Telugu Manava Vijayam - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki
వ న. ॥ లి వ / / నరజాతి చరిత్రపై /యం.ఇలిన్‌ ౨) | | 1 / '.. అద్దుత కథనం . ఇ. సిగాల్‌ .. | ్ష . టో | ॥ శ టం ల్‌ న స్ట! ర నమ క! ( ర 1 టా? య ఖ్‌ న . "లే | | శ్‌ పీ య | జగ్‌ యా శ్వ ( ౮0 గ్‌ రా ధ్పైర, 43 ఖా న . క / ॥ | న . ల గో నిదాన నా స. | | _ న. న క్‌ ల ప ళం వా ఇ న. టు క క్ష న ఓ గ మ అ.
మానవ విజయం యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
మానవవిజయం రచన ; యం. ఇలిన్‌ ఇసిగాల్‌ ప్రజాశక్తి బుకహౌన్‌ తెలంగాణ ఎమ్‌సాచ్‌ భవన్‌, వ్లొట్‌నెం, 21/1, అజామాబాద్‌ ఆర్‌టీనీ కళ్యాణమండపం దర్ధర ప్రాదరాబాద్‌-20. ఫోన్‌ : 040 - 27660073
1111111111 లి 123906 (ఓ లో (1 1) _వి.ఆర్‌.శాస్తే ై సంజూ. వస్త కా వా ప్రచురణ సంఖ్య : 1120 లా ప్రజా ప్రచురణాలయం ప్రథమ ముద్రణ : ఆగష్టు 1945 ప్రజాశక్తి ద్వితీయ ముద్రణ ; ఏప్రిల్‌, 2010 ప్రజాశక్తి తృతీయ ముద్రణ : సెప్టెంబర్‌, 2014 ళ్‌ యై ర్స్‌ వెల:₹80/- లం ; షత ప్రతులకు ప్రజాశక్తి బుక్‌హౌస్‌ (తెలంగాణ) ఎమత్‌పాచ్‌ భవన్‌, ప్లాట్‌ నెం. 21/1, అజామాబాద్‌, ఆర్‌టిసి కళళ్యాణమందపం దగ్గర హైదరాబాద్‌-20. ఫోన్‌ : 040 - 27660013. బ్రాంచీలు హైదరాబాద్‌ (చిక్కడపల్లి, హైదరాబాద్‌ (ఎస్‌.వి.క, నల్గొండ, హన్మకొండ, కరీంనగర్‌, ఖమ్మం విజయవాడ, విశాఖపట్నం, తిరుపతి, గుంటూరు, ఒంగోలు.
ముద్రణా
ప్రజాశక్తి దైలీ ప్రింటింగ్‌ ప్రెస్‌, హైదరాబాద్‌ ఇంసి96 ౩ ఇలంటి
విషయసూచిక
మానవుడే మహనీయుడు.. 7 పరిచయం 5 ం మానవ విజయం -1 |
- ఇదంతా దేన్షి గురించి ? 12
- కంటి కగుపించని ఖైదు 15
- మన పూర్వీకుడు, అతని బంధువులూ 29 4 కాలి జాడలు తం
- యుగాంతమూ - నూతన యుగ ప్రారంభమూ 653
- వెయ్యేండ్ల బడి 79
మానవ ఐిబయం -2 53
- మన కథానాయకుని యెవనదశ 100 8౬ మునుపటి ఇల్లు మాది 101
- మన పూర్వీకులతో ఇష్టాగోప్టి 121
- గొప్ప చిగురింత 133
- మూడు వేల సంవత్సరాల కనంతరం 153 12 అర్థంలేని యుద్ధాలు 165 13 ప్రాణమున్న పనిముట్లు 175
- పెరుగుతూన్న లోకం శాస్త్రీయ దృక్టథ ప్రారంభం 197
మానవుడే మహనీయుడు..
ఇదో అద్భుతమైన సామాజిక వైజ్ఞానిక గ్రంధం. మానవ పరిణామాన్ని ఆ క్రమంలో సమాజ పరిణామ దశలను కూడా సోదాహరణంగా కళ్లకు కట్టినట్టుగా వివరించే కథనం. నాటి సోవియట్‌ యూనియన్‌లో వైజ్ఞానిక రచనకు పెట్టింది పేరైన యం.ఇలిన్‌, ఇ సెగాల్‌ చారిత్రిక భౌతిక వాద దృష్టితో చేసిన రచనావళిలో ఇది ముఖ్యమైంది. ఈ పుస్తకాన్ని ప్రజా ప్రచురణాలయం(హైదరాబాదు) పేరుతో 1945 ఆగష్టులో తీసుకొచ్చారు. బెజవాడలోని నాటి ప్రజాశక్తి ముద్రణాలయంలో ముఖపథత్రం ముద్రితమైంది. తర్వాత కాలంలో విజ్ఞాన పరిశోధనా శాస్త్రం అనేక విధాల అభివృద్ధి చెందినా ఈ రచన ప్రాధాన్యత తగ్గలేదని నిపుణులు చెబుతున్నారు. అందుకే మానవ విజయం, జనులు మహాజనులు, జ్ఞానం విజ్ఞానం అనే ఈ మూడు పుస్తకాలను పునర్శుద్రిస్తున్నాం. వీటిలో భాష ఇప్పటి
మానవవిజయం ల
వాడుకకు కొంచెం భిన్నంగా వున్నా అందులోనూ ఒక అందం వున్నదనే భావనతో (వన్తుతం దాన్ని యథాతథంగా పునర్ముద్రిస్తున్నాం. పాఠకులు విమర్శకుల అభిప్రాయాలను బట్టి భవిష్యత్తులో ఏవైనా మార్పులు అవసరమైతే చేయగలమని మనవి.
- ప్రజాశక్తి బుకహౌస్‌
8 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
పరిచయం
ప్రకృతికి బానిసగా ఉందే మానవుడు తన సంకెళ్లనెలాగ ఛేదించుకున్నాడు? ఆకూ, అలమూ తింటూ కట్టుబట్టలేక, ఉండనిల్లులేక బికారిగా తిరిగే ఒకనాటి మానవుడు ఈనాడు ఇంత ఉచ్చస్థితికెలా వచ్చాడు? ఆ మానవుడు ప్రకృతితో చేసిన పోరాటాలెటువంటివి? అభ్యుదయపధాన విజ్ఞాన శిఖరాలను ఎలా చేరుకున్నాడు? మానవుని చారిత్రక పరిణామమేమిటో? - ఇవన్నీ సామాన్యులకు తెలియని కఠిన సమస్యలు.
అరటిపండు వొలిచి చేతిలో పెట్టినట్టు, చదవగలిగిన పిల్లలకు కూడా అర్ధమయ్యేటట్టు, సామాన్యులకు తెలియని ఈ కఠిన సమస్యలకు సమాధానం చెప్పగల సిద్ధహస్తులు యమ్‌. ఇలిన్‌; ఇసిగాల్‌ గార్డు 110౪ 3122 3ల0206 461౬1 అన్న ఆంగ్లగ్రంథం ఈ సిద్ధహస్తులు రష్యను మాతృకకు బియాట్రిస్‌ కిన్‌కెడ్‌గారు చేసిన అనువాదం. ఈ ఆంగ్రనువాదాన్ని ఆధారంగా చేసుకొని, ఆంధ్రులకు సులభంగా అవగాహనమయ్యే రీతిని, తేట తెలుగులో 'మానవ విజయరి అనే పేరుతో వి.ఆర్‌.శాస్త్రి గారు ఈ గ్రంథాన్ని వ్రాసి ఆంధ్రవిజ్ఞాన సౌధంలో ఒక కొత్త దీపాన్ని వెలిగించారు.
అజ్ఞానం చీకటికంటే గాధమైనది. చీకటిలో నడిచేవానికంటె అజ్ఞానంలో జీవించే వానిపాట్లు అధికమైనవి. మూఢవిశ్వాసాలను ఆచారాలను తొలగించి
మానవవిజయం ఫ్ర
మానవాభ్యుదయానికి తీసుకపోయే మహారథం విజ్ఞానం. ఇట్టి వైజ్ఞానిక గ్రంథాలు మన తెలుగులో వేళ్లమీద లెకక్కపెట్టగలన్ని కూడా లేకపోవడం ఆంధ్రుల దురదృష్టం. ఈ లోపాన్ని సరిదిద్దటం మన ఆంధ్రులందరి విధి. ఈ ఆశయంతో మా (ప్రచురణాలయం రాజకీయ ఆర్థిక సామాజిక చారిత్రక సారస్వత వైజ్ఞానికాది అనేక విషయాల గురించి సమర్భలు వ్రాసిన గ్రంథాలను ప్రచురిస్తుంది. కందుకూరి వీరేశలింగం, కొమజ్టాజు లక్ష్మణరావు, గిడుగు రామమూర్తి గురజాడ అప్పారావు, కాశీనాధుని నాగేశ్వరరావుగార్ల వంటి మన మహనీయులు ప్రారంభించిన వైజ్ఞానిక విప్లవాన్ని కొనసాగించడానికి శాయశక్తులా ప్రజా ప్రచురణాలయం నిర్వహించడం దుస్సాధ్యం. మన ఆంధ్రదేశంలో అనేక ప్రచురజణాలయాలు పూనుకోవలసిన బాధ్యత ఇది. ఆంధ్రజాతీయ వికాసానికి జనులందరూ ఆదరాభిమానాల్నీ చూపవలసిందిగా (ప్రార్ధిస్తున్నాము. ప్రకృతిని జయించి జీవితాన్ని సర్వాంగశోభితంగా మానవుడెలాగ '_ చేసుకున్నాడో ఈ పుస్తకం చిత్రించింది. మానవుని అనంతయాత్రకు- అభ్యుదయ యాత్రకు అంతం లేదు. ఒకనాడు అసాధ్యం అనూహ్యం అనుకున్నవి ఈనాడు సులభసాధ్యాలవుతున్నాయి. మానవుని పురోగమనం అపారమైన వేగంతో సాగుతున్నది. ఈ సత్యాన్ని విస్మరించిన మానవ పురోగమనానికీ, సౌభాగ్యానికి, సర్వతోముఖాభ్యుదయానికి అడ్డుపడే అభివృద్ధి నిరోధక భావోన్మాదులు, కాలచక్రాన్ని వెనుకకు (త్రిప్పడానికి ప్రయత్నించేవారు. మానవ చరిత్రను తలకిందులు చేయలేరనే నిగూఢ సత్యాన్ని ఈ (గ్రంథం తెలియచేస్తుంది. =సంపాదకుడు శం ఎ... యం. ఇలీన్‌, ఇ సిగాల్‌
మానవ విజయం క
ఇదంతా దేన్ని గురించి ?
నా చిన్నతనంలో మా ఇంట్లో ఒక నౌకరు ఉండేవాడు. అతనికి అప్పటికి డబ్బైయేండ్లుంటాయనుకొంటా, మేము, పిల్లలమంతా అతన్ని “తాత” అని చనువుగా పిలిచేవాళ్లం. సాయంత్రం, భోజనాలయ్యాక, చక్కచక్కని కథలు చెబుతూ మమ్మల్ని నిద్రపుచ్చేవాడు. పూర్వం, రాముడూ, సీతా, లక్ష్మణుడూ, దండకారణ్యంలో తిరిగే రోజుల్లో, పెద్ద పెద్ద రాక్షసులుండేవారట. ఆ రాక్షసులెంత పెద్దవారో, మాలేత
మనస్సులకు విశదం కావడానికి, బహుచిత్రంగా వర్ణించేవాడు. ఎట్లా గంటే ! ఒకసారి ఎవడో అరణ్యంలో వెడుతోంటే, ఏదోపెద్ద గట్టులాగా కనుపించిందట. దాన్ని ఎంతో ప్రయాసపడి యెక్కి దాని పొడుగునా నడిచాడట చాలాసేపు. ఆ గట్టు మెత్తమెత్తగా, విచిత్రంగా, అదోరకంగా తమాషాగా ఉన్నదేగాని, వాడికాళ్లు బురదలో దించుకుపోయేటట్లు, దించుకుపోలేదట. ఈ గట్టు మీదుగా నడవగా, నడవగా దూరాన ఆకాశానికద్డ్దంగా పెద్ద కొండలాగా ఏదోకనిపించింది. ఆ కొండ ప్రక్క నుండీ తెరలు, తెరలుగా బలమైనగాలి వీస్తోంది. ఇంకా కొంచెం సమీపిస్తే ఆ గుహలోనుండే ఈ గాలివీస్తోంది.... ఇట్లా ఇంకా ఏమేమో విచిత్రంగా వర్ణించి, చివరకు ఆ మనిషి యెక్కి పొడుగునా నడిచింది. నిద్రిస్తున్న ఒక రాక్షసుని చేయి అనీ, పెద్ద కొండ అతని తలా, ఆ గుహ అతనినోరూ, వీచినగాలి, అతడు 12 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
ఊపిరి విడవటం....ఇట్లా చెప్పేవాడు : కొందరు రాక్షసులెంత పెద్దవాళ్లంటే తాటిచెట్టును అవలీలగా పెకలించి, పండ్లు తోముకొనేవాళ్లు! మరీ, ఇంకా ఇతరులు చిన్న కొండలతో గుచ్చకాయలూ, గోలీలూ ఆడదేవాళ్లు !!
అలాంటి వర్ణనలు వింటూంటే మాకు భయం వేస్తున్నా ఇంకా వినాలని వుందేది.
పూర్వం, నిజంగా అట్లాంటి వ్యక్తులుండేవారో లేదో కాని: ఇప్పుడు ఈ మనలోకంలో ఒక బ్రహ్మాండమైన వ్యక్తియున్నాడు.
పేద్ద రైలుయింజనును అవలీలగా అతని చేతులతో ఎత్తేస్తాడు.
ఒక్క రోజులో, ఇతను వేలకొలది మైళ్లునడిచేయగలడు.
మేఘాలపైకి ఏ పక్షీ యెగురలేనంత యెొత్తుకు, తన రెక్కలతో ఇతనెగురుతాడు.
తన విచిత్రమైన రెక్కలు ఆడిస్తూ నీటిపైనా, నీటి అడుగునా ఏ చేపా
మన కంటికి గోచరముగాని వన్నీ ఇతను చూస్తాడు; భూమి కవతల ప్రక్కనుండే జనులు మాట్లాడుకొనే విషయాలు బహుసులభంగా వింటాడు.
అతనికెంత బలముందో తెలుసా? తిన్నగ్గా, పెద్ద కొండలో చారబడి, దూరి వెళ్లేస్తాడు. ఎంతెంత జలపాతాలనైనానరే, ఇట్టే నిలిపేస్తాడు ('ప్రవహించకుండా, లోకాన్నంతా, తన ఇష్ట ప్రకారం మార్చేసుకొంటాడు. అరణ్యాలు నాటుతాడు: సముద్రాలను ఒకదాంతో ఇంకోటి కలిపేస్తాడు. ఇసుక యెడారులకు నీళ్లుపెట్టి, పంటలు పండిస్తాడు.
