Telugu Manishi mithya - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

ల టల యత హం. కం. న్య న. ర టి సు సనం వ స్మ. [ మి) | సల సప! సఖ రన స ర? మనీ క. షన ౩ | కం. ఇక్‌ వో! న్‌ + గే మ. మ: శ ళం షీ స. కషాయం. న గహ నా. న నన్‌ స. స. టీటీ వ్‌ గ; టగ్‌ సట. , న వ ఫా చ! స శ్రేగో (స ఎ మం గ బలేన ఓ ణ్‌ స ( సం త క. ల లో ఫా. 4 త్ర తారా! పనే ర | భం. మ. వ్‌ నానే పీ! ని. న బీ రు ఖు గ్‌ కసి ళన సో న . నా న. న మ వ మ కన 1 [సు ? నిట? చత 2 క నం ఉమ న. న న మ క. / బావ న. న. మ య స గే స మ... ల ఇ. * ర | | "| “(యుల మో ఖగ రట న. న్న న న ల! 1.0 ఆం టం బి 0 న్‌! స త్‌ త జ ఎ. సనం [ , నో! ర త్న్‌్నే ఫు చట ఆ మజ! రం! న సప 1 ల. కీ న పే! | ల్‌ న ( సట. ప [| కో న. | సి ళీ మ... “జు 1 , శరా మ్‌. ల్‌ ? ్న నో న ల | ఇ ఆటీ షు ॥ లీ | ర్‌ = . ల ( | | . ఏ (1 | లో |. ట్ట న. స్ట్‌ "క ఖ్య క్‌ యం వ య. / ములను / లి టి! నల . వ

వునివి-మిథ క్‌ (న్‌ ఆ ఉర్మి దివిషం ణి ో జా మ. దూ నా. = శ ఒప సు రస హన వ నందా సతు

(వీథమ ముద్రణ ఏప్రిల్‌ 1061 2250 కాపీలు. జ్‌ ॥ ఖో భలె లు య ళో ర్‌ గ (1 గ ళ్‌ వెల ; అయిదురూపొాయిలు గ _ మ! న ఫ్‌ ౯ త 0౫01 తస్తలక్లూ్య ఖు! / నలో సంపావరకుడు : “ధాయేశ్వర్‌ ముదణ | 'వెంకటరళ్నా ప్రింటర్స్‌, ఏజయవాడ=2, న

అంకితము పూజనీయ్యులైన అమ్మకీ-___.నాన్నకీ -వాళ్ళ చిన్నబ్బాయ్‌.

ఈ రచనకు విథమ బహుమతి నిచ్చి ఆదరించిన అంధ్ర) సచిత్ర వారపత్రిక సంసకి రచయిత కృతజ్తతం

థి ళు

పరిచయం కొన్నేళ్ళ 89ందట తెలుగులో ఆఫు నవలలు రావ డం అేదని ఒక ఫ్‌ర్యాదు వుండేది. ఇవ్వాళ ఈ ఫిర్యాదుకు బొత్తిగా అవకాశంలేదు. తెలుగు సాహితీవేతుంలో ఇప్పుడు నవలలు పువ్కులంగా పండుతున్నాయి. వాటికి మార్కెట్‌లో మంచి ధర పలుకుతోంది. ఒకశ్పుడు నవల ఒక్క్‌.౧టికి వందరూపాయలు పారితోవీకం ఇవ్వడానికి వెనకా ముందూ ఆలోచించే పత్రికలిష్పుడు వెయ్యినుండి "రెండు వేలదాకా. పితిఫల మివ్యడానికి జంకడం లేదు. పత్రి కల వ్యార్ధపార విజయానికి నవలను సీరియలైజ్‌ ఇయ్యటం ప్రధాన సాధనమైంది. అలాగే ఆంధ్ర బేశంలో గడచిన అయిదా నేళ్ళలో అసంఖ్యాక గా ఊరూరా వెలసిన వ్ర చురణ సంస్థలు కథా సంఫుటాలకం'కు నవలల్నే ఎక్కువగా పిచురిస్తూూ తాగా ప్రతిఫలం ముట్ట చెబుతూ రచయితలను " పోత్సహిస్తు న్నాయి. నీ పత్రికలోనో సీరియల్‌గా వెలువగీన నవలకై తే మరింత గిరాకీ వుంటోంది. వీమైనా, మంచి దెడులతో, హెచ్చు వెలలతో నిమిత్తం లేకుండా డాడాపు అన్ని. నవల లకు పారకు లుంటున్నారు. నవలారచయితలకు సమాజంలో జరు పితిష్టలు వస్తుక్నాయి. ఇదంళా సంతోషించక్షలసిన జంగ లే,

క్షే

ఇలా వస్తున్న అసంఖ్యాక నవలలలో మంచివాటి సంఖ్య తక్కువగానే వుంటున్నదనేది నాలాంటి వాళ్ణే నిరు శ్సావా పరచడంజేదు. ఎక్కువమంది రాస్తున్నారు, ఎక్కు-నమంది చదువుతున్నారు మంచోచెడో మొత్తం మోద చేశంలో సాహిత్య వ్యాపకం పఠనాదావాం ఎక్కు_ వంది అనేదే మనం సంతోషించదగింది. గుణగ్భ)హాణాన్ని ఎనరి అభిరుచులను బటి, ఎవరి విమర్శాశ క్రినిబట్టి వారికి వదిలేయక తస్పటదేమోా !

ఆదివిష్ణు వర్థిమ్షు రచయిత. ఏరు కొంతకాలంగా కథకులుగా తెలుగు పాఠకులకు పరిచితులే. వారి కథలు సచిత)ి వారపత్తికలలోో, సాహి త్యమాసపతికలలో ప్రచు రణ పొంద్కి పాఠకుల దృష్టిని విశేషంగా ఆకర్షించాయి రచనా వ్యాసంగం వా్రారంభించిన కొద్దిరోజులలోనే, కొద్ది కథలతోనే ఆయన పాఠకుల దృష్టిని ఆకట్టుకొని మన్నన పొండారంకు వారి రచనా విశిష్టతను 'వేశే చెప్పనక్కర లేదు,

మంచి కథవలెనే మంచి నవల రాయడంకూడా కష్టమే అయినా మంచి నవల రాయడం ఎక్కువ కప్ప మేమో ! కథ పరిమితి రెండుమూడు జేజీలనుంచి ఇర్నవె, ముప్ఫై జజీలవరకు (ఉజ్జాయింపుగా కాగ్గా నవల పరిమితి వీ రండు మూడు వందల ఉజీళలో వుంటుందిగడా ! ఈ దీర్ధృతనుబళ్లు నవలకు కథకంళశు భిన్నమైన కొన్ని లతణాలు వస్తాయిం ముఖ్యంగా అన్ని పేజీలలో ఇెప్పవలసినంఛ విన్న.

!

యం వుండాలి, సోమర్చెట్‌మామ్‌ గావును ఒకసారి అన్నాడు : వ నవలనైనా అందం ఇజడకతండా క్షు ప్రీకరించ వచ్చునని, క్రుప కరణకు లొంగడం నవలా అలతణాలలో ఒకటని. ఇది కల్వీ లేని నిజం కాదని నా అనుమానం. మంచి నవలలో ఇతివృత్తంతో సమాన పా్రధాన్యంగల ఇతర విషయాలనేకం వుంటాయి. గకై క్‌ల్తై తెచ్చె”. అన డంలో రామాయణ ళథ వచ్చేసినా, ఇంకా బోలెడు రామాయణం మిగిలిపోతుంది. అందుచేత మంచినవలను “ఎబ్విడ్డ్‌ * వేయడం దాదాపు అసంభవమనే నా నమ కం: అలాచేయడం అసంభవమనిపిం చేట్టు రాసిన వాడే మంచి రచయిత అనికూడా నా సమ్ముళం, సాహి త్యాభిమానిగా నాలుగు పరిచయ వాక్యాలు వ్రాయబోగా ఇది నవల మిద థీసిన్‌గా పరిణమించే ప్రమాదం లేకపోలేదు గనుక, దీన్ని ఇంతటితో తెములుస్తూూ, నవలా రచయితకు కొన్ని పి ల్యేకమైన, అధిక మైన శక్ర్తులుండాలని మాత్రం నునవి చేయదలచుకున్నాను.

ఈ శక్తుల అంకు రాలు ఆదివిమ్షులో పుష్కలంగా వున్నాయనికూడా నొ అభిప్రాయం. కథారచయిళగానే నాకు ెలిసిన వీరు మొదటిసారిగా నవల వ్రాయడం డానికి వారు ఆశించినంతోష్యూర్‌ పాట్‌”గా అంధ్ర సచిత్ర వార పతి)క పోటీలో మొదటి బహుమతి రావడం ెలిసి సంతో వమీంచిన వారిలో నే నొకణ్ణి. ఈ నవలలో పాత్రులు సన్ని వేశాలు రచయిత కల్పించి వ్రాసిన్నవెన్సొా ఇందులోని జక

శా

పాత్రజఒక సందర్భంలో ఇచెప్పినట్టు"జీవి తాన్ని అంటి పెట్టుకుని కథ నడుస్తుంది” కనుక్క మనకు చిరపరిచితమైనట్టుగా అని పిస్తాయ్యినిశ్వసనీయంగా కనిపిస్తాయి. ముఖ్యంగా కథానాయ కుడు శంకరం అతని విత్రబ్బందం, అతని తండి్కి ఆయన శ్నేహితుల్కు శంకరం పనిచేసే ఆఫీసు పాతల సంభావ ణలు అందరూ, అన్నీ మనకు సన్నిహితంగా తోచేబ్బు రాయడంలో రచయిత నేర్చు పుదర్శింభారు. సాంను భూతితో రాసిన కారణాన పాాతలవె సానుభూతి కలమే రచింభారు,

అదివిమ్హ మొదటి ప్రయత్నంలోనే విజయం పొంది నందుకు సంతృప్పి పజేంత అల్న సంతోవీ, కారని నాకు "తెలుసు. వారు నవలా శిల్చంలో సాధించదగింది మరి లేదన డం అతిశయోల_క్రి కాగలదు. ఈ శిల్చం ప్రత్యేకంగా, విడిగా సాధించదగిందని నా వు్జైేశం కాదు, రచయిత శానెకినిన జీవితాన్ని నూటికి నూరుపాళ్ళు నిజాయితీతో చిత్రించడంలోనే అది వ్యక్కెమవుతుం దనుకుంటాను. అదివిమ్లు పాతి శేళ్ళయినా నిండని యువకులేకాక్క సవా దయులు కూడా అని ఎరిగిన వాణి కావడంచేత ఈ శిల్సాన్ని మును శ్రందు తమ రచనలలో మరింతగా సాధించ గలరని ఆశిస్తున్నాను. విజయవాడ రం) నండూరి రామమోహనరావు

ఈ మనిషి - మిథ్య 'ద్రలు. దిగుతూనే స్తాబాఫారమం తా గాలించి శా

మూశాడు "శంకరం, సూటుశేసు నేలమిదుంచి జేబు రుమూ లుతో ముఖం శుడుచుకున్నాదు మళ్లా సీ మాటా ప్లాటు ఫారం చివరినరకు చూపు నిలిపాడు. " తన్‌శ్కావలసీనవాడు తనొస్తున్న_నిషయం తెలిసి వాడు సరాసరి సామర్ష కోట స్టేషన్‌ శే వస్తాడని అనుకున్నాడు. సామర్హళోటలో డూ వ్ల్‌శేటు కదిలేంతవరకూ అతనిగురించి ఎదురుచూసాడు. అప్పటిగ్గూడా రాకపోడంతో వకంగా కాకినాడ శ్చేమళ లోనే రినీవ్ర చేస్తుకుంటా చే మానని . తలివాడు. అలాంటిది ఇక్క-డగ్తూడా ఎగనామం పెట్టినట్టుంె, అతనికి కాస్త దిగు

లనిపీంచింది,

10 మనిపీ _ మిథ్య

ఇంతకుమునుపు శంకరం కాకినాడ రాలేదు, కొకి నాడ గురించి అతనికి బొత్తిగా 'తెలీదు.ఇప్పుడు రంగారాన్‌ ఇల్లుటోసం "వెదకాలి కాబోలు,

జీబులోఉన్న రంగారావు అ్మడన్‌ తీశాడు. చదువు కునొనడు, అయి లే_అంతమా, తాస అళనిల్లు కనుక్కోడం సులభ మైన వనాః

శంక రానికి చిరాకు కలిగింది. ఏడవాలని గూడా అనిపించింది, దగ్గర్లోవున్న బల్లమిద కూర్చ్పుండివోయాడు.

ఇలాటి సమయాల్లోనే “సిగ ెట్టు మంచివని చేస్తుంది. అది చక్కటి మందు. సిగరెట్టు ముట్టించి పొగ వడిలాదు,

శాకినాడ్‌ టవున్‌ స్టేషన్లో అగిన శైలు, పోర్టు ప్లే న్‌కి కదిలింది స్తాటుఫారంమిద నున్న జనం ఒక్కొక్కటే బయటికి వెళ్ళిపోతున్నారు. శాజేపటికీ స్తాటుఫారనుం ఆ ఖాళీ అయింది. తనొక్కజే చిక్కు బిక్కుమంటూ దిగు లుగా కూర్చురిడిపోయాడు.

అసలు రంగారావు ఉద్దేశ్య మేమిటి! ఈ కొత్త వూళ్లో *స్‌ యిబ్బం బేదో నువ్వు పడవోయ్‌. భగ వాన్లూ అనడం వీమెనా ధర మా! రమ ి అహార్థనంపంవీ తిరా వచ్చిన తర్యాత తన ఖర్థకి తన నొదిలేయడం భాన్యనూ?

రంగారావు తనెదుట లేడుగానీ, వంచే మోదపడి క శ్రేయాలన్నంత కోవం వచ్చింది శంకరానికి =

మరో అయిన నిమిసాలు ఎదురుభూశాడు. అప్పటి గూడా రంగారావు రాలేదు. చివాలున లేచాడు, టిక్కెట్టు కల క్రీరశీటళ్క ట్రచ్చి స్టేవన్‌ జయట పడ్డాడు.

మనిషీ _ మిథ్య క్షే

“హల్లో!.బకానొక పోలిశేకతోపాటు, శన ముందు ఓక యువకుడూ, ఒక యువతీ వచ్చి నిలభడ్డారు _ అప్పుడే స్వర్షంనుంచి తనని కావాడడానికి +నూ భూమి్మి్ళిదెకి దిగిన

వాళ్ళిద్దర్నీ భరాచిన తర్వాత శంకరం ఆనందిం చాడు.-ఆ తణంలటో వం మాటాడాలో గూడా తోచింది కాదు,

సారీ రా _బదర్‌” అన్నాడు రంగా రావు.

“వడిశావు లే వద్ద” వనునాలో తెలీక్క రంగారావు పక్కన నుంచున్న యువతి, సమంకే ఏమనుకుంటుందోనన్న భయంచేణ ఈ ఒక్క. ముక్కతో తన కసినంతా తీర్చు కున్నాడు శంకరం.

“న్షం చేస్తాను బదర్‌ [' 2)కొచ్చే మైమయిందీ, త్వరగా 'తెములు వారో అని [(పాభేయపసడినా. వినిపించు కుందా మా. .రాణీగారూం సింగారనుంతా. పూర్వ ఇమ్యేసరికి ఈ వేళయింది ఇంకా సనసయంస్‌ ఆపూర్వశ దయతలచి యింతపని చేయించిందోగాని అేకపోణే, ఒక్క చీర నీంగా రించుకోవటానిశే ఒక పూట తీసుకునేది, ఆడాళ్ళంతే! మనం వాళ్ళని చెప్పరాదు.” శ

శంకరం వమిా మాటాడ లేదు

“నన్ను చూట్తింతో, తప్పనిసరిగా పాటిం చవలసీన ఫొన్ని నిజంధనలని మరిచిపోయాను. మొదటిది ళొత్తవారిని పరిచయం చేయుట. ఈవిఢ నా అర్థాంగి (శ్రుమతి సుజాత,

19 మనీపీ, _ మిఖ్వ సెంపుల్‌ గా సుజి. పీకు శంక రావు అనబజే శంకరం అని పరిచయం చేశాడు రంగారావు.

సుజూత అందంగా నమస్కారం చేసింది. శంకరం శతి నమస్కా-రం చేశాడు.

ళళ్ళు యింత టంఛన్‌గా ' వస్తాయని తెలుస్తే నంట ముంచేవచ్చి యిక్కడ మాకోసం ఎదురుచూసే వాళం”-_సుజూత అన్నది.

మట్‌.

కథ కర్ట్‌ )..అన్న్నోడు రంగారావు.

ళా అదృష్థృంకొద్దీ యిష్పటికైనా “వచ్చారు. అది వాలు, లేకపోతే ఈ తెలీని కల్లో పిచ్చికుక్క.లా- గోడ్తంట తిరిగే అవస్థ తప్పనిస్నరె ఉంజేది. రత్సీంచారు.?"

“క ర్‌ మళ్ళీ అన్నాడు రంగారావు:

ళన్సాస్త్వ్‌, కో ౫ మాట నంది పుద్చుకున్నది సుజాత...

వాళ్ళిద్దరి వరసా గుడ్తప్పగించి” చూన్తూ నిలబడ్లాడు

౧ లం యా టా శంకరం!

“ణ్ళాంధీనగరం రిక్రా చేయించుకుని గాంధిబావు [| దగ్గర దిగి చుట్టూ మూస్తే చాలు ఆ పక్క_నేవున్న “మా యింటి _పపవాకిశోడమిద మావారి నేమ్‌ వేట్‌ కొట్టొచ్చి

నా నట్టు కనిపిస్తుంది. కాబట్టి మా ఇల్లు అతు తెలుసుకోడానికి ఒక తణం ఛాలు వమంటారుు అసన్బ్వైది సుజాత.

గక రెల్టన అన్నాడు శంకరం.

ముగురూ నవ్వేశారు,

ళా

మనిపీ _ మిథ్య 8

“చూశావా సుజీ శంకరం ఇాలా కలుపుగోలు మనిమి,.*

“ కెలుస్తూనే వుంది. పోల్హేత ర్యాత కార్యక్రమం ఆలోబించండి” అన్నది సుజూతం

“డాన్నే ఇంగ్లీషులో నెక్సుపోోగామ్‌ ఆఫ్‌ ది అయిట మంటారు" అన్నాడు రంగారావు,

ర ౧4౦గ్లీవుకీ ఒక నమస్కా_రంగాని, ముందు ఇంటికి రిక్రాలు మాటాడిరండి* అన్నది సుజూత.

రిక్షా ఎ మాటాడుకున్న్నారు.

ఇంటి కొచ్చేసుక్రి ఎనిమి దయ్యింది. సుజాత వెప్పి నటు ఈ యింటిన కనుక్కోవడం అనుకున్నంత _పళయ మేసూ కాదు, ఎవర్నీ వాకబు చెయ్యకుండానే తిన్నగా వచ్చేయవచ్చు. ఉడాబజా _- ముందు కాస్త ఛాగం మెంగు ఛూరు వెంకులో వసారాను, .చుటూ ముచ్చకైన కాంపొండు. సా న్‌ 1

“మా ఆవిడకి (కోబన్సంయె చాలా ఇష్టం (పత్యే కమైన శద్ధ తీసుకుని జాంపౌంకనిండా శోటన్సు నాటిం చింది. చూడరామూా -_ దీనివల్ల మా యింటికి ఎంత ఆక రణ వచ్చిందో” రంగారావు అన్నాడు.

అవునన్నట్టు తలూపాడు శంకరం,

“పాపం ...ర్యాతంతా _పయాణం చేశావ, నైల్లో ప్‌ంనిద పట్టిరిదో. నమో సుజీ.... వెంటనే మూ వొడి స్వానానికి అన్నీ అమరి ి పెళ్తు యాలి .క్విక 2?

కేశ మనిషీ _ మిథ్య

కలలా సే? ఇంటి తాళం తీసి లేడిలా పరుగెత్కింది దుజూత.

ఆ దంపకుల్ని చాస్తుంకేు అమిళానందంగా ఉన్నది శంక రానికి. రంగారావుతోపాటు:ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టాడు. ఆ లూల్లు ఒక పెద్ద సంసారానికి సరివోయేలా ఉంది. ఇంట్లో అవసరమైన (పతివస్తువూ అద్దంలా అమర్చి పెట్టారు

కల్చిన్స్న తలుచుకున్నప్పుడల్లా ఒకే ఆశ్చర్యంగా ఉంటుంది శంకరం, సమని అడుగుళావేమో కా లేజీ చాటిన తర్వాత నువ్వు (ుహ్మాండంగా మారిపోయావు.

నవ్వి వూరుకున్నాడు శంకరం మి_తులిద్దరూ

“బుద్ధావకారంలా, ముందు బెంచీల్లో కూర్చుని శద్దగా పాఠాలు వినేవాడివి ఒకడి జోలి! పోయేవాడివి

ళు కావ్ల” ఇందాకటి పరామర్శ ఇంకా సాగిస్తూనే ఉన్నాడు రంగారావు.

“అయితే యింతకీ వమంటావో” అన్నాడు శంకరం. ?

“ఇప్పుడు కథలు రాస్తూ మంచి కథకుడవనే పేరు సంపాయించావు, ఊరూరా నీ జేరు అట్టుడికినట్టు--”

కన్టీజ్‌ ౫ అన్నాడు శంకరం.

“సాత్యుం కావాలిన్తే మా ఆఫీసులో నీ వివరాలు

ఖఅడగనిఛారు. మచ్చుకి. ఒక్కడు లేదు ఆయనెలా

వుంటారూ యెంత వయస్సూ, యొప్పు డైనావస్తే ఒకసారి మావించరూ అని సన్ను లవ్‌ప్రశ్నులు వేస్తారు. అఫ్‌కోర్చు- దీని జ్య్వారా మనంగూడా. పదిమంది నోళ్ళల్లో పడుతున్న మాట వాస్తవ మేననుకో!

తిది నినగానే శంకరానసికి సిగ్దలాటిది కలి్మి చాలా ఇబ్బంది పెడుతున్నది. రంగారోవు నుుహం చూడటానిశే భయంగా ఉంచేవిటి?

“అంతెందుకు? నీ కథలంకు సుజీకి విపరీతమైన ఇష్టం నా విషయం అడుగుతే _. చెప్పద్దూ మనకీ కథలూ గిధలూ నచ్చవ్‌ . అలాంటిది నీ కథ పడినష్పూడల్లా పావం- (పాభేయపడి నాచేత చదివిస్తుంది సుజీ, మరొక సంగతిరా శంకరం ఈ రోజుల్లో మగవాళ్లకంళే ఆడవాళ్ళే పత్రికలు ఎక్కువగా చదువుతున్నారు *

“ఆకలిగా వుంది తినడానికేదైనా వుంశు చూద్దూ” అన్నాడు శంకరం, టాపిక్‌ మాశర్చేమాూలన్న సంకల్చ్బం నొద్దీ.

“ఛప్‌ . వెధవాకలీ నువ్వూూను. అబ్బాయ్‌! అకలి విషయంలో నువ్వు మునుపటి శంక రానివే సుమవూ! ముందు సౌా్మ్నానం చెయాలి. అఆ తర్వాతే ఆకలి బాబోయ్‌ అనాలి. ఒక్కత ణం ....ఇప్పూటే వస్తానుండు” అంటూ అతను వంట గదివైపు ' వెళ్ళాడు.

శంశరం గాలి పీల్చుకున్నాడు.

కే మనిమీ _- పీథ్య

తన మూదిరి చాలా మంది టాడ్యు యేట్లున్నారు, యువకులూ వున్నారు, " తనలోవున్న చాలా గుణాలు ఇాలామందిలోనూ వున్నాయి. అయితే _ ఈ కథలు రాయడమనే క్వాలిఫికేషన్‌ తనలాటి ఇఎాలామందికి లేదు.

ఈ (పత్యేకతపట్ల, ఇంత గౌరవం, ఇంత అదరణా! శంకరం కొద్దిగా సంథో షింవాడు,

“స్క్యానానికి సళ్ళు సిద్దంగా ఉన్నాయి. నిజీ అలస్యం” అన్నాడు రంగారాన్దీ టవలూ సబ్య్బూ తీసుకుని దొడ్లోకి "వెడుతూ.

స్నానం ముగించి వచ్చిన తర్వాత వేడి వేడి ఉప్మా తన ముందు పెటింది సుజూత,.

బు

“6జడివప్పూ జోరుగా వేసి చేసిన ఉప్మా అంళే' మోక్ష వలా యిష్టమని నూ నారు చెప్పారు, పచ్చిమిరప కశాయలు_

“జా స్త్రీగా ఈగిలించాలని గూడా చెప్పి ఉంటాడను కోండి. ఇప్పటిదా మా స్నేహం _ ఎనిమి దేళ్ళనుంచీ అంటి పెటుకుని తిరిగాం ౫

టె

ళ్‌ న

ఆకలిగా వుందని చెప్పి మాటల్లోకి దిగా వేమిటోంగు ముందు ఆపని కానివ్వు, చల్గారిపోతుందనతల” అన్నాడు రంగా రావ్చ,

మితులిద్దరూ టిఫిన్‌ ఫూ ర చేశారుః కాశీ 'తెచ్చేం దుకు వంటగదిలోకి వెళ్ళింది సుజూత.

కట్రిక్ఫిన్‌ (టైహ్ముండంగా ఉంది.”

_ “మా అవిడ తరఫున, సీ అభినందనని సగర్వంగా స్వీకరిస్తున్నా.”

“నువ్వు చాలా అదృన్థవంతుడివిరా రంగా! ఆవిడ చేతిలో అమృతముంది. ౫

“అవ్సనట, అలా అని ఆవిడ అంటుంది, వైగా నన్నుగూడా అనమని బలవంతం చేస్తుంది.”

కవాకం, అలాగాండీి* అంటూ సుజూత వొచ్చింది.

సుజూతని చూడగానే మాట మార్చాడు రంగా రాన్సం

“నీ వూట కా మాకు _ నువ్వన్నట్టు సుజీ చేతిలో అమృుతముంది.... అందుశ్సే నేనింత ఆరోగ్యంగా పుష్టిగా ఉన్నానుం? య

“వట్టి గాలివాటపు మాటలు” ఇద్దరికీ కాఫీ యిస్తూ ముఖం చిట్టించుకుంటో అన్నది సుజూత.

“జక విషయం ఇెప్తా వినబ్బాయ్‌! " ఆడవాళ్ళని సాతోత్తు వాళ్ళముందు ఛస్తే మెచ్చుకోరాదు. మెచ్చు కున్నామో, మన ఖర్మ కాలిందన్నమాళకే ఆ...

“అందుకని ఎప్పటి కయ్యెది అన్నట్టు మూటలు మార్చి బుద్ధిమంతులనిపిం చుకోవడం మగవాడికి మంచి దంటారు అన్నది రోషంగా,

తి

కి మనీమీ - మథ్య

“లది కళ. ఒక అద్టు అంటాను, నిజూనికి మాట మార్చడం చాత కాకపోల్తే అయ్య బాబో.__నిలవునా ముందెయ్యరూ మా ఆడవాళ్ళు. నువ్వు చెప్పనా అబ్బీ! నిజమా కాదా!” అన్నాడు రంగారావు,

“సీ అంత పరికీలనాశ క్‌ నా కింకా అలనాటు పడ "లేదు” అన్నాడు శంకరం.

“*మరన్ని కధలెలా రాశానోంయ్‌!)

“ఎవస్నీ కథలోంయ్‌ !”'

“మహహపాగా అంటించారు అన్నది సుజూత.

“నో ... నాకు బొత్తిగా అండ లేదు. కాబట్టి తగ్గిపోవ డం మంచిది” అంటూ గడగడా కాఫీ తాగేశాడు రంగా రావ్టు. శాళీ కప్పుల్ని తీసుకు వెళ్ళింది సుజాత, వచ్చే నవ్వుని అపుకుంటో

మిత్రులిద్దరూ సిగ రెట్లు ముట్టించారు.

కళాస్టీప్టో యెల్లుండో నీ సంగతి మా ఆఫీసరు గుర్తు వేస్తాను” అన్నాడు రంగారావు,

“వాయిదా వేస్తున్నా వేమిటీ?”

ళట్రద్రి పద్ధతి. వారంరోజుల్ముకితం నీ సంగతి జప్పాను, ఏలివించమన్నాడు. శీపాస్తున్నాడని నిన్న చెప్పాను, ఆల్‌ నైట్‌ రమ్మను _ తప్పకుండా సాయం చేస్తానన్నాడు, ఇప్పు జేనోూ నభ్బాడని ఇెప్తాను. వీమైనా. నీకు. ఉద్యోగం 'వేయింవే ఇాధ్యత నాది. సనేనా౪?

“ఆ అశతోనే యింత దూరం వచ్చాను.” రంగారావు అతని భుజూన్ని తట్టాడు.

మనివీ - మిథ్య క్ష9

“నువ్వేమి న్మరీ అవ్వద్దు.అంతా నాకు వదిలి పెట్టు* చ్యకం తిప్పేవంకు నాది,” ద ట్‌

చాలా థాంక్‌

అడి... నేను ఆఫీసు ఇళ్ళాలి, ఎనధ్యా హ్నం భోజ నానికి వస్తానో రానో చెప్పలేను. సాయంత్రం మనమంతా కలిసి సినిమా కెడడాం. బె ది బై-__నిన్ను చూడాలని మూ వాళ్ళు చాలామంది తొందరపడుతున్నారు. వాళ్ళందర్నీ థియేటక్‌కి తిన్నగా వచ్చేయమని చెప్తాను.”

వద్దు స్సీ పుణ్యమాయిరి. పహూరాక్తుగా నన్ను ఇర శాటంలో తోజేయకు, వాళ్ళందరితో "ఎలా మాట్లాడాలో నాకు సరిగ్గా ెలీదు, కాబట్టి మరోనాజెప్పుడైశా. పరి వయం చేద్దువుగాని.

కుందుకింత సిన)

“నాలుగు రోజులు గడవనివ్వు-

“వెధవ వెడస్టీ నువ్వూను. సశే.. ఇక ఇస్టుకీసుకోం సుజీ” సుజూతని కిలిచాఏ రంగారావు ఆమె వచ్చినత ర్వాత అన్నాడు-.--

“మా వాడు ఒళ్లు మరిచి న్నిదపోవడంలో అఖలి డుడు. మధ్యాహ్నం భోజనానికి మాతం లేపు *౫

“మారు రారా ఏమిటి?)

ఈవ్చాప్పఅేను. వీడి కడుపుమూ్యతం మాడద్చాకు. మరి వస్తా, వస్తారా శంకరం” అంటూ అతను సైకిలు కిందికి దించుకుని వెళ్ళిలోయాడు,

ర్తి మనిషి. మిథ్య

అతను వెళ్ళిన తర్వాత సుజాత అన్నది.

“బండెడు చాకిరీ ఈయనగా రొక్క రే చూచుకో వాలిట, వాళ్ళాఫీసరుకి ఈయనంకే మంచి గురీ నమ త్‌ మూను. వది జరిగిన్హా ఈయన చేతి మీదుగానే జరగా లిట.??

“అదృష్టవంతుడు. ?)

“ఏమదృష్టమో అండి వేళకి ఇంటిపట్టున ఉండరు గదా, సశే.... మిరింక న్మిదపొండి.?

సుజూత శంకరానికి గది చూపించింది. అతను గది లోకి "వెళ్ళిపోయాడ్డు. సుజాత వీధి తలుఫుజేసి వచ్చింది. వంట (పయత్నంలో మునిగిపోయింది.

దాదాపు వంటిగంటకి సుజూత శంకరాన్ని అేపడా నికి అతని గదిలోకి వెళ్ళింది అతను ఆదమరచి నిషదపోతు న్నాడు, హొోల్దాలు మోదనుండి జరిగి జశేవలం వట్టి నేల మిాబే పడుకున్నాడు. సుజాత నవ్వుకుంది. పాపం న్యిదశెంత 'మొహంవాచి ఉన్నాడో ఏవో!

“*కంకరంగారూ [9

శంక రానికి ఆవిడ పిలుపు వినిపించ లేదు. మరోసారి పిలిచింది. అప్పటికీ అతనికి మెలుకువ రాలేదు. సుజాత తలుపుని రెండు మూడు మాట్లు త్రి గట్టిగా పీలిచింది.

శంకరం ఉలిక్కి పడి కళ్ళు "తెరిచాడు. తను హోల్టాలు వదిలి కింద వకుకో్కో-డం దూది సిగ్గు పడ్డా కు. గబగా లేచి నిలబడి టవల్లో మొహం తుడుచుకున్నాడు,

మనిమి _ మిథ్య ల

“దొడ్లో సీళ్ళున్నాయి. మొహం కడుక్కురండి. వడ్డిస్తాను అన్నది సుజూత,

“రంగారావు రాలేదాండిప

“జ్దంగ్ర రానశ్తే.?

శంకరం దొడ్లోకి వెళ్ళేడు. శాళ్ళూ చేశతులూ కడు క్కుూన్న్నాడు. సుజూత వడ్డించింది. మొహకూటం బేగుండా భోజనం చెయ్యమని "చెప్పింది.

తనపట్ల ఆమె మాపుతున్న ఆత్మీయతకు కరిగిపో యాడు శంకరం. రంగారావ్లకి తనమిాద అభినూన ముందంశు చానికి యెొనిమి చేళ్ళ తమ స్నేహం కారణం. సుజాత నిచే మొదటిసారిగా భూళాడు కానీ - ఈ అదర ణని గమనిస్తూంటే సుజాత కొత్త మనిషిలా లేదు.

“రంగారాను అదృష్టవంతుడు” అని మళ్ళీ అనుకు న్నాడు శంకరం

భోజనం ముగసిన తర్వాత వక్కపొడి డబ్బీ చేతి కిస్తూ అన్నది

“వంటలు సరిగ్గా కుదిరాయో లేదో”

“కాలా ఇశ్రాగా చేశారు?

“మోరు చొంపహమాటసులు”

“వారు ఇాలా చక్కగా వంట ఇయ్యగలరు. చదువుకున్న ఆడ వాళ్ళకి వంటపని చాతకాదనే వదంతి మిమ్మల్ని భూస్తుంకే నిజంకాదని పిస్తుంది. ౫”

“ధాంక్స్‌, అభ్యంతరం లేకసోళల్సే ఒక అయిదు

ల్ల మనిషీ మిథ్య నిమిపాలపాటు హాల్లో కూర్చోండి. ఈలోగా నేనూ భోం వేసి వస్తాను కాసేపు వీచ్చాపాటీ మొట్లాడుకోవ చ్చు* వవంటారు:”

“అ్రల్రాే??

శంకరం పోల్లోవున్న వేము కుర్చీలో కూర్చుని రంగారావు దంపకులగురించి ఆలోచిస్తున్నాడు పోయిన జన్మలో కొంత పుణ్యం వేసుకుంతునే తప్ప, రంగారావు లాటీ స్నేహితుడు తనకీ, సుజాతలాటి అర్హాంగి రంగారావుకీ

ధి

లభించరు,

శంకి రానికి తండి? ఇల్లెలూ గుర్తుకొచ్చారు. తను శేమంగా చేగాడో అేదోనని వాళ్ళు ఆందోళన పడుతుం టారు. శంకరం తన గదిలోకివచ్చి సూటుశేసులోంచి కార్డు తీశాడు. తను తే మంగా వేరినటు తండికి ఉత్తరంరాశాడు.

సుజూత వచ్చింది.

“ఎవరికీ ఉత్తరం రా౪ారు[)అన్నది తన ముందున్న కుర్చీలో కూర్చుంటూ.

“నాన్న కి)

“న్‌ నుని

“శ్లేమంగా చేరాను _ అమూల్యమైన ఆతిథ్యం లభించింది అని”

ఇశఆండు తణాలు గడిచిన రర్యాత సాజూత అడిగింది.

“ఈమధ్య కొత్త రచనలేవెనా చేశారా???

వతి రిల్లాఖి

మనీపీ. _= హసుథ్య లం.

“* లేదండీ, ఉద్యోగాన్వేషణల్లో తప్పనిసరిగా కథలు రాయటం మానికోవలసి వచ్చింది.”

“కథలు రాయటం ఒక గెఫ్ట్‌ అంటారు మావారు. కాదూ _ కృషి. చేస్త మనమూ రాయగలుగు తామంటాను నీను.”

“నిజమండీ! అస క్రీ సంళల్చ్పమూ రెండూ వుండి శాస్త ఊహించి కథలల్లగల నేర్పుంటే చాలు, మంచి కథలు రాయడం పెద్ద (శవాావి బ్యేమిా కాదు

“*అంళే వూ ఉ ద్చేశ్యం_రా నేకథలన్నీ వూహంచి_”

ఈ*అని-క్రాదుం వాస్తవాలని యథాతథంగా కథలో ఇరికించామనుకోండి. దాన్లో పట్టు వుండకపోవచ్చును. అలాంటప్పుడు రంగులు దిద్దవలసిన అవసరం తప్పనిస్నరె నెత్తిమోద కూర్చుంటుంది.”

“మో కథలం గురించి మో అభ్మిపాయం నమిటిక

“బే పశ్న పరీతు "కెళ్ళిన విద్యార్థికి, వాడి పేపరు వాడి కిచ్చి మార్కు లేసుకోమం టే _ వాడెలాగూ తక్కువ మార్కులు వేసుకోడుగదూ.. అయినా ఇప్పుడీ విషయా 'అందుకులెండి. కాకినాడ ఖబ్యుళ్లేవెనా 'చెబుదురూ!”

అక్సాక్రినాడ అను పట్టణము కడు అందమైనది. సము (దమునకు అతి సమివమున కలదు. అఆరోగ్యమునకూ, ఆనందమునకూ ఇక్కడ కొదువలేదు. అటు వ్యాపార వ్యవ వోరములనేమి ఇటు సదుపాయ సౌకర్యములశేమిా జీరొం

ల్టీశ్షీ మనిమీ .. మిథ్య

దిన పట్టణము కాకినాడ. ఛాలాండీి? అని కిలకిలా నవ్వే ళు

సంది సుజాత.

శంకరముూ న వ్వేదు.

“వూ వాడిలా హోస్య్మప్రియులే మిరు.)

“శీ పడవలో చయాణం వేస్తున్నాంగ దండీ వరి, ఇంక ఖబుర్టు చాలు, మళ్ళీ మూడు గంటలకి మిమ్మల్ని టీ కోనం పిలుస్తాను” అని ఆమె వెళ్ళిపోయింది, -

షర్టు జేసుకుని అలా రోడ్డుమిాదకి పెళ్లీడు శంకరం, దగ్గరో వున్న పోస్టు చాక్క్చులో శత్తరంవేస్తి బడ్జకొట్లో సిగ నెట్లు కొనుక్కుని ఇంటికి వచ్చెడు.

మూడున్నర (పాం'ాల్లూ సుజూత కాఫీ తయారువ్దేస్సి తీసుకొచ్చింది. కాఫీ కాగుతూ అమె తనగురించి చెప్పు కంది

“కొవ్యూల్లో అమా ఆ గౌను వున్నారు. ఆ ఊళ్ళొన్ల సొంత భూమి సా౦ంతళ్తల్లూ వున్నాయి. ఇద్దరన్నయ్యలు,

దీ, జశడు డాక్టరు, ఇంవోనాడు న్లీడరు, ఇద్దరూ కొవ్వూరు లోనీ వున్నారు. వదినలు గూడా చాలా మంచివారు, వాళ్ల వల్ల మా ఇంట్లో కలతలంటూ రానేరాన్టు, మాలో వ బాగా శలిసిపోయారు. వదిన లిద్దర్నీ అమన నాన్న (వొణ (వదంగా చాూచుకుంటారు. ఒక్క మాటలో ఇెప్పాలంశ్వే మూ ఇల్లు స్వర్ణం అన్నది సుజూగ్ర నవ్వుతూ,

కక

మ్‌ారు చెప్తున్నది వింటూంళశు నాకూ అలాళ్ణీ అనివీస్తుంది? అన్నాడు శంకరం,

మనిషీ _ మీథ్య లిక్‌

“నావిషమయం ఆలోచిస్తే__చిన్నప్పట్నుంచీ అల్లారు

ముద్దుగా పెరిగాను. మా ఇంటో ఆడవిలనంటూ శే నొళ్క టు ౧౧ ౧0౧

_నే అవడం మూలంగా వాళ్ళు అలా పెంచారు, ఇంత నయస్సు వచ్చినో నేను వాళ్ళందరి ముంహా ఇంకా పస్లి విల్లనే! నామాట నెవరూ కాదనరు నేను వాళ్ళ మాట శెదుగు చెప్పినా ఇబేమిటని వందలించరు, న మాటంశ్చ నే నెక్కడ బాధపడ్‌పోతానో అని వాళ్ళ భయం, *క్రాక్సేష్ట్ర మవ్చనంగా ఉండి మళ్ళీ అన్నది. *నా అద్భష్టంకొద్దీ జా ఇప్పుడూ సుఖాన్నే అనుభవిస్తున్నాను. వారు చాలా మంచివారు * టీషాంక్‌ మిద మున్న గుడ్డని సవిరిసో అన్నది.

చివరికి శంకరం అన్నాదు.

“మోలాంటివారు ఇాలా కొద్దిమంది ఉంటారు.”

సుజాత అతని మాటవిని చిన్నగా నవ్వింది త ర్వాత తన కాలేజీ చదువు గురించీ, కాసు విద్యార్థుల గురించ్చీ వాళ్ళ అల్లరుల గురించీ ఇెప్పింది. తనతోపాటు చదువుకుని ఇప్పూడు వెళొచ్చిన కొందరి వ్యక్తుల అదృష్టం గురించీ చెప్పింది. ॥

చడాదాఫ' అయిదు గంటలకి రంగారావ్ఫ వచ్చాడు. శంకరం పక్కన కూర్చుంటూ.

కకస్ప్యూర్రీ గ్రా (్రుదర్‌ __మధ్యాన్నం ఇంటికొచ్చి నీత్రో పాటు భోంచేయడానికి నోచుకోలేక పోయాను.”

శ

వగ మనివీ. _ మథ్య

కద్వుజాత్రగారి ఆతిథ్యం నువ్వు దగ్గర శేవనే వెలితిని పూర్తి చేసింది.”

రంగారావు సుజాత వెపు నవ్వుతూ చూశాడు.

“నాకు తెలుసు. సుజీతో మాటాడుతూ కూర్చుంశేు గంటలు నిమిషాల్లా దొర్లుక పోతాయ్‌. నువ్వేవోా కథకు డివి సుజీకి కథలంకె ఇష్టం- ఇద్దరూ “బశ విషయంపెన మాట్లాడుకోడానికి పేస్టు లొక మైయ్యాయి, కాబట్టి విసుగని పించదు. పైగా___ఒక్‌ రహస్య మో3క్‌ శంకరం.గరవాస్యం చెస్పబోతున్నుశ్తు అన్నాడు.

ళస్వుజ్‌ ఈ మధ్య... ౫

“వాళ్లే వూరుళోండి.౫ అన్నది సుజాత.

“ఫర్వాలేదు లేస్తు, నువ్వో మహో రచయితతివసి మా వాడికి చెప్పడం లేదులే. అసలు సంగలేవిటంయు...

“మిరు నమ కండి శంకరంగారూ... ఆయన చెప్పే వన్నీ అబద్దాలు” అనేసి రంగారావుకి కాఫీ తెచ్చేందుకు లోఇలి శళ్యింది.

రంగారావు నవ్వేస్తూ అన్నాడుః

“వూ సుజీ ఒక చిన్నకథ రాస్తి ఒక పెద్ద పతికి కి పంపింది, పంపిన తర్వాత పోన్ట్‌లోసం రోజూ ఎదురుదూ వేది, చారం వారం పష్యతికొచ్చే వేళకి వీధి గుము 9 దగ్గర విల బడీ ప్యతికల మ్మే కురాడికోసం వెయ్యి కళ్ళు పెట్టుకు ఎదురు మూచేది. నాలుగు చారాలు గడిచాయి. ఈవిడ గారువ్‌ స్థితి కొఇ్యారంశు ర్యాతి పూట కథ కోసం కలవ

మనిమీ - మిథ్య ల రింతలు నాడా (సారంభించారు పాపం. సశేనయ్యా__ ఆ రోజేదో రానే వచ్చింది. వశథైెన్‌ మూర్నింగ్‌ , ఆ కథకాస్తా తిరినాచ్చేనీంది.. ఆ దెబ్బతో సుజీ అభిమానం: ఉత్సావాం చష్పున దిగజారిపోయాయి. కండు రోజులు భోజనం మాను కుంది, నేన్ను ఓ డార్చగా మళ్ళా భోంచేసింది. *జన శ్రలోకథ రాయను" అని' ఇప్పుడు భీష్మించుకు కరార్చుంది. ఆ ప్మతిక వా ల్ఫెవరోగాసి సుజీని చాలా నిరుత్సాహ పరిచారోయ్‌ |! ఏ మాట కామాశయె సుజీ రాసిన కథ చాగానే ఉంది ఆవీడంటుంది. *ఇప్పుడు వేసే చాలా కథల కంళే నేను మంచి శథలే రాయగలను, కానీ__వాళ్ళు చదవకుండా తిప్పి పంపేస్పే ఆ తప్పు నిదా రొ జని. అన్నట్టు నాకు 'తెలీ కడుగుతా, ప్యతికలవాళ్ళు కొత్త వాళ్ళివరైనా కథ రాసి పంపకే దాన్ని చదవకుండానే తిప్పి పం పీస్తారా శంక రం అని అడిగాడు రంగా గావు,

“అలాంటి బేమోజరగదు. కథలు (_పచురించడంలో పాఠతెా కొతా అనే భేదం ఉండదనే నా ఉ దేశం. అమాట కొస్తే ఇప్పుద్కు పాత వాళ్ళమని ఇప్పుకుంటున్ను జాళ్ళ కథలు ఒకప్పుడు కొత్తవాళ్ళ కొథలేగా. మరి. నలుగుర్ని చంపితేనేగాని డాక్టరు కానట్టు నాలుగు కథలు తిరినొస్తేనే కాని కథకుడిగా రాణించడు అన్నాడు శంకరం నవ్వుత,

“వచ్చిన వాడి వెలాగో వచ్చావు. సుజీని ఎంకేజు వేసి ఆ నాలుగు కథల్నూ రా సేట్టు వూడు”. అన్నాడు రంగారావు.

విరి మనిపి. _ మిథ్య

సుజాత రాగాన్తే అవిడ చేళలిలోని కాఖీని తీసు కుంటూ ___

“నీ విషయమంతా మా వాడితో ఇస్పాను. వాడు పేరొందిన డాక్టృ రుకీ (వఖ్యాత కథకుడికీ పోలిక చేస్పి శాబట్టి కథలు తిరిగొచ్చినంతమా[(తాన నే నిహ కథలు ఆాయనని ఛీష్మిస్తే సాధి-చేబేమ్లా లేకపోగా కొంతపవరజు నిన్నునువ్వే చంపుకున్నటవు తుందని వాడి ఉచ్చేశ్యం. నిరుత్సాహ పడ కుండా ఇంతా మంచి కథలు రాయాలి సుజ

కథలమిద చర్చ ముగియగానే రంగారావు అన్నాాడుఎా

“మరో మూడు రోజులపాటు సీ ఉద్యోగ వ్యవహారం వాయిదా పడిందోయ్‌ స్వామి!”

శంకరం అర్థం కానటు చూసేడు.

లు

“రేపు ఆఫీసరు శ్రేంహ్‌కి వెడుతున్నారున ఆయనోపాటు నేనూ వెళ్ళాలి. టూర్‌ మూడురోజులు ఈ టూర్లోనే సీ విషయం ఆయనకి మనవిచేసీ వప్పిసాను. టూర్‌ నుంచి రాగానే పోస్టింగ్‌ అఆర్హర్చు వేయిస్తాను. ఈ మూడు రోజులూ నిరభ్యంతరంగా నూ ఇంట్లోనే ఉండు.

శంకరం వమిా మాట్లాడ లేదు.

ఆ తర్వాత ముగ/రూ కలిసి సినిమాకి వెళ్ళారు. ఇద్దరి మ్మితుల మధ్యా సుజూత కూర్చుంది. కంకరానికి ఇలా కూర్చోడం నచ్చలేదు. సినిమూ నడుస్తున్నంత శేపూ ఆ

మనివీ, _ మిథ్య లి దంపతులు నవ్వుకుంటూ ఎన్నో విమయాలు మా టాడేస్తు న్న్నారు. ఇది మకీ నచ్చలేదు శంకరానికిం మరో పావుగంటకి సినిమాఅయిపోతుందనగా సుజాత చెయ్యి శంకరానికి తగిలింది. తన "చెయ్యి లాక్కుని ఓర గంటితోే అమివెపు వాకాడు సుజాత తన సక్కకి ఒరిగి నట్టు గమనించాదు, ఆ పొవుగంటా అతనికి ముళ్ళమిాద కూర్చునట్టుంది. రెండు "ప్రోకి పోస్టుమాళ్‌ రాకపోతే చిరాకు పడేవాళ్ళలో జానకి రామయ్య ముఖ్యులు. ఆయనకి రెండు రోజుల్నుంచీ అసలేం తోచడం "లేదు. వోస్టుమన్‌ తీసుకు రాబోయే ఉత్త రాలొచ్చినా ఇావుండు కాసేపు చదున్చుకుని మళ్ళా జవాబు నాయ డంలో కొంతకాలం ఖర్చవుతుంది గదా అని ఆయన అభి పాయం. పోన్‌ తిన్న ఛావాస్టాఫీసు'శే వెళ్ళి ఉత్తరాలు తీసు కొద్తామాఅంళే వోపిక చాలడంలేదు, దానికి తగ్గట్లు బయట ఎండ నిషూలు కక్కు. ళోంది. పెద్ద వయస్సు. ఈ దీపం మరిం కెన్నాళ్ళో వెలగదు, దీపం వెలిగిన యిన్ని సంవత్సరాల్లో ఎంత చర్మిత! ఎన్ని అనుభవాలు! గడచినదంతా కలలా, నడిచివచ్చిన బాటలా ఉంది ఆయనకి,

త్‌0 మనిషీ = మిథ్య

జూనకి రామయ్యగారు జలవంళా నవ్వారు,

సుశీల కాఫీ తీసుకొచ్చింది. నాన్న పరాకుగా నవ్వడం గమనించి ఆమెకూడా నవ్వుతూ ఉం

“జ్రాఫ్టీ నాన్నా! తీసుకొచ్చి. రెండు నిముపా లయింది *

సుశీల మాటతో జూనకి రామయ్యాగారు తెప్పరిల్లారు. కాళ్టీి తీసుకుంటూ అడిగారు.

కదం క్షా పోస్టుళూన్‌ రాఖే బేమిటమ్మ్యా?”

ఆమె సమాధానం చెప్పకుండానే వెళ్ళిపోయింది.

కాఫీ ముగించి వీధి అరుగుమిదికి నచ్చి నిలబడ్డా రాయన. అక్కడ రలబడి వీధివెపు ఆశగా మూడటం మొదలుపెట్టారు.

నిరంజనం ఉత్తరం రాసి పదిరోజులు దాటింది. “పోజాలో _బతుకుతూన్న కొడుక్కి తండి కనిపిస్తాడ టయ్యా” అంటాడు కోటయ్య పంతులు. పంతులు విచ్చి కాపోలే.__ఎంత పోదడాలో ఉన్నా నిరంజనం తన కొదుకే నాడిమోద నమ్మకం ఇంకా చావఖేదు, తండిని మరిచిపోయేంత భూర్తుశుకాడు నిరంజనం.

ని;ంజనం జూతక్రపురుముడు! అతన్ని చూచి చాలా మంది యార్జ్యపడటంకూడా కద్దు. ఒక మామూలు బి. ఎ, నిరంజనం ఇంత అద్భృష్టవంతు డవు తాగని జానకి రామయ్య గారుకూడా అనుకో లేదు.

ఆపిల్ల నిరంజనాన్ని (పేమించి. వళ్ళి చేసుకున్న దంళే._దాంట్లో ఆశ్ళర్యపడక్క_న్లేదు. నిరందనం హుం

మనిపీ, _ మిథ్య త్రీ జాగా, అందంగా ఉంటాడు, తన పెంపకంలో గూడా అత నికి వ్‌ లోటూరానిన్వ లేదు. అతనికి ఒక్క- దుర భ్యాసమూ అేదు. ఆనూటకొస్తే అతను అందరిలాటివాడూ కాదు. బుద్దిగా చదువుకున్నాడు, అందరిలోనూ అవ్రననిపించు కున్నాడు.

అలాంటి నిరంజనం శేణుకని ఆకర్షించాడంశే అర్థం "లేకపోలేదు అతన్నే తన సర్వస్వంగా ఎంచుకున్నదంశు ఆశ్చర్యపడక్క- న్లేదు.

"శేణుక _ లవమాధికారుల ఇంట్లో ఫుట్టింది. బంగారు టుయ్యాాల్లో పసితనం గడిపింది. ఆపి విషయంలో నిరం జనం రేణుక కంశు తక్కువ వాడే కావచ్చు. అంత మూతాన ఆమెకీ తగనివాడు మాతం కానేకాదు.

నిరంజనం మనసు అమృతంలాంటిది, అతని వృాద యం నిష్కుల్మప మైనది. నిరంజనం కేణుకని (పేమింఛాడని "తెలీగానే జనం పెడరాలుతీశారు. ఎన్నో చాటుగాఅన్నారు. ఆ మాటలు జానకి రామయ్య గారి వరకూ వొచ్చినమాట వాస్తవం,

అయి నేనేం ! కొడుకుపట్ట అతని నిర్ణయాలమిద ఆయనకి గుర్హీ గౌంవమూ అపుడూూ, ఇప్పుడూ, ఎప్పుడూ ఉంటాయి.

వాళ్ళ పెళ్ళి నిర్విఘ్నంగా జరిగంది నిరంజనాన్ని అల్లునిగా స్వీకరించడానికి శేణుక తం్మడి ష్‌ అభ్యంతరమూ వెట్ట లేదు. వగా ఈనాడు నిరంజనం చేత ఆయన పొగాకు వ్యాపారం పెట్టించాడు. గుంటూరులో కూతురూ, అల్జుడు

లీ మనిషీ మిథ్య ఉండేందుకు ఇం్టదభవనంలాటి ఇల్లు కట్టిం చేగు, వ్యాపారం నిరంజనం చేతిలో పెట్టి తాను. నిశ్చింతగా పల్లెటూళ్ళో కాలం గడుపుతున్నారు,

నిరంజనంపట్ల ఆయనకున్న గాఢమైన విశ్యాసానికిది చక్కటి నిదర్శనం కాదూ ?

ఎవరెన్ని అనుకుం శే నేం-_వాళ్ళ మధ్య ఇంతవరకూ వవిధమైన పొరపొచ్భాలూ రాలేదు. రావుగూడాను.

జూనకి రామయ్యగారు అనుగు దిగి రోడ్డుమిదికి వొచ్చారు. పోస్టుమాన్‌ కోసం వీధి చివరివరకూ చూపు సిలిపారు. పోస్టమాన్‌ అలస్యం చేస్తున్న కొద్ది ఆయనకు విసుగు కలుగుతోంది. పోస్టల్‌ డిపార్టుమెంటు యావత్తునీ లోలోన తిట్టిపోస్తున్నారు. తర్మడి అవస్థ గమనించిన సులీల నవ్వుతూ అన్నది.

ఉన్చాచ్చే పోస్టుమాన్‌ ఎలాగోవొస్తాడు గానీ ను వ్వెం దుకు నాన్నా రోడ్డుమాద ఎండలో నుంచొడం ? లోస లిక్రిరా.”

అయన కిస్టం లేకపోయినా లోపలికొచ్చి కూర్చోక తప్పిందికాదు. కూర్చున్నారన్నమా కే గాని ధ్యాసంతా పోస్టుమూన్‌ మోదనే ఉంది

“ఈపాటికి చర్చీ (పాంఠతాలకి వొచ్చిఉంటాడు. రత్ష్మంగారికి ఉత్త రాలిస్తాడు. ! తర్వాత పోస్టల్‌ కి వెళ్లాలి. అకడ స్టూడెంట్సు మరీ గడుగ్దాయిలు, వొచ్చిన ఉత్త రాల్ని సవ్యంగా తీసుకోడం వాళ్ళకి చాత కాదు. ఆముసలి పోస్టునూన్‌ని నానా అవస్థలూ పడతారు. చానికితోడు ఈ

మనిపీ. _ మిథ్య కెల్లీ మణియార్షర్హ బబ్యాడా ఒకట్సి పాపం! ఆ పోస్టుమాన్‌ 'జెదిరిపోతూంటాడు. ఎవరికో వొచ్చిన మిణియార్హర్ని మె వడో తీసుకోడంలాటి ఘోరాలు జరుగుతూనే ఉన్నా యిట. ఎలా సర్దుకొస్తున్నాడో యిన్ని. అవాంతరాలని. ఎండ _ ఈ ఎండలో అంత వయస్సుతో తన డ్యూటీని సక్రమంగా చేసుకుపోవడం తలకుమించిన పనే, హడావిడిలో తనకొచ్చిన ఉతృరాలని కాస్తా దారిలో ఎక్కడయినా పాలేసే!ఛ . ఇంత సర్వీసున్న వాడు అంత అజాగ్రత్తగా ఎరంిదుకుంటాడసలు ? లోగడ రెండు మోడు తడవలు, తస మనసు ఆగక ఉత్తరాల కోసం తరచి తరచి అడుగుతే అతను ఇాధపడి అన్నాడు. 'వొస్తే నే నివ్వనా పంతులు గారూ ![' అని. కాని తన అదుర్హా కాస్త గమనించి వుంయె ?__ ఇవ్వాళ ఎలాగైనా ఉత్తరం వొచ్చి వుంటుంది. నిరంజనమైనా రాయాలి _ లేదా _ రెండు రోజుల క్రితం కాకినాడ వెళ్ళిన చిన్నకొడుకు శంకరమైనా రాయాలి, తప్పదు. ఏదో ఒక ఉత్తరం తప్పనిసరిగా రావాలి. ఇవ్వాళ గనక ఇద్దర్లో ఏ ఒక్కరినుండెనా ఉత్తరం రాకపో'ే గట్టిగా నాలుగు చివాట్లు పెట్టి జూబు రాయాలి. బెట్‌ సైకిలు బెల్లు వినిపించడంతో జానకి రామయ్య గారు. ఉ్రలిక్కింవడి లేచారు. గబగ జా వీధిలోకి వెళ్ళి పోయారు, పక్కింట్లో ఉత్తరాలిస్తూన్న పోస్టుమాన్‌ ళబ్వార్రు క్స్‌

శ్రీశ మనిషీ. _ మిథ్య ఒక ఉత్తరం ఒక ఎం. ఓ. ఉన్నాయండి పంతులుగారూ!”

జానకి రామయ్యగారికి ఉత్సాహం కలిగిందా

“అవ్మ్య్యూాం్‌ సుశీలా ! నా వెక్ను ఇలా పటా తల్లీ? కేక పెట్టారు వీధిగుమ శ్రం దగ్గర నుంచుని,

సుతల వెన్ను తీసుకొచ్చి యిచ్చింది అసరికి పోస్ట్‌ మాని తనింటిక్ర రానే వొచ్చాడు.

వొచ్చిన పోస్టుమాన్‌ వీధి అరుగుమిాద తివ్య వేస్కి నింపాదిగా ఉత్తరాల కట్ట నిప్పాడుం డాన్లోంచి ఒక ఉత్ప రం లాగి జూనక్‌ రామయ్య గారికి యిజ్బాడు, అ తర్వాత మణియార్డ రు ఫారము అందింఇబాడు.

జూసకి రామయ్య గారు గబగళా ఉత్తరం చదవడం పూర్పచేస్తి ఆ ఉత్తరాన్ని సుళీల కిసో-

“చిన్నన్నయ్య _ రాళొడు. శేమంగా చేరాట్టం ఉద్యోగ (వయత్నాలు సాగుతున్నాయటి అన్నారు.

తర్వాత మణిరూర్హరు ఫొరంమిోద సంతకం చేస్తో

“అమ్మా ! పోస్టుమాన్‌కి చిక్కటి మజ్జిగ వుంళు పటా). పావనం ఎండలోపడి తిరగాలాయెి అన్నారు.

వ్శభె రూపాయిలు నిరంజనం పంపాడు, “తమ్మ్లుడు కాకినాడ వెడుతున్నాడని రాశారు. ఉద్యోగం దొరికిన తరువాత నాకు తెలియజేయండి. మో ఆరోగ్య విషయం రాయండి. గుంబూర్లో వైద్య సౌకర్యాలు చాలా 'బావ్రం

మనిమీ _ మిథ్య త్‌ టాయి, ఓమాటు మిరిక్క-డీకి వస్తే మంచిది. ఆలోచిం చండి" నిరంజనరావు_అని రాళాడు, శీ రూపాయి పోస్తుమూన్‌ చేతిలో ఉంచారు జూనకి రామయ్య. సుశీల 'అెచ్చిన మజ్జిగ అతని కిస్తూ, ఉపషావం... యింత ఎండలో తిరగడం కష్ట మే” “తప్పుతుందడాండి ! డ్యూటీ అన్న తరువాత డ్యూ అన్నాడు పోస్టుమ్తూన్‌ మజ్జిగ తాగుతూ. మరో రెండు నిముపాలు తన పవితిమైన డ్యూటీ గురించి మాటాడి ఉత్తరాల కట్ట కబ్దుకుని అ“డ్డంటానండీి వంతుళుగారూ 1!” అన్నాడు వీధి అరుగు దిగుతూ. “మంచివో” అన్నారు జూనకి రామయ్య. అప్పటిగ్దాని జూనకిరామయ్యగారికి పోస్టునూళ్‌ గురించిన ఆదుర్దా తగ్గిందికాదు. రేపు యా సమయానికిగాని పోస్తుమూన్‌ మళ్ళీ గురుకు రాదు. టి హాని య పడక కుర్చీలో నదుం వాల్చి మళ్ళా ఓీమాటు,యిద్దరు కొడుకులూ. రాసిన విషయాలు జాగిత్తగా చదివారు, అప్పటికప్పుడే నిరంజనానికి ఉత్తగం రాజేరు. డబ్బు ముట్టి నట్టూ, వీలుదొరికితే తప్పకుండా. గుంటూరు. వొచ్చి నాలుగు కోజులపొటు ఉంటాననీనుః కాళ చల్లబడ్డ తర్వాత అలా బజారువెపు వెళ్ళా లనివించిందిం సుశీలను విలిచారు,

తొ మనవి. - మిథ్య “పెద్దాడు పంనీన వై కాన్ని షావ్చ కారిక జమకట్లి వొస్తానమాసై ! పాపం....నోరు తెరుచుకు అడగలేక నానా యిబ్బందీ వడుతున్నా్నా డతను, వెళ్ళివొచ్చేదా ల్ధం “వాచ్చేప్పుడు మాత్రం తిప్పకుండా వెచ్చాలు పటా? నాన్నా! ఇంట్లో నిండుకునా్మ యి. ష్‌ మేమి కావాలో రాసిచ్భానుగజా 121 అలానే? ఆయన ఏీధిలోకి వొచ్చారు. ఆలోచిస్తూ నడక పా్రారంభేంచారు. వయస్సు ముంచుకొస్తుంది. జవసత్యా లుడినిపోతున్నాయి,. ఇంట్లోంచి కదిలి బయటికి రావడమం "పేనే భయం వేస్తోంది. బయటికొచ్చి, కాస్త అలా బజూరు మొహం చూడకపోతే బాత్తిగా తోచిచావదాయె ! ఎంత సేవని ఆయింటి నాలుగ్గోడల మధ్యా కూర్చుని నోళ్ళు గిల్లు కోవడం ? చిన్నతనం క్లాపకానికి వచ్చింది. గశం ఎప్పూుకూ అందంగానే వుంటుందిట నిజమేనేమో లేకపోతే అప్పటి ఆనందం, సోయీ యిపష్పుడేవీ? ఆరోజుల్లో జీవితంపట్ల యిన్ని ప్రశ్నలూ, యిన్ని అలోచసలూ వుండేవి కావు చదువ్పుకోడం, న్నే హిశుల్రో నవ్వుతూ వోయిగా తిరగేయడం, ఈ ఆెంజే ముఖ్య వైన వ్యాపకాలు. చిన్నప్పుడు అందరూ తనని “అగ్గిపికుగు” అపి పీగణు స్తుండేవారు. ధ్రైష్యసాహసాళల్లో తనకి పెట్టింఏ కేస

మనివీ. _ మిథ్య త్‌? వయస్సుకు మించిన అంగసౌవువం, బలం తన పొత్తు" ౧0 అందర్లోనూ చలాకీగా, కంటికి “నదురుగా కనిపించేవారు బేన్నీ ఖాతరు చేసేవారు కానేకాదు.

ఒకనారి___ళ నకష్వుడు పదహారేళ్ళ వయస్సుంటుం బేమో, కుగ్రాళ్ళందరో కలసి చెకుగుడు ఆడటానికి *పర)" లోక్షి వెళ్ళారు. కాజ్సేపు ఆడుకున్న తరువాత, దింత చెక్టైక్కి. చింత కాయలు కోసుకోడం మొదలెట్టారు.

ఆ ప్రాంతాల్లోనే మవ వికృతంగా ఉంజే పీచ్చివా డొగడు తిరుగుతూ వుండేవాడు. వాడివి చూచి ఏిల్లవాళ్ళే కాదు వెద్దవాళ్ళుకూడా వంటరిగా ఉంచే గజగజ లాడే వారు అప్పుడప్పువూ ఆ విచ్చాడు వీలల నెంఎబడి రరిమే వాడు దొరికితే కొన్తువాదు కూడాను,

చింతకాయలు కోసుకుంటూన్న సమయంలో ఆ వచ్చాడు అటు రావడం జరిగింది. అల్లంత దదూరాన వాడిని మకాూాడగానే పిల్లలందరూ బలి పిల్లల్లా కొమ్ములకి అంటుకుని పోయి గజగజ వణికిపోతుత్నారు.. దురదృష్టవశాత్తు, ఆ ఫీ పిచ్చాడు తిన్నగా వచ్చి ఆ ఇెట్టుక్రిందనే తిష్ట వేశాడు పిల్లలకి పె పాాణాలు పైనే ఎగిరిపోయాయి. వాడు ఆ చెబ్జు క్రిందే కూచుని పిచ్చిగా నవ్వుతూ గుడ్డ పేలికల్ని యిష్టం వొచ్చినట్టు చించుతూ, మధ్య మధ్య వదో వాగేఘ్తా, శీకలు వెకుచూ నాశా చీధత్సమూ వే సేస్తున్నాడు-

వాడు చేస్తున్న యీ పహూంగామాతో మరింత భయ

లిం మనిమీ _ మిథ్య పడిపోయారు పిల్లలు, ేలుకుటిన వొంగల్లా గప్‌చిప్‌గా నొమ వి 0 న్నారు, లే అంటి ట్టుకుని కూర్చున్నా

వాడివాలకం చూస్తుంకేు వాడు అంతలో గదిలే సూచనలు కనుపించడం లేదు. పోస్కీ చెట్టుదిగి పారిపోదామా అంశు, వాళ్ళల్లో ఎవడో ఒకడు ఆ పిచ్చాడి చేలో ఇడక తప్పదు. ఈ స్థితిలో జూనకి రామయ్య అనబడే పదహారేళ్ళ కుర్రాడు చిన్న ఉపాయం ఆలోచించేడు-

తనొక్క డే గబగబా ఇెట్టు దిగాడు, పిచ్చాడికీ కాస్త అవతలగా నిలబడి నడుంకి చేశులు అనించి వాడివంక గుడ్డురివిం చూశతాడుం పిచ్చాడు తనని మూస్తూ వీచ్చిగా నవ్వేదు, తల గోక్కున్నాడు. గుడ్డపీలికలు తలమిద తలం శ్రాలులా వేసుకుని మురిసిపోతున్నాదు.

కన్ట్నర్స్‌ ... నువ్వక్క-డ్నుంచి శే? అన్నాడు తను.

ష్‌. వ. . న

క్చ్త్రే ల వెళ్ళిపో యిక్క_డ్ను౦ చి?

ఈ మాటతో పిచ్చాడు లేచి నిలబడ్జాకు, తనవైపు క ళ్ళెర్రజేసి చూశాడు. శెట్టువైనున్న వీల్లలకి చెమట పడు తుంది. తర్యాత వీనువుతుందోనని కన్నార్చకుండా చూస్తు

వాళ్ళందరూ చై దిగి యిళ్ళకి వెళ్ళాలంకు యా పీచ్చాడు యిక్కడ్నుంచి కదలాలి. వాఢు కదలాలంటపే తను వెడి కళ్వించాలి,

మనిషీ, _ మిథన్న శ్ర

“న్సిశ్చనో ర్‌. చెప్తూంట .... కదల వేం?” మళ్ళా పిచ్చా డిని రెచ్చగొట్టాడు. వాడు కదిలాడు. తన్నవైపు నడిచాడు తనూ కదిలాడు. వాడు తనను అనుసరిస్తున్నాడు. కొంత దదూరం యిద్దరూ అలా నడిచిన తర్వాత, తన శాలికి బుద్ధి ఇస్పాడు

ఆ పిచ్చాడిని మ్యృుష్ఫెమూడు ఇరువుల ళ్ళు కాగం చిన తర్యాత, తాపీగా తను యింటిివెపు దారి తీశాడు ఇంటిదగ్గర తనకోసం చాలామంది ఎదురు చూస్తూన్నారు. ఎవరో అన్నారు గూడా.

“నువ్వు అగ్జిపిడుగు వేరా జూస్‌ 1

అ రాత్రి అమ్మ తనకి దిష్టి తీసింది.

జానకి రామయ్య గారు నవ్వుకున్నాడు. ఆ వయస్సుకి అలాటి కార్యం “సాహసమే మరి. చాలామంది భయపడిన అ మహత్కార్యాన్ని తాను సక్రమంగా ముగించారు. అందర్లోనూ అవుననిపించుశున్నారు,

చిన్నప్పట్ను౦చీ తాను అలా పెరిగారు. ఇప్పుడు!

