Telugu Prabodha Sravanthi - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

రం ల స చా నట భట ఆ టు. న లం చం నం వ న ము క కక ౧ క ను మ న సస న రాలు శే నం ర యు... కనా టర ల చా త నపేల్ల్‌ | ను. క? య వజ నం టట న టు చీ సంత ర న ” 2 ను ఇత క స 4! | కన్‌ ఫే శస . నన టై హా ఖం. యాల మం వ. ల వ్‌ | క టీ ( ఎ హక పంట కీ పను . న నం చాప శ న్‌ మ క్‌ న ఎ న తా క ఇష్ట 5 తపు . ప ఇ టా స. ప. కా. య స. క. ఇటే | నాలో న. .. క ర. క ౩ మ సంపు న రం ఇర. వష (త లం ప ౯. న్‌ శ క ల టం ఇస్టీగ క స్తా కా స 1 శ న శ నా. క క కే. మం న లో న! వ హా ఫర. తం ఇ క్‌ ] న జ్‌ ఫ్‌ ననా భి మ్‌ యం యన గ్‌ టు. క వ కటిని నా వ న పం స వ్‌ లే. [న క్ష ల్‌ శ మ లో సల్ల సళ న ఓ పా! న న న. న నం న క 1 న ' న టం. ా మళ. " నతో రము నా టై ఇట టల్‌ గ్‌ ట్ట టం టల న క్‌ ల యు న మం యు న న సన జ్‌ ప ల్‌ క్‌ ఇ గ య 92 టమ” బీ లో న శ్‌ అమన లన స... స ల శ ర. వ | నే క నంట కా! 4 ల ల్‌ క ల ॥ నం లం. గ పలు ల! సన ల ౨. 7 న ప. క! ట్‌ ట్ర న. (1. ర్న ల న పైన ల న. పు ల యేం లటు నాల్‌ లే పం టన. న. _ . ॥ ఖీ న | జ గ ః బ్‌ ॥ |

ఓం ప్రబోధ స్రవంతి గురుదేవులు ్రీ/ కందుకూరి శివానందమూర్తి గారి వ్రబోధ సారములు [07 ౯౧౫౫౮౭18 01౧౦41440౧ 0౧1౫ కగ౧166 1౧ *&జ/ 1990

( లే ఖో ం ధ్‌ గ (/ స | ( . క్‌ సమా మజా

విన్నపము

గురుదేవులు మాయందు అనుగ్రహంతో అప్పుడవుుడు చెప్పిన కొన్ని ముఖ్యమైన బోధనలను క్టుప్తంగా ఒక చోట చేర్చుకొని, వాటిని చదు వుకొని మననం చేసుకొనటానికి వీలుగా ఉండవలెనని ఈ వ్రచురణ ఆశయం. ఒక్కొక్క భావము ఎంతో వివరంగా రెండు ముడు బోధ లలో చెప్పబడియున్నా, సారాంశము మౌత్రము. క్టుష్తము చెయ్యబడి యున్నది. ఇలాంటివన్నీ కలిపి ఒకమారుగా చూచుకుంకు, ఒక విధ మైన సమగగ్రదృష్టి కలుగువచ్చునని ఈ విధంగా 'సేకరించితిమి.

ఇందలి భావములు, వివరించిన అంశములు, ఏదో ఒక సంప్రదాయ మునకు అనుగుణంగా కనుపింవక పొవచ్చును. వురాణముల యందు, శాస్త్రములయందు చెప్పబడి, మన మందరము ఎంశిగియున్న సంఘటనల వెనుకనునన్న సత్యదృష్టి, గురుముఖంగా గ్రహించటం ఆర్ష నంప్రదాయ మందు అనాదిగా నున్నదే! గురుముఖంగా వెలువడిన వివరణలకు శాస్త అధారములత్తో నహ్బృదయతతో అన్వయించు కొనవచ్చును. వారి అను భవజ్ఞానమే మాకు ప్రమాణము. అట్టి నమ్మకం ఉంచుకొనలేని వారు, వీటిని విమర్శించే ప్రయత్నం చెయ్యవలదని మా ప్రార్ధన.

ఒక మహాపురుషుడు చేసిన బోధలు, ఉద్దేశింపబడిన వారి అర్హత లకు అనుగుణంగా ఉంటున్నవి కావున, కేవలం ఆ బోధలను మాత్రం దృష్టియందుంచుకొన్సి వారి వ్యక్తిత్వాన్ని అంచనా వెయ్యటం పరిమిత దృష్టియే! కావున ఇట్టే (ప్రయత్నం చెయ్యవలదని మనవి.

దాదాపు పదునైదు సంవత్సరములుగా ఒక మహాప్రవాహంగా వెలు వడిన బోధల స్రవంతిలో ఏవో కొన్ని ముఖ్యమైనవి ఎన్నుకొని ఇక్కడ 'సేకరింపబడినవి. ఇవి కొద్దిశాతమే! . తత్త్వన్తుతితో కూడా చేర్చి మేము (గ్రహించిన విధంగా వ్రాయబడి ఉన్నవి. ఇందలి తప్పులను విన్మ రించి మన్నింవ ప్రార్ధన. ఇవి చదువరులకు లాభించిన (ప్రచురణ ఆశయం నెరవేరినట్టుగా గుర్తించెదము.

ఇట్టు భక్త బృందము

| జే ప య... వ్‌ ఫీవో (| వవావాళ గ్గ ; (ట్‌ క్‌ ఫి మాతృమూర్తి శ, గంగాదేవికి భక్తి ప్రపత్తులతో అంకితము

(| హా. చ! | కా.

సందేశము సృష్ట్యాదినుండి ఈశ్వర (ప్రకృతులకు కరిగిన ధర్మనంబంధము మహా త్ములకు అనుభవసిద్దము. వారి వాక్యములు పరంపరాగతములై నప్పుడు, (వ్రచారము చ్రేయబడినన్థృదు వైరూప్యము కూడా పొందుతున్నవి. అనేక సంప్రదాయము భేదములు, ప్రచార దోషములు, మౌలికా నుభవ భేదములు కావు. నమన్వయ దృష్టి ప్రచారంలో, అనేక సంవదాయగత గుణములు గురించబడి, దోషములు పరిహరింపబడ గీ. శై ఏ యొక్క సంప్రదాయ పరిభాషక్కు వాదమునకు దాస్యము చేయని సత్యము నర్వులకు శ్షేమము, నేటి మానవ సమొజములోని ద్వేష, హింసలకు నంప్రదాయములే కారణములైతే, ఇట్టి నమన్వయ దృష్టియే, మన నేటి ఆవశ్యకత. ఇది ఏ సంప్రదాయమును ఖండించదు. ఖండ నములను ఖండించ ప్రయత్నించును. క్‌

గురుని ఆవశ గత

గురువంటే ఒక తత్త్వము. వాస్తవంగా అది వరమాత్మ న్వరూ

పుడైన భగవంతుడే |!

తత్త్వ[గ్రహణం చెయ్యగల సంపూర్జునికితప్ప తదితరులకందరికీ బావ్యాంగా ఒకరియందు గురుత్వం నిరూపణ చేసికొనవలసిన అవసరం ఉన్నది. అంతకరణయందు తత్త్వధారణ చేస్తి ఎదుటివారియందలి జీవ నంస్కారములను చూడగలిగిన వారియందే గురుత్వం నిరూపించుకొని స్టిరీకరించుకొనాలి.

ఈ కారణంగానే సూర్యుడు హనుమంతునికి “నీకు గురువైవచ్చు వాడు నీవు _ వ్రచృన్నవేషంలో ఉన్నా నిన్ను గుర్తిస్తాడు అని వెప్పాడు. ఆ సూచనను అనునరించి హనుమంతుడు శ్రీ/రాముని గురువుగా పొందాడు. ఈమఘట్టుము వివరించబడియున్న అరణ్యకొండను పారాయణం చెయ్యటంవల్ల సరిమైన గురువు లభిస్తాడు.

నృష్టికార్యమందు. నిమగ్నమైన దేవతల యందు గురుత్వం నిరూ పించుకున్నప్పుడు, ఆ దేవత తన నృష్టికార్యమును విన్మరించి గురువుగా భాసించవలసి ఉంటుంది.

“స్వన్వకార్య ధురంధరాః (త్రిమూర్తయః

న్వకీయ కార్యనిమగ్నాః నర్వేదేవతొః

యన్య కర్తవ్యం నాస్తి న గురుః

తస్మాల్‌ గురురేవ మమ శరణం”

కర్మఫల ప్రాష్షి యందు గురుఅను[గ్రహము అణాత్‌ొ శుష్కములైన కర్మలద్వారా రత్థరిక మైన ఫలములు పొందవచ్చు నన్న ఆశ కలిగిన శిష్యులవై దయత్‌ విశ్వామిత్రుడు, వైకుంరాధివతి అవతారమైన శ్రీరాముని సన్నిధియందు యజ్ఞ కర్మలు చేయించి దుర్ల భమైన మహోత్కృష్ట్ర ఫలములను పొందకేసినాడు. అధికమైన శ్రద్దాభక్తులతోనే కర్మలు చేసి సరియైన ఫలములు పొంద వలసి వచ్చినప్పుడు అట్టి (శ్రద్దాభక్తులను “పెంచుకొనలేక నిర్చలులై యున్న తన వారివై. అనుగ్రహ న్వరూవుడైన గురువు ఆ కర్మలకు తానే అధ్వర్యవుడై వారు చేసిన యత్కించిత్‌ కర్మలకు అత్యధిక పుణ్య ప్రాప్తిని పొాందజేయగలడు. 7

కర్మాతితస్టితికి మారము ణా గా.

చేసిన కర్మల ఫలితంగా తిరిగి కర్మలనే (ప్రేరేపించు లోకములందు జన్మించి, తిరిగి కర్మలనే చేస్తూ, చర్వితచర్వణంగా ఈ చక్రగతిని జీవులు -విధిగా ఈ కృతకలోకములందు పొందుతున్నారు.

ఒక దేశమునందు అమలులోనున్న చట్టం మరొక దేశమునందు ఎలా చెల్లదో, అలాగే కార్మిక జగత్తునందు చేసిన కర్మఫలములు అంట కుండా దానిని దాటి కర్మాతీతంగా పునర్హన్మలేని స్టితికి వెళ్ళ గలగటం, పర(బ్రహ్మ స్వరూపుడైన గురునన్నిధియందు ధ్యానం చెయ్యటం వల్ల సంభవము.

ర్‌

సగుణ నిరుణ సమన్వితమైన గురుతత (ము గ. యమ్‌

గురువునంద. ఒక దేవతను దర్శించటం కంట, ఒకదేవతయందు గురువును దర్శించ గలుగటం, సరియైన ముముక్షుత్వంగా గుర్తించాలి.

గురుర్చ్భంహ్మా, గురుర్విమ్ము, గురుర్లేవో మహేశ్వరః

గురుస్పాక్షా తృరం బ్రహ్మ తస్మెశ్రీ గుర వేనమః

అన్న గురుపరమైన శ్రోకమునకు గురువే బ్రహ్మ, గురువే విష్ణువు, గురువే మహేశ్వరుడు, అని అర్హం చెప్పుకొనటం కంటే, బ్రహ్మ, విష్ణు మహేశ్వరులు కలిస్తే పరబ్రహ్మ, అదే గురుతత్త్వామని అర్హం చెప్పటమే సరియైనది.

సగుణరూపుడై జగత్కార్యమందు విలీనుడైయున్న భగవంతునికి కూడా తనయందలి నిర్గుణమైన గురుతత్త్వాన్ని న్మరించినప్పుడే శాంతి కలుగుతున్నది. జగత్కార్య బాధ్యతలేమీ లేకు ఒకే కాలంలో సగుణ నిర్ష్ణణములయందు ఉండగలిగిన వాడే సగుణసాధనలో కూడా నిర్లు తొనుభూతిని ప్రసాదించగల గురువు కాగలడు.

గురుశిష్య సంబంధము

“సహనావవతు, సహనౌభునక్తు, సహవీర్యం కరవావహై ! తేజస్వి నావధీతమన్తు మా విద్విషావహై!”

అని గురుశిష్య పరంగా చెప్పబడిన మంత్రమందు “మా విద్విషా వహై!” అనటంలో “మా యందు వరస్పర డ్వేషబుద్రి కలుగకుండు గాక" అని చెప్పుకునే అర్హం అల్బమైనది.

గురుశిష్యుల మధ్య ఊఈవామాత్రంగానైనా భేదములు కలుగవచ్చునని అనుకొనటం, అందుకై ఇలా నుబోధకం చేసుకొనటం, ఉన్నతమైన గురుశిష్య నంబంధంగా పరిగణింపబడదు.

సత్యాన్వేషణ కొఆవ్రై అంకితమైన వారి వవిత్రబంధంలో సత్య పరిశోధన యందు, ఎట్టి బేధములు లేక్క నత్యగ్రహణ జరగాలని కోరుకొనటమే సరియైన మంత్రార్హము.

నేటి మానవాళికి గురుతత్త్వ్యము ప్రకృష్టమైన పావంకాని, వుణ్యంకాని, చేనుకున్న జీవులను మౌత్రం విలీనం చేనుకునేటందుకు వచ్చినవి పూర్వయుగపవు అవతారములు. మౌనవాళికి అనునరణీయంగా ఉండటానికై ఉత్తమగుణనంపన్నతతో, ఆ అవతారవురుషులు జీవనం చేశారు. కాన్సి నేటి మానవులు ఈనాటి వరిస్టితులలో, అట్టి జీవనవిధా నములు అనునరించటానికి ఎంతో క్షిష్టమై యున్నదని ఉపేక్షిస్తూ, వుణ్యపాపములను కూడా తగుమౌాత్రంగానే చేసుకుంటూ, నిర్భలులై, విర్వీర్యులై ఉన్నారు. అట్టి వారియందు అనుగ్రహంతో, ఉత్తమ గుణ నంవన్నత ఆంతరంగమందు అత్యధికంగానే కరఠిగియుండి, బాహ్యంగా నేటి మనుష్యులతో అభేద ప్రతిపత్తి కలిగి సూక్ష్మదృష్టికి అనునరణీ యమైయున్న తత్త్వమే గురువు. 11

ఓం నమో భగవతే శ్రీ, రముణాయ

భగవాన్‌ ,శ్రురమణులు వదునేడవ సంవత్సరంలో జరిగిన ఒక సంఘటన ద్వారా తాను దేహమును కానని, ఆత్మ స్వరూపుడనని గ్రహించి, స్వలీలయా దేహమందు పునఃప్రవేశం చేసి, నిమిత్త్రమాత్రంగా దానిని ఉపకరణంగా వాడుకుంటూ ఉండిపోయారు. తరువాతి పం(ైెండు సంవత్సరములూూ, తాను చేసిన తపస్సు తన ఆత్మ జ్ఞానమునకు కాదని దీనిని బట్టి తెలుస్తూనే ఉన్నడి తపః ప్రారంభంలో * అరుణాచలేశ్వ రుని వద్దకు వెళ్ళి “తండ్రీ ! నీ ఆజ్ఞానువర్తినై వచ్చియున్నాను"” అని అన్నారు. అందువల్ల వారు సుబ్రహ్మజణ్యేశ్వరుని అవతారమని తాను చెయ్యబొయ్యే తపస్సు లోకనంగ్రహార్హమని గ్రహించాలి. వూర్వము, ముద్రహ్మద్యేశ్యరుడు తన తండ్రిలైన శివునికే మంత్రోపదేశం చేశాడని, పురాణగాధలో చెప్పబడియున్నది. జీవోద్రరణకు తాను నిర్వహించనున్న ప్రణాళికను విశీదకరించుట ఈ గాధ యొక్క పరమార్హము. భగవాన్‌ రమణుల చరిత్రలో కూడా ఇదియే సమన్వయము అవుతున్నది.

నుబ్రహ్మద్యేశ్యరుని చేత నిక్షిప్తమై, అరుణాచలమందున్న విశ్వ లేజము అదివరకు తపోధనులకు మాత్రమే సాధ్యవస్తువుగా ఉండేది. నేటి మానవాళి సౌలభ్యానికై, ఆ క్షేత్రమునకే భగవాన్‌ రమణులు విచ్చేస్కి దేవాలయ ప్రాంగణములో శివ శక్తి ఆలయముల మధ్యన కూర్చొని రాత్రులయందు తపస్సు చేసేవారు. గిరిప్రదక్షిణ చేసి చేయించి అక్కడి తపోధనులను ఉద్దరించటమే కాక్క గొవ్చ తపఃఫల ములను సామాన్యులకు కూడా పొందడేసి యున్నారు.

తన అవతార కాలంలో ఒక మత ప్రతిపాదన అన్నది ఏమీ చెయ్య లేదు... తననుండి ఏదైనా తెలుసుకొన గోరిన అన్ని రకములైన సాధకులకు తదనుగుణమైన ఉవదేశములు చేసి యున్నారు. అన్ని మత ముల వారికి అనునరణీయంగా తన జీవన విధానమే, ఒక మతంగా ఉండవలెనని చెప్పక చేసి చూపించినారు.

తెలిసిన వారికి భగవంతుడు గాను తెలియని వారికి మహర్షిగాను ఉన్నారు భగవాన్‌ రమణ మహర్షి.

'శీ/రామకృషమ్ణుల అవతార తత్త్వము

ఒక దేవతా ఉపాననా విధానంలో కేవల మందత్రజపమే కాక్క ఆ దేవ తను పంచభూతముల యందు తృప్తి పరచటానికి తర్పణము, హవనము కూడా కఠిసియున్న తంత్రరూపమైన కర్మ బహీర్యాగ మనబడుతు న్నది. దానికి సరిలైన తత్త్వానుభూతి కలుగటానిక్సి జీవునకు పురోగతి పొందజేయటానిక్తి యౌగికమైన అంతర్యాగముతో కూడి ఉంటున్నది.

ఈ రెండిటినీ సమన్వయించి. నిర్వహించబడుతున్న ఉపాననా మార్గంలో దేవతతో తాదాత్మ్యం చెందే ప్రయత్నం జరుగుతున్నది. అందువల్ల ఆ దేవత యొక్క మనఃనంపర్కంతోనే కొన్ని మానవా తీత శక్తులు ఉపానకుని మనస్సునకు కలుగుతున్నవి. ఆ కారణంగా అతని యందున్న మిశ్రమ సంస్కారములు ఉత్తేజితమై ధ్యేయమును మరపింపవచ్చును. కాబట్టి ఈ మార్గం అతి కరినమైన నియమములతో అనుసరింపవలసి ఉంటున్నది,

ఈ యుగంలో ఈ మార్గం అతిక్షిష్టమై ఉన్నదని ,శ్రీ,రామకృమ్ణుల అవతారమునందు. నిరూపింవబడి ఉన్నది. ఆయన స్వయంగా కాళి ఉపాసన చేస్తి నగుణోపానన పరాకావ్చగా తానే వరప్రదానము లెన్నియో చేశారు. సంపాదించిన శక్తులను దుర్వినియోగం చేసి ఇతరులకు కష్ట్ర ములను కలిగించే ఉపానకుల శక్తులను ఉపసంహరించి, వారికి కనువివ్లు కలిగించి వురోగతిని చూపించి యున్నారు.

స్వయంగా తాను ఆత్మానాత్మవివేకవంతుడై పరమహంసగా ఉండి కూడా దాని కతీతమై యువ్న నిర్వికల్పనమాధి యందు నగుణోపానక స్రితలో ప్రవేశించటం కష్టమని చూపించి, అట్టి స్ట్రితికి వెళ్ళటానికి గురువు ఆవశ్యకతను ,శ్రీీరామకృన్ణులు తన అవతారసమయమువందు నిరూపించి ఉన్నారు.

షిర్రిబాబా జీవితమందలి ఒక సంఘటన

షిర్తీ సాయిబాబాను ఒకమారు తన ఇంటికి భోజనమునకు రమ్మని ఒక భక్తుడు ఆవ్వోనించాడు. భోజనమంతా సిద్దం చేసుకొని ఆయనక్రై ఎదురు చూస్తున్న సమయంలో ఒక శునకం రావటం, దానిని అతడు తరిమి వెయ్యటం జరిగింది. ఎంతగా వేచియున్నా భోజనమునకు ఎందుకు రాలేక పొయ్యారని బాబాను వెళ్ళి భక్తుడు ప్రశ్నించాడు. దానికి “తరిమివేయబడిన శునకము. నేను కొదా ?” అని ఆయన సమాధానం చెప్పారు.

మనకు తెలిసియున్న ఈ గాధలో ఆయన భక్తునికి పర్షక్ష పెట్టి నాడని అర్హం చెవ్పుకొనటం నరియైనది కాదు. భగవంతుడే పర్మక్షించ దలచుకుంలే. పరీక్షకు నిలబడగలవారెవ్వరూ లేరు. దేవతలు కూడా ఆయన పరీక్షకు నిలువజాలరు.

భక్తుడు తనను భోజనమునకు ఆహ్వానించి నవుడు “అయ్యో శ నాకెంతగానో భోజనం పెట్టి ఇతడు పుణ్యం పొందదలచుకున్నాడు కదా! ఈ శరీరమునకు ఇతడి భోజనంతో నిమిత్తం లేదు కదా ! ఇతడు 'వెట్టిన భోజనమంతా తృప్తితో తినగరిగిన మరో శరీరమైతే కూడా ఇతడీకి వుణ్యమే కాదా 1!” అన్న నత్యభావన ఆయనకు కలిగినది. ఆ కారణంగా మర్గొక్య ప్రాణి అక్కడికి రావటం జరిగినట్టుగా మనం గుర్తించాలి. దయా న్వరూపుడు, విశ్వాత్ముడు అయిన బాబా ఆ శునకం తృప్తిగా భోజనం చేసి ఉంటే, స్వయంగా కూడా తృప్తిచెంది యుండేవాడని మనం గ్రహించాలి.

ఏసుక్రీస్తు

ఒక మపాయోగికి తన జననమరణములన్నీ తన నంకల్నము (పకా రమే జరుగుతాయని. మన నంప్రదాయమందు చెప్పబడియున్నది. అందువల్ల, వురుష సంపర్కం లేక కన్యకు జన్మించిన ఏసుక్రీస్తు జననం యౌగికమేనని విశదనువుతున్నది.

అత్యధికమైన బాధతో శరీర త్యాగం చేస్తే తనను నమ్ముకున్న వారి పాపకర్మ తాననుభవించిన దారుణ మైనబాధ కారణంగా కనమై పునీతులవుతారన్సి తన మరణం అతిదారుణమైన విధానంగా జరగా అని ఏసుక్రీస్తు కోరుకున్నాడు. అంతేకాక్క శిలువ మీద ప్రాణత్యాగం చేసిన తనను ధ్యానించినవార్కు మనుష్యుని యందు నహజంగా శిలువ రూపంలో నున్న ప్రాణశక్తిని ధ్యానించే క్రియాయోగ ప్రక్రియను చేసిన వారవుతున్నారు కావున, ఆ ధ్యానయోగమును మానవాళిజయందు ప్రవ ర్తింం జేయ వచ్చునని తన మరణ విధానమును తానే సంకల్పించి యున్నాడు,

తాను చేసిన సంకల్పాన్ని తమదని అనుకొని తనను శిలువ వేస్తున్న వారికి కలుగ బొయ్యే పాపఫలమునుండి వారిని తప్పించ వలెనన్న కరుణతో, శిలువపైని బాధను అనుభవిస్తూ కూడా వారిక్రై 'ప్రార్హించినాడు. “తండ్రీ! వారేమి చేస్తున్నారో వారికి తెలియదు. వారిని వారి పాసములనుండి రక్షించుము! ” అని ప్రార్హించిన విధానము, త్యాగశీలతకు నేటి యుగమునందు అత్యంత ఆదర్శవంత మైనది.

మౌనవతా వాదమే (ప్రధానంగా చెప్పి, అది పాటించిన వారికి స్వర్గ సామ్రాజ్య విషయమును తాను చూచుకుంటానని మాట ఇచ్చి, నేటి జనబహాళ్యానికి కావలసిన మతమును స్థాపించిన ఏసు[క్రీస్తు అవ తరణ యోగతత్త్వ, గురుతత్త్వ నిరూపణకే |!

గౌతమ బుద్దుని మహావాక్యము

“సర్వం శూన్యం శూన్యం” అన్న గౌతమబుద్దుని మహావాక్యము నకు -

నర్వమూయైనది శూన్యమొక్క టేనని,

సర్వపదార్హ జాలమూ నమసష్టి స్టితి పొందినవ్చుడు పర్యవసానం శూన్య మేనని

సర్వముగా (గ్రహించే మనో బుద్ది చిత్తములకు ఇంద్రియములకు శూన్యమని

వివరణలుగా (గ్రహించవచ్చును.

(శ్రుతియందు కూడా ఆత్మ విషయంలో “శ్రోతవ్యము, మన్తవ్యము, నిదిధ్యాసితవ్యము” అని చెప్పబడి యున్నది. అంటే మనో బుద్ది ఇంద్రియముల కార్యములను వాటికి వరమైయున్న ఆత్మ అన్వేషణార్హం వినియోగించి నప్పుడు, అవి లువ్తమై శూన్యత్వమే మిగులుతున్నది.

ఈ విధంగా ఈ రెండు వ్రతిపాదనలను నమన్వయించు. కున్న వుడు అని ఒకటియే అన్న నిరూపణ జరుగుతున్నది.

సంవూర్జుని దృకృథము ఆధ్యాత్మిక, ఆధిదైవిక, ఆధిభౌతికముల యందు, సత్యం నమౌాన ప్రతివత్తి గలిగి ఉంటున్నది. నమస్త లోకానుభవములకు ఉత్తమ కారణమై, జీవకోటిచే అధికంగా సముపార్షింపదగినదై, ఆధిదైవీనంపద ఉన్నది. అట్టి నంవద ఆదిభౌతికంతో నిమిత్తం లేకుండా ఆధ్యాత్మిక దృష్టి లేకుండా ఉన్నప్పుడు గర్హ అశీయమే అవుతున్నది. ఒక తత్త్వం నిర్గుణమైన ఆత్మయందు నగుణ రూవులైన దేవతల యందు, నశ్వరమైన భౌతిక వస్తుజాలము నందు, సమంగా వ్యాపించి ఉన్నదన్న దృష్టీ కలిగిన ద్రష్ట్రృ ఈ మూడు భూమికల యందు న్వ్‌ చిత్తుడై "ఉంటాడు. ఇతరులకు కూడా అతదు [ప్రనన్నుడై ఉంటాడు. ఒక భూమికయందుండి ఇతర భూమికలను గుర్తించనివాడు భేదద్భష్టి చేత అనంవూర్జుడు. 17

ధర్మము

ధర్మార్హకామ మోక్షములనే చతుర్విధ వురుషార్హములందు, కేవల కామకాంక్ష పశువృత్తి. మానవాళికి అధమ కాంక్ష్యములైనవి అర్హ కామ ములు. అత్యున్నతము, (ప్రధానము సకల ధర్మాతీతమునై యున్నది 'మోక్షము.. అర్ధకామములకు, మోక్షమునకు కూడా ధర్మమే అనుసర ణీయ మార్గము. అందుకే ధర్మము పురుషార్హములలో మొట్టమొదటిగా చెప్పబడి యున్నది.

ఈ లోకములన్ని ధర్మ వైవిధ్యంతో నిర్మాణం చెయ్యబడి యున్నవి, ఒక లోకమునందు అనుసరింపతగిన ఉత్తమ ధర్మము, దాని వైనున్న లోకమందు సామాన్యమైన సహజ ధర్మంగా ఉంటున్నది. ఈ విధంగా తగువిధమైన ధర్మావలంబనతో (క్రమముగా జీవులు ఊర్హ్యలోకములను పొంది, చివరగా ధర్మాతీత స్టితియైన మోక్షమునకు వెళ్ళగలగటం (క్రమముక్తి అవుతున్నది. త్రిగుణాత్మకమైన వేదవిహిత కర్మమార్గమందు కూడా ఈ _ (క్రమముక్తి కలుగుతున్నది. కాన్సి అంతన్పంస్కారము లను నిర్మూలించక ఇలా (ప్రయాణం చెయ్యటం వల్ల “క్షీజే వుణ్యే మర్త్యలోకే విశంతి ....” అన్నట్టుగా నదుమనే వతనం కలిగి [క్రింది లోకములకు పోవచ్చును. దీనికి నహువుడి చరిత్రయే నిదర్శనము.

తన యందలి అధోలోక సంస్కార ప్రభావం వల్ల, యజ్ఞ యాగాది క్రతువులతో సంపాదించిన ఇంద్రలోక వదవిని కోల్పోయి. అజగరమై భూలోకమునకు వతనం చెందినాడు. తిరిగి ధర్మరాజు యొక్క ధర్మ బోధనవల్ల, అట్టి ధర్మమూర్తి యొక్క _ సాంగత్యం వల్ల, వతనం చెందని క్షేమకరమైన, ఊర్హ్వ్యలోక ప్రాప్తిని పాందగలిగినాడు.