ఈ బ్రహ్మాండమైన వ్యక్తి యెవరో తెలుసా?
మానవవిజయం 18
తెలీదు కాదూ?.... సరే, విను చెప్తాను. అతడే మానవుడు.
నీ మాదిరీ, నా మాదిరీ ఉండే ఈ మానవుడే, ఇంత విచిత్రమైన పనులు చేసే ఈ వ్యక్తి అంటే నీవు నమ్మవు, నాకు తెలుసు కాని, మానవునికీ అద్వితీయమైన శక్తి సామర్థ్యాలు యెల్లావచ్చాయో తెలునుకొంటే, నా మాటల నిజం నీకర్థమవుతుంది.
ఈ పుస్తకంలో, దీన్ని గురించే చెప్తాము. కేశ యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
కంటికగుపించని ఖైదు
చాలా కాలం క్రితం మానవుడు ముందుచెప్పిన శక్తులేవీ కాకుండా, సాధారణంగా ఉండేవాడు. ఇప్పుడతనొక మహత్తరుడంటే, పూర్వం అతనొక మరుగుజ్జు అని అనుకోవచ్చు. ఈ లోకానికతను అధికారికాక, దానికి దాసుడుగా ఉండేవాడు ఆ రోజుల్లో,
ప్రకృతిలో నుందే మృగాలకూ, పక్షులకూ ఎంత కొద్ది స్వేచ్చ ఉన్నదో, అంతే అతనికీ స్వేచ్చ అనుకొన్న పనిచేయగల అవకాశమూ ఉందేవి. వాటికన్నా రవ్వంత కూడా ఇతనిది పై చేయిగా వుండేదికాదు.
ఇట్లా అంటే, “పక్షులకు స్వేచ్చలేదా? ఇచ్చవచ్చినరీతి విచ్చలవిడి విహరించే విహంగాలకు కాకుంటే, నేలను తాకీ తాకనట్లు తన సన్నని వేళ్లతో పసరికబయళ్లమీద ఛెంగు ఛెంగున గంతులేస్తూ పరుగిడే లేడి పిల్లకు కాకుంటే, ఇంకెవరికి స్వేచ్చ ఈ లోకంలో?” అని నీవనవచ్చు.
“కొమ్మ కొమ్మకూ, కీచ్‌ కీచ్‌ మని అరుస్తూ, తన గుబురుతోకను యెగురవేస్తూ దుమికే, ఉడతకు స్వేచ్చలేదంటే, యెవరు నమ్ముతారు? దాన్ని యేబోను నిర్బంధిస్తోంది ప్రకృతిలో తిరిగేటప్పుడు?” అనే ధర్మ సందేహం కలుగవచ్చు.
ఇటువంటి సందేహంకలగటం సహజమేనని ఒప్పుకోవాలి. ఎందుకంటే ప్రకృతిలో లేకుంటే, ఈ పక్షులకూ, మృగాలకూ ఇంకెక్కడ స్వేచ్చ ఉండగలదో మనం ఊహించలేము. అవి ఇష్టం వచ్చినట్లు ఎగురుతూ, దుముకుతూ, పరుగిడుతూ, జీవిస్తోంటే వానిని నిర్బంధించే ఖైదు యేదో జైలునూ, వీనిని వీగించిపెట్టే పంజరాన్నీ యెవ్వరూ చూసినవాళ్లేలేరు. ఐనా. ఈ ఖైదూ వీనిని గట్టిగా జైలు గోడలకు కట్టివేసే గొలుసులూ
మానవవిజయం కేక్‌
ఉన్నాయనే చెప్పాలి. ఇవి మనకగుపించనంతమాత్రాన లేవనటం, తప్పు. విద్యుచ్చక్తీ, అయస్కాంత శక్తీ మనకంటికగుపించవు. అట్లాగే గాలి కూడాను. ఐనా, ఇవి ఉన్నాయని మనకు ఇతర విషయాల వల్ల తెలుసుగా? అట్లాగే, సృష్టిలో ఈ కనుపించని ఖైదులు కూడా ఉన్నాయని మనం తగిన విధంగా పరిశీలిస్తే తెలుసుకోవచ్చు.
పూర్వం, మనుష్యుడు కూదా, ఇప్పుదుండే మృగాలలాగా, ఇటువంటి అగోచరమైన పంజరంలో నివసించేవాడు. ఈ పంజరాల రహస్యం గగ్రహించదానికీ, మానవుడెట్లా ఈ శృంఖల విముక్తుడయ్యాడో తెలుసుకోడానికీ, ఇప్పటికీ బంధిత జీవితాలు గడిపే మృగాలనూ, పక్షులనూ పరిశీలించాలి.
కాబట్టి, కాలుసాగనిచ్చి, నెమ్మదిగా అడవుల్లోకి, తోటల్లోకి నడిచిపోయి, మృగాలూ, పక్షులూ యెట్లా నివసిస్తున్నారు చూడబోదాం: సరేనా?
“పక్షిలాగా స్వేచ్చగా రెక్కలు కట్టుకొని, ఆకాశంలో కెగురగలిగి తేనా!” అనిపిస్తుంది మనకప్పుడు. నిజంగా, పక్షులకు మనమనుకొనేటట్లు స్వేచ్చ ఉన్నదా లేదా అది మిధ్యాస్వేచ్చయేనా అని ఆలోచించాలి. వడ్రంగి పిట్టను చాలా మంది చూచేవుంటారు. నెత్తిన తురాయీ, పొట్టితోకా, సుత్తివంటి పొడుగుముక్కూ ఎరువూ, పసుపూ, గోధుమా, నలుపూ రంగుల రెక్కలూ, మధ్యాహ్నం ఎండవేళప్పుడు గుబురుగా పెరిగిన తోటల్లో, చెట్లమానుల తొలుస్తూ ముక్కుతో “టక్కు టక్కూమని సుత్తిదెబ్బలకొట్టే, వడ్రంగిపిట్ట, మన మెరుగున్నదేగా? దీనికేం కొరత? హాయిగా, చెట్టు చెట్టుకూ యెగురుతూ, వాటి బోదెలతొలచి పురుగులతింటూ, స్వేచ్చగా జీవిస్తుంది అనిపిస్తుంది దీన్ని చూస్తే. ఇష్టం వచ్చినచోటికల్లా యెగురుతుంది. ఎక్కడ కావాలంటే అక్కడ వ్రాలుతుంది: ఆహా! ఎంత స్వేచ్చో దీనికి!
ఈ వడ్రంగిపిట్టను తీసుకుపోయి చెట్లులేని బయలులో వదిలిపెడతామనుకో ఏమవుతుంది? ఒకటి, రెండు రోజుల్లో అన్నం, నీళ్లూ లేక, చచ్చిపోతుంది. చెట్లులేనిదే, అంటే పెద్ద మానులు లేనిదే, దీని జీవితరథం ఒక్క అంగుళమైనా ముందుకు సాగలేదు! మనకు గోచరంలేని శృంఖలాలేవో ఈ వద్రంగిపిట్టను, వృక్షాలకు బంధించేస్తూన్నాయి.
ఇదేమాదిరి ఇంకో పక్షిని గురించి ఆలోచిద్దాం. నీటికాకి, దీన్ని నీవు చూచే వుండవచ్చు. నల్లగా కాకిలాగా, దాదాపు అంతేసైజుగా ఉంటుంది. నీటిమీద, బాతుల్లాగా కే6 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
తేలుతూ మెడ, మామూలు కాకిమెద కన్నా సన్నగా కొంచెం పొడుగ్గా, వంపుగా వుంటుంది. ఇది నీటిపై తేలుతూ, జలచరాలని భక్షిస్తూ, చెరువుల్లో నివసిస్తుంది. బారులుకట్టి ఇవి అనేకం, ఒక్కోసారి, తేలికగా గాలిలో యెగిరి, ఈ చెరువు నుండి దూరంగాపోయి, ఆ చెరువు మీద వాలుతూవుంటాయి. పేరుకూ, రూపానికీ కాకేగదా నని, దీన్ని తీసుకువచ్చి మనయింటి కాకులమధ్య వదిలామనుకో, దీనిగతి యేమవుతుందో తెలుసా? చూస్తుండగా, ఏం తినాలో తెలీకా, ఎక్కడ కూర్చోవాలో బోధపడకా, అవస్థపడి చనిపోతుంది. మన మామూలు కాకులూ? ఎప్పటిలాగా, అవి, హాయిగా దొరికిన దాన్నల్లా వంటింట్లోంచీ, పిల్లవాళ్ల చేతుల్లోంచీ, డాబామీద ఆరవేసిన ఊరగాయలూ, అప్పడాలూ, వడియాల రాసులనుంచీ ఎగరేసుకుపోతూ, చెట్ల కొమ్మలమీదా, ఇంటికప్పుపొడుగునా కూర్చొని కోలాహలంగా ఉంటాయి. సాధారణ అడవి '
సాధారణ అడవిలోని చెట్లన్నీ చూడగానే ఒకే మాదిరికనుపిస్తాయి. ఆయా చెట్లకు వేర్వేరు పేర్లుండవచ్చు. కాని, అన్నీ చెట్లే: కాన్ని పెద్దవీ, కొన్ని చిన్నవీ. అదేమాదిరి దూరం నుండి ఎత్తైన కొండలవంకచూస్తే మొదట్లో పచ్చని చెట్లతోనిండి వున్నట్లు అనిపిస్తుంది, కొండంతా. సాధారణంగా మనం అంత ఎతైన కొండలను ఎప్పుడూ చూచిఉండం కాబట్టి మనకలాగనుపిస్తుంది. నీలగిరి కొండలలో ఉండే ఉదకమండలానికి వెడుతోంటే రైలులోనో లేక, మోటారు బస్సులోనో, కొండ యొక్క యెత్తునుబట్టి వృక్షజాలం మారే విషయం బాగా తెలుస్తుంది. అదిగో! దూరంగా కనిపించే ఆ కొండనుచూడు. దాని మీద, అడ్డంగా, ఈ ప్రక్కనుండి ఆ ప్రక్కకు ఎత్తుగా చారలు గీచినట్లూ, ఏదో మేదడయొక్క అంతస్తుల్లాగానూ దానిపైనుండే వృక్షజాలం కనుపిస్తోంది. సుమారు నాలుగైదు చారలు ఇటువంటివి ఆ వచ్చని చెట్లతోనిండిన కొండ పార్వం పొడుగునా కనుపిస్తున్నాయి. కొంత యెత్తు పెరిగేకొద్దీ అక్కడుండే శీతోష్టాలనుబట్టీ, నీటి సమృద్దీ, నేలతీరూ, వీనిని బట్టీ కొంతకొంత యెత్తులో కొన్ని రకాల వృక్షజుతులే పెరుగుతున్నాయి. ఒక రకం రెండువేల అడుగుల యొత్తుకుమీద పెరుగలేదు. అదే మాదిరి అడుగల ఎత్తులో పెరిగేచెట్ల జాతులు, అదిగో! కనుఐడే ఆ నాలుగువేల అడుగులయెత్తులో పెరగలేవు. అందుకనే, కొన్నెసివేల అడుగుల యొత్తునా అంతస్తు, అంతస్తులుగా చెట్ల జాతులు పెరుగుతున్నాయి. ఒక అంతస్తులోని వృక్షజాలానికీ, దానిపై వృక్షసమూహానిక్తీ యెంతభేదమున్నదంటే, దూరాన్నుందే కొండకు అడ్జంగా ఏవో గీతలు గీచినట్లూ, బెల్టులులాగి బిగించినట్లూ ఈ అంతస్తులు అంతస్తులుగా, కొండమెట్లు పేర్పినట్లు మానవవిజయం క్షే?
తయారవుతుంది. అంతా జుట్టే అయినా దాన్ని కత్తిరించటంలో ఒక చోట కత్తెర ఎక్కువగానూ, ఇంకోచోట తక్కువగానూ పట్టుబట్టటంచేత మేడమెట్లులాగా క్రాపు తయారయింది. ఈ మెట్లు స్పష్టంగా కనుపించాలంటే కొంచెందూరంగా నిలబడి పరీక్షించాలి. దగ్గరగా ఉంటే లాభం లేదు. ఇదేనూదిరి, దూరం నుండి చూడగానే, అంతస్తులుగా వృక్షజాలం పెరిగేవిషయం ఈ నీలగిరి కొండలమీద చూడవచ్చు. ఇంతాచేస్తే నీలగిరులలో ఎత్తైన శిఖరం, “దొడ్డ చెట్టూ” అనేది ఎనిమిదివేల అడుగులే ఉన్నది. దీనికన్నా ఇంకా ఎత్తైన పర్వతాల పరీక్షిస్తే ఈ అంతస్తులు ఇంకా యెక్కున స్పష్టంగా కనుపిస్తాయి.
కొండ యెత్తుయెక్మేకొలదీ చలి యెక్కువవుతుందిగా? అందుకని వేడి దేశాల్లోనుండే కొండల అడుగుభాగాన, చుట్టుప్రక్కల పెరిగే వేడి వాతావరణపు వృక్షాలే పెరుగుతాయి. ఎత్తు ఎక్కేకొలదీ, అంటే వేడి తగ్గేకొలదీ, చెట్లజాతులు మారుతూ, పైన నుడివిన బెల్బలమాదిరి వృక్షాలు పెరుగుతాయి.