ఈ జీవితమంతా సౌవాసాలతో మునిగిపోతే ఎంత ఇావుండునూ. తన పీచ్చిగాన్మి యిష్పుడీ జీవితమే ఒకానొక ఎడ్వంచర్‌ , కాకపోళే . సంసారమనే యా మవోసాగ రాన్ని యీద్కితనే ఆధారమైన తన పిల్లల్ని _(పయోజకుల్ని చెయ్యడం తమాషానా 1? కాదుగజాం

చచ్చి సర్దాన ఉన్న ఛార్య-_ళనని ఒంటరిచేసిన అగాయితూ యూ జీవితం మరింత '*ఇరుకుిగా తయా

శ మనిమీ _ మిథ్య రయ్యింది. అన్ని విషయాల్లోనూ చేదోడు వాదోడుగా ఉండి, జీవిశంలో శీపిని పిసాదించిన భార్య లేని ఈ సంసొ రం వీ లోటూ రానీకుండా గుట్టుగా ఇంతవరకూ తీసుకు రావడం *ఘనతి కాదూ ?

పిచ్చాడి పారినుండి బయటపడటం చిన్నప్పటి ఎడ్వంఛ లే, మనిషిగా తన ధర్మాన్ని, విధిఫ్‌ పర్వర్హించ డం సిసలైన ఎడ్వంఛభర్‌ శ్ర

జూనకి రామయ్య గారి "చెష్పుకి రాయి తగిలింది. తూలి షడబోయి తమాయించుకుని నిలబడ్డారు. అప్పటిగ్గాని తనె క్కడ ఉన్నదీ గుర్తుకురాలేదు. పొవుకారి పాపు డాటి పంద గజాలు దూరం వొచ్చే? రుం

నవ్వుకున్నా రాయన. మళ్ళా వనక్కు. నడిచారు

(వయస్సు వెరుగుతున్నళొద్దీ మతిమరుపూ పెరుగు త్‌ "0డి బడిపంతులు ఉద్యోగం. బడిపంత్నులెన వారికి జ్డాపక వి ఖచ్చితంగా ఉండి ఉండాలి. అది వాలా ముఖ్యమైన అనసరం. లేకపోతే పిల్లల్లో, వాళ్ళ అతి తెలివి పిశ్నలో సరుకుపోడం జాలా కష్టం. అన్నేళ్ళ సర్వీసులోనూ' ఒక్క నడు గూడా తాను చెడ్డపేరు 'తెచ్చుహో లేదు, “జూనక్తి రామయ్య మాస్తారే మాస్టారు పాఠాలు ఇబిలే అయనే ఇప్పాల అని అటు విద్యార్థలూ, ఇటు తోటి మాస్ట్రర్లూ అనేనారు. ఆ రోజుల్లో తన ప్రజ్ఞకీ తనే గర్వ్యపచేవారు.

అలాంటి *రెన్నికగన్న జానకి రా మయ్య మాస్టారికి “మతిమరుపు అనే జాడ్యం వొచ్చేసిందోయ్‌ * అని ఎవరెనా

మనిపీ. _ మథ్య శీ అనుకుంశే ఎ ఎవరో ఎందుకు? యిప్పటి తనను చూస్తుంకే తనశే అనిపిస్తుందలా... ఛ ,.. ఎంత అవమానం ?

జూనకి రామయ్యగారు సిగ్గుపడ్డారు! శాస్త బాధ కూడా అనిపించింది.

ఈ సజేవంలో యింకా ఎన్ని - బలహీనతలు, ఎన్ని జాడ్యాలూ అనుభవీంచాలో గదా।! జీవితషర్యంతం వరొన్టూ లేకుండా హాయిగా (బతిశ్రేందుకు అపసరమైన తక్ర్క ఆరోగ్యమూ బేశ్చడు (పసాదించకూడదూ?

తన వెనకాల నొచ్చ్చే కార్కు బోరను మోగించింది. ఉలిక్కిపడి పక్కకి తప్పుకున్నారు. కారులో కూర్చున్న ఆసామి తన్నవెపు పూళనగా మూశాడు. తన అజ్యాగత్తకి నొచ్చుకున్నా రాయన.

తను వెళ్ళవలసిన పావుకారు కొట్టుకి మళ్ళా శీ పది అడుగులు (అట్నువెపు) దూరంగా నిలబడిఉన్నుట్టుగహించి ఈమాటు కాస్త బిగ్గరగా నవ్వుకున్నా రాయనా ఇంకా వీమి అఆలోచించకుండానే గబగ బా కొట్లోక్‌ వెళ్ళి పావు కారుని పలుకరించేళారు. షావుకారు కొట్టు కృురాడిచేత, నూస్తారు కూర్చునేందుకు స్టూలు "వేయించాడు.

లు లు మాస్తారు జీబులోంచి డబ్బు తీసి యిస్తూ, *వసుళతాని కిది జమ వేసుకోండి. మిగలొది మళ్ళా అబాట్‌ క్‌. ఓ వారం పది రోజుల్లో సర్లుతాను. నశేనాట ర

త్త మనివీ. _ మీథ్య్‌

ల లేవారండీ! మ్లదగ్గిర డబ్బెక్క-డికి పోతుందండ్షీ_ అలాగే కానివ్వండి.

ర్పద్వూడు ఎంత తమాషా జరిగిందో చరూశారా? ఇంటిదగ్గర్నుంచి తిన్నగా మీ పాపుకి బయలుచేరానా! వదో ఆలోచిస్తూ పాపు దాటి వెళ్ళిపోయాను. అక్కడ తెప్పరిల్లి మళ్ళీ మా పాపుకి బయలుదేరి మళ్ళీ సప్పులో శాలువేశాను” అన్నారు నిండుగా నవ్వుత.

పావ్సకారూ సవ్వేదుం

“జెద్దనాళ్ళయి. పోతున్నారు గదండి. మరి.”

“బ్బప్వుడు నన్నెవడెనా జ్యాగ తృగా గమనించి ఉంచు పావం....౦05ా 'పెద్దమనిషీ.కి మొస్‌్‌ మధ్యనే మతి ఇెదిరిపో యింది కావాల్నుంటూ చింతించేనాజేను. సమంటారు113

“అలా అని ఎవరనుకుంటాచ్లేండి.)

“అవా మాటవరసకి చెప్తున్నాను. లేకపోలే మా కొట్తుముందు తచ్చాడట మేమిటి చెప్పండి.

పావుకాగు మొహమాటంగా న వ్వేడు-

కాశీపు వీవో విషయాలు మాట్లాడుకున్నా రిద్దరూ, రాను రాను షాపులో రచ్దీ ఎక్కువవడం గమనించి? వొస్తా నంటూ లేచి నిలబడ్డారు జూనకి రామయ్య గారు, అప్పటిగ్గాని పావుకారు మొహంలో ఆనందం మెరిసింది కాదు!

జానకి రామయ్య గారు మెట్లు దిగుతూ *నామాటల్తో అతని బేరం ఏమైనా పాడయ్యిందో వమోం, మరి కాదూ వ్యాపారనూ! జాళాళానీ క్ష్రళ్చా!” అని నొచ్చుకున్నారు.

మనిషీ. _ మిథ్య జతి

ఈమధ్య. కనిపించే (పతిఐ+ళ్ళతోనూ అధికంగా

నూటాజేయటం ఒకటి అలవాటయింది. ఇది కొత్త అలం ఆకారం కాబోలు!

రోడ్డుమోది కొచ్చిన తరువాత కోటయ్య _ పంతులు గుర్తు కొచ్చేడు.. అతన్ని కలుసుకుని నాల్లు రోజు లవు తుంది. ఈరోజైనా వెళ్ళి పలుకరించి వశ్తే బావుంటుం దనుకుని పంతులింట్నివైపు నడకని మళ్ళించారు.

వంశులింటి కొచ్చేసరికి ఆ ఇంట్లోనుండి చిన్న సెజు గలాటా బయటకు వినివిస్తూంది. పీధిలోనే నిలబడిపోయారు జూనకి రామయ్య: -

“అన్చనా్నన్న్నా! అది అన్న దాంట్లో త ప్పేముంది[ి ఇది కోటయ్యపంతులి కొడుకు గొంతు

*నమి టా నీ ఉ ధ్రైేళ్యం[?

“కాఫ్టీ ఆాగాలనిపీంచినప్పుడు, కాఫీ కావాలని అడగ టానికి నీకు ఆభిమానమై జే, నువ్వడగని బే కాఫీయివ్వడానికి చానికి మా్యతంఅభిమాసం కాదూ?

జదీన్లో అడిగే బేముందిరా ..సాయ (తం ఫలానా వేళకి కాఫీ కావాల్సి వొస్తుందని అపిల్లకి శలీదా! పంతులు అన్నారు.

“ఇది మరీ బాగుంది. మెం్యపకారం అన్నీ అమన్శ్చి వెళ్తుందుకు యా ఇంట్లో పచిమనువు లెవ్వరూ లేరు ఈ ఇంకెకు చాకిరీ నా ఐక్కదాస నెత్తిమోద వేసుకుని సత మత మైోోతున్నాను బాబూ!” అన్నది సంకులి కోడలు,

శీశ్వీ మనిపీ, = మిథ్య

“వాల్లే నోసమూసుకొని అవతలికెళ్ళు, అంతా సీ వళ్లే జరుగుతుందసలు.” కడుకు కసురుకున్నాడు.

“అవును, తప్పంతా నాచే! పాపిష్టీదాన్ని.

“*ధి,....ఫీ....వెధవకొంప. తమణం శాంతి లేదు... ?? అని అంటూ కోటయ్య కొడుకు బయట కొచ్చేశాడు, జానకి రామయ్యగార్ని భూసి గళుక్కుువమున్నాడు, వ్‌మో మాటాడ లేక, ఇంట్లోకి చూస్తో వాళ్లే నాన్నని ఉద్దేశించి,

కజ్కూన్సక్షి రామయ్యగా రొచ్యారు వెళ్ళండి మాస్తారూ-నూ నొన్న ఇంట్లోనే ఉన్నారు అనేసి ల్వరుగు పక్కనున్న సెకిలుతీస్తుకుని వెళ్ళిపోయాడు.

వంతులే బయట కొచ్చేరు,

“ఏంత సేపయింది నువ్వొచ్చి?”

“ం్పప్పూదేం

ళ్‌ ల్రులా పార్కుకి వెళ్ళొద్దాం. ఉండు ఒక్క-త్‌ణం, ఇప్పుడే వొస్తాను.” అని వంతులు ఇంట్లోకి వెళ్ళి చెప్పులు తొడుక్కొని వొచ్చారు.

ఇద్దరూ పార్కు వైపు బయలుదేరారు, పార్కులో ఓమూల కూర్చున్నారు. జూనకి రామయ్యగారు బశానీలు తెప్పించారు. ఇద్దరిముందు పోయింబారు. పంతులు ఒక్క బకాణీగూడా ముట్టుకో లేదు, జానకి రామయ్యగారు అడుగుతే

ది

మనిషీ. - మిథ్య క! “నువ్వొచ్చేసరికి మూ ఇంజో చిన్న యుదం జరుగు లె థి

తోంది అనా్న్నారు నోటయ్య పంతు(౮

“ర్టొంత విన్నాను

“వుశేంలేదు. నామాటంళశు ఆ యిద్దరికీ "అెఖ్కా "లేకుండా పోయిందోంక్‌ అన్నారు కోటయ్య వంతులు కాధగా,

“ధ ,... అవేం మాటలూ?)

“కన్నమాశు అంటున్నానుో

“లక్క జే పొరబడుతునా్నావోయ్‌ పంతులూ! డింట్లో తప్పంళా వాళ్ళ చేనని జే ఇెస్పను. పెద్ద వాళ్ళమ య్యేకొద్దీ మనమూ కొన్ని తలతిక్క. పనులు చేస్తూంటాం. నీకు కాఫీ తాగాలని అనిపించిందే అనుకో. ఆ సంగతి అనేస్నే కాఫీ యిచ్చేబేగా సీ కోడలు. కానీ--నువ్వు కాఫీ అడగవు. అడక్కుండానే కాఫీరావాలనే పంతం నీది. అనలే ఇంళెడు చాకిరీతో ఆ వీల్ల అలసిపోయివుంటుంది ఇలాం టప్పుడు విసుగూ చిరాకూ కలగడం సహజం, అన్నీ సర్దుకు పోయే సుగుణం నీలో వుంకటే అసలీ గలాటా జరగదనే నా ఉ్హేశ్యం. ౫

ద్‌

“నువ్వన్నీ యిలాగే చెప్తావ్‌. ఎంత విషయాన్నైనా అలా నోటితో శ్రీసిపాళశేసీ *వముందీ _ ఇంతేగా అనడం స్‌ు అలనామైపోయిందిలొ

జానకి రామయ్య గారు నవ్వారు, వంతులి భుజంతట్టిి

క్తి మనిషీ మిథ్య

“ద్దలి తానికి మరో అర్థం వీమిటో తెలుసా? _ సహనం అన్నారు. "

“పోనిచ్చావ్‌ కాదు సీ పాఠాలు చెప్పుకునే బుద్ధి!” అన్నారు కోటయ్య పంతులు రుసరుసలాడుతూ.

జానకి రామయ్య గారు పంతులి విషయంమార్చి తేన విమయంలోగ॥ి వొచ్చారు పెద్ద కొడుకు పంపిన పికమూ, అతను రాసిన విషయాలూ చిన్న కొగుకు ఉద్యోగ (పయ త్నాలూ వివరించారు. అన్నింటికీ ఊం కొటడం. పంకులి

4

వంతయ్యింది, అంతేగాని రోజూ వాదించేలా యూానాడు వాదించ లేదు

దీంతో జానకి రామయ్యగారు కూడా చప్పబడి పోయారు. దాదాపు వడు గంటలకి యిదరూ పార్కు-నుంచి కదిలారు, కొంతదూరం కలిసి నడిచి సెక్క.క్నుంచి ఎవ రిళ్ళకి వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు.

జానకీ రాటుయ్యగారు యింటికి రాగానే సుళీల అడి గంద్కి *వెచ్చా లేవి నాన్నా?” అని.

జూనకిరామయ్యగారు నాలుక్కరుచుకునాారు. తన మతి మరుపుని మరోమూటు తిటుకున్నారు. సుశీల పకపశా

తజ నప్పుడే అనుకున్నాను యింతపనీ అవుతుందని”

“పోనీ లేమ్మా, శేపు ఉదయం జ్జాపకం పెబ్బుకొని తప్పకుండా పట్టుకొన్తాను. సేనా?

మనిషీ _ మిథ్య శ్ర?

“జ్ఞాపకం పెట్టుకున్నట్టు = నేను మళ్ళీ “రేపు ఉదయం జ్జవకం శజయ్యాలి శాబోలు ఖర్ధం.౫ అన్నది సుశీల.

జానకి రామయ్య గారు చిన్నగా నవ్వేరు,

భోజనం ముగించి చదువుకునేందుక్తు '*గశత' తెరి ఇారు జూనకి రామయ్య. ఆ పుస్తకం మధ్యలో పెట్టివుంది- మధ్యాహ్నం నిరంజనానికి రాసిన ఉత్తరం.

జానకి రామయ్యగారికి సిగ్గు వేసింది. ఇది సుకీలకి తెలిస్తే మళ్లా ఏదో ఒకటి అంటుందని ఆ ఉత్తరాన్ని నోడకు తగిలించిన కోటు జేబులో భ్యదంగా ఉజాచవానికి "లేచారు

గుమ్ముందగ్గర నుంచున్న సుశీల మళ్ళా నవ్వింది,

“ర్ట న్వటి నాన్నా, మరీ ఇంత మతిమరువైలే ఎలా?

“నిజ మేసుమా!౫”అన్నా రాయన నవ్వు తెచ్చుకుంటూ,

పది గంటలకి _లెట్‌అర్సి నిదపోడానికి కళ్ళు మూసు కున్నారు. నిద పట్టడంలేదు. వవో ఆలోచనలు!

పాపం .... పంతులు కొడుకుని ఆ(శయించి సుఖాన్ని దూరంచేసుకుంటున్నా జేమిటి! పంతులు అమాయగుడు. పట్టినపట్టు ఒక పట్టాన నదలి వెళ్టు రకంకాదు ఈ వయ స్సులో ఒకళ్ళని ఆ(శయించ్చి యింకాయీా పట్టుదలలూూ, పంతాలూ నసమి టసలు!

ఈ పంతులే అంటాడు, *అంతస్సుతో కులుకుతూన్న కొడుక్కి. తండి కనిపించిడని, ఖ

క్షీర మనిమీ _ మిథ్య

పంతులు కొడుకులాంటివాజేనా నిదంజనం? అనుకో కూడదుగాని తనని తలమిోద "పెట్టుకు పూజిస్తాడు నిరం జనం, ఇప్పటివరకూ తనమాట కెదురు చెప్పి యెరుగడు, తన అదృవ్పంకొద్దీ రళ్నాల్లాటి. కొడుకు లిద్దరు కలిగారు. చూస్తున్నారుగా __ తంిడులకీః కొడుకులకి మధ్య యెంత అఘాతాలుంటున్నా ఊోూ?

అన్నివిధాలా తాను అదృష్టవంతుడే.

శంకరానికి చక్కటి వుద్యోగం దొరికి, సుశీలకు మంచి సంబంధ మొచ్చి, ఓ యింటిదెపోతే___యిక తన శ్రే సమస్యా వుండదసలు. ఎవళ్ళదగ్గరో ఒక ళ్ళదగ్గర- లేదూం కొన్నాళ్ళు ఒకళ్ళదగ్గరా, మరికొన్నాళ్ళు మరొకళ్ళదగ్గర _యిలా వంతులవారీగా వుండి కసా రామూ అంటూ కాలం గడిపేయవచ్చు.

ఆ ర్మాతి జానక్షిరామయ్యగారికి అలాటిజే. ఒక చక్కటి కల వొచ్చింది.

ననాడు

శంకరం యిరుకొన పడ్డాడు. సుజూతతో మనససువిష్పుకు మాటాడటానికీ భయపడుతున్నాడు, ఆమె ఒక పట్టాన అత నిశి అరం కావడంలేదు, ఆమె చనువు అతని క్రబ్బందిగా

థి

మనివ. _ మిథ్య త్రీ

తయారయ్యింది. దానికితగ్గట్టు ఆమెలో నదోమార్చు వచ్చి నట్టు గమనించాడు, మళ్లా అంతలోనే అపార్థం వేసుకుంటు న్నానేమానని విచారించేడు. అంతా అవ్యక్షృంగావుంది. సమయానికి రంగారావు వూళ్ళో లేకపోవడమయింది. మరీ మూడు రోజులు ఎలా గడి*ేది!

ఉద్యోగంకోసం వచ్చినవాడు ఉద్యోగం నేయించే వాడీ యిస్రానుసారంగా పడివుండటం పదతి, వాడురావాల్సి ఆఫీసరుకి నచ్చ జెప్పాల్కి తనకి ఉద్యోగరో చేయించాలి.

అన్నయ్య హోదాలో వున్నమాట నిజమే. ఛనతో పుట్టినవాడు ఉద్యోగం లేకుండా తిరుగుకున్నాజే. వాడికో డారంటూ చూపించే పూచీ నాదిగదా అనే యింగితం వాడీకుండాలిం “నాకుద్యోగం కానాల అని నోరు తెచి అడిగిన తర్యాత “నావల్ల కాదురా తమ్ముడూ” అని జూలి వాపి్వే యంత అవమానం! ,

తనకున్న పహోచాతో ఒకడేకి భు _క్రి జరగేందుకు అవ సర్వెస ఉద్యోగం వేయించడం (వ్మవి బ్యేనో కాదు.

తనపట్ల నాన్నగూడా ముభావంగా వ్రంటున్నారు. ఆయసకి చీమకుట్టినంత బాధెనా అనిపించడం లేదు కాబోలు!

అయినొ ఆయనేం చెయ్యగలరు? రిమెరెన బడి సంతులు, ళిను సంపాయించుకున్న పరపతి నుషయోగించి ఉద్యోగం వేయించడం అనుకున్నంత తేలికపని శాదు.

వంకరం సిగ రెట్టు ముట్టింఛాడు.

గ్సి

ర్‌0 మ్‌నిపీ, _ మీథ్య్‌

గది దగ్గర శబ్బమైతే, తొంగి భూశాడు. సుజాత మరో ఇద్దరు ఆడపిల్లల్ని వెంటబెట్టుకు వచ్చింది. వచ్చీ రావడంతోనే

“వీళ్ళిద్దరూ నా స్నేహితురాళ్ళు, ఈవిడ సుభద, ఈవిడ సత్యవతి. చి. వ. వరకూ చదువుకున్నారు. కథలు రాయాలనేవోరిక ఇాలాన్టంది. (వస్తుతం వ్యాసాలు వగైరా (వాస్తూన్నారు. ఈయనే శంకరంగారు!) ఒశర్నొకరికి ఇర చయం వేసింది.

పరిచయమైన ఆ ఇద్దరూ సుజాతతోవాటూ ఇాలా (వశ్నలు వేశారు. కధలగురించీ వివిధ కథకుల గురించీ అతని అభిపాయాలు అడిగారు.

సిగ్గుపడుతూనే తెలిసింత వరకూ 'ఇెప్పాడు ఆతర్వాత శేవలం అతని కధలగురించి అతని అభిపాయాలు అడ్షిగి వాళ్ల అభిపాయాలు చెప్పారు, ఇక్కడమా త్రం శంకరం వాలా యిబ్బందిసడిపోయాడు, అవునూ కాదని నీది ఇెల్సి ఏనా శంటాగ్గా కనిపించవచ్చు.

సత్యవతి అడిగింది._

అవుతే మారు ఇక్క జ్తీ చఛంటారన్న మాట 90

అని వేశే చెప్పాలా! అంతా విన్నావ్రగా:: అన్నది సుజాతి.

ళ్‌న్హా దగ్గర "ెండుకధ లున్నాయి. శే పటు రన్న వీలుంశ చదివి మిఅధిపా0యం ఇెప్తారగదూ'ి

“గకురారాదూ.!? స్పజాశ్రే నమాధానం చెప్పింది.

శ తే యం ఈక " మనిమీ - మిథ్య సు సో మరికొంత కేపు తన (వసకి లేకుండానే నేటి సాహ్‌ీ త్యము, మ.ఖ్యంగా కథలూ నాటి కమాహిూామ గురించి ముగ్గురు వనికలూ చర్చించి. ముగించి __ వెళ్ళేముందు "జీపు వీసుకు రాబోయే కథలు'స౫ంచి మరొక్క_మాబు జ్జ సకం వేసి మరీ వెళ్తారు. సుజాత వాళ్లని సాగనంపటానికి పఏీద్ధి గుమ ్రానరకూ వెళ్ళింది. గుమ్యుంవరకూ వెళ్ళారన్న మాళశేగాసిః అక్కదే ఆగిపోయి యింకా ననో విషయాలు మాటాడునూనే ఉన్నారు. శంకరానికి నవ్వు వచ్చింది వచ్చినవాళ్ళు పరిచయమైన మరుతణమే కథల గురించి లొడ లోడా మాటాడేళారు గంగారావ్రు అన్నటు ఈరోజుల్లో ఆడ వాళ్ళే కథలంశకే (పాణం పెడుతున్నట్టు కను వీస్తుంది. 'శేపు తన అభివాయంకొగకు కథలుళాడా పట్టు కొసారట. ఇది తలుచుకుంటూంచపే ఒక చిన్న సంభుటన గుర్తుకు వచ్చింది. వపంచ (వఖ్యాతిగాంచిన ఒకానొక (వముఖ రచయిత (పేరూ, చేశం గుర్తులేవ్ర. చెప్పినమనిమీ స్ఞాపకానికి రావడం లేదు) మతో బేళస్థులు అహ్వానంపంపు తే వెళ్ళాడు. ఘనమైన స్వాగ కాలూ శుభా కాంత్సలూ వగ్తె రాలు స్వీకరించాడు. తనపట్ల ఇంతమందికిగల గౌరవ భావాన్ని గమనించి మురిసీపోయాడు. అప్పట్లో తన బేళం యుద్ధభీతిలో చిక్కుకొనివృుంది అక్కడ అ వాతావరణాన్ని వదిలి మూరకంగా యిక్య-డ ఈగౌెరవన మ ర్యాదలుపొందుతూ

క్ర మెవిమీ _ మిథ్య తనని తవే ఫూర్చిగా మరిబిపోయేట్ర ఆ నుహా రచయిత. ఉకనాడు.ఒ కానొక రచయితల మహాసంఘుం ఆహ్వానం మోద అక్కడి సభలికి 'విళ్ళాదు గంటా గంటన్నరపాటు వీవో ఉపన్యాసాలు జరిగాయట. లవి ముగిసిన తర్వాత ారంభమైందిట చిన్నసైజుయుద్ధం! ఒక్కొా-క్క_రూ రావడం, తను రాసిన మవోగంఛాన్ని ఆ మహా రచయితముందు పెట్టడం ఈ దేశం వదలి వెళ్ళేలోగా చదివి తమ అక ల్యాఖ్యవాయం యిచ్చి వెళ్ళవలసిందిగా కోరడం౦ం__ఇలా వందమందికి వైగా తేమ (గంధాల్ని ఆయనముందుంచాకు. ఇదంతా చరాచిన ఆ మహో రచయితకి పి చ్చెత్తినట్టయింది ఏమని చెప్పాలో తెలీక బిక్క మొహం వెట్టి అనుకున్న్నాట్ట_ “నా చేశంలో, నా గదిలో కూర్చునుంకు. వీదో కాంబు లాంటి ఆయుధం నా (పాణాన్ని తీసివుండేది. నిశ్చింతగా కన్నుమూసి వుంజేవాడ్ని. ఎరక్కపోయి ఈ బేశం వచ్చి ఈ బోన్లోచిక్కు కున్నాను. చ్మితహింస (పారంభమయ్యింది. ఆ యుద్ధంకం'మె ఈ యుద్ధమే మహో భీభత్సంగా ఉన్నది సుమా!” అని. ఇది తలుచుకుని మళ్ళా శీమూాటు నవ్వుకున్నా కు శంకరం. వై సంఘటనతో పోలిక చేసి చెప్పడం కాదుగాన్ని తరచూకథలు రాశీ వాళ్ళతో కథలు రాయబో యే. కాబోయే. కథకులు పరిచయ మై లే_ అవతలి కథకుడి వాట్లు చెప్ప నలవి కాదు. నీది చెప్సినా చిక్కేను వెడార్ధాలు తీసి “గర్య

మనిషీ _ మిథ్య ర్‌కి

బోతు, “అబ్బో అతనా, *“అయనగారి పలుశీ బంగారం కాదుటండీి, *నాలుగు కథలు రాస్తే ఇహ పెద్దాశైపోయి నశ్హునాా “ఏం చూసుకునో ఈ మిడిసీపాటు ఇలా (పచదారం మొదలవుతుంది,

తను రాసిన కథ పప్టుకొచ్చి మొహానకొట్టి చదవ మని (పాణం తీకంతవరశే అవతలివాడివంతు, కథ ఓపిగ్గా చదివి ఎలాటి అభ్మిపాయం యిస్తే ఎలాటిచిక్కు లోస్తా యిరా భగవంతుడా అని దిగులుపడటం కథకుడి వంతుం

ఎవరో కొంద రదృష్టవంతులుమినహా, చాలామంది ఈ *హింసిలో ఇరుక్కున్న వాళ్ళే.

“న్‌బుట్రో గిత్త ఛా ఆళలోచిసున్నారూ” అన్నది సుజాత తనముందున్న కుర్చీశో కూర్చుంటూ

“న్స్‌ మా లేదు?)

“మావాళ్ళు మిమ్మల్ని విసిగించేరు కాబోలు?

“లేదండీ?

“మికింత మోడన్సీ పనికిరాదు. విసుగుపుటినప్పుడు చెచ్చేయడం మంచిది” ల ల

కక లం కీ

కసరే ...లక నేను విసిగించడం మొదలు పెడుతు న్నాను కదూ!)

“ఎండుకలా అనుకుంటారు?

“అన్నట్టు..-యి వ్యాళిటి ోలాం వమైనా అలో చించా రా?

ద్‌శ్త మనిమీ, _ మిథ్య

“*పోగామాలి

“అవును. మిమ్ముల్ని యింట్లో కన్లుసివ్రంచు కే శేప్పా ద్దున ఆయనొచ్చి యెంత నుండివడీవోతారో తెలునా? అదీగాక ఆయన లేరనే వెలితి కనిపించశే కూడదు

శంకరం "నవ్వి వ్లూరుకున్నా డు,

“ఇవ్వాళ మూ మహిళాసమాజంవాళ్ళు యేదో మిటింగొహటి పెట్టారు. ఈ విషయం చెప్పడానికే వీళ్లు వచ్చిందిః కానీ..._“అమ్మాయిలూ ఈ వేళ నే రాదలుచుకో లేదు” అని ఇచ్చేశాను.”

ఈ్రరె,., 79

“అవ్రనండీ. మిమ్శుల్నొక్క-ర్నీ ఇంట్లోపెట్టి సమా+ జూల మిటింగులూ అని ఊశేగిళే యింక అతిథి మగ్యా దక అర్థం వీముంటుంది చెప్పండి?

“అనవసరంగా మీకు శవము నిస్తున్నాను'”

ఆ జ్రాబ్రోంర్‌ ! ఆపండి, మివల్ల మేముగాని, నూవల్ల మిరుగాని శమపడటాలూ, తీసుకోడాల్లాటి వూటకి స్థానం "తే దసలు. సళే ...చేరు కాఫీపబ్బ్టుకొస్తాను. ఈలోగా మిరు ఒక (టైహ్మాండమైన (పోోగాం ఆలోచింది వెట్టండి” అవి ఆవిడ వెళ్ళిపోయింది.

శంకరాని శేమిచేజణాలో తోచడంలేదు. ఇష్పూ శీవిడ "ఆహ్తాండమెన (వోగామంటూ _పాణంతీయకం నమో భాగాకీదు భాగుండ మకూడా.

మనీపీ - పుథ్ళ క్‌క్‌

పోనీ అవిడకి నచ్చజెప్పి ఈ మూ(డోజులపాబూ వదెనా హోటల్లో గడుపుదామనే మూట ఉత్తదీ, కుదరని ద్‌ను.

పడుతూ వెడుతూ రంగారావన్‌ *నా ఇంటిలో చచ్చి నట్టు పడుండమన్నాడు-” పడుండక తప్పదు

ఎవరైనా ఇవ్‌మైనా అనుకుంటారన్వ్వు దిగలుకం"కెు ముందు తన మనస్సుశే నచ్చడం లేదు ఈ ఎద్ధతి.

సుజాత కాఫీ తీసుకొచ్చింది. తెచ్చిన కాఫీని గడ గడా తాగేసి గోళ్ళుగిల్లుకోవడం (పారంభించాడు శంకరం,

“వురి మన (పోట(ాం నూళకుం చేళారుల రెట్టించి అడిగింది సుజూత.

ళన్డీం (ోగ్రాముళ్లేండి” అనేశాడు.

అల్ర'్రేమిటి?)3

“అవునండీ నా వొంట్లో బాగాలేదు, విపరీత మెన తలనొప్పీ_-వళ్ళు నెప్పులూను.?? గా

“ల లె.... చెప్పారుకాటె! ఉండండి. ఒక్క నిమిషం ఇంట్లో అమృతాంజనం ఉంది. పట్టుకొస్తాను” ఆమె గబ గబా తన గడిలోకి వెళ్ళింది.

ఈవిడతో ఏ మాట అన్నా తంటాగానే ఉంది. ఇప్పూడు అమృతాంజనం పట్టుకొస్తుంది కాబోలు ఖర్థంం లేని నొప్పులకి అచేం పనిచేస్తుంది! వ్‌మైనా సరే__ఇవాళ పో(ాం మాట రానేకూడదు--_. అని నిశ్చయం చేసుకు న్నాడు

క్రీ మనిషీ, _ మిథ్య

సుజాత అమ్మృ తాంజనం తేవడం, ఆ యింటిముందు ఒక చక్కటి కారు ఆగడం రెండూ ఒకసాతకే జరిగాయి, కారులోంచి దిగి యింటోకి రాబోతూన్న వ్యక్షిని మయూచి ఆనందంగా అంది సుజూత_

“భలే. . సమయానికి రాంబాబూవచ్చాడు.” వచ్చి నతను హుంచాగా వున్నాడుం గాబర్జీన్‌ పాంట్లూ, "కురిలిన్‌ స్తాక్‌ లో అతిని హుందాతనం మరింత విజృంభించింది. అతను రాగానే ఖరీదైన సెంబునాసన గుప్పున గుమాయిం చింది. టీపాయ్‌మిద వున్న అవ్‌ ళో సగంవరకూ కాలిన సిగరెట్టు పడేసి మరో కుర్చీలో కూగ్చున్నాడు.

“రంగా రావ్‌ యింకా గూటికి చేరుకున్నట్టు లే దే?

“ఆయన శేంప్‌ కెళ్ళారుగానీ తమరెష్పుడు వేంచే శారు ఈ ఊరు” అని అడిగింది సుజూత,

భీజఉదయం??

“అవుతే మేమిప్పటిగ్గాని కనిపించ లేదన్నమాట”

“వీ మిటా నిష్టూరం? ర్మాతంతా (టా వెల్లోనే గడిచిం దేమొ___ఇంటికొచ్చి యిప్పటివరకూ వళ్ళు మరచి న్మిదపోయాను.”

“సమ్వరించి చెప్పుకోడంలో నిన్నుమించినవాడు మరొకడు తేద. *-ఏరు మూ వారికి మితులూ, (ప్రఖ్యాత కథకులూ అయిన శంకరంగారు.... వీరు ...౫

“కరాంబాబుగారు. పేరు మూ రంటూండగా తెల

మనిపీ. _ పుథ్య్‌ వీ? సింది” అన్నాడు శంకగం,

సుజూత నవ్వుతో...

“వృతి లయ్యర్‌ = అనగా వకీలు. పూ ర్వాాశమంలో నా న్హాసుమేటు, ఇష్పూడు రెండు చేతులా ఆ జ్రీన్తూన్న ఒకా నొక ....””

“కాలు.” అన్నాడు రాంబాబు.

“ఫో లె.... నువ్వు ఫంకరంగారితో మాటాడుతూండు. సీకు కాఫీ పట్టుకొస్తాను.” అని వెళ్ళిపోయింది. మళ్ళీ అంత లోకే వచ్చి.

“తలనొప్పిగా ఉందసి చెప్పారుగదూ. ఈ అమ్మ శాంజనం, వాడండిల అని ఆ డిబ్బీ శంకరాని కిచ్చి "వెళ్ళింది.

రాంబాబుతో ఎలా నూటాడాలో అర౦కావడం లేదు. తన అవస్థ గహించో సమా రాంబాజీ మూటలు (పారంభించాడు.

“స్పిన్‌ ఎ సిగరెట్‌ పీజా* అన్నాడు సిగశేటువటి

న్‌. రు ను. కంకరానికి అందిస్తూం

“ధాంక్స్‌ సిగరెట్టు తీసుకున్నాడు శంకరం,

ఇద్దరూ సిగ రెట్లు ముట్టించుకున్న్నా రు

“మ్లారిక్కండ కొచ్చి ఎన్నా ళ్ళియి౦దన్న్నారూ.) అడి గాడు రాంబాబు.

జవాబు చెప్పాడు శంకరం.

ర్స్‌

పిర్ర మనిషీ _ మిథ్య

*రంగారావ్‌ మా శిలా తెలుసు?

“చిన్నప్పట్నుంచీ కలిసి తిరిగాం. మంచి స్నేహి శుడుం??

ర్చ న్స!” అన్నాడు రాంబాబు తలూపుతూ.

వాళ్ళిద్దరి మధ్యా అంతటితో మాట లాగపో యాయి,

సుజాత కాఫీ పటుకొచ్చింది.

“నువ్వింత తొందరగా వస్తావనుకోలేదు రాం19 అన్నది సుజాత.

ఉల ఖే ఊజానివేలే... వెళ్ళిన పనయింతర్యాత గూడా యింకా ఆ శ్రీకాకుళంలో కాలు కాలిన పిల్లిలా తిరగ మంటావా? మనసంళా యిక్క_జే పచారు వేస్తుంకే అక్క జేంతోచి చస్తుంది చెప్పాం అద్సలే. ఇవ్వాళ (పోగ్రాం_౫

“బ్రద్రి వేలకే యిందాకనుంచి లేలలు బద్దలు కొబ్బు కుని ఆలోచిస్తున్నాం.” అన్నది సుజాత.

“వదైనా.. పిక్చర్‌ కి పోతే పోలా?” అన్నాడు రాంబాబు.

“ఎందుకూ వోదూ, వోతుంది. కానీ రాాలేవెళ్లాం.

“వోనీ నా కోసం రాకూడదా సమిటి? అన్నాడు రాంచాబ్సు కాళీ కప్పూ టీపాం్‌ మిదథించుతూ.

సుజూత కాసేపు అలోచించీ శంకరాన్ని అడిగంది.

“వముంటారు ఇంకరం?))

“బరీ... నే నిక్కడికీ రాలేను”

మనిషి _ మిథ్య ర్‌

“మో పద్గలేం వానో లేదు? నొచ్చుకుంటూ అన్నది సుజూత శే

“త్రలనొప్పని చెప్పా గదండి'

“దట్బాల్‌ ₹ట్‌. మాకేమి అభ్యాంత-0 లేకపోతే దుజూతా నేనూ వెడతాంట అన్నాడు రాంబాబు.

“త్రప్పుకుండాను .” అన్నాడు శంకరం

రాంబాబు సుజూత నైపు సూూజీడు, అపిడ షీమో మాటాకక పోవడంతో అడిగాడు.

“ను వ్యేమంటావ్‌' సుజాత! చెప్పు శ్వరగా అవతల వేళవుతుంది మరి.”

“నే నాలోచించేది ఈపూట భోజనం గురించి. మనం సినిమాకి వెళ్ళిసోతే ఇక్క-డ వంటచేసే బెవరూ?”

ళ్‌ కేం ఫర్యా లేదు అకలైనష్పుడు, అలా వో లుకి వెళ్ళి భోంచేసి వసాను.” అన్నాడు శంకరం,

ళ్ళి కూ.

“వూ యింటి కొచ్చి కూడా హోటలు భోజ నమూ!”

“ఫర్వ లేదు "లెండి,

బై ద్రిజ్రై_ ఇవ్వాళ మనం గూడా నీదెనా

న! ళా పూ. హోటల్లో చెయ్యి. కడుక్కు దాం ఇద్దరం కలిసిభోజనం బేసి జాలా రోజులయ్యింది.” అశ్నాడు గాంచాబుఉ త్సాహఏఎగా,

“ప్పుడు మన ముచ్చక్షు కావల్పొచ్చాయి!గొసుజూత కాస్త కటువుగా అన్నది. అ మాటశో రాంఛాబు ఉత్సా

60 మనిమీ _ మిథ్య హం సీనుకారిపోయింది. కొంతకేపు మవ్రునంగా జగిగిన తర్వాత రాంబాబు లేచి నిలబడి

“ఆల్‌ రైట్‌ .... వెళ్ళొస్తా, అవతల మంచి ఇంగ్లీషు పిక్చర్‌ ఇవ్యాళతో మారిపోతుంది గూడాను. మళ్ళా మభూడటం వడుతుందో పడదోఎి అని కెండడుగులు వేశాడు

“ఆగవ చ్యూ చేవడా!? నాకు మూతం రావాలని 'శేషూ?” అన్నది సుజాత. ఇంటి తాళం శంకరం ఛచేతికిలూ, “మా ెక్కడివైనా వెళ్ళదలజ్తే ఇంటికి తాళం వేసి వెళ్ళండి. మళ్ళా పదింటికి వచ్చాస్తాం. వెళ్ళొచ్చేదా మరి అవేసి గాంచాబుతో కలిసి బయటికి వెళ్ళిపోయింది సుజాత

కారు కదిలింది, శంకరం నిట్టూ క్చాడు.

శంకశానికి ముళ్లకంపమిా ద ఉన్నట్టుంది. జేద్యోగం సంగతి చేళ్చడెకుగు _ ఇక్కడ్నుంచి తశతణం వెళ్ళిళోడా మనిపించింది. సుజూత గరించి ఆలోచిస్తూం కు, అతని కాల స్త్మకోపం కలిగిన మాటా వాస్తవమే! ఇలాంటి ఉిి తను మునుపెన్నడూ చూడలేదు.

వాళ్ళు వెళ్ళి గంటయ్యింది. ఈ గంటా వాళ్ళ గురించి ఆలోచిస్తూ, ఇష్మం లేకపోయి రా “శేజర్సొ 'ఎడీ లో జేజీలు తిరేేళాడు శంకరం ర్‌

తనూ _పట్టభ్యదుజే. తనతోవాటు చదువుకున్న అమా్మయిలూ ఉగ్నారు ఇద్దరి ముగ్గుక్తో మంచి పరిచ యమూ వుంది. అవుతే _ అంత మా_తాన ...

ఇఅంఛరూతానః అం

మనిమీ - మిఖ్య 61

తర్యాత క్చాగం' ఆలోచించడానికి సభ్యత అడ్డు పడింది. వమో ...తమూహిస్తుందీ, ఆలోచిస్తుందీ పొరపా శుజేవోూ? నవనాగరికతాా చాని కాలూకూ జెపలప్‌ వెంట్ళూూ గురించి తనకు బాగా తెలీబేమో!

అయినా సశే ...తను రాతి యుగంనాటి మూనవ్సు జెనా, అతని అలోచనలు అఆయుగం నాటిివెనా, యిది శ్చపలం తన మూర్ధమే. అయిర్కా ఈ రళ మైన కలుపు నోలుతనం తన కిన్చం లేదు.

ఎనిమిది గంటలకి ఇంటికి తకాళంచేసి హోటలుకు వెడుతూండగా ఎవరో ఇద్దరు యువకులు అ యింటి ముందు నుంచి వెడుతూ, తనని మాచి ఏదో మాటాడుకుని ఫక్కున నవ్వేశారు.

వాళ్ళు నవ్వుకున్న మాట వాప్త్రవమేశానీ అది “తనని బూది అనేది అతను అనుకున్నదీ, అతను అనుమూ నించిందీను.

హోటల్లో భోంచేసి కాసేపు గాంధీనగనరం వంతేన మోద కూర్చుని తల వేడెశ్కేంతవరకూ అది యిదీ అలో చించి ఇల్లు చేరుకున్నాడు. తలుపుశ్రీసి ఇంట్లోకి వెడుండూ డగా వాళ్ళు వచ్చేశారు, కార్లోంచి సుజాత దిగింది* కార్గోంచే అతను చెయ్య్యూపొడ్కు వొస్తానంటూ. శారు కదిలింది. సుజూత ఇంట్లోకి నచ్చింది. తనని చూస్తూ---

“వూరూ ఇప్పూడే వచ్చాగులాగుం ది.

62 మనిషీ - మిథ్య

“*అవ్రను,

ళక్చిలిద్వూంక్రని బయలుబేరామవూ కొంత దూరం వెళ్ళిన తర్వాత చారి మూరి ఇంజనీరింగ్‌. శా లేజీరోడ్‌ వైపు కారు పోనిచ్చాడు. ఇ'చేమిటయ్య్యా వుపోను గానా అని అడుగు తే “సినివూక్రి వెళ్ళాలని లేదూ, సీతే ఖబుర్తు ఇప్పాలని ఉంది.అన్నాగు, సలే నీ యిష్టం అన్నాను. కాజేళు అ రోడ్డు చివర కూర్చుని. ఖబుర్లు వాష్పూకుని, టవున్లో భోంచేసి ఇంటి! ఉప్పుడు చేరుకున్నాం. రాంభాబు చాలా చ్మితమెన మనిపీ _ ఇప్పుడున్న భూట మగోతుణా వికి ఉండదు” "

రాంచాబుగురించి తనకీ వినాలనిపించ లేదు.అవి తెలియ

'జేయటానిశే అతను పుస్తకంలో తలమార్చి, స్ర్వీయన్‌ గా చదవడం నటించాడు, చాం ఫో ఆవిడ యింగా చప్పళోయే ఉపన్యానానికి (బేక్‌ పడింది.

ఎంతకీ ఆవిడవమూట నినిపంచకపోవడంతో, శంకరం పుస్తకంలోంచి త్రల త్రిప్పి ఆవీడ నుంచున్న వెపు చూశాడు. ఆవీడ అక్కడ లేదు లా "

ఇంత గాలి పీల్చుకున్నాడు బటలు మార్చుకొని

నా ల

నోల్తాలు సి నడుం వాల్యాడు ఇందాక అ్యశద్ధగా పది లేసిన “శేజర్స్‌ ఎడ్డి జేజ్లీలు యిస్పూకు (శద్ధగా చదవడం నారంభించాడు. పౌవ్పగంటఖో సుజాత నన గదికి వచ్చింది వీధితలుపు లేసి.

గది గు మ్థ3మిావ అవిక కూర్చోడం తో శంకరం

మనిమీ _ మిథ్య ఢికి తప్పనిసరిగా పుస్తకం మూశేయవలసి వచ్చింది. లోలోన విసుక్కొని లేచి కూర్చున్నాడు,

“మిమ్మల్ని యిబ్బంది. పెడ్తున్నాను కాబోలు అయినా రాంబాబు గురించి మాకు కొంత చప్పాలని న్నా ఉళ్హైశ్యంం? అన్నది సుజూత,

“మళ్ళా రాంబాబు గురించి వినాలేమిటో ఖర త అనుకున్నాడు శదగరం.

“అతని మూటలు చాలామందిని నొప్పించవచ్చు. కానీ _ అతని పృాదయం చాలా మంచిది” అన్నది సుజాత,

“ఇప్పుడు కాదని ఎవరన్నారు చెప్పండి ౫?

“మో మాటకాదు నే బెప్తూంట. రాంఖాబుని చాల మంది అపార్థం వేసుకున్నారు కుంటున్నారు. చివరికి మావారిస్టూడా. అతనివెన సదభి పాయం "లేనేలేదు, రాంజాబూూ, నేనూ కలసి చదువుకున్నమాట, అప్పట్లోనే "పెళ్ళి చేసుకుం దామనుకున్న మాటా రెండూ నిజమే. కాని పెద్దవాళ్ళు కాదనడంవల్ల, వాళ్ళమిద నూకు గారవం చావనందువల్ల మా పెళ్ళిజరగ లేదు. ఈవిషయం ఫూర్విగా తెలినే వారు సన్ను పెళ్లాడారు. ఇవ్వుడు రాంఇాటు మా యింటికి నన్ను చరూచిపోదామని వన్తూంకే సహించ లేక పోతున్నారు. ఐలే__ అంతనా తాన జాధపడిపోయి నూ న్నహం౦ం మానుకునేంత పూల్చు కాము నెలరోజుల (క్రితం

ల! మనిపీ. _- సుథ్య

రాంబాబు భార్య పుట్టింటికి వెళ్ళిపోయింది. అతను నాతో మూటాడడం ఆమెకీ బాత్సిగా నచ్చలేదుట. అలా అని చెప్పి చూచిందిట గూడాను. అతను నవ్వి ఊరుకున్నాడు. దాంతో ఆవిడగారు వెద్ద రగడ చేసి మరీ పుట్టింటికి వెళ్ళి పషోయింది, పాపం _ అప్పట్యుండీ రాంబాబు మనసు పాడె పోయింది. హు, .అవిడకి ఎంత చదువూ ఎంత అంతస్థూ ఉండిమా(తం లాభం వమిటి చెప్పండి సంస్కాం మంటూ "లేకపోయిన తర్వాత” అన్న దామె నిష్దూరంగా.

ఆవిడ చదువూ, సంస్కారమూ గురించి పాఠాలు చెప్పడం అతనికిష్టం లేదు. అయినా వినక తప్పడం లేదు,

ఆ తర్వాత రాంచాబుక్సీ తనకూగల స్నేహోన్ని మాచి ఎవరెవరు ఎన్ని నిందలు వేస్తున్నారో, తాము వాటి నెలా యదుర్కొ౦టున్నారో సవివరంగా ఇచెప్పుకున్నది. ఈ భాగం కూడా శంకరానికి నచ్చలేదు.

కాసి - అమె తన ఉపన్యాసానికి కొస మెరుపు అన్నట్టు ఒక మాట ఇప్పడంతో శంకరం ఉలిక్కి పడక తప్పిందికాదు,

“ఆయనంటారూ_._*నువ్వూ, రాంపాబూ కలిసి నన్ను అన్యాయం చేశ్సే రొజు దగ్గర పడుతుంది సుజీ అని అని ఫకాలున నవ్వేసింది సుజాత,

ఈమాట ెప్పి నవ్వటం ఆనిడ ఉద్దేశ్యం తెసకి అర్ధంకా లేదు వెపెచ్చు అవీడమిద కోపమూ కలిగింది ముళ్ళా సుజాతే అన్నది-

మనివీ. _ హథ్య 6థ

“అలా అనుగుంశు మా ,శ్రీనారిమిద నాకెంత అనుమానం ఉండాలి చెప్పండిం (శ్రీవారి శృంగారలీలలు నాకు అెలీకపోలేదు. ఆయసకి వాళ్ళ అఫీసరుగారి. శ్రీవ తితో గల చనువు నా కళ్ళని మూసి నన్నూ్నూూ అన్యాయం చేయనచ్చుగా.నిన్న మనతో కేంప్‌ కెడుతున్నానని చెప్పాశే గాని నాకు నమ్మకం చాలడం లేదు.”

ఈ ముక్కతో శంకరం బ్యుర గ్నిరున తిరిగింది.

ఈ దంపతులమధ్య యింత లరురుకు వాతొవరణం, అతను కలలోనైనా ఊహించ లేదు. ఇప్పుడు అసవ్యూ మని పించింది. రంగారావ్‌ సుజాతలపట్ల విపరీతమైన కోపనుకా కలిగింది

ఆవీడ రంగారావ్సగురించి యింకా చాలా వివరాలు 'తెలియచేస్కి చివరికి వస్తానంటూ "సెలవుతీసుకుని తన గదికి

అప్పూడు శంకరాని కళిపించింది . తాను వచ్చింగీ ఆతిథ్యం పొందుచున్నదీ రెండు మహా భయంకరమైన మన స్త్త్యాలు కాపురం చేస్తున్న యింటిలోననీ, వాళ్ళు శానూహిం౦చినంత అన్యోన్యాను రాగాల్లో 'శేలిపోనడం 'లేదస్తీ అనుక్షణం ఒకరిమోదజఒకరు బ్వేమం్కపగ, ఈర్ష్యల్లో సతమత మైపోతున్నారనీను.

అతని మనసు కలత చెందింది. ఆ యింటిలో మకో

ఫ్రీ

66 మనిపీ, = మిథ్య తణమైనా ఉండబుడ్ధి పుట్టలేదు, ఆ ర్యొతికి ర్యాతే వెట్టే బేడా తీసుకుని బయటపడ్డాడు,

ఆ లెక్కుతూ అనుకున్నాడు

“నే చేసింది తప్పా?”

జవాబూ ఇచెప్పుకున్నాడు-

కనా మనసు కిష్టం లేనిపని (సతిదీ తప్పే, దాన్నుండి తప్పించుకుని బయటపడటం ఒచ్పే!

శః క! స

ఇంటిలోంచి బయటకి రావడం ఆలస్యం, వగ పట్టి నట్టు ఈ ఎండ తన (వాణం తీస్తోంది.

జానకి రామయ్యగారు విసుక్కున్నారు. ఆయనకీ రోజంతా చికాగ్దావుంది. ఉదయం ఆ సంబంధం గురించి మాటాడిన లగాయతూ యిస్పటివరకూ చిరాగ్జానే వుంది మనస్సు,

పిల్లాడి స్వగ్రామం వానపాముల. అతను చి. వ, వరకూ చదువుకున్నాట్టగానీ పొరపాటున పరీత్ష కాలేక అదృష్ట్రంపండి ఎెళ్వేలో ఉద్యోగం సంపాయిం చుకున్నాట్ల, అందమైన మనిషిట గూడాను. వెనక అస్పీ వుందిట. చాసీకి తగ్గట్టు భాగస్థులూ వున్నారట. మంచి సాంప్రదాయం.

అవుతే వచ్చిన చిక్క-ల్లా కట్నందగ్గ శే!

వాళ్ళు పదివేలకి దమి ౪డీ తగ్గరిట, లాంఛనాలన్నీ

మనిషీ - మిథ్య 67 సక్రమంగా ఉండాలిట. పిల్లకి మా(తం నాలుగు నవర్చుల బంగాగం వడ కారుట

జానకి రామయ్యగారు జవాబు ఇెప్ప లేదు.

పదివేల రూపాయలంజకచటే నూటలా? ఈ మిగిలున్న అయిదెక రాలూ- సుశీల వెళ్ళిశే అయిపోటే ముందెలా జరుగు తుంది? అసలుఆ భూమినిచూవే తాను ఛ్రైర్యంగావుంటుంది. ఆ ఉన్నది కరిగిపోతే ఎవడినో ఒకడిని ఆశ్రయించి (బత కాల్చి వస్తుంది. కొడుకు లిద్దరూ కత్నాలే., అయినా వవిటో అఆశయించడమనేనూట తలుచుకుంకటు ఆయనకి చిన్నతనంగా వ్రంది.

సుశీల అదృష్టం చాగసంజాలేగాని ఈ సంబంధం కాపోతే దీని తలదన్నిన జేజమ్ములాటి సంబంధం మరొళటి వస్తుంది. ఆ పిల్లని ఒక గొప్పింట్లో వేసే బాధ్యత తనకుంది, సుళీల అదృష్ట్రంపట్ల తనకి నమ యమా వుందిం య పెళ్ళి వందేళ్ళ వంటన్నరు బాగా ఆలోచించి గాని ఒక్‌ నిర్ణయానికి రాకూడదన్నారు, పోనీ _. ఆ 'ఆయిబెక రాలూ అమ్మి 'సుశీలకి అఆ వానపాముల సంబంధమే నిశ్చ యిస్తే శీపు సుశీల ఆ యింటిలో సుఖపడుతుందని గ్యారంటీ వఏీమిటి? ఆ యిలు పెద ధర్యస్యతంలాటిదని వచ్చిన వద మనిషి. ఇెస్పచే 'సప్చాడు ఆ ఇంటిలో అంతమంది జనా భాకీ చాకిరీ ఇయ్య లేక పిచ్చితల్లి కుమిలిపోతే!. . వీల్లేదు. సుకీల కంట తడివెడికే తాను చూడలేరు. ఆ పిలని తన గుం ణెలమిద ెట్టుకుసి: పెంచారు, న

68 మనివీ. = మిథ్య

అలస్యమైనాసరే అన్నివిధాలా యోగ్యమైన సంబం ఛాన్నే తీసుకురావాలి, సుశీల ఈతరం పిల్ల కాదు, గర్వం, అహం మచ్చుకైనా లేవు. తనేవిటో తన యిశల్లేమిటోగాని మరో విషయం ఆలోచించడు. ఇరుగింటి ఎన్హిమాై, పారు గంటి పుల్లమ్ముల్తో బాతాఖానీ సుకీలకు యిష్టం లేదు. ఇంటా విడ కూడా సరిగ్గా ఇలాగే వుండేది. తన పిచ్చిగాని ఆతల్లి కూటతుేగా ఈ పిల్ల!

శన మూటశీగాని, అన్నయ్యల మూటకిగాని వ్‌నాడు ఎదురుచెప్పి ఎరగదు. కోపంకొద్దీ తామేదైనాఅంశు తనలో తనే బాధపడిపోయి చాటుగా వీదుస్తుంబేగాని మాటకిమాట ఇచ్చే పద్ధతి లేనేలేదు

ఇలాంటి అమూయకురాలిని న నిరయమూ అేకుంజా ఎవరో అడిగారు కడాని | అయ్య ఇీతిటోనో వశుయడ

ళు

మేనా?

జాసకిరామయ్యగారు కళ్లుతుడుచుకున్న్నారు. తసెదు రుగా వున్న కూల్‌ (డింకు పొపులో సోడాతాగి కాసేపు అక్క-డే కూర్చుని లేచి నెను శ్రదిగా పార్కు వైపు నడిచారు ఆయనలా రెండడుగులు వేశారో లేదో ఎవరో తనని పిలి చాడ. వెనుక చప్పట్లు వినిపించాయి. ఆగిపోయారు, అ వ్యక్తి తనని చేరుకున్న తర్వాత మందపహాసంచేస్తో “నువ్వ(టటా బంధూ! ఇంకా ఎవరోలనుకున్నాను* అన్న్నారు.

దీనబంధు అసలుచేరు దిమీశులు, అయసగూడా జాసకి రామయ్య గారితోపాటు మొస్ట రువనిబేసీ రిశ్రైరయ్య్యాడు,

మనివ్‌. _ మ్‌థ్య 69 ఆయన సోషలు స్ట డీన్‌ అసిసైంటుగా మంచిపేరు సంపా యించు కున్నాడు. ఆయన క్తాసంశె గడుగ్గాయి విద్యార్థు లైనా చెవెగ్జీ తద్ధగా వినేవారు, విద్యార్థులను మంతిం చడం ఆయనకున్న వాక చ క్యాల్లో ముఖ్యమెనదీ, మొదటి దీను. వ్‌ విషయమైనా వినేవారికి ఇంపుగా చెప్పడం ఆయన

తోటి మొస్ట్రప్ట దీవీతులుగార్ని దీనబంధూ ఇని వీలిచేవారు. ఆ రోజుల్లో దీతీళులు చాలామందికి అప్పు లిస్తుంజేవారు. అడగనివాడిది పాపమన్నటు ఎంత అడిగినా 'జేదనకుండా యిచ్చేస్తూంజేవారు. మళ్ళి ఆ వైశాన్ని తనశై తాను వసూలుచేసుకోనేవారకు కాదు.__అవతలి వాడు గుర్తుపెటుకొని ఇస్తేనే తప్ప

అలా ఆర్థిక ఇబ్బందుల్లో ఇరుక్కున్న మాస్తర్ల బృం దానికి తన చాతనైన పాయంచేసి వాళ్ళపాలిటి దేవుడై కూర్చున్న దీతీతులుగారిని “దినబంధూ” అని పిలవడంలో త ప్పేముంటుంది! ఆయన పేరు దినబంధుగానే నిలిచిపోయిందిం

అంత మంది మేస్తారికి నసూడా విద్యార్థులు ముద్దు జేరు వెట్లకుండా వూరుకో లేము. “గొడుగు అని నామ కరణం చేశారు,

ఆయన చేతిలో నొడుగు లేనిచే ఒక్క అదుగుకూడా బయట వెళ్తువారు కాదు. ఎండ్హ వాన చలి, చీకటి ఇలాటివి పట్టించుకోకుండానే గొడుగు వెంటబెట్టుకొచ్ళే నారు,

70 మనిమీ, - మిథ్య

న్లాసులోకి వచ్చిన తర్వాత, వెంట కెచ్చిన గొడుగు నోడ వారగా వృంచి పారం వ్వచప్పేవారు. మధ్య మధ్య గొడుగువంక చూస్తో ఇంపుగా పాఠంచెప్పడం ఆయన సర్షాం

ఇది గమనించిన ఓ కొంశు కురాడు అ గొడుగుని దొంగిలించి (ప్లేగాండులో తుమ శ్ర చెట్తమధ్య వుంచి వమిోా "తెలీనట్టు వచ్చి శ్రాసులో కూర్చున్నాడు.

దీమీతులుగార్కి. ఆ రోజు పాఠం సాగలేదు. నోరు వెగళ్లేదు. తనెదుటనున్న (వతికరాడినీ నఖ శిఖ పర్యంతం అనుమానంగా పరీత్సీంచడం, అడగలేక నోరుమూసు కోడంనూూ వమొస్తారి అవస కురాళ్ళకి సరజాగా వుంది.

ట థి

అ పాయంత్రం మళ్ళా అయస గొడుగు తెచ్చి ఆయనకి యిచ్చేశాడు. గొడుగుని చూడగానే ఉదయం అనుభవించిన నీరసమంతా వూయమెపోయింది. "చ్చిన వాడి భుజం చరుస్తూ, ఎలా దొరికిందో చెప్పమన్నాడు. వాడు చక్కటి కధ చెప్పి మాపారి అభిమానానికి పాతు

ఫి ల టు

డయ్యాడు.

గమ్మ క్తేమిటంకె = దీతీతులుగారి చేతిలో ఈనాడు కూడా గొడుగు నిశ్నేపంలాగుంది.

“ఎపూడొచ్చావ్‌. వూళ్య్ళోక్ష?. అడిగారు. జాని

కట్సిన్న 33

గయా త సుఖంగా జరిగిందా?”

మనీపి, _- మిథ్య కట! కలువూ....ఆనందంగా జరిగింది)

“శు ...నీవిటి వి శేపాలు?:?

“ముందు పార్కులోకిపద, వాలాఖబుర్సు ఇప్పాలి,”

ఇద్దరూ పార్కుులోకి వెళ్ళారు. మూలగా కూర్చు న్నారు, దీశ్నీతులుగారు వక్కపొడి పొట్లాం చించి, కొంత జానక రామయ్యగార్కి- యిచ్చి, మిగిలింది తను వేసుకున్మి సిగ రెట్ట ముట్టించి గట్టిగా దమ్ములాగ పొగ వదిలారు అంద౦గా,

ఇంత కారస్ట్యకమం శద్ధగా గమనించిన జానకి రామయ్య ఫక్కున నవ్వేసి

“కరి సీ బడాయి మండిపోనూ! ఇంకా కురతనం పోలేదన్నమాట,* అన్నారు.

“అప్పూజే మనం పెద్దవాళ ఛమైపోయినట్టు . దిగులు పడతా వేవిటోంక్‌! ఇంకా జవస త్య్వాలుడిగి పో లేదుగదా._ వయసృంటావు్కు రోజులు గడుస్తూంకు రాక ఏమవుతుంది? అంళమా,తాన కురాళ్లకి మనం ఏమి తీసిపోము. అంతెం దుకూ! ఇప్పటికీ మా పెద్ద కురాడు నాతో సమంగా నడవ లేడు తెలుసా? నాతోపాటు మైలు గట్టిగా నడిస్తే. రెస్టు శావాలి బాబోయ్‌ అంటాడు, జూసకి రామయ్యా! ఒకగవూట చపాను... మన కాలంనాటి తిండి వేర్తు ఈనాడువ చ్చేతిండి "వేరు. అసలా మనుషులే చేరనుకో.” అన్నారాయన,

“శాగడ్రాబిటి వెదికినా నీలో వెదురుతనం కనిపించ దోశ్‌ బంధూ 1౫ టబ

ఇల్లే మనిపీ = మథ్య

“గ్చాదరడ 'మెందుకోంయ్‌! మనిమై ఫుట్టిన తర్వాత అనేకమైన పాట్లు పడాలి. ఈ ధర్భస్తూతం మన కందరికీ తెలిసి గూడా బతుకంశు బెదిరిపోతే ఎలా జూసీ? వఏమం టావ్‌.” అన్నారు దీజ్నీతులు సిగరెట్టు నుసి అందంగా

కర్రు ఆర్య మెంట్లు నాకు కొత్తశాదులే గాస్కీ్‌ సీ యాతా్రనుభ వాలు ఇపుదూ వినాలనిపిస్తుంది.”

“అవి చెప్పేముందు ఒక చక్కటి ఇన్‌సిడెంట్‌ చెప్పను, ఇలాంటివి జన్ధుకో శివరాతి అన్నట్టు ఎప్పుడో గాని జీవితంలో చోటు చేసుకోవు. విను మనం వేసిన వృశ్తేమిటోంయ్‌ 5

“ఉపాధ్యాయులం.)

“రాన్ని వేలమందికి విద్యాదానం చేశాం. ఎంతో మంది (ప్రయోజకులయ్యారు. వాలాముంది చెడిపోయారు నూడానుం అయ్యిందా... పోతె .. (వయోజక్కులెన వాళ్లల్లో ఇూలామందికి కళ్ళు నెత్తిమోద కొచ్చిన మాటా ెడి పోయిన వాళ్ళల్లో ఇంకా భయ భక్తులున్నుమూటా లెండూ నిజమే అయ్యిందా ...౫

“జదినో బంధూక! నువ్వు చెప్పదలుచుకున్న 'చేదో ముక్కు.సూటిగా 'ెప్పు,..ఈ ఉపన్యాస మంతా ఎందు క్‌సలు ₹

“తొందరపడకు. నే చెప్పేది ఒకానొక యోూగ్యు

జెననా శిష్యుడి గురించి. కాబట్టి ఈ ముందుమూట

మొనివీ, మిథ్య (8 చాలా అవసరం. మోహన గానని ఓ కుర్రాడు నా దగ్గర చదువుకున్నాడు, వాడికి ముఖ్యంగా సోమల్‌ స్తడీసం"మె మంటగా ఉండేది. అనేవాడూ “మాష్టారూ జరిగిన చరిత చదివి మనం సాధించే ఘన కారద్ధం వమిటండీి' అని. నయాన్నో భయానో ఎలాగ్లై తేనేం వాడినో డారికంటూ తీసుకొచ్చి సోమల్‌స్ట్రడీన్‌ మూద వాడికి శద్ధ కలిగంచాను, తర్వాత__-బి. వ. లో హిస్టరీస్‌ మెయిన్‌ తీసుకున్నాట్ట ఇంతకీ నే చెప్పాన్ప్చెదేమిటంపే __ ఆ కురాాడు భువనే శ్వర్‌లో పని వేస్తున్నాడు. ఉద్యోగం చిన్నచే. అయినా నాలుగు రాళ్ళు నెనశేసుకోడం గూడా నేర్చుకుంటున్నా డట. పెళ్ళయింది. ఇద్దరు ప్త్‌ల్లలు గూడాను, ఆ కురాాకు నన్ను మాచి గుర్తుపట్టి గబగలళా నా దగ్భరకొచ్చి ముచ్చ టగా నమస్కారంచేసి,' నే నెవర్నో చెప్పుకోండి చూద్దాం” అని శా జ్ఞాపకశక్రిని సరీథ్మీంచేను. వెప్పద్దూ, మొదట్లో కాస్త గందరగోళ మైంది గాన్ని తర్యాత వాడిచ్చిన "రెండు కూల ఆధారంతో నువ్వు ఫలానాగదూ అన్నాను.త ర్వాత అతను భూపించిన ఆదరణశా, అతను మూ కీచ్చిన అతి థ్యమూ జన్మలో మరిచిపోలేను జూనీ ! అలాంటి శిష్యులు జీవితంలో ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఎదుర మనమీద వాళ్ళ కున్న గౌరవాన్నీ? భక్తినీ _షకటించుకుంకశునే గదా మన (పాణానికి త్య ప్రీ మన వృత్తికి _పతీఫలనకూను.. అతను బలవంతం చెయ్యడంవల్ల ఒక రోజు పూర్చిగా వాళ్ళింటో ఉండిపోవాలసి వచ్చింది. అఆ మర్నాకు అతనూ మాత"

10]

గ్గ మనిషీ -_ మిథ్య పాటు ప్రేషను వరకూవచ్చి ెలెక్కించాడు. రెలు కదులు తూండగా కళ్ళనిండా నీళ్ళు నింపుకుని భక్షిభావాన్ని వద ర్శిస్తూ అంటాడోచాలా థాంక్‌ మాస్టారూ! ఎన్న ల్లైకో.. కాని ఊళ్ళోళనిపించి, పాత విషయాలని కదిలించి. పెడు చున్నారు, మాస్టారోంగ్‌ 1 మొదటి. పానిపట్టు యుద్ధం ఎప్పుడు ఎక్కడ ఎవరెవరికి జరిగిందో నాకింకా క్ఞాపకాని కందండోంక్‌ !* అని. పిచ్చి తండి! అతని అదరణా, జత్మీ యళా సన్ను మురిపీించా యూంప్‌ జానకి రామయ్యా! అలాంటి శిష్యుల్ని చూవచేగచా మనం గర్వపడుతూంటాం. అంతస్థు 'జెచ్చిన దర్పంతో శళ్ళు నెత్తిమోద కొచ్చిన (భమ్టుఆవల్ల మన మనసు ఒకపక్క బాధ పడిన్మా ఇలాటి కొంటర్నెనా మాచి సంతోషిస్తూంటాం, అం తేగదూ![0 జూనక్రీరామయ్య గారి మనసులో మోహనరావు మెది లాడు, అతని మంచితనం. ఆయన్ను కదిలించి వేసింది. అంత మధురానుభూతిని స్వంతం చేసుకున్న దీత్నీతులు గారిని అభినందించారు జూసకి రామయ్య.

“నే చేసిన యాత్రల్తూ దానివల్ల కలిగిన మన ఇ్యాంతీ ఒక ఎత్తూ మోహనరావు నా పట్ల చూపించిన కృతజ్ఞత ఒక్‌ ఎత్తూను కాబట్టి మోహనరావు గురించి చెప్పిన తర్యాత నా య్మాతానుభ వాలు నీకు చెప్పూగున్నా ఏవుంత వెలితి ఫీలవ్వను.” అన్నారు. దీటీతులు. మళ్ళా అంతలో మారిపోయారు. తాను చెప్పదలుచుకున్న మరో ముఖ్య విషయం గుర్తుకు రాగానే ఉలికిపడి కొత్త సిగ నెట్టు ముట్టించి అన్నారు.

మనిమీ - వింథ్య 7ర్ట

“అన్నట్టు మోవాడు బరంపురం నైశ్వే స్తాబుఫారం మోద కనిపించాడోంయ్‌ భగవాన్లూ'౫

జానకి రామయ్య గార్కి. ఆ “మావా దెవడో అర్థం గాలేదు.