అనేకములుగా నున్న ధర్మములను వదలి ఏకమే అయిఉన్న భగ

వంతునికి మాత్రమే శరణాగతి చెందగలిగి నప్పుడు అతడే. నకల

ధర్మాతీత స్థితి యైన మోక్షమును వ్రసాదిస్తాడన్న వాగ్జ్చానం, “సర్వ 18

ధర్మాన్‌ పరిత్యజ్య మాం ఏకం శరణం వ్రజ ...” అన్న గీతా క్లోకమందు. నిరూపితమై యున్నది. అలా సంపూర్మ శరణాగతి చెందలేక్క జగత్తును గురించిన భౌన నను వదలలేక ఉన్నప్పుడు యథాశక్తి (అంటే యావచ్చక్తి) ధర్మాచరణ యందే ఉంటూ చిత్తశుద్రితో వాటినన్నింటినీ భగవత్పరంగా నిర్వహిం చటం శ్షేమకరం. 19

ధర్మమునకు విజయము

అధర్మపరాయణులకు లౌకిక సుఖములు, ధర్మ పరాయణులకు కష్ట ములు అకీకంగో ఈ యుగమందు కలుగుతున్న ం తద్వారా ధర్మం ఆచరించివలసిన అవసరం ఉన్నదా యన్న ప్రశ్న ఎక్కువగా కలుగుతుం టున్నది.

ధర్మమునకు విజయం కలుగుతుందన్నది, వ్యావహారికంగా సరియైనది కొకపోవచ్చును. అధర్మం వల్ల విజయం సాధించిన వ్యక్తిలో ఒకనాడు ధర్మజ్ఞానోదయం, అధర్మపరివోరం జరిగితీరుతుంది. అదియే ధర్మానికి విజయం. అదే ఆ వ్యక్తికి సముద్ధరణ హేతువు.

చేసుకున్న వుణ్యపావములే లోకమునందు సుఖదుఃఖములకు కారణ ములు. ధర్మాచరణ ఆత్మోన్నతిక్రి అధర్మాచరణ వతనమునకు హేతు వులు,

స (ధర్మము

కైత్రయాత్ర చేసి తన భుజబలంతో దేశమందు ధర్మమును నెలకా ర్పినవారు, పర్షీక్షన్మహారాజు. (బ్రాహ్మణ శాపం వల్ల తాను సర్బగ్రస్తుడై మరణించనున్నానని తెలిస్తి తన అవసాన కాలంలో శుకమహర్షి ద్వారా భాగవత ధర్మమును గ్రహించి ఉత్తిర్ణుడయ్యాడు.

ఇది పరిశీలిస్తే తాను రాజుగా నిర్వహించిన ధర్మములన్నీ తనను ఉద్హరించే న్వధర్మములు కావని అంటు మనుష్యుడు వ్రకృతియందు ఎన్ని ధర్మములు నిర్వహించినా, తనకు నరియైన ధర్మము ఆత్మోద్ద రణయేనన్సి ఇందులో నిరూపీతమై ఉన్నట్టుగా [గ్రహింపవచ్చును.

“ న్వధర్మే నిధనం (శ్రేయః పరధర్మో భయావహః ”

అన్న గీతా వాక్యంలో ఆత్మ ధర్మంలో ప్రాణమును వదలటం (శ్రేయస్పన్సి అలా కొక మరే ఇతర ధర్మమందైనా ప్రాణమును వదలటం భయావహమని, గీతాచార్యుని ఉద్దేశ్యంగా (గ్రహించాలి. (ప్రకృతియందు తనకు నియమితమైన ధర్మమునందే తాను మరణించవలెనన్సి ఇతరుల ధర్మం అవలంబించరాదనిి చెప్పుకునే అర్హం, నమంజన మైనది కాదు.

ధర్మఫ్లైని = భగవదవతరణ క

“యదా యదాహి ధర్మన్య గ్లానిర్భవతి భారత

అభ్యుత్హాన మధర్మస్య తదాత్మానం నృజామ్యహమ్‌”

అన్న గీతా శ్లోకమునకు అర్ధంగా, లోకములో అధర్మ ప్రవర్తన అధికంగో. ఉన్నప్పుడు భగవంతుడు అవతరిస్తుంటున్నాడని భావించటం నరియైనది కాదు. అలా అయితే ఎన్నడూ లేనంతగా ఇవ్పుడు అధర్మ ప్రవర్తన అధికంగానే ఉన్నది కాబట్టి అవతరణ ఎందుకు *జరుగలేదన్న న్‌ కలుగుతుంది.

ప్రతి ఒక్కరికీ వారి వారి ధర్మాచరణయందు. స్వేచ్చను భగవం తుడే ఇచ్చి తదనుగుణమైన ఫలములను అనుభవించే శాసనం మాత్రం చేసి, కేవల సాక్షియై తాను ఉంటున్నాడు. నుజనులు తమ ధర్మము లను నిర్వర్తించుకొనటానికై యున్న స్వేచ్చను ప్రతిఘటించే శక్తులు చెలరేగినప్పుడు, నిజమైన “ధర్మగ్లాని' కలుగుతున్నది. అప్పుడే భగవం తుడు అవతరించ వలసి వస్తున్నది.

దయ సత్యము, శాంతి లాంటి సంఘహిత నత్త్వగుణ నంవన్నమైన నడవడితో నిమిత్తం లేక్క అనధికార దుష్ట స్వార్ధ సంకల్పదోష యుక్తములైన యజ్ఞ యాగాది కర్మలు నిర్వహించటం "పెరిగిపోయి, (ప్రజలను వివేకరహితుల్ని చేసినవ్చుడు, అట్టి కర్మలను ఖండిస్తూ, వాటి నుండి విముఖత చెందించి వేదమందలి మౌలికమైన నత్య, ధర్మ, శాంత్కి అహింసా ప్రధానమైన జీవన మౌార్గ్షములయందు, వారిని య్రేరే పింప వలసిన అవనరం ఏర్పడి ఉన్నప్పుడు కూడా, భగవదవతరణ జరుగవలసి ఉన్నది. దానికై బుద్దావతారం వచ్చినది.

కూ ర! 22

భూమిపెని ధర్మావతార లక్షణములు వ.

అయ్యప్ప దీక్షలోనున్న ఒక ఉద్యోగి లంచం తీసికుంటున్న నమ యంలో పట్టుబడటం జరిగింది.

అయ్యన్న, శ్రీరాముడు, శ్రీకృష్ణుడు మొదలైన అవతారములు, ఈ భూమివై ధర్మమును నెలకొల్పటానికై, మానవుల ఉద్బోధకై వచ్చియున్నవి. వీరిని ఉపాసించి ఫరితములు పొందదలచుకొని ఈ దీక్షయందు ఉన్నవారు తెలిసియుండి అధర్మ ప్రవర్తనకు పూనుకొ నినవ్చుడ్కు ఆశించిన ఫలితములు కలుగక పోగా వ్రధమంగా అధర్మ ప్రవర్తనకు విపరీత పరిణామములే కలుగ వచ్చును.

ఈ లోకములన్నింటికీ, అన్ని జీవుల స్ట్రితికీ చెంది, కేవల మానవ ధర్మములకు అతీతమై యున్న, శివ, శక్తి, విమ దేవతా ఉపాననలలో, అట్టి విపరీతములు వెంటనే కలుగటం జరుగక పోవచ్చును. అనగా వారిని గూర్చిన తపస్సును అధర్మానికి వాడుకునే అవకాశం ఉన్నది.

ఈ విషయములలో దేవతా తత్త్వములు తెలిసీ యున్న వారి నల హాలతో ప్రవర్తించటం, ఎంతైనా క్షేమకరం.

త్యాగరాజ పోతన్క రామదాను వంటి ఉత్తములే, ముక్తికె రామో పానన చేసినవ్పుడు ఎన్ని కష్టముల పాలయ్యారో తెలుస్తూనే ఉన్నది. “రామో విగ్రహవాన్‌ ధర్మః” అన్నట్లుగా మూర్తీభవించిన ధర్మమే రాముడు. రామ మంత్రంలో సంస్కారములను దహించే అగ్ని దీజము ఉన్నది. రామోపాసనయందు మముక్షువులకు, అంతర్గతమైన సంసా రములు దహింవబడి సంసారబంధనములు నడలిపోతున్న నమయంలో, లోకదృష్ట్యా కలుగుతున్న కష్టములను భరించగలిగే ధీరులై ఉండవలసి యున్నది. అందుకని ఇంద్రియ నిగ్రహము, ధీరత్వము కలిగి యున్న హ్రానుమంతుని ద్వారా రామోపాసనన చెయ్యటం సామాన్యులకు శ్షేను

సంఘజీవియొక్క జీవన వె ఖరి ౬

సంఘజీవనంలో అతిముఖ్యమైనది మానవత ;0వై నెలకొన్న పౌరన త్వము. మానవత్వం వీడిన ఎట్టి ఉన్నతిమైనా గర్హణీయమే!

లలిత కళలు రనపోషణ మొదలైన హృదయ న్పందనలు కలిగించే విద్యలు, సంస్కృతీ వెరిగి మానవత్వం స్థిరపడటానికి దోహదం చేస్తు న్న

నరిదైన పౌరసత్వం అలవరచుకున్న వారు ఒక (క్రమబద్దమైన జీవితం అనునరించటానిక్రై ఒక మతమును అవలందించటం లాభడా యకమైనది. సంస్కార (పేరితమైన స్వకీయ బుద్దితో కాక్క దేశ కాలానుగుణ మైన నత్యదృష్టి కఠిగియున్న మహాత్ములచే నిర్ణయింపబడిన ఒక మతమును అనుసరించటం వ్యక్తి పురోగతికి దోహదం చెయ్యగలదు.

ఇవన్నీ సంఘ జీవనంలో నరిగా అనునరిన్తూ, న్వకీయమైన ధర్మలగా ఆత్మా న్వేషణయందు ఉండటం వల్ల ఆత్మోన్నతికిి నంఘజీవనమునకు వరస్పర _ దోహదము కలుగుతున్నది.

మానవత్వం వీడిన మతము ఆధ్యాత్మిక జీవనము. నిరుపయోగ ములు.

సంఘధర్మం - సృష్టి ధర్మం

సత్త్వగుణ నంవన్నులైన వారు లోకనంగ్రహార్థం తవన్నులు చెయ్య వలసిన బాధ్యతతో ్రవర్తించటం నరియైన బ్రాహ్మణ ధర్మము. అలా జీవితము గడుపుతున్న వారిని ఆదరించి పోషించవలసిన బాధ్యత ఇత రులయందు ఉంటున్నది. ఈ సూత్రమునే ఆధారం చేసుకొని ఈ యుగంలో గౌతమ బుద్దుడు కూడ బౌద్ద భిక్షుధర్మం నెలకొర్పియు న్నాడు. అలాగే, రజోగుణ ప్రధానులైన వారు దేశ నంరక్షణార్హం, సంఘనంగక్షణార్హం, క్షాతధర్మం కలిగి యుండే క్షత్రియులుగ్కా వ్యాపార దక్షతతో వైశ్యులుగా ఉండటం నియమించబడి యుండేది. తదితర కార్యములక్రై శూద్రులు ఉండేవారు. ఈ వర్ష వ్యవస్త "కేవలం నంఘ జీవనానికై ఏర్పడియున్న ఒక సౌకర్యముగా గుర్తించాలి. వ్యక్తి పురో గతికి ఏర్పరుచుకున్న ఒక (క్రమ జీవనమే ఆశ్రమ ధర్మము.

పామాన్యంగా వేదమత ధర్మములుగా ప్రరిగణింపబడే ఈ వర్ణాశ్రమ ధర్మములను నిలువబెట్టువలసిన బాధ్యత భగవంతునికి లేదు. అంళలేకాక్క మనుష్యుడు నిర్మించుకున్న జాతిమతములతో భగవంతునికి ఎట్టి నంబం ధము లేదు.

ప్రకృతి భగవంతుడు, జీవుడు అన్న మూడుగా ఒక్కమారు ఉద్బవించిన త్రికోణమును ఒక సమత్వంతో (ప్రవర్తింవజేసే బాధ్యత, నృష్ట్యాది నుండి నృష్ట్య్రంతము వరకు భగవంతునికి ఉంటున్నది. భగ వంతుడే జీవుడై, ప్రకృతిబై, ఈ _ ప్రవర్తనయందు ఉంటున్నాడు. ఈ మౌలికమైన సత్యంపై ఆధారపడి, యున్నదే సరియైన వేదధర్మము. గర్హించటానికి వీలులేనిదై;, దాని వశము కాకూడనిదియై ప్రకృతి ఉన్నదని, అన్నింటికీ అతీతమై, అన్నింటికీ కారణ మైయున్న శక్తియే భగవంతుడని గుర్తించవలస్‌న బాధ్యత జీవునకున్నది.

ఇట్టి వేదధర్మాన్ని గుర్తించి తదనుగుణంగా ్రవర్తించిన వారే సరి యైన భగవత్కార్యమందు పాల్గొన్న వారవుతున్నారు.

కర్మఫల ప్రదాతగా భగవంతుడు

కర్మఫల ప్రదాతగా భగవంతుడు నిష్పక్షపాతిగా ఉంటున్నాడు. కర్మ ఫలములందు విముఖత్వం వహించిన ముముక్షవులను మాత్రం కర్మ ఫల పీడితులుగా కాకుండా రక్షిస్తున్నాడు.

ముముక్షత్వం పెంచుకొన లేనపుడు కర్మ ఫలానుభవము అందు స్రైర్యధైర్యములను ప్రసాదించమని భగవంతుని కోరటమే వివేకము!

కర్మ ఫలస్వరూపం భగవంతునికి ఒక్కనికే గోచరము. దానినుండి ఎలా ర్రీంచాటో ఆయనకే సాధ్యము.

వేళకాని వేళ అన్నార్హులైన శిష్యకోటితో విచ్చేసిన దూర్వాసునికి అన్నం పెట్టులేని నిస్సహాయస్ట్రితి యందు, (ద్రౌవది ఛశ్రీ/కృమ్ణుని (ప్రార్తించి నది. అక్కడికక్కడే ఆయన సాక్షాత్కరించి తానే అన్నార్తుడై ఆమె చేత లేదని అనిపించుకున్నాడు. అలా చెయ్యటం వల్ల, తానెవరికైనా ఎవ్పటిక్రైెనా అన్నం 'పెట్టగలనన్న అహంకారపూరిత పూర్వ జన్మ కర్మఫలంగా జరుగవలసిన సంఘటన శ్రీ/కృమ్ణదు తన వైపు త్రిప్పి కోవటం జరిగింది. తద్వారా ఆ కర్మఫలం క్షయమై ఆమె (బ్రాహ్మణ శావమునుండి రక్షింపబడినది.

భగవదాశ్రయము

ఆర్హుడు, అర్జార్హి, జిజ్జానువు అన్న మూడు లెగలవారు తనకు నమానులేనని భగవంతుడు గీతలో ఛెప్పియున్నాడు. వీరి యందు న్యూనాధిక్యతలను ఎంచుకొనటం కేవలం మానవ లక్షణమేనని, దానినిబట్టి తెలుస్తున్నది. అంతేకాక్క అలాగ్రహించటంవల్ల అహంకా రము పెరగటానికి కారణము _ కాగలదన్న పొచ్చరిక కూడా, ఆ భగవద్వాక్యములలో ద్యోతకమవుతున్నది.

రక్షణకాని అర్హముకాన్సి విజ్ఞానముకొని భగవంతుని ప్రమేయం లేక భగవంతుడు ఏర్పరిచిన ధర్మం వ్రకారం పొందవచ్చును. ఉదాహర ఇక్కు దానం చేసి భాగ్యం నంపాదించవచ్చును. అలాకాక్క తనను ఆశ్రయించి తన మూలంగానే ఇవి పొందుతున్నానని గ్రహించటంవల్ల తన యొక్క _ అస్తిత్వాన్ని గుర్తించిన వారవుతున్నారని, ఆ జ్ఞానమే ప్రధానం కొని, దానిని ఉవయోగించుకునే తిరు అవ్రధానమన్న, భగవం తుని నందేశం, ఆ గీతా వాక్యముల ద్వారా గుర్తించవచ్చును. (క్రైస్తవ మతంలో కూడా “ఓ భగవంతుడా ! నాకు నిత్యమూ కావలసిన ఆహారం ఇమ్ము” అని చేసే ప్రార్హనలలోని పరమార్హంగా “నేను నిత్యమూ తినే ఆహారం నీవు ఇస్తేనే వస్తున్నది” అనే భావం గుర్తించాలి.

ఇలాంటి భక్తి (వ్రవృత్తితో భగవంతుని తనయందు దృఢంగా నిలు వుకున్న తరువాత అతడు చూపిన మార్గమునందు నడచి తత్రీర్డుడు కావాలి. అలాకాక్క, భగవత్ర్రమేయములేని న్వకీయ నిక్షయమైన మార్ల ములందు నడవటం వ్రమాదభూయిష్ట మైనది.

ఈ కారణంగానే రుద్రవరమైన చనుకంలో, “యన్తాచమేే ధర్తా చమేే శ్షేమశ్చమే, ధృతిశ్చమే, విశ [(ంచమే, మహశ్చమే, నంవించ్చమే, జ్ఞాత్రంచమే.........” అని ఒక (క్రమంలో చెప్పబడి యున్నది. 'యన్హా చమే"' అనటంలో భగవంతుని తనకు నియంతగా కోరుకొనటమే! అలా కోరుకున్నవారికి భగవంతుడు. ధర్తగ్కా భర్తగా ఉండటం ఇత్యాదులు కలుగుతున్నవి. తనకు శ్షేనుం కలిగిన తర్వాత తనయందు భగవంతుని

ధారణచెయ్యటానికి “ధృతిశ్చ్వమే" అని చెప్పబడి యున్నది. అలాంటి యోగస్టితి సిద్ధించిన తరువాత విశ్వుడు కావటం, విశ మునకు కారణ మైన మపాత్తును చివరగా జ్ఞానమును సంపాదించే క్రమం చమకమునందు సూచితమవుతున్నది.

అంతఃకరణయందలి భగవత్స్యరూపము

దోషరహితుడైన భగవంతుని దోషయుక్త మైన శరీరముతో చూడటం వల్ల, భగవంతునికే దోవములు (ప్రమత్తతచేత ఆపాదింపబడవచ్చును. అందువల్ల ఆ దోషము దర్శకునికి అంటుతున్నదని, భగవంతుడు, అదృశ్యమౌానుడై యున్నాడు.

దేహమునకే పరిమితమైయున్న దోవములేవీ మనస్సునకు అంటవు, కాబట్టి మానసిక దర్శనమే (శ్రేయస్కరము. ఈ కారణం వల్ల మాన సీక "సేవ ధ్యానము (ప్రధానమవుతున్నవి.

తన అంతఃకరణయందు నిర్మించుకుంటున్న భగవత్స్వరూవమును కలుషితం చెయ్యగల శక్తి ప్రకృతికి ఉన్నది. అందువల్ల సాధకుడు ఎల్లవుడూ ఈ అంతర్యుద్ధమందు జాగరోకుడై ఉండవీలెను.

ఈ విషయమును పోతనామాత్యులు భాగవతమందు. నరకాసుర గాథలో ఒక ఘట్టుమందు సూచించి యున్నారు. నత్యభామ ఒకమారు నరకాసురుని మరొకమారు మూర్చితుడై యున్న శ్రీ/కృష్ణుని, చూస్తూ యుద్ధం చేస్తున్న ఘట్టుంలో “వరుజూచున్స్‌ వరుజూచున్‌.......” అని వర్షించి యున్నారు.

ఈ వర్తనలో నత్యభామ సాధకునికి చిహ్నము. వరుడంకే తాను వరించియున్న తనయందలి భగవత్తత్త్యమని, పరుడంకే తాను యుద్దం చేస్తున్న ప్రకృతి శక్తికి చివ్నామైన నరకానురుడని గ్రహించాలి.

యోగభభ్రష్ట్రల విషయమై భగవంతుని బాధ్యత

యోగభభ్రమ్హలై వతనం చెందియున్న వారి ఆత్మోన్నతికై నమయాను గుణంగా అవకాశం కల్పించే బాధ్యత స్వయంగొ భగవంతునికే విన్నది, అందువల్ల భారతయుద్ద' ఆరంభమునందు నూర్యాంశ సంభూతుడైన కర్టునిక్సీ అతడి జన్మరహన్యమెజింగించి, ధర్మవక్షం వహించమని భగ వంతుడైన ,శీ,కృషుడు ఒక అవకాశం కలి?ంచాడు. కొని, స,కీయ నిర్ణయిమైన ము దానక్తుడై అతదు స్లో 'అవకోశం వనియ్‌గిం చుకొన లేక పొయ్యారు.

యుద్దనమయంలో కర్ణుని నిర్వీర్యుళ్లీ గావించి పాండవ విజయం ఎలాగైనా సాధింపచెయ్యాలని ఈ సంఘటన ద్వారా శ్రీ/కృమ్ణునివై చెయ్యబడిన వ్యాఖ్యలు అర్హరహితములు.

380

జీవునితో భగవంతుని సంబంధము

ప్రతి శరీరమునందు కర్మఫల భోక్తగా జీవుడు జీవుని శరీరమునకు బంధించే శక్తిగా ప్రాణము ఉన్నవి. జీవుని ప్రాణమును శరీర మందు హృదయగ్రంధిలో కేంద్రీకరించి వ్రవర్తింవచేస్తున్న అంతర్యామిగా భగవంతుడు, అన్ని జీవులయందు వ్యాపించియున్న ఒకే తత్త్వమై యున్నాడు. కొని ఆ శరీరమునకు నంబంధించిన ఏ వనితోనూ తనకు నిమిత్తం లేకుండా సాక్షి మాత్రంగానే ఉంటూ ఉన్నాడు. అలా ఉన్న వుడు శరీరగతమైన (ప్రతియొక్క ప్రాణి భగవంతుడేనన్సి అతడే అన్ని పనులూ చేస్తూ ఉన్నాడన్న వ్యాఖ్య సరియైనది కాదు.

“భూమి రాపో నలో వాయుః ఖం మనోబుద్దిరేవచ

అహంకార ఇతీయం మే ధిన్నా ప్రకృతి రష్టధా

అవరేయమి తస్త్వ్యన్యాం ప్రకృతిం విద్దిమే పరాం

జీవభూతాం మహాబాహో యయేదం ధార్యతే జగత్‌”

అన్న గీతా వాక్యములందు కూడా, తన ఊర్హ్వ్య, అధోముఖ వ్రకృతులను వివరించినప్పుడు, నంస్కారములతో నిండియున్న చిత్తము జీవుడి చేత నిర్మాణమైనది కావున తన ప్రకృతిగా దానిని భగవంతుడు పేర్కొనలేదు.

ఈ తత్త్యరహన్యమును నదా మనోబుద్దులయందు ధరించియున్న వారే మహాత్ములు.

“భగవంతుడం కే అన్ని జీవుల హృదయమందు అంతర్యామిగానూ, మహాత్ముల మనోబుద్దులలో నదా నెలకొని యున్న తత్త్వమని" ఒక వాక్యంలో చెవృవచ్చును.

య!

భక్తునితో భగవంతుని సంబంధము

గోపికలతో, గోవబాలురతో వినోదిస్తున్న గోపాలుడు, భగవంతుడెలా కాగలడన్న సందేహం, గంధమాదన పర్వతంపై తవస్సు చేసుకుంటున్న హనుమంతునక్కు. ఒకమారు. కలిగినది. వెంటనే ద్వారకకు వచ్చి తన నందేహమును ,శ్రీకృమ్ణునికే వివరించినాడు.

దానికి నమాధానంగా చిరునవ్వుతో, శ్రీరాముని భగవతత్ర్త్వ్య లక్ష ణమే పహనుమంతుడు నరిగా గ్రహించి ఉండలేదని సమాధానము ఇచ్చాడు. ధీరత్వము, వఏకవత్నీవ్రతము, మొదలైన కొద్ది ఉత్తమగుణ సంవన్నతతో లగవతన్మ్య నిర్ణయం చెయ్యటం నరికాదన్తి అలాంటి లక్షణములు ఒక ఉత్తమ మానవుని యందు కూడా ఉండవచ్చునని, రావణుని వంటి వారిని యుద్హమందు జయించటం కూడా కొందరు వీరులు చేసియున్నారు కావున అలాంటి కార్యములు కూడా భగవతత్త్వ నిరూవణము చేసే కారణములు కావని, విశదీకరించినాడు. ఎవరు ఏ విధంగా ఎట్టికోరికతో తమను తొము అర్చించుకుంటున్నారో, వారి గుణగణములతో నిమిత్తం లేక్క వారివారికి అలాగే తాను ఉండగలగటమే భగవంతునిక్సి భక్తునికి ఉన్న నంబంధమని శ్రీకృష్ణుడు వివరించాడు.

(త్రేతాయుగంలో బుషులు శ్రీరాముని ప్రార్ధించిన విధంగా నేడు గోపికలై జన్మించిన వారికి నన్నిహితంగా భగవంతుడు శ్రీ/కృమ్ణుడై ఉంటున్నాడన్న పరమార్ధం, హనుమంతుడు వెంటనే గ్రహించి తన నందేహనివృత్తి చేసుకున్నాడు.

శ్రీరాముని భగవల్లక్షణం హనుమంతునికే సుబోధకం చేసినవాడు, శ్రీకృష్ణుడు.

భగవద్విరోధక శక్తులు

లోకసం[గ్రహ కారకమైన భగవత్కార్యములను ప్రతిఘటించే శక్తులు అన్ని కాలములయందనో ఉంటున్న్‌రల్‌. ల్‌ 6

వూర్వవు యుగములయందు ఈ శక్తులు కొన్ని వ్యక్తుల రూవంలో వచ్చేవి కావున వాటి నిర్మూలనపై భగవంతుడు సంహార శక్తులతో అవతరించేవాడు.

ఈ యుగమునందు భగవదంశ సంభూతులైన వారు మానవ (శ్రేయస్సునక్రై నిర్వహించే కార్యములను కలుషితం చెయ్యటానికై, దుష్ట శక్తులు మనుష్యుల యందున్న దోషములను ఆధారంగా చేసుకొని వారి అంతఃకరణలయందు ప్రవేశించి, క్రమంగా వృద్రిచెంది శక్తిమంతముల్రై ప్రవర్తిన్తున్నవి.

వీటి విపరీతశక్తిని ఎదుర్కొని నిర్మూలించటం భగవచ్చక్తి కే సాధ్యము. కాని న్వకీయంగా భగవంతునికి వాటిని నిర్మూలించే సంకల్పం ఉండదు, ప్రార్హించిన వారిక్కి వాటినుండి రక్షణ లభిస్తుంది.

అందుకని, అట్టి శక్తులు తమయందు రాకుండా ఉండాలని నదా భగవంతుని (ప్రార్హిన్తూ ఉండవలసిన బాధ్యత అందరికీ ఉంటున్నది.

383

అరి ! పంచబ్రహ్మా ఎడ్దాంతము

అనిర్వచనీయ మైన, అన్నింటికీ అతీతమైన్క దేనికీ కారణమని చెప్ప వీలులేనిది బ్రహ్మము.

అట్టి బ్రహ్మము నుండి న్వయం నంకల్పముతో, బ్రహ్మజ్ఞానము కరిగి మున్ముందు రానున్న విశ్వైతన్యమును భావనామాత్రముగా ధరించ్కి రానున్న పరిణామములకు కారణకారణుడై మొట్టమొదటగా ఆవిర్భవించిన ఆదిబ్రహ్మ్‌ సదాశివుడు. (కొందరు దీనినే పరశివుడన్ని శివవరబ్రహ్మమని చెప్పుతున్నారు.) ఈ తత్త్వవ్రతివ్న ఎక్కడ చేసినా దానినొక్కటిగానే లింగాకృతిలో (ప్రతిష్మిన్తున్నారు. శ్రీకృష్ణుని చేత ఆరా ధింబడియున్న అట్టి తత్త్వము, సోమనాధ ఆలయమందు ప్రతిష్పితమై యున్నది.

ఆ నదాశివతత్త్వ్యమే రానున్న విశ ;నృష్టీకి కారణముగా ఉండటా న్మికె వరశివుడు,ు పరాశక్తియని రెండుగా ఒకేమారు ప్రాదుర్భావం చెందినది. (దీనినే కొందరు సదాశివుడు అని కూడా అంటారు) ఇవియే రెండవ (బ్రహ్మగా గుర్తింపబడుతున్నవి. ఈ తత్త్వవ్రతివృ ఎక్కడ జరిగినా రెండుగా కలసి ప్రతిష్టింంబడుతున్నవి. పరశివుడు నృష్టిసంకల్పమాత్రుడుగా ఉంటే, ఆ నంకల్చమును గ్రహించి ఇచ్చా క్రియా జ్ఞాన శక్తులతో సృష్టిని పరాశక్తి నడపిస్తున్నది.

ఆ పరాశక్తియే పురుషరూవంలో శుద్ద బ్రహ్మజ్ఞానమును, మూలపప్రకృ తిని ఏకకాలమందే ధరించి నారాయణుడుగా ప్రాదుర్భావం చెందియున్న మూడవ బ్రహ్మ. ఇతడే స్టితికారకుడైన విమ్ణువుకూడా.

ఈ నారాయణుడే తనయందలి మూలప్రకృతి లక్షణమును బహి ర్లతంచేసి చతుర్ముఖ బ్రహ్మగా మూర్తీభవింవ చేసియున్నాడు. ఇతడే నాల్గవ (బ్రవ్మా.

