Telugu Pramanika Adhunika Sahithya Vivechana - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

శ వ న కే | స. అర్‌ హణమా్రమణం - 'మాబిభేర్మమరిస్యపి' (అథర్వ వేదం. 5-30-74) ఇ (ను... ఆరోహిస్తా అగ్రణీవి కము - భయపడకుము మరణించు... 2 నటీ

• న్‌. ॥ త్‌ థో నా! నా. తై .

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం (అపూర్వ విశిష్ట నిరూపణలు కవిశాసన రఘుమన్న సంయోజకుడు -పరిళోధన (పకల్చం తెలుగు విభాగం, ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ ,హైదరాబాదు -7.

సర్వస్వామ్యములు : కవి వట(ద్రణం సృష్ట్యృవ్లీ 197 2950 001 సంజ కలియుగాబ్టి ఏ5 101 సం 4 శో : 2001సం మ. 4% (7 దరత। టగళధాల గె ఉ(ం క లానే న్వ్‌ లో క్‌ ఈ (గ్రంథ వి(క్రయ ధవనం ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ, తెలుగు ఏిభాగావికి వర్తింపబేస్తున్నావు. తెలుగు ఎం.వి. లో (ప్రభవ, ద్వితీయ, తృతీయ ప్టానాలు పొందినవారికి యథోచితంగా ఈ ధనం పురప్కరించవలపి ఉన్నది. =వ ప్రతులకు :- అధ్యక్షులు. తెలుగు విభాగం. ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ

[రుముంణం సాహిత్యంలో ప్రవథమంగా సత్యహిత దర్శన వివేచనం

• “సత్య శ్రుతయ' కవయః” సంస్థాపనం

• ఉడాత్త పయోజన సండీషనం

• విళ్చ శ్రేయస్సుకై విశ్వమానవ సంబోధనం

• మత వర్గవాడ కులస్పుల భాచాది విదేష డ్యష్టేకి శరళ్ళేదనం . కాదనువాడారడున్నా కదనానికీ రత్మున్నా....

• దఘముమన్న

కదనానికి రవ్మున్నా! వెలుతురంత పోస్తుంటే వెర్రెందుకు లేసెనంట పారు నీటిలో చేపకు నోరెండుక పోయెనంట చీకటికి సమాధానం ప్రకాశం ప్రకాశం తెలువక పోతే అదే పెద్ద సమస్య అయోమయం గందరగోళం భూగోళం అజ్ఞానానికి సమాధానం జ్ఞానం-వేదం ళు, జ న అర్థం తెలువకపోతే అనర్థమే బుద్ధిహిన సమస్య అవిద్యాంధకార బంధుర ఘుర్దురాయమాన జాలం ఆధునికమా నీ తోకకు రాయి గట్టినా చక్కగ రాదుకదా కలియుగారంభంలో నీ పర్షు పాతుకు పోతున్నయి రాలిపోయే పూతనే పూస్తున్నయి అధునాతనమైన ఆకులే రాలిపోతున్నయి ఏమిటి నీ రకం? రెక్కలిరిగిన బకం పగిలిన అద్దంలోనే సూసే నీ ముఖం వెలుగు చీకటి దెలిసి వేదార్థం రాసుకొండు కాదనువాడెవడున్నా కదనానికి రమ్మన్నా -కవిశాసన రఘువుశ్న

(పామాూణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం విషయ సూచిక

1. వివేచన తత్తం (వివేచనకు విమర్శకు గల భేదాలు! |
2. సాహిత్య వివేచన స్వరూప స్వభావం- అత్యావళ్యకం తి సాహిత్య విమర్శ స్వరూప స్వభావం కరి ఆర్య దావిడ వివేచనం వి పంచమః కబ్ద వివేచనం ణక భొషా శాన్త వివేచనం వ ఖౌషావైజ్ఞానిక తత్వం తి! అతర తత్తం- స్వరూప స్వభావం శ0 అతరస్పోటం శశీ శబార్థ వివేచనం కీర్‌ శబ శాసనం శ తి. నిఘంటువు శ9 నిఘంటు ప్రయోజనాలు ర్‌1 శీ. వీరీళశరింగం- రాజోఖర చరిత్ర ర్‌కీ (ప్రహసనాలు ర్‌ శ్‌. గురజాడ కన్యాశుల్కనాటక వివేచనం ర్‌3
3. గబ్బిలం కథ.
4. త్రిపురనేని హేతువాదంలో హూతువు లేద 76 సూతపురాణం 682 రామాయణ విరుద్ధ ఆరోపాలు ఈ శంబుకవధ 87 వైదిక ప్రమాణాలు 688

చౌదరి అవైదిక ఆరోపాలు 90 వాల్మీకి రామాయణవిషయం 038 శూర్చనఖ విషయం మారీచుని (పళంస 8. భావ కవిత్వ వివేచనం 0౮7 9. అభ్యుదయ కవిత్వం 108 నిర్వచనం- లక్యలక్షణ వివేకం మార్క్స్‌వాద అభ్యుదయ. కవిత్వం 100 10. భీమన్న పంచమ స్వరం 1తిరి ఆత్మకథిత వివేచనం 11. విశ్వంభర కావ్య వివేచనం 144 ఆధునిక నాహిత్యం- ఆధునికత భాష క4ర్‌ మౌండలిక భాష క్షత? ప్రక్రియలు 148 నస్త్వవు 149 ఆధునిక బుద్ధి జీవనం 151 మానవేతిహాసం కీర్‌కీ మౌనవసంస్కృతి 1546 ఉట టి

పరిళోధన (పకల్చ్పం (డి ఆర్‌ఎస్‌ ) ॥; - = 996నుంచి3 - 2- 999 వరకు ఐదు సంవత్సరాల కాలపరిమితికి వర్తించిన యుజి సి ఢిల్లీ పరిశోధన (పకల్పమిది 2 దీని ఆర్థికవ్యవస్థ 3 65 లక్షలు అయితే మొదటి రెండు సంవత్సరాలు బాధ్యత వహించినవారు తగిన పని చేయకపోవుటవల్ల సుమారు రెండున్నర లక్షలు యు జిసి తిరిగి తీసుకున్నది 3 997 నుంచి 99 ముగింవు వరకు ఆచార్య రఘుతున్న (అధ్యక్షులు తెలుగు విభాగం) గారు సంయోజకులుగా నియుక్తుల్షైనారు అప్పటినుంచి ఈ పరిశోధన (పళల్పం _ కార్యావ్వితమయ్యింది 4 పై మొత్తం విభి నుంచి 6 లక్షలతో కంవ్యూటర్‌ (ింటర్‌ స్కానర్‌ ఇంటర్నెట్‌ జిరాక్స్‌ మెషీన్‌ టీ.వీ వీడియో కెమెరా విసి ఆర్‌ టీవురికార్లరు వంటి అవసర వస్తువులు కొ నటమయ్యింది 5 లక్షన్నర రూపాయల మూల్యంగల మూలమైన అపూర్వ వేదవాబ్బయ (గంధాలు మరియు తెలుగు వుస్తకాలు కొనటమయ్యింది 6 కాంటింజెన్సీ నిధి నుంచి ముద్రణకె లక్ష రూపాయల కాయిదం కొనటమయ్యింది 7 రెండు పంవత్ప్సరాల సంగోష్థ విధి ఒక లక్ష రూపాయలు వివిధ పంగోష్మలకు ఉపయోగించబడినయి 8 బి శ్రీనివాసులు కంప్యూటర్‌ ఆపరేటర్‌ గా మూడు సంవత్సరాల నుంచి పారితోషికం మీద పవిచేయటం జరుగుతున్నది ఇతని విర్వహన నిపుణత శ్రద్దాసక్తి మిక్కిలి మెచ్చుకోదగింది ఇతని కార్యకుశలత వల్ల విరంతర పరిశ్రచు వల్ల తొమ్మిది (గంధాలు పొతూడిళ సాహిత్యవివేచనం జశ్రింద అచ్చుగావించబడినయి 9 వెలుగు విభాగ అధ్యాపకులలోని పరిశోధన శక్తిని పెంచటానికై ప్రోచ్పీహకరంగా ఈ వరిశోధన (పళల్పం (పళల్పించబడింది వబీవి ద్వారా విద్యార్శల్లో సాహోత్య వివేచనాశక్తిని పెంపొందించటానికి ఉద్దేశింపబడింది ఉదాత్తమైన బోధనాపటితును నేర్చుకొనబావితై విర్దేశించబడింది వీనికి తగిన నిర్ణయాలు చేస్తూ వైస్‌ ఛాన్సలర్‌ గారి అధ్యక్షతలో సలహా సమితి రూపొందినది వీనికి వర్తించిన ప్రాచీన అధునిక జానపద సాహిత్య పరిశోధనలకు అధ్యాపకులు ముందే ఉపసమితులుగా నియమించబడినారు కాని అధ్యాపకులు తగిన విధంగా ఉద్దేశవూర్తిని గావించలేకపోయినారు మొదట బాధ్యత వహించిన పాఫిసర్లు లీన్ని ప్పర్మించి తర్వాత త్యాగపతాలు సమర్పించినారు ఆ తర్వాతనే రఘుతున్నగారికి బాధ్యత ఇవ్వబడింది అప్పటినుంచే ఈ [పళల్ప్వ ళల్పనం పరిపుష్ట్ణవంయ్యింది యభోచిత జార్యవిర్వహణమయ్యింది నిరిష్ట పరిశోధన కల్పించబడింది. ౦గతమూడుసం ల నుంచి రఘుమన్న గారు నిత్యం ఆరు గంటల విరంతర బున్ధిశ్రము సాధన గావించినారు దాని ఫలితంగా ప్రాచీన సాహిత్య రంగానికి వర్తించి” ప్రామాడీక సాహిత్య వివచనం” పేర సాహిత్య (వ్రమాణాలు మూలవాఖయమైన వేదాలనుంచి స్వీకరించి మహాభారతం నుంచి పురాణాల వరకు వివేచించినారు వేదమే సంపూర్ణ సమాధానంగా

పిద్ధాంఠతీకరించినారు అట్లానే ప్రామాడీళ భాషను వివేచించినారు. కవి కావ్య తత్వాలను విర్చేశించినారు ఉదాత్త ప్రీ స్ధానాన్ని విరూపెంచినారు సొచూజకన్యాయాన్ని సందీపించినారు. ఉదాత్త సాహెత్యనిర్మాణానికై ఊపిరి పోసెనారు ఆధునిక సాహిత్యం జానవద సాహిత్యం సంబంధంగా దిశానిర్దేశం చేసినారు ఈ చిగువ ప్రామాజిక (గంధాలు వారి వివేచనాస్పూర్తికి నిదర్శనాలు నికషోవలాలు స్త్రీయే బహ్మ (వైదిక న్తీ వివేచనం) పామాణిక మహాభారత వివేచనం పామాణిక పురాణ వివేచనం (విర్భృత భాషలకు (పత్చతి వేదభాష) పామాణిక పరిశోధన విధి విధానం పామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం (పామాణిక జానపద నాహిత్య వివేచనం పరిష్కృత విద్యా విధానం- పరీక్షా సంస్కరణలు ఈ (గంధాలు తెలుగు సాహిత్యంలో అత్యంత హితాన్ని మాతృసమ్మితాన్ని సత్యసమ్మతావ్ని సార్వకాలిక సౌర్వజనీన [పతూడాన్ని పరిపోషంచినయి లఅపూర్వవ్చైనయి తెలుగు సాహెత్యవిద్యార్థిని పరిశోధకువి పత్యదర్శనావనికి ఆత్మవిశ్వాసానికి చులుపుతయి మహాభారతం నుంచి ఆధునికం వరకు విలదీపి ప్రశ్నింపజేస్తయి వరివూర్ణ సమాధానమిస్తయి. శే ఈ గ్రంథాలు తెలుగు విభాగం నుంచి పొందవచ్చును 1 ఈ పరిశోధన ప్రకల్ప గ్రంథాలు యూవివర్పటీ తెలుగు విభాగ పార్య[వ్రడా ళకకై తర్తింవజేయవలసినదిగా యు జి.సి నియమం (్రశ్న ఈ ప్రత్యేక పరిశోధన ఎందుకు? +ఉ. ఉపాధ్యాయుల్లో ఉదాత్తమైన వరిశోధన శక్తిని పరిపోషించుటకు వ. పరిశోధన గంధాలు ఎవరికుపయోగపడాలి? ఉః విభాగ విద్యార్థులకు ఉపయోగపడాలి సాహిత్య శక్తినివ్వాలి వ. ఏరూపంలో ఉపయోగించాలి? ఉః పాఠ్య బోధనలో సంయోగించాలి సామాన్య కాత్య వ్యాఖ్యానాల కంటి-చర్విత చర్వణం కంటి ప్రామాడీక పరిశోధన వివేచనావ్ని వత్యేకించి అందించవలసిన (వయోజన లక్ష్యం. సమాజిక నైతిక ఉన్నతి- సత్యసాధన పన్నుతి సుగతి రఫబమన్న వపంయోజకుడు వరిశోఢన ప్రకల్పం

తి (పామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం వివేచనతత్త్వం (వివేచనకు విమర్శకు గల భేదాలు) వివేచనం వివార్శు

1. వి+విచ్‌(ల్యుల్‌) = వివేచనమ్‌.. 1... విశమృశ్‌= విమర్శ. విచిర్‌ ప్పథగ్భావే. తెలుగులో వివేచన తత్సమ రూపం. (స్త్రీలింగం.
2. అర్హం = విడివిడి చేయటం. 2 అర్ధం-చర్చించటం, చింతించటం, విభజించి, విభజించి చూడటరి. ఆలోచించటం. అనుశీలించటం, విషయ సణదోష విభాజనం. సత్‌ అనత్‌, జ్ఞాన ప్రస్తుతీకరణం. విషయం వివరణం. అజ్ఞాన జడ చేతన ధర్మ అధర్మ న్యా సంశయం. యఅన్వ్యాయ, శరీర ఆత్మాదులను పృుఠథక్కరణంగా (వేరు వేరుగా) నిరూపించటం. శీర నీర వివేకం. ఆత్మఆనాత్మ వివేకం. కవిత్వ అకవిత్వ నిర్దారణం. సాహిత్యంలో హిత అహిత నిరూపణం. సిద్దాంతీకరణం.
3. ఐది సూక్ము దర్భనం. వైజ్ఞానికం 3. స్థూల స్పర్శనం. బాహ్య విస్తారం. ఆంతర వివేకం.
4. లక్షణ ప్రమాణాభ్యామ్‌ వస్తు సిద్ది:- 4. ఇజ్టిది దీనికి వర్తించదు. లష్షణమాత్ర లక్షణాలను ప్రవాణాలను బలీ ప్రస్తుతీకరణం. నిషయ వివేచన మవుతుంది.
5. ప్రత్యక్ష అనుమాన ఉసమాన శబ్ద 5. ఇట్టిది దీనికి వర్తించదు. సాధారణ ప్రమాణాల ఆధారితం. ఉన్నత యుక్తి విషయ వాదనం.

వపామాణీక ఆధు "క నాహిత్య వివేచగం 2 రఘుమశ్య యుక్త ప్రతిపొదనం. భరతముని భామహాుని కావ్య లక్ష్య లక్షలు సంబంధ వివేకోదయం.

1. ధర్మం, యశ్య్యనమూయుష్యమ్‌, హితంబిద్ది వివర్షనమ్‌ లోకోపడేశ జననం నాబ్యమేతద్చవిష్యతి(భరతునినాభ్యశా,స్ణ్రం 1-115) 2 ధర్మార్హ కామ మోవేషు వైదషణ్యం కలాసువ కరోతి కీర్తిం ప్రీతిం చసాధుకావ్య ఇబంధనమ్‌ (భామహుడు - కావ్యాలంకార సూ త్రం) అంచే సాహిత్య హితం ధర్మాధారం బ్రహ్మాశండం అడే లోకోపదేశం. ళం. వినేచనం ఆందరికీ ఒకే విది థ్‌. నిమర్శ మత వర్గ వాడస్ట్రల కుల లింగ విధానం. సర్వావస్తల్గ్లో ఎకరీతి. భ్రాషాడుల పరంగా ఉంటున్నది. అపరిణామ శీలం. రెండు రెండ్రనాలుగు త్రలకోరకమవుతున్నది. పరిణామ శీలం. అనటం వంటణచిది. వికాసాత్మకం. వికారాత్మకం. భ్రమాత్మకం. ప్రమాత్మకం. అంచే జ్ఞాన హతం.
2. ఇది సస్వరూపడర్భనం. అన్య స్రభాన 7, ఇది అన్య ప్రభాన జనితం. ప్రాక్‌ జనితమో, భణితమ్డో కాజాలడు. వాద సశ్చివు ప్రభావ భణితం. వాడ భీడ భేద దృక్పథం కాడు. వాని వీని పేర దృ్య్బధమైనది. వాని వీని పేర నర్తిస్తున్నది. నర్తించడు. సంకోచ వ్యాకోచార్జాలకు. సంకోచ వ్యాకోచార్జాలకు నర్తిస్తున్నది. నర్తించడు.
3. వివేచనకు ఆప్తులు బుషులు. 8. నేటి వివుర్శకు ఆప్పులు పాశాత్యరచయితలు.
4. నిస్సంశయ-నిర్ర్రాంత జ్ఞానం $9.దీనికి భిన్నం వివుర్శ. వివుర్శలో వివేచనం సంశయ భాంత ఛల జల్ప వితండవాదాలుంటున్నయి.

పామాజణీక ఆధునిక నాహిత్య వివేచనం తె రఘుమశ్య సాహిత్య వివేచన స్వరూప స్వభావం- అత్యావశ్యకం వి+ విచ్‌ (ల్యుట్‌) = వివేచనం. విచిర్‌ ప్పధగ్బావే. విడివిడి చేయటం, విభజించి విభజించి చూడటం, గుణదోష విభజనం. సత్‌'అసత్‌, జ్ఞాన అజ్ఞాన, ధర్మ అధర్మ, న్యాయ అన్యాయ జడచేతన, శరీర ఆత్మాడులను పుధక్కరణం గా (వేరు వేరుగా) నిరూపించటం, శీర నీర వివేకం. కవిత్వ- అకవిత్వ నివేచనం. వేదాంగాలు అక్షర, అక్షరోచ్చారణ వివేచనం శిషాశా,స్త్కం. ఇందులో అక్షర తత్త్వం దాని ఉత్పత్తి, స్వరూప స్వభావాలు ఉచ్చారణనిధి, వివేచించటం జరిగింది. పదం లేదా శబ్లు వివేచనం వ్యాకరణ శా, స్త్రం. పదం సిద్దించేవిధం, ప్రత్యయ విచారం, ప్రయోగవిధి, శబ్దాపశబ్ద వివేకం, సంధి సమాసాడులు, ధాత్వర్హ యౌగికార్జ్రాడులు మూల భాషా రూపంలో వివేచించటం జరిగింది. ఖగోళ భూగోళ వివేచనం జ్యోతిళ్శా, స్తం. ఇచ్లే ఛందోవివేచనం, ఛండళ్శా,స్త్రం. శబ్దవ్యుత్సోత్తి ఎయే అర్ధంలో అవి ప్రయోగింపబడిన సిద్దివివేకం నిరుక్తం. విధివిధాన సొమర్య్య వివేచనం కల్పం. ఉపాంగాలు వీటికే షట్‌శా స్రాలు, షడ్దర్శనాలు అని పేర్డు. ఇవి సృష్టి సృష్టి కారణ తత్వాలను, ఆత్మ, పరమాత్మ ప్రకృతి తల్త్వాలను అపూర్వంగా వివేచించినయి. ఉవనిషత్తులు ఇవన్నీ పరంపర విద్యలను, బ్రహ్మ పదార్ధ తత్వాన్ని వివేచించినయి. ఆయుర్వేదం రోగనిర్దారణం, కారణం, శరీర చికిత్సను వివేచించింది.

ప్రామాణిక ఆధునికనాహిత్యవివేచడం + రఘుమన్న వేదభాష్యం మంత్ర వివేచనం, కవికావ్యతత్త వివేచనం, మానవ కర్తవ్యాక ర్తవ్య విచేచనమేవేడభావ్యం. ధర్మశాస్త్రాలు సుఖశాంతి శాసనాలు. అన్నించె యొక్క లత్యం మానవుడు దుఃఖ బంధనాల్లోంచి విడువడటం- ఆనందాన్ని పొందటుం, అనబడే ఆయా భాషా సాహిత్యాలు ఈ తత్వాన్ని గ్రహొంచినవో లేవో వివేచించాలె, ప్రమాణాలు పరిపోషించాలె సాహిత్యం సాహిత్యమా కాదా విర్ధారించుటకు వివేచనమే నికషం. అత్యంతావశ్యకం. (ప్రమాణాలు ప్రత్యక్షం, అనుమానం , ఉపమానం, శబ్దం అనే నాలుగు వివేచన ప్రమాణాలు. ప్రత్యక్షం అంటే ఇంద్రియార్ధ జ్ఞానం. అంటే కంటికి సూర్యుడు సూర్యుని గానే కన్చించాలే గాని చండ్రుడుగా కాదు. శర్కర నాలుకకు తీపిగానే ఉండాలె గాని చేడుగా కొడు. ఇచ్సే మిగతా ఇం ద్రియాల విషయం. ఇంద్రియాల యొక్క నిర్షిష్త స్వభావ జనితజ్ఞానం ప్రత్యక్ష జ్ఞానం. దీన్ని అనుసరించిన జ్ఞానం అనుమాన జ్ఞానం. సూర్యుడు రా త్రికన్పించనంత మాత్రాన లేడు అనుకోరాడు. ఇంద్రియాలకు దూరమైనంత మాత్రాన జ్ఞానం లేడనుకోరాదు. శర్కర చేదుగా అనిపించిండంచే అది జిహ్వలోపం కాడు. రోగతావం. అనుమానం చేత అందని జ్ఞానాన్ని ఉపమానం చేత అంచే సమీప పోలికగల జ్ఞాన సాధనం చేత పొందాలె. ప్రత్యవ్షానుమానాలకందని చోట ఇది తోడ్పడుతుంది. (ఖం బ్రహ్మ) ఖం అంటే ప్రకాశం. గతి. ఆకాశం వలె బ్రహ్మ (బృహత్‌) అధికం. సృష్టికారణ తత్త్వం. పరమత్వం. ఈ మూడు ప్రమాణాలకు అందనప్పుడు శబ్ద ప్రమాణం అంచే ఆప్తోపదేశం( యథార్ధ జ్ఞాని దర్శనం) స్వీకరించాలె. ఉదాహరణకు శరీరంలో ఆత్మను పై మూడు స్రమాణాలచేత కంటే శబ్ద ప్రమాణం చేతనే గ్రూంచనలసిఉంది. శరీరంలో ఆత్మ ప్రవేశ నిష్క్రమణాలు- దాని ఉనికి, స్వరూప స్వభావాలు, అట్లే సరమాత్మ తత్త్వం అత్యధికంగా శబ్బ్దప్రమాణం చేతనే గ్రహింపగలం, భౌతిక ప్రయోగశాలల్లో కానేరదు. శబ్దమే వేదం. ఈ (ప్రమాణాలు సర్వకాల సర్వావష్టల్లో

పామాణీక ఆధు 35 సాహిత్య విచేచనం క్‌ రఘుమన్న సౌర్వజనీనాలు. వీని ద్వారా నే వివేచనంఅవుతుంది. వివేచనం ద్వారానే సత్యడర్భనం అవుతుంది. అసత్యం దూరమవుతుంది. ఈ ప్రక్రియ ఇప్పుటే మత వర్లవాడస్టల( ప్రాక్‌పల్చిమాలకు) కుల భాష్లాదులకతీతం. అప్పుడు పదార్ధతత్తం పరమార్ధ సత్యం బోధపడుతుంది. ఆనందమవుతుంది. దుఃఖ బంధనం విడువడుతుంది. అండుకే వివేచన పెరుగాలె. ఉదాహరణకొకటి ఆధునికమనేది వివేచించుదాం... చాన్జై బుషిశత్వమవసరం.

' సంస్కృతం చచ్చినభాషు. ఏనాడు వ్యవహారంలో లేకుండింది" అని కా శ్లొల్‌ అన్నటిది ఒకవిమర్శతీరు వివేచిస్తే ఈ ఆరోసం అజ్ఞానాదంగా ఆధునికంగా తేలుతుంది.

వ్యవహారంలో లేనిది వాజయంగా రూపొండడు. అనాది అనంత వేద

వాజ్మయం ఆర్షవాజ్బయం విశ్వమానవులందరి వ్యవహారంలో ఉండింది. కనుక్షనే ఈనాటికి ప్రాక్‌ పల్చిమ భాషల్లో అదే వెన్నెమువై వుంది. ఎండరో పాశ్చాత్య భాషావేత్తలు సంస్కృతాన్ని పరిపూర్ణ పరివుష్ణ భాషగా కొనియాడినారు. పృధివి మీడ ఒకప్పుడు ఇదొక్కటే భాషగా విశ్వమానవ వ్యవహార భాషగా నిర్దారించినారు. ఈ వ్యవహారఫలితమే ఈవాటి ఆయా భాషలు దాని మాండలిక రూపంలో విక్ళతి చెంది కన్పిస్తున్నయి. సంస్కృత ధాతువులు గాని పదాలు గాని నియమాలు గాని తొలగిస్తే ఈ భాషలే మృత భాషలవుతయి. ఈ కాల్డ్‌వెల్‌ సందర్భం వివేచిస్తే అది అజ్బాన రూపమైనదవి తెలిసింది. విమర్శ వివేచనకు ఇంత అంతర ముంటుంది.

దేవుడు అనే శబ్దం అండరి నోళ్ళల్లో వునస్సుల్లో నిరంతరం

మెడలుతుంటుంది. అయితే దాని తత్త్వం వైదికునికే తెలిసింది. దివ్‌ ధాతువు. అర్ధం ప్రకాశం. ఖగోళంలో ప్రకాశించే వాటికి కూడా డేవ శబ్దం వర్తించింది. అది తెలిసి నడుచుకునే విద్వాంసులకు వర్తిస్తుంది. ఉత్తరోత్తర మహా ప్రకాశానికి సృష్టి మూల కారణ తత్వానికి వర్తిస్తుంది. సందర్భాన్ని బట్టి గ్రహించటం, ఉపాసించి ఉద్దరింపబడటం దాని మహత్వం వివేచనం వల్ల తెలిసింది. దీనికి భిన్నంగా లేనిపోని కధలు కల్పించటం, నాటకాలు బూటకాలు నటించటం,

పామాణీక ఆధునిక నాహిత్య్మ మేచనం 6 రఘుమన్న మతాలు, డురతాలు నానావాదాలు భేదాలు పుట్రించటం- వీటిపైననే వివరించటం నేటికి విమర్శ.

శరీరం ఆత్మ వేరు వేరని గుర్తించటం, ఆత్మ పరమాత్మ వేరని వర్తించటం వివేక ఖ్యాతి. జడచేతన మహాచేతన సంబుద్ధి వివేచనం. తలకొకరకంగా తోయటం విమర్శ. అందరికి ఒకే రకంగా కావటం వివేచనం. వివచనంలో అయా [ప్రభావాలు పవిచేయథు. కాలాంతరంలో పరిణామం చెందదు. అపరిణామశీలం వివేచనం. పరిణామ జాలం విమర్శ. రెండు రెండ్ల నాలుగు అన్నదే వివేచనం. తద్భిన్నం విమర్శ. ఈ వివేచనం సాహిత్యానికి అన్వయించి చూసుకోవాలె. ఈ సండర్భంలో నాచే విరచిత ప్రామాణిక సాహిత్య వివేచన గ్రంథాలు పరిశీ లించవలసింది. వేదమే సంపూర్ణ సమాధానం. ప్రామాణిక మహాభారత విచేచనం, ప్రామాణిక భాషా వివేచనం, ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వినేచు౦, ప్రామాణిక పురాణ వినేచనం వంటివి ఆధ్యయనం గొవించిన వారికి వినేచనం అంచేమిటో డర్భనమవుతుంది.

బుషి దర్శనమైనదంతా వివేచనాత్మకం. అది క్రాంతదర్శనం. (తికాలా బాధితం. ని:శ్రేయసవథం అది మంశత్రరూపం. గుప్త వరిభాషణం. అప్తపరి పోషణం. సర్వజీవపరితోషణం.

తెలుగు సాహిత్యంలో శబ్ద శాసనుడు, వాగను శాసనుడు అని నన్నయ తనకు తాననుకున్నాడు. అప్పటినుంచి ఇప్పటిదాక అది అచ్లే స్వీకరిస్తూ చెప్పటం నిమర్భకుల్లో కన్పిస్తున్నది. కాని వివేచించినప్పుడు ఆ మాటలు నేతి బీరకాయల్లో నేతివంటినే. శబ్ద శాసనం వాగను శాననం అనేవి వేద శబ్ద (ప్రమాణమై అనంత (పజ్జానమై అర్షప్రయోగ విజ్ఞానమై సంపూర్ణ సమాధానమై ఉంటుంటయి. చన్నయ విషయుంలో ఈ సెద్ధి లేదు. భారత వ్యాసునిలోనే అది కన్చించనప్పుడు నన్న్మయలో ఉందనుకోవటం అవివేచనం. నన్న్మయదటి తెలుగులో పౌరాగిక శబ్దాను శాసనమే. ఇదే ఇవ్వడు గతానుగతికం. ఆ తర్వాత ఆధునికం వరకు అదే పోషణం. ఇంకా ఆధునికంలో అంగ్ల భాషానుశోషణం. పరోక్షంగా పాశ్చాత్యులది కూడా పౌరాణిక పోషణం కొంత ప్రతిక్రియాత్మక

వామాణిక ఆధునిక నాహిత్య విషేచగం 7 రఘుమన్య ఘూషణం కొంత. పండించిన వానికారోగ్యవైతే ఆ పంట ఉపయోగించుకొన్నవానికి కూడా ఆరోగ్యమే. ఇట్టి స్థితి వీనిలో మృగ్యం.

“9౦1110211/ 206 10060100061410/ ౦౭126 18 0౪! 225001” అని పలువరించిన కేశవ చం ద్రసేన్‌ మాటలు ఆధునిక విమర్శకు ఆధారాలు కావచ్చు. కొని వివేచనంలో అవి అజ్ఞాన భారాలు అని సిద్దాంత డర్భ్శనమవుతుంది. వైదిక ఫ్లూర్ణ భాష-ఫ్లూర్త జ్ఞానం, వర్ణ జీవనం, వైదిక శాసనం మహాభారత కాలానికే మరుగయింది. అవైదిక నుయింది. భావార్ధం, జీవనం, డుళ్ళాస నం మొదలయింది. వారసత్వంలో నీరసత్వం చేసిన విశ్వమానత్రుల్లో మతశాననం ముత పోషణం అధికారమయింది. దీన్ని గతానుగతికంగా గతికి చితికిన దశలో ఒకరినొకరు మోసగించుకొన్న వరిస్థితి అధతము దుస్థితి పృథివీగోళమందంతట వ్యాపించింది. ఏది పాలిటికలో ఎది ఐంటలెక్పువలో గుర్తించజాలని డశలో బానిసత్వంలో కేశవ చం ద్రసేన్‌ వంటి వారి బతుకు భావాలు బలహీన మవుతుంటయి. అది వినేచించిన కొలది ఆ మూటలోని అజ్ఞాన (రఈవీకరణం తేటతెల్లవువుతుంది. వివేచనంలోనే ఆ బానిసభష్టత బహిరతమవుతుంది. ఇది విమర్శలో తేలదు. ఎండుకంచే మన దేశం మీడ ఆంగ్లశాసనా ధిపత్యం- వారి కుతంత్ర బుద్ధిరీతి దమునలను సర్వనాశనం చేసింది. స్వతంత్రం సచ్చింది. కుతంశత్రం వచ్చింది. ఇచ్చటనే మనకున్న రాజనీతి, శాసనరీతి, చట్టాలు, చటబ్రాలు, న్యాయవ్యవస్థ, విద్యావ్యవస్థ, ఆర్థిక వ్యవస్థ, దండనీతి, వ్యాపారనీతి, సర్వం ఆంగ్లవారసత్వ సంశ్రామక దీర్హరోగ పీడనమే.

వేదాలు స్త్రీ శూద్రులు చదువరాదవీ, చదివితే చెవిలో సీసం కాల్సిపోయాలనీ ఒక తప్పుడు ప్రచారమయ్యింది. నేటి వానుమార్లీయులు దీన్ని నమ్ముకొని వేదాలను విందిస్తుంటారు. నిందించటం విమర్శఆటు. కొని వివేక బుద్దితో విచారించేవారు ముందుగా వేదాలు చూడాలె. అందులో ఈ నిషేధం వుందా లేదా నిర్దారించాలె. లేనప్పుడు ఆ తప్పుడు ప్రచారాన్ని త్రోసి వేయాలె. వేదాలు ఈశ్వర దత్తాలనీ ఆ జ్ఞానం సమస్త జనులదనీ *ీయథేమాం వాచం * అనే

పొమాజణీక ఆధునిక నాహిత్య విపేచనం 8 రఘుమశ్య యజుర్వేదముంత్రం ప్రమాణంగా బహిర్గతం చేయాలె. తప్పుడు వ్రచారాన్ని ఖండించి సత్యాన్ని స్థాపించే విధి వివేచనం. ఇట్లానే అన్నీ వేదాల్లోనే ఉన్నాయష అనే వెక్కిరింపు ధోరణీ గురజాడ కల్పించినాడు. అది విమర్శ. అది వివేక బుద్ధికి చెందినది కాదు. నూతన వైజ్ఞానిక ఆవిష్కారాలు అవుతుంచే, కొందరు వైదికులు అవి వేదాలలో కూడా తెలుపబడ్డాయని అని వుంటారు. దాన్ని వెక్కిరింపు చేయవలసిన సనికాడు. అన్నీ ఆధునిక ఆవిష్కరాలు ఆలోచనలు దేనికోసం? సుఖసంతోషాలకోసం కొడా? అవి వీనివల్ల లభించటం లేడు. ఆ సుఖశాంతులు కేవల మొక వైదిక జీవనంలోనే ఆచరించబడినయి. గురజాడ రచనల్లో ని కన్యాశుల్కం బాల్య వివాహాలు , వృద్ద వివాహాలు, వ్యభిచారాలు, లంచాలు, మూఢవిశ్వాసాలు, బావిసభావాలు, వికృత భాషలు మున్నగునవన్నీ వేడవిరుద్దాలు. ఆయన చూపిన సమస్యలన్నింటికీ ఒక్క చేడంలోనే సంపూర్ణ సమాధానాలున్నయి. ఆయనకు దేశభక్తి తెలువడు. వేదం ప్రకారం ప్వథివీ మండలం మాతృభూమిగా భావించటవేు దేశభక్తి కొత్త పాతల వేలు కలయిక తెలువని గురజాడకు గుణపారం వేదమే ఏమిటాతని కొత్త? వ్యభిచారం కన్యాశుల్కం నిండ నించబడింది. చింపిరి గుడ్డల బొంతనంటి బట్రరూఇంగ్రీషు మోజు నలుగురి బానిస చడువరుల నడుమ నలిగించే వ్యావహారికంగా రాయటం, మంచి గతమున కొంచెమే అనటం, డేశమందే ముట్టికా డోయ్‌ మనుజులోయ్‌ అనటం వంటివి ఆధునికంలో అజ్ఞాన విమర్శకు చోటు కల్పించబడినయి. వాచ్యార్దమే కవిత్వంలో రూఢికెక్కించబడింది. గతంలో మంచితక్కువన్మీ గురజాడ తన కన్యాశుల్కం నాటకాంతంలో మధురవాణిచే తుల భగవరధ్సీత బట్టించి నాడు. మంచి మనిషిగా మారుటకు నిర్దేశించినాడు. భగవధ్గీత ద్వారా మనిషి కావటం గతంలోని విషయం, అండుకు మారుగా ఆధునికంలో ఆయన కింకేది దొరకలేదు. అంటే మంచి గతంలోనే అన్నది అతని స్వవచన ఘాతంలో బుజువయింది. ఆంగ్లం అద్దాలు కంద్లకు కట్టుకుంటే అంతకు ముందున్నది భిన్నంగా కన్పిస్తుంది. అట్లా వేదం పేర జేప్పే పౌరాణిక బ్రాహ్మల వ్యవహారాన్ని చూసి అదంతా

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య విదేచనం త్ర రఘుమన్న వైదికవునుకొన్నాడు. అది శాస్త్ర మెరుగని అజ్ఞాన వివుర్శగా ఆధునిక జడనుయ్యింది. ఇట్లా తెలువని దాన్ని తెలిసినట్లుగా చూడటం అధునిక విమర్శ. గతాన్ని తెలుసుకోకుండా కొత్త పాతల కతీతంగా ఉండజాలక కల్తి అయినాడు. ఇడంతా నివేచనంలో నే విశిష్టంగా ఆవిష్ట్ఫృతమయింది. వైదిక ప్రవాణాలతో సాహిత్యాన్ని ప్రావూణికంగా వివేచించే విధానాన్ని స్వీకరించనలసింది. దీనివల్ల సత్యాసత్యాలు గుర్తించబడుతయి. ఆధునిక విమర్శలో ఇది తెలుసుకోజాలరు. కవి కేవలం దుర్గుణాన్ని వర్ణిస్తే, విమర్శకుడదే వివరిస్తే అదే ఫలితం. దురంధాన్ని వెడజల్లితే అదే అభ్యాసమవుతుంది. వురోకొత్త దుర్గుణం పుడుతుంది. సుగుణం వర్జిస్తే, అదే వివేచిస్తే అదే ఫలితం. సుగంధాన్ని వెదజల్లితే సుభానండం. - కొత్త సుగుణానికి ప్రేరణ అవుతుంది. వీరేశలింగం నవల రాజశేఖర చరిత్ర, (ప్రహసనాలు, గురజుడ కన్యాశుల్కం దుర్గుణ కర్మల వర్జనలే. విశ్వామిత్రుడు తన సంతానానికిచ్చిన శాస కారణంగా కొందరు బర్చరకిరాతాంధ్ర జొతులయినారు. ఐతరేయ బ్రాహ్మణంలో ఈ ఆధారమున్నది. వారే గ్రావిడ జాతి, మ్లేచ్చజాతి అని విమర్శకుల వివరణం. నేల సం॥ల క్రిందచే ఆంధ్రజాతి ఉన్నట్టు తెలుస్తుందన్నారు. అప్పుటినుంచే ఆ భాష ఉందనటం జరుగుతున్నది. యాబై సంవత్సరాల నుంచి ఇట్లే చెప్పకుంటూ వెళ్లటం జరుగుతున్నది. ఇది విమర్శ. కావి, వివేచిస్తే- విశ్వామిత్రుడు వైదిక (బ్రాహ్మణుడు. దేవభాషీయుడు, అర్యుడు, దుర్గుణకర్శ్యలకారణంగా అతని కొడుకుల ళొందరివి అన్య(త బహిష్మరించినాడు. అప్పుడు వారి జాతి వేరే కాదు. తండి జాతి మూనవ

ప్రామాణీక ఆరు శక సాహిత్య వేచడం 10 రఘుమన్న జాతి అయినప్పుడు భాష దేవ భాష అయినపుడు ఆ సంతానానికి కూడా అదే వర్తిస్తుంది. అనాడు ఆ ఆం(ధధుల భాష దేవ భాషనే. తర్వాత (క్రమంగా, దూరమైన ఫలితంగా, కుసంస్మ్కార కుశిక్షణల ఆధారంగా ఉచ్చారణ దోషమైనది. వికృతమైనది. అట్లా విళ్ళృతమైనదే అంధం. ఒక మాండలికం వంటిది. ఇట్టీ మాండలిక పరివర్తన దశలోనే వారి వారి భాషలకు దమిల కిరాత మ్లేచ్చఆంధ్ర భాషలనే వ్యవహారం వచ్చింది (ప్రకృతి వికృతులుగా మారినయి. కొన్ని కొత్త శద్దాలు ఉచ్చరితమైనయి. అవి అత్యంత వరిమితార్థ పద కల్పనలు.

మానవులు అనేక జాతులు అనటం విమర్శలో నడుస్తున్నది. వివేచనలో జాతిగా మానవ జాతి ఒక్కటే. అన్ని జీవయోనులను ఆయా జాతులుగా చూపటం సిద్దాంత వివేచనం. అట్లానే అనేక సంస్కృతులు అనటం విమర్శలో వచ్చింది. ఒకే సంస్కృతి మానవ జాతికి అనటం వివేచనంలో తెలిసింది. వివేచనంలో వివేకులందరికి ఒకే విధమైన ఫలితంథప్రాప్తిస్తుంది. విమర్శకులకు విభేదమై విఘటిస్తుంది.

విమర్శ పరామర్శ సమ్మర్భ అను మాటలకు కొంచెం భేడముంటున్నది. పరామర్శ ఆగ్రిమ విచారమని, సమ్మర్శ సమ్యక్‌ మర్శ అనే అర్ధం. ఐవి వివేచనను అనుసరించి వురీడాలె, మతవర్ల లింగాడుల పరమై ఉండకూడడు.

గడియారాన్ని ఎట్టుంచె అట్లునే విప్పటం, అత్తే కూర్చటం దాని పని ప్రయోజన మందించటం వివేచనం. ఆ సనితనమున్న వారందరికీ అదొక్కటే పద్రతి. కాని, దాన్ని గురించి వివరించటం, చర్చించటం వారి వారి ఇహ్లానిహ్లైల మీడ ఆధారపడటం విమర్శ. ఇదంతా ఆధునిక వ్యవహారం.

తెలుగు సాహిత్యంలో వివేచనం [1పవాూణికంగా ఇప్పడే [పవేశపెట్టబడుతున్నది. ఇంతకాలం విచుర్శ, వివుర్మ్శానుశీలనం, పరిశీలనం ఒక పరిశీలనం, సమగ పరిశీలనం, వంటి మాటలతో కన్పిస్తున్నది. ఈ వూటలకైనా తగిన న్యాయం జరగటం లేదు. అనుకరణశీలంతో అన్యాక్రాంత బుద్ధితో విమర్శ వ్రుంటున్నది. భాన కవిత్వం అభ్యుడయ కవిత్వం విప్లవ కవిత్వం అనేవి వివేచనంలో నిలువజాలవు.

పామాణీక ఆధునిక నాహిత్య వివేచనం |! రఘుమన్న అన్యా క్రాంత బుద్దికి సంకు చిత్నార్డ కల్పనకు వర్తిస్తయి. భాషలో ధ్వని పరిణామం, అర్ధవిపరిణామం , వర్ణలోసం, నర్గాగమం, నంటివి వికతులుగా వివేచనంలో ఆధునిక విమర్శల ఫలితంగా అర్ధాలు అపార్భాలుగా కొన్నిట్లున్నయి.

1. వేడత్రయీ అంటే వేడాలు మూడు. అథర్వ వేడం తర్వాత కూర్చబడింది.
2. భగవంతుడు అవతరిస్తాడు. అనేక ఆకారాలు ధరిస్తాడు. చస్తాడు, పుడతాడు అనేక ఇష్షదైవతాలు క
3. వర్ణవ్యవస్థ నుంచే నేటి కుల వ్యవస్థ అయ్యింది. - అనేక జాతులు, అనేక సంస్క్రతులు శీ, వేడ విస్తాయే వేడోపబ్బంహణం.
4. పంచమ వేదమందే చతుర్వేడాలు చూడనక్కర్తేడు. ఈ. స్త్రీ, శూ డ్రులకు వేదాధ్యయనాధికారంలేడు.
5. ఆర్యులు ద్రావిడులు వేరు వేరు జాతులు.
6. పంచములంటే హరిజనులు. పంచను స్వరం కోయిల నుంచి నేర్చుకున్నాడు.
7. కర్మ సిద్దాంతం వల్ల నిర్వీర్యమైనది. వాల్మీకి ఆదికవి . రాముడు మాంసాహారి. శూడ్రుని చంపినాడు.
8. మాతృస్వామ్య పితృస్వామ్య వ్యవస్థలు. స్త్రీకి అనాదిగా అన్యాయం జరిగింది. శ్‌. పాళ్ళాత్యానుకరణం, ప్రభావం ఆధునికత.
9. ఆది మానవుడు అజ్ఞాని. మాంసాహారి. క 2 ఏఎం టీ. ఆటల ఆ. ఆూటూఒగెక్స్‌ కలాల

పైమాణిక ఆధుశికనాహిత్యవిపేచనం 12 రఘుమన్న ఇట్లనేక విషయాలు విమర్శద్వారా అధునిక బుద్ధుల్లో నిలిచినయి. ఇవన్నీ అజ్జాన ఆరోపాలుగా వివేచనం ద్వారానే తెలుస్తయి. సాహిత్య, వివేచనం వల్లనే సమాజ హితం ప్రాప్తిస్తుంది. ఇంతకాలం చదువుల ద్వారా అ విమర్శ ద్వారా సత్యం అడుగంటి పోయింది. వివేకం లేని కవ్రలున్నప్పుడు అట్టి విమర్శకులే తోడవుతున్నారు. నన్నయ నుంచి భీమన్న వరకు వేద ప్రశస్తి గొవించబడింది. కొని నడుమ నడుమ వారు తద్చిన్నమై వాకొన్న విధానం కూడా విమర్శలో ఒక లక్షణమైనది. అందుకే సాహిత్య విద్యార్థికి సత్యబలం చేకూరాలంటే ప్రామాణిక సాహిత్య వివేచనం విధిగా అవసరం హరిజన గిరిజనులను సంచములుగా భావించిన కవులే విమర్శకులే ఈనాడున్నారు. బోయి భీమన్న ఇటీవల పంచను స్వరం అనే సద్య గ్రంధాన్ని రచించినాడు. వర్ణ వ్యవస్థలో "నాస్తి తుసంచమ * (మను. ) నాలుగు వర్గాలే గాని సంచమ వ్యర్థం లేదని మనువు అన్నాడని ఉ క్రోశించినాడు. వేదాన్ని మెచ్చుకొన్నాడు. తనకు తానుగా హరిజనులను పంచమ వర్షంగా జోడిస్తున్నానన్నాడు. ఆధునిక తెలుగు జ్ఞానురుడొకరు దీన్ని (౧౪-౮-౨౦౦౦) ఆవిష్కరణ సభాముఖంగా సమర్ధించినాడు. అడే సభాముఖంగా నేనీ క్రిండ విధంగా వివేచించి చూపినాను. మనువు చెప్పినది వేడస్రమాణింగా వుంది. వర్ణాలు గుణకర్మ వ్యవస్థగా జ్ఞానం, రక్షణం, పోషణం, సేవనం నాలుగవే వేడం. పంచమ వర్ణం లేడు. మన శరీరంలో గ్రహించవలసినుము కూడా ఈ నాలుగే. 5వది ఏమిటో చెప్పజాలకున్నారు. అది నాశన గుణ కర్మ అది ఉండేకూడడు. అచ్చే వారిని వర్ణ వ్యవస్థలో వేడం చేర్చలేడు. మనువు కూర్చలేదు. అయినా వారికి కూడా వేడం (జ్ఞానం) పొండే హక్కువుంది. డాని వల్ల గుణకర్మలు మార్చుకొని నాలుగు వర్ణాలలోకి మార వచ్చు. ఇప్పటి అస్పృశ్యత వేడంలో లేడు. మనుస్వృతిలో లేదు. ఇవి వైష్ణవ మతంలో నుత బ్రాహ్మణుల్లో ఉన్నయి, నాలుగు వర్ణాల వారు ఆర్యులే. ద్రావిడులు అనే వ్యవహారం లేదు. హరిజనులు పంచవటలు గొరు. చతుర్వర్ణాలకే వర్తించినారు. ఈ నడువు కొందరు ఇట్లా వారిని సంచములుగా అని వుంటారు. అది ఆచ్తే హరిజనులు అనుకొంటూ వస్తున్నారు.

ప్రామాణిక ఆధు నకనాహితృవిపేచనం 13 రఘుమశ్శ ఈ స్ట్రీతినుంచి. వచ్చిన ఇప్పటి చదడునరుల్లో ఈ ధారణ మిగిలింది. ఇళ్రిది ప్రామాణికంగా వివేచించినప్పుడే సత్యం తెలుస్తుంది. శ్రేయస్సు లభిస్తుంది. నిమర్శ వల్ల ఐది స్టాసించబడడు. తెలువవిది తెలిసినట్లు ఆరో పించటం వివుర్శగా రూపొందింది. దీనినుంచి గట్రైెక్కాలంచే మాతృస్ణానీయ మైన ఆత్మ స్పందన అవసరం. కోతిచేస్టలకు కొవన్ములిరగటం పూతకాతలు రాలటం జరుగకూడనిది. కొందరి దోషం కొంపకు మోసం కారాదు. ఉత్త రోత్తర అందరికి బుషులే ఆప్పులవి గుర్తించాలె. శబ్ల ప్రమాణమైన వేదాధ్యయనం చేయాలె. వివేకంతో వసుడ్రైవ కుటుంబకం మళ్లీ చూడగలుగాలె. ధర్మం రక్షింపబడితేనే రక్షింపబడతాం. కానిచో అందరం చెడిపోతాం. అప్పుడు ఫలమేమిటి? నాహిత్య వివుర్శ్మ స్వరూప స్వభావం మృశ్‌ ధాతువునకు వి ఉపసర్గ చేరి విమర్శ శబ్దం అయ్యింది. దాని అరం ఆలోచించటం, చర్చించటం, అమశీలించటం, విషయ ్రస్తుతీకరణం వివరించటం. సంశయించటుం. ఆధాతువు ఆరూసం ఉన్న దంచేనే విమళ్ళ ఉన్నదని గ్రహించాలె. ఇప్పుడు సాహిత్యంలో ఉన్నట్లే అది ఉండాలనుకోవటం అవివేకం. దాని తత్త్వానుశీలనం సంక్షిప్తం. సంకేతాప్తం. యధోచితం. వేడవాబ్బయంలో ధాత్వర్ర యౌగికార పరిభూసిత రూపంలో శబ్దార్ణపరంగా వుంటుంది. క్రమంగా వ్యాఖ్యాన సహితమయ్యింది. ఆర్ష వాజ్బ్కయం దార్శనిక బలం మీడ సూక్ము గ్రాహ్యం. ఉదాత్త బుద్దిబలం వల్ల దాన్ని సాకాత్కరించుకొనే స్టాయి అది. శ్రుతి సృతి పధంలో నాటగానే ఆత్మగతమయ్యేది. అనువ్రత మటయ్య్యేది. నేడ మంత్ర ద్రష్టలైన బుషులిండుకు నిడర్భ్శనం. ఇది కాని వారికే ఇంకా ఇంకా వివరణ నువసరం. వారికి ఇప్పుటివలె అల్పస్టాయి వినరణమవసరం లేకుండింది. సూక్ము (గ్రాహికి ష్టూల వివరణ మవపర మేమిటి? వీరివారి టీకా టెప్పణి వ్యాఖ్యావాలతో

వామాణీక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం క్షత రఘుమన్య పవిలేదు. బుద్దిబలహీనమయిన దశలోనే ఇప్పుటి వివుర్శ విస్తారం, వింత వింత (్రస్తారం. సంతగోల దుందుమూరం. సంస్య్రృత కావ్యలాక్షణికుల గ్రంథాల్లో వినవరణాత్మకమైనది విచార విమర్శయే. శబ్బార్దాలనుంచి శబ్ద శక్తి నుంచి, అలంకార రక్తినుంచి శైలీ పాకాల నుంచి, హితం నుంచి రసాొమ్బృతం నుంచి ఆత్మ డర్భనం నుంచి సూక్ష్మంగా స్థూలంగా విమర్శించ బడినయి. తెలుగు సాహిత్యంలో కూడా ఇది అనువదించబడింది. అనుసరించబడింది. ఈ విధానం క్రమంగా జైన బౌడ్డశైవవైష్టవ మతాల పరంగా విస్తరించబడింది. గుస్తరించబడింది. ఆధువికంలో ఆయా వాదభేదాలను బట్టి సాగుతున్నది. కలియుగ సాహిత్యంలో మిథ్యా జ్ఞూనమే (అవిద్యయే) అత్యధికం. ఒక వస్తువును మరొకటిగా భావించుటు మిథ్య, ఇది నశిస్తేనే అసవర సుఖం( న్యాయదర్శనం! -1 -2) అవిత్యాన్ని విత్యంగా, ఆశుచివి శుచిగా, దుఃఖాన్నే సుఖంగా అవాత్మవు ఆత్మగా భావించటమే అవిద్య- మిథ్య (యోగడర్భనం 2-5). అట్ల అవిద్యా వర్గనంతో కవులు రచిస్తే, అడే నిమర్భలో విస్తరిస్తే హితం ప్రశ్నార్దకవేం. ఇతి వారంతా లౌకిక కవృలుగా తద్వివుర్శకులుగొ వ్యవహరించబడుతున్నారు. సహజంగా గానీ, విద్యాభ్యాపంతోగావీ విశేష బుద్దివి సంపాదింపనట్టివారు లౌకికులు (న్యాయ. 1-1 -25) ఈ లౌకిక విమర్శకులు సంశయగగ్రస్తులు. చేతన తత్వం (ఆత్మ ఉందా లే దా అనే విరుద్ద జ్ఞానం విమర్శ (సంశయం) (న్యా. 1-1-23). వివృళ్‌ = సంశయం. వివుర్శకువి లక్ష్యం సంశయమైతే లక్షణం విమర్హ అవుతున్నది. ఇందులో ఛల, జల్ప వితండ వాదాలుంటున్నయి. ఛలం- వాది ఒక అర్జాన్ని దృష్టియండుంచుకొని ప్రయోగిస్తుంచ్చే ప్రతివాది

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్య విపేచనం [5 రఖుమన్య దానికి విరుద్దమైన అర్జాన్ని కల్పించి వాని అర్జ్రాన్ని డుష్టం వ్యర్దం చేయటం ఛలం. (న్యాయడర్భనం. 1-2-10)

జల్పం-వాది ప్రతివాడులు తమ తను పక్షాన్ని సాధించుడ్రై తతర పవ్నాన్ని ఖండిస్తూ, వీలైనపై ప్రమాణాలను ఛల నిగ్రహ స్టానాలను ప్రయోగించటం జల్బం (న్యాయ. 1-2-2)

వితండ౦ం- స్వపజాన్ని స్టాపింపలేక పరపకవ్షాన్ని ఖండించటం విశండం(న్యాయ. 1-2-3)

ప్రాచీనమునబడే కాన్య విమర్శలో కవి జీవితాడులు, కాలం- కావ్య నామౌచిత్యం, కావ్యార్టసూచనం, నాయికా నాయకాది పాత్ర చిత్రణం, యపోషణం, శెలీశిల్పు ఆలంకొారాడులు, ప్రక్రియలు, పరికల్పనలు, పురాణ కథాకథనాడులు, పూర్వాపరాలు, అనువాద వద్రతులు చర్చించబడినయి, రాజు పరిపాలనల్లో రాజులనే కేం ద్రీకరించుకొని కావ్యాలల్లిన కాలనుది. ఇప్పి కాలంలో ప్రజాపాలన కారణంగా ప్రజల జీవితాలే ప్రధాన కావ్యవస్తువులు. అండులో ఇది, ఇందులో అది అ ప్రధానం. విమర్శ విషయంలోను ఇంతే. ఆధువిక వివుర్శలో పాశ్చాత్య (ప్రభావమే (ప్రభావమైవనది. ఆది పాళశ్ళాత్య పరిపాలన క్రింద బావిప గానం. స్వతంత్రహినం.పరాధీనం. ఈ దశలోనే పాశ్చాత్య విద్యాభ్యాసం పాహిత్య పఠనం రుద్దబడింది. ప్వతంత్ర వెరుగవి రచయితలిందు కొట్టుక పోయివారు. అక్కడి వివుర్శ ఇక్కడ దించుకొన్నారు. అదో (ప్రత్యేక ప్రక్రియగా ఆధువికంలోనే పుట్సినట్టుగా ఆ పుట్టల మీద పాఠరాడుతున్నారు. ఇంత రచనాభ్యాసం ఉన్న వాళ్ళందరు విమర్శకులయినారు. పేరు కొన్నవారు, పేరు ఉన్నవారు, పేరు లేని వారు ఇంతో అంతో అడే రుద్డుకొన్నారు. వివుర్శకాగ్రేసరులిందే వింత పోకడలిందే. తెలిసిన కాడికే తెలిననుకున్నారు. భుజాలెగిరేస్తున్నారు. కండ్లిప్పుడే తెరిసివట్టుగా చర్చిస్తున్నారు. ఇంతకు పూర్వం వారికి కండ్లే లేవట్టుగా కూడా కొందరు కొమ్మల గంతులేస్తున్నారు. రుద్దుకొన్నదే ముద్దు గున్నట్టూ

పౌమాణిక ఆధునిక నాహిత్య వవేచనం 16 రఘుమ్య ముషురుకునే వారిదింకా ఆతి నవ్యత. వీరికి ప్రాచీనమైనది ఏ మాత్రం తెలువదు. దీ?కి కారణం కూడా పురాణ సాహిత్యమే. వేడం పేర తద్చిన్నంగా జేసిన ఆ సాహిత్యం అనబడే నుత బ్రాహ్మణుల చేత సమాజంలో శైన వైష్ణవ మత కల్పనలయినయి. వేడ మెరుగకుండా జేయబడింది. వారు జెప్పిందంతా వేడమని పించినారు. ఇదే నవమ్ముతూ నన్నయునుంచి ఇప్పుటి వువాోకవులనబడే వారి వరకూ, వీరి వివుర్శ కాగ్రేపరుల వరకు సంక్రమించింది. ఇదే పరంపర అయ్యింది. ఇదే ప్రాచినవుయ్యింది.

భాషకు జ్ఞానానికి, బతుకుకు వమాలమైన సత్యస్రోతస్పైన వేడం తెలుసుకోవాలనే జిజ్ఞాస అడుగంటిపోయింది. ఆ అధ్యయనమే తప్పించబడింది. అంధకార పరంపర అధికార మయింది. అన్నింటికి పాశ్చాత్య ప్రభావమేనషు ఆధునిక సాహిత్య పరన పాఠనంలో నుంచి వచ్చిన విమర్శకుల కదే అందింది. ప్రమాణం తప్పింది. తప్పినప్పుటినుంచే తలతిప్పి చూసుకోలేదు. తెలువని స్రితిలో విమర్భలవుతున్నయి. అటు పురాణవాదులు ఇటు ఆధువిక వాదులు చేసే పారపాటు దిద్దుకోలేకుంటున్నారు.

వేయిఏండ్ల చరిత కూడా లేని ఆంగ్లేయులు భారతీయులకు యుగయుగాల చరిత్ర లేదనటం అవహాసం. ఇతిహాసవురాణాల్లో గాథల్లో రూపొంది [పతి కంరంలో గాన మయిన చరిత్ర ధరిత్రి పారం. ఇట్టి స్ధాయి ఆంగ్లేయులకు లేదు. వారి చరిత్ర పరపీడన ప్రధానం. భారతీయ చరిత్ర పరోపకార సమాధానం.

అచ్చం ఆంగ్రేయులకు వారసులైన వంగ భాషీయులనుంచి తెలుగు భాషీయులదాక దిత్తలాంగులైనారు. కల్తి పదార్థం లో వెల్తి ఏమాత్రం తెలుసుకోజాలని ఊహించజాలని స్థితిలో విమర్శ సంక్రమించింది తల్లి పాలల్లోనే కల్తి చేస్తున్నారని ఒక పాశ్చాత్యుడంటే అట్టి దట్లే ఉదా హరించి ఉపన్యసించే తెలుగు సాహిత్య విమర్శకులు విపరీత భేదులున్నారు

పామాజీక ఆధునికసాహిత్యమేచగం. 1 రఘుమన్న దేవుడు వైకుంరంలోనే ఉంటాడని వైష్ణవుడంచే, శ్రెవులేమో కైలాసంలో అనీ, మహమ్మదీయులు ఏడవ ఆకాశ మనీ, క్రైస్తవులు నాలవ ఆకాశం మీద అనీ విమర్శలపై ప్రతివిమర్శలు వారి వారి ప్రక్రియల్లో నింపుతారు. ఆధాువికం పేర ఇజాల వారు భుజాలెగుర ఒకరివి మించి ఒకరు

భేదించుకోవటమే వివుర్శ అయ్యింది. గిట్టువివాన్ని తిట్టటమేం వివుర్శ (క్రింద అయ్యింది. ఇది వూర్క్స్‌ వాద వివుర్శలో (బేడ్‌ వూర్క్‌ అయ్యింది. ఇది పౌరాణికం నుంచి పాశ్ళాత్వం రూపంలో (ప్రభవించింది. వీటికి ఆతీతవైవప్పుడే వివుర్శకు న్యాయుం చేరుతుంది. ఇట్టా కావాలంటే విమర్శకులు మత వర్గ వాదాదుల కతీతంగా జీవించగలుగాలె. భావించగలుగాలె. కాని పక్షంలో కాల్ల్‌ వెల్‌, మెళ్టానల్‌, ఆక్స్‌ఫర్డ్‌ ఫెల్లోలనలే గుడ్డి వానికి గుడ్డివారే తోవజూపినట్లే అవుతుంటది. అండుక్తే వంగడేశమేధావి అనబడే కౌశవ చండ్ర సేన్‌ ఇచ్లా అంటున్నాడు.

వం10024117/ జరీ 1166160014117 6021206 19 0౪? 125007 1/6 ౧2706 0661 00౪21 ౪౧ 10 66 901001 0₹ల08119% ఉంం20[ జర ౧276 0000 1౧04102006 ౪/14 “౦5400 14625 206 900౧001016

-కీళం0/4/0ట 484/4 -7౯ 236

కళల) 401002 ౧0211390 ౪2 2006 ఆల) 6 01121- 102 001206 ౪/23 & ౪1116- (సురేండ్రనాథ బెనర్జీ ఫు. 308)

ఇదే సర్వాంగంగా బతుకు కుదువబెట్టిన భావజాలం బానిస మేళం పాశ్చాత్య గాలం ఇదే ఇక్కడ ఆధునికతగా (గ్రహింప బడుతున్నది ఇట్లే యోగేంద్ర నాధబస్‌ రాజారాం మోహనరాయ్‌లు. ఈ దారి తొక్కిన వారే కొందరు తెలుగు రచయితలైన కట్టమంచి , గురజాడ (శ్రీగ శ్రీ, వంటి వారు తన్సుమూల మెరుగని ముక్కు దూలం కింద మూల్లుతున్న డశలో ఉన్నారు. కవుల్లో ఆవేశం పోయింది విమర్శకుల్లో ఆలోచన మాసింది కొత్త

పైమాజీక ఆధు 3క సాహిత్య వివేచనం 18 రఘుమశ్య మూసల్లో పోత పోయబడ్డారు. అది అంతే. దాని ఫలితం నింత పోకడల విమర్శ జాడలు. అవే నీడలు క్రీడలు. కట్టమంచి రామ లింగారెడ్డి అచ్చం పాశ్ళాత్యాను కరణం చెందిన వాడు, గురజాడ తన చుట్టున్న మూఢాచారాలను ఖండించి రచించినాడు. (శ్రీగశ్రీ, మార్య్‌ వాడ ధోరణికి చొక్కినాడు. వరపోరాట మన్నాడే కానీ వెొదట ఉన్నకాడనే మొత్తుకొని మొత్తానికి సీసొగుత్త కొన్నాడు. రిమ్మరెత్తినాడు. రాసేది చేసేది వేరు వేరని నిడర్భనమైనాడు. ఈయనను మోసేవారికి కూసే దొక్కటే నిమర్శనట. (శ్రీరామున్ని దూషిస్తున్నారు. ఐంకొకరు వీరి వాడాన్ని నిలదీసి అడిగితే వీరికి గిల్టడు.

మొత్తంమీద ప్రాద్యమైనా పాశ్చాత్యమైనా సాధించిండేమిటని కారణబడ్రంగా విరూపించాలె. నేను మాత్రం వీటన్నింటికతీతమైన నితృ్మనూతనమైనదే విమర్శప్రయోజనంగా గుర్తిస్తున్నాను

వస్తు భావ విమర్శ ఆధునికమనీ రస విమర్శ ప్రాచీన మనీ భావిస్తున్నాగానీ ఇవి పూర్వం నుంచి వున్నవే అయితే అవి వాని వాని ఆవశ్యక నిష్పత్తిలో గ్రహించబడినయి. ఒకనాడు కావ్య సృష్టికే ప్రాధాన్యత. అది సామాన్య జనహృదడయాల్లో కూడా అధిష్టితం. ఈనాడు విమర్శకే ప్రాధాన్యత. అది విమర్శకులకే పరిమితం. ఎట్టెతే వ్యవసాయోత్పత్తులు స్వభావసిద్దంగా చేయటంలో కర్షకుల కృషి వుండింది. ఈనాడు రసాయనాల దుష్పులితాలతోనే సతమత నువుతున్నారు. న్యవసాయోత్పత్తులమీద నియంత్రణంతోఎట్లా వ్యాపారులు తలచుకొంచే అట్లే సాగించే స్రితి నలె విమర్శక సాహిత్యం నడుస్తున్నది. ఇది కవితా సృష్టికి విమర్శదృష్టికి అన్వ్నయించుకోవాలె.