“అ చేనోంయ్‌ మా రాజూరానవ్సో

ఈ పేరు వినగానే జానకిరామయ్య పూర్తిగా భూరి పోయారు. కాస్త ముందుకు జరిగి___

“ఇ్వూూ రాజూరావా ? గనిపించాడా *

స్ట్‌ ద్రో వ్యాపారం చేస్తూన్నట్టూ ప చ్చేడు, నాలుగు చివాట్లు పెట్రాననుకో. ఇ్రాగా చిక్కిపోయాడు. గడ్డం ఇరెగి, మూసిన బట్టల్లో ఉన్నాడు. _

మూడేళ్ళ ితంనాటి రాజూరావ్స జానకి రామయ్య గారి కళ్ళముందు మెదిలాడు,

ళ్‌్స్‌ర్రి న్నేళ్ళూ ఇ, న

“అబే అశగేను. నీ మొహం మూపీంచకపో తేమా నె, ఒక్కా ఉత్తరం ముక్కయినా రాయకుండా ఎలా ఉండ గలిశేవయ్య్యూ. అవతల మీ మావయ్య మనసెంత కా పడివోతుందో అని చెండు వడ్డి చాను చెప్పద్దూ. +పొాసం ఆ కురాాకు కళ్ళ సీరెల్టుకున్నాడు 39

“శాాధ! నాకు బాభేమిటి బంధూ.., అయిపోయింది. వాడికీ మాకూ బుణం ఆనాటితోనే తిరివోయింది. అలాంటి నిచుకూ, భష్టుడూ ఉండీ ఒకళే...చచ్చీ ఒక మో అన్నా రాయన బాధగా,

76 మనిపీ. _ మిథ్య ఆయన్న్నా స్ధితిలో చూచిన దీజ్నీతులుగారు ముదో మాటగాడా మాట్లాడ లేకపోయారు, అంతే అలా అయిదు నిమిషాలపాటు నమూనంగా కూర్చున్నారిద్రరూ. చెప్పామను కున్న చాలా విషయాలు ఇప్పకుండానే జానకి రామయ్యా గారి దగ్గర సెలవు తీసుకుని వెళ్ళిపోయారు దీవీతులు. ఇంటికొస్తూ రాజూరాన్చని తలుచుకుని అసహ్యించు కున్నారు జూనకిరామయ్య అక్క_య్యమిోాద (పేమకొద్ది, తీ తండ్రీ లేని వాడు గచా అని చేరదీసి పెంచితే వాడు వేసిన నిర్వాహకం... వాజెంత (దోహీ కాపోతె ఒక ర్యాతికి ర్యాతి_ ఇంటావిడ వోతూ మిగిల్చిన నగలు, పవితంగా భాసించు కుంటూన్న ఆవిడ సొము లి దొంగిలించి పారిపోతాడు |! వాడూ ఒక మనిషేనా + థూ! వాడు జూగర్హి మోసగాడు. అయినా సహించి మంచిడారికి తీసుకొద్దామనే ఆశతో ఎంతో _వయత్నించే రాయన. (పతి మెట్టులోనూ ఓడిపోతూనే వచ్చారు. కాలే జీలో చదువుతూన్న రోజుల్లో వాడిమోాద అనేక మైన ఫి వ్యాదు లొచ్చేవి. వాడి మూలంగా తన పరువు ళొంత వోవడం గూడా జరిగంది. వెద్దవారు కాబట్టి, వాడిని వించుతున్న వారు కాబట్టి వాడ్ని కోప్పడితే కోప్పడి ఉండచ్చు. నీ స్గ్‌లేమిటో జెలు సుకుని తిరుగూ అని పౌచ్చరించవచ్చు. ఆ చిన్న మాటకీ వళ్ళు తూట్లు పడేశాడికి ఈ విపరీశ బుద్ధు లెందు కసబు ౪

మనిషీ = మిథ్య 77 అభిమానస్థుడు అభిమానంతో నే బతకాలి. ళన నేదోమాట అన్నారని ఇంటో చెప్పా చెయ్యకుండా చేతి కందిన నగలు తీసుకుని పారిపోతాడు ? వెగా ఊరువిండా విపరీతమెన అప్పూలు గూడాను

వాడు అల్లు విడిచిన తర్వాత నాలుగైదు నె లు పాటు వాడి జాడ గురించి వెతికించారు. తర్యాత విసుగు పుట్టి ఊరుకున్నారు.

వాడు డు ర్యార్లుడు పాము; వాడి నరనరాల్లోవి మం, కల్తీ లేని కాలకూట విషమం (ప్రవహిస్తోంది. జీవితంలో వాడీని యమించగాదు. స్వర్గంలోవున్న అక్క మనస్సు కోభించు గాక్క తనని శపించుగాక వాడిని తికగి ఆదరించ రాదుః

హఠాత్తుగా జానకి రామయ్య గారి ౧ం డెలో వోటు వచ్చింది. ఒక్క. అడుగుకూడా ముందుకీ చేయ లేకపోయారు, పక్కనే ఉన్న రామాలయం తాలూకు అరుగుమోద కూర్చుండిపోయారు, పది నిమిహాలపాటు కూర్చున్న త ర్యాత పోటు తగ్గింది. కానీ విపరీతమైన నీరసం పట్టుకుంది.

ఇంత హళాత్తుగా శరీర తత్ర్య్యం మాగిపోవడంతో కలవరపాటు చెందారు. ఆయన నెన్ముదిగా లేచారు రితూని విలిచి ఇంటికి వెశ్లేరు.

ఇంట్లో. అడుగు ఇెడుతూనే ఆశ్చర్యపోయాడు. శంకరం వాళ్ళ ఇల్లాయితో వ్‌దో ఇప్తున్నాడుం గుమ్ముం దగగ నాన్నగార్న్ని చభూకగానే మూటలాపవి ఒళసారి ఆయన వైఫ చూచి తలనంచుకున్న్నాడు,

78 మనిమీ - మిథ్య

జాసకిరామయ్యగారు తేన అస్యస్థతని చా చుకుంటూ *ఎప్వూడొచ్చాన్‌ ? ఉద్యోగం స్‌మైంది (ంగ్లిఅసి అడిగేరు

శంకరం తంగడి _పశ్నకివెంటనే జవాబు చెప్పలేదు.

నాలుగం భో మోగింది !

నిరంజనం మొదట్లో వినిపించుకో అేదు, మళ్లా హూడా విడి చేసింది ఫోన విసుక్కుంటూ రినీవరు అందుకున్నాడు నిరంజనం.

“హల్లో .... నిరంజనాన్ని”

“నీను ....రేణూని మాటాడుతున్నా. అనుకోకుండా సినిమాకి వెళ్లాల్సి వచ్చింది. సుందరిబాళ్ళు బలవంత ౨ చేశారు. ఇట్టుంచి ఇళ సినిమాకి 'వెకుతున్నాం వచ్చేప్ప టికి వేళవ్వచ్చు. సుబ్బయ్య ణో శీరియర్‌. 'తెప్పించుకుసి భోంచేశేయండి.” ఆవతలనుంచి ఈ నాలుగు ముక్కలూ వినిపించాయి విన్న తర్వాత ఫోన్‌ పెళ్టేళాడు నిరంజనం.

అతని కీవేళ మనసు బాత్తిగా బాగులేదు. ఇంటి దగ్గర్నుండి వచ్చిన ఉత్తరం తీన మనసుని పాడు చేసింది అన్నీ ఒశేనారి వచ్చినబ్బు. ఇంటిమిదాా నాన్న మనసు మూాచదా దాడి చేశాయి. పరిస్లికులు, నికంజనం ఆ ఉత్త 7ాన్ని మళ్ళీ చది వేడు. ఖ

మనిపీ. _ మిథ్య 7

“చెండు దోజుల శీతం శంకరం కాకినాడ నుంచీ వచ్చేశాడు. ఉద్యోగంవోసం వెళ్ళనవాడు ఉత్త చేతులో రావడం నాకు అశ్చర్యం అనిపించింది. కారణం అడుగుతే ఒక్కటీ సరిగ్గా తేల్చి ఇప్పడం అేదు. వాడి పదకి విడదూ రంగా వుంది. ఎక్కడో చాలీ, చాలని జీతంతో ఉద్యోగం వేసీ చజానికంకు నాగలివబ్దుకుని సేద్యం చెయ్యటం మంచి దంబున్నాడు అసలు వాడి ఉద్దేశ్య మేమిటో స్పష్షంగా బోధవడటం లేదు నాశం తోచకుండా ఉంది. ల

శంకరం ఉద్యోగం గురించి అలా ఉండి.

నువ్వూ నేనూ మన మంగరం మరిచిపోయేందుకు వయత్వ్నిస్తూన్న రాజూరావు ఈ మధ్య మూ దీనబంధుకి జరంపురంలో కనుపించాడుట అతి జాశణమైన స్లితిలోం ఆ మచ్చ మనకి యారమైందనుకునా్నాం, మళ్దా లా మాలిన మొవోన్ని అవాంఛనీయమైన పరిస్థితుల్లో చూడాల్సి వస్తుం బే మానని అనుమానం. వాడే గనుక ఈ ఇంటిగడప తొక్కితే +___ఈ మధ్య నిష్కారణంగా కోపం వచ్చేస్తుంది నాకు,

నా అరోగ్యం బాత్తిగా బానో లేదు. ఈ "రెండు రోజులూ కాలు బయట పెట్లనే లేదు. డాక్టరు చేప్తున్న దేమి టంశే.--బ్లడ్‌ పర్‌ కి సంబంధించిన రోగము, శద్ధ తీసు కోవడం చాలా అవనరమని., నా గురించి నా కెప్పుడు భయం అీదు ఈ (పాణం ఎప్పుడో. ఒకప్పుడు రాలి పోక తప్పదని తెలుసు, కాని ఒక్క-కు చింత. 3న్నే నయ్యు కున్న నా కుటుంబం ఒక స్థితకంటూ యింకా రాలేదుం

1 మనిపీ. _ ముథ్య మనల్ని ఆవరించిన చిన్న చిన్న సమస్యలూ ఇంకా తీరనే 'లేగు. ఇలాంటి స్థితిలో... మొస్నీ మధ్య ఉత్తరం రాశావు. గుంటూర్లో ఎద్య సౌకర్యాలు చాలా కావుంటాయనీ ఏీళైతే ఓమాటు రావలసిందనీను, రెండు మూడు రోజుల్లో రాదల్బు కున్నాను. ఇక్కడ ఒక చిన్నమాట _ శంకరానికి కెలీ కుండా నువ్వే ఎక్కడయినా ప్రయత్నించి నాడిఖఫో ఉడగ్యో గం వేయించు.నాకు తెలుసు__ వాడికి నాగలి పటుకోడ చే ఇూతగాదు, శేద్యానిశేం పనికొస్తాడు" టి సుకీలకు మొన్నీమధ్య వే ఒక సంబంధం వచ్చింది. కానీ అది నాకు నచ్చలేదు వివరాలు స్వయంగా చెప్తాను. ఇంకేం వ్రాయను ? ఇప్పటి $ది చాలా పెద్ద ఉత్త రం అయ్యింది. పూర్చిగా రాసిన తర్యాత చదివాను. ఇన్ని విషయాలు ఇెప్పి నీ మనసు పాదడుచేయడం న్యాయంకాద్దు, గ్రహించగలవు, "లేణుకక్సి నీకూ నా. ఆశీస్సులు, ాజూనకీ రామయ్య. నిరంజనానికీ తమ్ముడి ఉద్దేశ్యం అర్థంకా లేదు, ఉద్యోగం దొరకడమే ఒక గొప్ప యజ్ఞంగా తయా "5న ఈ రోజుల్లో ఎవరో మిత్రుడు ఉద్యోగం వేయిస్తానని రా శ్చ వెళ్ళాడు. మళ్ళీ ఇలా అకారణంగా ఉత్మ చేతుల్లో తిరిగి రావడంలో అంతరాగర్ల మేమిటో * అసలక్కడ వీం జర గిందో ఉహించటానిక్‌ వీలుపడటం లేదు.

మనిపీ. = మథ్య రే

నిరంజనం లేవాడు. సిగ లెట్టు ముట్టించి వరండాలోకి వచ్చాడు, కాజీఫు అక్కజే నిలబడి సిగ రెట్టు కా ల్చేసాడు.

నాన్ను తన నింకా అర్థం చేసుళో లేదు.

తనిక్కుడ అంతస్ఫూ, హోదాల్లో బ్రతుకు తున్న మాట వాస్తవమే, కాని...

విసుగ్గా, సిగ రెట్టు పీకని కాలి కింద వేసి నలిపేశాడు- సుబ్బన్నని పిలిచి రాతికి శేరియర్‌ తీసుకురమ్మని చెప్పేడు. బట్టలు వార్చుకుని రింగు రోడ్డువెపు నడక ప్రారంభిం చేడ.

అధికారమూ, అంతస్నూ "రెండూ వున్నాయి సాని కంగా పరువ్యూ. ప్రతిష్టలూ “ఉన్నాయి. శన చేతికింద చాలామంది బ్రతుకుతున్న మూటా నిజమే.

ఇలా అని చాలామంది చెప్పుకుంటారు, అము డపస్ప్వుడూ తనూ “అత్భువంచని చేసుకోడం కద్దు, కాస్కి యథార్థం ఆలోచిస్తే తిన బ్రతుకు వడ్డించిన విసరి కాదు. తన పెన పర్య వేతణ,అధికారమూ లాటి శక్తులు మావయ్య బేతుల్లో ఉన్నాయిః ముఖ్యమైన వ్యాపార విషయాలు అయన్లో సంప్రదించాలి. తన అభిప్రాయాలు ఆయన కను గుణంగా మార్చుళోక తప్పదు. అనగా అర్ధం తను మరొ కళ్ళ వేతిలో ఆట బొమ్మ!

లె శ

సమిర్థుడెన వ్యక్తి వ్యాపారి సంస్థని వెయ్యి

కళ్ళతో వేట కుక్కలా కని పెట్టాలి గనుకా, ఇంత శ్రే

రి మనివీ _ పంథ్య జాధ్యతా మరొకళ్ళ వేతిక్‌ వప్పగించడం ఇష్టం "అేదు గనుకా తన నుపయోగించుకుంటున్నారు మావయ్య.

అయన లౌక్యుడు. అంతొ తన చేతిలో పెట్టినట్టు నటించి తననొగ్‌ ఆయుధంలా ఉవపయోగిసున్నా రాయన,. ఇలాంటి సమయంలో తమ్ముడికి ఉదో్యోగం-అందున్నా అతి సామాన్యమైనది కావాలని ఆయన్నడుగుకే మరింత చుల కనెపోవడం మినహో మరొకటి "జరగదు,

తనలాటివారు (శ్రీమంతులింట్లో. కాలు పెటడమే విడ్డూరమనిపించింది భూచేవారందరికీ. ఈ నగ్న సత్యాన్ని త్‌న పరిచయస్థలో చెప్పుకుని తద్వారా తన విశాల వృాద యాన్న్‌ దృక్పథాన్నీ 'వెల్లచించుకోవాలనే తపన రోజు రోజుకీ ఉధృతమివుతుండి మావయ్యకి.

మనిషీకీ తనమీద తనకి నమ్మకం వి శ్యాసం,ధీమూ గారవం ఉండాలి. శేణుకతో తన "పళ్ళయిన నొటినుండీ అవన్నీ ఒక్క టొక్కాటిగా దూరమవుతూ వస్తున్నాయి. ఒక్కోం మెట్టూ దిగిపోవడం జరుగుతోంది

ఈ పంజరంలోంచి తప్పుకోవడం తనకి వేతశక్రావ డంలేదు. ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో తమ్ముడ్ని కూడా ఈ వల యంలో ఇరికించి వాడి ఆ త్యాభిమానం్టవెన 'జెబ్బ తీయ డం తనకి సుతరామూ ఇష్టం లేదు. వాడికి ఉద్యోగం వచ్చిన మరుకుణంనుం జే ప్రారంభనువుతుంది గారడి,

“*ఫలానాతను మా అల్లుడికి స్వయంగా తమ్ముడు. సావంచదువుకన్నా తగిన ఉద్యోగం లేక నానా ఇబ్బండి

మనివీ. _ మిథ్య 8కి పడుతూంశేు అయిన వాళ్ళమై శూూస్తూండటం ధర్మమం టారా ? అందుచేగనే అతినిఫైూడా ఒక చార్‌ మాపించా లనే ఉచ్రేశ్యంతో ఇదినో ఇలా చెన్యుగలిగాను” అని తను కలుసుకున్న పెద్ద మనుషులూ తోచనస్వుడు బాతాఖానీలో వేర్చి చెప్పకుండా ఉండ లేడు నూనయ్య. తమ్ముడి సంగతి తనకి శాగా తెలుసు, వాడు ఈ మాటలు సింటూ సహించి వూరుకుంటాడన్న నూట అబద్ధం తను కాబట్టి జూ “సర్దుకు పోయే మన_స్టత్తం” ఇంకా చావలేదు కాబట్టి నవ్వుతూ తిరగ గలుగుతున్నాడు, వాడికి ఉవ్యోగం “పేయించడముం౦ంశు లేనిపోని 'దోభి నెత్తిమోద రుద్దుకోడమన్న మా"! తనముందు. సడన్‌గా కాగు ఆ%ంది. శార్గోంచే “వాల్లో” అన్నాడు శివానంద్‌. నివందనమూ విమ్‌ చేళొడు

“న్‌బృటి విశేషం మాచారి వస్తున్నావ్‌ శం

“ష్టం శేదు. తోచక

కన్షి త్రోచేకా బిజినెస్‌, కమాన్‌. అలా క్షబ్బు కళ్ళొద్రాం ??

ఇవ్వాళ రా లేను”

“4 ఖే 4, ఇం కానయం, ఇవ్వాళ కొత్త చేశులొస్తూ నొ్మాయి. ముఖర్జీ అని చెప్పి ఒక బ్ర్యహ్టుండ మైన ఇయ్యుు దిగిందట అతని ముందు మన ప్రజ్జని పరిచయం చేనుకోవా లని అభిలావు, నువ్వు జ్‌్య్యు కలపకవోతే మా బాగు, ఉతుకుడిగానైనా' రద్ద. అనందిద్దువుగాన” అన్నాడు థివానంద్‌

వ మనివీ, _ మిథ్య నిరంజనం అయిష్టంగానే కారెక్కాడు కారు కది లింది, చివానంద్‌ ఆఫీసరు. *డాపహారీగల పెద్ద మనిషని చాలామంది అనుకుంటారు. లంచం తీసుకునే బాలామందికి ఉద్యోగాలు 'వేయింఛాడనీ అనుకుంటారు. ఈ పాపిప్టీ, డబ్బుని జేశాటకి అంక్షితం చేయడం అతని అలవాటు, అతని బహిళపాణం కాట. డానికోసం ఎంత త్యాగ మెనా చేయగల ధీరోదాత్తుడు. నిరంజనానికి అతన్లో పరిచయం క్లబ్బులో జరిగింది అది బయటక్క్కూ-డా పాకి స్నేహితులయ్యారు. ఈ క్షబ్బు వాతావరణం రుచించలేదు నిరంజనానికి, అలా అని బయటకు ఇెప్పుకుంకు '“అనాగరికుడు, అని శీలి చేయగలరు కాబట్టి తప్పనిసరిగా అ ద్వేష భావాన్ని గుండెల్లో చాచుకోవలసి వచ్చింది. ఇలా క్ల్‌బ్బుల కెళ్ళడం, కొన్ని వచ్చి పనులు చేయడంలాటి సవ నాగంకతా లత్త ణాలకి మావయ్యే మార దర్శకుడు కారు రింగ్‌రోడ్‌ చాటి టవున్‌లోకి వస్తూండగా శివానంద్‌ అన్నాడు, “ఎన్నాళ్ళనుంచో నితో ఒక ముఖ్యమైన విషయం మాటాడాలని ఉంది.”

“నీమిటో అది $౫ “ఎ “మ్రారజిన్‌ ఒకడున్నాడు మెటి)క్యు లేమన్‌ ఎలా లే ఫాసయ్యాననిపిం చుకున్నాడు. పదిహేను రోజుల్నుంచీ

మనివి.__ మిథ్య 85 మా ఇంట్లోనే మకాం వేళాడు. *నాకు “ఉద్యోగం కావలసి వచ్చింది కాబట్టి "వేయిస్తావా ఛస్తానాఅని కూర్చున్నాడు. ఇప్పద్దూ ఉద్యోగాలు దొరకక గ్రాడ్యు యేట్సునుంచి వందలకొద్దీ అసి శేమన్లు మా డిపార్టువెంటుక్‌ వచ్చాయి. వెగా రాబోయే ఇంటర్వ్యూ ఖో నొ చెయ్యి. అంతంత మాత్యంగానే ఉంటుంది. మాకోనల్‌ మానేజర్‌ అప్పా యింట్‌ మెంట్స్‌ చాస్తాట్ట+ ఇలాటి పరిస్థితుల్లో నూవాడు ఇంటర్వ్యూ కొచ్చి నిలబడ తాడనే నమ్మకం నాకు లేదు, వమూజోనల్‌ మానేజర్‌ ముందు, యాగ్యనగల అనేశమంది శీండిడేట్స్‌ని అవతలకు నెట్టి మావాడి పేరు సజెస్టు చెయ్య డం గూడా పమంత భావ్యవమూోకాదు. అందువల్ల మా వాడికి మూ డిపార్టుమెంటులో ఉద్యోగం దొరకడం కల్ల, వృధా శ్రమ తప్పు”

“అన తే 1

“న్‌ ముందీ. నా పరిస్లితినం తా జెప్పుకున్నోను గదాం వురి అవతల వాడిశేమో పేద్యోగం కానాలాయె, అందు చేత నువ్వే మో కంపెనీలో వాడికి చోటివ్వాలోం్‌” అన్నాడు ఆఫీసరు,

“పుస్తుతం మా కం వెసీలో ఖాళీలున్నట్టు "లేదు.

శివానంద్‌ గట్టిగా నవ్వేడు. నిరంజనానికి అతని వాలకం చిరాకు కలిగించింది,

“నువ్వు తలుచుకుంయె వేకెన్సీ దానంతటబే. పుట్టు కొస్తుంది” అన్నాడు నిరంజనం భుజం తట్టి

86 మనివీ. - మిథ్య

ళన్రాన్సీ ఎప్పాబుంట్‌ మెంట్‌ విషయాల్లో, న్స డివార్డ్‌ వెంటులోనీ చెయ్యి ఎంతవరకు ఉందో మూ కం పెసీలో నౌ "చెయ్యీ అంతే ఉంది” అన్నాడు నిష్క-స్షిగా".

శివానంద్‌కి కోప మొచ్చింది. క్లబ్బు దగ్గర కారాపి దిగుతూ “దబ్బాల్‌ వైట్‌” అన్నాడు నిష్టూరంగా.

నిరంజనాన్ని అక్క-జే వదిలి శివానంద్‌ గబగకా క్లబ్బులోకి నడిచేడు. నిరంజనానికి కాధ అనిపించింది

వెంట బెట్టుకొచ్చి, తన మూట శకాదన్నాడనే సనెవంతో పసిపిల్లాడిలా ప్రవర్షించిన శివానంద్‌. వాలకం అసహ్యం కలిగించింది గూడాను. కొందరి మవస్త త్వాలు కాలా చిత్రంగా వుంటాయి, వాళ్ళ వయస్సు జరిగినంత మేధస్సూ, సంస్కారం పెరగవు. ఈ స్వభావం చూస్తూన్న వాళ్ళకి జుగుప్ప కలిగించడంలో ఆశ్చర్యం లేదు.

తన దగ్గ ఉద్యోగమై తే యోగ్యతా యోగ్యతలు కావలసోచ్చాయిగాని ఎదటివాడీ దగ్గ]రెతే ఆ పట్టింపులు లేనట్టు మొటాడాను శివానంద్‌*

క్షబ్బు ఆవరణలో మరో నిమిషం గూడా సిలువ కుండా అ్తంటికి తిరిగాచ్చేశాడు నిరంజనం.

ఆ రాత్రి భోంచేసి మరో తడవ నాన్న రాసిన ఉత్తరం చదివాడు. ఎన్నిపార్లు చదివినా - అటే ఉత్తరం, అవే విషయాలు అబే బాధ. భారంగా నిట్టూర్చి నడుం వాల్చాడు.

జాదాపు పది గంటలకి శేణుక వచ్చింది తొను

మనిషీ _ సుథ్య త్ర కారు దిగి కారులోవ్రన్న నేస్తురాళ్ళని ఎవరింటీ దగ్గర వాళ్ళని దిగ బెట్టిరమ్మని డ్రైవర్లో చెప్పి ఇంట్లూకి వచ్చింది. నిరంజనం మంచం పక్క_న వున్న 'ేము కుర్చీలో కూర్చుంటూ. “భోంచేళశారా ౪ అనడిగింది. ళడ్తస్ట్రు( ఏ0 “వాళ్ళతోపాటు సినిమాకి వె ళ్ళేంతవరకూ నా ప్రాణం తీళారుం. వెళ ఖ్‌ తప్పింది కాదు” ర్ట ళ్టూ్యూం . ౧0 “మోరీ వేళ అదోలా ఉన్నాళే ౪ ఈక 0? “వంటో శక్రానో లేచా ?౫ కళ్ళాగానే జ్రంది”? ళ్సురి (0 జన లేదనడంలే 1" “కాద్రు .. వదో ఉంది విశేమం.!) “అలాగా. నాకు తెలీదులే” అన్నాడు విసుగ్గా. ళల తికచి లం ఏలీ

8కీ మనీపీ _ మిథ్య

క్‌మ్వూ పన్నీ వాళ్ళు వస్తున్నారట. శారద ఉత్తరం రాసింది?

కబ్రం్బి తే 21

“ఛారదంళే మూ పిన్ని కూతురు పి.యూ.సీ. వరకూ చదువుకుంది సంగీతంలో మంచి (ప్రవేశం ఉంది. చాలా చక్కగా. వాదుగలదు. పిన్నీ శారదా "రేపు సాయంత్రం పస్తున్నారు. మిరు సెందరాళే వశే వాళ్ళని రినీవు చేసు కోవచ్చు”

“నూదాం, వీలజే అలాగే చేదాం.”

ది రా ళ్‌

“అచేం కుదరదు.”

*అ్రంశ్పు?)?

“అబ్బ్బ! మా కన్ని విషయాలు విడమరచి చెప్పా లండీ మరీను, నాళ్ళు మనింటికి రావడం ఇచే మొదటి సారాయ మర్యాద చెయ్యడం మన వంతుగచా.”

“*బ్రభాణే.... ఏ లోపమూ రాకుండా ను ర్యాద చేద్దాం, సేనా?”

"శేణుక వమిీివమూటాడ లేదు. అతని మాటలకి వోపం వచ్చింది కాబోలు రుసరుస మోసింది

“నాలా వేళయింది, నాకు న్నిదొస్తుంది” అన్నాడు నిరంజనం.

“మి న్మిద పాడుచేయడానికి నేను రాలేదు, హోయిగా నిిదవాండి” అంటూ విసవిసా "వెళ్ళిపోయింది “రేణుక. లెట్‌ అఫ్‌ చేసి కళ్డు నూసుకున్నాడు నిరంజనం.

మసిపీ. _ మథ్య రీ అ రాతిఅతనికి సరిగా న్యిదపట్టనే లేదు. షు ళు స్త

అ సాయర్యతం అతనికి నొాలుగ్గంటలక్షీ ఆఫీసుకి పోన్‌ చేసింది శేణుకం

“పెన్నీ వాళ్ళు వచ్చే "వేళయింది. *?

“లవ తే)

“జ్బదేమిటండీ! బొత్తిగా పసివిల్లలై పోతున్నారు. మనం వాళ్ళని రిసీవు చేసుకోవాలి గడా, త్వరగా వచ్చే యండిమరి”

“ప్పార్రీ ... నేణు. నేవు రాలేను. ఆఫీసు పనింశా "ఇెమళ్లేదు. కాబట్టి...”

“ఆఫ్రీసుపని శకెమలకపో లే అవతల కొంపలేం మునిగి పోవులేండి. ఆ పని అలా పెళ్లుసి రండి. శేపు నూచుకో వచ్చు.” నిరంజనం మాటకి అడ్డుపడి అన్నది రేణుక.

“న్లో .... రాలేను నా తరఫున గూడా నువ్వే రిసీవు వేసుకో

“అం లేనా?)

ళ్‌ ఎం కీకీ

“ల్రవ్ర తే కారు పంపండిం అర్జంట్‌,” అనేసి ఫోన్‌ "పెస్టుసింది నేణుకః

ఇారుని ఇంటికి పంప్కి తన పనిలో నిమగ్ను డయ్యాడు. పనంతా ముగిసేసరికి రాతి యేడుగంట లయ్యింది. బయటకొచ్చి నిలబడ్డాడు. ఇంటి కెళ్ళిన కాగు

క్రి

ఠి మనివీ. _ మథ్య ఇంకా తిరిగిరాలేదని "తెలిసింది. అలాగే నడుచుకుంటూ ఇంటి కొచ్చేడు, | కళ నిశ్‌ వ్ర+ల్ర శృముడు నల్లనా నోకులమున పాలు “తైల్లనా!౫

చక్కటి. గొంతుననంచి (కావ్యంగా వినిపిస్తోంది పొట, నిరంజసం మంతముగ్ధుడిలా గుమ్మాందగ్గనే నిలబడి పోయాడు. పాట పూర్తయిన తర్యాత 'ఇప్పరిలి లోవలికి వచ్చేడు,

అతన్ని చూడగానే ఇంతకుమునుపు పాటపాడిన యువతి గభాలున లేచి నేణుక బాటుగా నిలబడింది తల వంచుకుని కాలి నోటిని నేలకు రాస్తో,

ఓర్రావోంయ్‌. అల్లుడా... అందరం సని గురించే ఎదురు హమాస్తున్నాం” అన్నారు కామావమ్ము సోఫోలో కూర్చు నుండి.

నిరంజనం అవిడ కెదురుగానున్న సోఫాలో కూర్చు న్నాడు. అతన్ని రెండు తణాలు నఖపర్యంతం పరీజ్నీంచి అన్నారు...

అక్ష. ఛిక్కిపోయావు నాయనా! పెళ్ళినాటికి ఇంకాస్త మనిపీవిః అవును లే_- బాధ్యతలు "పరుగులే మసిపి. చిక్కీపోదూ మరి.”

కర్చాఫ్టీ తెస్తాను పిన్నీ) అన్నది లేణుక-

“బ్మప్పుడు కాఫీ నమిటమ్మాా! భోజనాలవేళ్ళ కాఫీ శాగి ఆకలి చంపుకుంయె అవతల ఆరోగ్యం ఏమైపోనూ?

మొనిపీ. - విథ్య రే ఇప్పూజేం వద్దుగానీ నువ్వూ అలా కూర్కో -. శారదని యింతకు మునుపు నువ్వు చూడ అేదకుకుంటాను కదు చాబూ! ఇదిగో ఈ పీలే శారద. ఒకటగా నొక్క. కూశురు. ఇతను నిరంజనం ఇావ అని ఇద్దరినీ పరిచయం చేశారా విడ,

శారద నిరంజనానికి నమసా్కా_రం చేసింది.

“శ్ప్వయూాన్సీ వరకూ చదువు ఇెప్పించాం. సంగీతమూ చెప్పించాము. నువ్వింటావో వినవోగాని అప్పూడప్పూకు శేడ్‌యోలో కూడా పాడుతుంది.

నిరంజనం వేళ్ళు "లెక్క -వెబ్బుకుంటూన్నాడు. “కీణుక గోడవైపు చూస్తోంది. శారద వాళ్ళక్కయ్య వక్య_న అలానే సిగ్గుతో నిలబడి ఉంది.

ఎవరూ . ఏమి మూటాడక పోవడంతో మళ్ళా శామాతమ్ముగాగే (పారంభించారు.

“క వఏడాజే శారద పెళ్ళి చేయాలని అనుకుం టున్న్నా౦. సీఎరికలో మంచి సంబంధాలుంకు భూచి ఇపుదూ. సీకు పుణ్యముంటుంది.:

“ఇంతలోనే పుణ్య మేమిట ౨డోంగ్‌..? అన్నాడు నిరంజనం. వమి అనకపోతే కావుండదన్న ఉద్దేశ్యంతో. ఆ ఒక్కఒ ముక్క_సీ అసరౌగా తీసుకొని ఆవిడ ఆడనిల్లల పెళ్ళిళ్ళ గురించీ, వాటికోసం కన్న తల్లి దం్యడులు అనుభ వించే యాతనలగుఎంచి, ఓ పావుగంబపసేపు మాటాడారు. గుక్క-తిష్టూకోకుండానేే బెప్పినదంళా ఓకూటు సమాశ్మీ

వ! మనివీ, _ మిథ్య స్తున్నబ్బు రెండుముక్కల్లో ఈ కాలంలో ఆడపిల్లల పెళ్ళిళ్ళు "ఇయ్యడం మహో యజ్ఞమనీ, వెళ్ళికాని ఆడపిల్లలు ఇంటఫో పెద్ద భారవమనీ అన్నారు. చివర్ని ముగింభు మాటగా. ళ్‌్తూ కేణుళల్లి అదృష్టవంతురాలు. గనుక సీలాటి గుణవంతుడు దొరికాడు. అందుకు వాలా అఆనందిస్తున్నాం నాయనా! చూన్తూన్న్నాంగా ఈ రోజుల్లో అల్లుళ్ళ ఆగ డాలు, అఇంచాక సీ గురించి అమ్మాయిని అడుగు లే..__ ఆఫీసులో పనుండి వుండిపోయావని చెప్పింది. అదునో అల్లా ఉండాలి లథతణమంశు. మావయ్యగారి వ్యాపారమెనా ని స్వంత వ్యాపారంలా చరాచుకుంటూ, మరింత అభివృద్ధికి తీసుకురావాలని పాటుపడుతున్నాన్‌, అందరూ అలా ఉంటారా ఇపస్పు?౫ నిరంజనాని॥ చిరాకు కలిగింది ఇప్పుడు మావయ్య (వస్తి రావణం అతని కిష్టం లేదు. అందు చేతనే అతను ముఖం చిట్లించుకు కూర్చున్నాడు ఇది గమ నించిన శేణుక__ “భోజనాల వేళయింది. లేవండి మరి.” అన్నది. ళా కప్పుడే భోంచేయాలని లేదు. ముందు అత్తయ్య వాళ్ళకి వడ్డించు.” అన్నాడతను తన గదిలోకి వెడుతూ, ఆ రాతి శేణుక తన మనసులోని మాట నిరంజనా నిక్షి చెప్పేసింది. “హారదని మా తమ్ముడి కివ్వాలని పిన్నీ వాళ్ళ ఉదేశ్యం. మోకో అవిక ఉధ్ధేశ్యాన్ని ఇెప్పనున్నది.?? దె ది

మనివీ, _ మిథ్య 98

నిరంజనం, అత్తయ్య నూటల్లో చాక్కు.న్న ఈ అంత రార్ధాన్ని మొదట్లోనే ఆభతహించాడు. కానీ తన్నకె తాను బయటపడ దలచుకోలేదు. వైగా ఈ శ్రీమంతుల సంబంధం తన తమ్ముడికి చేసుకోవడం ఇప్టం లేదు.(శ్రీమం తుల బిడ్డని చేసుకుని తను అనుభవిస్తోన్న *సుఖం” సామ్యూ నికి సిద్ధంగా ఉండనే నుంది. తన తమ్మడు నూడా ఈ వంజరంలో చిక్కుుకోడం తనకి సుతరామూ ఇష్టం లేదు. అలా అని చెప్పి తన అభి_పాయాన్ని ేణుకకి చెప్పాలని అనిపించ లేదు. మవునంగా ఉండిపోయేడు.

“శారదని చూశారుగా. అన్నివిధాలా మాళతము శ డికి తగిన పిల్ల. ఇద్దరూ కళా రాధకు లే... అణను కథలు రాస్తాడు. శారద చక్కగా పాడుతుంది. పోతే_ మా ఉనే శ్యమూ ....??

“మధ్య నా వమేయ మేముంది ేణూ! అన్నింటికీ నాన్న ఉండనే ఉన్నారాయె. అనీ గాక వెళ్ళి చేసుకునేది వాడు కాబట్టి మరి వాడి అభ్యిపాయమూ తెలుసుకోవడం వముంచిదికదోూ?)3

“నన్నడుగు లే ఇది నివేసంలాటి సంబంధమంటాను. శ్చాళ్తూయి వాళ్ళు త్వరలోనే బెబవాడలో బట్టల దుకాణం పెద పెట్టుబడి తే ఇట్లబోతున్నారుట. అక్కజే చక్కటి ఇల్లాకటి కట్టించుకోవడమో, కొనుక్కోడవో చేస్తారు ఇవి గాక, ఎలా లేదన్నా లత రూపాయల రొక్కం రడీగా ఉంది

త్ర మనివీ. _ మిథ్య

“వాళ్ళ అస్థి వివరాలం చెప్పమని నిన్నడళలేదు ేణూ! వమావాళ్ళకి శారద నచ్చుతే, నువ్వు చెప్పిన ఈ ఏవ లాలన్నీ అనవసరం. పోతె ... మరొక అభ్యంతర మేమి టంళకేః: మా చెల్లి వెళ్ళి కానినే ఏడి పెళ్ళి చెయ్య దలుచు కోలేదు. కాబటి ముందు ఇలి పెళ్ళి జరగాలి,

లు గా

“భలే... వెళ్ళి అన్న తర్వాత అనుకున్న నురుతం

లోనే జరుగుతుందటండీ ఎక్క-డెనా! కాపోళే వాళ్ళు ర్‌

అడగమన్నారు గనక్కా అతని పెళ్ళి విషయంలో మన గూడా చాధ్యతంటూ ఉన్నది గనక అడిగాను కార్తి అను కున్న వెంటనే ఛారదని కశంకరాని కిచ్చి పెళ్ళి చేద్దామని "ఇెప్పలేదుగణ+, అన్నది *ేణుక,

ఆ తర్యాత ఇద్దర్లో ఎవ్వరూ మాట్లాడ లేదు,

స్తు శ స్త ఆ మర్నాడు నిరంజనం ఇంటికొచ్చేసంకి ఇంటో మక్‌.

నాన్నాస్మ్య, చెల్లిలూ, తమ్ముడూ కనిపవించేరు అందరూ తమ్మాగారు మాటాడుతున్నారు. తనని చూంచ్చి ఆవిజే అడిగేరు.

“నాన్నగారు వొస్తున్నట్టు ఉతృంం రాశాకరుటగా నాయనా? మరి మాతో చెప్పవే లేచ్చ?)

అతనేం మాటాడకుండా వచ్చి అందరిమఛ్యా

మనిసీ, _ మథ్య 9క

“మూడు గంటలకి వచ్చాం” అన్నారు జూనకి

“ఇప్పుడు మి వంట్లో ఎలాగుంది.. అడిగాడు నిరంజనం,

“వం జస్పను- ఎప్పుడో చెస్పా పెట్టకుండా గుం జెల్లో పోటు వస్తుంది. జ ఒకటరోజూ మనిపీని క ఖ్రంగ జిక స్తుంది. ఉత్తరోజుల్లోనేమో అయాసం, కొద్దిగా నీరసం,”

“ఈ వయస్సులో అందరికీ అలాగే ఉంటుంది అన్నయ్యగారూ!”

“నువ్వు కాకినాడనుంచి. ఎప్పుడొచ్చావురా ౪ తము ఉష అడిగాడు సిరంజనం.

తమ్మ్రుకు జవాబు చెప్పలేదు. ఉద్యోగ విషయం అడుగుచామనుకున్నాడు గానీ నొన్న రాసిన ఉతృరంలోని విషయాలు గుర్తుకొచ్చి మానుకున్నాడు నిరంజనం.

“న్సఖీలా .... ఒకసారి ఇలా వస్తావూ” వంటగదిలోంచి -చేణుక పిలిచింది.

“ఇప్పుడే వస్తారా అన్నాం్‌.” అని సుశీల వెళ్ళి “పోయిందిం

కామా త మ్ముగారు జూసకీ రామయ్య గారిక్కి "తాము పెట్టబోయే బట్టల దుకాణం గురించీ బెజవాడలో తమ ఇల్టుగురించీ ఇెస్పడం మొదలు పెట్టారు.

ఇది వినే ఓపికలేక నిరంజనం తన గదిలోకి వెళ్ళిపో యీడు, సిరంజనాన్ని శంకరం అనుసంింభాడు.

ఫ6 మనిషీ, _ మిథ్య గదిలో బట్టలు మౌార్చుకుంటోన్న అన్నయ్య నుద్దేశించి__ కన్సాన్నక్రి ఈమధ్య వంట్లో బాత్తిగా కావ్రండటం 'లీదుం ఇంట్లో శాలు జయట పట్టడం లేదు. నువ్వు రాశా వుటగా ఇక్క డికి రమ్మని.” అన్నాడు శంకరం. “అప్పును. ఈ జోళ్ళో నాకు తెలిసి; డాక్స్‌ ర్లున్నారుం మంచి వైద్య సౌకర్యాలూ ఉన్నాయి" “ముందు. చెల్లీ ఆయనా (వయాణమయ్యారు. నన్న్నూ రమ్మని బలవంత్రం చేస్త. ఈ నూట వినగానే నిరంజనానికి కాస్త కోవం వచ్చంది. *బ్రవ్చున్నా వాళ్ళు రమ్మని బలవంతం చేశే తవ రావన్నమాట.౫ “అనిశాదు.?? *మరి? ౫ “ఎందుచేతనో ఎక్కడికీ వెళ్ళాలనివించడం లేదు.) “అవున్లే! 'పెద్దవాడి వన్చతునా్నావు గదూ! వమిట్స్‌ వ్యవసాయం చేస్తానని చప్తూన్నావట?7 “ఉద్యోగం దొరక్కపోతే నం "చయ్యను? “పయళత్నాలు ఇయ్యాలి ? “లంక ఇెయ్యదలుచులో లేదు. తి “*బ్రల్రా చలే ఉద్యోగ మెలా వస్తుందిలి

మ్‌నిపీ, _ మిథ్య త్రి? ఉహెష్పానుగా. రాకపోయినా ఇబ్బంది లేదని. “గ్షశే ! సిత్రో వాదించి నే గెలవలేను, నీ శేేది మంచిదనితోన్నే అది చెయ్యి.” తలుపు దగ్గర శబ్బమైంది. రేణుక శ్రే లో. కాఫీ తీసుకొచ్చింది. “అన్నదమ్యు లిద్దరూ నీదో తీవ్రంగా చర్చిస్తున్నట్టు నొన్నారు!? “చర్చించడా లే తక్కువ.” అన్నాడు నిరంజనం, “వ్లేండి. ముందు కాఫీపుచ్చుకగేండి నా కవతల ఇాలా పనులునాై్నాయి" “కాఫీ ఇచ్చి వెళ్ళివోయింది "“బేణుక, అన్ను దమ్భు లిద్దరూ "క్తాల్సీ "తాగుతూండగా పోల్లోంచి నవ్వులు ఏనిపించాయి.. ఒక్‌ నవ్వు కామాతము, గారికీ మరొక్‌ నవ్వు జానకి రామయ్యగారిదీని. విరంజనం గది తలుపు దగ్గర నిలబడి హాల్లోకి తొంగి చూశాడు. వాళ్ళింకా నవ్వుతూ శే ఉన్నారు. కామావతువము శ్ర గారి పక్కన తలొంచుకుని శారదా, నాన్న వగ్దర _ వాళ్ళ నవ్వుతో జత కలుపుతూ సుశీలా నిలబడి ఉన్నారు. వంట గదిలోకి వెళ్ళవలసిన "శేణుక చారి మార్చి మళ్ళీ వచ్చి వాళ్ళ దగ్గనే సిలబడి ఉందిః నిరంజనం గుమ్ముం నుంచి కదిలి తమ్ముడి దగ్గరక్షు కశ]

96 మనిపీ, _ మిథ్య

న్న నే కామావ మ్ముగార్లూ, అవిడ కూతురు శారదా వచ్చారు. కామాతయమ్మాగారు "బేణుర్‌ కి పినతల్లి. మూటలు చెప్పడంలో ఆవిడ్ని మించినవా రుండరు.?? అన్నాడు నిరంజనం

“నాకూ అలాగే అనిపించింది?”

క్ష పెద్దవాళ్ళ కాదన్తం గమ్మ్థుత్తుగా ఉంటుంది. వాళ్ళేనో విట్టు 'వేస్తున్నామనుకుని ఒక విట్టువేసి వాళ్ళకి వాళ్ళే నవ్చుకుంటారుగాన్మి ఈ హాస్య ప్రసంగంతో నం బంధమున్న పిల్లల అవస్థ గమనించరు.. ఇష్పుడు వోల్లో జరుగుతూన్న తతంగం అచేను.

అన్నయ్య నూటకి శంకరం నవ్వుకున్నాడు.

“నితో చాలా విషయాలు మాటాడాలి” పూళ్రా త్తుగా అన్నాడు నిరంజనం.

కర్‌ మిటవి 1?

“నువు కురాాడివి. నీకు లోకం తెలీదు. ఆవేశంలో కొన్ని వీచ్చివనులుచేసి ఆవేశం తగ్గిన తర్వాత పస్తాయించ డం కూడదురా శంకరం, 'బేనిెెనా యోచన అవసరం,

కజ్త వాళ ఎటైనా సినిమాకి వెళ్ళాలని ఉంది. నువ్వు త్వరగా 'కెముల్సే సంతోవిస్తాను. ౫ అన్నాడు శంకరం అన్నయ్య "చెస్పబోయే విషయానికి అడ్డుతగిలి.

తమ్ముడి ఉద్దేశాన్ని పసిగట్ట లేనంత "తెలివి తక్కువ తాడు కాదు నిరంజనం. నింపాదిగా నచ్చ చెప్పవచ్చని నిశ్చ యించి అతనూ ఊరుకున్నాడు.

మసిమి. విధ్య -్రిం్ర పోల్ల్రీ శారద పాట పాడుతోంది. కము నటి. గొంతుతో .

ఈ ర్రాగ సుభారసా__)?

అన్నదము ౮ లిద్దరూ పాటని పూర్తిగా విన్నారు. జోయిగా తీయగా పాడింది శారద,

“ఛారద చక్కగా పాడుతుంది. లేడియోలో పోగా 9మ్సవీ “ఇస్తుందట.” "

|.

“వాపర్క "ఆ పిల్ల వచ్చిన దగ్గన్న్‌ంచీ పాటలు పాడ టమే పనిగా పెట్టుకుంది. వం వేస్తుంది మరి. (శోతలు పాడ మని” కోరితే పాడక తప్పదు గడా.”

“*ల్నభళల సినిమాకి వేళవృతుంది.” అన్నాడు శంక రం,

ఇద్దరూ సినిమాకి వెళ్ళిపోయారు.

నాలుగు రోజులపాటు ఆ ఇంట్లో వ విధమెన గందర నోళవమనా తేకుండా వోయిగా గడిచింది. అందరు: సరచాగా నవ్వుకుంటూ గడిపారు. జానకిరామయ్యగారికి నెత్తురు పోటున్నదని 'చెచ్చేరు వైద్యులు. డాని క్కావలసిన మందులూ రాసి ఇచ్చారు.జూనకి రామయ్యగారికి గుంటూర్లో కొడుకు దగ్గర పహోయిగా. వుంది, శంకరం ఉద్యోగం గురించీ, తన ఆర్యోగం గురించీ పూర్తిగా మరిచిపోయే రాయను రోజంతా కామాతమ గారితో లోకాభిరామాయ ఇం వీల్లలకి లోకం పోళడ గురించీ ఇప్ఫ్పడంతో గడిచి పోతుంది.

100 మనిషి, _ మిథ్య

శంకరం, సుశీలా శేణుకాః ఇారచా.__లోజస నూనం శీరమ్సూ పేకాటల్లో గడిపేస్తున్నారు.

ఇంత హోయిగావున్న ఆ ఇంట్లో ఆ సాయంశ)ం రగడ ప్రారంభమైంది.

శారచా, శంకరం ఒక పార్టీగా, సుశీలా శేణుకా మురో జట్టుగా కూర్చుని శేరమ్భు ఆడుకుంటున్నారు. వాళ్ళ క్కాస్త అఆవతలగా జానకీ రామయ్యగారూ, కామాతమ శ్ర గారూ *చ్లేటి పెళ్ళిళ్ళూ వాటి ముచ్చట్లూ” గురించి మాటాడుకుంటున్నారు.

అప్పుడే వచ్చాడు నిరంజనం. వచ్చీ రావడంతోనే "కేణుకని పిలిచాడు. ఆమె, ఆట మధ్యలో లేవడం ఇష్టం లేక వెంటే వెళ్ళలేదు. చాంతో మరింత కోపంగా లి మాడు నిరంజనం.

ఈ రకమైన పిలుపుతో వల్లో వున్న జనాభా అంశా ఒకరి మొవాం ఒకళ్ళు చూసుకుంటూ మానం వహించారు. శేణుక తేచి అతని గదిలోకి వెళ్ళింది.

“నేను మా కానిస ననుకున్నారా మిా నాన్న ?9 అన్నాడు నిరంజనం.

ఉలిక్కి పడారు హలోని వ్యక్తులు.

డ్‌ లి అతి

“అర్థం లేని వ్రాతలు రాయడం ఆయ నొక్క_డ్షిశ్చ తెలుసుననుకుంటున్నాడు కాబోలు ! ఈ ఉత్తరం చదువు ఎంత చారుణంగా రాశాడో నిన్ను వళ్ళి చేసుకున్నది

మనిషి. _ మిథ్య 101 బ్రతక లేకకాదు, ఈ బోడి హోచాకోసం అభిమానం చంపు కున్న వెధవనీ కాదు

"రెండు తణాలు నిశ్శబ్దంగా గడిచిన తర్వాత మళ్ళా అతని కేకలో గది దద్దరిల్లి పోయింది. +“

“చెప్పినట్టల్లా వేయడానికి మారు పెంచుతూన్న కుక్కనికాదు. నాకూ చీమూ, నెత్తుకూ ఉన్నాయి-.కం పెసీ ఆయనదై లే కావచ్చు. ఆ కం పెసీకి చేను చాధ్యతగల అధి కారి నన్నమాట మరిచిపోవడం చారుణం నా యిపానికి వ్యతి లేకంగా నేనే పనీ వెయ్యను. శేపు మి నాన్నకి ఉత్తరం రాయి - తగిన గారవమిచ్చి నన్ను కంపెనీ వ్యవ చవోరాలు భూడమంటాడో _ లేక ఈ ఉద్యోగానికి తిలో దకాలు ఇచ్చేయమంటాడో!:3 అని "చెప్పేసి ఇంటినుండి

"కేణుకని వీలిచి కామాత్షమ్మాగారు అడిగారు.

“అస లేం జరిగందమ్మూూ [03

*న్సా ఖర్ధ ' అన్నది ౭జేణుక. ఆ ఉత్తరాన్ని కామూ త మ్యగారికిచ్చి తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది. ఆవిడ ఉత్తరాన్ని ఎగాదిగా పరాచి కంకరాని కిచ్చిందిః అతను చదివాడు.

“* _.. శినానంద్‌గారితో అన్నావుట మాన కంపెనీలో వ్‌ ఉద్యోగమూ ఖాళీ లేదని నాకు బాలా చాధనిపించింది. అయన ఆఫీసరు. అందునా ముందు ముందు ఆయనో మనకు కాలా వనులుంటాయి. పాపం, నువ్వన్న మాటకి ఆయన

302 మనిషీ _- మ్‌థ్య

ఎంతో విచారిస్తూ నాకు ఉత్తరం రాశారు. కాబట్టి ఈ జాబు అందిన వెంటనే వాళ్ళ కర్యాడి! ఉద్యోగం ఇవ్వు. అది అన్నివిధాలా మంచివని. కావలసిన వాళ్ళని దూరం చేసుకోడం తెలివి తక్కువ. వెంటనే వాళ్ళ కుర్వాడిక్స ఉద్యోగం వేసి నాకు జూబు _వాయగలనవు ..౫

ఉత్తరం విని ఎవరూ నీమీా మాటాడలేదు. శంక రం గబగబా బయటకు నడిచేడు అన్న య్యను కలుసుకు నేం దుకు. అప్పటిశ్తే అతను కారులో చాలా దూరం వెళ్ళి పోయేడు.

అ రాత్రి అందరి భోజనాలూ ముగిసిన తర్వాత ఎప్పూడో పది గంటలకి నిరంజనం వొచ్చాడు అతనొచ్చిన పదినిమిషాల! మళ్ళా గొడవ ప్రారంభమైంది. ఈ మాటు "కేణుక తన వాదనని ప్రొరంభించింది __

“ఆయన రాసిన జాంటో గూడా పెద 'నేగమేమిా కోనిపించడంలేకు % అన్నది శేరుక, స

“ఎందుక్క-నిపించాలి ? కనిపించదు. నువూర్హూ ఆ గూటి పవీవేగా. మిరు నన్ను కొనుక్కున్నమవూట వాస్త వమే గదూ ! అందుచేత మూ అడుగులకి మడుగు లొత్త డం నా విధి, తప్పుకుంచా ? ీ.__వెధవ జీవితం.

*వేనిపోనివన్నీ మికు మిీళశే ఆపాదించుకుని వాధ పడటం జాన్లో లేదు.”

“రాణీగారిక్‌ కవిత్వ మల్లడం గూడా చాతనొ చ్చును. ఎవడో ఆఫీసరుట్క అపచ్చాంధవుడట్క సపోయం చెయ్యా

మనిపీ. _ మిథ్య 101 లిటు వాళ్ళ ఆఫీసులో ఆ కురాడికి ఉద్యోగం వేయించ డం ఆయనకి నామన్దాటగానీ, ఆ పనేదో నేను ఇయ్యాలిట. తనక్షి యోగ్యుడనిపించని వాడిక్‌ _ యోగ్యుడిగా ఛావించి నేనో దారి భూపించాలిట. నాన్‌సెన్స్‌ _ ఎవరికీ బుద్ధ లేను?

“*అాయిపోయించేదో అయిపోయింది +, నాన్నగారితో ఇవెప్పి ...౨

కస్ట హా్‌ | త్రమరు నచ్చుచెప్పడం, ఆయన తలా డించడమూను. సరినరి. వాగానేవుంది తమ ఇడార్యానికి కృతజ్ఞుడిని * అన్నాడు కసిగా నిరంజనం.

“మొత్తానికి ఆపూట దంవతు లిదరూ భోజనం వూనుకున్నారు. ఇది చూచి జానకి రామయ్యిగారు నొచ్చు కున్నారు. కామాతమ్ముగారు “ఇలాటి రగడలు రావడం సవాజం అన్నయ్యగారూ ! అయితే సరి పెట్టుకోవడంలో ఉంటుంది ెలివి. అని అన్నారు.

ఆ మరుసటి ఉదయం కామాతుమ్శాగారు ప్రయాణ మయ్యారు. వెడుతూ జానకి రామయ్యగారితో అన్నారు.

“వీ ల్రుం్సే ఎప్పుడైనా ఒకమాటు బెజవాడ వస్తారుగా అన్నయ్యగారూ [00

ఆయన తలూపారు. నాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు

వాళ్ళు వెళ్ళిన మరుషుణంనుంక్తీ జాసకి రామయ్య గారికి తోచడం లేదు, అంతా 'వెలితిగావ్టంది. చానికి తోడు ఈ ఇంట్లో రగడ ఒగటి. ఆయన మనసు చికాకుగా ఉంది

104 మనివీ, _ మథ్య ఫంకరాన్ని కదిపీ చూశారు. అతనూ వెళ్ళిపోదామనే చెప్పాడు.

ఆ సాయంత్రం నిరంజనం రాగానే జూనకి రామయ్య అన్నారు.

ళస్రేజ్య మేమూ 'వెళ్ళాలనుకుంటున్నాం రా [09

నిరంజనం ఆయన మొవాంలోకి చూస్తో “ఎందు కనిట ?౫ అని అడిశేడుం స్‌ సా

“*న్‌మి లేదు.” ఆయన నవ్వుతూ అన్నారుః

“సశే....మిో కిక్కడ ఉండటం కష్టమైలే అలాగే వెళ్ళండి నేను జెప్పేదే ముంటుందింకం”

“మరోవిధంగా అరం చేసుకోవదు.”"

థి ౧

“అసలు ఒక అరమంటూ నాకు "తెలిసేడుస్టే శాగుండివోదును. సశే.... చేళ్ళండి.ఇక్కండ మోరు నాలుగు రోజులు గడిపినటు తెలుసే వూవయం ఎంత దిగులు పడ్సి వోళారో గదా ల

“అవేం మాటలురా నిరంజనం ? తప్పూకదూ?”

“సం .... ఉన్నమాకు అన్నాను.”

“వాళ్లే ఊరుకో, మాటకుముందు నువ్వలా దెప్పి పొడు స్తే పాపం ఆ పిలైెంత ఇాధ పడుతుందో గ్రహ్‌ం వానా £

“నా కాధ మాత్రం ఎవరికీ అవసరం లేదు.”

“*దూడు నాయనా ! చెప్పవలసిన వాడిని కాబట్టి ఇప్తూన్నానుః సంసారమన్న తర్వాత అనేకమైనని జరుగు

మనిపీ. - మిథ్య 165 తుంటాయి. కొన్ని మన కిప్వమైనపీ, మరికొన్ని సుతరామూ ఇష్టం కానిపీను. మనిషికి ముఖ్యంగా కావలసింది ఓర్పు. ఓర్పుకున్న వాడినే సౌఖ్యం. నిన్నింతటి వాడిగా వేసిన ఆయ నకీ సీ చాగూ, సీ త్మేమమే కడా కావలసింది. కాబట్టి ఆయనచేసే పతి పనీ నీ మంచి కోసమేగదా” అన్నారు జానకీ రామయ్య.

“జసెవరి హితోపబేశమూూ వినదలుచుకో లేను, ఆలోచించేవాటి జ్ఞానం నాకూ ఉంది” అన్నాడు నిరంజనం, నిష్టూరంగా.

ఈ రకచైంన జవాబుతో జానకి రామయ్య గారుకొద్దిగా శకూధపడిన మాట వాస్తవం, ఆ వాధని కప్పి పెట్టుకుని__

సశలేసీ ఇన్టం .... రేపు మా (పయాణానికి మొతం వీర్పాట్లు "చెయి అని ెప్పి వచ్చేశారు.

షు స్త షు

జానకి రామయ్యగారు ఇల్లుేరగానే తెలిసిన ఘోర మెన విషయం ___దినబంధు అకసా ఆక్తుగా పోయారని. ఈ ఐవార్హ వనగానే జానకిరామయ్యగారు నిలువునా కూలిపో యారు, కుళ్ళి కుళ్ళి వీడ్చారు.

మొన్నటివరకూ గుం(డ్రాయిలా తిరిగిన దీనబంధుసి మృత్యువు కడుపున పెట్టుకుంది, స్‌ రోగమర్కారోన్యూ లేకుం ఉనే కనుృుమూజశారు, మొన్నవున్న దీనబంధు ఇవాళ లేడు!

14]

106 మనిషీ - మిథ్య ఇది నమ్యు లేనంత నిజం. నిజం దీనబంధు మాస్టారు పోయారు,

అయన హంసలా (బతికారు. పదిమందిలోనా అవు ననిపించుకున్నారు తను నవ్వుతూ తన పక్కన ఉన్న వాళ్ళని నవ్వించేవారు, అంత సహృదయళా అంత నిర్గ ల _త్య్వమూ ఆయన కొన్కారిళే ఇెల్లుబడి!

ఇళ దీవీతులు తేరు!

చీసబంధు అందర్నీ వదిలి వెళ్ళిపోయారు! గొడుగు దూరముయ్యింది !

ఎంత ఆఫుకుంచామని (వయత్నించినా అగడం శేదు దుఃఖం.

ఆ ఇంటి$ వెళ్ళీ చూశ్పే తన కడుపు తిరుక్కు- వోయింది. ఎప్పుడు వెళ్ళిన్హా గంపెడు నవ్వుతో అహ్వో నించే హితుడూ, స్నేహితుడూ "లేడక్కడ, కళాకాంతులు వెదజల్లే ఇల్లు బోసిపోయి వుంది. ఇంటిల్లిపాదీ 'ఏంజెలవి సేలా వీడుస్తూన్నారు. మరీ ఆ పెద్ద కొడుకు అఆడపీలకం"బ ఎక్కువగా పరిసరాలు మరిచిపోర్సు ఏడుస్తున్నాడు దీన బంధు కూతుర్హు ఆయన వ్యకితాాాస్నీీ ఆయన్నీ ఇక తలుచుకుంటూ వఏడుసోంది. దీనబంధు భార్యకి స్పృహా లేద సలు తితిమూూ పిల్లలందరూ గోడవారగా వాలిపోయారు, ఇక ఏజ్చేందుకు వాళ్ళకి ఓపిశ లేదు

"తెలిసిన వాళ్ళందరూ పళ్చారు. వజ్చేవాళ్లని ఓచార్చిడం మరచి ఆ సహ్మదయుని న్నేహళీలతన్సీ అళేసి

మనిమీ _ మిథ్య 10? అభిమానాన్న్‌ విశాల హృాదయాన్నీ పొగుడుతూ కళ్ళ నిండా సళ్ళు నింపుక్తుంటున్నారు.

మనిషీ పోయేడు “అతని మంచితనం మిగిలింది.

దీనబంధు దూరమెనా ఆయన ఛాయలు చూరం కావు అమృత సమాశమైన ఆయన నవ్వూ, శేజస్సూ దూరంకావు.

ఇంకమందిలోనూ *మంచి” అనిపించుకుని ఇంత మండి గారవాన్న్‌ ఆదరణవీపం చుకున్న దీత్నీతులు ధన్యుడు

ఆ వ్యాదయ విడారకమైన సన్నివేశాన్ని దచూవేం దుకు మనసొప్పక వెంటనే ఇంటి కొచ్చేశారు జూనక్సి రామయ్య. ఇంటికొచ్చి తన డై రీలో రాసుకున్నారు “వూ దిజ్నీశులు స్వర్ధర్థు డయ్యాడు. భాతిఠకంగా వాడు మూ ముందులేని మాట నిజమే..కాన్‌ *'స్నేవాం ఈ లోకంలో (_బతికిశంతకాలమూ వాడూ ఉంటాడు.”

ఆరోజు లగాయితూ జానకి రామయ్యగారిలో మార్పు వచ్చింది. ఆయన మునుపటిలా (పతి విషయాన్నే పట్టించు కునే స్థితిలో తేరు. ఎప్పుడూ వనదో ఆలోచనలతోనే గడికే స్తున్నాగు ఆయన మనసులో చాలా విషయాలు తన సంబంధం లేకుండానే తిరుగుతున్నాయి.

పోలే.__శంకరం గురించి: తను గుంటూర్లో ఉండ గానే కాకినాడనుంచి రంగారావ్రు ఉత్తం౦ంరాసేడు, నాలుగు వ్యా క్యాల్లో ఉత్తరం ముగించాడు.

“నచ్చావు వెళ్ణావు వచ్చింది ఉవ్యోగం ోస

108 మనివీ. = మిథ్య మైనా, వెళ్ళింది ఎందుకో -జెనీదు. కారణం రాయాలని ఉంచే రాయి. లేకపోతే అదీ వద్దు. నీ మనసు నొప్పించా లని నా కెప్పుడూః లేదు ఇది మూ్యతం నిజం___ రంగా'ర"వు,) ఉత్తరానికి జూబు రాయాలనిపీంచ లేదు. మధ్యలో ఆగిపోయిన నవలనితిరిగి (పారంభించాదుం ఈ వ్యాషకంశో అతను చాలా విషయాలు మరిచిపో చేడు, నాన్న ఆరోగ్యమూ, అన్నయ్య సంసారం తన ఉద్యోగం సమస్తం మరిచి నునసంతా నవల పూర్తి వేయడంలో లగ్నం చేశాడు, చానికీ తగ్గట్టు నవల గూడా వేగంగా, పట్టుగా నడుస్తోంది. పదిహేను రోజులో అతని నవల ముగిసింది. ఒక మంచి రచన చేశాననే తృప్తితో గాలి వీల్చుకునాన్నడు. కోరుకున్నది నిజమై, తన ముందుంయె మనిషీ.త్రత్తర పాటు చెందడం సహజం. నవల పూర్తయిందన్న సంతో పానిక్రి ఉద్యోగం దొరికిందన్న ఆనందంతో.డె శంకరాన్ని ఉక్కిరి బిక్కిరి చేశాయి. రండు నెలల (క్రితం బెజవాడలో ఒకానొక ఉద్యోగం కొరకు ఇంటర్వ్యూకి వెళ్ళి తిరినొచ్చేకు, ఫలితం కోసం చాలా రోజులు ఎదురు భూచి, తెలీక పోవడంతో ఆశని చంపుకున్నాడు గూడాను. అలాటిది కాస్తా, రాడను కున్న ఉద్యోగం రావడంతో అతను తల దివై త్తేలా ఆశ్చర్యపోయాడు,

మనివ్‌. = మిథ్య 109 జూనకి రామయ్య గారు కొడుకు అఆనండాన్ని చూచి సంతోపి.ంచేరు. ఆయనే అన్నారు.

“దదువుకున్న వాడికి, వాడి చదువ ఎప్పటికైనాపని కొస్తుంది. వెళ్ళిరా! చక్కగా ఉద్యోగం చేసి అభివృద్ధిలోకి రా నాయనా

కథఇంకరం కళ్ళల్లో ఆనందం తొణికిసలాడింది!

“చివరికి. వి మాళశే నిలబెట్టుకున్నావురా! పీ యోగ్య ళా, అర్హ కాగ మనించి ఇచ్చిన ఉద్యోగానిశే 'వెడు తున్నావు, నాకు వాలా సంతోషంగా ఉందొ అన్నా రాయను

ఇన్నాళ్ళూ చిన్నన్నయ్య అవస్థని అర్జం చేసుకున్న సుకీల ఆగోజు ఒక పర్వదినంగా చఛావించింది. చినృన్నయ్యి గూడా ఒక ఉద్యోగస్థుడ య్యాడని గర్వించింది.

"బెజవాడ వెళ్ళిన తర్వాత భోజనం, వసత్కి మొన లైన విషయాల్లో ఎంత జూగత్త తీసుకోవాలో తనకు “కెలిసినదంతా చెప్పింది సుశీల.

ఆ రోజే శంకరం బెజవాడ వెళ్ళిపోయాడు. కొత చోటులోక్కి కొత్త జీవితంలోకి అడుగు పెట్టాడు,

అయిదు నృంకరంతోపాటు మరో ముగ్గురికి ఆ అఫీసులో ఉద్యోగం దొరికింది.

వాసుబేవ రావ్ఫు లకీ శ్రి? (వసాదరావు- ముగ్గరూ

110 మనిపీ. = మిథ్య యవ్ముచారు లే. ఒక్క- వాసుదేవరాన్రు తప్పించి తక్కిన నా రెవ్వరూ ఇంతకుమునుపు సీవిధమైన ఉద్యోగమూ చేయ "లేదు. అందరికీ ఇది మొదటి ఉద్యోగము. వాసుబేవరావు మౌా(తము ఇంతకుమునుచేనో ఆరెండు మూడు తాత్కాలిక మైన ఉద్యోగాలు చేశాట్ట. అంత అనుభవమూ గటా సంపాయించినా, భళ్ళున ఏ మాటా అనలేదు. చాలావరకు ముభావంగానే ఉంటాడు,

వాసుబేవ రావు నెవలైనా మూాన్నే నూ(తం అత నేడో కాలింఖానాలో కసరత్తులు చేసి కు స్తీలు పట్టిన వస్తా దనుకుంటారు. జాగా ఆరడుగుల ఎతు మనిషి. ఎత్తుకితగిన లాన్హూను. యై

వాసుబేవరావు ముందు తక్కిన ముగ్గురూ పిచ్చిక పీల్లలా ఉన్నారు. లక్ష్మీపతి గోదావరి జిల్లా వాడట. మంచి మాటకారి, వాలా తెలివిగల చవాడూను, ఏ పాము నే ళరతో కొట్టాలో అతనికి బాగా తెలుసులా ఉంది.

(వసాదరాన్సదం లా వాడావిడిబేరం మనిషీ గందం నోళంగా మాట్లాడు తౌడు, అతనిపనులూ అలా నేఉంటాయి. ఆవేశం ఎక్కున ఆలోచన తక్కువాను. ఈ ఊళ్ళోఅతనికి ఉద్యోగం ఒచ్చిందంళే ఎగిరి గంకేశాట్ట. ఉద్యోగం వెల్లా ఉన్నా, వాళ్ల మామయ్యగారింటో మకాం చెయ్యడమంశ్నే శ అతనికి సరదానట. అది నేటికి నెరవేరిందని చెప్పుకున్నాడు,

నలుగురికీ పరిచయమైన కొద్ది జేపట్రోనే జూగా కలిసి పోయాగు, మనసు విష్ఫుకుని మాటిడు కన్నారు,

మనిషీ _ మిథ్య మీ11 వీళ్ళ న్నేవోన్ని చూచి మొదట్లో నవ్వుకున్నారు అఫీసు బృందం |!

నలుగురూ ఉద్యోగానికి (శీకారం చుట్టితాముచేయ వలసిన పనులను గురించి. తెలుసుకున్నారు లంఛవర్లో వాళ్ళందరు కలిసి భోజనం వసతుల గురించి మాట్లాడు కున్నారు.

ఈ ఊల్లో హోటళ్ళ॥ ఫొదువ లేదు కాబట్టి భోజనం గరించి ఆకు అలోచించకూడదు పోతే వసల్సి దీని విషయ మేదో అతిత్వరలో 'కేల్చుకోవాలి. విజయవాడలో ఇల్లు దొరకడం __ అందునా అన్ని వసతులూ ఉన్న ఇల్లు చొర కడం దుర్శభమని వినికిడి. కాని పసాదరావు అన్న మాటకి వాళ్ళ మనసులు కుదుటపడ్డాయి.

అతను శంకరా న్నుద్దేశించి,

“*మిో-రేం 'బెంగపడకండి గురువుగారూ ! మికు చక్కటి కొంప మాచి వెళ్లుబాధ్యత నాది ఈ వేళకి మో శీలానో అఫీసులో నే గడిపేయండ్‌. "రేప్పొద్దున గుడ్‌ న్యూన్‌ తీసుకొస్తాను. సేనా ?౫

ఈవ్వుంలా థాంక్కాం

“అన్నట్లు వూ మావనయ్యగా రిళ్లైక్కడో. చెప్పారు కాదూ 1” అడిగాడు లక్ష్మీపతి.

“మోాకీ ఊరు బాగా తెలుసా ?౫* పపాదరావు అడి గిన దానికి అతను తలని అడ్డంగా ఊపుతూ "తెలీదని "చెప్పాడు.