నారాయణుడే తనయందలి శుద్ద బహ్మజ్ఞానమును రుద్రుడుగా అవ తరింవడేసి యున్నాడు. ఈ రుద్రుడే కనిష్టడైన అయిదవ బ్రహ్మ.

మ!

మొదటి ఇద్దరు (బ్రహ్మలు కేవలం తత్త్వ్యస్వరూపులు, అందువల్ల వారిని ఏ నామరూవములతో గుర్తించినా సరిపోతున్నది.

చివరి ముగ్గురు బ్రహ్మలు నామరూపాత్మకమైన జగత్తునకు ప్రవర్త కులు, చతుర్ముఖ బ్రహ్మ బాహ్యంగా రజోగుణ సంవన్నుడై సృష్టి కర్త గాన్కు విష్ణువు శుద్ద సత్త్వగుణ మూరర్తియై బ్రహ్మనృష్టికి రక్షకుడుగాను, ఉంటున్నారు. తమోగుణవ్రధానమైన ఈ జగత్తు తమోగుణంలోనే లయింపగలదు. కాబట్టి బహిస్తమన్సుతో విమ్ణుసంకల్పానుసారం - జగత్తును లయింపచెయ్యటానిక్రై రుద్రుడు ఉన్నాడు. సృష్టి ప్రవర్తనకై నంహార శక్తిని కూడా రుద్రుడు కలిగి యున్నాడు. త్రిమూర్తులకు కావలసిన ఇచ్చా, జ్ఞాన క్రియాశక్తులకై వారిచెంత ల్ష్మి, నరన్వతి, రుద్రాణులుగా వరాశక్తియే వెలసి యున్నది.

వంచటబ్రహ్మపరంగా చెప్పబడే ఈ విభజన కేవలం కార్యరూపములై నవి కావున వారిని కార్యబ్రహ్మలుగా గుర్తించాలి. తత్త్వతః వారంతా ఒకటే! నృష్టీరచనా కార్యం సులభంగా (గ్రహించటానికి ఈ పంచబ్ర హ్మసిద్దాంతం ఉపయోగకర మైనది.

ఏక్‌

పంచబ్రహ్మల పరంగా గాథలు

నమన్త నృష్టికార్యములు కార్యబ్రహ్మలుగా చెప్పబడే సంచబ్రహ్మల పరంగా నున్నవి. భాగవత పురాణాది గాథల యందు 'వేర్కొనబడిన భగవత్కొార్యముల నన్నింటినీ వంచబ్రహ్మలపరంగా విభజన చేసి చెప్పవ చచ్చును.

ఒక వ్యక్తియందు గురుత్వమును నిరూపించుకున్న శిష్యునికై వీరే ర్‌ు విమ్ణు మహేశ్వర సాక్షి వరబ్రహ్మాలుగా భాసించి తరింపజేస్తు

“గురుర్చ్రవ్మో గురుర్విమ్లః గురుర్తేవో మహేశ్వరః

గురు సాక్షాత్సరం బ్రహ్మ తస్మె (శ్రీ, గురవే నమః”

అన్న గురు క్లోకమునందు ఇది నిరూపితమవుతున్నది.

“అష్టదళోవరివేస్టిత లింగం ......౨౨ ౨.

44 ల 4 ల త = సదాశివ లింగంో

అన్న లింగాస్ట్రక స్తోత్రమునందు కూడా ఆయా శక్తి నహితములైన చివరి నాలుగు బ్రవ్మాలే అస్టదళవద్మము,. దానియందు పరివేష్టితమై యున్న సదాశివ లింగమే శక్త్యాత్మకమైన ఆదిబ్రహ్మ.

పరమేశ్వరీ పరమేశ్వరుల అభేద ప్రతిపత్తి

“నిజతపఃఫలాభ్యాం” అని శివానందలహరి యందు చెప్పబడటంలో, వరమేశ్వరుని తపఃఫలంగా పరమేశ్వరి వరమేశ ($0 తపఃఫలంగా వర మేశ్వరుడుు ఒకేమారుగా ప్రాదుర్భావం చెందియున్నారని గ్రహించాలి. ఒకరు మరొకరిని గుర్తించిన క్షణమందే, ఇద్దరూ ఉద్బృవించటం వల్ల వారు ముందు వెనుకలు లేనివారు. పరమేశ (ర అనుగ్రహం వల్లనే వరమేశ (రుని పొందగలరు.

శివపురాణమందలి పార్వతి కళ్యాణ ఘట్టమందు, శివపార్వతుల సంభాషణలో,

“నీ న్వరూవమంతా నేనే అయిఉన్నప్పుడు, నీకు చేసిన వూజ నాకే చెందుతున్నది కదా! వూజార్హతలేని నిర్ష్ణణుడవైన నీవు నా వల్లనే వూజ్యుడవు అవుతున్నావు కదా! ” అని పరమేశ్వరి చెప్పిన ట్లుగాను,

“నా సంకల్పం వల్లనే కదా నీవు నన్ను ఆవహించి యున్నావు” అని వరమేశ్వరుడు చెప్పినట్లుగొను,

ఉన్న చమత్కారయుక్త మైన సంభాషణలో వారి అభేద వ్రతివత్తియే నిరూపితమవుతున్నది.

“ఓంకారవదనా దేవీ వాయ కార భుజద్వయీ,

ణికార దేహమధ్యాచ న మః కార వదద్వయీ. ”

అని చెప్పబడినట్టుగ్యా దేవియే పంచాక్షరియని తదర్హమై ప్రతిపా ద్యవస్తువుగా నున్నవాడు పరమేశ్వరుడని గ్రహించటం వల్ల, శివాద్వెత ప్రాప్తియే కలుగుతున్నది.

'వేదభాగమైన రుద్రనమకంలోని మధ్యమందు “నమశ్శివాయచ, శివ

తరాయచ” అనటంలో కూడా ఈ తత్త్వప్రతిపాదనయే జరుగుతున్నది. అనిర్వచనీయుడై. న పరమేశ (రుని “శివతరాయచ” గా చెప్పబడి యున్నది.

“వాగర్జావివ సంపృక్తా........” అన్న కాళిదాన విరచిత శ్ఞోకము నందు, వాగ్రూవమైన ఈ నృష్టీ పరమేశ్వరిగాను, తదర్హంగా పరమేశ్వ రుడు (ప్రతిపాదింపబడి యున్నారు,

'కేదారేశ ర (వ్రతకథయందు కూడా వీరి అభేదప్రతివత్తియే నిరూ పితమై యున్నది.

స్‌

వైవులైనవారు శివప్రీతికోసం శక్తి వూజలు చెయ్యటం ఈ తత్త్వ వ్రతిపాదకమే |

పరమేశ (రీ పరమేశ రుల అభేదతత్త్వ్యము మహావురుషులైనట్టి వారే ఎంతమంది స్తుతించినా నరిపోదు.

జీవోద్ర్దరణకై శివకేశవుల కార్యములు ఠా రూ

శివతత్త్రం నంపూర్షంగా (గ్రహించి యున్నవాడు విమ్లువు. అందు కని విమ్ణువును గురువుగా ఎన్నుకొని శివోపానన కాన్కి శివారాధన కాని చెయ్యాలి.

అలాగే విమ్ణుతత్త్వం సంపూర్షంగా [గ్రహించినవాడు రుద్రుడు. అందు కని రుద్రుని గురువుగా ఎన్నుకొని విష్ణూపాసన కాన్మి ఆరాధన కాని చెద్యూలి.

జగత్తునందలి జీవులకు విమ్ణుపదమే గమ్యము. ఆ మార్గం చూపే వాదు రుద్రుడు. ఆ కారణంగా వారిద్దరే గురుశిష్యులుగా అవతరిస్తు న్నారు. దీనికి ఉదాహరణగా, శ్రీరామ హనుమంతుల్ని, మత్యేంద్ర నోరక్షనాధులను చెప్పవచ్చును.

శివకేశవుల అభేద ప్రతిపత్తి

బాణానుర గాధలోని శివకృష్ణ సంగ్రామంలో జరిగియున్న అంతిమ విజయం ద్వారా శివకేశవ న్యూనాధిక్యతలు నిర్హయించి వ్యాఖ్యానిం చటం శోచనీయమైనది. ఆ సంగ్రామంలో, బాణాసురుని పరిమిత తపోనిర్మితమైన శివరూపతేజమును, అవతార పురుషుడైన శీ/కృమ్ణుడు యుద్దరూపంలో శ్షయం చేశాడు. అలాగే దక్షయజ్ఞవాటిక యందు కూడా రుద్రస్వరూవుడైన వీరభద్రునికి విస్తువునకు జరిగిన సంగ్రామంలో దక్షునికున్న తపస్సు శ్షయం చెయ్యబడినది.

శివకేశవుల అభేదప్రతిపత్తిని ఎఆింగినవారు. కొన్సి దానియందు నమ్మకం కలిగియున్నవారు కాని అలాంటి వ్యాఖ్యలు చెయ్యరు. తత్త్వ గ్ట్‌హణ చెయ్యక వురాణగాధల పై చేసిన వ్యాఖ్యానములవల్ల నష్టమే లుగుతున్నది.

త్త

శివకేశవుల సృష్టిపరిరక్షణా కార్యములు

(బ్రహ్మసృష్టిగా వెలసియున్న ఈ జగత్తును పరిరక్షించే కార్యం శివ 'కేశవులిద్దరూ కలిసి చేన్తూ ఉంటారు.

నృష్టికొర్యములను ఎదుర్కొనే విపరీత శక్తులను నిర్మూలించటానికకె సంహారశక్తులు కలిగిన రుద్రాంశ ధర్మపరిగక్షణక్రై వైష్టవాంశ కలిస్కి ణే శరీరమునందు అవతరించటం కాని, వేరువేరుగా ఉంటూ కలసి పని చెయ్యటంకాని జరుగుతున్నది. దశావతారములుగా పేర్కొనబడే ,శ్రీమ న్నారాయణుని అవతారములయందు కూడా ఇలాగే జరుగుతున్నది. ఒక విధంగా ఇవి (ప్రధానమైన పది. అవతారములుగా చైవ్నభరినా ఇంకా ముప్పదిరెండు “నారాయణావతారములు వచ్చియున్నవని “చెప్పవచ్చును.

ఉదాహరణగా ధర్మనంస్తాపనక్రై శివకేశవ తేజోనిర్మితమైన శాస్త అవతరణ కూడా అలాంటిదే! ఇందు రెండూ పురుషలేజములు కావ టంవల్ల మాయాతీతంగా ఉంటూ అంతర్ముఖత్వం కలిగి ఉంటున్నది. ఆ కారణంగానే శాస్త ఉపాసన అనేకమైన నిష్టానియమములు కలిగి ఉంటున్నది.

వురుషరూపంలో పరాశక్తియే నారాయణుడు కావున నారాయణుని దశావతారములు పరాశక్తియొక్క దశాంగుళి సముత్పన్నములుగా దేవీ భాగవతమందు వర్షింవబడి యున్నవి.

న్‌!

మత్స్యావతార గాథ

వేదవిజ్ఞానం 'కేవలం గ్రంధస్త్ర మైనది కాదు. వరమేశ్వర ముఖంగా సృష్టితో కూడా వెలువడి విశ్వమంతా నిండియున్న విద్యాశక్తి వేదం! ఇది ప్రధమంగా మన సృష్టికర్తయైన చతుర్ముఖ (బ్రహ్మకు శ్రుతమైనది. దానిని గ్రహించి తన్మూలంగా సృష్టి చేస్తున్నాడు.

వివిధలోకములందు, వివిధగతులయందు, ధర్మ ప్రవర్త నకై వేద విజ్ఞా నాన్ని తగినంతగా ఆ లోకములకు చెందజేసి సృష్టికార్యం నిర్వహింప బడుతున్నది. ఎక్కడైతే ఈ విజ్ఞానం అధికంగా ఉంటున్నదో అక్కడ సిరినంపదలు సుఖశాంతులు విరివిగా ఉంటున్నవి.

ఈ విషయం (గ్రహించిన సోమకుడుు (బ్రహ్మ నృష్టికార్య విము ఖత్వం వహించి నిద్రితుకైయున్న సమయమందు, వేదవిజ్ఞానాన్ని అంతః కరణయందు. గ్రహించి జలమయమైయున్న అధోలోకములకు వెళ్ళటం జరిగింది. ఇది బ్రహ్మ సంకల్పమునకు విరుద్ద్రమైనందున ఆనురీశక్తిగా గుర్తింపబడినది. అందుక్రై (శ్రీమన్నారాయణుడు మత్స్యరూపంలో జల (ప్రవేశం చేసి అధోలోకములకు వెళ్ళి సోమకానుర సంహారం చేస్తి ఆ విజ్ఞానాన్ని తగురీతిగా అందచేశాడు.

ఈ విధంగా పరిణామం చెందటం విష్ణు సంకల్పం వల్లనే జరిగింది. ఇదియే మత్స్యావతార గాధయందలి సారాంశము.

న్‌

శ్షీరసాగరమథనము

అమృత ప్రాప్తికై జరిగిన క్షీరసాగర మధనం ఈ భూలోకంపై జరిగిన సంఘటన కాదు.

(ద్రవ్యోత్పత్తికి కారణమై. విశ్వమంతా నిండియున్న ్రాణశక్తియే శ్నీరసాగరము. అన్ని లోకములకు మధ్యగానున్న ధ్రువస్తానం మేరువు. నేటి విజ్ఞానం కనుగొన్న 501/4! 10గ౧౬|1౦౧ లో ఉంటూ అటువంటి కదలికయే కలిగియున్న (3412469 నే మధనకార్యంగా గుర్తించాలి.

ఇలా జరిగియున్న విశ్వకార్యంలో ప్రప్రధమంగా వచ్చిన హాలాహలం లోకములనే దహించునదిగా ఉండినది. అప్పుడు దేవతలు “నమస్తే రుదమన్యవ ఉతోత ఇషవే నమః. . ౨౨౨౨౨ అని చేసిన రుద్రస్త్రోత్రమునకు ప్రసన్నుడై ఆ గరళాన్ని రుద్రుడు తన కంరమందు గ్రహించినాదు.

మన ఊహకు అందని దివ్యశక్తులు కలిగిన ద్రవ్యములు, జీవములు తరువాతగా కొన్ని పుట్టినవి. వాటిని ఊర్హ్వలోకవానులు పొందజేసుకు న్నారు,

అంతకు వూర్వం, తనను గుర్తి ంచలేక పోయిన ఇండద్రునిపైను అత నిని హెచ్చరించలేని విమ్ణువువైన్య అలిగి లక్ష్మి శ్షీరసాగర ప్రవేశం చేసి యున్నది. తిరిగి లక్ష్మి క్షీరసాగరంనుంచి ఉద్భవించి విష్ణు వక్షఃస్త్రల వాసిని అయినది

ఈ మధన కార్యమునకు కావలసిన కేంద్ర స్టీరత్వాన్ని (51201110 స్తితికారకుడైన విమ్ణువే ధ్రువమైన 'మేరువునందు ప్రవేశించి కలుగచెయ్య టమే కూర్మావతార తత్త్వము. ఆ కారణంగానే మనం నిర్మించుకుం టున్న గృహములకు స్తిరత్వం కలుగటానికి ప్రధమంగా కూర్మయం(త్రం వేసుకునే సంప్రదాయం ఏర్పడినది.

జగత్పంతికమైన మానవశరీరమునందు ఈ సంఘటన యౌగికంగా కూడా. అన్వయించ వచ్చును. అప్పుడు, మేరువును వెన్నెముకగాను, కుండలినీ శక్తిని విశ సచైతన్యంగాను, శుభాశుభ సంస్కారములను దేవా సురులుగాను, మూలాధారమందు ఉండవలసిన స్థిరత్వాన్ని కూర్మంగాను, మనం (గ్రహించాలి.

ఈ విధంగా కూర్మావతారగాథను విశ (సంఘటనగాను, యౌగికం గాను సమన్వయించుకొన వచ్చును.

శశ

వరాహావతార గాథ

మనము చెప్పుకుంటున్న వరాహావతారగాధ ఖగోళమందు. ఎన్పుడో జరిగియున్న నంఘటనగా (గ్రహించవచ్చును.

ఒకానొక సమయమందు మన సౌరమండలమునకు అతి సమీపంగా బంగారు వర్షము _కలరిగియున్న మన నూర్యగోళం వంటి మరొక్క గోళం దూనుకొని వెళ్ళటం జరిగింది. అప్పుడు నిక్షితగతియందు పరిభ్ర మిస్తున్న మనగోళం గతితప్పి, ఇక్కడ ప్రాణులకు నివానయోగ్యం కాలేక పోయినది. ఈ వివరీతమును నసరిదిద్దటానికి, ఇప్పుడు మనకు కనుపించే ధ్రువప్రాంతమునుండి ఒక తేజఃవుంజము మనగోళంవైవు ప్రసరించి దీనిని నిర్తితస్తానమునకు జరిపినది. తత్కారణంగా తిరిగి జీవోత్పత్తి, జీవ(ప్రవృత్తి జపిగినపీ.

ఆ నమయంలో ఈ సంఘటనను గుర్తించగల ప్రాణులు ఇక్కడ అంతమై యుండటం వల్ల, ఊర్హ్వలోకస్థులకు మాత్రము దృశ్యమానమై, వారు వివరించిన రీతిగా మనము ఈనాడు (గ్రహిస్తున్నాము.

“అక్ష” శబ్దం సూర్యునకు వర్తిస్తున్నది. కావున ఈ వైవరీత్య మునకు కారణమైన బంగారు వర్షవు సూర్యగోళమును హిరణ్యాక్సుడని పీరిచారు. ప్రాణులకు నాశనహేతువు కావటం వల్ల ఆసురీశక్తిగా గుర్తింప బడినది. ధ్రువవథమునకు కారణమైయున్న విమ్లుతేజమునుండి సరి దిద్దే తేబువుంజము రావటం వల్ల దానిని విమ్ణవు అవతారమని, వారికి గోచరించిన రూపమును వరాహ అవతారమని ఊర్హ్వలో కస్టులు "పేర్కొన్నారు.

ఏది ఎలా చెప్పినా, (దష్టలైన మహర్షులు జరిగియున్న సత్యాన్ని అంతఃకరణయందు అనుభూతం చేసికొని అవ్పుడు ఈ లోకమందు ప్రవర్తమానమైయున్న భాషలో అందరికీ అర్థమయ్యేలా చెప్పియున్నారు. దానిని అలాగే గ్రహించి ఉపానన చేసి ఆ నత్యత్వాన్ని అనుభూతం చేసుకొనటం వల్ల జీవునికి లాభం కలుగుతున్నది. కేవలం మౌనసిక మైన ఏ భాషలో చెవ్పుకున్నా, అనుభూతిలోనికి తెచ్చుకొనకపోతే అది నిరర్హకమే అవుతున్నది.

కక్‌

నృసింహావతార గాథ హిరణ్యాక్ష లోకమునకు చెందినటువంటి జీవత్వమును అంతఈకరణ యందు కలిగి ఈ లోకమునందు మానవుడుగా జన్నించినవాడు హిర ణ్యకశివుడు. దుఃఖితురాల్రైయున్న తల్లికి ఎంతో జ్ఞానబోధ చేసియున్నట్టి విజ్ఞాని. "ఈ లోకమునందు జన్మించినవారికి మరణము తప్పనిసరియై యున్నదన్న విషయము (గ్రహించిన వాడే! ఎట్టి వరిస్టితులలో, ఎట్టి విధానంతోో ఈ శరీరము నుండి [ప్రాణోత్కరిమణ జరిగితే ఇక్కడ పునర్జన్మ కలుగదో అట్టి ద్వంద్వరహిత పరిస్తితులలో, ద్వంద్వరహిత కారణములతో (ప్రాణోత్కంిమణ జరుగాలని కోరుకొని, తవస్సుతో (బ్రహ్మను మెప్పించి ఆ వరమును పొందినాడు. విష్ణువునకు వైరియై, ఈ లోకమునందు. విష్ణనిర్మూలనం చెయ్య టానికె విస్ణున్మరణ చేస్తున్న వారినందరినీ హింసించి నంహరింవ నారరిభించినాడు. అందువల్ల స్మ, నఖములందుు ముఖమునందు రుద్రాంశతోనూ, దేహామునందు. స్టిరత్వం కలిగిన వైష్టవాంశతోను, లక్ష్మీదేవియే. నన్నిధికి వెళ్ళలేనట్టి భీకర రూవంతోను, నృసింహ మూర్తియై అవతరించాడు. అట్టి రూనమునకు కూడా నెరువని వాదు హిరణ్యకశివుడు. అందువల్ల అతడు చూడగానే చకితుడిని చెయ్యగల జ్ఞాన తేజన్పును అంతఃకరణ యందు ధరించి, నృసింహమూర్తి వాడి ముందు (్రాతమయ్యారు. వాడితో యుద్రంచేస్తి వాడు కోరుకున్న విధంగా కోరుకున్న వరిస్టితులలో నంహరించినాడు. అటుతరువాత కేవలం రుద్రాంశతో వచ్చిన శరభసాళ్వ రూవ మునందు, నృసింహరూపమునందలి రుద్రాంశ విలీనం చెందినది. ఆ భీకరమూర్తి వెంటనే లక్ష్మిచేత ఆవహింవబడి, సౌమ్యుడై, వ్రనన్న తతో భక్తనులభురై, జ్ఞానప్రదాతగా ల్మ్ష్మీనృసింహడు అయ్యాడు. ఇది నృసింవావతార గాధయందలి సారాంశము. 46

వామనావతార గాథ

బలిచ(క్రవర్తి విమ్ణభక్తుడు, సత్త్వగుణ నంవన్నుడ్రు అమితమైన వుణ్య ఫలంగా (త్రిలోకములను సాధించి ఉన్నవాడు.

రాక్షనరాజ్రైన బలిచక్రవర్తి యొక్క సామర్ధ్యమును శుక్రాచార్యుడు గుర్తించాడు. అతని ద్వారా న్వర్గలోకమునందు ఉన్నంతటి వేదవిజ్ఞానం, వేదధర్మ్శం ఈ లోకమునందే వ్రవర్తింపజేసి ఇంద్రాధిక్యతను తిరన్క రించటమే కాక్క భూతల న్వర్గాన్ని నిర్మాణం చెయ్య నంకల్పించాడు. అట్టి రెండవ స్వర్గం విమ్ణసంకల్పితమైన జగత్తునందు ఉండదు కాబట్టి, ఆ కార్యమును విఘ్నము చెయ్యటానికి ఇంద్రాదులు ప్రార్ధించగా వామన మూర్తియై నారాయణుడు అవళతరించినాదు.

బలిచక్రవర్తివద్ద మూడడుగుల నేలను దానంగా స్వీకరింధి రెండడు గులను జగత్తంతా వ్యాపింవ చేసినాడు. ఇదివరకే విమ్ణవుచేత వ్యాపిం వబడియున్న జగత్తును తనదనుకున్న అహంకారం వెంటనే అతనికి తొలగి పోయింది. అప్పుడు విష్ణువు అనుగ్రహన్వరూవుడ్లై మూడవ అడుగుకొలతగా తన పాదమును ఉత్తమాంగమైన అతని శిరస్సువై ఉంచి, ఇంద్రాధివత్యం కలిగియున్న ఈ లోకములనుండి అతనిని తొల గించి పాతాళమునకు వంపినాడు. తరువాత భక్తపరాధీనురై శాశ్వతంగా అతనికి రక్షకుడై యున్నాడు.

విశ్వాత్ముడైన తనయందలి అంగువృమాత్ర పురుషుని గుర్తించక, ఎంతటి పుణ్యనముపార్తన చేసినా వతనకారణమే కాగలదన్న సత్యం వామనావతార గొధయందు విదితమవుతున్నది.

శ?

పరశురామావతార గాథ

'వైన్ణవాంశలో జన్మించిన కార్తవీర్యార్హునుడు తన సహస్ర బాహువు లతో నదీగమనమునే ఆవగిలిగిన శక్తిమంతుడు. అతని జన్మకార్యసమాప్తి యైన తరువాత, సంగ్రామంలో నిహతుడైనప్పుడు అతనిలోని వైష్ణవ లేజమూ భార్గవరామునియందు విలీనమైనది,

తండ్రి ఆజ్ఞపై తన తల్లియైన రేణుకాదేవి శిరశ్ళేదం చేస్తి ఆమెను వునర్జీవితురాలిని “చేయించిన గాథ మనకందరకూ తెలిసియున్నదే! ఈ గాథ యౌగికంగా ఎంతో అర్ధవంతమైనది.

తల్లి రేణుకాదేవి వరాశక్తి అంశయే! ఖండించిన శిరస్సును తన చేతియందు. ఉంచుకొన్న ఆ మాతృమూర్తి '“ఛిన్నమన్తి గా పిలువ బదుతున్నది. మనస్తకంలోనున్న ఉపరితల యోగచశ్రముల శక్తి ఆమె హనస్తగతమే యున్నదన్న _ నేత్యమునకు, ఆ మూర్తి చిహ్నము. ఆ కార్యరూవంగా అట్టి శక్తులు భార్గనరాముని యందు వ్రవేశవెట్టబడినవి.

ఆ కొలములో ధర్మవరిరక్షణ చేయవలసియున్న క్షత్రియులయందు అధర్మ వ్రవృత్తి విరివిగా ఉండేది. ఇది గమనించి భార్గవరాముడు, రుద్రుని తన తవస్సుతో మెప్పించి రుద్రాంశను కూడా తన యందు పొంది, అమిత రజోగుణ మూర్తియై, ఇరువదియొక్క తరముల వరకు రాజవంశములను నిర్మూలించినాడు. తనయందలి రజోగుణ నమన్విత మైన లేజము ,శ్రీరామునిలో విరీనం కావటం గుర్తించి తన అవతార కార్యము పరిసమాప్తి యమైనట్టుగా (గ్రహించి తవస్సులకు 'వెళ్ళిపాయ్యాడు. ఆ భార్గవరాముడే ఎన్నియో అస్త, విద్యలను, తంత్రవిద్యలను ఈ భూమియందు (ప్రవర్తింవజేసియున్నాడు.

శ్రి

(శీ/రామావతార తత్త్వము నరవానరులతోగాని నంహరింపబడనట్లు వరమును పొందియున్న వాదు రావణుడు, నరుడంకే తనయందలి దైవత్వమును ఎయిగని వాదు. అందువల్ల రావణ సంహారమునత్రై తాను విమ్ణవునన్న జ్ఞాన మును చిత్తమునందు విన్మరించి, తానెవ్వరొ ఎఆయగనంతటి సత్త్వగుణము చిత్తమునందు కలిగి (శ్రీరాముడు అవతరించినాడు. అందువల్ల, సదా విమ్ణునన్నిధియందున్న గరుడుడు తనకు యుద్దభూమియందు సహాయం చేసినప్పుడు అతనిని గుర్తించలేక పొయ్యాడు. శ్రీరాముని అవతార తత్త్వ మును గ్రహించలేని గరుడుడు, తనను ఆతడు ఎందుకు గుర్తించలేక పొయ్యాడో తెలుసుకొనలేక పోయినాడు. అవ్వడు గరుడుడ్సు. 'కాకభు

శుండి మహర్షిద్వారా గురుతత్త్యమును గ్రహించినాడు.

ఈ కల్పమందు రానున్న, విమ్ణవు యొక్క ఇశ్రీరామావతారంలో మానవత్వం ఎంత నసంవూర్షంగా ఉంటుందో ప్రత్యక్షంగా చూడ టానిక్రై శరభంగమపార్తి, అనేక కల్పముల వర్యంతం తవస్సుచేస్తూ నిర్షక్షించినాడు.

సత్త్వమంకే బలము. ఏకపత్నీ వ్రతంతోనున్న ,శ్రీరాముని ప్రక్కన నిలువబడగలిగిన స్త్రీమూర్తి వరాశక్తి అవతారమైన సీతయే! తీవ్రమైన ఇంద్రియ నిగ్రహం కలిగిన హనుమంతుడంతటి వానికి సేవ్యుడై యున్న వాడు (శ్రీరాముడు. ఆతడు దేవతలకు, మహర్షులకే ఆదర్శవంతంగా నుండటానిక్రై అవతరించిన ధర్మమూర్తి. మూర్తీభవించిన వినయగుణ సంవన్నుడు, భక్త వరాధీనుదు, శరణాగత వత్సలుడు. బహిర్ముఖంలో తనను మనుష్యుడుగా మాత్రమే ఎటిగియున్న వాడు. అంతర్ముఖుడు అయినప్పుడు పరబ్రహ్మమూర్తియే!

శ్ర

బలరామావతార విశేషము

యోగేశ్వరేశ్వరుడైన శ్రీకృష్ణుని ద్వారా ప్రవ్రథమంగా సంపూ ర్షయోగం గగ్రహించినవాడు బలరాముడు. భూతత్త్వమునుండి బలవూ ర్వకంగా కుండలినీశక్తిని ఉద్పృతంచేసి అమ్మతసీచనం చెయ్యటమన్న కొర్యమునకు సూచనగా తాళవృక్షమును తన ధ్వజంగాన్తు హలమును తన ఆయుధంగాను కలిగియున్నాడు.