కొండ అడుగునుండి సుమారు రెండు మూడు, వేల యొత్తుదాకా, పొదలూ, లతలూ, గుబురుగా పెరిగే ముండ్లతో నిండిన సీకాయా, తుమ్మా, లంటానా, అడవిగులాబీలూ, ఒకదానితో ఇంకొకటి పెనగులాడుతూ కనుపిస్తాయి. వీనిమధ్య మామిడి, కుంకుడూ, కరక్కాయా, అడవిమళ్లే, అచ్చటచ్చట ఇంతింత ఆకులుగల టేకూ వగైరాలుంటాయి. ఇంకా యొత్తుకు వెడితే, ఈ రకాలు మారినోతాయి. చలి యొక్కువయింది కాదూ? అందుకనే గుబురుగా, జడలు విరబోనుకొన్నట్లూ, గుమ్మటాల్లాగా, తెరచిన గొడుగుల్లాగానుండే వృక్షరాజులు ఇచ్చటలేవు. గుడిగోపురాల్లాగా, క్రింద గుండ్రంగా పోనుపోను సన్నగిల్లుతూ, సర్వీచెట్లమాదిరి సన్న ఆకులుగా చీలిన గోపురాకారపు చెట్లు ఇక్కడ పెరుగుతున్నాయి. ఎత్తుగా పెరిగి గాలినంతా సువాసనతో నింపుతూ, విచిత్రమైన కొడవళ్లమాదిరి ఆకులూ, అసంఖ్యాకమైన తెల్లని పూవ్వులూ గల కర్చూరతైలపుచెట్లు ఇక్కడ విరివిగా పెరుగుతున్నాయి. ఇట్లాగే ఇంకా యెత్తువెళ్లేకొలదీ, చెట్ల జాతులు మారుతాయి. పోను పోను చలి మరీ యెక్కువయి, పెద్ద చెట్లు పెరుగనేలేవు. ఆ చలిప్రదేశాల్లో గరికమాత్రం పెరుగుతుంది. ఇంకా పైకిపోలే, ఆ గడ్డే పెరుగదు. పచ్చగా నాచుమొక్కలు అంతటా కనుపిస్తాయి. సాధారణంగా నాచు నీటిపారుదలకల చోటా రాళ్లమీద, తడిగానుండే పాతనూతిగోడల అంచునా, పచ్చగా పాకుడులాగా ఉండటం మన మెరుగున్నాము. కాని ఈ యెత్తైన కొండ శిఖరాలమీద చక్కగా, ఏడెనిమిది 18... యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
అంగుళాల యొత్తుకు, పచ్చని, మృదువైన మొక్కల్లాగా ఈ నాచు పెరుగుతుంది. ఇంకా యెొత్తుకుపోతే, నాచూ పెరుగలేనంత చలి ఉండబట్టి, ఒక విధంగా యెడారిమాదిరి మారుతుంది కొండ శిఖరప్రాంతం. అయితే, ఇది చలి యెడారి అని జ్ఞప్తికుంచుకోవాలి. ఎండ యొక్కువగా వుండి, వానలేకురవని చోట, ఆకూ, అలం, ఏవీ పెరుగవనీ, ఇసుకబయళ్లతో నిండిన యెడారులుంటాయనీ, తెలుసుగా మనకు? ఇట్లాంటివి, వేడి యెడారులు, పర్వత శిఖరప్రాంతపుదీయెడారే: కాని అది చలి యెడారి. ఇంకా పైకిపోతే అంటే, కొండశిఖరం, ఎట్లా ఉంటుంది? మంచుమయం. తెల్లగా, ధగ ధగా సూర్యునిచేత యెండలో మెరిసిపోతూ తెల్లని మంచుటోపీ వేసుకున్న దాతలకు అన్నట్లు, పర్వతాగ్రం కనుపిస్తుంది. జపానులో 'ప్యూజియామా' అనే అగ్నిపర్వతం ఉన్నది. ఇది చాలా యెొకైనది: దాని శిఖరం మంచుమయంగా వుంటుంది. కాని, ఆ మంచు శిఖరంలో గల పెద్ద నోటి నుండి, పొగలూ, ఆవిరీ, ధూళీ గర్జనధ్వనులూ, గంధకమిళితమై లోహాలూ, శిలలూ కరిగి, సలసల కాగుతూ క్రిందికి దిగజారే 'లావా అనే ప్రవాహాలూ, అది ప్రేలినప్పుడల్లా వస్తూ ఉంటాయి : తమాషాగాలేదూ? ఇట్లాంటి అగ్నిపర్వతాలు ఇటలీ, ఆఫ్రికా, దక్షిణ అమెరికాలలో కూడా ఉన్నాయి.
ఇట్లా పైన చెప్పినట్లు వృక్షజాలం, మారుతూ పెరుగుతుంది. ఎత్తునుబట్టి, ఒక్కొక్క అంతస్తులోని వృక్షసమూవానికి అనుగుణ్యంగా పెరుగనేర్చిన జంతుజాలము అక్కడ, ఆ చెట్లపై ఆధారపడి నివసిస్తుంది. ఈ మూడువేల అడుగుల ఎత్తువరకూ గల కొండమీది జంతువులకూ, ఆపై అంతస్తులోని వానికీ, చాలా భేదాలున్నాయి. ఒక అంతస్తులోని పక్షులూ, జంతువులూ, ఆపై అంతస్తులో నివసించలేవు. ఈ జంతువులకుండే స్వేచ్చా, స్వాతంత్ర్యములు, నిజానికి స్వాతంత్ర్యమనడానికే వీలులేదు. ఎందుకంటే, అవి పెరిగేచోటుకాక, ఇంకోచోటుకు వానిని మారిస్తే అవి నశిస్తాయి. వాని స్వాతం[త్యమంతా, ఆ ప్రత్యేక వాతావరణం అనబడే ఖైదులోనేగాని, ఆ జైలు గోడల వెలుపల కాదు. మన కంటికి కనపడనివీ, పెట్టనిగోడలని చెప్పవలసినవీ యేవో కొన్ని ప్రతి జీవినీ, అది పెరిగి నివసించే వాతావరణానికీ, చుట్టుప్రక్కలనుండే చెట్టు, చేమలకూ, శీతోష్టాలకూ బంధించి, ఖైదీగా చేస్తున్నాయి. కాబట్టే, జంతుజాలానికి స్వేచ్చ కలదనుకోవటం మిధ్య అని మొదట్లో వ్రాసింది.
ఎత్తును బట్టి కొండమీది చెట్లు మారేటల్లే, ఏదైనా గొప్ప అరణ్య సమూహపు చెట్లను తిలకించినా, ఈ రకరకాల అంతస్తుల వంటి యేర్పాటు స్పష్టమవుతుంది. మానవవిజయం నాం
అమెజాను అరణ్యం
ఇది, భూలోకపు అరణ్యాల్లోకెల్లా, చాలా (బ్రవ్మాండమైనది. దీని వంటివే కాంగోఅరణ్యం, హిందూచైనాప్రాంతపు వేడి అరణ్యాలూ ఉన్నాయి. ఈ అమెజాను అరణ్యం, దక్షిణ అమెరికాలో చాలా వేడిగా ఉండదే ప్రాంతంలో ఉన్నది. అక్కడ అమెజాను అనే గొప్పనది ప్రవహిస్తోంది. కావలసినంత సూర్యరళ్ళీ, నీటి సదుపాయమూ ఉండబట్టి ఈ అరణ్యం తయారైంది.
మనం ఇటువంటి అరణ్యాన్ని పై నుండి, అంటే వృక్ష శిఖరాల నుండి, క్రిందికి నెమ్మదిగా తిలకిస్తూ వచ్చామనుకొందాం. ఇట్లా చూస్తే మొదటిది, అంటే చిటారుకొమ్మల ప్రదేశం అన్నిటికంటె పై అంతస్తు అనాలి. ఈ అంతస్తులో కావలసినంత గాలీ, వెలుతురూ ఉంటాయి. వృక్షరాజాల శిఖరాలు వచ్చని ఆకులతోనూ, రాగిరంగుల చిగురుటాకులతోనూ నిండి ఆకుపచ్చని మవా సముద్రంలాగా కనుపిస్తుంది. అంతా క్రింది నుండీ, బ్రహ్మాండమైన కొండ చిలువల్లాగా చెట్ల మ్రానులకెగబ్రాకిన అరణ్య లతలు, ఈ గాలి వెలుగులపై భాగానికి చేరి, విరివిగా నలుప్రక్కలా అల్లి బిల్లిగా అల్లుకుపోయి తమతమ రంగుటాకులూ, పూవులతోనూ, కనుపిస్తాయి. ఆకురాలు కాలానికి పచ్చని దృశ్యమంతా మారిపోయి రంగు రంగుల పండుటాకులతో బహు పసందుగానుంటుంది. ఈ అంతస్తులో సీతాకోక చిలుకలు, పూవులలో పూవులమాదిరి కలిసిపోయి ఎగురుతూ ఉంటాయి. పెద్ద పందికొక్కులంతేసి అడివి ఉడతలు కొమ్మ కొమ్మకూ లంఘించి ఎగురుతుంటాయి. చిలుకలూ, రకరకాల రంగుల పోఇజాతులూ తమతమ కూతలతో గాలిని నింపేస్తాయి. (క్రింద నుండి చెట్లబోదెలకెగబ్రాకిన తొండజాతులు కొమ్మలమీదా, ఆవల మధ్యా పొంచుండి ఎగిరే కీటకజాతులను తమ జిగురు నాలుకలతో అద్దేసి, మింగుతూ ఉంటాయి. ఈ పై అంతస్తుకు అనుగుణ్యంగా మనం చెప్పిన జంతుజాలం జీవిస్తూ ఉంటుంది,
'పైనుడివిన భాగాన్ని వదలి క్రిందకు దిగామనుకో. ఇప్పుడు దృశ్యం ఎలా మారుతుందో తెలుసా? అంతా చాలాభాగం చీకటిగాను ఉంటుంది. పైనుండే దట్టమైన ఆకుల పందిరిలోని చిన్న ఖాళీ భాగాలనుండి పడే సూర్యరళ్ళి పచ్చపచ్చని మచ్చల్లాగా కనువిన్తుంది. చెట్లబోదెలమీదా, అరణ్య లతలమీదా నుండే చీకటిపై ఈ వెలుతురుమచ్చలు పడి ఏది లతో, ఏది పొడల పొడల కొండచిలువో తెలియకుండా దిగ్రమ జనిస్తుంది మనకు. చెట్ల (మ్రానులలో రంధ్రాలు తొలుచుకొని తమ గ్రుడ్లని పిల్లలు చేసే పేదపురుగుల జాతులనేకం ఉంటాయి. తనముక్కుతో చెట్లబోదెల లం యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
టక్కుటక్కున కొట్టి, బోలు శబ్దం వచ్చినచోట రంధ్రం తొలిచి ఈటెవంటి తన నాలుకను లోనికి జొప్పించి పైచెప్పిన క్రిముల గుచ్చి తినే వడ్రంగిపిట్ట లిక్కడుంటాయి. చీకటి వెలుగు దాగుడుమూతలాడే ఈ విచిత్రపు అంతస్తులో చెట్లమ్రానుల బొరియలలో నివసించి, నిశ్శబ్దంగా ఎగిరే పురుగులనూ, తొండలనూ పట్టితినే గుద్గగూబలూ, తలక్రిందుగా తపస్సు చేసే అడవి గబ్బిలజాతులూ, (మ్రాను బెరడుల అంటిపట్టుకొని గింగురుమని కూసి, అదొక విధమైన భయాన్నీ ఒంటరితనాన్నీ కలిగించే ఈలకోడులూ ఇక్కడుంటాయి. ఇదీ, ఈ అంతస్తూ, దాని యందలి జీవరాసుల విషయమూ.
ఇంకా క్రిందకు దిగితే అల్లిబిల్లిగ నల్గుకొని, కొక్కెములవంటి ముండ్లచే తమబలము తక్కువశాఖల ్రక్కలనున్న మొక్కల కతిగించి నిలబెట్టుకొనే గుబురైన పొదల జాతులగుపిస్తాయి. అంత ఎత్తు లేకపోయినా, గిడసబారిన సన్నని శాఖలూ, చిన్న చిన్న ఆకులూ, ముండ్లూ ఇదంతా ఇంకోరకపు విచిత్రపు అంతస్తు. ఇచ్చట రకరకాల కూతలు కూస్తూ పొదలలో ఎగురుతూ పక్షులుంటాయి.
వీనిక్రింద ఇంకో అంతస్తు: గడ్డి, గడ్డిజాతి మొక్కలూ, వాని పువ్వులూ ఉంటాయి. ఈ గడ్డిజాతులూ వగైరాను తిరిగీ చిన్న అంతస్తులుగా విభజించాలి. పైగా నీలం ఊదారంగుల గ్రామఫోను గొట్టాలవంటి పూవుల మొక్కలుండేభాగం. తరువాత, క్రింద, ఇంకా తడీ, చీకటీ ఎక్కువ అవటం చేత ఫరన్‌జాతులూ, వాని క్రింద మరీ వెలుతురు చాలనందున నాచుమొక్కల అంతస్తూ ఉంటాయి. నాచుమొక్కలతో మనం నేలను తాకామన్నమాట. ఇచ్చటి నుండి తలయెత్తి చూస్తే ఏదోయొక విచిత్ర రాక్షసుని ఖైదులో మనం బంధింపబడ్డట్లుంటుంది. గాలి వెలుతురులు లేవు సరిగదా, భయంగొలిపే ఆ వృక్షమానుల మధ్య, ఒంటరిగా, ఎక్కడో నలుసంతగా మనం ఉంటే, “నా అంతవాడు లేడను”కొనే అహం యేదన్నా మనలో ఉంటే, అది, చటుక్కున చచ్చిపోతుంది.
నేలను తాకినంత మాత్రాన మన అరణ్యపు అంతస్తులు అయిపోలేదు. నేలమీద తడిగా, చీకటిగానుందే చోట రాలిన ఆకులు కుళ్లుతూ, వెచ్చగా ఉంటుంది. ఈ కుళ్లే ఆకులు యెరువుగా మారుతూ ఉందేచోట కుక్కగొడుకులూ, చెదలూ, చీమలజాతులూ, ఎరువును గోలీలుగా చేసి దొర్లించుకుపోయే పురుగుల జాతులూ ఉంటాయి. అడవికోడి నివాసం ఇక్కడే. ఈ నేల కడుగున, చెట్లవేళ్లు అల్లుకొన్న భూమి అడుగు ఆఖరు అంతస్తు ఉన్నది. ఇచ్చట వానపాములూ, భూమి యడుగున గ్రుద్లనిడి, అచ్చటి వేడికి పొదిగి పిల్లలయ్యే జీవులగ్రుడ్డూ, వాని పిల్లలూ, కలుగులు తొలచుకొనివసించే ఎలుకల జాతులూ ఉంటాయి. మానవవిజయం ల!
కాబట్టి ఈ మహారణ్యంలో, యెన్ని అంతస్తులున్నాయో చూడు: పైవి గాలిమేడలనవచ్చు. కావలసినంత వెలుతురూ, వెచ్చతనం, గాలీ, నేలమీదివి చీకటి గుయ్యారాలు: తడీ, చలీ.
ఇక నేల అడుగు భాగాన్ని చూస్తే అదీ విచిత్రమైన అంతస్తే అనాలి. బాగా చలిగానుండే రోజున నేలమట్టానా, నేలలో సుమారు నాలుగైదు అడుగుల గోయి త్రవ్వి అక్కడా వేడిని ధర్మామీటరుతో కొలిచి చూస్తే, రెంటికీ సుమారు నలభై డిగ్రీల ఖేదముంటుంది. భూమట్టానకన్న లోపల అంత యెక్కువ వెచ్చగా నుంటుంది:
పెద్ద వృక్షప్రతొర్ర, ఇతర భాగాలకన్నా చాలా చల్లగానుంటుంది. అందుకనే ఎండకాచి, వేడిగానుందే పగటివేళ బయటికి రాలేని గుర్ల గుబలూ, గవ్బీలాలూ ఇట్లాంటి తొర్రలలో చల్లగా పడుకొంటాయి. చీకటిపడితేసరి ఆహారాన్వేషణం ప్రారంభిస్తాయి. రాత్రిపూట ఆ తొర్రలో పడుకొంటే చలిని భరించలేవు.