1119 మనిపీ. _- మిథ్య “అయితే. ఇెప్పినందువల్ల (ప్రయోజనం లేదు చెప్పినా తెల్చుళోడం గొప్ప కష్టం... వీలుంకే ఈ సాయంతం మూ యింటికి రండి చూపస్తాను. పనిలో సని సాయంత్రమే మావయ్యని అడిశేస్తాను ఇ న్లేదెనా చొరుకుతుంబేమో చెప్పమని “అబే చేయండి” అన్నాడు వాసుబేవరావు, అందరి బిల్లూ (ప్రసాదరావు తీసుకుని కౌంటరు దగ్గ రికి వెళ్ళాడు. కవసాదరావుగారూ. మిద ఆగాలి అన్నాడు శంకరం. “అది గొప్ప కట్టం లేండి” అన్నాడు (_పసొదరావ్స జేబులోంచి డబ్బు తీస్తూ, శంకరం బిల్లు లాక్కు-న్న్నాడుః సర్వర్ని పిలివాడ్ష్య అందరికీ వేర్వేరుగా బిల్లులు రాయమని ఇచ్చేడు. సర్వరు అలాగే చేశాడు.

కన్పిం పద్దతి మార్చువోనాలి గురువుగారూ 1 అన్నాడు ్రసాదళేవు చిన్నబుచ్చుకుంటూ.

“అది గొప్ప కష్టం లేండి అన్నాడు లక్ష్మీపతి 'వసాద రావ్టని అను! రిస్తోం _పసాదరావు మినహా ముగ్గురూ నవ్వు కున్నారు.

అందరూ బిల్లు చెల్లించి బయట పడ్డారు. వీళ్ళ హడావిడిని గమనిస్తోన్న మిగళా గునూస్తా బృందం ఒకళ్ల మొహాలు ఒకళ్ళు చూచుకున్నారు.

మనిపీ. _ మిథ్య 118

ళం బ్ర ముచ్చక్రైన్నాళ్ళు లే. మనం చాస్తాంగా” అన్నాడు విశ్వంభర శాస్త్ర కాఫీ తాగుతూ, అతను బహ్లై బ్లష్‌ మెంటు సెక్షనులో పనిచేస్తాడు. అతనంశే ఆఫీసులో అందరికీ ఒక నిధమైన అభిమానం, గాగవమూను,స్టాఫ్‌ మేట రృన్నీ అతనే చూడటంమూలంగా, తతినూగ్త గుమాస్తాలకి అతనిపట్ల కొంత భక్రీవున్నమాట నిజం. వెగా అతనంశేు ఆఫీసరుకి మంచి గుర్కీ నమ్ముకమూను. అందుచేత ఇన్ని కారణాలవల్ల శాత్ర్రి మాటని తలచాల్చి ఆహృ ఓహో అనడం కద్దు మిగతా జనాభాకి

అతనితో ఎప్పూడూ ముగ్దర్కు నలుగురు అంతరంగ కలు వెంటనుంటారు. అతనేం చెప్పదలుచుకున్నా్నా వాళ్ళ తోనే చెప్తాడు. వాళ్ళు వింటారు, తగిన విధంగా భజన చేస్తూ ఉంటారు. అఫీసరనబడే బేవుడికి వియభక్రుడూ, పూజూరీ ఈ ఇాస్ర్రి కావటంవల్ల, చేసే భజనేదో కత్రి డ్వారా చేయడంవల్ల “ము_క్రి ఛాలా తొందరగా లభిస్తుం దని ఈ మూఢుల మూర్థ విజ్వాసం,

కాని భజన సమాజాలంశ1ు బాలా యిష్టం.స్టాఫ్‌ తనకి భజని చేస్తూన్న క్షు అతను శ్రీవారికి చేస్తూంటాడు. వై ఆఫీస రెవలెనా సే ఇా శ్ర చెవిని చిన్న మామైనా నెయ్యం బే వ్‌పనీ ఇెయ్యడానికి సావాసించరు,

శఆాస్ర్రై నాటకాలు వేస్తూంటాడు. స్థానికంగా జరిణే (శతి నాటశానికీ ఇాట్ర్రికి ఆహ్వానాలు వస్తూంటాయి. (వ ల్యేకంగా అతనికి ఒక సమాూాజమూకలదు,అతనికి నాటకా

1$)

కషశ మనివీ, _ మిథ్య లన్నా దానిళాలూకు సమాజూలన్నావల్లమాలిన మోజు అప్పుడప్పుడూ పరివత్తుల్తూ పోటీలు అంటూ వాడావిడీ చేస్తూంటాడు శాస్త్రి. శాస్రై మాటలు తియ్యగా వినడానికి వహోయిగా వుంటాయి. అతను వస్తుతః నటుడాయే మరి! హోటల్లో కూర్చున్న శాశ్రి నిలబడ్డాడు. అతని బెల్లు ఓ కుర గుమాస్తా భక్తుడు గద్దలా తన్నే శాడు _ “మి రాగండి అంటూ. కాన అతన్నివెపు ముచ్చటగా చూచి నవ్వుతూ, తన చేతిలోస బెల్లు అలా గాల్లోకి. ఎగ లేసినట్టు చేశాడు. చివరికి శాన్ర్రై బిల్లు కుర భక్తుడే ఇెల్లిం వాడు. అభిమానానికి కారణం ఆ కుర గుమాస్తాకి ఈ కర క స్ట్టిగారు ఆఫీపరో ఇవెప్పి నాలుగురోజుల సెలన్ఫ మంజూరు చేయించారు. బయటకొచ్చిన తరువాత మరో శిష్యుడు శాస్త్రికి ఒక్‌ సిగ రెట్టు పెళ్లై అందింఇాడు. వెళ్టైనుండి ఒర సిగ రెట్టు లాగి ముట్టించ్చి మళ్ళా పెట్టిని జేబులో తోస్తూ అన్నాడు వాశ్రి తన పరిజనంతో___ కద్దు _త్తసీరొచ్చింది. కాస్త కని పెట్టుకు నుండటం నుంచిది, బొత్తిగా అఫీసు న్యవహారం శెలీని బడ్డీ మ్‌డ్డీ మను షుల్గా ఉన్నారు చూస్తుం కేం” పరిజనం తలలూపి ఇా్త్రి వెంట నడిచింది. హెడ్‌ శార్కు. నలుగురికీ పాఠాలు ఇప్పడం (వారం భింవారు.

మనిషీ _ మిథ్య 15

అ సాయం తం _పపసాదరావ్లు మావయ్యగా రింటికి వెళ్ళారు మిత్రులు, ఆ యిల్లు గవర్నురుజేటలో వ్రంది, అందమెన డానా యిల్లు. (పసాదరావు మూనయ్య పీడ రుగా ఆ ఊళ్ళోనే స్థిర పడ్డారుట, రంకు చేతులా సంపాద నట. జక కొడుకూ, ఒక కూతురు. కొడుక్కి పెళ్ళయి అతని సంసారంతో విశాఖపట్నంలో ఉంటున్నాడట. పోతే వాళ్ళ మావయ్య కూతురి విషయం చెబుతూ కాస్త సిగ్తు పడ్డాడు (పసాద రావు.

అతని వాలకం అర్థం చేసుకున్న లవీ్హపతి,

“ఆవిడగ్గారు మా కాబోయే. (శ్రీమతి కాబోలు” అన్నాడు. |

ఈ మాటకి మరింత సిగ్గుపడిపోతూ. అవునన్నట్టు తలూపవ్తి చొక్కా గుండీని రెండుచేతులతో నలుపుతూ అన్నాడు (పసొాదరాన్రు___

“వి, యస్సీ చదువుతూ మానేసింది. ఈ ఉల్లోనే చదువుకుంది లేండి.౫

“అకే ...చదు వెందుకు ఆపేశారండి? అనడిగాడు లక్ష్మపతి.

నాక్రు తెలీదు గురూగారూ! ”

“అడుగు తే ఆ అమాాయి చెప్పదుటండీ”

ళగాన్చ కష్టం లేండిఅన్న్నాడు (వసాదళశావుః

ఈ మూటశో మ్మితబ్బృందం కళ్ళింతవి చేసుకుని అకరివైపు అశ్చర్యంగా మాశారు. (పసాదరావ్స అందర్నీ

116 మనిమీ. = మిథ్య ఒకతడవ పరీవ్నీంచి, వాళ్ళందరూ ఆశ్చర్యంశో ఉన్నట్టు ఆహించి,

“నిజమండీ! ఎప్పుడో నూటిక, కోటికీ ఒక్కటన్నుట్టు రోజుకీ ఒక్కసారె మాట్లాడుతుంది, _ ఇక తర్వాత బంద్‌* ఉండండి మూకు పరిచయం చేస్తాను అనేసి గబగబా వోల్లోకి వెళ్ళాడు “మృణా” అని వీలిచాడు

ఈ ేశేదో గమ్మత్తుగా ఉండటంతో మ్నితులు అదిరిపడ్డారు.

“మణాళినీ ...* మళా పిలిజాడు (పసాదరావు.

కాసేపటికి యిదరూ వొచ్చారు మిితుల గదిలోకి, మృణాళిని యింకా గమ్మారకి అవతలే నించుని ఉండటం గమనించకుండా నే___

“పిళ్ళందరూ నాతోపాటు ఈ చేళేఆఫీసు కో చేరాపి అన్నాడు.

మృ్‌ణాళిని పకపకా నవ్వింది. శపాదరావు తల బేత్త్రో తడుంకున్నాడు. మిగలిన ముగ్గురూ ఖంగాకుపడ్డారు.

“వాలా బాగుంది చావా, నీ పరిచయం! పరిచయం చ్రేక్షీ పద్ధతి యిబేశా! నన్నిక్క-జే గుమ్మాని కవతలే నిల "బెట్‌

౬

“సారీ... లోపలికి రా? అన్నాడు (వసాదరావు.

“వకు శంకరం, ఏగు వాసుబేవరావు, ఏఏగు లవీస పతి, మృణాళిని . మావయ్య కూతురు” అని సరిదయం కేశాడు,

మనిషీ, = మిథ్య క?

“మావయ్య వచ్చా కా?” అడిగాడు (పపాద రావు.

“ఇంకా రాలేదు *

“అబ్బే, యేంలేదు. మానాళ్ళకి అద్దెకో పోర్షను కావాలని అంశునూ, నూవయ్య కేమైనా తెలుస్తుంచేమో చనీ ....*

*+ట్రరగంటలో రావచ్చు.

“నొచ్చేస్తారు. సశలేనండి. ఆయనొచ్చేవరకళూ మనం యిక్క-జే కూర్చుందాం. అయనొచ్చిం తర్వాత అవిషయ మేదో మాద్దాంం అన్నాడు (నపొద రావు

మృణాళిని గుమ్మం దాటుతూ శకావా అని పిలిచిం3, జావ కీ పిలుపు నినిపించ వేదు. ఆ పిల్ల పళ్ళిపోయింది. అతను నోడనున్న శేలండర్ల (ప్రాముఖ్యత వివరించాలనే ఉద్దే శ్యంతో అన్నీ (శద్ధగా చూశాడు, ఒక శీలండరు చేతిలోకి తీసుకున్నాడు

“జ్బదినోనండి, ఇది ఓ టాబిలెట్‌ సోప్‌ శీలండరు. దీంట్లో వైజయంతీమాల అందంగా ఉందిగచూ? అన్నట్టు గురూగారూ ___నిజంగా వైజయంతీమాల చూ__సబ్బునే వాడుతుందంటారా? లేకపోతే”

హాల్లో నుంచుని మృణాళిని ఈమాటు కాస్త బగ్గ రగా “శసాదం'” అని పిలిచింగి. ఆ పీలుపుతో అతను ఇప్ప బోయేది అగవోయింది. కేలండరు పుచ్చుకునే మృగాళిని దగ్గరి కెళ్ళాడు. మళ్ళా కా సీపటికివచ్చి శీలండరు టీపాం్‌ మోద పెట్టి,

118 మనివీ. _ మిథ్య “ోజస్టై మినిట్‌. ఇప్పుడే వస్తాను. ఈలోగా మోకు మాటాడుతుండండి? అన్నాడు గది దాటుతూ. "సందడి వేస్తున్నాడు” అన్నాడు లక్ష్మీపతి. “బాధ్యతలు నెక్సిన పజేంతవరకూ సందడి చేస్తూ గడవడం చాలామందికి ఉన్న లవణమే” అన్నాడు వాసు 'చేనరావు. “అతనివల్లనై నా యిల్లు దొరికితే ఇాగుండును % అన్నాడు శంకరం. మరో పది నిముపాలలో డాదాపు డ్యాన్సు వేస్తో న్నట్టు నడుస్తూ కాఫీలు పట్టుకొచ్చాడు (వసాద రావు ముగ్హరికీ కాఫీలిచ్చి చేతులు దులుప్పుకుంటో___ ॥ “*జేస్పు మైకు కాఫి యివ్వ లేదని కోప్పడింది మృణా ళిని. మిళలేమి అనుకోవద్దు మరిచిపోయాను. అంతే.) ట్చాలా (శమనిస్తున్నాం” అక్నాడు వాసు. “మృణాళినికి కాఫీకారయడమంశళు వక్కపొడి నోట్లో 'వేసుకున్నంత వని. మూ అత్తియ్యవుం శ యివన్నీ అవిజే చూచుకునేదనుఫోండి. ఆఫిజేమో చపస్తుతం నమూ ఊళ్ళో వుంటోంది. ఇంటిపనులన్నీ మృణాళిని నెత్మి మూద పడ్డాయి అడపిల్లయి పుట్రినతరువాత _ నమఎటారు: ఇంటిపనులూ, వంటపనులూ తప్పనిసరిగా నేర్చుకోవాలిగా” ఈ కానని మాటలూ ముగిసిన వెంటనే (పసాదరావు చూపు మళ్ళా కేలండరువైన పడింది, వెంటనే దాన్ని తీసుకొని,

మనిపి. _ మిథ్య మకీ కల్డంత్రక్షీ వైజయంతిమాల అఆసబ్బునే వాడుతుంచాని అనుసూనం” అన్నాడు _వసాదం.

“అయ్య జాబోంయ్‌ _. మారా విషయం వదలి పెట్టండి చాబూ _ అవిజేసబ్బు వాడిలే మనశేవిటిలేండ్త అన్నాడు లక్ష్మీపతి,

“అహ, మాటవరసక్షి అడుగుతున్నా. వాళ్ళు వాజేది ఒవాటీ, ఇచ్చేదొవాటీను ౫

“నేనూ మాటవరసకి అంటూన్నా _ ఎన్‌ మూర్కుు బీడీల శేలండ ర్లెప్పూడెనాచూశారా? దానివైనమరి మన ...?! లశ్నీపతి మాట ముగియకముంబే [పసాదం ఘాలున నవేర్తూ, య (4 ఫ్‌ూాల్లు

“చంపారు గురూ ఇది ఒక ఫాయింకే సుమూ! వా....వా ...హ... ? అన్నాడు ఉవనాదం,

అతన్ని చూచి అందరూ నవ్వుకున్నారు, సరిగ్గా అబే సమయానికి _పపాదం మావయ్యగారు. వచ్చారు. (వసాదరావు స్మకమమైన పద్ధతిలో అక్క-డున్నవా ళ్ళందర్న్నీ వాళ్ళ మావయ్యకి పరిచయం చేశాడు. తర్వాత వాళ్ళు వచ్చిన వని చెప్పాడు, ఆయన రెండు నిముషాలు ఆలో చించి, _పసాదగానుకి కొన్ని గుర్తులుఇెప్పు అఆ యింటికి వెళ్ళి కనుక్కో మన్నారు.

గంపెవాళశతో బయటపడ్డారు. మితులు, ఆయన దవ్పీనిల్లు చూడగానే చాన్చందనిపించింది. చిన్న డాబా ముందు అందమైన కాంపౌండునూ, లకీ ఆపతి లోపలి తల్లీ

120 మనిపీ. _ మిథ్య ఇంటివారిని పిలిచి అదెివిషయం అడిగాడు, అ యింటాయన అడిగిన _పశ్నలఆకి జవాబుచెప్పి బయటకొచ్చాడు.

“మ్మువ్ఫై రూపాయలు అద్దెట. నయా పైెసాగూడా తగ్లేది లేదని ఖరారుగా ఇప్పాడు. వప్వుకున్నానుః ఒక పది రూపాయలు అడ్వాన్ఫుగా యిచ్చి ఈ వేలే చేరుతు ర్నామని చెప్పివచ్చాను” అనా్మాడు లక్షీసపతిం

అ రోజే ఇంట్లో దిగారు మిత్రులు.

ప్త క ష్య

రోజులు దొర్షుణున్నాయి.

ఆఫీసులో పరిస్థితులు రోజు రోజుకీ అధ్యాన్నంగా తరయూరవుతున్నాయి. అంబభరూ *నలుగురి పైన (పత్యేక 'మైన శ్‌ద్ధ లీసుకుంటు న్నారు వాళ్ళు వేసిన (ప్రతి పనికీ వే లెట్టి చూపిస్తున్నారు. ఏవి జరిగినా “ఈ కొత్త వాళ్ళతో వచ్చిన చిక్కే. యిదండి. మనం ఇపిలే వినరు, వాళ్ళక్తు తోచదు. చస్తున్న్నాం వీళ్ళతో అని విసుక్కుంటున్నారు.

"తెలియంది అడుగులే సరిగా వెప్పడం అటుంచి మొహం చిట్లించుకోడంలాటి విచ్చిపనులు చేస్తున్నారు. వాటుగా “కొత్త పత్షులు వట్టి దద్దమ్మలు సుమవూ!ి అని గాడా అనుకుంటున్నారు

ఆఫీసరు యివన్నీ పట్టించుకోడు. ఆయనకి కావల సింది పని. అంతేగాని, అవతలవాడు చస్తున్నాడా, (బతుకు

తున్నాడా, వాడీచుట్టూ వన్న పరిస్థితు లేవి టసలు అశే ధ్యాస ఆయనకు లేదు. ఆయన విషయం అది,

మనీవీ _ మథ్య 121

"పాజ్‌. న్లార్కు నుంచి పఫ్య్యూను వరకూ (వతివాడూ వాళ్ళని అలత్యుం చేయ్యడం నేర్చుకున్నారు. ఒకప్పుడు వాళ్ళూ కొత్తవాళ్లే, కొత్తవాళ్ళయిన తర్వాత పనంతా ఒక్కసారిగా ఎలా 'తెలుస్తుందనే యింగితం ేకుండా వీళ్ళని దెప్పి పొడుస్తూమే మందరమూ(ప్రయోజకులం,అది చేస్తాం, ఇదిపొడిచేస్తాం.” అంటూ (వగల్భాలు పలకడమూ అలవా టయ్యింది. ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో వమరొహడూ వమరొహతమూ అయితే వనాడో కాలి॥ బుదిచెప్పి ఉండేవాడు, నలుగురూ ఒకయై ఒకే మాటమిాద నయుస్తున్నారు. గనుక ఎదురు నిలిచి తట్టుకోగల సత్తా ఉన్నది గనక _ బేన్నీ ఖాతరు 'చఇయ్యకుండా నెట్టుకొస్తున్నారు.

ఫంకరం చక్కటి కథలు రాస్తున్నాడనే విషయం "తెలిసి, అకసివైన ఈర్ష్య చూపడం మొద లెట్టారు” ఒకడు శాగుపదుతున్నాడంశు విని బాధపజే జనం ఆ ఆఫీసులో ఇవాలావమంది ఉన్నారు.

వాళ్ళ చుట్టూ వాళ్ళే ఒక్‌ చిన్న పరిధి గీసుకుని అబీ లోకమని భావించే మానవులూ ఉన్నారు. వాళ్ళకి తెలిసిందల్లా బజార్లో వీసెడు వంకాయ అెలా ఇస్తున్నాం నే వమయ మొక్క-టి! ఇలాటి వాళ ఇతో నది మాటాడినా చిశే మరిం

మొదట్లో ఈ వాతావరణాన్ని అసహి్యించుకున్నారు నలుగురూ తర్వాత సర్దుకోడం అలవాటు చేసుకున్నారు. పదిమంది మధ్యా తమ నూటకి విలువలేనప్పుడు గొంతు

ట్ర

199 మనిషీ -_ మిథ్య చించుకుని తమ గోడు. బెప్పుకుంకు వం లాభం? లశ్ని శ్రి అంటాడు.

“జబ్రయినా వందమాటలో్లో పనేమిటి గురూ? దక్క వాత బాలహమూ!? ఆ రోజు వస్తుందొ "వాతా పెడతాము. అంతవరకూ సవానం కావాలి, లెటజ్‌ వేయిుఏండ్‌ సీ

ఒకరోజున క.పిస్టుమిాద ఆకాశ మంళకెత్తున లేచి ఎగిరి పడ్డాడు శాన్ర్రి. ఆ సమయానికి ఆఫీసరు లేకపోవడంతో అతని మాటలు అఫీసంతటికీ వినిపించేలా అరిచేశాడు. ఇంతా వింటూ నోరు నొక్కుకు కూర్చున్నాడు హెడ్‌ క్షార్కు. అయనగ్గూడా శాస్ర నెదిరించే థెర్యం అేక వోవడం దారుణమే!

అసలు జరిగిన విషయం యిది. కుసును అని ఓ శ్వావ్సిస్స

వూ అ ఆఫీసులో పనిచేస్తుంది. ఆవిడకు 'రెండు రోజులు సెల్ఫ్‌ గ జా క కావలసీవచ్చి అర్జీ వెట్టింది. సెలవు మంజూరయ్యింది గాన్ని శాత్రి ఛిరాకు మాతం ఆారస్థాయిని అందుకుంది.

“ఘోరిలా పెలవుమిోద సెలవు వెళ్తేనే ఆఫీసు పొజి షనేంగానూ అని ' ఆయని మండిపడ్డారు. వ్‌దో ఇప్పి శంతన్‌ చేయించాను. మూళలేమొు శొంపరరీ కేండిజేట్‌, ఈ తాత్కాలిక ఉద్యో గానిశే “సెలవులు మూ యిష్టంవచ్చి నటు వెశునీ ఎలా? మోరు మోపదతి మార్చుకోవాలండి, లట జావ యు అని అన్నాదు.

పాపం అవిడ తలొంచుకుని ఓపిగ్గా అతను అన్న

(వతి మాటనీ జ్యాగత్తగా ఆలకించింది. అతని ధోరణి

మనిమీ - మిథ్య [ల$ భూస్తుంచు ఆఫీసరులా మాటాడాడు, అసలీ విషయంలో అతనికేం సంబంధం! సంబంధం ఉన్న ఆఫ్థసరు వప్‌మ న్నాడో నిజూనికి ఎవరికీ తెలీదు. ఇాస్ర్రి తన చేతికి చిక్కిన అవకాఇాన్ని వాలా తెలివిగా ఉపయోగించుకుంటున్నాడు. సామోత్తు తనవెఉద్యోగి?. ఆపీసరు తర్వాత ఆఫీసరంతటి వాడు పాడ్‌ న్లార్కుని తనముందు పెట్టుకుని ఇెత్తనంచెలా యించడం అతని వలళ్లోవడ్డ అవకాశం కాదూ? కుసుమ. తన... నీట్లో కెళ్ళి కూర్చుంది. కరార్చున్న దన్న వమూాళశేగాని, దించిన తలని మళ్ళీ ఎత్తచే అేదు. లంఛవర్గో ఈ వఏషయమై ఇస్త్రి తన బృంచానికి "అక ఏరి చాడు మధ్యమధ్య విట్లూగ్యటా వాడుతూ.వింటూ కొందరు నవ్వేరు, కొందరు వార్దించేరు, మరికొందరు మౌనం వహించేరు. రూ పద్ధతి నాశేం బాగులేదు”. అన్నాడు శంకరం. టర్పైక్ట డికి వా గుండేడ్చిం 'ేవిటీ!” అన్నాడు పతి, “వాళ్ళవి రోజులు గురూ! (వసాదం మాట ఖండించాడు. ళఅది భూాద్దాం[ అన్నాడు పతి కసిగా. మరో గంటకి ఆఫీసయిపోతుం దనగా అఫీసరు ఇంటికి వెళ్ళిలోయారు! కాస్ర్రి హెడ్‌ న్లార్కు నీటు దగర (౧ నుంచుని పతిని పిలిపించేడు పతి వెళ్లాడు.

124 మనిషీ _ వింధ్య

“వ్వారు. వేళకి అన్నట్టు సరిగ్దా అయిదు గంటలశే వెళ్ళిపోతున్నారు కదకా!? అన్నాడు కాటి,

“దిత్తం. పతి వినయం నటించాడు.

“వాకు రెండు సంవత్సరాలు సర్వీసున్నది, హాక్‌ శ్తార్కుకి చెప్పంచే ఈరోజు వరకూ మేను యింటికి వెళ్ళము.”

ఈ ట్రల్రా్యా)3

“ద్రాలా వీరియన్‌గా వాఫున్నాను, మిరు మో ఇష్టం వచ్చినట్లు వెళ్ళిపోడానికిది ఆపీసనుకున్నా రా! అేక....?? శాస్ర "రెచ్చిపోయాడు.

ళక్తాస్త ఆగండీ.* మాట మధ్యన అడ్డుపడ్డాడు వతి,

వమిటన్నట్టు అతనివైపు చూళొడు ఇాన్ర్రి.

“మోకు కందముక్కా, కత్తివీటా ఈ రెండు వస్స వులు తెలుసా[ో అని తావీగా అడిగాడు పతి. హా

ఈ మోటతో ఆఫీసులో అందరూ ఉలిక్కి. పడారు. తర్వాత సంభామణ ఎలా జరుగుతుందో వినాలని వచా వాల పడ్డారు.

“మాకూ ఇచాతనవును మూటలు.” అన్నాడు కాకి వమునాలో తోచక,

“అలాగా వాపం! మశేమో లేదు. మన కెలుగుల్ర+ ఈ లరెంటిగురించీ ఒక చక్కటి వాడుకున్నది కందకు లేని దురద కత్తివీట కెందుకూ అవటాని చెప్పుకుంటారు. అన్నాడు వతి,

మనిమీ _ మిథ్య 125

శాస్ర్రి బిక్క మొగం పెట్టాడు. చివరిసీట్రోకూర్చున్న

యవసాదం ఫక్కున నవ్వేసి తలవంచుకుని సీరియస్‌గా గీతలు గీస్తున్నాడు.

హెడ్‌ కాగ్కు గుటకలు మింగాడు

“మిస్టర్‌ పతీ! మిరిక మి సీట్లోకి వెళ్ళండి అన్నా రాయన.

“అయితే మిరు చెప్పదలుచుకు నేది ఏమి లేదుగా, దట్సాల ట్‌.” అంటూ తి తన సీటులోకి వచ్చి కూర్చున్నాడు. అతను కూర్చున్న తర్వాత "పాడ్‌ నార్కుు _వసాదాన్ని పిలిచే. పసాదర్ప అతీ వినయాన్ని నటిస్తూ హాడ్‌ క్షార్కు దగ్గర కొచ్యాడుం

“*మ్విసర్‌ ,...?

“పసాదకావ్ట,!

కబిన్లో మేన్‌!

ళ్‌ జెళ్ళ థాంక్స్‌,

మరింత బితృరపోయాకు హెడ్‌ న్తార్కుు. కాస్త ఆఅస్యంగా అన్నాడు.

“ఇది అఆఫీసను్కున్నా ౮! మీ కాలేజ్‌ అను కునా రా?

“ఆఫీసనుకున్నాన్‌ సార్‌! 19

“మరి మి నవ్వు లేమిట్సీ అఆ నో లేమిటీ?౫

“మ నేనండి _ ఉన్నమాట అన్న తర్వాత మెచ్చు కోలేక ఉండ లేం చూడండి మకరి

“డఊోలమోరస్టూడే పెదవాళ్ళ యిపోతున్నారు,?”

చద గగ

126 మనిషీ. = మిథ్య

“మశరేనండి,. ఈ ఆఫీసులో అందరూ అబే అవు తున్నారండి ...ఇదంళా ఎందుకుగాని సార్‌. వ్‌వైనా చెప్పదలుచుకుంళ్కు మేను చేసింది తప్పని మికు తోస్తే “మిరు” "చెప్పండి. వింటాం “ఆఫీసరో” 'చెప్పించండి. తప్పయితే దిద్దు పంటాం. అంతేగాసీ (వతివాళూ మామాద అధికారం చెలాయించాలంకు నూతం - గెప్ప కషం "లేండి! న్‌

(వసాదం ఇంత ఉచేకంగా మాటాడతాడని ఆఫీ సులో యొవరూ అనుకోలేదు. ఈ హోరాచ్చరిణామానికి అందరూ ఆశ్చర్యపోయా రు హాడ్‌ క్షార్కుు నుఖం చిన్న బోయింది ఆయన ఏమీ మాటాడ బేకపోయాదు.

అఫీసైన తర్వాత నలుగురూ యళఛావిధిగా బయట

“నున తిరుగు బాటుకి ఈ రోజు నాందిఎఅన్నాడు పతి.

“మే .. మనల్ని నల్లులు దోమలు, చీమలు అని తేలిగ్గా చూస్తుంకే మనశేనా ఆత్మాభిమానం. అేనిది! అన్నాడు _వసాదం.

కవస్సుభ్ధా, హాడ్‌ న్తార్కుం మంచివాడే. ఆయన్ని పాడుచేస్తుంది ఈ ఇా్ర్రై.”

ఇంటికొచ్చిన తర్వాత ఆఫీసు పీవమయాలు మరి కొన్ని మాటాడుకళొన్న్నారు. వాటిల్లో కుసుమ విషయం వచ్చింది. ఆమెను చాలామంది చాటుగా గే? చెయ్యడం వి గ పరిసి చై ఘు ంవో న్నారు. ఆమె ఎల్లాటి పరిస్థితు గ్లో ఈ ఉక్యోగం చేస్తు)

మనీప్‌ -_ పథ శల? అఆమెక్సీ టైవానికి తెలియాలి. కాని సచారంలో వ్రన్న వదంతి ఇది: ఆమె భర్త ఆమె శీలాన్ని భంక్రించి విడిచి వెళ్ళిపోయాడనీ, ఆ వెఉదో్యోగం చేస్తూగూడా తన పెడచారి వడదలిపెట్ట లేదనీ అంటున్న్నారు.. గీనిలో నిజం నిజూని "కెవ్వరికీ "తెలీదు.

చాలా సేపు ఆవిడ విషయమే మాటాడుకున్నారు ఆ తర్వాత ముగ్గురూ హోటల్‌ క్రి చసాదం వాళ్ళ మానయ్య ఇంటికి వెళ్ళిపోయారు.

త ర్వాతరోజు ఆఫీసులో వాలా మార్పు వచ్చింది. ఎవరి పని వాళ్ళు మానంగా చవేసుకుబోయీరు. వాతావరణం ఇంత హఠాత్తుగా మారినందుకు సంతోపి.౦చేరు మి్ళులు నలుగురూను. రోజూ ఇంత బోయిగా గడుస్తే ఎంత బావుం టుందని గూడా అనుకున్నారు.

అఆ సాయం,.తం రూంలో బాతాఖానీ జరుగుతూం డగా (పసాదం హళాళ్తుగా కేచి,

“వొసా... నా కవతల బోల్డు వనుంది.” అన్నాడు.

“ఏమిటో విశేవం-” అడిగాడు పలి.

“ష్పెన్న మూ అత్తయ్య వచ్చింది గురూ!

“అన్ర భే.

“ప్సే మందరం కలిసి సినిమాకి వెళ్ళాలి.” అన్నాడు చయసాదం.

“అన్నట్టు సీ వెళ్ళి భోజనం మా ప్పుడు చెట్టెస్తా వయ్యా మబోనుభావా! హోటల్‌ తిండి తిన లేళచ స్తున్నాం.౫ అన్నాడు పతి,

128 మనీపీ. _ పుథ్య “పఫోవయ్యా మహానుభావా! సీతో వం మాటాడినా గొప్ప చిక్కుల అనేసి గబాగబా వెళ్ళిపోయాడు(వసాదం. రూంలొ నవ్వులు (వారంభమయ్య్యాయి. షా స్తు ష్య జీతాలిచ్చే రోజు, జీవితంలో తొలిసారిగా జీతం పుచ్చుకున్నాడు శంకరం. ఆవేళ అందరి మొహోల్లోనూ శకళాగాంతు లుటి పడుతున్నాయి. రూపాయిని నయావైసలా చూస్తున్నారు ఎవరో కొంతమంది దురదృష్టవంతులు మాతం చిక్క మొవాం వేళారు. నెల పోడుగూతా చేసిన అప్పులు తీర్చు కునేసరికి వాళ్ళ తల (పాణం తోకకి వచ్చింది. అప్పు లిచ్చిన ఆసాముల కాళ్ళా వేళ్లా పడి మరో నెలకీ వాయిదా వేయమని కోరుకోడం, వడ్డీ తీసుకుంటూ గూడా వాయిడా ఎంచడం యిషం భీదన్నటు అవతలవాళు విసుకో్కోవడం ళు న! ౧౧ క్‌ ఇాటుగ్యా గుట్టుగా గోడవతల సాగుతూనే వున్నాయి. ప్‌ శాదరబందీ లేని గుమాస్తాలకి వచ్చిన జీతా న్నాలా ఖర్చు వెట్టాలో "తెలీక తికమక పడుతున్నారు. వాంచినీళ్ళ (సాయంగా ఖర్చు పెట్టుకోడానికి ఈ 'బజవాడ మంచి అనువైన ఊరు, నాలుగు డబ్బు లుండాలే గాని కొలం సరదాగా గడపటానికి ఏ అటంకమూ రానే రాదు. కావలసినన్ని థియేటస్ష్మ వాటిల్లో తరభూ మారు తూంజే సినిమాలూ హోటళ్ళు వగెరాలకు కొదువ లేదు,

మనిమీ... [మథ్య 129 చి జై

జీతం పుచ్చుకున్న మిత్రులు నలుగురూ కాంటీన్లో కూర్చుని ఆ సాయంతం చో౮లాం ఆళోచించడంలో మునిగిపోయారు. చివరికి _పసాదం సూచించిన _పోగాంని అందరూ ఆమోదించారు. లీలామహల్లో హేమాహేమిోా లందరూనటించిన *గన్స్‌ ఆఫ్‌ నెవరోన్‌” సినిమాని పాననం చెయ్యాలని (ప్రసాదం (ప్రతిపాదించాడు. రాగరీ పక, డేవిడ్‌ నితెన్‌, ఆంథోనీ క్విన్‌ లూ వాళ్ళ నటనా చాతుర్యమూ గురించి తనకు తెలిసిన దంతా చెప్పి అఆ సినిమాకి వెళ్ళ జానికి వాళ్ళనీ వప్పించాడు.

సాయం్యతం కార్యక మం నిర్ణయించుకుని బయట కొస్తూండగా కుసుము వాళ్ళకి ఎద్బురెంది. ఎందుచేతనో ఆమె తమని మాస్తూ తటపటాయించడం గమనింభారు. ఆమె శంకరాన్ని ఉక్హేశించి__

“మాతో కాస్త పనుంది? అన్నది

శంకరం అగివోయీడు మిగతా మిత్రులు ఆఫీసులో వెళ్ళిపోయారు.

“న్సావ్లో చిన్న సాయం చేయగలరా ?” కుసుమ అడి గింది.

“*ప్రప్పండి.?

“మా యింటిదగ్గర మావయ్య ఉన్నాడు. అయన క్షీ మధ్యనే పత వాతం డాపురించడంవలన అర్థికంగా ఇబ్బంది పడుతున్నారు. ఆరెండు గోజుల శ్రితం అత్తయ్య ఉత్తరం

17]

180 మనిపీ. - మథ్య

వ్రాసింది. ఒక వందరూపాయలుంశే సర్షమని, వందరూవా యలిచ్చే సోమతు నాకు "లేదు. నా అవసరాలు తీరగా ఒక వె రూపాయలు మా(తం పంపగలను. తతిమా పెకాన్ని ఎవర్న్హయినా అడ్‌గి తీసుకుం డామం"బ---లఅడగ్జానే యిస్తా రనే నమ తం నాకు అజేదు. మిమ ఎలి ఈ పరిస్థితుల్లో అడక్క_ తప్పిందికాదు. ఒక్క వె రూపాయలు సర్షండ్డి, ఆ పైకం మెల్లిగా ఇల్లించుకుంటాను.”

శంకరం వెంటనే జవాబా "చెప్పలేదు.

“న్వాాక్రూ అవనరాలుంకశు పోనీండి ఆమె సిగు పదుతూ అన్నదిః ణం

“డ్తపూ ... ఇప్పట్లో తల ముని అవసరాఅేమి లేవు లేండిం వచ్చినా---ఆ దుకు నేందుకు మావాళ్లున్నారు? అన్నాడు నవ్వుతో. అయిదు పదినోట్లను ఆమె చేతిలో ఇెట్టాడు, అవిడ రీసుకుంటూ,

“చాలా థాంక్స్‌, ఈ మేలు మరిచిపోలేను. అవస రానికి అదుకున్నారు. కృతజ్ఞు రాలిని.”

“అంత పెద్ద మాటలనకండి. తోటి ఉద్యోగులం శాబట్టి ఒకరి కొళరు సాయపడక తప్పదు మరి.” అన్నాడు శంకరం.

కుసువు వెళ్ళిపోయింది. ఈ తతంగముం కా మూరం నుంచి గమనించిన ఇాన్ర్రై తన అనుచరుల వెపు చూచి చిరు నవ్వు, మొవాంలో తగిలించుకున్న్నాడు. అనుచరులుఅతన్ని అనుసరిం చేరుం

మనిషీ. _ మిథ్య కేక!

ఆఫీసయిం తర్వాత మిత్రులు గదికి వచ్చారు,

స్నానాలు ముగించి సినిమాపోలుకి చారితీశారు. జీతా

లిచ్చిన రోజేమోో అందునా ేరుపొందిన సినిమా నేమో

జనం రద్దీగా ఉన్నారు. టిక్కట్లు తీసుకుని ధియేటర్లో! వెళ్ళారు.

సినిమా నడుస్తోంది. __

(వసాదం కామెంటు చేస్తూనే ఉన్నాడు. *గొప్పగా ఉంది *వహ్వో - (ధిన్మంగ్‌ -- సుపర్స్‌ _-- మోర్వలెన్‌” అంటూ తనకు నచ్చిన సన్ని వేశాలకు ముగ్ధుడె. పరిస రాలు మరిచిపోయి అంటున్నాడు. అక్కడికీ పతీ సాచ్చరిస్తూనే ఉన్నాడు “గొడవ చెయ్యకు బాజా!” అని,

పవసాదం సినిమా చూడటంలో చిన్న ప్వూడుఇన్వుడు ఒకే స్థితిలో ఉనాడు. వవమ్మ్శూతం మారలేదు. స్టంటు పిక్చర్లూ, వార్‌ పిక్చర్లూ అంకే అతవికి చాలా మోజు. "శరమ్తోద జరుగుతూన్న స్ట్థంటు వగైరాలను చాస్తూ హాల్లో గోళ్ళు గిల్లుకోడం అతని కిష్టం ఉండదు, వీవైనంత వరకూ ఆ నగూడా పక్కొనున్న వాడ్ని కుదిపేసూ దాదాపు స్టంటు లాటిది జేస్తాడు. లి

ఇప్పుడు అతను చేస్తున్న పనీ అబేను, ఆ పనివల్ల శాధపజేది పతి "పక్కన కోవమూూ,నురో పక్కన నవ్వూ వస్తున్నాయి అతనికి,

(వపాదం ఇలాంటి సినిచూలని “టిష్యూ పిళ్చర్స్‌” అంబజాడు. “టిష్యూ” అనగా తుపాకి శబ్దమని అతని భావం

శివి మనిపీ. - మిథ్య తుపాకీ మోశలంకే అతని కిప్పటికీ ఇష్టమనడానికి సాత్యం అతనికి అత నేను.

(వసాదం చేస్తున్న అల్లరికి ఆ కాసు తాలూకు ఆేవకులు కాస్త విసుక్కున్నారు అంతమతం చేత “మాస్టారూ మిరు మా నోరు మూసుకుసి కూర్చుంటారా! "అేక 'మెడ పెట్టి అవతలకి ౧౦ంకేయమంటారా ?* అని ఇప్ప టానికి శ్రాసుయపేత్‌కులకి మనసొప్పడం లేదు. ఇది'అలుసుగా తీసుకుని మరీ విజృ్బభించాడు _పసాదం.

ఇక సహీంచలేని వెనక వరసలోని ఒళానొక కళ్ళ జోడు మాష్ఞైరు ట్రీ క్స్‌ క్యయిట్‌ ప్లీజ్‌” అన్నాధు మంద ళెంపుగా. ఈ 'పూచ్చరిక పసొచాసికి తల కొట్టినంత పనె౦ది. ఇక సినిమా చూసేటవీక అతనికి నశించింది, దీనికి తగ్గ (వత 9గ్రం ఇయ్యాలని అతను నిశ్చయించుకున్న డు. అయిదు నిముషాలకో తడవ లేచి నిలబడి? బయటి! వెళ్ళి గేటుదగ్గర సిగరెట్టు సగం వరకూ కాల్చిపా లేసి మళ్ళీవచ్చి కూర్య్పోడం మొదలెట్టాడు.

ననుకవరునలోని గురుడు ఈవిధమైన “డిస్టర్చెక్సిః లోలోన మండివడిపో యీడు,

ఇంట న్వెల్లో, దీపాల వెల్తుర్లో తన్నవెపు అతను గుడ్డు రిమి మింగీకేంత కోపంగా భూశళొడు. ఇది బూచి తన చొక్కా తాలూకు కాలరుని రెండు వేళ్ళతో అందంగా పట్టుకుని అతసి మొవాంముందు ఒక్క దులుపు దులిపాడు ఊఉసాదం, అఆ కార్య(గ్రమం ముగిసిన తర్వాత తన మకు

మసిపీ. _ మిథ్య 188 మలకోసం చూశాడు. వాళ్ళు అప్పటికే బరఏటకు వెళ్ళి పోయారు టీ తాగేందుకు. నాళ్ళు లేకపోవడంతో, కాస కలవరపడ్సి గబగబా బయట కొచ్చేతాడు.

మిషతులతో నలపి తీ ఆెగుతూండగా న్యుణాళిని మరొక అమా తానో కనిపించింది. చేతులో కప్తూ పట్టు ణా కునే మృణాళిని దగ్గగకు వేగంగా నడిచి ఆమెను చేరుకుని ముహంసిండా నవ్వు పులుంకుని___ కక్చిద్సి దూకి వస్తూన్నట్టు వెప్పనేలేబీ ఇ అని. అడి గాడు, ఆమె సీమా ఒజకులు చెప్పకుండానే పకళనున్న యువతిశో *వమూ జావ వసాదరాన్ర) అని పరిచయం చేసింది. అమె నమస్కా-రం చేసింది. ([పసాదం (పతి నమ సొ-రం ఇచేద్చామనుకు శె్వాడు గానీ చేతిలో టీ కట్టా ఉండ డంచేత కుదరక కంగారు తలూపాడు. అంతలోనే మృణాళిని పక్కనున్న అమౌాస్తయి అందంగా “హల్లో” అవి విష్‌ చేసిం. ఈ హాల్లో ఎవరిఫో అరంగాక చుట్టూ భూశాడు (ననాదం. తమ దగ్గరికి వమీాన్న శంకరాన్ని చూచి 'ఆహాో ...నీకా' అని సరిపెట్టు అనాలో కున్నాకు శ కరం తనులో చేరాడు, “మాకీ ఊర్లో ఉద్యోగం వచ్చినట్లు అక్కయ్య

౧౧ & లు

ఉతరం రాసింది ఉల్లోనే ఉంటూ టుమ్ముల్ని మరిచిపోయా అనాలే రంశేే ఆశ్చర్యంగా ఉంది సుగూండి” అన్నది శారద,

కేల మనిమీ _ మిథ్య శంకరం సవ్వి ఉరుకున్నాడుః వీళ్ళ కథ అర్ధంకాక, అప్పటికే చల్లారిపోయిన టీని థి "మన్‌. గబగబా నాలుగు గుటకల్లో తాణ్‌శాడు (పపాదం.

“ఇతను (పసాదరావని._” శంకరం (పసాచాన్ని పరిచయం చేయబోతూండగా__

“థాంక్స్‌ యుదర్‌ 1...-.వూ పరిచయం మృణాళిని ద్యారా యించాకే జరిగంది. కాన్‌... ఈవిడణారి పేశే విటో ?% అన్నాడు (పసాదం మూతి తుడుచుకుంటూ,

“మిన్‌ శారద. మా బంధువులు” అన్నా డు శంకరం, ఆ తర్వాత శారదని మిగిలిన యిద్దరు మి్యతులకీ పరిచయం చేశాడు శంకరం.

శారద తమయింటి చిరనామా ెప్పి వీలైనప్పుడు తప్పకుండా రమ్మని ఆహ్యోానించింది శంకరాన్ని.

“మో పాట వినడానికైనా వస్తాను. సరాగొఅన్నాడు శంకరం.

“*్రవ్టు తే గొప్పగా పాడ తారన్నమాట” అన్నాడు (వసాదం.

ళచ్రేజ్షయో

“్రజేంలేదు కానీ . మూరు తప్పకుండా ఒక మూటు నూ యింటికి రావాలి అమ్ముగారూనాన్న గారూ మిమ్మల్మి మూాడాలని రోజూ అనుకుంటున్నారు.” అన్నది ఇారద

శంకరం మాటకి అడ్డు పడుతూ, య!

మనిపీ -_ మిథ్య కేలీ్‌

'జెల్లు మోగింది. సెలవు తీసుకుని అందరూ థియే టర్లో అడుగు పెట్టారు. కాన్కీ వాసుగేటు దగ్గే నిలబడి.

“జీను రూమ్‌ కెడతాను. మిరు పీక్చరు చూచి రండి* అన్నాడు.

మిత్రులు ఆ మూటకి అశ్చర్యపోయేరుం

“ఎందుకు ఓ అన్నాడు (పసాదం,

కటిని చరాడాలని లేదు.” అన్నాడు,

“వాట్‌ ....ఇంత గొప్ప పిక్చర్‌ ని___౫)

“అదికాదు _పసాదం___నా మనసు బాగోలేదు.”

“*జ్చేనింకా గొడవ వేయనుగాో అన్నాడు (వసాదం నోచ్చుకుంటూ . వాసు అతని భుజూని తట్టి అనునయంగా _

“సి గొడవవల్ల కాదు._-నా మనసే బానోలేదు, అంతే.” అనేసి వెళ్ళిపోయాడు వాసు, అత.నందుకు వెళ్ళి పోయాడో అర్ధంగాక మిగిలిన సినిమానంతా అంతంత మ్యూతంగానే మరాశారు. సినివూ అయిన తర్వాత తిన్నగా

తలుపులు తీసి ఉన్నాయి. దొడ్లో లెట్లు వెలుగు శున్నాయి, పతి శంకరంవెపుచదాశాడు, శంకరం (పసాదం వంక భదూశాడుు _పసాదం ెదిమి విరిచాడు అయా మయంగా,

దొడ్డి గుమ్భం దగ్గరికి వచ్చారు. నూతి గట్టువెన కూర్చున్న వాసుని చూశారు. మెల్లిగా. అతని దగ్గరికి

]8ీ6 మనిమీ = మిథ్య వెళ్లారు. అత నేదో అలోచిస్తున్నాడు. అతనిచేతిలో అయిదు రూపాయల కాగితం రెపరెప లాడుతోంది. “*వాసూ!” అతని భుడంమాద చెయ్యి వేసి పిలి వూడు సతి, వాసు ఉలిక్కిపడి లేచాడు. మిిితుల్ని చూశాడు. అయిదు రూపాయల కా%తం జేబులోకి తోసేశాడు, కళు తుడుచుకున్నాడు, నవ్వు తెచ్చుకున్నాడు. లు “*ఏఎంత్ర జేపయిందీ మోారొచ్చి-” “నీ బుటీ గొప్ప ఆలోచనలో ఉన్నావ్‌” అనడిచేడు (పసాదం, న్ట్‌ంలేదు....”” గబగణా రూంలోకి నడిచేడు వాసు. | “మసందరం మి్య(తులం! మనలో దాపరికం పద్దు, నువ్వు జీనిగురించి మధన పడుతున్నానో చెపి లే.అందుప్‌ల్ల కొంత భారం నీకు తగ్గినట్టవుతుంది వాసూ' ”అన్నాడు పతి, వాసు ఉేలవంగా నవ్వేడు, హోల్ణాలువైన చతికిల సడుచూం “వమించు పతీ! ఒక్కోసారి నేను విచ్చి పనులు చేయడం కద్దు. న అనుకోవద్దు.” అన్న్నడుః “న్‌ మిటో గొప్ప మిస్తరీగా ఉందయ్యా నీ వ్యవ వోరంగ అన్నాడు (పసాదం సిగ రెట్టు ముట్టిం చుకుంటూ. “మిస్టరీ ౨ నొణిగాడు వాసు, “న్లీం జరిగిందో చిప్పరాదూ 1?” పతి అడిగాడు,

మ్‌నిపీ, _ మీథ్య 1వ? *... మానాన్న గుర్తుకొచ్చేరు. పోయినమనిపి. నాకోసం

(బతికి రావడం అసంభవం కదూ! కాసీ... ధియేటర్‌ దగ్గ రికి ఆయనొచ్చినట్టుు నన్ను మతో పిలిచిస్టు. అనిపిం చింది, అక్కడ ఒక్క తణంకూడా సిలవ లేకపోయాను, నాన్నకి నేనంశే అమితమైన _పేమ. పెంచినన్నాళ్ళు నన్నా యన ఒక్క. తణంకూడా విడిచివ్రుండ లేదు. ఇషుడాయన లేరు. కానీ..అయన స ్రతి మ్యూతం సన్ను కలవర "పెడ్తుంది అన్నాడు నాసు గాద్దదికంగా.

ఎవరూ. వీమో మాట్లాడ లేదు. మళ్ళా అతనే అన్న్నాడు=

“నూ నాన్న పోవడం మిస్తరీలా జరిగింది. ఆ రోజు అయనకి వెననొచ్చింది ఆయన చేతికి డబ్బాచ్చినప్పూడల్లా నేను ఖర్చు పెట్టుకు నేందుకు అయిదూూ పదీ యిస్తూం జేవారు అ కిశం రోజు హైదాబాద్‌ ఇంటర్వ్యూ కెళ్ళి వచ్చాను, నాన్న ఒక అయిదు రూపాయలనోటు నా చేతి కిసూ “ఇంకా ఎన్నాళ్ళని యిలా యిచ్చేదిరా వాసూ!' అన్నారు జాధగా. అంతే - ఆ నోటు ఆయన చివరిసారిగా యిచ్చి నై పోయింది. ఆ మరుసటిరోజు నాన్న అేరు. ఆయనిచ్చిన నోటు మొతం యిస్పటివరకూ భద్రంగా వుంది. నేనుద్యో గిని, నాలుగు డబ్బులు సంపాయిస్తూన్న వాడిని. పువ్వులలో పెట్టి పూజింభాలిసిన మానాన్న నా కిష్పుడు లీ అన్నాడు వాసు కళ్ళనిండా విరు నింపుకుని.

18

188 మనీవీ, _ మథ్య శంకరం నాసు భుజూన్ని తట్టాడు. వాసు శంకరం కళ్ళలోకి చూస్తో “నను అన్నివిధాల అభాగ్యుడిని శంకరం! అన్నాడు ఇశ్రాధగా. “రది జీవితం వాసూ!” శంకరం వాసువేతిని తన వేతులలోకి తీసుకుంటూ అన్న్నాదు. ఆ రాతి ఎవరూ భోజనం ఇయ్య లేదు! నే నే గ! ఆరు రోజు రోజుకీ మరీ అధ్యాన్నంగా తయారన్చుత్రుంద్ర జూనకీ రామయ్య గారి ఆరోగ్యం, ఎన్నో టానిక్కులూ మందులూ వాడుతూనే వున్నారు. అయినా లాభం లేకపోతుంది ఈ వృద్ధాప్యం లో అనారోగ్యానికి తగట్టు నుళీల వెళ్ళొళటి సమస్యగా తయా రయింది. అమెకి తగిన వరుడు దొరకాల౦కు నాలుగుడ్తుళూ తిరగాలి నలుగుర్నీ సంవదింఖాలి, అలా చేచజేందుకు తనీ ఓవీఠక లేదు పోతే. కొడుకులైనా ఈ బరువుని నెత్తిమిద వేసుకుంశు పావ్రండనివించింది అఆ మధ్య కామా మ్మ భర శోభన్యాదిగారు ఉత్తరం రాశార్కు శారద వెళ్ళి నే

మనిషీ - మిథ్య 1లి9ి సంవత్సరంలో జరపడానికి తమి అంగీకారం తెలియజేయ వలసినదిగా కో శేరు.

మగ పిల్లవాడికి పెళ్లి కాదనే దిగులు తనశేనాడూ లేదు. సుకీల తస గుంజెలసూద కుంపటిలా కూర్చునుంది. ముందు ఆ పిల్ల పెళ్ళికా వాలి. ఈ విషయమై తన పిల్లకి వాళ్ళకు కెలిసిన నాళ్ళలో ఎన్‌ 1డ్రైనా మంచి సంబంధాన్ని చూడవలసిందిగా _వాళారు. ఆ కానూచీమ్మగారీ.. వాళ్ళ్‌ పల్ల పెళ్ళీ వెివయ మే కావలసి నచ్చిందిగాని యివతల తమ పరిస్థితి నర్థంచేఘుకోడం లేదు

మొన్నటివరకూ స్‌ జబ్బ్బూలేని రాయిలాటి మనిషి. దివీశుటు, వహాళఠాత్తుగా పోయారు. కాబట్టి మృళ్యువు నెవరూ ఊహంచలేరు. ఏ తణం ఎలాటివదో యెవరు చెప్పగలరు? శేపు తనూ _

"..పీమిటీ పాడు ఆలోఛనలు! సుశీల వెళి తను చరాడకమునుపే ఈ డారుణం జరుగుశుంచా? అసంభవం. వృద్ధాప్యంలో యిలాటి రోగాలు రావడం 8నాజేగాని పాణహాని చెయ్యనని తన గట్టి నమ్మైకం.

మరి అలాగ్హై తే దితీతులు?

అది వాడి ఖర్మ గోజు మూడింద్కి పోయాడు.

మనిమీకి పనీ పాటా అేళపోలే యిలాటి పిచ్చి అలో చనలు రావడం కద్దు పోనీ _ నిరంజనం దగ్గరుండైనా వైద్యం చేయిం చుకుందామా అంయె - ఆ ఇంట్లూ భార్యా భడ్నల మభ్య రగుల్తున్న జగడం చూస్తూ కూర్చోడం తన కిష్టం లేదు

140 మనిషీ. _ మిథ్య

మెౌట్లా! కళ్ళు గట్టిగా మూసుకుని నొసటను చేతు లతో రుద్దుకున్నారు జానకి రామయ్యా.

“కోటయ్య పంతులుగా రచ్చాయి పిలుస్తున్నాడు నొన్న్నై” అన్నది సులీల జూన కీరామయ్యాగారు కళ్ళువిప్పి_

ఈ బ్రాశ్‌క్షల్రిగ్లి రమ్మని ఇస్పకపోయావు* అన్నారు.

అతనే లోపలికొఇఖ్నా డు... జూనకి రామయ్యగారి ముందున్న కుర్చీలో కూర్చుంటూ

కవు లి మానాన్న ఒకసారి రమ శని చెప్పా రండీ”

“నబుటో విశేషం.”

“ తెరీదండిం”

“నన్ను ఈ చివర్నుంచి అఆ చివరికి నడివించకపో త్తే వాడే యిక్క_డికీ రాకూడదటోం5్‌ ?%

“ఆయనకి పది రోజుల్నుంచి వంటిలో చానా లేదండి! విపరీతమైన దగ్గూ, అయాసమూను. ”

“అకచే....*

“ఒక్క-లే ఎంతశీపని ఇెన్పీ ఆ నాలుగు నోడ్లల మధ్యా కూర్చుంటారు? చానికితోడు ఈ జజ్బూకటి యింటి లోని కాలు బయట పెట్టనిన్వడం లేదు. చాంతో పిచ్చెత్తు తున్న దాయనకి.?) చై

జూనకీ రామయ్యగాగు జేలవంగా నవ్వారు

“వయస్సు నాయనా! ఎంతవాడి నైనా లొంగవ్షి

స్తుంది. మాలాటి వెద్దవాళ్ళకీ యి నయస్సులో కావలసింది మనశ్శాంతి. అదే మురిషిని చేస్తుంది. శాబట్టి - ఇవన్ని గమ

మనిషి = మిథ్య 141 నించి మాకు సుఖాన్నివ్వడం, కని వెట్టుపవుండబం మోవిధి, వీమంటావ ౪?

అతను వెంటనే సమాధానం ఇెప్ప లేకపోయాకు, కాజేపు ఆగి అనా్నాడు-

“నార్త్మానలసింది మా నాన్న సుఖమే. ఆయన నన్నెలా వెంచి పెద్దజేశారో యిప్పటికీ జ్ఞాపకంవుంది జేను కృతఘ్నుడిని కాను మాప్పారూ ! నా మనసు "ఇెలుసుకో కుండా ఆయనే కవాధపడిపోతున్నారుం

అతను ఇెప్పినదంఠా విని__

“నీమిద మండిపోతూన్నాడనీ, నిన్ను అలమవ్యం చేస్తున్నాడనీ బెంగపడకు. ఈ వశుస్సుకి తొందరపాటు వుంటుంది. 'చతిచానికీ చిరాపషపడటం సవాదింం ఇక్కడే సీలాటివాళ్ళు సహానం . చూపించాలి. పెద్దవాళ్ళదంతా అవొకరకమైన ఇాదస్తృమని ెప్పి సర్హుకుపో నాలి. సాధ్య మై నంత పరకూ వాళ్ళ మనసు నొప్పించకుండా, మిరు బాధ పడకుండా తప్పించుకుతిరగాలి ..వ మంటావ్‌? నేనంటూన్న చాన్లో త ప్పేమెరా ఉంచా?”

“లేదు. వాస్తవమే చెప్తూన్నారు ౫”

కసే ,,, పనిమాద నెడుకున్నావు కాబోలు ఈ సాయంత్రమే వాడిని కలుసుకుంబాను సశేనా[

అతను జానక్షిరామయ్యగారి దగ్గర సెలవు తీసువొని వెళ్ళిపోయాడు, అతను వెళ్ళినత ర్వాత జానకి రామయ్య గారు అనుకున్నారు _ పాపం, విల్లలుహూడా ఎన్నో అవస్థలు అశుభవిస్తో కన్న వావ బు *౨ తీక్చుకో వాలనే అనువు ంషూష

కేశి మనిషి - మిథ్య

అలాంటప్తూడు వయసూ, అనుభవమూ రెంటిలోనూ * పెద్ద వాళ్ళు” అనబజే తనమలాటి వాళ్ళు పరిస్థితులను అర్ధం వేసు కుని తగిన విధంగా నడుచుకోడం కావాలి.

ఆ నాయంటత్రం రియోేయించుకుని కోటయ్య పంతు లింటికి వెళ్ళాకు జూనకి రామయ్య

రితూ దిగి యింట్లో కాలు పెట్టిన జానకి రామయ్య గారికి అ ఇల్లు కొత్తగాకనిపించింది గజివిజి గందరనోళ ౧౫ వుంది తన అడుగుల సవ్వడి అవతల గదిలోవ్రున్న కోటయ్య వంతులు విన్నాడు కాబోలు

కబ్దల్రారా, నేనీ గదిలో వున్నాను ఆన్నారు.

జూనకి రామయ్య గారు వెళ్ళారు. మంచంపైనస్త మంచాన్ని అంటి పెట్టుకున్నట్టు పడివున్నారు కోటయ్య వంతులు. జూనకి రామయ్య గార్ని చూస్తో

“ఇవ్వేళైనా దయతలచి వచ్చినందుకు సంతోవ, లా సున్నా అన్నారు,

“ఇప్పుడైనా వచ్చేవాడిని కాదుః మివాడు కబురు ఇెప్పకపో తే”

“ఎందుకనిట? నేనంత పనికిమాలిన వెధవలా కనిపి స్తున్నానా ఖర శం.

“ల్రదికాదో 5! ఈమధ్య నాకూ వంట్లో వానోడం లేదు. వీధి మొహం చూసీ చాలాకాల మయ్యింది. ఖుబు రంపాన కాబట్టి తప్పదన్నమ్టు వచ్చొనుగాని 'లేకవోతే ఆ యింట్లోనే పీచ్చెక్తేవరకళూ ఆలోచిస్తూ కూర్చునుండే వాడీనిన

మనిషీ _ మిథ్య 14తీ

కోటయ్య పంతులి కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. ఆయన

కన్నీటిని చూడగ్గానే ఉలికి. పడ్డారు జూనకిరామయ్య కుర్చీని ఆయన మంచానికి దగ్గరగా లాక్కుని,

“ఎందడు"క్రా కన్నీ రు£ం అడిగారు.

కవ్వా త్రణ్గాన్ట్రాి కోటయ్య వంతులు దీనంగా అన్నారు.

“కాలా పొరపాటు

“మారేం చెయ్యనుంటావు జూసీ! చిన్నతనమంళా నవ్వుల్లో గడిపాం. ఒకళ్ళని విడిచి మరొకళ్ళు ఒక్కా తణ మెనా ఉండేవాళ్ళం కాదు. ఇప్పుడు చూడు మనమధ్య దూరం వచ్చేస్తుంది. నా దగ్గరకివచ్చి. కండు ముక్కలు మాటాడడానికి నీకు ఓపిక లేదు నేనే నీ దగ్గర కొడ్దామంళే ఈ దిక్కు మాలిన మంచం నన్నొదిలిపెటడం శేదు.

“పిచ్చి పంతులూ, గతాన్ని గుర్తు చేసుకుని ఎం సుకు బఆాధపడ తావోయ్‌!? నీకూ నాకూ కాధ్యతలు పెరిగాయి. మనం *ీమనికోసం యతకడం అేదు. అసలా రోజ అప్పుడో గతించాయి. మన సరదాలు, మన న్నేవోలు ఎప్పుడో చచ్చిపోయాయి పంతులూ!

“ఇప్పుడుగనుక వోయిగా దీత్నీతుల్లా కన్నుమూ సేస్పే వ్యు.... అంత అదృష్టంగాడానా జానీ! (బతికినన్నాళ్ళూ హంసలా (బతికి చచ్చేటప్పూడు న్విదపోయినట్టు వోయాడుల

జానకి రామయ్యగా నేమి మాటాడలేదు.

“నావల్ల నా కుటుంకానికి ఒరెేేేబేమాూ అేకపోగా కలబవోలు పుట్టుళొస్టున్నాయి జూనీ! అవి నా మవానసుని మరింత సాడు వేస్తున్నాయి.”

144 మనిపీ. _- పింథ్య

“ శేనిపోనివన్నీ ఊహించుకొని మథనపడటం మనకు సహజం పంతులూ!

“ఉఊపాగానం కాదోంక్‌! పచ్చినిజం! నా రోగానికి 'శయి అని యిరుగూ పొరుగూ అమ్మాలక్క_లు 'పేరెట్టారు. కోడలు హడలిపోయింది. పాపం _ చిన్న పిల్లాయె! నిలు వెల్లా ఒణికిపోయింది. తయరోగికి సేవవేయడం [ఫపమాదమన్‌ీః నన్ను శానిటోరియంకీ పంపించమనీ వాడితో ఇెప్పింది* వాడు వినలేదు, *నా జూండిలో పాణముండగా మూానాన్నని ఎక్కడికీ పంపను, ఆయన నాదగ్గశే వుంటారు నీకిది ఇష్టం లేకపోతే నిశ్చింతగా మి యింటికి వెళ్ళిపో వచ్చని ఆ నిల్లని కసురుకున్నాడు. ఆ పిల్ల వెళ్ళిపోయింది. ఏజేమో "సెలవు వెట్టి నాదగ్గరకూద్పుంటున్నా డు. జూసీ.. ఇలా జరుగుతుం దని నే నెప్పుడూ అనుకో లేదోంవ్‌. నా కారణంగా యింత రగడా! నేనంశు వాడికి వంచ్యపాణాలు వాడికీ చేను తర్మడినికాసీ అ షీల్లకి నేనెవర్ని? ఎవరో ముసలాయనకి సేవలువేసి చావు తప్పించాలనే కోరక ఆ పిల కెందు కుండాలి? అవును మరి, ఆ అమ్మాయి వోరుకున్న జీవితం మరొకటి. ఇది వూతం ఆాదు. ఆమెకు సౌఖ్యం కావాలి, ఆదరణ్తా అనురాగమూ కావాల్కి జీవితంలో - వ్రీవీదనమూ కావాలి, అందరి ఆడపిల్ల లలా ఆ పిల్లీ ఇలా! వోరంకలు ఉంటాయి. ఇవేం మావాడు పట్టించుకోడు, వాడికి కావల సింది నేను ఇదంతా చాస్తూంశే _ నాక నిశ్షలా కనివి స్త్‌ంది జాసీ. ఇచబేమి లేకుండా ఈ పాడు (ప్రాణం పోలే ఎత కాఫ్టిండన్ల 1 అన్నారు కోటయ్య పంతులు భారంగా

మనిమీ _ మిథ్య 1జీక్‌

ఈ జ్ర కలతలు శాశ్వతం కావు వంతులూ 1”

“జ్చన్లూ ఆ ఆశతోనే బతుకుతున్నాను, కాన్స్‌ ఒథ్కో_సారి ఇదంళా శీవల౦ భ్రిమేశేమో- 1! సన్ను జీను సమాధాన పరచుకునేందుకు నాకై నేను తయారు చేస్తున్న గాలి మూశ్రుమో అని భయమేస్తుంది... కాస్త. “ఆ మందు అందుకో జానీ 1౫ అన్నారు కోటయ్యపంతులు ఆయాస పడుతూ,

జూసకీ రామయ్యగారు మందు కలివీ కోటయ్య పంతులి కిచ్భారు. ఆయన తాగారు. తర్యాతీ అన్నారు--

“అధికంగా మాటాడితే ఆయాసం: దడాను. పమి మాటాడకుండా కూర్చుంచే తోచిచానదు. మన ఉద్యో గాలు మనల్ని అలా తయారు చేశాయి మనురి

ఆ మూటకి జూనకిరామయ్యగారు నవ్వేరు.

“అబ్బాయి నా మందులకోసం ఛాలా ఖర్చు చేస్తూ నాడు, ఆ ఖర్చుని మూన్తూంళే నాకు బాలి కలుగుతోందిం నా మూడు రోజుల ముచ్చటకోసమే కచా ఈ ఖర్చంతా. జీనూ నా రోగమంటూ వాడి తలమొద ఎకిగా కళూర్చ్చోక వోకే ఈ డబ్బు. కాస్తా చెనశేసుకునేనాడుగదా [1 భీ! వెధవ జన్మం నిజం జంప్‌ | ఒకడిమోద అధారపడి, వాడి నెత్తురు ఆగుతూ బ్రతికే దానికంకే అత్మహల్య చేసు కోవటం చాలా మంచిది”

“వంతులూ 1౫ అత్భహత్య జీరు వినగానే జూనకి రామయ్యగారు ఉలిక్కిపడ్డారు.

“అఆ దరిద్రపు శేరెత్తకుు ఆ పని ఇేశేది వరికి వెధవ వల ఏమి ఇాతకాని దద్దమ్శులూను.) అన్నారు జానకి రామయ్య ఉద్రేకంగా,

కమ్రుర్రి జే నెవ్వడి ననుకుంటున్నావ్‌ ?9:

“నిన్న నువ్వు తక్కువ వేసుకుని మాటాడొద్దు. నువ్వు మా వాడ్ని కన్నావ్‌, వెంచాన్‌ 'పెద్దచేశావ్‌. వ్‌ట్రి 'వెళక నువ్వెన్న్నో త్యాగాలు చేశావ్‌. పేటి! పుతిఫలంగా వాడు నిన్ను కంటికి రెప్పలా ప్రొాణప్రవంగా భూచు కోవాలి. .కొడుకె పుట్టిన తర్వాత సీ బుణం తీర్చుకోవాలి. ఇది ధర్మం. కాబట్టి ఈ విషయాలు ఆళ్లు పటించుకోనడు,

లు లబ టబ యట కోటయ్య పంతులు శజేలవంగా నవ్వేరు,

“ఈ ల్లింటిది చేసుకున్నపాటి పుణ్యం నేను వేసుకో అేకపోయాను పుణ్యవతి, ప్‌ కాదర బందీ లేకుండా నాకన్నా ముంచే వెళ్ళిపోయింది.వంటరిగా.ఈ ప్రాయంలో సరకయాతన అనుభవిస్తున్నాను. ఇది ఏనాటి పాపమో మరి ?” అన్నారు వోటయ్య వంతులు,

కలీ

ఈ స్థితిలో నేనేకాదు ఎవరైనా స్‌క్ష ఇచ్చేది చెప్పగలిశేది ఒక్కక్కే మనసుని అదుపులో వృట్సన్రో ___ సమస్యని భూతద్దంతొ భూాచి భయపడొద్దు. బ్‌ జీను ఏకో. క మరొహడు ఛెస్పృళ్ట తప్పదు. జీవి

౦లొ జరుగుతూన్న సర్వ సాధారణమైన విషయమిది

రం, సకలమూ *'మాయి అని వేదాంత పద్ధతిని సరిపెటు కుంశు చాలు, అబే మనక్శాంతి” అన్నారు జానకి రామయ్య ఉద్వేగంగా.

కోటయ్యాపంతులు జానకి రామయ్య గారి వైపు అశ్చ ర్యంగా చూశారు. ఆయన చెప్పిన దాంట్లో ఇాలా “నిజం” ఉన్నచాయిరి.

