Telugu Manchupula vaana - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

ర్త “శ, | సహజకవి మల్లెమాల య! శ్లో 1. మనసుపడి మక్కువతో సేకరించిన శ ఉన గ ఈ పుస్తకాన్ని సాహిత్యాభిమానుల కోసం న న గుందరయ్య విజ్ఞాన కేంద్రానిక్రి . ౪... కీ ఆనందంతో బహూకరిస్తున్నాం,

• ట్‌ గ - మలైమాల కుటుంబం క్‌ మ లన ఫం ॥| న. వ వాపి [!

మంచుపూలవాన రజని దొటడి/ 46౯, క [గ్‌ ర౮ఓ “2009

సనుంచుపూల వాన కుప్పిలి పద్మ కథలు

ద తుంయి ను ంగ్రి సంధ ఆయ నద్జసై ఢమ ల ళీ న జ్‌ లట నే “పొలి రాన నో గి గ సఉగం0 2004 ₹సటాత 0011608100 0! 5[0% 5106 9 క0ం?2101 40014 140 ౦6400౯ 208 60016 1000 607౯ రేయలైగ 216 11149634005 సేతిగరిశనుగి క0146000 101004 0811041018 (0100964 &రేయల్రింర 4[4కకకత గను ౮౭టా౦[5 007౪00౧4 1% 0441 4 211065 800% 000166 21 టం 558105 00016 4౪28140162 092101 740814. 201, 102120 ఉంంగగాంగట, 14641061 (01౦%) కిైంగ 064 0646024024 - 500 016 1941400854 3005 2003% 318 50664 4602026 & 0420169 సటా0పిడున 300% 10092 కయ్యంరేము గతింం044 గమ/0041/4 2౮90138285, 516 గెండ4 ₹2ంం4 9445146004. 0110460310 1064620264 & 022056 0154 90504164 102434 ౧114464041), కఫారలారర. ₹24520ట4 300% 910% 06201012, ౦102 5, 95,

యా మంచువూలవానలో..

వర్షపుజిల్లులలో... - 11

మంచుపూల వాన - 29

చలెగ చలెగ యె యివ్క్‌ కా జమానా... - 59 మంత్రనగరి సరిహద్దులలో... - 73

అమ్మకో యిల్లు - 107

కొన్ని రంగురంగుల నాయంకాలాల్లో.. - 127 చెమ్మగిల్లిన వసంతం - 147

మాయ - 165

15 మయూర - 185

చింతచెట్టు నీడలో వెచ్చని పరిమళపు పాటి - 201 వసంతస్వస్టం - 213

వాన కురిసిన వో మధ్యాష్తాం.. - 233

స న చ్టు * ల |! జ న లన్‌ శ “ఇహం టో ళ్‌ గ్రే అ మ! [ “శీ 0 మ 0౪8 4 నల ఉట. వం 7 పెజల ర. స ర్న లలో స షష... ల! ల గ ల తార లక జ్‌ 0 పెడటిడ, క టమ ళా టం ప [0౯00917 0000611008] 1076 ఎ గ్‌ 7 హి = యై ౨2640014 క టల 14-10-2008 యా

యీ కధలకి తన కుంచెతో రూపమిచ్చిన ఏలె లక్ష్మణ్‌కి

యీ కధల్ని ప్రచురించిన పత్రికలవారికి

యీ పుస్తకాన్ని వేస్తారా, నేవేసెయనా అని వోపిగ్గా, ఆత్మీయంగా బెదిరించిన సీతకి వసంతలక్ష్మిగారికి, వీరలక్ష్మిగారికి

రాజ్‌కుమార్‌, శ్రీశైల్‌, కె రమేష్‌ శ్రీధర్‌, రమేష్‌లకి నా కృతజ్ఞతలు

శీ గ గీ ర ఇ ఇ త తో శ శ్నా అజయ కకవుతలవా మడమలను నావా. నా వాము వాకా నానా కారా = క2 + మంచుపూల వాన 4 కుప్పిలి పద్మ కధలు

రీటికిలోంచి బయటికి చూస్తున్నాను వర్షం పడేట్టుంది అమ్మ నా పక్కగా వచ్చి నిలబడి “పెద్ద వర్షము వచ్చేట్టంది' అంది నేనేం మాట్లాడ లేదు చిన్న సవ్వడితో వర్షం మొదలయింది పెద్ద చినుకులు పడుతున్నట్టున్నాయి శబ్దం స్పష్టంగా వినబడుతోంది

వర్ష్తపుజల్లులలో + 13

అమ్మ గదిలోంచి బయటికి వెళ్ళింది వర్షం వేగంగా పెద్దదవుతోంది గాఢమైన

కాఫీ పరిమళం వెనగ్గా అమ్మ ట్రేలో నల్లటి మట్టి కప్పుల నిండుగా లేత బ్రౌన్‌

కలర్‌ నురగతో కప్పు అందుకున్నా అప్పటికి వర్షం పెద్దదయ్యింది ధారగా

కురుస్తోన్న సవ్వడి కిటికీలోంచి గాలి వీచినప్పుడల్లా సన్ననిజల్లు లోపలికి

చిలకరిస్తోంది జల్లు గాలితో ముఖాన్ని తాకినప్పుడల్లా జల్గుమంటోంది వాకప్పుడు

అలా తాకినప్పుడు హాయిగా అనిపించేది గొప్ప అనుభూతి యీ ప్రపంచం

నుంచి దూరంగా మరొక ప్రపంచంలోకి యే ఆలోచనలూ, బాధామయక్షణాలూ లేని స్వప్న ప్రపంచానికి వెళుతున్నట్టుగా వుండేది

యిప్పుడంతా బాధామయ కాలం

అమ్మ గదిలోని పెద్ద లైట్‌ ఆర్పివేసింది చీకట్టోంచి వర్షాన్ని చూడటం అమ్మకి యిష్టం చప్పున చీకటి అలుముకుంది కొన్ని నిమిషాలు వర్షపు శబ్దం తప్పితే యేమీ వినిపించలేదు ప్రపంచం సర్వమూ వర్షపు ధ్వనులతో నిండిపోయినట్టుగా అకాళంలోంచి యేవో రాలిపడుతూ సవ్వడులు చేస్తూ వాటితో కలగలిసి మధ్యమధ్యలో అస్పష్టంగా రోడ్డువారగా వర్షపునీరు పారుతోన్న ధ్వని వొకప్పుడు అద్భుతంగా అనిపించిన ధ్వని చీకటికి కళ్ళు అలవాటుపడ్డాక కొద్దిక్షణాల క్రితం కనిపించిన దృశ్యం మారిపోయింది యెదురుగా మసకమసగ్గా వర్షం తెలుస్తోంది

సన్నటి మృదువైన లేతవేళ్ళతో ముఖాన్ని చరిచినట్టుగా వుంది వర్షప్రుజల్లు ముఖాన విసురుగా తాకుతూ వుంది వర్షం అస్పష్టంగా కనిపిస్తూ స్పష్టంగా వినిపిస్తూ వుంది

“యేమైంది మహీ” అమ్మ మెత్తని స్వరం స్పష్టంగా అడిగింది అమ్మ పెద్దగా (ప్రశ్నలు వేయదు, అనివార్యమైతే తప్ప అటువంటప్పుడు జవాబు చెప్పకుండా తప్పించుకోవటానికి వీలుకాదు తప్పనిసరై కాదు ఆ ఆత్మీయతని వదులుకోలేక అవును యేమయింది

యింటర్మీడియెట్‌లో జాయిన్‌ అయిన కొత్తలో యేమయింది అంతవరకు రోజూ స్కూల్‌కి స్కూల్‌ బస్సులో వెళ్ళటం, యింటికి రావటం యూనిఫామ్‌ మార్చుకుని పాలు తాగేసరికి మ్యూజిక్‌ టీచర్‌ రావటం, సంగీతం క్లాస్‌ అయేసరికి ట్యూషన్‌ టీచర్‌ రావటం ట్యూషన్‌ అవుతుండగా అమ్మ ఆఫీసు నుంచి యింటికి వచ్చేది వంట చేస్తుండగా తమ్ముడు ట్యూషన్‌ నుంచి వచ్చేవాడు ఆఫీసు, 14 + మంచుపూల వాన 4 కుప్పిలి పద్మ కధలు

స్కూలు కబుర్దు, పుస్తకాలలో కధలు, పాటలు, మాట్లాడుకుంటూ భోజనాలు చేయటం నాన్నగారు తొమ్మిది గంటల కంటే ముందు యింటికి రావటం తనెప్పుడూ చూడలేదు యిలా పదో తరగతి వరకు సాగింది యింటర్మీడియెట్‌లో జాయినయ్యాక బస్టాండ్‌కి వెళ్ళటం, బస్సెక్కటం, ట్యూషన్‌కి ట్యుటోరియల్‌ కాలేజ్‌కి వెళ్ళటం వొక ప్రాటెక్టడ్‌ జీవితం నుంచి బయటికొచ్చిన ఫీలింగ్‌ నా ముందున్న సమయమంతా డిజైన్‌ చేసుకునే అవకాశం యేదో దొరికిన భావం గమ్మత్తుగా అనిపించేది అంతవరకూ యూనిఫామ్‌లో వెళ్ళటంతో రోజూ యే బట్టలు వేసుకోవాలనే ఛాయిస్‌ వుండేది కాదు రోజు వో డ్రెస్‌ వేసుకున్నా పదిరోజులు తిరిగేసరికి వేనుకొంటున్న బట్టలే వేసుకొంటున్నట్టండేది “అంతా రోజుకో డ్రెస్‌ వేసుకొస్తారు తెలుసా నేనే యెప్పుడూ వేసుకొనేవే వేసు కొస్తున్నట్టుంటా” అన్నానారోజు అమ్మ కాసేపు యేమీ మాట్లాడలేదు “యెన్ని బట్టలుంటే బాగుంటుంది నీకు” అని అడిగింది “యెన్నంటే చాలా ” “ఆ చాలా అంటే యేమిటో నీకు తెలియదు వూరికే చింతించకు రోజుకో కొత్త డైస్‌ సంవత్సరమంతా వేసుకొనేంత సంపాదన మనకి లేదు వున్నా అన్ని బట్టలు కొనను కూడా మరీ తడుముకునేంత తక్కువేం లేవు కదా అడిగావు కదా వో రెండు జతలు కొనుక్కుందువు” అంది కాలేజీకి వచ్చేవాళ్ళలో నాలా బస్సులో వచ్చేవాళ్ళు చాలా తక్కువమంది టూ వీలర్స్‌ మీదో, కార్లలోనో వచ్చేవాళ్ళు యెక్కువ రోజూ బస్సెక్కి అంత దూరం వెళ్ళటం, బస్సు దిగి ఐదు నిమిషాలు నడవాలి కాలేజీకి బండుంటే “వెహికిల్‌ కొనవా” అడిగానో రోజు “యెందుకు?” అమ్మ అడిగింది “ఆ రోజూ ఆ బస్సులో యెవరు వెళతారు ” “కొందాం” అన్నారు నాన్నగారు

వర్పపుజల్లులలో + 15

“యిప్పుడంత డబ్బెక్కడుంది” అడిగింది అమ్మ

“పిలిచి లోన్స్‌ యిస్తోంటే”

“నెలనెలా కట్టాద్దూ”

“కడదాం”

“యిప్పుడంత అవసరమా”

“నాకు కంప్యూటర్‌ కావాలి” అడిగాడు ప్రమోద్‌

“యొనిమిదో క్లాసుకే నీకెందుకురా” అంది అమ్మ

“ఆ మా థ్రెండ్స్‌ అందరికీ వున్నాయి యెనిమిదంటున్నావ్‌ నర్సరీ వాళ్ళకి

కూడా కంప్యూటర్స్‌ వుంటున్నాయి నాక్కావాలి” పేచీ పెట్టాడు ప్రమోద్‌

“నీక్కావాలంటే తర్వాత అడుగు నేనేదైనా అడిగినప్పుడే అడగాలా” యీ

కంప్యూటర్‌ పేచీతో వెహికిల్‌ కొనటం వాయిదా వేస్తారమోననే భయంతో చప్పున

అన్నాను

“నువ్వే తర్వాత అడుగు ముందే చెబుతున్నా నా కంప్యూటర్‌ ముట్టుకో కూడదు” అన్నాడు ప్రమోద్‌

“ఆ యెందుకు ముట్టుకోకూడదు అయితే నాక్కూడా వేరేది కొనండి ఆ సైబర్‌కేఫ్‌కి వెళ్ళి మెయిల్స్‌ చూసుకోవాల్సి వస్తోంది” అన్నాను

“వో నీకు నెట్‌ కూడా కావాలా అప్పుడు చాలా అవుతుంది” అన్నాడు ప్రమోద్‌ “కంప్యూటర్‌ అక్కకీ యివ్వాలి నీవొక్కడికే అంబే యెలా” అన్నాడు నాన్న “యిప్పుడు కంవ్యూటర్‌ యెందుకండీ ఆటివి, వీడియో గేమ్స్‌తోనే వీడికి లోకం చదువు మీదే దృష్టి వుండదు యిప్పుడా కంప్యూటర్‌ తీసుకొస్తే యింక పుస్తకం ముట్టుకోనే ముట్టుకోడు” అమ్మ విసుక్కుంది

వారంరోజుల్లో నాకో టూ వీలర్‌, తమ్ముడికో కంప్యూటర్‌ యింటికి వచ్చాయి నాన్నగారు నన్ను, వెహికిల్‌ని ఆంజనేయస్వామి గుడికి తీసుకెళ్ళి వాహనపూజ చేయించారు యింటికొచ్చాక అమ్మని బండి వెనుక కూర్చోబెట్టుకుని కాలనీలో తిప్పి తీసుకొచ్చా తరువాత రోజు అమ్మ హెల్మెట్‌ కొనిచ్చింది కర + మంచుపూల వావ కుప్పిలి పద్మ కధలు

“వద్దమ్మా నవ్వుతారు” అన్నా “నో పెట్టుకోవాల్సిందే” న్పష్టంగా చెప్పింది తమ్ముడికీ నాకూ కంప్యూటర్‌ దగ్గర పేచీ వస్తూవే వుంది రోజూ వొక్కసారన్నా నా బండిపై తిరిగొస్తానని తాళాల కోసం గొడవ చేస్తూనే వుంటాడు యిస్తేవో గంట మాయమైపోయేవాడు బండి కొనుక్కున్నందుకు (ఫ్రెండ్స్‌ పార్టీ అడిగారు మా కాలేజ్‌ దగ్గరున్న బేకరీలో అందరికీ పేస్త్రీస్‌, పఫ్స్‌, కేక్‌ యిప్పిస్తానని చెప్పాను అమ్మకి చెబితే డబ్బులు యిచ్చింది ఫస్టియర్‌ చూస్తుండగానే అయిపోయింది సీడీస్‌, వీసీడీస్‌, డీవీడీస్‌- అంతం లేకుండా కబుర్లు సాగుతూనే వుంటాయి చాలామంది చేతుల్లో సెల్‌ఫోన్స్‌, పార్టీలు, షాపింగ్‌, బ్యూటీపార్లర్స్‌ యింత సమయాన్ని యిలా గడిపినా అందరికీ మార్కులు బాగొస్తున్నాయి వొక్కొక్కరి దగ్గర భవిష్యత్‌కి కావల్సినన్ని ష్లాన్స్‌ వున్నాయి “మమ్మీ వీసీడి ప్లేయర్‌ కావాలి” ప్రమోద్‌ గొడవ మొదలుపెట్టాడు “మొన్నే కదా కంప్యూటర్‌ కొంది” అంది అమ్మ “ఆ బోర్‌ పాతదైపోయింది నాక్కావాలి” “యిష్పుడెందుకురా” “యెందుకేంటీ సినిమాలు చూడొద్దా ” “యీ రెండేళ్ళూ కష్టపడి చదవరా మార్కులు రాకపోతే మంచి కాలేజీలో సీటు రాదు” అమ్మ అంటుంది “వూ. కావాలో “వీసీడి ప్లేయర్‌ వుంటే బాగుంటుంది మా క్లాస్‌లో అందరిళ్ళల్లోనూ వుంది తెలుసా వాళ్ళంతా వీసీడీస్‌ గురించి మాట్లాడుకుంటుంటే నే వింటూ కూర్చోవాలి చూస్తే అప్పుడు నేనూ మాట్లాడొచ్చు” అన్నాను అన్ము నావైపు వో క్షణం చూసి “నువ్వూ, నువ్వు చదువుతున్న కధల పుస్తకాలు, మ్యూజిక్‌ గురించి మాట్లాడు” అంది “అవి యెవ్వరూ మాట్లాడరు బోర్‌ అంటారు” అన్నాను

వర్షపుజల్లులలో + 17

“అవి మాట్లాడకే అక్కా, నువ్వో బోర్‌ బర్గర్‌ అనుకుంటారు” అన్నాడు ప్రమోద్‌ “కొనుక్కుందాం” అన్నాను “యిప్పుడన్ని డబ్బులు యెక్కడున్నాయి మనకి మ్యూజిక్‌ సిస్టమ్‌ వుంది కదా చాన్నేం చేయాలి” అంది అమ్మ “యెవరో వొకరికి అమ్మేస్తే” అన్నాను “యిన్‌స్టాల్‌మెంట్‌లో యిస్తారు మమ్మీ” అన్నాడు ప్రమోద్‌ “యిప్పటికే వెహికిల్‌కి, కంప్యూటర్‌కీ కట్టలేకపోతోంటే” అంది అమ్మ “నాన్నగారిని అడుగుతానుండు” అని తమ్ముడు అంటుండగా నాన్నగారు వచ్చారు

_ ఆయన చేతిలో కొత్త సెల్‌! “వో సెలొ' అంటూ నేనూ, తమ్ముడూ సరదాపడుతోంటే అమ్మ విస్తుపోతూ “సెల్‌ యెందుకు ప్రకాష్‌” అంది “ఆ యివాళా రేపు అందరి దగ్గరా వుంటున్నాయి యెవరు చూసినా యేంటీ సెల్‌ లేదా అంటున్నారు తీసుకున్నా” అన్నారు నాన్నగారు “మనింట్లో ఫోన్‌ వుంది మనిద్దరికి ఆఫీసుల్లో ఫోన్స్‌ ఉన్నాయి యీ చివర్నుంచి అ చివరికి పనిపై తిరిగే వుద్యోగాలు కావు యేం అవసరం అవసరం లేని వస్తువులు యెందుకు” అంది అమ్మ “యీ రోజుల్లో సెల్‌ నెన్ససరీ” అన్నారు నాన్నగారు అమ్మ నాన్నగారివైపు వాక చూపు చూసి “యింకా మన నెస్పసరీస్‌లో యేమేమి చేరబోతున్నాయో జీతమంతా యిలా యిన్‌స్టాల్‌మెంట్స్‌కే పోతుంటే యెలా” అంది “డాడీ వీసీడ్తీ” ప్రమోద్‌ గొడవ మొదలుపెట్టాడు “కొందాం. కొందాం” “అరే ప్రకాష్‌ అసలు యేం ఆలోచించకుండా కొనేద్దాం అంటావేంటి? నువ్వు వూ అంటే చాలు యింక రేపట్నుంచి కొనిచ్చేవరకు వాడి మనస్సు అస్సలు పుస్తకం మీద నిలవదు” అంది అమ్మ 18 + మంచుపూల వాన కుప్పిలి పద్మ కధలు

“పోనీలేబ్బా సరదా పడుతున్నాడు” అన్నాడు నాన్న “యిలా సరదా సరదా అనుకుంటుంటే రేష్పాద్దున అవి తీర్చలేని రోజొకటి వస్తుంది అప్పుడొదులుతుంది మన సరదా” అంది అమ్మ వేగంగా గాలితో జల్లు ముబం పైకొచ్చి కొడుతోంటే ఆలోచనల నుంచి బయటికి వచ్చాను అమ్మ అడిగిందానికి నేనింకా జవాబు చెప్పనేలేదు యిలాంటి వో వర్షకాలపు మధ్యాహ్నం వెహికిల్‌ డ్రైవ్‌ చేయటం అసాధ్యమనిపించి కాలేజ్‌ ఆవరణ దగ్గరున్న బస్టాప్‌లో నిల్చున్నా అప్పుడొచ్చాడు ప్రదీప్‌, మెటాలిక్‌ సిల్వర్‌ రంగున్న కారులో “హాయ్‌ కమ్‌ డ్రాప్‌ చేస్త అన్నాడు “వెహికిల్‌ వుంది” అన్నాను “వో౩ పార్క్‌ చేశావ్‌గా వర్షం తగ్గాక యిక్కడ వదిలేస్తా యిక్కడెందుకు తడవటం” అన్నాడు ప్రదీప్‌ని నాలుగైదుసార్లు చూశా మా క్షాస్‌మేట్‌ దీపాలీ కజిన్‌ తన కోసం వస్తుంటాడు చిన్ని పరిచయం కారు నీళ్ళు నిండిన రోడ్డు మీద నుంచి సాగు తోంది టేప్‌ రికార్డ్‌లోంచి రిక్కీ మార్టిన్‌ గొంతు “మహీ స్వీట్‌ నేమ్‌” అన్నాడు “వో. ధాంక్యూ” చప్పున చెప్పాను “వర్షంలో అలా వుంటే తడిసిపోవా” “వూహు6 వర్షంలో తడిస్తే బాగుంటుంది " “వో వర్షం యిష్టం సో రెయిన్‌డాన్స్‌ యిష్టం ” “రెయిన్‌ డాన్స్‌కి నేనెప్పుడూ వెళ్లలేదు ” “వెళ్ళలేదా ”

వర్షపుజల్దులలో + 19

“డ్తిస్కో?”

*వుహూలో

“ప్పట్‌

“వూహూలో

“యెప్పుడూ వెళ్లలేదా వొక్కసారి కూడా” అశ్చర్యంగా అడిగాడు ప్రదీప్‌ “శేదు"

“వో బాయ్‌ఫ్రెండ్స్‌”

“లేళ్లీరు” కంగారుగా చెప్పాను

“యింత అందమైన మహీకి యిప్పటివరకూ యెవ్వరూ ప్రపోజ్‌ చేయలేదా?” ఆశ్చర్యంగా కళ్ళు పెద్దవి చేసి అడిగాడు

“శేదు”

“సాయంకాలం రెయిన్‌డాన్స్‌కి వస్తావా” అడిగాడు

“రాను రాను”

“యేం డాన్స్‌ రాదా”

“నాకు అలాంటిది తెలియదు ”

“వో కమాన్‌ చాలా బాగుంటుంది చాలా యెంజాయ్‌ చేస్తావ్‌ అన్నాడు ప్రదీప్‌

కారు వో పోర్టికోలో అగింది

“కమాన్‌” అంటూ తను కారు దిగి కీస్‌ తెల్లని యూనిఫామ్‌లో వున్న వ్యక్తికి యిచ్చాడు

అదేంటో తెలియదు యేంటని అడిగితే యేమనుకుంటాడో, అతని వెనుక లోపలికి అడుగుపెట్టాను

వో యింటిని పబ్‌గా మార్చారు

20 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

ఆ లోపల లో వెలుగు సువాసన మెత్తని పాలరాయి నేల హుషారైన సంగీతం చిన్నిస్థాయిలో అక్కడక్కడా అమ్మాయిలు అబ్బాయిలు చేరి విస్కీ తాగుతూ సిగరెట్స్‌ కాలుస్తూ పూర్తి వెస్ట్రన్‌ ఫిట్టింగ్స్‌లో నా బట్టలవైపు చూసుకున్నాను షల్వార్‌ కమీజ్‌ కాటన్‌వి కనీసం షార్ట్‌ కుర్తా ఐనా కాదు పొడవైన జడ వీళ్ళంతా నేనో వోల్ట్‌ స్టేయిల్‌ బర్గర్‌ అనుకుంటారు అప్పుడప్పుడు జీన్స్‌ వేసుకుంటా కనీసం యీరోజు ఆ జీన్స్‌ ఆ లూజ్‌టీ షర్ట్‌ అయినా వేసుకోలేదు స్కిట్‌ టైట్‌ టాప్స్‌ లేనేలేవ్‌ సిగరెట్‌ వెలిగిస్తూ “యేం తీసుకుంటావ్‌” అడిగాడు ప్రదీప్‌ కాఫీ అంటే బాగాదేమో కోక్‌ గుడ్‌ నన్ను నేనే అభినందించుకొంటూ “కోక్‌' అన్నాను “కోక్‌ విత్‌” విత్‌ స్నేక్స్‌ చెప్పాలా అనుకొంటుంటే అతనే అన్నాడు “యీ వర్షంలో బీర్‌ తాగితే భలేగుంటుంది” “విత్‌ అంటే యిలాంటిది చెప్పాలా బీర్‌ బాప్‌రే కాదంటే బాగుండదేమో యేం అనుకుంటాండో యీ అలవాటు లేని పనిచేస్తే యేం అభాసుపాలవు తానో అంతా యింతగా నవ్వుతూ తుళ్లుతూ చాలా మామూలుగా తాగుతున్నారు కదా యిందులో వున్న కిక్‌ యేమిటో వొక్కసారి రుచి చూస్తే తాగ్గానే వాంతొస్తే బాగుండదేమో తాగాక బయటకి నడవలేకపోతే అంతా చెత్తచెత్తగా తయారవు తుందేమో పరువుపోతుందేమో ముందే యీ బట్టలు, జడ పురాతనంగా వున్నాయి యేం చెపుదాం తాగాక బస్టాప్‌లో వదులుతాడు ఆ బండి మీద వెళుతూ కింద పడితే యేలాగోలా యింటి వరకూ వెళ్ళినా యింట్లో తెలిసిపోకే అ అమ్మ రాకముందే వెళుతుంది కదా శుభ్రంగా బ్రష్‌ చేసుకొని యేలక్కాయ నోట్టో వేసేసుకుంటే సరి ఛ యొందుకింత గొడవ అంతా హాయిగా కాఫీ తాగినదానికంటే సునాయాసంగా తాగుతోంటే పబ్స్‌ నిండాయీ అమ్మాయిలు, అబ్బాయిలని ఫోటోస్‌ వేసి రాస్తుంటే వొక్కసారి టేస్ట్‌ చూస్తే యేమవుతుంది వొక్కసారే కదా అనుకోకుండా వచ్చిన అవకాశం “బీర్‌ అర్జర్‌ చేస్తున్నా” అన్నాడు

వర్షపుజల్లులలో + 21

బీర్‌ కొన్ని స్నేక్స్‌ వచ్చాయి

అతని సెల్‌కి కాల్స్‌ వస్తూనే వున్నాయి

“సెల్‌ వాడవా” అడిగాడు

“వాడవా అదేదో వాడే తాహతుండి వాడటం యిష్టంలేక వాడనట్టు' నవ్వాచ్చింది

“ఛీర్స్‌” అన్నాడు గ్లాసు కొసలు తాకిస్తూ

సిప్‌ చేస్తున్న అతనివైపే కళ్గార్చకుండా చూసా అతని ముఖంలో యెక్కడా ఆ రుచిని పట్టుకోగలిగే భావాలేం కనిపించలేదు అతనికి అలవాటు కదా మెల్లగా గ్లాసు పెదవుల దగ్గరికి తీసుకొచ్చాను వాక్క సిప్‌ జివ్వుమన్న నాలిక వగరుగా నా వల్లకాదు ఆ చల్లదనం గొంతులోకి జారుతోంటే యీ రుచి తెలియకుండా చప్పున జీడిపప్పు నోట్లోకి సుతారంగా వేసుకున్నా

వదిలేస్తో బాగోదు యెలాగోలా పూర్తి చేసేస్తే యింకెప్ప్తుడూ తాగకూడదు రెండో సిప్‌ యీసారి వెంటనే జీడిపప్పు నోట్లో వేసుకోవాలనిపించలేదు మెల్లమెల్లగా ఆ రుచి అలవాటైపోయింది

ప్రదీప్‌ తను వెళ్ళే డిస్కోలు, పార్టీలు, సెల్‌ఫోన్స్‌, సినిమాలు మాట్లాడుతున్నాడు అతను చదువు విషయం యేం మాట్లాడటంలేదు అతనితో యెం మాట్లాడాలో తెలియక మౌనంగా వింటున్నా

సెడన్‌గా నా దగ్గర యెక్కువ డబ్బులు లేవని గుర్తొచ్చింది యెలా బిల్‌ సే చేయటం ప్చ్‌ అతని దగ్గర వున్నాయో లేవో అతనికి చెప్పేస్తే బిల్‌ రానీ చెప్పొచ్చు

సాయంకాలం ఆరవుతోంటే తాగటం తినటం పూర్తి చేసి బిల్‌ తెమ్మన్నాడు

'నే పే చేయటంలేదు అన్ని డబ్బులు నా దగ్గర లేవ్‌ అని రిహార్సెల్స్‌ వేసాను కానీ చెప్పలేకపోయా

అతను క్రైడిట్‌ కార్డుతో పే చేసాడు

22 + మంచుపూల నాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

“యేం చెస్తుంటావ్‌” అడిగా “అందే” “చదువు జాబ్‌ బిజినెస్‌” “చెప్పుకో” “స్టూడెంట్‌” “యేం చదువుతున్నావ్‌" “యింజనీరింగ్‌ ధర్డ్‌ యియర్‌” వో” అతను కారుని డైవ్‌ చేస్తూ “రెయిన్‌ డాన్స్‌కి వెళదామా” అడిగాడు “యిప్పుడా నో యింటికి వెళ్ళిపోవాలి ” “శేపు” “సాయంకాలం కష్టం యింట్లో పంపించరు” “యెందుకు అందులో రాంగ్‌ యేముంది” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు “మీరంతా యింట్లో చెప్పే వెళతారా” “నే బాయ్‌ంని కదా యేం అడగరు” అన్నాడు “దీపాలి” “తెలియదు చెపుతుందో లేదో అయినా అదేమంత పెద్ద విషయం మేనేజ్‌ చెయి” అన్నాడు “ధ్యాంక్స్‌” కారు దిగుతూ అన్నాను అతను చిరునవ్వుతో కుడిచేయి చాచాడు కుడిచేయి చాపాను యింటికెళ్ళిన కాసేపటికి నిద్ర వస్తుంటే పడుకున్నా తరువాత రోజు యింట్లో ఫండ్‌ పుట్టినరోజు పార్టీ అని చెప్పాను అమ్మ వెళ్ళమంది జాగ్రత్తగా రమ్మంది కాలేజ్‌కి వెళుతుంటే చిన్ని గిఫ్ట్‌ ప్యాకెట్‌ యిచ్చింది వర్షపుజల్లులలో + 23

“యేంటిది”

“పుట్టినరోజు అన్నావ్‌ కదా చిన్ని గిఫ్ట్‌ పుస్తకం” అంది

“చదవరేమో” లోపలెక్కడో చివుక్కుమంటుంది అమ్మతో యిలా లేనిపోని (ప్రోగ్రామ్‌ చెప్పినందుకు మానేస్తే ఆ వాక్కసారే కదా యెలా వుంటుందో చూస్తే సరి యింకెప్పుడూ యిలా చెప్పను సారీ మనసులోనే అనుకున్నా “మనం యివ్వాలనుకున్నది యివ్వాలి మంచి పుస్తకం పారపాటున చదివి నచ్చితే మంచిదే కదా ” అంది అమ్మ యెక్కువసేపు అమ్మ దగ్గర నిలబడలేక ఆ గిఫ్ట్‌ అందుకుని త్వరత్వరగా కాలేజ్‌కి వెళ్ళిపోయాను

యీ లూజ్‌ షర్ట్‌లో వెళితే బాగుండదేమో ఆలోచించా కానీ యిప్పుడు స్కిన్‌ టైట్‌ టాప్‌నెలా సంపాదించటం సరే యిలాగే వెళతా

సాయంకాలం యేడువుతోంటే డౌన్స్‌ దగ్గరికి తీసుకెళ్ళాడు ప్రదీప్‌ ఆర్టిఫిషియల్‌ వానలో అమ్మాయిలు, అబ్బాయిలు వుషారుగా డాన్స్‌ చేస్తున్నారు బోల్డంత బెరుగ్గా తటపటాయింపుగా అనిపించింది అలా చేయలేననిపించింది ప్రదీప్‌ యెంకరేజ్‌ చేసాడు ప్రదీప్‌ రెండు చేతులు నా నడుం మీద వేసి నా ప్రమేయం లేకుండానే డాన్స్‌ చేస్తూ నాతోనూ చేయించేస్తున్నాడనిపించింది

ఆ రాత్రి పదవుతోంటే తడిసిపోయిన నేను యింటికి యెలా వెళ్ళటమాని కంగారు పడుతోంటే “ఆ( యేదో వొకటి చెప్పు” అన్నాడు ప్రదీప్‌

అంత ఆలస్యంగా తడిసిపోయి యింటికొచ్చిన నన్ను చూసి అమ్మ కంగారు వడుతూ “తడిసిపోయావేంటి” అంది

“వచ్చే ముందు బాత్‌రూంలోకి వెళ్ళా తెలియక షవర్‌ విప్పా వెంటనే క్లోజ్‌ చేయడం రాలే బట్టలు మార్చుకొని వెళ్ళమంది కానీ ఆలశ్యం అయిపోతోందని వచ్చేశా” అన్నాను

“మనింట్లో షవరుంటే యిలా అవ్వదు కదా” అన్నాడు తమ్ముడు

“నీ దగ్గర ఆ యింటి నెంబర్‌ తీసుకోలేదు వుదయం చాలా కంగారుపడ్డా” అంది అమ్మ

ఆ రెయిన్‌ డాన్స్‌కి వెళ్ళటం యెప్పుడు చూడని వో కొత్త వాతావరణం చూసినట్టు 24 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

అనిపించింది కానీ యింట్లో అమ్మ కంగారుచూసి 'యెందుకొచ్చినవివన్నీ” అనిపించింది ఆరోజు అలా బీర్‌ రుచి చూడటం యూ రెయిన్‌ డౌన్స్‌కి వెళ్ళటంతోనే యింట్లో చెప్పే పొంతనలేని, కలిపించే మాటలు ఆగిపోలేదు వోసారి డిస్కో మరోసారి ఫామ్‌ హౌస్‌ పార్టీ, మరోసారి వీకెండ్‌ పార్టీ యేదో వొక పబ్‌కి యిలా సాగుతూనే వుంది ప్రదీప్‌ సిటిలో వున్న పబ్స్‌కి, పార్క్‌లకి స్టార్‌ హోటల్స్‌, రెస్టారెంట్స్‌కి, డాబాలకి, డాన్స్‌ పార్గర్స్‌కి తిప్పుతూనే వున్నాడు అనేక రంగాలలోని వాళ్ళ పిల్లలూ, రకరకాల భాషలవాళ్ళూ అంతా పరిచయం అవు తున్నారు బాగా పరపతున్న వాళ్ళు, డబ్బున్నవాళ్ళు, ప్రముబుల పిల్లలతో సమాన స్థాయిలో హోటల్స్‌లో బఫేకి వెళ్ళటం డాన్స్‌ చేయటం కారులో తిరగటం అంతా భలే గమ్మత్తుగా అనిపించేది నా స్థాయి పెరిగిన యిగో సాటిస్‌ ఫేక్షన్‌ యింట్లో నిజం చెపితే పంపించరు అందుకే అవీ యివీ చెప్తుతున్నానని నాకు నేను నచ్చజెప్పుకునేదాన్ని కానీ లోపలెక్కడో చిన్న బెంగ వుండేది, నాపై బోలబ్దంత నమ్మకం పెట్టుకున్న అమ్మకి యివన్నీ తెలిస్తే యేం అనుకుంటుందని చదువుపై, పుస్తకాలపై తగ్గుతున్న శ్రద్ధ ప్రదీప్‌తో మాట్లాడటానికి వీలుగా సినిమా పత్రికల్లోని గాసిప్‌ చదవటం, వస్తున్న సినిమాలు వాళ్ళ జీవితాలు, పాటల అల్బమ్స్‌, వీలైనంతగా బరువు పెరక్కుండా చూసుకోవటం యింట్లోవాళ్ళకి అనుమానం రాకుండా యెలాగో చూసుకోవటం, అవకాశం దొరికితే గంటలుగంటలు అతనితో ఫోన్‌లో కబుర్లు చెప్పటం మానసికంగా అస్సలు ఖాళీ లేకపోవటం కారు, సెల్‌, చాలా అందమైన బట్టలు లేవనే చింత యెొగ్గామ్స్‌ అయిపోయాయి అరాకొరా మార్కులతో పాస్‌ అయ్యాను అమ్మ షాక్‌ అయింది “బాగా రాసానన్నావ్‌” మెల్లగా అంది మౌనంగా వుండిపోయా అమ్మ సతాయించలేదు కానీ ఆలోచనలో పడింది డిగ్రీలో జాయిన్‌ అయిన నెలకి వోరోజు మధ్యాహ్నం ప్రదీప్‌ వో చిన్ని తోటున్న ప్రదేశానికి తీసుకువెళ్ళాడు లోపల వో యిల్గుంది అతని వెంట లోపలికి వెళ్ళాను గదిలోకి వెళ్ళాడు వో డబుల్‌ కాట్‌, టివి, చిన్న ఫ్రిజ్‌ ఏసి

వర్షవుజల్లులలో. + 2ైర్‌

“యేంటిది”

అతనీ ఆరునెలల కాలంలో యెప్పుడూ యిలా వొంటరి ప్రదేశాలకి తీసుకు రాలేదు

భయం వేసింది

అప్పటికే తాగున్న అతను మరో బాటిల్‌ వోపెన్‌ చేసాడు మంచంపై వెనక్కి జరిగి కూర్చుంటూ చెయ్యి చాపొడు

భయం పెరిగింది చప్పున తలుపు తీసుకొని గదిలోంచి బయటికి వచ్చేసాను రోడ్డు మీదకొచ్చి అటో యెక్కేసాను అంత మెరుపువేగం నాకుందని అప్పుడే తెలిసింది

ఆ రాత్రి వుండలేక ప్రదీప్‌కి కాల్‌ చేసాను

“పారిపోయావ్‌” కూల్‌గా అన్నాడు

“భయం వేసింది ”

“మొదట్లో అలానే అన్నీ భయం వేస్తాయ్‌ రేపు వెళదామా”

“అలాంటివి యిష్టంలేదు ప్రదీప్‌ పెళ్ళి అయ్యాక”

“పెళ్ళా మహీ నువ్వు లేనిపోనివేవో వూహించుకుంటున్నావేమో _ క్లియర్‌ చేస్తున్నా యిదంతా జస్ట్‌ ఫన్‌ అంతే పెళ్ళి నో అలాంటిదేం లేదు” అన్నాడు “మరి మరి యిన్నాళ్ళు నువ్వు నేను యీ స్నేహం! గర్ల్‌ ఫ్రండ్‌ అన్నావ్‌ వాలెంటైన్స్‌ డే రోజు గిఫ్ట్‌ యిచ్చావ్‌” గొంతు తడి ఆరిపోతోంటే మాటలు ఆగిపోయాయి “వో మహీ యిదంతా జస్ట్‌ ఫర్‌ ఫన్‌ పెళ్ళి అదంతా మా యింట్లోవాళ్ళ యిష్టం పేరెంట్స్‌ని కష్టపెట్టడం యెందుకు చెప్పు అరే యింత బాక్‌వర్డ్‌ అలోచన లున్నాయని తెలీదు అప్పుడే చెప్పేవాడిని నువ్వూ యెప్పుడూ అడగనూ లేదు అయినా చూడు యిలా రోజూ తిరిగేవాళ్ళంతా పెళ్ళిళ్ళు చేసుకుంటారనుకుంటు న్నావా యెక్కడివక్కడే మర్చిపోవాలి ఫన్‌ దారి ఫన్‌ది చదువు దారి చదువుది ఆ తర్వాత కెరీర్‌ సెళ్ళి పిల్లలు యింత బాక్‌వర్డ్‌గా వుండకు మోడ్రన్‌గా వుండు” అతను చెపుతూనే ఉన్నాడు

26 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

ఫోన్‌ పెట్టేశాను అసహ్యం వేసింది నాపై నాకే ఆ అసహ్యం రోజురోజుకీ యెక్కువవుతోంది కాలేజీకి వెళ్ళటం, యింటికి వచ్చి అలా మంచంపై వాలిపోవడం, ముభావంగా మారిపోయా యింటర్మీడియెట్‌లో మంచి మార్కులు వచ్చి వుంటే మంచి కాలేజీలో అడ్మిషన్‌ వచ్చి వుండేది నా జీవితమంతా ఆ మార్కులషీట్‌ వెక్కిరిస్తోనే వుంటుంది యిలా యెందుకు జరిగింది నాపై నాకు కలిగిన అసహ్యం రోజురోజుకీ పెరిగిపోతూనే వుంది నాలో తేడా అమ్మ గమనించింది “నీకెలా తెలుసు యేదో జరిగిందని” అడిగా అమ్మని “నీలోని ఆర్టిఫిషియల్‌ ఆనందాల్ని నే పట్టుకోలేకపోయా కానీ నీ నిజమైన దిగుల్ని గుర్తుపట్టా" అంది అమ్మ బయట వర్షపు చప్పుడులా అమ్మ మాటలు మృదువైన పాటలా వినిపిస్తున్నాయి చెప్పేసాను పూర్తిగా చెప్పేసాను ' లోపలెక్కడో చివుక్కుమంటున్న క్యూరియాసిటి డామినేట్‌ చేసింది అసహ్యంగా వుంది” అన్నాను “వర్షంలో కాసేపు తడుద్దాం వస్తావా” అడిగింది అమ్మ చిన్నగా నవ్వాను యింతకు ముందైజే యిపష్పటిదాకా ఆగేదాన్నా ముందుగా వర్షంలో పఏరిగెత్తేదాన్ని “యిప్పుడా మూడ్‌ లేదు” అన్నాను నాకు వూహ తెల్సినప్పట్నుంచీ వర్షం వచ్చిందంటే మైమరచి అ వర్షాన్ని అమ్మ సెలబ్రేట్‌ చేయటం బాగా గుర్తు వాక అద్భుతంతో ఆడుకుంటున్నట్టు అమ్మ నాతొ తమ్ముడితో వర్షంలో ఆడుకునేది తడీసితడిసి యింట్లోకొచ్చి పొడి బట్టల్లోకి మారి వేడివేడిగా యేమైనా చేసిపెట్టేది “రా” అంది “రాలేను” అన్నాను

వర్షప్రుజల్లులలో + 27

అమ్మ నవ్విన నవ్వు ఆ చీకటిలో మెత్తగా సోకింది “యిదంతా అసహ్యం వల్లనే” అడిగింది “నాకేం బాలేదు” “మహీ మన చుట్టూ చాలా వచ్చి పడుతుంటాయి వుక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుంటాయి యెంచుకొనే ఛాయిస్‌ మనకుండాలి అయితే అదేమంత తేలికైన విషయం కాదు బాగా అనుభవజ్ఞులే కొట్టుకుపోతుంటారు వస్తువులు డబ్బు పవర్‌ పేరు యేమైనా కావొచ్చు ది బెస్ట్‌ అనే వాటికి పరిచయం చేస్తూనే వున్నాను కానీ నీ చుట్టూ వున్నది నా వొక్క ప్రపంచమే కాదు అనేకానేక ప్రపంచాలున్నాయి వాటి ప్రభావం నీపై వుంటుంది యీ వొక్క అనుభవంతోనే జీవితం అయిపోదు ఆగిపోదు నీకెలా చెప్పాలో తెలియదు యెక్కడ నుంచి చెప్పాలో తెలియదు చిన్నపిల్లవి వొక్కటి మాత్రం చెప్పగలను నీ బాధ బాధగా నాకు తెలుస్తుంది నీ బాధని తీనుకొని పంచుకొనే మనుష్యులున్నప్పుడు ప్రపంచం చాలా వుంటుంది యీ బాధ చివర యే కాంతీ లేదని మాత్రం అనుకోకు” అమ్మ మాటలు వానజల్లు ముఖంపై చిలకరిస్తోన్నంత చల్లగా మృదువుగా నాలోకి యింకుతున్నాయి “కొన్నిసార్లు గాయపడటం అనివార్యం అవసరం వొక కొత్త జీవితం అందులోంచే చిగురిస్తుంది ఆ నమ్మకం నాకు వుంది” అంటూ అమ్మ తలుపులు తెరిచింది వర్షపు శబ్దం తప్పితే యేమీ వినిపించలేదు ప్రపంచం సర్వమూ వర్తప్తు ధ్వనులతో నిండిపోయినట్టుగా ఆకాశంలోంచి యేవో రాలిపడుతూ సవ్వడులు చేస్తూ వాటితో కలగలిసి మధ్యమధ్యలో అస్పష్టంగా రోడ్డువారగా వర్షపునీరు పారుతోన్న ధ్వని యిందాక అద్భుతంగా అనిపించని ధ్వని మెల్లమెల్లగా తిరిగి కాస్తకాస్తగా అద్భుతంగా అనిపిస్తోంది

1. ఆంధ్రవ్రభ ఆదివారం నంబిళ

23 థిబ్రవరి 2003

28 + మంచుపూల వాన 6 కుప్పిలి పద్మ కధలు

నుంచు పూల వాన 1౧901696 ౪16 2006 5464 61610 / 116 9206 ౧౩౧౧౦

న! శి లన నమా వనన 30 + మంచుపూల నాన కుప్పిలి పద్మ కధలు

య0అటి గుమ్మం ముందు నిల్చుని పర్సు తెరిచాను కాగితాలు, చిల్లర, పెన్ను, బొట్టు బిళ్ళలు, సేఫ్టీపిన్స్‌, యిలాచి పొట్లం, పేపర్‌ నాప్‌కిన్స్‌, టెలిఫోన్‌ నెంబర్ల పుస్తకం, లైబ్రరీ ఐడి కార్డు, యేవేవో తగుల్తున్నాయి. తాళాలు మాత్రం తగలట్లేదు

మంచుపూల వాన + 31

ఆ అరా యీ అరా వెతుకుతూనే వున్నాను రోజూ యిదే వెతుకులాట యిలా వెతుక్కునే ప్రతిసారీ అనుకుంటా తాళాలని యెప్పుడూ వాకే అరలో వుంచాలని ఆఅ అరలో వుంచితే అలవాటై గుమ్మం ముందుకు రాగానే చప్పున తాళం తీయవచ్చని వెతికే ప్రతిసారీ అవిశ్రాంతి

తాళం చేతికి దొరికింది తలుపు తీస్తూనే కంపు అలవాటైన కంపు మిక్సర్‌, బూంది, చిప్స్‌, చికెన్‌ 65, ఫిష్‌ టిక్కా కాగితాలు నూనె కంపు పులిసిపోయిన లిక్కర్‌ కంపు సిగంట్ల కంపు బూడిద కంపు కంపు కంపు కంపు కంపు కడుపులో దేవినట్టే లేదు అలసట వాలిపోవాలి కాసేపు నిద్రపోతే కానీయే పనీ చేయలేను గదిలోకి వెళ్ళాను ముక్కిన బట్టల కంపు లైట్‌ స్విచ్‌ నొక్కాను అసహ్యంగా వెలుగు

పరుపుపై దుష్పటెక్కడా కనిపించడంలేదు విడిచేసిన లుంగీలు, టీ షర్ట్స్‌, తువ్వాళ్ళు - చెల్లాచెదురుగా కుప్పలుగా తడి కంపు యెక్కడివక్కడ పాలేయలనే లేదు యెొక్కడివక్కడ వుంచుకోవాలని మర్చిపోవటం

ప్చ్‌!

గదిలోంచి బయటికి వచ్చేసాను

కుర్చీలో పేపర్లు పక్కనపెట్టి ఆ కంపులోనే కూర్చున్నాను మనసంతా నిస్సారంగా, వొక్కసారా రెండుసార్జా రోజూ యిదే కంపు యొన్నిసార్లు చెప్పినా పట్టింపే లేదు లోపల్లోపల అశాంతి

యెందుకిలా జరుగుతోంది!

యెక్కడుంది మెలిక?

తనెందుకు కనుక్కోలేకపోతుంది!

తామిద్దరూ వొకరినొకరు యిష్టపడ్డారు యెప్పుడూ కలిసి బతకాలనుకొన్నారు తామిద్దరి జీవనం పరిమళిస్తుందనుకొన్నారు కానీ కంపు కొడుతోంది

యెక్కడ యేం జరిగింది! యే క్రిమి తము జీవన సారాన్నంతా పీల్చిపీల్చి కంపు కొట్టిస్తోంది! పంటలకి పట్టిన చీడని వదిలించుకోలేక జీవితాలనే వాక్క తాపు తంతున్నారు ఆ చీడేంటో అర్థంకావడంలేదు జీవనానికి పట్టిన చీడను అసలు 32 + మంచుపూల వానఠలి కుప్పిలి పద్మ కధలు

యెప్పటిక్రైనా వదిలించుకుంటారా?! ఆసలిది చీడని అనుకొంటున్నామా। స్ప నావల్ల కావటంలేదు పారిపోవాలి బయటపడాలి యీ అశాంతి నుంచి గదిలోంచి బయటికి వచ్చి తాళంవేసి మెట్లు దిగుతోంటే వేసి వుంచిన కిటికీ తలుపుల్లోంచి టీవీ ఛానల్స్‌ శబ్బాలుశబ్బాలుగా పూర్తిగా కిందికి వచ్చాక యెక్కడికి వెళ్ళాలి పెద్ద ప్రశ్న సందేహం బహుశా జీవితాంతం తోడుండే సందేహం వాలిపోయే వాళ్లే తప్పా వాలనిచ్చే వాళ్లేరి?! నాలుగు అడుగులు వేసానో లేదో పాగ పొగ అక్సిజన్‌ అందటం లేదు క్లీన్‌ గ్రీన్‌ శనివారం కదా మాస్క్‌ యీ శనివారం కాదు కదా రోడ్డు దాట్‌ యెటు వెళ్ళాలో తెలియక యిరుకైన ఫ్లైవోవర్‌ని చూస్తున్నా వొక్క రోజులో పెరిగిన మొక్కలు రంగురంగుల దీపాలు నడుమ జుమ్మని ఫొంటేన్‌లో నీళ్ళున్నాయో లేవో! పాగ పాగ పొగ యీ పొగ కంటే యింట్లో కంపే సుగంధంలా తోస్తుంది తిరిగి యింటికి రానంతసేపే రాగానే కమ్ముకొంటున్న అనీజీ నూనె మరకల పొట్లాల్ని నమిలి ఫిప్పిపిప్పగా వదిలేసిన కోడి యెముకల్ని బాళీ బీరుసీసాల్ని విస్కీగ్గాసులు వాడేసిన దుప్పట్టని విడిచేసిన బట్టల్ని కాల్చి పారేసిన సిగరెట్టు పీకలి చెత్తబుట్టలోనూ సింక్‌లోనూ వేసేసి యిల్లంతా వూడ్చి తడిబట్టతో వాత్తి ఫ్యాన్‌ని కాసేపు పూర్తి స్పీడ్‌లో వేసి ఆపి అగరొత్తులు వెలిగించా స్నానం చేయడానికి వెళితే బాత్రూమ్‌లో డ్రమ్‌ ఖాళీ వుదయం ఆఫీసుకి వెళ్ళే ముందు పూర్తిగా నింపిన డ్రమ్ము మధ్యాహ్నం అతనూ అతని స్నేహితులూ పూర్తిగా బాళీ చేసేశారు తిరిగి రెండ్రోజుల వరకూ నీళ్ళు రావు నీళ్ళు లేకపోతే గోలగోల చేస్తాడు కానీ వొక్కరోజూ తెల్లారగట్ల లేచి నీళ్ళు పట్టిన పాపాన పోలేదు వంటగదిలోకి వెళ్ళి వంటకోసం పట్టి వుంచిన మంజీరా నీళ్ళు తీసుకొచ్చి తలారా స్నానం చేసాను చీర కుచ్చిళ్ళు దోపుకుంటుంటే ఆగకుండా కాలింగ్‌బెల్‌ మోత తను తప్ప యెవరూ అంతలా మిస్‌ బిహేవ్‌ చేయరు తలుపు తీశాను గట్టి నవ్వులతో నరేంద్ర వెనగ్గా నలుగురు గంజి పెట్టిన నలిగిన తెల్లని యిస్రీ చాక్కాలు

మంచుపూల వాన + 33

కనుబొమ్మల నడుమ చెమట కారుతున్న కుంకుమ బీర్‌ బాటిల్స్‌ మూట మిరపకాయ బజ్జీలు మిక్చర్‌ లోపలికి వస్తూనే టీవీ ఆన్‌

“నమస్తే వదినమ్మ ” వాళ్ళ పలకరింపు వినిపించనంత త్వరగా దూరంగా లోపలి గదిలోకి వచ్చేసాను నరేంద్ర నవ్వు, మాటలు గట్టిగట్టిగా తలారిపోయింది

పాటలు వింటూ వంట చేసుకొని యింత తిని నిద్రపోదాం అనుకొన్నా యిపష్పుడీ కొలువు తెల్లార్లూ

“మేఘా గ్లాసులు ఐస్‌ సోడా వుంది కదా వోపెనర్‌,” గదిలోకి వస్తూ హడావుడిగా అడిగాడు నరేంద్ర

ట్రేలో పెట్టి యిచ్చిన గ్లాసులు అందుకొంటూ, “మేఘా థ్రైడ్‌ ఎగ్స్‌ డీప్‌ ఫై,” నరేంద్ర బయటికి వెళ్ళిపోయాడు

అప్పుడేమైనా కాదంటే యిల్లు క్షణాల్లో అరువుల్లో నిండిపోతుంది

“మేఘా కమ్‌ హియర్‌ విస్కీ వోడ్కా ” అడుగుతున్నాడు అక్కడి నుండి “మోడ్రన్‌ కపుల్‌ ” యింగ్లీషు సినిమాల్లాగా, అ వచ్చినవాళ్ళ మనసుల్లో కదుల్లున్నవి పైకి వచ్చాయి

వంటగదిలోకి వచ్చి, “వూ యేం తీసుకొంటావు,” అడిగాడు

(ఫైడ్‌ ఎగ్స్‌పై పెప్పర్‌ చల్లి ప్లేట్‌ అందించా

“కమ్‌ మేఘా నీ కంపెనీ అంటే నాకిష్టం రా మేఘా ”

అవును, వొకష్పుడు తామిద్దరికి వొకరి సాంగత్యమంటే వొకరికి యిష్టం అవుట్‌గేట్‌ దగ్గర కలుసుకునే సాయంకాలానికి మా గుసగుసలతో పూసిన బరాణీ తీగెలకి పార్క్‌ హోటల్‌ వెనక ఆటలకి భీమ్లీ రోడ్డు రెండో మలుపుకి సరుగుడు తోటల నీడల దోవలకి యెగ్రమట్టి దిబ్బల మట్టి మెరుపుకి తెలుసు మా యిష్టం లైబ్రరీ గోడలకి, నెట్‌ ప్కీన్‌కి తెలుసు మా యిష్టం

యిక్కడ కూర్చోవద్దు, అక్కడ తిరగొద్దనే పోలీసోళ్ళతో గొడవలు

34 + మంచుపూల నాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

తూర్పుతీరంలో మా యిరువురి స్పర్శలో యెన్నో వుదయాలు సాయంకాలాలు రాత్రులు మధ్యాహ్నాలు సముద్రం వుష్పాంగి యెగసేది- అమావాస్య కాలమైనా వెన్నెల దినాలైనా కలిసి చదువుకున్నాం యీత నేర్చుకున్నాం బీర్‌ తాగాం కధలని చదువుకున్నాం పాడుకొనేవాళ్ళం “మనిద్దరం వాళ్ళకి కంపెనీ యివ్వకపోతే బాగుండదు,” అన్నాడు రూంలోకి వెళ్ళిపోయాను స్టేట్‌ పాలిటిక్స్‌ ఎన్‌డిఎ గవర్నమెంట్‌ మాటలు అలాఅలా కుటుంబాలు సినిమాలు అమ్మాయిలు లోపలికి బాగా వినిపిస్తున్నాయి అమ్మాయిల విషయంలో చిన్న మాటైనా పొరపాటున దొర్లించేవాడు కాదు 'స్నేహంగా వుండేవాడు యిష్టుడే సంకోచం లేకుండా కొలతలతో తూల్తున్నాడు అస్సలు భరింపశక్యం కాని విషయం యమొందుకిలా | అసలిదంతా యెప్పుడు మొదలయింది? అతనిలో ముందు నుంచి యీ ధోరణి వుందా తను కనిపెట్టలేకపోయిందా నో నెవ్వర్‌ అతనిలో మార్చు చదువు అవ్వగానే అతను హైదరాబాదులో చిన్నాన్నగారింటికి వెళ్ళిపోయాడు తనింకా యం ఫిల్‌ అంటూ అక్కడే వుండిపోయింది జూనియర్‌ కాలేజీలో లెక్చరర్‌గా చేరాడు రోజూ బస్సులో వెళ్ళి పాఠాలు చెప్పాచ్చేవాడు తను అతని దగ్గరికి వచ్చినప్పుడు బంజారా రాళ్ళన్నీ కబుర్లతో నింపేసేవాళ్ళం మా యిద్దరం కలిసి వొకే యింట్లో బతకాలనుకున్నాం “రిజిస్టర్డ్‌ మ్యారేజ్‌, అన్నాడు “యెందుకు” “నువ్వు వదిలేస్తే “ఆ ఆలోచనే వస్తేయే రిజిగ్టేషన్‌ ఆపలేన్‌ " “మా యింట్లో వాళ్ళు అడుగుతున్నారు. నువ్వేం అనుకోకు వాళ్ళు డబ్బు విషయం మాట్లాడితే ' “కట్నకానుకలా'

మంచుపూల వాన + 35

“అని కాదు యింటికి కావల్సినవి "

“నువ్వేం అనుకుంటున్నాన్‌ "

“నాకేం లేదు వాళ్ళ విషయం చెప్పానంతే "

“వాళ్ళు వీళ్ళు యేం అనుకోవటం ముఖ్యం కాదు మనం యేం అనుకొంటు న్నామని”

“యింటికి కావల్సినవి అమ్మాయి విషయమని యింట్లో అనుకుంటున్నారు మీ యింట్లో యేమంటున్నారు,' అడిగాడు

“నువ్వసలు తగిన అల్గుడివే కాదనుకుంటున్నారు "

అతని ముఖం చిన్నబోయింది అంతలోనే పారుషంగా, నాకేం తక్కువ అమెరికా వెళ్ళొచ్చు," అన్నాడు

“వాళ్ళ పారపాటేం లేదమ్మా వొకప్పుడు డాక్టర్స్‌, యింజనీర్స్‌ యిప్పుడేమో సాఫ్టవేర్‌ యిలా అల్లుళ్ళకి గిరాకీ కదా అమెరికా అల్లుడు అయితే వాళ్ళకీ తృప్తి మనమేం చెయ్యగలం అమెరికా యూరప్‌ మిడిల్‌ యీస్ట్‌- ఆఫ్రికా యిలా బోల్డంత ప్రపంచం చూడాలనే వుంది చూడడానికి వీసా యిస్తారంటావా మనకి యిష్టమైన (ప్రపంచాన్ని చూడాలి కానీ అదో క్వాలిఫికేషనా కలిసి బతకటానికి "

“యిల్లు సామాను ' అడిగాడు

“మనిద్దరి జీతంతో కొనుక్కుందాం ”

“చాలాకాలం పడుతుంది కదా మా యింట్లోవాళ్ళు యేమైనా అనుకుంటారేమో,” అన్నాడు

“వాకపని చేద్దాం ముందు యింటిని సామానుతో నింపి అప్పుడు బతుకుదాం యీలోగా నేనాకసారి పాలరాయి కొండల్సుంచి కావేరి ప్రవాహాన్ని చూసాస్తా "

“యేంటి తగాదా," పక్కని కూర్చుంటూ అడిగాడు సలీల్‌

“యెప్పుడొచ్చావ్‌,' అడిగాడు నరేంద్ర

“నిన్న వుదయం,' అంటూ పొడవైన చేతిగుడ్డ సంచిలోంచి మూడు రాళ్ళు తీసి మేఘాకి యిచ్చాడు సీగ్రీన్‌ నాచురంగులో వున్న ఆ బుజ్జిబుజ్జి రొళ్ళ నునుపు 36 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

తనాన్ని బుగ్గలకి రాసుకుంటూ, 'ధాంక్‌ యూ,” అంది టూ బై త్రీ టీ చెప్పాడు నరేంద్ర “మంచుకొండలపై నుంచి వెళుతుంటే యెన్నిసార్లు గుర్తొచ్చావో వచ్చే యేడాది మళ్ళీ వెళదాం,' అన్నాడు సీల్‌ “నే గుర్తు రాలేదా! స్కిన్‌ టాన్‌ అయిపోయిందే,” అన్నాడు నరేంద్ర 'స్నో పడటం చూసావా,' అడిగింది “మీరిద్దరూ సీరియస్‌ చర్చల్లో వున్నట్టున్నారు,' అడిగాడు సలీల్‌ “సంసారం ”* అన్నాడు నరేంద్ర 'గుడ్‌ గుడ్‌ నాయేరియా కాదు" "పెళ్ళి కలిసుండటం యేం వద్దా” “ప్రస్తుతానికి అంత గ్రేమేసినపుడు ఆలోచిస్తా సీయూ బై అని ఆగి గెడ్డాన్ని చేత్తో రాసుకుంటూ మేఘా వైపు చూస్తూ, 'నీకొకటిస్తా నాకేం యిస్తావ్‌,' అడిగాడు "మూడు రాళ్ళు యిచ్చావుగా యింకా యేం తెచ్చావ్‌ “చెప్పు యేం యిస్తాన్‌?" “యేం కావాలి” “నీ దగ్గర చాలా ప్లూట్స్‌ వున్నాయి కదా అ బుజ్జి ఫ్లూట్‌ కావాలి' వూ" సంచిలో చేయి పెట్టి వో కాసెట్‌ తీసి ఆమెకి యిచ్చాడు యేంటన్నట్టు చూసింది 'గొరైలు కాసేవాళ్ళు ఆ మంచుకొండల్ని యీ పాటల్తో వెచ్చబరుస్తారు," చెప్పాడు సలీల్‌ సలీల్‌ వెళ్ళిపోయాడు మరో టీ ఆర్డరు చేసారు మంచుపూల వాన + 37

“చెప్పు యేం చేద్దాం? అడిగాడు నరేంద్ర

“యీ కేసెట్‌ విందామా”

“తర్వాత ముందు మన విషయం ?

“నువ్వేం అనుకుంటున్నావో చెప్పు +

“నీ యిష్టం"

“యేంటి యింట్లో వాళ్ళ వొత్తిడి యెక్కువగా వుందా?”

“నీకు లేదా?”

“ప్చ్‌! చెప్పానుగా అమెరికా గ్రీన్‌కార్డ్‌ నెలకోసారి అమెరికా యూరప్‌ వెళ్ళా లనుకుంటున్నారు అన్నయ్య యూరప్‌, అక్క అమెరికా, నేను అమెరికాలో వుంటే బాగుండుననిపిస్తోంది వాళ్ళకి దేశదేశాలు తిరగటం, చూడటం యిష్టమే కాని అవి స్టేటస్‌ సింబల్‌గా చూస్తారనుకో యిబ్బందిగా వుంటుంది యింట్లో అదే చెప్పాను యిట్స్‌ వోకె అంత తల పట్టుకోవాల్సిన విషయం కాదు నీ విషయమే అర్థం కావటంలేదు "

“యేం లేదు సో యెప్పుడు కొత్త యిల్లు తీసుకుందాం?"

“త్వరలో వెదుకుదాం'

కాపురం పెట్టిన వేళ మా యిద్దరి జీవితంలో గందరగోళం యేం లేదు

మా యింట్లో యెటు చూసినా సంతోషమే వుల్లాసమే కొద్దిగా వంట సామాను, పరుపు, చాప పక్కింటి రేడియోలోంచి వినిపించే వివిధభారతి పాటలు యెన్నో సాయంకాలాలు నడుస్తూ నడుస్తూ యెప్పటికో తిరిగొచ్చేవాళ్ళం యింటికి కావాల్సినవన్నీ వొక్కొక్కటి మెల్లమెల్లగా యెంపిక చేసి కొనుక్కొనేవాళ్ళం అనవసరంగా వొక్క చిన్న స్పూన్‌ కూడా కొనేవాళ్ళం కాదు వో పొడవైన హాలులో గోడవారగా కేరళా కొబ్బరాకుల చాప దానిపై బోల్డన్ని బుజ్జిబుజ్జి తలగడాలు మరో పక్క రంగురంగుల పాత చీరలతో కుట్టిన బొంత దానిపై రెండు దిళ్ళు చిన్న ఫ్రిజ్‌ మ్యూజిక్‌ సిస్టమ్‌ సిడిసెట్స్‌ పుస్తకాలు చిన్న మట్టికుండలో పెన్‌ పెన్సిల్స్‌ అక్కడక్కడా ఆకుపచ్చ సీసాలో నీళ్ళు పోసి ఫ్రెష్‌ పువ్వుల్ని వుంచేవాళ్ళం మా యింటికి యెవరు రావాలి, వచ్చేవాళ్ళు యెవరు అనే విషయంలో చాలా 38 + మంచుపూల వానతి కుప్పేలి పద్య కధలు

పట్టింపుగా వుండేవాళ్ళం జీవనానికి మరింత తడిని, వెలుగుని యివ్వగలిగే

స్నేహితులు మా యింటికి రావటానికి యెఫర్ట్‌ పెట్టేవాళ్ళం మా సమయాన్ని

శక్తులని అర్ధవంతమైన స్పేహాలకి వెచ్చించేవాళ్ళం మా చిన్ని యింటిని కలిస్‌

నిర్మించుకోవడానికి మేమిద్దరం కలిసి శమపడ్డాం కలలూ కన్నాం ఆ శ్రమలో

ఆనందం ఆశా యింకా తడిగానే వున్నాయి యిప్పుడా తడి అవిరైపోతోంటే

బాధ ఆ ఆవిరిని నిలవరించాలనే తపన

“రా వాళ్ళు నువ్వు రాలేదని నొచ్చుకుంటున్నారు రా ” నరేంద్ర పిలిచాడు

నిశ్శబ్దం

అతను వో క్షణం నిలబడి విసురుగా వెళ్ళిపోయాడు

యీమధ్య తరచుగా యివే గొడవలు

ఆరోజు సలీల్‌ వచ్చేసరికి తను వంటగదిలో వంట చేస్తోంది అతనూ వాళ్ళతో

హాల్లో వున్నాడు

కాసేపటికి, 'బై అని వినిపించింది సలీల్‌ స్వరం

ఈలతిప్పి చూసింది

“యింటికి రా," అన్నాడు

మౌనం

“రోజురోజుకీ తన క్వాలిటీ ఆఫ్‌ లైఫ్‌ పూర్తిగా యెటో పోతోంది ది బెస్ట్‌ అనుకున్న

వన్నీ అతన్నుంచి దూరమైపోతున్నాయి చెప్పలేవా? యెలా వుండేవాళ్ళం యూని

వర్సిటీలో యెవరు వాళ్ళంతా? పవర్‌మనీ కోసం యేమైనా చెయ్యడానికి

వెనకాడని వాళ్ళు వాళ్ళు మన యిళ్ళకి రావటం, మనం వాళ్ళ యిళ్ళకి వెళ్ళటం ”

'నేనెవరింటికీ వెళ్ళలేదు,' చెప్పాను

“వాళ్ళు యీ యింటికి తరచుగా వస్తున్నారు”

'యిదిమా యిద్దరి యిల్లు

“అటువంటి స్నేహాలు చాలా ప్రమాదకరం వెళ్తున్నా,' సలీల్‌ వెళ్ళిపోయాడు

నరేంద్ర జీవితంలోంచి పుస్తకాలు పాటలు మరుగైపోయి చాలాకాలం అయింది మంచుపూల వాన + 39

సలీత్‌ వొక్కడే అప్పుడప్పుడు వచ్చేవాడు తనూ చెప్పేసాడు

అసలిదంతా యెలా మొదలయింది?

ఆరోజు మా యిద్దరం వొకర్నొాకరం పెనవేసుకొని గాఢనిద్రలో వున్నాం ఆగకుండా తలుపు చప్పుడు మా యిద్దరికీ వొకరినొకరం విడిచి వెళ్ళిపోవాలని లేదు చాలా అయిష్టంగా తలుపు తీసాను

నరేంద్రని వెదుక్కుంటూ హరాత్తుగా వచ్చిన గంగాధర్‌

గదిలోంచి వస్తూ, 'యిల్లెలా తెల్సింది" అడిగాడు నరేంద్ర

“మీ చెల్లెలు యెడ్రస్‌ యిచ్చింది "

వాళ్ళిద్దరూ చిన్నతనం నుంచి యింటర్మీడియెట్‌ వరకూ స్నేహితులు హాల్లో కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నారు వంటగదిలో ముగ్గురికీ కాఫీ కలుపుతోన్నా డికాషన్‌లోకి పాలు వంపుతోంటే హరాత్తుగా పెట్టిన టీవీ శబ్దానికి చేతిలోని పాలగిన్నె అదిరింది

గంగాధర్‌ వాల్యూమ్‌ పెంచుతూనే వున్నాడు

“యెన్నాళ్ళయిందిరా యిక్కడికి వచ్చి '

“రెండేళ్ళు ?

“పెళ్ళయి”

“ఆర్నెల్లు "యింటిని కలియజూస్తూ, 'వచ్చి రెండేళ్ళయి కూడా సర్కిలేం పెంచు కోకుండా యేం చేస్తున్నావ్‌ "

అదీ మొదలు

“మాదాపూర్‌లో సైట్‌ వుందట కొనుక్కోకూడదు,” అడిగాడో రోజు నరేంద్ర “మాదాపూర్‌లో సైట్‌ అంటే నేల "

అల

“యెందుకు?”

