Telugu Muthyala pallaki - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

క న న నన న నక క 1 2 షీ (|. యా గన వా క .. '[. సహజకవి మల్లెమాల కే | గ ర శై. మనసుపడి న. 0 స కనే. జ ఈపుస్తకాన్ని సాహిత్యాభిమానుల కోసం ళ్‌ యం. . ని గ్ల సుందరయ్య విజ్ఞాన కేంద్రానికి (|. (సు, [[ ఆనందంతో బహూకరిస్తున్నాం. 1 స - మల్లెమాల కుటుంబం స క యా నాళ య. . లా అన ాాడాోాా=ాన చొ వ | టం స స. శీ "" గొువిందర్హాజు తన శ 4౫. నే లక్ష నన టో. త్‌ తాచేవి

ముత్యాల పల్ల క్రి రాగ గోవిందరాజు సితాదేవి అనూరాధ పబ్లి షర్‌ ఏ 6-3-903/4/3 సోమాజిగూడ, హై(దాబాద్‌* 500482

ముత్యాల పలకీ ళు

గోవిందరాజు సీతా

(పళులకు

ఆనూరాధ పబ్దిషర్స్స్‌

83.8084 3, సోమాజిగూడ

హె దాబాద్‌-500 482 లా

హైైదాబా 0 యో ల

నవయుగ ఒక్‌ హౌసు యం వక

సుల్తాన్‌ బజార్‌ గ లం న.

హ్మిదాబాద్‌.600 001 / లీ ళు ల

ఆా | నా శే అ! స్‌ యో

ముదణ వ్‌

శ్రీ శేషయ్య ఎంటర్‌ప్రైజెస్‌

విజయవాడ-520 008

వల, 25-0౦

గోవిందరాజు సీతాదేవి ఇతర నవలలు జీవన కలళం **= ఆం్మధజ్యోతి సీరియల్‌ అనురాగ ధార ఇ ఠం దేవుడు (బతికాడు ం6 9 వెలుగుసీడ ==. పొలికేక వారవ్మతిక సీరియల్‌ అపర్జ = జయశ్రీ మాసపష్మశిక సీరియల్‌ మజిలీ == డైరెక్స్‌ నవల పూలనావ *.. ఆం(ధిజ్యోతి వారప్మతిక సీరియల్‌ ఇది జీవితం == డైరెక్ట్‌ నవల జీవితం చిన్నది *+= తరుణ సీంయల్‌ తుంగభ్మద 48 డైరెక్ట్‌ నవల కొ త్తవెలుగు జ లీ [పేమ పంజరం ల లి ఆశలవల ఏ6 ఠి చుక్కలు నవ్వాయి ఆథఏ ఠె నవలికల్తు : [పేమ పరీక్ష తాతయ్య గర్డ్‌ 1ఫెండ్‌ సన్మానం ఓ సుమ్మిత కధ సిరి కధల సంపుటాలు " ఒంటిస్తంభం మేడలో ఒకటిన్నర గది రాజీ కా త్త బంధం పారకులారా బహుపరాక్‌

నుుత్వాల పల్లకి న నన న. య సెళ్‌ పందిరిలో సన్నాయి మోగుతోంది.

“సీతమ్మ సపెళ్ళికూతురాయెనే మన రామయ్య సెళ్ళికొడు కాయెనే”పాట వాయిస్తున్నారు సన్నాయి వాళ్ళతోబాటు యూనీ ఫారంలో వున్న వ్యాండునాళ్ళు. పచ్చి కొబ్బరాఠళుల పందిరి (కింద మామిడాకుల తోరణాల మధ్య రంగసరంగుల పువ్వుల తోరణాలతో తయారైన కల్యాణమంటపంలో కూర్చున్న పెళ్ళి కొడుకునీ పెళ్ళికూతురినీ చూస్తూ పదినిమిషాలు నిల్చున్నా దశరధరామయ్యగార్కి. తృప్తి కలగలేదు. 'పెళ్ళితంతు జరుగు తూనే పృంది, పెళ్ళి పెద్రలు అటూ ఇటూ తిరుగుతూ హడాపుడీ చెట్తూాన్నారు,

(వతి మనిషికీ జీవితంలో ఈ వివాహం అందమైన తియ్యటి అనుభవం. యవ్వనం దాటిపోయినా యీ అనుభవం గుర్తు తెచ్చుకుంటూ అందమెనకలలు కనవచ్చు. అయితే యీ అనుభవం అందరికీ లభ్యమవుతుందా! కాదు. కొందరికే ఈ నరాన్ని _పసాదిస్తాడు భగవంతుడు ఇది నిజం. లేకుంటే ఈ

గోవిందరాజు సీతాదేవి స్తా డాలో కూర్చుని పార్టీలతో మాట్లాడుతూ (పహరీగేటు తీసుకుని తోపలకి వచ్చే పినతండిని చూస్తూనే శేచి యెదురువెళ్సి _... "చిన్నాన్నా ! ఉత్తరమన్నా రాయకుండా పచ్చారేం. బస్‌" దగ్గరకి యెవరినన్నా పంపుదును కదా!” అంటూ ఆయిన చేతిలోని సంచీ అవీ అందుకోటోయాదు. నవనవలాడే వంకాయలు ప్తత్తరీయం కొంగున కట్టిన మూట భుజం మీదనుంచి (వేలాడుతోంది. నిన ప గుమ్మడికాయ చంకలో లేత అరిటాకుల కట్టా, చేతిరో పెప్రి బూడిద గుమ్ముడికాయ కుడి ధుడానికన్న మూటతలోనించి "పెన్‌ పెద్ద జామకాయలూ బాదంకాయలూ తొంగిచూ స్తున్నాయి. ద వాట “అబ్బ! అంత "పెద్ద గుమ్మడికాయ బనిస్తాండ్‌ నుంచి యెలా మోసుటవచ్చాప్త చిన్నాన్నా! యేది ఆ గుమ్మడికాయ యిలా ఇవ్వు!” అంటూ తీసుకోబోతుంటే “ఆహహా!1! అది చాల బరుపురా నుప్వు మోయ భబేపురా |! యిదిగో ఈ పుత్తరీయం మూటా ఈ సంచీ తీసుకో అంటూ మున్వ నంకాయల మూట అందించారు కొడుకుని ఆప్యాయంగా చూస్తూ గ్లాస్కోపంచలూ లాల్బీలూ ఉరీ కండువాలు రించి వున్న పార్టీలు లోపలికివచ్చిన ముసలాయన్ని కళ్ళవ్చ గించి చూస్తూ వుండిపోయారు, నీరవావిపంచ్చె. గుండీలులేని ఫొట్టిచేతుల పాతకాలం ఫ్యాషను చొక్కా, చెమటలు కారిపోతూ. దుబ్బులా సెరిగిన గడం వార్లక్యరి తెల్పుచూ నెరిసిన తెల్లని కనువామలూ అతి కె (1 ద జ లో ఆయన ఆకారం చూడగానే మొదట కాస్త గౌరవం అంతలోనే

క్ర ము ఖ్యాలపవ ల్ల క్తి చాదస్తం మనిషిలా పున్నాడనే తేలికభావం ఒకేసారి కల్లా తాయి. లేకుంటే *బస్‌" దిగినవాడు యే రిక్‌ అయినా చేయిం చుకురాక యింత బరుపు యాభై సంవత్సరాలు పై బడ్డ ఈయన 'మోసుకురావటం యేమిటి పీనాసితనం కాకుంజే అనుకున్నారు పార్టీలు. నారాయణరావు పినతర్నడి చేతిలోని బరుపు కొంత అందుకుని లోపలికి తీసుకు వెళ్ళాడు. ముసలాయస వరండా దాటి లోపలి హిలులోకి అడుగు పెట్టగానే మిగతా బరువు అందుకుంది కోడలు అన్నపూర్ణ. యెక్కడో ఆడుకుంటున్న మనవడూ మనవరాలూ “తాతయ్యా” “కాతయాక్టి” అంటూ పరుగున వచ్చిపడ్డారు.

“శ్రాతయ్యా! నాకేం తెచ్చావ్‌!”అంటూ మురళి మూటలు 'వదకటం మొదలుపెట్టాడు.” “తాతయా్య! మరి నాకో” మ్వైన్సివ్స దేళ్ళ అనూరాధ అతన్ని తోనేస్తూ “దాదంకాయలు జాము కాయలూ అన్నీనాకే నాకే”అంటూ గొడవ మొదలెట్టింది. పన్నెం డేళ్ళ మురికి వళ్లు మండిపోయింది. “అన్నీ నికేం కౌదు, నాకే నేనే తాతయ్యని తెమ్యుని చెప్పాను అందుకే తెచ్చాడు, శవ్లీ ఖాన నీతేంలేన” మురళి బెల్లెలిని దూరంగా తో నేళాడ్డు,

“క్రాద్దు, నాకేనా కే "అంటోన్న అనూరాధని చూచి చైం్వ పగిలేలా కొట్టాడు. దశరధరామయ్యగారు నిర్విజ్షుడెపోయాడు, ఆయసకి కోపంతో వళ్లు మండిపోయింది. ఎరగా కందిన

తరగ అయి భొఢగానో తాలగారి ఆ్యగహం అవధులు

• గ్‌

గోవిందరాజు సీతాదేవి ర్తి

“దేక్రు! మురళి” ఆయనకేకకి అ డాచాయిల్లు (సతి ధ్వనించింది. వరండాతలోని నారాయణరాహ్లా వంటయింట్లో అన్న పూర్ణా ఒకేసారి అక్కడికి వచ్చారు.

“మురళీ, చెల్లాయినిలా వొట్టచ్చా! యెక్కడ నేచ్చు కన్నాపురా! అది యెవరో తెలుసా! ఈ ఇంటికి ఆడపదుచు, సాకొత్సు లష్కిరా”

ముసలాయన గొంతులోని అవేశం పొంగుతోంది.

“లక్ష్కీకాదు జెషప్టో మురళి కచ్చిగా అన్నాడో. లేదో అంతే అతడి చెంప ఛెక్‌ మంది. దశరధరామయ్యగారు ఆవేశం అదుప్పతో పెట్టుకో లేకపోయారు. నారాయజణరావూ అన్నపూర్జా శిలా విగ్రహాల్లా చూస్తూ నిల్చున్నారు. ,

మురళి కళ్ళని సుళ్ళుతిరిగాయి. అక్కడ కుప్పగా పోసివున్న కూరలని చించరి వందరగా తన్నేసి యేడుస్తూ అక్కడనించి వెళ్ళిపోవాన్నప్పుడు దశరథరామయ్యిగారి రోని ఆవేశం మెల్లగా జారిపోయింది! “అరేయ్‌! ఎక్కడికీ వెళ్ళకు, ఇంద యివన్నీ నీ కోసమేగా తెచ్చింది! ఇవిగో బాదం పప్పుల బెల్ల ంప్పండలు తీసుకో” అఆయనగాంతు మామూలు స్టాయికి చేరుకుంది.

“తెచ్చాపులే దోడిబాదం పప్బృలు! పుందిగా ని ముద్దుల మనవరాలు అన్నీ దాసకే పెట్టు. నాకేం అక్కరలేదు. చచ్చినా ఒక్కటి కూడా ముట్టుకోను పిసరంత కూడా తిననంపే తినను. తిననుగాకతినను”

పువికివచ్చే కన్నీళ్ళను తుడుచుకుంటూ. విస్సురుగా

2]

10 ము త్యాలప న్తి క్రి బైటికి వెళ్ళిపోయాడు మురళి. నారాయణరాపుకి కొడుకు సెంకె తనానికి కోపంవచ్చినా మింగేసి పార్టీలని పంపేసి త్వరత్వరగా భోజనంచేసి నల్లకోటు తీసుకుని కోర్టుకి వెళ్ళిపోయాడు,

దశరధరామయ్యగారు తాపీగా స్నానం కానిచ్చి భోజ నానికి కూర్చున్నారు. కోడలు అస్నపూర్హ విసస కథతో ఏసు రుతూ స్వంతవూరి విషయాలు కనుక్కుంటూ పంది. అనూరా్య తాతగారి (ప్రక్కనే బుల్లిపీట వేసుకుని పూరినించి తెచ్చిన లేత అరిటాకులో అన్నం తింటోంది. అన్నపూర్ణా! మురళి ఇంఠ పెంకివాడై నాడేం అమ్మా! 'మొక్క్కై. వంగసిది (మానై వంగుతుందా అని వీడివిషయంతో యిప్పటినించే జాగత్త తీసుకోవాలి, పప్పు అన్నంలో ఆవకాయ వూరగాయ నంచుకుంటూ కోడలితో కబుర్లు మొదలెట్టారు దళశరధరామయ్యగారు. “మురళి చాలా దుడుచుగా తయారపుతున్నాడ్చు మామగారు! వాడు పట్టిన ఠుందేలుకి మూడే కాళ్ళు అంటాడు. నామాటంపే అసలు భయమేలేదు. మీ అబ్బాయి కేమో _ ఎప్పుడూ తన కోర్టులేమ్కో _ ప్రార శేకై కేసులేమో[ వ నేశిగిన్నె యెత్తి మామగారికి పడిస్తూ అంది అన్న క్రాష్ధం కా! “వో ఇదుపుతో యెలాపున్నాడు హార్కుులు బాగా శ్రస్తుద్భా భూ”

గోవిందరాజు సీతాదేవి క్షే కంచు గ్లాసులోని మంచినీళ్ళు యెత్తి గడగడా. తాగు తూంటపే అప్పతున్న శద్దాన్ని తాతగారినీ కళ్ళప్పగించి చూస్తూ అస్నం తినటం మర్చిపోయింది అనూరాధ,

“మార్కులు ఫర్వా లేదులెండి. యెప్పుడూ. క్రాసుతో

ఫసునే వసాదు. లేకుంపే సరిగా న్మిదకూడా పోడు” య నం! క

దశరభరామయ్యగారు ముసిముసి నప్వులు నవ్వుతూ మీసం సరిచేసుకున్నారు. తిరిగి అన్నపూర్ణ కబుర్లు చెప్టోంది.

“మొన్నామధ్య పిన్నత్తగారి కూతురు కామేశ్వరి లేదూ అవిడ కాళీ వెడుతూ ఇక్కండిదిగి రెండురోజులున్నారు. అవిడ మురళిని చూసి ఒక పే అనటం అచ్చంగా చిన్నప్పుడు దశ రధరామయ్య ఇలాగే ఉండేవాడనీ అల్లరీ యిలాగే ఉండే చనీ చివరికి ఆ నడకకూడా అన్నయ్యలానే నడుస్తాడు మురళి అంటూ యెన్నోసార్లు అన్నారు.”

అంటూ తనతోతానే నవ్వుకుంటూ చెప్తోంది అన్నపూర్ణ . దశర భరామయ్యగారికళ్ళు కణంలో సగం “*గర్వంి తో మెరిని పోయాడు. “(బేవ్‌” మంటూ తేవుతూలేచి చెయ్యి. కడుక్కుని వరండాతో సజ్టైమంచం మీన కూర్చుని విశాంతి తీసుకుంటు న్నారు.

కోపంతో ఇంట్లోంచి చె టిక్రివెళ్ళిపోయిన మురళి ఆండు గంటల తర్వాతగానీ రాలేదు. యెండలో తిర గటంవల్ల కావోలు ముఖం నల్లగా "పెంకులా తయారయింది. ఇంట్లోకి వచ్చీ రాగానే 'పెద్ర చెంబుడు నీళ్ళు తాగేసి తన చదువుల గదితోకి

శై ముళ్యూలప ల్లకి పెళ్ళి మంచంఘేద బిగించి పడుకున్నాడు. తల్లి వచ్చి యెంత న. కిమిలాడినా మురళి ముసుగు తియ్య లేచు. వరండాలో పష్టైసుంచం మీద సగం సగం మ్యిగతోకి జారుతున్న శోతగారు సుసపడి మంకు పట్టుకి ఆశ్చర్యపోతూ “పేవెడులేడు వెధవకి యెంతపట్టుదలా! బక్కపల్చగా యర చ్చు తేలులా పృండేవాడు రోజురోజుకీ యెదిగిహోతున్నాడు... పీడి విషయంలో కాస్త జ్యాగత్తగా పండక తప్పదులాప్పంది. ఏడె వరూ....నా హారసుడుకాడూ! తాతని బోనీ కరళరానా ౪ నవ్వురుంటూనే పూర్తిగా న్నిదతోకి ఇాదిపోయా చశర ధరామయ్యగారు పట్నంలో నాలుగు రోజులుండి తిరిగి పల్లెకి సయాణం అయారు. మురళికి కోపం అఆ రోజు ర్యాతడే పోయింది. అలే ముకళీ నా వెంట పర్ణ పసొప్కరా! ల శ ఆజాంమి ఎబాగా శలప్ప లేగామున యిల్లు లొలం చూద్రుష్పగాన అంటూ (సభూణం చేళారు. + అద జన ముర యెగిరి గంలేసి రెండు జతల నిక్కర్లూ షర్షులూ హ్‌. సంచిలి కుక్కె 'జ్పద్షి బంటూ తాతగారి చోరి? టు పన్నాడు, టె

గోవిందరాజు సీతాదేవి 3 అన్నపూ ర్రకి కొడుకుని మామగారితో ప రెకి పంపటం వ! ఉం నస శో ల ష ప కో స స్త వచ కస్త కూడా యిష్టంలేదు, అప్పుడే కొర్టునుంచి ఇంటివ చ్చి బటలు మార్చురుని రాఫీ తాగుమూన్న భరకి తన ఉఊఉదేశం౦ యలు “ఎ అవి “కకక. అక్‌ 2, నం చెప్పెసింది అన్నపూ ర్ధ. “శలవులే కదూ1! ఇడితే ఏం?” అన్నాడు. నారాయణ సాపు, అన్నపూ ర్థ జవాబివ్వ లేదు, “పూర్జా! మురళి "పెదవాడు అవుతున్నాడుగా! అసలు న. మనని వదలి ఉండగలడో రెడో ఓసారి చూసే పోయిందేం ఉంది. అయినా దగ్గిరేగా. పెబ్లలని అప్పుడప్పుడూ ఇలా ౧ ర |! వి, ఎక్కడికన్నా పంపటం మంచి అలవాటు. అందుతోనూ మన మురళి లాంటివాడికి మలీ అవుసరం. ఏం ఏమంటాపు?” కాళీ కప య యర... షై అమి అలీ ఖాళీ కప్పు అందుకుంటూ కూడా ఉనాచిస్వ లదు అస్న ప్యూర్ణ. నారాయణరాపు వార్య వెళ్ళిపోథూంపే. పమిటికొంగు పట్టు ట్‌స్గరికి లాక్కుని (పేమగా చూస్తూ, “ఇంతకి అసలు సి ఉదేశ్యం అరంకా లేదు" అన్నాడు, య ఖ (న ఎఇ _ "రణం చెప్పాలంపే కష్టమే. కానీ ఒక్కటి నే అం బ్బది, వఏినండ్రి ము నా అప ఖై క *, మురళ్ళిసై పజ్లెకి సపంసటం అంత మంచిది

14 ముకాాలపల్లకి కాదని నా ఉద్దేశ్యం, ఇంక మీ ఇష్టం” అంటూ భర్త చేతిలోని ఈ. పయిటకొంగు వదిలించుకొని 'వెళ్ళిపోతూంటే___ నా కిష్టంలేదు అని నాకు చెప్పకుంపే ఓకి 'వెధవా 'వెళ్ళ వద్దు అని సీ కొడుక్కి చెప్పి 'పయాణం ఆపేయరాదూ, చిన్నా న్నతో పీఛ్రేదని నే నెలా చెప్పేది. అయినా స్కూలు ఎలాగూ లేదు. మరివాడుప శ్లెకి వెళ్ళిసందువ ను నష్టంఏమిటో ఈవిడకి ఎందు కిష్టంలేదో! అబ్బ చస్తే అర్ధంకారీ ఆడవాళ్ళు. పన్నెం డేళ్ళగా కాపరం చే స్తున్నా ఎప్పటికీ కా త్తదానిలానే అన్నిస్తూ ఉంటుంది అన్నపూర్ణ అనుకుంటూ తలగోక్కున్నాడు నారాయణ రావు, “నారాయణా” మురళీ నేనూ 'వెళ్ళివస్తాంరా | ఇప్పటికే ఆలశ్యం అయింది. బన్‌లు దొరక్కపోతే చీకశెపోతుంది సి క్‌ ॥ కోస మే చూశానింత సేపూ” అంటూ మనపడి చెయ్యి పట్టుకుని ని బబ చ వాజ్‌, రి లట చెవ్వులు లొదుక్కుంటూ చెప్పే పినతంగడితో “ఆ వూరినంతా అల్టరితో ఓ కొలిక్కి చేస్తాడు చిన్నాన్నా బీడు.” ఉక జస్ధ | ఎ రా! జ అహా] అస్సలు అ్బభిరి చెయ్యను నాన్నారూ]౫ తాతగారి చెయ్యి మరీ గటిగా పట్టుక్షని త వనయఆగా చెహ్చిడు మురఖ, బ రికి. అత్రి ల్‌ ల శ వ అం ఆటనే. వవవాశేగా అ. అన్నపూర్ణా వెళ్ళ వస్తాం అన్యా మురళి బ్ర లగా న ఆ భీ లల్లిరయ్యడు. వీదెప్పుడూ మిమ్మల్ని

గోవిందరాజు సీతాదేవి కేక

వదలలేదు కదా! బెంగపడలంపే మరి నాలుగురోజులుంటాడు. లేకుంటే వెంటనే పంపేస్తాను. ఆ పూరినుంచి ఎసరో ఒకరు కోర్టుచుట్టూ (పదక్షణాలు చేనే వాఖ్ళన్నారుగా. అదీ కాక నారాయణా! నీ కెప్పుడూ కోర్టు కోడలికి ఇల్లు బందిఖానా | మరి నన్ను వీడు తప్ప మరెవరు చూస్తారురా.. వీడు పెద్ద అయింతర్వాత (పతి శలవులకి నా దగ్గరికి రావాల్చిందే. అందు కిది నాంది...

ఇంకా యేదో మాట్లాడే తాలగారి చెయిగ్టి పట్టి లాగుతూ “అబ్బ త్వరగా వెళ్ళిపోదాం లాతయ్యాి ఆన్నట్ట్లు చూశాడు మురళీధర్‌.

దశరథరామయ్యగారు. మనవడి ఉద్దేశ్యం (గహించి చప్పున మాటలు కట్టిపెట్టి “అరే ముర్థు అమ్మకీ నాన్నకీ వెళ్ళి వస్తాం అని చెప్పు!”

అంటూ బయలుదేరారు. నారాయణరాపు పెనతండడిని బస్‌ ఎక్కించేంయకు “స్టాండ్‌ "వరకూ బయలుదేరాడు. అన్నపూర్ణ మరీ మరీ కొడుక్కి *డాగ_త్తి అని చెప్పెంది.

“ఓ! అలా గేసనమ్మా!”"అంటూ పొంగిపోతూ వాకిలి దాసే శాడు మురళి. దశరధరామయ్యగారు రికి జట్కా, యెక్కరు.

“మనిషి మనిషిమిద సవారా ! ఏం నాగరికతరా యిదీ” అని నిలదీసారు.

అలి

“అందరితోబాటు కదూ మనం కూడా చీన్నాన్నాొ అని

నారాయణరావు నచ్చజెప్పజూసినా “నా అంతరాత్మ వప్పదురా”

16 ము తాఫ్టి అప న్తి క్రి అనే పినతండ్రిని మరేం అనలేక ఆయనతో దాటు తనూ సడిచి బయలుదేరాడు లాయరు నారాయణరావు. పినతండడినీ కొడు కునీ బస్‌ ఎక్కించి మురళి జ్యాగ్నర్త చిన్నాన్నా అని మనీ మరి చెప్పి ఐస్‌ వెళ్ళిపోగానే తిరిగి మైలున్నర దూరంలో ఉన్న ఇంటికి నడిచిరాలేక రికి చేయించమని వచ్చేశాడు. లాయరుగారి (ప్రాక్టీసు టాక్సీ ఛ్‌ర్దీలు చె ల్లించేంకగా లేదు. ఇంటికిరాగానే అన్నపూర్ణ ముభ్రావంగా భర్తకి మంచినీళ్ళు అందించింది, ఆవిడని మరి పల్కారించకుండా ఖాళీగ్దాసు అందించి వరండాలో బెంచీలమీద కూర్చుని లాయరుగారి కోసం ఎదురు చూసి కనికిపొటు పడే పా ఖీ దగ్గరికిపస్తూ, అనూరాధ మంచం ళం చాటున కూర్చుని బొష్ముల -పెళ్ళిచేస్తూన్న ఓక్షణంచూసి వరండా లోకి వచ్చేశాడు. మురళీ దళరధరామయ్యగారూ. బన్‌ దిగేసరికే సందె చీకట్లు నలుమూలలా అలుముకున్నాయి. ఇంక తాతగారి వెంట మట్టి రోడుమీద పడుతూ అల్లూ నడ్తుస్తూన్నాడు మురళి, కస్త అత దూరం నడిచేనరికీ ఓ పెద్ద శాలువ అడ్డు వచ్చింది. *అది దాటాలి ఐ లకటు లేదే అని అనుపంటూ ఏదేదో మాట్లాడు క ఈ జీజల్నాడ ఫొందద ర్లైతులు.. పంచెలు పెకిదోపి సీళ్ళలోకి

గోవిందరాజు సీతాదేవి క్షే దిగి కాలువ అవతల గట్టుషచేరే కొందరిని చూస్తూంటే మురళికి చాలా ఆశ్చర్యంగా ఉంది. దశరథతరామయ్యగారు మనవడిని భుజాల మదకి యిక్వు కొని బట్టల సంచీ మురళిని పట్టుకోమని చె్చె నిళ్ళల్లోకి ద్‌ తూంటే మురళికి గుండె గబగజా కొట్టుకోవటం మొదవెట్టింవ. పళ్ళంళా చెమట పస్టేసింది. ఆ చృల్ధని ఆరుబయలు (వదేశంలో కూడా. కొందరు గొడ్ల కాపరులు పళుపులని కాలువలోక్‌ తోలారు. అవి యీదుకుంటూ అపతల గట్టుకి చేరుకుంటూం టే వాళ్ళూ అలాగే ఈదుకుంటూ. వెడుకూన్నది కళ్ళు వెడల్చు చేసుకుని మరీ చూస్తూన్నాడు. అదంతా భజే బాగున్నట్టుంది.

దశరధరామయ్యగారు. కాలువ మధ్యలోకి వచ్చారు. ఎక్కువ లోతులేదులే అంటున్నారు కొందరు. తోతులేదు కాసీ (పవాహం మనిషిని తోసెస్తోంది అంటున్నారు మరికొందరు, తాతగారి భుజాలమీద కూర్చున్న మురళికి ఆ కాలుపతోని నీళ్ళు చేతితో అందుకోవాలని అన్నిస్తోంది. ఒక్కపక్కకి వంగి చేతితో అందుకో పోయాడు మనవడు కాలువలో పడిపోతున్నాడని భయ పడిపోతూ గాభరాగా,

“ఒరే....ఒరే మురశీ....” అంటూ గాపుకేకలు పెడుతూ తూలిపోయారు. అంతలోనే దగ్గరున్న ఇద్దరు రైతులు ఆయన్ని గభాలున పట్టుకోఠబోతే తాతా మనవడూ ఈ సరికి స్వర్గానికి బెత్తెడు దూరంలో ఉండేవాళ్ళ. ఎలాగో వడ్డుకి చేరారు. కానీ-

వ

క్ర ము తొాస్టలపలలకి క. మురళికి అసంతృప్టి మొదలైంది. తాతగారి భుజాలమీద కూర్చుని అలా ఆ కాలువ నీళ్ళలో ఎంతోదూరం ఇంకా ఇంకా పోతూనే ఉండాలన్ని సోంది. అయితే అవకాశం లేదే. తాతగారిక్రి పిల్లలని అలా భుజాలని ఎక్కించుకోవటం అలవాటు లేక కాబోలు ఆయాసం ముంచుకొచ్చింది. కాసిని మంచినీళ్ళు తనుతాగి మనవడికీ తాగించి అక్కడే ఉన్న చిన్న *బడ్తీ కొట్టులో రెండు వేరుశనగ చెక్క ముక్కలు కొనిచ్చి తిరిగి (ప్రయాణం ప్రారంభించారు. కొంతదూరం నడవ గానే మురళికి కాళ్ళునొప్పులు పెట్టి ఆడుగు ముందుకు పడటం కషమెహోతూంది. అయినా పళ్ళుబిగించి ఉఊతయు్కు పరుగులాంటి ప. నడకతో అనుసరిస్తూన్నాడు. పంచాయతీవారు. వెలిగించిన గుడ్డి దీపాల వెల్తురులో ఎగుడు దిగుడు మట్టిరోడుమీద తాతయ్య గబగబా సడిచేయటం మురళి [పాణంమీదకి తెస్తోంది. ఎలాగైతేనేం తమ పల్లె. రానే వచ్చింది. సంతదిజారూ బడీ వీథి గుడివీధీ దాటి మరో మలువ్య తిరిగితే పెద పెద రావిచెట్లు రెండు మరి దానికి కౌస్తదూరంలో ౧ య ఓ జువ్వి చెట్టూ దానికి మరి కాస్త దూరంలో ఓ చింతచెట్టూ అక్కఢనుంచి టదివై పుకి తిరగ్గానె ఓ పడిపోయిన పెంకుటిల్లు శక్రక్యం '్రిందికి ప్పూరర్తిగా వంగిపోయిన వసారాలో తాడుకితగ్న లింబిన హరికెన్‌ లాంతరు (వేలాడుతోంది. మిగతొ అంతా లీకళీళుయం, తాతయ్య చెయ్యి. గట్టిగా పట్టుపని పడిపోయిన

గోవిందరాజు సీతాదేవి కం

(పహరీ దాటి లోపలికి రాగానే ఆ వసారాళో ఓ కంబరుతాడు మంచం విక్రమార్కుడి సింహాసనంలా వాల్చి ఉంది.

దళరధరావయ్యగారు చేతిలోని సంచీ [8ంది'పెట్టి మంచం మీద కూలవఐడ్డారు. చాలా ఆఅలసిపోయినట్లుగా ఆ మసక వెలు తురుతో (గహించాడు మురళి. ఆ (వదేశాన్నంతా కొత్తగా చూస్తూ మళ్ళీ తాతయ్య ముఖంలోరి చూస్తూన్నాడు మురళి. ఈ చీకటి అంపే మురళికి చాలా భయం. ఆసలిక్కడికి రావాలనే హుషారులో పల్లె అంపే ఎలాపుంటుండీ అని కాస్త కూడా ఆలో చించ లేదు,

“అయ్యో అలా నిల్చునే ఉన్నావే నాన్నా! ఇలారా, కూర్నో” అంటూ మనవడిని చెయ్యి పట్టుకుని దగ్గర కూర్చో బెట్టుకుని “యళోదా! ఓ యళోదా!” అంటూ కేక పెట్టారు.

“ఆ! వస్తూన్నా నల్లగేదె పాలు తీస్తున్నా” అంటూ విన్నించింది ఓ కంఠం.

అ చీకట్లోకి కళ్ళు పెగుల్చుకుని చూశాడు అలా శబ్దం వచ్చిన వైపుకి మురళి. ఆ చీకటికంటే కూడా నబ్దగా వున్న గేదె దాని దగ్గరగా కట్టివున్నచిన్నదూడ తాడు లాక్కుటోంది. అది చూస్తూ తల్లి ఆప్యాయంగా బిడ్డ వళ్ళంతా మూతితో సవి రిసోంది. కాన్సేపటిక్సి ఆ గేదె వెనకనించి కూజాబిందె అంక చెంబుతో పాలుపిండి పమిటకొంగు దానిమీద కప్పుకుని నల్లగా ఉన్న నలభై యేళ్ళ న్త్రీ 'వెలుతురులోకి వచ్చింది. కణమంచు

42౦ ముక్యాలపల్లకి య్మొరరవికె .ముదురు సీలం నడిపాత చీర్కె నున్నగా దువ్వి వేసుపన్న పెద్ద బర్మాముడి, నవ్వినప్పుడల్లా త్మెల్లగా మెరిసి పోతూ ముత్యాల్లా కన్పించే. పలువరుస ఆ మసక 'వెలుతురుతో కూడా తళశుకుమని మెరుస్తూన్న ఒంటిరాయి. ముక్కు పుడక చెవులకి అదోలాంటి పెద్దదుద్దులు దృథంగా నిటారుగా నడిచి వచ్చే ఆమెని పరీక్షగా చూస్తూ ఈపిడేనా తాతయ్యకి పిల్చెన యళోద. అయితే ఈ యళోద ఎవరూ అనుకున్నాడు. యళోద పాలచెంబు అలా పట్టుకునే దశరధరామయ్యగారినీ ఆయన దగ్గర కూర్చున్న మురళిసీ కణం పరీక్షగా చూసింది.

“*వపరో తెలిసిందా !” దశరధరామయ్య కశ్ళెగకేసి నవ్వారు. అలా నవ్వే తాతయ్య కొత్తగా కనిపిస్తూన్నాడు నురళికి. మురళికి తెలిసిందల్లా " షృఖైనుంచి అప్పుడప్పుడూ కూరలూ. పళ్ళూ తీసుకుని పట్నంవచ్చి యెంతో హుందాగా “మాటాడేతాతయ్యం. తననీ చెల్లే లినీ వల్ల మాలిన అభిమానంత్రా

(వేవతో దగ్గరకు పిల్చి ఎన్నెన్నో కబుర్లూ కధలూ చెప్పే తాతయ్య. అంతవరకే తెలుసు. కానీ తమ దగ్గరనించి శ్ర స్లైకి వచ్చి ఇక్కడ ఎలా వుంటాడో, ఎవరెబము పున్నారో జపం తెలియవు మురళికి. అసలీ వూరుని గురించి ఆతోచించన్దె లేదు. ప్టథైలో దానిమ్మా, జమ్కౌా కొబ్బరి చెట్లున్నాయని తెలుసు. అవిశాక బాదంచెట్టు వుందనీ దాని వైయలు చాలా పెద్దవనీ ఆ చెట్టుకొమ్ము ఒకటి తుఫాను వచ్చినపుడు విరిన్ని పోయిందని అందుకే కాపు కాస్త తగ్గిందని మ్మాతమే తెలును,

గోవిందరాజు సీతాదేవి రై తీరా ఇక్కడికి వచ్చిన తరువాత తనకి తెల్సిన వేకాక మరెన్నో "తెల్చుకోవల్సినవి ఉన్నాయని పన్నెండేళ్ళ మురళి బుల్లి బురకి తెల్సింది. అందుకే కళ్ళు ఆర్బకుండా యళశోదని తదేకంగా చూస్తూన్నాడు.

యళోదా మురళిని కన్నార్చకుండా చూసింది. ఆమె ముఖంలో సంతోషం పెల్లుబుకింది. “అరె! మురళి బాబొచ్చాడే! ఇందాకటి నుంచీ ఈ సంగతి చెప్పరేం. రా దాబూ.,.. రౌ,*., అపునూ ఎందుకు చెప్పలేదూ” చిరుకోపంతో అడిగింది.

“పాలు సగం పిండి "వదలి పరుగున రావటానికాకి అన్నాడు నవ్వుతూ, “అబ్బో గొప్ప, మురళి దాబూ.... ఐస్‌ దిగి రెండుమైళ్ళు నడిచేవచ్చావా? మీ తాలయ్య ఎంత కళినులు, కొళ్ళు నొప్పెట్టాయా వాబూ.... ఉండు కణంతో తెస్తా” ఆంటూనే గబగబా లోపలికి వెళ్ళింది.

దశరధరామయ్యగారు యళోద సంతోషాన్ని ఓరకంటితో చూస్తూ తృ్పస్టిగా నవ్వుకున్నారు. “తాతయ్యా నేను మురళినని ఈఎడ5౮ా తెల్సా?” అడిగాడు అర్ధం కానట్లు.

నాన్నా! నుప్వు మురళివని యళోదకి తెల్పురా. నీవేం చదుపుతున్నావో “నీకెన్ని ఎక్కాలు వచ్చో సక ఆటల్లో ఎన్ని వైైజులు వచ్చాయో, సీ వెన్ని కథలొచ్చో అవన్ని 'తెలును,

ర ముత్యాలప నికి ఉండూ సీవే చూద్దువుగాని. సీవేకాదు.. అనూ కూడా యెలా ఉంటుందో - ఏలా మాట్లాడుకుందో_ ఎలా నడుస్తుందో అంతా తెలుసు.”

“అలాగా! మరీ విడ పట్నం ఎప్పుడూ రాలేదుగా!”

“ఆ! రాకుంపే ఏం నేనా స్తే ఆమె వచ్చిన న్లే.”

“నిజంగా!”

అక్షరాలా!”

“అయితే తాతయ్యా! ఈ యశోద ఎవరూ?” మురళి చాలా సీరియస్‌గా చూస్తూ అడిగేసరికి దళశరధరామయ్యగార్వ ఉలిక్కిపడ్డారు మనవడి (వళ్నకిం ఆయన జవాబులు టక్కున ఆగిపోయినాయి.

“వం తాతయ్యా! ఏమవుతుంది! నాకూ! పోనీ నీకు తెలి యదా! అయితే నీకేం అవుతుందో చెప్పు. అప్పుడు ఆవిడని ఎలా పిలవాలో నే చూసుకుంటా!”

“త్వరగా చెప్పు తాతయ్యా ఆవిడొస్తోంది అయ్యో వచ్చే స్తోంది” ఆ..:.విడా....అవి....డా అవిడ....అదే....యళోద.... “ఆ....చెప్పుమరి....” మురళి వదిలేలా లేడు,

“ఆ సంగతి....ఆవిడనే అడిగయ్‌![” అంటూ మంచంమీద "కళ్ళు గట్టిగా మూ నేసుకున్నారు దళరధరామయ్యగారు. యళోద చ నల్లటి మజ్జిగ పెద్ద గ్లాసుల్లో నిండా తెచ్చియిచ్చింది మురళిక్తీ శాథగారికీ,

గోవిందరాజు సీఠాదేవి 2ప్తే

మురళికి కడుపులో ఆకలీ కంటిమీదకి నిదా తోసుకు వస్తోంది. అలాగే స్లాను అందుకుని గడగడా తాగేసి న్తాను అందించాడు, తాతగారు టక్కునలేచి మజ్జిగ తాగేసి మళ్ళీ పడు కుని ఉత్తరీయం కొంగు ముఖంమీద క ప్పేసుకున్నారు.

యళోద ఆ స్లాసులు పట్టుకుని మురళినిచూస్తూ నిల్చుంది. మురళి ఇబ్బందిగా కదిలి నేల చూపులు చూస్తూ కూర్చున్నాడు. “మురళిదాబూ! అక్కడ ఎన్నింటికి బయలు దేరారూ?”

“నాలుగింటికి!”

“అబ్బా! చాలానేపే అయింది. ఆకలి అవుతోంది కదూ! ఇదిగో మిమ్మల్నే! అప్పుడే నిదా! అయ్యో నారాతా! గురు కూడా మొదలెస్టేశారా! మీరెప్పుడు పట్నింనించ్చినచ్చినా అన్నం అక్క_ర లేకపోవటం అలవాకైనా, పసివాడు మురళి ఆకలికి ఆగ లేకుండా ఉన్నాడు. క్షణంలో పొయ్యి రాజబెడతాను, కాస్త అన్నం అయినా ఉడకెయ్యండి. ఏ ఊరగాయముక్కోో వేసుకో వచ్చులొ

దశర ధరామయ్యగారు బలవంతంగా కళ్ళుతెరచి “లేవలేనే యశోదా! నువ్వే ఏదోఒకటి పెట్టు వాడికి. పోరానాన్నా యళోద దగ్గరికి” అని తిరిగి ఉత్తరీయం ముసుగు పెక్టేసుకున్న దశరధ రామయ్యగారు న్మిద కుపష్టకమించారు,

వ ముళ్యాలపన్లికీ మనవడు యళోద సీకేం అవుతుందో అని వేసిన [వన్న ఆయన్ని మూగవాడిని చేసేసింది. ఇలాంటి ఓ రోజు జీవితంతో వస్తుందస్క్‌ తన మనవడిలా [(పచ్నిస్తాడసి' తెలిసిపుంటే.... కాదు ముందు. ఆతోచనచేసి పంక, బహుశా తన జీవితం.... ఇలాకాక మరోలా.... వుండి వుండేదేమో! ఆలోచిస్తూనే అలిసిపోయి సిద్రాదేవివడిలోకి జారిపోయా రాయన. “వూ! ఇంక తెల్లారిన తర్వాతేగా కళ్ళుతెరిచేదీ! అయినా ఈ పాపిష్టి చేత్తో అన్నంపెట్టి ఈ పిల్లాడి కులం పలాపోగొట్టను, వద్దు వద్దు." అంతపాపం నా కొద్దు” అనుకొంటూ యింట్లోని డచ్చాలన్ని వెతికి ఇన్ని అటుకులు "పెరుగులో. నానేసి తెచ్చి బాదం అకులో పెట్టింది. అస్సటికే న్మిదలో జోగుతున్న మురళి కచృమూసుకునే మింగేశాడు అటుకులు... చెయ్యి, మూతీ కడిగి ఎత్తుకువెళ్ళి, నవారుమంచంమిద పడుకో బెట్టటం కస్త కస్త గుర్తు పుంది మురళికి, తర్వాత బాగా న్మిదపస్తుసింది. ఒక ర్యాత్రివేళ మెలుకున వచ్చి కళ్ళు తెరిచాడు. మెడ వరకూ కప్పిన దుస్పటీ మీద ఓ చెయ్యివేసి నేలమీద కూర్చుని తల మంచంకోటికి అనించి నిద్రపోతోంది యళోద, “అమ్మా!” అన్నాడు. చేత్తో తడిమి. చేతికి యశోద"

గోవిందరాజు సీతాదేవి 2కి చెవులకి ఉన్న అదోరకం కమ్మలూ చేతికున్న లావుపాటి గాజులూ తగిలేసరికి గుర్తుకొచ్చింది. తను తాతయ్యతో పళ్లైకి వచ్చాననీ ఈమె అమ్మకాదు యళోద అని, ఇంక నిద. పట్టి లేదు మురళికి యళశోదస్వీ కాాస్తదూరంతో గురు కొడుకూ వింత వింత శద్దాలుచే స్తున్న తాతగారినీ మార్చిమార్చిచూళాడు మురళి, ఏదో శబ్దం అయింది. మ్యావ్‌ అన్న శదానీకి భయ 16 పడిపోతూ “ఠా....తాతయా్యి ఒక్క గాపుకేక పెట్లాడు, యల

యళోద ఉలిక్కిపడి లేచి “ఏందాబూ ఏమైందీ” గాభ రాగా అడిగింది.

“పె....పి.,..పిలి” మురళి నోట్లోంచి మాపే రావటం

ఉం ౧౧

లేదు.

“అదా! అది మన పెంపుడు పెల్లి....మరేం భయంలేదు, పడుకో. అయినా నేనుండగా నీకేం భయం.”

అంటూన్నా మురళికి భయం పోలేదు. నిద రావటం లేదు” అన్నాడు ఎలాగో,

వక్‌ చ మ] జ క్‌

నద రావటం లేదూ! నేను జోలపాడనా చిన్నకృష్టా నవ్వుతూ అంది.

“నా పేరు మురళిధర్‌” ముఖం చిట్లించి అన్నాడు,

“మురశీధరుడూ కృష్ణుడేగా. మురళికి మరోపేరు ఉంది చెప్పనా?”

4]

లీగ్‌ ము త్యాలప ల్ల క్రి

“చెప్పనా! నల్లనయ్య. కృష్ణుడికి వెన్న అంకే చాలా యిష్టం కదూ! మరి సీకో!

“తెల్లారి నీకు తప్పకుండా వెన్నముద్ద పెడతాను స్మిదపో” అంటూ మెల్టగా వీపుతడుతూ “నల్లనయ్యా నిదరపో చిన్నికృష్ణా నిదురపో” అంటూ మెల్లగా పాడుతోంది యశోద.

ఆ పాటవింటూ కళ్ళు మూసుకుని ఎప్పటికోగానీ నిద పోలేదు మురళి.

ఢీ

నాలుగురోజులు తాతగారి వూరిలో వుండి వచ్చేశాడు మురళి. వచ్చిన దగ్గరనుంచీ వసపెట్టలా ఒక కే వాగుడు మొద లెట్టాడు. న్నేహితులనందరినీ బోగుచేసి ఠతనపూరి. విశేషాలు చెపుళూన్నాడు హుషారుగా,

“ఆ వూరుల్కో అదే మా పల్లెలో తాతయ్య నా కోసం ఎంతో చక్కటి ముత్యాలప్పభకీ దాచి ఉంచాడు, ఆ స్లకీలో నేనూ పెళ్ళికూతురూ పెళ్ళిచేసుకుని పూరేగుతాం. అబ్బ ఆ పళ్ఞికీ ఏంత బాగుందనీ, రంగురంగుల గాజుగొట్టాలు ఆర్బీలు, ఆర్బీలుగాా జలతారు జలతారుగ్కా మెరమర మెరిసిపోతూ ఎంత బాగుందనీ కొత్తది అంటే సరికొ త్తది నా కోనమే దాచేడుట

గోవిందరాజు సీతా దేవి 2 తాతయ్య. అబ్బ నాకు అది ఎంతబాగుందో చెప్పటం చేత కావటం లేదుగానీ అద్భుతంగా అందంగా ఇంకా ఇంకా చాలా చాలా బాగుంది...”

“నిజంగా[ొ అందరు న్నేపహితులూ. ఏక కంరంతో అడి గారుం

“నిజ్జంగా. దేవుడితోడు. అది చూస్తూంటే చవ్చున దాన్నెక్కి పూరేగితే ఎంత బాగుండూ అన్పించింది, కానీ పెళ్ళి కూతురే లేదే” నిరుత్సాహంగా పెదవి విరిచాడు మురళి,

“నీదంతా గ్యాన్‌!” మురళి మాటలు న్నేహితులు కుతూ హలంగా వినటం సహించలేని సూరి అసూయ పడిపోతూ అన్నాడు. అసలు ఏ విషయం అయినా తను చెపితే. యింత ఆసక్తిగా వినని న్నేహితులు, అదే మురళి చెపితే నోళ్ళు తెరుచుకు వింటారు. ఇదెప్పుడూ సూరికి చికాకు కలిగి స్తుంది.

అసలు మురళి ఎవరిసీ *కేర్‌” చెయ్యడు, వాడిమాటే ఆందరూ వినాలి. అలా వింపేనే తను వాళ్ళజుట్టు వుంటాడు, లేకుంటే కోపంతో ఏదో ఒక అన్లరిచేసి లేచి వెళ్ళిపోతాడు.

క (నకి ఇన ఇర ఇ వ్‌ ఆటల్లొ చదువులో ఎప్పుడూ సూరి మురళికే (పత్యర్ధి. మొదట క్లాసులో సూకే ఫష్టు ఉండేవాడు. మురళి పట్టుదలగా చదివి ఆ (ప్రధమ స్థానాన్ని సంపాదించుకున్నాడు. అంతే మళ్ళీ సూరి "రెండో వాడిగానే ఉండిపోవాల్సి వస్తోంది. ఇది తగని అసూయ కల్లిస్తూ వుంటుంది సూరికి__

28 ము కాగ్రలప ని కి “గాన్‌ కాదు- సజంగా నిజం. ఎంతెంకపందెిం వేస్తావ్‌?” మురళి సవాలుచేశాడు సూరిని, "ఓ యస్‌... ఎంతెంత?

అంటూన్న సూరిని 'రెక్కపట్టుకు (పక్కకిలాగి చందం”మురళీ

పెళ్ళికూతుర్నూ ెళ్ళికొడుకూ. రిక్షాలో, ఆటోలో, కారుల పూరేగుతారుగాసీ “పల్లకీ? అంటూన్నారే అదెలా వుంటుందో

దాంట్లో అసలు వూరేగుతారో లేదో మేమెప్పుడూ చూడలే దే+ సరే మీ తాతయ్య సీ కోసం “ముఠాల పల్లకి చేయించాడే అనుకో. మరి దానికి . ఇంజన్‌ అదీ వుండదుగా. మళఠెలా నడు స్తుంపీల

“పెట్రోలు. తాగేస్తుందా!” మరో క్మురాడు బ్యుర గోక్కుంటూ అడిగాడు. అవేం వండవు. ముఠత్యాల పల్లకిని మనుషులే మోస్తారుట!”

ఈ మాటకి వాళ్ళందరికి చచ్చేంత నవ్వొచ్చింది. సూరి పగలబడి నవ్వీ నవ్వీ పొట్ట చేతో పట్టుకున్నాడు. చందం నవ్వు ఆపుకుంటూ "అయ్యో! సిగ్గు సిగ్గు... పెళ్ళికొడుకుని 'పెళ్ళికూతుర్నీ మనుషు లెక్కడన్నా మోస్తారుటరా.... చీ.... ఛీ” ఎగతాళి మొదలెటారు. “పొండోయ్‌! మీకేంతిల్చు, చెప్పినా అర్ధం చేనుకో లేని ఖుంఠలు, నే చూసి చెపుళూన్నా అర్ధం కాదే మీకు.”

అసహనంగా అనేళాడు,

“అన్ని అబద్ధాలే. పల్లకీ ఎవరికీ ఉండదు. మా అమ్మ

గోవిందరాజు సీతాదేవి 29 చెప్పింది నీవన్నీ కోతలే” సూరి తనవైపు బలం ఎక్కువగా యూ ఉండటం చూసుకుని దైర్యంగా అనేశాడు.

మురళికి వళ్ళు భగ్‌మంది. అంతే విస్సురుగా లేచి సూరి

జుట్లు పట్టుకుని వంచి వీపు మద గబ గదా గుదులు వేనేస్తి లు ళా

చెంపలు వాయించేశాడు. సూరి ఏడుపు విని వాళ్ళ అమ వాకి

టోకి రావటం చూసిన మురళి వాడిని వదిలి పారిపోయాడు.

(గి

“అయ్యో! అయ్యో! వీడిముఖం మండా! మాయింటి వాకిట్లో నే మా అబ్బాయినే అంతలేసి దెబ్బలు కొడతావా? నీ చేతులు విరిగిపోనూ” అంటూ అన్నపూర్ణ దగ్గరికి చేతులు చారలు చాస్తూ వచ్చేసింది,

“ఏమమ్మా, అన్నపూర్హమ్మా మేం అసరి వాడోట్టున కొపురం ఉండాలా లేక ఇల్లుపీక్కుని పోవాలా ? నీ కొడుకో ఆగానికి అంతులేకుండా ఉంది. అలా వీపు విరిగేలా బాదేసి పారిపోయి వస్తాడా!'” పెద్దగొంతుతో అరుసూ చెప్రోంది."అస లేం

అవాటి లావి జరిగిందీ" అని అన్నపూర్ణ అడిగినా అవిడ వినకుండా “సీ కొడుక ము ర్యాలప్ట్లికీ ఎక్కి పూచేగుతేనేం ఉచేసుకు చే డూ స: పారిపోయాడూ అంట. ఇది మొదటిసారా అంటి) ముపష్పచ్యూ సారి ఏ కొడుకిలా చెయ్యటం. నుప్వు బుది ఐవ్చ లేకపోతే వచ సారన్సికు ణు బీ య ఓం నేనే బోలీన్‌ రిపోర్టిచ్చి బెల్టొ తోయించేస్తాను. ఆ పని చేయిం

30 ముత్యాలపల్లకి చకపోతే నాపేరు సూర్యకాంత మే కాదమ్మా. అసలునీకొడుకి(శా వళ్ళంతా పొగరే, శాచుపిల్లలా బుసలు కొడుతూ ఉంటాడు- వాడి మాటకి ఇంట్లో ఎదురులేదన్సి బైటా అలాగే సాగాలంటే వూరుకుంబామా? చాపగొట్టి చెవులు మూసేస్తా. ఇంతకీ వాడేడీ 'వెధవ కనబడితే వళ్ళు చీరేద్దును. ఏమమ్మా! మాట్లాడ వేం.

సేవెప్పుడు జవాబిచ్చావు గనక. ఇదిగో అఖరు సారిగా చెపుళూన్నాను. వళ్ళు జ్యాగత్తగా ఉంచుకోవమను. నేనసలు

'మంచిదాన్ని కాను. సీకొడుక్కి. తలకాయ అంతా పొగరై తే

నాకు ' వళ్ళంతా పొగరని గుర్తుంచుకో. ఏదో ఇరుగూ పొరుగూ

అని ఈసారికి వూరుకుంటున్నా ....”

అవిడ చిచ్చుబుడ్డిలా లేచి అంతలోనే చలబడి వెళ్ళి పోయింది. అన్నపూర్ణ కి నీరసం వచ్చేసోంది....ఏడీ ఈ మురళి గాడు! అంటూ ఓక్కరప్పుల పట్టుకుని ఇల్లు అంతా వెతుకుతూం పే అంతవరకూ తండి [వాత బల్లకింద నక్కి కూర్చున్న వాడల్లా ఛెంగ్‌న గెంతి పహరీగోడ దూరేసి పారిపోయాడు.

ఇంతలో నారాయణరావు కోర్టునుంచి వచ్చాడు. భర్తని చూచి కోపాన్ని మింగేస్తూ లోపలికి వెళ్ళింది అన్నపూర్ణ, నారాయణరావు బట్టలు మార్చుకుని తీరుబడిగా కాఫీ తాగుతూ

యు

అన్నపూర్ణ ముఖంలోకి కణం చూసి “ఏమిటి! ఏదో. పెద్ద

శ్రుఫానే వచ్చి 'వెళ్ళినట్టుంది” అన్నాడు.

గోవిందరాజు సీతాదేవి ఏ సానూన్యంగా అన్నపూరర్థ భర్త కోర్టునుంచి రాగానేయే విసుగూ కల్గించే ఏషయమూ చెప్పదు. అందుకే “ఆ ఏంలేదు” అనేసింది.

" కెకపోవటం ఏమిటి? కలహావొంంలా వ్యతి పెట్టవు. మల్లు చుట్టూ (పదక్షణాలు చేస్తూన్నా వెపరికోసం? ఏం మళ్ళీ ముంిఖి ఏం తెచ్చాడు కొంపమీదకి?”

“ఏమీ లేదులెండి” అని అప్పటికి వూరుకున్మి ర్యాతి తండ్రీ కొడుకూ కూతురూ ఒకేసారి ఛోజనాలు చేస్తూండగా సాయంకాలం విషయం భర్తకి చెపోపుంటే మురళికి తల్లిమీద చాలా కోపం వచ్చేసింది! తప్పెంచుతుని పారిపోయేందుక్రైనా అవకాశం లేదు. తన కోపం అన్నంమీద చూఎస్తూ పెద్ర పెద్ద ముద్దలు చేసి మింగేస్తూన్నాడు.

అంతా విన్న నారాయిణఐరాపు ఆ ఎషయం ఎంతో తేలిగ్గా తోనేస్తూ నప్వుతూ రాదుకువె పు చూసె.

“మురళీ! నీ ముత్యాలపల్రకీ తాలయ్య మెంత భ్యదంగా

౧౧ వాటు

దాచి కాపాడుతున్నాడో చూసుకొచ్చావా! నుప్వు పెదప్రవాడివ్నై

పెద్దచదుపవు చదివి మంచిఅందమెన అహైయిని పెళ్ళిచేనువన్ని

వ. మో

ఆ ముత్యాలప్టల్టకీలో వూరేగుతూ వచ్చి మన ఇంట గృహ

తండ్రి కోప్పడకుంచా ఇలా సరదాగా కబుర్హలోకి దిగే

సరికి మురశిక్రి హుషారొచ్చింది. “నిజంగానే కదూ నాన్నారూ” అన్నాడు,

య! ముత్యాలపల్లకి అనూరాధ సెరుగుముద్దలు తింటూ మూతిని ఎడంచేతో తుడుచుకుంటూంటే త శ్రి అలా చెయ్యకూడదు అని మందలి స్తూనే భర్తతో...

“మామగారు మురళి పెళ్ళి గృహ్యపవేశం కూడా ఆ పాడుపడిన ఇంట్లోనే చెయ్యాలని పట్టుబడితే మ్మాతం చాలా కష్టమే బాబూ” అంటూ నవ్వింది అన్నపూర్ణ.

“చిన్నాన్న అంత చాదస్తుడు కాదనుకో! ఒకవేళ అలా అన్నాడా అక్షరాలా జరిగి తీరాల్పిందే.”

“అబ్బ... ఆపాత ఇంట్లో గృహ్మప వేశం ఎలా గండ్తీ! కష్టం కదూ”

యి

అప్పుడే కొడుకు పెళ్ళి జరగబో తూన్నట్టు మామగారు సగంకూలిన పురాతనపు ఇంటిలోనే గృహ్యపవేశం చెయ్యాల్సి

4 ఉల డాం యు టిం సాం హే ర అ ఇ

అని పట్టుపడుతూన్నట్లు పూపిస్తూ బాధపడి పోతి రదిఅన్న పూర్ణ, నారాయణరావు భార్యని చూసి నవ్వి “సరే స విప్పుడే అలా వాధపడకు. పెరుగు వెయ్యి” అన్నాథు కూతురు గ్లాసులో మంచినీన్ళ వంపుతూ.

“నాన్నారూ ఆ ముత్యాలపర్లకీ అబ్బ ఎంత అందంగా ఉందన్సీ చాలా బాప్పుంది. అఎ సూసిపోకుండా నిండా గుడ్డకప్పి గ యె పుంచారు. బౌనూ అది నిజంగా ముత్యాలపల్లకీ యేనా?”

“శద్దగా వింటావా నే చెప్పేది!

గోవిందరాజు సీతాదేవి ప్రి ఓ....వినటమేకాదు దాగా గు ర్తుంచుకుంటాను చెప్పండి” కుదురుగా కూర్చున్నాడు. అనూరాధ కిదేమిటో సరీగా అర్ధం కౌమున్నా తర్మడి చెప్పేది తనూవింటోంది. అన్నపూరర్థ కూడా సరదాగా వింటోంది భర్త చెప్పేది.

“ఆ ముత్యాల పల్లకీకి చాలా చర్మిత వుందిరా మురశీ. క్ల్లప్తంగానే చెప్తాను. దాన్ని మా నాన్న అఖరి తమ్ముడైన ఈ చిన్నాన్నకోసం ఎంతో సరదాపడి చేయించారు. అంత [క్రితం అంఠ అందమైన ముత్యాలపల్లకీ ఆ పూరిలోగానీ ఆ చుట్టుపట్ల గానీ లేదంటే సమ్ము. ఆ పల్లకీలో మా చిన్నాన్నకూడా పెళ్ళి కొడుకై ఊరేగాలని కలలు కనేవాడు. కానీ ఏం లాభం. తనకి తనుగానే ఆ అపకాశాన్ని పోగొట్టుకున్నాడు. (పతి మనిషికీ ఈ ముత్యాల పల్లకీలో ఎక్కే అదృష్టం జీఏతంతో ఒకే ఒక్క సారి వస్తుంది. అది మర్చిపోయిన చిన్నాన్న యవ్వనగర్వంతో పెళ్ళి నిర్లక్ష్యం చేశారు. ఆ తర్వాత ఎంత విచారించినా [పయో జనం లేదుగా. సరే ఆయనకి అలాఅయింది. పోనీ ఆ అదృష్టం నాకూ దక్కలేదు. సరే నావిషయం యాదృచ్చికంగా జరిగిందే అనుకో. ఏది ఏమైనా ఆ పల్లకీ విలువ చిన్నాన్నకి తెల్సినంతగా మరెవ్వరికీ తెలియదు.

నిట్టూర్చాడు నారాయణరావు, అన్నపూర్ణ వంటగదిలోకి ఎప్పుడు వెళ్ళిందో చూడలేదెవరూ, తర్వాత మెల్లగా వచ్చి.

వ్‌]

క! ముళత్యాలప లకి క

“చిన్నవేధవ వాడు. పీడి దగ్గర ఏమిటీ మాటలన్నీ?” మెల్లగానే అంది.

“ఆర! అవును కదూ! ఏమిటో ....చెప్పేళానా....సరే.... సలఠే* అంటూ ఆ విషయం తప్పేంచేయటానికి (పయత్నిస్తున్నా మురళి వదలటంలేదు.

“ప్పిరెంచుకెక్క లేదు నాన్నారూ ?” రెట్టించి అడుగు తున్నాడు.

అచ్చూశా రా” అన్నట్లు చూసింది అన్నపూ క్ష భర్త కళ్ళ లోకి. అదేం విననట్లు చెయ్యి కడిగేసుకుంటూన్న తండడితో

“నాన్నారూ! హరీ ....పళ్లెలో యళో దమ్మలఅంటూజకామై ఉందే ఆవిడ మనకి ఏమపుతుంది? లాతయ్యుకి ఏమప్పతుందో కూడా తెలియదు నాఠు--- చెప్పండీ ఆఎడెవరు?”

ఆ (పళ్నకి ఛార్యాభర్త లిద్దరూ ఉలిక్కిపడ్డారు, ఓకరి ముఖంలోకి ఒకరు చూసుకుంటూ ఉండిపోయారు... నారాయణ రావు చెయ్యికడిగి లేచి వెళ్ళిపోతూం కే మురళి “నాన్నారూ నాకు జవాబు చెప్పనేలేదు” అన్నాడు.

“మి అమ్మునడుగు" హాల్లోకి వెళ్ళిపోయాడు.

(౧ విరచిర లాడుతూన్న శల్లితో “అమ్మా నువు చెప్పు. యళో దమ్మ ఎవరు?”

గోవిందరాజు సీతాదేవి ఏ5

“నాకు తెలియదు. మీ నాన్నగారినే అడుగు” వంటగది లోకి వెళ్ళిపోయింది అన్నపూ ర్ధ,

“బాగుంది. తాతయ్య యళోదని బడుగు అన్నాడు. యళోద తాతయ్యనే అడుగు అంది. ఇక్కడ నాన్నారు అమ్మన్‌ అడుగు అన్నారు. అమ్మ నాన్నారినే అడుగు అంది, కానీ జవాబు మాతం ఎవరూ: చెప్పలేదు. ఏంటిన్చా ఇదీ_””

మురళి త్మీవంగా ఆలోచిస్తున్నాడు. అనూరాశ చెయ్యి కడిగేసి లేస్తూ అన్నగారి ఆసరాత్‌ కుర్చేదిగి “అన్నాయ్‌..., యళోదనే అడిగెయ్యి. నీవెవరు అని” అంది లంగాతొ మూతి తుడుచుకుంటూ.

గుడ్‌ అయిడియా అనూ! ఈహరి పల్లెకి 'వెళ్ళినప్పుడు అదే చేస్తాను అనుకున్నాడు,

“అన్నయ్యా ఈసారి నీ వెళ్ళేప్పుడు నన్నూ తీసుకువెడ తావా

“ఓ! తప్పకుండా చెల్లాయ్‌, అక్కడ యశోద వంది చూశావూ.”

“నే చూళ్ళేదుగా!”

“ఓ అవునుకదూ! నే చెప్తాగా విను, ఆయళోద చాలా మంచిది. నన్ను చాలా (సేమగా చూసింది. (ప్రతి శలవులకీ తప్పక రమ్మంది. నన్ను ఒక్కడీనేకాదు నిన్నుకూడాతీసుకుని. అవిడ కాఫీ భలే బాగా చేస్తుంది. నువ్వు ఎప్పుడూ నా మూటికి

వె ముత్యాలప న్తెకి

ఎదురు చెన్పకుండా ఉంటే తప్పక తీసుకువెడతా సరేనా___ అమ్మా! లోపల ఏం చేస్తూన్నావమ్మా ఇంతకీ యశొద నాకేం అవుతుందీ చెప్పనేలేదు.”

“ఇంక చదువూ సంధ్యా ఏంలేదు. వెధన వాకాడూ నువ్వు. ఫో చదువుకో.”

తల్లి అకారణ కోపానికి భయపడి అనురాదా మురళి తమ చదువుల గదిలోకి వెళ్ళిపోయారు. మురళి పుస్తకం తెరి చాడు. అనూ ఆవలిస్తూ గడగడా పెకి తెలుగుపాఠం చదువు తోంది.

“అబ్బబ్బ ! నోరుమూసుకో వే తల్లీ! ఇక్కడ నాకు చదువు బ్యుర కెక్కుటం లేదు.

“*నాక్ర అలా అయితే రాదు

“రాకపోళే నోరుమూనుపు పడుకో. నాఠు రేప్పపరీక్షలు, పన్నెండింటివరకూ చదివినా తరిగేలా లేదు వెధవ నోట్సు” మురళి కె టుకీవేసి పేబుల్‌లె టు వేసుకుని చదువులో మునిగి పోయాడు. నారాయణరావు పదకొండుగంటల తర్వాత పడుకో పోతూ పిల్టల గదిలోకి తొంగిచూశాడు. మురళి ఏకా(గతగా చదువుకోవటం చూసి తృప్తిగా నిట్టూర్చి మంచంమీద వాలి కళ్ళు మూసుకున్నాడు, తన ఏకైక పుళ్ళడు బాగా చదవి ెద్ద ఫొజిషన్‌లోక్తి వెళ్ళిపోవాలని ఆయన కలల్గు కంటూన్నాడు,

గోవిందరాజు సీతాదేవి కో ఇప్పటి నించీ. అనూ మాతం ముసుగు బిగించి నిద్రపోతోంది అప్పుడే. పోనీలే ఆడపిల్ల ఎలాగైనా ఫర్వా లేదు అనుకున్నా డాయన,

కాలచ(కం తిరిగిపోతోంది. మూడు సంవతృరాలు గడిచి పోయాయి.

మురళి పదోతరగతి పరీక్షలు (వాసి తాళఠయ్య “దగ్గరికి వెళ్ళొస్తా! అంటూ. పేచి పెట్టుకుకూర్చున్నాడు, “అన్నయ్యా నేనూ వస్తా” అంటూ బయలుదేరింది అనూరాధ.

“పిల్లలు పెద్ద వాళ్ళవుతున్నారు,. అక్కడికి పంసటం ఏమంత మంచిది కాదని ఎన్నిసార్లు చెప్పనూ. మురళిని ఇప్పటికి నాలుగుసార్లు చెప్పెన మాటి వినకుండా పంపారు. ఏమైనా సరే ఇంక అక్కడికి పంపటానికి వీల్లేదు. “చూస్తూన్నారుగా అనూ కూడా చిట్టలు సర్హస్తోంది” ఖచ్చితంగా ఇప్పేసింది అన్నపూర్ణ. నారాయణరావు ఇరుకున పడిపోయాడు, కొడుకుని ఒప్పించటం చాలా కష్టమే అనుకుని__

“మురళి ఆ షృభైలో ఏం ఉందిరా. మీ చిన్నమామయ్య రమ్మని రాళాడుగా విశాఖపట్నం వెళ్ళు” అని మురళికి నచ్చ

ష్య ముత్యాలప న్తి క్రి చెప్పె పళ్లై (ప్రయాణం మాన్పించి మేనమామదగరికి సంపేసరికి మ్‌. లి చాలా కష్టమే అయింది. అనూరావ నేను “మామయ్యగారి ఊరు వెళ్ళనే వెళ్ళను” అని సణుగుతూ సరుకున్న బట్టిలన్నీ తీసి గదితో గిరొట్టు కొ స్టేసిందిం ముసుగు బిగించి పడుకుంది. అన్నపూ క్ర కూతుర్ని పలకరించకుండానే తన పని చేసు కుంటోండి. ఇది మరీ మంటవె తిసోంది అనూరాధకి. నేనూ అన్నయ్యలా అబ్బాయినైై వుంటే వీళ్ళ కెవరికీ చెప్పకుండానే తాతయ్య దగ్గరికి వెళ్ళిపోయి ఆ యశోదని ఓసారి చూసి వచ్చే దాన్ని అని బాధపడిపోయింది ఎంతోసేపు. ఆ రాతికి భోజనం కూడా మానేసింది, అయినా అన్నపూర్త (బతిమిలాడలేదు. ల వా! లోలోపల ఉడికిలిపోతూనే మర్నాడు తండడితో అన్నం తినేసింది అనూరాధ, ఇంక ప బ్లెలో మురళి రాకకోసం యళోదా దశరధ రామయ్యగారులు రోజులూ గంటలూ లెక్క పెట్టుకుంటూ ఎదురు చూస్తూన్నారు. మురళి రా లేదుకదా ఓ కార్డు ముక్క్కైనా రాయ లేదు. యళోద పోస్ట్రమెన్‌ కోసం ఎదురుచూసి చూసి అతను “మీకేం లేవమ్మా యళోదమ్మా” అనంగానే సీరుగారిపోయి “అబ్బే నేను ఉత్తరంకోసం రాదు ప్పూరిక్తినే నిల్చున్నాను వాకిట్లో” అనేస్తుంది, పోస్తమెన్‌ అప్పారావు ఉతరాల కట లా ట్‌ చూసుకుంటూ “అట్టాగా! మనవడి ఉత్తరం కోసం కొప్పవేశా నేమో అనుకుంటున్నా! జొనూ శలవులకి మీ మురళిబాబూ రాళే దులా ఉందే” అంటూనే వెళ్ళిపోతాడు,

గోవిందరాజు సితాదేఏ వం

“రావల్సిందే కానీ ఎందుకో రాలేదు” అనుకుంటూ మర్నాడు అప్పన్న వచ్చే వేళ8 రోపరేపున్నా అతను వెళ్ళిపో గానే బైటకి వచ్చి వసారాఅంకా ఓసారి కళ్ళతోనే వెతుక్కుం టుంది. ఒకవేళ పిలవలేక ఉత్తరం గిరాట్టు వేసి వెళ్ళాడేమో అని కౌనీ అక్కడా నిరాశే ఎదురొతోంది. అలా పదిహేను రోజులు ఎదురు చూడగా చూడగా నారాయణరాప్ప ద్‌గ్గర నుంచి కారు రానే వచ్చింది. ఆ ఉల్తరం ఇంగ్లీషులో పుంది. ఆ ఛాష తనకి రానందుకు దాధపడిపోతూ.__

“సమండోయ్‌.... వచ్చింది ఉత్తరం” అంటూ గాపుకేక పెట్టటం కడపు దళరఫరామయ్యగారు గవాలుస వచ్చి యశోద చేతిలో ఉత్తరం లాక్కుని చదుప్పతోంపే__

“ఏమండీ మురళిచాబు వస్తున్నాడా?””ఆ్మతంగా అడిగింది. “రాడుట. ఈ శలపుల్లో మేనమామ చగ్గరికి. వెళ్ళాడుట” నీర సంగా ఉత్తరం మంచంమీద పడేసి ఆయనా కూలదిడిపోయాడు,

“ఈ విషయం ఇన్నాళ్ళ తర్వాతనా మనకిరా నేదీ! మంచి కొడుకే ఐనా మురళిబాబు ఈ శలపులకీ ఇక్చడికి తప్పఠుండా

తన త్తమ అజ ఇంటికి వెడుతూ ఇక్కడే దిగి తన్ని చూసిపోతాడే మో”

44 99

40 ము త్యాల ప లకి ఉం

“మాట్లాడరేంటీ! మీరలా ఉంపే నాకేం తోచదని ఎన్ని

సార్టు చెప్పాను.” "యశోదా! మసలాంటి వాళ్ళు మమతలని “పెంచుకోకూడదు” అన్నారు బౌసగా. యళోదకి కోపం బుస్సున పై కొచ్చింది.

“అని తెలిసే కాబోలు (ప్రతిరోజూ ఆ ముత్యాలప్టల్లకీ దగ్గర కూర్చుని మనవడి భవిష్యక్తు ఊహించుకుంటూ ఎన్నో కలలు కంటూన్నారు. దాన్ని కాపలా కాయలేక ఎంత హెరాన పడిపోతున్నారో తెలియదూ! దీనికోసం ఎన్ని విరోధాలు తెచ్చు కున్నారూ! ఎంత నష్టటోయారూ. మునసబుగారి అమా శ్రియ పెళ్ళికి ఈ ప లకీ కావాలని అడిగినా *ఏీశ్లే దు” అని పరస

క. క. ళా త్‌ రనేగా కోపంవచ్చి గొడ్లు పొలంలోపడి పాడుచేళాయని బంచెల దొడ్డిలో పెట్టించాడూ, అర్ధర్యాతి రౌడీ వెఫవలకి తాగటోయింబ్చ ఇంటిమిదకి దొంగళనానికి పంపితే నాలుగు బసాల ధాన్యం దోచుకుపోయారూ,. ఆ కొట్లాటలోనేగా మోకౌలికి 'దెబ్బతగలి

వ, శే ఫక. శ్‌ అడుగుతీసి అడుగు వెయ్య లేకేగా ఇన్నాళ్ళూ బసృకివెళ్ళి గాడ కుస్తీ మనవడినీ మసవరాలినీ చూడలేకపోచూనే అని తెగల వ్‌ పడిపోతున్నారు. (పాణం అక్కడా శరీరం ఇక్కడా! డొనా కౌదా! నిజం చెప్పండి. ఇప్పుడు చెప్పండి. మము శారం "ెంచుకున్నది యెవరు?” “ష్పిక్స 'పెళ్ళిలేదు పిల్లలు లేరు” అన్న కొడుకుని తన్లీ

గోవిందదాజు సీఠా దేవి ల్శ్నే తల్లీతండ్రీ లేనివాడిని ఇంతవాడిని అందవాడినిచేళారు.కడుస్పకట్ట కుని చచిఏంచాము. ఆయన్ని లాయర్ని చేయటానికి మీరెంత కష్టపడారో మీరు మర్చిపోయినా నేను మర్చిపోలేను. మీరిం తగా (పాణంలో (ప్రాణంగా చూసుకున్నా ఆయన ఏం చేశాడు! చెప్పకుండా న్నేహితుడి చెల్లై లి పెళ్ళిళంటూ వెళ్ళి ఏదో కట్నం డబ్బుకోసం తగూవచ్చి ఆ పెళ్ళి ఆగిపోతే ఆపిల కన్నీళ్ళకి . క. కరిగిపోయి మీ అద్బాయి ఆ పిల్ల మెడలో మంగళసూత్రం కశ్తేస్కి గప్‌చిప్‌గా ఇంటి కొచ్చేస్తి ఆరునెలల తర్వాత పెళ్ళి అయినమాట వైటపెడితే మీరేం చేభారు. మొదట ఆవేళశపడ్డా, తర్వాత సర్దుకుని కోడలిని తీసుకురమ్మని పట్నంలో కాప్పురం పెట్టించారు. సరే అయిపోయింది. ఆయనకి ఓ ఇబ్లూ ఇల్లాలూ పిబ్లా పాపా అంటూ ఏర్పుడారుగా! ఆయన (బతుకు ఆయన (యుతుళుళూన్నాడుగా! అని వూరుకున్నారా మీరు, వాళ్ళ పిల్లల మీద మితఠంలేని మమకారం పెంచుకుని ఆ మురళివాబుకి శలవు తెప్పుడొస్తాయా ఇక్కడికెప్పుడు వస్తాడా! అని ఒక కే ఎదురు మాలో నం! చూడటం. పైగా మీరు నాకు చెప్పతున్నారా మమకారం పెంచు కో వద్దనీ.” యళోద రోషంగా అనేస్తోంది. “అసలుకంటే వడ్డీ ముద్దు అని సీకూ తెల్చ్పుగా” అంటూ త మంచం ఆరుబైట వేసుకుని దానిమీద వడుకుని ఆకాళంతోకి చూస్తూ ఆలోచిస్తున్నా రాయన, అవాలి వా! యశోద ఇంక ఏం మాట్లాడమండా కూర్చుంది. 6]

త్తి ము త్యాలపల్ల క్రి “నుళోదా నారాయణని అసలు *లా చదివించకుండా ఉండాల్సింది. ఏదో సంపొదిస్తూన్నాడేకానీ “మరేం ఫర్వా లేదు” అనేంత పా్రీను లేదే. గాజుల మలారం భోజనానికి సరి అన్నట్లుంది. వాడి పని అసలా వృత్తిలో అన్ని ఒడుదుడుకు లున్నాయని తెలి స్తే లా చదివంచేవాడిని కాను.”

“మరేం చేయించేవారు! బి, ఎ. అవగానే మాన్నించి గుమాస్తా చేయించే వారా?

“కాదు యం. ఎ, చేయించి ఐ, ఎ, యస్‌. కూర్చో పెట్టి కలెక్టర్‌ని చేసే వాడిని.”

“అబ్బ! ఎంతఆశ, కలెక్టరుగారి పినతండడిని అసి గొప్ప చెప్పుకో వాలనేగా! ఫోనివ్వండి ఇప్పుడు మాతం పోయిందేం పంది, మనవడిని చేయవచ్చుగా! కలెక్టర్‌ తాతగారినని వెన్ను విరుచుకుని నడుస్తూ మీసం మెలేయవచ్చు.”

“యశోద పరిహసిస్తూ అంది.”

“అక్షరాలా అలానే చేని తీరతాను. చూస్తూ పుండు.”

గర్వంగా అన్నారు దళర ధరామయ్యగారు.

*వూ! అప్పుడే మనవడు కా లేజీలో అడుగు పెట్టీ పెట్ట లేదు, కలెక్టర్‌ అయిపోయినంతగా పొంగిపోతూన్నారు పిచ్చి మారాజులు.”

పెట్టూ ర్చుంది యశోద.

గోవిందరాజు సీఠాదేవి ట్ర

“చూస్తూ పండగానే రోజుల్తూ నెలలూ సంవత్సరాలూ ఎంత త్వరగా తిరిగిపోతున్నాయే యళోదా! మన పరిచయం నిన్న మొన్న అయిన ప్లే పుంది నాకు. కానీ పాతిక సంవత్సరాలు దొన్టిపోయాయి చూడు. నీ పయస్స్ఫు యాభైలోకి వస్తోంది. నాతల ప్పూర్తిగా బఐట్టతలై౦ది. మీసమూ నెరిసిపోయింది” అంటూ నవ్వారాయన.____

“అబ్బ! ఎన్నాళ్ళకి మీ నోటినించి విన్నానూ ఈ మాటి పెద్ద తనం వచ్చిందని వస్పుకోవటం. మీ కబుర్లకేంగానీ పాలు సి తాగిపోగలదు. అన్నట్లు యె[రగేదె ఈన మోపులై ంది. ర్యత్రివేళ కాస్త కనిపెట్టి పుండాలి. ఆవు పాలే సరిగా ఇవ్వటం లేదు. మరోగేదెని కొనుక్కుందామా!

“వూ....చూద్దాంలే”

“సరే పడుకోండి. నే వెళ్ళి లోపల పని చూసుకువస్తా” అంటూ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది యళోద, మురళిబాబు రెండు రోజులైనా వచ్చి వెడితే బాగుండేది. అయినా నేను తనకోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటానని తెలియదూ!

తనలో తనే బాధపడిపోతూ అలవాటుగా పని చేసుకుం టోంది యశోద,

గ్ర

కాలచ్మకం గిరున తిరిగిపోతోంది. మురళీధర్‌ అనూ రాధా కా లేజీతలో చదువుతున్నారు. నారాయణరాపు సంపాదన ఏమంత "ెరగలేదుగానీ ఖర్చుమా[తం బాగా పెరిగి పోయింది. స ల్లెనుంచి దళశరధరామయ్యగారికి ఆరోగ్యం బాగా లేదని ఉత్తరం నచ్చింది.

“వెంటనే ఇక్కడికి వచ్చేయండి చిన్నాన్నా! మంచి డాక్టరుతో మందు ఇప్పిస్తాను” ని అనారాయణరావు ఉత్తరం రాసినా ఆయన రాలేదు.

ఇర వై ఏళ్ళ మురళి అందంగా ఆకర్షణీయంగా తయా నాడు. ఫ్యాషన్‌ కూడా పెరిగిపోయింది. అల్లరి తగ్గి మాటత్మో నడకలతో హుందాతసం వచ్చింది. చిన్నప్పటి ఆకతాయి మురశేనా వీడు అంటూ వుంటారు దగ్గరి బంధువులు, ఆసూరాధ్ధా వోణీలు వేస్తోంది. సన్నగా పొడుగ్గా అందంగా బంగారుదొమ్మలా అయింది. అన్నగారితో చీటికీ మాటికీ చిన్నప్పటిలా తగ్యూ దిగటం మానేసింది. అన్న గారంటే నానాటికీ అభిమాసం ఎక్కు వపుతోంది. ఈ ఇద్దరి పిన్లలినీ వారానికి ఓసారన్నావచ్చి కరువ్వ తీరాచూసుకుని 'వెశ్ళే దళశరధరామయ్యగారు ఈసారి నెలరోజు లై నాఅనారోగ్యంవల రాలేకపోయారు.

గోవిందరాజు సీతా దేవి టేక్‌

మురళి తండ్రితో “నాన్నారూూ నా కెలాగూ. కాలేజీకి శలవే. ఇవాశే వెళ్ళి తాఠగార్ని తీసుకొచ్చేస్తాను” అంటూ బయలుదేరాడు.

