Telugu Shivabhaktha charitamrutham - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

లాట యును. ఏచెభర్త ఉరితామృత గ్ల బ్రతఅ స. ఖం చ |

1. స్తో క. జాన్‌. న క 1 ము... క్‌ నలం “క స్స న్ని శ | ల లు తు తి టి . వ్‌ | ం వ్య? | .. [ న వం కాం - అత అట మతి పవని నిర్మల ప్రభావతి

ఓం శ్రీ గణాధిపతయే నమ: చెవభక్త చరితిచమృతం రచయిత్రి శ్రీమతి పవని నిర్మల ప్రభావతి

గ్రరి గ్ర”

ప్రధమ ముద్రణ :1995 ఆగను వ్రతులు;000

న

న,

నూ.

“ప్రకాశకులు: - శ్రీమతి పవని నిర్మల ప్రభావతి మొగిలిచర్ల (౧.౦.) (1/10) లింగ నముద్రము (5.0.) ప్రకాశం జిల్లా - 523 134. వెల: 25/- (౧ " య. విజయవాడ + 520 0౦0౬ పోన్‌: 5646870 +

బలల సన్‌ నంత న న స న స న చ త చ. న! న. త్‌ో న సై [| శ న ల్‌ న క (.. వ షప మం ళం జో చ నయా వ న వ త. ఎం న ॥| లై సీ క కః స రం. శ బాల్‌ చ న ఫీ న న న క య శం మ మ్‌ టి స క ధనల చ లట య నట

యడ ల న [.. న తు న. న లో గ్‌ క జన || ట్‌ శభ స జాని ః న య స మైల స త 1 లల గ్‌ చు లం దే స న క. ఖు లట వం. మ. య ర స చట | ల. నో టా న మాం స న ర ర. ర రట న ర న ర నం భం చం టం ము తన టం ప స న న సక వ ప! చ| 54 క. ర. బటన్‌ న. ప టి న న. రట ర స |. మ! లో సల డే పడా స . ప మ. న న ల టి న. 1 పాం. నట స. న బ్‌ పం ల. ల నరా సట న్‌ జగ్‌ టా. స స. | ల మి? న క హం హి. [1 కా ల ల లట లు న

పు. . ఎలా ర ర ల న...

వ్యా రు టా టన న టంట! ము న. న. నం. యు. న ట్‌ 11 (. ప. లో పం త టా, ళన న న. 1. న. న, పం. లండు న్న న న్‌ా చ క్‌ సట గ్ర న్‌ టే స్త ళం కరు. ల బ్యా యిల సహ నే

(| లల నల వక రం లం నం ల్లో నం. ం న 2! ! ర. న బ్‌ బం రాన న న న ప ననే కాం న హా. క! హు చా. యం. నః యవ టు అం మం ల్‌ నం. న న! చతంోంటో న. తో ల టా నాడ కాజ కా మతో. క క న ర క క. య

టీ శ్రీ మాల్యాద్రి లక్ష్మీ నృశింహస్వామి ఉలి చి పాదార విందములకు భక్తి ప్రపత్తులతో

“పన్నిజు తిరుముజై' అనే కల్పవృక్తంలో తిరుత్తొండర్‌ పురాణం పండ్రైెండో కొమ్మ. ఏనాడూవాడని, రేకులూడని, దివ్యపరిమళాన్ని నలుదిక్కులా విరజిమ్మే డెబ్బై రెండు విరియబూచిన పువ్వులతో విలసిల్లే ఆ కొమ్మకు తెలు/ఏ సాహిత్య నందనోద్యానంలో అంటుగట్టి పాదుచేసి అమృతంలాంటి తెలుగు మాటల తీయని రససేచనంతో పెంచి బుధరంజనం, రసికజనామోదం కలిగించే మహత్యం పరమసాధ్వి శ్రీమతి పవని నిర్మల ప్రభావతి గారికి దక్కింది.

పుణ్యభారతమాత నృష్టి తొలినాళ్ళనుంచి తన. సంతానానికి దివ్యసంస్కృతిని ఉగ్గుబాలతోనూరి పోసింది. అవ్యయ అక్షరపురుషుని శివమాధవ దివ్య స్వరూపాన్ని చూపి వాటితో ఆడుకొని జన్మతరింపజేసుకునే ఉపాయం కల్పించాలి. అవతార రూపాలతో మాధవుడూ, భక్తావనలిలలతో ఉమాధవుడూ తమ అద్భుత మహిమల్ని గుణవిశేషాల్ని ఆ సంతతికి తెలిపి అద్భుతానందమగ్భ్గుల్నిగావించారు.

విశ్వాత్మకుని ఆ రెండు రూపాల మహత్యం, లీలల్లోని ఆంతర్యం మొదలైన విశిష్టతల్ని ఎందరో తపస్వులు, మహాత్ములు. శ్రుతి సృతి-పురాణాదులల్లో వ్యక్తంచేసి ఆ సంతతికి పాఠాలు నేర్చారు. మనోవికాసం, ఆత్మచైతన్య ప్రకాశం కలిగించే అలాంటి గ్రంథాల్లో శ్రీహరిపరమైన దివ్యప్రబంధాలు, శివపరమైన పన్నిణుతిరుముజై గ్రంధాలు దేశభాషలో వేదంగా పరిగణింప బడుతున్నాయి.

విష్ణుభక్తులైన ఆళ్వార్లు పండ్రెండు మంది రచించిన గ్రంధాలు దాదాపు నాలుగువేల పాశురాల '(దైవపరమైన పద్యాలు) ద్రావిడచేదమని, ద్రవిడోపనిషత్తని

ప్రశస్తిపాందుతున్నాయి.. తిరుమల తిరుపతి దేవాలయాల్లో, దాక్షిణాత్య దేవాలయాల్లో వేదంలా నిత్యపారాయణం చేయబడుతున్నాయి. ఉత్సవ సందర్భాల్లో స్వామి ఊరేగేటప్పుడు ముందుగా దివ్యప్రబంధాలు, స్వామికి వెనుకగా వేదాలు బృందగానంగా శ్రీవైష్ణవస్వాములు పాడుతూ స్వామిని అనుసరించడం చూడవచ్చు. అలాగే శ్రైవపరమైన పన్నియు తిరుముజైలోని తేవారు, తిరువాచకంలాంటివి శివాలయాల్లో నిత్య పారాయణగా శివాలయోత్సవసందర్భాల్లో దేవుని వెంట బృందగానంగా భక్తులచేత గానం చేయబడడం దక్షిణదేశంలో కానవస్తుంది.

శ్రీవైష్ణవ . పండితులు, కవులు దివ్యప్రబంధాన్ని యాధాతధంగా అనువదించి వ్యాఖ్యలు, వివరణాత్మకగ్రంధాలూ రచించి తెలుగుసహృదయులకి ఆస్వాదయోగ్యం గావించియున్నారు. దైవపరమైన ప్రబంధాల్లో ఒక్క “తిరువెంబాలై' మాత్రం తిరుమల తిరుపతి దేవస్థానం వానిచేత తిరుప్పావై తోబాటు తెలుగు అక్షరాల్లో తెనుగులో తాత్పర్య వివరణతో వెలువరించబడి ఉంది. "తక్కినవాటిలో ఏదీ అనువదించబడినట్లు నాకు తెలియరాలేదు. యథాతథంగాకాకపోయినా సారాంశాన్నైనా తెలుగులోవ్రాయాలన్న ఉత్సాహం ఎంతో కాలంగా నాలో తొందరపెడుతూ ఉంది. కాని ఆ ఉత్సాహం అంతరంగంలోనే నిలిచి కార్యరూపం పాొందకపోవడానికి ఎన్నోకారణాలు. అవి ఇక్కడ పేర్కొనడం అప్రస్తుతం. .

ఐదారు నెలలకు ముందు ఎవరో నన్ను గురించి చెప్పగా ఆ శ్రవణపరిచయాన్ని పురస్కరించుకుని మొగలిచెర్ల వాస్తవ్యులు నిరంతర ధర్మకార్యనిర్వహణ తత్పరులు శ్రీయుత పవని శ్రీధరరావు మహాశయులు పరమోదారంతో నాకు తమ ధర్మవల్సి, సాధ్వీ శిరోమటి శ్రీమతి పవని నిర్మల ప్రభావతి అమ్మగారు రచించిన పుస్తకాల్ని పంపారు. ఏ పుస్తకం దొరికినా సాంతం చదివి ఆవలబెట్టడం నా అలవాటు. కాన దారికిన ఆ పుస్తకాలన్నీ ఒకటి తర్వాత మరొక్కటిగా సాంతంగా చదివాను. ఎంతో సంతోషం కలిగింది. ఎంత సూక్ష్మవిషయాన్నైనా సులభంగ అర్హమయ్యేలా సరళవ్యావహారికభాషలో

| ( 1 0 ఏకధారగా వ్రాయగల నేర్పు శ్రీమతి ప్రభావతిగారి రచనలోని విశిష్టత. శ్రీకారం చుట్టిన తర్వాత ఎక్కడా ఆగకుండా జలజల మందాకినిలా జారిపోతూ ఉంటుంది వారి రచన. కాబట్టి చదివేవారు కూడా నడుమ ఆగలేరు. అంతేగాక ప్రతివాక్యంలోనూ వారి అంతరంగశుద్ధి వ్యక్తమవుతుంది. ఆ గుణం పాఠకుల్ని ప్రభావితం చేస్తుంది. మనస్సును సంస్కరించుకోవడానికి దారి కల్పిస్తుంది. ఆధ్యాత్మిక విషయానికి సంబంధించిన గ్రంథాలు కేవలం పాండిత్య (ప్రకర్షతో వ్రాయతగ్గవి గావు. 'మచ్చందా దేవతే బ్రహ్మన్‌ ప్రదృత్తేయా సరన్వతీ” అన్నట్లు బ్రహ్మపేరణచే వాల్మీకి మహర్షిలోని పరాశక్తి యదుబద్దమైన శ్లోకం వెలువడినట్లు, 'పలికించెడివాడు రామభద్రుండ'న్నట్లు పోతన యుపాస్యదైవం అతనిలోనుండి పలికించినట్ట్లు నాద యోగసిద్ధివల్ల త్యాగరాజులోని పరాశక్తి దివ్యకీర్తనలుకలిగించినట్లు ఆత్మవికాసంతో దివ్యచైతన్య ప్రేరణతో రచన సాగినప్పుడే అది రచయితకీ, పఠితులకీ శ్రేయస్సు నాపాదిస్తుంది. ఇటీవల తమిళనాడులో ఒక ప్రముఖుడు ఉపన్యసిస్తు ఇలా అన్నాడు. “నాకు రవంత గూడా దైవ విశ్వాసం లేదు. కాని తేవారం, తిరువాచకం తిరుప్పుగళ్‌ లాంటివాటిలోనివి ఎవరైనా రాగయుక్తంగాపాడుతున్నప్పుడు వింటుంటే ఏదో ఒక విధమైన స్పందన నాలో ఏర్పడుతుంది.” అని. ఆ స్పందన వేరేదీకాదు. “సంసార వాగురాం తస్థః లూన పక్ష ఇవాండజః” అన్నట్లు సంసారబంధమనే వలలో తగులుకుని టెక్కలూడినపక్షిలా విలవిలతన్నుకుంటూ ఆ బంధంనుంచి తప్పించుకోవాలని ఆత్మ పాందే తపన అది. బుద్ది తెలుసుకోలేకపోయినా, మనస్సు ఒప్పుకోకపోయినా. వ్యగ్తిల్‌' నిష్కళంకాత్మ పొందే బాధయే ఆ స్పందన. దివ్య చైతన్య శక్తి యొక్క ఉద్భోధతో గావించబడిన రచన' విన్న వ్యక్తి ఎట్టివాదైనా ఆతనిలో ఏకొంతో అలా ఆత్మవికాసం కలిగించడానికి సమర్ధమవుతుంది. తెలియక తొక్కినా నిప్పు చుజ్టుమన్నట్టు అలాంటి రచన చిరస్థాయిగా ప్రజలకి కనువిప్పు కలిగిస్తూ

• వారి జీవితానికి హితం కలిగిస్తుంది. - అట్టి స్పందన కలిగించే శక్తి శ్రీమతి పవని నిర్మల ప్రభావతిగారి

రచనకుంది. అది ఊరికే అబ్బిందికాదు. భక్తి విశ్వాసాలతో శ్రీరామకోటి వ్రాయడంవల్ల, తదేకదీక్షతో ఒకకోటి అష్టాక్షరీ మహామంత్ర జపయజ్ఞం సాగించి సాధించినందువల్ల ప్రకృతం శివపంచాక్షరీ మహామంత్రజపదీక్ష చేపట్టి నిర్వహిస్తున్నందువల్ల గలిగిన అపార దైవానుగ్రహం, హనుమంతునికి తన శ్రి తనకు తెలియనట్లు ఆ 'మహాతల్లికి తనకు సం్రాప్తమైఉన్న దైవానుగ్రహశక్తి తెలియకపోవచ్చు. నాకు మాత్రం ఆ సాధ్వి వల్ల మహోన్నత కార్యం సాధించేట్లు చేయయవచ్చునన్న విశ్వాసం దృఢంగా ఉంది. నా యన్మారుల దివ్యచరిత్ర ప్రాయవలసిందన్న నా అభ్యర్థనను ఆ తల్లి అంగీకరించడం నాకు మహానందం కలిగించింది. దివ్య [గగ్రంధరచనోత్సవానికి ఇది అంకురార్పణ మాత్రమే. ముందుముందు ఈ విధంగానే మూవర్‌లేవారమ్‌ (ఆర్బర్‌-సుందరర్‌-తిరుజ్ఞాన సంబందర్‌ అనే ఈ ముగ్గురు మహనీయుల ద్ధివ్యరచనలు, మాణిక్కవాచర్‌ రచించిన) తిరువాచకమ్‌ యధామూలంగా కాకపోయినా సార సంగ్రహంగానైనా వ్రాయించి సహృదయులకి అసాద్యయోగ్యంగావించాలన్న ఉబలాటం నాలో ఉంది. రచనకివలసిన చిత్త శుద్ది, ఆత్మబలం, దివ్యచైతన్య సంపత్తి శ్రీమతి పవని నిర్మల ప్రభావతిగారికి ఉంది. ఇక శివసంకల్పం గూడాతోడైతే నా ఆసక్తి అమోఘంగా ఫలిస్తుంది. ఆ శుభ సందర్భానికై నిరీక్షిస్తున్నాను.

ఈ గ్రంధం పాఠక సహృదయుల్లో ఉన్న దైవవిశ్వాసాన్ని మహావిశ్వాసంగా పరిణమింప చేయగలదని ఆశిస్తున్నాను. రచయిత్రికి నా మనఃపూర్వక అభినందనాల్ని తెలుపుకుంటున్నాను.

సుజన విధేయుడు, శ్రీ నడాదూరి విజయ రాఘవాచార్యులు శ్రీఅపార్ట్‌మెంట్‌, _ 49/89, 27వ వీధి, ఆల్లె గంగానగర్‌, మదరాసు - 600 061

కావలి పట్టణంలో నందదీప్‌ సాయిసమాజ్‌ ఆవతరణ శ్రీ షిర్గి నాధుని అపార కృప వలన ఎర్బడింది. కావలి వట్టణంలో శ్రీ ఎక్కిరాల భరద్వాజ గారి శిష్యులు డౌ॥ పి. నరసింహంగారు వారి సతీమణి డా॥ పి. రమాదేవిగారు శ్రీ టంగుటూరి శవ ప్రసాదరావుగారు శ్రీ చలంచర్ల సూర్యప్రకాశరావుగారు మొదలైన వారంతా సాయిసత్సంగముగా ఏర్పడి, సాయిమందిర నిర్మాణానికి మందుగా ధుని నిర్వహించి.ఆ ప్రదేశాన్ని షిరిడిగా రూపొందించుకొని అప్పుడు మందిరం నిర్మించుకోవాలనుకున్నారు. జనవరి 19, 1988లో సుమారు 25మంది సత్సంగ సభ్యులు శ్రీ ఎక్కిరాల భరడ్వాజగారి నాయకత్వంలో బస్సులో షిరిడి వెళ్లినప్పుడు అనుకోని విధంగా శ్రీ సాయిబాబా యొక్క అపారమైన అనుగ్రహానికి నిదర్శనంగా షిరిడి ధునిలోని అగ్ని వారికి లభించి, కావలి పట్టణం చేరింది. పూజ్యులు శ్రీ ఎక్కిరాల భరద్వాజగారి ఆధ్వర్యంలో కావలి పట్టణంలో 1.6. కాంపెక్స్‌ ప్రక్కన నిర్మించుకున్న శ్రీ ద్వారకామాయి సత్సంగ మందిరంలో ఆ ధుని స్థాపించి భక్తులు దానిని సేవిస్తున్నారు. ఆ విధంగా శ్రీ సాయిబాబా మరో నందదీపం కావలి పట్టణంలో వెలిసింది. శివభక్తుల చరితామృతము వ్రాయమని గురుతుల్యులు శ్రీ నడాదూరి విజయ రాఘవాచార్యులు గారు మాకు నవ్రాసినపుడు, ఎలా ఈ పుస్తక ముద్రణ భారం వహిస్తామా అని" ఆలోచిన్తుండగా, అనుకోని విధంగా కావలి నందదీప్‌ నమాజ్‌ వారు మా దంపతులనిరువృరిని కావలి పట్టణంలో గీతామందిరంలో ఆధ్యాత్మిక ఉపన్యాసమివ్వమని ఆహ్వానించారు. అప్పట్లో శ్రీ పి. నరసింహంగారు శ్రీమతి పి. రమాదేవిగారు శ్రీ టంగుటూరి శివప్రసాద్‌రావు గారు మా ఆలోచనకు స్పందించి ఆ శివ భక్త చరితామృతము ముద్రణకయ్యే ఖర్చులో కొంత భాగం భరించగలమని వాగ్దానమిచ్చారు. శ్రీ సాయి నాదుని కృపవలన వారి సహకారంతో ఈ పుస్తకమును ప్రచురించే భాగ్యం కలిగింది. శ్రీ షిర్లి నాధుని కృప, శ్రీ దత్త సాయి భక్తుల సహకారాలతో ఇంకా ఎన్నో ఇలాంటి రచనలు వెలవరించవలెననే మా సంకల్పం. ఇట్లు శ్రీ దత్తాత్రేయుల పాదరేణువులు పవని నిర్మల ప్రభావతి పవని శఢరరావు

“ఆంధ్రత్వమాంధ్రభాషాచ, ప్రాభాకర పరిక్రమ:

తత్రాపి యాజుషీశాఖా నాత్యల్ప తపసిః ఫలమ్‌ ॥

అంటూ పొగిడారు అప్పయ్యదీక్షితులు.

గోదావరీ తీర బ్రాహ్మణుల వేదోచ్భారణలోని స్పష్టత, పవిత్ర గోదావరీ నదీ ప్రవాహవేగంలోని లయలా భాసించే ఆవేద గానము, మహనీయులైన అప్పయ్యధదీక్షితులవారిని ముగ్భలను చేసింది.

నిజానికి, మనభారతదేశములో పిట్టగానో, పుట్టగానో, చెట్టుగానో, రాయిగానో, కొందగానో, నదిగానో, పుట్టినా ఈ దేశపు ఆధ్యాత్మికతత్వం కొంతలో

_ కొంతయినా ఆజన్మలో అంతర్గతంగా దాగేవుంటాయి. ఇక మనిషిగా

పుట్టడమన్నది ఎన్ని జన్మల సుకృతమో! విద్య, వివేకము, సంస్కారము, ఆధ్యాత్మిక జిజ్ఞాస కలిగివున్న వ్యక్తీ అయితే, ఇక ఆజన్మసార్టకమైనట్లే. అక్కడనుండి మోక్షమార్గం చాలా సులువైనది. . భౌగోళికంగా చూచినా భారతదేశానికి ఒక ప్రత్యేకత ఉన్నది. ఉత్తరాన భారతీయ. సత్వగుణ సంపదను చాటిచెబుతూ మహోత్తుంగ శిఖరాలతో “హిమాలయాలు” వెండి కొండలుగా నిలచి, సదాశివునకు, నరనారాయణులకు, తపోనిలయములై, అమ్మవార్ల వివిధరూపాల ఆవిర్భావానికి కూడా అటపభైై ఎటుచూచినా గంభీరమైన ఆధ్యాత్మికతను సుందర దృశ్య శ్రవణ, పుణ్యనదీనదాల పుట్టుక, ప్రవాహవేగాలతో పోటీపడి మనిషిలోని అంతర్‌దృష్టిని జాగృతం చేస్తున్నాయి. ఇటు దక్తిణ భారతమంతా పరమేశ్వరీ అమ్మవారి

యయ! తపోభూమి. ఎందరో గురువులకు, మహాభక్తులకు, భక్తకవులకూ జన్మభూమి. ఆకాశాన్నంటుతున్నట్టుండే, శిల్పకళా చాతుర్యం, వెల్లివిరిసే ఆలయగోపురాలతో, మదరాసు మొదలు కన్యాకుమారి వరకూ సర్వదేవతా ఆలయాలకు, మహోన్నత శిల్పుబకూ అది బంగారు భూమి. విఘ్నేశ్వరుడు మొదలు విశ్వేశ్వరుని వరకూ సుందర శిల్బమూర్తులై అర్భామూర్తులై అమ్మవార్లు వివిధరూపనామాలతో వెలసి, శ్రీమహావిష్ణువు శయనమూర్తులూ, సుబ్రహ్మణ్యేశ్వరులూ, ఇలాఒకరేమిటి ? దక్షిణాది ఆలయలనూ, ఆళ్వారులనూ, శివభక్తులనూ, మరవటమన్నది సాధ్యపడని విషయం, ఏకొద్దిగా ఆధ్యాత్మికవాసన వున్న వ్యక్తులకైనా ఉత్తర భారతానికీ, దక్షిణభారతానికి మధ్యవున్న ప్రదేశమంతా శ్రీమహాలక్ష్మీదేవి తపోనిలయమంటారు పెద్దలు. త్రిమూర్య్యాత్మకమైన జగదంబ ఇక్కడ మహాలక్ష్మి రూపుదాల్చి 'వైస్ణవి'గా పూజలందుకుంటుంది. అలాగని ఒక్కలక్ష్మీ అమ్మవారినే కాలుస్తారని కాదు. దుర్గ, కాళి, లక్ష్మి ఇలా ఏ స్వరూపంతో నైనా పూజిస్తుంటారు ప్రజలు.

ఈ దేవతామూర్తులందరి తపోబలమూ ఎవరి కోసం ? క్షణకాలం ఆలోచిస్తే, ఈయావద్భారతదేశవాసుల యావద్భారతంలోని సకల ప్రాణికోటి, చరాచర, సుగుణ నిర్గుణ, సాకార, నిరాకార సృష్టికీ ఆధ్యాత్మిక భిక్త బోధ అందించటానికే! అవునా? దైవాల, మహర్షుల తపస్సు నిస్వార్ధమైనది. పరోపకారధ్యేయం కలిగినది. అందువలనే ఎన్ని దండయాత్రలు, ఎందరు విదేశీయుల కుట్రలు, ప్రలోభాలు, రాజ్య విస్తరణ పధకాలు, ప్రకృతివైపరీత్యాలైన భూకంపాలు, మానవ కుయిుక్తిపూరిత మారణహోమాలు, కులమత, వర్గపోరాటాలు జరిగినా, జరుగుతున్నా, “బీజం” లా నిక్షిప్తమైవున్న ఈ దేశ ఆధ్యాత్మిక సంపదను, సంస్కారాన్ని కొల్లగొట్టడానికి ఎవరితరమూ కాలేదు. కాదు. కాబోదు. అది విస్తరించి విదేశాలకూ, జ్ఞాన బిక్ష పెడుతోంది నేడు గమనించండి. ఇక నదీనదాలు, పర్వతాలూ మనకు జ్ఞానబోధ చేస్తుండగా, మహనీయులైన మహాభక్తశఖామణుల బోధలు, రచనలు మనకు అధ్యాత్మిక వాణిని వినిపిస్తున్న “జ్ఞానఘోష” లు కాదా. ? వేదాలు, ఉపనిషత్తులు,

తాం పురాణాలు, మంత్ర శాస్త్రాలు, అన్నీ భగవంతునికి ్రతినిధులైన మహాభక్తాగ్రేసురుల హృదయ కుహరాలనుండి, వారి వారి అనుభవసారాలతో, అమృతాక్షరాలుగా రూపుదిద్దుకొన్నవే! ఆ బోధనలనూ, ఆ బోధలు మనకందించిన మహనీయులనూ సంస్మరించుకొని, ఆయా ధర్మాచరణకు పూనుకొనకపోగా, చారినీీ వారి అమూల్యకావ్యాలనూ నిర్లక్ష్యం చేయటం అన్నది పంచమహాపాతకములను మించిన మహాపాపం ! కృతజ్ఞత వేరు. కృతఘ్నత వేరు. “కృతఘ్నత” ను మించిన పాపం లేదు. దానికి ప్రాయశ్చిత్తమూ లేదు. తమిళ మహాకవి “తిరువళ్లువరొ' తన “తిరుక్కురళ్‌” గ్రంధంలో ఒక పద్యంలో- “ఏ హితమును చంపిన (పాడుచేసిన) వారికైననూ ప్రాయశ్చిత్తము వున్నది. కానీ చేసిన మేలు మరచిన కృతఘ్నుతకు ప్రాయశ్చిత్తం అంటూ ఏమీలేదు. బ్రహ్మహత్యాది పంచమహాపాతకములక్రేనా ప్రాయశ్చిత్తములుండవచ్చునుగానీ, మనక్షేమమున్రై, అవతారమూర్తులు, మహనీయులు కృతుల, పురాణాల, బోధల, వేదాల, ఉపనిషత్తుల కావ్యాల రూపంలో నయినా లేదా కర్మ ద్వారానైనా చేసిన మేలుమరచిన వారికి ఇక ప్రాయశ్చిత్తం అంటూ లేదుగాకలేదు. మహనీయుల దర్శనం, స్పర్శనం పుణ్యతీర్ధ స్నానం వంటిది. మనమనోవాక్కాయ కర్మల ద్వారా చేసిన పాప పంకిలం, ఆయా మహనీయుల దర్శనంతో స్పర్శనంతో, వారిని గురించి తెలిసికొనటం, వారి బోధలు ఆచరించటం ద్వారా క్షాళనం చేసుకోవచ్చు. ఉత్తరభారతం దైవాల పుట్టుకకు, పుణ్యనదుల పుట్టకకూ జన్మస్థలం అయితే, దక్షిణ భారతం ఆచార్యులకూ, జగద్గురువులకూ, వారి బోధనలకూ, జన్మస్థలం. దక్షిణ భారతదేశంలో మహనీయులగు శివభక్తులు “నాయనారుల” దివ్య చరిత్రములను ఆస్తిక జనులకు నా శక్తిమేరకు తెలియబరచవలెనన్న కోరిక కలిగింది. ఆ మహనీయుల చరిత్రలనబడే దివ్యసింధు స్నానము, మనలోని శిలాసదృశ పాపసంచయము- లనన్నిటిని పారద్రోలి మనందరికీ, పారమార్థిక చింతనను ప్రసాదించగలదని భావిస్తున్నాను. ఈ రచనలకు మూలకధలను గౌరవనీయులు, సోదరతుల్యులు, తమిళ సంస్కృతి, తెలుగు వాజ్మయములను ఆపోసన పట్టిన మహనీయులు మహాభక్తశిఖామణి అయిన శ్రీనడాదూరి విజయ రాఘవాచారిగారు

ప్రసాదించారు. వారు ఇచ్చిన “మేటర్‌ ను నా పరిమిత జ్ఞానంతో. నా 2లిలో నేను వ్రాస్తున్నాను. ఇందులోని శివతాండవస్తోత్రములు, “రూపధ్యానతర్నావళి' అను కశ్యపశిల్ప శాస్త్ర గ్రంధములోనివి. యధాతధంగా పాందుపరిచాను. ఇక ఒక్క విచిత్రమైన విషయం చెప్పక తప్పదు.

నేను వైష్ణవ సాంప్రదాయం అనుసరించే గృహిణిని. అమ్మవారి పూజ చేస్తాను సొంప్రదాయబద్ధంగా. ఒక విధంగా చెప్పాలంటే వీరవైష్ణవం నాది. శైవం అంటే ఎక్కువగా గురి లేదు. శివపూజ అంటే ఏదో తెలియని భయం. శ్రీరామకోటి, వ్రాయటం అప్టాక్షరీమంత్రజపం (గురుబోధ) భయం అనిపించలేదు. దైవానుగ్రహం, సద్గురు అనుగ్రహంతో అవి పూర్తి అయ్యాయి. లలితా సహస్రనామస్తోత్రం, శ్రీచక్రార్చ్సన ఏ శంకా లేకుండా చేస్తున్నాను సంవత్సరాల తరబడి. కానీ ఈశ్వరార్చన అంటే ఏదో అర్హంగాని ఆనుమానాలు.

• యమూ వేధించేవి. అలాటి నాకు మా ఇలవేల్పు .శ్రీమాల్యాద్రి లక్ష్మీ నరసింహస్వామి ఏ విధంగా పంచాక్షరీ మంత్ర జపానికి అనుమతి, ఆజ్ఞ ఇచ్చాడో, సద్గురువు శ్రీ దత్తాత్రేయ స్వామివారు పంచాక్షరీ మంత్రబోధ పరోక్షంగా ఎందుకు చేసారో నాకేమి అర్ధంగాని పరిస్థితి అయ్యింది. ఈశ్వరనామంలోని మహాద్భుత శక్తి కొంత అనుభంలోనికి వచ్చాక, ఈశ్వరపూజ అన్నా, ఈశ్వరుడన్నా భయం పోయింది. పైపెచ్చు భక్తి కుదిరింది. ఇప్పుడు ఎటుచూచినా ఈశ్వరుని రూపే సాక్షాత్కరిస్తోందంటే అతిశయోక్తి (స్వోత్కర్హు కాదు.

ఈ వైవభక్తుల కధలను వ్రాయవలసిందిగా పో*' లు శ్రీ రాఘవాచారి గారు కోరినపుడు మొదట భయపడ్డాను. వ్రాయలేనేమోనని సందేహం తెలిపాను. కానీ ఈశ్వరానుగ్రహం ఈశ్వర(పేరణ అన్నిటికీ మించి మా ఇష్టదైవం శ్రీ మాల్యాద్రి లక్ష్మీనరసింహస్వామి, మా సద్గురువు శ్రీ దత్తాత్రేయస్వామి వార్ల అపార కరుణ, ఆశీస్సులు ఈ కధలను పూర్తిచేయించగలవనీ, ఇందులో ప్రత్యక్తరం నాదిగాక ఆదైవందనీ సవినయంగా మనవిచేస్తున్నాను. అక్షరము, అర్థమూ, వాక్యమూ తానే అయి ఆ సదాశివుడు నిలుచుగాక.

సోదరి -- శ్రీమతి పవని నిర్మల ప్రభావతి

విం స్రై గఖాధిపతయే నమః త 2 బ్ర సుందరుడు - “ఆలాల” సుందరుడు జఒుకనాడు హిమాలయోత్తుంగ శిబరములలోని పరమ పవిత్రమూ, మహనీయమూ. అయిన కైలాస శిఖర ప్రాంతమున “ఉపమన్యు” మహాముని, మరికొందరు మునిశ్రేష్తులతో ఈశ్వరతత్వమును గురించి భక్తితత్చరతతో చెబుతున్నాడు. మిగిలిన బుషులు కూడా ఉపమన్యు మహాముని వాక్కులను అత్యంత శ్రద్ధాసక్తులతో వింటున్నారు. ఆ సమయంలో వారందరికీ హరాత్తుగా దక్తిణదిశః నుండి ఒకానొక మహాదివ్య తేజఃపుంజము, కైలాస శీబరం వైపు కదిలి రావటం కనిపించింది. తపోనిధి అయిన ఉపమన్యు మహాముని, ఒక్కక్షణం యోగ సమాధి నిష్తుడై, సదాశివుని పై అంతర్జృష్టి నిలిపాడు. కైలాస శిజరం పై వున్న ఈశ్వరుడు చిరునవ్వు నవ్వి ఉపమన్య్యునితో “సుందరుడను నా పరిచారకుడు” దక్షిణదేశంలో జన్మించి, ఆ జన్మ తీనుకొనటానికి కారణభూతమైన “కర్మ” నశించి, మరల నిర్మల చిత్తుడై నా వద్దకు వస్తున్నాడు. నేనే ఆ సుందరుని అట్లా జన్మించమని ఆనతిచ్చి వున్నాను లోగడ. ఇప్పుడు మరల నా సేవ చేసుకొనే అదృష్టం కలిగిందని పరవశుడై వస్తున్నాడు. ఆని సుందరుని పూర్వవృత్తాంతం సంక్షిప్తంగా తెలియబరచాడు.

ఉపమన్యు మహాముని తాను సడా?వృని ద్వారా వినిన “సుందరునిొ కథను మిగిలిన మహర్షులకు చెప్పసాగాడు.

ఒకప్పుడు, ఇంద్రాది దేవతలు, పరమళ?వునికి మొక్కి భక్తి పారవళ్యంతో ఈశ్వరుని స్తోత్రం చేస్తూ కన్నులారా ఆస్వామిని దర్శిస్తున్నారు. వారిలో ఒక విచిత్రమైన కోరిక మెదిలింది. “విశ్వముకెల్ల విశ్వేశ్వరుడైన సదాశివుడు బూదిపూతతో, పాముల అభరణాలతో, బటాజూటంతో, ఆస్తిమాలలతో, గజచర్మాంబరధరుడై వుండటం చూస్తూనే వున్నాము. ఆ రూపం ధ్యానిస్తూనే పరవ?స్తున్నాము ఇందాకా! ఈ స్వామి దివ్యాలలకార భూషితుకై, చీనిచీనాంబరధాలియై, మన్మధుని మించిన రూపముతో దర్శనమిచ్చిన మరి ఇంకెంత ఆనందదాయకముగా వుంటుందో!” అనుకున్నారు లోలోపల.

“భావనామాత్ర సంతుష్టాయై నమూ” అని లలితా అమ్మవారి నామాలలో మకటి.

భక్తుల భావనామాత్ర భక్తితోనే తల్లి ఆనుగ్రహిస్తుంది. ఆనందస్తుంది. జగజబ్జననికి భర్త బగజ్జనకుడు ఆయిన పరమేశ్వరుడు భోళాశంకరుడు, తన భక్తులైన ఇంద్రాది దేవతలు, బుషులు మొదలైనవారి మనోగత భావాన్ని పసికట్టారు. చాను యోగి-విరాగి. భోగం తన తత్వం కాదు. భోగం వదిలినపుడే యోగం సిద్దిస్తుంది. యోగంలో నిచిడీకృతమైవున్న మోక్షసాఘ్రాజ్య భోగవైభవాన్ని ఏ కొందరో భక్తాగ్రేసరులు తప్ప అందరూ అర్హంచేసుకోలేరు. ఆయితే సంకల్పం-సృష్టికి మూలం. సృప్టి ప్రతి సృష్టికి “బీజ” రూపం 1! ఈ చక్రభ్రమణమే సకలచరాచరసృష్టినీ నడిపిస్తోంది! భక్తుల సంకల్పం- ఒక సృష్టికి అంకురార్పణ అయ్యింది.

ఈశ్వరుడు భువనమోహనంగా చిరునవ్వు నవ్వాడు. ఆ చిరునవ్వు కోటి చంద్రుల కాంతి కిరణాల వెల్లువ. కోటి కోట్ల ప్రష్టల పరంపరకు సమాధానం. కటాను కోట్ల సంకల్పాల సృష్టికి మూలం. అంతే! నాగ భూషణాలు మణీమయ రత్నఖచిత ఆభరణాలుగా అమరిపోయాయి స్వామికి. అస్తిమాల ఆణిముత్యాల హారంగా రూపుదాల్చింది. గజచర్మాంబరం పట్టుపీలా ౨బరంగా మారింది. జటాజూటం మరుగున పడిపోయేలా చంద్రరేఖ చిహ్నంగా, మణిమయ కిరీటం శిరస్సు మీద అమరింది. కోటి మన్మధాకార రూపంతో, బంగారురంగు దేహచ్చాయతో కోటి సూర్య చంద్రుల తేజస్సుతో ' ఈశ్వరుడు పరమాద్భుత “సుందరొ రూపంలో

ఆబాల

ప్రత్యక్ర్యమయ్యాడు. యోగేశ్వరుడు. - భొగేశ్వరుడుగా “సుందరుడు” గా సాక్షాత్కరించాడు. | ఇంద్రాది దేవతలు, మహర్షులు, ఆమహాద్భుత సుందర రూపము కన్నులారా గాంచి, న్తుతించి, తమ కోర్కె తీరినందుకూ, తీర్చినందుకు పరమేశ్వరుని, పరిపరి విధములుగా స్తోత్రం చేసి శెలవుతీసుకొని వెళ్లిపోయారు. " ఈశ్వరుడు సుందరంగావున్న తన రూపాన్ని కైలానశిఖర “మణి దర్పణంలో

• ఒకసారి పరికించి చూచుకున్నాడు. తన రూపం తనకే ఆశ్చర్యం కలిగించేలా ఉంది. ఆ సౌందర్యం తనకే విభ్రాంతి కలిగించేలావుంది. ఒక్కక్షణమే ఇదంతా. ఇంత విభ్రాంతి గొలిపే సౌందర్యంతో తాను ఇట్లాగే వుండిపోతే, ఇక లోకాల మాటేమిటి? భక్తులలో భక్తిభావన కేవలం శారీరక సౌందర్యానికే పరిమితమైపోదా? భక్తి అన్నది శారీరక సౌందర్య ఆకర్షణేధ్యేయంగా రూపొందితే అది వ్యక్తులను భక్తి మార్గంనుండి మరలించి శరీరాకర్షణగా మారి అరిషడ్వర్గాలలోనికి దిగజార్చుతుంది. ఉన్మత్తునివలె కుండలిని మొదలు సహస్రారం వరకూగల యోగధ్యానాది తపోసాధన పద్దతులకు ప్రతిబింబంలా ఉండే తన రూపం- ఇట్లా భోగమూ, ఆత్యంత సుందరమూగా మాత్రమే వుండరాదు.