'ముందుముందు బాగా డెవలప్‌ అవుతుంది," అన్నాడు 40 + మంచుపూల వాన కుప్పిలి పద్మ కధలు

“యిప్పుడు కూడా బానే వుందిగా”

"సైట్‌ అంటే సైట్‌ కొట్టటం అనుకుంటున్నావా యేంటి”

“జోక్స్‌ వద్దు కొని డెవలప్‌ చేసి అమ్మాలి యెన్నాళ్ళిలా ఆ ప్లేస్‌ చాలా బాగుంది

అసలా యేరియాలో ఆ లాండ్‌ దొరకటమే అదృష్టం పార్టీల దగ్గర అడ్వాన్స్‌

తీసుకొని డెవలప్‌ చేయొచ్చు,” అన్నాడు

“అంత అదృష్టవంతమైన లాండ్‌ నీకెలా తెలిసింది”

'గంగాధర్‌కి పార్టీలో తెలిసిన వాళ్ళున్నారు వాళ్ళు అరేంజ్‌ చేసారు,' చెప్పాడు

'వాళ్ళకేంటి యింట్రెస్ట్‌ ”

'కమీషన్‌ వుంటుంది మెల్లమెల్లగా అర్ధమవుతాయిలే ముందు సైట్‌ విషయం

చూడు '

"నేనా శ

“అబ్బాయ్‌ అబ్బాయిలకే సైట్‌ కొట్టటం రాదు యింకీ సైట్‌ విషయాలేం

తెలుస్తాయి రేపు సాగర్‌ వెళదామా”

“సైట్‌ విషయం చాలా సింపుల్‌ మనీ అరేంజ్‌ చేయి"

“మనీ వా దగ్గర యెక్కడుంది'”

'మీ వాళ్ళ నుంచి రావల్సి వుందిగా అందులోంచి వాళ్ళని కొంత అడుగు "

బొంతపై ఏడుకుంటూ గిన్నెల్లో వండుకొంటున్న రోజుల్లో కూడా అతనెప్పుడూ

యింట్లోంచి డబ్బులు తీసుకురమ్మని అడగలేదు యిప్పుడు యింత పెద్ద

మొత్తం దిగులేసింది యీ ఆలోచనని యిప్పుడే తుంచేయకపోతే చిక్కుల్లో

యిరుక్కుంటాం అనిపించింది

“నాకే ప్రాపర్టీ పై ఆసక్తి లేదు వాడను యెవ్వర్నీ అడిగి డబ్బులు తీసుకురాను

నెలంతా పనిచేసి యెంత సంపాదించగలనో అంతే ఖర్చు చేయటం అంతకు

మించి డబ్బు పరంగా నానుండి యేం రాదు నీవిషయంనే చెప్పాచ్చో లేదో మంచుపూల వాన + &1

కానీ కలిసి కొన్ని పంచుకున్నాం కలిసి బతుకుదాం అనుకున్నాం నీ ఆలోచనలు ప్ప నువ్వే కాస్త కూల్‌గా ఆలోచించు "

ఆరోజు రాత్రి అతను యింటికి రాలేదు ఆ రాత్రంతా వస్తాడనే చూపులో నిద్ర విరిగిపోయింది ఆదుర్దా- సతాయింపవుగా రాలేదా లేక యేమైనా అయిందా? తెల్లారేక తొమ్మిది గంటలప్పుడు వచ్చాడు ఆఫీసుకి బయలుదేరుతుంటే “యేమైపోయావ్‌ రాత్రంతా'

“సారీ అన్నాడు

“వోక రెస్ట్‌ తీసుకుంటావా కాఫీ యివ్వనా ' హేండ్‌ బ్యాగ్‌ని భుజం నుంచి తీస్తూ లోపలికొస్తూ అడిగా

“యేం వద్దు నువ్వు వెళ్ళు, అన్నాడు

“'వోకె బై ' తిరిగి గుమ్మం దాటబోతోంటే “వాళ్ళకి యేం చెప్పమంటావ్‌,” అడిగాడు

'సో అతను ఫీల్‌ అయి సారీ చెప్పలేదా అతని ఆలోచనల్లో మార్పు వచ్చిందను కోగానే కాస్త తగ్గుముఖం పట్టిన అనీజీ తిరిగి సర్రున కమ్ముకొంది

అతనితో మాట్లాడటమే ముఖ్యమనిపించింది- ఆఫీసుకి వెళ్ళటం కంటే 'హితబోధలేం వద్దు డబ్బు విషయం చెప్పు”

నిర్లిప్తంగా కూర్చుండిపోయాను

“యివ్వవా '” తిరిగి అడిగాడు

“అసలు నీ ఆలోచనే యేంటోలా వుంది”

“అంటే”

“నువ్వేం అంటున్నావో అర్థం అవుతుంది కానీ ఆ డీల్‌ ఫెయిర్‌ కాదు కదా” “నిన్ను డబ్బు అడగ్గానే చాలా చెపుతున్నావ్‌ బెగ్గర్‌లా కనిపిస్తున్నానా " నిశ్శబ్దం

42 + మంచుపూల వాన కుప్పిలి సద్మ కధలు

“వాళ్ళకి మాట యిచ్చాను నువ్వు నన్ను పరాయిగా చూస్తావనుకోలేదు మనిద్దరం వాక్కటే అనుకున్నా " సాగుతున్న మాటలు అచేతనంగా వింటూ అతను యింట్లోంచి వెళ్ళిపోయాడు రాత్రి రాలేదు యెక్కడ వెళకాలో తెలియదు యెవర్ని అడగాలో తెలియదు తెల్తార్నే వస్తాడని చూస్తే రాలేదు సాయంకాలం అవుతుంటే కాలేజీకి కాల్‌ చేస్తే వారంరోజులుగా రాలేదని చెప్పారు రాకపోతే రాలేదు అనుకోలేక సలీల్‌ ఆఫీసుకి వెళ్ళాను చేస్తున్న పని ఆపి బయటకు వచ్చాడు క్యాంటీన్‌లో టీ ఆర్జరు చేస్తూ 'యేమైనా తింటావా ' అడిగాడు వద్దన్నట్టు తలాడించాను “రెండ్రోజులుగా నరేంద్ర రాలేదు” 'యెనీ ప్రాబ్లెమ్‌, అడిగాడు సలీల్‌ వూ" “వస్తాడు కంగారుపడకు వెతకనా ” 'యెక్కడని వెతుకుతాం వారంరోజులుగా కాలేజీకి వెళ్ళలేదు అతని ఆలోచనల్లో మార్చు వచ్చింది” “వాట్స్‌ ది ప్రాబ్దమ్‌ " 'అతని చదువుకి తగ్గ వుద్యోగం దొరకలేదు ఆ కాలేజీలో ఫుల్‌టైమ్‌ లెక్సరర్‌ కాదు తనకి జాబ్‌ శాటిస్‌ఫాక్టన్‌ లేదు చుట్టూ ప్రపంచం చాలా ఆకర్షణీయంగా వుంది అతనికి క్విక్‌మనీ కావాలని వుంది సైట్‌ చూసాను, కొందాం అంటాడు డబ్బు తీసుకురమ్మంటాడు యిదీ గొడవ యెలాగోలా సంపాదించాలనే కోరికకి వచ్చేసాక ఆపలేం కదా”

మంచుపూల వాన + 43

"ఫెయిర్‌ డీల్‌ కాదనా,' అడిగాడు

“కాదని తెలుస్తూనే వుంది”

“మీ వాళ్ళని అడిగితే యిస్తారా "

“యిస్తారా యివ్వరా అన్నది కాదు ప్రశ్న అడగను '

“మీ యిద్దరి మధ్య గ్యాప్‌ వస్తుందేమో

“వచ్చినట్టేగా "

“యేం చేద్దాం ”

“యింటికి రాకుండా యిలా యెమోషనల్‌ బ్లాక్‌మెయిలింగ్‌ చేయటం కష్టంగా వుంది"

“వెయిట్‌ చూద్దాం అతను రియలైజ్‌ అవుతాడేమో, అన్నాడతను “యెక్కడుంటాడంటావ్‌”

“కూల్‌గా వుండు తనే వస్తాడు,' అన్నాడు సలీల్‌

“పదిగంటల వరకు పనుంది పనయ్యాక యింటికి వస్తా అప్పుడు మాట్లాడు కుందాం, అన్నాడతను

సే”

వారంరోజులు జరిగిపోయాయి నరేంద్ర యింటికి రాలేదు ఆదుర్దాతో కళ్ళు తడిసిపోయేవి

అతని అమ్మగారు, పెద్ద చెల్లెలు భారతి వచ్చారు

“నువ్వెందుకలా ప్రవర్తిస్తావ్‌ యేం పట్టనట్టు వాడితో మాట్లాడి యింటికి రమ్మను," అన్నారు

“డబ్బులు లేకపోతే అనుకోవచ్చు వుండి యివ్వటానికి అభ్యంతరం యేమిటి?” అంది భారతి

“నా పిల్లలందరిలోకీ వాడు చాలా మంచివాడు అందమైన ఆడపిల్లల తండ్రులు మంచి కట్నంతో వాడికోసం తెగ తిరిగేవాళ్ళు డబ్బు మీద వాడికేం ఆశలేదు 44 + ముంచుపూల నావ ౨ కుప్పిలి పద్మ కధలు

నిన్ను చేసుకుంటానన్నప్పుడు నిజానికి మా యింట్లో యెవ్వరికీ యిష్టం లేదు- నాకు తప్పా వాళ్ళ అయిష్టమంతా డబ్బు పెద్దగా రాదని మీవాళ్ళ నుంచి వాడి కొచ్చే సపోర్ట్‌ కనిపించలేదు పాలిటిక్స్‌లో మీవాళ్ళు యెవ్వరూ లేరు కదా అయినా మేం యెవ్వరం పెద్దగా వాడిని కాదనలేదు నువ్వేమో సామాను కూడా యిద్దరం కలిసి కొనుక్కుందాం అంటావ్‌ తప్ప ఆస్తిలో నీ వాటా విషయం అప్పుడూ మాట్లాడలేదు నీకే కాస్త తెలివొచ్చి నీ వాటా అడుగుతావు అనుకున్నాం కానీ నీకా ధ్యాసె లేదు నీ వాటాతో వ్యాపారం చేస్తే పెరిగేది నీ ఆస్తే కదా వాడి (ఫెండ్స్‌, మా బంధువులంతా కూడా యెక్కువగా రియల్‌ ఎస్టేట్స్‌లో వున్నారు వాడికీ పదిమందిలో బాగుంటుంది వాడిని నొప్పించకమ్మా” ఆంటీ చెప్పతూనే వున్నారు “మేఘా యెవ్వరి సంసారల్లో యీక్వల్‌ రిలేషన్‌షిప్‌ వుండదు మగవాళ్ళకి సంపాదించటం, పవర్‌ఫుల్‌గా వుండటం చాలా ముఖ్యం మొగుళ్ళు పవర్‌ఫుల్‌ అయితే మన స్టేటస్‌ కూడా పెరుగుతుంది కదా మగవాళ్ళ కేంటి మనకీ ఆ రెండూ ముఖ్యమే కదా మొగుడూ పిల్లలూ కూడా అంతే ముఖ్యం," అంది భారతి “పవర్‌ఫుల్‌ అంటే " “మన పేరు చెబికే వెంటనే గుర్తుపట్టే పరిస్థితి బోల్డంత డబ్బు మనం చెబితే పనులవుతాయని, రోజూ పదిమంది మన దగ్గరికి రావటం స్టేటస్‌ చాలా ముఖ్యం అన్నయ్య పైకొస్తే మేం కూడా యిక్కడికి షిఫ్ట్‌ అవుదాం అనుకుంటు న్నాం స్లైవోవర్స్‌ హైవే కాంట్రాక్ట్‌ తీసుకొన్నవాళ్ళు చాలామంది నరేంద్ర (ఫెండ్స్‌ బంధువులు సబ్‌కాంట్రాక్ట్‌ తీసుకోవచ్చు కాస్త సంపాదించాక హోటల్‌ స్టార్ట్‌ చేద్దాం మనం కూడా ఆ వర్క్స్‌ని షేర్‌ చేయొచ్చు మనమంతా హేపీగా వుండొచ్చు వాడికి మనీ యిచ్చి కో ఆపరేట్‌ చెయ్‌ ప్లాన్‌ ఫర్‌ ఛైల్డ్‌ అప్పుడు నీ యెనర్జీస్‌ అన్నీ ఛైల్డ్‌ పై పెడతావ్‌ అన్నయ్య పైనుండి నీ అటెన్షన్‌ తగ్గుతుంది నీది మంచి జాబే కానీ సంపాదన యెక్కువైతే యెంచక్కా జాబ్‌ మానేసి యెంజాయ్‌ చెయ్యొచ్చు కదా ' అంటుంది భారతి “యిదంతా మీకు బాగుందా ఆంటీ ' 'సంపాదించటం బాగుంటుంది కదా సంపాదన లేకపోతే యేం అనుభవిస్తాం అడ్వర్‌బైజ్‌మెంట్‌ చూసి మురిసిపోవాల్సిందే సత్తెకాలపు పిల్లలా వున్నావ్‌ మంచుపూల వాన + 45

మీవాళ్ళు యేం అనుకోరు అడుగు నీకు చేతకాకపోతే భారతిని తీసుకెళ్ళు," నవ్వుతూ తల నిమురుతూ మందలింపుగా అన్నారాంటీ

నిర్లిప్తం, నిశ్శబ్దం

“మొగుడూ పెళ్ళాలన్నాక సవాలక్ష వుంటాయిరా మీ నాన్న అడిగినవన్నీ నే మాత్రం తేగలిగానా నీలాగే మీ నాన్న అలిగి యిల్తాదిలేస్తే మీ అందరూ యింతింత అయ్యేవారా యింటికి రా అక్కడెక్కడో కూర్చుని అదేం సతా యింపు కావాలని చేసుకున్నావ్‌ యిందుకేనా ముందింటికి రా మనకీ ఆడపిల్ల లున్నారు,' కొడుకును ఫోన్‌లో మందలిస్తూ ఆంటీ

నరేంద్ర చివరికి యింటికి వచ్చాడు

చీలిక చీలికే

సజావుగా మాటలు సాగటంలేదు మనసులూ కలవటంలేదు శరీరాలు 'పెనవేసుకోవటం లేదు

అతని ఆలోచనలన్నీ యెదగటంపైనే

అతను సైట్‌ కొన్నాడు కాంట్రాక్ట్‌ మొదలుపెట్టాడు

“డబ్బు యెక్కడిది ” అని అడిగానో రోజు

“నీకెందుకు,” అన్నాడు

అతని చూపుల్లో చూపు నిలిపి, 'తెలియాలి నాకు "

“యెందుకు యివ్వనన్నావ్‌ అయిపోయే యెక్కడిదైకే నీకెందుకు ” “డబ్బులెక్కడివి ?

'బెగ్గర్‌ని కదా అడుగుతోంటే యెవరో వొకరు రాలుస్తుంటారు,' హేళనగా అన్నాడు

నిళ్ళ్శబ్దం

“యివ్వనన్నావ్‌ కదా, నీకెందుకు నా విషయాలు," తిరిగి అడిగాడు నిన్సహాయం, మౌనం

శీర + నుంచుపూల వాన కుప్పిలి పద్మ కధలు

“చూడమ్మా నీ కోడలికి నా గురించి ఆరా అయిపోయింది,” అన్నాడు

“నీకెందుకమ్మా ఆరా వాడి గొడవేదో వాడు పడతాడు,” అన్నారామె

అప్పటికి ఆ సంభాషణ అలా తెగినా ఆ డబ్బులు యెక్కడివని మనసు పీకు

తోంది

యేకాంత సమయాలు అదృశ్యమవుతూ వచ్చాయి మెల్లమెల్లగా కమ్ముకొంటున్న

పరాయితనం అతన్ని అల్లుకొంటున్న పరాన్నభుక్కులు

“నువ్వు లేకపోతే అసలు మేం యీ సిటీలో యెందుకూ పనికిరాం నువ్వు

మాకు చాలా చాలా ముఖ్యం,” అంటూ అతని అక్కలు, చెల్లెళ్ళు, బావలు,

వారి పిల్లలు మెల్లమెల్లగా యిల్లంతా పొకిపోయారు

అతనుయే తెల్లార్న్మో యింటికి రావటం, వస్తూనే గదిలో మంచంపై పూర్తిగా

వాలిపోయి క్షణంలో నిద్రపోవటం యింట్లో యెటు చూసినా మనుషులు తన

వాళ్ళ ముందు తాగడు యింటికొచ్చే అతని తాగే "స్నేహితులు తగ్గారు బయటికి

వెళ్ళే అతను యెప్పుడొస్తాడో తెలియదు యెక్కడికి వెళతాడో తెలియదు మేం

అడిగినా నీకెందుకనే సమాధానం

ఆరోజు అతను యింటికొచ్చేసరికి వొంటిగంటైెంది

“అన్నం పెట్టనా ”

“తినొచ్చా,” అంటూ భుజాల చుట్టూ చేతులేసాడు ఆత్రంగా చెవి పక్కన ముద్దు

పెట్టుకొని బలంగా దగ్గరికి లాక్కున్నాడు

వో పక్క బాగా తాగొచ్చిన వాసన అంత బలాన్ని భరించటం విసుగ్గా వుంటుందని

అతనికి తెలుసు అయినా అతను యిటువంటివన్నీ మరిచిపోయాడు చలన

రహితంగా నిలబడిపోయినా పట్టించుకోకుండా మంచంవైపు లాగి, “డల్‌గా

వున్నావేంటి * అడిగాడు

'స్ప్‌ ళ్‌

అతని చేతుల్ని తప్పించుకొంటూ, 'పృ చదివిన చదువుకి వుద్యోగాలు లేవ్‌

కాంట్రాక్ట్‌ వుద్యోగమైనా వుమెన్‌ యెంపోర్‌మెంట్‌ ప్రోగ్రామ్స్‌ అంటే జాయిన్‌ మంచుపూల వాన + 47

అయ్యాను యిప్పుడేమో వరల్డ్‌ బ్యాంక్‌ లోన్‌ మీద నడిపే ప్రోగ్రామ్‌కి పని చేయమంటున్నారు ప్ప్‌! యీ గ్లోబల్‌ ప్రోగ్రామ్స్‌ చాలా మంచివని నమ్మి ప్రోగ్రామ్స్‌ డిజైన్‌ చెయ్యాలి *' అంది యెదురుగా వున్న కుర్చీలో కూర్చుంటూ “వుద్యోగం మారినప్పుడంతా బాధపడటం నీకో కాలక్షేపం అయిపోయింది వాళ్ళు చెప్పేది చేసి రావటానికి నీకెందుకంత బాధ పోనీ అసలు వుద్యోగమే మానై మనకిప్పుడేం తక్కువ పోనీ యేదైనా మొదలుపెట్టు ' అన్నాడు నరేంద్ర “వ్యాపారం నా వల్ల కాదు మరో నచ్చిన వుద్యోగం దొరికేవరకూ యిక్కడే వుండాలి విశ్వనాధన్‌ సెన్సిబుల్‌ లేకపోతే మరీ కష్టంగా వుంటుంది ”

“మీ బాస్‌ సెన్స్‌బుల్‌ అంటున్నాన్‌గా ఆయన చేయటం లేదా నువ్వే అవీ యివీ వూహీంచుకొని బాధపడుతుంటావ్‌ మారే లోకంతో మారాలి అంతేకాని యిలా బాధపడితే యెలా గ్లోబల్‌ డెవపల్‌మెంట్‌ లేకపోఠే నేనింతగా సంపాదించే అవకాశాలు వచ్చుండేవా,' నరేంద్ర చెపుతూనే అమె వెనగ్గా నిలబడి వంగి భుజం మీద ముద్దు పెడుతుంటే-

ఆమె చుట్టూ చూస్తుంటే ఆ యింటి నిండా పేరుకొన్న పెద్ద పెద్ద సోఫాలు, పొడవైన డైనింగ్‌ టేబుల్స్‌, బరువైన బీరువాలు, కుర్చీలు, వాషింగ్‌ మెషిన్స్‌, టివీ, ఫ్రిజ్‌, పెద్దపెద్ద మంచాలు, ముదురురంగు సిల్క్‌ కర్టెన్స్‌ స్టీలు సామాను, గాజు సామాను అవసరమైనవి, కానివి యిల్లంతా యిరుకిరుగ్గా సామాను అతని డ్రస్‌, ప్రవర్తనా చివరికి యేకాంత సమయాలలో కూడా కమ్ముకుంటున్న లౌడ్‌ నెస్‌ భరించటం కష్టంగా వుంది యిదంతా శుభ్రం చేసుకోవాలి మాట్లాడాలి అనుకుంటూ,

“మనం యెలా వుండబోతున్నాం,' అని అడిగా

'అంటే

“మనిద్దరి సమయం అంటూ యేం కనిపించటం లేదు”

“మా యింట్లో వాళ్ళు యీ యింట్లో వుండటం నీకిష్టం లేదు కదూ, అని చప్పున గదిలోంచి బయటికి వెళుతూ, 'వాళ్ళుంటే నీకేమిటంటా,' అని అరుస్తూ యింట్లో అటూ యిటూ తిరుగుతూ, “రెండ్రోజుల్లో మీరంతా వేరే యిళ్ళకి వెళ్ళి పోండి, అసహనంగా చెప్పేసాడు

48 + మంచుపూల వాన కుప్పిలి పద్మ కధలు

గదిలో వున్న నాకు వాళ్ళ చూపులు మాటలు తెలియనంత అచేతనం వాళ్ళంతా వెళ్ళిపోయారు వాళ్ళ ఖర్చు అంతా యితను భరించే వొప్పందంతో తిరిగి అతని స్ప్నేహితులు- బీర్‌, విస్కీ, సోడా! టివి శబ్దాలు, అరుపులు కమీషన్‌ గందరగోళం అంటే వాళ్ళంతా వున్నప్పుడు రానివాళ్ళు యిప్పుడు రావటం తిరిగి అతనెప్పుడూ, 'వాళ్ళ వాళ్ళుంటే,” అనే తగాదా యేం పెట్టుకోక పోవటం అతనికి వాళ్ళని బయట క్లబ్బుల్లో పబ్స్‌లో కలవటం యిష్టం లేదు విషయాలు పొక్కుతాయనే భయం వేరే గెస్ట్‌హాస్‌లు మెయిన్‌టెయిన్‌ చేసేటంత స్థోమత లేదు యిల్లయితే బోల్డంత సౌకర్యం ఆంటీవాళ్ళని మాకోసం వేరే వుండమనలేదు ఆతనికోసం తన సమయాల కోసంవో స్థలాన్ని యేర్పాటు చేసుకోవటం కోసం నా మాటలని అవకాశంగా మల్చుకొని పంపించాడు అతన్ని అతనితో పెనవేసుకుపోయిన అనేక సమయా లని నేనెప్పుడూ తరచితరచి చూడలేదు అతను నా యెమోషన్స్‌పై ప్లే చేస్తున్నాడని అర్థమవుతున్నకొద్దీ లుంగలుంగలుగా బాధ ఆఫీసు నుంచి బయటికి వస్తూ బండి స్టార్ట్‌ చేసాను యింటికి వెళ్ళాలనిపించలేదు వుదయం నుంచి మీటింగ్స్‌ మీద మీటింగ్స్‌ గాలి ఆడ్డంలేదు యెటైనా వెళ్ళాలి యింత పెద్ద ప్రపంచంలో మనల్ని మనంగా అవిష్కరించుకోగలిగే వొక్క ఆత్మబంధువూ లేకపోవటం నిజమైన వంటరితనం వెళుతున్న బండి అప్రయత్నంగా అగింది పార్క్‌ చేసి యింటి ముందు నిలబడి కాలింగ్‌బెల్‌ కొట్టాలనిపించక చేత్తో తలుపు తట్టాను “యస్‌ కమిన్‌” లోపలికి వెళ్ళాను లో లెవెల్‌ కుర్చీలో కూర్చుని యంటీవీలో మార్క్‌యాంతోనిని వింటున్నాడు సలీల్‌ అతని ముందు కూర్చున్నాను అతని గుండెల వరకు వచ్చిన తలని గుండెలపై ఆన్నాను అలసటగా “అలిసిపోయావా బుజ్జ్ఞమ్మాయ్‌,” అంటూ మెడ వెనక చేతివేళ్ళతో మెల్లమెల్లగా నొక్కుతూ, “కాఫీ తాగుతావా," అని అడిగాడు “కాసేపయ్యాక !

మంచుపూల వాన + 49

అతని చేతివేళ్ళు నా వీపుపై వెన్నుపూస పక్కగా నిదానంగా నొక్కుతున్నాయి అలసట కొద్దిగా తేలికవుతోంటే మూసుకొంటున్న కనురెప్పలు కాసింత విశ్రాంతి అతను కాస్త ముందుకు వంగి తలపై చిన్న ముద్దు పెట్టి, 'యిదేం పెర్‌ ఫ్యూమ్‌ యిన్ని రకాలుగా వాసనేస్తోంది, అని అడిగాడు

'గ్లబల్‌ దుబాయ్‌ మధ్యాహ్నం యిండోనేషియా సింగపూర్‌ ఆ(్ర్రేలియా అమెరికా వరల్డ్‌ బ్యాంకు అందర్నీ పెట్టుబడులు పెట్టమని మీటింగ్స్‌ షాపింగ్‌ కాంప్లెక్స్‌, మాల్స్‌, ఎగ్జిబిషన్స్‌ పర్చేసింగ్‌ పవర్‌ యేసీ హాల్స్‌ కదా వొక్కో దేశం వొక్కో పెర్‌ప్యూమ్‌ అన్నీ కలగలిసిపోయి అతుక్కుపోయి ఆఫీసుకి వెళితే చాలు కలగాపులగపు వాసన యింటికి వెళితే నానారకాల కంపు నాకూ రెండూ పడటం లేదు”

సలీల్‌ నవ్వి, 'యేం మనవాళ్ళు యిండస్ట్రీస్‌ పెట్టరంట "

“ప్రొడక్షన్‌ పై యెవ్వరికీ ఆసక్తి లేదు యిన్‌ఫ్రాస్టక్చర్‌ పెరగాలనుకున్నారు దానిపై పరుగు యిప్పుడా పరుగు కాస్త ఆపారు వాళ్ళకి మన జనాభా ఆకర్షణీయ మైన ఆస్తి”

“షాపింగ్‌ మాల్స్‌ కొంటారా "

“ఆ మెల్లమెల్లగా వాటిని చౌకచౌకగా అమ్ముతూ పరిచయం చేస్తారు విశాలమైన మాల్‌ చల్లగా లైట్‌ మ్యూజిక్‌ పాప్‌కార్న్‌ తింటూ కోక్‌ తాగుతూననో, చూయింగ్‌ గమ్‌ నములుతూనో సూది నుంచి కారు వరకూ కానుక్కోవటం బానే వుంటుంది” “మనకంటే చిన్న దేశాలని మనమూ కబ్టా చేయమా

నో సలీల్‌ యెవ్వరికి కూడా మనదేశంలోకి యెవరు రావాలి, యెందుకు రావాలి, వస్తే యేమవుతుంది యిలాంటి పట్టింపులు లేవ్‌ కాపిటల్‌ మూవ్‌ అవుతుందంటారు యెలా మూవ్‌ అవుతుంది! బ్యూరోక్రాట్స్‌ యిది మంచిదని అనుకున్నారేమో మెల్లమెల్లగా వాళ్ళలో కొంతమందికి యేం జరుగుతుందో కాస్త కాస్త తెలియటం మొదలుకాగానే యీ పాపంలో భాగం కాకుండా వుండటం యెలాగని తర్జనభర్ణ్దన పడుతూ మంచి చేయటానికి ప్రయత్నించటం మా బాస్‌ విశ్వనాధ్‌కి పాపం యెప్పుడూ యిదే చింత ప్ప్‌! నరేంద్రకి యే చింతా లేకుండా పోయింది యింటికి యెవరొస్తున్నారనే పట్టింపే లేదు స్ప్‌ బయట 50 + మంచుపూల వాన * కుప్పీలి పద్మ కధలు

సోకాల్డ్‌ సొఫిస్టికేటెడ్‌ కంపు యింట్లో జిడ్డు కంపు సలీల్‌ నా నుదుటిపై అ కొన నుంచి యీ కొన దాకా చేతివేళ్ళతో చిట్టిగా నొక్కుతూ, “మార్చు అత్యంత సహజం కదా నువ్వెందుకలా డిస్ట్రబ్‌ అవుతావ్‌ " (పేమ కూడానా మా సప్రేమ కుడానా మా యిద్దరి మధ్యా ప్రేమా మా యిద్దరి వుద్వేగాలూ కలలూ అన్నీ అన్నీ మారిపోవలసిందేనా కదుల్తున్నాయి నాలో 'నరేంద్రకి యీ మొత్తం పై అసంతృప్తి వుంది బాధపడుతున్నాడు,” అన్నాడు సలీల్‌ “యే మొత్తంపై " “వారం రోజుల క్రితం నరేంద్ర వచ్చాడిక్కడికి ' “బీర్‌ కావాలి,' అడిగాడు నరేంద్ర చిల్డ్‌ బీర్‌ వో సిప్‌ చేసి, 'యింటికి రావటం లేదేం," అడిగాడు సలీల్‌ నవ్వాడు చిన్నగా బాళీ అయిన టిన్‌ని టేబుల్‌పై పెడుతూ, 'నా సర్కిల్స్‌ రకరకాలుగా పెరుగు తున్నకొద్దీ మా యిద్దరి మధ్యా గ్యాప్‌ ెరుగులోంది యెదగాలనుకున్నాను వున్నదంతా నాన్న ఆదర్శాలకే ఖర్చు అయింది సిటీబస్‌లో వేలాడిపోతూ ప్రయాణం నుంచి జీవితం యేసి కారు వరకు వస్తే తనకి నా పట్ల వ్యతిరేకత యింతవరకూ నా కారు యెక్కలేదు వో చోట లంచం యిస్తా మరోచోట తీసుకుంటా నా చుట్టూ వున్న సర్కిల్‌కి ట్రేసి, చొమ్బ్కీ, సోమాలియా, సిమోన్‌ డే బిహేవియర్‌ తెలియకపోవచ్చు వాళ్ళు తెల్సిన సర్కిల్‌కి యీ రోజేంటి చాలా కాలంగా వుద్యోగాలు లేవు వాళ్ళని అడ్డంగా పెట్టుకొని బతకట్లేదా అదంతా న్యాయ సంపాదనే యెక్కడా యెక్కడా వొకప్పుడు మనం కలగన్న ప్రపంచం జీవితం లేదు మారక తప్పదు డబ్బు అడిగా తనని తప్పే యివ్వొచ్చుగా మా యిద్దరం వొకటే కదా నీది నాది తనది కాదు అంతా మనది అని నమ్మే అడిగా వూహు యివ్వలే పడిందో బంగారుచిలక పెళ్ళి పెళ్ళి అంటుంది కానీ నేనే మేఘాకి అన్యాయం చేయదల్బుకోలేదు మేఘకి జీవితం అర్థంకాదు నా చదువుకి తగ్గ వుద్యోగం మ్లాదు...వాడిక్రిందా వీడి కిందా చిన్న వుద్యోగాలు

సదరయ్య గం ల నాగ

ఫా ౦1 ఫై మంచుపూల వాన + 51

స్త న

లి చ్‌ ్న్‌ సౌల్రి హైవరాబాద్‌ లో

చేయలేను తెలివుంది కలిసొచ్చింది పైకొచ్చాను కాని మేఘాకి యివేమీ పట్టవు నేనేదో ఘోరం చేసినట్టు యీ డబ్బు ముట్టదు మా యింట్లో అందరికీ నేను చేసేవన్నీ నచ్చుతాయి వోన్‌ చేసుకుంటారు కానీ మేఘా అలా కాదు వొక్కసారి కూడా ప్బ్‌ ' నాలుగో టిన్‌ కూడా పూర్తయి పోయింది అయిదో టిన్‌ తెరచి కాస్త తాగాడు సెల్‌ తీసి నెంబర్స్‌ నొక్కాడు

'హా నేను నరేంద్రని బీరు తాగుతున్నా చూడు రత్నా మీ సెక్రటరియా పర్మిషన్‌ ప్ప్‌ చూడమ్మాయి యెంత బాగా నవ్వుతావ్‌ డబ్బులేగా నీవి యిచ్చేస్తా మొత్తం ఆ కనకాంబరం చీరలో చాలాచాలా అందంగా వున్నావ్‌ నీ వాయిస్‌ వినాలనిపిస్త్రందమ్మాయ్‌ మాట్లాడమ్మాయ్‌ ' అలా వో గంట సాగింది సంభాషణ ” అన్నాడు సలీల్‌

చిన్నగా నవ్వి, 'ఆకలి" అన్నాను

“మాట్లాడటం నీకిష్టం లేదని తెలుస్తోంది కానీ తనని బాగు చేసుకోరాదు," అన్నాడు సీల్‌

“యెలా, యెందుకు ”

“యెలాగోలా అతని ర్ట్యోర్‌మెంట్‌ కెలిసిందిగా సాటిస్‌పై చేయకూడదా * “యెందుకు ”

“మీ మధ్య గ్యాప్‌ తగ్గుతుందేమో '

తిరిగి చిన్నగా నవ్వుతూ, 'ఆకలి' అన్నాను

“యింత సీరియస్‌ విషయం మాట్టాడుతోంటే (

“చూడు సలీల్‌ మారటం బాగు చేసుకోవటం యిదంతా అవ్వదు వొకప్పుడు మా యిద్దరం బై ఆల్‌ మీన్స్‌ వొకరికొకరం కావాలనుకొని వో డిస్నైడ్‌ రిలేషన్‌షిప్‌ లోకి వచ్చాం యీరోజు మారిపోయాడని నేనూ- మారలేదు తనూ అని అతను అనుకుంటున్నాం యిట్స్‌ వోకె యిన్‌ ప్రిన్సిపుల్‌ తేడాలొచ్చాయి నీకూ అతని పంధా నచ్చలేదు స్నేహితుడివి కాబట్టి మెల్లగా తప్పుకున్నావ్‌ కానీ భార్యని కాబట్టి అతని రిక్వైర్‌మెంట్‌ని సంతృప్తి పర్పమంటున్నావ్‌ కదా *

“సారీ,” నొచ్చుకుంటూ అన్నాడు

52 + మంచుపూల వాన 4 కుప్పిలి పద్మ కధలు

యిట్స్‌ ఆల్‌ైరైట్‌ నిజంగానే ఆకలేస్తోంది " అతను ఫ్రిజ్‌ తెరిచాడు బాళీ “బయటికి వెళదామా?' అడిగాడు "వెంటనే, ఆకలేస్తోంది యింటికి వచ్చేసరికి నరేంద్ర హాల్లో కూర్చుని వున్నాడు టివి వైపు నుంచి చూపు తిప్పి, 'యెక్కడికి వెళ్ళావ్‌ నీకోసం యెప్పట్నుంచో యెదురు చూస్తున్నా యింటి కొచ్చేసరికి నువ్వు లేకపోతే భలే బోర్‌ కొడుతుందనుకో ' యేదైనా అవసరం వుంటే యిలా మాట్లాడటం అలవాటే 'సలిల్‌ యింటికి 'వూహూ6 రేపు మా కొత్త వెంచర్‌ స్టార్ట్‌ చేస్తున్నాం యం ఎల్‌ ఎ గారు, మంత్రిగారు వస్తున్నారు," అన్నాడు వూ" అతను నా దగ్గరికి వొచ్చి మెడ చుట్టూ చేతులేసి చప్పున వీపు మీద వేళ్ళతో నిమురుతూ భుజంపై ముద్దు పెట్టాడు చాలాకాలం తర్వాత స్పర్శించటం ఆ స్పర్శలో బోలుతనం నాలోకి పాకుతోంది సెల్‌ మోగింది అతని చేతులు సెల్‌ వైపుకి అక్కడే నిలబడి వున్నాను మాటలయ్యాక, “రేపు వుదయమే ఆరున్నరకల్లా బయలుదేరాలి," అన్నాడు యేంటన్నట్టు చూసాను “కొత్త వెంచర్‌ ప్రెస్టీజియస్‌ వెంచర్‌," అన్నాడు “నేనెందుకు ” “జస్ట్‌ లైక్‌ దట్‌," భుజాలని యెగరేస్తూ అన్నాడు “వీలవ్వదులే “యేం యెందుకని " మంచుపూల వాన + 53

“ఆఫీసుకెళ్ళాలిగా

“ఛా లీవ్‌ పెట్టు అయినా నీదేం పర్మినెంట్‌ జాబ్‌ కాదుగదా కాంటాక్ట్‌ జాబేగా,” అన్నాడు

యెప్పట్‌లా మౌనం

'శేపు మనం వెడుతున్నాం'

“యెందుకలా పట్టుబడుతున్నావ్‌ "

“పూజుంది పీటలపై మనిద్దరం కూర్చోవాలి "

“నీకు తెలుసుగా నాకవన్నీ అలవాటు లేవని”

“అన్నీ అలవాబైజేనే చేస్తామా! నాకు మాత్రం యింతకు ముందు అలవాటుందా యిష్పాడు కదా బాగా అలవాటైంది రానంటే యెలా నీ పెళ్ళాం యేదంటే యెవర్షి చూపాలి నీకు అనసూయ రావొచ్చుగా "

“స్టాప్‌ యిట్‌ మరీ మనం యిలా మాట్టాడుకోద్దు యిష్టం లేదు అంతే” “యెందుకు ' అడిగాడు

“నీ బిజినెస్‌లోకి నువ్వు డబ్బులు తెచ్చిన పద్ధతి, ఆ వ్యాపారంలో నువ్వు ఆపరేట్‌ చేస్తున్న పద్ధతి నాకు నచ్చలేదు మనిద్దరం యీ యింటికి యెవరు రావాలి అనే విషయంపై చాలా పట్టింపుగా వుండేవాళ్ళం వొకే యింట్లో జీవితాలని పంచుకోవాలనుకున్న వాళ్ళం నీ జీవితంలో వో ముఖ్య పార్య్వంతో నాకే సంబంధం లేదనుకోలేను నీ పనులు నువ్వు చేసుకుంటున్నావ్‌ నన్నందులోకి లాక్కు”

'నీ డబ్బేం కాదుకదా నచ్చి యిచ్చినవాళ్ళనంటావేం,' అన్నాడు

“నువ్వు చేస్తున్నదేంటో నాకు తెలుసు యెందుకీ మాటలు మరింతగా మనిద్దరం మనకిష్టంలేని మన గురించి మాట్లాడుకోవటం '

“నువ్వంటే నాకు యిష్టం రత్న యొన్నిసార్డు అడిగినా పెళ్ళికి వొప్పుకోలేదు నీకేం అర్థంకాదు,” అసహనంగా అన్నాడు

అసహన నిళ్శబ్దం

54 + మంచుపూల వాన * కుప్పీలి పద్మ కధలు

“రత్న మొగుడూ రత్నా విడిపోయి చాలాకాలం అయింది గంగాధర్‌కీ చుట్టం డబ్బుంది యిచ్చింది నేనంటే యిష్టం పెళ్ళి చేసుకుందాం అంది కానీ నేనెప్పుడూ యస్‌ చెప్పలేదు," అన్నాడు “నో అని కూడా చెప్పలేదు పెళ్ళి లాంటిదేదో ప్రామిస్‌ చేసాకే డబ్బిచ్చారను కుంటా” “యేదో చెప్పానులే తన డబ్బులు తనకి ఇచ్చేస్తాగా,' తేలిగ్గా అనేస్తూ, 'రేపు రానని అనకు మంత్రిగారి భార్య, ఎం ఎల్‌ ఎ గారి భార్య వస్తున్నారు నువ్వు రాకపోతే బాగుండదు,” అన్నాడు “రాలేను అనలు మనమిలా కలిసి బతకడంలో అర్థమేమైనా వుందా" *'ఛ ఛ నేను యింట్లో వుండను వెళ్లిపోతా + “కాస్త సహనంతో చెప్పేది విను యింట్లోంచి వెళ్ళిపోవటాలూ యీ గందర గోళాలేం వద్దు నిజానికి మనం యింక యీ విషయం గురించి మాట్టాడుకోవటం మంచిది మనం కలిసి నడుద్దాం అనుకున్నాం కొంతకాలం నడిచాం అంతే కలిసి నడవటం మానేసి చాలాకాలం అయింది” “అంటే విడిపోదామనా ' “మనం విడిపోయి చాలాకాలం అయింది” “నాకు రత్నకి మధ్య ఆమె అవిశ్రాంతంగా నవ్వి, రత్నా గంగాధర్‌ నువ్వూ ప్చ్‌ వీళ్ళెవరూ కాదు మన సమస్య ఆ విషయాలు యింక వదిలేద్దాం మనం నమ్మిన వాటికి పక్కకి జరగడానికి యిద్దరం సిద్ధంగా లేం కాస్త ప్రశాంతంగా విడిపోదాం ' యిల్లంతా కలియతిరుగుతున్న చూపులు పంచుకొన్న క్షణాలు పొదువుకొన్న జ్ఞాపకాలు నిర్విరామంగా వెంటాడుతోంటే వూపిరి చిక్కుకుపోయింది “సరే చెప్పు సామాన్లు యెలా పంచుకొందాం," అన్నాడు “మనిద్దరం కలిసి కొన్నవి పంచుకొందాం నే కొన్నవి యెలాను నీకొద్దు కదా" మంచుపూల వాన + 55

నవ్వాను

గిన్నెలు, తపేలాలు, దుప్పట్లు, తలగడాలు అతనే వంతులు వేసేశాడు

మా యిద్దరి చూపులు ఆ వోకే వొక్క బొమ్మపై నిలిచిపోయాయి

కృష్ణుడు, సత్యభామను ప్రేమగా వొకర్నొకరు చూసుకొంటున్న పాలరాయి బొమ్మ అరుదైన ఆ బొమ్మని జైపూర్‌ వెళ్ళినప్పుడు యిద్దరం ముచ్చటపడి కొన్నాం యెవరు తీసుకోవాలి!

చివరికి అతనే అడిగాడు, 'యెవరు తీసుకొందాం ”

నేనేం మాట్టాడలేదు

“టాస్‌ వేద్దామా' అడిగాడు

“వద్దు నువ్వు తీసుకో” అన్నాను

యిద్దరం తీరిగ్గా గోడలకి అమర్చుకొన్న ఫోటోలను వాక్కో మేకు నుంచీ తీస్తుంటే మనసు గిలగిలలాడింది

మా యిద్దరి సాంగత్యంలో అత్యంత మానవీయ క్షణాలవి స్పేహాన్నీ (ప్రేమనీ చూసిన నాకు యీ మొత్తం సంఘటన కాలుస్తోంది అగ్ని ప్రవాహంలా దహించి వేస్తోంది కలిసి మే సమయాలనీ గడపకపోతే యే విషయాలనీ పంచుకోకపోతే ఆ స్నేహానికీ ప్రేమకూ అర్థమే లేదు యిష్టాలు మారాయి అసలు యింత (పేమ గాయపడటానికేనా తప్పదు

అవే సూర్యోదయాలు, సాయంకాలాలు, చంద్రోదయాలు, అమావాస్య దినాలు, వరదలు, చలిగాలులు, వడగాల్పులు

ధింక్‌ గ్లోబల్‌ యాక్ట్‌ లోకల్‌ కాన్ఫరెన్స్‌లో విశ్వనాధ్‌ మాట్లాడుతున్నాడు వింటు న్నంతసేపు అనీజీ

“యీ పని నుంచి తప్పించి వేరేచోట వేయండి," విశ్వనాధ్‌ని అడిగాను “యెక్కడికి వెళ్ళినా యివే కాన్సెస్ట్‌ మెల్లమెల్లగా యీ మొత్తం యిష్యూని మన వాళ్ళకి యెక్కువ హాని చేయకుండా యెలా డీల్‌ చేయాలో ఆలోచించడానికి నీలాంటి వాళ్ళుండాలి," చెప్పున్నాడు విశ్వనాథ్‌

56 + మంచుపూల వానల కుప్పిలి పద్మ కధలు

'యేంటి ఆలోచిస్తున్నావ్‌' అడిగాడతను “యివేం వద్దు" “యేం చేస్తావ్‌ " “చదువుకోవాలని వుంది" “యేం చదువుకొంటావ్‌” “చరిత్ర ' “హిస్టరీ " “ఆల “చదివేం చేస్తావ్‌ ' “వెతుకుతాను " “యంటి?' 'మమ్మల్ని మనల్ని నన్ను నేను మనందర్నీ ' కదుల్తున్నాయి ఆమె చూపులు అతని టేబిల్‌పై వున్న వెడ్డింగ్‌ కార్డ్‌పై ఆగాయి “నరేంద్ర పెళ్ళి యింట్లో వాళ్ళు కుదిర్చిన పెళ్ళి శ్రీవిద్యా వెడ్స్‌ నరేంద్ర నరేంద్ర వెడ్స్‌ శ్రీవిద్య అని రెండు కార్డు వచ్చాయి,” అన్నాడు ఛీ “డ్‌ చేగేజ్‌ సెక్యూరిటీ చెకికి పంపించి సలీల్‌ దగ్గరికి వచ్చాను “ధాంక్‌ యూ నువ్వూ విశ్వనాధ్‌ పూనుకోకపోతే యింత త్వరగా చదువుకొనే అవకాశమే వచ్చుండేది కాదు, చెప్పాను “నాకేం తెస్తావ్‌ ' అడిగాడు “మంచు” “నో నార్త్‌ అమెరికా కదా," అన్నాడు మంచుపూల వాన + 57

“చదువు పూర్తిచేసి వెనక్కి వస్తూ హరప్పా మెహంజదారో చూడాలి," అన్నాను “యిక్కడికి రా నాక్కుడా చూడాలని వుంది కలిసి వెళదాం సింధూనదిని చూసాద్దాం, అన్నాడు “వో గుడ్‌ అనౌన్స్‌మెంట్‌ వంగి హేండ్‌బ్యాగేజ్‌ అందుకొంటూ అతని మెడ చుట్టూ చేయి వేసి దగ్గరికి జరిగి బుగ్గపై ముద్దు పెట్టుకొని చిన్నగా నవ్వాను నా మెడ వెనుక చేతివేళ్ళతో చిన్నగా నొక్కుతూ అతనూ నవ్వాడు ఆ నవ్వుల్గోంచి లీలగా వినిపిస్తున్న అనౌన్స్‌మెంట్‌ “నిజంగా మంచుని తెస్తావా' “వూహూ మంచుపూల వానల్నే తీసుకొస్తా “మనకోసం,” యిష్టంతో స్పష్టంగా అడిగాడు అతని అరిచేతిని ముద్దు పెట్టుకొన్నా అతను నవ్వాడు జల్లులుజల్లులుగా మంచు పూలవానలా ఫె ద్రస్తానం సాపొత్య ప్రత్యేక నంచిక 2002 58 + మంచుపూల వాన అ కుప్పిలి పద్మ కధలు

లై [స 60 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు .

ధూవఐ మచారే ధూమ్‌ మచారే యీట్‌ వెల్‌ల్లో దుమ్ము రేపుతోందా పాట వొక్కొక్క టేబుల్‌ దగ్గర గుంపులుగుంపులుగా కూర్చొని గట్టిగట్టిగా మాట్టాడుకుంటూ నవ్వు కుంటూ అమ్మాయిలు, అబ్బాయిలు

చలెగ చలెగ యె యిష్క్‌ కాజమానా +61

వాళ్ళ ముందు ఖాళీ అవుతున్న కోక్‌ గ్లాసులు, పిజ్ఞా బర్గర్‌, పఫ్‌, పేష్ట్రీస్‌తో సగం నిండుగా వున్న పేపర్‌ ప్లేట్స్‌ వుండలుండలుగా చేతులు తుడుచుకొన్న "పేపర్‌ నాప్‌ కిన్స్‌

దాదొపుగొ అందరూ యెదుటివాళ్ళతోటీ, సెల్‌ఫోన్‌లోనూ వాకేసారి మాట్టాడేసు కుంటున్నారు

అటో ఛైర్‌, యిటో ఛైర్‌ వున్న టేబుల్‌ దగ్గర కూర్చుని మిళింద్‌ తన సెల్‌ఫోన్‌ వైపు గేట్‌ వైపు మార్చిమార్చి చూస్తూ, 'మరోసారి ఫోన్‌ చేస్తే' అనుకున్నాడు యింతలో ఫోన్‌ మోగింది ఆత్రంగా చూశాడు

యెదురు చూస్తున్న కాల్‌ కాదు శ్రీకర్‌ ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చేయగానే, “హాయ్‌ డూడ్‌ ” హుషారుగా అన్నాడు శ్రీకర్‌

“హాయ్‌”

“యెక్కడున్నావ్‌ మామా ”

“యీట్‌వెల్‌”

“యిష్టాడొద్దు మాళవిక కోసం చూస్తున్నా”

“మళ్ళీ ఫైటింగా యీసారేంటి యిష్యూ గార్చేజా ”

“అలాంటిదే మాన్‌హోల్‌,” అన్నాడు మిళింద్‌

“వావ్‌ సెక్సీయెస్ట్‌ టర్క్‌” గట్టిగా నవ్వుతూ అన్నాడు శ్రీకర్‌

మిళింద్‌ కూడా గట్టిగా నవ్వేస్తూ “యిలా అన్నాననే వచ్చింది మాళవికకి కోపం యిక్కడికి రమ్మని నిన్నటి నుంచి నాలుగు మెసేజ్‌లు పంపించా ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చేయదు మెసేజ్‌లకు రిప్లయ్‌ యివ్వదు రాలేదు యేం చేయాలో అర్థం కావట్లా యింటికెళదామంటే వాళ్ళ డాడీ డర్టీ లుక్స్‌ యిస్తాడు నా వైపు బాపురే లాస్ట్‌ టైమ్‌ యిలా అన్నందుకే వారంరోజులు మాళవిక మాట్లాడలేదు యెొవ్వరికీ లేని యీ గొడవలేంట్రా యెప్పుడూ నాకు నువ్వు లక్కీరా దేవికతో నీకిలాంటి గొడవలేం లేవ్‌ కదరా”

62 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

“యిలాంటివి లేవ్‌ కానీ లేటెస్ట్‌ డైమండ్‌ కొనలేదనో, వీకెండ్‌కి కొత్త పబ్‌కి తీసుకెళ్ళలేదనో, అమెరికా వెళ్ళటానికి సీరియస్‌ యెఫర్డ్‌ పెట్టడం లేదనో యిలాంటి గొడవలు చాలుంటాయ్‌ అయినా దేవిక, మాళవిక అంత అంద మైనది కాదు కదరా అసలు మాళవిక యేంట్రా యెంతేేపు చూసినా తనివి తీరదు అలా చూడాలనిపిస్తూనే వుంటుంది,” అని శ్రీకర్‌ గట్టిగా నవ్వుతూ, “బ్యూటీఫుల్‌ మాళవిక కోసం కొంచెం సమాజసేవ చెయ్యరాదా నీకు వోపిక లేకపోతే చెప్పు నే మాట్లాడుకుంటా ” కొంటెగా అన్నాడు “షటప్‌ దేవికకి చెప్తానుండు యేంట్రా నేను లేనప్పుడు నాక్కాబోయే ఆవిడతో ఫ్లర్ట్‌ చేస్తావా చంపేస్తారా ” నవ్వుతూ అన్నాడు మిళింద్‌ “యేడిచావ్‌గాని యింతకీ యిష్యూ యేంట్రా ” “వో గాడ్‌ అదో పెద్ద కధ మాళవికని యెలా యింప్రస్‌ చేయాలో అర్థం కావట్లేదు నువ్విక్కడికి రారా డిస్కస్‌ చేద్దాం,” అన్నాడు మిళింద్‌ “యెంతసేపట్లో రావాలిరా ” “యెక్కడన్నావ్‌,” అని అడుగుతూ తలెత్తి చూస్తే తన యెదుటి కుర్చీలో శ్రీకర్‌ “అరే యిక్కడే వున్నావా ” “ఠైవ్‌ చేస్తూ నీతో మాట్టాడుతూ యిక్కడి కొచ్చేశాన్రా,” అన్నాడు శ్రీకర్‌ “జైవ్‌ చేస్తూ ఫోన్‌ మాట్లాడినా మాళవికకి తప్పే, అన్నాడు మిళింద్‌ హాట్‌ పిజ్జా, వొక కోక్‌ తెచ్చుకొని శ్రీకర్‌ కూర్చుంటూ, “చెప్పరా యేంటి యీసారి గొడవ,” అని అడిగాడు “పోయినసారి వాళ్ళ యింటి ముందు చాలా చెట్టున్నాయని, అక్కడ అందరూ తుక్కు పడేస్తారని, ఆ తుక్కు క్లియర్‌ చేయక రోజూ పందికొక్కు లొస్తున్నాయి వాటికోసం పాములొాస్తున్నాయి. పాము కాటేస్‌ ఆ పక్కన పాకల్గో వాకతను పోయాడని, అ తుక్కుని యెప్పటికప్పుడు క్ల్‌యర్‌ చేయమని మున్సిపల్‌ ఆఫీస్‌ చుట్టూ తిరిగిందా తర్వాత అ పాకలో వాళ్ళందర్నీ స్నేక్‌ ఫెండ్లీ గ్రూప్‌తో మీటింగ్‌ పెట్టింది 'నీకెందుకిదంతా," అన్నానని కోపం వచ్చేసిందప్పుడు ” “యింతకీ వాళ్ళా చెత్తని క్లియర్‌ చేసారా ” అడిగాడు శ్రీకర్‌

చలెగ చలెగ యె యిష్క్‌ కా జమానా +63

“అదో పెద్ద కధ వాళ్ళష్పుడు ఆ చెత్తని, అడవిలా పేరుకుపోయిన తుమ్మని క్లియర్‌ చేయలా తుమ్మ చెట్లన్నీ ప్రైవేట్‌ ప్రాపర్టీలో వున్నాయి యీ మధ్య డెంగ్యూ ఆపరేషన్‌లో భాగంగా ఆ చెట్లని, చెత్తని బుల్‌డోజర్స్‌ ప్రాక్లేన్‌తో క్లియర్‌ చేసేసారు,” అన్నాడు మిళింద్‌

“సో దీన్లో తెలిసిందేంటంటే పాముల కంటే దోమలు పవర్‌ఫుల్‌ అన్నమాట,” అని పడీపడీ నవ్వుతూ, “వోకె యిప్పుడు కొత్త గొడవేంటి,” అడిగాడు శ్రీకర్‌ “కొత్త గొడవేంటంటే మ్యాన్‌హోల్‌,” అన్నాడు మిళింద్‌

నవ్వుని ఆపుకుంటూ, “యేమైందంట,” అన్నాడు శ్రీకర్‌

“వాళ్ళ కాలనీలో వో వీధిలో మూతలేని మాన్‌హోల్స్‌ మూడున్నాయంట వాటితో తన యెక్స్‌పీరియన్స్‌ అంతా చెప్తా విను,” అన్నాడు మిళింద్‌

మాళవిక ఆరోజు మార్పింగ్‌ వాక్‌ కోసం లేతరంగు ట్రాక్‌సూట్‌లో తెలతెలవారు తుండగానే యింట్లోంచి బయటికొచ్చింది కాలనీ వీధుల్లో పాలప్యాకెట్టు, న్యూస్‌ పేపర్స్‌ యిచ్చే అబ్బాయిలు, మార్షింగ్‌ వాక్‌కి వస్తున్నవాళ్ళు, అక్కడక్కడా బద్ధకంగా పడుకొని వున్న వీధి కుక్కలు తప్ప మరెవరూ లేరు కొంచెం విచ్చు కొంటున్న ఆకాశపు వెలుగుని, చిన్నగా కదులుతున్న తురాయి కొమ్మల పచ్చ దనాన్ని నింపుకొంటున్న ఆమె చూపు వున్నట్టుండి ఆ వీధిలో గుండ్రంగా తెరచి వున్న మూడు మ్యాన్‌హోల్స్‌ మీద నిలిచింది

“బాగు చేయటానికని తీసిన మూతలు తిరిగి పెట్టలేదా అసలు వీటిమీద మూళలే లేవా యిలా వుంటే ప్రమాదకరం కదా ' అనుకుంటూ ఆ యెదుటి అపార్ట్‌మెంట్‌ దగ్గరున్న వాబ్‌మెన్‌ని, “వీటి మీద మూతలేమైనాయ్‌ ” అనడిగింది

కూర్చున్న చోటు నుంచి కదలకుండా తల అడ్డంగా వూపాడు ఆ వాచ్‌మెన్‌ ఆ పక్కనున్న మరో అపార్ట్‌మెంట్‌ ముందున్న వాకిలిని చిమ్ముతున్నావిడని చూస్తూ, “వీటి మూతలేమైనాయ్‌ ” అడిగింది మాళవిక

“యేమోనమ్మా వాళ్ళొచ్చి అందులో పూడుకుపోయిన చెత్తని బైట వేశారు అంతే పోయారు ”

“అరె యిలా వుంటే ప్రమాదం కదా,” అంది మాళవిక

64 + మంచుపూల వాన 6 కుప్పిలి పద్మ కధలు

“యెవరో వొకరు పడికేగాని పటాలం కదలిరాదు,” కోపంగా అంటూ ఆ కోపాన్ని వూడుస్తున్న చీపురు మీద చూపించించామె మాళవిక వో క్షణం అలోచించి, “యేమైనా అడ్డు పెడదామా,” అంది ఆ వూడుస్తున్నామె ఆగి మాళవికవైపు తేరిపార చూస్తూ, “వాటి మీద మనమేం పెడతామమ్మా” అయోమయంగా అడిగింది యింతలో యీ అపార్ట్‌మెంట్‌కి యెదురుగా వున్న అపార్ట్‌మెంట్‌ గేటు తెరుచుకొని చకచకా వైటికొచ్చిన నీలపూల చీరామె అగి, “యేందమ్మా” అంది వీళ్ళని చూస్తూ “నువ్వేమో పనిలోకెళ్ళిపోతావ్‌ మీ ఆయనేమో మెట్లు తుడిచే పనిలో వుంటాడు మీ పిల్లలది తెలిసీ తెలియని వయసు మీ ఆయనెళ్ళి కంపైనా తెచ్చేస్కోడు దానిమీద,” అంది వూడ్చే ఆమె “పనిలోకెళ్ళినా యీ పిల్లల గురించే భయమైపోతుంది యీ మూతలు పెట్ట కుండా పోతారేంటో,” నిట్టూర్చి, “బైమౌతుంది,” అని చకచకా వెళ్ళిపోయింది నీలిపూల చీరామె మాళవిక అక్కడే నిలబడి, “యెవర్సైనా పిలవండి కంపైనా వేయిద్దాం నీ పేఠేంటి,” అడిగింది వూడుస్తున్నామెని “కుమారమ్మా” అంటూ యేదో వొకటి చేసేవరకు యీ మాళవిక కదలదని అర్థమై వాళ్ళాయన్ని, ఆ అపార్ట్‌మెంట్‌, యీ అపార్టమెంట్‌ వాచ్‌మెన్‌లను పిల్చు కొచ్చింది అందరూ కలిసి వాటిల్లోకి కొట్టుకొచ్చిన తుమ్మ కంపల్సి దూర్చారు “నేనివాళే మునిసిపల్‌ ఆఫీసులో కంప్లెయింట్‌ యిస్తాను అప్పటివరకూ యీ కంపలుండేట్టు చూసుకోండి లేకపోతే ప్రమాదం,” అంది మాళవిక అక్కడనుంచి యింటికొస్తూ, “యీ కాలనీలో వొకటో అరో ముళ్ళకంపలుండ బట్టీ వేసాం కానీ లేకపోతే ఆ మూడింటి మీద యేమైనా పెట్టడం యెంత కష్టం, అనుకొంది మాళవిక యింటికొచ్చి రెడీ అయ్యి ట్రాఫిక్‌జామ్‌ని దాటు కొంటూ కాలేజీ కొచ్చింది మేడమ్‌ గుగర్రుగుర్రుగా చూస్తూ, “యెందుకు లేటుగొచ్చావ్‌,” అంది గబగబా రెండు వాక్యాల్లో మ్యాన్‌హోల్‌ సంగతి చెప్పింది మాళవిక

చలెగ చలెగ యె యిష్క్‌ కా జమానా +క6క5్‌

“అది వాళ్ళు డీల్‌ చేస్కుంటారు కదా కాలేజీకి లేటొస్తే యిట్స్‌ నాట్‌ గుడ్‌,” విసుక్కుందామె

సోషల్‌ రెస్పాన్స్‌బిలిటీ మీద స్పెషల్‌ ప్రోగ్రాం చేస్తున్న టివి వాళ్ళతో గుక్క తిప్పుకోకుండా మాట్లాడిన ఆమె రూపం మాళవిక కళ్ళ ముందు మెరుపులా మెరిసింది అమెకేమీ సమాధానం చెప్పకుండా క్షాస్‌రూమ్‌లోకి వెళ్ళింది మాళవిక మున్సిపల్‌ ఆఫీసులో యివ్వటానికి అప్లికేషన్‌ రాసింది కానీ అక్కడికెళ్ళి యిచ్చి వచ్చే టైమ్‌ దొరకలేదు మాళవికకి పర్మిషన్‌ అడిగితే కరిచేలా వుంది మేడమ్‌ అప్పటికీ మున్సిపల్‌ ఆఫీస్‌ నెంబర్‌ తీసుకొని ఫోన్‌ చేసింది జవాబు లేదు లేదా యెొంగేజి చివరికి యెవరో లిస్ట్‌ చేసి, 'యిప్పుడెవరూ లేరు,” అని ఫోన్‌ పెట్టేశారు.

సాయంత్రం యింటికొచ్చి డిన్నర్‌ చేస్తున్నప్పుడు, “రేపు కూడా కాలేజీ నుంచి బయటపడే అవకాశం లేదు యీ అప్లికేషన్‌ కాస్త మున్సిపలాఫీసులో యిస్తావా,” అని తల్లిని అడిగింది మాళవిక

కళ్యాణిగారు సరే అన్నారు

మర్షాడు కాలేజీ నుంచి వచ్చిన మాళవికఠి “అప్లికేషన్‌ యిచ్చాన'ని చెప్పారు కళ్యాణిగారు

ఆ మర్నాడు వాకింగ్‌కి వెళ్ళినప్పుడు, “అప్లికేషన్‌ యిచ్చాము వాళ్ళొస్తారు వేసేస్తారు ” అని కుమారితో చెప్పింది మాళవిక

'పిచ్చిపిల్లో అమాయకురాలో,' అన్నట్టు మాళవికని చూసింది కుమారి రెండ్రోజులు గడిచిపోయినా వాళ్ళెవరూ రాలా ఆరోజు వర్షం పడుతోంది ప్రాజెక్ట్‌ ప్రజెంటేషన్‌ యిస్తున్న మాళవిక మనసంతా మ్యాన్‌హోల్‌ మీదే వుంది వర్షానికి నీళ్ళేమైనా నిలిచిపోయాయా కంపలు కొట్టుకుపోయాయా అక్కడ అసలు మ్యాన్‌హోల్స్‌ వున్నట్టు వెళ్ళేవాళ్ళకి తెలుస్తుందా నీలిపూల చీరావిడ పిల్లలు యింట్లోనే వున్నారా. నీళ్లు చూస్తే పిల్లలకి సరదా పారపాటున బైటికి రాలేదు కదా"

ఆమె మనసంతా అనీజీ యెలాగోలా (పెజంటేషన్‌ కానిచ్చి బైటికొచ్చి తల్లికి ఫోన్‌ చేసింది

66 + మంచుపూల వాన 6 కుప్పిలి పద్మ కథలు

“కాస్త వీలైతే ఆ వీధికొకసారి వెళ్ళొస్తావా,” అడిగింది “వూ ” అన్నారు కళ్యాణిగారు అమ్మ చేతిలోంచి ఫోన్‌ తీస్కాని, “మరీ అంత భయపడకు యిలాంటివి యీ సిటీలో చాలా వున్నాయ్‌ యెన్నని మనం పర్సనల్‌గా చూడగలం నీకు పనేం లేనట్టుందసలు,” నవ్వుతూ అంటున్న తమ్ముడి మాటలకి, “తెలిసిందైనా పట్టించుకోకపోతే యెట్లా బై,” అని ఫోన్‌ పెట్టేసింది మాళవిక విష్ణు ఫోన్‌ టేబిలొపై పెడుతూ, “హెల్మెట్‌ పెట్టుకో తాగి డైవ్‌ చేయొద్దు వాకే బండిపై ముగ్గురు యెక్కొద్దు అ ధియేటర్‌లో, ఆ మాల్‌లో ఫైర్‌ సేష్టీ మెజర్స్‌ లేవ్‌ వెళ్ళొద్దని వొట్టు వేయించుకోవటం యిలానా బుగ్ర తినేస్తున్నారు చాలదన్నట్టు యిష్పుడా డిపార్ట్‌మెంట్స్‌ చుట్టూ తిరుగుతున్నారు వాళ్ళు మాత్రం యెంతని చేస్తారు వాళ్ళకెన్ని పనులుంటాయో భలే పిరికివాళ్ళు మీరిద్దరూ భలే బోర్‌ ” వెక్కిరింతగా అన్నాడు తల్లితో విష్ణు “మీకు దూకుడెక్కువ యీ సిటీయేమో రోజురోజుకీ ప్రమాదభరితంగా తయారవు తోంది హెల్మెట్‌ పెట్టుకోమంటే కోపమేంట్రా . లైసెన్స్‌లు లేకుండా కార్డు బైక్స్‌ (డైవింగ్‌ తాగి వొకచోట కూర్చోవచ్చుగా ఆ బళ్ళు నడపకపోతీ యేం ” మందలింప్పుగా అన్నారు కళ్యాణి “మమ్మీ నువ్వంటే వోల్స్‌ యీ మాళవికకి యీ ఛాదస్తం యెక్కడ నుంచి వచ్చింది నువ్వూ యిలాగే వుండేదానివా,” టీజింగ్‌గా అడిగాడు విష్ణు చిన్నచిన్న రోడ్డన్నీ దాటుకుంటూ రోజువారీ పనుల నుంచి కాస్తకాస్త సమయాన్ని చేజిక్కించుకొని ఆ మున్సిపల్‌ ఆఫీసు చుట్టూ కళ్యాణి, మాళవిక తిరగ్గాతిరగ్గా, “సరే మేం యిన్స్‌పెక్టన్‌కొస్తాం,” అన్నారు వాళ్ళు మాళవిక వుదయం పూట అటెళ్ళినప్పుడు, “వాళ్ళొచ్చారా ” అని అడగడం, “వాళ్ళెక్కడాస్తారమ్మా" అని విసుగ్గానో, నిరాశగానో, నిష్టూరంగానో రోజుకొక భావంతో సమాధానం చెప్పేది కుమారి చివరికి వోరోజు కుమారి, “వాళ్ళొచ్చారమ్మా” అంది “వాళ్ళొచ్చారా,” మెరుస్తున్న కళ్ళతో అంది మాళవిక “అ అందులో వొకటి డైనేజ్‌దట రెండు వాటర్‌వర్క్‌వట డైనేజి వాళ్ళు చలెగ చలెగ యె యిష్క్‌ కా జమానా + 67

కొలతలు తీస్కాని వెళ్ళారు మిగిలిన రెండిటి గురించి వాటర్‌వర్క్‌ వాళ్ళకు చెప్పాలట ” అంది కుమారి

మాళవిక కళ్ళల్లో మళ్ళీ నిరాశ తిరిగి వాటర్‌వర్క్‌ వాళ్ళ చుట్టూ తిరగడమంటే యెంత పనో అనుకుంటూ, “సరే వాళ్ళ దగ్గరికీ వెళ్తాలే,” అంది

“బిల్లులు కట్టకపోతే రంచనుగా ఆయా కనెక్టన్లు పీకసే అన్ని డిపార్ట్‌మెంట్ల వాళ్ళూ యేదైనా సమస్య వస్తే మాత్రం వెంటనే రారెందుకో ప్రతి డిపార్ట్‌మెంట్లో బాగు చేయటానికి యెక్కువమంది స్టాఫ్‌ లేరా, యేదైనా ప్రమాదం జరిగితే డిపార్ట్‌మెంట్‌ పెద్దలు, మంత్రులు సిటీలో వున్న ప్రతి పెద్దోళ్ళు వచ్చేస్తారేమో మరి కళ్ళ ముందు కనబడుతున్న ప్రమాదాన్ని తెలిసి యెందుకు పట్టించుకోరు మన చేతుల్లో లేనివి సరే వున్న వాటి పట్ట యెందుకిలా వుంటారు ' అనుకుంటూ యింటికి చేరి తల్లికి విషయం చెప్పింది

“మీ యిద్దరికేం పనిలేదు,” నవ్వుతూ అన్నాడు విష్ణు

“వారేయ్‌ యీసారి నువ్వెళ్ళరా ఆ డిపార్ట్‌మెంట్‌కి నీకూ నీ (ఫెండ్స్‌కి యేం పనుంది యెప్పుడూ మర్టీప్లెక్స్‌ దగ్గరే వేలాడుతూ వుంటారుగా, అంది మాళవిక “యేం చేస్తాం. నీకు లైఫ్‌ని యెంజాయ్‌ చేయటం రాదు యెప్పుడూ యేదో వొక ప్రాబ్బమ్‌ వెతుకుతూ వుంటావ్‌ నేనెక్కడికీ వెళ్లను,” అన్నాడు విష్ణు

“నేను టైం చూస్కొని వెల్తాలేమ్మా” అన్నారు శ్రీధర్‌

“నాన్నగారండీ అప్లికేషన్‌ రాసివ్వనా ” వుత్సాహంగా అడిగింది మాళవిక “షూర్‌ మై డియర్‌,” అన్నారాయన

వీలు చూస్కాని ఆ అప్టికేషన్‌ ఆయన రెండు రోజుల తర్వాత వాటర్‌వర్క్స్‌లో యివ్వడానికి బయలుదేరారు గంటసేపు ట్రాఫిక్‌లో చిక్కుకున్నారు ప్రతి యింటా కంప్యూటర్‌, ప్రతి వాళ్ళకి పర్సనల్‌ ఐడి పర్సనల్‌ సెల్‌ఫోన్‌ వచ్చాక కూడా యిలాంటి పనులన్నీ యింతింత ఆలస్యమవటం ఆయనకి కాస్త విచార మేసింది

మూడు రోజులైనా వాళ్ళెవరూ రాలేదు మళ్ళీ యెవర్నో పంపిస్తే, 'చాలా పనుంది మనుషుల్లేరు వస్తున్నాం," లాంటి జవాబులు మరో రెండుసార్లు ఫాలోఅస్‌ 68 + మంచుపూల వాన కుప్పిలి పద్మ కధలు

చేశాక ఆయనకి పూర్తిగా నీరసమొచ్చేసింది “నావల్ల కాదురా,” అనేసారాయన క్లాస్‌ల మధ్యలో వీలు చూస్కాని వాళ్ళ డిపార్ట్‌మెంటికి మాళవిక వెళ్ళింది చివరికి యెలాగైతేనేం వాళ్లొచ్చారు చూశారు వెళ్ళారు ఆ తర్వాత నుంచి నాలుగైదుసార్లు అడిగినా, 'ఆర్జరిచ్చాం రావాలి, అంటారు తప్పా, ఆ కన్నాల మీద మూతలు మాత్రం రాలా అలా చెప్పుకుంటూ వెళ్తున్న మిళింద్‌ మాటలకి అడ్జొస్తూ, “యిదంతా సరేగానీ అసలిందులో మీ యిద్దరూ గొడవపడే విషయమేముందిరా,” అడిగాడు శ్రీకర్‌ “యివ్వన్నీ నీకెందుకు నీకూ మీ యింట్లో వాళ్ళకీ పనేం లేనట్టుంది అని నవ్వుతూ అన్నానా అంతే మాళవికకి కోపమొచ్చేసింది 'నేను చేసే పని పట్ట, ఆలోచనల పట్ల రెస్పెక్ట్‌ లేని నీతో 'స్నేహమేంటి' అందిరా ” అన్నాడు మిళింద్‌ శ్రీకర్‌ మరో కోక్‌ తెచ్చుకొని తాగుతూ, “యిప్పుడు తన ఆలోచనల పట్ల నీకు రెస్పెక్ట్‌ వుందని చెప్పాలి అంజేకదా చెప్పేయ్‌,” సింపుల్‌గా చెప్పేసాడు

॥ క్‌ శ్‌ ౪

యెంటి చె ప్పేది ఫోన్‌ తీయటంలా మెసేజ్‌ యిచ్చా రిప్లై లేదు

శ్రీకర్‌ కొంచెం ఆలోచించి, “వెరీ సింపుల్‌రా మాటలు కాదు యిప్పుడు కావా ల్సింది చేతలు ఆ మూతలేవో పట్టకొచ్చి నువ్వే పెట్టెయ్‌రాదూ ” పిజ్జా పీస్‌ తీసుకుంటూ నిదానంగా చెప్పాడు

శ్రీకర్‌ యేం చెప్తాడా అని ఆత్రంగా యెదురు చూస్తున్న మిళింద్‌ వొక్కసారిగా వులిక్కిపడి, “వాట్‌ నేనా,” అన్నాడు

'నువ్వే' అన్నట్టు నవ్వుతూ చూశాడు శ్రీకర్‌

“అవెక్కడ దొరుకుతాయిరా ”

“రేయ్‌ మావా వాటి తయారీలో ఇండియా లార్జెస్ట్‌ కంట్రీ తెల్సా యెక్కడైనా దొరుకుతాయ్‌ మాళవిక కావాలంటే వెతకాల్సిందే,” అన్నాడు శ్రీకర్‌ మిళింద్‌ కొంచెంసేపు ఆలోచించి, 'మాళవికని మాటల్లో యింప్రస్‌ చేయడం కష్టంగా వుంది యీ ఐడియా యేదో బావున్నట్టుందే,' అనుకొని, “సరేరా అవెక్కడ దొరుకుతాయో తెలుసుకోరా వెళ్దాం,” అన్నాడు

చలెగ చలెగ యె యిష్క్‌ కాజమానా +69

“వొరేయ్‌. నేనా,” భయపడుతున్నట్టు అన్నాడు శ్రీకర్‌ “ఫ్లీజ్‌ రా.” “న్లో కై క తరువాత రోజు శ్రీకర్‌ అవెక్కడ దొరుకుతాయో కనుక్కొనొచ్చాడు యిద్దరూ కలిసి శ్రీకర్‌ వాళ్ళ కారు డైవర్ని తీసుకొని అవి కొంటానికి బయలుదేరారు అంతకుముందే అ మ్యాన్‌హోల్‌ కొలతలు తీస్కాచ్చిన పేపర్‌ వుందో లేదో అని తన వ్యాలెట్‌లో చెక్‌ చేస్కాని మరీ బయలుదేరాడు మిళింద్‌ దాన్ని తయారుచేసేవాళ్ళకిచ్చి వాటిని తీసుకురమ్మని శ్రీకర్‌ వాళ్ళ కారు డైవర్‌కి చెప్పి యిద్దరూ వెనక్కి వస్తుంటే శ్రీకర్‌ వున్నట్టుండి పగలబడి నవ్వాడు “యేంట్రా యేమైంది ” అడిగాడు మిళింద్‌ “ప్రేమ గట్టిపడాలంటే పువ్వులో, గ్రీటింగ్‌ కార్బో, రింగ్‌టోన్సో, డైమండో యివ్వటం తెల్టు కాని యీ మ్యాన్‌హోల్‌ ప్రేమేంట్రా బాబూ అసలు మ్యాన్‌ హోల్స్‌ గుండ్రం గానే యెందుకుంటాయ్‌రా ” అని మళ్ళీ విరగబడి నవ్వాడు మిళింద్‌ కూడా నవ్వుతూ, “అంతందంగా వుంటుంది కదా మాళు అయినా అందమొక్కటే కాదురా తను ఆలోచించే యిలాంటి ఆలోచనలేవో నాకెక్కడో నచ్చుతున్నట్టున్నాయ్‌. అందుకే విసుగొచ్చి మాటలు జారినా మళ్ళీ తనకి నచ్చిన పని చేసేస్తుంటా” అన్నాడు మిళింద్‌ “షి యీజ్‌ వైస్‌ రా రేప్పాద్దున్నే లేచి తను వాకింగ్‌కి వెళ్ళే టైంకి మ్యాన్‌హోల్స్‌ వున్న సందులోకి వెళ్ళి మ్యాన్‌హోల్స్‌పై మూతల్ని చూసి హ్యాపీగా తను వాళ్ళనీ వీళ్ళనీ అవెప్పుడు పెట్టారని అడుగుతున్నప్పుడు మెల్లగా కనపడు అచ్చం సినిమాలో హీరో కనపడినట్టు,” అన్నాడు శ్రీకర్‌ “గుడ్‌ ఐడియా థాంక్స్‌రా,” అన్నాడు మిళింద్‌ తెల్లారేవరకు యీ విషయాన్ని మాళవికకి చెప్పకుండా ఆగటం తనవల్ల కాదేమో నని, అక్కడే వుంటే అమెకెక్కడ మెసేజ్‌ యిచ్చేస్తాననే భయంతో రాత్రి పన్నెండు వరకు శ్రీకర్‌ని వెంటపెట్టుకునే వున్నాడు మిళింద్‌ తెల్లారి మొబైల్‌లో అలారం పెట్టుకొని మ్యాన్‌హోల్స్‌ వున్న సందు దగ్గరకెళ్ళి శ్రీకర్‌ చెప్పినట్టే పక్కన దాక్కున్నాడు 70 + నముంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

అతనెళ్ళేటప్పటికి మాళవిక, కుమారి మరో ముగ్గురు మగవాళ్ళతో కలిసి మ్యాన్‌ హోల్‌ వుంచిన కంపని తీసేసిన వాళ్ళని తిట్టుకుంటూ తిరిగి కంప పెడుతున్నారు ఆ దృశ్యం చూసి మిళింద్‌ అయోమయంగా చప్పున అక్కడికెళ్ళి, “అరెరె వీటిపై మూతలేమయ్యాయ్‌,” ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు అనుకోకుండా కనిపించిన అతన్ని చూసి చిన్నగా నవ్వబోయి తనూ అతనూ మాటాడుకోవట్లేదని గుర్తొచ్చి రపీమని నవ్వాపేసింది మాళవిక యేమెరగనట్టు ఆశ్చర్యపోతాడేంటని చికాకు కూడా వచ్చిందామెకు “మెం రాత్రి వీటి మీద మూతలేయించామే ” “కల్లోనా,” కోపంగా అంది మాళవిక “నీ మీదొట్టు మాళూ నేనూ శ్రీకర్‌ వెళ్ళి వాళ్ళ డైవర్‌ చేత తెప్పించి యిక్కడ వేయించాం,” అన్నాడు మిళింద్‌ అతని కళ్ళల్లో కనిపిస్తున్న నిజాయితీని చూస్తే నిజమే చెప్పన్నట్టనిపించింది మాళవికకి “మరేమైనాయ్‌,” ఆశ్చర్యంగా అడిగింది “యెవరైనా యెత్తుకుపోయారేమో ” అంది కుమారి “వీటినెవరెత్తుకుపోతారు,” ఆశ్చర్యపోయింది మాళవిక “మెటల్‌ అమ్ముకుంటే డబ్బులొస్తాయని వీటి నెత్తుకుపోతుంటారమ్మా ౧ అన్నాడు వాచ్‌మెన్‌ “మరిప్పుడెలా?” అంది మాళవిక “మాళూ యిప్పుడు యివియెవరెత్తుకుపోయారోనని వెతకమని పోలీస్‌స్టేషన్‌ చుట్టూ తిరక్కేం. టైమ్‌ వేస్ట్‌” అన్నాడు మిళింద్‌ “నేనేం చేసినా నీకు టైమ్‌ వేస్టే” చిరుకోపంగా అంటూ అమె చకచకా ముందుకు నడిచింది “బాప్‌రే మళ్ళీ నోరు జారాను మళ్ళీ మాళవికని యిప్పుడు మామూలుగా చేయటాన్కి పోలీసుల చుట్టూ తిరగాలా ఆ చిన్న దొంగల్ని పట్టుకోవాలా చలెగ చలెగ యె యిష్క్‌ కా జమానా + 71

లేదా మళ్ళీ కొత్తవి తెచ్చి వెయ్యాలా, అని మిళింద్‌ ఆలోచిస్తుంటే మెసేజ్‌ అలెర్ట్‌ వినిపించింది చూసాడు మాళవిక నుంచి యేముందోనని భయంతో మెసేజ్‌ వోపెన్‌ చేసాడు “ధాంక్‌ియూ యొవ్వరూ యెత్తుకుపోనివి తీసుకొచ్చి వేయలేవా,' చదువుతోంటే అతని పెదవులపై చిర్నవ్వు “నిన్నెవ్వరూ నా నుంచి యెత్తుకుపోకుండా వుండాలంటే నువ్వనుకునే మంచి పని చేయాల్సిందే "యీ మాటలు పైకి అనటం కూడా ప్రమాదమే యొవ్వరైనా యెత్తుకుపోయేటట్టు కనిపిస్తున్నానా అంటుంది అనుకుంటూ మిళింద్‌ శ్రీకర్‌కి ఫోన్‌ చేసి విషయం చెప్పాడు “న్లో షిట్‌ లాభం లేదురా , తనకి నువ్వు పనికిరావ్‌ మీ బర్త్‌సైన్స్‌ కఠిసేట్టు లేవ్‌ యెవరైనా సోషల్‌ రెస్పాన్స్‌బులిటీ డైరెక్టరో ” అతని మాటల్ని మధ్యలోనే కట్‌ చేస్తూ, “షటప్‌ మీ డైవర్సి పంపించి అవి తెప్పించు యీవినింగ్‌ టచ్‌కి వచ్చేయ్‌ నా క్రెడిట్‌ కార్డ్‌ మీద నీకు పార్టీ బై,” అన్నాడు వొక క్షణం ఆలోచించి, “రేపు వుదయం మ్యాన్‌హోల్స్‌ దగ్గరే కలుద్దాం మనకి కాఫీడే పబ్స్‌, మల్టీప్లెక్స్‌లు అచ్చొచ్చినట్టు లేవ్‌ మై డియర్‌ వోల్డ్‌ లేడీ,” అని మాళవికకి మెసేజ్‌ ఇచ్చాడు “వోల్డ్‌ లేడీ' అనేసానే మాళవిక యేమంటుందోనని భయంభయంగా మాన్‌ హోల్స్‌ని చూస్తూ మిళింద్‌ బైక్‌ స్టార్ట్‌ చేస్తుంటే మెసేజ్‌ అలర్డ్‌ మోగింది తీసి చూసాడు “ధాంక్‌ యూ మై డియర్‌ యంగ్‌ హార్ట్‌ నీ వోల్డ్‌ లేడీ అతని కళ్ళల్లో రిలీఫ్‌ “సో యిప్పటికి తగాదా గట్టెక్కినట్టే యింకా ముందుముందు యిలాంటివి యెన్ని చూడాలో యిప్పటికి ముందీ మ్యాన్‌హోల్‌ విషయం చూడాలి,” అనుకున్నాడు మిళింద్‌

య.