క్త ష్ణ ఫి

శంకరం రాసిన 'ఇదిరిన మనసులు అనే నవలని వచ్చే సంచికనుంచి ప్రారంభిస్తున్నట్టు పికటించారు పత్రిక వాళ్ళు. ఈ పికటనని నాలుగు మాట్లు చదువుకుంది

అన్నయ్య కథలు బావుంటాయని ఇటు పత్రికల వాళ్ళొ, అటు పాఠకులూ మెచ్చుకోడం తనకి తెలుసుం అన్నయ్యకి మంచి జేరున్నది+

అన్నయ్య శాజే కథల్లో _వెవిధ్యం, పొ్రొొణం,వాస్తవి కళా తప్పకుండా ఉంటాయి?

యూ!

నిత్య జీవితంలో బరేే సంఘటనలు చాలామందికి

శెలుసు, లెలిసీన దాన్ని పదిమందిలో చెప్పడం అందులాః ప బ

అండరిక కేలియడు. అలా ఇన్సడం ౯) ద

1శ్తకి మనిపీ, _ మిథ్య మండీ చెడ్చే విధానంలో కృతకృత్యు లవడం అంత శేలి కన పసీకాదు. రూ ళ్‌ కథలు రాయడమే వ్యాపకాన్ని యిలా భాగించి, పతి అంకాన్నీ పరిశీలించి చూస్తే చిన్నన్నయ్య ఒక పద్ధతి కొచ్చినట్టు స్పష్టమవుతుంది. వాడు మంచి కథకుడు. జీవితాన్ని అంటి పెటుకుని కథ నడుస్తుంది. అలాం టప్పుడు ఒక జీవితాన్ని కాయితంలో పెట్టి పదిమందిచేత డా, యలు క సెథాన్‌ అనిపించుకోవడంలో అందరికీ చేత కొవ్చీేది కాదు, అందుకే మనువులందరూ కథకు లనిపించుకోవడం లేదు. ఇది సుశీల ఉచ్దేశ్యం 1 ఆ వీల్లకి అన్నయ్యలాటి కథ కలపైన గౌరవధావర షెచ్చు. బయట తలుపు చప్పూడవటం విని పుస్తకాన్ని మూసి సుశీల, హో “వం పిల్లా 1 గుర్తు పటావా ?” అడిగింది సుబ్బ “వాలా మూరిపోయావ -5్‌ సుబ్బులూ !౫ “మా ఇంట్లో వాళ్ళందరూ ఈ రిమార్కుని వక గ్రవంగా ఒ ప్పేసుకున్నా రుం” “సీ మాట్లా మారింది. అవనే ఆఫీసరుగారి భార్య వాయె [5 న్‌ కక, = వాళ్ల ఊకుభో, అవ్చునుగాన్‌ సీ యింటికి వచ్చిన

మనిపి, = మిథ్య [త్తం

ఉాన్ని నన్నిలా ఏథిళలో నిలబెట్టి మాటాడటం స్‌మెనా కానవ్ర్చంచా *

“సరిపోయింది. చెప్పి పొడవటం గూడా ప్రారంభిం చావూ !” అన్నది సుశీల నవ్వుతూ.

ఇద్దరూ ఇంటోకొచ్చి కూర్చున్నారు.

“లవ్రనూ ....ఎప్పూజే రావడం ” అడిగింది. సుశీల

“త్ల దయం,”

“న్స్‌బ్వట్రో విశేషం, పుట్టింటిమోద "బెంగ పోయిం బేమిటి ౪

“డ్రి ఒక కారణమే అనుకో ! శ్రీవారు పక్క ఉోళ్ళో శశీంహ్‌ వెళ్ళడంవల్ల, ఈ వారంగోజులూ నా ఒక్క- రికీ వం శోచదని చెప్పి పుట్టింటికి వెళ్ళడానికి "పెర్మిమన్‌ ఇచ్చారు. మనం వచ్చాం. మళ్ళా వారం రోజుల్లో వెళ్ళి పోతాం. ఆం ! ఇంట్లో మాస్టారు లేనట్టుంచే.”

“బ్పప్పుజే అలా బయటికి వెళ్ళారు.

“మాస్టారు కులాసానా

“ఈ మధ్య మాత్రం కాస్త సు _ఫ్రీ వేసింది.

“అన్నట్టు నువ్వెష్పూడోంద్‌ మాకు పప్పు అన్నం విసేది ౯

లు

సుశీల సిగ్గుపడిపోయి ళల వంచేసుకుంది.

కక్ష సీగ్గెంతకాలం లే.... ఆ మూడుముళ్ళూ పడిన తర్వాతే

“అబ్బ 1! ఊరుకోవే సీథో నమస్కారం పెడతాన్సు,?

150 మనిమీ - మిథ్య

“గాదు. నేను జాలా సీరియన్‌గా అడుగుతున్నాను. ఏమైనా సంబంధాలు చూస్తున్నారా ర;

ళ్ళ న. న

“నిన్న డుగు లే నువ్వేం చెప్తావ్‌ .సూటిగా మాస్తార్నే అడిశేస్తాను. నా తోటిపిల్ల, ఇంకా ఎనోషైళ్ళని._))

ళ్‌్ర కబుర్లుశేం గాని మిా ఊరి విషయాలు చిబుదూ ?9

“చెప్పమంటావా ? గోదావరి జిల్లాలో ఏలూరుంది, వీలూరు దోమలక్షీ, నల్లులకీ ,..”

“వాలా మాటలు నేర్చావు సుబ్బులూ !” అన్నది సుళీల ఆశ్చర్యపోతూ.

కళళ, =,

అయ్యో ఖర్మ. ఇంత మాత్యానిశే ఇంత పెద్ద

కామెంటా.)?

“అది కాబే ! నీకు వెళ్ళికాక మునుపు మూగపిల్లలా అసలు నో విప్పేచానివి కావు

“ఇప్పుడు లొడాలొడా వాగడం నేర్చుకున్నా !౫

“అన్టున్వు,3

“చాళ్లే, ఎవరైనా వింకే నవ్వగలరు. ఇది క మధ్యలో అబ్బిన గుణం కాదు, మొదట్నుంచీ నా పదతి అంతే, నువ్వు గమనించ లేకపోతే నాడా తప్పు ?% ఇ

“ఎలా ఉంది మూ సంసారం ౪?

“బ్రవార్దండంగా ఉంది. అమ్మా నాన్నని విడిచి

మనిపీ. జు మిథ్య 1561 అంత దూరంలో ఉన్నాననేగాన్మి అన్ని విధాలా హోయిగా ఉంది బాలా

కళ ఉలికి ఎంఐ కలీ

*బ్బక్కృ_జే మరొక వివమయం సుశీలా |! అడపుట్టుక అభ్యాన్నమనే మాటకి జవాబేమిటంజచు _ అడఫుట్టుకా, మగపుట్టుకా అని భేదం వేసి ఇప్పడమెందుకూ షీ పుట్టు కైనా అనుభవించాలంకే అదృష్టముండాలి అన్హీ గత జన లో మనం వేసుకున్న పుణ్యంకొద్లి ఈ జన లో సుఖ దుఃఖాల్తూ,ూ వెలుగునీడలూ ఉంటాయనీ అంటాను

“చేదాంతవూ ఇది ఏ

కట్ట ఉరు పెట్టి పిలిచినా నాకు అభ్యంతరం "లేదు. శాన్తినా నమ్మకం నాది

“నిజం, సీవు బాలా మారిపోయాను.)

“ఇందులో మా శ్రీవారి పిభానమేమి లేదని మరొకసారి పౌచ్చరిస్తున్నాను”అన్నదిసుబ్బలతి. శఎశ్వతోం

“*మునం కలిసి చదువుకున్నాం. మొన్న మొన్నటి వరకూ గచ్చకాయలూ, గవ్వలూ, వైకుంఠపాళీ ఆడు కునా్మ్నాం. అప్పట్లో నువ్వింత మాటకారివి కానేశావు సుబ్బులూ [33

“*ం్పచేవిచు వాబూ ! మరి ఈ మార్పుకి కారణం ఏమిటో పోసీ నువ్వే ఇప్పరాదూ ౪)

“బే నాకు బోధసడటం లేదు?

కన్టీక్సి పిచ్చివిల్లా 1 మసం ఎదుగుతూన్న మాట

కేకడీ మనీమీ _ పిథ్య మరిచిపోతున్నావ్‌ లాగుంది. అప్పట్లో బొమ్ములాట'లే మనకి జీవితం ఇపూడు జీవితం సెంటొ్‌పర్సెంట్‌ లెఫ్‌- కాబట్టి, ఇపూడు బొమ్థులాట జీవితం తాలూకు అభిప్రాయాలూ అవ్‌ అనీషె వదిలి వెస్టేయాలి. అలాంటస్పుడు మనవనూ మన మూాటతీరూ తప్పని సరిగా వమూరితీరుతాయి గచా సుశీల కళ్ళింతవి చేసుకుని సుబ్బలమ్మీ వెపు చూస్తుండిపోయింది. సుబ్బలమ్మీలో ఇంతటి ఆలోచన లున్నాయని తెలియగానే సుశీల అశ సృర్యపోక తప్పిందికాదు, “లోపలికి రావచ్చా అని అడుగుతేనేగాని ఇంట్లో శాలు వెట్టనిచ్చావ్‌ గాదు, ఇప్పుడు కాఫీ కావాలని అడుగు శేనేగాని ఇన్వవన్నమాట. వం చేస్తాం. అడిగేస్తాను.. కాఫీ లేకపోలే మూనెగాని, కాసిని మంచినీళ్ళయినా తగ అేద్దూ!:

అన్నది సుబ్బలనీ న్‌

సులీల న్తౌ వెలిగించింది. కాఫీ కాస్తూండగా సుబ్బ లవ వంటగది గుమ్ముంప్రెన కూర్చుని తన గురించి చెప్ప డం మొదలెట్టింది. ఆదీ అంతు లేకుండా సాగిపోతుంది ఆమె

వాగ్య్భారణే. వింటూ కూర్చుంది సుశీల. సుబ్బలవీంై యిప్పుడు గృహిణి. వెవాహిక జీవి తంలో గల సుఖాన్నీ, ఆసంద్రాన్నీ అనుభవిసోంది. హూోచ్రా గల భర్త, ఆతని ఆదరణా, అనురాగమూ ఇవేగచా శ్రీకి శావలసీన వరాలు! నిజంగా సుబ్బలత్న్హీ అన్నబ్బు అను కూలుడెన భర్చ లభించడం ఒక గొప్ప అదడ్భువ్ట మే వారి! కాఫీనీళ్ళు పొంగడం చూచి హెచ రించింది

మనిపీ. _ మిథ్య 158 సుబ్బలమ్మీ. ఆలోచనల నుండి ేరుకుసి కాఫీ తయారు వేసింది సుళీల, ఇద్దరూ కలిసి కాఫీ తాగారు.

“నే వేచే కాఫీ ఒక్కోరోజు కషూాయంలా తయా రైనా, ఆ నిషయం ెబిలే నే నెక్కడ జాధపడతానో అని *కాఫీ వేస్తే నువ్వే చెయ్యాలి, అమృతం తాగినట్టుం టుంది అంటా రాయన., ఆయనగారి అవస్థ చూస్తుంచే జూలీ, నవ్వు కలుగుతాయి. అంతెందుకూ _ ఒక్కోసారి వంట తగ లెట్టాననుకో-ఆయ నేమంటారో అతెలుసా! ఈ చే మనిద్దరం కలిసి హోటల్లో భోంచయ్యాలని సరచాగా ఉంధోంయ్‌!” అని. నాకు "తెలుసు ఆయన వాధంకా, నం “చేస్తాను చెప్పు. చిన్నప్పట్నుంచీ మూ అమ నను్నుపాయ్యి దగ్గరకు రానివ్చేది కాబేహమా _. మరి వంటఅలా అఫ్‌ రించ కేమవుతాయి. ఇదంతా పడలేక వారానికి శెండు మూడు సార్లు హోటల్లోనే భోంఛేస్తాం * అంది సుబ్బలతీ, త

మరికొంతసేపు ఆవిడ సంసారం గురించి వమూటాడ్సి, ఆ తర్వాత సుశీల వాళ్ళ కుటుంబం విషయాలు అడిగంది

“అన్నటు మో శంకరమన్నయ్యకి జజివాడలో

లట ఉద్యోగం వొచ్చిందటగా, పోనీలే పాపం

కళ ఇఅకలథ 4992 443 88

“*న్‌ం ఉ్రదోోగాలో ఏమా? ఈ గుమాస్తాఉద్యోగాలు మరీ చారుణం సులీ నేను చాస్తూన్నాగా వాళ్ళ అనస్ట!

వీ

154 మనిషీ - మిథ్య

"రేయింబవళ్లూ చచ్చినట్టు పనిచేయాల్కి అప్పటికీ ఆఫీసరు న్‌!

రవుతూనే ఉంటాడు,

అన్నయ్యలాటి గుమూస్తాజాతిపె సుబ్బలతికి గల సాౌనుభాతి సుకీలకి ఒక విధంగా చాభ అనిపీంచిందిం అన్నయ్యకిది అవమానంగా గూడా భావించింది. అందుశ్తే

కస్చాక్సీ .._ వూ అన్నయ్య ఆఫీసు అలాంటిది కాదట ఉత్తరం రాశాడు. అందరూ (గ్రాడ్యూ యేట్స్‌. అయిదంశే అయిదన్నట్టు సాయం్యతం అయిదు గంటలకి అందరూ బయటకొచ్చేసారట, మిగిలినపని మళ్ళా శేపు భూసుకోవ టమేనట.” అన్నది.

“అబింకాదు లెద్దూ, నాకు 'ెలీజదా ఏమిటీ... మావారి దగ్టిరిక్స నగనాలావమంది గుమాస్తాలు వచ్చి వాసం, వారి దయా చాజీణ్యాల కోసం కాచుక్క_చ్చుంటారు. బక్క రోజ్జు సెలవు కావలసి వచ్చినా మావారి దగరికి

౧ 'రావలసించే.?? “అచేమూ నాకు తెలీదు. అన్నటు మావాడు ఈ లు మధ్య ఒక గటువస్దండ మైన నవల రానాకు. అఆ నవలని వచ్చేవారం నుంచి వేస్తూన్నట్టు ష్టకికవాళ్ళు రాశారుః వాడికి కథలు రాయడంతో వొచ్చిన ఖ్యాతి మాస్తుంశు నాశే అశ్చర్యంగా ఉందనుర్రో,)) అన్నది సుశీల, ]*ే

“మావారు గూడా కథలు చదువుతూ స్రంటారు. ఆఫీసు పనితో” సతమత మైపోశ్రాల్చా? రిలీఫ్‌కోసం. కథలు

దువుతాస. అయినా ఇపుడొచ్చే కళలు సమంత బానో

డం లేదుట. అమ్మాయిలూ అబ్బాయిలూ. వాళ్ళ (పేమాను, కథలన్నీ యిలాగే ఉన్నాయి”

“చ్చు. కథలైలే మ్యూతం._ఎంత చక్కగా ఉంటున్నూయి. చదువుతూన్నంత సేపూ వోయిగా ఉంటం లేదూ!

“ను వెగనైనా ఇెప్పు సుశీ! ఇప్పుడొచ్చే కథలు శీవలం శాలటేపం గురించే కాని చానినల్ల నేర్చుకోవలసిన జమా లేదుట.౫

*ళల్విం చారికి అలా అనిపిస్తే అ తప్పు కథకులిది శాదు, వాళ్ళు వాలా మంచి కథలురాస్తున్నారు. మావారి శాలనేపానికి పనికొచ్చే కథ్ళలెనా, రాయడానికి వాళ్ళెంత కృపి. చేస్తునాషరో "తెలుసో ఒక మంచి కథ రానేష్పుడు వాళ్ళు మనలో ఉండరసలు. వవో ఆలోచనలు. గాలిలో "శేలిపోతుంటారు. ఎన్నో వివయాలు కేశరించి గాని కథ రాయరు. ఈ రోజుల్లో కథ లెంత ప్రచారంలో ఉన్నాయో వాటికెంత గొరవముందో మీవారికి తెలీదేమో గాని పతి కలు బాగా చదిజేవారిని అడుగు చెప్తారు. న్యూ అన్నయ్య చరు ఇెవితే ఓహో అంటాప.” అన్నది సుశీల,

“అబ్బ! ఎంత లెక రిచ్చా వే మా అన్నయ్యం శే స్స్‌ శంత అభిమానమూ![” అని గబగబా నవ్వేసింది సుబ్బలవమ్మీ.

సుకీల సిగ్గుపడింది,

156 మనిమీ = మిథ్య మి కాసేపు వవనో వివయాలు మాటాడీ వెళ్ళి పోయింది సుబ్బలమ్మీ సుశీలకి వాళ్ళ చిన్నన్నయ్యామిాద బెంగ పట్టుకుంది. చిన్నన్నయ్య సుబ్బలకత్మీ శ్ర భర్త లాగానే చదువుకున్నాడు, ఆయన అదృష్టం జావుండి నోదాలో ఉన్నాడు. వాడి దురదృషం కొద గుమూసా అయాడు, కానీ _ ఖ్యాతి ఎవిద్‌ ౧ లీ స్ట వెద్దస్నయ్య దొరబాబు. వాడిలాటి జాతక పురు షుశు మరొవాడు ఉండదు. పోతే యా చిన్నన్నయ్య ఐనా వాడికేం తక్కువని! గౌరవం, కీ క్రీ ముందుఈ హోచాలేం పనికి వస్తాయి అసలు, తన పని తాను స్యక్రమంగా వేసు కుంళకు ౧౮౦వాళ కాకపోయినా శేనవెనా వొడు యా హోజ్రా లోకి రాగలడు" ౯ చిన్నన్నయ్య భవిష్యత్తు గురించి కలలు కంటూన్న సుశీల్బ తండి రాక గమనించలేదు. ఆయన పలుకగించిన మోదటగాని ఈ లోకంలోకి రాలేదు. “వీమిటమ్మాా బుదోలా ఉన్నాన్‌ * “అత్మో .. వంలేదే?: ఆయన నమి మాటాడకుండా తన గదిలోకి వెళ్ళి వోయాక, కూతురు అయన్ని అనుసరించింది. “సుబ్బలత్నీ వచ్చి వెళ్ళింది నొన్న్నా!” “అలాగా” అన్నా రాయన, సుకీల తండికి మందు కలపడానికి వెళ్ళిపోయింది,

మనిష్‌ _ మిథ్య 157 జానకి రామయ్యగారు ఆ రాత్రి న్నిదపోయేముందు సుబ్బలతమ్మీ సుశీలతో బేని గురించి మాటాడి వుంటుందో ఉఊహించునకోడం మొదలు "పెట్టారు ఈ మధ్య ఆయనకి

న్మిదపట్టడంకూడా అంతంత మా్యతంగానే ఉంటుంది. వీడం “తిలాంటి మనుషుల్లో కళ్లూ కుచ్చితం కీ చుూూల మెదుల్లూనే ఉంటుంది. ఒకడు 'ాధపడిపోతున్నాడని తెలిసి గొావ్ప చాధవడిపోతారు. ఈ ఇాట్ర్రై గాదూ వాడీ వెనకాల ఉన్న జనాభా.__..పవీళ్ళం దరికీ మనమంకేు కడుపుమంట రోజు రోజుకీ పెరిగిపోతుంది. శంకరం నవల వేస్తున్నారని తెలిసిం దగ్గర్నుంచీ మరీను. మనం “పోటుగాళ్ళంట” అని వాళ్ళన్నారు. అది నిరూపించే బాధ్యత మనది, ఇదిగో గురూ! ఏది ఏమై వా ఇదివరకున్న ఆఫీసు వాతావరణాన్ని పూర్తిగా మార్చేంతవరకూ మనం ని_దపోగూడ దంతే.?

అన్నాడు ఉలేకంగా (పసొడం. “౭్పకో ఆ డవిల మగాడీతోమాటాడిందీ అంశేచాలు వాళ్ళ క. నెత్తిన యింత *కథ రుద్ద 0౫నే స సశ్నా థ్‌

158 మనిషీ, _ మ్‌భ్య శంకరం కుసుమకి డబ్బిచ్చాట్ట దాంతో చడా మడా వాగేస్తున్నారు, ఆ మాటాజేబీదో ఎదుటపడి మూటాడటానికి దమ్ములుండను మళ్ళీ, మగవాళ్ళం కాబట్టి మనకేమి అనిపించక పోవచ్చు పొపంి ఆవిడ్‌ అ ములుకు ల్లాటి మాటల్లో ఎంత వాధ పడిపోతుందో గచా![అన్నాడు పసాదం దిగులుగా.

నోడవారగా చేరగలబడీ (పసాద౦ చెప్పేది వింటు న్నాడు శంశరం, పాసు పదో పుస్తకం చదువుకుంటున్నా డుం హ్‌ోల్డాబ్వ వైన సిగరెట్టు కాల్చుకుంటూ కూర్చున్న పతి అడిగాడు.

“అయితే యిస్వుజేం చేదామంటావ.

“ఎ

“బుద్ధి ఇప్పా లంటాను మళ్ళా ఆ కారుకూశలు కూయకుండా నోళ్ళు మూరా మంటాను,.% అన్నాడు వసాదం.

“వాళ్ళంళా ఫూల్చు. ముళ్ళకంప,% అన్నాడు పతి,

*“అలా అని ఉపేటీంచి కూర్చుంశునెకి కెక్ళారూ 1 అన్నాడు (పసాదంం చా

“*బేనికైనా సహనం కావాలి అవశ్రాళ మె.చ్చి నష్టూడు నొక్కిపానేస్తే తిక్క వదుల్తుందిగాని తోంద రవాటు పనికిరాదు.” అన్నాడు పలి

(నసాదం జవాబు ఇెప్ప లేదు.

కళ్‌

దుం వ మౌానాన్న వాళ్ళవి వాగనివ్వ్యండి, వాగి వాగ్ని

నాళ్ళ భె నొ పెడ శార్సు.? అన్నా డ్య శంశరం,

మనివీ, _ మిథ్య 169 “వింటూన్న మనకి చీవు కుట్రినట్టయినా వ్రండ మవా. అన్నాడు (వసాదం, హా శంకరం నవ్వి ఊరుకున్నాడు.

ఆ తర్వాత అఫీసు విషయాలు కొన్ని మాటాడి వస్తానంటూ అేచి నిలబడ్డాడు _ససాదం.

“న్చాందరగా వచ్చేయ్‌ ॥ ష్‌దెనా సినిమాకి వెళదాం.” అన్నాడు వతి.

(పసాదం వెళ్ళిపోయాడు,

) అతను వరండా యెక్కగానే మృణాళిని గదినుండి ఎవరిదో మగ గొంతు వినివీస్రోంది. ఆ గొంతు లోగడ విన్నట్టు క్లాపకం! |

(యసాదం గది న్గిరిగా వెళ్లి బయశే నిలబడి వాళ్ళ మాటలు వింటూన్నాడు,

“ోనట్టుడె రాణించాలంచపేు అతను క్భమీ వేయాలి. నాటకరంగానికి పూర్తిగా అంకితమై పోవాలి.”

ఈ మాట వినగానే (పపాదం పళ్ళు వట పట కొరి కాడు, గుప్పిట బిగించాడు. అతనికోవం మిన్నంటుకుంది. వెంటనే గదిలోకి పరుగెత్తి శాస్ర్రిగాడి పీక విసి కేద్దా మను కున్నాడు. కాని... ఇంకా షమి సెలవిసాడో విందామని ఆగపోయాడు.

“శ్రాబటీ నటించడం గూడా ఒకా నొక జీనిత మన్నమాట. "ఆ జీవితాన్ని అనుభవిస్తూ, (పేవకుల్ని (భమింపజేయడం తనూహో కాదు దాని కెంతో. చాతు

160 మనిమీ _- మిథ్య ర్యం కావాలి. ఉదావారణకి నే నున్నాను నా పేరు శాస్ర. ష్‌వో ఉద్యోగం చేసుకుంటో, ఖర్చు. వెడుతూ కులాసాగా గడుపుతున్నానా! ఇది నిజ జీవితం, ఇష్పూడు ఈ ఇా స్త్ర అనబడేవాడు స్టేజి ఎక్కి. వ దొంగగాన్నో వ ఖూసీ కోరుగానో నటించాలీ అంళక్రే వాడు తనని తను మర్చి పోవాలి. అప్పుడు వాడు ఇాద్ర్రైకాదు, గుమాస్తానూ కాదు, కులాసాగా తిరిగే విలాస పురుషుడూ కాదు, నెంబర్‌ వన్‌ జీడి. నుర్దరర్‌. ఆ భీభళ్చాన్న, కూస్చర త్త్వాన్నీ వాడి ముఖంలో వాడి (పతి కదలికలో చూపించి ేతుకులచేత 'భేస్‌ ఆనిపించుకుంటేనే నటుడు! న కాసు నటుడు!” ఇక్కడ కాసేపు వాస మూటలు ఆగాయి బయట నిలబడ్డ పసాదం “సాప్పగా కో సేస్తున్నాడు అనుకున్నాడు. అసలు పఏడికీ, మృొణాలినికీ ఏమిటి సంబంధం అని కూడా అనుకున్నాడు,

ఇాన్ర్రై మళ్ళా మొద లెట్టాడు=

“చ్రీఫ్టు మేము (పదర్శించబోయేది ఒకానొకసాంఘిళ నాటకం, మంచి థీనూ డైలాగులూ వున్న నాటకరాజం! మెయిన్‌ దోల్‌ నాది. “కళాపూర్ణోదయం” అనే కావ్యం పరు మూరు వినే వుంటారు. దాన్ని పింగళి నూరన్నాా కక్‌ స్పియరూ ఇద్దరూ ఇటు టెలుగులోనూ్తూూ అటు ఇం బ్‌ లోనూ ఒశేసారి. రాసినట్టు ఆధారాలున్నాయని చాలా మంది అఖంటున్నారనపకోండిం. అది వేే విషయం. ఇప్పుడు ఆ కథని అధారంగా చేసుకుని, నేటిసాంఘీక పరిస్థితులను దృష్టిలో పెట్టుకుని మార్చి రాశారు మా నాటకాన్ని,

మనీవీ, _- పుథ కే61 కాబట్టి ఈ నాటకం ఎంత గొప్పదో మిరీపాటికి అర్థం చేసుకునే ఉంటారు. దాంతో బాటు మూ (పదర్శన విలువసీ "తెలుసుకు నీ ఉంటారు. ఇంతకీ నే చెప్పాచ్చే 'బేవిటంళేు - ఇది బెనిఫిట్‌ పో కాబట్టీ _ ఒక నిరుపేద గుమాస్తా సవో యార్థం (పదర్శిస్తున్నది కాబట్టీ, మిరు తప్పకుండా. ఒక 'టిక్కట్టు కొనాలి. అ రోజు మా (పదర్శన ఇకాచితీరాలి. టిక్కటట్టు మా ఇల్లాయితో పంపుతాను.” అన్నాడుశాస్ర్రి, “*అలాగేనండి.” అన్నది మృణాళిని. “గాలా థాంక్స్‌. మోలాటి అభిమానులు లేకపోతే ఈ నాటక సంస్థ 'తెప్పుడో మూసేయబడేని. పేక స్పియర్‌ నమన్నడూ, ఎవడు రసహృాదయుడూ, కళాభిమూనసీ కాడో వాడు వట్టి దద్దమ్మ అని పప్పాడు. మనకీ కళలు చాలా ఉన్నాయి. ఆదరించేనారువూ( తం బహు కొద్దిమంది. ఇది కళాావసపంభానికే తీరని అవమానం. మార్పు రావాలి. (యజూనీకంలో (పతివాడూ కళాశారుడె రాణించాలి. ఆరో జెంత త్వరగా వస్తే అంత మంచిది అప్పటిగ్షాని మాసంఘ ఆశయం, నూసంస్త ఆదర్శం ఫలవంతంగాన్లు. మాకాలాన్ని చాలా పాడుచేశోసు.. కాబోలు. వస్తాను మరి, సెలవు. టిక్కట్లు మా ఇెల్లాయితో పంపుతాను అని ెప్పి గది నుంచి బయట కొచ్చాడు ఇాన్ర్రై- బయట (వసాదాన్ని పరాచి గతుక్కు.మన్న్నాదు- నమస్కారం శా్ర్రిగారూ! ఇదిమూా మావయ్యగారి ల్లీ.

162 మనివీ. = మిథ్య ష1!6....ఇలా డారితప్పి వచ్చారూ [అని నిలబెట్టి అడిగాడు 'పసాదడం.

“న్‌ం అేదండీ....వూ నాటక మొహూటి....”

“బా నాటకాలు ఇంతకు మునుపు నేనేం చూడ "లేదు సువూండి....అయినా చూళారూ.... వెధవది నాట కొ లంకే నా కసలు సదభ్మిపాయం లేదండీ. అందరి సంగతి షమోగాని ఇప్పుడు నాటకాలు 'నేస్తున్న వాళ్ళల్లో ఇ్రాలా మంది ' వెధవిలని మా మిత్రుడు అశేవాడ్కు అంటున్నాడు గూడాను. ఇప్పటి కొన్ని సమాజాల్లో అవరించిన “అవి సతి.

“నారి _ మా సమాజం

“వ్వా సమాజం గురించి కాదులేండి నే మాటాడు తూంట పాపం మూ కవతల బోల్లు పనులున్నా యేమో == 'విళ్ళి రండి మరి.!)

శాస్ర మెట్లు దెగి వెళ్ళబోతూండగా మళ్ళా పిలి నాడు _పసాదం.

“అన్నట్టు మోకు సినిమాల్లో వేషాలేయాలనే సంకల్పం?

“పదో 'బేండి. అవకాశం రావద్దూ!” అన్నాడు ఇస్త్రి సిగ్గుపడుతూ,

“ఉబ్రచేంవ్లూట గురువుగారూ! టాలంట్‌ ఉండాలే గాని మోలాటివాళ్ళకి అబెంతపని చెప్పండి. నాకో (ఫెండ్‌ ఉండేవాడు. వాడు అచ్చం మిలాగే నాటకాలంశు (పాణం

మనివీ _ వింథ్య 168 పెళ్టువాడు. పరిషళ్తులూ, వగైరాలంటూ గొప్ప వాడావిడి చేసేవాడు, చివరి శేమైందం కే - జెస్పై మినిట్‌ . ఈనూట వినిపోదురుగాని ఉండండి ...చివరి శీవెందంకేః, వాడు మదరాసు వెళ్ళి, చయత్నంచేసి సినిమాలలో చొటు చేసు కున్న మాట నిజమేగాసీండి, అప్పట్నుంచీ ఇప్పటివరకూను వాడికి దొరిశీవన్నీ ఎందుకూ పనికిరాని చిన్న వేషాలే పాపం! ఒక సినిమాలో ముని బాలకుడు, మరొక సీనిమూలో 'జేబులుకొళ్లు ముఠాలో ఒకిడు---ఇలా తగులడింది వాడి నట జీవితం ఇంతా ఎందుకు ఇపున్నానంటే_

“సారీ ...నా కవతల.. -

“లఅఫప్రున్తు పాపం! వెళ్ళిరండి. 'శమనుకోకుండా ఇంత దదూరవమూ వచ్చి చక్కటి విషయాలెన్నో ఇచెప్పినందుకు సంతోవం ఇాపి్రిగారూ!?

శ్లాస్ట్రి వెల్లిపోయాడు.

చసాదం పళ్ళు నూరాడు

“వెధవ్వేషా లేస్తాడూ, నా దగ్గిరే! సినిమూలో చేరు తుందిట మొహం” అని విసుక్కున్నాడు.

అతను విసుగ్గా తిన గదిలోకి వెళ్లాడు. పుసకం ఒకటి చేత్తో పట్టుకుని చెచశాముడా చదిచేయడం మొదలె ట్టాడు. అలా అరగంట ఊరిశే ఉేజీలు తిప్పేశాడు. దానికి తగ్గట్టు తన ఉనికిని ఆ యింటివా ళ్ళెవరూ పట్టించుకున్నట్లు కనిపించ జేదు. చాంతోే మరింత ఒళ్ళు నుండిపోయింది.

చుంచభంమిద నాలిఫోయి. మెడ నరకూ దుప్పటి

164 మనిషీ - మిథ్య కప్పుకుని గట్టిగా నిట్లూ రాడు _వసాదం. మృణాళిని ఆ వేళకి వచ్చింది. “అమ్మా నిన్ను భోజనానికి పిలుసోంది బావా!” క్‌ ఖల ఏ 4665 అటా) “క్ట కావా! సీశ్చ'చెప్తూంట. భోజనానికి లేవయ్యా” “ఇప్పటికి నా విషయం గుర్తుకొచ్చిందన్నమాట.౫ “అదేమిటి? అచేంచమూాట?? “నం ...నీకు గొప్ప ఇదిగా వుందా? పాపం --” అన్నాడు అవతలివెపు! మొవాం తిప్పుకుంటూ. “క అలకకి కారణం వమిటో? “కము వదనం.) కల్రసగా?)3 “నీ బ్వుఖం,)) “అంటి ళాడ్‌ద గుడ్డు. 0) మృణాళిని పకవకా నవ్వేసింది. ఆ నవ్వుతో మరింభ కోపం వచ్చింది (పపాదానికి, “నవ్వుతావు ..ఛీ ...మా ఆడవాళ్ళంతా ఇంతే” “నువ్వు మాబాడే దేమిటో బాత్సి గా తెలీడం లేదు. తెలుగు, * “అది తెలుసు, నీ కోవానికి కారణం చిప్పకుండా నే ఖఘ్సు బుర్భవనడం నం జాళోలేదు బావా!

మనిషీ _ మిథ్య 165

““బన్రనవును. నిశేం బాగుండదు”

“జ్మంత్రకీ నువ్వు భోజనానికి వస్తావా రావాల

ఈ రాను

ఈబ్రుల్రా అన్సి అమ్మతో ఇప్పనా*ొ

'6న్ల్‌ం ,. నాశేష్తానా భయవూ? అసలు నామోద మో అందరికీ పెత్తనం ఏమిటి! మరెవరూ? నేనెవర్ని

“నువ్వు నా చావవి”

“న్పిగ్గు లేకపో లే సరి.”

“ఆనవసరంగా వాగించకు. నాకు కోపంవస్తే మని వీని కాదసలు, తెలుసాకొ

“న్లబ్సట్రీ?! అయితే ఆవిడ్డూర మేదో చూడాలనివుంది”

“ఉంటుందుంటుంది. ముందు నువ్విక్క-డుుం ది కదు లావా లేక నన్నే కదలమంటావా*ళ

మృణాళిని "రండు తణాలు నిశ్శజ్ఞంగా ఉండి, తర్వాత అడిగంది.

“అయితే ఇదంతా నిజమైన కోపమేనన్న మాట.)

“క్రాక్రపోతే నేనేమైనా గొప్ప నటుడినా వల్ల కాడాటొ

“కారణం చెప్పకుండా. నిష్టూరాలు పలిశేవాళ్ళని ఏమంటారో తెలుసా?”

“నువ్వు నాకేం పాఠాలు చెప్పక్క-న్లేదు నేనేమా పసిపిల్ల వాడినీ అమాయకుడినీ కాను ౫

శఈళసార్హ్ర నమ్మకం "లేదు,

166 మనిమీ -_ మిథ్య “అంశ సీ ఉచ్దేళ్యం?౫ యది శే క్షి ఉచ్చావా! నిజంగా అడుగుతున్నాను. నీ జొపాని కారణం చెప్పవూ?” అని (వాధేయపడింది మృణాళిని, అతను చల్లబడిపోయాడు.

“ద్దొందర్న్ని మాస్తుంయటె నాకు వెడ్డ చిరాకు. ఆ శా స్ర్రిగాడు లేడు _- అజె. సీ ఫీవశేట్‌ యాక్టర్‌* 2”

“ల బేమిటి? అతను నాఫేవశేట3 సీచైవరు చెప్పారు!

“ఎవరో ఇవితే తలాడించే రకం శాదు.

“బ్చుగ్ర? 33

“నాటక కళ గురించి వాడి ాంద వాడి శీమిటో తెలిసినట్టు గొప్ప ఉపన్యాస మిస్తుం ళు తమరు పవినలా! ఏని మెచ్చులో లేదూ?)

“అయితే కావచ్చు. అతను మూ కాలేజీ బెస్ట్‌ యాక్టర్‌”

“లఅవ్ఫనవును. మహ ఛచాగా "'కెలుసు, వాడు పయో ముఖ విషకుంభం! కీకత్రోలు కప్పిన పులి! జా ర్భాగ్యుడు! నాడు మా ఆఫీసులో ఎంతి గందరగోళం శేస్తున్నాడో, ఎందర్శ్ని వీడిపిసున్నాడో సీశీేచైనా తెలుసా)

వాట్‌ లూ “నాటకాలక్కీ వ్యకి గత విషయాలకీ ముడిపెటడీ | ము ణు మందుకు)

“అం్పుతే నువ్విష్పు జేమంటాన్ట!౫

ళ్‌ చీం (వశ్నఖ)

“నువ్వు వాడితో మాటాడటం నో కస్టం లేదు.”

మనిషీ -_ మిథ్య 167

“*ఎందుకనిట?౫

“వెప్పాగా వాడు ఉత్త ఫూలనిం-.”

“వాన్ని అతను మా స్నేహితురాలికి అన్నయ్య మూ కా లేజీ బెస్ట్‌ యాక్టర్‌.)

“6టబ్రందుక నే అంటాను మూ అడ వాళ్ళందరూ ఎ 2

“చ్రావా...నీ ఇష్టం వచ్చినట్లు మాటాడితే నే సహించేది లేదు...”

“అవ్రను. నువ్వు సహించవు, సరే,..ఈ విషయ మేమిటో మావయ్య నే అడిగి 'కేల్చుకుంటాను. నేను మో అందరిముందూ ఈ ఇంట్లో ఉండాలనుకుంకు ఆ రోగ్‌తో నువ్వు నూటాడటం మానుళోవాలి. లేదూ__నేనేదెనా ఇల్లు మూచుకుని నా తిప్పలేనో నేను పడతాను.”

మృణాళిని మశేమి మాటాడలేదు. అత్తయ్య, భోజనానికి రావలసిందిగా పీలవడంనో గబగబా వంటగది లోకి పరుగెతాడు _పసాదం.

అతని పద్ధతికి లోలోన నవ్వుకుంది మృణాళిని.

స్త స్త స

“ఫీడు నాటకాలు వేసి అయొక్క కళతో సంఘాన్ని గజంన్నర మందాన్న పెంచేస్తాడట. సీక్‌ స్పియర్‌, నాట కాలు వేయినివాళ్ళందర్నీ వొట్టి 'వెధవలూ అన్నాట్ట కథా పూర్ణోదయం ఆ పెద్ద మనిషీ పింగళి సూరన్నా ఇద్దరూ రాశోరట. అబ్బ, ఏం కోళాడు గురూ! ఈ ఫూలొకి సిని

మాల్లో చేరాలని ఉందిట. ఆకాడికి అవతల ఆ ఫీల్లు వీడు

168 మనిపీ, = మథ్య "లేని వెలితిచేత లబోమని వీడుస్తున్నబ్లు! "వెధవ పోజూ వీడూను. ఏడి వరస భూస్తూంకేు నాకు భయంగా ఉంది. ఆడపిల్లల మనసు కనిపెట్టడం, సృష్టించిన ఆ (టవ్మాబేవు డీకే కెలీదంటారుం నువ్వేమంటావు”జరిగినదం తా ఇ ప్పేడు వసాదం పతితో.

పతి సి

సిగ రెట్టు పొగ గట్టిగాపీల్ళి నింపాదిగానదు

లుతూ,

కట్సిద్రి ఉత్సి పిరికిగుండె అంటాను” అన్నాడు.

ఈ మాటతో చలించిపోయాడు. (ప్రసాదం. తీత ణంగా పతినవైఫు మాసూ _

“నువ్వుగనక సరివోయింది మరోడు ఆఅమాటంకు-”

“నేనొకటి ఇెపా వింటావు?)!

“తప్పకుండాను.))

“మా మృగాళినికి నువ్వం చే అమితమెన | జము”

“వ్రతా! అది నీ కెలా తెలుసు వా

“వెలుసం తె! పోతె ఇాజ్ట్రి వర్షి ఫూలన్న విషయం అందరికీ తెలుస గ

సు. వాడిని ఒక ఆట ఆడించి చితుబేయించే

గల (ఛ్రయోజకత్వం మనకీ సృంది.*” హా

కల్రడెలాగా[

“వాడు వేయబోయే నాటకానికి మనమూ నెళాలి”

ళు

“టాట్‌ ....ఇ0త (శుళుకూ బతికి _. అది నొప్ప కష్ట్రంలే గురూ! నొవల్ల కాదు.”

“నిజానికి వాడు మంచి నటుజే, అది ఒప్పుకుని తీరా

మనిషీ = మథ్య 169 తీరాల్సించే, పోతే మనం నాటకానికి వెళ్లేది వాడి నటనని మెచ్చుకుని వాడి మెళ్ళో పహోరం వేయడానికి కాదు. ఆ మహా నటుడ్ని మంచినీళ్ళు శాగించి *'బాబోయ్‌ి అని పించేందుకుల

“అదెలా ఓ

“అస్పుడు చెపుతాను,”

“వాడు మంచి నీళ్ళు తాగితే మన కొచ్చివడే లాభం ౪

“అండుకీ నిన్ను మాకాబోయ్‌ శ్రీమతి అడిస్తున్నని* శ్సుయి పిచ్చి (వసాదం! నాడు మంచి వీళ్ళు ఆొగడమంకు స్లేజీమూద పోర్టను మరిచి డాన్స్‌ చేయడ నున్నమాట. జాంతో ఆ నటశేఖరుని కీర్తి అభాసుపాలై పోగలదు. దేన్సు చేయటానికి అన్నువెన వాతావరణం మనం ప ర్పాటు వేసుకోవాలి. సీరియన్‌గా నడుస్తున్న సీన్‌లో పిల్లికూతలూూ తుమ్ములూలాటి మందులు ఉండనే ఉన్నాయి. దాంతో ఎంత మవుగ్యాడెనా ఫం కాల్సించే మరి! వవ రాలన్నీ ఆరోజున చెప్తాను సరా, అయితే మనం చేయబో యేది అన్యాయం,” అన్నాడు పతి,

“పోవోన్‌, అన్యాయంట అన్యాయం. జెబ్బతీసే వాడిని జెబ్బతోనే పడగొట్టాలన్నారు జనం, నీ కెందుకు గురూ! ఆ పొడు పనేదో నా నెత్తి నేసుకుంటానుగా. గొప్ప అల్లరిచేసి వదిలి పెట్టనూ ... ను .. చూపిస్తా నా తడాకా*

తలి)

శే?70 మనిపీ, = మిథ్య “ఈలోగా మృణాళిని ముందు, సీకున్న టాలెంట్‌ని పదర్శించుకోవాలి, ౫ టం “నాకా ...శులంటా? “అవును నీకున్న టాలెంశు.) కనాాక్ష్ర బేన్లో ఉంది టాలెంటు) “టా'లెంటు రెండు రకాలు ఒకటి బైబర్స్‌ వచ్చి అభ్యాసంకొద్ది "పెరిగ్‌ పెద్దదె, కర్చీళ్ట్యాశి” అనిపించేది రండు, రా "అప్పటికప్పుడు భూచి నేర్చుకుని అనుకరించి “ఆవ అని వించుకునేది, 'సుపనోి. సీ శైల్రాగా శ్ర కాబటి “అహో ఆచరించి _ అవ్‌ ఆడపిల్లల్ని అక 80చే టాలెంచయముండాలిం టా మెయిన్‌ కైన్‌ వేయడం” * లా “నాప్ప కషం.) ర్‌ టలు ల ఇవ్వుడు కావలసింది ఇచే. ఈనాడు క్రాలామంది బ్‌ ఉవమ్‌కులూ, మహానుభావ్రలూ, పెదమనువులూ అందరూ చేస్తున్నది “ఆహా జ్లీ,,) న “లది నా "ాతనవ్రశత్రుం దంటానవా?): న! “నిజమైన (వేమికుడి కిజేం అెక్ళలోది శాదు.౫ ఒకవేళ క్‌జ అడ్డం తిరిని లే) “కలిగే స్వ వ ఒీకాలేదు. వమంటావా | నువ్వంశే జి, పిలవ ఉండనే జ్రందని ముంబే చెప్పాను కచా- ఆ నువ్వుగనక ఫెయిలై తే అవిడ సానుభూతితో పాటూ హృ్‌దయనూ సి స్వంతసైై పోగలన్చ.౫

మనిమీ - మిథ్య [71

“న్వరి టాలెంట్‌ న రంగంలో కావాలి ౪

ఉచ్చైెప్పాగా ఆడపిల్లల్ని ఆక క్రించేదిగా ఉండాలని, నాకు తెలిసినంతవరకూ నాళ్ళకీ సంగీతమన్న్నా కవిత్వ మన్నా విపరీతమైన మోజని. ఈ మధ్యనే, ఒక పెరొందిన సె కాలజిస్టూ ఇలాగే రాళాడుం)

“సంగీతం ఈ జన్గుకి వాత కొచ్చే విద్య కాదు, నేర్చుకున్నా రానేరాదు. పో లే.__కవిత్వం ద్వారా, రిజల్లే మవుతుందో తేల్చి చెప్పలేను” అన్నాడు _పసాదం.

గృపయత్నించమన్న్నానేగాని ఫలితం గురించి ఆలో చించమన లేచే?”

కళ్చాగానే ఉందయ్యా. కవిత్వం చేర్చుకోవాలంశకు ఏం చేయాలో గూడా చెప్పు”

“పుస్తకాలు చదువు. భావకవులుగా చలామణీ అయినవార్ని కాస్తకని పెట్టుకునుండు వాళ్ళు ఎప్పుడో ఎక్కడో చెప్పిన నాలుగు ముక్క_ల్నీ నేమనలైజు చేసుకుని సీ స్వంత భావాల్లా ఉపయోగంచు. అవిడ మెప్పు సంసా యించుల

కళ్ఞీక్స్‌, 32

“ఎందుకైనా మంచిది త్వ మే వాహమ్‌: మో (పస్థానం తద్ధగా చదవడం మొదలు పెట్టు ఇప్పట్నుంచే”)

“*అ'వేమిటి 19

“ఫుస్తకాలోంగ్‌. విలువగల పుస్తకాలు. "వేడీ, ఉ చ్రేకం్యజాల్కీదయా అన్ని రసాలూ నాటిల్లో ఉన్నాయి.

[79 మనిపీ. - మిథ్య నువ్వూ మో మృిణాళిసీ ఏకాంతంగా ఉన్నషప్పూడు రాటిల్లో నాలుగు ముక్కలు రాంబాణాల్లా గంభీరంగా భావ యు కంగా పెద్ద పోజుతో (శ్రయోగించు

“నువ్వింత ఇన్లూంళు నా కిస్పూదే ఆవేశం కలుగు తోంది. సీకు పుణ్యముంటుందిగానీ ముందు ఆ రెంకు పుస్త కాలూ అేచ్చిపెడుదూ.!

“అలాగే? అన్నాడు పతి.

మరి కొంతసేపు ఆ శార్కులో పచ్చ గడ్డి మావ, ముందు చేయబోయే కార్యక్రమాన్ని కూలంకషంగా చర్చించి, ఇళ్ళకి బజయలు సేరారు మి్యతద్వయం.

దార్లో తన హృాదయ పూర్వశమైన కృతజ్ఞత తెలియజేశాడు (పసాదం ఇతికి,

ఎనివింది

స్రైరంజనం ఇంటి కాజ్చేసర రాతి పది గంట లయ్యింది. వరండాలో లెటు “వెలుగుతూనే ఉంది. బేణుక్‌ సోఫాలో కూర్చుని నీదో మేగజై. క్షా తిరశేస్తోంది. విరంజనం రావడం చూచి పుస్తకం మూసి తేచి నిలచింది.

అతను కొత్తగా కనిపించేడు, కల శీగ ఉంది. కళ్ళు

మనిమీ _- మిథ్య ర 78 ఎ్యరపడ్డాయి. తూలుతున్నాడుగాని. తమాయించుకుంటు న్నడుం

అతని వాలకిం చూచి శేణుక కలవరపడింది.

అతను సరాసరి అతని గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు. చీము కుర్చీలో కూలబడి సిగిరెట్‌ ముట్టించాడు "లేణుక వచ్చింది. గుమ్మం దగ్గ నిలబడి అడిగింది,

ళర్చాలా ఆలస్యంగా వఇ్చారు.*”

“ఆఫీసులో అంత పని ఉండా ?”

అతను శేణుక వెపు కోపంగా చూచి, సమాథానం చెప్పకుండానే _జెస్సింగ్‌ కేబిల్‌ దగ్గరకు వెళ్ళి మై విప్పు కుంటున్నాడు

“మధ్యాన్నం గూడా ఇంటికి రాలేదు.”

ళం ఉల ఉభిం ఛి *4 కీల

“రెండు రోజుల్నుంచీ మీరు పరాకుగా ఉంటు న్నారుగదూ.)

“అయ్యిందా ఇంకా నమెనా ఉందా ౪ అన్నాడు బజూబు విష్వుకుంటూ,

పిన్నీ వాళ్ళు వచ్చిన రోజు జరిగిన రగడ నెమ దిగా నాలుగు రోజుల్లో సర్దుకుంది, చాదాపు అస్నీ మరిచిపోయి మొన్నటివరకూ మానంగ "గడి చేరు మళ్లా మొన్నట్ను౦చి జగడం (ప్రారంభమైంది. బ్యురలో మాసిపోయిన రగడ మళ్ళా ేగింది,

174 మనివీ. _ షింథ్య

“జరిగిపోయిన డాన్ని మళ్ళా గుర్తు చేసుకుని కాధ పడటం భావ్యం కాదు 39

“నోరు మూసుకుంటావా? నన్నెక్కడిక మినా వెళ్ళీ పోవంటావా ౪

ఆమెకి అతన్ని దూస్తూంళే భంయగాళంది. _పేవో, పెళ్ళితో స్వస్నిలిని చాలామంది అంటున్నది నిజమేనేమో. "కాలేజ్‌ రోజుల్లో అతను తనం" (నాణం పెళ్లు వాడు ఒక రిద్దరు గడుగ్దాయి విద్యార్థలు వెవాకులం పేలితే వాళ్ళ నోళ్ళు మూయి౦చేడు, చేమ బూటకం కాదిన్సీ శాశ్వతే మన్సీ పవ్విత బంధమసీ "ెచ్చీడ్సు. అతని మాటలు పిని కోన అదృష్టానికి మురిసిపోయింది తను,

స్‌ది! ఇప్పుడా మాటలన్నీ ఏమయ్యాయి? ఒక చిన్న మాట పట్టింపుళోసం ాణాధికంఛా పేమించిన తనని అల త్యం వేయడం తగునా ?

పరిచయస్థులు ఇవాలామంది తమ పెళ్ళి! విపరీతే అర్థాలు తీశేరు.. ఒక బంగార పిచ్చుకని ేమించి వళ్ళి చేసుకోడంలో (ేమకంచ న్వార్ధం ఎక్కువని జెప్పి పొడీ వేప. ఇది నిజం చేస్తాడా నిరంపినీం శి

లేణుక తల్లడిల్లి పోయింది!

ఈ రోజు అత్వ పరిస్థితి మరింత్ర అధ్యాన్నంగాడింది- సభ్యత గలవాడూూ, పది. మేందితోక్తూ తలత్రుకు. తిరుగ నేర్చినవాడూ చెయ్య రాని పనిని వేశాడు, తాగ ఇంటికీ వచ్చాడు ఈ మాట గుర్తుకు రాగాజ్‌ దుఃఖం పెల్లుబికింది

మనిషీ, -మిథ్య 4/5 తను కట్టుకున్నునస్నీ గాలి మేడ లేనా ?

“నీం? ఇంకా ఇక్కడే నిలబడ్డావ్‌ బొమ్మలాగా” అన్న్నాడు నిరంజనం బట్టలు వమార్పుకుని వచ్చి.

*ఖేవండి భోజనం వేద్దాం.)

కనా్తేం అక్క న్లేదు హోటల్లో భోంచేసి, క్త్‌బ్బులో హోయిగా కాలమే పంవేసి వచ్చాను తినాలని ఉంకేు నువ్వే తిను. నురీ అలత పతిభ కి తగునా శేణూ ఇ అన్నాడు అపవోస్యంగా వా

ఆమెకి సహనం చచ్చిపోతుంది. ఎన్నాళ్ళని ఈ రంపపు కోత ?

“వొద్దు శేణూ ! మితో . -..మోా అస్థితో నేను సుఖపడ లేను, నిన్ను పెళ్ళి చేసుకోడం పారపాశునే మో.” అన్నా డతను.

“ప్టీజ్‌ ...మా రామాట అనకండి.” అంది కళలో నీళ్ళు నింపుకుని. గణ

“నన్నీ మాూ్యతమే అర్థం చేసుకున్నారా?! అప్పుజే మన కాలేజీ రోజులు మరిచిపోయేరా ?” అన్నది బాధగా.

“డ్తుళ్సు . లేదు. అక్య_చే, పరా ఆ రోజుల్లోనే పొరపాటు చేశాను. _వతిఫలం అనుభవిస్తున్నాను.”

ఆమె రెండు తీణాలు సమిా మాటాడలేదు.

“మానాన్న వేసింది తప్పే, ఆయన తరఫున నేను తీమావణ వేడుకుంటూన్నాను”

76 మనిపీ, - హుథ్య

“హాడ్‌ .... నువ్విట్నుంచీ మీనాన్న అట్నుంచీ నన్ను బొమ్మలా అడిం చేస్తున్నారు, నువ్వు రాసిన ఉత్త రానికి ఆయనింతవరకూ సమాధానం రాళాళా ఇపుదూ.”

“బక పక్క. మూ మాటనే నెగ్గించుకుని నిష్టూరాలు కూడా వేయడం ఎందుకు చప్పండి.”

“ఆ్రంగ్సా 170

“మోరా క్యురాడికి ఉద్యోగం ఇవ్వ్యలేదుగదా

“వాద్డూ యూమిన్‌ ! అలా అడ్డమైన (పతివాడికీ ఉద్యోగాలు వేనే స్పితికొ స్తే అ కంపెనిలోనే కాదు, ఈ ఇంట్లోనూ ఉండనీ తెలుసా శేణూ 1౫

ఓ స్థితి ఎన్నటికీ రాదని విమ శ్ర లషవరూ శాసించే అధికారం అేదని నేను వోమి ఇస్తున్నాను.” అన్నది "శేణుక ఆవేశంతో,

సిరంజనం జఉలవంగా నవ్వుతో__

“నీ మెర్సీలోసమే (బతుకుతున్నాను చేను.౫అన్నాడు వ్యంగ్యంగా.

న చెప్పినా మీరు అపార్థం వేసుకుంటున్నారుః లక మిమ్మూల్ని వప్పీంచడం నా శరం కాదు.”

“గప్‌చిప్‌, ఆ నిర్ణయానికొ శ లక వేలే చిక్కే ఉండదు. నీ విమయాల్లో నేను గాని నా వివయాల్లో నువ్వు గాని కలుగ జేసుకోరాదు, పదిమంది మధ్యా భార్యా భర్తలుగా తీరుగుచా మంటావా ? ఆలాశో నాకే అభ్యంలే

మనిషీ = మిథ్య క్ష రమూ ఉండదు. తలుచుకుంకు మీ అందరికంజ ఘనంగా నటించే సత్తా నాకుంది” అన్నాడు కటువుగా.

శేణుక తన మొహాన్ని రెండు ఇేతుల్లో కష్పుకుని వోల్లో వచ్చేసింది. ఆమె అతని ధోరణికీ అబ్బురపడింది,

గాలి వాటపు మనిషా నిరంజసం? అతనికి నిజంగా తనమిద (పేమ లేడా + చపలచిత్తుడా * తనెంత కుళ్ళికుళ్ళి ఏడుస్తుందో అతనేమైనా గమనించాడు ?

ఆమె చీర చెంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుంది,

తన పక్కన నిలబడ్డ నిరంజనాన్ని చూచి ఎల్సిన తల మళ్ళీ దించుకుంది.

“ఆ రోగ్‌ ఆ ఆఫీసరు వెధవ! నన్నెంత అల్లరి పెడు తున్నాడో మోారెవెనా ఉఊహింఇవాలరా ? పదినుందిలో ఆ విషయం చెప్పి వాడు నవ్వుతూ, వాళ్ళని నవ్విస్తున్నాడు. ఈ అలుసు వాడి "శెవరిచ్చారు! మో నాన్న, ఇప్పుడు వాడు నన్నూ నా వ్య క్రిత్యాన్నీ నవ్వుల పాలు చేస్తు న్నాడు, అసలు వాడెవడు? సు ఈజ్‌హీ! అఫరాల్‌ నజేం ఇగ్గర్‌ ! అలాంటివాడు హూ నాన్నకి బేవ్చడుట!)

44 ఫి

నిజం చెప్తూన్న్నా "శేణూ! నాకీ అధికారంపట ఆశ "లేదు. నాకున్న అర్హ తతోవ్‌ చిన్న ఉద్యోగం చేసకున్నా మనశ్శాంతి ఉండేది! నీకు తెలీదు నాబాధ, ఒకే రక్తంలో భాగం పంచుకుని పుట్టిన తమ్ముడికి, నాన్న ఉత్తరం రాసినా ఉద్యోగం ఇవ్వ లేదు నేను, ఆ ఉద్యోగం చేస్తూ వామూ

విత]

118 మనిపీ. _ మ్‌థ్య అందరిలో అలుమై పోవడం నో కిష్టం లేదు. తమ్ముుడిగ్దూడా కోటలో జోగా ఇచ్చాడని చారినిపో యే (శతి వెధవా నోటి కొచ్చినట్లు వాగుతే విని సహించే ఓపిక నాకులేదు, స్వంత తమ్ముడికి వేయించ లేని ఉద్యోగం, ఎవడో అఫీసరుట్క వాడి శాలూకు తల మాసిన మనిపి. కెవ్వడికో ఉద్యోగం వేయింఛాలిట. ఇప్పుడు ఇప్పు... నన్నేంచేయ్యముంటావ్‌ ౫”

ళు క. 660

“రేకూ!...నన్నెవరూ శాసించడానికి వయత్నించ వద్దు. అవసరమైతే ఈ తణంలో నా ఉద్యోగానికి రాజీ నామాయిచ్చి, మీ నాన్నక్తీ ఆయన పవోచాకీ ఒక నమ స్కారం వెట్టి వెళ్ళిపోగలను. శాసీ, .చానివల్ల: బాధపబేది నువ్వు... నువ్వు "ేణూ!్‌.,,?? పిచ్చిగా అనేసి తన గదిలోక్‌ "వెళ్ళిపోయాడు నిరంజనం.

అతను మంచంపైన నడుం వాల్చాజే గాని నద పట్టడం లేదు. అతను చేస్తున్న పిచ్చి పనులన్నిటినీ ఒక్కా టొక్కటిగా గుర్తుకు తెచ్చుకుంటున్నాడు.

తంగడి వేసిన పనికి శేణుక వాధ్యురాలా? మాట లని ేణుకని నొప్పించలేదుగడా! అయినా తన మససు 'తెలీసి గూడా అము అడ్డు దెప్పడం జీని కసలు!

తను శానగొచ్చాడు, మనో నిబ్బరం లేనివాడూ,: పిరికివాడు, _నెతిక విలువలకి స్థానం ఇవ్వ లేనివాడు చేసే పనిని తను చేళాడు!

ఇది తలచి ేణు ఎంత కమిలి లోతుందోగచా!

మనిమీ = మిథ్య [0

నోడ గడియారం శెండు గంటలు కొట్టింది.

ఉలిక్కిపడి లేచాడు. నిరంజనం మంచంమిననుండి

హోల్టోకీ శొంగ్‌ చూశాడు. అక్కడ లైటు ఇంకా వెలుగు తూనే వుంది,

లేచాడు. హోల్లోకి వచ్చాడు. సోఫామోద తలవాల్శి సదపోతుంది శేణుక. అమెను చూడగానే జాలి కలిగింది అతనికి,

"శేణుక భుజం తట్టి న్మిదనుండి లేపాడు అమె కళ్లు విప్పింది. తనెదురుగా నిరంజనం నుంచుని ఉండటం చూచి, ఉలిక్కిపడి లేచి నిలబడింది,

• కలకడ వడుకున్న్నా వే శేణూ.. పద... మంచం గదిలో ఉంది అన్నాడు నిరంజనం,.

జము కళ్ళల్లో స్‌ళ్ళు వ్యరున. తిరిగాయి. అత్రను ఆమెను దగ్గరికి తీసుకుంటూ.

తన్రార్టు నేనే అర్థం కావడం లేదునేణూ! తృమించు.” అనాడు బాధగా,

ఆమె అతని నోటిని తన చేత్తో మూసింది.

“నారా మాట అనొద్దు. మిమ్మల్ని నేను అర్థం చేసుకున్నాను అన్నది ఎటు క

ష్ణ న ప్త టు

అ సాయంత్రం ఖవిదరాళే స్టషంటిక వచ్చాడు విరంజనం.

హాల్లో అడు గు పెట్టిన నిరంజనానికి మావయ్య మాటలు వినిపించాయి.

180 మనిపి, _ మిథ్య

“అతని మనసింత సాడుచేసుకోర మెందుకు తల్లీ. నా క్కావలసిందీ మా సుఖమే కదా ఆమాట _గహించ "లేకపోయేడా అతను అతను పఠాయి వాడని నే నెప్పూడెనా అనుకున్నానా?)

నిరంజనం సరాసరి తన గదిలో! వెళ్ళి కూర్చు న్వాడు. కాకేవటికి లేట్పుక్ల వచ్చింది

“మా నాన్న వచ్చాడు మాతో మాటాడాలట, రమ్మింటా రా) అని ఆయె అంటుండగానే ఆయన లోపలి

“అద్రి కాదోంక్స్‌ అల్లుడూ. నే నేనో రాజేజీ అనుకో! అంతనా తానిశ్తే ఇంత అల్లరి చేసుకుంటారా బేర్‌ గజైనాో

నిరంజనం మాటాడ చేదు.

“పెద్దనాళ్ళం. చాద_స్టంకొద్డి వదో చేశేసాం. ఇది తప్పు అని ఇెప్పనలసిన వాధ్యత మిది. వినకపో తారూ! అప్పుడు మో ఇష్టంవచ్చినట్టు వేసుకోవాలి గాని వార్నింైనోొ ఇవ్వకుండా సీక్సు నువ్వే మధనపడి. పోవడం వమెనో కాసండా అమ్మాాయి రాసిన మొదటి ఉత3౦ చదివి - ననోఠే సర్దకుపో తానో అని ఊరుకున్నాను. కానీ వ్యన హోరం ఇంతవరకూ వస్తుందనునో శేదు అలుడూ!:' అన్న్నా రాయన నవ్వుతూ (౧

“భోజనం సరిగ్గా చెయ్యడం అేదుట వేళ! ఇంటికి గావడం వేదుట (త్రి చిన్న మాటకీ విసుక్కు_౦టునెపై వట భలే చాడివయ్యా నిరంజనం ౫ మళ్ళా ఆయనే అన్నారు

మనిషీ _ మిథ్య 18]

"అబ్బే. అబేం శేదు.!?

“యి లేఅమా శ్రి చెప్పిందంతా అబద్ధమంటావా? మీాశేం తక్కువని ఈ విధంగా మనసు పాడీ చేసుకోడం అదీకాక తప్పు వేసింది నేను నన్ను దండించు.”?

“క్షు చివరి ట వే ననలేదు నాన్నో-్‌ * అన్నది శేణుక్‌

“బ్పదినో నబ్భాయ్‌ నే నొకటి చెప్తా విను. ఈ కం ఇన్స్‌ ఈ అస్థీ సర్వస్వమూ నీవి పీ యిష్ష మొచ్చినట్టు చేసు కోడానికి నేను కాదుకదా (బవ్మాదేవుడుకూడా. ఎదురు ఇప్పటానికి వీళల్లేదంలే కానాలంశేు అలా అని గాసి సాను. ౫ స నిరంజనం సిగ్గుపడి పోయాడు

“ఒక్కగా నొక్క. కూతురు శేణుక. అది సంతో పంగా ఉండటమే నాక్కె-వలసింది తండుల మనసు నీ కిప్పుడే తెలీదు బాబూ, నీకూ ఓ నలుసు పుట్టి పెద్దదై, అత్తవారింటికి పెళ్ళిన తర్వాత ఇప్పటి నా ధోరణినీ కప్పుడుగాని అర్హంకాదు శివానందం నిన్ను అల్లరి పెడుతు న్నట్టు అమమ ఇవప్పింది నె బుదితక్కు.వతనం ఇప్పుడు

న ర తెలిసింది జాజా నే మళ్ళా ర్మాతి బండికి ఫోవాలి నేను! అన్నారాయన.

“అశ. భోంచేయకుండానే .- ”

“అదేం కుదరదయ్యా అల్లుడూ ఈఇంట్లో వంశో థ్హారకుడు పుట్టి, “తాతయ్యా భోజనానికి రాగి అనేంత వరకూ ఈ ఇంటో బేబి కడగరాను అది శాస్రుం

న్‌.

189 మనిషి - మిథ్య కాబట్టి ఈ ముసలివాడికి, అతి త్వరలో ఇక్కడ చెయ్యి కడుక్కు. నేందుకు వర్పాట్లు చెయ్యాలి మరిఎ” అన్నారు.

దంపకులిద్దరూ సిగ్గుపడిపోయారు.

ఆ ర్యాతికి ఆయన వెళ్ళిపోయారు. ఆయస వెళ్ళి పోయిన తర్వాత అడిగాడు నిరంజనం

“ర్యాత్‌ నేనేస్థితలో వచ్చానో గూడా. చెప్పానా “బేణూ!”

“లేదు. ఆ అవసరం రాలేదు.”

“జేన్సు వాలా అవృష్టవంతుడిని.?:

“ఎందుకనో.

“ఒక చక్కటి అమాాయి, ఒక సుగుణాలరాశి మా ఆవిడ అియినందుక్షు

“వాళ్లేండ్సి నా దగ్దరంె అశనేరుగాని బయట ఎక్కడా అనకండేర్శి ఛార్యను వెనశేసుకొస్తున్నారని అల్లరి చెయ్యగలరు,” పో

“అలాశేంొ అన్నాడు ఆమెను దగరగాతీసుకుంటూో*

శ ష్‌ సా

వనాడూ లేనిది ఆఫీసరు శంక రాన్ని పిలవడంతో ఆఫీసులో చాలామంది అశ్నర్యపోయాకు. ఆఫీసరు, ఆఫీ సులో చాలా ముభావంగా ఉంబాకు, అనుకున్న పని అను కున్న వేళకి కాపోతే, జాని! చాక కార్కు సంజూయిసీ. చెష్తుకోవలసించే గాని గుమూసాలు కారు. గుమొస్తాలకీ గూడా అఫీశరు. దగ్గరికివెళ్లే పని రానీరాదు. వదో శొత్ర్రి లాటి బళు కొద్ది రుంవెకి తప్ప

మనిపీ. - మథ్య 188

ఆఫీసరు పదకొండూ పన్నెండు గంటలమధ్య ఆఫీ

సుకు వస్తారు. మళ్ళా మూడున్నర నాలుగు గంటలకి వెళ్ళి

పోతారు. ఎవ్వుడో తప్పనిసరెతేనేగాని ఆయన నీడుగంటల

వరకూ కూర్చోరు. అలాంటిరోజులు ఆయన సర్వీసులో ఇాలా తక్కువ

శంకరం సైతం ఆఫీసరు తనని పిలవడంతో శాస్త తటపటాయించిన మాట నిజం. పతికి గూడా చ్నితంగా కనిపించింది. పససాదం గుడ్తప్పగించి శంకరం వెపు మాశాడు. వాసు అలోచన్లో మునిగిపోయేడు,

శంకరం ఆభీసుగదిలోకి కాలు పెడుతూండగా శాస్ర్రై తన పక్కసీటు నాడి చెవిలో వదో చెప్పి కిసుక్కున నవ్వేడు అవతలివాడు పళ్ళికిలిం చేడు

శంకరాన్ని చూడగానే సాదరంగా అవ్వోనించేరు ఆఫీసరు, నవ్వుతూ...

“వ్వా గురించి ఛాలా విన్నాను) అన్నారు.

కంకరం శాస్త ఖంగారు పడ్డాడు-

“వూరు. చక్కటి కథలు రాస్తారని తెలుసు గాని మీరు మోరని మ్యూతం తెలీదు. అది నిన్ననే ెలిసింది, అన్నారాయన సంతోషంగా.

శంకరం మనసు కుదుట పడింది

“వ్వా కడ్చాదిరిన మనసులు” చదువుతున్నాను ఇాలా ఇకావ్రంటుంది.

“థాంక్స్‌ సార్‌.

“మోరు ఈ ఆఫీసులో పని చేస్తుండటం చాలా

వ్ర మనిషి _- మిథ్య

గర్వంగా ఉంది నాకు కావాలండ్కీ ఇలాంటి వక్షివిటీస్‌ మన మధ్య ఉండాలి ఫైళ్ళు ముందేసుకుని సర్వం అవే అనే వద్ధతి పోవాలి. అఫ్‌ళోర్స్‌ __ డ్యూటీ ఫస్టనాాను గనక మన విథిి మనం స కమంగా నిర్వహించాలన్న మాట మరిచిపో కూడదనుకోండి. అంతమూ్యతంచేత జీవి ఆన్ని శేవలం కశ్చ” చ్చే అంకితం వేయడం తగదు ఈ పద్ధతి మనోవికాసానికిగాస్త్‌ మనిషీ విబువకిాానసీ ఉపయోగిం చదు, ఏవంటారు?

అవునన్నట్టు తలూ పొడు శంకరం.