ఆ విరాగి మరుక్షణంలో తనలో ఆకృతిదాల్చిన నుందర రూపాన్ని “సుందరా! వెలుపలికి రా అని పిలిచాడు. ఆ రూపానికి చైతన్యం కలిగి, ఈశ్వరుని ఎదుట నిలిచాడు. ఈ సుందర రూపం వృధాగా సృష్టించబడినదా? కాదు | ప్రతిసృష్టికీ ఒక ధ్యేయం వున్నట్లే. ఈ సుందరాకృతికీ ఒకానొక జీవిత ధ్యేయం తప్పక వుండితీరాలి. అందుకే పరమశివుడు “సుందరా! నాలోనుండి ఉద్భవించిన నీవు నా సేవకులలో ఒకడివై, కైలాసములో వుంటూ, నా సేవచేసి తరించు.” అని ఆనతిచ్చాడు. శివజటాజూటంలోనుండి పెరికివేయబడిన ఒకానొక జట “వీరభదయ్రని”గా మారి మరోళఈశ్వరునిగా భక్తుల పూజలందుకొంటున్నాడు. నిరంతరం ఈశ్వర సాలోక్యం, | సామీప్యం, సాంగత్యం కలిగివున్న ఒకానాక వాహనరూపుడైన “వృషభం” మరో ఈశ్వరునిగా (నందికేశ్వరునిగా) భక్తుల పూజలందుకుంటున్నాడు. ఇక ఈశ్వరుని శరీరంలో నుండి “సుందరాకృతి” దాల్చిన “సుందరుడు” మరో ఈశ్వర తుల్యుడు కావటంలో ఆశ్చర్యమేముందీ? “సుందరుడు” తన అదృష్టానికి పొంగిపోయాడు. “ఈశ్వర కింకరులు, అంతా కురూపులు అవుతారని" ఒకప్పుడు దక్షుడు కోపంతో రావా వాళ్లలా

ఒల్లెరుగక పెట్టిన శాపం అనుధగణాలు, భూతగణాలు, భక్తి పరాకాష్టకు చేరుకొన్న యోగులైనప్పటికీ వికృతరూపులుగా వుండగా అందుకు భిన్నంగా సుందరుడు అత్యంత సుందరునిగా ఈశ్వర సేవ చేసుకుంటూ కైలాసంలో తిరుగాడుతూ, జగన్మాత, జగత్చితలైన పార్వతీ పరమేశ్వరుల సేవకుడయ్యాడు. ముబ్యంగా సుందరుని "సేవ, ధ్యానం అంతా పరమేశ్వరునికే పరిమితం అయ్యింది. పంచాక్షరీ జపము,' ధ్యానము, అతనికి జన్మత; సంక్రమించిన దివ్యవరాలు, ఈశ్వరుని రూపం కన్నులారా చూస్తూ, మహాయోగీశ్వరులకు కూడా అందరాని ఆ స్వామి దివ్యచరణాలను సురగంగతో కడుగుతూ ఆ సమయంలో ఉప్పాంగే ఆనందాశ్రువులు, హృదయం భక్తి భావంతో అర్ధమైపోగా కళ్లలోనుండి జలజలరాలే సురగంగను మించిన భక్త్యావేశ భాష్పకణాలతో స్వామి పాదాలను అభిషేకిస్తూ కైలాసగిరి (ప్రాంతపు సురవన పుష్పాలతో, మహాబిల్వ, బిల్వదళాలతో స్వామి పాదాలను అర్చిస్తూ శివసాలోక్య, సామీప్య, సారూప్య, భక్తులలో ఒకడుగా కేవలం “ఇవ” స్వరూపునిగా మారిపోయాడు; ఆతనికి తనది సుందర రూపం అన్న ధ్యాసగానీ, గుర్తుగానీ లేవు. మహాయోగరాజు అయిన ఈశ్వరసాన్నిధ్యంలో తానొక భక్తరేణువు! అంతే | దైవాల వాహనరూపాలైన గరుత్మంతుడు, వృషభం, నంది, సింహం, నెమలి, చిట్టెలుకలాటి పక్షి మృగ గణాలు, దైవత్వం పొందినది నిరంతరం స్వామి సాన్నిధ్యం, సేవ, ధ్యానం,' సామీప్యం, సాలోక్యం, సారూప్యం ద్వారానేకదా!* . =... ఆతడి నిర్మోహ భక్తి ముల్గోకాలలోనూ ప్రశంశనీయమైంది. ఆ సమయంలోనే దేవదానవులు క్షీరసాగర మధనం ప్రారంభించారు అమృతం కోసం. అమృతానికంచే ముందు .“హాలాహలం”. పుట్టుకొచ్చింది: త్రిభువనాలనూ మింగివేసేలా) మహా ప్రళయాగ్ని రూపంతో క్షీరసాగరం నుండి మింటికెగసిన హాలాహలం మహ్వాజ్వాలలకు భయపడి, దేవదానవులు.వరుగులు తీశారు. ముల్లోకాలు గడగడ వణికి పోయాయి. ఇక ఆ అగ్నిని భరించగల శక్తి తపఃశక్తి ఏదేవుడికి లేదని. తెలుసుకొని, ఈశ్వరుని శరణువేడారు. సర్వదేవతా మునిగణ, భూతగణ, ప్రాణి కోటి గణాలు. లోక హితార్షం, హాలాహలపానం చేయటానికి "భర్తకు అనుమతిచ్చింది సర్వమంగళ, అర్థనారీశ్వరియై ఈశ్వరునిలో. తను నగభాగం ఐక్యం అయిన పార్వతీదేవి. ఈశ్వరుడు ఇక్కడ ఒక లీల చూపదలచాడు. తన చెంతనున్న'నుందరునితో “సుందరా! ఆ హాలాహలాన్ని నా వద్దకు తీసుకు రా నాయనా |” అని అజ్ఞాపించాడు, - ననాద

(కజ్తచంాముంంాలాలాలంాాయ

• స్వయంగా ప్రళయార్త్నిని నుదుట బొట్టుగా అమర్చుకున్న ముక్కంటికి, తాను మింగదలుచుకున్న “హాలాహలాగ్నిని” తానే తన వద్దకు తెచ్చుకోగల శక్తి లేదా ? చేతులు లేవా ? చేత కాదా? అదేమీ కాదు. తన శరీరంలో నుండి, తాను సృష్టించిన భోగరూవ సుందరుడు కేవలం తన కేవకుడేగాక్క ఆతడికి ఒక ప్రత్యేక దైవత్వాన్ని, తనతో నరినమానమ్తైన పూజనీయ స్థానాన్ని ఇవ్వదలచాడా భక్తవ శంకరుడు. సుందరుడు మారుమాటాడకుండా ఈశ్వరాజ్ఞ తలదాల్చి ప్రళయార్ని కీలలను మించి ఎగస్కి సాగుతున్న “హాలాహలాగ్ని” కి అభిముఖంగా నడచాడు. తాను శలభంలా ఆహుతైపోతానేమోనన్న ఈషణ్మాత్రవుభయం లేదు సుందరునిలో. ఆ అగ్నికీలల వేడికి తన సుందర శరీరం కాలి, రంగుమారి, సౌందర్యం బుగ్గిపాలై పోతుందేమోనన్న శంక కించిత్తు కలగలేదు. ఈశ్వర నామం, ఈశ్వరపూజ, ఈశ్వర "సేవ, ఈశ్వరాజ్ఞ, ఈశ్వర క్రెంకర్యం, పంచకృత్యాలకు అంకితమైపోయిన నుందరుడు “హాలాహాలాగ్ని” ని ఒడిసివట్టుకొని ఒక ముద్దలా, చిన్న ఉండలా, పెద్ద నేరేడు పండులా చుట్టాడు. ఏకధ్యానంతో తనదోసిలిలో పట్టి తెచ్చిన హాలాహలపు ముద్దను తన స్వామి అయిన ఈశ్వరునికి అందించి, నమస్కరించాడు. ఈశ్వరుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు. ఒక మహాబక్తుని భక్తి తత్పరతను మెచ్చే వెన్నెల జాలులాంటి నవ్వు అది. ఒక నిర్వికార నిర్మోహభక్తుని భక్తిని లోకాలకు చాటి చెప్పే, నిర్మల నురగంగ ప్రవాహపు తెల్లని నురగలాంటి చల్లని నవ్వు అది. శిరసుపైనున్న చంద్రరేఖ క్షణకాలం శివుని పెదవుల మీద లలిత లలితంగా లాస్యం చేసిన్నట్లు మెరిసిన నవ్వు అది. సుందరుడు కేవలం ఆకారానికి మాత్రమే సుందరుడు కాడని, భక్తి పారవశ్యంలో అసమాన సుందరుడనీ ముల్గోకాలకూ చాటి చెప్పదలచిన ఈశ్వర లీలావిలాన దరహాసం అది. - పరమశివుడా “హాలాహలాగ్ని” కబళాన్ని (మింగి, కంరం వద్ద నిలిపి “నీలకంరుని*గా జగత్రసిద్ధుడై ముల్లోకాలకు స్వస్థత కలిగించి, దేవ, బుషి, ముని, యక్తృ రాక్షస కిన్నెర, కింపురుష సిద్ధ చారణ, అప్సరస, విద్యాధర, నాగ ఉరగ, పన్నగ మానవ, సర్వభూత కోటి గణ, స్తుతులు అందుకున్న మహత్తర సన్నివేశం కాగొ, సుందరువి “హాలాహల సుందరుడు”గా హాలాహలాన్ని అంతదైర్యంగా పట్టితెచ్చిన ఈశ్వర స్వరూపునిగా కీర్తించి, స్తుతించిన అద్భుత ఘట్టం అది. ఆ క్షణం నుండి నుందరుడు “హాలాహల సుందరుడై - అలాల సుందరునిగా” ప్రసిద్ధి లాలా డా

పొందాడు. (చూశారా! భగవంతుని కరుణకు పాత్రుడైన ఒక భక్తునికి లభ్యమైన అపురూప గౌరవం, స్తుతి, బిరుదు, ఆతనిని ఎంత మహోన్నత కీర్తి మోక్ష్సృ శివస్వరూప ఐశ్వర్యం ప్రసాదించాడో దైవం. ఐశ్వర్యం అంటే కేవలం కార్డు, బంగళాలు, ఫర్నిచర్‌, విలాసాలు అనుకోవటం, ఎన్నిపూజలు చేసినా దేవుడు అవి మనంకోరుకొన్నన్ని ఇవ్వలేదే అని చింతిచటం, దైవదూషణ చేయటం ఎంత వెర్రితనమో!)

కాలచక్రం మరల తిరుగుతోంది శక్రమబర్దంగా, కాలస్వరూపుడైన మహా కాలుడు, మహేశ్వరుడు, ఆలాల సుందరుని భక్తిలో, సేవలలో, సంతృప్తడై వున్నాడు.

కానీ కాలం ఎల్లవేళలా ఒక్కలానే సాగదు. సాగితే అది “కాలమూ” కాదు, ప్రతి ప్రాణికీ ప్రతి సంఘటనకూ, జీవితానికీ, వ్యక్తికీ ఒక మలుపూ, మార్పూ “కాలం' "ప్రసాదిస్తూనే వుంటుంది. ఆ మలుపులో మార్చులలో కష్టాలుండవచ్చు, కరిన పరీక్షలుండవచ్చు, సుఖాలు, సంతోషాలు వుండవచ్చు. అవన్నీ “కాలం” వేసే “ఒరుపులు”. ఆ పరీక్షలు అన్నీ తట్టుకున్న తర్వాతే ఆ జీవికి నిజమైన వైరాగ్యం, మోక్షానక్తి, మోక్షం, జన్మపరంపరలపట్ల విముఖత, ఐహిక సుఖాలు, కోరికలపట్ల వ్యామోహం నశించటంలాటివి జరుగుతాయి. ఇవి దేవృళ్లు, దేవతలు మొదలు ' సాధారణ మానవుల వరకూ నిష్పక్షపాతంగా “మహాకాలం” విధించే పరీక్షలే! ఇచ్చే వరాలే. అవి అర్ధం చేసుకోగల మానసిక పరిపక్వత ఒక్కటే రావాలి. అందుకు దైవనాముం, దైన నామ జపం, దైవ సేవ, దైవ భక్తుల సేవ, వారి చరిత్ర పరనం, వారి వారి కావ్యపరనం వగైరా భక్తి మార్గాలలో ఏదైనా ఎన్నుకోవచ్చు మనంతమనం.

సుందరుడు హాలాహల సుందరునిగా మారిన తరువాత, కొంతకాలానికి శరీరధారికి సహజంగావచ్చే, “అహం కొంత వచ్చింది. తన నుందరరూపంపట్ల అహం, తాను అత్యంత సుందరాకారుడిననే అహం, హాలాహలాగ్సిని చేతబట్టినా తన - సౌందర్యం చెక్కుచెదరలేదనీ పైపెచ్చు ద్విగుణీకృతం అయ్యిందనీ ఆహం.

(ఆ శక్తి తనది కాదనీ, ఈశ్వర కరుణఅనే జ్ఞానం, ఈ “అహం” పొరలో మరుగున పడిపోయింది. తాత్కాలికంగా)

స్వామి సేవ చేస్తున్నాడు, ధ్యానం చేస్తున్నాడు, జపం చేస్తున్నాడు, పొంచివున్న అహం తొంగి చూస్తూనే వుంది అప్పుడప్పుడూ.

ఒకనాడు. స్వామి పూజకై నురవన పూలు తీసుకురావటానికి వెళ్లాడు సుందరుడు. కంటికి కనిపించని “కామునికి” శ్రైలాసంలో ఈశ్వరుని చెంతనున్న_

సుందరునిలో ప్రవేశించటానికి సాహసం చాలలేదు ఇన్నాళ్లూ, కారణం తన భక్తుని బాధించివా, ఓర్చుకోలెేని భోళా శంకరుడు మరోమారు తనని దగ్దం చేస్తే, ఇక “నిరాకార” ఉనికి కూడా వుండదని తెలుసు, సుందరునిలో ఉబుకుతున్న “సౌందర్య అహం” గమనించిన మన్మధుడికి తనదారి సుగమం అయినట్లు తోచింది. మనుషులలో స్త్రీ పురుషులలో కొందర్ని గమనించండి! తాము చాలా సౌందర్యరాసులమనే అహం అణువణువునా ్రదర్శించుకుంటుంటారు. పురుషులైతే పరస్త్రీ వ్యామోహంలో, వ్యసనాలలో చిక్కుకుంటుంటారు. కొందరు స్రీలెతే తమ సౌదర్యం తాలూకు అహంతో కాస్తంత అందం తక్కువగా వున్న స్రీ పురుషులను, పీల్లలను అవమానపరచి గొప్పచాటుకుంటుంటారు. వీటికి శిక్ష మరోరూపంలో దైవం సిద్ధంచేపే వుంటాడని గమనించరు. అతి సొందర్యవతులమని అహం ప్రదర్శించే స్త్రీలలో గొందరికి అవాకారి బిడ్డలు, అవకరం బిడ్డలు కలగటం చూస్తుంటాం. పురుషులకు ఆంతుబట్టని చర్మవ్యాధులు, జుట్టు నెరవటం వ్యభిచరించిన పాపాలకు కుష్టువ్యాధిలాంటి భయంకర వ్యాధులు సంక్రమించటం లాంటివి ఎన్నో ఉదాహరణలు గమనించవచ్చు.) =. సురవనంలోనికి ఆ సమయంలోనే పార్వతి (ఉమ) దేవి చెలికత్తెలయిన “కమలిని” అనిందిత” ప్రవేశించారు అమ్మవారికి పూలకోసమని! యాదృచ్చికంగా సుందరుడు, ఆ స్త్రీలు తారసపడ్డారు. తన సౌందర్యం మీద తనకే గొప్ప భావం కలిగిన సుందరుడు. ఆ యువతుల సొందర్యానికి చకితుడయ్యాడు. నిజానికి ఇన్నిఏళ్లుగా సుందరునికి ఈశ్వర నామం, జపం, సేవ తప్ప, కైలాసంలోని మిగతా స్తీ పురుషలను గురించిన వారివారి రూప, గుణ విశేషాలని గురించిన ధ్యాసగానీ, ధ్యానం గాని లేనేలేదు. తన అనే “అహం” చేరిన మరుక్షణం మన్మధుడికి అస్కారం కలిగింది. కమలిని, అనిందితలు కూడా సుందరుని అపురూప సౌందర్యానికి వివశులై నిల్చుండిపోయారు. ఇక సుందరునికి ఆస్తీలని తనవారిని చేసుకోవాలన్న కోరిక " బలవత్తరమై పోయింది. ఆ యువతులకు కూడా “ఆలాల సుందరుడు” పరమశివుని ప్రతిబింబంగా గాక, సాధారణ సౌందర్య పురుషునిగా తోచి, ఆతనిని వివాహమాడాలన్న కోర్కె ఉదయించింది. కాస్సేషయ్యాక ఎవరికి వారు తమ తమ స్థానాలకు వచ్చి చేరారు. సుందరుని పూజలో, ఈశ్వర ధ్యానంలో, సేవలో రోజూలాటి నిష్కల్మషత్వం, ఏకాగ్రత లేదు. చిత్తం ఆ స్త్రీల మీద పూలు స్వామి"పాదాల మీద ఎక్కడపడ్డ్తున్నాయో లాలో

కూడా తెలియని అజ్ఞానపు, అవివేకపు స్థితి, తొట్రుపాటు, కలవరం త్వరగా తిరిగీ ఆయువతులను కలుసుకోవాలన్న లోలోపలి కోరిక సుందరుని భక్తిసోపానం నుండి దిగజార్చాయి. జగత్చిత అయిన పరమశివుడు గమనించాడు. తన భక్తునిలోని అహం. ఒక విధంగా తానే పరోక్షంగా పెంచిందేనేమో! అపురూవ సొందర్యానికి ఆపరిమితమైన కీర్తి చేరినపుడు “అహం-కామం”(కోర్కె) రావటం సహజం కాదా? భక్తుడిలా దిగజారిపో వలసిందేనా? కాదు, కాదు, ఆభక్తుని పరాకు క్షమార్హం కాదు. కామార్తిని జయించి, యోగానికి తప్ప, భోగానికి తావులేని ఈశ్వర ధామంలో కామం వైపు మనసును పరుగులు తీయిస్తూ, కర్తవ్య నిర్వహణను మర్చిపోయిన. భక్తుని తాను క్రమిస్తే ప్రతిభక్తుడూ ఆస్థాయికి దిగజారుతాడు. దైవం, దైవభక్తి, ఎగతాళికీ, నటనకూ, ఆహానిక్తీ కోరికలకూ, వ్యసనాలకూ ఆలవాలమౌతాయి. ప _ "కామానికి పుట్టినిల్లు మనస్సు. మనస్సులోని సంకల్పాలకు అనువుగా శరీరధారణచేసి, కోర్కెలు తీర్చుకొనేందుకు అనువైన వ్రదేశం భూమి! భూమిపై, జన్మించాలంటే, మాతా పితల కలయికతో మాతృగర్భంలో నవమాసాలు, ఒకానొక చైతన్యరాహిత్యస్థితిలో వుండి, దున్సహ వేదన తల్లితోబాటు అనుభవించి, శిశువుగా . ఒకానొక మురికి కూపం ద్వారా బయటపడి ఆ మురికిలోనే నిస్సహాయస్థితిలో కొన్ని సంవత్సరాలు శవ దొటి ఎన్ని దెబ్బలో, బాలారిష్టాలో, ప్రమాదాలో దాటి యవ్వనం తర్వాత గార్హస్థ్య జీవితం, అందులోని ఒడిదుడుకులు సమస్యలు, అన్నీ అనుభవించి చివరలో జీవితచరమాంకంలో తొను పొందిన సుఖాలన్నీ భోగాలన్నీ తాత్కాలికాలనీ, _ నిత్యమైనదీ సత్యమైనదీ దైవసాన్నిధ్యం ఒక్కటేననీ, జన్మరాహిత్య మోక్షం. ఒక్కటే నిజమైన ఐశ్వర్యమనీ భావించి, తపించి, పశ్చాత్తాపంతో కర్మ సంచయాన్ని ప్రక్షాళనం = చేసుకుని యోగాగ్ని హృదయంలో దీపింపచేసుకుని, శరీరపతనాన్ని ఒక మలిన వన వినర్జనలా భావించి దైవాన్ని చేరుకోవాలి. ఇంతటి పరీక్షా ఎదుర్కొని తీరాలి. ఈ .. “కోర్సు” అనుభవించాలీ అంటే ఈ “కోర్సు” పూర్తి కావాలంటే “భూమిని మించిన భూమిక మరొకటి లేదు సర్వభువవాలలో! అందుకే “ధాత్రి” ఇటు జన్మకూ, అటు మోక్షానికీ కూడా “నంధాత్రి” అవుతోంది! మహాబుషుల మొదలు, మామూలు మనుషుల వరకూ తమతమ సర్వసాధనలూ భూమి మీద నించి చేయవలసినదే. దైవాన్ని చేరుకోవటానికీ భూమాతే మొదటి-చివరి సోపానం కూడా 1. సుందరునిలోని తడబాటును. తతరపాటునూ [(గహించిన సదాశివుడు

శాంతంగా, మంద్రస్వరంతో, చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు. “సుందరా! నీ మనస్సు నీ అదుపు తప్పింది. నీలో తలెత్తిన సౌందర్య అహం నీ ఇంద్రియాలకు అవకాశం ఇచ్చింది. వాటిలో ఏకాగ్రభక్తి తగ్గి, కొర్కెల వ్యామోహం ప్రారంభమయ్యింది. నీవు భూమిపై జన్మించు, దక్షిణాపధంలో జన్మించు” అన్నాడు. ఆ మాటలలో కోపం లేదు. కక్ష సాధింపు లేదు. తప్పు చేశావన్న నింద లేదు. ఒక గురువు-జగద్దురువు, శిష్యుని తప్పును సరిదిద్దే ప్రయత్నం వుంది. ఒక చిన్న తప్పుకు ఒక (ప్రాయశ్చిత్తం సూచించే లాలింపు వుంది. నీవు భయపడకు! నీ అనుభవాల పాఠాలే మరల నీకు గురువులై నీ గమ్యాన్ని తెలిపి నా సన్నిధికి తీసుకుని వస్తాయి. అనే అభయమూ , ఉంది.

ఆలాల సుందరుడు రుళ్లిపడ్డాడు. ఆతనిలోని అహం, కామం పుంజాలు తెంచుక పారిపోయాయి.. సదాశివ సాన్నిద్ధ్య మెక్కడ? భూమిపై. ఒకానొక జంతు ప్రక్రియలో పితృసంగమంతో, మాతృగర్భంలో మలమూత్ర రక్తమాంసాదుల .మద్య ఒదిగి వుండటం ఎక్కడ? అవధులు లేని క్రైలాస ప్రశాంత ఈశ్వర లోక మెక్కడ? పిడికెడు పరిధి గల మాతృ జరరం, భూమి, ఇల్లు, ఇల్లాలు, సంసారం, పిల్లలు, రోగొల్లు, బాల్య్మ్యయవ్వన కౌమార, జరా, మరణాలు. అనే పరిమిత - పరిధిలోని పితలాటకం ఎక్కడ? “నిరంతర, శివధ్యాన జపయోగాల దైవ భూమి ఎక్కడ ? నిరంతర కామక్రోధ లోభమోహ మదమాత్సర్యాల మిశ్రమ సంకుల సమర సంసారమూ భూమి. ఎక్కడ ? తాను ఎక్కడ తప్పటడుగు వేశాడు?. తాను. ఏ అహానికి. దాసోహమయ్యాడు? -

_.. కన్నీళ్లతో స్వామి పాదాల మీద వ్రాలాడు సుందరుడు. “స్వామీ! నన్ను నీ నుండి దూరం చేయకు. సర్వ. కామాలకూ “కామారి” వైన నీవు నా ఈ చిన్న పాపాన్ని క్షమించు. భూమి మీద జన్మిచాక నీ సాన్నిధ్యంలో, ఉన్నపుడే ఆదుపుతప్పిన నా బలహీనమైన మనస్సు, ఆ, సంసార సాగరంలో మరింతగా అదుపుతప్పి, తప్పిదాలకు ఆలవాలమైపోదా?. పరే! నా తప్పుకు శిక్ష అవసరం అనుకుంటే నేను నీ భక్తునిగా జన్మించే ఆవకాశాన్ని ఇవ్వు..నీ నామ సంకీర్తన చేసే అదృష్టాన్ని ఇవ్వు. నేను మరిన్ని తప్పులు చేయకుండా. నీవే ఎప్పటికప్పుడు నన్ను- కాపాడు" అని వేడుకున్నాడు. చాలాకాలం తర్వాత, సుందరుడు అహం వదిలి కన్నీళ్లనే సురగంగతో మహాదేవుని పాదాలు అభిషేకించాడు. స్వామి అనుగ్రహంతో. చెప్పాడు. “సుందరా! ఇది నీకు శిక్ష

కాదు నాయనా! ఎందరోభక్తులకు దైవ భక్తిని గురించి చేప్పే అవకాశం, అదృష్టం నీకు కలుగుతోంది. నాస్తికులనైనా అస్తికులుగా మార్చేబ్బహత్తర శక్తి నీకు ప్రసాదిన్తున్నాను. భూమిపై నీ జీవితానుభవాలు నీకు గురువులు కాగా, నీవు అనుభవాలపట్ల వ్యామోహం వదిలి, తిరిగి నా చెంతకు నిశ్చల భక్తితో చేరుకోగలవు. వెళ్లు!” అన్నాడు “జగత్పిత" అపారవాత్యల్యంతో దీవిస్తూ.

కమలిని, అనిందితల పరిస్థితి కూడా అదే అయ్యింది. సుందరుని కోరుకున్న వారూ సుందరుని కోసం భూమిపై జన్మించవలసి వచ్చింది.

ఈ “ఆలాల సుందరుడే దక్షిణా పధాన జన్మించాడు. శివభక్తుడై శివభక్తి ప్రబంధ కర్తగా చెలుగొందాడు.

... దైవం యొక్క ఫ్రతికదలికా, ప్రతి సంకల్పం, ప్రతి అక్షరం దైవవాబి, ఒక మహత్తర సృష్టికి నాంది పలుకుతాయి. తనలో నుండి రూపుదాల్చి, తన అవతారానికి మారురూపుడై తన అంశతో బయలువెడలిన సుందరుడు భూమి మీద జన్మించినా ఈశ్వరాంశ సంభూతుడే అవుతాడు గొనీ పామర మానవుడెలా అవుతాడు.

ఒక ఆది శంకరాచార్య, ఒక రామానుజాచార్యులు, ఒక రామకృష్ణ పరమహంస, ఒక రమణ మహర్షి ఒక వివేకానంద, పన్నిద్దరు ఆళ్వారులు, డెబ్బైరెండు- మంది “నాయనారో'లు (భగవద్భక్తులు శివభక్తులను నాయన్మారులని, విష్ణుభక్తులను ఆళ్వారులనీ” అంటారు తమిళంలో) ఆ సేతు హిమాచలం మనకు నోర్లు కూడా తెలియని మహాత్ములు, మహాభక్తులు, అవధూతలు, సద్గురువులు తందరూ దైవాంశ సంభూతులే. శారదామాతలానే ఎందరో మహాశక్తి అంశలైన ప్రీమూర్తులూ వున్నారు. వీరంతా భగవదంశతో భూమిపై జన్మించి, తాము జన్మించిన ప్రదేశంలోనే గాక, యావద్భారతదేశానికీ, దేశవిదేశాలకూూ తమ బోధలతో, రచనలతో గ్రంధాలతో, జ్ఞానబోధ చేశారు. చేస్తూనే వున్నారు.

ఇట్టా “సుందరుని” జన్మవృత్తాంతాన్ని “ఉపమన్యుముని” మిగిలిన బుషులకు చెప్పాడు. ఇక ముందు ముందు కథ తెలుసుకుందాం 1

“విళుప్పురము” 'ప్రాంతమున తిరునావలూరొ గ్రామమున్నది. ఇది గొప్ప క్షేత్రము. “తిరువట్లెనల్లూరుకు” సమీపముగా వున్నక్తేత్రమిది. “తిరుముగైప్పాడి” అను ప్రాంతమును పాలించుచుండిన మహారాజు నరసింగమునైయారొ అనునాతడు “తిరునావలూర్‌” “తిరువభ్లెనల్లూరు” మొదలైన క్షేత్రములన్నీ ఆ రాజు ఏలుబడిలో

వున్నవే గనుక, అప్పుడప్పుడూ మహారాజు ఆ ప్రాంతమున గల దేవాాయములను దర్శించి, స్వాములను సేవించి, రధములో వెనుదిరిగి, తన రాజధాని చేరుకొనుట పరిపాటిగా సాగుచుండిన విషయము.

“తిరునావలూర్‌”లో ఆది శ్రవకుటుంబానికి చెందిన “శడైయనార్‌” (జటాధారి అని అర్ధము) కు “నల్గుదొనంగై” (గుణవతి) లకు హాలాహల సుందరుడు (ఆలాల సుందరుడు) జన్మించాడు. “సుందరమూర్తి నాయనార్‌” అని కూడొ అంటారీతనిని. ఈ బాలుని అద్భుత సౌందర్యము చూచి, అలనాడు దేవకీ వసుదేవులు, తమ గర్భవాసాన జన్మించిన శ్రీకృష్ణుని మహాద్భుత రూసముగాంచి విస్మయము చెంది స్తుతించినట్లుగా “నంబియారొ” అని తాము పెట్టుకున్న "పేరును మరచి “సుందర మూర్తి" గా పిలువసాగారు. ఈ పేరే ప్రసిద్ధమైందికూడా.

స్వయంగా ఈశ్వరుడు తన సొందర్యమునంతా ఒక మూర్తిగా మలచి, తనలోని దివ్యత్వం ఆ మూర్తికి ప్రసాదించి, తన సేవకునిగా క్రైలాసములో సుదీర్ధాలము మన్ననచేసి, భూలోకమున కారణజన్మునిగా జన్మించమని అదేశించగా పుట్టిన “సుందరుడు” తన దివ్యమోహన రూపముతో “తిరునావలూరో ప్రజలందరికీ అపురూపమైన ముద్దుబిడ్డగా మారాడు. ఆ బాలుని సౌందర్యానికీ దివ్యతేజస్సుకూ అబ్బురపడనివారుగానీ, స్తుతించని వారుగానీ లేరంటే అతిశయోక్తిగాదు.. '

ఒకనాడు సుందరుడు తన “ఆట బండిని” త్రాడు కట్టి లాక్కుని పోతూ, తమ ఇంటికి సమీపంలో వీధిలో ఆడుకుంటున్నాడు. ఆ సమయంలోనే మహారాజు “నరసింగమువైయార్‌” “తిరునావలూరొ”. క్రేత్ర స్వామిని దర్శించి, రధములో గ్రామములోనుండి వెళ్తూ, వీధిలో దివ్యలేజ:పుంజంలా, “బాలశివుని” లా ఆట బండిని లాక్కుని వెళ్తున్నసుందరుని చూచి, ఆ అపురూప దివ్యసాౌందర్యానికి ముగ్గుడై, రధము ఆపించి, తొను స్వయంగా దిగివచ్చి, ఒళ్లంతా దుమ్ము కొట్బకొని వుండీ, దివ్యజ్యోతిలా వెలుగుతున్న సుందరుని ఎత్తుకుని, ముద్దాడి- మీ ఇల్లు ఎక్కడ? మీ ళల్లి తండ్రులను నాకు చూపించు? అని అడిగాడు. సుందరుడు లొణకక, బెణకక, తమ ఇల్లు చూపగా మహారాజు స్వయంగా ఆ ఇంటిలోనికి వచ్చాడు. సుందరుని తల్లితండ్రులు ఈ సంఘటన చూచి చకితులై మహారాజుగారికి తాము ఏమి మర్యాదలు చేయగలమా? అని దిక్కుతోచక నిల్చుండిపోయారు. మహారాజు వారితో, తన మనసులోని అభిప్రాయం వెల్లడించారు. “ఈ బాలుడిని వేను రాజధానికి లాలా జబాాాా

తీసుకువెళ్లి, పెంచుకుంటాను,. విద్యాబుద్శలు నేర్పుతాను. మీరు ఎప్పుడు బిడ్డను చూడాలనుకుంటే అప్పుడు నిరాటంకంగా, నిన్సందేహంగా నా అంతఃపురానికి వచ్చి బిడ్డను చూడవచ్చును. ఎవరూ మిమ్మల్ని అడ్డగించరు. ఈ దివ్యరూస సౌందర్య బాలశివ స్వరూపుడైన బాలుని పెంచుకొనే అదృష్టాన్ని నాకు "మీరు ప్రసాదించగోరుతున్నాను. అని సవినయంగా కోరాడు. ఆసరికే (క్రేత్రం) గ్రామంలోని వారంతా “శిడైయార్‌”. ఇంటిముందు చేరారు. స్వయంగా మహారాజు వారింటికి వచ్చి బిడ్డను ముద్దుచేసి తాను పెంచుకుంటాననీ,. అనుమతి నివ్వమనీ వేడటం సామాన్యమైన విషయం కాదుకదా? శిడైయార్‌ దంపతులు ఎక్కువగా ఆలోచించలేదు. తమ బిడ్డ రాజాంత:పురంలో మహారాజు ముద్దుబిడ్గగా భోగభాగ్యాలలో పెరగటం కంటే అదృష్టం తమకేమి కావాలి? తమ బిడ్డను తాము ఎప్పుడైనా చూడటానికి. సర్వసాకర్యాలు కల్పిస్తానని నయంగా మహారాజుగారే ఇంతమంది కన్నబిడ్డలలాంటి ప్రజలముందు వాగ్దానం చేస్తుండగా, ఇక వెనుకాడటం తప్పు. ఇలా ఆలోచించి, వారు, “సుందరుని” మహారాజు వెంట పంపటానికి మనన్ఫూర్తిగా అంగీకరించారు. మహారాజుగారు 'సుందరుని బాలశివునిగా భావిస్తూ రథంలో తన ఒడిలో కూర్చునబెట్టుకుని వెళ్లాడు. సుందరుడు కూడా మహారాజు వెంట వెళ్లటానికి ఏలాటి మారాము చేయలేదు. అదీ దైవలీల అంటే! దేవకీవసుదేవులకు మధురానగర చెరసాలలో పుట్టిన శ్రీకృష్ణుడు నందగోకులంలో యశోదానందుల ముద్దు పట్టిగా పెరగటం ఎంతటి దైవలీలో, ఇదీ అంతే కదా! " * ఎ రాజుగారి భవనంలో, మహారాజు ముద్దుల బిడ్డగా “సుందరుడు” అత్యంత వైభవంగా పెరగసాగాడు. సకల శాస్త్రాలు, కళలూ నేర్చసాగారు గురువులు. గురువులు బోధించిన విద్యలను. ఏకసంధాగ్రాహిగా వేర్చుకొనగల మేధాశక్తిగలిగిన ఈ చిన్నారి శిష్యుడు రాజభవనంలోనే గాక, రాజ్యమంతటికీ ఒకానొక దివ్యబాలుడే 'అయ్యాడు. . మహారాజు కూడా బాలశివుడే తన అంతఃపురంలో వున్నట్లు, ఆతనిని పెంచే అదృష్టం తనకు దక్కినట్లు భావించసాగాడు. శిడెయార్‌ దంపతులుకూడా తమ. “సుందరమూర్తి” “భోగనుందరునిగా” రాజాంతఃపురంలో పెరగటం 'తరచూవచ్చి చూస్తూ అత్యంతానందంతో వుండేవారు. మహారాజు 'సుందరునికి అతివైభవంగా ఉపనయనం. చేయించాడు. శిడ్రెయార్‌. దంపతులు తొలిభిక్ష ప్రసాదించి తమ జన్మ సార్ధకమైనట్లు భావించారు. ఎ ార్తాలాలలారాలాాలాంకురాాాాలాాలాలలా

ఇక సుందరునికి యవ్వనదశ ప్రారంభమైంది. బాల్యంలోని అందం వేరు ఈ యవ్వన సుందరమూర్తి మహాద్భుత సౌందర్యం వేరు! కోటి మన్మధుల సౌందర్యమంతా రాశీభూతమైనట్ట్లు, సుందరుని రూపం చూచేవారికి విభ్రాంతి పరవశత్వం కలిగిస్తోంది. మహారాజు తనకు వృద్దాప్యం వస్తున్నందున, సుందరునికి వివాహం కూడా జరిపించి, ఆ వేడుక కూడా చూచి తరించాలనుకొని తన నిశ్చయం శిడైయార్‌ దంపతులకు తెలిపి తగిన వధువును వారినే నిర్ణయించమని కోరాడు. చూశారా! మహారాజు ధర్మనిరతి. ఏ విషయంలోనూ ఏ క్షణంలోనూ, కన్నతల్లి దండ్రులకు పుత్ర ప్రేమనుండి దూరం చేయలేదు. తాను పెంచానన్న అహంకారం చూపలేదు, ఒక విధంగా “నరసింగ మునైయార్‌” మహారాజు, పరమశివుని ఆ. బాలునిలో అనుక్షణం చూస్తూ ఆతని పెంపకమూ, ఆయా సమయాలలో అ బాలునికి చేయవలసిన విధులు నిర్వర్తిస్తూ, తనని తాను ఈశ్వర సేవకు అంకితం చేసుకున్నాడు. ఇదీ నిర్మోహభక్తికి పరాకాష్ట ఆ బిడ్గపై పెంచిన హక్కు తనకు వున్నప్పటికీ కన్న తల్లితండ్రులకూ సమాన గౌరవాన్ని బాధ్యతనూ ఇచ్చి వారినీ ఆనందపరచాడు మహారాజు. అదీ మహోన్నత సంస్కారపూరితుల హృదయ వైశాల్యం.

'“తిరునావలూరు” సమీపముననున్న “పుత్తూరు” లోని “శడంగతిశివాచార్యుల కుమార్తె సుందరునికి తగిన వధువుగా నిశ్చయించారు. వివాహ శుభముహూర్తము కూడా నిర్ణయమైంది. మహారాజుగారి. ముద్దుల పెంపుడు కొడుకైన సుందరుని వివాహము అనగానే ఆ గ్రామమే పెద్ద పెల్లి ఇల్లుగా మారిపోయినది. రాజుగారు తల్చుకున్నపుడు వైభనమునకు కొదవ ఏముంది? .

సుందరుని పెల్లి కుమారునిగా _అలంకరించారు. దివ్యరత్నాంబరములూ, ఆభరణాలు ధరించి అలనాడు శైలాసములో పరమశివునిలో నుండి ఉద్భవించిన మహాద్భుత సౌందర్యమూర్తి అయిన “సుందర శివుని” రూపాన్ని గుర్తుకు తెస్తున్నాడు. ఆధ్యాత్మిక చింతనలో, యోగసాధనలో పరిణితి చెందిన మహాభక్తుల కన్నులకు, అపూర్వబ్రహ్మానందమునకు లోనయ్యారు ప్రజలంతా నుందరుని సౌందర్యం అవలోకిష్తూ, అది దైవసాక్షాత్కార అపూర్వ బ్రహ్మానందమని వారికీ తెలియదు. అలౌకికానందము తమకు క్రొత్త గనుక్క ఉన్మత్తులవలె తమ ఆనందాన్ని చాటుకుంటూ పెళ్ళికొడుకైన ముందరుని చుట్టురానే పరిభ్రమించసాగారు.. _

వివాహములు దైవాధీనములు. మహారాజు నరసింగమునైయార్‌ గానీ,

సుందరుని తల్లితండ్రులు గానీ కేవలం మానవులు. వారు తమ యవ్వనంలోనికి అడుగుపెట్టిన కుమారునికి వివాహంచేయవలెననుకున్నారే తప్ప, ఆతనికి వివాహ వయోపరిణితి, మానసిక పరిణితి వచ్చిందా! లేదా అని ఆలోచించలేదు. కానీ ఈ ఆలోచనలన్నీ కలిగివున్న ఒకేఒక దివ్యశక్తి వేరొకటున్నది. అది పరమశివుని ఆలోచన.

తన భర్తునికింకా మనోవికాసము కలుగకుండానే వివాహము జరిగిపోయి సంసార సాగరంలో పడిపోతే, ఇంకా భక్తునికి ముక్తికి దారి ఎలా కనిపిస్తుంది? భక్తికి అంకురార్పణే జరగని తరుణంలో వివహమూ, నంసార రుంరూటములో కొట్టుకుపోతే, ఇక ఈ భక్తుని జన్మకు సార్ధకత ఏముంటుంది? ఈ తల్లితండ్రుల మమకారమూ, మహారాజుగారింటమరిగిన భోగలాలసత, అలాగే కొనసాగితే ఇక సుందరుని జన్మకు 'ధ్యేయం ఏముంటుంది? ఆతనిని మహారాజు ఇంట చేర్చటంలో “భోగి"గా మారాలనే ధ్యేయం ఒక్కటేనా? కాదు. కాదు. సామాన్య మానవులెవ్వరికీ అందుబాటులో కాని సర్వ విద్యలు, కళలు వ్రసాదించటానికి. అవి నేర్చాడు. మరి ఆ విద్యలకు “నంసౌర సాగరం"”లో పడి కొట్టకుపోవటమేనా ఫలితం?

