్త్రీలు ఈ విధముగా ఒకరితో ఒకరు అనుకొనసాగారు. “ఇది అధర్మయుద్ధము. కంసరాజ పరిజనము అధర్మమునకు పాల్ప్చడుచున్నారు” పూర్తిగా ధర్మవిరుద్ధమైన ఈ మల్లయుద్ధమును వారు అనుమతించకుండవలసినది. ఈ ముక్కు పచ్చలారని పసి బాలురు మల్లయుద్ధములో ఆరితేరిన కొండలవంటి శరీరాలు గల్గిన వీరితో సమజిజ్జీలు ఎట్లుకాగలరు? కావున ఈ స్థలము విడిచిపోవుట శ్రేయస్మరము అని వెడలిపోయారు. ఈ మాటలు ఆలకించిన దేవకీవసుదేవులు వేదనకు లోనయినారు. కృష్ణుడు దివ్యదృష్టితో ఇది గ్రహించి మల్లయుద్ధమును ముగించదలచాడు.

కృష్ణుడు తన శరీరాన్ని పాషాణసదృ్భశం కావించి చాణూరుని తన ముష్టిఘాతములతో బలహీనుని చేయసాగాడు. వాడు తన సర్వశక్తులూ కోల్పోయి చివరి ప్రయత్నముగా కృష్ణునికి గట్టిగా ఒక ముష్టిఘాతం కలిగించాడు. కానీ అది కృష్ణునికి ఒక ఏనుగును పూలదండతో కొట్టినదాని వలె ఎక్కువ (శ్రమకల్షించలేకపోయినది. చివరకు శ్రీకృష్ణుడువాని రెండు చేతులూ గట్టిగాపట్టి గాలిలో త్రిప్పి నేలకేసి కొట్టగావాడు మరణించాడు. బలరాముడు కూడ ముప్టికుని ఒక్క బలమైన దెబ్బకొట్టగా వాడు నిలువెల్లా వణికి నేలమీదపడి మరణించాడు. మిగిలిన మల్లయోధులు తమకంటే బలవంతులైన లలాలవావాాడాంం టట లావాలా

శ్రీ కృష్ణుడు

బలరామకృష్ణుల ఉత్సాహమును, ఉల్లాసమును చూచి కాలికి బుద్ధిచెప్పారు. (పేక్షకులు వారిని కేరింతలు కొడుతూ హేళనపరచనారంభించారు.

ఇది అంతయు చూచిన కంసుని కోపం కట్టలు తెంచుకున్నది. “గానము ఆపండి! వసుదేవుని దుష్టపుత్రులైనవీరిని మధుర బయటకు తరిమికొట్టండి! గోపాలకుల సంపదనంతా స్వాధీనపరచుకాండి. (కూరుదైన ఈ నందగోపుని బంధ్రించండి. వసుదేవుని వధించండి. శతృవుతో చేతులుకలిపిన ఉగ్రసేనుని వధించండి” అనుచూ ఒడలు తెలియని కోపముతో గర్జించాడు.

కంసుని వదరుబోతుతనము చూచి కృష్ణుడు కోపముతో ఒక్కసారి ఆతనిపైకి లంఘించాడు. కంసుడు తన ఆసనం నుండి లేచి కత్తిదూసి కృష్ణునిపైకి వచ్చి తన శక్తినంతా ఉపయోగించి అతనిని చంపబోయాడు. బలహీనమైన నాగును గ్రద్ద తన కాళ్ళతో ఒడిసిఫ్టట్టినట్లు కృష్ణుడు కంసుని ఒడిసి పట్టుకొన్నాడు. వాని కిరీటము జారిక్రిందపడింది. అంత కృష్ణుడు వాని జుట్టుపట్టి ఈడ్చి క్రిప్పి వేదిక మీదనుండే క్రిందికి విసిరికొట్టి ఆకలిగొన్న సింహం తన వేటజంతువుమీద దుమికినట్లు వాని మీదికి దూమికాడు. దానితో వాడి ప్రాణములు గాలిలో కలసిపోయాయి. తమ జోదరుని మరణం చూచి కంసుని సోదరులైన కంకుడు, న్యగ్రోధరుడు కృష్ణబలరాములపైకి రాగా బలరాముడు సునాయాసముగా వారిరువరిని యమపురికి పంపాడు. అసురులందరూ వధింపబడుట చూచి సజ్జనులు ఆనందించారు.