ఇట్లా, అరణ్యంలో వేడివీ, చల్లనివీ, తడివీ, పొడివీ, గాలిపోసుకొనేవీ, చీకటిగానుండేవీ అనే రకరకాల అంతన్తులున్నాయి. మనకేదన్నా ఒక ఇల్లు బాగుండకపోతే, దాన్ని వదిలి, ఇంకోచోటికి పోతాము. కాని ఈ అరణ్యంలో ఒక అంతస్తులోని జీవాలు, ఇంకో దానికి పోవడానికి వీలులేదు, ఎందుకు? ఆయా వాతావరణానికి అవి ఖైదీలైపోయాయి. నేలమట్టాన చీకటిపొదల మధ్య తిరుగులాడే అదవికోడి తన ఇల్లు నుండి వృక్షశిఖరాల్లో నివసించే దేగతో మార్చుకోవడానికి వీలులేదు. అట్లా మార్చితే, రెండూ నశిస్తాయి. కొద్ది రోజుల్లో చెట్ల ('మ్రానుల్లో బొరియలు తొలిచి దాక్కొన్న క్రిముల లాగితినే వడ్రంగిపిట్టను అడవికోడి నివసించే భూమట్టభాగానికి దింపితే, ఏం చేయాలో దానికి తెలియదు. నేలను తన ముక్కుతోనూ, కాలివ్రేళ్లతోనూ పెకలించి పురుగుల బెదరగొట్టి భక్షించే అడవికోడిని, చెట్టమ్రానుమీద మనం ఎక్కించి వదిలితే, ఏం చేయాలి? దానికీ తెలియదు.
ఈ విధంగా, ఒక్కొక్మరకం జీవీ ఒక్కొక్క పరిస్థితులలోనే నివసించగలుగుతోంది. దానికి ఆ ప్రత్యేక వాతావరణం దాటితే స్వేచ్ళలేనేలేదు. మరణమే. ఆహార లంకెలు
వడ్రంగిపిట్టను గురించి పైన చెప్పబడింది. ఇది కొన్ని పురుగుల క్రిములను . చెట్ల మానులలోని బొరియల నుండి వెతకి తింటుంది. ఈ పురుగుల క్రిములు, కొన్ని లైల యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
ప్రత్యేక రకపు చెట్ల (మ్రానుల్లోనే కాని, అన్ని మ్రానులమీదా పెరగవు. దీన్ని బట్టి ఆయా ప్రత్వేక చెట్ల మ్రానులే ఈ పెరిగేక్రిములకు తగిన ఆహారం అని తెలుసుకోవాలి. కాబట్టి ఆహారం సంపాదించుకోవటంలో కాన్ని కాన్ని జంతువులకు లంకెలేర్పడుతాయి. ఇది, మూడు లంకెలగొలుసు: చెట్టూ-పురుగూ-వడ్రంగిపిట్టా. ఇట్లాంటి లంకెలే ఎన్నో సృష్టిలో ఉన్నాయి.
చలిదేశపు అడవుల్లో దేగలాంటి యొక పక్షి ఎగురుతూ ఉంటుంది. ఇదెందుకు ఎప్పుడూ ఆ అడవుల్లోనే ఎగరాలి? ఎందుకంటే, ఆ అడవిలో వుండే ఉడతలు దీని కాహారం. ఈ ఉడతలు అరణ్యంలో ఎట్లా బ్రతుకుతాయి? ఒకసారి కొందరు వేటకాండ్రు తాముపట్టిన ఈ అడవి ఉడత పొట్టచీల్చి చూచారు అది ఏం తింటుందోనని. అక్కడుండే ఫర్‌ వృక్షాల కాయలూ, కుక్కగొడుగులూ దాని కడుపునిండా ఉన్నాయి. అయితే అడవిలో ఈ కుక్కగొడుగులెలా పెరుగుతాయి? కుక్కగొదుగులు, క్రిందపడి కుల్లిపోతున్న ఆకులూ, ('మ్రానుల మీదా పెరుగుతాయి. ఆ కుళ్లే పదార్థాలలోని ఆహారాన్ని మాత్రం ఇవి (గ్రహించగలవేగాని, నేలలో, సాధారణ మొక్కల్లాగా 'పెరగలేవు. మరి, అడవిలో ఇట్లా కుళ్లుతున్న గడ్డీ, నాచూ, చిన్న కొమ్మలూ ఎన్నో ఉంటాయిగా? అందుకనే, కుక్మగొదుగులిచ్చట పెరుగుతాయి. ఏ యొడారిలోనో, సముద్రం ఒద్దునో ఇవి పెరగాలంటే వీలుకాదు. ఇది ఇంకో ఆహారలంకె
దేగవంటి పక్షీ-ఉడతా-కుక్కగొడుగులూ-కుళ్లుతున్న ఆకూ, ఆలమూ.
ఈ విధంగా ఈ ఆహారం లంకెలచేత బంధించబడి, మృగాలన్నీ ఒక్కోరకంవి ఒక్కోచోట ప్రత్యేకించి నివసిస్తాయి. ఇతరులు లోనికి రాకూడదు
ఇంతవరకూ అరణ్యప్రదేశాన్ని గురించే చెప్పాము. భూలోకంలో అరణ్యాలేకాక, యెదారులూ, గడ్డి మైదానాలూ, పర్వతాలూ, చలి యెడారులూ, సముద్రాలూ, సరస్సులూ, ఎన్నెన్నో ఉన్నాయి. ఈ ఒక్కొక్క రకపు వాతావరణంలోనూ మనకగుపించని జైలు గోడలు అచ్చటి మృగాలను, ఆయా ప్రదేశాలకు బంధించివేస్తున్నాయి.
ఐరోపాలో దక్షిణాన, నల్లసముద్రం అని ఒక సముద్రం ఉంది. ఇది చాలాభాగం నలు ప్రక్కలా భూమితో ఆవరింపబడి వుంది. దీన్ని పైనుందే అంటే నీటి మట్టాన్నుంచి, మానవవిజయం 2
పరీక్షిస్తే లోతునుబట్టి ఎనిమిది అంతస్తులుగా విభజించడానికి వీలవుతుంది. సము(ద్రం ఒద్డుగా కొండలవు వచ్చి నిలబడి ఉంటాయి. ఈ కొండలూ, నీరూ సంధించే భాగం మొదటి అంతస్తు. ఇచ్చట పీతలూ, కొండరాళ్లకు పట్టుకొని చిన్న గుమ్మడి గింజల్లాగా ఉండే “బార్నకిల్సు” అనేవీ ఉంటాయి. తరువాత రెండో అంతస్తులో శంఖు గొట్టాలలో దాక్కొని, తప్పించుకు తిరిగే బైరాగి పీతలు ఇసుక మయమైన ఆ నీటి అడుగుభాగాన తిరుగుతూంటే, ఆ ఇసుకలో దూసుకుపోయి దాక్కొని సుల్తానుచేపలు బ్రతుకుతాయి. నాలుగో అంతస్తులో ఆలుచిప్పల జాతులుంటాయి. అన్నిటికన్నా అడుగుది, అంటే, ఎనిమిదో అంతస్తులో గంధకమిళితమైన ఒక విషవాయువు (3410046466 400860) నిండి ఉంటుంది. విషవాయువు ఉన్నదిగదా, ఇచ్చట యొట్టి ప్రాణులూ ఉండవుకాబోలు అని అనుకోవద్దు. ఒక విధమైన సూక్ష్మక్రిములు -బాక్టీరియా-ఇచ్చట బహుకులాసాగా జీవిస్తాయి. ఈ గాలి ఇతర జీవులకు విషమైతే మనకు ప్రాణవాయువెట్లాగో, వానికది అట్లా.
భూలోకంలో సుమారు పది లక్షలకుపైగా విడివిడి రకాల జీవులున్నాయి. ప్రతిదీ తాను నివసించే ప్రదేశానికి ప్రత్యేకించి పుట్టినట్లుగా, అలవాటుపడి ఉంటుంది. కొన్ని సీళ్లల్హో మరికొన్ని పొడినేలమీదా, కొన్నిటికి వెలుతురంటేగిట్టదు. మరికొన్నిటికి చీకటంటే చికాకు: కొన్ని వేడి ఇసుకలో దూరిపడుకొంటే, వేరే కొన్ని ఎప్పుడూ నీళ్లు ఊరే ఊబి భూమిలో చొచ్చుకుపోయి నివసిస్తాయి. ఒక రకం జీవిని ఈ ప్రదేశం “సుస్వాగతం” అని ఆహ్వానిస్తుంటే, అదే ప్రదేశం ఇంకోరకం జీవితో “ఇతరులు లోనికి రాకూడ”దంటూ ముఖాన తలుపుమూస్తుంది.
పక్షులు పెరిగే తావులో చేపలు నశిస్తాయి. పెద్ద వృక్షాలన్నీ చాలా గుబురుగా, క్రికిరిసి పెరిగేచోటు: నాచుమొక్కలు పెరుగడానికి బహుబాగుంటుంది. పెద్ద వృక్షాల అడుగునుందే చీకటీ, చల్లదనాలకు ఈ నాచుమొక్కలు తప్ప వేరే మొక్కలేవీ పెరుగవుగా? ఎంత విచిత్రమైన ఈ సంఘటన ఆలోచించి చూడు!! నిలబడే స్థలం పెద్ద వృక్షాలకూ మొక్కలకూ లేకపోయేకొలదీ, నాచుకు అంతకంత కెక్కువ స్థలం చేజిక్కుతోంది.
భూలోకంలో ఏదీ లేని స్థలాలనిలేవు: జీవులు చొరబడని భాగాలు లేవు. ఒకరకం ప్రాణి జీవించనిచోట, మరోరకంది నివసించగలుగుతోంది. భూమియొక్క అతిశీతలమైన ధృవ(ప్రాంతాల్లో, మండుటెండలభూమధ్య లేఖ వరినరాల్లో, మంచుమయ పర్వతాగ్రాలదగ్గరా, సముద్రపు లోతు నీళ్లల్లో-అన్ని చోట్లా జీవులున్నాయి. ఈ జీవులు ఆ ప్రదేశాల్లోనేగాని ఇతర చోట్ల బ్రతుకలేవు. 2క యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
ధృవహప్రాంతాల్లో ఉండే తెల్ల యెలుగుబంటిని తెచ్చి వేడి అరణ్యంలో ఉంచితే చనిపోతుంది. ధృవభాగం దగ్గరుండే అమిత చలిని భరించడానికి, దాని శరీరంమీద దట్టంగా పెరిగిన కంబళీలాంటి బొచ్చున్నది. వేడి అరణ్యంలో ఈ బొచ్చుమూలాన, ఎలుగుబంటి ఉడికి, కాగిచనిపోతుంది. ఇదేమాదిరి వేడి అరణ్యప్రదేశాల్లో జీవించే యేనుగును ధృవప్రాంతానికి తీసుకువెళ్లి వదిలితే, చలికి గజగజా వణకి చనిపోతుంది. ఏనుగు శరీరంమీద ఎలుగుబంటికిలాగా బొచ్చులేదుగా? ఎప్పుడు చూచినా, ఒంటిమీద ఏమీ లేకుండా అప్పటికప్పుడు స్నానానికి వెడుతూన్నట్లు, వనుగు దిగంబరంగా ఉంటుంది.
ఎక్కదెక్కడ జంతువులనూ ఒకేచోట చూడాలంటే మనుష్యులేర్పర్చిన జంతు ప్రదర్శనవనాల్లో వీలవుతుందేకాని, ప్రకృతిలో అట్లా సంభవించదు. ఆఫ్రికా, ఆ'ఫ్టేలియా, దక్షిణ అమెరికా, ఇట్లా వివిధ దేశాల మృగాలనూ ఒకదాని ప్రక్క ఒకటిగా ఇటువంటి ప్రదర్శనశాలల్లో చూడ్డానికి: ఎందుకు వీలవుతుందో తెలుసా?
మానవుడేర్చర్చిన ఈ శాలల్లో ప్రతి జంతువుకూ దానికి సహజమైన వాతావరణం కల్పించబడుతుంది. సముద్రానికి బదులు, ఈ పెద్ద నీటితొట్టె జంతువుకూ: ఇరవై చతరపుటడుగుల ఆ ఇసుకతొట్టె ఇంకొక యెదారి జంతువుకూ, ఇట్లా ఏర్పాట్లు చేయాలి. ఒకదాన్ని ఇంకొటి తినివేయకుండా తగిన బందోబస్తు చేయాలి. ధృవపుటెలుగుబంటికి చన్నీళ్లస్నానానికి, కోతులకు వేడినీళ్ల స్నానానికీ యేర్పాటులుండాలి. (చలిదేశాలలో ఉండే జంతుప్రదర్శనశాలలోని కోతులకు చన్నీళ్షస్నానం చేయిస్తే బిగుసుకుపోయి చస్తాయి 10 సింహానికి ప్రతిదినం దాని అలవాటుచొప్పున పచ్చిమాంసముండాలి. రాబందుకు బాహాటంగా రెక్కలుచాచేటందుకు విశాలమైన పంజరముండాలి. ఇన్నిన్ని విధాలుగా, అవి అలవాటుపడిన పరిస్థితుల నేర్పర్చి వానిని కాపాడితే కాని ఈ రకరకాల మృగాలూ, పక్షులూ జీవించలేవు.
అన్ని విధాల ప్రాణులను గురించీ చెప్పినా, మానవుని మాట ఇంత వరకూ మనం ఎత్తలేదు: ఇది నీవు గమనించావో, లేదో, నాకు తెలియదు. మానవుడు యే వాతావరణపు జీవి? “అడవి మనుష్యూదనీ, “యెడారి మానవు”డనీీ “ఊబినేలల మనుష్యూడనీ ఆయా ప్రదేశాల్లో నివసించే మనుష్యులకు వేర్వేరు పేర్షున్నాయా? అట్లా మనం పిలుస్తామా?
పిలువమనేది, నీకు తెలుసు. ఎందుకో తెలుసా? అడవిలో నివసించే మానవుడు బయిళ్లలోనూ చిత్తడినేలలవాడు, పొడినేలల్లోనూ నివసించగలడు. మానవవిజయం 2౭£గ్‌
లోకంలో మనుజుడు నివసించనేరని ప్రదేశమనేది లేదు. “ఇతరులు లోనికి రాకూడదనే నోటీసు మానవునికి ప్రపంచంలో ఎక్కడా కనుపించదు. పాపినిన్‌ అనే దేశపరిశోధకుడు, తన స్నేహితులతో తొమ్మిది నెలలు సముద్రంమీద తేలుతూన్న మంచుగడ్డదిబ్బమీద నివసించాడు. ధృవప్రాంతాల్లో : వారినే, కాలే వేడి ఇసుక ఎదారికి వెళ్లమన్నా వెళ్లి బ్రతికి, తిరిగి రాగలిగేవారే.