హఠాత్తుగా వచ్చిన ముర?ని చూస్తూ యళోద ఫొంగిపోయింది.. తాతగారి ఆరోగ్యం యేం చాగాలేదు. వెంటనే బయలుదేరదీశాడు, బన్‌ వరకూ కిరాయి బండీ కట్టించాడు. యశోద యిదివరకు తను చూసినప్పుడులా లేదు, యేదో దిగులు కన్చిస్తోంది ముఖంతో. చాలా పెద్దదె పోయినట్టుగా ముఖం అదోలావుంది. చెంపల పైన జుత్తు తెల్లగా నెరిసినట్లు కన్చిస్రోంది. హుషారుగా నవ్వుతూ వంగే యళోద అదోలా వుంపే మురళికి దొధగావుంది. అయినా మురళి ఏమీ మాట్లాడ లేకపోయాడు,

కౌతగారిని బండీ యెక్కించి ఆ బండీ వెంట నడుస్తూన్న మురళిని నాలుగు వీధులు దాపే వరకూ అను సరిస్తూనే పుంది యళోద్ద

“అబ్బా! ఇంకా యెంత దూరం వసావు యళోదా! వెళ్ళ ఇంటికి, త్వరగా వచ్చేస్తాగా” దశరధరామయ్యగారు అంత సీరసంకో నవ్వేస్తూ అన్నారు.

యశోద ఆగిపోయింది, బండీ ముందుకి సాగిపోయింది. మురళి తణం అక్కడే ఆగాడు, ఆమె కళ్ళు తడి. కావటం (గహించిన ఘమురళిక్సి మనస్సులో తెలియని బాధ,

శీ ముత్యాలప ల్లకి

“యళోదమ్మా! నువ్వూ బస్తీ రాకూడదూ!”

“ఇప్పుడు కాదు బాబూ!”

“ఎప్పుడూ ఇలాగే చెప్తాపు. కానీ యెప్పుడొస్తావో హోప్‌ చెప్పుల

“ని సెళ్ళికి తప్పకుండా వస్తానుగా” యళోద ముఖంలో నప్పు పులుముకుని అంది,

“సరే గుర్తుంచుకో! మరి నే వెళ్ళొస్తా! వెంటనే వ్ప్తత్తరం రాస్తాలే ...సరేనా”

“సరే” వృబికి వచ్చే దుఃఖాన్ని దిగమింగుకుంటూ వెనక్కి. తిరిగి గబగబా వెళ్ళిపోయింది యళోద. మురళికి బాధగా వుంది. యళశళోదతో వెళ్ళి అమెని ఓదార్చాలని వున్నా తాతగారి బండీ ముందుకు 'వెళ్ళటం గుర్తుకొచ్చి బలనంతంగా నడుస్తూ బండీని కల్సుకున్నాడు.

తాతగారిని బన్‌లో డ్యాగత్తగా తీసుకుని వచ్చాడు మురళి. డాక్టర్‌ వచ్చి చూసి మందు యిచ్చి వెళ్ళాడ్ము అన్నపూర్ణ వెయ్యి కళ్ళతో మామగారికి లోటు. రాకుండా చూస్తోంది. కాలేజీ నుంచి ఇంటికి రాగానే బట్టలైనా మార్చుకోష౦డా తాతయ్య దగ్గర కూర్చుని కాన్నేపు కబుష్లు చెప్పటం అలవాటైపోయింది మురళిక్తి అనూరాధకీ.

అలవాటు (పకారం కాలేజీ నుంచి వస్తూనే కాతగారి

గోవిందరాజు సీతాదేవి తో

దగ్గర కూర్చుని కబుర్లు మొదలెట్టాడు మురళి. అనూరాధా వచ్చేసింది. అనూ చెప్పే కబుల్లకి చళరథరామయ్యగారు పగలబడి పెద్దగా నవ్వేస్తూంటే మురళికి పల్లెలో ఆపాత ఇంట్రో నంటరిగా దిగులుగా కూర్చునే యళోదే "పత్ర కొస్తూ పుంటుంది. యళోద వంటరిది. ఆమె సర్వస్వం ఈ తాతయ్యే అనే విషయం యమొప్పుడో (గహించాడు మురళి. లను మొదటిసారి పల్లెకి వెళ్ళినప్పుడు “తాతయ్యా యీ యళోద యెవరు, నీకేం అపుతుంది. పోనీ నేనేమని పెలవాలి” అని అమాయకంగా వేసిన (పశ్న గుద్తు వచ్చినప్పుడల్లా తనలో తానే నవ్వుఠతుంటాడు.

“యళొదనే అడుగు” అని తాతయ్యా,

“మీ తాతగార్నే అడుగు” అని యళోదా జవాబిచ్చి నప్పుడు నిజంగా ఆ యిద్రరి మీదా కోపం వచ్చింది. ఆ కోపంలో యళొదని రెట్టించి రెట్టించి అడిగాడు.

“ని వెవ్వరో నీకే తెలియదా! అని. అప్పుడు యళశొద ముఖంలోని భావాలని యిప్పుడు గుత్తుకు తెచ్చు కుంటూ బాధపడతాడు,

“నే నెవరో నాకే తెలియదు మురళీబాబూ! నాకు తెల్సిందల్లా నేను యళొదని! అయినా నన్ను యళొదా అని పిలవకూడదూ!”” అన్నప్పుడు ముఖం [కిందకి దించుకుని నేల చూపులు చూసూ.

“సశే * అలాగే” అన్నాడు, అంతే అప్పటినించీ

ఖీర్రీ ముత్యాలప కీ గం “యళో దమ్మా” అని పెలవటం అలవాటుచేసుకున్నాడు మురళి. మురళి అలా పిలిచినప్పుడల్లా “ఏంటి చిన్నికృష్టా!?” అని చిరునవ్వు నప్వుతుంది, ఆ నప్వుఅంపే మురళికి తగని యిష్టం, యివన్నీ గుర్తుకొచ్చి తనలో తనే నవ్వుకున్నాడు మురళి,

ఇంతలో తండి కోర్టు నించి రావటంతో మురళి అేచి బట్టలు మార్చుకునేందుకు గదిలోకి వెళ్ళాడు.

“పూర్ణా! యిపిగో బత్తాయిలు, ఇవి రసం తీసి చిన్నాన్న కివ్వు”.

అంటూ ధార్య కందిస్తూ పుంకే అన్నపూర్ర అవి అందుకుని ోనాలుగే తెచ్చారేం" అంది. ల

“రేపు ఒక డజను తెస్తానులే” అంటూ బటలు మార్చుకోవటానికి వెళ్ళాడు. అదంతా వింటూన్న దశీరిభ రామయ్యగారు బాధపడిపోతూ.__

“పీడిలా (పతిరోజూ లెక్క పెట్టినట్లు సంపాదిస్తూం పే యింక పిల్లలిద్దరి కాలేజీ చదువులెలా పూ 8 గాను. అనూపెళ్ళి యెలాకాను. ఈరోజుల్లో కట్నాల పాట ఆకాశాన్ని అంటుతోందే! పదివేలన్నా లేంది సరెన వరుడుర్తాడు. వీడి దగ్గర చూసే పది వందలన్నా వున్నట్టు లేదు. యెలా చేస్తాడు పిల్ల పెళ్ళి” (౧

వాణీ మ.

విచార పడుతున్నారాయన, అనూ బంగారుబొమ్మ, సుగుణాల రాశి, అయితే ఈ రోజుల్లో రూపాన్నీ గుణాన్నీ బూని చేనుపనే రాజపమాడ లెక్కడున్నారు!

గోవిందరాజు సీతాదేవి తరి

“బత్తాయి రసం తాగండి మామగారూ” అన్నపూరర్థ స్దాసు అందించింది.

ఆలోచనలు కట్టి పెట్టి కోడలి చేతిలోని సాను అందు కఠతుంటూ వుండగా, నారాయణరాప్ప లుంగీకట్టుకుని తువ్వాలు భుజుం మీద వేసువని ఓ కుర్చీలాక్కుని పినతండ్రి దగ్గర కూర్చుని ఛార్య అందించిన తౌఫీ తాగుతూ

“చిన్నాన్నా! 'పెదనాన్నగారి. కూతురు రాజేశ్వరి

భి నాం పహల్‌ ఈ ది ' అరధ ఆ అక్కయ్యా రాయపూం నించి ఇక్కడికి వచ్చేస్తున్నట్లు వుత్తరం రాసింది. బావగారు రిటైరై పోయారుట, ఇక్కడే ఓ యిల్లు వెనుక్కున యిక్కడే 'నెటిర్‌ అయిపోతాం అనీ యేదెనా ఇల్లు పంపే రాయపుని రాసింది. ముందు వన ఇంటికే రిమ్మని యివాశే జవాబు రానేళాను.. రెడీగా ఓ యిలు కూడా అమ్మకానికున్నట్టు తెల్ఫింది. అది చూసి

ళం ఛి వాళ్ళకి నచ్చితే ....కొనేయవచ్చు.”

“అలాగా! వాళ్ళు చాలా సంవత్సరాలుగా వృత్తర దేశంలోనే పుండిపోయారు. ఈ మథ్య మరీ రాకపోకలు తగ్గి పోయాయి. ఇక్కడే పుంటే నాకూ దగ్గర. ఇద్రరినీ చూస్తూ

ల ౧ అవి వుంటాను, ణా కెవరున్నారు.

"పెద్దన్నయ్య కూతురుగా అదీ చిన్నన్న కొడుకుగా నువ్వూ యింతేగా. అన్నట్లు రాజేశ్వరి దగ్గర మన మురళి యీడు వాడే కొడుకు వున్నాడుగా, వాడు మెకానికల్‌

7]

క్‌0 ము త్యాలప న క్రి

ఇంజసీరింగ్‌ చదుపవుతున్నాడని రాసినట్లు గుర్తు, బహుళా ఆఖరి సంవత్సరం కాటోలు, వాడిపేరూ....గిరిఫర్‌. నేను నాలుగేళ్ళ (క్రితం. రాజేశ్వరి దగ్గరికి వెళ్ళినప్పుడు వాడిని చూశాను. పిల్లాడు బాగుంటాడురా....వాడు కాక పరో యిద్దరు ఆడపిల్లలు. పెద్దది సునంద మన మురళి కంజే కాస్త పెద్దది.

“అక్కయ్య పెల్లలు పెద్ద వాశ్ళైం తర్వాత నేను చూడలేదు. తను ఒక్క ర్హె వచ్చి వెడుతూ పుంది కదా”

“వూ! జొన్తూ నారాయణా మన అనూ పెదదె ది కదాదాని పెళ్ళి (పయత్నాలు మొదలు 'పెట్టపదూ!” యజ

నారాయణరావు జవాబు చెప్పలేదు. అన్నపూ ర అందుకుని "నే నెప్పటినించో చెప్తున్నాను. కానీ విన్నంచ్‌ కోవటం బేదు.” అనేసింది.

భార్య మీద చికాకొచ్చింది నారాయణరాపుకి. అనూ ఉదదయిందని తనకి తెలియదూ. మంచి సంబంధం చూడాలనీ పో చేనెయ్యాలనీ కూడా తెల్పు, కానీ సెళ్ళి అంకే డబ్బు కావాలే. కట్నం సంగతి అలా పుంచి ఖచ్చు2ై నా నాలుగు వేలులేపు. యెప్పటి కప్పుడు సంసారపు ఖడ్చులూ, పెల్లలిద్రరి చదువూ ఇంటికి వచ్చిపోయే అతిఘలూ. అభ్యాతులూ, యిపన్నీ సవరించుకునే సరికే శక్తి సరిపోతుంది. ఇంక నిలవ చేయటం యెక్కడ, ఇవన్నీ తల్బుకుంటూంపే తస పృత్తి మీద తనకే కోపం ముంచుకొస్తుంది. విసుగు కల్గుతుంది. (దితకలేని బడిపంతుల్లాంటిద్కే “ఫెలు”లేని ప్లీడరీ _ గిరీ రూడొం

న్‌ శ నం గోవిందరాజు ళా నం. ని బ్‌ వ్‌1 //౧౨-6:నీ ట్‌

ఈ వృ రన దభా సంపాదించ టం చూసిన సినతంగ్రైైక్షమైమ్రయహ్లాడప చేయాలని కలలు కన్నాడు, బి.ఏ. ప్యాన్‌ రాగానే “లా” చదుపతావురా అని అడిగితే మీ యిష్టం చిన్నాన్నా” అన్నాడు ఆనాడు. అప్పుడు ఏ లైన్‌లోకి పోతే మంచిదో తెలిసి యేడిస్తేగా!

“లా” డ్షిగీ తీసుకుని (పాక్టీసు (పారంభించిన తర్వాత గానీ ఈ వృత్తిలోని సారకబాధకాలు అర్థంకాలేదు, అందులో ఈ వృత్తితో అనుసరించవల్సిన కొన్ని పద్ధతు లంకే తనకి అసహ్యం. ఇది వెధవ పని, దీనికంకే పల్లెటూరిలో నాలుగెకరాలు పొలంవంపే స్వంత వ్యవ సాయం చేసుకు [బ్రతకటంలో సుఖం వుంది. కొనీ ఆ భూమి అమ్మే నేగా చిన్నాన్న ఈ చదుపు చదివించింది!

ఆలోచిస్తూన్న నారాయణరావుని (సేమగా చూస్తూ “నారాయణా” అన్న సెలుపు యెంతో తియ్యగా విన్చించి తలెత్సి చూశాడు,

“రాజేశ్వరి. రావటం మనకి మంచిదేరా! అనూ పెళ్ళిని గురించి దిగు లెందుకురా నాయనా!” అంటూ థ్తైర్యం చెప్తున్నారు.

మురళి గదిలో *టి తాగుళూ. కూర్చున్నాడు, తాతగారూ తంీ మాట్లాడే మాటలు (శద్ధగా వింటూ న్నాడు. ఇంక వాళ్ళ సంభాషణ ఆగిపోయింది. మురళి ఆలోచనలు మరోవై పుకి మళ్ళాయి.

మొదటిసారి పళ్లె వెళ్ళినప్పుడు ఒకరోజు యళోద-__

వ ముత్యాలపట్లకి

“మురళి బాబూ! యివిగో ఈ బాదం పప్పులు సీ కిష్టంటి కదూ” అంటూ గుప్పెడు పప్పులు కాయితంలో పోసి యిచ్చింది.

“చాలా బావుంటాయి యశొదమా” అంటూ అన్నీ తినేసి చివరికి ఒక్కటి మాతం మిగిల్చి “మరి నీకో! యిదితిను” అంటూ యళొద గుప్పెట్లో కుక్కాడు. యళాద నవ్వుతూ “ఇదీ నువ్వే తినుబాబూ” అంటూ గట్టిగా ముద్దు "పెట్టుకుంది. “చీ....ఛీ యెంగిలి అంటూ తను బుగ్గని షర్దుతో తుడుచుకున్నది. అప్పుడప్పుడూ గుర్హు కొస్తూ పుంటుంది.

ర్యాతిపూట దగ్గర కూర్చుని యెన్నెన్నో కథలూ. కబుర్లూ చెప్తూ వంప్పే తనకి న్నిద కళ్ళమీదకి వస్తూం పే యశోద నవ్వి లేవదీసి మంచం మీద పడుకోబెట్టి మంచం (కింద కూడ్చుని చెయ్యి తన _ వీపు మీద _ వేసి మెల్లగా తడుతూ. సన్నని కంఠంతో “చిన్నికృష్ణా నిదురపో నల్లనయ్యా నిదురపో” అని పాడేది.

“ఒకరోజు తను అడిగాడు!”

“యళోదమ్మా! నీకు (శ్రీకృష్ణడం టే యిష్టమా!” అనిఎ

“మురళీధరుడం పే యిష్టంలేని వాచ్ళ్‌ వుంటారా?” అని యెదురు (ప్రశ్న వేసింది, అంతే తనకి యెందుకో సిగ్గువేసింది. దుష్పటి ముఖం మీదకి లాగేసుకున్నాడు. యింత పెద వాడైనా మురళికి (పలిరోజూ రాతి స్మిదపోయే నీమయానీక యళోదపాడే ఆ పాట విన్నిస్తూన్న నే వృంటుంది. ఆ ప్లాట గుద్తుక్షి రాగానే ఆ పర్లెటూరూ సగం

గోవిందరాజు సీతాదేవి వ్‌పె పడిపోయిన పురాతనపు ఇల్లా చిక్కటి చీకటీ మినుకు మినుకుమనే నక్షతాల్తూ ఆ ఇంటికి కాస్త దూరంగా వేపచెట్టు మీదనించి తెరలు తెరలుగా వీచేగాలీ తన శావులోకి.. వేళ్ళనిపోనిచ్చి మెల్లగా సర్దుతూ పాటపాడే యళొదమ్మా గుర్తుకొస్తూ వుంటారు.

ఈ జరిగిపోయిన సంఘటనలు గుర్తు కొస్తూం కే చాలా మభురంగా పుంటాయి, అయితే తను (సతి శలపుల్లోనూ యళొదమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళటం తల్లికి అసలు యిష్టంలేదనే సంగతి యిప్పుడిప్పుడే అర్థం చేసుకుంటున్నాడు మురళి. యశోదమ్మ అంత మంచిది కదా! మరి అమ్మకి యెందుకు కోవం

ఆలోచిస్తున్నాడు మురళి. యిది వరకు వచ్చే చుట్టాల తోనే విసిగిపోయే మురళికి మళ్ళీ ఈ రాజేశ్వరి యెవరు బాబూ అన్నిస్తోంది. వరుసకి “అత్తి అవటం బాగానే వుంది. కానీ వీళ్ళ లాంటి మనుషులో, వాళ్ళంతా 'హైక్షాసు అంటుంది అమ్మ అప్పు డప్పుడూ “వా శెన్నాళ్ళు వుంటారో 1! యింక చదువు సాగు తుందో లేదో! ఒక వైప్ప పరీక్షలు వచ్చి పడుతళూన్నాయి?”

అనుకుంటూ విసుగ్గాలేచి స్నానానికి వెళ్లాడు మురళి, తండ్రీ లాతగారూ మాట్లాడుకునే మాటలు తనే కాదు అనూ కూడా (క్దగా వింటోందనేది (గహించిన మురళికి నవ్వొచ్చింది.

గ

శాజేశ్వర్హీ ఆమె భర్త [పసాదరావూ, పిలలతోనూ సామానుతోనూ వచ్చేశారు, నారాయణరావు చూపించేన ఇలు భార్యాభర్తలకు నచ్చింది. వెంటనే కొనేశారు. వారం రోజులు తమ్ముడింట్లో వుండి స్వంత ఇంట్లో గృహప్రవేశం ఆర్భాటంగా చేసి వెళ్ళిపోయారు,

రాజేశ్వరి కొడుకు గిరిధర్‌ తెల్లగా పొడుగ్గా అందంగా వుంటాడు.

ఆల్లరి సంవత్సరం 'మెకానికఠ్‌ ఇంజసీరింగ్‌ చదువు తున్నాడు, శలపులు కాగానే తిరిగి గిరిధర్‌ వెళ్ళిపోయాడ్డు, అతను కౌక మరిద్దరు ఆడపిల్లలు రాజేళ్వరమ్మకి. పెద్దమ్మాయి సునంద. నల్లగా దొద్దుగా గుమ్ముటంలా వుంటుంది. కానీ పాట అద్భుతంగా పాడుతుంది. యస్సల్పీతోనే చదువు ఆపేసి ఇంట్లో కూర్చుంది. ఇంక రెండో అమ్మాయి ఈవూరు వచ్చి బి,ఎ,లో చేరాలని (శౌ లేజీలు తెరవగానే) (పయత్నం. ఇందిరకి అందానికి తోడు చలాకీతనం యెక్కువ. యెంఠతకొ త్త వాళ్ళనై నా క్షణంలో పరిచయం చేసుకుని న్నేహం ెంచేసుపంటుంది.

నెలరోజులన్నా కాకుండానే మందరినో న్నేహితులని సంపాదించేసింది. యేవేవో (పో(గాములు అంటూ తిరుగుతోంది. (ప్రసాదరావు ఆడపిల్ల లకి చాలా న్వేచ్చ యిచ్చేకాడు. సునంద సామాన్యంగా ఒంటరిగా యెమ్సుడూ యెక్కడికీ వెళ్ళదు. సినీ

గోవిందరాజు సీతాదేవి నే

మాలకైనా తల్లిదండులతో అప్పుడప్పుడూ వెడుతుంది. అయితే (వతిరోజూ లై (బరీకి వెళ్ళి బుత్చు తినే స్వయంగా చూసుకుని తెచ్చుకుంటుంది. మంచి పుస్తకాలు కొనేయటం, అఎ భ(దంగా చాచుకొని చదవటం ఆ అమ్మాయికి చాలా సరదా.

తండి ఇద్రరు కూతుళ్ళకీ సాదరు ఖర్చుల£ిగాను యిచ్చే డబ్బు ఇందిర బట్టలక్రీ టాయిలెట్‌ సామానులకీ యంత అడంబరంగా ఖర్చుచేస్తుందో, సునంద ఆ డబ్బుని ప్పస్తకాల (కింద ఖర్మ్ను చేస్తుంది,

త్లిదర్యడులు పెల్లల అలవాట్ల నిదేస్నీ కాదసరు. గిరిధర్‌ కీ చెల్లాయిలిద్రరం టే లగని పేమ. సునందకి తను అందంగా అేననీ ఆకర్షణీయంగా కన్చించసని చాగా తెల్పు. లేని దాని కోసం దాధపడటం అససనసరమనీ తెల్ఫు.

కానీ (పసాదరాపు కూతురికి లేని అందం డబ్బుతో పూడ్చి. పంచి వరుడిని తెచ్చి త్వరగా పెళ్ళి చేనేయాలని యెన్నో విధాల (పయత్నిస్తున్నాడు. యెందరెందరి పెళ్ళి కొడు కులనో చూస్తూన్నాడు.”

ఇస్పటికి మూదుసాన్లు "పెళ్ళి ఇంటర్వ్యూూలై నాయి. మూడుసాల్లూ నెలెక్ట కాలేకపోయింవి సునంద. ఇలా అప్పుడే ఆరుతెలలు జరిగిపోయాయి. ఈ రోజూ ఓ పట్టభదుడైన పెళ్ళి కొడుకు సునందని "పెళ్ళిచూపులు చూసి వెళ్ళిపోయాడు. కనీసం సభ్యతకోస మెనా! “పుల్తరం రాస్త్రాలెండి* అని అయినా అన లేదని బాధపడిపోయింది సుసంద. తన పెళ్ళి కుదరటం లేదని తల్లి దం్యడులు తోలోపసల యెంత బాధపడిపోతున్నారో బాగా తెల్సు సునందకి. అయితే యే చెప్పగలదు !

కిర్ర్‌ ముత్యాలపల్ల క్రి భగవంళుడు డబ్బున్తీ మంచి తల్లి దర్శిడులసి ఇబ్బాడు. అయితే అనాకొరితసంకూడా యిచ్చాడు, యెక్కువ అందం జేకున్నా సామాన్యంగా పున్నా ఫర్వాలేదు. అంత అదృష్టం కూడా లేదుతనకి. పొట్టిగా లాపుగా పుండటం భండ్రివారసత్వం,

“భర్కు అత్తపోలిక రాతుంయే నా పోలిక రాకూడదూ” అవి వాపోతూ వుంటుంది రాజేశ్వరి.

నునందకీ అందంగా తెల్లగా సన్నగా పొడుగ్గా పాలరాతి శిల్చంలా పుండాలని అన్నిస్తుంది. అలా యెందుకు సృష్టించ లేదూ అని భగవంళుడిమీద యున్నాళ్ళో కోపం తెచ్చుకుని యెన్నో ర్యాతులు యేడ్చియేడ్చి సొమ్మసిల్లి పడిపోయేది,. ఒకే శబ్లై చిర్షలు ఆయినా, అన్నయ్యకీ చెల్లాయికీ యిచ్చిన రూపం నా కెందుకిన్వ లేదూ అని వ్యధపడిండి. ఈ వ్యధవల్న కలిగే ప్రయోజనం హన్యం అని తెల్చుకున్న మరుక్షణం నుంచీయింక ఆ విషయం అఆటోచించటం మానేసింది సునంద. యింక మనస్సు తేలికైంది. ఇప్పుడెప్పుడు చూసినా నునంద చిరుసప్వుతోనే గడి "సీస్తోంది రోజులు.

(వసాడరాపురిమైరై పోవటంతో ఆర్దిక ఇబ్బందులు అం తగా లేకపోవటంతో. ఇక్కడికి పచ్చింతర్వాళ పురాణాలూ హరికధల్హూ “గిళాపారాయణా అంటూ సక్కాలకేసం చేస్తు న్నాడు. రాకేశ్వరమ్మా అంతే. వాళ్ళిద్రరికీ ఒక్కటే దిగులు పెద్ద ఆడపెల్ల పెళ్ళి చేయలే :పోతూన్నామే అని, మెల్లగా తమ రికి తమరే నచ్చషెప్పుకుంటారు.

“దేనికైనా 'చెమురావాలి, మన (చయత్న౦వల్ల యేం వమోజనం” అని...

గోవిందరాజు సీతాదేవి ర్‌

రాబెళ్వురమ్మ “*గితి వినటానికి చేవాలయానికి వెళ్ళింది. (వసాచరాపు బజారుకి వెళల్లాదు, ఇందిర న్నేహితులతో “మ్యాట్నీ”క వెళ్ళింది. సునంద ఒక్తీ ఇంటిముందున్న చిన్న తోటలో రూర్చుని ప్ప్త్టకం పద్టుకుంది. కానీ ఆనవల తల కెర్యూటంలేదు. మనస్సు యెక్క_డెక్కడికా పరుగుతీస్తోంది, ముర? (ప్రహరీ గేటు తీసుకున లోపలికి రావటం కూదా గమ నించలేదు.. రెందు నిమిషాలు అలాగే నిల్చి “నునందా 1 అన్నాడు మెల్ల గా, సునంద ఉలిక్కిపడి లలతిప్పెంది. కది 1 నువ్వా! రా బావా!” అంటూ దగ్గరున్న మరో కుర్చీ అతని దగ్గరికి జరిపింది,

సునంద మురళని *వావో అంటూ *లునుంది. ఆలా పిలవటం మురళికి నచ్చదు. పైగా యేదో చేదుతంటున్నట్లు వుంటుంది. వెత్తలో ఒకసారి “నన్ను అలా దావా అని పిల వద్దు నావ నచ్చదు. మురళీ అన పలు” అన్నాడుకూడా, అయినా సునంద తన అలవాటుని మార్చుకో లేదు. పెగా.-

“నాకు నిన్ను దొవా అని పిలిన్తేనే యెంతో బాగుంటుంది” అంది.

మురళి మాట్లాడ లేదు. ఇంక సునంద ముఖం చిన్న బుచ్చుకుని “పోనీలే మానేస్తాను సరేనా” అంది.

“స్పీవోో ! నీకు అంత తృప్రిగా అన్నిస్టే పోనీ అలాగే పిలువు” అనేశాడు.

అంతే అప్పటినించీ ఈ *వావో అనే పిలుపు అలవాటు

త

5్‌కి ముత్యాలప ల్లకి అయిపోవటమేకాదు చెపులక్‌ యెంతో యింపుగా ఏన్నిస్తూ పుం టుంది*"” సునంద రూపం బాగు లేకున్నా గుణం హపంచిదని త్వర లోనే గుల్రించేశాడు మురళి. యెంతో రియ్యగా యిన్నాన్నో కబుర్లు చెప్తుంది. నుసంద్‌ రబుర్గంచే చాలా యిష్టం, అందుకే మురళి అప్పుడప్పుడూ యిలా లున్నల్త యింటికి రావటం అల వాటు చేసుకున్నాడు. రోజుకో రకంగా డెన్‌ అయి తిరిగే ఇందిర అంటే అసలు గిట్టదు మురళికి. ఆ అమ్మాయితో సాధ్య . మైనంత క్త్తంగా మాట్లాడతాదు. ఇంపిర కిది నచ్చదు, “సునందా! ఇల్లంతా నిశ్శబ్దంగా పుంది యెప్వరూ లేరూ” అంటూ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. యెపరెవరు యే పనిమీద జఇటికి "వెళ్ళింది సప్వుతూ పప్పెంది సుసంటద. జా... “అయితే ఇందిరతో నుప్వూ సిసిమాకి వెళ్ళలేదేం” “అలవాటులేదుి. అదీ కాక అది న్నేహితులతో కరి వెళ్ళింది” నుసంద చేతిలోని ప్పుస్తకం మూనేస్తూ అంది, మురళి ఈరోజు సునంద అలంకరణ (ప్రత్యేకంగా కన్నించి ఆసక్తిగా చూళాడు. అకాళం నీలం రంగు జరీ చార్రరు చీరే అబే రంగు జొకెట్టో, మెడలో లాకెట్టుబనూ. చెవులకి పెదవే. రింగుచ్సూ చేతులకి రండు జలల బంగారు గాజురూ, తలలో పెట్టుకున్న కనకాంబరాల మాల సగం వాడి కుడీ బముజంసుద నుంచి ముందుకు పడుతూంది. చల్లటి గాలికి చెదరిన ముంగురులు ముఖం మీదకి పడుతూంటే అదో విధమైన ఆకర్షణ కల్లిసోంది, నల్లని బుగ్గలు గుర్యడంగా పున్నాయి* అసలు సునంద (ప్రతి

గోవిందరాజు సీఠాదేవి వ్‌9 రోజూ ఇలా ముస్రాబులో వుండదు. యెక్కువగా తెల్లటి (పిం "జెడ్‌ చీరెలు తె ట్‌కలర్‌ చీరె కటుకంటుంది. నగలంహపే అసలు (వ యలు ఇష్టం పండదు. అందుకే పెటుకోదు. వారాటి జడని పెద రలు ల ల లు . 0౧

రిబ్బనులో ముడివేసి సగానికి మడిచి కశ్హేస్తుంది. అంత సింపు రగా పంచే నునంద ఈ రోజు ఇంతగా ముసాబు అవడం ఆళ్చర్య పరచి సునందని పరీక్షగా చూస్తున్నాడు.

“మంచినీళ్ళ రావాలా! అంటూ జవాబు వినకుండానే చేతిలోని ప్పుస్తకం అక్కడే పడేసి లోపలికి వెళ్ళింది సునంద,

అ పుస్తకం అందుకుని పుటలు తిరిగేస్తూండగానే సునంద 'ఫేటులో టిఫెన్సూ గ్లాసుతో మంచి నీళూ తీసుకొచ్చింది. రా ణు ల గ్‌

"ఏమిటి! మంచినీళ్ళు 'తెసానని ఫలహారం కూడా తెచ్చావు. ఏమెనా విశేష వార ఇపావా[” పేటు అందుకుంటూ

నా. అలన బామ ఛం

అడిగాడు,

“రినటం కోసమే ఇవన్నీ చేసింది అంతే!”

అన్పి క్రై?

“వు....హూ,...తినే ఓపికలేదు।

“పోనివ్వు కానీ విషయమేమిటో చెప్పలేదు.”

“ఇంకా అరం కావేదూ పెళ్ళి చూపులు! చూసీ చూడ

న టు

గాన ముఖం రిస్పేళాడు. నాన్నగారు పది వేలు కట్నం ఇస్తా, స్కూూటరిస్తా అని యెన్ని చెప్పినా వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా పారిపోయాడు ఆ పెళ్ళి వొదుకుం

అ 60 ము త్యాలప ని క్రి “ట1! ఇలా జరిగిందా! వెరీ సారీ సునందా” నొచ్చుకుంటూ ఫలహారం స్టేటు అలాగే పట్టుకుని బాధగా అన్నాడు. మరేం ఫర్వ్యా లేదు”,

“సి మసస్సుకి జావ కల్షించే విషయం తెలియక గుర్తు

“అ.,...ఆ....నీ వలా నొచ్చుకో వదు. నే అలవాటు పడి పోయాను. నేనేం దాధపడను కూడా, ఇంక అఆ విషయం వది లేద్దాం మురళి! టిఫిను తింటూ కబుర్లు చెప్పు.”

“తిన బుద్ది కావటంలేదు. పోనీ ఒకటి నా కోసమైనా తీసుకో ఇంద” అంటూ మైసూర్‌పాక్‌ ముక్క ఇచ్చి తను తింటూన్నాడు.

సునంద ఆ ముక్క చేతో అలాగే పట్టుకుని మురళిని చూసూ

లాం క

“నే స రోజు నీ కోసం యెంతగానో యెదురు చూస్తూ న్నాను. కాన్ఫెప్పు కబుర్లు చెప్పు. నాన్‌ తాగ వెడుదుప్పగాని. కౌనీ.,. బావా నిన్నో విషయం అడగనా !”

“ఓ యన్‌ అడుగు, కప్కున జవాదు చెప్పేస్తాను.”

“నా కంపే ఇంకాస పెద్దవాడివై పంటే దాంఠ చాగుం

డును అన్నిస్రుంది,” డా “ఏం! అలా యెందుకంటూన్నాపు' “నాకు తెలియదు. కౌనీ ఈ రోజు అలా అన్నిసోంది. లా. జాన అంథ

గోవిందరాజు సీఠాదేవి 61

"నోనో! సునందా! అలా జరిగి వుంటే ఓఉమంచి న్నేహితురాలిని పోగొట్టుకు నేవాడిని. నీ దగ్గర యింత స్వతం (ఈం నా కుండేదికాదు. నిజంగా చెప్తాన్నాను. సునందా నువ్వం "పే నావ చాలా యిష్టం. మనస్సులోని విషయం మరెవ్వరి తోనూ చెప్ప లేకున్నా నీతో చెప్పగలను, నీతో కబుర్లు చెప్పె ఇంటి కెడిలే యెంతో హాయిగా వుంటుంది. రాత్రి రెండింటి వరకూ కూడా చదువ్వ కో గల్షిస వై వస్తుంది. మసయిద్దరి ఈ 'బ్నృహం నా కెంతో అప్పరూపంగా అన్నిస్తుంది సునందా! బాంధ వ్యం అసలు గు_ర్రేరాదు. మరి నీకు?”

“నాకు --.మాటల్లో చెస్పటంరాదు మురళీ! నా కసలు నిజమైన న్నేహితుడివి నుప్వు ఒక్కడివే” సునంద కంఠంలో బాధతో కూడుకున్న తృప్తి ధ్వనించింది.

“నిజంగానా సునందా”

“నిజం మురళీ! అసలు నా జీవితమే ఒక చేదు నిజం”

సునంద గడ్తం కింద చెయ్యి పెట్టుకుని విషాదంగా నని? ౦ది,

మురళి టిఫిను ఎలాగో తిని సేటు. కింద 'పెస్టేశాడు. ఇంవరో రాజశ్వరమ్మ దేవాలయం సంచి వచ్చేసింది, మేనల్లా డిని పలకరిస్తూ

“మురళి యెంత నేపయింది వచ్చి. సునందా బావకి కాఫీ టి్‌్ససూ యిచ్శావామ్మా” అంటూ కూర్నుంది,

జ్‌ “టిఫిను సపెట్లాను కౌనీ కాఫీ యినవ్వ లేదమ్మా. 'తెసాను” రలు తానని అంటూ లోపలికి వెళ్ళింది. లోపలికి వెళ్ళే కూతుర్ని వెనగా శ "ఓ ఖ్‌ క! య్‌ చూస్తూ నిట్టూర్చింది రాజేశ్వరి, “అ తయ్యా! గీతోపదేశం యెంతవరకూ వచ్చింది” సిల్లకాకులు మీకేం తెలుస్తుందిరా జీవితంలో బాధ్యతలూ బిరువులూ! అవి మోయటానికి యెంత సహనం కావాలీ యెంత శక్తి కావాలీ! అవి తగ్గిపోతుంటే ఈ వేదాంతం వింటూ కర్తవ్య నిర్వహణకి శక్తిని కూర్చుకుంటాం మాలాంటి వయస్సు మళ్ళిన వాళ్ళం” అంటూ నిర్సి పంగా నవ్వింది. ట్టు వం వ. “నిజమే! వేదాంతం సంగతలాపుంచి యిష్పుడు నీ వన్న మాటలోని సారమే నా కర్ణం శాలేదు.” అంటూ నవాఇడు, ఉం “పోనిప్పు గానీ తాతయ్య ఈ మధ్య పల్లె నుంచి రానే లేదుగా” “రా లేద త్తయ్యా” సునంద తౌపి తెచ్చింది. అది తాగేసి. నేనింక వెళ్ళి వసొనని బచ్చు ఇంటికి బయలుదేరాడు మురళి. కానీదారిలో ! మళ్ళీ సుశీ సునంద అన్నమాట గుర్తు వౌసోంది. “దావా! నాకంపే యింకా న 'పెదవాడివె పంపే దాగుం ఉవాలో (ల్‌ కటా డేది క్‌

గోవిందరాజు సీతాదేవి 63

అనటంలో సునంద వు ధేశ్యుం యేమై పుంటుంది! అప్పుడు నా బ్యుర సరిగా పని చెయ్యలేదు..__దయే దేదో చెప్పేశాను. కానీ అసలు ఆ మాటల అర్ధం తోత్రుగా ఆతోచించనే లేదు.

ఆలోచనల్లో తేలిపోతూ ఇల్లు చేరాడు మురళి.

రి

నమ్మా. నీ చేతి వంట 80టూ పుంపే “ఉహ్వాో లేచి వసోం దనుకో! యేంరుచీ యేంరుచీ! ఆ ౧వ త్తి పంతొాయ కూరలో అమ్ముత మే పోని పండిసట్టుంది. ఏమ్మా నేనో మాట చెప్తాను సరిగ్గా విను. నేను అందరూ అనువన్నట్లూ అనేట్లూ తోర్టుపషనే అనుకో. వచ్చిన (పతిసాతీ మీ ఇంటికే పస్తాననుకో! అనలెం దుకు వసానంటావూ! ఈ పట్నంలో ఇందరు చుట్టాలు వుండగా నిన్నూ నీ యింటినీ యెందుకు వెతుక్కుంటూ వస్తానంటే సిక బంధు,(పీతి యెక్కున గనక, నా లాంటి పెద్ర వాళ్ళంటే గౌరవం గనక. యింకా నాకు దగ్గర చుట్టాలుపున్నారు. యొందు కూ. వాళ్ళిళ్ళకి వెడితే మనుషులని చూడగానే దెయ్యాలని చూసి నట్టు ముఖం పెడతారు.

ఇల్లూవాకిలీ వదిలి వీరిళ్ళల్లోనే తిష్ట వేస్కి కేవలం వీరి ఇంటి మీదపడి తినేందుకే వచ్చాం అనుకుంటారు, యింక వీళ్ళ

ర! ముత్యాలప ల్ల క్తి

పి ల్లలున్నారు చూశాపూ ఈ తరం పిలలలు చాలా అసహ్యంగా ఏ. ఉరి

(పవ్నర్షిస్తారు,

“ఇవేం స్మతాలా[” అంటూ తోక్‌ చేస్తారు, అయినా నాళు తెలియకడుగుతా ఇల్లన్న తర్వాత అతిథీ అవ్వ్యాగతీ యెవ్వరూరాకుండా యెలా పుంటారమ్మా, అసవి రోజుతో

మ ఛన్ని బంధు (పేమ యొవరికేడిసింది. నూటికీ కోటికీ వుండే ని లాంటి అన్నపూర్ణ తల్గులకి తప్ప. యేదీ గుర్తి వంకాయలు పురో రెండు వెయ్యి. అన్నట్లు మురళి అనూ కూడా ఈ కారం తింటారా!

వాళ్ళక్‌ యివన్నీ తినటం నేర్చారి. ఈ సారి ఈ మువ్వ వంకాయలూ పొట్లకాయలూ తప్ప పెరట్లో సుతే కూరావాయటం శేదు. లేకుంటే ఇంకా తెచ్చేవాడిని. ఆ....చాలు చాలు. అసల్సు సి ఆత్కీయళతకే నా కడుపు నిండిపోతుంది. అసలు మీ దంపత్త లని చూసూంపేనేనా కెంతో ముచ్చటగా పుంటుంద్సి వాల అన్యోన్య దాంపత్యం జన్మ జన్మల పుఖ్యం. అది అంద రికీ లభ్యం కాదమ్మా” ఇంకా ఆయన మాటలు ఎన్ని స్తూనేవున్నాయి. వాక్రిటో అడుగు పెట్టిన మురళికి. కా లేజీసుంచి తిరిగ షకారు కంటు బట కళ్ళి యెనిమిదింటికి ఇల్లు బరటం బాగా అలవాటు, శ్ర యా అ ల ల రోజు అలా తిరిగి వచ్చేసరికి లొపలినుంచి ఆ మాటలన్నీ స భం పెటుకు నుకునా విన్చించి వినుగ్గా ముఖం పెట్టుకుని అనుకున్నాడు,

గోవిందరాజు సీతాదేవి 65

“అబ్బ! వచ్చాడూ ఏలక తాతయ్య. ఇంక ఇంట్లో యెవ రికీ చదుపుసాగదు. న్మిదాపట్టదు. అనుకుంటూ చదువుల గదిలోకి వెళ్ళాడు. అప్పటికే అనూరావ న్లాసు పుస్తకం పట్టుకుని "పేజబుర్‌ వైటు దగ్గర కూర్చుంది. కానీ లౌడు స్పీకరులోనించి విన్చిస్తు న్నట్టున్న పిలక తాతయ్య గొంతు చెవులు చిలులు పడేలా చేసోంది. ౯

“రేపు పరీక్ష ఎలా!” అని తలపట్టుకు కూర్చుంది.

మురళి లోపలి కొచ్చి బట్టలు మార్చుకుంటూ పుంపే “అన్నయ్యా” అంచి దిగులుగా “వూ! ఈ పీలక తాతయ్య ఒక్కొడేనా! మరింకా దిగారా చుట్టాలు” లుంగీ కట్టుకుంటూ అడి గాడు మురళి.

“ఈయన రాకముందే కాపుకు పిన్నిట యెవరో ఆవిడ దిగింది రిక. అమ్ముకసలే ఇవాళ ఆరోగ్యం దాగాలేదు, రిక్షా దిగిందోలేదో వెంట తెచ్చిన పెద్దమూ'పెడుబట్టలు మైలపద్దాయనీ తడిపిపడేసింది. ఇంట్లో పట్టి పుంచిన నీళ్ళన్నీ పారజో వేసింది. పాతిక బక్కెట్లు స్నానం చేసేంది. అయినా పూర్తిగా స్నానం కాలేదుట. కుశాయిపోయింది.

యింక తిట్ల పంచాంగం విప్పింది. చేతగానిచవట గవర్న 'మెంటున్సీ నీన్ళ కూడా సరిగా స్తై చెయ్యలేని మున్నిపాలిటీన్సీ ఓ సుయ్యి అయినా తవ్వించని కంటి వారినీ ఇలాంటి వెధవ ఇంట్లో పది హేనేళ్ళగా అదైెకుంటూన్న నాన్నగార్నీ దుమ్మెత్తి పోసింది. అబ్బ ...టోర్‌....యమబోర్‌ గా పుంది ఈవిడ వ్యవ హరం, చెవుల్లో వేళ్ళ పెట్టుకుని ఈ గదిలో దాక్కున్నా ఆవిడ

9]

రర ముళ్యా లప ల్ల క్రి

గొంతు విన్నిస్తూనే వుంటుంది. ఈ బాధ చాలదన్నట్లు పిలక తాతయ్య కూడా దిగాడు, భగవాన్‌ ఏదిదారి”

అనూరాధ సీరసంగా కుర్చీ "వెనక్కి వాలింది. “*ఛీవ్సి యేంచుట్టాలో (ప్రాణాలు తీస్తూన్నారు. పట్టుమని పది రోజులన్నా “నాన్నార్హూ అమాశ్చై మనిద్దరం వుండలేదు. యెప్పుడూ వచ్చే వాళ్ళూ హోయ్‌ వాళ్ళా అబ్బబ్బా అసలు పీళ్ళిద్దరి వరసా చూస్తూంకే ఇప్పుడప్పుడే కదిలేలా లేదు. మనమేదై నా వపా యం ఆలోచించి పీళ్ళని సాగనంపేలా చూడాలి”

“న్ఫిబ్బ మే సేవన్నది. కాస్‌ యెలా అనూ....“తీవంగా ఆతో చిస్తూ యిటూ అటూ పచార్లు చేస్తూన్నాడు మురళి. అనూ కూడా ఆలోచిస్తోంది.

“ఆ! తట్టింది. చెల్లాయ్‌....ఓ ర్యాతిపేళ వీళ్ళిద్దరి మూటా ముల్లా గోడవతల గిరాటు కొడతాను. అదెవరో యమెత్తుళ్య

రో అంటూ చ చక్కాపోతారు. యిద్దరూ కుయ్యో మొరో అంటూ యేడ్చి వచ్చిన దారినే వెతుక్కుంటూ పోతారు. ఎలా వుంది నా ఐడియా” “బహ్మాండంగా వుంది .. కానీ...ఈ విషయంగాని మనం చేసినట్లు అమ్మకీ నాన్నగారికీ తెలిసిందా! కొంప మునుగు తుంది.

“నిజమే....”' మురళి మరో అయిడియా ఆలోచిస్తూన్నాడు విప్పిన షర్లు అలా చేతో పట్టుకునే,

టి జయ్‌ క్ట

గోవిందరాజు సీతాదేవి 6౮7 అనూరాధకి అన్నగారం టే నాలుగోప్రాణం, యేపనై నా త్వరపడి న్నెత్తికి తెచ్చుకుంటాడేమో అని భయపడిపోతుంది. అందుకే అన్నగారు యే సలహా అడిగినా దూరం ఆలోచించి మరీ తన అభ్యిపాయం చెప్పంది.

మురళికి కూడా ఏ పని చెయ్యాలన్నా ముందు చెల్లాయికి చెప్పటం బాగా అలవాటు, ఒకవేళ యెప్పుడన్నా ఏదైనా చేసినా వెంటనే చెప్పే స్తేగానీ తృప్తివుండదు. అన్నాచెళ్లెలూ. ఇలా యెంత అన్యోన్యంగా వున్నా అప్పుడప్పుడూ దెబ్బలా డుకోకుండా వుంటారనేది అబద్ధం. వీళ్ళిద్దరికీ సామాన్యంగా తగూ వచ్చేది టాన్నిష్టర్‌లో హిందీ పాటలు వినాలన్నప్పుడు, ఇంగ్లీషు మాట్నీలు చూడాలన్నప్పుడు.

అన్నపూర్హమ్మా, నారాయణరావూ ఇంగ్రీమ సినీమాలు చూడరు. ఇంక అనూని మురళి తీసుకు వెళ్ళవల్సిందే. తనని తీసుకు వెళ్ళకుండా అన్నగారు "వెడితే అనూ చాలా గోలచేస్తుంది మురళి విసుక్కున్నా అన్నపూర్ణమ్మ మందలిస్తుంది కొడుకుని, “ఒక్కగాను ఒక చెన్లైలు, తీసుకు వెళ్ళరా” అని...

ర దిగా వుండే సిటీబస్‌లూ కొల్లేటి చాంతాడంతటి సినీమా క్యూల్లో చెల్లెలు వెంటవుంటే మురళికి చికాకు. అనూ రద్దీగా పున్న బన్‌ యెక్కినప్పుడు యే కు(రాడన్నా కాస్త దగ్గరగా 'వెడికే చాలు. మురళికి కళ్ళు యె(రబడి రక్తం వుడుకెత్తిపోయి ఆ కు(రాడితో తగూకి దిగి షర్టులు చింపుకున్న సంఘటనళభు

68 ముత్యాలప ల్లకి చాలానే పున్నాయి. అయితే అనూని వెంట తీసుకువెడితే ఒక్కొక్కప్పుడు కాస్త వపయోగమూ వుంది. క్యూ (ఆడ వాళ్ళ) లోనించి త్వరగా యిద్దరికీ టిక్కెట్లు తెచ్చే చెల్లాయి అంపే ఆకాన్సేపూ సంతోషపడిపోతాడు. ఆ జనంతో తోప్ప భాటలో తను నలిగిపోనక్కర లేనందుకు...

ఇంటటవెల్‌లో అనూరాధ అన్నయా! కోకోకోలా! అసీ, వీప్స్‌ అని అడిగితే విసుగే, ఆ సినిమా హాల్లో 'న్నేహితు లెన రన్నా కన్చిస్తే అనూని పరీక్షగా చూసి ముఖం అదోమాదిరిగా 'షెడతారు. *గర్టఫెండా” అన్నట్లు ఆ క్నాస్త కణాల్లోనే వాళ్ళ కళ్ళలో అసూయ ఫతిఫలిస్తుంది. మురళికి వళ్ళంతా *భగ్‌” మంటుంది. అయినా దాన్ని మింగేస్తూ వాళ్ళని తనే విష్‌ శ్లేసి

“సూ సిస్టర్‌. అనూరాధో అంటూ పరిచయం చేస్తాడు. అప్పుడా

రౌంద్‌ ముఖం నల్ల బడి అంతతోనే మామూలుగా అయి.

“ఈజిట్‌! ఓన్‌ సిష్టరీ ....నమన్నే మిన్‌ అనూరాధా” అంటూ పరిచయం చేసుకుంటూపుంపే అనూ బొమ్మలా అన్న

(వక్కన నిలబడి “నమన్వే” అంటుంది. అందంగా చేతులు

జోడించి. అయితే వాళ్ళ ఈ పరిచయార్ని పెంచుకోవటానికి (పయతిస్తూంటే మరీ చిటపట మంటుంది. ముతళి ముఖం.

ఒకసారి ఇలాగే అనూని వెంట తీనుపని ఇంగ్లీషు మూద్నోకి వెళ్ళాడు. చాలా రద్దీగా పృంది. అనూ కూర్ధిలో నిల్చుంది,

గోవిందరాజు సీళాదేవి 69

మురళి పాంటు జేబులో చేతులు పెట్టుకుని యిటూ అటూ పచార్లు చేస్తూన్నాడు. ఓ (ఫెండ్‌ మురళి దగ్గర కొచ్చి “మురళీ థర్‌ మీ సిష్టర్‌ని నాకూ ఓటికెట్‌ తీసుకోమని చెప్పవూ” అంటూ “ప్టీ స” అంటూ రిక్వెష్టు చేస్తూంటే కాదని యెలా చెప్పగలడు. టికెట్టు తీసుకుని యివ్వటంతో ఆ పరిచయం ఆగిపోదే. ఒళే చోట కూర్చోవటం సినిమా మీద కామెంట్‌ చేస్తూ కబుర్లలో దిగడం యిదంతా నచ్చదు మురళికి. అందరూ ఇలా చెయ్యరు అని మురళికీ తెల్భు__

“ఓ మురళిధర్‌ ఈ అమ్మాయి మీ సిష్టరా! యేం చదువు తోంది

అంటూ మర్యాదగా అడుగుతూంటపే మురళికి గర్వంగా వుంటుంది. అప్పుడు అనూని గురించి గడగడా చెప్పేస్తాడు గొప్పగా. అసలు అన్నగారు. సినీమా విషయం వచ్చేసరికి యెంత విసుక్కున్నా అనూరాధ కోపం తెచ్చుకోదు. పెగా ఆ కాన్పేపూ యెంతో వినయ విధేయతలని (ప్రదర్శిస్తుంది.

మురళికి తెల్పు, ఇదంతా దొంగ నాటకమనీ మాట్నీ నించి రాగానే సమా ప్పం అయిపోతుందనీ. అందుకే మరీ బెది రిస్తూ పుంటాడు.

ఒకసారి అన్నా చెల్లెలా. మొదటి ఆట సీసీమా చూశారు. రాధి తొమ్మిచిన్నర దాటింది. యెంతనేపు నిల్చున్నా

0 ముత్యాలప ల్లకి ట్‌. బన్‌ దొరకలేదు, ఆఖరికి యెలాగో రష్‌గా వున్న బన్‌ని లేడీస్‌ నై డునుంచి చెల్లెలిని యెక్కమని తను యెలాగో యొక్కేశాడు. మురళి.... రెండు ష్టాపింగ్‌లు దాటిం తర్వాతగానీ కాస్త రష్‌ తగ్గలేదు, చెల్లెలి కోసం వెతుక్కున్నాడు. అనూ కన్చించ లేదు. “కలం గుండె కొట్టుకొంది. బస్‌ అంతా వెతుక్కుంటూ ప్రతి ఆడపిల్ల ముఖంలోకీ పరీక్షిస్తూంకే అమ్మాయిలు ముఖం గంటుపెట్టుకంటూన్నారు. మరి కొందరు వరిమిచూశారు. మరి కొందరు సణక్కు౦టూంటే మురళికి వళ్ళు మండింది.” మీ ముఖా లెవరిక్కావాలి! మా చెల్లాయి కోసం నేయేడు సూంటపే అనుకుంటూ బస్‌ ఆగగానే మళ్ళీ వెనక్కి వెళ్ళటానికి ఐన్‌ కోసం చూశాడు. కానీ దొరకలేదు. ఆటో అన్నా, టాక్సీ అన్నా మాట్లాడు కుందాం అంటే జేబులో యెక్కువ డబ్బు లేదు అప్పటికీ పది గంటలు కావసోంది. అనూ వంటరిగా యేమయి పోయిందో అనే భయం తర్వాత యేమన్నా కానివ్వు అని ఆటో చేనువని వెళ్ళి పోయాడు, అప్పటికే వర్షం (పారంభమయింది. సినీమూ హాలు దగ్గరే వున్న ఐన్‌ ష్టాపులో అనూరాధ కళ్ళనీళ్ళ తిరుగుతూంకే బిక్క ముఖం వేసుకుని గోళ్ళు కొరుకుతూ అర అంగుళం కూడా కదలకుండా వణుకుతూ నిల్చుంది. అస్ఫటికే అనూ అలా వంటరిగా నిలబడిపోవనటం చూసిన

గోవిందరాజు సీతాదేవి ణా ఇద్రరు కరాళ ఈల పాటపాడుతూ యిటూ అటూ పచాన్లు ౧

చేస్తున్నట్లు నటిస్తూ “యెక్కడికి. వెళ్ళాలి” అంటూన్నారు. అనూకి వళ్ళంతా చెమటలు సక్టుస్తున్నాయి. అన్నయ్యని మన స్సులో తిట్టుకుంటూ వెంటనే తిరిగి వచ్చేలా చేయి భగవంతుడా అని దేవుడికి యెన్నో మొక్కులు మొక్కుతోంది. నే బస్‌లో లేనని హించిన తక్షణం అన్నయ్య బన్‌ ప్పరికి మతీ వనక్కి వచ్చేస్తాడు, అనే ధైర్యంతో నిల్చుంది. ఆ రష్‌ళో బన్‌ యెక్క జేక పోయింది.

తన చాతకాని తనానికి ఇంటికి వెళ్ళిం తర్వాత అన్నయ్య చేత యెన్ని చివాట్లు తినాలో అని భయపడిపోతోంది. అన్నతో యెన్నిసార్లు సినిమాకి రాలేదు. యెప్పుడూ యిలా జరగలేదు. ఖర్మ యిప్పుడే యిలా జరగాలీ! లేచి యెవరి ముఖం చూశానో! అనుకుంటుంపే మరీ భయం వేస్తోంది.

ఇంతలో ఆటోలో వేగంగా వచ్చేసిన అన్నగార్ని చూసి “అన్నయా” అంటూ గట్టిగా కౌగలించుకుని బాపురు మంది.

మురళికి కూడా కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. అప్పటివరకూ అనూని *పహరా కానే కురాళ్ళు దూరంగా వెళ్ళి నిల్చుని తమాషాగా చూస్తూన్నారు.

“సరే లే....మ్మా....పదపోదాం” అంటూ అనునయంగా

జ న సర దగ్గరికి తీసుకుని ఆటో యెక్కించి తనూ (పక్కస కూర్చున

పోనిమ్మన్నాడు. అటో వేగంగా వెడుతోంది. వరం మరి పెద లు నూ 'దైంది. యిప్పుడింక: చెల్లెలి మీద జాలిపోయి కోపం ముంచు కొచ్చెసింది. సిటీ బస్‌ యెక్క లేదిన్నాళ్ళ బట్టి పట్నంతోపండి. “వి....ఛీ” అంటూ. ధూంధాం మొదలెట్టాడు. ఇంక జన్మలో నా వెంట సినీమాకి తీసుకు వెళ్ళను. యిదిగో అనూ ఈ వషయం ఇంట్లో అమ్మకి గానీ నాన్నగారికి గాసీ చెప్తావా! జ్మాగత్త నా అసమర్థత అంటూ నాన్నారు అర్థగంట పుపన్యాసం యిస్టారు. నా కలాంటివి వినాలంటే వళ్ళు మంట తెల్చుగా నీకు అమ్మకీ చెప్పద్దు. అమ్ముయో అని హడలిపోయి. సన్ను ఆకే ఎ ల స్తుంది. అవన్నీ సరే ముంది ఆటోకి డబ్బు యివ్వటం యెలా, అజాలి | అమ్మన్‌ అడిగితే అసలు విషయం బయటి కొస్తుంది. మరి యలాం మురళి త్మీనంగా ఆలోచిస్తూ అన్నాడు. నా దగ్గర మూడు రూపాయలున్నాయి అన్నవచ్యూ! కానీ అవి అమ్మ బీరువాలో దాచానే! ఎలా!” అంది తలగోక్కుంటూఎ “పడవలేకపోయావ్‌! నీ వెఫవ తెలివి తక్కువ వల నాకు చివాట్లు అదిగో ఇల్లు పచ్చేసింఎ నేనిక్కడేపుంటాను. నీ ఉం ళం 'వెలాగో వెళ్ళి ఆ డబ్బు పట్టుకురా త్వరగా! బహుశా అమ్మ లట న్మిదపోతూ వుంటుంది. నాన్నారింకౌ ఆఫీసు రూములో ఫెల్చు చూసుకుంటూన్నారులా పుంది, లైటు వెలుగుతూ పృంది,

గోవిందరాజు సీతాదేఏ 73 “ని దగర అసలు యేంలేదా అన్నాయ్‌!” లి “లేశేం వుంది. కానీ రూపాయి సరిపోదు. పో త్వరగా” మురళి ఆటో దిగి అక్కడే నిల్చున్నాడు. అనూ లోపలికి వెళ్ళి అయిదు నిమిషాల తర్వాత డబ్బు తెచ్చి యిచ్చింది. అమ్మయ్య ఈరోజు నాన్నారితో యెంత గొడవ జరిగేదో! తప్పింది. అనుకుంటూ ఇంట్లోకి వచ్చాడు. అన్నపూర్ణమ్మ పడు న్‌ వ్‌! కునే___ “ఇంఠ ఆలశ్యం అయిందేరానాయనా” అంది. “బస్స్‌లు ఆంద లేదమ్మా” ఇద్దరూ ఒవేసారి అనేళలారు. “యేం బస్‌లో యేమో సరే కాళ్ళు కడుక్కుని బట్టలు మార్చుకోండి, అన్నం పెడతాను” అంది లేవకుండానే. “నుప్వు పడుకో అప్తూ! అన్నయ్యా, నేనూ అన్నం తినేసితలుపులన్నీ వేనేస్తాం” అనూరాధ అని బాత్‌రూముతోకి “అనూ సుద్ద మొద్దుకాదు. అనుకున్న మురళికి మనస్సు ల ౧ లో చెల్లైలంపే (పేమ పొంగి ఫొర్చింది, థోజనం చేస్తూ తల్లి న్‌. ఛం అలో భాన్సి యిద్దరికీ అని వుంచిన పెరుగు (ప్రతి రోజూ సగానికి పెగా తనే వంపేసుకునే మురళి ఇవాళ అనూకి యెక్కువవేసి తను 10]

మజ్జిగ పోనుపని రేచాడు. ఇదరూ అన్ని సశేస తపము గదికోకి జ ౮ ౧ పచ్చేశారు. అనూరాఫ ఆప్పలిస్తూ తస మంచం మీద పడుపంది. “మురళి చెల్లెలి మంచం మీదకి వచ్చి కూర్చునా అనూ! ఇవాళ చాలా పెద్ద (ప్రమాదమే తస్ప్బెంద కదూ! నాళ చాలాభయం వేసంది. సుస్వసలు బస్‌ యుక్కా బేక హోయిపుంటా వనే అనుకో బేదు. అందులో రాతి సమయం, చాలా అదృష్ట నంతులం. య “ఇంకెప్పుడూ యిలా జరగదు లేమ్మా! నిశ్చింతగా టానికి టేబుల్‌ దగ్గర కూడయ్బ్చన్నాడు. కాసీ చ్రద్రుప్ప తలకెక్కేలా జేదు. *లాభంబేదుి అసుకుని నెటు తీయదోతూ చైచై పని రట న్లలివై పు చూశాడు. అసూ నిశ్చింకగా నిదపోతోంది. గ లూ తీసి తన మంచ కా య లై టుతీస్‌ త మందం మీద కొచ్చి కళ్ళ మూస్పుక్చ ల టాం చాలా నో పడుకున్నాడు. చాల శంగా న్మిద పట్టింది కాసీ ఆ నతో రపేవోకలలు. అనూరాథ సినీమా హాలు చగ్గర వంటరిగా వర్షంలో ః టి కంద ం ౧ నం క్‌ తడుస్తూ సిలబదనట్టు అన్నయ 1 అన్నయా” అంటూ యేడు సున్నా ఇదరు రొడెలు అసూని బలపంఠంగా చెల్మక స్తుగ్బె ఇ్ప _ (; చలమ్యాతు పోతూ న్నట్లు ఠను వాళ్ళినె పెద్దుతుణ ష్‌... బలిసి ఏడిప౦చా “అనూ....అసూ” అంటూ కలపరిసూండగానే మెలకువ సింది. కళ్ళు తెరచి అటారాధ మంచం వెప చూ ౩ వచ్చేసింది. కళ్ళు వెపు చూస్తే నిశ్చ

గోవిందరాజు సీశాదేవి ఖ్‌

లంగా నిద్రపోతోంది. అమ్మయ్య యిదంకా కలేనా! మనన్సెంత దాధపడిందీ అని తనలో తనే నవ్వువని కళ్ళు మూసువన్నాడు.

చిన్నప్పటినించీ అన్నాచెల్లెళ్ళకి ఒవే గదిలో చదువు కోవటం ఒకే మంచం మీద పడుకోవటం అలవాటు. అనుకి తొమ్మిదేళ్ళ వచ్చిన తరువాత లల్లి పత్యేకంగా మరో మంచం యేర్చాటు చేసింది. అయినా అనూరాధ చాలా సేపటి వరకూ చదువుకుని నిద ముంచుకొస్తూం టే అలవాటుగా అన్నగారి మంచంమీచనే పడుకుని న్మిదపోయేది, అన్నపూర్ణమ్మ చూసే విసుక్కుని అనూ మంచం మీదకి తీసుకువెళ్ళి పడుకోబెస్టేది, ఆమె చూడకపోతే యింక మురళి చాలా పొద్దుపోయే - వరకూ చదువుకుని ఆవులిస్తూ న్మిద ముంచుకు వస్తుంటే లేచి తన మంచం మీద వాలబోయి చెల్లెలిని చూస్తూనే విసుక్కుంటూ ___

“ఈ దెయ్యానికి నా మంచం మీద కానీ ని,దదరాదుో అంటూ సణిగి మొద్దు నిదపోయే. అనూని యెత్తి ఆ సెల్ల మంచం మీదకి చేరేసి “అమ్మయ్య” అనుకుంటూ తన మషంచం మీద ఒక్కడూ విశాలంగా కాన చాచుకని పడుకుంటే. కానీ హాయిగా నిద్రరాదు మురళికి.

ఇంక ఇంటికి యేకాత్త చుట్టాలు వచ్చినా ఈ అల వాటుకి ఛిస్నంగా జరుగుతుంది. చెల్లాయి మంచం చుట్టాలకి వెడితే అదా అన్నగారి మంచం ఆక్రమించుకుంటుంది.. ఇంక మురళికి చిరచాపాదిందూనే గతి, [కిందపడుకుంటే మురళికి చన న్నిదపట్టదు,

76 ముకళ్యాలపస ల్లక్టి ట్‌.

ఆ చాపమీద పడుకుని అటూ ఇటూ దొర్లుతూ వచ్చిన

చుట్టాలని మనస్సులో శపిస్తూ యెప్పుడు పోతా(రా దేవుడా అని దజ్జం పెట్టి యెలాగో కలత నిద్రలోకి డశారిపోతాడు. ఇలా తరుచుగా జరగటం ఆ అన్నా చెల్లెళ్ళకి అలవాటే. అయినా ఈ రోజు మళ్ళీ యింటికి చుట్టాలు వచ్చారనే సరికి మురశీకి కోపంతో వళ్ళు మండిపోతోంది,

“అనూ. మరేం అయిడియా తట్టటంలేదు. పిలకతాతయ్య సంచీ కాపుడమ్మ మూటా విసిరి పుచ్చుకుని (ప్రహరీ చెట గిరాటు కొట్టాల్సిందే” అన్నాడు విప్పి పట్టుకున్న షర్టు హేంగ రొకితగిలిస్తూలా నాన్నారే డబ్బు యిన్వవల్సి వస్తుంది. అసలే పిలక తాతయ్య అఖండుడులొ

“పాయింపే" అంటూ ఆ గదితో ఇటూ అటూ షికారు చేస్తూ.

అరె! గదిలో నా మంచంతో బాటు నీ వ్మికమార్కుడి సింహాసనానికి కూడా (చెల్లెలి మంచానికి ముద్దుగా మురళి =, ల్‌ నా

పెట్టిన 'పేర్రు స్థాన చలనం వచ్చిందే అన్నాడు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ

“కావుడుపెన్ని ఒకటీ సిలకతాతయ్య ఒకటీ పేచీలేపండా పంచుకున్నారుగా! అన్నట్లు ఈ కావుడు పిన్ని మందుకొచ్చిం దో కెలుసా[

గోవిందరాజు సీతాదేవి 77

“నువ్వు చెప్పందే.”

“అయితే (శద్ధగా విను. ఆవిడ వూరికే యెక్కడికీ రాదట. నీకు పెళ్ళి సంబంధం తెచ్చిందట. పెళ్ళికూతురలా వుంటుందంటే రంగు పాఠచింతపండుతో పోటీ పడుతోంది. అయితేనేం రంగు కొరుక్కుతింటారా! రూపం శాశ్వతమా!”

గుణం (ప్రధానం కానీ! అందుకే పెద్దలు కులమింటి కోతి నైనా సరే పెళ్ళి చేసుకోమన్నారు.

ఇంక ఆ పెళ్ళికూతురు ఇంటికి యాథఖైమంది అతిధులు వార్నింగ్‌ యిన్వకుండా కట్ల గట్టుకు వచ్చి పడా అందరికీ

ట్‌ య్‌ ౮ శుభ్రంగా నండీ వార్నేయగలదట, మిరపకాయల కారం యెన్ని కిలోలై నా సరే మెత్తగా తంకంలా కొప్రేయగలదట. యింక పప్పులు ఏసురుతుందట. అంట్లు తోమెస్తుందట. బట్టలు పుతికేయ గలదట. అన్నంపండేయగలదు తినేయగలదట .,..మరింఠౌ,,..... అన్నగారి ముఖంలోని కోపపు ఛాయలు గమనిస్తూన్నా ఆగకపండా అభినయిస్తూ చెప్పుకు పోతూనేవుంది అనూరాధ,

“అప్రస్తుత సంభాషణ చేస్తూన్నావు అనూ” తీవంగానే అన్నాడు.

“హోాయ్‌రామ్‌! వురుము వురిమి మంగలం మీద పడ్డదట, అలా వుంది నీ పరస, ఆవిడ మనకి అమ్మష్మ్యు....కాదు. బామ్మ నరస.,..అఆహ అదీ కాదు, సరే యేదో వరస అనుకో శ

"78 ముళ్యాలపల్లకి డైలాగులన్నీ నావి కావు మహాప్రభో కావడు సెన్నివి. ఆవిడని నాన్నార్హూ అమా, చివరికి సలకతాతయ్య కూడా.

వాజాత్తే

“కాప్పడు ఎన్నీ అంటూన్నారు. నేనూ అలాగే అంటూ న్నాను సోదరా! అదీ కాజ ఆవిడ నీకు కాటోయీ థార్య్యా మణికి,...”

“షాపిట్‌”

య్‌

“యన్‌ (బదర్‌” నోటి మీద వేలుంచుకుని బొమ్మలా కూర్చుంది అనూరాధ.

విసురుగా వెళ్ళిపోయాడు మురళి అక్కడనించి. పొడుగు యెదిగిపోయాడే. చిన్నప్పుడెప్పుడో చూశానంతేగా | అం! అచ్చంగా దశరధ అన్నయ్య గుర్తొస్తూన్నాడు పీడ్షిన్స చూస్తూంటే. ఆవచ్చని రంగూ వదూ పొడుగూ అ నొక్కుల (కాపూ కస్త వంగినట్లు నడవటం ఇంతగా తాతగారి పోలికలు పుణికిఎలా పుచ్చుకున్నాడేవీడూ! ఆభితీకూడా అంతే, అచ్చంగా దశరధన్నయ్య పాతికేళ్ళప్పటి ఫోటోలాపున్నాదు వీడు,

యెంత చిిఠం. యేమిటో రాళల్తూ పోకలూ బేందే చుట్టరికాలు దూతం అయిపోపూ! నా ఆరోగ్యం బాపులేక రాలేక పోయాను. వీడిని చూడాలని యెన్నాళ్ళగానో అనుకుంటూనే,

లావుగా పొట్టిగా పున్న ఓ అరి వైయేళ్ళ ఆవిడ మంచం

కో ఉ..

గోవిందరాజు సీతాదేవి బాం

మీద కూర్చుని మురళిని సునిశితంగా పఠీకిస్తోంది. ఆవిడ వాగ్దాటి ఆగేలాలేదు.

మురళికి అడుగు ముందుకు పదేలా లేదు. నడవటమే సరీగారాని వాడిలా వెళ్ళి కాళ్ళ కడుక్కొని పీట మీద ధోజ నానికి కూర్చుండి పోయాడు.

మురళికి కొత్త వాళ్ళెవరు అన్నం వడ్రించినా ముద్ద గొంతు దిగదు.

అన్నపూర్ణమ్మ ఆరోగ్యం బాగులేకన్నా కొడుక్కి తనే పడిస్తుంది. లేపంపే అసురాధైనా "పెడుతుంది. అనూరాధ వచ్చి అన్నగాతికి పడ్డెంచింది....కాపుడప్తు యింకా మురళిని పరీక్షిస్తూనే పుందచి, “ఇంతరాతి సెరకూ యెక్కడ తిరునుతున్నాపురా"అంది దీర ౦ తీసూ....

నరక క

“వల్లకాట్లో” అనదోయి మింగేశాడు. అన్నం ముద్ద నోట్లో పెట్టుకుని వెంటనే బాటోయ్‌ కారం....కారం. గటగటా స్లాసుడు నీళ్ళు తాగేశాడు.

కాపుడమ్ము మురళిని చూసి విస్తుపోతూ.... అయ్యో నారాతా! ఈ వాస్త కౌరానికే యిన్ని కన్నీళ్ళురా! నీ కాదోయే పెళ్ళాం రారివి కారం సుద్దలు మింగేస్తుంది. గుంటూరు గోం/హ రలో పండుమిరప్పళ్ళుపోని చేసిన పచ్చడి కచ్చాబచ్చాగాతొక్కి బిరుసన్నంలో యెత్తుకెత్తూ కలిపి అంత నెయ్యి వెన్నా వేసుకుని తింటూ “అమ్మమ్మా! రుచి స్వర్గానికి బెత్తెడు యెడంగా. పుందే*

80 ముత్యాలపలకి అంటుందిరా! నిజం చెప్పాలంటే మన తెలుగు వాళ్ళకి ధైర్య సాహసాలు యెలా వచ్చాయంటాపురా! కాఠరంలోనే ప్పంది శౌర్యం అంతా!

“*వూ నాగనాంచారి పంది చూళాపూ అది కొరివికారం సుద్గలుమింగినా వుగ్గిగిన్నెడె నా నీళ్ళ తాగదు. పిల్లంకే పిల్లరా (౮ వ. య్‌ ్న ళం ళం

అదీ! బంగారు శలాకీ,

రంభా ఊర్వశీ దీనిముందు బలాదూర్‌, పిచ్చి ప్‌ నిద కాయథఖేదు! అందుకే వూరకపొద్దూకం ముందు యింత అన్నం తినేసి ముసుగు తన్ని విద్రపోతుంది. నుప్వు వస్తావనీ చూడాలనీ యెంతో సేపు ఆ వసారాతోనే కాపు వేసింది.

కానీ నువు రాలేదు. పిచ్చి తల్లి అప్పుడే. గురకలు “పెడుతోంది. పోనివ్వు. తెల్లారి చూసుకుందురు గానిలే. అయిన వాళ్ళమేగా! మెక్కడికి పారిపోతాం గనక. నే నిప్పుడొచ్చింది మీ యిదరికీ లగ్నాలు పెట్టించటానికే. నిన్ను చూసింతర్వాత

శ్‌ చాలా సంతృషప్పిగా వుంది నాకు, ఇదీ నాయనా సంగతి.”

మురళికి తినే అన్నం ప్లేటు ఆవిడ ముఖాన విసిరి కొట్టా రు లనిపించింది. “అను! పెరుగు” పెద్దగా అరిచాడు.

“కాప్పడు పిన్నీ! నుష్వు చెప్పేదంతా బాగానే వుంది. కొనీ నారాయణకానీఅన్న పూళ్ఞద్తుగాన "సి మనవరాలనిి చేసు కుంటా౦ అని ఒ ర్ట్‌మాట అన్నారా! వాళ్ళ మాట తీసుకోకుండా నే లగ్నాలూ అదీ అంటే యెలా! ఖాయం అని నువ్వనుకుంకే పెళ్ళి అయిపోతుందా!”

గోవిందరాజు సీతాదేవి 81 ఖంగూ ఖంగూ దగ్గుతూ లేచివచ్చి ఒక్కో మాటా అన్నాడుపిలక తాతయ్య.

“*దావాయ్‌! నీ కలాంటి సందేహం అక్కర్లా, మా నాగ నాంచారి పుట్టడమే మురళి పెళ్ళాంగా పుట్టింది తెలుసా! యింక నువ్వెక్కడున్నా అసలే కోర్డు పక్షివిగా అందుకు చెప్పతూన్నాను, ఈ పెళ్ళికి వచ్చి కాస్త గాడిపొయ్యి దగ్గర వంట వాళ్ళని అజ మాయిషీ చేయాలి, మాకసలు పెద్ద దిక్కు నువ్వేగా! అసలు పెళ్ళిళ్ళకి చుట్టాలు మేకల మందల్లా తినటానికి వస్తారు గానీ మనకి సాయపడేందుకు వస్తారా! ఆడంగులున్నారం పే క్షణానికో చీరె సింగారించుకోవటానికే సమయం చాలదు, మగాళ్ళ 'పేకదస్తాలు కలపటానికే సరిపోతుంది.

కాఫీలు తాగటం. పలహారాలు తినటం సిగరెటు కాగటం యింకేగా! ఈ సేూట పిచ్చగాళ్ళని చూస్తూ వుంపే కదింతబరిక పుచ్చుకుని బాదాలన్నిస్తుంది.

మరి నా కెవరుచెప్పు సాయపడేది నువ్వు తప్ప. అందుకే యింకగా చెప్తున్నాను, నువు నా మాట కాదనవని

కాపుడమ్మ ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వళతూ తన వాక్‌ చాతుర్యంతో పిలక తాతయ్య నోరు క-ప్రేయటానికి ప్లాను వేనే సింది, మురళి అన్నం తినటం మర్చిపోయి ఆ మాటలు వింటూ అలాగే కూర్చున్నాడు. అనూరాధ నీళ్ళలాంటి మజ్జిగ గుమ్మ రించి వెళ్ళింది. మురళి కంచంతోకి చూసి *ఛెత్‌ యివి మి గేనా” అన్నాడు కోపంగా.__

. ]]

త్రై ము త్యాలప ల క్రి “కాదు! పంపులో నీళ్ళు” గదిలోనించే జవాబిచ్చింది. చెంబుడు నీళ్ళు కంచంలో గుమ్మరించి లేచేళాడు.

“ఇంతకీ కావుడూ]! కట్న కానుకలు యెంతిస్తా వేంటి”

పిలకతాతయ్య విషయం అంతటితో వదలక పొడిగిం చాడు.

“పం1 అలా అడిగా వే?” వురిమినట్లు చూస్తూ అంది.

“అబ్బే యేంలేదమ్మా! తెల్చుకుందాం అని”

“అంతే కదా! చెప్తూన్నా విను. పల్లంపాలం రెండెక రాలూ నాగనాంచారి పేర రాసేసాను. బాబాయ్‌ పిల్లకి స్తే పిల్లాడి కిచ్చినట్లు కాదా!

యిది కాక పది కాసుల బంగారం పెడతాం. యేం స్య షోయిందా లేద్సా యిదైనా మన మురళికి పిల్ల నిస్తూన్నాం గనక

“నిజమే కానీ ఆ పలం పొలంలో రేగి కంప తప్ప

ళం యేం పండదని యెవరో అనగానిన్నా లే! జొనూ బంగారం పూత్ర గాజులూ గొలుసులూ చేయించానట, ఏ కంసాలి దగ్గరా.” కావుడు పిన్ని ముఖం మాడిపోయింది. అయినా గొంతు పెదది చేసి ళా “యిదిగో తెలిసీ తెలియక మాట్లాడక, పల్లం పొలం

గోవిందరాజు సీఠాదేవి 853 స్వయంగా చేస్తే బంగారం పండుతుంది, అది సరే నగల వూసు నీ కెందుకూ. ఓ గొలుసన్నా గాజులన్నా చేయించుకుంటావా!”

ఆవిడ మాట చిరుక్కున తగిలినా పిలకతాతయ్య వెనక్కి తగ్గకుండా.

“అవునే! ఈమధ్య మీ పిన్ని అదే మా ఆవిడ గొలుసో గాజులో అని (ప్రాణం తినేస్తోంది, మరి బంగారం ధర చుక్కల్ని చూస్తోందా! అందు కడిగాను,

“ఓ యట్బో! అరవై యేళ్ళొచ్చిం తర్వాత..ఒకరి మాటి ఒకరు గౌరవించుకునే అదర్శదంపతులయ్యారన్నమాట. షష్టి పూర్తి చేసుకుంటావా”

ఆ యిద్దరి సంభాషణా యిప్పట్లో ఆగేలాలేదని అన్న పూర్ణ “అబ్బబ్బా అని తలపట్టుకుంది. నాగనాంచారి గురక 'పెద్దదెంది. అనూరాధ చెవుల్లో వేళ్ళు పెట్టుకుని చదువుతో లీనం కావటానికి విశ్వ (పయత్నం చేస్తోంది.

ఇంక మురళి పరిస్థితి చెప్పనే అక్కరలేదు. తంథడికనక అడ్డం రాడనే ధైర్యం పుంకే ఆ యిద్దరినీ ఇంటి బైటికి తోసి తలుపు గట్టిగా గడియ విగించేనేవాడు. కానీ అ అవకాశం తేద!

ఆఫీసు గదిలో ఫైల్సు చూసుకునే నారాయణరావు ఆవి అలాగే వదిలి హిలో కొచ్చి "ఆలీ శేదు. చూలూలేదు. కొడుకు

భల "పేరు సోమలింగంట. అలా వుంది మీ గొడవ. మురళి యిష్పు ఆద. గ! అట ఒర డస్పు పెళ్ళి చేసుకోనంటూన్నాడు, పైగా వాడి పెళ్ళి విష

ప! ముత్యాలపల్లకి యంలో మా పెత్తనం యేం లేదు. కనుక ఆ విషయం వది లెయ్యండి* ఖచ్చితంగా చెప్పి వెళ్ళి పోయాడు.

కాపుడమ్మ “అయ్యో అయ్యో అంటూ నోరుకొట్టుకుంటూ అలా అంపే యెలారా నారాయణా! నాగనాంచారి పుట్టినప్పటి నించి___

“మురళి పెళ్ళాంగానే పెంచి పెద్దచే స్తే యిస్పుడు మరొ కడి చేత మంగళసూత్రం ఎలా ముడేయించుకుంటుంది. అసలు నేనెలా వేయిస్తాను. అయినా సీదేంలేదన్నావుగా! మురణినే ఆడిగేస్తాను...

అంటూ తన స్టూల కాయాన్ని మెల్లగా లేవనెత్తి మురళి గదితోకి బయలు దేరింది. ఇంత వరకూ వీళ్ళు సంభాషణ వింటూన్న అన్నా చెల్లెలూ “అయ్యవాటోయ్‌ అనుకున్నారు,

“అన్నాయ్‌! ఆవిడ వస్రోందిరా![” కెవ్‌మన్నేట్లు శ్రేక్ర "పెట్టింది అనూరాధ,

“*కఈ నాగనాంచారెవరే నా (పాణానికి లంఖిణీలా దావ్ఫ రించింది. ఆ పిల్లని సరిగ్గా నువు చూశావా”

“ఆ! చూశాను, అచ్చంగా శూర్భ్చుణక చెల్లెలులా పుంటుంది.”