అట్టి బలరాముడు, వ్యవసాయ రంగంలో అనేక మార్చులు తిసి కొని వచ్చి, నాగలితో యమునానది గమనాన్నే మార్చి కర్షకులకు దోహదం చేసినాడు. అమితబల సంవన్నవతియైన, వూర్వయుగములకే చెందియున్న 'రేవతికి తగిన భర్తగా చతుర్ముఖబ్రహ్మ చేతనే నిర్హయిం వబడినవాడు.

+శ్రీ/యహావిమ్ణువును నదా పరివేష్టించి ఆయన అంశయేలైన యున్న ఆదిశేషుని అవతారమే బలరాముడు. తానొక్కడే స్ట్రిరత 0లో ీ/కృష్ణ మూర్తిని భౌతికంగా తదేకంగా చూడగలిగిన సామర్హ్యం కలిగి యున్న వాడు.

తాను గ్రహించిన యోగతత్త్వజ్ఞానం సముద్రమందు నిక్షిప్తంచేసి, కలి యుగమందు తన అంశయందే అవతరించనున్న వతంజలిమపహర్షి ద్వారా లోకంలో _ ్రవర్తింం జేయటాని కన్నట్ట్లుగా నముద్రవ్రవేశం చేసి తన అవతార వరినమాప్తిని బలరొముడు చేశాడు.

ఠ్‌0

బుద్దావతార విశేషము

ఐదువందల జన్మలు జ్ఞానిగా అవతరించి ఆయా జన్మలలో ముము క్షువులకు జ్ఞానం ప్రసాదిస్తూ, ఈ యుగమునందు మానవలోకంలో అవిద్య ఏ విధంగా ప్రవర్తిస్తున్నదోనన్న విషయం సంవూర్షంగా అంతఃకర అయందు గ్రహించి యున్నవాడు, రాజవంశమందు జన్మించిన సిద్దార్డుడు.

ఈ లోకంలో మనుష్యులను బాధిస్తున్న దుఃఖములకు సరియైన మూలకారణము ఎక్కడ ఉన్నదో కనుగొనవలెనన్న (ప్రశ్నతో తీవ్రంగొ, ఆతడు వేదనపొందినాడు. అది వరకే (ప్రవర్తమానమవుతున్న కర్మ చోదితమైన వైదిక మార్గములయందు ఆ కారణము లేదని గ్రహించి తపశ్చర్యలోనికి వెళ్ళినాడు.

ఈ లోకమందు సుఖదుఃఖముల ్రవృత్తి ఎవుడూ ఉండటమన్నది ప్రకృతి నహజమేనని, ఆతడు తపస్సులో అనతి కాలంలోనే గ్రహించి నాడు. దుఖమేలేని లోకముల అన్వేషణక్రై తిరిగి తపన్సును కొన సాగించి జగత్తులో ఎక్కడా అట్టి లోకములు లేవని తెలుసుకున్నాడు. శరీరమును. శుష్కింప జేసి బాధింవ చేసే తవన్సులు హింసాత్మకమే అవుతున్నవన్సి కేవలం శరీరమును నిలువుకునేటందుకే ఆహారమును గ్రహించి తవస్సును కొనసాగించి బుద్దుడైనాడు.

జగత్తునందు జన్మవరంవరలకు మూలకారణం కోరికలేనని తాను తపస్సునందు గ్రహించిన నత్యాన్ని ప్రకటించినాడు.

“జీవునికి అస్తిత్వం లేదు. ఒక వ్రవాహంలో గడ్డీపోచలు ఒకదాని కాకటిగా. తగులుకొని ఒక గూడుగా చేరి పప్రవహిస్తున్నట్టుగా, జీవన (ప్రవాహంలో కోరికల మూలంగా చేసిన కర్మలు, వాటి ఫలితములూ, ఒకటిగా చేరి జీవభ్రాంతిని కలిగిస్తున్నవి. అవన్నీ విడిపోగానే ఏమీ మిగ లనట్టు కోరికల నిర్మూలం వల్ల జన్మలు పొందని స్ట్రితి కలుగుతున్నది. అదియే నిర్వాణము, అంతిమ ధ్యేయము” అని బుద్దుడు బోధించాడు.

౯ | (గంరా, త్‌కే ర మధ్యా ళ్‌

(4 0.%40.డ్తవైళ్లం న్‌ మగ ఇ, రాలి వ లో / న ద యోర

ధ్యేయమునకు మార్గంగా వంచీీలమైన విధానం తెలిపి వరమ ధర్మంగా అహింసా మార్గమును ఉపదేశించాడు.

తన బోధలకు తనయందలి ఆత్మతత్త్యానుభూతియే వ్రమాణంకాని, ఆ నాడు లోకమందు ్రవర్తమానమైయున్న చేదం తనకు ప్రమాణం కాదని తెలిపియున్నాడు.

మనమంతా. తొమ్మిదవ విష్ణు అవతారంగా గుర్తిస్తున్న అట్టి గౌతమ బుద్దుడు, విశిష్టమైన వేదబోధనలు తెలిసియున్నవాడు. కాబట్టి, సత్యమైన వేదోద్దరణ చేసిన పరమగురువుగా గుర్తించాలి.

ర్‌2

శ్రీరామ శీ/కృష్ణ జన్మస్థితులు

'త్తీ/ గర్భమునందు ప్రవేశించి పిండోత్పత్తి ద్వారా జననం చెందిన ఏ జీవునక్రైెనా దేహాత్మ భావన ఉంటున్నది. అట్టి జీవుడు స్వన్వ రూవ జ్ఞానం కోల్పోయి ఉంటాడు. భగవంతుని విషయంలో కూడా ఈ ్రకృతినైజము ఉంటున్నది. ఏదో ఒక బాహ్యమైన కారణం వల్ల మృత్యు స్టితి నంప్రాప్తమై, తద్వారా తాత్కాలికంగా దేహాత్మ భావన వీడిపోయినవ్పుడే, న్వస్వరూవ జ్ఞానంకాని తన దివ్యత్వ జ్ఞానం కాని కలుగుతున్నది. అయి తర్వాత సంపూర్ణ 'స్వేచ్చతో జీవన్ముక్తులై, శరీరగతుడైన జీవుడను తాను కానన్న జ్ఞానంతో వారు జీవించగలరు.

దీనికి ఇశ్రీరమణులు ఒక ఉదాహరణ.

శ్రీరామాయణ గాధలో యజ్ఞఫలంగా పొందిన పాయనమును గ్రహించిన స్త్రీ, గర్భమందు భగవంతుడు ప్రవేశించి, పిండోత్పత్తి ద్వారా జన్మించినాడని చెప్పబడి ఉన్నది. ఆ కారణంగా శ్రీ/రాముడు తన దివ్యత్వజ్ఞానం కలఠిగియుండలేదు. దీనికి విమ్ణు నంకల్పమే కారణం. తాను అలా జన్మించి ఉండిపోగలిగినప్పుడే మానవుడు కాగలడు. వరవ్రసాది యైన రావణుడు అవ్వుడు కొని నంహరింపబడడు. సామాన్యునకు న్వన్వరూవ జ్ఞానం లేక పోవటమే కాకుండా, శక్తి కూడా వరిమితత్వం చెంది ఉంటున్నది. శ్రీరాముడు తన దివ్యత్వజ్ఞానం లోపించియున్న భగవంతుడు. ఇది ఒక్క భగవంతునికే సాధ్యము.

చ్రీ/కృమ్ణుడు. శిశువుగా జన్మించగానే చతుర్చుజుడై దేవకీ వసు దేవులకు దర్శనిమిచ్చినాడు. అటు తర్వాత ఆయన తన సంపూర్ణ దివ్యత్వజ్ఞానం ఎల్లవ్రడూ. కలిగియే ఉండి పొయ్యాడు. తనను తాను గుర్తించుకొనవలసిన మరొక బాహ్యమైన కారణము, ఆయనకు లేక పోయినది. అందువల్లనే జన్మించగానే వసుదేవునికి కర్తవ్యమేమిచో న్వయంగా తానే ఆదేగించగలిగినాడు.

ర్‌3

సంపూర్షవతార లక్షణము

భగవదవతారములు, అంశలు దేనికదే స్వయం నంపూర్షమై ఉన్నవి.

అవి నిర్వహిస్తున్న లోకహిత కార్యముల ననుసరించి తమ తమ సంస్కారములకు అనుగుణంగా, వాటిని తరతమ భేదములతో గుర్తిం చటం, మనుష్య లోకమునందు జరుగుతున్నది. జాతిమత భేదములు లేకుండా అన్ని తరగతులవారు, ఒక _ అవతారమునందు, భగవత్త ర్త్రమును గుర్తించగలిగిన నాడు దానిని సంపూర్ష అవతారంగా

వాతున్నారు.

అలాంటి నమయం ద్వావరయుగాంతమునందు, ఈ లోకములో ఉండినది. అప్పుడు వచ్చియున్న కృష్ణావతారమున్సు అన్ని తరగతుల వారు, కర్మ, జ్ఞాన యోగాది సర్వ మార్గస్టులుు భగవంతునిగా గుర్తించి ఉండటం వల్ల, అది సంవూర్మ అవతారంగా పేర్కొనబడి ఉన్నది.

ర్‌క

(శ్రీ/కృష్ణావతారము

శ్రీ/మవాోవిమ్ణువు తనయందలి, నృష్టికార్యబాధ్యతకు అతీత మైయున్న వరమవురుషతత్తాన్ని ప్రత్యేకంగా, గోలోకవాసియైన ,శ్రీ,కృష్ణుడుగా అవ తరింపజేసి ఉన్నాడు. త్రిమూర్జ్యాత్మకమైన మన బ్రహ్మజగత్తునకు ఆవల, మనకు సన్నిహితంగా గోలోకమున్నది. అట్టి గోలోకాధిపతి శ్రీ/కృష్ణుడు. అక్కడ, పరాశక్తి రాధగా ఆయనకు తోరైై ఉన్నది.

ఆసురీశక్తి అధికమైనవ్వుడు, లోక కల్యాణార్థం విష్ణువును అవ తరించవలసినదిగా (బ్రహ్మాదులు వెళ్ళి కోరటం, విష్ణువు అవతరించి రాక్షన నిర్మూలనం చెయ్యటం వురాణగాథలనుండి మనము తెలు నుకుంటున్నాము. అలాగే ద్వాపరయుగమందు కూడా జరిగినప్పుడు, విష్ణువు ఆదేశానుసారం వారంతా గోలోకవాసియైన (శ్రీకృమ్ణుని వద్దకు వెళ్ళి ఈ నమన్యకు శాశ్వత వరిష్కారం కలుగవలెనని ప్రార్ధించారు. నంహరింపబడుతున్నా మరీ మరీ జన్మలనెత్తుతున్న ఆనురీశక్తుల శాశ్వత నిర్మూలనం, కేవలం జ్ఞానం వల్లనే కలుగ గలదు. అందువల్ల జ్ఞానావతా రంగ్కొ గోలోకవాసిలయైన శ్రీకృష్ణుడు, వారి కోర్కెల ననుసరించి దేవకీ గర్భమందు జన్మించినాడు. దుష్టశక్తులను నిర్మూలించటానిక్రై కావలసిన దైవీసంపత్తి కోసం వైష్ణవతేజము, శంఖ, చక్ర గదా, సమన్వితమై శ్రీ/కృమ్ణునియందు జన్మించగానే ఆవహించినది.

అందుకనే ,శ్రీ,కృష్ణుడు జగద్ద్గురువుగాను, ధర్మోద్దారకుడైన విష్ణువు గాను కలసియున్నాడు. ఆ కారణంగానే భగవద్లీతయందు, “నర్వధర్మాన్‌ పరిత్యజ్య మాం వీకం శరణం వజ. ...****” లాంటి వాక్యములు “వరిత్రాణాయ సాధూనాం, వినాశాయచ దుష్కృతాం ; ధర్మసంస్తాపనార్దాయ నంభవామి యుగే యుగే” అన్న అవతార కార్య

ర్‌5్‌

ములు వ్రబోధించి యున్నాడు. ఈ కారణంగా భగవల్లీలను హరిభక్తిని ప్రబోధించిన భాగవతమందు కొని ధర్మ(వ్రతిపాదకమైన భారతమందు కాని సాొంప్రదాయికమైన మరే. పురాణములందు కొన్కి రాధను గురించి పేర్కొనబడలేదు. ధర్మ్రతిష్టావనక్షై వచ్చిన కేవల విమ్ల అవతారములుగా రామొ రామశ్చ్య రామశ్చయని, అంటే పరశురామ, రఘురామ బలరాములనే చెప్పుతున్నారు.

ర్‌6

ఇతో. సం ర్‌ (క (హ్యాజ్లో నం. జ్జ త్‌ ఇళ్య 1 రాడో గ్ల / ల ళ్‌ క్‌7

కృష్ణం వందే జగద్గురుం న.

శ్రీ/కృష్ణుని అవతారమునకు ముందు, యజ్ఞ యాగాది క్రతువుల ద్వారా దేవతలను యజించటం తపస్సుల ద్వారా దేవతలను మెప్పిం చటం, విరివిగా ఉండేవి. కాని కాలగతిలో ఈ రెండు విధానము లకు కావలసిన మనోదార్హ్యము, ఇంద్రియ నిగ్రహము, శరీర సై ర్యము, (క్రమంగా మనుష్యలలో శ్షీణించటం జరిగినది. అందువల్ల _జగత్తునం తటికి మూలకారణమై యున్న శుద్ద చైతన్యమును వినియోగించుకునే వద్దతిగా యోగమును, శ్రీకృష్ణుడు వ్రవ్రథమంగా ఈ లోకమునందు ప్రవేశపెట్టడం. జరిగింది. ఈ వినియోగము కాలగతిలో మార్చు చెందనిది. ఆయన తన అవతారకాలంలో బ్రహ్మను, ఇంద్రుని చకితం చేయగలిగి వారికే సుబోధకం కాగరిగిన లీలలను ఇట్టి యోగ ప్రక్రియల ద్వారా వ్రదర్శించినాడు. నలురకములైన విధానములుగా ప్రవర్తింపచే సే మౌర్గములుగా భక్తియోగము, సాంఖ్యయోగము జ్ఞానయోగము, కర్మ యోగము మొదలైనవి ఎన్నో ఉపదేశించి, వాటన్నింటినీ యోగములని పిలిచినారు.

(వ్రవ్రథమంగా జ్ఞానబోధను ఈ లోకమందు చేసిన అవతారము శ్రీ/కృమ్ణుడే. నేడు మనలోకంలో ప్రవర్తమానమవుతున్న సమస్త ముక్తి సాధన మూర్గములకు ్రీ/కృమ్ణుడే మూలకారణము. మున్ముందు కూడా గురుపరమైన ,శ్రీకృష్ణాంశలు, శ్రీ/కృష్ణావతారములే ఉంటాయి కాని కేవల దుష్టశిక్షణ ద్వారా ధర్మసంస్థాపన చేసే వైష్ణవావతారములు ఉండబోవు,

ముముక్షవులంతా “కృష్ణం వందే జగద్గురుం” అనియే ప్రార్ధించాలి.

5్‌8ి

శీ/కృష్ణుని లీలా తత్త్వములు

శ్రీకృముని గోపికల సాంగత్యమంతా లోకమందు భక్తిసిద్దాంత నిరూ వణగా నున్నది.

గోవబాలుర సాంగత్యంలో జరిపిన దుష్టసంహార (క్రియలు బహు విధములైన సాధనామార్గ సందేశములుగా నిరూపితమై ఉన్నవి.

ఉదాహరణకు, వూతన నంవారములో ఆహారమన్న ఆధారం తిర స్కరించబడినది. తద్ద్వారా జీవుడు ఆహారపోవకమైన శరీరస్ట్రితికి అతీతుడై ఉండగలుగుతాడు.. శకటానుర సంహారంలో జననమరణ యుక్తమైన నంసారచక్రమునే తిరస్కరించటమన్న _ సందేశం ఉన్నది. కాళీయ మర్షనంలో అహంకార నిర్మూలనం నూచితమై యున్నది.

ఈ విధంగా ీ/ కృష రీలలంతా ఒక్కొక్క విధమైన సాధనా మార్గ వ్రతిపాదకములు,

ర్‌9

అక్రూరునికి శ్రీకృష్ణుని బోధ మధుఠానగరికి బలరామకృష్ణులను తీసికొని వెళ్ళుతున్న అక్రూరుడు, మార్గమధ్యంలో సంధ్యావందన కార్యము నిర్వహించుకొనటానిక్రై రధ మును ఆపీ, (శ్రీకృష్ణుని అనుమతితో నది తీరమునకు వెళ్ళి అర్ష్యప్రదానం చేసినాడు. ఆ నమయంలో చేతిలోని ఉదకములలోను, నదియందు, ఆకొశమునందు, స్థక్షములయందు, సర్వే సర్వత్రా శ్రీ/కృష్ణదర్శనమే అయింది. వెంటన అతడు దిగ్భాంంతుడై, రధమునందు ఏమి ఎఆజు గని వానిలా ఉన్న ,శ్రీ,కృష్ణుని చూచి, తీవమెన సందేహమునకు “సాక్షాత్తూ భగవంతుడైన శ్రీకృష్ణుడే చెంతనుండగా నాకు సంధ్యా వందన కార్యం నిర్వహించవలసిన అవనరం ఉన్నదా! విహిత కర్మను వదలటం శ్రీకృష్ణునికి నమ్మతమవుతుందా! ” అన్న నందేహములు ఆతనికి కలిగినవి. ఆ సందేహముల నెలా శ్రీ/కృష్ణునకు నివేదించుకొనవ లెనో తెలియక బొవ్పపూరితనేత్రుడై (శ్రీకృష్ణుని చెంతడేరి, అక్రూరుడు నిలుచున్నాడు. భక్తవత్సలుడైన శ్రీకృష్ణుడు ఆతనివై అనుగ్రహంతో, భగవద్భావనారహితకర్మ శుష్మమన్సి విహితకర్మలన్నీ యధాశక్తి నిర్వ హిన్తూ వాటినన్నింటనీ తనవరం చెయ్యమని చెప్పినాడు. అలా చెయ్యగా చెయ్యగా, కర్మలే అతడిని వదలి వెడుతున్నవని, అవ్వుడు తానే మిగు లుతానని వివరంచినాడు. “శుద్యమానం తు తచ్చిత్త మీశ్వరార్చిత కర్మభిః వైరాగ్యం (బ్రహ్మలోకాదౌ వ్యవక్ష్యధ నునిర్మలం” వైష్కర్మ్య సిద్ది - 47 60

వాలివథ

ద్రష్టలైన మహర్షులు, వారికి తవస్సులలో దృశ్యమైన సంఘటనలను యధాతధంగా వురాణగాధలయందు, కావ్యముల యందు తెలిపియున్నారు. ఒకరి జొన్నత్యాన్ని కాని మరొకరి అల్బత్వాాన్ని కావి నిరూపించటానికె కొన్ని విషయములను కప్పివుచ్చటమని కాని కొన్ని ఉల్చేంక్షలతో చెప్పటమని కాని చెయ్యలేదు. వారు వివరించిన గాధలయందలి నత్యములను [గ్రహించలేక పరిమిత జ్ఞానంతో విపరీత వ్యాఖ్యానములు చెయ్యటం నరియైనది కాదు. సత్య గ్రహణ చేయగలిగిన గురు ముఖంగా వినటం (శ్రేయస్కరం. తనకు అర్ధం కానవ్పుడు, అందులో సత్యం నిదీ డీకృతమయ్యే ఉంటుందన్న నమ్మకం కలిగియుండటం ఉచితమైనది.

ఉదాహరణక్కు (శ్రీరాముడు వాలిని సంహరించిన విధానం అధర్మ మని వ్యాఖ్యానించటం గర్హణీయమైనది. శరణాగత రక్షణ చేస్తానని తాను చేసిన వాగ్దానమే తనకు (ప్రధానమని ఆ కారణంగా తనకు నరకం సంప్రాప్త మైనా ఫరవాలేదని, పుత్ర సమానుడైన తమ్ముని, శరణని అంటున్నా గ్షించి, అధర్మంగా అతని భార్యను గ్రహంచిన విధానమునకు రాజైన భరతుని ప్రతినిధిగా అట్టివారిని గిక్షంచటం తన కర్తవ్యమని, వాఠికే అవసాన సమయమందు శ్రీరాముడు వివరించి అతడినే తృప్తి పరచి యున్నాడు. తాను చేసిన గిక్ష కారణంగా, వాలియందలి పాపం నశించి, సద్గతులు పొందబోతున్నాడని, దయతో ఆశీర్వదించిన విషయం మనం గుర్తించాలి.

సకల ధర్మాతీతుడైన పరమాత్మగా శ్రీరాముని గుర్తించినప్పుడు ఈ లోకమందలి ధర్మాధర్మ విచక్షణకు అతనిని గురిచెయ్యటం అత్యల్ప మైనది. సత్యదృష్టీ కలిగిన వారు, కేవలం సుగ్రీవుని ప్రార్హనా రూవమైన తప'స్సే. అతడు కోరుకున్న _ విధంగా వాలి సంహారం కావించిన దని ఇందులో సాక్షిరూవుడైన భగవంతుని ప్రమేయమేమీ ఉండదని, బాహ్యంగా కనుపించే నామరూపాత్మకమైన సంఘటన ప్రకృతి రూప మేనని గ్రహిస్తారు.

యోగి బలనిరూపణలు

ఒక యోగి తన జీవస్ట్రితిని ఊర్హ్వచక్రముల యందు ప్రవేశపెట్టిన వ్వుడ్రు ఈ లోకమునందు అతడు వైతన్యరహితు డగును. తిరిగి ఈ లోకమునకు అతని జీవచైతన్యం తీసికొని రాబడినవ్పుడు, ఊర్హ్వ్యలోక చైతన్య (వ్రభావం వల్ల మానవాతీత శక్తులు కలిగి ఉంటాడు. మ్‌ క! అతి

రామాయణ గాథలో, బలనిరూపణం చెయ్యటమన్న విషయంలో, సుగ్రీవుడు తాను నాలుగు తాళవృక్షాలను ఒక బాణంతో భేదించగలనని చెప్పాడు. అంటీ, మూలాధార, స్వాధిష్థాన మణివూరక్క అనాహతము, అనే నాలుగు చక్రముల భేదనం చెయ్యగల శక్తి అతనికున్నదన్సి ఇందు మూలముగా నూచితమై ఉన్నది. ఈ నాలుగు చక్రములకు వైనున్న కంరస్తానమందు సాధన చేస్తున్న యోగిగా తెలువటానికే అతని పేరు కూడా నుగ్రీవుడని చెప్పబడి యున్నది.

కొని వాలి అయిదు చక్రములను భేదించే యోగశక్తి కలవాడని నూచించటానిక్తి అయిదు తాళ వృక్షములను ఒక బాణంతో భేదించ గలడని చెవ్పబడి యున్నది.

భగవంతురైన శ్రీరాముని బలప్రదర్శన విషయంలో ఏడు తాళ వృక్షములను 'కెదించటమే కొక్క తిరిగి ఆ బాణము అతని అంబుల పొదలోనికి ప్రవేశించినదని వర్షించబడి యున్నది. అంటే, ఏకకాలంలో అన్ని లోకములయందు స్టితమై ఈ లోకమునందు కూడా నంవూర్మ చైతన్యంతో ప్రవర్తించగలగినది, శ్రీరాముని భగవత్ర్తత్త్యమని నిరూపితము అవుతున్నది.

రామాయణమందలి ఈ సన్నివేశం, శక్తి భేదములను యౌగికంగా ఎలికవరిచే గాధగా ఉన్నది.

సుందరకాండ - యోగసమీక్ష

వాయువేగంతో ఆకాశమార్గంగా సముద్రమును హనుమంతుడు దాటు తున్నవ్వుడ్కు అతని గమన శీలతకు అనుగుణంగా [క్రిందనున్న జలములు, జలచరములు ఆ _ మార్గంగా లాగబడినవని సుందరకాండ యందు వర్షింపబడి యున్నది. , ఉత్తమమైన సాధనామార్గంలో ప్రయాణిస్తున్న సాధకునికి, ఒకానొక స్రితియందు నమస్త ప్రకృతి తన ఆజ్జానువర్తియై దోహదం చేస్తున్నట్లుగా, ఈ వర్షనయందు. సూచితమై యున్నది. కాని అట్టి సాధకుడు ఇంకా ప్రకృతి దృష్టియే కరిగి ఉండటం వల్ల (ప్రకృతి మయుడయ్యే ఉన్నాడని (గ్రహించాలి. ప్రకృతి యొక్క _ కారణవస్తువు అనుగ్రహం వల్లనే అతడు ప్రకృతికి అతీతుడుగా వెళ్ళగలడు.

ఇది సూచించటానికే ఆ గాథభయందు, దేవమాతయైన సురస హను మంతుని వర్తక్షించటానిక్రై, అతని గమనమును ఆటంకపరచి, తన నోటి యందు (వ్రవేశించవలసినదిగా అడిగినది. అప్పుడు హనుమంతుడు, తన భౌతిక శరీరమును ఎంతగా వెంచినా అంతకు మించియే మహా ప్రకృతి ఉంటున్నదన్న విషయం (గ్రహించినవాడై, వెంటనే సూక్ష్మ రూవుడై నురసనోటియందు ప్రవేశించి మహావ్రకృతియొక్క షడ్చడ్ర భేదనం చేసి వజ్రాంగుడై, దేవమాత అనుగ్రహంతో వ్రకృతి బంధన మునుండి విముక్షీ చెందాడు. -

ఈ సామ్యమును పరిశీలిస్తే మున్ముందు రానున్న మానవాళికి తగు విధంగా సాధనా విధానములు, కారణజన్ములైనవారి చుట్టు సంభవించే సంఘటనలలో మలచబడి యున్నవని గ్రహించవచ్చును.

మహర్దుల ప్రమేయమైన అవతారకార్యములు ఇమం రా తమపై విరుచుకపడుతున్న లోకకంటకియైన లొటకను చూచికూడా నిర్విజ్ణత చెందక స్త్రీయని సంహరింప ఉపేక్షించిన శుద్ద సత్త్వగుణమూర్తి శ్రీ/రాముడు. తన భార్యకోసం మహాభయంకరము జననాశనము జరుగనున్న యుద్దం చెయ్యటం నమంజనమేనా యన్న ధర్మచింతన యందు యుద్ర్దభూమిలో ఉండిపాయ్యాడు. అప్పుడు, మానవలోకమందలి అవిద్యా స్వరూపము, ఇక్కడి ధర్మనసూక్ష్మములు గుర్తెరిగింన భగవంతుడైన అగ స్న్యులు అక్కడికి వచ్చారు. అపహృతయైన తన భార్యనే విడిపించుకొనక పోతే తమ రక్షకుడుగా రాజును ప్రజలు గుర్తించుకొనజాలరు కావున, ఆ పరిస్టితులలో ఈ లోకమందు యుద్దమే నరిమైన _ ధర్మమని శ్రీరామునికి బోధించారు. అటు తర్వాత శ్రీరాముని యుద్హమందు ఉత్తేజితుని చేయ్యటానికి సూర్యతేజమును అతని యందు ప్రవేశ పెట్టారు. ఈ బోధయందలఠలి మానవలోక ధర్మసూక్ష్మమునే ద్వాపర యుగ మందు నరునికి యుద్రభూమిలో ,శ్రీకృమ్ణుడై తానే అందజేసాడు. దీనిని బట్టి, అవతార కార్యములు ఈ లోక్రేయస్సునకై మహర్దుల చేత సాధింపబడుతున్నవని విదితమవుతున్నది. 64

గణపతి తత (ము

నమన్త్ర నృష్టిని సంకల్పించి ప్రవర్తింవడేసి చిదానందుడై యున్న విమ్షువు యొక్క ఈ జగత్తునందు. ఒకప్పుడు ప్రకృతి వైపరీత్యంతో అనర్హములు సంభవించినవి. వాటిని నిర్మూలించటానికై, బుద్ది యందు సదాశివ తత్తృ్యమును కలిగి శక్తి నిర్మితమైన _ శరీరంతో గణవతి అవతరించి సవరణలు సలువుతున్నాడు. న్‌

అధికంగా అశుభసంస్కారములు కలిగిన నేటి మానవాళిని అతి సుళువుగా కలుషవిదూరం చేస్తి ఆత్మోద్దరణకు నాందిగా నుండగలిగి నది అట్టి గణపతి తత్త్వమే!

ళు

గణపతి యొక్క అష్టమూర్తులలో ఇప్పటికి (ప్రపంచములోనికి నాలుగు గణవతి. తత్త్వములే వచ్చియున్నవి. “కామేశ్వర ముఖాలోక కల్పిత శ్రీగదేశాయనమః” అని లలితా నహస్రనామంలో చెప్పబడినది, ప్రథ మంగా వచ్చియున్న మహాగణపతి. ఇది పరతత్త్వమే!

ఈ మహాగణపతియే ఈ యుగంలో, పిండిబొమ్మగొ చేసి శక్తి మంతం చెయ్యబడిన గాధవల్ల, శక్తిగణపతిగా గుర్తింంబడుతున్నది.