బలరామకృష్ణులు అచ్చటినుండి నేరుగా చెరసాలకు వెళ్ళి తమ తల్లిదండులైన దేవకీ వసుదేవుల సంకెలలు తొలగించి బంధవిముక్తులను గావించారు. వారిరువురూ తమ శిరస్సుతో దేవకీవసుదేవుల ప్రాదములంటి నమస్కరించారు. ప్రియ జననీ జనకులారా! కంసుని లలత లాం టై

న నే రైన్‌ న (స వ న మ. న స స వ ము ఇ ల 1 ము ్ర త వ. రల. $ | వః

7.౮9౨9౨౦ తం ళ్‌ "= 41 హద నాం స క ప. డు: క 11 [షహామ్‌కే డే... “౩ | గ. ళా న్‌ా జీ8 వంకన '( ,! న్‌ స సం పెం ల సట టు ల సంర నిల ళు సు కడు... || గ్‌ | కా!) మన క్‌ డం 1 వు సతో స న్స నట ర్‌ు! మై! [[ న. కాన యం. ఖై ా [1 త దు మభ నీ స్ట న. న. నట న... | య. గ తం న నస లు./

శ్రీ కృష్ణుడు

దుష్ట్రచేస్తలతోశు, క్రూరత్వముతోడసు మీరిరువురూ ఎన్నో శ్రమలకు ఓర్చినారు. మేము మిమ్ము ఎన్నడో రక్షించవలసిన వారము. కానీ మేము అట్లు చేయలేదు. జన్మనిచ్చిన తల్లిదండ్రుల సేవ బిద్దలకర్తవ్యము కదా! కానీ అది మేము ఇప్పటివరకూ నిర్వర్తించలేక పోయాము. దయవుంచి మమ్ములను క్షమించ ప్రార్థన” అని వేదుకున్నారు. సర్వులును సంతోషించారు. దేవకీదేవి పినతండ్రియు," కంసుని తండ్రియునైన ఉ(గసేనుసి రాజుగా పట్టాఖిషిక్తుని చేసారు.

వసుదేవుడు తన కుమారుల్సిరువురికి ఉపనయనము చేయదలచి తదు కులగురువులైన గర్గాచార్యులను పిలిపించి వారికి తన కోంక తెలుపగా ఆయన బలరామకృష్ణులిరువురికి ఉపనయనోత్సవము జరిపించారు. వేదాధ్యయన అర్హతచెందిన బలరామకృష్ణులిరువురిసీ ఉజ్జయినిలో నివసిస్తున్న కాశ్యపబుషి సంబంధులైన సందీపుని వద్దకు విద్యాభ్యాసము కొరకు పంపారు. వారు తమ గురువు వద్ద (శ్రద్ధతో విద్యనభ్యసించనారంభించారు.

బలరామకృృష్ణులిరువురు గురువుని భగవంతునితో సమానముగా భావించి. సోమరితనము వీడి భక్తితద్ధలతో గురుశుతూషచేయ నారంభించారు. ఆ మహర్షికూడ (తద్ధాభక్తులతో వారిరువురూ చేయుచున్న సేవకు సంతుష్టుంతారంగుడై వారికి సర్వవిద్యలూ కరతమలామలకములగునట్లు బోధించాడు. కృష్ణబలరాములిరువురూ కూడ ఏకసంధాగ్రాహులై గురువు నేర్చుచున్న అన్ని విద్యలనూ ఒక్కసారి బోధించగొనే గ్రహించుచుండిరి. అరువది నాలుగు విద్యలయందు అరువది నాలుగు దినములలో ప్రావీణ్యత సంపాదించారు. విద్యాభ్యాసము పూర్తి అయిన పిదప వారు గురువువద్దకుచేరి గురుదక్షిణగా ఏమి కాపలయునో ఆజ్ఞాపించమని అడిగారు. అందులకు సాందీపని మహర్షి లలా శత లారా రాలా