అంది వచ్చే నవ్వు ఆపుకుంటూ. అన్నయ్యా ఆవిడ వచ్చే స్తోందిరా“

మురళి ఖంగారు పడిపోతూ ఆవిడనుంచి తప్పించుకు నేందుకు దార్లు 'వెతుకుతూన్నాడు. ఆ గదికి మరో దారిలేదు, బిక్కున చాపమీ్లీదపడుఠుని ముసుగు పెళ్టేసుకన్నాడు.

గోవిందరాజు సీతాదేవి 85

“ఒరే మురళీ! బంగారుబాబూ! ఏం చేస్తూన్నావురా! యింకా చదువుకుంటూన్నావా నాయనా! నా బంగారు తంగడే.... అరె....నువ్వుకే అనూ! మీ అన్న అనుకున్నా యేడీవాడూ![” అంటూ వచ్చింది.

ఏ కర్చీలో కూర్చుంటుందో ఆది విరిగి పోతుందేమో అని భయంగా చూస్తూ అనూరాధ “అన్నయా[.... అన్నయ్య ఆాన్నిదపోతున్నాడుగా... బాగా ని్మదికూడా పళ్లే సింది కావుడు పిన్ని,”

“*ఫీ కెవరు చెప్పారే ఈ వరస. అది సరేగానీ యింత వరకూ నువ్వూ మీ అన్నయ్యా చెవులు కొరుక్కుంటూనే వున్నారుగా అప్పుడే యెప్పుడు నిదపోయాడే....పోనీ నిద పోయాడే అనుకో కాస్త లేపు. వాడితో మాట్లా డాలి.”

“అన్నయ్యా, అన్నయ్యది కంభకర్థ్యడినిద అమ్మమ్మా కౌదు....వామ్యుగారు,...కాదు... ..అ ల, అన్నయ్య నిద పోయాడంటే యింక ఏనుగులతో తొక్కించినా శేవడు.డప్పులు వాయించినా లేవడు, £ి0గెడు నీళ్ళు గుమ్మరించినా మెలుకువ రాదు, పైగా 5 లింజన్‌లా శబ్దంకూడా చేస్తాడు.”

“అలాగా నువ్వెళ్ళి ఓ బిందెడు నీళ్ళట్టుకురా! లేపుదాం. సాకు అర్జెంటు పనే” అనటం విన్న మురళి పెద్దగా గ్మురు పెడు తున్నాడు కానీ ఒక వేళ్ల చన్నీళ్ళు తెచ్చి నిజంగా మీద పోస్తుం దేమైో అని తలోతోఫల భయసడిపోతూన్నాడు.

56 ముత్యాలప నికి “నీళ్ళా అమ్మ....బామ్లా! నీళ్ళా. యింకెక్కడివీ అన్నీ నీ స్నానానికి అయిపోయాయిగా!” అనూ సమయస్ఫూర్హికి మురళికి ముచ్చ టేసింది. “వూ! ఈ పిలగ్గాడి పోరే కొట్టివుంటుంది. ఈవాళ పై సలు చేసుకునే అవకాశం లేకుండా పోయింది. సకే....తెల వాఠదూ,” ఆనుకుంటూ అక్కడనించి వెళ్ళిపోగానే ముర గభొలున లేచి “చెల్లాయి అంటూ చెయ్యి. అందించాడు, కధ్యాంకూరి అంటూ, అనూ నవ్వుని విగపట్టుకుంది. “అమ్మయ్య అనుకుని ముర? తెల్ల వారకుండానే యే 'వైపునించి పారిపోవాతలో అని ప్లాను వేసుకుంటూ పడుకున్నాడు. యింక పిలక తాతయ్య కాపుడమ్మ యెత్తుకి వైయెక్తు ఎలా 'వెయ్యాలా అని తీవంగా ఆలోచిస్తూ నిిదపట్టక ఇటూ అటూ మంచంమీద దొర్లుతున్నాడు. “యెంత ఆశ ఈ కావుడికి. నేదో రేపో *లా” డిగ్‌ కూడా తీసుకోవటానికి రెడీగాపున్న మురళి లాంటివాడు ఈ 'దేబెముఖంది నాగనాంచారికి మొగుడు కావాలీ! వీల్లేదు. ఇది జరక్కూడదు. ఎటునుంచి నరుక్కురావాలో బాగా ఆలోచించి మరీ దీన్ని ఇంట్లోనించి వెళ్ళగొట్టించాలి.? అనుకుంటూ ఆ ర్యాత్రి అంతా ఆలోచిస్తూనే ఉన్నాడు.

ర

“సునందా! ఓ సునందా” వాకిట్లోనించే పెద్దగా కేక పెడుతూ వచ్చాడు మురళి.

"కంగ్రాచులేషన్స్‌ బాప! యెదీ నోరుతెరు”. రెండు మైసూర్‌ పాకు ముక్కలు పట్టుకుని మరీ వచ్చింది సునంద.

“ధాంక్స్‌! అయికే రిజల్బు ముందే చూశావన్నమాట. అయినా నానంబర్‌ సీకెలా తెల్చు.”

నిన్నే అడిగి యెప్పుడో “నోట్‌” చేసుకున్నాను, నువ్వు మర్చిపటోయావు అంతే. కానీ ముందు యిది తిను” మురళి నోరు తెరిచాడు. సునందకి ఒకటి నోట్లోపెట్టి ఇంద యిదీ తిను అంటూ అందించింది.

“అయితే ఈరోజు నుంచీ మురళీధర్‌ బి.ఏ., ఎల్‌, ఎల్‌. బి అన్నమాట. “అన్నమాహే! ఏదీ నువ్వు నోరు తెరు” అని తనచేతిలోది సునంద నోటికి అందించాడు.

“భలేవాడివి ఇదేంపనీ! కష్టపడి చదివి పరీక్షపానైంది నువ్వు మధ్య నా కెందుకీ స్వీటు”.

“నన్ను చదివించినందుకు. పరీక్ష ఫీజుకట్టినా సరీగా చదవలేకపోయి పరీక్షకి అసలు కూర్చోనని మొండికేస్తే మరేం ఫర్యా లేదని పున్నమైముని వేష్టు చేసుకోకుండా చదివితే తప్పక పొసవుతావని బోలెడంత ధ్రైర్యంచెప్పి పరీక్షకి కూర్చునేలా చేసినందుకు. క్లాసురాకున్నా పానైనావనే సంతోషంలో పాలు

ర్రిప్రి ము జ్యో అప ళ్లి క్త పంచుకుంటావనసీ! ఇందుకు ....అబ్బ! సునందా ఈ పరిక్షల ఫీడ విరగడె పోయింది. మెదడుకి యెంత పెన్‌షన్‌...,.బాప్‌రేవదు. ళఈ అవస్త” తేలిగ్గా గాలిపీలుప్తూ అన్నాడు. అతనికళ్ళు సంక్రో షంకో మిలమిలా మెరుస్తున్నాయి. సునందకీ సంతోషంగానే వుంది. వెంటనే తనకిచెప్పె పోవటానికి వచ్చాడని మరీ సంబర పడిపోతోంది. “కష్టపడకుండా . డిగ్గ్‌ లెలావస్తాయి. బావగారూ!” నవ్వింది సునంద. ఆనవ్వులో శృతికలిపాడు మురళి. ఇంతతో యెక్కడికో వెళ్ళిన ఇందిర వచ్చింది. మురళిని చూసూనే హలో బావగారూ! కంథగాచులేషన్స్‌. _ పరీక్ష కొండెక్క* లేదుగ్‌! పావై నారు గనక ఈరోజు హోటల్లో పార్టీ సిసీమా....వగెరా వగైరా. పారిపోయేరు. కణంలో (డెన్‌ మార్చుకొసాగాసి, అక్కా, (శ్రీకృష్ణ పరమాత్యని కాస్త జాగ త్తగా చూసూ వుండవే” సాన్‌ మురళి జవాబుకూడా వినకుండా గబగబా లోపలికి పరు గెత్తింది ఇందిర, చచ్చా౦, ఈ పిల్ల పట్టుకుంటే “ఐంక”లా వదలదు, అనుకుంటూ ప్యాంటుజేబు తడివి చూసుకున్నాడు. అందులో రెండు రూపాయిలూ కాస్త చిల్లరా తస మరేంలేదన్నది గుర్తు వుంది, ఎలా యిప్పుడు. ఆలో బిస్తూన్నాడు మురళి, పి “సునందా సినీమా3 ను ఖ్వారా పోదాం, అనూక్ర కూడా చెపాను” ఆవోచన కట్టి పెట్టి అన్నాడు. “ఇవాళ నేరాలేను బావా! మరెప్పుడన్నా తస్పకుంగా వస్తాను. సరేనా”

గోవిందరాజు సీతాదేవి గ్ర జ్‌్సి యిష్టం. కాన్సీ ఇందిర ....వడిలేలా జేదే” సునందచెప్పే జవాబు వినపడనీయకుండా రాజేశ్వరి మేనల్లుడిని అభినందిస్తూ సరిగ్గా చదనలేదంటూనే పరీక్ష పానై నావురా మురళీ” అంటూ వచ్చింది.

“క్లాసు లేదు! పాన్‌ మాత మేగా”

“భలేవాడివిరా! క్లాసు రాకుంటేనేం. కానీ....మీ నాన్న లాగా (పాక్టీన్‌ పెడతావా లేక యల్‌. యల్‌. యం చదుపు తావా! ఇవేం అక్కరలేదని హాయిగా పద్యోగం వెతుక్కుం టావో

“అదేదీ కాదమ్మా! బావన ఐ, ఎ, యస్‌ కి కట్టి కలెక్ట ) రపుతాడు.”

నవ్వుతూ మురళి ముఖంలోకి చూస్తూ అంది సునంద.

“నిజంరా! ఆపనే మంచిది, కాస్త కష్టపడాలి అనుకో *-.నీకిదా కోరిక, నేనేమో అనుకున్నాను.”

“నా కోరిక కాదత్తయ్యా! తాతయ్య కోరిక, ఆయన యెన్నో సంవత్సరాల నుంచీ కంటూన్న కల. అసలు నాన్నని కలెక్టరు చేయాలనే ఆయన కలలుకన్నారు. కానీ నాన్నగారు అవలేకపోయాగు. యింక మిగిలిందినేను నేను వెళ్ళనన్నా తాతయ్య వినేలా లేడు, నేనీ పరీక్షకి పెపేర్వై వెళ్ళాల్సిందేనే, అ్మళద్ధచేస్తానే మో అని “పరీక్షలెప్పుడో రాయి. నే పల్లెనుంచి వచ్చి దగ్గరుండి చదివిసాను!” అని యెన్నోసార్లు చెప్పాడు తాతయ్య. అబ్బ యెంత బరువై న బాధ్యత. యెంత బరువై నదో యిది, అయినా_పయత్న లోపం చెయ్యన త్తయ్యా[”

ర్రిగ్రి ముత్యాలప లకీ

నిట్టార్భాడు మురళి. ఒకవైపు “లా” పాసై నాడనే సంతోషం వున్నా, మరోవైపు భవిష్యత్తులో ఐ, ఏ. యస్‌. ఆఫీ సర్‌ కావాలనే తాతగారి కోరిక తనని భయపెడుతోంది. శ క్కి నంళా ఖర్చుచేసి చదివినా ఫలితం యెలా వుంటుందో! రెండు తరాల కోరిక నా భుజాలమీద పేళాడు తాతయ్య. ఈ కోరికనే తీర్చగలనా! యేమో! భగవంతుడిమీద ధారం వేసి (సయత్నించ టమే తను చేయగలిగింది, తనకి తనే ధైర్యం చెప్పుకున్నాడు మురళి. .

“దావ్రా! నే రెడీ”! టిప్‌టాప్‌గా రెడీ అయి వచ్చింది ఇందిర,

“ఇప్పుడు అము లేదే! మరోసారి తప్పక వెడదాం, నేనిప్పుడు వెళ్ళి ఆర్షైంటుగా జొాతయ్యకీ వార్తచెప్పాలి. ముందు సునందకి చెప్పాలని వచ్చాను. 'వెళ్ళివచ్తాన_త్తయ్యా.”

లేచాడు మురళి,

“నో....నో! అలా వీల్లేదు. ఇప్పుడు వెళ్ళి తీరాల్సిందే!”

న్‌. 'మొండికేసింది ఇందిర,

“అరే! నునందేమో యింకా తయాలుకాలేదు, మా అనూకి చెప్ప లేదు. మరి వై మేదీ”

“ఈ సాకులతో తస్పించుకుంటున్నావు. జేబులో డబ్బు లేదని చేస్పరాచూ! పోనీ పర్చునేతెస్తాలే. స్కూటర్‌లో ఇదరం ( యె వెడితే .చేము సరీ పోతుంది. నువ్వు నా వెనక కూర్చో! బేజంపే నీవనక నేను కూర్చుంటా! పదా, ముందు పోదాం!

ఏమ్మా బావతో సినీమాకెళకానే”

గోవిందరాజు సీళాదేవి రో

మురళి చెయ్యి పట్టుపని బలవంఠ౦గా లాగుతోంది. ఇలా చేస్తుందనే ఇంసిరంపే వభ్ళమంట మురళికి. తన యిష్టం కోసం అవతల వాళ్ళని బొమ్మల్లా ఆడించి పని చేయించేన్తుంది. అదొక్కటీకాక యేచిన్నసందు దొరికినా యెదుటి వాళ్ళ నిస్పహః యతని పరిహసించి గర్వంగా నప్వుతుంది. ఆ సమయాల్లో ఇందిర అందాల బొమ్మలా కాక రాకసిలా కన్చిస్తుంది మురళికి, లోలోపల పళ్ళు కొరుక్కున్నాడు,

రాజేశ్వురమ్మ కూతురి గారాబం చూసి మురిసిపోతోంది,

తనచెయ్యి బలవంతంగా వదిలించు కోవాలని ప్రయత్ని స్తున్నా ఇందిర వదలటంలేదు,

“సృనందా” అంటూ రొదో చెప్పబోతున్న మురళిని చెయ్యిగుంజి లాక్కు వెళ్ళింది, మురళి యింక తస్పదన్నట్లు స్కూటర్‌ ష్టార్ట చేశాడు. మురళికి స్కూటరి .నడపటం రాదనీ ఈ సాకుతో తన 'వెనక అతన్ని కూర్చోబెట్టుకుని సినీమాకి వెళ్ళాలనీ ఇందిర కోరిక. అయితే న్నేహితుల స్కూటర్‌ నడప టం యెప్పుడో నేర్చుకున్న మురళి కూర్చుని ష్టార్టు ' చేసేసరికి వూఎఅయ్యగారికి ఈ బండీతోలటం వచ్చన్నమాటశ్‌ అంతేనా లేక (ట్రాఫిక్‌ పోలీసు మీద యెొక్కించేస్తావా! అంటూ నవ్వి "వెనక కూర్చుని మురళి భుజంమీద తల పెట్టాలని (పయత్నిస్తూ కుడిచెయ్యి అతని నడుంచుట్టూ వేసి మరీ దగ్గరకి అనుకుని కూర్చుంది,

మురళిలో కసిపెరిగిపోతోంది. ఈ పిల్ల యిష్టాయిస్టాలకి నేను తలవంచాలా! చూసాను. యే నెడు కాలువలోనెనా

జాం నా! వూ.

లో ముక్యాలపల్లకి తోసిపారేన్నే! అనే ఆలోచన క్షణం బాగాపున్నా ఛీ... అలా చెయ్యకూడదు, అనుకుని త్మీవంగా ఆలోచిస్తున్నాడు. అప్పటికే ఎరుగున్న న్నేహితులిద్రరు దారినిపోతూ మురళినీ వెనక వీప్ప మీద పడిపోశూన్నట్లు కూర్చున్నఇందిరనీ క్షణంఆగి మరీ చూసి 'వెడుతూన్నారు.

స్కూటర్‌ సినిమాహాలు "వె పుకౌక మరోదారి పశ్హేసరికి ఇందిర “అరె.ర.31! ఏంటిదంకళా! మీ ఇంటివై పుకా .. నేరాను రాను.” గోలపెడుతూ వీపుమీద చిన్నగా దెబ్బలు వేస్తోంది,

మురళీ జవావిన్వకుండా ఇందిర గోలభరిస్తూ స్పీడుగా తీసుకొచ్చేస్తూం టే.

“బావా! సీవిలా తీసుకెళ్ళావం టీ దూశేస్తా! ఆప్పతావా లేదా! చెప్పు. సినీమా హాలుకి శేకుంపే లేకుంటే....దూకేస్తా,??

బిగ్గరగానే అంటోంది ఇందిర.

“వయ్‌! దూకుతానా! నీ యిష్టం.... కాళ్ళూ చేతులూ సరీగ్గా వుండక్క ర్లేదా! కస్త ఆలోచించుకో! మరదలు పిల్లా” ఇలా యెప్పుడూ చెయ్య లేదు. అసలు చేసాడని కూడా అనుకోలేద్వ ఇందిర. యెంత హటం చేసినా మురళి కౌస్తకూడా జంకలేదుు అంతే ఇల్లురాగానే దిగేసి.

“రండి మరదలుగారూ! కాస్త కౌఫీ తాగి వెళ్ళండి. వూ మీ సింగారం మా అనూచూ_న్డే చాలదూ ...రండి"” ఇందిర ముఖం యెరగా కందిపోయి?ద్తి.

గోవిందరాజు సీశాచేవి 93 జవాబు చెప్పేలోపలే లోపల్నించి అనూ గట్టిగా క్రేక్ర "పెటింది. ర!

“అన్నయా! ఓ అన్నయ్యా తాతయ్య వూరినించి వచ్చాడూ! నీకోసం మాస్తున్నాడూ”" అంటూ.

“అరె! తాతయ్య దగ్గరికే నే వెడదాం అనుకుంటే తాతయ్యే వచ్చేశాడా!” ఇందిరని వదిలేసి లోపలికి పరుగు తీశాడు మురళి,

“మా[” తల ఒక్క తిప్పు తిప్పెంది ఇందిర. కానీ మెడ నొప్పి పెట్టటం మినహా పయోజనం లేదు, అక్కడెవరన్నా వుంపేగా!

దశరధరామయ్యగారు అప్పుడే వచ్చినట్లున్నారు. నీళ్ళతో కడుక్కున్న ముఖం తుడుచుకోనేలేదు. కోడలు అందించిన మంచినీబ్ళ తాగుతూ మనవడిని ఓరగా చూసి లోలోపల సంతో షం 'పెల్లుబుకుతున్నా మూతి బిగించి బైటికి తెలియనీయకుండా సడక్కుర్చీలో వెనక్కి వాలి చూస్తూ పూరుకున్నారు,.

తనని చూడగానే గభాలున లేచి గట్టిగా కౌగలించుకుంటా డనుకున్న తాతయ్య వుదాశీనంగా వూరుకున్నందుకు ఆశ్చర్య హోతూనే ముందుకొచ్చి కుర్చీ దగ్గరగా మోకాళ్ళ మీద కూర్చుని....

“తాతయ్యా! నే పాసె నానూ గట్టిగా అరిచాడు. అయినా శాతయ్య మాట్లాడలేదు.

ర్య ముఠత్యాలప ల్లకి జస్సి దోస్తీ కట్‌” అంది అనూరాధ నవ్వుతూ,

“ఎందకూ!”

“ఎందుకేమిటి? ఆయన నీ రిజల్దు ఈ రోజు పేపర్‌లో వప్తాయిని తెల్సి యెండలో అదుర్దా పడుతూ. పళ్లెనుంచి ఈ బస్తీకొచ్చి పేపర్‌ కొనుక్కుని నంబర్‌ చూసి ఆ పేపర్‌ పటు

వాణణావ , న! కుని బస్‌ష్టాండ్‌ నుంచి పడుళ్తూ లేస్తూ యింటికొ_నే నువ్వేమో ఇంట్లో లేవు. పెగా....” అనూని యింక చెప్పనివ్వ లేదు.

లా యూ ॥

“ఓ....అందుకా....సారీ తాతయ్యా! అసలీరోజు నువ్వు వపావనే సునంద దగ్గరనుంచి నేరుగా ఇంటికొచ్చేశాను, “ఇందిర సినీమాకి వెడదాం అన్నా "అలాగేలే అని మస్కావేసి సగందూరం తీసుకొచ్చి ఆ స్కూటర్‌ మనింటి వేపు తిప్పే శాను. అరే అనూ ఇందిర తోపలికి రాలేదు, కోపం వచ్చి నట్టుంది బాగా! పిలుపు....రమ్మను.”

“రానని వెళ్ళిపోయింది అన్నయ్యా” అంది వాకిట్లోనించి అనూరావ,

చళరధరామయ్యగారి ముఖం యిప్పటికి విష్పారింది.

మౌన్మవతం వదిలేసి మనవడి చెయ్యి పట్టుకుని వళ్ళోకి లాక్ష న్నాడు, మురళి ఆ విసురుకి తాతయ్యగారి వళ్ళో పడ్డాడు, మురళి కాఫుని (ప్రేమగా నిమురుతూ లెవనెతత్తి__ “కం్యగాచు లేషన్‌ మిష్టర్‌ మురళీధర్‌ ” అంటూ మనవడి లా

గోవిందరాజు సీతాదేవి త్తి చెయ్యి పట్టుకుని పూపేస్తూన్న ఆయస కళ్ళచోని ఆనందం, వాత్సల్యం అర్ధం చేనుకుంటూ అలా చూస్తూనే పున్నాడు, అలా చూస్తున్న మురళిని పుతీ మతీ దగ్గరకిలాక్కన్నా రాయన ,

“ఇందిర వెళ్ళిపోయినట్లుందిరా” అన్నపూర్ణమ్మ లోపలి నించే అంపే....

న్‌! స్కూటర్‌, పిల్ల పోతేపోయింది లే, (ఇందిరకి స్కూటర్‌ పిల్ల అని 'పేర్రు అన్నూ అన్నయ్యకి కాఫ్కీ టిఫినూ త్వరగా తీసుకురామ్మా!”

నేనివాళ పళ్లినుచి నచ్చి బన్‌డిగి పేపర్‌ కొందాం అని వెడితే... అబ్బ అక్కడ యెంతగోలగా వుందనీ, అప్పుడే అయి పోయినాయి అంటూంటే 'నే నిజంగా చాలా భయసడిపోయి గుంప్పలో దూరి యెబాగో ఓ పేపరు కొన్నానా! వాడు రూపాయి తీసుకుని యెంకకీ చిల్లరివ్వడు గుంపులో వాళ్ళు నా చేతిలో "పేపరు (చితకనివ్వరు,

“ఇప్పుడే యిస్తాంసార్‌ ఒక్కస్తారి అంటే ఒక్కసారి *జాతగారూ మా అన్నయ్య నంబరు చూస్తాను" అని మరో కఈరాడూ పోనీ నువ్వూ ఒకటి కొనరాదు అబ్బాయీ అని

“పేపరు కొనవద్రస్తీ మా అన్నయ్య అలాకొని నంబరు

న. చూడటం ఇప్పటికి అయిదోసారన్సీ అలా అచ్చిరాలేదనీ చెప్పాడండి”

ర్తిగ్ర ము త్యాలప న్లా క్రీ అసలు రిజల్టు ఈరోజు వస్తాయనేసరికే నిన్నటినించీ చలిజ్వరం పట్టుకుంది. అందుకే ఈ తిరణాలకి నన్ను పంపింది మా అమ్మ అంటూ పేపరు అరువడిగాడా క్నురాడు.

“నీకూ ఇస్తాను కాన్మీ నా మనవడి నంబరు ముందు చూసిం తర్వాత....అని ఆ గుంపుళోనింది బై టపడ్డాను.” అయితే చేతిలోనే పేపరుంది.

ఆ పేపరులో నీ నంబరుంద్తో లేదో చూడాలని తహతహ లాడింది.

కొదా? జేబులోనా చత్వారం కళ్ళజోడు లేదే అది హడాపుడిలో మర్చిపోచూను,.

నే నెంబరు చెప్తాను. కాస్త ముందు నా నంబరు చూసి పెట్టు అని ఆ రు(రాడిని ' (బతిమిలాడుతూంట్కే ఓ "పెద్దాయన వచ్చి ఆ పేపరు కాస్తా లాగేసుకుని.

“ఒక్క కణంలో యిస్తా” అంటాడు.

చెస్పద్దూ నా వళ్ళు మండింది.

“ఏమండీ ఓ పేపరు కొనుక్కోకూడదూ” అన్నాను.

“కాపీలు లేవుటండీ” అన్నాడాయన,

“ఏమీకాదు. బ్లాక్‌లో అమ్ముతున్నారంతే.” అన్నాడు మరో ఆయన.

“యేదీ యేదీ పేపరు....శతణంలో... ఇచ్చేసా” అంటూ

ఓ యునకుడు ఆ పేపరు కౌప్తా లాక్కు పారిపోతున్నాడు__

గోవిందరాజు సీతాదేవి 9

అయ్యో, అయ్యో అని పరుగెత్తాను వాడివెంట.

పంచ కుచ్చెళ్ళు అడ్డంపడి బోర్లా పడాను.

'మోచేకూలూ, మోకాళ్ళూ గోక్కూపోయాయి.

అయినా ఆ అబ్బాయి అందలేదు.

“దొంగ దొంగ” అని నేనరుసూంటే....

పోలీస్‌ “ఎక్కడ ఎక్కడ ఏం పోయింది అంటూ పారి పోయే కు[రాడిని పట్టుకు లాక్కొచ్చి.

“ఏం యెళక్తుకుపోతున్నాడూ?” అన్నాడు,

“పేపర్సు పేపరు...” అన్నానో లేడో పోలీస్‌ ముఖం నల్లగా మాడిపోయింది.

“నంబరు చూసి లెచ్చిస్తా అంపే అంత గొంతు చించు కుంటావేం ముసలాయనా* అంటూ నా ముఖాన కొట్టాడు.

అప్పుడా పేపరులో ఆ కురాడి సాయంతో ముందునీ నంబరు చూసి ఆ క్యురాడి అన్నయ్య నంబరు వెతుక్కునే వరకూ పుండి....

పాపం ...ఈ సారీ అతని నంబరు దొరకలేదు. వచ్చే శాను,

తీరావన్హే నువ్వింటిదగ్గర లేవు. _మీనాన్న కోర్టునంచి రాడు, మరి నాకు కోపం రాదూ!

అప్పటివరకూ. తాతగారు చెప్పేది ఆసక్తిగా విని నవ్వేస్తూ అనూ లోపలికెళ్ళింది.

టిఫిను తయారుచేస్తోంది అన్నపూర్ణమ్మ.

మురళి తాతగారివై పు తదేకంగా చూస్తున్నాడు,

శే3 ]

శ్రిగ్టి ముత్యాలప ల్త క్రీ మైచెయ్యా మోకాలూ ర్క్తం చిమురుస్తున్నది చూసి పౌడరు తెచ్చి అద్దాడు.

“అబ్బబ్బా! ఈ చిన్న దెబ్బలు యెం చేప్తాయిరా నే చెప్పేది ోద్దగా విను” అంటూ మురళి చేతిలోని పౌడరు డబ్బా లాగ్ని (పక్కన పెట్టి...

“మురళీ! యిస్పటికి ఒక అంకం ముగిసింది. ఇంక ముందు యేం చేయాలో తెలుసా? అసలు మన ధ్యేయం గుర్తు వుందా?”

ఉనే మర్చిపో లేదు తాతయ్యా! అన్నం తింటూన్నా సళ్ళు పోసుకుంటూన్నా ఆఖరికి ని్యిదలోకూడా అదేధ్యాస. ఆ పరీక్షకోసం కొన్ని పుస్తకాలు చదవటం ఎప్పుడో మొదలు పెట్టాను తాతయాక్టం”

“*నిజం[”

“అవ్లూ1”

“నాకు తెల్పురా! నువు నా ఆళల్లో ఆళ. నామన స్ఫులో మనస్సు, నా బంగారుకొండ నా మురళీధర్‌” పొంగి ఉఊోజా అన్నారాయన,

“తాతయ్యా! ఒక్క సంగతి గుర్తు పుంచుకో, నీ కోరిక "నెర వేర్చటానికి నా కృషి లోపం చెయ్యను, తర్వాత ఫలితం 4" ఆగిపోయాడు,

“వూ! కృషికి తగిన ఫలితం తప్పకుండా పుంటుంది, నువ్వు కలెక్టరు కావాలి తర్వాత అందాల బొమ్మలాంటి అయి నింటి పిల్లని పెళ్ళి చేసుకుని మన ముత్యాలపల్ల కీతో వూరేగాల్సి

గోవిందరాజు సీతాదేవి 99 ఆ పల్లకీ ముందు బ్యాండు, సన్నాయిమేళం దానిముందు గర్వం గా నేను జరీ అంచు ప్వత్రరీయం ఖుజాని వేసుకుని, పూరేగింపు ముందుకి సాగనివ్వమని అంటూ ....”

“ఆ ...ఆ...యింక నే చెప్తా తాతయ్యా "అంటూవచ్చింది అనూరాధ. బడి వీధిలో గుడి వీధిలో సన్నాయిని జమాయించి వాయించమని చెప్తావు....కద్తూ ఇంకా....ఇంరా....””.. అంటూ నవ్వి---

*ధ్సరే యివి తీసుకోండి" అని అందించింది,

మురళి టిఫిను స్పేటు అందుకుని తింటూ...

“తాతయ్యా, యశోదమ్మ యెలాపవుంది?”” అడిగాడుః

“వాగ్గానే వుందిరా!” నిన్ను చూడాలని కలవరిసోంది. నేను తిరిగి ఇంటికి వెళ్ళి ఈ. శుభవార్త చెవిన "వేసేవరకూ వీధి గడపలోనే కూర్చుని యెదురు చూస్తూ పుంటుంది. అలా అని ర్య రాతికే తిరిగి వెళ్ళాలంటే బాగా అలసటగా వుందిరా మురశీ,

“తాతయ్యా! నిజంగా యళోదమ్మ వాకిట్లో ఎదురుచూస్తూ కూర్చుంటుందా?”

“దాని నిరీక్షణ మాటలతో చెప్పలేను. కాస్‌ నువ్వంటే యెందుకోమరి చాలా అభిమానం. నువ్వీ చదువు గొడవతో పడీ చాలా రోజులుగా పల్లెకి రాలేదు. గుర్తు వుందా? నిన్నోసారి రమ్మని చెస్పమస్కీ వుత్తరం రాయమనీ యెంతో చెప్పింది నాకు నీ చదువు పాడై పోతుందని నేను చెప్ప లేదు,”

100 ముక్యాలపన్లకి

“ఆరె! నాకు తెలియనే లేదే సరే తాతయ్యా నువ్వి క్కడ వి(శాంతి తీసుకో, నేను యళోదమ్మ దగ్గరకి వెళ్ళి ఈ వార్త చెప్పి వస్తాను, సరేనా.”

“నువ్వు యిష్పుడు యళోద దగ్గరికి వెడతావా! నువ్వు పౌనైనట్టు మీ నాన్నకింకా చెప్ప లేదుగా! ఇప్పుడు వెడిలే....”

“మరేం ఫర్వాలేదు, ఇప్పుడు వెళ్ళి తెల్లవారి ఎనిమిది కాకుండానే వచ్చేసాను, నాన్నగారు కోర్తుకి వెళ్ళకుండానే తిరి

యం షి క ఇ గొప్తాను

అనూరాధ కాఫీ తెచ్చింది,

కాపీ (శాగేసి మురళి లేచాడు,

అన్నపూర్ణమ్మ మామగారిని కళల (పళ్నలు వేస్తోంది,

“అమ్మా! నేను పళ్లెకివెళ్ళి రేపు తొమ్మిది కాకుండానే వచ్చేస్తానమ్మా, నాన్నగారొ నే పానైనానని చెప్పు. యేం తాతయ్యా మరి వస్తాను.”

“అరేయ్‌....మురళీ నేనూ నీవెంట వస్తా పద. అమ్మా అన్నపూర్ణా అబ్బాయి వన్తే చెప్పు, మళ్ళీ త్వరలో వప్తాలే” అంటూ లేచి వుత్తరీయం భుజొన వేసుకుంటూం టే,

“అయ్యో, యెండలో వచ్చిన అలసటైనా తీరలేదు, అప్పుడే వెళ్ళగలరా” కోడలు అర్జు చెప్పింది.

మురళి కూడా *వదు తాతయ్యా” అన్నా ఆయనవిన్నించు ణం కోకుండా. “ఫ్రన్లేదుల్నే ఛీకటివద్దా నువ్వు వెంట ఇంటాప్త్పగా”

గోవిందరాజు సీతాదేవి 101

మురళి చెప్పులు వేసుకుంటూంటే అన్నపూర్ణ ము విను క్కుంది.

అదేడీ గుర్తించనట్లు "అనూ నీకు ఈతపచ్ళూూ. తాటి ముంజులూ తెషాలే”

“అమ్మా, నాన్నారికి చెప్పు” అంటూన్న మనవడి భుజంమీద చెయ్యివేసి బయలుదేరారు దశరధరామయ్యగారు.

మనపడ్తూ తాతా ఒకర్ని ఒకరు పట్టుకుని అలా నడిచి 'వెగుకూం పే చూసూ సిల్చిపోయింది అన్న పూర్ణమ్మ,

కాకి ఠి ణా

మురళి తాతగార్ని వెంటబెట్టుకుని బన్‌ దిగేనరికే దీపాలు 'పెష్టేవేళయింది. కాలువ దగ్గరకి వచ్చేసరికి తను మొట్టమొదటి సారి కాతగారితో పఠెకి రావటం, ఈ కాలువలో తాతగారిభుజా

ఉం లెక్కి కూర్చుని దాటటం గుర్తుకొచ్చి అలాగే క్షణం నిల్చి పోయాడు. యెండాకాలం అనటంవల్ల కాలువలో యేమంత యెక్కువ నీబ్ళు లేవు. అందుకే అటు వాళ్ళు ఇటూ ఇటువాళ్ళు అటూ సులభంగా దాంట్లోదిగి దాటిపో తున్నారు, అఆ మొదటిసార్సి తర్వాత ఈ పల్లెకి చాలా సాన్లే వచ్చాదు, బల్లకట్టుమీ దయెన్నో లం గి ౧౧ ట ల సారు దాటాడు, కానీ అనంతగా గుర్తు లేవు. ఈ రోజీ కాభున భం

నిండుగాపుంపే యెంత బాగుండేది? తాతయ్య చెయ్యినే పట్టుకుని అవలీలగా అవతలగుల్టుకి నేను వచ్చేవాడిని, కానీ అవకాశంలేదు అనుపంటున్నాడు మురళి,

చళర ధరామయ్యిగార్ని తెల్పిన యెవరో మురళి చదువృ గుచించి అడుగుతున్నారు,

కం | ల! శ

లా! రిజల్బు ఇవాశే వచ్చాయి పానై నాడు అంటున్నా శాయన,

“*“ఆఅయికే మననడూ లాయశే అన్నమాట”

“అహహా! కౌదు వీడు మా నారాయణలాగా (ప్రాక్టీసు పెట్టడు, ఐి.వుయన్‌ పాసై క లెక్టరవుళాడు, యేదో ఒక రోజున నున జిలాక్సి కలెక్టరుగా రావాలి. ఇదీ నా చిరకాల వాంఛ”

అవతలవ్య క్తి నప్వుతూ విందున్నాడు కానీ మురళి గుండె నుఖిలయమంది.

ల. “ఖర. తాతయ్య యిపష్పటినించే చొటింప్ప (ప్రారంభి న్స జాట్‌ యెలా? అనలని జరుగుటుందో లేదో అనేద ద వాదీనం” అలా టు చెప్తున్న తాతగారిమీద రోప్రం వచ్చేస్తోంది. “ఏరా నాయన్నా ఈ రాలువ నన్ను నువ్వు దాటిపావా? నిన్ను నేను దాటించాలా?” నప్వుతూ అన్నారాయన, “వంటలాగంటారు దళ రధరామయ్య గారూ? మీ మనవ

గోవిందరాజు సీతాబేవి 103 డిప్పుడు చిన్నపిల్లాడా? మీ రలా"పుండండి. రెండు చేతుల్లోనూ యెత్తుకుని అవతల ఒడుమీద' దించేప్తాడు. అంతేనా మురళి బాబూ

పల్లెకి వెళ్ళే పోస్టుమాష్టరు నవ్వుతూ అన్నాడు.

“నిజంగా మీరన్నంత పనీ వీడు చేసేలా వున్నాడు, ఒరేయ్‌....అంకపని వద్దుగానీ, నాచెయ్యి పట్టుకో చాలు, అసలే చీకటి పడుతోంది చూప్ప అనదు.

మురళి తాతగారిని కాలువ దాటించటమే కాదు. సపఠె వెశ్ళేవరకూ ఆ చెయ్యి వదల్లేదు. చీకటి చిక్కబడింది. కబుర్లు చెప్పుకుంటూ అంతపరకూ సడిచిన మురళి ఇల్లు దగ్గర కాగానే తాతగారి చెయ్యి వదిలి చిన్న పెల్లాడిలా పరుగు తీళాడు.

యళొద వీఫఏ అరుగుమిద కూర్చుని చూసోంది. తెల్లటి ప్యాంట్టు ఫుల్‌ హాండ్స్‌ షర్దు టక్‌ చేసి గబగచా తన దగ్గర కొచ్చేసిన మురళిని గుర్తే పట్టలేదు. ఇంకా దార్శివెపు చూసోంది దశరధరామయ్యగారు యెప్పుడు వస్తారో? యేం వార్త చెఎన 'వేసారో అని.

“యళోదమ్మా! నే పానైనాను” ఒక్క అంగలో మట్టి గడపలు మొక్కి అరుగుమీదకి వచ్చేశాడు.

యళోదమ్మ పులిక్కిపడి యిటు తిరిగింది. వసారాలో తీగకి తగిలించిన లాంకరు వెలుగులో మురళిని క్షణం పరీక్షగా చూసి గుర్తు పట్టి__.

104 ముజ్యాలప ల్లక్‌

“అరె మురళి బాబే.... నువ్వే... వచ్చేశావా?” అంటోంది సంతోషంతో వీగ్గరగా.

“రావటం కాదు. పరిక్ష పాస్టై పురీ వచ్చాను. నీకు చెప్పటానికి వచ్చాను.”

“నిజంగానా మురళిబాబూ! నువ్వు పరీక్ష పాసవపుతావని అనుకుంటున్నా కానీ చెప్పటానికి నా దగ్గరికి యిప్పుడే వసావని అనుకో లేదు సుమా. యేదీ ఇలారా! అంటూ గట్టిగా మెడ పట్టుకుని నంచి నుదురుమేద ముద్దు పెట్టుకు చెయ్యి పట్టుకుని గబగబా ఇంట్లోకి లాక్కు వెడుతోంది.

మురళి నిర్దాంతపోయాడు, ఏమిటిలా చేస్తోంది యశో దమ్మ! చిస్నప్పుడు ఒకటి రెండుసార్లు యిలా ముద్దు “పెట్టు కోవటం గురు పుంది. కాసీ పెద్దవాడై ౦ తర్వాత యెన్నోసార్లు యిక్కడికి వచ్చినా యిలా యెప్పుడూ చెయ్యలేదు. యళోద చేసిన పనికి మొదట కోపం వచ్చింది. కాసీ అంతలోనే ఆమె

కళ్ళల్లో కన్పించే ప్ముతవాత్సల్యం (గసహ్‌ంచి తనను తను సంనా శించుతున్నాడు.

యళోదమ్మ గుప్పెడు *పుప్పు” తీసుకుని మురళి చుట్టూ మూడుసార్లు తిప్పి పెరట్లోవున్న బావిలో పారేసి వచ్చింది. మురళి తెల్పటోతూ....

“ ఏంటిదంతా?” అన్నాడు నప్వుళూనే.

“చెప్పనా!”

“అసలే అందగాడిపె. అందులో వయస్సులో పున్నావు* ఆపెన పరీక్ష పానె నావు, సెళ్ళికొడుకులా తెల్లని బట్టలు. వేసు

వా యు ఛి వ!

గోవిందరాజు సీతాదేవి 105 బట్టలు వేసుకుని వీధివెంట నడిచి వస్తూంటే యెందరాడపిల్లల దృష్టి నీమీద పడిందో అని కాస్త “దిష్టి” తీనేశాను. మురళి వాబూ! నువ్వూ, మీ తాతయ్యా సంతోషంలో తేలిపోతూ అక్కడే మీ ఆత్మీయుల మధ్య పుండిపోతారని అనుపన్నా కానీ యిలా నాకోసం వస్తావని అనుకో లేదు సుమా!”

“మరై కే వాకిట్లో కూర్చుని. యెందుకు యొదురు చూస్తున్నావు?”

నవ్వేసింది యశోద, ఆ నవ్వు నేనెప్పుడూ. నీకోసం యెదురు చూస్తూనే పుంటానన్నట్టుగా పుంది.

“అయ్యో నా మతి మండిపోనూ, యెప్పుడనగా భోజనం చేశావో పొయ్యి రాజబెడతానుండు. సరి సరి అసలు మంచినీళ్ళివ్వటం కూడా మర్చిపోయాను కదూ 1” గబగబా గ్లాసుతో నీళ్ళ తెచ్చి యిచ్చింది.

మురళి నీన్ళ తాగుతూ గ్లాసుమీదనుంచి యళో చష్ముని పరీక్షగా చూస్తున్నాడు, తనీవూరు వచ్చి. దాదాపు సంవత్సరం అయింది. ఈ సంవత్సరంలోనూ యళోదమ్మలో చాలా మార్చు కన్పిస్తోంది. బాగా చిక్కిపోవటమే కాక తల పూర్తిగా నెరిసిపోయినట్లుంది. యిదివరకు గబగదా నడిచేది యిప్పుడు మెల్లగా అడుగులు వేస్తోంది. కళ్ళ[క్రింద నలుప్ప పెద్దగా కన్చిసోంది. ముక్కున వున్న _ ఒంటిరాయి ముక్కుపుడక మాతం మెప్పటిలా 'మెరుస్తూనే వుంది,

వార్ధక్యం పతి మనిషికీ తప్పదా? యెంత అందమైన శరీరమైనా యిలా ముడతలుపడి.... వడిలినట్లు _ అయిపో

క్షత ]]

106 ముత్యాలప న్‌ క్ర వల్సిందేనా? నల్లటి జఒత్తెనజుత్తు యిలా తెల్లగా కావల్సిందే. కాతయ్యలో కూడా చాలా మార్చు కన్ని సోంది.

ముషృయ్యేళ్ళ (క్రితం యళోదమ్మ మెంత బాగుం

డేద్పో అలాగే తాతయ్య కూడా నేనిప్పుడెలా వున్నానో అప్పుడు ఆయన అలా వుండి వుండవచ్చు. అయిజే నేనూ శీ పాతిక సంవత్సరాల తర్వాత యిలా తాతయ్యలా,,,, అవుతానా? అపను, .అవుతాను,. ఈ వార్ధక్యం అనేది (పకృతి ధర్మం. అలాంటప్పుడు .... బాధపడటం యెందుకు?.... నిజమే కనీ... నేను....అహ -. ఇంక అలోచించను,

మురళి ముఖం అరచేత్తో గట్టిగా తుడుచుతున్నాడో

సారి

యశోదమ్మ వసారాలోకి వెళ్ళి కాళ్ళన్నా కడుక్కో

కుండా మంచంమీద పడుకుని కనుకు తీస్తున్న దశరథ రామధ్యుగారిని లేపుతూ...

“అప్పుడే నిదా! పొయ్యి రాజబెడతాను! క్రా స్త లే వుడకెయ్యండీ” అంది,

“యళోదా! లేవలేన్సే నువ్వే మురళి క్రి రాతి యేదో ఒకటి. పెట్టు. నాకు ఆకలి లేదు. న్మిద ముంగుకొస్రో్పో కోడలు దండిగా టిఫిను పెట్టింది లే” అంటూ. ల్రట్ట "తిరిగి వడువన్నారు,

“ఖర్మ యింక ఇళ్ళ అంటుకున్నాా మెలుకువ

గోవిందరాజు సీతాదేవి 107 మురళికి నవ్వు వస్తోంది ఆ యిద్దరినీ చూస్తూంటే... “యళోదమ్మా! తాతయ్య లేచే మూడ్‌లో లేరు.

పద ఈరోజు నీచేతి వంట తింటాను”

“మురళిబాబూ! వద్దు....వద్దు.... తెల్లారీ సంగతి తెలిన్నే మీ తాతయ్య నన్ను (బతకనీయరు”

“మరేం భయంలేదు. నే వెషప్తాగా! అసలిష్పుడు వంట చెయ్యనక్కర్లా, నీకోసం వండినది ప్పంటుందిగా!? అదే యిద్దరం పంచుకుందాం. ఏం?”

ఆమాట అనటంలోని దర్చం మురళి ముఖంలో కొట్ట వచ్చినట్లు కన్పిస్తుంటే యళొదమ్మ అతన్ని కన్నార్పకుండా- చూస్తూ నిల్చుంది.

“నేనెంత అదృష్టవంతురాలిని మురళిబాబూ”' అంటూ చెయ్యి. పట్టుకుని తీసుకువెళ్ళి వంటఇంట్లా పీట _ వాళ్ళి కూర్చోబెట్టింది, పొయ్యి కణంలో అంటించి యెసరు పెట్టింది,

"ఆయితే నువ్వు అన్నం వండుకో లేదా?” ఆ ఇల్లంతా పరీక్షగా చూసూ అడిగాడు.

“ప్పి... తాతగారు వూళ్ళో బేకుంపే అసలు అన్నం సంగతే నాకు గుర్తుపుండదు బాబూ...

అంటూ యేదో చేయాలని పమిటదోపి యిటూ అటూ హడావుడి పడిపోతూ తిరుగుతున్న యళోదమ్మని మంత ముగ్దుడిలా చూస్తూ....

“ఇందుకే కౌటోలు తాతయ్య యిక్కడికి వచ్చేయ టా నికంతగా ఆధాట పడిఫోళారు. యెంత ఓపిక లేకున్నా

108 ముక్యాలపస నికి రాతికి పల్లెకి చేరుకోనటంలోని రహస్యం యిదా అను కున్నాడు.

కస్పైల పొయ్యి చుర చురా మండుతున్నాా పొగ వస్తూన్న ప్లే వంపి. కళ్ళు నీళ్ళతో వూపిరి సలపటంలేద్యు ఐనా అలాగే కూర్చుని యళోదమ్మకి ఓసిగ్గా జవాబు లిస్తున్నాడుం

వంట అయిపోయి అరిటాకు లేసి వడ్డించబోతూ ...,

“అయ్యో! నీ టైటు ప్యాంటు నే _గమనించనే లేదు, వుండు మీ తాతగారి లుంగీ యిస్తా” అంటూ వెళ్ళ టోయింది,

“వురేం ఫర్లేదు, "పెరీకాట్‌ ప్యాంసే .....నలగదు కలం కానీ ఆకలి మండిపోతోంది” అనటం తడవు _ ఆక్రల్రశ వడ్డించింది.

లేత అరిటాకులో గోధుమరంగులో వన్న _ దంవృడ్రు బియ్యం అన్నం ఆవిర్లు కక్కుతోంది. పొట్లకాయ కూరచ్చేస చారు పెట్టింది.

ఇంత ర్యాతి అయిన్నా వయస్సులో పెద్దతనం వచ్చిన్తా యెంత ఓపిగ్గా చేసిందో అనుకంటూ అన్నం కలుపుపన్నా డు,

యళోదమ్మ నేతిగిన్నె యెతి చేతి. నిండుగా వేస్తూంటే,..,

“అరం .... అంత వద్దు ఎం తలా నెయ్యి తింపే అంత లాపు అయిపోతాను” అంటున్నా, యళో దమ్మ విన్నించు కోవటంలేదుం .

గోవిందరాజు సీతాదేవి 1009 మురళి యశోదమ్మ చేతిలోని గిన్నె తీసుకుని క్రింద ెళ్చేశాడు. దగ్గరే పీట 'వేసుకని అన్నం తినే మురళిని పరవశు రాలై చూస్తోంది. మురళి కూడా యళోదమ్యని చూస్తూన్నాడు, నల్లటి ఆమె ముఖంతో కళ్ళలో యేదో చెప్ప లేనంళ సంతో షంతో కూడిన తృప్రి కన్పిస్తూం కే__ యశోదమ్యా! నే నంసే నీ కెందుకింత యిష్టం! నీఈ యిష్షమే నన్ను పట్టి కటి లాక్కు. లాక్కు వస్తోంది! యేమిటీ నే న కా అవి విచ్మిత బంధం! దీనికింఠ శక్తి యెలా పచ్చింది, తనలో తను అనుకుని పెకి యిలా అన్నాడుః “*యళో దమ్మా! నన్నెందుకింత అభిమానిస్తూన్నావ్‌?” పెరుగు పంపుళూన్న యశోదమ్మ మురళి ముఖంలోకి పరిశీలనగా చూసి “*నేనంపే మరి నీ కెందు కింత యిష్టం?” ఎదురు (పళ్నతో గతుక్కుమన్న మురళి మళ్ళీ తలెత్త కుండా "పెరుగు ముద్దలు మింగేసి లేచి చెయ్యి కడుక్కోనటా నికి పెరటోకి వెళాడు. గం ఛి యశోదమ్మ చెంబుతో నీళ్ళు తెచ్చి మురళి చేతిమీద పోస్తూ చేతిజిడు పోయేందుకు సోపు అందించింది. మురళి సీర్రి యన్‌గా చెయ్య కడిగేసుకుని వసారాలో తనకి వేసి పంచిన మంచం మీదకి వచ్చి పడుకుని కళ్ళు మూసుకున్నాడు. యశోదమ్మ భోజనం చేసి వంటిల్లు సర్గ్లుషని వెటకి న శ ల (ణం టె చుం వచ్చి లాంతరు తగ్గించదోతూ మురళి న్మిదపోయూడా చేదా! అస్తి దగ్గరకొచ్చి చూసి “న్నివపట్టినట్టుంది, చల్లగాలి కూడా

110 ముక్యాలపవల్లకి వేస్తోంది” తనలో తను అనుకుంటూ చుష్పటి తెచ్చి కప్పి వెళ్ళటో యింది,

“నాకు న్మిదరావటంలేదూ” దుస్పటీ నడుంవరకూ లాగేసా అన్నాడు.

“అముతే యింత సేపటినించీ దొంగ న్మిదనటిస్తూన్నావా! మురళిబాబూ పెద్దవాడివైనా చిన్ననాటి గుణాలు పోనేలేదే” చిన్నప్పుడు మురళి యేగోడచాటునో దాక్కుని హఠాత్తుగా వచ్చి యళోదని భయపెట్టి ఆనందిస్తూ వృండేవాడు. యళోదమ్మ మురళి మందం దగ్గరగా వచ్చింది.

“*న్నిద రావటం లేదూ””

“కాదు. నే అడిగిన (ప్రశ్నకి జవాబు కావాలి!"

“= భేచి కూర్చుంటూ అన్నాడు.”

“నాకే తెలియదు, నీకేం చెప్పను మురళిబాబూ! నాపిచ్చి మాటలో చెప్పాలంపే ఆరాధన”

“ఆరావనా?” ఆశ్చర్యంతో కళ్ళు పెద్ధవెనాయి,

“అప్పును బాబూ! "త్రీ" భగవంతుడిని యెంతగా ఆరాధి న్తుందో అలాగే తను (పేమించిన వాడిని కూడా అరాధిసుంది. అయికే ఈ ఆరాధించే వ్యక్తి కేవలం భర్తే కౌవాలని మెక్క డుంది! న్నహితులు కావచ్చు, మ రెవరన్నా ఆత్మీయులు

తౌవచ్చు యింకా యింరా యెవరైనా కౌవచ్చు, ఏం ఆశ్చర్యంగా వుందా!”

“యళోదమ్త కొంత నిజం కొంత హేళనా చెపోందేమో అనే అనుమానం వచ్చి నా కింక వినాలని లేదు. నుని పరిహ సంగా మార్చేశాపు”

గోవిందరాజు సీతాచేవి శ్ష1

“*కాదుబాబూ! నేనోనిజం చెప్పనా! మనిషి దేన్నైనా తస్పించుకోగలడు కాసీ మనస్ఫూూరిగా ఆరాధించే వ్యక్తుల నుంచి తప్పించుకుని దూరంగా పారిపోలేడు ఆ శం నిన్ను నా దగ్గరకి లాక్కొ_చ్చింది.” అంతే నా కింక చెప్పటం చేత కాదు,

“అయి'జే నిన్ను వెతుక్కుంటూ వచ్చినందుకేం

“ఏది కావాలన్నా సరే”

“నేను నిదపోవటానికి (సయత్నిషాను. నా మంచం దగ్గరే కూర్చుని చిన్నప్పటి పాట నిదురపో చిన్నికృష్టయ్యా పాడాలి"

యళోద ముఖంలో యేదో వెలుగు కన్చించింది మురళికి,

చిరునవ్వు నవ్వుటా మంచం దగ్గర నేల మీద కూర్చుని మురళి [కాఫులోకి వేళ్ళపోనిచ్చి మెల్లగా సర్దుతూ ముంచెయ్యి వీపు మీద వేసి తడుతూ యెన్నో సంవత్సరాల తర్వాత గొం తెత్తి ఆ పాట పాడుతోంది యళొదమ్మ.

ఆమె పాటకి (పకృతే పరవశించినట్లు చల్లటిగాలి తేరలు తెరలుగా వీసోంది. నిళ్శబ్దంగా పున్న ఆ రాతి సమయంలో పరవళజురాలతె పాటపాడే యళొదమ్మ అలనాటి రేపల్లె లోని యళొ దమనే గుర్తుకు తెసోంది మురళికి,

“*లాల్టీ చిన్నిళ్ళష్షా నిదురపో .... బాబూ నిదురపో”

నే

ఖం ముత్యాలప నా కి ఆ పాటలోని మాధుర్యానికి అలా అలా నిదురముంచుకు వచ్చే సింది మురళికి,

ఆ పాట పాడే ఆమె యళొదమష్ములా కాక తన తల్లి అన్నపూర్ణమ్మలా కన్చిస్తోంది. కాదు అనిపిసోంది. మురళి న్మిద తోక్‌ జారిపోయాడు కానీ దళరభరామయ్యగారు మాతం చి కూర్చున్నాడు, ఆ పాట వింటూ యళోదనీ మురళినీ మార్చి మార్చి చూస్తూంటే మెందుకో ఆయన కళ్ళలో ఆనంద భాష్పాలు జలజలారాలాయి. ఆయన _ కింక నిద పట్టలేదు కాసీ అలా పాడుకూనే యళొదమ్మ నిద హోయింది,

మురళికి తెల్లవారు యూమున మెలుకువ వచ్చి కళ్ళు తెరిచి చూశాడు, అప్పటికీ యళొదము మంచం ప్పైమీద తలపెట్టుకుని (కింద కూర్చుని న్యిదపోళూనేవుంది. "

శ్రీ...అం'పే =. అష్టా, అనూరాధా .,.. రాజే

ర తయ్యా, సునందా! వీళ్ళందరూ ఓక్కారకంగా వున్నాయే కాన్‌ యళొదహ్తు.... మనస్సూ (వవ్వర్తనా యెంత చిత్ర మెనది! ఈమె అమూల్యమైన దేదో పోగొట్టుకుని పుంటుంది! అదేమిటో! అర్థం కావటం లేదు.... అనుకుంటూ. శ్రన్షక్ష కప్పిన దుప్పటి తీసి మెల్లగా యళొదమ్మ కిక ప్పి కళ్ళుమూసుక్షు పడుకుని తెల్లవారి ఏడుగంటలకి లేచాడు.

“అం! అప్పుడే ఏడు చాటింది తాతయ్యా! నాన్నారు కోర్టుకి వెళ్ళకముందు వెళ్ళిపోవాలి” అంటూ ముఖం కడుక్కుంటూనే యళొదమ్మ అందించిన చిక్కటి కాఫీ తాగేసి” మరి వెళ్ళిరానా యళొదమ్హాకి” అంటూ తాత

గోవిందరాజు సీతాదేవి 113 గారికి మళ్ళీ చెప్పె సందు మలుపు తిరిశే వరక్తూ వెనక్కి తిరిగి చూస్తూ యింక నడక వేగం హెచ్చించేశాడు మురళి,

క్షే

నారాయణరావు కొడుకుతో

“ఎవరి దగ్గరన్నా జూనియర్‌గా చేరి (పాక్టీసు [ప్రారం భిస్తే బాగుంటుందిరా మురళీ! నా ఈ “లా” ప్పుస్తకాలూ అప్పి నీకు పనికి వస్తాయి, నేనూ చూస్తూ పుంటానుగా జోలై్రంత్ర భవిష్యత్తు పుంటుంది”

అని యెన్ని విధాల చెప్పినా మురళి విన్పించుకోలేదు.

నాకు (పాక్టీసు చేయాలంటే యిస్తంలేదు ముందు ఐ ఏ యన్‌ పరీక్షకి కళూర్చుంటాను. నెలెక్టు అయితే సరే లేకుంపే ఆ తర్వాత య్యేదెనా వుద్యోగ (పయత్నం చేస్తాను అంతే "అని ఖచ్చితంగా చెప్పేకాడులో

ఇంక తను పరీక్షకి కావల్సిన చదువులో మునిగి పోయాడు. అనూరాధ బి, ఏ. కూడా అయిపోయింది. రాజేశ్వారమ్ము కొడుకు గిరిధర్‌ చదువు పూర్తైెయి. యింటి కొచ్చేశాడు. పృద్యోగ (పయళక్నా లేవీ కల్ఫిరావటం లేదు.

సునందకి యే సంబంధం కుదరకున్నా (వసాదరావు కూతురు పెళ్ళి ప్రయత్నాలు మానలేదు. వయస్సులో మురళి కంటే సునంద కొన్ని నెలలు మాతం పెద్దది,

క్షే |]

114 ముజ్యాలప ల్ల క్షి ఇంత ఇందిరకి ఈ వూరు పూర్తిగా పాత బగడిపోయింది. కొత్త కొత్త స్నేహితులతో పరిచయం యేర్చడింది, సతీష్‌ అనే యువకుడితో తరుచుగా సిసీమాలకీ షికార్లకీ అంటూ తిరుగుతోంది. రాజేశ్వరమ్లు పూర్తిగా వేదాంత. చర్చల్లో మునిగిపోయి చిన్న కూతురి (ప్రవర్తన _ పట్టించుకోవటం మానేసింది. సునంద అసలే మితభాషి, ఈ మధ్య మఠీ మితభాషి అయిపోయింది. మురళి సలహా పాటిస్తూ పుస్తవలు చదవ టంతో మునిగిపోతోంది. మురళి చదివి చదివి తలవేడెక్కినప్పుడల్లా సునంద దగ్గరకి కాలక్షేపం కోసం వస్తూ పుంటాడు. ఇద్రరూ ఓ గంట 'సేప్ప మెన్నెన్నో కబుర్లు చెప్పుపంటారు. ఇదరి. మధ్యా సంధాషణ తరుచుగా నేటి సాహిత్యం రచయితలూ. వారు తీసుకునే విషయాలూ వాటి మీద పిదేశీ సాహిత్య (వభావం వగైరా వ్నగెరా దొప్టాటూవుండి మధ్య మధ్య రాజకీయాలు కూడా చోటు వేసుకుంటూ ప్వంటాయి, ఇలా సంక్రాషణతలో ఫడితే యిద్దరికీ మమ్‌. తెలియదు. వెళ్ళిపోతుంది, ఈ రోజు మురళి మేసత్తగారి ఇంటికి వెస్ణేసరి3 అలవాటుక్తి వెయద్ధంగా రాజేశ్యరమ్మ ఇంట్లోనే పంది. “రారా మురళీ! ఏమిటి కబురు” అంటూ అఆహ్యానించింది, ల

గోవిందరాజు సీతాదేవి 115

“ఈ రోజు మీ స్వాములవారి పపన్యాసం వగైరా ఏం లేదా అత్తయ్యా!” అంటూ నెకిల్‌ లాక్‌ చేసి. వచ్చి కూర్చున్నాడు,

“మా సొళముల వార్ని పోలీసులు శ్రీ కృష్ట జన స్థానానికి పట్టుముపోయారా అద్వి విచారంగన ంచెట్టి!

“ఎందుకు? కుతూహలంగా అడిగాడు,

“ఆయన జన్మరహస్యం చాలా నిగూఢం. అయినా బైటకి లాగారెవరో, రెండు మూదు హత్యత్లో కూడా (పత్యక్ష (వమేయం పున్నదట, యింకా యింకా చాలా కేసులే బనాయిం చారు పోలీసులు. ఆయన్ని గురించి యెన్నో కథలూ. చెప్తూ న్నారు బావగారూ

సునంద నవ్వేస్తూ అంది. రాజేశ్వరమ్మ ముఖం చిన్న బుచ్చుకుని ఫోనివ్వ'వే అదంతా యెందుకు కానీ గీతా రహస్యం అరటిపండు వలిచి చేతికిచ్చినట్లు చెప్తూవుండేవారు.. ఎన్నాళ్ళ గానో ఆయన దగ్గరకి వెడుతూన్నాం, మాట్లాడు తూన్నాం కానీ యింత (గంధం వెనక వున్న మనిషి అని యే మాతం అను మానించలేక పోయాంరా మురళీ, ఆయన చెప్పిన మాటలు విని యెందరో ముడుపులు బాగానే చెల్లించుకున్నారుట, కాని నే నల్లాయిచ్చింది. రెండు నందలే ... మీ మామయ్య గారు మరి జన్మతో స్వాముల వార్లని నమ్మను వీళ్ళ చూట్టూ తిరగటం కంపే తీర్ధయా తలు మంచిది. అంటూ న్నారు”

“యేది త్తేమెనా త్వరలోనే మేలుకున్నందుకు సంతోషం.” ముఠీ ఇలా అంటూండగానే ఇందిర నలుగురు

116 ముత్యాలప ని క్రి 'న్నేహితురాళ్ళని వెంటేసుకుని వస్తూనే వాకిట్లో మురళి పాత "నికిల్‌ చూసి న “అమ్మా! ఈ పుష్పకఏవిమానం యిక్కడ వుంది బావగా రొచ్చారాో

అంటూ వచ్చి మురళిని చూసి *ఓ....బావా! గుడీపెనింగ్‌. వీళ్ళ నా (ఫెండ్చ్‌, అమల జడ్డీగారి యేకైక పుతిక. ఇంక ఈ సిమి పోలీస్‌ ఆఫీసర్‌ గారి అమ్మాయి, ఈమె సోఫీ, అంపే సపెట్లిన ముదు పేరు, తలి వుంది కానీ తండి నేకు, అయితే శం మూడ్స్‌ తరాలకి హ్య్‌స్రోన్స ఆసి మూడు కార్లూ నాలుగు బంగాశాలూ అయిదు కక్కపిల్లలూ నాలుగు వుడతపిల్ల టూ ఓ జింక పిల్లా "పెంపుడు జంతువు లున్నాయి,

ఏం అలా చూస్తారే! అవి అస్సి [కిందరావా! మరోముఖ్య విషయం ఈ సోఫీకి రెడీమేడ్‌ 'మొగుడు అమెరికాలో వున్నాడు, త్వరలో ఇండియా వస్తాడు.

వాళ్ళ పరిచయం అయిన తర్వాత “ఇతను మా బావ మురళీధర్‌ బి, ఏ, యల్‌, యల్‌, బి...” అంటూ వరిచయం చేస్తూంటే వాళ్ళందరూ “నమస” అంటూ సుతారంగా చేతులు వోడించారు, మురళి కూడ్రా “నమ న్లో” అనటం తడవు ఇందిర వాళ్ళని తన గదిలోకి తీసుకువెళ్ళింది.

గదిలో అడుగు పెడుతూ మరోస్తారి వెనక్కి తిరిగి చూసి మరీ వెళ్ళారు, వాళ్ళ _ వస్త్రధారణా హెయిర్‌ నెయిలూ రళరశాలుగా వ్రంది.. నాళ్ళత్తో పోటీ. పదుతూ లప్పంది,

గోవిందరాజు సీతాదేవి శే? ఇందిర అఆలంకరణ. ఇలాంటి అలంకరణలం టే బొత్తిగా నచ్చవు మురళిక్సి,

“మురళీ కాపుడు పిన్ని మళ్ళీ పూరునించి వచ్చిందటగా మనవరాలని కూడా వెంటతీసుకు వచ్చి తిష్ట వేసిందటగా” రాజేశ్వురమ్మ నవ్వి అడిగింది,

“ఆ....ఆ....వచ్చింది. ఆవిడ గుండెదడ రోగానికి. ఈ వూళ్ళో డాక్టరగానీ మందివ్వ లేడట, ఇంక ఆ నాగ నాంచారి అబ్బబ్బా! సినీమా డైలాగులతో నా (పాణం తీ నేస్తోంది. చాలా విసుగ్గా వుంది అత్తయ్యా, అసలు ఇంట్లో వుండాలం పేనే భయం వేస్తోంది. చదువు సాగటంలేదు. ఏళ్ళిస్పట్లో తిరిగి వెళ్ళేలా లేరు. అమ్మా నాన్నా పరువూ మర్యాదా అంటూ వాళ్ళకి వెళ్ళమని చెప్పలేరు, నన్ను చెప్పనివ్వరు. ఈ వచ్చిన చుట్టాలు యింత తిని వాళ్ళ పని చేసుకుని వెళ్ళిపోతే ఫర్లేదు కానీ ఇంట్లో తిని యింటి వాసాలు లెక్క పెడతారు మెలా చచ్చేది. నిన్న యే మైందనుకున్నాపు! ం

యూ అమ్మకి వంట్ట వాగా లేదు, అయినా మడికట్టి నంట చేయవోటాంపే ఆ తౌపుడమ్మ “అయ్యో అన్నపూర్తా! లి నేనుండగా నీ కెందకమ్మా అంత కష్టం వంట _ నేచేస్తాలే,” అని చెన్ప పంపు దగ్గర స్నానం చేసీ రెండు. గంటలు జాగు చేసింది. పంపు బంద్‌ అయింది, ఇంక మడి విషయం దేవుడికి తెల్ఫు అసలు ఇంట్లో తా గేందుక్టు నీళ్ళు చుక్కన్లేపు,

113 ముత్యాలపల్లకి యా ఇల్లంళా ఒక పే గొడవ. అనూని తడి చీర కట్టుకుని మా రోడ్డు చివరనున్న నూతినించి నీళ్ళు తెమ్మని ఒక పేగోల అది పడలేక అమ్మ అనూ వెళ్ళ నని గోల చేసినా యొలాగో మందలించి పంపింది. అప్పుడేనాన్నారు. వైటనించి వస్తూ అనూని చూసి ఇంటి కొచ్చి ఇల్లు యెగిరిటోయేలా అరిచార్డు కావుడమ్లనీ కేకలు పెట్టారు. నీళ్ళ బిందె దింపకముందే చెల్లాయికి జలుబు (పారంథ మైంది. తడి చీర కట్టు కోవటం అలవాటు లేక. తుమ్ములు, టాన్సిల్స్‌లో గొంతు నాచి ఒకటే బాధ, కావుడమ పిలిలా మళ్ళీ మాట్లాడలేదు, అబ్బ, ఈ అలి దె రి కాపుడమా నాగనాంచారీ యమటోర్‌ కొట్టించేస్తూన్నారు,” వం ట్‌” ౨

సునంద పెదవులు బిగపట్టి వచ్చే నవ్వు ఆపుకుంటోంది, “పాపం బావగారు” అందిసానుభూతిగా చూస్తూ. “దావా! ఆ నాగనాంచారిని సినిమాకీ షికార్ల్య కీ తిస్ప మంటుందటగా ఆ కావుడమ్మ. అలా "వెళ్ళకూడదూ”

“సినిమా కేం ఖర్మ. అమెరికాకికూడా తీసుకెళ్ళ మంటుంది. ఆ దిల్ల అసలు ఆడపెల్ల కాదు సునందా! లంఖఫిణి, రాక్షసి....నన్ను అన్నం తిననీయదు స్నానం చేయనీయదు, తల దువ్వు కోనీయదు.... అబ్బబ్బా....యేం మాటలు. అవి మాటలు కాదు. సినీమాడె లాగులే అన్నీ, అసలు ఆ పిల్లా

రా ట్‌. ఆ వస్త ధారణా అంతా నకిలీ తనమే, అబ్బ...” వికారంగా ముఖం పెట్టాడు,

గోవిందరాజు సీతాదేవి క్షం

రాజేశ్వారమ్మ పగలబడి నవ్వి పొతిక సంపత్సరాల (కిళం ఆడపిల్లల్లూ పెళ్ళి చూపులూ, పెళ్ళిళ్ళు యెలాజరీగేవో వాటిని గురించికధలూ చెప్పటం మొదలెట్టింది. ఆవిడ చెప్పేది చాలా కుతూహలంగా వింటూన్నారు. సునందా మురళి,

జబ్స్య కౌవుడమ్ము కూతురు అంపే నాగనాంచారి తల్లి అన్నమాట. నేనూ వెళ్లాను వాళ్ళ పూరికిఆక్కడ _ జరిగిన విషయాలు తల్చుకుంటే ఇప్పటికీ నప్వు వస్తుంది, ఆ పెళ్ళికి చుట్టాలు చాలా మందే వచ్చారు, వాళ్ళలో ఓ ఇద్దరు. అక్క చెల్లెళ్ళు భరృలతో సవా వచ్చారు,

వొళ్ళిద్దరిదీ ఒక టే పోలిక. పఠీశ్షగా చూ న్తేగానీ యెవ పరో గుర్తు పట్టటిం కష్టం. ఇది. వాళ్ళభర్తలకి చాలా ఇబ్బందిగా ఉండేది. ఓ రోజు ర్యాతి చిన్నమ్థాయి. మొగుడు వదినగార్ని చూసి భార్య అనుకున్నాడుట చీకట్లో, దాంతో పెద గాలీదుమారం లేచింది. గా వ

“వావాలనే తప్ప కన్చించకకాదు” పెద్దామె భర్త అంటూ తోడల్లుడు తగూ పడి అప్పటికప్పుడు పెస్టైలు పట్టుకుని భార్యలని తీసుకుని వెళ్ళిపోయారు,

ఇలాంటివి చెప్పాలంటే ఎన్నో సంఘటనలు..., అప్పటికే అయిదు రోజుల పెళ్ళిళ్ళు పోయినా ఈ కొవుడష్మ గారాబాల షృక్తైక ప్వుతిక అయిదెకరాల సుక్షేతమైన మాగాణి పొలం అమ్మి అయిదు రోజుల పెళ్ళి వైభవంగా చేసీ చుట్ట పక్కాల చేత “సెభాష్‌ అన్నించుకుంది. ఇంక

120 ముళత్యాలపల్లకి అటు కూతురు అ తవారింటకి వెళ్ళింది. ఇటు ఇలు కూడావేలం అాా2 వ. వెయ్యటం అయిపోయింది. ఆవిడకి నిలవనీడ లేక అల్లుడి పంచన చేరినా అనాడుతన కూతురు పెళ్ళి ఎంత ఆర్భాటంగా చేసిందో ఇప్పటికీ చెపూనే వుంటుంది. అలా చెయ్యమని సలహాయిస్తుంది. చేయలేని వాళ్ళని చూసి నవ్వు తుంది. ఈనాగనాంచారి పుట్టగా నేఅల్లుడు వా స్తాగుటుక్కుమన్నాడు, ఇంక కూతురి ఇంటో కావుడమ్మ మాటకి తిరుగు లేదు. ఈవిడ ళం పటు భలూకపు పట్లు, మీ నాన్నా అమా ఏం వేగ గలరురా టబ (ఉం య! మురళి. నుప్వు వాళ్ళ వుచ్చు లోనించి ఎలా తప్పుకుంటావో నాయనా 1 “రాజేశ్వరమ్మగారూ” అని వాకిట్లోకి యెవరో రాన టంతో ఆవిడ లేచి వెళ్ళింది. “బావా! నిన్ను చూస్తూం పే దోలెడంత జాలి వేసోంది.” సునంద జాలిగా చూసింది, “వూ! నీవేం జాలి పడక్కరలేదు. చూస్తూ వుండు సునందా! రెండే రోజుల్లో కొపుడమ్తునీ ఆవిడ కూతుర్ని వ 4 వెనక్కి. తిరిగి చూడకుండా పరుగెతెలా చేస్తాను. ఇందుకు ఓ ప్లాను సిద్దం చేసుకున్నాను.” ఛి థా “రహస్యం, చెప్పకూడదు”

గోవిందరాజు సీతాటేవి 121

“నే మెవరికీ చెప్పనుగా”

“వూహూ! లాభంబేదు”

“బావా! నువ్వు చాలా మంచి వాడివి కదూ! అసలు ఆ ప్లానేమిటో నేనూ తెల్చుకుంటే ఇంకేమైనా వావాలం"్రే సలహి ఇస్తానుగా”

సునంద హుషారుగా అంది.

“లాభంటేదు. అమ్మాయిగారూ 1%”

“అబ్బ! సీది గుండేనా! బండరాయా 1”

“నువ్వెలా అనుకున్నా ఫర్వా ల్లేదు. మరింక శలవా"” లేచాడు.

“అ....ఆ....కూర్చో తొఫీ తెసా”

“వద్దు... మళ్ళీ వస్తాలే...,చాలా "చెమయింది”

మురళి ఇంటికి బయలు దేరాడు.

| (4

అన్నపూర్ణమ్మ కూతురు పెళ్ళి చేయాలని భర్తని పోరుతోంది. ఒకసారి దశరధరామయ్యగారు. పల్లెనుంచి వచ్చి నప్పుడు అనూరాధ "పెళ్ళి (పస్తావన తెచ్చి “చిన్నాన్నా!*” రాజే శ్వరక్కయ్య కొడుకు గిరిధరని యిచ్చి అనూకి పెళ్ళి చే వస్తే బాగుంటుందని ఇదివరకోసారి అన్నావుగా. గిరి మన మురళి కంపే కాస్త పెద్దవాడైనా అనూకి ఈడూ జోడూ సరిగా ఉంటుంది.

కేర్‌ శ]

22 ము తారల ప న క్రి అందులో ఉద్యోగం కూడా చేస్తున్నాడయ్యె. వాడు దూరంలో వున్నా త్వరలో శలవుపెట్టి వస్తూన్నట్లు ఉత్తరం రాశాడట. మరి వాడు వచ్చేలోపల అక్కయ్యన్కీ వావగారినీ వప్పి స్తే....బాగుంటుంది. ఈ పని మీరే సానుకూల పడేలా చేయాలి” అన్నాడు నారాయణరావు,

“అవన్నీ తర్వాత అసలు గిరిని చేసుకోవటం మన అనూకి ఇష్టమేనా 1 అది తెల్పుకో!”

అంటూండగానే అనూరాధ కాఫీ స్లాసుతో అక్కడికి వచ్చింది. తాతగారు' అన్నమాట వింటూనే సిగ్గుతో కళ్ళు వాలి సవోయాయి. న్లాను అందించి వెళ్ళి పోయింది.

నారాయణరావు మాట్లాడలేదు. అన్నపూర్ణమ్మ మాతం “మనమాట కాదంటుందా! అదీ కాక మీరే అడిగి తెల్సుకోండి?” అంది కాస్తదూరంలో నిల్చుని.

“అక్కరలేదు. గిరిలాంటి బావని యేమరదలు కాదం టుంది. వాడికేం దొరదాబులాఉం టే. పె గాజూనియర్‌,. ఇంజినీర్‌, ఈవ్యవహారంవో మవ్య వర్పు లెందుకు. నేనే స్వయంగా కను క్కూంటాను. ఇప్పుడే వెళ్ళి రాజేళ్వ రితో మాట్లాడివస్తా” అంటూ ఉత్తరీయం భుజాన వేసుపని నారాయణరావు వస్తానన్నా వద్దని ఆయన ఒక్కరే రాజేశ్వరమ్మ ఇంటికి వెళ్లారు. మురళి ఇంటో లేడు

గా

తాతగారు. మేనత్త ఇంటికి వెళ్ళిన దగ్గర నుంచీ

అనూరాధ మనస్సు మనస్సులో లేదు. గిరిధర్‌ అందగాడూ,

గోవిందరాజు సీళాదేవి 23 తెలివైనవాడూ చలాకీగా కబుర్లు చెప్తూ అనూ మనస్సుని యెప్పుడో ఆ(కమించేశాడు.

వుక్ళోవున్నప్పుడు (పతిరోజూ మేనమామగారి ఇంటికి వస్తూ అనూరాధతో కబుర్లు చెప్తూ అప్పుడప్పుడూ సిసీమాలకి ఆహ్వానిస్తూ ఉండే గిరి బావ అంటే ఛాలా చాలా యిష్టం -ఏర్పడింది అనూకి. ఆసలు గిరిధర్‌ మురళి కాస్త యెంచు మించుగా ఒకే పోలికల్లో ఉంటారు,

ఒకసారి ఇందిర అనూరాధని వాళ్ళ ఇంటికి రమ్మని తీసుకు వెళ్ళి తన చీరెలూ నగలూ అన్నీ చూపిస్తూ ఫోటోల “అల్బరి కూడా చూపించింది, దాంట్లో యెన్నో గిరిధర్‌ ఫోటోలు వున్నాయి. ఇందిరవీ వున్నాయి, "

కానీ సునందది ఒక్కటీలేదు. అసలు సునందకి ఫోటో తీయించుకోవటం వొక్తిగా ఇష్టం ఉండదని చెప్పింది ఇందిర. గిరిధర్‌ ఫోటో లన్నింటిలోకీ ఒకటి చాలా నచ్చింది. గిరిధర్‌ కళ్ళలో యేదో తెలియని ఆకర్షణ అనూని బందీ. చేసింది, ఇందిర చూడకుండా ఆ ఫోటో దాచేసుకుని ఇంటికి తెచ్చేసుకుంది, అయితే వచ్చిన దగ్గర నుంచీ ఇందిర గుర్తిస్తే యేమనుకుం టుందో అని సిగ్గు. అంత పరీక్ష వుండదులే అనే ధైర్యం.

ఆ ఫోటోని యేకాంతంగా ఎన్ని సార్లు చూసినా తనివి తీరదు. అలా ఆ ఫొటో వైపు తదేకంగా చూస్తూ తన్మయ “తత్వంతో పరిసరాలని మర్చిపోయి ఒకసాది అన్నగారికి సట్టుబడి పోయింది,

[124 ముకత్యాలపల్లకి మురళి చెల్లెలి ఏకాాగతకి కారణం తెలియక వెనక్కి వెళ్ళి చూశాడు, చెల్లెలి చేతిలోని గిరిధర్‌ ఫొటో చూశాడు, అడుగుల చప్పుడుకి అనూ వులిక్కిపడి వెనక్కి. తిరిగి అన్న గారిని చూస్తూనే పట్టుబడిన దొంగలా నేల చూపులు చూస్తూబాన ఫొటో వెనక్కి దాచుకుంది. మురళి మొనంగా స్పండి అతి మామూలుగా బట్టలు మార్చుకుని తువ్వాలు పైన వేసుకుని స్నానానికి వెళ్ళిపోతుంటే అన్నగారి ముఖంలో ఎలాంటి భావం వందో (గహించలేకపో యింది. స్నానం చేసి వచ్చి నిలదీసి అడుగుతాడనుకున్న అనూరాధకి మళ్ళీ నిరాశేయెదురైైంది. ఎంత చిన్న విషయమైనా ముఖంమీద అడిగెయ్యటం అలవాటున్న అన్నయ్య ఇలా ఎందుకు వూరుకున్నట్లు! అసలు అడిగితే ఏమని జవాభివ్వ్యాలో అని ఆలోచిస్తున్న అనూరాధక్తి ఎంత ఆలోచించినా అర్థం కాలేదు. అయితే చెల్లెలి. మనస్సు గిరిధర్‌ దొంగిలించాడనే సత్యం మురళి ఎప్పుడో (గహించా డని పాపం పిచ్చి అనూరాధకి తెలియదు, తాతగారు పెళ్ళి మాటల కోసం అత్త ఇంటికి వెడుతూ తన దగ్గరకొచ్చి “ఏం అనూ గిరిబాన అంటే నీ కిష్టమేనా?” అని అడగాలనీ అలా అడిగి జవాబు చెప్పించుకు వెడతొడనీ అనుకుంది. కానీ తను అనువన్నట్లు ఒక్కటీ జరగటంలేదు, వీళ్ళందరికీ నే బావనే పెళ్ళి చేసుకుంటానని డప్పు పట్టుకున్‌ చాటింపు వేళానా? లేకుంటే యేమిటిదంతా! తొాళయ్య ఓ నప్వు పారేసి చూనేసి వెళ్ళిపోయాడు,

గోవిందరాజు సీఠాదేవి క్షే25

పోనివ్వు యిదీ మంచిదే, లేకుంటే దైట సంబంధాలు చూస్తూ పెళ్ళి కొడుకుల ఇంటర్వ్యూూలని యేర్చాటు చేస్తే “నా కిష్టం లేదు! గిరిబావని తప్ప మరొకర్ని చస్తే చేసుకోను” అని చెప్పవల్పిన అవసరం లేకుండా పోయింది. ఇంత వరకూదాగానే ఉంది, కానీ అత్తయ్యా వాళ్ళూ ఏమని జవాబు చెప్తారో!