నృష్టియందు తన నిర్వర్తనను పరిశీలించు కొనటానికి మరొక తత్త్వ మునకు వెళ్ళవలసిన అవశ్యకత ఈ సృష్టియందలి లక్షణంగా ఉన్నది. అందువల్ల విష్ణువు పరశివుని వద్దకు వెళ్ళినప్పుడు, ఆతనియందు నీల వర్షంతోనున్న తనని తాను చూచుకున్నాడు. అంటే, ఇంతటి మహీ నృష్టికార్యం నడిపించినా, తాను తానుగానే ఉండిపోవటటమన్నది నిరూ పించుకొనటం జరిగినది. ఇదియే విమ్ణుగణపతి.

దక్షిణామూర్తియే జ్ఞానగణపతి.

అన్నింటికీ స్నాక్షిగానున్న' చానిని అడిగినప్పుడు, తన పుట్టుక ఏమిచో తెలుస్తున్నది. తద్ద్వారా తన ప్రయాణగతి, అంటే తిరోధానమార్గం తెలుస్తుంది. అట్టి నాక్షి రుద్రగణవతి.

కాజీ లు

సుబ్రహ్మజ్యేశ 5 తత్త్వము

విశాల విశ $మందెక్కడో నున్న మణిద్వీపకాంతి. క్రింద కూడా తమోంధకారమున్నది. అక్కడినుండి ఒకప్పుడు ఈ బ్రహ్మ జగత్తు నకు జొరియున్న జీవునికి ఇక్కడి వారు, ఎక్కడోతారల నుండి వచ్చి యున్నాడు కావున తారకుడని "పేరుపెట్టారు. తాను వచ్చియున్న స్టాన బలంచేత మహత్తరమైన తవస్సువేసి, ఇక్కడి ఇంద్రాదులకంకే. అధికంగా వ్యాపించి వారి ఆధిక్యతను తిరస్కరించిన కారణంగా తారకాసురుడై నాడు,

తారకుడు తన తపోబలంచేత, నూక్ష్మ వంచభూత తత్త్స్యముల సమ్మే ళనంగా స్థూల సృష్టి చెయ్యగల మహత్తర శక్తిమంతురై యున్నాడు. అట్ట శక్తిని భేదించవలెనం క్షే, స్తూల నూక్ష్మములుగా నున్న జగత్తుకు మూలకా రణములైయున్న వరమేశ్వరీ పరమేశ్వర నంగమ రహన్య జ్ఞానం కలిగి యుండాలి, అట్టి జ్ఞానం వారి వీకత్వంలోని వరస్పరావినాభావ స్ట్రితిని సూచించు పంచకోణమునందు. నిరూపితమై -యున్నది. అలా ఉన్న నమన్త నృష్టిని వురుష (వ్రకృతులుగా విభజించగలవాడు షట్కోణ నిరూపితమైన శక్తి సంవన్నుడ్రై యుండాలి.

అందుకై కుమారస్వామి, నంపూర్మ పురుష నంపూర్మ ప్రకృతుల యొక్క సంవూర్మ _తత్త్వమై అవతరించి తారకుని శక్తిని భేదించి (నిర్మూలింవ వీలులేనిది) అతని తనయందు విలీనం చేసికున్నాడు. అట్టి విపరీత శక్తుల వల్ల తిరిగి ఈ జగత్తునకు ప్రమాదములు కలుగ కుండా ఉండటానిక్రై దేవతలకు ఆ న్కందుడు సైన్యాధ్యక్షుడై ఉండి పొయ్యాడు. ఆటవిక "సేనలక్కు సుగ్మిక్షిత సేనలకు సూచకముగా వల్లి, దేవసేనలకు అతదు వతి.

బ్రహ్మా నృష్టికంకే శతాధిక లక్షణ సమన్వితమైన ప్రతిసృష్టి చెయ్యటం వల్ల అతడు నుబ్రహ్మణ్యేశ్వరుడుగా పిలువబడుతున్నాడు.

ఆదిభిక్సువు - అన్నపూర్మ

ఆదిధిక్షువై పరమేశ్వరుడు యాచించగాా అన్నవూర్మయై వరమే శ్వరి అతని కపాల ధిక్షాపాత్రయందు అన్నవు మెతుకునుంచటమన్న దైనీసంఘటన మనకందరకూ తెలిసినదే!

ఈ భూమివై రానున్న జీవకోటికి కావలసిన ద్రవ్యప్రాప్తికై మొట్ట మొదట అలా జరిగియున్నట్టుగా ఈ నంఘటనను గ్రహించటం ఆధి భౌతికనరమైన అర్ధము,

స్టాణువైన రుద్రుడు తన అంశయేయైన జీవునికి కావలసిన ప్రాణ శక్తి విశ్వవైతన్య స్వరూపిణి చేత నహ(స్రార బిందువునందు నిక్షివ్తం చేయించినాడన్నది ఈ సంఘటన యొక్క ఆధి దైవికపరమైన అర్హము.

“దేహి దేహి స్వాహా స్వాహా” అంటూ జీవుని దేహాత్మభావనను నర్యోపాధి వినిర్ముక్తమైన వ్రైతన్యంతో కబళించటం ఈ నంఘటన ద్వారా నూచితమవుళున్నట్టుగౌ గుర్తించటం ఆధ్యాత్మికమైన అర్ధము.

ఒక దైవీనంఘటన ఎంతో అర్హవంతమైనదిగా ఉంటుందని మనము గ్రహించాలి.

ల్ష్మీ తత్త్వము

లక్ష్మిన్సి ఐశ్వర్యమును ప్రసాదించే దేవతగా చాలా మంది గుర్తి స్తున్నారు. వాస్తవంగా ఈ దేవత అన్నపూర్షం

లక్ష్మీని ప్రార్హించటం వల్ల లక్ష్మి ఆవహిస్తుంది. అందుకనే “తాం మ ఆనహ బొతవేదో ల్మ్ష్మీ మనప గొమినీమ్‌” అని (శ్ర,సూక్తమందు ప్రార్హింంబడియున్నది. లక్ష్మియొక్క అనలు తత్త్వంగా “నగక్రధో నచ మాత్సర్యం, లోలో, న అశుభామతిః” అని వర్ష్శించబడి ఉన్నది. అంటే ఆవాహన వల్ల (కోధము, మాత్వర్యము, లోభము, కటమదేప్పేకకము ఉంటీవని అర్హము. ఎల్‌ "

శ్రౌవణ మానంలో కేవలం ఒకరోజు మాత్రం వర(ప్రదాయినిగా ఉండటం వల్ల ్రత్యేకంగా “వరలక్ష్మి అని మనము పూజిస్తున్నాము. సిరినంపదలే "కాక వైరాగ్యం కూడా లక్ష్మి అనుగ్రహం వల్లనే కలుగు తున్నవి.

ఒక వాక్యములో వెవ్ననలెనం టీ, అన్నపూర్షను ఆశ్రయిస్తే ఆమె ఇచ్చిన ప్రసాదమే లక్ష్మి.

సరస (తి తత (ము థి

పరాశక్తి యొక్క జ్ఞానాంశ సరస్వతి. చతుర్ముఖ బ్రహ్మ, ఆమె నన్నిధి యందు నృష్టి చేస్తున్నారు. నరన్వతి ఆయన వశమందున్న శక్తియని చెప్పరాదు.

జీవులక్సు (బ్రహ్మ దేవోత్మభావనను పొందచేన్తుండగాా వారి వారి నంస్కారములకు అనుగుణమైన జ్ఞానదీప్తి వారియందు ఈ చేతనవల్ల కలుగుతున్నది. లోకజ్ఞాన (వ్రదాయినిగా బాలనరన్వత్కి పారలౌకిక జ్జాన (వ్రదాయినిగా ప్రాఢ నరన్వతి, లోకాతీత జ్ఞాన పప్రదాయినిగా వృద్ద నర న్వతి యున్నారు. మన దేశమునందు కాశ్మీరములో బాలనరన్వతి, ఆంధ్రరా,స్ట్రంలోని కాళేశ్వరంలో (ప్రొఢనరస్వతి, బాసరలో వృద్హసర న్వతి తేజములు వెలసి యున్నవి.

కాగ్మీరములోని బాలనరన్వతి నన్నిధియందు జగద్గురు పీరమున్నది. ఈ లోకంలో గురువుగా నుండగల నమర్హులు శా,స్త్రవరిభా్యయందున్న వరతత్త్య జ్ఞానమేకాక్క ఈ లోకమునందలి సదసద్వివేక సంవత్తి కూడా కలిగి యుండాలి. అప్పుడే వారు ఆ జ్ఞాన పీరమును అధిప్పించగల నమర్జులు కాగలరు.

మండనమి[శ్రుని భార్యయైన ఉభయభారత్సి తన భర్తతో శాస్త, సాంవ్రదాయకమైన వరావిద్య వాదనలో జయించిన ఆదిశంకరులకు, అపరావిద్యా విషయకమైన పరీక్ష పెట్టటం జరిగింది. ఉభయభారతి అవర నరన్వతియే! ఆమె విద్యావిద్యలయందు సంపూర్మ (ప్రజ్ఞ కలిగి యున్నది. అవిద్యామయంగా భాసిస్తున్న ,స్త్రీవురుష నంగమంలో, నమస్త సృష్టి వ్రతీకమైన మానవజన్మ ఎలా నంప్రావ్తమవుతన్నదని ఆమె ప్రశ్న యందలి భావము. ఆ ప్రశ్నకు అనుభవ పూర్వకమైన సమాధానం గ్రహించవలసిన పరిస్టితి ఆదిశంకరులకు కలిగినది. దాన్నికై ఆయన ఒక రాజూ శరీరంలో వ్రవేశం చెయ్యటం, అట్టి జ్ఞానమును అనుభవపూర్వ కంగా సంపాదించటం జరిగినది. అవుడే ఆయన “జగద్గురు. పీరమును

అధిప్పించగల నమర్హుడు అయ్యాడు. శంకరులను ఆ విధంగా తీర్చిదిద్ది ఆగీర్వదించిన్న ఘనత ఆమెది. న! బానరలోని వృద్దసరన్వతిని ప్రధమంగా ఉపాసించి ఉత్తీర్ణత చెందిన వార్కు వేద వ్యాసులు, అందుకే ఆ క్షేత్రమునకు “వ్యానవురి *వాసర' అన్న పేరు కలిగినది. వాసర శబ్దమే బాసరగా వికృతి చెంది నది. ఇక్కడ సిద్ది పొందటం సామాన్యులకు సాధ్యము కాదు. లౌకిక, పారలౌకిక దృమ్టులతోనున్న ఎట్టి సంస్కారములు అంతఃకరణయందున్నా వారికి ఇక్కడ లోకాతీత జ్ఞాన సిద్ది సంభవం కాదు. కాని ఇక్కడ తదితర దేవతలు కూడా పరివార దేవతలుగా ప్రతిష్ఫీతులై యుండటం వల్ల, వారి ద్వారా సామొన్య ఫలములు కూడా కావలసిన వారికి. లభిస్తున్నవి, 70

సరస తి ఉపాసకుడుగా వరుణుడు

వాగ్రేవిలయైన నరన్వతిని ఉపాసించిన దేవత వరుణుడు.

జల తత్త్వమే ఈ లోకమునందు ప్రాణము కాబట్టి, జీవునకు ప్రాణమునిచ్చి దేహప్రాప్తి కలిగించే సంతానోత్పత్తి (క్రియకు, జలాధి పతిగా వరిగణింవబడే వరుణుడు కారకుడుగా ఉన్నాడు. అంతేకాక, జీవునకు వైఖరీ రూపమైన ఈ భౌతిక జగత్తును అనుభవించే శరీర మును వ్రసాదించటమన్న (క్రియను, వాగ్లేవి అను[గ్రహంగ్యా వరుణుడు చెయ్యగలుగుతున్నాడు. వాసా

ఆ కొరణంగా మనుష్యులు కూడా ఒక జన్మలో చేనుకున్న నరస్వతి ఉపాసన వల్ల ఉత్తర జన్మలో అతి సుందరమైన దేహం పొందవచ్చును. అలాగే వరుణుని ఉపాసించి ఆ తేజస్సు ద్వారా అతి సుళువుగా విద్యలను పొందవచ్చును. ఈ కారణంగానే), భృగువల్లి యందు ఆత్మవిద్యోపాసనలో వరుణకుమౌరుడు తన తండ్రిని గురువుగొ స్వీకరించి యున్నాడు.

ళ్‌ క!

తేజోలింగ తత్త్వము

(ప్రప్రథమంగా బ్రహ్మ విమ్ణవులకు దర్శనిమిచ్చిన తేజోరింగము యొక్క ఆద్యంతములు అన్వేషించే నిమిత్రమై, బ్రహ్మ హంనవాహనుడై ఆకాశ మార్గంగా ఊర్హ్వముఖంగాను వరాహరూవుడై హరి అధోముఖంగా భూమిలోనికి వెళ్ళారు.

తన యందలి భూతత్త్వమే అనంతంగా ఆ లేజోరింగమందు (ప్రతి చిందిస్తూ ఉంటున్నదని ఆ తత్త్వరహన్యమెటీగిన హరి తనకార్యమును విరమించి సత్య ప్రకటన చెయ్యటం వల్ల, మున్ముందు రానున్న జీవ కోటికి సత్యధర్మ ప్రదాయకుడైన సత్యనారాయణమూర్తి అయ్యాడు.

ఆకాశమార్గంగా వెళ్ళిన బ్రహ్మ, ఎంతగా తాను వెళ్ళినా మొదలు కనుగొనలేక్క కనుగొన్నానని అనత్యనిరూవణ చెయ్యటానికి గోవును, మొగలి వువ్వుని, సాక్ష్యములుగా తిసికొన్న కారణంగా, వారు మువ్వురూ శాసగ్రస్తులైనట్లు మనకు _వ్రీవాణగాధయందు తెలుస్తున్నది. అవిద్యా మయమైన సృష్టికారణుడు కానున్న బ్రహ్మయందు వ్రవేశించియున్న అవిద్య స్వరూవ వర్షనయే దీని వరమార్హము.

వైన చెప్పినట్టుగా మన మనస్సులకు లెలసిన ఈ విషయం వారికి తెలియక పోయినదన్నట్లుగ్సా మనం (గ్రహించకూడదు. బ్రహ్మ అంటే ఒక నృష్టి శక్తియేనని, విష్ణువు అంటే ఒక వ్యాపక శక్తియని గ్రహిస్తే సృష్టి శక్తికి వ్యాపక శక్తికి పరమైనది శివతత్త్వ్యమనిి దీని సారాంశముగా గ్రహించాలి.

(బ్రహ్మనృష్టిని దాటిన తరువాత మనకు సన్నిహితంగానున్న గోలోక ప్రవేశం చేస్తున్న జీవుడు, క్రమంగా తన జీవభావనన సంపూర్షంగా కోల్పోయిన వాడవుతున్నాడు. అందువల్ల, గోముఖంగా చిహ్నితమై బ్రహ్మ నృష్టి నమీవముగా నున్న గోలోక ముఖద్వారమున కంకి, దానికి

దూరముగానున్న గోవృవ్ట చిహ్నితమైన భాగము ఉత్తమమైనదని నిరూ పించే వరమార్హము కూడా ఈ గాథలో గర్చితమై యున్నది.

ఆద్యంతములు లేని తేజోలింగము ఈ జగత్తునకు నరళరేఖగా దృశ్య మౌనమైనా, వలయాకృతిలో నుండటం వల్ల (ప్రారంభించిన చోటికే తిరిగి చర్విత చరణంగా రావటం జరుగుతున్నది. అందులో విలీనమై నప్పుడే దాని తత్త్వరహన్యమేమిటో అనుభూతం అవుతున్నది. దానికి బహిర్గతంగా ఉన్నంతవరకూ ఆ తత్త్వరహన్యం అర్ధము కానేరదు.

యౌగికంగా చెన్పవలెనంటే, మన యందలి సుషుమ్నలోని చిత్రిణీ నాడియే ఈ తేటోలింగము. దానికి బహిర్గతంగానున్న చక్రములయందు (వ్రవర్తిస్తున్నంతవరకు లోకానుభూతులే కలుగుతున్నవి. జీవచైతన్యం, అందులో తాదాత్మ్యం చెందినవ్చుడే ఆ తత్త్వానుభూతి కలుగుతున్నది.

గణితశాస్త్ర, దృష్ట్యా లేజోలింగమును 12105 6060402 గాను, దానినుండి బహిర్గతమైన నృష్టిని ౬|/200%1016 గాను నసమన్వయించ వచ్చును.

గాయత్రీ ఛందస్సు

తాంధ్రికమైన మం(త్రములయందు. బీజాక్షరములలో శక్తి ఉంటు న్నది. 'మేవనత్రములకీ! శక్తి న్వరరూపయుక్త మైన ఛందస్సునందు ఉంటున్నది. ఏ మంత్రమైనా నృష్టికి అతీతమైన స్థితికి జీవుని తీసికొని వెళ్ళ జాలదు. గాయత్రీ ఛందన్సు మాతం సంపూర్త సృష్టికి ది యన్నదే. 6 న 6 ర్స నృ

ఏ దేవతా తత్త్వమైనా సంపూర్షమై ఉన్నప్పుడు, గాయత్రీ ఛందన్ను నందు నిబద్ధం చెయ్యబడ గలదు. అలాంటివి పదమూడు మాత్రము చెప్పబడి ఉన్నవి. అవియే లక్ష్మి దుర్గ విమ రుద్ర, గణవతి, షణ్ముఖ, బ్రహ్మ, అగ్ని, నారసింహ నూర్య, గరుడ, హంన్య నంది గాయత్రీ మంత్రములు. కేవల జ్ఞానరూపమైన నరన్వత్కి నృష్టికి కూడా అతీతమైయున్నది కావున గాయత్రి ఛందోబద్రంగా చెప్పబడలేదు.

భూలోకమునందు అవతరించి ప్రవర్తమానమవుతున్న దేవతా తత్త్వ ములు కూడా గాయత్రీ ఛందన్సునందు చెప్పబడి యుండలేదు.

నృష్టికి వ్రతినృష్టీ చెయ్యగల విశ్వ్థమి రుడంతట వారే ఈ దేవతా ఛందన్సులకు బుషికాగలరు. ఇతర దేవతలను ఈ గాయత్రీ ఛందన్ను లో ఎవరకి తోచిన విధంగా వారు వూరించటం అర్హరహితమైనది.

సాధనాపరంగా భగవల్లీలల అన్వయము ద్రష్టలైన మహర్షులచేత భగవంతుని లీలలు మనకు గాధారూపములో వురాణముల యందు చెప్పబడి యున్నవి. ఊర్హ్వలోకన్టులచే ఇవి సదా స్తుతింంబడుతున్నవి. భూలోకవాసులమైన మనకు కొన్ని అత్య ద్చుతములు అనూహ్యములగా నున్నా వాటీని సాధనా వరంగా అన్వ యం చుకున్నన్తుడు అ అర్హవంతములుగా ఫవలదాయకములుగా ఉండును. ఇందుకు లండు ఉదాహరణలు.

ఈ భూమి అణుమాదత్రంగా కూడా కనుపించనంత దూర స్టాన మందు వైకుంరమున్నది. అట్టి వైకుంరాధివతియైన శ్రీ, మహావిమ్మవు, ఈ భూలోకగతిపై నిర్మయమైయున్న శయనద్వాదశి, ఉత్చాన ఏకొదశి తిధులయందు నిద్రించి మేల్కొంటున్నాడని అర్హములు చెప్పుకొనటం అన మంజనము, విష్ణువు మేల్కొనటమంళేే ప్రకృతి సంబంధమైన కార్యముల యందు నడచుకొనటమన్సి అలాగే విష్ణునిద్ర అంకే అంతర్ముఖత్వంలో సాధనయందు మనము ఉండవలసిన సమయములని గుర్తించాలి. ఈ భూమి యందలి కాలగతిని ఇలా నరియైన విధంగా వాదుకొనటం వల్ల మానవులు (ప్రకృతి యందలి సహజలక్షణముల లాభములు పొందగల రని ఇచ్చటి కాలస్వరూపం తెలిసిన మహర్ష్హులచే చెవ్చబడి యున్నది.

దేవానుర సంగ్రామంలో అలసిపోయి తన ధనున్సువై శిరన్పునుంచు కొని నిద్రిస్తున్న విష్ణువును నిద్రమేల్కొలుపుటకై ఇంద్రుడు, మూషిక రూపంలో వెళ్ళి అల్లెత్రాటిని కొారుకగ్కా ధనున్పు ఒక మారుగా విన్త రించి విమ్ణుశిరచ్చేదం జరిగినదన్సి తదువరి ఒక గుర్రవు తలను ఆయన శరీరమునకు అతికించినారని మనము హయ గ్రీవోపాఖ్యన గొాథయందు చెప్పుకుంటున్నాము. ఈ గాధ యధాతధంగా విమ్ణువున అన్వయించు కొనటం నమంజసమైనది కాదు. ఎట్టి శక్తి చేత సాధకుడు శుభాశుభ మిశ్రమమైన (దేవానుర సంగ్రామంచేత నూచితమైనది) నంస్కారము లను అతి[క్రమించగలిగాడో అట్టి శక్తి చేతనే ఒక్కమారుగా ప్రకృతిమయ మైన బుద్దిని నాశనం చేయ్యటమన్న యౌగికమైన సాధనను నూచించటానిక్రై ఈ గాథ చెవ్పబడి యున్నది.

తి బ్రహ్మర్హుల కార్యదృష్టి

(బ్రహ్మ వేత్తలైన మహర్హులయందు, (క్రోధము, శాంతము దయ మొద లగు కొన్ని గుణములు పలువిధములుగా ప్రవర్తమానమవుతున్నా, అవి వారి బ్రహ్మజ్ఞాన స్థితికి అడ్దువచ్చేవి కావు. అంతేకాక్క వారియందున్న ఆ గుణముల ద్వారా లోకహితములైన కార్యములు భగవత్పంకల్పంవల్ల జరుగుతున్నవి.

దీనికి ఉదాహరణగా, క్రౌంచమిధునమునకు తన బాణంతో వియోగం కలిగించిన నిషాదుని చూచి, వాల్మీకి మహర్షి చెప్పిన శ్లోకమును తీసికొనవచ్చును. ఆ శ్గోకమును వరిశీరిస్తేే మహర్షుల వాక్యములు అజ్జాననుయమై యుండవని తెలుసుకొనవచ్చును. కర్మానుసారంగా మర అమానన్నమైన వక్సులను చూచి దుఃభించటమేకాక వాటి మరణమునకు కారణమై నద్గతులను కోల్ప్చొయ్యావని నిషాదుని గురించి అన్నారే కాని, కోవంతో అతనిని శపించలేదు. అంతేకాక్క ఈ శోకము రామాయణ గొధ పవుట్టుటానికే కారణమైనది.

తమయందలి నంస్కారములచే (ప్రేరేపింవబడి, దోషపూరిత మైన కార్యములను చేసిన వారిని చూచినవ్చుడు మహర్షులు ఆ కర్మఫల ములకు ఒక గతి కల్పించి దానిని నరియైన సమయంలో క్షయం చేయించి, 'వేడుకున్నవ్పుడు శాపవిమోచనా విధానం కూడా అను గ్రహ రూవంలో చూపించిన గాధలెన్నోో మన వాబ్బ్మయమందు ఉన్నవి. మమత్వం _ అన్నది లేక మహర్షులు కేవలం లోకనంగ్రహ దృష్టియే కలిగి ఉంటారని మనం నమ్మినవ్పుడు, వారి వ్రవర్తన ఎంతో అర్హవం తంగా గ్రహింవవచ్చును.

ఉదాహరణగా ఆహాల్య చరిత్రను వరిశీలించవచ్చును. అహల్య అంటే ఎట్టి వంకర లేనిది. అనగా ఏలోవమూ లేనిది. చతుర్ముఖ (బ్రహ్మ,

అట్టి అహల్యను నృష్టించినప్పుడే ఆ జీవుని చరిత్ర భవష్యత్తులో విపరీత పరిణామములకు దారి తీయనున్నదని గ్రహించి యున్నాడు. అలాంటి వరిసితులను నరియైన విధంగా తీర్చిదిద్ద్గగల సమర్హుడుగా గౌతమ మహర్షిని గుర్తించి, అహల్యకు భర్తగా నిర్షయించటం జరిగింది, గౌతమమహర్షి భార్యగానున్న అహల్యను తనదిగా చేసుకొనటానిక్రై ఇంద్రుడు వంచన చెయ్యటానికి కూడా సిద్ద్రవుయ్యాడు. తాను వంచి తనైనానని తీవ్రమైన దుఖమునందున్న అహల్యను, అయోనిజయైన తనకు దోవములేవీ ఉండవని నిజముగా ఆమె నిర్జోషియని గౌతముడు ఓదార్చినాడు. అయినా దుఃఖమును వీడలేని ఆమె స్థితిని గమనించ్చి ఆమె శరీరము చేతనా రహితమైన జడత్వంలో కొంతకాలం ఉండవలసి నదన్సి వతితపావనురైన శ్రీరాముని పొదన్పర్శతో తిరిగి చైతన్యవంతం కాగలదని, అనుగ్రహరూపంలో గౌతమ మహర్షి వరప్రదానమే చేసినాడు. 77

గంగావతరణ గాథ

పలువిధములైన యోగమౌర్గములు ఎన్నియో ఉన్నవి. భగీరధుడు సౌధించిన గంగావతరణ గాథ కూడా ఒక రకమైన యోగమార్గమును సూచిస్తున్నది.

సహస్రారమునందున్న విశ్వచైతన్యమంతా ఒక్కమారుగా మూలా ధారమందున్న జీవచైతన్యమునకు ప్రవహిస్తే ఉన్న వ్యష్టీవ్యక్తిత్వం సంవూర్షంగా కోల్పోవటం జరుగుతుంది. విశ్వవైతన్యం నుండి తగు మాత్రంగానే చైతన్య స్రవంతిని క్రిందకు తీసికొని వచ్చి, అనేకమైన పూర్వజన్మ సంస్కారములను క్షాశనం చేసికొని కేవలం తన వ్యక్తి త్వాన్ని మాత్రం నిలువుకొన్సి ఆనందనస్థితిని పొందుతూ ఉండగలగట మన్న ఒకానొక నూతన ప్రక్రియగా గంగావతరణగాధయందు నూచిత మవుతున్నది.

ఇందు ఆకాశగంగ, అంకీ ఆకాశతత్త్యము నుండి వాయువు అగ్ని తత్త్వముల ద్వారా కాక్క నేరుగా ఉద్బృవించిన జలతత్త్యముగా గుర్తిం చవలెను. అట్టి జలములు, సంచితమైన కొన్ని జీవసంస్కారములను క్షళనం చేసే ప్రత్యేకశక్తి కరిగి శవ్నలైన జీవులకు మోక్షదమగును. దానికై మూలాధార మందున్న కుండలినిని ఉత్చాపనం చేస్తి స్వాధి ష్టాన మందున్న అగ్నిని (ప్రేరేపించి దానిని ఊర్హ్వ్యముఖంగా ప్రజ్వరిల్ల చేస్తి నవాస్రారమందున్న చైతన్యమును క్రిందకు (వ్రవహింవజేయటమ న్నది ఇందలి (ప్రధానమైన యోగ ప్రక్రియ.

విశ్వమంతా నిండియున్న శుద్దచై తన్యాన్ని అరికట్టి ధరించగలుగుట ఒక _ పరమేశ్వరునికే సాధ్యము. అందువల్ల భగీరధుడు పరమేశ్వరుని అనుగ్రహం, తపస్సులో సాధించి, తగు మౌత్రంగానే ఆయన జడలనుండి గంగను తనకు అరువదివేల పూర్వీకులైన వారి శరీరభస్మరాసులపై (వ్రవహింవజేనుకున్నాడు. అంట్కే తనవైన అరువదివేల జన్మసంస్కార ములను క్షాళనం చేసుకొనటమన్నది యౌగికార్రము. ఇందుకు కావలసిన

గురు కటాక్షమే, జన్మమపహర్షి ఆశీర్వాదముతో విడువబడిన గంగగా మనం గుర్తించాలి. ఈ విధంగా సాధింవబడిన గంగావతరణ గాధ యందు చిహ్నితమైయున్న నూతన యోగ ప్రక్రియను, (వ్రధమంగా ఈ భూమియందు. నెలకొల్పిన వాడు భగీరధుడు,

అలి అబి పబుయం సృష్టిలో జ్డాని ప్ర "మే

జ్ఞాని తొను నిర్వహించవలసిన కార్యములలో తన ప్రమేయం ఎంత వరకు ఉండాలో అతి సునిశితంగా తెలుసుకొని యుండీ, అంతవరకే (ప్రవర్తిస్తాడు.

తాను వనువునని ఎఆీగి యున్నవాడు భీష్ముడు. తన దైవీశక్తిని వాడుకొని యుద్దంచేస్తే మానవమా(త్రుడు ఎవ్వడూ తనముందు నిలువ జొలడని కూడా తెలుసుకొని యున్నవాడే! అందువల్ల యుద్ర్దభూమిలో, కారవరాజుపట్ట్ర తన బాధ్యతకు అనుగుణంగా, మానవుడిగానే తన బలవరాక్రమములు సంపూర్తంగా _ వినియోగిస్తూ యుద్ధం చేసేవాడు.