న)” ల! ష్‌ నాను మ న్‌ గ 1 వా వ [ర్‌ ల! నలం ఉగ పె 2 1. 1 శూ టయ | టా ₹- నడా | నె షు (|| ఆతా మ. 111 మ న 0. నటీ టై // ట్‌ డా న. టా రా ల “బ్య ౯ వ్వ! లాల్‌ క్రిం రా] సు వూ || స. మం ఏన శతా సాబు స్వ డానానాం (న; లా కు ల శ్‌ ణా || ' సాన్యా. వాపు ః శి మా జ || ప వతం న్న / వ లర్‌ (౧ ళో! నాం. “వ హై | మ [ళల న 1 న యు న సఖ షస చం | చన; జో య టన. మ 9౦౮. మోపు స ఉగ్రం లా మై (స నమ్‌ ఛంసస పు క పన 0 కే ఫ్‌ క కన న.

స షై న స చ్వై్వె షా. స హా (మ్‌ టం. క న య! చుశా కా వష వ “కనే. | న. మ్య! ణా శ (తమి! 1 నష న ము (రం [1 / స సై చవ ల్‌ో స యా రా. యే న్‌ తోలి ్తో [| ... 1 లాం హన ఇ

గ్ల [మ్‌ ౪ టలు! క

శ్రీ కృష్ణుడు

ఉప్పాంగిపోయాసు. అందువలన మిమ్ములను మానవాలీతమైనదే అడుగ దలుచుకున్నాను. కొన్ని రోజులు క్రిందట మేము ప్రభాసతీర్థమునకు యా(త్రకు వెళ్ళియున్నాము. _ అచ్చట నా ఒక్కగానొక్క పుత్రుడు సముద్రములో మునిగి పోయాడు. పోయిన నా పుత్రుని తిరిగి సజీవముగా మీరు తెచ్చి యివ్వగలిగిన యెడల అంతకన్నను గొప్పగురుదక్షిణ ఏమివుందును?” అని వారితో అన్నాడు. వారు వెంటనే గురు ఆశీర్వచనములు తీసుకుని ప్రభానతీర్హమునకు బయలుదేరి వెళ్ళారు. అచ్చట సముద్రరాజైన వరుణుని ప్రసన్నునిజేసుకుని తమ గురుపుక్రుని విషయమై అడగ్గా వరుణుని సలహామేరకు వారు సముద్రపు అట్టడుగునకు చేరి శంఖాసురుని సంహరించి యమలోకములో వున్న యమునివద్దకు వెళ్ళారు. యమధర్మరాజు వారిని సాదరముగా ఆహ్వానించి సాందీపని పుత్రునివారికి యిచ్చివైచి ఆనందించాడు. బలరామ కృష్ణులిరువురు ఆ బాలుని వెంటనిడుకుని సాందీపమహర్షికి భక్తితో సమర్పించి (ప్రణమిల్లగా ఆయన: వారిరువురినీ హృదయమునకు హత్తుకుని అనేకానేక మంగళవచనములతో దీవించివారిని తిరిగి మధురకు పంపాడు. "