స

1 ఆదివారం ఆంధ్రజ్యోతి

అరసరన.. ౩ డిసెంబల్‌ 2006

72 + మంచుపూల వాన అ కుప్పిలి పద్మ కధలు

మంత్రనగరి సరిహద్దులలో...

క చే ల రవ (గ ఖ న: , న న! 7క్త + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

న్ట్స్‌ాలపు తొలిజాము రాత్రి తాలూకు బెంగ పూర్తిగా వదిలి పోకుండానే అప్పుడే పావు తక్కువ యెనిమిదయింది వూ( మరో ఐదు నిమిషాలు అని మునగ దీసుకొంది

మంత్రనగరి సరిహద్దులలో + 75

వూహు యిలా కాదు లేవాలి చాలా పనుంది వూహు యిది యిలా వదలదు. కాఫీ చిక్కని సౌత్‌ యిండియన్‌ కాఫీ యస్‌ గుడ్‌ ఐడియా - మంచంపై లేచి కూర్చుంది లే, త్వరత్వరగా కాఫీ కలుపుకొని తాగింది కాన్ఫరెన్స్‌ వుంది అక్కడే బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌ త్వరత్వరగా రెడీ అయింది యింటికి తాళంవేసి పార్కింగ్‌ లోంచి కారు తీస్తుంటే 'గ్యాస్‌ ఆఫ్‌ చేసానా లేదా మనసులో యెప్పటిలా సందేహం 'వూ తిరిగి మూడంతస్తులకెళ్ళాలి' అనుకొంటూ ఆపేను కదా అసలే టైమ్‌ లేదు

వూహు యిప్పుడు చూడకపోతే తిరిగి యింటికొచ్చేవరకు మనశాంతి వుండదు చూసొస్తే కారు దిగింది లిఫ్ట్‌ దగ్గరికి వెళ్ళింది యిందాక వరకూ బాగున్న లెఫ్ట్‌ మధ్యలో యెక్కడో ఆగిపోయిందంట త్వరత్వరగా మెట్టు యెక్కుతూ యెప్పుడూ యేదో వొక ఫాల్టే యీ లిఫ్ట్‌లో అస్సలు నమ్మటానికి లేదు తాళంతీసి వంటింట్లోకి చూసింది గ్యాస్‌ ఆఫ్‌ చేసుంది వూ రోజూ యిదో గొడవ సందు మొదట్లోనో ఆఫీసు గుమ్మంలోనో గ్యాస్‌ ఆఫ్‌ చేసానో లేదో కుళాయిలన్నీ కట్టానో లేదో యింటికి తాళం వేసానో లేదో - యిలాంటి సందేహాలు సంశయాలు టైమ్‌ అయిపోతోంది త్వరత్వరగా కారు సందు మలుపు తిరిగిందో లేదో తాళం వేసానా సందేహం వూహృ వేయకపోయినా యేం కాదు

గ్యాస్‌ ఆఫ్‌ చేసుంది కుళాయిలన్నీ కట్టున్నాయి నీళ్ళు పోతే పెద్ద గొడవలై పోతాయ్‌ అపార్ట్‌మెంట్‌లో నో ప్రోగ్రామ్‌ షీట్‌ మర్చిపోయా ఆ అక్కడ తీసుకోవచ్చులే

అలవ్వాటైపోయిన కాన్ఫరెన్స్‌లు మీటింగ్స్‌ డిస్కషన్స్‌ వో పోటీ వో పరుగు లాభం దీనికో మానవ ముఖం

కాఫీ షాప్‌లోకి వొచ్చింది

యెక్కడెక్కడి నుంచో వచ్చిన డెలిగేట్స్‌ పలకరింపులు రొటీన్‌

కొన్ని కట్‌ప్రూట్స్‌, యిడ్డి తీసుకొని వొచ్చి వో టేబిల్‌ దగ్గర కూర్చుంది సౌత్‌ యేసియన్‌ బిజినెస్‌ డీల్‌ అభివృద్ధి చెందిన దేశంతో డీల్‌

సరిగ్గా హేండిల్‌ చేయకపోతే సి యి వోతో గొడవ టార్గెట్‌ రీచ్‌ కావాలి పని చేయొచ్చు. చేస్తాం కానీ యెందుకో అస్సలు వుత్సాహంగా అనిపించటం 76 + మంచుపూల వాన ఆ కుప్పిలి పద్మ కధలు

లేదు తన చుట్టూ వున్నవాళ్ళ భాషకి తన భాషకి పొంతన లేదు ఆలోచనలు చూపులు (ఫెంచ్‌ విండో నుంచి ఆకుపచ్చని పచ్చికపై వొత్తుగా రాలిన పున్నాగ పువ్వుల పైకి సూర్యకాంతి మంచు కలగలిపి కనిపించే మేరంతా రేగుతున్న వూదా వెలుగు పారలుషారలుగా కాఫీ ఆఖరి సిప్‌ చేస్తూ క్షణం చూప్పల్ని నమ్మలేక విదిల్చింది ఆ పచ్చని పచ్చిక మీద వొత్తుగా రాలిన పున్నాగపువ్వులని దోసిలి నిండా తీసుకొని ముద్దు పెట్టుకొంటూ గుండెల నిండుగా ఆ సుగంధాన్ని నింపుకొంటున్న యువకుడు సీగ్రీన్‌ పుల్‌స్టీన్స్‌ చాక్కా పక్కగా కనిపిస్తోన్న వాత్తెన తేనెరంగు క్రాఫ కనీకనిపించని పల్చని నల్లని గెడ్డం ముఖం పూర్తిగా కనిపించక ముందే ఆ కుర్రాడు మాయమైపోయాడు యెవరీ కుర్రాడు _పున్నాగలని ముద్దుపెట్టుకొన్న వాడు యెంత కాలమయిందో యిలాంటి కుర్రాడిని చూసి అసలెప్పుడైనా చూసావా కలలో . మెలకువగా మగతగా వో స్వప్ప్నంగా వో వూహగా లోలోపలెక్కడో వో మృదువైన భావాన్ని నెమలి యీకల్ని సృశించినట్బ మెత్తని చిన్ని వుత్సాహం కాన్ఫరెన్స్‌ హాల్గోకి వెళ్ళేసరికి పలకరింపులు పరిచయాలు జ్యోతి ప్రజ్వలన సక్సెస్‌ఫుల్‌ పీపుల్‌ యెంటర్‌టైన్‌మెంట్‌ వో పెద్ద వ్యాపారం త్వరత్వరగా డబ్బులు సంపాదించుకోడానికైనా పోగొట్టుకోడానిక్రైనా అగ్రిమెంట్స్‌ బిజినెస్‌ స్కిల్స్‌ మార్కెట్‌ నాడి చకచకా ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయామెలో మధ్యలో కుర్రాడి జ్ఞాపకం సుగంధంలా, తలొంచుకొని అలోచిస్తోంటే మధ్యమధ్యలో డయాస్‌పై నుంచి మాట్లాడుతోన్న వాళ్ళ ఆలోచనలు భావాలు అభిప్రాయాలు ముక్కలుముక్కలుగా వినబడుతున్నాయి. స్పీచ్‌ - స్వరం రెండూ తన ఆలోచన లని లాక్కుంటుంటే ఆసక్తిగా అనిపించి మాట్టాడుతుందెవరాని కనైప్పలు యొత్తింది ఆ కళ్ళల్లో విస్మయపు చిరునవ్వు విరిసింది పున్నాగలని ముద్దు పెట్టుకొన్న కుర్రాడు మృదువుగా అతని మూటలు సాగుతున్నాయి యేంపేరో యే కంపెనీనుంచో యేసిటీ నుంచో ప్రోగ్రామ్‌ షీట్‌ కోసం 'ఫైల్లో చూసింది కనిపించలేదు రెండుమూడు కాగితం పడవలు కనిపించాయి ఆలోచనల్లో కొట్టుకుపోతున్నప్పుడు చేతికి యెదురుగా యే కాగితం కనిపిస్తే ఆ కాగితంతో చిన్నిచిన్న పడవలు చేసేసే అలవాటు ప్రోగ్రామ్‌ షీట్‌ ముక్కలు మంత్రనగరి సరిహద్దులలో + 77

ముక్కలుగా చిన్నిచిన్ని పడవలుగా యే పడవలో యీ కుర్రాడి పేరు వెతకాలి అతని స్పీచ్‌ అయింది లంచ్‌ బ్రేక్‌

బాంబే నుంచి వొచ్చిన సహదేవ్‌ జోషి డీల్‌ విషయం మాట్లాడుతుంటే అసలా కుర్రాడిని చూడటమే వీలుకాలేదు అరుగంటలప్పుడు ఆరోజు కాన్ఫరెన్స్‌ అయ్యింది “పార్టీలో కలుద్దాం" అన్నాడు సహదేవ్‌ జోషి

“వూ ” ఆ పార్టీ వొకే మూస పార్టీ రిక్రియేషన్‌ రిలాక్సేషన్‌ మూస యిలా షార్టీల్లో కలిస్తే వొకరి మధ్య వొకరికి మెరుగైన సంబంధాలు వొస్తే మెరుగైన లాభం వస్తుంది 'హలో' దాటని సామూహిక గెట్‌ టు గెదర్స్‌ పూర్తిగా అవుటాఫ్‌ ద స్లేస్‌గా అనిపించటం యిదంతా తానొక్కదానికేనా వేరువేరు రంగాల్లో పనిచేస్తున్నవాళ్ళు వొక్కో వాంటరి ద్వీపాల్లా అసలిలా పువ్వుల్ని పాటల్ని మంచుని మబ్బుని వానని మట్టివాసనని (ప్రేమని లాపలికి నింపుకోవాలను కోవటం వెతుక్కోనటం పార్టీకి టైమ్‌ అవుతోంది. వెళ్ళాలి తప్పదు అదే మెనూ అవే డ్రింక్సూ అవే పలకరింపులు బోర్‌ సత్‌ సంబంధాలు వర్క్‌ప్లేస్‌లో రిలాక్సేషన్‌ రిక్రియేషన్‌ నమూనాగా సర్వాంతర్యామి బిజినెస్‌ టవర్స్‌ కూలితే యిక్కడ వుద్యోగం రావాచ్చు పోవొచ్చు యింటా బయటా మొత్తం యీక్వేషన్స్‌ మారొచ్చు తలకిందులు కావొచ్చు యేం కాకపోవాచ్చు పార్టీ కార్డ్‌ తీసింది డ్రస్‌ కోడ్‌ చూసింది

రెడీ అయి హోటల్‌కి వచ్చింది

టాప్‌ఫ్లోర్‌లో ఆ హాల్లో కాసేపు ఆ హడావుడి చూస్తుంటే ఆ కుర్రాడు కనిపించాడు

• ఢిల్లీ నుంచి వచ్చినవాళ్ళతో మాట్లాడుత్తూ. పలకరిస్తే వూహూ. వొద్దు ఆ క్షణంలో అతనికి ఆ పువ్వులని పలకరించాలనిపించదేమో తనే యెక్కువగా ఆలోచిస్తుందేమో

అందరి ముఖాలలో వుల్లాసపు నవ్వులు-వుత్సాహవంతమైన చూపులు కానీ ఆ సుశిక్షితమైన నవ్వులు చూపులు మాటల్లో ఘనీభవించిన మోనాటని రవ్వం కైనా లేని విలక్షణత బట్టల్లో హెయిర్‌స్టయిల్స్‌లో కాస్మాటిక్స్‌లో బోల్డంత వైవిధ్యం మరొక్కసారి చూడాలనిపించే రంగులు డిజైన్స్‌ వొప్పుకొన్న ఆమో దించబడిన ప్రపంచపు నమూనా సౌందర్యం యీ స్టాండర్డ్‌ సౌందర్యం 78 + మంచుపూల వాన త కుప్పిలి పద్మ కధలు

మనసులో అలోచనలే ఆలోచనలు హాల్గోంచి బయటికి వచ్చింది రూఫ్‌గార్జెన్‌లోకి వొస్తుంటే సన్నగా కురుస్తోన్న మంచు. క్షణంలో అరిచేతులు ముఖం చల్లగా అయిపోయాయి రెండు అరి చేతుల్ని మెల్లగా రాస్తే చిన్ని వెచ్చదనం అరిచేతుల్ని బుగ్గలకి ఆనించింది లేత వెచ్చదనం

కసా బోలో క!

తలతిప్పి చూసింది

పున్నాగపువ్వుల కుర్రాడు సెల్‌ఫోన్‌లో యెవరితోనో బయటకొచ్చి మాట్లాడు తున్నాడు

“ఆఅ టేక్‌ కేర్‌ ”

పనుపు గులాబిరేకులు కలిపినట్టు మెరుస్తొన్న పచ్చని చర్మపురంగు పబ్బని నల్లని గెడ్డం నడుమ లేత గులాబిరంగులో వంపు తిరిగిన పెదవుల మధ్య నుంచి తెల్లగా మెరుస్తోన్న పలువరుస నవ్వుతోంటే కళ్ళల్లో పల్చని బుగ్గల్లోకి ప్రవహిస్తోన్న మెరుపు లేత చొక్కా కాలర్‌లోంచి కనిపిస్తూ వంపు తిరిగిన కాలర్‌ బోన్‌ వెడల్పాటి ఛాతి పొడవైన చేతినేళ్ళ లేతదనం చురుకైన కళ్ళు అర్ధచంద్రుని లాంటి నుదిటిపైకి వాల్తున్న వొత్తైన జుట్టు తేనెరంగులో మాట్టాడటం అయి సెల్‌ మూస్తోంచే కమ్ముకొంటున్న చూపుల పరిమళం ఆమె పెనే అతని చూపులు ఆమె చూప్తులు తిప్పుకోలేదు “మీకు పున్నాగ పువ్వులంటే యిష్టమా ” అతని భాషేంటో తెలియక యింగ్లీసులో చప్పున అడిగింది

అమె అడిగిందేంటో అతనికి అర్థం కాలేదు

“యెంటండి” నమ్రతగా యింగ్లీషులో అడిగాడు

“వుదయం మీరు లాన్‌లో పువ్వుల్ని ముద్దు పెట్టుకొన్నారుగా +)

విచ్చుకొన్న అతని కనురెప్పల్లోంచి పరిమళిస్తోన్న నవ్వు

“మీరు వాటిని పున్నాగలంటారా ” అడిగాడు

“మీరు

మంత్రనగరి సరిహద్దులలో + 79

“ఆకాశమల్లిక” “ఆకాశమల్లికా” “యస్‌ ఆకాశమల్లికా ” అన్నాడు టో” “వృదయం సెషన్‌లో మీరున్నారుగా” “వూ ప. “టాపిక్‌ నచ్చలేదా ” అడిగాడు “యే టాపిక్‌ " “యేమో వుదయం డయాస్‌ మీద నిల్చుని డెలిగేట్స్‌ వైపు చూస్తున్నా మీకేం సంబంధం లేనట్టు హేపీగా పడవలు చేసుకొంటూ కనిపించారు” అన్నాడతను “మధ్య నుంచి మీ స్పీచ్‌ విన్నా' అందామె “విన్నారా. కాగితాలు అయిపోయి యేం చెయ్యాలో తెలియక వింటున్నట్టున్నా రనుకొన్నా” చిన్న నవ్వు కొంటెగా “పూర్తిగా వినలేదు నాలుగు లైన్స్‌ బాగున్నాయి అనుకోగానే చూసా మీరు అంతే యింకేం వినను ఆ పువ్వులే ” “అరే మీకో విషయం చెప్పాలి అసలా పువ్వులు యేంటో తెలియదండి వాటిని దేనికైనా వాడొచ్చేమోనని కూరియాసిటీతో వాసన చూసా అంతే మీరిం కేదో అనుకున్నారనుకొంటా పేటెంట్‌ కోసం” అన్నాడు “అవునా మీకా పువ్వులంటే యిష్టంలేదా ” “యిష్టం యేమిటండి యిష్పుడేగా చూసింది” “అవునా” “చూసారా యింత చదువుకున్నారు. పెద్ద వుద్యోగం యిలా పువ్వుల్ని షిట్టల్ని, కవిత్వాన్ని అబ్బాయిలు ముట్టుకోగానే అవి వాళ్ళకి యిష్టం అని అను కొంటే యెలా డెలిగేట్స్‌ స్పీచ్‌ కంటే పువ్వులు యిష్టమైనప్పుడు పువ్వుల 80 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

యెొక్స్‌పోర్ట్‌ బిజినెస్‌లో వుండకపోయారా యీ యెంటర్‌టైన్‌మెంట్‌ బిజినెస్‌లో

కాకుండా ”

బుద్ధి లేదు నాకు అనుకొంటూ తల తిప్పుకొని లోపలికి వెళ్ళబోతుంటే “బంజారా

లైన్‌లో సముద్రంలా వుంటాయి యీ అకాశమల్లికలు వొస్తే చూసిస్తా”

అన్నాడు

ఆగి అతనివైపు చూస్తూ “పువ్వులని యిష్టపడ్డారని కాదు అందమైన కళ్ళున్నాయని

స్పీచ్‌ వినలేదు” అందామె

“యీ చిన్ని కళ్ళా” కొంటెగా అడిగాడు

“చిన్నవో పెద్దవో ఆ కళ్ళల్లో మెరుపుంది” అంది

“మెరుపు జాగ్రత్త వురుములు కూడా కనిపించగలవ్‌ ”

“యిందాక యేదో సముద్రంలా పువ్వులన్నారు” అడిగింది

“రండి”

“వూ” అంది అతని పక్కగా అడుగులేస్తూ

“యేంటి వచ్చేస్తారా ” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు

“ఆలో

“పార్టీ”

“బోలో

యిద్దరు బయటకొచ్చారు

అతను డైవ్‌ చేస్తూ టేప్‌ రికార్డర్‌ ఆన్‌ చేసాడు

మెహదీహాసన్‌ మెత్తని స్వరం

“యిష్టమా” అడిగింది

“చాలిష్టం”

కారు విశాలమైన రోడ్డు దాటి వో చిన్ని సందు మొదట్లో ఆగింది కారు గ్లాసుల్లోంచి మంత్రనగరి సరిహద్దులలో + 81

చూస్తుంటే ఎదురుగా కనుచూపు మేరంతా మంచువెన్నెల్లో వొత్తుగా పున్నాగలు కారు దిగింది పూలసుగంధపు చల్లని పలకరింపు

చలి వణికిస్తోంటే రెండు చేతులు ముడుచుకొని కారుకి ఆనుకొని నిలబడి వాటివైపే చూస్తుందామె

చేతులు కట్టుకొని కారుకి అనుకొని పక్కగా నిలబడి చూస్తున్నాడతను ఆమెని, పరిసరాలని మర్చిపోయి ఆలోచనల్లోకి అతను వెళ్ళిపోతుంటే “మీకీ ప్లేస్‌ యెలా తెలుసు అడిగింది

“కలొచ్చింది”

“యేమని”

“యీ పూలని యిష్టపడే వో అమ్మాయి యెదురుకాబోతోంది యీ పూలని యిలా చూపించావంటే బోల్డంత సంబరపడుతుంది” అంటూ నవ్వాడు కొంటెగా

చెమ్మగా కురుస్తోన్న వెన్నెల్లో పల్చని అగరుపొగలా పున్నాగల పరిమళం ఆవరి స్తోంటే మనసంతా అలజడి అతను నవ్వాడు గోర్వెచ్చగా

“వెళదామా” అడిగాడు

“అప్పుడే ల!

“యీ కాలమంతా యివి యిలానే వుంటాయ్‌ రావాలనుకున్నప్పుడు రావొచ్చు ” చెప్పాడతను

“మరో ఐదు నిమిషాలు” అడిగిందామె

“వూ”

“మీరు చాలా బాగా పనిచేస్తారని జోషి చెప్పారు యీమధ్య జాయిన్‌ అయ్యా

రంట కదా యేంటి మీ సక్సెస్‌ ఫార్ములా” అడిగాడు

“జోషిని యెప్పుడు అడిగారు” అడిగింది

“లంచ్‌లో పడవలు చేసుకునే అమ్మాయి యింత పెద్ద విషయాల్లోకి యెలా

వచ్చారని” అన్నాడు

82 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

“అప్పుడే యెంక్రైరీ కూడా చేసేసారా” అందామె “ఆ మీ ఐదు నిమిషాలు అయింది వెళదామా ” అడిగాడు “వూ” కారు తీసుకొని యింటికి వెళుతుంటే అతని పేరేంటో అనుకోగానే నవ్వా చ్చిందామెకి పేరు కూడా తెలుసుకోన్కర్లేనంత దగ్గరగా యెందుకనిపించారో ఈ ఆఫీసులో పనే పని చేస్తున్నంతసేపు యెప్పుడెప్పుడు సాయంకాలమనవు తుందానే యెదురుచూపు అతని నెంబర్‌ తెలియదు నిన్న ప్రోగ్రామ్‌ షీట్‌ చూస్తే స్స్‌! చూద్దాం అతనే కాల్‌ చేస్తారేమో అతను తన నెంబర్‌ యివ్వలేదు కాల్‌ చేస్తే బాగుండదేమో అనే ఆలోచనలు సంశయాలతో యింటికి వొచ్చింది యింట్లో ఆ పని యీ పని చేస్తున్నా ఆలోచనలన్ని అతనివైపు తిరుగుతున్నాయి అతన్ని యెలా కాంటాక్ట్‌ చెయ్యాలి ఫోన్‌ మోగితే అతనేనేమోననే ఆత్రంతో లిఫ్ట్‌ చేయటం కాకపోయేసరికి బోల్డంత నిరాశ సమయం గడుస్తోన్నకొద్దీ అతనింక యీరోజుకి ఫోన్‌ చేయరని రూఢిగా అనిపిస్తోంటే బరువెక్కుతోన్న బెంగ వొత్తెన చలికి కళ్ళు మూతలు పడుతోంటే మోగుతోన్న సెల్‌ “హలో” “చాలా ఆలస్యంగా చేస్తున్నా పర్లేదా” “హాయ్‌. చెప్పండి చెప్పండి యెక్కడున్నారు వుదయం నుంచి వొక్క సారైనా కాల్‌ చేయొచ్చుగా” అడిగింది “మీరు నిన్న కాల్‌ చేయమని అడగలేదుగా ” “మరి యిష్పుడెలా చేసారు. ' “మీకు కాల్‌ చేయవచ్చో లేదో కనుక్కుందామని” “నెంబర్‌ యెక్కడిది” “చెప్పుకోండి చూద్దాం” “తెలియదు”

నముంత్రనగరి సరివాద్దులలో + 83

“మిరే గెస్‌ చేయండి యింతకీ మీకు కాల్‌ చేయొచ్చా "

“వద్దంటే మానేస్తారా”

“అవన్నీ కనుక్కొని చెపుతారా మీ జవాబు”

“రోడ్డు మీద”

“రండి” అంటూ గుర్తులు చెప్పటం అయిందో లేదో అతని సెల్‌ చప్పున కట్‌ అయింది ఛార్జ్‌ అయిపోయినట్టుంది

అతను యిల్లు గుర్తుపట్టగలడో లేదో అతనికి తెలియకపోతే వెళ్ళిపోతాడేమో బాల్కనీలోకి వచ్చింది జివ్వుమన్న చలి కాలనీ అంతా నిశ్శబ్దంగా వుంది మంచు మసకతెరల్లోంచి మబ్బుమబ్బుగా మిలమిలలాడుతోన్న తారకలు దూరంగా కాలనీ సందు మొదట్లో కారు హెడ్‌లైట్ల కాంతిపుంజపు నీడలు టైర్ల సవ్వడీ అతనిదేనా కుక్కల అరుపులు మెల్లగా తిరిగి నిశ్శబ్దం మలుపు చివరి వరకు వచ్చి ఆ కారు వెనక్కి తిరిగింది వోహ్‌ అది డెడ్‌ యెండ్‌ అనుకుని తిరిగిపోయి వుంటాడు పక్కనే సందుంటుంది కనిపించదు త్వరగా అంతా అక్కడికే ఆజరు అనుకుంటారు అరే అనుకొంటూ లోపలికొచ్చి యెనీలక్‌ అనుకొంటూ సెల్‌కి కాల్‌ చేసింది నోవే పలకటంలేదు యెలా అదుర్ధా వొకేవొక్క క్షణం అలోచించి యింటికి తాళంవేసి రోడ్డు మీదికి సెల్‌ తీసుకొని వచ్చింది అతను తిరగినొస్తే అపొచ్చును నిర్మానుష్యమైన ఆ చల్లని మంచు నడిరాత్రి చిరపరిచిత మైన సందు మొదట్లో వస్తాడో రాని తెలియని అతిధి కోసం యెదురుచూస్తూ వొంటరిగా అలా నిల్చుంటే ఆమెకి అనిపించింది 'నువ్వుత్తి అమాయపు పిల్లవి యెందుకింత ఆరాటం ఆదుర్దా రావాలని అనుకొంటే యెలాగైనా వస్తారు పాపం దారి తెలియదు కదా వదిలేసి నువ్వే వెతుక్కో అంటే ఎలా "సెల్‌ మోగింది “ఛార్జర్‌ అయిపోయింది యింటికి చేసాను నో రెస్సాన్స్‌ యెలా రావాలి” అడుగుతున్నాడు 84 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

“మీరిప్పుడు యెక్కడున్నారు” “మెయిన్‌రోడ్డుపై వో ఎస్‌టిడి బూత్‌ నుంచి” “మీరు లోపలికి వచ్చారు కదా అలానే రండి బైలైన్స్‌ తిరక్కండి నే రోడ్డు మీదే కుడివైపు నిలబడి వున్నా” “బయటికి వచ్చారా” ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు

“ఆలో

అతనీ చీకట్లో గుర్తుపడతాడా యీ వీధిదీపాలు పగటి వెలుతురులానే వున్నట్టున్నాయి. కారు హెడ్‌లైట్స్‌ అమె పక్కగా ఆగాయి

అంత రాత్రి, చలిలో వొంటరిగా తన కోసం యెదురుచూస్తూ నిలబడిన ఆమెని చూస్తుంటే అతనికి యింతకుముందెప్పుడూ కలగని చిత్రమైన భావన అపు రూపంగా మెదిలింది అంతలోనే చిన్న భయమూ కలిగించి “యింత రిస్క్‌ తీసుకున్నారా యెలాగో మిస్‌ అయ్యా”

ఆమె నవ్వి కారెక్కి దారి చూపించింది

“యింత లోపలికి యిల్లు మీకెలా దొరికింది” అడిగాడు

“కాలుకి తగిలింది”

కొన్ని పని కబుర్లు కాసింత సాహిత్యం కాసిన్ని పాటలు, మాటలు, నవ్వులు చిక్కని కాఫీ సువాసనల్లోంచి దొర్జుతున్నాయి

“యింక వెళతా వుదయమే కూలికి పోవాలి” అన్నాడు

“యే లొకేషన్‌"

“వస్తారా”

“వూ”

“వెళతా వుదయం కాల్‌ చేస్తా ”

మందత్రవగరి సరిహద్దులలో + 85

“అప్పుడే”

“టెమ్‌ చూడండి”

“వాచ్‌ తీసేస్తా” అంది

కళ్ళల్లోకి చూస్తూ నవ్వుతూ “యింకెంతసేపు” అడిగాడు

యింత సమ్మోహనంగా నవ్వుతుంటే యెంతసేపైనా అనుకొంటుంటే ఆమెకే నవ్వొచ్చింది

“నవ్వుతారేంటి చెప్పండి” అడిగాడు

“ఐదు నిమిషాలు”

“నిజంగా ” అడిగింది

“నిజంగానే కానీ యేఖై నిమిషాలు మీరు మాట్లాడుతూనే వుండాలి” అన్నాడు “జాతిని వుద్దేశించి ప్రసంగించాలా”

“మీ యిష్టం కానీ ఆ తర్వాత 'మరో ఐదు నిమిషాలు” అని అడక్కూడదు ” “అడిగితే యేం నా యిష్టం అడుగుతా” పెంకిగా అంది

అతను నిశ్శబ్దంగా నవ్వుతూ “రేపు వస్తున్నారుగా” అన్నాడు

“వూ” అందామె

“బై” అతను వెళ్ళిపోయాడు

కారు పూర్తిగా కనుమరుగయ్యేవరకు బాల్కనీలో నిలబడి చూస్తూనే వుంది మెల్లగా లోపలికి వచ్చింది

గమ్మత్తుగా వచ్చిన అతిథిలా మిత్రునిలా పలకరింపులా ఆ సంబరం ఆ రాత్రిని వెచ్చగా పూయించింది

తెల్లార్తునే అతనెప్పుడు కాల్‌ చేస్తాడోననే యెదురుచూపు యెక్కడిదా లొకేషన్‌ అతను సాయంకాలమైనా కాల్‌ చేయలేదు ఆమె అతని సెల్‌కి చేస్తే స్విచాఫ్‌ చేసుంది

యెందుకని 86 + మంచుపూల వానల కుప్పిలి పద్మ కధలు

యెందుకిలా తన మనసు పదేపదే అతన్ని కలవరిస్తోంది యెందుకిలా కొన్ని వందలసార్లు ఆ ప్రశ్న వేసుకొంది. అయినాసరే మనసు కుదుటపడలేదు ఫోన్‌ ఎందుకు చేయలేదు జవాబు యెందుకివ్వలేదు హృదయపు వెలితి కనురెప్పల్లోంచి ధారగా కన్నీటిధారగా చాలాసేపు ఫోన్ని సెల్‌ఫోన్ని చూస్తుండి పోయింది యింటికి వచ్చాక కూడా దిగులు ఆదుర్దా వాదల్లేదు నిద్రపట్టేక అతను ఫోన్‌ చేస్తే వినిపించదేమో మెసేజ్‌ వస్తే వినపడదేమో ఫోన్స్‌ పక్కగా వుంచుకొంది. ఫోన్‌ చేయకపోతే పోని యెందుకు చేయలేదో రాత్రంతా కలత నిద్ర బెంగగా తెల్టారింది చూడకూడదు యొవరికోసం యెదురు చూడకూడదు మనకి కావల్సింది దొరకదు అతనికి తను అక్కర్లేదు యెందుకిలా కోరికోరి గాయాలు చేసుకోవటం గాయం అయిందనే యెరుక కూడా లేనివాళ్ళున్నచోట యెవరి కన్నీళ్ళు వాళ్ళవే తడుచుకోవాలి యెందుకీ ఆరాటం యెందుకీ అన్వేషణ ఆఫీసులో కూడా తనకి తనే చెప్పుకుంటూ వోదార్చుకుంటూ పని చేసుకొంటూ రెండ్రోజులు గడిచాయి ఆరోజు వుదయం యింతలా డిస్టబ్‌ కాకూడదని యిష్టాలవైపు రవ్వంత క్రిటికల్‌ చూపుండాలి తనకి తనే చెప్పుకొంటూ ఆఫీసుకి బయలుదేర్తుంటే అతను కాల్‌ చేసాడు “హల్లో” అంది “హాయ్‌ బిజీ ” అడిగాడు “చెప్పండి” “కాసేపయ్యాక కాల్‌ చేస్తా పెద్ద బిజీగా లేరుగా” అడిగాడు “వూ” “బై” ఫోన్‌ పెట్టేక ఆమెకి తనలోని మోయలేని బరువేదో తగ్గిపోయినట్టనిపించింది అతని కాల్‌ కోసం పరితపించటం తీసుకొన్న నిర్ణయాలు యెక్కడో పారేసినట్టు అంతా యేమైనట్టు

మంత్రనగరి సరిహద్దులలో + 87

ఆఫీసుకి వెళుతూ పాటలు వింటుంది

అజీబ్‌ దాస్తా హైయే - లత స్వరం పరుగులు తీయిస్తోంది మనసుని

పాట యిలా పూర్తి అయిందో లేదో సెల్‌ మోగింది అతనేమోనని ఆత్రంగా చూసింది కాదు యింకా కాల్‌ చేయడేంటీ

“ఆజారే పరదేశి లత స్వరంలోంచి వస్తుంటే 'యేంటిలా లతాజీకి నా మనసు తెల్సిపోతోంది' అనుకొంటుండగా ఆఫీను వచ్చేసింది పని పని పని పనిలో మునిగినా అతని ఆలోచనలు వదలబ్లేదు యే పనిలో వున్నా నిరంతరం యిలా మనసునే అంటిపెట్టుకొని లోలోపల పండిన మొగలి పరిమళం లాంటి యీ మత్తెన సువాసన్నేమంటారో

అతన్నుంచి ఫోన్‌

“బయటికి వెళదామా” అడిగాడు

“వూర

“మీకేం యిబ్బంది లేదుగా”

“వూహు౮”

“పది నిమిషాల్లో మీ ఆఫీసు దగ్గరకి వచ్చేస్తా కిందకి వచ్చేస్తారా”

“వూ”

ఆమె ముఖంలో కాంతి మధ్యాహ్నపు మబ్బులు తొలిగిన ఆకాశంలా

గట్టిగా చెప్పాలి యిలా రోజులరోజులు మాయమైపోవద్దని యింటర్‌కమ్‌లో బాస్‌ పిలుపు అతని గదిలో! వెళ్ళింది

“అర్జెంట్‌ మీటింగ్‌ సింగపూర్‌ నుంచి వచ్చిన డెలిగేట్స్‌తో ముందుగా అవసరం లేదనుకున్నాం కానీ వాళ్ళు అడుగుతున్నారు. క్వాలిటీ ” చెపుతున్నాడు బాస్‌ యిప్పుడు మీటింగా బాప్‌రే లంచ్‌కి వెళ్ళాలి యివి యెప్పుడూ వున్న మీటింగ్సే ఆం యేం కొంపలు అంటుకోవ్‌

“వోస్టేనా”

88 + మంచువూల వాన 4 కుప్పిలి పద్మ కధలు

“కాస్త పనుంది అర్జెంట్‌ మీటింగ్‌కి వుండక తప్పదా” అడిగింది “అర్జెంటా ” “చాలా ” “వూ ” మరింత అమాయకంగా ముఖం పెట్టింది యెంత పనున్నా యెష్టుడూ క్షణం తటపటాయించకుండా చేసే ఆమె “యిప్పుడు వుండలేను" అంటుంటే “ప్చ్‌! యిలా అయితే యెలా మీటింగ్‌కి వుండకపోతే యెలా” అడిగాడు “యెప్పటి పని అప్పటిదే ప్రతిక్షణం పని చేస్తుండాల్సిందే నిన్న యెక్కువసేపు చేసాం చాలా పనిచేసాం యివి యేవి కుదరవు నిరంతరం చేస్తుండాల్సిందే లీవ్‌ త్వరగా యివ్వరు ఆమె కదలకుండా వెళ్ళాల్సిందే అన్నట్టు కూర్చుంది “కోలే” అన్నాడు “ధాంక్‌ యూ” అంది “యిట్స్‌ వోకె జెండర్‌ సెన్సిటివిటి యెక్కువని అంతా అంటుంటారు” అతను అంటుంటే నవ్వేసి త్వరత్వరగా గదిలోంచి బయటికి వొచ్చింది అఫీసులోంచి బయటికొచ్చింది బిల్లింగ్‌ ముందున్న తురాయిచెట్టు నీడలో నిలబడింది శీతాకాలపు మధ్యాహ్నపు యెండ ఆకుల మధ్య నుంచి గోర్వెచ్చగా తగుల్తోంది “వ్వా గత రెండురాత్రుల దుఃబం వుదయం నుంచి తీసుకొన్న నిర్ణయాలు యిప్పటివరకూ పడిన కష్టం అవేవి యీ కుర్రాడికి తెలియవుకదా అతని కారొచ్చి ఆమె ముందు అగింది అమె మౌనంగా కూర్చుంది “యేం చేస్తున్నారు” కాస్త దూరం వెళ్ళాక అడీగాడు “ప్చ్‌ క. “రివేంజొ' నవ్వుతూ అడిగాడు

మంత్రనగరి సరిహద్దులలో + 89

“ఆ... స్వీట్‌ రివేంజ్‌” వుక్రోషంగా అంది.

“యెంత స్వీట్‌...” కొంటెగా అడిగాడు.

“ఫ్పష్ట్ర యిలానే అంటారు... యెంతలా చూసానో తెలుసా...”

“అదే యెంతలా...”

“యేడుపొచ్చేంత” చప్పున చెప్పేసింది.

అతనో క్షణం నొచ్చుకున్నట్టు అమెవైపు చూసి “అందుకేగా యిప్పుడు మిమ్మల్ని తీసుకువెళుతోంది” అన్నాడు.

ఆమె మాట్లాడలేదు.

కారు మందమైన ట్రాఫికని దాటుకొని హైవే మీద వెళుతోంది.

తన పని విషయాలని మధ్యమధ్యలో చెపుతున్నాడు. చెప్పటంలో పొంగుతున్న సెన్నాఫ్‌ హ్యూమర్‌: హైవే నుంచి కారు కుడివైపున్న రోడ్డులోకి వెళ్ళింది. చిన్నిచిన్న విలేజెస్‌ని దాటుకొని వెళుతున్నాయి. చుట్టూ అటూయిటూ బంజార రాళ్ళు విలక్షణ ఆకృతుల్లో కారు నిర్మానుష్యంలో ఆగింది.

“దిగుదామా” అడిగాడు. యిద్దరూ దిగి కారు ముందు ఆనుకొని నిలబడ్డారు. “రండి” అడుగు ముందుకేస్తూ అన్నాడతను.

నడుస్తున్నారు. వాకరి పక్క వొకరు. నిళ్శబ్దమైన శీతాకాలపు సాయంకాలపు చలిగాలి అతని పరిమళాన్ని నింపుకొని అమెని హత్తుకొంటోంది. తన కుడిచేతి వేళ్ళతో అతని ఎడమచేతి వేళ్ళని గుప్పిట నింపుకొని నడవాలనే లోలోపలి అలజడిని మౌనంగా నొక్కిపెడుతూ భుజాల చుట్టూ చున్నీని కష్పుకొంటూ రెండు చేతులు కట్టుకొని నడుస్తోందామె.

చిన్నిచిన్న గుట్టలలోంచి నడుస్తూ వో యెత్తైన గుట్టవైపు నడుస్తున్నాడతను. గుట్ట పూర్తిగా ప్క్కోసరికి పల్చని గోధూళి తెరలా కమ్ముకొంటోంది. చూస్తుండ గానే వూదారంగు అలుముకొంటోంది.

చుట్టూ చూస్తున్న ఆమె గుట్ట కిందకి చూసి “బాప్‌రే...” అంది.

90 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కథలు

అతనివైపు చూసింది మౌనపు చిరునవ్వు ముఖమంతా ఆ నవ్వుని స్పర్శించ

కుండా వుండలేమని మారాం చేస్తున్న చేతివేళ్ళని నో నో అని ఆపుచేస్తూ

గాలికి ముఖంపై పడుతోన్న జుట్టుని చెవి వెనక్కి తీసుకొంటూ ఆవైపు చూసింది

చిన్ని లోయ. క్వారీ రాళ్ళు కొట్టికొట్టి ఏర్పడిన చిన్నిలోయ నిండుగా నీరు

నీలంగా ఆ నీటిసైనంతా విచ్చుకొన్న కలువపూలు లేత ఆకుపచ్చ అకుల

నడుమ సవ్వడిలేని చిన్న తరంగాల కదలిక

ఆ గుట్ట యేటవాలులో కూర్చుంటూ ఆమెవైపు చూస్తూ “వూ. యిష్పుడు

చెప్పండి రెండ్రోజులుగా వున్న కోపం పోయిందా” అని అడిగాడు

అతని పక్క కూర్చుంటూ “నేనెప్పుడూ యీ కలువపూల సరస్సు విషయం విన

లేదే అసలింత మూలనున్న దానిని మీరెలా కనిపెట్టారు” అడిగింది

“రెండురోజుల స్కోర్‌ సెటిల్‌ చేసుకోవాలిగా” చిలిపిగా నవ్వుతూ అంటున్న

అతన్ని చూస్తూ 'వాక్కదానికి తిన్నగా జవాబు యివ్వడు కదా తిక్క (పైటీ

తిక్క ' లోలోపల అనుకొంటుంటే ఆమె కళ్ళల్లో చిర్నవ్వు వెలుగు

“యేంటి” అడిగాడు

“వుంది కానీ చెపితే ఆ నీళ్ళల్లోకి తోసేస్తారు” అంది

“యీతొచ్చా” అడిగాడు

“వొస్తే తోస్తారా రాకపోతే తోస్తారా”

“ఆ విషయం తర్వాత ముందు చెప్పండి”

చెప్పనన్నట్టు కళ్ళతో చెప్పింది

ఆకాశంలో మెరుస్తున్న తారకల కింద నుంచి అర్ధ చందమామ పల్చని వెన్నెల

చల్లగా జారుతూ కలువపువ్వులపై తడిగా మెరుస్తోంది

ఆ నిర్మానుష్య గుట్టల నడుము యిద్దరూ పక్కపక్కన కూర్చుని మౌనంగా ఆ

పూల వెన్నెలలని చూస్తున్నారు

రెండ్రోజులు రాత్రనగా పగలనకా యితను తనని మర్చిపోయాడని బాధ పడ్డాను

బెంగేసింది తనెంత బిజీగా వున్నా అతను ఫోన్‌ చేస్తే మాట్లాడుతుంది అతని మంత్రనగరి సరిహద్దులలో + 91

మెసేజ్‌కి జవాబివ్వకుండా వుండదు అతను పిలిస్తే మీటింగ్‌ని వదిలి వచ్చేసాను సాయంకాలాలన్ని అతను కనిపిస్తాడేమోనని యెదురు చూస్తున్నాయ్‌ యితను తన కోసం యిలా చేస్తాడా చేయకపోవచ్చు కానీ రెండ్రోజుల బెంగని అతను మరోలా వ్యక్తపరిచాడు యిద్దరి మనసుల్లో రాగం వాక్కటే కావొచ్చు కానీ ౬95510౧వేరు నా 5095510౧ లానే యెదుటివాళ్ళది వుండాలను కోవడం లేకపోతే లేదని బాధపడటం యెందుకు వేర్వేరు ౬%0/25310౧9 వుంటాయ్‌ ఆ 60/065310గ ని గుర్తుపడికే చాలు బోల్డంత బాధ తగ్గుతుంది కదా “యెక్కడో తప్పిపోయినట్టున్నారు” అన్నాడు

మౌనంగా నవ్వింది

యిద్దరు చాలాసేపు నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నారు

యింటికి తిరగొస్తోండగా అడిగాడు “మీ పని పాడయిందా”

లేదన్నట్టు తలూపింది

“యీ రెండ్రోజులు పనితో అస్సలు వీలుకాలేదు రోజూ రాత్రి రెండయేది అంత రాత్రివేళ డిస్ట్రబ్‌ చేయటం యెందుకులేనని చేయలేదు మంచి నిద్రలో వుంటారని” అన్నాడు

“చేస్తే కాస్త కంఫర్టబుల్‌గా పడుకునేదాన్నిగా” అంది

“యెంత కంఫర్టబుల్‌గా” అడిగాడు

గేర్‌ మా, రుస్తోన్నప్టుడంతా కుడిచేతికి తగుల్తున్న అతని చాక్కా యెడమచేతి పుల్‌స్టీన్స్‌ చక్కిలిగింతలు పెడుతోంటే చిన్నిగా నవ్వి “యిప్పుడున్నంత” అంది “డిన్నర్‌కి వెళదామా” అడిగాడు

“వూ”

“యెక్కడికి”

కల్సి యిష్టం”

“యేం తింటారు”

92 + మంచుపూల నాన6 కుప్పిలి పద్మ కధలు

“మిమ్మల్ని' అని లోపల అనుకొంటూ పైకి “యేమైనా సరే” అంది “వెజిటేరియన్‌” రెస్టారంట్‌ ఆవరణలో కారు పార్క్‌ చేసాడు లోపలంతా లేతగా అమర్చిన వెలుగు మరీ రద్దీగానూ మరీ పల్బగానూ లేదు రెస్టారంట్‌ మెనూ అందుకొని చూస్తూ “చెప్పండి” అన్నాడు “మీరే అర్జర్‌ చేయండి చివరగా కాఫీ సౌత్‌ ఇండియన్‌ కాఫీ మాత్రం కావాలి” అంది ఆర్టర్‌ చేసాడు తినటం ముందు త్వరగా సాగి తర్వాత మెల్లగా సాగుతోంది “నచ్చలేదా” అడిగాడు “అకలి తగ్గింది” అంది ' “యేదైనా ముంధు కాస్త ఆత్రంగా అదుర్చాగా వుంటుంది అకలైనా స్నేహ మైనా” కొంటెగా నవ్వుతూ అన్నాడు “వాటికి కావల్సింది దొరుకుతుందో లేదో అనే సందిగ్ధం బెంగగా వుంటుంది” అతనివైపు చురుగ్గా చూస్తూ చప్పున అనేసింది బిల్‌ వచ్చింది అతను పే చేయబోతోంటే “నేనూ” అంది అతను నవ్వి పే చేసాడు బేరర్‌ మిగిలిన చిల్లర బిల్‌ఫోల్డర్‌తో తెచ్చాడు ఆమె బిల్‌ పేపర్‌ తీసుకొని పడవ చేసింది ఆ పడవని హేండ్‌బాగ్‌లో వున్న యెడ్రస్‌ల పుస్తకం నడుమ దాచింది తామిద్దరు తొలిసారిగా రెస్టాంట్‌కి వచ్చిన జ్ఞాపకపు గుర్తుగా ఫీ మంత్రనగరి సరిహద్దులలో + 93

తెల్లార్తూనే అతన్నెప్పుడు పలకరిద్దామని సాయంకాలం అతన్ని కలుస్తాననే తలంపు నిండుగా మెదుల్తుంటే వుత్సాహమే వుత్సాహం ఆఫీసు పనిలో చికాకుల్ని సీరియస్‌ గా నరనరాల్లోకి యెక్కించుకోవటం తగ్గింది అతనికి యెలాంటి చికాకు నైనా చెప్పిన క్షణంలో అదెంత చిన్నదో అనవసరమైన టెన్షనో గొప్ప సెన్సాఫ్‌ హ్యూమర్‌ తో చెపుతోంటే రానురాను చిన్నచిన్న వాటికి హైరాన పడటం తగ్గింది

ఆరోజు ఆఫీసులోంచి బయటికి వస్తుంటే సెల్‌కి మెసేజ్‌ వచ్చింది “బంజారాలైన్‌కి పున్నాగపూల దగ్గరికి వొస్తారా” అని అతన్నుంచి

వస్తానని రిప్టయి యిచ్చింది

ఆమె అక్కడికి వెళ్ళేసరికి అతను కారుకి ఆనుకొని నిలబడి వున్నాడు కమ్ము కుంటోన్న దొంతర్జ్హుదొంతర్జ్హుగా పూలసౌరభం పక్కనే అతని సామీష్యపు పరిమళం ఆమె చూపులు పువ్వుల మీద కంటే అతనివైపు చూస్తామని మారాం చేస్తుంటే వాటిని యేం అనలేక ఆ. యేమైతే అయిందిలేనని వాటిని వదిలేసింది వాక్కాయరంగు ప్లేన్‌ పుల్‌ ప్టీవ్స్‌ షర్ట్‌ కాస్త వొత్తుగా పెరిగిన నల్లని గెడ్డంలోంచి అక్కడక్కడ తారకల్లా మెరుస్తోన్న వాంటిఛాయ చూపుడువేలితో ఆ మెరుపుని తాకాలనే చిలిపి కోరిక అతనేం అనుకుంటాడనే తటపటాయింపు

“మీకీ సాయంకాలం వేరే పనేంలేదా యింట్లో వాళ్ళతోనో ్రెండ్స్‌ని కలవటమో షాపింగ్‌ యిలా చాలుంటాయి కదా” అడిగాడు

“అక్కడెక్కడికో వెళితే మిమ్మల్ని కలవటం యెలా”

“నేనొస్తాననో కలుస్తాననో మీరిలా అన్నీ మానేయటం ప్ప్‌ బరువుగా వుంటుంది నాకేమో అవన్నీ తప్పవ్‌ కొన్ని పనులు స్నేహంతో మరికొన్ని బిజినెస్‌ పరంగా రకరకాలుగా మీరేమో అన్ని మానేసి ” నొచ్చుకుంటూ అన్నాడు

“చాల యిష్టమైతే తప్పా కొన్ని పనులు చేయలేను ఆఫీసు పని చేస్తాను ఆఫీసులో వొంటరితనం అన్నివిధాలుగా మా భాషలు వేరనిపిస్తాయి యీ గేట్‌టు గెదర్స్‌లో యేముందానే కుతూహలం మొదట్లో వుండేది వొక్కసారికే బోర్‌ కొట్టాయి సోషల్‌ గేదరింగ్స్‌ దగ్గర మిత్రులవి అయితే పెళ్ళినా సీమంతమైనా పుట్టినరోజైనా క్యాజువల్‌ పార్టీయైనా వరలక్ష్మీవతమైనా క్రిస్‌మస్‌ పార్టీ యీద్‌ పార్టీ దేనికైనా 94 + నముంచుపూల వాన 9 కుప్పిలి పద్మ కధలు

వెళతా సందర్భం కంటే మనుష్యుల ౧౪౭౭౧౦౭ ముఖ్యం మోహంగా వుంటే అన్నీ వదిలేసుకోవాలనుంటుంది మీ ౧౯౪96౧౦8 ముందు మిగిలినవి ప్చ్‌ ముఖ్యమనిపించటంలేదు యిష్టమైన యెదురుచూపు కదా మీరెందుకు నొచ్చుకుంటారు” అందామె మెల్లగా మనసులోనిది చాలా క్యాజువల్‌గా చెపుతోంటే అతనికంతో ముచ్చటగా ఆశ్చర్యంగా అనిపించి “యెందుకని మీకిలా అనిపిస్తోంది” అడిగాడు “యేమో' అన్నట్టు భుజాలతో అంది అతనిలో మేఘాలుమేఘాలుగా అలోచనలు పరిగెడుతున్నాయి యెలా మాట్లాడాలో తెలియటంలేదు యీ మొత్తం యేమిటో అతనికి మొహమాటం గా అనిపించింది “వెళదామా” అడిగాడు “అప్పుడే” “ఐదు నిమిషాలా” అడిగాడు అతను ఆమె చేతివైపు చూస్తూ “యిద్దరికి వాచ్‌ లేదు” అన్నాడు “ఫైన్‌ నేనెప్పుడు చెపితే అప్పుడు ఐదు నిమిషాలు అయినట్టు” అంది “అంత శ్రమవొద్దు' అంటూ సెల్‌లో చూసాడు “అన్యాయం” అంది అతను నవ్వి “మీ టైమ్‌ మొదలయింది” అన్నాడు “నేనేం వొప్పుకోను” తిరిగి నవ్వాడు చూపులు బ్రెమ్‌ నుంచి తీయకుండానే ఐదు నిమిషాలు అవ్వగానే “వెళదాం” అని కారులో కూర్చున్నాడు ఆమె యింకేం అనలేక తన కారు స్టార్ట్‌ చేస్తూ “కాఫీ తాగుదామా” అడిగింది అతను ప్రవాహంలా నవ్వుతూ “యిప్పటివరకూ వున్నాంగా మీరు తాగండి” అన్నాడు

మంత్రనగరి సరిహద్దులలో + 95

“రారా ”

“యేంటీ “రా' 'రా' నా”

“ఆలో

“భయంపోయింది గౌరవం లేదు ఆగ

“యేంటీ రా రా అన్నాను అంతేగా” చప్పున అర్థమై “వో, అలా “రా' కాదు” “భయం భక్తి గౌరవపు '“రారా'నే” అంటూ నవ్వింది

“భలే ట్రిక్కి పదం కదా యెక్కడ తాగుతారో తాగండి బై” అన్నాడు అతనంత పట్టనట్టు వెళ్ళిపోతోంటే 'యేదో తనుంటే కాఫ్‌ మరింత రుచిగా వుంటుందని రమ్మనటం తప్పా వెళ్ళి కాఫీ తాగటేక కాదు' వుక్రోషంగా అనుకొంది యింట్లోకి వెళుతోంటే “కాఫీ యిస్తారా' మెసేజ్‌ యిచ్చాడతను

అమె కళ్ళల్లో వెలుగు

'వూ' అని మెసేజ్‌ యిచ్చింది “యెక్కడ” అని తిరిగి యిచ్చాడు “మా యింటికి రావొచ్చు' అని యిచ్చింది

అతనొచ్చాడు

కాఫీ కలుపుతూ “చలి పెరిగింది కదా ” అందామె

“వూం వుదయమే బయటికి వెళ్ళాల్సి వొచ్చింది దారి కనిపించనంత పాగమంచు కారంతా కమ్ముకుపోయింది ఆ చల్లదనం లోపలికి కూడా పాకిపోయింది వొళ్ళంతా చల్లగా అయిపోయింది అప్పుడెంత గుర్తా ” ఆగిపోయి కాఫీ కప్పు అందుకొంటూ “ధాంక్‌ యూ” అన్నాడు

“వూ చిప్పండి” కుతూహలంగా అడిగింది

“యేంటీ”

“గుర్తొచ్చిందంటూ” ఆత్రంగా అడిగింది

“యెప్పుడు”

96 + మంచుపూల వాన కుప్పిలి పద్మ కధలు

“వుదయం చలిలో కారులో చెపుతున్నారుగా” అంది “నో అదా కాఫీ” “*వూహూ కాఫీనా” వుసూరంటూ “వూ తాగండి” అంది “ఆ అలాంటప్పుడు కాఫీ భలే బాగుంటుందికదా సరిగ్గా యిలాంటి కాఫీ అసలా చలికి యింత వేడి కాఫీ వుంటే క్షణంలో చల్తారిపోతుంది అంత చలి” యింకా చెబుతూనే వున్న అతన్ని మధ్యలోనే కట్‌ చేస్తూ “సరే కాఫీ తాగండి యిప్పుడు కూడా చల్తారిపోతుంది” అందామె నిర్లిప్తంగా “చల్లని కాఫీ యిష్టం కోల్డ్‌ కాఫీ కోల్డ్‌ రియాక్షన్‌" పెదవులపై నవ్వుని బిగపెట్టినా అతని కళ్ళు నవ్వుతో మెరుస్తున్నాయి వంటింట్లోంచి ఆమె వంటింటి గుమ్మంలోంచి అతను యిద్దరూ హాల్లోకి వచ్చారు యెల్‌ షేప్‌ సోఫా కలిసే మూల కింద కూర్చుని కాళ్ళు చాపుకొని కాఫీ వో సీప్‌ చేసి టేప్‌ రికార్డ్‌లోంచి అతి చిన్నగా వినిపిస్తోన్న 'మేరా కుచ్‌ సామాన్‌, తువ్చూరే పాస్‌ పడాహై * పాట వింటూ “సామాను చుట్టూ జ్ఞాపకాలు గమ్మత్తుగా వుంటాయి కదా వుదయం నుంచి యిటు నుంచి అటు తిరగటం, పని నిజంగా యింత బిజీ జీవితం అవసరమా అనిపిస్తుంటుంది అసలు మనకి యిష్టమైన వాళ్ళతో గడపటానికి కూడా టైమ్‌ లేనంత బిజీ యెందుకో మనం మన ఆప్పలతో గడిపే మూమెంట్స్‌ అవి కదా చాలా యింపార్టెంట్‌ లైఫ్‌లో కానీ మన (ప్రయారిటీ మాత్రం చాలాసార్లు పని అని అటుయిటు పరిగెత్తటం అవుతోంది ఆ౧6౮౦1106 6ఇ/ప్ప్‌ యెందుకీ పరుగు అనిపిస్తోంది ఆమె సోఫాలో వెల్లకిలా వొరిగి తల కింద చెయ్యి పెట్టుకొని అతనివైపు చూసింది సోఫా అంచున అనిన చెయ్యి బాటిల్‌ గ్రే ప్లేన్‌ ఫుల్‌ స్లీవ్స్‌ షర్ట్‌ చివర్ల నుంచి లేత తమలపాకులా మెరుస్తోన్న కుడి అరిచెయ్యి నల్లని కష్పుపై పచ్చగా మెరుస్తోన్న పల్చని యెడమ చేతివేళ్ళు అప్పుడప్పుడూ కదుల్తున్నాయి కష్టు వెచ్చదనానికి వొక్కసారి ఆ వేళ్ళని న్పర్శించాలే బలమైన తృష్ట యెలా వుంటాయో నెమలి యీకంత మృదువుగా మౌనమంత లలితంగా మంచు బిందువులంత చల్లగా శీతాకాలపు నెగడులా వెచ్చగా వొక్కసారి స్పర్శిస్తే చూపు లన్ని అతని చేతివేళ్ళ మీదే పున్నాగపువ్వులాంటి సౌగంధపూరిత వేళ్ళ కొనల మంత్రనగరి సరిహద్దులలో + 97

మీదే ఆలోచనా స్రవంతి సమస్తమూ నిలిచిపోయి వొకే వొక్క బిందువు దగ్గర ఆగిపోయినట్టు

ఆమె చూవులు వేళ్ళ చివర్ల మృదువుగా గుచ్చుకొంటుంటే ఆమె కళ్ళల్లోకి మౌనంగా చూస్తున్నాడు నిశ్శబ్దపు అలజడి పరిమళం నుహత్తరంగా ప్రవహిస్తోంది శీతలత్వం వెచ్చగా అలుముకొంటోంది రసైకజ్వాలలో వెలుగుతోన్న శీతలత్వపు వివశత్వం వొక్కసారి ఆ వేలికొసలని స్పర్శిస్తే ఆమె హృదయంలో వెచ్చగా రాజుకొంటోన్న నిషా వొక్కసారి ఆ వేలి కొసలని స్పర్శిస్తే యేదో స్కృతిని రేపుతోన్న అతని చూపులు - ఆమె చేతివేళ్ళు చప్పున వెనక్కి వచ్చేసాయి యెన్నాళ్ళిలా మంత్రనగరి సరిహద్దులు ముట్టకు తాకకు

న్‌

వో పక్క పని మరోపక్క రెండ్రోజుల్నుంచి అతన్నుంచి ఫోన్‌ లేదు సెల్‌ అఫ్‌ చేసుంది యిచ్చిన మెసేజస్‌కి రిష్ణయి లేదు పెండింగి అనొస్తున్నాయి యేంటో యీ కుర్రాడు

ఆఫీసు నుంచి బయటికి రాబోతుంటే ఫోన్‌ మోగింది తీసింది “యేమైపోయారు గోవా వెళుతున్నా కాన్ఫరెన్స్‌ మీకెలా చెప్పాలాని చూస్తున్నా అయినా నా గొడవే తప్పా మీకెన్నిసార్లు చెప్పినా చెప్పాపెట్టకుండా మాయమై పోవటమే” అంది త్వరత్వరగా

“యెలా వెళుతున్నారు,” అడిగాడు

“వయా బెంగుళూర్‌ ” అంటూ తన పోగ్రామ్‌ చెప్పింది

“వోకే టేక్‌ కేర్‌ ఆల్‌ద బెస్ట్‌ ”

“మీకసలు వూరెళుతున్నాననే బెంగేలేదు కనీసం యేర్‌పోర్ట్‌లోనైనా కనిపిం చొచ్చుగా వూ వోకే ధాంక్‌యూ "” వుక్రోషంగా అంది

అట్నుంచి చిన్ని నవ్వు

“పనిపై అటూయిటూ వెళ్ళటం అలవాటేగా బెంగెందుకు” అంటూ అతను “బై” అన్నాడు

98 + మంచుపూల వాన6 కుప్పిలి పద్మ కధలు

అతను రాడని కెలుస్తూనే వున్నా ఆమె కళ్ళు యెయిర్‌పోర్ట్‌లో అడుగు పెట్టినప్ప ట్నుంచి అతనికోసం వెతుకుతూనే వున్నాయి సెక్యూరిటీ చెక్‌లోకి వెళ్ళబోతూ మరోసారి వెనక్కి చూసింది అతనెక్కడా కనిపించలేదు బెంగగా లోపలికి వెళ్ళింది యెందుకిలా తన మనసెప్పుడూ అతనిని వెతుకుతోందో మబ్బుల పై నుంచి పక్క నుంచో వెళుతోన్నా తన మనసు అతనినే అంటిపెట్టుకొని కిటికీలోంచి బయటికి చూస్తోంది తెల్లని వూదారంగులపై మెరుస్తోన్న చలికాలపు సూర్యరశ్మి తుళ్ళింతగా అతని నవ్వులా కాన్ఫరెన్స్‌ అయి హాల్గోంచి బయటికి వొస్తోంటే 'హాయ్‌' అంటూ యెదురొచ్చాడు అతన్ని చూస్తూనే అమె “మీరూ ” ఆశ్చర్యంగా సంబరం వుద్వేగం ఆమె ముఖమంతా “కాఫీ తాగుదామా” ఆడిగాడు “వూ” కాఫీ షాప్‌లో వాకరికెదురుగా వొకరు “యెప్పుడొచ్చారు యెలా వొచ్చారు” అడిగింది ఆమె చూప్పుల్లోకి చూపులు ప్రసరిస్తూ “వొచ్చాను” అన్నాడు “వచ్చినట్టు తెలుస్తూనే వుంది యెప్పుడూ యెలా ” “మీకేం కావాలి" “యెప్పుడొచ్చారు” తిరిగి అడిగింది “తినటానికేం కావాలి” కొంటెగా నవ్వుతూ అడిగాడు ఆ స్వరపేటిక తంత్రులకి యీ కొంటెరాగాల మురళిని అద్దిందెవరో అనుకొంటూ 'యీ చెప్పనితనమే ఆకర్షణ' అనుకొందామె 'కాఫీ' అందుకొంటుంటే ఆమె చూపులు అతని చేతి గోళ్ళపై నిలిచాయ్‌ లేత గులాబీగా మెరుస్తోన్న గోళ్ళ వర్ణం యితనిలో యెప్పుడూ వో కొత్త అందం కనిపిస్తోంటుంది చిన్నప్పుడు యితను యెలా వుండేవాడో “మీ చిన్నప్పటి ఫోటో వాకటి చూపించరా”