అప్పుడప్పుడూ కబుర్లలో బంధువులూ న్నేహితులూ "అనూరాధ రాజేళ్వరమ్మ కోడలేగా” అన్నా ఆమె అపుననీ కాదనీ అనలేదు, నవ్వేసి వూరుకునేది, ఇది అత్తయ్యకి అంగీ కౌరమే అని తన ధైర్యం,

“అయితే తాతగారు వచ్చి ఏ వార్త చెప్తారో” అని ఆయన రాక కోసం వీధి వాకిలి వద్ద “పహరా కాసోంది అనూరాధ,

దశరధరామయ్యగారు ఎంత నేపటికీ రాలేదు. నారాయణ రావు *పని వుంది త్వరగా వసాలే” అంటూ బైటకి "వెళ్లాడు. అనూరాధ వరండాలో ఇటూ ఆటూ పచారు చేసోంది.

వ లం జామ

“నేనింళ ఆతురత చెందినా తాతయ్య వచ్చి నేరుగా జరిగింది నాకు చెప్పడే. అడగాలంపే యెగతాళ పట్టి నే, ఇలా పరిపరి విధాలపోతూన్న మనస్సుని అదిమి పట్టుకుని వాకిట్లో యెవరివో చెప్పులు చప్పుడవటంవిని “తాతయ్య “వచ్చే శారు” అనుకుంటూ గథ్రాలున గదిలోకి పారిపోయింది.

వాకిట్లో చెప్పుల చప్పుడు వరండా వరక్షూ వచ్చి ఆగి ఫోయింది,

శే26 ముత్యాలప న క్రి కణం నిశ్శబ్దం, (పాణం బిగపట్టి వూపరి వదులుతున్న అనూకి *లాయరుగారూ[ అన్న బొంగురు గొంతు విన్చించింది,

“వీ! 1” అనుకుని వాకిట్లోకి వచ్చి “ఓ గంట తర్వాత

ళం వస్తారు నాన్నారు”

ఇంటిలో లేరు “అంది విసుగ్గా” అతను వెళ్ళిపోగానే సీరసంగా వచ్చి మంచం మీద వాలిపోయింది. ఓ అర్ధగంట తర్వాత మురళీ నారాయణరావూ, దశరధరామయ్యగారూ కాస్త ప్యవధానంగా ఒకేసారి ఇల్లు చేరారు.

అా=వ న్‌.

“థోజనాలకి రండి” అన్నపూర్ణమ్మ భర్తకీ మామ

గారిక్సీ పిల్లలకీ వడ్డించింది. యం ౮ విషయం,

“ఇంకాస్త కూరకావాలా” అంటూన్న కోడలితో “వద్దమాశ్చ” అంటూ చెయ్యి అడ్డు పెట్టి (పక్కనే వుంచిన స్టీలు మరచెంబులో నీళ్ళ గడగడా తాగి నుదురికి ప్రటిన చెమటని పైమీది తువ్వాలుతో తుడుచుకుంటూం పే అనూరాధ వూపిరి విగపట్టి తాతగారు చెప్పటోయే విషయం కోసం నిరీక్షిసోంది మురళి ఫుల్‌హాండ్స్‌ షర్తు

ర్‌ కుడిచెయ్యి కహ్స్‌ విస్పి మోచేతి వరకూ మడిచి అమ్మ వేసిన "పెరుగు కలుపస్పకుని తింటూన్నాడు.

గోవీందరాజు సీళాదేవి 27

“రాజేశ్వరి” లిటిగేషన్‌ మనిషిరా నారాయణా! ఒక వె పు “నువ్వు చెప్పినదానికి సరే చినాన్నా” అంటూనే చిన్న తిరకాసు పెట్టింది.

అత్తయ్య “సరే ఆంది” అన్నమాట విన్న అనూరాధ ఆనందంతో అలా గాలిలా తేలిపోతూ ఆ పైన తాతగారు ఏం చేస్తున్నారో విన్చించుకోకుండా పెరుగన్నం తినేసి చెయ్యి కడి గేసుకుని ఒక్క పరుగులో గదిలోకి వచ్చేసింది. అక్కడే కూర్చుం కు తన ముఖంలోని సంతోషం అందరూ గు _ర్తిసారేమో అనే భయంతో వచ్చేసి ఈ ఆనందంలో నాట్యం చెయ్యాలనీ గొంతెత్తి పాట పాడాలనీ ఏదో ఏదో చే సేయాలన్చిసోంది, భదంగా దాచుకున్న బావ ఫొటోని ఒకసారి చేతిలోకి తీసుకుని గ్యిరున తిరిగి గుండెల దగ్గర దాచేసుకుంది,

ఇంక భోజనాల దగ్గర దళశరధరామయ్యగారు కొడుకుతో మెల్లగా యిలా చెప్పారు,

“ఇందిరని మురళికి చేసుకుని అనూని వాళ్ళ అబ్బాయికి యివ్వాలట, ఈ రెండు శుభకార్యాలకి వీలైనంత తొందరలో లగ్నాలు 'పెట్టించంెయ్యమని అంది! ఇరువై పులా ముఖ్యుడివి సీవేగా చిన్నాన్నా అని గుర్తు చేసింది,”

చెల్లెలి పెళ్ళి విషయం తాతగారూ తండ్రీ మాట్లాడు కంటూ వుంపే సావధానంగా వింటూన్న మురళికి *ఇందిరని చేసుకుని" అన్నమాట నెత్తిమీద పిడుగు ఫడినట్ల యింది, ఏమిటీ! నేనా ఇందిరనా! పెళ్ళి చేసుకోవాలా! లేకుంటే...,

128 ము త్యాలస ట్ర క్త ఛం అనూని గిరికి చేసుకోరూ! ఇదేమిటి! పురమని పిడుగు, ఇందిరని చేసుకోపటం జరగని పని, అందగత్తె రావచ్చు. చదువుకుని నలుగురితో నాగదికంగా తిరగొచ్చు. హుషారుగా. వుండచ్చు. కాసి అఆ అమ్మాయి అలవాటూ మాట్లాడే తీరూ వేసుకునే క్‌. ళం (జెస్సూ చచ్చినా నచ్చపు పై జొమాలాల్చీ, లుంగీ షర్డూ.... బెళల్చాటం ప్యాంబూ ఇంకా ఇంకా ఎన్నో ఫాషన్లుం అవన్నీ తనకి నచ్చపవుగాక నచ్చప్ప. తన చెల్లెలిని అలాంటి డెస్‌ 'వేసుకోనీయడు. “బూజు” మనస్తత్వం అన్నా భఛరిహ్తాడు కానీ ఆడపిల్లలు అలా అలంక రించుకోవటం అంయకే తగని అసహ్యం మురళికి, అసబు అనూ లంగావా ఓళశీలూ యిష్పుడు అందమెన ల చా డిజె న్హతో వున్న చీరలు కట్టుకుంటుంది. ఏ పండగ కాన్సీ పుట్టిన రోజు కానీ చెల్లాయికి మాతం సామాన్యంగా మురశే. చీరెలు బజారు నుంచి తెస్తాడు, యెన్నోరకాలు చూసి సరికొ త డ్రిజెన్స అది ల అాజఐటె ఓణం తెస్తూంబాడు, అన్నయ్య తెచ్చిన చీరె సెంగారించి అనూ తెగ మ ధాం క శ మురిసిపోతుంది, ఆ ౩ త్త బీర కట్టుకు కౌలేజీకి వెడితే శం | న్‌ శా అబ్బ! ఎంత వాగుంనోయ్‌ అనూరాధా. ఎక్కడళొన్నావ్‌ ఖందెంత ? ఇంతా బ్రలాంపె చేరలున్నాయా. బోర్తర్‌ చాలా న! కలర్‌ క్రి కరెక్ట్‌ మాచ్‌ అయింది.” అం): వల 0 వధ కన. హితులు చుట్టు ముడ్తితే అప్పుడు అనూ కళ్ళు ఛం ఈక కా జా నంళ మెమస్తాయి, చూ _బదర్‌ నెలక్షనా” అంటుంది

గోవిందరాజు సీతాదేవి 120 నిటారుగా నిల్చుని చీరె బోర్షర్‌ సుకారంగా పళ్ళతో సర్దు కుంటూ___

“* కబ్రిట్‌! మగాళ్ళకి అందులో (బహ్మచారికి యంత అందమైన చీరె నెలతన్‌ తెల్చునంటే మంచిదే” అందూ సాగదీస్తారు.

అసలు మురళి ఎలాంటి చీర తెచ్చినా అనూకి జాగా నచ్చుతుంది.

ఇంక రోజుకోరకం (డెస్‌ అయి హద్దులు లేనట్లు జాయ్‌ (గెంచ్స్‌తో సినిమాలూ షికార్లూ జేసే ఇందిర అంటే మురళికి కౌస్త్ర కూడా సదభిపాయంలేదు. ఒక్కోప్పుడు అనుకుంటాడు. అసలు ఇందిర అలా లిరుగు తూంపే గిరి ఎలా పూరుకోగల్లు తున్నాడు, ఇందిదే నా చెల్లెలు అయికేనా! చెంపలు వాయించి హద్దులో వుంచే వాడినని, కానీ అత్తయ్య కూత్చురెపోయింది.

అసలు ఆడపిల్ల అంపే చూడగానే ఎదటి వ్యక్తికి గొారవ భావం కలగాలి అనే మనస్తత్వం మురళిది. “మా _ చెన్లిలు” అని ఎందరితో నెనౌ చూపించగల విధంగా పుంటుందిఅనూరాధ,. తన చెల్లెల్ని చూసుకుని పిసరంత గర్వ పడతాడు కూడా అప్పు డప్పుడూ, అసలు ఇందిర కంటే సునంద అంటే గౌర వండఉింది, ఏదిఏమైనా ఇందిరని పెళ్ళి చేసుకోవటం కలలోని విషయం,

తనలో తను అనుకుని తం్యడికి చెప్పేయాలని తొందర పడిపోతూన్నాడు,

క్షై/ ]

130 ముజ్యాలప ల్లక్రి దశరధరామయి్య గారు చెప్పిన విషయం ఆఅంచా విన్న నారాయణరావు మరేం మాట్లాడలేదు కానీ అన్నపూర్ణమ్మ ముఖం వివర్థ మైంది.

“మామగారూ! మన పిల్లని వాళ్ళజ్బాయికి యివ్వటం ఆచారంగాసీ వాళ్ళ పిల్లని చేసుకోవటం యెదురు మేనరికంకదూ! ఈ ఆచారం మనకి లేదు పైగా కుండ మార్చు పెళ్ళిళ్ళఅవపూ” ఆంది.

“అపనమ్మా! నేనూ ఇది ఆచారం కాదు రాజేశ్వరీ అన్నాను, అయితేనేం రాజేశ్వరి నవ్వి “"అఆ....అదేం చేయరా నంత తప్పుకాదు” అంది.

“అయితే మరి ఇప్పుడేం చేయాలి” నారాయణరాష్ప పొడిగా అన్నాడు.

“అదే .నేనూ ఆలోచిస్తూన్నాను. రాజీ గుణం తెల్చిం చేగా! మాట అన్నదంటే జరిగే వరకూ న్విదపోదు. చిన్నప్పటి నించీ జానివరస అంతే, నేలేచి యింటికి వద్చేస్తూంటే” కూడా

“చిన్నాన్నా ఇది జరిగిచేనే అది జరుగుతుంది” “అనిగట్టిగామరీ పప్పింది” అంటూ చెయ్యికడుక్కు నేందుకు లేచారాయన . మురళి చివాలున లేచి...

“తాతయ్యా! ఇప్పుడే చెప్తాన్నాను. నేనిప్పుడప్పుడే పెళ్ళి చేనుకోను,

ఇందిరని అసలు చేసుకోను. అత్తయ్య అనూని కోడ్ల లుగా చేసుకుంటుందో. వేదో గట్టిగా అడిగేసెయ్యండి, కాదంటే మరో సంబంధం దొరక్కాపోతుందా!.. దేశం. గొడ్డు

క!

గోవిందరాజు సీళాదేవి కే31

పోయిందా! ఇంతే.;..” అందూ చరచరా తమ చదువుల గది లోకి వెళ్ళిపోయాడు.”

నారాయణరావు ఇంత "పెద్దవాడై నా ఈనాటికీ సినతండి ఎదురుగా బౌననీ కాదనీ చెప్పడు, చెప్పే అలవాటు లేదు కూడా.

ఆయన అంటే వుండే అభిమానంతో మాత్రమే, ఆ గౌర వం అంతే. ఇదే ఈనాటి యువకుల్లో కొరవడింది. మురళి అన్ని విషయాల్లో తర్మడి మాట కాదనకున్నా తన అభ్మిపాయాలు నచ్చని వాటిల్లో యే మాతం సంకోచించక నిష్కర్షగా చెప్పేస్తాడు, ఖచ్చితంగా మాట్లాడే అలవాటు తాతగారి దగ్గర పుణికి పుచ్చుకున్నాడు అంటారు బంధువు లందరూ.

“ఇలా అయితే అనూ పెళ్లి మెలా జరిగేట్లు” భయపడుతోంది అన్నపూర్ణమ్మ “అనూ అందమైనదీ చదువు కున్నదీ, ఇంక కట్న కానుకల్లో ఏ మంతలోపం చెయ్యం కనుక అనూ రాజేశ్వరమ్మ కోడలే” అని యిన్నాళ్ళూ అనుకున్నారు,

తీరా సమయం _ వచ్చేసరికి మురళికి ఇందిరని చేసుకోమని మెలికె సెడుతుందని ఎవరూ వూహించలేదు, పోనీ మురళి అయినా దూరం ఆలోచించకుండా '*నేనిందిరని చృన్నే చేసుకోను? అని ఖచ్చితంగా చెప్పేశాడయ్యె, ఇంక ఈ. పెళ్ళి జరిగేదెలా! అన్నపూర్ణమ్మ ఆలోచనలో

శ్ర? ముత్యాలప ల్లకీి పడిపోయింది, ఆవిడే కాదు అందరూ ఆలోచనల్లో మునిగి హైయారు,

“అత్తయ్య అనూని చేసుకోవటానికి వప్పుకుంది” అన్నమాట విన్నసంతోషం పొంగు తగ్గక ముంచే అన్నగారి గొంతు "నే చన్నేఇందిరని చేసుకోను” అన్నమాట విన్న అనూరాధ కాళ్ళు వణికాయి. “మళ్ళీ ఇదేమిటి!” అనుకుని తర్వాత తల్లిదం్యడులూ శాతగారూ అనుకునే మాటలు శద్దగా ఏంది. ఇంతవరకూ తను కట్టుకున్న పూహాసౌధప్ప ప్పనాదులు కదిలిహోళూన్నట్లు భయపడి. లలుప్పని అంటి పెట్టుకుని నిల్నిపోయింది అనూరాధ.

విసురుగా గదిలోకి వచ్చిన మురళి చెల్లెలిని క్షణం చూసి తల తిప్పె వెళ్ళి ేవిల్‌లైటు వేసుకుని చదువులో నిమగ్నుడవటానికి విశ్వ్శపయత్నం చేస్తూన్నాడు. కానీ సాధ్యం కావడంలేదు. మెము పన్నెండు గంటలు దాటినా ఆ గదిలోనే మంచం మీద పడుకున్న అనూరాధ ఇటూ అటూ కదులుళూనే పుంది.

వరండాలో తాతగాడ మంచినీళ్ళు తాగి మళ్ళీ పడుటన్నా న్మిదపట్టలేదని మాటి మాటికీ కిరు కిరు మంటూన్న మంచం చప్పుడు తెల్చుతోంది. మురళి ఇం చదుప్ప సొగదని తెటు తీస వరండాలోకి వచ్చాడు. తాతగారు మురళిని పల్కరించ లేదు. ఒక (పక్కకి వత్తిగిలి పడుకున్నాడు. ఆఫీసు రూములో ఇంగా లైటు వెలుగుతూనే ఉంది “నాన్నారింకా ఫెల్ఫ్సు చూసు కంటూన్నారా” అనుకుని గది వాకిట్లోకి వెళ్ళి లోపలికి తొంగి

గోవిందరాజు సీతాదేవి 433 నారాయణరావు రెండు చేతులతోనూ తల పట్టుకుని కదలక మెదలక అలాగే కూర్చున్నాడు. తండ్రిని అలా చూసే సరికి మురళి మనస్సు కలతి చెందింది. గిిరున వెసక్క్‌ తిరిగి గదిలోకి వచ్చి ఏటికీ తలుపులన్నీ తెరిచి పడుకోడోతూ చెల్లెలివైపు చూశాడు. అనూరాధ గోడవెపు తిరిగి పడుకుంది .... మురళి షా పడుకుని కళ్ళు మూసుకున్నాడు. అలోచనలు సాగి ప్రోతూన్నాయి, అత్తయ్య ఈ కొత్త సమస్యని యెందుకు సృష్టించినట్లు! ఆవి వామన | క్‌. అసలు వాళ్ళ కిలాంటి కోరిక ఉన్న్షు తెలియదే ! అమాయక రాలైన అనూ మసస్సులోని కోరిక పెంచి కొడుకుని ఎరగా పెట్టి నన్ను తన అల్లుడిగా చేసుకోవాలనా ఆవిడ కోరిక, తనప కాటోయేవార్యకి చదుప్తతోబాటు సంస్కారం పుండాలి, అణుకువ పుండారి. ఉద్యోగం చేస్తాననీ క్ష్సబ్బుల్తూ మహిళా సనూజశాలూ అంటూ తిరిగే అమాైయి. అక్కర లేదు, ఇల్లాలు అంటే. ఇంటికి మహాస్యామాట్తి. కుటుంబ సభ్యలకి (ఎమా వాత్సల్యం పంచుటా ఆహృలమూ రిగా వుండారి. భరి బెట మెంత కష్టపడి బాఫ్ఫరలు నిర్వవాంచి పెచ్చినా (వశాంతింగా పన్న ఇల్లుసే చిపసప్వుతో గ ఇజం అనన్‌ ఒలు భి. ఎదురొచ్చే ఇల్గాలిస చూస్తూనే లస శ్రమహర్శ్నిపోయి హాయిగా తైబంద౦గా గంతుల నటిట్లు ఆలికపడాలి షుస్ఫ్‌ ఆంతే కాస్‌

వెత ము త్యాలపల్లకి భారి శ్రీని కూడా ఉక్యోగం అంటూ యంతంలా తయారు చేస్తే యింక గృహస్తుకి శాంతి యెక్కడ లభిసుంది. పిల్ల లకి (కమ శిక్షణ యెలా వస్తుంది!

తప్పని సరైన పరిస్థితుల్లోనే స్త్రీ ఉద్యోగ బాధ్యతలని మీద వేసుకోవాలి,

ఇలా సాగిపోతూన్నాయి మురళి అలోచనలు, ఎందరు ఎన్ని విధాల వత్తిడి తెచ్చినా ఇందిరని పెళ్ళి చేసుకోవటం అసంభవం. మకోసారి దృఢ నిశ్చయం చేసుకుని నిద్రపోవాలని (పయత్నిస్తూన్నా లాభం లేకుండాఉంది.

నాన్నగారిని ఎదిరించానని అమ్మ లోలోపల బాధపడు తోంది, కానీ నన్ను అర్ధం చేసుకోదు, కాలం మారిపోతోంది, స్వతంత్ర భావాలున్న నేను సూటిగా చెప్పకుండా ఉండలేను, ఇలా చెప్పటం నాన్నగారిని అగౌరవపర్చటం కాదు.

“అనూఅంపే నా కుండే పేనూ అభిమానం ఏ మాటల్లో వ్య క్షీకరించగలను.”

“బహుళా తాతయ్యతో గూడా తగూ వస్తుందేమో ! అనూ ఆయనకి గారాబాల మనవరాలు, ఏం చెళ్యూలి. ఈ పరిక్ష నుంచి బెట పడేదెలా!”

రా

మురళి కళ్ళు గట్టిగా _ మూసుకున్నాడు, తెరిచిన శిట్‌కీలోనించి చల్లటిగాలి రివ్వున ఏీసోంది. గోడగడియారం

గోవిందరాజు సీతాదేవి 135 ఠంగ్‌ ఠంగ్‌ న రండు గంటలుకొట్టింది అయినా మురళిని నిదా 'దేవి కరుణించలేదు. కళ్ళు మంటలు "పెష్టేస్తూన్నాయి.

“భగవాన్‌...” అనుకుని నిట్టూర్చాడు. దుప్పటీ తీసి [కింద నించి మీదకి ముసుగు విగించేశాడు,

కాలం గడిచిపోతోంది. రోజులూ వారాలూ నెలలూ, చకచకా జరిగిపోతూన్నాయి, దశరథభరామయ్య గారు రాజేశ్వరికి ఏవిషయం తర్వాత కబురు చేస్తాం అని చెప్పి పల్లెకి వెళ్ళారు. చాలా రోజులైనా తిరిగిరాలేదు, .

“నారాయణరాపు ఉత్తరం రాసినా “ఏలు చూసుకు వస్తా అని జవాబురాళారు.

మురళి ఐ. ఎ, యస్‌, పరీక్షలు రాళాడు. బాగానే రాసినా మనస్సులో ఆవేదన, ఫలితాలు ఎలా వుంటాయో! అని. ఇవి 'తెలినేవరకూ దూరంగా ఎక్కడికన్నా పారిపోవాలన్నిసోంది. రోజులు చాలా అశాంతిగా గడి పేస్తూన్నాడు.

నావ

మురళి వరండాలో కూర్చుని 'సేపరు తిరగేస్తున్నాడు. అన్నపూర్ణమ్మ లోపల ఏదో పని చేసుకుంటోంది. నారాయణ రొవ్ల ఇంకా కోర్టునించి రాలేదు,

తేల్‌ ముళత్యాలప న క్రి వాకిట్లోనించి “పోస్ట్‌” అన్నకేకకి తలెత్తి చూశాడు, రెండు కవర్లు అందించి వెళ్ళి పోయాడు పోస్టు మేన్‌.

కవర్లు తిప్పె అ(డన్‌ చూశాడు. ఒకటి తరడికి మరోటి అనూరాథకీ.

“అనూకి ఉత్సరాలు రానేంత స్నేహితులెనరు. వెనక్కి తిప్పి చూసే

గిరివర్‌ అ్యడెస్‌ వుంది. మురళి కనుబొమ్మలు కణం ముడిపడ్డాయి. తర్మడి ఉత్తరం ఆఫీసు రూముతో పెట్టి ఆగదిలో నించి బైటకి వస్తూండగా అనూరాన వరండాలోకి వచ్చింది. అన్నగారి చేతితో కవరుని కణం చూసి చటుక్కున గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది.

గిరిధర్‌ ఉద్యోగం జెంషెడ్‌పూర్‌లో. అక్క_డనుంచే వు తరం రాశాడు, మురళికి ఆ వుత్తరం చెల్లెలికివ్వాలన్సించ అేదు. ఆలోచిస్తూ అలాగే నిల్చున్నాడు. అన్నగారు. ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయివుంటాడని మళ్ళీ బైటికి రాబోతూ గది గడపలోనే ఆగిపోయింది.

“అనూరాధ” మురళి మౌనంగా ఆ కవరు చెల్లైలికిచ్చి గబగబా బట్టలు నేనేసుకుని స్కూటర్‌ తీసుకుని ఓ గమ్యం అంటూ లేకుండా స్పీడ్‌గా పోనిస్తూన్నాడు. అసలు ఆ స్కూటరు అనూరాధకి గమ్మత్తుగా ఓ లాటతీతో వచ్చింది,

ఒకసారి ఇరుగూ పొరుగూ అమ్మలక్కలు లాటరీ టిక్కెట్లు కొంటూ అన్నపూర్ణ మనీ ఒకటి కొనమని వేధిం

గం శశ చారు. లాటరీలంటే వ్యామోహం లేని అన్నపూర్థమ్మ'

గోవిందరాజు సీతాదేవి 13 వద్దని యెంత వారించినా వినకుండా మీ అనూ. పేగు *లక్కీి అండీ ఈ పేరుతో ఒక్కటి తీసుకోండి అని అసూ పేరు రాసి టికెట్టు అంటగట్టి మరీ వెళ్ళారు,

“అనవసరంగా రూపాయి దండగ "అంటూఅన్న పూర్రమ్మ ఆ పూటంతా వ్యధపడింది. భర్చకి వొరుగావిడ ఇలా చేసిందని నాలుగుసార్లు చెప్పింది.

“అబ్బ” ఒక్కసారి కాఫీ హోటల్‌కి వెడితే పది రూపాయలు ఆరిపోతాయి. పోనివ్వు ఒక్కరూపాయేగా ఒక 'వేళ అనూ అదృష్టం కల్సివ స్తే లక్షలు రావచ్చు. పోయినా నూరునయా పైసలు. అంతేగా “అంటూ తేలికగా మాట్లాడే సనికి అన్నపూర్ణమ్మ మనస్సు అప్పటికి కాస్త తేలిక పడింది. ఇది జరిగిన 60డు నలల తర్వాత ఒకరోజు (పక్కయింటి మీనాకమ్మ పడుతూలేస్తూ పరుగెత్తుకు. వచ్చి” “వడిన గార్బూ ఓ అన్నపూర్ణమ్మ వదినగారూ అదృష్టం అంపే అనూరావదే నండీ....ఆ లాటరీతో అనూకి స్కూటరు వొచ్చిందట! మా వారు చెప్పారు”

అంటూ వగరుస్తూ పెద్ద గ్లాసుడు నీచ్ళుతాగి ఆ తర్వాత కౌఫీ యిన్వే కానీ పీళ్లే దని కాయించుకుని మఠీ తాగి ఇంటి కెళ్ళిందావిడ, ఆవిడభర్తకి ఈ లాటరీ టిక్కెట్ల కంపెనీలోనే వుద్యోగం.

“ఎందరికో అదృష్టాన్ని పంచిపెడుతూన్న ఆయనకి మాతం ఒక్కసారీ కల్సిరాలేదు” అంటుంది మీనాకమ్య. అనూకి స్కూటర్‌ వచ్చింది. మీనాకమ్మ మొగుడు అమ్మిన

కర ]]

138 ముత్యాలపల్లకి టిక్కెట్టు కొంటే అని. తెల్ప్చిస తర్వాత ఆ బజారు ఆడవాళ్ళంతా పదీపరకా టికెట్లు కొనేస్తున్నారు. విసుగు లేకుండా ---

“ఈసారైనా అదృష్టం కల్సిరాకపోతోందా ! అదే గనక కల్పివ స్తే స్కూటరేం ఖర్మ అయిదు లక్షలే వస్తాయో అంబాసిడర్‌ కారే వస్తుందో, హైదరాబాదులో ఇల్లు స్టమే వస్తుందో ఎవరు చెప్పాచ్చారు.” అంటూ రాబోయే అదృష్టాన్ని రంగురంగుల కలలు కంటూన్నారు పావం వాళ్ళందరూ. అమితే ఎన్ని “డో లైనా వీరెవరికీఆఖరి పె9ోజన్నా వచ్చినట్లు తెలియలేదు మరి.

“నా పేరుతో వచ్చింది స్కూటర్‌ నాదే” అంటూ పేచీ "పెట్టింది అనూరాధ.

“వ్లూ షాపం -... పేరు నీచే అయినా డబ్బు నాన్నా రిచ్చందేగా! అది సీది కాదు నాది, పోసీ నువ్వేం ఆ ఇందిర లాగా స్కూటిరెక్కి తిరిగికే అంతా నవ్వుతారు. ఎప్పుడన్నా మేట్నీకీ షాపింగ్‌కీ నే. తీసుకు వెడతాలే” అంటాడు మురళి,

“అదేం కాదు. దాని పెళ్ళి అయేవరకూ నీది స్కూటరు ఆ తర్వాళ దాని మొగుడిది” అంటూ దళరథధ రామయ్యగారు నవ్వారప్పుడు. ఏదినమైనా స్కూటర్‌ మాలఠం మురళి వాడు కుంటూన్నాడు.

“లాటరీలో వచ్చేది లతరూపాయలో కసీసం అంబాసడర్‌ కారో అయినా వచ్చింది కాదు ఈ స్కూట రొన్తే మనకేం (పయోజనం,. క[రతన మైనా అయితే నిన్ను వెనక కూర్కో

గోవిందరాజు సీతాదేవి 139 బెట్టుకుని సినీమాలకీ షికా న్లకీ తిరిగే పని. యింత పెద్ద వాళ్ళం అయిన తర్వాత అలా వెళ్ళాలని మనస్సులో వున్నా చూనే వాళ్ళకిచాగుండనుగా!” అని గవ్యాడు నారాయణరాపు.

“మా! ఇంకా మనమే కోరికలంటూ కూడయ్చం కే అయిసచ్తై 1! అల్లుడూ, కోడలూ వచ్చే వయస్సు వచ్చినా” అని మూతి తిప్పుకుంటుంది అన్నపూర్ణ మ్మ.

మురళి స్కూటర్‌ మీద రివ్వున పోతూ ఆలోచిస్తూన్నాడు.

గిరి అనూకి ఇలా ఉత్తరాలు రాయటం యెస్పటి నించీ మొదళలెట్లాఢు.

మ!

అసలు అనూకి కాస్త కూడా బుద్ధి లేదు. ఆతోచన అంతకంటహపే జేదు. పెళ్ళి నెటిల్‌ కాక ముందే. ఇలాంటివి చేసే ఎలా! వద్దని మాతం ఎలా చెప్పటం చెబ్లెలికి,

ఇవన్నీ ఆలోచిస్తూంటే మురళికి చాలా చికాకుగా వుంది. ఆ చికాకులో వేగంగా పూరుదాటి చాలా దూరంగా వచ్చేసినట్లు గుర్తించే సరికి అకాశంలో మబ్బులు పట్టి చినుకులు [ప్రారంభ మెైనాయి.. చూస్తూండగానే వర్షం పెద్దదైంది. ఓ చెట్టుకింద ఆగిపోయి స్కూటర్‌ దిగి కర్చిఫ్‌తో తడిసిన తలనీ ముఖాన్నీ తుడుచుకుంటూన్నాడు. వర్షం కురుస్తూనే వుంది.”

"ఆ రోడ్డు 'వెంట అప్పుడప్పుడూ కార్డూ లాకీల్తూ 'వెడుళూన్నాయిం”

“లాభం లేదు. ఈ వర్షం తగ్గేలా లేదు” అనుకుంటూ స్కూటర్‌ ఎక్కి. బయలు దేధటో తూండగా "మరో స్కూటర్‌

140 ముళత్యాలప న్తి క్రి (వక్కనించి. స్పీడుగా దూసుకుపోళూంకటే. యెందుకో పరీక్షగా చూశాడు.”

యెవరో యువకుడు. అతని ముఖం సరిగా కన్పించ జేదు. కానీ ఆతన్ని గట్టిగా పట్టుకుని 'వెనకకూర్చున్న ఇందిరని గుర్తించి నిర్దాంతపోయాడు. తనూ వెంటనే బయలుదేరినా ముందు వెళ్ళే స్కూటర్‌ యే రోడ్ల మలుపుతిరిగిందో. కానీ కన్చించలేదు, ఎవరతను. ఇందిర అతనితో యింత దూరం ఈ వర్షంలో ఎందు కొచ్చినట్లు! మనస్సులో ఎన్నో ఆలోచనలు కందిరీ గల్లా ముసురుతూన్నాయి. అలాగే తడుస్తూ ఇంటికి వచ్చేశాడు. స్కూటర్‌ వరండాలో పెడుతూ వుంటె తన గదితోనించి నవ్వులు విన్చిస్తూనాయి. అతనికి చికొకు మరీ యెక్కువై ది, మశీ కొత్త చుట్టాలు దిగలేదుకదా! అనుకుంటూ తడిసిన బట టి మార్చుకోవటానికి టనల్‌కోసం గదిలోకి వచ్చాడు సునంద మురళి చదువుకునే పేదిల్‌ దగ్గర కుర్చీలో కూర్చుని అతను మధ్యలో వదిలిన పేజీ తీసి చదువుతోంది. అప్పటి వరకూ కబుర్లు చెప్పిన అనూరాధ వంటగదిలోక్ర వెళ్ళింది. “అరె సునందా నువ్వా! కొత చుట్టాలెవరన్నా పాని ట దిగబడ్డారే మో అనుపన్నా ఏమిటీ ఇవాళ నువ్వే మాయింటికి వచ్చావు, వూరకరారు మహాత్ములు ఉండు బట్టలు మార్చుకుని వసాను.” అని పొంట్లూ పషరూ వదిలి లుంగి కటుకుని షరు

గోవిందరాజు సీళాటేవి కేశ] వేసుకుని తువ్వాలుతో మరోసారి (కాపు తుడుచుకుంటూ కాస్త చికాకు తగ్గి నవ్వుతూ కూర్చీలాక్కుని కూర్చుంటూ అడిగాడు.

“*దేవిగ్గారి రాకకి కారణం బెది!”

"ఆ విషయం తర్వాత గానీ ముందు ఇంత వర్షంలో నీ వెక్కడికి వెళ్ళినట్లు?”

“డొర్‌ కొట్టి అలా అలా తిరగటానికి వెడితే వరుణ దేవుడు ఇలా కరుణించాడు సరేగానీ ఎంత సేపయింది వచ్చి”

“ అరగంట న. అత్తయ్య గుడికి 'వెళ్ళిందట, అనూ కబుర్లు చెప్పి నీ స్కూటర్‌ శబ్దంవిని *టి తెస్తా వదినా అని వంట గదిలోకి పారిపోయింది. అవునూ టోర్‌ ఎందుకూ”

“ఏం చెప్పను సునందా! కాస్త కూడా తోచటం లేదు, పిచ్చిపట్టినట్లు అవుతోంది. చదువుప్పూ్తి అయితే... “రిలీఫ్‌ దొరుకు తుందనుకున్నా కానీ ...”

“నీకు మనస్సు చికాకు పర్చే విషయాలున్నాయా! చిత మే!” నవ్వింది సునంద.__-

“బాధ్యతలు అర్గం కావటమే శాంతిలేక పోవటం”

ణా

“కొను. వప్పుకుంటాను” సునంద ముఖంతో నవ్వు మాయమై గాంభీర్యం చోటు చేసుకుంది,

“*ఆన్లూ! టీ కా లేదింకా” కేక పెట్టాడు.

“నువ్వీ రోజు మా ఇంటికి వస్తావని తెలిస్తే ఎక్కడికీ వెళ్ళకుండా వుండిపోయే వాడిని సునంద్లా”

తై ము త్యాలప.ల్లకి

“ముర! నీతో ఏకాంతంగా అతి ముఖ్య విషయం

నూటాడాలి, రేస్ప పార్కు దగ్గరకి తప్పకుండా వసావా[!” ్‌. మ. అణావి

“*నాతోనా! ఏకాంతంగా ఆతి ముఖ్య విషయం మాట్లా డాలా! ఏం ఇక్కడే చప్పకూడదూ!”

“వూహూ1! పీలేదు.” అంటూంగగానే అనూరాధ బిస్కెట్లూ టీ తెచ్చింది.

ముగ్గరూ టీ తాగారు, “అబ్బ చాలా మెమయింది మరి నే వెళ్ళి వస్తాను. అత్తయ్య వ నే చెప్పు, వర్షం కూడా వెలి సింది. మురళీ ఏదెనా రిక్ష మాటాడవూ”” అంది.

రా భం

మురళి రికి మాట్లాడు కొచ్చి “పద నిన్ను ఇంటి దగర దింపి వస్తాను ...” అన్నా సునంద అక్కరలేదన్‌ చెప్పె వే్ళ్ళి 'ఫోయింది, మురళి సునందని పంపి తోపలికి వచ్చాడే క్రాస్సి ఆలోచనలతో 'మెదడువేడెక్కి పోతోంది. సునంద నాత్తో మాట్లాడవల్పినంత ముఖ్య విషయం ఏమెవుంటుంది!

నన్‌ రా ఆ రాతి సరిగ్గా నిద్రపట్టలేదు మురళికి, గరి టె

నునందకి మాట ఇచ్చిన (ప్రకారం మరుసటి రోజు సాయంథతం పార్కుకి వచ్చాడు మురళి. అప్పటికే పదినిమిషాల ముందు వచ్చి వెయిట్‌ చేస్తోంది సునంద,

గోవిందరాజు సీతాదేవి 143

“అరె! నాదే లేటా! అయినా అన్నింటిలోనూ ేడీన్‌ ఫల్జు కదూ! క

అంటూ సునందకి కాస్త దగ్గరలో పచ్చగడ్డీ మీద కర్చిఫ్‌ సర్చి కూర్చున్నాడు.

ఆ చుట్టుపట్ల చాలా మంది పిల్లలు యేవేవో ఆటలు ఆడుతూ గల్లంతు చేస్తూన్నారు. చల్లగా వీచేగాలికి ముర (కాఫు చెదిరి ముఖం మీద పడుతోంపే ఎడంచేత్తో సరి చేసుకుంటూ

సునంద మురళి వేసుకున్న బట్టలనీ పరీకిస్తోంది. వాక్‌ "జెరికాట్‌ ప్యాంటూ లైటు షర్టూ. అసలు మురళి యెలాంటి బట్టలు వేసుకున్నా బాగానే వున్నట్లు అన్నిస్తుంది. సునందకి, సునంద తనే మాట్లాడుతుందని నిరీక్షించి దూరంగాఅడే పిల్లలని చూస్తూ “అసలు నేను రావటమే ఆలళ్యం అయిందనుకుంకే నువ్వు చెప్పటం మరి ఆలళ్యం చేస్తూన్నావు” హెచ్చరించాడు,

“మన ఇదరినీ ఇక్కడ ఇలా వంటరిగా చూ నే ఎవరెనా

ది జాని రా ఏమనుకుంటారు”

ఈ మాటలకి మురిళి సునంద మీదకి దృష్టి మళ్ళించి “ఏమనుకుంటారు ?” ఎదురు (పశ్న వేశాడు.

“ఫళ్నకి (పశ్నా ! అసలు వయస్సులో మగాడు ఎంత పెద్ద అయినా ఆలోచించటంకో ఆడవాళ్ళంత ముందు చూపు వుండదు”

కేతత ముత్యాలస్ల క్రి “ఏ విషయాల్లో ?”

సి క్‌! నా సదేి'

షై మ

“నువ్వు చెప్పటోయేదానికిది పృపోద్దాతమా”

“"కాదు”

“బితికించావు. సునందా నాకు డొంక తిరుగుడుగా మాట్లాడటం రాదు. అలా మాట్లాడే వాళ్ళని చూస్తే చాలా విసుగు. అయితే సామాన్యంగా పెద్ద వాళ్ళనే (పతి వాళ్ళూ ఇలా మాట్లాడుతూనే వుంటారు.

“కాలికే తలకీ ముడి పెట్టినట్లు మాట్లాడతారు. ఈ అల వాట్లూ ఆచారాలూ ఇంకా నిల్చిపున్నాయంయే నా కెంతో ఆశ్చ రశ్టింగా వుంటుంది.”

“సారీ! నువ్వేదో. చెప్తానని రమ్మంటే వచ్చి నేనేదో

జ్‌ లన చ|” చెప్పేస్తూనా ఇను కదూ!

“సరే ఇంక పెదవి కదపను కానీ నువ్వు చెప్పు, అయితే చెప్పదలచుకున్నది సూటిగా క్లుప్తంగా చెప్పేయి.” చేతివాచీదూసుకుని సునంద ముఖంలోకి చూస్తూ కూర్చున్నాడు,

“దావా! సీ కెలాంటి భార్య కావాలి?”

మురళి వులిక్కిపడి అంతలోనే సరుకుని ___

యట

“ఎందుకు ! పిల్లని చూనే బాధ్యత వహిసావా!”

అర్జాన్భృ యు

“అయితే చెప్తాను ఏను. నేనిప్పుడే పెళ్ళి చేసుకోను, నా బొధ్యతలన్నీ తీరి ముందు అనూ పెళ్ళి అయింతర్వాత

గోవిందరాజు సీతాదేవి 145 నే వుద్యోగంలో స్పింపడింతర్వాత ఎలాంటి అమ్మాయి కావాలో అప్పుడు చెప్పాను సరేనా! ఇంక చెప్పు” “వూ1.... సరే! అవునూ ఆరాధన అంకే అర్ధం 9?" “అబ్బ! ఇది అడగటానికా నన్నింత దూరం దమ్ము న్నది, అది కాక నా కలాంటి విషయాలు అంతగా తెైలియసప్త” ముఖంచిట్లి ంచేశాడు. “స్టోన్లీ న్దే చెప్తాను, వింటావా!” “టి రెడీ! చెప్పు” “ధారతం చదివావు కదూ!” “పొంత వరకూ” “సామాన్యంగా భారతం పేరు చెప్పగానే అందరికీ వెంటనే గురు కొచ్చే వాళ్ళు కృష్ణుడూ అర్హనుడూ ఛీముడూ,. అవాలి ! న! అసలు అర్జనుడు గుర్తున్నంతగా మంవరూ సప్పండరు కదూ! కానీ యిందులో అపురూపమైన వ్యక్తిత్వం కలిగిన హరో యిదరున్నారు. అత్యుత్తమమైన వ్యక్తిత్వమే కాక నిస్వార్ధలు ఓం అవా రూ అట అయినా వీరిద్దరికీ ధారతంలో రావల్సినంత గుర్తింపురా లేదేమో అన్నిస్తూ పుంటుంది నారు. చరితలో....” అని ఇంకా ఏదో చెప్పబోయి మురళి సరిగా వింటూన్నాడా లేదా అని చూసింది. “ఎవరు వాళ్ళిద్దరూ?” “ఫీమ్ముడూ కర్ణుడూ. వీరిద్దరి జీవితాలూ పరిశీలించి చూస్తే యెంత ఆనందం కలుగుతుందో నాకు, గొప్న కేం క్‌

146 ముజ్యాలప ని క్రీ వ్యక్తిత్వం గల ఈ ఇద్దరికీ జీవితంలోనే కాక చర్మితలో కూడా అన్యాయం జరిగింది అని బాధకల్లుతుంది.

యెంత ధైర్యవంతులు 1! యెంతవుదారులు! యెంతటి నిస్వార్తులు! వాళ్ళకంటూ మిగుల్బుకున్న దేమైనా వుందా! థి లాల. ఫీమ్ముడం కే నా కెంతో యిష్టం. కర్దుడంళే మరీ మరి ఇషం. నిజంగా మురళీ ... టా అంటూ. ఇంకా ఏదో చెప్పటోతూన్న సునందని అపేసూ. న!

“అయితే ఇంతకీ సీ ఆరాధన అంతా ....?”” నవ్వేశాడు

“ఆర్దాన్సు నేసే ఇద్దరిసీ చాలా చాలా ఆరాధిసాను.”

ఆవేశంగా చెప్తున్న సునంద నల్లటి ముఖం యెరుప్ప రంగు పులుముకున్నట్ల యింది. మురళి తేలినా వూపిరి వలి

*ల్రమ్ముయక్రి అన్నాడు, చె

సునందలోని ఆవేశం మురళి “అమ్మయ్య అనటంతో చప్పగా చల్లారినట్ల యి నువ్వేం అనుకున్నావ్‌? చిరుకోప్తంత్తో అడిగింది.

“నేనేం. అనుకోలేదు కానీ ఇంకా ఏదో చెపావని రాత్రంతా సన్చెన్సుతో న్యిడపట్టక చచ్చాను. యేదైనా సీరిద్వున్ల్‌ విషయం చెప్పె నన్ను యిరువన పెడతావనీ చెమట పటించేచ

న్‌ శ్‌ టు ననీ భయపడ్డాను అంతే... అంటూ నవ్వాడు. కానీ ఆ మాట సునంద నమ్మ లేదు.

“అంతేకాదు. నుష్వ మరేదో వూహించొవు. మరోటి చెప్పె దారి తప్పించేస్తూన్నావు,”

గోవిందరాజు సీళాదేవ్‌ 47

“కాదు, నిజం.

“క్రాద్రు”

టపటపా వర్షపు చినుకులు ఇద్దరి నె _త్తిమీదా పడిన తర్వాతగానీ ఆకాశం మేభూవృతమైనది. గుర్తించలేదు. “అయ్యో వర్షం వచ్చేలా ఉంది"అని లేచింది సునంద.

“అసలు విషయం ఏమిటో చెచ్చకుండానే వెళ్ళి పోతావా సునందా!”

“నిజమే. చెప్పాలనుకున్నది. ఎలాచెప్పాలో తెలియకే మరేదో మాటలు (ప్రారంభించాను. ఆ మాటల్లో. ఎలాగో చెప్పే ద్దాం అనే అనుకున్నాను. కానీ మురళి కమించు యిప్పుడు చెప్పలేను. మరోసారి సమయం చూసుకుని చెప్తాను. నీకు బాధ కల్లితే క్షమించు. నే చెప్పేది చాలా చిన్న విషయమే.

అనవసరంగా ఆలోచించి బురపాడు చేసుకోకు సుమా, రిక్షొ పిలుస్తావా?”

సునంద పమిట తలమీదుగా కప్పుకుని *షద్రప్తోదాంయి అంది,

మురళి లేచి కడ్చిఫ్‌ తీసుకుని ముఖాన పడిన చినుకులని తుడుచుకుంటూ.

సునందా నువ్వు చెప్పాలన్న విషయం చెప్పకున్నా నేనో విషయం నీకు చెప్పకతప్పదు. ఇండిరని కొస్త హద్దుల్లో పెట్టటం మంచిది. ఇలా చెఫ్పపల్సిరానటం చాలా దాధగానే వృంది. అయినా తప్ఫదు.

కే4రి ముత్యాలవ ల్ల క్రి “సునందా మీరిద్దరూ నామేనత్త కూతుళ్ళు. ఇందిర భవిష్యత్తు బాగుండాలనే నా కోరిక, ఇందిర బైట మెలా వుంటోందో మీరు పట్టించుకో వటం లేదు.” “మురళీ ?”

_ “ప్లీస్‌! నన్ను అర్దం చేసుకో సునందా. ఇందిర అంపే అభిమానం వుంది. ఆందుకే హెచ్చరిస్తూన్నాను. ఇంక పైన సి ఇన్టం.సారీ సునందా”

ప్యాంట్‌ జేబుళో చేతులుంచి తలవంచుకుని చెప్తూన్న మురళిని చూస్తూ సునంద ఆవేశాన్ని అదుపు చేసుకుంటూ అడిగింది,

“మురళి! అనలేం జరిగింది. వివరంగా చెప్పు.”

ఏదో జరగరానిది జరిగిందనీ అదంతా నాకు తెల్పునసీ నే చెప్పటం లేదు, నిజంగా నాకేం తెలియదు కూడా. అయిత్తే నిన్న సాయంకాలం వూరికి దూరంగా షికారు వెళ్ళొన్సు, స్కూట5్‌ పైన వెళ్ళి తిరిగి సిటీలోకి వస్తోంయే చూశాను....*?

“ఎవరతను?”

నాకు తెలియదు. అతని వెనక కూర్చున్న _ ఇందిరని గుర్తించాను కానీ అతనీ ముఖా కన్పించలేదు సునందా యిలాంటి విషయాలు చెప్పవళల్సిరావటం చాలా బొధ కల్గిస్తోంది, అ.ఖకే....తెలిసీ తెలియని నయనస్స్నులో యే చిన్న పొరబాటు చేశనా జీవితాంతం అనుభవించవల్సి వస్తుందిగా!”

గోవిందరాజు సీతా దేవి శై49ి “న్పిజ్ల మ్సే ,., ఆందుళోనూ ఆడపిల్ల”

• ౨. ౨” మురళి మాట్రాడలేదు. ఇదరూ నడుస్తూ పైర్కుగేటు నమీపెంచారు. " గా ల్‌ వర్షం పురీ పెద్దదెంది. “రికొతో బాటు నేనూ వచ్చి మీ ఇంటి దగ్గర దించి వెడ తాను సునందా” అక్కం లేదు, నే వెళ్ళగలను. మురళీ ఇందిర ఒట్టి అమాయకురాలు, నే నెంకగా చెప్పెనా అర్థం చేసుకోదు. పెగా తగని అహంభావం, దావా నేనో మాట చెప్పనా... కొచస్త వినవూ!” “ఇప్పుడు కాదు సునందా! పర్షం "పెదదై పోతోంది అదిగో రిషి” మాట్లాడాడు మురళి, సునంద మరేంమాట్లాడ కుండా ఎక్కింది, సునందా ఎలాంటి విషయం అయినా. నాతో న్వేచ్చగా చెప్పగలచనుపు సీ కుంది, నాకూ వుంది నిన్ను వ త్తిడిచేసి విష యం రాబట్టాలనే వుద్దేశ్యం నాకు లేదు, అయితే సందేహించ నల్సిన జని నీకు లేదు, అని మాత్రమే చెప్తున్నాను. సరే వెళ్ళు మళ్ళి శేపు పీలుంపే మీ ఇంటికి నేనే వస్తాను.” “అలాగే” అంటూండగానే రష వెళ్ళిపోయింది. మురళి వర్షంలో తడుస్తూ రెండు. నిమిషాలు అలాగే నిల్చున్నాడు. వాన వతీ "పెద్దదైంది. స్కూూటర్‌తీసుకుని

150 ముఠాల ప న్తా కి యింటి వైప బయలుదేరుకూంకే అ వర్షంలో పూర్తిగా తడిసి మరో ఇద్దరు అమ్మాయిలతో వస్తూన్న ఇంపర అగి చూసింది. కోపంతో ఆ అమ్మాయి. కబ్ళ యె్యరబిడి పోయాయి.

“ఇందిరా! పీరిద్దరికీ ఈ పార్కులో షికారు. చేయటం ఎప్పటినించీ అలవాటు” ఓ స్నేహితురాలు కొశ్ళ్చెన్‌ మార్కు ముఖం పెట్టింది. మఠే అమ్మాయి అరె! అతను నీ కాజోయే భర్తగారు కదూ! నిన్ను వదిలి వదినగారితో కబుర్తేంటి చాలా చిత్రంగా పుందే” అంది.

“ఇంటికి వెళ్ళి విషయం ఏమిటో ఇప్పుడే తే ల్చేస్తాను” ఇంపెర ఆ ఇద్దరినీ వదిలేసి మరో రిక మాట్లాడి అందుతో యొక్కి. కూర్చుని *పది అంది రోషంగా ముఖం పెట్టి,

ఇంట్లో అడుగు పెడుతూనే అక్క చెల్లెళ్ళు ఇద్దరూఒకరి ముఖంలో ఒకరు చురచురా చూసుకున్నారు. క్షణం ఇందిర యేదేదో మాట్లాడే యాలని అనుకునీ మళ్ళి ఆగిపోయి ఆలోచిస్తూ వుండిపోయింది.

5 ఈ రోజు ఇంద్ధిర పుట్టినరోజు న్నేహితులందరినీ పార్టీకి పిల్చింది. మురళినీ అనూరాధనీ (పతేకంగా “తస్బక రావాలనీ” మరీ మరీ చెప్పండి,

గోవిందరాజు సీతాదేవి 151 ఆరోజు పోష్టులోనే దశరధరామయ్యిగారి దగ్గర నుంచి నారాయణరాపుకి వుత్తరం వచ్చింది. మురళికి ఆలోచించుకోవ టానికీ కాస్త మెము యిన్వటం పమంచిదనీ త్వరలోనే తను వస్తూన్నాననీ అప్పుడు అన్ని విషయాలూ మాట్లాడ వచ్చనీ” రాళారు,

గిరిధర్‌ (పత్యేకంగా చెళ్లెలి పుట్టిన రోజుకోనం నాలుగు రోజులు శెలవు పెట్టి వచ్చాడు గిరికి సునంద అన్నా చాలా

ఇందిర ఆఖరుదికాపటం వల్ల తల్లి దం్యడ్రులకీ కాకఅన్నకీ అభినూనం. వస్తూ రెండు నందల రూపాయలు పెట్టి ఫారెన్‌ నై లెక్స్‌ జరీమెం్యబాయిడరీ చీరె తెచ్చాడు. ముదురు నీలం రంగున్న ఆ చీరె కట్టుకుని అదే రంగు జాకెట్టు వేసుకుని మెడలో ముత్యాల నెక్తైసూ, చేళులకి ముత్యాల గాజులూ పెట్టు కుని ముత్యాలనే చపులకి జూకాలు పెట్టుకుని అందంగా అలంకరించుకుని అన్నగారికి తల్లి దంథడ్రులకీ నమస్కరించింది,

చెల్లెలిని చూసుకుంటూ గిరిధర్‌ అనుకున్నాడు.

“ఇందిర చదువులో, ఆటల్లో, అందం వోఅన్నింటిలో నూ బాగున్నా మురళి కెందుకు నచ్చటం లేదు” అనుకున్నాడు మనస్సులో, ఏం కాదు పైకి త్వరపడి చెప్పటంలేదేమో! అని కూడా అనుకున్నాడు.

సాయంత్రం అయిదు గంటలు అపవుతూండగానే ఇందిర న్నేహితులు వచ్చారు, మురళి అనూరాధని తీసుకుని

జ ముతాాలప ల్లకి 152 ల్‌ | ఇ అతులని ల ఫల గారి వచ్చాడు. ఇందిర తన స్నేహితులని లల్లి దర్యడులకీ అన్నం పరిచయం చేసిన తర్వాతి మురళికి పరిచయం చేసెంది, వాళ్ళ్శనందరిని పలీక్షగా చూస్తూన్నాడు, ఆ రోజు స్కూటక్‌ మీద _ కన్నించిన యువకుడి ముభాన్ని గుర్తించటానికి పయత్నిస్తూ.._.- అందరూ టిసెను తిని *టి తాగుతుండగా అనూరాధని పఫాటపాడమని బలవంతం చేసింది ఇందిర. సునందా అదే అంది మురళి చెల్లెలి ముఖంలోకి చూళాడు, అనూ పెదవి కదపటోయిందల్లా ఆగిపోయింది. గిరిఫర్‌ (గ్రహించాడు. ముఖం చిట్లించి చూస్తూ “అనూ! నే. అడుగు తూన్నాను పొడితీరాలి” అతని కంఠంతో పెసరంత అధివారం కూడా ధ్వనించింది, అనూరాధ ఇబ్బందిగా కదిలింవి కాని పెవవి కదపలేదు. గిరివర్‌ కోపాన్ని అణుచుకుంటూ అక్కడ నించి. దూరంగా వెళ్ళి కూర్చుని ఇందిర (ఫెండ్‌ని అడిగాడు. అతను ఓ హిందీ సాంగ్‌ పాడాడు, తర్వాత కూడా అనూ షాట పాడలేదు, కొని తను తెచ్చిన (పెజం పేషన్‌ ఇంచిర కిచ్చింది, పార్టీ పూర్తి అమిపోయింది, అందరూ. వెళ్ళిపోయారు, మురళి మేనత్త దగ్గరకి వెళ్ళి "మేం వెళ్ళివస్తాం అత్తయ్యా" అన్నాడు స్కూటర్‌ తాళం చేతిలోకి తీసుకుంటూ.

గోవిందరాజు సీతాదేవి 5వ

“వీల్లేదు. మీ రిద్దదూ ఈర్యాతిక ఇక్కడే. ధోజసం చేసి వెళ్ళాలి”

రాజేశ్వూరమ్మ అన్నది “అంతే” అన్నారు సునందా ఇందిరా

"పని ఉంది వెళ్ళాలి” అన్నమురళితో___

“నికంత పని ఉంటే అనూని వదిలి వెళ్ళు. రేప నేను తీసుకువచ్చి దించేస్తాను, గిరిధర్‌ అలా అంటూంటే మురళికి లోపల మండిపోయింది.

బలవంతంగా మింగేసుకున్నాడా కోపాన్ని. రాజేశ్వ్యరమ్మ మరీ పట్టుబట్టటంతో ఇంక మురళికి వంగక తప్ప లేదు, గిరిధద్‌ చాలా చనువుగా అనూరాధతో కజుర్లు చెప్తూ భోజనాల సమ యంలో (పక్కనే కూర్చున్నాడు. ఇందిర మురళి పక్కగా వచ్చి కూర్చుంది.

(పసాదరావు తన సర్వీసులతో జరిగిన సంగతులు చెప్తూ నవ్విస్తూన్నాడు. రాజేశ్వరమ్మ మురళిక్కీ అనూరాధకీ కొసరి కొసరి వడ్డిస్తోంది.

గిరిధర్‌ అనూరావపె చూసే అధికారం చనువూ మురళికి నచ్చకపోయినా పెదవి ర్‌దపక కూర్చున్నాడే కానీ ఆసలు ఇక్కడికి రావటమే శుద్దతప్పు, అనూని తీసుకు రావటం రెండో తప్పు, అనుకున్నాడు.

అంతలోనే మళ్ళి ఏమిటి! నేనింత సంకుచితంగా అతో చిస్తూన్నాను.___

చీ ఛీ! [1 అని సిగ్గుపడిపోయాడు, కబుర్లతో

20 ]]

వశ ముళ్యాలప ల్లక్షీ నవ్వులతో హోరెత్తి పోయింది. డైనింగ్‌ హాలు, భోజనాలు పూరి అయిపోయాయి.

“యింక లాభం లేదు అల్లుడూ న్మిదముంచు కొస్తోంది. నాకింక శలవు ఇప్పించాలి” అని (పసాదరాప్ప మురళిక్షి చెప్పి మేడమీద పడక _ గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు. (పసాదరాపు ఈ మధ్య మురళిని "పేరుతో కాక “అల్లుడూ” అంటూన్నాడు.. ఇది మురళికి మరీ విసుగు కల్గిస్తోంది.

రాజేశ్వరమ్మ తన కొడుకూ కూతుళ్ళనీ మురళీ అనూ రాధనీ దగ్గర కూర్చో బెట్టుకుని కబుర్లు చెప్పటం మొదలెట్టింది, ఇలా ఆవిడ కబుర్లు చెన్నటం వీళ్ళందరూ మంత ముగ్గులా ఏనటం అప్పుడప్పుడూ అలవాటు ఈరోజు కబుర్దలో రాక్షీళ్వ్‌ రమ్మ చిన్నప్పటి సంగతులు మొదలెట్టింది.

ఆ నాటి సమిష్టి సంసారాల్తూ పొడిపంటా, చుటాలూ

| పక్కాల్యూ పెళ్ళి "పీరంటాల్లూ ఎలా వుండే వారూ] జా చేనే వారూ అన్నీ చెప్తూపుంటే ఆళ్చర్యంగా వింటూ కూర్చు న్నారు, మురళికి చాలా ఆశ్చర్యంగా కూడా వుండేది, శఈ్క రోబ్లు ఆ కబుర్లు ఆలా అలా తిరిగి దశరధరామయ్యగారి మీదక్షి దశర ధరానుయ్య అన్న దమ్ములు ముగ్గురు, పెద్దాయన రాజేశ్వరి తండి, మరొకాయన నారాయణరావు తండ్రి ఆఖరు వాడు దశరధరామయ్య గారు, రాజేశ్వరమ్మ చెన్నటం వింటూ నవ్వింది సునంద

గోవిందరాజు సీతాదేవి శ5క్‌

“మా చిన్నప్పుడు ఈ దశరధ _ చిన్నాన్న *హీరో లావుండేవాడు. మాంచి పర్పనాలిటీ. అందంగా ఆరోగ్యంగా హుషారుగా నప్వుతూ. నవ్విస్తూ బలేసరదాగా వుంచేవాడు. అసలు ఆకాలమే వేరు. వాళ్ళ పద్దతులే వేరు, నీతీ నిణాయికీకి ఆ కాలం వాళ్ళిచ్చినంత విలువ ఈ కాలం వాళ్ళు యివ్వటం లేదు.” క్షణం ఆగింది రాజేశ్వరమ్మ.

“అత్తయ్యా! తాతయ్య పెళ్ళి యెందుకు చేసుకో లేదు”

వానల

“అడిగాడు మురళి, ఆవిడ చెప్పేది అందరూ శద్దగా

“ష్ట్మికీ విషయాలు ఒక విధంగా చెప్పకూడదనుకో, అయినా చెప్పటం కూడా అవసరమే... అసలు యళోదచిన్నాన్న జీవితంలో యేనాడు అడుగెట్టిందో ఆనాటినించే ఆయన అదృ ష్టం మారిపోయింది.

"అసలు వీళ్ళిద్దరికీ పరిచయం ఎలా జరిగింది. యళో దమ్మ మన కులం కూడా కాదు గదా!”

“మ్ల చిన్నాన్న 'హైస్కూలు చదువు పూరి చేసి పట్నంలో కాలేజీ చదువులో చేరాడు. చదువులో బాగా వస్తూ న్నాడనీ పెద్ద చదువు చెప్పించి ఇంగ్లండు పంపి బారిష్టర్‌ చేయాలి. అంటూండేవాడు మా నాన్న, అనాడు చిన్నాన్నతోబాటు చదివిన ఎందరో యీనాడు చాలా పెద చదువులు చదివి పెద పొజిషన తో వున్నారు.” ం ం

షన్త రు.

చినా జీవితమే హా ప

న్నాన్న త ఇలా రాహుపు అడ్డుపడి

1ేవడీ ము తాగ్టలప న్తా క్రి నవ్వులతో హోరెత్తి పోయింది. దైనింగ్‌ హాలు, భోజనాలు పూర్రి అయిపోయాయి “యింక లాభం బేదు అల్లుడూ నిదముంచు కొసోంది. నాకింక శలపు ఇప్పించాలి” అని _పసాదరాప మురళికి చెప్పి మేడమీద పడక గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు, (వసాదరావు ఈ మధ్య మురళిని పేరుతో కాక “అల్లుడూ” ఆఅంటూన్నాడు. ఇది మురళికి మరీ విసుగు కల్షిస్రోంది. రాజేళశ్వరమ్మ తన కొడుకూ కూతుళ్ళనీ మురళీ అనూ రాధనసీ దగ్గర కూర్నో బెట్టుకుని కబుర్లు ఇప్పటం మొదలెట్రంది. ఇలా ఆవిడ కబుర్లు చెప్పటం వీళ్ళందరూ మంత్ర మోసైలా వినటం అప్పుడప్పుడూ అలవాటు ఈరోజు 'కబుర్ర లో రాకీ రమ్ము చిన్నప్పటి సంగతులు మొదలెట్టింది. వ్‌ ఆ నాటి సమిష్టి సంసారాలూ, పొడిపంటా, చుటాలూ పక్కాలూ పెళ్ళి పేరంటాల్హూ.. ఎలా వుండే వారూ! స్వ్యాల్రి చేసే వారూ అన్నీ చెప్తావుంకే ఆశ్చర్యంగా వింటూ కూరు న్నారు, మురళికి చాలా అశ్చర్యంగా కూడా వృండేది. ఈ రోటి ఆ కబుర్లు అలా ఆలా తిరిగి దళరధరామయ్యగారి మీదకి మళ్ళొయి. రధరామ అ =, దళర ధరామయ్య న్నదమ్ములు ముస, పెద్దాయన రాజేశ్వరి తండ్రి. మరొకాయన నారాయణరావు తండి ఆఖరు వాడు దళరధరామయ్యగారు, రాజేశ్వరమ్మ చెప్పటం వింటూ నవ్వింది సునంద ఎందుకంటే

గోవిందరాజు సీతాదేవి శేకర్‌

“మా చిన్నప్పుడు ఈ దశరధ _ చిన్నాన్న “హీరో లావుండేవాడు. మాంచి పర్పనాలిటీ. అందంగా ఆరోగ్యంగా హుషారుగా నప్వుతూ. నవ్విస్తూ బలేసరదాగా వుండేవాడు. అసలు ఆకాలమే వేరు. వాళ్ళ పద్దతులేవేరు. నీతీ నిజాయితీకి ఆ కాలం వాళ్ళిచ్చినంత విలువ ఈ కాలం వాళ్ళు యివ్వటం లేదు.” కణం ఆగింది రాబేశ్వురమ్మ.

“అత య్యా! తాతయ్య సెళ్ళి యెందుకు చేసుకో లేదు"

అ=

“అడిగాడు మురళి, ఆవిడ చెప్పేది అందరూ (శద్దగా వింటూన్నారు”

“ష్సిక్రీ విషయాలు ఒక విధంగా చెస్పకూడదనుకో, అయినా చెప్పటం కూడా అనసరమే... అసలు యళోదచిన్నాన్న జీవితంతో యేనాడు అడుగెట్టిందో ఆనాటినించే అయన అదృ ష్టం మారిపోయింది.

“అసలు వీళ్ళిద్దరికీ పరిచయం ఎలా జరిగింది. యశో దమ్మ మన కులం కూడా కాదు గదా!”

“ప్లూ చిన్నాన్న హైస్కూలు చదువు పూర్తి చేసి పట్నంలో కాలేజీ చదువులో చేరాడు. చదువులో బాగా వస్తూ న్నాడనీ పెద్ద చదువు చెప్పించి ఇంగ్లండు పంపి బారిష్టర్‌ చేయాలి. అంటూండేవాడు మా నాన్న. ఆనాడు చిన్నాన్నతోబాటు చదివిన ఎందరో యీనాడు చాలా పెద్ద చదువులు చదివి పెద్ద పొజిషన్హ లతో వున్నారు.”

చిన్నాన్న జీవితమే. ఇలా రాహువు అడ్డుపడి

కేక్‌ 6 ముత్యాలపల్రకి లా నట్ల యింది, చిన్నాన్న పట్నంళో కాలేజీలో చదువుతూ ఐలేఫా షన్‌గా పుండేవాడుం శలవుల్లో యింటికి వచ్చేవాడు. ఒకసారి నాకు బాగా గుర్తువుంది. తిరణాలకి వెళ్ళాం. చిన్నాన్నా, మా నాన్నా నేనూ అమ్మా యింకా కొందరు చింధువులున్తూ అక్కడ చూశాడు ఈ యళోదని. యళోదది మా పళ్లైపక్కనే ఉన్న మరో చిన్నపాలెం. తెల్లవారిన దగర క. ఎ గి నుంచీ అక్కడి వాళ్ళు మా'పల్లైకి వచ్చిపోతూనే వుంటారు, యళోద ఓ పేద రైతు కూతురు అప్పటికి పదహారేళ్ళ వయ స్సులో వుంది, ఆఅందగాడయిన మా చిన్నాన్న మీద పడింది. దాని కన్ను. నల్లగా వున్నా అప్పుడు అందంగానే ఉండేది. మంచి యవ్వనపు పొంగుతలో ఉన్న యిద్దరూ ఆకర్షితుకై అక్కథ్ల క్కడా కల్చుకుంటూ (యేమాయణంలో పడ్డారు. చాలా రోజులు రహస్యంగా జరిగిపోయాయి, క్రాన్సి ఆలళ్యంగా తెల్చుకున్న మా నాన్న చిన్నాన్నకి పెళ్ళి చేనే యాలని ఎన్నో సంబంధాలు చూశారు. ఎందర్నో అందమెన వూ ఆడపిల్ల లని చూపించినా ఏదేదో ఒంక పెట్టి పతి సంబంవం వ్‌ ఠి పద్దని పెళ్ళిని వాయిదా వేయించేవాడు చిన్నాన్న ___ ఇంక మా నాన్న లాభంలేదని బలవంతంగా ఒక స్తం బంధం థాయం చేశారు, యళోద తం్మడిని పిల్చి నీ పిల్లని అదు పులో పెట్టుకో లేకుం టే “డ్యాగత్త” అని గట్టిగా వార్నింగ్‌ యుచ్చేళారు,

గోవిందరాజు సీతా దేవి [57

“సామాన్యరై తు అయిన యళోద తండ్రి అవమానంతో తలవంచుకున్నాడు. కూతురు చేనే పని భరించలేక ఆ పిల్లని ఏమీ అననూలేక ఏలానో కష్టపడి ఓ సంబంధం వెతుక్కున్నాడు. మానాన్న షరతుపెట్లారు.”

మ!

“ముందు యళోద పెళ్ళి జరిగిపోయి అత్తవారింటికి పంపేయాలని. అది చిన్నాన్న పెళ్ళి లగ్నానికి ముందే జరగాలనీ

ఆయితే అఆ సెళ్ళి యశోద చేసుకో లేదు, తంగడికి ఎదురు తిరిగినా లాభం లేక అర్థరాత్రి లేచి చిన్నాన్న దగ్గరికి వచ్చే సింది,

చిన్నాన్న ఆమెకి ఆశయం ఇచ్చాడు. అంకే. ఆమెనిఈ నాటికీ ఎవ్వరూ, యేమీ చెయ్య లేకపోయారు. తను పెళ్ళి వేరే చేసుకొనని మొదటి నించీ గట్టిగా పెప్పటంవల్ల కుదిర్చిన సం బంధం విషయం ఇంక నాన్నారే మాటలుపడి అవమానాన్ని భరించి తప్పెంచుకున్నారు. ఆ దిగులుతోనే మానాన్న మంచం పట్టి ఏ నెలలు తిరక్కుండా కాలంచేళారు. మా అమ్ము అంతకు ముందే చచ్చిపోయింద్కి ఇంక నారాయణ తల్లిదండులుమసూచి సోకి నారాయణకి నాలుగేళ్ళ వయస్సులోనే పోయారు,

వొడిని ఇంత వాడిని అంతగా చేసింది నిజంగా చిన్నాన్నే.

“చిన్నాన్న యశోద కిచ్చిన మాట కోసం మరో పెళ్ళి

కేక58 ముత్యాలప ల్లకి క్‌.

చేసుకో లేదు. ఆమెకి అన్యాయం చెయ్యలేదు, ఒక విధంగా యళోద ఆదవష్టృంతురాలు. లేకుంటే ఆ వయస్సులో తెలియక చేసిన పౌరబాటుకి జీవితం అంతా వ్యధా చేసుకుంటారా! చిన్నాన్న మనస్సు వెన్న లాంటిది. యళోడ ఆయనకి ఆరో (ప్రాణం. అంతగా (పేమిస్తున్నా ఇద్దరూ అప్పుడప్పుడూ, “జగ్గూ? పడుతూనే పుంటారు. యళోదని చాలా సంవత్సరాలు వీరే యింట్లో పంచినా మా నాన్న ఇంకో చినాన్నా హో్‌ోయిన తర్వాత ఇంట్లోనే వుంచుకున్నాడు.”

“జతే యళోద మొదటినించీ మీ ఇంట్లో లేదన్న మాట” ఇందిర నవ్వి అడిగింది.

“అమ్మమో్యో అలా యెలా జరుగుతుంది, అవన్నీసకే మరో విషయం చెప్పనా. చిన్నాన్న యళోద చేతి వంట ఇప్పటికీ తినడు. తన ఆరోగ్యం ఎంతబాగుండకున్నా తనే వండుకువి ఇంతతింటాడు. మిగతా పనిఅంతా యళోదచేసుంది.”

“త్రాఠగారి. అరోగ్యం బాగులేకుంపే ఛోజనం లేన'పేనా”

భం

సునంద కుతూహలంగా అడిగి౦ది.

జఫ "స్తేః నావే

ఇందిరా గిరిధర్‌ ఫక్కున నవ్వారు. “కులంపోతుందని భయమా అమ్మా” అంటూ...

“కావచ్చు” రాజేశ్వరి అంది,

గోవిందరాజు సీకాటేవి 159

“నాన్సెన్స్‌! భార్యగా జీవితాతం వుంచుకుంటే పోని కులం అవిడ చేతి వంట తింటే పోతుందా ! ఇందుకే తాతయ్య ఆచారాలంటే నా కసహ్యం. చేనేవి మాఘ స్నానాలూ...,

గిరిధర్‌ ముఖం చిట్లించి అన్నాడు. అనూరాధ అళ్త చెప్పేవి వినటం మాని గిరిధర్‌ని తనివి తీరా చూసోంది, మురళికి కోపం వస్తోంది. గా

అసలు తాతగారి పేరు ఎప్పుడు చెప్పినా యేదో ఒకటి అనటం గిరికి అలవాటు, అది సహించలేడు మురళి.

“న్సువెఇన, నా చెపృ్కవమ్మా! ఆతరం వాళ్ళ అలవాటూ అభిరుచులూ స్ట చేతరలీ వాళ్ళే నిర్ణయాలే సౌగుంటాలు. ఈతరం వాళ్ళ మీద మీలాంటి పెద్దవాళ్ళకి గౌరవం నమ్మకం లేదు. కానీ మేం యేంచేసినా ధైర్యంగా నిలుస్తున్నాం.. ఆచా రాలు అన్నయ్యల్హూ అమ్మలూ నాన్నల్హూ అనే ముసుగుల్లో దాక్కోనటానికి (వయత్నించం సూటిగా చెప్పటం చేయటం మా కున్న మంచి అలవాట్లలో కొన్ని అని వస్పుకుంటావా!”

“క రండూ మంచివే అయినా చెడు లక్షణాలు లెక్క పెట్టి ఇప్ప”ని రాజేశ్వరి నవ్వి బిగపట్టి అంది,

“వద్దు ....వద్దు .. నువ్వు చెప్పబోయే లిస్టు మాకు తెల్పు, కౌనీ తర్వాత సంగతులు చెప్పు” ఇందిర ఆ మాటని మా క్నేస్తూ అంది,

“అమ్మా! మరి తాతయ్య అస్తి అంతా నారాయణ రావు మామయ్య చదువుకే అయిపోయిందనీ ఇల్లు తప్ప మరేంలేదనీ యళోదకి తండ్రి యిచ్చిన పొలం స్వంతంగా

160 ముళ్యాలప ల్లకి వ్యవసాయం చేస్తూ ఆ వంటకో ఇద్రరూ (బతుకు తున్నారని కావుడమ్మ చెప్పింది నిజమేనా” సునంద అడిగింది.

“న్చిబ్ర మే”?

“మరి యశో దమ్మ ఆస్తి తింటూ కూడా యింకా కులం నిలుపుకుంటూన్న తాతయ్య అంజకే మీకు గౌరవం. ఆయనో పెద్ద ఆదర్శ పురుషుడిలా మాట్లాడతాడు. అందుకే నాకు నచ్చడు.”

గి3ధర్‌కి తాతగారి మీద కోపం బైటకి వెళ్ళగక్కేం దుకు అవకాశం దొరికింది. అనూ పెళ్ళి విషయం తేల్చి చెప్ప టంతేదనీ మురళిని ఇందిరను చేసుకోమని ఆయనే గనక చఇప్పే ఈరెండు. పెళ్ళిళ్ళూ క్షణంలో జరిగి పోతాయనీ గిరు ఆలోచన. అలా చెప్పని తాతగారంపే కోపం. అన్సూన్సి నీకోడల్నె చేసుకోమని చెప్పెన వాడు ఇందిరని చేసుకోనని ఎందుకు చెప్పడు! అని పట్టుదల,

తాతగార్ని గిరి అలా తేలిగ్గా మాట్లాడే సరికి మురళి కస్సున లేదాడు.

గిరిధర్‌కి మరీ మండిపోయింది.

“ముర! తాతయ్య నీ ఒక్కడికే కాదు. ఆయన నాకూ తాతగారే! ఆయన్ని గురించి యేం మాట్లాడటానికికె నా నాక్ర హక్కు. వుంది, తెలుసా!” రా

మురళి మరీ విసురుగా జవాబిస్తూంపే సునంద కంగారు. పడిపోయి ఇద్దరినీ సర్దేస్తూ “అబ్బబ్బ ....

గోవిందరాజు సీతాదేవి 161 మీ రెందుకురా వివాదపడతారూ, అమ్మ చెప్పేది విందాం....వుం డండి, దావా అదిగో అమ్మ మరో ముఖ విషయం చెపోంది విను” అంటూ తొందర చేసింది.

“అమ్మా! అస్తి అంకా పోయినా ఆ ముత్యాలపల్లకీ

ఉం మాతం తాతయ్య (ప్రాణప్రదంగా కాపాడు తూన్నాడట కదూ” ఇందిర కుతూహలంగా అడిగింది,

“అవునమ్మా! అసలా పల్లకీకి చాలా చర్మిత వుంది. గిరీ మురళి నే చెప్పేది శద్ధగా వింటూన్నారా! జీవితంలో వివా హం అతి ముఖ్యమైన అందమైన అనుభవం, ఇది పతి వ్యక్తికీ ఒకే ఒక్కసారి వస్తుంది. దీని విలువ అనుభవించిన వాళ్ళకం కే లేని వాళ్ళకే ఎక్కువ తెలుస్తుంది.

ఆఖరి తమ్ముడు అంటే చిన్నాన్న _ పెళ్ళికోసం మా నాన్నగారు సత్యేకంగా తయారు చేయించారు. ఆ పల్లకీసీ,కాని ఆ పల్లకీలో ఎక్కి వూరేగే అదృష్టం చిన్నాన్న నిర్లక్ష్యంగా పోగొట్టుకున్నాడు. కనుక నే దానిని పాణ్యపదంగాచూసుకుంటూ నారాయణ అన్నయ్యని ఎక్కి=ద్ర్దామని అనుకున్నాడు, అదీ జరగ లేదు. అప్పుడే చిన్నాన్న ఆశలు కూలి పోయాయి, అయినా నీమీద ఆశలు పెంచుకుని నీ పెళ్ళి కోసం ఎదురుచూస్తూన్నాడు, మురళి నీవె నా కనీసం తాతయ్య కో ర్కెతీర్ను.”

మురళి కళ్ళలో ఆ ముత్యాల పల్లకీ కదులాడుతోంది,

2 శ]

ర2 ము తార్రాలప ల్లి క్రి పెళ్ళి వూరేగింపు సన్నాయిమేళం బేండు మేళం ఎప్పుడుఎక్కుడ విన్నా మురళికి తన ముత్యాల పల్లకీయే కన్చిస్తుంది. అంతే కాదు. అందులో తను పెళ్ళికొడుకై. ఎక్కి. వూరేగుతూన్నట్లు ఎదురుగా పెళ్ళి కూతురు తల వంచుకుని కూర్చున్నట్లు ఆ పిల్ల ముఖాన్ని పరీక్షగా చూడటానికి (స్రయత్నిస్తూన్నట్లు ఆ ముఖం ఎలా ఉందో కన్నడదు కానీ పెళ్ళి వూరేగింపు సాగిపోళూన్నట్టు అనుభూతి కల్లుతూ వుంటుంది. అవే రకరకాలుగా కలలుగా కూడా వస్తూ మురళిని వుక్కిరి బిక్కిరి చేస్తూ వుంటాయి. అసలు తాతగారు తన పెళ్ళి కోసం ఎంత కలలు కంటూన్నాడో కూడా తెల్చు, ఈలాంటి వన్ని పూహించుకోవటానికి బాగానేవున్నట్లు అన్నించినా ఒకో్కో-ప్పుడు. బంగారు గొలుసులతో బంధించినట్టు అన్నిస్తూం టుంది, నా "పెళ్ళి నా ఇష్టం వచ్చినట్లు ఏ రిజష్టర్‌ మారేణో చేసుకునేందుకు వీలు లేకుండా ఇన్నితరాల కోరికలు తీర్చటం కోసం మనస్సుని చంపుకుని బొమృగా _ ఎందుకవాలి! అని అన్చిస్తుంది. మళ్ళి తాతయ్య జీవితం గుర్తుకొస్తుంది. చిన్న తప్పు కోసం యళో దమ్మని జీవితాంతం భరిస్తూన్నాడు. పదాశీనంగా కాదు మనస్ఫూర్రిగా._- యళో దమ కూడా తాతయ్యనే నమ్మి తన పొలం పంటా అంతా యిచ్చేస్తోంది. అంతేకాదు. ఆ ఇల్లూ. పొలం నాలుగెకరాలూ తదన ౦0తర౦6 మనవడికీ మనవ

గోవిందరాజు సీతాదేవి 163 రాలికీ చెందాలని వీలునామూ కూడా రాయించేసింది. యశోద మ్యని చూ_న్తే ఆమె చిన్నప్పుడు తెలియక తప్పు చేసిందని నిరసన దృష్టితో చూడ బుద్ది కాదు. ఆమె ముఖంతోని పవి (తతా, (సశాంతతా తనని ముగ్గుడిని చేసుంది. కేవలం మంగళ సూతం కడితేనేనా ధార్యా భర్తలు! మననులు కలిస్తేనే భార్యా భర్తలుగాని, యేమైనా సరే తాతయ్య కోరిక తీర్చాలి.తీరుస్తాను.