(క్రూరుదైన జరాసంధుడును మరికొందరు రాజులును అసూయా (గ్రస్తులై కృష్ణుని రాజ్యమునకు శాంతిసౌఖ్యములు లేకుండునట్లు సంకట పెట్టుచుండగా కృష్ణుడు తన రాజధానిని, మధురనుండి మార్చవలసి వచ్చింది. శత్రుపీడ శాశ్వతముగా లేకుండునట్లు సముద్రమధ్యమున “ద్వారకొ అను నగరమును నిర్మించారు. విదర్భరాజకుమార్తె రుక్కిణి శ్రీకృష్ణునే పరిణజయమాడదలచింది. శ్రీకృష్ణుడు కూడ రుక్కిణిని వివాహమాడదలచాడు. కానీ రుక్మిణి సోదరుడైన రుక్కి శ్రీకృష్ణదిరోధి. అతడు రుక్కిణీని ఛేదిరాజైన శిశుషాలునికిచ్చి వివాహాము గావించుటకు జరాసంధునితో కలసి వ్యూహము పన్నాడు. ఈ విషయము చెలికత్తెల న నన క

( గర లన లి క న

1|| | |. ౪- ల? 1లో ట్‌ ఒక లి రా దీ న్వు మో స్ట్రీ ఇ)! 4న 2 లో సు జే - ర జు? నరు మా సమ! టల ట్రం 2] నను న ల ర. (1 ళ్‌ కా! క్షు నే! సూ మట . ట్‌ | య చ భన్‌. | సన ఇతో! న గండి? ష్ష్‌ ల! | ణే ధల 1 సక 11/5 శ్ర మాటలు స

• కష న యాన పాయా కుకు మే సప ౯

॥ / శద రా! ధా ధగ కాన, , క్‌ు ్డెం క. ఉగ ల. నై యన స!

శ్రీ కృష్ణుడు

ద్వారా తెలుసుకున్న రుక్కిణి దుఃఖిస్తూ శ్రీకృష్ణునకు ఒక లేఖ వ్రాసి రహస్యముగా వర్తమాసము పంపింది. కుండినపురములో జరుగ బోవుచున్న వివాహవేదిక వద్దకు వచ్చి తనను రక్షించి ద్వారకకు తీసుకువెళ్ళు వలసిందని ఆ లేఖ ద్వారా తెలిపింది. అదే విధముగా శ్రీకృష్ణుడు వివాహవేడుక జరుపుటకు నిర్ణయించిన దినమునకు కుందినపురమునకు వెళ్ళాడు. పూర్వసాంప్రదాయానుసారముగా అంబికా దేవిని పూజించుటకు రుక్మిణి వెళ్ళుచుండగా శ్రీకృష్ణుడు రుక్మిణిని తన రధముపై కూర్చుండ బెట్టుకుని వెళ్ళిపోయాడు. జరాసంధాదిగ మిగిలినవారందరూ ఆతనిని ఎదిరించలేక ఓడిపోయాడు. శ్రీకృష్ణుడు రుక్మిణిని ద్వారకకు తీసుకుని వచ్చి ఆమెను అక్కడ వివాహమాడాడు. రుక్కిణి శ్రీకృష్ణుని పట్టమహిషి అయింది.

సత్రాజిత్తువద్ద '“శ్యమంతకమనెడి విలువైన మణిఉందేది. ఒకనాడు ఆ మణిని పోగొట్టుకొచ్చిన సత్రాజిత్తు శ్రీ కృష్ణుని అనుమానించాడు. శ్రీకృష్ణుడు గొప్ప సాహసముతో దాని జాడ తెలుసుకుని తిరిగి దానిని సత్రాజిత్తుకు అందించాడు. సత్రాజిత్తు తను చేసిన తప్పును క్షమించమని అడిగి తన కుమార్తెమైైన సత్యభామను కృష్ణునికిచ్చి వివాహము గావించాడు. వీర్పుక్రాక ఇంకను ఆరుగురు రాజకుమార్తెలను పరిణయమాడ్రాడ్డు,