కవిత్వంలో వస్తువో భావమో రచనో ప్రధానమనుకోవటం కంటే కలకాలం నిలువగలిగే ముద్ర ఎందరిది? రానూయణం ఇప్పటికీ చెరగని భడ్రముడ్ర వేసినతీరు మళ్లీ సృష్టించగలరా? తెలుగులో వేమన కవిత్వం చెరగనిది. ఇక ప్రయోజనం ఏమిటి? సమాజ ప్రయోజనం? ఇది ఆధునికంలోనే

ప్రామాణీక ఆధు క నాహిత్య విపేచనం 19 రఘుమశ్న పాశ్చాత్య భావంలో ముదిరిండని అనుకొంటారు. అనాదిగా భారతీయ వాఖయం లో విశ్వశ్రేయస్కు లోక కల్యాణం జగద్ధితం లోకోప దేశం అనేది సమాజ ప్రయోజనానికంటే విశిష్ట ప్రయోజనం పాశ్చాత్యంలో కొందరు కళ కళ కోసమే అన్నట్టు విమర్శ విమర్శకోసమే పరిణమించింది అది మత వర్గ వాద కులస్థల లింగ వచననాలకు వర్తించింది సనివుర్శ, వినుర్శ నాత్మకం, విమర్శించటం, వివుర్శ ధోరణి, పునర్విమర్భ, విమర్శ పాలయింది, ఒక పరిశీలన, సమగ్ర పరిశీలన వంటి మాటలు దీన్నే సూచిస్తున్నయి. పరప్పుర ఖండన వటండనలు దూషణ భూషణలు ఆతి నవవ్యధోరణులు. అజ్ఞాన ధారణలు. ఆత్మ విస్టృత విచారణలు. ఇదంతా విమర్శ ప్రక్రియ క్రిందికి వర్తించిన రేభాత్మక పరిచయం. కవిత్వం- విమర్శ- వివేచనం- విజ్ఞానం ఎండుకు? మానవుడు జ్ఞానజీవి అయినండుకు. ఆ జ్ఞానం ఎమిటి? ప్లూర్ణమైనది జ్ఞానం. ప్లూర్ణమేమిటి? ఇంకే కొరతలేనిది అన్నించికి అతీతమైనది. దీనికి భిన్నమైన కవిత్వం, విమర్శాడులు అనవసరం. అశాంతి దుమారం అడే ఆధువిక భారం. పౌరాణిక ప్రతిఫల వికారం. బుమషిత్వం లేని మస్తిత్వం. భాషా తత్ప్వమెరుగని బహుమతిత్వం చర్చ ఎండుకు ? సత్యడర్భనానికిి ఏమిసత్యం? శాశ్వత అస్తీత్వం కలది. సాజ్‌ అ రల జో ర అవేవి? పయాత్మ- జీవాత్మ- ప్ర్ఫితి. ప్రక్సతి భోక్తగా, జీవాత్మ పరమాత్మ యోక్తగా సాధ్యపాధన లక్ష్యం. ఈ లక్ష్యానికి జీవించడలచినప్పుడు కవిత్వాడులు అండుకు తోడ్పడాలె. దీనికి ప్రతికూలమైతే అవి అనవసరం. తెలువని దాన్ని గూర్చి తెలిసినట్టు వమర్శించటం అజ్ఞానం అది మెకాలే కాల్టెవల్‌ మెక్టానల్‌ వంటివారి ఆరోప లోచనాలు ఏరి మానస పుత్రులే ఇచ్చటి ఆధునిక మద మత్సరులు రాజకీయంగా బౌద్ధికంగా వరికి వారే అధినేతలు భారత భాగ్యవిధాతలు రాగద్వేష పూరితులు వానిమీద వీని ప్రభావం టీని మీద దాని ప్రభావం అనేది

పామాజీకఆధునికనాహిత్యవిపేచగం 20 రఘుమళ్న ఆధునికం తీరు దివాలా కోరు ఇది గాక, వాని వీనిలో ఉన్న మానవాత్మలక్య మేమిటి? దాన్ని పాండే సాధనయేమిటి? సాధిస్తున్న సాధ్యమెంత? వీటికి సమాధానం స్వల్పం. బలహీనం. ఆధునికం పేర మార్క్‌ వాడ సాహిత్యానికి వస్తువు ఉన్నవాళ్ళు లేన వాళ్ళ మధ్య పోరాటం. శే ఉన్న వాళ్ళ వద్ద కొల్ల గొట్టి లేనివాళ్ళ పేర కొండరు కొత్తగా ఉన్న వాళ్ళు కావటం అనబడే విప్లవ రచయితలకు వస్తువు, దలిత వాదానికి వస్తువు పెద్ద కులాల చిన్న కులాల పీకులాటలు. సంస్కృతి భంగాలు. (స్త్రీవాడానికి వస్తువు స్త్ర, పురుష, విద్వేష జుగుపు. దాని సంబంధమే విమర్శలు, వింత ధోరణులు. వేయి ఏండ్ర క్రింద మతాలకు మత ప్రచార లీలలు వస్తువు. ఇవన్నీ వాని వాని లవ్యాలను పొందలేడు. వుతాలు మానవునికి ముక్తీవి ప్రపాదించలేక పోయినయి. ఇప్పుటి వాదాలు భుక్తి శక్తిని అందించలేక పోతున్నయి. కారణం? వారి వారి మానవుని లోవి గుణదోష ఘర్షణల్లో గుణావికి విజయం ప్లా పించలేక పోవటమే అడేస్టితి వారి వారి గుంపుల్లో సామూహిక బలాన్ని పోషించటమే. అంటే దుర్గుణాలనే పెంచటం. పరిష్కారం కాకపోవటం. టఏటన్నిటికి అతీతమైనదిగా గుణ వరిష్టమే వైదిక జీవనం వైదిక మానవత్వం వసురైవ కుటుంబకత్వం, విశ్వ శ్రేయస్సు సంగటన సూక్తం సర్వాస్తం. సర్వాప్తాన్ని విడిచిన ప్పుడే అజ్ఞానతప్తం. ఆనండలుప్తం. ఆనంద ప్రాప్తమే సర్వకాల సర్వావస్టల్లో ఆచరింపవలసిన ది. విమర్శలో విలువకట్టువలసినది. సింబాలిజమ్‌ ( ప్రతీకవాద కవిత్వం) సర్రియలిజమ్‌( అధివాస్తవికత) అభ్యుదయ కవిత్వం, ఉద్యమకవిత్వం, విప్లవ కవిత్వం వంటి మాటలు ఆధునిక

ఆగ-రా వ్‌ భే క | ఛా క ఖ్‌ ఉలి? గె తి

ప్రామాణిక ఆధు శక సాహిత్య వవేచనం ష[ 6 గం టు శ తెలుగు సాహిత్యంలో చెల్లించబడిన తా ప్లైనీన-కవిత్వంు నవ్య-కవిత్వ ఉద్యమాలుగా కొండరి చేత చెప్పబడినయి. యూనివర్తిణీతే వరన హీరాలైరూఢి కెళ్టించబడినయి. ఇవి సీమిత పరిధికి సిల్లెర వాడాలకు సరిమితమైనయి. ఐచ్టినే గొక మరెన్నో తీరుల డర్భించిన వైదిక బుషుల క్రాంత కవిత్వం పూర్ణనిడర్శనం. వాల్మీకి రామాయణం స్రత్యక్ష సండర్భ్శనం, ఆధువికంలో అధికంగా అనబడే ఊహల మీద ఉత్త కల్పనల మీద త్రికరణ భిన్న జీవవాలై, రాష్తూ కవులుగా చెల్లుతున్నరు. ప్రాక్‌ పశ్చిమాల పేర పల్రీలు పడికట్టు విమర్శలు చేప్తున్నారం. జనుల బాధలను కళాత్మకంగా చవుత్కారంగా రాయజూష్తున్నారు. ఇట్లా చేయటం వ్యభిచారవేనంటూ పాళశ్వాత్య వివుర్శకుడు (చార్‌లోప బోదిలేర్‌) అన్నాడా.

ఆకలి ఆరువులుు, అధికారం చుట్టు చుట్టుకు సడటం, అండం నుంచి పిండం, పిండం నుంచి బ్రహ్మాండం వరకు ఎకసూత్రం మరియు తనకు తాను తెలిసినప్పుడే ఇతరులు తెలుస్తారని ప్రతిపాదించిన వైదిక ధార లెనిన్‌లో కూడా వచ్చాంది.

౧6 ౮౧1౪ల02! లంట 0017 1 06 1061716021 జర ంట2 46 1౧61160421, ఆలా? 10616421 8 2007ల * 521 (67202 00//60/(64 ౪0/౧౮ /0/ ౨6 ౯ ౨6౮)

అతని దృష్టిలో కళ-కవిత్వం. 50101021 206710/ 1౧400606 60 5261507 ౧౧209 62301600 [00౪1000260 6.

సత్యం హితం అందరికి వర్తించింది. ఒక్క వ్యక్తికి కాడు. శ401 16 86006121 , 1 6065 0౬ 001082 60 016 41006, 14 0౪౧5 016, 1! 60 1060౪70 16 42౯.

కవి వూనవృుడంగా విశ్వవూనవ్వుడ్డైనప్పుడే విశిష్ట కవిత్వం దర్శించగల్లుతాడు. కాని సకంలో ఆయా నుత వర్గ రాజకీయ పార్టీలకు తోకలెగరేస్తూ రాస్తుంటాడు. క్షుడ్రసాహిత్య పగటి నిద్రలో పలవరిస్తూ ముద్ర

ప్రామాణిక ఆధు శకసాహిత్యమేచగం 22 రఘుమన్న లేస్తుంచాడు. కవిత్వ తత్వం తెలువని వాళ్ళు కసిమసిగా కవిత్వం పేర కరుసుకోవటం సాధారణ మయ్యింది ఇట్టి కవులకు విమర్శకులకు

• ఛ0దో వ్యాకరణ కళ లోక ఫ్రితి పద పదార్ధ విజ్ఞానాత్‌ యుక్తా యుక్త వివేకో వ్యుత్పత్తిరియంం. సవూనేనో అని లాక్షణికుడైన ర3(ద్రటడు చెప్పింది వాటికీ నేటి వాద కవ్చలకు వివుర్శకులకు వర్తిస్తుంది. అందే ఆ వ్యుత్పత్తి లేకుండ కవిత్వం విమర్శ చేయరాదని శాసనం నంటిడే. డాన్ని ఉల్లంఘించినారు కనుకనే డారి దుమ్ములో కొట్టుక పోతున్నారు. తవు ఉవికీ తెలువక, తరతరాల తరించే వారసత్వం తెలువక విశ్శ(శ్రేయస్సుకు భంగం కూర్చే విధంగా ఈగుతున్నారు. సంప్కార :. దూషిత సాహత్యాల వివుర్శలు కపికొద్దిగా హోలీ రంగుల వలె రుద్దుతున్నారు. సమాజావికి ఏ మాత్రం పట్టటం లేదు. నల్లని సొమ్ము అంగచ్లో ఒలుక బోసినట్టుంది. వేడంలో చెప్పినంత కవిత్త తత్త్వం, కవిత్వం, వినేచనం ఆధునికంలో లేడు. మత్రి గుప్త పరిభాషణే మం త్రమ్‌ అంచే గుప్త మైనది, సర్వత్ర శ్రేయమైనది అని అర్టం. “ రదయిత గుప్తాధి ప్రాయమే కళాత్మకతకు శ్రేష్టం అన్న ఏంగెల్స్‌ అభిప్రాయం 'పై మంత్ర తత్వసమీషమే. (౧౧౦ ౧౧076 16 0౧101003 ౦ 406 20001101 ౧6- 41౧ ౧166010, 46 661601 10? 60 ఇంగ 01 21016401 60 12౧2౯61 14206603 సశ2౧156 0% 1160110119-4/- త్రిల్‌ మంత్ర గుప్తమే ధ్వని వ్యంగ్యం రమణీయార్థం లోకోత్తర వర్ణనం చవుత్మ్కారం రనాొతశ్మకం బుతంభరా శాందర్యం అధర్మ్శ్మనాశం- ధర్మన్ధాపనం ఇంత కంటే కొత్తదేమిటో ఆధునికంలో లేదు

వామాణీక ఆధునిక సాహిత్య విపేచనం టై రఘుమశ్శ్య ఆర్య ద్రావిడ వివేచనం ఆర్యులు మధ్య ఆసియానుంచి భారతదేశానికి వచ్చినారు అనేది ఆంగ్లేయ కుట్ర బుడ్డుల వల్లు కల్పితమయినది. ప్రమాణాలు లేవు. మధ్యఆసియానుంచి వస్తే అక్కడ ఏ దేశీయులు వీరు? ఆడేశాల్లోని చరిత్ర నంస్కృతి గ్రంథాల్లో గాని వారక్కడివారన్నట్టు ఆధారాలున్నాయా? ఆసియా శబ్దం(ఆర్హ) ఏ భాషలోనిది? ఆ భాషఎట్రిది? ప్రపంచచరిత్రలో ఆం్రేయ చారి త్రకుల కంటే వూర్వం గల గ్రీకు బాబిలోనియా, భారత చరి త్రల్లో ఆర్య ద్రావిడ జాతుల స్రస్తానలున్నాయా? పర్పుర కలహాలున్నాయా? ఆంగ్రేయులు భారతడేశానికి రాకప్రూర్వం మొగలు వంశం పాలిస్తుండేది. మొగలు చారిత్రకులు గానీ వైనాయాత్రికులు హూయన్‌ల్సాంగ్‌ పాహియాన్‌ రాతల్లో గానీ ఉందా? భాషాశాస్త్ర, వేత్తల్లో భాషాశాస్త్ర, పితానముహుడనబడే సాసర్‌ రాతల్లో ఉండా? బ్టూమ్‌షీల్‌ రాతల్లో ఉందా? పోనీ, తమిళ ప్రాచీన వాబ్బయంలో జాతిగా భాషగా ద్రావిడముందా? ఆర్యడురా క్రమణముందా? ఎక్కడా లేడు.ఇట్రి ప్రశ్చలకు సమాధానాలు లేవు. లేనప్పుడు లెక్కడప్పి అజ్ఞానాన్ని విమర్శగా మోయటు మెండుకు?

ద్రావిడ శబ్దం దిశావాచకంగా ఐటీవలిది.

అస్తి ద్రవిడేషు కాంచీనామ నగరీ ( డశకుమార చరిత్ర -1 30)

కాడంబరిలో (229) కూడా దేశవాచకంగా ఉంది.

1. పాశ్చాత్య చరి త్రకారుడు ఎల్‌ఫింస్తన్‌ తన హిస్తరీ ఆఫ్‌ ఇండియా, ష్టా్ట్‌-। లో రాస్తూ ఆర్యులు భారత దేశానికి బయటినుండి వచ్చినట్టు ఎక్కడా కూడా వేదాది శాస్త్రల్లో గానీ మనుస స్మృతిలోగానీ ప్రావీన గ్రంథాల్లో గానీ ప్రమాణాలు లేవు అన్నాడు.

2. మ్యూర్‌ అనే చరిత్రకారుని ఒరిజినల్‌ సాంస్క్రిట్‌ ద్చో, పార్ట్‌-2 లో ఆర్యులు భారతదేశానికి విదేశాలనుండి వచ్చా ఆక్రమించుకున్నారు అనచానికి వాబ్మయాధారాలు లేవని అన్నాడు.

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్యవేచనం 2 రఘుమన్న

3. టేలర్‌ తన ఒరిజి్స్‌ ఆఫ్‌ ఆర్యన్స్‌ పుట-1 లో మానవజాతి జన్మభూమి కాన్మీరు అన్నాడు. అది స్వరతుల్యనున్నాడు.

4. ప్రసిద్ద భారతీయ చారి త్రకులు నవరత్న ఎస్‌ రాజారాం, మ్‌. గిడవాణి బి.బి. లాల్‌, అనినాశ చంద్ర దాస్‌ వంటి వారు మాడా ఆర్యుల జన్మభూమి భారతదేశమనియే బుజువుపరిచినారు. గూడా ఆర్యులు భారతదేశానికి చెందినవారే నని తెలియజేసినారు. ఆ క్రామకులు కారు,

5. సమ్‌ రిఫ్టెక్షన్స్‌ ఆన్‌ ఆర్యన్స్‌ ఆండ్‌ డ్రవిడియస్స్‌ అను రచినంలో ఎ. ఎల్‌: బాళమ్‌ వివేచించిన ప్రకారం మొహంజడారో హరసప్పాల సంస్కృతి ద్రావిడమనటానికి ఆధారాలు లు. ఉత్తర డక్షిణ మానన కపాలాలు అభిన్నాలు. అభేదాలు. ఆర్య ద్రవిడ జాతి భేదం లేడు.

6. మౌనవ శాస్త్రవేత్త జార్డ్‌ కాయ్‌ బెల్‌ తన ఎత్నాలజీ ఆఫ్‌ ఇండియా, పుట.15 లో ఉత్తర డక్షిణ భారత సమాజాల్లో భేడం లేదన్నాడు.

7. న ఫీల్డ్‌తన ట్రీఫ్‌ రివ్యూ ఆఫ్‌ కార్ట్‌ సం ఆఫ్‌ నార్డ్‌న్టు ప్రావిన్సెస్‌ ఆఫ్‌ ఓధ్‌ పుట. 27 లో భారతీయులను ఆర్యులు మరియు ఆదివాసులు అనే విధంగా విభజించటం ఆధునిక కల్పన అని అన్నారు.

8. అమెరికన్‌ మానవ శాస్త్రవేత్త డ| సింగర్‌, భారత ప్రసిద్ద చారిత్రకులు నీలకంఠ శాస్తి ఏక కంఠంతో ఆర్య ద్రావిడ వివాడం వైజ్హానికమైనది కాదన్నారు.

9. రామాయణ మహాభారతాల్లో ఆర్య ద్రావిడ లేదా ఆర్యఆదినాసి భేడంగా ఆధారాలు లేవు. సంస్కృత వాబ్యయ మండెచ్చట కూడా లేడు.

10. శేళనుంచి వ్యక్తమైన ఆదిశంకరాచార్య రసనల్లోను ఎక్కడా ఆర ద్రావిడ ధర్మ పున:స్టాపనగా చెప్పలేదు. వైదిక ధర్మప్రచారం చేసినాడు. అంటే శంకరాచార్యులనరకు కూడా ఆర్య ద్రావిడ కల్పనం లేకుండింది.

వామౌాజణీక ఆధునిక నాహిత్య విపేచనం 2న రఘుమన్న

ఈ విభేదం ఆంగ్ర శాసకుల కుటిల రాజనీతి కల్పనం. చించి చించి విద్వేషాలు పెంచిపెంచి పాలించే కురీతి. అమానుష భీతి. భారత దేళంలో తమ శాసనాన్ని ఫ్రీరంగా ప్టాపించుటకై కల్పించిన కథనం ఇది.

ఈ కుట్ర కల్పనకు కార్యరూపం కల్పించినవాడు ఎడ్వర్జు థావుప్‌ 6-4-1966 లో లండన్‌లోవి రాయల్‌ ఏపియాటిక్‌ పాపైటీ కార్యాలయంలోని విస్కవుంటు (స్త్రాపూర్హు అధ్యక్షతలో సమావేశం జరిగింది. ఆర్యులు వుధ్య ఆసియా నుంచి భారత దేశానికి వచ్చానారనేది థావుస్‌ ద్వారా చర్చ ఆరంభించబడింది. ఇది ఆవాటి తీర్మాన గ్రంథంలో వుంది,

ఈ విషయం అప్పటినుంచి ఇప్పటికీ కాలేజి నుంచి యూనివర్సిటీ స్థాయిల్లో భోదించబడుతున్లది. కుక్క కరిసిన ఆరు నెల్లకు తిక్కలేసినట్సే, ఇంగ్రీషు వాళ్ళు దేశాన్ని కలుషితం చేసి విడిసిపెళ్టిన ఇన్నేండ్లకు భారతీయ పర్కారు మేధావులు అదే చిలుక చదువులుగా నేర్పుతున్నారు. భారత దేశంలోని గిరిజనుల్లోవు హరిజనుల్లోను క్రైస్తవులు వావు పంథీలు ఈ విషాన్నే పంచుతున్నారు. అవైజ్హానిక అసత్య కల్పనవా పెంచి భారత దేశాన్ని బలహాన పరళ్చతున్నారు. భారతదేశం పూర్తిగా తవ అప్తిత్వం పోగొట్టుకుంచే, భూవాండలావికి దిశానిర్దేశనే వుండదు. తప్మాత్‌ జాగ్రత్త.

పంచమశబ్ద వివేచనం

సంచజనా: మమహో త్రం జుషర్వమ్‌ (బుగ్వే- 10-53-4)

సంచజనులు= పంచేంద్రియాలు.

అంటే పంచేంద్రియ సంయువంనంతో వేదాధ్యయునం చేయాలె. ఈశ్వరోపాసనం చేయాలె. జ్ఞానానందం పొందాలె.

“ వాయు: సముఢ్దతో నాభో రురో హృత్కంర

పామౌాజీక ఆధు ఒక నాహిత్య వివేచ సం 26 రఖుమశ్య మూర్తసు విచరన్‌ పంచమస్ట్రాన ప్రాప్త పంచ ఉచ్యతే ” (నిరుక్తం) శరీరంలోని పంచ అంగాలనుంచి (నాభి, ఉరు హృడయం, కంఠం, మూర్తం) ఉత్పన్నమవుతుంది కనుక పంచమ స్వరమనబడింది. “పంచభి 5ర్మితే దేహే పంచత్వంచ వునరతే ” (రత్నావళి నాటకం) దేహం పంచత్వమందినది. అంచే పంచభూతాల్లో కలిసినది. దేహం పంచభూతాలతో అయింది. పందాంగం, పంచాగ్నులు పంచకోశాలు పంచరత్నాలు పంచమస్వరం అనే వాటిలో ఎక్కడా నీచార్టం లేడు. పంచములంచే నీచులు, నికృష్ణులు, అస్పుశ్యులు, మాల మాదిగలు అని ఎక్కడ కూడ ఆర్షవాజ్యయుంలోగావి (ప్రాచీన కావ్యాల్లోగావి శబ్దకోళశాల్లోగావి లేదు. లేవిది లేనట్టు తెలుసుకునే చదావులు లేకపోవుటవల్ల అనర్జారోప వ్యవహారం, దుష్టప్రయోగం వివి, శాస్త్రాలకు అంటగట్టి నిందించటం అవివేకం. ఈనాటి విమర్శకులు అస్త్ప్రృుశ్యులునూల మాదిగలే అని వివరిస్తున్నారు. సంచము జాతి వారని కూడా భావిస్తున్నారు. జాతి అంచే కూడ తెలువలేకుస్తారు. కవులు విమర్శకులు వివేక జ్ఞానులై వివేచించి * రచించాలె. అప్పుడే లోక హితం. లోకోపదేశ జవవం. జగద్దితం. మౌనవసమాజం కనుకనే వద్ధ వ్యవస్థ * బ్రాహ్మణోస్య ముఖమాసీడ్‌* అంటూ వేదం మానవ శరీరాంగ బంధురంగా తెరిసింది. ఈ నాలుగు ప్రధాన గుణ కర్మలు మానవువి లోనే ఉన్నయి. పశుపక్షుల్లో బ్రాహ్మణ శూద్ర అంటే జ్ఞానము, సేవనం గుణ కర్మలు లేవు. పోషణ, రక్షణ గుణ కర్మలే వుంటున్నయి. పంచమ గుణ కర్మలు లేవు. ఉండవు. అందుకే మానవ పవాజంలో ((వాఫ్టితం పంచవం - వానావు. ) వేదాధారంగానే విర్చారించ బడింది. లేవిది పంచవు వర్షం అంటూ ఎవరు చెప్పినా దావి గుణ కర్మలేమిటో చెప్పలేరు. దుష్ట నీచ గుణ కర్మలు మానవునిలో ఉంచే వాన్ని సమాజం నుంచి తప్పించాలె. పుచ్చులుంచే ఫుట్టు ధాన్యం మునిగి పోతుంది.

పామాణిక ఆధునిక నాహిత్య వషేచగం 27 రఘుమశ్న పుచ్చుగింజలను తాలును ధాన్యవువరు. అట్లే దుష్టగుణకర్ములను సమాజవావరు.

వర్ణాల్లోగావి తెగల్లోగాని అవబడే ఇప్పుటి కులాల్లో గాని పంచములనే విభాగం లేదు. అది ఆ ప్రమాణం. మాలమాదిగలు పంచములనే వ్యవహారం ఇలీవలిదే.

భాషా శాస్త్ర వివేచనం భాష- జ్ఞావవాచి

భాష్‌ ధాతువు (అబ+టాప్‌) భాష. ఘోషణం, ప్రకటనం, సంబోధించటం, వర్ణించటం, ఉచ్చరించటం, నియమం, విధి, శబ్ద యథార్ధత, ఆదేశం, నిజ్లేశం, ఉపడేశం అనేవి దానికి అర్దాలు. వాక్‌, వాణీ పర్యాయ పదాలు. అది గీయ మానమవుటు చేత గీర్వాణి. జ్ఞాన వాచి కనుక వేడవాణి దివ్యమైనది కనుక డేవ వాణి. మృతము కొని డవుంచే అమర వాణి. దానినుంచి తెలిసేది జ్ఞానం. అది జ్ఞానవాచి.

ఆకాశం యొక్క గుణం శబ్దం- భాష (ఖం బ్రహ్మ ఆకాళం నలె వ్యాపకమైనది బ్రహ్మ. శబ్రబ్రహ్మ. అంచే బృహత్‌. దానికంచే అధికం ఇంకొకటి లేనిది. అది సర్వత్ర ఉంటుంది. సర్వజ్ఞానాన్ని వహించేది. బ్రహ్మ నియమం. విధి. అక్షరం అక్షర బద్ధం. అవినాశం. అపరిణామం అత్మ గతమై అనంత బుతమై, బుద్ధివతమై హృదయ సంచలితమై ముఖభణితమై సకల హిత గుగితమై గుణ గణీతమైనది భాష.

ఆ భాష దాని జ్ఞానం ఎవరిది? కార్యానిది. కార్య మేమిటి? స్పష్టి. స్పష్టి ఏమిటి? ప్రకృతి జీవులు. ప్రకృతి ఏమిటి? భౌతిక పదార్థం భౌతికమేమిటి? భూ భవ, అయినది. కార్యరూపం అయినది. అయితే ఆ సృష్టి కార్యం అడంతకది అయినదా! కుండ స్వయంగా అవుతుందా? కాడు. ఆ కార్యాన్షి చేసే డేమిటి? కర్త. కర్పకారణమే బ్రహ్మ. పరమాత్మ స్ఫష్టి కార్యానికి మించిన కారణ శక్తి కార్య కారణ తత్త్వాలను తెలిపేది భాష. అది సూక్ష్యం సర్వ చక్షు , అదిసూత్రం.

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్య వివేచనం 28 రముమశ్య సర్వగోత్రం. అది మానవుని మాతృ భాష్క మాతృ శిక్షణ ఘోష, మాత పరమాత్మ. సంపూర్ణం. సంపూర్ణం వల్ల సంపూర్ణ భాష్క జ్ఞానం, జీవనం ప్రాస్తస్తయి. కాడను వారెవరైనావుంచే ఇంతకంచే విశిష్టమైన భాషను స్పజించ గలరా? లేరు. స్పజింప జాలనప్పుడు మౌనం వహించాలె. చేతగానప్పుడు చేతనయినవారితో నడుచుకోవాలి. తెలిసినది తెలిసినట్టు ఘోషించటం భాష ఏమి ఘోషించటం? ప్రకృతి ఆత్మ పరమాత్మ తత్వాలను. ప్రకృతి పంచభూత తత్త్వం. అకాశ తత్త్రం (ఖగోళ విజ్ఞానం), వాయుతత్త్వం, అగ్ని తత్త్వం ( విడ్యుత్తు- డళ్మం, చోడకత్వం), జలం (రసాయనతత్తం), భూమి (భూతత్తం - భూగర్చ భూగోళం, సంచ భూతాత్మక భూమి, జీవులతత్వం). ఇదంతా భాషలోనే ఘోసషణం. మానవుని ద్వారా అవుతుంది. ఘోషణానికి పూర్వం భావగతం. ఆ స్రితి తనవరకే పరిమితం. అది ఇతర మానవులకందించే ఉద్దేశంలో ఘోషించటం. ప్రకటించటం. ఎండుకు ప్రకటించటం? చెప్తుటం? ఉచ్చరించటం? జ్ఞానం సర్వ్యవ్యాపకం కనుక జ్ఞానవాచి భాషను కూడా అందరికై అందించటం. అండరికి అందిస్తూనే అండుకున్నామూ? లేడు. అది వారి వారి యోగ్యతను బట్టే అందుతుంది. పంచభూతాలు అన్ని జీవులే సాత్తే. అయినా యథా శక్తిగా అనుభవిస్తున్నయి. అనుభమమేమిటి? భనము= అయినది. సృష్టిలో పంచభూతాలు, అనేక జీవయోనులు, ఒక్క జీవ యోని లోనే అనేక రకాల గుణకర్మలు, ఆ గుణకర్మల అనుసారం సృష్టిని ఉపయోగించుకోవటం. సమీపస్టం కావటం. అనుసరించటం. అనుసరించినప్పుడే ఉపయోగించు కొన్నప్పుడే జీవశరీరాలు యధోచిత కాలపరిమితికి వర్తించి నడుస్తుంటయి. ఉచితానికి భిన్నమైతే డురుపయోగం నిరుపయోగం. వర్తించినడే అనుభవం. ఈ అనుభవగుణపారమే భాష. జ్ఞానం సృష్టికారణ జ్ఞానం అనశ్వర అక్షర జ్ఞానం. ఆనంద జ్ఞానం. ఈ ఆనందమే లక్ష్యం. లక్ష్యసిద్ధికె వ్రళ్ళతి, శరీరం ప్రయోగశాల. ప్రకృతి

ప్రమాణిక ఆరునికసాహిత్యమేచనం.. 29 రఘుమశ్య అంటే ప్రధమ కృతి. సృష్టి కార్యారంభంలో ప్రధమంగా పరిణామగతిని పోండేది. సత్వరజస్తమ సాలు, ప్రకాశ క్రియా స్రితిశీల సూష్ముగతి క్రియా రంభస్థతి. స్థూల రూపం సంచ భూతాలు. ప్రపంచం ఈ ప్రయోగాన్ని తెలువటం భౌతిక జ్ఞానం. ఈ సృష్టి జ్ఞానం కూడా భాష ద్వారా ఉచ్చరించటం ప్రకటించటం అవుతుంది. భాష సృష్టి కారణ కర్పత్వానిడవుట వల్ల దాని జ్ఞానం అందుతుంది. అందుకొన్న వాడే విద్వాంసుడు. విద్వాంసుల నాశ్రయించుచే ఇతర మానవుల కర్తవ్యం, కర్తవ్యమే కర్పృజ్ఞానం. భాష ఆనంద వలతోష పరిభాష. ఆనందమనేది ఏమిటి అనుకున్నప్పడే అది ఆత్మ సంబంధం. ఆత్మాను భూతి ఆ దశలో భాషమౌనం వహిస్తుంది. భాచంలీనమవుతుంది. అది సంతృప్త స్థితి అవ్యక్త్షవసన్నత. ఇంద్రియ నిశ్వేష్టత. నిర్తిప్తత. అది శరీర (ప్రవేశ నిర్గమనాలకు అతీతమైన మోక్షం బంధవిముక్తి. దు.ఖాత్యంత నివృత్తి. ఇదే అసలైన ఆనందం. సాధించే సాధ్యమిదే. జన్మ వునర్జత్మలీ సాధన కోసమే. సాధన కొరత జవ్మ మానవుల్లో కోటి కొక్కడు సాధ్యాన్దై ప్రయత్నిస్తున్నాడు. మిగతా వారికి ఆనందం అంచే శరీర సంబంధం. ఇం ద్రియగంధం. ఇది పరిమిత స్రితికి లోబడితే కొంత సమయం *4దాక ఆనండ స్పర్శ. పరిమితి దప్పితే దుఃఖం. ఉదాహరణకు తిండి తినటం దాని ఆనందం. ఎంత తింటవు? కొంచమే. ఉచితానికి మించితే ఆయాసం. నిరంతరం తినలేరు. తిన్నా ఉండలేరు. అంటే శరీర బంధమైనడంతా తాత్కాలిక ఆనందం. ఆనండ స్పర్శ. తాత్కాలికొనండ మిష్టపడే వారి సంగతి కాదు చెప్పుకొనేది. కొంచెం సంపాదించుటలో ఎందరికి తృప్తి? ఇంకా సంపాదించాలనే అందరి ఆశ. చిన్న పదవి నుంచి పెద్ద పడవి, ఇంకా పెద్ద పడవి ఆశిస్తుంటారు. దేనికి? ఏడో పెత్తనమని. ఎండుకు పెత్తనం? ఎం తెచ్చి పెడుతుంది. ఎదో ఇష్టం- ఆశ. అది బంధనళృప్తి. ఇట్లే కోట్ల కొలది ఆస్తి సంపాదిస్తూనే వుంటారు. ఎండుకు? తింటారా? తినలేరు. పోయేటప్పుడు వెంటకొంచబోతారా? అది కాదు. కానప్పుడు డేని కోసం? తన తర్వాతి వారికి. వారి కోసం వీని కెందుకు? ఏదో సంబంధం! సంబంధం ఏమిస్తుంది? ఏదో ఇష్టం. ఇష్టమేమిటి? తృప్తి

ప్రామాజీక ఆధు "క నాహిత్య వివేచకం 30 రఘుమశ్య స్పర్శ. ఆనందం పేర ఆశ. ఆశ ఎండుకు? అది తెలునడు. తెలువని దానితో తెలివి తెల్హారడు. అందుకే. శాస్త్రం బుషులను, అప్పులను సంతృప్తులను అనుసరించితే ఉత్తరోత్తర ఆనండం. జీవాత్ములందరికి పరమాత్మడే ఆప్తుడు. ఇది నమ్మనివారికి చెప్పటం కాదు. నమ్మే వారికే,

మానవుని బుద్ది కొంతస్థాయికి మించిన తర్వాత ఆగిపోతుంది. తెలువనిదెంతో ఉంటుంది. అది అనంతం. ఆ అనంతంలో తనకు తాను సర్వసమర్పితమై నిర్మలంగా వుంటే అవ్వడు అసలైన ఆనందం అందుతుంది. అందుకునేది అత్మ ఆత్మ లేదను వారికిది చెప్పటం లేడు. అది తెలుసు కోవాలనుకున్న వారి జిజ్ఞాస నివేదిస్తున్నాను. పరంపరనందిస్తున్నాను. జీవితాన్ని పరిపుష్టంగా పరితుష్టంగా చేయటానికి పరితప్తమవుతున్నాను.

ఈ ఆనండ పరితుస్టిని పొందే సాధనలో భాష ఒక సాయి వరకు తోడ్పడుతుంది. ఆది ఆనందానుభూతిని కలిస్తూ, కలిస్తూ మౌనమవుతుంది. మౌన దశలో ఆ భానం అవ్యవధాన మననంలో లీనమవుతుంది. అది ఆత్మ సుగంధం. అత్యంత సూక్ష్మం. దాని భావం స్థూలం, దాని భాష ఐంకా స్టూలం.

శబ్ద బ్రహ్మ=శబ్ద్రం(వేడవాణి) , బ్రహ్మ=జ్ఞానం. అడే ఆనండం. ఆత్మ బుద్ధితో వివేచించి మనస్సు నాదేశించిస్తుంది. మనస్సు ప్రాణ వాయువును ప్రరేపిస్తుంది. అది మూలాధారాం నుంచి సంచరితమతవ్రుతుంది. నాభిద్వారా హృదయంలో (ప్రకాశించి అగ్ని చేత సంఘర్షితమై కంరం నుంచి ధ్వనిస్తుంది. అదేశబ్దం వాణి. అది మొదట ఆత్మ గతమైనది. సూక్ష్మస్థితి. కంర ధ్వనితమైనది స్థూలం. ఈ స్థూల మైన భాషను తెలిసి నప్పుడు ఉత్తరోత్తర సూక్ష్మమైన ప్రాణం, బుద్ది, ఆత్మ సాక్షాత్కార మవుతయి. ఇదంతా ఆంతర జగత్తు యొక్క జ్ఞానం. వేడూజ్మయంలో అక్కడక్కడ శబ్దానికే ప్రాణం, మనస్సు, బుద్ది అన్నారు. ఇవి ఆంతర జగత్త్సంబంధాలు.

శబ్దబ్రహ్మను ఉపాసించినప్పుడు, అధ్యయనం చేసినప్పుడు, ఆ శక్తి అజేయమవుతుంది. ఆనందమవుతుంది.

పామాణిక ఆధునిక నాహిత్య విపేచగం 31 రఘుమక్న అత్మ అశుద్ధ్భవైన పుడు [పాణం వునస్సు, బుద్ధి అనేవి (వ్రదూషితమవ్రతయి. అవ్వడు కంఠముఖరిత భాషకూడా అశుద్ధ మత్రతుంది. అశుద్ధమైనప్పడే అపజయం ప్రాప్తిస్తుంది దు ఖ బంధన మఛ్రుతుంది. అట్టీవారే అసురులు. మహాభాష్యం(పస్పశాహ్నికం) లో పతంజలి మహర్షి ఇట్దా అన్నాడు. 'తే£. సురా హేలయే హేలయో ఐతికుర్వంత: పరాబభూవు:" అంటే అసురుల అశుద్దకర్మల ఫలితంగా వారి ఆత్మ అశుద్దమవుతుంది. మనసులు, బుద్దులు, అట్లే వర్తించినవై ఉచ్చారణ దోషమై భాష ఆశుడ్డమవుతుంది. వికృతి పొండుతుంది. ఆదే అపజయాన్ని ఇస్తుంది. ఆసురలండుడే పరస్పరం తన్నుకొంటుంబారు. జ్ఞానులు అట్లా పరస్పురం తన్నుకోరు. అనబడే నేటి విద్యావంతులు అసురులే. పరస్పర ద్వేషులు. అనేక రకాల దుర్గుణ కర్మల ఫలితంగా వారి వాక్కు అప(భభంశమై సమాజ జీవనం చెడుతుంది. ఇప్పటికీ మంచి మాటలతోనే ప్రేమ, మిత్రత లేర్పడుతున్నయి. దేశ విదేశాలు కూడా పరస్పరం అభివృద్ది చెండచానికి స్నేహ సంబంధమాటల చేత వ్యవహరించుకొని _ప్పందాలు చేసుకొంటున్నారు. వాడి కెంత బలమున్నదో బుషులు సాక్షాత్కరించుకొన్నార్చు. జ్ఞానమే జయం. అణ్జానమే అపజయం అధునిక భాషలు [బతుకులు అసుర లీలలు. అశాంతి జ్వాలలు అందువల్ల ఏకాగ్రత, చిత్త వృత్తి నిరోధం అవసరం. అడే యోగం. బుుషులు యోగులు. అందుకే అంత శుద్దమైన పూర్షమైన వాక్కును సావాత్కరించుకొని విశ్వ శ్రేయస్సునే కూర్చినారు. భాషా వైెజ్హానిక తత్త్వం భాష అంచేవేడ భాషనే డేవభాషనే. ఎండుకంచే ఆ భాషజ్ఞానవాచి జ్ఞా అందే నే తెలువడగినది. తెలుసుకోడగినది. తెలిసినది. తెలివి. పరమాత్మ. ప్రకృతి- ఆత్మజ్ఞానం. వీటిలో విశేషమైనడే విశిష్టమైనడే విజ్ఞానం. అంటే పరవూత్మను. తెలుసుకోవటం. అదేమిటి? వనవాల కారణం. దేనికి మూలకారణం? ప్రకృతి ఆత్మలకు వ్యవప్ట్ర చేయుటకు. దాన్ని ఎందుకు

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం వై రఘుమశ్శ తెలుసుకోవాలె? కార్యానికి కారణం కనుక తెలుసుకోవాలె. కారణాన్ని బట్టి కార్యమవుతుంది. కనుక కారణమే ఆనందం. ఎందుకు తెలుసుకోవాలౌ? తెలుసుకొందేనే ఆనండం. రోగం దు:ఖం రాకుండా ఉండటం ఆనండం, తన్నిరోధ ప్రయత్నం అవసరం. ఆ ప్రయత్నం ఆనండం కోసమే. ఒక యంత్రాన్ని కూర్చటం, విప్పటం తెలిసితే ఆనందం. అది రాకపోతే ఆ అజ్ఞానం దుఃఖం. యంత్రం అడంతకది కూర్చుకోడు. విప్పుకోడు. అట్లే ఈ జగత్తు ఈ మానవ శరీరం దీన్ని కూర్చి విప్పే కర్తయే కారణం. ఆ కర్తలోని ఆ నిర్మాణ నిఫపుణతను కుశలతను అధికారిక శక్తిని అనుసరించినప్పుడే తెలుస్తుంది. తెలిసేది విజ్తానం విజ్ఞానమే వీక్షణం (వీక్షణం వికృతమై ఆంగ్లంలో విజన్‌ శబ్దం). అది (ప్రకాశం. అనంత [పకాశం. సూర్యచం[దులకంటే పరవుజ్యోతి. విజ్ఞానమంటున్నత్హ్రి. నేటి పరిమిత పదార్ర విజ్ఞానులు ఖగోళ శాస్త్రజ్ఞులు. ఖగోళం కంచే అధికమైనది, కారణమైనది పరమ జ్యోతి. అది బుషులు దర్శించిన వీక్షణం. విజన్‌ ఇది అనబడే ఆధునిక వైజ్ఞానికుల్లో లేడు. వీరిలో ఉన్నది జడత్వ డర్భనం.శరీరం జడం. దాన్ని నడిపే ఆత్మ ఒక జ్యోతి. దీన్ని విడిచి శరీర పరిశీలన ఆధునిక వైజ్ఞానికం. ఆత్మను, పరమాత్మను వివేచించేది వైధిక విజానం వైదికభాష. బుషుల దర్శనమే అత్యంత విజ్ఞానం. ఎట్టెతే సౌరకుటింబానికి సూర్యుడు కారణమో అత్లే సమస్త విశ్వానికి కారణం పరమ జ్యోతి. ఇది వేడ భాషలో వివేక ఖ్యాతి. జ్యోతిషాం జ్యోతిరేకం (యజర్వేడం) ప్రకాశ పదార్జాలన్నిటికంచే ఆ జ్యోతి ఎం. ఒక్కటే. దీన్ని తెలుసుకోవటమే హైచెక్‌ ఉత్తరోత్తర బరీయమైన అధిక (హైచెక్‌) ప్రభా- ప్రభూ. జో్యోతిషాంగంలోని 36 శ్లోకాలు బుగ్గోతిషం, 44 శ్లోకాలు యజబజ్యోతిషం, కే(2 శ్లోకాలు అధర్వ జ్యోతిషం లభిస్తున్నయి. సామజ్యోతిషం లుప్తం.

పైామాణిక ఆధునిక నాహిత్య వవేచగం 33 రఘుమశ్న రథే నిశ్వమయే చక్రం కృత్వా సంవత్సరాత్మకం ఛందాం స్యశ్వాస్త త్ర యుక్తా పర్యటత్యేష సర్వదా ఆమూలకారణ జ్యోతి ద్వారా సృష్టిరచన జరిగింది. గ్రహాలు నక్షత్రాలు రాశ్‌ తిధులేర్పడినయి. అడే విశ్వమయం. రమణం. పురుషం, పూర్ణం. దీన్ని తెలుసుకోవటమే మానవునిలో శివసంకల్ప మస్తు. అధర్వ వేడం (9-7- 2-5, 19-8-1-2) (బు, 1-84-15) (యజ. 3-9, 13-25) ఈ సృష్టి జరిగిన తర్వాత అందలి ఒక సౌరకుటుంబ పరిధిలో కొంత స్థూల పదార్ధ జ్ఞానం నేటి వైజ్ఞానికుల పరిమితి. ఐది లోయర్‌ టెక్‌ హైయెక్‌కాడు, జ్యోతిషామయనం చక: "వేదాంగ జ్యోతిషం వేద చువుగా ప్రాణినీయ శిక్షలో నిరూపకమయింది. ఇది గణితాత్మకం. వేదాంగ శాస్రాణాం గణితం మూర్హన్యసంస్థితమ్‌ (వే. జ్యో. ౪) అంటే వేదాంగ జ్యోతిషం గణిలాత్మకంగా సర్వశ్రేష్టం. కాలగణనం దీనితోనే చేయబడింది. వేదాంగ జ్యోతిష రచయిత లఘధ. (వేదా. జ్యో. ౨). ఒక్కొక్క గ్రహం నషత్రం ఏ ఫ్రితిలో ఎ కక్షలో ఎంతెంత దూరంలో, ఎంతకాలం దేనికేది ఆకర్షణానుకర్షణలో, ఎండుకు పరిభ్రమించాలెన్లో, దాని కి వర్తించే మాన ప్రమాణ ఆధారం గణితం ఈ్ళసమస్త గణాధిపతి గణపతి, పరను పతి. పరనుజ్యోతియే. అది సర్వజ్ఞం. సర్వజ్ఞానముయం.

ఈ కాల గణాత్మిక జ్యోతిషం వైదిక య్యజకర్మ సందర్బం. పరమ జ్యోతియే అగ్ని. అగ్రణి. స్పష్టికారణాన్ని. అన్నిమీలే(బు 1-1-1). ఆ పరమ జ్యోతి చేత సృష్టి యజ్ఞం ఉరిగింది.

వైదిక భాష ధాత్వర్థ యౌగికార్థ జ్యోతిష పరిభూషితం.

జ్యోతిళ్శా,స్త్రంలో 1. సంహిత (ఐండులో సంపూర్ణ జ్యోతిష సత్యాలు వర్లితం), 2. సిద్దాంతం (ఇండులో గణిలాధారిత గ్రహగతి విచేచనం) 3. హోరా (ఇందులో జాతక ఫల ముహూర్తాది నిర్ణయాలున్నయి)

వామౌజీక ఆధునిక నాహిత్య విపేచనం వీ రఘుమళ్య ఆధునిక విజ్ఞాన వేత్తల కందని జ్ఞాన రహస్యాలు అనాది కాలంలోనే బుషులు దర్శించినారు వేదాల్లో వందల కొలది మంత్రాలు నిదర్శనాలు. వాని లర్థ వివేచనం అపూర్వ వైజ్ఞానికం ఆకాశం ఖగోళం. గోళమందే గుం డ్రం పరమాణువు నుంచి జగమంతా మండలా కారమే. అండం సిండం బ్రహ్మాండమంలా మండలాకారమే సూక్ష్మం లం మండలమే. ఆకాశం గోళమే అది ప్రకాశ ప్రసారిణి. శబ్దగుణవాచి. ( జ్ర అష్షనసు స్థానం. అంటే పంచభూతాలు సూర్యచంద్ర నషత్రాలెల్ల ఉండే స్టానమే ఆకాశం. పడార్జాలుండే స్టానం. ఆసమంతాత్‌ దీప్తౌ ద్యుత దీప్తౌ ధాతువునకు ఇసన్‌ ప్రత్యయంతో జ ఆడేశంతో జ్యోతిస్‌ శబ్దమేర్చడింది. (డ్యుతేరిసన్నా దేశ్చాజ:) అందే దీప్తి, ప్రకాశం, ప్రకాశ పడార్ధ సంబంధమని అర్ధం సూర్య చండ్ర ప్పధివ్యాది గ్రహాలు, బుతువులు ఆదిగా గల మాస అయన కాల గణనం, రాసుల ఫ్రితిగతులు జ్యోతిష సంబంధాలు. వేదార్ర జ్ఞానాన్జా జ్యోతిషం ఉపయుక్తం. శకునాపళకునాలు శారీరక్ష అంగరేభాలక్ష్షణాలు వలటన్నగున 0ంము , జ్యోతిషానికి వర్తించవు. కల్పితాలు. ముహూర్త చింతాన్తుణి, నిర్ణయసింధు, ధర్మ సింధువంటి జ్యోతిష గ్రంథాలు స్వపోకల కల్పితాలు. వీటికివేదాం/ జ్యోతిషంతో ఎట్టి సంబంధం లేదు. ఆంగ్రమాసాలు, క్యాలెండర్డు అవైడ్డాని కాలు- జ్యోతిష విరుద్దాలు. అజ్ఞాన అనుకరణాలు. జ్యోతిషం గణితాత్మకం. పరమజ్యోతియే గణపతి. గణానాం పతిః వేదంలో గణిత ముంత్రద్రష్ట మేధాతిధి బుషి. బుగ్వేడంలో 313 మంత్రాలు, యజుర్వేడంలో 40 మంత్రాలు, ఆధర్వవేదంలో 17 మంత్రాలు ఈ బుషి ద్రష్టవ్యాలు. ఇతడు ఈ విషయంలో గణితానికి ఆద్యుడు. ఇతని సేరనే గణిత వ్యవహారం ఇప్పటికి వుంది.

వామాజణీక ఆధునిక నాహిత్య వచనం వ్‌ రఘుమశ్య

(మేధాతిధి

మేధా= 142026 తిధి: తిధిస్‌= 105

సిర 2టం + 1100 = ౧4300 + |12 +60

ఐట్లా మేధస్సు మధింపజేసేది ఆ గణితమే. అగణిత గుణితమే. ఎకంసత్‌= ఒక్కడే(1) బ్రహ్మ. ఆ తత్వమే, అఆసడ్‌= సామ్యావస్టలోని ప్రకృతిని అంచే శూన్యష్ట్రితిలోని(0) ప్రకృతిని సంకల్పంతో సమ్యక్‌ రచనతో భంగం చేసి విషమూవస్టలో దాని త్రిగుణాలను విస్తరింపజేసినాడు. ఈ విశ్వమంతా అట్టా వికాసం పొందింది. సృష్టింపబడింది. ఈ సృష్టిలో బ్రహ్మతర్వాత శూన్య ప్రకృతి " (అడ్‌ ; 6" శూన్యం, జీరో) అనేది మూలాధార భూతాలై గణితమంతా అభివృద్ది చెందింది. సాంఖ్య శా,స్త్రమీ గణితాధార విజ్ఞానమే. గణిత మూల సూత్రాలెల్ల వేడంలో అత్యంత సూక్మరూపాలై ఉన్నయి. ఇప్పుటి మాటల్లో కంప్యూటరైజేషన్‌ అనాలె,

ఇదంతా వేడ భాష్లామాధ్యమంగా వ్యక్తం. అనంతరం నేటి వికృత భాషల్లోకి అవణేషాలుగా మిగలటం జరిగింది. అంకగణిత, చీజగణిత, రేభా గణిత, డేత్ర గణిత వ్యవహారం కాలగణన మంతా జ్యోతిష వినేకమే. ఇప్పటికి నేయి సంవత్సరాల శ్రందచి మహారాజు భోజుడు రచించిన సమరాంగణ నూత్రాధారలో గణిళాధారంగా ఈనాటి నిర్మాణ కలెల్ల ( అర్భియెక్‌ ఇంజనీరింగ్‌) చెప్పబడినయి. 31 ప్రకరణాల యంత్ర విధాన గ్రంధంలో యంత్ర కళలు తెలుపబడినయి. విమానాలు నావలు యుద్దవిమానాల నిర్మాణాలు అందులో ఉన్నయి.

శబ్ద [బహ్మ అంటేనే భాషా విజ్ఞానమని సుస్పష్టం. విశిష్ష జ్ఞానమే విజ్ఞానం. అంచే భాషయొక్క విశిష్ట జ్ఞాకమని భావం. వేదంలోనే జ్ఞాన విజ్ఞాన తత్త్వాలు అత్యంత పూర్ణంగా తెలుప బడ్రయి దాని ప్రయోజనం అన్ఫుతత్వం. ఉపనిషత్తుల్లో దాన్నింకా స్పష్టం చేస్తూ 'విజ్హానమానందం (బహ్మ"" చెప్పబడింది. అంటే ఏ జ్ఞానం ద్వారా ఆనందం ప్రాప్తిస్తుందో అది విజ్ఞానం. విశిష్ట జ్ఞానం. అదే (బ్రహ్మ బ్రహ్మానందం. ఈ ప్రయోజనమే విజ్ఞానం- భాష అడే

ప్రామాణిక ఆధు ౩5 నాహిత్య వివేచగం 36 రఘుమన్న సర్వశ్రేష్టం. విజ్ఞానం ద్వారానే వేదాలు తెలుసుకోబడుతయి. (విజ్ఞానేన వా బుగ్వేడం విజానాతి, యజుర్వేదం, సామవేద మాధర్వణం, విజ్ఞానముపాస్వ -ఛాందోగ్యోపనిషత్తు, ఉ -7-7-1) దాని సారాంశం విజ్ఞానాన్నే ఉపాసించవలె అవి. స్థూల పదార్థం యొక్క స్థూల రూప జ్ఞానమే అపరావిద్య. ఇది జడ వదార్థ విద్య. సూక్ష్మపదార్థం యొక్క సూక్ష్మతత్త్య దర్శనమే పరావిద్య. ఇది చేతన విద్య. ఆనంద విద్య అదే వేద విద్య ఇదే విశిష్టం. భాషావరిష్టం. అనబడే అధునిక విజ్ఞానం అపరావిద్య జడ పదార్థ (ప్రయోజనం. అది దుఖ బంధనం అశాంతి దాన్ని తెలుసుకొని దానికి దూరముండటమే చేయవలసింది. కాని ఆధునిక [పపంచం దాన్నే అనుసరిస్తుంది. అన్ని అవివ్మరణలన్ని దాన్నే బుజువ్ర వరున్తున్నయి. కానీ అది యథోచితమై అనంద విశిష్టతకు అంటే పరావిద్యకు భంగం కలుగనంత వరకే స్వీకరించాలి. ఉదాహరణకు -యంత్రాలు నూనవ్యనికి సేవకొవృత్తినే చేయాలె. యజనూనిగా కాడు. యజమానిగా నెత్తిన పట్టుకున్నండుకే నగర జీవనం ఊపిరి పీల్చజాలక ఉక్కిరి బిక్కిరవుతున్నది. ప్రాణవాయువు డూరం చేయబడుతున్నద్ది. శ్వాసకోశం బలహీనమవుతున్నది. ఆ యంత్ర ధ్వనుల వల్ల కర్ధ పుటాలు ఛెచేలు 'ఫెచేలు మంటున్నయి. నినకూడని మూటలు పాటలు ఆటలు వేటలైనయి. ధ్వని కాలుష్యం ధనికమైంది. పంచేంద్రియాలు ఇంద్రజాలంలో పడ్డయి. జీవనోద్దేశం డురుడ్లేశపూరితమైంది. ఐది తెలిసే బుషులు దీని వైపు వెళ్లొద్దన్నారు. తన్ను నియత్రించుకోలేని వాడు తలగొట్టుకుంటాడని తెలిపినారు. జన్మ అశాంతి కోసం కారాదు. ప్రశాంతి కోసం. అది ఈనాటి భాషల్లో లేదు. ఇంకదీనికో విజ్ఞాన మెక్కడ? ఆధునిక భాషా విజ్ఞానంలో పరిమిత చారి త్రక దృష్టి ప్రచలితమైనది. కొంత తులనాత్మకంగా వస్తున్నది. 06 6150006076 620286 ౦3016006 0₹ 12080226 29

వామౌాణిక ఆధునిక నాహిత్య వేచనం 37 రఘుమన్న 001౧061766 ౧౦౪ 2 ర2)/3 13 1౯8 11560౧1021 014౧2062 & 12026226 0 2 ౪/06 19 ౧౦ 10026 (2560 25 30066108 817600 0౧0610? 1|| -0//0_/౮ ౧6౭౧౦౫ -4/784486. నొగద్లంం4

ఇట్టి పరిశీలనం భాషా విజ్ఞానం కాదని జ్లు వర్సన్‌ కూడా గ్రహించినాడు. ఒక్క భాషా వ్నేత్రంలోనే గాక మిగతా క్షేత్రాల్లో కూడా నేడీ విధానమే కన్పిస్తున్నది. అయితే అది పైపై ప్రాకులాటకే వర్తిస్తున్నది. నేడభాషా విజ్ఞానంలో విజ్ఞానంతో పాయి శబ్దం యొక్క పుట్టు పూర్వోత్తర చరిత్ర (వ్యుత్పత్తి- ధాత్వర్థం, పారం పర్యత, _పామాణికత) యాస్క నిరుక్త శాస్త్రం తెలుపుతున్నది. భాషా విజ్ఞానంలో ఇది నుహత్వమైన పూర్ణ శాఖగా పాశ్చాత్య భాష్తా శాస్త, వేత్తలు గుర్తించినారు. ఆ నిరుక్తం వేదానికి ఒక అంగం. విజ్ఞాన రంగం. బుద్ది సాగర ఉత్తుంగ తరంగం. అది పాణిని వ్యాకరణం కంచే పూర్వం. ఆ ప్రామాణిక పరంపరను పాణిని పరిరశ్షించినాడు. అథ: శబ్బాను శాసనమ్‌ అంటూ సూత్రీకరిస్తూ వ్యాకరణాన్ని ఐతిహాసికంగా తులనాత్మకంగా వివేచించి కూడ తెలిపినాడు. భాషా విజ్ఞానం యొక్కమరో శాఖ ధ్వని విజ్ఞానం (ఫోనెటిక్స్‌). దీని విషయంలో వేదాంగ.శిక్షా[గంథాలు, ప్రాతిశాఖ్యలు అపూర్వంగా విశ్లేషించినయి. ఆధునిక భాషావేత్తలంత దాక ఎదుగలేకున్నారు.

ధ్వని విజ్ఞాన విషయానికి వర్తించిన అత్యంత సూక్ష్మతత్త ఆవివృ్యరణలో భారతీయ బుషులు మిక్కిలి తపస్సు గావించి యుండిరి. వారు మూల తత్వాన్ని ముందుంచినారు.

6 106 10 106012 ౧210520608 1౧౪650226003 1౧60 ౧0064105 *గ6) 2 ౧110466 630౧0600 ౦ 62గ% $0౪806 206 15 10౧౫100, .. 6201165 000౮౯1064009 *౪ల6 2768 40 ౧6 0061161082 ౪6౧ ౦20 61౧0102101! 3016006.

-క2004002424/2 5౧424060, ౧4౧౧609 భాషా వివేచన జ్ఞానం మరియు పారిభాషిక శబ్దాలు వైదిక ధ్వవి

పామాణీక ఆధు వకనాహిత్యవివేచగం.... ఏరీ రముమన్న విజ్తానం నుంచే పాశ్చాత్య భాషా వేత్తలు (గహెంచినారు.(ఫోనెటిక్స ఇన్‌ పన్పియంట్‌ ఇండియా. డబ్యు ఎస్‌ ఎలెన్‌. వుట. 3) ఇది తెలుసుకోకుండా ఆధునిక ధ్వని విజ్హానం వర్థిల్లదు. భారతీయ వ్యాకరణ కర్తలను ధ్వని విజ్ఞాన వేత్తలను । 9 వశతాబ్దధ్వని వాదులు ఊహించజాలరు. ₹1టం([06120 ౭౧20221203 206 ౧౧౦౧౦౬౦120 ౪౧012 ఏ6 1౧0౮066066 2౧6 [6000000666 10 ౪3 113 615[061( 60 1౧221006 0౪! 190) ౧౦౧౧౧ 3800001 ౦0 ౧1006405 -వ// 1/71/0647 /0గబ-4//6% -ని 3 పాణివీయ వ్యాకరణంలో శబ్దము, అపబ్బము వనివేచింప బడ్డప్పుడు ఆసగగ్రైలు ఉచ్చారణ దోషాలవల్లనే ఎర్చడుతున్నాయని స్పష్టమైనయి. ఇవే ధ్వని భేదాలకు అధారం. వర్ణ పరివర్తన నియమాలు కూడా పాణిని ఎర్చర్భినాడు. శిక్ష ప్రాతి శాఖ్య, ధ్వని విజ్ఞానం, ఛండో విజ్ఞానం వంటివన్నీ వ్యాకరణ శాఖలై భాషా విజ్ఞానాన్ని పరిపుష్టం చేస్తున్నయి. శ10 621/1 (౧౧156610 1౧ 1102015640 ౦003961౧/20003 206 0125511026003 ౪/66 [౧6 016 1౧6120 8౯20121205 -లింం0/ (664-6గై్రి4ం86ల -6140/౯ / 77 20 భారతీయ ప్రాచీన వ్యాకరణ కర్తలు భాషా శాస్త్ర వివేచనలో పాశ్చాత్యులకు వ(పవ్రథమ గురువులు అని పాశ్చాత్యులు గుర్తించిన విధం నేటి భారతీయ మేధావులు అనబడే వారు ఎందరు (ప్రశ్నించుకుంటున్నారు! అనేక వేల సం ల పూర్వమే భాషా విజ్ఞానంలో బుషులు, మునులు సమగ్ర దర్శనం గావించినారు. అది ఇప్పుడు కొంత స్థాయి వరకే ఈ 19 వ శతాబ్దంలో మ్లోషణకు వచ్చింది. అయినా బుషుల స్టాయినండుకోలేకున్నారు. గార్వుడు, గాలవుడు, శాకవాయనుడు, శాకల్యుడు, యాస్కుడు, ఇంద్రుడు, పాణిని, పతంజలి మున్నగు వారు ప్రముఖంగా ఈ విజ్ఞాన రంగంలో సర్వ శ్రేష్ట స్మరణీయులు.

పామాణీక ఆధునిక సాహిత్యవివేచకం. 39 రఘుమళ్య మహేశ్వర సూత్రాల్లో ధ్వని యొక్కస్థాన ప్రయత్నాల అనుసారంగా వర్గీకరణం ఉత్తమంగా చేయబడింది. ఆ విషయంలో పాణిని అ[గ్రగణ్యుడు. శబ్దం యొక్క నివేదనం సూక్ష్మ స్థూల రూపంలో ఆర్ష వాబయనుంతట డర్భించవచ్చు. శబ్దం యొక్క స్థూల రూసం నాడం. సూక్ష్మ రూపం ప్రాణం, మననం, ప్రజ్ఞానం. శబ్ద బ్రహ్మను సావాత్కరిందుకుంచే సూద్మ స్టూల తత్వాలు అందే ఆంతర బాహ్య రూపాలు డర్భనమవుతయి. దాని వల్లనే శబ్దాధికారం, భాపష్తాధికారం, లౌకికాలౌకిక నిర్వహణం. అందువల్లనే వేదశబ్దమే జ్ఞాన వాచకం. స్థూల రూపంలో మంత్రం వూర్ణ రూపంలో సూక్షరూవపంలో పూర్ణ విజ్ఞానానందం. వాగర్ధ్థమయం, భర్తుహరి నాక్య పదీయంలోను శబ్ద బ్రహ్మ యొక్క బీజ తత్త్వం చేత ఈ సృష్టి ఏర్పడిందని స్పుష్తసర్పిబడింది. ఐదే అర్ధం బైబిలు లో స్వీకరించబడింది. పరమాత్ముడు సముద్రము కమ్ము అనగానే అది అయ్యింది అనే బైబిల్‌ వాక్యం శబ్ద బ్రహ్మ మహత్వాన్ని గ్రహించినట్లిడే అనాది నిధనం బ్రహ్మ శబ్జ తత్త్వం యడకషరం

• వివర్తతేిిర్ర భావేన ప్రక్రియా జగతో యత" (వాక్యషదీయం 1-1) శబ్దస్య పరిణామోఇియ మిత్యాన్నూయ విడో విదుః ఛండో 2_భ్య ఎవ ప్రధమం విశ్వమేతడ్‌ వ్యవర్తతే (వాక్య పదీయం 1-120) మానవ జీవిత నిత్య వ్యవహారంలో మంచి చెడ్తలకంతా మొట్టమొదట వాణి యొక్క ప్రభావమే దుష్ట గుణ కర్మ సంస్కార 49తులు అశుద్దులు. అట్టివారి భాషలో శబ్దం అశుడ్దవై అప భంశవ్రై అన ర్చాలకు ఆఅపజయాలకు మూలమవుతున్నది. శుద్ద వ్యవవారమైన వాణి -శబ్ద బ్రహ్మ సుర విజయం. దైవీ సంపత్తి . విజ్ఞానవృత్తి. నివృత్తి. అందువల్ల శబ్దం, అర్థం, అక్షర తత్త్వం వాని విజ్ఞానం, అనంద

వామాణీక ఆధునిక సాహిత్య వచనం 40 రఘుమశ్శ (ప్రయోజనం సొక్షాత్కరించుకుంటేనే మానవుడు సుఖిస్తాడు. వాడే కవి అవుతాడు. అప్పడే శబ్బాను శాసనం. అ అక్షర తత్త్వ౦- స్వరూప స్వభావం బుచోలక్షరే పరమే వ్యోమన్‌-(బు. 1-! 64-39). సమస్త విశ్వరక్షన తత్వమే అవరతత్త్వం. అక్షరం. అంతవరకు తెలిసి పొండటమే విజ్ఞానం. బ్రహ్మానండం.9ది తెలువని బతుకు డుర్చరం. క్షరం. అక్షరవుంచేమిటో దావి తత్సనే ఎవిటటో తెలుపుకోకుండా భాషిస్తున్నారు. లిఫిస్తున్నారు. (గ్రంథాలు కూరుస్తున్నారు. కవులవిపించు కుంటున్నారు. పండి తులై పోతున్నారు. భాషాళా(స్రులవుతంన్నారు. ఉచ్చరించజాలకుండా ఉన్నతులనం కొంటున్నారు. ఊకదంపుడు వాదులవుతున్నారు. అక్షరం తెలునకుండా ఎన్ని విద్యాలయాలో! ఎన్ని విద్యలో! అందరు విద్యావంతులేనట। భాషకు పువాది రాయివంటిది అక్షరం. కారణ రూపం. న+ క్షరం= అక్షరం. నాశనము కానిది. అస్తిత్వం పోనిది. అక్షరం నకరం విద్యాడశనో తేర్వాసరో౬వరయమ్‌ నరం వా హు: పూర్వ సూత్రం కిమర్టముపదిశ్యతే (మహాభాష్యం- పతంజలి. 1-1 -5) అక్షరమే విద అది అమృతం (అమృత మశ్ళుతే- వేడం). వ్యాస్తమైనది. గతిశీలమైనది. క్రీయాపిద్దికై-వరణీయమై స్వీకరింపదగుట వల్ల అది వర్ణమనబడింది. స్వీకరింపకపోతే మానవునికి సుగతి లేదు. లేవి పక్షంలో పశుసమానమే. అక్షరం ఆకాళశవాసం. ఆకాశ వాయు తత్త్వ సంయోగం వల్ల ఉత్పన్నమవుతుంది. ( ఆత్మబుధ్యా) మానవాత్మ తన బుద్దితో లర్రసంగతి చేస్తూ

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్య విపేచనం త రఘుమశ్య మనస్సును ప్రయోగిస్తుంది. ఆ మనస్సు జఠరాన్నిని తాకుతుంది. అది వాయువును (ప్రేకేసిస్తుంది. అప్పుడా వాయువు హృుడయాకాశంలో వ్యాపిస్తుంది. క్రమంగా ముఖం నుంచి ధ్వనితమవుతుంది. ఘోషణ నువుతుంది. ప్రస్పుటమవుతుంది. అది స్టూలరూప అక్షర సంకేతం. భాషా చిహ్నం.

భాషా చిహ్నాలకే అక్షరాలని ఎందుకంటున్నారు? నాశనము కొనని అంటున్నారు. నాశనము కానినేమిటి? పదార్డాలు! అవి మౌలికంగా మూడే. ఒకటి కారణ పదార్ధం. రెండవది కార్య పదార్హం. మూడవది కార్యాన్ని అనుసరించే పద్వార్ధం. వీనికే సరనూత్మ , ప్రకృతి జీవాత్మలని పరిభాష, పరిభాష అంచేనే అంతట వ్యవహారమయ్య్యేది.