మానవుని అడుగుజాడలు ప్రపంచమందన్ని చోట్లా కనిపిస్తాయి. మహోన్నత పర్వత శిఖరాలనూ, భయంకర సముద్రపు పాతాళ ్రదేశాలనూ, సహారాయెదారినీ, మంచుగడ్డలమయమైన ఉత్తర ధృవభాగాలనూ, భూగర్భ రహనస్యగుహలనూ, మేఘమండలానికి పైనున్న నూతన మండలాలనూ మానవుడు తిరిగి చూచేడు.
కాని, పురాతనం నుండి ఈ విధంగా మనుష్యులు సమస్త ప్రదేశాలనూ ఆక్రమించుకొన్నారని అనుకోరాదు. ఒకానొకప్పుడు, ఇప్పటివలె ఈ స్వేచ్చనూ, శక్తినీ ఎరుగక, ఇతర మృగాల్లాగా మనుజుడూ సృష్టిలో ఖైదీగా నుండేవాడు.
మన పూర్వీకులు
మన పూర్వీకులైన ఆ పురాతన మనుష్యులు యొట్లా ఉండేవారో మరి? ఇది తెలుసుకోవాలని నీకు ఆశగాలేదూ? ఐతే సరే, ఆ సంగతి చెప్తాను.
లక్షలకొలదీ యేంద్లకు పూర్వం మన లోకం ఇప్పటి మాదిరుందేదికాదు. ఇప్పుడుండే అరణ్య చెట్లూ, అప్పుడు లేవు సరికదా, క్రొత్తరకాల మృగాలూ, పొదలూ, గడ్డిజాతులతోనిండి, అంతా వేరేరకంగా నుండేది. ఆ కాలపు వృక్షరాజ్యాలతో పోలిస్తే మన ఈ కాలపు పెద్ద వృక్షాలు, ఆజానుబాహునిముందు మరిగుజ్జువాడిలాగా ఉంటాయని చెప్పాలి.
ఆ కాలపు అరణ్యంలో అన్నిటికన్నా పై అంతస్తు ఎంతో ఎత్తుగానుందేది. సాధారణ రెండంతస్తుల మేడకూ అమెరికాలోని ఈ కాలపు స్మెస్కేపరులనే అసంఖ్యాకపు అంతస్తుల భవనాలకూ ఉండేటంత భేదం. ఆ పూర్వకాలపు అరణ్య శిఖరాలకూ ఈ కాలపు అడవులకూ ఉండేదంటే సరిగా ఉంటుంది. ఆ యెత్తుపాటి అంతస్తులో వెలుతురూ, శబ్దమూ, ఉండేవి ఎక్కడచూచినా. రంగు రంగుల పక్షులు, పెద్దరంగు పూవుల మధ్య తమ కూతలతో గాలిని నింపేస్తూ తెగ యెగిరేవి, కొమ్మల మీద పడిపోకుండా తిరుగుతూ చెంగుచెంగున చెట్టు చెట్టుకు దుముకుతూ కోతుల గుంపులుండేవి ఆపై అంతస్తులో.
ఒక రకంకోతులు, చెట్ల కొమ్మల మీద, ఏదో వంతెనపై పరుగిడినట్లు, సునాయాసంగా పరుగెత్తేవి. తమ పొట్టలకు గట్టిగా పిల్లల అదుముకొని, కాయలూ 2ం యం. ఇలిన్‌, ఇ, సిగాల్‌
పప్పులూ కొరికి కొరికి తమ బుగ్గసంచుల్లో దాచుకొంటూ తల్లి కోతులు తిరుగులాడేవి. కొంచెం పెద్దవైన పిల్లలు తల్లికాళ్లను పట్టుకు వ్రేలాడుతూ తిరిగేవి. ఈ కోతులగుంపుకంతా పెద్దదైన కోతి, సునాయాసంగా చెట్టుమ్రానుకెగటబ్రాకేది. ఒంటినిండా బొచ్చు, అదీ: బలే భయమేస్తూ ఉండేది. తక్కిన కోతులన్నీ అది చూపిన త్రోవనే సాగిపోయేవి.
ఇవెటువంటికోతులో? మనం ఇటువంటివానిని చూచామా ఎప్పుడన్నా?
లేదు. ఏ జంతు ప్రదర్శనవనంలోనూ ఇట్టి కోతులగుపించవు ఈ రోజుల్లో. అవ్వోరకం ఒక జాతి కోతులు. వానినుండే చింపాంజీ, గొరిల్లా, మనుజుడూ పుట్టుకువచ్చాడు. చెట్లపై తిరుగాడే అ కోతులే పురాతన మానవులు: అవే మన పూర్వీకులు!
మన పూర్వీకులైన ఈ కోతులు వడ్రంగిపిట్టలాగా అరణ్యపు పై అంతస్తులో నివసించేవి. కాలగతిని మనుజుడుగా మారవలసిన ఈ కోతులు చెట్ల కొమ్మలను, గాలిలో నిర్మించిన వంతెనలుగా, డాబాలుగా, మేడ మెట్లుగానూ ఉపయోగించుకొని తిరిగేవి. ఆ అరణ్యమే వాని ఇల్లు: చెట్ల కొమ్మలు పంగలుగా చీలినచోట తమ గూళ్లను నిర్మించుకొనేవి. రాత్రులందాగూళ్లలో పరుండేవి.
ఆ అరణ్యపు పై అంతస్తులో, తమ శతృవులనుండి ఈ కోతులు దాక్సొనేవి. నేలపై తిరుగాడే ఖద్గములవంటి పొడుగు పంద్లుగల పెద్దపులి వీనికి ప్రాణశతృశు. దాని వాడి కోరలజూచి చెట్లపై అంతస్తులకురికి, ఈ కోతులు దాక్కొనేవి. ఆ పై అంతస్తే వానిని రక్షించే దుర్గమనీ చెప్పవచ్చు.
ఆ అంతస్తే వాని ఆహారపదార్థాలు దాచుకొనే గాదె అనీ అనాలి. పండ్లూ, పప్పుబద్దల దినుసులూ, ఆ చెట్ల శాఖల్లో ఇవి దాచుకొనేవి.
చెట్లపై కొమ్మకొమ్మకూ దుమికేందుకూ, కొమ్మలపట్టుకు ఊగిసలాడి చెంగున దూరానికి దాటేందుకూ, ఆ ఊపులోనే పండ్ల గుత్తులపట్టి లాగి కోసేటందుకూ వానివ్రేళ్లు పొదుగ్గా పట్టుచిక్కించుకొనేవిగా ఉండేవి. తీక్షణమైనదృష్టీ, గట్టిపల్వరుసా వాని వివిధ కార్యాలకూ బహు అనుగుణ్యంగా ఉండేవి.
మన ఈ పూర్వీకులు అరణ్యానికి మూడు విధాల గొలుసులతో బంధించబడి జీవించేవారు. అందులోనూ, వారిజైలు అరణ్యపు పై చిగురుటంతస్తుల్లోనే ఉండేది. ఈ గొలుసుల నెట్లా మన పూర్వీకుడు వదించుకోగలిగాడు? తన ఖైదు గోడలదాటి ఈ వురాతన కోతిజాతి యెట్లా బయటపడింది? అరణ్య ప్రాంతాల నుండి (క్రమేణా భూమియొక్క ఇతర స్థలాలకెట్లా వ్యాపించాయి ఈ కోతులు?
ఇదంతా వినాలని కుతూహలంగా ఉన్నదా? సరే, చెప్తాను ఊకొట్టు, సరీగ్గా : మానవవిజయం ల
వీళే మన తాతయ్యలు ! వ లా క టె రల గీ గ న య కా / 4/11 | క్ష ఎట ము ర నై శనం జీ న్వ్‌ య ప హి సు సు. 4 నో క నా. న్‌్‌ న లే ళు స తే నట్‌ న న టు. క స్నా. [శు నో సున ౮ | జ్‌ ప. కో [ ఇ ్రవి న? మ వ నేవి. రండు? క్ష్‌ దాక్కొ పు పై అంతస్థుల్లో తమ శతృవుల నుండి ఈ కో ల్‌ ఆ అరణ్యపు పై భగ యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగా 28
మన పూర్వీకుడు, అతని బంధువులూ
ఏ గ్రంథకర్తైనా ఒకని జీవితచరిత్ర వ్రాస్తే ఆ వ్యక్తి యొక్క పూర్వీకులనుగురించీ వారుండిన ప్రదేశాన్ని గురించీ ప్రారంభించటం అలవాటు. మొదటి పుటల్లో అతని అమ్మమ్మ చిన్నప్పుడెట్టి దుస్తులు ధరించిందో, ఏయే నగలు పెట్టుకొన్నదో అనేటటువంటి విషయాలనుండీ ప్రారంభమై, ఆమె పెండ్లినాడే విచిత్రపు టావేశాలు ఈతని తల్లి హృదయంలో పెనగొన్నాయో వర్ణించబడుతుంది. క్రమంగా చిన్న పాపాయిగా మన మవా పురుషుడుపుట్టటమూ, అతని ముఖమందలి పోలికలు, తప్పటడుగులు వేయటం. పసితనపు విచిత్రచేష్టలూ- ఇట్లా గ్రంథం సాగుతుంది.
పది, పండ్రెండు ప్రకరణాలు గడిచేటప్పటికి, ఇతను బడిలో చేరుతాడు. మొదటి పుస్తకం ఆఖరులో వివాహవర్ణనా, నూతన దంపతుల అన్యోన్యానురాగమూ వస్తాయి. క్రమంగా జీవితంలో సంధించిన ఆటంకాలూ, విచిత్ర సంఘటనలూ, వాటినెట్లా ఎదుర్శొన్నదీ చెప్పబడుతాయి. పుస్తకం ముగిసేటప్పటికి, ఇతనూ, అతని భార్యా, పెద్దవాళ్లవుతారు. మురిపెంగా తమ మనుమడు తప్పటడుగులు వేస్తుంటే వీరిద్దరూ వరండాలో కూర్చొని చూస్తూ ఉంటారు. ప్రాతఃకాలపు లేత యెండలో వెండితీగల్లాగా కొన్ని నెరసిన వెంట్రుకలు మన వ్యక్తియొక్క నల్లని తలజుట్టు మధ్య మెరుస్తూ కనుపిస్తాయి. ఈ విధంగా గ్రంథం వ్రాయటం మన మెరుగున్న వీషయమే.
ఇదేవిధంగా మన పూర్వీకుడైన మనుజుని యొక్క ఈ జీవిత చరిత్రలో కూడా, అతని అనుభవాలూ, కష్టసుఖాలూ, అన్నీ వరుసగా నీకు తెలియబర్బాలని ఆశగా ఉంది. ఈతనేకాలంలో భూమిపై అవతరించాడు? అతని బంధువర్గం ఎవరు? యెట్లా ఉండేవాళ్లు? నడకా, మాటలాడటం, ఇటువంటి పనులెట్లా అతనికి అలవడ్డాయి? మానవవిజయం 29
అతడెట్లా ఆహారపానీయాలూ సేకరించాడు? ఎట్టెట్టి కష్టసుఖాలు, జయాపజయాలు అతడెదుర్శొన్నాడు? ఇదంతా నీకు తప్పక చెప్పాలి కదూ మరి? ఇట్టా సలక్షణంగా ఈ కథ ప్రారంభించాలంటే, ఓం ప్రధమంలోనే గొప్ప చిక్కోటి వస్తోంది. ఈతని అమ్మమ్మా, తాతయ్యా యెట్లా ఉండేవారో చెప్పటం కష్టం. ఎందుకంటే మన పూర్వీకుడు, తానే ఒక కోతిజాతి జీవాయే! అటువంటప్పుడు అతని తశాతముత్తాతలెట్లా ఉండేవారో మనకెట్లా తెలుస్తుంది? వాళ్లపటాలూ, బొమ్మలూ ఎక్కడా మనకు కనిపించవు. ఎందుకంటే, కోతులు పటాలు వ్రాయలేవు. ఏదన్నా వస్తు ప్రదర్శనశాలలోని జంతుశాఖకు వెడితే ఈ పురాతన జీవుల గురించి ఏవో కొన్ని విషయాలు మాత్రం తెలుస్తాయి. వాని అస్థిపంజరమైనా పూర్తిగా, ఇంతవరకూ ఎక్కడా, ఎవరికీ దొరకలేదు. ఏవేవో కొన్ని ఎముకలు మాత్రం దొరికాయి. ఇన్ని పళ్ళూ, వెన్నుపూసలూ, ఇక్కడో కాలి ఎముకా, అక్కడో క్రింది దవుడ ఎముకా ఇట్లా అక్కడక్కడ ఆఫ్రికా, ఆసియా, ఐరోపా ఖండాలల్లో దొరికాయి అంతే. మన ఇంట్లో ముసలమ్మ లున్నారంటే, వాళ్లకి నోట్లో పళ్లుండవు. ఇది మన మెరుగున్న విషయమే. కాని, మన పూర్వీకుని అమ్మమ్మ విషయంలో మనకు మిగిలిందంతా ఆమె పళ్లే: శరీరపుటితర భాగాలేవీ మనకు దొరకవు. పూర్వం మానవుడు అడవిలోనుండి వెలుపలకు వచ్చీ చెట్లుదిగీ నేలపై నిలుచుండే రోజుల్లో అతని దగ్గర జీవులన్నీ అడవి మృగాలుగా ఉండేవి. చింపాంజీ, గొరిల్లా, ఉరాంగ్‌ ఉటాంగ్‌, గిబ్బన్‌-ఇటువంటి పెద్దరకం కోతులే అతనిదగ్గరి బంధువర్గం. నవనాగరికుడైన ఈ కాలపు మనిషికి ఈ కోతిజాతులకూ సంబంధమున్నదంటే మనలో అనేక మందికి కోసం వస్తుంది. కాని, మనకు గిట్టనంతమాత్రం చేత నిజం, యెట్లా అబద్ధమవుతుంది? కొన్ని యేండ్ల క్రితం ఈ విషయమై ఒక కోర్టులో పెద్ద కేసు అయింది. ఒక ఉపాధ్యాయుడు మనుజులంటే కోతిజాతినుండే ఉత్పత్తి అయ్యారని, తనబడిలో బోధించాడట! ఆ ఊరిలో నుండే పెద్దవాళ్లందరికీ ఇతనిమీద పట్టరాని కోపం వచ్చింది. “మేము కోతులం కాము-మమ్మల్ని కోతులుగా చేయటం ఎవరితరమూ కాదు”. అనే బావుటాలు పట్టుకొని ఊరంతా తిరిగి, పెద్ద గల్లంతుచేశారు ఆ ఊరి ప్రజలంతా పాపం! ఈ బడిపంతులు మీద తిరుగబడ్డారు. పెద్ద కేసు జరిపించారు. కోర్టులోజడ్డీ ఇతన్ని అవకతవక ్రశ్చలు వేసి వేధించాడు. తిం | యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
“ఇతనికేదో మతిపోయింది! రెండు రెండ్లు నాలుగనే విషయాన్ని గురించి కేసు పెడితే యెట్లా ఉంటుందో, అట్లా ఉన్నదీ తతంగమంతా” అనుకొన్నాడా పంతులు తనలో!