“మెదట్లో మిరు నాకు మరో విధంగా పరిచయ మయ్యారు ఈ లతణం కథలు రాశ్ష (పతివాళ్తకి ఉంటుల దనే అంటారు. మన తప్పు లేనప్పుడు మరొవాళ్ళకి అనవస రంగాభయపడవలనిన పని లేదనే థిమూ మికుండటం నేరం శాదు. నా వద్ధతి "వేరు _ నేను ఎదటివారి వమూటని నమ్మి వెంటనే ఒక నిర్ణయానికి వచ్చే మనిషీనికాను మోరు ఆపీసులో కాస్త అలజడి వేవదీశారుట నిజమేనా”

%ం్షాలక్ట్సీ ని

ళల్ప న్లాః్‌ మిస్టర్‌ శంకరం ఒకరంజపబ మరొకడు మండి పడ్తూన్న అఫీసుకి అఆఫీసర్నైెన తర్వాత కారణాలు ఉఊహించగల నేర్పూ వుంటుంది మి "గురించి విన్న “ఇదుిని పత్యతంగా చూడాలనే ఉద్దేశ్యంతో, ఆత ణాని్ని మిచ్చు ల్నేమా అనకుండా వాయిడా జేఛాను. కాస్‌ - ఒక్క-టిమా్య తం నిజం తన పనిని తాను స్మకమంగా చేసుకుపోతేే మిగతా విషయాలు ఎలా వడ్చనా ఫర్వా

మనివీ, = మిథ్య 155 లేదు. పని ఇెయ్యండి. వెకీ రావడానికి (పయత్నించండిః ఇదే మోకు నేను చెస్పగలిగేద్‌, అజ్ఞాపిం చేదీను.”

“అలాణే సారం ళ్‌ “మారు వెళ్ళొచ్చు.” శంకరం బయటకొవ్న్చేశాడు. అతను బయటకు రాగానే హెడ్‌ శ్లార్కు వీలిచాడు శంకరం వెళ్ళాడు, “బ్రన్రనో౦ర్‌ .. ఆఫీస లేమన్న్నారు!)” “*ద్సాలా అన్నారు కవ్రీమృట్రో[)) “వెప్పీనందువల్ల నాకుగాస్హీ మీకుగానీ లాభించే 'చేమూ లేదు)? శో ఉవ్రాశ్రీక్‌ ౪0 “నిజం ,..” “సరి సరి .. నువ్వు నీ నీట్లోకి వెళ్ళచ్చు ” జాగా తగ్గిపోయి కాస్త సిగ్గుపడుతూ అన్నాడు సెడ్‌ క్థార్కు, ఆఫీసంతా చాలా నిశ్శబ్దంగావుంది. శాస్త్రి పాడ్‌ క్లార్కుు. దగ్గర "ళ్ళి వీవో మంతనాలు సాగిస్తున్నాడు ఎ అతను ఇెప్తూన్న (పఠిచానికీ హాడ్‌ శ్లార్కు. తలూపు తున్నాడు. మరికొది నివిపాలో ఆఫీసరు కుసుమని పిలిచారు. దీంతో అఆఖీసుకైశ “దుమూ.రం” విబ్బంభించింది. ఇాట్ర్రి తన అనుచరుల నీట్లదగ్ధరి "కళ్ళ ముసిముసిగా నవ్వుతూ వ్‌దో వ్య]

186 మనిపీ. _- మిథ్య మాటాజేస్తున్నాడు. ఈ వరుస చూచిన (వసాదం భయ పడ్డాడు.

శంకరం దగ్గర కొచ్చి మెల్లిగా__

“ఆఫీసరు నీతో కుసుమ విషయం ఎమి అనలేదుగా గురూ! ఎందుచేతనంకే ఈమధ్య మి ఇన్దరిపెనా.__”

“ను వ్యేమిా భయపడకు (వసాదం! అఖీసగరు గంగి "రద్దు కాదు. అన్ని విషయాలూ రూమ్‌లో ఇప్తాను”

“అయితే సళశే. మశేంశలేదు. ఆ శాస్టి ్ర గాడీ వాంగామా మూస్తూంకే భయమేసింది అంతే.) అన్నాడు 'వసాదంం గా

వది నిమిషాలలో కుసుము వచ్చిలది. జక్కో-రు వెయ్యి కళ్ళు పెట్టుకొని ఆమెని నఖ శిఖ పర్యంతం పరీత్‌ వెయ్యడం మొదలు పెట్టారు. ఆమె తన సీట్లో కరార్చుని వీదో శప్‌వేసి ఆ కాగితాన్ని తీసుకొని ఆఫీసళు గదిలోకీ వెళ్ళింది.

“ఈ ెబ్బతో అమ్మగారికి ఉద్వాసన ఖాయం.” అన్నాడు శాస్టి శ్రి కాస్త చిరిగా,

(పసాదం౦ం బ్యురగోక్ష్క్కు న్నాడు. పతి బిత్తరపోయాడు

మరో అయిదు నిమిషాల్లో కుసుమ వచ్చింది.

తన సీటులో కూర్చుని తన పనేదో తాను చేసుకు పోతోంది.

అప్పుడే. గుసగుసల, పకశకలూ (ప్రారంభ మయ్యాయి. ఓ మూల ఊహాోగానాలూ, తలోవిధంగాొ

మని _ మిథ్య 187 ఆలోచనలూ, పరిశోధనలూను. కానీ ఎవరికీ స్వెన సకూ ఛానం దొరకడం చేదు

మూడో పిలుపు హెడ్‌ క్షార్కుకి సంబంధించినది ఆయన కీ విలుపు రాళానే ఎగిరి గంతేసినంత వనివేసి గది లోకి వెళ్లాడు మళ్ళా కొద్దినివిపాలలో నే బిక్క మొవాంతో నీరసంగా తిరిగి వచ్చేశాడు, శాస్ని ) ఆయనదగ్గరకి వెళ్లాడు.

హెడ్‌” శ్తార్ము శాస్తితో వీడో చెప్పాకు. శాస్తి 9) వడుపు మొహం వెట్టాడు. శాప్పి 9 వాలకం (పసాజానికి నచ్చినట్టుంది. ఒకసారి సకిలించాకు

ఆ ఉదయమంతా గందరనోళంగా జరిగిపోయింది? మధ్యాహ్న కుసుము శంకరం దగ్గర కొచ్చి అన్నది___

కనా పోస్టు కన్‌ఫరమ్‌ ఇయ్యుడానికి ఆఫీసరు మయ త్నిస్తూన్నారట అప్టి శేషన్‌ యివమన్న్నారు. ఇచ్చాను వంట్లో ఇాగాలేదని ఇచితే రెండు రోజులు సెలవుగాడా ఇచ్చారు.

“ఇలాటి మంచి మనుములు.ఒక్‌ పట్టాన అర్థం కారు ౫) అనాన్నాడు శంకరం, ఆఫీసరు మంఏిత రాన్ని హ్త్‌స్తూ-

“ద్పీల్పుంకు శేపు మూ ఇంకి వస్తారా? మాతో మాటాడాలి” అడీగింది కసును-

“తప్పకుండాను” అన్నాడు శంకరం,

ఆనాటి సాయం్యతం నలుగురు మి్యతులూ అ్లై ఇంటిలో! సమా వేశమయ్యారు. శంకరం జరిగినదంతా చెప్పాడు. _పపౌదం విని పొలళ్లున నవ్వేస్తూ,

188 మనిష్‌ _ మిథ్య

“బ్ర జే శాస్పి గాడి ఆట కట్టిందన్నమాట. నోవిందా .,” అన్నాడు

“ఆయనింత మంచివారని మనం ముుకు అనుకో లేదు సుమా.” అన్నాడు వాసు

“మనం ఒక విషయం మరిచిపోతున్నాం. ఆఫీసన్న

తర్వాత రకర కాల మనుషులుంటారు. భజనవేసేవాళ్ళా, సిన్సియర్‌గా పనిచే సేవాళ్ళూూ పనిదొంగలూను. మరి వీళ్ళం దర్నీ ఒకచారిని పెట్టుకోతాలంచే అఫీసరు చాలా వలలు పన్నవలసీ వస్తుంది భజనచే సీవాళ్ళని “భీమ అని సమిర్ధ్థిం వాలి సిన్సియర్‌గా పనిచేసేవాళ్ళక్‌ ఉశ్సాచోన్ని వ్యాలీ. పని దొంగలిని కుందలించాలి. ఏటన్నిటికంళు ముఖ్యం తన వ్య క్రి త్వం! ఎవరికీ ఏ బోన్‌ చేయకుండా ఆఫీసు వ్యన హారాలు చక్క-బెట్టుకోడం __అప్పుజే *ఆఫీసరు. ఈవిధంగా మూాచినట్టయి శే మశ ఆఫీసరు ఇాలా "తెలివిగల వాడు” అన్నాడు పలి.

“నొాప్పగా చెప్పావు” అన్నాడు (వసాదం.

“కాబట్టి “= ఈ కఈభాసవుయంల్రా+ (శ్రీ) శంకరంగారు మనందరికీ కాఫీలు నరిక్రించే వర్పాట్టు చేయాలని పతిపాది స్తున్నాంి” అన్నాడు పలి. శ

“డాన్ని. మేము బలపరుస్తున్నాం”. అన్నాడు (వసాదం హో

“ఆ మోదింఇాంా అన్నాడు శంకళం.

“అలు తే పద౦ండ్షిి అన్నాడు వాసు

అందథూ నవ్వుకున్నారు, ఉద్యోగంలో సవేశించిన

మనివీ, = మిభ్య 189 తర్వాత్క వాళ్ళకి ఈ రోజున ఆఫీసు స్వర్తంలా కనిపించింది, ఆఫీనరు బేనశ్చడె పోయాడు. మనసారా ఆనంవించారు.

అందరూ* కలిసి హోటల్‌కి వెళ్లారు కాఫీలు తాగు తుండగా చానుబేవరావు గభాలున లేచి హోటలు గేటు దగ్గరికి వెళ్ళాడు అతనికి పవి అడుగుల దూరంలో, ఆప్పుడే హోటల్‌ లాడ్డింగ్‌ లోనుంచి బయటపడిన ఒక వ్యక్షి నిల బడి ఉన్నాడు

అ వ్యక్తిని చూస్తూం శు _ సంబేవాం లేదు. అతనే

అతను రివాని పిలిచాడు. రితమూలో ఎక్కి వెళ్ళి పోయాడు.

వాసు కౌంటర్‌ దగ్దరి కొచ్చి.

“బ్పప్పూడు మి లాడ్డింగ్‌ నుంచి బయట కెళ్ళి నాయన పేశేమిటిలి అనడిగాడు కౌంటర్‌లో కూచున్న ఆసామిని. అతను వాస్నువెపు ఎగా ది మూస్తూ

“జదకమూూడో నెంబరు గది” అన్నాడు వహాడావిడిగా.

వాసు బోర్డు దగ్గరికి వెళ్ళాడు. పగమూడో నెంబరు వైన శగిలించిన విజిటింగ్‌ కార్డు చదివాడు,

“రాజ కేఖరరావు"

“రాస్కెల్‌ ...ఆ్తంకా ఎన్నాళ్ళు తప్పించుకు తిరుగు తావు వేతికిచిక్కావు.” అనుకున్నాడు కసిగా వాసుబేవ రావు.

అంతలో శంకరం కౌంటర్‌ దగ్గర కొచ్చి బిల్లు

గా

190 మనిషి. - మిథ్య

“ర్పబ్వటి ఛాయ్‌! అంత పహాడావిడిగా లేచావూగో అన్నాడు.

“డచు . పంలేదు నాకు కెలిసీనాయనవ స్పేనూ... ”

“సెపై ..పద పోదాం.”

అందరూ రోడుమోద వపడ్తారు చారో చసాదం

68 ళ్‌ వ్‌. మరో పతిపాగన చేశాడు.

“ఈ ఊళ్ళో చేనేత సప్తాహం బహ్మాండంగా జరుగు చున్నదట కాబట్టి మనం అ యొక్క_ సప్తాహోన్ని చూడా లని ఉ ఛ్రేశ్యం 0)

“అల్‌ లైట్‌ . పదండిమరి* అన్నాడు పతి,

చారి సప్తాపాంచైపు మార్చారు అది జింఖభానె క్లబ్బు అవరణలో పీర్పాటుచేశారు. వాళ్ళు అక్కడికి వెళ్ళి అక్క_డ ఏర్పాటుచేసిన అందమెన పతి పాఫునీ పరామ ర్నిస్తూ బశానీలు తింటూ నడుస్తున్నారు

అక్కడ అందంగా అలంకరించిన శేజీబిన ఎవరో గాయని అర్కెష్ట్రాతో కమ్మువి హిందీ (సిసీమొ) పాటలా పాడుతున్నది మ్యితులు వేజ్‌ వెపు నడిచారు. అఆ పాటలిి (శ్రద్ధగా వింటూన్నారు. టా

మధ్యలో వాసు అన్నాడు -_

“నాకు కొద్దిగా పనుంది. చేను వెళ్ళాలి. మారు నింపాదిగా రండి.

మ్మితులు శలలూపారు.

వాసు బయటపడ్డాడు. గబగబా రూమ్‌ కొచ్చాడు తలుపు తీశాడు, తన పెస్టై తెంచి బట్టల అడుగునున్న ఓక

మనివీ. _ మిథ్య క్ర 1 తెరీ ఒక పోటో తీసుకున్నాడు ఆ పోటోవెపు తీక్షణంగా మూస్తూ.

క్స్‌ పాపం పండింది శేఖరం అన్నాడు.

మళ్ళా పెళ్లుమూసి, తలుపుతాళం వేసి అ హోటలు దగ్గరికి వచ్చాడు. లాడ్జింగు సెక్షన్‌ వైపు నడిచి 18 నెంబరు గది చేరుకున్నాడు ఆ గదికి ఇంకా తాళం పెట్టి ఉన్నది.

శాంటర్‌ దగ్గరకొచ్చి అడిగాడు -

ఏ క్రి నెంబరు గదాయన రాజ కేఖర రావు వచ్చాడా౪

అవతల అఆనామా విసుగ్గా వహాతాడుం

“ఆయన గది ఖాళీచేసి అయిదు నిమిషా లయ్యింది.౫ అన్నాడు అతను.

వాసు దెబ్బతిన్నాడు

ఉక్క డికి వెళ్లాట్టఃో

“ఆ విషయం నూశేం ెలుస్తుంది నెప్పండి!”

వాసు హోటలునుండి బయటకొస్తూ తనలో తాను గొణుక్కున్నట్టు__

“ను వ్వెప్పటి కెనా నా చేతికి చిక్కక మానవు "శేఖరం. ఇది తథ్యం” అనుకున్నాడు,

తొమ్మిది

సాయం్యతం అఫీసయిన తర్వాత శంకరం కుసుమ ఇంటికి వెళ్ళాడు. అవిడ నవ్వుతూ ఆవ్వోనించింది, అతను లోపలికి వెళ్ళి కూర్చున్నాడు. కుసుమ ఇంలఫ్టీ తీసుకొచ్చి ఇచ్చింది. ఇద్దరూ కాఫీ తాగారు.

“ఆఫీసులో చాలామంది రాత సులున్నారు” అన్నది కుసుమ.

కం ం03

“మిరు నాకు అప్పివ్వడం ఎవడో చూచాడు, వాడి కది విడ్డూరంగా కనిపించి వుంటుంది. కొంత ఊహిం చాడు, కథ తయారయింది. అది (పవారంలో పెట్టాడు. ఆ కథ నిని తలలూపాయి వాలా గొటళెలు! నోటికొచ్చి నట్టు వాగారు, జేసీ వాగడ్షికి భయపడి పోయేచాన్నిశాను. అబే మరో అమాయకురా తే ఎంత మ్లోభించేదో కచా! జీవితంలో ఇాల్రా జెబ్బలు తివివున్నాను శంకరంళారూ! (వతి చిన్న చానికీ చయపజేడాన్నవు తే ఈ భయంబతుక్కు ఎప్పుడో ముగింపు పలిశేదాన్ని.?)

“వాళ్ళ మాటలు నేనూ విన్నాను,”

“మంచి మనసు కానివాడికి (వతిదీ వింతగాః అను మానవాస్ప దంగా కనువిస్తుందంటారు. ఇలాటివాళ్ళు కాలా

మనివీ _ మథ్య 19ిలీ

మంది మన ఆఫీసులో ఉన్నారు. వాళ్ళని భూస్తూంళే ఒక వక్క్‌ా జూలీ, మరోపక్క. కోపంగా ఉంది.” అన్నది కుసుమ

“ఇలాటివి అసలు పట్టించుకోకూడదు 79

కుసుమము పేలవంగా నవ్వింది.

“*ర్పేకాదు. నేను చాలా విషయాలని పట్టించుకో "లేదు, నన్ను సవాలు చేసిన సమస్యల్ని నవ్వుతూ అవతలకి నిెపేను తమించండిం ఉ్నచేకంగా మాటాడుతున్నాను శోటోలు...

కళ ఉఉళి శ ళల $0

“*దిన్నప్పట్న్టు౦చీ నా (బళుకు ఒక (వయూగంలా జరిగింది శంకరంగారూ! లేబశేటరీలో రసాయినిక (వయో గాలు జరుగుతాయి వభూడండి. ఆ విధంగానే “నా చుట్టూ అనేక విధాలైన పరిస్థితులు నా మనో నిబ్బరాన్ని పరీత్సీంఛాయి. ఇప్పటివరకూ నా లోని సవానం కఇావనం దుకు గర్వపడుతున్నాను. మొన్న మొన్నటి వరకూ అమ్మ (బతికే ఉంది. ఆవిడ బేనత. అమె జీవితం ఒక ఎదురీత. జీవితం టబతకటానికని అమ్మ ఇ ప్పేది అమ్మ్‌ చిత మైన వలలో చిక్కుకుంది మూ ఊరు తిరువ్రారు. ఆ యాల్లోనే అమ శ్ర సంతులన (5 ఉద్యోగం వేసింది. మాది వమంత ఉన్న కుటుంబంకాదు నా కథ "ెవ్పి మిమ్థుల్ని విసిగంచాలని నా ఉద్దేశ్యం కాదు. నే నెలాటి పరిస్థితిలో ఈ ఉద్యోగం చేస్తున్నానో, అర్థం చేసుకునేపాటి సంస్కారం

25]

194 మనిపీ. _ ముఖ

గల మోతో చెప్పుకుందామని ఎప్పట్నుంచో అనుకునే డాన్ని. అవకాశం ేక ఎప్పటికప్పుడు వాయిదా వేస్తూ వచ్చాను. ఇవ్వ్యాలినా మాతో ఇప్పుకుందామనే తలం పుతో మిమ శ్రలిషక్‌[ాడికి రావలసిందిగా భోరుకున్నాను. మూ శీమోా అభ్యంతరం లేకపోతే నా కథ వింటారనే ఆశిస్తాను” అన్నది కుసుమం

“వప్పండి” తన కుతూవాలాన్ని (వదర్శించాడు శంకరం.

“అమ్మకి ఒక వ్యక్షి తో పరిచయమయ్యింది. ఇద్దరూ పెళ్ళి చేసుకోవాలనే నిర్ణయానికి వచ్చారు.

క్ట అమ్మ తరఫువారు, అటు నాన్న తరఫ్తువాళ్లూ ఈ పెళ్ళికి వష్వుకో లేదుట. వాళ్ళ పెళ్ళి అటంకాల్తోనే జరి గింది, రెండు పతూలవారూ వెలివేశారు. సంవత్సరం గడి చింది. నేను పుట్టాను.

“చూడండి శంకరంగారూ మగ బుదు లెలా ఉంటాయో? అంతవరకూ. “పార్వతే నా (ప్రాణి అన్న నాన్ను ఈ .సంవత్సర కాలంలో మారిపోయారు. తన వాళ్ళందర్నీ రోజూ తలుచుకుంటూ అందర్నీ దూరం వేసు కున్నాననే దుగని బహిరంగంగా వాటుకునేవారుట, అమ్మ అయన మాటలన్ని వినేది.

“ఎంతకీ తన వ్యధా, తన త్యాగం గురించే జెప్పు కునే వారుగాని, అమ్థనీ ఆమె సావాసాన్నీ్‌ ఆయన (స్తా వించేవారు కానే కారుట,

మనిష్‌. - మిథ్య 195

“రక నాడు నాన్నగారి తరఫున ఎవరో పెద్దలు మా ఇంటికి వచ్చారుట. ఆ రాతి నాన్న గారితో మాటాడారు. ఉదయమే వెళ్ళిపోయారు.

“ఆనాడు లగాయితూ నాన్న అమ్ముమిద్క తమ 'పిళ్ళిమిాద, తమ పంసారంవికా డా విసుక్కోడం (ప్రారంభిం చారుట (పతి చిన్న విషయానికీ అమ శని దెప్పి పొడవడం, ఆమెను నడిపించడం నేర్చుకున్నా రు/+నీగురించే మొవాళ్లం చరికీ దూరమై నరకం అనుభవిస్తూన్నాను, ఈ (పేను 'వెళ్ళిలో ఇంత నరక౦ ఉంటుందని 'తెలుశ్ష నిన్నసలు వేసు కునే వాడినేగాదు. నాకీ ఇంట్లో సుఖం 'శేకపోతోంది అని ఆయన రోజూ అనేవారు,

“అమ్మ తన వాధస్తీ దుఃఖాస్నీ, లోలోన దిగ మింగుకునేది నన్ను చూచి ధైర్యం వహించేది.కొన్నాళ్ళు ఆలా గడిచిన తర్వాత ఆయన ఒక రాతికి ర్మాశి ఇల్లు విడిచి వెళ్ళిపోయారు. అమ శ్రగోసం ఒక చిన్న చీటీరాశారు “న్యాయా న్యాయాలు నిర్ణయించే భగవంతుని సన్నిధా నంలో నా తప్పుల్ని వప్పుకుని శిత ఆ వోదిస్తానేమోాగాని, మా వాళ్ళకి దూరమై. ఇక్కడ నరకం అనుళ్షవించ లేను పార్వతీ 1) అని ఉందిట,

“ఆమ జాలవలసలో మావయ్య వాళ్ళున్నారు వాళ్లకీ ఖబురు కెలిసింది వచ్చి అమ ణి తీసుకెళ్ళారు. ఆమెనోడా ర్చారు. కొందరు దెప్పి పొడిచారు అమ్మ చేసిన “పిచ్చి” ననిని గేలి చేశారు. ఎవరికీ సమాధానం "చెప్పలేదు అము ణ్‌

196 మనిషీ = మిథ్య

“మావయ్య వాళ్ళు అన్నారుట్క నాన్నని వెలికించి “మళ్లా ని కాపురం నిలబెళ్లు పూచీ మాదని. అమ్మవాళ్ళని వారీరిచింది. ఆయనకీ సంసారంలో సుఖం "లేదనీ, ఎక్క జనా ఆయన పహోయిగా ఉంపే ఇాలనీ వాళ్ళకి నచ్చ 'ఇెప్పింది వాళ్లా వయత్నం తప్పని సరిగా గిరమించులో వలసి వచ్చింది. చెప్పండి అమ్ము 'బేవతగాదూ. =,నాన్నుని తమించగల సహవ్మాదయం అలాటి 'చేవతల్లోనే ఉంటుంది గదూ” అన్నది కుసుము జాధగా,

శంకరం జూలి ఇంచాడు.

ళబ క్షి అమ్మ కథ. అమ్ము దగ్గర నే పెగ పెద్దదా న్నయ్యాను. నాకు బాగా వయస్సువచ్చేంత వరకూ ఆవిడ కథ ెలిసిందికాదు. అగి చెప్పేది కాబేమోగానీ...నాకు వచ్చే (పతీ సంబంధం “అము శ్రోథి తెలిస, వెళ్ళిపోవడంతో ఆమె తన కథని "చెప్పక తస్పలేదుం

కన్సాక్టీ జన్మలో పెళ్ళీ కాచేమోనని అమ్ము జెంగపడీ పోయింది. ఆ వెంగలోనీ ఆవిడ మంచం ఇటింది. నేను మైప్‌ నేర్చుకున్నాను అ ఊళ్ళోజీ ఒక అయిల్‌ మిల్లులో మ్రసిన్‌గా కాలు పెట్టాను. అకటజడే నాకు శాజూరావుతో పరిచయనుయ్యింది

ఈ జేరు వినగానే శంకరం ఉలిక్కి పడాడు, అతసి

ళ్‌

లోని ఈ మార్పు గమనించి కుసుమ అడిగింది.

“మా కాయన అలుసా 13)

మనిపి - మిథ్య 197 కక్క డో విన్నట్టు గుర్తు. పూర్చిగా ఇప్పండి మో కథం

“రాజారావు గురించి అప్పటికీ ఇప్పటికీ నా ఉదరే శ్యం ఒక్క_ళు. అతను నన్ను అమిగంగా (_పేమిస్తాడు. ఈ విషయం అమ్మతో ఇప్సాను. అద్భు నవ్వి అన్నుడి “నాకథ సీక్సు తెలుసు, తన కూతురు గతీ అలాగే కావాలని ఏ తల్లీ కోరదు తర్వాత నీ ఇష్టం” అని,

“శ్రాని రాజారావు గుణంలో,అతని మూటల్లో అను మూనించదగ్గ అంశమేదీ కనిపించ లేదు. రాజారావ్సకీ, నాకూ పెళ్ళి అయింది, మా వెళ్ళియిన, మూడు నెలలకి అమ్ము పోయింది. పోశూ పోతూ “జ్యాగత్త తల్లీ జీవితంపట్ల

ట్‌. నిర్ణమ్యం తగదు అని హెచ్చరించింది.

“న్చే నెప్పుడూ జీవితాన్ని నిర్ణలత్యం ఇయ్య లేదు. రాజూరావే నొకు సర్వస్వం, బేశ్రడూను, రాజారావు నా ఉద్యోగం మాన్చించాడు, ఇంటి పనులు చక్క పెట్టుకోడం సీ వంతు అన్నాడు, తలూపాను

“ర్రాజా రావు విపకీతవైన ఖర్చులకి అలవాటుపడ్డ మిమీ. చివరికి అబే నా సంసారాన్ని నొశనం వేసింది. సిరీకి మించిన ఖర్చులకోసం మితిమోరిన అప్పులుచేస్కి ఆఫీ స్ట్యెశ డబ్బు దొంగిలించేడు. నాలుగు రోజులు అటు ఆఫీ సులోనూ; ఇటు ఇంట్లోను ఈ దొంగతనం 'తెలీనివ్వ లేదు" చివరికి తెలియక తప్పిందికాదు. మానేజరు రాజారావుని ఫోలీసుల కష్పగించటానికి చూసేడు అతను పారిపోయాడు

198 మనిపీ.. మిథ్య

“దొంగ భార్యని! నాకు ఆ ఊళ్ళో ఎవ రుద్యోగం ఇసారు. ఆఫీసులో దొంగిలించిన వెకం మమ్మల్ని కట్టమని మానేజరు వత్తిడి చేశారు. అత్తయ్యవీ, నావీ నగలు అమ్మి వైకం కళ్షుశాం,

“చివరికి అదృష్టవశాత్తూ ఇక్కడ ఉద్యోగం వొరి కింది. వచ్చాను. నన్ను నేను పోషించుకునే ధైర్యం నా కుందిగాన్హి నా నిజాయికీని లోకానికి సచ్చ చెప్పగల సవానం రోజు రోజుకి తగ్గిపోతుంది.

“ఇక్కడే మరొక మౌాట___రాజారావు మానొన్ను గారిలా మోసగాడు కాదు, ఇప్పటికీ అతనికి నొవైన అను రాగం తప్పకుండా ఉండి ఉంటుంది. 0డు రోజుల (క్రితం మావయ్య వాళ్ళ దగ్గర్నుంచి ఉత్తరం వచ్చింది. రాజా రావు అమడాలవలస వచ్చాట్ట నాగురించి అడుగు ల్మేనిజిం చెప్పటానికి వాళ్ళ కిష్టం లేక మాకు తెలీదని జాంకారుట చెప్పండి శంకరం_-రాజారావుకి నామిద (చీమ. లేదం టారా ! _పేమ లేకపోతే మళ్ళీ నన్ను వెతుక్కుంటూ అమదాలవలస వచ్చేవాజేనా $? అడిగంది కుసుమ.

“మిరు చెప్పేది వించపే నాకూ అలాగే అసిపిస్తుంది”

న. హూ --. ఇప్పుడే వస్తాను” అంటూ లోప లి! వెళ్ళి బక ఫోటో తీసుకొచ్చింది.

“న్వాడ్షండ్షి “- రౌజూరాన్స మొహంలో ఎక్క డైశె

చూసం కనిపిస్తుం చేమో!) అన్నది ఆ చేథంగా,

మనిమీ _ మిథ్య 199

శంకరం పోటో మూశాడు, అతని తిల తిరిగినంత పనయింది తిరిగి ఇచ్చేస్తూ

“మళ్ళా మో సంసారంలో సుఖశాంతులు కలగా లని ఆశిస్తాను, వస్తాను. సెలవు” అని విప్పేసి గబగబా బయటికి వచ్చేశాడు. అక్కడికి దగ్గర్లోవున్న వోటల్లో దూరాడు.

అప్పటిగ్గాని తన కలవరపాటు తగ్జిందికాదు,

కర్రాజారావ్రట

పెంచి పెద్ద వేసేన నొన్నని బాధ పెట్టి ఇంట్లో డబ్బు దొంగిలించి పారిపోయిన రాజూరావు కుసువముుతో ఇలగాట మాడుతున్నాాడు. అతని బుది కించిత్తు గూగా మారలేదు. పాపం రాజూరాన్సని కుసుమ ఇప్పటికీ నము శకం చేవిటి 1

శంక రానికి కుసుమపైన జూలీ రాజూరావువైన విప రీత్రమైన కోపమూకలిగాయి. అతని మనసు విశలమయ్యింది ఇష్పుజేం ఇయ్యాలో తోచకుండా ఉందిః

అందరిచేతా “ఛి అనిపించుకుని సాధించేది నవమి లేదని తనమిద తనకి అపనమ్మాకం కలిగిన రాజారావు ప్‌ నాటికైనా నాన్న దగ్గరికి వచ్చి తమించమని ఆయన కాన్స్‌ మిద పడకతిప్పదు. ఆ తరుణమూ అతి దగ్గరలో నేఉంది. రాజారావు చేసిన పాపాన్ని అతని చేతనే వప్పించ్చికుసుమని అతని కప్పగించి వాళ్ళ సంసారంలో మళ్ళీ వసంతం నింసడం తన ధర 10

శంకరం రూమ్‌ వైపు నడక సాగించాడు. గాని

00 మానిమీ - మథ్య కొంతదూరం వచ్చిన తర్వాత ఆగిపోయాడు. అతనికింత త్వరగా రూమ్‌ ఇెళ్లాలనిపించ లేదు.

ఇరద పాట గుర్తు కొచ్చింది! ఆమె రూపం అతని నుందు లీలగా నిలిచింది. అ్యవయత్నంగా అతని కాళ్ళు ఇారద ఇంటిచెపు జారి తీశాయి.

శారద ఇల్లు కనుక్కోడం వమంత కష్టమని పించ "లేదు. వాలా చక్కగా ఉంది ఇల్లు. అధునాతన పద్ధతిలో కట్టారు.

గేటు కెరుచుకుని ఆవరణలోకి అడుగు పెటాడుం లోపల వోల్లో శారదా, మృణాళినీ వదో మాటాడుకీంటు నారు. శారద తనని మూడగానే మృణాళినితో మాటలాపి "లేచి నిలబడుతూ,

“రండి రండ్కి వాలా రోజులకి దయ కలిగింది, లోప లికి రండి? అని అవ్వోనించింది.

శంకరం లోపలికి వఇ్చ్బాడుః అతన్ని భూచి మృ్‌ణా ళిని శారద దగ్గర సెలవు తీసుకుని వెళ్ళిపోయిందిం

“అయ్యోరామ. ఇంకా అలాగే నిలబడి ఉన్నారే హార్చోండి) అన్నది శఛారద. శంకరం కూర్చున్నాడు.

“క్క తణం అమ్మని వీలుస్తా నుండండి,” అని *మె లోపలి కెళ్ళింది.

మరో అయిదు నిమిషాల్లో శారద కామాతము ౪ లారి వెంట బెట్టుళొచ్చింది. ఆవిడనుదూడగానే గారవంగా నిలబడ్సి అందంగా నమస్కా_-రం చేశాడు ఛంకరం. అతని వినయానికి కామాతమ తో లోలోన మురిసిపోయ్‌రు.

మనిమీ = మిథ్య వి0ి1

“కూర్మో జౌబూ! ఈ ఊళ్ళో ఉంటూగాడా ఇక్క డికి రావడమే మానుకున్నాన్‌*+ మేము పరాయి వాళ్ళ నును కున్నావా వమిటి???

“అబ్బే అదేం కాదండి. తీరుబడిలేక ...”

“అ'బేమిటయ్యా = మరీ అంత తీరుబడిలేని వను "లేమున్నాయి నీకు?

“ఆయనగారికి మిత్రు లెక్కువరూ త వాళ్ళతోనే సరి పోతుంది ఇర్వవెనాలుగ్గంటలూను. వీ ధియేటన్లో చూచినా వీళ్ళే అన్నది శారద నవ్వుతూ

“*డ్పం'కా ఎన్నాళ్ళు లే సరచాలు! శేపు ఆ నమమూడు ముళ్ళూ పడితే కాళ్ళకి బందాటేగా మరి నమంటా వయ్యా[? అన్నా రావిడ,

శంకరం సిగ్గుతో తలవంచుకున్నాడు:

జ్యే వ్వా రిద్దరూ మాటాడుతూండండి. వంటు గదిలో పని చక్కబెట్టు కొస్తాను.” అని ఇప్పి శామాశుమ్మ గారు వంటగదిలోకి వెళ్ళారు,

ఇారద తనముందు సోఫాలో కూర్చున్నది.

“పమిటండి విశేహాలూ+” అడిగింది

“నీనా తోచక ఇలా వచ్చాను ౫”

“బ్రవ్చ తే మో కిష్పుడు తోేట్టు చెయ్యాలన్నమాట. మో నవల చదువుతున్నాను. చక్కగా ఉంది.”

“నవ్వా వాటకంశునా?”

వీర)

209 మనిషి. = మిథ్య

“అవా... పోతే మీగురించి 'అప్పుజే _పాపగాండ గూడా మొదలెట్టాను. ఆ నవల (వాస్తున్నది ఫలానా అని...”

“వి పాటలు వినాలని ఉంది అన్నాడు నూట

“న విటో విశేషం?”

“విని ఇాలా రోజు లయ్యిందిక డా!)

“అయి తే పాడక తప్పదంటారు.*)

ఈబ్రుజ్చ్యాా _ 19

“*నీ్‌ం పాడమంటారూ??

“మ్వా యిషం.”

“శోతలు మారు కాబట్టి, వం పాడాలో మిరు అడగడం సజబు. ౫

“వ్వాేం పాడినా అభ్యంతరం లేదు కాబట్టి. ఇక శోతలు కోరిన పాటనేది మాకు వర్తించదు.

ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు. నవ్వులు ముగిసిన తర్వాత ఇారద ఒక అవపవపది పాడింది.

“రమ తే్యమునా పులిన వనే

పాట, పాటకుతగ్ద కమ్యూటి గాం, (ావ్యమైన రాగాలాపన; మధ్య మధ్య అందమైంన చెణుకులూ _ అతడి ముగ్ద్భడ్ని చేశాయి. తన శ్రయత్వంలో పాట ముగిసిన మాట కూడా మరిభాడు,

సంీశంలో ఉన్న చాతుర్యం అది. ఇాధలూూ, వ్యథలూ అన్నింటినీ మరపింపచేయగలది సంగీతం. _శోతని

మనిషీ, మిథ్య 908 తీయని ఊహలలో ముం చెన్తేది సంగీతమే. అందునా శారద పాటకీ ఒక (పత్యేకతఉంది. ఆమె సార్థక నామభేయురాలు

పామైనత ర్వాత శారద నవ్వుతూ అన్నది,

“బక విరు ఈ లోకానికి రావచ్చుటో

ఉగ్రాను రాలేను, మళో అష్టపది .. ప్లీజ్‌ .... నాకోసం వరొక్కటిి అన్నాడు శంకరం.

అతని కోరిక (పకారం మరొకటి పాడింది,

“రాధికా కృష్ణ తవ విరహే శేళవ....”

ఆమె కంఠంలోని తీయదనం అతనికి వోయి కలిగిం చింది. అతను అన్నాడు -

“నిజం. మారు చక్కగా పాడగలరు.*

“*మో+రు మంచి కథలు రాయగలరు

“అబ్బ నన్ను చెస్పనివ్వండి.??

టన్ను చెప్పనిప్వండి.”

ఇద్దరూ ఇలా మొపహవమూటం పదడుతూండగా కామా యమ్ముగారు కాఫీ తీసుకొచ్చారు.

“న్‌మిట్టరా అనలు విషయం?

“నువ్వే చెప్పవ ___శంకరంగారు మంచి కథలు రాయరూ?)

“ప్వింే చెప్పండి...ళారద చక్కగా పాడుతుంది కదూ? 1%

ఇద్దరి వాదనలూ విని అవిడ ముసిముసిగా నవ్వుతూ,

“ఇద్దరూ ఇద్దరే! ముందు ఈ కాఫ్లలు తాగండి. త గ్యాత తీరుబడిగా వాదించుకోవచ్చు ౫” అన్నారు.

౭04 మనిపీ, = మిథ్య కాఫీలు తాగుతూండళా కామాతుమ్మాగారు మళ్ళీ వంట గదిలోకి వెళ్ళారు. “ఒక నాలుగు రోజులపాటు ఎక్కడికైనా. వెళ్లాలని వుంది అన్నాడు శంకరం కావీ కప్పు కింద పెడుతూ, “ఎందుకనిటటి “వాతావరణంలో మార్పు కావలసి వచ్చింది. ళవ్షద్రి వై ద్యుల నిర్ణయమా?” “కశాదు.__మనసు తోందర వీస్తోంది, నాలుగురోజుల పాటు ఎక్కడైనా నిశ్చింతగా గడుపుదాం పదా అని.” “మరి ఎక్కడికి వెళ్ళాలనుకుంటున్నా రు?) “ఇంకా నిరయించుకో లేదు. “*ల్రవ్చ ఆ్రే ఒకపని ఇెయ్యండి.?) “వైప్పండి.౫ “అమా ఇ నాన్నా, నేనూ శేపు భ్చాచలం వెడు తున్నా౦.మిజీసూ అభ్యంతరం లేకపో తే మాకూ రావచు ఎ “థాంక్స్‌. రథ్నించారు తప్పుకుండా వస్తాను. నో విషయంమిా ఉేళింట్సొతో "శకముండు చేసి పుణ్యం కలు కోండ్‌,” న “ఇందులో నా రికమెండేవ నేమిటండోయ్‌ “మేం లేదు.__మా కం వెసీలో నన్నూ వేర్చునో డానిక్ష. అన్నట్టు నా ఖర్చులు నేనే భరిస్తా లేండి,” “ముందే అన్నాగా మికు అభ్యంతరం అేశ్రపోలే మాతో రావచ్చునని, పోత్తే ఖర్చు విమయం మాతం ఆలోఛింభాలి,

మనిషి. =మిథ్య £ి0క్‌

“సెలవ పెట్టి ఉదయమే మా ఇంటికి వసాను.?

“తప్పకుండా.

కామాతమ్ముగారు శారదని లోవలకి పిలిచి ననో మూటాడారు, తర్వాత ఇారద శంకరందగ్గం కొచ్చి అన్నది

“వొచ్చినవారు ఎలానో వచ్చారు కాబటి ఈపూట మా ఆతిథ్యం స్వీకరించి పెళ్ళవలసిందిగా అవు గౌరు కోరారు. కాబట్టి "తెలియ జేయడ'మెనది.”

“*నురి.... భ్మదాచలం.”

“అవ్రస్నీ జీను భూచుకుంటాను,. మిీరకీిపూట మ్మొత్రం మా ఇంట్లో చెయ్యి కడుక్కోవాలి మరి.

“అయితే నాశే అభ్యంతరమూ లేదు.౫

“వ్రాలా థాంక్సు, మారు చాలా బుద్ధిమంతులనీ, మంచి పవాలురనీ అను గౌరి అభి(పాయం.౫”

“పంకా వమైనా ఖబుర్లు "చెబుదురూ 1

“ఖబుర్లు చెప్పను, కథ చెప్తాను.”

“కఖే....అయితే చెప్పండి” అన్నాడు ఉత్పా వారగా,

“అనగనగా ఒక అబ్బాయి. ఆ అవ్బాయిజేరు శంకరం. అగనికి ఒకరో జేమైందంళు ఇంక

“నా కే అయితే నే వినదలుచుకో లేదు.” అన్నాడు శంకరం విసుగు (పదగ్శిస్తూ.

శారద పకవకా నవ్వేసింది. శొరద నవ్వు నిర ం లంగ్యా వోయిగా: తీయగా వుంటుంది.

మరుసటిరోజు సెలవు పెట్టాడు శంకరం.. మిత్రులు విషయ మడిగారు. తన భ్యదాచల (పయాణం గురించి ఇప్పాడు శంకరం. శంకరం వెళ్ళిపోతుండగా, ఫంకఠళం నవ్వేశాడు. ఆ రోజు ఉదయం 11 గంటలకి శారదా వాళ్ళతో భ్మదాచలం బస్సెశ్కాడు శంకరం, పది (ప్రసాదం మృకాళిని గదిలోకి వెళ్ళాడు. తనొచ్చి నట్టు చిన్న సకిలింపు డ్యారా సెలియ చేశాడు. మృణాళిని (వసాదాన్ని భూచింది, “ర్‌ం చావ్రా* (పసాదం కుర్చీ లాక్కుని కూర్చుంటూ, “ఏంతచ్షేపని ఇలా వంటరిగా గదిలో కరూర్చోడం'*” ళర్ళిక్ట కష్టంగా ఉంచా?) “ఇలాటి సాయం తాలు వృధాచేయకూడదు చిటీ.” ళ్‌డ్తుు .. మశేం చెయ్యాలిట?౫ “ఆలా బేశేజవెపోసీకానగరం రోడుమిదో నడుచు కుంటూ చల్ల గాలిని ఆస్వాదిస్తూ ల 09 ణ్‌ కళ్ళాగానే ఉంది. *ె

మనిపీ, = మిథ్య ౨07

“నావ్చగ్గా ఉంటుంది తెల్ఫా? అవునుగానీ . నీ చ+బీలేమి టసలు?) ॥

“ఇవ్వా ళేదో కొత్తగా ఉనా 'వేమిటి?:)

“జీను (పసాదరావునీ, నువ్వు మృొణాళినివి . మనలో కొత్తగా ఎవరూ లేరు ఇద్దంం పాతవాళ్ళమే పోతే, నా య చలీ లేమిటి

“ఎందుకోటి

“మ'ేంలేదు. మనిమ్సై పుట్టిన తర్వాత (వతీవాడూ కొన్ని హోబీలంటూ నిర్ణయించుకోవాలి. "లఫ్‌ని ఎంజూంక్‌ చెయ్యాలంశు, విసుగెత్తిన మనసు రిలాక్స్‌ శందాలం"ు ఈ హాబీలు అవసరం! అంతేగాని, జీవితానికి ఓ దృక్పథ మంటూ లేక యీసురోమను మనుమలుం శు చేశ మేగలి జాగుపడునోయ్‌ వెధవాయా! అన్నాడు అప్పారావు *”

గచ్పిప్పూడు నువ్వు చెప్పే వాలీక్సీ బేశానికీ సంబంధ మేమి టసలుకి

“అక్కజే ఉంది గొప్ప (టిక్కు. నీలాటి ఆడపిల్లలక్షీ అందునా ఇర_వెనాలుగ్ధంటలూ నాలుగు గదుల మధ్య గోళ్ళు గిల్లుకుంటూ కూర్చున్న దానికి యిలాటి గొప్ప విమ యాలు ఒళ పటాన అర్తంకావు చిట్లి!)

ట్‌ 6 ల “నన్నా శరుతో పిలనద్దని ఇాలాసార్లు ఇప్పాను.” “వ్వళెలా పీలవమంటావు?” కనా శేరుతో ఏిలువు, చక్కగా మృణాళినీఅంటూ![ “వు... నీశ్రేం,నువ్వు ఇాగానే చెప్తావ్‌. ఆపేరు సరిగ్గా పలకలేక నా తాడు అెగుతోంది. నోటికీ నాలిక్కీ- పెద్ద

£08 మనివీ, _ మిథస్ట ఎక్సర్‌ సెజ్‌ అవుతుంది. అయినా దేశంలో ఇంకా నీ ఓేరూ దొరకనట్టు ఈ పేనే పెట్టాలా మావయ్య? చక్కగా వసంతా, మూాధప్కీ రాధా _ ఎన్ని? ఎన్ని *రు లేవు? అంత చక్కటి సరళమైన 'పేర్గు వదలి కంకర వోసిస్‌ కోడ్డులాగా మృ... కా, లెంంంస్స్‌ ఏమిటి నా బూంద?9

*అంత్ర కష్టమై లే అసలు పీలవకు అంతే,” అంది మృణాళిని రుస గుస భరాస్తూం

“తప్పుతుందా మరి. మౌానవ్వుడై. పుటిన తర్వాత ఎన్నో కష్టాల్ని ఎదుర్కొనవలసి వస్తుంది, అలాటిది... ౫

“కావా! నిజం చెప్పా ఉదయం వరకూ నిజ్నేపంలా వున్నవాడివి ఇప్పు డిలా మారిపోయా వే?)

“*అజేం (పశ్నభ

“లేకపోతే వవిటీ వరస? నూనవ్చడ్కు. జీవితం, దృక్పథం జేశం, అప్పారావుగారు _. చాలా వెద మూట లుపయోగిస్తున్నావు.౫ ద

“నా గురించి సీశేం తెలీదసలు.” అన్నాడు నీకి యన్‌గా.

ఈ మాట విని పకపకా నవ్వేసింది మృణాళిని,

“ఎందుకలా పగలబడి నవ్వు తావ్రు[3 విసుక్కున్నాడు (పసాదం.

నిన్ను భూస్తూంళే నవా్యలనిపిసుంటుంది బావా!”

“ఈ మూట డె బృెమూడాషాం అంటున్నావు చిట్టీ, కాదు మృణా! నువ్వు కాబట్టి విని సహిస్తున్నాగాని = లేక్‌

మనిపీ = మధ్వ 200 పోతే నమిటి సీ ఉధ్ధేశ్యం___నా మొహంలో వ్‌వెనా కో్‌తు లాడుతున్నాయా నువ్వు నవ్వటానికి గి

*బ్రన్సి "కేఠీీ ఎందుకులే బావా ౫

“వాట్‌ .... నేను కతోతినా

*బ్రసి ఎవరన్నాారూ 1?”

క్‌్ళుణా 4. నువ్వొక్కదానివే కెలివైనదానినసి మురిసిపోకు. ఇవతల వాళ్ళ గొప్పతనాన్ని గెరవించడం చేర్చుకో”

అంతలో వంటగదిలోంచి మృణాళినిని ఏీలిచింది

“అమ్ము పిలుస్తోంది. వస్తా” అన్నది మృణాళిని.

“క్రూరోక్చి ఆవి డెప్పుడూ యింతే. గొప్ప వనేవో అవతల తగలడిపోతున్నట్టు గావుశీకలు. మనకి తెలియంది శాదుగదా.ం””

“అసలు సంగ లేవిటో కనుక్కుువస్తాగా.) ” అన్నది మృణాళిని.

“డ్ల..... అయిలే వెళ్ళు. మళ్లా వెంటనే రావాలి సుమా మనం యివ్వాళ అలా వా శేజ్‌వెపు వెళ్లాలి” అన్నాడు (పసాదం,

మృణాళిని నవ్వుకుంటూ వంట గదిలోకి వెళ్ళింది,

ఛసొదం ఆలోచనల్లో మునిగిపోయీడు, మృణాళిని కీవేళ తన గొప్పదనం సమిటో చాటి చెప్పాలి ఈటెబ్బతో (గ

ల౦ మనిపీ. = మథ్య “ఇ్హావా! నువ్వింత టివాడినా!” అని అశ్చర్యపోవాలి.హుః.= వవిటనుకుంటుందో మారి.

తను చదివిన “త్య మేవాహమ్‌ లోని నాలుగు ముక్క-లూ మృణాళినికి ఎలా చెప్పులే ఆపిల్ల ఎలా రియాక్ట్‌ అవుతుందీ ఊహిస్తున్నాడు. అందుకు అవసరమైన రిహో ర్చలూ మనసులో చేసుకుంటున్నాడు,

కాసేపటికి మృణాళిని కాఫీ తీసుకొచ్చింది.

“ం్తదినో ముందీ కాఫీ తాగు... నీ మూటలస్నీ మొ అమ్మ విన్నదట, *నొస్ప కష్టపడిపోయాడూ, పాపం__ ఈ కాఫీ యిచ్చిరావే పిల్లా! అని నన్ను పంపింది.” అన్నది,

“ప్టీన్సిట్రీ | అత్తయ్యా, నా మభూటలస్నీ నిన్నదా క్‌ అయినా అవిడ కచబేం బుది? మనం పీలలం కాబట్టి అదీ గార్‌... 00 ఇ శ న

కళడ్ర్ట్రల == + పిద్రీగాన్ట్ర?

ఇలా నిగ్గదీసి అడుగు తే తశేం చెప్పగలడు ?

“పోదూ, వం 'తెలీనటు పోజు కాబటి మనం మనం అనేక విషయాలు మాటాడుకుంటాం. అరితమా(తం చేత ఆవిడ నోడవాటు నుండి వినా లేం? నాన్సెన్స్‌, ఈ పద్ధలేం వాగు లేదు. అత్తయ్యకి ఎటికనీ తెలీదు. చదువుకో లేదు కాబట్టి అవతలి వాళ్ళ నెలా ...?

“ఆఫు బావా! గురాన్ని కళ్లుయ్‌. సీ మాటలు గోడచాటున నిలబడి వినాల్సిన ఖర మా అమ్ముశేం పట్టిం దని? తమరిక్కడ మాటాడుతుంశు]" అది సలత[ీంగా [వ

మనివీ. - మిథ్య లేకే

ర్నక్‌*ట సెంటరికి వినిపించగలదు. ముందు కాపీ తాగు, చల్లారిపోతుం దవతల.)

ో*మ్వరి మన (పోగాం మాకంజేళావ్‌ 1

“క్రాఫ్ట్‌ తాగిన తర్వాత ఆలోచిద్దాం.”

“న్స్‌ ఆలోచించే బిజినెన్‌, ఎన్‌ ఆర్‌ నో-= నీదో ఒకటి చస్పుం

“డ్రా .. అలానే ౫

కళట్రుంచ్చు

ళన

కఖ్వడ్‌ థాంక్‌” అని గబగ బా కాఫీకాగేసి లేచి,

కక్టుష్వూన్‌ అన్నాడు

ఈల్రువ్వు మే చెప్పీవస్తా నుండు.”

ళ్‌న్లో అమాగ్హ నో నాన్నా! మనకు స్వే్భా స్వాతంత్య మున్నవన్న మాట మరిచిపోవద్దు కమాన్‌ ....”

“ప్రోద్రూ సీ బడాయి! ఉండు అమ్మతో ఒక్‌ మాట ఇచెహ్పూస్తాలి

కన్పిం మూటి అన్నాడు ఉలిక్కి-పడి.

“అచే మన (పోగాం.”

మృణాళిని ఈమాట అంటూండగా నే అత్తయ్య గుమ్మం దగ్గర నిలబడ్డారు. ఆమెను చూచిన వెంటనే తల వంచుకున్నాడు (పసాదం, అతనికి భయంగా? ఉన్ననూట నిజం!

“వెళ్ళిరా తల్లీ .... పాపం సరదావడుతున్నాడా యే,

212 మనిషీ _ మిథ్య

ఇప్పూడు ౩ాదు అల్లుడూ యీ సరదాలు: నలుగురు పిల్లలు

పుట్రింత ర్వాతా ఉండాలి మరిఅన్న చావిడ నవ్వుతూ, గతుక్కుమన్నాడు (పసాదం, మృిణాళినితోపాటుం

బయట కొచ్చేడు. చాలాదూరం నడిచా రిద్దరూ. అతని

కిప్పుడు పంజరం నుంచి బయటపడినంత సరచాగావుంది.

“మా అవు ఆ అన్నమాటకి సిగ్గుపడ్డావా కా వాొఅని అడిగంది మృణాళిని చారి మధ్యలో.

“నొవ్చమాటన్నావ్‌. నాకు సిగ్గెందుకు ? అవిడన్న మాటలో తప్పేముంది గనుకా ? అవును మరి __ చేమ, పెళ్ళి అనేది అంత వవిితంగాచూచుకోవాలి. ఇది ఇాశ్వత మైన బంధం, నాలుగు రోజుల ముచ్చట కాదు. ఈనాడు జరిగే వివావోలు, సాగే (పేమ కలాపాలూ.___

అ్పన్సీ డైలాగు... ఫుల్‌స్టాప్‌.

(వపాదం విసుక్కున్నాడు,

“ఎప్పట్ను౦-వో చూస్తున్నాను సీ వరస వంబానో లేదు సుమా! ఒకళ్ళ అభిప్రాయాలు మరొకళ్ళు కెలుసుకో వలసిన అవసరం యిష్పుడు ఎంతైనా ఉంది, మరీ అలాంటిది

నీకు బొత్తిగా సరిపడటం లేనంశు నాశేం నచ్చలేదు,”

“తమించు. నువ్వు మాటాడే విషయాలకి ఇక నేను అడ్డు చెప్పరు. నశేనా ౪)

“అంత కోపమెతే ఎలా మృ్పణా....ననూ అరం వేసుకో, లా ల క్ష

మనివీ. _ మిథ్య లలి ఇద్దరూ జీశేజీ దగ్గర కొజ్చారు. ఒకచోటనే కూర్చున్నారు.

“చక్కటి సాయం(తమన్న్నా, అందమైన సాహిత్య మన్నా నాకు చాలా యిష్టం" అన్నాడు (పసాదం.

“ముంచి బేగా,”)

“జేను క లేజీలో చదువుతూండగా, సాహిత్య సభ లకి హోజరవుతూండేవాడిని. ఒకసారి (శ్రీశ్రీ మూ కా బేజీకి వచ్చారు. ఉపన్య్యాశం యిచ్చారు. సభ ముగిసిన తర్వాత నేనాయన్ను అడిగేను, “శ్రీ్రీగారూ! ఈనాడు వొబ్చె అఠచనలమిోద మో ఖచ్చితమైన అభిప్రాయ మేమిటండీ 1 అని, అపుడాయన నా భుజం తట్టి కళ్ళచోడు చేతులో

ట్‌ భఖ

వుంచుకుని 'నాయనా (_పసాదం! రళ్నాలూ, రాళ్ళూ మునుపూ ఉన్నాయి ఇప్పుడూ ఉన్నాయి, ఎప్పుడూ ఉంటాయి ! అని ఇచప్పేరు. అలాగే ఒకసారి ఆర్ముద గారితో మాటాడటం జరిగింది. '“శగేయకవిత పటట మి రొ అమూల్యభి_పాయం ఏమిటని అడిగేను, ఆయన నావైపు తీశషణంగా చూస్తో సిగరెట్టు పొగ నా తలమించి వదు లుతో “'మహా_పస్థాన త్వ మేవాహమ్‌ చదివావా.వ్రసాదం! అని అడిగేరు.

“అన్నట్టు కృష్ణ శాస్త్రిగారి వైన నీ అభ్మిపాయం ఏమిటి బావా 1 మథ్యలో అడిషంది మృణాళిని,

టపసాదానికి పచ్చి వెఅక్యాయ గొంతులో యిరు

2 [1 మనిపీ. _ మిథ్య క్కున్నట్టయింది. పత్కికృష్ణ శా క్రి గురించేమి చెప్పలేదు. అందుచేతనే తన బ్యుర నుపయోగించి,

“ఆయన "తెలుగు సాహి త్యాని కొక మణిపూస” అన్నాడు. క

“మరి విశ్వనాథవారో__౫)

“ధృవ తార.౫ అనేసి తన సమయస్ఫూ రికీ, చక్క-టీ పోలికకి మురిసిపోయాడు (పసాదం.

“అయితే నువ్వు చాలా చదివావూ 1”

“హూు.... చదవడం! ననూ మదో వెంగళ ప్పయ్యా చదువుతారు. అది౭*దు గొప్పతనం. ఆ మహానుభావ లేం 'చెప్పారనేది ఆకళింపు చేసుకోవాలి, అది ముఖ్యం. దూడ రాదూ._అర్ముద త్యమేవావామ్‌ చదివి (శ్రీ, శ్రీలాటి వారు “సేనిపూ పద్యాలు రాయకపోయినా ఫన్యా లేదు అనొం. రంళె.___౫

“అవునుణానీ త్వమేవాహమ్‌ సీకునచ్చిన పుస్తకాల్లో ఒకటా ఇావా ?౫

“నాకు నచ్చింజే త్వమేవావామ్‌ ! అది మూనూొలొ పుస్తకం కాకు. మహః కావ్యం, ఎంతళక్కటి అభిపాయొ లున్నాయి దాన్లో, జీవిశాన్ని ఆక్ముద ఎంగ బాగా అర్థం చేసుకున్నా డవుకున్నావ్‌, ఒకచోట జీవితం గురించి అంటాడు..__

“జీవితం తిరనాళ్ళలో ఖర్చు పెట్టుకోమని

పెదనాన్నగారు ఇచ్చిన డబ్బులు కాలం

మనిపీ. - మిథ్య లీ1క చరాచర జీవకోటిని (శీమంతులైన బంధువర్షం మానవుడు నూనవుడి కిచ్చిన వారసత్వం కాలం'అసీ, ఆర్థద తన చమత్కారంతో పాఠకుణ్ణి చప్పూన ఆక ర్లిస్తాడు, కవిత్యంలో "'శుక్నిక్‌ కావాలన్న వాళ్ళలో అర్ముద ఒకడు. ఆయన కవిత్వంలో పాతోచిత ఛందస్సు వాడారు. ఆయనే అంటారు. గరీశంచేత “రిమణో చ్భాసితస్థ విష్టానవివ్య వచయను భో అని ఎలా అనిపించ లేరో అలా” అగ్నిహో కావధాన్లుచేత 'షి, లీవ్స్‌ ది బెక్‌ న ఎమ్‌ ఫోర్‌ అనిపించ లేరూ అని. ఆవిధంగా.._”అని అ పేశాడు, తర్వాత నం చెప్పాలో గుర్తుకు రాక, మృణాళిని అతనిపైన దండయాత సాగించింవి, చక చకా చదివినట్టు--- క్రైయిన్‌లో (బ్రైన్‌ గన్‌ "రెయిన్‌ లా అలోచనల కొయిన్‌ స్పయిన్‌లా కార్డులో "స్పెయిన్‌ .... ఉలవల కీళిళి4 446 లకి చదివి ఆగి అడక డ కవి హ్యృాదయం ఏమిటో చెప్పు శానా! వినాలని ఉంది అని అడిగింది. శసాదం బిక్య మొహం పెళ్పుడు. “నువ్వూ చదివానా త్వ మేవావామ్‌” అని అడిగేడు నెమ్ముదిగా “చదివాను కాని యిక్కడ కవి హృదయం...

లేడీ మనిమీ _- మథ్య

“పోనిద్దూ. కొన్ని కవి హృదయాలు మనకి అర్థం శావు. వాటి మానాన వాటి నొదిలిపెట్టడం మన ధరగ్హం-”

ఆర్ముదసి చదివినట్టు గాసీ, ఇలా అడుగుతుందనిగానీ ముందే తెలుస్త శాస్త జాగత్త సడేనాడు _పసాదం, ఇప్పుడు జరగవలసిన (పమాదం జరగనే జరిగింది.

మృణాళిని పకపకా నవ్వేసి అన్నదిం

“నువ్వే అన్నావుగా చావా! మవోనుభావు లేం ఇఉస్పారో చదివి అర్థం వేసుకోవాలని. అప్పుడే అ నూట శాస్తా మార్చేస్తే ఎలా

బావకి దడ పట్టుకుంది. మృణాళినికి “సాహిత్యంలో ఈ మళం (పవేశ ముందని తెలుసే ఆ చోలికి పోలీ వాడే గాదు. ఇప్పుడు కొంపమిదికి “ళెచ్చుకున్నట్టయింది

“కాబట్టి వై డియర్‌ (పసాదం! ఆచరించడం ఇబెప్పీ నంత సులభం కాదు

(పసాదం వమి మాటాడ లేదు,

“ఊం...పోసీలే ,.వదైనా కొత్త విషయం పుదూో”

“నీకు నేను చెప్పవలసిన వాడినా”అన్నాడు బాధగా: నిష్టూరోంగాను.

మృగాళినికి కావమైన జూలి కలిగింది.

“నిన్ను కించపరభాలని నా కెప్పుడూ అేదు బౌనొ. మిోదుమిక్కి-లి నువ్వంకే నాకు విపరీతమెన గెరవ౦ో అన్నది సూటిగాం లా

“నిజవ్వూ! అడిగాడు.

మనిమీ = మిథ్య లై

తలూపింది మృణాళిని.

“శీను చాలా అదృష్టవంతుడ్ని చిట్టీ 1౫ అన్నాడు ఆనందంగా,

“అబ్బ, మళ్ళా ఆపేళేనా! పిలుస్తే...”

“ఆల్‌ లెట్‌ కర్డ్‌ మృణాళిని! నిన్ను మృ ...ణా...

వా లట

లి... ని అనే విలుస్తాను” అన్నాడు _పసాదం,

అస్సటిశే బాగా చీకటి పడింది. ఇద్దరూ. లేచారు యింటికి వెళ్ళడానికి. అనుకోకుండా చిన్న వర్షపుజల్లు రావ డం ప్రారంభమైంది. గబగ బా నడిచి ళీ రిక్షాలో ఎక్కా-రు యిద్దరూ.

రిక్షా కదిలిలది, డారి మధ్యలో ....

“బ్పలాణే సీ పక్క-న కూర్చుని జీవితమంతా గడపా లని ఉంది మృుణా [1 అన్నాడు ఆమె చేతిని తీసుకుంటూ.

“దూరం ....చూరం .... కాస్త ఓపికపట్టు ఇావా ౫ అన్నది మృణాళిని చిలిపిగా.

ఈమాట రిక్షావాడూ విన్నాడు. నెసక్కి- తిరిగి ఆ జంట_వైపు దూశాడు., అతనలా చూడగానే ఇద్దరూ సిగ్దు పడిపోయారు. రిక్తావాడు మళ్ళా మామూలు స్టితచ్చి “క్సిరా నామ్‌ రాజా ఘరానా ఆనాం .-. ” పాడుకుంటూ రికా "వేగాన్ని పెంచాడుః

సం న! న్‌ అఫీసులో పతి ఒక చీన్న ప్రతిపాదన తీసుకొచ్చాడు, త8].

౨18 మనిషీ - మిథ్య

కాస్రీశ్చ శనివారం గనుక ఆదివారం ఎలానో కలిసీ వసుంది, కాబటి మనం చిన్న టూర్‌ -వేద్దామని' ఉంది. శంకరం ఛి'చాకీచలం వెళ్ళేడు. మనం అంతదోూూరం వెళ్ళళ పోయినా మసకి దగ్గర్లో ఉన్న :.అవముశావతికి వెడచామని ఉంది అన్నాడు.

“ష్యూర్‌. అన్నాడు ప్రసాదం,

“మరి సీ మాకేమిటి పతి? "

ఈ బ్రల్రాగ్నే.??

“అయితే రేపు అమ'రావతి వెళ్ళడమనేది సెటిల్డ్‌. శీపు ఈవినింగ్‌ యిక్కడ లాంచీ ఎక్కి లే రాత్రికి అమురా వతి చేరుకుంటాం. ఆక్కడ మన క్కావలసిన తిండి గటా వ్‌ ర్చాటులన్నీ ప్రసాదం చరూడాలి. ఎంచేతంళే.యిల్లంటూ ఒకటి అతనికి ఉన్నది గనుక,

పుసాదం వప్పుకున్నాడు. ఆ రాత్రికి అన్నీ సమ కూర్పుకున్నారు. శనివారం ఒక పూట మాత్రమే ఆఫీసుం టుంది. మధ్యాహ్నం కాఫీలు తాగిన తరువాత వేను దగ్గ రికి వెళ్ళేరు.

అమరావతికి వెళ్ళే త గంటల లాంచీ మిది ఎక్కా_రుం

లాంచీ ప్రయాణం సరదాగా ఉంటుం దనడంలో సంచేవాం లేదు. పాదరసంలా ఫాశే నీటివెన, లాంచీ నడక మెత్తగా సాగుతుంది. అసలు కదులుళుంచా? అజణే భ్రమా కలిగ స్తుంది.

మనిషీ “మిథ్య లం

లాంచీ నదివధ్య్‌కి వచ్చింది.

డగ్‌ డబ్‌ మోతతో నీటివెన పరుగెడుతోంది లాంచి. మైన “నిర్శలమైన ఆశాశళశం, చుటూ గటులూ, పొదలూ, మానాన "అండమైన కొండలూను. ల

వాసుబేవరావు “విమెన్‌ ఆఫ్‌ "రోమ్‌ చదువు తున్నాడు. తమకి ఎదటి- నీట్లో - ఇద్దరమానాయిలు కూర్చు న్నారు. ఇద్దరూ”నవనాగరికంగా, అందంగా ఉన్నారుం

ప్రనాదం - గుడ్డప్పగించి వాళ్ళవంకే. చూడటం మొదలు పెట్టాడు. ఇతని" ” వాలకాన్ని. గమనించిన పతి అతన్ని హాచ్యరించేడు మోచేత్తో కుదిపి

ప్రసొద్‌ం 'తెప్పరిల్లాడు:'పత్తోవైపు చూశాడు. పతి కళ్ళద్వారా” అన్నాడు : “అలా వెర్తిమొహం' వేసి చూస్తే వం బావుంటుంది చెప్పు ౯ అనిం

ప్రసాదం నాలుక్క_రుచుకుని 'ఇా గండదనుకుని" సర్దుకు కూర్చున్నాడు

వాసుబేవరావు విమెన్‌ ఆఫ్‌ రోమ్‌లో" పూర్తిగా మునిగిపోయేడు. పతి దూరంగా కనిపిస్తున్న కొండలవైపూ, అప్పూడప్రూడూ లాంచీ నడకలో చెల్లాచెదరవుతున్న సీటి వైపు భూస్తునొత్తుడు

పిసాదానికి పిచ్చెత్రి నట్టయింది, అతని కేమీ తోచ డం లేదు.

తమ ముందు కూర్చున్న ఇద్ద రమ్మాాయిల్లో ఒకరు అన్న్యారుం

290 మనిపీ.. మిథ్య

“పశేం తక్కువని యీ ఇఛాధ! నన్ను అర్థం వేసుకో,”

“వ్రొడ్రు లిల్లీ 1 అది గుర్తుచేసి నా మనసు పాడు చెయ్యకు.” ద న్నది "ఆందో అమ్మాయి చేతితో స్‌ళ్ళని అందుకోడానికి పుయత్నిస్తో,

అసిడ నొంశు విని వాసు ఉలిక్కిపడ్డాడు. పుస్తకం లోనుంచి తల బయటకు వెట్టి ఆమెవైపు భయూధొడు. ఆమె నీటిని అందుకోడాని॥ి ఇంకా పుయత్నాలు చేస్తూనే ఉంది

మళ్ళీ పుస్తకంలో తల మార్చాడు వాసు.

లాంచీ జేగం పెంచుకుంటోంది. ఇసకం మేటలుతప్పి చుళో డానికి పాములా మలుఫులు తీరుగుతోం.

వాసుబేవరావులో కలిగిన ఈ చలనం ప్రసా దాస్సి ఆకర్షించింది. లేచి అతని పక్కకి వచ్చి కూర్చున్నాడు. ఇది గమనించ లేదు వాసు. గమనించిన పతి మాత్రం మౌొనంగా ఉండిపోయాడు,

ఆవిడ సీళ్ళతో ఇంకా ఆడుకుంటూనే ఉంది లిల్లీ అమెతో నదో చెప్పబోయి. ఊరుకుంది.

మధ్యలో పిసాడం అన్నాడు :

“మిరిలా నోరు మూసు క్య్కర్చుంకు నే వూరు కోను తెలుసా 1

పలి ప్రసాదం వైపు గుర్రుగా చూచినట్టు చూచాడు?

“అవును గురూ ! వికొనిక్‌ అన్న తర్వాత సందడిగా ఉండాలి. ఈయనేమో పుస్తకం చదున్చతూ_ నువ్వేమా

మనిమీ - మిథ్య వ్ర] ప్రకృతిని చదువుచూ కూర్చుం'ు నే నొక్కడ్నీ బోర్‌ కొట్టి వావాలా 1 ఇచేమైనా న్యాయమా 13 అన్నాదు ప్రసాదం ర్‌సిగాం అతని మాటలు లిల్లీ గూడా వింది. “పాపం అని మనసులో అనుకునే ఉంటుంది. “అయితే నం చెయ్యమంటావ్‌ ? నన్ను డేన్స్‌ చెయ్యమంటావా ౫” అడిగేడు పతి. లిల్లీ నవ్వేసింది మెల్లి గా. ఆ రెండోఅమారాయితలతిప్పిముగ్గురి మిత్రుల వెపు చూచింది. వాసుని చూచిన ఆమె మొసాంలో తత్తరపాటు కనిపించింది. దాన్ని చాచి పెట్టుకునేందుకు సర్వ విధాలా పియత్నం చేస్తోంది. అప్పుడే వాసూ ఆమెవైపు భూశాదు. మరుతుణం లోనే తల దించుకున్నాడు, “నా కిళ్ళ.డజేం బాగోలేదు టాపుమోదకి వేడు తున్నా.” అని చెప్పి వెంటనే టాపు ఎశేటశౌడు వాసు, అతనలా వెగ్ళిపోవడం పతికి విడ్డూర మనిపించింది. అతనూ వాసుని అనుసరించేకు, ఈ యిద్దరి నరసా చూసీ ముండిపోయిన ప్రసాదం లేచి టొఫు నెక్కుతూ ఇలా జరుగుతుందని తెలుస్తే ఛస్తే వచ్చేవాడిని కాదు. గొప్ప శొస్పీ చేస్తున్వారయ్యా 1 అనోన్నైదు- టాప్‌మోద ఓ -మూలగా కూర్చుని చదువు కుంటు న్నాడు వాను. అతని పక్కాన కూరని నీగ రెట్ట కాలుస్తు న్నాడు పతి, వాళ్ళిద్దరి దగ్గరికి వస్తూ

వ్రిత్తిల్సి మనిపీ. = మిథ్య “క్కడ మికు హాయిగా. ఉంచేమిటి 1% అన్నాడు ప్రసాదం. “నువ్వూ వచ్చావుగా 9” అనా్న్నాడుపతి. “మరె ..వాకు అెలీ కడుగుతాను ... అక్కడ్నుంచి మోరెందు కొచ్చినట్టూ 1౫ “వాసుని అడగశాదూ. ౫ “వీం గురూ |! నిన్నే ...? "వాసు ప్రుపొదం వైపు చూసి కూర్చోమన్నట్టు సెగ చేశాడు, ప్రసాదం బుద్ధిమంత్తునిలా కూర్చున్నాడు, ౧ “చూడు పుసాదం ! ఇక్కడ చక్కటి గాలి రావ డం లేదూ !” అన్నాడు వాసు

• “నిజం చెప్పుాగరూ ! వ్రు గాలి కోసమే. యిక డికి వచ్చావా * అన్నాడు సతీ. “అంత యిష్టం లేని వాడనవ్రు ఆ అమాస్హ్రయినల వంక మయూడకూ,3 అన్నాడు పుస్తాదం. “నువ్వుండు ప్రసాదం ! అది సశేగాని సిక్తు వాళ్ళల్లో ఎవరైనా తెలుసా ?% అక్షిగాడు వతి. ళ్‌ెల్పస్సు 3 అన్నాడు వాసు, “వరు 193 “పసుంధర 1 ఆ పేరు విని _ తర్వాత ఇంకా వమి అడగాలో: ఎలొ. అడగాలో తెలియక వూరుకున్నారు. ప్రసాదానికీ టాపు చినరున్న జామపళ్ళ బుట్టమికకి నునసు ఫోయింది. య

మనివీ. - మిథ్య వి ఇక్కడ యీ, టావిక్కు.. అంతేవిటో అెలుసుకో లేకుండా జామపళ్ళ పని చూసే పం శ్రావ్రంటుందని ఇప్పి తెనని తీ కూకలు వేసుకున్నాడు ప్రసాదం,

“పసుంధర నొ శేలా తెలుసో, ఆవిడకీ నాకూ గల సంబంధ మేమిటో మోకు తెలీదు.అడగాలని ఉన్నా అడగ 'లేశపోతున్నారు కదూ [౫

ఇద్దరూ సం మాటాడ లేదు.