కారణ పదార్రం సూవ్య్మమైనది. మహాచేతనమైనది. సర్వవ్యాప్తమైనది. సూక్ష్మరూప స్రక్ఫతిని స్టూలంగా సూవ్మంగా పరిణమింపజేస్తుంది. ప్రకృతిని అనుభవిస్తుండే జీవాత్మలను నియంత్రిస్తుంది. ఈ వటాడం పదార్జాలు వియమాలు. ఆక్షరాలు. అవివాళశములు. వీటిని తెలుసుకోవటమే విద్య- దాన్ని వ్యక్తీకరించే భాషలో వీటివి అక్షరాలని అంటారు. ప్రవ్పతిల్లో పంచభూచాలున్నయి. అవన్నీ ఓతస్రోతాలయినయి. ఆకాశంలో

(గ్రహనషత్రాలున్నయి. అందులోనే ప్పధివి ఒకుమి ఆవ్ఫధివి మీడకేసూక్షు జీవులు స్థూల జీవులున్నయి. స్తూల జీవుల్లోనే పశుపవ్యాడులు మానవులు. మానవులే జ్ఞానజీవులు కనుక అక్షర భాషీయులై అక్షర తత్త్వ జ్ఞానాన్ని పొంది సుఖించవలసీన వారు. ఆధువికంలో కేవలం ్రకృతివి గూర్చి కొంత పరిమితిలో తెలుసుకొంటున్నారు. తెలుసుకొంటూ వికృతిగా వాడుకొంటున్నారు. కానీ బుషులు ఆ అక్షర పదార్దాలను మూడింటిని తెలిపి దం:ఖ బంధవొలనుంచి వివలుక్తులంలవారం. వివేచించి వమునకుపదేశించినారు.

వర్షజ్డానం వాగ్విషయో యత్ర చ బ్రహ్మవర్తతే

తదర్హ మిష్ట బుడ్హ్యర్థం లఘ్వర్ధం చోపదిశ్యతే (మహాభాష్యం. 1-1-2)

వామాణిక ఆధు 5 సాహిత్య వివేచనం తై రఘుమన్న

అక్షరం యొక్క యధార్థ విజ్ఞానం తెలిసినప్పుడు అభీష్ట సిద్ధి కల్గుతుంది అంటే ప్ర్ఫితి ఆత్మపరమాత్మ ల యొక్క యథార్ర జ్ఞానంలో ఉత్తరోత్తర విశిష్ట జ్ఞానమే అవర పరమాత్మ తత్త్వం. సృష్టి కారణత్వం. దాన్ని స్వచ్చంగా ప్రయత్నిస్తే అడర బ్రహ్మ సావాత్కారమవుతుంది. ఆది శబ్ద ప్రమాణమైన వేడం ద్వారా గురుముఖంగా వర్లోచ్చారణ విధి విధానాన్ని అండుకోవాలె. నిర్ర్రాంత జ్ఞానాన్ని పాందాలె. అప్పుడే నివృత్తి.

పరమార్థ లక్ష్య లక్షణ మక్షరం శబ్దం. శబ్రబ్రహ్మ. పరమ కారణాను శాసనమే ఈ సృష్టి సంచాలనం . ఆ అక్షరుని అక్షర నియమాను శాసనమే భాషా వికాసం దీన్ని అనుసరించినప్పుడే మానవులు పరస్పరం (ప్రేమతో ఆత్మీయతతో సుగుణ కర్మ వ్యవహారంతో మనగలుగుభారు. మతపఫురాణ వాదాడుల కాలం నుంచి ఈ అనుశాసనం విడిచి పెట్టు బడింది. విజ్ఞానం విపరీతార్డానికి వర్తిం జేయబడింది. అజ్ఞాన బంధాలై అన్ని సంబంధాలు తెగిపోయినయి. అంటే అక్షరానుశసనం లేకపోతే అంత వినాశనమే అదే దుష్ఫలితం

అక్షరాలు స్వరాలు వ్యంజనాలుగా అనబడుతయి.

(స్వయం రాజంతే ఇతి స్వరాః) స్వయంగా ప్రకాశించేవ్ని జ్ఞానాన్ని ఇచ్చేవి స్వరాలు. అచ్చులు, అన్యాక్షరసహాయ నిరపేక్షశాలు, వ్యంజనాలు స్వర రహితాలు, స్వర సమంచితమైనప్పుడే వ్యవహరింపబడుతయి. ఇట్లా స్వరాన్ని అనుసరించిన్పుడే సున్న అనుస్వారమనబడింది.

దీని తత్త్వం వివేచించవలసి వుంది.

పకృతి ఆత్మపరమాత్ష అనేమూడు అక్షరాలని తెలుసుకున్నారు. ఇందులో పయాత్మన్వయం సకాశు. స్వయం జ్ఞానం. స్వతం త్రం. అందువ్వునే భాషలో అచ్చులకు న్వరాలని పేరు. ప్రరృతిసామ్యాచ్దుకి& ఇ౧౦౪6 5131(6- శాన్యస్టితి (0-ను) నుంచి స్వరం యొక్క- స్వయంభూ పరమార్థం యొక్క అనుశాసనానుసారంగా అనుస్వాయమై పరిణామ శీలమవుతుంది. జీవాత్మలు కూడా ఆన్వరాన్ని అనుసరించే విధికి వర్తిస్తయి. ఇవన్నీ భాషలో వ్యంజనాక్షరాల స్థాయికి చెందినయి.

ప్రామాణిక ఆధునికసాహిత్యవివేచనం 43 రఘుమన్న అక్షరాను శాసన ఉచ్చారణ రూపం ప్రకృతి శబ్దం అది నియమం తద్చిన్న ఉచ్చారణ దోషస్థితి రూపం వికృతి శబ్దం ఇది నియమ రహితం నియమ రహితమైనప్పుడే ఉచ్చారణలో దోషం వస్తుంది. అనేక వికృతులుగా పలుకబడినప్పుడే ఈనాటి భాషలెల్ల అనేక అపభ్రంశ రూపాలుగా మారిపోయినయి. ఇట్లా భాష బ్రష్షమైనప్పుడు భావం చెడుతునుది. బతుకు డుష్టమవుతున్నది. అందుకే మానవ జాతి అనేక విషను విభేదాలతో సర్పుర నాశనం పోండుతున్నది. ప్రతి ఇద్దరిలో ప్రతికూలతయే. దీనికి సమాధానం, తిరికి అక్షరానుశాసన విచారాచార శిక్షణమైనప్పుడే సాధ్యం. అక్షరాను శాసనమైన కవిత్వం నిత్కం నిఖిలత్వం అదే జ్ఞానమైతే విజ్ఞానం విశిష్టం అదే శిల్పమైతే అనల్బ్దం గానమైతే గాంధర్వం సామగానం. చిత్రమైతే విచిత్రం. విశాలనేత్రం. ఇట్లే సర్వత్ర అక్షర తత్త్వాన్ని అన్వయించుకోవాలె. అజ్ఞానం డూరం చేసుకోవాలె. ఆనందాన్ని అనుభవించాలె. జన్మ సార్టకం కావాలె. వర్త ధాతువునకు ల్యుట్‌ ప్రత్యయం చేరి వర్షనమ్‌ అయ్యింది. కలికవులు వర్త _ అవర విజ్ఞానం తెలువకుండానే వర్ధనం గావిస్తుంచారు. ఉచ్చారణాది విధివిధానం లేనీ వికృత విద్యాభ్యాస ఫలితమే అది. గ్రీకు, లాటిన్‌ ఇంగ్రీషు, (పంచ్‌, జర్మనీ, పార్సీ, య్యన్‌ భాషలెల్ల ప్రకృతి భాషయైైన వేడభాషనుంచి ఉచ్చారణ దోషం వల్ల విక్సతులుగా మేరినమే. 38 అడరాలకే పరిమితమైనయి. విక్సతి ప్రకృతి నియమానికి భిన్నం. వేడ భాషలోని వర్ధనూల వైజ్ఞానిక నియనుం అచ్చులైన అఆ, ఇఈ+, ఉఊ, బుబూ, ఏఐ, ఓబొ లు క్రమమై నియమమైనయి. ఆ భాషలో అడ్షరాలు 63. హ్రస్వ దీర్త ఫ్రతమై - ఉదాత్త అనుదాత్త స్వరిత స్వరథండమై ఆనందమైనది. అవి బుతమైనయి. అపూర్వమైనయి. అన్యభాష్తాడరాలు మతమైనయి. ఆంగ్గంలో ఏఈ ఐ ఓ యు క్రమరితాలు. నియమ రహితాలు, వీచి అక్షర క్రమం ఎబిసిడి ఇ య్‌లు కూడా నియమ రహితాలు. ఇట్లే అరబ్బీ భాషలో అచ్చులు అలీప్‌ హే అంజాన్‌ ఎ అనేవి. అలీప బే పేతే సే జీమ్‌ చీమ్‌ హైఖై దాల్‌ జాల్‌రే (ఆబ పతసజచహఖడద జ ర) అనే అడ్షరమాల ఆయోమయం. అవైజ్ఞానికం. మనో విడ్ధాన వ్యతి(క్రమం.

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్యవివేచనం 4తే రఘుమశ్శ అందుకే ఆయా భాషల్లోని ఆది (గ్రంథాల్లో అక్షర విజ్ఞానం లేడు. అవివేక వర్ణనమే వచ్చాంది. లక్షర స్పోటం పతంజలి మహాభాష్యం ్రకారం౧. స్పోటం. ౨. ధ్వని అనేవి శబ్దంలో ఉంటయి. స్పోటం సూక్ష్మమైనది. ధ్వని స్టూలమైనది. ధ్వని వినిపించిన తర్వాత దాన్ని అనుసరించి స్పోటం అభివృక్తమై, దాని ద్వారా అర్హ జ్ఞానం కల్గుతున్నది. ఇం ద్రియ వ్యాపార జనిత సూక్ష్మ శబ్ద స్పోటనాన్ని వ్యక్తీకరిస్తున్నది. ఆ సూక్షుం మొదట శ్రోతలో మధ్యమ నాదం (నూనపోచ్చారణం) జనిస్తుంది. అంటే మధ్యమనాడం చేత స్పోటం అభివ్యక్తమవుతుంది. దాని చేత అర్హ బోధ కలుగుతుంది. మూలాధారం నుంచి వాయువు ఎపుడైతే హృడయం వరకు 'ప్రసరిస్తుండో ఆ స్ట్రితి మధ్యమ నాడం. తర్వాత ఆ వాయువు ముఖం నుంచి కంరస్టానాలను తాకుతూ వెలువడుతుంది. అది వైఖరి నాదస్రితి. ఈ రెండింటి వ్యక్తస్థితిలో అతి సూక్ష్మ సమయ భేదముంటుంది. అది గ్రహించటం ఏకా గ్రచిత్త సాధ్యం. స్పోట ధ్వనులు అభేదాలు. స్పోటం వల్ల బుద్ధిగత అర్ధం సాక్షాత్కరిస్తుంది చివరికి బాహ్యార్థ్ధ బోధకమతుతుంది. ఈ ప్రక్రియ సూక్ష్మ గ్రాహ్యం. అంచే బుద్దిలో స్పోటరూపమైన శబ్దం దాని అర్ధం తాదాత్మమై ఉంటయి. దీని వల్ల కూడా శబ్దం అర్ధం అభిన్నాలని గ్రహించాలె. దేశ కాల భేడం వల్ల ఒక శబ్దానికి అనేక ఆర్జాలుంటయి. అన్ని అర్జాలున్న భాష బలమైనది డేవ శబ్దానికి సంధర్బాన్ని బట్టి అనేకార్జ్రాలు. పదార్ధ ప్రకాశం, ఖగోళ ప్రకాశ పదార్ధం, విద్వాంసుడు, సరమాత్ముడు అని దాని అర్దాలు. ఇంద్రుడు అనగానే ఇంద్రియ గత ఆత్మ, సూర్యుడు, పరమాత్మ అని అర్జాలు. అశ్వమనగానే ప్రకాశం, కిరణం, విద్యుత్తు, గుర్రం వంటిని అర్జాలు, వైదిక శబ్దాలకిట్లి ప్రత్యేకత విశిష్టత ఉంది. ప్రకృతి రూప్క్య ధాతురూప వబాల భాషకు ఇంతటి బలముంటుంది. ప్రకృతి రూవ భావ ఉచ్చారణ దోషాల వల్ల వికృతి రూపాలుగా మాండలికంగా మారుతున్నప్పుడు ధానికి అనేకార్థాలు వర్తించవు. శబ్బార్థ

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్య వివేచనం త్‌ రఘుమన్న శక్తి అప్పడు బలహీనమువుతుంది. అజ్ఞానాధీనవువుతుంది. బతుకు సంకుచితమతవుతుంది. ఇట్టి బలహీనత వల్లనే అసలైన శబ్దార్థ గ్రహణంలో లోపం వచ్చి అపార్ధ అనర్భాదులు కల్పించుకోబడుతున్నయి. ఉదాహరణకు దేవుడు , స్వరం, నరకం అంటే ఎమిటో పురాణ సాహిత్యంలోని అజ్ఞానార్జాలే సామాన్యులలోకి ప్రవేశించినయి. ఆ శబ్బార్జాలకున్న సత్యార్థం ఇంత నరకు సంక్రమించలేడు. సత్యార్థం ఆర్ష వాజ్బయ పరమార్ధం. ఒకే ముఖం అనేక అకారాలున్న అద్దాలలో చూసుకుంటే అనేక రకాలుగా కన్పిస్తున్నది జలం అనేక రంగు సీసాల్లో పోస్తే ఆయా రంగుల్లో కన్పిస్తున్నది. ఇట్లే ఒక శబ్దం ఉచ్చరించే వారియొక్క ముఖన్థాన కరణ ప్రయత్న లోపాలవల్ల అనేక ధ్వని భేదాలలో వినిపిస్తున్నది. ఒకే అక్షరం అనేకుల చేత భిన్న రూపాలుగా లిఖించ బడుతున్నది. ఈ భిన్నత్వం మూలానికి లేదు. అయా అద్దాల్లో చూసే ముఖానికి లేదు. ఆ భిన్నత జలంలో లేదు. ఆయా రంగు పాత్రలకే వర్తిస్తుంది. అక్షరాన్నిరాసీ వారి వైవిధ్యంలో భిన్న రూపాలు అక్షరానికి వర్తించవు. అక్షరం అక్షరమే. శబ్బార్థ వివేచనం శస్‌+దు=శబ్ల: అని విభాజనం. ఆక్రోశించటం. మూనవుడు జన్మించటం తోనే ఆక్రోశిస్తాడు. ఎందుకు? దుఃఖ బంధనంలో పడిన కారణం చేత. దుఃఖ బంధనమేమిటి? శరీరంలో ఉండటం. అది దుఃఖం, బంధనం, పీడ, దాని ఫలితంగా ఆశ్రోశిస్తాడు. ధ్వనిగావిస్తాడు. అదే జన్మతో మొట్టమొదట శబ్ద ప్రకటనం. ఆ ప్రకటనం వెనుక ఒక ఉద్దేశం వుంది. అదే దుఃఖం. అదే దుఃఖానుభూతి ఫలితం. దానికై ఆక్రోశం. దుఃఖ నివారణ కోరిక, ఆ తర్వాత సుఖానుభూతి కలిగితే ఆనంద ప్రకటనం. నిరుక్తం, పాణినీయ వ్యాకరణం, పతంజలి మహాభాస్యం, భ్తుహరి వాక్య పదీయం అత్యంత వైజ్ఞానికంగా అపూర్వంగా శబ్బార్జాన్ని వివేచించినయి.

ప్రామాజీక ఆధు ౩5 నాహిత్మ వివేచనం 46 రఘుమశ్న బు ధాతువునకు థ ప్రత్యయం వల్ల అర్ధ. సిద్దిస్తుంది. (ఉణాది కోశం

2-4). బు గత్యర్థకం గతిశీలం. మహాచేతనం. గతి. గమ్యం. అందూే బుక్‌ (మహాచేతన ) వేడం( జ్ఞానం) = బుగ్వేడం.

శబ్దం యొక్క గమ్యం అర్థం. శబ్దం మూర్గమైతే అర్ధం దాని లక్ష్యం. వాక్కు యొక్క ఉభయ పార్య్వాలేశద్దార్థాలు. రెండూ ఒక్కటీ అభిన్నం అభేదం. శబ్దార్థ ఉపాధి యొక్క వ్యాకరణమే భాషా విజ్ఞాన లక్ష్యం. వాక్‌ బ్రహ్మ. జ్ఞానం.

పుస్తకం తెన్మునగొనే ఆ శబ్దం వినపడుతున్నది. ఆ అర్ధం ధ్వనించగానే ఆ పుస్తకాన్ని తేవటం జరుగుతున్నది. బుద్దిలో శబ్దం ప్రవేశించగానే అర్ధ విచారం నిర్దారించబడుతున్నది. శబ్దం బాహ్య రూపం. అర్ధం దాని ఆంతర తత్తం. శబ్దం ఆధారం, అర్రం తదా శ్రితం. శబ్దం వేడం. తదా శ్రిత అర్ధం జ్ఞానం. బ్రహ్మ. యోగ సాధనలో కూడా ఆ శబ్దం దాని అర్థం మననం చేస్తూ వుంచే క్రమంగా శబ్బార్జాలు మౌనమవుతయి. వస్తు శూన్యస్థ్రితి అవుతుంది. కేవల స్రీతి కల్గుతుంది. అడే అసం ప్రజ్ఞాత సమాధి.

శబ్దం యొక్క (ప్రయోజనం అర్థం. అర్ధం యొక్క ప్రయోజనం అర్ధమే. శబ్ద ప్రయోగం వల్లనే అర్ధం అర్ధ ప్రయోగం వల్లనే శబ్దం. అర్ధ విరహిత్తమై శబ్బంకాదు శబ్ద రహితమై అర్ధముండదు. సూక్ష్మస్తూల వ్యవహారం.

శబ్దం జగత్తనుకుంటే లర్థం పరమార్ధం అది లక్ష్యం. అది జ్ఞానం. అదే పరమాత్మ. పాణిని (1-3-34, 3-1-17, 3-2-23) అర్ధం బ్రహ్మ సమమన్నాడు. బ్రహ్మ బృహత్‌. అడే జ్ఞానం. చేతనం-కర్త. అధికారం- అధి పత్యం- స్వామిత్వం. అడే శబ్బాశ్రితం. అందువల్లనే వాక్‌ బ్రహ్మ, శబ్ద జ్ఞానం.

అయితే కేవల శరీర వాదానైై, లేదా జడ పదార్ధ జగత్తు బంధమై శబ్ద వ్యవహారం చేస్తే దాని అర్ధం జ్ఞానం నిరర్హకం. జడ సంబంధమైన లక్ష్యం కాదు అర్భానిది. ఆ శబ్దం అర్ధం- జ్ఞానం లక్ష్యం గమ్యం పూర్ణా నందసుఖం. సార్య కాలికం సార్వజనీనం ఇది మత వర్గవాద స్థల కుల లింగభాషా విభేదాతీతం. అది వినా ఏకత-యోగం ఆనందం లేదు.

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్యవివేచగం.. 4 యును

శా (స్తార్ధం తెలువక వ్యవహరించటం వల్ల శత్రుత్వమతుతున్నది దు ఖ బంధనమవుతున్నది సాహిత్యం పేర కవులకు సాహిత్య సంస్థలకు విపరీత విద్వేషాలు ఫుట్టటానికి ఆధారమత్రతున్నది తెలిసితే ఇది జరుగదు.

శబ్ద శాసనం

అక్షరమే శబ్దం అక్షర సంయోగమే శబ్దం అది అక్షరానుశాసనం వాక్కు- బుక్కు-శబ్దం వేదం శబ్ద[బహ్మ అది నిత్యత్వం. శబ్దానికి శాస్త్రం అత్యంత అనాది ప్రమాణం. *ీ నహిషస్తవ నోమమ శాస్త్రే అన్యస్యరణ్యత” (బీర్వే. 8-33-16 ) అంచేశా,స్త్రమని వేదానికే పేరు. అది ఈశ్వరీయశాసనం. వేదాంత దర్శనంలో దీన్నే ప్రవూణంగా తెలిపింది. -బుబముషులంతా వేదాన్నేశబ్ద ప్రమాణంగా పరమంగా (గ్రహించినారు. అప్టాధ్యాయి వ్యాకరణ శా స్రారంభంలోనే పాణిని ఆధశ్ళబ్దాను శాసనమ్‌ అంటూ ్రామాణీకరించినాడు. అనంత శబ్దరాశిని వివేచించినాడు. * ప్రత్యవ్షానుమానోపమాన శబ్దా: ప్రమాణాని” అంటూ ఉత్తరోత్తర శు ప్రమాణాన్ని న్యాయడర్భనం(1 -1-3) లో గౌతమ బుషి నిరూపించినాడు.

రాజు- సేనాధిపతి కూడా శబ్దశాసనులైతేనే, వేడశా(స్త్రకో విడులైతేనే ప్రజలకు సుఖమని మనువు (మనుస్మృతి- 12-200) ఆదేశించినాడు.

ఉ్బద్ది ప్రూర్వావ్యా కృతిర్వేడే ” (మ్రేషిక దర్శనం 6-1-1) బుద్దికి (జ్ఞానికి) వర్తించియే సమస్త వేడ శబ్దాలు ఉపదేశాలు ఉన్నయి.

బుషి లేదా తపస్వి అయిన వారికే శబ్ద శాసన జ్ఞానం ప్రాప్తిస్తుంది (నిరుక్తం 13-12) శ్రవణ, మనన నిదిధ్యాసనం చేత నివేచనాత్మక విఖ్యాత బుద్రికే అది సాక్షాత్కార మవుతుంది( నిరుక్తం. 13-13). అస్ట్రిర మతులకు సంస్కార చ్యుతులకు అది అసాధ్యం. అంచే ఆధునికంలో మతవర్గవాద స్థలకుల లింగవచన భాషా విద్వేషులకు శబ్దం అర్ధంకాదు అని భావం

అప్తోపదేశం శబ్దం యథార్థ వక్త ఆప్తుడు సృష్టిన్యాయానికి సమస్త

ప్రామాణిక ఆధు నకనాహిత్యవిపేచనం శీలీ రఘుమశ్య జీవుల న్యాయానికి ఆప్తుడు సృష్టి కారణ తత్వం పరమాత్ముడు ఆతర్వాత దాన్ని అనుసరించిన బుషులు మునులు మాత పిత ఆచార్యులు ఆప్తులు(ఈనాడ్వాటివారు అరుడుు. పదార్ధానికి ఏ నామకరణం వేడంలో చేయబడిందో అది డాని తత్త్వాన్ని అభివ్యక్తం చేస్తూ వాక్‌ శక్తిని వికసీంపజేస్తుంది. “నామాని వేడ” (బు. ) అంటే పదార్హనామం దాని కార్యానురూషమైనది. సత్వప్రధానమైనది. ఒకే పడార్డానికి గల అనేక గుణాలను బట్టి అచ్హే నామకరణమవుతుంది. దాన్ని తెలిపి ప్రయోగించటమే శట్హ శాసనం, వాగమ శాసనం, వేడంలోని సమస్త నామ పదాలను యాస్కుడు నిరుక్తంలో యౌ గికార్హంగా గుర్తించినాడు. అది వైదిక శబ్దాలకు నిర్వచనాత్మకం. ఆధి డైవిక్క ఆధ్యాత్మిక, య్యాకికప్రక్రియార్దాలకు పూరకం. విశ్వామిత్రుడు అంటే సమస్తానికి మిత్రుడైన పరమాత్ముడు అని ఆధ్యాత్మి కార్టం. దానిక్తేసూర్యుడని ఆధి దైనికార్టం. మానవ మా త్రుడుగా లేదా సాహిత్య కథా వర్ణనంలోని వాడుగా కాడు. పరాశరుడు అంటే పరాశాతన కర్త తీక్షణుడు అని పరమేశ్చరపరంగా, సూర్యపరంగా, ప్రకతి ప్రత్యయ్యార్థంలో ప్రయుక్తం. భారతంలోని _ వ్యాసుని తం డ్రిగాగాని మరే వ్యక్తినామంగాగానీ కాడు.

• ఇంద్రుడు అంచే పరమేశ్వరుడు, సూర్యుడు, ప్రాణం, మనస్సు, విడ్యుత్తు, యజనూనుడు వంటి అర్జ్రాలు. అంతేగాని కావ్యవర్థిత స్వరలోకపతిగా పిరికినానిగొ, వ్యభిచారిగా కాడు. |

గరుత్మంతుడు అంచే పరమాత్ముడు, కాని భారతంలోని పక్షి గంతులకు వర్తించిన వర్ధనం కాదు. ఇట్లా స్వరం నరకం వంటి శబ్దాలకు వైదికార్టం వేరు.

“నతస్యప్రతిమా అస్తి (యజు.) భగవంతునికి, ప్రతిమ, విగ్రహం, మూర్తిత్వం, సమానం లేనని వైదికార్ధం. కాని ఇవి గలవే భారతార్హం. జడపద్యార్ధ వూజలు, అవతార గాథలు నేద విరుద్దాలే,

*"బహ్మ చర్యేణ తససాదేవా మృతుముపాఘ్నత్రీ బ్రహ్మ చర్య దీక్షతో

పామాజీక ఆధునిక నాహిత్య మేచనం త్ర రఘుమశ్య మృత్యువును జయించి తరించనలెనని వైదిక ఉపదేశం. దీనికి భిన్నం భారత వురాణ కొవ్యాల వర్ధనం, జీవనం. *యడేమాం వాచం... ఆవదాని జనేభ్య: ॥ అండరికి విద్య అనివేడం ఆడేశిస్తుంచే దీనికి విరుద్దంగా కొందరికి నిషిద్దం చేసినారు మరికొందరు. ఇచ్రిడంత శబ్ద శాసనానికి విరుద్దం. ఆం గ్ర శబ్ల చింతాముణిలో కూడా శబ్దం ఆపౌరుషేయ (వైదిక మై- ఆర్హసమమై ఉండాలని సూ శ్రీకరించబడినప్పుటికీ అది ఆం ధ్రానువాద భారతంలో కన్సించడు. కలియుగారంభం నుంచి ఆధునికం వరకు కవిని కావ్యాన్ని శబ్బానుశాసనాన్ని అర్భం చేసుకోలేదు ఆచరింపలేదు శాసన భంగమైన అరాచకమైన అనర్థ పరికల్పనార్థంగా శబ్దాలు దుర్వినియోగపరచుకొన్నారు దుర్విచారాలు నిందారోపాలు-పాపాలు ప్రభుత్వం చేయిస్తున్నారు కవులకు విమర్శకులకు తదభిమానులకు పరస్పరంగా అనేక విద్వేషాలు ఆన్ఫాన పస్థాన ఆరాటాలు పోరాటాలయినయి సమాజానికి దిశానిర్దేశం చెడింది ఇదంతా శబ్దాను శాసనం లేకపోవుట వల్లనే అజ్ఞానం వల్లనే విఘంటువు

జ్ఞానం శాస్త్రం భాష భావం జీవన్గం కవి కావ్యం రసం ఛందం అలంకారం శ్రేయస్సు వంటి అన్నింటికి వేదమే సోతస్కు ఐచ్లే నిఘంటు శబ్దం కూడా వైదిక వాజయ సంబంధమైనది. బుషి పరంపరా గతంగా విద్య శ్రవణవుయ్యింది. వునన ముం్యంది. నిదిధ్యాసనవుంబ్యంది. నిఖిలక్రేయమయ్యింది. మానవుడై కవి అయినాడు. గురువైనాడు ఆచార్యుడైనాడు.

బుషి పరంపరలో ఆనాడు అధ్యయనం వేలకొలది ప్రాతిశాఖ్యల పేర వెలసినయి. ఆయా ఆచార్యుల బోధన శైలిని బట్టి అదొక ప్రాతి శాఖ్యగా గుర్తించబడింది. వారి బోధనలో సం గ్రహించిన శబ్దరాశిని నిఘంటువన్నారు. నిఘంటువులో గౌ శబ్దం మొదటిది. దేవసల్ని శబ్దం చివరిది. ఇందలి శబ్ద రాశి వేడం నుంచి గ్రహించబడింది. అది బుషి దర్శనానికి వర్తించింది. (తనినుం సమామ్నాయం నిఘంటవ ఇత్యా చకతే- నిరుక్తం 1-1)

ప్రామాజీక ఆధు "క నాహిత్య వవేచకం 50 రఘుమశ్య

శబ్దం అర్ధం జ్ఞానం విషయంలో ఆచార్ములందరిదీ ఒకే దర్శనం అది జ్ఞాన జీవనం అభేదం ఏకలక్ష్యం ఎల్లరి శ్రేయస్సు శాస్త్ర నిహిత శబ్హార్ణ సంగతి పరంపరగా ప్రాప్తించింది సావాత్కరించింది. ఇప్పుటివలె అజ్ఞానం, విపరీత బేధాలు ఆనాడు లేవు. ఆనాటిజ్ఞాన జీవనంలో అజ్ఞానానికి తావు లేదు. శబ్ద కోశాల నిర్మాణం అవసరం లేకుండింది. ప్రాతిశాఖ్యలు అంతరిస్తున్న డశలో నిఘంటు నిరుక్తాలు ఆవశ్యకమైనయి. అది ఆరువేల ఎండ్రకు పూర్వం విషయం. యాస్కుని నిరుక్త ప్రమూణం సమగ ఆధారం.

నిఘంటవ: తస్మాన్నిగమా ఇమే భవంతి-నిరుక్తం 1-1)

అంచేడేని ద్వారా యథ్యార్థంగా ముం త్రార్డాన్ని, జ్ఞానాన్ని, గతిని పొండుడుమో అది నిగంతువు- నిఘంటువు. అండులో నామ, ఆభ్యాత్య ఉపసర్ల, నిపాతములు అనే నాలుగు విధాల శబ్ద సముదాయాన్ని నిఘంటువన్నారు.

నిఘంటువు యొక్క యధోచిత భాస్యం లేదా వ్యాభ్యాన విచేచనం నిరుక్తం.

నిర్‌+ఉక్తం= నిరుక్తం. న్ఫోషంగా నిఖిలంగా నిశ్చయంగా అక్టప్తూర్థమయ్యేది అనిభావం. వేదాన్ని అర్థం చేసుకోవచానికి యాస్కుని నిరుక్తం అత్యంత ప్రమాణమైనది.

మహాభారతం, అప్టాదశ పురాణాలు, భాసకాళిడాసాడుల కావ్యాలు మున్నగునయి అవైదికమైనయి. ఇందలి భాష, శబ్దాలు వైదికమైనవే కాని, వాని అర్జాలు భావాలు వర్ణనలు సాధారణంగా అవైదికాలు. వీచిసంబంధశ్లు కోశాలుపడదకోశాలు కొన్ని కూర్చబడినంట. వీటిని క్రవుంగా అనేక (ప్రాంతీయ భాషలు అనువదించుకొన్నంయి. ఆఈ అనువాదాలు వుహాభారతాడుల నుంచి స్వీకరింపబడ్తయి. ఆ అర్జాలే గ్రహైంపబడ్డయి. ఈ ప్రాంతీయ భాషల్లో కూడా అండలి గ్రంథాల ననుసరించి శబ్ద కోశాలు రూపొందించబడ్హయి. అత్తే తెలుగు భాషలోను కొన్ని రూపొందించబర్హయి.

దరయని ధా మ్మ య ళ్‌] ల. టా ప్రామాజిక ఆధునిక నాహిత్మ వచనం క సరన 4౦ గంహర?ల2ినా | విఘంటు ప్రయోజనాలు ఉగ 7ద 22 ) న స ల ౧.నిఘంటువంచేనే గతిలీషగ్రాల పిజా న్యష్టప ప్రాప్తే ( ప ఆప్తం= ప్రాప్తం= యథార్థం, యథార్హ జ్ఞానం) దీన్టా పస్తే అందే జ్ఞానం పాండటమే నిఘంటు ప్రయోజనం.

అ. జ్ఞానం బుషి డర్భనమై పరంపరగా సంక్రమించింది. ఆ పరంపరను రక్షించటం నిఘంటువు పని. డాన్ని అనుసరించి గ్రహిస్తేనే నూలికార్రం డర్భనమవుతుంది. తద్చిన్నమైతే అత్యంత హాని కల్గుతుంది.

తె. శబ్ద్హార సంరక్షణం నిఘంటువు. శబ్దం దాని అర్ధం, సండర్భం, ఉపసర్దనిపాత సంబంధం, నావు ఆభ్యాత విదిత్వం తెలుసుకోవటానికి ఉపకరిస్తుంది. దాత్వర్జ యౌగికార్హ నిరూపణమవుతుంది. తద్వారా శాస్తం సుబోధఢమవుతుంది.

౪. శాస్త్ర) ప్రమాణం నిఘంటువు. వేడాశా, స్త్ర, అధ్యయన సందర్భంలో ప్రాతిశాఖ్య ఆచార్యులు పరిరక్షించుకుంటూ నస్తున్న శా(స్త్రశా(స్త్ట్రీయతను సమగ్రంగా స్టాసిస్తుంది నిఘంటువు,

౫. సంస్పృత సాహిత్య శబ్ల కోశాలెల్ల అర్వాచీన సాహిత్య పరమైనయి. కావ్య సంబంధమైనయి., సంకలితం చేయబడినయి.. సాహిత్య పరన సారనంలో

౬. తెలుగు సాహిత్యం కూడా సంస్పృతానునాడమైనది. శ్హు కోశాలు తెలుగు కావ్యాలను ఆధారం చేసుకొని రూపొందించబడ్డయి. సాహిత్య బోధకులకు విద్యార్దులకు తోడ్పడుతున్నయి.

ర. ఏ కవి ఏ సందర్భంలో ఏ అర్రంలో శబ్దాన్ని ప్రయోగించినాడో దాన్ని ఉద్దరించి శబ్దకోశాలను రూపొందించినపుడం వారి వారి అభివుతాన్ని తెలుసుకోనటానికి ఉపకరిస్తుంది.

౮. తులనాత్మకశ్వు కోశాలు ఇటీవలివి. వీని ద్వారా ఇతర భాషలు నేర్చుకునే

పామౌణీక ఆధునిక నాహేత్య వివేచనం 52 రముమన్న వారికి కొంత సరళం. తులనాత్మకతకు దోహడం.

౯. శబ కోశాల వల్ల ఆయా భాషల్లోని శబ్దరాశి ఎంతటిదో తెలుసుకోగలుగుతాం.

౧౦. సాహిత్య గ్రంథాలకు వ్యాభ్యానం రాసేవారికి సాహిత్య పడకోశాలు

చేరునవుతున్నయి.

ఏ పదకోశాలు లేని కాలంలో ఎంతో పాండిత్యం ఉన్న పండితులుండినారు మవ (గంధాలు రచించినారు పదకోశాలు రూపొందిన తర్వాత అది కొరవడుతున్నది వివిధ రకాల పదకోశాలు కన్సిస్తున్నయి. వ్యాకరణ పదకోశం, నానార్థ పదకోశం, ధాతుపదకోళం, వత్తి పదకోశం, ఆయుర్వేదవదకోశం, ఒక్త కవిని ఆధారంగా చేసుకొని ఆ కవి సదకోశాలు

వస్తున్నయి. గ్రంథాలయాలకేపరిమితాలైనయి. వొదిక నిఘంటువును కూర్చింది మహర్షి యాస్కుడు, ఇటీనలీ కాలంలో మహాత్మ హంనరాజు, పందిత భావదత్త, వైదికపదకోశం కూర్చినారు. దయానంద సంష్టవారు విపులంగా వైదికపడ కోశాలు సిద్దం చేసినారు. వేదాలకు, వేదాంగాలకు ఉపాంగాలకు బ్రాహ్మణాలకు వేరు వేరుగ పదకోశాలు నిర్మితమైనయి. అనేక నిధాల పదకోశాలున్నయి. మం్రానుక్రమణికలు, నూత్రానుక్రమణికలు, దర్భనశా,స్త్ర, వదోశాలు, థాతు రత్నాకరాడులు ఉన్నయి. వాచస్పుత్యం (6 సంపుటాలు) వేదభాష అనంత శబ్టరాశిగలది రెండువేలకు మించి క్రీయాపదాల్కు, ఒక్కొక శ్రీయకు 90 రూపాలు, శ్రీయలకు ఉపసరలు చేరిన పదాలు, రూపాల్లో సన్నంత ణిజంతాది రూపాల్సు ప్రత్యయ రూపాలు, శబ్దరూపొలు, ధాతువులు, ధాతువులతో ఎర్పుడే రూపాలు ఇత్యాదిగా కోట్లకొలది శబ్దరాశితో సంవ్యూర్థమైనది, నేటి అన్ని భాషల శబ్దాలు కలిసినా సరితూగపు. పోలవు, ఆం్రభాష 12 వేల శబ్దాలతో ఇతరభాషలనుంచి తెచ్చుకొన్న వాటితో కలిసి కొన్ని లక్షల శబ్దాల వరకే పరిమితం.

హైమాణిక ఆధునికనాహిత్యవవేచడం వే రముమన్న సంస్కృత కావ్యవిఘంటువులు వైజయంతి - యాదవ ప్రకాశ్‌- 1000 సం॥ లకు పూర్వం విశ్వకోశం- జనుల కాలం-2000 ల కు వూర్వం అమ రకోశం- అమర సింహుడు- 1 5060 కు పూర్వం నానార్ట నిఘంటువు మేదినీ కోశం-600 సం॥ పూర్వం తర్క వాచస్పత్యం- తర్క వాచస్పతి శబ్ద రత్నాకరం శబ్ద కల్ప గ్రును తెలుగు విఘంటువులు

1. శబ రత్నాకరము 2. ఆంధ్ర పద పారిజాతము
2. ఆంధ్రభాషారము శ. ఆంధ్రదీసిక ఓ
3. దేశ్యనామార్టకోశము 6. అమరకోశము
4. నానార్థ నిఘంటువు 8. శబ్దార్ధ కల్పతరువు
5. అగస్తుశబ్రసంగ్రహము. 16. ద్విరూసకోశము
6. వేంకటేశాంగ్రము 12. ఆం(ధ్రనామసం గ్రహము
7. లమ్మీనారాణీయము 14. శబ్బార్హ చంద్రిక
8. వృత్తి పదకోశాలు 16. విద్యార్ధి కల్పతరువు ర్రాఖర్తో

ప్రామాణీక ఆధు పక నాహత్య వపేచనం వశీ రఘుమన్య వీరేశలింగం -రాజశేఖర చరిత్ర కందుకూరి వీరేశలింగం గారిని ఆధునిక సాహిత్యంలో ప్రముఖునిగా సంఘసంస్కర్తగా పేర్కొంటూ ఉంటారు. వారి రచనలను బట్టి స్ట్రాలీ పులాకంగా వివేచిస్తున్నాను. నవలా ప్రక్రియ నవ్య ప్రక్రియగా పాశ్చాత్య ప్రభావంలో తెలుగులో వెలసినట్టుగొ చెపుతుంటారు. పురాణాలు, పురాణ చరిత్రకధలు కావ్యాలు ప్రాచీనంలో శ్లోకాల్లో పడ్యాల్లో రచించివుండినారు. అది ఆనాటి స్థాయి. వచన పురాణాలుగా పురాణ కథలుగా వచన ప్రబంధాలుగా ఈనాడం నవలలుంటున్నయి. వివరణలో సమకాలిక అతివృత్తాలుంటున్నయి. పురాణ కాలాల్లోను సమకాలిక రాజుల జీవితాలు వర్షితాలు. కొన్ని నవలల్లో చారిత్రక భూమిక వుంటున్నది. వచనంలో చెప్పటుం ఈనాడు సరళం. ఈ సరళీకరణ డశలో వ్యాసాలు, విమర్శలు వచనమే. వీరేశలింగం రాజ శేఖర చరిత్ర మొదటి తెలుగు నవలగా అంటుంటారు. ఇందలి వస్తువు ప్రయోజనం వివేచించనలసింది. రాజశేఖరుడు ఒక సాయి జీవితానికి చెందినవాడు. కాని అమాయకుడు. ఉదారుడు. ఐతన పరివారాన్నుడేం ద్రంగో జేసి ఈ నవల అల్లబడింది. ఐండులో వారి కుటుంబ మర్యాదలు సామాజిక కట్టుబాట్టు సమాజంలో జరిగే మోసాలు, బైరాగి చిచ్కాలు, అనబడే తాంత్రిక భూత చికితులు సోదె, తాయత్తులు, తాంత్రిక ఎత్తు, అంజనం, గ్రహచార నివారణోపాయాలు వంటివి కొన్ని మూఢవిశ్వాసాలు చూపించబడినయి. కధకధనాది వర్ణనలు సక్కన బెడితే ఈ నవల వల్ల సాధించేడేమిటి? ప్రయోజనం! అంటే ఆనాడున్హు సమాజానికి అద్దం పట్హింది అని. ఉన్న స్థితికి అద్దం పట్టటం సామాన్యం ఉదాత్త స్థితి దర్శనం శూన్కం ఈసమాజ స్ధితి ఈ విధంగా మారటానికి కారణం శైవ వైష్ణవుల్లో పురాణ మత కల్పనలు టీని వికృతి రూపం తాంత్రిక విశ్వాసాలు ఇప్పటికీ ఉన్నయి ఇంకా కొత్తగా విపరీత ఆత్మ ఘాత కిరాత చేతలవుతున్నయి బానిసత్వం బలపడింది.

పామాజీక ఆధు వకనాహిత్యవివేచనం 55 రముమళ్య అహితాన్ని అద్దం పట్టి చూపటం వల్ల మంచి మార్చ్షులు రావు

ఉండకూడని స్టితి నుంచి ఉండవలసిన ఉదాత్త స్ధితి సవూజం ముందుందితే మంచి మార్చువస్తుంది గచ్చె్క్కే ఉపాయాలేవి? నిరంతరం డుష్టగుణాలు, సమాజ ద్రోహాలు వర్తిస్తుంచే జనం అవే నేర్చుకొంటున్నది. నాటకాలు బూటకాలు సినిమాలు టివీలు తెరవగానే చుట్లుపీకలు త్రాగుళ్ళు సంస్కార భష్ట్రతలు చూపిస్తుంటే సమాజమిడే నేర్చు కొంటున్నది నైతిక భ్రష్టత వల్ల అశాంతి పెరుగుతుంది. అందుకే రచయితలు, ప్రచారకులు హితాన్ని వర్షిస్తే అహితాన్ని అపజయాన్ని సమాజం నేర్చుకోజాలదు. ఉదాత్తత వల్ల ఉత్తమ సంస్కారాలు ఉద్బుద్ధ మవుతయి ఉత్తమ గుణ కర్మలకు ప్రేరణ లభిస్తుంది ఇది కొరవడినండుకే వురాణ సాహిత్యం ఆధునిక సాహిత్యం ఇంత రాశిగా పేర్పినా లోకహితాచారం స్వల్పం,

ప్రహసనాలు

• వీరేశలింగం ప్రహసనాల్లో బ్రాహ్మవివాహం ముఖ్యమైనది. అఇండులో బాల్యవివాహ,ం వృడ్డవివాహం, కన్యాశుల్కం, పురోహిత బ్రాహ్మణుల పుచ్చుబుడ్డులు, వివాహ సంబంధ్య మోసాలు, కుసంస్కార వ్యవహారాలు నాటకీయంగా చెప్పబడినయి. దీని వల్ల ఆసలు బ్రాహ్మణ వివాహ మందే ఐట్లే వుంటుందేమోనని భావన కల్పుతుంది.

(బాహ్మ వివాహమంటే వైదిక జీవనంలో సమాన గుణ కర్మ యోగ్యుల స్వయం వరవాునే అర్భం ఈ [పప్రహసశనం వల్ల తెలుసుకోబడదు దీనికా పేరు పెట్రటమే అన్యాయం. మంచి అర్జ్రాన్ని పెడార్టంగా రూఢికెక్కించటానికి వీలవుతుంది. ఈనాటి పురోహితుల సేర చెట్లే బ్రాహ్మల చేత చేయించబడేది బ్రాహ్మ వివాహమని వీరేశలింగం సమకాలికంగా (గ్రహించి ఉండవచ్చుగాని, వుూహత్తర పరంపరకు వూయిని వచ్చ అంటించినణ్తవుతుంది. ఈ నాటకం ఇట్టి వారి మధ్య వ్యవహారంగా చూపించే వారికి ప్రహసనం కావచ్చునేమో కాని, తద్చిన్నమైన వారి కది అసహ్యమనిపిస్తుంది.

ప్రామాణిక ఆరునిక నాహిళ్ళ వపేచనం 5 రఘుమన్న వోస్యం పుట్టుడు. జుగుప్తు కలుతుంది. తాగుబోతులను తాగుబోతు లే మెచ్చగలరేమోగాని తద్చిన్నులు మెచ్చరు. చినరికి దీని వల్ల రావలసిన మార్పు రాదు. అందులో 9ఇ, వక్క తించుు వున్న డష్క యేమిష్మి చూస్తానంచో, యెలా, మీరు వించో, పోచుంది వంటి మాటలతో భాషా వ్యవహారం చేస్తే ఏమిటో హాస్యం కోసమా? ఏమి సాహిత్యం? హాస్యంలో సమాజంలో కణవలసిన సంప్కరణానందానుభూతి డావివల లేడు. చిరుతిండ్రలో సిగపట్టుతో పొద్దు పుచ్చుకోవటం వంటిది. చెడును విరపించటం పరే. కాని దాన్ని మించిన వుంచి వి వేర్వటమే సంస్కరణం. దిశా నిర్దేశం లేకపోవటం సాహిత్యంలో ప్రధాన మైన కొరత నేటి సమాజంలో ప్రహసనంలో చూపిన పాపాలు వేదాది శా స్రాలకు ధర్మ శా స్రాలకు విరుద్దమని వీరేశలింగానికి వినికిడి మాత్రంగా. తెలిసినట్టున్నది. *వంవ శాథస్త్రవటలు కవ్యాళశుల్కవలు దూస్యవావి ఘోషించి చెప్పుచున్నను, ఏమి కాల కర్మ దోషవున కాని, వువవారు శా(స్త్రములందు (ప్రమాణ బుద్దివి విడిచివారు. శ్యాష్త విషయమున స్వకపోల కల్పితములయిన శ్లోకవలులు చదివి చేపెడి వోపవలును గొంత పం[గ్రహవఎగా జె ప్పుబడినదోీ *సభాపతులని పిలువబడేది విరక్షర కుకులంటన ట్రాహ్మణ నావుధారులకు సభాతాంబూలములిచ్చుట అపా త్ర దానంబుీ ( ప్రహసనములు మొదటి కూర్పు పీరిక)

విట్టా వీరేశలింగం బ్రహించినట్టు ఆధునికులు గ్రహించి ప్రతిపాదిస్తూ ప్రతిభాత్మక రచనలు చేసినుందే వారి సాహిత్యం ఇన్ని చిల్లర వాదాల పోకడలకు గురి అయ్యేది కాడు. పరస్పుర రాగద్వేషాలు వుట్రంచేవి కావు. శాస్త్ర వ్రమాణాలు విడచితేనే పమాదాలు

ఇదే స్థాయికి చెందిన మరో ప్రహసనం తిర్యగ్విద్వన్మహాసభ. చచ్చిన సమాజ మనే షీనుగను పీక్కుతినచాన్జై గృర్ర జంబుకాల వంటి గుణకర్మలు గల నామధారి విద్వాంసులైన బ్రాహ్మల వ్యవహారాలు ఎత్తి చూపబడ్డయి. ఒకరిని మించి ఒకరు

ప్రామాణిక అధునిక సాహిత్య మచనం క్‌ రఘుమన్న ధర్మ శాస్త్రం పేర కల్పిత ప్రవూణాలతో ఎట్లా సనూజాన్ని వంచించి చించుతున్నారో కండ్లకు కళ్షినట్టుతెలుపటమయింది. పీనుగును దహనం చేయాలని గృర్రం వాదిస్తుంది. ఖననం చేయాలని నక్క వాదిస్తుంది. ఇద్దరి వాదాలు ఆంగ్ర వారపత్వం నుంచి సంక్రమించిన కోర్టులో అడ్వకేట్టవలె వృంటున్నయంయి. వారి వాదాలు వారి ఎత్తులు జిత్తులు పవూజాన్ని వావురూపాలు లేకుండా జేసేవి. సమాజ జీవనానికి భంగం కల్గించే ఇట్టి వ్యవహారాలు పనికి రావని తెలుపటం. అయితే పనికి వచ్చేవి ఎట్లుంబాయో దజలే నిర్ణయించుకోవాలంటే అది వారి కే తెలువక ఇట్లా అయినారు రచయితలైనా పరిష్కారం ప్రబోధించి ప్రదర్శించకపోవటం ప్రశ్షగానే మిగిలింది ఈ బలహీనతలు గుర్తించే ఆంగ్లేయులు ఇంతకంటే మవావంచకులై మన నెత్తిని కూర్చున్నారు పిల్లులై పీకులాడుతుంటే తోతివచ్చి కొంచపోయినట్లుంది సాహిత్యం పేరహిత మెంత? సడాకుల సదివిన ఆధునికత ఎంత? అంతా ప్రహసనమే

ఉదాహరణకు గో బ్రాహ్మణీభ్య: శుభమస్తు నిత్యం అన్న ఆర్యోక్తి అజ్జానోక్తిగా వ్యాఖ్యానించుకోబడింది. ఇళట్టిది ఆమర్యాద భాజనం, ఆ ఉీక్తి ట్రహ్మగవి సూక్తం పేర వేడ సమ్మతం. బ్రహ్మ అంచే జ్ఞాని. గడి అంటే వాణి(వేడం). వేదాధ్యయనంతో వైదిక జీవనులై జ్ఞానులు వర్రిల్లితే సమస్తానికి శుభం కల్గుతుందని సత్యార్ధం.

కధస్మాంతం శరీరమ్‌* (యజు) శవానికి దహనసంస్కారమే వైజ్ఞా ౨కం. లోక హిలార్హం. ఇది ప్రహసనంలో పాత్రలకు తెలువడు. రచయితకు తెలువగ ఇక సమాజానికి అండే డెచ్చా? ఈ సత్యార్ధం నేటికీ సాహితీ మూర్తుల తెలుననప్పుడు సమాజానికి ఎట్లా అండుతుంది? ధర్మశా స్తాల్లోని వంటూ కొన్ని ప్రస్తావనలు శ్లోకాలు ఏవైతే ఈ ప్రహసనంలో చెప్పబడ్డాయో అవి ఆళా స్రాలకు వర్తించవు. ఈనాటి యూనివర్సిటీ ఆ ధ్యాపకులు కొంగనక్క దీక్షితులు, రామబంధుశా స్త్రి, వంటివారసత్వాన్ని గ్రహించి బోధిస్తున్నారు. నభాపతుల పేర

పామాణిక ఆధుశకనాహిత్యవివేచనం. రికీ రఘుమక్య సోమయాజులు, వ్యా ఘ్రావధానులు వంటివారు అకడమిక్‌ కౌన్సిలర్‌లూ ఎడ్యుకేషన్‌" కమిటీలు, మెకాలే మేధావి కమిషనర్లు డుశ్ళాసన సభా సంగోష్టులు.

ఇట్టి మేకాలే మేధావులు ఇంగ్లీషులో చదివితేనే తెలివి తెల్హారుతుందని మాట్లాడుతూ పెద్ద మూర్డ్దతలో మునిగి చస్తున్నారనీ నవ నాగరికులు అనే ప్రహసనంలో తెలుపబడింది. ఈ నవనాగరికులెవరయ్యా అంటే ఆంగ మానస పుత్రులు బానిసగో త్రులు. ఆధునిక మేధావులు. మోతావులు. వీరికి మన సమాజం లంతా అసహ్యంగా పిచ్చిగా అనిపిస్తుందని తెల్పుతూ వీరేశలింగం వారిని వెక్కిరించే విధంగా ఈ ప్రహసనం చేసినాడు. ఇండులో స్వాధీనతరై నిర్రేశముంది కానీ వెక్కిరింతను తోస్కి నవనాగరికుల బూటకాలే ఆధునిక నాటకాలు.

రాఘుర్తా

ప్రామాణీక ఆరు శకనాహితృవివేచగనం 59 రఘుమన్న గురజాడ కన్యాశుల్క్మం-నాటక వివేచనం ఆధునిక సాహిత్యంలో గురజాడకు పెద్ద పీర పేసినారు. దానికి కన్యాళుల్క నాటకం నిదర్శనవట. దీన్నే ప్రామాణీకంగా వివేచించి, ఆధునికులకండించవలసి వుండి. ప్రమాణమేమిటో అపమాణపషేమిటో హితపేమిటో ఆధునికత ఏమిటో వివేచించవలసివుండి. సాహిత్యంలో సాధారణంగా ప్రచారం కొద్దీ ప్రమఖులవుతున్నారు. మౌలిక సత్యాన్ని తెలుసుకోజాలకున్నారు. అభిమానదురభిమనాల భజన పరులతో ఐజారం చేస్వన్నారు. (పపజాహేతాన్ని శాశ్వత వూల్యాన్ని ఆచరించలేకున్నారు. అజ్ఞానమే. అధికారం. మహాకవి యగాల విభాజనం హాస్యాస్పదం. అల్బచింతకులనే సింహాసన మెక్కించటం ఆరాటప్వైనది. సింహావలోకనమే. లేడు. మహిష వాలకమే. గుడ్డెద్య చేలవడ్డట్దే. ఉన్న దోషభూయిష్టవ్యవస్థను కనులకు కట్టించి వర్ణిస్తే వచ్చే పరిణావం మరింత దోషవాప్తమే. ఉదాత్త ఆదర్శం స్థాపించలేకపోతే, రచించలేకపోతే ఆశంచిన సమాజ ఉన్నతి రాదు. తౌగుడ. వ్యవహారాన్ని వర్ష్యో తాగుడ. మానరు. అడి తాగకుండా వుంటే వచ్చే ఆరోగ్యాన్ని వర్షొస్తే మంచి మార్చు వస్వండి. దొంగతనంలోని నిపుణతను చూపి్వే అం సేర్చుకుంటుండి సమాజం. దొంగను శిడించే విధానం తిరిగి అడి చేయరుండా ఉండే స్థితిని వర్ణిస్తే సమాజం కొంత బాగు పడుతుంది మరిగిన పండ్ల దశలో మురుక చూస్తే ఫలం రుచి తెలువదు. మురుగక ముందున్న షండ్ల స్థితిని చూషాలె. చెడిన సమాజాన్ని చేయెత్తి వర్ణించటం కంటే చెడకుండా వుండగలిగిన స్థితిని హ్హోషిస్తే మార్చు వస్తండి. గురజాడ ఆంగ్రేయవిద్యావారసుడ.. రాజాశయుడం.. దర్శాగా దొరజీవనుడు. భారతీయం వారసత్వం తెలువని వాడు. అధంనిక విద్యావంతులందరు. ఈ కోవకు చెందినవారే. బెంగాలు లోని అప్పటి విద్యావంతులు తెల్ల దొరల పైతాపు సంతలు. నల్లదొరల రంతులు. అందుకే ఆధునికం పరతంతం. స్వతంత్రం పేర కుతంత్రం

పామాణీక ఆధు క నాహిత్మ విషేచనం 60 రఘుమశ్శ్య నాటక (ప(క్రీయా ఆధంనికవరా। కొదం. కొన్ని వరార్చులు అవుత.ంటలు.. మారగలిగే దానికే మార్చులు, శాశ్వతానికి కాదు. కన్యాకుల్బంలోని పాత్రల్లో ఏ పాత్రను ఆదర్శంగా తీసుకోవాలెనో చెప్పగలరా? ఆదర్శం లేదు. కల్తీ తిండే మనమంందుంటే అదే తింటుంటారు. రోగం పెరుగుతుంది. చావుకొస్వంది. ఇది ఆధునిక చదువరుల దుస్థితి. కొత్త కల్తీ అంటే ఆంగ్ల విద్యవల్ల మరొక విపరీతమైన వెలితి ఏర్పడింది. ఇరు పరంపరలకు భిన్నమైన ఆంటీ థిసీస్‌ ఇది. ఆధునిక నాటక భూటకములో తెర లేవగానే చుట్ట పొగల పోజులు. తాగుడు తూగుడు, ఊగుడు వాగుడు. లైంగిక లోలత్వం. కనీసం ['ప్రాఓన నాటకాలలోనైనా నాంది పేర పారమార్థిక ప్రార్థన ఉంటుంది. తన్యాళుల్కం మానవులు అనేక గుణకర్మల స్వభావులు. సుగుణ దుర్వణ కర్ములు. ఆరంభం నుంచీ వుంటున్నయి. అవి అనాది, అంంతే పరవూత్మ (పోక్తాలైన వేదాలను ద రించిన బుషులనా శయిరీచి నడిచిన సమౌజ శాసనంలో సుగుణ వ్యవస్థ అత్యధికంగా వర్ధిల్లింది. అడి ఈ కృత (త్రేతా యుగాల వరకు నిదర్శనం. (త్రేతాయ.గాంత రామాయణ కాలం వరకు ఆదర్శం. అది మనుస్కృతి సంవిధాన శాసన వ్యవస్థ. అప్పటి వివాహ వ్యస్థలో ఈ దిగువ నాలుగు రకాలే ఆదర్శం. క. (వాహ్మ వివాహం, స్వయం వరం (విద్వాంసులు మెచ్చునట్న) పరస్పర సమాన గుణకర్య స్వభావ సంవిధాన సం్రీతితో వివాహం జరిగేది. శీవిందేత సదృశం పతిమో (మనుస్కృత్తి) శి. దైవ వివాహం: నిత్యం దైవ యజ్ఞ కర్ముడైన జ్ఞానితో కన్య వివాహ మాడుతుంది.

చామాణీక ఆధు క నాహిత్య వపేచకం 61 రఘుమన తి. ఆర్ష వివాహం: ధన కనక వస్వ వాహనాదుల వంటివి ఇచ్చి పుచ్చుకోవటాలు లేకుండా వధూవరుల ప్రసన్నంగా పాణీగహణం కావటం ఆర్హ వివాహం, జీ. (పజాపత్య వివాహం: మాతాపితలు ధర్మ కర్మ హితార్యలై సంతాన (శ్రేయస్సు ఠోరి వరవధువులను నిర్ణయించి, యజ్ఞశాలలో ఉత్తమ గృహాశమ జీవనార్థం వివాహం గావిన్తారు. ఇందులో తలిదం[డ్రుల (ప్రమేయం (ప్రధానం, (మమ 8-77 [) దీనికి ఇిన్నవ్వై విపరీతంగా అజ్ఞానులై న కేవల బుషినామధారలైన వారినా శ్రయించి నడిచిన శాసన కాలంనుంచే దుర్గణ వ్యవ నేటికి మిగిలింది. కలియుగారంభం నుంచే ఇది నిదర్శనం. అంటే మహాభారత కాలంనుంచే (ప్రదర్శనం. ఈ అవస్థలోనే ఆసుర గాంధర్వ, రాక్షస, పైశాచిక వివాహ సంబంధాలు పెరిగినయి. అనార్యమ్రైనయి. నిందనీయమష్టైనయి. వీటిని మనుస్కృతి నొషేధించింది. కన్యాళంల్కవానేడి నాచారం. దంరాచారం. వేదవిరంద్ధం మనుస్యతి విరుద్ధం, వరుని నుంచి కన్య తలిదండ్రులు కేవలమె-క గోవుజంట ను తీసుకున్నా గాని అది కన్యను అమ్ముకున్నట్లే అవుతుందని మనువు నొషీథించినాడు. ౫ ఆర్డీ గోమిథునం శుల్కం కేచిదాహంర్య పైవ తత్‌ అల్బో౭౬_ ప్యేవం మహాన్వా.. పీ వికయస్తావదేవ స. (మను, శి-58) అంటీ మనుశాసనంలో కన్యాశుల్కం నిషిద్ధం. ॥ నీచా కన్యాం యచ్చతి వృద్ధాయ నీచాయ ధనలిప్పయా కురూపాయ కుశీలాయ స(శతో జాయతే నరఃీ

వామాణీక ఆధు ?5 నాహేత్య వవేచరం 62 రఘుమశ్న వృద్యనికి, నీచునికి కురూపికి, కుశీలికి ధనాశతో కన్యనివ్వరాడు (మనుస్కతి. 9-89). శ్రీలకింతటి శ్రేయస్సు మను శాసనంలో ఉండింది. వధూవరులు పర్ఫ్బుర గుణకర్మ స్వభావ సమౌానులై పాణిగ్రహణం పవిత్రంగా పొందటం వైదికం. ఇంతటి వామాణిక వివేక జ్ఞానం కన్యాశుల్క నాటకం ద్వారా తెలుసుకోలేరు. తెలుసుకోలేనిది పరిష్కారం రాదు. పూర్వాపర *మౌజ వ్యవస్థ అర్థం చేసుకోజాలరు. తెలుగు ఒమౌజ వ్యవస్థ గత శతాజంలో ఉండిన స్థితికి అడి అద్దం పట్టినట్న కావచ్చు. కాని మెత్తం సమాజ వృవ్య అంతా అట్లే ఉండినట్ల కాదు. ఇప్పుడున్న తరం వాళ్ళంతా ఒక్కసారి తవ. తండి తాతల వివాహ సంబంధాలు పునర్శివేచిస్తే 90% కన్యాశుల్కానికి వర్తించవు. ప్రజాపత్య వివాహానికి వర్తిక్తయం. ఇందులోనే మర్యాదల పేర కొంచెం మార్చులు చోటుచేసుకున్నయి. తెలువని వారు కన్యాశుల్కనాటకం చదివితే సమాజమంతా అట్లే వుండిందనుకుంటారు. నాటక కర్త అట్టి ితినే కల్పించినాడ.. అతనికి రూడా ఆ వున్నది తెలిసిందే కాని ఉదాత్త వైదిక వివాహ వ్యవస్థ తెలువదు.. అతని సమాజంలో రేశది, అతశి అంగ్లమేధావిత్వంలో రానిది, సమకాలిక సాహితీ మూర్తల్లో కనిపించనిది ఎక్కడినుంచి ఉదాత్తత (గ్రహించగలుగుతాడ.? ఈనాడు వరకట్బం 99% సమాజంలో వున్నడి. ఇట్లా కన్యాశుల్కం ఆనాడు లేకుండింది. వస్తువు: నాటక వస్తువు నిండా చ్యఖిచారవేం నిండింది. అతి చరత్వాన్ని వర్ణించింది. సౌజన్యారావు పాత తప్ప, (పదాన పా(తలెల్ల వ్యభిచార పతాకలు. కుసంస్కార (పతీకలు. భాషా విషయం కూడా వ్యావవారికం వాజులో భాష ,ఖావం, జీవనం దిగజారిన వలయాం. దుష్ట నిలయం. దీన్ని చిితించినందువల్ల

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్యవేచనం 6వ రముమశ్య సమాజంలో మార్చు రాలేదు. చూపకూడనిడి చూపితే అదే నేర్చుకుంటారు. దొంగతనాన్నివర్ష్తే అదే అనుసరిస్తారు. రామంన్నివన ముందు వాల్మీకి వృంచితే ఆదర్శవంయ్యింది. ఆరాధ్యవంయ్యిండి. ఆనందవంయ్యింది. మహాభారతాన్ని చూహ్వే అదే ఆచరిస్తున్నారు. కౌటుందిక నామాజిక శాసన దండనీతంలు భష్టవ్వై నేటికి బ్రతంకులో అతికినంయి. దుర్యోధనడం యుధిష్టిరుడం శకుని ఆదర్శవ్వెనారు,. సమాజంలో వీరే ఈనాడం ప్రముఖులు. కన్యాశుల్బంలో గిరీళం కీలకపాత్ర. దానిని చూసి వమౌాజం ఏమి నేర్చుకోవాలె? వ్యథిచార దోహదం, వికృత ఆంగ్లంలో తిట్లు, కుసంన్కార భాషా వ్యవహారం. ఇవి నడి ఒజారులోని పిట్టెలోల్ల పీకులాటలు. డుర్వాసననెవరు సహించరు. దీనికి దూరంగా సువాసన చూపగలిగతే ప్రయోజనం, నాటకం చివర భగవధ్గీతనం అనుసరించటం పరిష్కారంగా ఒక్కమాటలో చెప్పఒడింది. సౌజన్యారావు భగవధ్గీతను మధుర వాణీ చేతికిన్తాడ.. శ్రీక్యష్యనివంటి సత్చురుషున్ని ప్రన్తావిస్తాడ.. అతన్ని తల్యో మంచివారుగా మారుతారని సందేశం. మధురవాణి అడి చదివి మంచి మనిషిగా అవుతానంటుంది. ఇరీత కుళ్ళును వర్ణించే కంటే ఆ భగవద్గీతను అనుసరొస్తీ లభించే ఆ మంచి జీవితాన్ని నాటకమంతా నాటకీయం చేస్తే పరిష్కారం పటిష్టమయ్యేడి. ఆదర్భ్శమయ్యేడి. మంచి వస్వవని తెలొస్తే జనులు దాన్జై ఎగబడతారు. అది ముందు లేకపోవుటవల్లనే మురికి వారిచుట్టే ముసురుకుంటారు. నిత్య జీవితంలో వస్తువులను గానీ, పండ్లను గానీ, రూరగాయాలు గానీ వుంచి వాటిని ఏరుళోవటానికే జనం సువలయఖం, ఇట్లే సాహిత్య విషయం రూడా . అసలు వుంచివే చూపకపోతే స్వీకరించే దెట్లా? సాహిత్యం సవౌాజానికి అద్దవునటం సామౌన్యం. దాని రోగ నిర్భారణం నివారణమే ధన్యం.