మంత్రనగరి సరిహద్దులలో + 99

హరాత్తుగా ఆమె అలా అడిగేసరికి “చిన్నప్పటిదా వాకటా ” అడిగాడు కాస్త అయోమయంగా “వూ” అంది “యెందుకు” “చిన్నప్పుడూ యింత అందంగానూ వున్నారా అసలప్పుడు మీరెలా వున్నారో” కాఫీని నిశ్శబ్దంగా తాగారిద్దరు “రూంలో యివి పెట్టేసి వాస్తా” అందామె “వూ” “రండి” అంది కాన్ఫరెన్స్‌ పేపర్స్‌ రూంలో పెట్టి అతనితో బయటికొచ్చింది హోటల్లోంచి బయటకొచ్చి పేవ్‌మెంట్‌పై నడుస్తూ యిద్దరూ మెల్లగా బీచ్‌ వొడ్డుకి వొచ్చారు దిగంతంలోకి వాలి వెళ్ళిపోతోన్న సాయంకాలపు సూర్యరళ్ళి చిలకరించిన రంగు రంగుల పల్చని కాంతితో మెరుస్తోన్న అరేబియా సముద్రానికి యెదురుగా నిల్చున్నారిద్దరు అరవిడిచిన తలంటిన జుత్తు సముద్రపు గాలికి రివ్వున యెగురు తో అతని భుజాలకి తాకుతోంది లేత పసుపురంగు చొక్కాపై పర్చుకొంటోన్న నల్లని జుత్తుని మెల్లగా చేత్తో తొకాలనిపించింది అతనికి కానీ యేదో తెలియని సంశయమా అంతలోనే చూద్దాం అనే చిన్ని కొంటెతనం “విశాఖ సముద్రానికున్న హోరు యే సముద్రానికి వుండదేం” అంది అతను చిన్నగా నవ్వుతూ “మీ హృదయాన్ని విశాఖకి తగిలించేసినట్టున్నారు” అన్నాడు “అయినా సరే నాకెప్పుడూ హైదరాబాద్‌ మీదే బెంగగా వుంటుంది యెక్కడికి వెళ్ళినా సరే యెంత త్వరగా హైదరాబాద్‌ వెళ్ళిపోదామని వుంటుంది” అంది 100 + నముంచువూల వాన ఆ కుప్పిలి పద్మ కధలు

అతను చిన్నగా నవ్వుతూ “యెప్పట్నుంచి"” అడిగాడు

“ఆ వో మీరు పరిచయం అయినప్పట్టుంచి” అంది నవ్వుతూ

చూస్తుండగానే లేత వూదా తెరలని అందుకోవాలని గాఢనీలపు కెరటాల ఆరాటం

కమ్ముకుంటుండగా “యెప్పుడొచ్చారు మీరలా రోజూ మాట్లాడకపోతే యెలా”

ఆమె అడిగింది

అతను వెంటనే మాట్లాడలేదు

మసక వెల్తుర్లో మెరుస్తోన్న ఆమె చూపులని చూస్తూ “లొకేషన్‌ లేట్‌గా సెలక్ట్‌

అయింది డే అండ్‌ నైట్‌ వర్క్‌ మీతో చెపుదాం అనుకొంటూ కాల్‌ చేసానా

మీరు గోవా వస్తున్నానన్నారు అకౌంట్‌ యిలా సెటిల్‌ చేయొచ్చనిపించింది”

అన్నాడు

“నో” అంది

టూరిస్ట్‌ల కోలాహలంతో బీచ్‌ సందడిగా వుంది

యిసకలో నడుస్తూ పేవ్‌మెంట్‌ పక్క నుంచి కాస్త దూరం వచ్చారు చిన్ని పాత

రెస్తారెంట్‌లోంచి పాత గోవా మ్యూజిక్‌ వినిపిస్తోంటే యిద్దరు వెళ్ళి కూర్చున్నారు

పాత పాటలు వొస్తున్నాయి

“మేం తింటారు” అడిగాడు

“మీ యిష్టం” అంది

అతను ఫుడ్‌ ఆర్డర్‌ చేస్తూ మధ్యమధ్య ఆమె అవి తింటుందో లేదో అడుగు

తున్నాడు

“యెన్ని రోజులుంటారిక్కడ” అడిగాడు

“రేపు సాయంకాలం అయిపోతుంది యెల్లుండి వుదయం వెళతా ”

“మీరు” అడిగింది

యెొప్పటిలానే అతను వెంటనే మాట్లాడలేదు

అతనివైపు చూసింది కాండిల్‌ వెలుగులో గమ్మత్తుగా మెరుస్తోన్న నల్లని గెడ్డం మంత్రనగరి సరిహద్దులలో... + 101

మధ్యమధ్యనున్న లేత పచ్చని చర్మం తడిగా వెలుగుతోన్న చూపులు వెన్నెల్లా మెల్లగా విస్తరించుకొనే యితని సౌందర్యానికి వాణుకుతోన్న మనసుకి యే వెచ్చని జావళి కప్పుకోవాలో ' అని ఆమె అనుకొంటుండగా “రెపు యిక్కడ్డుంచి వూరెళుతున్నా” అన్నాడు

“యే వూరు” అడిగింది

“స్విట్టర్లాండ్‌” అన్నాడు

“వూరు అన్నారు”

“గ్లోబల్‌ విలేజ్‌" అంటూ విశాలమైన చిలిపి నవ్వు

“అంత దూరమా”

“యెంత వారమేగా”

“వారమా ” బెంగగా అడిగింది

“చూడు వూరు కదలాలంబేనే నేనెంతో నాకు నేనే నచ్చజెప్పుకుంటా యిష్పుడిలా మీరు బెంగపడితే చాలా కష్టంగా వుంటుంది వెళ్ళలేను వెళ్ళక తప్పదు” అన్నాడు

ఆమె కళ్ళల్లో బెంగ చూసి “వచ్చేస్తారా” అడిగాడు

“అల

“అంత దూరం”

“యెంత గ్లోబల్‌ విలేజ్‌ కదా”

“అక్కడికి వో గ్రూపుతో వెళుతున్నాం ఖాళీ వుండదు మీరొచ్చినా వొక్కరే చాలా సేపు గడపాల్సి వొస్తుంది నా గ్రైజెన్స్‌ అప్పుడు చికాకు కలిగిస్తుంది వారంలో వచ్చేస్తా” మెల్లగా నచ్చజెపుతున్నట్టు చెప్పాడు

అదీ సంగతి వారంరోజులు వెళ్ళాలి రేపంతా యిద్దరం బిజీ అయినా సరే యీ దొరికిన సమయాన్ని గడపొచ్చని యిలా బయటికి తీసుకురావటం యితని వ్యక్తీకరణంతా గమ్మత్తుగా వుంటుంది యేది డైరెక్ట్‌గా చెప్పకపోవటం ఆ 102 + మంచుపూల వాన 9 కుప్పిలి పద్మ కధలు

చెప్పకపోవటం ఆదుర్దా కలిగిస్తూనే వుంటుంది కాని అతనిలోని వెచ్చదనం మౌనంగా యింకుతోంటే ఆమె అతనివైపు చూస్తోంది పదవుతోంటే “వెళదామా” అడిగాడు “అప్పుడే” “వూ” “మళ్ళీ వో వారంవరకు కనిపించరు కదా యింకాసేపుందాం” అంది “కాస్త పనుంది” “రప్పు చూసుకోండి” యిద్దరూ కాసేపు ఆ సముద్రం వొడ్డున తిరిగారు అ చలిని తట్టుకోలేక “మా రూంకి వెళదాం రండి” అంది యిద్దరు రూంలోకి వచ్చారు ఆమె సౌత్‌ యిండియన్‌ కాఫీ ఆర్డర్‌ చేసింది అతను సోఫాకి ఆనుకొని కింద కాళ్ళు చాపుకొని కూర్చున్నాడు ఆమె సోఫాపై వెల్లకిలా వొరిగి తల కింద వో చేయి అన్నుకొని అతని పల్చని శరీరపు యింటి మేట్‌ పరిమళం ఆమెకి తగుల్తుంది పల్చని నల్లని గెడ్డపు చివర్లు తాకాలని ఆ వాత్తైన తేనెరంగు క్రాఫంతా చెరిపేయాలని అర్ధచంద్రుని నుదిటిపై చేతివేళ్ళ కొసల నుంచి తాకాలని అతని సాన్నిధ్యపు పరిమళాన్ని మోహంగా స్పర్శించాలని తన్మయత్వంతో మంచుతుంపరలా కమ్ముకోవాలి “బాగా అలిసిపోయారా” అడిగాడు “బెంగగా వుండొద్దు వారంరోజుల్లో వస్తా” చెప్పాడు “మీరొచ్చాక సంతోషంగా వుంది” అందామె “నాకిదంతా 512009 గా వుంది” అన్నాడు అతను నవ్వాడు గోరువెచ్చగా తెలతెలవారే వరకూ యిద్దరూ అలానే వొకర్నొకరు చూసుకొంటూ మౌనంలోకి చిర్పవ్వుల్లోకి బెంగల్లోకి స్పర్శించుకొంటూ

మంత్రనగరి సరిహద్దులలో + 103

స్విట్టర్లాండ్‌ వెళ్ళేముందు సెక్యూరిటీ చెక్‌లోకి వెళ్ళబోతూ కాల్‌ చేసాడు బెంగ తప్పా మరేం ప్రవహించని కాలమది

అక్కడికి వెళ్ళగానే అక్కడి మొబైల్‌ నెంబర్స్‌తో మెసేజ్‌ యిచ్చాడు సాయంకాలం నుంచి అర్ధరాత్రి వరకు మిస్‌ అవుతోన్న అతని సాన్నిధ్యం కాఫీ పరిమళాల్లోంచి రేకెత్తించే జ్ఞాపకాల మాటలు తెల్లారేక సోఫా పక్కన కనిపించే రాత్రి తాగిన కాఫీ కప్పులు కనిపించకపోవటం యింత బెంగలో సాయంకాలం నుంచి అతన్నుంచి వొచ్చే మెసేజ్‌లు అదే అల్లరి అదే కొంటెతనం తనకి యెక్కడా దొరకని చిలిపితనం వారంరోజులు అయిపోయాయి అతని పని కాలేదు మరో వారం అనగానే పొగమంచులా కమ్ముకొన్న బెంగ వాంటరితనం అసలిదంతా యేంటీ యింత యిష్టం యింత మోహం యింత బెంగా వూరికే పోవటమేనా అర్థవంతపు స్నేహాలని జీవితంలోకి అనువదించుకోవటం పదిలంగా కాపాడుకోవటం యింత వాత్తైన యిమోషన్స్‌ కొనసాగటం అన్నది యిద్దరి మీదా ఆధారపడిన సంగతి కొనసాగాలని యిద్దరికి వుండాలి యెమో షనల్‌ సబ్‌మిసీవగా వుండటం నో అతనికి నాకు మధ్య వున్నది యేమిటి యీ మంత్రనగరి సరిహద్దులు తొకాలనే క్యూరియాసిటి తాకితే యేమవుతుందో ననే బెంగ తాకకపోతే యెలా యెవరు ముందు యే మోహపు జడివానలోనో జలపాతపు హోరులోనో చలిగాలుల లాలిత్యానికో యెప్పుడో వొకప్పుడు యింకా యెన్నాళ్ళు అక్కడ _రారాదూ త్వరగా చూడాలి లాలిత్యం పరుచుకొన్న నీ చేతివేళ్ళ కొనల్ని మృదువైన నీ హృదయపు స్నేహాన్ని స్పర్శించాలి మెలకువగా కలత నిదురలో మోహపున్వప్నంలా

రాత్రి తాలూకు మోహఫు బెంగ కొద్దిగానైనా వదిలిపోకుండానే అప్పుడే తెల్లవారింది పావు తక్కున ఆరు

వూం యింకా ఐదు నిమిషాలు అనుకొంటూ మునగదీసుకు పడుకొంది వూహూ అనుకొంటూ అటుయిటూ తిరుగుతూ ప్ప్‌! యిలా కాదు లేవాలి చాలా పనుంది వూహూ యిది యిలా వదలదు కాఫీ చిక్కని సౌత్‌ యిండియన్‌ కాఫీ యస్‌ గుడ్‌ ఐడియా బోర్‌ఐడియా అటు తిరుగుతోంటే సెల్‌లో మెసేజ్‌ వచ్చిన సవ్వడి చేయి చాచి సెల్‌ అందుకొని మెసేజ్‌ వోపెన్‌ చేసింది

104 + మంచుపూల వాన 9 కుప్పిలి పద్మ కధలు

“40౪ 15 16 ౪౦౮౧9 1ఇ6/ 00౧౧౫౧౦ 00/68 ' టైమ్‌ చూసి నెంబర్‌ చూసింది లోకల్‌ నెంబర్‌ వో వచ్చేసావా లేచి మంచంపై కూర్చుంది గదంతా మసక వెల్తురు కిటికి దగ్గరికి వచ్చింది కర్టెన్‌ లాగింది జివ్వుమంది కిటికి పల్చని గ్లాసంతా మబ్బుమబ్బుగా అలుముకొన్న మంచు వో అ గ్గాసుపై నుదురు అన్చింది ఆకృతి యేర్చడినంత వేగంగా అలుము కొంటున్న మంచు. కుడిబుగ్గ యెడమబుగ్గ ముక్కుకొన చేతివేళ్ళు చుబుకం పెదవులని ఆన్బింది గుండ్రని చిన్ని పెదవుల ఆకృతిపై రివ్వురిన్వున ఆవిరిలా పాఠకుతోన్న మంచు కళ్ళల్లో చిలిపినవ్వు ప్రవహిస్తోంటే నాలిక కొన చివర్నుంచి గ్లాసుపై వొక్కో అక్రరం రాస్తుండగానే చరచరా అవిరిలా అలుము కొంటున్న మంచు తిరిగి అతని పేరులోని మొదటి అక్షరాన్ని రాస్తోంటే కమ్ము కొంటున్న ఆవిరి మంచుని చూస్తూ 'దొంగా ' కళ్ళల్లోని పెదవులపై బుగ్గల్లో యెడమబుగ్గ డింపుల్లో అలాఅలా ముఖమంతా ప్రవహిస్తోన్న నవ్వు మోహంగా కాలింగబెల్‌ సవ్వడి తలుపు తీసింది నవ్వుతూ అతను సుమప్రభాత పరిమళంలా అతను లోపలికి వచ్చాడు “దా కొఫీ యిస్తాను” అందామె “వూ యేంటి విషయాలు” అడిగాడు ఆమె అతనివైపు చురుగ్గా చూస్తూ “యిన్ని రోజులా” అని అగి - “యేంటీ నేనెప్పుడూ యెవరి విషయం యింతగా ఆలోచించలేదు” అంది “సో ఆలోచిస్తున్నావన్నమాట” అల్లరిగా నవ్వుతూ అడిగాడు “సందేహమా యీ మోడ్రన్‌ లైఫ్‌లో మెటీరియలిస్టిక్‌ ప్రపంచంలో పున్నాగలని యిష్టపడే వో కుర్రాడు వుంటాడని నేనెప్పుడూ అనుకోలేదు ”

మంత్రనగరి సరిహద్దులలో + 105

“యింత కాంప్లెక్స్‌ ప్రపంచంలో మీలాంటి అమ్మాయిని నేనూహించలేదు మీ ఆలోచనలతో నేనెప్పుడూ తబ్బిబ్బు కాలేదు మీ ప్రెజెన్స్‌ చాలా శాంతిగా వుంటుంది” అన్నాడు “వో నా ౧88! 061౧3 మీరేననిపిస్తోంది” కాఫీ అందిస్తూ అంది కాఫీ తాగి 'వెళతా' అన్నాడు “అప్పుడేనా” ఆమె స్వరంలో బెంగ ఆమెవైపు చూసాడు చూపుల నిండుగా మోహపు బెంగ పరిమళిస్తోంది యిద్దరు వొకరివైపు మరాకరు యెవరి చేతులు యెవరిని ముందుగా పెనవేసుకున్నాయో మంత్రనగరి సరిహద్దు లని చెరిపివేస్తూ వారిరువురి మనోదేహ స్పర్శాలింగనంలో జీవితానందం పరిమళిస్తోంది సోమా

సే అదివారం వార్త

పూ 8 జూన 2003 106 + మంచువూల వానల కుప్పిలి పద్మ కధలు

4 ల వన్‌ మ్‌ క్‌ =. ఘర గట్‌ శ్‌ (1 న ౧. తాం | వు [0] | ” 1 స్ట. 108 + మంచుపూల వానళ కుప్పిలి పద్మ కధలు

న్టాం: పేపర్స్‌వాళ్ళు, టైప్‌ చేసేవాళ్ళు, బాల్‌పెన్స్‌, టీ అమ్మేవాళ్ళు, బోకర్స్‌, ఇసి అప్లయ్‌ చేసేవాళ్ళు, అమ్మేవాళ్ళు, కొనేవాళ్ళు, వర్జ్యం దుర్ముహూర్తం చూసేవాళ్ళు, పార్కింగ్‌ వాళ్ళు- ఆ ఆవరణంతా రద్దీగా వుంది మెరుస్తోన్న చూపులు. నిర్ణిప్తమైన చూపులు రొటీన్‌ చూపులు.

అమ్మకో యిల్లు + 109

మానవ జీవితంలో వో ఆనందవిషాదాలకి సంబంధించిన పార్వ్యమొకటి సజీవం గా తీరుగుతున్నట్టనిపిస్తోంది

అనేకానేక అస్తి లావాదేవీలు జరిగేచోట తక్కువగా కనిపిస్తున్నట్టే యిక్కడా స్రీలు పెద్దగా లేరు అటూయిటూ తిరుగుతున్నవాళ్ళు, తమ వంతు రానివాళ్ళ చూపులు అక్కడున్న నలుగురైదుగురు స్త్రీల చుట్టూ తిరుగుతున్నాయి అయితే ఆ చికాకునో, దాహాన్సో పూర్తి రఫగా మారిపోయిన వాతావరణాన్నో, వుక్కనో పట్టించు కోలేనంత ఆనంద వుద్వేగాలు ప్రవహిస్తుంటే చేతి గడియారంవైపు చూశాను వస్తానన్న సమయం దాటి పదిహేను నిమిషాలు అయింది యేమైంది ట్రాఫిక్‌ జామ్‌ ప్ప్‌! త్వరగా వస్తే బాగుండు యెప్పుడెప్పుడు పని పూర్తవుతుందా అని వొకటే ఆత్రం అ కళ్ళ వెలుగు చూడాలి

యెంతో కాలంగా ఆ కళ్ళలో తిరిగి తిరిగి గూడు కట్టుకునే దుఃఖానికి ముగింపు యికమీదట ఆ కళ్ళల్లో సదా వెన్నెల వెలుగు ఆ దాటి వచ్చిన అనేకానేక అను భవాలు సంతోషాన్నిచ్చాయి వుత్సాహాన్నిచ్చాయి వుద్వేగపూరితమైనాయి శాంతి నిచ్చాయి అశాంతిని కలిగించాయి. (ప్రేమపూరితమైనవి, బాధామయమైనవి, జీవితపుదారుల్లా అనేకానేక అనుభవాలని చూసినా ఆ జ్ఞాపకాలు భిన్న రంగుల్లో మెరుస్తోన్న ఆ వొక్క జ్ఞాపకం నన్ను నిరంతరం వో మెలకువలో వుంచేది ఆ వొక్క జ్ఞాపకం నా మనసుని నిత్యం మెలిపెడుతుండేది

యికమీదట ఆ కళ్ళల్లో రుతుహేల సంచారపు ఆకుపచ్చని వెలుగు నాన్నగారి వుద్యోగ నిమిత్తం పల్లె నుంచి పట్టణానికి వచ్చాం అమ్మ ఆ యింటిని చూస్తూనే “అబ్బ యెంత వాకిలో” అంది

గుత్తులుగుత్తులుగా పల్లెపల్లెంతా పూసిన తురాయి పూలని, మంకెన పూలని, విరబూసిన రాధామనోహరాలని, మల్లెపూలని వదిలి వచ్చిన బెంగతో ఆ యింటి చుట్టూ వున్న విశాలమైన ఆవరణని చూస్తే అమ్మకి కాస్త బాధ తగ్గినట్టుంది యెత్తుకోమని మారాం చేస్తున్న చిన్నతమ్ముణ్ణి యెత్తుకొని నూతి గట్టు వైవు నడిచింది నూతిలోకి తొంగిచూసి “పోనీలే, నీళ్ళు కాస్త పైకే వున్నాయి ' మళ్ళీ మరోసారి తొంగి చూసింది నిండైన బావిని చూస్తూ 'కాస్త పైకి వుండటం యేంటే వర్షాకాలంలో చేదతో అందుకునేట్టున్నాయి' అనుకుంటూ చేత్తో గిలకని తిప్పింది గణగణా శబ్దం రెండు నూనెచుక్కలు వేస్తే సరి మెత్తగా తిరుగుతుంది

110 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

నాలుగు చెంబుల నీళ్ళు పోసుకొని పాలు పొంగించింది పల్లెలో పిట్టల్లా రివ్వు రివ్వున ఆ కొమ్మల్లోంచి యీ పువ్వుల నుంచి ఆయా ఫలాల నుంచి సంబరంగా పెరిగిన మాకు ఆ ఫెన్సింగ్‌ సరిహద్దులోనే మా ఆట, పాట, మాట అనే సంగతి బోధపడగానే మా పసి హృదయాలలో యిదేం యిల్లు మన వూరెళ్ళి పోదాం అనిపించింది అనలే పల్లెలో అవి తిరణాళ్ళ దినాలు ఆ వుత్సవాన్ని వదిలొచ్చి నందుకే బాధగా వుంటే యీ యిల్లు వొక్క జామిచెట్టయినా లేని ఆ యింటిని, ఆ యింటి చుట్టూ వున్న కర్రల ఫెన్సింగ్‌ని చూస్తోంటే తిరిగి మా పల్లెకి వెళ్ళిపోవా లనిపించింది తిరిగి చిన్న తమ్ముడు గొడవ వాణ్ణి యెత్తుకొని అటూయిటూ తిప్పుతూందే పక్కింటి ఆవరణ కాస్త పచ్చగానే కనిపించింది యింటి వెనుక రెండు ఎగర్రగన్నేరు పూలచెట్లు కనిపించాయి వారంరోజుల్లో చెల్లాయిలిద్దరూ వీధిలో పిల్లలతో చెలిమి కట్టేశారు అమ్మనేలను చదును చేసింది నాన్నగారు విత్తనాలు తీసుకొచ్చారు అమ్మ కొన్ని మొక్కలని పోగేసింది నూతిగట్టుకి వో పక్కగా అరటి మొక్కలు వేసింది పెరటినిండా కూరగాయల మొక్కలు ఫెన్సింగ్‌కి దొండా, కాకర తీగిలు పాకించింది వో సక్కంతా ఆకు కూరలు వేసింది వో వారగా పచ్చ కనకాంబరాలు సాయంకాలపు యెండకి పూసే చంద్రకాంతులు రాత్రులకి పరిమళాలిచ్చే జాజిపూలు, సంపెంగలు, విర జాజులు, మాలతీ తీగెలు తొలిజాముల వెలుగుకి విచ్చుకునే రేక మందారాలు, ముద్ద మందారాలు, యెర్ర మందారాలు, చిరుజల్లుల్లో జినియాలు, నీలగోరింట పూలు, చిరు చలిగాలులలకి వికసించే చిట్టి చామం తులు, యెర్ర చామంకులు, తెల్ల చామంతులు, ముద్దబంతులు, చిట్టిబంతులు, సీమ బంతిపూలు, తెలుపు పసుపు పర్‌పుల్‌, గులాబి, పచ్చ డిసెంబర్‌పూలు కాలమంతా పలకరించే గులాబీలు, నిత్యమల్లె, నందివర్థనం వంగ, బెండ, టమేటా, చిక్కుళ్ళు, ఆనపకాయలు, గుమ్మడి, బీరపూల వెలుగులో తెల్లని చిక్కుడుపూలు చిన్న వుసిరి, జాము, వేసవి సాయంకాలాల్లో వురిమే ఆకాశం ఆషాఢపు ఆరుద్రలు గోరింటాకుని మెత్తగా నూరి చేతుల్లో చందమామని నింపుతూ యేరువాకని గుర్తు చేసుకొనేది శ్రావణంలో వరి కలశంతో వరలక్ష్మిని అలంకరిస్తూ వాత్తైన వరి మడులని చెరకు తోటల్ని పనసపళ్ళ సువాసనని గుర్తు అమ్మకో యిల్లు + 111

చేస్తూ అమ్మ వానాకాలపు తడితడి పేరంటాన్ని, సెనగల కమ్మని తాళింపుని, అయ్యవారికి చాలు ఐదు వరహాలని పిల్లలకి చాలు పప్పు బెల్లాలని, పచ్చని మంచు సాయంకాలంలో దీపాలు వెలిగించి దిబ్బుదిబ్బు దీపావళి గోగు కాడల దిష్టి తీయించి, మతాబుల ఘాటు కార్తీక దీపోత్సవం నదంతా ప్రవహిస్తుంటే హేమంతపు మంచురాత్రులలో వాకిలంతా ముగ్గులు అద్దటం, నెగడు వెలుగులో తెల్టారే ప్రాతఃకాలం బంతి, చామంతి పూరేకులపై రాత్రంతా కురిసిన మంచు బిందువులని నాలిక చివర్నుంచి కదిలిస్తుంటే అమ్మ కళ్ళలో చిర్నవ్వు శిశిరంలో చిక్కుడుకాయలతో రధం చేయటంలో మెలకువలు నేర్పుతూ రధసప్తమి ప్రసాదం తినిపిస్తూ, అమ్ము మా నలుగురికి బైత్రపు చిగురులని, వైశాఖపు వసంత రాగాలని వినిపిస్తూ యీ విశాలమైన ఆవరణ వున్న యిల్లు మనకి అద్దెకి దొరికి వుండకపోతే యేమైపోదుమో సాంతూరిని అమ్మావాళ్ళని, అత్తయ్యని, స్నేహితుల్ని, బంధువుల్ని వదిలి వస్తుంటే దుఃఖం వచ్చింది ఆ పువ్వులని, ఫలాలని, అవుల్ని దూడల్ని వదిలి వస్తుంటే అమ్మావాళ్ళకి దిగులేసింది పుట్టింది, పెరిగింది, పెళ్ళయింది, అమ్మయింది అక్కడే ఆ నేల రంగు తప్పా మరో మట్టి వాసన తెలియదు యిక్కడికి రావటం మీ నాన్నగారికి యిష్టం వాళ్ళందరిని వదిలేసి రావటం వల్ల దుఃఖమే తప్ప యిక్కడ వాతావరణం యెలా వుంటుందో తెలియదు కదా తీరా యిక్కడికి వచ్చాక రెండు యెగర్రగన్నేరు పూలమొక్కలు తప్ప మరే మొక్కాలేని యిల్లు, యెటు చూసినా గడ్డి తప్ప నా దుఃఖం రెట్టింప యింది రాధామనోహరాలు లేని వాకిలి తెలియని నాకు యీ యింటిని చూడ గానే తిరిగి మనూరు వెళ్ళిపోదామని బలంగా అనిపించింది మీ నాన్నగారేమో మహా వుత్సాహంగా ఫ్యాక్టరీ సైరన్ని ఆనందంగా వింటూ సైకిల్‌ యెక్కి యుమ్మని వెళ్ళిపోతున్నారు ఆ వుత్సాహాన్ని తిరిగి పొలంలోకి వెళ్ళటంలో చూడలేనని నమ్మకంగా అనిపించింది దేముని దయవల్ల యేదో యింత పెరడు, వాకిలి, నీళ్ళున్న యిల్లు దొరికింది యేనో నాలుగు పువ్వులు, కూరలు కంటికి యింపుగా యీపాటికి మన వూర్లో మామిడికాయలు విరివిగా వచ్చుంటాయి కోయిలలూ వచ్చేసుంటాయి వేసవి సెలవలకి యింటికి వెళదాం మీ నాన్నగారికి వీలు కాకపోతే నాలుగురోజులు క్యాంటీన్‌లో తినగలరేమో కనుక్కుందాం అదీ వీలు కాదంటే నేనుండిపోతా మీరు మాత్రం వెళ్ళి సెలవలంతా ముంజెలు, మామిడి పళ్ళు తినండి అమ్మమ్మతో మల్లెపూల జడ కుట్టించుకోండి అలా చెపుతూ 112 + మంచుపూల వానళ కుప్పిలి పద్మ కధలు

చెపుతూ వుంటే మీరు చిన్న పిల్లలు యివన్నీ చెప్పి విసిగిన్తున్నానా అనేది అప్పటికే చిన్నచెల్లెలు వినేదో లేదో కాని అమ్మ వొడిలో తలపెట్టి మహా కులాసాగా కాళ్ళు ముడుచుకుని పడుకునేది తమ్ముడికి యేదైనా అర్ధమయ్యే అవకాశమే లేదు వాడి దృష్టంతా సైకిల్‌ తొక్కటం పైనే వుండేది అందరిలోకి పెద్దదాన్నేమో ఆ పచ్చని జ్ఞాపకాలు నాలో యింకుతుండేవి యేమీలేని ఆ యింటిని చూస్తుండగానే అమ్మ పూలతో, ఫలాలతో తీర్చిదిద్దటం నా లేత పసిహృదయంలో స్పష్టంగా యిమిడిన జ్ఞాపకం అలా నాలుగేళ్ళు గడిచాయి యింట్లో యెప్పుడూ పట్నానికి పనుల మీద వచ్చిపోయే పల్లె బంధు వులు, స్నేహితులు వొకదానికొకటిలా యింట్లో యెప్పుడూ యెవరికో వొకరికి వళ్ళు వెచ్చపడటమో, జలుబో, దగ్గో డాక్టర్‌ ఫీజు యిలా ఖర్చే ఖర్చు ఆ ఖర్చు పెరిగినంతగా నాన్నగారి జీతం పెరగటంలేదు వో లెక్క ప్రకారమే జీతాలు పెరుగుతాయంట యేడాదికోసారి వచ్చే బోనస్‌తో యేడాది పొడుగునా చేసిన చిన్నాచితకా అప్పులు తీర్చటం తలా వో జత బట్టలు కొనుక్కోవటం అదనంగా పండగలకి, పుట్టినరోజులకి కొన్కున్నవి కాక గులాబీ పువ్వులు, అరిశెలు, జిలేబీలు చేసుకోవటం యేడాదికేడాది బట్టలు పండుగలకి కొనుక్కోవటం తగ్గింది పల్లె నుంచి అమ్మమ్మ బియ్యం, కందిపప్పు, అటుకులు, నెయ్యి, వడియాలు, అప్పడాలు, పచ్చళ్ళూ, పసుపు, చింతపండూ, కుంకుళ్ళూ పంపిస్తూనే వుంది అయినప్పటికి ప్రతి యేడాది పెరిగే ధరలకి వచ్చే జీతాలకి సఖ్యత కుదిరేది కాదు నాలుగేళ్ళలో ఆ యింటి అద్దె కట్టలేని స్థాయికి రాగానే నాన్నగారు యిల్లు ఖాళీ చేసేద్దాం అన్నారు వూరికి కాస్త దూరంగా అప్పుడప్పుడే యిళ్ళు వస్తున్న కాలనీలో కాస్త చిన్న యిల్లు తీసుకుందాం అన్నారు అమ్మ కంగారు పడిపోయింది మరో యిల్లా యీ యిల్లు వదిలేసా యిన్ని మొక్కలు, యిన్ని పూలు ప్రాణానికి ప్రాణంలా పెంచుకొన్న తోటని వదిలేసి వెళ్ళటమంటే అమ్మకి దుఃఖం వచ్చేసింది కన్నీటికి మించిన విషాదం ఆమె కళ్ళ నిండుగా యీ యిల్లు ఖాళీ చేయటమా వద్దులెండి మీరెంత జీతం యివ్వగలిగితే అంత యివ్వండి మిగిలినది నే చూసుకుంటా, అమ్మ చెప్పింది

అమ్మకో యిలు + 113

నాన్నగారు అయిష్టంగానే తలూపుతూ యెలా సర్దుతావో యే బర్చు తగ్గిస్తావో నీ యిష్టం అన్నారు ఖర్చులేం తగ్గలేదు అయినా అమ్మ మాకెప్పుడూ రుచికరమైన భోజనానికి, బట్టలకి, పుస్తకాలకి, ఫీజులకి, రిబ్బన్లకి, బొట్టుబిళ్ళలకి లోటు చేయలేదు ఆ కష్టం యేం తెలియకుండానే పెంచింది అమ్మతన బంగారం కరిగించి మమ్మల్ని బంగారంలా పెంచింది బంగారం అయితే కరిగిపోయింది కాని ఆ యింటి అద్దెని యెప్పుడూ తట్టుకునే మార్గం యేదీ కనిసించలేదు యిల్లు ఖాళీ చేయక తప్పదని తేలిపోయాక వో పక్క నాన్నగారు యిల్లు వెతుకుతోంటే మరోవైపు అమ్మ యేపుగా పెరిగిన మొక్కలని పట్టరాని బెంగతో చూస్తుండేది మాటిమాటికి ఆమె కళ్ళు చెమ్మగిల్లేవి తడిమితడిమి మొక్కల్ని చూసుకొనేది నడిరాత్రి మెలకువ వస్తే వీధి తలుపు తీసి కనిపిస్తే లేచి బయటికి తొంగి చూసాను వనుపువచ్చని శరత్కాలపు వెన్నెలతో ముచ్చట్ట్లాడుతున్న పనుపుపచ్చని చామంతుల చెంత అమ్మ కూర్చుని వుంది అంత చల్లని వెన్హెల్లో ఆమె దుఃఖపు సెగ నా మనసుని దుుఖమయం చేసింది సొంత యిల్లు వుంటే సొంత యిల్లు యెందుకు లేదో ఆ యింటి నుంచి మరో యింటికి ఆ మరో యింటికి వెళ్ళాక కూడ అమ్మ అప్పుడప్పుడూ ఆ పాతింటి వైపు వెళ్ళి బయట నుంచి అ మొక్కల్ని చూసుకొని వస్తుండేది యీ కొత్తింట్లో కాస్త ఖాళీ జాగా వుంది అమ్మ ఆ నేలని చదును చేసి మొక్కలు వేసింది ఆ గులాబీలని కుండీల్లో వెయి బోటబ్దన్ని డబ్బులు పోసి కొనటం అలా పరాయిపాలు చేయటమెందుకని యింటికొచ్చిన పెద్దాయన అమ్మకి సలహా యిచ్చారు అమ్మ విన్నదే తప్ప ఆ పని చేయలేదు రెండేళ్ళకి ఆ స్థలమంతా పచ్చగా పూస్తుండగా యిల్లు ఖాళీ చెయ్యాల్సి వచ్చింది ఆ యింటివాళ్ళ బంధువులకి యిల్లు కావల్సి వచ్చి ఆ యింటి నుంచి మరో యిల్లు ఆ మరో యింటి నుంచి యింకో యిల్లు ఆ యింకో యింటి నుంచి యింకొక యిల్లు యిలా సంవత్సరానికో రెండేళ్ళకో నాలుగేళ్ళకో యిల్లు ఖాళీ చెయ్యాల్సి వచ్చినప్పుడంతా అమ్మ కళ్ళలో విషాదం అదే విషాదం తల్లి పిల్లలని తప్పనిసరిగా వదిలిపెట్టే పరిస్థితుల దుర్మార్గపు విషాదం యేదో గుండెలని పట్టుకొన్న బరువు 114 + మంచుపూల వానం కుప్పిలి పద్మ కధలు

“యెందుకా మొక్కలు వేయటం యిల్లు ఖాళీ చేసినప్పుడల్లా నువ్వు

బాధపడటం యొప్పుడైనా యిల్లు కొనుక్కుంటే అప్పుడు వేసుకోవచ్చు” నాన్నగారు

దిగులుగా అనేవారు ఆమెకో చిన్ని కలని ఆశని యిస్తుండేవారు

“పోన్లెండి యెన్నాళ్ళు యే యింట్లో వుంటే అంతే ప్రాప్తం అనుకుంటా ఆ

యింట్లోకి వచ్చినవాళ్ళు సంతోషిస్తారు మొక్కలంటే యెవరికి యిష్టం వుండదు

వాళ్ళే పెంచుకుంటారు ”

ఆరోజు కాలేజీ నుంచి యింటి కొచ్చేసరికి అమ్మ కళ్ళు యెగర్రగా వాచిపోయి,

వుబ్చిపోయాయి

“యేమయిందమ్మా ”

అమ్మ కళ్ళ నిండుగా నీళ్ళు

యిందాక మన మొదటింటి వైపు వెళ్ళాను వొక్క మొక్కా లేదు అ యింటిని

పెద్దది చేస్తున్నారంట మరో మూడు పోర్షన్లు వేస్తారంట ఆ మొక్కలన్నింటిని

ప్చ్‌ కళ్ళల్లో నీరు ధారగా బుగ్గలపై

వేళ్ళతో సహా మొక్కల్ని పెకలించటాన్ని తలుచుకొని తలుచుకొని అమ్మ బాధ

పడుతూనే వుంది

సొంత యిల్లు లేకపోవటం వల్లే కదా యీ బాధ అనిపించింది

అప్పట్నుంచి అమ్మ మొక్కలు వేయటం తగ్గించేసింది వాటి మీద ఆపేక్షని

మొత్తంగా వదులుకోలేకపోయింది కూరగాయల్ని, ఆకుకూరల్ని వేస్తుండేది

రానురాను కాస్త పెరడు వాకిలి వున్న యిళ్ళూ అద్దెకి దొరకటం అరుదైపోయింది

కాస్తంత జాగా వున్న వో పోర్షన్‌తో సర్దుకోవటమే

అమ్మ సంతోషాన్ని బలవంతంగా లాక్కున్నదెవరు

అమ్మ దుఃఖం నన్ను మెలిపెడుతూనే వుంది

యూనివర్శిటీలో జాయిన్‌ అయిన కొత్తలోనే నొన్నగారి నుంచి ఫోన్‌ వచ్చింది

హైదరాబాద్‌లో పెద్ద వుద్యోగం వచ్చిందని

అంత దూరం వెళ్ళిపోతారా! అని అమ్మమ్మ, నాన్నమ్మ, తాతగార్డు బోల్డంత అమ్మకో యిల్లు + 115

బెంగపడుతున్నారట చెల్లాయి, తమ్ముడు వెళుతున్నామనే వుత్సాహంలో వున్నా రట యెప్పటిలాగే అమ్మయేం అనలేదట వీలు చూసుకుని హైదరాబాద్‌ రా మణి పెద్దమ్మగారింటికి వెళుతున్నావా జాగ్రత్తగా వుండు బాగా చదువుకో ఆ నీకు అ విషయం చెప్పక్కర్లేదనుకో యిదిగో అమ్మ మాట్లాడుతుంది అని అమ్మకి రిసీవర్‌ యిచ్చారు

“వేళకి తింటున్నావా నీకు చాలా దూరం అవుతుంది రాత్రంతా ప్రయాణం చెయ్యాలట, నువ్వు అక్కడికి రావాలంటే పెద్దమ్మగారింట్లో అడిగానని చెప్పు తమ్ముడు, చెల్లాయిలు బాగున్నారు నీ ఆరోగ్యం జాగ్రత్త అమ్మమ్మ జున్ను పంపించింది నీకిష్టం కదా యెంత గుర్తొచ్చావో ఆః నందూ డబ్బులేమైనా అర్జంటుగా కావాలిస్తే పెద్దమ్మగారి దగ్గర తీసుకో తనకి నేను వుత్తరం రాస్తాను జాగ్రత్త ని

వాళ్ళు అంత దూరం వెళ్ళిపోతున్నారంటే బెంగొచ్చేసింది యిప్పుడైతే యిలా జైన్‌ యెక్కితే అలా స్టేషన్‌లో దిగిపోతాం యిప్పుడు అదో పెద్ద ప్రయాణం హాస్టల్లో వుండాలనిపించలేదు యెల్టుండి యెలాగూ ఆదివారమే రేపుదయం పెద్దమ్మ గారింటి నుంచి క్లాసుకి వస్తే సరిపోతుంది పెద్దమ్మగారింటికి వెళ్ళాను అమ్మకి మేనబావ భార్య ఆమె అమ్మకి మణి పెద్దమ్మగారి మధ్య స్నేహం యెక్కువ వాత్సల్యంగా వుంటారిద్దరూ ఆమెకి విషయం చెప్పాను 'యెక్కడుంటే నేంటమ్మా బాగుండాలంతే ' అంటూ ఆమె పిల్లల గురించి చెపుతూ కాఫీ చేసి యిచ్చింది “ఆదివారం వనభోజనాలు వూర్లో వున్న బంధువులంతా వస్తారు నీకు కబురు పెడదాం అనుకుంటున్నా మంచిది, వేళకి వచ్చావ్‌” అన్నారామె ఆదివారం వుసిరిచెట్టు కింద వనభోజనాలు ఆటలు, పాటలు, కబుర్లు, వంటలు యెప్పుడూ చూడని బంధువులు చాలామంది కనిపించారు అందర్నీ పెద్దమ్మ పరిచయం చేస్తూనే వుంది కొంతమంది పిల్లలకి సంబంధాలని గుసగుసలా వెతుక్కోవటం వినిపించింది

యీ అబ్బాయి ఆ అబ్బాయి అంటూ పెద్దమ్మ నాకసలు పరిచయం లేని బంధువుల పిల్లల్ని పరిచయం చేస్తోంది

“మీ యూనివర్శిటీలోనే రవి, సైన్స్‌ స్టూడెంట్‌,” అంది

116 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

“హాస్టల్లో వుంటున్నారా,” అడిగాడు “ఆం “యెం ఎస్సీ అయిపోయింది రీసెర్చి చేస్తున్నా” 4 వూ “ఫస్ట్‌ యియరా” “ఆ” యింతలో పెద్దమ్మ మరెవరినో పరిచయం చేసింది కార్తీకపు సాయంకాలపు చలిగాలులు గిలిగింతలు పెడుతుంటే యింట్లోకి వెళ్ళటానికి సామాను సర్దుతుంటే రవి వచ్చి మెల్లగా అన్నాడు “యూనివర్శిటీలో కలుస్తా సీయూ బై” సోమవారం వుదయం పెద్దమ్మగారింటి నుంచి నేరుగా యూనివర్శిటీకి వెళ్ళి పోయాను వనభోజనాలకి వెళ్ళొచ్చిన నాలుగురోజులకి పెద్దమ్మగారి నుంచి యింటికి రమ్మని కబురు “నిన్ను వనభోజనాలకి తీసుకెళ్ళినందుకు ఫలితం దక్కిందనుకో వాళటీ రెండూ కాదు నాలుగు సంబంధాలొచ్చాయి అన్నీ ఖేష్‌గా వున్నాయి నీకేం కుందనపు బొమ్మలా వుంటావ్‌ ముందు నీకు దిష్టి తీయాలి ” పెద్దమ్మ ధారగా చెప్పుకు పోతోంది “పెళ్ళి సంబంధాల కోసం పట్టుకెళ్ళారా” “యిలాంట్‌వి సంబంధాల కోసమే కదా ” అంటూ ఆవిడ వాళ్ళ వివరాలు చెప్పుకుపోతోంది వాళ్ళలో వొక్క కుర్రాడూ గుర్తు రావటంలేదు “మీ అమ్మని రమ్మంటాను జాతకాలు కలిసిందేదో చూసి సెటిల్‌ చేసుకో వచ్చు” పెద్దమ్మగారు చెప్పుకుపోతున్నారు

అమ్మకో యిల్లు + 117

యీ జాతకాలు, దిష్టి తీయించుకోవడాలు ఆవిడకు చాలా పట్టింపు

అవేం వద్దంటే అలా మాట్లాడినందుకు తాయత్తు కట్టిస్తానంటుంది

అప్పుడే పెళ్ళా

అమ్మ కళ్ళలో మెరుపు జ్ఞాపకాల్లోంచి

'పెద్దమ్మగారితో అవన్నీ మాట్లాడటం యెందుకు మాట్లాడాల్సిన వాళ్ళు వేరే కదా కుర్రాడితో కదా యే వాక్క ముఖం గుర్తుకు రావటంలేదు పెద్దమ్మగారు చెప్పిన వాళ్ళలో రవి లేడు రవి వాక్కడే కాస్త గుర్తున్నాడు నాలుగు మాటలు మాట్లా డాడుగా

“అమ్మతో మాట్లాడాక అమ్మ వస్తుంది కదా! ఆ నాలుగురోజులు నువ్విక్కడే వుండు” అన్నారు పెద్దమ్మ

రెండ్రోజుల తర్వాత క్లాసు అయ్యాక దారికి అటూ యిటూ బరాణీ తీగలు దట్టంగా అల్లుకున్న సన్నని కాలిబాట నుంచి క్యాంటీన్‌ వైపు వెళుతుంటే “నందనా” అంటూ నవ్వుతూ యెదురొచ్చాడు రవి

“క్యాంటీన్‌కా”

“ఆలో

“అలా డౌన్‌కి వెళదామా”

“సముద్రం వైపుకా”

“ఆ౮” అంటూ నవ్వుతూ

“మీ ఆ వూంలు నాకొచ్చేస్తున్నాయి” అన్నాడు

యిద్దరం సముద్రం వైపు నడుస్తున్నాం అప్పలకొండ టీ బండి నుంచి వన్‌ టై టూ టీ తీసుకొచ్చాడు

విశాలమైన సముద్రంలో అక్కడో నౌక యిక్కడో నౌక బొమ్మల్లా కనిపిస్తు న్నాయి

కాసేపు యూనివర్శిటీ ప్రాఫెసర్‌ల క్లాసులు, హాస్టల్‌ విషయాలు మాట్లాడుతూ “మీరు మరోలా అనుకోనంటే మీతో వో విషయం మాట్ట్లాడాలనుకుంటున్నా”

118 + మంచుపూల వాన ఈ కుప్పిలి పద్మ కధలు

“వూ శి “నేనింత త్వరగా యీ విషయం మాట్లాడాల్సివస్తుందనే అనుకోలేదు పరిస్థితులు అలా వచ్చాయి వనభోజనాలప్పుడు మిమ్మల్ని చూశానా చూడగానే నచ్చారు ఆ విషయాన్ని నాలోనే దాచుకున్నా ఆ మర్నాడు సాయంత్రం మీ ప్రస్తావన అమ్మ తీసుకొచ్చింది తనకీ మీరు నచ్చారు మీరు నాకు నచ్చారో, లేదో చెప్పమంది కాస్త టైమ్‌ కావాలన్నాను మీతో మాట్లాడాలి మీరేం అనుకుంటున్నారో తెలుసు కోవాలి అప్పుడు చెపితే మీ పెద్దాళ్ళతో మాట్లాడొచ్చు మీ ప్లాన్స్‌ తెలియకుండా మిమ్మల్ని యిబ్బంది పెట్టాలనిపించలేదు పెద్దమ్మ చెప్పిన సంబంధాలలో రవి యిందుకని లేడన్నమాట యెంచక్కా నవ్వాడు కదా లిస్ట్‌లో లేడేంటి అనుకున్నా “మీకింత త్వరగా చెప్పాల్సిన పరిస్థితిని తెచ్చిందీ మీరే " “మీకోసం చాలామంది లైన్‌లో వున్నారని అమ్మకి తెలిసిందిట “త్వరగా విషయం చెప్పు వాళ్ళతో మాట్ట్లాడతా' అంది నాకో చెల్లెలు ఆరోజు చూశారుగా వసపిట్ట నాన్నగారు లెక్సరర్‌ పాండురంగపురంలో యిల్లు కట్టారు అందులోనే వుంటు న్నాం అమ్మని, నాన్నగారిని చూశారుగా నా చదువు తెలుసు అమెరికా వెళ్ళాలని లేదు యిండియాపై (ప్రేమ అనుకోవచ్చు కానీ అసలు నా (ప్రేమంతా యీ సముద్రంపైన యింత అందమైన తీరమున్న పట్టణం లేదు యింత అందమైన సముద్రమూ లేదు చాలా యిష్టం వదల్లేను వుద్యోగం కూడా యిక్కడే చేస్తాను” అన్నాడు యేం చెప్పాలి ? యెదురుగా వున్న సముద్రమంతా వో పచ్చని కెరటంలా లేస్తోంది యీ పచ్చదనం నా మనసులోనిది “నందనా! టైమ్‌ కావలిస్తే తీసుకోండి యిష్టం లేకపోయినా యిబ్బంది పడకండి ” “కాస్త టైమ్‌ కావాలి”

అమ్మకో యిల్లు + 119

అతను చిన్నగా నవ్వి, “మీకు కావల్సినంత తీసుకోండి కానీ ఆలోచించండి” అన్నాడు

రవితో మాట్లాడాలి నేను చెప్పబోయే విషయాన్ని అర్థం చేసుకునే కుగర్రాడిలాగే వున్నాడు పెళ్ళికి నా అభిప్రాయం ముఖ్యమని అనుకున్నాడుగా ఆ మిగిలిన వాళ్ళతో మాట్లాడే అవకాశం కూడా కనిపించటం లేదు అదీగాక రవి మాటలో, నవ్వులో లాక్కునే లక్షణమేదో వుంది యేమున్నా కూడా ముందు నేను చెప్ప బోయే విషయాన్ని వాళ్ళు యెలా తీసుకుంటారన్న దానిమీదే సహచరుడి యెంపిక

అవుట్‌ గేట్‌ దగ్గర రవి కనిపించాడు

యిద్దరం అప్పలకొండ టీ బండి దగ్గరకి వెళ్ళాం వన్‌ బైటూటీ సాయంకాలపు వెలుగులో నీలంగా మెరుస్తోంది సముద్రం

“అమ్మా వాళ్ళ విషయాలు తెలుసుగా నా విషయం చెపుతా వుద్యోగం చేస్తా సగం జీతం మాత్రమే యింటికి యిస్తా మిగిలిన సగం సేవింగ్స్‌ ఆ సేవింగ్స్‌ యెప్పటికీ మన యింటికోసం బర్చు చేయను” అన్నాను

“యిందులో నేను కాదనటానికేముంది?”

“యేమో నాకూ తెలియదు నాభయాలు నావి నో పదేళ్ళ తర్వాత ఆ డబ్బు కావాలనిపించినా యివ్వను ”

“మొత్తం దాచుకో నా జీతం వుంటుందిగా!”

“అది న్యాయం కాదు సగం చాలు ఆ డబ్బులు యెందుకంటే, మా అమ్మకో యిల్లు కొనిద్దామని ”

రవి క్షణకాలం నావైపు చూసి నవ్వాడు చిన్నగా ఆ నవ్వులో ప్రశంస నిండుగా వుంది

యిద్దరం తిరిగొస్తుంటే పాండురంగపురంవైపు రాగానే, “అదే మా యిల్లు” అని చూపించాడు

“నీ బండెక్కడో వుంచి నాతోపాటు నడవాల్సి వస్తోందిగా” అన్నాను

120 + మంచుపూల వాన 6 కుప్పిలి పద్మ కథలు

“బండెక్కుతావో, లేదో తెలియదు కదా ” దేవి గుడి ముందుకొచ్చాక “నేను వెళ్ళనా” అడిగాను “మీ హాస్టల్‌ వచ్చేస్తుంది కదా” “ఆగ రెండ్రోజుల తర్వాత పెద్దమ్మ హడావిడిగా ఫోన్‌ చేసి 'త్వరగా రా అంది చిక్కని కాఫీ ఇస్తూ, 'నీకింకో సంబంధం వచ్చింది ఆరోజు నీతో మాట్లాడాడు చూడు రవీ అని వాళ్ళకి నచ్చావట యేదో విషయం చెప్పు” అన్నారామె “రవి విషయం మాట్లాడు” పెద్దమ్మ ఆశ్చర్యంగా చూసి “అమ్మదొంగా” అంది నవ్వేస్తూ పదిరోజుల తర్వాత యింటికి వెళుతున్నట్టు రవికి చెప్పాను గోదావరి ఎక్స్‌ప్రెస్‌ కంపార్ట్‌మెంట్‌లోకి యెక్కి బర్త్‌ కింద సూట్‌కేస్‌ పెట్టి పైకి లేవబోతుంటే, “తిరిగి యెప్పుడొస్తావ్‌' అన్నాడు రవి “నీకెలా తెలుసు నేనీరోజు వెళుతున్నానని” “పదిరోజుల తర్వాత అన్నావు కదా” “వూ హొ” “త్వరగా రా ఫోన్‌ చేయనా” నెంబర్‌ యిచ్చాను “త్వరత్వరగా వచ్చెయ్‌” అతనలా బెంగపడుతుంటే బెంగేసింది టైన్‌ కదలబోతుంటే అరిటాకులో చుట్టిన సింహాచలం సంపెంగ పూలమాల యిచ్చాడు అ పరిమళమంటే నాకెంతో యిష్టం అమ్మకో యిల్లు + 121

“త్వరగా వచ్చేస్తా” చెప్పాను

అతను నవ్వాడు తేటగా

చారెడు మట్టి కూడా లేని అపార్ట్‌మెంట్‌ జీవితంలో అమ్మ గులాబీలను, రేక మందారాలను, మనీష్లాంట్‌ను కుండీల్లో పెంచుతోంది

అమ్మకి సంపెంగ పువ్వులని చూపించి వుసిరిచెట్టు (ప్రేమకధ చెప్పాను అమ్మ చుట్టరికాలు తిరగేసి “మంచి కుటుంబం” అంది

“యెంత కట్నం అడుగుతారో పెద్ద జీతమనే మాటే కానీ, సిటీలో యెంతొచ్చినా సరిపోదు అంతా చదువుల్లో వున్నారు యీ చదువులకి, యింటి అద్దెలకి యెంతొచ్చినా సరిపోదనుకో అయినా పెళ్ళిళ్ళు చేయమనలేం కదా మంచి సంబంధం యేదో వొక లోన్‌ తీసుకుని చెయ్యాలి” అంది అమ్మ

“వాళ్ళని కట్నం అడక్కుండా వొప్పించొచ్చు కానీ యే రిజిష్టర్‌ పెళ్ళికో వొప్పించ లేను అలా వొప్పుకున్నా రొసెష్టన్‌ తప్పదు రవితో మాట్లాడాలి వాళ్ళింట్లో యేమం టారో తెలియదు వాళ్ళు యెలా చదువుతున్నారు” అడిగాను

“పెద్ద చెల్లెలు ఫర్వాలేదు చిన్నదానితోనే తిప్పలు చదువుతుంది కానీ డిమాండ్స్‌ని తీర్చలేం ఫ్రెండ్స్‌ యెక్కువ యేమయినా అంటే గట్టిగా అరుస్తుంది చిన్నా చదువుతున్నాడు కానీ వాడికో లైన్‌ మీద యింటైెస్ట్‌ అంటూ లేదు” అంది అమ్మ పెద్దమ్మకి యివ్వమని అమ్మ పుల్తారెడ్డి జీడిపప్పు పాకం యిచ్చింది

యు

రవి చిన్నపాపకి కధ చెప్పుతూ నిద్రపుచ్చుతున్నాడు

నిద్రపోయిన చిన్నపాపని మంచంపై పడుకోబెట్టాను గది బాల్కనీలోకి సముద్రం లో నౌకలు మిలమిలా మెరుస్తూ కనిపిస్తున్నాయి సముద్రపు హోరు కొబ్బరాకుల సవ్వడితో సమ్మిళితమై వినిపిస్తోంది

“పదేళ్ళ వరకు డబ్బు సేవ్‌ చేసి యిల్లు కొనటం యెందుకు? యిష్పుడే కాస్త లోన్‌ తీసి కొనొచ్చు కదా ఆ సేవింగ్స్‌తో లోన్‌ పే చేసెయొ్యొచ్చు” అన్నాడు రవి 122 + మంచుపూల వాన 9 కుప్పిలి పద్మ కధలు

ముందు ముందు లాండ్‌ వాల్యూ బాగా పెరిగిపోతుంది అప్పుడెప్పుడో కొని కట్టటం కంటే యిప్పుడే మొదలుపెడితే వాళ్ళకీ ఆ అద్దె బాధ తప్పుతుంది మీ అమ్మగారికి అప్పుడంత వోపిక వుండొద్దా మొక్కల్ని పెంచటానికి యిష్పుడు కొని కట్టిస్తే వాళ్ళకి ఆ యింటిని యెంజాయ్‌ చేసినట్టుంటుంది” అన్నాడు రవి సరే యింతకీ వాళ్ళకి స్థలం యే వూర్లో కొనాలి ఆ పల్లెకి వెళ్ళి వుండటం వుద్యోగాల వల్ల కుదరదు మీ నాన్నగారు రిటైర్‌ అవ్వటానికి యింకా చాలా టైమ్‌ వుంది యిప్పుడు యిల్లు యెక్కడో కొనలేం ఆఅ సిటీలోనే కొనాలి వాళ్ళని వోసారి అడుగు” అన్నాడు రవి నేను యిల్లు కొనటానికే వాళ్ళు ముందు వాష్పుకోలేదు వాళ్ళని వొప్పించటానికి వో వారం పట్టింది రవికి “మీరిద్దే అంటున్నారు మిగిలిన యిద్దరల్లుళ్ళూ యిక్కడే వున్నారు చిన్నా కూడా యిక్కడే వుద్యోగం వెతుక్కుంటున్నాడు యిక్కడే యిల్లు కట్టుకుంటే పిల్లలతో వున్నట్టుంటుంది” అని నాన్నగారు అన్నారు “సిటీ గురించి మీకే బాగా తెలుసు వో స్థలం చూసుకుని బేరం చేసి పెట్టండి డబ్బులు పంపిస్తా" చెప్పాను “స్పట్రీ మధ్యలో మన వల్లకాదు కాస్త అవుట్‌స్కట్స్‌లోనే చూడాలి” అన్నాడు చిన్నా “ఆ అవుట్‌స్కట్స్‌లోనా దొంగలు బాబూ అన్నిటికీ దూరం” అంది పెద్ద చెల్లెలు “నీకిదేం చాదస్తమక్కా సిటీ మధ్యలో యెంచక్కా అపార్ట్‌మెంట్‌ కొనుక్కుంటే సేఫ్‌ సెక్యూరిటీ వుంటుంది వూరవతల యిళల్లేంటే ” చిన్న చెల్లెలు అనేసింది “అపార్ట్‌మెంట్‌ వద్దు నేల, మట్టి వున్న యిల్లే కావాలి” చెప్పాను “సరే వెతుకుదాం” అన్నాడు చిన్నా చిన్నా వో రెండు నెలలు వెతికి, “మనకి కావల్సిన ప్లాట్‌ దొరికింది యిష్పుడిప్పుడే యిళ్ళు వస్తున్నాయి చాలా బాగుంది అమ్మకి నాన్నగారికి నచ్చింది నువ్వొచ్చి చూస్తావా” అడిగాడు

అమ్మకో యిల్లు + 123

“యిప్పుడు వీలుకాదురా పిల్లలకి పరీక్తలు ఆఫీసులో కూడా చాలా పనుంది మీ అందరికీ నచ్చితే చాలు ”

“అ సైట్‌కి బాగా డిమాండే వుందక్కా త్వరగా తేల్చుకోవాలి నచ్చితే ముందు అడ్వాన్స్‌ యివ్వాలి యెప్పట్లోగా మొత్తం యివ్వగలమో చెప్పాలి” అన్నాడు చిన్నా ష్లాట్‌కి యెంత అవుతుందో అడిగి, ఆ వివరాలన్నీ నోట్‌ చేసుకున్నా

రవికి చెప్పాను “అడ్వాన్స్‌ పంపించేడ్దాం యిల్లు కట్టడానికి లోన్‌ తీసు కుందాం” అన్నాడు

“అడ్వాన్స్‌ పంపి, మిగిలింది రిజిస్టేషనప్పుడు యిద్దామని చెపుతాను ' అన్నాను అడ్వాన్స్‌ పంపించాను

చిన్ని యిల్లు కట్టుకుని చుట్టూ విశాలమైన ఆవరణలో అమ్మ మొక్కలు పెంచుకో వచ్చని నాన్నగారెంతో సరదాపడ్డారు “బాధ్యతలతో మీ అమ్మకి చారెడు మట్టి వున్న యిల్లు యివ్వలేకపోయాను పోనీలే, నీ వల్లనైనా మీ అమ్మ సంతో షిస్తుంది” అన్నారు

మంచిరోజు చూసి రిజిడ్ట్రేషన్‌ చెపుతాను అప్పటికి నువ్వు వస్తే బాగుంటుం దన్నాడు చిన్నా

అడ్వాన్స్‌ పంపిన నెలకైనా రిజిస్టేషన్‌ వూసెత్తడు చిన్నా

“యెప్పుడు రా' అంటే 'వచ్చయన్నాడు మిగిలిన డబ్బు యెరేంజ్‌ చేసుకొచ్చా

యెంతకీ రిజిస్ట్రేషన్‌ ఆఫీసు దగ్గరకి రాలేదు పేపర్స్‌ తీసుకుని ప్లాట్‌ వోనరుతో వస్తానన్న మనిషి రాలేదేంటి లాయర్‌ వాపీనియన్‌ కూడా అయిందన్నాడు యిసి

తీయించానన్నాడు డాక్యుమెంట్‌ అన్నీ పర్‌ఫెక్ట్‌గా వున్నాయన్నాడు యేవ యింది చిన్నాయెలా వున్నాడు ఆ వోనర్‌ దొరకలేదా యే విషయం చెప్పడాని కైనా రావాలిగా నేనిక్కడ యెదురు చూస్తున్నానని తెలుసుగా

అమ్మకి ఫోన్‌ చేస్తే తమ్ముడింకా యింటికి రాలేదంది

ఆఫీసు మూసేవేళ వరకు చూసి యింటికి బయలుదేరాను యింట్లో అందరికీ చిన్నాకి యేమయిందోననే కంగారులో వుండగా, పదకొండుగంటలప్ట్పుడు వచ్చాడు

124 + మంచుపూల వాన 4 కుప్పిలి పద్మ కధలు

' అప్పటికప్పుడు యింటర్వ్య్యూకి వెళ్ళాల్సి వచ్చింది రెపు చేయిద్దాం” అన్నాడు “రేపు మంచిరొజు కాదురా” అంది అమ్మ “పోనీ రెండ్రోజులు ఆగుదాం” అక్కకి సెలవు లేదు" యిల్లు నీ పేరు మీద కదమ్మా అక్క లేకపోయినా చేయించొచ్చు” అన్నాడు ఆ పెపర్లు అక్క మీ అమ్మ చేతిలో పెడితే బాగుంటుందిరా” అన్నారు నాన్న “అక్కకి యెప్పుడు వీలైతే అప్పుడు చేయిద్దాం ఆ స్థలం యెక్కడికీ పోదు అడ్వాన్స్‌ యిచ్చాంగా” అన్నాడు చిన్నా “యెవరికి యిచ్చావ్‌ ' అడిగాను “వోనర్‌కి” “చిన్నా! యింక యీ డ్రామాలొద్దు నిజం చెప్పు డబ్బులు యెవరికి యిచ్చావ్‌' అడిగాను “వోనర్‌కీ “నీ వరసేదో చాలా తేడాగా వుంది చెప్పు డబ్బులేం చేశావ్‌” చిన్నా వెక్కివెక్కి యేడవటం మొదలుపెట్టాడు “చెప్పరా యేమయిందచో యిద్దరం కలిసే యేడుద్దాం” అన్నాను “యెక్కడా వుద్యోగం రావటంలేదు డబ్బిస్తే అమెరికా పంపిస్తానంటే యిచ్చాను వాడు యివాళ రేపు అంటున్నాడు పేపర్స్‌ యివ్వటంలేదు వాడు వాడు పారిపోయాడని తెలిసింది అమెరికా వెళ్ళి నీకీ విషయం చెపుదాం అనుకున్నా వో యేడాదిలో బాగా సంపాదించి సిటీ మధ్యలోనే యిల్లు కొందామనుకున్నా అమ్మకి ముందే చెపితే మీరు వొప్పుకోరని చెప్పలేదు వాడు పారిపోయాడు మోసం చెయ్యాలని నాకు లేదు యిలా అయిపోయింది వుద్యోగం లేక డిప్రెషన్‌ వచ్చేస్తుంటే డిస్‌ప్పరేట్‌గా చేశా " వెక్కుతూవెక్కుతూ చెప్పుతున్నాడు “పోనీలేరా చిన్నా యేడవకు” నాన్న, అమ్మ వాడిని వోదారుస్తున్నారు అమ్మకో యిలు + క25

ఆకుపచ్చ జ్ఞాపకం భళ్ళుమని పొంగుకొస్తున్న నా దుఃజాన్ని యెవరు వోదార్చ గలరు తిరిగి అన్ని లక్షలు యెలా పోగేస్తా సుళ్ళుసుళ్ళుగా దుఃఖం తిరుగు తుంటే భుజం మీద మెత్తని చేయి అమ్మది “మనసు కష్టపెట్టుకోకు చిన్నాడు యేదో ఆశపడ్డాడు " అమ్మ అంది చిన్నా భుజం మీద చేయి వేశాను “అక్కా! సారీ ” వెక్కుతున్నాడు తిరిగి ఆకుపచ్చ జ్ఞాపకాన్ని వెతుక్కుంటూ నెరవేర్చాలనే ఆకాంక్షతో

ళ్‌

స కధావటత్రిక 126 + మంచుపూల వాన 9 కుప్పిలి పద్మ కధలు

కొన్ని రంసరంగుల సొయ౦కొలాల్లో...