“అప్పుడు తాతయ్య కళ్ళలో కన్చడేతృ ప్తినీ గర్వంతో మెరిసిపోయే ఆయన కళ్శనీ చూడాలని కోరిగ్గా వుంది. ఆసలు ఆ అందమైన ముత్యాలపల్లకీ ఎక్కాలనే కోరిక-తనకి తెలియ కుండానే వయస్సుతో బాటు సెరిగ సెద్దదె మనస్బంతా అక మించునుంది,

రాజేశ్వరి మరో కొత్త సంగతి చెప్తూంటే తన ఆలోచ నలు కటి పెటాడు.

ళు ర!

“మురళి! నేనోసారి పల్లె వెళ్ళాను, ఒక నెలరోజులు పుండాల్సి వచ్చింది. అప్పుడు తుఫాను వచ్చింది. గాలీవానా తీవమై నీరు పెరడునిండి ఇంట్లోకి రావటం మొదలైంది. కాస్త కాస్తగా “రండు మూడు అడుగుల వరకూ 'పెరిగింది, చాలా భయపడిపోయా౦ అనుకో, అప్పుడు సామాను ఎలాగో పెకి సర్హేస్తూన్నాను నేను. పాలేరు నీరుని వైటకి ఎలా పంపటమా అని చూస్తూన్నాడు.

విలువైన అన్ని వస్తువులూ వదిలి చిన్నాన్న ముత్యాలపల్లకీ తడిసి పోతుందని భయపడిపోతూ. దానిపైన యెన్నో గుడ్డలు కప్పి అటువైపు యశో దమ్శని పట్టుకోమని

164 ముత్యాలపల్లకి మరోవైపు తను' భుజం మీదకి ఎత్తుకుని ఆ నీళ్ళలో మూడు గంటలై నా అలాగే నిల్చున్నాడు. ఆయన ఆజ్ఞ అణువంతైనా మీరక యళశోదమ్మా అలాగే నిల్చుండి పోయింది.

ఆ ముత్యాలపల్లకీ అంపే యెంత అపురూపమో మీరే అర్థం చేసుకోండి, ఆ తర్వాత నీరుని బైటకి పోయేలా. చేశాం అనుకో”

సునంద “చాలా చ్మితమైన విషయం కదూ బావా” అంది “బాను” అన్నాడు యింకా ఆలోచిస్తూనే మురళి,

“నా క్రింక్షో నిద్దరొసోందమ్మా” అంటూ ఇందిర లేచేసరికి అందరూ లేచారు. చాలా పొద్దుపోయింది. ఇక్కడే సడుకుని తెల్లవారి కాఫీ తాగి వెళ్ళండి అని రాజేశ్వరి అనటంతో సునంద మురళికి వరండాలో మంచం వేసి సక్క యేర్పాటు చేసింది.

అనూరాధ ఇందిర గదిలో వెళ్ళిపడుకుంది. మురళి మం చం మీద పడుకున్నాడు. కానీ న్మిదరావటం లేదు, గిరిధర్‌ తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు.

ఇల్లంతా నిశ్శబ్దంగా వుంది, వెన్నెల తన మంచం మీద పడుతోంది. కస్త దూరంలో పున్న సన్నజాజుల పరిమళం చల గాలిలో తేలికేలి వస్తోంది. మురళికి ఆ ఇంట్లో పడుకోవటం కొత్తకొత్తగా వుంది. అనూకి యేం అన్నించలేదు. కాబోలు ఆవులిస్తూ వెళ్ళింది. బహుశా ఈ పాటికి నిదపోయి పుంటుంది, ఇంటి దన్గర అము ఎదురు చూస్తి చూసిలా

గోవిందరాజు సీతా దేవి కేర్‌ 5

“అబ్బాయి వన్సే తలుపు తెరవండి” అని ఇంకా ఫైలు చూనుకునే నాన్నగారికి చెప్పి న్మిదపోతుంది. ఆయనా చాలా 'నేపు చూస్తారు.

ఆ తర్వాత అక్క బలవంతం చేసుంటుంది. అయినా మురళి పండడే అనుకుంటూ లైటు తీయకుండానే పడుకుఃటారు

మురళికి నవ్వొచ్చింది. ఈఆలోచనరాగానే.త న్లీదండులు వాళ్ళ మమకారం అదీ ఏమిటో! అనుకుంటూ అంత [తం మేనత్త చెప్పిన విషయాలు గుర్తు తెచ్చుకుంటూన్నాడు. అలా అలా ఆలోచిస్తూ వుండగానే నిదవచ్చేసింది. ఆ నిదలో కల, తను పెళ్ళి కొడ్డుకె ముత్యాలపల్లకీ ఎక్కా పూరేగుకూన్నట్లు సన్నాయి శావ్యంగా విన్నిసోంది.

తాతగారు జరీ కండువా భుజంమీద వేసుకుని ప్లికీ ముందు గర్వంగా ముఖం పెట్టి మెల్లగా హుందాగా నడుస్తూ న్నాడు,

తను మాతం పల్లకీలో ఎదురుగా తలవంచుకు కూర్చున్న పెళ్ళికూతురు ముఖం చూడాలని విశ్వ్యపయత్నం చేస్తూన్నా ఆ అమ్మాయి తలయెతృటంలేదు చివరికి కోపంవచ్చి ఏదో అనేస్తూండగా మెలుకువ వచ్చేసింది.

అదంతా కల అని తెల్ఫుకుని అతగారి ఇంటో

అవ మెక్‌.

పడుకున్న విషయం గుర్తుకొచ్చి తనతో తనే నవ్వుకుంట్లూ

166 ॥ ముత్యాలపల్లకి వ్తికిలిసడుకున్నాడు, ఇంతలో ఏదో హిందీ సినీమా పాట సన్నగా విన్నిసోంది. ఎవరిదాగొంతు. ఎక్కాడినించీ ఆ పాట! ఇంత బాగా పాడగలిగిన ఆ గొంతు పరిచయమెనదే. కాని.... ఎవరు! శ్‌ళ్ళు తెరిచి చుట్టూ చూళాడు,

సునంద ప్పవ్వుల మొక్కుల మధ్య రట్టి వున్న సిమెంటు బెంచీ మీద కూర్చుని సన్నగా పాడుకుంటోంది, ఆకాశంలో చందమామ మబ్బులతో దోబూచులాడు తూన్నాడు. మురళికి ఆ (కృత్తీ ఆ ఇల్లూ అంతా కొత్తగా యేదోలా పుంది. సునంద అంత దాగా పాడగలదని అసలు తనకి తెలియనే తెలియదు,

ఓహో! భగవంతుడి సృష్టి యెంత విచ్శితం, అందం వున్న చోట అహంభావం పెంచుతాడు. సామాన్యంగా యిలాగే జరుగుతుంది,

అనాకారీలకి అందమైన మనస్సు యివ్వటమే కాక వద్షః ఒక (పత్యేకత (పసాదిస్తాడు,

మురళి లేచి కూర్చున్నాడు సునంద దగ్గరకి వెళ్ళి ఏమైనా కబుళ్లు చెప్పాలనీ మరో రెండు పాటలు పాడించి వినా లని అన్ని స్తోంది.

కౌనీ మనస్సుని న్మిగహించుకున్నా డు, అర్ధర్మాతి ఏం బాగుంటుందీ! అని.

సునంద అలా పాడుకుంటూనే ఆ సిమెంటు బెంచీ మీద ఫడుకుని న్మిదపోయింది. కానీ మురళికి న్మద రాలేదు,

6

“సునందా! ఓ సునందా! గుడ్‌న్యూస్‌” స్కూటర్‌ వాకిట్లో వదిలి లోపలికి పరుగున వచ్చాడు. మురళి, లోప ఎక్కడో వున్న సునంద మురళి గొంతు వింటూనే పరుగున వస్తూ చీరెకుచ్చెళ్ళు అడ్డుపడి తూలిపడిపోటోయి నిలదొక్కుకుం టూంపే....

“*అరెరె........నెమ్యుది సునందా[ి అంటూ గభ్రాలున వెళ్ళి పటుకున్నా డు. సునంద నవు ముఖంతో “నే చెపానా సట్లీ న్యోన”" అంది. వ్‌ ల

“కాదు ...ముందు నే చెప్తా”

“కాదు ...నే చెప్తా”

“ఏం....ఏదై నా హీందీ పరీక్షల రిజల్బు వచ్చాయా చంపేస్తున్నావు బాబూ నే చెప్పేది కాస్త విను.”

“వృహూ! ముందు నువ్వు విను.”

“నా అనందాన్ని ఖూసీ చేస్తూన్నా వే?”

“నువ్వు”

“నువ్వు”

“అబ్బబ్బా! సునందా!

“ప్టీజ్‌! బావా నే చెప్పేది విను, ముందు కంగగ్రాచు లేషన్స్‌ అందుకో. నే ముందే చెప్పాగా నీకు ముందే ఇంటర్వ్యూ తస్పక వస్తుందనీ...”

1658 ము త్యాలప లల త్తీ

“అ౮౩! నువ్వు మరోటి చెపున్నావనుకున్నా. సరేగానీ

వ్‌ యా. య ఎలా తెల్ఫింది!

“నీ పిల్పప్పుళో....నీ ముఖంలో....”

“ఇంకా ....చెప్పు ఆ పేస్తా వేం

“యిప్పటికి యింక చాలు.”

“సెక చాలా సంకోషంగా ఉంఏ కానీ సునందా! ఇల్లు అలకగానే పండగై పోయిందా! ఇంటర్వ్యూ వస్తేనేం, తరా్రత "నెలక్షన్‌ రావద్దూ”

“"చూన్తూ వుండు. అదీ అయిపోతుంది. ఇంట ర్య్యూూలో శ్రీశ్రీ మురళివర్‌కి నెలక్షనే వమ్తుంది, మైనింగ్‌ అవుతాద్దు. ఏ జిల్లాకో డిప్యూటీ కలెక్టర్‌ గా ఆర్తర్స్‌ వసాయి. ఆ తర్వాత... ఈర్వాత .... పెళ్ళి చేసుకుని మీ తాతయ్య కోర్కె తీర్చటానిక్రి ముత్యాలపల్లకీ ఎక్కి...

అంటూ పకపకా నవ్వే సునంద ముఖంలోకి హుషార్రగ్గా చూస్తూ-__

జర్జ్మయ్సు! పె సునందా! నీ వన,టు

ఓయు పచ్చి నుగ ందా! సెపు ఇంటర్వ్యూ వచ్చింది. అందు” నెలె్ట్‌ కావచ్చు. ైంనింగ అయి డ్యూటి బశ జౌొయిన్‌ కౌవచ్చు,.

సరే యింక మి%లి౨౨ పెళ్ళి, పెళ్ళికి ముత్యాలపలక్రి రెడీగా వుంవి కానీ అందులో వూరేగే. పెళ్ళికూతురు. ఎక్రర్దా కన్చించటంలే దే!

చిలిపిగా నవ్వుతూ అన్నాడు.

ముజ్యాలపీ నికీ 169 “ఇదిగో జావగారూ! నే చెప్పేది కాస్త వింటారా” “నిరభ్యంతరంగా!”

“అయితే వినండి! కలెక్టర్‌ అయిపోయారంపే పెళ్ళి కూతుర్ని ఎంచుకోవటం కష్టం. ఎందుకైనా మంచిది, పెళ్ళి కూతుర్ని ఎంచుకుని ఉంచుకోండి, లేకుంటే అవివాహిళ మలెన ఐ, ఎ, యస్‌, ఆఫీసర్‌ అమ్మాయిలు నిన్ను ఎగర్నాళుకుపో తొరు, ఆ అమ్మాయిలని చేసుకుని నీ వంతగా సుఖపడలేవ నా నమ్మకం. బోలెడంఠ కట్నం ఇచ్చి కొనుక్కు నేందుకు (్రీమం తులు పోటీ పడతారు, బంగారు పంజరంలో బందీవి అయిపో తావు బావా! నే చెప్పెనట్లు విని ఓ అమ్మాయిని సిద్దంగాఉంచుకో , -టరినింగ్‌ అవగానే ము త్యాలపల్ల కీ ఎక్కి-ంచేద్రువుగా ని. అభయ్య్యా! మర్చిపోయాను, ముందు క్షణంలో *ట్‌" తీసుకొస్తాను,”

“అత్తయ్యా! ఇందిరా లేరా యింట్లో”

“గిరి అన్నయ్య పూరు వెళ్ళింతర్వాత వ్వత్తరం రాళాడు కులాసాగా చేరానని. ఇంక అమ్మానాన్నా ఇందిరా ఎవరిహోవీల్లో వారున్నారు.

అయ్యో టీ నీళ్ళు మరిగి పోతున్నాయి” లోపలికి పరుగు తీసింది సునంద.

అయిదు నిమిషాల్లోనే టీ తెచ్చి మురళికి ఒక కప్పు అందించి తను ఒక కప్పు తీసుకుని తాగుతూ___

“బావా! నాలుగు రోజుల (కిళం ఇంగ్రీష పిక్చర్‌ మాట్నీలో కన్చించి *నమన్నే చెప్పిన అమ్మాయి యెవరు,

2లి ]

170 ము క్‌ ల పలకి ళా ళం ఆరోజు నేనూ ఇంట్లో బోర్‌! అనించి వంటరిగా సినీమా కొచ్చా నులే. అప్పుడు చూశాను,”

“భౌమ! మరి నాకు కన్చించలేదేం. ఆ అమ్మాయిని గురించి కదూ అడిగావు, ఆ అమ్మాయి వివరాలు తెలియవు. కానీ ఒక రోజు రా(త్రియెనిమిది గంటలు దాటి పుంటుంది. వంట రిగా ఆటోలో (గెండ్‌ ఇంటినించి తన ఇంటికి వెడుతూన్నదట. వాడేమో దారి తప్పించేశాడు. ఆ అమ్మాయి గట్టిగా కేకలు 'వేస్తూన్నా వాడు *ఆటో” ఆపటంలేదు. ఆ రోడున క్రూడా ఆంతగా జనంలేరు, సరీగ్గా అప్పుడు నేను ఓ (ఫెండ్‌ ఇంటి నుంచి ఇంటికి వెడుతూ చూశాను,

ఆగి “అటో” ఆపించాను. ఆ అమ్మాయి గథాలున (కిం దికి దిగి జరిగింది చెప్పింది కన్నీళ్ళతో వణికిపోత్తూ తర్వాత అంతా మామూలేగా, ఆ అమ్మాయిని నే యెరుగున్న ఓ రిక్షాబ్టన యెక్కించి పంపేశాను అంకే, కృతజ్ఞత చెప్పె వెళ్ళిపో్చిం మళ్ళీ కన్చించలేదు, ఆ మాట్నీలో కన్పించి నన్ను స్వశ్ర పట్టింది. కానీ నేను కాన్సేపటి వరకూ గుర్తుపటలేదు, య్వు్లే

యట్‌ ఆ రై మా పరిచయం”

“ఒకరి అడెన్‌ ఒకరు తీసుకో లేదూ!”

“ఎందుకు?”

“నా తలకౌయకి. సరేగానీ సినీమాలో చాలా నేపేమాట్లా డింది నీతో” న

“బౌను, తన (ఫెండ్‌తో వచ్చిందని ఆ అమ్మాయిని

సరిచగుం చేసింది. నా అడెన్‌ అడిగింది.”

గోవిందరాజు సీతాదేవి క్షై71

“మరి నువ్వు?”

“నేనూ ఆడిగాను. అడెన్‌ కాదు. ఆ అమ్మాయి పేరు”

“ఏమిటిట”

“ఫసీర్రజ్ర""

“నా కిష్టమైన పేరు, సరే ఆ నీరజకి ఆమ్మా నాన్నా, అన్నా చెల్లీ వగైరా వున్నారా!”

“తెలియదు”

“ఫోన్‌ యేం చదువు తోందిటో

“పె ల్రియ్లద్రు”

“అవ్సుద్రేం తెల్చు”

అన్పిజ్రో కబుర్లు చెప్పటం”

“వూ! నువ్వు పనికిరావు మురళీ, సరే యింతకీ ఆ ఆమ్మాయి వివరాలు తెల్పుకునేదెలా”

ఈసారి కన్చించినప్పుడు అడుగుతాను”

“ఎందుకం కే!”

“వ్ల సునంద అడగమంది అంటాను” అంటూ నవ్వాడు.

“వ్యూ! ఈసారి కన్ని స్టే కలం గోతం చదువూ సంథ్యా పనీ గినీ ఆటా పాటా .... వివరాలు అడుగు. పిల్ల అందంగానే వుంది. అయినింటి అమ్మాయి అని కట్టూబొట్టూ చెప్రోందిలే. తస్పక అడుగు, యివన్నీ సరే గానీ నాకు పార్టీ ఎప్పుడు. ఇంటర్వ్యూ వస్తే ఇస్తానన్నావు”

శ72 ముత్యాలవ న్లకి

“ఇప్పుడే రా మా ఇంటికి. నీకభ్యంతరం లేకుంపే స్కూటర్జో తీనుకెడతాను.”

“నిజంగా తీసుకు వెడతావా మురళీ.”

“యస్‌! మాట నమ్మకపోతే నీ ఇష్టం.”

సునంద తృ్ప్దిగా నిట్టూర్చింది. అంతవరకూ సంతోషంగా పున్న మురళి సునంద నిట్టూర్చు (గహించి వులిక్కిపడినట్లయి “=. సరువంటూ “*సునందా!” అన్నాడు అ

(గి యు

అమ్మాయి కళ్ళలోకి పరీక్షగా చూస్తూ ___

“సునంద కళ్ళు వాల్చేసి ఆ మాటని మార్చేస్తూ___

“మురళీ! ఈ మధ్య వచ్చి విడిది చేసిన కావుడమ్మ ఆమె కూతుర్ని వారం తిరక్క్య్కూండా వచ్చినదారి పట్టించావు. నీ షాను ఏమిటో నాకు తెలియదు కానీ అది ఎదురు తిరిగితే....చాలా (ప్రమాదం సుమా!”

“నా కేం భయంలేదు. నా ప్లాను పని చేసింది అంతే చాలు...

“ఆవిడో నీ మీద చాలా విష్యపచారం (పారంభించింది” అవు. వెడదాం”

“అలాగే. వస్తాను ఈ లోపల ఈ పేపర్లు మూడు” అంటూ సునంద లోపలికి వెళ్ళింది.

మురళి ఫిలిమ్‌ ఫేర్‌ తిరగేస్తూన్నాడే కానీ లోపల చాలా ఆశ్చర్యంగా వుంది, గడ్డం (కింద చేకులు పెట్టుకుని ప్పుస్తకంతోక్షి చూస్తూ అతోచిస్తూన్న మురళిని అయ్యిద్దు

గోవిందరాజు సీశాబేవి శ73 నిముషాలు అలాగే చూసింది సునంద, చెయ్యి పట్టుకుని లేవ నెత్తుతూంపే అశంం

“అర! అప్పుడే రెడీ అయిపోయావా!” అన్నాడు లేస్తూ.

“ఆ! అప్పుడే ఆఫీసరు లక్షణాలు వచ్చేసినట్లున్నాయి, పరథ్యాస చిత్తగిస్తూన్నారు. పదండి వెశదాం దావగారూ అంటూ నౌకరు కుురాడితో __

“మామయ్యగారింటికి వెశ్ళానని అమమకి చెప్పు, ఉాగ

౪ శా ఇత్తగా పుండు” అని బయలుదేరింది,

మురళి స్కూటర్‌ ష్షార్లు చేశాడు.

ఏ౧ రు

సునంద ఒదిగి కూర్చున్నా గాలికి సమిట యొెగురుతూ టపటపా శబ్దం చేస్తూ మురళికి తగులుతోంది,

“అరె!” అంటూ సునంద పమిటని తిప్పి నడుం దగ్గర గటిగా అదిమి పటుఠుంది.

రు యల్‌

స్కూూటర్‌ని స్పీడుగా పోనిస్తున్నాడు మురళి,

“మురళి మీ ఇంటికి కాదు. మరెక్కడికన్నా తీనుకు వెళ్ళ, ఎవరూ లేని చోటికి. నీతో యేకాంతంగా మాటాడ్రాలి”

ళం

“మురళి కాస్త నెమదిగా పోనిస్తూ ....

“ఏం,... ఆ రోజు పార్కుతోలా చెయ్యటానికా[”

“కాదు బావా! షీ చ! పరిహాసం కాదు. నాకు మళ్ళీ ఇలాంటి. అవకాశం దొరక్కపోవచ్చు” సునంద "కంఠళం

174 ముత్యాలప బ్లకి భరి

వణకటం గుర్తించిన మురళి పరిహాసం కట్టి పెట్టి స్కూటర్‌ మరో వైపుకి తిప్పాడు.

వూరికి. దూరంగా పెద్ర కాలువ. దానిమీద వంతెన. దాని (పక్కన కూర్చునేందుకు బాగుందని ఆపి స్కూటర్‌ లాక్‌ చేళాడుం

ఆ చుట్లుపట్లి అంతా నిళ్ళ్శబంగా వంది.

న న. ళు

అప్పుడప్పుడూ ఏవో బండీలుు లాతీల్తూ వెడుతూ వస్తూన్నాయి,

సాయంకాలం ఆరు గంటలు కావసోంది.

ఆ పరిసరం అంళా నచ్చింది సునందకి.

చుట్టూ చూస్తూ అత9ల

“అబ్బ! ఎంత బాగుంది మురశీ! నే నెప్పుడూ యిటు వపు రాలేదో యా

ఇద్దరూ కూర్చున్నారు.

అయిదు నిమిషాలు గడిచిపోయాయి.

“స్తునందా! అప్పుడే అయిదు. నిమిషాలు గడిచి పోయాయి” గడియారంలోకి చూస్తూ అన్నాడు.

“వూ! అది సరేకాన్హీ ఈ (పదేశాలన్నీ కెలా తెల్పు? యెప్పుడన్నా యే ఆడపిల్ల నన్నా స్కూటర్‌లో షికారు తీసు కొచ్చావా?"

“వూ! తీసుకొచ్చాను. రాజేశ్వరి అత్తయ్య పెద

జి ది కూతుర్ని”

స్తునంద నవ్వింది.

గోవిందరాజు సీతాదేవీ 175 ఏదో చెప్పాలని చెప్పటం చేతకాక మరేదో మాట్లాడే సోందనేది (గహించేశాడు మురళి,

వాతావరణం అనుకూల _ పర్చుకుంటోందా? లేక ఆరోజు పార్కులోలా “ఏం లేదు పద ఫోదాం” అంటుందా?

అయినా విషయం చెప్పటానికే యింత సందేహించే విష యం ఏమైవుంటుంది?

మురళి మాట్లాడుళూ వున్నాడే కానీ మెదడు త్మీవంగా పని చేస్తోంది.

“అది కాదు మురళీ! అసలీ రోడ్లన్నీ ఎప్పుడు సర్వే చేశావని?”

“ఇదిగో ఈ నా జీవనసాధీ (స్కూటర్‌) వచ్చిన తర్వాత సాయంకాలాలు దీన్ని ఎక్కి స్పీడుగా [ప్రయాణించటం అలవాకైపోయింది. ఇంక మనస్సులో చికాకుగా వుంటే మకీ సిటీకి దూరంగా వెడతాను, ఆలోచనలన్నీ ఈ (ప్రయాణంలో ఆఖర్రై తిరిగి ఇంటికి వచ్చేసరికి మనస్సు తేలిగ్గా దూదిపింజలా ఎగిరి పోతూ ఉంటుంది. ఇదీ సంగతీ.”

“మంచి అలవా పే” నవ్వింది సునంద.

“వూ! పది నిమిషాలు” తన ఎడంచెయ్యి సునంద కళ్ళ దగ్గరకి చాచాడు,

“వూ! అసలు విషయంళలోకే వస్తూన్నాను, సూటిగా అడిగేస్తాను. కాదు చెప్పేస్తాను. బావా! నన్ను చాలా అభి మానిస్తావుకదూ”

ర్‌ ము' త్యాలప ల తీ న.

“అవును.

“నేనోమాట చెప్తాను ఏంటావా?”

“చెప్పు”

“ఇందరని గురించి నీ అఖ్యిపాయం ఏమిటి? జవాబు సూటిగా పప్పాలి”

“అభిప్రాయం ఏర్పరచుకునేంతగా ఇందిరని గురించి ఆలోచించ లేదెప్పుడూ! అయినా నుప్వు అడిగావు గనక చెప్ప న్నాను”

“ఇందిర అంటే అత్తయ్య కూతురనే అభిమానం వుంది. అయితే ఆ అమాశ్చయి.. వేష భాషలు నచ్చపు, అతి స్వేచ్చా (ప్రియత్వం నేను హర్షించలేను సునందా!”

"అళి న్వేచ్చ నీ కిష్టం లేకుంటే అదుపులో వృంచుక్షో వమృ్బగా! అనూరాధ గిరికి ధార్య కావాలంటే నుప్వు ఇందిరని బేసుకోక తప్పదు మురళీ!”

మురళి జవావీవ్వ లేదు. కానీ ముఖం ఎ(రబడి పోవటం గుర్తించింది సునంద,

ఇ జి అడ

అయినా తను చెప్పదల్బుకున్నది చె ప్పస్తూ...,

“మురళీ! గిరీ అనూరావల మనస్సులు ఎప్పుడో కల్పి పోయాయి. నీ పెంకెతనంతో వాళ్ళ పెళ్ళికి ఆటంకం ఏమంత మంచిదికాదు. కాస్త దూరం ఆలోచించు మురళి! ఈ రెండు వివాహాలూ జరిగితే మన రెండు కుటుంబాలూ ఇస్పటిలా కల్పి వుంటాయి. లేకుంటే....ఎన్నో కలతలు కావేషాలు,”

గోవిందరాజు సీతాదేవి క?

“సునందా! నువ్వూ ఇలాగే మాట్లాడుతున్నావా! అనూ పెళ్ళినా పెళ్ళితో ముడి పెట్టటం చాలా అసహ్యంగా ఉంది. ఇంకా చెప్పాలంకే పరమ దరి(దంగా వుంది.”

ఇదిగో నునందా ముసుగులో గుదులాట వదు___

“నేను ఇందిరని పెళ్ళి చేసుకో వీటం కఠిలోని మాట, ఫోతే *మా అనూని" మీ అన్నయ్యకి చేసుకుంటారా లేదా? అనే విషయం _తేల్చుకోవటానికి త్వరలోనే తాతయ్య మీ ఇంటికి వస్తాడు. నేనింకేం చెప్ప లేను.

మురళి ఆవేశం పెరిగిపోతుందని తెల్చీ ఈ విషయం మాట్లాడక తప్ప లేదు సునందకి.

మురళి మొండిగా ఇచ్చే జవాబుకి బాధ పడిపోతూ ,...

“మురళీ ! అనూరాధ నీకు ఆరో (ప్రాణం బౌొనా? అయి నప్పుడు సీ చెల్లాయి భవిష్యత్తు కోసం జీఏతం౦ంతో కస్త రాజీ పడ లేవూ?”

“స్పునందా! ఇది ఒకరోజు సమస్య కాదు. వివాహం నూరేళ్ళ పంట. అందుకే నే రాజీపడను .”

మురళి ఖచ్చితమైన జవాబులు వింటూ లోలోపల భయ పడి పోతోంది సునంద,

“మురళీ ! పెళ్ళి జరిగిన తర్వాత నీ ఉధ్ధేశ్యాల (పకారం ఇందిరని చాలా సులువుగా మార్చుకోగలవు. అసలు అది నిన్ను చాలా (ధేమిస్తోంది ముర ఖీ”

“అసలు చేసుకో నంటూంటకే ,... ఆ .... ఏమిటీ కొత్త

23 ]]

18 ము జ్యాలపల్ల క్రి మాబ చెప్తూన్నాపు? ఇందిర నన్ను .... గేమిసోందా?.... వటిది” నమ్మలేనట్లు చూళాడు.

ల గం “నిజం మురళీ! యదారం చెప్తూన్నాను." థి మ్‌. “కానచ్చు. కాసీ నేను ఇందిరని _పేమించలేదు.” “మురళీ! ఆవేశపడకు. ఆలోచించు. అనూ భవిష్యళ్తు దృషిలో పెట్టుకుని మరీ ఆలోచించు. నిన్ను నే చెప్పినట్లు

లవి ల ఎ చెయ్యమని బలవంతం చెయ్యను. కాసీ .... ఆలోచించమని, అర్ధంచేసుకోమనీ ఆరిస్తూన్నాను”

“సునందా! ఇందిర నిన్ను 'ద్వేషిసోంది. బౌనా అయినా నువ్వు ఆమెని (పేమిస్తున్నావు .... ఎంత విచ్శితం.”

“బావా! ఇందిర ఒట్టి అమాయకురాలు. సన్ను (గేమి స్తోంది కనకనే ద్వేషిస్తోందే మో.”

“అదంతా సరేకానీ నువ్వు తనని తిరస్కరిస్తూన్నావన్సే కోపంతో ఆవేళంవో ఏదేదో చేయరాని పనులు చేసేసి జీవితాని, పాడుచేసుకుంటుందేమో అని భయపడుతున్నాను.” న్‌

“మురళి! నేనింతే చెప్పదల్నుకున్నది. ఇంకేం చెప్ప లేను కూడా”

“ఖ్బం్రతేనా మరేమైనా పందా?”

“పం. చేదుం”

“సునందా! నీకేనా ఇప్పటి పరిస్థితి లాంటిది వచ్చి ఇష్టంలేని పెళ్ళి చేనుకోవల్సివ_స్తే ఏం చేస్తావ్‌” తీ వంగా చూస్తూ అడిగాడుం

గోవిందరాజు సీతాదేవి క79

“రాజీ పడటానికి (సయత్నిస్తాను” మురళి ముఖంలోకి చూస్తూ అంది.

“నేనంత నిస్వార్హపరుడిని కాను. ఇష్టంలేని పెళ్ళి చేసు కున్నా ఇందిరని సుఖపెట్టలేను, నేనూ సుఖపడరేను. సంపారం నరకంగా మారిపోతుంది”

సునంచ జవాబు చెప్పకుండా వింటూ కూర్చుంది.

“సునందా! మనిషికి కావల్సింది దాహ్య సౌందర్యం ఒక్క టే కాదు. నా ఆలోచనలూ, అభిప్రాయాలూ ఇదివరకే ఎన్నోసొప్లు చెప్పాను. మళ్ళి చెప్పి దాధ కల్లిస్తూం టే క్షమించు సునందా!”

“లేదు బావా! నేను నీవై పునుంచీ ఆలోచిస్తున్నాను. కనకనే వత్తిడి చేయలేకుండా వున్నాను”

“నా బాధంతా అనూరాధ గురించే”

“స రే-చాలా చెము అయింది పద సోదాం” లేచింది సునంద __. హౌ

మురళి స్కూటర్‌ తీసుకున్నాడు. సునందని రాజేశ్వరమ్మ ఇంటి దగ్గర వదిలి యింటికి వచ్చేళాడు.

అసలు వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళప్పుడున్నంత హుషారు అంతా అంతా అవిరై పోయింది.

బట్టలన్నా మార్చుకో కుండానే మంచానికి అడంగా

మెదడు తీృీవంగా పని చేస్తోంది.

భవిష్యత్తులో పరిస్థితులు ఎలా మార్చు చెందుతాయో.... అని.

సునందని స్కూటర్‌లో మురళి దించి లోపలకి రాకుండా వెళ్ళిపోవటం ఇందిర చూసింది.

అ అమ్మాయి మనసంతా అసూయతో భగ్‌ మంది.

రాజేశ్వరమ్మా, (పసాదరావూ కూడా యింటికి వచ్చేసి హాలులోనే కూర్చున్నారు.

లోపలికి వస్తూన్న సునందని పళ్నార్థకంగా చూసింది రాజేశ్వరమ్మ.

ఇందిర నిగహించుకో లేక అసూయని వెళ్ళకక్కుత్తూ,

“అమ్మా! అక్కయ్య ఎక్కడికి వెళ్ళిందో అడుగు? ఆంది.

“మామయ్య ఇంటికి వెడుతున్నానని చెప్పి మరెక్కడ షికార్లు కొట్టివచ్చినట్లు?”

ట్‌! ళు ళం

చెల్లెలు ఇలా అనేసరికి సునంద ముఖం పాలిపోయింది.

“ఎక్కడికి వెళ్ళావమ్యా?” తండ్రి కూడా నిలదీసినట్టు అడిగాడు. న

“*నేను,,., నేను....మురళితో....”

“మురళితో.... ఏమిహే చెప్పేది సరిగా చెప్ఫ లేవూ తల్లి

క్‌.

గట్టిగా అడుగుత్తూం పే...”

గోవిందరాజు సీఠాబేవి శస]

సునంద చెల్లెలివై పు ఒక క్షణం చూసి నిటారుగా నిల్చుని మురళితో మాట్లాడాల్సిన పని వుంది అందుకే వెళ్ళాను బైటకి”

“ఇంటి దగర గంటల తరబడి మాటాడేది చా లేదూ[

లై ట్‌. ఛం

“పదో అతి ముఖ్య విషయమే అయివుంటుందమ్మా!

లేకుంటే బావ అలా చల్లగాలికి స్కూటర్‌లో అక్కయ్యని ఛ్‌

షికారు తీసుకు వెడశాడా!

అని వ్యంగ్యంగా నవ్వేసి ఎన్న్నైన్నా చెప్పండి అక్కయ్య అంటే (పత్యేకమైన అభిమానం కొదనటానికి వీలులేదు.

అయినా అమ్మా నేను న్వేచ్భగా తిరుగుతున్నానని (ప్రతి రోజూ ఈ మధ్య కోపగించుకుంటూన్నావు కదా!

మరి అక్కయ్య క్‌ది వర్తించదా!

సునందకి కోపం అసహ్యం పెల్లుబుకుతున్నా అదిమి

వ్‌.

"పెడుతూ.

“ఉందిరా” అంది గట్టిగా.

“ఏం! నన్ను భయపెట్టి నోరు మూయిస్తావా! నాన్నారూ అక్కుచేళ సరైన జవాబు చెప్పెంచండి” కూత్తురికి యిచ్చిన స్వాతం్యతం యిలా వృపయోగించుకున్తి

182 ముత్యాలపల్లకి లగి తననే నిలదీస్తూన్నట్టు మాట్లాడుతున్న ఇందిర *నోరుముయి అన్నా వూరుకునేలాలేదు. ెద్ర కూతురి మీద ఎంత సదఖి (పాయం పున్నా చెప్పలేనంత విషయం మురళితో మాటాడేది ఏం వుంటుండి అసి ఆయన ఆతోచన,. సరీగ్గా ఇందిర ఈ అవ కాశాన్ని పోగొట్జుకోరండా అక్క (వవర్రనకి అపార్థాలు తీసోంది. అదీ కాక ఇంతకి గంట్నకితం ఇందిర ఎక్కడెక్కడో తిరిగి వచ్చిందని తల్లి దంయడులు గోపగించారు. క్‌.

ఇందిర ఇలా తిరగటంకట్టి పెట్టకుం పే ముర శిభార్యకావటం కష్టం అనేది భారాళ్లాభ్నర్తలు (గహించి ఇప్పుడు చిన్న కూతుర్ని నించీ స్వేచ్చగా తిరగటం అలవామైన ఇందిరకి ఇప్పుడు కటడి చేయటం భరించలేక ఏదో ఒక సాకుతో అక్కపైన తప్ప లెన్నుతూ తన (పవనర్తనని సమర్థించుకోవటానికి (ప్రయత్ని స్తోంది.

“నీ కంత చెప్పాలన్చించకపోతే ఫర్వా లేదులేమ్మూ” అన్న తండిమాటక్‌ సునంద కళ్ళలో నీళ్ళ తిరిగాయి. పణుక్రు తూన్న కంఠంతో.

“నాన్నారూ నేనిలా ఎందుకు బావతో బైటికి వెళ్ళానో ఇప్పుడు చెప్పలేను కాని మరోసారి తప్పక చెప్తాను” అనేసి గదితోకి వెళ్ళిపోయింది.

“ముఖం కప్పుకుని అలాగే కూర్చుంది. తర్మడికి తన

గోవిందరాజు సీతాదేవి 183 ఒకవైపు తృప్తిగా పున్నా మరోవైపు ఇందిర (ప్రవర్రనకి మనస్పంతా చేదుతిన్నట్లు అయిహోయింది. తన ఆరవ [ప్రాణం ఇందిర. చిన్నప్పుడు తనూ అలాణే అక్కని గొరవించినా ఈ మధ్య ఎందుకో చిరచిరలాడిపోతూ (ప్రతి మాటకీ అపార్ధం తీస్తోంది. ఇందిర నన్ను - అపార్ధం చెసనుకోవటం మెంత దురదృష్టం.”

తనతో తినే కుమిలిపోటూ అలా కూర్చుండి పోయింది సునంద,

“ఇందిర తర్మడి అలా అక్కగారిని సమర్చించేసరికి మండిపడిపోతూ ఏం చెయ్యలేక విసురుగా గదిలోకి వెళ్ళి విసు రుగా తలుపులు మూసుకుంది.”

“రాజేశ్వరమా్కా _పసాదరావూ అలా వి్యిగహాల్లా కూర్చుండి హోయారు.

“లాభంలేదు. ఇందిర చాలా దురుసుగా (పవరి సోంది. ఈ లాంటి ఆడపిల్లని చేసుకోవటానికి యెవరు ముందు కొస్తారు. ఒక వేళ పెళ్ళి జరిగినా సుఖపడ లేరు. మురశే దీన్ని సరైన దారికి తేగల్షినవాడు.

ఎలాగో ఒకలాగ ఈ రెండు పెళ్ళిళ్ళ కల్పివచ్చేలా దయచూడు భగవంతుడా. అని లోలోపల దేవుడికి మొక్కు కుంది. రాజేశ్వరమ్మ.

“గారాబం చేసి నేనే ఇలా పాడు చేళనా” అని (పసాద రాపు తోలోపల విచారిస్తున్నాడు “ఆలోచిస్తున్న భర్తతో మెల్లగా” “చిన్నాన్నా మళ్ళి వచ్చి మాట్లాడుతా” అని వెళ్ళిన వాడు రానేలేదు.

184 ముత్యాలప . క్రి

“ఇప్పుడు చేయపల్సిన దేమిటో అర్ధం కావటంలేదు. ఇందిర. సెళ్ళి ఎలా జరుగుతుందో అసలే పెద్రపల్ల పెళ్ళి కాకుండా ఇంట్లో వుందనే ఇరుహ పొరుగూ చెవులు, కొరు క్కూంటూన్నారు, ఇంక ఇంపర పెళ్ళి ఎలా అపుతుందో ఏమిటో ....” దిగులుగా అంది.

“సునంద ఇంక సంబంధాలు 'వెతకవద్దనీ అసలు తను ఇస్పట్లో పెళ్ళి చేసుకోననీ టీచరు మై9ినింగ్‌ కి వెడతాననీ గట్టిగా చెప్పెందిగా ....”

“కతన సెళ్ళితో ఇందిర పెళ్ళి లంకి పెట్టద్దని కూడా చెప్పెందిగా. మరి మనం యేం చెయ్యగలం. అది భధృడనిళ్చ యానికి వచ్చే మనతో చెప్పింది.”

టీచరు వుద్యోగం చేస్తూ వన్నా యే తనకి నచ్చినవాడు తననీ కావాబనుకు నేవాడు ఎప్పటికైనా వస్దే అప్పుడు ఆవ్ర* చిస్తుందట, రాజీ ఏదీ మన చేతుల్లో 'లేదు. అనవసరంగా చాధ పడకు మీ చిన్నాన్నని రమ్మని పోనీ నువ్వు వుత్తరం రాథ్య కూడదూ!

“నేనూ అదే ఆలోచిస్తూన్నాను. వుత్తరం రాస్తాను. గావ్టీ సునంద విషయం అలా వదిలేన్తే ఎలాగండీ. గిరి చేత నచ్చ

“లాభంలేదు రాజీ ...సునంద చాలా తెలివై౦ది. పైగా వివేకంగా ఆలోచించకలదు కూడా. మనం యిన్ని సందింధాలు తెచ్చి చూపటం వాళ్ళు నిరాకరించటం కూడా సునంద మనస్సుని గాయసపర్చింది.

గోవిందరాజు సీతాబేవి 18దీ

అందుకే అసలు పెళ్ళి వద్దు అంటోంది. కొన్నాళ్ళు మనం వూరుకోవటమే మంచిది.”

“అన్నీ మన చేతిళో లేవనీ భగవంతుడి యిచ్చ అనీ చెప్తూన్నానా. ఇంక ఆ విషయాలు వదిలెయ్యి.”

(ప్రసాదరావు విసుగ్గా వాధగా మాట్లాడటంతో రాజేశ్వ రమ్మ ఇంకేం మాట్లాడ లేకపోయింది.

18

మురళి ఇంటర్వ్యూ అయింది, నెలెట్ట అపుతాననే ధైర్యం వున్నా ఫలితం కోనం ఎదురు చూస్తూంటే కాలం గడవన న్షేవుంది,

రాజేశ్వరస్ము తమ్ముడికి కబురు పంపింది ఇలా...

“గిరిధర్‌ కి పెళ్ళి సంబంధాలు వస్తూన్నాయి. మీరేం జవాబు చెప్పలేదు. చిన్నాన్నకి వుత్తరం రాసి పిలిపెంచ వల్చింది. రెండు పెళ్ళిహ్ళా సాథ్యమైనంత త్వరలో జరిపేయా లని మా వు ద్రేశ్యం.” అని

నారాయణరావు ఖంగారు పడిపోయి మురళిని పిల్చి “*త్రాతయ్యని 'పంటనే తీసుకురా! ఎన్ని వ్వత్తరాలు. రాసినా జవాబు లేదు” అని కొడుకుని వల్లైకి సంపాడు, మురళి పల్లెకి వచ్చాడు,

ఎప్పటిలా ఆ పురాతన (ప్రహరీ గోడ లోసల సగం

2త శే

18ిర్‌ ము త్యాల స ల్త క్రీ కూలిన వసారా ముంగిలిలో యశోద నవ్వుతూ కన్చించ లేదు. వాకిలి ముందు రకరకాల రంగవల్లులు తీర్చిదిద్ది లేవు.

పళుపుల పాకతో కూడా చెత్తా చెదారం అంతా గలీజుగా వుంది.

“ఎన్నో రోజులుగా అ (వదేశం శభం చేసిన క్షైలేదు. వాకిలి ముందున్న పువ్వుల చెట్లు రోజా మళ్లి సన్నజాజ్సీ మందార మొక్కలు సీళ్ళు లేక తలలు _వేలాడవేసి వున్నాయి, అవన్నీ దీనంగా తనని చూస్తూన్నట్లు అన్నిస్తోంది మురళికి.

“ప్ట మైంది! ఈ. ఇంటికి యెన్నోసార్లు వచ్చాడు కానీ ఇలా ఎన్నడూ చూడలేదే! అనుకుంటూ యిటూ ఆటూ చూసి సావడితలుపు మెల్లగా తోసి లోపలికి వస్తూ “యళోదమ్మా! యళశోదమ్మా"' అని రెండు సార్లు పిల్చినా జవాబు రాలేదు. చేతిలోని బ్యాగ్‌ (కింద పెట్టి మరో అడుగువేసి “తాతయ్యా? అన్నాడు లోపలికి చూస్తూ.

వారం రోజులుగా వళ్ళు తెలియని జ్వరంతో మంచం మీద పడుకుని పంది యళోదమ్మ. దళరధరామయ్యగారు క్క వారం నుంచీ పగలూ రాతి మేలుకుని యళోదకి మందూ పళ్ళ రసం ఇస్తూ కంటికి కునుకులేక అలా ఆ మంచం పపెమీద తల పెట్టుకుని కలత నిిదపోతూన్న వారల్లా.... ॥

“కాతయ్యా” అనే పిలుపుకి కళ్ళు తెరిచి ఎవరు అన్నారు కప్పు నులుముకుంటూ. మురళిని గుర్తుపట్టి ఆదరా బాదరా

సూ

గోవిందరాజు సీతాదేవి 187

“అయ్యో! యింత యెండలో వచ్చావా నాయనా! మంచి నీళ్ళ కావాలా! అలా కూర్చో. ఇంటర్వ్యూ బాగా జరిగిందా! ఈసారి ఎలాగైనా సరే నెలక్షన్‌ వచ్చి తీరాలిరా నాయనా! యివిగో మంచినీచృ” అంటూ గ్లాసుతో నీళ్ళు అందించారు. అవి తాగటోతూ. ఆగి *యేమైంది. యళోదమ్మకి. వారం నుంచి జ్వరమా! నాకు ఉత్తరం ఎందుకు రాయలేదు భాతయాళ్రి అంటూ నీళ్ళ కాగి న్లాను (కింద పెట్టి యళోద మంచం దగ్గ రగా వచ్చి అక్కడున్న ష్టూలు మీద కూర్చుని యళోదమ్మ చెయ్యి పట్టుకుని “అబ్బ, జ్వరం చాలా తీవంగా వుందేయే డాక్టర్‌కి చూపించావు తాతయ్యా” _ అంటూ తన తండి చెప్ప మన్న విషయాలన్నీ చెప్పేశాడు,

అన్నింటికీ వూ....అంటూన్నారాయన, వారం నుంచీ సరిగా నిదలేక తిండిలేక ముఖం కళ్ళూ సీక్కుపోయి నట్టయి డుబ్బులా పెరిగిన గడ్డంతో యెలాగో పున్నా రాయన.

యింకయళో దమ్మ తెల్లగా పాలిపోయిన ముఖంతో చిక్కిశల్యమైపోయింది. ఆ యిద్దరినీ చూస్తూంటే మురళిక్షి “అయో అన్నించింది.

“తాతయ్యా! యివాళ యింకా భోజనం చేయనే లేదా!” అన్నాడు.

అంత నీరసంలోనూ మురళిని చూనేసరికి యళోదమ్మ ముఖం వికసించింది.

166 ముత్యాలప నికి “మురళి బాబూ! మీ తాతయ్య ఈ రోజేకాదు. వారం నుంచీ అలాగే వున్నారు. యెన్నడూ పడక వెయ్యని నేను మంచం యెక్కేసరికి మ్‌ తాతయ్యకి భయంగా వుంది” అంది నప్వు తెచ్చుకంటూ.___ “ఎందుకు భయం?” “నే చచ్చిపోతానేమో అనీ తను ఒంటరిగా (బతకవల్సి వసుందేమానసీ .... అంతే” అాఖీ “చీ.. ఛీ... యేం మాటలవి. మరెప్పుడూ అనకు యళోదమ్మ్యా సీకు తాతయ్యా తాతయ్యకి నువ్వూ వున్నారు, ఘీ యిదరికి నేను వున్నాను. న! నాకు వుద్యోగం రాగానే మీ ఇద్దరూ ఇక్కడ ఒక్క క్షణం వుండేందుకు వీళ్లేదు. నా దగ్గరే వుండాలి. తెలుసుగా, ఈ మాటకి మీరు అద్దు చెప్పారా వూరుకోను. నే నెవర్నో తెల్పుగా. దశరధరామయ్యగారి మనవడిని. అర్థమయిందా తాతయ్యా” “మురళివాబూ” యళోద కళ్ళ వెంట నీరు వల్లిక వస్తోంది. దళశరధరామయ్య గారు చెమర్చిన కళ్ళని మనవడు చూడ్త కుండా తుడుచుకోవటానికి (పయత్నిస్తూ పట్టుబడి పోయారు. యళోదమ్మ నోట మాట రావటంలేదు. అయినా గొంతు 'సెగల్భుకుని._

గోవిందరాజు సీతాదేవి 189

“దాబూ! నీ అభిమానంతోనే మనస్సు నిండి సంతో షంతో యెగిసిపడుతోంది. మరి అ అవుసరం రాకుండా ఇక్కడే యీ యింట్లోనే మీ తాతగారి చేతి మీదగానే యీ మట్టిలో కల్పి పోవాలనీ అలా చెయ్యమనీ దేవుడిని పతినిత్యం కోరుకుంటూ న్నాను" అంది,

“వూ! అలాంటి మాటలు నేను వినను. అవన్నీ సరే గానీ తాతయ్యా శ్రీ స్నానం చెయ్యి ముందు భోజనం చేద్దువు గాని” తాతగారి చెయ్యి. పట్టుకుని లేవన్నెత్త టోతూంటే యళోద-ా

“అసలు వంట చేయందే” అంది.

“అయ్యో అలాగా! అయితే నే చేస్తానుండు, యళోదమ్మా వంటకి అన్నీ వున్నాయిగా” అంటూ కాతగారిని వదిలి వంటనసారా తలుపులు తెరిచాడు. పొయ్యి యెలాగో వెలిగించి బియ్యం కడిగి పెట్టాడు.

“అసలు మురళికి వంట చేయటం రానేరాదు. అసలు అన్నపూర్ణమ్మ నేర్ప లేదు,

“కానీ యిలా అప్పుడప్పుడూ పల్లె వచ్చినప్పుడు తాత గార వంట చెయ్యటం చూసి ఆయనకి ఒకటి రెండుసార్లు వంట పనిలో సాయపడాడు, అది ఈరోజు పనికి వచ్చింది. అయితే పొయ్యి. మండక పొగ కళ్ళల్లోకి వచ్చి నీళ్ళు కారి ముఖం మండిపోతోంది.

“ధూత్‌! ఈ పల్లైటూళ్ళ అలవాట్లూ ఇంకా యాభై సంవ తరాల 'పెనకనే ఉన్నాయి.”

క్షే90 ముళ్యాలప ల్లి క్రి

“యళోదమ్మ ఈ పొగలో ఎలా చేస్తోందో! కాదు కౌదు తాతయ్య యెలాచేస్తూన్నా డబ్బా!”

తోళోపసల విసుగ్గా వున్నా తాతగారు అన్నం తిన బేదనే వాధ మురళికి ఇంత ఓర్చునిచ్చింది. ఎలాగో అన్నం వుడికింది. అసలు ఆ పొగలో కశ్హైలపొయ్యి మీద అన్నం వండినందుకు తన సహనళ క్తికి తనే ఆశ్చర్యపోతూ___

“జాతయ్యా. వంట అయింది త్వరగా స్నానం పూరి కానిప్వు” అంటూ కేక పెట్టాడు. దచశరధరామయ్యగారు యళోదకి మందు ఇచ్చి వావిదగ్గరకి వెళ్ళి బక్కెటుతో నీళ్ళు తోడుకుని నత్రిన గుమ్మరించుకుని వళ్ళు సరిగా తుడుచుకోకుండానే వంట వసారాలోకి వస్తూ ___

మురళి! నీకూ నాకూ వడ్రించు. పంచకట్టుకు వచ్చే స్తూన్నా అంటూ పొడిపంచకట్టుకుని ఓ తువ్వాలు భుజాన 'వేస్ప కుని దుబ్బులా వున్న గెడ్డాన్ని యెడంచేతో సవరించుకుంటూ మనవడు వేడి వేడి అన్నం ఆవకాయా వడ్డించిన విస్త్సరిముందు కూర్చోబోతూ “ఇంకా యేం చేస్తూన్నాపురా నాన్నా! అన్నారు [యేమ పొంగి పొర్ష వస్తూంపే___

“నెయ్యి కరగబెట్టి 'తెస్తూన్నాను తాతయ్యా! నువ్వు ముందు కూర్చుని అన్నం కలుపుకో” అన్నాడు ముర వేడి గిన్నె కౌయితంతో తెస్తూ---

గోవిందరాజు సీతాదేవీ |

“తాతయ్యా వారం రోజులుగా అకలీ అన్నం మర్చి పోయి ఎలా వున్నావు” అన్నాడు.

“యళోద జ్వరంతో ముసుగు పెన్హుసరికి నాకు ఆకలి సంగతే గుర్తులేదు నాయనా” కూర్చో కలుపుకుందాం. అన్నట్లు "పెరుగు గిన్నె అక్కడ అల్మారాలో పుంది పట్టుకురా” అంటూ నీళ్ళ గ్లాను అందుకుని బౌపోసన పట్టటో తూండగా వాకిట్లోంచి “దళశరధరామయ్యగారూ అంటూ అ వూరి (సెసిడంటుగారి కొడుకు నలుగురు నొకర్ణ తో వచ్చాడు.

ట్ర వస్తున్నా” అంటూ దళశరధరామయ్యగారు సళ్ళ గ్లౌను (కింద పెట్టి 'పెమీది తువ్వాలు సరిగా కప్పుకుంటూ “నాన్నా మురళీ నువ్వు తింటూవుండు వాళ్ళు ఎందుకొచ్చారో కనుక్కుని వసాను*” అంటూ వెళ్ళారు.

' అన్నవు వచ్చేవరకూ కూర్చుంటాలే తాతయ్యా” అంటూమురళి పీటమీద అలాగే కూర్చున్నాడు. వాకిట్లో నించి మొదట మెల్లగా ప్రారంభమైన మాటలు కమంగా ఆవేశం పస్పంజుకుని గట్టిగా విన్నిస్తూన్నాయి.

“ఈ ముత్యాల పల్లకీ ఇవ్వటానికి ఏలులేదు బాబూ! యందరో అడిగారు. నే నివ్వనని అందరికీ తెల్చు- నువ్వు అన వసరంగా నన్ను నిష్టార పెట్టవద్దు. తాతగారి గొంతు శాం

“ఆది కాదండీ. మా చెల్లి ముత్యాలపల్లకీ కావాలని తెగమనసు పడిపోతోంది. ఇరవై వేలు ఖరీదు చేసే కారు

102 ముత్యాలప ల్లక్రీ తెచ్చి పూలదండలతో అలంకరించి పూదేగింపుకి వాకిట్లో పెడితే ఆ ఫారెన్‌ పెళ్ళి కొడుక్కీ ఈ పెళ్ళి కూతురికీ కారు అక్కర లేదట, పల్లకీ యే కావాలట...,

ముత్యాలపల్లకీ మీకు తప్ప హరెవ్వరికీ లేదుగా! కనక మీరివ్వక తప్పదు.”

“విళ్లేదు బాబూ! యిన్వ లేనందుకు విచారపడు. తున్నాను”

“అలా అనకండి. అంహపే బలవంకంగా తీసుకు వెళ్ళవల్సి వస్తుంది.”

కో పైన మ్‌ ఇష్టం. అవతల యాఖై వేలు కట్నంపోసి కొనుక్కున్న పెళ్ళికొడుకు అలిగి కూర్చున్నాడీ ముత్యాల పల్లకీ కోసం. అతని మాటలో కొంత గౌరవం కొంత పొగరఠూ విన్నిసోంది.

“శ్రీనివాన్‌ మర్యాదగా మాట్లాడటం మంచిది.” దశరథ రామయ్యగారి కంఠం ఖంగ్‌ ముంది.

“లాభం లేదు దళర వరామయ్యగారూ! నేను బలవం తంగా తీసుకు వెళ్ళవల్సిన అపుసరం రానీయకపోవటం మంచిది లెండి. పక్కకి తప్పుకోండి. అరేయ్‌ .... ఆ గదిలో ఉంటుంవి బైటకి తీసుకుకండిరా! ఒకే ఒక్కరోజు, శేష పువ్వుల్లో పెట్టి మీకు తెచ్చియిస్తాం”

దశరధరామయ్యగారి. ముఖం వివర్ష మైపోయింది. నిజొనికి (మెసి డెంటుగారు చాలాసార్లు కక్షసుభాత్లో ఆదు కున్నారు.

గోవిందరాజు సీతాటేవి శం నిజమే....అందుకు తను యేది కౌవాలన్నా ఇవ్వటానికి సిద్ధమే...

కౌనీ తన (పాణంవో (ప్రాణం తన ఆశల్లో ఆశ అయిన ముత్యాలపల్ల కీ కావాలంపే ఇవ్వటం మాం జరగని పని, ఇది (పెసిడెంటుకాదు ఆ దేవుడే దిగివచ్చి కావాలన్నా ఇవ్వదు ఇవ్వ లేడు.

ఈ ముత్యాలపల్ల కీలో మొదటిసారి తన మనవడు తన ఆరో [పాణం మురళి బాదే పెళ్ళి కొడుకై వూరేగాలి. ఇదే తన కోరిక ఇది తప్పని సరిగా తీరాలి.

దీని కోసమే ఈ పల్లకీని (పాణ [పదంగా కాపాడు తున్నా డిన్ని సంవత్ప్సరాలనించీ. ఇదివరతో యన్నోసాప్లు ఎంత మందో ఎన్నో విధాల _పయత్నించీ విఫలులై నారు.

అని కెలిసీ వీళ్ళిలా అదికావాలని రావటం నచ్చలేదు. పైగా ్రీనివాన్‌ దురుసుగా మాట్లాడుతూం పే ఆయనకి అరికాలి మంట నెత్తికెక్కింది.

అందులో ఆకలి మండి పోతోంది. అందుకే నిష్కర్షగా 466

“వీల్లేదు, వెళ్ళిపొండి” ఇచ్చితంగా అన్నారు,

“ఇచ్చితీరాలి! పదండిరా చూస్తా రేం”

“ప మ్‌! అడుగు ముందుకు వేశారా ఎముకలు విరిగి పోతాయి పొండి వెనక్కి”

“వెళ్ళటానికి రాలేదు మేం” దశరధరామయ్యగార్ని తోసుకుంటూ తోపలికి రాటోయాడు శ్రీనివాస్‌ ....

25 |

1 తీత ము త్యాల స ల్లకి “ఏయ్‌...” అంటూ (పక్కనున్న దాణా క్యర అందు “శేయ్‌....వచ్చారా చస్తారు” అంబూ మీదకు ఉలివేసరికి వారీట్లోకి పారిపోయారు. వాష నలుగురూ. వాళ్ళకి దశరధ రామయ్యుగారి కర సాము సంగతి బాగా తెల్పు...

శ్చేనివాన్‌ తూలిపడి నిలదొక్కుకుని ఒకవెపు నొకర్తన తిడుకూ మరోవై పు కోపంతో వూగిషకూ అవే శ్‌

“ఏపుయాగ్ట దశరధరామయ్యా మీ నంకంతో సారస దాయ. సిద్ధంగా పెళ్ళి చేసుకోవటం పల్లకీ మెక్కి. పూశేగటం అసలెక్కుడుంది! జాతని బోలీ తరతరానా అని నుప్వ్య ఎక్కాావొ సీ అన్న కొడుకు ఆదే ఆ లాలంథరు యొక్కాడా! ఇంక ఈ మన నడి మీదా నీఆళ, యెందుకయ్యా గొంతెమ్మ కోరికలు. నీలానే ఆ మురళి కూడా యే గొల్లదాన్నో దూదేక్రులడాన్నో లేవడీను కొచ్చి కాపవరం పెడతాడు,

మాష తెలియదా నీవంశ చర్విత మర్యాదగా ఇవ్వు ....అరేయ్‌. వెధవనాయల్లారా పిరికి పందల్లా పారిపోళా రేరా! రాండి లోపలికి, ఈ ముసలాడేం. చెయ్యగలడు ” (శ్రీనివాస్‌ మళ్ళీ ముందుకురాబో ళూం టే

“యేం కూశావమదా!” దళశరధరామయ్యగారితో పౌరుషం పొంగింది.

గోఏిందరాజు సీళాదేవి [195

“చేతిలోని కర అవతల ఫారేసి శశ్రీనివాన్‌ షర్లు పట్టు

టె న! కుని ఒక్క గుంజు గుంజారు.

“వం! వున్నమాట అన్నాను. తప్పా! సజావుగా సెళ్ళి చేసుకుంటే సంపాదించి *ఆలిక్రి అన్నం పెట్టాలి నీలాంటి వాడికి ఆ కష్టంలేదే. యళోదమ్మే పాలూ పెరుగూ అమి్మిి నీ కన్నం పెడుతోంది. ఇంక ఆడదాని నగలమ్మి కొన్నపొలం వ్యపసాయం చేస్తున్న రైతు రాజువి. నీకింత పౌరుషం

న్‌ ర ఎందుకు!”

దళశరధరామయ్య చాచి కొట్టారు శ్రీనివాస్‌ని. అయితే అప్పటికే పారిపోయిన పాలేళ్ళు మళ్ళి ముందుకొచ్చి దశరధ రామయ్యగారి మీద పడ్డారు.

అప్పటికే అదంతా తెల్లటోయి చూస్తూ పరిస్థితి అర్ధం చేసుకున్న మురశిలేచి గభాలున వచ్చి ముందు కురికాడు.

ఈ గలాటా వింటూనే ఇరుగూ పొరుగూ. పరుగెత్తు కొచ్చారు, అంతా గోల గొడవ, ఎవరు ఎవర్ని కొడుళూన్నారో కూడా తెలియటం లేదు.

“గొల్లదాన్ని శేపు కొచ్చినా పౌరుషం తక్కువలేదు” అంటోంది ఓ గొంతు.

“*జఒశే! అఆ మారాజుని అన్నావా నాలుక చీరే త్తా! ఏం దశరధరామయ్య గోగు యళోదమ్మని లేపుకొచ్చినా న్యాయానికి నిలబడి. గాలపిలకి అన్యాయం చేశాడా! మీ ఈ

(శ్రీనివాస్‌ భాగా ముగురు కన్నె పిల్లలకి “కడుపు

196 ముశ్యులపల్లకి చేసి చైట పడతందని మురుక్కాలవలో చంపి పారేళాడా! వాగావంటే సావగొడతా” అంటోంది మరో కంఠం. దశరధరామయ్యగారి. న్నేహితుడు ఆచార్జూ మరి కొందరూ. వచ్చి ,శ్రీనివాస్‌సీ నౌకర్లనీ దూరంగా లాక్కు వెళ్ళారు. లోపలికి చొరబడబోయిన ఆ పాలేళ్ళని మురళి ళరిమేళాడు. కానీ ఆగలభాతో దశళశరధరామయ్యగారితో బాటు మురళికి కూడా తల మీదా భుజం మీదా కర దెబ్బలు తగిలాయి, మురళి వతైన ,కాఫులోనించి రక్తం ధారకడుతోంది. దళశరధరామయ్యగారు. అసలే భోజనం సరీగ్గాలేక సీరసంగా వుండటంతో ఈ సంఘటనకి ఆవేశపడిపోయి పాలేళ్ళని చావ గొట్టి తనకి తగిలిన దెబ్బకి కళ్ళు తిరిగినట్లయి కస్పగా కూల బడిపోయారు. యింక ్రీనివాసూ పెసిడెంటుగారి పాలేళ్ళా “ఆ...ఆ ...ఈయన గౌరవం చూసి మనవడికి పిల్ల నిస్తాం అన వవూరు.” మనవరాలికి మొగుడొస్తాడు ౨. ఈ పెళ్ళిళ్ళ శ్ర జన్మలో జరుగుతాయి మేం చూస్తాం. మనపడు కలెక్టరు క్రాక్ర ముందే అయిన ప్లే తను కలెక్టరు తాతగారు అయిపోయి నట్లు కలలు కంటూన్నాడు, గొప్ప బోడి గొప్పలూ వీడూ” అంటూ వెళ్ళిపోయారు, వడ్డించిన అన్నం విస్తళ్ళు ఈగలు ముసురుతూ అలాగే వృండి పోయాయి, +"

గోవిందరాజు సీతాదేవి 197

“యళొదమ్మ ఈ గలభాకి భయపడిపోయి. లేవలేక లేచి వచ్చి దర్వాజా పట్టుకుని “శిలా” వ్యిగహంలా నిల్చి పోయిందిలో

ఆమె కళ్ళ నుంచి నీళ్ళు జలజలా కారిపోతూన్నాయి. తనవల్ల దళశరధరామయ్యగారు ఇలా యిందరిలో అనమానం పొందటం దాన్ని తన కళ్ళతో చూడటం ఇది రందోసారి. 'మొదటిసారి దాదాప్ప ఇరవై సంవత్సరాల (కితం పొలం సరి హద్దులు జరిపి జరిపి తన భూమితో కలుపు కుంటూన్న రౌడీ రంగన్నతో ముందు మర్యాదగానే “ఇది అన్యాయం. నీ హద్దు నువ్వు గుర్తు పెట్టుకో” అన్న దశరధరామయ్యగారి మీద పది మంది యేకమై వచ్చి పడ్డారు. ఆనాడు పది మందినే కాదు పాతిక మందినైనా యొదిరించి తరిమికొట్టగల గుండె ధైర్యం దానితో బాటు వయస్సులో వున్న కండబలం వుందిం న్యాయంగా పొలం గట్టువుండే చోటుకి జరిపినందుకు కొట్లాటలో ఆయన తలక్టి పెద్ద దెబ్బ తగిలి “ర క్తంి వరదలైంది.

తిరిగి ఈ నాడు ముత్యాలపల్లకి కోసం ఇంటిమీద కొచ్చి మతీ జబర్హప్టీ చేసి గలభా చేశారు. ఇరువై పుల వారికీ కర దెబ్బలు తగిలిం తర్వాతగానీ ఆవేశాలు తగ్గలేదు.

దశరధరామయ్యగారి నుదురు మీద తగిలిన గాయం నుంచి రం బాగా ముఖం మీదకి రారుతోంది,

196 ముత్యాలప శ్రికి అది చూసిన యశొదమ్మ మనస్సు బాధతో దుఃఖతో నిండిపోయింది.

నోట్లో పమిట కొంగు కుక్కుకుంది. “డేపుడా!నా కళ్ళు యిచ్చింది ఈయన అవమానాలని చూడమనేనా” అని.___

“తాతయ్యా .... తాతయ్యా” మురళి తాతగారిని అమాంతం పట్టుకుని కుదుపుతూ ఆరాటపడిపోతూన్నాడు.

“భయంలేదు మురళి బాబూ! డాక్టరుకి కబురంపాం, అలా మంచంమీద పడుకో పెడదాం. పట్టుసాయం. పెద్ద తనం కదూ” అంటూ ఆచార్లుగారు ధైర్యం చెప్పి దశర ధరామయ్య గారిని మంచం మీదకి చేర్చారు.

“మురళి బాబూ! తాతయ్య సంగతి సరే ముందు సీ రక్తం యెంకపోతోందో చూడు. అభ్యూ !.... ఆ షర్టువిప్పు,”

2 4 వ!

“నాకేం. ఫర్వాలేదు. ముందు తాతయ్యని డాక్షరిక్ర

ల ల చూపించాలి”

“డాక్టరు వచ్చి దళశరభరాషయ్య గారిని పరీక్షించి గాయా లకి కట్టుకట్టి ఆయన్ని కాన్సేపు విశాంతిగా వుండనీయండి. కళ్ళు తెరవగానే వేడి కాఫీ ఇవ్వండి. మరేం ఫర్వాలేదు.” అని చెప్పి మురళి గాయానికి కూడా కట్టుకట్టి వెళ్ళిపోయాడు. మురళికి నుదురు మీదా నెత్తి మీదా దెబ్బ తగిలింది,

గోవిందరాజు సీతాదేవి 199

“మురళి బాబూ!” ముందా చెక్కా విప్పు “ఆచార్లుగారు మరోసారి హెచ్చరించి తెల్లవారిలేచి మెపరి ముఖం చూళావో గాన్‌ రృక్తం చిందింది. ఆ (శ్రీనివాసుగాడికి వచ్మ పొగరు ఎక్కువ. వెధవ.”

అంటూ తిడుతున్నాడు. మురళి గదిలోకి వచ్చాడు. యళొద మురళిని పట్టుకుని బావురు మంది.

“తాతయ్యకి ఏం భయంలేదు యళొదమ్మా[ి అంటూ ధైర్యం చెప్పాడు.

“ఈ పాపెష్టిదాని మూలంగా మీ వంశానికి ఇంత అప దిష్ట వస్తుందని ఆ నాడే తెల్సిపుంటే ఈ జీవితం కావాలని కోరు ఈనేదాన్ని కాదు బాబూ! నా మూలంగా మీ తాతయ్య జీవితమే చీక పోయింది.

అతి ఆశతో ఆయన మంచి మనస్సు నాకే స్వంతం కావాలనుకున్నాను.

ఆ అమృత హృదయంలో చోటు చేసుకున్న నేను అదృష్టవంతురాలినని పొంగిపోయానే కానీ నాసుఖం మీ వంళా నికి “'శాసం” అయి మీ అందర్నీ చాధిస్తుందని అనుకోలేదు బాబూ!

ఆయనకి తన ర్క్తం పంచుకుని పుట్టిన పిల్లలు కావాలని ఎంతో కోరిక.

కానీ తెలియక యవ్వనపు పొంగుళో ఓ పొరబాటు చేసి నందుకే నాతో నేను కుమిలిపోతూ మరో హోర్రబాటు చేసి నాకు కల్షిన సంతానానికి కూడా వ్యధ కల్షించనా! నాకు

200 ముత్యాలపల్లకి పిల్ల లే పుడికే సమాజంతో ఎంత గొారవంగా (బతుకుతారు చెప్పు! అందుకే మీ తాతయ్య కోరిక నిరాకరించి శాశ్వతంగా పిల్లలు కలక్కులడా చేసుకున్నాసు.

నే నెంత పాపెష్టిదాన్నో చూశావా! నా కోసం తన సర్వస్వం పణంగా పెట్టిన మీ తాతగారి5 నే నిచ్చిన సుఖం ఎంక!

చాలా కొంచెం. కానీ కష్టం, *అపమానం” అశాంతీ ఎక్కువగా ఇచ్చాను. ఆయన (పాణ సమానుక్రివెన నీ ర్తం కూడా ఈనాడు కళ్ళచూడవల్చి వచ్చింది. నే నెంత దౌర్భాగ్యు రాలిని మురళి దాబూ1”

తల బాదుకుంటూ ఏడుప్తూన్న యళోదమ్మ బలహీనమైన చేతులని గట్టిగా పట్టుకుని కన్నీళ్ళు తుడుస్తూ___

“యళోదమ్మా! కులం (పధానంకాదు. గుణం (వధానం జరిగిపోయిన దానికి ఇప్పుడు దావ పదుతూన్నావా! వద్దు ... వద్దు....అస లే బలహీనంగా వున్నావు” మురళి ఓదార్చిన కొద్దీ యళోదమ్మ దుఃఖ్ఞం పొంగి పొరుతోంది.

క్‌.

“మురళి బభాబూ[నా గుండెలో గూడు కట్టుకున్న వ్యధని వెళ్ళటోసుకో నివ్వు, నన్ను ఆపకు. వుడుకు రక్తం పొంగులో మీ తాతయ్య జీతం నా స్వంతం చేనుకోవాలనే తపన తప్పితే ఆయన జీవెతం ఒక్కండిదే కాదనీ తన కుటుంబ సభ్యులతో ముడిపడివృందసీ తెలిన్సే ఆయనకి అనందంతో దూరంగా పారిపోయి వుండేదాన్ని,

గోవిందరాజు సీతాదీవి 201

“ కనాదు నువ్వు నన్ను యెంత గౌరవించినా మెంత ఆత్మీయంగా *'యళో దమ్మా? అని కన్నీళ్ళు తుడుస్తూన్నా నేనా నాడు చేసిన పనికి ఇప్పుడు నీ ముందు సిగ్గుతో చితికి పోతూ న్నాను బాబూ, అయితే చేతులు కాలాయి. అకులు వెతుక్కున్నా లాభంలేదు. సమాజంలో గౌరవంగా (బతకటానికి (సేమ ఒక్కడే చాలదు. *డబ్బుి అసలే చాలదు. ఇదినే గుర్తించిన సత్యం

వెక్కి వెక్కి యేడుస్తూన్న యళోదమ్మని ఎలా వోదా ర్బాలో అర్ధం కావటం ేదు మురళికి.

“ఈ రోజుల్లో కూడా కులాల పట్టింపు లేంటి యళశోదమ్మా ! రోజులు మారిపోయాయి.”

“పిచ్చి మురళి బాబూ!” రోజులు మారలేదు. మను షులూ మారలేదు, మారినట్లు నటిస్తూన్నారంతే. అయితే ఒక్క మాట గుర్తు వంచుకోదాబూ యే మనిషీ న్త్రీ గాస్తీ పురుషుడు గానీ వయస్సు పొగరులో ఆలోచించి అడుగువెయ్యాలి.. (ప్రతి పనీ ఆలోచించి చేయాలి.

అలా చేయకుంటే ఒక్క తప్పుకోసం జీవికంలో ఎవరి ముందూ తలవంచవపల్సిన స్థితిని తెచ్చుకోకూడదు. తను తెలి యక చేసే అది తనే అనుభవించాలి. అభం శుభం తెలియని పిల్లలు అనుభవించే అవకాశాన్ని కల్గించకూడదు.

అసలు నాలాంటి "స్త్రీ తల్లి కావటానికి హక్కు బేదు. అందుకే .... అందుకే మరో తప్పు చెయ్యలేదు ....

26 )

2గ్ర2 ము త్యాల ప ని క్రి మురళి బాబూ ... నాలాంటి వాళ్ళకి “అమ్మ” అయే అధికారం వుందా! చెప్పుబాబూ |! లేదు. అమ్మ అంపే అమృతమూ్తి తోనే వండాలి. కాదా బాబూ[”

యళోదమ్మ పిచ్చిదానిలా యేడుస్తోంది. ఎన్ని సంవత్స రాలుగానో అదిమి పెట్టుకున్న ఆవేదన ఆపినా ఆగకుండా బైటకి తీసుకుంటూ వచ్చేసోంది.

“మురళి యశోదమ్మ [పతిమాటనీ శద్దగా. వింటూ ఆలోచిస్తూన్నాడు. వోదారుస్తూన్నాడు. ఇంకలాభంలేదని నోటికి తన చెయ్యి అడ్డుపెట్టి మెల్లగా లేవనె _త్తీ యళోదమ్మని మంచం మీద పడుకోబెట్టి దుష్పటికప్పి అనునయంగా దగ్గర కూర్చుని ఆమె చెయ్యి పట్టుకుని గాజులని సవరిస్తూ బా

“యళోదమ్మా ! వూరట చెందు....ఇంక ఆలోచనమాన్సి కాన్సేపు విశాంతిగా పడుకో, సీ కెవ్వరూ అేరని బాధపడుతూ న్నావా! నేను నీ మురళిబాబుని కానూ....”

అంటూంపే దుఃష్థం సంతోషంగా మాడ్చుకుని నా మురళి బాబూ! యేడవను నాయనా! నా గుండె చాలా తేలికైంది వేళ? అంటూ కట్ళ మూసుకుంది యళో దమ్మ,

పొరుగున వున్న అప్పారాపు వచ్చి చెప్పాడు. మీ మీడా మీ తాతగారి మీదా ఆ శశ్రీనివాన్‌ దౌర్జన్యం చేశారని రిపోర్టు యిస్తాను పోలీసులకి అని

గోవిందరాజు సీతాదేవి 203 అంటున్నాడు. కానీ వాళ్ళ నాన్నా పోన్టమాష్టరుగారూ ఏలాగో వాళ్ళని సర్దేశారు. అని చెప్పాడు.

మురళి అంత కంపే ఆవేశపడిపోయి. “వాళ్ళు కాదు నేనే వెళి ముందు రిపోర్టు ఇస్తాను పోలీసులకి అంటూ లేవాను,

“ఇలాంటి చిన్న చిన్న సంఘటనలు ఈ పల్లెటూళ్ళలో మామూలే మురళి బాబూ! యింక వదిలేద్దాం, కొడుకు తప్పు చేశాడనీ తను వచ్చి మీ తాతగారిని క్షమాపణ కోరుతుంటానని (గెసిడెంటుగారు కబురు పంపారు. -మరి మనం దీన్ని సాగదీయ టం బాగుండదు. ఈరోజు మంచిదికాదు. కనకనే ఇలా జరి గింది.” అంటూ సర్టి చెప్పారాయన,

స్పృహ వచ్చిన దశరధరామయ్యగారు ఆచార్లుగారు అందించిన వేడి కాఫీ తాగి మనవడిని సమాధాన పర్చేసరికి చాలా కష్టమే అయింది,

రెండు రోజులు గడిచిపోయాయి. మురళితో తాతగారు “న్సాల్రగు రోజుల్లోనే వస్తానని నాన్నకి చెప్పు నాయనా” అని చెప్పి బ్టీకి పంపేశారు.

ఇంక నారాయణరావు కొడుకు యెందుకిన్ని రోజులు రాకుండా వుండిపోయాడో అర్ధంకాక చివరికి తనే బయలు దేర బోళూంపే కొడుకు వచ్చేశాడు,

ఎడంపక్క నుదురుమీద (వేలెడు పొడుగు ప్లాష్టర్‌ని

చూసి అన్నపూర్ణ మ్ల ఖంగారు పడిపోయింది. *అదేమిటిఠా భాం మురళి అంది,

“యేం లేదమ్మా అంతగాభరా పడకు, పన్లైలో చెరువుకి స్నానానికి వెళ్ళి మెట్లమీద కాలుజారి పడ్డాను.” అని చెప్పాడే కానీ ఆ జవాబు అన్నపూర్ణ మృకి సంతృప్తి కల్లించ లేదు,

కాలుజారి నీళ్ళతో పడితే నుదురికి దెబ్బెలా తగులు తుందిరా! అని నాక్కి నొక్కి. అడిగినా మురళి జవాబు చెప్ప కుండా మాట మార్చేశాడు,

“సరేలే కానీ తలంటుకుని వారం దాటింది. ఇవాళ తలంటుకో వేడి నీళ్ళు కాగివున్నాయి” అంది.

*యీ వారం వద్దులేమ్మా” అంపే ఆవిడ చికౌక్ర పడిపోయి.

అన్నీ వద్దు.... వద్దు.... పోనివ్వు తలకాస్త వంచు నూనె రాస్తాను.

అరిచేతిలో కొబ్బరినూనె వేసుకుని వంగిన కొడుకు శాపుళోకి వెళ్ళు పోనిచ్చి రాయబొతూంపే “అబ్బా” అంటూ బాధగా ముఖంపెట్టి ఎగిరి గంకేళాడు,

గోవిందరాజు సీతాదేవి 25

“ఏ మైందిరా!” అంటూ నిలదీస్తున్న తల్లికి మరేం చెప్ప లేక క్షణం ఆలోచించి “అమ్మా అలా సునంద దగ్గరకి వెళ్ళొస్తాను,. తాతయ్య త్వరలో వస్తానన్నారని అత్తయ్యకి చెప్తాను” అంటూ. స్కూటర్‌ తీసుకుని బయలు చేరబోతూం'టే వాకిలిగేటు తీసుకుని పిలకతాతయ్య లోపలికి వస్తూన్నాడు.

“వూ! శుభ శకునం” అనుకుంటూ అలాగే నిల్చి

పిలక తాతయ్య కుడి చేతిలో ఓపనస మొక్కా ఎడం చేతిలో మామిడీీ నిమ్మా అంట్లూ వాటిలి మధ్యనించి ఓ చిన్న కరివేపాకు చెట్టు “నేనూ పట్నం వచ్చానోచ్‌” అన్నట్లు తొంగి

న! నే

ఇంక బట్టల సంవీ ఎడం భుకొనికి తగిలించుకున్నాడు. కుడిభుజానికి అతుకుల. గొడుగు కళ్ళకి ఒక (ప్రక్క కట్టిన దారం కళ్ళజోడ్తూ (చెత్వారందిి....

ఎప్పుడనగా బయలు దేరాజో గానీ ముఖం నల్ల ఐడి కళ్ళు లోతుకి పోయినాయి. అసలే డెఖె య్యేళ్ళు దాటు తూన్నాయిం

మ్‌ ఇ షె

వొళ్ళంతా చెమట. ముతకనేత చొక్కా ఆ చెమటతో తడిసిపోయింది.

అసలా పిలక తాతయ్యని చూస్తేనే మురళికి

థుందుకంపే ఆయన కంఠం ఖంగ్‌న (_మోగటమే

206 -ముత్యాలప షి క్రి కాదు. యిరుగూ పొరుగునీ యిబ్బంది పెడుతుంది. ఇవాళ ఆయన ముఖం చూడగానే సహజంగా ముందు కోపం వచ్చినా ఆయన వార్లక్యం శాలి కల్షించింది.

ఇ ళల

అందుకే నవ్వుతూ “తాతయ్యా ! కులాసానా! చాలా రోజులైంది వచ్చి” అన్నాడు స్కూటర్‌ పట్టుకునే అలం

“ఏం! పిలకని వదిలేసి వట్టి తాతయ్యని చేశావేం” అంటూ నవ్వాడాయన....

“అనూరాధా మురళీ తనకి పిలక తాతయ్య అని పేరు "పెట్టారని ఆయనకి తెల్సు. వాళ్ళిద్దరూ చిన్నప్పుడు అలాగే పిల్చేవారు కూడా...

“'పెద్దవాడి నవటంలా తాతయ్యా! అందుకే ఇంక అలా పిలవను.”

“ఆహ! యెంత సంతోషంరా మురళీ! సరేగానీ ముందు ఓ గునపం పట్టుకుర్థా ఈ మొక్కలన్నీ ఇప్పటికే వాడిపోల్సు నాయి. కాస్త నాటేద్దాం .... పో నాయనా త్వరగా తే”?

“ముందు. కాచ్ళు కడుక్కుని మంచినీళ్ళ త్రాగు తాతయ్యా!”