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్యవివేచనం కో రఘుమశ్న ఇదే సాహిత్యంలో హితం. కన్యాశుల్క నాటక వస్తవులో అనబడే ఇప్పటి (బాహ్మణ పరివారాల్లోని భష్టతలు ఎత్తి చూపటం వల్ల పూర్వాపరాలెరుగని పౌఠకులు సత్యం తెలుసుకోజాలరు. వైడిక బ్రాహ్మణుల వైడిక జీవనం ఈనాటక జీవనానికి పూర్తి ఇిన్నం. నన్నయాంకే అడి తెలువనప్పుడు ఆధునికానిెట్లా అందుతుంది? నన్నయ వంటి వారు పురాణ (బాహ్మణుల్దెతే గురజాడ వంటివారు ఆంగ్ల (బాహ్మణులు. పాలకులకు తెలిసింది ఇంతే. వ్నెదిక (బాహ్మణ జీవనం తెలువనీయలేదు. అన్ని వేదంలోనే ఉన్నాయటష- అనిపించినారు. అంతేగాక విచంఎఖత కలిగించినారు. అన్ని ఆధంనికంలోనే ఉన్నాయనులోని అనుభవిస్తున్నారు కదషా। వైదిక మానవుడు విశ్వమానవుడు. పరితుష్టుడు. ఆధునిక మానవుడు అసహన దానవుడు. (భవా గరిష్టుడు. కన్యాశుల్బంలో ఆయా సంబంధ వ్యవహారాలు హాస్యాస్పదాలు. ఉంపుడు. కత్తిల ఉబలాటలు, పెంపుడు కుక్కల ఆరాటాలు, లేపుక పోవటాలు, అడ.గడుగున మోసాలు, పచ్చి అబద్దాలు, అన్ని ఆధునికంలో ఉన్నాయిరష ఇట్టిదేమాథతం వేదంలో లేదురష “అందుకే అడి ఆధునిక (ప్రత్యేకత. ఈ మా(త్రం ఆధునికత అంటగట్టకపోతే ఆధునిక యుగ కర్షృత్వం వష్పేదెట్లా? విమర్శక వీరావతారాలెస్తే దెట్లా? బాగా అధ్యయనం చేస్తూనే వుండండి. ఆధునికత పోనే పోతున్నది. ఆధంనికొత:; ప్రాచిన నాటక లక్షణాలలో మొట్టవె-దట నాంది పేర ఒక శోకం వుంటుంది. ఆశీర్నవ స్కియా వస్తు స్ప్టోశం దాని లక్షణం. పరమాత్మునికి నమస్కరించటం, అతడు లోకులను ఆదుకొనుటకు ఆశీస్సులందించటం, జరుగబోయే నాటక కథా వస్తువును న్నోశంచటం. ఇది పూర్వ రంగంగా భక్తీ శద్ధలతో లోక కళ్యాణార్థం (పప్రయుక్తం,

పామాణిక ఆధునిక నాహిత్య విపేచనం 65 రఘుమన్న ఇది కన్యాశుల్కం పాటింపకపోవటం ఆధునికత. రోగ నిర్దారణం, తన్ని వారణం తెలువని రోగవర్ష్హనమే ఆధునిక తత్వం. మానవ బలహీనతల మహా వర్జనం. నాటకారంభంలోనే గిరీశం వంటి భష్ట పొతన ప్రవేశ పెట్టటం జరిగింది. వానినోట కుసంస్కా ర వాసనలే వెదజల్లబడినం.. ఈ పాత్ర వంటివారు కొందరు సమాజంలో ఉంటారని ఉద్దేశం. అంతే నాటకాంతం వరకు రూడా వానిలో ఏమాత్రం పరివర్తన రాలేదు. వానిలోనే రానిది, చూసే [ఢ్రేకకుల్లోనూ రాజాలదు. వాడ. పూటరూళ్ళ ఇంట తిన్న ఖర్చు ఎగవేయటం, బజారు డాన్సింగ్‌ గర్ల కోసం ఖర్చుచేయటం, మధురవాణీని వుంచుకోవటం, ఊరంతా బాకీలు చేసి తీర్చలేకపోవటం, ఓ ఇంటి కోడలికి (పేమ పత్రం రాసి తన్నులు తినే పరిస్టితి తెచ్చుకోవటం వంటి వెన్నో గిరీళం తలకు పెద్ద సమస్యలయినయి. వాని వద్ద ఇంగ్లీషు ట్యూషనుకొచ్చే శిష్యుడు వెంకటేశం. వాన్ని పిల్చుకొని వాని ఊరికి (కృష్ణరాయపురం) పారిపోవటం వరకు నిర్ణయం జరిగింది. ఇది ప్రథమాంకంలో ప్రథమ దృళ్యం. ఇది నాటక పన్తావన ప్రక్రియకు కొంత సరిపోతుంది. గిరీళం సూత్రధారుడు. వెంకటేశం వానికి సహాయ పాత్ర. వీరిద్దరి సంభాషణ జరుగబోదీ నాటక వ్యవహార సంకేతం, అయితే ఈ ద్యళ్యంలో గిరీశం వంటి పాత -వాని వ్యవహారం ఆధునికం. అప్పుడప్పుడే అంగ్రమోహంలో వచ్చి రాని వికృత ఆంగ్ల వ్యవహారం- పూ రిచ్చర్డ్‌, పేషన్స్‌, డాస్సాంగ్‌ గర్ల్‌ లవ్‌ లెటర్‌, మై డియర్‌, నాన్సెన్స్‌ డామిట్‌, టిరాని, ఆల్టొట్‌, కేర్‌, బార్బర్‌, పీపుల్‌ ీట్‌షీయటం, మదర్‌కు రికమెండు, సిగర్స్‌, గో ఎట్‌ వన్స్‌, ష్టై గుడ్‌ బాయ్‌ వంటి మాటలతో వట్టి గొప్పలు, పోవటం కుసంస్కార మేధావిత్వం ఆధునికతకు నిదర్శనం. తనడెనది [ప్రాచీనతగా పరఖాషా దాసోహం ఆధానికత గా చెల్లించటం ఆధునికత. ఇదే యుగలకణం. అనంతర శఠణం.

ప్రామాణిక ఆధు క సాహిత్య వివేచ సం 66 రఘుముశ్న

'ప్రఒంధ కావ్యాల్లో (ప్రభువుల పరమైన అంగాంగ శృంగార వర్ణనం అనేది, ఆధ.9కంలో ఆంగ్ల దోమకాటు చలిజ్వర([గస్త చదువుల వ్యభిచార విచార పూర్ణమైనడి.

విష్కంభం చూశకా అంకాస్యం వంటి పేర్లతో ప్రయోగించకపోయంనా అట్టివి ఆయాసందర్భ సపంభాషణాంతర్గతంగా ప్రయక్తాలు.

ఇందలి పా(తలు అర్భళతాబ్బం పాట్టినా ఆదర్శంగా నిలువకపోవటమే ఆధునికత. ఈ నాటకం ఇప్పుడు (పదర్శించుటకు కొలదోషం పట్టడపా ఆధునికత. కన్యాళుల్కం పోయి వరకట్నం రావటవే అత్యాధునికత.

ఉదాత్త పా(తత చితజవఎల ఒకనాటిదైతే, ఉత్త పా(తల నందించుట ఆధునికత. సమాజోన్నతికి అనల్చ శల్చ రచనమె.కనాటిదైతే అల్బ కల్పనలండించటవే ఆధంనికత. సంస్కార విలసిత రసపోషణ మెకనాటీదైతే వ్యృథిచారాత్మక హాన్యాభాన రసఘోషణ ఇందలి ఆధునికత. పురాణ నాటకాలు కొంత జార్చిడే ఇప్పుడు ఇంకా దిగజార్చటమే ఆధునికత. దీని పర్యవసానవేం సినివరాలు.టివి కవాలు.

కన్యాశుల్క నాటకాంతంలో భరతవాక్యవ లేకపోయిన గానీ భగవద్గీతను అర్థం చేసుకొని ఆచరొస్తే ఉత్తమ-లవుతారనేది సంకేత మౌ త్రంగా స్మరించబడింది.

అయితే భగవద్గీతా సందేళం విశ్వ(శ్రేయస్సుకు వర్తించిన వేదాంతర్గత ఉపదేళమే. అవి నిత్యనూతనాలు. ఆత్మ పరవూత్మ (పకృతి తత్త్వజ్ఞానం, తత్సంఐంధ కర్మలు, ఆ జాన ఉపాసనం, తత్‌ ఫలితంగా మౌనవడై (త్రివిధ దం: ఖాత్యంత నివృత్తి పొందటం లక్యం. ఈ లక్య లకణం తెలువక పొతే, అట్సీ వ్యక్తీత్వాలనం ఆదర్శంగా రూపుకట్సి అందించకపోతే అవ్హాట్లక (పయోజనం

ప్రామాణిక ఆధు పక నాహిత్య వివేచగం 67 రఖుమన్య సిద్ధించదు. 'కేవలం దుర్వ్యణాలను చూపితే సద్యణ కర్మలు సమౌజం ఊహించదు. అట్లా ఊహించుకొమ్మనటమే ఆధునికత. పరిష్కారం (పజలకే విడిచి పెట్టటం ఆధునికత. ఆధునిక వివుర్శకావతారులు ఈ నాకటాంత భగవధ్గీతా సందేశాన్ని స్పర్శావరా(తంగా వుఎట్టుకోకపోవటవేం అసలైన ఆధునికత. కన్న పాపాల చేసి చచ్చేటపుడం నారాయణ అంటేనే మోక్షమిప్పించిన పురాణ రచయితల వలెనే, ఈ ఆధునిక నాటకంలో వ్యిచారిణీయైన మధురవాణి చేతిలో భగవద్గీత పెట్టించఒడింది. తాగుడు పైక లోని త న్మయత్వానికి - యోగపురుషుని త న్మయుత్వానికీ ఖేదం తెలువక పోవటవేం ఈ ఆధునికత. అపురరాపకత. ఒకనాటి వేదభూమి ఇంతటి భేద భూమిగా వూరటమే ఆధునికత. అధునాతన వెత. నన్నయ మహాభారతాన్ని అనువదిస్తే తెలుగు పఠన పాఠనంలో (పథవు తాంబూలం పెడితే, సమాజం స్వీకరించిందేమిటి? ఒక్క శ్రీకృష్ణున్నిదప్పు తక్కిన పొ(తలన్నింటిని స్వీకరించి ఆచరిస్తున్నది. అనబడే ఆధునికంలో కన్యాశుల్కం చూసీ ఏమి నేర్పింది సమాజం? అదే నేర్చింది! ఆ పుచ్చుధాన్యం అమ్మితే అదే తిన్నది సమాజం. అంతకంటే మించిన రోగం దీర రోగవుంల్యండి. ఇంత దగ్గరి సాంఘికానుబంధం గల ఈ ఆధునిక భాషా సాహిత్యాల వల్ల అడి ఫలితం. ఈ నాటకాన్ని మహాకావ్యం ఆదికావ్యం వంటి మౌటలతో తెలువని కొందరు మహామహులు మహాగా వాడుకోవటమే. మహా ఆధునికత ఇట్లా రచించటమే సొంఘిక సంస్కరణమన.కోవటమే ఆధునికత. దుష్కరణాన్ని టా ఖా కానడ ఒంటి. ఒం ఆటీ ఆ లా

పొమాణీక ఆధు 95 నాహిత్య విషేచనం 68 రఘుమశ్న సవుకాలిక జీవన వృత్తాన్ని ఇతివృత్తంగా చేయటం వాల్మీకి రావాయంణం నంంచి వస్వన్నది. వహాభారతం అదే. ఈ వంధ్య పురాణకాలంలోనే కొన్ని పుక్కిటి కల్పన లైనయి. పురాణ నాటకాల్లో చాలా మటుకు వస్వవు ఆ రాజుల సమకాలిక రాజలాంఛనమే. ఒక స్థాయి వారు అనబడుతున్న అనఒడే ఈనాటి గురజాడనాటి బ్రాహ్మణుల వ్యవహారాలు మహాభారతకాలం నుంచే డిగజారినయి. అట్లానే త్యత్రియులు చెడినారు. ఈ (ప్రభావం మిగతా వర్ణాలపైన పడింది. నేటి చదువరు చెడిన సమాజాన్ని ఇంకా చెరిచినారు. సమకాలిక ఇతివృత్తాలు ఈనాడ. అనుకొని చప్పురిస్వంటే సమాజం స్వీకరించిందెంత! మంచిని సమాజం ముందుంచిన మాటే తక్కువ. కొట్టకపోయే. బలహీన ప్రతిపాదనవే. ఎక్కువ. భగవర్గితా జీవనమే. కన్యాశుల్బంలో చూపితే ఉత్తవసంన్కారవాసనలందేవి. అట్లా కాకపోవటానికి ఆ రచయిత జీవనలోపం అజ్ఞాన ధూపం. ఉన్న దోషమే దూరదర్శనం. తల్లి తన పిల్లలకు చెడునే చూపితే వారదే నేర్చుకొంటారు. ఇదే కవృలు పాటించినారు. సాధారణంగా తల్లి వుంచినే విస్తరిస్తుంటుంది. అదే వినిపిస్తుంటుంది. తినిపిస్తుంటుంది. అనిపిస్తుంటుంది. తేలువని తల్లులు సంస్కారం చెడగొడంతుంటారు. కల్తీ కలుషితం తినిపెస్తుంటారు. ఇదే కన్యాళుల్కంలో పరిపక్వం. ఆర్యావర్హంలో లయాత్మక జాన సాంద ర్యుసృష్టి సాహిత్యవళా ధ్యవుంగా సవాూజ హృదయాన్ని అధిప్టించింది. పాళ్చాత్యంలో ఇది కొరవడింది. లయువిరహిత వచన రూప (ప(కీయలు నవలలు, కథలు (పముఖష్రైనయి. లయాత్మక జ్ఞాన సౌందర్య సృష్టిని ఆవిష్కరించజాలని ఆధునికులు ఆ పాశ్చాత్యాన్నిఅనుకరించి దించటం నేడిక్కడికి ఆధునికత (వచన (ప్రక్రియలు, వ్యాసం, నవల, విమర్శ, జీవిత చరిత, ఆత్మకథ)

ప్రామౌాజీక ఆధునిక సాహిత్య విశేచనం ౮ రఘుమన్న

కొందరు పడమటి గాలి రోగానికి గురియై కన్యాకుల్కాన్ని మ్లోషిస్తంటారు. వారికి చరిత్రలో 2000 ఈవలావలి పాశ్చాత్య మతాల గందర గోళపే. భూగోళం. ఇక్కడి పురాణ మతాల వరకే వీరి పు(రెలు ప(రవాసినయి, అనాడి వేదవాజ్యయ ప్రమాణాల విషయం వీరికేమా(త్రం తిలువదు. వాని చేతుల కత్తి ఎట్ల తిప్పాలెనో తెలువక వాడే పొడుచుకుంలాడు. పాత కొత్తల ఘర్షణల పేర కొత్త పేర్లెత్తకొని ఇంగ్లీషు భాషా సంస్కారం మన దేశానికి మేల చేసిందని పలువరిస్తుంటారు. ఇదెంత అజ్ఞానమో ఎంత మూఢమో వారికి తలువజెప్పిన తెలివి రాజాలదు. ఆంగ్లం [పపంచాన్ని వలింది. పలుగచించింది. వసుద్దైన కుటుంబాన్ని వుల్లెన్నడం కలువకుండా తల్ల(కీందులు జేసింది. అగ్నిహో(జావ డానుల పా([ఉఠద్వారా కన్యాళుల్కంలో వేదాన్ని నిందించినాడు. రచయితకు గాని వివుర్శకులకు గాని వేదం తెలువదా. వైదిక జీవనం తెలువదు. అట్లే అగ్నిహో తావధానుల వంటి వారి జీవితంలో తెలుపబడలేదు. అందుకే తెలువని వారి చేష్టలు తెల్లార్లు ఓకటి నష్టాలు.

కొత్త చదువుల మీద వచ్చిన ఆసక్తికి గిరీశం పాత్ర అనురక్తికి అంటగట్టిన ఆధంనికం ముక్తికి ఆధునిక సూక్తి. అధునిక సాహిత్య విమర్శకులలో కట్టమంచి రామలింగారెడ్డిని తెచ్చి పెద్ద కట్ట పేసినారు. ఆయన ఆధునిక తుంగ పొదల్లో అంగలు వేసినవాడే. ఆయనకు బెర్నాడ్‌షా తెలిసినంతగా వైదిక సంస్కారాల్లో ఒక్కటైనా తెలువదు. ఒక్కొక్క చోట ఆధునిక విమర్శకులు రాస్తూ రాస్తూ, ఆది కాలం నుంచీ సమాజ జీవనంలో పేళ్ళ్యలదొక భాగమని కన్యాకుల్కాన్ని సమర్థిస్తుంటారు. వారికి ఆది తెలువదు. అనాడి తెలువదు, చదివిన భారతం నుంచే చాటచెరుగుతుంటారు. దానికి పూర్వం ఆర్దవాజ్బ్యయం ఏమిటో తెలువదు. చెడ్డలో వుంచి వెదకటం జారిపడ్డవారి జవాబు. కాని వముంచిలో మంచిని తీసుకోవటమే పూర్ణ వానవత్వం. సగం మురిగిన పండునెవ్వడు కోరుతాడు.

పామాణీక ఆధునిక నాహేత్య విపేచనం 70 రఘుమశ్శ కన్యాశుల్క నాటకం70% ప్రాచిన నాటక పునాదుల మీద వచ్చిండి. గురజాడ వురొక గేయంలో ఒక సందర్భంలో “వుంచి గతవఎన కొంచెవేంనోంి “* అన్నాడు. ఇది అజ్ఞానవాక్కు. స్వవచన వ్యాఘాతం. ఈనాటకం ముగింపులో వుధురవాణీ చేత వుంచి వునిషి అగంటరు భగవద్గీతను పట్టి స్తాడం. ఆ వుంచి గతొనికీ వర్తించినది. ఆధునికంలో అది లేదు. గతం లోని వాల్మీకికి అతని రావవాయుణానికి పోల్చుకుంటే, ఆ గతం లోని వుహోన్నత దివృఆదర్శం బహుముఖంగా ఆరేయంగా విశ్వవ్యాప్తంగా నిలిచిన విషయంలో అత్యాధునిక ఈ కన్యాశుల్కం. అనవసర ళుల్కం. రాసర్తు

వామౌణిక ఆధునిక నాహిత్య విపేచనం 71 రఘుమన్న గజ్బలం జాషువ రచించిన గబ్బిలం కరుణ రసాత్మక కావ్యం. భావకవుల కంచే, అనబడే అభ్యుడయ కవుల కంచే కొంత బలమైన కవిత్వం ఆయనలో ఆవిష్క్రతమైనది. అస్తుశ్యులుగా నీచులుగా కొన్ని తరాలనుంచి చూడబడుతున్న తెగనుంచి రావటమే డానికి కారణం. తోటి మానవులను ఉపేక్షించిన తీరు అధర్మం. అన్యాయం. అధర్మానికి అన్యాయానికి ప్రతి క్రియాత్మకంగా స్పందించిన వాల్మీకి వారసత్వం ఇత౩లో ఉంది. కానీ, ధర్మమేమిచో న్యాయమేమిటో శాస్త్రీయంగా వివేచించలేని పురాణ నీరసత్వానికి గురియ్మైనాడు. వేదాది శాస్రాలు ఆ జీవనం అందరి సుఖమునకే, న్యాయమునకే. అయితే మహాభారత కాలం నుంచి ఆశా స్రాధ్యయనం, ఆ జీవనం విడిచిప్టైినడశలోనే అధర్మ సమాజమయ్యింది. బ్రాహ్మణులు అనబడేవారు శాస్త్ర, జ్ఞానానికి భిన్నంగా జీవించినారు. వారు చేసే ప్రతి అజ్ఞానానికి అన్యాయానికి వేడం పేర భ్రమ పెట్టినారు. రాజులను తప్పు త్రోవల నడిసించినారు. సమాజం అనేక వైషమ్యూలకు గురయ్యింది. క్రమంగా గత వేయి ఏండ్లుగా బానిసలుగా జీవిస్తున్నారు. ఆధునిక మేధావులు అనబడే ఆం్ధవిద్యా వారసులు ఐడే వారసత్వంలో నడిపిస్తున్నారు. తా జెడ్డ కోతి వనమెల్ల చెరిచినట్టు అయ్యింది. డాని ఫలితం అందరు అనుభవిస్తున్నారు. ఈవాడనబడే దలిత వాదులకు జాషువ అర్ధం కాలేదు. అట్టి కేవల వాదావికి వర్తించడు. రాజకీయంగా ఇతన్ని వాడుకోరాదు. ఇప్పటికీ శాస్తం చెప్పిందేమిటో చెప్పనిదేమిటో తెలుసుకోలేవి ఫ్రీతిలో చదువరులుంటున్నారు. ఎవడో చేసే దోషానికి వేదళాస్రాన్ని విందించే అవివేకం త్రిపురవేవి చౌదరిలో బాగా ఉన్నది. ఇట్టిది జాషువలో లేదు. నాలుగు వర్ణాల వ్యవ మూత్రం తమ తెగకు అన్యాయం చేసిందనుకొన్నాడు. కసరి బుసకొట్టు నాతని గాలి సోక నాలు పడగల హైందవ నాగరాజు

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్యవివచనం ₹2 రఘుమక్న

అయితే ఈ విచారంలోవి నాలుగువర్ణాలు హైందవం కాదు. వాగరాజు అంతకంటే కాదు. వర్షవ్యవఫ్థ వైదికం. అది విడిచినప్పుడే ఇప్పటి అవ్యవఫ్థ దాపురించింది. ఈ విభేదాలన్ని జన్మ జాత కుల అవఫ్హ. ఇది గుణ కర్మల వ్యవస్థకు ఏమాత్రం పాపగదు. వర్ల్షవ్యవపఫ్ర లో ఇట్టి అస్పుశ్యత లేదు. ఈ వీచ భావనలేదు. అందరు ఆర్యులే. ్రేష్టలే. పరస్పర గౌరవ జీవనులే. శరీరాంగ బంధురవేం. తవు తెగకు జరిగిన అధర్మవుంతా వాలుగు వర్షాల వ్యవష్థ్ర వల్లనే అని జాషువ అనుకోవటం మాత్రం అజ్ఞానం.

దేవాలయంలో హరిజనుల ప్రవేశం నిషేధమైనండుకు తప్పుని నేరిగా తీరని వేదన కల్గుతుంది. “వానినై వేద్యమున నంటు వడిన నాడుమూడు మూర్తులకును గూడ గూడు లేడీ వైవేద్యాన్ని అప్పుశ్యుడంటు కుంటే అది దేవృవికి వగ్గించదవే అజ్ఞానం వైష్ణవ వుత వాదులది.

ప్రతిమల పెండ్లి సేయుటకు వందలు వేలు వ్యయంబు కొని దుఃఖిత మతులైన పేదలకు సెల్టక పోవటం, కర్మ సిద్దాంతమున కట్టి వేయటం వంటి _ అజ్ఞాన వ్యవహారాలన్నీ ఆ మత కల్పనలే. డుర్మార్గులు అన్యాయంగా ఒకన్ని పీంపుతూ వాని కర్మ ఐంతే రాసి ఉండనటం ఎంత మూర్తుతో ఇదీ అంతే. ఇది దైవ విర్ణయం కాదు. కర్మ సిద్దాంతం కాదు. చేసినంత ఫలం పొందటవేం కర్మ సిద్దాంతం. ఒకరి ఫలితాన్ని ఇంకొకరు దోచుకోవటం కాదు. వేడాదిశాస్రాలకు ఏ మాత్రం సంబంధం లేడు. అవి వేద విరుద్దాలు. జాషువా కొంత ముందడుగు వేసి కష్టపడి వేడశా స్తాల పత్యం తెలుసుకొనుంచే, తాను స్వయంగా అనబడే బ్రాహ్మణులకు బుద్ది చెప్పే అవకాశముండేది. అస్ప్రశ్యులకు, పేదలకు కూడా అండరి వలె ఈ సృష్టి అవకాశమిచ్చింది.

ధర్మమునకు సిరికి తన మెన్న డను లేదు.

సత్య వాక్యమున జావులేదు.

వెణవనేల నీకు విశ్వనాధుని మ్రోల సృష్టికర్త తాను సృష్టి నీవు

ప్రామాణిక ఆధునకనాహిత్యవేచనం. “3 రముమన్య ఈశ్వరువి చేత బుజువు చేయించ వలెనన్నాడు. ఇది వేదళా;స్తు (ప్రతిపాద్యవుయ్యింది. యథోచిత శక్త్యనుపారం ఫలితాన్ని న్యాయాన్ని పొందుతారు. ఇట్టి సృష్టి న్యాయ చింతన లెక్కడున్నా అవి వైదికాలే. గుళ్ళ మీద, అనబడే పుణ్యవ్షేత్రాల మీద భారతీయ విలునమీద ఆయనకు మిక్కిలి భక్తి శ్రద్దలున్నయి. నన్ను డొలగించి లెక్కించినారు గాని మొడలటు నెల్లర మన్నడమ్ములము మేము అన్నాడు. “అజ్యేష్టాసో అకనిష్థాసో ఏతే సం భ్రాతరో(వేడం). ఒకరు పెద్ద ఐంకొకరు చిన్న అనేది కాడు. అండరుచక్కనిసోడరులే.

• సుడిగాలుల్సెలరేగినన్‌ నిలువ వచ్చుం ధర్మ సత్రాలలో" ఐప్పుటి వైషన్యూలె న్ని ఉన్నగాని ధర్మం కింద, ధర్మ సత్రాలలో నివాసం ఉచ్చనీచ రహితం. ఏ గుల్చో ప్రవేశం లేడో అక్కడి ధర్మ సత్రాల్లో అన్న ఫ్లూర్ణ సేయు నాహార భిక్షలో ముక్తి భిక్ష నీకు ముట్టుగలదు కొళీ విశ్వనాధ మందిర ప్రాంగణము లో భుక్తి ముక్తిరెండు లభిస్తాయనటం ఆయన నమ్మకం. రై విష్తసం ( టిబెట్స్‌ భూమండలంలోని తొలి మాన వ జన్మస్టలి. అక్కడి వారు హృష్ట పుష్ప సంతుస్త జీవనులు. సుందరులు స్నేహశీలురు. జాషున మాటల్లో త్రివిష్తపంబు నండనముగా ఉన్నది. ఉత్తుంగ హిమాలయ విశిష్టతను గుర్తించినాడు. హిమ గిరీండ్ర దర్శన మబ్బు దానిపై నెక్కగనెంచి తెల్ల దొర లీలిగి రెందవో మంచు మహత్వమెట్టిడో ఈ (బహ్మావర్త జ్ఞానవంహత్త్యం అజేయంవెనదవి కొవియాడివాడు. బౌధ్దుల నాటే విశ్వ విద్యాలయాలైన *పుణ్యభూములు

వామౌణీక ఆధు శక నాహిత్య విపేచనం 7 రఘుముక్న నలండా పాటలీ పుత్ర ములో భూమండల విద్వాంసులను ఆకర్శించి జ్ఞానభిష పెట్టిన ఘనత ఆతని కన్నుల ఎదుట సాొష్షాత్కరించటమే. దిక్కుచూపవలసిన కవులెల్ల అర్ధ్థకామాశయంలో మునిగి వున్నారు భోగాద్రిలో నీతల్‌ గొట్టు కవి ప్రకాండముల సాహిత్య ప్రపంచంబులో పాత్ర: కాంతుల జిమ్ము నటి కవితా భానుండు జన్మించునే తెలుగు అది కవి నుంచి ఆధునిక కవుల నరకు కవులు భోగలాలసులు. అటి ఫ్రీతిలో మహోడయం కల్గించు కవితా శ్రేష్టుడు భానుడై జన్మించే డెప్పుడో అని బాధ పడినాడు. చిరకాలమును భిన్న జాతి మత ముల్‌ జీవించు రాజ్యానసు ఫ్రరమై శాంతి రహించు నన్న నుడి సండేహించెడన్‌ బక్షిణీ శురకల్‌ హైండవులీ స్వరాజ్య రధమున్‌ దొర్హింతురే డక్షిణో త్తర ద్నికంతుల్‌ రెండు నుంగలసి మేతల్‌ చేయు తావున్నదే, భిన్న జాతి మతాల వారు దేశంలో ఉన్నంత కాలం శాంతి వుండదు. తురకలు హైందవులు కలిసి స్వరాజ్య రథాన్ని గుంజజాలరు. వేరు వేరుగా ఉండటమే మేలు. ఇట్టి భావాలు జాషునలో వాస్తవమైనయి. తురకలీ దేశ వారసత్వ సంపదను గౌరవించ జాలరు. బాబరు వారసులుగా వారి నేతలు వ్యవహరిస్తున్నారు. తమ శత్రువులై తమ్ము నాశనం చేసిన బాబరు వారసులతో భారతీయులు కలిసి వుందామనుకున్నాగాని కుడరటం లేడు. అరబప్టాననుంచి పాలకులై కూర్యున్న బాబరు నంళపాలన వ లజ భారతీయులు బలవంతంగా ఇష్లాం వుతాన్ని వమూడు వందల క్రిందటి నుంచి ప్వీకరింప వలసి వచ్చింది. ఆ తరం మిక్కిలి బాధపడింది. కాలం గడిచింది. వారిన వారి వారి సంతానం వుహవ్ముదీయులుగా భావించుటకు

ప్రామాణిక ఆధునికనాహిత్యవివేచనం “రీ రఘుమన్న బాధపడటం లేదు. ప్రత్యేక హక్కు అవకాశ లోలురుగా దేశాన్ని చించుకున్నారు. అయినా మిగిలిన వారు భారతీయములో కలిసి జీవించజాలకున్నారు. అనేక సమస్యలు పుట్రిస్తున్నారు. అన్యథా భావిస్తున్నారు. ఇట్టుంచే స్వాతంత్ర్యం లేదు. మార్గం లభించడు. *మార్లమేదియ్లైక మత్యమునకు అన్నాడు జాషువ. అట్లే మాల నూదిగల తెగల నుంచి ఈవాటి సదువులు చదివిన వారి ఫ్రితి ఇంకా ఆందోళవాత్మకంగా ఉందన్నాడు. జగముల్‌ మెచ్చు బియేలె మేలు బిరుడుల్‌ సాధించినామంచు వీలుగు మామాలలు మాదిగల్‌ కుల మవీ లోభంబు రెట్టింసగన్‌ తెగలంగళ్చి తగొడ లెంచెడరు గానీ సంధిగావింపరో ఇగమా మామత బోధలేల కులకవ్యా భ్రష్ట దుర్దాతికిన్‌ కుల లోభంతో కొంత చేకూరగానే అజ్ఞానం పెచ్చరిల్లి మాలలు మాదిగలు పరస్పరం తగవులాడుకొంటున్నారు. నమైకృతకు భిన్నంగా ప్రవర్తిస్తున్నారు. ఎన్ని బోధలు చేసినా భ్రష్టత్వానికే దిగజారుతున్నారు. ఇదేనేటికి రాజకీయ రంగంలో విద్యారంగంలో కుల సంఘాలు కులం పేరుతో కుళ్ళు పెంచుకోవటం, వారి కంటే హీనంగా జీవిస్తున్న ఆకులం వారిని పట్టించుకోక స్వార్టలోలురై ద్వేషాలు పెంచుకోవటం జాషునకు బాధ. వ్యాయం కోరవలసివవారే తమవారి పట్ల వ్యాయం జూపక పోతే, ఆశించిన సలితం రాదవి కుమిలి వాడు. - మునుఎత్వంబునొసంగలేని చడువుల్‌ మై రేయపుం మైకము ' వేటికల్టు మైకం చదువుల్లో మానవత్వం రాదన్నాడు. ఆయన మానవత్వం కోరిక మనుర్చ్భవ (వేదం) అవేదే. గాంధీగారి హరిజవోద్దరణం వల్ల అంబేద్కర్‌ వల్ల తముకెంతో మేలు జరుగుతుందుకొన్న జాషువకు విరాశ మిగిలింది.

వానూణీక ఆధునిక నాహిత్య వివేచనం 76 రఘుమన్న

(త్రిపురనేని హేతువాదంలో హేతువు లేదు.

కవిత్వం లేవి పైత్యం

ప్రకాశం జ్ఞానం. అంధకారం అజ్ఞానం. సత్యం సుఖం. అసత్యం దు:ఖం. ఒకటి ఆనందం. ఇంకొకటి బంధం. ఒకటి శాంతి. ఇంకొకటి అశాంతి. శాంతియే క్రాంతి. ఆశాంతియే భ్రాంతి. క్రాంతియే అహింన. భ్రాంతియే హింస, ఒకటి స్వర్గం. ఇంకొకటి నరకం.

ప్రకాశం విడిచితే అంధకారం. అంధకారం విడిచితే ప్రకాశం. వేడం విడిచితే వాదం. వాడం విడిచితే వేడం. ఇదిసూత్రం. ఇది గోత్రం.నేత్రం. పాత్రం.

చిత్రం. క్షత్రం. మిత్రం.

ఈ సృష్టియే కార్యం. కార్యం కారణమూలం. కారణమే కర్త. కర్తలేనిదే కార్యం కాడు. అంచే కారణం లేనిదే కార్యంలేదు. కారణ భావాత్‌ కావ్య భావ: అని బుషులు ఈ నియమాన్ని దర్శించినారు. అది సత్యం. అది నిత్యం. నిత్మసత్యమే కారణం. దాని ఆభీనమే కార్యం. కార్యకారణ సంబంధాన్ని తెలిసి మానవులు మనగలుగాలె. అదే జ్ఞానం- ప్రకాశం. తద్చిన్నం అజ్ఞానం. అంధకారం. వేదం కారణమూలం. అంటే హేతుమూలం. అదే పరమాత్మ. '(బహ్మ. సర్వశత్తి. సర్వాంతర్యామి. స్వతంత్రం. స్యయంభువృ. నీతి. నియనాం. దీన్ని తెలిసి పొండటవేం బ్రహ్మానందం. ముక్తి. జన్మరాహిత్యం. ఇడే గమ్యం. లక్ష్యం. ఇంతకు మించినది మరొకటి లేదు. దీని కోసమే సాధనం. సాధన తప్పితే వాడన-రోడన.

కలియుగారంభం నుంచి సాహిత్యంలో సాధన పోయింది. జీవితం లోనే పోయింది. తెలుగు సాహిత్యంలో కూడా ఇదే అయ్యింది. సాధనపేర ఉత్త వాడన బలిసింది. వేడ ప్రవాణం విడిచి పెట్ట బడింది. అష్టాదశ పురాణ ధారణమయ్యింది. నన్నయ నారాయణ భట్టు పురాణ పండితులే కొని

వేదసండితులు కారు. భారతాన్ని శత సహస్ర శ్లోకమైనదిగా, సంచనువేడంగా

ప్రామాణిక ఆధునికనాహిత్యవిేవేచనం 7 రఘుమన్న నమ్మినపుడే వారికి వేడం తెలువడనేది యభార్దం. భారతకాలానికే వేడాధ్యయనంలేడు. నన్నయనాటి కెక్కడిది? ఇతని కాలంలో వేద స్టానాన్ని పురాణాలు డురాక్రమించినంటు. దాని పేర నక్రీకరించినయి. అపబ్బంహణమైనయి. సమాజంలో అజ్ఞానాన్ని పెంచినయి. నిముక్తి పేర బంధనంలో ఉంచినయి. స్వరంపేర నరకంలో ముంచినయి.

ఈ పురాణమతాలే స్వగతాలయినయి. సారస్వతాలయినయి. కవి సార్వభౌములిండే- కవి సామ్రాట్టు లిండే. గండపెండేరము లిండే. జ్ఞానపీరం లిందే. కవుల సంతలు కకావికల చింతలు. కారణనూలం తెలువని కావ్యాలు, కల్పనలు. వీటి మీదనే విమర్శకా గ్రేసరులు. తెగిన సరులు. విశ్వవిద్యాలయ డిగీ ముద్రలు పగటినిదలు ఈ చదువరియే త్రిపురనేని రామన్వామి చౌదరి. హేతు రహిత పురాణ కల్పనలను స్వ్వృశించినాడు పశ్నించినాడు చుట్టుండిన అనబడే బ్రాహ్మణుల బోధలు పురాణ గాధలుగా గ్రహించినాడు. వేడం పేర తద్చిన్నంగా జీవించినవి భావించినవి బాధలుగా గ్రహించినాడు. వారికే వేడం తెలువకమిడుకుతుంచే ఈయనకేమి తెలుస్తుంది. వారు వర్ణించిన వాదించిన తీరంతా వేదమే అనుకొన్నాడు, అసలేమిటో సిసలేమిచో తెలుసుకోజాలకున్నాడు. అల్లంగిల్లం అన్నప్పుడు గిల్లమేమిటో గిల్బుకున్నాడు. కలం అల్టుకున్నాడు. అదే హేతువాదకవిత్వమనుకున్నాడు. కోతివాదానికి కొబ్బరి పాకమందించినాడు. కొత్త చింతనగా కొండరు ఆతన్ని గుత్తగొన్నారు.

సాహిత్య రంగంలో మహాకవులు మహాకావ్యాలు అనే మాటలు గుణాన్ని బట్టికాదు తెలువని తనాన్ని బట్టి ఇట్లాతిపురనేని విషయంలోను ఇదే వర్తిస్తుంది

కవి, కావ్యం, హితం సాహిత్యం, ఛందం ఆనందం, మానవుడు, దేవుడు, సృష్టి దార్భనికచ్చస్తి తుస్తి పుస్త జాతి, నీతి, ధర్మం, కర్మం, మర్మం, వర్ణా [్రమ, వైదిక జీనన వ్యవస్థ గూర్చి తెలువని తనమే అనబడే కవుల్లో కావ్యాల్లో కన్పిస్తుంది.

వామౌణిక ఆధునిక నాహీత్య విడేచగం 78 రఘుమశ్శ విపరీత బుద్ది అవిద్యద్వారా ప్రాప్తేస్తుంది. రామస్వామి చౌదరి కూడా ఇందే కవిరాజు చెల్లనిరోజు క ఆర్య ధర్మము అధర్మము” ఊపిన సాహసుడు (కవిరాజు త్రిపురనేని జీవితం సాహిత్యం రచన- త్రిపుర నేని సుబ్బారావు, పుట ౨౫ ఈమాట అత్యంత అజ్ఞానం మూట. ఆర్యధర్మం అధర్మం అనే మాటలు రెండు పరస్పర విరుద్దాలు. ఒకటి శ్రేష్టం. ఇంకొకటి డుష్టం. శ్రేష్టాన్ని దుష్టంగా జూపటాన్నే సాహస మనటం అవివేకం ఆర్యధర్మానికి మూలం వేడం. అది స్వాధ్యాయం చేసిన వానికే అది సొవాత్కారం. నన్నయకే అది తెలుననప్పుడు రావస్వామి చౌడరికేమి తెలిసింది. అనుచరులకేమి కన్ను తెరిసింది? తెలువనివాడు తిలువనిదాన్ని గూర్చి తెలిసినట్లు చూపటం - అవివేకదోషమేకాని సాహసం కాదు ఐడంతా పౌరాణిక బాహ్మణుల సహవాసంలో చూసినడే ఆర్య ధర్మమనుకొన్నాడు. కొంటున్నారు. వింటున్నారు. బ్రహ్మ ద్వేషి అని ఈయనకు పేరట! ఈ మాట కూడా అజ్ఞానపు మూట. ట్రహ్మ అందే బృహత్‌, అన్నించికంచే గొప్పది సృష్టి కారణ శక్తి- జ్ఞానం-వేదం అని అర్ధం. దీన్ని ద్వేషించే వాడు మూర్తుడు. అట్టి మూర్చుడు కవి కాడు “రాజు అంతకంటే కాడు . వేడ బుషుల నుతములో అందరికీ సమాన హక్కుగలడనియూ, ఇది కూడడనుట బ్రాహ్మణుల స్వార్ధ పరత్వమనియూ ఆయన విశ్వసించినాడు. (పుట. 27. త్రిపురనేని జీవితం సాహిత్యం) ఐది వాస్తవమైనడే. అయితే ఈ సత్యమెరిగితే ఆర్మధర్మాన్ని ద్వేషించటమెందుకు? వేదం పేరు జెప్పి తద్విరుద్ధంగా జీవించే అనబడే బాహ్మణులను ద్వేషించినాడని చెప్పితే కుదురుతుంది పలువురు బ్రాహ్మణులకు గల శూద్ర ద్వేషముకంటే ఈయనకు బ్రాహ్మణద్వేషమెక్కువకలదు. (పుట. 27) ఇ్య్టిది సర్వత్ర అహితమే. నిజమైన వైదిక బాహ్మణునికి శూ ద్వేషముండదు ఉంటేవాడు అవైదికుడే

పామాణీకఆధునికసాహిత్యవిపేచనం 79 రుమన అట్టి అవైదికున్ని ద్వేషించటం న్యాయమేగానీ వైదికవేమిటో ఈ కవిరాజు తెలుసుకొని ఆ అవైదిక బాహ్మాణులకు తెలుపవలసిన కర్తవ్యం వుండింది అది చేయాలేదు. వికరాత్మకావికి వకారాత్మ కమయ్యింది. విచేకాత్మకం ఐరువంకల లుస్తం. లుప్తశేషాన్ని ఇప్పటికి జీవితంలో సాహిత్యంలోను ఫూరించుకోవలసిన స్పూర్తి కరువయింది. ఆధునిక కవులకండే దె్లా? అది పుణ్యకర్మల పురత బలం. ఫ్లూర్ణఫలం.

*ఆర్యకవి కుతంత్ర మడుగంటనలెనను

సట్టుడలకెనడుము గట్టినాడో (పుట. 29 జీవితం సాహిత్యం. )

ఈ ్రువీకరణం కూడా పూర్తి అజ్ఞానం. ఆర్యకవిని నిందించే విషయంలో ఆర్మ అనార్య గుణ కర్మలెరుంగని మూఢత్వం ఆయన కవిత్వం చౌదరి వకాలత వైష్ణవ పురాణ నింద ఈ పురాణాలు అవైదికాలు వేద విరుద్ధాలు ఏది వేదమో ఏది కాదో పౌరాణికులకే తెలువలేదు ఈ తెలువని వారి వెంటబడ్డ కవిరాజు చౌదిరి చెదిరి కాడువడ్డాడు ఆర్య ద్రావిడ జాతులు అనే ఆంగ్రేయ కల్పనకు చెవి యొగినాడు. మూఢవిశ్వాసంలో మొగినాడు. ఆంగ్రేయ విద్యావ్యవస్ణలో అభ్యసించిన గలితంగా, పౌరాణిక బ్రాహ్మణుల చేత ఈసడింపబడిన ఫలితంగా, ఉన్న సమాజంలోని మూఢవిశ్వాసాల పరంగా వ్యవస్థ మీడ ఉన్న విముఖత ఏర్పడిందే గానీ, మౌలిక సువ్యవస్థ్ర అనాదిగా ఉండి నట్టిది తెలుసుకోలేదు. విముఖతలో విపరీతీం చూసినాడేగానీ విశిష్టతను దర్శించలేకపోయినాడు క్రీయా (పతిక్రియావాది అతని సూత పురాణం శంబుక వధ వంటి రచనలందుకు నిదర్శనం పౌరాణిక మూఢ విశ్వాసాలపై తిరుగబడి కొత్త మూఢవిశ్వాసాలను పాదుకొల్పినాడు అతని అభిప్రాయాలు కొన్ని- ౧. హిందూ మతం వర్ణాశ్రమ ధర్మాలను నెలకొల్పింది వి. దేవతలను సృష్టించింది.

పైమౌణిక ఆధు *5 నాహిత్య విపేచనం 80 రఘుమశ్య ౩. అగ్రజాతికే ద్విజత్వం ఆపాదించింది. ౪. కొండరిని బానిసత్వంలో శాశ్వతంగా ఉంచే సూ త్రాలను మనుధర్మశా, స్తం పేర సృష్టించింది. ౫. జాతి భేదాలు రెచ్చగౌట్సింది. ఓ. శూద్రజాతికి వేదాలు చదివే హక్కు లేదంది. ఒకవేళ చదివితే చెవిలో సీసం కరుగ పోయమని చెప్పింది. 8. గుడులలోకి శూ డ్రుల ప్రవేశం సాసమంది. ౮. ఆంతా పూర్వజన్మ సుకృత ఫలితం. ౯. కర్మఫలితం అనుభవింపక తప్పదు. అంతా మీ కర్మ ఇట్లా మరికొన్ని. ఇందులో ని ఆరోపాలెల్ల వేదవిరుద్ధాలు పౌరాణికుల కల్పనలు వేదాది శాస్తాలపేర కడుపు పెంచుకో నేర్చిన వారి ధూర్త కల్పనం దూరాచార విచార ప్రచారం ఈ వషయం ప్రామాణికంగా శ్రీ చొదరి గారికి తెలువలేదు తెలుసుకోదగిన వివేకం లేదు ఆచారహీనులటే అగ జాతిగా భావించినాడు వారిని వేదవేత్తలు గాస్వీకరించి మొత్తం శాస్త్రవ్యవస్థకే విముఖుడైనాడు విషం కక్కినాడు చుట్టున్న చెడును కొంతకాలంగా కల్పించ బడిందిగానే స్వీకరించాలె దానితో పోరాడటం న్యాయం కాని వీటికి భిన్నమైన శుద్ధ సత్యాలైన వేద శాస్తాలను నిందించే విపరీతానికి పూనుకోవటవేం చౌదరి సోమరితనం సాహిత్కం పేర కసాయిత్వం తప్పఖండిస్తూ మరో తప్పను కుప్పించటం-

• శంకలను బాహేరక మంకుతనము జూస నెవ్వడు తలయూచు జూచి చూచి"

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య విపచగనం ర! రముమన్న

పురాణాల్లో పురాణ బ్రాహ్మణుల్లో అతనికి అనేక శంకలు కన్సించినయి. వాటికీ యుక్తి యుక్తంగా ప్రామాణికంగా సమాధానం వారు చూపజాలక వాటిని సత్యంగా స్టాపింపజూపషితే చౌదరికి చెవిపోటయ్యింది.

“ప్రామాణిక సమాధానం పురాణాల్లో ఆ బ్రాహ్మణులు చూపజాలని బలహీనతను ఖండించటం ఉచితమే కొని, వాటిని వేడ ప్రతిపాద్యాలుగా (భ్రమింపజేస్త్రే, నిజమనుకుని సత్యం తెలిసికోచేతగాక పోవటమే చౌదరి మోతుబరి.

అసత్యానికి అడ్డం తగిలి సత్యం స్టాపింపలేవి ఆ మంకుతనం చేతగాని తనం. పురాణాల్లోని పుక్కిటి గాథలకు ఎదురు తిరిగి సూత పురాణంలో కొత్త పుక్కిటి బాధలు అల్లటం!

శాస్త్రముల నెల్ల జదివి విజ్ఞాన మెరిగి సంశయింపక సర్వథా చర్చ జేసి నిజమెరుంగ వలయునిది నేర్వకున్న మూఢ విశ్వాసమున జేటు మూడు చుండు ..... పురాణ కవులు వేదళా స్రార్దాలు తెలును కోక, వానిపేర మూఢ కల్పనలు జేసినట్లే, ఈ చౌదరి కూడ ఇట్లే మరి కొన్ని కొత్త మూఢవిశ్వాసాలకు దారి వేసినాడు. వీరండరు అజ్ఞానవాడులు. సత్యం తెలుసుకోలేని పైత్య భేడులు. నినాడులు. భగవర్గీతకు పోకిరి వెక్కిరింతలు కూర్చినాడు. ఒక్కజాతియు దుర్భర మొంది కూడ స్పర్థ దోషంబు దృష్టి దోషం బటంచు బతితమై పోవుచుండె బ్ర్రష్టమగుచు డెలుగు జాతికి పున స్లుష్టి వలడె చెపును

• ఇవి అవివేక చింతలు. గుంతల కప్ప గంతులు. ఆర్య దావిడం నుంచి తెలుగు జాతిగా వాకొన్న తీరు అత్యంత అజ్ఞానం. ఏమెరుగని

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్య విపేచనం 82 రఘుమశన్శ స్థితి అతనిది ఏడో పద్యాలబటం వస్తే ఇట్లా కొత్త నాశనం చేయటమా? భూమండలం లోని అన్ని వర్గాల్లో వారి వారికి ప్రత్యేక మూఢవిశ్వాసాలున్నయి. అజ్ఞానమే కారణం. ఐడే చౌడరి ధారణం. సూత పురాణం సూతపురాణంలో కృత త్రేలాది యుగలక్షణాల విషయంలో అపహ్షాదశపురాణాఢారిత చర్చగావించబడింది. ఆర్ష[గ్రంథాల ఆధారంగా కృతయుగానికి సత్యయుగమని సేరు. అది ధర్మప్రూర్వ జీవనకాలం. పురోగమించిన యుగం కలి; శయానో భవతి సంజహానస్తుద్వాపర : ఉత్తిష్ట శ్రేలాభవతి కృతం సంపద్యతే చరంశ్చిరైవేతి * _(ఐతరేయ బ్రాహ్మణం-33-2) అంతే! అది బీజరూసం. అంతకంటే వివరాలు ఇన్వబడలేడు. త్రేతాయుగంలో ధర్మం మూడుపొళ్ళు అంతే. కొంత ఇతిహాసం దర్శనమూత్రం తెలిసింది. ఈ యుగాంతం చరిత్ర రామాయణం. అది వైదిక జీవనాన్నికి శాసనానికి 90% నిదర్శనం. ఒకపాడం అధర్మ విషయం. కలియుగ లక్షణం జనులు నిద్రించినట్టు, ద్వాపరయుగం నేల్కొన్నట్టు త్రేతాయుగం విలిచినట్టు కృతయుగం సమ్యక్‌ సుగతిశీల పురోగమనమట్టుండినయి. దీనికి విపరీతంగా అ ప్రమాణంగా పురాణ బుద్దితో చౌదరి చెప్పింది ఆప్తమైనదికాడు. మరో పురాణ బుద్ది స్వకపోల కల్పిత రద్ది. వీరికి శా ప్రానగాహన ఏమా త్రం లేడు. గుళ్ళుగోపురాళ్లో శూ ద్ర ప్రవేశం లేదని పూజార్తను వెక్కిరిస్తూ -

• డేవుడూరకుండును భూమి డేవుడూర కుండడు దన పుట్టి మునుగు చున్న మాడ్చి" (సూ. పు. 1-9) అంటాడు. ఈ తంతు వేడవిరుద్దనుని అతడు తెలుసుకోజాలడు.

వామాణిక ఆధునికసాహిత్యవిపేచదం తీత రఘుమన వేడంలో ఆ గుళ్ళూ ఆ పూజలూ ఆ ఫూజారులూ లేరు. ఇవి పురాణ సరికల్పనలు. 'పాయక పూర్వగాథలని (1-30) కవులంతా ఏదోరకంగా తిప్పితిప్పి రాసినారంటూనే చౌడరి కూడా అచ్హే మళ్లినాడు. కల్పితమయిన కథల్లో కి కాడు పడేసినాడు. (శ్రీీరామున్ని (శ్రీ,కృమ్లున్ని అర్ధం చేసుకోలేడు. వేడం తెలునక వాడం విభేదం. రామాయణ యుడ్డకాలం, ఆర్య ద్రావిడ విషయం అవివేకంగా ఆలోచించినాడు. ఆనాప్త శరణుడు. రాగద్వేష పూర్ణుడు. దుఃఖసంస్కార లోలుడు. అచ్చ మేదో కల్తి ఏడో తెలుసుకోలేని ఆజ్ఞానవాది. మనువును నిందిస్తూ "టఃరక యుండలేక యెటులో స్మృతి యొండు లిఖీంచె నన్నచో " తీరని వైమన స్యముగదించుచు డత్ర్రజకెల్ల కాలమున్‌ (సూ. ఫు. 2-125) ॥ జాతుల బల్లి ధర్మంబు ప్రచారముసేయునూ (2- 126) అజ్ఞానులొనరించునపరాఢములకెల్ల నతిమాత్ర శిక్షలు న్యాయ మయ్య? జ్ఞానులొనర్చు దోషనుల కన్నింటికి నామ మాత్రపు శిషన్యాయమయ్య? (2-127) ఇట్టివి కొన్ని తెలువక తెలుసుకోలేక చదువక చదువుకోక పురాణ (బబాహ్మణుల పుక్కిటికల్పనలెల్ల వునుస్వృతి లోనివిగానమ్మిమూల పురుషునికే ఎసరు బెట్టే ఇట్టి కృతఘ్నులు పుట్టుతూనే ఉంటుంటారు వునువు చెప్పింది బీనికి భిన్నంగా ధర్మశాసనం ఏర్పర్ష్చినాడు గుణకర్య్మల ఆధారంగా ఏర్పడిన వర్ణవ్యవస్థను బట్టి ఆయన శిక్షాష్వుతి చెప్పినాడు జాతి బట్టికాదు మానవజాతి అంతా ఒక్కటే బుషుల జ్ఞానంలో. వీరిది మాత్పస్ణానం. గురుస్థానం. అజ్జానులకంటే జ్ఞానులకే అధిక శిక్షవిధించినాడు. రాజకైతే మరీఎక్కువ డండన

" పమాజీక ఆధునిక నాహిత్య వపేచనం 8 రలఘుమన్న విధించినాడు. శూద్రుడు ధర్మోపడేశం పొంది సాధన కొలది బ్రాహ్మణుడు కావచ్చునన్నాడు. బ్రాహ్మణుడు సాధన తప్పి శూద్రుడు కొవచ్చునన్నాడు (మను.10-65) ౫

• కూద్రో బ్రాహ్మణ తామేతి బ్రాహ్మణ్జూతి శూద్రతామో

రాక్షస వర్గానికి దేవతలు శత్రువులు. దేవతలకు రాక్షసులు శత్రువులు,

చెడ్డకు మంచి గిట్టుడు. మంచికి చెడు గిట్టదు. ఈ రెండింటి వివేకం చౌదరిలో కొరవడింది. చెడువాద వాక్కీలకుడు. అడ్వకేటు

• ప్రజల సమదృష్టితో జూచి రాష్ట్రమండు

ఈతిబాధలు లేకుండ నీతి గల్లి

ప్రజల జూచుట రాజధర్మంబుగాని

పకసాతయబుజూసింసపాడియానే(2-133)

ఇతడనుకొనే పక్షపాతం మనుస్మృతిలో లేదు. వైదిక జీవనంలో లేదు.

ధర్మపక్షమే న్యాయ శిక్షణమే అది. మహాభారత కాలంనుంచే వేదాధ్యయనం చేయక చెడినారు. అనబడే పౌరాణిక [బాహ్మణులు దానిపేర భిన్నంగా చెప్పి టక్షిప్తాలు చేసి చెల్లించుకొంటూ వచ్చిన పాపఫలితం ఈ విపరీత వర్గం. హేతువాదసార్గం.వేదం పేరు జెప్పే వెరి పురాణ కవుల మాటలే వేదమనుకొన్నాడు. పురాణకావ్యాల్లో స్వర్గనరకాలు, దేవలోకాలు, ఇంటదసభలు, గణికలు, నందనవనాలు, బుషులు, మునులు అనేవి అన్నీ వేద విరుద్ధ కల్పనలు: వీటినే వెక్కిరించి సూతపురాణం పట్లించినాడు. 18 పురాణాల్లో ఇది అటిదే. పరస్పర విరుద్ధ కల్పనల పురాణ జల్బం సూత పురాణ శిల్పం.

• సురయనంగ మద్యంబు తత్సురను ద్రావి

] వినుతికెక్కిరి సురలను పేరు చేత

వామాణిక ఆధు పక సాహిత్య వవీచగం ట్‌ రఘుమన్న సురను నొక్కనాడేని మూచూడ కున్న కారణము చేనసురలైరి కడనువారూీ (2- 177) ఐది చౌడరి సోమరి తెలివి. ఏ శబ్దానికి అర్హం శా,స్త్రవిహతమో విడిచి, తనకిష్షమొచ్చినట్టు కల్పించటమే అవిద్య. విపరీత గద్య. నలుని చర్మం ద్రావిడజాతి తెల్లని చర్మం ఆర్యజాతిఅనే కుట్రబుద్ది. ఆప్రమాణం. అళొస్త్రం. శైవులు ద్రావిడులంతా శూద్రులు, వారు చడువుకోరాడు అనేది కూడ వీరి ప్రమూడకల్పను ఈయన పురాణ కల్పనలకంతా వేడ ప్రమాణాలు చూసమనండి. ఆ తెలివి ఈ మూర్చత కెక్కడ? ఇతడు పురాణ మత (బాహ్మణ వర్గం పుక్కిటి కల్పనల దుర్గం

• ౨రుతనాటి నుంచి సంస్కృతము జదివి నంతడమగుట్టు బయలౌనటంచు నెంచి *వడునరాడ ని చెప్పిరి సంస్కృతంబు నదియె పంచాక్షరీ మంత్ర మయ్యె తుదకు (2-248) అనబడే వర్తమాన బ్రాహ్మణుల మీది కక్షతో అనాది అనంత విజ్ఞానాన్ని తూలనాడటం న్యాయమా? అది పంచాక్షరి మంత్రంకాడు. కుతంత్రం. అ్రమాణం. ఆర్య కన్యలను డ్రావిళ్ళు వివాహమాడితే వర్ణ సంకర మవుతుందని వారికి మరణ దండన విధించినారు (2-264). అనేది ఎక్కడుందో ఒ క్కటి చూపగలరా ఎవరైనా వారి వాదులు వాకర భేదులు! _ఈ దిగువ చౌడరి అజ్ఞాన ఆరోపాలు మరికొన్ని, ఆర్యులు బయటినుంచి భారతదేశాన్ని డురా క్రమించుకొని స్ట్రానికులను దక్షిణానికి తరిమినారు (2-277) తెలుగు భూమిని ఏలిన చాళుక్య, వెలమ, రెడ్డి, కొవు, కమ్మ రాజులెల్ల ద్రావిడులు (2-294)

వ్రామాణీక ఆధు ౩5 నాహిత్య వవేచగం కర రఘుమశ్య (డ్రావిడుల సౌభాగ్యాన్ని జూసి ఓర్వక ఆర్యులు అగస్తున్ని భేడోపాయాన్లై డక్షీణానికీ పంసినారు (2-299) వాలి రానణ బలి జరాసంధ శిశుపాల డుర్యోధన డుళ్శ్ళాసన శకుని, కర్ణ,

'శీ/కృష్ణ విరోధులు ఆదిగా తర్వాతి వీర్టైవుల వరకు చౌదరి గారి నరం ఈ

వరం ఆయనకే పరిమితం.( ఆంగ్లేయులు రాక ముందెక్కడ బుషి గ్రంథాలు

గొవి అనార్షకవుల కొవ్యాలు గొని ఇట్టివి చెప్పలేదు). భారతీయులను ఆ(ఫికానీ(గోలను హీనంగా జూస్తూ బానిసలుగా అణచివుంచిన ఆంగ్లేయులు చౌదరికి ఆప్తులు

రామాయణ విరుద్ధ ఆరోపాలు

౧. ఆర్యమునుల ఎంగిలి తినితిని శబరిడేహం పోషించుకొన్నది. ఆమె ఎంగిలి రావమడు తిన్నాడు. ఉమ్మిలో ఉమ్మి కలిసినల్టిడే (ఈనీచార్జాన్ని పుట్టించుకున్నవారికి పుణ్యమర్రం కాదులే! )

౨. సంచవది షర్షశాలలో మాలకాకి దూరితే సీత రామునితో చంపించింది. ఆ కొకిని చూరుకు వేలాడ గట్టించింది. దృష్టిదోషం కల్లకుండటానికట!

4 (2-300) ఓ

౩. ద్రావిడులకు కొకివూజ్యం. (ప్రేమతో పెంచుతారు. (2-301)

౪. లక్ష్మణుడు మునుల సూచనతో పాడలునరుకుతాడు. అందులో ఉన్న శూర్చుణఖ వుత్రుని తల నరుకబడుతుంది. ఈ కారణాన శూర్చుణఖ కత్తితో సీతమీడ లంఘిస్తుంది. రాముడు ఆమెను చేతబట్టుకొని లక్షుణుని చేత ముక్కుచెవులు కోయిస్తాడు. ఈ కారణంగా రావణుడు సీతను అపహరిస్తాడు (2-312-332)

ఇట్లానే అభూతకల్పనలు చెప్పినాడు. ఇతనికి వాల్మీకి రామాయణ బొచిత్యం తెలువదు. అవాల్మీక ఉత్తరరామాయణం, అనువాద రామాయణాలు తెలుసు. అనువాదాల్లో ఎన్నో కల్పనలు. ఆవే ఈయనకు నకాలతు. అచ్చం నేటి

కోర్టులకు పనికొచ్చేరకం. అష్టాదశపురాణాలకు పట్టేగతి ఈ సూతపురాణానికి కూడా పట్టింది శంబుకవధ

కోతివాదులంతా శంబుకవధ కథను రామునికి అంటగళ్లై ఇతన్ని నిందిస్తుంటారు. ఎది వాల్మీకమో కాదో ఎందరికి తెలుసు? అసలు ఈ కథ అవాళ్ళ్శీకం. అంటే వాల్మీకి రామాయణంలో లేడు. ఈ మధ్యకాలంలో ఉత్తరరామాయణం పేర కల్పించి రచించిన దానిలో ఉంది. వాల్మీకికి నారడుడు చెప్పిన కధ రామకథ. అందులో ఈ ఉత్తరకథ లేదు. అవతారగాధ లేదు. అనార్య లీలలు లేవు. పుక్కిటి పురాణ కల్పనలతో కూడిన ఉత్తర రామాయణం వాల్మీకి రామాయణానికి పూర్తి విరోధం. రాముడే కేండ్రమై సూటిగా సాగిన వాల్మీకి రామకథ ఉత్తర కధపేర పురాణ జాలమయ్యింది. రాముని విద్యాధ్యయనం గురుకులంలో, బ్రహ్మచర్యదీక్షతో, వేదాధ్యయన సంస్కార బలంతో, ధర్మ కర్మ మర్మ పాలనతో, పురుష శ్రేష్టతతో.

వేడం ప్రకారం శూడ్రుడు ఆర్వ్యుడు. ఉత శూడ్రే ఉతార్యే (అథర్వ. 19-62-1) చతుర్వర్దాల్లో సవమున్వయంరీతి నీతి. విద్యాధ్యయునానికీ, బ్రహ్మజ్ఞానానికి, తపస్సుకు, సాధనకు నిషేధం లేదు.

*యథేమాం వాచం కళ్యాణీమూవదావి జనేభ్య:

బ్రహ్మరాజన్యాభ్యాం శూ ద్రాయ చార్యాయస్వాయ చారణాయీ

(యజు. 26-20)

ఇట్టి ప్రమాణంతోనే మనువు "శూద్రో బ్రాహ్మణతామేతో (మను. 18-65) శూద్రుడు విద్యచేత బ్రాహ్మణుడు కావచ్చునన్నాడు. ఇన్ని ప్రమాణాలతో రామరాజ్యం సర్వసుఖన్యాయవముయ్యింది. అళ్చి రాముడు తసోనిష్టలోని శంబుకుని చంపటనన్నది వాల్మీకి రామాయణానికి వర్తించదు. ఇదంతా పురాణ బ్రాహ్మల పరికల్పితం. వారికంటె ఇంకెవ్వరు అధికులు కారాదని

ప్రామాణీక ఆరు నక సాహిత్య వివేచనం రికి రఘుమశ్శ అట్టి కల్పనలతో సాగించుకొన్నారు. మారీచుడే రామున్ని రామో విగ్రహవాన్‌ ధర్మః అన్నాడు. రాక్షసుని మెప్పుపొందిన వాడు ఈ అధర్మానికి వర్తించడు. కలుషితం చేసినవారు ఆ పాపం ఇప్పటికి అనుభవిస్తు అడుక్కొని తింటున్నారు. ఈ బ్రాహ్మణులు వేడం ప్రకారం ఆతి శూద్రులు. జ్ఞానద్రోహులు. ఈ కల్తీని గుర్తించక చౌదరి కావ్యం పేర రాసి మరో దోషానికి దారి వేసినాడు. ఆవు పాలలో తల్లి పాలలో కల్తి ఉన్న దనే దౌర్భాగ్యుడు హేతువాదం కాదు ఇది కోతినాదం కోనంగి మూతి భేదం ( ఈ సండర్భంలో విశేష వివేచనకై నాచే విరచిత ప్రామాణిక పురాణ వివేచనం ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం, వేడమే సంపూర్ణ సమాధానం చడువవలసింది. ) వైదిక ప్రమాణాలు ౧. వర్ణం: వృణోతేః = వరణీయం-స్వీకరించడగింది ( నిరుక్తం 2-3) ౨. బ్రహ్మ హిబ్రాహ్మణ:=ళత. కాం. 5-1-1-11, జ్ఞానమునకే బ్రహ్మ- బ్రాహ్మణం. 3. ప్రకాశ అంధకారాలకు మరియు విద్వాంసులకు మూర్చులకు జరుగు విరోధమే దేవాసుర సం గ్రామం ౪. దస్యులు, దాసులు, అసురులు అనుమూడు సమానార్టకాలు =దొంగలు, బందిపోటు దొంగలు, సమాజ ద్రోహులు. అని వాటి అర్జాలు. వీరిని వధించాలె (బు. 3-34-9, 5-34 6, 2-12-4) *విజానీహ్యార్యాన్‌ యే చ డస్యవో బర్జిష్మతేరంధయ శాసడ ్రతానో (బు. 1-51-6) విజ్ఞానులు ఆర్యులు, తద్చిన్నులు డస్యులు- దస్యులను వశమందుంచుకొండు. నాశనం చేయుడు(బు. 1-117-21) ౫. దస్యులే అసురులు(బు. 1-51-5) ఓ. శూద్రుడు ఆర్యుడు. దస్యుడుగాని అసురుడు గాని కాడు. శూడద్రునికి అన్యాయం చేస్తే దండించాలె.(యజు. 20-17) ఆకలి గొన్నవానికి అన్న

వ్యవస్రచేయాలె (యజు, 16-17) తాడిత పీడిత మనుష్యులకే గొక మిగతా జీవులకు కూడ అన్యాయం జరుగకుండ న్యాయంగా రావలసినడంతా యజుర్వేద 16 వ అధ్యాయం విస్తారంగా ఉపదేశించింది. ౧. శూద్రాయనమ:(యజు-౧౬) ఆదంార్థకం వి. తససే శూడ్రమ్‌ (యజు. 36-5) శూద్రుడు తపస్వి, 3. * రుచంనో ఢేహి బ్రాహ్మణేషు రుచం రాజసు న స్క్రధి. రుచం విశ్యేఘ శూద్రేషు మయి ఢేహి రుచారుచం (యజు. 18-48)

ఇది చతుర్వర్లాలకు జ్ఞానం, ప్రీతిై ప్రార్జన. ౪. ప్రియం మాడర్చకృణు బ్రహ్మరాజన్యాభ్యాం శూ ద్రాయ చార్యాయచ( అథర్వ. 19-328) అన్ని వర్ణాలకు సమాన సమ్మానమే.