ట్వ క్యు

సౌయంకాలం అమ్మమ్మగారిల్లు వరండా గ్రిల్‌లోంచి నక్షత్ర కిరణాలు వాలుతున్నాయి మెత్తని గాలి వీస్తోంది నేనొచ్చానని చిన్న సిన్ని బాబాయ్‌ చెల్లాయిలు వాళ్ళ పిల్లలూ వచ్చారు చాలాకాలం తర్వాత యింత తీరిక యిలాంటి సందడి

కొన్ని రంగురంగుల సాయంకాలాల్లో. + 129

పిన్ని పెద్ద మనవరాలు తను కొత్తగా కుట్టించుకొన్న గాగ్రాచోళి వేసుకొచ్చింది చిన్న మనవరాలు తను వేసిన బొమ్మలు చూపించింది మనమలిద్దరూ తమ అభిమాన నటులు చిరంజీవి, జూనియర్‌ ఎన్‌టిఆర్‌, షారూజ్‌ ఫోటోస్‌తో చేసిన అల్బమ్‌ చూపించారు సచిన్‌, సౌరభ్‌ కబుర్లు చెప్పారు పిన్ని తన సాఫ్ట్‌ వాయిస్‌తో యెన్నో పాటలు పొడింది యీ పాటలు విని యెంత కాలం అయిందో “మన పక్కింట్లో వుండేవాళ్ళు శ్యామలగారు బాగున్నారా," అని అడగాలని పించింది

కాని అడగలేదు

సిన్నివాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు

అమ్మమ్మ వేడిపాలు గ్లాసుతో అందించింది జుత్తులోకి వేళ్ళు చాపి చిన్నగా మర్దనా చేస్తూ పక్కనే కూర్చుంది

ఆ (ప్రేమ చూస్తే జీవితంలో శాంతి యెక్కడో లేదనిపించింది నా బాధల్నినా కష్టాల్ని నా ఆనందాలని నా సుబాన్ని నా సంతోషాలని నా వెలితిని చెప్పుకోడానికి యింతకంటే గొప్ప ప్రేమ యెక్కడుంది

కాని నిశ్ళబ్దాన్నే అంటి పెట్టుకొన్నాను

కాసేపటికి అమ్మమ్మ నిద్రపోయింది

బయట వున్న వరండాలోకి వచ్చి పక్కింటి వైపు చూశాను వాకిట్లో వెలుగు తున్న చిన్న బల్బు కిటికీల పరదాల్లోంచి రాత్రి దీపపు పల్చని వెలుతురు ఛాయగా కనిపిస్తోంది అటు చూస్తుంటే జ్ఞాపకాలు చిన్నచిన్న పిచ్చుకలల్లే రివ్వురివ్వున వచ్చి వాలాయి

ఆరోజు కాలేజీ నుంచి యింటికి తిరిగి వచ్చేసరికి వరండాలో అమ్మమ్మ యెవరి తోనో మాట్లాడుతోంది వాళ్ళని సరిగ్గా చూడకుండానే లోపలికి వెళ్ళిపోతుంటే, 'మా మనవరాలు ఉత్కళ యింజనీరింగ్‌ చేస్తోంది కంప్యూటర్స్‌ మన పక్క యిల్లు కొనుక్కున్నారని చెప్పాను కదా వీళ్ళీ శ్యామలగారు,' అని అమ్మమ్మ పరిచయం చేసింది

ఆమె వైవు చూసాను మెరుస్తున్న ముక్కుపుడక పలకరింపుగా నవ్వాను

130 + మంచుపూల వాన ల కుప్పిలి పద్మ కధలు

శ్యామలగారు లెక్చరరుగా పనిచేస్తున్నారంట ' “యే యియర్‌ చదువుతున్నాన్‌ మా అబ్బాయి వశిష్ట కూడా యింజనీరింగ్‌ చేస్తున్నాడు, అన్నారామె అప్పుడు చూశా అతన్ని వుత్తరాలబ్బాయి వశిష్ట ఫైనల్‌ యియర్‌ స్టూడెంట్‌ అతను కళ్ళతో నవ్వాడు యితను యిక నుంచి యీ యింటి పక్కన వుండబోతున్నాడా కాలేజీలో కళ్ళప్పగించి చూస్తుంటాడు చాలా తక్కువగా మాట్లాడతాడు కాలేజీలో కంప్యూ టర్‌ ముందు కూర్చుని గేమ్స్‌తో, చాట్‌తో గడిపేవారు లేదా సినిమాలు, క్రికెట్‌ పబ్స్‌తో కాలక్షేపం చేసెవారు యెక్కువ వశిష్టలా పుస్తకాలు చదివేవాళ్ళు చాలా తక్కువ అందుకే పుస్తకాలు మా నడుమ వో మృదువైన వారధిని వేశాయి అప్పుడప్పుడు వుత్తరాలు రాస్తుండేవాడు అందులో పుస్తకాలు పువ్వులు మబ్బులు చోటు చేసుకునేవి శ్యామలగారు తనకెంతో నచ్చారని, ఆ రాత్రి అమ్మమ్మ చెప్పింది అప్పుడు కూడా ఆ అబ్బాయి తెలుసని, వుత్తరాలు రాస్తాడని నేను చెప్పలేదు అమ్మమ్మకి తెలీ కూడదని కాదు చెప్పాలనిపించలేదు పుస్తకాలలో పుటల నడుమ నెమలికన్నులు దాచుకొన్నంత భద్రంగా దాచుకున్నానా విషయాన్ని యీ వరండాలో నుంచుని జాజిపువ్వులు కోస్తున్నప్పుడో తెల్టారే లేచి అటూ యిటూ తిరుగుతూ చదువుతున్నప్పుడో అతను గోదారి అలలా కోనసీమ కొబ్బరాకు సవ్వడిలా చంద్రకాంత పువ్వుల వెలుగులా కనిపిస్తుండేవాడు మెత్తటి చూపులతో గదిలోకి వచ్చాను అమ్మమ్మ నిద్రలో నవ్వుతోంది పసిపాపాయిలా పక్కగది లోంచి తాతగారి గురక చిన్నగా వినిపిస్తోంది రాత్రి దీపపు కాంతిలో టేబిల్‌పై పోయిన వారం హైదరాబాద్‌లో కొన్న పుస్తకాలు కనిపించాయి. తెరచి వున్న కిటికీ లోంచి గదిలోకి వస్తున్న జీడిమామిడి ఆకుల గాలికి ఆ పుస్తకాలలో కొన్ని కాగితాలు రెపరెప లాడుతున్నాయి ఆ పుస్తకాలపై బరువు పెడుతుంటే వొకానొక సాయంకాలపు పుస్తక ప్రదర్శన మనసులో మెదిలింది అతను మా పక్కింట్లోకి వచ్చిన కొత్తలో వో పుస్తక ప్రదర్శనకి వెళ్ళాను పుస్తక కొన్ని రంగురంగుల పాయంకాలాల్లో +, కప

ప్రదర్శన చూడటం అదే మొదటిసారి చాలా వుత్సాహంగా వుంది స్టాల్సు చుట్టూ కుతూహలంతో వొకటే తిరగడం చదివిన పుస్తకాలు విన్న పుస్తకాలు చదవాలని కోరుకున పుస్తకాలు అన్నీ వాకేసారి ప్రత్యక్షం కాని హెండ్‌బేగ్‌లో యెక్కువ డబ్బులు లేవు అయిళేనేం అన్ని పుస్తకాలని వాకసారి చూడటమే గొప్ప ఆనందం హరాత్తుగా ప్రదర్శన మధ్యలో యొదురై లేత రావిచిగుళ్ళలాంటి చిరునవ్వు కళ్ళల్లో కదులుతుండగా, 'యెందుకని వొక్క వుత్తరానికి జవాబు యివ్వలేదు, అని అడిగాడు

నిశ్శబ్దంగా వుండిపోయాను

యెందుకిట్లా గొప్ప అనందం యెదుట స్తబ్బంగా వుండిపోతున్నాను

“పోనీ రాయటం మానేద్దామనుకుంటా కానీ మీ చూపుల్లో నా పట్ల యెలాంటి వ్యతిరేకతా కనిపించలేదు పైగా ఆహ్వానిస్తుంటాయ్‌, అదే చిరునవ్వుతో అన్నాడు నాకేదైనా కచ్చితంగా తెలిస్తై కదా చెప్పటానికి యీ సంతోషం యిష్టంగా వుంటుంది కాని యింతకంటే యెక్కువ కావాలనిపించడంలేదు మాటల్లోకి అనువాదం కానిదేదో మనను పసికట్టిందేమో

యిద్దరం పుస్తకాల స్టాల్స్‌ని కలియతిరిగాం కొన్ని పుస్తకాలలో పేరాలని అక్కడే నిలబడి చదివి వినిపించాడు కొన్నింటిని చూపులతో స్పృశించాం యింకొన్నింటి నునుపుతనాన్ని చేతివేళ్ళతో స్పర్శించాం అలా అఆ సాయంకాలం అక్షరాలు కురిపించిన రంగుల్లో తడిసి ముద్దయ్యాం

డబ్బుల కోసం తడుముకోకుండా పుస్తకాలు కొనుక్కునే సౌకర్యం యీ రోజున్నా ఆ తొలి పుస్తక ప్రదర్శన కలిగించినంత వుద్వేగం ఆనందం విస్మయం లేదీరోజు ఆ రంగురంగుల సాయంకాలపు పరిమళవంతమైన అక్షరాల జ్ఞాపకం యిప్పటికీ శ్వాసీస్తూనే వుంది

తిరిగి వరండాలోకి వచ్చాను పక్షి పిల్లల కువకువలు, వరండాలో వో కొనకి చిన్న పక్షిగూడు వేలాడుతోంది, పాతగా ఆ గూటిలో నివాసముంటున్న చిన్నచిన్న పక్షుల్ని చూస్తుంటే కువకువలాడుతోన్న వో వాన కురిసిన సాయంకాలపు జ్ఞాపకం చాలా యిష్టమైన లెక్సరర్‌గారి పెళ్ళి, అతనికి యిష్టమైన వ్యక్తితో చాలా ఆనందం గా వుందీవేళ కాలేజి వాళ్ళు, వాళ్ళ చుట్టాలు అంతా సందడిసందడిగా వుంది 132 + మంచుపూల వాన 6 కుప్పిలి పద్మ కధలు

తెల్లవారుజాము వెన్నెల్లో బాజాభజంత్రీల నేపధ్యంలో వొక నేత్రద్వయం నన్ను శాసిస్తో ఆరోజు వుదయం గోదారొడ్డుకి వెళ్ళి లాంచీ యెక్కి మధ్యాహ్నం వరకు తిరిగి వెనక్కి యిళ్ళకి బయలుదేరుతుంటే యీ సందడిని మూట కట్టుకెళ్ళగలిగితే అనిపించింది కొంత దూరం ప్రయాణించానో లేదో హోరున వర్షం ఆ వర్షంలో తడుస్తూనే యిళ్ళకి చేరాం బట్టలు మార్చుకొని అమ్మమ్మ కలిపిచ్చిన కాఫీ తాగుతూ వరండాలోకి వచ్చాను నెల మీద పచ్చికలో వాన చినుకులు ప్రకాశిస్తున్నాయి వాకిట్లో జాజిపువ్వులు రాలి ఉన్నాయి కాఫీని మెల్లమెల్లగా తాగుతూ అలా యెంతసేపు నిలబడి వున్నానో యింతలో కువకువలాడుతోన్న తెనెపిట్టలు యెక్కడా చోటు లేనట్టు పచ్చ సంపెంగ గుబుర్లో గూడు కట్టుకొంది గట్టిగా వో జల్లు కొడితే యిట్టే తడిస్‌పోతుందా గూడు చిన్ని పిల్లలు ఆ గూటిని తడవకుండా చెయ్యాలి కాస్త వాన వెలిసిన యీ వేళప్పుడి చెయ్యాలి యేం చేయడం లోపలికి వెళ్ళి అమ్మమ్మకి బియ్యం చెరుక్కొనే చేటని తీసుకొంటున్నానని చెప్పాను “యెందుకు? అవి తడిసిపోతున్నాయి " “అవేం తడవవు " 'లేదమ్మమ్మా తడుస్తున్నాయి " 'చేట కప్పితే తడవ్వేంటి' వింతగా అడిగింది అమ్మమ్మ “పోనీ గొడుగెయ్‌,' అందామె నవ్వుతూ 'భలే ఐడియా, అమ్మమ్మ చెంప మీద చిన్న ముద్దు పెట్టి బయటికి పరిగెత్తాను ఆ చెట్టుపై ఆ గూడుపై గొడుగు పెట్టాలని తాపాత్రయపడుతుంటే వెనకే వచ్చిన అమ్మమ్మ విశాలంగా నవ్వుతూ 'యిదెక్కడి చోద్యమే తల్లీ వర్షానికి పక్షి పిల్లలు తడిసిపోతాయా ఆ తల్లికి తెలుసు వాటిని రక్షించుకోవడం నిచ్చెన గట్టిగా పట్టుకో, వెంకటేశాన్ని ఆదేశించింది పిట్టలు అలా తడిసిపోవనుకుంటాను పాపగోరు, వెంకటేశం అన్నాడు కొన్ని రంగురంగుల సాయంకాలాల్లో + 133

యీలోగా సాయంకాలపు కాంతి తగ్గిపోతూ తిరిగి వానజల్లు

“తడిసిపోతావు రా లోపలికి అమ్మమ్మ ఆదుర్దా

యీ హడావుడికి వరండాలోకి తొంగిచూసి శ్యామలగారు విషయం విని పెద్దగా నవ్వేసి, 'గొడుగుల కంపెనీవాళ్ళకి మంచి యాడ్‌ కాన్సెష్ట్‌ జపాన్‌ వాళ్ళకో మలేషియా వాళ్ళకో అమ్మేద్దామా,' అని అడిగారు

వాళ్ళి పక్కకి వచ్చి యేడాది అవుతోన్నా ఆమెతో పరిచయాన్ని, చనువుని యెక్కువగా పెంచుకోలేదు

అతను బయటికి వచ్చాడు

వాకిట్టోకి వచ్చి చూస్తూ నిలబడ్డాడు

నిచ్చెన యెక్కి పక్తిపిల్లలతో సహా ఆ గూటిని తీసి వరండాలో యీ మూలకి కట్టాను

ఆ మూల గోడకి అల్లుకొన్న సన్నజాజి తీగలకి దగ్గరగా గూడు పెడుతుంటే అమ్మమ్మ, “లైట్‌ యెలా వేసుకోవాలి, అని అడిగింది

యిదంతా చూస్తూనే వున్నాడు కాని దగ్గరికి రాలేదు ఆ చేస్తున్న పనిలో అతనేం పార్టిసిపేట్‌ చేయలేదు అంతా అయాక దగ్గరికి వచ్చి, 'భలే బాగుంది, మెచ్చు కోలుగా అని, అమ్మమ్మ వైపు తిరిగి, “చిన్న లైట్‌ వేయండి, అని ఆమెకి చెప్పి వెళుతూవెళుతూ దగ్గరకొచ్చి మెల్లగా, 'యీ వరండాలో లైట్‌ యెందుకు. నువ్వూ, నక్షత్రాలూ వెన్నెలా వుండగా,' అని వెళ్లిపోయాడు

ఆ తర్వాత రోజు సాయంకాలం కాలేజీలో కనిపించి, “వుత్తరాలకెందుకు జవా బివ్వవూ,” అని మళ్ళీ అడిగాడు

“యివ్వకపోతే యేమవుతుంది," అన్నాను

అతను వో క్షణం మాట్టాడలేదు

తన చేతివేళ్ళవైపు కాసేపు చూసుకుంటూ వుండిపోయాడు

మెల్లగా తలెత్తి, 'యిస్తే యేమవుతుంది,' తిరిగి అడిగాడు

“యివ్వకపోతే యేమవుతుందో చెప్పు," నవ్వుతూ అడిగాను

134 + మంచుపూల వాన 6 కుప్పిలి పద్మ కధలు

అతను కాసేపునా కళ్ళలోకి సాలోచనగా చూసి, యేం మాట్లాడకుండా వెళ్ళి పోతుంటే, 'వుత్తరాలు రాయవా,' అన్నాను అతనేం జవాబు చెప్పలేదు చైత్ర వుష్పపరాగ పరిమళపు వుత్తరాలని యిక ముందు అందుకోనేమోనన్న తలంపే కాస్త బెంగగా అన్సించింది అతని వెంటే వెళ్ళి, 'అలా నడుద్దామా,' అడిగాను వూ' దారికి అటూ యిటూ యేపుగా పెరిగి దట్టంగా అల్లుకొన్న కొబ్బరిచెట్ల పచ్చని ఆకుల సందుల్లోంచి దోబూచులాడుతోన్న సాయంకాలపు వెలుగుదారిలో నడుస్తూ, “యీ వూరంటే చాలిష్టం నీకూ,' అడిగాను “చాలా యిష్టం యీ వూరొదిలి యెక్కడికీ వెళ్ళాలనిపించదు,' అన్నాడు “యీ వూర్లో యీ కాలేజీ లేకపోతే పారుగూరికి వెళ్ళేవాడివా, అడిగాను అతను గట్టిగా నవ్వుతూ, 'వైజాగ్‌లో సీట్‌ వచ్చింది జాయిన్‌ అయి వుండలేక వచ్చేశా," అన్నాడు “అంత అందమైన విశాఖని వదిలి వచ్చేశావా,' ఆశ్చర్యపోయాను “వూ యెందుకబ్బా వేరే వూరు యిక్కడ యెంచక్కా సాంత యిల్లు వుంది అమ్మానాన్నగారికి మంచి పేరుంది యెక్కడికో వెళ్ళడం యెందుకు," అన్నాడు “పై చదువులు చదవడం, వుద్యోగం చేయడం యిష్టంలేదా” “యిక్కడే చేస్తా యిక్కడున్నంతవరకూ చదువుతా," అన్నాడు “యీ ప్రపంచంలో చూడాల్సినవి తెలుసుకోవల్సినవి బోల్డున్నాయి కదా యిక్కడే వుంటే అవన్నీ ఎలా,' కుతూహలంగా అడిగాను “యీ చదువు యిక్కడుంది చదువుతున్నా పెద్దగా ఆసక్తి లేదు," అన్నాడు “వొకవేళ వెళ్ళాల్సి వస్తే” అడిగా “కష్టంగా వుంటుంది ఆయినా యెందుకెళతాను అన్నీ యిక్కడే వున్నాయిగా,' అన్నాడు

కొన్ని రంగురంగుల సాయంకాలాల్లో + 135

“అన్నీ యిక్కడే వున్నాయా," సాలోచనగా అన్నాను

“మీ అమ్మగారు వాళ్ళు యిక్కడుండరుగా బాధగా వుండదా ” అడిగాడు “మొదట్లో కాస్త బెంగగా వుండేది అమ్మమ్మని విడిచి వుండాలన్నా వుండేది కానీ జీవితంలో యెప్పుడూ వొకేచోట వాకే మనుష్యులతో కలిసుండటానికి వీలయ్యే జీవనవిధానం మన చుట్టూ లేదు బెంగగా అనిపించే ప్రతిసారీ ఆలోచి స్తుండేదాన్ని యీ ప్రపంచంలో యెవరో కొద్దిమంది మాత్రమే నావాళ్ళు అని అనుకోవటం, వాళ్ళు లేనందువల్ల బెంగగా ఫీలవడం విజ్ఞతేనా అనిపించింది మా అమ్మావాళ్ళని రోజూ చూడకపోవచ్చు కాని వాళ్ళతోనూ కొంత సమయం సెలవుల్లో గడుపుతా యెక్కడికి వెళ్ళినా యేమయింది మన మనస్సుల్లో వొకరి పట్ల వొకరికి బిట్టర్‌ ఫీలింగ్‌ లేనప్పుడు కలిసినప్పుడూ, కలవనప్పుడూ కూడా ఆనందంగానే వుండొచ్చు కాని మన యెస్సన్‌షియల్‌ బీయింగతో మన జీవితం సాగాలి ప్రతి బంధానికి ప్రతి ఆత్మీయతకి ప్రతివారి జీవితంలో కొంత ప్లేస, కొంత సమయం ఉంటుంది కాని మన జీవన పార్వాాలన్నింటినీ బేలన్స్‌ చేస్తూ వొకరికొకరుగా బతికే మన మనిషి అనిపించే వాళ్ళని మాత్రం వదిలి వుండలేననుకుంటా," అన్నాను కాస్త యెక్కువగా మాట్లాడానా అనిపించింది మౌనంగా నడుస్తున్నాం

“నువ్వు యెక్కువగా ఆలోచిస్తావేం,' హరాత్తుగా అన్నాడు

“నువ్వూ ఆలోచిస్తావ్‌గా నీ వుత్తరాల నిండా కవిత్వం వుంటుంది," అన్నాను “నిన్ను చూస్తుంటే కవిత్వం వస్తుంది నువ్విలా నాతో స్పేహంగా వుంటావని కాలేజీలో అందరికీ అసూయ అనుకో," అన్నాడు

తెల్లబోయాను

“అంటే "

“యెవరికైనా నీలాంటి అందమైన అమ్మాయితో స్నేహం చేయాలనే వుంటుందిగా వాళ్ళందరికీ నువ్వు పరిచయస్తురాలివి నాకేమో స్నేహితురాలిని," మెరుస్తున్న కళ్ళతో నవ్వుతూ అన్నాడు

“మనిద్దరికీ కామన్‌ ఆసక్తులున్నాయి సో కుదిరింది," చెప్పాను

136 + మంచుపూల నాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

“నువ్వీ వూరు వదిలి వెళతావా,' అడిగాడు

చదువుకోవాలి ప్రపంచమంతా చూడాలి కెరీర్‌ పర్సనల్‌ లైఫ్‌ రెండూ ముఖ్యమే,” అన్నాను

“అందమైన వుత్తరాలు యెవంవరికి రాస్తావ్‌,' అని అడగాలనిపించిందో క్షణం కాని అడగలేకపోయాను అయినా అందరికీ అలా యెలా రాస్తారు కొంత మందితో కొన్ని విషయాలే పంచుకొంటారు కదా అలా అడక్కూడదనిపించింది “యీ వూర్లో నీకెం యిష్టం, అడిగాడు

“చాలున్నాయి

“అలాకాదు దగ్గరగా నీ మనసుకి దగ్గరగా యేం యిష్టం," అడిగాడు

“యీ కొబ్బరి తోటలు, గోదారి అమ్మమ్మ, తాతగారు, ఆ పూలతోటలు నీ వుత్తరాలు ' చెప్పాను

అతని కళ్ళల్లో మెరుపు

“నాకైతే నీపై తప్ప గొప్ప యిష్టం యెవ్వరి మీదా లేదు,' కాస్త వుద్వేగంగా చెప్పాడు వొకరి మనసులో నా మీద అంత యిష్టం వున్నందుకు మనసులో ఆనందపు గాలులు వీచాయి

“యింటికెళదాం,' అన్నాడు

వూ

యింటికి వెళ్ళాక ఆ రాత్రి సంభాషణని డైరీలో రాసుకున్నాను

వారం రోజుల తర్వాత శ్యామలగారింట్లో పేరంటమని అమ్మమ్మరెడీ అవుతోంది “యేంటమ్మమ్మా పేరంటం,” అడిగాను

“శ్యామలగారి అమ్మాయి గౌతమికి సీమంతం వస్తావా," అడిగింది అమ్మమ్మ వశిష్టని చూడొచ్చని, రంగురంగుల గాజుల్ని చూడొచ్చని, “వూ ' అన్నాను యిద్దరం వెళ్ళేసరికి వశిష్ట ముందుగదిలో వాళ్ళ బావగారితో, బంధువులతో కబుర్లు చెపుతున్నాడు

కొన్ని రంగురంగుల సాయంకాలాల్లో , + 137

చూశాడు, కాని పలకరింపుగా నవ్వలేదు కొంతమందంతే తమకి బాగా తెలిసిన ప్తీలు నలుగురిలో కనిపించినప్పుడు తెలియనట్టు ప్రవర్తించగలరు చాలా రిజర్వ్‌డ్‌గా వుంటారు అందరి ముందు

లోపలికి వెళ్ళాం

గౌతమి రంగురంగులుగా మెరిసిపోతోంది పసుపు కుంకుమ పన్నీరు గంధం దవనం చామంతులు గులాబీలు సమ్మిళితమైన పరిమళం రంగురంగు మట్టి గాజుల గలగలలు ఆమెని అలా చూస్తూ కాసేపు వశిష్ట పలకరింపుగా నవ్వలేదన్న విషయం మరిచిపోయాను

శ్యామలగారు నన్ను చూసి నవ్వుతూ, 'అస్సలు రానేరావు చివరికి యిల్లు కదిలి వచ్చావన్నమాట,' అని అగి, పక్కకి తిరిగ, 'మా వశిష్ట కాలేజీలోనే చదువు తుంది పక్క యిల్లే మావాడికి అసలే మొహమాటం, సిగ్గు కదా వొకే కాలేజీవాళ్ళు పక్కపక్కనుంటే యెన్ని కబుర్లు చెప్పుకుంటారు వీళ్ళిద్దరూ మాట్లాడుకోవటం చాలా అరుదు ఉత్కళ చాలా నెమ్మదైన అమ్మాయి మంచిది యిలామా యింటికి రావడం రెండోసారో మూడోసారో యీవిడ మా వశిష్టకి కాబోయే భార్యకి మేనత్త, అని పరిచయం చేసింది

వశిష్టకి కాబోయే భార్యా యిదేంటి యీ అబ్బాయి యెప్పుడూ చెప్పనేలేదే యీ విషయం వుత్తరాలలో కాని, మాట్టాడుకొన్నప్పుడు కాని యెప్పుడూ చెప్పలేదే రాత్రి అంతా నిద్రపోయాక వరండాలోకి వచ్చాను వాళ్ళ వరండాలో వశిష్ట యింకా నిద్రపోని బంధువులతో కబుర్డు చెపుతూ

లోపలికి వచ్చేశాను

లోపలేదో మెలి పెడుతోంది అతని చూపులు నాకోసం వెతుక్కోవడం, ఆ వుత్తరా లలో మెరుపు, అతని సంభాషణల్లో మృదుత్వం, అతనికి నచ్చిన పుస్తకాలు, నిజాయితీతో నిండిన విలువలు వాక్కొక్కటిగా గుర్తుస్తున్నాయి యివన్నీ యేమిటి ఆ విన్నది యేమిటి

తన యింట్లో నలుగురి ముందూ పలకరించడానికి సాయంకాలం యెందుకు తటపటాయించటం లీలగా తోస్తున్నాయి స్పష్టత కనిపించడం లేదు తర్వాత రోజు సాయంకాలం కాలేజీకి వుత్తరం వైపున వున్న కనకాంబరం తోటలో 138 + మంచుపూల వాన అ కుప్పిలి పద్మ కధలు

నడుస్తుంటే వెతుక్కుంటూ వచ్చాడు

“యెంత బాగున్నావో రాత్రి అలా రెడీ అయి యింటికి రావొచ్చుగా చాలా అందంగా అచ్చు ముద్దబంతిపువ్వులా వున్నావు తెలుసా," అన్నాడు

నేను మౌనంగా వున్నాను

“నువ్వొస్తావని అస్సలు వూహించలేదు ఆశ్చర్యపోయా అన్నాడు

'వూహూ, అన్నాను

“పెద్ద వుత్తరం రాశా యిదిగో, అని యిచ్చాడు

తీసుకొని పుస్తకంలో కాగితాల నడుమ వుంచాను

“వెళుతున్నా,” అని యింటికి వచ్చాను

వుత్తరం చదివాను

అవే అక్షరాలు, అంతే యిష్టం, అదే మృదుత్వం

రెండ్రోజుల తర్వాత కాలేజీ నుంచి బయటికి వస్తుంటే కనిపించి తోటవైపు వెళదామా అని అడిగాడు వూరికి కాస్త దూరంగా వున్న కాలేజీ చుట్టూ తోటలే “నడు, అన్నాను

అతనెప్పటిలా కొత్తగా చదివిన పుస్తకం తీసుకొచ్చి అందులోంచి వో కధ చదివాడు (్రేమకధ

“యివన్నీ చదువుతుంటే నీకేమనిపిస్తుంది వశిష్ట, అడిగాను

“బాగుంటాయి యిలా వుంటే బాగుండుననిపిస్తుంది,' అన్నాడు

“యెలా?”

“యిలాంటి భావుకత్వం, (ప్రేమ నిండిన అమ్మాయి జీవితాంతం తోడుగా వుంటే బాగుంటుందనిపిస్తుంది కావాలనిపిస్తుంది, అన్నాడు

'నీ జీవితంలో భావుకత్వం, (పేమ నిండిన స్నేహాన్ని నింపుకోవాలనుకుంటున్నావా వశిషవ్టా,' అడిగాను

కొన్ని రంగురంగుల సాయంకాలాల్లో. + 139

“ఆ నువ్వున్నావుగా, అయోమయంగా చూస్తూ అన్నాడు

“నేనున్నానా యిలా నన్నెంతకాలం వున్నాను అనుకోగలవ్‌,' అడిగాను అతను కాస్త పజిల్డ్‌గా చూశాడు

“యెంతకాలం యేంటి ఉత్కళ నువ్వంటే యిష్టం యెప్పుడూ వుంటావుగా, అన్నాడు

'నేను పారుగూరో, పారుగు రాష్ట్రమో, మరో దేశమో వెళ్ళిపోతే

'వెళ్ళిపోతావా వద్దు," అన్నాడు

“యింతకీ నేన్నీ జీవితంలో యెలా వున్నానని అనుకుంటున్నావ్‌ లేదా యెలా వుండాలనుకుంటున్నాన్‌,' అడిగాను

“యెప్పుడూ యింత స్నేహంగా, మనసుకి యింత దగ్గరగా అన్నాడు

“సరే యింతకీ నీ కాబోయే అమ్మాయి యెలా వుండాలనుకుంటున్నావ్‌,' అడిగాను

తెల్లబోయాడు అతని ముఖం పాలిపోయినట్టయింది

“వూ అమ్మ చెప్పిందా తనకి యిలా పుస్తకాలు పాటలు ప్రకృతి తెలియవు చదువుకొంది కానీ నీలా భావుకురాలు కాదు నిన్ను కాలేజీలో చూసినప్పుడు నువ్వెక్కువగా పుస్తకాలు చదవటం, మొక్కల్లో గడపటం చాలా నచ్చింది నీలా అందరూ వుండరు కదా,” అన్నాడు

“యెవరి వ్యక్తిత్వం వారిది మరి నీకు నచ్చిన లేదా నీ మనసుకి దగ్గరగా వున్న అమ్మాయినే జీవితంలోకి తెచ్చుకోవచ్చుగా,” అడిగాను

“యింట్లో వాళ్ళకి తను నచ్చింది సరే, వాళ్ళ యిష్టానికే వదిలేద్దాం అనిపించింది," అన్నాడు

నో పుస్తకం చదువుతారు ఆ పుస్తకంలో యేవో విషయాలు నచ్చుతాయి వాటిని జీవితంలోకి అనువదించుకోవడానికి మాత్రం ప్రయత్నించరు వొకవేళ చేసినా యిలానే అరకొరగా వుంటాయి

“యింట్లో పిల్లలందరిలోకి మా యింట్లో నేనంటేనే మా అమ్మకి చాలిష్టం తనకి 140 + మంచుపూల వానతి కుప్పిలి పద్మ కధలు

నచ్చిన అమ్మాయిని చేసుకుంటే వాళ్ళిద్దరూ పాలునీళ్ళలా కలిసిపోయి హాపీగా వుంటారు యేమంటావ్‌,' అడిగాడు

యెవరైనా పాలుగానో, నీళ్ళగానో వుంటేనే బాగుంటుందేమోనని చెప్పాలని పంచింది యెమో అలానె బాగుంటారేమో చిన్నచిన్న సంఘటనల నుంచి యిప్పటివరకు తెలిసిన దాన్నుంచి చూస్తే యితనికి కాస్త సోమరితనం వుందా అనిపంచింది మనకి నచ్చినవి జీవితంలో నింపుకోవాలంటే కాస్త వోపిగ్గా ప్రేమగా వాటికోసం పని చెయ్యాలి విత్తనాలు నాటాం మొలకెత్తి అవే ఫలవంతం అవుతా యనుకొలేం కొంతమంది విత్తనాలు నాటి రోజూ నీళ్ళు పోసి ప్రేమగా పెంచు కుంటారు. వాటిని చూసి సంతోషిస్తారు వేరొకరు యెవరికైనా పెంచమని యిస్తారు తాము అనుకొన్నట్లు పెరగలేదనె చింత వున్నా యేదో వొకటి అనుకుం టారు బద్ధకం కాకపోతే వాళ్ళిద్దరూ పాలునీళ్ళలా కలిసిపోతారనుకోవటం యేమిట్‌ తన లోపలి భావుకత్వాన్ని యెక్స్‌ఫైెస్‌ చేయటానికి చాలా క్లారిటీ వుండే వశిష్టలో యీ సోమరి పార్య్యం యేమిటి

'నీ జీవితంలోకి అ అమ్మాయిని తప్ప యెవ్వరినీ తెచ్చుకోవాలనే ఆలోచనే రాలేదా,” అడిగాను

అళను నవ్వేస్తూ 'యిష్పుడా విషయాలన్నీ యెందుకు," అన్నాడు

“చెప్పు వశిష్టా' అడిగాను

*“యేంటీవేళ యింత సీరియస్‌గా నా లోపలి విషయాలని అడుగుతున్నావ్‌, అడిగాడు

“యిన్నాళ్ళు నువ్వు రాసినవి నీ లోపలి విషయాలు కావా ఆశ్చర్యపోయా అతను నిళ్ళబ్దంగా వుండిపోయాడు

'నువ్వు నీ లోపలి విషయాలని నీకు కంఫర్టబుల్‌గా వున్నవాళ్ళ దగ్గర వ్యక్తపర్చు కోవచ్చు కాని ఆ పని చేస్తున్నప్పుడు వాళ్ళని నీ జీవితంలో యెంతవరకు నింపుకో గలవనే యెరుక వుండాలి నీ లోపల లేని స్టానం వాళ్ళకి యిస్తున్నట్టుగా ప్రవర్తిస్తే యెదుటివాళ్లు ఆ విషయాన్ని సీరియస్‌గా తీసుకొనేవాళ్ళెతే గందరగోళంగా తయా రవుతుంది పరిస్థితి మనకి లేని భావాన్ని ప్రదర్శించి వాళ్ళకి అలా చేరువయ్యాక యిదంకా వుత్తిదే వేరూ అంటే యెదుటివాళ్ళు డిస్ట్రబ్‌ కారా," మెల్లగా అడిగాను

కొన్ని రంగురంగుల సాయంకాలాల్లో. + 14

అతను మౌనంగా వుండిపోయాడు యింటికొచ్చేశాను

మర్నాటి సాయంకాలమే కలిసి, 'ఉత్కళా ఆ అమ్మాయిని చేసుకోనని చెపుదా మనుకుంటున్నాను,' అన్నాడు

“యెందుకు?”

“నువ్వు బాధపడుతున్నావని,' చప్పున అన్నాడు

“అలా చెపితే ఆ అమ్మాయి బాధపడదా,” వస్తున్న నవ్వుని పైకి కనిపించకుండా అడిగాను

“మా యింట్టోవాళ్ళు కుదిర్చింది కదా," అన్నాడు

అతనివైపు చూశాను జాలేసింది యితనికి చాలా విషయాలు తెలుసు అపారంగా చదువుకొన్నాడు కాని తనకేం కావాలో తెలియటంలేదా తెలిసినా నిర్మించుకొనే వోపిక లేదా

యిప్పుడే యెవ్వరి జీవితంలోకీ వెళ్ళాలని లేదు వశిష్ట నిర్ణయం బాధిస్తోన్న మాట వాస్తవం కానీ యిన్నాళ్ళు స్పష్టంగా తెలియని తనలోని వో పారం కాస్త కాస్తగా తెలుస్తోంది యితను నా యెసన్నియల్‌ బీయింగ్‌ కాదా యీ విషయం అంతోయింతో అర్థమవుతోంటే యింక ఆలోచించడం వేస్టా

“చెప్పు ఉత్కళా,' ఆదుర్దాగా అడిగాడు

“వీలుకాదు వశిష్టా చదువుకోవాలి యిక్కడే వుంటానో లేదో తెలీదు మీ యింట్లో వాళ్ళతో పాలూనీళ్ళలా కలుస్తానో లేదో తెలీదు పాలూనీళ్ళలా కలిసిపోయే అమ్మాయని చెపుతున్నావ్‌గా రిస్క్‌ తీసుకోవడం యెందుకు,” అన్నాను అస్తమిస్తోన్న సూర్యుణ్ణి నిశ్శబ్దంగా చూస్తున్నాడు

జాలేసిందా ముఖం చూస్తే

“వళిష్టా గందరగోళపడకు నీ మనసు చెపుతుంది కాస్త నిదానంగా విను అలా నడుచుకోగలిగితే నడుచుకో జీవితంలో యేదైనా కావాలనుకున్నా వద్దనుకున్నా నీ లోపలి మనసే ప్రాతిపదిక పైపై విషయాలు, చుట్టూ విషయాలు అనేక గందరగోళాలని సృష్టిస్తాయి కాని మనం మాత్రమే వినగలిగే మన మనసు చెప్పినట్టుగా మన జీవితాన్ని మలచుకోడానికి ప్రయత్నిస్తే మనక్కావల్సింది 142 + మంచుపూల వాన 4 కుప్పిలి పద్మ కధలు

దొరుకుతుంది దొరకకపోయినా ప్రయత్నించామన్న తృప్తి వుంటుంది యే ప్రయత్నాలు చేయకుండా మనకి కావల్సింది దొరకలేదనే కంప్లెంట్‌ అనవసరం ప్రకృతి నుంచి పుస్తకాల నుంచి నాకర్థమయిందది సాధ్యమైనంత వరకూ మన లోపల లేని యిష్టాలని (ప్రేమని మరొకరి ముందు ప్రదర్శించను నావి కాని అనవాలును, యెదుటివాళ్ళకి యివ్వడానికి యిష్టపడను యెందుకంటే అవి యెొదుటి వాళ్ళని గాయం చేస్తాయి మన చుట్టూ జరుగుతున్న విషయాలు మన చేతుల్లో లేకుండాపోయి వుండొచ్చు మన యెసన్నియల్‌ బీయింగ్‌ కోసం అన్వేషణ మనలో వుంది రకరకాల దుమ్ము పేరకుండా చూసుకోవాలి యింట్లో వాళ్ళు అడిగారని వో అమ్మాయిని వొప్పుకోవటం నీకు నచ్చిన స్నేహితురాలు యేంటిదని అడిగిందని యిటు వచ్చేస్తాననటం నో యిదంతా చికాగ్గా వుంటుంది,” మెల్లగా చెప్పాను అతనికి యేమైనా అర్జం అయిందో లేదో తెలియదు ఆ తర్వాత కూడా అతన్నుంచి వుత్తరాలు వస్తూనే వున్నాయి అతను శాంత చూపుల్లో పలకరిస్తూనే వుండేవాడు ఆ తర్వాతి యేడాదే దేశం దాటి వెళ్ళేందుకు నా ప్రయాణ సన్నాహాలు మొదలయ్యాయి, యిష్టమైన చదువు చదువుకోవడానికి తర్వాతర్వాత అతన్నుంచి వుత్తరాలు మెల్లమెల్లగా ఆగిపోయాయి సాయంకాలం వేళ యెగ్రటి దినబింబం దూరంగా కొండల మీద దిక్కులు మారుతూ యెగిసిపడుతుండగా శిశిరంలోంచి వసంతంలోకి మైదానాలు, పర్వతాలు, అరణ్యాలు ట్రాన్స్‌ఫామ్‌ అవుతున్న క్రమం చూస్తూ నా లోకంలోకి, నా అత్మకుహరంలోకి ప్రయాణం యిలా యెన్నోసార్లు ప్రతి ప్రయాణంలో నా వూరు నా యిల్లు నా మనుష్యులు నాతో లేరనే నొప్పి యెన్నోసార్లు అనుభవిం చాను యెప్పుడూ పైకి చెప్పుకోలేకపోయాను యీ ప్రయాణంలో మనతో కలిసి ప్రయాణించగలిగే ఆ వాకే వొక్క సహచర్యం ప్రయాణించలేదని తెలిశాక కూడా యింకా కొనసాగింపు మనసంతా నింపేసుకోవటం పూర్తిగా యింకించుకొనక వదులు కోలేనితనం నిందలూ అపార్థాలు నిష్టూరాలు యెందుకొచ్చిన రభస కొన్ని రంగురంగుల సాయంకాలాల్లో + 143

రంగురంగుల జ్ఞాపకాలని గుప్పెట్టో దాచుకొని పరదేశంలోనో పాలపుంతకి సాగే దిశలోనో బెంగేసే సమయాలలో శ్వాసించొచ్చు యిలా సాగుతోన్న ప్రయాణంలో మెలమెల్లగా కెలిసింది నావి అనుకున్నవన్నీ నావూరునా దెశం ఆ మేఘాలు ఆ గాలి ఆ పూలపరిమళం యొక్కడికీ పారిపోలేదు అవి నాలోనే వున్నాయని “యింకా పడుకోలేదా అమ్మడూ ' నిద్ర మధ్యలో వచ్చి అడిగింది అమ్మమ్మ 'రావట్లేదు,' పక్కింటివైపు చూస్తూ చెప్పాను చూపులను గుర్తుపట్టి, 'శ్యామలగారు తరచూ నీ సంగతులు అడుగుతుంటారు నువ్వెప్పుడొస్తావాని ఆతృంగా చూస్తున్నారు సరిగ్గా నువ్వాచ్చేసరికి ఆవిడ బంధువు లింటికి వూరెళ్ళారు దా పడుకో, అంది అమ్మమ్మ వశిష్ట విషయాలేమైనా చెపుతుందేమోనని యెదురుచూసాను నిరాశే మిగిలింది మర్నాడు వుదయం నుంచి యింట్లోనే గడిపిన నేను అలా గోదారొడ్డుకి బయలు దేరాను వేణుగోపాలస్వామి కోవెల నుంచి గీతాలు మృదుశ్రావ్యంగా వినిపి స్తాన్నాయి తోటకి అనుకొని వున్న నదివొడ్డున లంగరేసిన పడవపై కూర్చున్నా “ఉత్కళ సాయంకాలపు నిశ్శబ్దంలో యిష్టమైన చిరపరిచితమైన పాట చాలాకాలం తరువాత వింటున్నట్టు ఆ స్వరం వెనక్కి చూశాను

ల్‌ లి కంబ్లట్‌మెన్‌గా యెదిగిన శరీరాకృతి వో క్షణం పట్టింది గుర్తుపట్టటానికి వశిష్ట వచ్చి పక్కన కూర్చున్నాడు చేరువగా అతను యిష్టమో స్నేహమో యిబ్బందో తెలియని చిన్ని గిలిగింత గోదారి గాలులలతో ముచ్చటలాడుతూ నా నుదిటిపైకి జారిన జుట్టుని పైకి తోస్తూ నా భూజాల చుట్టూ చేతులు వేస్తూ వుదయిస్తోన్న పూర్తి జాబిల్ని చూస్తూ, “నీతో వున్న ప్రతి సూర్యోదయం, సాయంకాలాలు యెంతో కొత్తగా యిష్టంగా వుండేవి యెప్పుడూ అలానే అర్ధవంతంగా వుండాలంటే నీకోసం యెదురు చూడటమేననిపించింది యీ నిరీక్షణకి కొనసాగింపేంటో నువ్వే చెప్పాలి, అన్నాడు 144 + మంచుపూల వాన & కుప్పిలి పద్మ కధలు

వశిష్ట చూపుల్లోనే కాదు స్పష్టత హృదయంలో కూడా సమయం గడుస్తోంది అతను తిరిగి ఆదుర్దాగా నిర్ణయం యేంటని రెట్టించలేదు నెమ్మది నిదానం స్థిరత్వం- వశిష్టకి తను యిష్టపడేవి జీవనంలోకి అనువదించు కోవటంలోని సౌందర్యం అనుభవంలోకి వచ్చిందనే నమ్మకం నా వూపిరికి అందు తోంటే అతని కుడిచేతిని చేతిలోకి తీసుకొన్నా 'ధ్యాంక్‌ యూ,' అతని చేయినా తలని మృదువుగా నిమురుతోంది చప్పున అతని చెవితమ్మిని కాస్త కసిగా కొరికా “అబ్బా యేంటిది, అతను చెవిని చేతివేళ్ళతో రాసుకొంటూ అన్నాడు “యింతకాలం నన్ను దూరంగా, వుంచి బోర్‌ కొట్టించినందుకు శిక్స' అన్నాను 'నీ శిక్ష నిజంగా గమ్మత్‌గా వుంది మరి కొంతకాలం ' చిలిపిగా అంటున్న వశిష్ట మెడ వొంపులో నా ముఖాన్ని అన్నుతూ, “నో వే," అన్నాను ఆ సాయంకాలం మా మనోస్పర్శతో రంగురంగులుగా వెలిగింది మ

న్న

ఖ్‌ ఆదివారం ఆంధ్రజ్యోతి

శ్వ

ని 77 ఏవ్రిల్‌ 2004

కొన్ని రంగురంగుల సొయంకాలాల్లో శ కక్‌

వ. 148 + మంచుపూల వానల కుప్పిలి పద శై కధలు

వూ దా మబ్బుల ఆకాశం కింద యాజ్‌బెస్టాజ్‌ రేకులు కప్పిన చిన్నచిన్న గదులు వొక్కో గది వొక్కో యిల్లు వాక్కో యింట్లో ఆరేడుమంది యింత చిన్నచిన్న యిళ్ళల్గ్లో యింతింతమంది యెలా వుంటున్నారో!

చెమ్మగిల్లిన వసంతం + 149

యింటి గుమ్మానికి నిలబడి ఆ యిళ్ళ నడుమ ఫుట్‌బాల్‌ ఆడుతోన్న పిల్లల్ని చూస్తోంటే యెప్పుడో ఆడిన ఆట స్కృతి ఛాయగా మెదుల్తోంది యెన్నాళ్ళయిందీ ఆటని చూసి ఆడి యెప్పుడో ఆడుకొన్న అట యెంతిష్టంగా ఆడుకొనే వాళ్ళం ఆటలు ఆడి యెంతకాలం అయిందో రేగుతోన్న దుమ్ము చెలరేగుతున్న కేరింతలు చాయ్‌ వాసన పనుల్లోంచి యింటికి వొస్తున్నవాళ్ళు మరుగుతున్న చాయ్‌ అవిర్ల పరిమళానికి బండి చుట్టూ చేరినవాళ్ళు

“నాలుగే అయినా అప్పుడే చీకటైపోతోంది యెంత చలో ” అనుకుంటూ యింట్లోకి వెళ్ళాను

చూపులని యెంత విశాలం చేసినా అ గదిలోనివి యేవీ కనిపించటంలేదు యీ కాలమింతే వెలుగు త్వరగా సెలవు తీసుకొనే కాలం లైట్‌ వేద్దామా యిప్పట్టుంచీ లైట్‌ వేస్తే కరెంట్‌ బిల్‌ ఎక్కువొస్తుంది స్‌ చలి లైట్‌ వేసి స్వెట్టర్‌ తీసుకొన్నా లైట్‌ ఆర్పుతుంటే “దక్షా టివి పెట్టమ్మా” నాన్న అడిగాడు పిడతలో టీ తీసుకొస్తోంచే పాదాల ముందు వరకు దొర్జుకొంటూ వచ్చి బాల్‌ ఆగిపోయింది ఆ బాల్‌ వెంట పరిగెత్తుకొచ్చిన కుర్రాడు ముఖంలోకి చూస్తూ చిన్నగా నవ్వాడు యీ వారంరోజుల్లో నాలుగైదుసార్లు కనిపించాడు వంగి బాల్‌ అందుకొంటూ తలెత్తి చూసి “నీ పేరు దక్షా కదా ఐష్‌లా వున్నావ్‌ అచ్చు అలానే వున్నావ్‌” అన్నాడు

“ఐశ్వర్యారాయ్‌!”

“వూ”

“యెవ్వరూ అలా అనలేదే”

“నే చెపుతున్నాగా యీ దీపక్‌ మాటంటే మాటే” అంటూ మరోసారి నవ్వి బాల్‌ తీసుకొని వెళ్ళిపోయాడు ఐశ్వర్యారాయ్‌ విశ్వసుందరి అయినప్పట్నుంచి పార్లర్‌లో రద్దీ విపరీతంగా పెరిగిందంటుండేది జూలై

చేతిలో టీ చలికి ఆరిపోతుంటే అతని వైపు చూపులు జీన్స్‌ పసుపు యెరుపు గళ్ళ టీ షర్ట్‌ మెడలో స్టీల్‌ గొలుసు చేతికి కంకణం హృతిక్‌రోషన్‌ క్రాఫ్‌ సిగరెట్‌ వెలిగిస్తూ తిరిగి నావైపు చూసి నవ్వాడు తిరిగి నవ్వుతుంటే యెందుకు నవ్వుతాడు పనేం లేదా యీ టీని యిలా యిస్తే నాన్న యెలా తాగుతాడు 150 + మంచుపూల వాన 9 కుస్పిలి పద్మ కధలు

తిరిగి మరో వేడివేడి టీ తీసుకొన్నా యీ దీపక్‌ వల్ల వొక టీ డబ్బులు దండగ

టీ నాన్నకి యిచ్చా

బలహీనమైన యెడమ చేత్తో పిడతని పట్టుకొని టీ తాగుతూ “మీ అమ్మయింకా

రాలేదా” అడిగాడు

“నాన్న! అక్కా వాళ్ళింటికి వెళ్ళొస్తా”

“అమ్మొచ్చాక వెళ్ళు" అన్నాడు

యిళ్ళల్లో పనికి వెళ్ళే అమ్మ తెచ్చే డబ్బులే యింటికి ఆధారం పుట్‌బాల్‌ ఆడు

కొంటూ సినిమాలు చూస్తూ స్నేహితులతో కాలం వెళ్ళదీసే అన్నయ్యతో యే

పనీ చేయించలేక అమ్మ యేడవటం, చికాకు పడటం, అరవటం యీ వారం

రోజుల్లో అనేకానేకసార్లు చూశాను

బయటొకొచ్చాను

ఆట ఆపి టీ బండి చుట్టూ చేరి టీ తాగుతున్నారంతా

సినిమాకి వెళ్ళొచ్చిన అన్నయ్య యింటి కొస్తూనే “యిక్కడ నిలబడ్డావేంటి అమ్మ

యింకా రాలేదా, తినటానికి యేమైనా వుందా” అడిగాడు

“ర్టోట్టి వుంది”

యెగ్రటి టీ షర్ట్‌కి ఆకుపచ్చ, నలుపు గీతల కాలర్‌ జీన్స్‌ అక్కడక్కడ కాస్త కాస్త

చింపుకొని మెడలో పూసలదండ కళ్ళకి నల్ల కళ్ళజోడు గోవింద క్రాఫ్‌ అన్నయ్య

గోవిందా అభిమాని యింట్లో అద్దం పక్కన గోవిందా పోస్టర్‌

యింట్లోంచి బయటకొచ్చి “వందుంటే యివ్వు” అడిగాడు

“చెప్పకపోతే యివ్వవా? డబ్బులున్నాయ్య అన్నా యివ్వు కావాలి ” దబా

యింపుగా అడిగాడు

యీ వారంలో యిలా దబాయించి డబ్బులు లాక్కోవటం రెండోసారి యేం చెమ్మగిల్లిన వపంతం + 151

అనలేక లోపలికి వెళ్ళి లైటేశాను పెట్టోంచి వంద తీస్తుంటే లేతాకుపచ్చ కవర్‌పై చూపు నిలిచింది

ఆ కవర్‌ తీసుకొని పెట్టె మూసి అన్నయ్యకి వంద యిచ్చాను నాన్నటివిపై నుంచి చూపు మరల్చ్బటంలేదు తమ్ముడింకా ఆ టీ బండి దగ్గరే స్నేహితులతో కబుర్దు చెపుతున్నాడు అమ్మ యింకా పని నుంచి తిరిగి రాలేదు

ఆకుపచ్చ కవర్‌ తీసుకొని బయటకొస్తూ “నాన్నా అక్కా వాళ్ళింటికి వెళు తున్నా” అన్నాను

అతను టివి పై నుంచి చూపులు తిప్పకుండానే 'ఆ' అన్నాడు

బయటికొచ్చి అక్కావాళ్ళ యింటివైపు వెళ్ళబోతోంటే వో చిన్న స్టీల్‌ టిఫిన్‌ డబ్బా పట్టుకొని పనిలోంచి వస్తున్న మిని పలకరింపుగా నవ్వుతూ “నీలా జుట్టు కట్‌ చేసుకుంటే నాకు బాగుంటుందా” అడిగింది

“బాగుంటుంది”

“కట్‌ చేయటం వొచ్చా”

“వూ చేయనా”

“బాప్‌రే. వొద్దొద్దు ”

జుట్టు కట్‌ చేయించుకోడానికి మొదటిసారొచ్చినపుడు దాదాపుగా అందరూ “యింతే కట్‌ చేయమనో అంతెక్కువ వద్దనో' జుట్టుని వదులుకోవడానికి కంగారు పడతారు రకరకాల హెయిర్‌కట్స్‌ని యిష్టపడుతూ కూడా జుట్టు కట్‌ చేయించు కోవాలంటే 'బాప్‌రే' అనుకుంటారు కాస్త అలవాటయ్యాక, అదే కట్‌ నుంచి మరో కట్‌8 మారాలని వున్నా మారటానికి తటపటాయిస్తారు అలవాటైన వాటి నుంచి బయటికి రావటం చాలా కష్టం “యిష్టం వున్నప్పటికి కూడా అలవాట్లు నుంచి బయటపడలేం' నవ్వుతూ మామి అంటుండేది

అక్కా వాళ్ళింటికి వెళ్ళేసరికి అంతా టి వి ముందున్నారు అక్క రొట్టెలు చేస్తూ వేడివేడిగా అందరికీ అందిస్తోంది

వో ప్లేట్‌లో రొట్టె, పప్పు, చేపల కూర వేసి అందించింది

152 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

“మీ అక్కని నీ అంత అందంగా తయారుచేయి” అన్నాడు బావ “మాధురీ దీక్షిత్‌లా వుంది కదా” అంది బావా వాళ్ళ వదిన “యేం కాదు యెంచక్కా సుస్మితాసేన్‌లా వుంది” అంది బావగారి చెల్లెలు “ఆంత్రమాలిలా వుంది” అన్నాడు బావగారి తమ్ముడు “మొత్తానికి మా చెల్లెలు సినిమా హీరోయిన్‌లా వుందంటారు. నిన్నెవరూ సినిమాల్లో చేయమని అడగలేదా” అడిగింది అక్క యివి మాట్లాడటానికి, వినడానికి తనొచ్చిందా అక్కతో మాట్టాడాలి తనిన్నాళ్ళు గడిపిన నగరాన్ని ఆ యింటిని, ఆ యింట్లో మనుషులని, తనెక్కడ పడుకునేది, తినేది, వాక్కో యేడాది తానేమి పనులు నేర్చుకొంది, తనిన్నాళ్ళు యెలా వుందో, వీళ్ళ గురించి యేం ఆలోచించేదో చెప్పాలని వుంది అలానే అక్క యిన్నాళ్ళు గడిపిన జీవితం, అమ్మా వాళ్ళింటి నుంచి వచ్చాక యీ యింట్లో తనెలా అమరింది యివన్నీ వినాలని వుంది అవేవి అయ్యేట్టు కనిపించటంలేదు అక్కతో కాసేపు తనొకర్తి మాట్లాడాలన్న తన ప్రయత్నాలేవీ యీ వారంరోజులుగా ఫలించనే లేదు తను అక్కతో చాలా పంచుకోవాలనుకుంటుంది కానీ అక్కకి ఆ తలంపేం లేనట్టే వుంది “రసగుల్లా తింటావా, డైటింగా” అక్కా వాళ్ళ తోడికోడలు అడిగింది అక్క పెళ్ళయి రెండేళ్ళు అయింది ఆ పెళ్ళికీ తనని వాళ్ళు పంపించలేదు 'పెళ్ళయినా సరే పంపటానికి వీలుకాదన్నారు యీ వారంలోనే వీళ్ళందర్నీ చూడటం చిన్ని యిల్డు, వుమ్మడి కుటుంబం యీ యింటితో, యింట్లోని మనుష్యులతో అక్క యిమిడిపోయినట్టే వుంది తన ఆలోచనలకి తనకే నవ్వొచ్చింది యిమిడి షోవటం అసలు తనకి తన అక్క విషయాలేం తెలుసు అమె ఆలోచనలు, యిష్టాలు, కష్టాలు - వూహూః తనకేం తెలియవ్‌ అక్క వో అపరిచిత అక్కా వాళ్ళ యింటి నుంచి తిరిగి యింటికి వస్తుంటే చేతిలో కవరు మరింత బరువుగా, తేలిగ్గా, బెంగగా క్షణానికోలా యింటి గుమ్మంలోకి వచ్చేసరికి అమ్మ అరుపులు వినబడుతున్నాయి యెవరి మీదో అర్ధంకాక గుమ్మంలోనే నిల్చున్నా చెమ్మగిల్లిన వసంతం + 153

ఆ అరుపులు యింట్లో లేని అన్నయ్య మీదేనని అర్థం అయ్యాక లోపలికి వెళ్ళాను

“వాడికి డబ్బులిచ్చావా” అమ్మ అడిగింది

వ్‌

“యెందుకిచ్చావ్‌? సినిమాలు తప్ప మరో వ్యాపకమే లేదాడికి మొదటిరోజు, మొదటి ఆట చూడాల్సిందే చేతిలో నాలుగు డబ్బులుంటే తాగటం నీకేం తెలుసు వాడి గురించి, నన్నడక్కుండా వాడికేం యివ్వకు అక్కా వాళ్ళింటికి వెళ్ళావా యెందుకు డబ్బులు యెంత యిచ్చావని అడిగారా”

“లేదు”

“యెవరిళ్ళకీ నాతో చెప్పకుండా వెళ్ళకు కొత్తదానివి నీ డబ్బులన్నీ లాగేను కుంటారు మీ అక్క- అదేం పిల్లో నువ్వక్కడ బాగా సంపాదిస్తున్నావని, తనకేం పెట్టవని తెగ సతాయిస్తుందనుకో వాళ్ళవైపే మాట్లాడుతుంది మన దగ్గర డబ్బు లుండవని చెప్పదు నువ్వేదో పంపించబట్టీ ఆ పిల్ల పెళ్ళి చేయగలిగాం పోనీలే, తిండికి పెద్దగా లోటు లేదాళ్ళకి డబ్బులున్నాయని మాత్రం చెప్పకు” అంది అమ్మ తనకేం తెలుసు యీ యింటి గురించి, యీ యింట్లో మనుష్యుల గురించి

“చలి కంటే యీ యిల్లు, యీ యింట్లో మనుష్యులు యెక్కువ వణికిస్తున్నారే' అనుకొంటూ టివి ముందు కూర్చున్నా

టివిలో యేదో సినిమా వస్తోంది మిని ఇంట్లోకి వచ్చింది టివి వైపు చూస్తూ “యీ సినిమా చూస్తున్నావా హృతిక్‌ సినిమా వొస్తుందిగా” అంది

“హృతిక్‌ రోషన్‌ అంటే యిష్టమా ”

“వూ క్‌

యింకా క

“అమితాబచ్చన్‌ ఆ కవర్‌ యేంటి” అడిగింది మిని

రయ్‌(మంటూ తమ్ముడు యింట్లోకి వచ్చాడు

154 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

“అయ్యాయా ఆటలు” విసుక్కుంటూ అమ్మ అన్నం కలిపి తినిపిస్తోంది

తమ్ముడికి

“ఆ కవర్‌ యేంటి?” తిరిగి మిని అడిగింది

మెల్లగా ఆ కవర్‌ విప్పా అందులోంచి చిన్నిచిన్ని పువ్వుల అట్ట వున్న ఆల్బమ్‌

తీసా మినీకి ఇచ్చా

వాక్కో లీఫ్‌ తిప్పుతూ మిని అడుగుతోంది - అందులో వున్నవాళ్ళని

“యీ ఫోటోలో వుంది నేనే యెనిమిదేళ్ళు యీ యింటిని వదిలి వెళుతు

న్నప్పుడు తీసింది తొమ్మిదేళ్ళ క్రితంది మేం యీ యింట్లో వంటున్నాం నాన్న

హౌరా బ్రిడ్జి దగ్గర పనిచేసేటప్పుడు పేవ్‌మెంట్‌ మీద వుండేవారంట అమ్మా

నాన్నా పేవ్‌మెంట్‌ మీద నీళ్ళ సప్లయి వుంది కదా అక్కడే స్నానాలు చేయడం,

బట్టలు వుతుక్కోవడం హౌరా బ్రిడ్జి యెలా వుంటుందో నీకు తెలుసు కదా

మనుష్యులే మనుష్యులు నాన్నకి ఫ్యాక్టరీలో పని దొరికిందంట యిద్దరూ

పెళ్ళి చేసుకున్నారు వో చిన్న షెడ్‌లో కాపురం పెట్టారంట మేం నలుగురం

పుట్టాం అక్కడి నుంచి యిక్కడికి వచ్చారంట కాస్త ండు పూటలా తింటున్నాం

అనుకున్నారో లేదో మా నాన్నకి యాక్సిడెంట్‌ అయింది కుడిచేయి పోయింది

అప్పట్నుంచి నాన్నకి విపరీమైన భయం పట్టుకొంది అదిగో, అలా మంచంపైనే

అప్పటికి అమ్మ యిళ్ళల్లో పని చేస్తుండేది ఫోటో తీయించమని యెప్పుడడిగినా

డబ్బులు లేవనేది వుండేవి కూడా కాదు” అన్నాను

“మరి ఈ ఫోటో యెక్కడిది” అడీగింది మిని

“ఆ విషయమే చెబుతున్నా అమ్మ పనికి వెళ్ళినప్పుడు నన్ను తీసుకు వెళు

తుండేది చిన్నచిన్న పనులు చేయిస్తుండేది” చెపుతోండగా, “దక్షా! యేం చేస్తున్నా

రిద్దరూ” అంటూ అమ్మ వచ్చింది

“అన్నం తినిపించటం అయిందా హైదరాబాద్‌ ముచ్చట్టు అసలు నన్ను

హైదరాబాద్‌కి యెలా పంపించావ్‌” అమ్మని అడిగాను

“హైదరాబాద్‌కా ఆం- యెొప్పటి మాట తొమ్మిదేళ్ళనాటి మాట ఆరోజు

చారులతమ్మ యింట్లో పనిచేస్తున్నా వాళ్ళ యింటికొచ్చిన స్నేహితులు నిన్ను చెమ్మగిల్లిన వసంతం. . + 155

చూశారు నీ విషయం ఆ అమ్మని అడిగారు '“దక్షా చలాకీగా వుంది కదా యెందుకిలా యింటింటికి తిప్పుతావ్‌ మంచి పనిలో పెట్టు అని చారులతమ్మ నన్నడిగారు

“యే పనిలో” అడిగా

“నా స్నేహితురాలికి హైదరాబాద్‌లో బ్యూటిపార్లర్‌ వుంది అందులో పని చేయడానికి యిక్కడి నుంచి చిన్నపిల్లల్ని తీసుకెళుతుంది వాళ్ళకి పనంతా నేర్చి స్తుంది ఇంగ్లీషు, హిందీలో మాట్టాడటం చెపుతుంది మూడు పూటలా అన్నం "పెడుతుంది మూడు జతల బట్టలు యిస్తుంది ఆ కస్టమర్స్‌ యిచ్చే టిప్స్‌ యీ పిల్లలే ఖర్చు చేసుకోవచ్చు పంపించు” అన్నారు చారులత

“అంత దూరమా”

“యెంత దూరం యిలా వెళితే రైలు అలా వాస్తే రైలు పిల్లకీ పనొస్తాది నాలుగు డబ్బులొస్తాయి యిలా యిళ్లిల్లూ తిప్పితే యేముంది ఆ అంట్లు తోమటం తప్ప యేం రాదు” అన్నారు

“అంత పెద్ద పనులు చేయగలదంటారా”

“యే పనైనా చిన్నప్పుడు నేర్చుకుంటేనే బాగా వస్తుంది ఆవిడ రెండేళ్ళకోసారి యిక్కడికి వచ్చి ఆరేడుగురిని తీసుకెళుతుంది వాళ్ళని తిరిగి యేడేళ్ళ తర్వాతే పంపిస్తుంది పదేళ్ళ కంటే యెక్కువ వుంచుకోదు చిన్నపిల్లల్నే తీసుకువెళుతుంది యేడేళ్ళు అయ్యాక తీసుకొచ్చి పిల్లల్ని అప్పజెపుతుంది పంపించు పిల్ల నీడ పట్టున మెరుస్తూ పెరుగుతుంది నీకే భయం అక్కర్లేదు నాది పూచి” అన్నారామె “యేడాదేడాదికి పిల్లని చూడడానికి పంపరా”

“పంపరు అలా పంపిస్తే పిల్లల ధ్యాసంతా యింటి మీదే వుంటుంది ప్రతి యేడాది వాస్తే రైలు ఛార్జీలు దండగ రావటానికి పోవటానికి పది పదిహేను రోజులైనా పడుతుంది కదా పని దండగా ”

“అక్కడ పిల్లలు దొరకరా”

“అక్కడా యెక్కడైనా దొరుకుతారు అక్కడ పిల్లల్ని పెట్టుకుంటే యేముంది యిలా పని నేర్చుకొని అలా మరో పార్లర్‌కి వెళ్ళిపోవచ్చు లేదా, వాళ్ళే వొకటి 156 + మంచుపూల వాన అ కుప్పిలి పద్మ కధలు

పెట్టి, మా దగ్గర యింకా తక్కువ డబ్బులకి సర్వీస్‌ చేస్తామని యిక్కడ కస్టమర్స్‌ని పట్టుకుపోవచ్చు యింట్లో పండగో, పూజో, బంధువులొచ్చారనో, వంట్లో బాగా లేదనో మానైవచ్చు తరచూ మానేస్తే కష్టం కదా పని దెబ్బ తింటుంది యిక్కడి పిల్లలనుకో ఆ యింట్లోనే వుంటారు అక్కడే పనిచేస్తారు తింటారు, నిద్రపోతారు అటూ యిటూ వెళ్ళరు బోర్గర్లో పిల్లలకి యీ మాత్రం పనెక్కడ దొరుకుతుంది చెప్పు? చాలా డిమాండ్‌ వుంది నీత లేదూ, తనూ వెళుతుంది మన పిల్లలు ద్ధగా పని నేర్చుకుంటారు అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా తక్కువ డబ్బులకి పని చేస్తారు అది వాళ్ళకి తక్కువ మనకి యెక్కువ చీప్‌ లేబర్‌కి డిమాండ్‌ యెక్కువ, పోటీ కూడా యెక్కువే పంపించు మన పిల్లలే కలిసిమెలిసి పని చేసు కుంటారు ' అని చెప్పారు చారులత అంత పెద్ద లాయరమ్మ చెపుతుంటే బానే వుందనిపించింది తిండి, బట్ట పెట్టి సంవత్సరానికి యింతని యిస్తారు డబ్బు అవసరం వుంది కదా అనుకొంటూ “ప్రతి యేడాది డబ్బు పంపించినా యింట్లో అలా యేదో అయిపోతుందమ్మా! పెద్దదానికి ఐదారేళ్ళలో పెళ్ళి చెయ్యాలి కదా అప్పుడే మొత్తం వొకేసారి యిమ్మని చెప్పమ్మా! అన్నాను పంపించాలనుకున్నా వెళ్ళటానికి నువ్వు గొడవ చేసావు ఫోటో తీయిస్తానని ఆశ పెట్టి వొప్పించా అప్పటిదీ ఫోటో” అంది అమ్మ “అప్పుడు యిన్నేళ్ళు అక్కడుండాలని తెలియదు వూరెళ్ళి రావటం అంటే రోజు లనుకున్నా” చెప్పాను “అక్కడికి వెళ్ళాకా” అడిగింది మిని “మామూలే ఆరుగురం రైలెక్కాం హైదరాబాద్‌ వెళ్ళాం పెద్దపెద్ద యిళ్ళున్న కాలనీ రోడ్డుమీద పార్లర్‌ వుంది అపార్ట్‌మెంట్‌లో పక్కపక్కనే ఫ్లాట్స్‌ వాకదాంట్లో మామి యిల్లు రెండో దాంట్లో పార్లర్‌ మామి పెద్దకోడలు జూలై పెళ్ళయి యేడాది అయిందంట కలకత్తాలోనే పుట్టి పెరిగిందంట మామిదే పెత్తన మంతా వెళ్ళినరోజు జూలై మాకు హెయిర్‌ కట్‌ చేసింది గోళ్ళు కట్‌ చేసి, పాలీష్‌ వేసింది మా పాదాలని మిగిలిన పిల్లలు శుభ్రం చేశారు మామి మిని స్కర్ట్స్‌, టాప్స్‌ యిచ్చింది మొదట్లో చిన్నిచిన్ని పనులు చేయటం, వాక్సింగ్‌ చేసినవాళ్ళ కాళ్ళు చేతులు స్పాంజ్‌తో క్లీన్‌ చేయటం, కట్‌ చేసిన జుట్టుని యెత్తటం లాంటి పనులు చేస్తూ, మిగిలిన పనులు యెలా చేస్తారని గమనిస్తూ, చెమ్మగిల్లిన వసంతం + 157

సాయంకాలం మాలో మేం వొకరిపై వొకరు మసాజ్‌లు టైడింగ్‌, వాక్సింగ్‌ ప్రాక్టీస్‌ చేస్తుండే వాళ్ళం యింగ్లీషులో, హిందీలో మాట్లాడటం నేర్చుకొంటూ, వచ్చేపోయే వాళ్ళని గమనించటం వాళ్ళంతా బాగా డబ్బున్నవాళ్ళు చదువకున్నవాళ్ళు స్టూడెంట్స్‌ పెళ్ళికూతుర్లని తయారుచేయటం సరదాగా వుండేది అచ్చు సినిమాల్లో చూపించేట్టు మిరుమిట్లు గొలిపేట్టు వుండేవారు” అన్నాను “వుదయం యెప్పుడు లేచేవాళ్ళు” అడిగింది మిని

“వుదయం ఆరు, ఆరున్నరకి లేచేవాళ్ళం యెనిమిదిన్నరకల్లా రెడీగా పార్లర్‌కి వెళ్ళేవాళ్ళం తొమ్మిది నుంచి కస్టమర్స్‌ వస్తుంటారు అలా సాయంకాలం యేడున్నర వరకు పార్టీలు, పెళ్ళిళ్ళు మేకప్‌ అంటూ వస్తే రాత్రి తొమ్మిది, పది కూడా అయ్యేది వుదయం వో పెద్ద గిన్నెనిండా అన్నం, కూర వండి టేబిల్‌పై వుంచేవారు యెవరికి యెప్పుడాకలేస్తే అప్పుడు వెళ్ళి తినటం యెంతైనా తినొచ్చు టివి చూసేవాళ్ళం మామి వూరెళ్ళినప్పుడు జూలై మమ్మల్ని సినిమాలకి తీసుకెళ్ళేది మాకు టిప్స్‌ బాగా వచ్చేవి ఐస్‌క్రీమ్స్‌, పీజా, పేట్టీస్‌, చాక్‌లెట్స్‌- యిలా చాలా కొనుక్కునేవాళ్లం మాకు వొంట్లో బాగా లేకపోతే జూలై మాతోనే వుండి చూసుకునేది మేమంతా తనని జూలై అనే పిలుస్తాం” చెప్పాను అప్పటికే అమ్మ వెళ్ళి నిద్రపోయింది

టివి చూస్తూనే వున్నాడు నాన్న

“అమ్మావాళ్ళు గుర్తొచ్చేవాళ్ళు కాదా”

“మొదట్లో బాగా గుర్తొచ్చేవారు సంవత్సరాలు గడిచేకొద్దీ యెలా అయిపోయిం దంటే మా పార్లర్‌కి నందా అని వొకరొచ్చేవారు అక్కడ పెళ్ళయినవాళ్ళని ఆంటీ అని, పెళ్ళి కాని వాళ్ళని అక్కా అని పిలవాలని రూల్‌ నందక్క మంచిది కంప్యూటర్‌ యింజినీర్‌ పెళ్ళెందుకు చేసుకోలేదంచే, నచ్చినవాళ్ళు దొరకలేదంది నా చిన్నతనం గురించి అడుగుతుండేది అలా వాకసారి హెడ్‌ మసాజ్‌ చేయించు కుంటూ నందక్క మాట్లాడుతూ మాట్లాడుతూ “మీ అక్క పేరేంటి అని అడిగింది చప్పున గుర్తు రాలేదు అక్క పేరు మర్చిపోయాను మర్చిపోయానని తెలియ నంతగా మర్చిపోయాను కాసేపటికి గుర్తొచ్చి చెప్పాను

“యింతసేపు ఆలోచించావేంటి” అడిగింది నంద

158 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

“మర్చిపోయా”

“మర్చిపోయావా! ” నందక్క ముఖంలో ఆశ్చర్యం

“ఆ చాలాకాలం అయింది రోజూ గుర్తుచేసుకోడానికైనా యేం లేదుకదా?” అన్నాను

“యెన్నాళ్ళయింది”

“ఐదేళ్ళు”

“ఐదేళ్ళ నుంచి నువ్వు మీ యింట్లో యెవర్షి చూడలేదా ”

“లేదు”

“యందుకని”

“యేడేళ్ళ వరకు వెళ్ళటానికి లేదంట రెండు మూడు నెలలకొకసారి యింట్లో వాళ్ళు ఫోన్‌ చేయవచ్చు తరచు చేస్తేయింటికి వెళ్ళిపోతామంటామని చెయ్యొ ద్దంటారు” చెప్పాను

“యిన్నేసి యేళ్ళు యింత చిన్న వయస్సులో పేరెంట్స్‌ని చూడకుండా వుండాలి! యిదేం పద్ధతి వో మామి, జూలై యెందుకిలా చేస్తున్నారు” అంది “వాళ్ళిద్దరూ చాలా మంచివాళ్ళు మమ్మల్ని చాలా బాగా చూసుకుంటారు వొక్క మాట అనరు అన్నీ యిస్తారు” అన్నాను

“యేడ్చినట్టుందీ మంచితనం”

“యెందుకు అక్కా బాధపడతాన్‌ నాకిక్కడ బాగుంది” అన్నాను

“మనం అడి పాడి వాక్కచోట పెరిగిన అక్కచెల్లెళ్ళు తమ్ముళ్ళ పేర్లు మర్చిపోయి నంత బాగుంది మన యింట్లోవాళ్ళకి మన ముఖం, మనకి వాళ్ళ ముఖాలు గుర్తు లేనంతగా మసకబారిపోయినంతగా బాగుంది ” అని నందక్క బాధపడు తోంటే, “అక్కా యివన్నీ చెప్పానని జూలైకి చెప్పకు” అన్నాను “చెప్పను” అంటూ వెళ్ళే ముందు “సారీ దక్షా ” అని వెళ్ళిపోయింది ఆ తర్వాత

చెమ్మగిల్లిన వసంతం. + 159

నందక్క వచ్చి నన్ను, నాతో వున్న అందరి, జూలైని, మామిని పలకరించి వెళ్ళేది న్యూయియర్‌కి స్వీట్స్‌ యిచ్చేది వాకసారి మా అందరిని వాళ్ళింటికి డిన్నర్‌కి పిలిచింది వెళ్ళాం కానీ ఆ తర్వాత యెప్పుడూ తను నాతో ఫేషియల్‌, హెడ్‌ మసాజ్‌ లాంటివి చేయించుకునేది కాదు జూలైతో ఐబ్రోస్‌ క్లీన్‌ చేయించుకునేది అంతే, పార్లర్‌లో ఐబ్రోస్‌, హెయిర్‌కట్‌ జూలై చేస్తుంది ఆ రాత్రి నాకు నిద్ర పట్టలేదు అమ్మా, నాన్న, అక్క, అన్న, తమ్ముడు అంతా జ్ఞాపకం వారి రూపాలు తెలియటం లేదు లీలగా మా యిల్లు, ఆ యింట్లో సామాను యెలా వుంటాయో గుర్తు రావటంలేదు యింటి పక్కవాళ్ళు, యెదుటివాళ్ళు యెవ్వరూ గుర్తు రావటం లేదు అలాగని అసలే జ్ఞాపకాలు లేవని కాదు. గుర్తొచ్చీ రాక కాళీ టెంపులు, దుర్గ పూజలప్పటి సందడి, హౌరా బ్రిడ్జి అంతా కలగాపుల గంగా అయోమయంగా యింటికి వెళ్ళిపోవాలని బలంగా అనిపించింది తెల్లార్తుంటే దుఃఖం యెక్కువయింది జూలైని నిద్ర లేపాను

“యేంటి దక్షా”

“యింటికి వెళతా”

“కలొచ్చిందా”

కలలో అమ్మా అక్కా, నాన్న కనిపించినా వాళ్ళే మా అమ్మా, నాన్న అని గుర్తు పట్టలేని నేను కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకుంటూ “వొక్కసారి చూసాస్తా' అన్నాను “అలా యేడిస్తే యెలా నీతాని చూడు, నేపాల్‌ నుంచి బోర్జరకి వచ్చారు అక్కడ సరియైన యిల్లు లేదు తిండి లేదు వొకచోట నుంచి మరోచోటికి పరి గెత్తటమే అలాంటి సమయంలోనే నీతా వాళ్ళ అక్కని వాళ్ళ మామ సానాగచ్చిలో అమ్మేసాడు మామి కాంటాక్ట్‌ దొరికి, నీతాని వాళ్ళమ్మ యిక్కడ వదిలింది మైనాని చూడు, బంగ్లా యుద్ధంలో కలకత్తా వచ్చారు యెవరెక్కడున్నారో తెలియదు. నా విషయం తీసుకో కలకత్తాలో పుట్టాను పెరిగాను మా అక్క అక్కడే పుట్టి పెరిగింది పని వెతుక్కుంటూ మా అమ్మా నాన్న యిక్కడికి వచ్చారు వాళ్ళ వాళ్ళంతా అక్కడే మనం యెక్కడ వుంటే అక్కడే సంతోషంగా వుండాలి డబ్బులు లేకపోతే యెలా బతుకుతాం చెప్పు? యింకెన్నాళ్ళు” అంది జూలై