కాని ఒకొనొక రోజు దుర్యోధనుడు తనను పాండవ పక్షపాతిగా తూలనాడిన _ విధమునకు గర్హితుడై, తనయందలి రజోగుణకారణంగా తనకు తెలియకనే యుర్హభూమియందు, తన యందలి దైవీశక్తిని వినియోగించి, మహాభీకరంగా వీరవిహారం చెయ్యనారంభించినాడు. ఇది గుర్తించిన ,శ్రీ/కృమ్ణుడు, సుదర్శనధారిమై భీష్ముని స్వయంగా ఎదుర్కొ నటానిక్రై రథమునుదిగి వెళ్ళినాడు. సుదర్శన మంటే ఆత్మదర్శనమే కావున వెంటనే భీష్మునకు తన వసురూవం అందులో గోచరించినది. అప్పుడు తాను చేస్తున్న అ(క్రమమేమిటో గ్రహించ గలిగినాడు. అంతే కొక్క తన పొద్దును మించి ప్రవర్తిస్తే తాను కూడా యుద్రమందు జోక్యము కలుగజేసుకొనవలసి వస్తుందన్న హెచ్చరిక కూడా, అందులో ఉన్నది.

నూక్ష్మగ్రాహలైన జ్ఞానులకు నూక్ష్మంగానే బోధచెయ్యగలవాడు, శ్రీకృష్ణుడు.

మృత్యుంజయత 0 గాథలు

మృత్యుంజయత్వాన్ని చాటిన మన నం(ప్రదాయ మందలి గాధలలో నచికేతనుదు, సావిత్రి మార్కండేయుల చరిత్రలయందు ఒక్కొక్క దానిలో (వ్రత్యేక విశిష్టతలు ఉన్నవి.

నచికేతనుడు న్వకీయమైన ఏ సాధనాబలము లేకుండా గురు తుల్యుడు, తపోనిధి అయిన తండ్రియొక్క వాక్ర్రభావం వల్ల, ఆ వాక్కునందు. తనకున్న పారమ్యతవల్ల, వెంటనే మృత్యులోకమునకు వెళ్ళగలిగినాడు. తరువాత తన అంతఃసంస్కారబలం వల్ల, మృత్యుంజయ విద్యను, మృత్యు తత్త్వరవాస్యమున్సు ధర్మదేవత నుండి గ్రహించినాడు. ఈ భూమియందు వాటిని ప్రవర్తింవజేయ్యటానికి కారణమైనందువల్ల, నచికేతన చరిత్ర ఉవనిషద్గాథ అయినది.

సావిత్రి తన పొతివ్రత్య మహిమ చేత యమలోక దర్శనం చేయ గలిగినది. తనకు పాతివ్రత్యం సొమాన్య ధర్మంగా కొక వరమధర్మమై ఉన్నది. అంటే, ముక్తికి ఎన్నుకొన బడిన మార్గమై ఉన్నది. అందునల్ల తనదేకాక వేరొక జీవునియొక్క కర్మబంధమును కూడా అతి[క్రమింప గలిగిన వరము భగవదను[గ్రహంతో పొందగలిగినది. ఇదియే సావిత్రి చరి కత్రలోని విశిష్టత.

గురు అనుగ్రహంతో పంచాక్షరీనిద్యను ఉపాసించి, కాలకొలుడైన వరమేశ్వరుని మెప్పించి, శాశ్వతంగా కాలమును తనయందు వదునా రవ నంవత్చర (ప్రమాణంలో న్తంభింన చేనుకొనటం మార్కండేయ చరిత్రలోని విశిష్టత.

(ధ్రువచరిత్ర

ఇందద్రియములతో చేసిన భగవద్దర్శనం వల్ల మన ఈ జన్మకు కొరణమైన కొంత కర్మనాశనం జరుగవచ్చునే కాన్సి ముక్తిదాయకం కాకపోవచ్చును.

నారదుని చేత నారాయణ మంత్రోపదేశం పొంది, తీవ్రమైన తవస్సు లోనున్న ్రువునికి చిత్తమందు నారాయణ దర్శనం కలుగటం వల్ల, జగద్భావనయే మరచి చిదానందుడై ఉండిపాయ్యాడు. ఎట్టికోరికతో తవస్సునందు ప్రవేశించి యున్నాడ్‌ అట్టి కోరిక నెరవేరవలసిన లక్షణం నృష్టియందు ఉన్నది. అందువల్ల, ఆ కోరికను నెరవేర్చటానికి జగత్నం్తివ ర్తకుడైన నారాయణుడు (ధ్రువునిముందు సాక్షాత్కరించినాడు. అయినా, (ధ్రువుని కన్నుతెరచి చూడకపోవటం గమనించి, సర్వనమర్జుడై న నారాయ ణుడు (ధ్రువుని చిత్తమందలి తన స్వరూపాన్ని నమాకర్తించుకున్నాడు. దిగ్భ్రాంతుడై వెంటనే కన్ను తెరచిన (ధ్రువునకు, ఇరువది ఆరువేల నంవత్పరములు ఉత్తమమైన లోకాధివత్యం వహించి తదనంతరం తనను చేరుకుంటావని వరవ్రదానం చేసి అంతర్థానమయ్యాడు.

చిత్తదిమైన ధ్యానమందలి ఆనందానుభూతి కోల్పోయి, శాశ్వత ముక్తికి దూరమైనానన్న దుఃఖము, ్రువునికి కలిగినది. అప్పుడు గురువైన నారదుడు వచ్చి, వ్రసాదింపబడిన వరం కారణంగా (ధ్రువవ దమందున్నప్పుడే, బావ్యాప్రవర్తనతో _ నిమిత్తం లేని అంతర్గత ఆనంద మునందుండేలా ఆశీర్వదించి, జీవన్ముక్తి నే వ్రసాదించినాడు.

“ముక్తి మూలం గురోః కృపా% అని ఇందు నిరూపితమై యున్నది.

గజేంద్ర మోక్షము

గజేంద్రుడు ప్రార్హించగా విమ్ణువు వచ్చి మొసలిబారినుండి రక్షించ టాన్ని, గడేంద్రమోక్షగాధగా చెప్పటంలో ఒక విశిష్టత కలిగియున్నది.

ఒక 'మొనలి వల్ల కలిగిన కష్ట్రమునుండి రక్షణ కావలసి వచ్చినవ్చుడు, ఏ దేవతను ప్రార్హించినా కార్యసిద్ది కలుగవచ్చును. అంతేకాక్క గజేంద్రుడు విమ్ణుభక్తుడైనా విమ్ణువును సంబోధిస్తూ ్రార్హన చెయ్యలేదు. తనకు కలిగిన కష్టమునుండి రక్షణకై నృష్టి స్ట్రితి లయములకు, అన్నింటికీ మూలకారణము అయిన పరతత్త్వ నంబోధన చేసినాడు. అన్పుడు తన బలంతో రక్షణ సాధ్యం కొని శరీరాన్ని, విష్ణువు రక్షించి గజేంద్రుని యందు ఆత్మార్చణ భావన కలిగించినాడు. ఇది ముక్తి హేతువైనది.

పోతన విరచితమైన భాగవతంలో “వానిన్‌ ఆత్మభవున్‌ ఈశ్వరు నే శరణంబు వేడెదన్‌” అని చెప్పబడియున్నది. దీనికి యౌగికంగాను భక్తి వరంగాను అర్హం చెప్పవచ్చును. “ఆత్మ భవున్‌” అంటీ తన యందలి అంతరాత్మలో నెలకొనియున్న ఈశ్వరుడని యౌగికార్హము. విశ్వాత్ముడైన వానికి నివేదించుకుంటే ఎవరికి ఈ (ప్రార్ధన చెందవలనో వానికి చెందుతుందని భక్తివరమైన అర్హంగా చెప్పవచ్చును. అవ్పుడు నృష్టియందు రక్షణకార్యమును నిర్వహించే విష్ణువు రావటం జరిగింది.

ఏది ఏమైనా తాత్త్వికంగా దీనిని పరిశీలిస్తే, కేవల సాక్షి మాత్రు డైన వరమేశ్వరుడుు శంఖ చక్రగదా సమన్వితుడై లక్ష్మీ నమేతురై, వచ్చి రక్షణ నివ్వటానికి గజేంద్రుని చిత్త్రజమైన ప్రార్హనయే కారణము. వరిణతి చెందియున్న జీవత్వం కరఠిగియున్నవాడు కావున అతనికి అది మోక్ష హేతువైనది.

ము వైరాగ్య లక్షణ యుద్ద భూమి యందు శ,స్త్రాస్త్ర, వినర్షన చేస్తి బంధుమిత్రాదుల నంహరణకంటే నన్యసించటమే ఉత్తమమనుకున్న అర్జునుని వైరాగ్య వృత్తి. (శ్రీకృష్ణుని చేత హృదయదౌర్చల్యంగా గర్హింపబడినది. లోకమందు బాధితులైయున్నవారి దుఖనివృత్తి క్రై, నిద్రితులైయున్న దారావుత్రులను వదలి తపశ్చర్యయందు ప్రవేశించిన గౌతమ బుద్దుని వై రాగ్యవృత్తి లోకోద్ద్రరణ హేతువుగా గుర్తింపబడుతున్నది. భిన్నరీతులలో ఈ రెండు ఎందుకలా పరిగణింపబడుతున్నవో పరి శీలిస్త్రే వైరాగ్యం కేవలం హృదయాంతరత మైనదని నిరూపితమవుతు న్నది. వైరాగ్యం కొకు సన్యసించటం కంళ్కు వైరాగ్యం చేత సన్యసించటమే ఉత్తమం. గురువుచే ఆమోదితమైన నన్యాసవృత్తియే (శ్రేయస్కరము! 8కే

చిత్తశుదై - కర్మలు నూ! ఒక ఉద్యోగి శుభ్రమైన వస్త్రములను ధరించి ఉద్యోగమునకు వెళ్ళి నప్పుడు, ఆ శుభ్రవన్త్కధారణ కోనమే అతదు ఉద్యోగం చేస్తున్నాడ నటం అనమంజనము. చిత్తశుద్దిలేని ఏ కర్మకూడా ఎట్టి ఫలితములు ఇవ్వలేనవుడు, కర్మలవల్ల చిత్తశుద్ది సిద్రిస్తున్నదనటం, అంతటి అనమం జనమే! చిత్తశుద్దితో కాని (ముఖ్యంగా యజ్ఞకర్మలు) చెయ్యము. కాబట్టి విహిత కర్మలు చెయ్యవలసి వచ్చినప్పుడు ఆ చిత్తశుద్ది పొందటానికి మాత్రం కర్మలు చెయ్యటమన్నది అసమంజసమని, కర్మఫలత్యాగమే మోక్ష హేతువని (శ్రీశంకరుల బోధయందు గుర్తింపదగినది. 8స్‌

సరిదైన ఆత్మవిచారం క్‌

మంత్రరూవ దర్శనం చెయ్యటానివై మంత్రజపం చెయ్యటం కొన్ని మతములో సంప్రదాయ మై యున్నేది. క్‌ న ల్‌

ఆత్మదర్శనం చెయ్యటం చిత్తము యొక్క సహజ లక్షణ మై యున్నది. కాని, ప్రాపంచికమైన మనోబుద్దుల ప్రమేయం వల్ల చిత్తం సొమాన్యంగా ప్రాపంచికమై యుంటున్నది,

మనోబుద్దులలో మంత్రచై తనం నింపినప్పుడు చిత్తము సహజంగానే ఆత్మదర్శనం చెయ్యగలదు. మనోబుద్దులతో ఆత్మమీమాంన్‌ చెయ్యటం సరియైన ఆత్మవిచారం కాదు. మన ఆర్ష నంప్రదాయమందు నరి యైన మంత్రవినియోగం ఈ విధంగా ఆత్మ విచారమునకై ఏర్చరచబడి యున్నది.

బుణవిమోచనము

సామాన్యంగా ఒక నంఘజీవి సంఘమునకు ఎంతో బుణవడి ఉంటాడు. తను విద్యావంతుడుగా కాని ధనవంతుడుగా కాన్సి రాజకీ యవేత్తగా కాన్సి తత్త్వవేత్తగా కాన్మి నురే ఇతర విధంగానైనా వెరిగే కొలది తన పెరుగుదలకు కారణమైన సంఘంతో తన బుణములను 'వెంచుకుంటూనే ఉంటాడు. స

ఆత్మోన్నతికి బుణములే అడ్డుగా ఉంటాయి. అమ్మను తెచ్చుకు న్నవాడు అవ్వును త్వరగా తీర్చుకొనవలెనని ఎంతగా కోరుతాడో, ఆ విధంగానే సంఘం వట్ల తన బుణములను తీర్చుకునే దృష్టితో నంఘ "సేవ చెయ్యాలి. మరెట్టి ఫలాపేక్షతో నంఘసేవ చేసినా బుణములను "పెంచుకుంటున్న వాడే అవుతున్నాడు.

సత్సాంగత్యము

వుణ్యాత్ములైన వారికెవరిక్తైనాా తమవారి కష్టముల కారణంగా హృదయమందు సానుభూతి కలిగినవ్పుడు, వెంటనే ఎదుటివారికి వీరి వుణ్యఫలంగా కొంతైనా ఉపశమనం కలుగటమన్నది, సహజంగానే సంభవించేలాా సృష్టీయందు నిర్మాణం చెయ్యబడి యున్నది. కేవలం ఒక ధనవంతుడినో, ఒక పండితుడినో, రాజకీయ వేత్తనో, ఆశ్రయించటం వల్ల వారి ఇష్టానుసారంగా కొన్ని తాత్కాలిక లాభములు మాత్రం కలుగవచ్చును. కాన్కి వుణ్యఫలము లభించదు.

వైన చెప్పిన రీతిగా పుణ్యాధికులైన దేవతలను యజించటంవల్ల, మనము సమర్పించిన హవిన్సులు వారికి తేజుకారణములు కొగ్యా వారి వుణ్యము మనకు లాభించేలా నృష్టియందు ఏర్పరచబడియున్నది.

అంతేకాక సద్వస్తువుయెక్క జ్ఞానంకలిగినవారి సహవానం, సాహ చర్యం వల్లు వారితో ముడివెట్టుకున్న మన సమష్టికర్మ, ఫలప్రదం కాలేకపోవటంవల్ల, (క్రమంగా. జీవన్ముక్తి కే కారణం కాగలదు.

సత్పంగత్వే నిస్పంగత్వం

నిన్సంగత్వే నిర్మోహాత్వం

నిర్మోహత్వే నిశ్చలతత్త్యం

నిశ్చలతత్త్వే జీవన్ముక్తి

అన్న శంకరుల సూక్తియందుకూడా ఈ విషయమే చెప్పబడి యున్నది.

దుఃఖనివృత్తిలో వురోగతి

*దుఃఖములు దోషములు, అవిద్య" అన్నవి మూడు ఈ జగ న్నిర్మాణమందు వినియోగింవబడియున్నవి.

సామాన్యంగా దుఃఖమును తీర్చుకునే ప్రయత్నం మానవుడు చేన్తూ ఉంటాడు. దోషనిర్మూలనం కానంతవరకు దుఃఖములు నం[క్రమిస్తూనే ఉంటున్నవని గుర్తించిననాడు, దోషములను నిర్మూలించే (వ్రయత్నం చేస్తారు. అలాగే, అవిద్యాకారణంగా దోషములు చెయ్యటం జరుగు తూనే ఉంటున్నవని గుర్తించినప్పుడు, అవిద్యను నిర్మూలించే ప్రయత్నం చేస్తారు.

వారి వారి స్రితులను గుర్తించుకొని తదనుగుణంగా ధార్మికమైన కోర్కెలను తీర్చుకుంటూ క్రమంగా ఉన్నతి చెందే ప్రయత్నం చెయ్య టమే వివేకము. ఎల్లపుడు ఒకే స్రితియందు ఉండటం అవివేకము.

(ప్రతీకపూజల లాభము

వాగ్గేయకారుడుగా ఖ్యాతినొందిన త్యాగరాజు నమస్త తత్త్యరహన్య ములను ఎయీగియున్నవాడే! అతడు విగ్రహములందు రాముని చూచుకొ నటమన్న విధంగా కాక్క విగ్రహములనే రామునిగా తీర్చిదిద్దుకున్నాడు. అట్టివాడు ఆ విగ్రహములు తనకు దూరమైనవ్పుడు, రాముని విశ్వ వ్యాప్తత్వమును ఎయిగనివాడుగా వివరీత దుఃఖమునకు లోనయ్యాడు.

ఇది పరశీలి'స్తే, తత్త్య్వమీమాంనలు కేవలం మనోవికాసాన్ని మాత్రమే కలిగిన్తున్నవని, ప్రతీకవూజల వల్ల మనస్సుతో నిమిత్తంలేని హృదయన్పం దన్మ హృదయ వికాసం కలుగుతున్నవని నిరూపీతమవుతున్నది.

/ భగవతత (ప్రాప్తికి మార్గము బాహ్య దృష్టితో లోకమునందున్నంతవరకు తనను మరచి ఇతరుల శ్షేమమునే కాంక్షించాలి. అంతర్ముఖత్వంలో ప్రపంచాన్ని సంపూర్షంగా విన్మరించాలి. భగవంతుడే నంవూర్త మైన ఇట్టి స్టీతియందు ఉండటం వల్ల ఇట్టి సాధన యందున్న వాడు భగవత్తత్త్రమునకు నమీపవర్తి అవుతూ" ఉంటాడు. “మాం వేత్తి తత్త్వతః” అన్న గీతాచార్యుని వాక్యవరమైన మార్గ మునకు ఇట్టి ప్రయాణము ప్రాతివదికలై యున్నది. |

మహాప్రస్తానము ళా

మహావ్రస్టానమంళే, స్వర్లప్రాప్తిక్రై కరోర నియమంతో కూడుకున్న ఒక సాధనా మార్గము, దేహం పడిపాయ్యేదాకా వెనుతిరిగి చూడ కుండా, దేనియందు ఆనక్తి చూసించక్క నిర్మమత్వంతోో అలా నడచి వెళ్ళిపోవాలన్న నియమము పాటించిన జీవికి న్వర్గ (ప్రాప్తి కలుగుతుం దని ఈ సాధనయందు విధించబడి యున్నది.

పాండవులు (ద్రావదితో కూడా ఇట్టి మహాప్రస్థానం చేసియున్నా రని మనకు భారతములో చెప్పబడి యున్నది. తమతో బయలుదేరి చివరి దాకా ఈ నియమమును పాటించిన శునకమునకు స్వర్షప్రవేశం నిరాకరించబడీ ఉన్నవుద్యు అట్టి లోకమును నమతాదృష్టిలేన్తి ధర్మ విరుద్దమైన లోకంగా వరగణిస్తున్నాననిి అది తనకు ధ్యేయం కాదని, ధర్మరాజు తిరస్కరించినాడు. చివరగా తనకు 'వెట్టిన ఈ ధర్మపరిక్షలో ఉత్తీర్ణుడై, ధర్మన్వరూవుడుగా నిరూపింపబడి, ఉన్న భౌతిక శరీరమే శేజోనమయ శరీరంగా మౌరగ్శా నవాజంగా న్వర్లవ్రవేశం చేశాడు.

జీవితమంతా తనను అనుసరించి తనతో కష్టనష్టాలను వంచుకున్న సోదరులు భార్య పడిపోగ్సా వారియందు చూవని దయ మమకారములు, ఒక శునకమునందు చూపించాడన్మి వై సంఘటనను వ్యాఖ్యానించటం నమంబినము కానేరదు.

జె నమతము క్‌ శుద్రజ్ఞానమనగ్యా జగత్తుయొక్క దిందుస్టితికంటే వూర్వమై యున్న, జగద్భావనయే లేని జ్ఞానము. అది ఎలాంటిదో వరించటానికి వీలులేనిది. అందరికీ (గ్రావ్యామయ్యేది కాదు. శుద్దజ్ఞానమే ఒక మానవాకృతి చెంది అవతరించటమే ఆదితీ ర్హంకరులు. తీర్హంకరులను జ్ఞానులనటం నరికాదు. వారే జ్ఞానము. అట్టి వారిని ధ్యేయమందుంచుకొని వారిని అనునరించి వారియండే తాదాత్మ్యం చెందే. శుద్రజ్ఞానముతమే కైనమతము. ఇరువది రెండవ తిర్హంకరుడుగా చెప్పబడియున్న అరిష్టనేమి, శ్రీ/కృ ఘ్లనకు సమకాలీనుడు. వ్రథమ తిర్చంకరుడైన అదినాధుని ననాతనుడగు మశివునిగా గుర్తించారి. ఇట్టి శుద్దజ్ఞానమత మైన డైనమతమందు, అనుచరుల నంస్కారాను గుణంగా బహువ్యావ్తం చెయ్యూలన్న ఉద్దేశ్యంతో, దైన తంత్రములు, యోగము తరువాత చేర్చబడినవి. మన భూమియందు నర్వకాల నర్వావస్థలలో, నర్వవ్రదేశములలో, మాయాసహితమై యున్న ఊర్హ్యలోకమార్గము, మాయారహితమై యున్న జ్ఞానమౌర్గము, నిరూపణ చెయ్యబడి యున్నవి. జ్‌!

కళలు

కళ అంటే సమన్తనృష్టికి సంబంధించిన ఒక కార్యము. అట్టి కళలు ముప్పదిరెండు ఉన్నవి. అందులో వదునారు వురుష కళలుగాను, పదునారు స్త్రీ కళలుగాను విభజించబడి ఉన్నవి. ప్రతిదేవతకు సంబం ధించినవి కొన్ని కొన్ని కళలు ఉంటున్నవి. ఉదాహరణగా గణపతికి నాలుగు కళలు, నుబ్రహ్మద్యేశ్వరునికి ఆరుకళలు ఉంటున్నవి.

శి, కి

నృష్టి కార్యములు నిర్వహించటానికి మనశ్చైతన్యం ప్రధానమైనది. “చంద్రమా మనసో జూతః” అన్నట్టుగా చంద్రుడే మనఃకారకుడు కావున చంద్రకళలకు అనుగుణంగా ఆయా తిధుల యందు ఆయా దేవతా కళలను ఉపాసించటమన్నది, మన సంప్రదాయమందు ఉన్నది.

ఈ కళల వల్లనే దేవతలకు సృష్టితో నంబంధం ఏర్పడుతున్నది. నృష్టి విషయంలో వారు వారి బాధ్యతలను కళల ద్వారా నిర్వహి స్తున్నారు.

రక్ష

సగుణ నిర్గుణ తత్త్వ్యసాధనలు

తనయందు (వ్రవర్తమానమవుతున్న గుణములకు బద్దుడై యున్నవాడు, ననుణరూవుడై న భగవంతునితో నిమిత్రం లేకుండా నిర్గుణధ్యానము చేస్తు న్నానని అనటం అర్ధరహితమైనది.

ముందొకమారు. పర్వత ప్రాంతంలో ఒక నూఫీవేదాంతి నిర్గుణ ధ్యానం చేస్తూ ఉండేవాడు. క్రిందనున్న ఒక గుహలో “నానకు కూడా తపస్సుచేస్తూ ఉండేవాడు. నానకు యొక్క తవస్తరంగములు తన తవస్సుకు భంగము కలిగిస్తున్నవని, ఆ వేదాంతి, వై నుండి ఒక పెద్ద బండటొతిని నానకువైపు దొర్లించాడు. ఇది గ్రహించిన నానకు తన ఎడ మచేతితో ఆ అాతిని ఆపినాడు. (ఇప్పుడు కూడా ఈనాటి పాకిస్తాన్‌ లోని వెషావరు ప్రాంతంలో ఆ ఉాతిగుండు అలాగే ఉండిపోవటం చూడవచ్చును). ఈ విచిత్రమునకు చకితుడై ఆ నూఫీ వేదాంతి క్రిందకు వచ్చి నానకునకు నమస్కరించి “నీ కింతటి శక్తి ఎక్కడి నుండి వచ్చినది?” అని వ్రశ్నించాడు, దానికి నానకు నవ్వి, “నీవు కేవలం నిర్షుణధ్యానం చెయ్యటం వల్ల నీ ధ్యానం ఫలప్రదం కాలేకుండొ ఉన్నది. నేను నగుణం ద్వారా నిర్గుణ తత్త్యసాధన చెయ్యటం వల్ల ఈ లాభం కలుగుతున్నది" అని వివరించాడు. వెంటనే ఆ వేదాంతి వానకునకు శిష్యుడయ్యాడు.

నిర్ణణమెంత సంపూర్ణ మో సగుణరూపుడైన భగవంతుడు కూడా అంతటి సంవూర్జుడే!

“వఫూర్షమదః పూర్షమిదం వూర్జాత్‌ వూర్ణముదచ్యతే” అన్న శ్రుతి వాక్యార్హంగా నంవూర్ష మైన నిర్గుణమునుండి నంవూర్హ మైన నగుణ తత్త్వము అఆవిర్భవించియున్నదని వరమగురువులే చెప్పియున్నారు.

నగుణరూవుడైన భగవంతుని అనుగ్రహం వల్లనే అతని అంతర్గత మైన. నిర్గుణతత్త్యం సులభంగా పొందగలరు.

రిక్‌

గ్రహణసమయమునందరి సహజలాభము

'గ్రవాణసమయంలో సర్బగ్రన్తులైన నూర్యచంద్రులను రక్షించటం కోసం, జపతపాదులు తర్చణములు, వూజలు, సాంప్రదాయికంగా కొందరు ఆచరిస్తూ ఉంటారు. ఇది అర్హరహితమే కావచ్చును.

(గ్రహణ నమయంలో భూమి, సూర్యుడు చంద్రుడు ఒకే రేఖ వైకి రావటం జరుగుతున్నది. పాంచభౌతిక నమ్మేళనంగా వీర్పడిన మనుష్య శరీరమందు కూడా దైహిక, మానసిక ఆత్మప్రవృత్తులు నులభంగ్యా నహజంగా వీకోన్ముఖమయ్యే శుభఘడియలు అవి, అవ్పుడు లౌకిక కార్యములందు ప్రవర్తించటం కంటే పారలౌకిక్క ఆధ్యాత్మిక కార్యములందు లేదా కనీసం శా,స్త్రవిజ్ఞాన శోధనాకార్యములయందైనా నిమగ్నం కాగలుగటం వల్ల లాభములు శకలుసుతున్నవి.

అట్టి గడియలు నిరువయోగం కానివ్వరాదన్తి మౌనసిక వరీశీలనా దృష్టితో గ్రహించలేని సామాన్యులక్రై అర్హరహితములైన కారణములు కల్పిం వబడి యుండవచ్చును. కాని ధ్యేయం నర్వులకూ లాభదాయకమైనదే కాబట్టి అనునరణీయమే!

ఈ విధంగా నమన్వయ వూర్వక దృష్టితో గ్రహించటం వల్ల పాొమాన్యులక్కు బుద్ది పరులకు కూడా (శ్రేయన్కరములుగా ఉన్నవి.

అహింస

జీవహింన్స ప్రాణిహింన అని సామాన్యంగా రెంజటం వదములను మనం తరచుగా వాడుతూ ఉంటాము. నుఖదుఃఖముల యొక్క అనుభ వము జీవునకు చెందుతున్నది. కాబట్టి “జీవహింన' అని అన్నవుడే ఈ భావము నూచితము కాగలదు. జీవభాననలేక కేవలప్రాణయుక్త మైన వృక్షజాలము మొదర్రైనవాటికి కరిగించే హాని జీవహింన కానేరదు. హానికి గురియైన వ్యక్తి జీవభావనయందు లేనవ్పుడు కూడా, హాని కలి గించే వ్యక్తి జీవభావనతో వానిచెయ్యటం వల్ల, జీవహింన జరిగి దానికి తగిన ఫలములు నంప్రావ్తమవుతున్నవి. స్వాత్మయందు జీవభావన లేక్క చేయబడిన కార్యములు ఫలోతృత్తికి హేతువులు కానేరవు. కావున అట్టి కార్యములు జీవహింనగా వపరిగణింవబడవు.

మనకందరికీ అహింస సామాన్య ధర్మము. హింన అన్నదే చెయ్య కుండా జీవించగలుగటం అతి కష్టతరమైనది. మనం నడచినప్పుడు, ఆహారం తీసుకున్నప్పుడు చివరకు శ్వాన[క్రియయందు జీవహింస ఎంతగానో జరుగుతున్నది. కాని ధర్మాధర్మ విచక్షణతో పరిగీరించి, హింసాత్మకం గాను హింసారహితంగాను కార్యములను మనము సాొమౌన్యంగా విభజిస్తూ ఉంటాము. ఉదాహరణకు ఒక వ్యక్తి హత్యచేయబడినవ్పుడు దానిని హింసాత్మకం గాను, హింస చేసిన వ్యక్తికి న్యాయాధిపతి మరణ దండనను ఇచ్చినప్పుడు దానిని హింసారహితంగాను మనం పరిగణేస్తు న్నాము. ఇవి నంఘజీవనమునక్రై ఏర్పడిన అవసరములు, వాస్తవంగా రెండూ. హింసయే! హింసకు ధర్మాధర్మ విచక్షణతో నిమిత్తం లేదు.

ముముక్షువు అహింనను వరనుధర్మంగా స్వీకరించవచ్చును. అవ్పు డది ముక్తికి ఎన్నుకొనబడిన మార్గము అవుతున్నది. కొని ఆ మౌర్గమందు తన _్రాణత్యాగమునకు సిద్ధపడియుండవలసి వస్తున్నది. నత్యాన్వేషణకై చేసే. తపోమార్గంలో ఆహారం తీసికొనకుండా తన దేహాన్ని శుష్నింవ జేనుకున్నప్పుడు దానిని కూడా హింసగానే బుద్దుడు పరిగణించాడు.