మనుసృతిలో చళుర్వర్లాల నారు ఆర్యభాషీయులు. దస్యులు మ్లేచ్చులు

• వికృత భాషీయులు. ఆర్యుడు= క్రేస్టుడు- విజ్ఞాని- ఈశ్వర పుత్రుడు. అంటే సృష్టికారణచేది.

విద్యాతపంబులచేత ఎవడైనా ఆర్యుడు కావచ్చు. కానినాడు అజ్ఞాని. అజ్ఞానియైనవాడు మిగతా బ్రాహ్మణ (జ్ఞాని) క్షత్రియ (రక్షకుడు) వైశ్య (పోషకుడు) అనువారి నాశ్రయించి ఉన్నతై ప్రయత్నించువాడు కనుకనే అజ్జానిని, చేతగానివాన్ని శూద్రుడు (సేవకుడు) అన్నారు. ఈనాడు కూడా ఈ వ్యవహారం ప్రతి కార్యాలయంలో కార్యంగా నడుస్తున్నది. సేవకుడు నాలన తరగతి ఉద్యోగి. మంచివానికి అండులోనే పదోన్నతి ఇస్తున్నారా లేదా? వాడు చదివి పరీక్షలిచ్చి ఇతర శ్రేణులకు పోతున్నాడా లేడా? ఈ నాలుగు వర్ణాలకు భిన్నుడైన వాడు సమాజానికిపనికిరాడు. వాడే దొంగ దుష్టుడు. కొన్నితరాల నుంచి ఈ దొంగలను రాజులుగా గురువులుగా చేసుకున్నండుకే సహాజం చెడింది. పడింది. బుషులకు సూక్ష్మం తెలుస్తుందే గాని ఈ కసి మానవులకు తెలువడు.

ఊామాణిక ఆధ ౩5 నాహిత్య వపేచగం 90 రఘుమశ్య చౌదరి అవైదిక ఆరోపాలు ౧. ఆంధ్ర పండితవ్మున్యులు సంస్కృత భాషా వైడుష్యం సంపాదించి తన్మూలమున ఆంధ్రభాష్తా పాండిత్యాన్ని గడించితి మనుకొనువారు. (భవర్గీత, తాలిపలుకు) అపండితుల్లో చౌడరిది అ గ్రవర్థం. ౨. ఒక్క కాలమున బ్రహ్మమానస ఫు త్రులుండిరి. ఒక్కకొాలమున బ్రాహ్మణనూన సపుత్రులుండిరి. మహమ్మదీయ మానస వు త్రులుండిరి. ఆంగ్ల మానస పుత్రు లుండిరి. వీరందరు మా దృష్టిలో వైదేశికులు విజాతీయులు(భ. పు. ౪) అట్టంటున్న చౌదరి ఆంగ్రమానస పుత్రుడే. వీరశైవ మానస పుత్రుడే రాక్షసవాది. (పుట. 4 ) ౩. బ్రహ్మనాయుడు రామానుజమత ప్రచారమున్రై నాయకురాలు వీర్ణైన మునకు జీవగర్రలై ఉండిరి. (భ. అ. ౫) కౌరవులు శైవులుగా పాండవులు వైష్తవులుగా, (శ్రీరాముడు వైష్ణవుడుగా రావణుడుశైవుడుగా ఇట్టా చౌదరి చెప్పింది మత కల్పన. అప్రమాణం. ౪. ఆర్యా (స్టెవర్లికా: (గౌతమ ధర్మసూ త్రాలు) అనేది వేడవిరుద్ధం. ఇట్లా ఎవరు చెప్పినా గానీ ఆశా,స్త్రం. ౫. (శ్రీకృష్ణునికి పూర్వం మూడు నర్లాలే. నాలుగు వర్ణాలుగా చేసినాడు. అండుకే అడొక వర్తవిభాగం కాడు. (భ. పు. 29) ఇది ఈయన అజ్ఞాన వాడన. అనాదిగా ఎప్పటికి వుండేవి ఈ నాలుగు వర్గాలే. ఏ ఒక్కటి నడునడు. ఏది లేకున్నా సొగడు. ౬. శూద్ర= ఏడ్చుచువచ్చిరి , (భ. పు. 29) -ఇది అశొస్హ్కుం. అప్రమాణం. త. భీమార్దునుల చుట్టరికం ద్రా విడులతోనే (ఫు. 29)

వామౌాణిక ఆధునిక నాహిత్య మేచనం త్ర రఘుమన

-ఇది ఆప్రమాణం, ౮. మనువు కాలం నాటికి వర్షన్యవస్థ్ర శిధిలం కాజొచ్చినది. సంకీర్డులు సంచమవర్థంగా తలఎత్తిరి.(వు. 36.)

-ఐిది ఆస్రమాణం. ఇట్టిది అందులో లేదు. ౯. వర్ణం రంగును బట్టే- అని లింగాభత్రీయం నుంచి ఇట్లా

*వర్ధ: వర్ధ్యంతే కపిలారుణ పీత కృష్ణ నిరూప్యతే యితి వర్ణా: (పు 30)

-ఇది అనార్దం. శాస్త్రం. ఐటీవలి మాట, ౧౦. పంచభూతాల నుంచి పుల్లన వారే సంచజనులు,

= ఇది కూడా విపరీత ఆరోపణమే.

సత్యాన్ని అసత్యంగా అసత్యాన్ని సత్యంగా ఇట్టా గుర్తించటం అవిద్య. ఈ ఆవిద్యాంధకారం మహాభారత కాలం నుంచి ఆరంభమయ్యింది. పరంసర ప్రక్కకు మ్య్టుబడింది. అవిద్యాపరంపర అధికార మవుతు నచ్చింది. ఆర్య (ద్రావిడ వర్ణ భేదాల నంటి విపరీతార్దాలు ఈ అంధ పరంపరలో పొడసూసినయి. ఆంగ్ర అక్స్‌పర్డ్‌ ప్రొఫెసర్లు మెకాలే మేధావులు ఈ విపరీతాన్ని తీసుకొని ఇంకా విద్వేషాలు కల్పించి కుట్రబుద్దితో డేశాన్ని చించి పొలించనెంచి కల్పించినడే అనబడే హేతువాదం. త్రిపురనేని పురాణ త్రిశంకుసొరం. ఇట్టి పురాణ పండితులే శైవ వైష్ణవులే ఆంగ్లేయ బుద్ధులకు వక్రవ్యాఖ్యానాలిచ్చి వుండినారు వేద విరుద్ధాలను వారికి నేర్పించినారు దాని ఫలితం ఈ అజ్ఞాన [గంధజాలం ఇందియదుష్ట ఫలితం (భష్టమేధావి మేళం మద్దెల తాళం

పంచ జనులు = పంచేంద్రియాలు వేదం ప్రకారం మూనన జాతి ఒక్కటే. అనేకంగా లేవు. ఈ జాతిలోనే

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్య వివేచనం 9 రఘుమన్న . శ్రేష్టమానవులు ఆర్యులు. డుష్టగుణ కర్ములు అనార్యులు. ఈ అనార్యులనే వేడం దస్యులు, అసురులు అన్నది. వీరు సమాజంలోని వారే. ఒక వరం కాడు. వీరినే సమాజం నుంచి దూరముంచింది. అయితే జ్ఞానార్హమై ( వేదాధ్యయనానికి) మూత్రం హక్కు కల్పించింది. "పంచ జనా: మమహోత్రం జుషర్వమ్‌' (బు. 10-53-4) పంచజనులు అంచే పంచేంద్రియాలు. వీటిని సరయమించుకొని వేదాధ్యయనం, ఈశ్వరోపాసనం చేసుకొని శ్రేష్టులు కావచ్చును. ఈ అవకాశం ఎల్లరికి ఈయబడింది. ద్రావిడ శబ్దం వేడంలో లేదు. శైవులు దద్రొవిడులనే ప్రమాణం శ్రైన పురాణాల్లో లేడు. పంచమమంచే ఇప్పుటి హరిజన గిరిజనులు కొరు. ఆర్ష గ్రంథాల్లో ఇజ్రిది లేడు. తెలుగు సాహిత్యంలోను కన్పించడు. అస్ప్రశ్యత వేడంలో లేడు. ఆర్ష గ్రంథాల్లో లేదు. ఇది ఇటీవలి పురాణ బ్రాహ్మల పుచ్చుభేడం. మనువు ప్రకారం వేద ప్రమాణంగానే పంచను వర్షం ఉండడు. వర్ణవ్యవస్థ మానవ సమాజానిది. అండుకే మానవ శరీరానికి పోల్చబడింది. ఈ శరీరంలో కేవలం జ్ఞాన రక్షణ పోషణ సేవన కార్యాలే ఉన్నయి. వేరే లేవు, ఉంచే చెప్పండి? అడేమిటో చెప్పలేరు. వేరే లేదు. అందుకే నాస్తితు సంచమ అన్నది ఇండుకొరకే. బుషులు చేసేమేలు రోష్షసులకర్దం కాదు. దేవతలకే అంచే జ్ఞానులకే అర్టంకాగలడు. కామెర్ల రోగికంటికి కన్పించే తీరే వేరు. విపరీత బుద్దికి వినాశనమే విశ్వ శ్రేయస్సు. అదే ఈ రామస్వామి చౌదరి హేతువాద శ్రోతస్సు. కోతి గంతుల తనుస్తు. వేదం ప్రకారం ఆర్యులంటే శ్రేష్టులు. అనార్యులంచే దుష్టులు. వీరిద్దరిది ఒకేజాతి. మానవ జాతి. ద్రావిడ జాతి అనేమాట లేడు. అది జాతి పరం గకాదు. (శ్రీరాముడు రావణుడిద్దరూ ఆర్యులే. రావణుడు మాత్రం దుష్ట గుణ కర్మల ఫలితంగా అనార్యుడు. డస్యుడు. అసురుడు. వాని తాతముత్తాలు వేడ విద్వాంసులు. గొప్పు వంశజులు. రావణుడు కూడా చదువుకున్న వాడే. కానీ చెడిపోయినాడు. "

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వదేచనం కవ రఘుమన్న వాల్మీకి రావవాయణ విషయం రామాయణం గూర్చి అసత్యమైన అస్రమాణమైన దురభి ప్రాయాలు త్రిపురనేనికి కలిగినయి. అవి తమిళనాడు ఫులవర్కభాండాయ్‌ రాసిన రావణ కావ్యాన్నుంచి గ్రహించినాడు. 1948 లో అంచే 58 సంవత్సరాల క్రింద తమిళ ప్రభుత్వం ఆ కావ్యాన్ని రడ్డు పర్చింది. అందులో రామున్ని దుష్ట్రునిగా కల్పించిన వర్షనలుండేవి. ఒక వర్గం వారి నుత విశ్వాసాలను ఆ విధంగా రాయటం హానికరమ్రైండని 1958 లో సుప్రీంకోర్టు తీర్పు ఉన్నది. శూర్చణఖ విషయం

• కథం శూర్చణభావృద్దా కరాళా విర్లితోదరీ.... దుర్ముఫీ.... రామం కొామయా మాస రావసీ అకార్య మపహాస్యం చ సర్వ లోక విగర్లితమ్‌ తన్నిమిత్త మిదం వైరం రావణేన కృతం మహత్‌ * (వాల్మీకి రామాయణం) యుద్దంలో మరణించిన తను పతులైన రాస వీరులను స్మరించుకుంటూ దుఃభించే రాక్షసకాంతల నూటల్లో శూర్చుణఖ వృద్దురాలు. క్రూరురాలు. దుర్ముఖి. అనవసరంగా కామించటం అకార్యం. అసహాస్యం. లోకవిందితం. ఈమె కారణంగానే రావణుడు రామునితో శత్రుత్వం తెచ్చుకొన్నాడు. ఇట్లే మాటల్లో రాక్షస కాంతలు కూడా శూర్చణఖనే నిందించినారు. రావణున్నే దోషిగా నిర్చారించినారు. వోారీచుని ప్రశంస ॥ యేష్తాం త్వం కర్కళో రాజా దుర్చుద్ది రజితేం ద్రియః అవశ్యం వినశిష్యంతిసర్వే రావణ రాక్షసా:॥

ప్రామాణిక ఆధునికసాహిత్యవిేదకం కీ రఘుమన్ని మారీచుని మాటల్లో రావణుడు కర్కశుడు. డుష్టబుద్ది. ఇంద్రియ లోలుడు. వాని కారణంగానే రాక్షసులంతా నశిస్తారు. (ఉభాభ్యామసి మర్తవ్యే వరం రామాన్నరావణాత్‌। రాముల్న మోసగించి సీతను అపహరించాలనే సండర్భంలో రావణుడు మారీచున్ని నియోగిస్తాడు. అప్పుడు వాడు ఈ రావణునితో చచ్చేకంటే రామునితో చావటమే శ్రేష్టమని నిశ్చియించుకొంటాడు. ఇంకా వాని మాటల్లో (శ్రీరాముడు సర్వభూత హితేరతః: సర్వభూత హితుడు.

• రామో విగ్రహవాన్‌ ధర్మః సాధు సత్య పరాక్రమః రాజా సర్వలోకస్య డేవానామిన వాసవః రాముడు సాక్షాత్‌ ధర్మమూర్తి. సాధువు. సత్య పరాక్రముడు, పరమాత్ముని వంటివాడు. అంటూ ఇట్లా మారీచుడు ఎంత చెప్పినా మూర్చుడైన రావణుడు వినడు. అప్పుడా మారీచుడు రామున్ని మోసగించి చచ్చుటకు వెళ్ళివలసి వచ్చింది. ఇట్టి రాక్షసునికున్న ఈ సుబుద్ధి వివేకం ఆ రాక్షస కాంతలకున్న న్యాయ వివేచనం త్రిపురనేనికి లేదు అసత్య కల్పనలతో కూడిన ఇతని పురాణ బుధ్ధి హేతు రహిత రద్ది రాముడు వైష్ణవుడని రావణుడు శైవుడనీ కల్పించటం అత్యంత మూర్ధత. రామాయణ కాలంలోగావి మహాభరత కాలంలో గాని శైవ వైష్ణన మతాలు లేవు. ఈ నుతాలు వేయిన్నర యేండ్ల ఈవలావలివి. రామాయణంలో కొద్ది మాత్రం మహాభారతంలో అధిక మాత్రం వీరి వారి అనుకూల ప్రకిప్త కలుషితం చేయబడింది. ఈ మతవాదాలకు ఆ మహాగ్రంథాలకు ఏమాత్రం సంబంధం లేదు. లేనిది ఉన్నట్టు కల్పించిండంతా అతిశయోక్తి పేర అసత్యోక్తి. ఇట్ల మార్పులకై వీరొకెనరు అధికారమిచ్చినారో? ధర్మ శాసనం లేకపోవటమే ఈ సిగపట్టు.ఇట్లే ఆధునిక సాహిత్య వాదాల పేర కేకలేస్తున్న వారు కూడా వైవ వైష్ణవుల వలెనే వారి వీరిని తవు వాదాల కొలమానంతో కొలుస్తున్నారు వారివారి పదజాలం అంటగట్టుతున్నారు రాముడు

హపామాణిక ఆధ ?క నాహిత్య వివేచగం ్ర్ర రఘుమన్య వైెప్లవుడు కాదు రావణుడు శైవుడు కాదు దలితుడు కాదు శూర్చనఖ స్త్రీ వాదురాలు కాదు వారి దలిత వాదులుకారు వీరి వారి విపరీత బుడ్డులు ఎవరెవరికో రుడ్రటం గుణకర్మ మోసం, చారిత్రక దోషం. మత వాదులు మనిషిని రెండు ముక్కలు చేస్తే ఆధునిక వాద భేదులు వంద ముక్కలు చేస్తున్నారు. తా జెడ్డ కోతి వనమెల్ల చెరిచినళ్లే! కవులు డుఃఖ నివృత్తి కావిస్తారని వేదముపదేశిస్తుంటే, వాడ భేదాలు లేని దుఃఖాలు పుఖ్రిస్తున్నారు. రామాయణం వైదిక భూమిక మీద నిలిచింది ఆతర్వాత వఎహాభారతం నుంచి ఆధునికం వరకు ౨౩౨% వాని వాని కనుకూలంగా వేదాన్ని వాడుకునయి ఈ వాడకంలో కూడకంలో లఎట్లెట్ల న్యాయం పాటించబడిందో లేదో అనేదినా ప్రామాణిక వివేచన ప్రత్యేకత శబ్దప్రమాణావశ్వకత శాశ్వత హిత సంసిద్ధత

స్వచ్చ (ప్రవమాణమిచ్చినాగాని పుచ్చు బుద్దులకు అజ్ఞాన వ్యసనమే మాదక ద్రవ్యం

(స్తీ/ శూద్ర ద్విజబంధూనాం త్రయీ న క్రుతి గోచరా ఇతి భ్లారత మాఖ్యానం మునినా కృసయా కృతమ్‌ ॥ (భాగ ఫురా.! -4-25)

ఐది శా,స్త్ర, ప్రమాణం కాదు. పురాణ కల్పనం. త్త శూద్రులకు వేదాధ్యయనాధికారం లేదని భాగవత పురాణంలోని మాట. ఇది సాయనుని, వైష్ణన నురియు అతని అనుచరైన్షవుల కల్పన. వేద విరుద్దం. ధర్మశా స్రాల్లో, సూత్రాల్లో రామాయణ మహాభారత పురాణాల్లో ఐట్టివెన్నో చేర్చి నారు.

వేడంలో "యథేనూం వాచరి (యజు. 26-2)

భాష్యం: వేదసత్యవిద్యను నేనెట్టు( పరమాత్ముడు) సర్వజనులకు ఉపడేశిస్తున్నానో, మీరునా( విద్వాంసులు) అట్సే ఎల్లరికి న్యాయంగా ఉపదేశించాలె. చ+ అరణాయ (దస్యులైన దుష్టులకు కూడ) ఉపదేశించాలె. నా

వప్రామాజీక ఆధునిక నాహిత్య విపేచగం 96 రఘుమన్న లో అనంత విద్యకారణంగా ఆనండమున్నడో అత్తే ఎల్లరి హితాన్ని గూర్చి ఆనందాన్ని కళార్సాలె, ఇట్లే మిగతా మంత్రాలున్నయి గ్రహింపవలసింది. అమ్హాడశ పురాణ బుద్దులతో ఆలోచింపరాడు. అనబడే పురాణ సాహిత్యాలు పరన పారనమాధ్యమంగా పరీక్షల కెక్కటం, ఇళ్ళ విచారాచార బుద్దులు( పౌరాణిక బ్రాహ్మణులు- వైష్ణవులు) నిత్యజీవితంలో అవే వేదం పేర చెప్పటం, చెల్లించటం వల్ల ఆధునిక జీవులకు అరగక పోవటం, వాంతి చేసుకోవటం, పడమటి గాలికీ సిగమూగటం జరిగింది. టీని ఫలితంగా సాహిత్యరంగంలో భావకవిత్వం అభ్యుదయ కవిత్వం అంటూ కవితాదరిద వాదాలు నినాదాలయినయి ఇదంతా వేదమెరుగక పొవటమే బుషిసరంపరాగత ఆర్ష విద్యావిధాన విధిత్వం వీరిచేత తెలువక పోవటం నల్ల అనార్హమే అధికార సాన మా క్రమించింది. అనర్జాలకు దారి చూసింది. ఆధునికంలో పండితులు విమర్శకులు అనబడే వారంత ఈ దారిలో కుంటుతున్నవారే అంతా జ్ఞానపీరులే వసుడ్డైన కుటుంబకమ్‌ విచ్చిన్నమై మత వాదాల పేర పరస్పర శత్రువ్లులైనారు. వైదిక సత్యార్థం తెల్సినా గాని వీరు తమతమ మతవాదాల ఊబిలోనుంచి లేవజాలరు చావజాలరు వీని గతి ఇంతే

• నవిశే షోస్తిర్థనాం సర్వం బ్రాహ్మమిడం జగత్‌ బ్రహ్మణా పూర్వ సృష్టిం హి కర్మ భిర్వర్హతాం గతం॥ (భార. శాంతి. ప. 188-10) వర్గాలన్ని సమానం. ఏ ఒక్కటీ విశేషం గాడు. జగత్తు బ్రహ్మ నిర్మితం. కర్మలను బట్టి వర్ణ వ్యవస్థ రూపొందింది. ॥ పంచజనా అదితి:॥ (బు. 1-89-10). అదితి శబ్దం పరమాత్మ వాచకం. పంచజనా: పంచ జ్ఞానేంద్రియాలు అవినాశకములు అర్ధంలో వుంది. నీచార్టం లేదు.

ప్రామాణీక ఆధు ?క నాహిత్య విషేచనం 97 రఘుమన్న భావ కవిత్వ వివేచనం భూ -౫ భవ = అగుట. ఏమి అగుట? ఈ సృష్టి అగుట. అది జడ ప్రకృతి. జీవుల భోగజ్షేత్రం. కర్మఫల భోగపాత్రం. జీవుడందులోనే ఉండిపోవటం నరకం. ఆకులో ఆకుగా, వూవులో ఫూవుగా, కొమ్మలో కొమ్మగా కావనఎమంచే

జడమై ఉండటం. స్ట్రాణువై ఉండటం. శరీర గతమై ఉండటం. అడవిలోనే

దాగడమంచే అడవి పాలు కావటమే! ప్రకృతిలో ఉండటమే! తవుడు పురుగు తవుడులోనే తలమునకలేయటం. త్రాగుబోతు త్రాగుడులోనే ఈగటం. ఇదంతా

ఇంద్రియలోలం. ఇంద్రజాలం.

కవి కావ్య శబ్దార్ధ వివేచనం బుషి ద్రష్షవ్యం. క్రాంత దర్శనం. దీనికి భిన్నంగా

ఆధునిక భావ కవులు అనబడే వారి కావ్యాల పేర చెల్లించటం అజ్ఞాన నిదర్శనం,

అట్లా కానిచో, కృష్నశా(స్త్ర్ర, *జగమునిండ స్వేచ్చాగాన రురులనింతు నన్న ఖండికలో జగము తెలువడు. ఆత్మ కలునడు. ఆత్మాశ్రయము నిలువదు. పక్షుల వలె రెక్కలు లేసి తోకలూపి, రెమ్మల సందు పూల కొమ్మలముందు గంతులేసే గొనమే ఆ స్వేచ్చ. అల్ప ఇచ్చ. మానవుడు మానవత్వం తెలువనప్పుడే అల్ప కోరికలతో ఆరాట పడుతుంటాడు. కాసిన వెన్నెల్లో, వూసిన ఫూలల్లో, మేసిన

తేనెల్లో, కూసిన కోయిల పాటల్లో, మోసిన తేనెటీగల్లో, కొత్త పాత నలవు పలవరింవు మూటల్లో వచ్చిక బీళ్ళిల్లో, పిచ్చుక గూల్చిల్లో, చిగురు గుత్తుల్లో, పొగరు మత్తుల్లో మూళ్గిన భావాలు ఈ భావ కవిత్వాలు. ఈ భావాలు కొవు ఈశ్వర యోధులవి- ప్రణయేశ్వరి బాధలవి. ప్రకృతిలో మాయమైతే అది మధురగానం కాదు. దిని కొదు. ఇంక సిగెక్కడుంటది! * మనుర్చివ* మనిషిని కవమ్ము అని వేదన అంటుంటే ఈ భావ కని పశజీనౌతానంటాడు. బుషనువుతానంటాడు. సవనమవుతానంటాడు. సయోధర మవుతానంచాడు, చండమామనవుతానంటాడు. ఇచ్లే ఇచ్చే ఎందుకో మారి పోతానంటాడు. అది అత ని ఇచ్చనట! స్వేచ్చనట! ప్రబంధ పాత్రల విరహవేడనలకు, కృిష్ణశా( స్త్ర హృదయ

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్య వచనం 98 రఘుమన్శ డళన దారుణ రోడనలకు ఏమిటో వింత- కొత్త రంకు కొంత! విషము అమృతమైనడట! అమృతము నిషమైనదట ఆ భావ కనికి! విసరీత చవికి. ఇదంత సోర డుడ్రెగాళ్ళ పోలాసన- ఆలాపన ప్రేలాపన. వూల సండుల చిండులు, పుప్పొడి మకరంద బిండులు, మురిసి కరిసిన బెండులు, ఆ కవిత్వం సందులు, స్వాభావిక '... మాళ్న యౌవ్వన వికసిత గొండులు, ప్రణయ వీ్షణ క్రీగంటి క్రిండులు, కిలకిల నవ్వుల విందులు, పొనశాల కవులకు పసండులు,. క ఎడ్రతెగని యాత్రనిట్టు సాగింపలేక ఏడవగా లేక కృశియించు నేనొకండ * అని ఎడతెగని పునరపి జననం వునరపీ మరణం, మరణం జననం జననం మరణం కవి కోరడగింది కొడు. క్రాంత డర్భనం లేడు, అండుకే ఎడతెగని ఏడుపు . ఇట్లా కృష్ణ శాస్త్రీ ఒక్కడే ఏడవ లేక కృళిస్తే ఇంకా విమర్శకులు ఏడ్పినడే ఏడ్వ పాగివారు. వియోగం దం:ఃఖం సంయోగం సుఖం. దడుంఃఖానుభవ జనితం- భణితం- స్మరితం భావ కవితం. అదుముకొని పొదుముకోని వీడ్డను ముద్దాడే ఆ తల్లిని ఆ బిడ్డను చూడండీ! అడగండీ! ఆ మురిసిన విరిసిన మురుఫు ఇద్దరిదీ ఒక్కటే! ఒక్కటే అనుభూతి తదాత్మ్యం, తృప్తి. పరస్పరం చూసుకోవటం, అదేమిటో కన్నుల్లో అదుముకోవటం, చేతులతో పొదువుకోవటం, మూతితో ముద్దాడటం. ఇవి ఇం(ద్రియాలు. ఆనందాన్ని అనుభవించవు వీటిద్వారా ఆత్మ అనుభవిస్తుంది. తల్లిబిడ్డల ఆత్మలు వేరువేరే. శరీరాలు వేరువేరే. అనుబంధం వుంది. ఆనందం మాత్రం ఒక్కటే. ఆత్మానుభూతికి చెందిన దశలో అదియోగం. అంటే ఏకాత్మత! తల్లి బడ్డకు అనుబంధం స్వాభావికం. ఇట్లా కాకపోతే తల్లికాదు, బిడ్డకాదు.. . ఇట్లే పరమాత్మ జీవాత్మ విషయం (గ్రహాంచండి. వీరిద్దరు వేరువేరే.

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వపేచనం 9 రఘుమశ్య అనుబంధం తెలిసి కలిసితేనే ఆనందం, యోగస్టితిలో జీవాత్మ పరమాత్మలో లీనమయితే ఆ ఆనందం బ్రావ్మోనందం. అది ష్రైకం. ఆనందానుభూతి ఇద్దరిలో వేరువేరువుండవు. ఒక్కటిగానే వుంటుంది. తల్లీబిడ్డల అనుభూతి మోహపరవశం-శారీరక మాధ్యమం, జీవాత్మ పరమాత్మల ఆనందం ఆత్మవళం. బ్రహ్మజ్ఞాన మాధ్యమం. ఇక్కడ లథ్యం ముడివడివుంటుంది. జీవాత్మకు శరీరం ప్రకృతి. ప్రకృతి మోహమయినపుడు ఆనందం మోహపరవశమే! మోహం అజ్ఞానం. దుఃఖ బంధం. ఇది కానప్పుడు (బ్రాహ్మనందమే. ఇది ఒక్కటే. వేరు వేరు కావు.

అట్లే భార్వాభర్తల ప్రణయ గత ఆనందం కూడా ఇం ద్రియార్థ మాధ్యమం. రతిగత సంబంధం. ఇది లేకుంచే ఈ ఆనందం లేదు. ఇది తాత్కాలికం. భార్యభర్తలు కానప్పుడు ఈ ఆనందమే లేదు. కలిసినప్పుడే ఏర్పడుతుంది. కలయికయే ఆనందం. అంచే యోగమే ఆనందం. జీవుడు జీవుడుగానే వుంచే ఆ ఆనందం లేదు. పరమాత్మలో లీనమయితేనే ఆనందం, దుఃఖరాహిత్యం. జీవులు జీవాత్మల కలయికతోనే వుంటే తాత్కాలిక మోపహానందం. పరమాత్మతో కల్తీ మహానందం. (బ్రహ్మానందం-స్టిరం- ముక్తి

జీవులు ఇక్కడ వారివారి సంసారాలు సాగించటం కోసమే ఈ శరీరాలు పొందినారా? కాదు! కొన్ని అనుభవాలు, కొరతలు పూర్తి చేసుకోవటానికి పొందినారు. పూర్తి చేసుకుంటే ఫలవేమిటి? ముక్తి జన్మరాహాత్యం. దుఃఖరాహెత్యం. 'బ్రవ్మోానందం

దోషులు బంధనంలో ఎందుకుంటారు? దోషాలు చేసినందుకే. మరి అందులోనే ఎప్పటికుంటారా? వుండరు. దోష పరిసమాప్తి చేసుకుంటే బంధవిముక్తులవుతారు. తిరిగి దోషాలు చేస్తుంటే తిరిగి చెణసాలకే వస్తుంటారు.

అంటే దోషసలితంగా కర్మసలితంగా జీవులకు శరీరాలు శిక్షల వంటివి. శిక పూర్తయ్యేదాకా దోషరహాోతులయితే ముక్తి, ఆనందం,

పామాజీక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం , 100 రఘుమన్న ప్వుతం(త్రం. కాకుంటే పునరటజననం౦, పునరపవురణం. దీనికి సంబంధింవినదే గత రెండువేల ఏండ్ల సాహిత్యం. ఇటీవల అనబడే భావకవిత్వం ప్రణయకవిత్వం తాగుడులోనే వాగుడులోనే మోక్షమనుకున్నారు. తాను మునిగిందే గంగ మెచ్చిందే రంభ. ఇదే లత్యమనుకుంచే, అది నేరస్తులు కొందరు చెఆసొలనే ఇల్టుగా భావించినట్టుంటుంది. విడిచి పెట్టినా తిరిగి అక్కడికే వచ్చేటట్టు కర్మలు చేస్తుంటారు

భావకవిత్వంలో అమలిన ప్రణయం మలిన ప్రణయం అంటూ వ్యవహరించటం అవివేకం. కొందరు కవులు ప్రణయాన్ని మలినం చేసినందుకు మలినమన్న మాట వాడుకొన్నారు. అసభ్యంగానో మోటుగానో ఉంటే అది ప్రణయం కాదు.

బావ కవిత్వం యౌవన పైత్యం. జీవన తత్త్వానికి లత్యవిదిత్వావిళీ ద౮ర౦0. (ప్రకృతి బారం. జడాదారం. జడవాతివి(భ్రవుం. (్రవుర (భ్రవంరం. అన్ని దశల్లో జీవితాన్ని సుఖంగా ఆనందంగా మలచుకోవలసిందే. అది లవ్యాత్మకంగా ఉండాల్సిందే! ఇది లేనిది సుఖం సుఖం కాదు. ఆనందీం ఆనందం కాదు. మూనవలు జన్మించిన పుణ్యావకాశాన్ని దురుపయోగం చేసుకోరాదు.

పానశాలవారికెంతచెప్పినా అదే వారికి స్వర్షవుట! జూదరులకు ఏదరులందవు. యౌవన లోలురకు ఇంకేది ఎక్కదు. భావకవిత్వమనేదే వారికి బలం! దాన్ని కొల్లగొట్టటమే ఆకలం. ఆ కలం గిలికిన గళావిదే తణవెొుక యుగంగా భావించే డణికవాదులకు గణిక భేదులకు ప్వర్శవెచ్చటుందో అక్కడకి ఈ సంసారం కొంచ బోతావునే రోదిస్తుంటారు.

శృవ్యరేమనుకుంటే నాకేటి సిగ్గు

పామౌాణిక ఆధునికసాహిత్యవిచనం 101 రఘుమన్న నవ్విపోదురుగాక నాకేటి లగ్గు నాయిచ్చయేగాకనాకేమిఎగ్లు'

భావకవిత్వసష్టాయి (ప్రేయసి ఊవోవిహాయసి. పూసిన పందిరి వోోపీన సుందరి. కాసిన వెన్నెల కూసన కోయిల. గీకిన ఈమ్మెద తాకిన తెమ్మెర.

కొళిదాసుకు భార్యావియోగం అయి వేఘసందేశమిచ్చినాడు. వంల్లీ కలిజఎనారం. ఆ తర్వాత , భావకవిత్వం పుట్టలేదం. పుట్టదంకూడా. కలిస్తే పూడ్చుకుంటారు. కలువకపోతే కండ్డు లొట్టబోయేదాకా ఏడ్చుకొంటారు. దేవుల పల్లి కృష్ణశాస్త్రి ఫ్రరంగా భార్య వియోగ కారణంగా ఏద్చినాడు. *ీనేననంత శోక భీకర తిమిరలోకైక పతినీ గౌ దుఃఖ బిందువులతో దుస్తర జలధిగావించుకొన్నాడు. తానల్టుకొన్న గూటిలో గుద్డుబెట్టినాడు. సర్వసామాన్య జీవుల వ్యవహారమే ఇది. నోరున్నవాడు మొత్తుకొంటాడు. ఊరంతా ఉర్సులేపుతాడు. లేనివావి ప్రవ బాధ బలంగా పెదవుల చాటు గాధ. భాషదొరికినంత భావకవి బలంగా ఏడిస్తే, వివంర్శకా(గ్రేపరంలంతా బజారు నిండా ద్వవి విప్తార పుంగలు గట్టించినారు. (్రవురకీటకన్యాయం గావించినారు. అంతాలంకానగర శ్చంగార వర్షనం. వివేచన వుంటే వివేచించండి. రావాయణంలో పీతారాముల దాంపత్యానికి అన్యోన్వానురాగానికి మించిన ఆదర్శం ఏ భావుకవిలో ఉందో చూపగలరా? అది బుషిత్వం. మీ వల్ల కాదు, మీది కవిత్వం లేనిదే ఏమి చూపుతారం? లేబలేస పడుతారు. కల్టుసీసాకు వురిగిన వానికదే కైలాసం. కలిసి పనివూలకెల్లే కలం భావకవల నెత్తికొన్నవారికా సాయన నరా చ లీ లత్యవిరహాత కవిత్వం కపత్వం. గ హ్‌ లా ల్ని

ఉట + 752270) న టల

ప్రామాణిక ఆధు పక సాహిత్య వివేచనం 102 రఘుమన్న రోగం దెలువని వైద్యులు రోగి చచ్చేదాకా బతుకుతాడనే చెప్తుంటారు. భావకవితా విమర్శకుల బండారమంతా ఇంతే. ఇంకా చదువుకొంటూనే ఉండండీ ఈ అధునిక కవిత్వం. అధునాతనతత్త్వం! సెడబడ ఉబ్బుడం సోడా బొబ్బుడం. ర్రాషుర్తా

వామాజణీక ఆధునిక నాహిత్య వషేచనం 103 రఘుమళ్య అభ్యుదయ కవిత్వం (నిర్వచనం- లక్యలక్షణ వివేకం) అభి + ఉడ్‌ + ఇ + అద్‌= అభి+ఉడయ:= అభ్యుడయః:; అభ్యుదయం. అభి = ఆ దిక్కునకు, ఆ వైపునకు. ఉదయ: = వెలువడటం, వ్యక్తం కావటం, పైకి రావటం. అభ్యుడయమంచిే ఉన్నతి పొందటం. వికానమొందడటం, గతిశీలం కావటం. విత్తనం భూమినుంచి వెలువడి వ్యక్తమై వికాసం పొందటం. సూర్యుడు నిరంతరం ప్రకాశించటం అభ్యుదయం. "అగ్నిమీలే (బు1-1-1) ఈ సృ్పష్టికంచే అగ్రణియైన తత్వాన్ని తెలిసి ఏకైకమైన ఆనందాన్ని పొాండటమే అభ్యుడయం. వ్యక్తం, ఉన్నతి, వికాసం, గతిశీలం డేనిది? స్ఫష్టిది."అది ఏ దిక్కునకు? దానికి మూలకారణమైన దిక్కునకు. మూలకారణమేమిటి? ఆ ఉన్నతికి వికాసానికి కారణభూతమైనది. అంచే పదార్ధ వ్యక్తం, ఉన్నతి, వికాసం కారణ మూలాన్ని ఆధారం చేసుకొని అవుతున్నది. కారణం ఐంద్రి యాలకు కన్పించదు. కార్యమే కనిపిస్తుంది. కార్యం కారణానికి అనునర్తించి ఉంటుంది. కారణం కార్యాన్ని ధరిస్తుంటుంది. ధరించటమే ధర్మం. అంచే సృష్టిని ధరిలచేది మూలకారణ శక్తి. దీన్ని పరమాత్మ, ఈశ్వరం, స్వామిత్వం, ప్రభుత్వం అని వైదిక వ్యవహారం. ఆ పరమం, ఆ ఈశ్వరం, స్వామిత్వం ప్రభుత్వం సకల చరాచర జీవులకన్నింటికి వర్తించింది. జీవులన్నీ స్పష్టిగర్భ సంజనితాలు, ఆ ఈశ్వరన్యూయం స్పష్టిన్యాయం పమస్త జీవకోటికి అనువర్తించింది. జీవులు యధోచిత కర్మలననుసరించి శక్ష్యృనుసారం సృష్టిని (పంచభూతాలను) అనుభవిస్తుంటయి. ఈ అనుభవ సారమే అభ్యుదయం. ధర్మం. న్యాయం. దీనికి ప్రతికూలం అస్తమయం, అధర్మం, అన్యాయం. అందుకే సర్యోన్నతికై సంపూర్ణ ఉత్చావాన్ని అభ్యుదయనముని వేదం ఉపదేశిస్తున్నది. అగ్నీమీళే (బుక్‌. మొదటి మంత్రం) ఆఅగ్రణియ్టైనవాన్ని ఉన్నతికై నడిపించువాన్ని తెలిసి కలుసుకోనటమే

పామాజీక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం 104 రఘుముశ్య అభ్యున్నతి. అభ్యుదయం.వేడంలోని మొడటి మంత్రమే ఇంతటి మౌలికార్ర ప్రతిపాదకమైతే మొత్తం వేదమెంత మహావిముక్తనాడమో అనుష్టించవలసిందే.

• అభ్యర్హ మహానాం డేవానాం వీతి మండ మంధసా అభివాజముత శ్రవ:" (బుక్‌. 9-1-4) మూలకారణ జ్తే వేత సకల విధాల ఐశ్చర్యాదులు, అన్నాదులు ప్రాస్తిస్తున్నయి. (కొండరికోసం కొడు అందరికోసం) ఇది ఆ జ్ఞానస్రాప్తి ద్వారా (గ్రైంచబడుతున్నయి. అంచే మానవుడు జ్ఞాని అయినపుడే మూలకారణాన్ని తెలుసుకొంటాడు. సృష్టి ఉపయోగాన్ని ఆచరిస్తాడు. తన వలెనే అందరికీ అడే న్యాయాన్ని గుర్తిస్తాడు. ఆ జ్ఞానం లేకపోతే అజ్ఞాన జీవనమే అయిత్తే ధర్మం న్యాయం భంగమవుతయి. అసంతులనమవుతుంది. అసహనమమేర్పుడుతుంది. రాసిడి దోసిడి లోబడి పిడి అవుతుంది. ఇది అభ్యుడయం కాదు. *ఆఅభ్యర్ష స్వాయుధ సోమ ద్విబ్బర్ల సం రయిమ్‌ , అథానో వస్య స్కధి "( బుక్‌. 9-4-7) సర్వాధిపత్యం, స్వయం ప్రభుత్వం, పరమైశ్వర్య స్వామిత్వం గల స్పష్ట కారణ శక్తిని అనుసరిస్తేనే మానవుల్లో అజ్ఞానం అన్యాయం దూరమవుతయి. ఆనందం అను్రాప్తమవుతుంది. జ్ఞానవే న్యాయువేం ఆనందవేం అభ్యుదయుం. అది పర్వ(త్ర వర్తిస్తుంది.
• అభ్యర్హ నభా కవ దింద్రాగ్ని యజసాగిరా యయోర్విశ్వ మిదమ్‌ జగదియం ద్యాః పృధ్వీ మహ్య పస్టే బిభ్రుతో వసు నభంతామన్యకే సమే (బుక్‌ 8-460-4)

పామాణిక ఆధునిక నాహిత్య విపేచనం 105 రఘుమశ్న సమస్త దుఃఖాలను కలిగించు తత్తాలను నాశనం చేయటాన్లైా బ్రాహ్మ (జాన) వాత్ర (రక్షించే) బలాన్ని ఉపాసించే వారిని స్వాగతించినప్పుడే అందరిని సుసమృద్దిగా పాలించటమవుతుంది. అంచే అందరిని సుఖశాంతులతో ఉంచాలంచే రాజ్యాధికారం జ్ఞానులైన శూరవీరులైన వారిచేతుల్లోనే ఉండాలె. జ్ఞానభాష్తా వ్యనహారముండాలె. జ్ఞానం వీరం జ్ఞానభాష పర్వహితకరమైనదే అభ్యుదయం. ఇప్పుటినలె మత వర్గ వాద ఫ్రల కుల లింగ వచన భాషా విభేదాలకు సంకుచితాలకు నర్తించేది అభ్యుదయం కాదు. ఆరోహణ మాక్రమణం.... (అధర్వ. 5-30-7) ఆరోహిస్తూ అగ్రణివి కమ్ము. మాబిభేర్నమరిష్యిసి....(అథర్వ. 5-36-8) భయపడకుము. మరణించవు. ఇల్లా వేదపనూణంగానే బుషులండరు అభ్యుడయాన్ని అనుష్టించినారు. & "యతో 2_భ్యుడయ ని. శ్రేయస సిద్ది సధర్మవో (మేసిక దర్శనం) ఇహ పర ఉన్నతి ఆనందమే అభ్యుదయం. (త్రివిధ దు:ఃఖాత్యంత వివృత్తి వి:శ్రేయపం అభ్యుదయం. ఆ ధర్మవాశనమే అన్యాయ భంజనమే అభ్యుదయం. ధర్మం ((భగవర్శీత). ఇదే అభ్యుదయ పరంపరాభివృద్ది. దీవికై జీవితమున్నంతదాకా విరంతరం తత్సంబంధ కర్మలు చేస్తూనే గతి శీలురు కావాలె (జీవన్నేవేహ కర్మాణి-యజు. ) ఐతరేయ బ్రాహ్మణంలో నిరంతర గతిశీలమే అభ్యుడయంగా ఈ దిగువ ఉపాభ్యానం ద్వారా ఇరూసితమైంది. వేడం సిద్దాంతం. పూర్ణ కవిత్వం ప్లూర్ణముండగా అవ్లూర్ణ వాదాల పేర కావ్యాలు రాసిపోసి రాద్దాంతం చేయటమెండుకు? బుసికి కసీకి పాంతన ఎక్కడ కానప్పుడు వూర్లాన్ని ముందుచెస్పుకుని, అప్తూర్ణ అసనరతను

పొమాణిక ఆధునిక నాహిత్యవేేచగం 106 గుమ గుర్తుంచుకోండి ఆధునికం పాశ్సాత్య ప్రభావం పేర రచయితలు, కవులు దించింది, పెంచింది సాధించిండేమిటి? వేదానికి మించిన కవి కావ్యతత్వం కొత్తగా చెప్పండి చేతనైతే! మీ వల్ల కాదు. (ఐతరేయ బ్రాహ్మణం “శునశేపాఖ్యానం 3 3-3) ఆస్తే భగ ఆసీ నస్యోర్ట్వస్తిష్థతి తిష్టతః శేతే నిపద్య మానస్య చరాతి చరతో భగశ్చరైవేతి (3 3-1 ) నిరంతరం ముందుకు నడుస్తూనే ఉండాలె. అది అనుక్షణం పులో భివృద్ది. సౌభాగ్యమనేది కూర్చుంటే కూలబడుతుంది. నిలబడితే నిలబడుతుంది. నిద్రిస్తే అది కూడా నిద్రిస్తుంది. పురోగమించే వాని కంటె ముండే పురోగమిస్తుంది. అందుకే పురోగమిస్తూనే వుండాలె. పురోగమిస్తూనే ఉండాలె, కలిః శయానో భవతి సంజవోనస్తు ద్వాపరః ఉత్తిస్థ, (స్టేతాభవతి కృతం సంపద్యతే చరం శృరైవేతి (3 3-2) కలి నిద్రించినట్లు ద్వాపరం మేలొన్నట్లు, క్రేతనిలబడినట్లు కృతయుగం సమ్యక్‌ సంచరణంతో పురోగమిస్తున్నట్టు అవుతుంది. చరన్‌ వైమధు విందతి చరన్‌ స్వాదుముదుంబరమ్‌ సూర్యస్య పళ్య శ్రేమాణం యోన తంద్రయతే చరం శృరైవేతి (33-3) పురుషారియైనవాడు ముందుకు నడుస్తూనే మధువును, మధుర ఉదుంబరాది ఫలాలను పొందుతాడు. సూర్యుడు ఆలస్యరహిత్రుడై నిరంతరం సర్వత్ర తన ప్రకాశాన్ని ప్రసరింపజేస్తూనే ఉన్నాడు. అందువల్ల నీవు ముందుకు ముందుకు నడుస్తూనే నడువుము,

పామాజీక ఆధునిక నాహిత్యవవేచనం 107 రఘుమన్న ఇట్లా ఇంద్రుడు హరిశ్చంద్ర పుత్రుడైన రోహితునికి ఉపదేశించినాడు. అట్లే రోహితుడు ఆచరించినాడు. తన దుఃఖబంధనాలు తొలగించుకొన్నాడు. తండ్రి రోగాన్ని తాలగింప జే సినాడు. తన దుఃఖాన్ని ఇతరుల దుఃఖాన్ని తొలగించుకోవటం అభ్యుదయ పరంపర. అయితే ఈనాడు అన బడే అభ్యుదయం తనకు దాఃఖం, ఇతరులకుదు:ఖం. రోహితుడు తన వరుణపాళ బంధనాలు తొలగించుకోవ టానికై నిరంతరం సుగతిీలుడై చరించినాడు. అరణ్యంలో బుషి అజీగర్హుని ముగ్గురి ఫుత్రుల్లో రెండవవాడైన శునఃశేపున్ని( వంద ఆవులు ఇచ్చి) తన వెంట తీసుకుని వ్ళినాడు. హరిశ్చంద్రున్ని సమీపింపినాడు. యృజపశువుగా శునఃశేవున్ని అర్పిస్తానన్నాడు. అతడు బ్రాహ్మణ కుమారుడే కావటం వరుణున కిస్పమ్టనది. హరిశ్చంద్రుడు రాజసూయయ్యజ్లం ఉప క్రమించినాడు. ఈ యజ్ఞానికి హోత విశ్వామిత్రుడు. అధ్వర్యుడు జమదగ్ని. ఉద్గాత అయాస్యుడు. (బ్రహ్మవసిష్టుడు. యృజం నడుస్తున్నది. అంతిమంగా శునశ్ళేపుని వధించేవాడు లభించలేదు. అతన్ని వధించేందుకు మరి వంద గోవులిస్తే చాలునన్నాడు అజీగర్లుడు. అట్లే అవి ఇవ్వబడినయి. ఖఇర్గం తీ్షణం చేయబడుతుంది. ఇంతలో శునశ్ళేపుడు తన రక్షణకై వేదబుక్కులు గానం చేసినాడు. చివరికి ఇంద్రుని ప్రసన్నుని గౌవించుకొన్నాడు. అతని సలహాననుసరించి ఆయా దేవతలను స్తుతించినాడు, అతని బంధనాలు తొలగిపోయినయి. విశ్వామిత్రునికి దేవతలద్వారా అతడు ప్రదత్తపుత్రుడై దేవరాతుని పేర ఒప్పినాడు. కాని అతని తండ్రి అజీగర్హుడు తిరిగి శునళ్ళేపుని పొందటానికి పిలిచినాడు. తన్ను వధించే అంతటి క్రూరకర్మకు అర్పించినపుడు తిరిగి తం'ద్రివద్దకు రాలేనంటాడు. ఆ నీచకర్మను శూ(ద్రుడు కూడా నిందిస్తాడు. సావూన్యజనం కూడా చేయజాలదు. 300 గోవులు పొంది తన్ను అర్పించుకొన్నప్పుడు ఇక్కడ

పామాణీక ఆధునిక సాహిత్య విపేచనం 108 రఘుమున్న పుత్రపితా సంబంధం ఉండదన్నాడు. విశ్వామిత్రుడు శునశ్శేపుని జ్యేష్ట పుత్రునిగా స్వీకరించి తన నూరుమంది పుత్రుల్లో పెద్దవారైన 50 మందికి అది నర్తింప ఘోషించినాడు. వారు దాన్ని ఒప్పుకోలేదు. వారతని చేత శప్తులైనారు. వారే అంధ పుండ్ర, శబర, పులింద, మూతిబాది అంత్యజులుగా, దస్యులుగా అయినారు. మిగతా మధుచ్చందాదులు శునళశ్ళేపుని బ్యేష్టునిగా స్వీకరించి అనుసరించినారు(వారే గాధి+విశ్వమి(త్రుల సంతానం). ఇది నిరంతర పురోగమనానికి నిదర్శనం. దీనివల్ల కూడా యృజ్లంలో పశువధ, నరవధ చెల్లదని తెలిసింది. వేదబుక్కులు అహింసనే ఉపదేశించినయి. వేదజ్ఞానం వల్హనే దుఃఖబంధనాలు తొలగిపోతాయని నిర్దేశం. అన్ని సమస్యలకు వేదమే సంపూర్ణ సమాధానంగా సందేశం. బుద్దుని కాలానికి బుద్ది కుంరితమయి హింస చోటు చేసుకున్నది. శాస్త శాసన విధిని అధ్యయనాచారం నుంచి తప్పించినారు. అతడు అహింస బోధించనలసి వచ్చింది. యజ్ఞయాగాదుల్లో గోహత్యలేదు. పళుహింసలేదు. "అఘ్బా్యా" అంటే వధించకూడనిడి. లో, గవి=జ్లానం; వాణీ; (బాహ్మణ:= (బబహ్మా(వేదం తెలిసినవాడ.- వైడిక జీవనుడు) గో (బ్రాహ్మణులు శుభముగనుంటేనే లోకానికి క్షేమం. అంటే జ్ఞానము వర్జిల్లితేనే విశ్వ(శేయస్సు. శ్యేన సోమ యాగంలో బుత్విజులు ఎర వశం తలకు చుట్టుకునేది. ఇది శతువధ విషయక యాగసందర్భం. మిగతా యజ్ఞసందర్భాల్లో పేరేవశ్తం అందరి తలలకు వర్తించేది,

• రక్తో ప్టషా బుత్విజ: ప్రచరేయు:! (పూర్వ మీమాంస-(శాతం)) తరువాత బౌద్భలు ఇదే రక్త వత్త నిదర్శనాన్ని ఆపాదకంఠం ధరించే విధంగా ఆచరించినారు. ప్రస్తుతం కమ్యూనిస్టులు కూడా ఈ వస్తాన్ని తమదిగా స్వీకరిస్తారు. మహమ్మదీయులు తెల్లటోపులు ధరిస్తారు. [ైస్తవుల్లో

పొమౌణిక ఆధునిక నాహిత్య విపీచనం 10 రఘుమన్న కూడా ఇదే విధానముంది. ఇప్పటికీ కుభసందర్భాల్లో తలపాగలు తప్పనిసరి. మార్క్స్‌ వాద అభ్యుదయ కవిత్వం ఆధునిక (ప్రచారం మీదనే మహాకవులనిపించుకొంటున్నారు. అంతకు కొంత పూర్వం రాజా శయంలోనివారు వారి మెప్ప్కులకు రాసి అట్లే అనిపించుకొన్నారు. మార్కువాద కమ్యూనిజాన్నీ ఆధునిక తెలుగు సొహిత్యంలో దించటాన్ని అభ్యూుదయవానిపిస్తున్నారు. (శామిక నియంతృత్వం సాధించటానికే కొందరు దాని ప్రచారం సాహిత్య ప్రక్రియల్లో ఊపిరివిగించి ఊడినారు. ఇట్టి వారిలో (శ్రీశ్రీ ఒకరు. ప్రచారబలం కొద్ది అతన్నీ లీడర్ను చేసినారు. వీరి దృష్టిలో (ఈమ అంటే ళరీర పరమైనడి. కార్మిక పరమైనది. ఈ (ఈమకు తగిన విలువ కట్టకపోవటమేగాక దోసుకోవటం జరుగుతున్నదని తిరుగుబాటు చేయించటం, దోపిడికి గురైనవారు దోపిడి చేసేవారిని - పెట్టుబడివ్యవస్థను కూల్చటమే కర్షవ్యం. ఒకరి శ్రమను అన్యులు దోచుకోవకుం అంటే ఒకరి కర్మఫలాన్ని ఇంకొకరెత్తుకుపో వటం అన్యాయమే. అధర్మమే. పీడితులు- పీడకులు; లేనివారు ఉన్నవారు అనే రెండు వరాలుగా విభాగించుకొని చూస్తున్నారు. ఇరు వర్గాలకు నిరంతరం పోరాటం సాగించాలె. ఈ పోరాటంలో పీడితులు జయిస్తారు. వారే పాలిస్తారు. బాగుంది. అయితే పీడితులు పీఠళవెక్కగానే పీలాధిపతి లతణాలు జీర్ణించుకొంటున్నారు. తాము ఇంతకుముందు పొందిన పీడితానుభవాలు వెంటనే మరిచి పోతున్నారు. మిగతా పీడుతులనే పీడిస్తున్నారు. అంటే దరి[దులను ధనికులుగా జేయగానే వారికి ధనిక లకణాలే వస్తున్నయి. దరి(దులను మరిచిపోతున్నారు. ఇతర దరిదులకు దూరమవుతున్నారు. వీరిని దింపటానికి వారు విప్లవ పోరాటం జరిపిస్తారు. జయిస్తారనుకొందాం.

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్య వివేచనం 110 రఘుమన్న మల్లా మరో పీడితున్ని పీఠమెక్కిస్తారు. తొందరలోనే వాడు కూడా అట్లే పీఠాధిపతిగా వ్యవహరిస్తాడు. ఇట్లే ఇట్లే పునరావ్యత్తమవుతుంది. ఇదే వీరిలో పర పీడన పరాయణత్వం. పునరపి మరణం పునరపి జననం వంటిదే ఇది,

దీనికి పరిష్కారం - గమ్యం - లత్యం ఏమటి? అంటే (పశ్చార్ధకం. (ప్రశ్న ప్రశ్నగానే మిగులాలెనా? సమాధానం కలుగాలెనా? సమౌధానం కలుగాలంటే మార్కువాడి కావటం కాదు. మౌనవుడు కావాలె(మనుర్భవ - వేదం). అట్టి మానవునిలో శ్రమ ఒక్కటే రకం కాదు. అవి నాలుగు రకాలు. కేవలం * తాజ్‌మహల్‌ నిర్మాణానికి రాళ్లై త్తిన వారలెవ్వరు? * అనుటకే పరిమితవ్వైతే అది ఓట్ల కాలంలోని మాటల గారడి నినాదమే. వివేచనతో వ్లోషించాలె.

ఒక భవనమో - ఒక జలొశయ బఐంధనమో రైలుమార్గమోా నిర్మించాలనుకొన్నప్పుడు, కేవలం రాయి మన్ను మోసి అండించేవారినే లెక్కలోకి తీసుకొని నిర్మించబోతావూ? అసంభవం. అట్లే ఆయా నిర్మాణాలు బుడ్డి [శవుతో విచారించి యోజనాబద్యమైన పథకం రూపొందిచటం - దాని నైపుణ్యం - పదార్ధ నిష్పత్తి, కాల నిర్ణయం - ప్రయోజనం సిద్ధంచేసి ఇవ్వటం జరిగిందనుకోండి. అడి యోజన వరకే ఉంచితే పనికాదు గదా! దాన్దై సాధశ సంపత్తలు సమకూర్చి ఇచ్చేవాడు కావాలె, అంటే దాన్నిపోషించే శమ (ప్రమేయం అవసరమని తెలసింది. ఆ తర్వాత సాధన సంపత్తులను - (ప్రయోజన సిద్ధం చేయటానికి ఆయా నిర్మాణంలో వస్తువులండిచటానికి సేవక శమ ఆవశ్యకమవుతుంది. ఆ తర్వాత ఆ వ్యవస్థను పరిరక్షించే పాలక రక్షణ (శమ తప్పనిసరి. బుద్ధి.ళఈమ( జ్ఞానం) - ((బాహ్మణత్వం) రక్షణ (కమ(రకణం) -

(తతియత్వం), పరిపోషణ శ్రమ(పోషజం - వైశ్యత్వం) అందుబాటులోకి అందించే సేవన శమ( సేవనం - కూ[దత్వం) వంటి నాలుగు రకాల (శ్రమలు మానవుని శరీరంలో ఉంటున్నయి. ఆ మానవ సమాజంలో ఉంటున్నయి.

కేవలం ఏదో ఒక శ్రమతో ఏది నిలువదు. కలువదు. ఇదే మార్కువాదంలో

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం 111 రఘుమన్న లోపించింది. వేదమెరుగక వాదమయ్యంది. విద్యావంతుల్లో విద్యలేదు. నినాదమయ్యింది. పరస్పర విఖేదమయ్యిండి. విద్వేష వినాశ శమలోనే (భవాలోనే ఉక్కిరివిక్కిరవుతున్నదడి. ఊఓిలో ఇరుక్కున్న వాడెంత ెరుక్కున్నా కొడ్డిగా అంత లోతల్లోకి దిగబడి పోతున్న మాటల గారడి ఆరడి అంట్యాంది. ఇదే నేటి రాజకీయంవంంట్యండి. సాహిత్య సంపాద కీయవుయ్యిండి. రాజకీయ నినాదాలు - (భవువాదాలు ప్రతివాద్యాలయినయి. నలుగురు గుడ్డవాళ్లు, ఒకడ. తోక బట్యకొని - ఒకడు తొండం ఐట్యకొని, మరొకడు కాలు బట్టుకొని ఇంకొకడు కడుపు ఐట్యకొని ఎవనిభాగానికే పరమితంగావేసి, ఏనుగో ఏనుగో అని ఎగిరినట్లుంది రాజకీయం. సాహిత్య సంపాదకీయం. శమ విలువ నాలుగు రకాల శ్రమిస్తుంది దాన్ని వారివారి నిష్పత్తిగా నిర్మలంగా పంచు కోవాలె పంచుకోవటంలో సమన్వయంగా న్యాయం జరుగాలె ఈ న్యాయంలోనే అన్యాయం జరుగుతున్నది టీన్ని అరికట్టాలంటే ఏమి చేయాలెనో ఈ ఘోటక బూటక అభ్యుదయ వాదంలో సమాధానం లేదు మరేవాదాల్లోను లేదు అది ఒక్క వేదంలోనే ఉంఠి అదే ధర్మం ధాద్శిక మానవత్వం - నైతికమానవత్వం అదే మానవత్వం జ్ఞానతత్తం సంస్కృతత్వం - స్థిత టపజ్జత్వం ఇట్టి సంస్కార నిర్మాణం మౌనవునిలో ఉంటే అది విశ్వ([శ్రేయం - వసుదైవ కుటుంబకం. ! ఆత్మవత్‌ సర్వభూతేషు *. నిర్మాతలెవరు? మాత - పిత -గురువు- అతిథి. ఇదంత జన్మ జన్మాంతర పరంపరగా నిర్మాణం నిరంతరం జరుగుతుండి. సృష్టి - సృష్టి న్యాయాన్నీ పాటిస్తుంది. అది బుషిత్వం రెక్క ఐలం. అప్పుడు మానవుడైనట్లు లెక్క. ఈ లెక్కదప్పితే అంతా తిక్కవాదమే. మొరుగుడు వాదమే. కసిత్వమే. (ఆయన కమ్యూనిష్టు కార్యకర్త - ఆ కావ్యకర్త)

పామాణీక ఆధునిక నాహిత్య వేచనం క12 రఘుమన్న

1. కార్ష్‌మార్కు భగవంతున్ని సంహరించినాడు (శ్రీత్రీ ఉపన్యానాలు - పుట. 60).

2. లెనిన్‌ భగవంతుని మీద ఆధారపడలేదు. మనిషిని నమ్మేడు. అతని అంతరతవ్వైన వుంచితనాన్ని నవ్శేడు. సావాజీక వౌనవ్వని సృజనాత్మకతను నమ్మేడు. సంపన్న సమాజం లెనిన్‌ధ్యేయం కాదు. ఎవడి ఇష్టం వాడిదనే సమాజం కూడా కాదు. శరీర వాంఛలకు - మౌనసిక స్వాతంత్యానికి కృషి చేసాడు. భగవంతున్ని ఈ వ్యవహారాల్లోంచి ఐహిష్కరించినాడు. మనిషిని మనిషి పీడించటం పనికిరాదు. నవీన కవులెదే అన.సరించినారు (పుట.€0).

తి. విప్లవం ఇప్పుడ. వీస్తన్నగాలి. ఆయుధాన్ని ఆయుధంతో ఎడిరించాలె. హింసను ప్రతి హింసతో (ప్రతిఘటించాలె. అప్పుడు సొమ్య్మవాద విప్లవం సార్థకమవుతుంది,

శ. కవులు, రచయితలు రాజకీయాలలో ఉండాల్సిందే.

5. ఈనాడున్నడి బూర్వ్యవా సంస్కృతి. సెంటు పూసుకున్న శవ సంస్కృతి (పుట.80). &

6. మార్క్సిజం లెనినిజమే కరదీపిక (పుట. 84 )

ఈ విధమైన పడమటి సురగాలికి కొట్టుకపోయినవాడు. శ్రీశ్రీ. దీని గాలివాటంగా అభఖభ్యాదయ రచయితల సంఘం ఒకటి ఏర్పాటు చేయాబడితే దీనికి నాయకత్వం వహించినాడు,. అధివాస్తవికత(డాడాయిజొని) కు గురియైనాడు. ఇడి (ఫెంచిలో ఒక స్యరియలిస్టు నాటకం వచ్చాక ఏర్పడింది. అంతకుముందే క్యూదిజం, ఇం(పెషనిజం, పోష్టు ఇం[పెషనిజం మొదలయినవి ఉన్నయి. వీటినుంచి పరిణమించిందే అధివాస్తవికతీ (పుట-16). పెట్టుబడిదారులపై తిరుగుబాటు చేయటం- వారి సంపదలను కళలను విధ్వంసం చేయటం డాడాయిజం యొక్క

వామాణీక ఆధునిక నాహిత్య వివిచనం 113 రఘుమన్న ఉద్దేశం. ఆర్థిక సంటోభం - నిరుద్యోగం- అంతర్భుద్దాలు మున్నగునయి కలచివైచిన నేపథ్యంలో ఇది ఊపిరందుకున్నడి. అయినా ఆశించిన ఫలితం రాలేదు. * యుద్ధకాలంలో జనించిన నిస్ప్రుహ ఫలితమే డాడాయిజం. పారిస్‌లో కవులు (ప్రదర్శన జరిపి వాస్తవికతపై తిరుగుబాటు లేపారు (పుట-17). జర్మనీ అవెంరికాలో కూడా ఈ డాడాం.జ౦ వుంది, అర్ధంలేనిదంటూ ఏదీ లేదనీ ప్రతీది అర్ధవంతమైనదేననీ మనస్తత్వ శాత్త్ర నిరూపణతో వాడించిన ఫాయిడ్‌ (పభావం కూడా డాడాయి.జంపై వుండి. ఈ ఇజానికి శ్రీశ్రీ గురైనాడు. దానికి సంబంధించిన సాహిత్యం చదవుకొన్నాడ.. కొన్ని రచనలు చేసినాడు. ఇంతలో డాడాయిస్య కవుల్లో విభేదాలు వచ్చినయి. ఆ ఒ.జాన్ని చివరికి విడిచిపెట్టి నారు(వారిలో కూడా న్వార్ధం చోటు చాటుకొన్నడి.). శ్రీశ్రీ హూడా దాన్ని విడిచిపెట్టినాడు. అదే ఉచ్చు తొక్కినాడు. దీనికి మందు, పాళ్చాత్య ప్రభావంలో తెలుగులో ఖావకవిత్వం పేర కవితలు వచ్చినయి.. దేవులపల్లి కృష్ణకాన్త్రి, దీనికి డళపు ఇచ్చినాడు. దీని ప్రభావంతోనే శ్రీశ్రీ మెదట కవితలు రాసినాడు. ఆ తర్వాత డాడాయిస్టైనాడ.. ఆ తర్వాత భావకవిత్వాన్ని కాదని మార్కువాద కవిత్చాన్నిరాసినాడ.. ఈ కతాబ్దం రెండవపాదం చివరలో మార్కువాదంగా అభ్యుదయ రచయితల సంఘం ఏర్చడిండి. శ్రీశ్రీ దీనికి చేరువయినాడ.. 1955లో దానికి అధ్య మడు రూడా అయినాడు. ఆ సంఘాన్ని ఎంతగానో పొగిడినాడు.

1). జీవితానికి ఆద్యంతాలనే హద్వలు లేవు. గతించి పోంంనవన్నీ తలచంకఠకుంటూ చింతిస్తే లాభం లేదం. ఇక్వాకులనాడో బౌద్యలనాడోమన తాతలు నేతులు తాగినట్వ స్మరించుకోనక్కర లేదు.

భవిష్యత్త మీద విశ్వాసం లేనివారు గతంలో విశ్రాంతి తీసుకొంటారు. వెనుకటి కంటే ఇప్పుడు మానవజాతి ముందజ వేసిందనీ, ఇకమీద ఇతోధిక వేగంతో పురోగమిస్తుందనీ నమ్ముతున్నవారిలో నేనొక్కజ్డీ.

చామాణీక ఆధునిక నాహిత్మ వచనం కేష4 రఘుమన్న ఇదే అభ్య్య్గదయు రచ౦లతల విశ్వాసాల్లో ఒకటని నేనా నమ్ముతున్నాను(పుట. 19) ఆన్నాడాయను

2. గతాన్ని విస్మరించవలసిందని నేను కోరుతున్నట్న ఎవరైనా భావిస్తే పొరబాటు. చరిత సమస్తమూ భూత కాలానికి సంబంధించినది. చారిత్ర క దృష్టి అవసరం.

తి. వెనక్కి తిప్పటానికి వీలులేని కాలాన్ని పున. న్థాపించగల్యతామనుకోవటం వెరితనం.

శీ. ఇదివరకు వెయ్యబడ్డ గట్టి పునాదుల మీదనే ఈనాటి సాహిత్యసౌధం నిర్మించబడుతున్నడి.