160 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

యేడుస్తూనే వున్నా

“ప్లేజ్‌ దక్షాః మామికి యిక్కడివాళ్ళని పెట్టుకుంటే వాళ్ళు వెళ్ళిపోతారని భయం బిజినెస్‌ దెబ్బతింటుందని భయం డబ్బులు లేకపోతే దేశం కాని దేశంలో యెలా బతుకుతామనే భయం మామికి యిక్కడికి వచ్చినప్పట్నుంచి బోల్డన్ని భయాలు సంవత్సరానికోసారి మీరు వెళ్ళాచ్చే వీలుంటే బాగుండును కానీ మామి భయాలు మామివి అవి తీసెయ్య తగ్గ భయాలు కూడా కాదు యేడవకు పడుకొ” వోదారుస్తూ నా దగ్గరే కూర్చుంది జూలై అనేక విషయాలు మాట్లాడింది కదా నాకు స్పష్టంగా వొక విషయం మాత్రం అర్ధం అయింది యెంత యేడ్చినా పంపరు పంపీకే వెళ్ళి అక్కడే వుండిపోవాలి తప్ప తిరిగి రావటానికి వొప్పుకోరు యెవరి రూల్స్‌ వాళ్ళవి "

“సంవత్సరానికి యెంతిస్తారు” అడిగింది మిని

“రెండు వేలు యేడేళ్ళకి పధ్నాలుగు యెొనిమిదేళ్ళుంటే పదహారు ” “అక్క పెళ్ళికి కొంత డబ్బు పంపించేసింది మామి మిగిలింది నేనొచ్చినప్పుడు యిచ్చింది” చెప్పాను

శనీ దగ్గరికి సినిమా యాక్టర్లు వస్తారా” అడీగింది మిని

“వాళ్ళు అపాయింట్‌మెంట్‌ తీసుకుంటారు కారు పంపిస్తారు మేం వాళ్ళింటికి వెళ్ళి, వాళ్ళకి కావల్సినవన్ని చేస్తాం ”

“యేయే యాక్టర్లని చూసావ్‌” అడిగింది మిని

“ఆం చాలామందిని ”

“యేంటి ఆలోచిస్తున్నావ్‌” అడిగింది మిని

“నేనొచ్చే ముందు జూమ వచ్చింది తొమ్మిదేళ్ళు రోజూ యేడుస్తుండేది మేమంతా యిక్కడ్చుంచి వెళ్ళినవాళ్ళమే కదా! వొకే భాష అదొక్కటే బాగుండేది తనకి తనని చూస్తుంటే మాకు గుర్హొచ్చేది వచ్చిన కొత్తలో మాకు అలానే యే పని చేయటం వచ్చేది కాదు చిన్నిచిన్న పనులు మాకంటే ముందున్న వాళ్ళు నేర్పించే వారు కొత్తగా పార్లర్‌లో చేరటానికి యెవ్వరు వచ్చినా మా అందరికి మేం కొత్తగా వచ్చినప్పటి రోజులు యెలా వుండేవో గుర్తొచ్చేవి ఫస్ట్‌ టిప్‌ రావటం, పేస్ట్రీస,

చెమ్మగిల్లిన నసంతం + 161

ఐస్‌క్రీమ్‌, బర్గర్‌ ఫస్ట్‌ టైమ్‌ రుచి చూడటం యివన్నీ గుర్తొచ్చేవి జూమ యెలా వుందో” అన్నాను ఖీ పొద్దు గడవటం కష్టంగా వుంది లోకల్‌ పార్లర్‌లో పని వెతికాను 'పిల్లకి పెళ్ళి చేయరా' అని తల్లిని వాళ్ళు వీళ్ళు అడగటం వింటూనే 'డబ్బులేవి' అంటుందామె సరైన పని దొరకటంలేదు అన్నయ్య యే పనీ చేయడు అమ్మ యొన్నాళ్ళిలా కష్టపడుతుంది జూలై గుర్తొస్తోంది పని తప్ప మరో ఆలోచనే వుండేది కాదు ఆ రాత్రి జూలైకి ఫోన్‌ చేయటానికి రోడ్డు మీదున్న ఎస్‌ టిడి బూకీి వెళుళోంటే మిని 'నేనొస్తా అని వెంట వచ్చింది జూలైకి కాల్‌ చేసి “నేనాచ్చేస్తా” అన్నాను “యిక్కడికి వచ్చేస్తే నీకు పని తప్ప యేం వుండదు దక్షా! అక్కడే పని వెతుకు పెళ్ళి చేసుకో పిల్లలు కను వాళ్ళని పెంచు యివి వాక వయస్సు దాటాక చేయలేం కదా యీలోగా కాస్త డబ్బులు వెనకేసుకొని పార్లర్‌ పెట్టు " జూలై నిదానంగా చెప్పుకుంది “జూలై! నాకేం తెలియని రోజుల్లో నీ దగ్గరకి వచ్చాను పని వచ్చింది కానీ నా అంతట నేనేం ప్లాన్‌ చేసుకోలేకపోయాను నాన్నకి శారీరకంగా నాక చేయి లేదు కానీ, ఆయన మానసికంగా యే పనీ చేయకుండా వుండటానికి అలవాటు పడిపోయారు ఆయనకి ఆ మంచం, ఆటివి చాలు తమ్ముడు స్కూల్‌కి వెళ్ళటంలేదు అన్నయ్యకి యే బాధ్యతా లేదు నేనిక్కడ వుండి పని చేయటం మొదలుపెడితే సంపాదించిందంతా మా అన్నని పెంచటానికే సరి పోదు పెళ్ళి చేసుకొనే పరిస్థితులూ లేవు నే మరో నాలుగేళ్ళు పనిచేస్తా యెనిమిది వేలు వస్తాయి మన దగ్గరికి వచ్చేవాళ్ళు యెవరైనా చిన్ని మాట సాయం చేస్తే కాస్త లోన్‌ దొరుకుతుందేమో పార్లర్‌ పెట్టుకుంటా అప్పుడు కావాలనుకున్నప్పుడు వచ్చి వీళ్ళని చూడొచ్చు యిక్కడే పెట్టుకుంటా అప్పుడాలొచిస్తా ” “అక్కడేం దొరకదా” అడిగింది జూలై 162 + మంచుపూల వానఅ కుప్పిలి పద్మ కధలు

“తెలియదు దొరికినా ఆ డబ్బుల్ని కాపాడుకోలేను అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా నాకో భయం వుంది” అన్నాను “యేంటి?” “యిక్కడంతా వో హీరోయిన్‌లా చూస్తున్నారు యెక్కడైనా యేమరుపాటుగా వుంటాననే భయం యెవరికి యే పనీ లేదు సినిమాలు చూడటం తప్ప అయోమయంగా వుంది యింకొన్నాళ్ళు పని చేస్తే నాకు కాస్త విషయాలు అర్థమవుతాయనిపిస్తోంది” చెప్పాను అటు నుంచి జూలై చిన్నగా నవ్వుతూ “పనికిమాలిన వాళ్ళ ప్రేమలో పడతా వేమోననే భయంగా వుందా” అంది “యేమో చెప్పు జూలై, వచ్చేనా అక్కడ అలవాటైపోయింది యిక్కడ యెలా వుండాలో తెలియటంలేదు అంతా అయోమయంగా వుంది యిక్కడ వాళ్ళకి నాకు పని యివ్వాలంటే బెరుగ్గానే వుంది వేరే పార్లర్‌ పెడతానేమోనని యింకొంత మంది వాళ్ళు పార్లర్‌ పెట్టి చాలా తక్కువ జీతంతో నాతో పని చేయించుకోవాలను కుంటున్నారు” చెప్పాను “అక్కడ వుంటేనే యేదో వాక దారి కనిపిన్తుంది” అంది జూలై “పార్లర్‌ పెట్టటానికి డబ్బులు కావాలి అంత డబ్బు యెక్కడ నుంచి తీసుకొస్తాను మామూలుగా పెడితే యెవ్వరూ రారు నేనున్నచోట చిన్నచిన్నవి చేయించుకుంటే అంతా తెలిసినవాళ్ళే కదా సరిగ్గా డబ్బులు యివ్వలేరు అన్ని డబ్బులు కూడా వుండవ్‌” చెప్పాను “నాకో రెండ్రోజులు టైమ్‌ యివ్వు దక్షాః యిప్పటివరకు యెవ్వరిని తిరిగి తీసుకోలేదు మామితో కూడా మాట్లాడాలి” అంది జూలై జూలైతో మాట్లాడి వెనక్కి వస్తోంటే దీపక్‌ యెదురొచ్చి “ఐ లవ్‌ యూ” అన్నాడు వొక్కసారిగా నిస్సత్తువ ఆవరించింది అంతలోనే వొక్కసారిగా నందక్క మాటలు గుర్తొచ్చాయి. జూలై గుర్తొచ్చింది పార్లర్‌కి వచ్చే స్త్రీలు, పిల్లలు గుర్తొచ్చారు తల్లి గుర్తొచ్చింది “యింకెప్పుడూ యిలా మాట్లాడకు” అని స్పష్టంగా చెప్పాను

చెమ్మగిల్లిన వసంతం + 163

మనసు పరిపరివిధాలా పోతోంది తన తమ్ముడు స్కూల్‌కి వెళ్ళడు మిని వెళ్ళదు యిక్కడా యీ చుట్టు తిరుగుతోన్న యెవ్వరూ సరిగ్గా న్కూల్‌కి వెళ్ళలేరు అన్న అక్కా అంతా అంతే తనూ వెళ్ళలేదు యెొందుకిలా. ఆలోచిస్తోంది అప్పుడు తను చిన్నది నిర్ణయాలు తన చేతిలో లేవు యిప్పుడు తను నిర్ణయించు కోవచ్చు. కాన్సీ యీ చుట్టూ పరిస్థితులు మన నిర్ణయాలని సాగనిస్తాయా ఆలోచిస్తూ నిదానంగా అడుగులేస్తోంటే “నేనెక్కడో తప్పిపోయాను యెక్కడా యెలా”

జనవరి-మార్చీ 2003 164 + మంచుపూల వాన కుప్పీలి పద్మ కధలు

మా వ సై చ

మ. రు / - కం 166 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

మ౦చు తుంపర్లతో తడితడిగా మెరుస్తోన్న వూదారంగు ఆకాశం కింద పచ్చగా వణుకుతోన్న కొబ్బరాకుల చెట్ల కింద వున్న అ డాబా యింటి పూజగది లోంచి చామంతుల సువాసన, అగ రొత్తుల సుగంధం, వంటగదిలోంచి కాఫీ సువాసనలు తేలివస్తోన్న ఆ సమయంలో హాల్లో వున్న ఫోన్‌ మోగుతోంది అదేపనిగా

మాయ + 167

నుదుట చిన్న బొట్టుతో (ధ్రెష్‌గా వున్న సూర్య నారాయణగారు ఫోన్‌వేపు వెళుతోండగా వంటగదిలోంచి కాఫీగ్గాస్‌తో జానకిగారు అటువేపే వచ్చారు ఫోన్‌ తీసి మాట్లాడుతోన్న ఆయన ముఖంలో మెల్లమెల్లగా పెరుగుతోన్న ఆదుర్జాని చూస్తూ, 'యేమై వుంటుంది," అనుకొంటూ కుర్చీలో కూర్చుని కాఫీగ్లాస్‌ పక్కనున్న బల్లపై వుంచి ఆయనవేపే చూస్తున్నారు జానకి

ఫోన్‌ పెట్టేసి ఆమె యెదురుగా కూర్చున్నారు సూర్యనారాయణగారు ఆయన ముఖాన్ని పడుతోన్న చెమటలు చూసి ఆమె ఫ్యాన్‌ స్విచ్‌ వేశారు “రెండ్రోజులుగా మాయ కనిపించట్లేదట,” చెప్పారాయన

“యెవరికి,” అడిగారు జానకి

“యింట్లో, ఆఫీస్‌లో కూడా ”

జానకిగారి కళ్ళలో కమ్ముకొంటోన్న ఆందోళనని చూస్తూ, “మనం హైద్రాబాద్‌ వెళదామా, ఉమ వాళ్ళూ బయలుదేర్తున్నారంట,“ అన్నారాయన

“వాళ్ళ (ఫెండ్స్‌ని కనుక్కున్నారా,” ఆశగా అడిగారామె

“వాళ్ళకీ తెలీదట,” అన్నారాయన

యేం తోచనట్టు కూర్చొన్న సూర్యనారాయణగారిని చూసి జానకిగారు తన ఆదుర్జాని కంట్రోల్‌ చేసుకొంటూ త్వరత్వరగా ప్రయాణపు యేర్చాట్లు చేశారు ఫ్లైట్‌ టేకాఫ్‌ అయ్యాక ఆమె కిటికీ నుంచి బైటకి చూస్తే వాత్తైన తెల్లని మబ్బుల మైదానం.

“మాయకి వీటిని చూడటంయెంతిష్టమో మాయకనిపించపోవటమేంటి, అనుకొంటుంటే, ఆమెకి మాయ హైద్రాబాద్‌ వెళ్ళటం గుర్తొచ్చింది హైద్రాబాద్‌లో వుంటున్న తన రెండవ కూతురు శైలజకి యిద్దరు పిల్లలు- పావని, పల్లవి పావని వో కాలొసెంటర్లో పనిచేస్తోంది

“హాలీడేస్‌ అయి తిరిగి యూనివర్సిటీలో చేరేదాకా యీ వుద్యోగం చేయక్కా యిదో యెక్స్‌పీరియన్స్‌ యీ ఫేస్‌ అంతా టెంపరెరరీ అని తెలుసు జాయిన్‌ కా ఫన్‌,” అంది పల్లవి

“యస్‌ యీ వుద్యోగాలు కెరీర్‌ కాదు యంగ్‌ లైఫ్‌కి కమర్షియల్‌ బ్రేక్‌ అనుకో 168 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

యెవ్వరూ సీరియస్‌గా తీసుకోరు త్వరత్వరగా మరో జాబ్‌లోకి మారి పోతుం

టారు,” అంది శైలజ

డిగ్రీ యెగ్జామ్స్‌ రాసిన మాయ సి విని పావని తనకు తెలిసిన యెజెన్సీలో

యిచ్చింది మాయకి వుద్యోగమొచ్చింది శైలజ యింట్లోనే వుంటోంది మాయ

“మాయ యెందుకు కనిపించటం లేదు శైలూయెంత గాభరాపడుతుందో,"

అనుకున్నారామె

ఉమక్కని, జానకిగారిని రిసీవ్‌చేసుకోవడానికని యెయిర్‌పోర్ట్‌కి వెళుతుంటే,

అప్పుడప్పుడూ మాయ తనతో, తన పిల్లలు పావని, పల్లవిలతో షేర్‌ చేసుకొన్న

విషయాలు గుర్తొస్తున్నాయి శైలూకి

వుద్యోగానికి వెళ్ళడానికి ముందురోజు కాసిన్ని బట్టలు కొనుక్కోవాలని పావనితో

షాపింగ్‌కి బయలుదేరినప్పుడు, “యిదిగో ఆ చుడీదార్‌, చున్నీలు వదిలి జీన్స్‌,

షర్ట్‌, ప్యాంట్స్‌ కొనుక్కో,” అంది పల్లవి

“మాకు తెలుసులే,” అంది పావని

“షూస్‌ కూడా అక్కా," తిరిగి అరిచింది

మొత్తానికి జీన్స్‌, ట్రౌజర్స్‌, టాప్స్‌ కొనుక్కొని యింటికొచ్చారు మరునాడు ఆఫీస్‌కి

బయలుదేరుతుంటే పావని జీన్స్‌ వేస్కోమంది

జీన్స్‌పై టాప్‌ వేస్కాని బైటికి రావటానికి కొంచెం మొహమాటపడుతూ రూమ్‌

లోంచి హాల్‌లోకొచ్చిన మాయను టివి చూస్తున్న పల్లవి, “అక్కా యిష్టాడే

యెగ్రబస్సు దిగి జీన్స్‌ వేస్కున్నట్టగా వున్నావ్‌ ముందా బొట్టు తీసెయ్‌ ఆ

జడకి రబ్బర్‌బ్యాండ్‌ తీసి క్లిప్‌ పెట్టుకో, వొకచేతి గాజులు తొసెయ్‌ ” అంటూ

కింద నుంచి పై వరకు మాయని చూస్తూ “అలా బిగుసుకుపోకు ఫ్రీగా వుండు

అదెక్కడికీ పోదుగానీ అస్తమానం ఆ షర్ట్‌నలా కిందకి లాగకు యొవర్తైనా

పరిచయం చేయగానే హాలో, హాయ్‌ అను వూరికే నమస్కారాలు పెట్టకు

షేకహాండీ ” చెపుతోన్న మాటలను మధ్యలో కట్‌ చేస్తూ,

“అబ్బ దాన్నలా బెదరగొట్టకు మా అమ్మ దాన్ని కాస్త తనకు నచ్చినట్టుగా

పెంచింది,” అంది శైలజ

తనను రక్షించినందుకు కృతజ్ఞతగా పిన్ని వైపు చూస్తూ వెహికిల్‌ వచ్చేస్తుందని మాయ + 169

బైటికి పరిగెత్తింది మాయ క్యాబ్‌ వచ్చింది డైవర్‌ కాకుండా అదే కాలొ్‌సెంటర్‌లో పనిచేస్తున్న యిద్దరున్నారు పరిచయాలయ్యాయ్‌ సెంటర్‌ రాగానే ఆక్సంట్‌ టైనింగ్‌ హాల్లోకి వెళ్ళింది మాయ అప్పటికే కొత్తగా జాయినయిన బ్యాచ్‌తో హాలు దాదాపు నిండిపోయి వుంది వొక అమెరికన్‌ యువతి తనను తాను పరిచయం చేసుకొని క్లాస్‌ చెప్పడం మొదలుపెట్టింది

“అంతా అయోమయమే అమెరికన్‌లా మాట్లాడడం తనకెక్కడొస్తుంది యీ వుద్యోగం పోయేట్టే వుంది,' అనుకొంది మాయ

క్లాస్‌ అయ్యాక క్లాస్‌లోంచి బైటకొచ్చేసరికి మిగిలిన వాళ్ళందరూ, “నీకర్థమైందా నీకర్థమైందా,' అని వొకళ్ళనొకళ్ళు అడిగి అంతా గట్టిగట్టిగా నవ్వుకొంటున్నారు తనకే కాకుండా యెవ్వరికీ ఆ అక్సంట్‌ అర్ధంకాలేదన్నమాట వాళ్ళలో చాలామంది సిటీలో పుట్టి పెరిగినవాళ్ళు వాళ్ళ డ్రస్సింగ్‌ అంతో యింతో సునాయాసంగా మాట్లాడుతున్న యింగ్లీషు చూసి వాళ్ళందరికీ అర్థ్మమయిందనుకొన్నా వాళ్ళ నవ్వులు కొండంత ధైర్యాన్నిచ్చాయి వాళ్ళ కంటే వెనకబడి లేనందుకు రవ్వంత అనందంగా అనిపించింది

ఆ తర్వాత రోజు క్లాస్‌లో నిఖిల్‌ ఆక్సంట్‌ టైనర్‌గా తనని అందరికీ పరిచయం చేస్కున్నాడు పదాలని యెలా పలకాలో చెప్పటంతో పాటు అటు పక్క వాళ్ళతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు యెంతో సహనంగా వుండాలి వాళ్ళు యెంత విసిగించినా యేమాత్రం విసుగు లేకుండా పాలైట్‌గా సింపుల్‌గా వుండాలని నిఖిల్‌ యెక్స్‌ ప్లెయిన్‌ చేస్తున్నాడు

“యిదేదో. కాస్త అర్ధమయ్యేటట్టుగా వుందే * అనుకొంది మాయ

వో రోజు క్యాబ్‌లో వెళ్తుంటే వో పాయింట్‌ దగ్గర నిఖిల్‌ కూడా యెక్కాడు “హాయ్‌ మాయా " అన్నాడు నిఖిల్‌

“అతనికి తన పేరు భలే గుర్తుందే,” అనుకొంది మాయ

క్యాబ్‌ దిగాక అతను కూడా వర్క్‌ స్టేషన్‌ వైపే వెళ్తుంటే,

“అదేంటి మీరు టైనర్‌ కదా యిటెళ్తున్నారేంటి,” అడిగింది మాయ

“యిదీ, అదకూడా చేస్తుంటా ్రెష్‌ బ్యాచ్‌ వచ్చినప్పుడు ఆ పని, లేనప్పుడు 170 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

యూ పని,” అన్నాడు

“వో ” అంది మయ

“పింక్‌ మార్చుల్‌ ” అన్నాడతను

“యేంటి ” అడిగింది

“మీరు వో అన్నప్పుడు మీ లిప్స్‌ చాలా బావుంటాయి సింక్‌ కలర్‌ మార్చుల్‌

లా,” చాలా క్యాజువల్‌గా అంటుంటే ఆశ్చర్యపోయింది మాయ

ఆ రాత్రి వాష్‌రూమ్‌లోకి వెళ్ళినప్పుడు వాష్‌బేస్‌ పైన వున్న అద్దంలో చూస్కు

న్నప్పుడు ఆమె చూపులు కొద్దిసేపు అమె పెదవులపైనే నిలిచాయి

“అంతా తనని అందంగావుంటావంటారుగాని పింక్‌ మార్చుల్‌ అని తన కెవ్వరూ

కాంప్లిమెంట్‌ యివ్వలేదే, నిఖిల్‌కి ధ్యాంక్స్‌ కూడా చెప్పలేదు యేమనుకొన్నాడో +

మాయకి యెదురుగా వున్న వర్క్‌ స్టేషన్లో వున్న అమ్మాయి పెదవులు మెరుస్తు

న్నాయ్‌ ఆ మెరుపులో చిన్న అందముంది

“అదేం లిప్‌స్టిక్కో రేపు పల్లవిని అడగాలి," అనుకొంది మాయ

ఖీ

మర్నాడు క్యాబ్‌ కోసం వెయిట్‌ చేస్తుంటే వొక ఎస్‌ఎంఎస్‌ వచ్చింది వోపెన్‌

చేసి చూస్తే నిఖిల్‌ నుంచి ఫఫెండ్‌షిప్‌ మీద

రిప్లై కూడా యిచ్చేసింది యిక్కడ పనిచేసే చోట నుంచి యింట్లో పావని,

పల్లవి నుంచి చాలాచోట్ల రకరకాల మెసేజ్‌లు అటూయిటూ వెళ్ళిపోతుంటాయ్‌

అన్నీ డౌన్‌లోడ్‌ చేసుకొన్నవే పండగలకి, ఫంక్షన్‌లకి వొకే మెసేజ్‌ రకరకాల

మంది నుంచి వస్తుంటాయ్‌ అలా డౌన్‌లోడ్‌ చేసిన మెసేజ్‌ నచ్చలా

“నిఖిల్‌ యేదైనా సొంతగా ప్రిపేర్‌ చేసుంటే యెంత బావుణ్లు అయినా కాసేపట్లో

క్యాబ్‌లో కలవబోతున్నాం కదా అయినా పంపించాడే తను యెదురుగా

లేనప్పుడు కూడా తన గురించి ఆలోచిస్తున్నాడన్నమాట,' అను కొంది మాయ

క్యాబ్‌ వచ్చింది నెక్ట్‌ పికప్‌ నిఖిల్‌ది అనుకొంది అ క్యాబ్‌లో అప్పటికే

యెవరితోనో ఫోన్‌లో మాట్టాడుతున్న దీప్తి, 'హాయ్‌,' అనేసి తిరిగి అటుపక్కవాళ్ళు మాయ + 171

మాట్లాడుతోంది వింటూ గట్టిగట్టిగా నవ్వుతోంది

నెక్ట్‌ పికప్‌లో నిఖిల్‌ యెక్కాడు

అతను అందరికీ 'హాయ్‌” చెప్పాడు వొక మూడు నిమిషాల తర్వాత ఫోన్‌ పెట్టేసి కూడా నవ్వుతూనే వుంది దీప్తి

“యేంటి అడల్డ్‌ జోక్సా మాక్కూడా చెప్పు,” అన్నాడు నిఖిల్‌

“యా ” అంది దీప్తి

“నికెలా తెల్ఫు,” ఆశ్చర్యంగా అడిగింది మాయ

“సెక్స్‌కి మించిన కామెడీ యేముంది,” నవ్వుతూ అన్నాడు నిఖిల్‌

వో రెండు జోక్స్‌ చెప్పి దీప్తి, “నిఖిల్‌, మన బ్యాచ్‌లో జాయినయినప్పుడు యుఎస్‌ పంపిస్తానన్నారు కదా మళ్ళీ ఆ మాటే మాట్టాడట్లేదు వాళ్ళు వాళ్ళు మనల్ని పంపిస్తారా పంపించరా వేరుచోట టై చేస్కుంటే మన సాలరీసైనా పెరుగు తాయి కదా డబ్బులే సరిపోట్లా నా క్రెడిట్‌ కార్ట్‌ కాకుండా దిలీప్‌, శశాంక్‌ కార్ట్‌ కూడా స్వాప్‌ చేసేశా” అంది

“అరె నేనదే అనుకొంటున్నా నీకెట్లా తెలిసింది,” ఆశ్చర్యపోతూ అడిగింది మాయ

“వో మై డియర్‌ పింక్‌ మార్చుల్‌, మేం కాస్త సీనియర్స్‌మి కదా,” అన్నాడు నిఖిల్‌

ఖు

యింటి ముందు నిలబడి యిండికా కోసం యెదురుచూస్తుండగా, నిఖిల్‌ నుంచి ఫోన్‌ “యే కలర్‌ డైస్‌ వేస్కున్నావ్‌,” అడిగాడు

“వెన్‌ రెడ్‌ విత్‌ లైట్‌ గ్రీన్‌ కాంబినేషన్‌ ”

“నేనీరోజు రావట్టా,” అన్నాడు నిఖిల్‌

“యెందుకు”

“జ్వరం”

172 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

“అం మెంతుంది ” కంగారుగా అడిగింది

“వన్‌ నాట్‌ ఫోర్‌

“వ్వాట్‌”

“*వన్‌ నాట్‌ ఫోర్‌ మళ్ళీ అరవకు వొక మూడు నాలుగు రోజుల్లో తగ్గిపోతుం

దన్నారు యీ జ్వరమేమోగాని నిన్ను మూడు రోజులు చూడకపోవటం నిజంగా

కష్టం ఐ మిస్‌ యూ బేబీ”

యింతలో యిండికా వచ్చి ఆగింది

“క్యాబ్‌ వచ్చింది టేక్‌ కేర్‌ రేపెలాగోలా చూట్టానికి వస్తా యెొక్కడికి రాను,"

' కార్లో యెక్కుతూ అడిగింది

కూర్చుంటూ లోపలున్న నిఖిల్‌ని, తన చేతిలో ఫోన్‌ని మార్చిమార్చి చూస్తుంటే

దీప్తీ సందీప్‌, నిఖిల్‌ వొకరినొకరు చరుచుకొంటూ నవ్వారు

“నీతో యెక్కువసేపు గడపొచ్చని సందీప్‌ని పికప్‌ చేసే పాయింట్‌ దగ్గరకెళ్ళి

పోయా నిన్ను చూడకుండా మూడు రోజులా,” నిఖిల్‌ అంటుంటే మాయ

చిరుకోపంగా నవ్వింది

“న్యూ పెర్‌ప్యూమా,” కన్నుగీటుతూ కొంటెగా అడిగాడు సందీప్‌ చాలా విషయా

లకి ముందు అలా కన్నుగీటటం అతనికి అలవాటుగా మారిపోయింది

“వూ. నిన్న నువ్వు కొనిచ్చిందే,” కొంచెం వెటకారం స్ఫురిస్తున్న స్వరంతో

అంది దీప్తి

“నేనింకా మీ ఫ్లోర్‌ లీడర్‌ శిరీష యిచ్చిందేమో అనుకొన్నా ” అంటూ యేదో

గుర్తొచ్చినట్టు భుజాలు యెగరేస్తూ నవ్వుతూ అంటున్న సందీప్‌ని కుతూహలంగా,

“యెందుకలా నవ్వుతున్నావ్‌ యేం మళ్ళీ నీకో డోస్‌ యిచ్చిందా యీ మధ్య

నీ కాల్స్‌ యావరేజ్‌ టైమ్‌ని బాగా మానిటర్‌ చేస్తున్నట్టుందిగా మేడమ్‌ని ప్రసన్నం

చేసుకొనే మంచి ఐడియా యిస్తా రెండు రింగ్‌టోన్స్‌ లంచమిచ్చుకో,” చిన్నగా

నవ్వుతూ అంది దీప్తి

“అబ్బా యేం చేస్కుంటావ్‌ అన్ని రింగ్‌టోన్స్‌ నందీప్‌ని సరిగ్గా పని చేయమని

చెప్పకుండా శిరీషా మేడమ్‌కి లంచమిమ్మంటావేంటి మంచామె,” అంది మాయ మాయ + 173

“నాకో డౌట్‌ నువ్వెపుడూ శిరీషా మేడమ్‌ని సపోర్ట్‌ చేస్తావేంటి మీ యిద్దరి మధ్యా ఆ కెమిట్టీ వున్నట్టే వుంది,” కనురెప్పలు చిట్లిస్తూ ఫకాలని నవ్వుతూ అన్నాడు సందీప్‌

“యేమంటున్నావ్‌,” ఆత్రంగా అడిగింది దీప్తి

“యే రింగ్‌టోన్స్‌ నీకివ్వక్కర్లా ఆవిడ నా వైపింక రాదు,” అన్నాడు సందీప్‌ “సీకైట్‌ యేంటది,” అడిగింది దీప్తి

“యింటర్‌నెట్‌ సర్ఫింగ్‌ చేస్తోంటే విండోస్‌ క్లోజ్‌ చేసే టైమ్‌ కూడా యివ్వకుండా చప్పున శిరీషగారి కాబిన్‌ లోపలికెళ్ళా నిన్న రాత్రి మీకు తెల్సా తనేం సర్ఫింగ్‌ చేస్తోందో,” అంటూ పకపకా నవ్వాడు సందీప్‌

“హూ టు లూజ్‌ వెయిట్‌,” అన్నాడు నిఖిల్‌

“అవిడ తగ్గాల్సిన మూడు కేజీల కోసం నెట్‌ యెందుకు ఆ వేడివేడి పిజ్ఞాస్‌ తగ్గిస్తే చాలు,” నవ్వుతూ అన్నాడు సందీప్‌

“బైడ్‌గ్రూమ్‌ డాట్‌కామ్‌,” అన్నాడు నిఖిల్‌

“వూహూ క

“కౌన్‌ బనేగ కరోర్‌పతి స్టైల్‌ మాని యేం చేస్తుందో చెప్పు,” విసుగ్గా అంది దీప్తి “యీ వీకెండ్‌కి బీర్‌ స్పాన్సర్‌ చేస్తావా చెప్పేస్తా,” అడిగాడు సందీప్‌ “యింతోటి బోడి క్విజ్‌కి నీకో బీర్‌ కూడానా మనీ వేస్ట్‌,” అంది దీప్తి కనురెప్పలు వాల్చి తలను సీటుకి ఆన్చిన మాయని చూస్తూ, “యేంటి వుదయ మంతా నిద్రపోలేదా,” అడిగింది దీప్తీ

మాయ కనురెప్పలు తెరుస్తూ, “నిద్ర పోట్టా” అంది

“మాయా పోనీ నీకు చెప్పాను, నువ్వు స్పాన్సర్‌ చేస్తావా,” ఆమెవేపు తల తిప్పుతూ అన్నాడు సందీప్‌

“మాయాకా తనకసలు యే విషయం మీదా యింట్రెస్టే వుండదు ట్వస్రియత్‌ సెంచరీలో పుట్టాల్పింది,” తన జోక్‌కి తనే గట్టిగా నవ్వుకొంటూ అంది దీప్తి 174 + మంచుపూల వాన 6 కుప్పిలి పద్మ కధలు

ఆ నవ్వుకి మాయకి లోలోపల కాస్త చికాకుగా అనిపించినా పైకేమీ కన్పించనివ్వ రుండా, “డన్‌,” అంది వెంటనే దీప్తి పోటీగా, “యేమొద్దు నేనే యిస్తా నాకే చెప్పు,” అంది “చెప్పేస్తా యిద్దరూ యివ్వండి లెస్సియన్‌ సైట్స్‌ తను లెస్బియన్‌ అనుకుంటా మాయ అంటే యేదో వుంది అందుకే మాయకి స్పెషల్‌ ట్రీట్‌మెంట్‌,” తిరిగి కన్ను గీటుతూ అన్నాడు సందీప్‌ “గుడ్‌ అబ్బాయిలేంటి, అమ్మాయిలకి నచ్చుతుంది యీ పింక్‌ మార్చుల్‌,” నవ్వుతూ అన్నాడు నిఖిల్‌ “వో అందుకే అవిడ పెళ్ళి చేస్కోలేదా,” కొత్తగా దేన్నో కనిపెట్టినట్టు అంది దీప్తి వాళ్ళిద్దరూ గట్టిగా నవ్వుతూ వుంటే, “వేరే వాళ్ళ గురించి యేంటా మాటలు,” చికాగ్గా అంది మాయ “రూల్‌ బేబీ ” నవ్వుతూ అన్నాడు నిఖిల్‌ కాల్‌ సెంటర్‌ రాగానే యెవరి వర్క్‌ స్టేషన్‌కి వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు ఫి ఆరోజు క్వాలీస్‌ వచ్చింది వెంకీ వెనక్కి తిరిగి, “మేడమ్‌ యీరోజు అనిత మేడమ్‌ని కూడా మనమే సికప్‌ చేస్కోవాలి యివాళాక వెహికల్‌ రాలేదు మీ ముగ్గురూ కొంచెం యొడ్జెస్ట్‌ అవ్వాలి,” నమ్రతగా చెప్పాడు “ముగ్గురం వెనకాలా నా బట్టలు నలిగిపోతాయ్‌,” అంది దీప్తి జీన్స్‌పై వొంటికి అతుక్కుపోయిన లేత గులాబిరంగు పొట్టి టాప్‌ వున్న దీప్తిని చూస్తూ, “చీరో చుడీదారో కాదుకదా నలిగిపోటానికి అయినా అనితకి యెంత ప్లేస్‌ కావాలి నీలా కాదుకదా వెరీ స్లిమ్‌ ” “యేం యేంటి యివాళ అనితని స్లిమ్‌ అంటున్నావ్‌ మొన్నేమో ప్రియ హాటన్నావ్‌ యింతకీ నువ్వెవరికి లైనేస్తున్నావ్‌ ”

మాయ + 175

రింగ్‌టోన్స్‌, పెర్‌ప్యూమ్స్‌, స్పైసీ, పిజ్జా, కోక్‌, ఎస్‌ఎంఎస్‌, బీర్‌ వాళ్ళకెప్పుడూ యివే మాటలు యెవ్వరితో సంబంధం లేకుండా ఆఫీస్‌కి వెళ్ళాలంటే అదెక్కడో దూరంగా వుంది కాల్‌సెంటరిచ్చే క్యాబే సేఫ్‌

ఆగిన కార్టోకి యెక్కిన అనిత, “హాయ్‌,” అంది

ఆమెకందరూ 'హలో' చెప్పారు వీళ్ళని దాటుకొని కొన్ని కార్లు రయ్‌ రయ్‌ మని వెళ్తూనే వున్నాయ్‌ అక్కడ పనిచే సేవాళ్ళని టైంకి చేర్చే హడావుడిలో వున్నాయి కార్లన్నీ

“మీ టీమ్‌లో నిషా వుండాలి కదా హౌ ఈజ్‌ షి,” అడిగాడు నిఖిల్‌ “తనిప్పుడు యిక్కడ లేదు విశాల్‌ పనిచేసే కంపెనీకి వెళ్ళిపోయింది,” అంది అనిత

“అరె యెప్పుడు పోయిన వారం చూశానే, చెప్పనే లేదు,” అశ్చర్యంగా అన్నాడు నిఖిల్‌

“నీకు చెప్పటానికి తనకే తెలీదు కదా అక్కడ బాగా రిక్వైర్‌మెంట్‌ వుందని విశాల్‌ చెప్పాడు ఫిఫ్టీ పర్సెంట్‌ హైక్‌ ఆఫర్‌ చేశారు యిక్కడ రిలీవ్‌ అవ్వాలంటే త్రీ మంత్స్‌ నోటీస్‌ కదా యిక్కడ రిలీవింగ్‌ అర్జర్స్‌ లేకపోయినా పర్లేదన్నారు జస్ట్‌ బ్యాంక్‌ స్టేట్‌మెంట్‌ చూపించమన్నారు అందులో సాలరీ డిపాజిట్‌ వుంటుంది కదా అది చాలన్నారంట “

“జంప్‌ ఫిష్టీ పర్స్పంటా అక్కడ హెచ్‌ ఆర్‌ విశాల్‌ కదా నేను విశాల్‌కి చాలా రింగ్‌టోన్సిచ్చా నాకివ్వలేదేంటీ ఆఫర్‌ నేనడుగుతా యేదైనా వోపనింగ్‌ వుందేమో ” అంది దీప్తి

“అబ్బా నీ రింగ్‌టోన్స్‌ అంత యింపార్టెంటయితే నీకివ్వకుండా ఆఫర్‌ నిషా కెందుకిచ్చాడు సెల్‌ ప్రెజెంట్‌ చేసింది తెలుసా అతని బర్త్‌డేకి అయినా యిక్క డుంటే యుఎస్‌ పంపిస్తారు కదా అప్పుడింకా బెటర్‌ ఛాన్సస్‌ వుంటాయి కద్సా” అన్నాడు నిఖిల్‌

“అరె వాళ్ళు కూడా నిషాని పాస్‌పోర్ట్‌ వుందా యుఎస్‌ పంపిస్తామన్నారట,” అని నవ్వి, “చాలా కంపెనీస్‌ యిప్పుడు రిలీవింగ్‌ అర్జర్స్‌ అడగట్లేదు, యుఎస్‌ పంపిస్తా మంటున్నారు. లాట్‌ ఆఫ్‌ స్కేర్సిటీ వుందే మాన్‌ పవర్‌కి చాలా మైగ్రేష నుంది,” అంది అనిత

176 + మంచుపూల వాన 6 కుప్పిలి పద్మ కధలు

యే బాస్‌ యెొక్కడైనా ఆపు కోక్‌ తీస్కుందాం,” అన్నాడు నిఖిల్‌

వెంకీ కొంచెం ముందుకు పోనిచ్చి చిన్ని ఫాస్ట్‌ఫుడ్‌ సెంటర్‌ ముందు కారాపాడు

కోక్స్‌ పిజ్జా తీస్కాని వచ్చాడు నిఖిల్‌ కార్లో వున్న అందరూ వొక్కొక్క పీస్‌

తీస్కున్నారు యీలోగా కాల్‌సెంటర్‌ కాంప్లెక్స్‌ వచ్చింది

అక్కడ్నుంచి యెవరి వర్క్‌ స్టేషన్స్‌కి వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు మాయ యెదురుగా

నిఖిల్‌, నిఖిల్‌ పక్కన దీప్తి కాల్స్‌ రావటం మొదలయ్యాయి అందరూ వాళ్ళ

వాళ్ళ అమెరికన్‌ పేర్లలో యిమిడిపోయి నేర్చుకొన్న అమెరికన్‌ యాక్సంట్‌తో

చకచకా కాల్స్‌ని అన్సర్‌ చేస్తున్నారు

శ

అప్పుడప్పుడూ ఎస్‌ఎంఎస్‌లు పంపడం, క్యాబ్‌లో మాట్లాడడం, డే టైమ్‌లో

కూడా ఫోన్‌ చేస్తుండడం, వీకెండ్స్‌లో పార్టీస్‌కి వెళ్ళడం అలా నిఖిల్‌తో చాలా

తొందరగా స్నేహం కుదిరిపోయింది మాయకి రకరకాల జోక్స్‌. కొత్త వుద్యోగా

లెక్కడ దొరుకుతాయి, సాలరీలు యెలా పెరుగుతాయి యుఎస్‌ ఎలా

వెళ్ళటం, రాత్రంతా పనిచేయటం, మధ్యాహ్నం దాకా నిద్రపోవటం, లేచి కాస్త

తిని కాసేపు చదువుకొని మళ్ళీ నిద్రపోవటం, గురువారంరోజు బాబాగుడికి,

అప్పుడప్పుడు మంగళవారం ఆంజనేయస్వామి గుడికి వెళ్ళటం చాలామంది

శనివారం మధ్యాహ్నం బ్యూటీపార్లర్‌క, సాయంత్రం పబ్స్‌కి వెళుతుంటారు

నీవెందుకు పబ్‌కి, పార్టీస్‌కి రావని అడుగుతుంటాడు నిఖిల్‌ మాయని

ఆరోజు నిఖిల్‌ క్యాబ్‌లో మానెయ్‌, నా వెహికిల్‌ తెస్తా కలిసి వెళ్ళాం అన్నాడు

అలా అప్పుడప్పుడు క్యాబ్‌ మిస్‌ చేసి అతని వెహికిల్‌ మీద వెళ్ళటం అలా

వెళ్ళటం అక్కడ మామూలే వాక్కోసారి డ్యూటీ అయిపోయినా ఆ బైటే మాట్లాడు

తుండటం మధ్యలో వాకసారి వెళ్ళి అమ్మమ్మ తాతయ్యలను చూసాొచ్చింది

మాయ

వోరోజు నిఖిల్‌ అడిగాడు, “మనది వుత్త (ఫెండ్‌షిప్పేనా, అంతకంటే ఫన్‌

లేదా,” అని అడిగాడో రోజు

“అంటే క్‌

“కొంచెం క్లారిటీ వుండాలిగా మనిద్దరికీ నువ్వు యెమోషనల్‌గా వుంటావు వొక్కో మాయ + 177

సారి యిప్పుడు యే ఫీల్డ్‌లో వున్నా గర్ల్‌ఫ్రెండ్‌, బాయ్‌(ఫెండ్‌ కామన్‌ కదా,”

అన్నాడు నిఖిల్‌

“మరి పెళ్ళి,” అడిగింది

“నిన్ను పెళ్ళి కూడా చేస్కోవచ్చు నువ్వు అందంగా వుంటావ్‌ బట్‌ పెళ్ళి లాంగ్‌టర్మ్‌ కమిట్‌మెంట్‌ కడా! యీలోగా లైఫ్‌ని యెంజాయ్‌ చేద్దాం, అన్నాడు నిబిల్‌

“వో మొద్దు లేట్‌ నైట్‌ పార్టీస్‌కి వస్తావా " అడిగాడు

లేట్‌ నైట్‌ పార్టీస్‌ యెలా వుంటున్నాయో అంతో యింతో తెలియటంతో, “నువ్వు అంతవరకేనా యింకేమైనా. సీరియస్‌నెస్‌ వుందా యీ (ఫెండ్‌షీపలో అడిగింది

“వో లాంగ్‌ కమిట్‌మెంట్‌ సెళ్ళి నోవే యింకా నా కెరీర్‌కే దారి దొరకలేదు

యం బిఎ పూర్తవ్వాలి శాప్‌ అవ్వాలి యుఎస్‌ వెళ్ళాలి వో నాలుగై దేళ్ళు వర్క్‌ చేయాలి అప్పుడుపెళ్ళి ఆలోచన,” అన్నాడు

“అప్పుడైనా నీ ఛాయిస్‌ యెవరు ”

“తెలీదు అసలీ చాదస్థం యేంటి నీకు పార్ట్‌నర్‌గా ఆలోచిస్తావ్‌ వోమై డియర్‌ వోల్ట్‌ లేడీ నీ అందం, అమాయకత్వం నీతో లాంగ్‌టర్మ్‌కి కమిట్‌ అయినా పర్లేదంటుంది నా మనసు,” అన్నాడు

“లైఫ్‌లో ఫన్‌ని యెంజాయ్‌ చేద్దాం," అంటూ ఆమె భుజాల చుట్టూ చేతులేసి 'పంక్‌ మార్చుల్‌ చెవిలో గుసగుసగా అంటూ పెదాల వైపు అతని పెదవులు రాబోతుంటే ఆమె అతన్ని విదిలించింది

“యేంటిది” అసహనంగా అన్నాడు

“నో” స్థిరంగా, స్పష్టంగా చెప్పిందామె

అప్పటి నుంచి నిఖిల్‌ మాట్టాడడం మానేశాడు కనిపించినప్పుడు హలో చెప్పినా చూపులు తిప్పుకొని వెళ్ళిపోతున్నాడు

క్యాబ్‌లో కూడా రావట్ట్లా ప్రియతో కనిపిస్తున్నాడు యిప్పుడు వాళ్ళిద్దరూ స్నెహితు లని అందరికి అర్థమౌతూనే వుంది

థీ

178 + మంచుపూల వాన 9 కుప్పిలి పద్మ కధలు

కిరణ్‌ కొత్తగా చేరాడు మాయవాళ్ళ క్యాబ్‌లోనే వస్తున్నాడు అతను, మాయ మాట్లాడుకోవడం నిఖిల్‌కి నచ్చలేదు అతన్ని, నన్ను మరో యిద్దరిని టైనింగ్‌ కోసమని యుఎస్‌ పంపిస్తున్నారు అక్కడ నుంచొచ్చాక మేం యిక్కడ వాళ్ళని టైన్‌ చెయ్యాలి దీస్తికి రాలేదని బాధపడింది వారంరోజుల్లో మరో కంపెనీలో జాయిన్‌ అయిపోయింది రిలీవింగ్‌ ఆర్డర్‌ కూడ తీసుకోలేదు

పోయిన శనివారం నిఖిల్‌ ఫోన్‌ చేశాడు, 'బైటికి వెళ్దాం, అన్నాడు వెళ్ళటం యిష్టంలేక వెళ్ళలేదు ఆరోజు చాలాసార్లు ఫోన్‌ చేశాడు అతను అంతగా బైటికి రమ్మని పిలవటం ఆశ్చర్యంగా వుంది ఆ శనివారం నిఖిల్‌తో కాఫీ డేకి వెళ్ళింది మాయ

“కిరణ్‌తో స్పేహం మానేయ్‌,” అడిగాడు నిఖిల్‌

“యెందుకు ' కాఫీ సిప్‌ చేస్తూ అడిగింది మాయ

"నువ్వు నా పింక్‌ మార్చుల్‌ మరొకరితో క్లోజ్‌గా వుండటం నాకు నచ్చదు,” అన్నాడు

“యిదేం పొసెసివ్‌నెస్‌ నిఖిల్‌ ముందు మనం ్రెండ్స్‌మి నేనంటే యిష్టమన్నావ్‌ నీతో చనువుగా వుండమన్నావ్‌ పెళ్ళిలాంటి లాంగ్‌టర్క్మ్‌ కమిట్‌మెంట్స్‌ యిష్టం లేదన్నావ్‌ నువ్వు ఫన్‌ కావాలనుకున్నావ్‌ నాకిష్టం లేదనగానే నువ్వు నాతో మాట్టాట్టం మానేశావు కనీసం పలకరించటం కూడా లేదు అన్ని నిర్ణయాలూ నివే యిష్టుడేమో నేను మరొకరితో మాట్లాడకూడదని అర్జర్‌ చేస్తున్నావ్‌ భరించ లేనంటున్నావ్‌ అసలు నువ్వు మాట్టాడుతుందేంటో నీకర్థమవుతోందా నీతో క్లోజ్‌గా వుండటం యిష్టం లేదన్నంత మాత్రాన నేనింకెవరితో మాట్లాడకూడదా వన్‌గా వుండటం యిదంతా వొదిలేసి కనీసం మనం పరిచయస్తులుగొవైనా వుందాం, ' మృదువుగా చెప్పింది “మాయా అసలు నువ్వు మరొకరితో మాట్లాట్టమె నాకిష్టం వుండదు కిరణ్‌ నువ్వు (ఫెండ్స్‌లా వున్నారు మాట్టాట్టం మానేయ్‌ ”

ఆసలు మనందరికీ తెలుసు, యీ జాబ్బ్‌లో మనం పర్మ్‌నెంట్‌గా వుండమని యింకొక చదువులోకో కెరియళ్‌లోకో వెళ్ళే టైమ్‌లోనే చేస్తుంటామని యిక్కడి పరిచయాలు స్నేహాలు యెక్కువ కాలం కొనసాగవని మన కెరియర్‌ మారి నవ్చుడో వెరే చదువుకు వెళ్ళినప్పుడో మన ఫ్రెండ్స్‌ కూడా మారిపోతుంటారని మాయ + 179

మనకు తెలుసు నువ్వెందుకంత పాసెసివ్‌గా ఫీలవుతున్నావ్‌ అది నీకూ, నాకూ కూడా యిబ్బందిగొనే వుంటుంది నువ్వికనుంచి సరిగ్గా ఆలోచిస్తావని, మంచి ఫెండ్‌గానే వుంటావనుకొంటున్నా” అంది మాయ

నిఖిల్‌ యేం మాట్లాడకుండా చెపుతున్న ఆమెనే చూస్తున్నాడు

మాయ చెప్పిన విషయాలన్నీ నెమరేసుకొంటూ శైలజ యెయిర్‌పోర్ట్‌కి చేరింది కరెక్ట్‌ టైమ్‌కే వచ్చిన ప్లయిట్‌ నుంచి ఆదుర్దాగా బయటికొచ్చిన జానకిగారు, “యేమైందమ్మా శైలూ *” అని అడిగారు

“శనివారం మధ్యాహ్నం బైటికెళ్ళింది రాజైనా రాలా (ఫెండ్స్‌ యిళ్ళకెళ్ళే అలవాటు లేదు మాయకి తన మొబైల్‌ ఆఫ్‌ చేసుంది యెవరి నెంబర్స్‌ తెలీవు ఉమక్క, బావ నెక్ట్‌ ప్లెయిట్‌లో వస్తున్నారా,” అంది శైలజ

“మొబైల్‌ ఫోన్స్‌కదా యెవరి నెంబర్స్‌ వారి దగ్గరే వుంటాయ్‌,” అన్నారు జానకి గారు

“తెల్లారినా రాలేదు యెప్పుడూ యిలా జరగలా తను యొక్కడి కెళ్ళినా యెక్కడి కెళ్ళింది, యెష్పుడొస్తుంది చెప్పంది చాలా పద్ధతిగా వుంటుంది మాయ యింకా నా కూతుర్లే యెక్కడి కెళ్తున్నారో చెప్పరు, యెప్పుడొస్తారో చెప్పరు అడిగితే కోప మొస్తుంది,” అంది శైలు

“పోలీస్‌ కంప్లెయింట్‌ యిచ్చారా,” అన్నారు సూర్యనారాయణగారు “యివ్వలేదండీ మీరొచ్చాక మాట్టాడిద్దామని ” అంది శైలు యింటికొచ్చారు పావని, పల్లవి, సుదర్శన్‌ హాల్లో కూర్చొనున్నారు “నాన్నగారు పోలీస్‌ కంప్లెయింట్‌ యిద్దామంటున్నారు,” అంది శైలు “యిచ్చేయచ్చు కానీ కనిపించనిది ఆడపిల్ల మనకిద్దరు ఆడపిల్లలున్నారు మాయ యే బాయ్‌గ్రెండ్‌తో యెక్కడికైనా వెళ్ళుండొచ్చు కదా,” అన్నాడు సుదర్శన్‌

“మాయకి ప్రస్తుతం బాయ్‌ఫ్రెండ్స్‌ యెవరూ లేరు కిరణ్‌ అని ఫ్రెండ్‌ వున్నాడు కిరణ్‌ని వొకసారి కాంటాక్ట్‌ చేద్దాం,” అంటూ, “యీరోజు హాలీడే కూడా,” అంది శైలజ

180 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

“పోలీస్‌ కంప్లెయింట్‌ యిస్తే మంచిది కంప్లెయింట్‌ యివ్వటం వలన పరువు

పోతుందనే ఆలోచన అనవసరం మన దగ్గర యెవ్వరి అడ్రస్‌లు లేవు ఫోన్‌

నెంబర్స్‌లేవు క్లోజ్‌లీ కనెక్టడ్‌ నెట్‌వర్క్‌లో వున్నాం కదా పోలీసులే యేదో వొకలా

మాయని ట్రేస్‌ చేస్తారు,” అన్నారు జానకి

సుదర్శన్‌ అయిష్టాన్ని పెద్దగా పట్టించుకోకుండా శైలజ కంప్లయింట్‌ యివ్వడానికి

తల్లితో బయలుదేరింది

గత్యంతరం లేనట్టు సుదర్శన్‌ వాళ్ళ వెంట వెళ్ళాడు

“మీకెవరి మీదైనా అనుమానం వుందా,” అడిగారు పోలీస్‌స్టేషన్లో

“మాకేం తెలియదు కదా అనుమానపడటానికి,” అన్నాడు సుదర్శన్‌

తర్వాత రోజు మధ్యాహ్నానికి పావని కిరణ్‌ నెంబర్‌ సంపాదించి, అతనికి ఫోన్‌

చేసింది

“కనిపించట్లేదా నేను నిన్నా మొన్నా తన కోసం టై చేశా మొబైల్‌ ఆఫ్‌ చేసి

వుంది,” అన్నాడు కిరణ్‌

“మా యింటికోసారి రాగలరా,” అడిగింది పావని

“వస్తా కానీ నిజంగానే మాయ గురించి నాకేం తెలిదు,” కాస్త భయం అతని

స్వరంలో

“మీకు తెలుసని కాదు మీతో మాట్లాడటం వల్లయేమైనా క్లూ తెలుస్తుందేమో

నని,” అంది పావని

“సరే వస్తా” అన్నాడు కిరణ్‌

కిరణ్‌ శైలజ యింటికొచ్చేసరికి అందరూ అతనికోసం హాల్‌లో వెయిట్‌

చేస్తున్నారు సమయం గడుస్తున్నకొద్దీ అందరిలోనూ ఆదుర్దా పెరిగిపోతూనే వుంది

కళ్ళనీళ్ళు సెట్టుకొంటూనే వున్నారు

“యేమైనా గొడవలు జరిగాయని చెప్పిందా ” అడిగారు జానకిగారు

“లేదండీ ” అన్నాడు కిరణ్‌

“అసలెక్కడి కెల్తానని బయలుదేరింది,” శ్రైలజని తిరిగి అడిగారు జానకి మాయ + 181

“తను బైటికెళ్ళే టైంలో నేను ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నా యిప్పుడే వస్తా పిన్నీ అంది. చేతిలో ఫోనుంది,” అంది శైలజ

యింతలో మాయ తల్లిదండ్రులొచ్చారు ఉమ జానకిగారిని చూడగానే వలవలా యేడ్చేసింది ఆమెని వూర్కోపెడుతుండగా పోలీసుల నుంచి ఫోన్‌

“మాయ హాస్పిటల్‌లో వుంది,” చెప్పారు పోలీసులు

“యేంటి యాక్సిడెంటా,” అడిగింది పావని

పోలీసులు యేమీ మాట్ట్లాడలా హాస్పిటల్‌కి రమ్మన్నారు అందరూ కలిసి హాస్పిటల్‌కి వెళ్ళారు యింటబెన్సివ్‌కేర్‌లో వున్న మాయని చూడగానే అందరి కళ్ళలో ఆనందమూ బాధ కలిసిన నీళ్ళు తిరిగాయి అప్పటికే మీడియావాళ్ళు యేం జరిగిందో తెలుసు కోవాలని ప్రయత్నిస్తూనె, మరోపక్క 'హాస్పిటల్‌ల్లో కాల్‌సెంటర్‌ వుద్యోగి,' అని వార్తలిస్తూనే వున్నారు ఫ్యామిలీ మెంబర్స్‌ వచ్చారు అనగానే వాళ్ళని మాట్ట్లాడించడానికి పోటీపడ్డారు యెవ్వరూ మాట్లాడలేదు వో రిపోర్టర్‌ గౌరిని, శ్రైలజని పదేపదే అడుగుతూ వుంటే, 'మాయ యింటికొచ్చాక మాట్ట్లాడుదువుగానమ్మా' అని మృదువుగా చెప్పారు

“మాయని హాస్పిటల్‌లో యెవరు జాయిన్‌ చేశారు,"అడిగాడు సుదర్శన్‌ పోలీసులని

“వాస్పిటల్‌క 108 అంబులెన్స్‌ తీసుకొచ్చింది వాళ్ళకి ఆమెని వూరవతల రోడ్డు పక్కన చూసినవాళ్ళు చెప్పారట,” అన్నారు వాళ్ళు

మాయ నుంచి స్టేట్‌మెంట్‌ తీసుకోవాలని పోలీసులు ప్రయత్నిస్తూ వున్నారు ఆమె మాట్లాడడం లేదు

ఆరోజు ఆమె శ్రైలజని, ఉమని, జానకిగారిని లోపలికి పిలిచింది

“నిఖిల్‌ అర్జెంటుగా రమ్మని యింటి ముందు వున్నానంటే బైటి కెళ్ళా రెస్టారెంట్లో కూర్చొని మాట్లాడదామని తను తీస్కాచ్చిన కారెక్కమన్నాడు నేవెళ్ళా అంతే ఆపకుండా వూరవుతలకి తీసుకెళ్ళాడు “నువ్వు కిరణ్‌తో యెందుకు క్లోజ్‌గా వుంటున్నావ్‌ వుండొద్దని చెప్పానా యేంటి యెలా వాడు నాకంటే యెక్కువ అమెరికా ఛాన్స్‌ వాడికొచ్చిందనేనా నే యిష్టపడిందేదైనా నాకు దక్కాల్సిందేనే నాకు నో చెప్పి వేరేవాడితో క్లోజ్‌గా వుంటే చూస్తూ వూరుకుంటానా బతక నివ్వను యేంటే యేమనుకుంటున్నావ్‌ చెప్పు యస్‌, చెప్పు నాకు చెపుతవా 182 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

లేదా నాకు దక్కనిది వెరివాళ్ళకి దక్కకూడదు,” అంటూ ముంగ్లీషులో బాగా అరిచాడు దారంతా తాగుతూనే వున్నాడు పైగా రాష్‌గా డైవ్‌ చేస్తున్నాడు ఆ టైంలో అతనితో మాటలు పెట్టుకొంటే పరిస్థితి మరింత పాడవుతుందని కూల్‌ కూల్‌ అని చెప్తూనే వున్నాను అతను నా మాటలు వినట్లా అతని ధోరణి అతనిదే యెం జరిగిందో యేం జరగబోతోందో వూహించకముందే అతను నన్ను బైటికి తోసెశాడు అప్పటికే చీకటి పడిపోయింది బాగా ఆ తర్వాత యేమైందో నాకు తెలీదు వూరవతల కెళ్ళాక, వో నిర్మానుష్యమైన ప్లేస్‌లో నేను కూర్చున్నవైపు డోర్‌ లాక్‌ తీసి బైటికి తోసేశాడు,” అని చెప్పన్న మాయ కళ్ళల్లో తడి మాయ తిరిగి తనని తాను కూడగట్టకొంటూ, “యా విషయం పోలీసులకి చెపితె నిఖిల్‌ని పనిష్‌ చేస్తారు. పింక్‌ మార్చుల్‌ అని నన్నెంతో ముద్దుచేసే నిఖిల్‌కి నాపై యింత కసెందుకుందో యింత జరిగాక కూడా అతని పేరు చెపితే అతన్ని శిక్షిస్తారు అన్న ఆలోచనే బాధ కలిగిస్తోంది అందుకే పోలీసులకి యేమీ చెప్పలేకపోతున్నాను,” అంది మాయ బాధగా వింటున్న ముగ్గురికీ నోట మాట రాలేదు “యిష్టపడిన అమ్మాయిపట్ల యింత కక్షగా వుండటమేంటి మాయ అప్పు డప్పుడు షేర్‌ చేసుకొనే విషయాలు వింటుంటే యిప్పటి పిల్లలకి యే యిన్‌హె బిషన్స్‌ లేకుండా మాట్ట్లాడుకోటం వచ్చు వొకప్పుడు యేవైతే నిషిద్ద పదాలు, పనులు అనుకొనేవారో వాటన్నిటిని అధిగమించినవాళ్ళు వీళ్ళు, అనుకొనే దాన్ని,” అంది శైలజ “కానీ యిప్పుడు నువ్వు చెప్త్పంటే వాళ్ళు అనుకున్న దాంట్లో యేదైనా చిన్న తేడా వస్తే యింత కసిగా ప్రవర్తించడం, వూహించలేకపోయా అక్కడో యిక్కడో యేవో వింటూ వుంటాం కాని యిలానా కళ్ళ ముందే జరగటం నిజంగా నమ్మలేక పోతున్నా ఆశ్చర్యంగా వుంది,” అంది ఉమ “అస్సలు యేం పట్టనట్టు, యే యెమోషన్స్‌ లేనట్టు అరక్షణంలో స్నేహాన్ని ప్రేమని దులపరించుకోవటం యెంత ప్రమాదమో స్నేహం, కెరియర్‌ పట్ల యింత దుర్మార్గంగా వుండటం కూడా అంతే ప్రమాదం బాగా చదువుకొని యెంతో నవనాగరిక వాతావరణానికి యెక్స్‌పోజ్‌ అయినవాళ్ళు కూడా యిలా ప్రవర్తించడం నిజంగా నన్ను భయపెడుతోంది,” అన్నారు జానకి

మాయ + 183

ఆమెలో ఆమె మాట్ట్లాడుకుంటున్నట్టుగా మాట్లాడుతున్న జానకిగారు వొక్కసారి స్పృహలోకి వచ్చినట్టు, “మాయా, అతనికి శిక్ష పడటం పడకపోవటం అదంతా తర్వాత మనుషులు మనుషుల్ని ప్రేమించటాన్కి యేం చేయాలి, మనుషుల్ని యెంతో దగ్గర చేస్తుందనుకాన్న నీ సెల్‌ఫోన్‌ కూడా ఆ టైంలో యెందుకూ పనికిరాని వస్తువే అయింది మా కాలంలో కూడా (ప్రేమించుకొనేవాళ్ళం స్నేహాలు వుండేవి, వొక్కోసారి వేరేవాళ్ళతోటే పెళ్ళిళ్ళయ్యేవి కానీ మేమెప్పుడూ యింత కసిని చూడలా, యెవరి జీవితాల్లో వాళ్ళు కంటిన్యూ అవుతూ వున్నా వాకరిపట్ల వోకరికి అభిమానముండేది యెక్కడైనా వుంటే యేదో చిరు కోపమో, అక్కసో వుండేది యిదేంటి,” బాగా డిస్ట్రబ్‌ అవుతూ అన్నారు జానకి మాయ వాళ్ళనే చూస్తూ వుంది ఫీ “యింకా వుద్యోగమొద్దు యేమొద్దు మన వూరెళ్ళిపోదాం,” అన్నారు సూర్య నారాయణ యిన్ని గొడవలు జరిగాక మాయ రెస్పాన్సిబులిటీ తీసుకోటానికి సుదర్శన్‌కి భయంగా వుంది “నాతో వచ్చెయ్‌,” మాయని తల్లిదండ్రులిద్దరూ పిలిచారు వొకతన్ని ముందు (ప్రేమించింది అతని కళ్ళెదుటే మరొకరితో స్నేహం చేయటం వల్లే అతను అలా ప్రవర్తించాడని టి వి స్వరాల్లో మాయ ప్రవర్తన తప్పు అనే ధ్వని వినిపిస్తోన్న కధనాలను చూస్తూ ఉమ నవ్వుతూ, 'బుద్ధి పోనిచ్చుకున్నారు కాదు,' అని అంటుంటే మాయ కూడా చిన్నగా నవ్వి, “యూనివర్సిటీలో జాయిన్‌ అయ్యేవరకు యిక్కడే వుంటాను పిన్నీ, బాబాయ్‌ మీరేం భయపడొద్దు" అంది మాయ “సారీ మాయా, భయపడ్డాను యిక్కడే వుండు” నొచ్చుకుంటూ అని “అసలు మా మొగపిల్లల మనసులని విశాలం చేసే చదువేమేనా వుందా” అన్నాడు సుదర్శన్‌ ఆలోచనగా

./ అదివారం వార్త, 22008 184 + మంచుపూల వాన ౨ కుప్పిలి పద్మ కధలు

గ హై గ? (శీ! తో. 186 + మంచుపూల వాన కుప్పిలి పద్మ కధలు

సౌయంకాలపవు చివరి నీరెండ నారింజ వర్ణపు కిటికీ తెరల నుంచి గదిలోకి యేట వాలుగా పర్చుకొంది గదంతా వెలుగుతోన్న కొవ్వాత్తి పరిమళం యేసి చల్లదనపు సవ్వడి పచ్చని, నున్నని శరీరంపై లెవెండర్‌ ఆయిల్‌తో అతి మృదువుగా కదుల్తోన్న చామనఛాయ చేతివేళ్ళు

13 మయూర + 187

తేలికవుతోన్న తనువు బరువెక్కుతోన్న మనసు యే ఆయిల్‌తో మసాజ్‌ చేస్తే యీ హృదయపు బరువు తీరునో (పేమ (ప్రేమ జిడ్డులాంటిది క్లాస్‌మేట్‌ సుహాసిని జోక్‌ గుర్తొస్తోంటే మయూర పెదవులపై చిరునవ్వు స్టీమ్‌బాత్‌లో వెచ్చదనాన్ని కొన్ని క్షణాలు ఆస్వాదించి చల్లని నీట్‌తో స్నానం చేసింది చన్నీళ్ళ స్నానం వొంటి రంగుని మెరిపిస్తుందనే చిట్టి చిట్కాని స్రీల పేజీలో చదివినా ఆచరణలో పెట్టింది మాత్రం కొద్ది నెలలుగానే అవసరం అలాంటిది జీన్స్‌ పై ఆరంజ్‌ కలర్‌ లాంగ్‌ కుర్తా వేసుకొని డ్రయర్‌తో జుట్టు ఆరపెట్టుకుంటూ అద్దంలో తన ప్రతిబింబాన్ని పరిశీలనగా చూసుకొంది మయూర నిగనిగలాడు తున్న ఫ్రెష్‌లుక్‌ స్కిన్‌ కళ్ళ చుట్టూ కాస్త నలుపు కీరానో అలూనో చక్రాలుగా కట్‌ చేసి కనురెప్పలపై పెడుతున్నా ఆ నలుపు తగ్గడంలేదు చిరుబొజ్జ “అన్నం, స్వీట్లూ మానేసి సలాడ్డు తింటున్నా యీ చిట్టిపొట్ట తగ్గడం లేదేంటో," దిగులుగా అనుకొంది తనేమైనా యిరవై యేళ్ళ అమ్మాయా నలభై నిండాయి మరీ ఫ్లాట్‌గా పొట్ట యెలా సాధ్యం అప్పటికీ యోగా, జిమ్‌, ధ్యానం డైట్‌ రోజంతా శరీరం ఆకర్షణీయంగా వుండేందుకు శ్రమపడటంతోనే సరిపోతోంది 'వోహ్‌ ఫ్రూట్‌ జ్యూస్‌ తాగే టైమ్‌ అవుతోంది, అనుకొంటూ గదిలోంచి హాల్గోకి వచ్చింది చిన్నాడపడుచు గీత, మావగారు హాల్లో టివి చూస్తున్నారు వంటగదిలోకి వెళ్ళి ఫ్రిజ్‌ తెరిచి ఆరెంజ్‌ జ్యూస్‌ తీస్తుంటే మయూరకి ఆ పాట వినిపించింది గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది హాల్గోకి వచ్చింది 'యెంత బావుందో,' అంటోంది గీత “సరయూనా యెంత మర్యాద, యెంత గౌరవం," అప్పుడే గుడి నుంచి వచ్చిన సువర్చలగారు మురిపెంగా అన్నారు పొడవుగా, నాజూగ్గా మత్తెక్కించే యిరవైయళ్ళ శరీరం ముబంలో రవ్వంత అమాయకత్వమైనా లేదు కవ్వింపు తప్ప ఆరోజు ప్రసన్న పుట్టినరోజు యింట్లోవాళ్ళు, చాలా దగ్గర స్పేహితులు మాత్రమే రావడం చాలా యేళ్ళుగా అలవాటు కాని ఆరోజు సరయు కూడా వచ్చింది అత్తయ్య, మామయ్యగారు, గీత ఆమెతో ఆత్మీయంగా వున్నారు వాళ్ళందరికీ 188 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

ఆమెతో యింతకుముందే పరిచయం వుందని అర్థమయ్యింది యెవ్వరూ యెప్పుడూ చెప్పలేదు యెంటర్‌బైన్‌మెంట్‌ మీడియాలో పనిచేస్తున్నా ప్రసన్న యెప్పుడూ యింటికి యెవ్వర్నీ తీసుకురాలేదు యెప్పట్నించో వున్న యిద్దరు ముగ్గురు స్నేహితుల్ని తప్ప ప్రసన్న ఆమెని పరిచయం చేశాడు ఆమె పలక రింపుగా నవ్వింది యింట్లో యే పార్టీ అయినా, పండగైనా, వ్రతాలైనా అత్తయ్యగారు బిజీగా వుంటారు దాదాపు అంతా ఆమె స్నేహితులు, బంధువర్గం వాళ్ళే అన్నీ వాకసారి సిద్ధమయ్యాక పెద్దగా పనేం లేక వూరికే అటూయిటూ తిరగలేక కూర్చున్నా కళ్ళు ప్రసన్న కోసం వెతికాయి హాలుకి,అనుకుని వున్న బాల్కనీలో సెల్‌ఫోన్‌లో మెసేజ్‌ బైప్‌ చేస్తూ కనిపించాడు అతని చేతివేళ్ళ కదలిక ఆగగానే హాల్లో గీత పక్కన కూర్చున్న సరయూ సెల్‌ఫోన్‌లో యెస్‌యెంయెస్‌ అలర్ట్‌ సవ్వడి వినిపించింది ఆమె వైపు చూస్తున్నా ఆమె కళ్ళల్లో నవ్వు ఆమె టైప్‌ చేయడం ఆగగానే అతని యిన్‌స్టుమెంట్‌లో అలర్ట్‌ వినిపించింది అలా నాలుగైదుసార్లు వినిపించాయి అతను యింటికి ఆలస్యంగా రావడం చాలా యేళ్ళుగా వుంది కానీ యీమధ్య మరీ ఆలస్యంగా రావడం, వొక్కోసారి అసలు రాకపోవడం, అసలే బిజీ అయిన ఫోన్‌ మరింత బిజీ కావడం, యింట్లో దూరంగా వెళ్ళి మాట్లాడ్డం సెలవు రోజుల్లో అసలు యింట్లో వుండకపోవడం రాత్రుళ్ళు వచ్చినప్పుడు పల్చగా వస్తున్న పెర్‌ప్యూమ్‌ పరిమళం అలాంటి పరిమళమే యిష్పుడు సరయూ నుంచి రావడం వీటన్నిటితో మనసు తల్లడిల్లింది డిగ్రీ అయిపోతోన్న రోజుల్లో కలిశాడు ప్రసన్న వొకే వీధిలో యిళ్ళు వాళ్ళింట్లో పరిస్థితి అన్నిటికీ తడుముకునేటట్టే వుండేది 'యెంత బాగా వాయిస్తాన్‌ వీణ నువ్వు నేర్చుకుంటున్నది కూచిపూడా భరతనాట్యమా యేదైనా కాన్సీనీ డ్యాన్స్‌ (ప్రోగ్రామ్‌ పెడదామా మ్యూజిక్‌ టీచర్‌ అవుతానని అన్నావట టీచర్‌ కాదు ప్రొఫెసర్‌ కావాలి ' అని నా జవాబు కోసం చూసేవాడు “మొదలే ప్రొఫెసర్‌ యెలా అవుతారో తెలియదు,' అంటే జోక్స్‌ వేసేవాడు పెళ్ళి చేసుకుందాం అని అతను చప్పున అడిగాడో రోజు అప్పుడు తనకేమని పించిందో గుర్తు లేదు కానీ యింట్లో వాళ్ళు వొప్పుకోకపోతే వారిని కాదని పెళ్ళి చేసుకోవడం మాత్రం గుర్తుంది

గి! మయూర + 189

సువర్చలగారికి తన మేనకోడల్ని కోడలిగా తెచ్చుకోవాలని వుండేది కానీ యింటిల్లి పాదికీ అతని సంపాదన తప్ప మరే ఆధారమూ లేదు అయిష్టంగానే పెళ్ళికి వొప్పుకున్నారు అప్పటికి పోర్ట్‌లో పనిచేస్తున్న ప్రసన్న మెల్లగా బాంబే చేరు కున్నాడు అక్కడ అంది వచ్చిన యే అవకాశాన్నీ వదులుకొకుండా మెల్లగా టివి రంగానికి వచ్చాడు యాడ్‌ మార్కెట్‌కి అతను వేసిన వలటివి తెరపై రంగుల్ని విరజిమ్మింది ప్రసన్నతో పాటు మొత్తం కుటుంబం బాంబే వచ్చింది చెల్లెళ్ళిద్దరికీ పెళ్ళిళ్ళు చేశాడు బావగారిని తన పరపతితో మంచి వుద్యోగంలో పెట్టాడు తన దగ్గర స్నేహితులకి బాంబేలో వో దారి చూపించాడు తమ్ముళ్ళని మంచి కాలేజీలలో చదివించాడు అతని చుట్టూ అతని వాళ్ళు, అతని స్నేహాలు పుట్టి పెరిగిన వూరి నుంచి దూరంగా వచ్చేశాను తన యింట్లో వాళ్ళతో తిరిగి సంబంధాలు పెంచుకోవాలని తనెప్పుడు ప్రయత్నించినా అతను అయిష్టతని ప్రదర్శించేవాడు "పెళ్ళి చేసుకుంటామంటే వొప్పుకోని వాళ్ళతో తిరిగి మాటలేంటి' అనేవాడు దిగులేసేది వాళ్ళు ఫోన్‌ చేసినప్పుడే మాట్లాడాల్సి వచ్చేది అతనికి యిష్టంలేని పని చేయడం అంటే అతన్ని ఢ్రేమించడం లేదనే అనుకునేవాడు అతనికి నచ్చని పని చేయడానికి మనసొప్పేది కాదు అతనికి తలియకుండా యింట్లో వాళ్ళతో మాట్లాడినా గిల్టీగా అనిపించేది దాంళో నా అంతట నెను ఫోన్‌ చేయడం మానుకున్నాను ఫ్లాట్‌ కొన్నప్పుడు గృహస్రవెళశం సత్యనారాయణ స్వామి వ్రతం అన్నీ వాళ్ళ అమ్మనాన్నలచేతే చేయించాడు తన యింట్లో వాళ్ళని పిలవాలని తన మనసెంతో లాగింది చివరికి యెలాగోలా నోరు పెగుల్చుకొని అడిగితే, 'మనల్ని పెళ్ళి చేసుకోవద్దన్న వాళ్ళను పెలిచేదేంటి ' అన్నాడు వద్దన్నారు గానీ మనల్ని విడదీయాలనో, పెళ్ళి ఆసాలనో గొడవలేం చేయలేదు కదా (పెగ్బెంట్‌గా వున్నప్పుడు డెలివరీకి తీసుకువెరతామని వచ్చినా పంపించలేదు డెలివరీ టైమ్‌లో వచ్చినపుడు కూడా యిల్లు యిరుకు అంటే నాళ్ళు హొటల్లోనే వున్నారు

“యిలా యింకెన్నేళ్ళు వాళ్ళని దూరంగా పెడతాం " అన్నాను

“వాళ్ళు వచ్చినప్పుడు యేం అనలేదుగా ”

“వాళ్ళని చూసి ముభావంగా నవ్వేవు తప్ప యేమైనా మాట్టాడావా " అని రెట్టిస్తే, “యెంటీ యిష్టం పోయిందా మీ వాళ్ళకోసం నాతో పోట్లాడుతున్నావ్‌ ' అన్నాడు 190 + నుంచుపూల నొన 4 కుప్పిలి పద్మ కధలు

అంతే ఆ మాటతో నోరు మూసుకుపోయింది యింటిని తనకి తన అమ్మగారికి నచ్చినట్టు సర్గుకున్నాడు మొదటిసారి కాలేజీలో వీణకచేరి చేసిన తర్వాత స్నేహితురాలు సుహాసిని వో పెయింటింగ్‌ యిచ్చింది ప్రసన్నని పెళ్ళి చేసుకున్నప్పుడు యింట్లోంచి తెచ్చుకున్న వస్తువు అదొక్కటే గోడకి తగిలించా దాన్ని చాలా అందంగా అనిపించిందా గోడ “యేంటిది' అడిగాడు ప్రసన్న “సుహాసిని యిచ్చింది. గుర్తులే " “వో కానీ యీ ఆరెంజ్‌ కలర్‌ అంటే నాకిష్టం లేదు ” నా చూపులు కిటికీ కర్టెన్స్‌ వైపు తిరిగాయి. ఆరెంజ్‌ కలర్‌ అతని ఛాయిస్‌ "పెయింటింగ్‌ తీసేసే వరకు యేదో వొకటి అంటూనే వున్నాడు నవ్వుతూనే అళనికి నచ్చనిదానికి యెందుకులే గొడవ అనుకున్నా అత్తగారితో, ఆడపడుచులతో యేదో వొక అనీజిగా వుండేది నాకు యెదురయ్యే చికాకులు వినడంపై అతనికి అసక్తి వుండేది కాదు వీణ వాయిద్దామని యెప్పు డైనా వీణ తీస్తే చాలు, "అబ్బా, యిష్పుడా' అనేవాడు కేవలం అతని మీద వున్న యిష్టం వల్లే వీటన్నిటినీ భరించేదాన్ని బాబు పుట్టాక ఐదారెళ్ళు పుల్‌ బిజీ యింతలో అతని చెల్లెళ్ళ పురుళ్ళు, పిల్లలు యిరవై యేళ్ళు యెలా గడిచి పోయాయో యేమో జూనియర్‌ కాలేజీలో చైతన్య జాయిన్‌ అవుతున్నప్పుడు, “మీకు కాలేజీకి వెళ్ళే కొడుకున్నాడంటే యెవ్వరూ నమ్మరు, అని పక్క ఫ్లాట్‌లొకి కొత్తగా వచ్చినావిడ కాంప్లిమెంట్‌ యిస్తే తనని తాను చూసుకుని మురిసిపోయింది అప్పటివరకు అద్దం ముందు నిలబడి చూడాలనే ఆలోచనే రాలేదు కాలేజీ డెస్‌లో కూడా తనని అంతా మిస్‌ కాలేజ్‌ అంటుండేవారు సరయూ వైపు ప్రసన్న చూపులు తిరుగుతున్నాయని "స్మెల్‌ చేసినప్పటి నుంచీ మనసంతా బేలగా అయిపొయింది పరిపరి విధాల పోయింది మరో పాట వేయరాదా నవ్వుతూ గట్టిగా అంటోంది గీత

సె మయూర + 191

మయూర హాల్లో వున్న వాళ్ళందరవైపూ చూసింది సరయూ అందమే యింట్లో వాళ్ళని యింత ఆకర్షించిందా!