రి

హింసను నిర్మూలించటం అందరికీ సాధ్యమయ్యేది కాదు. హింన చేసిన వారిని నిర్మూలించిన్నా వారి యందున్న ద్వేషం నిర్మూలనం కొదు. అందువల్ల తిరిగి హింసాత్మకమైన మరొక వ్యక్తి జన్మించటానికి కారణము ఏర్పడుతున్నది. హింనను నిర్మూలించటానికి వ్యక్తిగత మైన ద్వేషనిర్మూలన జరుగాలి. దానికి (వమ మార్గము సరియైనది. హింన యన్నది సంవూర్షంగా తనయందు నిర్మూలించుకొన గలిగినవాని వల్లనే ఇది సాధ్యము. అట్టి వాదు కేవలం తన దృష్టితోనే ఎదుటివాని యందలి ద్వేషనిర్మూలనం చేసి హింనయొక్క బీజమును నాశనం చెయ్యగలడు. అందువల్ల _ వ్రధానంగా తనయందలి హింసా వీజమును నిర్మూలనం చేసుకునే ప్రయత్నమే అందరూ చెచ్యూలి. అప్పుడే లోక మందు నంపూర్ష్మంగా హింన నిర్మూరింపబడ గలదు.

కోరిక - విధి

భగవంతుడు మనుమ్యునకు స్వేచ్చను ఇచ్చినాడు కాని స్వాతంత్ర్య మును ఇవ్వలేదు. తనకు ఇష్టము వచ్చినదానిని కోరుకొని పొందుట ఈ సృష్టిలో నియమితమై ఉన్నది. కాని ఎవ్వడు ఎలా పొందవలెనో వ్రకృతి వశమై యున్నది. కోరినదంతా వెంటనే పొందలేక పోవటానికి ఇదివరకు తాను కోరిన కోరికలు తదనుగుణమైన కర్మఫలములు అద్దు రావచ్చును. అందువల్ల కోరుకున్నది వెంటనే పొందలేక పోయినా అది నెరవేరదని అనుకొనరాదు. అది ఒక జన్మలో కాకపోయినా మరోజన్మలోనైనా, తప్పక నెరవేరి తీరుతుంది. కోరుకున్న తరువాత అది. నెరవేరకుండా ఆవగలుగటం ప్రకృతికి ఎదురీదటమే అవుతు న్నది. కోరిన ప్రతికోరికా తప్పక నెరవేరుతుందని బుద్ధ భగవానులు కూడా చెప్పియున్నారు. కోరిక నెరవేరటానికి కావలసిన యత్నము, వైవానుకూలత మొదలైనవన్నీ సహజంగా ్రకృతియందు ఏర్పడి, నరి యైన సమయమందు ఫలిస్తుంది. కోరిన దానిని తన _ఇచ్చవచ్చినట్లు నడిపించుకొని ఫలితం కావలసి వచ్చినప్పుడు పొందగలిగే న్వ్యతంత్రత మనుష్యునియందు లేదు.

మనుష్యుడు విధివశమై గమనం చెందుతూ ఉంటాడు. అడుగడు గునా తీసికొనవలసిన నిర్మయములు తన వశమై యున్నట్లు కను పించినా, తీసికొనబడీన నిర్షయము విధివశమైనదే అయి ఉంటున్నది. అలా నడిపించడేయు. శక్తియే విష్ణమాయగా గుర్తింవంబడుతున్నది.

సునిశితంగా పరిశీలిస్తే ఒక సంఘటన కంళే డొని ద్వారా కలిగే నుఖదుఇములే విధాయకమై యున్నవి. సంఘటన కేవలం (ప్రకృతి న్యరూపం. దానిని మార్చే వ్రయత్నం మనుష్యుడు చేసుకున్నా, విధాయకమైన సుఖదుఃఖములనుండి తప్పించుకొనదాలదు. ఈ విషయం తెలిసియున్న జ్ఞాని అట్టి దానినుండి తప్పించుకునే ప్రయత్నం చెయ్యడు. జ్ఞాని విషయంలో కూడా సుఖదుఃఖములు తప్పవు. కొని వాటి వేర అతడు వికారం చెందదు. తన పుత్రుడైన శక్తిని రాక్షసుడు సంహ

రి

రించినప్పుడు వసిష్టుడంతటి వానికి కూడా దుఖం తప్పలేదు. కాని ఎంతో కాలం ఆ దుఃఖమందు ఆతదు ఉండలేదు. వెంటనే తనను తాత్కాలికంగా అవరించిన అజ్జానస్టితిని గుర్తించి దాని నుండి తాను, తన ఆత్మశక్తితో బయటకు వచ్చినాడు. అంతటి ఆత్మస్పెర్యం లేని వ్యక్తులు కూడా నజ్జన సాంగత్యం వల్ల, గురువు నవోమ్‌ం వల్ల, సుఖదుఃఖములనుండి బయటకు రావచ్చును. దానికి దృఢనంకల్పము, వివేకమును కోల్పోకుండా ఉండటము అవసరము.

సుఖదుఃఖములనుండి విడివడే ప్రయత్నం చెయ్యటానికి మనుష్యు నకు స్వాతంత్ర్యం ఇవ్వబడినది. కాని ఈ ప్రయత్నం కేవల మానసికం కానేరదు. సుఖదుఃఖములు మనస్సునకు సంబంధించినవే కావున కేవలం మనస్సుతో మనస్సును జయించే వ్రయత్నం అసాధ్యమైనది. కొంత వరకు నుఖదుఃఖములను సామౌన్యులు, వారి వారి మనోదార్హ్య మునకు తగినట్టుగా ని(గ్రహించుకొనవచ్చును. కాని వాటికి ఏదో ఒక వరిమితి ఉంటుంది. కేవల జ్ఞాన స్టీతి యందే ఎట్టి నుఖదుఖములనైనా నిగ్రహించుకొామట సాధ్యము. అట్టి స్థితిని కోరుకొని నంపాదించుకునే (ప్రయత్నం మనుష్యుడు ఎల్లవ్వుడూ చేస్తూ ఉండాలి.

100

తాప్య[త్రయములు

తావత్రయములని మనం సామాన్యంగా చెవ్పకుంటూ ఉంటాము. అనగా మనకు కలిగే తావములను మూడు రకములుగా విభజించు కుంటున్నాము. శరీరమునకు కలిగే కష్టములు దారిద్యబాధ మొదలై నవన్నీ ఆధిభౌతిక తావములు. భూత, (వేత, పిశాచముల వల్ల కలిగే బాధలు సమసష్టీగా అందరికీ ప్రకృతి వల్ల కరిగే బాధలు, మొదలైన వన్నీ, ఆదిదైవిక తాపములు. వ్యక్తిగతమైన అహంకార నుమకారములు, ఈర్ష్య, ద్వేషము, క్రోధము మొదలైనవన్నీ ఆధ్యాత్మిక తావములు. వీద మంత్రములయందు కూడా, లోకమందు ఈ మూడు రకముల తానముల నుండి శాంతి కలుగవలెనన్హి ఓంశాంతిః శాంతిః శాంతిః అని మూదు మార్జు శాంతి వచనములు చెవుకుంటున్నాము.

ఈ తావములనుండి విముక్తి చెందటానికి తపస్సు ముఖ్యమైన పాధనముగా వరిగణింవబడేది. ఎట్టికోరికతో, ఎట్టి జీవవైతన్యంతో (౧0౧౩0649౧655తో) తవన్సు చేద్రుబడుతున్నదో తదనుగుణమైన తాపశమనం కలుగుతున్నది. వురొణగాథల కూడా మూడు వరములను తమ తపఃఫలంగా పొందటం చెవ్పబడి యున్నది.

ఉదాహరణకు నచికేతనుని యముడు మూడు వరములను కోరు కొమ్మన్నాదు. అంక అతను చేసియున్న మూడు రకములైన తపః ఫలములుగా మూడు కోర్కెలు తీర్చబడినవి. అందులో మొదటిదిగా తండ్రిక్రై తాను సంపాదించిన వరము ఆధిభౌతికము. ఆధి దైవిక తవణఫలంగా నచికేతన విద్యను పొందినాడు. ఆధ్యాత్మిక తవఫలంగా మృత్యురహస్యాన్నే తెలునుకున్నాడు. అలాగే సావిత్రి కూడా యముని మంచి మూడు వరములు పొందినది. తన ఆధ్యాత్మిక తపఫలంగా భర్తను వునర్రీవితుని చేసుకొనగలిగినది.

101

మడి = శౌచము

“మడి” అన్నది ఒక కార్యార్హమై అనునరింపదగిన ఆచారముగా ఉండాలి. ఒక ఫలమును దృష్టీయందుంచుకొని చేయబడే కాన్ని దేవతా పరమైన కార్యములలో నివృతో కూడిన ఆచారము యొక్క ఆవశ్య కత ఉన్నది. త్రాంధ్రికమైన కార్యములయందు ఇట్టి అవశ్యకత మరింత ఎక్కువగౌ ఉండవచ్చును.

కార్యార్థము కానట్టి మడి వ్యర్ధము. అట్టిది సాధకునికి ముఖ్యం కాదు. ఎంతగా శుద్ది చేసుకున్నా మరీ మరీ అశుద్దమయ్యే ఈ శరీర మునకు కార్యార్హం కొనట్టి మడి నిష్వ్రయోజనము, నిరర్హకము.

మడియొక్క అవనరం లేనంతమాత్రాన కనీసశౌచమైనా లేకుండా, అశుచితో వ్రవర్తించటం సరికాదు. శుభ్రత అన్నది, నతృంస్కార యుక్తమైన మానవలక్షణమే కాక్క సాధకులకు అనుసరణీయమైనది. 0194గ10653 13 ౧6|| 10 6061౧653.

దేవతాకార్యములలో మడితో ఆహారము చేసి నివేదన చెయ్యవలసి వచ్చినవ్పుడు తీసికొనవలసిన జాగరూకతలు ఉన్నవి. వరి అన్నం నివేదన చేసినవ్పుడు దోషములు కలుగటానికీ ఆస్కారము ఎక్కువగా ఉంటు న్నది. అందువల్ల నివేదన చేసినప్పుడు, నివేదించబడిన అన్నం యొక్క వినియోగమందుు పాటించవలసిన నియమములు ఎక్కువగా ఉన్నవి. అట్టి నియమములు నూనెలో వేగిన గోధుమ మొదలైన పదార్హములకు తక్కువగా ఉంటున్నది. సామాన్యంగా పాలలో బెల్లంచేసి నివేదించట ములో దోవములెక్కువగా ఉండక పోనటమేకాక, పాయసాన్నమునకు నరితూగినట్టి నివేదన కూడా అవుతున్నది,

నీటికి అశుచి యన్నడి సహజంగా లేదు. కేవలం పాత్రానుగుణంగా నీటికి అశౌచం ఆపాదితమవుతున్నది. నది సెలయేరు, సరస్సు మొదలైన నీటియొక్క నహజస్టితులలో నీరు దోషరహితమై ఉంటున్నది. మనుష్యవ్రమేయమై పాత్రగతం చేయబడినవ్హుడు దానియందు దోవ ములు కలుగటానికి కారణములు ఏర్పడుతున్నవి.

102

ప్రాణశక్తి కి జలము ఆధారము. ప్రాణము నహజంగా నృష్టి అంతా వ్యాపించి ఉన్నది. ఒక జీవుని శరీరగతుని చెయ్యటానిక్రై ఏర్పడిన ప్రాణశక్తియందు ఆ జీవనంస్కారములకు అనుగుణమైన దోషములు కలుగుతున్నవి. ప్రాణముయొక్క ఏకత్వమును తత్త్యతః (గ్రహించిన వానియందు సంస్కార దోషము లుండడాలవు.

సంధ్యావందనకార్యంలో ప్రథమంగా మనయం దుంటున్న ఆణవాది మలములనుండి శుద్ది పొందటానిక్రై కొన్ని మంత్ర భాగములున్నవి.

“యాసాం దేవా దివి కృణ్వన్తి భక్షం) యా అంతరిక్షే బహధా భవన్తి. . ౨౨౨ ౨ లాంటి ఈ మంత్రములలో నీటియొక్క జగద్వ్యాపక లక్షణములే గుర్తుచేసుకొనబడుతున్నవి.

103

లే! తే క జ్వార్‌ సత్యమైన సంఘణ౧ువ యూ సామాన్యుడు చూపే భూతదయయందును, విశ్వాత్ములైన వారు చూపిన భూతదయయందున్సు అందరికీ తెలియరాని భేదం ఎంతగానో ఉంటున్నది. ఉదాహరణకు, కరుణామూర్తియైన గౌతమబుద్దుడు, ఒక లేడి పిల్లకు కాలువిరిగి బాధతో నుండగా దానిని చేరదీన్తి "సేవచేస్తీ దయ చూసి నప్పుడు ఆయన విశ్వాత్ముడు కావున ఆయన నుండి వెలువడిన కరుణాతరంగములుు విశ్వమంతా _ వ్యాప్తిచెందుతున్నవి. వాటి వల్ల వర్షించలేని లాభము విశ్వానికంతా ఉంటున్నది. సామౌన్యుడు కూడా తాను చేస్తున్న నత్కార్యములలో ప్రపంచ మంతా నిండియున్న దోషములన్సు దుష్టశక్తులను ఎదుర్కొనే కార్య మందు కించిత్తె నా భాగసొ సమిగా ఉంటున్నానన్న దృష్టి కలిగి యుండటం అత్యంత లాభదాయకమైనది. అంతేకాక సామాన్యుడు చేసే సంఘోద్దరణా కార్యముల కంళ్షే, ఆత్మోద్ధరణకు అంకితమై ఆత్మోన్నతి చెందుతున్నవాని కార్యమే ఎక్కువ శక్తిమంతమైన నంఘ సేవ. 104

“వత్రం వువ్చం ఫలం తోయమ్‌ యో మే భక్త్యా (వ్రయచ్చతి

త దహం భక్త్యుపప్రాత మశ్నామి ప్రయతాత్మను”

అన్న గీతాశ్లోకంలో ఆక్కు వండు, వూవు, నీరు ఏదైనా భక్తితో తనకు నమర్శిం చమని, భగవంతుడు. చెప్పినట్లుగా మనం సామా న్యంగా అర్హం వ్రకుంటున్నాము.

మనకు ఫలించ బొయ్యే సంస్కారములను ఫలిస్తున్న సంస్కారము లన్సు ఫలించిన సంస్కారములను, వీటన్నింటికీ కారణమైన [ప్రాణమును కూడా తన వరం చెయ్యమని ఇందులో భావగర్భితమై ఉన్నట్టుగా మనం (గ్రహించాలి. ఇదియే భాగవత మతము.

ఈ లోకంలో ఈ యుగంలో ఈ మార్గమే ఆతి నుల భమ (శ్రేయస్కరము, అని నిరూపించటానిక్రై యుగారంభమందు శుక మహర్షి చేత పరీక్షన్మవోరాజునకు, అతిస్వల్పకాలంలోనే ముక్తి దాయకమైన

ణె అటి న్‌్‌ మార్గంగా బోధించబడి ఉన్నది.

ఈ ఉద్దేశ్యంతోనే ఖట్వాంగుని చరిత్రతో భాగవత గాధ ప్రారంభిం వెడినది. ఇందులో, తనకు మరణమానన్నమవటానికి కొన్న గడియల వ్యవధియే ఉన్నదన్న విషయం, దేవతలనుండి తెలునుకొని వెంటనే తన కున్నవనుకున్న నమన్తమూ, ఇట్వాంగుడు త్యాగం చేసి హరిభక్తి వల్ల ఉద్దరింవబడినాడని వివరింపబడి యున్నది.

ఒక్క మాటలో చెవ్పవలెనంటే,

“ఆత్మార్పణమే భక్తి మార్గము.”

105

యుగములలో భక్తి స్వరూపము వూర్వయుగములందు లౌకిక ఫలములను నిక్షీతమైన కర్మలద్వారా సంపాదించుకునే ప్రవర్తన మానవాళియందు ఉండేది. అపారమైన భక్తితో పరమేశ్వరుని ద్వారా మహోత్కృష్ట్రమైన ఫలమును మాత్రమే సాధించుకునేవారు.

ఈ యుగమునందు సామాన్యఫలములు కూడా నిక్షితమైన కర్మల ద్వారా సంపాదించటం క్ష్లిష్టతరమై యున్నది, అన్నింటికీ పరమేశ (5 భక్తియే మార్గముగా _ఎన్నుకొనటం నేటి మానవలక్షణమై యున్నది.

ఎట్టి కోరికతోనూ. నిమిత్రం లేక్క కేవలం భక్తిమాత్రము కలిగి యున్నప్పుడు, ఒకరి వసాదంగా కాక్క నహాజంగా జీవోన్నతి ఎలవుడూ కలుగరి? డీంయున్నద్‌. * కే క

106

వేదము

మహర్దులకు శ్రుతమైన వేదం, అపౌరుషేయమన్సి బుషిప్రోక్తమని గ్రహించాలి. శ్రుతమైన దానిని మంత్రరూవంలో ఛందోబద్హంచేస్తి అను ప్పించి ఉపాసించినవారిక్కి నత్యానుభూతి పొందేలా చెప్పబడి యున్నది.

ఈ భూమి యందు ఎవ్పుడో జరిగియున్న కొన్ని సంఘటనలు, తత్త్వవ్రతిపాదకములుు తత్త్వనిరూపణములు కొవున్క వాటిని మనకు అందించబడిన వేద భాగముల యందు, తరువాత చేర్చబడి యున్నవి. ఉదాహరణకు జనకమహారాజు నభలో జరిగియున్న గాథ బ్రహ్మ తత్త్యవ్రతిపాదకము కావటం వల్ల, వేదాంతభాగమైన బృహదారణ్యకోవ నిషత్తునందు ఉన్నది.

వేదమందు ఒక దేవతాపరంగా చెప్పిన మంత్రములు కొన్ని, అలా ఏ వ్యక్తిత్వానికి నంబోధితం కాకుండానున్న భాగములు కూడా కొన్ని ఉన్నవి. ఉదాహరణకు, 'జీవేమ శరదశ్శతం, నందామ శరదశ్శతం, మోదామ శరదశ్శృ్మతం ... . . . ౮ అన్న మంత్రము ఏ దేవతనూ ఉద్దేశించి చెప్పబడ లేదు కాబట్టి, అది పరతత్త్వ సంబోధ నయే అవుతున్నది. దేవతలను నంబోధించినవి కూడా, వారి ద్వారా వరతత్త్వసంబోధకములే!

వేదంయొక్క సందేశం వ్రైయక్తికం కాదు. అంక్కే ఒక వ్యక్తి యొక్క న్వకీయ లాభమునక్రై ఉద్దేశించబడలేదు. వ్యక్తి విశ్వాత్మభా వుకుడుగా. నుండే రితిల్కో సందేశం ఎల్లపుడూ చెప్పబడి యున్నది. ఉదాహరణకు “రౌరచ్వే అవుణ్యనిలయే, పద్మార్చుద నివాసినాం, . . = 4౨ ౨ =" అని మనం ఉత్తరాపోశన మంత్రంగా చెప్పు కుంటున్నాము. భోజన రూవంలో తాను చెందిన తృప్తి, క్షధార్త లోకములకంతా చెందవలెనని ఇందులోని కోరిక. నర్వత్రానున్న జీవత్వం ఒకటే కావటం వల్ల, ఆ సంబోధన సార్ధకమవుతున్నది.

107

వేదము యొక్క ఛందన్సులోని శక్తి ద్వారా దాని అర్హము యొక్క అనుభూతి, పాంచభౌతిక దేహాతీత స్థితియందు పొందవచ్చును. ఇది యౌగికంగా సాధ్యము. ఇది. నిరూపీించుటకే వూర్వం ఒకమారు మల్లికారాధ్య వండితులు “పారికేశేభ్యో” అన్న మంథత్ర పదమునకు అర్హ మును వివరించమని ఒక పండితుని అడిగినారు. దానికి ఆ పండితుడు “హరిః+క+ ఈశేభ్యో” అని వదవిభాగం చేసి, (బ్రహ్మ, విష్ణ మహేశ్వరా త్మకంగా వ్యాఖ్యానించినాడు. అవ్పుడు ఆ వండితునకు, ఒక లింగమునకు వెనుక భాగమునుండి పచ్చని వెండ్రుకలను ఎత్తి చూపించి వాటిని న్ఫృశింపడేస్తి ఆ వదము యొక్క _అర్జానుభూతిని (వ్రసాదింపజేసినారు.

'వేదవ్రమాణమును అంగికరించినా అంగీకరించకపోయినా, సత్యప్ర తిపాదకమైన వ్రతి మార్గమూ వేద భాగమే!

103

సూకము 4!

సుష్టుగా ఉక్తమైనద్కి అనగా సంవూర్షంగా చెప్పబడి యున్నది 'నూక్తము. నూక్తము నొక్కదానినే అనునరించినప్పుడు నంవూర్ష త్వాన్ని సిద్దింపజేయగలిగినదై యుండాలి. అలా ఉండటానికి, ఆ తత్త్యము సార్వకాలికముగా ఉండాలి. అట్టి తత్త్వములే సూక్తములుగా చెప్పబడీ ఉన్నవి.

ఉదాహారణక్కు రాత్రి సూక్తమును తీసికుంట్కు నృష్టీయందు, నృష్టీ యొక్క పూర్వాపరముల యందు, ఆ తత్త్యము ఉంటున్నది కాబట్ట అది నూక్తముగా చెప్పబడి ఉన్నది. అలాగే వురుషనూక్తము, శ్రీ, సూక్తము భూసూక్తము మొదలైనవి చెవ్చబడి యున్నవి.

“వల్లి' కూడా నూక్తము లాంటిదే. కాని “వల్లి యందు సంస్క రింపబడటానికి అవకాశమున్నది. సూక్తము నందు మరే సంస్కరణ చెయ్యటానికి వీలులేదు.

109

భగవదిత న.

ఏడువందల క్లోకములున్న భగవద్గీత యుద్దరంగమందు వాచా చెప్ప బడియుండలేదు. అలా చెప్పటానికి ఎంతో వ్యవధి కావలసి ఉంటుంది. అంతవరకూ యుద్ధభూమిలో అందరూ వేదియుండటం జరిగి ఉండదు. శ్రీకృష్ణుడు అర్జునునివైపు చూన్తూ అతనియందు వ్రవేశపెట్టిన నందే శము యొక్క భావం గ్రహించి, దానిని వైఖరీ రూపములో చెప్పవలసి వచ్చినప్పుడు, అన్ని శ్లోకములలో చెప్పబడి యున్నది. కాని వాగ్దానరూ పంలో నున్న “సర్వధర్మాన్‌ పరిత్యజ మాం ఏకం శరణం వ్రజ... ఎల ల" లాంటి కొన్ని శ్లోకములు మౌత్రం వాచాకూడా చెప్పబడి యున్నవి.

ఒక మనస్సుద్వారా భావప్రకటన చేసిన శ్లోకమునకు నిక్షీతమైన ఒకటి రెందు అర్హములు చెప్పవచ్చును. మనస్సుతో నిమిత్తం లేక చేసి యున్న భావప్రకటనకు, ఎదుటివారి సంస్కారానుగుణంగా బహావిధము లైన అర్హములు కనబడవచ్చును. అందుకే భగవద్గీత కర్మ(వ్రతిపాదకమేనని కొందరు, భక్తి వ్రధానమని కొందరు యోగపరమని కొందరు కేవల జ్ఞానవ్రదమైనదిని కొందరు, వివిధరీతులలో వ్యాఖ్యానించి యున్నారు. అందుకని ఏ వ్యాఖ్యతోనూ ప్రమేయం లేక తన అంతఃకరణయందు నరియైన భావగోచరం జరుగాలని, గీతాచార్యుని యందు పారమ్య బుద్రితోను, శ్రద్దాభక్తులతోను వరించి భాష తెలియనవ్పుడు, సహాయంగా చిన్న చిన్న ప్రతివదార్హములతో చెప్పిన తాత్పర్యగ్రంధమే నరియైనది.

110

చతురింధములెన వచన క్రియ మో యూ

వతి ప్రాణియందలి ప్రాణశక్తి - ముఖ్య, అపాన, వ్యాన ఉదాన, నమౌనములనే వంచ ్రాణములుగా విభడింవబడి యున్నది.

“అవాం వైశ్వానరో భూత్వా ప్రాణినాం దేవామాడ్రితః

ప్రాణాపాన నమాయుక్త్షో వచామ్యన్నం చతుర్విధమ్‌” -

అన్న గీతా శ్లోకమునకు అర్హముగా, భగవంతుడు వైశ్వానర రూవుడై, ముఖ్య ప్రాణమును ఆ(శ్రయించ్చి గ్రహించిన ఆహారమును మిగిలిన కార్య రూపములైన నాలుగు ప్రాణములకు వినియోగపడునట్లుగా వచన[క్రియ జరువుతున్నాడని గ్రహించాలి.

“చతుర్విఠరమ్‌” అన్న వదమునకు 'భక్ష్యంచ్య భోజ్యంచ్చ లేప్యాంచ, చోమ్యమ్‌" అనే వాలుగు విధములైన ఆహారములను అన్వయించటం నమంజనంగా. లేదు. శిశువులయందు, వశువక్ష్యాదుల యందు, అన్నం ఈ నాలుగు విధములుగానే ఉండదు. కాబట్టి, నాలుగు ప్రాణములను కార్యోన్ముఖం. చేసి వినియోగవరచబడే. వచన (క్రియయే నర్వప్రాలుల యందు అన్వయమవుతున్నది. చతుర్విధం పచామి అన్న దానికి ఇదియే సరియైన యు. చ వే ర

ముఖ్య [ప్రాణమునందు ఈ నాలుగు ప్రాణములూ నమాకర్షించుకొన బడటమే మృత్యువనబడుతున్నది. ఈ విధంగా పరిశీరిస్తే “ప్రాణినాం దేహ మాణ్రిత” అనుకొనటం కంళే, “దేహినాం ప్రాణ మ్యాశ్రిఈ” అనటం కూడా అర్ధవంతంగా ఉంటున్నది.

ఈ కారణంగానే మనం అన్నమును, గాయత్రి మంత్రంతో ్రోక్షిం చుకొవ్కి వైశ్వానరాగ్నియందు ఆయా ప్రాణక్రియలకు (వ్రేల్చుతున్నామని.

“ప్రాణాయస్వాహా, అపానాయ స్వాహా వ్యానాయస్వాహా ఉదా నాయ ప్వాహాా సమానాయ స్వాహా” అంటున్నాము.

111

యోగః కర్మసు కౌశలం

యోగము, ధ్యానముల వల్ల కర్మ వైముఖ్యం కలుగుతున్మధన్న వాదన సరియైనదికాదు. సలీయైన ధ్యానము “వల్ల కర్మలయందు కొశలిం వృద్ది చెందుతుంది. అందుకే గీతాచార్యుడు “యో%ః కర్మసు కౌశలం” అని నిర్వచించి యున్నాడు.

ఫలితములకు నరిమైన కారణములు అందరికీ అర్హమయ్యేవి కావు. అందువల్ల _ ఫలితముల దష్ట్యా కర్మ కౌశలం నిర్ణయించటం సరిమై నది కాదు. కర్మఫలాపేక్ష లేకుండా కర్మ చెయ్యగలగటమే నిజమైన కర్మకాశలం.

కోరికలను వదలి కర్మలు చెయ్యటం నరికాదు. సరియైన కోరిక తోనే కర్మ చెయ్యాలి. కర్మఫలాన్ని ఎదురుచూచి మనోవికారానికి గురి కాకూడదు. కర్మ యందే నిమగ్నమై కర్మను చెయ్యటం నిజమైన కర్మయోగము, జా

112

క్షేత్రముల లాభము

ఒక కోరికతో ఏ శ్షేత్రమునకైనా వెళ్ళి, అక్కడి, దేవతను ప్రార్హిం చినవ్చుడు, మన అంతఃకరణ యందు దృఢంగా నిలువుకున్న దేవతామూర్తి వల్లనే ఫలములు పొందుతున్నాము, అక్కడికి వెళ్ళికూడా కోరికనే ధ్యానించటం నిష్చయోజనం. కోరిక _ కేవలం ఆరంభ సంకల్చ రూపంలోనే ఉండాలి. ధ్యానం మాతం అక్కడి దేవతామూర్తి వై కాని నామం పైన కాని మంత్రం వైన కాను ఉండాలి. పరిపూ ర్లులైన మవావురుషుల్తు తమకు స్వయంగా నిషృ్రయోజనమైన తమ తవస్పులన్సు లోకనంగ్రహార్హం క్షేత్రములయందు ధారపోసి ఉంటున్నారు కాబట్టే మన కొర్యసిద్రికి అవి దోహదం _ చేస్తున్నాయి.