“జక కథ మితోే శస్పాలని ఉంది, ఇది కథలానే తీసుఫోండి. “నిజమా... నువ్వంత పసీయేశా వా అనిప్రిశ్నలు నెయ్యద్దు”” అన్నాడు వాసు “ం

“త్రోచక ఛస్తూన్న సమయంలో నువ్వేది చెప్పినా వినడానికి సిద్దమే-” అనాన్నడు ప్రసాదం.

“మోడు, ప్రిసాదం, నువ్వు మాటకిముందు. "ఛస్తు న్నాం, ఛస్తున్నాం” అసి తెగ వాగుతున్నావ్‌. సీటిమోద పురగూణం చేస్తున్న పాడు అలాటి మాట లనకూడదు, లాంచీవాళ్ళు విన్నారంళశే?, నిన్నంతపసీ వేశేయగలరు జూగ్రత్త |! నువ్వు కథ పొరంభించు నాసూ 1 అన్నాడు పతిః

పిసాదం నోరు నొక్కుకుని వాసు ఇెప్పేడి వినటా నికి కాస్త ముందుకి జరిగాడు. వాసు చెప్పడం ప్యౌరంభిం చేడు,

“రది జరిగి చాలా కాలమైంది అప్పట్లో నేను ఏలూరులో -గ్వాంపరలీ ఉద్యోగం వెలగ బెడుతున్న్నాను.

ల్లే బెడ మనిపీ - మిథ్య

అన్నయ్యకి నా పెళ్ళి గురించి తొందరగా ఉంజేది. అప్పూజే కాదు? ఇప్పుడూ నొకు 'పిళ్ళి చేసుకోవాలని లేదు. అజన్న్యాంతం బ్ర)హ్ముచారిగానే గడుపుదామని ఆశ.

“సశే _..నా అభిప్రాయాలశేంగాన్సి అప్పూడు జరిగిన చిత్రమైన కథ యిది; వీలూరులోనే నాకు తెలియకుండా అన్నయ్య జఒళ సంబంధం చూశాడు. పిల్లని భూడటానికి వెళ్ళమస్క్‌ వాళ్ళ పెద్దవాళ్ళు నా దగ్గరికి వస్తారనీ, అలొ వాళ్ళకీ ఉత్మరం రాళానసీ ఆయన నాకు రాశారు. నాకీ పద్ధతి నచ్చలేదు. వీమైనా సే _ అన్నయ్యకి ఉత్తిరం

ల 'రాద్దామనుకున్నాను. “నాక్ట్‌ జన్మలో పెళ్ళి చేసుకోవాలని "లేదూ, ఇకముందు ఆ పుయత్నాలు "చెయ్యద్దూ” అని, కాని....ఆ సాయంతిమే పెళ్ళి పెద్దలు మా రూమ్‌కి వచ్చేరు. పెళ్ళిమూపులకి వెళ్ళక తబ్పీంది శాదు డార్లో ఒక నిశ్చయానికి వచ్చినమాట నిజం. ఆ అమ్మాయిని చూడాలి కాబట్టి భూచ్చి, తర్వాత నా నిర్ణయం అన్నుయ్యాక రా్త్ర ముందు ముందు నిశ్చితంగా ఉండవచ్చని.

“అ వెళ్ళి చూపుల్లో వసుంధరని చదాళాను. అ నసుంధరే యీ వసుంధర అని యిక్కడ కాస్పేపాగాడు వాసు,

ప్రసాదం యింకాస్త ముందుకి జరిగి,

“ఊల....త ర్వాత 0 అనడిగాడు,

“వసుంధరని చూశాను. నిజానికి అ అనూంగొ చక్కగా ఉంది. అయినా సశే - వెళ్ళి చేసుకోరా దని

మనిమీ = మ్‌థ్య లేబర్‌ నిశ్చయించుకునా్న్నాను నేను వచ్చేస్తూండగా అమె తండి నా నిర్ణయ మీఫిటో చెప్పమన్నారు. *మూ _. అన్నయ్య మోకు రాస్తారని చెప్పి వచ్చేశాను. రూమ్‌ళొచ్చి అన్న య్యుకి పెద్ద ఉత్తరం రాళాను, వెళ్ళిమోద యిష్టం లేని నాకు ఇలా సంబంభఛాలు తీసుకొనే “శాధపజేది పెళ్ళికాని అమా్థ్హయ్యా వాళ్ళ పెద్దలూ అన్‌, ఇకముందైనా - ఈ వషయంలో సన్ను వత్సిడి ఇెయ్యద్దు అనీ నొక్కి నొక్కి రాశాను.

“అన్నయ్య వాళ్ళు అనుకోవచ్చు,'నేను భగ్ను (పేని కుణ్ణి” అని. కాస్కీ నాకు జేమలూ, వ్యాదయాలూ. వెన నమ్మకం లేదు. నే నెవర్నీ ్రేమించ లేదు

“వసుంధర కథ పవెళ్ళిచూపుల్తోనే ముగిస్తే నేను అవిడ గురించి మూకు చెప్ప్సేవాడీనే. కాదు. వసుంధర వాలా చిత్రమైన మనిష. ఆవిడవైన నా కిస్పటికీ గొరవ ముంది, ఉంటుంది” అన్నాడు వాసు,

“*బ్రస్స తేం జరిగింబేవిటీ 1 అడిగాడు పతిః

“అన్నయ్యకి రాసిన ఉత్తరం వోస్టుచేసి నా రూమ్‌ కొచ్చి నడుం వాల్చాను. అంతలోనే నిద్రుపళ్టుసింది. మళ్ళా మెలుకువ వచ్చేసరికి వీధి తలుపు ఎవరో తదుతున్న శబ్ద మైంది. గభాలున తేచి వెళ్ళి తలుపు తీశాను, గుమ్మం దగ్గర తలవంచుకుని నిలబడిందివసుంధర!

“ఆవిడని చూస్తూ నీం ఇయ్యాలో తోచిందికాదు. ఆవిజే అడిగింది _-

విప్ర

226 మనివీ. _ పుథ్య

“లొపలికి రావచ్చా?” అని. రమ్ధున్నాను. కుర్చీలో క్‌న్న బట్టల్ని మంచంమిాద వేశాను. ఆవిడ కూర్చుంది. (బగా నోడనున్న ప్లాస్కు. తీశాను. దురదృష్టంకొద్దీ ఐందులో కాఫీ నిండుకుంది. బే సిగ్గనిపించింది నాకు.

“*వు-రేం పర్యా లేదులెండి. నే నిక్కడికి వచ్చింది సిక్‌ ముఖ్యమైన విషయం ఇెప్పడానిక్ష.?)

“పొన్పండి అన్నాను మంచంమిద కూర్చుంటూ,

“మోకు నన్ను పెళ్ళి చేసుకోవాలని ఉందా?”

నిజం ఇస్పదూూ.__అవిడ కెగువతనానికి ఆశ్చర్య పోయాను, షమి చెప్పలో తోచింది కాదు.

“పచ్చండి” మళ్ళా నిగ్గదీసి అడిగింది.

తప్పదన్నట్టు, చెప్పడానికి గొంతు సవరించుకున్న్నాను.

గో్లీజ్‌ .. ఈ పెళ్ళికి మి రొప్పూకోవద్దు.)” అన్న చామె తన మొహాన్ని చేతుల్లో కప్పుకుంటూ,

ఇది ఇంకా చ్నితమసిపించింది. నా మనసులోని మాట ెవితే కాస్త కుదుటవడుతుంటేమోనని.__

“నాకు మిమ్ముల్ని వేసుకోవాలని లేదు. అఆనూశేు అన్నయ్యకిరాశాను. కాబట్టి మో రు నిశ్చింతగా ఉండచ్చు ”

“నన్ను నమ '్రైముంటా రా?౫ అని అడిగింది.

“వచ్చేది శేను” అన్నాను.

ఆవిడ కళ్ళు తుడుచుకుంది.

“థాంక్స్‌... ఈవిషయం మా నాన్నతో ఇప్పండి.. క వంకే అయనకు సరిపడదు. చదువుకునే కర వాళ్ళు

మనిపీ. _ మిథ్య ల అల్లరిగా తిరుగుతారచే సామాన్య వివమయాన్ని ఆయన కొండంతగాబేసి బావమిాద మంశపడిపోతున్నారు. బావతో కాని వెళ్ళి నాకొద్దు. ఆడపిల్ల తెగించి యిలా ఇప్పడం సాహసమే అవుగాగశ అంతమ్లాతంచేత ఇష్టం లేని వెళ్ళతో నరకాన్ని థఫోకుకో లేనుగా. వస్తానండ్సి సెలవు” అని చెప్పి 'వెళ్ళిపోయిం జామి. వాళ్ళ నాన్నగార్కి. మా అన్నయ్యే రాస్తారనే ఉద్దేశ్యంతో నేను మళ్ళా వాళ్ళింటికి వెళ్ళలేదు,

“లది జరిగిన నెల రోజులకి వలూర్లో ఉద్యోగం జోడి పోయింది. ఇంటికొ చ్చేశాను, అంతే. అప్పటి ససుంధర మళ్ళీ ఇష్పూడు ఈ లాంచీలో కనిపించింది, ఇది వసుంధర కథ అని ముగించాడు వాసు,

మళ్ళా పుస్తకం చదవడంలో మునిగిపోయాకు సతి వాసును చూస్తో -

“మ్మ్బిత్తుగా ఉంది కథ,” అన్నాడు,

“ల్రుంక్సే ఇది కథే నంటావా?౫” అన్నాడు వసాదం దిగులుగాం

*వ్వరి కథ అంటూనే (ారంభించాడుగా.?

అప్పటికీ వాసుళొ చలనం లేదు,

(వసాదం ఇరకాటంలో పడ్డాడు, అతికి సంఘటన చాలా బావుంది. అయితే ఇది కహో కావో తెలీకంశేదు. ఇది కథ కాకపోతే ఎంత బావుండును? అని గూడా అను కున్నాడు, వెంటనే అతని బ్యురలే ఓ ఆలోచన మెరిసింది. ఈ జెబ్బనో వాను నిభం కక్కు తాడ్డని తలచి

ల28 మనివీ. _ మిథ్య

“ఇది నిజంగా 'కళేఅయిలే, ఉత్త పుణ్యానికి పరాయి ఆడపిల్లమిద 0.౮వస్నీ కల్పించి. ఎవడు చెబుతాడు పతీ! అన్నాడు వాసువైపు ఓ కన్ను వేసి.

అప్పటికీ వాసులో మార్పు రానేలేదు.

లాంచీ చెజవాడచాటి చాలా వమూరం వచ్చేసింది. మెరకలు తగలకుండా లాంచీన బహు చాక చక్ళంగా నడుపుతున్నారు.

“అమరావతి ఇంకెంత దూరమోా?: అన్నాడు వసాదం.

ఎవరూ ఇప్పలేదు.

“క్ష డ్ల అమరలింగేశ్వరుడి వ్యిగశహం శన్నుల వఐండువుగా ఉంటుందిట నది (వకనే చేవాలయంట. అమ రావతి చాద్ద శిల్చకళా వాతురాలనికి పెటినది. చేరుట, మావయా[౮ క్త ల

న వాళ్ళు వెప్తూంటారు.” అన్నాడు (పసాదం. ఈమాటూ శ్రతిమా యిద్దరి మిషతులోనూ ఎవరూ నోరు విప్పలేదు. ం ౯

(వసాదానికి. ఈ నిశ్శబ్దం నచ్చలేదు. దిగులుగా ఉంది. నిరుక్సాహపడిపడుతునా్న డు. అతని అవస్థ గమనించి,

“పాట పాడనా?” అన్నాడు పతి నవ్వుతో.

“నువ్వా! పాటా!)

“వం వాడకూడ దా౪)?

“ఇంతకుముందు నువ్యెషూడు పాడ లేదుగ దా?”

మనిషీ - మిథ్య 290" ఆ అవసరం రాలేదు కాబట్లిల “-శేస,, పాడు ,వింటాం * అన్నాడు 1పసాదం, వతి పాట మొదలు పెట్టాడు. ఎాబీనకో జల్టములోన యవరివూ నంటి సొచ్చి నవ్వింది సిలక నా యెంకి ముందు మనశే జన శ ముందోలే యంటి "తెల్ల 'తలబోయింది పిల్ల నా యెంకి ఎన్నాళ్ళు మనకోలె ఈ సుకములంటి కంటి సీ రెట్టింది జంటనా యొంకి ఆ వాతావరణంలో, ఆ లాంచి వేశీ శబ్దంలో నది మధ్య ఈ ఎంకి పాట అద్భుతంగా సొగింది. పతి ఇంత చక్కగా పాడతాడనే సత్యం మి(తుల కబే మొదటిసారిగా "తెలియడం. పుస్తకం చదువుతున్న వాసు సెతం, చదువు అవీ, పాటని (శద్ధగా విన్నాడు. (ససాదం సంగతి సరేసరి, ఆశ్చ ర్యంతో ముందు నోట మూట రాలేదు. పాటంళొ అయిన తర్వాత “అయ్య కాబోయ్‌) అన్నాడు.

ల8ి0 మనివీ. _ మిథ్య- “చాలా చక్కగా పొడావు పతీ! అన్నాడు వాసు “నీ పాడటం .కాదుకాని__ఆ పాటలో కావలసి నంత వేడాంతం జంది. మనివీ. జీవిస్తూ ఇప్పటి సుఖం గురించి సంతోషిస్తాడు. ఈ సుఖం ఇాశ్యతం కాదని తెలీగా కంటనీరు వెడతాడు, మళ్ళా ముందు జన్మ గురించి ఆలో చిస్తూంటాడు ఈ జీవితసత్యాన్ని ఇాలా అందంగా? రాశాడు కని, నాకీ పాటంపే చాలా యిస్తం.౫ అన్నాడు పతి, స ానిమిపానిహో మెరక తగలడంవల లాంచీ వేగం తగ్గింది. అమరావతిలో లైట్లు లీలగా కనిపిస్తున్నా యి. “దగ్గర పడ్డాం.” అన్నాడ్లు ఇతి. ళు ద్ర గొప్ప వండరె పోయాను. ఒకటి వాసు కథ రెండు పతి పాట, జన తల మరచిపో తేని రోజిదిం” అన్నాడు పిసాదం, వాసు మెల్లిగా నవ్వి వూరుకున్నాడు. అమ రావత్రిలోి జాటబ్ర్ర పెట్టేసరికి బాగా. చీకటి పడింది. ధర్మపతంత్రే. ఒక గద స్‌సుకున్నారు.. సతిపు వాళ్ళు ఇచ్చిన వాపలు వేలమిద పరుచుకున్నారు. వెంట తెచ్చుకున్న “టిఫిన్‌ బ్య ఫ్లాస్కులో. కాఫీ తాగారు. పక్కొగదిలో “ఆడవాసన తగలింది. వచ్చింటెవరో గుహించగలిగాదు పతీ పీపాదం,. దాదాపు పది గంటలకి అందరికీ నిదులు పట్టాయి? తలుపు శబ్దమెంది పిసా దానిక్షి మెలుకువ - వచ్చింది లేచి తలుప్లు తీద్దామనుకున్నాడు గాని, తన పక్కనే పడు

మనిషీ = మథ్య వీశ్రీ[ కున్న పతి అతసి ప్రయత్నాన్ని వారించాడు, చేత్తో ప్రసా దం భుజంనొక్కుతో ఇవిలో “పిచ్చివేపాలు వేయక, అంతా చూస్తుండు అన్నాడు

ప్రసాదం గట్టిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడుః. నిద్ర పోతున్నట్టు నటించాడు.

మరొకసారి తలుపు శబ్దమెంది.

వాసు లేచాడు. లెటువేసి తలుఫు తీశాడు,తనెదుట వసుంధర నిలబడి ఉంది,

“వ్వా=రా 1 అన్నాడు వాసు

కను శస్తురాలింటికి వచ్చాను. ఇద్దరం కలిసి అమరావతి చూడటానికి వచ్చాము, శేఘఫ మావూరు వెళ్ళి పోతాను.” అన్నది వసుంధర.

పిసాదం ఒళ కన్నుతో ఇద్దర్నీ గమనిస్తున్నాడు జాగ త్తగా,

“ర్రతో ఎన్నో మాటాడాలనిఉ౦ంది. అన్నది వసుం థర శాలినోటితో నేలను రాస్తూ.

“ఆనాడదూ---ఇలాగే. తలుపుఠట్టి నా సమస్యని ఇప్పుకున్నాను గదూ 1” మళ్ళీ అమే అన్నది నాసు మొహంలోకి మూస్తూ

ఇద్దరూ గుమ్ముం దగ్జశే నిలబడిపోయారు. గదిలోకి రమ్మని వాసుగానీ, రావచ్చునా అని వసుంధరగానీ అన "లేదు. గుమ్మానికి అవతల "వసుంధర్హా ఇవలేల వాసుదేవ రాన్రానూ.

లై మనిపీ, _ మిథ్య

“అన్నట్టు మా పెళ్ళి మా బావగారితోచే జరి గిందా 9?” అన్నాడు వాసు.

అవునన్నుట్టు తలూపింది. వెంటనే అమె అడిగంది...

“లేదు. నేనింకా వెళ్ళి చేసుకో లేదు.)

“ఎందుచేత ?౫

“ఇష్టం జేక౫

ఆమె ఒక్కతుణం ఆలోచించి

“*డానిక్కారణం నేను కాదుగదా ౪ అన్నది

“్‌నాశే యిష్టం లేదు, వంటరిగా జీవిశం గడపాలని నా అఖ్గి ప్రాయం,

అమె మళశేమా మాటాడకుండానే నించుంది

ళ్‌ నిద పాడు చేస్తున్నా కాబోలు 1౫” అన్నాడు వాసు తలుపు లెక్కొాని ఒక వేత్రో పట్టుకుని.

“దై వనిర్ణయం చాలా తమాపాగా ఉంటుంది, నస్తానుః సెలవు. అనేసి వెళ్ళిపోయిందా మె,

వాసు తలుపు గడియచవేసి లోపలికొచ్చేడు. లెట్‌ ఆఫ్‌ చేయబోతూండగా___

“కథలు చెప్పడం సీకు చేతకాదు.”! అన్నాడు పతిః

“వసుంధరికి నువ్వింకా గురున్నావంకు గొప్ప చిత్రుంగానే ఉంది.” అన్నాదు ప్రసాదం.

వాసు ఎవరికీ జవాబు చెప్పకుండా అెట్‌ ఆర్పి నడుం వాల్చాడు నిదిపోయేందుకు.

మనివీ, = మిథ్య - లితీతీ

ఉదయం కృష్ణానదిలో సాష్షన మాచరించి, దైవ

దర్శనం ముగింఛారు. తర్యాత అక్క_-డున్న పురాతన కట్ట డాలని చూడటానికి వెళ్ళేరు,

బౌద్ద శిల్చకళల తాలూకు మ్యూజియం వాళ్ళని ఆక వ్రించింది. ఆ నాటి శిల్పకళా వైభవాన్ని సూచించే చ్మితపటాలూ, ఊవో చి_తాలూ వాళ్ళని ఆశ్చర్య చకితు లను వేశాయి.

ఆ చోటికి లిల్లీతోపాటు వసుంధరా వచ్చింది. కాని ఆమె .వాసుతో ఒక్క. మాటగూడా మాటాడలేదు, లిల్లీ వసుంధరికి అనేక వివయాలు. చెప్పి, మధ్య మధ్య నవ్వి స్తూంది.

మళ్ళీ అదివారం- సాయం(తం అక్య_డు్సుంచది బయలు చేశే లాంచీమిద తిరుగు _పయాణం వేళారు. పదకొండు గోదావరి అవతల వడ్డున భ్యదాచలం, ఇవతల వడ్డున “గుమర్యూూరు అనే చిన్న ఊరు ఉన్నాయి. బస్నులు " గువూూ గ వనే ఆగిపోతాయి. వేతానికి వెళ ఇనలసినవారు గోదావరిని పడవల్నపైన చాటి వెళ్ళాలి.

ఇారదా వాళ్ళు భటడాచలం చేరుకునేస౦ంకి బాగా సాయంత్ర మయ్యింది. అక్క-డున్న స్మ్యతంలోనే ఒక గది తీసుకుని ఆ ర్యాతి గడి*ేరు.

వ్రీరీ4 మనివీ, _ మిథ్య మరుసటి ఉదయం స్నానాదులు ముగిసిన తర్వాత ఆలయాన్ని చేరుకున్నారు పాత పద్దతుల్లో వుంది అలయం. ఉత్సవాల్లో మినపో యించి, ఉత్తరోజుల్లో యాతికులు రగ్షీగా వుండరు. ఇలా టప్రూడు చైవదర్శనం చేసుకోవడం చాలా "లేలికైన పని. ఆలయంలోకి అడుగుపెటారు. గుడిగంట._మోగిందిం శోభన్నాదిగారు గొం తెత్సి, (శ్ర్‌రామ చం దుని స్తుతించేరు. “ శీమద్దివ్య మునీంయ ద చిత్త్సనిలయం నీతా " మనో నాయకం వాల్మీకోద్భవ వాక్చయోధి శశినం న్మేరాసనం చిన్నయం నిత్సం సీరదసీల కాయమమలం నిర్మాణ సంధాయినం౦ంం శాంతం మనామయం శివకరం [శ్రీరామ చండం భజే! పొరోహితులు సీలమేఖు ఘనళ్యాముని పూలతో, అతతలళో పూజిస్తున్నారు. మంతాలు పఠిస్తూన్న్నారు. ఈ దివ్య రూపదర్శనం, అన్ని న్లేశాలన్‌ పారించే విధంగా ఉంది. అక్కడ నిలబడి ఉన్నంతసేపూ మనసు నిర్శలంగా, హాయిగా, _వశాంతంగా ఉంటుంది. మధ్యలో శంకరం ఇారదవెపు చూశాడు. సరిగ్గా అచే సమయానిక ఛారద కూడా అతనివైపు ఇస్తోంది. ఇదరూ తణం నేపు ఒకర్నొకరు చూచుకొన్నారు. గభాలున నవ్వేరు మెల్లిగా. అంతలోనే తలలు

మనిమీ = మిథ్య లి్రి5్‌ తిప్పుకున్నారు. మళ్ళా రానముచంద్రమూ_గ్లైవి చూపు నిలిజీరు కామాతమ శారా శోభనాదిగారూ___ఇద్దరూమి న్వరి శమేయనూ లేకుండ్కారామనామస శరణలోపూర్మి గా మునిగి తన్ఫయత్వం ఇపందుశున్నారు. పూజారి బోరతి అందింబేడు. - కళ్ళ కద్దుకున్నారు. మరొక్క. మాటు కళ్యాణ శాముణ్ష్ని తృప్తిగా భూచి పర వళులై, మంటపం మిది కొచ్చేరు, మంటసంమిోాద కూర్చుంటూ. “మవోనుభావుడు” అన్నారు కామాషయమ " ౪కు యుగంలో ఇంకా ధర్మమూ, నార్టయమూ సురత్నీతంగా ఉండి, యవళయం రాలేదంచహే కారణం ఇలాటి పుణ్యమే తాలూ వాటినే నమ్ముకున్న మహా భక్తులూను.)) అన్నారు శోభన్మా(డి... “చల్లటి తంటడి”అని మరోముక్క_ అందించే రావిడ. ళఆ్ర పరమాత్య్రుని సమ్ముకున్న వాడికి కొదు వేమిటి?)) ఈంర్రాదుమరీ 1 నమ్ముకున్న వాళ్ళకి కొంగు బంగార మని వూరికే అన్నారా “న్షునివీ అజ్ఞానంలో మునిగి అవాంకారానికైలో 0౫ ఇంత సిగలో ఇన్ని విచ్శితాలకీ తనే కారణమని గర్విస్తుం టాడు. ఇది తప్పూ, అంతెందుకూ. బెజవాడలో బస్సెక్కి ఇంతదూరమూ వచ్చిన వాళ్ళం నదిని చాటుతూండగా భయమేసిందా, లేడా, "రామయ్య తర్మడ్రీ వేమంగా చేర్చు ఇకాభో” ఇని -అనుకున్నామా కాదా! నోడావరి వడ్డున

విలీ6 మనిమీ - మిథ్య వెలిసి మనల్ని రప్పిస్తున్న రాముడు పీచ్చివాడు కాదు, ఓరి సన్నాసులూ.___కనీసం ఈ నదిని దాశేప్పుడైనా మోరుత్సి అనామకులని అర్థం చేసుకోండ (శా అని హెచ్చరిస్తున్నాడు. అలాగే ఏడుకోండల వాడూను. ఆ సవిత నామాన్ని స్టరిస్తూ ఒక్కో మెట్టూ. ఎథ్కతూ ఆయన్ని వేరుకుం టున్న్నాం, అక్కడున్న మెట్లన్నీ ఎక్కీలోగా మనలోళన్న “అపాం పూ_ర్రిగా చచ్చి వ్లూరుకుంటుంది, ”అన్నొా రాయన భార్యను ధ్రేశించి. ఆవిడ నిజమేనంటూ తలూపింది. “నా చిన్నతనంలో అనుకుంజేవారు. సింగశేణిలోనో మరెక్కడో జాగ్గుగని తవ్వుతూంశేు జాగా భూమిలోపల ఒక "పెద్ద రాయి అడ్డు తగిలిందిట. షది మంగి మనువులు ఆ రాయిని తొలిగించి చూస్తే అక్కడో చిన్న సొరంగం కనివీంచింది. దాన్లో ఒక్‌ మవహోనుభావుడు పచాగ్తసనంలో కూర్చున్నాట్ట, మనిషి ఎముకల గూడులా 'కేద్ద గడ్డంతో మహా భయంకరంగా ఉన్నారుటే, అలికిడి వీని కళ్ళువిప్పి అందర్నీ విచ్శితంగా చూచారుట. *రాముడు అరణ్యవాసం ఫూర్ని చేశాడా అని సంస్కృతంలో అడిగేరుట. ఆలో చించు! ఎప్పటి రాముడు €, ఎప్పటి అరణ్య వాసనుూశ! ,,, తర్వాత ఆయన కోరిక మిచే ఆ రాయిని యధాకా రంగా అమర్శి వేశారు ఇంతా ఇ చ్చేదెందుళకోసమంళకు, మన క్క-నివించని తపోధనులు ఇంకా ఈ కలియుగంలో ఉన్నరు కాబ్బక్టు, కళియుగం ఆగింది. హిమాలయాల్లో, ఆ పరిస రాల్లోో మానవుడూ వెళ్ళలేని ఆ (పదేశాల్లోఇంకా ఎంతమంది పుణ్యాతు తొ తపస్సులో ఉన్నారో గదా!

మనిమీ. మిథ్య వ్ర? వాళ్ళకోసమైనా ఈ కలియుగం తప్పనిసరిగా 'నీలవాల్సిం బే మరి ?” అని ముగించేరు శోభనాది). కామాత్యమ్ముగారూ.. తనకు అెలిసిన కథ నొక జానిని చెప్పబోయేంతలో శంకరం అక్కడ్వ్నుంచిలేచి గర్భ గుడివైపు నడిచేడు. ఆతని వెనకాలే శారద కూడా నచ్చే సింది. వాళ్ళిద్దర్నీ పట్టించుకునే స్థితిలో లేరు ఆ దంపతులు. తపోనిధులూ వాళ్ళ తపస్సులూ విషయాల్లో పూర్తిగా మునిగివో యేరు. . “వాళ్ళు మాటాడే విషయాలమిోద మోకు నమ శ్రీం తేడా?” అని అడిగింది శారద. ఆల్రన్సి నే సెవకోనూ చెప్ప తేచేశిఅన్నాడు శంకరం. “లక్కన్నుంచి లేచి వచ్చేశ్తే.అలా అనుకున్నాను.” “పొరపాటు.”అన్నా డతను గోదావరి వెపుచూస్తో, “జీను మివు లెక టి అడగాలనుకుంటున్న్నాను. ” శారద నోడకి జేరగిలబడుతూ అన్నది, “నిరభ్యంతరంగా. “*బేవ్స డున్నాడంటారా లేడంటారా?ిి అతను ఆమెవైపు ఓ తణం నిదానించిచూచి *జేడని అనుకుంచు మిాతోపొటు భద్రాచలం రాక పోదునేమో 9 ఇఫారద నవ్వింది. నవ్వి అన్నది “అయితే బీవుడున్నాడనే అంటారు, కల్రన్లేగా మరి.”

౨88 మనిషి - మిథ్య

“అబ్బ, . ఎలాగై కేనేం సమాధానం రాబట్టొ కున్నాను. "

. “సరలె....మోరు నన్నో (పశ్న వేపి సమాధానం చెప్ప మంయ్కె చెప్పాను ఇప్పుడు నే నొకటి అడుగుతాను. మూరు శెప్పాలిలొ

“తప్పకుండా.

“చూడండి .... బేవుడి _దగ్గరికొచ్చిన (పతి భక్తుడూ? తమ కష్ట సుఖాలను ఆయనకు విన్నవించుకుని, తమలో చారి చూపించే భారం ఆయన'బేనంటూ మొక్కుకుంటారు? అలాగే కొన్నివరాలు అడగడం కదు. అవునాళొ

“అనను, ది

“అయితే రాముణ్ణి మిాశే వరం అడిగారు *”

అ మాటతో ఛారద సిగ్గుపడిపోయింది.

“మాకే వూహించి ఇప్పరాదూ?:? అన్నది

“అడిగింది నేను గనక ఇెప్పడం మాలెతే బని టుంది. ఆ

కడ్రాచ్య్యు 10

“అంత రవహస్యమా 730

బలు 4439

“పోనీ లెండి చెప్పశానికి అభ్యంతర మైతే చాచు

కోండ్షి,) 6

, “అభ్యుంతర మనికాదు,?

ళన్టుర్రి లం?

మనిషీ మిథ్య ౨59

“బక ఆడపిల్ల గీమి కోరుకుంటుందో మిరు రచ యితలు కాబట్టి చక్కగా ఊహించి చెప్పగలరు కదూ!”

“రచయిత రచయితా అని నన్ను దెప్పి పొడవక పోళే మిజీం తోచదులా వుంది” అన్నాడు చిరు థోవంతో.

న్వారు రచయితలు కాదా... ఊహించ లేరా?)

“ర్రచయితన్ను తర్వాత అన్నీ సరిగ్గా ఊహిస్తాడని ఎక్కడుంది. కొన్ని కొన్ని పొరపాట్లు కూడా ఊహించ, వచ్చు.

“జే నము నూ”

జబ్రయిలతే నన్నే ఉహించి ఇస్పమంటారుం అం లేగాఎ

“ల్త హూం...)

“అయితే వినండి. చెప్పేముందు ఒక మనవి. ఇది ఒక్‌ రచయిత ఊవా. పొరసాటూ ఉండచ్చు. ఇది శీనలం కథనుకోండి సుమూ. ఈ కథలో- ఒక యువకుడూ యువతీ దైవదర్శనం కోసం వస్తారు. సలే... బేవుడ్ని చూస్తూమధ్య మధ్య ఒకళ్ళ నొకళ్ళు భూచుకొంటూ, చిన్నగానవ్వుతూూ కళ్ళతో హెచ్చరిస్తూ భలే ఇదై పోతాగు. ఆ సమయంల్లో గంట మోగుతుంది యువతి కళ్ళు మూసుకుంటుందిమనసు చైవం వైన లగ్నంచేసి ఆయన్ను అడుగుతూందీ---'నువ్వు అనన్య సామాన్యుడవనీ, దయార్హ్ర వృాదయుడవస్కీ భక్ష్య జన ఇాంధవుడవనీ విన్నాను, అలొ అని నమ్మేను. ఈ జీవి

తీ40, మనిషీ _ మిథ్య శానికి ముఖ్యమైన భుట్టం వివాహాం కా. పుణ్యం. ల పురునుడని అన్నారు కడా, నా (పక్క. నున్న యువకుడి అమితంగా (_పేమించాను. నాకు నచ్చిన నేను మెచ్చిన వ్యక్తీ ఇతనే. కాబట్టి నా ఎన్నిక జయ్మప్రదమూూ. సుఖి చాయకనూూ వేసి మా దాంపత్య జీవితంలో. పెలుగు చిందించే భారముూ, బాధ్యతా నీచే (వభూ!” అని వేడుకుం టుంది.” అన్నాడు శంకరం.

“ఇది కథకాదు. ఛాసవం కూడాను”. "అన్నది శారద,

“అయితే మిగురించి శ ననుకున్నది కరెక్తి నన్న

లు

మూట

శారద సిగ్గుతో కుంచించుకుపోయింది.

“నేను ఇాంల్రా అదృష్టవంశుడ్ని వహారచా 9౫ అనొష డతనుం

అతని సంబోధన ఆమెకి చక్కిలిగింతలు పెట్టింది" ఒకసారి అతని కళ వపు స ప్‌జీసు

స్ట్‌ ళవైపు సూటిగా భూచి తల దిం ం కున్నది వెంటనే, ౮

వోభ న్యదిగారి పిలుపుతో మళ్ళా _ఈ లోశధలోకీ వచ్చి పడారిదరూ,.

ఊఉ ద

అక్కడికి దగ్గర్లో నిర్మాణంలో ఉన్న కళ్యాణి మంటవం మూడటానికి వెళ్లేరు అందరూ, మంటనం సుంద రంగ౫్గా- తయారవుతోంది. ఇాలొా వుంది నేద్పుగల పనివాళ్లు నియమింపబడ్డారు, వాళ్ళల్లో చాలామంది దశత్నీణాది నుంచి

మనిమీ _ మిథ్య క1 వచ్చినవాశేనట, మంటపానికి ఉపయోగించే రాయిగాడా అక్క_డ్నుంచే తీసుకొళ్చారట. వాళ్ళు కాళ్ళల్లో రామాయణం మలిిభేందుకుగావ్ప క్భవ్‌. వేస్తున్నారు. వాళ్ళ దగ్గర - పరికరాలు ఇాలా ఉన్నాయి. నోటినిండా కిళ్ళీలు నింపుకుని పక్క_వాళ తో పరివోస్తా లాడుతూ రాళ్ళు ఇక్కుతున్నారుు ఒక శాతీిపెన దశరథుడు వేసిన ప్యుత కా మేస్పీ యాగమ్ము ఒక రాతివైన రామపాదుకా పట్టాభిేకసూూ వేరొక రాత్సిపెన శ్రీరామ పట్టాభిషేక మసహోత్సవమూ...ఇలా అందమైన శిల్చాలూ కళ్ళు చెది కేలా చెక్కు.తున్నారు. ఆ చుట్టుపక్క_ల విశేషాలన్నీ చూచి, హోటల్లో భోజనం చేసి స్యళానికి వచ్చారు. ఆ తర్వాత దగ్జ్లో ఉన్న సర్శశాలాః తదితర తీరాలూ వరాడటానికీ బస్స్బుమోిద వెళ్ళేరు, అటు పక ఇంకా. ప్రైచేటు బస్సులే. తిరుగుతు న్నాయి. బస్సులో సగానికిపెగా “తాగి కూర్చున్నారు. అ మెకంలో చాళ్ళివం వచిినటు చెడామడా. వాగేసు ఖా పి బట జాలి న్నారు సభ్యతని మరిచిపోయారు. ఇప్పుడు తాను సభ్యత” గురించి మాటాడితే వాళ్లు తొద్ధగా వినేమాట అటుంచి మీూదవడీ నోరు నొశ్కేయగల రస్కీ అక్కడికీ ఈరుకోపోతే కలబడికొళ్తైయగలరనీ ఇెప్పింది శవౌార్రజ్ష్య త

బ్రే్త్తపే మనసిపీ. _ ముథ్య

ముక్కు.లు మూసుకుని కూర్చోడం వాళ్ళ వంత యింది. కండక్తరు సైతం టిక్క-ట్లు సవ్యంగా ఇవ్వ లేకపోతు నాన్నాడు. బస్సునిండా "జనాన్ని ఎక్కించాడు. అందరి కాళ్లా తొ సుకుంటూ, వళ్ళు హూనంచేస్తూ ఎవరి శే టిక్కాట్టు కావాలో పదిమాట్లు అడిగ "అర్థం వేసుకుని టిక్కెట్టు ఇన్వడం అతనికి టహ్ముపళయం లాగుంది. శ

కాగినవాళ్ళ తంతూ అలా వుంది. తాగని బసు కొద్దిమందీ కొత్త మనుములైన తమని నఖ శిఖ పర్యంతం బహు (శద్ధగా పరిశీలించి *తమరి జేవ్రూరు?” తమరు మళ్లా ఎవ్వు డెళ్ళిపోతారూ?” “దారా! నిష్తూల ఇట్టి ఒకసారియ్యి” ఇలా (_పాణాలు తీశీస్తున్నారు.

వీజెన్సీ _పాంతాల్లో జనాభా ఇంకా అనాగరికుతే నని ఆ బస్సు సావ్యమిస్తోందిం

-ాపర్ష శాల వగైరా చూచిన తర్వాతి, ఆ చుట్టు పక్కా-లనున్న అడవులూ,ఫఖోయగూ జెంలూ చూాచివచ్చారు. మునుపు భదాచలం అడవులు చాలా భయంకరంగా వండే వనీ రాను రాను అక్కడ ఊళ్ళు చేటుబేసుకోవడంతో పల్చబడి పోతూన్నాయనీ శోభన్నాదిగారు అన్నారు.

కోయగూ డెంలో కోయ హాళ్ళ జీవిత విధానమూ చ్నితంగా ఉంది, వాళ్ళు ఇంకా “జార్దరో సిష్టంలోనే ఉన్నారు, వాళ్ళకు కావలసిన చింతపండూ పేరప కాయలూ వగైరాలకు వెదురూ, కలపా ఇస్తున్నారుః అంతేగాని డబ్బులిచ్చి కొనుక్కోడం వాళ్ళకి తెలీదుటం ఇక్క-డున్న షావుకాద్త ఆ కోయవాళ్ళిచ్చిన 'వెదురూ,

మనిమీ _ మిథ్య. లకర

కలపా రాజమం్మడిలాటి పట్టణాల్లో అమ్ముకుని సాము శ ఇచేసుకుంటున్నట్లూ "తెలిసింది.

ఇప్పూ డిష్తూడ్డు ళోయవాళ్ళలో గూడా మార్పు కలుగుతున్న దట. చదువకోడం, ఉద్యోగాలు చెయ్యడం లాంటిది. వాళ్ళల్లో మొదల్రైందిట.

భద్రాచలం యా్యతతో శంకరం మనసు కుదుట వడింది. అతను బెజవాడ, ఆఫీసు, మీ(శులూ _ వాలా మరిచిపోయాడు

గుమ్యూ్యూరులో మూడు గంటలకి బెజవాడ బస్సె శాజరు, రాతి ఎనిమిది గంటలకి బెజవాడలో దిగారుం శంకరం శోభనా(దిగారి కుటుంబం దగ్గర సెలవు తీసుకుని రూమ్‌ కొచ్చేశాడుం

ఛీ ళీ ఖీ

తనొచ్చే వేళకి ఇత్కీ వాసూ భోజనాలకు 'వెళ్ళలో తున్నారు శంకరం స్నానం ముగించి వాళ్ళతోపాటు హోటలు ెళ్తాడుం భోజనమైన తరువాత ఇంటికి వస్తూ చారిలో తన యా(తానుభ వాలు చెప్పాడు శంకరం.

న్నిదపోయేముందు శంకరానికి ఒక ఉత్తరం ఇచ్చాడు పతి. అది సుశీల రాసిన ఉత్తరం. నొన్నకి ఆరో గ్యం రోజు రోజుకీ త్నీణిస్తోందనీ, నాలుగురోజుల (క్రీతం ఆయనకి విపరీతమైన జబ్బుచేసిందసీ, నిన్ననే కాస్త నయ -వెందనీ మంచి మందుఅే వాడుతున్నామనీ రాసింది. “.. “శమించు (బదర్‌! ఆ ఉగ్మరం నే చదివాను అనానడు పది,

వజ్తీశ్స మనిషీ, _ మిథ్య

“పర్వా లేదు.” అని నవ్వేశాడు శంకరం. మ

“ఒకళ్ళ ఉత్తరాలు మరొకళ్ళు చదువరాదనే ఇంగితం నాకుంది. కానీ నువ్వు లేని సమయంలో ఈ ఉత్త రము వచ్చింది. ముదదూన్తే మా వూరు ముద. బహుళొ నీతో మో ఇంట్లోవాళ్ళకి వదైనా అనసరం కలిగంబేహా

నని చదివాను. అంళేం)

శంకరం ఏమి మాటాడ కేదు .

“మో నాొన్నగార్ని భూచి రారాదూ.

“అబే అనిపిసోంది. ఆయన బాగా పెదవాలి పోయారు. ఆయన కప్పాడు కావలసింది మనశ్శాంతి. పకన ఎక్కువైతే _ అసలే ఆయనకి నెత్తునుపోటుంది.?)

“ఇప్పూ డాయనకున్న డిగు లేవిటి?)

“న్‌మ్సుంటుంది. అందరి తండులు లాగానే మా నాన్నక్షీ చెల్లి పెళ్ళి "కా లేచామాని దిగులు. ఏవో సంబం ధాలు వస్తున్నాయేగాని ఒక్కటీ ఆయనకు నఛ్చడం లేదుః మూ యింటికి చెల్లె లొకర్తె ఆడపిల్ల”

పతీ వమూ మాటాడలేదు.

శంకరం వాళ్ళ జెల్లాయి గురించీ ఆ పిల అమాయ కత్యం గురించీ, ఆమెకు తనమిదగల (పేమ గురించీ, చాలా చెప్పాడు. చివర్ని అన్నాడు _-

“అలారు ముడుగా పెరిగిన చెల్లె లదృష్టుం ఎలొ ఉంటుందో “పతీ? స

“మంచివాళ్ళకి మంచికోజులు తస్పకుండావసాయి.

మనిమీ _- వింధ్య వికీక్‌

ఇప్పూడు చెప్పు .... మి 'జెల్లాయికి వరు జెలాటివాడు కావాలో

“నువ్వూ అన్వేమణలో పాల్టాంటా వేమిటి?) అన్నాడు శంకరం నవ్వుతూ.

“ఆపో .... ఒక మిత్రుడు కుటుంబానిక్సీ అతని సమ సష్టలకీ సాయపడటం నా ధర్మం. ౫

“థాంక్స్‌. నీకు యోగ్యుడైనవాడు ఎవడైనా గని పిస్తే ఇప్పు, నాన్నకి ఉత్తరం రాస్తాను.

వీళ్ళిద్దరి మాటల్తో (పమేయంలేనట్టు వాసు గ్యురు వెట్టి ని దపోయాడు.

స్త ష్య లే

ఆ ఉదయం ఆఫీసు వాతావరణం చాలా ఇోయిగా" ఉంది. ఎవళ్ళకి వాళ్ళు సీీయన్‌గా పనిచేసుకు పోతున్నారు. ఇది శాస్త విడ్డూరంగా. కనిపించింది శంకరానికి.. రోజూ అఫీసు ఇంత పహోయిగ్యా మనసుకి ఉల్లాసంగా ఉంపే ఎఎత బావుండునో అనిపించింది అతనికి

• ఆ మధ్యాహ్నం శంకరానికి ఒక ఉత్సరం వచ్చింది. కవరుమోద రాత చూశాడు, అబెవరో కొత్త వాళ్ళు రాసిన ట్టుందిం అఆతంగా కవరు చించాడుం పెద్ద ఉత్తరం, అత రాలు అందంగా ఉన్నాయి. ఒకసారి చివరి చేజీ చూశాడు, “సుజూత' అని రాసివుంది. అతను ఆశ్చర్యపోయాడు. ఇన్నా ళ్ళి తనక్‌ ఉత్తరం (వాయడం చిితంగా కనిపించింది. చద వడం (_పారంభించాడు,

రిత్త6ి మనిపీ - మిథ్య శ్రీ శంకరంగారికి నమస్కారములు, మిరు బెజవాడలో. ఉద్యోగం. చేస్తున్నట్టు ఆలీ సింది,సంతోవం. ఇక్కడళకొచ్చి వెళ్ళిపోవడం ఇాధగావునోడ కారణం అడీగేందుకు నాకు అధికారం లేదుగచా! మి *ఇెదిరిన మనసులు చదువుతున్నాను. నొక నచ్చని అభ్మిపాయాలు దాన్లో కొన్ని ఉన్నా మొత్తానికీ నవల చాలామందిని ఆకర్షించ వచ్చని అనుకుంటునాషనుః ఇక్క_జే ఒక చిన్న మాట... నేను చాలా నవలలు చదివాను. నవలల్లో గోకి కనిపించింది అవాస్త వికత, అసందర్భ మెన సస్ని జేళాలొను' కథలు రాయాలనే సంకల్పమూ, “ఉశ్సాహననొ నొలో ఇంకా చావలేదు గనుక, , నాకు కనిపించిన (పతి రచగనీ (తద్ధగా చడవడం జాగా వంటపట్టింది వ్‌దో గరాయవలసివచ్చింది శాబట్లి రాస్తునోఎవిి రాస్తే అది రాణించగల రచన కానేకాదు. ఒక్‌ దృకఎథం: ఒక పటిష్ట్రమెన అభిపాయం పరిశీలన నవలకి అవసరం: రచయిత సిన్సియారిట్రీ తతి వాళ్యం తోనూ కనుపించొలి సంఘాన్ని ఉదరించండని నేను చెప్పడం లేదు “శీవలం్కి రచనలవలన్‌ సంభుం ఉదరింపబడే దయితే శ మహత్తర కార్యం లంకు దశా బేల వినే సఫలీకృలే మయ్యేదే మొ! నే ఇప్పేది_మనం రాసే (శతిదీ ఓ పాఠమై ఉండాలి. దానివల్ల వైతన్యంకలిగితే సంతో మమే 7 కలగదూ మనకి మనమే ఓకమంచి రచన చేళాముకే లే

మనిషీ _ మథ్య లిక?

ఉంటుంది. నవల రాజేముందు మనల్ని మనం (వంశ్నించు వోవాలి._ఇది సబబా! దీన్ని జనం హర్షిస్తారా? " రాసే చాంట్లో *వస్తువు ఎలాటిది! ఈ వస్తువతో ప్యాతల కెలాటి సంబంధ ము3టుంది? వాళ్ళు ఎలా (ప్రవర్షి స్తారు! ఎలా మాట్లాడతారు? దీనిలో జీపితాన్నెంతవరకూ వాడు కున్నాం?

ఇలాటి యత (పశ లన్నిటికీ జవాబు చెప్పుకో వాలి అది సంతృప్తి కరంగా ఉంజపేనేగాని కాయితంమిోద పెట్టరాదు, |

రచనమూలకంగా సనూజానికిగాని, ఎక్క డోవున్న ఒకానొళవ్యక్షికిగాని (వళుగా జనం లేకపోవచ్చు. అది వే రేవిప, యం, కాని...-నిత్యనుూ జరిగే జీవిత విధానాన్ని _వాయా లంటాను, దాని వనుక రచయిత కృమీ, సిన్సియారిటీ అవ సర మంటాను,

అం లేగాని.- లేనిపోని ఊోహోగానాలూ, అర్థం లేని 'త్యాగాలూ “నీ కవిత హృానయంల్లో నొకు చోటులీదా[ీ “వీ వాద ధూళి నా నెత్సిని వెయ్య రాదా!” లాటి నినా ఉాల్తూ చచ్చు అపాన్థాలూ, 'ఇలివితక్కు.న అనుమూా నాల్తూ వేతగాని ప్యాతపోవణా. గుప్పించి చదివేనాడి (పాణంతీయడం అన్యాయం, అవిస్వరెనర చ నలు కావు, కాలేవు

ఉదాహరణకి:

ఒక ఆడపిల్ల ధనికులింటిలో పుట్టి పెరిగింది. ఆ ప్‌ అన్నయ్యలూ, అక్క-య్యలూ, ఇల్లాయి లే లోకం, సర్వ

విశ్చరీ మనిషీ _ మిథ్య వదూను. బయట (పసంచం "తెలీదు, ఇలా ఆ పిల్లకి రంగు పులిమి, మధ్యలో ఎవ్వడితోనో పరిచయమై. రెండు సిని మాలకు వెళ్ళీ__ఆమిద వాడితో “లేచిపోవడం” కథః చెప్పండి, .ఇదెంత దారుణం! అేచిపోవడం అంత సులభ మైన సనా! రెండు సినిమాలకి కలిపి వెళ్ళినంత మూాతొన లేచిపోవడమేనా? అబేమంకే “మనసు అని 'ెప్తారూ? ఇలాటి మనసులు బయటి _పపంచంలో ఎన్ని ఉన్నాయి!

ఆ పిల్ల ఆ ఏీల్లాడితో లేచిపోవడం (కథకు నుర్హే శంలో) తప్పనిసనెతే, ఆ ఘనశార్యానికి ముందు. రెండు మూడు చోట్ల ఆ వీల్లలో కలిగిన సంభార్షణ, వెరిమోహం లాటి గుణాలుగాన్ని వాళ్ళిద్దరి పరిచయం పది నెలల వరకూ పెంచడంగానీ.__అక్క_డ బలమైన సన్నివేశాలు చి(తిం చడంగాని జరిగితే. బాగుంజేజచేమో. అబేమో లేకుండా అమాంతంగా ఆ పిల్ల లేచిపోవడం శోచసీయం.. తాను సృష్టించిన ప్యాతపైన తనశే. *ఠకంటటోలోి తేకపోవడం ఘోరం. ఇదినా అభి్మిపాయం.

తమించండి మిడిమిడి జూనానికి కథలు రాయాలనే ఉత్సాహం న్‌డె ఆ కథలు ష్ట్ర గొవ్చేయడంతో కసి పుట్టుకొచ్చి, వ్‌ం చెయ్యాలో తోచక, చదివిన (పతి కథనీ విమర్శించేందుకు పూనుకుంటూన్న దుస్థితికి చేను రాలేదు. ఆరానుగూడా.

వె నుదహరించిన అభ్మిపాయాల్లో రచయితలయిన మీారుగాని పొాఠకురాలినయిన నేనుగాని భుజూలు తడుము కోడం భావ్యంకాదు,

మనివీ. = మథ్య వీ49 నాగురించి ...

(పస్తుతం పుట్టింట్లో ఉంటున్నాను. ఆయనగారు మారిపోయారు. అయనిష్టానికి నేనెప్పుడు ఎదురుచెప్పఖేదు గాని నా మనసుకి నొప్పి కలిగించేలా మాటాడొద్దని ,పాభేయపడ్డాను. అ మనిషీకి ఎదటి మనిషిని అర్థం" చేసు కునేపాటి సంస్కా-రం కళ్చువెపోయంది. ఇదినా ఖర

ఆయన నన్ను ఆ యింటినుంచి గంచబయ్య లేదు. ఆ పరిస్థితి రాకమునుపే న్నాకై నేను వెళ్ళిపోవడం మంచి దనుకున్న్నాను. కా బట్లి.__.పుట్టింటిలో మకాం పెట్టడానికి ముఖ్య కారణం నేను, "

నేసేవూరు వచ్చేసిన తర్వాత ఆయనకి పెద్ద బరువు తగ్జినట్లాయింది. కాబోలు----కులాసాగా ఉన్నారట, ఉద్యో గానికి రాజీనోమూ యిభ్య్యారని - విన్నాను. విజయనగరం హోటల్లో ఒకనాటి ర్యాతి- ఒక చక్కటి ఆడపిల్లతో గడిపి నట్లు మూ=దదూూరబ్బంధు వొకరు అన్నయ్యకి ఉతృరం రాశారు,

మనిపి. తప్పుకి భయపడాలని శాస్రం ఇఉబుఇపంది. భయపడకపో తే మానె, భయపడుతున్నబ్బై నటించినా ఆయ నిందరి నోళ్ళలో పడకపోను. ఆ తెలివి “కేటలూ జేవాయ నికి. అందుకే ఆయనంఆఉ నాకు జాలి. ఆ మనిషి ఎప్పుడో ఒకషూడు గట్టిగా దెబ్బతిని మళ్ళా నాకోసం పరుగుత్తుకుసి రాకమూానరు,

తివి

వక మనిషీ _ మిథ్య

మన పురాణాలూ, పెద్దలూ పాతిివత్యం గురించి ఇాలా ఇెప్పారు, భర్త ఎంత సీచుడైనా అతని అడుగులకు మడుగులొత్తడం నారీమణి ధర్మంట. ఈ పాళాలు చదివే కాబోలు ఆయనలాటి చాలామంది పురువులు అడదాన్ని లోకువబేసి పాశేస్తున్నారు. *ఆడది అబల కాదు అంటున్న ఈ రోజులలోకూ- డా మగవాడు అధికారం ఇెలాయిస్తూనే ఉన్నాడు, చ్మితం!

పోనీలెండి __ అడదాన్ని వెసశేసుక్‌"చ్చి మగవాళ్ళ నండరిసీ తిట్టడం నా కస్టం లేదు. ఎవరి సంస్కారం నాళ్ళది- దీనికి లింగ భేద "మందుకు?

వాలా పెద్ద ఉ _త్తర మెంది!

అన్నట్లు = ఈమధ్య నాలుగు కథలుపంపీలే మూడు కథలు తీప్పిపంపి నాలునో కథ వేస్తూన్నట్లు ఉత్తరంఠరాశారు వ్మతికవా? ళ్ళు, మో రన్నారు గుర్తుందా నలుగుర్ని చంపి డాక్టిర్టై నక్టు... నేనూ కథకురాలిని అవృతున్నా నందోంక్‌!

ఈసరికి విసుగుపుట్టి ఉంటుందని తలుస్తాను. మొ మోడీని అధారంగా తీసీకని నా (విలున యిస్తారా) అఖి (గాయాల్కూ, సొంత కథా ఇన్సీ అమూల్యమైన మీ కాలం నృధాపరిచినందుకు తమించమని కోరుకుంటూ.

సుజూల శ

ఉత్తరం చదుచ్చతూ మరింత ఆశ ర్య సోయాడు

శంకరం ఒకపక్కొన తను అనుభపిస్తోసన్న క్ష్రోభని చాచు

కుంటూ మగోపక్కని 'కథలూ ద్వితీకరణా అని వాయడం అతనికి చ్మిళంగానే ఉంది.

చీమైనా సుజాత అంత త్వరగా అర్థమయ్యే మనిషీ శాదు.

పనె ౧౦ డం

వాసుకీ వమా తోచడంలేదు,

సెలవు తీసుకుని గదిలో కూర్చున్నంత మూతాన మనసుని అదుపులో _ వెట్టుకోడం ల తేలికైనపని కాదు. మరచిపోడామనుకుంటూన్న నాన్న ఆయన వ్యక్షి త్వమూూ అనుత ణం గుర్తుకొచ్చి కలవర పెడుతుంది. చీదో ఆలాపన శావడం, నొన్న యింకా (శతి కేవున్నా డనిపీంచటం _ ఇనువెంటనే కట్టలు "తెంచుకొని దుఃఖం పెల్లుబికి రావడ మూనుః

వాలామంది జీవితాలు గారతీగా ఉంటాయి గడిచి నదీ, గడి చేదీ, గడుస్తున్నదీ అంతా పెద్ద గారడీ, వాసు వయ స్పునీ, అతని జీవితాన్నీ. పరిశీలించి భూశన్సే పతి అంశమూ ఒక్‌ గమ్మత్తూ, గజిబిజి, ఒక పీచ్చుకగూడూను!

ఇన్ని సమస్యులమధ్య, జంత చితమైన వాళతెవర ణంలో ఇతని బతుకు 81 కఖిల్లింగ్‌ ” లా ఉంది. బజకోో-

లికలై మనిపి. మిథ్య సారి నవ్వూ, ఒక్కోసారి విసుగనూ, జూలీ, భయాలు ఇలా అన్నివిధాలైన అనుభూతులూ తనమిాద తనే కలుగుతూం టాయి.

పదిమంది మధ్యా నిలబడి ఘొల్లున వజ్చేయాలనీ అనిపిస్తుంది.

వాసు చిరాకుగా లేచి నిలబడ్డాడుం బట్టలు మార్చు కుని బజూరు వెంట నడిఇాడు. సళోటల్లో కూర్చుని కాఫీ ఆాగాడు. సిగగెట్టు ముట్టించి పొగ వదిలాడు. అంతే... అతను నిలువెల్లా కంపించిపోయాడు.

అతను._-రాజ కేఖర కావు, అజే శకోటల్నుంచి మునుపొచ్చినశ్షు బయటికి వచ్చి నిలబడ్డాడు. ౨తనితోపాటు ఒక్‌ చిన్న సూటుశేసుంది. అతనో రీమోను పిలిచాడు. అందులో కూర్చున్నాడు. రిథకై కదిలింది.

వాస్యుగబగ బా చిల్లు ఇల్లించి ఆ రఘూ వెనగ్గా మరొక రిశమూలో బయలుబేరాడు, *ఈ రోజు నన్ను తేప్పిం చుకో లేవు శేఖరం” అనుకున్నాడు వాసు.

బైళ్వేస్టేమను దగ్గర రాజ శేఖరరావు దిగాడు. రాజి "శేఖరరావ్‌ టిక్కట్టుకొని స్తాటొఫారం మిదికీ వచ్చాడు, అతన్ని వానూ వెంబడించాడు.

రాజ శేఖర రావు హోదా బాద్‌ వెళ్ళే రెలు ఎక్కాడు, వాసు లెబు కదిలేంతవరకూ స్తాట్‌ఫారంవిగాబే గడిపి _రెలు కదిలిన తర్వాత తనూ ఎక్కేశాడు,

నైలు "వేగాన్ని వెంచుకుంటోందిం

సు స్త త

మనిషీ. -మిథ్య ్లిర్ట్‌త్రీ

ఆ సారంం్యతం రూం కొచ్చేరు పత్కీ శంకరమూను* డూప్లికేటు కీతో తాళంతీసి లోపలి శేశ్లేరు. స్నానం ముగించి వాసుకోసం ఎదురు చూచేరు.

లీలామహోల్లో “బూ విమెన్‌” ఆడుతోంది ఆ సిని వమూని తప్పనిసరిగా చూడాలనీ? ఈరో జే వెళ్ళాలనే వాసు ఉదయం చెప్పాడు. అల్బర్లు మొచేవీయా అంక అతనికో విధమైన అభి(పాయం కింది. ముఖ్యంగా అతని*టూని మెన్‌” మంచి పుస్తక మంటాడు. కథను తగ్గట్లు సోఫి మూలా రెక్స్‌ అద్భుత మైననటనని పదర్శించిందని ప్యతికలు రాశాయట. 'జెసీకా దర్శశ త్యానికిది ఒక మణిపూస అనీ అన్నారుట.

ఉదయం యా సినివూ గురించి యింత గొప్పగా ఇెఫ్పిన వాసు యింకా రూంకి రాశపోవడం వింతగా కనిపిం చింది వాళ్ళకి.

ఆరవుతకున్నా వాసు రాలేదు. (పసాదం హడావిడిగా వచ్చి “పదండి _గురూ! లేటవ్రలే టిక్కెట్టందవు మరి? అన్నాడు.

“ఇంకా వాసు రాలేదు.” అన్నాడు పతి,

ఎక్కడికి పెళ్లీడు.)

“అదీ తెలీదు. మేమొచ్చేసరికి తలుపు 'కాళం 'వేశివుంది. ఇప్పటివరకూ అతనికోసమే ఎదురుచూస్తు ర్నాం,

“మనకోసం థియేటరు దగ్గశే నిలబడి ఉంటాడు శావోలు, కమాన్‌. అతన్ని అక్క-జే కలుసుఫోవచ్చు.) అన్నాడు (పసాదం,

వీ్‌4 మనిపీ _ మిథ్య

గదికి తాళంచేసి థియేటర్‌ దగ్గరికి వెళ్లేరు.. ఎంత వెదికినా వాసు కనిపించ లేదు.

లీలామవోల్‌కి వెడితే వాళక్ళి మో అలవాటుంది. వాళ్ళు రూపాయి క్లాసుశే వెడతారు. వెళ్ళి ఎడంవైపు వరుసలో వెనక కూర్చుం వారు. ఎట్టి పరిస్టితుల్లోనూ యా ల లి థి పద్ధతికి మాగ్పు జరగదు,

థియేటర్‌లో గూడా వాసు కనిపించకపోవడంతో వాళ్ళు కాస్త ఆందోళన ఇెంజేరు

సినిమా భాసినటు అేను, సినిమా అయిపోయిన తర్వాత భోజనంచేసి దాము. కొళ్ళ్చేకు.. అప్పటి స్లాడా వాసు రా లేదు,

దాదాపు పదకొండు గంటలకి (ఫసాదం రూము కొచ్చి వాసు గరించి అడిగాడు రాలేదనే చెప్పారు. ఎంతే ఆలోచించినా అతనెక్కడికి వెళ్ళింద్‌ అంతు పట్టడం లేదు తమకు తెలిసినంతవరకూ వాసుకి ఈ వూళ్ళో బంధువులొ "లేరు, కాము తప్ప ఇెప్పుకోతగ మ్మితులూ లేరు. అలొ టప్పుడు ఇంత రా(తివేళ వాసు ఎక్కడుంటాడు?

“గుకుడుకి నోట్లో నాలుక లేదు. ఎక్కడికి వెళ్ళా వీమో* అన్నాడు దిగులుగా (దసాదం,.

“నీదంకా చాద సమోంక్‌ పసాదం! అతనేమాగో కరాడా పమిట. అండుగులు అబౌాను బాహుడు - విగ హాన్ని చూస్తేనే ఇాలు జనం జకుసుకుంటారు. శాబట్టీ అత నెక్క_డికి వెళ్ళినా పర్యా లేదు.” అన్నాడు పళ

మనిపీ. _ మిథ్య వర్‌ ర్‌

“వాళ్ళ ఊరు వెళ్ళాజేమో.” అన్నాడు శంకరం.

“బహుషా అబే అయి ఉంటుంది” అన్నాడు పతి మూాటపరసకి అన్నట్టు.

“మనకి ఇెప్పకుండానా?” అడ్గుపడాడు (వఫసాదం,

మ

ళచ్యాప్టి వెళ్లాలని ఎక్క-డుందోంగ్‌ €౫

కర్టీమోకశకాబూ! నా శేమిటో యిదిగానే ఉంది

“నీక్సు 'ఇదిగానే' ఉంటుంది గాని వెళ్ళిపడుకో, శేఫు దయం అత్రడొ చ్చేప్తాడు లే! ఇక్‌ వెళ్ళు వమూకు నిదొ స్తుంది. ”” ఆనాడు పతి,

(చసాదం గొణుక్కు .౦టూనే వెళ్ళపోయాడుం ఆ మరుసటి ఉదయం కూడా వాసు రాలేదు. మిత్రులు ఆఫీసు ఆళ్ళారు

పద్హీ పదకొండు పన్నెండూ అయినా వాసు రాలేదు. హెడ్‌ కార్కు. పతిని పీలిచి వాసు విషయం

ళం అడిగేడుం

“*లచేనండి, మాకూ చ్నితంగా ఉంది. మూతో

“ోట్రత్ర నిష్ట యొచ్చినట్టు అఫీసు ఎగవేయటాని కబీ మెనా కాలేజీ అనుకున్నాడా వీమిటి! నాన్‌ సెన్స్‌... ఇబేం జనో లేదోంగ్‌ పతీ.”

వతి జవాబు ఇెన్పలేదు.

వ్రీర్‌6 మనివీ. - మిథ్య

“ఆఫీసన్న తర్వాత కొన్ని పద్ధతులు తప్పనిసరిగా ఫాలో కావాలి. ఇక్కడో అఫీసుందిి ఆఫీసులో నాపై అధి కారులున్నారు. నేనిలా ఇస్పా "చెయ్యకుండా ఆఫీసుమూనే స్తే వూటరాడా అనేంఇంగితం ఆ మనిపీకి ఉండాలా వడ్లా! అంత పని వున్నవాడివి సెలవు పెట్టరాదూ. మేము కాద నామా! హు... చనువిస్తే.ఈ పిచ్చిపనులే చేస్తారు నో.... నో... ఐ. విల్‌ రిపోర్టు దిన్‌ టూ అవర్‌ ఇఫీసర్‌. వాట్లా వాళ్లూ! వ్‌ గంగలోనైనా దూకనివ్వండి.”

“అవును. మోరు చేడబేదో ెయ్యండి. అత నొచ్చిం* తర్యాత అతను చెప్పుకునే చేదో అతను చెప్పుకుంటాడు” అనేసి పతి తన సీటుకొచ్చి కూంర్చునాన్నడు.

వాసు ఆఫీసుకి రాకపోవడంతో, మితుల్లో ఎవ్వరికీ పని ఇయ్య బుద్ధిపుట్ట లేదు.

మధ్యాహ్నం శంకరం శవిల్‌మోద- ఒశ కవరు పడివుంది. కవగు చించి చదివాడు,

“అన్నయ్యుకి నమస్కరించి,

రాతి రాజారావు బావ వొచ్చాడు. మనిషి సీర సించిపోయేడు.. కళ్ళనిండా స్‌ళ్ళు నింపుకుని నాన్న కాళ్ల మిద వాలిపోయాడు తమించమని _సాభేయపడుతూ.

నాన్న మవునంగా వుండిపోయేడు. కాప మొవాం వాచీ హూడనట్టు (దవర్షించాడు,

మనిషీ. - మిథ్య వర్‌ అప్పటికప్పుడు వంటచేసి వడ్డించాను. ఆాగా ఆక లితో ఉన్నాడేమో - పాపం్క ఆవురావురుమంటూ వడ్డిం చిన దంళఠా తినేశాడు. ఆర్మాళి బావ నాకో కథ చెప్పాడు. అతనికి వెళ్ళయిందట. దొంగతనంచేసి అందరిలోనూ ఛీ అనిపించుకుని పారిపోయి వచ్చాడట, ఈ విషయాలన్నీ నాన్నకి నాద్వారా "ఇలియ జేయాలన్కీ తర్వాత ఆయన దగ్గర్నుంచి తవూభిషయ పొండాలనీ అతని ఉట్టేశ్యమట. కావ సంగతిది. బోలే నాన్న నిషయం. ఈవేళ ఉదయం ఆయన నాతో ఇలా అన్నారు; *వాడు దురార్గడు. వాడి మొహం చూడాలని లేదు, వెళ్ళిపామ ఆనబానికి నో రాడటం లేదు.” అని,

అతను తప్పులు వేయవచ్చు. సీతికి దూరంగా తిరిగి ఉండవచ్చు. ఇప్పుడు పళ్చాత్తాపపడుతున్నాడు, ఆశయ మిన్వమని ఛాభేయపడుతున్నాడు. అేదు పొమ ఇ అతని ముంబీ తలుపులు వేయడం మన ధర్మం కాదు కదూ .... ఇంట్లో నాన్నసే, బావసీ చూస్తూంళశే నా శీమిటో భయంగా వుంది. షం చెచ్య్యూలో నా ఒక్క-రెకి తోచడం 'శీదు. కాబట్టి ఈ ఉత్తరం అందినవెంటనే బయలు బేరిరా,

"పెద్దన్నయ్య ఇవ్వాళే ఉత్తరం రాస్తున్నాను. మి ఇద్దరికోసమూూ ఎదురుచూస్తూ, శంశరం ఆనందించాడు, రాజారావు తన శష్పుని

లిళి

258 మనిషీ _ మిథ్య

వషూకున్నాడని చదవగానే సంతోషించాడు. కుసుమ వైపు చూశాడు, అవిడ తలొంచుకు పనిచేసుకుంటుంగి. షత ణంలో ఆమె ముందు నుంచుని అన్ని సంగతులూ చెప్పేయాలను కున్నాడు గాసీ అంతలోనే సంఇాభిం దుకున్నాడు. అమెతో ఈ మాట మాతం అన్నాడు-

“మితో ఒక ముఖ్య విషయం "జప్పాలి. సాయం (ఈం మిరు మాతొపాటు మా రూంకి లావాలి.:

“*వ్రముటంత ముఖ్య వివషయం??)