అందుకే పరమశివుడు తానుగా తన భక్తుని కోసం కైలాసం దిగివచ్చాడు. వివాహ వేదిక వద్దకు రానున్నాడు.

ఆహా! చూశారా! తన భక్తునికి మార్గం నిర్దేశించటానికి స్వయంగా నదాశివుడే గురువై బయల్ట్లేరాడు. అదీ దైవానికీ, భక్తునికీ గల సంబంధం, దైవం భక్తుని వెన్నంటి వుంటాడనటానికి నిదర్శనం.

వివాహ శుభముహూర్తం సమీపిస్తుందనగా, ఒక మహాద్భుతం జరిగింది.

ఒక వృద్ధ బ్రాహ్మణుడు, దృష్టిసరిగా ఆనని తన కళ్లకు చేయి అడ్డుపెట్టుకుని చూస్తూ, వెండితీగల్లా నెరసివున్న జుట్ట పాయలు పాయలుగా భుజూలమీదా, వీప్రమీదా పరచుకొనగా, జరాభారంతో వంగిపోయి, కర్ర ఊతగొని నడుస్తూ “సుందరా! నుందరమూర్తీ” అంటూ వణుకుతున్న కంరస్వరంతో గట్టిగా అరుస్తూ, పిలుస్తూ వివాహవేదిక వద్దకు వచ్చాడు. ఆ వృద్దుని దివ్యతేజస్సుకూ, సుందరుని అతిచనువుగా పిలుస్తున్న ఆతీరుకూ సుందరుని చుట్టురావున్న గొప్పగొప్ప స్నేహితులే గాక, పెల్లికి తరలివచ్చిన యావన్మంది అబ్బురపడిపోయారు. “ఎవరీవృద్దుడు? మన వూరిలోగానీ, చుట్టుప్రక్కలగానీ ఎన్నడూ చూడలేదే? రాజాంతఃపురంలో రాజబిడ్డడుగా పెరిగిన సుందరుని దాపులకుకూడా ఏనాడూ రాలేదే? ఇప్పుడింత అధికార స్వరంతో అతి చనువుతో పిలుస్తూవస్తున్నాడేమిటి?”అని గుసగుసలాడసాగారు. లాం జా

అయితే సుందరుడు కూడా, ఆ భావాలకు లోనైనప్పటికీ, పెళ్లికి వచ్చిన వృద్దునిగా, ఆ బ్రాహ్మణుని సమీపించి “స్వామి! దయచేయండి!” అన్నాడు. జన్మతః వచ్చిన సంస్కారం, పెంపకంలోవచ్చిన రీవి ఉట్టిపడగా, అయితే వచ్చిన వృద్దుడు కూర్చొనలేదు.

“ఈ మర్యాదలకేం లే! మొదటి నుండీ, నీకూ, నాకూ మద్య ఒక నంబంధం వుంది. అఆ సంబంధంవలన, పరిష్కారంగాని ఒక తగవూ వున్నది. ఆ నిబంధన పరిష్కరించుకొన్నతర్వాతే నీవు పెల్లిచేసుకోవాలి.” అన్నాడు. నిర్మొహమాటంగా. అందరితోబాటు సుందరుడూ విస్మయం చెందాడు. సుందరుడు తనని తాను నిగ్రహించుకుంటూ “సరే! స్వామీ! మీరు చెబుతున్నట్టు తగవు వుంటే, దానిని పరిష్కారం చేసుకున్న తర్వాతే సెల్లిచేసుకుంటాను. ఇంతకీ ఆ తగవు ఏమిటో శెలవివ్వండి.” అన్నాడు. కించిత్తు అహంతో! ఎలాగో వృద్ధబ్రాహ్మాణుడు మతిచలించిన వాడిగా మరో నిముషంలో తాను నిరూపించగలడు. ఈలోగా ఆతనిని ఒక ఆటపట్టించవచ్చు. వినోదంగానూ వుంటుంది. అనుకున్నాడు.

వృద్భడు మాత్రం ఏమాత్రం తొట్రుబాటు లేక, తనని సందేహ దృష్టితో, హేళనతో చూస్తున్న మహారాజు మొదలు ప్రజలందరూ తనను సందేహదృష్టితో పిచ్చివాడిని చూచినట్లు చూస్తుండటం గమనిస్తూ వారందరి వైపు తిరిగి పెద్దగొంతుకతో “అయ్యా! వినండి! అందరూ వినండి! మీరు నన్ను సందేహదృష్టితో చూడవద్దు. సుందరుని తాతగారు, సుందరుని నాకు బానిసగా ఇస్తున్నట్టు వ్రాసిఇచ్చిన పత్రము ఇదుగో చూడండి! వాడు నా బానిస అయినపుడు ఈతడీపెల్లి చేసుకోవటం ఎలాకుదురుతుంది? నాబానిసగా నా సేవ చేసి నన్ను మెప్పించిన తరువాత నా యిష్టాయిష్టములతో వీని పెండ్లి నేను చేయవలెనుగానీ, ఇతనికి ఇప్పుడెటువంటి స్వాతంత్ర్యము లేదు అంటూ ఒక పత్రమును చేతితో పట్టుకుని చూపించాడు. అందరూ అవాక్కయిపోయారు. (స్వయంగా ఈశ్వరుడే మాట్లాడ్తుంటే ఎదురాడగల ధైర్యమూ, వాక్కు ఎవరికి వుంటాయి?)

సుందరుడు పట్టరాని కోపంతో “పిచ్చివాడా! ఎవరైనా బ్రాహ్మణ పిల్లవానిని బానిసగా ఇస్తారా? పిశాచంలా ప్రవర్తిన్తున్నావు! అన్నాడు. వృద్దుడు కూడా పట్టరాని కోపంతో “నేను పిచ్చివానిననీ, పిశాచాన్ననీ ఎన్ని మాటలన్నా వేను బాధపడను. కానీ నేను అబద్దం చెబుతున్నానంటే మాత్రం ఒప్పుకోను. నానోట అనృతం రాదు. నీవు చాలా ళో

ముమ్మాటికీ నా బానిసవే ! అనిగట్టిగా వాదించాడు. సుందరుడు ఇంకాగట్టిగా అరిచాడు. “ఏదీ ఆ పత్రం చూపించు. చదువుతాను.” అన్నాడు సుందరుడు. వృద్దుడు నవ్వి “నీవు ఆ పత్రములోని సారాంశము చదివి గుర్తించగల సామర్శ్యము నీకున్నదా? నీ చేతికి పత్రము ఇస్తే, నీవు నాకు మరల ఇస్తావా? అంటూ వృద్దుడు వాదించస్రాగాడు. సుందరుడు “ ఆ పత్రం నిజమో కాదో పరిశీలిస్తానంటూ” వృద్దుని చేతిలోని పత్రము లాక్కోబోయాడు. వృద్ధుడు కళ్యాణమండపం చుట్టురా పరుగెత్తసాగాడు. సుందరుడు వెంటపడ్డాడు. కర్రవూతగొని నడచిన ఆ వృద్దుడు సుందరునికి అందకుండా వివాహవేదిక గల భవనమంతా ముమ్మారు పరుగెత్తాడు. సుందరుడూ పరుగెత్తాడు. పేక్షకులంతా ఒకానొక అయోమయ స్థితిలో - వున్నారే తప్ప, చేష్టలుడిగి నిల్చుండిపోయారు. నుందరుడు అలసిపోయాడు పరుగెత్తి చివరగా సుందరుడు వృద్దునిచేతిలోని పత్రము లాగుకొని, చదవకుండానే పట్టరాని కోపంతో చింపి ముక్కలు చేసి పారవేశాడు. వృద్దుడు వికటంగా నవ్వుతూ, “చూశారా! ఈతడీపనిచేస్తాడని తెలిసే నేను నకలు పత్రాన్ని తెచ్చాను. “మూల” పత్రము మా వూరు అయిన “తిరువెబ్లైనల్లూరు” లో దాచివుంచాను. నాది ఆ వూరే. ఇతని తాత నాకు ఈతనిని బానిసగా సమర్పిస్తూ, సాక్తిసంతకాలతో "సహా వ్రాసి ఇచ్చిన మూల పత్రము మా ఊరిలో వున్నది. ఆధారము లేకుండా చేస్తానని ఈతడీ పత్రమును ఎట్లా చింపివేశాడో చూశారు గదా! మీరంతా నా వెంట రండి. మూల పత్రమును చూపిస్తాను.” అన్నాడు. ఉన్మత్తులవలె మారివున్న మహారాజుగారు, సుందరుని తల్లితండ్రులు, సభలోని వృద్దులు, పెద్దలు, ప్రజలు అందరూ ఇక చేయదగినదంటూ లేనివారమని ఎరుకగలిగి, ఆ వృద్ధుని వెంట నిజానిజాలు తెలుసుకోవటానికి బయల్తేరుగామని నిశ్చయించారు. పెళ్లితాత్కాలికంగా నిలిపివేశారు. ఈ తగవు ఏదో పరిష్కారమైతే కదా పెళ్లి విషయం ఆలోచించాలి! కొంవదీసి ఆ వృద్ధుని మాటనిజమైతే, బానిసకు పిల్లనివ్వటానికి ఎవరు ఇష్టపడతారు? ఇంకా "నయం! వివాహం జరిగిపోలేదు, మహారాజుగారు బయళ్టేరగానే అందరూ తిరువెబ్లెనల్లూరు క్షేత్రానికి బయల్దేరారు. సుందరుడు రోషం, కోపం, నిన్సహాయత, ఆశ్చర్యం, ఈ జరుగుతున్నదమిటో అర్ధంగాని 'అయోమయంతో, ఆవృద్భుని పదేపదే. పిచ్చివాడని నిందిస్తూ తనపై ఆతడుమోపిన “నింద” తొలగించుకోవాలనే కృతనిశ్చయంతో అందర్నీ అనుసరించాడు. " _. చూడండి! భగవంతుని లీల! ఒక గంటక్రితం మహారాజుగారి ముద్దుల బిడ్డ వానలా తాబ

స్థానంలో, మహాభోగరూపంతో, పెల్లికొడుకైవున్న సుందరుడు ఈక్షణంలో “ఇతడు నిజంగా బానిసా? కాదా? అనే సందేహాస్పద దృష్టితో, చర్చలతో సాగుతున్న జనసందోహం మద్య, సామాన్య మానవునిలా మారి నడుస్తున్నాడు. ఆరాచరికపు గౌరవాలు, ఐశ్వర్యం, భోగం, గొప్ప, నర్వం ఒకే ఒక క్షణంలో ఆ వృద్దుడు (శివుడు)తీసివేయగా్సా, తాను ఈ వృద్దుని బానిసా? కాదా? అన్నది బుజువుచేయటానికి బయల్టేరవలసివచ్చింది. వివాహం ఆగిపోయింది. తర్వాత ఇది జరిగినా, జరగకున్నా ఒకటే, ఒక “కీడు” లాటి సంఘటనలోనే దైవం తన అపార కరుణ అనే జ్యోతిని నిలిపి తన భక్తునికి భవిష్యత్తు ఆపదనుండి ఎలా రక్షిస్తాడో ఈ సంఘటన తేటతెల్లం చేస్తోంది కాదా ? “తిరువట్లైనల్లూరు” క్షేత్రము వరకూ చకచక నడిచి, ఆ వృద్ధుడు, ఆలయసమీవమునకు వచ్చి, అందరూ చూచుచుండగనే ఆలయంలో ప్రవేశించి, గర్భగుడి దాపులకు వెల్లినల్లే వెల్లి మాయమైపోయాడు. ఆలయ ప్రాంగణంలో వేచివున్న మహారాజు, ప్రజలు, పెద్దలు అంతా ఆ వృద్దుడు పత్రముతో తిరిగివస్తాడని సాయంత్రం వరకూ ఎదురు చూశారు. ఆలయద్వారం ఒక్కటే! లోపలికి వెళ్లిన వ్యక్తి బయటికి వెళ్లటానికి మరే మార్గమూ లేదు. ఈ వృద్దుడేమైనట్లు? “ఈశ్వర మాయ” అని అప్పటికి కూడా గుర్తించ లేక పోయిన వారంతా, ఇక ఓపిక నశించి, మహారాజుగారు తిరిగి ప్రయాణం కాగానే, ఎవరికి వారు ఏదీ తేల్చువోలేని స్థితిలో వెనుకకు దిరిగి వెళ్లిపోవటం (ప్రారంభించారు. ॥

చివరగా సుందరుడొక్కడూ మిగిలాడు. గర్భగుడి ముందు మహారాజు, తల్లితండ్రులు, స్నేహితులు, బంధుమిత్రులు, ఒకానొక భోగవీచిక, మమకారవీచిక, మోగ వీచిక కనుమరుగైంది. ఎదుట ఈశ్వర లింగం తాను, ఇవే నిత్యం నత్యం, ఈ అవమానంతో పెల్లినూట అలా వుంచి, తాను బానిసా కాదా ! అన్నది తేలని సందిగ్ధ స్థితిలో ఇక తన భవిష్యత్తు అటు రాజుగారి మన్ననకూ పాత్రత కాదు. ఇటు తల్లితండ్రుల సాధారణ జీవితానికీ ఆస్కారం లేదు. వైవాహిక జీవితం అసలే అర్ధం లేనిదీ నమయంలో. ఏమిటిలా జరిగింది. ఎందుకిలా జరిగింది. ఏమిటీ పరీక్ష! ఎవరావృద్దుడూ, విన్సహాయంగా నిలచిన సుందరునిలో ఆత్మపరిశీలన, అంతర్మధనం ఒక్క దైవం తప్ప మరెవ్వరూ తన ఈ స్థితిలో ఆదుకొనేవారులేరనే ఆత్మజ్ఞానంతో, కన్నీరు మున్నీరుగా విలపిస్తున్న ఆతని కన్నీటి ప్రవాహం హృదయ మందిరంలో మరుగుపడివున్న ఈశ్వరుని అభిషేకించి ఆ వృద్నడే శివుడనే “ఎరుక”ను కలిగించింది.

అంతే! ఇక నుందరుని ఆర్తికి అవధుల్లేవు, “స్వామీ! వృద్ధరూపంలో వచ్చిన నీవు, నాకు నీ నిజరూపం చూపలేకపోయావా? బహుశా భోగలాలసతకు ఆలవాటు పడిన నేను, నీ వెంటరానని సందేహించి ఈ నాటకం ఆడావా?"భోగం' తొలిగితే కానీ, యోగం సిద్ధించదని బుజువు చేయదలచావా? ఆ వత్రము-ఏమిటి? ఆ మిష మీద నీవు నీక్షేత్రానికి రప్పించావు. నిజంగా ఈక్షణంలో నేను బానిసను. ముమ్మాటికీ బానిసనే. స్వయంగా నీవే నేను నీ బానిసనని శెలవిచ్చి కోరిపిల్పుకువచ్చినంతటి అదృష్టం ఎవరికి కలుగుతుంది? నీ సేవను మించిన భాగ్యం ఏమున్నది? కానీ ఎందుకిలా చేశావో నాకు వివరించు” చాలు.!” అని విలపించసాగాడు.

భక్తిబ్ధావ ఉదృతి మనసులో ఉప్పాంగాలే గానీ, భగవంతుడు పలికి తీరుతాడు. సుందరునిలోని శరణాగతి, భక్తికి మెచ్చిన పరమశివుడు, పార్వతీ సమేతుడై ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆ ఆలయగంటలు తమంతట తామే (మోగాయి. దైవ సాక్షాత్కారానికి జేజేలు పలుకుతూ సుందరుడు జగన్మాత, జగత్పితలయిన ఆ ఆదిదంపతులకు సాష్టాంగ దండ ప్రణామం చేశాడు.

స్వామి వాత్సల్యంగా సుందరుని స్పృశించి- “నాయనా! సుందరా! నీవు ఎవరో నీకు తెలియలేదు ఇన్నేళ్లూ. భూమిపై జన్మించి, ఈ సంస్కారాలకు అలవాటుపడినందువల్ల. ఇప్పుడు తెలుసుకో! నీవు నా ప్రతిబింబానివి. “ఆలాల సుందరుడివి” నీవు కైలాసములో నన్ను కోరినట్టు, నీకు కష్టమువచ్చినప్పుడు నేను రక్షిస్తానని మాటిచ్చి వున్నాను కదా! ఈ అపరిపక్వ వయసు, మనసుతో ఈ సమయంలో నీవు వివాహము చేసుకొని, కర్మ సంస్కారములు సపెంచుకొనకూడది.. ఆ వివాహం తప్పించటానికి, నీవు నీ జన్మ సార్ధకం చేసుకొనటానికి వేనీనాటకం ఆడక తప్పలేదు. పోనీ ఇప్పుడు చెప్పు నిజం! నీవు నా బానిసవు కాదా?” అన్నాడు స్వామి కోటి వెన్నెలల రాశ్రోదిచేసినట్లు చిరునవ్వు నవ్వుతూ! సుందరుడు ఆపాదమస్తకం దైవ తేజస్సులో మునకలు వేశాడు. “నీ సేవకుడినే! నీ బానిసనే! జన్మజన్మాంతరాలూ నీ బానిసగానే వుండేలా వరం అనుగ్రహించు. నీ సేవకులకు కూడా సేవకుడిగా వుండేటట్లు అనుగ్రహించు స్వామి! కానీ! అజ్ఞానంతో, అహంకారంతో తీరని దైవద్రోహం చేశాను. నీవు పరమ శివుడవని గుర్తించక “పిచ్చివాడా!” అంటూ విపరీతమైన ఆవేశంతో వాదించాను. నా ఈ పాపానికి నిష్కృతి ఏముంది?” అని కన్నీరు మున్నీరుగా విలపించాడు సుందరుడు. ఎ

ఈశ్వరుడు నవ్వాడు. “నాయనా! పళశ్చాత్తాపహృదయానికి పాపం వుండదు. భక్తిని మించిన, ఆత్మార్చణను మించిన, శరణాగతిని మించిన కానుక ఏముంది దైవానికి సమర్ప్చించదగినది. నాతో ఎంతో దైర్యంగా వాదించావుగనుక నిన్ను “వీర్‌ తొండర్‌" (“బలిష్టుడైన సేవకుడు”) అని పిలుస్తున్నాను. నీవు మహారాజు ప్రాపకంలో వుండగా కవిత్వం మొదలు సర్వకళలూ నేర్చావు కదా ? నీ మాతృభాష అయిన తమిళంలో పద్యరచనతో, శ్రైవభక్తి గ్రంధాలు రచించు. ముందుగా నన్ను “పిచ్చివాడా!”

• అని అన్నావు గుర్తుందా? ఆ మాదే మొదటిపదంగా పద్యరచన ప్రారంభించు అని అనుగ్రహించాడు స్వామి! స్వామి అనుగ్రహించిన తరువాత కవిత్వ ర్సురి ఉరకలు వేయగా ఆ క్షణంలోనే. ఆపవుగా సుందరుడు-

“పత్తా! (సుచ్చివాడా!) పిటైశూడీ! (చంద్రశేఖరా!)

పెరుమానే! (మా ప్రభువా) అరుళాళా! (అనుగ్రహపరాఏ”

“పిత్తా! షిటైశూడీ! పెరుమానే! అరుళాళా!” అంటూ పద్యపాదం ప్రారంభించి మధుర భావలాలిత్యము, లలిత పదబంధమూ, శివభక్తి తత్పరమూ అయిన సురగంగలాటి కవిత్వర్సురితో, చదువరులను తన్మయంలో ముంచెత్తి చేయగల రచనలకు శ్రీకారం చుట్టాడు. ఆశువుగా సుందరుడు కీర్తించిన ఆ తమిళ పద్యాలు విని ఆనందించి, ఆశీర్వదించి, శివపార్వతులు అంతర్థానమయ్యారు. ఈశ్వరకృపతో సుందరుడు ముందుకు సాగాడు.

“సుందరమూర్తి” ఈశ్వర సాక్షాత్కారము తర్వాత, కవితారురి సురగంగలా ఉప్పాంగసాగింది. ఏదైవాన్ని దర్శించినా, ఆశువుగా, “పదికము” (దశకము - పది పద్యములు) భక్త్యావేశంతో ఆయనలో నుండి వస్తున్నాయి. అవి గ్రంధస్థము అవుతున్నాయి. సుందరునికి తమిళదేశమంతా తిరిగి, తీరయాత్రలు చేయవలెనన్న సంకల్పము కలిగినది. “తుడైయార్‌” క్షేత్రము చేరి, అచ్చటి స్వామిని దర్శించి, భళువేశము కట్టలు తెంచుకొనగా “పదికము” (దశకము)లో కీర్తించారు. చిదంబరేశ్వరుని దర్శించాలనే వాంఛ అధికము కావటంతో, “తుడైయార్‌” నుండి బయల్టేరి “దక్ష్‌ణ పినాకిని” (నది) దాటి సమీపమునగల “తిరువది2ై” అనే క్షేత్రమునకు లాం ాా

వచ్చాడు సుందరుడు. “చిరుజ్ఞాన సంబంధ స్వామి” వెలసియుండిన పుణ్యశ్షేత్రమిదే! అచట విశ్రమించిటానికి నిలువనీడ దొరకటం కష్టమని భావించి, అక్కడికి దగ్గరలోవున్న “సిద్ధవటము” (ఆంధ్రలోనిదిగాదు. దక్షిణ బారతంలోనూ ఒక “సిద్ధవటము” వున్నది. అదే ఇది.) చేరి గ్రామ పాలిమేరలలో ఒక చెట్టనీడలో విశ్రమించి, నిద్రపోయాడు.

“తిరువడిశై”లో వున్నస్వామి (శివుడు) తన భక్తుని పరీక్షించదలచి, ఒక వృద్ధుని వలె అచటికి వచ్చి, సుందరుని తలకు తగులునట్లుగా తన పాదాలు చాచి, పడుకొని నిద్రపోతున్నట్లు నటించసాగాడు. తన తలకు ఏదో తగిలినట్లయి, తటాలున మెలుకువ వచ్చిన సుందరుడు, నిద్రిస్తున్న (నిద్ర నటిస్తున్న) వృద్ధుని చూచి, కాస్త చిరాకుపడి, “అయ్యా! మీ పాదాలు నా తలకు తగిలేట్టుగా పడుకున్నారేమిటి?” అని ప్రశ్నించాడు. అందుకు ఆ వృద్ద బ్రాహ్మణుడు నొచ్చుకుంటున్నట్లుగా “ఏదో ముసలితనము నిద్రముంచుకురావటముతో, పారబాటు జరిగింది. నాయనా! క్షమించు” అన్నాడు. సుందరుడు శాంతించి, ఆ వృద్దునికి మరికొంత దూరముగా వెళ్లి అక్కడ విశ్రమించాడు. మరల నిద్రపట్టినదో లేదో, ఆ వృద్ధబ్రాహ్మాణుడు మరల అక్కడకేవచ్చి, మునుపటివలెనే తన పాదాలు సుందరుని తలకు తగులునట్లుగా పడుకున్నాడు. సుందరుడు తటాలున లేచి, మరొక ప్రదేశానికి వెళ్లాడు. అక్కడా ఇదే విధంగా జరిగింది. సుందరునికి ఈ వృద్ధబ్రాహ్మణుడు, పారబాటుగా గాక్క కావలెననే ఇట్లొచేస్తున్నాడని అర్ధమయ్యింది. ఈ మారు ఇక ఓర్చుకొనలేక “అయ్యా! కావాలనే నాతలమీద మీపాదాలు పెడుతున్నారు. ఏమిటీపని? ఎవరు మీరు?” అంటూ అజ్ఞానంతో గద్దించాడు సుందరుడు.

ఆ వృద్ద బ్రాహ్మణుడు నవ్వాడు. దిగంతాలకవతల పెనుచీకటి కవ్వల వెలిగే మహా తేజఃపుంజమా నవ్వు. సర్వలోకాలకూ కాంతినీ, ప్రశాంతినీ, హాయినీ ప్రసాదించే పౌర్ణమినాటి వెన్నెలలాటి నవ్వు ఆది. |

“ఏదోలే నాయనా! నీవు నన్ను గుర్తించలేకపోయావు వెళ్ళొస్తా” అంటూ ఆ బ్రాహ్మణుడు క్షణంలో మాయమైపోయాడు. "

సుందరుడు నిర్చాంతపోయాడు. పరమశివుడుతనని పరీక్షింపదలచి, స్వయంగా వచ్చాడు. మహాయోగిశ్వరులు మహాతపస్సుతోగానీ ఆ పరమశివుని పాదాలు దర్శించలేరు. ఆ పాదాలను స్పర్శించలేరు. ఆ పాద సన్నిదికి చేరుకోలేరు. అలాటిది

అయాచితంగా ఆ సదాశివుడే సద్భాబ్రాహ్మాణరూపంలో వచ్చి, తన పాదాలు స్వయంగా శిరసున మోపితే, తాను గ్రహించలేకపోగా, మూర్చుడై, అహంకారంతో ఆ వృద్ధ ట్రాహ్మణుని పాదాలు తన తలకు తగలటం అన్నది మహాపరాధంగానూ, తగనిపనిగానూ, అహంకార చర్యగానూ భావించి, స్వామిని గద్దించాడు.

ఇదే నా “మాయ” అంటే! జీవుడు దేవుడిని మరచే మాయ అంటే ఇదేనా! తన పాండిత్యం, కవిత్వం, భక్తి అన్నీ ఒకానొక వృద్ధుని పాదస్పర్శ ఓర్చుకోలేనంతటి సంకుచితత్వాన్ని ప్రసాదించాయా? తన పాండిత్యం, కవిత్వం, భక్తి మీద తనకు ఏర్పడిన అహంకారమా ఇది? అహో! ఏమి అజ్ఞానం, తనది? “పోనీలే వృద్ధుడు విశ్రమించటంలో పాదాలు తలకు తగిలితే ఏమి?” అనుకోలేకపోయాడు తాను. తృటిలో పరమశివుని దివ్యపాదాల స్పర్శను తనకు తాను దూరం చేసుకున్న అజ్ఞానం, అహంకారం. అందుకే ఈ అజ్ఞానం, అహంకారం తొలగితేగానీ దైవ నిజస్వరూపం తెలుసుకోలెరెవ్వరూ,

ఒక్కసారిగా సుందరునిలో ఆహం నశించింది. ఈశ్వర వర ప్రసాదమైన పాండిత్యం, కవిత్వం, భక్తి ఈశ్వరార్ప్వణ చేయవలసినవిగానీ తన “అహం” + చాటుకోవటానికీ పెంచుకోవటానికీ కాదు. ఇవి లోక కళ్యాణార్ధం. “దైవ కరుణ” అనే మహానిధిని పాందటానికే గానీ, స్వాభిమాన నిరూపణకు కాదు. -

(“అమ్మానై అటియాదశాలియార్‌ ఉళిరే[)

భగవంతుని తెలియని జాతివారున్నారే! అంటూ ప్రారంభించి తన మనసుకు తానే ఉదాహరణగా చెబుతూ, పశ్చాత్తాపంతో హృదయం ద్రవించిపోగా, కన్నీరు కాల్వలుగట్టగా ఆ సురగంగతో హృదయంలోని ఈశ్వరుని పాదాలకు అభిషేకంచేస్తూ “వేదవర్యా! మీ మహిమ తెలియక ఎంత గర్వించాను? బ్రహ్మాదిదేవతలకూ, మహాబుషులకూ అయినా అప్రాష్యమైన మీ దివ్యచరణాలు, నా తలను స్పృశించగా అ మహాపుణ్యభాగ్యమును, తప్పుగా తలచిన నా మూర్గత్వానికి సాటి ఏమివున్నది? స్వామి! ఈ సేవకుని తప్పు మన్నించి, మీ దివ్యచరణాలు ఒక్కసారి, ఒక్కసారి, మరొక్కసారి నాశిరసుపై మోపి, నాకు దీక్షనొసగి, అనుగ్రహింపుడు. రక్షింపుడు. అజ్జానినై నేను చేసిన తప్పును క్షమింపుడు. అని పలువిధములుగా వేడుకుంటూ దశకము (పది) ఆశువుగా చెప్పాడు.

ఈశ్వరుడు క్షమించాడు. కానీ అపుడు ప్రత్యక్ష్యర- కాలేదు. ఇంకా ఇంకొ ఈ లా త్లాలు

భక్తుడు ఎదగాలి. నిర్మోహి, నిరహంకారీ, నిర్వికల్పచిత్తుడూ కావాలి. అందుకే చిదంబరేశ్వరుని దర్శించి తన పాపప్రక్షాళన త్వరగా చేసుకోవాలన్న కోర్కెను ఇంకా ఇంకా ఉధృతం చేశాడు శివుడు - సుందరునిలో. సుందరుడు ఆపువుగా కీర్తించుచూ గ్రంధస్థము చేయుచున్న శివ భక్తి గీతాలు, గాలిలో గాలిగా, నీటిలో నీరుగా, ఆకాశంలో ఆకాశముగా, నిప్పులోనిప్పుగా, భూమిలో భూమిగా దక్షిణాపధమంతా పంచభూతాత్మకంగా '్రాకిపోతున్నాయి. అవి విన్నవారు, చదివినవారు భక్తి తన్మయత్వంతో వాటిని మరల మరల పాడి బక్తి పరవకులౌతున్నారు. “సుందరమూర్తి నాయనార్‌' కీర్తి నలుదిశలా పూల పరిమళంలా వ్యాపిస్తోంది. సుందరమూర్తి చిదంబరం వేంచేస్తునాడని చిదంబరంలోని పండిత పామరులకందరికీ తెలిసిపోయింది. ఇది ఈశ్వర లీలే! తన భక్తునికి ఒక అవమాన రూపంలో జ్ఞానోదయం కలిగించి, మరో సన్మానరూపంలో వేజేలు పలుకుతాడు. పలికిస్తాడుతానే. మానావమానాలకు ఆతీతునిగా భక్తుని తీర్చిదిద్దటమే స్వామి లీలలోని ధ్యేయం. సుందరుడు వస్తున్నాడు. దూరం నుండే చిదంబరేశ్వరాలయగోపురశిబరాలు కనిపిస్తున్నాయి. నుందరమూర్తి నాయనార్‌ ఆ శిఖరదర్శనం చేసుకుంటూనే భక్తి పారవశ్యంలో మునిగిపోయాడు. అక్కడాయనకు చిదంబరేశ్వరాలయ ఉత్తుంగ శిఖర దర్శనంగాక, సాక్షాత్తు కైలాస శిఖర దర్శనం అవుతోంది. అదే! అదే కైలాసం, చిదంబర నటరాజస్వామి ఆ కైలాన శిఖరం మీద సప్తతాండవాలు చేస్తున్నాడు. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ను ఆలయ విప్రులు ఎదురొచ్చి ఆలయమర్యాదల ననుసరించి, పూర్ణకుంభంతో, వేదోచ్చ్భారణతో, మంగళవాయిద్యములతో స్వాగతం చెప్పారు. ఆలయంలోనికి పిల్చుకు వెళ్లారు. వేలాది ప్రజలు నాయనార్‌ దివ్యమంగళ విగ్రహాన్ని వీక్షిస్తూ “ఈయనే ఆ భక్తి గ్రంరం వ్రాసినది.” అంటూ ఆ గ్రంధాలలోని పద్యాలు మననం చేసుకుంటున్నారు. కానీ సుందరమూర్తి నాయనార్‌కు ఈ' ఇహప్రపంచపు స్పృహే లేడు. వారు మర్యాదలు చేస్తున్నారు. ఎవరికి? ఈ దేహానికి! వ వెదో మాట్టుడుకున్నారు. ఎవరితో! ఈ దేహంతో. హృదయం ఎక్కడుంది? స్వామి శ్రీచరణాల మీద. చిదంబర నటరాజ స్వామి

(ఆజవాబ-ాలాంాడతా విగ్రహం మీద క్షణకాలం నిలచిన కళ్లు, ఆ స్వామి, నాట్యభంగిమలో “ఆనంద తాండవం” చూశాడు. అదీ కైలాస శిఖరంలో తాను- సుందరునిగా స్వామి సేవకునిగా వున్నకాలం గతం లోనికి వెళ్లిపాయాడు. రెండు మహామీనములు (చేపలు) నోటినుండి వెలువడి, క్రిందుగా వచ్చి చేరు “వలయము”గా నున్న “ప్రభ” లో చిదంబర నటరాజ స్వామి వెలసివున్నాడు. చిదంబర నటరాజస్వామి భంగిమ “ఆనంద తాండవ భంగిమ” శివుని శిరసుపై జయకేతనం వున్నది. నలుదిక్కులకు వ్యాపించిన జటలున్నాయి. వాటి క్రింద కపాలము, గంగ మరుగున పడివున్నాయి. శిరసుపై జటలో చంద్రరేఖయు, సడగవిప్పుకొని వున్న సర్పము వున్నాయి. ముక్కంటి మెడలో రుద్రాక్షమాలలు, కపాల మాల ధరించి వున్నాడు. కుడిచెవిలో మకర కుండలము, ఎడమ చెవిలో తాటంకము (కమ్మ), అర్ధనారీశ్వర స్వరూపముగా వున్నాయి. నాలుగుచేతులలో కుడివైపు పై హన్తములో ఢక్క, క్రింది హస్తము అభయముద్ర చూపుతుండగా, ఎడమవైపునవున్న పై చేతిలో మండుచున్న అగ్ని, క్రింది హస్తము పైకెత్తి మడచిన (కుంచిత) పాదమును సూచించుచున్నది.

కుడిపాదముతో మలయకుడను రాక్షసుని అణగద్రొక్కుచూ ఎడమ పాదమును కుడివైపుకు చాచి, నృత్యశాస్త్రమునకు ఆదిదేవుడగు నటరాజస్వామి ఆనందతాండవం ఆదిగా గల సప్త తాండవ స్వరూపుడై వెలసి వున్నాడు. ణి

సుందరమూర్తి నాయనార్‌ ఆత్మ కైలాసగిరి శిఖరాగ్రాన వున్నది. శ్లోః ఆంగికం భువనం యస్య; వాచికం సర్వవాజబియమ్‌

ఆహార్యం చంద్రతారాది, తం; వందే సాత్వికం! శివమ్‌ ॥

అప్రయత్నంగా సుందరుడు ఆ స్వామి నాట్యం ప్రారంభించబోతుండగా

• “స్వామీ!” అని పిలిచాడు. ప్రమధగణాలు, లక్ష్మీనారాయణులు, బ్రహ్మసరస్వతుల

ఇంధద్రాదిదేవతలు, దిక్చాలకులు, దిక్కులు, దిగ్గజాలు, మహర్షులు, యోగినీ గణాలు, భూతగణాలు, సర్వభూతకోటి చకితమైందా పిలుపుతో! కారణం, ఆనంద తాండవానికి వాందీసలుకు ధథక్క (మోగించి “భంగిమ” నిలుపుతున్న పరమశివుని పలకరించి సుందరుడు ఆపచారం చేశాడేమో? ఇపుడు పరమశివుడు ప్రళయశివుడై కామునిలా ముక్కంటితో భస్మంచేస్తాడేమో సుందరుని? అని భయాందోళన చెందారు. కానీ ఈశ్వరుడు చిరునవ్వు నవ్వి “ఏమిటి సుందరా?” అన్నాడు. “స్వామి! పరమశివా! ఆం (బ్రా

“సప్త తాండవాలూ” నీవు రూపకల్పన చేసినవే అయినా స్వామీ! సప్తతాండవాలలో నీ చేతి ముద్రలు, ధరించే వస్తువులు, ఆహార్యం, భంగిమలు వేరువేరుగా వుంటున్నాయి. వాటి వాటి అర్హం నాకు గోచరం కావటం లేదు. ఒకొక్కతాండవం చేస్తూ ఆ తాండవం యొక్క విశేషం నాకు వర్ణించగోరుతున్నాను.” అన్నాడు సుందరుడు ఆమాయకంగా.

పార్వతీపరమేశ్వరులకు ఆ అపురూప సౌందర్యశాలి అయిన బాలుని ఆమాయకత్వానికి నవ్వు వచ్చింది. బిడ్డల ముద్దుపలుకులకు ఆనందించే తల్లి తండ్రుల్లా వారు ఆ సమయంలో కోపగించుకోలేదు సరికదా! సుందరుని ఈ ప్రశ్చ, సంశయం అక్కడవున్న దేవ, మానవ, గంధర్వ, రాక్షస, అప్సరస, విద్యాధర, కిన్నెర, కింవురుష బుష్యాది, యోగినీ గణాది భక్తులందరి హృదయాలలోనూ ఏదో ఒక సమయంలో ఉద్భవిస్తూ, వారు అడగటానికి సాహసించలేక వున్న ప్రశ్నగా వారు గ్రహించారు. అంతేకాదు ఈ సప్తతాండవ రహస్యాన్ని ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఎవరో ఒకరు ఇలా ప్రల్నించి సమాధానం తెలుసుకొని తీరాలి గదా? లేకపోతే తను సృష్టించిన నాట్యానికీ నాట్య శాస్త్రానికి అర్జం, ప్రయోజనం వుండవు. అందుకే సుందరుని ప్రశ్న ఒక సంకల్పం అయితే దానికి సమాధానం ఒకానొక మహా శాస్త్రవివరణ అయితీరాలి. ఇలాగే పార్వతీ దేవి తనను ్రన్నించిన ఎన్నో ప్రశ్నలకు సమాధానాలుగానే కదా, ఎన్నో పురాణాలు, పూజలు, మంత్రాలూ, మంత్రానుష్టాన విధానమూ తన వాక్కుద్వారా ఏర్పడినది? ఇది లోక కల్యాణం.

“నాయనా! సుందరా! మంచి ప్రశ్న వేశావు. సభాసదులారా! అందరూ స్వస్థులై ఆసీనులు కండి. ఈ రోజు ఈ సభ కేవలం నాట్యం, నాట్యాభినయం, సప్తతాండవ వివరణ, అభినయం గురించే సాగుతుంది.” అని చెప్పిన పరమశివుడు. సుందరా! పూర్వం ఒకరోజు నీవలెనే, నారద మునీంద్రుడు సంధ్యాకాలమున నేను సంధ్యా సమయనృత్యం చేస్తుండగా వచ్చి భక్తిపారవశ్యంతో త్రిపురోన్మాధ గీతమును అత్యంత శ్రావ్యంగా ఆలాపించాడు. ఆ గీత మహిమో, గాన మాధుర్యమో నన్ను మిక్కిలి ఆకర్షించాయి. ఆ గీతానికి అనుగుణంగా అప్పటికప్పుడే శ్రుతి లయ, వాజ్మయ, ముద్రాభంగిమలు, పద, తాళములు ఏర్పరచుకుని, ఆ గీతాన్ని నారదుని ఎదుట అభినయించి చూపాను. ఆ సమయంలో ఏ సమయంలోనైనా, నా సామీష్య, సాలోక్య, సాంగత్య, సాకారములతో భల్లిగ్రేసరుడై వుండే నంది (తాండవుడు) తానూ ఆ గీత, జా

నాట్యమాధుర్యాన్ని గ్రోలి పరవశుడైనాడు. “తాండవా! (నంది!) ఈ నారద గీతమునకు నేను చేసిన నాట్యమునకు నాట్యాభినయమును శాస్త్రరీత్యా రచించి, చేసి చూపుము. అని ఆజ్జాపించాను. మహాద్భాగ్యంగా భావించిన తొండవుడు (నంది) ఆ గీతమునకు నా అభినయమునకు సరిపోవునట్లు చక్కని శాస్త్రపరిధిగల నాట్యమును శాస్త్రోక్తముగా ఏర్పరచాడు. “తంతువు” వలన వ్యాపించినది గాన “తాండవము” అనే పేరు వచ్చిందా నాట్యానికి. తాండవుడు (నంది) స్వయంగా పలికి, అభినయించి, మన నుంచి శాస్తసమ్మతంగా చేశాడు గనుక “తాండవము” అని పేరు వచ్చింది.