అభ్యుదయం రచయితలు సాహిత్యంలో ఒక తిరుగుబాటు తెచ్చినమాట నిజం. ఈ విప్లవం దేనిమీద అయిన్పప్పుటికీ- ప్రాచిన సాహిత్యం మీద మొతం కాదు. ఎందువల్లనంటే, ఈనాడు సర్సికొత్త రచనలుగా చలామణీ అవుతంన్నవెన్నో పూర్వ సారస్వతంలో గోచరిన్తాయి. (పుట. 19).

ర. నేటి రచయితలకు ప్రజలే పామాణ్యం- ప్రజలలో సాహిత్య జిజ్ఞాస పెంపొందటం మీదనే తమ శ్రేయస్సు. ఈ పోరాటంలో అభ్యుదయ రచయితల. అ(గగాములు.

6. రచయితనూ రాజకీయవాడినీ ఇద్దరినీ జీవితమే. ఉద్చోధిస్వంది. చిత్తశుద్ధి గల రచయత ఎప్పుడో ఒకప్పుడ. బాహాటంగా తనకభిమానం ఉన్న వర్గం తరపున చేరంకుంటాడం. తన కాలంనాటి 'సవంస్యలు తాత్కాలిక్టైనవయి.నా అవి రచయితకు వర్తిస్తాయి. వర్తించాలె, (పుట. మ,21.52).

పై వూటలు అరసం వలంాడవ వంహాసభనుద్నేశించి (శ1-12-1945) చెప్పినయి.

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం 115 రఘుమళ్య

ఈ మాటల్లోని వివేకవెంతటిదో వివేచించవలసిందే.

1.వ అంళంలోని మాట ప్రకారం గతించినవన్నీ తలచుకొంటూ చింతొస్తే లాభం లేద అన్నది స్రెద్దాంతికం కాద. నిన్నటీడి విచారొస్తేసే నేటికి మార్గం దొరుకుతుండి. కాకపోతీ 1919 రష్యా విప్రవం 1945 నాటికి గతంలోనిదే. దాన్నే అరసం- శశ్రీ/్రీ విచారిస్తన్నారు? చింతిస్తన్నారు? మంచికి - మానవత్వానికి - సత్యానికి, ధర్మానికి - నీతికి నిన్న నేడు రేపులుండవు. అవి (తికాల వర్తనాలు. వీట్‌వై చింతించవలసిందే- ప్రస్వత కర్త వ్యోన్ముఖంగా నడచుకోవలసిందే. ఇజ్వూకుల బౌద్యలనాటిడి స్మరించనక్కర లేదన్న శ్రీశ్రీనే కొందరు అనుయాయ.ల్లై స్మరిస్తన్నారెందుకు?

గతంలో కంటే మానవుడ. ఈనాడు ఎంతో పురోగమిస్తన్నాడనే ఆయన వాదనలో రూడా సిద్దాంతం లేదు. ఈనాటి పురోగమనం మానవత్వం చచ్చినట్టిడి. మనిషికి మనిషికి వధ్య సమాంతర దూరాలయినయి. చారితకంగా అస్తిత్వానికి ముప్పు తచ్చుకొన్నాడు. మహర్వల, మహా పురుషుల నాటి వైదిక జీవనం సార్వకాలికం - సార్వజనీనం. (తికాలాతీతం, అప్పటి సంస్కృతి అమృతత్వానికి ఇప్పుటిడి మృతత్వానికి వర్తించిందే. ఈనాటి సంస్క్యతి మ్యృతమైైనీదే. పరస్పర విద్వేష వినాశనం. అసహన అరసం.

2.వ అంళంలో గతాన్ని విస్మరించటం తగదన్నాడు. అది చరిత. అందరికి చారిత్రక దృష్టి అవసరమన్నాడు. గత సాహిత్యం గట్టి పునాదుల మీద వుందనీ - ఇప్పుటి సాహిత్యసౌధం దానిపైనే నిర్మించబడతందనీ ఒప్పుకుంటూనే ఒప్పుకోని తికముకలో పడ్డాడు. ఇడి పైదానికి విపరీతం. మళ్ళీ వెంటనే పోయిన కాలాన్నీ తిరిగి తేవాలనుకోవటం వె|రి అని వెరి అయినాడు. జగత్తు చ్యక్రగమన గతిశీలం .పోతుంటుండి. వస్త్వంటుంది. వస్వంటుంది పోతుంటుంది. పోయిండి వుళ్లీ ఒకనాటికి వస్తుంది. వచ్చిందంబేనే తిరిగి పోతుందని అర్థం. అట్లయితే గత శతాబ్దంలో పోయిన మార్కు చింతనాన్నీ ఈ ళతాబ్దంలో ఎందుకు చింతిస్తున్నారు. ఆ వెనికి

పైమౌజీక ఆధునిక నాహిత్మ వివేచగం 116 రఘుమశ్న కాలాన్ని ఈ శతాబ్దంలో పునఃస్తాపించే ప్రయతృమెందుకో। ఇదంతా భాంతజనిత భావజాలం. అభ్యుదయ రచయితల తిరుగుబాటు (ప్రాచిన సాహిత్యం మీధ కాదట. ఇప్పుటి సరికొత్త సారస్థాతమెంతో ఆ ఉఊాచనంలో వుందని గుర్తించినాడట. ఆయన వారసులు ఇది ఇంకా గ్రహించే స్థాయిలో లేరు. అభ్యుదయ రచయితలకు (ప్రజలే (పమాణమని అంటూనే ఆ ప్రమాణానికి ప్రతికూలంగా రచిస్వన్నారు. అంటే వీరి భావజాలం గానీ, భాషగానీ, బాజీగొనీ ప్రజలకు దూరం- భారం. నా రామబాణం, పల్లెల్లో పొద్యపొడిసిండి, వీళ్ళందరి కంటే వోషంగా ప్రజల ఉచ్చ్వాస నిఃశ్వానాల ప్రాణం. అందలి (శేరణం హృదయ స్పందనం, నిసర్గ నిదర్శనం, భాష బాజీ, ఉోపు - ఊనిక (ప్రజల తాదాతస్రం. అది అభ్యుదయ రచయితల్లో కొరవడింది. తర్వాతి దళలో- శ్రీశ్రీ కొంత (పయత్నించినాడే గాని పట్టుచిక్కలేదు. అభ్యుదయ కవులను అగ్రగాములుగా సేర్కొన్నది పకాఘాతం. వర్గ దురభిమాన పతపాతం. ఇట్టి పరిస్థితిలో రూడా ప్రజా సామాన్యానికి సాహిత్యం అందుబాటులో లేదన్న యథార్గాన్ని గుర్తించక తప్పుదీ (పుట. 28). " సాహిత్యానికి ప్రజలు దూరమైపోయి.నళ్లే ప్రజలకు సాహిత్యపరులు కూడా దూరవ్వైపోతున్నారు (పుట. నిక]. అని శ్రీశ్రీ గుర్తించినాడు. అంంనా వర్తించలేడం. వమాటవరకే తగిలినాడు. ఉపన్యాసాలతో రగిలినాడ.. మహాప్రస్థానంతో పొగిలినాడు. కాదంటే అలిగినాడు. సన్మానాల సాగినాడు. అరసాన్ని ఆకాకానికత్తినాడు. అమౌంతం వదిలేసినాడు. రాజీనామా పెట్టినాడు. అయినా అతంతలు చల్లినాడు. యంత్ర బానిసలయ్యే కంటే మానవులంతా ఒకే కుటుంబం( ముదైక కుటుంబం) అనుకొని సమాధానానికి వచ్చి యంత్రాలనే బానిసలుగా వేసుకుని వైభవంగా జీవించటమే కావాలన్నాడు- (పుట. ౫). అందరు సుఖపడే విషయం కొత్తది కాదు. అనాదిగా వస్తున్నదే. అదే పాళ్చాత్యంలో మరోమూసలో మార్కు పాక్షికంగా అన్నాడు. అదేమి కొత్త - సరికొత్త కాదు. అనాది వైడిక ధర్మజీవనాప[భంశంగా మార్కు

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహీత్య వేచనం 117 రఘుమన్న అదనపు విలువల పంచుకం. పంచుకంకుద రక చించుకం. దంచుకం. నైతికత లోపించిన మానవుని చేత పంచ.కం కుదరదు. మళ్లా మౌసిన అతుకుల బొంతే. బొంత గప్పుక గంతే - రంతే. అందే. శ్రీశ్రీకి స్పష్టమైన సార్వకాలిక సత్యమైన అభిప్రాయాలు లేవు. *సారస్వత సంస్థలు రాజకీయ పార్టీలతోను, ఇజాలతోను ప్రత్యక సంబంధం కల్లి ఉండరాదనే అభిప్రాయంతో నేను ఏకీభవిస్తున్నాను... ఏమైనప్పటికీ రచయితలు స్వతంత్రంగా ఆలోచించి రచన చేయడమే ఉత్తమమైన మౌర్గరీ % రచయిత సకల విషయాలన. సాంగోపాంగంగా పరిశీలించి సత్యాన్ని అస్వేషించాలీ క రాస్ర్రీయమైన గతి తార్కిక దృష్టితో పరిశీలించాలో క పాత్రకొత్తలు రెండూ రెండు పద్ధతులు. వీటి రెంటికినీ మూలం లత్యం మాత్రం ఒక్కటే (పుట. 2౫.5). వివేచనం | రాజకీయాలకు, ఇజాలకు దూరమంటూనే ఆపే పులుముకున్నాడు. అయినా స్వతంత్రంగా ఆలోచించిన కవి అభ్యుదయ రచయితల్లో ఒక్కరైనా ఉన్నారా? ఊకదంపుడు ఇజం వామపక్ష రాజకీయ భుజం. ఈ రచయితలు సాంగోపాంగంగా పరిశీలొస్తే ఈ పాడక నిరకర కుడీంభరత్వమేల అరసంలో చోటు చేసుకొంటది! దురభిప్రాయాల దుఃఖ మెందుకుంటది? అనాది 'వేదకాత్త, కార్యకారణ సుగతిశీల తత్వాన్ని ఎందుకు ప్రతికూలంగా అరసం భావిస్తడి ? ఇదంతా అజ్ఞాన చింతనల ఫలితం ఇట్లే ఎదురుపడుతుంటడి! మతి[భమణంలో మరోసారి పొతకొత్తలకు మూలం లక్యం ఒక్కటే అని ఒప్పుకొంటూనే ఎ(ర దుప్పటి కంటిన చఓరపోతులతో నోరేగటమెందుకో?

• నేను సాహిత్యం నుండి మార్క్సిజంలోకి వచ్చాను- మౌర్క్సిజం తెలువని రచయిత ఎందుకు కొరగానివాడు. ఉన్నవాడికి లేనివాడికి పోరాటమే అదో

పామాణీక ఆధునిక నాహేత్య విపేచగం 118 రఘుమన్న (పుట.త్‌ 1) అని మరోసారి మధ్య మధ్య గావుకేకలేస్వంటడు. శ్రీశ్రీ. శరీర వాది. పరస్పర విరుద్ధసోదడి, అరసం 1955లో శ్రీశ్రీ అరనానికి అధ్యకుడైనాడు. దాని ఐదవ వార్డిక సభలో అధ్యత భాషణంలోని అతని భావాలిట్లున్నయి.

1. అభ్యుదయ రచయత లీనాడు కొందరు &[ద ప్రయోజనాలకు మరిగి ఉద్యమ. విచ్చిత్తికి దారి తీస్తన్నారు.

2. అరనానికి సరిద్చైన నేతృత్వం లోపించటం వల్ల యువతరంలో నిరాశా తి. అరసం నూటికి నూరుపాళ్లు సాహిత్య సంస్థ, రాజకీయానికి దూరం. శ. అరసం లక్యం సాంఘిక ప్రయోజనం. ఇడి కొత్తదేమీ కాదు. అనాదిగా అనుస్యూతంగా ఉత్తమ సాహిత్యంలో కన్పిస్తన్న లక్ష్యమే.

3. అభ్యుదయమంటే అందరికి తిండి అందరికి వసతి. అందరికి పని.

4. పరస్పర విరుద్ధ భావాల సంఘర్దీణలో జీవితం పురోగమిస్వండి. అది సాహిత్యంలో (పతిఫలిస్వండి. ఆ పురోగమనానికి దారితీసే సాహిత్యాన్ని సృష్టించడమే, అరసం ధ్యేయం.

5. ఒకడు ఇంకొకన్ని దోచుకోరాని ఆనందమయ జీవనం గడిపేచోటు మరో ప్రపంచం. అక్కడికి మహాప్రస్థానం చేయటమే అరసం లక్ష్యం. కి. ముందుకు తీసుకపోతుంటే వెనుకకు లాగే శక్తులతో ప్రతిఘటించి తీరాలె.

6. వినాళానికి దారితీసే మేధస్సే దాన్ని ఆపే శక్తిని కూడా తీసుకువస్తుంది.

7. సత్యం వద, ధర్మం చర అంటే కాదనేవారెవరు? వచ్చిన చిక్కల్లా ఆచరణ లీకుండా మట్లాడేవారి వల్లనే

8. సమగ్రవ్వైన నిఘంటువు, సంపూర్ణమైన వ్యాకరణము, సలక్షణమైన ఛందళ్శొాత్తం నిర్మించడానికి అరసం తన శక్తులన్నింటిని కేం దీకరించాలి.

9. తెలుగు ప్రతిభ గణఒద్ధ ఛందస్సులతో కంటే మాతా బద్ధ ఛందస్సులలోనే (పపస్ఫుటంగా (పపభావిస్వంది. వాడంక భాషకు మాతా ఛందస్సులకీ అవినాభావ సంబంధం ఉన్నది. నాహిత్య లోకంలో దీనిని మొట్టమెందట ముత్యాల సరాల పేరిట గురజాడ గుర్త తెచ్చాడు.

10. మూఢవిశ్వానానికి విరుగుడు శాశ్రీయ విజ్ఞానమే,

క4. పాతరాతి యుగానికి పట్టుకుపోయే ప్రయత్నాలను సహించం. (పుట తి1నుంచి89). పరస్పర వన్యమృగాల హింస పనికిరాదు. ఓమల తేనెటీగల సహకార విధానం కావాలె. ఇదే అభ్యుదయం. దీని విరుద్ధం తన్నిరోధకం. కావలసేండి సహజీవనం. సర్వనాశనం కాదు,

15. ఈనాడు సజీవ రచన రావలసీనంత సమృద్ధిగా రాలేదు. డిగంబర కవులడి సజీవష్టైన ఉద్యమం. వీరొపైన ఓట్‌ నిక్కులు యాం[గీయంగ్‌ మ్యాన్‌ మె.దైన ఉద్యమాల (పభావం వుండి, యువజనుల అసంతఈసష్టిని సంచలనాన్ని కవిత్వంలో వ్యక్తం చేస్తన్నారు.

16. పజాస్వామ్యానికెంత చేరువగా సాహిత్యం రాగలిగొతీనే మేలు. మనం ఇంతవరకు సృష్టించగల్లిన సాహిత్యానికి పజల చేరువకు హస్తిమళకాంతరం కన్చిస్తండి (పుటకిర్‌ నుంచిక5).

17. నన్నయ. గారు బ్రాహ్మజోత్కర్హతో 75 శాతం సంస్కృతం (వాసినాడు. దురాచారంపైనే నా తిరుగుబాటు. సదాచారమ్టైనదే సంప్రదాయం. దాన్ని ధిక్కరించరాదు. (పుట. 4క,48). అభ్యుదయ రచయితల సంఘం మృతప్రాయస్టైనడి. అందుశే విప్లవ రచయితల సంఘం ఆవిర్భవించింది. 1970 నాటి శ్రీశ్రీ అఖిప్రాయం (పుట. 54).

వామాణీక ఆధునిక నాహిత్య వివేచనం 120 రఘుమశ్న వివేచవం

1. పై 17 అభిప్రాయాలను కార్యకారణ ఐద్ధంగా వివేచించాలె. శ్రీశ్రీ వ్యక్తీత్వం, కవిత్వం, ఐజారు నాయకత్వ (పచారపరిధికీి ఆకృతి. పార్టీకార్యక్తలనుద్దేశంచినట్లే ఈయన అరసం రచం.-తలను ఉద్దేశించి చెప్పినాడు. అడి ఉదాత్త రచయితల ఉద్యమమే. అయితే, అప్పుడే పుట్టి గుండెపోటొచ్చినట్లు, గుటికీమిటకీ తీయటమెదు.కో? ఉద్యమమెందుకో। ఉన్నవాళ్లల్లో కొందరు పక్కదార్వ తొక్కటమెందుకో! తోయకు
2. అరసానికి సరిట్నెన నాయకత్వం లేదంటూ తానే అడి వహించి సరిచేసిందెంత? సరిచేస్తే నిరాళానిస్పృహలెందంకుంటయి! ఇదంతా వకపాత్రాభినయ నిర్వహణలో అంకాస్య అంకావతారం వంటిది. నాటకాల కాలంలో రంగులు వారే పూసుకునేది బజారు సాహిత్యనాటకంలో ఈయన దానికి సూత్రధారియై మిగతావారికి రంగులు పూస్తూ ఆడిస్తుంబాడు తి. అరసం నూటికి నూరు పాళ్ళ సాహిత్యసంస్థ, రాజకీయాలకు దూరమంటూ నమ్మించటం పచ్చి అబద్ధం. పల్లె రాజకీయం నరకు ప్రపంచాన్ని పట్టుకు వేలాడి వఏలవలసిందిగా రష్యాను. లేసిలేసి పిలిచినాడు. రష్యాగాలికే ఆయన కిక్కడ సిగమొచ్చింది. కమ్యూనిష్యపార్చీకి ప్రత్యత(ప్రచార కార్యకర్త అయినాడు. ఆ పార్టీవారు ఇతనిపేరెత్తక ఉళరేగింపు చేసినారు. గుగ్గిలం పొగలేపినారు. క. సావాజీక (పయోజనం అనుస్యూ్యతంగా అనాదిగా ఉత్తను సాహిత్యంలో ఉంటున్నదేనని ఆయన గుర్తించినాడు. అంతకంటే వైదిక వాష్యయం అపూర్వమైన విశ్వశ్రేయస్సు చూపిండి. అరసానికది తెలువదు. తద్భిన్నంగా విరసషమ్టైండి. జీవితంలో చూపలేకపోతే అనుసరించే వారసత్వం రాదు. దిగజారి దిగజార్చటమే.

వామాజీకఆధునికనాహిత్యవివేచనం 2] రఘుమన్న ర్‌. అభ్యుదయమంటే అందరికి తిండి, వసతి, పని అనే మాట మారక్క్స్‌టేడు మౌర్కు తూట. కొత్తడీలమెస్‌ పేట. అభ్యుదయ కబ్దానికున్న అర్ధం, ఆచరణం ఆత్మావలోకనం చేసుకోవలసీంది. అది మార్క్‌వాదానికి పరిమితం కాదు. ఎవరిఇష్టమెంచ్చినల్లా వాడ.కోవటానికి ఎవడిచ్చినాడీకవులకు "పేటెంట్‌, ఏజెంట్‌ బంటుత్వం! శరీరం కోసం రూసం పీకుకుంటే మరి ఆత్మసంగతేమిటి? ' దాని ఉన్నతి గూర్చి ఏమిటి? అది లేదనుకుంటే మానవుడు కావలసింది కాదులే! సూకరావతారం ఎత్తవలసి వస్వండి వచ్చే జన్మలో! 6. పరస్పర విరుద్ధభావాల సంఘర్షణలో జీవిత పురోగవ.నం అనే విచారం అవిచారం. అజ్ఞానభారం. పరస్పర విరుద్ధ భావ సంఘర్షణలో తిరోగమనమే వుంటుండి. తల్లిదం[డుల్లో, సంతానంలో, గుడుశష్యుల్లో , రాజకాసన వ్యవస్థల్లో ఈనాటి పరస్పర ఖావ విరుద్ధ సంఘర్షణ పలితంగా తిరోగమనమయ్యిండి. తిమ్మిరెక్కింది. నేటి విద్యాలయాల్లో మతాల్లో వాదాల్లో ఇదే జరుగుతున్నడి. ఇంతటి విరుద్ద భావనల వల్లనే అరసంలో నిరాశా నిస్పృహలు. విచ్చిన్న ధోరణులు. విరుద్ధ భావ ఘర్షణ ఫలితమే జైనమతంలో శ్వేతాంబరులు, దిగంబరులు, బౌద్యల్లో హీనాయానులు, వహాయానులు, పురాణవతాల్లో 2వ వైష్ణవులు, శ్రైస్తవవంతంలో కాథలిక్కులు, ప్రొమ్టెంటులు, మహమ్మదియల్లో షియాలు, సున్నీలు, ఇట్ల ఎన్నో తిరోగవంనాలు. విశ్లవమానన సమాజాన్ని పంచుకొన్నారు. చించుకొన్నారు. వారి వారి పరస్పర విరుద్ధ మతాల్లో చిల్లర రాజ్యాలు. తతృలితపే. మహాభారత యుద్ధానంతర (పపంచ యంద్దాలె ఇప్పటికీ సంసీద్దాలు. (ప్రత్యక్ష పరోత్ష నాళనాలు. ఈ పరస్పర విరుద్ధ భావాను.విచ్చిత్తి నేడు జీవజాతుల మనుగడకే మహాణ.విచ్చిత్తి. అసలు మార్కు వాదుల్లోనే మనిషిమనిషికో విరుద్ధ భావ ఘర్షణల ఫలితం గుంపు నాయకత్వాలు, చంపు మాయకత్వాలు. పరప్పరు చించుకాలు, తెగదెంచుకాలు. అరసం విరసవెైంది. నీరసవ్వైంది. ఎంతెంత

వామాణీక ఆధునిక సాహిత్య మేచనం కే22 రఘుమన్న తిరోగమనమయ్యింది! ఇంక పురోగమనమెక్కడ! మార్క్స్‌నడగండి. శ్రీశ్రీ కేమి తెలుసు? అతని తొండి. అనువాదభేదం. అన,కరణ జూదం. మహాభారత స్వర్గారోహణం- శ్రీశ్రీ వారి ఈనక ప్రతీక పాండవులు మహా ప్రస్థాన స్వర్గం పోయినట్లే శ్రీశ్రీ మరోపపంచం పోయినట్లే.

పురాణ మతకవులు స్వర్గం కేర నరకం నడిపించినట్లే, పు,రసేతి

వాదాల కలాలు అక్కడికే కొత్త ట్‌క్కెట్స అమ్మినట్లే.

7. ఉన్నోడ. లేనోడ. తన్నుకోవటమనేడి తన్నుకోవటమే. అయ్యింది. అట్లా అందరు తన్నుకు చస్తే అప్పుడు గతితార్కిక సమాజమొస్తుందంట! గుడిసె అంత అంటుకపోతే బూడిద మిగిలిందంట! అంటుకపోతేమిటి? మీరే అందులో ఎందుకుండాలొ కొత్తతరమెస్తంది. కొత్తగ మళ్ళీ కట్టుకుంటుంది. అడే కొత్తరూపం. మిత్తి ధూపం. కాళ్లబలం రాగానే మళ్లీ ఉన్నోడ. లేనోడు అనే తన్నులాట మె-దలవుతుంది. కలంపాట కన్ఫుపొడుస్తుంది. తొ (రిడళహల మరో ప్రపంచానికి మళ్ళీ నినాదం - శకుని జూదం.

సృష్టి పలయాలు ఫ్యథివీ జలపపలయాలు ఖండ లయాలు నిరంతర

పరిణామ. శీలాలు, నిగమశాత్త పతిపాదితాలు. మార్క్స్‌ ఖేదులు ఇట్లా ఒక్క నిదర్శనాన్ని చూపలేదు. మానవుని నిర్మూలించే వారికి ఆ నిర్మాణం తిలువదు. చెట్టెక్కలేక చేతులతో దాస్నే మెందలంట నరుక్కున్నక్లే. అది కూడా వాని చేతకావటం లేదు. దుళ్ళాసన వాలకం.

8. మందుకు తీసుకుపోతంటే వెనుకకు లాగే వారితోనే (పతిఘటించాలె అనటం ఎక్కడికి? నీ ముందుకు ముందే లేనప్పుడు వెనుకకు ఎక్కడ లాగకుం? ఊగి ఊగి అక్కడికే వస్వన్నావు. తొగి తాగి ఇక్కడనే చస్వన్నావు. పతిఘటించి తీరేదెక్కడ? నీ ప్రాణం పోతుంటే ప్రతిఘటించలేవు. దానికి లొంగిపోతున్నావు. నీవు శలీర వాదివి కనుక అది తప్పదు నేను ఆత్మ వేదిని అందుకే శరీరానికి లొంగను ఆత్మయే శరీరాన్ని చిత్తు ఘటించి వయందుకు పోతుంటుంది వలయుందుకు వుందుకు ఆనంద

వామౌజణిక ఆధునిక సాహిత్య వపేచనం 23 రఘుమన్న

మందుకునేటందుకు అది ఆత్మకే చెల్లు ఇది తెలువని ముందుకు పందుల కొట్టం సందుకు! అరిసేతుల వైకుంఠం వైప్ణవ్రలది పుర్రనసేతుల ఉత్కంరం మరో ప్రపంచగతులది

9. వినాళనం చేసేమేధస్సే దాన్ని నిరోధించగల్నతుందని చెప్పటం విపరీతమే.

వినాళ బుడ్డి వేరు. తన్నిరోధబుద్ధి వేరు. రెండ. పరస్పర విరుద్దాలు. ఇది ప్రయోగ ఉపసంహారాల వంటీ సామర్థ్యం కాదు. సృష్టి ప్రలయ కార్య నిర్వహణం ఈశ్వర స్వామిత్వం. ఇంతటి వవేచనం ్రీ,క్రీ మేధస్సుకందలేదు.

మందు వినాశనం చేస్తే దాన్ని నిరోధిన్తాడాయన. వినాశం షేదెంద.కని?

తిరిగి నిరోధించేదెందుకని? అడి చేయకుండా వికాసమే చేస్తే నిరోధించే మేధస్సుకు కాంతి చేకూరదా! అరసం నీరసమవుతంటేనే నిరోధించ లేకపోయిండు, వాపోయిండు, పోయిండు.

10. సత్యం వద, ధర్మం చర అందరికి ఇష్టవే.. ఆచరణ లేకుండా ఆదర్శం మౌట్టాడేవారి వల్లనే కష్టం. మరీ తానైనా కొంత ఆచరించి ఆదర్శం కావచ్చు గదా! అది సాధ్యం కాలేదు అతనికి, ఇట్లే మిగతా అందరికి కూడాను. మరీ ఈయన చెప్పేదేమిటి? ఆచరించకుండా చెప్పేదే ఆకటి అభ్యుదయం, అడి ఆచరించీన మహాపరంపర నందుకోవటానికి (గేరేపించవచ్చు గదా! అది చేయలేదు. అడి తెలువలేదు. దొరికిన కీర్తికి బరికిన అజీర్తికి సరిపోయింది.

మహాభారత కాలం నుంచి బాహ్మణులనబడేవారు వేదం పేరు చెప్పి తద్భిన్నంగా ఆచరించినారు. తత్ఫలితంగా సమాజమంతా విపరిణామ అధోగతి కీలమయ్యిండి. అట్లే మార్కు వాదుల జీవనం కొత్త గుత్తకు మరిగింది. పెట్టుబడికి గిట్టుబడిండి. అనాది వైదిక జీవనం కొన్నివేల యేండ్ల నుంచి వికృతి పొందితే, పొద్దటి మార్కు వాదం పొద్దు ముదరక ముందే చచ్చింది. పోలీస్‌ పంచనామా విచారణలో ఉంది.

11. సమగ్ర నిఘంటువు సంపూర్ణ వ్యాకరణం సలకణమైన ఛందళక్శాత్త్రం నిర్మించటానికి అరసం తన అన్ని శక్తులు ఉపయోగించాలన్నది అత్యంత

పామాజీక ఆధునిక నాహిత్వ వివేచనం 124 రఘుమన్య అవివేకం. అరసానికి సమ(గ భాషతెలువదు. అప్పుడు నిఘంటువు వ్యాకరణం ఛందళ్ళాత్తం కలవరింపులే. వేదభాషా నిఘంటువు అవ్థాధ్యాయి వ్యాకరణం వైదిక ఛందంవంటి అపూర్వ కా(న్తాలు ఈనాటి మానవ భాషల్లో లేవు. లేనప్పుడం వీళ్లైక్కడ స్కృష్టిన్తారు? పుట్టపర్తికి టికెట్టు కొనవలసిందే. మరో(ప్రపంచం రష్యాలో మంనిగి తద్దామన్నాగాని అక్కడి భాష వేద భాష నుంచి అపభంళమైన విక్కతియే.

1జి. తెలుగు పతిభ గణబద మా్యతాఐద కొలబద్దకు కొలొసేదికాదు. ఇవి వాహకాలు. తెలుగనంగానే పద్యం గుర్తకొచ్చిడి గుర్తించిన శ్రీశ్రీ ఇక్కడ పరస్పర థిన్నంగా వాకొన్నాడ.. వేమన పద్యాల. తెలుగు గణబద్ధ చోద్యాలు, తెలుగు జనకవితా వాద్యాలు. అరసం నీరసవ్నె విరసం వివళవ్నె మాతాఛందాన్ని కూడా విడిచిపెట్టింది. పడమటి గాలికి సిగమూగినప్పుడే (ఫీవర్స్‌ బ్లాంక్‌ వర్సుల్లో నియమరహితంగా కాయిదాల కట్టల్లో కట్టి పెడుతున్నది. కేవలం ఊహాబలం భావకలం కవిత్వంలో సరిపోదు,

18 మూఢ విశ్వాసాలెప్పుడొన్తాయి? అజ్ఞానం ఉన్నప్పుడు. అజ్ఞానమేమిటి? సృష్టి తత్కారణ తత్త్వం, తన్నియవుం, న్యాయం, ధర్మం, తెలిసి నడుచుకోకపోవటపే.. ఇది మార్కుకు తెలిసిందెంత? మానేవత్వం దర్శించిందెంత? వరార్క్సు వాదంలు వనురోనలటాఢ విశ్వాసానికి మరో ప్రపంచానికి నడిపించిందెంత అనాదికాల ఖండంలో వీళ్లఅండం ఎంత? మూఢ విశ్వాసమే అన్యాయాన్ని అధర్మాన్ని, అరాచకాన్ని, అసహనాన్ని అవివేకాన్ని పెంచుతుంది. మార్కువాదుల అభ్యుదయం కొత్తరకం మూఢ విశ్వాసం,

14. పాతరాతి యుగానికి పట్టుకుపోయే. పయత్నం పొళ్చాత్యానిదే. ఆ యలగం వారిదే. అడి అనంసరించిన చరిత వారిదే. దరి[ద, ధనిక విభాజనం- దోపిడి రాపిడి భోజనం వారిదే. విశ్వమంతా వైదిక జీవనం ఉన్నంతకాలం ఈ పాతరాతి అతిహాసం లేదు. అసలిప్పుడు అభ్యుదయ

వామౌాణీక ఆధునిక నాహిత్య విపచనం కే2క రఘుమన్న వాదమనేది పొతరాతి పచ్చి మాంసం అయ్యింది. దోపిడి దారులను దోసి పంచింది ఎవరికి? పంచితే (ప్రజలు వార్‌కే పట్టాభిషేకం కట్టేవారు! హంతకుల ముఠాగా మౌరింది. అమాయకులనెందరినో హతమార్చింది. ఓహో! వర్గపోరాళం ఇళ్లే ఉంటుండి కాబోలు! అయితే తెల్లారకముందే సమసమాజం, సామ్యవాదం వచ్చినట్లే! అదిగో మీకు కన్పిస్తలేదా? కండ్ల దవాఖానలో అద్దాలు పెట్టించ.కోండి. పరస్పర వన్యమృగాల హింస పనికిరాదని శ్రీశ్రీ చెప్పిందే పనికొస్త్వన్న హింస ఇది. వన్మమృగాల హింస కంటే మార్ము వాద ఉగభేదుల హింసనాదం ఆనన అగణ్య కంసవాదం ఇడి ఉమల కేనెటీగల సహకార సవాజానికీ నిరోధం. సర్వనాళనం. ఇక సహజీవనమెక్కడ? సహకార సహజీవనం కేవలం ఒక్క వైదిక జీవనమే. వైదిక విశ్వరాష్ట్ర సంవిధాన ధర్మస్వామ్యమే.. పడమటి దేశాలలో (క్రైస్తవ మత మూఢ జీవన సొమాజిక సా(మమాజ్యారాధన నెలకొన్నది. కొందరు వైజ్ఞానిక విచారులు చూపినారు. విసిగినారు. ఆ మతమౌఢ్యానికి అడ్డం తిరిగినారు. ఖగోళానికి కండ్లు కట్టినారు. కొత్తగా కొన్ని ఆవిష్కరించినారు. వాస్తవాలు కలిగించినారు. అయితే అవి బైబుల్‌కు విరుద్దాలు. రాజులు కూడా ఆబ్లే విరుద్ధంగ్రా స్వీకరింప జొలకుండినారు. పోపులు సింహాస్తనాల వెనుక నిలిచినారు. ఇట్టి స్థితిలో మార్కు ఆ మతాన్ని తృణీకరించినాడు. ఆ మత దేవున్ని మాయం జేయాలన్నాడు. ఇదే మార్కు వాదుల్లో ఇప్పటికీ విశ్వాసంలాంటిడి. అయితే ఈ (బహ్మావర్తంలో అనాదిగా ఉండింది వైడిక ధర్మజీవనం. మతభావనం లేదు. అది ఈ నాటి భౌతికవాదులకు అసలే తెలువదు. పురాణ మళఈలకు మసక మసకగా మౌటత్రం తెలుసు. ఇద్దరు ఆ విషయంలో అజ్ఞానులే. పురాణ మతులే పుణ్యలోకాలుగా ఇక్కడ గత రెండువేల ఏండ్ల నుంచి జూపిస్తున్నారు. ఈ మతాలు పడమటి మతాలు వకోదరులే. వీరితోనే పోట్లాడే మార్కువాదం వేదం తెలుసుకొనేదెట్లా? వాదం మతఖేదం. అందుకే మార్కు కొత్త మత (ప్రవర్తకుడైనాడు. అనుచర విశ్వాసులు, దుర్వాసులు, సహకార సహజీవన నిర్వాసులు - నిః శ్వాసులు.

పామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వేచనం 126 రఘుమన్న మతం బక మనిషి అభిపాయాలతో మొదలవుతుంది మధ్యలో అది తమ మతమవుతుంది ఆ తర్వాతి దశలో అసహనమవుతుంది తుది దశలోదహశనమతతుంది దీన్ని నిరోధించటమే ధర్మం - వైదిక మర్మం 15 సజీవ రచన ఈనాడు సమ్మధద్ధంగా రాకపోవటానికి కారణమేమిటో చెప్పలేదు. జీవితం ధర్మబద్ధన్వైనప్పుడే దార్భనికత చేకూరుతుంది. ఆ పరంపర పోగొట్యకొన్నారు. దుర్జీవ, నిర్జీవ జీవనంలో అడి రాదు. ముందు మానవుడై తర్వాత కవిద్నెతే [కాంత దర్శన కవిత్వం వస్వండి. మార్కువాదుల్లో ఇడి మచ్చునకే లేదు. సజీవ రచనమెట్లాస్తది! కాస్తో కూస్తో వచ్చిన రచన అనుకరణ పౌరణం. అనునాసిక రోగధారణం. దిగంబర కవులనుకొన్నవారొపై పడమటి దేశ ఓీట్నిక్కుల, యాంగ్రీ యంగ్‌ మెన్‌ల ఉద్యమాల ప్రభావం డిగిందట. య.వజన అసంతుష్టి వీరిలో పుష్టి రేగిందట! వీరు రాసిందప్పుడ సజీవంగా ఉద్యమించిందట! శ్రీశ్రీ అన్నాడట్ట! (పతి ఉరేగింపు చూసి ఆయున ఉలికి పలికినాడు. అవి ఉద్యమాలనుకొన్నాడు. కొత్త నీటికి ఎదురెక్కిన చేపల గొడవ చెరువులో కల్సిపోయినంక, ఇంక వలకు చిక్కలేదంట! అభ్యుదయం మరో ఉదయం కోసం మధ్యాహ్నం పండుకుందంట. యువతరం గురకబట్టిందంట! అనుచర బౌస్తెలు నేస్తం ఏస్తం అన్నారంట। హైలెస్సా పైలా పైలా హోల పడవటోల గొట్టిందంట. 1855 నాడందులో ఎక్కితిరిగి తిరిగి మునిగి మునిగి 1970 నాటికి తేలి కండ్లు తెరిసి ॥ అరసం మృత(ప్రాయం ॥ అన్నాడు. విరసం పడవ పక్కళొస్తే తాడు విసిరినాడంు. 15 ఏండ్ల అనుభవం ఏరందాటి తెప్పతగిలేయటమంట. 16. ప్రజాస్వామ్యానికి చేరువగా సాహిత్యం సృష్టించలేనివారు అరసం వారు. అంటే ప్రజలకందుబాటులోకి వర్గ రచనలు పోలేకపోయినవని అర్థం. అప్పుడు అభ్యుదయం అర్ధమయ్మేదెవరికి? అది వచ్చే దెవ్వరికి? తెప్బేదెవ్వరు! (ప్రజలకు గొనిడి- ఆ గతి శీలమెక్కడ। ఎందుకు రాస్తున్నట్లు? ఇంత దుమ్ము

వామాణీక ఆధునిక నాహిత్య విపేచనం 127 రఘుమశ్య చల్లిందెందుకు? వీళ్లవలె నేను ఏ గాలికి కొట్టుకపోలేదు నేను నేనుగానే సాంతకాళ్ల మీదనే నావేదం ఎదమీద మొదటినుంచి ఎదిగొస్తున్నాను అనాదిని - పునాదిని. నా కవితల, జన హృదయ సంస్యృతలు. బాస, యాస, బాణీ, వాణీ సర్వం వారికి సద్గతులు. ఇది పడమటిగాలికి ఒరిగిన మరగాలికి మరిగిన రచయితల్లో లేదు, లేదు కాబట్టే డదు కాలిందే- పీర్ల బాయిల తేలిందే లెక్క. లెక్కదప్పిన వ్యవహారం లెఫోరైటో! లౌఫ్టేమి.టి ర్రైటీమిటీ లైటందరి బతుకన్నా కాదను.వాడెవడన్న కదనానికి రమ్మన్నా! 17. నన్నయ. కంటే ఇంకా ఎక్కువ శాతమే శ్రీశ్రీ తన కావ్యాల్లో సంస్కృతం రాసినాడ-.. తనపేరుతోపాట. కావ్యల పేర్లు కూడా సంస్కృతవేం, సదాచారమ్వైనదే సంప్రదాయం - దీన్ని ధిక్కరించరాదనేది శ్రీశ్రీ తెలుసుకొని అన్నాడో తెలువక అన్నాడోగానీ, వినుచర కనుచర అనుచర చరులంతా సదాచారాన్నే ఢిక్కరిస్తున్నారు. కొత్త దురాచారాన్ని గుత్తకిస్తున్నారు. వేద మెరుగక భేదిస్తున్నారు. రోడిస్తున్నారు. శ్రీ మహాభారత మహా(ప్రస్తానానికి సశరీరంగా పోయి వచ్చినాడు. అందుకే అదే ఫలితం దక్కేటంద్రుకే తాను కూడా మహాప్రస్థానం మాట మోసుకొచ్చినాడు. ఫలితం ఒక్కటే - అది పురాణ సొర్గం- ఇతనిది పురసేతి వర్గం, నాడి వైదిక నిసర్గ స్వర్గం. దుఃఖ ఐంధ విముక్త బ్రహ్మానంద సంసర్గం. వాదభేద రహితం. విశ్వమానవ సహితం. సంహితం. ఆధునిక రోదన కతీతం. అరసం అధ్యక్షునిగా శ్రీశ్రీ రాజీనామా ఇచ్చిన తర్వాత అతనికి విరసం సరసంగా తోచింది. మార్క్సిజానికి విప్లవ రచయితలు నిబధ్దులై ఉన్నారని నమ్మినాడు. ఆ ఇజం విప్లవనౌకను విజయ గమ్యానికి నడిపించే (ధువతార (పు. €8) అన్నాడు. సాంస్కృతిక విప్లవం (పజ్వరిల్లక తప్పుదు అన్నాడు. సమకాలీనంగా ఉండే సమస్యలకు సరియైన సమాధానం శ్రీశ్రీకి లభించలేదు. ఒకసారి అభ్యుదయమని అరిచినాడు. తర్వాత విప్లవం అని

వ్రామాణిక ఆధు నక సాహిత్య వివేచగం 128 రఘుమన్న మెంరిగినాడు. అదేమిటో అతని కళ్లముందే పంచకంతలయితే విరసానిక్రే రాజీనామా ఇచ్చినాడు. ఎవరిని వ్యతోకించినాడో వార్‌కే సలాం కొట్టి సన్మానాలందుకొన్నాడు. బూర్వవా మాటలగారడి ఇతనిలో బాగా ఉండి. స్థిర సంకల్పం లేనపుడు చిరచిరలాడటవే. అవుతుంది. కీరా. భావాలే అజ్ఞానుల్లో గిరాకీ కెక్కుతయం. రవ్యాచైనాలే ఇతనికి మరో ('ప్రపంచమట। ఆ దేశాలకు వెళ్లినాడు. రవ్యావిమానమెక్కి పరవశంచినాడ.. ఈ విమానం దరి(దునికి చాల దూరం కాదుకదా! దరిద్ర జీవనం దర్శించుకోలేదగానీ అక్కడి నగర ద్యశ్యాలకు తద్బిబ్బంంనాడం. లెనిన్‌ స్తాలిన్‌ గోరీలు చూనినాడు. అక్కడి సంప్రదాయాలకు పూర్తి భిన్నంగా ఏదో గొప్పమార్చు జరిగినట్ట అనుభూతి పొందినాడు. వినూత్మ నాగరికత రూపొందుతుందని వారిలాగనే నమ్మినాడు. అదేమిటో కార్మికుల నడుమకు పోయ. చూడలేదు. సమస్త మానవకోటిది ఒకే సంస్కృతి. ఒకే కళ, ఒకే నాగరికత(పు. 156) అనుకొన్నాడు. అయితే అదేదో తెలుసుకోలేడు. (భాంతి మదాలంకారంలో విరసవికారంలో పలవరించినాడు. పాతరాతి కొత్తరాతి చరిత్రల్లో వసుధైవ కుటుంబ సంస్కృతి లేదు. లేనిడి అనటం పలవరింపే. యఃద్దాల మధ్య కళలు వర్ధిలతాయనటం కూడా అవివేకవే.. అవి(శాంతి జనకాలు కావు. (పశాంత సంకేతాలు. మహాభారతమే ఇతనికీ మానవయథార్ధ వీవితంగా తోచింది (పుట. 58) తాగుబోతులకు (తాగే వాడే మానవుడు. అన్వుడు కాదు. చెడిన సమాజపు చెదలు జీవితంగా మారిన స్థితి ఆనాటిడి ఈనాటి వారసత్వ నిదర్శనం. అంతకు ముందున్న మహోన్నతష్టైన వైదిక జీవన సమాజం శ్రీశ్రీకి ఏ మాత్రం తెలువదు. ఊహించలేదు రూడా. తెలువని వానికి తెలువనిదే తెలివిగా పరిణమించింది. అనేక సందర్భాలలో స్వవచనవ్యా ఘూతాలతో అన్యా[కాంత బుద్ధిమంతుడుగా ఉన్నాడు. యుధ్ధమే వస్తే కళలను ఆరాధించే మానవుడే పోగలడు (పు. 158) అన్నాడు. ఇంతకు ముందు యుద్ధం వల్లనే కళలు వర్ధిల్లినవనడానికి ఇది విరుద్ధం.

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య విపేచనం 120 రఘుమన్న

రాజకీయానికి దూరవుంటూనే దాన్నే పులుముకొన్నాడు. నక్సలైటు. కాదు- నక్సలైటుకవిమా[తమే అంటే, దొంగ తనం చేయను దాన్ని పోత్సహిస్తాను అన్నట్లుండి ఇడి. వాళ్లధ్యేయమే తన ధ్యేయంగా (పు. నకశి) చాటుకొన్నాడ.. మా పోరాటం వ్యక్తులతో కాదు. వ్యవస్థతో అంటూ వ్యక్తులతోనే ఘరించినాడు. ఈర్పించినాడు. ఇతన్నిమోసిన సంస్థలు ఇదేపని

క మొత్తం కమ్యూనిష్య ఉద్యమౌస్నేనేను అభిమానిస్తున్నాను. నేను కలలు గన్న నూతన మానవ సమౌజం కమ్యూనిజం ద్వారానే ఏర్చడగలదనే నా ధృడ విశ్వాసం. అందు కు ఈ చీలిక వల్ల ఎంతయినా హాని కలుగుతుంది. ఇడి తొలగి పోగలదనే నా నమ్మకరీ (పు. 282). ఇడి ఇతని పగటి కల. కమ్యూనిజంలో నిజంలేకనే వారిలో మనిషికో వర్గంగా చీలిపోయి, చించుకొని వంచించుకొంటున్నారు. ప్రపంచ కార్మికులంతా ఇట్లే ఏకం కాగలరీమో?!

రాష్ట్ర విభజన విషయంలో విరసం విభజనను కోరింది. అప్పుడు శ్రీశ్రీ

• నేను (తికరణ శుద్ధిగా సమైక్యవాదినైనప్పటికీ మెజారిటీ సభ్యత్వం విభజన కోరుతూ తీర్మాన్నో అందుకు కట్టుబడతాను" (ఫు. శికీశ) అన్నాడు. ఎంకటి అవివేకి అతను! (త్రికరణ శుద్ది అంటే ఇట్లుంటుందా? గాలికి కొట్టుకపోయే రకం! పాసిమొకం।

ఇందిరాగాంధీ 20) పాయింట్ల పథకానికి అనుకూలంగా సినిమాకు రాసినట్లీ పాటలు రాసిన భాంత పురుషుడు ఈ శ్రీకారం. పైసలు కొన్ని వస్తాయనే, కిరాయి. కవిత్వం రాసిండు. ఆ తర్వాత ఇట్లే చిల్లర మల్లర భావాలు నడిచినయి. విరసం ఇతన్నితాత్కాలికంగా బహిష్కారం చేసింది. తర్వాత నాలుగు డినాలకే రాజీనావూ ఇచ్చినాడు. ఇతన్ని విరసం వారు వివాదాస్పదునిగా (ధువీకరించింది. విరసంలో రసం ఇంకిపోయి రాజకీయాలే పెల్లుభుకుతున్నాయి. విరసం (ప్రజలకు దూరమై పోతున్నది

వామాణిక ఆధునిక నాహేత్య విేడేచగం 130 రఘుమళ్య అన్నాడ-. వీళ్ళందర+ (పజలకు దూరమైనవాకే. దంవారం కొడ్డీ దుందుడుకు. విరసం తన ఆత్మగా చెప్పుకొన్నవాడ. ఆత్మహత్య చేసుకొన్నాడు. పరస్పర విరండ్భ జీవన్తడు. సన్మానాలొద్హ అనుకుంటూనే అవే కప్పుకొన్నాడు. వ్యక్తిగత బలహీన తలతో సతమతమైనాడ.. వెంత్తంమీద కుత్వపే. ఆయన కవిత్వం అదే అతని జీవిత సత్యం. రాజకీయ పైత్యం. అల్లరి చిల్లర అడ.క్కున్న ఆలోచనతో చపల విఫల నిష్పలుడైన కొత్త బూర్యవా బలం (శ్రీ/శ్రీ కలం. శ్రీశ్రీలో శాంతదర్శన కవిత్వం లేదు. (భాంత స్పర్శనవే. ఉండి. అదే మార్కువాద నినాదం. (ప్రచార కవిత్వంలో * మార్క్సిస్య దృక్పథంతో సంఘస్వభావం తెలుసుకొని లోతుగా తరచి చూసి ,కవితలు, కథలు, నాటకాలు, ఐ-(రకథలు రచించాలో . ( శ్రీశ్రీ ఉపన్యాసాలు- పుట - 52) అన్నాడు. సంఘ స్వభావం ఈ దేశంలో మార్కు భావానికి వర్తించదు. మానవతా వేదానికి - ఆస్తికత్వానికి చెందింది. దీనికనుగుణ్యంగా ధర్మస్వామ్యం అవసరం. వేదాధారంగా అనాదిగా అది వర్ధిల్లిన జీవన దర్శనం గావాలె. దీనికి పచారమక్కర లేదు. ఆచరణం అనుకాసనంగా నిర్వహిస్తే చాలు. వర్ణవ్యవస్థాత్మక న్యాయం వసుధైవ కుటుంబంగా ఒప్పుతుంది. సృష్టి న్యాయానికి చెండిండి. నైతిక భూమిక ఆధారమవుతుంది. పరస్పర అనురొగబంధమవుతుండి. శాంతి సౌభాగ్యం చేకూరుతుంది. మానవ నిర్మాణగోత్రమవుతుంది. మహా(ప్రపంచమవుతుండి. ఇడి విడిచిన మార్కు వాద (ప్రచార కవిత్వం నాటకాలు బురకథల మాద్యమంగా ఇగ్గుతు మొగ్గింది. మొగ్గ తొడిగి రాలింది. అందుకే అతనిది పా&క దృష్టి నిబద్ధత. వేదం తెలొస్తే ఆ జీవనం ఆచరొస్తే ఇప్పటి తప్పటడుగుల వాదాలు, నినాదాలు చేయవలసి వచ్చేవి కావు. * బౌను! నాది పాక్షిక దృష్టి.

పామాణీక ఆధునిక సాహిత్య వపేచనం 131 రఘుమళ్య

నేన. నావ్యువాదోద్యమానికి నిబద్యన్ని (పుట. ఠ57) అన్నాడు. *నిర్రీర్టరవాదినైన నేను మాతం వాస్తవానికి దగ్గరలో ఉన్నానని భావిస్తూ సామ్యవాదమా జన్మించు. అని లెనిన్‌ అనగానే సామ్యవాదం జన్మించింది * (పుట. 58) అని నమ్మినాడ.. జన్మించింది. తొందరలోనే చచ్చింది. నాస్తికుడు. నాస్తికత ఈ భూమి స్వభావం కాదు. స్వభావం ఆస్తికత. ఆస్తికత యే అధివాస్తవికత. (అనబడే డాడాయి.జం కాదు) సత్యం. పదార్థం యథార్థం. అవాస్తవం కాదు. అనే సృష్టి సృష్టి కారణం. అందు జీవులు సమన్వయ బిందువులు. ఈ సంఘ స్వభావం దీని ఆధారంగానే సమన్వయం గావించాలె,

వమధ్య తరగతుల. అంతరించంగా వర్గరహిత సమాజం వస్తుందని మార్క్స్‌ చెప్పిన పాఠం శ్రీశ్రీ కూడా ఇక్కడ వల్లె వేసినాడు.(పుట. 60), అది సృష్టి విరుద్ధం. అన్నితరగతులుంటయి.

• అదనపు విలువను దొంగిలించే వారిని మార్కు పట్టుకుంటే ఆ అదనపు విలువను సృష్టించిన వార్‌కే లెనిన్‌ అధికారం అంటగట్టినాడు. ఆ సుముహూర్తంలో ఒక నూతన (ప్రపంచం ఆవిర్భవించిందో

"నరో ప్రపంచం మర్లో ప్రపంచం మరో ప్రపంచం పిలిచిందీ అని మోరెత్తిండు శ్రీశ్రీ. అట్లా పిలిచిన తణంలోనే ఆధునిక కవిత్వం జన్మించిందన్నాడు. ఏ కాలానికి ఏ వాదముంటే దాన్ని మోదించటమే ఆధునికమనుకుంటే, అన్ని కాలాలోను ఆయా కాలాల రీతికి కవులు వర్తించినారు. ఇవన్నీ పా &కవాదాలు- భేదాలు- నినాదాలు. ఏ వాదం లేకుండా ఏ [వభావం లేకుండా తానే తరించే వేదమైన వాడే నిత్యనూతన కవి, అధునాతన వివి. ఇది శ్రీశ్రీలో లేదు. అందుకే మార్కువాదంలో అనేక వర్శాలు-వేరు వేరు దుర్శాలు-వైసవ్ము గుడికాడి సిగాలు. మనిషికోహఠం- శఠం.

తెలుగు సాహిత్యంలో గతవేయి సంవత్సరాల నాడు సమాజంలో ఒక రకమైన రాచరిక వ్యవస్థలో (పజలుండినారు. కవులుండినారు. నన్నయ

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచదం 132 రఘుమశ్య నాడు. ఆ తర్వాత కాలంలో మతం పేర శైవులు వైష్ణవులు సమాజంలో విడువడినారు. కవులట్లే అయినారు. ఆనాడు పండితారాధ్యుడు. వ ఉగ్రవాది. భయంకర విఖేది పాల్కురికి ఆ తర్వాతి దశలో శవాధికార వాడి. ఇల్లే వైష్ణవ కవులు గుళ్లు గోపురాల చెవులు. ఆనాటి లెఫ్టిస్యల. వులు - రైటిస్వలు వైష్ణవులు. అది ఆనాటికి ఆధునికత. ఆ తర్వాత కొన్ని వందల ఏండ్ల దాకా దర్బారు - దర్చారు కవులు. ఇది ఆయా కాలాల్లోని స్థితిగతుల పరిమితులు, ఈ ళతాబ్దంలోని పరిస్టితంలు వేరం. రాచరికాల, ధనన్వావ్యు జనస్వామ్యాలైనల. ధనస్వామ్యాలకు( పెట్టుబడులకు) ప్రతిరూలంగా పాళ్చాత్యంలో కొందరు ఎదురు తిరిగినారు. అప్పటికి కొంత కొత్త వాదం చూపినారు. సామ్యవాదమన్నారు. లతల గొంతులు కోసినారు. కుర్చీ లెక్కినారు. ఇదే అదనపు విలువల అధికారం. కార్మిక నియంతృత్వం. రష్యా దీనికి ఒక పయోగం. ఇదికూడా చూస్తుండగా తొందరలోనే చెడిండి. మరోరకం పెట్వబడికి దారి తీసింది. పడింది. పన్నెండొంకల పలిగింది. కర్రలే రష్యా గర్జించు రష్యా గాం(డించు రష్యా. విమానం నుంచి విషం కురిపించు రష్యా - రష్యా (ప్రపంచాన్ని పట్టుకో రష్యా అంటూ శ్రీశ్రీ పట్టపగటి కలలో షలవర్రించినాడు. రష్యా నడీడులోనే నవిసిండి. అవిసిండి., సౌత్యువాద సోవియట్‌ యూనియన్‌ బనియన్‌ పగిలింది. ఆ మత్తు నుంచి అవులించి పొగిలిండది. కమ్యూనిష్టు లు క్యాపిటలిష్టులయి.నారు. కొందరు అరిచినారు. కొందరు కరిసినారు. కొందరు కలాలు కక్కించినారు. రెండువేల ఈ వలావలనుంచి బ్రాహ్మణులు అనబడేవారు వేదం చదవలేదు - ఆచరించ లేదు. చదువనీయలేదు. దాని'సేర దబాయించినారు. స్వయంగా తాబెడ్డకోతి వనవెల్ల చెరిచినట్లే రాజుల నంంచి (పజలదాకా వనాఢవిశ్వాసాలే మాల్లించినారు. దీన్ని వ్యతోోకించే మార్కువాదులంతా ఈ కోవలోనే అతి శీఘంగా వీరికి పతివింబమయినారు. తమ ఆస్తులను పంచలేదు- అది విడువజాలక ఇంకా పెంచినారు. మనిషికో వర్గంగా మారినారు. (తికరణ శుద్ది లేకపోవటం వల్లనే వాదాలు విఖేదాలయినయి. వీళ్లకంటే దొంగలు మేలు.

వామాణీక ఆధునిక నాహిత్య వివేచనం 133 రఘుమశ్య (తికరణంగా దాన్నే పాటిస్తారు. వారిని పట్టకోవచ్చు. కొని వీరిని పట్యకోవటానికి గుప్పచరులు కూడా పనికిరారు. వెంంత్తంవీద వంరోపపంచం గగనకుసువుం. మతస్వర్థాలెక్కడున్నాయో వారో తెలువదు. అళ్లే మార్కు వాదులకు కూడా మరో ప్రపంచం ఎక్కడుందో తెలువదు. భీవున్న పంచవు స్వరం (ఆత్మ కధిత వివేచనం) బోయి భీనున్న ఉపేక్షిత తెగలో పట్టినట్టుగా చెప్పకొన్నాడు. అది సంచను కులంగా భావించినాడు. తాను పంచమునిగా పలవించినాడు. ఈ మూత్రం కవితలు రాసే డశకు ఎదిగినాడంచే దాని వెనక చేతనైన ప్రయత్నం చేసినాడు. ఈ మాత్రం ఎదిగిన పిడస అతడిప్పుడు అనబడే సంచముడెట్లువుతాడు? కొడు! కొంత తెలివి వచ్చింది. *ూద్రో బ్రాహ్మణతామేతి బ్రాహ్మణశ్ర్రైతి శూ ద్రతామ్‌ వృత్రియాజ్ఞాతమేనంతు నిట్యాద్వైశ్యాత్త థైవచీ శూద్రుడు బ్రాహ్మణుడు కావచ్చు. ఎట్లా? జ్ఞానం వల్ల. బ్రాహ్మణుడు శూడ్రుడు కావచ్చు. ఎట్లా? జ్ఞానం కోల్యోవుట వల్ల. ఇంద్రియాల వశం వల్ల. ఐళ్హే మిగతా వర్ణాలవారు. దాన్ని బట్టి కూడా భీమన్న ఇప్పుడు మాల కాడు. కొంత బ్రాహ్మణత్వం పొందుతున్న డశలో ఉన్నాడు. తానొక మాల పిల్లను వివాహమాడలేడు. అనబడే బ్రాహ్మణ పిల్లనే చేసుకొన్నాడు. మూలలు రాజులవృడురు అనిరాసినాడు ఆయన. వుంచిడే కాని, ఏవాల రాజు అవుతున్నాడు? కొంత తెలివి, ధనం, పెత్తనం పొందిన వాడు రాజవుతున్నాడు. అంచే వ్యత్రియత్వానికి ఎదిగిన వాడే అవుతున్నాడు. ఇదే ఊరు ఊడ్చే, చెప్పులు కుట్టే వ్వాందరో ఇంకా అట్లానే ఉన్నారు. ఆయన గుణకర్మ లెదిగినట్టు యోగ్యతలు

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్యవివేచనం [డ్మ రఘుమన్య పొందినట్టు ఆయా వర్ణాలకు చెండంతున్నారం. అన బడే బ్రాహ్మలు వేదాధ్యయనాడులు పఠన పారనాలు విడిచిపెట్టి జడప్రూజలోమునిగిన కారణాన శూ డ్రనర్గానికి చెందుతున్నారు. శూద్ర వర్ణంలో ఎదిగినవారు ఇతర వర్ణాలకు చెందుతున్నారు. ఇదంతా వేదోక్త వర్షన్యవస్థ లక్షణమే. ఒక వర్ణం వారింకొక వర్ణం వారిని తక్కువగా చూస్తున్నారనీ అ(గవర్ణమనే ఇప్పటి వ్యవహారం వేదవిరుద్ధం మను ధర్మశాస్త విరుద్ధం ఈ విరుద్ధ కర్మలే వైషమ్యాలు పుట్టించినయి అతుకకుండా చించినయి అణచబడినవారు అణచే వారి నన్ని విధాల ద్వేషించటం సహజం అయితే శాస్త్రం శాసనం పరంపర సమాజంలో తిరిగి న్థాపించుకుంటేనే సర్వసమ్మతం సర్వసుఖం శాంతి భీమన్నకు వేదమంటే వైదిక జీవన మంటే మిక్కిలి అభిమానం బుష్‌ పరంపర తనవారసత్వవుంటాడు హరిజనులు డకైస్తవ మతంలోకి మారట మన్నది అత్యంత హానికరంగా గుర్తించినాడు పెంకులో మాడినా మిగులుతుంది కానీ పొయ్యిలో పడితే అది కూడా మిగులదంటూ ఉన్న వ్యవస్థలో పడే అవస్థ కంటే క్రైస్తవ వ్యవస్థలో అంతకంటే నాశనమని తన రచనల్లో తెలుపుతుంటాడు కానీ పాపం వేదం తెలువకపోవటం ఆర్షగంథాలు స్వాధ్యాయం నాత్విక భోజనాదులు స్వాథీనం కాకపోవటం వంటి వాని వల్ల తెలిసీ తెలువని స్థితి కొంతకన్సిస్తుంది అనబడే బ్రాహ్మణులు, గుళ్ళు గోవురాలు పూజాది కొలు, జన్మజాత బ్రాహ్మణ కులాడుల వాడన వేడ విరుద్దనుని భావిస్తూనే మనుస్కృత్యాడుల నిందిస్తున్నాడు. ఏది వైదికమో ఏది కాదో తెలుసుకోజాలడు. మైష్మవులు తమ వేర్పాటు ధోరణిని వేదానికంటించి ప్రచారం చేసుకొంటున్న దశలో దీనికి భిన్నంగా శైవులు ప్రతికూల కల్పనలు చేసి నారు. ఇరువురు వేద విరుద్ద గుణకర్ములే. వీటిని నిత్యజీవితంలో చూసిన అంబేద్కర్‌ కూడ అదే గ్రహించి వేదాలను మనుస్కృతిని తెగడినాడు. మహా భారతకాలం నుంచే ఆ ఫ్రితి కన్పిస్తున్నది. బుద్దుని కాలానికి ఇంకా నేదం పేర అనబడే బ్రాహ్మలు వేడ విరుద్దంగా కర్మకాండలు

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్య వవేచనం 35 రఘుమన్న ఆచరిస్తుంచే వాటిని బుద్దుడు నిరసీంచినాడు. అతనికి వేదం తెలునడు. ఇతనికి తెలువడు. వేదాధ్యయనం మరుగున పడ్డది. వారు చేసిన కర్మలకు ప్రచూణం వేదనని చెప్తుంచే అట్లీ వేదాన్ని తాను నమ్మనంటాడు బుడ్డుడు. ఇతడు అంతే! ఇచ్లే తననాటి అవైదిక బ్రాహ్మల ఆధిపత్యాన్ని, బడుగు జీవులను అడుగుకు తొక్కేవారి చేష్టలను శాస్త్ర ప్రమాణాల పేర చెల్లించుకొంటుంచే అంబేద్కర్‌ ఆళాస్రాలను ఆ బ్రాహ్మలను నిందిస్తాడు. అట్లినిందలో మనుస్మృతి నిండ ప్రధాన మైనది. అంబేద్కర బౌద్ధమతం న్వీకరించినాడు కైస్తవంలోకి పోలేదు భీమన్న మాత్రం వైదికం ఆశించినాడు అయితే హరిజనులు కైస్తవులుగావటం అంబేద్కరుకు విరుద్ధం భీమన్న'కూడా అంబేద్కర్‌ను తనకులాప్తునిగా స్వీకరించి అడే విధంగా కవిత్వం పేర వాచ్యంగా సంచమస్వరం అనే పుస్తకం రాసినాడు. అందలి ఆవేదనలకు వేదప్రమాణాలతో సంపూర్ణ సమాధానం నా వివేచనద్వారా అందిస్తున్నాను అనబడే సాహిత్యంలో ఇంతవరకిట్టివివేచన చేయబడలేదు నన్నయాదులంత అత్యధికం జవ్మజాతకులబాహ్మణ స్థితికి చెందినవారే ఆధునికంలో విశ్వనాథ సత్యనారాయణ వంటివారు కూడా ఇంతే అసలు వేదపమాణ రచయితలు కవులు వివేచ్చకులు వివుర్శ్మకులు ఇంతవరకు ఈ నాహిత్యంలో లేక పోవటం వల్ల అసత్యవాదాలు ప్రచారమైనవి పండిత గోపదేవు లోకామలహరి ఆచార్య వేదవ్రత వంటివారి రచనలున్నా అవితెలుగు సాహిత్య దుమారంలోకి రాలేదు హేతువాదం కోతినాదం, మార్క్స్‌వాదం పేర మరిన్ని నినాదాలు ఆధునిక సాహిత్య దోరణులు అజ్ఞాన ధారణలు

పంచమ స్వరం అంటే పంచముల ఆధిపత్యం అని, సంచముల పిలువు అని భీమన్న గ్రహించినాడు. సంచములంచే హరి జనులని భావిస్తున్నాడు. ఈనాడు ప్రజాస్వామ్యంలో పంచములు దేశాధినేతలవుతున్నారని వారి కులానికి మేలుకల్గుతుందనీ ఆశిస్తున్నాడు. ప్రజాస్వామ్యంలో ఎవరికి ప్రజల బలం ఏరకంగా అందినా, వారిదే దేశాధిపత్యం. ప్రజల నెవ్వడు ఆకట్టుకొంటే వానికే అవకాశం.

పామాణీక ఆధునిక నాహేత్య విపేచనం 136 రఘుమశ్శ ఈ దశలో హరిజనుల నుంచి ఎదిగిన వారికి అధికారాలు ప్రాప్తిస్తున్నయి.