“పప్పవలసిన కథ ఇాలా పెద్దది. అది యిక్కడ చెస్పడం బాగుండదు, కాబటి మీరు కాదనకుండా మాతోఇాటు రావాలి” ట

కళ జ్ర బ్రాం 39

“*థాంక్సం2

తర్వాత శారద యింటికి ఫోన్‌ వేశాడు - సాయం (త౦ రూముకి రావలసిందిగా కోరుతూ. మృణాళిని ఇంటికి వనే తమ రూమ్‌ని తెలుసుకోవడం ఛాలా ేలికనిగూడా "ెప్పాడం.

ఆఫీసరు గదిలోకి వెళ్ళాడు. ఒక గంటసేపు ఆయ నతో మాట్లాడి మళ్ళా బయటకొచ్చాడు,

నాలుగుగంటల శే ఆచ్మునుూసి అయిబెప్పు డవ్రతుం దని ఎదురుచూస్తునాన డూ. అతని హడావిడి మిత్రులకి అర్థం శాలేదు. కాని. ఈ వేళ దదో పెద్ద విశేషమే జరుగుతుం దిని తలిణారు.

మనిష్‌. _ మిథ్య విర్రర్రి

సరిగ్గా అయిదున్నరకి శంకరం వాళ్ళ అదై గదిలో

ఫంకరం మాటాడటం మొదలుపెట్టాడు. పతీ. (ప్రసాదం, శారదా మృణాళిసీ కుసువూ (శద్ధగా వింటున్నారు,

• క్క క్రథని ఎలా (పారంభించాలో “తెలీడం లేదు. ఇది కణఖే అవుతే నా ఇష్టం వచ్చినట్టు, ఎక్కాడ్నుంచో ఆారంభించి ఎక్కడో ముగంపు చేసేవాడిని, కాని ఇడి కథ "కాదు!

“మ'ేమిటోటిు అన్నాడు (ప్రసాదం సర్హుకు కూర్చుంటూ.

కక్ష జీవితం! ఎదటి వ్య కిని మనిషీ నము శ రౌడు. అందునా.__అతి శీస్తమైనసమయాల్లో ఎదటివాడు మనల్ని ఆదుకుని మనళో నవజీవనానికి డారి చూపిస్తే అతనికంశు ఆత్మీయుడు మరొకడు ఉండడు, అతనే బేవుడు అతనికి (ప్రాణాలు సైతం అర్బ్చించడానికి సిద్ధపడ తాం, ఇదేం కొత్త వివయం కాదు.

“వ్చాప్పిబోయే. కథ కుసుమగారికి సంబంధించింది. అవిడ గురించి అపవాదులు ఇాలా' విన్నాం. ఆవిడ సవా నొన్ని అభినందించాల్చించే. రాజారావు ఆవిడ భర్త! టేమించి "పెళ్ళిచేసుకున్నాడు. అతను పిరికివాడు, అందునా దొంగతనం చేశాడుః పారిపోయాడు. తప్ప్వువేసీన మనిషా తల దించుకునే ఉంటాడు. (గతివాడికీ భయపడుతూ ఉండాలి.

“రాజారావు ఒక్క కుసునుశీ కాదు మూ కుటుం

వ్‌౮0 మనిమీ _ మిథ్య

క్రానికీ చేశాడు (దోవాం. మూ లెవ్వరూ అశ్చర్యపడక్క- శ్లేదు. అతను మా అత్త, య్య కొడుకు. నాన్నగారి దగ్గరే పెరిగాడు. కానీ ... రాజూరావు కట్టుకాట్లని పట్టించుకునే మనిషీ కాదు, నాన్నంచే భయమూ భక్తీ ఉన్నా ఆయన చెప్పే సీతి పాళాలమిద గురిఅేదు. అందుకే అతను భష్షు డయ్యాడు.

“దొంగతనం వేసి పారిపోవడం అతనికి కొతృ విద్య కాదు ఆ విద్యతో నే మాకు దూరమయ్యాడు. అమడాల వలసలో కుసుమని పెళ్ళి చేసుకున్నాడు. సీ కొన్నాళ్ళు బుద్ధిగా ఉన్నాడో వమో గాసీ__వెనకటీ గుణం తొందర వెట్టంది. కెండోమాటూ తలొ ౦చుకునేట్టు చేసింది. అయితే ఈ చర్యతో కుసుమ మా కుటుంబంకం3ు. ఎక్కువ నష్ట పడ్డారు. రాజారావు మాకు కావలసినవాడైనా అతని నీడలో (శతకవలసిన అవసరం మాకు లేదు.

రాజూరావ్రు కుసుముకి భర ని అెలీగానే నే నెంత ఛింతించాన్నో మానసికంగా ఎంత కుమిలిపోయానో ఇప్పుకు అ(వసుతం. ఆవిడ రాజూరావు గురించి వౌప్పీన మరుత్‌ ణమే నాకు తెలిసిన రాజారావు వివరాలు అవిడకు "చెప్పాలని పీంచ లేదు. నాకు తెలుసు తెగన గాలిపటం ఎక్కడో అక్క-డ పడివోక తప్పదనీ, చారిలేని రాజూరావ్రు మా ఇంటికి వస్తాడనసీను, ఆకోజు నాయంతట నేను కుసుమని అన్ని పరిస్థి

తులూ వీవరించి, రాజూరావుని తమించమని వేడుకోవాలను కున్నాను. ఆరోజు ఇబే! ఆ సన్ని వేశమూ ఇటే! అన్నాడు శంశరం.

మనివీ. _ మిథ్య విగ్ర కుసుమము కళ్ళల్లో నీళ్ళు నిలిచాయి. ఆహా కస్నీటి చాటున ఆనందం మెరిసింది,

శారద శంకరం నైఫు ఆశ్చర్యంగా చూసింది. శంకరం అమెతో నవ్వుతూ అన్నాడు

“కుసుమ గురించి. తెలుసుకున్న తర్వాత సఠాసరి మో ఇంటికి వచ్చాను. అమూల్యమైన మో పాటలు వీని మనసుని అదుపులో పెట్టుకున్నాను. మాతోపాటు భడాా చలం వచ్చాను. ఆ రాముడు దయూరస సముద్రుడు, నా క్లాధ నర్ధం చేసుకుని నా కోరిక నెరజేర్చాడు కారదా!??

ఆ గదిలో ఎవ్వరూ మాటాడ లేదు. మళ్ళా శంక రమే అన్నాడు...

“*రాజూరావ్చు గురించి మికు ముందుగా ఇశైెప్పనం దుకు అందరూ నన్ని తమించాలి. వమంటారు కుసువూః నన్ను తమించగలరా! ౫

“మిమ్మల్ని తమించేవాటి అర్హత "నాకు లేదు+ అన్న దావె.

“ఈ రాత్రికే మారు నావెంట మా ఊరు వచ్చే యాలి. "సెలవు గురించి బెంగపడకండి. ఆఫీనరుతో వూటా డాను ఈ కథంతా చెప్పాను కూడా. ఆయన సెలవు ఇచ్చారు” అన్నాడు శంకరం.

“మొత్తానికి రచయితనిపించుకున్నారు.” అన్నది శారద,

ఉసాప్చ సస్పెన్స్‌, వండర్‌ ఫుల్‌ .”.___పసాదం.

269 మనిపీ. = మిథ్య “నా క్రీ కథ కాగుంది. చక్కటి కామెడీ” పతి. ఆ ర్యాత్రికి రాజే శంకరం, కుసుమా బందరుబయలు జేశారు. రూమంళఠతా ఖాళీ అయింది. ఆఅ రాతి రూంలో వంటరిగావున్న సతి *జీవితం ఒకానొక నాటక మనేది నిజం సుమూి అనుకున్నాడుం నదపోయేముందు వాసు గుర్తుకొచ్చాడు, పదవరూడు (తి ఎనిమిది గంటల (పాంతాలో హెదరా బాద్‌ రా న్‌ ట్‌ నగరం అందంగా కన్నుల పండువుగా ఉంటుంది విళా లంగా ఉన్న రోడ్డవైన అధునాతనమెన, ఆకర్షణీయ మైన మలా “నక్షత రా పాపులుఇాలా ఉంటాయి. షాపింగ్‌ కోసం వచ్చిన వాళ్ళల్లో సివిలిజేషన్‌ (వస్ఫుట మవుతుంది. ఆ మనువులు అందరూ ఒశేజాతివారు కాదు. వాళ్ళల్లో వివిధ రకాల పద్ధతులు, సంస్కా. రాలూను. అనేకమైన “జాశులి వారికి ఈ మహా వ య 4 ట్రణం ఆశ మిచ్చింది కోటీ సాంతం మురీ ముచ్చటగా ఉంటుంది డబ్బుం శాలే గాని నిమిషంలో వందలు మంచిసీళ్ళలా ఖర్చయేం దుకు మంచి అవకాశం అక్క_జే ఉంది. టాక్సీలో కూర్చున్న వాసు ముఖంలో ఆందోళన ఉన్న కొద్దీ ఎక్కువవుతోంది. టాక్సీవాడిని తొందర చేస్తు

మనిషీ - మిథ్య వగి$్ర న్నాడు. తనముందు వంద అడుగుల దూరంలో మరోటాక్సీ “వెడుతోంది వేగంగా. అ టాక్సీలో రాజశేఖరరావు ఉన్నాడు. దాన్ని వెంబడించి పొమ్గుని తన టాక్సీవాడికి పప్పాడు వాసు,

" ఎన్న్నో మలుపులు తిరిగాయి టాక్సీలు. సాలె గూడు లాటి ఆ దారులు చూస్తుంశే__మరోష్పూడెతే ఆనందించే వాజేగాని _ ఇది అందుకు అదనుకాదు. వాసుకి కావలి సింది ముందు టాక్సిలో - విర్రవీగుతూ జీవితాన్ని కధ్రాలెంజి చేసి గెలుస్తున్నానన్న గర్వంతో మిడిసీపడిపో తున్న రాజశేఖరం!

ఎన్నాళ్ళనుంచో ఈ అదనుకోసం ఎదురుచూశాడు వాసు, *పాపంి చేసిన మనిషీ చట్టం కళ్ళల్లో దుమ్ము కొట్టాడు. చట్టానికి తన ఉనికి "తెలీదని తనేంచేసినా చెల్లు బడి అవుతుందని నమ్ముతూన్న రాజశేఖ రానికి శియవీమిటి!

వాసు గువ్చిట బిగించాడు - ఈ రెండు చేతులూ వాలు ఒకో మనిషి, (పాణం తీయడానికి. ఇప్పుడనిపిస్తుంది - బలిష్టమైన తన వేతులు ఈ శేఖరం (పాణాలు తీయడాని శేనా ఉన్నది అని. వేదాంతిలా నవ్వాడు వాసు.

వాసుచేవరావుకి ఇమటపటింది. అతని బ్యురలో 'వెయ్యిమైళ్ళ "వేగంతో ఆలోచనలో సాగుతున్నాయి. టాక్సీజాడంు సడన్‌(బీక్‌ వేయడంతో అలోచనల నుంచి తెప్పరిల్లి ఉలిక్కిపడ్డాడు వాసు. ద్రెవరువైపు (పశ్నా రకంగా మూశాడు. *. తనముందు పరుగెత్తిన టాక్సీ ఒక “కోర్‌” ముందు

విర4ీ మనిషీ _ మిథ్య ఆగివుంది. దానివైపు చేయెత్తి చూపించాడు టాక్ట్సీవాడు.

వాసు టాక్సీ దిగాడు. డ్రవరుని అక్క-జే ఉండమని ఇప్పాడు, తనూ బార్‌ లోకి వెళ్ళాడు,

రాజ శేఖరరావు వారొలో కనిపించాడు. అక్కడ వున్న ఒక గదిలోకి అతను వెళ్ళి కూర్య్చోడం గమనించాడు వాసు, మరో అయిదు నిమిషాలో బేరర్‌ విస్కీ? సోడాలు అ గదిలోకి తీసుకెళ్ళాడు. గా

వాసు చిప్స్‌ తింటూ ఒక కన్ను ఆ గదివైపు వేసి. ఉంచాడు

పావుగంటకీగాని రాజ శేఖరరావ్ర అ గ౫నుంచి బయ టికి రాలేదు. అతని (వేళ్ళమధ్య సిగ రెట్టు కాలుతోంది. బయటకు వెళ్ళిపోతూ బక మాటు తనవైపు చూచి గమ గ త్తుగా నవ్యాడు. వాసూ ఒయటకొచ్చ్చేశాదు

శాజకేఖరరావు టాక్సీ కదిలింది. వాసు టాక్సీ కడి లింది.

మళ్లా “వేటి (పారంభ మైంది

చారి మధ్యలో చ్రైవరు వాసువైఫు అదోలొచూచి గభాలున నవ్వేశాడు. వాసుదేవరావు కిబేవో బోధవడ "లేదు.

“ఎందుకు నవ్వావ్‌ ఫి శాస్త కటువుగా అడిగాడు,

“వ్వా బిజినస్‌ అరంకా లేదు సార్‌

నో కముయ్‌ ఖ

టాక్సి వాడు అద్దంలోకి భాస్తో = వ్‌దో నముల్తూ*, తలొణక్కుండా జవాబు చెప్పాడు.

మనివీ, _ మిథ్య వ్‌6క్‌ “ముందు టాక్సిలోవున్న సాబ్‌ నాకు తెలుసు.” “బ్రయు తే ....? “మనం ఆ టాక్సీని వెంటపడే అవసరం ేదుసార్‌”) క జ్రం్రక్ర్రే 3?

• “జప్పుడాటాక్సీ ఎక్కడికి వెడుతుందో నాకు తెలుసు.” కళ అవివలి వధిచథ 466452 “ఆ సాజ్‌తో మీాళేం చవిజినెన్‌ ఉందో ఇస్పండిం తీరు బాటుగా వెళ్ళి ఆయన్ని కలుసుకోవచ్చు.? “బ్రదంచా అవసరం. నే "చెప్పినట్టు "చెయ్యి. ఆ టాక్సీని ఫాలో అవ్వు.” డ్రెవరు కులుకుతూ మళ్ళీ నవ్వేడు “నిశేం పిచ్చెత్త లేదుగదా!:”అన్నాడుకసిగా వాసు, “శల్బక్రసాబ్‌ మంచి మజాలో ఉన్నారు, ఇష్టుడు ఖుమీ కోసం చిక్కడపల్లి వెడతారు. అక్కడ ఒక చిలకమ క్‌ ఉంది. తిన్నగా ఆ యింటిశే వెడతారు పనేవిటో ఇవితేా “నే నతనో కొన్ని విషయాలు మాట్లాడాలి. “ఇప్ణూడా సాబ్‌ ఎవరో మాటాడరుఎ 46 నచ్చ అతన్లో మాటాడాలి. చూ యిష్ట్రం పాట్‌ కొన్ని మలుపులు తిరిగిన తర్వాత టాక్సీని ఒక వోట అపాడు డ్రొవరు, తలుపు తీస్తా “లుదునోసాట్‌ ....ఆ డాబా యింట్లో ఉంటారు. దిగి వెళ్ళండి.) తట)

లర6 మనిపీ, _- మిథ్య

వాసు టాక్సీ దిగాడు,

“నన్నిక్క జే ఉండముంటారా ౪) ఎప్పుడూ వీదో నిమురు వేయడం ఆ ్రవరుకి కాగా అలవాశుమొ,

“వసరం లేదు. నువ్వు వెళ్లొచ్చు.

వాసు ఆ యింటివైపు నడిచాడు. ఆ యింట్లో లైట్లు వెలుగుతున్నాయి. తనెదుట నున్న గదిలో గాజు కీటికీ ద్యారా రాజశేఖరరావు కనుపించేడు. అతను కూజూలో ఉన్న నీళ్ళు గ్లాసులో వంచుకున్నాడు అత్రని (పక్కగా పిక్‌ స్రీ నిలబడిఉంది. ఆసడ ఏమిటో అంటుంది. అతను సళ్ళు "తాని చేతు లూపుతూ ఏదో ఇపుతున్నాడు.

వాసు గబగకా ఆ యింట్లోకి _వవేశించాడుం

“నోడ్టుయయ్‌ .... ఆరించాలా చెప్పాస్తున్నావ్‌” అతేను ఆమెను కసురుకున్నాడు.

“ఇన్నాళ్ళూ నోరు మూసుకునే మారు చెప్పేదంతో విన్నాను, ఇంకా నేను సహించ లేను”

కంగల్రో దూకు, చేసుకున్న పెళ్ళాంలా సౌ యించడం జేర్చుకున్నావ్‌-౫

కల్విాల్రో మూర్చు రాదా ౪)

“గెటవ్సట్‌. ముందీ గది వదులు, నన్ను వంటరిగో ఉండనివ్వు, వెళ్ళు.)

ఆవిడ చిన్నగా వడ్వడం (వారంభించిందిం

“వశే ఇప్తూంట, వెళ్ళు.

అవిడ కదలలేదు. అతను చెయ్యి. చేసుకునెడొ' 'మెడపట్టి గ౦ంటాడు, గది తలుపు వేసుకున్నాడు.

మనిషీ - మిథ్య లిం?

ఆవిడ కుళ్ళి కుళ్ళి వ్‌డ్చిః తన గదివైపు మెల్లిగా నడిచి [గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది. తలుపులు వెసుకుంది.

వాసుచేవరావు నిట్లూర్భాడు ఆ అభాగ్యురాలి ఎన జూలి కలిగింది. శాజ కేఖగరావుపైన కత కలుక్కు ముంది. పాములా బుసకొబ్దాడుం గబగ బా అకని గదిదగ్గరకు వెళ్ళేడు. తలుపు తట్టాడు. జవాబు రాలేదు. మళ్ళీతట్టాడు, లోనుండి మాటలు వినిపించాయి.

*ల్డంధ్లో తడవ ఇప్తున్నా-నన్ను విసిగిస్పే చం జేన్తా”

వాసు మళ్దై తలుపు తట్టాడు,

తలుపు అెరుచుకుంది. రాజశేఖర కావు స్టర్‌ వాజ్‌తో తనముందు నించుని ఉన్నాడు తనని చూడగానే ఉలిక్కి- పడ్డాడు=

వాసు అతని [ప్రమేయం లేకుండా గదిలోకి వచ్చాడుం తలుపుకి గడియవేశాడు. ఈ వింత పద్ధతికి రాజ శేఖరళావు మరింత కలవరపాటు బెంచేదు,

ర్పత్రో చేను బాలా మాటాడాలి. నా ముందు కూర్చో అన్నాడు నాసుః

“నన్ను మిరు వెంబడించడం గమనించాను. ఎందుకు! నిజం చెప్తున్నా... మీ రెవరో నాకు 'శెలీను” అన్నాడు రాజ ేఖరరావు

ఇప్పుడే చెప్తాను; ముందు కూర్చో.”

రాజేేఖరళావు కూర్చున్నాడు. వాసు చేవళావుకిటి! దగ్గరికి వెళ్ళి అక్కండున్న కూజాలో నీళ్ళు తాగాడు చేత్తో వషాతి తుడుచుకుంటూ *-!

౨68 వునిపీ.- మిథ్య

“ఈ నీళ్ళు తప్ప ఈ రోజుకి కడుపులో వీం పడ "లేదు. అయినా సత్తువ క్రించిత్తూ తగ్గదు. సీకంశు నేను బలిష్టుడిని కదూ."

రాజ కేఖరరావు బిత్తరపోతున్నాడు.

“నువ్విష్పాడు తాగుతున్నావ్‌. అసలే నరంలాంటి మనిషిని.

క్‌ రొచ్చిన పనేమిటో...”

“*సరంలాంటి మనిషి, కింత భైర్యం ఎక్క-దున్న ంచి వచ్చిందో గాన్మి నిజం చెప్పు....జీవితింలో నువ్వెందరిషై మోసం చేశావ ?౫

“*మిోరనే బేవిటో నా కరం కావడం లేదు”

థి ళ్‌న్ద్స్వే నమ్మను, అన్నట్లు యిష్వుడు సిత మౌాటొడీ ఇెళిన కీ గ్‌ ట్‌ ఛ్‌ ఆక! నీకూ సంబంధ మేమిటి ౫౩ ం “అసలెవరు మిరు? అనవసరమెన విషయోలుఅడగ య్‌ కుర్చీమిద నుండి అేచి నిలబడ్డాడు.

ఒక్క ఉదుటున అతని భుజాలు పట్టుకుని కుర్చీలోకీ తోశాడు వాసుదేవరావు. ఆ జెబ్బతో కురీ ఎని అంటి పిట్టి కున్నాడు రాజకేఖరరావు

“నీదగ్గర వాలా డబ్బుంది కదూ ?

కళ లంటి 668 6445

ఖీ

“నే నడిగిన (పశ్నకి జవాబు ఇప్పు, ముందు అ

ఎనరో చెప్పాలి రి

మనిమి 1 నివీ - మిథ్య వరక

టం ళనకథి నటిని 442 లీ

“జవాబు కావాలి అన్నాడు అతని మీదకి వొరు గసుతూ,

“ఆమె నా భార్య

“ఆుబదం, నిజం చెప్పు

థి

“ళ్చిజ్ర ప్రై.)

ఈంచ్చా ద్ర,

“అలాంటప్పుడు మి-కు తెలిసిసాడాఅడగటం బేనికి)

“వచ్చు ఆద్య్యమెంట్పు నా దగ్గర పని చెయ్యవు.”

“అయి 'లే జ్‌ చప్పేబేమోా లేదు” అన్నాడు రాజ “శీఖర రావు.

అతని జెంప చెళ్ళుమంది. ఉఊాంతో రాజ శేఖరరావు కళ్ళల్లో సళ్ళు గిర్రున విరిగాయి. నోటిపక్కగా శాస్త నెత్తురు కనిపించింది. దెబ్బతో తాగిన మైకం దిగింది

“చ్చీ నిందాశే అన్నాను, నేను నీళంకై. బలవంతుడ నని, కాబట్టి సీవంటిమోాద శ్రద్ధ వీసుకోడం అవసరం. _

“ఆ అమో శ్రయిది ఇెనాలిం నాతో పాటువొచ్చింది.”

ఉజ్ట "మై వొచ్చిందా గి నువ్వు శీసుకొచ్చావా లక

“కాదు... నేనే తీసుకొచ్చాను అనాడు వణికి జోతూ.

“గూడ్‌ .... బార్లోకీ వస్తునాష్నవ్‌ * అన్నట్టు నీకు పెళ్ళంటూ అయించా *”

ఉజ్రయిందిల

ల౦ మనివీ, - మిథ్య *క్టుర్రి ఫీ భార్య. *ఫ్పుటింట్లో ఉంది లు మన్‌ “వెళ్ళగొట్టావా శ ల ఈ స్రేక్ప? “రాజశేఖరం” గదిమూడు వాసు, “ఆ .... అవును వెళ్ళగొట్టాను.)) “జే నెవరో సీక్సు కేలుఫూ 1) ఆ మ్రైల్రీద్సు “నిజ మ్వే. తెలుస్తే ముందు జూ్యగత్త పదేవాడీవిః అవునా.) జ. శశ వల్ల 49 కీ! “నా జీర వాసుబేవరాన్ట.? ళా శేరు... 4 జి “తెలుసు, సీ ఉేరూతెలుసు. నీ జాతకమూ లెలుసి ఆడపిల్లల జీవితోలో "ఆటలాడుకునే రాతసుడీవి నుత్వు' “కదు ?9 ళ్‌ శతక 6 బఆజళి 44 కీకీ “చదువుకునే రోజులు సీకు జబాషకం ఉంటే ఉ౦ట్‌ యనుకొంటాను. అప్పటో సీక్సు ఓ స ళదిల పరిచయమైంది" (వో న్‌. జీరు అరుణ.) *లఅ,...5....ణ జలం కీ కి “లవ్రను +“, ఆమె గురించి సీ కిషాటేమైనా తేలుసో!

మనిసీ = మిథ్య వ]

“అసలా వీల్ల ఎవరో “తెలీదు.”

“మిస్టర్‌ ! మరోసారి పాచ్చరిస్తున్నా, తల తిరుగుడు సమాధానాలు పనికిరావు, ఇప్పుడు బెప్పూ --.. నీకా పిల్ల తెలీదా ౪

“కొద్దిగా జ్ఞాపకంచవొచ్చిందె అరుణ అని దబ్బపండు ఛాయలో... నెండు జడలు "'జేసుకుని.. .”

చాసుబేవరావు కనుక్కొసల్లో నీళ్ళుండటం గమనించి అతను చెప్పే మాటలు ఆవీవేశాడు.

“మోకా పీల్ల ఆెలుసునా 9”

“జురుణ నొ ఇళల్లెలు! అతి గారాబంగా. పెరిగింది

అబ్బన్వు ఉెక్క-దుంది $౫”

4 బ్రేదు అత్మవాత్య వేసుకుంది”

కస్పూయా సెడ్‌ *ంవొప౦ం..

“మధ్య తరగతి కుటుంబంలో పుట్టి, కట్టు బాట్లలో 'ెరిగిన పిల్ల కాలు జూరిలే మవుతుంది? పిరికి గుండెకాబట్టి అరర్మాతి ఛానిలో దూకి సూయీాసైడ్‌ వేసుకుంది. తన ను+లంగా పచ్చటి సంసారం నడిరోడ్డుమిాద పడీ అల్లరి పాలవడం యిష్టం లేక అత శ్రహత్య చేసుకుంది.”

కవ్రాశు అఫ్పుల్‌ టాజకీ! నాకు ెలీదు సుమండీ,”

వాసు కళ్ళు ఎ(రబడ్డాయి.

“బ్ర అనవసరం సికెందు కుంటుంది అనుభవించావా, అరుణ (పాణంతో ఆటలాడోవ్‌” అన్న్వాడు కసిగా వాసు,

“అబద్ధం” అరిచేడు అతనుం

షప మనిపీ, = మిథస్ట అతని భుజాలపెన చేతులువేసి కిందికి నొక్కుతూ అల్రుర్రుణ డైలీన్‌ పోటో అబద్గం'బెప్తాయొ మిస్టర్‌ 1 అరుణ పోయిన బెంగతో పాణ(పదేం లాంటి మూ నొనష పోయారు; మా సంసారం నిలువునో కూలిపోయింది. ఈ కథకీ, ఆ ఆఫుల్‌ టాజడీకీ నూూల విరాశ్షైనరంటాన్‌ ---. చటా?)) “న్పేన్సు కాదు.” | రాజశేఖరరావు మెడ చుట్టూ తన లెండు చేతులూ శేస్కి మెడని గట్టిగా నొక్కుతూ “నువ్వు నువ్వే కారణం. ఒక (పాణిన్సి ఒక కుటుం కాన్ని చంపిన నువ్వు హోయిగా, నిశ్చింతగా 'శైతకడం నొ కిష్టం లేదు.” వాసుబేవరావు చేతులు బిగుసుకు పోతునొషలో* శాజశేఖరరావు (పాణభీతితో "కెవ్వున శీక పెట్టాడు శక్తి నంతటినీ కూడదీసుకుని వాసుబేవరావుని ఒక[ా తోపు తోశాడు. వాసు పట్టు సడలింది. తలుపు దడదడా శబమెంది. రాజశేఖర రొవు తలుపు దగ్గరికి పరుగెత్తి తలుపు శ్రమ. వాసు అతని జుట్టుని పట్టి కుని పొట్టలో రెండు గుద్దులు గుదాడు. నేల కూలొడూ: రాజశేఖర రావు, స్త ౧ తలుపు అవతల నించున్న యించాకటి యువీ శెవ్వున అరిచి తలుపు దగ్గశే స్పృహతప్పి పడిపోయింది వాసుచేవర వు రాజేఖరం గొంతుని నుళ్ళా ల కన్నాడు, అతను గిలగిలా తన్నుకుంటునాషడు*

మనిషీ - మభ వలి

“నువ్వు తనున్షకు ఇావాలి. నీలాటి చీడపురుగు

బ్రతికి బట్టకట్టడం నా కిష్టం లేదు. విన్ను చంపి నేను

జైలుకి పోతాను. నీకోసమే యిన్నాళ్ళు బ్రతి కానుఃగాలించి

తిరిగాను. ఇప్పుడు సీ చావు తప్పదు రాజశేఖరం ౫ అన్నాడు,

అచే సమయాన “వాసుబేవరావుగారూ 1” అన్న ఫొలిశేక వినిపించింది.

వోసు అదిరిపడ్డాదు+ తల గును శ్రివెపు తిప్పాడు. అక్కడ స్పృషాతవ్పీ పడిఉన్న యావతి ప్రక్కగా వసుంధర భయంగా నిలబడీ ఉన్నుది+

వాసు అజేతను-డయ్యాడు, ఈ అదను కనిపెట్టి శాజశేఖరం గభాలున లేచాడు. లేచిన రాజశేఖరం వైన మళ్ళా లంఘించి ఉరిశేడు వాసు

“ఆయన నా భర్త, నాసుబేవరావుగారూ ! మి ప్రియ త్నొని్ని ఆపండి.” అన్నది వసుంధర గట్టిగా.

ఈ నూటతో అతన్ని వదిలి పెళ్టుశాడు వాసు, ఆమె వాసు లెండు చేతులూ పట్టుకుంది.

“ఆనాడు నొ వళ్ళి మా 'ఇీళుల్తోనే వీళారు ఈనాడు అబే చేతుల్ని నమ్ముకుని ప్రొాభేయపడుతున్నాను ఆయన్ను తమించండిగో అన్నది జూలిగా నసుంధర.

వాసుకి దూరంగా నిలబడీ మెడ సవరించుకుంటూన్న రాజ శేఖర ళావునీ, కళ్ళల్లో సీళ్ళు నింపుకుని ప్రా భేయపడు త్‌]

ల్ద్య్య మనిషీ. _ మిథ్య తున్ను వసుంధరనీ తణంజీపు చకూసేడు వాసు, అతని కాలి కింది భూమి జరుగుళున్నట్లయింది,

“జ సీచడికి వారూ బలైెపోయారా, వసుంధ రా!” అన్నాడు కాధగా.

ఆమె కుళ్ళి కుళ్ళి వీడుస్తోందిం

గుమ్మాాని కవతల పోలీసులు నిలబదటంతో అదిరి పడ్డాడు వాసు. వాళ్ళతోపాటు తన నిక్కడికి తీసుకుని వచ్చిన టాక్స్‌ డొవరూ ఉన్నాడుఒక శానిస్టేబుల్ని చాటు వేసుకుని నెమరు వేస్తూ బెరుగ్గా అన్నాద్గు డ్రైవరు.

“ఈయనే సాబ్‌! శేఖరం సాజ్ని వాంట్‌ చేసింది.

సబిన స్పెక్షర్‌ ముందుకు వచ్చాడు. అతన్ని చూడ గానే రాజ శేఖర రావుకి పొొణం లేచివచ్చినట్లయింది.

“సవుయానిక్రి వచ్చారు. ఏడు .. ఈ ఫూల్‌ నన్ను చంపడానికి వచ్చాడు. కాస్త అేటయిలేనా ప్రాణం పోయి ఉండేది. ఐయామ్‌ వెరీ ముచ్‌ థాంక్‌ ఫులొ టూ యూ,” అన్నాడు జూలినొలి* గొంతుతో.

వాసు చేతికి బేడీలు పడ్డాయి? అతను తలొంచుకుని అన్నాడు.

“బక్కవాడివెనా నక్క_లాటి వాడీవి నువుర్ధ అరుణ పోయినప్పుజే నేను చచ్చిపోయాను. ఇక అనుభావిం వేది శిశ్స కాదు నాకు, కానీ .. ఒక్కశు దిగులు .. నీలాటి పావిషీ వాడు ౦౮ జన్గులో మంచిక్కీమానవ త్వానికీ దగ్గరవు తాజా అసి.)

మనిషి _ మిథ్య విర “వహీ యూ స్కాండల్‌ 1” అరిచేడు రాజ "శేఖర రావు, వసుంధర తన చేతుల్లో మొవోన్ని కష్పూకుందిః పా లుగా “శ్రనో సాయంతిం త్వరగా వొచ్చేస్తాను “*న్‌మటి విశేషం బావా 1౫ “అప్పూడే మరిచానుటోంయ్‌ |! ఇవ్వాళ మి అభి మొన నటుడు శ్రీ విశ్వంభరళా స్ర్రిగారి నాటకం గచాకొ కోసీ నాట కాల్లెద్దూ .... నే రాను “వాట్‌ *)” సొప్ప ఆశ్ళ గృర్య పడిపోయాడు ప్రసాదం, “బది అం భే.) “చూడాలనుకుని టిక్కెట్లుగూడా కొనుక్కున్నాం గడా ! మరిప్పు డిదంళతా దండగే ?% “ఎన్ని దండగ ఖర్చులు కావడంలేమూ ! వాటిల్లో ఇదీ ఒకటి ర ళ్స్‌ర్రి శాస్ర్రై నాటకమంకు సీ కిష్టం లేడా! మృణాశని తల అడ్డంగా ఊపింది. “ఆ రోజున అతను చెవ్ఫీందంతా ఎందుకు విన్నట్టు రా

ల76 మనిషి - మిథ్య

“వెప్తూన్నాడు కాబట్టి)

“మో కా లేజీ బెన్ట యాక్షరంటూ యిన్నాళ్ళూ వెన శేసుకొచ్చా వెందుకూ 2

“లత్రను కా జేజీ బెన్ట్‌ యాక్టర్‌ శాబట్టి. ఇంక నన్ను ఆశ్రై వనాగించకు కావా ! నేను నాటకానిక$ీ రాదలుచు కోలేదు. అంతే.”

మృణాళిని మూటలు అతనికి ఆనందం కలిగించాయి. గ్త్‌ ళ్ళు మూసుకుని గుంజెలమోద ఇయ్యి 'జేసుకుని *ఆపవో! నేనెంత అదృష్టవంతుడ్నీ !” అన్నాడు గాలిలో ఊగిపోతూ,

మృణాళిని పకపకా నవ్వేసింది.

ళం కావ వట్టి వెర్రిబాగుల మనివీ.?”” అన్నది వంటగదిలో! వెళ్ళిపోతూ,

“మంచి మనివీగి మరో జరు యీ వెర్రిబాగుల వాడు.” అన్నాడు స్వగతంగా. ఆవెన ఆఫీసు కెళ్ళాలని జ్ఞాపకం రాగానే గబగబా బట్టలు వేసుకుని పతి కోసం వాళ్ళ గదికి వెళ్ళేడు. పతి ఇంకా డీ శా లేకపోడం భరూాచి_

“*వీమిటి గురూ |! బద్ధకం. త్వరగా 'ఇెములు మరి అన్నాడు,

“రాత్రి నిద లేదు ప్రసాదం,

“ఎందుకని ౪

“వాసు కథ చదివాను

“అత్రనుకూడా కథలు రాస్తాజేమిటి ఖర్థుం 99

మనిపి = మిథ్య లి

“కాదు, అతని స్వంత కథం”

పిసాచానికి పీవి బోధపడ లేదు.

“బ్రుత్రన్సి జరీ చదివాను. చాతా చితిమైన మనిషీ. వాసు, ఒకో వ్య క్రికోసం వెతుకుతున్నట్టు తోచింది.”

“*ంందుకు రం

“అదంతా మరో పెద్ద కథం వాళ్ళి ఇల్లెలి సా్రాణం తీసినవాడిని తీమించ లేననీ, తను బితికుండగా వాడీ చావు శరూాడాలనీ న్యాళౌడు అప్పుడతను అకస్మాత్తుగా వెళ్ళి పోవడంలో నాకు తోచిన కారణ మేమిటరశే _ ఎవరీ కోసం తను యిన్నాళ్ళు 'వెశుకుతున్నాడో ఆ వ్యక్తి అశ నికి కనిపించి ఉండచ్చు. మరొళటి గూడా అనిపిస్తుంది. ఆ యఎద్లరి మధ్యా జగడమూ జరిగి ఉండచ్చని. ఏమైనా వాసు మనకి కనిపించినంత సాధారణమైన మ3వీ. కాడు” అన్నాడు ఇతి.

మరికొంత జేపు వాసూ, అతని చెల్లెలి. గురించి మూటాడుకుని ఆఫీసుకు వెళ్ళారు. ఇప్పుడు ఆఫీసులో గూడా కలతలు లేవు. పైపెచ్చు తమవైన అందరికీ గారవభావం కలిగింది, ఒక్కా ఇస్ర మినవో.కుసుము అసలు కథ తెలియ గానే చాలామంది పశ్చాత్తాప పడ్డారు. కల్పించి చెప్పు కున్న కథలు వాడుకలో పెట్టిన పెద్దమనుషులు నాలికలు కర్చుకునాారు. వీమైనా ఆఫీసు వాతావరణం సుముఖంగా ఉన్నుమాట నిజం.

ఆఖీసువని జరుగుతుండగా సాయంత్రం నాలుగు

లిం వమనివీ. _ మిథ్య న్నర (_పాంతాల ఆఫీసుముందు ఒక కారు ఆగి ఉంది? దాన్లోంచి ఒక బట్టతల ఆసామి దిగి ఆఫీసులోకి వచ్చి తిన్నగా ఆఫీసరు గదిలోకి వెళ్ళారు. ఆయనలా వెళ్ళిన మరు నిమిషంలో పతికి వీలుపు వచ్చింది పతి వెళ్ళాడు. మరో పది నిముషాల్లో ఆ బటతల ఆసామితోపాటు కారులో కె ట్‌

ఇంతవరకూ జరిగిన యీ తతంగం పిపహచానికి అర్థంకాలేదు. ఆ వొచ్చినాయ నెవరు + ఆయనకీ _పతికీగల సంబంధ చేమిటి ?* ఇలాటి ప్రశ్నలు అతని బుర్రల్లో గిర్రున తిపగుతూ శే ఉన్నాయి సలెన సమాధానాలు లేక

అఫీసు అవడంతోనే గబగబా పతీ వాళ్ళ రూమ్‌! వెళ్ళేడు.అక్కడ ఇంచాక వచ్చిన కారుని చూసి గతుకు[ం మన్నాడు నెమ్ముదిగా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ" యింట్లోకి వెళ్లేడు. లోపలనుండి మాట లొస్తూండటంవన్లి తప్పనిసరిగా బయట ఆగిపోవాలసి వచ్చింది,

“నే నిక్కడికి వొచ్చేముందు మిరనషమొటలొ గుర్తుకు తెచ్చుకోండి, పతి అన్నాడు వో

“అవునా | డబ్బు అవసరమనే అన్నాను. మన అంతస్థు అంటూ ఒకటున్నది గనుక మనం చేసే (తి క దానికి సంబంధించి ఉండాలి,అలాం టష్టూడు మనం పాటిం వలసిన వఏషయాలూ చాలా ఉంటాయిగచా

“అందుకని నా యిష్టా యిహ్లాల్లో ప్రమేయం

లా

లేకుండా మిాగు మాట యిచ్చిన నాళ్ళమాగ్హయిని నే బసు

మనివీ, _ మిథ్య వం కోవాలి. ఆ తర్యాత జరిగేచానికి నీను బాధ్యుడ్ని కావాలి. అంలేగా 1౫ “కన్న కడుపు ఆగుతుందిటాా లత్నీ ఆ! ఆ కోపంలో నిన్ను అనరాని మాటలే అన్నాను. నిజమే. అంతమాత్రం వేత నువ్వు నా కొడుకువీ, నేను నీ తండ్రినీ కాకుండా పోళానూ ? మన మధ్య యీ బంధం తెగిపోతుంచా | చెప్పూ. అంత? + | “ఆనాడు మూరు అలాగే మాటాడారు.” “నన్న ఇకాధ పెటకురా లవ్నీ 9 ' నావెంట (4 న క వో వొబ్చేయ్‌ ! ఎదుగూూ జూదుగూ లేని ఈ గుమాసాగిరీ సీ ఇశందుకూ ? అంత అవసరం సీతే మొచ్చింది శి శావలిశ్ల న్సి ఎవేతికింద చేయిమింది. గుమాసాలని 'పెట్టుకోవచ్చునే న్‌! రు క్‌ అలాటి నువ్వు యిన్ని వాధలు పడుతూ జీవితం *ఎలా “న్‌చో, నాకీ బ్రతుకు హయిగా. ఉంది. నాలుగు గోడలమధ్య, అంతస్థులనే పరిధిలో బ)ితకణంకం3ు యిలా స్వేచ్చగా, స్వయం సంపాదనతో బ్రతకడమే పహోయిగా ఉంది” “ఈ అఆస్పిపాస్తులూ'? న్యాపారం పవరికీరా +? థి ౨ “స్తీ మూ ! నన్ను మూ యింటినుంచి....? “వద్దురా లమ, వద్దు | ఇపస్తూడు చెపుతున్నా. నీ యిష్టం వచ్చినట్టు తిరుగు, నిన్ను శొసించే అధికారం ఎవ ర్మి లేదు. నా మౌట విని వొచ్చేయ్‌ బాబూ !7

ర80 మవిపీ. _ సిపి. ,వొథ్య

కలయికే ఒక షరతు.

ఈప్యాన్ట,30

ళా వెళ్ళిగానీ మళకే యితర స్వవిషయాలుగాసీ న్గా యిస్ట్రప) కారచమే జరగాలి.

“ఆమాట నేనే అన్నాగా [౫

“అయితే మితోవాటు వసాను. కాసీ__యిక్కండ చక్క బెట్టుకోవాలసీనవి కొస్పి మిగిలిపోయాయి)

“వ్‌ముటవి ?9

“ముఖ్యంగా నా పెళ్ళి విమయం ౫ అన్నాడు పతీ

“శంకరం అని నాకో న్నేహితు డున్నాడు-.. అలీని ఇల్లెల్ని చేసుకోవాలని నా ఉద్దేశ్యం. కాబటి.._మిరీ విమ

(ల. కీ

యమై వాళ్ళతో సంప్రదించవలసిన అవసరో ముంటుంది.”

పలి వెల్లడించిన ఈ మహత్తర విషయం విని ఎగిరి గంతేశాడు ప్రసాదం, ఆ అనందో బేేకం బో చుట్టుపక్క లో

॥ ళు

మరచి

“గొప్ప మాటన్నావ్‌ గురూ 1౫ అనేశాడు తినగ గదిలోకి వచ్చేస్తూ

ఇతని నాలకం అరంకాని ఆ పదమనిషీ బిత్తర పోయాడు. ఇ స్‌

“నా మిత్రుడు. జేరు పిసాదళావ్‌ ! వీరు నొ నాన్న ఇెంగల్రావ్‌గారుం? ఇదరిక్రీ పరిచయం ముగిసిన

య

మినిసీ, = మిథ్య వ్ర ్షే తర్యాలగాని అత నెక్కుడున్నదీ గుర్తించ లేదు స్రసాదం, గ్రహించిన తర్యాత- సిగ్గుపడిపోతూ__

“సారీ .. మరోమాటు వస్తానూ అన్నాడు వెనక్కి. తిరిగి.

“పర్వాలేదు నాయనా! రా .... ఇలా కూర్మ్చో) అన్నారు చెంగ్యలావ్‌. ఆ అవ్వోనాన్ని కాదనలేక వచ్చి కూర్చునొష్వడు (ససాదం, అ తర్వాత వాలా సేపు (పసొాదం, చంగ్మలావ్‌ ల మధ్య సంథాషణ నడిచింది.

ల ర్యాతిశే చెంగ్యలావుగారు వెళ్ళిపోయారు.

(పసాదం సందడి ఇంటా అంళా కాదు. నిమిషానికి అరవనూటు "గొప్ప నాటకం అడావుగురూ!? “అయ్య బాహొంవ్‌ పతి.లవాధికారికోయ్‌ి అని వాగేయడం మొడలు పెట్టాడు

పతి అతని భుజం కుదిస్కి

• గ ప్రసాదం! జీను మామూలు పతినే! సీ స్నేహి తుడ్ని, అంతేగాని చిితమైన జంతువుని కాను. అన్నాడు.

“జంతువని ఏ ఫూల్‌ అన్నడు?”

“నురి నీ సోంగామ్యా చూస్తుం కే అలాగే ఉంది.

౮ ఖ్రేద్రు గురూ ....మిోా రందరూ కలిసి మొదట్నుంచీ నన్ను. సస్పెన్సులో చావగొడుతూ నే ఉన్నారు. ఒకడి! మించినవాడు నురొకడు. కుసుమము శంక రానికి బంధువైందీ, అమళావతిలో వాసు కథ కదిలించీ, నువ్వేమో లతాధికాం

తిం)

ప్రీర్ర్‌ల్ల మనిషీ - మిథ్య

తయిన మనుషులు, సమయం వస్తేనేగాని హూ గమ్మత్తు శలీశేదు. "వెరి మొహం వేసేది నే నొక్కడ్నా? బేవడనే వాడు ఉంకు నాగ్గూడా ఒక రహాస్యం పెట్టరాదూ! నేనూ ఒక వూపు వూపేవాడ్ని. పూర్‌ ఫెలో... వాడికీ తెలుసు, “పీడిదగ్గర అసలు రహస్యమంటూ ఉంచే అది రవాస్యంలా ఉండి చావదోూ” అని, అన్నాడు ప్రసాదం.

పతి నిండుగా సవ్వాడు.

“సీలాటి స్నేహితుడు అందరికీ దొరకడు (పసాదం.”

“మో'సేయ్‌ గురూ! ఇూశంక్‌! వడ్చిపోళొనని నాథో స్పెషాలిటీ తగ లేస్తున్నావ్‌. శాసీయ్‌.??

“ఇది ముఖస్తుతి కాదు, సీలా సర్వ వేళలా నచ్చుతో సక్కంనున్న వాళ్ళని నవ్విస్తూ “జీవితమం'ే యిబేనూ అని పాశం చెప్పగల వ్యక్తులు వాలా తక్కువ,”

(వసాదం మరి నో౭ెత్తలేకపోయాడు. అతన్ని సిగ్గో నిలువునా ముంచేసింది.

ఇద్దరూ గదినుండి బయటకు వభా ఎర? అంతలో వాళ్ళ అఫీసు ప్యూన్‌ వేతిలో ఓ శకరు పట్టుకుని హాడా విడిగా రూంవైపు పరుగెత్రుక్ష వఇ్చాడు, వచ్చి పేపరు వాళ్ళ చేతుల్లో పెట్టాడు.

“వాసు బేవరావుగారి గురించి సార్‌....” అనాడు బాధగా _- ౭5 న్య్యూశ్‌ మిద వేయి ఉంచుతూ.

మితుల మొహాల్లో కళ తప్పింది. అృతంగా లీ

న్య్యూన్‌ని చదివారు,

మనిషీ = మిథ్య ఏ8ిలీ

ళ్‌ 40 వాత్య ఇెయ్యటానికి (వయత్నించిన

శ్రీ వాసుబేవరావుని సబిక్‌ స్పెక్టర్‌ శ్రీ: .మకో ముగ్గురు శానిస్లేబిల్స్‌ సవోయంతో అరెస్టు చేశారు.

అది చదివిన తర్వాళ పతి మనస్తు వికలమైంది. కళ్ళ నిండా నీళ్ళు నింపుకుని గాద్దదికంగా అన్నాడు. అల్ప బ్రాట్రి అఘాయిత్య మేదో ఇేస్తాడని నేననుకున్నుమాట నిజమైంది. పాపం.వాసు పోయిగా బతకడానికి నోచుకోలేదు శసాదం!”

యసాదం అక్కడున్న అరుగుమోద కూలబడిపోయి చంటి వీల్లాడిలా వక్కి- వెక్కి- వడుస్తున్నాడు.

పతి అతని భుజూన్ని తట్టాడు,

“జ్రార్యంగా ఉండు (వసౌదం! ఈ కేసు వివమయ కుదో అంతు బూడాలి. వాసుబేవ రావు వెళైలో. వాళ్ళ ఇల్లాయి డైరీ ఫోటోలు ఉన్నాయిః అవేమైనా మన చొడికీ సవోయం చఇెయ్యవ చ్చునేమో. అదీ మాద్దాం. అనాడు పతి,

సౌాదం జీలగా అతని కళ్ళల్లోకి చభూశొడు

షు స స

జానకీ రానుయ్యగారి స్థితి ఆ౦ందోళనకర౦గా వుంటోంది,

కోజులో లందు, మూడు మాట్లు అందర్నీ మరచి పోయ్యి మగతగా కళ్ళు మూసుకుని, వీవో కిలవరింతల్లా వమిటో వీచ్చిగా నొణుక్కు-ంబారు, అ తర్వాత కళ్ళల్లో నీళ్ళు నింపుకుంటారు,

లగ మనిపి. = మిథ్య

“ఆయన మనసులో పదో జాచుకున్నాగు. అది మని పిని (కుంగదీస్తోంది.” అన్నారు డాక్టర్లు.

నాన్న దాచుకున్న చేమిటి?

జానకి రామయ్యగారు జీవితంలో చాలా (శాం తంగా (బతికారు. చిల్లర సమస్యల్ని నోటితో తుంచి చిరు నవ్వుతో ఆయన కాలం గడిపారు. తన సంతతీని ప్రయోజ కులుగా చేశారు అవుననిపవించుకున్నారు అలాంటి మనిషీ మనసులో ఏమి డాచుకుని వుంటాగు!

శేంకరానిక్ష అంతు పట్టడం "లేదు

--ఆ రాతి పది గంటలకి ఆయవ మళ్ళా "కలివి పోనొట్టుకున్నారు. ఇంటిల్లిపాదీ ఆయన మంచం చుట్టూరా కూర్చున్నారు భయంగా.

“నువ్వు వెళ్ళి డాక్టర్ని తీసుకురా శంకరం ౫ అన్నాడు రాజూరావు

శంకరం డాక్టరుకోసం పరుగెత్తాడు. అతను వెళ్ళిన కానీపటికి జూనకిరామయ్యగార్కి.. తెలివొచ్చింది. శళ్ళు విప్పి చుట్టూతా ఘూళారు కాళ్ళదగ్గర రాజూరావు,అకని పక్క నే కుసును _- ఆయన కుడివైపున సుశీల ఎడంవైపున శేణుక్క తలదగ్గర నిరంజనం _ అందరి మొహాల్లోనూో ఆందోళన న్పష్టంగా కనిపిస్తోంది,

అందర్నీ తృప్పిగా చూ? రాయన.

“శంకరం వీడిళొ అని అడిగారు

“డాక్టరుకోసం వెళ్ళాడు మావయ్యా!) అన్నాడు రాజారాన్సం

మనిమీ .విధథ్య 85

శాజా రావుని చూస్తూ, "తన వగ్గరగా “రమ్మని పిలి ఇనారు, - అతను వచ్చాడు. జానకి రామయ్య అన్నారు.

“తష్టూలు నువ్వు చేస్తావ్‌ ... నేనూ చేస్తాను అందరూ వేస్తారు. ఆమాటకొన్స తప్పు చెయ్యకపోడ మే ఒక మచాో తప్పూ అనేవాడు మా హాడ్‌ మాస్టరు! కాబట్టి, తప్పూజేసిన తర్వాత విచారించడం తగదు. ఆతప్పు సరిదిద్దు కోడం వున ధర్భం. కుసుమ ఆడపిల్ల, ఆ పిల్ల అవమానాల్తో నే పుట్టింది. అవమానంతో నే పెరిగి వెద్దదయింది. వాళ్ళక్థు భూచేవి లాటిది. తల్లికి తగిన కూతురు కుసుమ, నువ్వు ఆ పిల్లకి మరెప్పుడూ అన్యాయం చెయ్యనని వమూాటివ్వు రాజూ...

“కసువు నా (పాణం మావయ్యా.” అన్నాడు రాజారావు.

జానకి రామయ్యగారు. నిట్టూర్చారు. సుకీలవైపు మూశారు. వెంటనే చూపు మార్చారు పెద్ద కొడుకునీ కోడల్నీ చూచి తృప్పి గా నవ్యారు

“ఈ రోజు .... నాకు వెరి ఆనందంగా ఉంద్యరా” అన్నారాయన,

డాక్టిర్ని వెంటబెబ్బుకుని శంకరం వచ్చాడు. డాక్ట్ర రు జూనకి రామయ్య గార్ని పరీఖీంచి పదో ఇంజక్షనిచ్చి, మళ్ళా ఉదయం "వస్తానని చెప్పి వెళ్ళారు. కాసేపు నిశ్శబ్దంగా గడి చింది,

“మో న్మిదలు పాడుచేసుకుని ఇక్కడ కూర్చోడం ఎందుకు! నాశే భయం అేదుగాని మోరిక వెళ్ళండి. నద ఫోండి.” అన్నారు,

ల86 వునిపీ.- మిథ్య

అందరూ, ఒకరి మొొలు ఒకళ్ళు చూసుకున్నారు.

“పర్యా లేదా... చేసీ రాతి చేమంగానే ఉంటాను. శెళ్ళండి 19 అన్నారు,

అందరూ శేచారు. గది చాటారు.

జానకి రామయ్యగారు ఆలోచనలో. పడ్డారు, తప్పు వేసిన రాజారావు తప్పుని తెలుసుకుని ఆ తప్పుకి గురైన వ్యక్తిద్యారా తమాభిత్‌ పొందగలిశేడు. అతని మనసు హోయిగా, నిశ్చింతగా ఉంటుంది తప్పూకప్పి పెట్టుకుని మరణ శయ్యమీాద కూడా

జానకి రామయ్యాగ్గారికి తల నగలిపోతున్నంత భాధ కలిగింది. ఈ కాధ తీకే మార్గం? ఆ బకువ్ర తగ్లే దా!

ర్మాతి పన్నెండు గంటలకి కుసుము మందు తీసుకో చ్చింది. మందు తాగారు కుసుమని కూర్చోమని చెప్పారు* ఆమె తన పక్కనున్న కుర్చీలో కూర్చుంది,

“నువ్వు అదృష్టవంతు రాలివమ్మూ”” అన్నా రొయనః

ఆ ఒక్కొ. ముక్కతో మానం వహించారు. - బింలీ “నేపటికీ మరో. మాట అనలేదు ఆయన. కుసుమూ ఆయని మాటాడించ లేదు. అలా పది నిమిషాలు గడిచిన తర్వాలే-

“శంక్రరాన్ని పంపు తలీ ...నువ్వునిదపో,”అనాషరో

లా న్య తను

కుసుమ వెళ్ళిపోయింది. శంకరం వచ్చాడు* అ దగ్గరగా వచ్చిన తర్వాత గగి తలుపు మూసీ రమ్మని ఆయన శఇప్పారు, శంకరం తలుపువేసి వచ్చి కూ+రపై నొన్టైడు,

మనిమీ = హథ్య వ్ర?

*వీక్టు దూరాలోచన ఉంది. మనిషిని అరంచేసుకున స్తోముళా ఉంది. అందుశే సీతో ఛాలా విమయేబు ఇష్టా ముని నిశ యిం చుకున్నాను.”” అన్నా రాయన,

*చ్రెప్పండి.2?_

“ఈ దీపం ఇంకా వెలగదు, కన్నీరు పెట్టకు, నువ్వు అ_ధెర్యపడవని 'తెలిశీ నిజం చెప్పాను. కాబట్టి నా నమ్ము శకాన్ని పాడుచెయ్యకు, నేను (బతకను, పోయేముందు.___ నీతో కొన్ని మూటలు...సుకీలకు తగిన నరుడ్ని వెదుకు, అన్నయ్య నీకు అన్ని విధాలా సొయపడళాడు. సుళీల భారం మా యిద్దరిమోదా వేస్తున్నాను 3?

“మోరివన్నీ అలోచిస్తూ. మా మనసు పాడువేసు కోడం తగదు

“వబ... నో మనసెవ్వుడో ఇెదిరిపోయింది శంకరం, కుసుమ ఈ ఇంట్లో కాలు పెట్టిన మరుతణమే "నేను చచ్చి పోయాను.

అదిరిపడ్డాడు కంకరం!

“*న్సనివీ, ఇయ్య రాని తప్పుని ఇేసి ఇాలాకా లమైనో అదెప్పుడు వేధిస్తుంటుంది, గొంతుపట్టి నులుముళుంది, నా తప్పూ భెప్పుకుంళు తమిస్తావా నాయనా!”

“నాన్నా!”

“ర్రజ్టలు రాస్తావ్‌. విలువలు నీకు బాగా తెలుసు. నా వివయం నీకు బెచ్పేనీ తృప్పి+ యవ్వనదశలో కళ్ళు మూ సుకుపోయి, ఇంట్లోనా ళ్ళందర్నీ బదిరించి వెళ్ళి వేసు

208 మనిమీ _ మిథ్య

కున్నాను. అప్పుడున్న ధైర్యం. రానురాను శ్నీణించసాగింది. ఆ- స్థితిలోనే కూతురు పుట్టింది. వత్తిడి (ప్రారంభమైంది గడ్డి చరక నయ్యాను, గాలివాటుకి తలాడించాను. పార్వతి కళ్లు మూసి పారిపోయి వచ్చాను. మో అమ్మని పెళ్లాడాను. ఇది "వెళ్ళి. అందరి సమతుంలో, అందరి ఆమోదంతో జరిగిన పెళ్ళి ఇది, మూ అమ శ నన్ను నమి శ్రిది. శాస్హ్‌ నన్ను నేను నమ్మలేదు. ఆ తల్లీ కూతుళ్ళకి చేసిన అన్యాయం జాచ గలిగి మో అమ్మాన్కీ మ్‌ అమ్మలాటి ఇాలామంది అమా యకులిసీ నావైపు తిప్పుకున్నాను, తొలి రోజుల్లో నే చేసిన. "నేరం నన్ను అనుతుణం [కుంగదీసేద్హి _పశ్నించేది.. కాని, రానురాను పాతబడిపోయిందిం పూర్చిగా మరచిపోయాను. కాలం గడిచింది. కాటికి కాళ్ళు చాపిన నామాద ఆతపష్పు దండయాత్ర చేసింది. జెబ్బతీసింది. విధి సన్ను గేలివేసింది, కన్న కూశురు బతుకులో వాళ్లమ్ములా మోసపోయి నా వ్వక్తి త్యన్నూపెన ఛాలెంజి ఇయ్యటాని కా అన్నుట్టు, మళ్లా నా యింటిశ్చి చేరింది. ఒకనాడు నేను తిట్టిపోసిన రాజూ రాన్ట అఆ పిల్లకి భర్త నాయనా!...” అన్నా రాయన కళ్ల నిండా సళ్ళు నింపుకుని గాద్దదికం కా,

“నాన్నా[ గట్టిగా అరిచాడు శంకరం. జానకి రామయ్యగారికి స్పృవా తప్పింది. తు గా న

మనిషి _ మిథ్య 289

తెల్లవారింది.

ఆయనకి స్పృవా రాలేదు, డాక్టరు ఆయన మంచం దగ్గే కూర్చుని మందులిస్తున్నాడ్కు చేతనయినదం తా చేస్తు న్నాడు, సరిగ్గా అలాటి స్థితిలోనే వాసు అరెస్టయిన సంగతి శంకరానికి 'తెలిసీంది. అతని మనసు వికలమెంది. చడాడాపు పిచ్చివాడై పోయాడు. నా

వీధి అరుగుమిద కూర్చుని వ చ్చేపోయే జనంవెపు 'వ్మరిగా భకూడటం మొదలు వెబ్హాడు.

డాక్టరు బయటకు వచ్చాడు.

జ్ర ద్రోజ్ఞు గడిస్పే అదృష్ట మే మరి. బంధున్చలకి ఉత్తరాలు రాయాలనిపిస్తే రాయండి. అని చెప్పి వెళ్ళి పోయాడు.

శంకరం గుండె దిట్టపరుచుకున్నాడు. మి[తు లంద రికీ ఉత్తరాలు (_నాశాడు, తన గదిలోకి వెళ్ళి మంచం మిద వాలిపోయాడు. గట్టిగా కళ్ళు మూసుకుని నాస్న గురించిన ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు,

ఆరోజుట_

ఇంటి కెళ్ళిన డాక్తరుతో మరి పని లేకపోయింది.

హు స్త స్తు

జానకి రామయ్య గా రిల్లు కళావిహీనంగా ఉంది. అన్న దమ్ము లిద్దరూ వీధి అరుగుమిోద మోశకాళ్ళవై తలలు ప్తె కుసి కూర్చున్నారు. రాజూరావ్స, వచ్చిన పెద్దమనుషుల్తో

త్‌

290 మనిషీ _ మిథ్య జూనకిరామయ్యగారి అంళెమ ఘడియలు ఎలా ముగిసారనా పివరించి చెపున్నాడుం

దొడ్లో నూతిదగ్గర సుశీల సొమ్మసిల్లి పడిపోయింది. ఆమె పక్క_జే కేణుక, గుసువు లిద్దరూ కూర్చుని ఉన్నారు.

వీడు గంటల పొొంతాల బెజవాడనుంచి పతీవాళ్ళు వచ్చారు. వాళ్ళు రావడం జూచిన శంకరం లేచి నిలబ జ్ఞాదు. తన మొవాంలో కనుపిస్తున్న దైన్యాన్ని కప్పి పెట్టు కునేందుకు సర్వ (సయళత్నాలూ చేస్తున్నాడు

పతి అతని దగ్గరకువచ్చి, భజంతట్టి

“డార్జోనే తెలిసింది. ఈ సమయంలోనే ఫ్రైర్యంగా ఉండాలి.” అన్నాడు.

శంకరం ఏమి వమూాటాడ లేదు. దొడ్లో ఉన్న ఆడవాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్ళారు. వాళ్ళు వెళ్ళిన కాసేపటికి దొడ్లో సన్నగా వీడుపులు వినిపించాయి.

ఏధ్గివెపున కోటయ్యపంతులు ఉపన్యాసం (పారంభిం వాడు.

“నాకు రావలసిన ఇావ్సు వాడిళొచ్చింది. వావ్వల సిన వాడిని ఎుతికి గుండాయిలా తిరుగుతున్నాను. తికి కా గుంటాడనుకున్న వాడు కాస్తా కన్నుమూశాడు. విధినా? యాల ముందు మానవ్రలం మన మెంత? ౯

ఫంకరానికి కోటయ్య పంకులి ఉపన్యాసం పదిమంది మధ్యా కూర్చుని వినడం యిబ్బందిగా తోచింది. అరుగస మోదనుండి లేచి తన గదిలో! వెచ్చేశాడు.

మనిమీ - మిథ్య ల్లి] గదిలో నోడవారగా _చేరగిలపడి కూర్చుని కిటికీ లోంచి కనిపిస్తున్న బాదం చెట్టు వెపు మాస్తున్నాడు. కోటయ్య పంతులి ఉపన్యాసం నిరాటంకంగా. సాగు తూనే ఉంది _-.

“ఈ మరణం అనబడే శక్తిని మానవుడు జయించ అేక పోతూనే ఉన్నాడు. ఎన్ని మందులు కని పెట్టనివ్యండి, ఎన్ని జ్యాగత్తలు పడనివ్వండి .... ఊహు “ల. జయించగం అతని శక్యం కానేకాదు, రాజూధిరాజైన్హా మహా భక్తు జినో, సామాన్య మానవు డెనా, సీచాతినీచుడెనా - మర ణానికి అందరూ సమానమే ఎవజెనానూ.కాస ముందూ వెనకలతో పోవాల్సిం చే, ఇక్కడికి వంటరిగా వలాగయితే వచ్చాడో అలాగే వంటరిగా పోతాడు! ఈ భూమిిద ఉన్నున్నాచ్ళూ నలుగురితోనూ ఏదో స్మతంలో గడిపినట్లు గ డిపి,పిలుపువచ్చినత ర్వాత తలొంచుకు వెళ్ళిపోవాల్సించే. తప్పదు. అందుకనే అన్నారు:

“పోశనా శ్రనదు చేహ మేనిధమునన్‌ పోవీచి

రవ్నీంచినన్‌ రాకన్శానదు హాని వృద్ధులు మవోరణ్యంబులో డాగినన్‌ గాకనాానదు పూర్వజన్థ కృృత్వమున్‌గా గల్టు సర్థంబులున్‌ లేకనాగ్తనునే ఎంత జాలిపడినన్‌ లేముల్‌ సిరుల్‌ రాఘవా?

రిర్రి9 మనిషీ. మిథస్ర

అందుచేత మనం దైవలీలముందు నిమిత్తృమా(తులం నాయనా!”

“గొప్పగా "చెప్పారు మాస్టారు!” అన్నాదు (శద్ధగా వింటూన్న (_పపాదం

అతని అభ్నిపాయం విన్నత ర్వాత మరింత ఉత్సా హంతో శ్రనకు కెలిసిసదంతా బోధించడానికి సిద్ధపడ్డారు నోటయ్య పంతులు,

శంకరం పేలవంగా నవ్వాడు.

ఇలాటి సమయాలలో మనిషికి వేదాంతం ఇజాలా అవసరం. కఉత్తష్పూడం విసుగుపుట్టించే వేదాంతసారం ఈ సమయంలో అమ్మృుత్మృప్రాయంగా ఉంటుంది.

శంకరం కళ్ళు తుడు చుకున్నా డుం

కాదం బెట్టు పచ్చటి ఆకుల మధ్య నాన్ను నిలబడి నెట్టూ, ఆయన ేసీన నేరానికి తమాభితు దొరక లేజేవూ అని దిగులు చెందుతున్నట్టూ భాంతి కలిగింది.

అతను గట్టిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

తనని కంటికి రెప్పగా పెంచిన నాన్న _ప్రయాజకు డిగా చేసిన నాన్న, నిత్యమూ తన కాగుకోసం పాటుబడిన టేయోభిలాపు నాన్న _ పవి తరూపం నిర ్రలంగ్యానిండుగా, (వకాంతిగా కనుపీంచిందిం

శంకరం అ_పయత్నంగా ఆ వ్యకి త్వాసికి చేతులు జోడించాడు. _పేమతో “నాన్నా అని నొణిచిడు.

మనిషీ _ మిథ్య 93 గుమ్మం దగ్గర శబ్దమైంది. శారద సిలబడీవ్రంది.

“రా శారదా!” అని పిలిచాడు శంకరం.

ఆమె వచ్చి తనదగ్గర కూర్చుంది.

“నాకు ఓ దార్చటం చేతకాదు. అన్నది.

“తెలుసు తకారడా!['మసకి ఇలాంటి చావులు “తెలీవు. వడుపులూ శెలీవు. వజ్చేవాళ్ళ నెలా ఓదార్చాలో గూడా జెలీదు. అటుచూడు. కోటయ్య పంతులు వేడాంతం 'చవ్లూ న్నారు ఆయన జీవితాన్ని వడపోసి చూచిన అనుభవజ్ఞులు. వెలుగూ, సీడా తెలిసిన పెద్దలు, ఇలాంటి దుస్పంఘటనలు ఆయన ఇాలా చూచివుంటారు. కాబళే ఆయన జీవితం గురించీ దుఃఖం గురించీ నిబ్బరంగా నిలబడి పాఠం చెప్ప గలరు. కదూ అన్నాడు శంకరం,

శారద నేలవైన పిచ్చిగీశలు గీసోంది!

“నాన్న గురించి జే చెప్పుడూ ఆలోచించ లేదు. ఆయన (బతుకులో చివరి క్మాతి నన్ను ఆశ ఎకన్టపరిచింది. పాణి పోతున్నందుకు నాన్న కన్నీరు పెట్టలేదు. కాస్‌ .... వొద్దు శారచా....వొద్దు .... ఆయనగురించి ఇెడు నితో ఇష్పూకో లేను. అన్నాడు వలవలా వడుస్తో__

శారద అతని చేతిని తీసుకుంది. లాలనగా నిమిరిందిః అతను సడుపుని దిగమింగుకున్నాడు. ఆమె చేతుల్లో తన మొహాన్ని దాచుకున్నాడు.

కోటయ్య పంతులుగారి 'వేడాంతచర్చ ముగింపు కొచ్చింది.

౨94 మనిపి. = మిథ్య ఈ... టుతికినన్నాళ్ళూ (బతుకు మనదనుకోడ౦ం, ఆ గుతుక్కి- "ర పడగానే ఈ జీవన్నాటక రంగంనుంచి తషూ కోడం _ ఇది మామూలే. కాబట్టే ఇలాటివసీ్నీ పట్టించుకుని మనసు 'చెడగొబ్బుళకోడం తెలివితక్కువ; నువ్వూ, నేనూ, పెళ్లాం బిడ్డలూ, ఇల్లూ వాకిలీ అన్న అంళా మిథ్య ---- మిథ్య” అన్నారు కోటయ్యపంతులు. ఆ మూట విన్న శంకరం తలెత్సి ఇారద కళ్ళల్లోకి చూస్తో జు “మనిప్లీ కెలివిగలవాడు శారదా! తనమిద తనకి నమ్మాశమున్నన్నాళ్ళూ అతడిలోని “అహుంి చావక తన ((యోజక శ్వాని॥ మురిసిపోతాడు. అ నమ శం శాస్తా పోతే *మనం నిమితృమాత్రులం. అం తామిథ్య” అనేసి తప్పూ కుంటాడు, మనిపి. చేవాంతకుడు కదూ!అన్న్నొాడు శంకరం అతని అభిఫాయంతో తనక్షి సంబంధం లేనట్టు నవ్వీ ఉఊరుకుంది ఇారద! సనూప్త్నమ్‌.

ళం స్త రంరాలయ్య్యా (- టి 6౫.....ఏప్ల2క 1 [4 ళో ఇది వే మ్‌ చ౦ద్‌ పల్లి కేషన్స్‌ త చుర ణ

| ॥ - ననన కానడ.

• క్‌ - " “మ. స్‌ టు! 0కఈతీ |; న. | | ! క ఇకార బస్‌ న. జి ( చ మీ ఈ నవల ॥ ఫా. న. శా లో ప్యాతలు, నన్ని జీ | | ₹ ” వాసి ఎ” న్‌్‌ | న (2 సినవై నొ, ఇందలోని ఒక్‌ , (1 | “క | ” ॥ ల క. | | పాటై ఒక్‌ నందర్భంలో చెప్పి | క [' | || | జ్‌ . సున |) కథ నడుస్తుందో కనుక మనకు న (| చికవరిచి! " ॥ ॥ ॥ (| పరిచిత మైనట్టుగా అని పి 1 | 1 స్తాముః విశ్వననీయంగా కని | ర్‌ం (1 | పిస్తాయి. య | " స్‌ ॥ _ఎనండూరి రామమోనరొవు ॥ - " స. | ం క్‌ ల న సే 2 1