ఇక నేను పరమ శివునిగాా యోగం ప్రధానంగా వుండే మూర్తిని వేరు. నటరాజుగా నాట్యాధిదేవతగా వెలసే మూర్తి వేరు.

నా నటరాజ విగ్రహము ఎన్ని తత్వార్థాలనో తెలుపుతున్నది. తరచి తరచి మనోనేత్రాలతో చూడగల భక్తులకు సృష్టి, స్థితి లయములన్నీ ఈ నటరాజ స్వరూపంలో దృగ్గోచరమౌతాయి.

నీటి తుంపరులతో చల్లని గాలులు ప్రసరింపచేయు జటామండలము, (దేవ సింధుతరంగ శీకర స్పిక్త శీత జటాధరం) సుధాధారల బిందువైన చంద్రబింబముతో నొప్పుచున్న జటామండలమును, “జ్ఞానరాశ” యని తిరుమంత్రము నందునూ, 3వ దీక్షను వ్యాపింపజేయు జడలనూ, ఈ స్వామి ప్రత్యేకత. జడలునూ, గంగను ముడుచుట అంటే, మహాశక్తి, వేగప్రభావమును అణచుకొనగల శక్తికి అర్ధం.

తనను శరణు పొందినవారి దైన్యమును బాపి, ఆ భక్తులకు ఆహ్లాదమును, చిత్తశాంతిని ప్రసాదిస్తానని తెలియజేసే చిహ్నమే శిరసుపైనున్న చంద్రరేఖ.

” ముడివడిన కనుబొమ్మలు, తనను ఆశ్రయించి, మొరలిడే భక్తుల మొరలను

గమనికతో ఆలకించే కరుణాతిశయమును దెలుపుతున్నది.

మోమున విలసిల్లుచిరునవ్వు, ఆశ్రితుల అపరాధాలను మన్నించి, వారలను తన భక్తి ప్రపత్తులుగల వారిగా మలచే ఒకానొక గ్రేమాతిశయమును తెలుపుతుంది.

ధగధగమని మండుచున్న అగ్నివలె శరీరం చుట్టూరా పరచుకొని వున్న తేజోమండలం “అగ్ని ప్రభా ఈశ్వరుని దివ్యరూపాన్ని మనసారా ఒక్కసారి మానసికంగానైవా దర్శించే భక్తుల జన్మజన్మాంతరాల పాపాలన్నీ ఆ అగ్ని భస్మేసటలం చేస్తి వారిని తనదరికి రప్పించుకొంటాడు స్వామి. అగ్ని తనను జేరవచ్చిన వస్తువులను కాలుస్తుంది. లోహాలకు సైతం వన్నె, సాగేశక్తి ఇస్తుంది. ఈశ్వరుడు అంతే! లా

శరీరం పైనున్న విభూదిపూత సృష్టిలోని సమస్తవస్తు, ప్రాణి సముదాయమూ, చివరలో నాశమైపోవలెనన్న ఈశ్వర సంకల్పాన్ని తెలుపుతుంది. ఆ యా ఆత్మ దివ్య చైతన్యరూపమై స్వామి మైపూతగా మారి, “తిరోధాన కృత్య” కు ఆలంబనమవుతుంది. బూడిదను ఎంత కాల్చినా కాలదు గదా!

లలాట నేత్రము దివ్యజ్ఞాన పరిపూర్తినీ, తనకు తెలయక సకలలోకములలోనూ ఏ సంభవమును జరగదనేందుకు నిదర్శనము. ఇతర వేల్పులెవ్వరికినీ లేని ఈ “ఫాలాక్షము” ప్రత్యేక విశిష్టతను, పరాతత్వమును దెలుపుతుంది. "

“విష (నీల కంరము)” లోక రక్షణమున తనకుగల దీక్షను దెల్పును. చేతిలోని “డమరుకము”. తానే శబ్ద బ్రహ్మముననీ, ఎల్లవిద్యలకూ, సకల వాజ్మయ ప్రపంచమునకు మూలమగు అఆక్షరవిద్యలన్నీ తానే ఆది శక్తి ఆదిపురుషుడనే సత్యమును దెలుపుచున్నది. సృష్ట్యాదిలో, మొదట ఆకాశము తర్వాత “నాదము “శబ్ద బ్రహ్మము” దోచి, దానినాధారముగ జేసికొని సర్వసృష్టి సృష్టింవంబడినదన్నది కుడి పై చేయిలోని డక్క క్రింది చేయిలోని అభయముద్ర తెలుపుతున్నాయి. ఆశ్రితుల రక్రాకఃవచమూ అభయముద్ర, ఎడమచేతిలోని అగ్ని, జీవుల సంసారబంధములను తొలగించి, భస్మీపటలం జేసి, వారికి మరల జరామరణాది సంసారచక్రములేకుండా, చేసేమహాగ్నిని యోగాగ్నిని సూచిస్తున్నది. ఏనుగుతొండమువలె చాచిన కుడి!్రింది చేయి, “గజ హస్తముద్రను” సూచిస్తూనే తనపాదము వైపు చూపిస్తూ తన పాదాలు శరణుజొచ్చినవారికి ఏ భయమూ లేదని సూచిస్తున్నది. ఎత్తిచాచిన పాదము ఎడమ చరణము, అర్ధనారీశ్వరతత్వమున ఈ పాదము పార్వతీదేవి చరణమనదగును. నమ్మిన వారికి రక్షణ, నమ్మనివారికి రక్షణలేకుండటకు సూచించే జగన్మాతపాదం ఇది.

నటరాజస్వామి క్రింద ఊనిన పాదము అర్ధనారీశ్వర తత్వమున శివుని పాదము. ఆ పాదము క్రిందే “మలయకుడు” అనువాడు అణగియున్నాడు. అతడు పూర్తిగా చావలేదన్నందుకు గుర్తుగా, వాడికళ్లు సగం తెరుచుకొనే వున్నాయి. కారణం మలయకుడు ప్రకృతి, (ఇహ) బంధాలకూ, ఇహ సంస్కారాలకూ ప్రతిబింబం. ఈశ్వరుని కాలు వాడిపై నుండి అణగగొడుతున్నా, వాడు అవకాశం వచ్చినపుడల్లా చిరంజీవియై తలెత్తుతుంటాడు మనుషులలో, ప్రాణికోటిలో. అయితే 'మలయకుడు (ప్రకృతి సంస్కారాలు) పూర్తిగా చావకున్నప్పటికీ, భక్తితో ఈశ్వరసాన్నిద్యం పాందినవారికి, ఈశ్వరుని నమ్మికొలిచే వారికి ఈ ప్రకృతి బంధముల సహకారంతోనే మోక్షప్రాప్తి అయ్యేలా అనుగ్రహిస్తాడు స్వామి. జా

ఈ మలయకుడినే, రాక్షసునిగా కూడా ఆంటారు. కాస్తరూపజేధంతో. రాక్షసుడు, భూతము, ఆసురుడు, ఆపస్మారకుడు అని కూడా అంటారు. “ఆణవము”' ఆనే మలమునకు ప్రతీక వీడు. భగవంతుని నాట్యసమయంలో పాద పీరంవలె ఆమరిన వీడు ఎంతో కొంత పుణ్యాత్ముడనీ చెప్పవచ్చు. ఆత్మాభిమానము, ఆహంకారము, ఆత్మమతము వగైరాలు ఈ అసురునిలా వుండి అవే మనుష్యులలో ఒకొనాక మలుపులో దైవయోగంతో, వారిని భక్తులుగా మలుస్తాయి. పాదపీరంగా రూపొందిన ఈ అసురుడు మేలుకూడా చేయగలడు. ఈశ్వరపాదస్పర్శ వలన. దక్షిణము వైపు చూచే స్వామి- తనను నమ్మిన భక్తులకు దక్షిణ దిశానాధుడైన దండనాధుడు (యముడు) వలన భయము లేదనుచు ఆభయము ఇస్తున్నాడు.

స్వామి దివ్య శరీరము నావరించియుండు మరియొక తేజోవలయము (ఒక్కొక్క తాండవంలో ఒక్కొక్కొ తేజో మండలం వుంటుంది నటరాజస్వామికి) దానినంటి వెలపలవున్న “ఇరవైఐదు” తేజఃపుంజములు, వపంచవింశత్మ్యాత్మిక (25) తత్వములతో ఏర్చడిన సమస్త ప్రకృతి మండలము తనవలననే తన ఆజ్ఞానువర్తినియై, తనను అనుసరించి, ఆవరించి నడుచుచుండగా, దానిప్రవర్తన తన లీలా విశేషాల లోనిదే అని సూచించుచున్నది.

ఇట్లా, సృష్టి, స్థితి, సంహార, తిరోభావ, అనుగ్రహములనే ఐదు (పంచ) కృత్యములతో విశ్వమునెల్ల నడుపు విశ్వేశ్వరుడు పరతత్వము, శివశక్తుల స్వరూపమూ తానే ఆయివున్నాడని స్పష్టం చేస్తున్నరూపం ఇది.

నాయనా! సుందరా! చూడు ఈనా నటరాజమూర్తిని ధ్యానించి చూడు! మరల చూడు! సూర్యచంద్రాగ్ని నేత్రములు మూడు కాలములకు గుర్తు. సృష్టి, స్థితి లయాలనే ఈ మూడు శక్తులు నా ఆధీనములో వున్నవి. మూడవ కన్ను జ్ఞాన నేత్రం. అదే జ్ఞానాగ్ని యోగాగ్ని, ఈ జ్ఞాన నేత్ర స్థానంలోనే సర్వదేవతామానవులు వారివారి ఇష్టానుసారం “తిలకం” ధరిస్తారు. ఈ నుదిటి వెనుక (ఫాల భాగం) ఆజ్ఞా చక్రం వున్నది. యోగ సాధకులకు, యోగులు మూలధారస్థిత కుండలినీ శక్తిని యోగసాధన ద్వారా మేల్కొలిపి, ఈ ఫాలభాగ అజ్ఞా చక్రంలో నిలిపినపుడు, “పరంజ్యోతి దర్శనము” అవుతుంది. నాగాభరణము మెడనుండి శిరసువరకూ వ్యాపించి, సర్పరూపకుండలినీ శక్తికి గుర్తు. డమరుకము, శబ్దము, నాదము, అక్షరములను తెలుపుతున్నది. సృష్టికి ప్రారంభం శబ్దమే. ఈ నాదము నుండియే శబ్ద ప్రపంచము, వస్తుమయ ప్రపంచము, భాష “వాబయము” ఏర్పడుతున్నాయి. హాాాాాాాంంాాోాాాాోాంత్తాకాోాోాాాోాోాోాోాారాలాలా

చరితామృతం నా నృత్యావసాన సమయమున (తాండవములన్నీ పూర్తి ఆయినవుడో గ్రతి తాండవమూ పూర్తి అయినపుడో) నేను (ఈశ్వరుడను) పదునాలుగుసార్లు ఢక్కను మైగించెదను. ముళ్తియింపుగా ఆ పదునాలుగు (14) శబ్దములు (7౫2) పధ్నాలుగు సూత్రములయినవి. వాటి ఆధారముగనే “పాణిని” వ్యాకరణ శాస్త్రము రచించాడు. నంది, యోగ, వేదాంత, శాస్త్రాలను నిర్మించాడు. శ్లోః, “నృత్యావసానే నటరాజ రాజోననాద ధక్కాం, నవపంచవారమ్‌ ఉద్ధర్తుకామః సనకాది సిద్ధాన్‌। ఏతద్విమర్శే శివసూత్రజాలమ్‌ ॥ సుందరా! ఈ ఆనందతాందవమును అవలోకించు నాయనా! శ్లో; ఆంగికం భువనం యస్య; వాచకం సర్వవాజయమ్‌ ; ఆహార్యం చంద్రతారాది! తం। వందే; సాత్వికం శివమ్‌ ॥ అంటూ దేవాదిదేవతలంతా కీర్తించే తాండవం ఇది. పంచభూతాత్మక పంచలింగాలలో ఒకటైన ఆకాశలింగం (చిత్‌+అంబరం) చిదంబరేశ్వరునిగా మారగా, భూతప్రమధగణాలు ఆలయ నిర్మాణం చేయగా, ఆనంద తాండవ నటరాజమూర్తిగా నేను అక్కడ వెలిశాను. భూలోకవాసులను తరింపజేయటానికి. | శ్రీకాళహస్తి క్షేత్రమున వాయురూపమున వాయులింగంగా వెలిశాను. అచ్చట అఖండజ్యోతి గాలి లేకున్నను కదులుచూ, ఈశ్వర నర్తనను వాయు లింగ స్వరూపమున భక్తులకు తెలియజేస్తున్నది. _ “తిరువణ్ఞుమలై” అగ్ని లింగము. “జ్యోతిర్లింగము” జంబుకేశ్వరములో “జల లింగము” “నాగేశ్వరములో పృధ్వి లింగము. అని ప్రసిద్ధి పొందాయి. పంచభూతాత్మక పంచలింగములు. న్లోః ఆనంద తాండవం పూర్వం । సంధ్యా తాండవ ముత్తరమ్‌ ఉమా తాండవ మేవం స్యా ద్లౌరీతొాండవ మప్యధో కాలికాతాందవం చైవ, షష్టం త్రిపురతాందవమ్‌ సంహార తాండవం సప్రమ మిళ్ధం సప్త్రతాండవాః

(ఆ క్రమ పద్ధతిలో : 1. ఆనంద తాండవం 2. సంధ్యా తాండవం 3. ఉమా తాండవం, 4. గౌరీ తాండవం. 5. కాలికా తాండవం 6. త్రిపుర తాండవం 7. సంహార తాండవం. తాండవ నటరాజమూర్తుల శరీరచ్భ్చాయ మొదలు ధరించే ఆహార్యం కర, పద ముద్రలూ, భంగిమలూ ఒకదానికొకటి కొంత తేడాతో వుంటాయి. ఆయా తాండవ స్వరూప స్వభావాలు కూడా విభిన్నంగా వుంటాయి. సుందరా! దైవ తత్వాన్ని గురించి నిజమైన భక్తి శ్రద్దలతో తెలునుకొనగోరిన శిష్యునికి, పరమగురువునైన నేను ఆయా పరతత్వ రహస్యాలు తెలిపి తీరాలి కదా!

1. ఆనంద తాందవము శ్లోః చతుర్భుజం త్రినేత్రంచ, ప్రసారిత జటాన్వితమ్‌। మౌళా దక్షిణ ధుత్తూర మర్ధ చంద్ర సమన్వితమ్‌ దక్షిణే స్వజటాగ్రేతు, జాహ్నవ్యా పరిమందితమ్‌ । వామకర్ణే పత్ర భృతం, దక్షిణే నక్రకుందలమ్‌ ; సర్వాభరణ సంయుక్త ముపవీత సమన్వితమ్‌ ; వ్యాఘ్రాజినాంబరోపేతం, పాదకింకిణి కాయుతం: ప్రసారిత భుజం వామే, దక్షిణే భయహస్తకమ్‌ ॥ దడమరుం సవ్యహస్తేతు, వహ్నిం చైవామకే దధత్‌ వక్రంతు దక్షిణం పాద “"మపస్మారో” పరిస్థితమ్‌ ॥1 ఊర్థ్యగం వామపాదం తు, పొదాగ్రం దక్షిణానుగమ్‌ ; ఆనంద తాండవం ప్రోక్టం, దిదృక్షూణాం మహాద్ధుతమ్‌ ॥ తెల్లని శరీరకాంతితో, నాలుగు చేతులతో, మూడు కన్నులతో వ్రేలాడుచున్న జటలతో, శిరమున దక్షిణ భాగమున నెమలి పింఛముతో, ఉమ్మెత్త పువ్వు, చంద్రరేఖ,

గంగానది మొదలైన భూషణములతో (అవే స్వామికి ఆభరణాలు) ఎడమ చెవి యందు తాటంకము (స్త్రీలు ధరించే కర్ణాభరణము) కుడి చెవి యందు మకర కుండలము (పురుషులు ధరించే కర్ణాభరణము) ప్రకాశింప, అలంకరింపబడిన సర్వాభరణములతో పులితోలు వస్త్రముతో, పాదములకు చిరుగంటలతో శ్రీమన్మహాపరమశివుడు ఆనంద తాండవ నాట్యమూర్తియై నటరాజ స్వరూపమున నిలిచివున్నాడు. .

ఆ స్వామి కుడివైపున క్రింద నుండి పైకి అభయముద్రను, డమరుకమును, ఎడమవైపు గజహస్తమును (ముద్ర) అగ్నిని వరుసగా నాలుగు చేతులతో ధరించి వున్నాడు. ఆ పరమశివుని కుడికాలు “అపస్మారుడను” వానిపై వంకరగా నున్నది. ఎడమకాలు పైకెత్తబడి, (మోకాలువరద్ద నాట్య భంగిమకు అనువుగా మడిచి), పాదాగ్రము (పాదము కొన) దక్షిణమునకు తిరిగి యుండును. చూచువారలకు మనోహరమైన పరమశివుని ఈ నాట్యమును, “ఆనంద తాండవొమని అంటారు. స్వామి గౌరవర్జ్డుడు (పరమ శివుడు ఆనంద తాండవం చేసి చూపాడు. సుందరుడు అనిమేషుడై చూస్తున్నాడు, “సుందరా! ఇక సంధ్యా తాండవం వర్గిస్తాను విను. ఆ తర్వాత చూడు! అన్నాడు పరమశివుడు చిరునవ్వుతో, అప్పుడే ఈశ్వరుని ఆనందతాండవ రూపం మారి, సంధ్యా తాండవ రూపం ప్రత్యక్ష్యమయ్యింది. ఆ రూపం ఇలా కనిపిస్తోంది దృశ్యంగా-

గౌరీం నివేశ్య కనకాంచిత రత్నపీరే।

నృత్యం విధాతు మభివాంఛతి శూలపాణే

వాగ్దేవీధృత వలకీ, శతమణో వేణుందధత్పద్మజుః

తాళోన్నిద్రకరోరమాభగవతీ గేయప్రయోగాన్వితా

విష్ణుస్సాంద్రమృదంగ వాదనపటుః దేవాసమన్లాత్‌స్థితౌ

సేవంతే తమను “ప్రదోష సమయే” దేవం! మృడానీ పతిం ॥

పార్వతీదేవి రత్నమయ కాంచన సింహాసనము నధిరోహించియుండగా, లాలా

(31) దేవేంద్రుడు పిల్లనగ్రోవిని ఊదుచుండ, శ్రీహరి మృదంగము వాయింప, సరస్వతీ దేవి తన వీణ అయిన “కచ్చపి” ని మైయించుచుండగా, బ్రహ్మ తాళము వేయుచుండగ్కా సమన్త దేవ, సిద్ద, మహర్షి గంధర్వ, యక్ష అప్సరస సిద్ధచారణ, విద్యాధరాది సర్వదేవతలు మైమరచి చూస్తూ ఆనందిస్తుండగా ప్రదోషనమయమున (సంధ్యా కాలమున) మృడానీపతి సంధ్యా తాండవం చేస్తున్నాడు.

అవును మరి! తాను చేసిన నృష్టి, స్థితులు చక్కగా సాగుపోతుండగా, మహాదేవుడు స్థిమితంగా సంధ్యాతాండవం సాగిస్తున్నాడు.

2, సంధ్యాతాందవ ధ్యానము శ్లోః చతుర్భుజం త్రిశేత్రంచ, జటామకుట భూషణమ్‌ | . అభయం, దమరుం సవ్వ్యే వామే పింఛం సవిస్యయమ్‌ ॥ య వ, జ గ

అపస్తారం వినా పీరే, వామాంఘ్రాకుంచితం స్థితమ్‌

ఊర్ధ్వతు దక్షిణం పాదమపసవ్యానుగం దధత్‌

తత్పాదం కుంచితం వాధ సర్వకంకణ భూషితమ్‌

సంధ్యాతాండవ మేవం స్యాత్‌ వర్ధాదిః పూర్వవద్ధ్గవేత్‌ ॥

శ్రీ పరమశివుని సంధ్యాతాండవ నాట్యము, తెల్లని శరీర కాంతులతో, నాలుగు చేతులతో మూడుకన్నులతో, చక్కగ బిగించి ముడిచిన జటాజూటముతో, జటాజూటమునందు, దక్షిణ భాగమున నెమలి పింఛము ఉమ్మెత్త పువ్వు, చంద్రరేఖ, గంగా నది మున్నగు అలంకారములతో, ఎడమచెవి యందు తాటంకము, కుడిచెవియందు మకర కుండలము ప్రకాశింప, పులితోలు వస్త్రముతో, సర్వావయవములందు పాముల భూషణములతో, చిరుగంటలు కట్టబడిన పాదములతో నుండును.

కుడివైపున క్రింద నుండి పైకి వరుసగా అభయముద్రను, డమరుకమును అట్లే ఎడమవైపున నెమలి ఫింఛమును, విసయ ముద్రను, నాలుగుచేతులతో ధరించి యుండును. “ఆనంద తాండవ” ము నందువలె ఆపస్మారుడనే దైత్యుడు

(౩౨--- ఈ సంధ్యాతాండవంలో లేడు. కేవలం పీరమునందే నాట్యము జరుగుతుంది. కొద్దిగా వంచబడిన ఎడమకాలు, పైకి ఎత్తబడిన కుడికాలు, కుడిపాదము కొస, ఎడమ వైపునకు వంచబడి వుంటుంది. ఈ స్వామి గౌరవర్గుడు. “సుందరా!” ఆ చల్లని పిలుపుతో త్రుళ్లిపడ్డాడు సుందరుడు. ఈశ్వరుడు పిలిచాడు. “సంధ్యాతాండవం దర్శించావు కదా నాయనా! ఇక “ఉమాతాండవ నాట్యం” అవలోకించు అన్నాడు. సుందరుని కన్నుల ముందు నటరాజస్వామి రూపం మరోమారు మారింది. 3. ఉమా తాందవ ధ్యానము శ్హ్‌ః ఏకవక్షం, త్రినయనం, జటామండల భూషితమ్‌

గౌరాంగం, షద్దుజోపేతం, అభయం, డమరుం తధా ॥

శూలం దక్షిణ పార్వేతు, కపాలం విసయం తధా ।

గజహస్తోపమం హస్తం, సవ్యపార్య్వానుగందధత్‌ ॥

తమేవ వామపాదంచ “హ్యపస్సారోపరిస్టితమ్‌

ఛ్‌

ఉద్ధృతం దక్షిణం పాదం, వామపాదానుగం తధా ॥

వామపార్య్వే హ్యుమాదేవీసహితం, జాహ్నవీయుతమ్‌

సర్వాభరణసంయుక్తం, వ్యాఘ్రచర్మోత్తరీయకమ్‌ ॥

శ్రీమన్మహా పరమశివుని “ఉమాతాంఉవము"” ఒ౪ ఏకమైన నాట్యరీతిగలది.

ఆభరణాలు, ఆహార్యముతోబాటు, స్వామి షడ్ఫుజుడు. (ఆరుచేతులు గలిగి వుంటాడు) ఒక మొగముతో, మూడు కన్నులతో, ఆరుచేతులతో, తెల్లని శరీరకాంతులతో చక్కగ బిగించి. ముడిచిన జటాజూటముతో, ఎడమ భాగమున ఉమాదేవితో, జటాజూటమునందు దక్షిణభాగమున నెనులిపింఛము, ఉమ్మెత్త పువ్వు, చంద్రరేఖ. గంగానది మున్నగు నలంకారములతో, ఎడమ చెవియందు తాటంకము, కుడి చెవియందు మకర కుండలము '్రఃశంప, పులితోలు వస్త్రముతో, అన్ని ఆఅవయవములందూ నర్పములే భూషణములుగా ధరించి, చిరుగంటలు కట్టబడిన పాదములతో నుండును.

కుడివైపున క్రింద నుండి పైకి వరుసగా 1. అఆభయముద్రను 2. శూలమును 3. డమరుకమును, అట్లే ఎడమవైపు క్రింద నుండి పైకి వరుసగా 1. గజహస్తముద్రను 2. కపాలమును 3. విసయముద్రను ధరించిన ఆరుచేతులు కలిగివుంటాడు. ఎడమకాలు “అపస్మారు”డనే దైత్యునిపై మోపి, ఆ ఎడమకాలిననుసరించియే కుడికాలు పైకి ఎత్తబడి వుంటుంది. ఈ స్వామి గౌరవర్డుడు. (ఉమాతాండవ నాట్యమూర్తి పరమశివుడు మరల “గౌరీ తాండవమూర్తి"గా మారిపోతున్నాడు.)

4. గౌరీతాండవ ధ్యానము

శ్లోః శాంతం చతుర్భుజోపేతం రక్తవర్హం స్మితాననమ్‌

కరోటిం, బక పుష్పంచ, ధుత్తూరం చార్మపుష్పకమ్‌ః।

బాల చంద్ర జటాజూటం, సువికీర్ణ జటాన్వితమ్‌ |

సర్వకంకణ సంయుక్త, “మపస్మారో"పరిస్థితమ్‌ .

సవ్యే దధానమభయ, మన్యస్మిన్‌ డమరుకం కరే ॥

అన్యస్మిన్‌ పూర్వతోవ్యాల, మపరేవహ్నిపాత్రకమ్‌

వామే గౌరీ సమాయుక్త, మవామేనందికేశినమ్‌ ॥

సువికీర్ణ జటాభారం, జటామకుటసంయుతమ్‌ ॥

వామే మౌళి సమాయుక్తం శేషం ప్రధమనృత్తవత్‌ ॥

(గౌరీతాందవమిత్యుక్తం)

గౌరీతాండవ మూర్తి అయిన శ్రీ మన్మహా శివుడు ఎర్రని శరీరకాంతులతో, వాలుగు చేతులతో చిరునవ్వు వెదజల్లుమొగముతో, “కరోటి” యను పుష్పమును, మందార పువ్వును, ఉమ్మెత్త పువ్వును, జిల్లేడు పువ్వును, చంద్రరేఖను ధరించిన జటాజూటముళ్తో వ్రేలాడుచున్న జడలతో, ఎడమభాగమున గౌరీదేవితో కుడిభాగమున నందికేశ్వరునితో, సర్వాంగములయందు, సర్పభూషణములతో నుండును.

క్రింద నుండి పైకి వరుసగా 1. అభయ ముద్రను 2. డమరుకమును కుడివైపునందు, ఎడమవైపున క్రింది నుండి పైకి వరుసగా 1. నాగమును 2. అగ్ని కుండమును నాలుగుచేతులతో ధరించి యుండును.

సర్చకంకణములతో, చిరుగంటలతో కూడిన కుడికాలు కొంచెము వంగినదియై అపస్మారుడను వానిపై నుండును. ఎడమకాలు పైకెత్తబడియుండును. ఈ “గౌరీతాండవ నాట్యమూర్తి” రక్తవర్గుడు.

“సుందరా! గమనిస్తున్నావా నాయనా!” అన్నాడు శివుడు.

సుందరుడు ఆ నటరాజమూర్తుల నాట్యకళావైభవంలో భక్తిపారవశ్యంతో మునిగిపోయి వున్నాడు. " శివుడు చిరునవ్వు నవ్వి. “కాలికా తాండవము వీక్షించు నాయనా!” అన్నాడు. సుందరుడు అవాజ్మనసగోచరుతై వీక్షిస్తున్నాడు.

5. కాలికా తాందవ ధ్యానము క్కు లే అ శ్లో; ఏకవక్ష్రం ద్వినయనం, జటాసంకీర్ణమస్తకమ్‌

భుజాష్టక సమాయుక్తం సవ్యపాదం సముద్దృతమ్‌ ॥

సవక్రం వామపాదం త మపస్సారో పరిస్థితమ్‌

అభయం శూలపాశంచ, డమరుం దక్షిగేకరే ॥

కపాలం చాగ్నిపాత్రం చ ఘంటాం వామకరేవంమ్‌

గజహస్తోపమం హస్తం, ప్రసృతం దక్షిణానుగమ్‌ ॥

దధం లక్షణ సంయుక్తం శేషం ప్రధమనృత్తవత్‌

కాలికాతాందవం ప్రోక్తం :

కాళికా తాండవ నటరాజమూర్తి మహా విచిత్రమైనది. తెల్లని శరీరచ్భ్చాయలతో, ఒక ముఖమూూరెండు కన్నులు, (మూడవ నేత్రం వేదమూర్తికి) ఎనిమిది చేతులతో, 'వేలాడుచున్న జడలతో, శిరమున కుడివైపున నెమలి పింఛము, ఉమ్మెత్త పువ్వు, చంద్రరేఖ, గంగానది మున్నగు ఆలంకారములతో, ఎడమ చెవియందు తాటంకము,

(3 కుడిచెవియందు. మకర కుండలము ప్రకాశింప, అలంకరింపబడిన నర్వా భరణములతో, పులితోలు వస్త్రముతో, పాదములకు చిరుగంటలతో నుండును. కుడివైపున క్రింద నుండి పైకి వరుసగా 1. అభయముద్ర 2.శూలమును. 3. పాశమును 4. డమరుకమును, ఎడమవైపు క్రింది నుండి పైకి వరుసగా 1. గజహస్తముద్రను 2. కపాలమును 3. గంటను 4. అగ్నిపాత్రను ఎనిమిదిచేతులతో ధరించి యుండును. వంచబడిన ఎడమకాలు అపస్మారుడను వానిపై నుండును. కుడికాలు సమృద్ధృతమై, ఎత్తబడినదై వుండును. కాలికా తాండవమూర్తి గౌరవర్డుడు. అల 6. శ్రీ త్రిపుంనతాండవ ధ్యానము త్లోః దోర్టి షోదశధభిర్యుక్తం, వామే గౌరీ సమాశ్రితమ్‌ స్కందం, దక్షిణ పార్వేతు, సవ్యహస్తే ధృతాంజలిమ్‌ ॥ లో అభయం దమరుం చైవ, వజ్రం శూలం చ బిభ్రతమ్‌ పాశం టంకం తధాదండం, నాగం వైదక్షిదక్షినైః కరైః॥। సవ్యానుగం కరంచైవ, వామే పూర్వకరంతధా అనలం పుస్తకం చైవ, వరదం కేతు ఖటకమ్‌ 1 ఘంటాం చైవ కపాలం చ, వామ పార్వ్వేష్టభిః కరైః సర్వలక్షణ సంయుక్తం శేషం ప్రధమనృత్తవత్‌ ॥ త్లైపురం తాండవం ప్రోక్తం ; శ్రీమన్మహాశివుని త్రిపురతాండవ రూపం మహాద్భుతమైనది. తెల్లని శరీర కాంతులతో, పదహారు (16) చేతులతో, ఎడమ భాగమున గౌరీదేవితో, కుడిభాగమున కుడిచేత దోసిలొగ్గిన కుమారస్వామితో, మూడుకన్నులతో, ద్రేలాడుచున్న జడలతో కుడివైపున నెమలి పింఛము, ఉమ్మెత్త పువ్వు, చంద్రరేఖ, గంగానది మున్నగు నలంకారములతో, ఎడమచెవియందు తాటంకము, కుడిచెవియందు మకర కుండలము ప్రకాశింప, అలంకరింపబడిన సర్వాభరణములతో, పులితోలు వస్త్రముతో, పాదముల యందు చిరుగంటలతో యుండును. తవం ఆడు కాోాోాాాోాోాోోోోోాోాోాోాలాలలాలాలా

ఇక కుడివైపు క్రింది నుండి పైకి వరుసగా 1 అభయ ముద్రను 2. నాగమును 3. దండమును 4. టంకమును 5. పాశమును 6. శూలమును. 7. వజ్రమును 8. డమరుకమును అట్లే ఎడమవైపున క్రింది నుండి పైకి వరుసగా 1. గజహస్తముద్ర (నిజహస్తము కుడివైపునకు చాచినదై) 2. వరముద్రను 3. కపాలమును 4. గంటను 5. భటమును (భౌటమును) 6. పుస్తకమును 7. అగ్నిని 8. ధ్వజమును మొత్తం పదహారు చేతులతో ధరించి వుంటాడు. కుడికాలు “అపస్మారుని” పై వంకరగా వుంటుంది. ఎడమకాలు ఎత్తబడి వుండును. ఈ ఎత్తబడిన పాదముకొన దక్షిణమునకు తిరిగియుండును. చూచువారలకు మనోహరమగు ఈ త్రిపుర తాండవమూర్తి గౌరవర్లడు. 7. శ్రీ సంహార తాండవ ధ్యానము శ్లోః త్రిగేత్రం, చాష్టహస్తం చ సువిశీర్ణ జటాన్వితమ్‌ కుంచితం వామపాదం త, మపస్మారోపరిస్టితమ్‌ ॥ ఉద్ధతం దక్షిణం పాదం, వ్యాఘ్రచర్శోత్తరీయకమ్‌ అభయం శూలపొశౌచ, దమరుం దక్షిశైః కరైః॥ _ కపాలం చాగ్ని పాత్రంచ దధం విససయ హస్తకమ్‌ గజహస్తోపమం వామే, చతుర్టేర్టిః సమన్వితమ్‌ గజహస్తోపమం సవ్య మపసవ్యానుగం తధా నందీశం సవ్యభాగేతు, వామే గౌరీసమన్వితమ్‌ ॥ సప్తమం నృత్తమా ప్తమం నృత్త మాఖ్యాతం, జగద్వద్ధికరమ్‌ భవేత్‌ । (సంహార తాండవ మిదం) శిష్టం, ప్రధమ నృత్తవత్‌ - శ్రీమన్మహా శివుని సంహార తాండవము, తెల్లని శరీర కాంతులతో ఎనిమిది హస్తములతో, ఎడమ భాగమున గౌరీ దేవితో, కుడి భాగమున నందీశ్వరునితో, మూడుకన్నులతో, బ్రేలాడుతున్న జటలతో, శిరమున దక్షిణ భాగమున నెమలి లారా కుకకాదాాాాలాలాాాలాాా

(వభ్తచరకావతంంంాలాలాలంంంంంంాడయెగు పింఛము, ఉమ్మెత్తపువ్వు, చంద్రరేఖ, గంగానది మున్నగు నలంకారములతో, ఎడమ ,చెవియందు తాటంకము, కుడిచెవియందు మకర కుండలము ప్రకాశింప, సర్వావయవములందు సర్వాభరణములతో, పులితోలు వస్త్రముతో, పాదములకు చిరుగంటలతోనుండును.

కుడివైపున క్రింది నుండి పైకి వరుసగా, 1. అభయ ముద్రను. 2 శూలమును 3. పాశమును 4. డమరుకమును అట్లే ఎడమ వైపున క్రింది 1. నిజహస్తము కుడివైపునకు చాపబడినదై (గజహస్తముద్ర) 2. కపాలము 3. అగ్ని పాత్రము 4. విస్మయముద్రను, ఎనిమిది చేతులతో ధరించి యుండును. వంచబడిన ఎడమకాలు “ఆఅపస్మారు” పై నుండును. కుడికాలు ఎత్తబడినదై యుండును. ఇట్టి పరమశివుని తాండవము “సంహార తాండవము” అందురు. ఈ నటరాజమూర్తి గౌరవర్డుడు.

“సుందరా!” ఈశ్వరుని పిలుపు, కనులు తెరచివున్నా, సర్వం శివమయంగా కనిపిస్తోంది నుందరునికి. ఈశ్వరుని కాలి చిరుగంటల (మోత, డమరుక నాదం, హస్తముల కదలిక, పాదముల లయ, నటరాజ నాట్యం భువనములన్నీ పీరంగా సాగుతున్నట్టు తోస్తోంది. ఆది అంతము లేని ఆ ఆద్యంతర హితుడు అట్టా సప్త తాండవములను క్రమ ప్రకారం నాట్యం చేస్తూనే వున్నట్టుంది. ఆ నాట్యంలోనే సర్వజగత్తు సృష్టి స్ధితి, లయ, తిరోధాన అనుగ్రహాలనబడే పంచమహాకార్యాలు సాగిపోతున్నాయి. ఆనందతాండవమూర్తి మాత్రం నాట్యంలో ఎడమ పాదం నడుము వరకూ వంచిఎత్తి నాట్యం చేస్తాడు. మిగతా ఆరుతాండవములలోని నటరాజస్వామి కుడికాలు పూర్తిగా పైకిఎత్తి, కుడికాలి క్రింద నుండి ఎడమహస్తము చాచి, ఎడమ కాలు ఎడమ భుజము వరకూ ఎత్తి, కుడికాలు కుడిభుజము వరకూ ఎత్తి, త్రిపురతాండవ మూర్తి కుడికాలు కుడిచెవి వరకూ ఎత్తి, సంహార తాండవమూర్తి కుడికాలు కుడిచెవి వరకూ ఎత్తి, ఆయా హస్తముద్రలు ఆపాదముద్రల కనువుగా మలచి నాట్యం చేస్తారు.

అహో! ఏమి నాట్యమిది? ఈ నాట్యాన్ని ఒక మారు చూచిన తరువాత ఇక ఆ కనులు మరోదృశ్యాన్ని వీక్షించగలవా?

“సుందరా!” నుందరుని మామూలు స్థితికి తెస్తూ పిలిచాడు పరమ శివుడు. అప్పుడు చూశొడు సుందరుడు దేవ బుషి, మునిగణాలంతా ఈశ్వరుని వద్ద శెలవు తీసుకుని వెళ్లిపోయారు.

జగదంబ చిరునవ్వుతో విశ్రాంతిగా కూర్చుని ఉన్నది. విఘ్నేశ్వర, సుబ్రహ్మ- ్యేశ్వరులిరువురూ, కునికిపాట్లు పడుతున్నారు. నందికేశ్వరుడొక్కడూ సుందరుని ప్రక్కనే “వజ్రాసనం” వేసుక కూర్చుని ఈశ్వరుని ప్రతి వాక్కునూ వింటున్నాడు.

“సుందరా! ఈ సప్త తాండవములు, సప్తతాళములతో సాగుతాయి నాయనా! ప్రతి తాండవ నాట్యమూ ఒక్కొక్క నిర్దిష్టమైన మహత్కార్యానికి నిర్దేశించబడినది. ఆయా భంగిమలలో యోగ శాస్త్రం ఇమిడియున్నది. శరీరం అంతా పాములా వంగుతూ, పాదం ఊర్వ్వముఖంగా, కర్ణం వరకూ ఎత్తి, ఒకే ఒక పాదంతో, అపస్మారుడనే ప్రకృతి అహంకార మమకారాల ప్రతిబింబాన్ని త్రొక్కిపడుతూ, అట్లా కాలు. ఎత్తినపుడు దేహాభిమానముగానీ, ప్రకృతి వికారాలుగానీ ఏమీలేని, రాని, కలుగని ధృఢచిత్తంతో నర్తించే ఈ నర్తనం సర్వచరాచర జగత్తు కదలికలకూ, సంస్కారాలకూ, యోగసాధనలకూ, కుండలినీ శక్తి మేల్కొలిపి సహస్రారం వరకూ నడిపించేందుకూ, జీవులలో అజ్ఞానం నశించి, ఆత్మ బోధ కలిగేందుకూ జీవుల జన్మరాహిత్య మోక్ష మార్గానికీ ప్రతిబింబం నాయనా |

ఈశ్వర తాండవ (శివ తాండవం) అభ్యసించటం అన్నది ఒక మహాయోగం. ఆ నాట్యంలో ఆనంద తాండవం ఒక్కటీ స్త్రీలు నర్తించగలరు. మిగతావి పురుషులకు పరిమితం.

“సుందరా! నీ సందేహాలు తీరాయా ? అన్నాడు పరమశివుడు నవ్వుతూ.