బ్రహ్మాండంగా, ఆర్భాటంగా కేసు జరిపారు. సాక్షులందరూ తీవ్రంగా ఖండిస్తూ ఏవేవో సాక్షాలిచ్చారు. మన మాష్టరుగారు తాను ఒప్పుకోదలచిన ఆఖరు మాటలు చెప్పుకొన్నాడు. తరువాత జడ్జీ ఈ క్రింది తీర్పు చెప్పాడు:
1.మనిషికీ, కోతులకూ యెట్టి సంబంధమూ లేదని, నిరూపించబడింది.
2, ఈ పంతులుకు వందడాలరుల జరిమానా విధించబడ్డది ||
అట్లా తీర్చుచెప్పి డార్విన్‌ మొదలైన గొప్పశా'స్తవేత్తలు నిరూపించిన విషయాలన్నీ అబద్ధమనీ, అవన్నీ ఉట్టి అపోహలనీ బుజువు చేసాననుకొన్నాడు ఆ అమెరికన్‌ జడ్జి పాపం!
కావాలంటే, మనిషికీ, కోతులకూ ఉందే ఈ గొప్ప బాంధవ్యం చూపడానికి ఎన్నో గ్రంథాలు వ్రాసేయవచ్చు! ఈ విషయం సత్యమని నిరూపించవచ్చు. కానీ, ఈ గొడవంతా అవసరం లేకుండానే, నిష్పక్షపాతంగా చూచేవాడికి, యే చింపాంజీనో, ఉరాంగ్‌ ఉటాంగునో గమనిస్తే, దీని సత్యం దానంతట అదే తెలిసిపోతుంది.
రోజా-రాఫల్‌
రష్యాలో కొటూషీ అనే ఒక ఊరుంది. దీన్నే పవలూవ్‌ అనీ అంటారు. కొన్నేండ్ల క్రితం, ఈ ఊరిలో ఇవాన్‌ పెట్రోవిక్‌ పవలావ్‌ అనే శాస్రజ్ఞుడుందేవాడు. ఒకరోజు రెండు చింపాంజీ కోతలు ఇతని పరిశోధనాలయానికి వచ్చాయి. వాటిపేర్లు రోజా, రాఫేల్‌
సాధారణంగా ఏవన్నా అడవి మృగాలను పట్టుకువస్తే మనుష్యులు వానిని వెంటనే బోనులో బిగించేస్తారు. భయపెట్టీ తిండిపెట్టకా, వానిని క్రమంగా అలవాటు చేనుకౌంటారు. కాని ఈ రెండు చింపాంజీలకు రాగానే ఐవు తమాషా ఆహ్వానంయివ్వబడింది. ఒక పెద్ద ఇల్లు, పూర్తిగా వాటికనే ఏర్పాటు చేయబడ్డది. పడకగదీ, భోజనాల చావడీ, స్నానాల కొట్టూ, ఆఫీసుగదీ, ఆటలాడేగదీ : ఇట్లా ఎన్నెన్నో ఏర్పాట్లు చేశారు. ఒక్కో చింపాంజీకి చక్కని మంచం, పడుకొనేందుకూ, భోజనాలు చేసే బల్లమీద అందమైన అల్లికబట్టా, రకరకాల తినుబండారాలతో నిండిన అలమారులూ, బీరువాలూ ఏర్పాటు చేయబడ్డాయి.
మానవవిజయం వ!
వాటి గదుల్లో అవి మనుష్యులు కావు, కోతులేనని సూచించే ఒక్క వస్తువైనా లేదు. భోజనం చేయడానికి పాశ్చాత్యుల అలవాటు ప్రకారం కత్తులూ, చెంచాలూ, ముల్లులూ సిద్ధంగా ఉంచారు. మెత్తని పరుపులూ, వెచ్చని శాలువాలూ, తలగడాలూ వానికిచ్చారు. అప్పుడప్పుడా చింపాంజీలు చేసిన ఏర్పాట్లూ తగినట్లు వర్తించేవి కావు. భోజనం చేసేటప్పుడు చెంచాలక్రింద పెట్టి, గిన్నె ఎత్తి సాపుగా నాకేసేవి. రాత్రి నిద్రించేటప్పుడు తలగడమీద తలనాన్సి పడుకొనేవికావు: దిండ్లనెత్తి తమ తలలమీద మూసుకొని నిద్రించేవి. పూర్తిగా ఈ రోజా, రాఫేలులు మనుష్యుల్లాగా వర్తించకపోయినా ఎన్నో విషయాల్లో మానవునిమాదిరే నడుచుకొనేవి. తాళం చెవ్వులగుత్తి తీసుకొని, రోజా, వివిధ అలమారులనూ, అచ్చంగా మన మాదిరే తెరిచేది. ఆ ఇంటి కాపలా జవాను ఈ తాళాలను తన జేబులో వేసుకొనేవాడు సాధారణంగా. నెమ్మదిగా, రహస్యంగా వెనుకనుండి రోజా వచ్చి ఛటుక్కున ఆ తాళాలనతని జేబు నుండి లాగేసేది. రెండు మూడు గంతుల్లో భోజనాలగదికి వెళ్లి గాజుతలుపుల అలమారాముందు కుర్చీ వేసుకొని కూర్చునేది. ఆ అలమారునిండా దద్రాక్షలూ, ఆవ్రికాటులూ మొదలైన పండ్ల దినుసులుండేవి. చమత్కారంగా తాళంచెవిని తాళంలోదూర్చి ఒక్కసారి ఇట్లా త్రిప్పేది: తలుపు తెరుచుకోగానే ద్రాక్షగుత్తిని యెగుర వేసుకుపోయేది. ఇక, రాఫేలుసంగతో? అబ్బో, అది చదువుకొనేటప్పుడు దాన్ని చూచితీరాలి: అప్పుడుగాని దాని తెలివితేటలు తెల్లంకావు. కొన్ని ఆప్రికాటుపండ్లు పైగా- ఎత్తుగా ఒకచోట కట్టి ఉంచేవారు. ఆ గదిలో రకరకాల సైజులవి, కొయ్యపెట్టెలు, వస్తువులు పాక్‌చేస్తారే, దేవదారు పెట్టెలు, అట్లాంటివి, ఎన్నో యుండేవి. వానిలో అన్నిటికన్నా చిన్నది మన సాధారణ ముక్కాలుపీటంత యొత్తుగా ఉందేది. ఈ పెట్టెలు పేర్చి, వానిసైకెక్కి ఆ పండ్లు తీసుకొనే ఉపాయమూ, ఏర్పరితనమూ నేర్చుకోటమే దాని చదువు. వొదట్లో రాపేలు కేమిచేయాలో ఏదీ తెలినిందికాదు. అంతా ఆగమ్యగోచరమనిపించింది. అడవిలో ఉండేటప్పుడు చెట్లకెగబ్రాకి అవలీలగా కావలసినన్ని పండ్లు కోసుకుతినేది. ఇక్కడో! ఈ పండ్లు విచిత్రంగా, త్రిశంకు స్వర్గం నుండి వ్రేలాడుతున్నాయి! వాటినందుకోవాలంటే, అక్కడుండే పెట్టెలపై కెక్కాలి. అన్నిటికంటే పెద్ద పెట్టనెక్కినా, ఆ పండ్లు దానికందాయికావు. ఏదీ తోచక ఆ పెట్టెల నటూ, ఇటూ దొర్లిస్తూంటే, రాఫేలుకో ఆలోచన కలిగింది. ఒకదానిపై నింకోటిగా ఆ పెట్టెల పేరుస్తే? నెమ్మదిగా మొదట మూడూ, తరువాత తి యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
నాలుగూ, ఐదూ పెట్టెల పడిపోకుండా ఒకదానిపై నాకటి దొంతరగా పేర్చటం నేర్చుకొంది. ఏదో ఇష్టం వచ్చినట్లు, అవకతవకగా ఆ పెట్టెలు పేరిస్తే లాభముందేదికాదు. అన్నిటికంటే పెద్దది అడుగునా, కొంచెం చిన్నది పైనా, ఇంకా చిన్నది దానిమీదా ఇట్లా వాటిసైజు ప్రకారం పేర్చాలని నేర్చుకొన్నది యెన్న్హీ అవస్థలుపడి.
ఎన్నో పర్యాయాలు చిన్న వానిని అడుగునా, పెద్ద పెద్దల పైనా పెట్టింది. ఆ దొంతరంతా ఊగిసలాడుతూ, “నన్నుముట్టుకోవద్దు, నామాల కాకీ” అన్నట్లు ప్రమాదకరంగా నిలబేది. చూస్తుండగానే రాఫేలుతోసహా ఆ దొంతరంతా అమాంతంగా కూలిపోతుందా అనిపించేది. కాని, ఎట్లాగైనా కోతి కాబట్టి, కనురెప్పపాటులో, ఛటుక్కున క్రిందకు దుమికేసేది రాఫేలు.
చివరకెట్లాగైతేనేమి, క్రమంగా ఒకదానిపై నొకటిగా ఆ ఏడు పెట్టెలనూ పేర్చింది. ఒకటీ, రెండూ, మూడు అని వానిమీద అంకెలు వేసి గుర్తించినట్లు, సైజు ప్రకారం, ఒక్కటైనా తప్పులేకుండా దొంతర పేర్చబడింది.
ఆ గోపురం పైకెక్కింది రాఫేల్‌ చేయిజాచి ఆప్రికాట్‌ పండ్లనందుకొంది. ఊగుతున్న ఆ గోపురాగ్రాన కూర్చుని పండగ్లికిలిస్తూ అవన్నీ తినేసింది.
ఈ ఇతర మృగమైనా ఈ విధంగా వర్తించగలుగుతుందా? ఆలోచించు. మనిషిలాగా, ఇతర జంతువేదైనా ఇట్లా దొంతరగా పెట్టెల పేర్చగలదా? కుక్కలుకొన్ని చాలా తెలివైనవి ఉంటాయి: కాని, ఏ కుక్కా ఇటువంటి పనిని చేయలేదు. ఇదీ చిత్రం.
రాఫేలు ఈ పెట్టెల దొంతరను పేర్చేటప్పుడు అచ్చంగా మనిషిలాగా వర్తించేది. ఒక పెద్ద పెట్టెను భుజాన కెత్తుకొని, ఒక చేత్తో పడిపోకుండా దాన్ని పట్టుకొంటూ, దొంతరపైకెక్కేది. అది అచ్చట సరిపోకపోతే నెమ్మదిగా ఆ పెట్టెను నేలకుదించేది. ఏదో ఆలోచించినట్లు ఆ దొంతరవంక చూస్తూ దింపిన ఆ పెట్టె మీద కూర్చునేది. కౌంత విశ్రాంతి తీసుకొని తిరిగీ ఇంకో సైజు పెట్టెను మోసుకుపోయేది. ఇట్లా అనుభవం మీద ఏ పెట్టె పెట్టాలో గ్రహించుకొన్నదా అన్నట్లు చివరికి పెట్టెల గోపురాన్ని పూర్తిచేసింది.
చింపొంజీని మనిషిగా మార్టవచ్చా ?
పై చెప్పిన రాఫేలూ, రోజుల విషయం విన్న తరువాత చింపాంజీలు తగిన తరిఫీదిస్తే మనుష్యుల్లాగా నడవటం, మాట్లాడటం ఆలోచించటం, రకరకాల పనులు చేయటం నేర్చుకోగలవా అనే సందేహం జనిస్తుంది. మానవవిజయం తతి
ఇది వీలవుతుందని ఒక గొప్ప శాస్రజ్ఞుడు గట్టిగా నమ్మి మైమస్‌ అనే ఒక చింపాంజీకి ఎంతో గొప్ప తరిఫీదిచ్చాడు. మైమస్‌ ఎన్నో చిత్ర విచిత్రమైన పనులు, తెలివైనవి చేసింది. నేర్చుకొన్నది. చెంచానుపయోగించేది, భోజనం చేసేటప్పుడు శరీరం మీద చిందిపడకుండా మెడకు బట్టకట్టుకునేది. కుర్చీమీద కూర్చొని, బల్లమీది గిన్నెలోని పులుసు ఒక చుకృన్నా చిందిపోకుండా చక్కగా తినేది. చక్రాలు లేని స్లెడ్డిబండీ మీద కూర్చుని కొండ అంచున, స్లోపుగా ఉండేచోట జారుతూ ఆడుకొనేది.
ఇన్నీ చేసిందేకాని, ఆ చింపాంజీ మనిషిగా మారిందికాదు.
ఎందుకో తెలుసా? దాని శరీర నిర్మాణానికీ, మన శరీరం నిర్మాణానికీ యెన్నో భేదాలున్నాయి. దాని చేతులు మన చేతుల మాదిరి లేవు. దానికాళ్లూ, పాదాలూ మన కున్నట్లు ఉండవు. దాని మెదడుకూ మన మెదడుకూ చాలా భఖేదముంది. దాని నాలుక మన నాలుకలాగా ఉండదు.
చింపాంజీ నోరు తెరిస్తే, యెప్పుడన్నా చూచినవారికిది బోధపడుతుంది. బలే గట్టిగా కొరుకుతాయి చింపాంజీలు. కాబట్టి అట్లా చూచేటప్పుడు కడు జాగ్రత్తగా ఉండాలి. దాని నాలుక నలు ప్రక్కలా ఇటూ, అటూ తిరగడానికి, చింపాంజీనోట్లో తగినంత ఖాలీ లేదు. ఉండే కొద్ది స్థలమూ పెద్ద పారల్లాంటి పళ్లతో నిండిపోతుంది.
నాలుక స్వేచ్చగా తిరిగేటందుకు తగిన స్థలం లేదుకాబట్టే చింపాంజీకి ఎన్నడూ మనలాగా మాట్లాడ్డానికి శక్యం కాదు. మనం మాట్లాడేటప్పుడు మన నాలుక ఎన్నెన్నివిధాలో మడతబడీ, సాగీ, వంగీ, పైకదిమీ, మెలికలు తిరుగుతుంది. మన నోటిలో ఇట్లా నాలుక మెగలడానికి తగినంత ఖాళీ ఉంది. చింపాంజీకిది వీలేకాదు ఎంత ప్రయత్నించినా.