113

క్షేత్రములయందు దేవతాతత్త్వములు స్వయంభూ _ క్షేత్రముల యందంతొ ఆయా దేవతా తత్త్వములు నిండి ఉంటున్నది. వాటిని అంతర్ముఖత్వంతో అక్కడ దర్శించవచ్చును. బాహ్యంగా ్రతీష్కించుకున్న మూర్తియందు అది సామాన్యునకు ఉపా న్యమన్యీతున్న దె. ప్రతిష్పించుకున్న మూర్తులను మరోలా ఉంచుకునే ప్రయత్నం చేసినా భగవత్పంకల్చం వల్ల అవి తత్త్య్వానుగుణంగానే పరిణతి చెందుతున్నవి. మూర్తామూరర్త స్టితి యందు నిలిచిపోయిన జగన్నాధ మూరర్తులే దీనికి ఉదాహరణ. అంతర్ముభఖుడైన యోగి సహస్రార ఆజ్ఞా చక్రముల మధ్య మందు ఆ తత్త్వదర్శనం చెయ్యగలడు. 114

జగన్నాథ తత్త్వము

గుణాతీతుడైన భగవంతుడు. సత్త్వగుణమును ఆధారంగా చేసుకొని జగత్తులోని జీవులందరిలోను సాక్షి రూవుడుగా ఉంటున్నాడు. రడోగు ణమును ఆధారంగా చేసుకొని అంతర్యామిగా జీవగతిని ప్రవర్తింవచేస్తు న్నాడు. జడమైన శరీరమందు అభిమానము ఆత్మభావన తమన్సుతో నిర్వహిస్తున్నాడు. ఆ

ఇవి నూచించటానికే జగన్నరక్షేత్రమందు బలరొమ, కృష్ణ నుభద్రా రూపములు చిహ్నితమై యున్నవి. ఇందులో, రెండు కన్నులను ఏక దృష్టితో అంతర్ముఖంగా చూస్తున్న, జ్యేష్ట భాతయైన శ్వేతవర్షవు బలరామ మూర్తి స్మాక్షితత్త్యమును (6౮1/2 ౧/౧౦1౧|6ను) నూచిస్తున్నాడు. రెండు. కన్నులు బాహ్యంగా జగత్తునందే సంపూర్మ దృష్టితో ఉన్న ట్లుగానున్న నీలవర్షపు ,శ్రీకృష్ణమూర్తి, అంతర్యామితత్త్వాన్ని (201/6 0/1౧01016ను) నూచిస్తున్నది. వీరిద్దరితోటి జన్మించిన నుభద్ర జగత్తు యొక్క 'ప్రకృతి తత్త్యమును నూచిస్తున్నది. ఈ మూడూ కలిపి సంపు "ర్షజిగన్నాధ తత్త్వము అవుతున్నది.

సుభద్రను, జీవచిహ్నమైన నరుడు (అర్జునుడు) వరించి పరిగ్ష హించియున్నాడు. వారికి వుతుడుగాా దేవోభిమానమునకు చిహ్నమైన అభిమన్యుడు జన్మించటం జరిగియున్నది.

సాధకుని (అర్జునుని) దేపోభిమానమును వృత్పద్మమందు ప్రవేశ వెట్టి తరుగులేక నిర్మూలనం చెయ్యటమే, పద్మంలో ప్రవేశించి నిహ తుడైన అభిమన్యుని గాధకు యౌగిక సారాంశము.

115

దైవీశక్తి ఆవశ్యకత మూ అత్‌ భూమి యందలి నమన్తఫలములు దేవతాధీనమై యున్నవి. వారిని యజించి ఫలములను పొందవచ్చును. అవే ఫలములను సత్రవ ర్తనా మార్గములో కూడా మానవాళి పొందవచ్చునని బుద్దుడు, నానకు మొదలైన వారి బోధనలయందు విదితమవుతున్నది. శుద్రజ్ఞానమునుండి ఎట్టి ఫలములూ పుట్టవు. జ్ఞాని కూడా ఇతరు లకు ఫల్రాప్తిని దైవీసంపత్తి వల్లనే పొందజేస్తున్నాడు. దేని ఆధారంగా దేవతలు ఫలములను ఇవ్వగలుగుతున్నారోో ఆ కారణవస్తువును జ్ఞాని ఎంీగియున్నాడు కావున నత్వరమే ఆ ఫలములు జ్ఞాని ద్వారా ప్రీతి వూర్వకంగా ఇవ్వబడగలవు,. 116

ప్రకృతి లక్షణము

ఈ మహాప్రకృతి ఒక్క పరమేశ్వరునికే నదాలోబడి యున్నది. వుణ్యాధిక్యత వల్ల దేవతల వట్లు ప్రనన్నమై మాత్రమే యున్నది.

ఏదైనా ఒక కారణంగా జ్ఞానికి దేహాత్మభావనాదృష్టి గోచరించిన క్షణమందు ప్రకృతి అతనికి సేవ చేస్తున్నది. అలా జరుగనవ్పుడు అతని దేహ విషయంలో కూడా ప్రకృతి సామాన్యముగానే 'వ్రవర్తమా నమవుతున్నది.

సాధకుడు, ప్రకృతికి ఎదురీది జయించే ప్రయత్నం చెయ్యటం అవి 'వేకము, తన సాధనకు ప్రకృతి ఆటంకములు కలిగించకుండా ఉండేలా మాత్రమే ఎల్లప్పుడూ చూచుకుంటూ ఉండాలి.

“ప్రకృతి తిరస్కరణీయమా? అనుసనరణీయమా?” అన్న (ప్రశ్నలకు ఉత్తమమైన సమాధానం “నహించి ధరించటమే!” విష్ణుతత్త్వమునందు ఇదియే నిరూపితము అవుతున్నది. ఆ కారణంగానే విమ్ణువు ప్రకృతికి "సేవ్యుడు అవుతున్నాడు.

కై?

భూమిపై జీవోత్పత్తి మా

కశ్యవ (ప్రజాపతి ఈ జగత్తునందు ఒక స్థానమని గ్రహిం చాలి. అక్కడి నుండి *స్పు, అప్పటికే ప్రాణమయమైన యున్న ఈ లోకమునకు ఒకానొక .మయమందు, జీవోతృత్తికై అవతరించింది.

సరిగా ఈ విధంగానే మౌతృగర్భమునందు ప్రాణము కలిగియున్న పిండమునందు, ఒకానొక నమయంలో, జీవుడు వ్రవేశిస్తున్నాడని యోగ శాస్త్రము కూడా చెమ్చుతున్నది.

అలౌ ప్రధమంగా అవతరించిన జీవశక్తి ఇక్కడి (ప్రకృతి యొక్క సంవర్కంవల్ల (క్రమంగా నానాత్వం చెందినది. ఈ విధంగా చూస్తే, జీవులంతా ఒక్కరేనని కశ్యప సంతానమని, చెప్పటం సరియైనదే |! ఈ వకత్వమును అనుభూతం చేసుకొనటం జ్ఞానప్రదమే అవుతున్నది.

ఈ అవతరణ జ్ఞానం, ఇప్పటి అరుణాచల స్థానమందు సాధన చేస్తి దేవాత్మభావమును అతి(క్రమించగలిగిత్తే నులభంగా అనుభూతం కాగలదు.

118

జగత్పంతీకలు

“సృష్టి కేంద్రంగా పరిగణింవబడే క్రైలాసం, నమన్త జగత్తులో అణు మాత్రంగా ఏ కోనలోనో ఉన్న ఈ గోళం వైన ఉన్నదని అనటం అర్హవంతమైనదేనా?”, అన్న సందేహం ఎక్కువగా కలుగుతూ ఉంటుంది. ఇవి హ్‌

జీవచై తన్యంతోనున్న ఈ భూమండలం, భగవత్సంకల్పం చేత జగ త్ర్రతీకగా ఉన్నది. అంటే జగత్తునందలి (ప్రళ€స్టానము, ఈ భూమిపై నవారు ఉన్నవి. అందువల్ల ఆయా స్టానములకు వెళ్ళి ధ్యానమయో గంలో ఈ దేహాత్మభావనను ఆతిక్రమించినవుడుు ఆయా లోకానుభూ తులు జీవునికి కలుగుతున్నవి.

అదే విధంగ్మా మనుష్య దేహం కూడా సంపూర్మ జగత్ర్రతీకయని యోగశ్యాస్త్రం చెప్పుతున్నది. దేహమునండలి ఆయాస్టానములకు జీవతై తన్యమును (600౧8010605౧655ను) ప్రనరింవగరిగిన యోగి ఆయా లోకానుభూతులను దేహమునందే పొందవచ్చును.

మూలాధారము యొక్క నంపూర్మ వికాసం ఒక్క చమూనవదేహ మునందే ఉన్నది. అందువల్ల సంపూర్త్మ తత్త్వానుభూతి యౌగికంగా మొనవదేహమునండే సాధ్యము. ఆ కారణంగా ఊర్హ్వలోకస్తులు కూడా మానవ జన్మ పొందియే సంపూర్మత్వాన్ని సంపాదించ గలరని సంప్ర బాయమందడు చెప్పబడి యున్నది.

119

బోధలలో ధ్వన్యాత్మక సూచనలు మహాత్ములు, మహాపురుషులు చెప్పిన వాక్యములు ధ్వన్యాత్మకంగా సూచింపబడి ఉంటాయి. కేవలం ్రతిపదార్హకంగా కాక్క ఈ సూచనను గుర్తించినప్పుడు దాని వెనుకనున్న బలమైన నందేశం గోచరిస్తుంది.

“వాసాంసి జీర్ణాని యధావిహయ్మ నవాని గృవ్లోతి నరో పరాణి. ల ల అన్న గీతావాక్యంలో, ఒక జీర్ణవస్తంగా దేహం వడిపోవటమన్నది కాక్క దానిని అలా వదలివెయ్యమని సామాన్యునకు, యోగులకు కూడా నూచన ఉన్నది.

ఆదిశంకరులు కూడా ధ్వన్యాత్మకంగా ఎన్నో అర్హములు నూచిం చియున్నారు.

“భజగోవిందం, భజగోవిందం గోవిందం భజ మూడమతే, నంప్రాప్తే నన్నిహితే కాలే. నహినహిరక్షతి డుకృజ్‌ కరణే” అని చెప్పటంలో కాలం సన్నిహితం అయినప్పుడు, వ్యాకరణ వరనం మానివేసి గోవింద భజన చెయ్యమన్నట్లుగా వాక్యార్హం చెప్పుకొనటం సరికాదు. కాలం నన్ని హితమైనవ్పుడు బుద్ది తన వశమందు ఉండదు కాబట్టి, అవ్పుడు తనేది చేయదలచుకొన్నడో అది చేయలేదు కాబట్టి తాను బాగుగానున్నప్పుడే గోవింద భజన చెయ్యగా చెయ్యగా, అవసానకాలమందు రక్షణ కలుగు తుందని నూచించబడి ఉన్నది.

120

అవిద్యా నిర్మూలన బాధ్యత

నేడు భూమిపై అవిద్య, అజ్ఞానము, మరెన్నడూ లేనంతగా పరాకావ్మ చెందియున్నవి. ద్వేషము ఈర్ష్య, అనూయ, (క్రోధము, మదమౌాత్పర్యములు, విపరీతంగా పెరిగి, అగ్నిలా వ్యాపించే లక్షణములు కలిగి ఉన్నవి

ఇట్టి వ్యాపక లక్షణములు కలిగిన అవిద్య, అజ్జానములను ఎదిరించి నిలువబడటమే క్షేమకరంగా ఉండదు. వీటిని అరికట్టుటానికి విశ | (ప్రేమను వెంచట మన్నది ఒక్కటీ మార్గము! క్రోధానికి విరుగుడుగా శాంతి, లోభానిక్సి విరుగుడుగా దానం, స్వార్థానికి విరుగుడుగా త్యాగం, ద్వేషానికి విరుగుడుగా దయ (ప్రేమలు పెంచటం ముఖ్యమై యున్నది.

వ్రతి ఒక్కరికీ ఈ విషయంపై (శ్రద్దతో కూడిన ఆచరణ కావలసి యున్నది. ఈ ఆచరణ _ భౌతికమైనప్పుడు సేవయనిి మానసికమైన వుడు వరిశోధనయని, ఉద్వేగ పూర్వకమైనవ్పుడు (పేమానురాగములని, ఆత్మికమైనప్పుడు తపన్సు అని. అంటున్నాము. వారి వారికి తగిన ట్లుగా ప్రతి ఒక్కరూ ఇందులో పాల్లొనవచ్చును.

ఏపీ చెయ్య లేనప్పుడు “అత్యంత నమర్జ్దుడవైన నీవు కల్పించుకొని వీటిని నరిదిద్దవలసీనది” అని భగవంతుని హృదయపూర్వకంగ్కా. కనీ సంగా వేడుకొనటమైనా చెయ్యవచ్చును. దీనికి సహాయకారిగా ఏ రూపాన్నో, ఏ నామమునో, ఏ మంత్రమునో వాడుకొనవచ్చును. తద్ద్వారా. విశ ((వ్యావ్తమై యున్న భగవత్తత్త్వ్యమునందు ఆ ప్రార్ధన ప్రవేశించి, ఉత్తేజితమై, కార్యోన్ముఖం కాగలదు.

తనను మరచి ఇతరుల క్షేమమును సౌభాగ్యమును గుటీంచి ఆలో చిస్తున్న వారి క్షేమం, న్వయంగా భగవంతుడే చూచుకుంటాడు.

121

పుత్రి లం తత్తస్తు

'శీహానా.! | (వ ౮ గళ స న్వాపా | క్ర ఏ తట "| [ శ అ [ నో ప కై23

గ్గ కస్ప్సమర్హ శ్శివానందళతత్త్వం స్తోతుం జగత్రటే ఆ అ అమ్ము జాతో ఆచింత్య మవ్రమేయం య ద్దుర్ధాహ్యం నొరదాదిధిః అను([గ్రహా స్వరూన స్సో జగ్రావా మానుష్మీం తనుం ధన్యా వయం యస్యబోధనుధాలా వైః (ప్రతోషితాః ఏతత్‌ సుమాంజలిం దేవ శివానంద గురూత్తమ స్వీకురు ప్రియభాచేన మోక్ష మార్గం ప్రదర్శ్మయ. లై లింగ టాప ధర శ్మ్రమాన్‌ విభాతి సర్యతశ్శివః పరాశక్తినమావేశాత్‌ తస్యానందో బహిర్గ్షతః కలౌ మాయావృతో జీవః అనందేన బహిర్గతః తం వునాతుం న్వయం గంగా మాతృరూవేణ సంస్తితా తాం దేవీం న్వర్గగాం స్మృత్వా ఆశ్రయామ స్వయం ప్రభుం బిభర్తి యః స్త్రియం దేహే భాతి సాంబో సదాశివః తి యా దర్శితా భగవతా రమణేన మహాత్మనా మంతవ్యా చానుచేష్టవ్యా కోవ మిత్యేవ సాధనా అంతః ప్రవిశ్య హృదయే ప్రష్టవ్యా సర్వదా ప్రయా మార్షణాదధికా నిత్యధారణేతి నస్వయంవదన్‌ కారుణ్యే నాడ్రితాన్‌ నర్వాన్‌ పాలయామాస నప్రభుః దుస్ఫొధ్యమివ యత్‌భాతి సాధనా క్రీష్టమౌర్గతః అస్మాదృశాన్‌ పరిత్రాతుం శివానంద స్వరూపతః యో నయత్యనుకంపేన తస్మె శ్రీగురవే నమః 124

క! వరవూరుషవైతన్యాత్‌ జీవానాం ముక్తి దాయకః నర్వదేవ చిదాకాశాత్‌ దేవతాను[గ్రహవ్రదః విశుద్రచైత్య భావస్తో నర్వారిష్టనివారకః మంత్రభూమౌ స్ర్రీత స్పర్వ మంత్రసిద్ధి వ్రదాయకః అను[గ్రవాత్మకః పాయాత్‌ గురుః సర్వాత్మనంస్తీతః

ర్‌ భిన్నధర్మస్ట్రితాన్‌ భక్తాన్‌ తత్తన్మాల్లేషు సంగతాన్‌ నయసి త్వం మహాభాగ నంశ్రితాన్‌ లక్ష్యసిద్రయే త్వం పూర్మః వూర్మ మాయాతి యధా ైవాన్‌ శివస్టితిం వైష్టవాన్‌ వైష్ణవీంలోకం శాక్తాన్‌ శక్తిపదం తధా సాయిభక్తాన్‌ సాయిపదం క్రైెస్తవాన్‌ శ్రీస్త నంగతిం అల్లాపదం మహ్మదీయాన్‌ బౌద్దాన్‌ నిర్వాణ నుస్టీతిం

6 యా మాతా సర్వజీవాన్‌ న్వవ్రజాఇత్యమన్యత అస్తాత్‌ సా '“లోకబంధు" రితి తత్త్యవివేకతః యోదైవశక్తిం వ్రకటీచకార యోప్రాణి సేవాహి వ్రభోః పదార్భా ఇత్యాచచక్షే న మవోనవాదీిత్‌ త్వం మంత్రతత్త్వార్హ విదాంవరేతి యోగారూఢాస్తువంతి త్వ మార్గదర్శీత్తి సంఢ్రితైః ఉపాసకైరిష్టదేవ మూర్తీతి (వ్రతి పాదితః త్వదొంతర్యం సువిజ్ఞాతుం యద్దుసాధ్యం మహాత్మభిః కధ మస్మాద్భశైః శక్య మవగంతుం సమగ్రతః

కేప్‌

“1 ఆ సేతుమిహికాైల పర్యంతం తీర్ధ దర్శనం శ్రిత పుణ్య నమృద్ద్యర్హం కృతవాన్‌ దేశికోత్తమ నజొనే క్షేత్ర నిక్షిప్త తపు తత్‌ ద్విగుణీకృతమ్‌ త్నేత్రస్హ యోగినాం సిద్ది మార్గః తత్‌ వ్రకటీకృతమ్‌ భవిష్యజ్షీవకోట్యర్హం త్వత్తవః తత్‌ నివేశితమ్‌ నరేషు దేవతా వ్యూహే సారళ్యం తత్‌ నియోజితమ్‌ జ్ఞాతుం నమర్హః కోలోకే త్వల్లీలామయవర్త నమ్‌ శక్నువంతి నతత్క్‌ వేత్తుం, తవ(ప్రజ్ఞాం కృపామయీం

రి ఉద్విగ్నె రఘసంతప్తై రసంపూర్ష మనోరధైః దుర్చలా వుణ్యహీనాశ్చ (వేరైః ఆ(క్రాంతజీవినః త్వమాశ్రిత్య నుఖం యాంతి తవ ్రీత్యానుకంపయా వుణ్యలోకానావ్నువంతి (వేతాశ్చ గతకిల్చిషాః

9 ఓరుగల్‌ నగరే విమ్ణుశివభక్తి వినిర్మలే గివకేశవ లేడోధిః నంవృతం శాస్త్రమందిరం విశ్వేశ్వర మపహోవిమ్లు గదేశ శిివాహనైః మహితం నంవ్రతిష్థావ్య భక్తి జ్ఞానవైక సాధనం శాస్తా భ్రాతా గురుః స్కందో విమ్ణుర్మాతా శివః పితా భక్తాశ్చ బాంధవా న్పర్వే త్యవదన్‌ సాధకాన్‌ న్వయం ఉద్దర్తుం న్వయమేవావ్తః శివానందో జగద్ల్గురుః

126

10 విశ్వాత్మకో మహాభాగః శిష్యనంతరణేరతః కడ్చిద్దేశం న్వతవపా సిద్ర క్షేత్రాయతే (ధ్రువం తత్‌ క్షేత్రం నర్వశిమ్యేభ్యః కల్పవృక్షో భవిష్యతి వరాత్మా వరమ గురుః నర్వ మార్గానుగొన్‌ ప్రభుః "స్వే యధా లీయతే తద్వత్‌ గోన్తన్యద్రి సమాగమే ఆనందవన దేశేస్మిన్‌ కృతవాగ్దానవాన్‌ గురుః విద్యాసూపొనకాః భిన్న మార్లేషు సాధనారతాః శ్యాస్త్రేషము శోధనపరాః ప్రావ్నువం త్యాశుతః ఫలం అస్మిన్‌ దేశే జనాః ధర్మపరాః జీవంతి దత్పరాః శక్నువంతి వరం స్దానం అధిగంతు మితిన్వయం శ! త్వంబోధాంశః కిల భగవతః తత్త్వదృష్టి వ్రదానాత్‌ నానాశా,స్త్రవ్రనరణ ధియా శోధకేభ్యః, వునస్త్వ్యం భక్త్యంశః ఇశ్రీగురువదనరోజాత సేవారతేభ్యః యోగాంశః సాధక హృది, పరం జ్ఞానమేవాశ్రితేభ్యః క్షే అశక్తాన్‌ బీజ సంయుక్త మంత్రానుష్టాన సాధనైః ఉద్దిశ్యకృత వాన్‌ స్తోత్ర జాలం శ్రీ, గురు శంకరః వినృజ్య తత్‌ వ్రభోః మార్గం భక్తి జ్ఞాన నునంగతం యూన్యంతి కుధియః కాలం తర్కవాక్యార్థనంచయైైః ఏవం బోధయతి (శ్రీమాన్‌ శివానందోనుకంపయా 127

నత్య ధర్మ దయాహింసా శాంతి (ప్రేమానువేల్లితం గౌతమన్యమునే స్పత్త్యం శ్రుత్యంతోక్తి సమన్వితమ్‌ అన్వితం నర్వధర్మేషు ఆత్మోత్తరణ కారణమ్‌ విశ్వాత్మృభావమాయాతీ త్యవదన్‌ దేశికోత్తమః బుద్దన్య హృదయం దివ్య ధిషణా శంకరన్యచ యస్మిన్‌ స్తః న భవతి భవిష్యన్మార్గ దర్శక ఇతి (శ్రీమద్వితేకానందోక్తి స్య్యయ్యవితధికృతమ్‌ కే3 శివో రుద్రోభూత్వా సగుణవిభవః విశ గభయదాన్‌ విషం నర్పాన్‌ రుండాన్‌ వపుషి కృత సర్గః కలయతి తథా శిష్యశ్రేయం వరిగణయ (శ్రీమద్గురువర వహస్యాధివ్యాధీన్‌ శ్రిత కలుష నిష్కానన ధియా. 128

సూచిక వ.నెం. “సే జినెం. కే. గురుని ఆవశ్యకత 6 2. కర్మవలప్రాప్తియందు గురు అనుగ్రపాము 7 తె. కర్మాతీతస్టితికి మార్గము 8ి 4. సగుణ నిర్గుణ సమన్వితమైన గురుతత్త్యము 9 ర్‌. గురుశిష్య సంబంధము 10 6. నేటి మానవాళికి గురుతత్త్వము క్ష 7. ఓం నమోభగవతే (శ్రీ, రమణాదు 12 8. ఇశ్రీ/రామకృమ్ణుల అవతార తత్త్వము 13 9. షిర్షిబాబా జీవితమందలి ఒక నంఘటన న! 10. ఏముక్రీస్తు కేర్‌ 11. గౌతమ బుద్దుని మపావాక్యము కే6 12. సంవూర్జుని దృక్పథము క్షే 13. ధర్మము 8 14. ధర్మమునకు విజయము 20 కేర్‌. స్వధర్మము కోర! 16. ధర్మగ్గాని - భగవదవతరణ 22 17. భూమివైని ధర్మావతార లక్షణములు 23 18. సంఘజీవి యొక్క జీవనవైఖరి కో! 19. సంఘధర్మం - సృష్టిధర్మం 25 20. కర్మథలవ్రదాతగా భగవంతుడు 26 21. భగవదాశ్రయము 27 22, అంతఈకరణయందలి భగవత్స్వరూపము బం 23. యోగభ్రమ్ట్రుల విషయమై భగవంతుని బాధ్యత 30

జీవునితో భగవంతుని సంబంధము 31
భక్తువితో భగవంతుని సంబంధము 32
భిగవద్విరోధక శక్తులు 33 జో వంచబ్రహ్మ సీద్దాంతము క!
వం చబ్రహ్మలవరంగా గాథలు 36
వరమేశ్వరీ వరమేశ్వరుల అభేద వ్రతివత్తి 3?
జీవోద్దరణ౩ై శివకేశవుల కార్యములు 39
శివకేశవుల అభేద (వ్రతివత్తీ త్ర
శివకేశవుల సృష్టి పరిరక్షణా కార్యములు శ
మత్స్యాపతార గాథ త్త2ై
శ్రీరసాగరమథనము శ
ఎరాహావతార గాథ త్తీర్‌
నృసింహావతార గాథ శ్ర ఏ. వామనావతార గాథ త్త
వరశురామావతార గాధ తీరి
,శ్రీ,రామావతార తత్త్వము త్త
బలరామావతార విశేషము ర్‌0
బుద్దావతార విశేషము ర్‌ 42, (శ్రీరామ శ్రీకృష్ణ జన్మస్థితులు ర్‌3
నంవూర్జావతార లక్షణము ర్‌డ్తీ త్తీస్తే శ్రీ /కృష్ణావతారము ర్‌ర్‌ శీర్‌. కృషం వందే జగద్గురుం ర్‌రి
,శ్రీకృముని లీలా తత్త్యములు ర్‌9 47, అక్రూరునికి (శ్రీకృష్ణుని బోధ 60
వాలివధ 61
యోగి బలనిరూవణలు 62
సుందరకాండ - యోగసమీక్ష 63 ర్‌1ే. మహర్షుల వ్రమేయమైన అవతార కార్యములు 6క్ష
గణవతి తత్త్వము 65
సుబ్రహ్మణ్యేశ్వర తత్త్వము 66
ఆదిభిక్షువు - అన్నవూర్మ 67 ర్‌ర్‌, లక్ష్మీ తత్త్వము 68
నరన్వతి తత్త్వములు 69
సరన్వతి ఉపాసకుడుగా వరుణుడు ట్‌!
తేశోలింగ తత్త్వము 72
గాయత్రి ఛందన్సు క
పాధనావరంగా భగవల్లీలల అన్వయము 75
బ్రహ్మర్హుల కార్యదృష్టి 76
గంగావతరణ గాథ 78
వృష్టిలో జ్ఞాని వ్రమేయం 80
మృత్యుంజయత్వ గాథలు 8కే
(ధ్రువచరిత్ర 82
గజేంద్ర మోక్షము 83
వైరాగ్య లక్షణము 8డీ
చిత్తశుద్ది - కర్మలు 85
నరిరైన ఆత్మవిచారము 86
బుణవిమోచనము 87 71, సత్సాంగత్యము 88
దుఃఖనివృత్తిలో వురోగతి 89
వ్రతీక వూజల లాభము 90
భగవత్తత్త ప్రాప్తికి మార్గము య!
మహావ్రస్టానము 02
డ్రైనమతము 93
కళలు ర్త
వగణ నిర్గుణ తత్త్వసాధనలు 905
[గ్రహణ వనమయమునందలి సహజలాభము 06
అహింన 97
కోరిక = విధి 9ం
తావత్రయములు “101
మడి - శౌచము 102
సత్యమైన సంఘసేవ 104 85్‌. భక్తి తత్త్వము 105
యుగములలో భక్తి స్వరూవము 106
వేదము 107
నూక్తము 109
భగవద్గీత 110
చతుర్విధములైన వచనక్రియ శై
యోగః కర్మను కౌశలం 112
శ్షేత్రముల లాభము క13
శ్షత్రములదయందు దేవతాతత్త్వ్యములు న!
జగన్నాథ తత్త్వము 115 95్‌. దైవీశక్తి ఆవశ్యకత 116
వ్రకృతి లక్షణము కే17
భూమిపై జీనోత్పత్తి 118
జగత్రతీకలు 119
బోధలలో ధ్వన్యాత్మక నూచనలు 120
అవిద్యా నిర్మూలన బాధ్యత క్షణ తత్త్వస్తుతి యో త్‌ గం 122 బి (కూన 601 ల + డ్‌ త ల్తి సి డ ముద్రణ : చఛచార్‌మినార్‌ ఆర్టు ప్రింటర్చు, సికింద్రాబాద్‌.

|| ॥ - వవ కం అటనట తత్తు టు నే చత తో క! క ము... స న్‌. ల నట నుల యన భే! . న ను టాం! న లంచ్‌... చల పేలే 11 +. నం వం హా మ సంతా ర ల | | | . న యిని. ఉర గం సళ నహ | . క స ళ్‌ సే ళ్‌. లై! ఎల ర (౨. వ. న కృష టు స ల్‌. జు. మో - యట (భష లట. తో ల్‌ చ ఆం నతన 1 వం మం టా లన్‌ అబమఘాంా నన డన ౧ ల టై! ని పైత రా మ పం నట యట నన. "| ॥ ల లం సతు య. పాత న చ ము పం హు ల తన్‌ సో న ల! / లక్‌ న. ం షక కా. శ భక ప మ వ్ర. 1 | | / . సల్లే తమ క “తంతే సర పం! |. వం నర స స . జ వ న లం న. క్‌ ఎ క్‌ లీలే

ను స ముఖ యువ క క లో స పం 0 తంత ॥ మ సిన మ ధన టు పమ ల నా చం! డం క న న్‌ా . పే వ సం న

వ క ఆక క న న వ్‌ వ య చి టి న న టి. న ను. ల యం. _ " త లం స న్య ॥ 1 1 | ॥

వి ళా 1 [| ల లు ్‌ న్‌ | | న / ౪! ఖే | ా [ న బు ॥ నా | 1. . | ల్‌