' సుందరుడు సాష్టాంగ నమస్కారం చేశాడు. “పరమశివా! చాలు చాలు. నీ సప్త తాండవాలు దర్శించి తరించాను. ఈ అదృష్టం మరల మరల ప్రసాదించు చాలు.” అన్నాడు బిగ్గరగా. గద్గదికమైన గొంతుకతో, కన్నీళ్లు కాల్వలై పారుతున్నాయి.

సచప చచ వచన చనచచతుటనన్దవప

“సుందరమూర్తి నాయనార్‌! స్వామీ! సుందరమూర్తి నాయనార్‌]!”అంటూ చిదంబరేశ్వర ఆలయపూజారులు, విప్రులు, జనసందోహమూ, ఆందోళనగా అరుస్తున్నారు. -

పూజారులు చల్లని నీటిని సుందరుని ముఖంపై చల్లారు. అప్పుడు అర్ధమైంది. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ కు. తాను భూలోకంలో సుందరునిగా జన్మించాననీ, తాను ప్రస్తుతం, చిదంబరేశ్వర ఆలయంలో చిదంబర ఆనంద తాండవ నటరాజమూర్తి సన్నిధిలో వున్నాననీ. తనకు సమాధి స్థితి కల్పించి, కైలాసంలోనికి తీసుకువెళ్లి,

గతంలో తాను చూచిన సప్తతాండవ నాట్యాలను, నటరాజ స్వాములనూ స్వామి దర్శింప దేశాడనీ! “అహా! ఏమి శక్తి? ఎంతటి సమాధి స్థితి. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ కారణ జన్ముడు. రెండవ శివుడు.” అని వేనోళ్ళ కీర్తిస్తున్నారు జనం.

కానీ సుందరునికిలా అనిపించింది. అనుక్షణం చిదంబరేశ్వరుని సన్నిధిలో వుండి, ఆ ఆనంద తాండవమూర్తిని దర్శిస్తూ, ఆకాశ స్వరూపుని కొలుస్తూవున్న ఈ పూజారులు, విప్రులు ఈ ప్రజలు ఎంతటి పుణ్యాత్ములు? ఎంతటి అదృష్టవంతులు? వీరిదెంత భాగ్యం? ఈ ప్రజలంతా సతబ్రాహ్మణులే భగవద్దర్శనం వలన “తిల్లెవాళ్‌ అన్షణర్‌తమ్‌” (చిదంబరములోని విప్రులు అనే పద్యప్రారంభముతో స్తుతించాడు సుందరమూర్తి నాయనార్‌.

ఇంకా ఇంకా తనతో పరమశివుడు పలుకుతున్నట్లేవుంది. ఆయనకు. నాట్యశాస్తమునకు జీవమైన కరణములను, నూటఎనిమిది భంగిమలను (108 భంగిమలు) చిదంబరమందలి ఆలయమున శిల్చ్పరూపమున శాశ్వత పరచిన మహాతపశ్శాలురైన శిల్పులకు మొక్కాడు సుందర నాయనార్‌! ఈ నటరాజమూర్తి లోనే పంచాక్షరీ మంత్రరాజము ఇమిడివున్నదని కొన్ని శాస్త్రములు పేర్కొన్నాయి.

నమశ్శివాయః స్తూల పంచాక్షరీ వృందత్రము

స్వామి చరణము - “న”

కడుపు (ఉదరము) - “మ”

ముఖము - “వ”

శిరము - “య”

ఈ ప్రకారము ధ్యానించే పద్ధతిని స్థూల పంచాక్షరీ అనీ, ఇది

“లయాంగమనీ” శాస్త్రాలు ఉద్భోదించాయి.

“శివాయ నమః” అనునది సూక్ష్మ పంచాక్షరి, దీని ప్రకారము

డమరుకమున - “శి”

చాచిన కరమున (గబజహస్తముద్ర) - “వ”

అభయ హస్తమున - “య”

ఎడమచేతనున్న అగ్నిలో - “న”

పాదము క్రింద - “ము”

నవలా శా...

ఈ మంత్రాక్షర న్యాసము “భోగాంగము” అనబడును. ఈ విధంగా పాదములనుండి మస్తకము వరకూ, మస్తకము నుండి పాదాల వరకూ స్వామిని ఏ విధంగా ధ్యానించినా, ముక్తి మార్గము స్వామి అనుగ్రహంతో కరతలామలకమవుతుంది.

ఇట్లా తన్మయత్వంతో చిదంబరేశ్వరుని దర్శించి, ఆశవుగా పదికము (దశకము పద్యాలు) గానం చేసి, ఆ నటరాజస్వామిపై చూపులు హృదయమూ నిలిపాడు సుందర నాయనార్‌. |

భక్తులకు, తత్వవేత్తలకూ, పామరులకూ, పండితులకు, విజ్ఞానవేత్తలకు, అస్తికులకు, నాస్తికులకూ కూడా అత్యంత భక్తి ప్రపత్తులు తత్వార్హ సారమూ, అద్భుత కళావిన్యాసమూ బోధించే నటరాజమూర్తి ఆ స్వామి సప్త్రతాండవ భంగిమలు, శివతాండవం నేర్చుకోవటమే నాట్యానికి చివరి మెట్టుగా నిర్ణయించిన నాట్యాచార్యుల చిత్త శుద్ది ఈ భూమిపై మానవులను ఉద్దరించటానికి వేంచేసిన చిదంబరేశ్వరుని కీర్తిస్తూ ఒకానొక దివ్య సమాధి స్థితికి చేరుకున్నాడు సుందర నాయనార్‌.

ఆ సమయంలో “తిరువాయూరు”లో వెలసిన “త్యాగేశ్వర స్వామి” సుండరుని ఆ స్థితి నుండి మేల్కాలపదలచాడు. కారణం సుందరునికి అపుడే మోక్షం వస్తే, భూమిపై జన్మించి వున్న కమలిని, అనిందితలకు శాపవిముక్తి ఎట్లా అవుతుంది? అందుకే “త్యాగేశన్‌” అశరీరవాణి, ఆకాశవాణి గా సుందర నాయనార్‌ను “ఆలాల సుందరా! నీవు నన్ను దర్శించుటకు తిరువాయూరు రా వాయనా!” అని ప్రబోధించాడు. ఈశ్వరవాక్కును శిరసున దాల్చి, సుందరమూర్తి నాయనార్‌,. చిదంబరంలోని పూజారులు, విప్రులు, భక్తజనులు కొనియాడగా, చిదంబరేశ్వరుని వద్ద శెలవు తీసుకుని, వారందరివడ్డా శలవు తీసుకుని “తిరువాయూరు" బయలుదేరాడు. దారిలో “శిర్నాళి మొదలైన క్షేత్రములను దర్శిస్తూ అక్కడి స్వామిని పదికములలో స్తుతిస్తూ తిరువాయూరు చేరాడు. ఆతని రాకను ముందే తెలుసుకున్న “తిరువాయూరు” ఆలయ పూజారులు” భక్తులు సుందరమూర్తి నాయనార్‌ను గొప్ప వైభవముతో స్వాగతము పలికి ఇక్కడే వుండమని ప్రార్టించారు.

“ఎన్లై ఇరుప్పదుం ఆరూర్‌”

ఎనై ఇరుప్పదుం ఆరూర్‌”

మా తండ్రి నివసించు క్షేత్రము “ఆరూరు” ఆని ప్రారంభించి దశకము (పరి పద్యములు) ఆపవుగా గానం చేసి ఆలయప్రవేశం. చేసాడు. ఆ స్వామి సంతోషించి

జనులందరూ వినునట్లుగా ఆకాశవాణ్‌గా ఆలా బా

“ఆలాల సుందరా! మేము నీకు మిత్రులమైతిమి! ఆనాడు నీ వివాహము ఆపతిమి. ఈ నాడు నీకు వివాహము అవసరము. నీవు గృహస్థ ధర్మమునూ పాలించి. మమ్ము చేరుకొనగలవు. నేను ఆనుమరిచ్చుచున్నాను. ఆనాటి పెండ్డి కొడుకువలె నీవు మరల పెండ్లికొడుకువై పెండ్లాడుము.” అని ఆనతిచ్చాడు.

జనులందరూ. విస్మయమందారు. తమ కేత్రపాలకుడైన “త్యాగేశ్వరుడు స్వయంగా సుండరునికి మిడ్రుడనని చాటుకున్నాడు. ఇంతకంటే ఏ భక్తునికైనా కావలసిన గౌరవము ఏమున్నది? ఒక మహారాజు ముద్దుబిడ్గగా వుండటమే గొప్ప అనుకునే ప్రజలు స్వయంగా దైవం తనకి మిడ్రుడివని వక్కాణించినపుడు సుందరుని వైభవమునకు లోటు ఏమున్నది.

అనాటి నుండి సుందర్‌మూర్తి నాయనార్‌ “తమ్‌ పిరాళ్‌తోళర్‌ొ" (తన దైవమునకు మిడ్రుడు, ఆని పిలువసాగారు. ఎవరెలా పిలిచినా, బిరుదు లిచ్చినా

". సుందరమూర్తి నాయనార్‌ మాత్రం తొను పరమశివుని బానిసననీ, సేవకుడిననీ, దాసాను దాసుడననీ భావించేవాడు. ॥ వివాహమంటపమునందు జరగబోవుచున్న సుందరుని వివాహమును వృద్ధ బ్రాహ్మణరూపమున, తనకు ఆతని తాతగారు సుందరుని బానిసగా సేవకునిగా, ధారాదత్తం చేసినట్లు పత్రం వున్నదని చూద్దురుగాని రండని రభసచేసి వివాహమును ఆపించి, సుందరునికి తన దివ్యదర్శనం ప్రసాదించి భక్తునిగా భక్త కవిగా, తీర్చిదిద్దిన ఈశ్వరుడే మరల ఈనాడు ఆతని వివహము జరిపించటానికి కంకణం కట్టుకొవ్నాడు. దైవలీల గమనించండి. ఏది ఎప్పుడు ఎక్కడ ఎట్లా, ఎవరి వలన జరిపించాలో ఆ విధంగా జరిపించేవాడే దైవం. మనకు ఏది శ్రేయస్కరమో మనకు తెలియదు. మనకు ఎప్పుడేది శ్రేయస్కరమో అది తెలిసినవాడు దైవం. ఆనాడు శడలగని శివాచార్యుల కుమార్తె (పేరు తెలియదు) సుందరునికి కాబోయే. అర్జాంగిగా ఆలంకరింపబడినది. కానీ ఆ వివాహం అర్జాంతరంగా ఆగిపోయింది కడా? వివాహము అగిపోవటమూ, తర్వాత సుండరుని ఈశ్వరుడు తన సేవకునిగా చేసుకోవటమూ అమె - ఆనాడు సుందరుని వెంట వెల్లిన మహారాజు, సుందరుని తల్లి-తండ్రులు తన తల్లిదండ్రులు, ఆ గ్రామ ప్రజలు అందరి డ్వారా విన్నది. సుండరునితో తన వివాహము భౌతికముగా ఆగిపోయినప్పటికీ మానసికంగా సుండరుడే తన భర్త అని నిశ్చయంచుకున్నది ఆమహాసాధ్వి సుందరుడు ఈశ్వరుని సేవకుడై దక్షిణా ఆం జ్ర

పధమంతా తిరుగుతూ తమిళంలో పద్యాలు వ్రాస్తూ ఈశ్వరుని కీర్తిస్తూ, ఆతని శీర్తి చంద్రికలు దక్షిణ దేశమంతా మారుమోగుతున్న తరుణంలో ఆ మహాసాధ్వి సుందరుని తన భర్తగా తన హృదయపీరముపై నిలుపుకుని, అనన్యభక్తితో పరమేశ్వరుని కొల్చుకుంటూ సాక్షాత్తు ఆలాల సుందరుడే తన భర్త అని భావిస్తూ ఒకానొక పుణ్యదినమున శివైక్యం చెంది రామాయణ మహాకావ్యంలోని “ఊర్మిళ, సుమిత్ర” లాంటి మహాసాధ్వీ లలామలకు సాటిగా కీర్తిశఖరాలను అధిరోహించింది.

ఇక ఇప్పుడు పరమ శివుడే “సుందరమూర్తి నాయనాలొ' వివాహ బాధ్యతను స్వయంగా తానే వహించాడాయె!

పూర్వం కైలాసమున “ఆలాల సుందరుని” దివ్య సౌందర్యమునుగాంచి, మోహపరవశయై, ఆస్వామిని తన భర్తగా పొందాలని, సుందరునికి ఈశ్వరాజ్ఞకావటంతో భూమిపై జన్మించగా, ఆమె కూడా (అనిందిత అను మరొక స్త్రీ కూడా) దక్షిణ దేశంలో జన్మించటం జరిగింది ఈశ్వరాజ్ఞాను వర్తులై.

"సుందరుడు “తిరువారూరు” వచ్చి చేరాడు కదా! “త్యాగేశ్వరస్వామి” క్షేత్రపాలకుడైన ఆ క్రేత్రంలో!

అక్కడే “కమలిని” కూడా జన్మించి పెరిగి, యుక్తవయన్కురాలై వుంది. “తిరువారూరు”లో “రుద్రగణ” అనే కులమున “పరవైయార్‌” అనే నామధేయంతో ఆమె వున్నది. వీరు వీరశైవులు. ఈశ్వరాలయములో ఈశ్వర సాన్నిధ్యంలో నృత్యం చేయటం వీరి కులవృత్తి. దైవానికి తాము దాసీలమని చెప్పుకుంటారు. దేవదాసీలు అంటారు వీరిని. వీరు అనన్యభక్తితత్సరులై ఈశ్వరునే సర్వస్వంగా భావించి, మనోవాక్కాయ కర్మలా ఈశ్వరార్చన చేసి తరిస్తారు. అందులో ఒక భాగం నాట్యం. నాట్యకళయందు ఆరితేరిన ఈ నర్తకీమణులు ఈశ్వరుని శివతాండవమున, ప్రక్కన లాస్య నాట్యంతో అనుసరించే ఉమ (పార్వతి) వలె, ప్రమధగణమువలె ఈశ్వరభక్తగణమువలె, తమని తాము స్వామి నర్తనానికి అంకితం చేసుకొనే మహాభక్తురాండ్రు.

“పరవైయారొ'ఆ కోవకు చెందిన మహా భక్తురాలు. పూర్వజన్మలో సాక్షాత్తు పరమశివుని అర్థాంగి పార్వతీదేవికి పరిచారిక అయిన పుణ్యస్త్రీ గనుక ఈ జన్మలో “రుద్రగణక” కులంలో జన్మించి, నాట్యమే పరమావధిగా, నృత్యాన్ని నేర్చి ఈశ్వరాలయంలో “తిరువారూరు” లోని “త్యాగేశ్వర స్వామి” ఆలయంలో

డా జలా

“త్యాగేశ్వరుని ముందు సాయం సమయంలో “నృత్య పూజ” చేసి వెళ్తుండేది.

ఒకనాడు సుందరమూర్తి పరవైయారు నృత్యం చూసి ముగ్గ్దుడై దైవయోగమున, ఆమెను వివాహం చేసుకోవలెననుకున్నాడు. ఈశ్వర లీల వలన “పరవైయారు"” కూడా “సుందరమూర్తి నాయనారొ” రూపాన్ని, భక్తినీ ఆతని పాండితీ ప్రకర్షనూ గమనిస్తూండటంవల్ల, ఆయనను వివాహం చేసుకోవలెనని తలచింది. కానీ దేవాలయ గణికలను వివాహం చేసుకోవటానికి ఆలయపూజారులు, ధర్మకర్తలు, మహారాజు, ఆనాటి సమాజం సామాన్యంగా అంగీకరించేది కాదు. కారణం వారు దైవదత్తలు. వారి నాట్యం దైవానికే అనే నిబంధన వుండేది. ఈ పరిస్థితిలో ఇటు సుందరమూర్తి నాయనార్స్‌ అటు “పరవైయార్‌” లిద్దరూ తమ మనోవాంఛ. పైకి ఎట్లా వెల్లడించుకోవాలో తెలయని స్థితిలో పడ్డారు.

ఈశ్వరుడే స్వయంగా పూనుకున్నపుడు ఇక ఏ నిబంధన నిలుస్తుంది? త్యాగేశ్వర స్వామి ఆలయ పూజారులకు స్వప్న సాక్షాత్కారమిచ్చి, సుందరునికీ, పరవైయార్‌కూ వివాహం చేయమని ఆనతిచ్చాడు. పరవైయార్‌ స్వప్నము నందునూ స్వామి సాక్షాత్కరించి సుందరుని వివాహం చేసుకుని ఆయన ఆధ్యాత్మిక జీవనానికి చేయూతనిచ్చే చక్కని గృహిణిగా రూపాందమని అజ్ఞ ఇచ్చాడు. పూజారులు తమ స్వప్పవృత్తాంతాన్ని “తిరువారూరు”లోని వారలందరికీ తెలిపారు. ఈశ్వరాజ్ఞ, ఈశ్వరేచ్భ వున్నచోట, ఎవరి హృదయాలలో వారికే సుందర, పరవైయార్‌ల వివాహానికి మనస్ఫూర్తిగా ఆంగీకరించే మనః;స్థితి వచ్చేసింది.

శివభక్తులందరూ. వారిద్దరి వివాహాన్ని స్వామి సన్నిధిలో వైభవోపేతంగా జరిపారు. మహారాజు ఒక్క ప్రాంతానికి రాజైతే సదాశివుడు సకల సృష్టి స్థితిలయాలకు సర్వంసహా చక్రవర్తి. ఆ స్వామి ఆజ్ఞతో, అనుజ్ఞతో, ఆశీశ్ళులతో జరిగిన ఆ వివాహానికి ముక్కోటి దేవతలే అతిధులు కాదా? వారందరి ఆశీశ్ళులు పొందిన ఆ జంట ధన్యులు కారా? సాక్షాత్తు పరమేశ్వరుడు, సర్వమంగళలే జననీ జనకులై ఆశీర్వదించారా వధూవరులను. సుందరనాయనార్స్‌ పరవైయార్‌ గృహస్థ జీవితాన్ని గడుపుతున్నారు. అయితే సుందరనాయనార్‌ భక్తి దినదిన ప్రవృద్ధమానమౌతోందే తప్ప, కేవలం వైవాహిక సుఖ భోగలాలసలనే వలలో చిక్కుకొనకపోవటమే స్వామి కరుణకు నిదర్శనం. పరవైయార్‌ కూడా మహాభక్తాగ్రేసరురాలు గనుక భర్త బాటే తన బాటగా మలచుకొని సుంద పని భక్తి మార్గానికి తానొక అడ్డంకిగా మారక సోపానంగా అమరింది. ఆలం ఆకా

ఒకనాడు సుందరమూర్తి ఒంటరిగా ఆలయమునకు వచ్చాడు. అక్కడ శివభక్తులెందరో భక్తి తత్పరులై శివస్తుతి చేస్తూ కొందరూ, ఈశ్వర గుణనామ చర్చ చేస్తూ కొందరూ, సత్సంగం చేస్తూ కొందరూ ఇట్లా ఎవరికి వారే ఈశ్వర భక్తి పారవశ్యంతో వున్నారు. సుందరుడాదృశ్యం చూచి చకితుడయ్యాడు. తాను వివాహబంధంలో పడిపోయాడా? భక్తి శిఖరం నుండి క్రిందకు దిగజారాడా? ఇంత మంది భక్తులలోవున్న భక్తిపారవళ్యత ఈమధ్యకాలంలో తనలోలోపించిందా? అని తలపోస్తూ “దేవుని కొలవటం సులభం. దైవాన్ని స్తుతించి మెప్పించటం సులభం. కానీ భక్తులను గొలచుట అంత తేలికైన పనిగాదు. భక్తులు భగవంతునికి వారసులు. భగవద్భక్తి మార్గానికి రధసారధులు, భగవంతుడు ఉలకడు. పలకడు. కానీ భక్తులు తమను సేవించుకొనే వారికి తమ నోటిద్వారా అమృతతుల్య గురుబోధ ప్రసాదించి మరో దైవాలుగా భాసిస్తారు. అంచేతే భక్తులను గొలిచి మెప్పించటం భగవంతుని గొలవటం కంటే కష్టతరమైంది. నాకీ భక్తులను సేవించుకొనే భాగ్యం, కలుగుతుందా? అని దీర్చాలోచనలో మునిగి, ఆలయ మండపంలో ఒక ప్రక్కగా వదిగి కూర్చుని వున్నాడు. ఆ సమయంలో విల్‌ మిండనయనార్‌” అను మహాశివభక్త శిఖామణి సుందరుని చూచి ఆ సుందరమూర్తి నాయనార్‌ భక్తి ప్రపత్తులు, పద్యాలు తెలిసివున్న వాడవటం వల్ల, భక్తిగా సుందరమూర్తి నాయనార్‌ కు శిరసువంచి నమస్కరించాడు.

కానీ, “శివభక్తులను గొలుచుటకు తగిన అధికారము, భక్తి నాలో సన్నగిల్లాయా స్వామి! అని తనలోతాను మధనపడ్డున్న సుందరమూర్తి నాయనార్‌ “విజల్‌మిండ నయనార్‌” తన పాదాలకు నమస్కరించటంగానీ తన ఆశీర్వచనం కోరుతూ వేచివుండటంగానీ గుర్తించలేదు.

“విజల్‌మిండ నయనార్‌” కు అవమానం అనిపించింది. బాధ కలిగింది. తానూ. శివభక్తుడే. నుందరమూర్తి నయనార్‌ను. గొప్పగా భావించి మనసారా నమస్కరిస్తే, చేయెత్తి ఆశీర్వదించలేడా? హృదయం చల్గబడేలా “ఈశ్వరానుగ్రహ ప్రాప్తిరస్తు” అని ఒక్కమాట -,ఒక్కమాటంటే ఒక్కమాట పలికి, తనని సంతృప్తి పరచలేడా? సుందరమూర్తి నాయనార్‌ గొప్పవాడని తొను భ్రాంతి పడ్డాడు. ఈతనిది నిజమైన భక్తికాదు. ఏదో కొందరు పొగడగా భక్తుడని పేరుపడినవాడు. ఈతడికి ఇంత గౌరవం ఇవ్వ తగదు. పైగా పరవైయార్‌ను వివాహమాడి నంసారబంధంలో చిక్కుకున్నవాడు కూడా కదా?”

ఇలా భావించి “విల్‌ నయనార్‌” గట్టిగా ఆరవసాగాడు. శివభక్తులంతా గుమిగూడారు. ఇక “విణల్‌ నయనారొ” మరింత గట్టిగా “సుందరమూర్తి నాయనారొ ిను ఉద్దేశించి, బుద్ధిపూర్వకంగా “ఇక్కడ నమస్కరించి ఆదరింపదగిన ఎందరో శివస్వరూపులైన భక్తాగ్రేసరులుండగా, వారిని అనాదరించి, గౌరవింపక, గుర్తింపక, కేవలం శివునినొక్కడినీ గొలిచి ప్రయోజనమేమిటి? అభక్తికి విలువేమిటి? శివ భక్తులు శివుని కంటే గొప్పవారు. వారిని ననాదరించి శివుని పూజించిన శివుడు సంతోషిస్తాడా? అంతటితో ఆగలేదు. “విజల్‌ నయనారొ" మరల బిగ్గరగా దుష్టుడైనవాడు (సుందరుడు) భక్తులకు వెలియైనవాడే! ఇలాటి వానిని తన గొప్ప భక్తునిగా పాలించిన ఈ స్వామి రూడా భక్తులచేత వెలివేయబడిన వాడే అని ఆరిచాడు. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ ఈ జరుగుతున్న నంఘటనకు త్రుల్లిపడ్డాడు. ఈశ్వరుడీరూపంలో తనను హెచ్చరిస్తున్నాడా? తన ఏదో పారబాటుకు తన దైవం నిందకు గురి అవుతున్నాడా? దున్సహమైన వేదన ముప్పిరిగొనగా, సుందరమూర్తి నాయనార్‌' శిరసు పై చేతులు జోడించి, గర్భగుడిలోనికి పరుగెత్తి, “త్యాగేశ్వర స్వామి” పాదాలపైబడి “స్వామీ! నీ దొనులకెల్లదాసుడను నేను. శివ కింకరులకు కింకరుడను నేను. నీపై నాభక్తి ఏ క్షణంలోనూ సడలలేదు. నీ భక్తులపై నీపై వున్నంతకంటే ఎక్కువభక్తి వున్నది. ఈ విపరీతమేమి. నన్ను వెలివేసినా పర్వాలేదు. భక్తులు నిన్ను వెలివేస్తే ఎంత అపచారం అవుతుంది? అదీ నామూలంగా జరిగితే ఇక నాకీ జీవితం ఎందుకు? నీపాదాల వద్దే మరణం ప్రసాదించు. ఈ నీ సుందరుడు నీకూ, నీభక్తులకూ, వారి 'సేవకులకూ సేవకుడని బుజువుచేసి చూపించూ అంటూ అర్తితో, విలపించసాగాడు. ఆతడి కన్నీరు సురగంగయై స్వామి పాదాలను అభిషేకింపసాగింది. ఈశ్వరుడు “తమ్‌ ఫిరాన్‌ తోళరొ” (తన దైవమునకు మిత్రుడు, అని సుందరునికి బిరుదు ఇచ్చివున్నవాడు. ఇంతలోనే ఆతనిని లోకుల దృష్టిలో కించపరచి పనికి మాలిన వానిగా చేస్తాడా? ఎన్నడూ చేయడు. ఒక అవమానంలో నుండే తన భక్తునికి ఒక “మహాసన్మానం" ప్రసాదించటమే ఈశ్వర లీల. ఆ అవమానరూపంలో ఆ భక్తుని మనసులో ఏమూలనో, ఏకొద్దిగానో మిగిలివున్న కర్మ సంచయాన్ని, లౌకికమలినాన్ని అహాన్ని ప్రక్షాళనం చేయటమే ఆయన ధ్యేయం. అదే జరిగింది. కొద్దిగా సంసారబంధంలోపడిన సుందరునికి శివభక్తుల సమూహాన్ని చూపి మరల భక్తి భావ ప్రబోధం పరోక్షంగాచేసిన ఈశ్వరుడు “విజల్‌మిండ నయనారొ' లో ఆవహించి, ముందు భక్తిగా నమస్కరింపటేసి, లాలా ఈబా.

సుందరునికా సమయంలో అంతర్మధనం ఇచ్చి ఇహస్బృహలేకుండా చేసి, అది “అహంగా” “విజల్‌మిండ నయనార్‌ కు” తోపింపజేసి, ఆతడినోటి వెంట పరుషవాక్యాలను పలికించి సుందరమూర్తి నాయనార్‌ను తనపాదాలు శరణువేడేలా చేసి, ఆకన్నీటిలో తనపాదాలు అభిషేకింప జేసుకుని, సుందరమూర్తి నాయనార్‌లో కొద్దికొద్దిగా ఏర్పడిన సాంసారిక బంధనాన్ని పటాపంచలు చేశాడు. ఇదంతా కొద్దికణాలలో జరిగిపోయింది. అందుకే స్వామి ఇక ఆలస్యం చేయలేదు. సుందరమూర్తి నాయనార్‌కేగార, అక్కడవున్న భక్తులందరి అదృష్టాలు ఫలించి అందరికీ దృగ్గోచరుడౌతూ సాక్షాత్కరించాడు పరమశివుడు. “నాయనా! సుందరా! ఏమిటీ అవేదన! లే! నాకు భక్తులందరూ సమానులే! నాభక్తుల గొప్పదనాలను వర్ణిస్తూ భక్తుల గాధలు, వారి భక్తి ప్రపత్తులను వర్ణిస్తూ ఒక ప్రబంధము రచించు” అని దివ్యవాణిగా ప్రబోధించాడు. సుందరునితోబాటు భక్తులందరూ స్వామి దివ్యరూప దర్శనం చేసుకుని సాష్టాంగదండప్రణామములు చేశారు. త్యాగేశ్వరుని ఆలయం ఈశ్వర నామ సంకీర్తనంతో మారుమోగిపోయిందొక్కసారిగా. సుందరుని భక్తితత్పరత ఎల్లరికీ బోధపడింది. “విజల్‌మిండ నయనారొ” తన అజ్ఞానానికి చింతించి స్వామిని ప్రార్టించి, సుందరుని క్షమాపణ వేడుకున్నాడు తనతాందరపాటు మన్నించమని. సుందరుడు దైవంకేసి చూపాడు- ఆగ్రహానుగ్రహాల కర్త ఆస్వామియే కానీ తాను కాదని. మరల సుందరుడు స్వామి పాదాలపైబడి “స్వామీ! నీ భక్తి తప్ప, నీవు తప్ప, నీ భక్తులతో పరిచయంగానీ, నీ భక్తుల చరిత్రలుగానీ, వారి మహిమలుగానీ తెలియని నేను, నీభక్తాగ్రేసరుల దివ్యచరిత్రలు, మహిమలు ప్రబంధముగా నన్ను వ్రాయమని ఆనతిచ్చావే! నేను తమిళ పద్యకావ్యరచనగా ఆ ప్రబంధరచన ఎట్టా చేయగలను? నాకు శక్తి ఏది?” అని వినయంగా వేడుకున్నాడు. అందుకు స్వామి “నీకు దివ్యదృష్టి ప్రసాదిస్తున్నాను. ఆయా భక్తుల చరిత్రలూ, మహిమలూ, నీ మనసుకు వాటంతట అవే. అవగతమయ్యేలా ఆశీర్వదిస్తున్నాను. అంతేకాదు నీ శివభక్త చరితామృతం ప్రబంధానికి పద్యరచనకు మొదటి పద్యపాదం నేనే చెబుతాన్నాను విను. “అంటూ స్వయంగా పరమివుడు-

“తిల్లైవాళ్‌ అందణర్‌ తమ్‌ ఆడియార్‌కుమ్‌ అడియేరొ”

(చిదంబరముననున్న దేక్షితులనబడు మహాభక్త విప్రల సేవకులకు సేవకుడను నేను అని అర్ధం.)

అంటూ పద్యపాదం అందించి అంతర్జానమయ్యాడు. ఆ ఒక్క పద్యపాదమూ, సుందరుని హృదయాంతరాళాలను సృ్పశించిందో లేదో- ఆశువుగా ప్రబంధరచన గంగారురిలా ఉరకలు వేసింది ఆయనలోనుండి. అంతేకాదు శివభక్తులు వారివారి చరిత్రలూ, మహిమలు, కళ్లకు కట్టినట్టు, కళ్లఎదుట ఇప్పుడు జరుగుతున్నట్లు దృశ్యాలుగా కనిపించసాగాయి. అది కేవలం ఈశ్వరానుగ్రహం.

ఒక కజకుబోయ ఆదికవిగా మారటానికీ, వాల్మీకి మహర్షిగా అవతరించటానికి రామనామ తారకాన్ని బోధించాడు నారదమహర్షి ఆది కావ్యం అయిన రామాయణాన్ని రచించటానికి ఒక పక్షుల జంటలోని మగపక్షి కిరాతుని శరాఘాతానికి గురై మరణించినపుడు “మానిషాద” అంటూ శోకరూపశ్లోకం వెలువడిందా మహర్షి నోటినుండి. ఆ తర్వాత వేదన చెందుతున్న మహర్షికి అదే శ్లోకంతో ప్రారంభించి రామాయణ మహాకావ్యాన్ని రచించమనీ, ఆ సీతారామ చరిత్రలోని ప్రతి సన్నివేశమూ చూడగల దివ్యదృష్టి ప్రసాదిస్తున్నాననీ ఆశీర్వదిస్తాడు బ్రహ్మ, సరస్వతీ దేవి స్వయంగా ఆ మహర్షి ఘంటంలోనిలచి అక్షరం అక్షరంలోతన శక్తినిలిపి - వాల్మీకి మహర్షి కేవలం ఒకసాధనంగా ఒక అపూర్వ, అజరామరమైన మహాకావ్యాన్ని సృష్టించింది.

మరి ఈశ్వరుడు అనుగ్రహిస్తే సుందరమూర్తినాయనార్‌ భక్తుల చరిత్రలు చిరంజీవత్వం సాధించుకొనేలా ప్రబంధరచన చేయలేడా? ఏ చిత్తశుద్దిగల కవకయినా, రచయితకయినా, కవయిత్రికయినా, రచయిత్రికయినా, భగవదనుగ్రహం కలిగినపుడే గొప్పకావ్య సృష్టి రచనా సృష్టి జరుగుతుంది.

“నా కృషి: కురుతే కావ్యమ్‌!” బుషికానివాడు కావ్యరచన చేయలేడు. బుషి అంటే ముక్కుమూసుకుని అడవులలో తపస్సుచేసేవాడేనా?

కాదు గాక కాదు. జనారణ్యంలో క్రిమికీటకాలు మొదలు విషసర్పాలు మొదల క్రూరమృగాలు మొదలు సర్వభయంకర మృగమనస్తత్వాలుగల మానవ సమాజంలో తనలో సత్సంస్కారమూ, అధ్యాత్మికజిజ్ఞాస, భక్తి, నియమిత ఆచారవ్యవహారాలు, నియమం _ తప్పని పూజ, సత్సంగం, సచ్చీలం 'పెంపాందించుకోవటం,. ఇందుకు ఇంటిలోనువారు బయటివారు సహకరించినా, సహకరించకపోయినా, దైవంమీద అపార విశ్వాసం వుంచి, శరణాగతిలో ముందుకు సాగిపోవటమన్నది అసాధారణ తపస్సు ఈనాడు సగటు మానవులకు. సర్వప్రలోభాలకూ ఆలవాలమైవున్న ఈ మన సమాజంలో విలాసాలు, ప్రలోభాలు, వ్యసనాలు, పరుల నాతల

అాాాాలాంాడకాు మాయాజాలాలు, ఆర్థికవత్తిడులు, ఆర్టిక అసమానతలు, వృత్తిపరమైన ఒడిదుడుకులు, కుటుంబపరమైన సమస్యలు, వ్యాధులు, ప్రమాదాలు పొంచివున్న నిత్యజీవన విధానం, మృత్యువు వాహనాలు మొదలు వంటగ్యాస్‌ వరకూ ఇంటింటా తిష్టవేసి కాచుకునివున్న పరిస్థితులలో సగటు మనిషి దైవాన్నిగురించి రోజులో ఏ ఐదు నిముషాలో భక్తిగా ప్రార్ధించటం, చింతించటం, జపించటం, ధ్యానించటం, పూజించటం అన్నది ఒకానొక 'మహాతపస్సు కాదా ?

అయితే అన్నివనరులూ వుండి, ఇరవై నాలుగు గంటలకాలం క్లబ్బులకో, పోచుకోలు కబుర్లకో, అత్మస్తుతి పరనిందలకో, ఆత్మవంచన, పరవంచనలకో, ఇతరులను కించపరచటం, దైవభక్తులనూ భక్తినీ హేళనచేయటం, భక్తిపరులను భక్తి నుండి దిగజారేలా మానసిక వత్తిడికి గురిచేయటం, విలాసాలలో మునిగితేలుతూ, ఈ జరుగుతున్న జీవితమే నిత్యమనీ, సత్యమనీ భావిస్తూ ఇతరులకు ఉపన్యాసాలిస్తూ (ఇలాటివారు కొందరు తాము మాత్రం పూజలు జపాలు చేస్తుంటారు-చేయిస్తుంటారు. ఎదుటివారిని చెడగొట్టి ఆనందించే “శాడిస్టు” మననస్తత్వం ఇది.) దైవం ఏ పూర్వ జన్మసుకృతంవల్లనో ప్రసాదించిన మానవజన్మకు, అందునా, అన్నీ ఏలోటూ లేకుండా అమరిన జీవితాన్ని సార్థకం చేసుకోకపోవటమే తప్ప, గొప్ప పాండిత్యం మాత్రం కాదు. "

“దేహోదేవాలయ?”

ఈ దేహము (శరీరము) ఒక దేవాలయం. మన మనస్సు ఆ ఆలయంలోని “గర్భ గుడి.” మనముఖమే ఆలయ “గోపురము.” నోరు ఆలయ ముఖద్వారము. గర్భగృహములోని అంగమే జీవుడు. (“తిరుమందిరిట” “తిరుమూలరొ) ఇంద్రియములు ఆలయమున మండుచున్న దీపములు, దివ్వెలు. హృదయంలో వెలుగుచున్న పరంజ్యోతియే జ్ఞాన, జిజ్ఞాస, భక్తి, శరణాగతి. వీటన్నిటికి కలయికయే దైవ స్వరూపము. |

ఇంతటి మహత్తర దేహాన్ని పశుపక్ష్యాదులకు లేని వాక్కున్నూ మెదడునూ, ఆలోచనాశక్తినీ తన పనులుతాను స్వయంగా ఎవరిమీదా ఆధారపడకుండా చేసుకోవటానికి అనువైన అవయవాలు అన్నీ మానవరూపంలో ప్రసాదించిన భగవంతుని ధ్యానించటం అన్నది మనకీజన్మ ఇచ్చిన దైవంపట్ల తెలుపుకొనే కనీస కృతజ్ఞత, - హా జా

అదిగాక, ఆలయ ముఖద్వారంలాటి నోరును, ఆ నోటితో భగవంతుడు ప్రసాదించిన “వాక్కును” అనవసరమైన చర్చలకు, పరనిందలకూ, ఆత్మస్తుతికీ, చెడువాక్కుకూ వాడటం ఆలయగంటలు మైోగటంగా గాకు ఆ గంటలను పగలగొట్టడంలాటి మహాపాపం.

ఆ వాక్కును ఇరవైనాలుగు గంటల కాలపరిమితి గల రోజులో ఒక్క పదినిముషాలు మాత్రం దైవస్తుతికీ, శరణాగతికీ ఉపయోగించగలిగినా చాలు. ఈ ఒక్క నియమం మనలోని నీతిని తట్టి లేపుతుంది. సచ్చీలంగల వ్యక్తి ఆలయశిఖరదర్శనం (శిరసు నందలి సర్వజ్ఞానమూ, సహస్రారచక్రమూ చేసుకుని ఆతర్వాత ఇంద్రియాల వెలగును గర్భగుడికి దారి చూపేదిగా చేసుకుని, కేవలం ఇంద్రియ సుఖాలేగాక, వాటి ద్వారా అనుభవాల పారాల ద్వారా ఏది నిత్యం, ఏది సత్యం అని తెలుసుకుంటూ మనస్సుతో ఏకాగ్రత నిలిపి హృదయం అనబడే ఆలయంలోని పరంజ్యోతి దర్శనం చేసుకోగలం. ఇది ఒక్కనాడు ఒక్క నిముషంలో అయ్యేపనికాదు. రోజూ అభ్యాసం, క్రమశిక్షణా, సాధన ద్వారా వస్తుంది.