“ఒరే....నిజంగానే పెద్దవాడివై నట్లున్నావు! మంచినీళ్ళు తర్వాత ముందు నే చెప్పించి తీసుకురా ! యేదీ మా అన్నపూర్ణమ _ తల్లి ” అంటూండగానే మురళి చెల్లెలిని

ణా ణ్‌ గా

గోవిందరాజు సీతాదేవి 20 గునపం పట్టుకురమ్ముని కేక వేసి తను ఆయన చేతిలోని మొక్క లని అందుకున్నాడు,

ఇంక పిలక తాతయ్య బట్టల సంచీ వరండాతో బల్లమీద పెట్టుకుని పంచెపెకి కట్టుకుని అనూ అందించిన గునపం పట్టు కుని పాదులు తియ్యటానికి బయలు 'దేరుతూంజటే అన్నపూర్ణమ్లు అక్కడి కొచ్చి---

“దాబాయ్‌! ముందు కౌసిని కాఫీ నీళ్ళు తాగండి” అంది,

“అవన్నీ తర్వాతమ్మా ముందీ చెట్లు ఏవి ఎక్కడెక్కడ నాటాలో చెప్పు,

ఇదిగో ఇక్కడ ఒకటి పెడతాను. మట్టి బంగారంలా పుంది.” అంటూ మూరెడు లోతు గొయ్యి తవ్వి దానితో కరివే పాకు మొక్క నాటి నీళ్ళు పోసి ఆ చిన్న చెట్టు రెహ్తులు ఆప్యా యంగా స్పర్శిస్తూ __

“మురళీ! ఈ కరివేప చెట్టుంది చూళావూ ఇదీ ...దీని వాసనా అమోఘం. ఈ ఐ సీలో అన్నపూర్ణ అయిదు పెసలు

అవాలి మ! మ్ల "సెట్టి నాలుగు రెబ్బలు కొని చారులో వేస్తుందే కానీ సువాసన వురటుందిరా ఆ ఆకులో, వేపాకులా వుంటుందిగానీ చారు ఘుమ ఘుమ లాడుతుంది!

ఈ చెట్టు పెద్దదికానివ్వు, ఆపైన నువ్వే చూడు చారు మజా, ఈ చెట్టు మా 'పెరట్లోదిరోయ్‌. మా తొత దీని చారు తాగాడు. నాన్న తాగాడు. నేనూ తాగి డెట్టై యేళ్ళ (బతికాను.”

యిదంతా బొమ్మలా నిల్చుని చూస్తూన్న అనూరాధ

208 ముత్యాలప ల్లకీ “తాతయ్యా! మీ సెరట్లో కరివేప చెట్టు వయస్పె౦త?” మ. రు అంది నప్వుతూ-__

“అయ్యో పిచ్చి తల్లీ! ఇంటనా నీ తెలివి. అనాటి చెపే యింకా వృందన్నానా! పెద చెట్టుకి ఏల్లలు పుండవుటమ్మా. మా దు న! వ.

వంశంతో బాటు అవీ మారిపోతూన్నాయి,”

అంటూ మామిడి అంటు నాపేందుకు మరో గొయ్యి తవ్వబోటాంపే “గునపం యిలా యివ్వు తాతయ్యా! నే తప్వు తాను” అంటూన్న మురళిని (కిందనించి పైకి ఓసారి పరీక్షగా చూసి నవ్వేసి నుదుటపట్టిన చెమటని యెడంచేతో. తుడుచు కుంటూ...

"మురళి బాబూ! మలై పుష్వలాంటి తెల్లటి బట్టలు వేసు

(ఉం యట్‌

కుని ఈ మట్టి పని నువ్వేం చేస్తాపురా! వద్దు. చూడు కొన్ని సనులు కొందరే చెయ్యగలరు,

నువ్వెప్పుడూ ఇలాంటి మంచి బట్టలు వేసుకుని తిరు గుతూ రేపోయెల్లుండో కలెక్టరివై పోయి మా కన్నుల పండగ చేయాలి. జొను ఒక్కమాట అడగనా!”

“వూ! త్వరగా అడుగు?”

కి గ గ నా న జ న

నువ్వు కలెక్టర్తె న తర్వాత పెద్దమేడలో పున్నప్పుడు నేనూ చూడాలని వచ్చి నీ నౌకరుతో పిలక తాతయ్యని నచ్చానని కబురు పంపితే రమ్మంటావా లేక...,నొకర్తే బెటకి గెం పేస్తారా”

గోవిందరాజు సీతాదేవి 209 “తప్పకుండా రానినారు.” అన్నాడుమురళి. “అసలు పిలక తాతయ్యని అడ్డగించటానిశా సొకొగ్ర క్రి ళం యెన్ని గుండెలు వావాలి” అంది అనూరాధ. ఆయన మురిస పోతూ మట్టి చేత్తొనే నెత్తిమీద వున్న చిన్న పిలకన ఓసారి సవరించుకుని తృప్తిగా గాలిపీల్చి మామిడి మొక్క నాపేళాడు. పూ! యింక పనసమొక్క ఆ మూలగా నాపేసాను అన్నపూర్ణ మృ తల్లీ దీనికాయలు యెంత పెద్దనంకే ఒక్క మనిషి మోయలేనంళ పెద్దవి, ఇంక రుచి పుధురం అతిమధురం. అన్నట్లు ఆ మామి డంటుకి గనక నువ్వు సరిగా పోషణ చేసే మూడో సంవత్స రాని కల్లా కాపుకొస్తుంది. పెద రసం అది యీ కాయతో ఆవకాయ గనకవ స్తే (బహ్మాండంగా వుంటుంది, “పిలక తాతయ్య యింకా అలా చెప్పుకు పోతూనే వున్నాడు. మురళికి ఆయన చాదస్తానికి విసుగ్గా పుంది. “తాతయ్యా! ఇంత చిన్న మొక్కలు ఎన్ని సంవత్సరాల తర్వాత పెద్దవిగాను. అవి యెస్పటికి కౌప్పకిరాను, మనం తనను” తాతయ్య సనస చెట్టుకి కుదురు చేయటం ఆపి మురళి మ్రైపు చూస్తూ... ర్‌ ]]

తి౦ ము త్యాలప ల్ల క్రి “ఒరే నాయనా! మీ తరానికీ మా తరానికీ యిదేరా తేడా! మ్‌ ఆలోచనలన్నీ యిప్పటికిప్పుడు కలిగే ఫలితాలమీ దే. దుంటాయి. + కానీ మావి అలా వాదు. నే నాటిన మొక్క నా కొడుకో మనవడో తిన్నా చాలు అని కృషి చేస్తాం. అంతే. రెండు సంవ త్సరాల ,కితం నే వచ్చినప్పుడు అన్నపూర్ణమ్మకి పూజకి ఒక పూవు ఉండేదికాదు. ౮ అది చూసి ఓ సారి పూరునించి వచ్చేప్పుడు నందివర్షన్నా వ జరి, కా 4 మందారా తెచ్చి నాటాను. చూడు.అవే ఇప్పుడు పెద్దవై వెన్ని పువ్వులు పూస్తున్నాయో! కృషికి అర్ధం యిదిరా! నా మాటలు నీక ॥ చాద సంగా కన్చించవచ్చు అనుకో, అయితే ఒకటి విను. నువ్వే ఉన్నాప్ప పల్లైకి తాతయ్య దగ్గరకి వెడుతూ ఉంటాపు, ష్‌ అక్కడ పెరట్లో ఉన్న కొబ్బరి బట్ట తౌయలు కొట్టించి నీన్ళ తాగేసి కాయి అవళల పారేసావు కానీ అసలా చెటుష్వ నాటారు అని ఎన్నడై నా ఆలోచించావా! టారు / షా సరే అదంతా ఆతరం కధ. ఇక మీ ముందు ల ల్ల | తరం కోసం మీరేం చేస్తూన్నారు, రాస్త ఆలోచించి జవాబు వెప ఈర కలెక్షటూ” ష్ష్‌ శు పాదులు చేసి అన్నింటికీ అనూరాధ అందించిన నీళ్ళ పోసి ఆ మొక్కలకుదుళ్ళలోనే చేతులూ కాళ్ళు కడుక్కుని “అమ్మయ్యా” అనుకుంటూ వసారాలో కొచ్చి కూర్చుంటూ___

గోవిందరాజు సీతాదేవి 211

“అన్నపూర్ణ తల్లీ ఇప్పుడివ్వు కాస్త 'శాఫీ” = అంటూ ముఖాన పట్టిన చెమట తువ్వాలుతో తుడుచుకుంటూ కూర్చున్నా డాయన,

“*లాతయాా! నీ కృషి చాగానే పుంది. కానీ ఇది మన స్వంత ఇల్లు అయినా కాదే!. ఇంటి వాళ్ళు ఖాళీ చేయమంటపే ఆ రోజే వీధిలో నిత్చోవాలి. అప్పుడీ మొక్కలెలా” అంటూ నవ్వేశాడు మురళి,

“*అఆ....ఆ...అదేం కుదరదు. ఈ ఇల్లు మీరు కొనుక్కో పల్ఫిందే, నీళు వుద్యోగం రాగానే ఈ యిల్లు స్వంతం చేసుకోవాలి.

ఆ ధైర్యంతోనే ఈ మొక్కలు నాటాను.

ఈ బెట్టు పెద్దవై కాపు కాసనీ భార్యా పిల్హలు హయిగా కలకలలాడుతూ ఈ మందారాలతో దేవదేవుడికి పూజ చేస్తూ నీ పిల్లలు ఈ పనసత్తొనలు తింటూ సుఖంగా వుండాలి,

నాయనా! అప్పుడది నే చూడబలేకున్నా యెక్కడున్నా నా ఆత్య సంతో షిస్తుంది.”

“పిచ్చి తాతయ్యా! కరివేప చెట్టుకోసం నలభై .వేల ఇల్లు కొానేసుకోమంటూన్నావా! అంత డబ్బే వుంపే ఇలా ఉండే వాళ్ళనూ, మొత్తానికి పెలక తాతయ్యే కాక చాదస్తం తాతగారు అని కూడా అనిపించు కుంటూన్నావు, సరేలే....ముందు కాఫీ తాగు” అన్నాడు,

పిలక తాతయ్యకి అనూరాధ కాఫీ తెచ్చి యిచ్చింది.

“థ్బరే మురళీ ముఖాన ఆ పట్టీ ఏమిటిరా[”

20

మురళి అలవాటు (పకారం సాయంకాలం స్కూటర్‌లో షికారు బయలుదేరాడు. స్పీడుగా గమ్యం అంటూ లేవండా కన్నడ్డ రోడ్డు 'వెంట వెళ్ళిపోతూ వుండగా “బాబుగారూ! ఓ బాబుగారూ...”

అంటూ ఓ ముసలి నౌకరు దాదాపు స్కూటర్‌ (కింద సడ్డంతగా అడ్డు వచ్చి చేతులు వూపుతూ పిలుస్తూం కే మురళి ఆశ్చర్యపోతూ ఆగిపోయాడు, “ఎవర్ని పిలుస్తున్నావ్‌ ?”

“మిమ్మల్నే బాబుగారూ! మా అమ్మయిగారు లోపలికి రమ్మంటూన్నారు.”

“నన్నా! మీ అమ్మాయిగారా! పెలుస్తున్నారా! అసలెవరా అమ్మాయిగారు?” విసుపోతూ నౌకరు చూపించిన వైపు తలెత్తి చూశాడు. డాబా మీద సీరజ చిరునవ్వుతో కన్చించి రని చెయ్యి వూపింది.

స్కూటర్‌ లాక్‌ చేస్తూంటే గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. వీళ్ళది యీ యిల్లా. ఈ రోడ్డు వెంట చాలాసాన్తు వెళ్ళాగు కానీ ..యెప్పుడూ చూడలేదు, అయినా నీరజ నన్నిలా పిలవ టం యెందుకు!

ఒక కప్పు క్రీ? ఇచ్చి ఆనాడు సాయపడినందుకు కృత

214 ముఠ్యాలవ ల క్రి జత తెల్చి చేతులు దులుపుకోవటానికా! అయినా వచ్చి ఇంకా రీలోచించటం అనవసరం. అనుకుని ఆలోచనలు (ప్రక్కకినెట్టి నౌకరు (పహ గేటు తీసుకుని పట్టుకుంకే సన్నటి సిమెంటు దారి గుండా తోపలికి వస్తూ చుట్టూ చూశాడు.

నాలుగు వందల గణాల స్థలంతో కట్టిన డావా యిల్లు చిన్నదే అయినా అందంగా కన్నిహాంది. చూట్టూ (పహారీ ముందు భాగంలో పువ్వుల మొక్కలూ (కమ బద్దంగా "పెంచి నటున్నాయి. ఛ్‌న్తి నీరజ *నమ సే, *రండి అంటూ మొదురు వచ్చి అాాశ. వరండా దాటిన తర్వాత హాలుతో కూర్చో బెట్టింది. మురళి కూర్చుంటూ ఆ హాలుని పరీక్షగా చూశాడు. నీరజ రోడ్‌ _పింకెడ్‌ వాయిల్‌ చీరె కట్టుకుని అదే కలర్‌ జాకెట్టు వేసుకుంది. రిబ్బనుతో వాలుజడని మడిచి మధ్యకి కట్టింది. ఆభరణాలు ఏం లేకున్నా నీరజ అందంగా కన్చిపోంది, “తెల్లని తెలుపు రంగు కాదు కానీ నలుపుకాదు. గుండటి ముఖం సోగకళ్ళూ, బుల్లిగడ్డం చూడగానే యెదటి వాళ్ళని యుక్త ఆకర్షించే రూపం. అపైన చాలా హుషా రుగా కన్పిస్తుంది. ” “కూర్చోండి ఇప్పుడే వస్తా” అని *అంటూ పిక ముందు పెట్టి లోపలికి వెళ్ళింది. ఈసారి ఈతను కూర్చున్న హోలుని మరీ పరీక్షగా చూశాడు,

గోవిందరాజు సీతాదేవి 218

కిటికీలక్కి దర్వాజాలకీ అందమైన తెరలు [(వేలాడు తూన్నాయి. తన కెదురుగా గోడకి గుబురు మీసాల ముస లాయన ఫొటో ఒకటి పెద్దది పుంది.

“దానికి క్నాస్ట దూరంతో గాంధీ న్యెహ్హూ నుభాష్‌ చం[దటోస్‌, ఇందిరా గాందీ ఫోటోలు కూడా ఉన్నాయి.

మరో వైపు పెద్ద గడియారం ఠంగ్‌ ఠంగ్‌న అయిదు గంటలు కొట్టి మళ్ళి టిక్‌ టిక్‌ శబ్దం చేస్తోంది.

ఆ హాలులో ఒక (వక్క పుస్తకాల వీరువాలు మూడు ఉన్నాయి.

మురళికి అసలు “గర్ల్‌” ఫెండ్స్‌ యెవరూ లేరు ఇస్పటి వరకూ. చెదరి చెల్లెలితో కాస్త పరిచయం అయింది. కానీ వాళ్ళు త్వరగానే _టటాన్స్ఫ రై వెళ్ళిపోయారు,

ఇంక తనీ చెల్లిలు అనూరాధా! తసప్పించికాస్త చను వుగా మాట్లాడేది ఒక్క. సునందతో మాతమే, ఇందిరతో కూడా అంతగా చనువులేదు. మురళి ఆలోచిస్తూ కూర్చున్నాడు,

ఇల్ల ౦తా నిశ్శబ్దంగా వుంది. నీరజ వచ్చి ఎదురుగావున్న

“ధ్సిరు (పతిరోజూ సాయం[తం స్కూటరుతో షికారుకి వస్తారు కదూ" అంది.

“"పతిరోజూ కాదు కాని అప్పుడప్పుడూ”

“నేను నిన్న చూశాను. తిరిగి వచ్చేప్పుడు లోపలికి పిలవమని మా నాకరు సాములుని కాపలా పెట్టాను.

రథ ముత్యాలపల్లకి

కానీ మీరు కథల్లోని రాజకుమారుల్లా పంచకల్యాణి గ్నురం యొక్కినట్లు స్కూటర్‌లో వాయు వేగంలో హోతూం టే మిమ్మల్ని ఆపటానికి భయపడ్డాడు”

నవ్వుతూ అంది సీరజ, మాట్లాడుతోందే కానీ మురళిని పరీక్షగా చూస్తోంది. మురళి అదే చేస్తూన్నాడు. నౌకరు (కేలో “ట్రీస్‌ బిస్కెట్లూ తెచ్చి *టి పాయ్‌లాగి దాని మీద సెట్టి వెళ్ళి

గం రు బోయాడు. సీరజ బిన్మెట్ల ప్లేటు అందించి *టి డికాషన్‌ కప్పుల్లోకి బంచురూం టే గం

“అనుకోని ఆతి థ్యం లభించింది. మీ యింట్లో ఎవరూ లేరా” అంటూ అందుకున్నాడు.

ఆ 'స్రేస్త్ర్వ్య ఉన్నారు, నౌకరు సాములూ, పనిపిల్ల రంగమ్మా వంటా ఇంకా ....ఇంకొ....”

“యింకా!”

“*లంకానా! నేనూ మా తాతయార్టో

“ఆయన యేరీ??

క్లబ్బుకి వెళ్ళారు. సాయంతం అయిదుకీ పావ్ఫ తకు వగా క్లబ్బుకి వెడతారు. తొమ్మిదిగంటలు అలా ఆ గడియారం కొడుతూ ఉంటుంది.

ఇలా తాతయ్య గేటు తీసుకుని వచ్చేసారు. గడియారం “స్లోగా? ఫాష్టుగా నడవచ్చే మో గానీ తాతయ్య మాతం కరెక్టుగా

గోవిందరాజు సీతాదేవి 210 వచ్చేస్తారు. ఆమన రాక చూసి నా వాచ్‌కి *శి ఇస్తాను. కము "పెడతాను.”

“సిరజ నవ్వేస్తూ టీకలిపి మురళికి ఒక కప్పు అందించి తనూ ఒక కప్పు తీసుకుంది.

“మి తల్లి దంథడులు”

“నేను చాలా దురదృష్టవంతురాలిని.” పదేళ్శప్పుడే తల్లి

ల క. పోయింది.

ఈ మథ్య నాన్నగారు యుద్ధంతో పోయారు. ఇంక మిగిలింది నాకు తాతయ్యా తాతయ్యకి నేనూ! మా తాతయ్య కూడా మిలటరీలోనే పని చేసి రిమైరై య్యారు.

సీరణ కంరం జీరపోయింది. మురళికి డాలికల్లింది.

“సారీ! తెలియక మీకు బాధ కల్లించే విషయం అడిగాను.”

“మరేం ఫర్వా లేదు.” ముఖం ఓసారి తుడుచుకుంటూ.

“ఈ (పపంచంలో తల్లి దర్యడులు లేని వాళ్ళంత గర దృష్టవంతులు మరెన్వరూ వుండరు,” ఇంకా నీరజ గొంతులో వ్యధ ధ్వనిస్తూనే వంది.

“టి” మీరే తయారు చేశారా! చాలా దాగుంది” మాట మార్చేస్తూ అన్నాడు మురళి.

“థాంక్స్‌! మా తాతయ్య ండ్సు దాదాపు అందరూ రితైరెన వాళ్ళే...

2తి |]

చ్త్శేర్రి ముత్యాలప ణి క్రి వాళ్ళందరూ అప్పుడప్పుడూ నే చేసిన *టీ కావాలంటూ వసూంటారు, న! ఇలా వచ్చి అబ్బ యెంత చిన్న పిల్లల్లా అల్లరి చేస్తా రనుకున్నారూ! బలే సరదాగా గడిచిపోతుంది మైనము. ఆదివారం మీరు టీకి రండి. మూ తాతగారే పత్యేకంగా మిమ్మల్ని పిలవా లనుకుంటున్నారు. నేనే పిలుస్తున్నాను. మా తాతయ్యనీ ఆయన న్నేహితు లనీ పరిచయం చేస్తాను. వస్తారు కదూ | మర్చి పోకూడదు” అంతే మళ్ళీ ఇద్దరికీ మాటలు కరువై నాయి. మురళి సినిమా విషయాలు యొ త్తేసరికి మరో గంట కబుర్హతో గడిచి హోయింది. “ఇంక నే వస్తాను” అంటూ చెప్పె ఇంటికి వచ్చేశాడు మురళి, వరండాతో మంచం మీద పడుకుని పిలక తాతయ్య “గు్కురు" పెట్టి న్యిదపోటాన్నాడు. ఆయన్ని చూడగానే (పొద్దున నాటిన మామిడ్సీ పనస్తా కరివేపా చెట్లు గుర్తు కొచ్చినాయి, పిచ్చి తాతయ్య అనుకుంటూ వరండా చివరికి వచ్చి వాటిని చూస్తూ నిల్చున్నాడు మురళి. చల్లగా వీచేగాలికి అవి మెల గా తలలు వూపుతూన్నట్లు లిం ళన గహ కన్చించాయి. మసక వెస్నెలలో కణం వాటిని అలా నిల్చుని చూసి లోపలికి వెళ్ళాడు,

“సీర జ యింటికి *టీ” క్రి వెళ్ళటం సంగళతి మర్చి పోతా శేమో అని ఆదివారం (పొద్దుటి నించీ తణం తణం గుర్తు చేను

ఈ రోజు గోడ గడియారంతో ముళ్ళు తిరుగుతూన్న ప్లే లేవు,

“అబ్బా ఇంకా పన్నెండు గంటలేనాకో అనుకుంటూ ఇంగ్లీ షు నవల ఒకటి పట్టుకుని చదవటానికి (పయత్నిస్తూన్నాడే కానీ తలకెక్క్టటం అేదు,

లోపల వంట గది ముందున్న వసారాలో పిలకతాతయ్య కూర్చుని తలితో కబురు చెప్పటం విన్చిస్తోంది. ఆ కబుర్లలో

క. ఉిి అనని (రి తనపేరు తరుచుగా విన్నించటంతో చదువు మానేసే ఆ మాటలు వనింటూన్నాడు మురళి,

“అమ్మా! అన్నపూర్ణ తల్లీ! ఈ రెండుపోష్టల్‌ నేవింగ్స్‌ ద్యాంక్‌ ప్పుస్తకాలు నీ దగ్గర దాచి అనూక్సీ మురళికి పెళ్ళిజరిగే ప్పుడు యిద్దరికీ చెరొళటీ చదివించాలమ్మా వాళ్ళిద్దరూ నాకు సమానమే ,.,

అందుకే చెరి అయిదు వందలూ వేశాను. అసలు వాళ్ళ పెళ్ళికి నే బతికి వుంటే యెక్కడున్నా రెక్కలు. కట్టుకు వాలతాన్ను.

220 ముత్యాలపల్లకి ఒక వేళ వాళ్ళ పెళ్ళిళ్ళు శేచూసే పాంష్టం శేకుంపే సీపేయీ ప్పష్టకాలు యివ్వ. చూడమ్మా ఈ ప్పస్తకాల విష యం ఇప్పుడు వాళ్ళకి చెప్పవద్దు. యెందుకంటే నా ఈ పనికి నవ్వి గేలిచేస్తారేమో అని. అఆ.,..ఇంక ఇంటికి మరి వెడతాను తల్టీం మళ్ళీ నీ చేతి అన్నం ప్రాష్టం వండే వస్తాను. లేకుంటే చెప్పలేను. వంట్లో ఓపిక పఫోయిందమ్మా. అందుకే కోర్టుల చుటూ ఇంక తిరిగే పన్ను "పెట్టుకోవటంలేదు. ఈ పనులు లేకంపే క్క బస్తీకి రాపల్సిన అవసరమూ వుండదు. మళ్ళీ పదిహేను రోజుల్లో ఓ చిన్న పని వుంది. అంతే మళ్ళి పని వుండదు” అంటూ అన్నపూర్ణ మ్ల యెంత వద్దని చెప్పినా వినక ఆమె చేతితో పెట్టి “తల్లీ వస్తానమ్మా! యిదిగో మురళికి అ౦నింగ్‌ ఆర్షర్స్‌ వస్తే మాఠం నాకో రారిముక్కు రాయించ టం మర్చిపోకమ్మా. నే (పతిరోజూ ఆభగవంతుడిని కోరేది మురళి కలెక్టరు కావాలనీ నా మనవడు ఆ కలెక్టరు. కుర్చీలో కూర్చుంటే ఒక్కసారి చూడాలనీ, యెందుకమ్మా అంతలా నప్వుతాపు. “అంటూ తనూ ఆవిడ నవ్వుతో శృతి కల్పాడు సిలకతాతయ్య, పీనాసి సిలకతాతయ్యలో ఇన్ని మంచి. పుదేశాలు పున్నాయా! .

గోవిందరాజు సీళాదేవి 221 అసలా తరం వ్యక్తులూ వాళ్ళ ఉద్ధేశ్యాలూ అదోరకంగా వుంటాయి. అనవసరంగా ఒక్కపైస ఖర్చు చెయ్యరు. ఆదే అవుసరం అనుకుంటే వందలూ వేలూ అయినా ఖర్చు చేయటానికి వెనకాడరు. అత్రి సాదా జీవితం నీరకావి పంచె చిరుగుల షర్షూ చెప్పులు లేకున్నా ఎక్కడ తిరగటానికీ అభిమాన పడని ఈ పిలక తొాతయ్యలో బొత్తిగా ఆతోచనగానసీ అవతల వ్యక్తుల ఇబ్బందులు అర్ధం చేసుకునే శక్తిగానీ వుందను కో లేదు. అందుకే ఆశ్చర్య పోతూన్నాడు, “మురళి! నునిక్కడే వున్నావా! నిద్రరోతున్నావను మ్‌ కన్నారా! సరేనే నింక వెళ్ళి వస్తా నాయనా! ఆ.... అన్నట్లు కావి ల నాకో కౌర్తుముక్క రాయటం మరవకు, సీ కది రావాలని మా యిలవేల్చు జంబునాధుడికి సోమవారం అభిషేకం చేయిసాను” అంటూ గోనెసంచీ లాంటి బటల సంచీ చంకన సెటుకుని ళవె్టా సా ల్‌ రు చా! ఇన అంటూ మెల్లగా వరండా మెట్లు దిగుతూన్న ఆయన్ని చూస్తూంపే మురళికి జాలీ _పేవూ ముంచుకొచ్చాయి. వెంటనే బట్టలు మార్చుకుని స్కూటర్‌ తీసుకుని స్పీడుగా వెళ్ళి ఆయన ప్రక్కగా ఆగే సరికి తాతయ్య భయపడిపోయి సంచీ పట్టుకుని రోడ్డు చివరకి పరుగెత్తి తన మీద పడటోయిన ఆ దుర్యార్గుడెవరా అని వెనక్కి తిరిగాడు. మురళి నవ్వుతూ “తాతయ్యా రా, స్కూటర్‌ మీద ఎక్టు బస్‌ స్టాంద్‌లో దింపేస్తా” అని ఆయన చేతిలోని సంచీ తీసుకో

222 ముత్యాలప ల్లకి వోతుంపే అయ్యబాటోయ్‌....సూటర్‌ నే మె కటమే....వదురా ౮ న్‌ ది బాబూ! కళ్ళు తిరుగుతాయి.

“మెల్లగా నడుస్తా లే” అన్నాడు సంచీ వదలకుండా!

“ర్వేం ఫర్వ్వా లేదు....నీ (పాణానికి నా (పాణం అడ్డం”

“దాటోటయ్‌. ఆసలు స్థూటరం పేనే నాకు భయం. యే పక్ళకి పంగిపోతుందో అని. అంధుతో నువ్వు తోలటం. బాబూ వద్దు. అలా అలా మబ్బుత్లో తేలిపోళతావు వాయువేగ మనో 'వేగంథో.”

“*బ్రేద్సుబే, మెల్లగా తోలతాగా! కాదు నడుపుతాగా" అంటూ నవ్వేశాడు,

“ఇదిగో వంకెద్దు బండీలా పోవాలి.”

“అలాగే...” అంటూ ఆయన చేతిలోని గోనె సంచీ తీసుకుని స్కూటర్‌ ముందు పెట్టి ఆయన్ని వెనక యెక్క మన్నాడు. అయిదు నిమిషాలు అవస్తపడి యెలాగో స్కూటర్‌ ఎక్కి కూర్చున్నాడు స్‌లక తాతయ్య.

మురళి భుజాలు పట్టుని కూర్చున్నాడు.

ళు

తమరిద్దరినీ రోదుమీద పోయే ఆమ్మాయిలు క్షణం నిల్చి మఠీ చూసి ముసి ముసి నప్వులు నప్వుకుంటూన్నది చూస్తూనే ఉన్నాడు మురళి,

ఆయినా ఈరోజు యెందుకో కోపం రావటంలేదు,

గోవిందరాజు సికాదేవి 205 పిలక తాతయ్య మాత్రం మురళి ఇలా స్కూటర్‌ మ్‌ద బస్‌ దగ్గర దింపుతానని రావటం వల్ల మహాదానంద పడిపో తూన్నాడు. ఇంతతో ప్టాండ్‌ రానే వచ్చింది. విశ్వ యయ త్నంతో యెలాగో స్కూటర్‌ దిగాడు. బస్‌ రెడీగా ఉంది. యెక్కి. కూర్చుని కూడా మురళికి శుభం కలగాలని ఆశీస్సులు "వేలూ లక్షలూ (కుమ్మరిస్తూన్నాడు.

“నాయనా! త్వరగా కలెక్షరు కావాలి. అందమెన బుద్ది

యల రా మ! మంతురాలైన పిల్లని 'పెళ్ళాడాలి.

మీ అమ్మలా ఇంటిపేరు నిలబెట్టాలి. చూడూ ఆ కొవు డమ (శౌచుపాము లాంటిది. ఓ కంట కనిససటాలి సువూ!

= యట

సమయం చూసి కా ేస్తుందిరా నాయనా జఉాాగత్తగా మసులుకో. ఆవిడ ఈ మధ్య నీ మీద యెన్నో (ప్రచారాలు లేవ నెత్తుతోంది”

అంటూండగానే.__

“*పముని?”” అన్నాడు కోపంగా...

“*ప్పిమో నాయనా!” లేని పోనివి ఆంటుందని నాకు తెల్చు కానీ లోకానికి తెలియవుగా ఈ మధ్యన నీకు పిల్ల నిస్తాం అంటూ రెండు మూడు సంబంధాలు మీ యింటి వరకూ రాబజోయి ఆగి హోయాయి.

అని ఆయన ఇంకా ఏదో చెప్పదోతుండగానే ఐన్‌ కదిలి

వంత ము జ్యూఠల ప ల్ల క్రి

పోయింది. ఆయన కన్చించేవరకూ చెయ్యి బైటకి వూప్పతూనే ఉన్నాడు.

పిలక తాతయ్య మాటలకి మురళిలో యెన్నెన్నో ఆలో చనలు సుణ్మ తిరుగుతూన్నాయి. *ంచ్చి కావుడషమ్మ నన్నేం చేయగలదు" అనుకుంటూ ఇంటికి వచ్చేశాడు. కాన్సేపు పడు కున్నాడు, లేచి ముఖం కడుకష్కున్నాడు,

మెం బ్‌ అద+ అర

నాలుగునె ర్లు ప్యాంట్లూ షర్డూ మార్చి మార్చి "వేసుకుని

ఆదంలో చూసుకున్నాడు, ల

ళజ్ట్య (డెస్‌ బాగుంది అనుకుని తృ్ప్పిపడి గడియారం 'వెపు చూళాడు.

ఇంకా నాలుగు గంటలే. ఛత్‌. అనుకుని *శేపర్ప తిర గేసి స్కూటర్‌. తీసుకుని బయలుదేరాడు. సరిగ్గా నీరజ ఇంటి మలుపు దగ్గర ఆగి చేతి వాచ్‌ చూసువంపే ఇంకా నాలుగున్నర కూడా కాలెదు,

సీరజ రమ్మని చెప్పింది అయిదు గంటలకి కదూ! ఇంత ముందుగా వెళ్ళటం ఏం బాగుంటుంది.

అనుకుని వెనక్కి తిరిగి అలా మరో రోడ్ర వైంట తిరిగి

౧ తిరిగి అయిదింటికి వెనక్కి తిరిగి నీరజ ఇలు చేరాడు, ఛి

వాకిట్లో నౌకరు లేడు, స్కూటర్‌ దిగి గేటు త్రీస్తుక్షన్సి లోపలికి వెడుతూం కే ఏదోలావుంది.

నీరజ తాతయ్య మెలాంటివాడో! మొలా మాట్లాడు

గొవిందరాజు సీతాదేవి 225 తాడో! నీరజ *టీి క్రి పిల్చినా యీరోజు రాకుంటే బాగుండే 'దేమో!

(పొద్దుటి నించీ ఈ అలోచన రానందుకు తన మీద తనకే ఏసుగొచ్చింది. లోపలినించి యెవరెవరివో కొత్త గొంతు కలు విన్నిస్తూం టే అక్కడే ఆగిపోయాడు,

“న్సీర్రూ! గరం గరం కారప్పూస ముందు. ఆపైనచాయు, ఇంతకీ నీ అతిధి దేవుడు జాడ కన్చించటంలేదు.” -

“నీరజా! అసలు అతనికి “చెస్‌ ఆడటం వచ్చో, రాదో ముందు అడిగావా తల్లీ”

“పం! యందుకు నా మీద కోపం వచ్చినప్పుడల్లా అతని ఇల్లు వెతుక్కుంటూ వెళ్ళి అక్కడ ఎత్తులు వేద్దామనా! అరేయ్‌ ఆ పప్పులు వుడకవు.”

“పుండు మధ్య నీ ఇష్టం యేమిటి! చెప్పమ్మా నీరజా!”

“సీరజ కేం తెల్పు, నే చెప్తావిను. ఆతను కాబోయే కలె కరు. ఇంకెన్నాళ్ళో వుండడిక్కడ. నువ్వెంత బెదరిద్రామన్నా సాగదు. మనిద్దరికీ కాలక్షేపం కోసం ఈ * చెస్‌” గేమ్‌ తప్పదు తెల్సునా[ో

“ప్పమ్మిటీ! అప్పుడే అతని నివరాలన్నీ 'నేకరించేశావా చలపతీ”

“ఆడపిల్ల తాతగార్ని కచ్ళమూసుకు కూర్చుంకే యెలా! అతను లాయరు నారాయణరావుగారి యే క్రైక పుతృడు (అ మురళీధర్‌ యం. ఏ వ

29 |]

226 ముత్యాలపల్ల క్రీ న్‌. “ఇక నే చెప్తాలే! యల్‌, యల్‌, వీ సరేనా! మెరికె లాంటి కరాడు జొనా!”' అన్సి కెల్రా తెల్చూూూ” “సీ ముఖం చూస్తే 'తెలియటంలా! ఇంళకీ అతను రానే జేదు .-తల్లీ సీరడా! అకలై పోతోందమ్మా” “అమ్మా నీరశా నీ అతిధిదేవుడి అనుగ్రహం ఇంకా. కల్ల లేదు, నౌకర్ని అలా వెళ్ళి చూసి రమ్మను వస్తున్నాడో లేదో” వశీ (కా “అబ్బ్బా! ఇప్పుడేగా తాతయ్యా అయిదు అయింది ససూంటారు.... అవీ “అరుగో వచ్చేశారు. తాతయ్యా” అంటూ వరండాలోక్త యెదురు వచ్చింది నీరజ. డిశంబర్‌ పుష్వురలర్‌ వెంకటగిరి జరీచీరె అదే కలర్‌ జాకెట్టు వేసుకున మెగలో ఒంటిపేట చె సు వేసుకుంది. జడకి రిబ్బన్‌ వెయ్యకుండా సగం జడ అలి వది లేసీంది. ల చెప్పలకి చిన్న ముత్యాల లోలకులు తలకో రెండాకు లున్న గుబావీ తరుముకుంటూ వరండాలోనే ఆగిపోయిన మురళిని చూసి చొదుతు విచ్చి__ “అలా నిలబడిపోయారేం, రండి. మీ కోసమే మూ తాత మ్య్యూ వాట్ళా యెదురు సూస్తున్నారు. అంటూంపే ఆ అమా్యాయి కళ్ళలో ఒక విశమెన త ప్రీ వూ. అట సంతోషం అర్ధమైపోయింది మురళిక్షి, మర్చిపోయాను “సమ నే అంది నప్వుతూ,

గోవిందరాజు సీళాదేవి 227 “నమస్కారం అంటూ తోపలికి వచ్చాడు మురళి, “ఈయన మా కాతయ్యగారు పేరు చలపతిరావుగారు” “నమస్కారం” అనగానే చలపతిరాపుగారు మురిళిని పతీ

క్షగా చూస్తూన్నా రు, ఆయనగాక మరో ఇదరు వయసు, మళ్ళిన ఈంపన తాతగారి (ఫెండ్‌ భుజంగచాప్పుగారు. రైల్వేలో పనిచేసి 8బర పోయారు, ౧... 2... ఈయన దాసుగారు. లాయరుగారు, నీరజ సరిచయం శేసిందిం ఆ ఇద్దరికీ నమస్కారం చేశాడు మురళి. దాసుగారు లావుగా పొట్టిగా తెల్ల గా ఉన్నారు. దాసుగారు నన్నగా పొడుగ్గా వ! ఛి ళం గడకరలాపున్నా మాట్లాడుళూనే నళ్యం పట్టు బడుతూ కాస్త హాస్యం జఒలకటోసూ తన విటుకి తనే నవ్వేస్తూ చిన్న సిల్లాడిలా అబా రలు అజాత ల్‌. ఠరబురు చెప్తూన్నారు. ళా జానాతి నమస్కారాలు పూర్తి అయినాయి. అయినా నీరజ తాత గారు మురళిని అలా _చూస్తూన్నారు కొనీ కూర్చోమని చెప్పలేదు.

నీరజా దాసుగార్హూ భుజంగరాపుగారూ తెల్లబోయి చూశారు. ఆయన వైపూ మురళీధర్‌ వైపూ, చలపతిరావుగారు మురళి .ముఖంతోకి చూస్తూ.

ఉరి నాన్న పేరు నారాయణరావు బొనా[

2286 ముత్యాలవల్లకి ఉర్హాన్సి?

“మరి....మరి....నీతలో దశరధ ఫోలికలున్నాయేంటి[”

“ఆయన మా చినతాతగారు. మీరెరుగున్నారా!”

*ఆ....” అంటూ అమాంతం వచ్చి మురళిని గట్టిగా వాపేసుళకన్నారు. పొదివి పటుకని తీసుకొచ్చి సోఫారో కూరో

లి లట చి బెట్టుకుని...

“అమ్మా నీరూ! నువ్వు పరిచయం చేస్తానన్నావుకదూ ఇతన్ని. రా చెప్తా. నేనే సీకు పరిచయం చేసా... ఇతని తాత గారు దశరధ వేనూ (ప్రాణ స్నేహితులం, ఆతను సరీగ్గా ఇచే వయస్సులో అచ్చంగా ఇలాగే పుండే వాడమ్మా! తల్లీ త్వరగా: టిఫెను పట్టుకురా! బోలెడన్ని కబుర్లు చెప్తాను,”

“అబ్బ! చంపేశావు గదరా నాయనా” దాసుగారు నశ్యం పట్టుపట్టి ముక్కు యెగవీలుసూ అన్నారు.

బట అమి

“అళన్ని కూర్చో అనకుండా అలా కోళ్ళు పెట్టుకుని చూస్తూంటే నాకు వణుకు వచ్చింది. అద్బా! మురళి ధరో మన చలపతిరావుకి పాఠ న్నేహితుడే అన్నమాట. అవన్నీ సరేగానీ మురళీధరీ , నీకు చెన్‌ ఆడటం వచ్చా! రాదా!”

“కొంచెంగా వచ్చు.”

“ఆ... ఆ....చాలు చాలు” సంతోషంతో అన్నారు,

“ఇదిగో మురళీధర్‌! ఈ దాసుగాడు రిళైరై కొడుకులు సంపాదిస్తూం టే నవాబులా తింటూ కాలక్షేపానికి *చెని అంటూ నా దగర కొచ్చి. అమూల్యమైన కాలాన్ని హరించేసూ

౧ యం తాలు ఉంటాడు,

గోవిందరాజు సీఠాదేవి 229

యింక యితను భుజంగం అని మా నీరూ తల్లి చెప్పిం౦దిగా....

లాయరేగానీ ఫైలు లేదు. అందుకే మా ముగ్గురికీ ప్రాణ న్నేహం.

ఇంక నా గురించి కూడా చెప్పుకోవాలిగా, నేను నీరూ తాతయ్యని....

అస్తమానం నీరూ తాతయ్యా అని పిలవనటంతో ఈ వెధవాయిలిద్రరూ. కూడా నన్ను “తాతయ్య” అనే పిలనటం అలవాటు చేసుకున్నారు.

దీంతో నా అనలు పేరేంటో నేనే మర్చిపోయాను, నీరూ త న్రీ నా సేరేంటమ్మా చెలపతిరావుగారి మాటలతో ఈ హాలు అంతా నవ్వులతో (పతిధ్వనించింది.

సీరజ లోపలికి వెళ్ళి జీడిపప్పు పకోడీలూ గులాబ్‌ జామూ ప్లేట్లలో పెట్టి తెచ్చి ఇచ్చింది. ఆ ప్లేటు అందుకుం టూన్న భుజంగరావు “పోనీ మురళీధర్‌! నువ్వూ. యీాయన్ని తొతయ్యా అని పిలుస్తే పోలా”

మరేంఅనుకోకు బాబూ నువ్వు అని ఏకవచనం ఉపయో గెంచినందుకు ....

“మరేం ఫర్తే దండీ” యెంతో వినయంగా అంటూ నీరజ ఆందస్తూన్న ప్లేటు అందుకున్నాడు.

“అరేయ్‌ కాతయ్యా! ఇవి హోటలు సరుకు కాదుగా,

నీరూతల్లీ యీ టిఫెన్‌లు చేయటం యెప్పుడు నేర్చు కున్నావమాశ్ఞి”

230 ముత్యాలపల్లకి “నికు తెలియదూ ఇన్నాళ్ళ నుంచీ వంటళో నీరూకి గురుపు తాతయ్యే” భుజంగరావనటంలో మురళి ఆశ్చర్యంగా ముఖం పెట్టాడు. “నిజమే” “వ్లూ! మనం అపర నలఖీములం. కొడుకూ కోడలూ అలా హఠాత్తుగా యాక్సిడెంటులో పోవటం, తర్వాత నేను అవాలి రిమైరై. ఈ చిన్నారి కూనని పెంచి పెద్దజేస్తూ ఇంట్లో ప్పండి య లా. పోవల్సి రావటం అలవాటులేక అస్తమానం ఇంట్లో వంపే బోర్‌కొట్టి అప్పుడు చేసిన పయోగాలే ఈ వంటలూ సిండివంట అవి అలా అలా అలవ్నాప హావీళై కూర్చున్నాయి. ఇల్లు నీటుగా అలంకరించుకోవటం కొత్త కా త రకాల టిఫి న్‌లు చేసి క్లబ్బు ,ఫెండ్స్‌ని పిల్చి రౌన్సేపిలా సరదాగా తింటూ... కౌలషేపం కబుర్లు చెప్పుకుంటూ సరదాగా రోజులు దొర్లి ంచేయటం.... ఉం ఇదీనా చరిత. మురళిబాబూ! యిష్పుడు చెప్పు నా హావీలెలా వున్నాయి. "అలా అన్నప్పుడాయన కళ్ళలో కదిలిన నీటి పొరని గుర్తించిన మురళి. “చాలా గమ్మత్తుగా వున్నాయి.” అన్నాడు,

గోవిందరాజు సీతాదేవి 2ష్త

స్టే చెప్పనా! ఒక వైపు వంటరితనం ధార్యపోవటం ఆ గాయం మానకుండానే కొడుకునీ కోడలినీ మృత్యువు పొట్టన పెట్టుకోవటం యింక మిగిలిన నసీరూని కనురెప్పలో పెట్టుకుని పెంచి సెద్ద చేశాడీ తాతయ్య...

క్షబ్బు కొచ్చిన అర్ధగంట కూడా ఆదమర్చి కూర్చునే వాడేకాడు.

సరూ యేమైపోతుంవో అని భయమే. ఆడవాళ్ళ పెంప కంతో పెరగని పిల్లతో యే అవలక్షణ మైనా వస్తుందేమో అని భయం. అందుకే ఒక వివంగా సగం ఆడతనం తెచ్చిపెట్టు కున్నాడీ చెలపతి నే చెప్పేది అబద్ధమా తాతయ్యా చెప్పు” భుజంగరావు టిఫిను తింటూనే అన్నాడు.

తాతయ్య జవాజే చెప్ప లేదు కానీ పది సంవత్సరాలుగా తనుపడ్డ కష్టం నెసురు వేసుకంటూన్నట్లు కన్చిసోంది ఆయన ముఖం,

"పెచ గళ్ళలుంగీ గోధువు రంగు శిల్కులాల్చీ భుజం

(లా మీద టర్కీటవలూ తెల్లగా నెరిసినతలా అరవై పై బడ్డా అంత వయస్సున్నట్టు కన్చించకుండా సరదాగా కబుర్లు చెపూ గం మ్‌. అాశాది

పుంటాడు అనుకున్నాడు మురళి,

తన తాతయ్య జీవితమే ఓ పెద్ద *టాజెడి అనుకున్నా డిన్నాళ్ళుగా. కౌనీ చలపతిరావుగార్ని చూస్తే అంతకంటే మరీ జాలి వేస్తోంది.

మురళిదాబూ! మరో విషయం చెప్పనా! ఈ తాతయ్య యిలా టిఫిన్‌లు చేసి (ఫెండ్స్‌ని పిలుస్తూ తెగమేపేనేవాడు,

ర్తీది ముళ్యాలప ల్లకీ

వాళ్ళింక ఇదేసాకుగా వచ్చి అదే పనిగా తింటూ “చలపతిరాప్ప గారూ మీ పంటలు అద్భుతంగా వున్నాయి

అమృతం పోసి నండారా! మా వార్యలు యాధై యేళ్ళ బటి వంటగదులో కూరుకుటోయినా పుపాశ్రి చేయటం చేతకాదు. మమ్‌ చేసిన టీఫేను యెంళ తిన్నా ఇంకౌ ఇంకా తినాలనేపుంది. నిజం చెప్పమంటారా, ఆదివారం తిరిగి యెప్పుడొస్తుండా అని యెదురు చూడలేక చస్తున్నాం.

చిన్న రిక్వెష్టు. ఆదివారం టీ వారానికి ఒక్కసారి కాక రెండుసాల్లు ఇలా ఆరేంజ్‌ చెయ్యుకూడదూ” అని పుబ్చేశారా తిండపో తురాయుళ్ళు....

అదంతా నిజమని నమ్మిన ఈ తాతయ్య *ఓ అలాగే" "అనేసి డబ్బుకీ (నమక్తీ, లెక్క చెయ్య పండా యేర్చాట్లు చేసూనే

న. అణాల

పుండేవారు.

నిజం చెప్పాలంటే నాకు వళ్ళు మ్రండిపోయేది అప్పుడు, యిలా యెన్ని సంవత్సరాలు ఈ యి౭ట్ల్‌ తిన్నాగాన్సీ ఓ పండ గకిగానీ పార్టీలంటూగాన్సీ ఈ తాతనిగాని ఆ మనవరాలినిగాప ఒక్కసారన్నా వాళ్ళింటికి పిల్చిన పాపాన పోలేదు,

అందుకే నీరూ పెద్దదై ౦ తర్వాత అసలు సంగతి అర్రం చేసుకుని వాళ్ళందరిని వెళ్ళగొ ప్రేసింది. ల

ఈ తాతయ్య కంటే నీదాచు తెలివైంది. యెదటి వ్యకి యెలాంటి వాడో క్షణంలో పసి క ప్రేస్తుంది. సాని

వాళ్ళ ముఖాలు చూసి మనస్సులు చదివేస్తుంది. ఏం తాతయ్యా నే చెప్పింది నిజమా కాదా”

గోవిందరాజు సీతాదేవి 233 భుజంగరావు మాటలు ఆపి ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. మురళి ఇదంతా వింటూనే టిఫిను తీంటూ *నిజంగానే”

అన్నట్లు చూశాడు సీరజ ముఖంలోకి. గం

నీరజ ముఖం మరోవై పుకి తిప్పుకుంది.

ఇలాకబు ర్హతో టిఫెనూ *టీ"” అయింది. ఇంక చదరంగం పర్చారు.

ఒక్కగేమ్‌ ఆడేసరికే చాలా కైము అయిపోయింది.

నీరజ తాతగారూ మురళీ ఆట ఆడుటాంపే (పక్కనే కూర్చుని చూస్తోంది.

మురళి చేతి వాచ్‌ చూసుకుని “*లరె! ఎనిమిదిన్నర చాలా టెమ్‌ అయింది”” అనుకుంటూ ఆట ఆపేసి బేదాడు.

“కొంచెంగా వచ్చు! అంటూ నా ఆట కట్టించేశావు రదా మురళీధర్‌! అయితే నువ్వు తరచుగా ఇక్కడికి రాక తప్పదుం

మనం ఈ చదరంగం పరువకా తప్పదు. మర్చాను_ నీరూ కూడా బాగానే ఆడుతుంది,

అప్పుడప్పుడూ వస్తూండు” అంటూ వాకిట్లో వరకూ

అది భల వచ్చారు చలపతిరావుగారు.

“ఏదీ మీ తాతయ్య అ్యడెను, ఉత్తరం రాయవల్సిన అన సరం చాలా రోజులకి కలిగింది" అంటూ అడెన్‌ తీసుకున్నారు. నీరజ గేటువరకూ వచ్చి “నమ స్తే” అందిం

30 ”]

2ఫిత్మీ ముతప్యాలప న్త కి “గుడ్‌ నై ట్‌” అంటూ మురళి స్కూటర్‌ స్టార్టు చేశాడు, సీరజ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది. మురళి ఇంటివై పు వస్తూన్నాడు. చల్లటిగాలి వీస్తోంది. మురళి మనస్సు అలా అలా ఏవో లోకాల్లోకి తేలిపో తోంది. ఇల్లు దగ్గరౌతోంది. ఏవేవో మధురమైన ఊహలు చెల రేగుతున్నాయి. *క్రరోజు నా కెందుకిలా ఉంది తనని తనే (పశ్నించు కున్నాడు. జవాబు రాలేదు. గో దళశరధరామయ్యగారు. పల్లెలో యళోదకి పత్యం పెటి నాలుగురోజుల తర్వాత కొడుకు దగ్గరకి వచ్చారు. న తాతగారు రాగానే చలపతిరావుగారితోన్లూ ఆయనమనుమ రాలు నీరజతోనూ ఎలా పరిచయం అయిందీ చెప్పేశాడు మురళి, అంళావిన్న దశరధరామయ్యగారు మురళి ముఖంలోకి త దేకంగా చూస్తూ కూర్చుని___ “*వ్లూ]” అన్నారు గంధీరంగా.... “కాతయ్యా! ఆయన మీకు ఉత్తరం రాస్తానని అ్మడెను తీసుకున్నాడు రాశాడా[”ో

గోవిందరాజు సీళాదేవి 235

*న్భూ[”

“ఏమని రాశాడూ?”

“వూ[?

“అబ్బ....ఏంటా జవాబులు. అన్నిటికీనూ” విసుగ్గా ముఖం పెట్టాడు మురళి,

“లేకుంపే గంతులెయ్యమన్నావా సీకుమ ఖ్రే”

“ఏంటీ! నే గంతులేస్తున్నానా?”

“నువ్వు కాదురా నీ మనస్సు!”

న మనస్సా?

“వ్ఫూ

“అబ్బబ్బ... ఈ పెద్దవాళ్ళు మాట్లాడే మాటలకి అర్ధం ఉండదు” అనుకుంటూ చికాగ్గా అక్కడి నించి వెళ్ళిపోయాడు మురళి. అసలు మురళి ఉద్దేశం తాతగారిని తనవెంట ఈ రోజే సీరజా వాళ్ళింటికి తీసుకు వెళ్ళాలని....

కానీ అందుకు ప-కాస్త కూడా అవకాశం ఇవ్వకుండా తాతగారు....

ఏదేదో ఆంటూంపే చికాకే వేసింది. అందుకే జేచి గది లోకి వచ్చేశాడు. మరో గంటవరకూ ఆ గదిలోనించి బయటకి వెళ్ళలేదు.

కొని వాకిట్లో “టాక్సీ* ఆగిన శబ్దానికి అనూరాధ యెవన రబ్భ్బా అని తొంగిచూసింది, మురళీ బయటకి వచ్చాడు,

236 ముఠ్యాలపల్రకి క్‌. చలపతిరావుగారు నీరజ భుజంమీద చెయ్యివేసి నడుస్తూ లోపలికి వస్తూంటే ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాడు మురళి, దశరధరామయ్యగారు గబగబా ఎదురు వెళ్లారు. మ్‌తు లిదరూ గటిగా కౌగిలించుకున్నారు. ౧ ల్‌

నీరజ సిగ్గుపడిపోతూ నిల్చుంది. చలపతిరావుగారి భుజం మీదనించి నీరజని రెండుకణాలు నిశితంగా పరీక్షించి....

“ఏమా నేనెవరో తెలుసునా! రండి లోపలికి అంటూండగ గానే నీరజ...

“నమస్కారం” అంది.

“"ఆ..,నమస్కారం ...రారా చలపతీ ఎన్నిసంవత్సరాల తర్వాత చూసుకున్నాం” అంటూ తోపలికి తీసుకొచ్చారు “ఆనూ మరో కుర్చీ తీసుకురా...”

మురళి చప్పున 'గదిలోకి వెళ్ళి షర్టువేసుకుని తల దువ్వు జిడ్డుగా అన్ని స్తే టవల్‌తో ఓసారి గట్టిగా తుడుచుపని తాతయ్య నన్ను పిలవడేం....

పిలవకపోయినా అక్కడికి వెడితే వాళ్ళు ఏమైనా అను

“యా కుంటహే.___ఏం అనుకోరు కొ త్తవాళ్ళు తౌరుగా ___ ఇంట్లో ఉండే అణాల మ్‌ ఇంఠ'నేప్ప బయటికి రాజేదు అనుకోదూ నీరజ....

తాతయ్యకి నేను వీళ్ళని పరిచయం చేద్దాం అనుకుంకే తారయ్యే నాకు పరిచయం చేస్తాడులా ఉంది ఇని ఆలోచిస్తూ న్నాడు, +

గోవిందరాజు సీతాదేవి 237 చలపతిరావుగారి (సక్కన అనూరాధ కూర్చుంది. దళ రధరామయ్యగారు నీరజని తన (పక్కనున్న కుర్చీలో కూర్చో మని *ఏం చదుపుతున్నావమ్మా” ఆని అడిగారు.

“వయ్‌ దశరధ్‌ నేను అన్ని విషయాలూ ఉత్తరంలో రాశానుగా! అయినా మళ్ళీ అడుగుతున్నావా!” చలపతిరావు చిరుకోపంతో అన్నారు. దళరభరామయ్య నవ్వి “మాట్లాడితే కూడా అరిగిపోతుందా” అని మనవరాలివేప్త చూసి అరెరె... అనూ.... వీళ్ళని పరిచయం చెయ్యటం మర్చిపోయానమ్యా, ఈ చలపతి నా బాల్య న్నేపితుడు, కొన్నాళ్ళు బస్తీలో కలిసి చదువషకున్నాం కూడా. ఈ అమ్మాయి పీడి మనవరాలు నీరజ, చి, ఎ, అయిపోయిందట. అన్నట్లు మురళిని పిలువమ్మా, మీ అమ్మను కూడా ఇలా రమ్మను” అన్నారు. అలాగే అనూరాధని వాళ్ళిద్దరికీ పరిచయం చేసి “మురళి ఏం చేస్తున్నావురా” బిగ్గరగా కేక పెటారు.

రు

సీరజా, అనూరాధా ఒకర్ని ఒకరు చూణుకుంటూ కూర్చు న్నారు. ఏం మాట్లాడాలో ఏమని మాట్లాడాలో తెలియక అన్న పూసర్థప్తు కూతుర్ని పిలిచి మంచినీళ్ళు కావాలేమో కనుక్కో మరి. తను కట్టుకన్న చీరవేపు ఒకసారి చూసుకుని ఫర్వా లేదులే అనుకుని అద్దంలో చూసుకున్సి చెదిరిన కుంకుమ సరి చేసుకోటోయి అంఠలోనే మనసు మార్చుకుని ముఖం కడుక్కు నేందుకు బాతీరూముతలో కెళ్ళింది.

238 ముత్యాలపల్లకి దశర ధరామయ్యగారూ చలపతిరావుగారూ కబుర్ల లో పడి పోయారు. మురళి వచ్చి చలపతిరాపుగార్కి నమస్కరించి కూర్చున్నాడు.

మురళిని కుశలప్రశ్నలు వేసి మళ్ళీ కబుర్లలో పడ్తారు న్నేహితులిద్దరూ. అనూరాధ్యా నీరజా ఉండి ఉండి ఒక్కమాట మాట్లాడి మ్మ ఏం మాట్లాడాలో తెలియక ఆగిపోతున్నారు. మురళి దిక్కులుచూస్తూకూర్చున్నాడు. నీరజ అనూతో మాట్లాడు తూనే ఉన్నా మురళిని గమనిస్తూనే ఉంది.

అన్నపూర్షమృ టిఫినూ కాఫ్‌ పంపింది అనూరాధ బేత. పకోడీ శ్లేటు అందుకుంటూ చలపతిరావుగారు “*అరే దశరథ్‌ మానీరూతల్లి వంటలూ పిండివంటలూ (బహ్మాండంగా జేస్తుంది. “బెస్ట్‌ చేయాలనుకుండే ఆదివారం నీ మనవడినీ మనవరాలినీ తీసుకుని మాఇంటికిరా”అంటూ ఆహ్వానించారు చలపతిరావుగాదు,

“ఏమ్మా నీరజా వీడు చెప్పేదంఠా నిజమేనా! నమ్మ మంటావా?”

“నీరజ చిరునవ్వు నవ్వింది. ఆయన అనూరాధ వె ప్ప తిరిగి “చూశావా అనూ! నేను నీ కెన్నిసార్లు చెప్పాను. “ఆడ పిబ్దకి చదువూ, అల్గికలూ కుట్లుతోబాటు వంటలూ సిండి వంటలూ కూడా తెలియటం ముఖ్యం అని నువ్వు విన్నావా! -ఈ నీరజకి అవన్నీ వచ్చునట. మరి నీవెప్పుడు నేర్చుకోవటం మొదలు పెడతావు.”

గోవిందరాజు సీతాదేవి బైత్తిత్త

“కేపటినించే మొదలు పెడతాను తాతయ్యా!” అంటూంటే చలపతిరావుగారు, నీరజా నవ్వారు. మురళికి చెల్లై లిమీద కోపం ముంచుకొచ్చింది. కాని మింగేసి కూర్చున్నాడు.

అన పూర మ కూడా వచి? వాళశుని పల్పురించింది. ఇలా ఎన కట టే ఒక గంట వనే కొర్చుని బేలపతిలావు గారు లేస్తూ అదివారం తప్పక రావాలని మరోసారి చెప్పి వెళ్ళి పోయారు. అన్నపూ ర్ధమ్మకి నీరజ అతినెమ్ముదిగా మర్యాదగా మాట్లాడటం కట్టూ బొట్టూ అన్నీనచ్చాయి. నీరజకి తల్లి దం (దులు లేకున్నా తాతగారి "పెంపకంలో ఇంత అణుకువ ఎలా వచ్చిందో అర్ధంకా లేదు. భర్త ఇంటికి వచ్చిం తర్వాత ఆషి్లని గురించి ఎన్నోసార్లు చెప్పింది. “అందం ఐళ్వర్యం, అణుకువా ఒకేచోట కల్సి ఉండటం చాలా అరుదండీ” అంది. నారాయణ రావు భార్య చెప్పేది అంతా ఓపిగ్గా విని “ఏం! ఆ ప్మ్‌ల్లమీద పడింది ని కన్ను-...ఇంకా ఇంకౌ ఆశలున్నట్లున్నాయిలా ఉంది. కొంపతీసి కోడల్ని చేసుకోవాలనుకుంటున్నావా[!” హాస్యంగా అన్నాడాయన. అన్నపూర్ణమ్ల జవాబు చెప్ప లేదు.

మురళికి అసలు నీరజా వాళ్ళు వెళ్ళింతర్వాత ఏం తోచ లేదు. ఏంచేయాలి, ఎక్కడికి వెళ్లాలి అనుకుంటూ స్కూటర్‌ తీసుకుని బయలుదేరాడు. అయికే అలవాటుగా తన గుర్రం (స్కూటర్‌ ్సె నీర జావాళ్ళ ఇంటివై పుకి దౌడుతీస్తుందేమో అని తనని తను హెచ్చరించుకుంటూ ఆ రోడ్డున కాక స్కూటర్‌ని మరోవెపుకి తిప్పాడు బలవంతంగా మనస్సుని కూడా అదుప్పు లోకి తెచ్చుకుంటూ.

23

మురళి సాయంకాలాలు (గమం తప్పకుండా రణఇంటికి వెళ్ళి ఒక గంటా రెండుగంటలు సీరజతో కబుర్లు చెప్పి వస్తూ ఉన్నాడు. ఈరోజు కబుర్లలో ఇ మ్‌ తెలియలేదు. గోడనున్న గడియారం రంగ్‌రంగ్‌న ఎనిమిదిగంటలు కొటడం విని ఉలిక్కి పడి లేచి నీరజకి “గుడ్‌ నై ట్‌” చెప్పె, ఇంటిక్‌ వచ్చేస్తూ అసలు ఇవాళ మూడుగంటలు నేనేం మాటాడానో నీరజతో అని తనని తను (పళ్శించుకుని నచ్చేనప్వుని 'ఆప్పుకుంటూ సీరజతో కబుర్ల లోకి దిగితే గంటలు కకాల్లా గడిచిపోతాయి. ఇది మాటత౦0 నిజం. అనుకుంటూ ఇల్లు రావటంతో స్కూటర్‌ దిగాడు. ఇంటి వాకిట్లో టాక్సీ ఆగిఉంది, లోపలినుంచిబిగ్గరగా మాటలు వినిస్తు న్నాయి. మురళి అక్కడే ఆగిపోయాడు ఏమిటి అనుకుంయి,

దశర ధరామయ్యగారు ఈజీ ఛై రొలో పడుకుని ఇంటి -పె కప్పు వేపు తదేకంగా చూ స్తున్నారు. నారాయణరావూ, అన్న పూ ర్రమా శిలా వ్మిగహాల్లా నిల్చి ఉన్నారు. గిరిధర్‌ కొత్త పంచా శిల్కు లాల్చీ వేసుకుని కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్నాడు, అనూరావ లోనల ఎక్కడుందో జాడలేదు. ఇందిర అలవాటుకి విరుద్ధంగా ఈరోజు చీర కట్టుకొని పమిటకొంగు భుజం ఎండా తిప్పె కప్పుకుని తాతగారిని మించే నేలా చూసోంది.రావేళ్వ రమ్మ ఆవేళపడిపోతూ పినతం(డితో తగూ పడుతోంది. ఆవిడ గెంతు కంచు గంటలాగా (మోగుతోంది.

“చిన్నాన్నా! నీక తమ్ముడి పిల్లలంటే యెంత (యేనుం

గోవిందరాజు సీతాదేవి 241 అయినా నా కింత (దోహంచేస్తావా! నా కొడుకుని నారు కాకుండా చేస్తావా! దొంగచాటుగా అనూస్కీ గిరిధర్‌నీ సినిమాకంటూ తీసు కెళ్ళి గుళ్ళో పెళ్ళి చేయించుకొస్తావా! తన్లీదండీ (దితికుండగా తొలిబిడ పెళ్ళి నా చేతులమీద జరపకుండా దిక్కు లేనివాడిలా.... ఇలా పెళ్ళి చేయటం సీకు ధర్మంగా తోచిందా!

మురఫ్హీ అనూరాధా అంపే నీకెంత (పేమ ఎక్కుపఉన్నా నన్నా [దోహంచే నేది వెప్పు! ఎందుకిలా చేళపవు. మా ఇదరికీ కౌవల్పినవాడివి అయినా తమ్ముడి పిల్ధలంటే నీకెందుకు పక్ష పాతం. చెప్పు. నీ బుద్ధి నే నెరుగనా సీవే మంచివాడివయితే అనూని నా కోడల్ని చేసినవాడివి ఈ ఇందిరతో మురళిని ళ్లేనుకో మని ఎందుకు చెప్పవు. అనూకి లానే ఈ ఇందిర మెడలోమూ మురళిచేతల మంగళస్నూతం కట్టించలేక బోయావేం.. చెప్పు చిన్నాన్నా! జవాబు చెప్పు!”

రాజేశ్వరమ్మ పెనతర్యడిని నిలదీ స్తోంది,దళర ధరామయ్య గారు మాట్లాడకుండా అలాగే కూర్చున్నారు. అన్నపూ ర్హమ్మ మెల్టగా వచ్చి ఆశదడుచుని కుర్చీలో కూర్చోమన్సీ మంచినీళ్ళు తాగమని (బతిమలాడుతోంది. కొని రాజేశ్వరమ్మ అదేం విన్చించుకోకుండా పినతం౦డినీ, నారాయణరావునీ దుమ్ము దులి "పీసోంది.

“అయినా మిమ్మల్ని అని ఏం లాభం, నా కొడురులోని మెలకతనం కనిపెసే మీరిలా చేశారు. మా బంగారం మంచి దై తే....నీ ఆటలు సాగేవా! మురళిని చూనైనా వీడికి బిద్ధి పందా! చదవటానికి పెద్ద చదువులే చదివాడు. ఉద్యోగమూ

వే ]]

వతం ము త్యాల ప ల క్రి

చేస్తున్నాడు. కానీ ఏంలాభం! త ల్లీదర్యడుల గౌరవాన్ని దక్కించ లేని కొడుకూ ఓ కొడుకేనా” అంటూ కన్నీళ్ళు తుడుచుకుంటూ “కానివ్వు చిన్నాన్నా నా కింతకం టే అన్యాయం ఇంకేం చేస్తావు. నిన్నూ. ఈ నారాయణనీ స్వంత వాళ్ళకి కే ఎక్కువగా అభిమా నించినందుకు నాకు శా సి బాగా చేశారు. అంతా నేనే చేశాను. నా కొడుక్కీ కోడలికీ ఏం తెలియదని కూడా వాళ్ళని వెనక 'వేసుకుని వస్తున్నావు ఒరే....గిరీ--నీవు నా కొడుకువే అయితే ఇలా దొంగపెళ్ళికి వప్పుకునేవాడివి కౌపురా. నాన్నారు ఇవాళ వూళ్ళోలేరు. రేపొచ్చి నన్ను నిలదీస్తే ఏమని చెప్పను. ఎలా చెప్పను. పోనీరా....నాకు ఇద్దరే ఆడపిల్లలని అనుకుంటాను. ఈవాశతో నాకీ ఇంటితో రుణం తీరిపోయింది. పద ఇందిరా వాళ్ళపని వాళ్ళు పూరర్తిచేసుకున్నారు. నాకు జవా బెందుకిస్తారూ” అంటూ వచ్చే దుఃఖాన్ని మింగేస్తూ కూతురి భుజాన్ని ఆసరాగా చేనుకుని వెనక్కి. తిరిగింది.

“అక్కయ్యా, అక్కుయా్య”. అంటూ నారాయణ రావ్లూ “వదినగా దూాఆఅంటూ అన్నపూ ర్హమ్మా ఏంత చెప్పెనా విన్నించు కోవటంలేదు రాజేశ్వురమ్య. గిరి చటుక్కున లేచి తలి దగరిక్తి వచ్చాడు. “అమ్మా నేచెప్పేది కాస్త వినమ్మా” త్వొటుపపే రాజేశ్వరమ్మ “ళీ నన్ను ఇంకా అమ్మా అని పిలవకు” గయ్‌ మంది. “కాదమ్మా విని తీరాలి.”

రాజేశ్వరమ్మలో ఆవేశం పొంగుకొసోంది. అయినా అదేం పట్టించుకోని గిరిధర్‌ “అమ్మా నే చెప్పింది వినితీరాలి”

గోవిందరాజు సీతాదేవి 24 అని ఆమె రెండుచేతులూ గట్టిగా పట్టుకుని ముందు నన్ను కమించాననమ్హా నాకన్నీ తెల్పు. తెల్ఫీ ఇలా ఎందుకు చేశానో చెప్పనా....తాతయ్యా నే చెప్పబోయేది మా అమ్మేకాదు నువ్వూ వినాలి. ఏం వింటున్నావుకదూ! నేనీ పెళ్ళికి ఎందు కొప్పు కున్నానో తెలుసా?” ఆగిపోయాడు గిరిధర్‌.

ఎవ్వరూ ఏం మాట్లాడలేదు. రాజేళ్వరమ్మ కొడుకు చేతి లోని తన చేతులని విడిపించుకోవాలని చూస్తోంది. కాని గిరిధర్‌ నదలకుండా “అమ్మా చెప్తూన్నాను. తాళతయ్యా సరిగ్గా విను.... ఎందుకంటే తాతయ్య “ఎత్తుకి పై “ఎత్త వెయ్యటానికి” వ్యంగ్యంగా అన్నాడు. “ఎృత్తు”కి పై “ఎత్త” అదేమిటి?” అందరూ అయోమయంగా చూశారు, దశరధరామయ్యగారు ఎడం చేతితో ముఖం కప్పుకుని ఓరకంటితో మనవడివై పు చూస్తూ న్నారు. అ (పక్క గదిలోనే (పాణం అంతా గుప్పెట్లో పెట్టు కుని నక్కి. నిల్చున్న ఆనూరాధ చెవులు దోరబెట్టి గిరిధర్‌ చెప్ప టోయేది వింటోంది. “అమా! తాతయ్య “ఆటకట్టు చేశాను. అనూరాధమెడలో మంగళస్యూతం కట్టాను నిజమే. కాని మురళి మన ఇందిరని పెళ్ళి చేసుకుంటేనే అనూ మన ఇంటికి కాపు రానికి వస్తుంది. లేకుంటే .. యే....తాతయ్యా వింటున్నారా! నేను చెప్పేది. నేను (శ్రీ శ్రీ దశరధరామయ్యగారి మనవడిని. నా రక్తంలో నీ రక్తం ఉరటుందని నీకూ తెల్ఫుగా. అత్తయ్యా, మామవమ్యూూ క్షమించండి. మేం ఇంక వెళ్ళిపోతాం” అంటూం పే అన్నపూ ర్ధమ్ల వణికిపోయింది. నారాయణరావు *గిరీ! గిరిధర్‌”

244 ముళత్యాలప ్లకి అంటూ ఏదో చెప్పటోయాడు, కాని గిరిధర్‌ విన్చించుకో కుండా...

“మామయ్యా టిట్‌ ఫర్‌ టాట్‌ .... దెబ్బకి దిబ్బ= మా యువతరం పోకడే ఇంత. మరేం మాట్లాడినా (పయోజనం శూన్యం. అనూ వెడుతున్నాను. “గుడ్‌ వైట్‌" అని బిగ్గరగా చెప్పి,

“అయ్యో! మళ్ళీ ఇదో నాటక మేమిటిరా.... గితీ.... గిరి” అంటున్న తల్లిని బలవంతంగా చెయ్యి పట్టుకుని తీసుకు వెడుతూ “ఇందిరా కమాన్‌” అంటూ టాక్సీ ఎక్కేసి డోర్‌ గట్టిగా వేనే శాడు, టాక్సీ కదలి వెళ్ళిపోయింది,

మురళి ష్టాక్‌ తిన్నవాడిలా నిలబడిషోయాడు, ఏమిటి దంతా! నిజంగా జరుగుతున్నదా అనుకుని మెల్లగా తేరుకునే సరికి ఆవేశం ముంచుకొచ్చింది. అప్పటికి టాక్సీ వెళ్ళి పోయింది. ఒక్క అంగతో తోపలికి వచ్చేసి “తాతయ్యా ఏమి టిదంతా” బిగ్గరగా అరిచాడు. _

దశర ధరామయ్య ముశాన్ని మరీ గట్టిగా మూసుకుం టూంపే మురళికి మరీ మండిపోయింది. “ళోాతయ్యా్యా! ఏమిటిది. ఎలా జరిగింది ఇలా” అంటూ ముంచుకొస్తున్న కొడుకుని చూసి నారాయణరాపు కంగారుపడిపోతూ “మురళి నీ వెప్పుడేం మాటాడ వద్దు” అన్నాడు గట్టిగా, ౯

“నాన్నారూ! నే మాట్లాడి తీరతాను. అసలీ పెళ్ళి ఇలా రహస్యంగా ఎందుకు చేశారూ ? ఎవరికోసం చేశారూ.... అది చెప్పాలి... నాకు చెప్పితీరాలి. ఇంతకిమించి అవమానం మళే చె నా ఉంటుందా చెప్పండి.”

గోవిందరాజు సీశాదేవి 2శీ5్‌

“మురళీ నీ గదిలోకి వెళ్ళిపో! మాట్టాడవద్దు. నే శాసిస్తు న్నాను” నారాయణరావు బిగ్గరగా అరిచాడు.

“నాన్నారూ! నేనిలాంటి పని సహించలేను.”

“మురళీ! నాన్న చెప్పేది తొస్త వినరా నాయనా! నువ్వు ఆవేశపడకురా తండ్రీ” అన్నపూర్థమ్మ చాలిగా చూస్తూ అంది, అసలు వాళ్ళు మాట్లాడే దేం విన్నించుకోకుండా కాతగారి దగ్గరికి

“తాతయ్యా! నా కలాంటి చొంగనాటకాలంటే యిష్టం ఉండదని తెల్ఫుగా! మరెందుళు చేశానీపని. చెప్పు న్యాపశ్నకి సూటిగా జవాబు చెప్పు. ఇందిరని బలవంతంగా నా మెడకి కట్ట టానికి గిరిధరీతో కల్సి వేసిన ఎత్తుకదూ! చెప్పు? ఈ ఎత్తు వేయమని గిరి నీకు సలహా ఇచ్చాడా,

“నాకు జవాబు కౌవాథి”

“త్రాతయ్యా చెప్పితీరాలి. గిరిక్సీ అ_త్తయ్యకీ చెవ్చ కుండా తప్పించుకున్నావ్‌ కదూ....నే వదలను చెప్పు?” మురళి తాతగారిని కుదిపి అడుగుటాన్నాడు. దశరధరామయ్యగారు ముఖఇంమీది చేతులు తీనేసి మనవడి ముఖంలోని ఆవేశాన్ని తదే కంగా చూస్తోన్నారేకాని పెదవి కదపలేదు.

నారాయణరావు వెరికోపంతో కొడుకుని కొట్టటోయేం దుకు చెయ్యి యె త్తారు. అన్నపూ ర్థమా, అనూరాధా 1 పరుగున వచ్చారు. కానీ అస్పటికే దశరధరామయ్యగారు చటుక్కున భేచఛి కొడుకు చెయ్యి పట్టుకుని ఆపి “నారాయణా నువ్వూ ఇలా

246 ముకశ్యాలపసల్లకి ఆ'వేశపడితే యెళలారా” అంటూన్న ఆయన గొంతు ఎంళో సౌమృంగా వ్వనించింది.

మురళి ముఖం మకి ఎరజడిపోయింది. ఆవేశం ఇంకా పొంగుకొచ్చేసింది. “తాతయ్యా! చెపావా అేదా?” మరీ రెట్టిం చాడు,

“మురళీ! కొన్ని (పశ్నలకి జవాబులు ఉండవురా! ఇంతే నే చెప్పేది.”

“ఏమిటీ” అంటూన్న మురళిని తల్లి చెయ్యి పట్టుకుని గది వోకి లాక్కు వెళ్ళింది! ఎంత నేసటికో గాని మురళికి ఆవేశం తగ్గలేదు,

ఆర్మాతి ఆ ఇంట్లో ఒక్కరూ థోజనం చెయ్యలేదు, నారాయణరావుకి పినతండ్రి ఇలా అనూరాధ పెళ్ళి జీయటం ఒకవైపు సంతోషంగానూఉంది. మరోవె పు భయంగానూఉంది. అనూ జీవితం ఎలా మారుతుందో! మురళి పపంచం తల్ల (కిందురై నా ఇందిరని పెళ్ళిచేసుకోడని తెల్పు. పెళ్ళిజరిగిందనే సంతోషం ఆవగింజంతయినా లేకుండా గిరిధర్‌ అలా మడత "పేచీలోకి దిగినందుకు మరి భయంగావంది నారాయణరాపుకి. ఇదే అలోచిస్తూ అర్ధర్మాతి దాటినా ఆఫీసు రూములోనే తల గట్టిగా పట్టుకుని కూర్చుండిపోయాడు.

ఇంక అన్నపూ ర్ధమ్మకి ఆలోచించే శక్తి లేనిదానిలా పడుకుంది. ఒక్కగాను ఒక్క కూతురు ఒక్కకొడుకు, వాళ్ళ పెళ్ళిళ్ళు కనులపండుపుగా చేసుకు చూసుకోవాలని ఎన్నాళ్ళగానో కలలు కంటూవుంది ఆ మాత్ళ హృదయం. ఇలా హఠా క్తుగా

గోఏందరాజు సీతా టేవీ 24 కూతురి పెళ్ళి అఆయిపోయిందనే వ్వార్త ఆవిడకి సంతోషంతోబాటు బాధనీ కల్లిస్తోంది.

మురళి బై టనించి వచ్చిన బట్టలన్నా మార్చుకోకుండా "సేబులుమీద తల పెట్టుకుని రాయిలాగా కూర్చుండిపోయాడు. అనూరాధ ఆ గదిలోనే తన మంచంమీద చివరగా కూర్చుని భయంతో బిగుసుకుపోయింది. తర్వాత ఆ భయం (క్రమంగా దుఃఖంగామారి వెక్కిళ్ళతో (పవాహంలాబై టకిపొంగుకొచ్చింది. మురళికి ఆ వెక్కిళ్ళు విన్నిస్తున్నా చాలానేపు తలెత్తబేదు, అనూ ఏడుపు మరీ ఎక్కువై౦ది, మురళి ముఖాన్ని గట్టిగా తుడుచుకుని వెనక్కితిరిగి చూశాడు. అనూరావ కడెస్సింగ్‌ "పేవిలికి తల అన్ని కూర్చుంది, కన్నీళ్ళు జలజలా రాలు తున్నాయి. మెడలోవున్న పసుపుతాడుకి కట్టి వున్న మంగళ సూ(తొలు ఇటూ అటూ వూగుతున్నాయి. కట్టుకునివున్న కొత్త చీరె నలిగిపోయివుంది. మురళి చెల్లెలిని అలాచూసి లేచిదగ్గరగా వచ్చాడు. “అనూ” అన్నాడు ఎంతో (గేమగా. “అన్నయ్యా” అమాంతం కౌగలించుకుని వెక్కి వెక్కి యేడ్చింది.

“అనూ! ఇవాళ సీ జీవితంలో ఎంత శుభదినం, మరిలా ఏడుస్తారా ఎపరన్నా! తప్పమాా ఏడవకు. కళ్ళు తుడుచుకో”

అనూకి ఏడువు మరీ ఎక్కువై ౦ది. మురళి దగ్గరగా కూర్చుని చెల్లెలిని వోదారుస్తూ జస్పా్రీ చెల్లాయ్‌! నా (ప్రవర్తన నాకే సిగ్గుగా వుంది.”

అనూరోధ ఏడుపు ఆపుకుంటూ “అన్నయ్యా తాతయ్యని

ఏడ్చేర్ర్‌ ము త్యాలపల్ల శ్రీ ఏమీ ఆనటోకు తప్పంతా నాదే! బొను నాదే! నా మూలంగానే ఈ ఇంట్లో శాంతి కరువైంది. నీకూ్లూ అమ్మకీ, నాన్నగార్క లం రా తాతయ్యకీ అందరికీ బాధకల్లింది. నేను.... నేను పాపిష్టిదాన్ని.”

“అనూ! ఇంక అవన్నీ మనస్సులో పెట్టుకోకు .నీకోసం

ఏమైనాచెయ్యగలను .... కౌనీ....”' ఆంటూ ఆగిపోయి “ఇన్నాళ్ళూ యూ

నా మనస్సు నా దగ్గరే ఉంది. అప్పుడెతే నా సుఖం సంగతి వదిలి ఇందిర మెడలో మంగళసూత్రం కట్టి ఉండేవాడిని... కాని నా మనస్సు నా దగ్గర లేదు, సమయం మించిపోయింది. ఒకరి కిచ్చినదాన్ని ఎలా తీసుకోను. తనలో తను ఆవేదన పడిపోతూ చెఖ్రైలిని ఓచార్చటానికి (సచుత్నిస్తాన్నాడు మురళి, అనూరాధ మెల్లగా “అన్నయ్యా బావ ఇలా సపేచీపెడతాడన ముందు తిలి_స్డే అసలీ పెళ్ళికి ఒప్సుకునేదాన్ని కాదన్నయ్యా! నా మాట నమ్ము తావా”' అంది,

“పిచ్చిఅనూ _పేమగా వీపుమీద చెయ్యి వేసి నిమురుతూ ఆమె (పక్కన కూద్చుని కుడిచేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుని అర చేతిని పరీకిస్తూంకే అనూరాధ చేతికి ఉన్న ఎరరాళ్ళ (_పధానప్ప ఉంగరం మెరుస్తూ కన్పించింది. ఇ అలి చేతినీ ఆ కొత్త

ల న. న! ఉంగరాన్నీ చూస్తూ ఉండిటోయాడు మురళి,

అనూరాధ కన్నీళ్ళు గట్టిగా తుడిచేసుకుని “అన్నయ్యా

॥ యు వీ కిషంలేని పెళ్ళి అస్సలు చేనమకూనేవదు. నాజీవితం ఏమె న! ది మా పోయినా సరే నువ్వు మా్రం....” మళ్ళి అనూరోవ. గొంతు

గోవిందరాజు సీతాదేవి 249 పూడుకుపోయింది. మురళి ముఖం గంభీరంగా మారిపో యింది.