శ్రీకృష్ణుడు నరకాసురుడు, శిశుపాలుడు, దంతవక్రుడు, పౌంద్రకుడు, మరియు సాల్వుడు వంటి ఎందరో దుష్టులను నశింపజేసి ఈ జగత్తునకు సుఖశాంతులు వ్రసాదించాడు. నరకాసురుడు పదహారువేలమంది స్త్రీలను బంధించగా వారిని విడిపించి రక్షించాడు. భీముని చేత జరాసంధుని వధింపజేసి ఆతని చేత బంధింపబడిన వందల కొలది రాజకుమారులను చెరసాలనుండి విముక్తులను గావించాడు. లయం 3 టా

శ్రీకృష్ణుడు

పాండవుల తల్లి అయిన కుంతి శ్రీకృష్ణునకు మేసత్త పొందవులు ధర్మశీలురు శ్రీకృష్ణుసకు వారు ప్రియతములు. వారిని ఎన్నో విపత్తులనుండీ. అవమానములనుండీ శ్రీకృష్ణుడు కాపాడాడు. పాండవాగ్రజుడైన ధర్మరాజు రాజసూయయాగము కావించాడు. కృష్ణుడు దూరదేశమున నుండగా కౌరవులు పాండవులతో బలవంతముగా జూదమాడించి వారి రాజ్యమును అపహరించి వారిని అడవులపాొలు జేశారు. వారు పండ్రెండు సంవత్సరములు అరణ్యవాసమును ఒక సంవత్సరము అజ్ఞాతవాసమును భరించవలసి వచ్చింది. దుర్యోధనుడు ద్రౌపదిని నిండుసభలో అవమానించదలచాడు. ఆమె దీనాలాపనములను విన్న శ్రీకృష్ణుడు తస దివ్యశక్తితో ఆమె వస్త్రములు అనంతముగా వృద్ధిపొందునట్లు ఆశీర్వదించి ఆమెకు అవమానము కలుగకుండ కాపాడాడు. పాండవులు అరణ్యములో వుండగా దుర్వాసుడు వారి వద్దకు రాగా ఆ బుషి శాపం బారినుండి కూడ వారిని కాపాదాడు.

యుద్ధము అనివార్యము కాగా కౌరవపాందవులకు సంధి కుదుర్చుటకు మధ్యవర్తిగా నిలిచాదు. అఖిలాండకోటి (బ్రవ్మాండ నాయకుడైనను పాండవుల దూతగా కౌరవుల వద్దకు వెళ్ళుటకు శ్రీకృష్ణుడు సంశయించలేదు, యుద్ధము నిశ్చయము కాగా తాను ధర్మ్శపరులైన పాండవులపక్షమున వుండుటకు నిర్ణయించుకొన్నాదడు. వారికి సమయోచితముగా తగిన సూచనలిచ్చి విజయమునకు కారకుడయ్యాడు తాను గొప్పవీరుడై వుండికూడ అర్జునునకు సారధిగా వెళ్ళాడు. యుద్ధారంభమున అర్జునుడు వివశుడై యుద్ధవిముఖుడు కాగా 'గీత' ద్వారా ఆతనికి ప్రేరణకల్లించి యుద్దోన్ముఖుని గావించాడు. అదియే జగత్విఖ్యాతి గాంచిన 'భగవద్ద్గీత', భగవానుడు చెప్పినది కావున భగవద్దీత. యుద్ధభూమిలో పాండపులను భీష్ట, ద్రోణ, కర్టుల బారినుండి లా. త్‌ఢీ తలా

ఖో టా తం ళు న్‌ ఉండి ఇ దాం లీ. గాం సంంణ టి స చనం ర ననా” క్‌ ఓ బం. గాడా మ.

1 ( [న . స [ఈక గా.