రెండో విషయం ఏమిటంటే, చింపాంజీ తన చేతులను, మనలాగా ఎన్నటికీ ఉపయోగించలేదు. చింపాంజీ బొటనవేలు దాని చిటికెనవేలు కన్నా చిన్నదిగా ఉంటుంది. ఇతర [వేళ్లకు దూరంగా, అడ్డంగా, మన చేతులకున్నట్లు చింపాంజీ యొక్క బొటన(వ్రేలుండదు. మన చేతులతో చేయగల అనేక పనులు ఇట్లా మన బొటనవ్రేలు ఇతర (వ్రేళ్లకు ఎదురుగా, దూరంగా చాచడానికి వీలుండబట్టే సాధ్యపడుతున్నాయి. మన బొటనవ్రేలు ప్రతి ఇతర ఒక్కొక్క వ్రేలుకూ ఎదురుగా అదమడానికీ, ఒకసారే అన్ని వ్రేళ్లకు ఎదురుగా పట్టుచిక్కించుకోవడానికీ వీలయ్యేటట్లు నిర్మించబడి ఉన్నది. ఇందుమూలానే రకరకాల పనిముట్లను మన చేతులుపయోగించగలుగుతున్నాయి. తడ యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
చింపాంజీ అరచేతులు మనుష్యుని పాదాల్లాగానే ఉంటాయి. కొమ్మల మీద నడచిపోయే చింపాంజి తన చేతులతో ఏదన్నా కొమ్మను పట్టుకొని వ్రేలాడుతుంటే, సునాయాసంగా కాలితో పండ్లను కోస్తుంది. నేలమీద నడిచేటప్పుడు చేతులనూ నేలమీద మోపి, నాలుగుకాళ్లమీద నడిచే మృగాల్లాగా నడుస్తుంది. కాళ్లను చేతుల్లాగానూ, చేతులను కాళ్ల మాదిరీ చింపాంజీ ఉపయోగిస్తుంది. మనం కూడా, కాళ్లూ, చేతులూ తమతమ పనులను మార్చి చేసుకొనేటట్లు ప్రయత్నించామనుకో? మనం ఏవిధమైన పనిగాని చేయడానికి వీలేవుండదు. నాలుకా, కాళ్లూ, చేతులుకాక ఇంకో ముఖ్య విషయంలో కూడా చింపాంజీ మనుష్యునిమాదిరి ఉండదు. దాని మెదడు మన మెదడుకన్నా చాలా చిన్నది; దాని మెదడు పైన మన మెదడుకున్నన్ని ఎత్తుపల్లాలూ, వంకరటింకర కాలువలూ లేవు. ఎన్నో కొన్ని లక్షలయేంద్లు మారితేనే గాని కోతి జుతులనుండి మానవుడు పెరిగాడుకాదు. ఈ మెదడులలో నుండే భేదాల మూలాన చింపాంజీ యెన్నటికీ మనిషిలాగా ఆలోచించలేదు. మనిషికుండే ఆలోచనాశక్తి అతని మెదడు యొక్క విచిత్రనిర్మాణం మీదా, సైజు మీదా ఆధారపడి వుంది. చింపాంజీ చేష్టలన్నీ పొంకంగా, వరుసక్రమంగా వుండక, గందరగోళంగా నుండటం, దాని మెదడు యొక్క గందరుగోళపు నిర్మాణాన్నే కొన్ని లక్షల యేండ్ల తరబడిగా అది అలవాటుపడియున్న అరణ్య ప్రదేశాలలో సక్రమంగా జీవించడానికీ, అచ్చటి సమస్యల ఎదుర్శొనేటందుకు-కావలసిన చాకచక్యానికీ తగిన తెలివితేటలు చింపాంజీయొక్క మెదడు దానికి ఇవ్వగలుగుతోంది. అంతే మనుష్యుని మాదిరి మారడానికి దాని మెదడుకన్నా మించిన గొప్ప ఆటంకం ఇంకోటిలేదు. ఒకసారి రోజా, రాఫేలులను సినిమా తీయాలని ఒక చిత్రకారుడు వచ్చాడు. అవి సహజంగా ఆరుబయట విహరిస్తూన్నట్లు కూడా సినిమా తీయాలని అతడడిగాడు. సరేనని, వానిని బయటకు తోలారు. అంతే: వెంటనే పరుగిడి దగ్గరనున్న చెట్లెక్కి కొమ్మకొమ్మకూ గంతులేస్తూ, ఏమిటేమిటో వాని భాషలో కీచుకీచని గుక్కత్రిప్పకుండా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాయి ఆ చింపాంజీలు రెండూ. అన్ని రకాల ఏర్పాటులు చేసినా, వానికి ఇంట్లోకన్న ఈ చెట్లమీదే బహుబాగుండింది జీవితం. ఆధ్రికా అరణ్యాల్లో పైభాగాన, చెట్ల చిటారుకొమ్మల అంతస్థులో చింపాంజీ నివసిస్తుంది. చక్కని గూడును కొమ్మబీలికల్లో కట్టుకొంటుంది. దాని శతృవులనుండి మానవవిజయం తిక
ఈకొమ్మలలో దాగుకొని తప్పించుకొంటుంది. దానికి కావాలసిన ఫలాలూ, పప్పులూ చెట్లమీదే దొరుకుతాయి. చెట్ల కొమ్మల మీద, భూమిపైకన్న బహుసునాయాసంగా అది పరుగిడుతుంది. చెట్లులేని ప్రదేశాల్లో చింపాంజీలే ఉండవు. ఆఫ్రికా తీరాన కేమరూనులనే లంకలున్నాయి. అచ్చట చింపాంజీలు తమ జీవితాలనెట్లా గడుపుతాయో పరిశీలించాలని శాస్రజ్ఞుడొకడు వెళ్లాడు. పది పండ్రెండు చింపాంజీల పట్టి తన ఇంటిచుట్టూ గల అడవిలో వానిని వదిలాడు. అవి తప్పించుకొని పారిపోకుండా వానికగుపించనట్లు అతడొక పెద్దబోనును నిర్మించాడు. అంటే చింపాంజీలను వదలిన చెట్లచుట్టూ అన్ని ప్రక్కలా కొంతదూరానికి వవిధమైన చెట్టూ లేకుండా కొట్టించివేశాడు. ఈ చింపాంజీలను సముద్రం మధ్య లంకలో మాదిరిగా, ఆ చెట్లున్న మధ్యభాగంలో వదిలాడు. అంతా అతడనుకొన్నట్లే జరిగింది. చింపాంజీ అరణ్య మృగం. అంటే తనంతటతానే, కావాలనీ, ఎన్నడూ అడవిని వదలిపోదు. ఆ డజను చింపాంజీలు గోడలు లేని ఖైదులోనే ఆగిపోయాయి: వెలుపలకుపోనేలేదు. చింపాంజీ అడవిని వదిలిపోలేదు; చింపాంజీ యొక్క దగ్గిర బంధువు మానవుడు. ఈ రెండు విషయలూ సరీగ్గా అతికేటట్లు తోచటం లేదూ? చింపాంజీలు అడవిలోనే ఉంటే, వాని సంబంధీకుడైన మనుష్యుడెట్లా అడవిని వదలి బయటపడ్డాడు? ఈ విషయాన్ని గ్రహించడానికి ప్రయత్నించాలి ఇప్పుడు. మన పూర్వీకుడు నడక నేర్చకోటం మన పూర్వీకుడైన జీవి ఒక్కరోజులో, ఉన్నట్లుండి అరణ్యాన్ని వదిలి బయటపడ్డాడనుకోరాదు. కొన్ని లక్షల యేంద్లుగడిచాయి. క్రమంగా అతడడవినుండి మైదాన ప్రదేశాలకు మారేలోగా, అరణ్యపు చిటారుకొమ్మలకు అతనిని బంధించిన సంకెళ్లను వదిలించుకొంటేనేగాని, నేలపై నడవడానికి శక్యమయింది కాదు మనిషికి. ఈ రోజుల్లోనైనా, నడక నేర్చుకోటం ఎంత కష్టమో, మన చిన్న బిడ్డల గమనిస్తే బోధపడుతుంది. మొదట్లో చతుష్పాదులై, పసిబిడ్డలు ఇల్లంతా తిరగటం నేర్చుకొంటారు. కొన్ని నెలలైతేనేగాని నిలబడటం, నదవటం పసిబిడ్డకు చేతకావు. ఏదీ పట్టుకోకుండా నిలబిడి నడవటం, సైకిలు తొక్కడం కన్నా కష్టమైనపని. కొన్ని నెలలలో మన పసిబిడ్డలు నేర్చుకొనే ఈ నడవటమనే కార్యం ఎన్నో లక్షలయేండ్లుగా సాధనచేస్తేనేగాని మన పూర్వీకుని కలవాటైందికాదు. చెట్లకొమ్మల్లో నివసించే కాలంలో, అప్పుడప్పుడు నేలమీది కాతను దిగేవాడు. బహుశ, చేతులు తి యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
నేలపై ఆనించకుండా రెండుమూడు దుముకులు దుమికేవాడేమో కూడా: చింపాంజీలప్పుడప్పుడిట్లా దుముకుతాయి.
రెండు మూడడుగులు ఎగిరి గంతువేయడానికీ, యాఖై అడుగులు నిలబడి నడవడానికీ ఎంతో భేదమున్నది. కాబట్టి చాలాకాలం మన పూర్వీకుడు చతుష్పాద జంళతువుగానే ఉండేవాడు. అప్పుడతనిని మనుష్యుడని పిలవటం సరిగ్గా ఉండదని నా ఊహ. మనిషిగా మారిన తరువాత నడవడానికి అతనికి చేతులవసరం తప్పింది. నడక నుండి విముక్తి చెందిన అతని చేతులకు :; ఎంతపనో; ఎంతో పని కనిపెట్టుకునున్నది |! చేతులూ- పనీ
చెట్లమీద నివసించే రోజుల్లో కూడా మన పూర్వీకుడు తన చేతులను ఒక్ళొకసారి నడిచే కాళ్లమాదిరి కాకుండా, ప్రత్యేకించి కొన్ని పనులకుపయోగించేవాడు. కాయలూ, పండ్లూ కోయటమూ, చెట్టు కొమ్మల్లో గూళ్లుకట్టుకోటమూ ఇట్టి పనులన్నీ చేతులే చేసేవి.
ఏదన్నా పండును కోయగలచేయి, ఒకరాతినో, లేక కర్రనో పట్టుకోవచ్చుగా? అట్లా చేతితో కర్రను పట్టుకోటం చేత మామూలుకంటే ఆ చేయి పొడుగ్గా మారినట్లుపయోగపడుతుంది. అదేమాదిరి, రాతిని చేతితో పట్టుకొంటే చేతికి, మునుపటికన్న ఎక్కువ బలం వచ్చినట్టుపయోగపడుతుంది. ఇదెట్లాగో చెప్తాను చూదు.
రాతితో, పండ్లు కొరకలేని, గట్టిడిప్పలున్న కాయలను పగులగొట్టవచ్చు. అదేమాదిరి కర్రతో నేల అదుగునున్న దుంపలను కూడా అందుకోవచ్చు త్రవ్వి,
క్రమంగా మన పితరుడు కొత్తరకాల పదార్థాలను తినటం ప్రారంభించాడు. పక్షులూ, ఎలుకలూ, మొదలైనవి తినేవస్తువులితను తినటం మొదలుపెట్టాడు. అప్పుడప్పుడు కోతి జాతులు ఇతను సాధారణంగా తినేపండ్లదినుసులన్నీ ధ్వంసం చేసిపోయేవి. అటువంటప్పుడీతను క్రొత్త రకపుటాహారానికి అలవాటుపద్డ్దాడు. క్రమంగా ఈ నూతన ఆహారం అలవాటయి, చెట్లు నుండి తరచుగా నేలకు దిగివచ్చి దానికని వెతికేవాడు. కర్రతో నేలను క్రవ్వి దుంపజాతులు తినేవాడు. కుళ్ళిపోయే చెట్ల మోడుల రాళ్ళతో చీల్చి లోపలి పురుగుల భక్షించేవాదు.
మానవవిజయం త్ర
చేతులిట్లా క్రొత్త పనులు చేయడానికి అలవడే కాలదీ, నడిచేటప్పుడు మునుపటంత, తరచుగా తన చేతులను నేలకానిచ్చేవాడు కాదు. ఆ పనంతా కాళ్లే చేయటం అలవాటైంది.
చేతులు, కాళ్లకు స్వేచ్ళనిచ్చి నడవటమే వానిపనిగా ఏర్పర్చాయి. కాళ్లు ఇదే విధంగా చేతులకు స్వేచృనిచ్చి వస్తువుల పట్టుకొని రకరకాల పనులు చేయమన్నాయి. ఇందుచేత వెనకకాళ్లమీద నడుస్తూ, ముందు కాళ్లతో అంటే భావిచేతులతో పనులు చేయటం మన పూర్వీకునికి అలవాటు కాజొచ్చింది.
ఆ విచిత్ర మృగాన్ని చూస్తే “ఇది నిజంగా మృగమే. కాని ముందు కాళ్ళతో పనులు చేయటం చూస్తే ఏదో మనిషిమాదిరే కనిపిస్తోందని” మన కనిపించేది. ఏ జంతువూ, మనిషిలాగా ప్రత్యేక పనిముట్లనుపయోగించదు తన పనులు చేయడానికి.
చుంచులూ, ఎలుకలూ నేలను శ్రవ్వాలంటే, అవి పారలనుపయోగించవు. పారలలాంటి వాని పాదాలుపయోగించబడుతాయి. పందికొక్కులు గోడలనూ, తలుపులనూ ఉలితోనూ, రంపంతోనూ కోయవు: వాని దంతాలే ఆ విధంగా పనిచేస్తాయి. వడ్రంగిపిట్ట బర్మాను తీసుకొని మ్రానులలో రంధ్రాలు కోయదు: తన ముక్కుతోనే వానిని చేస్తుంది.
మన పితరునకిట్టి పారపాదాలూ, బర్మా వంటి నాలుకా, రంపం వంటి కోళ్లూ ఉండేవికావు. అతనికి చేయి మాత్రం ఉండేది: దానితో రాతిరంపాలూ, కొయ్య పటకారులూ అతను నిర్మించి వానినుపయోగించేవాడు. నేలకు దిగివచ్చుట
పైన చెప్పినవిధంగా మన పూర్వీకుడు క్రొత్త పనులు చేయటం నేర్చేరోజుల్లో భూలోకపు శీతోస్టస్థితి మారడానికి మొదలుపెట్టింది. లోకంలో చలి రానురాను యెక్కున అయింది. ఉత్తర ధృవపు మంచు యొడారులు క్రిందికి నెమ్మదిగా (ప్రాకుతూవచ్చాయి. పర్వతాగ్రాల మంచు టోపీలు పెద్దవై చొక్కాలంతపొడుగ్గా పర్వతాల కప్పటం ప్రారంభమైంది. చలి వికృతంగా పెరిగిపోయింది.