“అవన్నీ మనచేతిలో లేవమ్మా. సరే చాలా పొద్దు పోయింది నిద్రపో” అంటూ బట్టలు మార్చుకుని లుంగీ కట్టుకుని తన మంచంమీద వాలిపోయాడు. ఒకటీ, రండూ, మూడూ ఇలా గడియారం (కమం తప్పకుండా గంటలు కొడుకూ తన విద్యుక్త ధర్మాన్ని నెరవేరుస్తూ ఉంది. ఆ గంటలన్నీ వింటూ ఆలోచిస్తూ పడుకున్నాడు మురళి. కంటికి నిద రావటం లేదు. మనస్సుకి శాంతిలేచు,

గో. తేల్లవారింది. కళ్ళు ఆరవకుండానే మర్గోవై పుకి వత్తి గిరి పడుకున్న మురళికి ఏదో కాయితం తగిలిన ట్లయి ఉలిక్కి పడి కళ్ళుతెరిచి అనూ పడుకున్న మంచంవై పు చూళాడు, అనూ రావ ఇంకా నిద్రపోతూనే ఉంది. మురళి లేచి ఆ కాయితాన్ని ఏప్పాడు. తాతగారి దస్తూరీ అని గ్నుర్హించి తెల్టటోతూ ఇదేమిటి అనుకుని గబగవదా చదువుకున్నాడిలా. 32]

2కి ముత్యాలప న్లకి మురళికి ఆశీస్సులు, అనూరాధక్సీ గిరిధర్‌కీ రహస్యంగా పెళ్ళి చేయటంలో నా ఉద్ధేశ్యం ఒకటి. నువ్వు అపోహపడినది మరొకటి. అయితే అనూ పెళ్ళి ఇలా చెయ్యటం మంచిది శాదని నాకుతెల్చు. సీక్రు ముందు చెప్పాలనే అనుకున్నాను. అయిక్సే నీకు చెపితే ఈ పెళ్ళి జరగదు అందుకే చెప్ప చేదు. అనూ, గిరిధర్‌లని విడదీయటం మంచిది కౌదని రాజేశ్వరికి బుద్ది చెప్పాలనీ ఏదేదో అనుకుని గిరిధర్‌ తో ఇలా పెళ్ళిచేస్తా అని చెప్పాను. మనస్ఫూర్తిగా వపు కున్నాడని సంతోషించాను. అయితే ఈ అవకాళాన్ని ఉపయోగించుకుని గిరి మరోరకంగా నామీద చెబ్బతీస్తా డని కలలోకూడా అసుకోలేదు.. దీనికంలా వరణం నీమీద ఉండే అత్రి (శేమాభిమానారే, అవన్నీ ఇష్టుడు అనవసరం. మరో తప్పు చేశాను. సీరజను నీకు చేసు కుంటాం అని చలపతికి మాట ఇచ్చేశాను. అనూ గిరి భార్య అయ్యింది. కాని దానివల పడిన పీటముడిని నీవు ఎప్పాల్సిందే, ఈ వ్యవహారంలో నిన్నుఆజ్లాపెంచ లేను- నీ మేధస్సు, సమయస్ఫూర్తి ఉపయోగింటే పరిస్థితిని చక్క-దిద్దు. నా అవసరం ఉండదనే అనుకుంటున్నాను* ఒకవేళ ఉంపే ఓ రారుముక్క రాయి. రెక్కలు కట్టుకు వాలతాను. గా యబ ఇట్లు నీ తాతయ్య

గోవిందరాజు సీజాచేవి 251 ఆ ఉత్తరాన్ని ఒకటీ రెండూ అలా పదిసా ర్రయినా చది వేశాడు ముర+. గా “ముర్య లేవరాదురా! కాఫీ తాగుదుపుగాని త్వరగా ముఖం కడుక్కో *” అన్నపూ బ్రమ్ల కేకపెట్టింది.. “మురళి లేచి తల దువ్వుకుంటూ అద్రంలోక్‌ చూసుకున్నాడు. కళ్ళు ఎ(రబడి ముఖంఅంకా అదోలా అయిపోయింది. ముఖం కడుక్కుని తి ఇచ్చిన రాఫీతొగుతూ “అమ్మా తాతయ్య ఎప్పుడు వెళ్లాడు” ఆని అడిగాడు,“నేను లేచేసరికి వెళ్ళిపోయారు. కసం కాఫీ అయినా శాగలేదు. నాన్నతో చెప్పి వెళ్ళిపోయారుట అంది పొడిగా, “అలాగా అంటూ స్నానం అది పూ _శ్రిచేనుకుంటున్నాడే కౌని మనస్సు బాధగా ఉంది, అభిమానవంతుడై న తాతయ్య మనస్సు బాగా గాయపడింది, నేను చాలా తెలివి తక్కువగా త్వరపడ్డాను. అసలేం జరిగిందో అర్హం చేసుకోలేదు. యింక ఇస్పుడు నేనేంచేయాలి. ఇందిరను పెళ్ళిచేసుకు తీరాలా! ఉహు. చేసుకో లేను....క్య్సి అనూ జీవితం ఏమైపోతుందో! మనస్సంతా అల్పకల్లోలమెైపోతుంది. నారాయణరావు మామూలుగా భోజనంచేసి కోర్టుకి వెళ్ళిపోయాడు. భార్యతోగానీ కొడుకుతోగాని మాటాడలేదు, అనూరాధ గదిలోనుంచి వైటకే రాలేదు. వదో తప్పుచేసిన దానిలాగా. యాం[తికంగా భోజనం చేసి లేచారు. అన్నపూర్ణమ్గ అన్నం తినకుండా కూర్చుని ఏదో ఆలోచిస్తోంది. ఆఖరికి మురళిని పిల్చి “మురళీ! అ _తృయ్యగారి ఇంట్‌క్రి వెళ్ళినస్తారా! నువ్వుఎక్కటడికీ వెళ్ళకు, అనూ ఒక్కో ర్తీ ఉంటుంది” అంది,

౨52 ముళ్యాలప ని కి “వదూ సీవిష్పుడు వెళ్ళదు. నే వెళ్ళి గిరిని శాంతింప ఖు ౮౫ జేసి తీసుకవస్తానుగా.”

“అతను రాడు, నీకు తెలియదు. అతనికి నీకన్నా పట్టు దల ఎక్కువ”

మురళికి నవ్వు రాకున్నా తెచ్చి పెట్టుషని....

“అమ్హా! అనూ జీవితం సుఖ సంతోషాలతో సాగిపోవా లని తృల్దిదం్యడునై న మీతోజాటు నేను ప్యూతం కోరుకోనా[”

కక! అట్‌ శ్‌

చెప్పవూ!

“ఏం చెప్పను! ఎవరికి చెప్పను! అసలు నామాట ఎవరు వింటారు? మీ తాతయ్యనిలా అనూకి దొంగసెళ్ళి చెయ్యమని చెప్పానా! మీ నాన్నని మరో సంబంధం 'వెళకమన్నానా! నిన్ను ఆ ఇందిరని సెళ్ళిచేసుకోవదన్నానా చెప్పరా! ఈ ఇంట్లోవన్నీ నా ఇష్ట్మపకార మే జరుగుతున్నాయా! ఈ ఇంట్లో నేనో దాసీ దాన్ని అంతే.... నామాట ఎవరికీ లెక్కలేదు.... ఉంటే ఇలా మన పరువు బజారున పడుతుందా!

“అమ్మా!”

"నన్ను విసిగించప. ఈ దాధతో ఏదేదో అనేస్తాను, నీకు బాధ కలుగుతుంది. అయినా వాళ్ళింటికి నేనే వెడలాను. ఏ అవమానల అయినా నేనే భరిసాను....”

“అమ్మా! ఇంక మరేం మాట్లాడవద్దు. నేనే వెళ్ళి గిరి ిర్‌ని కీసుకువస్తాను. నువ్వు వెళ్ళి భోజనం చెయ్యమాా”

గోవిందరాజు సీతాదేవి 253 అంటూ బట్టలు మార్చుకుని స్కూటర్‌ తీసుకుని బయలుదేరు తుంటే పోస్టుమాన్‌ ఓ కవరు ఇచ్చి వెళ్ళిపోయాడు. కవరు చించి చూశాడు.

సెలెక్ట్‌ అయినట్తూ, త్వరలో మె 9నింగ్‌ కి వెళ్ళవలసి నట్టూ ఆరర్‌ అది, క్షణం సంతోషంతో ఉప్పొ ౦గింది హృదయం. కానీ అంతరోచే....చప్పగా చృళ్టవిడినట్లు అయింది. తోపలిక్‌ వచ్చి తల్లితో చెప్పాలనిఉన్నా ఇది సమయం కాదనిపించింది, అందుకే రాజిళ్వరిమ్మ ఇంటికి పోవిచ్చాడు స్కూటర్ని.

అక్కడి వాతావరణం ఎలావుంటుందో ఎలావున్నా వెళ్ళక తప్పదు. గిరిధర్‌ దురుసుగా మాట్లాడికే....మాట్లాడి తీరతాడు, అయినా తను ఆవేశపడకూడదు. రాబోయే పరిస్థితుల్ని స్థయి ర్యంగా ఎదుర్కోవాలని ముందుకే పోనిచ్చాడు. స్కూటర్ని. (పహతీగేటు తీసుకుని లోపలికి వెళ్ళబోతుంటే నౌకరు క్యరాడు తోపలికి పరుగెత్తి మురళి వచ్చిన వ్వార్త చెప్పె మళ్ళీ పరుగున ఎదురొచ్చాడు.

“ఎవరెవరున్నారింట్లో “ అడిగాడు.

“పెద్దమ్మగారు. వళ్ళు బాగాలేదని మేడమీద పడు కున్నారు. పెద్దయ్యగారు పూరునించి ఇంకౌరాలేదు. ఇందిరమ్మ స్నేహితులతో ఎక్కడికో బైటికి వెళ్ళారు. సునందమ్ముకి మీరు వచ్చినట్లు చెప్పాను. “వస్తున్నాను హాలులో కూర్చోమను*అని చెప్పారు.”

స్ట పనో | అక్కడే అగిఫపోయాడు మురళి. గిరిధర్‌

2ద్‌థీ ముశత్యాలపల్లికి

ఇంట్లో ఉన్నాడా లేదా అని అడగాలనివున్నా అడగకుండా వూరు కున్నాడు. సునంద తప్ప మరెవ్వరూ నాతో మాట్లాడరా” అను కుంటూ టర్చీలో కూర్చుని పేపరు చూస్తున్నాడు.

సునంద ఆపసచ్చ పట్టువీరె కట్టుకుని ముడిలో ముద్ద మందార పువ్వు తురుముకని నలడై యేళ్ళ ము_త్తయిదువులా కాళ్ళకి పసుపూ, ముఖాన పదిమై సలంత వున్న కుంకుమతో

యై అక్కరౌొచ్చింది. వస్తూనే “బావా చేచులుపట్టు. ఇది దేపడీ (ప్రసాదం తినేసెయ్యు"అంటూ చేతిలో పెట్టి “ఇంక నీకు.ై)నింగ్‌ ఆర్రర్స్‌ వచ్చేస్తాయి ముర్థి అలా వీ సుందని నామనస్సు గట్టిగా చెపుతోంది. నేనూ మనస్ఫూ ర్తిగా చేవుడిని అదే కోరు తున్నాను” అంది అశ్రి మామూలుగా మాటాడుతూ. ఉం

మురళి మౌనంగా తన ఆరర్‌ కాయితం సునంద కంది౦ చౌడు. అది చదివిన కళ్ళు సంతోషంతో మెరిసి పోయాయికణర

“అలె! ఇంత సేపూ చెప్పవేం. మర్చిపోయాను. కం(గాచ్యు లేషన్స్‌ త అెక్షరుగారూ” ఆత్మీయంగా చెయ్యి. అందిం చింది, ది

“నునందా!”

“వూ”

లగి

రాతి జరిగిన విషయం నీకు తెలుసునా అసలు?”

“తెలుసు”

“మరి?”

గోవిందరాజు సీతాదేవి 25కి

“మురళీ ఇలాంటస్పుడే మనిషి స్థయిర్యం కోల్పో కూడదు. అవన్నీ సరేగాని న్మీసయాణం ఎప్పుడు?”

“ముందు "పెళ్ళి తర్వాత చమూణం.”

“పెళ్లా! ఎప్పుడు? ఎవరితో?”

న్‌.

“స్పనందా అనూ నా ఆరవప్రాణం. దానికోసం నేనేమె పోయినా బాధపడను. అయితే నన్ను ఇలా బలవంతంగా బంధిత చారనే బాధ నన్ను చిత్రవధ చేస్తోంది. అయినా కాలం నాది కాదు. విధికి తలవంచటానికి నిశ్నయించుకున్నాను. ఇప్పటికీ నే చెపుతున్నాను. ఇందిరని నేను (గేమించటంలేదు. తను నన్ను కావాలనుకుంటుందేమో కానీ దానికి నా తప్పులేదు, అయినా ఇందిర మెడలో మంగళ+సూ(తిం కట్టటానికే నిశ్చ యించుకున్నాను. కేవలం నా చెళ్లెలికోసం మామే. ఈ విషయం గిరిధర్‌ కీ, అత్తయ్యకి చెప్పెపోవాలనే పచ్చాను. ఏదీ అత్తయ్యని పిలువు.”

“క్బుర్రఖ్థి,.,ం ఆవేశంగా అంది సునంద,

“చిం, ఎందుకింకొ మీ కందరికీ బాధ” కోపంగాఅన్నాడు.

“బాధే మురళీ! నీవిలా వ్య క్తిత్వ౦ లేనివాడిలాఅందరూ బలవంతంచే నే ఇందిరని సెళ్లాడటానికి సిద్దపడ్డావా! వీంఛీ....

అణా న్‌. (౧ ౧ వద్దు మురళి... ఈఇందిరకోసం నీ సీరజమనస్సుని క్షోభ పెట్టకు. ఇందిర నువ్వు లేకున్నా బ్రతికగలదు. కాసీ....నీరజ ...నిన్నెంత [శేమించిందో అసలు నువ్వు అర్ధం చేసుకున్నావా! చేసుకునే ఇలాంటి నిర్ధయానికివచ్చావా? మురళి ముందునన్ను క్షమించు,

256 ముల్యాలపల్లికి ఒకరోజు ఇందిరని పెళ్లాడమని అడిగాను. వని ఈరోజు ఇదే నోటితో నద్దు అని గట్టిగా ఇపుటన్నాను. మురళి ఈ పెళ్ళికి నువ్వు పప్పుక్‌ వదు...

“*ఘునండా 1”

“నే చెప్పేది ఏను మురళి! సదు ఈ పెళ్ళికి వప్పుకో వద్దు. వారణం ఏమిటస ఆడగపద్రు....నుప్వు _ ఇందిరని "పెళ్ళి

కం.

తాజేశ్వరష్ము అక్కడికి పచ్చి ఎంత నేపయిందో సునంద చూడలేదు. మురళి తలెత్తి చూసేసరికి రాజేళ్వురమ్మ ఆంకా విని కోపంతో మండిపోలూ *చునందా"” అంటూ చాచి చెంప పగితేలా కొట్టింది కూతుర్ని. మురళి నర్విణ్నుడై పోయాడు, మేనత్త చేసిన పనికి అతని ముఖం అప్పటికే ఎ్యరబడిపోయింది. “అత్తయ్యా” అన్నాడు ఆవేశంగా.

“ఇందిర ఎన్నిచెప్పినా ఆ మాటలు నమ్మలేదే .... ఇవాళ ....నా చెపులతో స్యయంగా విన్నానే! ఇప్పుడు యేం చెయ్యాలి నన్ను. ఏంచే నే క్ష సరిపోతుంది” పళ్ళు కొరుకుతూ మళ్ళీ చెయ్యి యెట్తత్తిన మేన్నత్తన గధాలున పట్టుకుని ఆపె.

“అత్తయ్యా! సునందవిషయం నదులు. నేచెప్పుకున్నాను. నేను ఇందిరన పెళ్ళిచేసుకోను ...కోను.... తెల్సిందా! అనూ విషయం గుర్తు ఉంచుకునే మరీ చెపుతున్నాను. తెల్సిందా! అన వసరంగా సునందని కోపగించుకోకు. ఈ విషయమే చెప్పి పోదాం అని వచ్చాను వెళ్ళొస్తా” అంటూ గిరుక్కున వెనక్కి తిరగబోతూ సునంద ముఖంలోకి షణం చూశాడు. కళ్ళనీళ్ళు!

గోవిందరాజు సీకాబేవి 257 సుళ్ళు తిరుగుతున్నా సంత్కప్తిగా మెరిసినాయి. మురళి ఒక్క ఆడుగు వేశాడు అంతే, ఇందిర ముఖం మాడ్చుకుని నిలబడిఉంది అప్పటికే అక్కడ. ముర ఇందిరా ఒకరి ముఖాల్లోకి ఒకరు తీక్షణంగా చూసుకున్నారు. ఇందిర విసురుగా ముందుకొచ్చి

“నేనెప్పుడూ నిన్ను పెళ్ళిచేసుకోమని దేవిరించలేదు. (యేమించానని పాఠాలు చెప్పలేదు. నీపు ఇష్టపడ్రా నేను చేసు కోవటానికి రెడీగాలేను_ లేనూ- లేనూ. తెల్సిందా ! నీలాంటి పాషాణాన్ని చేసుకునేకంటే ఉరిపెట్టుకు చావటం నయం చాలునా. మరింకో పదిసార్లు చెప్పనా" అంది గొంతు చించుకుని. రాజేశ్వ రమ “ఇందిరా” అంటున్నా ఇందిర విన్నించుకో వటంలేదు,

ఇందిర మాటలు ముఖాన్ని ఈడ్చి దాదినట్ట్లు అన్నించింది మురళికి, ఇందిరని చాచి చెంప పగలగొట్టాలని అన్చించినా ఆవేశాన్ని ఎంతో న్యిగహించుకుని “చాలా సంతోషమైన మాట చెప్పావు వస్తా” అంటూ చకచకా వాకిట్లోకి వచ్చేసి స్కూటర్‌ తీసుకుని బయలుదేరాడు. రెండు మూడు మైళ్ళు అలా "వేగంగా (వయాణించిన తర్వాతగానీ మనస్సు తన ఆధీనంలోకి రాలేదు,

ట్రినింగ్‌ ఆర్రర్స్‌, వచ్చాయనే అనందం కౌస్త కూడా లేకుండా పోయింది. అసలు ఇంటిదగ్గర నేను ఏ ఉద్ధేశ్యంతో బయలుదేరాను, తీరా వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళిన తర్వాత జరిగిందే మిటి? నన్నేదో శక్తిపట్టి ఇలా ఇష్టమొచ్చినట్లు లాగుతోందో, ఇదంతా ఇలా ఎందుకు జరుగుతోంది. మంచికౌ చెడ్డకొ...

వ3 ]]

258 ముత్యాలపల్లకీ ఏమో! సునంద ఎందుకిలా ఈరోజొ ఇందిరని పెళ్ళిచేసుకో వద్దు అని మరీ మరీ చెప్పింది. దీనికి పనక ఏదో బలమైన కారణం ఉండి ఉంటుంది. కానీ అదేదో చెప్పలేదు. చెప్పకుండా తెల్చు కోవటం చాలా కష్టం. అవన్నీ సరే ఇంటికి వెళ్ళగానే అమ్మ “నఇరిధర్‌ ఏడి?” అని అడిగితే.... ఏం చెప్పను. ఏం చెప్పి అన్మును నమ్మించను భగవాన్‌.... ఏమిటీ విచ్శిత పరిస్థితులు. మురళి స్కూటర్ని వెనక్కి తిప్పాడు. ఇంత అశాంతిని ఎలా భరించటం? ఈ బరువుని భరించ లేకపోతున్నాను. సీరజ దగ్గరికి వెళ్లాలని మనస్సు ఆరాటపడుతోంది. కొనీ వెళ్ళలేక అలా పిచ్చిగా సాయంకాలం వరకూ అక్కడక్కడా తిరుగుతూనే ఉన్నాడు. ఇంటికి వెళ్ళాలంసే భయంగా పుంది. మెంచూశాడు, అయిదుగంటలు కాలేదింకా. చలపతిరాపుగారు. క్షబ్బుకి వెళ్ళి హోయ్‌ “మెం అయింతర్వాత నీరజఇంటిక్‌ పోనిచ్చాడుస్కూటర్ని.

గో నీరజ వాకిట్లోనే ఎదురై౦వి. తోటమాలితో ఏదో చెప్పె చెట్లకి కుచుళ్ళు చే మస్తోన్నదల్లా మురళిని చూడగానే గబగవా ముందుకొచ్చింది. ఆ అమ్మాయి ముఖం సంతోషంతో వెలిగి పోతోంది. (పతిరోజులా “నమ న అనకుండా కాస్త సిగ్గుపడి

గోవిందరాజు సీతాదేవి 25థ నట్లుగా “రండి లోపలికి” ఆంటూ హాల్లోకి దారితీసింది. మురళి యాంతికంగా నడిచివెళ్ళి కుర్చీలో కూర్చున్నాడు,

“ఫికోసం ఎంతో సేపటినించీ ఎదురునూసి చూసి తాతయ్య ఇప్పుడే న్లబ్బుకి వెళ్లాడు.”

• ఏందుకు?”

నీరజ మాట్లాడలేదుకానీ తల్పెత్తి మురళి ముఖంలోకి అద అర క4 కె జ ట్‌ సూటిగా చూస్తూ “మీకు తెలియదా?” ఎదురు (పళ్ళ వేసింది.

“ఉహుం!”

“*ఆయికే నాకూ తెలియదు, కానీ మీ తాతగారు ఉత్తరం రాశారు” అంటూ ఓ కవరుతెచ్చి అందించి *టీ తెస్తా అంటూ లోపలికి వెళ్ళింది.

దళరధరామయ్య గారికి చలపతిరావుగారు రాసిన ఉత్తరా నికి జవాబది. త్వరలో లగ్నం పెట్టించే ఏర్పాటు చేయమనీ, తను త్వరలోనే వస్తాననీ. అప్పుడు మా నారాయణతోనూ కోడలితోనూ మాట్లాడి తాంబూలాలు తీసుకోవటం. వెంటనే పెళ్ళి లగ్నంచూసి పెళ్ళి చేనేయటం.

ఇదీ ఆఉ _త్తరంలోని సారాంశం. ఆఉత్తరం చదివిన తర్వాత మురళికి ముందు కౌస్త మనన్సు కుదుటపడినా అంత లోనే అశాంతితో నిండిపోయింది. ఇంత త్వరగా పెళ్ళి ఏర్పాట్లు చేసుకోవటం అంత మంచిపని కాదు. ముందు అనూరాధని -గిరిధర్‌ తీసుకు వెళ్ళే ఏర్పాటు చెయ్యాలి తర్వాత...

టీకప్పు అందిస్తూ సీరజ “*ఏమిటా ఆలోచనలు. నాకూ

260 ముత్యాలపల్లకి చెప్పకూడదూ” అంది, మురళి నీరజ ముఖంలోకి చూశాడు. సీరజ కళ్ళు వాల్చేసి, టీ కాస్తకాస్త తాగుతోంది.

“స్త్రీకి సిగ్గు సింగారం కాబోలు.” "నీరజా! ఈ అమూల్యమైన మైముని తెలివి తక్కువగా వృధా చేనుకుంటే మళ్ళీ దొరకదు, తెలుసునా నీఠు.” “ఒక్కసారి అమ్మాయిగారు మూగనోము పశేస్తేఎలా-- నీశో చాలా చాలా విషచూలు చెప్పాలి.” “నేను వినటానికి ఎప్పటినించో రెడీగాఉన్నాను.కానీ.- మీరే గు _ర్తించటంలేదు.” “అలాగా?” “*్లలా నావైపు చూడు” “అక్కరలేదు. వింటున్నాను చెప్పవచ్చు.” “కుదరదు.” “మహా చక్కగా కుదురుతుంది.” ॥ “ఉహూ” అంటూ వంగి సీరజ చెయ్యి పట్టుకున్నాడో= రజ చెయ్యిని లాక్కోటానికి (పయత్నించ లేదు. “నీరజా నన్ను పెళ్లాడటం నీ కిష్ట మేనా?” నీరజ తల వంగిపోయింది. 'పెదపులు ఒణుకుతున్నాలొ సన్నగా. “చెప్పు నీరణా. నాతో సూటిగా చెప్పు... నిర్భయంగో చెప్పు.”

గోవిందరాజు సీళాచేవి 261

“చఇవ్న్చమంటూంపే”

“నాచేతిని ఇంతగట్టిగా పట్టుకుని ఇలా నిలదీసి అడగటం థావ్ట మేనా,”

మురళి చటుక్కున చెయ్యి విడిచేసి “వూ చెప్పు” త్వర పెట్టాతు.

“నాళ తెలియదు.”

ఇలా అంటూం'పీ అవతల మన తాతయ్యలిద్దరూలగ్నాలు 'పెట్టించేస్తి అ మూడుముళ్ళా వేయించేసి వూరుకుంటారు, మర వ్వుడూ నాకు తెలియదు అని కూర్చుంటాని?”

“బాను అన్నట్లు కళ్ళు ఎగరేసింది, నోటితో చెప్పాలి జవాబు,

“చస్పటం రాద” సేంకెగా అంటూంపే మురళి వళ్ళీ నంగి చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని దగ్గరగా లాక్కున్నాడు, నీరజ కళ్ళల్లో భయం చూస్తూంపే మడీ కొంయెలనం ఎక్కువవుతోంది. అఆ సమయంలో తను అసలు ఏం చేస్తున్నాడో మురళికి తెచియ టమేబేదు. నీరజని తన పక్కగా కూర్చో బెట్టుపని భుజంమీద చెయ్యివేసి ('పేమగా “నీరజా! నాప నువ్వు రావాలి... నిన్ను తప్ప మళెవ్వరీనీ పెళ్ళి చేనుకోలేను, మొదటిసారి చూసిన వము ఎలాంటిదోగాని,,.మన ఇద్దరినీ ఇంక దగ్గరికి చేరున్తుం దని అనుకోవేదు నుమా. వ్రీరజా.... అన్నీసరే పెళ్ళికోసంత్వర పడుతున్నావా? మీ తాతగారిచేత ఉత్తరంరాయించావు, నాసై నా

ముందు చె్బకుండానే”

262 ముళత్యాలప లకి సిరజ చిరుకోసంగాచూస్తూ “మీరు త్వరపడుతున్నారా?” ఈ ర్షారస్ర్ర?) “కాదు. మురళి ఆ జవాబుకి నవ్వి “నేను త్యరపడ్డా పడకున్నా వూ తాతయ్య ఊరుకోడు. పెళ్ళికొడుకుని చేసి ఈ సిగ్గుల పెళ్ళి కూతురితో సహా ఆ *ముత్యాలప్టల్లకీ” ఎక్కించేవరకూ ఆయనకి శాంతి ఉండదు. అప్పటివరకూ ఆయన నిశ్చింతగా నిద్రపోడు ఇలా ఇంకా చెప్పుకుపోతూన్న గమురళి వాక్‌ (వవాహానికి అడ్డు కట్ట వేస్తూ నీరజ “ముత్యాలప ల్లకా....మీరు.... ఎక్కాలా "అంది ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ. “నేనేకాదు నన్ను పెళ్లాడే నువ్వుకూడా.” “ఛీ .. సిగెయ్యదూ! ముత్యాలపల్లకీ ఎక్కటానికి మీరేం చిన్న అబ్బాయిలో” గం “చిన్నవాడినై నా కాకున్నా తప్పదు. నీరజా నీకే కాదు. నాకూ ఆ ప్టకీ ఎక్కాలి అన్న ఆళోచన రాగానే నిజంగా సిగ్గుగానే అన్ని స్తుంది. అయితే ఆ పల్లకీకి నాకూ, పెద్ద సంబం ధం ముడిపడి ఉంది. అంటూ తాతగారి విషయం అంతా చెప్పి తనమీద తాతగారి ఆశలు ఎన్ని ఉన్నాయో చెప్పి “ముత్యాల పల్లకీ ఎక్కక తప్పదు అని గట్టిగా చెప్పేసరికి నీరజ ముఖం సిగ్గుతో ఎరుప్పరంగు పులుముకుంది. అలా సిగ్గుతో మొగ్గలా ఉన్న నీరజ గడ్డం పట్టుకుని (పేమగా పైకిఎతి “ఆ పల్లికి ఎంత అందంగా ఉంటుందో సీకు తెలుహ!” అన్నాడు ఆమె కళ్ళ

గోవిందరాజు సీతాటేవి 263

“ఉహు”

“నేను చూపిస్తాను వస్తావా?”

“ఎప్పుడు?”

“ఇప్పు డే...”

“ఎలా?”

“నా స్కూటర్‌ మీద తీసుకు వెడతాను. ఆ పల్లకీ చూపించి మళ్ళీతీసుకొచ్చి మీఇంటిదగ్గర వదిలేస్తాను, వస్తావా?”

“అమ్మయో్యో! "భయం బాబూ!”

“భయమా! ఎందుకు?”

“తెలియదు” అంటూన్న నీరజని మరీదగ్గరగా లాక్కుని కుడిచేతిని. ఆ చేతికున్న రంగురంగుల గాజులని (పేమగా ఇటూ అటూ కదిలిస్తూంటే 'వేలికున్న దానిమ్మ గింజ రంగు రాయ ఉన్న ఉంగరం కన్నించింది. దాన్నే యిటూ అటూ తిప్పి చూశాడు. నీరజ వళ్ళంతా ఏదోలా అయిపోతోంది. ఆ ఉంగరాన్ని తీసి గుప్పెట్లో పట్టుకుంది, మురళి ఆ గుప్పెడు విప్పి ఉంగరాన్ని తీసుకుని తన్యవేలికి పెట్టుకుని తన చిటికెన (వేలిన ఉన్న నీలంరాయి ఉంగరాన్ని నీరజ (వేలికి తొడిగే శాడు, నీరజ బొమ్మలా కూర్చుంది,

సీరజ్సా ఒక విషయం చెప్పనా. మన మనసులు కలి శాయి. ఒకర్ని ఒకరం కావాలనుకుంటున్నాం, నిజమే! కాని 'ఫిళ్ళికి మాతం కాస్త పముకావాలి నీరజా. ఈలోపల సర్దుకో వల్సిన పనులు కొన్ని ఉన్నాయి. ఈ విషయం మీ తాతయ్యకి చెప్పి వప్పించగలవా[”

264 ముతాక్రలప శ క్‌

“ఎందుకు? ఏం పనులవి?” మురళి తన (వేలిన ఉంచిన ఉంగరాన్నే తదేకంగా చూసుకుంటూ అంది.

“అవన్నీ ఇస్పుడు చెప్పాలంటే కష్టం. తర్వాత చెపు తానుగా.”

“అవన్నీ కాక నాకు కై 9నింగ్‌ ఆరర్స్‌ వచ్చాయి వెళ్ళి సఫోవాలి త్వరలోనే."

/ “ఎప్పుడు? నా కింతవరకూ చెప్ప లేదేం” బుంగమూతి పెట్టింది.

“నువ్వు చెప్పనీయందే” అంటూ ఆర్తర్‌' తౌయిళం ఇచ్చాడు. అది చదివిన నీరజ ముఖం 'వెయ్యికాండిల్చు బల్బులా కాంతితో వెలిగిపోతోంది.

“కం(గ్రాచ్యులేషన్స్‌” సంతోషాన్ని నాక్కిపట్టుకుంటూ.

“థాంక్స్‌ అన్నాడు కొంటెగా చూస్తూ.

"ఉండండి స్వీటుతెస్తాను” మురళి వారిస్తున్నా లోపలికి పరుగు తీసింది.

మురళి వాచ్‌ చూసుకుని అప్పుడే నేనిక్కడికివచ్చి రెండు గంటలు దాటిపోయిందా''అనుకతుంటూ లేచాడు. నీరజ ఓమెసూర్‌ పాక్‌ ముక్క తెచ్చి నోరు తెరవమని నోటికి అందించిలిది.

“వూ! మరి వెళ్ళిపస్తాను.”

“ఎల్లుండి ఆదివారం కదూ మీరు భోజనానికి రావాలి, శేను సరీగ్గా పదళొండింటినించీ ఎదురుచూస్తూ ఉంటాను. భోజనం తర్వాత ఏదయినా మాట్నీకి పోదాం. ఈ లోపల తాతయ్య

గోవిందరాజు సీతాదేవి 265 మూడ్‌ చూసి మీరు చెప్పమన్న విషయం చెప్పి పప్పించటానికి (పయత్నిస్తాను. కాని మైనింగ్‌ అయి తిరిగిరావటానికి చాలా నెలలే పడుతుంది కదూ! అన్నాళ్ళు ...”

“ఉండ దేవా!”

“నీరజా కొన్నాళ్ళ[కితం నీ వెవరో నేనెవరో.... కానీ ఇప్పుడు ఆలోచిస్తూంటే మనిద్రరిదీ ఎన్ని జన్మల సంబంధమో అన్నిస్తోంది నాకు. మరి నీకు?”

“నాకూ అంతే!”

“స్వయం శక్తితో మాట్లాడ లేవా?”

“గలను. కాని ఇప్పుడు సంతోషంతో మాటలు కరువా తున్నాయి”

“ట్రందేకదా!””

“అంలేమరి ఎల్లుండి తప్పక వస్తారుకదూ!”

“అలాగే....అదం౦తా సరే నువ్వు నాతో మ్యాట్నీకి వస్తావా?”

“యస్‌!”

“సిగ్గు వెయ్యదూ! భయం అన్నించదూ.”

“ఉహూ” అంటూ నవ్వింది నీరజ,

“సచ్రే వసాను. గుడ్‌నె ట్‌”

వాల వూ.

“మర్చిపోకుండా రావాలి” అంటూ మరోసారి గుర్తుచేసి చెయ్యి పొపుతూనేపుంది నీరజ,

మురళి ఇంటికి దగ్గరగా వ స్తున్నకొద్దీ అంత్మకితం ఉన్న

య! ]

నీర6 ము త్యాలప ల్గ క్తి

సంతోషపు పొంగు తగ్గిపోయింది. ఏమిటీ రోజు నీరజతో ఎన్నడూ 'లేనంక చనుపు తీసుకుని ఎలా మాట్లాడగలిగాను.... తనలో కనే ఆగ్బర్యపోతున్నాడు.

చలపతిరాపుగారి అంగీకారం లల్చుతూ తారయ్యకి రాసిన ఉత్తరం దానికి కాతయ్య ఇచ్చిన జవాబూ కారణం కావచ్చు, నాలుగురోజుల (కితం పరకూ దూఠతచూరంగా ఉన్నట్లు మాట్లాడే ఇద్దరూ ఒక్కరోజులో ఇంత రల్సిపోవటం చాలా ఆశ్చర్యమే వేసోంది. కాదు ఇందులో ఆశ్చర్యం రేదు.. తోరోపల ఉన్న భావాలు అద్దుకట్టలని తెంచుకుని ఏక మెనాయి అంతే. అన్నీసశే ఈ పెళ్ళికి తాతయ్య ఆమోదం తెల్చినా నాన్నగారూ అమ్మా వప్పుకుంటారా! అమ్మకి నీరజ నచ్చిందనే విషయం నీరజ తన ఇంటికి వచ్చినరోజునే గహించాడు, అయితే అహావషయమో! అనూ కాపురం చక్క_బడితేగానీ ను పెళ్ళచేనుకోరేడు.. ఈ విషయ. నీరజకి విపస్పచప్పెప్పంకే దాగుండేచి. పోనివ్వు ఊరికి -వెశ్ళేలోపల వీలుచూసుకుస చెప్పేనేయాలి అనుకుంటుండగానే ఇల్లు దగ్గరె౦ది. మురళి ఆలోచనలు కట్టి పెటి స్కూటర్‌ లోపల పెడుకూండగా వాకిట్లో రిక్షా ఆగటం_అందులోనించి తన్లీదండ్రీ దిగటం చూసి “ఎక్కడికి 'వెళారు ఇదరూ” అనుకుంటూ తన గదిలోనికి వెళ్ళిపోయాడు. " *

అనూరాధ ఆ గదితో మంచంమీద పడుకుని ఉంది. తలీ దం్రీ ఇంట్లోకి వచ్చి నిశ్శ బంగా కూర్చున్నారు. గా

అత్తయ్యా వాళ్ళింటికి వెళ్ళలేదుగదా! అక్కడేమైనా జరిగిందా! ఎమో! ఛీ నేనెంత మిద్దితిక్కువగా (పవ్నర్తించాను. ఇంటికి వచ్చేయవలసింది. ఊరంతా తిరిగి తిరిగి .... ఇప్పటికి

గోవిందరాజు సీతాదేవి 267 ఇల్లు చేరాను. తనమీద రనకే విసుగుకల్షింది మురళికి. గదితో నించి బైటకి రావాలంపేనే అదోలా అన్నిసోంది. అచూరాధని పలకరించాలన్నా మనస్సు ఒప్పటందేదు. తాతయ్య ఉపకారంగా చేయటోయిని ఈ పెళ్ళి ఎందరి మనస్తాపాని3 కారణమెందో ఆలోచిస్తూంపే చాలా కోపమే వసోందె. ఆయనకి అనూమీద ఉన్న అకిప్రేమ అలా చేయించిందని మురళి (గ్రహించాడు. కాని "పెళ్ళితర్వాత జరిగినవిషయా లే చాధాకరంగాపరిణమిస్తూన్నాయి. ఈ చిక్కుముడిని విస్పటం ఎలాగో తెలియటంచేదు. విప్పటానికి (యత్నించిన కొద్దీ మరీ బిగుసుకుపోయేలా ఉంది,

ఆలోచనల్లో తేలిపోతున్న మురళిని ఓ గంట పోయిన తర్వాత తల్లి భోజనానికి పిలిచింది. భోజనం చేయబోళూ తన మె రినింగ్‌ ఆర్షరు కాయితం తభ్ధికి అందించి విషయం చెప్పి త్వరలోనే వెళ్లాలని క్త ప్దంగా చెప్పాడు.

అన్నపూరర్ధహ్లు ముఖంఠరో ఆరక్షణం సంతోషప్త ఛాయలు శన్నింం అంతలోనే మాయమైనాయి. భర్తదగ్గరికి] వెళ్ళిచె స్పెంది,

నారాయణరావు ఏమన్నది మురళికి విన్నించలేదు. ఎంత సంతోషమెనవ్వ_ర్త! కాని ఇప్పుడు అందటంవ ల్ల ఎవరికీ సంతృ ప్తిగా లేమ,

“ఆనూ ఖోజనం చేద్దాంలే” అంటూ చెయ్యిపట్టుకుని లేవ దీసి “ఏజంసీద చెయ్యివేసి వంటగదిలోకి తీసుకువెళ్లాడు. అనూ రాధ రలనంచుకుని ఎలాగో రెండుముద్దలుమింగి చెయ్యి కడిగేసి జేచింది,

గగ మురళికి ఇంట్లో ఉండాలంటజకే బోర్‌ోగా ఉంది, గిరిధర్‌ ౭8 ప్ళిపోయినట్లూ రాజేశ్వరమ్మ అనూరాధ విషయం అలి శత లేనటూ చెపి పృటంతో మఠీ తల తనదే బాధ్యత లనట్లూ చెప్పిందని త్రి చెప్ప తిరిగిపోతోంది మురళికి, “గిరిధర్‌ ని ఈరోజు కల్చుకుందా 0 దూట్లాడదాం. మెల్లగా నచ్చచెప్తాం” అనుకున్న అలోచనలు గాలికీ కొట్టుకుపో యూయి గిరిధర్‌ వెళ్ళిపోయాడనే వార్తతో కావాలని పెళ్ళిచేసుకుని ఇలా వదిలి వెళ్ళటం ఏం సంస్కార లక్షణం, నామీద కోపం అనూమీద చూపటం జాధపెట్టటం ఏ9 ధర్మం, ఈ సమస్యకి పరిష్కారం ఎలా ఎలా! ఆలోచించి ఆలోచించి మురళి తల వేడెక్కిపోయింది? సాయంకాలం ఆరుగంటలు కావస్తూండగా పార్కుకి వెళ్ళి కూర్యు న్నాడు. ఎవ్వరూ లేనిచోటు చూసుకుని, తలనొప్పి పగిలిపో తోంది. నాదారిన నేను వెళ్ళిపోతే అనూ భవిష్యత్తు ఏంకాను ఉపాయం తట్టకపోగా తలనొప్పి మరీ ఎక్కువై 0 అది థరించరేక పచ్చగడ్డితో పడుకున్నాడు రెందు చేతులతోనో ముఖాన్ని కప్పుకుని. మురళి పడుకున్నచోటుకి కాస్త దగ్గరగ ఓ గుబురైన చెట్టుకింద సిమెంటుబెంచీమీద కూర్చుని గొంళోల తగ్గించి ఏదో రహస్యంగా మాట్లాడే మాటలు వినిపి స్తున్వ ల మురళి మొదట వాటిని పట్టించుకోలేదు. కానీ అ అమౌశ్రలొ గొంతు ఇందిరదని గుర్తించి నివ్వెరబోయి. చెవివొగ్గి విొ

గోవిందరాజు సీకాదేవి 269 న్నాడు, ఇందిరకి ఇలొ రహస్యంగా మాటాడే విషయాలేం ఉరటాయి. అనే అనుమానం పీకుతోంది ఓకవైప్పు,. వాళ్ళ గొండులు విన్ని స్తున్నాయి.

“ తల్లవారుకూమున నాలుగింటికే. స్టెష....ను....కి.... అక్కడ....కల్చు ....ఈందాంం

“అమ్మమ్యూ"” భయంగా సల్క్హీంది ఇందిర గెంతు.

“ఏం....ఫ న్రేదు.... నేనక్కడ... ఉంటాను... రెడీ... క్విక్‌...” మగగొంతు ధైర్యాన్ని నూరిపోస్రోంది.

“కాదు....ముందు.... పెళ్ళి ....ళర్వాత ....[ప..”

“ఇక్కడకాదు.... రెండూ .... మద్రాసులోనే”

ఇంకా ఇంకా ఏవేవో విన్నిస్తూంకే మురళి బేచి కూర్చు న్నాడు. వాళ్ళమాటలు అన్నీ కూర్చుకుని చూసుకునేనరికి అర్ధమై ఆవేళం బౌంగుకొచ్చించి.. అప్పుడే అక్కడే. వాడిని పట్టుకుని బాదేయూలనిపించే ఆవేశాన్ని న్మిగహించుకుంటూ మళ్ళీ వాళ్ళ మాటలన్నీ పూర్తిగా నిన్నాడు వీడు ఎవరు....ఆరోజు ఇంద్కిని స్కూటక్‌మీద తీనుకు వెళ్ళిన నాడేనా.... అరె... వీడికి పెళ్ళి అమునట్లు, ధారక్రతో కాప్పరం చేస్తున్నట్లు ఓ్యఫెండ్‌ చెప్పటం గుర్తుకొచ్చింది. చినాలున లేచాడు ముళ?. అప్పటికే ఇందిరొ అతనూ మెల్లగా అక్కడనించి వెళ్ళిపోతూం టే ఆలోచిస్తూ నిల్చి పోయాడు మురళి. ఇప్పుడు వాడిముఖం బాగౌ గుర్తుపట్ట గలి గాడు, వాడిపేరు సకీష్‌ అన్నదికూడా గుర్తుకొచ్చింది.

270 ముఠత్యాలప ఠి మురళి మేధస్సు తీవంగా పనిచేసోంది. అర్ధగంట ఇటూ అటూ పచార్లు చేశాడు. చివరికి ఓ నిశ్చయానికి వచ్చి స్కూటర్‌ తీసుకుని తన (ఫెండ్‌ని ఒకతన్ని కల్పుకుని, ఏవో రహస్యంగా చర్చించ్చి తరిగి తిరిగ ఇల్లు చేరేపరికి రాతి పదిగంటలై ంది, భోజనం సయించ లేదు.

కంటికి న్నిదరావటంలేదము. గదిలో ఇటూ అటూ పచార్లు చేచ్తూన్న అన్నగారి అశాంతి నిండిన ముఖాన్ని గమనిస్తూన్న అ వారాభ “అన్నయ్యా!” అంది మెల్లగా.

“ఏమ్మా ఇంకా నిదఫో లేదూ!” అంటూ దగ్గరగా నన్నాడు,

“సేవివాళ ఎందుకంత ఆళాంతిగా ఉన్నావు.... ఇంకా నా విషయమే ఆలోచించి నీ మనసు పాడుచేసుకుంటూన్నావా! నీవేం దినుులు పడకన్నయ్యా! బావది చాలా మె తటి మనస్సు. నన్ను వదిలేనెయ్యడు. ఆ నమ్మకం నాకుంది. ఒకవేళ అలాకాకున్నా నేను స్టయర్యంగా నిలబడగలను. ఎలాగూ డగీ ఉందిగా. ఏదో ఒకటి ఉద్యోగం చూసుకుంటాను. నా రాళ్ళమీద నేను నిలబడ తాను. అనవసరంగా నువ్వూ, నాన్నార్హూ అమ్మా ఇలా బాధ పడకండన్నయ్యా. నీవెలాగో శెందురోజులో వెళ్ళిపోవాలి, ఎన్నాళ్ళకోగాని తిరిగిరావ మళ్ళీ, ఈ రెండురోజులూ. సంతో షంగా ఉండన్నయ్యా. అమ్ముక్తీ, నాన్నారికీ నువ్వు ధైర్యం చెప్పవూ.”

మురళి చెళ్సెలిని చూస్తూ ఆమె చెప్పే మాటలు వింటూ ఆశ్చర్యపోయాడు, నిన్న మొన్నటివరకూ అమాయకంగా

గోవిందరాజు సీతాదేవి 2 కన్పించే అనూరావ ఎంతలో ఎంతగా ఎదిగిపోయి నాకే ధైర్యం చెప్తోంది. ఒకవిధంగా ఆడపిల్లకీ దైర్యం ఉండటం చాలా అవ సరమే ఆనుకుని తృప్తిగా నిట్టూర్చి పేలవంగా నవ్వి__

“అలాగేనమ్మా! నువ్వు చెప్పినన్లై. చేస్తాను. అనూ గడియారానికి సరిగ్గా మూడుగంటలకి అలారం పెట్టాను. నాకు అసలు న్మిదరావటం లేదనుకో. ఒకవేళ మెలకువ రాకపోతే నీనన్నా నన్ను లేపాలి. చాలా అర్జెంట్‌ పనివుంది. చాలా హుషారుగా ఉండాలి. అనూ నన్ను లేపుతావుగా.”

“అలాగే. అది సరేగాని అంత అర్హెంట్‌' ఏమిటన్నయా్యాా”

చాలారోజుల తర్వాత ఇద్దరూ అరమరికలు లేకుండా మాట్లాడుకున్నారీ వేళ. మురళి మనస్సులో ఎంత ఆందోళనగా ఉన్నా అనూ ఇలా హాయిగా మాట్లాడుళుంటే ఎంతో తృ్ప్తిగా సంతోషంగా ఉంది.

అనూక్సి లేపే బాధ్యత వేనేసి నిశ్చింతగా పడుకుని నిద పోవటానికి (పయత్ని స్తున్నాడు, కాని రా(ఢతి రం0డుగంటల వరకూ ని(దరాలేదు. అయితే అనూరాధ మాటిమాటికీ కళ్ళుతెరిచి గడియారం చూ స్తున్నదన్న సంగతి మురళికి తెలియదు. కాస్త ని్మిదపట్టింది. అలా ఎంత నేపు నిదపట్టిందో తెలియదు. కానీ చెెఖ్టెలు “అన్నయ్యా” అని తట్టి జేపటంవ న్లు మురళి ఉలిక్కిపడి లేచాడు. ఇంకా మూడుగంటలు కాలేదు, అనూరాధ ముఖం వాడిపోయిఉంది. కళ్ళుఎ(రగా జ్యోతుల్లా కనిపిస్తే అనూ నువ్వ సలు నిదపోలేదూ” అన్నాడు గబగబా బట్టిలు మార్చుకుని తలకి మస్లర్‌. గట్టిగా చుట్టుకుంటూ,

272 ముత్యాలప ల్లకి

“నిద పట్టలేదు. మరి ఆమ్మ నీ వెక్కడికి వెళ్ళావని అడిగితే ....”

“ఓ న్నేహితుడిని రై ల్మ్మెంచటానికి అని చెప్పు... అనూ స్కూటర్‌ తీసుకు వెడుతున్నా వాకివి తలుపులు వేసేసుకో, నేను తిరిగి ఏ కొముకి వనానో తెలియదు. రని కంగారుపడకు”

నూ అల అంటూనే స్కూటర్‌ స్టార్ట్‌చేసి వాచ్‌ చూసుకుంటూ. “బాహా అలారం పెటినా కొటబే దేం?” యలు న!

“అదుగో ఇప్పుడు (మోగసలోంది” అలారం మోత బ్‌గ్గ రగా వఏనిపిసోంది. అబ్బ అనూ త్యరగా గేటు వేనేసుకుని ఆ అలారం సొక్కేసయ్యి. వెఫవ గడిచూరం.""

స్పీడుగా వెళ్ళిపోయాడు మురళి. అన్నగారి (ప్రవర్తన అర్ధం కావటంలేదు. కారణం చెప్పలేదు. ఇప్పుడు ఎందుకు ఎక్కడికి వెళ్ళినట్లు స్నేహితుడుని రై లెక్కించటానికే అయితే అళాంతి ఎందుకు?

పరి పరివిధాల ఆతోచిసూ లోపలికి వ సుండగానే నారొ నాన్నారూ” అని అన్నగారు స్టేషనుకి వెళ్ళివస్తానన్నాడని చెప్పి గదిలోకి వెళ్ళి పడుకుంది.

గో

వీధితై ట్లు ఆరిపోయాయి. రోడంతా చీకటి. ఇంక5ా ఎవ్వరూ ని,ద'ేవలేదు. గస్తీ పోలీసులు అఖరురౌండు తిరుగు తున్నారు. మురళి స్కూటర్‌ స్పీడుతగ్గించి మేన్నల్తి రాజేశ్వ రమ్మగారి ఇంటి రోడుచివర అగిపోయాడు. రాజేశ్వర మృఖంట్లో లై స్షేం వెలగటంలేదు.. కబ్ళు పెగుల్చుకు చూసినా ఏమీ కన్చించటంలేదు. మురళి మెల్లగా ఇంకాస్త చగ్గరగావచ్చి ఆపు పన్నాడు. “నే పొారబడలేమ కదా! మూడింటికి బయలుడదేరతా నని ఇందిర చెప్పటం సరిగ్గా వినిపెంచించే. ఒక చేళ ముందు గానే వెళ్ళిపోయిందా! ర్రైలుకీ చాలామైము ఉంది. ఆలోచిస్తూ అలా నిరీష స్తున్నాడు మురళి. ముందు తల్పుకున్నా ఇందిరని పోని సే ఇంక జీవితాంతం బాధపడాలి. ఏం చెయ్యటం....ఆవే దన పదిబోతున్నాడు మురళి. ఇంతలో రాజేశ్వరమ్మగారి ఇంటి (పహరీగేటు తెరుచుపంది. మురళి వూపిరిబిగపట్టి చూసు న్నాడు,

ఇందిర చేతిలో లెదర్‌ సూట్‌ శేనతో చకచకా నడుస్తూ చుట్లూ పఠీక్షగాచూసుపని ముందుకు సొగిపోతూ (క్రీనీడలో ఆగి పన్న స్కూటర్నీ దానిమీద కూర్చున్న నగ క్రీనీ దగ్గరికి వచ్చే వరకూగు _ర్తించ లేక ఎవరా! అన్నట్లుచూసి తిరిగి మరో రోడు వె పుక వెళ్ళిపోదామా అని &ణం ఆలోచించి మళీ దైర్యంగా అడుగులు వేస్తూ *ఎవళో! ఎవరికోసం నిరీకి స్తున్నార్‌! అనుకుని

తం ]

తృ పి పడటోతూ కొంపదీసి ఏ రౌడీ వెవవన్నా కాదుగదా అనే ఆలోచన వచ్చేసరికి భయంముంచుకిచ్చి కాళ్ళు పణకటం మొద లెట్టాయి. వళ్ళంతా చెమట పట్రేస్తున్నా ధయిర్యాన్ని కూడ కటుకుంటూ చకచకా అనుగులు వేస్తూ మురళిని దాటిపోయింది. తలికి నల్రటిమ పర్‌ కట్టుకుని ఉండటంతో గుర్తించలేని ఇందిర

పం? చంైదూద్‌ కౌగాన్తీ ఆటో గానీ ఏం దొరికేలా లేవే అసుకుంటూ గబగదా నడుస్తూ సూట్‌కేస్‌ కుడిచేతిలోనించి ఎడంచేతిలోకి మార్చుకుంటూండగా 'వనకనుంచి , స్కూటర్‌ శబంతోబాటు తె టుకూడాపడి తన ఉనికిని బట్టబయలు చేస్తోంది. ఎట్ము పక్కకి తప్పుకోవాలన్నా సాథ్యంగాని ఇందిర ఆగిపోయింది. అప్పటికి ఇల్లుదాటి దాదాప్ప మైలుద్యూం వచ్చే సింది.

స్కూటర్‌ స్రోగావచ్చి ఇందిర (పక్కగా ఆగింది,

మ్‌. “హల్లో మృదలుపిల్లా గుడ్‌మార్నింగ్‌” మురళి దిగేసి ళం ర ఉం దగరగా వసూ అన్నాడు, ఇందిర (పాణం పెనే పోయినట మ. అవాలో మా. (౮

యింది. 'పెదపులు తడారిపోతున్నాయి. మాసే రావటం లేదు. మురళి.... బాప్‌ రే....మురళి.... ఇప్పుడుఇక్కడ ఈకై ములో... కన్నిస్తాడని కలలోకూడా అనుకోలేదు. (పక్కన పిడుగు పడి నంత భయ పెట్టింది “హలో మరదలు పిల్లా అన్నమాట.” తన్ను లేచి ఇల్లు దాపేస్పుడు తండ్రి ఎలానూ ఊళ్ళో లేడ్సు అన్నగారు అసలే లేడు, ఇంక త్దీ అక్క_గారూ. చూడకుండా తెలివిగా బై జపడ్డాను ఇంకేం ఫర్వాలేదు అని ధయిర్ర్యంగా నడుస్తున్న ఇందిర మురళిని చూడగానే హడలిపోయింది,

గోవిందరాజు సీళాడేవి 275

“ఏ మాటలురావా.... లేక సమయం కాని సమయంతో ఊడిపడ్డానని చికాకుగా ఉందా” మతీ దగ్గరగా వస్తూ అడిగాడు,

కం ఇలల 4

పాపం రిక్షెగాని ఆటోగాని దొరక లేదులా ఉంది. సీకు అభ్యంతరం లేకంపే నా స్కూటర్‌ మీద తీసుకువెడకాను,. కమాన్‌....ఆ పెస్టై.... ఇవ్వు, ఇలా....వూ...

“అక్కరలేదు” పెట్టి గట్టిగా పట్టుకుంటూ అంది ఎలాగో

వ! యల్‌ ను గొంతు 'పెగుల్చుకుంటూ,

“అయితే”సరే-నేపోనా! అయినా ఆ పెజ్లైలో....ఖరీదైన నగలూ, బట్టలూ ఉన్నాయనేది నాకేకాదు= నీవాలకం చూసిన ఎవరికైనా తెలుస్తుంది, ఈ రోజుల్లో సరాయివాడికంపే అయిన వాడిని నమ్మటం మేలు. ఎందుకంటే అడెన్‌ అయినా. నీకు తెలుస్తుంది కనుక. ఏం.... ఒక్కనిమిషం మైమిసాను. న్గాకింకౌ చాలా ముఖ్యమైన పనివుంది వెళ్ళిపోవాలి.”

“వెళ్ళిపో...

“సరే.... వెడుతూ వెడుతూ అడుగో బీట్‌కొనిన్టేబిల్‌ ఆ లాంతరు స్తంభం దగ్గర కునికిపాట్లు పడుతున్నాడు. లేపి మరీ చెప్పి వెడతాను. వయన్సులోవున్న ఆడప్కిల్ల వట్టినే కాదు డబ్బూూకొనగలపెక్టైతో సహా (పయాణమైపోతోంది అని! నాకు (శమతేకుండా అతనే నిన్ను జొగ్నర్తగా చూసుకుంటాడు, ఏం చెప్పమంటావా!”

“మురళీ...”

26 ముత్యాలవల్లకి

“యస్‌....నుప్వు నా వెనక స్కూటర్‌మీద కూర్చుంటే ఆ పోలీసు ([పమేయం లేకుండా నిరపాయంగా నీ వెక్కడికి కావాలంకే అక్కడికి చేరుస్తాను. లేదా....నీ ఇప్టం....”

“నే ఎక్కడికి వెడుతున్నానో నీకేంతెల్పు.. పెద్ర తెలిసి నట్టు మాట్లాడుతున్నావ్‌” కోపాన్ని మింగుకుంటూ అంది.

“నీ వెక్కడికి వెళ్ళినా నాకు అవృసరంలేదు. అయితే నిర పాయంగా చేరుద్దామనే సదుద్ధేశ్యంతోనే నేసీచీకిట్లో ఇంత (శమ ఫడి వచ్చాను. ఈ రావటంలోకూడా నాస్వార్ధం ఉంది అని నేను వప్పుకుంటాను. “నువ్వు లై నొక్షియర్‌*చే స్తేనా (పేమవివాహం నిరాటంకంగా జరిగిపోతుందనే ఆళ అంతే...”

అతి మామూలుగా ముఖంపెట్టి అంటున్న మురళి మాట లని నమ్మాలో, అక్కరలేదడో అని ఆలోచిసోంది' ఇందిర. బీటు కానిస్టేబుల్‌కి ఏం నిద్రాభంగం అయిందో శేచి కరవూపుకుంటూ చీకట్లో మెల్లగా మాట్లాడే వీళ్ళని అనుమానంగా చూస్తూ దగ్గర కొచ్చి “ఏయ్‌ ఎవరు మీరు....” అంటూ దబాయించినటు అడి గాడు. మురళి క్షణం మాట్లాడలేదు ఇందిర ముఖంలోకి చూసూ. ఇందిరలో ఇంకొ వణుకు వెక్కువైంది. పోలీసుకి అనుమానం ఇంకాస్త ఎక్కువైంది. మతీ దగ్గరకొచ్చాడు టార్చిఫోకన్‌ చేస్తూ.

“ఏం చెస్పెయ్యనా" అన్నట్లు చూశాడు మురళి. ఇందిర భయంతో మురళికి మఠి దగ్గరకొచ్చింది. మురళి ఇందిర చేతి లోని పెళ్లై అందుకున్నాడు బలవంతంగానే. “వెనక కూర్చో ఆశ్ఞాపెంచినట్టు అని సూట్‌కేస్‌ ముందుపెట్టుకుని స్కూటర్‌ ష్టార్డు చేస్తూ. "

గోవిందరాజు సీతాదేవి 277

“ఏంలేదు. స్కూటర్‌ కాస్త మొండికేసింది అంతే... దారిలో కొస్తుందిలే ఈ అమ్మాయి మరెవరో కాదయ్యా బాబూ....” అంటూ ఇందిరని ఎక్కించుకుని స్పీడుగా వెళ్ళి పోతున్నాడు మురళి. పోలీనుకి మనస్సులోనే ధన్యవాదాలు తెల్చుకుంటూ, కాస్తదూరం పోగానే ఇందిర ఇంక ఆస్రమని గొడవచేసోంది.

౫య్‌.... మాట్లాడావంటే పోలీన్‌ స్టేషను దగ్గరే దింప్త తాను, గప్‌చివ్‌గాకూర్చో మర్యాదగా కూర్చుంపే రై ల్వేస్టేష నుకి చేరుస్తాను. ఎంకచెడ్డా నేను నీబావని. నీ కష్టసుఖాల్లో, సుఖ సంతోషాల్లో పాళ్లొననీయి ఏం...”

ఇందిర మాట్లాడకుండా అసలు మురళి ఎటు తీసుకు వెడు శున్నాడో అని చుట్టూ చూస్తోంది. ఈ వాద వివాదాల్లో తను గుర్తించలేదు కానీ మురళి ఏదో కొత్త దార్షగుండా పోనిన్తు న్నాడు స్కూటర్ని, ఇందిర దూకేస్తా అంటూ. బెదిరిస్తోంది. మురళి భైటకి ఇందిరని డబాయిస్తున్నాడే కానీ మూర్జురాలు నిజంగా దూకితే ఎంత _పమాదమో అలోచించడు అనుకున్నా పై కి గంఖీకంగా వచ్చేశాం ఇందిరా! ఇది రె ల్వే స్టేషనుకి దగ్గర దారి. అదిగో కాస్త దూరంకోనే ఉంది. ఇంకా స్తపోతే స్టేషను తోని రైట్లు కన్ని స్తాయి అంటూనే ఇటూఅటూ తిస్పి అతిసామా న్యులు ఉండే ఓ పాఠతబ_స్తీలోకి తీసుకువెళ్లాడు. ఓ ఇంటిముందు ఆఫాడు. ఆ ఇంటి తలుప్ప తెర్పిచివంద్తి,

278 ముత్యాలపలన్లకి మురళి స్కూటర్‌దిగి ఇందిరని ఒకచేతోనూ, సూట్‌ కేన్‌ని ఓ చేతోనూపట్టుకుని లాక్క్కుపోటోతూం కే ఇందిరలోపలికి - రానని చెబ్యుని గుంజుకుంటోంది, తలుపులు చార్లా తెరిచారు ఎవరో. లోపల ఫుర్‌సూడ్‌రో భుజానికి ఎయిర్‌ బాగ్‌ తో (ప్రయా తానికి సంసిద్ధుడె మెల్లగాఇల్లుదాటి బై టపడటోయే సమయంలో భార్య లేనట మేకాక మామగార్నికూడా లేపి చెప్పింది. సతీష్‌ తంకికి ఆ (కితంరోజునే మురళీ కబుకు సంపటింవ ల్ల సమయా నికి కొడుకుని పట్టుకుని నిలదీ స్తున్నాడు “భార్యా, ఇద్దరుపి బ్లలూ ఉన్న నీక ఇదేం పోయేకాలంరా”అని తిడుతూ చెంపలు వాయిం చే స్తున్న సమయంలో ఇందిరని తీసుకొచ్చి చూపిస్తూ “ఇందిరా! అడుగో నీ (పియుడు, అతని భార్యా పిల్లలిద్దర్నూ తల్లీ తండ్రీ చూడు... సరీగ్గా కళ్ళు పెట్టుకుని చూడు,....ఇదిగో ఇందిరా *- ఈ సతీష్‌కి కావాల్సిన ఇందరున్నారు. అదిగో అమాయకురాలై న ఆతని భార్య ఎలా కుమిలిక్షమిలి ఏడుసోందో చూశావా! ఆ తల్లి ఈ పృతరత్నాన్ని కన్నందుకు సిగ్గుతో ఎలా తలవంచేనుకుందో చూడు ఇందిరా! ఇష్పుడుచెప్పు. ఈసతీష్‌ రూపం....మాటలూ, నటనా చూసి కదూ నువ్వు _పేమించింది. ఆ *అందంి వెనక ఉన్న గుణం చూడు. ఆడపిల్లలని ఆటదొమ్మలనిచేసి తనవెంట (తిప్పుకునే ఈ సతీష్‌ అందం (తాచుపాము అందం....ఈ(తాచు ఎందరినో కాపేసింది. అందుకే ఈ అందం ఈ రోజుతో అంతం కౌవాలి, కానీ మనిషికి *శిక్షి మరోమనిషికాదు వెయ్యవల్సింది.

గోవిందరాజు సీతా దేవీ 2సారి

క్షణక్షణం అంతరాత్మే ఇస్తుంది....సరే అవన్నీ ....ఇప్పుడు మా అందరి ఎదుటినించీ నువ్వూ ఈసతీషు వెళ్ళిపొండి ....కొవాలంపే సంతోషిస్తాను. చీకట్లో ఎవ్వరూ చూడకుండా పారిపోయి. (బత కటం మీలాంటి సంస్కారవంతుల లక్షణం కాదు. సతీష్‌..., ఇదిగో ఇందిర ఒకర్తీ కాదు షమారు పదివేలు ఖరీదుచేనే బంగారం వగైరాతో బాటు నీ దగ్గరికి వచ్చింది. మా అందరి ముందునించీ తీసుకు వెళ్ళు....ఏం తీసుకువెళ్ళగలవా! అటు నీ అర్ధాంగి, తల్గిదర్శడులూ. ఇటు ఇందిరకి బావన్వైన నేను ఉన్నాం.... వెళ్ళండి....ఏం ఒక్క అడుగుకూడా ముందుకు పడ 'దేం....ఏం ఇందిరా జవాబు చెప్ప వేం.... ఇప్పుడు చెప్పండి మీ (యేమపారాలు....చెప్ప లేవా... మాటలు రావటంలేదాా ఈ సతీశ్‌ కి పెళ్ళి అయిందన్సి పిల్లలున్నారనీ సీకు తెల్పి వుండదు. తెల్చుకోవల్సిన అవసరం లేదు. (పేమించేయటం మాతమే మీకు తెల్సు. అంతేకదూ, నా డ్యూటీ అయిపోయింది.... నేనింక వెళ్ళిపోతున్నాను.”

అంటున్న మురళవేపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ శిలావ్మిగ హంలా చూస్తోంది ఇందిర. సతీశ్‌ పెళ్ళి అయిందా! ష్‌ లున్నారా! నోటనూట రావటంలేదు. అతని భార్యనీ త న్గిదం (రులనీ మార్చి మార్చి చూస్తూ గోడనివున్న సతీశ్‌ పెళ్ళిఫోటో మీద పడింది ఇందిర దృష్టిః అలాగే నిల్నిపోయిన ఇందిరక్తి మురళి “వెళ్ళిపోతున్నా* అనేనరికి ఉలిక్కిపడి చప్పున మురళి చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుని...

280 ము త్యాలపల్లకి “దావా!” అంది. *ఏరి అన్నట్లు చూశాడు మురళి, €రి

“జావా! ఒక్కక్షణం ఉండు పస్తాను నేనుకూడా'"అంటూ చేతినున్న గాజుని బలవంతంగా పగులగొట్టి ఓ ముక్క తీసుకుని చకచకా సతీక్‌ దగ్గరకి వెళ్ళింది. సతీ! దిక్కచచ్చి పోయినట్లు చూస్తున్నాడు. ఇందిర గాజుముక్కతో సతీ! బుగ్గమీద గట్టిగ

న్య గ్‌ యట

గీనేస్తూంపే సతీ “అబ్బా” అంటూ ఇందిర చెయ్యిజీట్టుకుని దూరంగా తోస్తుంటే సతీశ్‌ తంగడి ఆవేశంగా ముందుకొచ్చి కొడుకు చేతులు రెండూ 'వెనక్కివిరిచి పట్టుషని.___

“ఇందిరమ్మా ఈ జస్మకంలా గుర్తువుండేలా వెయ్యి. మళ్ళీ నీలాంటి ఆడసెల్టల జీఏితాలతో ఆటలాడతుండా ముఖం మీద చెరిగిపోని గ్నుర్తుపెట్టమ్మూ ఇంకా ఇంకాగు ర్తులుపెట్టు.... ర్మాతి మురళిబాబు కబురు పంపేవరకూ ఈ దౌర్భాగ్యుడు చేనే పని మాకు తెలియదమ్మా, అమినా ఈ పాడుకాలంళో నీలాంటి ఆడపిల్లలు జా్యగ్నత్తగా ఉండక్కర లేదా! అందులోనూ పెళ్ళి విషయంతో....నా కొడుకు చేసినపనికి నే క్షమాపణ కోరుతున్నా మురళిబాబూ[”

యాభైఏళ్ళ పై బడ్డ ఆయన కళ్ళల్లో నీరు పెల్లుబికింది. మురళి చప్పున “ఇందిరా! వచ్చేయి.,.. వెనక్కు వచ్చేయి” అన్నాడు బిగ్గరగా,

గోవిందరాజు సీత్రాదేవి 2381

సతీష్‌ ముఖంలో నెత్తురు చిమ్యుశూన్నది ఇందిర చేసిన గాయం, ఇందిర ఇంకాఇంకా గీస్తోంది ఆవేశంగా బొధగా వణికి పోతున్నా మోసపోయాననే కోపం, (ప్రతీకార వాంఛ (పజ్వ రల్లగా. ఇందిర పిచ్చిలవేశంలో పడిపోవటం చూసిన మురళి ముందుకు వెళ్ళి ఇందిర చెయ్యిపట్టుకుని లాక్కువస్తూ..

అర్జీ నువ్వూ రాక్షసిలా (వవ్నర్దించకు” అంటూ సతీషమ తర్మద్రికిచెప్పి బైటకివస్తూ “ఇందిరా! పద ఇంటికి వెళ్ళిపోదాం” అన్నాడు సూట్‌కేస్‌ తీసుకుని, ఇందిర వచ్చి స్కూటర్‌ పైన కూర్చుంది. మురళి స్కూటర్‌ స్టారుచేశాడు. ఇందిరలో ఇంత వరకూ అణుచుకున్న దుఃఖం ఫొంగుకొస్తోంది. మురళి వీప్ప మీద ముఖం ఆనించి 'వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది.

మురళి కాస్సపు వూరుకోవటం మంచిదని అనుకున్నాడు. మరికొంచెంనేపు ఏం మాట్లాడలేదు మురళి. ఇందిర ఇల్లు దగ్గర కొచ్చేసింది. రోడ్డులో కాస్త కాస్త సందడిగా ఉంది పని మనుషులూ, పాలవాళ్ళూ ఇటూఅటూ తిరుగుతున్నారు,” ఇందిరా! ము ఇల్లు దగ్గరౌ తుంది. ఇంక ఏడవకు. వూ...”

ఇందిర క్షణం నవ్వెరపోయిన్మట్టయి....అంతలోనే కళ్ళు గటిగా తుడిచేసుకుని గారరాగా వణికిపోతూ “బావా....నీకు నమ స్కారం చేస్తాను. నన్ను దూరంగా ఎక్కడికన్నా తీసుకు వెళ్ళు....ఒకసారి బైటకి వచ్చేసిన నేను తిరిగ్‌ ఏ ముఖంపెట్టుకు

36 ]]

282 ముత్యాలప న్లకీ ఆ. ఇంట్లో అడుగు పెట్టను. పెట్టలేను. దావా....త్వరగా తీసుకు వెళ్ళిపో ....” త్వర పెట్టింది ఇందిర.

“ఇందిరా! మరేం ఫర్వాలేదు. సీ వెంట నేనూ వస్తాను. మీ అమ్మతో నే మాట్లాడతానుగదూ. రా ఇందిరా!” నచ్చచెప్ప చూళాడు.

“వద్దు.... బావా వద్దు.... నేను .... అమ్ముము ఖం, అక్కయ్య ముఖం చూడలేను. నాన్నారు వచ్చారేమో.... వద్దు బావా... నన్ను ఆ ఇంట్లోకి తీసుకువెళ్లాలని (పయిత్నించకు. నేనా ఇంట్లో

చరి ళం ఒక్కతణం ఉండలేను బావా... నన్ను అర్హంచేసుకో. పోనీ ఏవూరై నా పంపు, సీసహియం ఈ జనలో మర్చిపో లేను బావా

“ఇందిరా! తలిదండ్రులు పెల్లలు తెలియక తప్పుచేసినా కీమించగలరు. అనవసరంగా భయపడుతున్నావు. నీ వెంట నే వస్తానుగా లోపలికి.”

“వద్దు....వద్దు. నీకు దజ్జం పెడతాను. నేను ఇప్పుడు ఈ ఇంట్లోకి వెళ్ళలేను. వెళ్ళినా బలవంతంగా చచ్చిపోనటం థాయం....వద్దుబావా”

“సరే,...సీ ఇష్టం, మీ అక్క నీకు అండగా ఉంటుందని నేనింతగా చెప్పాను. మరి ఏంచేస్తాపు. ఒంటరిగా ఎక్కడుం టావు?”

“ఏ వారైనా వెళ్ళి ఏ చిన్న ఉద్యోగం అయినా సంపా దించుకుని (బతుకుకాను.”

గోవిందరాజు సీఠ్రాదేవి 283

“అవన్నీ అంతసులభమేనా ఇందిరా! సరే సద.... మా ఇంటికి శృసుకు వెడతాను. తర్వాత చూద్దాం.”

“మీ ఇంటికా! ఇప్పుడా! వద్దు....వద్దు”

౧ య

“వకేం ఫ నేదు సీకు అనూ ఉంది. ఏం దిగులుపడకు. నిన్నిలా ఎలా వదిలి పెట్టను. రా ఇందిరా” ఎంతో అనునయంగా అన్నాడు మురళి,

“నన్ను శ్రీసుకెడితే ఈ విషయం తెల్పిన అత్తయ్యా, మామయ్యా నిన్ను ఏమంటారో ఎంతగా నిందిస్తారో! వద్దు... బావా!”

“అలా జరగదు ఇందిరా! ఒకవేళ అలాంటిదే జరిగి లే=”

“ద్బావ్రా! నేనిలొంటిపని చేశానని తెలిస్తే ఇంట్లోకి రానీ యరు, మెడపట్టి బైటికి గెంపేస్తారు, అందుకే వద్దంటున్నాను.”

“అనరు నా త ల్లిదర్యడులు. ఒకవేళ ఈ ఇందిరని ఇంటికి ఎందుకు తీసుకువచ్చా నం కేజవాబిస్తాను.నిన్ను ఇంట్లోకి రానివ్వక పోతే నీవెంట నేనూ బైటకి వచ్చేస్తాను. ఇందిరా, నువ్వు మా అనూలాంటిదానివి. నిన్నిలా వదిలేయలేను.. చూడు ఎవరో వస్తున్నారు. మర్యాదగా లేదిలా చీకటిలో ఉండటం, రా ఇందిరా. నీ మనస్సు [(పశాంతపడేవరకూ మా ఇంటిలో ఉండు. అఆ తర్వాత ఆలోచిద్దాం అంటూ ఇందిర ఏదో చెపుతున్నా విని పిందకోకుండా మురళి ఇంటికి స్రసుకొచ్చేశాడు. అప్పటికే నారాయణరావ్హూ అన్న పూర్ణమ్లా నిదలేచారు. కొడుకు అలావా టుకి భిన్నంగా ఒక ర్యాతివేళ లేచి ఎక్కడికో వెళ్ళటం తల్ల వారకుండా ఇలా ఇందిరని వెంటబెట్టుకుని పెస్టెతో - రావటం

284 ముత్యాలవ ల్లికి ఏమిటిది! అని ఆశ్చర్యపోతూ నిల్చున్నారు. మురళి వాళ్ళని ఏమీ అడిగే అవకాశం యివ్వకుండా నే, అనూ ఇందిరకి ముఖం కడుక్కు నేందుకు సీళ్ళియ్యి” అంటూ చెల్లెలిని చాటుకి తీసుకువెళ్ళి క్షు పంగా చెప్పె ఇందిరని చాలా

ఉం ఉలి జా్యగ_త్తగాకని పెట్టి ఉండమ్మా చాలాజొ్యగత్త....ఇందిర బాధ్యత నీడే. అస'ే గాయపడిన మనస్సు. యిప్పుడేం మాట్లాడించ వదు. ఏం తెలియనట్లు మామూలుగా వుండు అని మరీ మర్తీ చెప్పాడు.

అన్నపూర్రమకి మురళి (పవ రన ఏమిటో అరం కౌక

మాం ఆవి ధి విసుగ్గా పుంది. అయినా పైకి ఏమీ మాట్లాడలేదు. మురళి అది (గహ్లించే తల్లికి జరిగిన సంగతి అంతా వివగ్రంగా చెప్పి నాన్న గారికి చెప్పమ్మా___కాసీ ఇందిరని ఏమీ (పళ్నించనూ వద్దు, కోపగించుకోనూ వదు....నా ముఖంచూసి ఇందిరని ఏమీ అన కండమా.ో ఐం అా్యస్టే

“అన్నపూ న్రమ్ము యిదంతా విని నిర్హాంతపోయింది, 1అమ్మయ్యో ఆ వెవవతో వెళ్ళిపోతే ఈస్పెల్లగ3 ఏమయేది...,” పదినిమిషాలవరకూ షామూలుస్టితికి రాలేకపోయింది. నారా యణరావు కొడుకు ఏంచేశాడో అని తోలోపల భయపడ్లా పెకి గంభీరంగా వూరుకున్నాడు, మురళి గబగచా ముఖం కడుక్కుని కౌఫ్‌తాగి చెథ్ధెలిని పిల్చి *“అనూ అలా అ_త్తయ్యగారి యింటికి వెళ్ళివస్తా! యిందిర జా్యాగత్త[ అంటూ హెచ్చరించి స్కూటర్‌ తీసుకుని రాజేశ్వు రము యింటికి వెళ్ళాడు అప్పటికే యిందిర్ల

గోవిందరాజు సేళా దేపి 285 కన్చించకపోవటం, రాజేశ్వరమ్మ కంగారు పడుతూంటకే ఇందిర రాసిన ఉత్తరం కన్నించి సునంద ఆదిచదిని “అయో!” అంటూ తల్లికి తెచ్చియిచ్చింది. అప్పుడే (ప్రసాదరాష వూరినించి వచ్చాడు. య్బిలంతా గొడవగాఉంచి. రాజేశ్వారమ్మ ఏడుస్తూ సునందని తిడుతూ, భర్తని ఇందిరని వెళుక్కురమ్మని త్వర "పెడుతూ గోలచేస్తోంది.

మురళి స్కూటర్‌దిగి యింట్లోకి వచ్చినా ఎపరూ పలక రించలేదు. ఐనా మురళి నిదానంగా కూర్చుని మేన త్తని పిల్చి జరిగినదంతా చెప్పాడు,

ఆంకా విన్న రాజేశ్వరమ్మ కళ్ళుతుడుచుకుంటూ “నిన్ననే నీకు తెలి స్తే నాకు చెస్పరుండా ఎందుకు దాచిపెట్టాపురా ఈ విష యాన్ని” కోపంగా అంది.

“అ త్సయ్యా! నే చెప్పెనా నువ్వు నమ్మ'ేమోఅని ఊరు కున్నాను. ఇందిర అన్నీ అబద్ధం అని డబాయించినా నేనేం చెయ్య లేనుకదా.”

రాజేశ్వ రమ్మకి కూతురు చేసినపనికి కోపం వసోంది. ఎదుగుగా కనక కన్నించివుంపే నరికిపారేయాలన్నంత కోపం వసోంది. పురో వేపు పరువుపోయిందే అన్నబాధ కుంగతీస్తోంది. ఆవేళపు పొంగుతగ్గి ఆలోచన మొదలైన తర్వాత మురళి ఎంత (శ్రమపడి ఇందిరని ఆ అపాయంలోనించి త ప్పించితీసుకొచ్చాడో అని అర్హమాతూ వుంది. [పసాదరావు మౌనంగా అంతావిన్నాడు, ఆయన ఆవేశపడలేదు. కానీ తోలోపల ఎంత బాధపడుతున్నాడో మురళి (గహించాడు,

2686 ముత్యాలప ల్ల క్రి

“మూమభ్యూ! బాధపడకండి” వపూరడించడం చేతకాక ఏదో అనేళాడు.

“మురళీ! చేసుకున్నవారికి చేసుకున్నంత మహ దేవా అని, ఈ అనుధథవాలు నాకు గుఐపాఠాలు చెప్పతున్నాయి. అడపి నికి అతి స్వాతంత్యం యివ్వటం మొదటి పొరవాటు. ఆపైన యిచ్చిన స్వాఠంత్యాన్ని స్మకమంగా ఉపయాగించుకుంటోందా వేదా అని గమనిందకఫోవటం రెండవ తప్పు, ఐనదానికీ కానిదానికీ దానిమాట సాగనిస్తూ అకగారాబం చేయటం మూడో తప్పు. దీనికి మేం తప్పక ఈ అవమానం భథరించితీరాలి. ఇంత వావళోనూ దేవుడిలా నా బిడని కాలుజారకుండా పక్షించిన నీకు ఈ జన్మ అంతా కృత జత చూపినా రుణం తీర్చుకో లేను మురళీ ...” త

ఆయన కంఠం గద్గదమైంది. మురళి ఆయన్ని వారిస్తూ “మామయ్యా! ఇందిర నా మేన్తకూతురు. పరాయిది కాదే.”