శ్రీ కృష్ణుడు కాపాడాడు. జయద్రధ, కర్టులను సంహరించునపుడు అర్జునుని ప్రతిజ్ఞ నెరవేర్చునట్లు చేసాడు. అర్జునుని కాపాడాడు. శ్రీకృష్ణుని శక్తిసామర్ధ్యములతో పాండవులు యుద్ధమున విజయులైరి. తరువాత ధర్మరాజుకు పట్టాభఖిషేకముగావించి అనుభవజ్ఞులైన భీష్మునిద్వారా నేర్పుగా రాజ్యపరిపాలనా విధమును వివరింపజేసాడు. పాండవులుచేత అశ్వమేధయాగము చేయించి శ్రీకృష్ణుడు ద్వారకకు వెళ్ళాడు. ధర్మ పరిరక్షణ, సాధుపరిత్రాణము, దుష్టశిక్షణ శ్రీకృష్ణుని ప్రధానోద్దేశములు. తనవారైన యాదవులు దుష్టులుగామారి, అధర్మపరులుకాగా, మునిశాపము నెపముతో వారిలో వారు కలహించుకొనునట్లు (నశించునట్లు చేసాడు). యాదవకులమంతయు నాశనమగునట్లు చేసెను. మన చేతి [వేళ్ళలో ఒకటి విషగ్రస్తమై తొలగించవలనివచ్చినపుడు అది మన శరీరములో భాగమ్రైనా ఖండించివేయాలి కదా! యాదవుల విషయములో కూదా ఇది నిజమైనది. ఈ విధముగా సర్వశక్తిమంతుడు, సర్వాంతర్యామి మరియు సర్వజ్ఞుడుయైన జగన్నాధుడు ధర్మమును స్థాపించి అధర్మమును నిర్మూలించి ఈ పవిత్రభూమిని కాపాడాడు. అవతార పరిసమాప్తిగా కృష్ణుడు ఒక వృక్షము క్రింద ఆసీనుడై వుండగా ఒక బోయవాడు మసకవెలుతురులో ఒక జంతువుగా భ్రమించి బాణము సంధించి పాదముపై కొట్టాడు. తరువాత తాను చేసినది గ్రహించి భయవిహ్వలుడై భగవానుని పాదములపై పడి, ప్రణమిల్లి దుఃఖించగా ఆతనిని క్షమించి, ఓదార్చి వైక్తుంర్లన్రాధుడు తన దివ్యసదనమునకు వేంచేసాడు. న యా. (2 ర జగ పాడా కళ ఆాాాాాాలాాాలాాాాాాాా

" కన వ టి. తనన స సు! టే స? నానా 7 / న్న జా రా లా [ ర మ్మ... ల. ఆదార్‌ హింద్‌ ఫాలోవర్ల సారల్న |. పాసా బొద్ధిమత సద్దొంతకర్త 1 గ్‌ రా న న వ | నేట్టోస్తష్టున్టట మ్య... గొత్రన్తు ముట్సుడు న, చు (1) " . (౬. ల్డ్‌ శతి గ. ల్‌ గ న. | యె శ (| శా గక? ో గ . లా! | [| థా నీ త న క్రూ ష్ష్‌ స స! ల స లన్‌! య! వ [ట్ర ర. పిమునాతభీషాపడ ఎకమనాట్రో కా. న. ఎశమనాధ్‌ఖీపల్లప్తర్స్‌ (మాన! ల వణ క నాల... పనేనా వనన వీలును న 'భాదతీ చాడ్యాంగ ద్మాతి | యయా | అతసుగ్‌ రాం ల మం. అరా లల మపర చలసాని. ఇ ఆర్‌ అంలేషర్‌ న. శ ల. , బఅచ్థనుతల్యు క్‌ స ఆ్రర్ట్‌ అ0ఫగ్షన్‌ 1 న సము స హు లేం సమ క వే బన్‌... న +! త్త ట్రా! టం టా న. అయడా క కల్నక్సు || ఎయాలిటపంపటున | _పోహానాటఫీపంషర్స్‌ జం - క్‌ ( న న... వాంగయగరుంలక | బివేక్తానరుడు మ! 11 గీ శా ॥ గ సంభ! జ్‌ ఉహహుదాతై ఉఠజ్లళత డాజమండ్రి -1