• వీరెండరు అధికారంలోకి వచ్చినా హరిజనులందరిని ఉద్దరించణాలరు. ఆ వచ్చిన వారికి , వారి వారి దగర సంబంధులకు అది ప్రాస్తిస్తున్నది. ఉత్తరోత్తర స్వార్ధం పెరుగుతుంది. బ్రాహ్మణులందరి పేరు జెస్సీ కొందరే కుడురుకున్నట్లే ఐదీ అంతే అవుతున్నది. కుడురుకున్న వారెవ్వరు వారి వారి కులంలోని అట్టుడుగు జనం మధ్యనివసించటమే లేడు. నివసించినా వీరికి వారికి మధ్య చెప్పలేనంత భేడముంటున్నది. హరిజనుల్లో గాని మరే తెగల్లో గాని కొంచమీనాటి సౌకర్యాలు పొంది అన్యత్ర నివసిస్తూ మిగతా వారిని నిర్హక్యం చేస్తున్నారు. ఈనాటి వాడాలెల్ల ఇంతకే ఇళ్లే పరిమితం. దీనికి పరిష్కారం కేనలమొక వైదిక శాసనమే. ఆ జీవనం అసలైన సదసద్వివేచనమే. ధర్మశాసనమే,. అస్తుళ్య నిర్మూలనం, కుల నిర్మూలనం, సాంఘికన్వాయం, సర్వజన సమానత్వం, అహింసాధర్మస్థాపనం వంటివి అంబేద్కర్‌ ఆశయాలు ( పంచమ స్వరం-పుట కి ) ఈనాడే శాసనం ద్వారా ఫలించవు. అవికేవల వైదిక శాసనంలో సిద్దిస్తయి. ఈనాటి చదువరులకు గానీ పుట్టినప్పుటినుఖచి ఆంగ్రమానస గోత్రులకు గానీ ఇంతవరకు వైదిక శాసనమేమియో ఏమాత్రం తెలువడు. అనబడే కుల బ్రాహ్మణుల సెత్తనంగా ఐంతవతకు అనుకుంటున్నది అది వైదికం కాడు. అది నుత వర్గవాడ కులఫ్టల లింగ వచన భాషాది విడ్వేషాలకు అతీతం వైదికం. పల్లెలను పట్టణాల క్రిందికి మార్చితే అన్ని సమస్యలు పోతాయని భీమన్న అన్నది కొద్దినరకే పరిమితం. ఇప్పుడున్న నగరాల్లో నడును నడుమ మురికి ఫ్టలాల్లో నగర జీవితం ఈడుస్తున్న బీడ బస్తీలెన్నో ఉన్నయి. వాటి పేరే ఇక్కడ మురికి వాడలు. గుడిసె వాసులు. మునిసిపాలిచి సమస్యలు, దుర్చర జీవన సదస్యులు. వీరిగతి వీరిడే. నగర నాగరికులకిది ఆత్యంత డూరం. భారం. ఇక పంచభూతాల కొరత ఇంతో అంతో అందరికి సమానమైనా నగరం మాత్రం పేదలది కొదు. వేతలది. వ్యాపారులది. ఉద్యోగులది. ఉత్త దుండగులది. మొత్తం మీద పంచభూత పరి పూర్ణకాలుష్యానిది. ఎవవి కెవడో తోడు వీడ?

పామాణీక ఆధునిక సాహిత్య వ్‌ేేచనడం 137 రఘుమన్న సంతగోడు. ఇది జీవన శాంతి కాంతి కాదు. పట్టణం- పల్లె అనే సవుప్య గొదు. వీతివానవుడు లేక పోవటం దావి విర్మాణం లేక పోవటం. ఆ విర్మాణం కేవలం వేద గురుకులాల ద్వారావే పాధ్యం. అందరికి సముగ్ర సుందర సౌకర్యాలు కల్పించుకొన్ను అధ్యక్ష పరిపాలన విధానంతో ఈనాడున్న అమెరికా నేడు అసుర సామ్రాజ్య దాహ పీడితం. అశాంతి లౌడితం, సాంస్కృతిక వారసత్వం ఆవసరమన్నాడు భీమన్న (పం. న్వ ఫు, 46) ఈమాట మంచిడే, తెలిసి అన్నాడో తెలునక అన్నాడో గానీ ఈనాడు సంస్కృతి లేని, సంస్కృతి తెలువని, మత జీవనాలే ప్రపంచంలో ఉన్నయి. సంస్కృతి కేవలం జ్ఞానం వల్లనే సుక్ఫతి, అది మానవనంస్కృతి. వైదక కృతి. ఇది ఎందరికి తెలుసు? “సా ప్రథమా సంస్కృతి ర్విశ్వవారా (యజు,7-1 4) సమస్త మానవులకు అది ఒక్కటే ఏకైకంగా ఉండిన సంస్కృతి అది స్వీకరించినప్పడే హరిజనుల స్థితి సుగతి ఇంకేదైనా అధోగతే భీమన్న నడుమ నడుమ వేద భ్తి ఒక్కొక్క చోట తద్చిన్న క్తి, సర్వ సంతోషములకు సౌఖ్య ప్రశాంతతలకు దివ్య సుందర మధువు మందిరము మధువు (పం. పు. 2). ఇందులో 'సమావ్యార్థంలో వసంత బుతువుగా స్వీకరించినాడు. విశేషార్ధంలో పరమాత్మగా గ్రహించినాడు. ఈ విశిష్టార్హమే వేదార్థం. మధు విద్యఅంటే మోక్ష విద్య మోక్షమే పరమాత్మ ఈ మాత్రం గుర్తించినాడంటే కొంత సంస్కారమే కారణం ఇత్ర అమృత వర్షిణి నా స్వరమ్ము! స్నాతు ల్రైతరింపుడు ముక్తా ఫల ప్రశస్త అమృతమే మోవ్ష్యం. పరమాత్మ సిద్ది. జనన మరణ బంధ విముక్త ఫలం. అది ప్రశస్తం. ఇది గ్రహించినందుకే - ప్రణవమ్ము నడుషగళిన

పామాణీక ఆధు క నాహీత్య వేచనం 138 రఘుచుక్య మనుజత్వమే గమ్యమెవరిమను గడ్దైనన్‌ (పు. 161) ఆ పరమాత్మయే ఆ ప్రణవమే మనుషులకు గమ్యం. ఇత్లా అన్నవాడే ఐంకెకచోట- కనాస్వయే నీ స్వరమునేడ్డు, నీ స్వరమ్మే ఈశ్వర స్వరమై వినిసించుగాకో హరిజనుల స్వరం ఈశ్వర స్వరమ్రైవినిపించమొనన్నాడు. బ్రహ్మజ్ఞానం పొంది బలం కమ్మర్నాడు. మోసాలకు గురికావద్దన్నాడు. ముక్తి మాయ కర్మ మూడను ఊహలే అంధజనుల ద్రిప్తు అడవులందు (వు. 161) అన్నాడు. అయితే ఈ మాటలు వాటి తత్త్వం తెలునని అంధులైనవారు ఊరకే వాడుతుంటారు. తెలువని జనాన్ని దిక్కు తోయని వారుగా జేస్తుంచారు. అంటే అవేమిటో తెలిసి సాధన చేస్తూ చెప్పితేనే మేలు అని అర్ధం. ఎవ్వరే మన్నగాని ఈ సృష్టిమూల మెవరునెరుగరు ఎరుగడు ఈశుడేని (పు. 205) సృష్టోమూలం ఈశుడు ఎరుగక పోతే మరెనరెవరు ఎరుగుతాఠరు? మూల కారణుడైన ఈశుడెరుగును, ఒక వేళ ఈమాటలు నిషిద్ర వ్యంగ్యంలో గ్రహిస్తే పాధుప్రయోగమే. అంచే ఈశుడెరుగునని వ్యంగ్యోక్తి. గుణ ప్రధానమైన సమాజాన్ని భీమన్న కోరినాడు. కాపు కమ్మ రెడ్డి గొడ బ్రాహ్మణముఖ్యు లెందరో సహాయ పడిరినాకు కులము రాలిపోవు గుణమ [గ్రమునకే గు ఆగ్రకులము నాది హరిహరాఖ్య అనబడే అన్ని కులాలు భీమన్నకు తోడ్చుడినయి. అంచే అనబడే

వామాణిక ఆధు ₹5క సాహిత్య వషేచనం 139 రఘుమక్ష హరిజనులకు అన్ని కులాలు తోడ్పడి నట్లేగదా! ఎవరో కొందరు అగ్రకుల భావాంధులుంచే అది వారి దోషం. కులం కన్న గుణమే అ గ్రస్టానానికి వస్తుందనే వైదిక గుణకర్మ వ్యవస్థ నాశించటమే విద్య. గుణాలకు , వృత్తులకు( కర్మలకు) లప్పులి నలె జాతి మతకుల బేధాలుండవనేది గ్రహించినాడు.

“సర్వమానవ సమతా ప్రశస్తమైన

బుక్‌ సమాజ పద్దతి నంతరింపడేసి నండుకు చింతిస్తున్నాడు. వేడ సమాజాన్ని ఆశిస్తున్నాడు,

వ్యాసగీతోక్తి జ్ఞాన బ్రాహ్మణము గానే గుర్తించినాడు. జ్ఞానమనే గుణం

వల్లనే బ్రాహ్మణ వర్ణమనేది వైదిక వర్ణవ్యస్టాత్మకం.

మధ్యయుగముల నాటి బ్రాహ్మణ మతమ్ము

వైదికముగాడు సైమిటిక్కు స్వార్ధయిద్ది

జన్మ జాత్యహంకార దౌర్హన్యమచటు

విఫలమై నలస వచ్చా జీవించునిచటు (పు 216)

గుణ కర్మల బ్రాహ్మణం వైదికం. మధ్యయుగాల నాటి అంచే మహాభారత కాలం నుంచి అనబడే బ్రాహ్మణ మతాలు వేద విరుద్దాలని గుర్తించినాడు భీమన్న. అయితే జన్మ జాత బ్రాహ్మణం విదేశీయంగా వలస వాడంగా పేర్కోనటం ఈరాన్‌శకుని వ్యవహార శిర్లేశం సమంజసం కాడు. ఇది కూడా ఇక్కడ వేదాధ్యయనం జీవనం పోయిన తర్వాతనే. జన్మ జాత బ్రాహ్మణత్వం ఇప్పుటి కుల త్వం. జ్ఞాన బ్రాహ్మణత్వం వైదికం. డాన్ని త్రోసి హిందూనా మాంకిత మైన స్రీతి విదేశీయ మైనది. ఇది భారతీయం కాడు. దీన్నే కూల ద్రోసి హరిజనులంతా ఒక్కటై పునరంకితమ్లై వైదిక జీవన ఫ్రితి పొందాలన్నాడు.

అయితే. 'పంచములు బ్రాహ్మణులే వ్యాస నంశజులుగాో అన్నట్చిది కొంత తెలువని తనమే

హ్రామాణీక ఆధునిక సాహిత్య వవేచగం 140 రఘుమన్న పంచమమే నాస్తీ అని బొంకి భారత జాతి కధనె ఖండించె శాసన కర్త మనువు (పుట. 8) అన్నడతని అజ్ఞాన వచనం. పంచములతో సంచను వర్ణమొకటి కొత్తగా ప్రతిపొదిస్తున్నాడు భీవున్న. వసంత పికవు! పంచవు స్వరవటన హెచ్చరించునిపుడు (పుట 8) పాంచజన్యమై కోకిల పాడునిదిగౌ కోకిల పంచమ స్వరంలోగాని పాంచజన్యములోగాని పంచ భూతాలలోగాని, పంచప్రాణాలలోగాని, భీమన్న కల్పిందకొన్న పంచములు అని అర్ధం ధ్వని ంచడు. అత్తే పంచసంఖ్యకు ఎదో ప్రత్యేకత ఉన్నట్టున్నడని కూడా అనుకుంటున్నాడు. అట్టు అనుకుంటే 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10 సంఖ్యలు కూడా అంతే ప్రాధాన్యత కలిగి ఉన్నయి. కేవలం పంచమ శబ్దానికే కొడు. ఒక్క 4 సంఖ్యనే స్వీకరిస్తే చతుర్వేదాలు, చతుర్విధ పురుష్తార్డాలు, చతురా శ్రమాలు, చతుర్వర్దాలు, చతురంగ బలం, చతుర్ముఖుడు, చతుర్దిశలు ఇత్యాదిగా కూడా చెప్పుకోవచ్చును. కనుక సంభ్యా బంధంలో అన్నింటికి ప్రత్యేకత ఉంది. అయినా ఇచ్చా పంచమ శబ్దాన్ని స్వీకరింపకూడడు. వేదోక్తంగా గ్రహిస్తే సుఖం. దీన్ని బళ్చే వర్ణాలు నాలుగే. పంచ్చమ వర్ణం ఉండడని మనువు న్నర్ణయించినాడు. ఈ సందర్భంలో ఇంతకుముండే ప్రతిపాదించిన సంచను శబ్దవివేచనం గ్రహించాలె. జన్మ చేత అండరు శూ ద్రులే. అంచే జ్ఞానం లేక్క చేత కాక్క పోషించుకోలేక్క బలహెన స్థితిలో అన్యులను ఆశ్రయించక తప్పుడు. అనబడే శూ డ్రులు విద్యచేత సామాడిక న్యాయం చేత వంచితులు కాలేరు. అయినారంటే అది మహాభారత కాలం నుంచి ఇప్పటికి నిదర్శనం. హరిజనులు పంచములని, అస్పుశ్యులని వేడాధ్యయనాశికి అనక్షులని, నీచులు అని వేడములో కాని, ఆర్షవాజ్బయంలో గొని పేర్కొనబడలేడు. ఈనాడు హరిజనుల నుంచి ఎండరో నేతలు అయినారు కదా, ఎందరో చదువుతున్నారు కదా, వీరెండుకు వారి నడుమనే నివాసం చేయటం లేదు? వారితో వివాహాది సంబంధాలు ఎండుకు పెట్టుకోనటం లేడు. హరిజన

పామాణీక ఆధునిక సాహిత్య విపేచనం 141 రఘుమశ్న వాడలు ఊరికి దూరపీలోనే ఎందుకు కొత్తగా కట్టిస్తున్నారు? హరిజన హాస్తళ్ళ పేర ఏర్పాటు చేయటం ఎందుకు? ఇట్టి హరిజనులు పంచములని వేదాది శా స్రాలలో ఎక్కడా లేదు ఈ మధ్య కాలంలోనే ఎవరో అని ఉంచారు కొన్ని తరాలుగా వీరు అట్లే అనుకుంటూ వస్తున్నారు. ఇప్పటి చడువులు చదివిన వారు కూడా సడాకులకే ప్రమాణ పరిమితులై అళ్సే భావిస్తున్నారు. శాస్త్రపమాణం తెలువని చదువుల వల్ల పెదవులు కొరుక్కుంటున్నారు ఇప్పటి చదువుల వల్ల సద్గురువులు లభించటం లేదు సత్యజ్ఞానం అందలేదు అందినకాడికే ప్రమాణం అనుకుని అంతకే ఆలోచిస్తున్నారు పాపం! తెలిసిన వారు కూడా వరికి చేరువలో లేరు అయినా మొత్తం మీద భీమన్న ఆవేదన న్యాయమైనది కొన్నితరాలుగా దూరం ఉంచబడిన వారిని తొందరగా ఉన్నతిలోకీ తేవాలని ఆకాంక్షిస్తున్నాడు భారతీయ సంస్కృతి పరంపరలో వారికి సముచిత స్ట్రానమిచ్చి, మహత్తర పరంపరను కొపాడుకోవాలని నివేదిస్తున్నాడం. ఈనాడం నుతాల వూర్వులు, రాజకీయనాయకుల (ద్రోహ చింతనలు నుహా ప్రమాదాన్ని తెస్తున్నాయన్నాడు. బుషుల వారసత్వపు వైదిక జీవనవేు విశ్వానికి వసుదైవ కుటుంబ్రత్వమని (గహించినాడు ఈ నాధుదింతన స్వాగతించవలసి వుంది ఆదరించవలసి వుంది రాజకీయ రంగంలోని అంబేద్కర్‌ కంటే ఎన్నో రెట్లు భీమన్నను బుద్ది జీవిగా నేను గణిస్తున్నాను ఈ మాత్రం సంస్కార చింతనం ఆతెగనుంచి వచ్చిన వారెవ్వరికిని లేదు మహర్షి దయానందుని వివేచనలు చదివి వుంటే ఇట్లా పంచమ వర్గవిచారం చేసి వుండే వాడు కాడు నడుమ జరిగిన నక్కజిత్తులు తెలిసికొనేవాడు అధునిక సాహెత్య సంఘాలకు విర్దేశం

ఆధునిక సాహిత్య రంగాలలో ఆరసం విరసం వంటి వాడులు వుధ్యడలారులై పేడరికాన్ని, దళిత స్రితిని డుర్వినియోగపరుస్తున్నారని సూటిగా, స్పష్టంగా సత్యాన్ని వచించినాడు భీనున్న. అరసం నిరసము కొరక్తే

పామాణీక ఆధు 35 నాహిత్య వచ కం 142 రఘుమశ్య విరసమును దిగంబరముగ విరియుట కొరక్తే విరులున్న డలిత సిరులను, మురిపించుటు వారి పుట్టి ముంచుటకొరకే (పుట -192)

మార్యు వాడంపేడ అభ్యుదయ రచయితల సంఘమనే డుకాణం పెట్టింది అది తర్వాత విప్రవ రచయితల సంఘంగా మారింది. ఆవిరసమే దిగంబరమయ్యింది. ఈ పేర్టు పెట్టుకొని డఠీత ఉద్దరణ పేర ఇంకా డలితులను మోసగించటమే అవుతుంది. ఈ ఆరసవిరసాలు దివాలతీసిన జుమ్మేరాత్‌ బజారు సాహిత్యం వారిని నమ్మితే దలితులు ఇంకా డలితులు కావలసిందే. అరసములే అన్ని లేడొక్క సరసమేని అవి అన్నీ రసహీనములే, వారి అభ్యుదయం విష్తవమంతా చిన్ముచీకచే అరసమున ప్రాద్దుగుంకుటే అభ్యుదయము విరసమున చిమ్మచీకటి విఫ్లవమ్ము (పుట 190)

సరసమనే సాహిత్యసంస్రలేడు. కాని సంప్రదాయాన్ని రక్షించ దలిచి రచించే వారు, దాని పేరు జెప్పి వేరే ఎండినమొద్దులకు నీరుగట్టి కూర్చున్నారు. అని నిర్లేశించినాడు. వారికి సం ప్రదాయాలేమిచో సరిగా తెలువవని భావం.

ఆధునిక వికాసమునకు అరస

విరస సరసములు పనికి రావన్న సత్యమరసి

సంప్రదాయమూలములకు శక్తిగూర్భా

కళలు కాంతులు జీవిత కొలమెల్ల

ఖర్చు జేసి పెంచితిని ఈకావ్యవనము

భావి భారత భారతీ ప్రభుత కొరకు

క్రొత్త తరములు రండు చేకొండుదీని (పుట- 189)

సం[పప్రదాయ మూలములకు వెళ్లి సత్యాన్ని తీసి లోకానికి

, శీక్తివంతంగా అందించాలని భీమన్న జీవిత సారం ఆయన కావ్యాల్లో

ఇదే అంత సూత్రం ఉన్నతరాలు కలుషిత నుయినందువల్ల కొత్త తరాల వారే

చామాణీక ఆధునిక నాహిత్య వవేచగం 143 రఘుమన్న ముందుకు వచ్చి, సాంప్రదాయాల మూలబలాన్ని పొంది, శక్తినంతులై, ప్రాభాన ఫ్రీతికి చేరుకోవలసిందిగా ఆయన నిత్యనివేదనం. అయితే ఈయున పంచమవులు అనే విషయుంలో వేద పతిపాదితార్థం గహించవలసి వుంది అది (హించి వేద ప్రమాణాన్ని పరమంగా స్థాపించిన మనువును తిరస్కరించకుండా ఉండాలె అంచే కలుషిత తరాల నుంచి గద్లెక్కి పవిత్ర వైదిక తరానికి వెల్లాలె. అనబడే బ్రాహ్మణుల దాటి వైదిక బ్రాహ్మణత్వానికి ఎడగాలె. అప్పుడది సాం ప్రదాయ మూలానికి బలం కూర్చినట్టు లెక్క. ఈ లెక్కలో ఆధునిక సాహిత్యరంగంలో భీమన్నను అరస విరస సరసాల కంటే ముందు పేర్కొనదగిన వాడుగా నేను గుర్తిస్తున్నాను తల్లి పట్ల తనయునికి ఉండదగిన కర్తవ్య నిష్ట - ఆర్తి భీమన్న సుగుణం సంస్కార పోషణం తనకు తెలిసిన కాడికి అధర్మాన్ని దూరం చేసి ధర్మాన్ని స్థాపించవలెనన్నది ఆయన భాషణం అస్తు ర్రాషర్తా

పామాణీక ఆధునిక నాహిత్య వపేచగం 144 రఘుమశ్న విశ్వంభర కావ్య వివేచనం అధునిక సాహెత్యం- ఆధునికత

ఆధునికం అంటే వర్తమానం. ప్రస్వతం. అంతే.

వర్తమానకాలంలో కవులనబడే వారి సంఖ్య, కావ్యాలనబడే వాటి సంఖ్య బాగా పెరిగింది. ఇదే ఆధునిక ప్రత్యీకత,

అచ్చుయంత్రాలు, కాగితాల కట్టలు (ప్రచార సాధనాలు, వారి వీరి స్వోత్కర్హల దుశ్శాలువల సంస్థలు, ప్రభుత్వ ఆశయాలు, ఆస్తానపస్త్థానాలు విస్తారంగా (ప్రచార కీర్తి వ్యాపారం లభించటం ఆధునిక (ప్రత్యేకత.

ఈ (హ్యేకత (ప్రజలకు అందకపోవటం- అందితే పొందకపోవటం ఆధునికత.

ఇంకా ఇంకా వాద ఖేద నినాద కవిత్వాల పేర సురగాలి మరీ ఆధునికత - నకథ. దురఖిమానుల రొద.

కవుల కవిత్వాలు కవులకే జ్ఞాపకం వుండకపోవలటం,వారి అవిమాన దురభిమానాల వారికీ నాల్గు చరణాలు రాకపోవటం, నమిలినా నానకపోవటం, కేవలం కవి నామ జప తత్పరులు కావటం, కాదనువారితో కస్సుబుస్సులాడటం, ఎడ మఖం పెడ ముఖం అత్యంత ఆధునికత.

పడమటి గాలికే పైనిండటం ప్రక్రియల పేర క్రియలు ఎండటం ఆధునిక లయలు.

కవృల సంఘాలు కపుల వీరాంగాలు. కకావికల సొరంగాలు. ఐహిరంగాలు. పొలొమీర పొంచులు. కలిపొర అంచులు.

• స్వతంత్రం ప్రాచీనత. పరతంత్రం ఆధునికత ఇ ప్రాచ్యం ప్రాచీనత. పాశ్చాత్యం ఆధునికత,

పామాజణీక ఆధునిక నాహిత్య వివేచనం 145 రఘుమన్న శః కరణం ప్రాచీనత. అనుకరణం ఆధునికత

ళ్లు తనకు తానై నడుచుట్టు ప్రాచీనత. పరాయి కిరాయి కుడుచుట ఆధునికత.

• విశ్వశ్రేయస్సు జగద్రితం ప్రాచీనత. సామాజిక స్పృహ ఆధునికత

ఇ* పూర్ణభాష్తానుశీలనం ప్రాలీనత. జ్మర్త శీర్గ ఆంగ్లానులోలనం ఆధునికత

శకి మంత్ర మీషిత్వం ప్రాచీనత. యం త్రబానిసత్వం ఆధునికత

శ పర్యావరణ పరిరక్షణం ప్రాచీనత. ప్రడూషణ శిక్షణం ఆధునికత

శ బుషిత్వం ప్రాచీనత. కసిత్వం అత్యాధునికత

ఇ విద్వత్తత ప్రాచీనత. విభేడ విద్వేషం ఆధునికత

• పాచీనసాహిత్వోపదేశానికి అందని ఆధునిక ఉపదేశమేమిటో చెప్పగలరా? చెప్పలేరు

భాష ఆధునిక కవృలు రచంపతలు అనబడే వారంతా 96%

వేడభాషను(పురాణార్థంలో), 18% తెలుగును, 2% ఆంగ్లాన్ని వాడినారు. వాడుతున్నారు. గ్రంధనామాలు కవుల రచయితల నామాలు కూడా అంతే. భాష్య అక్షరం, శబ్దం, పదం, ప్రత్యయం, వాక్యం, వ్యాకరణం, కర్త కర్మ క్రియలు, శాస్త్రం, కవి, కావ్యం, ఛందం, ఆలంకారం, రసం, శైలి, ప్రక్రియ, ప్రయోజనం, ఉపడేశం, విశ్వశ్రేయస్సు, ప్రజలు, సంపుటి, సంచిక్క గ్రంధం, నివేచనం, నిమర్శ అనకుండా తెలుగు -వెలుగు చూడణాలడు. బతుకజాలడు. వేయి సంశల తెలుగు సాహిత్యం కూడా ఈ వారసత్వాన్నే స్థాపించింది కొద్ది మందిలో కొద్దిమా త్రం తెలుగు మాండలిక ప్రత్యేకత కనిపిస్తుంది. మాండలికమైనా కొలది బుద్ది పరిమితమవుతుంది. ఆధునికరలోనూ ఏ కొద్దిమందిలోనో ఆంగ శాతం లెక్కలోకిరాదు. ఆంగ్లీకరణం పోందినవారిలోనే ఆంగ్గశాతం ఎకక్కవ. పారిభాషిక పదాలు సైతం ఆంగ్లానికి అతుకుడు గతుకుడు అనువాదమే.

చామౌణీక ఆధు ఇక నాహత్య వమేచ కం 46 రఘుమశ్న ఆయా కాలాల్లో ఆయా విధంగా భాషా ప్రయోగం కన్పించటమంచే అది ఆనాజిపరిఫ్టితి ప్రయోగం-న్యవహారం- ఆనాతికట్ర గ్రంథాలు రావచానికి అది అధికారికం. ఆ పద్యాలు ఆ గద్యాలు ఆ ప్రక్రియలు- ఆ వస్తువులు అర్ధమయ్యేవి. ఇప్పటికి తోలుబొమ్మలాబల్లోని యక్షగానాల్లోని ఆలంకారిక భాష్మ పద్యాలు, దరువులు, రాగాలు జనం అర్ధం గ్రహించే ఫ్రితిలో వున్నారు. ఆ అర్థం (హెంచే ఫ్రితి పరంపరాగతం. గత శతాబ్దం నరకు గోపాలకులు కూడా గోవుల మేపుతూనే చిందులేస్తూ పద్యాలు రాగయుక్తంగాను, డరువుకలుపుకుని సంభాషణలు చేవారు. ఆ భాష 90% వేడభాషే రెండున్నరవేల సంః లకు పూర్వం వరకు భూగోళమంతట అడే వ్యావహారిక భాష అప్పుడప్పుడే యాసభాషలతో వివిధ వికృత రూపాలుగా ఉద్బవించే తీరు ఆరంభమయ్యింది. ఈనాటికది గుర్తుబట్దజాలనంతగా మార్పు పొందింది. కొత్తభాషల పేర అనేక భాషలుగా అయినది. వారి వారి వ్యావహారికంగా గుర్తుంచుకొంటున్నారు. అట్లే తెలుగు భాషఫ్రితి కూడా గ్రహిెంచనలసింది. అయినా ఆతి సామాన్య జనస్టాయికి ఆనాచి సాహిత్యం అరటి పండుకాడు. ఈనాటికి కూడా ఇంతే.వ్యావహారిక భాషలో ఎన్నో ప్రక్రియలు దించినామంటున్నారు. ఆధునిక రచనలు ఆతి సామాన్యుని కండాలనుకున్నారేగాని అది జరుగలేదు. కారణమేమిటంటే రచయితలు అతి సామాన్య జనజీవన తాదాత్మ్యం పొండక పోవటమే. సాహిత్యం జన వ్యావహారిక భాషగా చెప్పుకుంటూ ఆ జన జీవన నాడిని విడిచి పెటింది. క్రమంగా పరంపరను పోగొట్టుకొంటూ పాశ్వాత్య ప్రభావమనే ఊబిలో ఇరుక్కు పోతున్నది ఇదంతా పాశ్చాత్యాధికారిక ప్రలోభ ప్రభావం. ఆయా శబ్ద ప్రయోగాలు రచనల్లో చేస్తే అది ఆ చడునరులకే పరిమితమయ్యింది. నన్నయాడుల కాలంలో పొరాణిక భాష అభ్చికోవకే వర్తించింది. ఆంగ సాహిత్యం బుతంభరాలయ( రిడం) రహిత మవుటనవల్ల వచన ప్రక్రియల్లో రూపొందింది. అడేడో అపూర్వమనుకొని ఆధునిక తెలుగు రచయితలు అమాంతం అడే వారి వారి స్తాయి కొద్ది అచ్చుగుద్దుకున్నారు. కందుకూరి వీరేశలింగంలో చెప్పుకోదగినంత ఆంగం కలువలేడు. గురజాడలో

వ్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్య వీచగం 147 రఘుమశ్య 3౩% వరకు ఆది జరిగింది. ఆ చడువృులు ముదిరిన కొద్దీ అదే కల్తీ ఆధునికమనుకొన్నారు. రచనల్లో విశేషణాలకో క్రియలకో తిట్హకో పట్టకో వాడుకొన్నారు. రానురాను తెలుగు ఆంగ్రం కల్పి వుణి ప్రవాళైైలిగా ములచుకొన్నారు. అది అట్లే సామాన్య జనంలోకి చొప్పిస్తున్నారు. అడే భాష్తానవ్యతనట! జీవభాషనట! ఆధునికతనట? వూండలిక భాష మండలం అంటే గోళం. వృత్తం పరిమిత పరిధి. సీమిత ప్రాంతం విశ్వంలో పెద్ద పరిధులకు చెందినయి సూర్యనుండలం, భూమండలం వంటివి. వాటికి పరిధులున్నయి. అట్లే భూమండలంలో ఇంకా ఇంకా చిన్న భాగం తెలుగు పేర తెలుగు మండలం ఇంకా కొన్ని మార్పుల నల్ల ఇండులోనే మరికొన్ని భాగాలుగా తెలంగాణా, ఆంధ్రా రాయలసీమ మండలాలు. వీటిలో మళ్లీ ఉచ్చా రణ ఫలితంగా భాష వల్ల (శ్రీకాకుళం, గుంటూరు, పాలమూరు, కరీంనగరం వంటి భాస్తా మాండలిక భేదాలు. స్ట్రానిక జనితమై ఆ స్టాన వ్యవహారానికి పరిమితమై ఇప్పుటి మాండలిక శబ్దాలుంటయి. భాష మాండలికంగా మార్షినా కొలదిగా బుద్ధి పరిమితమథు్రుతుంది స్వల్ప పరిధికి చెందుతుంది. స్థానికమవుతుంది. ఎన్ని మాండలికాలుగా తూరితే అంత విభేదం ఏర్పడుతుంది ఒకప్పడు భూమండలమంతా ఒక్క వేదభాషనే ఉండింది కనుక అందరి జీవనం, శాసనం సౌర్వభొమిక సౌభాగ్యంగా ఉండింది. అదే వసుధైవ కుటుంభకమ్‌. శిక్షణం, రష్షణం చెడిన దశలో ఈనాటి ఆర్ద్ర హరినర్తప ఖండ భాషలు పెద్ద మాండలిక,భాషలైనయి. అనంతరం వాటిలో కూడా మరికొన్ని మూండలికాలైనయి. భాషచెడింది భావం చెడింది. బతుకు పడింది. అందుకే భాషలో వికృతులు వచ్చినా కొలదిగా విభేదాలు వచ్చినయి. ఒక్క భాష్షీయులు అనబడే వారిలోనే ఎన్నో విద్వేషాలు వుట్టుతున్నయి. పరస్పరం విడేశాలవారైనారు.

వామౌణిక ఆధునిక నాహిత్య వివేచ కం 148 రఘుమన్న

ఒక్క తెలుగులోనే తెలంగాణా, ఆంధ్ర, రాయలసీమ పేర భాష్తా భేదాలైనయి. మళ్లీ వాటిలోనే మరికొన్ని భేదాలైనయి. అచ్సే అన్ని విభేదాలు, విద్వేషాలు కన్పిస్తున్నంట. పరస్పరం శ త్రుత్వాలు చదంవ రుల్లో చోటువేసుకోంటున్నయి. అందే నూండలికమైన ఫ్రితి అల్ప పరిధికి కట్టుబడే సంకుచితం, స్టానీయం.

చంాండలికాలుగా వూరిన భాషలు ఇటీవలివి కొత్త రూపాలుగా కనిపించినాగానీ అవి స్వల్ప అర్ధం కలవే విశ్వవిజ్ఞానాన్ని వివేచించజాలవు గుంతల కప్పు వంటిని. ఒక్క భాషలోనే ఒక మాండలికం వానికి ఐంకొక మాండలికం అర్రం కాదు. అర్ధం కానిది ఆత్మీయత కలువు. ఆత్మీయత రానప్పుడు సంబంధాలు అణువిచ్చిత్తి వంటివే. విపరీతమే. నిత్యజీవితంలో ఈనాడు , శ్రీకాకుళం వాడు మాట్దాడితే ఇతరమండలం వాళ్ళు వెక్కిరిస్తారు. వాని ఉచ్చారణం గుంటూరు వానికి గిట్టుడు. వీనిది తెలంగాణ వానికి నచ్చడు. వీని ఉచ్చారణ వానికి గిల్లుడు. పాలమూరి మాండలికం వాడు “వస్తడు' అంటే, కరీంనగరం వాడు 'అస్తడు ,. అత్తడు అంటాడు. ఇట్లా ఉచ్చారణ దోష ఫలితం మాండలికం ఆధునిక రచయితలు వారి వారి మాండలిక వ్యవహారాన్ని వాడుతుంటారు ఒక పగడం కిండ పడితే మొడటు రెండు ముక్కలైనట్టు- అవి మళ్లీ కిండ పడితే మరిన్ని ముక్కలైనట్టు- ఇదీ మాండలిక వ్యవహార భాష్లా వ్యవహారం. నసుడైన కుటుంబకమ్‌ వలసినన్ని కుటుంబాలుగా వెలస్తున్నయి. గ్లోబలైజేషన్‌కు ఇవి సొాల్యూషన్లట! కొంగ చేపల కధవంటిదే ఆధునిక గ్లోబలైజేషన్‌ ఇది లోకలైజేషన్‌ దుష్టలితం

పక్రియలు

ఆత్మకథ- జీవిత చరిత్ర- స్రీవర్సు బ్లాంక్‌ వర్చులు, నవల, వ్యాసం- విమర్శ వంటివి పాశ్చాత్య మూసలో పోత పోసుకున్నయి. మంత్రం - సప్త ఛందస్సులు

• బుక్‌- యజ్‌ -సామాలు - శ్లోకం - బహువిధ ఛందస్సులు - నియమం = ప్రతిభామయం - ఇతిహాసం పురాణం -గాథా -నారాశంసి = సూత్రాలు -

చామాజణీక ఆధు "క నాహిత్ళ వివేచనం 149 రఘుమన్న దశరూపకాలు - డండకాలు - ఉపాసనం- కీర్తనం వంటి అనేక ప్రాచీన సాహిత్య ప్రక్రియలు ప్రాచీనమైనయి. ఆనాటి స్ట్రాయి అట్టిది. పరాధీన ప్రక్రియలు ఇవ్పటివి, ఆధునిక స్టాయి ఐట్టిది. ఈ ప్రక్రియలు తెచ్చుకొన్న ఉన్న శతాబ్దంలోనే కాలం చెల్లిపోయింది. తిరిగి పాటకేబాటలు వేసే పరిస్ట్రీతికి చేరుకొంటున్నది. ఆధునిక నవ్య ప్రక్రియల్లో నవ్యత ఎమిటి? అండలి క్రియ ఏమిటి? అవూర్వమెంత? వస్తువు కందుకూరి వీడోలింగం రాజశేఖర చరి త్రం- ప్రహసనాలు వంటివానిలో గురజాడ రచనల్లోను వస్తునవ్యత ప్రశ్నార్ధకం? ప్రబంధ నాయికానాయకుల కంటే గిరీశం మధురవాణి లుబ్బావధానుల పాత్రలు జుగుష్పాంకితాలు. క్రమంగా పాశ్చాత్య ప్రభావంలో భావకనిత్వంలోను మార్యువాడ సాహిత్యంలోను దించుకున్నది వర్తమాన ఫ్రితిగతిగా స్వీకరించవలసిన వస్తువేగానీ నవ్యతగా చెల్లదు. వేడవాబ్బయంలో విశ్వమే డేశంగా, భూవముండలమే మాతృభూమిగా, మానవుడవటమే మౌలికతగా, సకల చరాచరజీవ న్యాయంగా, శాశ్వత సుఖంగా ఉపదేశించిన ప్రయోజనం ఆధునికంలో లేడు. వేదవాబ్బయం ధర్మ మూలం. అర్ధం ద్వితీయస్ట్రానం. ఆధునిక వాజ్మయం అర్ధమూలం, వస్తు నవ్యత అధునిక లక్షణంగా చెప్పకొంటుంటారు. ఏమిటా నవ్యత అంటే సమకాలిక జీవితం సామాజిక అసమానతలు- అర్థిక సమస్యలు పరాధీనవభావాలు- ఇతరాలు. సమకాలిక జీవతం ప్రాచీన వాబ్బయంలో ఉంది. రామాయణం భారతం నిదర్శనం. ప్రాచీన నాటకాలు రాజనాయక కేంద్రమై వర్ణితాలు. అది ఆనాటి ప్రభావం. వేయి సం॥ల తెలుగు సాహిత్యంలో శైనవైష్ణవ మత సమస్యలు వస్తువు. ఆనాడు ఆర్టిక సమస్యలు లేవనికాడు. కానీ సాహిత్యంలో నేటెవలె ప్రభావం వేయలేకపోయినయి. ఆది అప్రధానమైనది కావచ్చును. [ప్రబంధ అనంతర (్రబంధకాలం యొక్క పర్యవసాన ఫలితమే ఆధువిక పరాధీన నవ్యత

పామాణీక ఆధు క నాహిత్య విపేచనం 150 రఘువముశ్య కొందరు కవులై చెల్లిన కాలం నుంచి అందరు కవులై రచయితలైన కాలం పరస్పర విద్వేష ప్రచార సాహిత్యం అతి నవ్యంగా అత్కాధునికమైంది రాజకీయపార్టీ ప్రచారం భూమికఅయ్యింది ఒకప్పుడు కవులు రాజా శయంలో సేవిస్తే ఆధునిక కవిపుంగవులు రాజకీయషార్టీ ప్రాభంలో ప్రభవిస్తున్నారు. రాజాశ్రయం భుజకీర్తులెక్కించుకుంటిన్నారు. వారి వీది పార్టీ సాహిత్య అకాడెమీల ఆశ్రయంలో భజనకీర్తులవుతున్నారు. ఆధునికం పేర నలుగురైదుగురికే చెక్కభజనం ఆధునిక భాజనం ఆధునిక రచయితలు కవులు ఆర్ష వాజ్బయమే ఆత్మ డర్భనం చేసికొన్నజ్చైతే వారి జీవనం ఆడర్భమయ్యేది. వారి రచనలు సమాజానికి అత్యంత హిత మయ్యేవి. మత వరవాదస్టలకులలింగ వచన భాషా విద్వేషాలకు అతీతంగా సమాజాన్ని నిలిపేవి. అనబడే ధోరణులు ఇక చెల్లవు పరిపూర్ణ గాణ మారంభమయ్యింది పురాణ మారం నుంచి పొశ్వాత్య వర్గం నుంచి వైదిక స్వర్గానికి మారమయింది.

ఈ సహ స్రొన్దినుంచి పునరంకితమయ్య్వే స్రితికి చేరుకొన్న కవులు రచయితలు పండితులు పునరుద్దరిస్తున్నారు. వైదిక వాజ్బ్యయ ప్రాభనంలో జీవితాలను మలచుకిని పండిత గోపడేవశాస్త్రి, పండిత లోకామలహరి, ఆచార్య నేడవతమీమాంసక, కవిశాసన రఘుమన్న, వంకం సుబ్బన్న, వెంకయార్య, మనస్వి, కోడూరి సుబ్బారావు, రమణారెడ్డి, మ ర్రికృష్ణారెడ్డి, మసన చెన్నప్పు, విశ్వ మిత్ర, (శ్రీధరాచార్య, అరవిండ శాస్త్ర, ముర్తొవాణి, దేశవనారాయణ, సంధ్యావందనం లమ్మి వసుధాళా;స్త్రి, భావజుల కుమూర స్వామి, ప్రణవకుమార, లానణ్య, రాజలలిత, సూర్య, అప్టర్హ జయరాజు మున్నగువారు విజ్బంభిస్తున్నారు. అనేకంగా అనంఎవాడాలం- వివేచన లు- వ్యాఖ్యానాలు, కావ్యాలు, పరిశోదడనలం (ప్రచురింపబడుతున్నయి. తెలుగు ప్రారీన ఆధునిక వాబ్బయాలకు అగ్నిపరీక్షగా ఈ సంవత్సరం ఆచార్య రఘుమన్న ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ ప్రాంగణంలో కవిరాజసూయయాగం జేసినారు. సాహితీలోకాన్ని ఒక్కపెట్టున కింకర్తవ్య

ప్రామాణిక ఆధునిక నాహిత్య విచేచనం 151 రఘుమశ్న విమూఢంగా నిర్దారించినారు. వేడమే సంపూర్ణ సమాధానంగా నిరూపించినారు. కవిశాసన బిరుడును పొందినారు దీనితో ఈ సహ స్రొచ్దినుంచి సాహిత్యం విశ్వ శ్రేయస్సు లక్ష్యంగా అభ్యుడయ సరంపరాభివృద్దిగా పునరుజ్రీనింసణేస్తున్నది. స్వాధీనతను పంచుతున్నది. సత్యశక్తిని పెంచుతున్నది. మతవర్గవాదాడుల కతీతవుతున్నది. ఇల్చి లక్ష్యలక్షణ సమన్విత వస్తువు సాహిత్యంలో ప్రశస్త మవుతున్నది. వేయేండ్ల తెలుగు సాహిత్వానికి దివ్యదిశానిద్దేశం ఇప్పడే ఆరంభమయింది ప్రాచీనాధునిక సాహిత్య వ్యవవారాలకు అతీతంగా నితృసతృ్యయుగం నిరూపణమవుతున్నది దివ్యభావాను శాసన మవుతున్లుది, అధువిక బుద్ధి జీవవం ఎనిమిది వుంది కలిసి హీవాలయు ఉన్నత శిఖరమెక్కటానికి పూనుకున్నారు. వారిలో ఒక్కడు వబమండువటండుగా నడుస్తూ వెళ్ళ శిఖరమెక్కినాడు. మిగతా ఎడుగురు ఎక్కజాలక నుధ్యలోనే ఉండిపోయినారు. వాని పట్టు వీరికి అసూయా కళింది. సిగ్గనిపించింది. చేతగాని తనాన్ని ఒప్పుకోవటానికి సిద్దంగాలేరు. శిఖరం చేరినవానిని గుర్తించటానికి ఇష్టంలేదు. వారంతా కూడబలుక్కొని ఆ ఒక్కడు శిభరమెక్కలేడని ఆధునిక ప్రజాస్వామ్యం ప్రకారం ఘోషించినారు. ప్రజాస్వామ్మం ప్రకారం ఏరిమాటనే ఒప్పకుంటే అత్యంత అన్మాయం ఎక్కినవాడు ఎక్కడే _క్కడైనాడు. ఇండెవరు కూడా సాక్షం లేరు. సత్యాన్ని ఎచ్చా ఒప్పించాల్లౌ ఈనాటి న్యాయస్తానంలో చెప్పగలరా? ఆధునిక అడ్వజేబ్ర న్యాయస్థానంలో ఆ ఎడుగురినే సాక్షంగా నిలబెడితే ఒక్కని నిజం ఓడిపోయేటబ్బుంది. కొత్తసాడులను కూడగబ్బటానికి డొంకతిరుగుడు నేర్పించాలెనా? అట్లా నేర్పితే ఎన్ని ఎండ్లో చెప్పశాలని స్టితి న్యాయస్టానానిది. ఎండుకందే అడ్వకేబ్ల సహాయంతో ఆ ఎడుగురు ఇంకా ముందంజవేసి ఆ ఒక్కడు మా వెంటనే రాలేదు-మేము చూడలేదు. మేయే శిఖరాన్ని చేరి వచ్చినాము అన్నారు. ఒక్కడెవరో మాకు తెలువనే తెలువదన్నప్పుడు పరిష్కారమేమిటి? (పత్యక్ష ప్రమాణం పనిచేస్తుందా? అంటే వాళ్ళందరిని ఆ ఒక్కనితో

ప్రామాణీక ఆధునిక నాహేత్య వవేచగం 152 రఘుమక్న కలిపి మళ్లీ ఎక్కించాలి. అప్పడు సత్యం తెలుస్తుంది. కానీ ఆ ఏడుగురు ఒప్పుకోకపోతే, వారిదే ఓటమిగా నిర్భారించాలె. ఇది ఐట్లూ నిర్దారించేడెనరు? ఇప్పుటి న్యాయస్త్రానమా? చేయజాలడు. ప్రభుత్వమా? ప్వ్థించుకోడు. ప్రజలా? వారికసలే తెలువడు. తెలుసుకోజాలరు. బుద్దిజీవులా? అధికారులా? ఐదిగో ఈ ఏడుగురి వర్గంలోని వారే వీరు. అన్యత్ర నుంచి బుద్దిజీవులడదెచ్చి నిర్దారణ చేంయంతావూఅంటచే, సంభ్యాబలవటన్న వారిందుకు ఒప్పుకోరు. పరిష్కారమెట్దా?.. పరిష్కరించజాలక పోతే సత్యం అరణ్యవాదన చేయాలెనా? ఇదే. పరిస్థితి యబానివరిటీ జనిత వేంధావులనబడే ఫ్యాకర్టీ, ఎక్స్‌్ర్‌కమిటీలు, ఎడ్యుకేషనల్‌ బోర్డులు, బోర్డ్‌ ఆఫ్‌ స్షడీస్‌, అకడమిక్‌ కాన్సిల్‌, స్టాండింగ్‌ కమిటీల వారి నిజస్టితి. విపరీత బుద్దులు విద్యాలయ బద్వశు.జ్ఞానస్టాపనకు నిజం నిర్చారించుటకు సంఖ్యాబలం పనికిరాడు.గుణబాలం కావాలి. ఆ ఒక్కడు చెప్పిందే నడువాలి. (ప్రత్యక్ష శబ్బ(పపచూణం కావాలె. ఉత్తరోత్తర ఉదాత్తతను స్థాపించాలె. అది ప్రమాణంగా విలువాలి. అదే ఘోషింపబడాలిె. ఇది నేటి ప్రజాస్వామ్యానికి న్యాయేస్ట్రానానికి విద్యాలయానికి అతీతంగా ఉంచాలె. అయితే పిల్లి మెడలో గంట కచ్చేదెనరు? అన్నీ ఎలుకలేనాయె? ప్రశ్చార్దకం! ఇటీ ఆధునిక విద్యారంగం సాహిత్మరంగం రాజకీయ రంగం- జూదరంగం ఇంతటి ఆధంనిక సాహిత్యంలో థ్రీ సినారె సిద్దహస్వడు. రాజాశయా'స్తుడు. జ్ఞానపీఠ గ్రస్తుడు. అతని మాటల్లో "' కవిగానా స్థానాన్ని మరింతగా సార్థకం చేసిన కావ్యం విశ్వంభర"' . ఇది జ్ఞానపీఠ మెక్కించింది. ఆ తరువాతనే ఇది పార్య (గ్రంథంగా, పరిశోధానాంశంగా, అనువాదపరంగా, అభినందనలందంగా,

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య విపేచనం కళ3 రఘుమన్న ప్రచార పరంగా, పరమానందయ శివ్య పరవశంగా ఆధునిక తెలుగు కావ్యం (ప్రసిద్ధికెక్కింది. ఆ (పసిద్ధిని ప్రామాణికంగా నేను ఇప్పుడు వివేచిస్తున్నాను. మిగతా కావ్యాలకంటే విశ్వంభర అతన్ని కవిగా నిలబెట్టిందట!

అస్పష్టతగా అన్వయం కుదరని వ్యర్థ వలాపార్థ విలాపాలంకారం ఆధునికత. గారడి వాని గంతులకు వంతలు పలికే రంతుల సంతల. సన్మాన కంతలు ఆధునికత. విశ్వంభర కీ లతణాలు వర్తిస్తన్నయి. నినారె (పప్రకారం -

1. ఈ కావ్యం విశ్వమానవేతిహాసం శి. ఇతివృత్తం తేదీల నిమిత్తం లేని మనిషి కథ తి. దానికి నేపథ్యం (ప్రకృతి. శీ. మనిషి ధరించే వివిధ భూమికలకు మూల ధాతువులు మనళ్ళక్తులు. కామ (కోధాద.లతో (ప్రకృతిళక్తుల వశీకరణం వాని విన్న (ప్రవృత్తులు త్‌. ఆదిమ దళ నుంచి ఆధునికం వరకు పపస్తానాలు కావ్య పకరణాలు
2. మనిషి సాధన (తిమ.ఖం( కళాత్మకం, వైజ్ఞానికం, ఆధ్యాత్మికం). ఈ సాధనలో ఎదురుదెబ్బలు తాకినగాని తిరోగమించ లేదు.
3. ఈ మనిషి మానసకోళశం అవధి లేనిది.
4. వచన కవితలో ఒక సమగ కావ్యం ఇడి.
5. ఈ మనిషి రూపాలు అలెగ్తాండర్‌, (క్రీస్తు, అళోకుడు, సోకటీస్‌, బుద్మడు, లింకన్‌, లెనిన్‌, మార్క్స్‌, గాంధీలు
6. రంగస్థలం విశాల విశ్వంభర. నాయకుడు మౌనవుడు.

విశ్వంభరా విశ్వ -ావిశ ప్రవేశనే ధాతువు

ఉచామాణీక ఆధునిక నాహిత్య వచనం కేకశీ రఘుమన్న ఆ నిన్చ ప్రాతిపదికవూర్వకమై డుభృజ్‌ ధారణ పోషణయోలో సిద్దించింది. అంచే. సనుస్త సృష్టి ఎండులో (ఈశ్వరునిలో) ప్రవేశిస్తుండో ఆ సమస్తంలో ఈశ్వరుడు సర్వంతర్యామియో అది విశ్వం-విశ్వత్వం. ఇట్లే విశ్వాన్ని ధారణ పోషణం చేసే శక్తి విశ్వంభర. అది (స్త్రీ లింగ శబ్దం. మాతృత్వం. పరమాత్మ తత్త్వం. (జీవుల్లో మాత్ఫస్ణానం కూడా ధారణ పోషణకు వర్తిస్తుంది) ఇంతటి వైజ్ఞానిక వైదికార్థం ఈ సినారె కావ్యంలో ఏ మాత్రం లేడు. దీనికా పేరు అనౌచిత్యమైనది. మానపేతి హొసం వేదం ప్రకారం బైబిలు పూరం

((విశ్వమానవేతిహాసం) (విశ్వంభర కావ్య మానవేతి హాసం)

1. వేడం అంచేజ్ఞానం. 1. బైబిలు అంచే సంకలిత గ్రంథం.

2. సృష్టి కారణ కర్తుత్వ జ్ఞానం, 2. ఐది కొందర నూనవుల చేత

ఈశ్వరీయం. కూర్చబడింది.

3. ఇది సృష్టి ఆరంభంలో ఇవ్వబడిన 3. ఇది 2600 ఈవలొవలి కథనం.

భ్దానం

4. ఈ సృష్టి ఏర్పడి 208 కోట్లు 4.ఈ సృష్టి ఏర్పడి కొన్ని వేల

ఇప్పటికి ఏంర్రయింది.

5. మూనవ్యుని కర్తవ్య అకర్తవ్య 5. ఇది దీనికి భిన్నమైనది.

విషయువలటలు, ధర్మాధర్మాలు

సత్యాసత్యాలు దుఃఖ రాహిత్యం

బోధింపబడింది.

ప్రామాణిక ఆరునిక నాహిత్య మేచనం కేక్‌క్‌ రఘుమన్య ఈ. ఇది విశ్వమానవ భాషలో ఉంది. 6. ఇది ఒక ప్రాంతీయమైా హిబ్రూ ఇది వైజ్ఞానిక పూర్ణ భాష గీర్వాణం. భాషలో ఉంది. ఇది అవైజ్ఞానిక భాష వేడ భాషయొక్క అపభ్రంశరూపం. 7. ఇది సృష్టి నియమానికి వర్తించింది. 7. దానికి భిన్నమైనది. ట్రమాత్మకం. ప్రమాణాత్మకం. 8. విశ్వ పరిధికి చెంది విశ్వమానవుని |. బ్ర దీనికి భిన్నం. గూర్చి ప్రబోధిస్తున్నది. ఉన్నతిని తెలుపుతుంది. 9. వేడం నేటి వైజ్ఞానికుల $9. ఇది దానికి భిన్నం. అవైజ్ఞానికం. ఆవిష్కరణలకు ్రోతస్సు. అండం, పిండం, బ్రహ్మాండం అంచే భూమితోపాటయి అండం - పిండం ఇందులో తెలునడు. భూమి _ బ్రహ్మాండం పరివుండలం - బల్లపరుపుగా వుంది. చక్రభ్రమణం. 16. సృష్టి ఇతివోసం- విశ్వమానవ 16. సృష్టి ఇతిహాసం లేడు. అజ్ఞాన ఆది ఇతి వాసం ఇండులో ఉంది. మౌనవ అవైజ్ఞానికమైన కథనం వుంది. 11. ఇది విద్వాంసున్ని గావిస్తుంది. 11. ఇది అజ్ఞానానికి వర్తిస్తుంది. 12. ఐది పదార్ధ విజ్ఞాన సాగరం. 12. ఇది అజ్ఞానం. అల్ప నూనవుల కధలుంటయి. 13. ఇది వాస్తికులను ఆస్తికులుగా |, నాస్తికులనే చేస్తుంబుంది. చేస్తుంది. క సవుస్త సత్య విద్యలున్నంట. మిథ్యాత్మకాలు. వ్లూర్తమైనది.

పామాణీక ఆధు ఇక సాహిత్య వివేచనం 156 రముమళ్య 15. పరస్పర విరుడ్డాలు లేనిది. 15. పయ్పుర విరుద్దాలున్నయి. 16. రాగద్వేష్తాడుల కతీతం. 16. రాగద్వేషాలకు నిలయం- 17. జ్ఞాన సంస్కృతి. 17. అజ్ఞాన ఆఅహంకృతి-డుష్క్రతి.

1. వేడనూనవుడువుట్రి200 కోట్త 1. జైదిలు మానవుడు పుటి 000 సం॥ లు, ఏండ్లు.

2. ఆది మానవులు ఆది బుషులు 2-ఆది మానవులు ఆదం అవ్వలు అగ్ని, వాయు, ఆదిత్య ఆంగియసులు. అజ్ఞానులు. పశుమాంసాహారులు. వీరు పరమ జ్ఞానులు, విజ్ఞాన ద్రష్షలు. విశ్వహిత శూన్య్యలు. పాతరాతి సాత్విక శిరోమణులు-విశ్వహిత కొత్తరాతి యుగజీవులు. జీమనులు. కృత త్రేత యుగపావనులు.

3. నృష్టి ఆరంభంలో ఒకేభాష(వేడ 3. వేదభాష సలుకరాని డశలో అనేక భాష) ఒకేడేశం, ఒకేపాలనం, ఒకే అపభ్రంశాలె తర్వాత ఒక అపభ్రంశ భాష నీతి బుషులు, మహా వురుషులు, హిబూభాషలో, అజ్ఞాన మానవుల వీరపురుషుల్సు, ధర్మాత్ములు ముర్రైవ ఫ్రీతిలో, అనేక దేశాలున్న గతిలో, కుటుంబంగా వుండిన మానవేతి అనైక్య అరాజుక విభక్త దుర్గతిలో హాసం ఇది. ఆహంకార మానవ అపహాసం ఇది.

4. మానవుని జీవిత లక్యం దుఃఖ 18. ఈ లక్యస్రితి తెలువకుండా నివుత్తి. బముషులు దాన్ని పాళశ్ళాత్య అణఎవిచ్చిత్తి విజ్ఞానం సాధించినారు. ఆది శాంతి. దుష్కృత దు:ఖం. ఇది అశాంతి.

వూనవ సంస్కృతి

సా [పథతూ సంన్మృతిర్విశ్వవారా (యజుర్వేదం. 7- | 4) సంస్కృతి జ్ఞానసుక్చతి. జ్ఞాన మననము చేత మనీషి, వాడు మానవజాతికి మాన్యుడు. వాడు విశ్వమానవుడు. మానవత్వమే మానవ సంస్కృతి. అట్టి

ప్రామాణిక ఆధు ?క నాహిత్మ వివేచనం 157 రఘువమశ్న మానవుని తొలిభాష్క మాతృభాష్క డేవభాష్క వేదభాషు ఆ వాజ్మయం వేడ వాజ్మయం. ఆ జ్ఞాన సంస్కృతియే మానవుని ప్రధమ సంస్కృతి.

ప్రధవు సంస్కృతి అంచే ద్వితీయ, తృతీయాది సంస్కృతులు ఉంటాయని కాడు. అది ప్రధమం, సార్వభౌమికం, ష్రైకం, ప్రకృతి. సృష్ట్యాది సుర్ఫితి. అది సమ్యక్‌కృతం. చక్కగా చేయబడింది. ఎమి చేయబడింది? సృష్టిేచేయబడింది. చేయబడిండంటే చేసినవాడు ఎవడు? ఆ చేసిన వాడు పరమాత్ముడు, అందే అనాది ఆనంత స్వయంశక్తి. అది సృష్టికార్యానికి కర్పుత్వం,. కారణత్వం. కర్త లేనిడే కర్మ లేడు. కర్మలేనిది క్రియ మానం కాడు. కర్త, కర్మ, క్రియలు సర్వత్ర వర్తించే ప్రక్రియలు. ఇచే భాషలోనూ కర్త, కర్మ, క్రియలుంటయి. సృష్టి భావం. భావానికి నర్తించిన కర్త, కర్మ, క్రియలే భావ సంకేతమైన భాషలో కూడా ఉంటయి. అట్టి కర్తే చేయబడునట్రిది సంస్కృతి. ఇంత నుహో స్పష్టిని చేసే శక్తికి అంతకందచే మహాజ్ఞాన శీలం ఉంటుంది. ఇట్టి జ్ఞానం అనంతం. అనంతమన్నప్పుడే అది అసీమితం. అంటే సర్వవ్యాపకం. స్వయంభూ. సత్‌ సత్యం. చిత్‌ చేతనం. ఆనందం. అందే జ్ఞానమే ఆనందం. అది దు.ఖ నివృత్తి బంధ విముక్తి. ఇట్టి లక్ష్యలక్షణ యుళ్తమైనదే సంస్కృతి. అది జ్ఞాన సుకృతి. దాన్ని గుర్తించటం కృతజ్రత్య అంటే చేసిన దానిని తెలిసి అనుసరించటం. కృతజ్రతయే సంస్కృతికి ప్రథమ సుకృతి.

కృతం ఎమిటి? ఈ చేయబడిన సృష్టి. ఇది ఎందుకు? అది జీవుల సుఖడు:ఖ భోగవేత్రం. జీవుల యొక్క భోగమునకే ఎండుకు? అది జీవుల యొక్క కర్మపరీక్షలకు.

(ప్రకాశం సమస్తావికి వర్తించినట్లే సృష్టి సమస్త జీవులకై అందింది. వారివారి కర్మానుసారం సృష్టి న్యాయాన్ని తెలిసి నడుచుకోవటం కృతజ్ఞత. ఆ కృతి కర్త కర్పత్వాన్ని తెలిసి కర్తలో లీనమందటం కృతజ్ఞత. ఎట్లుయితే సంతానం సమీప కర్తలయిన తల్లిదండ్రులను గుర్తించి అనుసరించటం అది వారి పట్లు కృత్యుత. అళే జ్ఞానజీవియైన మానవుడు సృష్టి కారణ కర్తను తెలిసి కలుసుకోవటం కృత్యత. ఈ కృతజ్ఞత వల్లనే ప్రథమ సంస్కృతి. ఆ సొంస్కృతికి మానవుడు కావటయే నంస్కృతి.

ప్రమాణిక ఆధునిక నాహిత్య వచనం 158 రఘుమక్య పైకము వలనలోకైకము. లోక సంస్కృతి హైకం. అది శ్ర్టం. జీవులలో ఢ్రేష్మడైన మానవుడు, అ మానత్రిని జీవనం ఈశ్వర ప్రోక్త వైదిక జీవనము. అంటే జ్ఞాన జీవనం. శ్రేష్ట భావనం. వరివ్ట పావనం. పావనమైనదే బుషి దర్శనం. ఆ బుషి దర్శనమే (ప్రథమ సంస్కృతి. ఈ సంస్కృతికి ప్పధివీ మండలంలో బ్రహ్మావర్తమే కేంద్రం. ఇది వేదాల నుంచి రానూయణ కాలం వరకు ఆ సంస్కృతి అపూర్వ నిదర్శనం. మానవ జాతికి ష్రైక విభ్యాతి. విభూతి. ఈ విభూతియైనదే విశ్వమానవ సంస్కృతి. ఇది దేశకాల పాత్రాతీతమైనది. కలియుగారంభం నుంచి ఆ సంస్కృతి విడిచి పెట్టబడింది. ఆధునిక చదువరుల బుద్ధులకు దుష్కుతమే సంస్కృతి. అది మతం పేర, మత సంస్కృతులుగా వర్గము పేర, స్థలము పేర, కులము పేర, భాషల పేర అనేక సంస్కృతులుగా చెప్పబడుతున్నయి. ఇవి సంస్కృతులు కావు. సర్వథత వర్తించేవి కావు. సార్వకాలికములుకాత్ర. ఇవన్నీ వికృతులు. అధునికులకు సంస్కృతి తెలువదు. ఆ తెలిసింది విక్ళతి. అణ్జాన దుష్కృతి. సన్వ్యుక్‌ క్రియతే సంస్కారః, సంస్కార మూలమై జ్ఞానాలవాలమై వర్తిస్తుంది. మానవుని ఉన్నతికి వర్తించేది సంస్కృతి. ఉన్నతి ఏమిటి? సర్వ శ్రేష్టం. అది అపరిణామ శీలం. అపూర్వ కీలం. మానవున్నిలో ఉన్నతమైనదేమిటి? జ్ఞానం. ఎందుకు? అది సమస్త శరీరాన్ని నడిపిన్తుంది. అంటే జ్ఞానమే ఉన్నతికి మూలమని స్పష్టం విశిష్టం తద్భిన్నమైతే నష్టం. దుష్టం. శరీరం పరిణామ శీలం. జ్ఞానం అపరిణామలీలం. ఈ లీలయే మానవుని ఉన్నతి. ఎమి జ్ఞానం? ఉన్నతికి వర్తించే జ్ఞానం. పరిణామంలో కొట్టుక పోవటం అవనతి. మృతం. అపరిణానుంలో ఆనండమొండటం ఉన్నతి. అమృతం. అమృత జ్ఞాన సుకృతియే మానవోన్నతి. ప్రథమ సంస్కృతి. సృష్టి పరిణావనా శీలం. దీన్ని నడిపీంంచే కొరణ కర్తృత్వం అపరిణామమూలం. ఈ మూలమే గమ్యం. గమ్యానికి గతిశీలమే జ్ఞానం. ఆ జ్ఞాన సుకృతియే మానవ సంస్కృతి. ఆ మూల న్యాయమే సృష్టి న్యాయం. ఆ నృష్టి న్యాయమే సమాజ సంపుస్తి న్యాయం. ఈ న్యాయానికి వర్తించాలంటే

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచగం 159 రఘునుశ్య మానవుడు సంస్కరించబడాలంచే, సంస్కారం జన్మనుంచి మరణం వరకు వర్తిస్తుంది. అంచే అంకురిత డశ నుంచి ఫలరూపం అందే వరకు అని భావం. సంస్కారాలు జ్ఞానవవాలాలు. వమాలానుసరణ వ్వైనప్పుడే ఉన్నతి సాధ్యమవుతుంది. ధన, కనక, వస్తు, వాహనాదులు, అహంకారాదులు ఉన్నతికి అవరోధాలు. వీటికతీతమైనవుడు సాంస్కృతిక మత్రుతుంది.

నామకరణ సంస్కారంలో శిశువును " కోనామాసో ( నీ పేరేమిటి) అని పరివారం ప్రశ్నిస్తుంది. వేదోలిసి (జ్ఞానివి నీవు) అని తల్లిడం[డ్రులు సనాధానమిస్తారు. దాని నల్ల ఎంతటి సాంస్కృతిక (ప్రేరణ లభిస్తుందో క్రమంగా వర్రిల్లిన వానికి అర్దమవుతుంది. ఆచరణమవుతుంది. ఇట్లామిగతా సంస్కారాలు. ఒకవేళ నీపేరు దుర్యోధనుడు, రావణుడు, బాబర్‌, జార్సి, సింకీ, డంకీ, ామి, పప్పీ అని పెడితే డుష్కృతి. కాబట్టి జ్ఞానమే నీతి. అజ్ఞానమే కోతి. నీతి వేదమే సంస్కృతి. కోతివాదమే దువ్వృతి.

వైదికపంస్కృతి మానవ సంస్కృతిగా సిద్దాంతీకరించుటుకు ఈ దిగున ప్రమాణాలు నిరూపిస్తయి.

1. మానవువి తొలి వాజ్బయం వేడ వాబ్బయం. ఈ వాజ్మయం కంటే పూర్వంగానీ సమకాలీనంగా గొని మరే వాజ్బయాలు లేవు. అనబడే ఆయాభాష్తా వాబ్మయాలెల్ల ఇటీవలివి. అంటే 2506 సం॥ ల ఈవలివి,
2. వాబ్బయం తొలిడ్రైనపుడు ఆ వాక్‌ (భాష) కూడా అప్పటిడే. ఈనాడున్న గను, లాటిన్‌ ఇంగ్లీషు, ఫ్రండ్‌ జర్మన్‌ మునుగు హరివర్షవఖండ భాషలకు రష్యా, నైనా, ఆర్యావర్తం మున్నగు ఆర్ల్య ఖండ భాషలకు ధాతువులు తొలగించినట్తయితే ఆ భాషలెల్ల జీవచ్చవాలవుతయి. మరే భాషకూడా ఆ స్టానాన్ని పొందలేడు.
3. వేడభాషలో అనబడే అన్యభాషల మిశ్రమం లేడు. వేద భాష స్వతం త్రమైనపుడు అది సార్వకాలికం. సార్వజనీనం. భాష ఇంతటి స్థానమండున్నపుడు దాని భావం అంతే. ఆ భావమూల జీవన సంస్కృతి అంతే. అంటే వైదిక సంస్కృతి కంటే పూర్వంగావని, సమకాలీనంగా గాని మరే సంస్కృతి లేదు. అంతకంటే ఉన్నతంగా ఇంకొకటి కాలేదు.