"ఇలాంటి అత్యున్నత భావాలు కలిగిన మహోన్నత భక్తులు, భగవంతుని . సాక్షాత్కారం పొంది వారుతరించి, మనబోటి వారికి దారి చూపిస్తున్నారు. తమ అనుభవాల పాఠాలను, తమ అవమానాల పరంపరలనూ ఏదీ దొచుకోకుండా తమ చరిత్రల ద్వారా మనకందించి, భగవంతుడు భక్తపరాధీనుడనీ భక్తుల దర్శనం, స్పర్శనం, పుణ్యతీర్ధ, పుష్యక్షేత, స్నానం, దైవ దర్శనంతో సమానమైనదనీ చాటిచెబుతున్నారు. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ స్వామి వాక్కు ఆశీర్వచనము ఆజ్ఞ, అనుమతితో గర్భగుడినుండి ఆలయమంటపములోనికి వచ్చి కూర్చుని, శివభక్తుల మహోన్నత శివతత్వము గూర్చి ప్రశంశిస్తూ, ఆశువుగా-

ఈశ్వరుడు మొదటి పద్యపాదంగా అందించిన

“తిల్లైవాళ్‌ అందణర్‌తమ్‌ అడియార్‌కుమ్‌ అఆడియేర్‌ (చిదంబరమున ఉన్నదీక్షితులనబడు విప్రుల (భక్తుల) సేవకులకు సేవకుడను నేను.) అంటూ ఆశువుగా పద్యమాలికలు అల్లుకుంటూ “తిరుత్తొండత్తారై” (భక్తు సమూహము) అనుకృతిని అప్పటికప్పుడే ప్రారంభించాడా భక్తశిఖామణి. అది ఆఅనతికాలంలో రచనపూర్తిచేశాడు. దైవం స్వయంగా ట్రేరేపించి వ్రాయించిన కృతి, పండ్‌త పామరుల ప్రశంశలు అందుకోవటంలో ఆశ్చర్యమేమున్నది? ఈ కృతి పూర్తి ఆయిన తరువాత

తలా ండాదాాాోోోాోోాాోాాాోోాోా

సుందరనాయనార్‌ కీర్తి, శివభక్తి తత్పరత, దిగంతాలకు వ్యాపించాయి. ఆయనను దర్శించటమే ఈశ్వరదర్శనంతో సమానంగా, జనులు, పండితులు, పామరులు రాసాగారు. ఇప్పుడే ఒక విచిత్రం జరిగింది. ఇదీ దైవలీలే. " ఉఅపపటిటు నావలూరుకు. దగ్గరగా “కుఖ్లైెయూరు” అనే గ్రామం ఉన్నది. ఆక్కడ “కుణ్లైయూర్‌ కిళార్‌” అనువారు శివభక్తులుగా, ఈశ్వర భక్తి తత్పరతతో వుండేవారు. “కిలార్‌' అన్నది వ్యవసాయం అధారంగా జీవించే కాపు వారికి బిరుదు నామము. వృత్తులనుబట్టి కులాలు, ఆ వృత్తిలోని చిత్త శుద్ది, కౌాశలముబట్టి బిరుదులు వుంటాయి . ఏకాలంలోనయినా, ఎవరికైనా. శివభక్తి కృతులు రచించీ, స్వయంగా భక్తితత్సరుడై, ఈశ్వరుని అనేకమార్డు సాక్షాత్కరింపజేసుకుని, స్వయంగా పరమశివుడే “నీవు నాకు మిత్రుడవు” అని వక్కాణించ్చీ, కృతి రచనకు పద్యపాదం అనుగ్రహించీ, తన అపురూప భక్తునిగా సుందరనాయనార్‌ను తీర్చిదిద్దిన కధలన్నీ వారంతా వినివున్నారు. ఆయన కృతులలోని పద్యాలు నిరంతరం పాడుకుంటూ వుండేవారు. సుందరనాయనార్‌ పే చెప్పనలవిగాని భక్తిగౌరవాలు వారందరికీ ఏర్పడ్డాయి. అంచేత వారంతా (కిళార్‌లు) తమ పంటలోని వడ్డు, (వరి ధాన్యం) సుందర్‌మూర్తి నాయనార్‌ త్యాగేశ్వరస్వామి ఉత్సవాలుగానీ, మరేదైనా పుణ్యకార్యాలుగానీ తలపెట్టినట్లు తెలియగానే, ఆయనకు బండ్లతో తెచ్చితోలేవారు బస్తాలతో, అట్లా ఉడతాభక్తిగా తమ భక్తి ప్రపత్తులు చాటుకుంటూ, భక్తాగ్రేసరుడైన సుందరమూర్తి నాయనార్‌ను సేవించుకుంటూ, తద్వారా పరమశివుని కృపకు పాత్రులై వుంటూ భక్తునితో సరిసమానుడు భగవంతుడనే భావనతో వుండేవారు. ఏ పుణ్యకార్యమునకూ. విఘ్నము కలుగకుండా, “వడ్లు” పంపుతూ తమ భక్తిని చాటుకుంటున్న కిళార్‌లకు ఒక ఏడాది వర్షము పడనందున, వడ్డు (వరి) పంట పండలేదు. వాడుక ప్రకారం తాము పంపే వడ్లు పంపలేకపోతున్నామే అని విపరీతమైన వేదనకు గురి అయ్యారు. కిళార్‌లు. ఆ [ప్రాంతమంతా కరువు వచ్చిందికదా మరి? “కుండైయార్‌ కిళార్‌” పరమశివభక్తుడు. ఆయన తను వడ్డు పంపలేకపోయినందుకు చింతిస్తూ పడుకొని వుండగా నిద్రపట్టినది. ఈశ్వరుడు భక్తుని పరీక్షిస్తాడే గానీ, తన దయ కురిపించకమానడు. స్వప్నంలో కిళార్‌కు ఈశ్వరుడు సాక్షాత్కరించి “నీవేమీ* బాధపడకు. నీవు యధాప్రకారం వడ్లు పంపగలవు. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ చేయు ఉత్సవములకు ఏలోటూ లేకుండా వడ్లు యా త్తక్రటాాలాలాలాాా

పంపగలవు"” అని ధైర్యం చెప్పాడు. మెలకువ వచ్చిన “కిళార్‌' దైవలీల ఎలా వుంటుందోనని ఆశ్చర్యంతో ఆలోచించుకోసాగాడు. పరమశివుడు, కుబేరుని పిలిచి, నాభక్తుడైన సుందరుని పుణ్యకార్యములు ఆగరాదు. నా భక్తునికి భక్తుడైన “కిళార్‌" కు మనశ్శాంతి కలిగించవలెను, అని ఆజ్జఇచ్చాడు. ధనాధిపతి అయిన కుబేరుడు, తన శక్తితో “కుండైయూరు"”లో కొండెత్తు వడ్ల రాసులు ఏర్పరచాడు. మరునాడు ఉదయము ఎటుచూచినా వరి ధాన్యపు రాసులు కొండల్లా ఉన్నాయి. “కుంబ్లైయూర్‌ కిళార్‌” ఆ వడ్డరాశిని చూచి పరమశివుని మహిమగా తెలుసుకొని, స్వామిని స్తుతించి, ఈ వడ్డరాశిని సుందర మూర్తి నాయనాల్‌ వద్దకు తరలించటమెట్టాగా? అని మదనపడసాొగాడు. ఈ వింతను భళక్తాగ్రేసరుడైన సుందరమూర్తి నాయనార్‌కి వివరించి, ఆయన ఏదైనా ఉపాయం చెబుతాడో, ఏమోనని, “తిరువారూరు” బయల్దేరాడు. ఇక్కడ సుందరునకు కూడా ఈ వింత విషయం తెలిసింది. ఆయన అదేమో చూద్దామని తానే స్వయంగా .“కుభ్టెయూరో కు బయలుదేరాడు. కుండైయూర్‌ కిలార్‌ సుందరమూర్తి నాయనార్‌ లిద్దరూ మార్గమధ్యంలో కలుసుకున్నారు. నీవు భక్తుల విందుభోజనాలకు కుభ్లైయూర్‌లో వడ్ల కొండనే తయారు చేసినట్లు తెలిసి చూద్దామని నేనే వస్తున్నాను అని చెప్పిన సుందరమూర్తి నాయనార్‌ పాదాలంటి నమస్కరిస్తూ కిళార్‌ “స్వామి! అది నాకు తెలియదు. పరమశివుని వంటి మీ కృష! ఆ పై దైవలీల!” అన్నాడు. వినయంగా. ఇరువురూ “కుళ్చైయూరు” చేరారు. సుందరుడు కూడా ఈ విచిత్రమైన వడ్డకొండలను చూచి అబ్బురపడ్డాడు. ఇవి ఎట్లా తిరువారూరు చేర్చగలమా? అని ఆలోచిస్తూ “తిరుక్కోళలి” అను క్షేత్రం (సమీపంలో వున్నది) నకు వెల్లి అక్కడ వెలసివున్న (పరమ శివుని) ఆలయంలోని స్వామిని దర్శించి, భక్తి భావన సెల్లుబికగా “పదికము” (దశకము) పద్యములు ఆశువుగా గొనం చేస్తూ తన్మయత్వంతో కన్నీరు కాల్వలు కట్టగా, ఈశ్వరపాదాలు తన కన్నీరనే సురగంగతో అభిషేకించాడు. అశరీరవాణిగా, స్వామి గర్భగుడిలో నుండి “ఈ రోజు రాత్రికే ఆ ధాన్యం 'తిరువారూరు' చేరుతుంది అని పలికాడు” స్వామి. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ స్వామికి మొక్కీ, నిశ్చింతగా “తిరువారూరు” చేరుకున్నారు. ఆ రాత్రి అందరూ నిద్రపోయారు. కానీ ఈశ్వరుడు క్షణం వూరుకుంటాడా?తన భక్తులను న దాటినమడే వారి 5 ాలకూ గాంతి గేట్‌? కాపాడి, తన మహత్యం చాటినపుదేకడా, వ ర్సిహ్బడేయ లక స్ట న్రళ్ష

ఈశ్వరాజ్ఞతో భూత గణాలు కదిలాయి. వరిధాన్యపు కొండ ఏమిటి? మేరుపర్వతాన్నయినా కదిలించగల శివకింకరులు వారు. చూడటానికి వికృతరూపులూ, వికృతాకారాలు అయిన భూతగణాలు శివశక్త్యాత్మిక కింకర స్వరూపులు. మహాయోగీశ్వరుడయిన ఈశ్వరుని నిజభక్తులు.

తెల్లవారింది. “తిరువారూరు” ప్రజలు మేల్కొన్నారు. ప్రతిఇంటిముందూ చిన్న చిన్న కొండల్లా వడ్డరాసులు వెలసివున్నాయి. బాలభానుని బంగారు కిరణాలు సోకి, ఆ ధాన్యం బంగారు పలుకుల్లా మెరుస్తోంది. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ కూడా తమ ఇంటి బయటకు వచ్చి ధాన్యపురాసిని చూచి ఆశ్చర్యపోయి, తేరుకుని పరమశివుని అపార కరుణకూ, వింతలీలకు సాష్టాంగదండప్రణామాలు ఆచరించి, స్వామిని కీర్తించి, ప్రజలందరివద్దకు వెళ్లి, ఎవరి ఇంటిముందున్న ధాన్యపురాశిని వారు. తమతమ _ ఇళ్లలోనికి చేర్చుకొనమని ఆనతిచ్చారు. అందరూ సుందరమూర్తినాయనార్‌నూ శివునీ స్తోత్రం చేస్తూ కరువు కాలంలో తమందరికీ క్రుద్చాధ లేకుండా చేయటమేగాక, స్వామి ఉత్సవాలకు ఇతర ప్రాంతాలనుండి వచ్చేభక్తులకు మనస్పూర్తిగా అన్నదానం చేయగల అవకాశము, అదృష్టమూ కూడా కలిగినందుకు వేనోళ్లపొగిడినారు. సుందరమూర్తినాయనార్‌ కీర్తి ఈ సంఘటనతో దిగంతాలకు వ్యాపించింది. కుండ్రైయూర్‌కూ, “కుభ్లైయూర్‌ కిళార్‌' కు కూడా చిరంజీవమైన యశస్సుచేకూరింది. భగవద్భక్తులను సేవించినవారికీ చిర సాభాగ్య, సంపద, యశశ్ళులు చేకూరుతాయన్నందుకు నిదర్శనంగా ఈశ్వరుడు చేసిన లీలా విలాసం ఇది. మరో విచిత్ర సంఘటన జరిగింది మరోమారు. ॥

ఉఅంఉపళళు

“పంగుని (సౌరమాన ఫాల్గుణ మాసము) మాసము ఉత్తరా నక్షత్రము కూడిన దినమున, పార్వతీదేవి పరమశివుని వివాహము ఆడినదని తమిళ దేశభక్తుల విశ్వాసము. ఆరోజు దక్షిణాదిన గల ఈశ్వరాలయములు, దేవీ ఆలయములన్నిటిలో శక్తి కొలదీ ఉత్సవములు జరపటం ఆనవాయితీగా వున్నది. “తిరువారూరు” త్యాగేశ్వరస్వామి ఆలయములో కూడా ప్రతి సంవత్సరం ఫాల్గుణ మాసము ఉత్తరానక్షత్రయుక్త శుభదినమున స్వామికి అమ్మవారికి ఘనమైన ఉత్సవము చేయటం, అది చూడీవచ్చిన వేలాది భక్తులకు సనంంమాం- “గన వసతులు చేయటమూ సుందరమూర్తి నాయనార్‌ జీవితంలో ఒక భాణపన్తంుకష]ే ఒక

సంవత్సరం కొంత డబ్బుతగ్లేలా అనిపించింది. సుందరమూర్తి నాయనార్స్‌ భక్తులవద్ద విరాళంగా ద్రవ్యం సేకరిద్దామనే ఉద్దేశ్యంతో, యాత్రలకు బయల్దేరారు. యాచన ఇష్టం లేదు. అయినా తప్పదు. స్వామి కల్యాణోత్సవాలు ఆగటానికి వీల్లేదు. “పుగలూరు” ఆనే క్లేర్రానికి వచ్చాడు సుందరమూర్తి నాయనార్‌ మొదట. ఆక్కడి ఆలయంలో వెలసివున్న “శవైమ్లుడి పెరుమార్‌” (బటాధారి శవుదు)కు మొక్కి, భక్తి తన్మయత్వంలో కన్నీరు కాల్వలు కట్టగా, ఆసురగంగతో స్వామి పాదాలు అభిషేకిస్తూ “"పదికము"” (దశకము)పద్యాలు ఆపవుగా గానంచేసాడు. ఆ తర్వాత స్వామి తఆలయప్రాకారమునకు బయట పరుండదలచి, ఆక్కడే స్వామి ఆలయప్రాకారము నిర్మాణమునకై పెట్టివున్న మట్టి ఇటుకల గుట్టలోనుండి కొన్ని ఇటుకలను నేల మీద చిన్న అరుగువలె పేర్చుకొని దానిపై తన అంగవస్త్రం పరచుకొని ఈశ్వరధ్యానంలో లీనమై నిద్రపోయాడు. తెల్లవారి ఎందరో భక్తులు, స్వామి సన్నిధిలో వేంచేసివున్న సుందరమూర్తి నాయనార్‌ను దర్శిద్దామని వచ్చారు. ఆలయ ఆవరణ బయట నేలమీద ఇటుకలు అమర్చుకుని, దానిపై అంగవస్తం పరుచుకుని నిద్రిస్తున్న ఆ నిరాడంబర నిర్మోహ భక్తుని చూచి చకితులై పాదాభివందనం చేసుకుంటున్నారు. ఆ భక్తుల సవ్వడికి మెలకువ వచ్చిన సుందరమూర్తి నాయనార్‌ లేచి, యధాప్రకారం అంగవస్త్రం 'పైక్టితీయగా ఏమాశ్చర్యం? ఆయన పరుండిన ఇటుకలన్నీ బంగారు ఇటుకలుగా మారిపోయి వున్నాయి. జన సందోహం విభ్రంతిపొంది, తేరుకుని సుందరమూర్తి నాయనార్‌కు జేజేలు పలుకగా, సుందరమూర్తి నాయనార్‌ మాత్రం “పరమశివా ఏమి లీలలు చేసి చూపుతున్నావు స్వామీ! నేను పరులను యాచించటం ఇష్టంలేక, నీవు ఈ మహాద్భుతం చేశావా?” అంటూ భక్తితన్మయత్వంతో ఈశ్వరలీలలు గానంచేయసాగాడు. భక్త జనులే ఆబంగారు ఇటుకలను “తిరువారూరు” కు మోసుకు వచ్చి సుందరమూర్తి నాయనార్‌కు సమర్పించారు. ఈశ్వర అమ్మవారి కళ్యాణోత్సవాలు అత్యంత వైభవోపేతంగా జరిగాయి. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ భక్తి, భక్తునిగా ఆయన కీర్తి దశదిశలా వ్యాపిచింది. రసవత్తరమైన ప్రబంధములు లెక్కకుమించి రచించిన సుందరమూర్తి నాయనార్‌ తమిళ భక్త మహాకవులలో ఒకరిగా ప్రఖ్యాతిగాంచాడు. ఆయనూశమిళ్త దేశములోని పుణ్యక్షేత్రములన్నీ దర్శించి ఆయా స్వాములకు ఆశువుగా కీర్తించిన పదమ డం.. లెక్కలేదు. ఆది శంకరాచార్యవలెనే, ఏ క్షేత్రములో ఏ స్వాజశయపసలేకోద్న్యే నోటినుండి భక్తిభావ సురగంగారురిలాటి పద్యకవిత్వం లైలా ంాంఅతకాకాాాోాోాోా

పెల్టుబికి, పండిత పామరులను సైతం ఒక్కలా ఆకట్టుకొనే గాన రీతులలో ఇమిడే లలిత, మధురభావ పదవిన్యాస సాహిత్యం తేనెసోనల పద్యాలరూపంలో వెలువడుతుండేది. ఉఅంపతళా

మదరాసు సమీపమునగల “తిరువత్తియూరు”నకు సుందరమూర్తి నాయనార్‌ వచ్చాడు. ఆ తిరువత్తియూరుకు దగ్గరగా ఇగాయి (సూర్యుడు) అనే పేరుగల ఊరు వున్నది. ఆ గ్రామములో “జయకిళార్‌' అనే ధనవంతుడైన భక్తుడు వున్నాడు. వ్యవసాయం ప్రధానవృత్తి గనుక ఇయ (సూర్య) కిళార్‌ ఆటువ్యవసాయ రంగంలోనూ, ఇటు భక్తి ప్రపత్తులోనూ కూడా గొప్పవాడు అయ్యాడు. పూర్వం కైలాసగిరిలో పార్వతీదేవి చెలికత్తె ఆయిన “అనిందిత” ఆలాల సుందరుని చూచి మోహించినది. “ఇయ కిళార్‌” కుమార్తెగా జన్మించింది. ఆమె పేరు “శంగిలియార్‌” అని పెట్టారు తల్లితండ్రులు.

భక్తుడు, రనవంతుడు అయిన ఇయకిళార్‌ కుమార్తెగా జన్మించిన “శంగలియార్‌" అల్లారు ముద్దుగా పెరిగింది. ఆమె ఏది కోరినా తల్లితండ్రులు కాదనేవారు కారు. యుక్తవయస్కురాలైన “శంగలియార్‌" సహజముగ తల్లితండ్రివద్ద పెరిగిన వాతావరణములోని భక్తి భావము, ఆధ్యాత్మిక చింతన అధికముగా గలది. కాబట్టి, ఆమె హృదయములో ఒక వింత కోర్కె జనించింది. తాను వివాహం అంటూ చేసుకుంటే మహాభక్తాగ్రేసరుడైై, భగవదనుగ్రహమును పరిపూర్ణముగా పొందిన వాడైన వ్యక్తిని తప్ప. ఇతరులను పెళ్ళాడను గాక పెళ్లాడను అని నిశ్చయించుకున్నది. ఆయితే ఈ తన కోరికను తల్లితండ్రులకు చెప్పటానికి నంకోచపడిన “శంగలియార్‌” ఒకరోజు తన కొర్కె దీర్చమని ఈశ్వరుని మనసులో్రార్థించుకుంటూ, ఆభక్ష్యావేశంలో తటాలున స్పహతప్పిపడిపోయినది. ఇయ కిళార్‌ అతని భార్య అందోళనపడి కుమార్తె కు వైత్యోపచారములు చేస్తి ఆమె మనసులోని కోర్కె ఏమటని, ఇంతటి మనోచేదనకు కారణమేమిటని అడిగారు. “శంగలియార్‌” తన మనోభీష్టం చెప్పింది. తల్లితండ్రులు నిర్జాంతపోయారు. ఈ కన్య వింతకోరిక ఎంత విపరీతంగా వున్నది? ఆంతటి భగవదనుగ్రహపరుడైన భక్తుడు ఎవరు వరునిగా వస్తారు. కులమత బేధాలు లేకుండా వివాహం ఎవరు చేసుకుంటారు? అంతటి భక్రి పరిష ర్లుడే వుండి భగవరత్సాక్షాత్కారం పాందిన మహానుభావుడు, మరల కా

సంసార బంధంలో. చిక్కుకొనటానికి ఇష్టవడత్తాడా? ఇట్లా వాట్లు మనసికంగా కృంగిపోసాగారు.. ఈ విధంగా కాలం. జరుగుతుండగా, “శంగలియాల్‌' రూపసాందర్యమూ, వినయమూ, సంస్కారమూ, భక్తిబావములు తెలిసిన ధనవంతువైన ఒక వ్యక్తి ఆకన్యను వివాహమాడరానని “శంగలియార్‌” తల్లితండ్రులకు కబురు పంపారు.

తమ కన్య హృదయంలోని కోరికను వెల్లడించితే, ఆ వింత కోరిక విని తమ కన్యను నవ్వులపాలు చేస్తారు లోకులనీ, కన్యకిక వివాహం కాడనీ, భావించి జఊయకిళాల్‌ ఏదో ఒక సాకు చెబుతూ కాలయాపన చేయసాగాడు. ధనవంతుడు మాత్రం “శంగలియాలో'తో తన వివాహం నిశ్చయమైనట్లు ఆందరికీ చెప్పుకోసాగాడు. ఈ విపత్కర పరిస్థితిని ఎట్లా డాటాలో జయకిళార్‌కు బోధపడ లేడు. ఒక వైపు తన కుమార్తె జీవితము హేళనలపాలౌతుందేమోనని భయము. మరోకవైపు ఆ దనవంతుల వరుడు చేస్తున్న ప్రచారమ్హూ పోనీ “శంగలియార్‌” కు నచ్చచెప్పి, ఆతనికే ఇచ్చి వివాహం చేద్దామనుకుంటే “శంగలియార్‌” తాను జీవితాంతం కన్యగా నయినా వుంటానుగానీ, లౌకికుడైన భర్తను స్వీకరించనని నిర్మొహమాటంగా చెబుతున్నది. ఇక పరమశివునిదే భారం అనుకున్నాడు. జయకిళార్‌,

నిప్పును నిప్పని తెలిసీ మన ఆరచేతిలో పట్టుకొనవలెననే మూర్జత్వం కొందరిలో. వుంటుంది. “శంగలియారో ను తాను వివాహం చేసుకోవలెననే పట్టుదలతోవున్న ఆ ధనవంతుడు ఇక కాలయాపన సహించక వివాహ ఏర్పాట్లు చేయించవలసిండిగా కబురు పంపాడు. జఊయకిళార్‌కు దెక్కుతోచనిపరిస్టితి ఏర్పడింది.

హరాత్తుగా ఆ ధనవంతుడు అకాలమృత్యువు వాతపడి మరణించాడు? ఆ మృత్యువుకు ఏ కారణమూ కనిపించ లేదు. ఇలా జరగటంతో ఇటు శంగరియార్‌ వైపు బంధువులూ, అటు ఆ ధనవంతుని బంధువులూ నిర్జాంతపోయారు. క్రమంగా “శంగలియాలొ కోరిక ఆందరికీ వెల్లడి అయిపోయింది. ఇక ఆమెను సాహసించి వివాహం చేసుకోవటానికి ఎవరూ ముందుకు రాలేదు సరి కదా, ధనవంతుని మృత్యువు కూడా “ఈ కన్యను వినాహమాడదలిస్తే ఆ వరుడు మరణిస్తాడేమో?” ననే పరోక్ష ప్రచారానికి దారితీసింది. ఇక జఇూయకిళార్‌ ఒక నిశ్చయానికి వచ్చాడు. ఆ నీలకంరుని ఇచ్చ ఎలాగుందో అలా జరిగి తీరుతుంది. శంగలాయార్‌కు వివాహ ప్రయత్నాలు పూర్తిగా మానివేసి, యోగినివలెనున్న ఆమెను, “తిరువాత్తియూర్‌” రారా త్లళల్తాాాాాాాాాాాాాా

ఈశ్వరాలయము వద్దకు తీసుకవెళ్లి ఆలయసమీపములో “కన్యాగృహము” అనే ఒక గృహము సకల సదుపాయాలతో నిర్మించి ఆమెకు సపర్యలు. చేయటానికి కొందరు పరిచారికలను నియమించి ఆమెనాగ్భృహంలో వుంచారు. తాము ఆమె రక్షణబాధ్యత వహించి “గౌరీపతీ! ఇక నీదే బాధ్యత, ఈ బిడ్డను ఏం చేస్తావోనీ ఇష్టం” అని ఆ సర్పభూషణునికి నమస్కరించి, శరణాగతిచెంది వూరుకున్నారు. అవునుమరి. ఒక సీతాదేవికి జనకుడైన జనక మహారాజు ముక్కంటి వింటిని ఎక్కుపెట్టగల వీరునికే నా బిడ్డ “వీర్యశుల్క” అని ప్రకటించాడు. ఒక మహోన్నత పర్వతరాజు (హిమవంతుడు) తన కన్య పార్వతి, ఈశ్వరుని తప్ప వివాహమాడనని వ్రతిజ్ఞచేసి, తపస్సు ప్రారంభిస్తే, ఆమె ధృడసంకల్పాన్ని ఏ విధంగానూ మాన్చించలేక దైవలీలకు తలొగ్గి వూరుకున్నాడు. ఒకానొక దైవాంశ సంభూత అయిన కన్య ఉద్భవించినపుడు ఆ తల్లితండ్రులకి ఇలాంటి మనోవేదన తప్పదు. కారణం అక్కడ లౌకికమైన కోరికలు కోరే కన్యకాదు. సామాన్యులకు ఎవరికీ అందరాని మోక్ష సంపదను, మోక్షసామ్రాజ్యాన్ని కోరే కన్య అయినపుడు ఆమె ఇచ్చ జరిగి తీరవలసినదే తప్ప, తమ లౌకిక సంపదలు, ఆలోచనలూ కొనసాగవు,

“శంగలియార్‌' ఇక తన భక్తిలో తాను లీనమైపోయింది. “శివయోగిని” లా మారిన ఆమె రోజూ ఈశ్వరునికి పూలు కోసి, పూలమాల కట్టి. ఆలయానికి వెళ్ళి, అర్చుకుల చేతికి ఆ మాల ఇచ్చి, భక్తిగా స్వామికి నమస్కారం చేసి, ఆ మాల స్వామికి అర్చకులు అలంకరించిన తర్వాత మరల నమస్కరించి. ఇక పరిసరాలుగానీ, ఏయేవ్యక్తులనుగానీ. పరికించి చూడని ఏకాగ్రభక్తితో వెనుదిరిగి మరల తన “కన్యాగ్భహం'”' చేరుకొనేది. ఇలా రోజులు గడుస్తున్నాయి. ఆ కన్య భక్తి ప్రపత్తులు “తిరువొత్తియూలర్‌' ఆలయ పూజారులకేగాక, గమనించిన భక్తులకెల్లరికీ విస్మయమూ ఆనందమూ కలిగించేవి. సుందరమూర్తి నాయనార్స్‌, క్షేత్ర దర్శనం చేస్తూ “తిరువొత్తి యూర్‌” వచ్చి. ఆ ఆలయస్వామిని దర్శించటానికి వచ్చాడు. ఆసమయంలొనే పుష్పమాల సమర్పించి నమస్కరించి, మెరుపుతీగెలా వెళిపోయిన “శంగలియార్‌ రూపంతోబాటు, భక్తి ప్రపత్తులూ. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ హృదయాన్ని తాకీ చలింపజేసాయి. ఇది మోహపరవశమో, కాముకత్వమో కాదు. పూర్వజన్మ సంస్కారము. ఇక శేషజన్మ కర్మ శేషము పరిపూర్తి చేసుకొనుటకు సాక్షాత్తూ ఆ సదానివుడే కల్పించిన సన్నివేశము, “పరవైయారొను వివాహమాడినచ్లే “కంగలియార్‌ను కూడా

(జ్తచంామం)ాలాలాంంాాాడాు వివాహమాడవలెననే తలపు కలిగింది సుందరమూర్తి నాయనార్‌కు. అయితే ఇక్కడ కొందరు వితండవాదులు, నాస్తికులు, భక్తినీ, భక్తులనూ, వారి చరిత్రలను హేళన చేయటమే పనిగా 'పెట్టుకున్నవారూ ఒక వింత వాదనను లేవనెత్తుతుంటారు. అంతటి భక్తాగ్రేసరునికి సామాన్యమానవులలా కామం ఏమిటి? ఎపరవైయార్‌ొ ను వివాహమాడి గృహస్థ జీవితం గడపటం ఏమిటి? మరల “శంగలియార్‌” ను కూడా వివాహమాడి ఇద్దరు భార్యలతో విలాస జీవితం గడపలెననే కోరిక ఏమిటి? ఇక ఈయన గారి భక్తి ఏపాటిది? అంటూ విమర్శ చేస్తుంటారు. కువిమర్శలు చేయటం చాలా తేలిక. ధర్మసూక్ష్మాన్నీ, దైవలీలనూ అర్హంచేసుకోవటం చాలా కష్టం.

గృహస్థ ఆశ్రమం స్వీకరించ, తమ ఏకాగ్రచిత్తంతో దైవంలో లీనమైన మహాభర్తిగ్రేసరుల భక్తిని ఏ విధంగానూ శంకించకూడదు. అది మహాపాపం కూడా.

పూర్వం పురాణ గాధలన్నిటిలోనూ వశిష్టుడు మొదలుగాగల బ్రహ్మర్షులు, సప్తబుషులు, అందరూ వివాహితులే. గృహస్థజీవితం గడుపుతూ గురుస్థానం అలంకరించిన మహాతపస్పంపన్నులే. నారదుడు, సనక సనందాది మహర్షులు కొందరు తాము యోగులుగ్యా మహర్షులుగా వుండిపోతామన్నారు. .

బ్రహ్మ, సవక, సనందన, సనత్కుమార, సనత్సుజొతులను సృష్టించి మీరు ప్రజాసృష్టిచేయమని అనతిద్చాడు. అపురూపయవ్వన సౌందర్యంతో బ్రహ్మ తేజస్సుతో ఉద్భవించిన వారు. ఒక్కటే మాటగా “తండ్రీ! సృష్టించ సమర్శడవు నీవున్నావు. లౌకిక వాంఛలలో కామాది భోగాలలోపడి, అద్వితీయ పరంబ్రహ్మను జారవిడుచు కోలేము. మన్నించు” అన్నారు. బ్రహ్మ కోపపడి “మీరు సద్యోయవ్వన రూపవంతులై కూడా ఇట్లా నామాట నిరాకరించారు గనుక, మీరు ఆ కల్పాంతం కల్పకల్పాంతాలూ, బ్రహ్మకల్పాంతాలూ, ఐదేండ్ల పసిబాలురలాటి రూపమూ, శరీరమూ కలిగి, కౌపీనం తప్ప మరే ఆచ్చ్భాదనాలేని శరీరంతో తిరుగాడండి” అంటూ శపించారు.

వారు నవ్వారు. “తండ్రీ! ఎంతటి వరం అనుగ్రహించావు. శరీరభ్రాంతికి లోనుగాని బాల్యావన్థను మా మనస్సుకూ, శరీర రూపానికి ప్రసాదించి మహోపకారం చేశావు. ఇక మేము నిశ్చింతగా శ్రీమన్నారాయణుని ధ్యానించుకుంట్లూ, పదునాలుగు భువనాలు నిశ్చింతగా సంచరిన్తుంటాము. అని వెళ్లిపోయారు. అప్పుడు గానీ బ్రహ్మ దేవునికి కనువిప్పుకలుగలేదు. గృహస్థ జీవితంలోనే దైవాన్ని దర్శించే మహాత్ములు కొందరుండాలి. యోగులుగా మరి కొందరుండాలి. ఏ మార్గమూ తప్పుకాదు. ఏ లాం ్లాత్రాాాాాాాాాాాాోాా

ఒక్క మార్గమూ గొప్పకాదు. దేనికదే ప్రత్యేకమైనది. దేనికదే ఈశ్వర శ్రీచరణాలకు చేర్చే దగ్గర దారి.

ఎటొచ్చీ యోగులుగా వుంటూ భోగాలను ఆశించి ఉభయభ్రష్పుత్వం పట్టడమో, గృహస్థాశ్రమంలో వుంటూ వ్యభిచరించటం వ్యసనాలకు బానిలు కావటం లాటిపనులో చేయకపోతే చాలు.

ఈషణత్రయము (దన, ధారా, పుత్రాదులందు వాంఛ)ను అరికట్టి తననితాను తెలుసుకొనే భక్తి మార్గంలో సాగిపోయేవారు గృహస్థులయినా మోక్షగాములే అవుతారు.

సుందరమూర్తి నాయనార్‌ లోగా పరవైయార్‌ ను పెండ్డాడిన ఘట్టం ఒకానొక మహత్తర నీతిని బోదించేది.

“రుద్రగణక” కులంలో జన్మించిన ఆమె “దేవదాసీ, అనాటి దేవదాసీఎ వివాహానికి అనర్హులుగా ప్రకటించింది సమాజం. వారిని ఆలయ నర్తకీమణులుగా రూపొందించి, వారి వృద్ధాప్యంలో ఎవరూ ఆదుకొనేవారు లేక నా అనేవారు లేక అలమటించే స్థితికి తెచ్చింది సమాజం.

ఆ తర్వాత క్రమేణా దేవదాసీలను మహారాజులు, చక్రవర్తులు, ధనవంతులు తమ స్వార్ధానికి ఉపయోగించుకొని వారిదొక “కులంగా” మార్చి సమాజంలో చిన్నచూపు చూడటమేగాక, వారిని కేవలం వ్యభిచార జీవితాలలోనికి బలవంతంగా నెట్టివేసిన పాపం సమాజంది ఆనాటి కొందరు స్వార్ధపూరితువైన రాజులు, చక్రవర్తులు ధనవంత్సులది.

పేరవైయార్‌ ఆలయ నృత్యకళాకారిబి.

సుందరమూర్తి నాయనార్‌ మహాభక్తాగ్రేసరుడైన విప్రుడు. ఆమె నాతడు వివాహంచేసుకుని, ఆ భక్తాగ్రేసరుని “ఇల్లాలి” గౌరవం, సమాన (ప్రేమ, తనలోనిభక్తి ప్రసాదించి ధన్యురాలిని చేశాడు. ఇది ఈశ్వరేచ్చవలన జరిగినదే అయినా, సుందరమూర్తి నాయనార్‌లాటి భగవదనుగ్రహపరుడు ఒక ఆలయనర్తకిని తన అర్భాంగిగా స్వీకరించి గొప్ప సంస్కర్త కూడా అయ్యాడు. కులాల అడ్డు గోడలు తొలగించి, భక్తులందరిదీ ఒకే కులం, ఒకే జాతి అని చాటిచెప్పిన మహాద్భుత సంఘటన ఆ వివాహం. పైగా ఆ వివాహానికి ఆలయపురోహితులైన విప్రులనే ప్రేకేపించాడు పరమశివుడు. తద్వారా నమాజంలో ఒక మంచి మార్చుకు నాందీ పలికించాడు. చనన ణలుజలడా యలు నేరుడు టొలలూవతనకాడాలననాానావానానావాడాలు

ఇక ఇప్పుడు “శంగలియార్‌” కిళార్‌ (కాపు) కులస్తురాలు, జన్మత: కానీ ఆమె భక్తి, ఆమె యోగినిలా నియమిత ఆహార, విహార, ధ్యానాది పద్ధతులతో కర్మణా “ద్విజ” “సద్బాహ్మణి” అయ్యింది. బ్రాహ్మణులంటే ఎవరు. బ్రహ్మ జ్ఞానం తెలిసినవారు. విప్రులు అంటే ఎవరు? వేదార్ధం తెలిసీ ఆచరించే ఆదర్శప్రాయులై ఇతరులకు మార్గదర్శకం అయ్యేవారు. మరిపై గుణాలు ఏకులంలో వున్నా వారు విప్రలే, బ్రహ్మబులే, అవి లేని యేకులంవారైనా అధములే, అస్బృశ్యులే, శూద్రులే.

ఇంద్రియ భోగలాలసత వేరు.

ఇంద్రియ జయము వేరు.

గృహస్థాశ్రమంలో ధర్మబద్ధంగా జీవితాలు గడిపే గృహిణీ గృహస్కులకు అదే ఒక తపోమందిరం. అదే ఒక యజ్ఞవేదిక. అదే ఒక హోమం. అదే ఒక మోక్షమార్గం. అదే చివరకు మోక్షం చేరేదారి.

గృహస్థ సమస్యలతో, విసిగి వేసారి చివరగా ఇక ఈ జన్మ పరంపర వద్దు, నేను ఇంద్రియ వాంఛలు, లౌకిక కోరికలు అన్నీ తృప్తి చెందాను. విరక్తి కలిగింది. నన్ను నీలో చేర్చుకో. జన్మరాహిత్యం ప్రసాదించు. అంటూ వేడుకొనే గృహిణీ గృహస్థులు నిజమైన సన్యాసులు.

సవ్యాసాశ్రమం స్వీకరించి, సన్యాసధర్మాన్ని నిజంగా పాటించేవారూ మహోన్నతులే. అలాగాక డాంబిక వేషధారణకూ ఉదరపోషణకూ, మోసాలకూ, సన్యాసాశ్రమం స్వీకరించేవారు కపటులు వారికి మోక్షం కాదు సరికదా దైవ శాపం ఒక్కటే ఫలితంగా లభిస్తుంది.

శంగలియార్‌కు ఆ రాత్రి ఈశ్వరుడు స్వప్న దర్శనమిచ్చి “అమ్మాయీ! నీవు ఇంత వరకూ కోరుతూ వచ్చిన వరుడు వచ్చి వున్నాడు. నా అనుగ్రహానికి పాత్రుడై, లెక్కకు మించిన ప్రబంధములు రచించి, శివభక్తి తత్పీరుడై, అపూర్వకీర్తి శిఖరాలను అధిరోహించిన సుందరమూర్తి నాయనార్‌ నీకు తగిన వరుడు. నీవాతని వివాహమాడి గార్హస్థ్యజీవితం గడిపి, చివరకు నా సన్నిధికా రా” అన్నాడు.

శంగలియార్‌! స్వప్పంలోనే స్వామికి చేతులు జోడించి నమస్కరించి' “స్వామీ! సుందరమూర్తి నాయనార్‌ మహాభక్తాగ్రేసరుడే! కానీ “పరవైయార్‌ను” పెండ్లాడి, గృహస్థజీవితం గడుపుతున్నాడు. కదా! మరి నేను ఆయనను వివాహమాడితే నా గృహస్థజీవితం సుఖశాంతులతో సాగుతుందా?” అని అడిగింది. ఈశ్వరుడు నవ్వి, లా త్రాణాాాాాాాాా

ఆ నాడు కైలాసములో కూడా ఈ అనిందిత తాను ఒక్కర్తె రహస్యముగా ఆలాల సుందరుని వివాహమాడవలెననీ, కమలినికిది తెలయకూడదనీ భావించినది. జన్మమారినా, ఆ సంస్కారం పోలేదీమైలో అనుకుని “శంగలియార్‌! నిన్ను ఎక్కువ కాలము ఎడబాయకుండ అతడు నీవెంట వుండేలా నా ఎదుట ప్రతిజ్ఞ చేయమని కోరు. ఆతడా విధంగా ప్రతిజ్ఞ చేసిన తరువాత వివాహమాడుదువుగానీ. కానీ ఒకటి గుర్తుంచుకో. భక్తుల హృదయాలు భగవంతునికి అర్చితాలు. వాటిని దైవం నుండి ఎవర్వూ దూరం చేయలేరు. నీ వివాహబంధం నిన్ను మోక్షగామిని చేయటానికేగానీ ఆతని భక్తి మార్గానికి అడ్డురావటానికి కాదు సుమా! అని హెచ్చరిక చేస్తి అదృప్యుడయ్యాడు. శంగలియార్‌ మేలుకుని తన స్వప్పవృత్తాంతం తల్లితండ్రులకు తెలయజేసింది. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ వంటి మహాత్మునికి తమ కుమార్తె ఇల్లాలు అయితే ఇక తమకు అంత కంటే కావలసినదేమున్నది? అని భావించారు వారు.