అంత అందమైన సరయూకి తన సంసారాన్ని బ్రేక్‌ చేస్తే కానీ బ్రేక్‌ యెందుకు రాలేదో ఐటమ్‌ సాంగ్స్‌ రెండు చేయగానే ప్రాడ్యూసర్స్‌కి బోర్‌ కొట్టింది అమెకి మిగిలింది టివి అవకాశాల కోసం ప్రయత్నిస్తోండగా ప్రసన్న పరిచయం అయ్యాడు ప్రసన్న ఆమెతో డిజైన్‌ చేసిన ప్రోగ్రామ్‌ క్లిక్‌ అయ్యింది ప్రసన్న చుట్టూ మరో ప్రపంచం వుందని ప్రసన్న, సరయూ యిద్దరూ మరిచిపోయారు పప్రసన్నని తిరిగి తనవైపు తీసుకురావడం యెలా అని ఆలోచిస్తున్నప్పుడు యెొవరితో నైనా మాట్టాడితే బాగుండుననుకొంది

యెవరితో అప్పుడు స్పష్టంగా తెలిసొచ్చింది తను యెంత వాంటరిదో యెవరితోనూ యేమీ చెప్పుకోలేక మ్యాగజైన్స్‌లో వ్యక్తిగత సమస్యలకి జవాబులు చెప్పేవాళ్ళకి మారుపేరుతో వుత్తరం రాసింది యంగ్‌గా, ఆకర్షణీయంగా కనిపించడానికి ప్రయత్నించమని జవాబు

యెంత యంగ్‌గా యెంత ఆకర్షణీయంగా మరిన్ని వర్కవుట్స్‌ మరింత డైట్‌ మరిన్ని ఫేషియల్స్‌ శరీరం అలసిపోతోంది మనసూ అలసిపోతోంది నిద్రా నిద్రా అంటుంటే కనురెప్పలు మూసుకుంటాయి హృదయం ససేమిరా కాదంటుంది కలతనిద్ర డిస్టబ్డ్‌ ప్లీప్‌

“యేరా కన్నా! యెక్కడికి వెళ్ళావురా కొండా,” సువర్చలగారు వైతన్యని ముద్దు చేస్తున్నారు

ఆమెకి మయూర పట్ల వున్న కోల్డ్‌నెస చైతన్య పట్ల లేదు చైతన్యకి అన్నం 'పెడుతున్నారామె అలా కాసేపు తేరిపార చైతూ మొహంలోకి చూస్తుండిపోయింది మయూర అమాయకత్వం, వుత్సాహం నిండిన ముఖం తమిద్దరి నడుమ జరుగుతున్న ఘర్షణ నీలినీడలేమీ సోకని నిశ్చింత చూపులు

సరయూ అంత అందంగా తయారవ్వాలని ఆమెతో పోటీపడడం అలసటొ స్తోంది బరువు తగ్గిపోగలను కానీ ఆమె అంత పొడవు కావడం యెలా యేం చేసినా ఆమె తన కంటే వయస్సులో యిరవైయేళ్ళ చిన్నది తన వయస్సుని యెలా తగ్గించుకోగలదు

192 + మంచుపూల వాన కుప్పిలి పద్మ కధలు

అసలిదంతా యెలా మొదలయ్యింది

అతనికి కావల్సినట్టే వుంది తనకి అతనిపై పేమ వుందని అతనికి తెలియదా యెందుకీ చికాకు అని అడిగితే తనకి తెలిసిపోయిందని తెలిస్తే మరింత తెగింపుతో ప్రవర్తిస్తాడేమో యింటికి పూర్తిగా రాడా లంచ్‌ ఆఫీసులో, డిన్నర్‌ బయటే చేసొచ్చానంటున్నాడు అప్పుడీ బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌ కూడా చేయడా

“అసలు యిప్పుడు యేమయింది,' అని అతను అడిగితే

ఆనవాలు కావాలి కదా లేకపోతే దబాయిస్తాడు

మయూర టైమ్‌ చూసింది యెనిమిదవుతోంది

ప్రసన్నకి ఫోన్‌ చేసింది అతను లిప్ట్‌ చేసి అమె యేమంటుందో కూడా పట్టించుకోకుండా, “బిజీగా వున్నా" అని డిస్కనక్ట్‌ చేశాడు

పదిన్నర అవుతోంటే మయూరలో వలయాలు వలయాలుగా అసహనం చెప్పు లేసుకొని బయటకొచ్చింది అప్పటికి డైవర్‌ వెళ్ళిపోతాడని తెలుసు. దారిన పోయే టాక్సీని ఆపి ప్రసన్న ఆఫీసు వైపు వెళ్ళింది కార్డు అన్నీ సెల్లార్‌ పార్కింగ్‌లో కదా, అతను వున్నా తెలీదు అక్కడ దిగి పార్కింగ్‌లోకి వెళ్ళి చూడాలంటే తనెవరో చెప్పాలి లేకపోతే యీ వేళప్పుడు ఆ కాం స్లెక్స్‌లోకి వెళ్ళడం కష్టం తనెవరో చెబితే ప్రసన్నకి తెల్సిపోతుంది ఆలోచించి సరయూ యింటివైపు పోనివ్వమని టాక్సీ అతనికి చెప్పింది అపార్ట్‌మెంట్‌ కాంప్లెక్స్‌ లోపలికి విజిటర్స్‌ కార్లని రానీయరు కదా బయటే యెక్కడో పార్క్‌ చేసుంటుంది కదా ఆ అపార్ట్‌మెంట్‌ బయట అటూ యిటూ చూసాచ్చింది కానీ కారు కనిపించలేదు అతని మొబైల్‌కి ఫోన్‌ చేస్తే నో రెస్పాన్స్‌ కచ్చితంగా సరయూతోనే వుండి వుంటాడు అందుకే అన్సర్‌ చేయడంలేదు ఆమె ప్లాట్‌కి వెళితే నో వద్దు మర్యాద కాదు వాళ్ళకి తనపట్ల యే గౌరవమూ లేనప్పుడు తనెందుకు వాళ్ళకి గౌరవం యివ్వాలి మయూరా! వెళ్ళిపో యింటికి వెళ్ళిపో యింత పెద్ద మహా నగరంలో వాళ్ళని యెక్కడని పట్టుకుంటావ్‌

మయూర తన ఆందోళనలో టాక్సీ డైవర్‌లో మారుతోన్న రకరకాల చూపులని అస్సలు పట్టించుకొలేదు యింట్లోకొచ్చేసరికి పన్నెండయ్యింది తలుపు తీసిన సువర్చలగారు, “యెక్కడికి వెళ్ళావ్‌,” అని గుచ్చిగుచ్చి అడిగారు

గెశక మయూర + 193

మౌనం

అవిడ పడుకోడానికి వెళుతుంటే, “అత్తయ్యా,” అని పిలిచింది అడగాలనుకుంది యేమిటో స్పష్టంగా ఆలోచించుకోకపోవడం వల్ల చప్పున యేం మాట్టాడితే యేంటోనని, “యేం లేదు,” అనేసింది సరయు, ప్రసన్నల స్నేహాన్ని అవిడెలా తీసుకొంటున్నారో తెలుసుకోవాలని వుంది కానీ ఆలో చిస్తూనే గదిలోకి నడిచింది మయూర

యెన్నో యేళ్ళుగా అతనికి నచ్చినట్టుగా బతకడమే అతన్ని (ప్రేమిస్తుందనడానికి ఆనవాలుగా బతికింది తను యెన్నో విషయాల్లో సర్దుకొంది భరించింది యిప్పుడు అతని యీ స్నేహాన్ని మాత్రం తనెందుకు భరించలేకపోతోంది అతను మరో అమ్మాయికి యిస్తున్న స్థానాన్ని వొప్పుకోవడానికి మనసు యెదురు తిరుగుతోంది యెందుకు యేమయింది యీ యిరవై యేళ్ళూ

వొక్కసారిగా దుఃఖం వచ్చేసింది

అతన్నుంచి విడిపోతే చైతన్య యేమైపోతాడు!

వాడంటే ప్రసన్నకి యెంత యిష్టం పిల్లాడు గుర్తు రాలేదా యిలాంటి స్పేహం లోకి వెళ్ళినప్పుడు యీ పెళ్ళితో తను తన యింట్లో వాళ్ళకి, స్నేహితులకి దూరం అయ్యింది

దుఃఖం మరింత వుధృతం అయ్యింది

కన్నీళ్ళతో అలసిపోయి హాల్లోకి వచ్చింది

అకలి

ధ్రిజ్‌ తీసింది

వ్రూట్‌జ్యూస్‌ ప్యా౭ట్‌ని తీయబోతూ అగింది

అన్నం అకలి తిను మయూర నువ్వు ఆరోగ్యంగానే వున్నావ్‌ నీ కొలెస్ట్రాల్‌ లెవెల్స్‌ కంట్రోల్టోనే వున్నాయి. తిను మయూర

కడుపు నిండుగా అన్నం తిని, వో స్వీట్‌ ముక్క కూడా తిని బాల్కనీలోకి వచ్చింది కాలింగ్‌బెల్‌ మోగింది

194 + మంచుపూల వొనత కుప్పిలి పద్మ కధలు

ప్రసన్న

“అన్నం పెట్టనా"

వద్దన్నట్టు తలాడించాడు

గదిలోకి వెళ్ళి బట్టలు మార్చుకొని నిద్రపోవడానికి వెళ్ళే ముందు వొకసారి చైతన్య గదిలోకి వెళ్ళాడు తిరిగొచ్చి నిద్రపోయాడు అదే మంచంపై వో పక్కకి తిరిగి పడుకొంది మయూర యిటు తిరిగి ప్రసన్నవైపు చూసింది

ఐదడుగుల తొమ్మిదంగుళాల పొడవు చక్కగా మెయింటైన్‌ చేస్తున్న ఫిజిక్‌ నలభై రెండేళ్ళు అన్నట్టే వుండడు అతని భుజం వంపులో తలాన్చి అతని యెడమ చేయి తన కుడిచేతిపై వుంచి దగ్గరికి తీసుకోగానే నిశ్చింతగా నిద్రపోవడం తన కెంతో యిష్టం

యిప్పుడు తను తలాన్నినా అతని చేతులు తనని దగ్గరకి తీసుకోవడంలేదు తనేం చేసిందని తన పట్ల యింత నిరాసక్తత

దిగులుతోనే యెష్పాడో కలత నిద్ర పట్టింది

ఆరోజు యేదేమైనా అతనితో మాట్లాడాలని అనుకొని, “మనం యెందుకిలా వుంటున్నాం,” అని అడిగింది

అదివారం వుదయం బద్ధకంగా టి వి చూస్తున్న అతను స్కీన్‌పై నుంచి తల కూడా తిప్పకుండా, “యెలా,” అన్నాడు

“నీకు తెలీదా ప్రసన్నా”

అతను మాట్లాడలేదు కాసేపాగి టివి ఆఫ్‌చేసి, “నేనిలానే వుంటా ” అన్నాడు “బాధేస్తోంది .

“నేనేం చేయలేను ”

“అలా అంటే యెలా ప్రసన్నా యిలా హర్ట్‌ చేయటం కరెక్ట్‌ కాదుకదా,” అన్నా “నీకేది కరెళ్టో, నిన్నేది హర్ట్‌ చేస్తుందో యివన్నీ ఆలోచించే వోపికా తీరికా లేదు వేనింకే యిలానే వుంటా,” ఖరాఖండీగా చెప్పేశాడు “నేను,” అయోమయంగా, అమాయకంగా అడిగాను

[ఓ మయూర + 195

జని యిష్టం స

యిష్టం నాకేం యిష్టం అతనికి యిష్టమైనది చేయడమే యిష్టంగా బతికి తనకి యిషుడింత హరాత్తుగా యేం యిష్టమో స్ఫురించడంలేదు

అతను బయటికి వెళ్ళిపోయాడు

ఆ మధ్యాహ్నం అత్తగారిని అడిగింది మయూర, “ప్రసన్నలో మార్చు మీకు తెలుస్తోందా,” అని

మయూర ఆ విషయం యెప్పుడు అడుగుతుందా అని యెదురుచూస్తున్నట్టు న్నారేమో సువర్చలగారు, “ప్రసన్న యే నిర్ణయం తీసుకున్నా నాకు యిష్టమున్నా లేకపోయినా నేనేమీ అనను నిన్ను చేసుకుంటాను అన్నప్పుడూ మేమేమీ అనలేదుగా నా మేనకోడలికి అన్యాయం జరుగుతుందనే బాధ వున్నా సహిం చాను,” అన్నారామె

“యిప్పుడు మీ మేనకోడలు మీ కోడలు కానందుకు, ఆమెకీ నాకొచ్చినంత కష్టం యెదురు కానందుకు సంతోషిస్తున్నారా” మళ్ళీ అంది మయూర

“నా మేనకోడలికి యిలాంటి కష్టం యెందుకొస్తుంది రానిస్తామా! వాడిక్కూడా సాంత మేనమామ కూతురని వుంటుంది అయినా యిప్పుడు నీకేమయ్యిందని వాడేమీ ఆ అమ్మాయిని పెళ్ళి చేసుకోవడం లేదుగా ”

మయూర అవిడవైపు చిత్రంగా చూసింది

“యిదిగో మగవాళ్ళకి యిలాంటివేవో వుంటుంటాయి మా నూవగారికీ వుండేది మా అత్తగారు వూరుకోలేదా మధ్యలో వచ్చినవి మధ్యలోనే పోతాయి వాటిని రాద్ధాంతం చేయకూడదు వోపిక పట్టు నీకు తెలిసింది కాబట్టీ యిలా అంటు న్నావు తెలియకపోతే యేం చేసుండేదానివి తనొచ్చి యీ యింట్లో లేదుగా,” అందావిడ సింపుల్‌గా

మయూర ఆలోచిస్తూ వుండిపోయింది

ఆ రాత్రంతా మనసు పరిపరివిధాలుగా పోతూనే ఉంది

చివరికి వో నిర్ణయానికి వచ్చింది

వుదయం ప్రసన్న ఆఫీసుకి బయలుదేరుతుంటే, “ప్రసన్నా, కొంత డబ్బులు 196 + మంచుపూల వాన 9 కుప్పిలి పద్మ కధలు

కావాలి వైజాగ్‌ వెళుతున్నా” అంది “యెందుకు” “స్పష్టంగా తెలీదు కొద్దిరోజులు వెళతా,” అంది “డబ్బులు అమ్మని అడుగు,” అన్నాడు “అడగను నువ్వే అడిగి యివ్వు, అంది ప్రసన్న ప్రతి నెలా డబ్బులు కల్లికే యిస్తాడు యింటికి కావల్సినవన్నీ ఆమే చూస్తారు అతనెప్పుడూ మయూరకి పాకెట్‌ మనీ కూడా యివ్వలేదు బ్యూటీ పార్లర్‌కి వెళ్ళాలంటేనో, టైలర్‌కి యివ్వడానికో యిలాంటి అవసరాలకి యెన్ని డబ్బులు అవసరమో అంతవరకే యిచ్చేవారు యిద్దరూ మయూరకి కొద్ది రోజులు వైజాగ్‌ వెళ్ళొస్తానని చెప్పింది చైతన్యకి తనని వదిలి తల్లి యెప్పుడూ యొక్కడికీ వెళ్ళడం తెలియని చైతన్య వింతగా చూస్తూ, “అమ్మమ్మ యింటికా,” అన్నాడు అవునన్నట్టు తలూపింది యిక్కడి వాళ్ళంతా చైతన్యని ప్రేమగా చూస్తారని తెలుసు అందుకే ధైర్యంగా బాబుని వదిలి విశాఖ బయలుదేరింది విశాఖ యీ యిరవై యేళ్ళలో యెంత మారిపోయిందో రెండ్రోజులు అమ్మావాళ్ళతో గడిపి సుహాసినిని చూసాస్తానని వాళ్ళింటికి వెళ్ళింది సుహాసిని సంబరపడిపోయింది పిల్లలిద్దర్నీ యెంసెట్‌కి రుద్దుతున్న బిజీలో వున్నానని చెప్పింది “ఫిజిక్‌ బాగా మెయిన్‌టైన్‌ చేస్తున్నావే యోగాకి, వాకింగ్‌కి వెళుతున్నాను కానీ డైటింగ్‌ చేయలేకపోతున్నాననుకో,” అంటూ గట్టిగా నవ్వింది కాఫీ తాగుతూ, “వూరు బాగా మారిపోయింది పేపర్లలో చదువుతున్నా చూడటం వేరు కదా,” అంది మయూర “ఆ యెంత మారినా బాంబే అంత అవ్వదు కదా,” అంది సుహాసిని సుహాసినికి యిలాంటి బాధలేమీ లేనట్టున్నాయి యెంత హాయిగా వుందో అనుకోగానే మయూరకి నవ్వొచ్చింది

గత మయూర + 197

యెవరి గుండెలో బాధలు వారికి మాత్రమే తెలిసే యీ కాలంలో మాటలు, నవ్వుల ప్రవాహాన్ని చూసి గుండెల్లో దాగి వున్న వ్యధలు తెలునుకోలేం కదా “యెంతో యిష్టపడి పెళ్ళి చేసుకుని యీ వూరినీ, అందరినీ వదిలి వెళ్ళినందుకు అంతా గర్వపడే స్థాయికి ప్రసన్న యెదగడం సంళోషంగా వుందనుకో,' అంది నుహాసిని

యీ వూరిలో తను నిలబడగలదా

అందరినీ అవునని వెళ్ళినా, కాదని వెళ్ళినా యిప్పటి యీ పరిస్థితుల్లో పెద్ద తేడా యేమీ వుండదు కానీ యిష్పాడు తిరిగి యిక్కడ తను కొత్త జీవితాన్ని మొదలుపెట్టాలనుకుంటే మాత్రం తలా వాక మాట డ్రేమగానో, జాలిగానో, సానుభూతితోనో అంటారు కానీ

బాంబేలో అదే యింట్లో వుంటూ రోజూ ప్రసన్నని అలా చూడడం బాధగా, అవమానకరంగా వుంది పది రోజులు విశాఖలో గడిపి బాంబే తిరిగి వచ్చింది “అబ్బా వచ్చేశావా పిచ్చిపిల్లలా తిరక్కు యిస్టుడు వీడి దగ్గర అవకాశాలేవో వున్నాయి అ అమ్మాయి సరదాగా తిరుగుతుంది రేపు మరొకరి దగ్గర అవకాశా లుంటే అటే వెళ్ళిపోతుంది ఆ మాత్రానికే నువ్వు అటూ యిటూ వెళ్ళడం యెందుకు,” అన్నారు సువర్చలగారు

మౌనంగా ఆవిడవైపు చూసింది మయూర

ప్రసన్న తిరిగొస్తాడా ఆ అమ్మాయి వెళ్ళిపోతుందా టేక మరో అమ్మాయి వస్తుందా యివన్నీ యిప్పుడు అనవసరం నేనేం చెయ్యాలి అసలు నేనేంటి గెస్ట్‌రూమ్‌లో తనకి కావల్సినవన్నీ సర్దుకుంది సుహాసిని యిచ్చిన పెయింటింగ్‌ని గోడకి తగిలించింది

“యేమిటిదంతా,” అడిగారు సువర్చలగారు

“యిక నుంచి నేనీ గదిలోనే వుంటా పూర్తిగా యీ యింటిని వదిలి వెళ్ళిపోవ డానికి చైఠన్య వల్ల మనసొప్పడం లేదు మరికొంత కాలం పోతే చైతన్య మరింత యిండిపెండెంట్‌ అవుతాడు మూ యిద్దరి మధ్య వచ్చిన జేడాకి తను బాధపడ 198 + మంచుపూల వాన 4 కుప్పిలి పద్మ కధలు

కూడదు చైతూకి బాగా అలవాటైన యింటి నుంచి, మనుష్యుల నుంచి, కాలేజీ నుంచి దూరం చేయడం నాకు యిష్టం లేదు “నేనూ చైతూకి దూరంగా వుండలేను యిక్కడే యీ యింట్లోనే వుంటా నేర్చు కున్న సంగీతాన్ని మరింత నేర్చుకోవాలనుకుంటున్నా అక్కడే చిన్నపిల్లలకి సంగీతం నేర్పే చిన్న వుద్యోగం చూసుకుంటాను నలభై యేళ్ళ వయస్సులో వొక్కసారిగా అన్ని రకాలుగా నిలబడటం వెంటనే వీలు కాకపోవచ్చు ్‌లానీ అసాధ్యం మాత్రం కాదు ప్రసన్న మనసు నుంచి వెళ్ళిపోయానని తెలిశాక కూడా చైతు కోసం యీ యింట్లో అతిధిగా వుండటానికే నిశ్చయించుకున్నా” యివన్నీ సువర్చలగారికి చెబితే యెంతవరకు అర్థం అవుతుందో తెలియదు రోజులు గడుస్తుంటే అవే అర్థం అవుతాయిలే ప్రత్యేకంగా చెప్పడం యెందుకు ఖీ రాత్రి సమయం వాంటిగంట కాలింగ్‌బెల్‌ మోగుతూనే వుంది మెలకువ వచ్చినా మయూర లేచి వెళ్ళి తలుపు తీయలేదు మెలకువ వచ్చినా మయూర తీస్తుందిలే అని యెప్పటిలా పక్కకి తిరిగి పడుకొన్న సువర్చలగారు యెంతసేపైనా మయూర తీయకపోవడంతో లేచి వెళ్ళి తలుపు తీశారు యింట్లో తను అంటూ వొకడున్నాడనే స్పృహే లేనట్టు మయూర మ్యూజిక్‌ స్కూల్‌కి వెళ్ళడం, చైతన్యతో రెస్టారెంట్‌కో, గుడికో, సినిమాకో యెక్కడోక్కడికి వెళ్ళడం చూస్తుంటే తనని డిస్ట్రబ్‌ చేయనందుకు ముందు రిలీఫ్‌గా ఫీలయినా మెల్లమెల్లగా అనీజీనెస్‌ అతనిలో యిన్నాళ్ళూ తనని యిష్టపడినవారి కోసం అన్నీ మరిచిపోయి బతికిన మయూర యిష్పుడిప్పుడే తనని తాను ప్రేమించడం మొదలుపెట్టిందని ప్రనన్నకి యింకా అర్థం కాలేదు “ోయిల్లేం పట్టనట్టు నీ దారిన నువ్విలా వుంటే యెలా,” సువర్చలగారు వొకరోజు చికాకుగా అన్నారు మయూరతో “అన్నీ తెలిసీ నన్నే అడుగుతారేంటి” మయూర నిర్లిప్తంగా జవాబిచ్చింది

సె, మయూర + 199

ఆమె మౌనంగా గదిలోంచి వెళ్ళిపోయారు యెప్పటిలా ఆ రాత్రీ ఆలస్యంగా వచ్చిన ప్రసన్నతో “తను అలా వున్నా పట్టించుకోవేం యింట్లో సిల్లాడున్నాడు మన ఆడపిల్లల్ని వాళ్ళ మొగుళ్ళు అడుగుతారు కదా యేదోలా వొప్పించి తను మామూలుగా వుండేట్టు చూడు అటు విడిపోవడం కాదు, యిటు కలిసుం డటమూ కాదు యేంటీ పద్ధతి” రవ్వంత విసుగు ఆమె స్వరంలో “విడిపోతే తనకి కాంసపెన్సేషన్‌ యివ్వాలి విడిపోయేంత తగాదా కూడా మా మధ్య లేదు అన్నింటి కంటే ముఖ్యం చైతూకి అమ్మ కూడా కావాలి మా యిద్దరిలో యే వొక్కరు దూరం అయినా వాడెలా తీసుకుంటాడో తెలీదు కెరీర్‌కి పునాది పడే వయస్సులో వాడిని డిస్ట్రబ్‌ చేయడం నాకు యిష్టం లేదు మయూర మన జోలికి రానప్పుడు తనెలా వుంటే నీకేం నువ్వూ పట్టించు కోకు,” అంటూ గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు “యిదంతా యేమిటో రాత్రనకా పగలనకా కష్టపడి యింత సంపాదించాడు యిందులో తనకి కొంత యివ్వాలంటే అమ్మో సరేలే, చైతూ కోసమైనా సర్జుకుందాం కొన్నాళ్ళకి పరిస్థితి మారొచ్చు," అనుకున్నారామె వుదయమే లేచి మయూర యొప్పటిలానే యోగా చేస్తోంది యిప్పుడు అమె శరీరమే కాదు చూపులు కూడా (ఫెష్‌గా మెరుస్తున్నాయి

భఖ

(స ఆదివారం ఆంధ్రప్యోతి

శ్త్తల్సే.. 18 డిసెంబల్‌ 2005

200 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

చింతచెట్టు నిఢలో వెళ్ళని పరిమళ్లప్త పొటీ

(ణి భి ద వ్‌ మీన గె చమ్మ? 202 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

తొలివాన కురిసినప్పుడు నేలలోంచి వుబికి వెచ్చగా వొచ్చే మట్టివాసన కమ్ముకొంటున్నట్టు ఆ పాట మెల్లమెల్లగా చుట్టకొంటోంది యెయిర్‌పోర్ట్‌కి వెళ్ళే దారి నుంచి కుడివైవుకి తిరిగి వో రెండు కిలోమీటర్లు లోపలికి వెళితే రైలులైను దాటితే హుస్సేన్‌సాగర్‌

చింతచెట్టు నీడలో వెచ్చని పరిమళపు సాట + 203

ఆ రైలులైనుకి ఆ మెయిన్‌ రోడ్డుకి నడుమ చిన్న కాలనీ ఆ కాలనీలో అన్నీ యిండిపెండెంట్‌ యిళ్ళే ఆ కాలనీకి దక్షిణం వైపు విశాలమైన ఆకుపచ్చ తోట ఆ తోట చివర్న పశ్చిమాన పురాతన సౌధం ఆ సౌధంలో రాత్రంతా వొంటరి వీనస్‌లా వెలుగుతుండే చిన్ని విద్యుత్‌ దీపం ఆ తోటకి కుడివైపునున్న సన్నని కాలిబాటకి వో పక్కంతా యేపుగా పెరిగిన లేతాకుపచ్చ యూళక్షిష్టస్‌ తోట ఆ తోటకి ఆనుకొని చిన్ని రేకుల యిల్లు ఆ రేకుల యింటికి యెదురుగా పురాస్కృతు లెన్నింటినో నిండుగా నింపుకొంటూ యేపుగా పెరిగిన చింతచెట్టు శాఖభోపశాఖ లుగా ఆ చింతచెట్టు నీడ వొత్తుగా పరుచుకొన్న చోట పాత నులకమంచంపై నర్సింతాత పడుకొని వున్నాడు నిలువెత్తు మనిషి

ఆ నిలువెత్తు మనిషి చుట్టూ యెటు చూసినా పిల్లలే పిల్లలు జేగురు రంగు తిరిగిన తెల్లని తలపాగా చుట్టూ నడిచి నడిచి స్థిరపడిన బొబ్బలు కట్టిన పాదాల చుట్టూ బొజ్జ మీదా మొత్తంగా అతని చుట్టూ యెటు చూసినా పిల్లలే పిల్లలు అతను కధ చెపుతూ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు ఆ నిద్ర బరువైన వూపిరిగా చిన్న గురగ్గా మెల్లమెల్లగా ఫ్యాక్టరీలో సైరన్‌లా యెక్కువవుతుంటే పిల్లల బుగ్గల నిండా నవ్వులే నవ్వులు యిళ్ళలో పనివేళయిందని వెళ్ళేవాళ్ళు, ఆ యిళ్ళ పనుల్నుంచి తిరిగొచ్చేవాళ్ళు, తల్లో పేలు చూపించుకొంటున్నవాళ్ళు, చూస్తున్న వాళ్ళు, కబుర్లు చెప్పుకొంటున్నవాళ్ళు, గొడవ చేబాకండి తాతయ్యని పడుకోనీ యండి అని పిల్లలపై అరుస్తూనే ఆ గురక్కి ముసిముసిగా నవ్వుకుంటున్న స్త్రీలు ఛాయ్‌ తాగే వేళకి గురక కట్టిపెట్టి నర్సింతాత, 'అం మేకల్సి పోరగాడు తోలుకెల్తు * కధ ఆపిన చోట నుంచి మొదలు పెట్టాడు కధ చెపుతూచెపుతూ నిద్రలోకి వెళ్ళి మెలకువ రాగానే అపిన చోట నుంచి నర్చింతాత యెలా మొదలు పెడతాడాని రేలాకి బోల్డంత కుతూహలం ఆశ్చర్యం తాతలా తను కధ చెపుతూ నిద్రలోకి వెళ్ళి మెలకువ రాగానే కధ చెప్పాలని ప్రయత్నించినా అలా చెప్పలేక పోయింది '“తాతంత అయ్యాక అలా కధ చెప్పగలనులే,' అనుకొంది సాయంకాలపు ఆఖరి సూర్యకాంతి ఛాయ కూడా తెరమరుగయ్యే వేళ యిళ్ళకి చేరుకొనే పెద్దాళ్ళు యింటి వెనగ్గా యూక్లిష్టస్‌ చెట్లకి పక్కగా వున్న వేపచెట్టు కింద వేడినీళ్ళతో చల్లనీళ్ళతో స్నానాలు చేయటం కణకణలాడే బొగ్గుల పాయ్యి మీద పెళపెళలాడే జొన్నరొట్టెలు చేస్తుంటే ఆ పాయి చుట్టూ చిన్నాళ్ళు పెద్దాళ్ళు చేరి సందడి సందడిగా కమ్మని పప్పు జొన్నరొట్టెలు తింటూండేవారు దోమలు తగ్గడానికి నెగడు వేసేవాళ్ళు దాని చుట్టూ చేరి కబుర్లు చెప్పుకొంటూ పాటలు 204 + మంచుపూల వాన 9 కుప్పిలి పద్మ కధలు

పాడుతూ డప్పు దరువు వేసేవాళ్ళు పాట వెనక పాట యీ కోలాహలాన్నంతా ఆ పాత నులకమంచంపై పక్కకి తిరిగి మోచేతిపై తలాన్చి మురిపెంగా చూసుకొనేవాడు నర్సింతాత పెళ్ళయిన కొత్తలో యిక్కడికొచ్చాడు పాలమూరు నుంచి అప్పటికిదంతా అడివి లెక్కనుండేది కాలనీలో యిళ్ళు రావటం వాళ్ళకి పనిచేయటం అప్పట్నుంచి యిక్కడే. పిల్లలు వాళ్ళ పెళ్ళిళ్ళు వాళ్ళ పిల్లలు యిప్పటికి కాలనీ నిండా యిళ్ళు స్కూల్స్‌, పెద్దపెద్దాళ్ళుండే కాలనీగా ఆ రైలుకట్ట కింద దుకాణాలు హుస్సేన్‌సాగర్‌ స్టేషన్‌ దాటితే చూస్తుండగానే సాగర్‌ చుట్టూ రోడ్డు నెక్లెస్‌రోడ్డు నెక్లెస్‌ రోడ్డు మిలమిలాడుతూ విద్యుద్దీపాలు అలా ఖైరతాబాద్‌ వైపు వెళితే పెద్దపెద్ద స్టైవోవర్లు యీ కాలనీలో యిళ్ళస్థలాలకి గిరాకి పెరగటం, నర్సింతాత అద్దెకి యిళ్ళు చూపించటం, అమ్మకానికుండే స్థలాలు చూపించటం కొడుకులు కన్‌స్ట్రక్షన్‌ కంపెనీలలో పని కోడళ్ళు, కూతుర్లు యిళ్ళలో పని యెప్పుడో వేసుకొన్న చిన్ని యిల్లు సర్కారోళ్ళది నర్సింతాతని నమ్ముకొని యేదో వొక పని దొరుకు తుందని ఆ వూరి నుంచి సిటీకొచ్చేవాళ్ళు యీ పదేళ్ళలో మరీ యెక్కువయ్యారు అందరికీ యేదో వాక పని చూపించే నర్సింతాతంటే దేముడే మరి యెలక్షన్‌ యేజంట్‌ నర్సింతాత దగ్గరున్న వోట్లు లెక్కపెట్టాడు ఆ వోట్లని తను చెప్పిన నాయకుని పార్టీకి వేస్తే యింటి పట్టా యిప్పిస్తానన్నాడు వొక్కసారి వోట్ల లిస్ట్‌లో వొస్తే తనని అక్కడ నుంచి యే సర్కారోళ్ళు తరిమేయలేరని నర్పింతాతకి గట్టిగా నమ్మకం కుదిరింది స్థలాల రేట్లు బాగా పెరిగాయి యేదో వాక పార్టీ యేజంటుని నమ్ముకోకపోతే యేదో వొకరోజు తనున్న యింటికి ముప్పు రావొచ్చనిపించింది నర్సింతాతకి ఆరోజు యెప్పట్టానే నర్పింతాత యింత తిని పిల్లలందరిని చుట్టూ వేసుకొని పాటలు నేర్చిస్తూ మధ్యమధ్య కథలు చెపుతున్నాడు రేలా గొంతెత్తి పాడుతుంటే ఆ లేతస్వరం ఆ చింతచెట్టు శాబల్టోంచి కోయిలమ్మలు మౌనంగా ఆ పాటని మేస్తున్నాయ్‌ అప్పుడొచ్చారు వాళ్ళు వాళ్ళని చూసి రేలా పాట ఆగింది వేసవి తొలి యెండకి అలసి ఆ చెట్టు నీడన విశ్రమించిన మేకలు బెదిరి మేమే చింతచెట్టు నీడలో వెచ్చని పరిమళపు పాట + 205

మన్నాయి పిల్లలంతా కథలు, పాటలు మరిచి ఆత్రంగా వాళ్ళనే చూస్తున్నారు సిల్కు లాల్చీ, యెడమ చేతికి తళతళలాడే బంగారు గొలుసు, ఆ చేతివేళ్ళకి రెండేసి వుంగరాలు, కళ్ళకి నల్లని జోడు ఘుమఘుమలాడుతూ రెపరెపలాడుతూ వాళ్ళు వచ్చారు

వస్తూ వస్తూ పెద్దాయన, “యీ యిల్లు యెవరిది?* అని అడిగాడు

“నాదే బాబయ్య ”

“మంచిది మంచిది యీ స్థలంలో అపార్ట్‌మెంట్‌ కడుతున్నాం రేపట్టుంచి పని మొదలుపెడతాం మా సూపర్‌వైజర్‌ యిక్కడే వుంటాడు కాస్త చూసుకో, కొత్త కదా,” అన్నారు వాళ్ళు నర్సింతాత నమ్రతగా తలాడించాడు “కానీయండి మేం బయలుదేరుతాం,” అన్నారు వాళ్ళు

గొడ్డలితో చింతచెట్టు వైపు పనివాళ్ళతో సూపర్‌వైజరు వచ్చాడు “యిదేంటయ్యా,” నర్సింతాత అడిగాడు

“చింతచెట్టు అడ్డయ్యా, పునాదికి దెబ్బ”

“మీ స్థలం అక్కడుంది చెట్టు యిక్కడుంది,” తాత గిలగిలలాడుతున్నాడు “వేళ్ళు పాకుంటాయి పునాదికి దెబ్బ యీ వూడలు చూడు అసలీ చెట్టుంటే వెంటిలేషన్‌ సమస్య ఆ వేపచెట్టు, యీ చింతచెట్టు కొట్టాల్సిందే రేపట్టుంచి స్థలంలో పని,” అన్నారు వాళ్ళు

నర్సింతాత ప్రాణం విలవిలలాడింది

చెట్టుని నరుక్కోవటం యేంటి వేళ్ళు పునాదికి నష్టం చేయడం యేంటి వేళ్ళు నరుక్కోవడం యేంటి తరతరాలుగా వస్తున్న చెట్టు నర్సింతాత చూస్తుండ గానే ఆ నడిరాత్రికి సగం చెట్టుని నరికేశారు

పాటలు లేవు నెగడు లేదు ఆ ప్రాంతమంతా పెట్రోమాక్స్‌ లైట్ల వెలుగు పిల్లలతా దిగులుదిగులుగా వో మూల గుంపుగా కూర్చున్నారు ఆ రాత్రి నర్సిం తాత రొట్టెలు తినలేదు తన తల్లి, భార్య పోయిన రోజు దు ఖపడిన దానికి రెట్టింపు దుఖం అతనిని కమ్ముకొంది

206 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

తెల్లారేసరికి నర్సింతాత యిల్గొక్కటే బోడిగా కనిపించింది కొన్ని సంవత్సరాలుగా అలవాటుపడిన చింతచెట్టు నీడ జీవనం కాస్తా మండుటెండలో పడేసరికి నర్సిం తాత కొండంత అండని కోల్పోయినట్టు దిగులయ్యాడు చూస్తుండగానే నేల చదును చేసి పునాదులు వేశారు స్లాబ్‌ పోశారు అఆ యిసుక సిమెంట్‌ ధూళికి నర్సింతాత పెద్దోళ్ళు పిల్లలు అలవాటు పడిపోయారు నర్సింతాత దిగులుగా చింతచెట్టు మొదల్లో రాత్రివేళ పడుకునేవాడు “అపార్ట్‌మెంటాళ్ళకి మంచినీళ్ళ కనెక్టన్‌ వేస్తున్నారంట మనకి యిక్కడ వీధిపంపు వేస్తారోేమో కనుక్కోరాదా,” నర్సింతాతని వోరోజు కోడలు అడిగింది నీళ్ళుంటే కాస్త తెరిపిగా వుంటుందని నర్సింతాత రాజకీయ యెలక్ష్మన్‌ యేజెంట్‌ దగ్గరికి వెళ్ళాడు యేజెంట్‌, 'ఆ అదేమంత భాగ్యం," అంటూ అ పని చేయిస్తా నన్నాడు యెలక్షన్స్‌ ఆట్టే దూరం లేవనే ముందుచూపు వుందా యేజెంట్‌కి అక్కడో పబ్లిక్‌ కుళాయి వచ్చింది అ నియోజకవర్గం యెమ్మెల్యే ఆ పంపుని వోపెన్‌ చేసినట్టు వో సిమ్మెంటు పలకపై రాయించి ఆ కుళాయికి అతికించాడు యేజెంట్‌ 'యెమ్మెల్యే రాకుండానే వచ్చినట్టు రాయించారే," అనుకొంది రేల చూస్తుండగానే అపార్ట్‌మెంట్‌ నిట్టనిలువుగా నిలబడింది వొక్కొక్కరే గృహప్రవేశం చేస్తున్నారు గృహప్రవేశం జరిగే ప్రతిసారీ కిక్కిరిసిన కార్లు బారులు బారులుగా ఆరోజు వో వంక గృహప్రవేశం జరుగుతోంది రాజకీయ ఏజెంట్‌ వచ్చాడు “రోజులన్ని వొక్కలానే వుండవ్‌ పెద్దాయనా యీ చివర్నుంచి ఆ చివరికి అలా వదిలేస్తే మరొకరొచ్చి యిల్లేసుకుంటారు నువ్వుండగా యిలా సఖ్యంగా వున్న నీ పిల్లలంతా రేపా జాగా కోసం తగువులాడుకుంటారు నువ్వుండగానే యెవరి యిల్లు వాళ్ళకి వేయించుకొంటే స్థలానికి స్థం, అంతా పక్కపక్కనే వుండొచ్చు యేమంటావ్‌?” “సర్కారు. అయినా పోరగాళ్ళు వేసుకుంటారో లేదో ” “సర్కారు సంగతి నేనున్నాను కదా యేదో కాస్త యిస్తే” అన్నాడు యేజెంట్‌ రెండు రాత్రులు అంతా కూర్చుని యెవరి గది వాళ్ళు వొకదానికొకటి ఆనుకొని కట్టుకోవాలని నిశ్చయించుకున్నారు యేజెంట్‌కి అప్పు చేసి అంతా డబ్బులు అప్పజెప్పారు చింతచెట్టు నీడలో వెచ్చని పరిమళపు పాట + 207

రెండ్రోజుల్లో యిరవై కాపురాలుగా నర్సింతాత పరివారమంతా యెవరి గదుల్లోకి నాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు

“మీరిలా అక్రమించుకొంటే యెలా యిది గవర్నమెంట్‌ ల్యాండ్‌,” అంటూ అపార్ట్‌మెంట్‌లోని వొకాయన తగాదాకి వొచ్చాడు

“యేదో పేదళ్ళం వదిలేయండి,” అంటూ నర్సింతాత బతిమాలుకున్నాడు ఆరోజు వుదయం నర్సింతాత వుదయపు చల్లదనాన్ని నులక మంచం మీద పడుకొని కప్పుకొంటున్నాడు

“మీకు సిగ్గులేదా మరోసారి యిక్కడ యిలా బయట స్నానాలు చేసారంటే పోలీసోళ్ళకి చెపుతా అశక్రమించుకొన్న స్థలం నిమిషాల మీద లేపించేస్తా,” అరుస్తున్నాడు ఫ్లాట్‌ నెంబర్‌ 101

“యేమయిందయ్యా,” నర్సింతాత కంగారుగా అడిగాడు

“మీవాళ్ళంతా యిలా ఆరుబయట స్నానాలు చేస్తే యెలా మా ఆడవాళ్ళు అటూ యిటూ తిరుగుతుంటారు యిబ్బందవుతుంది,” అన్నాడాయన

ఆ అపార్ట్‌మెంట్‌ చుట్టూ ప్రహరీ వుంది వాళ్ళు నడిచే దారీ కాదు యీ యిబ్బంది యేమిటో అర్థంకాక నర్సింతాత అయోమయంగా, “మా యిళ్ళ ముందు కదయ్యా స్నానాలు చేస్తుంది” అన్నాడు

“మా బెడ్‌రూమ్‌ బాల్కనీ మీ యింటి వైపుంది మా యింట్లో వాళ్ళు బాల్కనీలోకి వొస్తే మీరంతా కనిపిస్తారు అలాగే అటుపక్క వంటగది బాల్కనీలు మీ యిళ్ళ వైపే వున్నాయి యిదంతా పెద్ద న్యూసెన్స్‌గా వుంది మీ వాళ్ళెవరూ బయట స్నానాలు చేయకూడదు యిలా యింకోసారి కనిపిస్తే న్యూసెన్స్‌ కేస్‌ పెడతా,” అన్నాడాయన

వుండడానికే చిన్నచిన్న గదులు స్నానాల గదికి స్థలం యెక్కడుంది అనుకుం టూనే, “లేదులే బాబయ్యా, మేం బయట స్నానాలు చేయం,” అని నర్పింతాత అతనిని బతిమాలుతున్నాడు

“యేంటయ్యా ప్రతిదానికి మనమీద కొస్తాడు యేంటి వాళ్ళకి భయపడేది మనకి పట్టాలు త్వరగా యిమ్మను అప్పుడు చూపిస్తా నా తడాజా,” అన్నాడు 208 + మంచుపూల నాన* కుప్పిలి పద్మ కధలు

నర్సింతాత మనవడు “ఆ పెద్దాళ్ళతో మనకేంటిరా!” అంటూ నర్సింతాత స్నానాలు చేయడానికి పాత తడికెలతో చిన్ని అడ్డు కట్టాడు యిందులో యిరుక్కొని స్నానం చెయ్యాలాని మగాళ్ళంతా విసుక్కుంటూనే వున్నారు యింటి ముందున్న నీడ తగ్గుతుంటే నర్సింతాత యూక్షిష్టస్‌ చెట్ల చిల్లుల నీడలో మంచం వేసుకొని పడుకొని వున్నాడు పిల్లలంతా చేరి కధలు వింటున్నారు నర్సింతాత నిద్రలోకి జారుకున్నాడు పిల్లలు వొకొక్కరే మంచం దిగి ఆ చెట్ట మధ్యన దొంగాట ఆడటం మొదలెట్టారు కేరింతలు కేరింతలుగా సాగుతోంది ఆట “యేమీ బుడ్ధిలేదు యేంటా గోల అటుపాొండి,” 409 ఫ్లాట్‌లోని అవిడ అరుస్తోంది “టి వి చూస్తుంటే మీ అరుపులే పడుకోనివ్వరూ అరుపులే అరుపులు ” నర్సింతాత వులిక్కిపడి లేచాడు లేచిన కాసేపటికి పిల్లలు ఆడుకొంటుంటే వాళ్ళకి డిస్ట్రబెన్స్‌గా వుందని అర్ధమ యింది నర్సింతాతకి “సర్లేమ్మా పిల్లలు గొడవ చేయకుండా చూస్తా” యెప్ప ట్టానే బతిమాలుతున్నాడు “వాళ్ళు టీవీలు, టేప్‌ రికార్డర్లు పెట్టటంలేదా, చెవులు చిల్లులు పడేట్టు సాయం కాలాలు వాళ్ళ పిల్లలు ఆడటం లేదా యెప్పుడు చూసినా మన మీద యేడుపే,” నర్సింతాత కోడలు కోపంగా అంది “వాళ్ళతో మనళకెందుకమ్మా వూరుకో ” అంటూ పిల్లలందరినీ దగ్గర కూర్చో పెట్టుకొని కధ చెప్పటం మొదలుపెట్టాడు నర్సింతాత ఆరోజు నుంచి పిల్లలు మధ్యాహ్నం వేళ ఆడుకోవటం బంద్‌ అయిపోయింది వోరోజు వుదయమే యేజెంట్‌ పట్టా పత్రాలంటూ నర్సింతాతని తీసుకెళ్ళాడు పట్టా పుచ్చుకొని నర్సింతాత యింటికి వచ్చాడు యింటి ముందు ఆడవాళ్ళంతా గొడవగొడవగా మాట్ట్లాడుకుంటున్నారు “యేమయింది” అని అడిగాడు నర్సింతాత “అటు చూడు,” అంది మనవరాలు

చింతచెట్టు వీడలో వెచ్చని పరిమళపు పాట + 209

యీ యింటికి, అపార్ట్‌మెంట్‌ ముందున్న రోడ్డుకి మధ్య ఫెన్సింగ్‌ కడుతున్నారు “యెందుకు” అని అడిగాడు తాత

“మనమంతా అటు నుంచి తిరుగుతుంటే గోలగా వుందంట,” అంది చిన్న మనమరాలు

యిళ్ళలో పనికి వెళ్ళాలన్నా, బోరింగు నుంచి నీళ్ళు తెచ్చుకోవాలన్నా, పిల్లలు బడికి వెళ్ళాలన్నా, దుకాణం నుంచి సరుకులు తెచ్చుకోవాలన్నా అదొక్కటే దారి యెడమవైపంతా తోట

“యెలా తిరగాలి” అడిగింది కోడలు

“యీ తీగెల ఫెన్సింగ్‌ని యిటు నుంచి దాటి యీ తుమ్మచెట్లలోంచి ముందుకెళ్ళి రోడ్డెక్కాలి,” అంది మరో మనవరాలు

“ముళ్ళచెట్టు చీకట్లో పురుగుపుట్రా వుంటుంది అయినా చిటికెలో నడికి వెళ్ళాచ్చే దానికి యెంత చుట్టూ తిరగాలి చిన్నపిల్లలు బడికి యెలా పోతారు,” అంది పెద్ద కోడలు

“పట్టా వచ్చిందిగా మనకేంటి భయం అడుగుదాం,” అంది పెద్ద కూతురు “వద్దులేమ్మా పెద్దాళ్ళతో తగాదా యెందుకు ఆ దారినే కాస్త బాగు చేసు కుందాం,” అన్నాడు

“యెంత కాదనుకున్నా మనది అశ్రమించిన స్థలం అంటారు. పైవాళ్ళతో యెందుకొచ్చిన తగవు,” అన్నాడు పెద్దల్లుడు

ఆరోజు నుంచి నర్సింతాత పరివారమంతా ఆ ముళ్ళచెట్ల నడుమ నుంచి చిన్ని కాలిబాటని తయారుచేసుకున్నారు రోజూ యెవరో వొకరికి ఫెన్సింగ్‌ తీగ ముళ్ళు గుచ్చుకోవటం, రాసుకోవటం, యిరుకు స్నానాలకి ముళ్ళదారికి ఆటలు లేని మధ్యాహ్నానికి అంతా అలవాటు పడిపోయారు

“టి వి కొందాం. కొందాం” పిల్లలు ఆడవాళ్ళు అంతా తాత చుట్టూ చేరారు “టి వి కొనటం సరే మనకి కరెంట్‌ లేదు కదా” అన్నాడు తాత కరెంట్‌ యిప్పించమని యేజెంట్‌ని అడగమన్నారు

210 + మంచుపూల వాన కుప్పిలి పద్మ కధలు

“యేం పట్టానో, యేం కరంటో కష్టమంతా ఆ యేజెంట్‌॥ి పెట్టాల్సొస్తోంది,” పెద్దకొడుకు విసుక్కున్నాడు నర్సింతాత అ యేజెంట్‌ చుట్టూ తిరిగి కాస్త డబ్బులిచ్చి యింటికి కరెంట్‌ కావా లన్నాడు ఆ సాయంకాలం అంతా చేరి నెగడు వేసుకొని రొట్టెలు తింటూ పాటలు పాడు తున్నారు పాట వెనక పాట, పాటలే పాటలు డప్పుపై దరువేస్తూ “యేమ్మా యేంటా గోల, వెధవ న్యూసెన్స్‌ ” నాలుగైదు ఫ్లాట్స్‌ వాళ్ళు కలిసి కట్టుగా కిందకొచ్చి అరవటం మొదలుపెట్టారు “మీరిలా పాటలు పాడుళోంటే నిద్రపోలేం వేరీ పనీ చేయలేం,” అరుపులే అరుపులు బయటి నుంచి అప్పుడే అపార్ట్‌మంట్‌లోకి వొస్తున్న రెండొందల వాకటో నెంబర్‌ అమ్మాయి, “పాటలు బాగ పాడతారు పొడొద్దంటే యెలా,” అంది “మీరేంటి వాళ్ళకి సపోర్ట్‌ మీరొక్కరే మీకేం తెలుసు వీళ్ళ వలన పిల్లలు చదువు కోలేకపోతున్నారు,” గయ్యిమన్నాడు వో ఫ్లాట్‌ వోనర్‌ “పాట వొద్దంటే యెలా వాళ్ళ యిళ్ళలో వాళ్ళు పాడుకుంటుంటే వద్దనటం యేంటి,” అందామె “మీకు వీళ్ళ సంగతి తెలీదు అయినా మీకెందుకండీ వాళ్ళ గొడవ మనమంతా వొకే అపార్ట్‌మెంట్‌ వాళ్ళం వొకే మాట మీదుండాలి మీరు వెళ్ళండి మనం తర్వాత మాట్లాడుకుందాం,” అంటూ ఆమెని అక్కడ నుంచి పంపించటానికి ప్రయత్నించారు ఆమె కదల్లేదు “మేం పాడం లేండయ్యా,” తాత బతిమాలేస్తున్నాడు పచ్చని నిండైన చింతచెట్టు శాఖోపశాఖలుగా వొత్తైన నీడనిచ్చే చింతచెట్టు మొదల కంటా నరికేశారు కాలనీలో అందరి అవసరాలని తల్లిలా ఆదుకొనే వేపచెట్టని నరికేశారు ఆటలన్నీ లాక్కున్నారు దారి కట్టేశారు సందడినంతా లాగేసుకున్నారు యెవరు వీళ్ళు వీళ్ళంటే తాతకి యెందుకింత భయం తామంతా తాత మాట వింటారు తాతేంటి వీళ్ళని కాళ్ళవేళ్ళ బతిమాలు కుంటాడు యెందుకిలా ఆలోచనలు రేలాలో చింతచెట్టు నీడలో వెచ్చని పరిమళపు పాట + 211

“పోలీసోళ్ళకి ఫోన్‌ చేయండి గవర్నమెంట్‌ ల్యాండ్‌ ఆక్రమించేశారు పక్కవాళ్ళకి న్యూసెన్స్‌,” అరుస్తున్నాడు వాకతను “పట్టా వుంది సార్‌” “పట్టా, దొంగ పట్టా అవేం చెల్లవ,” అన్నారింకొకరు “యెందుకయ్యా యింత గొడవ మేం పాడం డప్పు వేయం మీకెలాంటి గొడవ వినిపించదు,” బతిమాలుతూ, “పదండి యింట్లోకి,” అన్నాడు తాత అపార్ట్‌మెంట్‌లోకి వాళ్ళు, చిన్నిచిన్న గదుల యిళ్ళలోకి వీళ్ళు వెళుతుండగా మండుటెండల్లో తొలివాన కురిసినప్పుడు నేలలోంచి వుబికి వెచ్చగా వొచ్చే మట్టి వాసన కమ్ముకొంటున్నట్టు, రేల పాడుతోన్న పాట మెల్లమెల్లగా చుట్టుకొంటోంది ఆ పొటని యెలా వదిలించుకోవాలో తెలియక వాళ్ళు అయోమయంగా దారులు వెతుకుతున్నారు ఆశ్చర్యంగా ఆనందంగా ఆత్మీయంగా అ పాటతో స్వరం కలిపింది రెండొందల వాకటో నెంబర్‌ ప్లాట్‌లోని యువతి రేల పాట మరింత వెచ్చగా గాఢంగా స్పష్టంగా ప్రవాహంలా తొలివాన కురిసినప్పుడు నేలలోంచి వుబికి వెచ్చగా వొచ్చే మట్టివాసనలా కమ్ముకొంటోంది నో! మానవి (లైమానిక బులెటీన్‌ శా జనవరి-మార్చి 2003 212 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

ఖీ ఆటీ విసంతీస్యప 0.

న్‌ [ || స్‌" ల్‌ [ (జ | 214 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

మః ప్రాత కాలపు వేళ. మబ్బులు రోడ్లూ యిళ్ళూ యింకా నిద్రమత్తు విడవనే లేదు గది తలుపుని దబదబా బాదుతోంటే- వసంతం కమ్ముకొస్తోంది అరణ్యాల మీంచి పొలాల మీంచి సెలయేటి తీరాల్గోంచి తోటల్లోంచి . వసంతస్వవ్నం... + 215

పచ్చని కలని చెదరగొడుతూ తలుపుని బాదుతోంది యెవరాని కలల రెప్పలని విప్పింది నిత్యకళ్యాణి

ఆ శబ్దానికి నిద్రమత్తులోంచి విసుక్కుంటూ లేచి పక్కనున్న నిత్యకళ్యాణి మంచం వైపు చూసింది సంజన

సంజనా కళ్ళిప్పటం చూసి తిరిగి తన వసంతస్వప్నం కోసం కనైప్పలని మూసు కొంది నిత్యకళ్యాణి

“వూ గొడ్‌ ' అనుకొంటూ చిరాగ్గా వెళ్ళి తలుపు తీసింది సంజన యెదురుగా నైటీలో కేర్‌బేకర్‌ పక్కనే ఛామనచాయ రంగుతో బొద్దుగా ముద్దుగా గుండ్రని కళ్ళతో పూలపూల సల్వార్‌ కమీజ్‌తో వొక్క జడతో కాస్త అలసిపోయిన ముఖంతో సుమారు తన వయస్సే వున్న అమ్మాయిని చూస్తూ, 'కొత్త రూమ్మేట్‌," అనుకొంటూ సంజన గుమ్మానికి కాస్త పక్కగా తప్పుకొంది

రెండు పెద్ద సూట్‌కేసులు యెర్ర ప్లాస్టిక్‌ డబ్బా నీలం యెయిర్‌బ్యాగ్‌ నల్ల పాడవు హేండ్‌బ్యాగ్‌తో లోపలికి వస్తున్న ఆ అమ్మాయి షాట్స్‌లో వున్న సంజనని చూసి, “యేం వుద్యోగమో చూడ్డానికి బానే వుంది,' అనుకొంటూ, “నా మంచం యేది, షెల్ఫ్‌ యేది,” అని కేర్‌బేకర్షి అడిగింది

కేర్‌బేకర్‌ వాటిని చూపించి, “మీ కొత్త రూమ్మేట్‌ న్యూస్‌ పేపరాఫీసులో వుద్యోగం ప్రవీణ,” అని సంజనకి చెప్పి, “తన పేరు సంజనా కాలొసెంటర్‌లో జాబ్‌ ఆ నిద్రపోతున్న అమ్మాయి నిత్యకళ్యాణి టివిలో పొలిటికల్‌ రిపోర్టర్‌,” అంది “మీదే వూరు,” ప్రవీణ అడిగింది

“తెలియదు కనుక్కొని చెపుతా,” యింగ్లీషులో అనేసి వెళ్ళి తన మంచంపై పడుకొంది సంజన

ప్రవీణ రాకతో చెదిరిపోయిన తన స్వప్నాన్ని తిరిగి చూడాలని నిద్రపోవటానికి ప్రయత్నిస్తోంది నిత్యకళ్యాణి నిద్రరావటం లేదు కల తిరిగి వచ్చే అవకాశం కనిపించటంలేదు వుత్తినే అలా మంచంపై దొర్లలేక లేచి కూర్చుంది ప్రవీణ తన మంచంపై హాయిగా నిద్రపోతోంది సంజన తన మంచంపై లేచి కూర్చుంటూ, “మన నిద్ర చెడగొట్టి, తను మాత్రం యెంత హాయిగా నిద్ర పోతోందో చూడు,” అంది

బద్ధకంగా నవ్వి, “వాక్‌కి వెళదామా,” అని అడిగింది నిత్యకళ్యాణి

216 + మంచుపూల వాన* కుప్పిలి పద్మ కధలు

యిద్దరూ బయటకొచ్చారు పంజాగుట్ట సెంటర్‌ వరకు వచ్చి మూల మీదున్న టీ బండి దగ్గర ఆగారు టీ తాగుతూ యిద్దరూ పక్కనే వున్న బండ మీద కూర్చున్నారు “ఎం బి ఎకి కట్టాను స్టడీ మెటీరియల్‌ వచ్చింది చదనటం మొదలుపెట్టాలి కేపు మా ఆఫీసులో పార్టీ వుంది ఐబ్రోస్‌ పెరిగిపోయాయి. పార్లర్‌కి వెళ్ళాలి ఫేషియల్‌ చేయించుకోవాలి రాత్రంతా నిద్రపోయి యెన్నాళ్ళయిందో,” అంది సంజన “నీకీరోజు సెలవేగా యీ పనులన్నీ యివాళే పూర్తి చేసుకో రేపు (ఫ్రెష్‌గా పార్టీకి వెళ్ళొచ్చు ఐబ్రోస్‌ చేయించుకోవాలి అస్సలు టైమ్‌ దొరకటంలేదు వో కొత్త ప్రోగ్రామ్‌ ఆలోచించా ఆ ప్లానింగ్‌తో బిజీ” అంది నిత్యకళ్యాణి “వుద్యోగాలు చేస్తూ క్వాలిఫికేషన్స్‌ పెంచుకొంటూ బాడీ మెయిన్‌టైన్‌ చేస్తూ, మరోవైపు పర్సనల్‌ లైఫ్‌లో సెటిల్‌ అవ్వటానికి బై చేస్తూ యిలా పరిగెడుతుంటే మా మమ్మీకి మన లైఫ్‌ చాలా బాగుందంట వాళ్ళ టైమ్‌లో చదువు, వుద్యోగం, పెళ్ళి యింతేనంట మీరెంత కష్టపడితే మీకంత బైట్‌ ప్యూచర్‌ అంటుంది,” అంది సంజన “కానీ మనకి ప్రతి విషయంలోనూ యిన్‌సెక్యూరిటీ వుంది కదా పరుగు ఆపినా కష్టమే కాస్త తక్కువ పరిగెత్తినా కష్టమే బాగా పరిగెత్తినా వొక్కోసారి గ్యారెంటీ లేదు కాకపోతే యిప్పుడు యెలాగోలా యెందులోనైనా నిలబడగలిగే వాతా వరణం వున్నట్టు వుంది యిది మాయ కావొచ్చు, లేదా భ్రమా కావొచ్చు కానీ మనం కావాలనుకునే ఫీల్డ్‌లోకి వెళ్ళే అవకాశం వుంది దానికోసం మనం బాగా పరిగెత్తాలి పరిగెత్తలేకపోవటం మన లోటే అవుతుంది కాని ఆ బాధ్యతని తీసుకొనే సిస్టమ్‌ యిష్టుడు మన చుట్టూ లేదు ప్రతి విషయంలోనూ యిన్‌సెక్యూరిటీనే వొక్కోసారి యీ నిశ్చింత లేనితనం విసుగ్గా వుంటుంది,” టీకి డబ్బులిస్తూ అంది నిత్యకళ్యాణి “యింత యెనలిటికల్‌ విషయాలు నీకెలా తెలుస్తాయి,” అడిగింది సంజన “సాహిత్యం ” అని నవ్వి, “యిప్పుడు యెనలిటికల్‌గా విషయాలు తెలియక పోయినా పర్లేదు కానీ పాపులర్‌గా తెలియాలి,” అంది నిత్యకళ్యాణి “అంటే”

వసంతస్వప్నం... + 217

“కాస్త పాపులర్‌ రిపోర్టింగ్‌ పేజ్‌-3 చేయమంటున్నారు మా బాస్‌,” అంటూ చిన్నగా నవ్వింది

“గుడ్‌ గుడ్‌ పార్టీస్‌, ఫ్యాషన్‌ షోస్‌, గాసిప్‌ రేపు మా పార్టీ రిపోర్ట్‌ చెయ్‌ మంచి యీజిప్నియన్‌ పెర్‌ప్యూమ్‌ వేసుకెళతా నూ పాత టీమ్‌లీడర్‌ మారి పోయింది పెద్ద రిలీఫ్‌ యీ కొత్త బాస్‌ ఫన్‌ లవింగ్‌ పని గుడ్‌పార్టీస్‌ హెపీి” యిద్దరూ హాస్టల్‌కి వచ్చేసరికి హాల్లో హాస్టల్లో అమ్మాయిలు టివి చూస్తూ ఫేస్‌పేక్స్‌ ఆరబెట్టుకుంటూ, త్వరత్వరగా బ్రేక్‌ఫాస్ట్‌ చేస్తూ ఆఫీసులకి లంచ్‌బాక్స్‌ సర్జు కొంటూ సెల్‌ఫోన్స్‌లో మాట్లాడుతూ హడావుడిగా వున్నారు వీళ్ళిద్దరూ రూంలోకి వచ్చేసరికి ప్రవీణ సామాను సర్జుకోవడంలో బిజీగా వుంది

కళ్యాణి రెడీ అయి వెళ్ళిపోయింది

జీన్స్‌లో రెడీ అయి సంజన బయటికి వెళ్ళబోతుంటే, “నాకీ వైపు నచ్చలేదు మీరు వేనూ మంచాలు మార్చుకుందామా,” అడిగింది ప్రవీణ

“మారిస్తే నాకూ నచ్చదే యెలా”

“పోనీలెండి కళ్యాణిగారిని అడుగుతా నా జీన్స్‌, టాప్స్‌, షాట్స్‌ సర్దుకొన్న బ్యాగ్‌ ట్రైన్‌లో మిస్‌ అయింది కొత్తవి కొనుక్కోవాలి యెక్కడ బాగుంటాయి,” అడిగింది ప్రవీణ

“చాలాచోట్ల బాగుంటాయి లైఫ్‌ స్టయిల్‌, షాపర్స్‌ స్టాప్‌, వెస్ట్‌ యెండ్‌ మీ యిష్టం,” అంది సంజన

“మీరెక్కడ కొంటారు”

“మా వూరు నుంచి తెచ్చుకొన్నవే యిక్కడెప్పుడూ కొనలేదు,” అంది సంజన “షాపింగ్‌కి వస్తారా,” అడిగింది ప్రవీణ

“టెమ్‌ లేదు బై” అంది సంజన

“మహా టెక్కులా వుందే తన బ్యాగ్‌ విషయం అబద్ధమని పసికట్టిందా,” అనుకొంది ప్రవీణ

న

ప్రెస్‌క్లబ్‌లో పుస్తకావిష్కరణ వుంటే కవరేజ్‌కి వెళ్ళింది నిత్యకళ్యాణి బయటికి 218 + మంచుపూల వాన ౪ కుప్పిలి పద్మ కధలు

వస్తూంటే, 'హలో' అని వినిపిస్తే వెనక్కి చూసింది శిరీష్‌ కవి ప్రస్తుతం వో న్యూస్‌పేపర్‌లో వుద్యోగం “హలో,” అంది “జాబ్‌ యెలా వుంది,” అడిగాడు “గుడ్‌ ” “బిజనా ” “యేం” “డ్రిన్నర్‌కి వెళదామా ” “డిన్నర్‌ ” “వూ నాబర్త్‌డే” “వా మెనీ హేపి రిటర్చ్‌ ఆఫ్‌ ది డే” “వస్తారా” “యెక్కడ” “మీరు చెప్పండి ” “మీరు చెపితేనే మంచిది మీకు నచ్చే ప్లేస్‌ తలియదుగా ” “యిప్పుడు ఆఫీసుకా,” అడీగాడు “ఆలో “మీ పని అవ్వగానే బంజారాహిల్స్‌లో కె బి ఆర్‌ పార్క్‌ దగ్గరికి రండి,” అన్నాడు ఆమె అక్కడికి వెళ్ళింది అప్పటికే అక్కడ యెదురుచూస్తున్న శిరీష్‌ ఆమెని తీసుకొని రెస్టారెంట్‌కి వెళ్ళాడు లాన్‌లో వో మూల కూర్చున్నాక, “వస్తారో రారో అనుకున్నా ధ్యాంక్స్‌,” అన్నాడు ఆరుబయట వాలుతోన్న నక్షత్ర కిరణాలని చూస్తూ, “మీరే వూర్ణోపుట్టారు,” అని అడిగింది వసంతస్వష్నం... + 219

“విజయవాడ ”

“యెన్ని గంటలకి ”

“యేమో. నేనెప్పుడూ యీ విషయం మా అమ్మని అడగలేదు,” అన్నాడు చిన్నగా నవ్వి, “వుండండి యిష్పాడే అడుగుతా,” అని వెళ్ళి వాళ్ళ అమ్మకి ఫోన్‌ చేశాడు

కాసేపు మాట్లాడి వచ్చి, “సాయంకాలం తొమ్మిదిన్నరకంట,” అన్నాడు

“సో మీరింకా పుట్టలేదన్నమాట,” అంది

ఆర్డర్‌ చేసి సాహిత్యలోకపు కబుర్లు చెప్పుకొంటున్నారు

అతని కవిత్వంలోని తడి ఆమెకి నచ్చుతుంది అపారంగా సాహిత్యాన్ని చదువు కాన్న అనుభవం, విషయాలని విశ్లేషించే తీరు అమెని ఆకర్షించేవి యెప్పుడైనా కనిపించినప్పుడు యేకధారగా మాట్లాడేవాడు యిలా యేకాంతంగా వో చోట కూర్చుని యిష్టమైనవి తింటూ కబుర్లు చెప్పుకోవడం యిప్పుడే తొమ్మిదిన్నర అవుతోంటే, (యిప్పుడే వస్తా” అని వెళ్ళి తిరిగొచ్చి అతనికి పువ్వులగుత్తిని అందిం చింది వాచ్‌ వైపు చూసుకొంటూ అందుకొన్నాడు

అతను ఆశ్చర్యానందాలతో చిరునవ్వుని దాచుకోలేకపోయాడు

“నాకెంతో యిష్టమైన పువ్వులు యివి,” అన్నాడు

“తెలుసు న!