ఎామాణీక ఆధునిక నాహిత్య విడేచనం 160 రఘుమశ్య 4. ఒకే భాష ఒకేభావం, ఒకే సంస్కృతి అయినపుడు శాసనం కూడా ఒక్కటే. అందుకే సార్వభౌమ చక్రవర్తిత్వం పృథ్వీమండలమంతా మహాభారత కాలం వరకు ఉండింది. కనుకనే దాని మూలాంశాలెల్ల ఇప్పటికి సజీవంగా కవిపిస్తున్నయి. బైబిలు, జిండు అవెస్త, ఖురాన్‌ వంటి పడమటి మత గ్రంథాల్లోనూ దేవుడు, దేవన దూతలు, మను చక్రవర్తి శాసనవ్యవస్థ ఇత్యాదిగా చింతనం మంతనం సత్యమైనడంతా వైదిక మూలమే. భూమండలమంతా మహాభారత కాలం వరకు ఆర్యావర్తమేఅన్నింటికీ హృాదయస్థానం.

5. వైదిక సాంస్కృతిక శాసనం ఉన్నంతకాలం మతాలు లేవ. వాదాలు లేతు. ఇప్పటి భేదాలు లేతు.

6. వైదిక మానవునికి విశ్వమే దేశము. భూగోళమే మాతృభూమి. సమస్త మూనవులు బంధుమిత్రులు. అన్యజీవకోటితో సహజీవనం. అందుకే మానవుడు కమ్మనియే(మనుర్భవ) వేదం చెపుతున్నది. మానవుడు కావటమే సంస్కృతి. ఆకారమాత్రం కాడు. ఓంకార పాత్రం. పూర్ణానండం.

నహస్ర శీర: నహస్రాకు (యజు.31)

మాతాభూమి: ఫుత్రోఇ_హం ప్పధివ్యాః( అధర్వ)

సహృడయం సాంమనస్యమవిడ్వేష్టం, కృణోమివః (అథర్వ. 3-30-1) యస్తు సర్వాణి భూతాని ఆత్మన్యేవానుపశ్యతి(యజు. 40-6) సనూనమంత్రం, సమాన సమితి, సమాన మనస్సు, సహచిత్త సంఘటన (బు.) మిత్రస్యాహం చకుసా సర్వాణి భూతొని సమీవ్షే(యజు. 36-18)

బ్రహ్మ చర్యేణ తపసా డేవా వమృత్యుముపాఘ్నత (అథర్వ. 11-5-19)

ఈ ప్రమాణాలతో వసుడైవ కుటుంబకమ్‌. వసుధ ఏక కుటుంబంగా విలసిల్లినది వైదిక సంస్కృతి. అప్పుడు ఈ దేశం విదేశు అనే విభేదాలు లేవు. ఆధునిక అణు విచ్చిత్తి వినాశనాలు లేవు. ధర్మ అధర్మ న్యాయ అన్యాయ పరంగా విభేదాలుండినయి. శిష్య దుష్ట అంతరాలుండినయి. అది సృష్టి ధర్మానికి వాూనవసాంస్కృతిక న్యాయం. సత్యవేవ జయతే ధర్మనేవజయతే న్యాయమేనక్రియతే.

పామాజీక ఆధునిక నాహిత్య వివేచనం 161 రఘుమన్న జ్ఞానంలో ఐక్యత - అజ్ఞానంలో అవైక్యత్మ అవైక్యత సంప్కతి కాదు చఎవాభారత కాలం నుంచి చవూనవ సంస్కృతి మాసిపోయింది ధర్మాన్ని రక్షింపక పోవ్రట వల్ల అది వారిని శిక్షించింది నాశం గావించింది ఏక కుటుంబం అనైక్యంగా అనేకంగా విభక్తవుయ్యింది అజ్ఞానం అధికారవుయ్యింది పరస్పర విద్వేషమయ్యింది పరస్పర వినాశన యుద్ధం జరిగింది సర్వత్ర శజాభాత్యత్వం చిన్నాభిన్నమయ్యింది గత 2 వేల ఏండ్లనుంచి జైనబౌద్ద శ్రైవ వైష్ణన క్రెస్త్వ్ర మహమ్మదు మతాలయినయి. విశ్వమానవుడు మత మానవుడైనాడు. క్రమంగా మతాలు బలహీన పడిన దశలో అనేక వాదాలయినయి. వేద మానవ సంస్కృతి ఈ ఫలితంగా వాద మానవవికృతిగా కుక్కల ముందరి విస్తరాకు. వారివారి సంబంధమైన తలకట్టు, పనిముట్టు, కుట్టు, పనితనాలు, పర్వదినాలు, తోరణాలు, తిండ్లు, తలదిండ్లు, ఇండ్లు, ఆటలు పాటలు వేటలు, కలుపులు తలుపులు, మలుపులు నాటకాలు బూటకాలు, నాణాలు, కలతలు, కొలతలు నడకలు పడకలు వంటి వన్నీ సంస్కృతికి వర్తించవు. ఈ వ్యవహారమంతా వస్తువుల బజారంతా సంస్కృతి కాదు ఇంక ఆంధుల సంస్కృతి ఎక్కడ? అది శ్రైవవైెష్టవ మత ప్రవృత్తి నన్నయ భారతంలో ఆంధ సంస్కృతి లేదు పురాణాల్లోనిదే తెలుగు పురాణ సాహిత్యం శ్రైన వైష్ణవ నుత జార చోర పెన్నిధి గుణనిధికి శ్రీనాథుని కొశీఖండంలో మోక్షమిస్పించబడింది. ఇది శైన లక్షణం. ద్వేషంతో వైరంతో దేవున్ని తిడితే వైరభక్తిపేరిభోగవతంలో వైష్ణన మోక్షం. ఇట్టి పాపులను రక్షించే మళక్కీకిమక్కీ అనుకరణం క్రీస్తు మత పకం, ఇస్లాం మహమ్మదును కాదంటే ఇక్కడే నరకం తల నరకటం, ఒప్పుకుంటే ఏడన ఆకాళంలోకి పంపించే వారి దేవుని న్యాయస్థానంలో ప్రత్యక్షం. ఆ తర్వాత గత శతాబ్దం మార్కు వాదం పేర నురికొన్ని వాదాల వినాదాలపలవరింపుల, కలనరింపుల పక్షవాతం. నేటి సాంస్కృతిక

ప్రామాణిక ఆధు పక నాహిత్య వివేచగం 162 రఘుమశ్య

కార్యకలాపాలకు సొంస్కృతిక సలహాదారులకు తెలిసింది ఇదే. చదివింది ఇదే. చప్పరించింది ఇదే. బీరప్ప సిగాలు ఊగేదిదే. పీర్లు బాయిలదుంకట మిదే. న ల నుంచి మార్క్‌ వాదం దాక పగిలినంత పగిలింది. పద్వార్ధం పరమాణువు దాక చించబడింది. పరమాణువులు మళ్ళీ కలిసీ పదార్ధం కావాలె. పరనూర్ధం నిలువాలె,

మానవ సంస్కృతి థిసిస్‌ మత వాద భేద మార్క్మ్‌నాద హుంకృతి అంటీ థిసిస్‌ మళ్లీ మానవ సంస్కృతి సింధసిస్‌

ఆధునిక భూగోళం అంటీ ధిసీస్‌ హుంకృతిలో అగమ్యగోచరంగా సరితసిస్తుంది. ఈ పరితాసం పశ్చాత్తామమై తిరిగి మానవ సంస్కృతి వైదికమై వర్రిల్లే కాలంగా ఈ సహస్రొబ్దంలో కవిరజసూయయాగం నిర్వహించినాను. నిరూసించినాను. నిట్రేశించినాను. నూనవ సాహిత్యం సంస్కృతి ఈ స స్రాబ్లినుంచి పునువురస్రతి శ్రుతి. పుణ్యస్ప్రుతి. వూర్హజ్ఞానం - పూర్ణభాష, -పూర్ణభావం -పూర్ణజీవనం సంస్కృతి.

ఈ సంస్కృతికి చెందిన మానవేతివాసం సినారె విశ్వంభరలో ఏమాత్రం లేదు సంస్కృతి అంతటిదని ఇంతటి కవులకే తెలువదు తెలుసుకోజాలని తెలివి ముదిరింది తెలుగు ఆది కవి కందనిది ఆధునిక కవికెట్ల అందుతుంది!

“అజ్బానం ఉరిమి పడుతోంది అజ్జానమని నిలటీస్తే

(విశ్వంభర పుట. 60)

ఈ సినారె మాటలను ఆయనకే అన్వయిస్తున్నాను. ఇట్లా నేను నిలదీస్తుంటే ఉరిమి పడవద్దంటున్నాను. ఇది ఆధునిక విమర్శ కాదు. వీరి వారి వీథి ప్రభావం అంతకంటే కాదు. ఇది వివేచనం. ఇది ఇట్లే ఉంటుంది ప్రవచనం.

ఇక విపేచించి ఈ విశ్వంభర విశ్వాన్ని దర్శింహపేస్తున్నాను చూడండి! ఇందు విశ్వ మౌనవ ఇతిహాసం ఉందని రచయిత రచితం. పిండి కొద్ది రొట్టె. ఈ రచయిత చదువులకే పరిమితం ఈ రచనం. పాతరాతి కొత్త రాతి చరిత్ర

ప్రామాణిక ఆధు "5 నాహిత్య వవేవనం 163 రఘుమన్మ ల పేర చదివినంతకే ఊహితం. ఆదం అవ్వల బువ్వలకే ఆధారితం. రెండు వేల ఏండ్ల ఈవలావలి భూగోళ మానత పరిమితిహాసం- ఆపహాసం. అణు విన్యాసం విశ్వంభర కూసం ఇది. దార్శనికత లేని కావ్యం ఇది. " తుడుచుకుపోతున్నది గతంగీసిన గీత * అనే మాటలో వివేచన పూర్తిగా కొరవడ్డది. గతం లేకుంటే వర్తమానం లేదు. అది లేకుంటే భవిష్యత్త్య లేదు. భారతంలో * గతకాలము. మేలు వచ్చు కాలమ. కంటెనో అనువడించఃడింది. తుడుచుకుపోయేగతమైతే అట్లెందుకు డించుతాడ.? పదార్ధం పరిణావ. శీలం. దానితత్వం అపరిణామం. జడం పరిణామ శీలం-చేతనం అపరిణామ శీలం, గతమేమిటి? అడి వర్తమాన భవిష్యత్తులకు ఓీజం. అది తుడుచుకుపోదు. తుడుచుకుపోయేడి గతం కాదు. అది మంటీ మీడి గీతనా? ఒంటి మీడి పూతనా | తాత్కాలికమనేదే ఈడుచంకుపోతుండి. గతవెంతో ఘనం. ఈడుచుకుపోవబానికి పొడుచ.కొస్తున్నాడొక విక్రాంతి నేత " అన్నాడు. ఎవడా వికాంతి నేత? "అడి ఇగురులెత్తిన సామ్యవేదం - ఎగిసి వచ్చిన (క్రాంతి నాద * మట! సౌమ్యవేదం క్రాంతినాదం ఏమిటి అంటే * మిగులు విలువను [కమ శక్తులు పంచుకోవట* మట! “లతల చేతులు పండించిన ధాన్యం ఒక్క ముంగిట్లో పరచుకుంటే * పరిశ్రమించే శరీరాలకే నిత్య సుఖాలు ప్రాప్తేంచినవట! ఎక్కడ? రష్యాలోనా? అక్కడ కూడా జరుగలేదు! మరోకోణంలో దోపిడీ రాపిడి జరిగింది. రష్యా వంళ్లీ పగిలింది. అసలు సినారె (పస్తుత సాహిత్యరంగంలో చీఫ్‌ సాహిత్య బ్లాక్‌ మార్కెటీర్‌ సాహిత్య ముఠా దొర. అతనొక్కని ముంగిట్లో నే సాహిత్య గుత్త పెత్తనం. ఎందరో ఉత్తమ కవిత్వం వెలయిస్తే వారికి పంచని ఆ (శమ విలువ ఒక్కనికీ ప్రాప్తిస్తే ఇంత (పచార కీర్తి దోపిడి వ్యాపారమెందుకు? అంతా మాటల గారడి. సామ్యవాద దోపిడి. కొడ్డికాలం [కిందట అనబడే బాహ్మణ.లు వేదంపేరు జెప్పి దానికి విరుద్ధంగా జీవించినారు. దబాయించినారు. దాని ఫలితమే ఈనాటి దుస్థితి. ఇదే విధంగా నేడు కొందరు సామ్యవాదం పేరు జెప్పి దానికి విపరీతంగా

ప్రామాజణీక ఆధు ?క నాహీత్య వివేచనం 164 రఘుమశ్య

నడుస్వన్నారు. నలుస్వన్నారు. నామ్మవపేదాన్ని తెలుసుకోలేకున్నారు. ఇదంతా సాహిత్యంలో దర్బారు వ్యవస్థ. దళారు అవస్థ. దరిద్రునికి ఎండమావులు,

ఈరకంగా ఒకరకంగా కొద్దికాలం (క్రింద నడిచిన అధర్మవమ.నే గతం ఈడుచుకుపోలేదు. ఈ గతమే. నేడ స్వాగతం అయ్యింది. అనాడి ఈశ్వర పరికల్పిత సృష్టి న్యాయాన్ని ప్రతిపాదించిన వేదం, పేదజీవనం సామ్యావస్థకు సంపూర్ణ న్యాయం. అప్పుడ ఒకే లిత్యం, శే శితణం, ఒకే న్యాయం, ఒకే ధర్మం, ఒకే నీతి, ఒకే ఖ్యాతి, ఒకే పతాక, ఒకే ప్రతీక. అదే సంపూర్ణ సమాధానం, అడి అర్ధం చేసుకున్నదెందరు ఈనాడు? అడి తెలువకుండా విద్వాంసుల కాలేరం. కవులు కాలేరు. అనబడే కవృలం కారం. కాదనువాడెవడన్నా కదనానికి రమ్మంటున్నాా

కావ్య సృష్టి శా స్తద్భృష్టి వేదమందే సిద్ధాంత నిదర్శనం. అన్యత్ర ఉన్నది కువిమర్శనం.

అన్ని దిక్కులు ఎగురుతున్నయి ఒకే పతాకగా

అన్ని దృశ్యాల అల్లుకున్నయి ఒకే ప్రతీకగా

ఎక్కడ? ఇడి నినాద కవిత్వం. ఇదంతొ 'సమత సాధించే అడుగు మేరకు అట. ఆ సాధన సాధ్యమే. భమ. నేతి బీరకాయలో నేయి వంటిదే విశ్వంభర కావ్యంలో విశ్వంభరత్వం.

చెడిరిన ఉషస్సు కంటికి ఓకట్లే వలల మంగురులై

విరిగిన తపస్సు ఒంటికి మిరుమిట్ల మరుల దొంతరలైై

పిడికి లెత్తిండి ఆ లోభం పృథివీ తలాన్ని వశీకరించుకుంటూ

పట్టిన ఆ పిడికిలి కడ ఊపిరి విడిచిందని

విచ్చుకున్న ఆ పిడికిళ్లు ఆవులించిందని దైన్యం

కదలనివ్వని ఆ వీధుల్లో కదను దొక్కిన పిడికిళ్లు- అనే దానిలో

వామౌణిక ఆధునిక నాహిత్య విషేచనం 165 రఘుమన్న విశ్వమానవేతిహాసం లేదు. బైవిల్‌ మానవకథా కల్చ్పనముంది. అది చేపల వల. మనిషి ధరించే వివిధ భూమికలకు మూలం మనశ్శక్తులు కావ. ఆత్మ శక్తి అనేక జళ్యల సంస్కార వాసనల అభివ్యక్తి అదిమకాలం ఇందులో ఆంగ్లమాన మానస కాలం. విశ్వంభర కావ్యంలో (పకరణాల. అంటూ (పన్శానాల పేర వివేచనాత్మకంగా లేవు. ఇందలి మనిషి లక్ష్య సాధన తెలువని వేదన. అందుకే సర్వనాళనానికి వర్తించే సాధనల.- అణ్వత్త దుష్క్యృతి ఈ కృతికి భృతి.

ఇడి సమగ్ర వచన కవితా కావ్యంగా కనిపించుటలేదు. అనబడే వచన కవితయే. అసమ([గ్రం. ఈశకేరే అజ్ఞానా[గం. చెదురుమదురుగా రాసిన ఖండికలతో అతికించి ఆ ఖండికలకు పేర్లు పెట్టలేదు. అంతే. 'పేర్వ పెట్టవచ్చు. భూగోళమంతా మనిషిబొమ్మ, మట్టిమనిషి ఆకాశం వంటి పేరతో ఆయనగారి లఘువచన కవితా సంపుటాలను చూస్తే అవికూడా విశ్వంభరలో చేర్చితే సరిపోయేది. ఇందలి వస్తువు, చారిత్రక సంఘటనలు, సన్నివేశాలు, సందర్భాలు వున్నా లేవని చెప్పిన తిథులు అసమ. (గతను ఆవిష్కరిస్తన్నయి. కప్పదుంకుడు విచారాలున్నయి.

ఈ మ.నిషికున్న రూపాలు ఇటీవల్‌వే. విశ్వమానవ ఇతిహాసానివి కావు. ఈ మానవుని రంగస్థలం విశాల విశ్వంభరగా వాకొన్నది వివేకానికీ పొసగడు. ప్రాభవ పపచార పరిమితి రంగానికి చెందింది.

మట్టీ నుంచి మనిషి పుట్టెనెట్లో అని ఈ రచయితను ప్రశ్నించండి. అతని భాంత స్పర్శనం బయటడ.తఈండి. విన్నది రాసిండేకాని వివేచించ లేదు దాని మూలం, గుహ నంచి మానవుడన్నది ఎప్పుడు! ఎవడు జూసినాడ.? ఎవడ రాసినాడు? వాడు మాంనాహారి అట! అది మానవ

ప్రామాణీక ఆధునిక నాహిత్య మేచనం 166 రఘుమశ్శ నైజానికి ఆడి మానవతత్సానికి విపరీతం. ఓజ లక్షణమ.ంటే వృతమవుతుంది, జ్ఞాన లక్షణమంంటేనే జ్ఞాని అవుతాడు. అజ్ఞాని జ్ఞాని కాడు. ఆదిలోనే జ్ఞానమ-న్నడి. అజ్ఞానమన్నది. విశ్వంమంటే ఇతనికి తెలువలేదు. అందుకే విశ్వంభర తత్త్వం దర్శనం కాలేదు. అతని విశ్వం భూగోళ గంధం. మౌనవ బంధం. ఆ మౌనవుని రూపాలే అలెగ్తాండరాదంలట! బుషులు మహా పురుషులు విశ్వంభర కందలేదు. గూనికి గోడ మీదిది ఆందేదెల్లా? అందుకే- తొలిపీజం మనసు - తులా రూపం మనసు మనసుకు తొడ.గు మనిషి - మనిషికి ఉడుపు జగతి ఇదే విశ్వంభరా తత్త్వం - ఇదే అనంత జీవిత సత్యం (విశ్వం. పుట 100) అన్నాడ. అర్థతాత్త్వికునిగా. లౌకికునిగా. అర్ధ జ్ఞానం అమిత నష్టం. సహజంగా గానీ విద్యాభ్యానంతో గానీ విశేష బుద్దిని సంపాదింపనివారు లౌకికులు (న్యాయ. 1 - 1-25 ) అన్నది ఈ లౌకిక కవులకు వర్తిస్తుంది. శీ బుద్ది చేతనం గాడు. నిత్యం కాడు. నాశన మొండుతుంది. అట్లే మనస్సు. (న్యాయ. 3-2-8) ఆత్మకు ఇం ద్రియ సన్నికర్ల వల్ల కలిగే జ్ఞానం బుద్ది. అది ఆత్మగుణం. అది మనస్పంయృక్తం (న్యాయ. 3-2-1). ఇచ్చాది గుణాలు నునస్సువి కావు. ఆత్మవి. ఆత్మ నిత్యమైనది. అదే వునస్సును ప్రయోగిస్తుంది. బుద్దిని ఉపయోగిస్తుంది. అందువల్ల ఆత్మయే మంచి చెడ్తలకు కర్త, మనస్సుకాడు. మనస్సు ఆత్మ వశమైనది. ఆత్మ బలహీనమై, అజ్ఞానవశమైనడైతే దాని మనస్సు కళ్తం తెగిన గుర్రాల రథం వంటిడవుతుంది. అందువల్ల మనస్సే ఆత్మ తత్త్వం కానప్పుడు విశ్వంభరా తత్త్వ మెట్తవుతుంది? కాదు. నారాయణ రెడ్డి కవిత్వం అనబడేది

పామౌణీక ఆధునిక నాహిత్య వివేచనం 167 రఘుమన్న విశ్వంభర కావ్య మనబడేది మనస్సును తెలుసుకోజాలనిది. ఇక- ఆత్మ తత్వం తెలుసుకునేదెప్పుడు? విశ్వం భర మానవుని ఇఛ్చాడులు మనస్సువిగా వాకొన్నాడు. ఇఛ్చాడులు ఆత్మని. ఆత్మ శరీరాన్ని విడిచితే ఇచ్చాడులు లేవు. శరీరంలో ఉన్నప్పుడే అవి ఉంటయి. ఈయనకు ఆత్మ తత్వం అగమ్యగోచరం. మనసు వరకే విచారం కొంత. మనసు తొలిజీజం కాదు అది జడం. దాని తొడుగట మనిషి, ఆ మనిషికి ఉడువు జగతి అన్నాడు అది విశ్వంభరా తత్వం కాదు. అనంతజీవన సత్యం అంతకంటే కాదు. మనసు తులకాదు వల. వల చుట్టుక పడ్డవాడు మనిషికాడు. ఆమనిషి శరీరం జగతి - (పకృతియే. ఈ విశ్వమంతట నిండిన తత్త్వమే - సర్వాంతర్యామమే- యమమే

• నియమమే - సత్యమే - శాశ్వతవే.- ఆ తేజమే. - ఆ జ్ఞానమే. విశ్వంభర. ఇది ఆయన రచనలో తెలుసుకోజాలం. ఆయనకే తెలువనిది విశ్వాసులతెట్ల తెలుస్వండి? అడిగో ఆయం అంటే ఇదిగో మాయం అన్నట్సంది. ఇడి అధునిక బాబా కవి శోభ! జడ (పక్కతిలో లొడకొట్టినదే ఈయన గడవిడ. అడి విశ్వంభరా తత్త్వం కాదు. ఇంకొక చోట పలువరింపువలె-+ సృష్టికి మూలం జ్ఞాన వీజం విశ్వంభరా భవమణానికి మూలం శాశ్వత చైతన్య తేజం.......... నిడ్రించదు. జ్ఞానం. నీరసించది. తేజం (పుట - 58) అన్నాడు, ఇడి సత్యమే. ప్రామాణీకమే. వైడిక ప్రతిపాద్యమే. అయనే తెలిసీ అన్నట్టిది కాదు. ఇడి కవిత్వం కాదు. పరంపరాగత తత్త్వం. వినికిడిగా విన్నట్టిది.

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం 168 రఘుమశ్న ఎందుకంటే -

• కమస్సులా కమ్ముకొస్తే తప్పదు మూలభ్చేదంీ (పుట - 59).

అంటూ అజ్ఞానాన్ని చాటుకొన్నాడు. ముందేమో మూలమే జ్ఞానవీజం అన్నాడు. విశ్వంభర భమణానికి మూలం అన్నాడు. అదే శాశ్వత చైతన్య తేజ మన్నాడు. ఇప్పుడేమో తమస్సు కమ్ముకొస్తే ఈ తేజస్సుకు మూలభేదం తప్పదంటాడు. నిథ్రించని నీరసించని తేజానికి మూలభ్ళేద వెంట్లవుతంంది? కలవరింత కవిత్వాల్లో ఇది అత్యాధునికత! వతం ముసుగులోని బాధల్లో భగవంతుడు దొరకడు. ఈ కవిత్వం దొసగుల్లో ఆధునికుడు అరుగడు. ఛేద విచ్చెద పరిచ్చేదాలకు మూలం వర్తించదు. అరీకం.

వెంటనే-

(పభాతంలా కళ్ళు తెరొస్తే

(పసరిస్తుంది జీవనాదం (పుట. 59) అన్నాడు.

అంటే జ్ఞానోదయమయితే జీవనాదం తెలుస్తుందని అర్ధం. అయితే

ఈయనలో అజ్ఞానోదయం ఏమిటో! జీవంలోని నాదం ఆ నాదంలోని జీవమేమిటో అడగండి! పలాయన వాద నాద భమర కీటన్యాయ మాయను.

తనువేమైనా ఆత్మనశంపదు.

కనుమరురైనా కాంతి నశింపదు - (పుట. 58)

ఆత్మళోధన గీటురాయి

ఆర్ష వేదన ఆకురాయి (పుట. 59)

వామాణిక ఆధు నక నాహిత్య వవేచనం 169 రఘుమన్న వంటి మాటలు జ్ఞానపీఠ కవితలు కౌవు. సొధన లేర వాదన వాద్యాలు, గీటురాయి ఆపరాయి. వంటి ఆధునిక వాయి మాటలు, మాట వ్‌రులుకు వరుస రొయిలో కరుసుకుంది. వొనోసే విశ్వంభరా తత్త్వవెతే అత్మ శోధనవెంట్లా? ఉపనిషత్కవిత్వంలో చునసు క్లైం. ఇందియాలు గు[రాలు. బుద్ధి నారద్ధి, ఆత్మరథికుడు. యజమాని, శరీరు రథం, అప్పుడు మనసు బుద్ధి చేతిలోనిద్ర మనసు చేతిలో ఇందియాలు. ఇవన్నీ ఆత్మ చేతిలోనివి, అప్పుడు ఆత్మయే వీజం. సూక్ష్మం. జ్ఞాన లతణం గలది. (పకృతి గత (4శరీర గత) మానవు రికి ఆత్మవీజం. (అడి నకింపదు. దీన్ని గూర్చి ఆవిష్కరించింది బుషులు నేటి దైజ్టానిరులు కారు. నేటి మౌనవుడు కొడు ) ఈ వీజ గతమ్షైనదే మనస్సు, మనను ఆత్మకు బీజం కాదు. అక్ష తెలువపోతే మనసు గందరగోళం మునస్సు సత్యం చేత శుద్ధమభవుతుంది. సత్యమే అత్య అనంత సత్యమే వరమాత్ష్మ - అదే విశ్వంభరం. ఇది తెలువని తూనథ్రుని కథ ఈ విశ్వంభర కావ్యం, చీకటికి ఒల్లు మండుతోంది చీకటి అని పిల్మో అజ్గానం ఉరిమి పడుతుంది అజ్హానమని నిలదీస్తే (పుట. 60) ఇందులో కవిత్తుమెంత పోనీ. ఇదేనేను నినారెడు వర్తింపడదేస్త న్నాను, విశ్ళంభర కావ్యా ?8ి ఆ పేరు తగదంటున్నాన.. తెలువ4 పెట్టిన పేరును ౩ లుసుకునీ తిరగ రామకొమ్మంటున్నాను. సహస కిరణ ముఖాలలో సత్యాన్ని పబోధింజే కాంతిని పడమటి కొయ్యకు ఐంధించి పదును చీకట్ల మేకులు దించి

పామాణీక ఆధు క నాహిత్య వవేచగం 170 రఘుమశన్య

నల్ల నల్లగా నవ్వింది అజ్టానం

ఆ కాంతి ఇంకిపోలేద. మట్టి పొరల్లో

ఆ గొంత మూగవోలేదు ఓకటి రొడల్లో

అడి పొండిండి పునరుత్థానం

అరుణోదయ అంకురిస్తన్న కుదుళ్లలో (పు. 60)

ఆ తేజం విశ్వచరితకు అభినవ భూమిక

ఆజ్ఞానం నవ్య మౌనవతకు అఖండ దీపిక. (పు. 69-62)

ఇందలి వ్యాచ్యార్థం సామాన్యవే.. అంతకే పరిమితమయితే అది కవిత్వం

కాదు. ప్రాచ్య దేశాలు జ్ఞాన విలసితాలుగా, పాశ్చాత్య దేశాలు అజ్ఞాన వాసాలుగా లక్యార్ధంగా తెలుసుకోవచ్చు. పాళ్చాత్యులు ప్రాచ్యులనెంత అణచి పెట్టినా గానీ మరుసటి డినమే. మళ్ళీ సూర్యోదయం వలె ప్రాచ్య డేళ విజ్ఞానం అఖండ తేజంగా అభినన భూమికగా సమర్థించుకోవచ్చు. అయితే దీని వెనుక ధ్వని గర్భితమయిన జ్ఞాన ప్రకాశం - విశ్వ తత్త్యం విశ్వంభర సత్కం బుషి హృదయ (ప్రకాళమైన వేదం. అది సినారెకు వినికిడి స్పర్భనమయితే కావచ్చు గానీ అతశికి స్వాధ్యాయ సాధన దర్శనష్పాతే కాలేదు. ఇక మీదట రూడా ఆ న్వాధ్యాయం ఆయనకెక్కడు. లేకపోతే *ఆ తేజం నవ్య మానవతకు అఖండ దీపిక గా ఎందుకంటాడ.! మౌనవతకు నవ్యత - ప్రాచీనత అనే విశేషణాలుండవు. ఆధంనిక వవాౌనవృలకు అడి అఖండ దీపికగా సమర్థించుకుంటే సమంజసం. పేద విజ్ఞానం- బుషి దర్శనం కాశ్వత భూమికగా దీపికగా వర్తిస్తండి, విశ్వ చరిత్రం విశ్వంభర పవిత్రం వేదంలో ఉన్నంత మిన్నంతగా తర్వాతి మానవ వాజయాలందెచ్చట లేదు. అడి విశ్వంభర

ప్రామాణిక ఆధునికసాహిత్యవివేచనం 7] రఘుమన్న దత్తం- అది నళ్వర మానవ పొత్తం, చెంబు చెరువును గూర్చి చెప్పేదేమిటి? మానవుని బాల్యావస్థలో-

అమ్మ ఒడినే అనంత విశ్వమనుకుని

స్తన్యంలోనే సమస్త మధురిమలందుకుని

బురదను పిసికి బుగ్గలకు పూసుకుని

ఆకాళంలోని జాదిల్లిని అద్దంలోకి దింపుకుని -

కొయ్యగు[ర మెక్కి కోటి ఆమడలు తిరగేసి

కట్టె పుల్లలు పట్టి కత్తి సాములు వేసి

బాల్యకుల్య లీది॥నాడు. (పు. €3.64)

అయితే-- తనలో తాను మెరిసి పలవరించిందడి గానీ, .

యౌవనావస్థలో-

అగుపించిన సౌగసులన్నీ మగువగా వలచుకొని

అల్లుపన్న స్వప్ప్నాలన్నీ ఆకృతులుగా నిలుపుకుని |

తాకిన పూలరేకులన్ని తరుణీ పెదవులనుకు ॥ న్నాడు (పు. 64) అయినే- యౌవన గగనాలంటి తనలో తాను ఎగసి నవ్వుకున్నది గానీ, వ్యద్భావస్థలో-

కట్టుకున్న వెన్నెల గూటిలో కాపురం పెట్టి

"పెంచుకున్న మమకారాల అంచులు ముట్టి

ఉపౌమాజణీక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం 172 రఘుమన్న ఆశించిన సంపదల అందాలపై ఊరేగి కోరుకున్న అనుభవాలను కుత్తుక బంటీగా తాగి నాడు. (పుట. 65) అయితే- నండిమిని తొడుక్కున్న మనిషి తనలో తాను తరిచి ముచ్చటించుకొన్నాడు. తన శరీర పంజరానికి( ముత్యాల గింజలు) నానా రుచంల తిండ్య తినిపించినాడు. పుడుతున్నాడు. చస్తున్నాడు, ఇటైందుకో? ఎవడ చేస్తున్నాడో? చచ్చిన పిదప ఏమవుతున్నాడో? వంటివన్ని సినారెకు పశ్చలే! సమాధానాలు ఆయనకు దొరకవు. ఆయనకే కాదు, ఆయన విశ్వంభర విజ్ఞానపేత్తలకు కూడాను దొరకవు. సర్వజ్ఞుడైన క్రాంత దర్శి బుషి కవికి తెలొసే సృష్టి సత్యాలు (వేద వాజ్మయం) సర్కారి కవి కందవు. సొవాన్యుల కుండే [పశ్శలే ఈయనకున్నయి. దృష్టాంత కవి. సామాన్యుల దృష్టి నతి[క్రమించే కవి దృష్టి విశ్వంభరలో కొరవడింది. “ఇది ప్రశ్నగా మిగిలిన ప్రశ్న" అట! ఆకృతిలో వికారాలు ఆత్మకెంద.కంటవు * అన్నాడు. అంటే శరీరంలో చిక్కిన ఆత్మకు వికారాలు ఎందుకంటవ అనే (పళ్న (పళ్నగానే రేల్చిపల్కినాడు. వికారాలంటినందుశే శరీరం వస్తుందనే సమాధానం అందలేదు. *ఏ రూపమూ లేనిదానికి ఇన్ని విడి విడితొడుగులెందుకు? * అన్నాడు. ఆత్మకు రూపం లేదనేది గహించినాడే గానీ రకరకాల శరీరాలెందుకొస్తున్నాయో తెలుసుకోజాలడు. అగ్నిలాంటీ దాత్మ అయితే ఈ శరీరాలు రావు కదా అనేడి అస్పష్టంగా అనుకున్నాడు. ఆత్మ అగ్ని వంటిది కావటానికి ఏమి పుటం ెట్టాలెనో ఎట్టా సాధన చేయవలెనో తెలుసుకోజాలడు. ఇంతేగాక- అంతటా నిండి ఉన్నదానికి అరలు అరలుగా విడుదులెందుకు? అంటూ అవివేకంగా వచించినాడు. ఆత్మఅంతట నిండి వుండేది కాదు.

ఉపామాణిక ఆధునిక నాహిత్య విపేచనం 173 రఘుమన్న ఏకదేశ. అంతటుండేది పరమాత్మ అని బుషికవి [దష్టువ్యం. ఇది అతిలోక శక్తుల ఆరాధనగా- ప్రాణ థీతికి కల్పించిన దివ్య కల్చ్పనగా వాకొన్నాడు. తెర అవతల చూడ లేని మనిషి పరతత్త్వం (పవచిస్తాడెందకని? (పుట. ఆఅ-౪) అన్నాడు. ఇడి ఈయున నాయి. ఈయనెందుకు తెలువక ఈరకంగా 'ప్రవచిస్వన్నాడో? అతిలోక తత్త్వం - దివ్య దర్శనం అనేవి కల్పించినవి కావు. (భ్రాంత స్పర్శనం గల వారికి ఆ (కాంత దర్శనం కల్పనగానే తోస్తుంది. ఆత్మసాధన లేని కవి రోదన ఇది. మించిన జ్ఞానం వంచనలకెక్కదు. ఈ ఆత్మతత్వ (పకాళాన్ని ఏ చీకట్లు ఆపుతాయి? ఆత్మాహతిలోనే సత్యం అమృతత్త్వంగా నిలుస్తుంది. అన్నాడు. ఆత్మాహుతి ఏమిటి? ఎందుకు? ఎట్లా? ఎప్పుడు? అందలి సత్యం ఏమిటి? దాని అమృతత్వం ఏమిటి? అది ఈయనలో పలవరింపే. ఉపనిషత్తుల్లో (గహించిన దానికి థిన్నమే. ఇతిహాసం లేని ఈ 2000 ఈవలావలి విశ్వంభర మౌనవుడు దీనికి భిన్నపే. ఆత్మతత్వాన్ని ఉకట్లు ఆపలేవని తెలిసినపుడు, అది (ప్రాణథీతికి కల్పించిన డివ్యకల్పనగా పరస్పర విరుద్ధంగా ఎందుకు చెప్పవలె? "అమృతత్వం పైన వుంటే అవనికుంటుందా చావు డిగులు*. అంటే ఈ లోకాతీఠవ్వైనదే అమృతత్వం. అడి అన్నింటి ఆధిపత్యం, అది తెలొస్తే చావు దిగులుండదు. అయితే చావు డిగులున్నదంటే అమృతత్వం పైన సంశయముండక తప్పుదు ఈయనకు. దీస్నే ఒకచోట ప్రాణ థీతికి కల్పించిన దివ్య కల్పన అన్నాడు. ఇప్పుడేవో అవృుతత్వం ఉంటే ఈ భీతి ఎందుకుంటుందనుకున్నాడు? *దిహాన్ని తిప్పలే ని ప్రాణీ

పామాణిక ఆధునిక నాహిత్య వపేచ కం క74 రఘుమన్న

సో౬_.హం అనడం ఎందకని *? - తిప్పలేని వాడు అంటే తిప్పలే.

తిప్పుగల్లిన మానవులుండిన మహా(ప్రపంచ సత్యం వేద వాజ్యయం తెలిసి (పతిపాడించవెందుకని! ఉపనిషత్తలు ఊడిపట్టవెందుకని!

ఉంటుంటూనే పగటీ పలవరింపులవలె-

'పరవెోజ్వల 'సత్యానికీ పడంతున్న (గహణానికీ పరితపించుకుంటూ * ఉన్నాడు ఈ విశ్వంభర మానవుడ. అంటాడు.

ఈ మానవుడు జ్ఞానద్వారం తెరిచాడట! సత్యధ్వజం ఎగ్‌రీసిండంట!। ఆఅ జ్ఞానం సౌశీల్యమట. సౌందర్యమే. సత్న్మమంట! వీటితోనే ఆత్మతత్వాన్ని హేతరీతిలో అనువడించినాడట! (పుట. 56). అయితే ఈ మాటల వెనుక దార్శనిక కార్యకారణ హేతంరీతి లేదు.అదే ఉంటే జ్ఞాన ద్వారం తెరచిన వాడ, సత్యధ్వజం ఎగోరీసిన వాడు "నీ నుదుటనే పొడిచిందా న్యాయ౦- నీకుదుటనే కుడిచిందా ధర్మం *" అంటూ తల బిగిసిన వి,శుత విద్వత్తన *(పుట. 56) నిలదీసి అడగటమెందుకు? విశ్రుత విద్వత్తును తల దిగినినదిగా చెప్పటమెందుకు? విశ్రుత విద్వత్త అనే మాటకో తల విగిసిన తన మంట గట్టటమెందుకు? ఆ విద్వత్త ఉంటే తల విగిస్టి పోదు కదా! అది విశుత పునీతం. ఓహో! ఇడి విశ్వంభర తల బిగిసిన కవిత్వమేమో।

ఈ మానవుడు ఉలిక్కి పడితే ఊహా స్థంభం విరిగి పడింది. కానీ జూన స్థంభమే అయితే గట్టిగా ఉండేది. అది కొరవడింది. భూగోళం మీదనే తిరుగుతున్నాడు. ఈ గోళం *ఏ అద్యశ్య హస్తం విసిరిన కందుకమదిీ. అయితే ఆ హస్తం ఎవరిది? ఎట్టిడి? ఏమి చేసింది! చేస్తంది। దాని గూర్చిన జ్ఞానం ఈయన ప్రతిపాడించిందెంత ఇందు? ఈ మానవుని జ్ఞాన పిపాసకేవలం భౌతిక వస్తు అవిష్కరణాలకే పరిమితవంంయ్యిండి? వాటివల్లనే దుఃఖం తీరుతుందనుకున్నాడు. అడి చేకూరలేదు. దూర (శవణ- ఆకాళ వాజీ- దూర దర్శనం, మరమనిషి నక్షత పరిళోధన వంటివి తెలుసుకొని తెరమీద

తెరవెనుక ఆడుతున్నాడు. ఆడిస్తున్నాడు. మృత్యువును దూరంచేసే మందులు

వామాణిక ఆధునిక నాహిత్య విషేచనం 175 రఘుమన్న చేస్తున్నాడట! చూపులు చూడని సూక్ష్మాలు, చూస్తున్నాడట. అయితే ఆ గర్భంలో పొదిగిన విశ్వతత్త్వాన్ని గుప్పిట్లో దిగవట్టినాడన్నదడి తప్పు. అది విశ్వతత్త్వం కాదు. భస్మాసుర నాళం వలె స్వయంకృత నాళం. అడి విజ్ఞాన సత్యం కాదు. వినాళ బుద్ధి. వానితలలో అట్టహాసం మహోదధిలా ఉరిమింది. *అందాక వచ్చిందా నీ అహంకృతి అక్కడే మొదలవుతుంది మానవ సంస్కృతి *(పుట. 78). అంటీ,ఈ అహంకారం నాంచే వూనవ సంస్కృతి మెొదలయ్యిందనటం వివేచనకు వర్తించదు. అహంకారం అజ్ఞాన లక్షణం. ఆదం అవ్వలది కావచ్చు. అజ్జానం నుంచి సంస్కృతి మొలువదు. సంస్కృతి జ్ఞాన సుకృతి. ఆత్మ ప్పుతి. ఆనంద శ్రుతి. విశ్వంభర మానవుని అహంకార సంస్కృతి నుంచి తెలిసిందేమిటంటే- కలికితీపి కలిమితీపి కడ.పుతీపి కలిసి ఆదే నిరంతర నాటకం కడకు మిగిలినయి సుడి గుండాల్లు దీనికి ముందు మౌనవుడు- *కన జ్ఞానం సృష్టి సమస్యా పూరణం తన ధ్యానం మూల రహస్య (పేరణం * అనుకున్నాడు. ఈ పూరణం ఆ గేరణం తెలిసితే అట్లా బతుకు సుడిగుండాల్లో చుట్టుక పడేది కాదు. తెగిపోయినా ఊపిరి గుకవలసిండి కాదు. "దృష్టి కందని స్యష్టిఉందేమో- సృష్టి కందని దృష్టి ఉందేమో “ అని సంకయగస్తుడు కావలసింది కాదు. దానినుంపే మఃక్తికి మార్గం దొరికిందకు, పంచ భూతాలకే మొక్కినాడట. అతిలోక శక్తుల సంస్క్మరణం చేసినాడు.

పామౌాణీక ఆరు క నాహిత్మ వవేచనం 176 రఘుమన్న

నమ్మకాలు పెరిగినయి. మతాలయినయి. ప్రార్థన మండిరాలయినయి, తర్వాత మనిషిని మనిషి చంపుకు తినే చౌరన్తా మారణకాండలయినయి.

ఇదంతా బైబిలు మీద నడిపిన విశ్వంభరం. శైవ వైష్ణవులు చెక్కిన కథల మీద ఖురాను పైగంబరం. బుషిహృదయ (పకాశత వేద (పతివాడిత విశ్వంభరానికి ఇది పప్రతిరూల దుమారం. సినారె విశ్వంభర వికృతమానవ ('పక్కతికే పరిమితాకారం.

*మూలతత్త్స్వం ఒక్కటైతీ ముసుగు లెందుకు ఇన్ని

పరమార్థం పవచించే లక్ష్యం నరబలులకు దారి తీస్తుందా *(పుట, 82) అన్నాడు.

మూలతత్త్వం తెలిసిననాడు- పరమార్ధ లత్యం తెలిసిననాడ వైదిక జీవనం నాడ ఈ ముసుగులు లేవు - నరహత్యలు లేవు. సినారీకు అంతదాక అందలేదు చేయి. చడివినఎం. ఏ. పరిమితానికే అండిండి. చూపండిన కాడికే సురలోకంగా (భమించినాడు. అసమర్ధ పలాయన మానవుని చుట్టే పరిభ్రమించినాడు. అమ్ములనంచి అజ్వ(స్తాలదాక (పేలింది. అడి సంస్కృతి మూల హేతువు ఎట్లవుతడి? అడివాని విజ్ఞాన ధాతువెట్లవుతది? ఈవినాళ హేతువు ఈ విజ్ఞాన ధాతువు - సంస్కృతి కాదు. దుష్క్యతి. గుహనుంచి మహలులో దాగిన ఊగిన రోగమడి.

అంతా నుదుట రాసిఉందంటే అన్నది ఈ సినారె ఊరి ఊర్పరి అంధ విశ్వాస గంధమే. ఉదాత్త మానవ తత్త్వం కాదు.

“విధి పరిధిలో చం'క్రమిస్తుంటే

వివేకం పెర్‌గీది కాదు * అన్న ఈ విచారం అత్యంత అజ్ఞాన విలసితం. *విధిర్విధాయకు *(న్యాయశాశ్తం) విధిని అనుసరొస్తేనే వివేకం పెరుగుతుంది. విపరీతమైతే తగ్గుతుంది. జ్ఞానపీఠవాటమైన పలుకులో వివేచనం ఎంత? శరీర విధికి ఫిన్నమైతే శనమువుతుంది. ప్రకృతికి థిన్నమైతే.వికృతి అవుతుంది. ఆత్మకు

భిన్నమైతే దురాత్మ అవుతుంది. సూర్యాగ్నిని అనుసరించకపోతే భూమి సున్నవుతుండి. ఆ సూర్యుడు ఖగోళచం[కమణంలో (కమణుడు. ఈ విశ్వమంతా మూల తత్త్వ విధికి వధీయం. ఆధారధేయం. ఈ ప్రాధేయానికి వర్తిస్తేనే వివేకం వస్తుంది. లేకుంటే చస్తుంది.

ఒక్క శరీర విధికి భిన్నంగా వికమించి వార్థక్యాన్ని దూరం చేసుకోగలడా సినారే జ్ఞానపీఠం? ఈ అనుభవాంకితం ఈయన చేసినదెంత?

అమ్ముల నుంచి అజ్బ(స్తాలదాక సంస్కృతి ఎగజీమ్మ బడ్డదన్నాడ.. “అది

విశ్వగోళవిధ్వంసనీ మన్నాడు (పు. 96). దాని ఫలితం సమజీవన దహనం అన్నాడు. ఇట్టిడి సంస్కృతి కాదు. దుష్కృతి. దీన్నే సంస్కృతిగా భ్రమించిన ఆధునిక కవితిలకం -

ఎగుడు దిగుళ్లు తప్పవు

ఎదురు దెబ్బలు తప్పవు - అంటూ తిరిగి చూసుకున్నాడు. అరిగిన చెప్పులు మోసుకున్నాడు.

*బుషిత్వానికి పళశుత్వానికి

సంస్క్యాతికి దుష్క్యతికి* అంతరం గుండె పోటొచ్చినప్పుడు గుర్తు వేసుకున్నాడు. అంతే! ఏమిఫలం? గుండెల బలం ఉన్ననాడే గుర్తెరిగి కరిగి పెరిగి, ఆ బుషిత్వం - ఆ సంస్క్యృతిత్వం కవిత్వంగా ఆవిష్కరించలేక పోయినాడు, మౌటలు ఐందయినా మరణకయ్య వాలకంగా ముగిసింది ఈ విజ్ఞాన పీఠకవిత్వం. ఈ విశ్వంభర మానవత్వం. సృష్టి సమస్య పూరణమేమిటో ధ్యాన మూల రహస్య (పేరణమేమిటో విశ్వంభర తత్వమేమిటో తెలువక విహ్వలుడైనాడు. ఆదం అవ్వల విశ్వంభర విధానంలో బుషిత్వం లేదు - ఆ సంస్క్యతి లేదు. ఆదానికి వేదానికి సంబంధమే. లేదు. ఆదం అవ్వల నుంచే అణ్వస్త్ర ధాతువు. వేదం నుంచి ఆత్మోన్నతి హీతువు. అది కోతి దువ్వృతి. ఇది నీతి సంస్కృతి. విహ్వాలత్వమే విశ్వంభర కావ్వ కవిత్వం.

పామాణిక ఆధునిక సాహిత్య విపేచనం 178 రఘుమన్మ ఈ హింస గెలుపొతుందా - గండెలను కలిపితే గెలుపు వినాశం జరిగతీ కాదు - వివేకం పెరిగొతీ గెలుపు సమరం రగిలించేడి ఫీతి - సహనం వర్తించేది ప్రీతి అనురాగ కాసనమే అసలైన రాజనీతి. పరిపొలన చేసిన వ్యాఖ్యానం పరమ ధర్మం జరిపిన (పన్గానం అంటూ ధర్మపథాన్నిఘోషించినాడు. బాగుండి. అయితే అడి అమ్ముల నుంచి అజ్వ'న్తాల దాక ఎదిగిన మానవుని ప్రన్గానంలో ఎక్కడ కన్పించిందో చెప్పజాలడు. గుహనుంచి దాగవేసిన మహలు మానవుని ఏ మజిలీలో ఆ ధర్మ పథం దర్శించినాడో చెప్పజొలడు. ఇది ఈ 2000 శ్రీస్తుశక శకలవికల విహ్వల భావాల చెవుల కవుల అతుకుల చరిత్రల దొరకదు. తోడక మురికి పీరిన బాయిలో తొంగి చూసేవారికి తత్పూర్వ జలకణ గుణగణ పరిగణన మందదు. పలవరింవులకే పరిమితం. అందుకే ఈ పరిమిత ఇతిహాసం అలెగ్జాండరు క్రీస్తుల అశోకుల నుంచే గాంధీల వరకే కుత కుత ఉడికిన మానవ ఇతివృత్తం. అట్టహాస గతుల తిథుల నిమిత్తం వర్తిత పొత్తం. విశ్వంభర కావ్యారంభం ఆదం అవ్వలతో ముడి పడ్డడి. మట్టీ నుంచి ఆదం సృష్టింపబడితే అవ్వ వాని డొక్క పక్కటెముకతో చేయబడింది. ఇట్లా చేసింది ఎవరు? చేస్తే, జ్ఞానఫలం నిషిద్ధం ఎందుకు కావాలె? ఆ జంట అజ్జానంగా ఎందుకు చేయబడ్డారు? ఎట్లా చేయబడ్డారు? ఆ చేయబడ్డడి యౌవన దశలోనే గానీ శిశు దశలో కాదు. సైతాను

చ్రామాణీక ఆరునిక నాహిత్య విపేచనం 179 రఘుమన్న (పేరణతో ఏథెన్సుతోట ఫలం తిన్నారు. జ్ఞానం అప్పుడు వచ్చిందట. జ్ఞానం అప్పుడు వచ్చిందట. జ్ఞానం ఇచ్చే పండంను వారిదేవుడు ఎందంకు నొషేధిస్తాడు? ఈఆజ్ఞను ఉల్లంఘించి వారు ఎందుకు (పవర్తించినారు? అహంకరించినారు? ఆ అహంకారం నుంచే సంస్కృతి మొదలయ్యిందట. సంస్కృతే విటోఇందులో తెల్వలేదు. (పక్కతి దృళ్యం- సూర్యోదయం - అస్తమయం - పూత కాతలు- పుంగిరి పూతలు. ఆ జంట ఊపిరిలో ఊపిరి మ.ంచు కొన్నారట. ఇంతలో జీవితంలో ఒక మలుపు డిరిగిందంట. సృష్టి కుదుళ్లను తవ్వి చూసినాడు ఆ మానవుడు. ఏమిటడి అంటే నిప్పును ఊడినాడు. నీటిని ఎగజీమ్మినాడు. ఆవార సత్వంతోమనిషి విశ్వాన్ని ఆత్మీకరించుకొన్నాడు. విశ్వాన్ని ఆత్మీకరించుకుంటే అహంకార సంస్కృతి రాదు. అంటే ఆత్మీకరించుకోలేదు. అట్టివాని మనసులో సుప్రభాతమయ్యింది. అనేక రాగాలు తీసిండు. (ప్రకృతికి పాలాంతరాలుగా కూసిండు. ఇంతలో మనసులో ప్రకంపనం కల్లింది. ఆ (ప్రకంపనం ఎవరిది? సృష్టికి జీవ హేతువుడి, మూల కారణ తత్వానిడి. మనసు జడం - ప్రకృతి జడం - ప్రకృతిలో మూలకా రణంచేతకల్లిన ప్రకంపన ఆమనసులో కూడ కల్యతుండి. ప్రకంపన కారణమే పురుషుడు. పరమాత్మ, ఈ (ప్రకృతి పురుషులు వేరవేరని తేలిసితేనే జ్ఞానం - విద్య అని సాంఖ్యదర్శనం పేదోక్తంగా తెలిపింది. ఇట్టి వివేకం ఆదం అవ్వలో కల్లలేదు. వారి వారసుల్లో కల్లలేదు. అండంలో ఏముంటుందో పిండములోఅదే ఉంటుండి. అయితే పిండంలో ఏముంటుందో (హ్మాండంలో అదే వుంటుంది. ఈ భావనయే ఇది - (పకృతి పలికినది కృతిగా కృతి నిలిచింది మానసాకృతిగా

ప్రామాజీక ఆధునిక సాహిత్య వవేచనం 180 రఘుమన్న అంటే పకృతి ప్రతిరూపం మనిషి ఇట్టి మనిషికి మనస్సు తెర మీద క కవితాత్మపరమహంసలా కడిలిపోతున్నడి అన్నాడు. అయితే పరమహంస సంస్కృతి ఏవింటో సినారె చెప్పజాలకున్నాడు. పరవుహం'స కవిత్వతత్వమ.-౦టే గదా అడి చెప్పగల్లేడి! పలవరింపుల వలే పలికిన మాత్రమే. కాకపోతే విశ్వంభర మానవుని జన్మ * పోగొట్టి కొనిపొందిన స్వర్గంగా * ఎందుకంటాడు? శరీర ధారణం స్వర్గంకాదు. స్వర్గమంటేమిటో మాటవరుసోే అన్నాడు. ప్రకృతి భోగమే స్వర్గమనకుం సినారె వపేక వచనమౌా। కాళ్లు వణికిన నరులకు అంటే ఐలహీనులకు నిష్కామ కర్మబోధగా వాకొన్నాడు. ఇది కూడా తెలిసి తెలువని వాలకమే. కామిస్తూ (కోరుతు) కర్మలు చేస్తే దుఃఖంరావచ్చు. కోరకుండ కర్మలు చేస్తే సుఖం వస్తుండి. అంటే (పతి కర్మకు తగిన ఫలముండి. అదే కావాలని పరితపిస్తే ఆయాసం ఎదురవుతుంది. పరీక్షలో పాస్‌ కావాలని ప్రయత్నిస్తే అదిత ప్పితే దుఃఖం. అట్లా కాకుండా ద్వంద్వాతీతంగా కర్మ చేస్తే వూనసిక స్టితి స్థిత (పజ్ఞం. దీనికే కర్మఫలత్యాగమంటారు. మరోమౌట ఇట్లానే * ఆత్మకు అద్దంగాశలా ప్రకృతి ఉందరీ వాడు. శీలా (పకృతి జడం. ఆత్మ చేతనం. ఈ చేతనానికీ ఆ జడమద్దం కాదు. ఈ జడీశల్చా సౌందర్యమే రాసాకృతి రసాహంకృతో. దీనికి అణు వ(స్తాహంకృతికి అంతర మేమిటో తెలుసుకోజాలడు. ఈ వళానవ్చునిది వింత వునస్స్ను. వుడిరాజీ కళ్ళలో వడబోయపడ్డాడు. వాని మనసొక రోదసియట. ఒక వృత మూలమట. ఒక మహో సాగరమట. వునసు వ్యాపక లతణం కలదే కాని అనంత రోదసిని ఊహించజాలదు. జాలకనే అనంత మనుకుని అంతకే సరిపుచ్చుక స్థంఖించి పోతుంది.

రోదసికి తెల్లపూత పూస్తే అది వెలుగు. రోదసీకి నల్లరంగు పులిమితే అది చీకటి. ఇది కూడా సినారె సామాన్య ఊహ. రోదసికి భూగోళం వలె వెలుగు ఓకక్లు ఉండవు. సృష్టి ఆరంభం నుంచి అంతమయ్యేదాక అది వెలుగు కాలం. అది అనంత ద్యుతిమీద ఆధారం. ఆయా గ్రహ నకతళాల గమనంలో ఒక దానికొకటి సంబంధం వల్ల వాని వాని ప్రకాశ పతిరోధభాగాలకే నలుపు. అంతే! రోదసికంతా ఆ ఓకటి వర్తించదు. అర్ధ జ్ఞానం అమిత నష్టం. ఆడి మిథునం ఆదం అన్వలు నేటికి ఏడువేల ఏండ్లు రెండ, సంవత్సరాలకు ఒకడు పుడితే పదిఈతల జన్మకాలం. ఈ పడి ఈతలకు మరి పదిమంది ఇకవారికి పడి- మరి వారికి పది అంటూజనాభా లెక్క తీస్తే నేడున్న 600 కోట్ల (ప్రపంచ జనాభా ఏమాత్రం కాజాలదు. కాబట్టీ అది కాల్చనిక మైన ఆడి మిథునం. ఒక మిథనం నుంచి పుట్టగా చావగా ఇన్ని కోట్ల సంఖ్య మిగిలింది లెక్క పేస్తే సృష్టి కాలం కోట్ల సంవత్సరాలకు పోతది. 7పేలు కాదు. కాలగమనంలో క్రీ.ళ. అజ్ఞానరకం ఆంగ్లేయ కకం. వేదం (ప్రకారం ఆది మౌనవులు అనేక మిథునాలు. జీవాత్మలు అనేకం. అనేక గుణకర్మల వాళ్ళు ఒక్క మిథనంలో నుంచి అందరు పుట్టటకు అవకాళాలెట్లా! వేదం ప్రకారం ఈ సృష్టి జరిగి 197 కోట్ల సంవత్సరాలు. ఆడి మానవులు అనేకం. అమైథున దళలో ఉత్పన్నం. వారిలో జ్లానులున్నారు. అజ్ఞానులున్నారు. ( ఆర్యులు- అనార్యులు ్సి

ప్రమాజీక ఆధ ?క నాహత్య విషేచనం 182 రఘుమశ్య

• విజానీహ్యా ర్యాస్యేచ దస్యవళీ (బు. 0). జ్ఞానుల్లోని వారే ఆడి బుషులు నలుగురు, అగ్నివాయు రాడిత్యాంగిరసులు. సృష్టి సృష్టిజ్ఞానం వీరి హ్యదయ. (ప్రకాశతమే.. అదే వేదం. ఇడి సీనారెకు లేక పోవటం వల్ల నకిలీ ధువ పత్రం వంటి బైదిలు గందరగోళం ఈ విశ్వంభరకావ్యం, ఇట్టీ ఆదం నుంచి మన అజ్వత్రు మానవుని మనస్సు అధునికొనికీ ఉ(గ్రరూపం దాల్చింది. వె(గెత్తి పిడికిలె త్తి ఎరగా నవ్వింది. విశ్వ విచేత రాజమ(ద విడలేని లోభం చేసిండి విలయ విహారం. అధర్మం కాలుదువ్విండి, చివరికి -
• అడి జరిపిన జైతయా[తలో అంతటా శవాల కుప్పలో ఇడి నీతుడి విజయం - ఇంక ఏలుకో శ్మశానాలను ఎదురు లేనిడి నీవిభవం - ఇంక పీల్చుకో విషపవనాలను కట్టుకున్న అహంకార దుర్గం- ఏమిటీ! సెధించిందేమిటి అంటూ హింస గెలుపు కొదని తెలుసుకొన్నాడ- సినారె. ఈ (ప్రశ్న పళ్నగానే ఆధునికంగా మిగిలింది. చివరికి ఈ ఆధునిక కవి పుంగవుల నోట పరిష్కారం పలవరింపే పవచింపఐడిందడి.
• అనురాగం చేసే కాసనమే అసలైన రాజనీతీ పరిపాలనకు చేసిన వ్యాఖ్యానం

వామౌాణీక ఆధు "క నాహిత్య వషేచగం 183 రఘునుశ్య

పరమధర్మం జరిపిన ప్రస్థానం

ప్రజాహితమే. అభిమతంగా -

దయాగుణమే. (పియబుతంగా

ఎల్లలు దాటింది ఆధర్మ రథం

చల్లగా సాగింది ఆ మనోరథం-

అయ.నే అనురాగ ళాసనెర-1పరమధర్మ ప్రస్థానం, ప్రజాహితం, దయాగుణం వంటివి వైదిక ధర్మస్వామ్యంలోనే ఉండినయి. రామాయణంలో వుంది. ధర్మశాసనానికీ సామ్యావస్థ, సంతులన సంస్థ. సర్వహితపరితుష్టం. వైడిక విశ్వంభరా తత్వ విశిష్టం. ఇడి సినారె విశ్వంభరలో లేదు. అందుకే వేదమే సంపూర్ణ సమాధానంగా స్వాధ్యాయం చేయాలె. చదువులు సార్ధకం కావాలె ధర్మం ఆధారంగా నిలువాలె. మానవ జాతి తొలి వాజ్యయవమ్టైనవేదం బతంభరామయం- విశ్వంభరామయం (అసతోమౌసద్గమయ)

కవిత్వం కవిత్వంకోసమే

ఆధునిక కవిత్వం పాశ్చాత్య (ఫీవర్సు బ్లాంక్‌వర్సు అన.కరణంలో * వచన కవిత్వం పేరదించుకున్నదంతా సాధారణంగా కవిత్వం కవిత్వం కోసమే అయ్యింది. జన హృదయాలకు దూరమయ్యిండి. జనుల యోగకేమాలకు అందకుండా కల్తీ వ్యాపారం పెరిగినట్లే పెరిగింది. అనబడే కవుల సంఖ్య "పేర అసంఖ్యాకం. నాలుగతరాలు నేర్చిన వాడెల్ల ఈ కవిత్వం పేర కొం..దాలు నింపుతున్నాడు.. వచన కవిత అనే ప్రకియలో కంటే వచనంలో పేర్చితే సరిపోతుంది. ఈ (ప(కీయ కవిత్వం ఆధునిక నాహిత్య దళారి దర్చారయ్యిండి. ఇంకా చెప్పుకోవాలంటే ముంబయిక్షేర్‌ మార్కెట్‌ స్థాయికీ చేర్చబడింది.

వచన కవితా ప్రక్రియ, పద ప్రయోగం తికమక భావం సాగుతుంది.

పౌమాణీక అధునికసాహిత్యవేేచనం ర్య రఘుమన్న అస్పష్టత అయోమయం దాని స్వభావమయ్యింది. విశ్వంభర కావ్యంలో కొన్నింటిని ఇక్కడ ఉదాహరణంగా వివీచించండి. ఆ తెరకు అడ్డిన అద్దాల విళ్లల్లో మిణుగురులు కను రెప్పలు మిటకరించాయి చిచ్చుమద్ద ల్లోంచి చిమ్ముకొచ్చిన పచ్చి వెలుగులు పాలమీగడల్లా పరుసుకున్నాయి. అవిరిలో ఆ నీలి తెర అంటుకున్నప్పుడు అడ్జిన విళ్లలు చిట్లిపడ్డాయి. ఎంతగా మబ్బు లెదురు చూశాయో చూపుల సోపొనాలపై సాగివచ్చి తమను పిండుకునే ఆ తపనఏదని - ఏళ 6652026066 0వ 6 6060ల వ 0466060600 0000654 2 సాగుతున్నది నాసహచరి తీగలు వెయ్యి మెలికలు తిరిగిపోగా నవ్వుతున్నడి ఆ రసరురి పువ్వులు పదునెక్కి దూసుకు రాగా ఏమిటిడి? ఈ నదీ గర్భంలో ఎడారిపడుకున్నది పొంగే అలలను మింగేసి మండు టిసుకను నెమరేస్తున్నది.

ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం 185 రఘుమన్న

మళ్లీ కుదుట వడ్డ మనసుకు

గుహలో మబ్బులాంటీ గాండీంపు

లంఘిస్తున్న రెండు అగ్నికణీకలు

ఒకనిషీధంలో నడుస్తుంది రాగాత్మనదీ తీరంలో

పసితనం పరవశించిన రెండ. ఓకటి కళ్లు ఈద.తన్నాయి

పండ. వెన్నెల పారావారంలో

మతాలు చిందించిన మనుషుల రక్తాన్నీ

ఘ్యతంలా డిగిమింగే దీపాలను.

వలకబారిన కొయ్యల మీద ప్రవహిస్తున్నాయి.

సెలయేళ్ల మెలీక పరవళ్లు పసిలేళ్ల అలల కాళ్లు

చక్కని ఇంద్ర ధనుర్వర్ణ వాహినులు

మొక్కవోని మధుమౌస హాస వనులు

ఇవీ విశ్వంభర కావ్య మెదళ్ళు!

ఆధునిక (ప్రజలారా ఆయితయి రేచీకటి కళ్ళు!! త శశ

దిష్యభావాను శాసనం కాపష్యమ్‌ రఘువున్న రాచవనవయలు అ, అలల అలల అల అలఅలఅలఅల శాల శిల

1. రామబాణం (కావ్యం 93 8
2. కవి శాసనం- కవిరాజసూయయాగం (కావ్యం-2 000)
3. ప్రామాణిక సాహిత్య వివేచనం ((/ 99 7-2000,
4. వేదమే సంపూర్ణ సమాధానం డం త్రమే (బ్రహ్మ (వైదిక (స్త్ర, వవేచనల్స
5. ప్రామాణిక మహాభారత వివేచనం
6. ప్రామాణిక పురాణ వివేచనం
7. ప్రామాణిక భాషా వివేచనం (వికృత భాషలకు ప్రకృతి వేదలావ్య
8. ప్రామాణిక పరిశోధన విధివిధానం
9. ప్రామాణిక ఆధునిక సాహిత్య వివేచనం
10. ప్రామాణిక జానపద సాహిత్య వివేచనం
11. పరిష్కృత విద్యావిధానం- పరీక్షా సంస్కరణలు
12. మహా ప్రపంచం ( కావ్యం) (అముద్రితం)
13. వాల్మీకి రామాయణ వివేచనం (అముద్రితం) శశ 3

య నా ఇ (౯ రు ఛ్‌ 6 శస రీ

|” వ ణ్‌. శ్‌ ప ః" ॥ ॥ గ్‌ న స న ఖు | ల క ్ట న్‌ = మాలల... ఉత చతురో వేదాన్‌ పృష్టతః పశరం ధనుః జ. ల నం స గ క కరాడి . ర ఇదం బ్రహ్మామిదం క్షాత్రం శాపాదపి శరాదపి 1 చి యయ ము ల | న స న క. | - ఖ్‌ వ మాలో నాం. స్‌ స ॥ లక్‌" ॥ | . వ లా టా |. స |. ॥. న ప... [ క . ॥ | | త జలగ ల ర | రాక చ. |!

• నన ను అం యం లం ల్‌ ల. పాష్థాకక లక న. శం న ల టం తు లం | _ యర టం ననా + . క హ్‌ యం [1 ల! గా, కా క శః 1 వ. , మ న ర! ల్‌ ఇ ర త మక్‌. వ | లా రల నక రట అ శ 2 వంగే గం. ౯. ప భక , వ. ఇ న బయ 0" వన... ళ్‌ జ. ౪, క / | . ల లం ఖీ ఫా. న్‌ నం నం. దే ఎ మ తో ర _ వ. - ర క్‌. ౩జీ న. న్‌ు " కు [ (1 య. జై మ స . సం భన న్‌ు జ టి ౬ ఉ /