పరమశివుడు క్షణం వృధా చేయక సుందరమూర్తి నాయనార్‌కు కూడా స్వప్పదర్శనమిచ్చి “శంగలియార్‌' అడిగిన సంశయము దెలిపి, నీవు ఆమెను మనస్పూర్తిగా 'పెళ్లాడదలిచనటైతే, నా ముందు ఆమెను ఎడబాయనని ప్రతిజ్ఞచేసి మరీ వివాహమాడు అనిచెప్పాడు. _

అందుకు సుందరమూర్తి నాయనార్‌ “స్వామీ! ఏమీ పరీక్ష? నేను తరచూ యాత్రలు నలపుచూ అక్కడక్కడి అర్బామూర్తులనే నీ రూపంగా తలపోసి నీవు ప్రసాదించిన కవిత్వంతో కీర్తిస్తూ వుండే అలవాటు కలవాడినని నీవెరుగవా? నేను క్షేత్రదర్శనం మానుకుని, నీ సంకీర్తన మానుకుని పరవైయార్‌ను శాశ్వతంగా వదిలి వేయవలెనా?

ఒద్దు స్వామీ! ఇంతటి కరిన పరీక్ష వద్దు. నేను ప్రతిజ్ఞచేసే సమయంలో నీవు నాకు అనృతదోషం అంటకుండా ఆలయం బయటవున్న పాన్నచెట్టుపైన నిలచి వుండు. జీవంలేని విగ్రూం ఎదుట చేసిన ప్రతిజ్ఞకు విలువలేదు. ఇది మోసం చేయటం కాదు. “శంగలియార్‌” తన స్వార్ధంతో నా భక్తి మార్గానికి అడ్డురావటాన్ని నేను అంగీకరించను. అన్నాడు. సరే అని అంతర్జానమయ్యాడు శివుడు. ఈశ్వరుడు . ఇక్కడొక విచిత్రం చేయదలచాడు. “శంగలియార్‌ రూపంలో జన్మించిన అనిందిత. ఆల్వాలసుందరుని ఆంశఅయిన సుందరమూర్తి నాయనార్‌ను వివాహంచేసుకుని, ఆతనితో తనివి ఠీరా గృహస్థజీవితం గడిపితీరితేగానీ ఆమెకూ శాపవిముక్తి కాచు.

లా కనాంనారవాజజాంతాజజజగ టై, య నన

సుందరమూర్తి నాయనార్‌ నామె జీవితాంతం తన ప్రేమతో బంధిస్తే ఇక ఆతనికి ముక్తి మార్గం దూరం అవుతుంది. ఆతడిని నమ్మికొలుస్తున్న పరవైయార్‌ (కమలిని) కూడా న్యాయం జరగాలి. తాను సాక్షీభూతంగా వుండాలి ఇరువురికీ.

శంగలియార్‌ స్వప్నంలో మరల వృద్ధ (బ్రాహ్మణ రూపంలో ఈశ్వరుడు కనిపించి, “నీవు కోరినట్లే సుందరుడు ప్రతిజ్ఞ చేస్తాడు. కానీ ఆలయంలోగాక, ఆలయం బయటవున్న పొన్నచెట్టుక్రింద ప్రతిజ్ఞ చేయమని నీవు పట్టుబట్టు. అట్లా అయితేనే అతడు నిన్ను కొంత కాలం ఎడబాయకుండా వుంటాడు. అని చెప్పి అంతర్థానమయ్యాడు. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ శంగలియార్‌లు కలుసుకుని తమ ప్రేమలు వెల్లడించుకొన్నారు. ఒక రోజు ఇరువురూ వివాహమాడదల్చుకున్నారు.

మరునాడు సుందరమూర్తి నాయనార్‌్స్‌ శంగలియార్‌లు ఆలయ ఆవరణలో కలుసుకున్నారు. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ను ప్రతిజ్ఞ చేయమని కోరింది. ఆలయంలోనికి వెల్లి ప్రతిజ్ఞ చేస్తానన్నాడు సుందరమూర్తినాయనార్‌. శంగలియార్‌ పట్టుదలగా దేవాలయములో మనుషులు ప్రతిజ్ఞలు చేయటం మంచిదికాదు. అది నెరవేర్చుకో లేక పోయినటబైతే అటు దైవానికీ దోషం చేసిన వ్యక్తులకూ దోషం వస్తుంది. ఏదో ఒక పచ్చని చెట్టుక్రింద మీరు ప్రతిజ్ఞ చేసినా నాకు సంతృప్తే. అదిగో! అలయం బయటవున్న “పాగడ చెట్టు” క్రింద నిలబడి ప్రతిజ్ఞ చేయండి. చాలు” అన్నది.

సుందరమూర్తి నాయనార్‌ త్రుల్లి పడ్డాడు. తాను ఈశ్వరుని అర్బామూర్తి నుండి లొలగి పాగడచెట్టుపై కూర్చుండమని చెప్పాడుగదా? ఇట్లా జరిగిందేమిటి? శంగలియార్‌ ఆ పాగడ చెట్టుక్రిందే ప్రతిజ్ఞ చేయమంటున్నదేవిటి?

“ఆ భర్చాగ్రేసరునికి క్షణంలో అవగతమైంది స్వామి లీల. తన ప్రతిజ్ఞ కోసం స్వామిని అర్బామూర్తి నుండి తొలగి, ఆలయం బయటకు వచ్చి పాగడ చెట్టుపై కూర్చుండమని చెప్పటం ఎంత హాస్యాస్పదం? ఎంత తప్పు? దైవం లేని చొరలేని చోటంటూ ఎక్కడుంది? “వాక్కు” దేహమనే దేవాలయానికి మంత్రం అయితే ఆ మంత్రాన్ని ఇలా కించపరచవచ్చువా?

అయితే తన ప్రతిజ్ఞ మాటేమిటి? . ఈ లోగా ఈశ్వరుడు వూరుకోలేదు గదా! తిరువొత్తియూర్‌"లోని ఆలయ విప్రులు, పురోహితులు, భక్తులూ, అందరికీ స్వప్న సాక్షాత్కారమిచ్చి తామిద్దరికీ

(లాాాలాాలాాాయకాాషలు వివాహం జరిపించమని ఆజ్ఞ ఇచ్చాడు కడా? అదిగో, వారంతా వివాహ వేడుక జరిపించటానికి సన్నద్ధులై సకల సంభారాలతో రానేవస్తున్నారు.

అహో! ఈశ్వరా! ఈమి లీల స్వామీ! ఏమి గుణపారం చెప్పావయ్యా తాత్కాలికంగా నిన్ను గర్భగుడి ఆలయపీరం నుండి లేచి పొగడచెట్టుపైకి రమ్మని తొందరపాటుతో చెప్పిన నా పలుకులకు ఎంతటి పరీక్షపెట్టి, నా తప్పు నాకు తెలియజేసి జ్ఞానోదయం కలుగ చేసావు స్వామీ! ఇక ఇప్పుడు ముందుగా నా మనసుతో నీ పాదొలముందు ప్రతిజ్ఞ చేస్తాను. శంగలియార్‌ను వివాహమాడి ఆమెతో గృహస్థజీవితం ఎక్కువకాలం గడుపుతాను. కానీ స్వామీ నీవు నీ నుండి నన్ను దూరం చేయక, తగిన సమయంలో నన్ను మరల నీ పాదాల చెంతకు చేర్చుకో. పరవైయార్‌ నన్ను అర్హంచేసుకుని శాంతిగా వుండేట్లుగా అనుగ్రహించు. అని మనసులో స్వామికి నివేదించుకున్నాడు. స్వామి సర్వాంతర్యామియై సర్వత్రా కానవచ్చాడు. పాగడచెట్టు మీదా ఈశ్వరుడే, ఆలయంలో ఈశ్వరుడే, సుందరమూర్తి నాయనార్‌లోనూ ఈశ్వరుడే, శంగలియార్‌లోనూ ఈశ్వరుడే, పిపీలికాది బ్రహ్మ పర్యంతం సదాశివుని కొలువై అమరిందా క్షణంలో. స్వామి ఎక్కడ లేడని? ఎక్కడవున్నాడని? ఆ అద్భుత దృశ్యం చూస్తూ పరవశించిపోయిన సుందరమూర్తి నాయనార్‌ ఇక నిశ్చింతగా తన కర్తవ్యం నెరవేర్చాడు. శంగలియార్‌ కోరినట్లు ప్రతిజ్ఞ చేశాడు.

ఆ సరికే అక్కడికి చేరుకున్న “తిరువొత్తియూర్‌” విప్రులు, ఆలయ పూజారులు, ఈశ్వర స్వప్న సాక్షాత్కారం పొందిన ధన్యులైన ప్రజలు అంతా మహావైభవంగా వివాహవేడుకకు తరలి వచ్చారు. సుందరమూర్తి నాయనార్‌, శంగలియార్ల వివాహం ఆత్యంత వైభవంగా శ్రురిపించారు. ఇయకిళారొ తన జన్మ సార్ధకమైనదిగా భావించాడు. సాక్షాత్తు సుందరశివుడే తన “శంగలియార్‌” ను వివాహమాడినట్లుగా భావించి పరవశించిపోయాడు. ఇంతటి భక్తాగ్రేసరుడు తనకు అల్లుడు కావటం ఎన్ని జన్మల తపః ఫలమో అని స్వామిని మనసారా లోలోపల కీర్తించాడు.

సుందరమూర్తి నాయనార్‌, శంగలియార్‌ల వైవాహిక జీవితం సుఖసంతోషాలతో సాగిపోతున్నది.

ఇంతలో వసంతం వచ్చింది. ఫాల్గుణ మానంలో “తిరువాయూరులో” విశేషవైభవముతో “త్యాగేశ్వరస్వామి” ఉత్సవాలు జరుగుతాయి కదా! ఆ విషయం గుర్తుకు వచ్చింది సుందరమూర్తి నాయనార్‌కు, ఇంతకాలం. “త్యాగేశుని”

వదిలివచ్చానని చింతించాడు సుందరమూర్తి నాయనార్‌. ఆయనలో ఒకానొక ఆవేదన ఎయల్టేరింది. శంకర భగవత్పాదులు తమ శివానందలహరిలో హెచ్చరించినట్లు-

ఆయుర్నశ్యతి పశ్యతాం, యాతి క్షయం యవ్వనం

ప్రత్యాయాంతి గతా పునర్నదివసా, కాలో, జగద్దక్షకః ॥

లక్ష్మీం తోయం, తరంగ భంగ చపలా, విద్యుచ్చలం, జీవనం |

తస్తాన్మాం కరుణానిధే! కరుణ యాత్వం ! రక్షరక్షధునాః ॥

ఆనే శ్లోకసారాంశం గుర్తుకువచ్చింది.

ఏమిటీ జీవితం. ఈ జీవితధ్యేయం ఏమిటి?

ఇట్లా కాలం నీటిప్రవాహంలో జలజల పారిపోవలసిందేనా?

పారిపోయిన నీరు మరల వెనక్కి వస్తుందా? ఈ కాలం మరల వెనక్కి వస్తుందా?

తాను దైవానికి దూరమైపోతున్నానా? ఇక మిగిలివున్న కొద్దిపాటి శేషజీవితం దైవం పాదాల వద్ద గడపవద్దా?

శంగలియార్‌ను వదలకపోతే తానెలా స్వామి సన్నిధికి వెళ్లగలడు? శంగలియార్‌కు తెలిస్తే తనని కదలనివ్వదు. తన ప్రతిజ్ఞ శంగలియార్‌ గుర్తుచేస్తుంది. ఎలా?

అర్థరాత్రి శంగలియార్‌కు తిలియకుండ సుందరమూర్తి నాయనార్‌ “తిరువొత్తియూరు” వదిలి “తిరువాయూరు” దారి పట్టాడు. ఆయనకు అఆ చీకటి గొనీ, దారిలో ముళ్లు, రాళ్ళూ, ఏవీ అడ్డుకాలేదు. “త్యాగేశన్‌! త్యాగేశన్‌! నీదరికి వస్తున్నాను. మరల నన్ను నీ పొద దొసునిగా నిలుపుకో! ఒకమారు వివాహబంధంలో పడబోగా మహారాజు పుత్రునిగా అత్యంత భోగలాలస జీవితమునకు అలవాటుపడిన నన్ను, అది నీదారి కాదని, వృద్ధ బ్రాహ్మణ రూపంతో నామీదే నీవు అబద్ధపు వ్యాబ్యం (నేను నీకు బానిసగా పత్రం వున్నదని) స్వయంగా వేసి, నీ దరికి లాక్కుని వచ్చి, నీ దాసునిగా చేసుకుని, సామాన్యమానవులకే గాక మహాయోగులకు సైతం అందరాని నీపాదసేవ, సాక్షాత్కారభాగ్యాలను ప్రసాదించావు. నా తండ్రివైనన్ను పాలించావు. నేను తప్పుదారిన పడకుండా కాపాడి, కవిత్వమిచ్చి ప్రబంధ రచన చేయించి చిరక్‌ర్తిని ప్రసాడించాపు.

ఆలాటి కన్న తండ్రీ, మరల నీ పాదడాసునిగా నన్ను నిలుపుకో! ఈ జన్మకీ ఆనుభవాలు చాలు. ఇక నీ పాద సేవ తప్పనాకేమీ వద్దు. అంటూ దుఃఖాశ్రువులు భక్త్యువేశంతో రాలిపోతుండగా నడుస్తున్న ఆయనకు హరాత్తుగా కన్నులు కనిపించ లేదు. తాను చేసిన ప్రతిజ్ఞ తప్పినందుకు స్వామి శిక్షించొాడని గ్రహించాడు సుందరమూర్తి నాయనార్‌. ॥

ఒకసారి నీవు ఆబర్హపు వ్యాజ్యంతో నన్ను నీదరికి పిల్చుకున్నావు. ఈ మారు నేను ప్రతిజ్ఞతప్పి నీ వద్దకువస్తున్నాను. ఈ శిక్ష నాకు సమంజసమైనదే. నీ శిక్ష నేను సంతోషంగా అనుభవిస్తాను స్వామీ! అంటూ అట్లాగే శ్రమ పడుతూ నడకసాగించాడు. మార్గమధ్యంలో ౨వ క్షేత్రాలలో ఆలయాలలో స్వామిని దర్శించే కన్నులు లేకపోయినవని చింతిస్తూ పదికము (పది పద్యములు) గానం చేస్తూ పోతూవున్న సుందరమూర్తినాయనార్‌కు, కాంచీపురంలోని “కామాక్షీ నాధుడు” జాలిపడి ఎడమకన్ను మాత్రం చూపు ప్రసాదించాడు. అదే మహద్భాగ్యమని తలచి ఆకంటితోనే స్వామిని దర్శించి పద్యములు గానం చేస్తూ తిరువారూరు చేరాడు సుందరమూర్తి నాయనార్‌ ఆఅక్కడ' “త్యాగేశుని” పాదాలపైబడి ఇక తనని క్రమించి మోక్షమార్గం ప్రసాదించమని కీర్తిస్తూ పద్యాలు ఆపువుగా కీర్తించాడు. అంతే రెండవకన్నుకు కూడా దృష్టి వచ్చింది.

ఇక్కడ “పరవైయారు”. సుందరమూర్తి నాయనార్‌, “శంగలియార్‌ను వివాహమాడాొడని తెలసుకువి దుఃఖించి ఈశ్వరానుగ్రహంతో స్వామి మీద మనసుంచి భక్తి మార్గంలో" తనని తాను దైవచరణాలకు అంకితం చేసుకుని జీవిస్తున్నది. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ మరల వచ్చాడని తెలిసి ఆమె ఆనందంతో ఉప్పాంగిపోయింది. ఆయితే సుందరమూర్తి నాయనాత్‌ ౮౬కి వస్తానని కబురంపగా ఆమె, ఆమె చెలికత్తెలు కూడా వద్దని తిరస్కరించారు.

భక్తునికి మరల స్వస్థత చేకూర్చదలచిన ఈశ్వరుడు తానే స్వయముగా , “పరవైయారు” వద్దకు రాయబారిగా వెళ్లి, సుందరమూర్తి నాయనార్‌ను ఇంటికి పెలుచుకొనిరావలసినదిగా బోధించాడు. “పరవైయారు” కూడా ఈశ్వరాజ్ట శిరసునడాల్చి, భర్తకు స్వాగతం చెప్పింది.

సుందర మూర్తి నాయనార్‌ “తిరువారూర్‌” లో త్యాగేపని సేవించుకుంటూ చాలా కాలము వున్నాడు.

“పరవైయార్స్‌ “శంగలియార్‌” లిరువురూ సుందరమూర్తి నాయనార్‌ స్పర్శతో,

దర్శనంతో, సాంగత్యంతో పునీతులై శివభక్తి తత్వమును తమలో నిలుపుకుని, సడాశివునిపై ధ్యానం వుంచి శివైక్యం చెండారు. సుందరమూర్తి నాయనార్‌ కూడా జీవితాంతమూ ఈశ్వర డాసునిగా, శివ కింకర కింకరునిగా వుండి, శివధ్యానము, శివవామజపముతో ఆవేక ప్రబంధములు వ్రాసి చివరగా శివైక్యం చెందాడు. అయితే సుండరమూర్తి వాయనార్‌ కేవలం శవభక్త్‌కే పరిమితం గాక, సర్వదేవతలనూ అరాధించి ధన్యులయ్యారు. .

సుందరమూర్తి వాయనార్‌ భగవదృ్భక్తులను గురించి పుస్తకమును గ్రాశారు. పన్నిద్దరు ఆళ్వారులు. వీరు శ్రీమన్నారాయణుని మీద రచించిన పద్యములు “నాలాయిరమ్‌” (నాలుగువేలు) దివ్య ప్రబంధమని పేరు పొందినది. ద్రావిడ .వేదమనియు, ద్రవిడోపనిషత్తు అనియు దీనికి పేరు. శివభక్తులు రచించనవి అన్నియు జేర్చి పన్నెండు (12) భాగములుగ విభజింపబడియున్నవి. వీనికి “పన్నిరు తిరుములై' అని పేరు. ఇందులో పండ్రెండవది (12వది) “శేక్కిలారొ్‌” రచించిన “పెరియపురాణమ్‌”"

• దీనికి “తిరుత్తొండర్‌ పురాణమ్‌” అని పేరు. “తిరుత్తొండర్‌” (శ్రీ సేవకులు). వీరిలో (ివభక్తులలో) చాలా ముఖ్యులు. తిరుజ్ఞాన సంబంధర్‌, సుందరర్‌, అప్పర్‌, మాణిక్కవాచకర్‌ అనువారలు ముఖ్యులు. ఈ గ్రంధమునకు “తేవారమ్‌” (దైవహారము) అని పేరు. “దివ్య ప్రబంధ"మని ప్రశస్తిగాంచిన “నాలాయిరమ్‌ నకూ, “తేవారమునకు (దైవహారము) తర్వాతి కాలమున రాగ, తొళములు నిర్ణయింపబడ్డాయి. నుప్రసిర్ధ వైష్ణవ ఆలయములలో “ఆరైయరల్‌' అనువారల, రాగయ్యుక్తముగ నృత్యగానము చేయుచూ, ప్రబంధమును గానము చేసేవారు. ఇప్పుడీ పద్ధతి మరుగునపడినది. చాలా అరుదుగా ఉత్స్పవసమయంలలో మాత్రం జరుగుతున్నాయి. అంత చక్కగా నాట్యం చేసేవారూ ఆనృత్యరీతులు నేర్చుకొనేవారు కూడా ఆరుదైనారు. “తేవారమ్‌” మున్నగు ప్రబంధములను రాగ, తాళయుక్తముగా పాడువారిని “ఓదువాలొ ఆంటారు. శివాలయములలో జీతములిచ్చి వీరిని నియమిస్తుండేవారు. “అరయర్‌ సేవ” చేసేవారు కేవలం శ్రీవైష్ణవ బ్రాహ్మణులు మాత్రమే. “తేవారమ్‌” నృత్య, గానం, చేసేవారు. బ్రాహ్మణేతురులు. శివభక్తులకు కులాల పట్టింపులేదు. తిరుముతై అని పిలవబడు, శివభక్తులలో “నంబియాండాన్‌ నంబి” ఫ్రపిదుడు. ఈతని వలన, సుందర మూర్తి నాయనార్‌ ద్రాపిన ప్రబంధములు కొన్ని విభజింపబడినవి. ఈతని చరిత్ర మహావిచిత్రము. తెలుసుకొందామా?

తిరుముజి “నంబియాందాన్‌ నంబి”

చోళవేశమున, “తిరునారైయూర్‌. అనే. శివక్షేత్రం. వున్నది. ఇక్కడ పాల్గాప్పిళ్లైయార్‌” ఆలయమున్నది.

గణపతిని పిళ్లైయ్యార్స్‌ కుమారుడు, శివకుమారుడు అంటారు. సుబ్రహ్మణ్యస్వామిని “కుంమరర్‌' (కుమారుడు) మురుగర్‌ (సుందరుడు) అని అంటారు తమిళులు.

పాల్గాప్పిళ్సైయ్యార్‌ ఆలయములో పూజచేస్తూ జీవిస్తుండిన శివకుటుంబం “తిరునారైయూర్‌”లో ఒకటున్నది. ఆ కుటుంబంలో పుట్టిన బాలుడు చక్కని బుద్ధిమంతుడై, విద్యలో కూడా మేధావిగా వుండేవాడు. అతనికి చిన్నవయసులోనే ఉపనయనము, చేసి మంత్రములు పూజా విధానము అంతా సాంగోపాంగముగ నేర్పాడు తండ్రి. ఒకరోజు తండ్రి వేరొకపని మీద పారుగూరికి వెళ్తూ కుమారినితో, వేళకు గుడికి వెళ్లి పూజచేసి నైవేద్యం పెట్టి రమ్మని చెప్పి వెళ్ళాడు. కుమారుడు గుడికి వెళ్లి సాంగోపాంగముగా ఈశ్వరాభిషేకము, పూజ చేసి, నైవేద్యముగా తన తల్లి వండి ఇచ్చిన అన్నము, సాదకము నైవేద్యం పెట్టాడు. ఎంత సేపటికీ స్వామి వచ్చి అన్నము తినే తీరు కనిపించక నంబి చాలా దుఃఖించాడు. పసివాడు కాబట్టి, రోజూ తండ్రి పెట్టే నైవేద్యం దేవుడు తింటున్నాడు అని తలచాడు. ఈ రోజు స్వామి తినలేదని బాధపడ్డూ “స్వామీ! రోజూ మా తండ్రిగారు నైవేద్యం సమర్పిస్తే తినేవాడివి గదా? నేనీరోజు పెడితే తినలేదేమిటి? నా పూజలో ఏదైనా లోపమా? మంత్రాలు తప్పుగా చదివానా? అభిషేక అర్చ్బనలలో ఏదైనా సారబాటు జరిగిందా? సమంత్రపూతముగా సమర్పించిన నైవేద్యమును ఆరగింపకపోవటమేమిటి?

సరే! నీవీవైవేద్యము ఆరగింపకపోతే, నేను నీ పాడాలవద్దే నా ప్రాణాలు అర్పిస్తాను. అంటూ ఆలయగర్భగుడి “గడప” వద్ద తన తల మోదుకోవటం మొదలుపెట్టాడు. ఆ పసివాని భక్తికీ నిష్కపట చిత్తానికీ పరవశుడైన దైవం, ప్రత్యక్షమై “నంబీ? అని పిలిచాడు. “పురుషులలో ఉత్తముడా!” అని అర్ధం.

నంబి ఆనందంతో దైవం పాదాల మీద పడ్డాడు. “ఆగు నాయనా! నిన్ను పరీక్షిద్దామని ఆగాను. ఇదిగో నైవేద్యం ఆరగిస్తున్నాను. అంటూ వచ్చికూర్చుని, రాం బ్రా

ఆతడిచ్చిన నైవేద్యం ఆరగించాడు. నంబి మహా ఆనందించాడు. అయితే మరోచిక్కు ఎదురైంది. ఇక్కడ పూజలో వుండి స్వామి నైవేద్యం ఆరగించే వరకూ వుండటం వల్ల ఆరోజు బడికి పోవటానికి ఆలస్యం అయ్యింది. ఆలస్యంగా బడికి వెళితే, గురువుగారు కోస్పడతారు. అందువల్ల నంబి ఈశ్వరునే “నీవే నాకు చదువు చెప్పుస్వామీ! ఆ బడికి వేను వెళ్లను” అని కూర్చున్నాడు. భయమూ, భక్తి, కపటమూ, నటనా ఏమీ తెలియని ఆ బాలుని పసితనపు చాపల్యానికి ముచ్చటపడిన శివుడు సరేనని, నంబిని తనదగ్గర కూర్చోబెట్టుకుని చదువు చెప్పసాగాడు. సర్వలోకాలకూ ఆదిగురువు అయిన సదాశివుడు జగద్గురువై నంబి గురువై ఆపసివాడికి పాఠాలు బోధించాడు. సకల శాస్త్రాలకూ, సర్వవాజ్మయాలకూ మూల పురుషుడైన స్వామి నోటి నుండి వెలువడిన విద్య అక్షరాల సముదాయంగా గాక, పరా విద్యగా నంబి మెదడులోనికీ, మనసులోనికీ, శరీరంలోనికీ ప్రవేశించి, దివ్యతేజస్సుగా మారి నంచి అసాధారణ ప్రజ్ఞావంతుడై నర్వశాస్తాలలో ప్రావీణ్యుడయ్యాడు. “నంబి” అని దైవం పేరు. నంబి చేత పాలింపబడినవాడు అనే అర్ధంతో “నంబి ఆండాన్‌ నంబి” (దేవుడు పాలించిన పురుష శ్రేష్టుడు) గా ఆతని కీర్తి దశదిశలా వ్యాపించింది.

ఆ కాలమున చోళదేశమును “అనపాయచోళుడు” (రెండవ కులోత్తుంగ చోళుడు) (కీ.శ, 1133-1150) పాలిస్తుండేవాడు. కులోత్తుంగచోళుడు శివభక్తితత్పరుడు. శివాలయములకెన్నిటికో చాలా ధర్మములు చేశాడు. ఈతని సభకు వచ్చిన పండిళులు “తేవారము” (దైవహారము)లోని పద్యములు ఒకటి రెండు వినిపించెడివారు. అవి వింటూ పరవశించిన రాజు ఆ పండితులకు ఘనమైన బహుమతులిచ్చి పంపేవాడు. ఒకటి. రెండు పద్యములు వింటేనే ఇంత ఆనందం కలుగుతుండగా ఆ ప్రబంధములన్నిటినీ వెలికి తీయించి, ప్రచారం చేయిస్తే ప్రజలలో వభక్తితోబాటు సుందరర్‌ మొదలైన మహా?ివభక్త శిఖామణులైన ఆ మహాకవులకు వారు కీర్తి శేషులైనప్పటికీ వారికి తనవంతు సేవ చేసిన వాడనవుతాను గదా అనే ఆలోచన కలిగింది. ఆయితే అవి ఎక్కడ భద్రపరచబడివున్నాయో ఆ రాజుకు తెలియలేదు. సుందర్‌ జన్మస్థానమైన “తిరువారూరు” ఇది కర్నాటక సంగీత నిధి, వాగ్గేయకారుడు ఆయిన త్యాగరాజస్వామి వారి పూర్వీకులు వుండిన పుణ్యక్షేత్రం. ఈ క్షేత్ర స్వామినే “త్యాగేశర్‌" అని పిలుస్తారు. త్యాగరాజస్వామి తరువాత “తిరువైయూరోొ అనే పుణణ్షేత్రమున నివసించాడు. ఈ క్రేత్రస్వామికి “పంచనదీశ్వరుడు” అని పేరు.

శాం ుకాాాాలాాలాాలాాాా

కావేరీ నది ఐదు శాఖలుగా ఈ క్షేత్రమును చుట్టి ప్రవహిస్తున్నదిగాబట్టి ఈ స్వామికి “పంచనదీశ్వరుడు” అనే పేరు వచ్చింది. కడపటి రాజైన కులోత్తుంగచోళుడు “నంబియాండాన్‌ నంబి” ప్రశస్తి విని, ఆతనివలన తానా ప్రబంధముల జాడ తలుసుకొనగలనని తలచి, తన మంత్రి సామంతులు, రాజోద్యోగులు వెంటరాగా, బలగముతో “తిరువారైయూర్‌' కు వచ్చాడు. మహారాజే స్వయంగా వస్తున్నాడని తెలిసి “తిరువారైయూర్‌” ప్రజలు నగరాన్ని అలంకరించి, మహారాజుకు ఘనస్వాగతం పలికారు. రాజు మొదట, అనేక కానుకలు, పూజాద్రవ్యములు, తినుబండారములు, ఫలములతో ఆలయమునకు వచ్చాడు. అచటవున్న నంబి “నంబియాండాన్‌ నంబి" తో తాను తెచ్చిన ఈ ఫలాదులు, పూజాద్రవ్యాలు అన్నీ స్వామి స్వయంగా స్వీకరించేలా చేయమని కోరాడు. నిజంగా ఇది కోరరాని కోరిక. భగవంతుడు ఒకానొక ఇక్తుని నిష్కల్మష భక్తి తత్పరతకు మెచ్చి ఆతనని అనుగ్రహించి, ఆతడు సమర్చించిన నైవేద్యం స్వీకరించటం, విద్యనేర్పటం వేరు. అట్లాగని ప్రతిఒక్కరూ కోరితే స్వామి వింటాడా? స్వీకరింపజేయించటం ఆ భక్తునికి సాధ్యమా? అయితే ఇక్కడ అధికారు వున్న రాజుగా కోరుతున్నాడు. నంబికి ఇది తనకు పరీక్షగా తోచలేదు. తన దైవానికి పరీక్షగా తోచింది. అందుకే భక్తిగా ప్రార్ధించి దైవం తన ఉనికిని తాను బుజువు చేసుకోవాల్సిందిగా మనసులో (మొైక్కుకున్నాడు. ఇక్కడ దైవం కూడా ఆలోచించాడు. వచ్చినవాడు రాజు. నంబి ద్వారా నైవేద్యాలు స్వీకరింపచేయమన్నాడు. తాను స్వీకరించకపోతే, నంచి భక్తిని శంకించి, ఆతడికి చెడ్డపేరు కలిగిస్తాడు. తన భక్తునికి అవమానం జరగటం తాను సహించలేడు. | అందుకే రాజు, మిగతా వారంతా చూస్తుండగా, రాజు తెచ్చిన పూజాద్రవ్యాలు అలంకారాలు, తినుబండారాలు, నైవేద్యాలు, ఒకటేమిటి “నంబియాండాన్‌ నంబి” ఇట్లా మంత్రపూతంగా అందివ్వటమేమిటి? అట్లా ఈశ్వరుడు స్వయంగా స్వీకరిస్తుండటమేమిటి? ఒక మహాద్భుత స్వప్పదృళ్యం్రలా సాగిపోతోంది. ఒకానొక యోగమాయ ఆవరించిన వారిలా అందరికందరూ. అవాక్కయి. తమతమ వ్యక్తిత్వాలనూ, ఉనికిన, హోదాలనూ మరచిపోయి బొమ్మల్లా, శిల్బ్పాలలా నిల్చుండిపోయారు. పూజ పూర్తయ్యింది. మహారాజు తేరుకుని ముందుగా తన కంటే వయసులో చిన్నవాడని కూడా ఆలోచింపక “నంబియాండాన్‌ నంబి” పాదాల మీద పడి రాలా కాకు కాాాాాాాాాాాోాాోో

సాష్టాంగదండ ప్రణామాలు ఆచరించాడు. తర్వాత తానేదైనా పొరబాటు చేస్తే క్షమించమని వేడుకొన్నాడు. “నంబియాండాన్‌ నంబి” కూడా మహారాజును ఆశ్వాసించి “అంతా దైవ లీల! నా కేమీ తెలియదని" వినయంగా పలికి వచ్చినపని అడిగాడు. రాజు “తేవారమ్‌” ప్రబంధములు ఎక్కడ వున్నదీ తెలుపవలసిందిగా కోరాడు. నంబి అది తనకు తెలియదని స్వామినే అడిగాడు. అశరీరవాణిగా స్వామి “చిదంబరములోని నటరాజ స్వామి ఆలయములో వున్న “కనకసభ” ప్రక్కనవున్న గదిలో ఆతాళపత్ర గ్రంధములు భద్రపరచబడివున్నాయి” అని పలికాడు. మహారాజు మహానందభరితుడైై, తన వెంట తన రధములో “నంబియాండాన్‌ నంచి” ని కూర్చుండబెట్టుకుని సపరివారముగ చిదంబర క్షేత్రమునకు వెళ్లాడు. అక్కడ ఆలయవిప్రులు దీక్తితులు, అర్చకులు ప్రజలు మహారాజుకు ఘనస్వాగతం పలికారు. రాజు అక్కడి స్వామిని అర్చించుకొని, తాను వచ్చిన పని వారికి తెలియజేసాడు. అందుకా అర్చకస్వాములు “సుందరర్‌,” “జ్ఞాన సంబందర్‌” “అప్పర్‌” అను ముగ్గురు గ్రంధకర్తలు వారి గ్రంధ తాళపత్ర ప్రతులను ఆగదిలో భద్రపరచినమాట వాస్తవమేననీ, కానీ వారు దగ్గర లేకుండా వారి అనుమతి లేకుండా ఆగది తాళము తాము తీయరాదని సవినయంగా మనవి చేసుకున్నారు. మరల మహారాజుకు గడ్డు సమస్య ఎదురైంది.. వారు ముగ్గురు శివైక్యం చెందారు. కీర్తిశేషులైనారు. వారెలా వస్తారు? అనుమతి ఎలా ఇస్తారు? ఇలా ఆలోచించిన రాజు, వారి ముగ్గురి విగ్రహములు చేయించి, వల్లకీలో వుంచి ఊరేగించి, ఆ పల్లకీ ఆలయ ముఖద్వారము వద్దనిలిపి, “ఇదిగో ఆ మహానుభావులు ముగ్గురూ అర్బామూర్తులై వచ్చారు. వారి అనుమతితో ఆగది తాళం తీయమని అర్చకస్వాములకు విన్నవించాడు. వారు కూడా ఇక ఏలాటి అభ్యంతరం తెలుపక గది తాళం తీశారు. మహారాజుగారి ఆజ్ఞ ఇక ఉల్లంఘించటం మంచిపని కాదని వారూ గ్రహించుకున్నారు. '

మహారాజుగారు “నంబియాండాన్‌ నంబి” తో, ఆ గది ప్రవేశించి, తాళ వత్రగ్రంధములు భద్రపరచబడిన చెక్క సంపుటము (పెచ్టె) తెరచిచూడగా చదలుపట్టి “తేవారము”లో కొంత భాగము చదలుతిని పాడ్రైెపోయి, మిగతా భాగములు వున్నాయి. మహారాజు చాలా బాధపడ్డాడు. చిదంబరేశ్వరుడు అశరీరవాణిగా “ఈ కాలమున ప్రజలకు అర్ధమగునంత భాగములు మిగిలివున్నాయి. అక్కరలేనివి అర్ధంగానివి చెదలు పాలైనవి. మిగిలివున్నవే తీసుకొని పామ్కుూ అని అనతిచ్చాడు. మహారాజు లా జలా

రూడా సంతోషించాడు. ఆమృతం సముద్రంలా వుంటే ఆందులొ అందరూ లోతునకు వెళ్లి మునకలు వేయగలరా? ఆశక్తి అందరికీ వుంటుందా? శివభక్తి యోగములో ఆ భక్తశిఖభామణులు పద్యాలరూపంలో వ్రాసిన భక్తి తత్వం అందరూ అర్ధంచేసుకోగలరా? అందరికీ అ అర్హతా, అదృష్టం వున్నాయా? వ్రజాబాహుళ్యంలోనికి ప్రబంధములు ప్రాచుర్యం పాండినవుడు ఆవి అండరికీ వారి వారి సంస్కారములను బట్టి అర్హం కావాలి కడా? మహా?ఃవయో/పలకు తమ ఆర్జంగానివి “చెదలు” రూపంలో శివుడే తనలోనికి తీసుకున్నాడు.

ఇక మిగిలిన తాళపత్రగ్రంఛాలను చక్కగా సంస్కరించి ఇవ్వవలసిందిగా మహారాజు నంబియాండాన్‌ నంబి ని కోరాడు. నంబియాండాన్‌ నంబి అది తనకు సదా?వుడు ప్రసాదించిన గొప్ప అదృష్టంగా భావించి ఆ మహత్కార్యానికి పూనుకున్నాడు. చూడండి దైవలీల! ఈశ్వరసాక్షాత్కారంతో, పునీతులైన భక్త శిజామబులైన ఆ కావ్యకర్తల రచనలను మరల మరో ఈశ్వరానుగ్రహపాద్రుడే సంస్కరంచగలిగాడు. “నంఓయాండాన్‌ నంబి” తన ఇష్టదైవాన్ని ట్రార్టించి లాళపత్రగ్రంధములకు మొక్కి తనకు ఈశ్వరుడే స్వయంగా నేర్పిన విద్యను స్మరించి, బోచ్దుకులైన ఈశ్వరునికి మొక్క చెదలుతో నష్టపడిన భాగాలుపోగా మిగిలిన వాటిని చప్చిగా పద్యాల్థములు భావములు చెదకంండ సంస్కరించి, మూడు భాగాలుగా చేశాడు. తర్వాత “ఉరుజ్ఞాన సంబందర్‌” అనుగ్రహించినది మూడు ప్రబంధములు, “తిరునావుక్కల?ర రచించినవి నాలుగు. ఐదు, ఆరు, సుందరమూర్తి నాయనార్‌ రచించినది ఎవడి, మాణిక్కవాచకర్‌ వచించినడి ఎనిమిదవది, “తిరుదుళై త్రైవర్‌' మున్నగువారు రచించినవన్నియు గలసి (లామ్మి2 చుంది కవులు ఇంవై ఎనిమిది. . (గంధములు) చామ్మిడవ భాగము, “తిచుమూలక్‌ రచించిన “తిరుమందిరమ్‌" పదవభాగము (ఇది మూడువేల తమిళ పద్యములతో గొప్ప యోగ శాస్త్ర గ్రంథము) గా విభజించాడు "సంబియాండాన్‌ నంబి. “తిరుమూలరొ్‌" ఆనుమహానుభాప్తుడు “పదిబెణ్‌ శిద్దర్‌” ఆను పడ్ధినిమిది మండి 16 సిగ్తులలో జకరు. ఈ సిదువై-చనంళ దేశమున “సిద్ద వైర్తియమ్‌” (సర్జవైద్యము) ఐన్‌ మూలికా సిద్ద వైద్యము నిలకాచ్చిన "| మూల పురుషుడు. ॥

నంచియాండాన్‌ నంట తాను స్వయంగా రచించిన “తికువన్హాది” అను సంచముతో. చేర్చి “నగ్భాయడియార్లు”. అనబడు. భక్తులు తొమ్మిది మందీ, త న ట్‌ వై ఆ ఆబాల

“ఆరుబత్తుమూరర్‌” అనబడు భక్తులు డెబ్బై రెండు మంది, (72 మంది) రచించిన పద్యములు అన్నింటినీ చేర్చి, పదకొండవ భాగముగ తీర్చిదిద్దాడు. నంబియాండాస్‌ నంబి. విశేషకృషి వలన సుందరమూర్తి నాయనార్‌వే గాక, ఎండరో ద్రముబ భక్తాగ్రేసరులైన మహాకవుల ప్రబంధాలు, పద్యాలు సంపుటాలుగా వెలువరించాడు కులోత్తుంగ చోళుడు. అవి తమిళదేశమంతా రాగ, తాళ యుక్తముగా గానం చేయబడే ' అవకాశం కలిగింది. తర్వాత పండ్రెండవ (12వ) శతాబ్దము వాడైన “శేక్కిళార్‌” రచించిన “తిరుత్తొణ్లర్‌ పురాణమ్‌” “పన్నెండవ తిరుముైై” గా రూపొంది, మొత్తం మీద 12 భాగములుగా, “పండ్రెండు తిరుముజై” గా ప్రాధాన్యతను ప్రాశస్త్యాన్ని పొందాయి.