అంత బాధలోనూ రాజేశ్వరమ, తృ పెగా మేనల్లుడిని

మ య చూసుకుంది."మురళీ! ఇప్పుడు మమ్మల్నిఏంచెయ్యమంటాపు.... ఇంటికి తీసుకొద్రామన్నా అది వస్తుందా!”

“*ష్టిర్రేం చెయ్యద్దు అత్తయ్యా! కొన్నాళ్ళు ఇందిరని మౌ అనూకి తోడుగా ఉండనియ్యి. తర్వాత చూడవచ్చు” అని చెప్పి ఇంటికి వచ్చేశాడు మురళి, సునందతో రాన్సేపు మాటాడాలని పించింది. కానీ అవకాశం చిక్కలేదు. లా

లగి

సాయంకాలం నాలుగుగంటలు కావసో. ది. నారాయణ రాపు కోర్టునుంచి యింకా రాలేదు. ఎందుకో ఈరోజు ఆలళ్యం అయింది అనుకుంటూ అన్నపూర్ణ మ భర్త కోసం ఎదురు చూస్తోంది. ఒకవేళ ఆడబకుచు యింటికి వెళ్ళి వుంటారా అని ఆలోచిస్తూ. మురళి బలవంళంమీద ఇందిర అన్నంతిన్నదికౌ_స్ట, తర్వాత అనూ మురళి కూర్చుని చదువుకునే గదిలోనే తనూ కూర్చుంది. పుస్తకం చదుపుకోవాలని (చయత్ని పోందే కానీ తల కెక్ళటంలేదు. అన్న పూర్హమృుకి కొడుకుమీద టో లెడంత కోపంగా ఉంది. ఇందిరని. సెళ్ళిచేసుకుంటే అసలీ సమస్యలు ఏవీ వుందేవికాదుకదా అని. అనూ జీవితం చక్కబడేది,. ఇందిర యిలాంటిపని చేయటానికి అవకాశం అేకుండాపోయేది. అప్పుడు ెళ్ళిచేసుకోనని యిలాంటి పరిస్థితిలో ఇందిరన్‌ తీసుకువచ్చి యింటో అటిసెటటం అసలు నచ్చలేదు అవిడకి. సరాసరి తల్లిదర్యడులి దగ్గలే దించే నే బాగుండేది, యిప్పుడు వాళ్ళు వచ్చి ఈ సల్లని తీసుతు వేళ్ళకటోయినా బాదే, మురళి ఉండడు, ఎల్లుండి వెళ్ళిపోవాలి. మరోవైపు ఆ సీరజని యిస్తానని వచ్చిన “పెదమనిషి చలపతిరావుగారికీ విషయాలు తెలిస్తే ఏం బాగుం టుంది. మురళి “పెళ్ళి” సై 9నింగ్‌ కి వెశ్ళేముందే చేనేయాలని ఆయన అడగటం నారాయణరావు కొడుతు యిష్టపడకపోవటంతో పెళ్ళి తర్వాత లగ్నం "పెట్టుకుందాం అని ఆయనకి నచ్చచెస్నే

288 ముత్యాలపల్లకీ సరికి చాలా కష్టమే అయింది. ముందు అనూని గిరిధర్‌ తీసుకు వెళ్ళాలి. వాళ్ళు సుఖంగా పుండాలి. ఇన్ని సమస్యలతో ముడి పడివుంది మురళి పెళ్ళి.

అన్నపూర్ణమ్గు నిన్నటివరకూ ఇందిరని చేసుకోలేదని కోపంగావున్నా ఈరోజు “ఛీ... ఈలాంటిపి శ కనుకనే మురళి అక్కర లేదన్నాడే మో!” అనుకుంది తోపల. గదితో కూర్చున్న ఇందిర మురళి బట్టలు మార్చుకుని బైటకి వెళ్ళటోతూన్నది (గహించి__ “దావా!” అంది మె లగాం క. “*ఏం ఇందిరా” “నీ [పయాణం యెప్పుడు?” “యెలుండి”' గం “నుప్వు వెళ్ళిపోతే నేనిక్కడ వంటరిగాఉండ లేనుబావా” “అనూ ఉంటుందిగా! పై గా సునందని రోజూవచ్చి వెళ్ళ మని చెప్పి వెడతాను. అదీగాక ఏదెనా ఉద్యోగంలో చేరతా మా ల నంటున్నావుగా. నా న్నేహితుడికి చెప్పె వెడతాను. (ప్రయత్ని ్తై ఏదోజకటి తస్పక దొరుకుతుంది. యిందిరా నువ్విష్పుడు చాలా స్టయిర్యంగా నిలబడాలి. త్వరపడి ఏని రయమూ తీసుకోవద్దు.” న! యిందిర పేలవంగా నవ్వింది. ఆ అవమ్మాయిలోని డాబూ దర్పం ఎటుపోయాయోగానీ ఒక్కరోజులో కొ త యిందిరలా అయింది. తను చాలా తెలివిగలదాన్ని అనీ తనని యెవ్వరూ

గోవిందరాజు సేతాదేవి 286 మాసం చెయ్య లేరనీ తనమీద తనకి యెంతో ఏశ్వాసం. అభాం టిది యెంతో (ప్రేమించి నటించిన సతీశ్‌ పెళ్ళి అయివుంటుందనే వూహేరాలేదు. అతను సామాన్యుడైన క్లర్కు అని తెలియదు. ఓపెద్ద కంపెనీలో ఆరువందల జీతంలో ఈమధ్యనే ఉద్యోగంతో చేరాననీ టోలెడంత భవిష్యత్తుందనీ చె ప్రే పొంగపోయింది. అతని మాటల చాతుర్యం అందమైన ముఖం వెనక చేవలం డబ్బు వ్యామోహం ఉందనికానీ, ఆడబ్బుకోసం ఆడపిల్ల ల జీవి తాలని నాశనంచే నే కిరాతకుడనీ బొత్తిగా తెల్చుకో లేక పొయింది. అసలు ఈపెళ్ళి విషయం తల్లి దం్యడులకి చెప్పె చేసుకోవాలనే అనుకుంది. అలా చేస్తానని సతీష్‌తో చెప్పెందికూడా, అయితే సతీష్‌ వప్పుకో లేదు. “అలా పెద్దలు చేసన పెళ్ళిలో “ధిల్‌* ఏం ఉంటుంది. బీ....భే....మనలాంటి. ఆధునికులు అలా దూరంగా వెళ్ళిపోయి పెళ్ళిచేసుకుని హసీమూన్‌ అదీ తిరిగి “యెంజాయా చేసి రావాలిగాని.... పెద్రలుచే నే చేయించుకునేందుతు మనం మట్టి బొమ్ములమూ కాదు. వ్య క్రిత్వంలేని వాళ్ళమూకాదు. అన్నిటికీ మించి ఆసమర్థులం అసలేకాదు”. అంటూ తేలిగ్గా ఆఅతితెలివిగా ఇందిరకి నచ్చేలా *గాన్‌"కొట్టి ఇందిరని బుట్టలో వే నేసుకున్నాడు. ఇందిర ఇలా ఇల్లు వదిలి రావటానికి ముందు చాలా ఆలో చించింది. కానీ ఆ (కితంరోజు మురళిచేత తిరస్కరించజడ్త తర్వాత యేదో ఒక (పతీకార. చర్యచేసి తన ఆధిక్యతని అంద

రికీ అర్ధం అయేలా చెయ్యాలని తహతహలాడింది. ఆ అవే శంలో నిర్ధయం చేసుకుని సతీష్‌కి చెప్పేసింది. ఈ అవకాశం 37)

290 ముత్యాలప ల్లకీ కోసమే యెదురుచూస్తున్న సకీశ్‌ యెగిరి గంకేసి మెలా (పచూణమై యిట్లిదాటి రై ల్వేస్టేషన్‌లో కల్చుకోవాలీ అన్నది ప్లానువేసి చెప్పాశు. అన్నిటికంపే వీలయినంక డబ్బు దగ్గర పుంచుకోవటం ముఖ్యం అన్నది పదేపదే గుర్తుచేట్లా. ఇందిర తన నగలూ యింట్లో పున్నంతపరకూ డబ్బూ, బట్టడా సర్దేసు కుంది. తెలివిగా ఇల్లు చాటి బైటపడింది కాని మురళికి దొరికి పోయింది. తర్వాత జరిగిన విషయాలన్నీ ఇందిర యుష్టా యిష్టాలతో (వమేయం లేకుండా జరిగిపోయాయి. తను యెంత గానో (పేమించింది పెళ్ళి అమి ఇద్రర స్కెల్లల తండి అని తెల్సినపుడే. ఇందిరకి *“షాక్‌లా "తగిలింది. ఆపైన ఆ ఆఅమ్మాయి మెదడు అసలు పనిచేయబేదు. రానీ యెలానో నిల దొక్కుకుని మురళివెంట మేనమాసు ఇంటికి వచ్చేసింది.

ఐపప్పుడింక కళ్ళకి కట్టిన పొరలు విడిపోయాయి. అందుకే ఆవోచనా విధానం మారింది. మురళి అంటే అంక [58తం వృండే నిర్షక్యం. ఈర్ష్యాపోయి. దాటి స్థానంలో గౌరవం చోటు చేసుకుంది. మాటిమాటికీ ఇందిర తనని తను (పశ్నించు కుంది. “నేను తనని అంతగా ని శ్తత్యంగా. చూసినా. యిష్టం వచ్చినట్లు మాట్లాడినా మనస్సు గాయపరిచేట్లు. నిన్ను పెళ్ళి చేసుకోను అని ముఖంమేదే అన్నా అవేం పట్టించుకోకుండా నేను అగాధం కోకి పడిపోతు శ్నేట్లు తెల్చుకుని యెంత ఆవేదన పడ్తాడో? యెంక పుపాయంగా తస్పెంచాడో!

ఇప్పుదు మురళి సామాన్వుడిలా కాక తనపాలిటి దేవు డిగా కన్చిస్తున్నాడు ఇందిరకి. ఆందుకే తన కృత జత తెల్చు

గోవిందరాజు సీతాదేవి 2ళిి కనే అఆవకాశంకోసం చూసోంది. మురళి ఆతి మామూలుగా. వున్నాడు. “జావా! సతీశ్‌ యెవరో యే వుద్యోగం చేస్తన్నాడో యెలాజమ్‌. చెం యిదివరకే నీకు 'తెల్చునా?” అడిగిందిం నిన్నటివరకూ తెలియదు. పార్కులో మీ సంథాషణ విని నిర్హాంళపడాను. అతను మనిషి తెల్పుకానీ యెక్కడ వుంటాడో యేం చేస్తూ వుంటాడో మాఠం నాకు తెలియదు, అయితే ఆ రాత్రే ఆరా తీశాను. వివరాలు తెల్ఫి మఠి భయపడే య్‌మెనా కానివ్వు అని ఆతని తర్మడిని కలుసుకున్నాను ,... ఆఅ తర్వాత విషయాలు అన్నీ స్‌ఠకు తెల్చినవే. ఇందిరా అదంతా ఒక వీడకల అని మర్చిపోవటానికి శచయత్నించు. ఇందిరకు ఉబికి వస్తోంది దుఃఖ. “వ్రావా! అతనితో ఇన్నాళ్ళూ కల్ఫితిరిగానే కానీ...” ఉజ్బానీ ఎఎ “నన్ను అనుమానిస్తున్నావా?” “జేదు ఇందిరా! సువ్వింక మరీ తెలివి తక్కువదానివి కావు అని నాకు తెల్చు.” “ఆంతేచాలు బావా....క్‌ అంకేచాలు”" తృప్లిగా నిట్టూ ర్చెంది ఇందిర. “నువ్వు నమ్ముతావు కానీ ఈ (పపంచం, అమ్మా, నాన్నారూ నన్ను నముుతారా....? ఒకవేళ యుది. తెల్పిన అన్నయ్యా... య్‌ం చేస్తాడో, యెంత వాధసగభాడో అని నాకు

292 ముత్యాలపలుకి భయంగావుంది బావా! ఇప్పుడు నీకంకే ఆత్మీయులూ ముఖ్యులూ నాకింకెవరూ లేరు. అందుకే సిగ్గువిడిచి అన్నీ నికే చెప్పి మనస్సులోని ధారాన్ని దించుకుంటున్నాను. బావా! మరేం అనుకోకు ....”

“ఇందిరా! మొదటినించీ సునంద నా మనస్సుకి దగ్గరగా పుంది కనుకనే దాగా అర్ధం చేసుకుంది. మరి నువ్వూ అర్ధం చేసుకో, నేనిలాంటివన్నీ చాలా తేలిగ్గా తీసుకుంటాను. ఇంక మీ తల్లిదండులు నిన్ను అనుమానిస్తారే మో అనికదూ భయం. ఇందిరా ఒకటి చెపొను. సరీగా విను. మంచిచెడలనేవి సంజా యిషీ యిచ్చుకోవాలనే దృష్టితోకాక మన అంతరాత్మ కే మనం సంజాయిషీ యిచ్చుకొనెలా వుండాలి. అలాగే త్తీకి “స్టీ లం” కూడా. ఒకరు అనుమానిస్తారనికాదు. నీమీద నీకు నమ్మకం నీ మనస్సామే, సీకు సాక్ష్యం అంతే. మరీ విషయాలు వదిఠే సెయ్యి. మనస్సుని మరే విషయంమీదె నా లగ్నం చెయ్యి. పోనీ యేదయినా సినిమాకి వెళ్ళివస్తారా నుప్వూ అనూరాధా”

“వద్దు బావా! సినిమాకి వెళ్ళను. యేదయినా మంచి పుస్తకం యివ్వు.”

అనూరాధ టిఫిను ప్రేట్లతో గది లోపలికి వస్తూ అన్న గాచ్మా ఇందిరా మాట్లాడుకుంటూం పే ఆగిపోయి మనీ గదితోక్రి వచ్చింది. మురళ్శీ ఇందిరా ప్లేట్లు తీసుకున్నారు.

“అనూ! నువ్వు టిఫిను ప్లేటు యిక్కడికే. తెచ్చు

కోవమ్యూ” మంచినీశు గాస ంటూ శి అన్నాడు రణ శస గ్లాసు అందుకుంటూ;

గోవిందరాజు సీతాదేవి 293

“అలాగే అన్నయ్యా” అంటూ లోపలికి వెళ్ళి టిఫిను తెచ్చుకుని.

“అన్నయ్యా అన్నట్లు మరచాను. నీరజా వాళ్ళ నొకరు వచ్చి ఈ కపరు నీకిమ్ముని చెప్పాడు. 'మర్చిపోయానన్నయాా” అంటూ ఓ కవరు అంఏించింది. “నారా! నీరజ కవరు పంపెందా[” తనలో తనే అనుకుంటూ టిఫిను తినకుండా కవరు చింవాడు. నీరజే రాసెందా వుత్తరం,

మురళీధర్‌

మీరోసారి పార్కులో నన్ను కల్పుకోవటానికి రండిం సరిగ్గా నాలుగింటికి వస్తాను అక్కడిక్తి తస్పక రావాలి. అతి ముఖ్యమైన విషయాలు మాట్లాడాలి. నేను వంటరిగా పార్కుకి వస్తున్నాను... లై (బరీ (పక్కన వున్న పార్కు.

నీరజ.

మురళికేదోలా అన్పించింది. నీరజ ఏం “మాట్లాడాలన్నా ఇంటిదగ్గరే మాట్లాడవచ్చునుకదూ! ఏమై వుంటుందీ అతి ముఖ్య విషయం. మనస్సు ఎందుకో కీడు శంకిస్తున్నట్లుంది. ఛీ! ఇంత చిన్న విషయూలకే ఆశాంతిపడితే యెలా అనుకుంటూ ఆ ఉత్తరం పాంటుజేబులో కుక్కి “అనూ మ వస్తా” అంటూ వాచ్‌ 'చూసు కుని త్వరత్వరగా స్కూటర్‌ తీసుకుని బై టకొచ్చేశాడు మురళి, టిఫినన్నా. తినకుండా వెళ్ళిపోయాడేంటి” ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు ఇందిర్హా అనూరాధాను,

20% ముత్యాలసల్లకి

“నీరజ యిలా పృత్తరాలు యెప్పుడూ రాస్తూ వంటుందా” అడిగింది ఇందిర. “నాకు తెల్పినంతవరకూ యిదే మొదటి సారి”

మశేం దూట్లాడలేదు ఇదరూ, *ఏమెవుంటుంది అని ఇద్దరమూ ఆలోచనలో పడారు. ఇందిరకి మరోవై పు భయంగా పుంది. నొరాయణరావు కోరునుంచి తమ ఇంటిక్‌ వెళ్ళి తల్లి దం్యనులని వెంటతీసుకు వస్తాడేమో అని... ఒకవేళ సునంద వచ్చినా ఈ ముఖాన్ని యెలా చూపంచను, చూపకుండా ఎక్కడ దాచకోను.... ఈ ఆలోచనలు వచ్చేసరికి తను చేసినది యెంత తప్పో కమ్యక్రమంగా తెల్సివసోంది ఇందిరకి. వాకిన్లో రిక ఆగిన శబ్దం. నారాయణరావు గొంకూ విన్పించింది. "ఇందిర కుచించుకుపోయి దిండులో ముఖం దాచుకుని సడుకుంది. అడు గుల చప్పుడు తను పడుకున్న గదివరకూ వచ్చి ఆగిపోయింది. ఆనూ మెల్లగా యేదో చెప్పటం మాతం విన్నించింది. ఒక నిమిషం తర్వాత చల్లని ఇయ్యి ఇందిరని స్పర్శించింది. ఆ స్పర్శలోని హాయీ ఆత్మీయతా ఇదివరకెన్నడూ యెరగనట్లు కొత్తగా వుంది. మంచంపీద కూర్చుని వీపుమీద చెయ్యివేసి “ఇందిరా అన్నది సునంద. అంతే ఇందిర గభాలున లేచి అక్కని గట్టిగా కౌగలించుకుని వెక్కివెక్కి యేడ్చేసింది. ఆ గదితోకి మరెవ్వరూ రాకుండా అనూ తలుపు దగరగ వేసి వెళ్ళింది. గ్‌

“అక్కయ్యా! నేనంపే అసహ్యాంగా భేదూ నీకు ఇందిర అడిగిన మొదటి (పళ్న సునందసిం

గోవిందరాజు సీకాటేవి 2రీప్‌

“లేదమ్మా! నీవిలా ఒంటరిగా ఫీలయి ఇల్లు వదలటానికి నేనూ బాధ్యురాలినేమో అని లోలోపల కళ్ళిపోతున్నాను. నేను నీ కింకా ఆత్మీయంగా దగ్గరకొచ్చి పుంపే త్వరపడి ఈ నర్దయం తీసుకోవనీ.... అలా తీసుకోవాలన్నా ముందు నాకు చెప్పి పుండేదానివనీ అలా నాకేగనక ఈ విషయం కాస్తయినా తెల్పి పుంయే యిలా జరిగి పుండేది కాదనీ... అసలు జరగనిచ్చే దాన్ని కాదే అని లోలోపల యెంతగా కుమిలిపోతున్నానో నీకు తెలియదు ఇందిరా. పోనిప్వు. యింకా భగవంతుడు నీయందు న్నాడు. కనకనే బావ సమయానికొచ్చి రక్షించాడు. ఇందిరా ఇంక ఆ విషయాలు మర్చిపోవటానికి (పయత్నించు....” అను నయంగా పొదివిపట్టుషని అంది సునంద,

“అక్కా! అమ్మకీ, నాన్నారికీ నామీద కోపంగా శేదూ....?”

“వున్నా అది తాత్కాలిక మేనే”

ఇందిర తన ముఖాన్ని రెండు చేతులతోనూ కప్పుకుని ఇంకా ఏడుస్తూనే వుంది. సునంద ఓదారుస్తోంది.

మురళి స్కూటర్‌లో స్పీడుగా వచ్చేశాడు పార్కుకి. అప్పటికే అర్ధగంట లేటు అయింది. నీరజ రమ్మన్న 'మైముకి వుంటుందో వెళ్ళిపోళుందో! అసలు యింత ముఖ్య విషయం యింళ హటాత్తుగా యెలా వచ్చింది, ఏ౦. వచ్చింది! యెంత

286 ముత్యాలప న్లకీ ఆలోచించినా అర్ధంకావటం లేదు మురళికి. స్కూటర్‌ లాక్‌ చేసి త్వరగా పార్కు అంతా గాలిస్తున్నాడు. నీరజ యెక్కడ కూర్చుంటుందో తనకి తెలియదు. అసలు ఇద్దరూ కల్సి యిలా యెప్పుడూ రావేదుకూడా,. అసలే ర్యాతి అంలా నిిదలేదు. ఆందోళనలో అలిసిపోయాడు, మధ్యాహ్నం విశశాంతిగా పడు కోవాలి అనుకున్నా డేకానీ కంటిమీద కునుకు రాలేదు. ముఖం అంతా నల్లగా అయిపోయి కళ్ళి గుంటలు పడిపోయినట్లు అద్దం లోకి చూసినప్పుడే తెల్సింది. అస్సలు రెస్టు లేదు. యెల్లుండే (పయాణం. అబ్బ అనుకుంటూ వార్కు అంతా రెండుసార్లు (పదట్‌.. చేశాడు. కాసీ సీరజ కన్పించ లేదు. పెద్దవా శెివరూ ఇంకా రాలేదు. పిల్లలే పచ్చి యేవో ఆటలాడుతున్నారు కొందరు, ఆ పిల్లల గుంపున కణంచూసి తల తిప్పాడు. నీరజ కాస్త దూరంలో కూర్చున్నదల్లా మురళిని చూసి లేచి నిల దబడి౦ది.

మురళి గబగబా సిరజ దగరకి వెళ్ళాడు. ఆకుపచ్చ పృష్వ్వల చీర కట్టుకుని అదేరంగు "ాకెటు వేసుకుని పమిట భుజంచుట్టూ తిప్పి కప్పుకుంది నీరజ. మురళి నీరజని చూస్తూనే “గుడీ వెనింగ్‌” అన్నాడు నవ్వుతూ,

నీరజ బదులు చెప్పలేదు, కాని మురళి ముఖంళోకి లదే కంగా చూస్తోంది. మురళి “అబ్బ! చాలా అలసటగా ' వుంది సీరజా! కూర్చో అలా! నేగూ కూర్చుంటాను” అంబూ పచ్చ గడ్తిలో కూర్చుని కుడిచెయ్యి చాచికాస వెనక్కి. వాలి నీరజ ముఖాన్ని పరీకీస్తూ “అదేమిటి! అలా యెవరో కొత్త వాడిని పరిశీలిస్తున్నట్లు చూస్తున్నావ్‌! యేం గు రుపటలేదా!

అటో అవ రై

గోవిందరాజు సీతాదేవి 26 నేను మురళీఫర్‌ని.... యిస్పటికై నా గుర్తుకొచ్చించా మిన్‌ సీరణా” అన్నాడు నవ్వబోయి సీరజ ముఖాన్ని చూసి ఆగి పోతూ,

“ఇదేం విపరీతం! నన్ను ఈ పాద్కకి అర్రెంట్‌గా రమ్యని యేదో అతి ముఖ్య విషయం మంది మాట్లాడాలనీ వుత్తరం సంప అదిచూసి తినటోయీ టిఫిను ప్లేటు పదిలి రెక్కలు కట్టుకు వాలిన నాకు ఈవాళ హోటల్‌కి తీసుకువెళ్ళి టిఫిను యిస్నెించపలసిన అవసరం వుంది అ....అదంఠా సరే ఈరోజు నీ ముఖం అలా పుందేం నీరజా!”

జక క్‌

నీరజ మౌనం మురళికి నిచ్మితంగా వి(భాంచిగా పుంది.... ఏంటి! యేదో వురమని పిడుగు వడేలావుంది, ఏమె పుంటుంది! అని ఎంత ఆలోచించినా “ఉహూ” అంతుబిట్టటం లేమ. అందుకే కాస్త చికాకు నస్తోంవెం నీరజ చెప్పాలని పిల్చింది ఏమో తెలి యదుకానీ వూరు వెళ్ళిపోతూ తను చెప్పవల్సింది చాలానే ఉండి పోయింది. దానికే చాలా మైము కావాలి. వాళ్ళు యింటికి. వెళ్ళి అన్ని విషయాలూ మాట్లాడుదాం అనుకున్నాడు. కానీ నీరజ యిలా పార్కుకి రమ్మనటంవ ల్ల యిక్కడికి రాక తప్ప లేదు. యిది పబ్లిక్‌పార్కు. యెక్కువ నేపు కూర్చోవాలన్నా అంత యిష్టంలేదు, అందుకే త్వర పెట్టాడు మురళి.

“సిరజా! పీన! విషయం ఏమిటో త్వరగా చెప్పు” అని, ౯

వె ]]

298 ముత్యాలప ట్ర

“ఫ్పికేం తెలియదా?”

“ప్‌ విషయం?”

“అమాయకు లా?”

“అనను కౌనీ విషయం చెప్పళుండా....యిలా చూస్తూంటే నాకు చాలా చివాకెస్తుంది. యెవ ౦నా సం”

“ప్పుక్రేశాదు "నాకూ నమ్తుంది” తీీవంగా అంది నీరజ. మురళి అయోమయంగా చూశాడు. అప్పటికే అతనికి ఆవేశం వచ్చేసోంది.

“నీకెందుకు వహాంది అనే ఆఅడు/పతున్నాను మిస్‌ సీరజా” కాస్త తీ్మీవంగా ధ్వనించింది మురళిగాంధు.

“ఈ ఫొటోలో పున్నది మీరేనా!” హేండ్‌ చాగలోని కార్షునజు ఫొటో ఒకటి తీఫఏ మురళి కళ్ళకి ఎదురుగా 'ెట్టంది. మురళి దాన్ని లాప్కనిచూసి “*అప్పను నాదే! ఏం సీరజ ముఖంళోకి చూస్తూ అడిగాడు.

“ఎన్నాళ్ళయింది "పెళ్ళి చేసుకుని?”

“సళ్ళా! ఓహో... ఈ "పెళ్ళికూతుర్ని చూసనేనా నీవింత సేపూ నన్ను హడలగొట్టింది” అని తేలిగ్గా నవ్వేస్తూ. “ఇది ఇది...." అని చెప్పటోతూనే నీరజ ముఖంచూసి మకీ నవ్వాడు. “ఈ ఫోటో నీకెక్కడినించి వచ్చింది?”

“అది అనవసరం, _నార్కావల్సింది జవాబు” మకీ కోపంగా అడిగింది నీరజ.

మురళి ముబంలో నవ్వు మాయమైంది. గంభీరంగా చూస్తా “సెరణా! నన్ను అనుమానిస్తున్నావా! నువ్వు!”

“నారు జవాబు కావాలిలొ

గోవిందరాజు సీతాచేవి వర్పిర్ల “ఓ అలాగా, అయితే విను ఈ ఫొటోలో వుంది నూమూలు పెళ్ళికూతురుకాదు. నాటకంలో పెళ్ళికూతురు. నీకు అర్ధంకా లేదుకదూ! నొ (ఫండ్‌ *శ్యాంి (డొమాల్లో అడ వేషాలు వేస్తాడు, ఒక నాటకంలో పెళ్ళికూతులుగా వేశాడు. ఆ నాటకానికి నేను వెళ్ళాను, చాలావాగా వేళశావనీ అచ్చంగా పెళ్ళికూతురిలా వున్నావనీ అభినందించాను. వాడు మోజుపడి ఆ (చెన్‌లో నా (వక్కన నిల్చుని ఓ ఫొటో తీయించువన్నాడు. యదొక్కా టే రాక తను జఒక్కడూకూడా ఒకటి తీయించుకుని పెద్దగా చేయించి 4 ఖం కట్టించి హాలులో తగిలించుకున్నాడు. వాడి అదెన్‌ కావాలంటే ఇస్పుడే యిస్తాను. వెళ్ళి చూసిరా! లేకుంటే ఆ ఇంటికి తీసుకు వెళ్ళి నేను బయట నిల్చి ఉంటాను, నువ్వు చూసి రావచ్చు. ఏం.... నీరజా! సంజాయిషీ సరిపోయిందా! లేక...” నీరజలో యింకా నమ్మకం కల్లినట్లులేదు. మురళి కళ్ళ త్లోక్తి చూస్తోంది.

“ఏం ఇంకా ఏమైనా (వశ్నలు మిగిలి ఉన్నాయా! ఉంటే త్వరగా 'వెయ్యి! జవాబు చెప్పేసి ఆపైన నేను చెప్పవలసినవి చెపాను. మెము చాలా తక్కువ ఉంది” చేతివాచ్‌ చూసుకుంటూ అన్నాడు, “అసలీ ఫోటో నీదగ్గర కెలా వచ్చింది?”

“కావుడమ్మ మాకు చాలా దూరం చుట్టం, అయినా మా యిల్లు వెతుక్కుంటూ వస్తూనే ఉంటుంది. ఈసారి వచ్చి ఈ

298 ముకత్యాలప నల

“ప్పికేం తెలియదా?”

“ఏ ఏవిషయం?”

“అమాయకు లా?”

“అనను కానీ విషయం చెన్పటండా ....యిలా చూస్తూం కే నాకు చాలా చికాకొసుంది. యెవ రెనా సచే.”

“వృ'కేరాదు "నాకూ వమ్తుంద” తీ్మవంగా అంది నీరజ, మురళి అయోమయంగా చూశాడు, అప్పటికే అతనకి అవేశం వచ్చేస్తోంది.

“నీకెందుకు వహ్తోంది అనే అడు*పతున్నాను మిస్‌ నీరజా” కాస్త త్మీసంగా ధ్వనించింది మురళగొంతు,

“ఈ ఫొటోలో పున్నది మీరేనా!” "హంద్‌ బాగ లోని కార్లునజు ఫొటో ఒకటి తీఏ మురళి తళ్ళకి ఎదురుగా ెట్టంది. మురళి దాన్న లాక్కనిచూసి “*అప్తను నాదే! ఏం?” సీరజ ముఖంతోకి చూస్తూ అడిగాడు.

“ఎన్నాళ్ళ యింది పెళ్ళి చేసుకుని?”

“ఎళ్ళా! ఓహో... ఈ పెళ్ళికూతుర్ని చూసేనా నీవింత నేపూ నన్ను హడలగొట్టింది” అని తేలిగ్గా నవ్వేస్తూ “ఇడి ఇది....” అని చెప్పటోతూనే నీరజ ముఖంచూసి మళీ నవ్వాడు. “ఈ ఫోటో నీకెక్కడినించి వచ్చింది?”

“ఆది అనవసరం, నార్కావల్సింది జవాబు” మరీ కోపంగా అడిగింది నీరజ,

మురళి ముబంలో నప్వు మాయమైంది. గంభీరంగా దూచ్తూ “సీరడా! నన్ను అనుమానిస్తున్నావా! నువ్వు!”

“నాకు జవాబు కావాలి,”

గోవిందరాజు సీళాదేవి ల్సి “ఓ అలాగా, అయితే విను ఈ ఫొటోలో వుంది మామూలు సెళ్ళికూతురుకాదు, నాటకంలో పెళ్ళికూతురు. నీకు అర్ధంకా లేదుకదూ! నా (ఫేండ్‌ “శ్యాం” (డామాల్లో ఆడ వేషాలు వేస్తాడు. ఒక నాటకంలో పెళ్ళికూతురుగా వేశాడు. ఆ నాటకానికి నేను వెళ్ళాను. చాలాబాగా వేశావనీ అచ్చంగా. పెళ్ళికూతురిలా

పున్నావనీ అభినందించాను. వాడు మోజుపడి ఆ (ెన్‌లో నా

(పక్కన నిల్చుని ఓ ఫొటో తీయించుకన్నాడు. యిదొక్క టే

కౌక తను ఒక్కడూకూడా ఒకటి తీయించుకుని పెద్దగా చేయించి (ఫేం కట్టించి హాలులో తగిలించుకున్నాడు. వాడి అ్యడెన్‌ కావాలంపే ఇప్పుడే యిస్తాను. వెళ్ళి చూసిరా! లేకుంటే ఆ ఇంటికి తీసుకు వెళ్ళి నేను బయట నిల్చి ఉంటాను. నువ్వు చూసి రావచ్చు. ఏ౦... నీరజా! సంజాయిషీ సరిపోయిందా! లేక...” నీరజలో యింకా నమ్మకం కల్లినట్లులేదు. మురళి కళ్ళ

ల్లోకి చూస్తోంది,

“ఏం ఇంకా వమైనా (పళ్నోలు మిగిలి ఉన్నాయా! ఉంపే త్వరగా వెయ్యి! జవాబు చెప్పేసే ఆపైన నేను చెప్పవలసినవి చెపాను. సము చాలా తక్కువ ఉంది” చేతివాచ్‌ చూసుకుంటూ అన్నాడు, “అసలీ ఫోటో నీదగ్గరకెలా వచ్చింది?”

“కాొవుడమ్మ మాళ చొలా దూరం చుట్టం. అయినా మా యిల్లు వెతుక్కుంటూ వస్తూనే ఉంటుంది, ఈసారి వచ్చి ఈ

300 ముత్యాలవ లకి రహస్యం బయటపెట్టింది. మీరు అసలు ఈ ఫొటో కావుడమ్య కెందుకిచ్చారు?”

“ఆ విషయం ఆవిడనే అడగలేకపోయావ్‌?”

“నాకు కాపల్సింది మీ జవాబు.”

“అబ్బ. *లా పాయింట్లలో మా నాన్నగారు నీముందు యెందుకూ పనికిరారులా ఉంది. సరే చెప్తాను, ఆ కాపుడమ్మకి ఒక మనవరాలుంది. ఆ అమ్మాయి సేరు నాగనాంచారి. ఆ షల్లని నేను పెళ్ళిచేసుకోవాలని [ప్రాణం కొరుక్కుతింటూ ఉంటే ఆ బాధ పడలేక ఆపీడ వదుల్చ్బుకోవటంకోసం ఉపాయం ఆలో చించి న్నేహితుడిని శరణువేడి ఓ ప్లానువేసి ఈ ఫోటో ఆవిడకి పంపిస్తూ ఆకాళరామన్న ఉత్తరం రాయించాను,. నాకు గాంధర్య వివాహం అయిందని ఆవిడ నమ్మి చాలారోజులు (పచారం జేసింది. ఒకసారి మా తాతయ్యతో తగూకి. దిగింది ఆయన మళ్ళీ మా వాకిట్లోకి రానీయకుండా చేశారు. ఆ తర్వాత ఆవిడనీ ఆవడ కూతుర్నీ ఈ పెళ్ళి ఫోటోని దాదాప్ప _మర్చిపోయాననే చెప్పాలి.... నీరజా! నేనిందాకటినుంచీ నీ ముఖంతోని భావాలని హిస్తూనే పున్నాను. నన్ను యక్స్‌ రేకళ్ళతో చూస్తున్నావీవేళ, సరే... యింకేమైనా ఉంటే చెప్పు. జవాది చెప్పటానికి రెడీగా ఉన్నాను.

“నన్ను.... నన్ను... మోసం చెయ్యటానికి చూసు న్నారు. మీరు చెప్పెనదంకా అబద్ధం. అబద్ధం అని చెప్పటానిక్తి సాక్ష్యాలు చాలానే ఉన్నాయి.

గోవిందరాజు సీతాదేవి శ01

మురళి యెంతో న్మిగహించుపంటూన్నాడు. కానీ సాధ్యం కావటంలేదు, అయినా (పయత్నిస్తూ “ఏ మ్రిటవి! క్విక్‌! త్వరగా

“మి చెల్నెలికి దొంగపెళ్ళి చేసి జయించేశానని గర్వ పడ్డారు, కానీ ఆ గిరిధర్‌ తన చెల్లెలిని పెళ్ళి చేసుకోందే మీ ఇళెలిని కాప్పరానికి తీసుకు వెళ్ళనని చెప్పినమాట అబదమా[" =

గం థఖ

“నిజ మే?

“అలాంటప్పుడు నాలో ఆళలు రేపి 'పెళ్ళిరాయధారాలు సాగించి... యింతదూరం దుందుకు రానిచ్చారు?” -

“నేను ఇందిరని పెళ్ళి చేసుకోవటం కల్ల. చేసుకోనని అందరికీ చెప్పేశాను. నిన్ను మోసం చేయటం అనే మాటికి అర్థం అేదు.లొ

“ఏందుకు లేదు! నిన్న చేసుకోనన్న ఇందిరని యివాళ మీరే స్వయంగా తీసుకొచ్చారు ఇంటికి, ఇప్పుడు చెప్పండి మీ మాటలు యెలా నమ్మమంటారు?”

• ఆక్ట్‌ బ్ర డ్రా“ స్తన్రిగా కూర్చుంటూ అన్నాడు.

గ.

“అపును. నీరజనే అడుగుతున్నాను. చెప్పండి జవాబు”

“నా మాటమీద నమ్మకం పుందా నీకు?”

“అలా అయితే నే చెప్పటం అనవసరం. చెప్పను కూడా, నీవే [పయత్నించి తెల్పుకో! యిదే నా జవాబు”

302 ముత్యాలపల్లకి

“జ్బున్సుప్రోన్సి (పళ్నకి జవాబు చెప్పటానికి మెము

చాలేదా?” గలం

“నీరశా! నుష్వు యేవేవో మనస్సులో అనుమానాలు 'పెట్టుపని నన్ను యిలా ప్రశ్నించటం నేను యిచ్చే జవాబులు సీకు కృ ప్తె కల్లించంపోవటం నాకేం దాగాలేదు. నేను యెల్లుండి వెళ్ళిపోతున్నాను. తిరిగె విచ్చేపరకూ నీ అనుమానాలన్నీ తీర్చుకోగళల్లితే సంతోషెసాను. లేంపే నేనేం చెయ్యగలిగింది లేదు. నీకు అభ్యంళరం లేదంపేనే వెళ్ళగానే ఉత్తరం రాస్తాను నా అడెన్‌ తెల్చుతూ. జవాబు యివ్వాలనుకుంకే యివ్వు, లేడా ఆ విషయం జవాబు రాయి. యింతకిమించి ఓర్పుగా జవా బిచ్చే శ్వకి నాకిప్పుడు అసలు లేదు, కొన్ని కారణాలవల్ల నేనిప్పటికే చాలా అలసిపోయాను. మరింక శలవు అంటూ లేచి నాలుగడుగులు ముందకు వేసిన మురళిని వ్మిగహంలా చూస్తూ పుండిపోయింది నీరజ, యేదో చెప్పాలని [సయత్ని సోంది కనీ మాట ఖయటకి రావటంలేదు. అదేం గుర్తించని మురళి మళ్ళీ వెనక్కి వచ్చి “నీరడా] యిస్పటికే చాలా పెము. అయి పోయింది. నా స్కూటకీ తో మీ యింటిదగర దించేసి వెడతాను వచ్చేయి.” |

“అక్కర లేదు. వెళ్ళగలను” కోపంగా అంది.

“నువ్వు వెళ్ళగలపు. కౌనీ.... నాక శాంతి వుండదు,

నీరజ కదర్లేదు, మురళి క్షణం నిల్చి చూశాడు, నీరజ లేచేలా బేదని (గహించి చెయ్యి పట్టుకుని బలవంళత౦గా భేవ

గోఏందరాజు నీతాదేవి 305.

“అలాగా! తాతయ్య నన్ను చూడాలని వచ్చాడు. కౌనీ నేసు నిన్ను చూడాలని వచ్చాను బలే దాగుందితదూ![” అంటూ నవ్వాడు.

యళోద లోపలికి వెళ్ళి మంచినీళ్ళు తెచ్చి యిచ్చందిం వంబ(పయత్నం చేయదోతుంటే మురళి వారిస్తూ. "నే ధోజనం చేస వచ్చాను యళోదమ్మా” అంటూ అబద్ధం సప్పొాడుం అయినా యశోద లోపలికి వెళ్ళి స్లాసుడు పాలు తెచ్చి యిచ్చింది. అవి తాగేసి *కబుల్లు చెప్పు యళోదమ్మాి అంటూ

ర్‌ం

తాతగారు పడుకునే ఆ మంచంమీదే పడుకున్నాడు మురళి.

“నేనేం చెస్పనువాబూ! నుపే్య చెప్పు తిరిగి రావటానికి యెన్ని నెలలు పడుతుంది.”

“అబ్బ! ఆ విషయాలు తర్వాతగానీ నేనీరాత్రి. యింత పరుగేతుకుంటూ ఎందుకు వచ్చానో తెలుసా

“చెమ్చు ం

“అంతా ఏసు అంటూ అక్కడ జరిగిని సంగతుల

నాం

చెప్ప... "అబ్బ! చాలా అశాంతిగా వంది యశ్‌ దమ నాకన్నా ళ్ముగానో సరీగా న్నిదలేదు, యిెళ్‌ ణు సక

ర్‌ వ వా అయ౫౦ (పొదున్నే వెళ్ళిపోనాలి. నేనర్యాతి హాయిగా ని సందు చోటే దొరక్క యింతదూరం నీకోసం పరుగెత్తుకుంటూ కొచ్చానో తెలుసా?”

“చెప్పు?” ల్‌

“ఫీ వడిలో కాస్సేపు పడుకునేందుకు చోటిస్తావనీ

30 ]]

306 ముత్యాలపల్లకి కమ్మని న్మిదపోయేలా నాకిష్టమైన ఆ శేలపాట పాడళ౭వనీ యెంతో ఆశతో యింతదూరం వచ్చాను చుళోదమ్మా” ఈ మాటలు బెపూన్నప్పుడు మురళి కంఠరంలోని ధ్వని గురి ంచింది

గ ఆని లా యళోదష్మ.

“అయ్యో పెచ్చిడాబూ! దుందరో ఆవ్మేయులున్న నీకు హాయిగా. పడుకునే చోటులేక యింతదూరం పరుగెత్తుకు వచ్చావా! దాగానేపుంది నానీ మీ అమ్మ పుందిగా.... అంతకి మించి అమ్మతమూటులు పరిస్వరుంటారు.”

"మా అహ్హ అషృుతమూ రే నాకు తెల్సు_నానీ వఇంపెరని =, వ వ్‌ శ్‌ న అ క న ష్‌ "పెళ్ళి చేసుకో లేదని కోపం పంది. నన్ను అర్ధం చేసుకో లేదని చాలా దావగాప్పంది యశోదత్తూ. నాకు నీ జోలపాట కావాలి. చిన్నఎ ్రవాడిలా మారాం చేస్తుంపే యళోదపు కళ్ళ చెమ

శల క. జావ ల ఖ్‌ ర్భాయి. “మురళిబాబూ!” అంటూ (సేమగా తల నిమిరింది చావు పపరిసూ__

“మురళిబాబూ! ని ఈ ముత్యాలప లరిని ఇంకా ఎన్నాళ్ళు

రం కాపలాశాయను. నాకింక శకి లేమ బాబూ! త్యరగా. పెళ్ళి చేనేనుకోవాలి సుమా.” అంటూ నవ్వ "చిన్ని కృష్ణా నిదురపో” శ క్ష నా! అంటూ గొాంతె తి పాడుతోంది యశోదము. యశోదవు పాటకి ఆ నిశ్శబ్ద (కృతి పరవ+ంచి పోతోందా అన్నట్టుంది, మురళీ (౧ లేలియళోద వడిలో తల “పెట్టుకుని [కిందనే పడుకున్నాడు. యెక్కడా దొరకనంత హాయి. విలువకటలేనంత త పెతో ట్‌ లి మురళి మనన్ను నిండిపోయింది. “యళోదవమా? అంటూనేనన్ను కదల్భద్దు.... నేను న్యిదపోతున్నాను అంటూ ఆపాట వింటూ

గోవిందరాజు సీకాచేవి 307 వృత్తిగిలి పడుకున్నాడు. అలా అలా నిదపప్టేసింది. ఆ నిదలో అందమైన కల. ముర్యాలప్లకీలో తను పెళ్ళికొడుకుగా నీరజ 'పెళ్ళికూతురుగా వూరేగింవు సాగిపోతోంది. సన్నాయి పాటి చెప్పులకి ఇంప్పుగా ఎన్నిసోంచ. తాతగారు జర్మీ ఆంచు వుత్రరీయం భుశాన చేనుంని పూలేగంవుకి ముందు నడుస్తు న్నాడు, అలా సుఖ స్వప్నంవో తేలుళూన్న ముఠళకి అప్పటికే యళోదము లేది నాకిల్తో రంగవలులు దిది పాలు పితుపతూ. “తె లవార

చ 2. ణు క వచ్చె తెలియక నా స్వామి మళ్ళీ పరున్నాప్ప లేరా” అంటూ పాడుతోం పేగానీ మెలుకువ రాలేదు.

లేచి ముఖం కడుక్కున్న మురళికి కొఫీగ్లాసు. అంద్వి

చింది యళోదమ్మ. అది తాగి ఖాళీ గాను అందిస్తూ పల్చకీ

న. కాలి క

దగ్గరకి వెళ్ళి దానిని మూసివుంచిన బట్ట రొలగించి ఒక్కసారి

చూసుకున్నాడు, పల్లకీ యెన్నో సంవత్సరాల ,కిందటిదే

గరి

అయినా ౮ తరంగు చమూయలేదు, మురళి చెయ్యి. అఆ్యప్రయ

త్నంగా ఆ౨త(కితం తిహవో దెబ్బతగిలి ముఖం మీద నిల్చిన

మచ్చమీదకి పోయింది. తిరిగి భ్యదంగా కప్పేసి ఇనళలకి

వచ్చేసి *వెళ్ళివసా యళోదమ్లూ” అంటూ చెప్పి బి స్త్రీకివస్తూంటే

కూ. ద్‌

ఆ వీధి చివరివరకూ వెంటవచ్చి ఇంక ఆగిపోయింది. యళో

దము. బస్రీకి వచ్చేశాడు, సామాను నర్జైళాడు, ఇందిరకి ధైర్యం త

చెప్పి మరుకటిరోజు (సయాణమై వూడుకి వెళ్ళటానికి గ్రైర్వే

న్దేషనుకి వచ్చాడు. వెంట తాతగార్హూ. చెభైలూ, తండ్రీ

వచ్చారు. సునందకూడా స్టేషనుకి వచ్చింది. అందవూ. యేదో

305 ము త్యాలపలకి ళం గందర గొాళంగా మాట్లాడుతున్నారు, అన్నపూ ర్ధమ్ల కొడుక్కి యెన్నో జాగ తలు చెపోంది, అని వాంజానా.

అనూరాధ విక్కముఖం వేసుకుని చూసోంది. సునంద “ఒ9నింగ్‌ అయి తిరిగి వచ్చే రోజునకూడా నేనే రిసీప్‌ చేసు కుంటాను మురశ్థి" అంది నవ్వుతూ,

“చిత్తం తమరి దయ. మరి వంటరిగానా జంటగానా వచ్చేది నువ్వు” జోక్స్‌ చేశాడు మురళి. సునంద జవాబు చెప్ప జేను, రైలుకి శైము అయింది. తాతగారు స్వయంగా మనవడిని తైలెక్కాంచారు. రైలు కదలబోతూంపే మురళి అందరిధగ్గరా శలవు తీసుకుంటూ తను కావాలనుకున్నవాణ్న యెదురుచూనే వాళ్ళూ రాలేదని ఆఖరుసారి ప్పాట్‌పారం వెపు చూశాడు. దూరంగా నీరజ తాతగారి చెయ్యి పట్టుకుని స్లాట్‌ ఫారంమీద '6లుపెపఇలు వెతుక్కుంటూ వసోంది కాని అప్పటికే కొన్ని చా ళు అవా 'పెడెలు ప్లాట్‌ పారం దాటిపోయాయి. అయిజే మురళి ముఖం వికసించింది. మాట్లాడటానికి ఏీలులేకపోయినా సీరజ వచ్చింది అన, వూహ కొంత (పశాంతత నిచ్చింది. 3 లుకమ్మీ పటు

ఓం వ్‌ యట కుని వంగి నీరజకి చెయ్యి వపూపుతున్నాడేకాని ఆమె చూడలేదు ఇతన్ని...

“హూుష్‌....” అంటూ లోపలికి వచ్చి వెద్దమీద కూల బడాడు. పరో కొత (పపంచంలోకి ఆఅడుగిదుతున్న్నాను. ఇళ శ

గోవిందరాజు సీతాదేవి 309 జీవితం ఓ "పెద మలుపు తిరిగింది ఈ రోజుతో. ఇంక తీరు దాటు అంటూ పుండదు.... అనుకుంటూ వెళ్ళటోయే కొత్త (పదేశం అక్కడ అవజోయే ఫనింగ్‌ అవన్నీ ఆలోచిస్తూ కూర్చున్నాడు మురళి. రైలు మాతం వేగంగా ధన్‌ భన్‌మని శబంచేటూ వెళ్ళిపోతూనే వంది,

త్రై

మురళి అందరికీ పత్తరాలు రాశాడు. సునందక్తీ ఇందిరక్సీ తల్గిదంథడ్రులక్కీ చె ట్లెలికీ అనూరాధకి ఉత్తరం రాస్తూ నీరజ నా అడెన్‌ కావాలని అడిగితే ఇవ్వు అని మ్మాతమే రాళాడు. ఆందరి దగ్గరినుంచీ జవాబులు వచ్చాయి. అన్నింటికంయపే ముందు వచ్చిన ఉత్తరం తాతగారు రాసింది, “నువ్వు యెప్పుడు తిరిగిపస్తావుకి అని రోజులూ, వారాలూ, నెలలూ లెక్కిస్రోంది యళోద అంటూ రాశాడు,

ముఠ;కి ఇక్కడ రోజులు మహావేగంగా గడిచిపోతున్న ట్టుంది, అప్పుడే రెండునెలబణు అయిపోయింది. అనూ ఉత్తరం రాసింది. అది చదువుకుంటూ ఆపి పూరుపేరు చూశాడు, జంపెడ్‌ పూర్‌ అనిపుంద. అరె.... ఇదేంటి అనుకంటూ ఉ తరం సూర్తిగా చది వేస్తున్నాడు. క

310 ముత్యాలప ల్లికీి అన్నయ్యా! నమస్కారం, ఇందిర క్షేమం. మీ గిరిధర్‌ బావకూడా క్షేమం, నేను ఇక్కడికి వచ్చి నాలుగురోజులై ౦ది. నేను రాలేదు. బాపే పనపూరికి వచ్చి నాన్నగార్కీ, అమ్మకీ చెప్పి తన తల్లిదర్యడుల అఆమోదంపొండి నన్నిక్కడికి తీసుకు రి వచ్చారు. బావ ఇలా మారటానికి వారణ౦ ఇందిర. ఇందిర ఇప్పుషు చాలా మారిపోయిందన్నయ్యా. యెన్ని విషయాలని రాయను. నువ్వు వచ్చేప్పటికి నేను మళ్ళీ మనవూరు వస్తాను, నా సంసారం చాలా ఆనందంగా గడివిపోతోంది. ఇంక ఇందిర "పెళ్ళి ఇప్పట్లో చేసుకోననసీ యేదెనా పుద్యోగం కావాలనీ అంది. ఏ. మా వాళ్ళ అన్నగారు (సయత్నిస్తున్నారు. త్వరలోనే దొరకవచ్చు. అన్నట్లు మరో విచ్శితం జరిగింది. అత్తయ్యా, మామయ్యా సునందని తీసుకుని చుట్టాలింటికి పెళ్ళికి వెళ్ళారీ మధ్య. ఆ పెళ్ళిలో ఓ లెక్చరర్‌ సునందని చూసి పెళ్ళిచేసుకుంటానని రాయబారం పంపాడు. అతనికి ఆస్పి వుంది. ఆంకస్తు వుంది. కానీ రెంజో పెళ్ళి. మొదటి భార్య *డెలివకీ కష్టమైపోయిందటి విడతో సహా, ఆయనకి కళ్ళు కనపడని వృద్గురాతెన తల్లి తప్ప ఉత థి ఆఅూ క. మరెవ్వరూ లేరుట. ఆమెని సునంద జ్యాగలత్తగా చూ స్తుందని ఈ పెళ్ళికి వప్పుకున్నాడుట సునందకూడా అంగికారం తెల్పిం దనే అన్నారు బాన, అంకే ల్వరతో సునంద గృహిణి అవు తుందన్నమాట, సునంద మాకందరికంపే నీకు ఆత్మీయురాలని

గోవీందరాజు పీఠాబేవి ప్ర [1 అందరికీ తెల్చు. నువ్వా పెళ్ళికి రాబేకపోయినా మంచి (పజంపేషను పంపు. దాన్ని నేను స్వయంగా అందిస్తాను. గుర్తు ఉంటుందిగా, ఇంక అమ్మకీ నాన్నారికీ నేను అత్త వారింటికి వచ్చేస్తున్నానని ఒకవైపు సింతోషం మరోవైపు వదిలి ఉండలేక బాధా. అమ్మ నే నచ్చేస్తానన్న రోజున అసలు అన్నం తిననే లేదు. నాన్నారు లోపల బాధగావున్నా పకి గంభీ రంగా ఉన్నారు. తాతయ్య కన్నీళ్ళ అపుకోలేక నాదగ్గరికొచ్చి చెయ్యి తీసుషని ముద్దు పెట్టు ఇని బావని పిల్చి ఆయన చేతిలో పెట్టి “జలే గిరీ రత్నాన్ని ఇచ్చాం... జ్యాగత్తగా చూసుకో అంటూంపే ఆయన నోట్లోంచి మాట రాలేదు. బావకి ఇప్పుడు నీమీద కానీ, శాతయ్యమీద కానీ అసలు పసరంతయినా కోపం లేదు.

నాకారోజు నువ్వు లేనిలోటు బాగా తెల్సిందన్నయ్యా. కానీ తప్పదుగా సీ ్రినింగ్‌ యమెప్పుడవుతుందా అని అందరం యెదురు చూస్తున్నాం. ఇంక వుంటాను జవాబు రాస్తావుకదూ! చెల్లాయి అనూరాధ మురళి మన స్పు సంతోషంతో గంతులేస్తోంది, అమ్మయ్య... అనూకి ఇంక మరేం మర్వారదు.... అను కున్నాడు. కొన్ని కన్ని మార్చుల ర. ద తర్వాత ఒకటి ఇలా తరుముతూ స్తై ౦

313 ముత్యాలప ల్లకీ రాసిన ఉ_త్తరంకూడా వాసుకున్నాడు, అనూ రాసిన ఏషయాళలే ఆయనా రాళారు, అందరి దగ్గరనుంచీ ఉర్పరాలు వస్తున్నాయి కానీ తను మయెదురుచూసే ఉర్తరం అప్పలు రావటంరేదు. నీరజ ఉత్త్పరంకోసం ఎదురుచూసి చూస వినుగె రిపోయాడు, చదువు కున్న అమ్మాయి అయినా వా సకూడా ఆలోచనలేదు, బుద్ది అసలు లేనట్లుంది. దూరయో నేను తన ఉత్తరండోసం ఎంఠలగా యెమరు చూస్తూ పుంటాసో ఆ మ్యూతం అర్ధంచేసుకోలేదూ!. వీ! తనమేచ తనకే విసుగొస్తోంది అప్పుడప్పుడూ, నీరజమిద కోపం రోజు లోజుకీ పెరిగిపోతోంది. ఆ కోపంరో మరీ వేగంగా గడుస్తున్నాయి రోజులు. నన్ను నిజంగానే అపారం చేసుకో లేదుకదా! ఆ రోజు అలా మాట్లాడినా తర్వాత అయినా యదార్థం తెలియవా! చలపతిరావుగాయ ఈ టున్య రండు ఉత్త రాలు రాళారు. తసూ దా ల్యమిిళును. దశరధ రామయ్యా తర చుగా కల్సుకుంటున్నామనీ సినిమాట్మూ ఇకా రతో కాలకేపం చేస్తున్నామనే, మురళీఫర్‌ ష్ర తాతయ్యకి సన్‌ మాతం నేర్చను. ఆదిగనక నేర్చుకున్నాడా పళ్లైతో యళోదని మర్చి పోయి ఈ ఛెన్‌ దగ్గరే కూర్చుంటాడని,... నవ్వకుబాబూ అన్నట్లు నిరజ చాగానే వృంద్ది. ఇలా ఉంటుంది. ఆయన ఉతరం, నా

నీరజ రాయకున్నా చలపరిరావుగారి ఉత్తరాలలోనైనాొ కస్త కాంతిసడుతోంది మురళి మనస్సు, శనుపోనీ ప్ప్తత్తరం రాద్దామని అనుకున్నాడు. కానీ అభిమానం అడ్డు వచ్చింది

గోవిందరాజు సీకాదేవి న! పట్టుదల సపెరిగెంది. అంతే అక్కడ నీరజా ఇక్కడ మురళీ భీష్మించుకు కూర్చున్నారు. కాలచ్మకం. గిరగిరా. తిరిగి పోతోంది.

త్రి

నారాయణరాపుగారి యిల్లు చొలొ రోజులకి మళ్ళీ కల కలలాడుతోంది. కూతురూ అల్లుడూ వచ్చారు. మురిళి పెళ్ళి లగ్నం 'పెళ్తుసుకున్నాడు, రెండురోజు లేవుంది. పెళ్ళి (ప్రయళ్నా లన్ని చాలావరికూ పూర్తి చేయించేసంది అన్న పూ రో మ్య చల పతిరావుగారూ ఆర్భాటంగా పెళ్ళి యేర్చాట్లు చేశాడు. యింక కః రోజే మురళి టఫనించ ప్తూర్ణి అయి వచ్చేషున్నాు లీ న్దేషనుకి వెళ్ళాలని అందరూ సరదాపడుతూండగా మ్‌ గ్గ సుంచి కెలిిగాం వచ్చింది. “నేను రైల్లో రావటం న (సెండ్‌ కారుతో నస్తున్నాను”అని. అప్పటికే కొందీ క్‌ విచ్చేశారు. పిలక తాతయ్యకూడా వచ్చి తను. నొటి చెట్ల మెంత పెదవె నాయా ఒకసారి చూసుకుని చుట్టాలని పరు 'సీరునా పల్ప్‌ చూపించి మరీ పెళ్ళి పనుల్లో జారాడు. వాకిలిముందు పందిరి వేయించే న మూల అని నారాయణరాస గట్టిగా చెప్పేశాడు “షామియానా తెప్పిస్తానూ అంటుం దశర థధరామయ్యగారు

40]

ళ్‌. ముత్యాలప న్‌ క్రీ

“నారాయణా పందిరి వయించరా! అందంగా ఉంటుంది. మామిడాకుల తోరణాలూ అవీ ఈ తాతయ్య చూస్తాడు లే” అంటుండగానే వాకిట్లో కారు ఆగిన శబ్దమించి. మురళి వచ్చాడు. అంటూండగానే గిరిధర్‌ పరుగున వచ్చాడు బయటికి. సునందా, ఇందిర్కా అన్నూ పిలక తాతయ్యా అందరూ వస్తూ అనలయిన నారాయణరావునీ అన్నపూ ర్రమ్మనీ, వెక్కి నెస్లేసున్నారు. రాజేశ్వరమ్మకూడా బిందె అంత చెంబుతో నీళ్ళ తెచ్చింది. వాకిట్లోకి మేనల్లుడి కాళ్ళు కడిగేందుకు,

న్రగా సేగనిగలాడుతున్న అండాసిడర్‌ కారు ఆగి ఉంది. స్టీరింగ్‌ ముందు ముప్పయి సంపత్సరాంలోపు అందమైన యువకుడు కూర్చుని గుంప్పులా వచ్చిన అందరిని చూస్తూ మోమాటంగా తల తిప్పాడు, వెనక డోర్‌ తెరుచుకుని మురళి కారు దిగాడు. లోపలినించి మరో స్త్రీని చెయ్యి. అందించి దింపు తూంపే అందరూ విస్తుటోయి చూస్తున్నారు. కంచిపట్టు జరీచీరె కట్టుకుని తెల్లగా నెరిసిపోయిన జుత్తున వేలుముడి. డేసుకుని పమిట భుజంనిండుగా కప్పుకుని మురళి చెయ్యి. ఆసరాతో (కిందికి దిగింది యాభై సంవళ్చరాలు మై బడ స్రమ్నూరి, నుదుట పద్మిపెసలంత కుంకుమ ఉదయించే సూర్యబింబంలా ఉంది, నటి ముఖం అయినా ఆ కళ్ళలో యేదో. బెరుకుతో కూడిన నిర్మలత్వం చూనేవాళ్ళని క్షణం నిలబెడుతోంది. వేలి

గోవిందరాజు సీతాదేవి 315 ముడిలోనించి పెద మందార పుప్వు కాస్త (కిందకి జారుతోంది, అందరికంటే ము. దువన్న దళరధరామయ్యగారు తెల్లబోయి మనవడి దగ్గరకి రావోయినవాడల్లా ఆగి “యశోదా” అన్నారు

“ఈఃవిడ యళోదా! ' అందరూ కుతూహలంగా చూస్తు వా రుం ణ్నా శ

“బాను తాతయ్యా! ఈమె యళోదమ్మ. నేను వెళ్ళి తీసు కొచ్చాను. నీ అనుమతి లేకుండా తీసుకొచ్చినందుకు మన్నించు శాతయ్యాం”

అంటూన్న మురళిని అమాంతంగా గట్టిగా కౌగలించేను కున్నారు దళరధరామయ్యగారు. ఆయన అఆలింగనంలో కణం సర్వం మరిచి ససివాడిలా అయిపోయాడు ముంళ€. తాతయ్యా ఈ రోజుకోసం సీవెన్నానృగానో కలలు కంటున్నావు. ఒక్‌ విధంగా నేనుకూడా అంటూ త్లిదం్యడుల కోసం చూళాడు, “అమా" అంటూ అందరినీ తస్పించుకు తృల్లిదగ్గరకి వచ్చి కాళ్ళకి నమస్కరిస్తున్న కొడుకుని అక్కున చేర్చుకుంది అన్న పూర్హమ్మ- ఆవిడ కళ్ళల్లో ఒక విధమైన తృప్తి దానిలోవాబు యేదో గర్వంకూడా కన్చిసోంది. “అన్నయా అంటూ అనూ రావ చగరకొచ్చింది.

న.

“అమ్మా! అనూ! కులాసొగా వున్నావమ్మా” అంటూ “దావగా రెక్కడ” కళ్ళతోనే గిరిధర్‌ కోసం వెతికాడు. గిరిధర్‌ అందుకే చూసున్నట్లు దగరకి వచ్చి మురళి చెయ్యి గట్టిగా పట్టు

మి ఈగా ౧

వ16 ముత్యాలపల్లకి కుని “కంథగాచ్యులేషన్సొ మురళీ” అంటూన్న అతని గొంతు చాలా మృదువుగా పల్కిాంది,

“అరే గిరీ! ఆ మాట చెప్పవల్సింది ముందు. నాకు” దశర రామయ్య మనవళ్శిద్దరినీ చెరోవై పూ నిలబెట్టుకుని. ఒరే నారాయణా ఒనే రాజేశ్వరీ యిప్పుడు నేనెలాపున్నాను” అంటూ ఆ యిద్దరి భుజాలమేదా చేతులువేసి నిల్చున్నారు.

౧

“చిన్నాన్నా! నిన్ను చూడటానికీ రెండు కళ్ళు చాలటం లేదు. ఒకవిధంగా చెప్పాలంపే ఈ చలవంళతా నీదే” ఆంది తృ్ప్దిగా రాజేళ్వరమ్మ,

నారాయణరావు కొడుకు నమస్కరిస్తుంపే "ఇప్పుడివన్నీ

శారి యెందుకునాన్నా! రేపెలాగూ సపెళ్ళికూతురితోసహ యెన్నో నమ స్కారాలు చేయాలిగా[”

“అన్నయ్యా! మా అందరిని చూస్తూ అసలు ఆ కారులో స్టీరింగ్‌ ముందు కూర్చున్న సీ (సెండ్‌ని మర్చిపోయావు. లోపలికి తీసుకురా అన్నయ్యా, ముందు స్నానం కాఫీ అది చూసాను” అని అనూరావ 'హెచ్చరించేనరకూ.. గుర్తురాలేదు మురళికి,

“అరె.... మోహన్‌! సారీ, రా లోపలికి” అంటూ తీసు కొచ్చి ముందు తభ్రిదంథడులనీ తాతగారినీ అందరినీ పరివయం చేశాడు. అనూనీ గిరిధర్‌నీ (పత్యేకంగా పరిచయంచేస్తి.

గోవిందరాజు సీతాదేవి 317

“సునందా! ఓ సునందా!” అని. గావుకేక. పెట్టాడు. సునంద ముందుకొచ్చింది. “మోహన్‌! ఈమె సునంద. నాకు చాలా ఆశ్మీయురాలు, చెప్పానుగా” అంటుంటే మోహన్‌ సునందని పరీక్షగా చూస్తూ “నమ సే అన్నాడు. గిరిధర్‌ క్షణంలో మోహన్‌ (ఫెండ్‌గా మారిపోయాడు. ఇందిరా” అంటూ పిల్చి (గత్యేకంగా పరిచయంచేస్తుం టే మోహన్‌నమ_సేఅంటూచేతులు జోడించాడు. సునంద అనుకుంది ఈ మోహన్‌ యెవరోగాసీ చావ పూరికే తీసుకువారేదు, ఇందిర అన్నప్పుడు మోహన్గొచాలా కుతూహలంగా చూళాడు. “అడగాలి మురళిని” అనుకుంది.

యళోదమ్మ అసలు దళరధరామయ్యగారి చుట్టాలనందరినీ చూడటం ఇదే మొదటిసారి. రాజేశ్వరమ్మ “యశోదా రా లోపలికి అంటూతీసుకు వెళ్ళింది. ఇంతా సందడినందడిగా ఉంది. మురళికి వూపెరి తీసుకునేందుకుకూడా తీరిక లేకుండా పూశ్ళోని 'న్నేహి తులు అందరూ వచ్చి పలకరిసున్నారు. తల్లి కొత్త కోడలికి చేమించిన నగలు చూపిసోంది. చీరెలు అన్నీ విప్పి చూపిస్తూ అనూరాధా సునందా ఈ రంగులు వాగున్నాయా లని (ప్రశ్నల మీద (పశ్నాలు వేస్తున్నారు, అవన్నీ ఒకసారి చూసి.

“యేమిటో యివేం నాకు తెలియదు” అని త బిలో “యెందుకమ్తా యంత ఆర్భాటం చేస్తున్నారు...” అన్నాడు విసుగ్గా.

318 ముత్యాలప న్తికీ

“ఇంతకి పదిరెట్లు ఆర్భాటం చేస్తున్నాడా చలపతిరావు గారు” అంది అనూరావ,

త్వరగా ఖోజనాలు కావాలన కేకలు పెట్టటంతో అందరూ లేచారు. మురళి ఛోజనంచేప్తూ తన (పక్కనే కూర్చున్న సునందని పరీక్షగా చూసి నవ్వుతూ “అబ్బ ఈ ఆడవాళ్ళు ఎంత త్వరగా మారిపోతారు, నుప్వు పక్కా గృహిణీివి అయి పోయావు. బౌనూ మీ శ్రీవారు రాలేడేం?” అన్నాడు.

ఇస్సి పెళ్ళి లగ్నం కైముక సరీగ్గా పచ్చేస్తాగు” అంది సునంద అలా అఆంటూంకే యేమిటోగా వుంది. అది (గహించి కిసుక్కున నవ్వి=

“మురళీ! నన్నేం చూస్తాపుగానీ సీరజ సంగతి. చెప్తాను విను. నీకు వాళ్ళ తాతగారు కొనే సూటు బట్టలన్నీ తనే స్వయంగా యెన్నిక చేసింది. ఆ అమ్మాయికి మా అన్నయ్య కాస్త సాయపడ్డాడనుకో యేమెనాచెప్పు. సీ నెలక్షన్‌ అమోఘం నీరజ చాలా తెలివైంది.”

“ఆ ...అలాగా” అన్నాడు.

“యింకా చాలా చాలా చెప్పాలి. కానీ "చెములేదు యిప్పుడు, అదిగో చూడు నీ చెల్లాయి అనూ ఇంతమందికి ఎలా చకచకా వడ్రించేస్తుందో! మరో కభవ్వార్త చెప్పనా. అనూ త్వరలోనే పీక ఓ బుళ్లి మేనల్లుడినో మేనకోడలినో మరి ఇవ్వ బోతోంది,

గోవిందరాజు సీతాబేవి శ్రర

“ధీ _..నిజంగా” ఆ క్షణంలో యమెందుకో సంతోష మైంది మురళికి.

థఖోజనాలు పూర్తి అయిన తర్వాత తాతగారు 'ఒక్కరూ పడుకుని వున్నది చూసి మెల్లగా ఆయన దగ్గర కూర్చుని “తాతయ్యా! నన్ను సంపదించకుండా కనీసం ముందు ఊఉ తర మన్నా రాయకుండా ఇంత త్వరలో యెందుకు లగ్నం పెటిం

న! చావు?”

“ర్స ,.. అదా! అదీ.... ఎందుకు చేశానంట్కే అసలు నన్నూ, చలపతినీ ఆ నీరజ నిలవనిచ్చిందటరా! లగ్నాలు పెట్టించే వరకూ నిదపోలేదు. అంతా సీరజ పట్టుదలే.”

“ఓహో! మరి కావుడు పిన్ని లేదూ!”

“కాప్పడు పిన్ని ఇంకెక్కడుంది. అప్పుడే వెళ్ళగొన్సే సిందిగా నీరజ” ఆంటూ ఆవలించి నిదకి వుషకమించారు దశర ధరామయ్యగారు. మురళికి ఒకసారి నీరజని చూడాలన్ని స్తోంది. కాసీ యెలా! వాళ్ళ ఇంటికెడితే బాగుండదేమో! అమ్మ రాగానే చెప్పింది. చెప్పకుండా వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళేవురా చూసిన వాణ్గ నవ్వుతారు అని. అందుకే ఆ విషయం వదిలేశాడు, గదిలో విశాంతి తీసుకోమని చెప్పి వెళ్ళింది అనూరాధ, కానీ న్మిద రావటంలేదు,

అలాగే గడిచిపోయింది ఆరోజు, మర్నాడు మురళిని "పెళ్ళికొడుకుని చేశారు. అనూరాధ పసుపు పారాణి పెట్టింది. సునంద ముఖాన కుంఠుమబొట్టూ, బుగ్గన చుక్క పెడుతూంపే

320 ముత్యాలపల్లకి యళశోదమాా దశరధరామయ్యా మురళిని చూసుకుంటూ “పెళ్ళి కొడుకు కళ వచ్చింది అనుకుంటున్నారు తృప్రెగా. గిరిఫర్‌, మోహన్‌, మురళిని యేదో ఒకటి అని పరిహసిస్తున్నారు.

దశరధరామయ్యగారు పట్టుబట్టారు. పెళ్ళి ఇక్క-డైనా లు గృహ్యపడేశం పనైైలో జరిగి తీరాల్సిందే అస. కొత్త పెళ్ళి త్ర రం ఎ న కూతుర్ని ముత్యాలపలకీలో పూరేగిసూ ఇంటికి తీసుకువెళ్లాలనీ గా ఆవ న! ఇందుకు సన్నాహాలు అన్నీ అక్కడే చేసన పుంచాననీ. “అలాగే చిన్నాన్నా[ొ అనక తప్పలేదు నారాయణ రావుగారికి. అన్నపూ ర్హమ్మకి యిష్టంలేకున్నా పెక “సరే అంది. లా టబ యా యశోదమ్మ సంతోషం వరర్ధనాతీళం. “ఇక్కడ మురళి పెళ్ళి లగ్నంకొగానే ముందు నే వెళ్ళి అక్కడ (పయత్నాలన్నీ చూస్తాను” అనుకుంది తోరోపల, అను వున్నట్లుగానే వలా ఆర్భాటంగా చేశాడు చలపతి రాపుగారు మనవరాలి పెళ్ళి, మురళి 'స్నేహికులు చాలామంది వచ్చి ళుభారాంక్షలు తెల్పారు. సునంద భరా వచ్చేడు పెళ్ళికి. యింక కార్లలో పలైకి వెళ్ళిపోయారు వూరి పొలి మేరలోనే

గోవిందరాజు సీతాదేవి 321 గాన్‌లైట్లు ముత్యాలప్టల్టకీ బోయీలూ రెడీగా పున్నారు. దశ రథధరామయ్యగారు జరీ అంచు వుత్తరీయం కంకువాలా మెడలో వేసుకుని చేతికర పట్టుకుని మురళిని చెయ్యి అందించి ముత్యాల పల్లకీ దగ్గరకి తీసుకువెడుళూంటే యశోదమ్మ నీరణ చెయ్యి పట్టుకుంది,

ముర్క, నీరజా ముశ్యాలప శకీ యెక్కారు. బోయీలు స్ట్లకీని లేవనెత్తారు, సన్నాయి (శావ్యంగా వాయి స్తున్నారు వాళ్ళకంకే ముందు భ్యాండువాళ్ళు కొత్త హిందీ పాట హుషా రుగా వాయి స్తున్నారు. మగవాళ్ళంతా ప్స్లకీ ముందు నడుస్తు న్నారు, స్త్రీలు పల్లకీ వెనక కాలి నడకన బయలుదేరారు, దశర ధరామయ్యగారు పల్లకీ దగ్గరకి వచ్చి ఒకసారి నీరజన్సీ మురళినీ తదేకంగా చూసుకున్నారు, *“యళోదా అంటుంటే *బ్లక్కృడేవున్నాో అంది (ప్రక్కనే నిలబడ్డ యళోదమ్మ.

“కూడు యళోదా! నీ కన్నుల కరువుతీరా చూసుకో! ఈ సంతోషం చూడాలని కలలుకన్నావుగా చూడు” అన్నారు సంతో షంతో. యశోద మురళి ముఖంళోకి చూసింది. నీరజని చూసింది. ఆ ముత్యాలప్టల్లకీకి ఉన్న ఆర్బీలు లెట్ల కాంతికి సన్నగా కదులుతూ తళతళా మెరుస్తూన్నాయి. పల్లకీకే ఒక విధమయిన అందం ఒచ్చినట్లు అన్పిస్తోంది. మురళికి సిగ్గని పి స్తోంది. ఆయినా పెదవి మునిపంటితో కొరుకుతూ తాతగారి ముఖంలోకి చూశాడు,

తే ]]

322 ముత్వ్యాలవ లకి ఆయన గర్వంగా మేసం మెలేస్తూ చిరునవ్వు లొలకటోసు? వూరేగెంపుకి ముందుకెళ్ళి_

"యిదిగో ఈ వూరేగింపు మెల్లగా సాగి నడివీధి దాటి నగుడివీధి కెళ్లాలి. ముందు దైవదర్శనం. ఆ తర్వాత గృహ (వవేశం, తెల్చుగ్భా యింక వాయించండి మీ యిష్ట్రమైన పాటలు అంటూ శీవిగా నడుస్తున్నారాయన,. నారాయణరావూ, (వసాద రావూ పెలరతాతయాస్థా వగైరా వగైరా అంభా ఆయన వెంట ఉన్నారు,

ఈ వూరేగింపు చూడటానికి ఆ ఊరు ఊరంతా పోగ యింది, “దశరధరామయ్యగారు మనవడిని కలెక్టర్‌ని చేయటమే కాదు ముత్యాలపల్లకీ యెక్కించారు. మాటంకేమాట ఆయనదే” అంటున్నారు కొందరు. ఆయనది సచే ఈ మురళిబాబుకూడా తాతగారిమాట నిలబెట్టాలని హరి పట్టుదలగా కృషిచేసి ఆముస లాయన కలలు పండించాడుగా యిది చెప్పుకోవల్పిన సంగతి అంటున్నారు మరికొందరు. బాడాబజంత్రీల మోతలో యెవరు యేం మాట్లాడుతున్నారో తెలియటంలేదు. యళోద పల్లకీ (పక్కనే నడుసోంది క్షణం గమ్మత్తయిన అనుభూతి కల్లింది. ఈ ముక్యాలప్లకీలో వూరేగేది తనూ దశరఛరామయ్యగారూ ఆమునట్టు యేదో సిగ్గు ఆమెని ముంచేసోంది. ఆ అనుభూతి శే్‌ఇం మాతమే, అంతలోనే తేరుక్తుని *పి యేమిటిది అన్ను

గోవిందరాజు సీతాదేవి 2323 కుంటూ పమిట కొంగుతో ముఖం గట్టిగా తుడుచుకుని ష్లకీతో దాటు నడుపోంది.

పన్షకీ. యిటూ. అటూ వొరుగుతున్నప్పుడు సీరజ భయంగా బెరుగ్గా మురళివైపు చూడటోయి మళ్ళీ కళ్ళు దించే సోంది, నీలం పట్టుచీరమీద పెద్దపెద్ద జరీ పువ్వులున్న అథే రంగు జాకెట్టు మెలో కొత్తగా కట్టిన పసుపుశాడులో వున్న మంగశసూ[తాల్తూ చేతినిండుగా రంగురంగుల గాజులు నుదుట కల్యాణం బొట్టూ 'పెళ్ళికూతురిగా నీరజని యెంత చూసినా తనివి తీరటంలేదు మురళికి. కానీ తనని చుట్టావున్నవాళ్ళు పరికస్తు న్నది (గహించిన మురళి కళ్ళు తిప్పుకున్నాడు.

గ్యాన్‌లై ట్ల కాంతిలో ముత్యాలపల్లకీకి ఉన్న జలతారు అర్బీలు మెల్టగా కదులుతూ తళతళా మెరుస్తూన్నాయి. మురళీ “పెదవిని మునిపంటితో కొరుకుతూ తాతగారికోసం చూశాడు, కానీ ఆయన మురళికి యెక్కడ కన్నిస్తారు, ఆప న్లకీ ముందుగా సంతోషంతో మీసం మెలేస్తూ నడుస్తుంటే.

“యీ మురళిధర్‌ని (పకాళం జిల్లాకి కలెక్టరుగా. వేశా రుటకదూ'”” అనుకుంటున్నారు కొందరు, సన్నాయీ, బ్యాండ్‌ వాయిద్యాల మోతలో ముత్యాలపల్లకీ ముచ్చటగా ముందుకు సాగిపోతోంది. పాతు మ

సమా గ రయి 22 ఇ

ముత్యాల పల్లకి న . వివాహం అనేది జీవితపు తొలకరిలో [పతి మనిషికీ ఓ తీపి కలం పెళ్ళి అయిన నవవధువు ఆ వధువునుదిలో తీయని అలజడి. అ అలజడిని 1వతిబించిస్తూ (మోగుళూన్న సన్నాయి. అ సన్నాయి వెనుక పండు ల ముత్తయిదువుబూ బంధువులూ వారికో బాటు ఆలో అలా శూగుకతున్నట్లు సాగిపోయే పల్లకి

• "అచే ముత్యాలపల్లకి . | ముళ్యాలపల్ల కిలో వూరేగాలన్నది తాతయ్య తీపికల, కొనీ పరిస్తితుల ( (పభావంవల్లి ఆయన కల కలగానే మిగిలిపోయింది. ] ,' ఆ తర్వాత ఆయన తన అన్న కొడుకుని ఆ పల్లకీ యెక్కించాలని | ఆశించాడు అదీ నిరాశే అయింది. యింక మనవడైన మురళీధర్‌ నైనా ౨. అ పల్లకి యొక్కించాలవి అయన్న ఆశ. ఆయన ఆశలకి అలందినగా అ వర్తేలో పడిపోతున్న షాతన్లాలపు. కొంపలో; తాతయ్య .స్వప్నమైన ..... ముత్యాలవల్లకివి కోటలా. 'కొపు కాస్తున్న యళోదం మురళీధర్‌ *...... చిన్నవాడిగా వున్నప్పుడు తాతగారి 'వూరు వచ్చారు తాతయ్య" తన కల,
• నిజం చేయాలి నీవన్నా అని చెప్తూ చూపించాడు. ముత్యాలపల్ల కీ, ' .. మొంతో అందంగా వున్న ఆ ముళశ్యాలపల్లక్‌ యళోదమ్మ మనసులా అన్పించింది మురళీధర్‌ కి, . మురళీధర్‌. పెద్దవాడు అవటమేకాదు అయ్యేయస్‌ ఆఫీసర్‌ అయాడు ఓ అమ్మాయిని (పేమించాడు. . , అమ్యేయస్‌ అఫీసర్‌ ముశ్యాలపల్ల కీ యెక్కు తాడా? దశరధరామయ్యగారి *కల” నిజం చేస్తాడా: _ - తెల్పుకోవాలం'పే చదవండి గోవిందరాజు సీతాదేవి " ముత్యాలప ల్ల కి న. క