“యెలా”

“మీ వాక్యాలకి వున్నది యీ పరిమళమేగా ” అంది చిరునవ్వుతో ప్రకాశవంతమైన ఆ మాటలకీ అతను కదిలిపోయాడు

యింత సంతోషాన్ని వూహించలేదు

బిల్‌ పే చేస్తుంటే అతనికి యింకాసేపు వుండాలనిపించింది సాధారణంగా సాగిపోతోన్న జీవితంలో అమె ప్రశంస అతనిలో నింపిన భావోద్వేగంతో అతను యింకొంచెంసేపు ఆమె సమక్షంలో గడపాలనుకున్నాడు కానీ సాధ్యమయ్యేలా కనిపించలేదు రెస్టారెంట్‌ మూసే సమయం అయింది

యిద్దరూ బయటికి వచ్చారు

220 + మంచుపూల వాన 9 కుప్పిలి పద్మ కధలు

“ధ్యాంక్‌ యూ వెరీ మచ్‌ బాగా గుర్తుండిపోయే పుట్టినరోజు,” అన్నాడు ఆమె చిన్నగా నవ్వి, “గుడ్‌ నైట్‌,” అని వెళ్ళిపోయింది అలా అప్పుడప్పుడు వాళ్ళిద్దరూ కాఫీషాప్‌లో కలున్తుండేవారు సాహిత్య విషయాలు దొర్జుతుండేవి పుస్తకాలలో విషయాలని చర్చించుకునేవారు అతను అమెకి తను రాసినవి కొత్తగా చదివిన తనకి నచ్చిన కవిత్వం ఆమెకి వినిపిస్తుండే వాడు మధ్యమధ్యలో తమ యింటి విషయాలు పంచుకొనేవారు “సాహిత్యసభకి విశాజ వెళ్ళి అక్కడ నుంచి సభకి వచ్చిన మిత్రులంతా కలిసి సరదాగా అన్నవరం వెళదాం అనుకొంటున్నాం వస్తారా,” అడిగాడు శిరీష్‌ “వూ వస్తా” వుత్సాహంగా అందామె “అక్కడ నుంచి అరకు, సింహాచలం, అన్నవరం కూడా వెళుతున్నాం అంతా,” అన్నాడు దూరంగా పల్చని నీలిఃరటాల్లా కొండలు నిశ్చలంగా పంపా సరసు తురాయి పూలు పూసిన కొండ మెట్ల మీద పల్చని గీతలు సువర్ణగన్నేరు పువ్వుల హాయైన గాలుల అలలు మెత్తగా సృర్శిస్తుంటే ప్రభాతవేళ అన్నవరం దేవాలయపు మెట్ల మీద కూర్చుంది నిత్యకళ్యాణి అమె పక్కనే వచ్చి కూర్చున్నాడు శిరీష్‌ అతనివైపు చూస్తూ మెత్తని నవ్వు నవ్విందామె పలకరింపుగా “యెంతో బాగుంది కదా మనం యీ వుదయాలని మిస్‌ అవుతున్నాం,” అన్నాడు “నచ్చికే యిక్కడే వుండిపో శిరీష్‌,” అంది “మరి నువ్వో” “ముందు నీ బిజీలైఫ్‌ని వదులుకొని యిక్కడ సింపుల్‌గా వుండగలవా,” అడిగింది “ప్రతిదానికీ నువ్వూ నువ్వు చెప్పు అంటావేంటి నువ్వేం అనుకొంటున్నావో ఆ విషయం చెప్పు ” అతను మాటాడలేదు కాసేపయ్యాక, “యిలాంటి వుదయాలలో మూలాలు వుండడంతో యెదురు పడగానే యివి కావాలనిపిస్తాయి కానీ వీటి నుంచి వేరు చేయబడి చాలాకాలం వసంతస్వప్నం... + 221

అవ్వటం, యిక్కడుండి యేం చెయ్యాలో తెలియదు నగరంలోని ఆ వేగం ఆ మెరుపు ఆ కొత్తదనంలో యేదో మత్తు వుంటుంది ఆ మత్తుకి అలవాటుపడ్డాను ఆ మత్తు కావాలి పసితనపు జ్ఞాపకాలని కలబోసుకోడానికి నీలాంటి స్నేహితు రాలు కావాలి చాలారోజులుగా చెప్పాలనుకుంటున్నా మనం పెళ్ళి చేను కుందామా నిత్యకళ్యాణీ,” అని అడిగాడు అతన్నుంచి వచ్చిన యీ ఆహ్వానానికి ఆమె పెద్దగా ఆశ్చర్యపోలేదు అతనికి తనపట్ల అత్మీయత వుందని తెలుసు కానీ యీ ఆత్మీయతని జీవితంలోకి యెలా అనువదించుకోవాలనుకొంటున్నాడో కచ్చితంగా తెలియదు యిపష్పుడిలా అతను స్పష్టంగా తన మనసులో మాట చెప్పాడు “యేమంటావ్‌” తిరిగి అడిగాడు అమె చిన్నగా నవ్వి, “కాదనటానికి కారణాలేం కనిపించటంలేదు,” అంది అతని హృదయం వుష్పాంగింది స యీ పెద్ద నగరంలో తనకొచ్చే జీతంతో చాలా సాదాసీదాగా జీవితం గడపాల్సి వస్తుందని ప్రవీణ రెండ్రోజుల్లోనే గమనించింది కాస్త మంచి వుద్యోగంలోకి మారిపోవాలని నిర్ణయించుకొని చుట్టూ చూపులు ప్రసరించింది యేయే అవ కాశాలు వున్నాయో రాసుకొంది నిత్యకళ్యాణితో అతి మృదువుగా మాట్లాడుతూ మెల్లగా వో టివి ఛానల్లో ఆమె ద్వారా పరిచయాలు పెంచుకొంది వుద్యోగం సంపాదించింది యాంకర్‌ మాట్లాడే మాటలు రాసే ఆ వుద్యోగం నుంచి యింకా పైపైకి వెళ్ళి ఆ రంగంలో యెలా నిలదొక్కుకోవాలా అని ఆలోచిస్తోంది “పార్టీ యివ్వు,” సంజనా నిత్యకళ్యాణీని పదేపదే అడుగుతోంది “నువ్వే యివ్వు,” అందామె “నేనా యెందుకు? ” “నీ స్నేహితురాలికి మంచబ్బాయి దొరికాడని,” అంది నిత్యకళ్యాణీ “యేంటి విషయం భలే హేపీగా వున్నారే,” అంటూ గదిలోకి వస్తూ అడిగింది ప్రవీణ “నిత్యకళ్యాణి పెళ్ళి” సంతోషంతో చెప్పింది సంజన 222 + మంచువూల వాన అ కుప్పిలి పద్మ కధలు

“వో కంగ్రాట్స్‌ యెప్పుడు, యెక్కడ?” అడిగింది ప్రవీణ “శిరీష్‌ అని వో జర్నలిస్ట్‌, కవి,” అంది సంజన “బాగా రాస్తాడా,” అడిగింది ప్రవీణ “చాలా బాగా పార్టీ యివ్వు,” అంది సంజన “మనమే యిద్దాం మాకు అతన్ని పరిచయం చెయ్యి,” అడిగింది ప్రవీణ “యిప్పుడప్పుడే కాదు యింకా టైమ్‌ వుంది సంజనాకి కాస్త తెలును అతను త్వరలో పరిచయం చేస్తాలే,” అంది నిత్యకళ్యాణి సంతోషంతో మిలమిలా మెరుస్తోన్న నిత్యకళ్యాణి కళ్ళు చూస్తుంటే ప్రవీణకి లోలోపల మంటగా అనిపించింది తమ పెళ్ళిళ్ళ విషయం పట్టించుకోని యింటి పరిస్థితి గుర్తొచ్చింది సరియైన వాడిని వెతుక్కోవటానికి యిక్కడ టైమ్‌ దొరకటం లేదు 'యెవరీ శిరీష్‌ ఆలోచిస్తోందామె యెప్పుడూ ప్రశాంతంగా వుండే నిత్యకళ్యాణిని చూస్తుంటే తనకి యెందుకలాంటి స్థితి భేదోననే అనసూయ ఆమెలో నిగూఢంగా రెండ్రోజుల తరువాత శిరీష్‌కి కాల్‌ చేసి, “మీ కవిత వొక్కటి కావాలండి కవి సమ్మేళనం ప్లాన్‌ చేస్తున్నాం,” అని అడిగింది ప్రవీఐ “మిరు శ్రి “మీకున్న అనేక వేలమంది అభిమానుల్లో నేనొక్కదాన్ని” అంది శిరీష్‌ సంతోషాన్ని దాచుకోడానికి ప్రయత్నిస్తూ, “అంతమంది అభిషూన్నుల్నే, లేరండి,” అన్నాడు మొహమాటంగా “ఆ ఆ విషయం నాకు తెలుసులే," అని మనసులో అనుకొంటూ, “మెప్పు డిస్తారు” అని అడిగింది “యెక్కడిమ్మంటారు” “పోస్ట్‌ చేయండి అయితే మీరీ విషయం మీలోనే వుంచుకోండి (ప్రొఫెషనల్‌ సీకైట్‌ అనుకోండి,” అంది “ష్యూర్‌ ష్యూర్‌ ” వసంతప్వస్నం. + 223

“భై.” అంది

శిరీష్‌కి లోలోపల వో వుత్సాహపు పవనం

నిత్యకళ్యాణికి చెపుదామా అనిపించింది అంతలోనే ప్రవీణ యెవ్వరికీ చెప్పాద్ద నటం గుర్తొచ్చింది

టివిలో తన కవిత రావటం గ్రేట్‌ అనుకొన్నాడు

ప్రవీణకీ సరదాగా అనిపించింది. శిరీష్‌ని కదపగలిగింది

అతను తన కవితని మర్చిపోకుండా ఆమె చెప్పిన అడ్రస్‌కి పోస్ట్‌ చేశాడు

వో రెండ్రోజుల తర్వాత శిరీష్‌కి కాల్‌చేస్తి “బాగుంది మీ కవిత వండర్‌ఫుల్‌,” అంది

“మీ ఫేవరెట్‌ కవులు యెవరు” అడిగింది

అతను చెప్పిన పేర్లు విని యెందుకు వాళ్ళంటే యిష్టమని అడిగింది

అతను సిన్సియర్‌గా ఆమె అడిగినవాటికి జవాబులు చెప్పుతున్నాడు

“మీ ఫోటో వొకటి పంపించండి,” అడిగింది

“ఫోటోనా యెందుకండి పబ్లిసిటీ యిష్టం లేదండి,” అన్నాడు

“'యేయ్‌ం. తెలుసులే పబ్లిసిటీ యిష్టం వుండదు. గుర్తింపు యిష్టంలేని వాళ్ళెవ్వరు! అమాయక చక్రవర్తీ తెలుసులే,' అనుకొంటూ, “మీకిష్టం వుండదని తెలుసు కానీ మిమ్మల్ని చూడాలని మీ అభిమానులు చాలాచాలా కోరు కుంటారు అభిమానుల కోసం ” అందామె నమతగా

శిరీష్‌కి తను చేస్తున్న వుద్యోగం నుంచి మారిపోవాలని వుంది టి వి లోకి వెళ్ళటం యెలాగా అని ఆలోచిస్తున్నాడు నిత్యకళ్యాణిని అడుగుదామనుకున్నాడు వోరోజు ప్రవీణ కాల్‌ చేసి కవిత్వం విషయాలు మాట్లాడి, “మీకు టి వి లోకి వచ్చే ఆసక్తి వుందా!” అని అడిగింది

“వుంది కాని సోర్స్‌ తెలియదు,” అన్నాడు

“నేనో సోర్స్‌ చెపుతా ప్రయత్నించండి,” అంది

“ధాంక్యూ,” అన్నాడు

224 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

“నాకేమిస్తారు జాబ్‌ వస్తే” “రావాలే కానీ మీరే పార్టీ అడిగినా యిస్తా” “పార్టీ పార్టీ కాదు మీకు ఆ వుద్యోగం యెలా వస్తుందో, యెవరితో మాట్లాడితే వస్తుందో నే చెపుతా చాలా కాంపిటీషన్‌ వుందా వుద్యోగానికి మీకు క్వాలిఫికేషన్‌ వుంది మీకా జాబ్‌ వస్తే మీరూ నన్ను నా ప్రొఫెషనల్‌లో యెంకరేజ్‌ చేయాలి మీకూ, నాకూ పరిచయం వున్నట్టు కానీ, రెగ్యులర్‌ కాంటాక్ట్‌లో వుంటున్నట్ట యెవరికీ యిష్పుడప్పుడే తెలియకూడదు. జాబ్‌లో మీరు సెటిల్‌ అయ్యాకే మనిద్దరికి పరిచయం వున్నట్టు తెలియవచ్చు అంతే సరేనా! మనిద్దరి డీల్‌ యేమాత్రం బయటికి వచ్చినా జాబ్‌ వచ్చే అవకాశాలు తక్కువ,” అని కాస్త బెదిరించింది యీ ప్రొఫెషన్‌లో తన టాలెంట్‌పై తను నెగ్గుకు రాలేనని ప్రవీణకి తెలుసు మిగిలిన యాంకర్స్‌కి వున్నంత అందం, గ్లామర్‌, వాక్‌ చాతుర్యం తనకి లేవని ఆమెకి తెలుసు తనని ప్రమోట్‌ చేసే వ్యక్తి కావాలి ఆ మనిషికి అంతో యింతో పవర్‌ లేకపోతే తను ఆ (్రొాఫెషన్‌లో కంటిన్యూ కాలేనని అమెకి తెలుసు అలవాటు పడాలి తన ముఖానికి ప్రేక్షకులు అంతవరకు తను నెగ్గుకు రావా లంటే తన మాట వినే వ్యక్తి అధికారంలో వుండటం అవసరం మోస్ట్‌ యెలిజబుల్‌ వ్యక్తి శిరీష్‌ అని ఆమెకి నమ్మకంగా అనిపించింది రంగురంగుల కొవ్వొత్తులు ముచ్చటైన ఆకృతుల్లో వో గుండ్రని చిన్ని టేబిల్‌కి అటూ యిటూ కుర్చీలు నీళ్ళపై తేలుతోన్న పసుపు యెరుపు గులాబి తెలుపు పువ్వుల రేకులు లేత వెలుగులో వీస్తోన్న లేత పరిమళం సెర్‌ప్యూమ్‌ కేండిల్‌ వెలుగు చిమ్ముతోన్న వైట్‌ వైన్‌గ్లాసుని పట్టుకొన్న కుడిచేతి వేలిగోళ్ళపై మెరుస్తోన్న బ్రౌన్‌ నైల్‌ పాలిష్‌ శిరీష్‌ తన చేతిని చాచి ప్రవీణ చేతివేళ్ళని మెల్లగా స్పర్శిస్తూ, “ధాంక్యూ,” అన్నాడు ఆమె అతని కళ్ళల్లోకి చూస్తూ సమ్మోహనంగా నవ్వి, “వుద్యోగం వచ్చేసింది యిలా మిమ్మల్ని యిప్పుడు చూడగటం గమ్మత్తుగా వుంది గుడ్‌ పార్టీ గుడ్‌ కంపెనీ వొక్కసారైనా మాట్ట్లాడాలనుకున్నాను మీరింత ఆందంగా వుంటారని తెలియదు ఐ లైక్‌యూ ” జీవితం ప్రతి మలుపులోనూ అసాధారణమైన ఆనందాన్నీ అనుభవాలనీ కోరు కుంటూ వొక చిన్న వూర్లో పుట్టి, వో సాధారణమైన బడిలో, కాలేజీలో చదువుకొని వసంతస్వప్నం + 225

పై చదువులు చదువుకొనే తెలివితేటలున్న్హా ఆర్థికంగా అవకాశం లేక అందివచ్చిన అవకాశాలని వెతుక్కుంటూ అందుకొంటూ యీ నగరానికి వచ్చిన అతనికి తొలిరోజుల్లోని పరిచయాలు చిన్నచిన్న స్నేహాలు ఆనందాన్నిచ్చేవి సరియైన వుద్యోగం లేదని బంధువులే పిల్లనివ్వటానికి జంకుతున్న రోజుల్లో తనకి నచ్చిన వరసకి మావయ్య కూతురైన అమ్మాయికే తన మనసుని చెప్పలేకపోయాడు తను వో పేపర్‌లో పనిచేస్తున్న కాలంలో తనకంటే మంచి వుద్యోగం చేస్తున్న నిత్యకళ్యాణిని యిష్టపడుతున్నప్పుడు కాస్త బెరుగ్గానే ఆమెకి విషయం చెప్పాడు నిత్యకళ్యాణి తనని వొప్పుకోవటం తనకెంతో ఆనందాన్నిచ్చింది (ప్రవీణ ప్రోత్సాహంతో తను ప్రయత్నించగా టివిలో మంచి వుద్యోగం వొక్కసారిగా తన చుట్టూ తనెప్పుడూ వూహించని రీతిలో రకరకాల మనుషులు తన పరపతి పెరుగుతోంటే తన చుట్టూ అనేకానేక పరిచయాలు యిప్పుడు ప్రవీణ యాంకర్‌గా యెదగాలని ప్రయత్నిస్తోన్న ప్రవీణ తనని కోరు కొంటోంది అతనికి చప్పున నిత్యకళ్యాణి గుర్తొచ్చింది వాక్కసారి తల విదిల్పాడు మనుష్యులు యొదిగేకొద్దీ అభిప్రాయాలు, యిష్టాలు మారుతుంటాయి యిష్టపడే వాళ్ళు పెరుగుతుంటారు కాదనలేం కదా ఆ లేత వెలుగులో మెరుస్తోన్న అతని చేతివేళ్ళపై చిన్నగా ముద్దుపెట్టింది ప్రవీఐ ఆ ముద్దు ఆమె జీవితాన్ని ఆమె ఆశించిన రీతిలో వెలిగించింది శిరీష్‌ ప్లాన్‌ చేసిన వో పాపులర్‌ షోకి తరువాతి వారంలో ఆమె యాంకర్‌ అయింది రెండు నెలలుగా యెలాగైనా వొక్కసారి శిరీష్‌ని కలవాలని నిత్యకళ్యాణి చేస్తున్న ప్రయత్నాలేవీ ఫలించలేదు శిరీష్‌ అతి చాకచక్యంగా ఆమెని కలవటాన్ని పోస్ట్‌పోన్‌ చేస్తున్నాడు యెప్పుడు ఫోన్‌ చేసినా యేదో వొక పని కష్టం చెప్పి బిజీ అని తప్పించుకొంటున్నా అదంతా నిజమే అని నమ్మించాడు కొత్త వుద్యోగం బిజీ అనుకొందామె “చాలారోజులైంది శిరీష్‌ వొక్కసారి కనిపించు కాఫీ తాగినంత సమయం,” అంది “సరే పార్క్‌ దగ్గర వుండు,” అన్నాడు “పార్క్‌ బయటా,” అడిగింది 226 + మంచుపూల వాన ఈ కుప్పిలి పద్మ కధలు

“ఆం అఆ అక్కడొద్దు ఆ దారిలో వెళితే పారపాటున ప్రవీణ, తెలిసినవాళ్ళు

కనిపిస్తే కష్టం," అని అలోచించి, “సికింద్రాబాద్‌ కామళ్‌కి రా,” అన్నాడు యీ సర్కిల్‌ వాళ్ళు యెవ్వరూ అటు రారని అతనికి బాగా తెలుసు

అమె అక్కడికి చేరుకొని యెదురుచూస్తోంది

అతను బయలుదేరే సమయానికి సరిగ్గా ప్రవీణ కాల్‌ చేసింది కాకతీయాలో యెదురుచూస్తుంటా రారమ్మని నిత్యకళ్యాణి కాల్‌ చేస్తుందేమోనని స్విచాఫ్‌ చేశాడు సెల్‌ని అతను పరవశంతో వెళ్ళిపోయాడు

బిల్‌ పే చేస్తుంటే అతనికి నిత్యకళ్యాణి గుర్తొచ్చింది ఆం కాసేపు చూసి వెళ్ళి పోతుందిలే అనుకొన్నాడు

చూసిచూసీ అతని సెల్‌కి కాల్‌ చేసింది స్విచాఫ్‌ చేసుంది

బిజీగా వున్నాడేమోలేననుకొని హాస్టల్‌కి వెళ్ళిపోయింది

శ

సంజనాకి యేం పాలుపోలేదు యిదంతా నిత్యకళ్యాణికి యెలా చెప్పాలి ప్రవీణని శిరీష్‌తో చూసినప్పుడు ఆమెపై చెప్పలేనంత కోపం వచ్చింది ఆమె మాటలు వింటున్నప్పుడు అసహ్యం వేసింది యిప్పుడు తీరిగ్గా ఆలోచిస్తుంటే ప్రవీణ మాటలు వాస్తవంగానే తోస్తున్నాయి సంజన తన ఆలోచనతో తర్జనభర్ణన పడుతుండగా నిత్యకళ్యాణి గదిలోకి వచ్చింది

“అరే యేంటలా వున్నావ్‌,” ఆత్రంగా అడిగింది నిత్యకళ్యాణి

ఆత్మీయత నిండిన ఆ సజల నేత్రాలని చూస్తుంటే సంజనాకి దు ఖం వచ్చింది తనకి తెల్సినంతవరకు నిత్యకళ్యాణి యెవరిని కష్టపెట్టటం చూడలేదు యింత గాయాన్ని యీమె భరించగలదా చెప్పకపోతే అమె యింకా భ్రమలోనే వుంటుంది కష్టమో, నష్టమో యేది యేమైనా ముందు అమెని ఆ భ్రమలోంచి బయటికి తీసుకురావాలి “యివాళ ప్రవీణని, శిరీష్‌ని చాలా దగ్గరగా క్లబ్‌లో చూశా ్రవీణని యేంటని అడిగా ప్రవీణ యేమందంటే “ప్రవీణా యిందాక నీతో వున్న అబ్బాయి యెవరు,' అడిగింది సంజన

వసంతస్వపష్నం +, 227

“నీకెందుకు అయినా నీకు తెలియదా," అంది నవ్వుతూ

“అతనూ, నిత్యకళ్యాణీ పెళ్ళి చేసుకోవాలనుకున్నారు ?

“అయితే

“చూడు ప్రవీజా మీ యిద్దర్నీ నేను చాలా దగ్గరగా చూశా గత కొంతకాలంగా అతను కళ్యాణిని సరిగ్గా కలవటంలేదు అతను పనిలో బిజీ అనుకుంటుందామె పని బిజీనా లేక మీరిద్దరూ బిజీనా తెలియాలి,” అడిగింది సంజన

“అతను నన్ను యిష్టపడితే నేనేం చేయను. అంది ప్రవీణ

“ముందు కళ్యాణిని యిష్టపడి, యిప్పుడు నిన్ను యిష్టపడి, అతనికి కన్సిస్టైన్సీ లేదని నీకు అనిపించటంటేదా'

“ఆం అంత కన్సిస్టైన్సీ నాకవసరం లేదు చూడ్డానికి బానే వున్నాడు సంపాది స్తున్నాడు పేరు, డబ్బు సంపాదించే అమ్మాయి తన గల్ల్‌ఫెండ్‌ అని చెప్పుకోవ టాన్ని యెంజాయ్‌ చేస్తున్నాడు నన్ను ప్రమోట్‌ చేస్తున్నాడు చాలవా యివి,” అని అడిగింది ప్రవీణ

శేపు మరొకరిని యిష్టపడితే. '

“శిరీష్‌ కంటే బెటర్‌ అవకాశాలు నాకిప్పించే వాళ్ళని నేను యిష్టపడనని గ్యారెంటీ యేంలేదు యిదిగో నేనెప్పుడూ శిరీష్‌కి నిత్యకళ్యాణితో మాట్లాడొద్దని చెప్పలేదు అతనూ యిప్పటివరకూ ఆమె పేరు నా దగ్గర యొత్తలేదు అతను కళ్యాణిని యెవాయిడ్‌ చేస్తున్నాడని తెలుసు,” అంది ప్రవీణ

యెలా

“నువ్వంటే యిష్టమని చెప్పిన మగాడిని గుడ్డిగా నమ్మటానికి నేనేమైనా నిత్య కళ్యాణినా నా వేగులు నాకున్నారు నిత్యకళ్యాణికి డీల్‌ చేసుకోవటం రాలేదు డీల్‌ చేయలేదు కూడా యెందుకంటే యిప్పుడు బంధాలు, సంబంధాలకి ప్రాతి పదిక్క అవసరాలు, (ప్రేమ కాదు సిన్సియారిటీ అసలే కాదు బిజినెస్‌ డీల్‌ అంతే మనకి యిష్టం వున్నా, లేకపోయినా మనం వొప్పుకున్నా వొప్పుకోకపోయినా మనం అన్ని రకాలుగా యెదగడానికి వుపయోగపడే పరిచయమే బంధం కావొచ్చు యీ పరస్పర వ్యాపార సంబంధానికి రవ్వంత యెమోషన్స్‌ని జోడిస్తే బంధం యేర్చడుతుంది యీ పరస్పర వ్యాపార సంబంధాన్ని యెంత కాలం 228 + మంచుపూల వాన * కుస్పిలి సద్మ కధలు

సజీవంగా వుంచుతామో అంతవరకు బంధం వుంటుంది యిష్పుడీ జీవితాలని పాత పద్ధతుల్లో అర్థం చేసుకొని డీల్‌ చేస్తే దు ఖమొక్కటే మిగుల్తుంది అందుకే అన్నాను నిత్యకళ్యాణికి డీల్‌ చేసుకోవటం రాదని,' అంది ప్రవీణ

సంజన నోట మాట రానట్స వెర్రిగా ప్రవీణని చూస్తోంది 'తనలాంటి వో అమ్మాయి యింత వివరంగా యిన్నేసి విషయాలని యింతలా మాట్టాడుతుం దేంటి యివన్నీ నిజమేనా ”

“నచ్చలేదా సంజనా, యేం మీ ఆఫీసులో పైకి రావాలని మీ స్కిల్స్‌ పెంచుకోవ డానికి, క్వాలిఫికేషన్‌ పెంచుకోవడానికి ప్రయత్సించటంలేదా వున్న వాళ్ళలో జీవితాన్ని పంచుకోవడానికి మోస్ట్‌ యెలిజబుల్‌ బ్యాచెలర్‌ యెవరని బంధువు ల్లోనో, వెబ్‌సైట్స్‌లోనో, మ్యారేజ్‌ బ్యూరోస్‌లోనో యెదగటానికి అవకాశం వున్న అమ్మాయిల కోసం చూడటంలేదా తమకంటే తాము చేసుకొనే అమ్మాయిలు బై ఆల్‌ మీన్స్‌ సౌండ్‌గా వుండాలని అబ్బాయిలు అనుకొంటున్నారు అప్పుడే యెవైలబుల్‌గా వున్న కంఫర్ట్‌ని, ఫన్‌ని త్వరత్వరగా యెంజాయ్‌ చేయొచ్చను కుంటున్నారు సో, యిందులో వెన్నుపోటులేం లేవు, బ్రష్‌లో చిక్కుకున్న వెంట్రుకల్ని తీసి డస్ట్‌బిన్‌లో పడేస్తూ అంది ప్రవీణ

“యివన్నీ మీరిద్దరూ మాట్టాడుకున్నారా,' ఆశ్చర్యంగా అడిగింది సంజన “యివన్నీ పత్తిపనిలా మాట్లాడుకోలేదు అవే అర్థం అవుతుంటాయి వొక్కో మెట్టూ యెక్కుతూ సైకి వెళ్ళటం శ్రమ, ట్రైమ్‌ వేస్ట్‌ లిస్ట్‌లో వొక్కసారే కానాలనుకొన్న ప్లేస్‌కి రకీమని వెళ్ళిపోవచ్చు యేమంటావ్‌ లిఫ్ట్‌ లేనిచోట నేను మెట్టు యెక్కి వెళ్ళను అలాంటివి రిజెక్ట్‌ చేస్తా వెస్ట్రన్‌ ఫిట్టింగ్స్‌ని రోజూ వేనుకోవటమే కాదు సంజనా, అలా అలోచించటం కూడా నేర్చుకో సినిమాకి వెళదామా,” అడిగింది ప్రవీణ

“నే రాలేనిష్పుడు "

“వో సంతాపమా గుడ్‌లక్‌ బై," హేండ్‌బ్యాగ్‌ తీసుకొని ప్రవీణ వెళ్ళి పోయింది నిత్యకళ్యాణి కళ్ళల్లోంచి ధారగా నీరు ఆమె వొక్కమాట మాట్టాడలేదు సంజన అమెని డిస్ట్రబ్‌ చేయలేదు రాత్రి బాగా పొద్దుపోయాక ప్రవీణ వచ్చింది అప్పటికి నిత్యకళ్యాణీ మంచంపై పడుకొని వుంది నిత్యకళ్యాణి శిరీష్‌ విషయాలేమైనా మాట్లాడుతుందేమోనని ప్రవీణకి కాస్త బెరుగ్గానే వుంది

వసంతస్వవ్నం + 229

నిత్యకళ్యాణి యెప్పట్టానే తన పనులన్నీ చేసుకొంటోంది ప్రవీణతో యెప్పటిలాగే వుంది ప్రవీణ మాత్రం నిత్యకళ్యాణిని ఆ వుద్యోగం నుంచి దూరం చేయాలను కొంది ప్రయత్నాలు చేస్తుండేది యెందుకో ప్రవీణకి యేవి కలిసొచ్చేవి కాదు కళ్యాణి శిరీష్‌ విషయంలో యేం మాట్ట్లాడకపోవటం యిద్దరి పూర్తిగా యిగ్నోర్‌ చేయటం ప్రవీణకి లోపలెక్కడో కాల్తోంది సంజన తన యంబిఎలో మునిగిపోయింది యేడాది తిరిగేటప్పటికి నిత్యకళ్యాణి న్యూస్‌ సెక్టన్‌కి యిన్‌ఛార్జ్‌ అయింది కొత్తగా మరికొంతమంది అమ్మాయిలు పాలిటికల్‌ బ్యూరోలోకి వచ్చారు వుత్సాహం, హుషారు కలబోసి అంతా వొక టీమ్‌గా పనిచేస్తుండేవారు ప్రవీణని యాంకర్‌గా యెక్కువకాలం శిరీష్‌ ప్రమోట్‌ చేయలేకపోయాడు ఆమె తనని ప్రమోట్‌ చే సేవాళ్ళ కోసం వెతుకుతూనే వుంది శిరీష్‌ తన ఫీల్డ్‌లో యెదగ డానికి కావల్సిన స్కిల్స్‌, రాజకీయాలు, కాంప్రమైజ్‌లు నేర్చుకొంటూ తన ప్రొాఫెషన్‌లో బిజీగా వున్నాడు నంజన యం బిఎ పూర్తయింది వో మల్టీనేషనల్‌ కంపెనీలో టీమ్‌లీడర్‌గా వుద్యోగం వచ్చింది లండన్‌ వెళ్ళే ముందు నిత్యకళ్యాణికి పార్టీ యిస్తానని వో రెస్టారంట్‌కి పిలిచింది లాన్‌లో కూర్చున్నారిద్దరూ పల్చని మంచు వెన్నెల జల్లు యిద్దరి మధ్యా హరికేన్‌ లాంతరు లేత వెలుగు “నిత్యా! యెప్పట్పుంచో చిన్న క్యూరియాసిటీ నువ్వు శిరీష్‌తో యీ విషయం మాట్లాడలేదెందుకు యెలా నిలబడగలిగావ్‌,” కుతూహలంగా అడిగింది సంజన నిత్యకళ్యాణి చిన్నగా నవ్వి, “చెపుతా కానీ యిప్పుడు కాదు మరోసారి,” అంది సంజన తిరిగి ఆ టాపిక్‌ తీసుకురాలేదు తరువాత రోజు సంజనకి యెయిర్‌పోర్ట్‌లో సెండాఫ్‌ యిస్తూ వో చిన్న గిఫ్ట్‌ ప్యాక్‌ యిచ్చింది నిత్యకళ్యాణ్‌ టేక్‌ ఆఫ్‌ అయి ఆకాశంలో విమానం సెటిల్‌ అయి యే వొడిదుడుకులు లేకుండా 230 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

వెళుతున్నప్పుడు నిత్యకళ్యాణి యిచ్చిన కవర్‌ విప్పింది నైటింగేల్‌ పుస్తకంలో నల్లని యింక్‌పెన్‌తో రాసిన గుండ్రని చేతిరాత

సంజనా,

నువు వెళుతున్నావంటే బోబ్దంత దిగులేసింది కాని తప్పదు మాయింటి నుంచి వుద్యోగం కోసం యీ వూరొచ్చినప్పుడూ నే బెంగపడ్డాను నిత్యం యిష్టమైన స్వరం వినాలని, యిష్టమైన వాళ్ళతో జీవించాలనీ వుంటుంది కాని సాధ్యం కాదుకదా నువ్వు అడిగావే నా (ప్రేమానుభవం ముగిసిపోయినప్పుడు నేనెలా వున్నానని నీతో పంచుకోవడానికి నాకేం అభ్యంతరం లేదు యింతకాలం తరువాత వాక అవుట్‌సైడర్‌ స్థితికి నేనొచ్చేశాక అ విషయాలు మాట్టాడటం వో అనుభవం యిందులోంచి నీకూ యేదైనా పనికిరావొచ్చు నచ్చాచ్చు యేం అనిపించకా పోవచ్చు నీక్కావల్సింది యేమైనా వుంటే తీసుకోవచ్చని కాస్త వివరంగానే రాస్తున్నాను

యిది మార్గశిరమో, శ్రావణమో తేల్చుకోలేకపోయానీవేళ సన్నని జల్లు పైనంతా మబ్బు వానాకాలపు వెలుతురులో రోడ్డు, యిళ్ళూ, గోడలూ, చెట్లూ మెరుస్తు న్నాయి కొబ్బరాకుల నుంచి జారుతూ నీటి బిందువులు యిలాంటి వానాకాలపు రాత్రుల్లో పాటలు వింటూనో, పుస్తకాలని చదువుకుంటూనో యింట్లో అటూ యిటూ పచార్లు చేస్తుండేదాన్ని వానంటే చాలిష్టం యింటి నుంచి దూరంగా వచ్చినా వానని ఆస్వాదిస్తూనే వున్నాను పుస్తకాలు, పాటలు నాతోనే వున్నాయి భావ ప్రపంచం విస్తరించింది

శిరీష్‌ కవి పుస్తకాలంటే యిష్టం అంతో యింతో భావుకుడు యిష్టపడ్డాం అయితే నే దు ఖపడ్డాను అతన్ని యేం అడుగుతాం మాటలని అర్థం చేసుకొనే స్థితిలో అతనుంటే నన్నెందుకు వద్దనుకుంటాడు యిన్ని రోజుల ఆలోచనల్లో నాకేమనిపించిందంటే యిష్టం, పేమ, మోసం, అవకాశం, అసూయ యేదైనా తీసుకో, జీవితంలోని యే రాగద్వేషాల షేడ్స్‌నైనా తీసుకో వాటిని యిన్‌ప్లూయెన్స్‌ చేసే పరిస్థితులు మన చుట్టూ ఆపరేట్‌ అవుతున్న సోషియో పొలిటికల్‌ యెకనమిక్‌ కండిషన్స్‌ పై వుంటాయనిపిస్తుంది ప్రేమలో యిటువంటి యెత్తులు, జిత్తులు, రాజకీయాలు, ప్రపోజల్స్‌, యెమోషన్స్‌ వో పదిపదిహేనేళ్ళ క్రితం వుండే అవకాశం లేదు అప్పుడూ (ప్రేమలో గాయాలుండేవి కానీ వాటి రూపం సారం వేరు

వసంతస్వష్నం... + 231

శిరీష్‌ వాకప్పుడు నాకన్నీ యిప్పుడు అపరిచితుడు అతనికి ముందూ నాకో జీవితం వుంది అతని తర్వాత జీవితం వుంది జీవితానికి ముఖ్యమైన వో పారపు ప్రేమ తిరిగి నా జీవితంలోకి రావొచ్చు కాని ముగ్ధత్వంతో కూడిన (ట్రేమ యిక సాధ్యం కాదేమో నన్ను నేను యెంత వోదార్చుకున్నా నచ్చచెప్పుకున్నా ప్రేమ విషయంలో పూర్తిగా యిచ్చేసుకోలేనేమో క్రిటికల్‌గా వుంటానేమో ఆ మేరకు నష్టపోయాను వో రకంగా యీ గాయం నుంచి కొన్ని విషయాలు తెలుసుకున్నాను మానవ జీవితంలో పరిచయాలలో, 'స్నేహాల్గో, అనుబంధాల్లో యింత నిలకడలేనితనం, యిన్‌సెక్యూరిటీ, తడిలేనితనం యింతకు ముందెప్పుడూ లేదనుకొంటా సాహిత్యం ఆయా కాలానికి సంబంధిం చిన జీవితానుభవాలని మనకి అందిస్తుంది కదా యెక్కడా యిలాంటి స్థితిలేదు యీ వాతావరణంలో మనం హృదయానికి సంబంధించినంతవరకు బాధితులం పర్సనల్‌, అఫీషియల్‌ జీవితంలో నాకు ప్రశాంతిని యిచ్చిన స్నేహాలు పెద్దగా లేవు కొన్ని స్నేహాలు విడిపోతున్నప్పుడు బాధని, బెంగని కలిగించాయి యెప్పుడూ నాకు ప్రశాంతి సాహిత్యంలోనే దొరుకుతుంది శిరీష్‌ గాయాన్ని సేదతీర్చింది సాహిత్యమే కోపంతో, అసూయతో, బాధతో నన్ను నేను కోల్పోకుండా కాపాడింది సాహిత్యమే యిందులో కొన్ని పుస్తకాల పేర్లు రాశాను చదవాలనిపిస్తే చదువు ఆ సాహిత్యం నిన్ను లాక్కుంటే నీ జీవన ప్రయాణంలో నీకో స్థిరమైన "స్నేహం దొరికినట్టే (ప్రేమ, జ్ఞానం, శక్తీ యేమైనా మనలోనే వుంటే యే కొత్త ప్రపంచం మన నుంచి మనలని లాక్కోలేదు మనం ప్రవహిస్తూనే వుంటాం పేమళో, నిత్యకళ్యాణి వుత్తరాన్ని మధ్యమధ్యలో అలాఅలా చదువుతూనే వుంది సంజన అ పుస్తకాల లిస్ట్‌ పై ఆమె చూపులు నిలిచాయి

అక్టోబర్‌ 2003 232 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

వాన కురిసిన వో మధ్యాహ్నం...

యా [గై క్ల + మంచుపూల వాన ౨ కుప్పిలి పద్మ కధలు

మబ్బులు కమ్ముకొంటోన్న ఆకాశం వైపు దిగులుగా చూస్తున్న దేశికతో, “నీకో రెండు బుల్లి విమానాల్ని యిస్తా. మీ అపార్ట్‌మెంట్‌ టెగ్రస్‌పై వుంచుకో మేఘాలు రాగానే వాటిని యీ విమానాలతో తోలుకుంటూ వెళ్ళు. . వాన కురిసిన వో మధ్యాహ్నం + 235

మొన్న చైనా వొలింపిక్స్‌లో వర్షం పడకుండా వాళ్ళు అలానే చేసారంట,” యాపిల్‌ పళ్ళలా మిలమిలలాడుళతోన్న ఆమె బుగ్గలపై తన రెండు చేతులతో చిట్టి ముద్దులు పెడుతూ అన్నాడు అనిరుధ్‌

“నిజంగానా యెొప్పుడిస్తావ్‌,” ఆత్రంగా అడీగింది దేశిక

“రిక్విజేషన్‌ పంపా,” సీరియస్‌గా అన్నాడు

“యెవరికి”

“విజయమల్యాకి,” తిరిగి అంతే సీరియస్‌గా చెప్పాడు

“స్టుపిడ్‌ నీకంతా జోక్సే వర్షం వాననంటేనే భయమేస్తోంది ”

సెల్‌ఫోన్‌లో టైమ్‌ చూస్తూ, “త్వరగా తిను అప్పుడే రెండవుతోంది క్లాస్‌ స్టార్ట్‌ అవుతుంది " అంటూ త్వరత్వరగా పీజా పీస్‌ని టమేటోసాస్‌లో అద్ది తింటూ, “పోనీ క్లాస్‌కి వెళ్ళకుండా యింటికి వెళ్ళిపోదామా వర్షం కురిస్తే రోడ్స్‌ అన్నీ మునిగిపోతాయి ఆ రోడ్గపై వేలాడాలి,” అంది

“వో గాడ్‌ స్టాపిట్‌ దేశి వర్షం మీదెంతో రొమాంటిక్‌ కవితలు రాసే దేశిక యిలా మాట్టాడుతుందంటే నవ్వుతారు సమస్య వుంటే పరిష్కరించుకోవాలి కానీ యిలా భయపడితే యెలా యేదీ వో కవిత చెప్పు,” ఆమెని యీజ్‌ చేయటానికి అడిగాడు అనిరుధ్‌

“కవితా వర్షమొస్తే కవిత్వం రావట్లేదిప్పుడు యం సి హెచ్‌, పోలీస్‌, పవర్‌ వాళ్ళ యెమర్జెన్సీ నెంబర్లే మెదుల్తున్నాయి అసలు నీకేం మీ యిల్లేమో యెంచక్కా గేటెడ్‌ కమ్యూనిటీలాంటి ప్లేస్‌లో వుంది యిండిపెండెంట్‌ హౌస్‌ మాదేమో పదేళ్ళనాటి అపార్ట్‌మెంట్‌ పైగా మిడిల్‌ క్లాస్‌,” విసుగ్గా చేతుల్ని పేపర్‌ పేస్‌కిన్‌కి తుడుచుకొంటూ అంది దేశిక

ఆమె మాటలకి అతను ఫకాల్న నవ్వాడు తింటున్న పిజా గొంతుక్కి అడ్జంపడి పొలమారింది ఆ టెర్రస్‌ క్యాంటీన్‌లో అక్కడక్కడా కూర్చుని లంచ్‌ చేస్తున్న స్టూడెంట్స్‌ తిరిగి చూసారు కోక్‌ తాగి వాళ్ళవైపు చూసి, 'యెక్స్‌క్యూజ్‌మి,' అని చెప్పి దేశిక వైపు చూస్తూ, “మా యింటికేం అనికదా అంటున్నావ్‌ కొత్తగా డెవలప్‌ అవుతోన్న సిటీ అని కదా మా డాడీ సైబరాబాద్‌ వైపు లేఅవుట్‌లో స్థలం కొని 236 + మంచుపూల వాన 6 కుప్పిలి పద్మ కధలు

యిల్లు కట్టారా యిప్పుడా యిల్లు మార్కెట్‌రేట్‌లో మూడుకోట్లు వుంటుందా మా పాట్లు యేం చెప్పమంటావ్‌ వానలు కురవటం మొదలుకాగానే మా సెల్లార్‌ లోకి బుసబుసలాడుతూ నీల్ఫు వచ్చేస్తుండేవి వెంటనే ఆ నీళ్ళని మోటరు పెట్టించి తోడించటం వానాకాలమంతా యిదే కాలక్షేపం యిలా యెందుకవు తుందాని యింట్లో అంతా వాపోతుంటే వో రోజు కూరలమ్మే తాత, “యివన్నీ వొకప్పుడు పంటపొలాలు రైతుల్నుంచి కొనుక్కొని లేఅవుట్‌లు చేసి మీ అందరికీ అమ్మారు నా తోట కూడా యిందులోనే వుండేది మీరుంటున్న యిల్లు మోటబావి అతను కొంత మట్టితో కప్పి మీకు అమ్మాడు మీరు పూర్తిగా పూడ్చ కుండా అది సెల్లార్‌గా వుంచి పైకి లేపి యిల్లు కట్టారు జల వూరదా మరి," అని అసలు సంగతి చెప్పాడు మోటబావి అని చెప్పకుండా ఆ స్థలాన్ని అమ్మిన డెవలపర్‌ మీద కేస్‌ పెట్టాలా వద్దాని వర్షాకాలమంతా చర్చలు జరుగుతూనే వుంటాయి మా యింట్లో నడు క్షాస్‌కి సగం కాస్‌ అయిపోయి వుంటుంది యీ పాటికి,” అన్నాడు అనిరుధ్‌ “వర్షం పెద్దగా పడేట్టే వుంది వొక్క నిమిషం అమ్మకి ఫోన్‌ చేస్తా యింట్లో పరిస్థితి యెలా వుందో,” అంటూ దేశిక తల్లికి కాల్‌ చేసింది యింట్లో బట్టలు బీరువాలో నర్జుతూ, “టైమ్‌ యెంతయింది బాబాయ్‌,” అడిగింది మేఘమాల “యిప్పుడు నీకు టైమ్‌ సంగతెందుకమ్మలూ ఆ పనేదో పూర్తిచేయి ” దేనికీ తిన్నగా జవాబు చెప్పే అలవాటు రాలేదే అవతారం బాబాయ్‌కి అని మనసులోనే ముద్దుగా విసుక్కుంటూ, “రూన్సీ వస్తుంది బాబాయ్‌,” అంది మేఘమాల పట్టుపంచెలకి కర్పూరపు వుండలని పెడుతున్న అవతారం అ పనాపి, “రూన్సీ యెవరమ్మాయి నీకు అలాంటి స్నేహితులు చిన్నప్పుడెవరూ మన వూర్లో లేరు బంధువుల్లోనూ లేరు యిక్కడికొచ్చాక పరిచయమా,” అన్నారు “బాబాయ్‌ అదోటివి సీరియల్స్‌” నవ్వుతూ అంది మేఘమాల “టివి సీరియలా మీ పిన్ని యెప్పుడూ అ టివికే అతుక్కుపోతుంది యెప్పుడూ ” వాన కురిసీన వో మధ్యాహ్నం. . + 237

“వుండు బాబాయ్‌, దేశిక ఫోన్‌ చేస్తోంది,” అంది మేఘమాల

“వాన బాగా వచ్చేట్టుంది అక్కడెలా వుంది, ” అడిగింది దేశిక

“వానా ” అంటూ వొక్క వుదుటున బాల్కనీలోకి వచ్చింది మేఘమాల “యేంటా దూకుడు,” అనుకుంటూ అవతారం కూడా బాల్కనీలోకి రాబోతుంటే, “యిక్కడ బానే వుంది రాదేమో వచ్చే దారంతా యెలా వుందో కనుక్కొని బయలుదేరు దార్లో యిరుక్కోకు అనిరుధ్‌కి చెప్పు తొందరపడ బయలుదేరొద్దని చెల్లాయి కాలేజ్‌ దగ్గర యెలా వుందో అన్నగాడికి ఫోన్‌ చేశావా,” అడిగింది మేఘమాల

“లేదమ్మా క్లాస్‌లోకి వెళుతున్నా నువ్వు చేయి,” అంది దేశిక మేఘమాల ప్రాచికి మెసేజ్‌ పెట్టింది “డోన్ట్‌ వర్రీ," అని జవాబు వచ్చింది “(బ్రహ్మాండం మీద పడినా డోన్ట్‌ వర్రీ తప్ప మరేం అనదు," అని చిన్న కూతుర్ని విసుక్కుంటూ జయదేవ్‌కి ఫోన్‌ చేసింది

“అక్కడేమైనా వర్షం వస్తుందా,” అడిగింది

“అమ్మా కాస్త మబ్చేసిందంతే క్లాస్‌లో వున్నా మళ్ళీ మాట్లాడతా మీరంతా జాగ్రత్త” గుసగుసగా చెప్పాడు జయదేవ్‌

యిదంతా చూస్తున్న అవతారం అయోమయంగా, “అమ్మలూ యేమయింది అలా కంగారుపడుతున్నావ్‌,” అని అడిగారు

తన పెళ్ళయి పిల్లలు పెద్దాళ్ళయిన యిన్నాళ్ళకి వూరు వదిలి వచ్చిన అవతారం బాబాయ్‌ని బెంబేలు యెత్తించటం యెందుకులేనని, “మా సెల్‌ఫోన్స్‌ అన్నీ లైఫ్‌టైం ఫ్రీ టాకింగ్‌లో వున్నాయి బాబాయ్‌ అందుకని యెప్పుడూ యిలా లైన్‌లో మాట్లాడుకుంటూనే వుంటాం,” నవ్వుతూ అంది మేఘమాల

“టి వి పెడదాం బాబాయ్‌ రూన్సీ వచ్చే టైమ్‌ అయింది,” అంటూ టివి అన్‌ చేసింది

న్యూస్‌ఛానెల్లో బ్రేకింగ్‌ న్యూస్‌ అంటూ హైదరాబాద్‌లో భారీవర్షం, ట్రాఫిక్‌ జామ్‌ అని టపటప కనిపించగానే, “యిదేంటి అమ్మలూ, మనం వుంటుంది 238 + మంచుపూల వాన * కుప్పిలి పద్మ కధలు

'హైదరాబాదేగా అందులోనూ హార్ట్‌ ఆఫ్‌ ది సిటి అని కూడా చెప్పావ్‌ యిక్కడ వానలేదు కదా,” అన్నారు అవతారం “వొకచోట పడితే మరోచోట పడదు బాబాయ్‌ యిక్కడ వొక్కోసారి సీటి అంతా కురుస్తుందనుకో,” అని మేఘమాల అంటుండగానే మధ్యాహ్నం పనికి వచ్చిన జయ, “అప్పుడు వరదలే,” అంది “యిదేం చోద్యం పారేనది లేదు పెద్దపెద్ద చెరువులు లేవ్‌ కాలవలు లేవ్‌ కానీ యిక్కడ వరదలంటారు,” ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు అవతారం “అవన్నీ వుంటే వరదలే వచ్చేవి కావేమో వాటన్నిటినీ పూడ్చిపూడ్చి బిల్డింగులే బిల్లింగులు మురికినీరు, వర్షంనీరు పోయే తూములు కూడా మూసేసి బిల్ణింగులు కట్టారంట యిష్పుడా నీరు యెటుపోద్ది బిల్దింగులు, స్లైవోవర్లు వంతెనలు కట్టినప్పుడు నీరు పోయే సౌకర్యమేదీ సరిగ్గా పెట్టలేదంట యెటుపోద్ది నీరు యిళ్ళల్లోకి రాక, అంటున్నాడు మా మావ,” యిల్లు చిమ్ముతూ అంది జయ “అబ్బా, యీ బాబాయ్‌కు తోడు యిప్పుడీ జయ యిద్దరికి యిద్దరే అలా మాట్లాడుతూనే వుంటారు," అనుకుంటూ రూూన్సీ పెట్టింది మేఘమాల కమర్షియల్‌ బ్రేక్‌ రాగానే బయటికొచ్చి ఆకాశం వైపు చూసింది యింతకు ముందు కంటె తగ్గిన పగటి వెలుతురు 'ప్ప్‌! బాబా వాన రాకుండా చూడండి,' అనుకుంటూ హాల్లోకి వచ్చింది మేఘమాల “మేం మా వూర్లో విరాటపర్వాన్ని తోలుబొమ్మలాట ఆడిస్తాం వానలు కురవాలని మా అన్నయ్య అదే మీ నాన్నగారు విరాటపర్వాన్ని వూరందరి ముందు కూర్చుని పరించేవారు. వో నాలుగైదు రోజులకి వానలు కురిసేవి నీకష్పుడు వానంటే యెంతిష్టం తడిసి ముద్దయ్యేదానివి మా వదినగారు చిట్టివడలు, పునుకులు, పకోడీలు వేడివేడిగా వాయిలు తీసి యిస్తుంటే యింటిల్లిపాది ఆవిడ చుట్టూ పోగయ్యేవారం,” అవతారం చెపుతుంటే ఆగలేక, “మా వూర్జో వానలు పడితే పండగే పండగ,” అని జయ మొదలుపెట్టగానే, “మడతలు పెట్టింది చాలుగానీ వాటిని బీరువాలో పెట్టి కాసిన్ని వుల్లిపాయలు కట్‌ చేయి ప్రాచి వచ్చే టైమ్‌ అయింది,” అంది మేఘమాల

వాన కురిసిన నో మధ్యాహ్నం . + 239

వుల్లిపాయలు కట్‌ చేసి తుక్కుని బుట్టలో పోయటానికి వంటింటి బాల్కనీలోకి వచ్చిన జయ ఆకాశంవైపు చూసింది యెండ పోతూ తెల్లని మేఘాలు మరింత నల్లబడుతున్నాయ్‌ “అమ్మో వాన దిగేట్టుంది,” అనుకొంటూ ఆదరాబాదరాగా యింట్లోకి వచ్చి, “అమ్మా మిగిలిన పని వాన వెలిసాక చేస్తా యింట్లో సామాన్లన్నీ యెత్తి పెట్టు కోవాలి వరద వచ్చేస్తాది,” అంటూ వొక్క పరుగు తీసింది అప్పుడే కాలేజ్‌ నుంచి వచ్చిన ప్రాచిని చూస్తూ, “హమ్మయ్య వచ్చేసావా బట్టలు మార్చుకుని రా టిఫిన్‌ చేస్తున్నా వేడిగా తిందువు,” అంది మేఘమాల సెల్‌ఫోన్‌లో స్పేహితులతో మాట్టాడుతూ యెసెమ్మెస్‌లు పంపిస్తూ వచ్చినవి చూస్తున్న ప్రాచికి దృష్టి యిక్కడ లేదసలు ఛాటింగ్‌ మీదో ఫోన్‌ మీదోనే దృష్టంతా “యీ పిల్లకి యేం పట్టదు,” విసుక్కుంటూ టిఫిన్‌ చేయడానికి వెళ్ళింది యింతలో టపటపా చినుకులు చూస్తుండగానే ధార మేఘమాల సెల్‌ఫోన్‌ తీసుకొని, “మల్లేశం వాన వచ్చేస్తుంది మేన్‌హోల్స్‌ యెత్తి పెట్టండి అక్కడ యెగ్రబట్ట కట్టిన గెడకర్రని నిలబెట్టటం మర్చిపోకండి వచ్చేపోయేవాళ్ళని చూసి మాన్‌హోల్స్‌ యెత్తున్నాయని చెప్పండి,” అంటూ త్వరత్వరగా హెచ్చరికలు జారీ చేసింది అలానే అప్పలకొండ, యాదగిరి, రాంబాబులకు చకచకా అదే విషయాన్ని చెప్పింది యింతలో జయ బిలబిలమంటూ అత్తాపిల్లలతో మేఘమాల యింటి కొచ్చింది “కరెంట్‌ ఆవు,” అంది మేఘమాల “అ స్విచ్‌ యిరిగిపోయిందమ్మా, కటింగ్‌ ప్లేయర్‌ కావాలి,” కంగారుగా అడిగాడు వెనకే వచ్చిన జయ మొగుడు జగన్నాధం “యేం మెయిన్‌టెన్స్‌ చేస్తాడో వో కటింగ్‌ ప్లేయర్‌ టార్చీ యేమీ వుండవ్‌ అన్నీ మనమే యివ్వాలి,” మేఘమాల అతనికి కటింగ్‌ ప్లేయర్‌ యిస్తూ కోపంగా అంది 240 + మంచుపూల వాన ౪ కుప్పిలి పద్మ కధలు

“యేం పిల్లవమ్మా యెప్పుడూ ఆ ఫోనే తీసి బయటికి విసిరేస్తాను లేచి కాస్త

ఆ కిటికి తలుపులు వేయి,” వాక్క అరుపు అరిచింది మేఘమాల

“వొక్కరవ్వ గట్టిగా మాట్లాడితే రెండో మనిషికి యెక్కడ వినిపిస్తుందోనని మొహ

మాటంగా మాట్లాడే అమ్మలేనా యింత కంచుకంరంతో అరుస్తోంది,” అని

పైకి అనబోయి యిది సమయం కాదని గ్రహించి అవతారంగారు గొంతులో

మాటలు గొంతులోనే కుక్కేసుకున్నారు

“యీ పవర్‌ వాళ్ళ నెంబర్‌ యిక్కడే రాసుంచాను కనిపించటం లేదు ప్రాచీ

ఆ ఫోన్‌ వదులు కరెంటోళ్ళ ఫోన్‌ నెంబర్‌ చూడు అర్జెంట్‌” తిరిగి గట్టిగా అరిచింది

ప్రాచి అరంగుళమైనా కదలకుండా తన బిజీలో తనుంది

యింతలో యెదుటి అపార్ట్‌మెంట్‌ లోపలికి నీళ్ళొస్తున్నాయని అరుపులు గోల లిఫ్ట్‌ ఆపండి నీళ్ళు పోతున్నాయ్‌ షాక్‌ కొట్టేస్తాది అరే కార్ల లోపలికి నీళ్ళు పోతున్నాయి పవర్‌ ఆపాఠరా మ్యాన్‌హోల్స్‌ మొత్తం మూతలు తీయండి అంటూ ఆ వీధిలోని మూడు అపార్ట్‌మెంట్స్‌ వాళ్ళు, రెండు యిండిపెండెంట్‌ యిళ్ళలోని ఆడవాళ్ళు, వాచ్‌మెన్‌, వాళ్ళ భార్యాపిల్లలు అరుపులు, హడావుడి “యిళ్ళల్లోకి నీళ్ళాచ్చేస్తున్నాయి మంచం బోర్లించి రేషన్‌ పైకి పెట్టండి,” వంటగదికి యిటు పక్కనున్న చిన్న స్లమ్‌ నుంచి కేకలు

“యీ పిల్లకి యెన్నిసార్లు చెప్పినా వినదే అమ్మా తల్లీ అక్కకి ఫోన్‌ చేయి, యెక్కడుందో కనుక్కో,” అంటూ ప్రాచికి అరచి చెప్పి, “పోయినసారి యిలానే 8 సెంమీ వర్షం వాక్కసారి దబదబా కురిసింది దేశిక నాలుగు గంటలు ట్రాఫిక్‌ నీళ్ళల్లో యిరుక్కుపోయింది బాబాయ్‌,” అవతారానికి చెప్పింది మేఘమాల వున్న వూళ్ళో వానొచ్చినా యెండొచ్చినా పురుగొచ్చినా పుట్రొచ్చినా చిన్నతనం నుంచి ఆలవ్హాటైపోయిన రక్షణ మార్గాలేవో వుంటాయి పుట్టి బుద్ధెరిగాక యింత పెద్ద నగరానికి మొదటిసారి రావటం యేంటో, అందులో యీ వానాకాలంలో రావటం యేంటో యీ వానలో యేదో శతృదండు దండెత్తినట్టు యింతమంది నీళ్ళని మేనేజ్‌ చేయటానికి పోరాడటం యేమిటో అని అసలిదంతా యేమిటో తనలో తను అనుకొంటూ అవతారం ఆఖరి మాటలు పైకి అనేసారు

వాన కురిసిన వో మధ్యాహ్నం... + 241

అప్పటికే బాబాని యీ వానని ఆపమని వేడుకొంటున్న మేఘమాల, “యేం చెప్పమంటావ్‌ బాబాయ్‌ విరాటపర్వపు తోలుబొమ్మలాట కోసం కళ్ళింత చేసుకొనే నేను యిప్పుడు వానొద్దని బాబాని వేడుకుంటున్నాను వానొచ్చిన ప్రతిసారి గత రెండేళ్ళ నుంచి యిదే వరస యీ కాలనీ మొదలే లో యేరియా అప్పుడిన్ని అపార్ట్‌మెంట్స్‌ లేవు యిన్ని షాపులు లేవు యెంత నీరొచ్చినా పోరే అవకాశం వుండేది యిష్పుడు యెటు చూసినా అపార్ట్‌మెంట్స్‌ షాపులు యెొక్కడికక్కడ గోడలు, ఆక్రమణలు మురికినీరు, వర్షంనీరు పోవడానికి వొకటే సిస్టమ్‌ నీళ్ళు యెటు పోతాయి? పోనీ వాటినైనా సరిగా తుక్కు లేకుండా చూస్తారా అంటే అదీ లేదు మాన్‌హోల్‌ మూతలు యెత్తకపోతే ఆ మాత్రమైనా నీరు పోదు తీస్తే మరీ ప్రమాదం యీ వీధి వరకూ మేం వాటిని తీసిన ప్రతిసారి జాగ్రత్తలు తీసుకుంటూనే వున్నాం షార్ట్‌సర్క్యూట్‌ సమస్య ఆ మీటర్లు మునిగి పోకుండా పైకి మార్చిద్దాం అంటే యిక్కడ మెయిటెనెన్స్‌ చేసే అతను వొప్పుకోడు యీ యేరియాలో వోనర్ల కంటే అద్దెకున్నవాళ్ళే యెక్కువ వాళ్ళలో కూడా చాలామంది ఐటి బిపివోస్‌కి అద్దెకి యిచ్చారు వాళ్ళలో చాలామంది ముగ్గురు నలుగురు కలిసి వుంటున్నవాళ్ళు కొందరు ఫ్యామిలీస్‌ వాళ్ళూ వున్నారు మేమంతా యిలా తంటాలు పడుతుంటాం,” అంది మేఘమాల

యింతలో ఫోన్‌

“బిగ్‌ బజార్‌కి సామానుకోసం వచ్చానండి ఆటోలో గంట నుంచి వున్నాను ఆటో లోకి నీళ్ళాచ్చేసాయి పాప స్కూల్‌ నుంచి యింటికి వచ్చిందో లేదోనని నీళ్ళొచ్చా యాండి,” యెదుటి అపార్ట్‌మెంట్‌లో వుండే ఆమె అడుగుతోంది యీ పదేళ్ళలో యిది రెండోసారి ఆవిడ మేఘమాలతో మాట్లాడటం రెండుసార్లూ యీ వర్షపు నీటి గొడవలోనే

కింద వచ్చిన నీరు యెలక్టిక్‌ ప్యానల్స్‌ వైపు వెళ్ళకుండా ప్రతి అపార్ట్‌మెంట్‌ వాళ్ళు నానా తిప్పలు పడుతున్నారు సాయంత్రం ఆరవుతుంటే రెండు గంటలు రోడ్డు మీద తడిచి ముద్దయ్యాక దేశిక యింటికి చేరింది అప్పటికి నాన వెలిసింది వో గంట తర్వాత పవర్‌ అన్‌ చేసారు స్లమ్‌లో వాళ్ళు, వాచ్‌మెన్‌ ప్యామిలీస్‌ యిళ్ళలో నీళ్ళని బయటికి తోడుకుంటున్నారు

242 + మంచుపూల వాన 6 కుప్పిలి పద్మ కధలు

“అన్నం వండే వోపిక లేదు చేతులు గుంజుతున్నాయి పై యింట్లోని అమ్మని అడిగి యేమైనా తీసుకొస్తా,” అని జయ జగన్నాధంతో చెప్పి వెళ్ళింది వెళ్ళిన జయ తొమ్మిదవుతున్నా రాలేదేంటాని జగన్నాధం మేఘమాల యింటికి వచ్చాడు జయ కళ్ళు అప్పగించి మొగలిరేకులు చూస్తోంది మేఘమాల కూడా ఆ సీరియల్లో లీనమైపోయింది అది అయ్యాక వస్తుందిలే అనుకొంటూ కారిడార్‌లోకి వచ్చి ఆకాశం వైపు చూసాడు మబ్బులు లేవ్‌ చిన్నచిన్న తారలు రాత్రికి వాన రాదేమో యింక మ్యాన్‌హోల్స్‌ని సగం కప్పెట్టేస్తే మంచిది అను కున్నాడు అప్పటికి వుద్యోగస్తులంతా యిళ్ళకి చేరారు భోజనాలు చేసారు పదకొండు అవుతుండగా అప్పటికే వో నిద్ర తీసిన అవతారం లేచి హాల్గోకి వచ్చాడు దేశిక ఫోన్‌లో యెవరితోనో మాట్లాడుతోంది. 'ప్రాచి కంప్యూటర్‌ ముందు, జయదేవ్‌ టి వి ముందున్నారు మేఘమాల వుదయం టిఫిన్‌ కోసం దోసెల పిండి కలుపుళోంది “అబ్బాయి యెప్పుడొస్తాడమ్మా” అడిగారు అవతారం “ఆయనకి యివాళ బాగా పొద్దుపోతుందంట రేపు బయట దేశం నుంచి యెవరో వస్తున్నారంట ఆ పనులు కెమల్లేదంట,” అంది మేఘమాల సన్నెండవుతుంటే వాక్కొక్కరే పడుకున్నారు యిలా నిద్ర పట్టిందో లేదో దబదబా యేసిపై నీళ్ళు పడుతున్న చప్పుడు మేఘమాల వొక్క వుదుటున లేచి బాల్కని తలుపు తీసింది కుండపోతగా వాన తిరిగి యధావిధిగా వీధి లేచింది హడావుడి “అమ్మా” వొక్క అరుపు అరిచింది దేశిక వాన కురిసిన వో మధ్యాహ్నం... + 243

“్యయేంటి శ

ఆ అరుపుకి అవతారంగారికి యిప్పటివరకు లేని బిపి యేదో వచ్చినట్టయింది “వొక్కసారి కిందకి రా” వేగంగా పరిగెత్తింది దేశిక మేఘమాల, జయదేవ్‌, అవతారం కిందకి త్వరత్వరగా వెళ్ళారు

కింద కార్డు పడవల్లా తేల్తున్నాయి

గుంపుగా వున్న వైపు చూసిన మేఘమాల కళ్ళు వాక్కసారిగా తెల్లబోయి తిరిగి విప్పార్చుకున్నాయి

నీళ్ళు పోకుండా అడ్డుకొంటున్న వో లేఅవుట్‌ గోడని గునపంతో పదిహేనేళ్ళ సుకుమారమైన గులాబి వర్ణపు చేతులు పగలకొడుతున్నాయి

సుఃిక్షితురాలైన వైద్యురాలి చూపుల్లా టార్చిలైట్‌ వెలుతుర్లో మెరుస్తున్నాయ్‌ ప్రాచి కళ్ళు

గోడలకి అయిన రంధ్రాల్లోంచి నీళ్ళు దొర్దాయి

“అందుకోండ్రా గునపం అక్కడో రంధ్రం చేద్దాం యీ నీరూ పోతుంది)” వాచ్‌మెన్‌లకి, స్లమ్‌లో పిల్లలకి వుత్సాహం వచ్చేసింది

యెవ్వరూ చేయలేని పని ప్రాచి ఆరంభించినందుకు సంతోషిస్తూనే, “గొడవల వుతాయేమో వాళ్ళంతా బాగా పరపతి వున్నవాళ్ళు,” అంది మేఘమాల

“యీ నీళ్ళు పోయే మార్గం చూడండని డిపార్ట్‌మెంట్స్‌ చుట్టూ, యీ వోనర్ల చుట్టూ బతిమాల్తూ తిరిగావ్‌ కద అమ్మలూ యింక వాళ్ళే వస్తారు యేదో వొక దారి చూస్తారు అసలు మనూర్డ్లో మనకి 16 కిమీ దూరంలో సముద్రం కనుచూపు మేరలో నది అయినా నేనెప్పుడూ యిలాంటి వరదల్ని చూడ లేదనుకో యేదర్రా ఆ గునపం యిటివ్వండి కొట్టేద్దాం,” వుత్సాహంగా అడిగారు అవతారం

“యేం గొడవలవుతాయే,” భయంగా మళ్ళీ అంది మేఘమాల

“డోంట్‌ వశ్రీ,” అంటూ మరోవైపు గోడకి రంధ్రం చేసే పనిలో వుంది ప్రాచి దేశిక యిదంతా అనిరుధ్‌కి ఫోన్‌లో చెప్పేస్తోంది

244 + మంచుపూల వానల కుప్పీలి పద్మ కధలు

“యేంట్రా అర్ధరాత్రి పూట ఆ మాటలు,” అడిగారు అనిరుధ్‌ని వాళ్ళ నాన్నగారు అనిరుధ్‌ చెప్పాడు “యీ నిటి వొకప్పటిలా వుండాలంటే యొక్కడి ఆక్రమణలను అక్కడే కొట్టేయాలేమో యిలానే మన సిటిని మనం రైన్‌ ్రెండ్లీ చేసుకోవాలిరా,” అన్నారాయన “మన మోట బావి ” “ఆలోచిస్తున్నా” అన్నారాయన ఆదివారం ఆంధ్రజ్యోతి ర్ట 9 అక్టోబర్‌ 2008 వాన కురిసిన వో మధ్యాహ్నం, + 245

కధాసంపుటాలు ము ం మనసుకో దాహం గం! గ్చ్‌ | ॥ ప్‌ గ్‌ గి అసోం. శసడనో.. ॥| సాలభంజిక క నవలలు వై పడగనీడలో అమృతవర్షిణి - ప్రేమలేఖలు శీతవేళ రానీయకు - మ్యూజింగ్స్‌ 246 + మంచుపూల వాన ౨ కుప్పిలి పద్మ కధలు

| _ | | | 1జి [0 1, || జ | తీ న వ్‌ |] శ న , ఇ || ా 4 0నముం. గ, అక (టు నం ఒం ల న! ధ్‌ ట్‌ (క (పై బం | కట? స _ సో! న. స్తా

• | 1 సట ల న. , | | || ఆ 1 గ