భక్తి రస పరిపూర్ణములైన పై “తిరుముఖై” పద్యములన్నీ గానరూపమున రాగ, తాళ యుక్తముగ ఈనాటికీ పాడబడుతుండటము గొప్ప విశేషం.

నంబియాండాస్‌ నంబి, తన వంతు కృషిగా ఆ గ్రంధములను 12 భాగములుగా విభజించి సంస్కరించి, తన రచననూ వాటిలో చేర్చి చిర యశస్సు, శాశ్వతమోక్షసామ్రాజ్యమూ సాధించుకున్నారు. భక్తులను 'సేవించుకున్న భక్తునికి, అది ఏ సేవ అయినా చాలన్నదే నంబియాండాన్‌.నంబి చరిత్ర తెలుపుతున్న సత్యం. అవ్ననా?

మ దరాసుకు సమీపముగా “కుణ్ణత్తూర్‌ అనే గ్రామం వున్నది. సుందరముర్తి నాయనార్‌ పవిత్ర చరిత్రలో ఈ “కుణ్దడ్తూర్‌” లోనే “కుబ్లత్తుర్‌ కిళార్‌ ఆవే భక్తుడు తిరువారూరు “త్యాగేశ్వర స్వామి” ఉత్పవాలకు వడ్డుతోలటం, ఆవి పండకపోగా, సాక్షాత్తు పరమశివుడే కుబేరుని ద్వారా వడ్డ కొండలను సృష్టించటం అనే మహాద్భుత సంఘటనను మనం తెలుసుకున్నాం. ఆ కుబ్దత్తూరే ఇది.

కాపుకులము. వారు వ్యవసాయము చేస్తూ గొప్ప ధనవంతులూ భక్తులై వుండేవారు. వీరినే “కిళారోొలు అంటారనీ మనం తెలుసుకున్నాం కదా? ఆ కిళార్‌ భక్తుల వంశమున జన్మించిన వాడే “ఆరుణ్మాళి (పరకవి) ఇరామదేవర్‌. ఆనునాతడు తమిళ సొంప్రదాయమున మహనీయుల జన్మనామము తెలుపక, మారు పేరుతో లాం క్తాతక్రాాాాోాోాోోోోోాాోోోా

వారి వృత్తి, ప్రవృత్తి, భక్తి, దైవకృప ఆధారంగా ఏర్పడిన మారుపేరుతో వ్యవహరి స్తుంటారు. అందువలన “అరుణ్మాళి ఇరామ దేవర్‌” “శేక్కిలార్‌గా” ప్రసిద్దుడైనాడు. ఈతనికి తండ్రి నుండి సంక్రమించిన భక్తి వున్నది. ఈతని తండ్రి “ఆనపాయ చోళుడు” రెండవ కులోత్తుంగ చోళుని వద్ద మంత్రిగా వుండేవాడు. అంచేత బాల్యంలో మహారాజు వెంట వున్న తన తండ్రితోబాటు తిరుగుతూ “శేక్కిలార్‌' కు సుందరమూర్తి నాయనార్‌ మొదలైన వారి భక్తి ప్రబంధముల వృత్తాంతములు అన్నీ తెలుసుకొనే అవకాశం, ఆదృష్టం కలిగింది. మంత్రి కుమారుడు కాబట్టి, ఈతడికి సర్వశాస్తాలూ గరువుల వద్ద నేర్చుకొనే అవకాశమూ కలిగింది. గొప్ప మేధావి అయ్యాడు. ఈతని తండ్రి మరణించగా, రెండవ కులోత్తుంగచోళుడు, మంత్రి కుమారుడైన “శేక్కిళార్‌” మేధాసంపత్తిని గురించి విని, చూచి, గ్రహించి, వయసులో చిన్నవాడైనా పర్వాలేదని, తనకు ముఖ్యమంత్రిగా నియమించుకున్నారు. రెండవ కులోత్తుంగచోళుడు అనేక దేవాలయములు జీర్టోద్దరణ చేయటంలో శేక్కిళార్‌ సలహా, సహకారం, ప్రోత్సాహం ఎంతైనా వున్నాయి. రాజు, మంత్రి ఇద్దరూ శివభక్తులైనందువలన, ధర్మపద్ధతి తప్పక రాజ్యపాలన సొగుతుండేది. ప్రజలు కూడా ధర్మవర్తనులై, దైవభక్తి కలిగి వుండేవారు. “యధా రాజా తధా ప్రబొ” అంటారు కదా పెద్దలు. సలా హాయిగా సాగిపోతున్న రాజ్యంలో ఒక ఉపద్రవం ముంచుకు వచ్చింది. అది ప్రకృతి వైపరీత్యమైన తుఫాను, వరదలు వగైరా కాదు. భూకంపం కాదు. అగ్ని ప్రమాదం కాదు. మరే విలయమూ కాదు. ఆస్తికతతో మునిగితేలుతున్న సమాబాన్ని నాస్తికవాదం, నిరీశ్వరవాదం, లౌకిక వాదంలోనికి మలచటానికి ఒక వ్రభంజనంలా వచ్చిపడిన ఒక వైనకవి గ్రంధం. "జీవక చింతామణి” అనే కావ్యాన్ని “తిరుత్తక్కదేవర్‌ "అనే జైన కవి రచించి, మహారాజుకు వినిపించాడు. ఇది తమిళ పంచకావ్యములలో ఒకటిగా ప్రసిద్ధి పొందిన గ్రంధము. ప్రాచీన కాలమున ఎందరో జైనులు తమిళభాషలో లక్ష్య లక్షణగ్రంధములనెన్నిటినో రచించి అఆ భాషకు వన్నె తెచ్చారు. పంచ కావ్యములుగా ప్రసిద్దిపొందిన “శిలప్పదికారమ్‌” తప్ప, తక్కిన నాలుగు, బౌద్దకైన మత సిర్చాంతముతో కూడిన కదలే. అయితే సవ్యంగా జర్ధంచేసుకోగలిగిన సంస్కారం గలవారికి ఆ గ్రంధాలన్నీ మహోన్నత మానవతావాదాన్ని, దాని ఉత్కష్టతను తెలియచేస్తాయి. పూర్తిగా జ్ఞానం లేని సంస్కారం లేనివారికవి లౌకికవాదం వైపు మరలిస్తాయి. ఆదీవిషయం, జా

ప్రస్తుతం 'నెందవ కులోత్తుంగచోరుడు” “తిరుత్తక్కదేవరొ” అనే వైన కవి రచించిన “జీపక చింతామణి" ని ఆమూలాగ్రం విన్నాడు. చదివాడు. ఆనందించాడు. ఈ గ్రంధం శృంగార రసప్రధానమైనది. ఒక్కొక్క రచనా ఘట్టంలో “అతి వేల శృంగారము (అవధులు దాటిన శృంగారము) వర్ణనలు గలిగినది. మహారాజుకు ఇండాకా వుండిన భక్తి భావములు, క్రమంగా తగ్గి ఈ శృంగార వర్ణనలవైపు, శ్చేంగారం వైపు మనసు మొగ్గటం ప్రారంభించింది. అంచేత మహారాజు ఈ కావ్యముపట్ల ఎక్కువ తేర్ద చూపుతూ, తక్కిన విషయములను, కావ్యములను, రాజ్యపాలన, ధర్మకార్యములనూ నిరాదరించసాగాడు. మంత్రిగా వున్న “శేక్కిళారు” రాజుగారిలో వచ్చిన ఈ మార్పుకు చాలా వేదన చెందాడు. మహారాజు లౌకిక విషయవాసనలకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వటం ప్రారంభిస్తే ఇక రాజ్యమూ, రాజ్యంలోని ద్రజలమాటేమిటి? వారూ భోగలాలసతపట్ల మొగ్గుచూపి, భక్తి భావాలు తగ్గి అధర్మవర్తనులు, నాస్తికవాదులు, వ్యసనపరులుగా మారటానికి ఎంతో సమయం పట్టదు. ఇకరాజుగారి పై జైనుల ప్రభావముపడి, భోగలాల సత్వమునకు అలవాటుపడి, దైవచింతమరచిపోతాడేమో! ఏది దారి? తానా మంత్రి పదవిలో వున్నవాడేగానీ, వయసులో మహారాజుగారికందే చిన్నవాడు. ఒకనాడు రాజుగారు. ఉద్యానవనంలో విహరిస్తుండగా. శేక్కిలారు మాటల సందర్భంలో మహారాజుతో- “రాజా! జైన కావ్యములో పారమార్చిక చింత తక్కువగావృన్వది. సత్యదూరమైన లౌకిక విషయాలకే ప్రాధాన్యత ఇవ్హుబడింది. మీరు గమనించవుంటారు. మనమతమునకు చెందిన దివ్య గ్రంఠధములు ఎన్నో వున్నాయి. ఆవన్న మానపజన్మను ఎట్లా. సార్హకపరచుకోవాలో సులభ్లైలిలో బోధిస్తూ. ధర్మార్ర కామమోక్షాలనే చతుర్విదపురుషార్ణములలో మూడవదైన కామాన్ని, మూడవ వురుషార్ణంగాన వంపి “మిగతా ధర్మ అర్థ, మోక్షములనేవి సులభంగా సాధించవచ్చనీ, అలాగాక, మూడవ పురుషార్హమైన కామాన్ని మొదటి స్థానంలో ద్రరస్త, కామం వంట వ్రీవల నది వెంట లోభం, లోభం వెంట మదమాత్సర్యములు, ఇలా అరిషడ్వర్గాలు ఆవరించి మనిషిని పతనం చేస్తాయి అని ఘంటాపథంగా బోధించారు ఆయామహిత్ములు. కామరేనువును వదిలి, గొడ్డుటావును పాలు పితికిన పయోజనమున్నడా? సురభిళ సుమపూరిత నందనవనమును వడలి, మృగతృష్ణలో సుబానుభవమునూ, ముళపాడలలో, మంచి పూవులనూ పొందాలనే కోరిక ఏపాటిది? “జీవక చింతామ:వ" యా లాలా

"గ్రంధాన్ని పదే పదే చదువుతూ, లౌకిక సుఖాలపై మనసును మరలిస్తూ బంగాశువంటి మానవ జన్మను పాడుచేసుకోవచ్చునా? ఈశరీరం భగవదత్తమైనది. పరిపూర్ణ అవయవములు, మనస్సు, ఆలోచించగల మెదడు, మేధ, అమర్చి ఇచ్చిన దైవం ఈ శరీరంతో సాధనచేసి, భక్తి తత్వాన్ని, భగవత్తత్వాన్ని తెలుసుకోమని నిర్దేశించాడేగానీ, ఈ క్షణం సుఖం, మరుక్షణం దుఃఖం ప్రసాదించే ఇంద్రియసుఖాలు, ఎంతకీ తనవి తీరని సంపద కారకమైన భోగాలు అనుభవించటానికా ఈ శరీరం? రాజా! విను! పంచభూతాత్మికమైన ఈ దేహం. మనం దేవాలయంగానూ మలచుకోవచ్చు. లేదా దెయ్యాల ఆవాసముగానూ మార్చుకోవచ్చు. రెండూ మన యుక్తాయుక్త విచక్షణాజ్ఞానం మీదే ఆధారపడివున్నాయి. మట్టిలో నుండి పుట్టిన మానవుడు మట్టిలో కలిసిపోయేలోగా, “ఏం తిన్నాడు? ఎంత తిన్నాడు? ఎంత గొప్పగా బ్రతికాడు? ఎంత సంపద కూడ బెట్టాడు? ఎంత భోగం అనుభవించాడు?” అనేది కాదు జీవితం “ఎంత జ్ఞానం సముపార్షించాడు? ఎంత ధర్మం అనుసరించాడు? ఎంతటి సత్సంస్కారం అలవర్చుకున్నాడు? ఎంత పరోపకారంచేశాడు? ఎంతటి భక్తిని భగవంతునికి కృతజ్ఞతా రూపంలో సమర్పించు కోగలిగాడు?” అని ప్రశ్నించుకోగలిగితే సంతృప్తికరమైన సమాధానాలు రాబట్టుకోగలిగిన మానవజన్మ సార్టకమైనది. సంతృప్తికర సమాధానాలు మానవజన్మ కేవలం మృగతుల్యం, క్రిమికీటక తుల్యం. ఎందుకంటారా? అవన్నీ ఆహార నిద్రా, మైధునాలు కలిగివున్న _ప్రాణులే. అవన్నీ తమ _్రతిసృష్టిచేస్తున్నాయి. జీవనపోరాటం జరుపుతున్నాయి. మరి మనిషికి భగవంత్తుడు ప్రసాదించిన ఈ వనరులు మరల తిర్యగ్యోనులలోనికి దొరలిపోవట్లానికా? అధోలోకాలకు చేరుకోవటానికా? లేక ఊర్వ్వలోకాలనబడే, దైవసాన్నిధ్యాన్ని చేరుకోవటానికా? మన గ్రంధాలలోని సారం పరీక్షించి ఆచరించక్క పరమత గ్రంధాలను కంరస్థంచేసి, హృదయస్థం చేసి ముప్పుకొని తెచ్చుకోవటం వివేకుల లక్షణం కాదు. పరమతస్తులను, పరమతగ్రంధాలనూ చులకన చేయవద్దు. ఆది సత్సంస్కారమూ కాదు. కానీ మన గ్రంధాలను మన సంస్కారాలను చులకనజేసి, పరమతాలను, పరమత గ్రంధాలనూ ఆదరించి, గొప్ప జేయటం, కన్నతల్లిని అవమానపరచి, సవతి తల్లిని పూజించటం లాంటిది, ఇంతకంటే నేను మీకు చెప్పదగినదేమున్నది? జైన మతమున సత్కర్మాచరణవంటి, సామాన్యధర్మములున్నాయిగానీ, నిరీశ్వర వాదము || ననన ననన న బా

ఎక్కువగా వుండటం వలన ఈ ధర్మాచరణ మరుగునపడి, పారమార్థిక తత్వము మరుగున పడిపోతున్నది. ప్రజలు దీనిని అనుసరించటం ప్రారంభిస్తే ఇక రాజ్య వైడిక స్వభావమే తారుమారు అవుతుంది. ఆలోచించండి” అని చెప్పాడు.

ఒక వ్యక్తి బోధ, ఒకమంచి సమయంలో ఆవతలివ్యక్తిలో సదొలోచనకు ట్రేకేపిస్తుంది? సదాలోచనకు “బీజం” వేస్తుంది. అయితే బోధించే వ్యక్తి చిత్తశుద్ది కలిగి తాను క్రికరణశుడ్ధిగా ఆచరించేదే చెప్పినవుడు ఆ బోధ గురుబోదైై ఆదే “మంత్రం” అవుతుంది. లేనపుడు ఆది కేవలం ఊకదంపుడు ఉపన్యాసంగా మారి చెప్పేవారికీ వినేవారికీ శ్రమా, కాలక్షేపం మాత్రం మిగులుస్తాయి. శేక్కిళార్‌ మాటలు, మంత్రాల వలెపనిచేశాయి మహారాజుకు. కారణం మహారాజులో కూడా భక్తి సత్సంస్కారం వుంది. తాత్కాలికంగా ఈ గగ్రంధపరన ఆ గ్రంధంలోని శృంగార రసవర్ణన కలిగించిన తాత్కాలిక ఆకర్షణ, భోగవిలాసాలపట్ల ఆకర్షణ కలిగేలా వున్న నిరీశ్వర వాదము, ఆయనను తొత్కాలికంగా దారి తప్పించింది. తన తప్పును సున్నితంగా సరిదిద్దజూస్తున్న “శేక్కిళలారో” మాటకు చలించిపోయాడు మహారాజు, “ఇహపరసాధనకు పనికివచ్చే 3వ కధలు ఏవి? అవి ప్రాచీన కాలమునుండి వున్నాయా? మధ్యకాలమున తలెత్తాయా? పుక్కిటిపురాణాలా?. వాటన్నిటికీ మూలగ్రంధములున్నాయా? వాటిని రచించన వారెవరు? నాకు బుజువు చూపగలరా?” అని ప్రశ్నించాడు. _

౯ చాలు. ఆపాటి కుతూహలం జిజ్ఞాస మహారాజులో అంకురించటమే “శేక్కిళార్‌ "కోరుకున్నది.

• “తరువారూరు”లో జన్మించిన మహాభక్తశిఖామణి, మహాకవి, సదాశివ 'అనుగ్రహపాత్రుడు. అయిన “సుందరమూర్తి నాయనరోొ “తిరుత్తాణ్దరతాగై” (భక్తచరిత్రగుచ్చము) అనే ప్రబంధమును రచించారని ప్రసిద్ధి, ఆ ప్రబంధమునకు, తిరువారూరులోని ఆలయంలోవెలసి, ఆక్షేత్రపాలకుడైన “త్యాగేశుడు” స్వయంగా “తిల్లైవాళ్‌ అన్సఐరతమ్‌” (చిదంబరములోని విప్రులు) అని మొదటి పద్యపాదమును అందించాడట.

ఆ సుందరమూర్తి నాయనార్‌ వ్రాసిన ప్రబంధములు ఆధారముగా “తిరువారైయూర్‌,” “నంబియాండాన్‌ నంబి” భక్తుల వృత్తాంతములను “తిరువన్దాది' '(అంత్యాది ఆనగా, ముక్త పద గ్రస్తము, అంటే మొదటి పద్యమున చివరగావచ్చు పదమో, అక్షరమో, రెండవ పద్యమునకు మొదటి పాదప్రారంభముగా బేసి పద్యరచన లాం ఆలా

రాలా డక! చేయు ఒకానొక చిత్ర కవిలా ప్రక్రియ) రచించారు. తమిళమున శ్రీహరిని కీర్తిస్తు ఆళ్వారులునూ అంత్యాది పద్యములు రచించి వున్నారు.

అంతాదిగా సాగిన పద్యములు ప్రబంధములు లెక్కకుమించి వున్నాయి. అంతాదిగా సాగిన పద్యములన్నీ ఒకటిగా చేర్చినచో ఆది ఒక హారమువలతె భాసించును. అవి మీరు ఒకసారి పరికించిన చాలును. ఆ మహార్ణవములో ఒకసారి మునకవేసిన వారికి లౌకిక ప్రధాన గ్రంధములవంటి పిల్లకాలువలో మునగటం అనుచితం అనిపించకమానదు” అని చెప్పాడు.

మహారాజుకు వివేకం కలిగింది. “శేక్కిలార్‌ ను ఆ గ్రంధములోని విషయవివరణ చేయమనగా, 'శేక్కిలార్‌ తన అద్భుత కవితా వాక్చాతుర్యంతో వివరించాడు. అది వినిన రాజు, తనకందచే వయసులో చిన్నవాడైన మంత్రిని కౌగలించుకుని, “మీరు కేవలం మంల్రియేగాక, ఈ నాటినుండి గురుతుల్యులు కూడా. వయసులో చిన్నవారైన మీకు చేతులెల్తినమస్కరించినను తప్పు లేదు. ఆది నా పాపమునకు, అజ్ఞానమునకు ప్రాయశ్చిత్తము కూడా. ఆ కథలనూ, ఆ కథలకు తత్వార్థము. జోడించి, రసవత్తరముగ ఒక గ్రంధమును రచింపుడని కోరాదు. చిదంబరములోని నటరాజస్వామిని భక్తిప్రపత్తులతో గొలిచి తరించిన భక్తుల వృత్తాంతములు, చరిత్రలు మహాత్మ్యములు మొదలుగా, “"యాళ్వాణము” (జాష్నా అని నేడు పిలవబడుచున్న శ్రీలంకలోని ప్రచేశము) లో బన్మించిన “లిరునీలకంరర్‌ 'అను భక్తుని చరిత్రవరక్తూ విస్తరించి గ్రంధరచన చేశాడు శేక్కిళార్‌,. రాబాబ్లతో చిందబదేశ్వరుని దర్శించి ఆ స్వామిని తన గ్రంధ రచన రసవత్తరముగ నుండునట్లు చేయమని వేడుకొన్నాడు శేక్కిళార్‌.

శేక్కిలార్‌ భక్తికి మెచ్చిన చిదంబరేశ్వరుడు నటరాజ స్వామి అశరీరవాణీగా “ఉలగేలామ్‌”. (లోకములన్నీ) అనుపదమును పేర్కొని ఈ పదము పద్య 'ప్రారంభముగా “అంతాది” పద్యరచన గావింపుమని ఆనతిచ్చాడు. అ స్వామి అనుగ్రహంతో శేక్కిళలార్‌ “ఉలగేలామ్‌ ఉణర్‌న్హు ఓదజ్కజీయవర్‌” (లోకములెల్ల దెలిసి, నుతింప, అరుదైనవాడు" అని) "ఈశ్వరుని స్తతిస్తూ మంగాళాచరబముగొ 4253 (నాలుగువేలా రెండు వందలా ఏవైమూడు) పద్యములతో “ోతిరుత్తొందర్‌' పురాణము రచించి చిదంబరములో భద్రపరచాడు. .

ఇది తెలిసిన రాజు, పరమానందభరితుడై సపరివారముగా చిదంబరమునకు లా బ్రా

వచ్చి “శేక్కిళార్‌ను దర్శించి నమస్కరించి, కానుకలతో ఆ మహాభక్తుని సన్మానించి, తన మంత్రిగా గాక, గురువుగా భావించి తరించాడు. ఈశ్వర భక్తుల గాధలతో కూడిన ఆ గ్రంధంలో ఈశ్వరభక్తుల కధలు ఎన్నో వున్నాయి. అందులో మనునీతి చోళుని కధ కూడా ఒకటి. ఆద్యంతం శివభక్తి తత్పరత ధర్మాచరణమును బోధిన్తుంటుంది. తెలుసుకుందామా?

చోళణాజులు, తాము నూర్యవంశమునకు చెందిన వారలుగా భావించేవారు.

అట్లాగే చాళుక్యరాజులు తాము చంద్రవంశమునకు చెందిన వారమని భావించేవారు. వేంగీదేశవు ప్రభువైన రాజరాజనరేంద్రుడు తాము చంద్రవంశపు రాజులమన్న ప్రగాఢ విశ్వాసంతోనే నన్న్మయభట్టారకుని చేత భారతమహాగ్రంధమును (పంచమవేదమని ప్రశస్తిగాంచిన భారతమును) ఆంధగ్రీకరింపజేశాడు. ॥

చోళదేశమునకు ముఖ్యపట్టణము తంజావూరు. ఒకప్పుడు చోళదేశప్రభువులు “తిరువారూరు” ను తమ రాజధానిగా చేసుకొని వుండేవారని చరిత్ర చెబుతోంది. ఇక్కడ శివాలయున వెలసిన పరమశివుడే “త్యాగేశ్వరుడు” “త్యాగేశన్‌,” “త్యాగరాజు" “వీధి విటంకప్పెరుమార్‌” అనే ప్రసిద్ధనామములకు శ్రైవభక్తులకు కొంగుబంగారమై వెలసి, సుందరమూర్తి నాయనార్‌, నంబియాండాన్‌ నంబి, శేక్కిలార్‌ మొదలైన ఎందరో భక్తులకు భక్తిరసప్రవాహ కవితా వేశమును ప్రసాదించి, ఇటు ఇహరకీర్తినీ అటు మోక్ష సామ్రాజ్యాన్ని ప్రసాదించాడు. ఈ “తిరువారూరే” బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరుల ముమ్మూర్తి స్వరూపంలా భాసించిన సంగీత పరబ్రహ్మలు, నాదబ్రహ్మోపాసకులు ఆయిన “ముత్తు స్వామి దీక్షితులు, త్యాగరాజు (ప్రముఖ సంగీత కళానిధి) సదా శవ బ్రహ్మేంద్రస్వాములు జన్మించిన పుణ్యభూమి ఇది. దీక్షితుల కృతులలో, మంత్రశాస్త్రము, బీజాక్షర సమాకలితమై కూర్చబడినదిగా ప్రసిద్ధమైనవి. అమ్మవారిని గురించి, శ్రీచక్రార్చనానుసారము, “నవావరణ” కీర్తనలు తొమ్మిది రాగములలో (నవరాగమాలిక) కూర్చిన మహాను భావులు ముత్తుస్వామి దీక్షితులు. ఆ కీర్తనలు భావ, రాగ, తాళ యుక్తంగా సాధన చేసి, భక్తి శ్రద్దలతో గానం చేసిన వారికి, బిందు త్రికోణ రూపిణి ఆయిన “పరాశక్తి” నవావరణ సహిత శ్రీచక్రమధ్యస్థిత అయిన శ్రీమాత, “నాదబిందు కళాత్మిక” గా ప్రత్యక్ష్యమై తీరుతుంది కూడా. తా

ఇక త్యాగరాజస్వామి శ్రీరామభక్తిలో పరవశించి, భిక్రాటనతోనే, తన నాదబ్రహ్మోపాసన చేస్తూ, శ్రీమద్రామాయణమును “శ్రీరామ చరిత్రను" సీతారామ చరిత్రను, స్వర, రాగ, తాళయుక్తముగ సంగీతమున అమర్చి, శ్రీరామచంద్రునిలో ఐక్యం అయిన మహానుభావుడు “తిరువారూరు” క్షేత్రపాలకుడైన త్యాగేశుడు. “త్యాగరాజు” పేరే ఈయనకు పెట్టారు. వారి తల్లితండ్రులు. వారి పూర్వీకులు “తిరువారూరు” లో వుండేవారు. నాదబ్రహ్మోపాసకులలో “త్యాగరాజు” పేరు తెలియని వారూ, కీర్తన విననివారూ వుండరు. సదాశివ బ్రహ్మేంద్ర స్వామి కీర్తనలు, లలిత పదసాహిత్యంతో, భక్తిరసపరాకాష్టకు మచ్చుతునకలు.

అసలు తంజావూరు మొదలు, చోళదేశము యావత్తూ కళలకు, సంగీత, నాట్యాలకూ పుట్టినిల్లు, తంజావూరు. “వీణబొలు ఈ నాటికీ ప్రత్యేక విలువ, గౌరవమూ కలిగినవి. తంజావూరులో తయారయ్యే “వీణ” లు, సంగీత సాధన పరికరాలన్నిటికీ ఓ ప్రత్యేకత వున్నది. “అబ్బో! తంజావూరులో తయారయ్యిందా. నాదబ్రహ్మ ఆ గాలి, నీరు, నిప్పు, అగ్ని, ఆకాశంలోనే వుంది. వీఐ తీగలు ముట్టుకున్నాచాలు. నాదం పరబ్రహ్మ స్వరూసమై పలుకుతుంది.” అని ఈ నాటికీ ఎంతో మంది సంగీత గురువులు ' తన్మయత్వంగా అంటారు. బిక్షాటనచేసేవారు. మొదలు, లక్షాధికారులవరకూ, ఆడ, మగ అనే తేడా లేకుండా సగటుగా ప్రతి ఇంటా స్వర జ్ఞాన, సంగీత జ్ఞానం, కళల పట్ల _ఆదరణ అంటూ లేనివారంటూ వుండరంటే అతిశయోక్తికాదు. _ -ా

“తిరువారూర్‌” స్వయంగా . రాజధానిగా వెలిగిపోయే రోజులలో, కళలకది పుట్టినిల్లు. స్వయంగా రాజు కళాపోషకుడూ, కళల సారం తెలిసినవాడూ అయివుంటే, ఇక ప్రజలలో సర్వకళలూ వెల్లివిరుస్తాయి.

“మనునీతి. చోళుడనే రాజు, తిరువారూర్‌ ముఖ్యపట్టణంగా పాలిన్తున్నరోజులలో, తన ఏకైక కుమారుని పేరు “వీది విటంకరో' అని ఆ క్షేత్రపాలకుడైన సదాశివుని పేరే పెట్టుకున్నాడు. మనునీతి చోళుడు మహాధర్మప్రభువు. వ్రజలను కన్నబిడ్డలుగా పాలించేవాడన్న మహాయశస్సు పొందాడు. ఆయన తన రాజకోట గుమ్మానికి “ధర్మగంట” అని ఒక పెద్ద గంట వ్రేలాడదీయించాడు. ఏ వేళప్పుడైన్నా ఎవరైనా సరే, తమకున్యాయం కావాలని రాజును కోరదలిస్తే కోటగుమ్మానికి వున్న ఆగంటకు కట్టిన తాడు లాగితే, గంటమైోగుతుంది. నిద్రలోవున్నా యా ఆ్లబాాాాాోా

సరే మహారాజు, ఆ గంటలాగిన వ్యక్తి యొక్క కష్టమేమిటో విచారించి, తగున్యాయం చేసేవాడు సభ ఏర్పరచి. ఇంత ధర్మనిరతిగల రాజు నభూతో నభవిష్యతి అనే పేరు రావటమే గాక, దేవలోకంలో కూడా మనునీతి చోళుని శివభక్తి తత్పరత, ధర్మనిరతిని గురించిన చర్చ జరగసాగింది.

“రాజు భక్తి ధర్మనిరతి ఏపాటిదో మేం పరీక్తిస్తాం” అన్నారు దేవతలు సదాశివుని సభలో. పరమశివుడు చిరునవ్వునవ్వి వూరుకున్నాడు. కారణం తన భక్తులను ఎవరు పశీక్షించినాా భక్తులకు చిరకీర్తి ఆఅమరుతుందేగానీ, వారికి ఏ బాధా కలగదని ఆ స్వామికి తెలుసు.

ఒక రోజు రాజుగారి ఏకైక పుత్రుడు “వీది విటంకరొ” మహారాజు మంత్రి వంట గుర్రాలు పూన్చిన రరంలో నగర సంచారానికి బయల్దేరాడు. నగరం మధ్యకు రథం చేరుకుంటుండగా, వీఏివిటంకర్‌కు తానే స్వయంగా రధం నడపాలన్న ఉత్సాహం కలిగింది. రధచోదకుణ్లి ప్రక్కనకూర్చోమని తానే స్వయంగా రధం నడపసాగాడు. యవ్వనములో వున్న “వీదివిటంకర్‌' మంత్రిగారితో హాస్యపుకబుర్లు చెబుతూ, రధంతోలుతున్నాడు. సాయం సమయం కావటంవల్ల, మేతకు వెళ్ళిన అవులు, దూడలు ఒక ప్రక్కగా వస్తూ ఇళ్లకు చేరుకుంటున్నాయి. హరాత్తుగా ఒక లేగ దూడ, తల్లి ఆవు వెంట వస్తూ, వీధివిటంకర్‌ రధవేగానికి బెదిరి, దిక్కులు చూస్తూ పరుగెడుతూ, రధచక్రలక్రిందపడి నలిగి ప్రాణాలు విడిచింది. |

ఆవు తన బిడ్డ తన కళ్లముందు మరణించటం చూచి, “అంబా” అంటూ ఆర్తనాదాలు చేయసాగింది. “వీధి విటంకర్‌” చలించి పోయాడు సరచాగా మొడలైన "రధయాత్ర ఇట్లా విషాదంగా ముగియటమేగాక, ఒక ప్రాణ్‌ని బలిదీసుకున్నదేమిటాని వ్యధ చెంది, రధంతో తిరిగి, రాజాంతఃపురానికి వచ్చాడు. ఆతడికి నిద్రపట్టలేదు.

• "రాజుగారి కోటగుమ్మం ముందున్న గంట అదేపనిగా మైగటం మొదలెట్టింది. మహారాజు “మనునీలి చోళుడు” అంతఃప్పురం నుండి బయటకు వచ్చి. ఈ రాత్రి ఎవరింత అఆచేశంగా గంటమైోగిస్తున్నారా? వారికేమి అన్యాయం జరిగిందా? అని ఆంచోళనతో కోటపైకి వచ్చి చూచి దిగ్భాంతి పాందొడు. మూగజీవి ఆయిన ఒక కవు, తన ముందు నోటితో గంటకు కట్టిన తాడు చుట్టుకుని అదేపనిగా లాగుతూ రర్మగంటమోగిప్తోంది. ఆశ్యర్యంగా రాజు దిగివచ్చాడు. కన్నుల వెంట కన్నీటి చారికతో హవ. ధర్మగంట్‌ వద్ద నిలబడివున్నది. మహారాజు, మంతల్రినీ.- రాబోచ్యోగులను నా లా ఆైగా

(ఆఅాాాాాలాాాయఆకాప పిలిపించి, సభచేసి, గోమాత ఇట్లా కలత చెంది న్యాయం కోరటమేమిటని ప్రల్నించాడు. వారు సాయంత్రం జరిగిన సంఘటన యధార్థంగా విన్నవించారు. అయితే అది కావలెనని రాజపుత్రుడు చేసిన ఘోరనేరము కాదనీ, లేగదూడ బాల్యచాపల్యంతో గెంతులు వేస్తూ వచ్చి రధం క్రింద పడినదనీ, ఇది కేవలం దైవలేశమున, విధి వశమున ఆ మృత్యువు అలా ఆ లేగదూడకు వ్రాసి పెట్టి వున్నందువల్ల జరిగిన సంఘటన అనీ చెప్పారు.

మహారాజు ఆ “గోమాత” వైపు చూశాడు. ఆ పెద్ద పెద్ద నల్లని కళ్లలో భాషకు అందని భావాలు కనిపించాయి. ఆ ధర్మ ప్రభువుకు.

“ఒ మహారాజా! నీ బిడ్డ నీకు ఎక్కువైతే, నా బిడ్డ నాకు కాదా?” అనే ఒకే ఒక ప్రశ్చీ ఆయన హృదయాన్ని కలచి వేసింది. సాటి మానవులైతేే తమ భాషతో తమకు జరిగిన అన్యాయానికి ఫలానా ప్రాయశ్చిత్తం చేయమని అఆడగగలరు. పరమ పవిత్రమైన ఈ గోవు ఏమడుగుతుంది. 'రాజోద్యోగులు రాజుగారి కుమారుడు కాబట్టి తప్పులేదంటున్నారు. సామాన్యుడే ఈ పని చేసి వుంటే, శిక్షించరా?

ఇట్లా ఆలోచించిన మహారాజు “తన తప్పును” “పారబాటు” అని సమర్ధించుకోవటం అవివేకం అమానుషం. వివేకములేని బాల్యచాపల్యపు లేగదూడ రధం వస్తున్నత్రోవలోనికి వచ్చింది. నిజమే! కానీ! యుక్తా యుక్త విచక్షణ జ్ఞానము, వివేకము వున్న నాకుమారుని మాటేమిటి? నోరులేని ఆ మూగజీవికి “పొరబాటు” అనే మాటతో అధర్మ తీర్పును నేను ఇవ్వను గాక ఇవ్వను. నా కుమారుని, ఏ ప్రదేశంలో, లేగదూడ ఆతని రథం క్రింద పడి పరణించిందో, అదేచోట కూర్చుండబెట్టి, ఆతని పై రధం తోలించి మరణశిక్ష విధించటమే, ఆ గోమూతకు నేను చేయగల నిజమైన న్యాయము. అని నిర్ధంద్వముగా తీర్చు చెప్పాడు. మంత్రి రాజోద్యోగులు, రాజుగారి ఈ నిర్ణయాన్ని మార్చవలెనని శతవిధాల ప్రయత్నించారు. మహారాజు వినలేదు.

“సర్వ ప్రాణి కోటిలో శివుడు దేవుడై వున్నది నిజమే అని నేను నమ్ముతున్నాను. నా కుమారుడు ఒకటీ, ఆ లేగదూడ ప్రాణం ఒకటీ కాదు. ఆ గోమాత వేదన ఒకటీ, న్కొ నా భార్య- తల్లితండ్రులుగా మా వేదన ఒకటీ కాదు. నా తీర్పు అమలు జరగవలసినదే” అని నిర్ణయించాడు. మరల ఈ ఘోరం చూడలేనని బుంత్రి ఆ తప్పులో తనకూ భాగం వుందని, ఆత్మహత్య చేసుకున్నాడు. అయినా, మనునీతి లా జబాాాాా

చోళుని మనసు మారలేదు. " మరునాడు ఉదయం, పురప్రజలందరూ చూస్తుండగా, క్షేత్రపాలకుడైన “త్యాగేశ్వరుని” సాక్షిగా శిక్ష అమలు జరిపాడు మహారాజు, “వీదివిటంకర్‌” ను వీధిలో పడుకోబెట్టి, ఆతని మీదుగా రధంతోలించాడు మహారాజు. ఆ సమయంలో ఆతడు ఒక మహాధర్మకర్తే గానీ ఒక సామాన్య తండ్రి కాడు. మమకారాలకు అలీతమై ధర్మనిరతి మూర్తిభవించిన మహారాజే గానీ, సామాన్యమైన ఒక రాజ్యాధికారం కలిగిన రాజుగాడు. పురప్రజలంతా ఈ దృశ్యం చూచి హాహాకారాలు చేశారు. “వీధివిటంకరో ప్రాణాలు అనంత వాయువుల్లో కలిశాయి. “కొన్ని లక్షల పప్రాయశ్చిత్తములు చేసిననూ, నీ హృదయానికి శాంతి చేకూర్చలేనని తెలుసు తల్లీ గోమాతా! ఇంతటితో నీ హృదయం చల్లబడి శాంతి పాందుగాక.” అన్నాడు రాజు గోమాతకు నమస్కరిస్తూ. అయితే- ఇంత జరుగుతుంచే పరమశివుడు వూరుకున్నాడేమిటి? భక్తికి ఇదా ఫలితం. అని ప్రజలు త్యాగేశుని ఉనికిని శంకస్తున్న తరుణంలో ఒక మహాద్భుతం జరిగింది. ఆవుదూడ ఎక్కడ నుండి బ్రతికి వచ్చిందో! చెంగు చెంగున దూకుచూ తల్లి వర్దకువచ్చి పాలుత్రాగింది. గోమాత కూడా తృప్తిగా తన బిడ్డకు పాలిస్తోంది. మరణించిన ఉవిటంకర్‌ “నాన్నగారూ” అంటూ లేచివచ్చాడు. ప్రజలు, రాజు దిగ్భాంతి పొంది పా ఆవు, దూడ మాయమై వాటిస్థానంలో ఇంద్రుడూ, (ఆవు) యమధర్మరాజు (దూ త్రక్షమయ్యారు. శివుడు ప్రత్యక్షమై మనునీతిచోళుని ఆశీర్వదించారు. ఇంద్ర యములు, ఇధి తాము ఆడిన నాటకం అనీ భక్తుని ధర్మ నిరతికిబెట్టిన పరీక్ష అనీ తామె పరజయులమయ్యామని చెప్పి ఆదృశ్యమయ్యారు. మనునీతిచోళుడు చాలా కాలం రాజ్యపాలన చేశాడు. రెండవ జనక చక్రవర్తిలా. -ఈ కధను శేక్కిలార్‌ త్యాగేశుని కీర్తించి తన గ్రంధ ప్రారంభమున (వ్రాశాడు. మహాభక్త్రచరితములు విన్నా చదివినా, వ్రాస్తినా..- ఇహపరసౌఖ్యములు చేకురుతాయి అనేది నిర్వివాదొంశము కదా! . (దాజంర

| ఖ్‌ | 11 | 1, | . శే | 1] | | , |