ఈ చలిచేత పర్వతాల, పై అంతస్తుల్లో మునుపు పెరిగే చెట్ల జాతులు నశించాయి. చల్లదనాన్ని భరించగల గోపురాకారపు చెట్లూ, చలి కాలంలో ఆకురాల్చి, మోడుల్లాగా నిలబడి, తిరిగి వసంతం (ప్రారంభంకాగానే చిగిర్చే రకాలూ పెరిగాయి.
88 యం, ఇలిన్స్‌ ఇ సిగాల్‌
మేడిచెట్లూ, ద్రాక్షతీగలూ చలి యెక్కువయ్యేకొలదీ పర్వతాల దక్షిణ ప్రాంతాల్లోనూ, ఉత్తరాన్నుండి చలి వ్యాపిస్తూంటే, దక్షిణ భాగం వెచ్చగా ఉండదూ మరి? - కొండలోయల్లోనూ పెరుగనేర్చాయి. వేడి అరణ్యం క్రమక్రమంగా దక్షిణభాగానికి జరుగుతూ వచ్చింది. దానితో అందుండే జీవరాసులూ జరిగాయి. మాస్తోడర్‌ అనే ఒక పెద్ద యేనుగు వంటి మృగముండేది: దానినుండే ఈ కాలపు యేనుగులు పెరిగాయి. అది ఆ చలికి చనిపోయింది. ఖడ్గపులి అరుదైపోయింది.
పూర్వం అడవుల్లో చెట్ల మధ్య కాలుపెట్టడానికి వీలుకాని దట్టమైన పొదలుండేచోట, విశాలమైన బయళ్లు తయారయ్యాయి. బయళ్ళ మీద జింకలూ, లేళ్ళూ, ఖద్గమృగాలూ మందలు, మందలుగా మేసేవి. కోతి జాతుల్లో, కొన్ని చనిపోయాయి. కొన్ని తప్పించుకొని బ్రతికాయి.
ఈ నూతన పరిస్థితులకు అలవాటుపడటం, జీవులకు కష్టమైంది. కోతులకు తగిన ఆహారం మునుపుటంత విరివిగా దొరికేదికాదు. ద్రాక్షాబొంత అరటీ, మేడిపండ్లూ, కష్టపడి వెతికితేనేగాని యెక్కడో ఒకచోట దొరికేవికావు. చెట్టునుండి చెట్టుకు దుముకుతూ పోవటం మునుపటంత సులభంగా నుండేదికాదు. చెట్లగుబురుల మధ్యనుందే ఖాళీజాగాలలో త్వరగా పరుగెత్తవలసిన అవసరం ఏర్పడింది. అసలు చెట్టునుండి క్రిందకు దిగటమే యెంతో కష్టమనుకొంటే, నేలమీద నడిచేటప్పుడు ఇటూ అటూ ఏదన్నా శతృమృగం వస్తుందేమోనని చూస్తూపోవలసిన పని కూడా కల్పితమైంది మన
“.... పూర్వీకునకు.
కాని, అట్లా నేలపై దిగి తిరగటం అతనికి తప్పిందికాదు. కడుపు కాలుతోంటే మరి యేం చేయాలి? పూర్వం యేకోతీ తిననటువంటి ఆహార వస్తువులను వెతకి, అతను తినేవాడు. “ఆకలి రుచి నెరుగదు, నిద్ర సుఖమెరుగ” దనే సామెత నీకు తెలుసుననుకొంటా.
ఇంతవరకూ తామలవాటుపడిన పరిస్థితుల నుండి వెళ్లవలసిన అవసరం అనేక మృగాలకు కలిగింది. వానిని బంధించి, వాని పరిస్థితులలో ఖైదీలుగా చేసిన గొలుసులూ, జైలుగోడలూ సడలిపోయాయి. ఈ మార్చుల మూలాన జంతువులలో కొంగ్రొత్త మార్చులు తలలెత్తాయి.
అడవిలోనుందే ఉడత, సాధారణ, గడ్డి మైదానానికి తన నివాసాన్ని మార్చాలంటే ఏం జరుగుతుంది? మైదానంలో దానికి కాయలూ, పప్పు బద్దలూ దొరకవు: గడ్డిని మానవవిజయం 39
తినవలసివస్తుంది. అట్లా గడ్డి తినాలంటే దాని పండ్లూ, వాని నిర్మాణమూ మారాలి. మైదానంలో అది నివసించడానికి ఏదన్నా బొరియను నేలలో త్రవ్వకోవాలి. అంటే దాని కాలిగోళ్ళు కూడా మారాలి. కొమ్మ కొమ్మకూ యొగిరేటప్పుడు తూలిపోకుండా దాన్ని నిలబెట్టే గుబురుతోక, నేలమీద తిరిగేటప్పుడు అనవసరం: అడ్డం. ఎంత దూరాన్నుంచైనా శతృమృగాలూ, పక్షులూ ఈ గుబురు తోకను చూచి, “ఓహో ! అక్కడ ఉడత ఉన్నదొని సునాయాసంగా తెలుసుకోగలవు. కాబట్టి అడవిని వదలి మైదానానికి మారేముందు, ఉడత తన గుబురుతోకనూ, పళ్ళనూ, కాలిగోళ్ళనూ మార్చుకోవాలి. అంటే ఏమిటో తెలుసా? ఆ ఉడత, ఏ మాత్రమూ ఉడత మాదిరి ఉండటానికి వీలుండదు. లోకంలో పక్షులూ, జంతువులూ ఎప్పుడూ ఒకేమాదిరి ఉండవనే మాట నిజమే. ప్రతి శిశువూ, తన తల్లిదండ్రుల నుండి యేవో కొన్ని కాన్ని విషయాల్లో భేదంగానే ఉంటుంది. లోకంలో ప్రతి జీవి మారుతూనే ఉన్నది. ఐనప్పటికీ ఏదైనా సరిక్రొత్తరకపు జీవి తయారుకావాలంటే ఎన్నో తరాలు గడిచిపోజేనేగాని వీలుండదు. ఊరికే, చూస్తూండగా, ఇట్టే క్రొత్తవిధమైన జీవులు పెరగాలంటే వీలుపడదు. కాబట్టి మన పూర్వీకుడారోజుల్లో క్రమక్రమంగా ఎట్లాంటి మార్పులు చెందాడో, పరిశీలించి చూద్దాము. ఉత్తరాన్నుండి చలి వ్యాపించే కొలదీ, దాన్నుండి తప్పించుకోడానికి దక్షిణానికి జరుగుతూ వెళ్ళడానికి ఆ రోజుల్లో వీలయింది. తనచేతులతో రాళ్లూ, కర్రలూ పట్టుకోటం నేర్చియుండబట్టి, వాని సహాయం చేత మన పూర్వీకుడు రకరకాల ఆహార పదార్థాలు సంపాదించుకోనేర్చాడు. ఇంతేకాక, చెట్లగుబురుల మధ్య గల ఖాళీస్టలాలలో పరుగెత్తటం, అతనికలవాటైంది. అట్లా పరుగిదడేటప్పుడేదన్నా శతృవు ఎదురైతే, నిర్భయంగా తన చేతిలోని రాళ్ళతోనూ, గదలతోనూ దాన్ని ధిక్కరించేవాడు. ఆ “సగం మనుష్యులు”తరుచుగా గుంపులుగా సంచరించేవారు కాబట్టి శతృవుల నెదుర్కోవదానిక్రి మరీ వీలుండేది. చలి యెక్మువైనందున కొన్ని మృగాలు నశించిపోయాయి. కాని మన పూర్వీకుడట్లా నశించలేదు సరిగదా, అతనిలో ఈ క్రొత్త వాతావరణానికి అనుగుణ్యంగా జీవించడానికి కావలసిన మార్పులు పుట్టుకువచ్చాయి. శ్ర యం, ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
ఐతే, ఇతర కోతిజాతులేమయ్యాయో ?
అరణ్యాలతోపాటు అవీ దక్షిణ భాగాలకు సాగిపోయాయి. కాని, మన పూర్వీకునిలాగా పనిముట్ల నుపయోగించటం నేర్చుకోనందుచేత అవి చెట్లపై జీవితానికి మునుపటికంటే యెక్కువగా అలవడిపోయాయి. కొమ్మకొమ్మకూ బహుచమత్మారంగా దుమికేవి. చేతులతోనూ, వేళ్ళతోనూ కొమ్మలపట్టుకు వ్రేలాడేవి: కాయలు కోసేవి. చేతులమీద ఊతగొని, చింపాంజీలాగా అప్పుడప్పుడు నేలమీదనడవటం నేర్చుకొన్నాయి. ఇట్టి నడకలో చేతులూ ఉపయోగం కావటం చేత, అవి మన పూర్వీకుని లాగా, మానవరూపానికి మారే అవకాశాన్ని పూర్తిగా కోల్పోయాయి.
చెట్లమీద సునాయాసంగా జీవించటం నేర్చుకోలేని ఇతర జాతుల కోతులుకొన్ని ఇంకో విధంగా కూడా మారిపోయాయి. చిన్న జాతులన్నీ నశించగ్గా, పెద్దవి మాత్రం మిగిలాయి. అంత పెద్దవీ బరువైనవీ చెట్లపై జీవించడానికి వీలయ్యేదికాదు. అందుకని అవి నేలమీదికి దిగివచ్చాయి వేరేదారిలేక. గోరిల్లా అనే కోతులు అడవుల్లో నేలమీదే నివసిస్తాయి. శతృవులనుండి రక్షించుకోడానికి రాళ్లూ, కర్రలూ పట్టుకోటం వానికి తెలియదు. బలమైన దవుడలూ, పేద్ద పారల్గాంటి పళ్లూ, ఇవే వాని ఆయుధాలు ఎవరితోన్నా కలహం వస్తే.
ఇట్లా మన పూర్వీకుడూ, ఇతర జాతుల కోళులూ వేర్వేరుమార్థాన ప్రయాణం సాగించాయి. మానవుడుగా మారే పురాతన కోతిజాతి జీవి, నదవటమూ, చేతులతో పనులు చేయటమూ నేర్చుకొన్నది. కనుపించని లంకె
మనుష్యుడు ఒక్కసారిగా రెందు కాళ్లమీదా నడవటం నేర్చుకోలేదు. మొదట్లో అతను నడుస్తూంటే బహు వికృతంగా, నవ్వు పుట్టిస్తూ ఉందేది.
ఆ పురాతన దినాల్లో కోతి మనుష్యుడు- పూర్తిగా ఇంకా మనుజుడుగా మారలేదుగా? - ఎట్లా ఉండేవాడో, చూడడానికి? అతడేయే పనులు చేసేవాడో?
చాలాకాలం క్రితం కోతిజాతీ జీవులు మనిషిలాగా మారాయి కాబట్టి అప్పటి సగం కోతి సగం మనుష్యుల శరీర భాగాలు మనకిప్పుడు దొరకటం చాలాకష్టం. అట్టి యెముకలే గనుక దొరికితే, స్పష్టంగా మానవుడు కోతి నుండే ఉత్పత్తి అయ్యాడని మానవవిజయం త్తే
చూపించవచ్చు. కాని కోతికీ-మనిషికీ మధ్యగల లంకె, ఈ “కోతి-మనిషొ-మనకెక్కడా కనుపించడు. భూమియొక్క లోపలి పొరలలోనూ, నదీ తీరపు మట్టిలోనూ ఎంత వెతకినా ఈ లంకె కనిపెట్టలేకపోయారు ఇంతవరకూ.
భూతత్త్వ శాస్త్రజ్ఞులు ఈ లంకె కొరకని భూమిని త్రవ్వి పరీక్షించుతారు. అట్లా త్రవ్వేముందు ఏ ప్రత్యేక స్థలంలో దీనికని వెతకాలో తెలిసియుండాలి. లేకపోతే ఇంత బ్రహ్మాండమైన భూమినంతా త్రవ్వటం ప్రారంభించాలి: గుండుసూదికని గడ్జిమేటంకా ఊడబెరికినట్లుంటుంది ఇట్లా త్రవ్వటం. గత శతాబ్ధపు చివరికాలంలో హెక్కెల్‌ అనే జర్మను శాస్త్రవేత్త ఒకడుండేవాడు. ఆయన ఈ లంకెకని దక్షిణ ఆసియాలో వెతికికే లాభం ఉంటుందేమోనని సూచించాడు. ఈ కనుపించని “కోతి-మనిషిని" శాస్త్రజ్ఞులు “పితకాంత్రోపస్‌” అంటారు.
సండాదీవులనేచోట, ఒక ప్రత్యేక స్థలంలో బహువ, ఈ పితకాంత్రోపస్‌ యొక్క యెముకలు దొరకవచ్చని ఆయన చెప్పాడు.
అనేకమంది హెక్కెల్‌ మాటలువిని నవ్వారు: పరిహసించారు. ఆయన చెప్పినచోట వెతకటం వెదర్రివెంగళాంఎతనమనుకొన్నారు. కాని, ఆమ్మ్సృరుదావా విశ్వవిద్యాలయంలోనుండే డాక్టర్‌ యూజి డ్యూబాయ్‌ అనే గొప్ప జంతుశాప్రజ్ఞుడీ మాటలువిని, ఎంతో సంతోషించాడు హెక్కెల్‌ సూచించిన (ప్రదేశంలో తప్పక వెతకాలనే ఆవేశంకలిగిందా డాక్టరుకు. తన ఉద్యోగానికి రాజీనామా ఇచ్చి సండాలంకలకు డ్యూబాయ్‌ వెళ్లాడు.
ఆ విశ్వవిద్యాలయపు పెద్దలూ, ఉపాధ్యాయులూ డ్యూబాయ్‌కి విచ్చి పట్టిందనుకొన్నారు. తమ తమ కళాశాలలకు వెళ్ళటమూ, అమ్హురుడామ్‌ వీధులలో గొడుగులు వేసుకొని కళాశాలకు వస్తూపోవటమూ తప్ప వారికి ఇతర పనులన్నీ వింతగా తోచాయి.
డ్యూబాయ్‌ ఉద్యోగం వదిలాడు. డచ్చిసైన్యంలో చేరాడు డాక్టరుగా. ఆ సైనికోద్యోగం దొరకబట్టి డచ్చి సామ్రాజ్యానికి చెందిన సండాదీవులకు వెళ్ళే అవకాశం అతనికి చిక్కింది.
సుమత్రాలంకను చేరీ చేరటంతోనే కొందరు పనివారిని చేర్చి, డ్యూబాయ్‌ పని ప్రారంభించాడు. వాళ్ళు త్రవ్విపోసినమన్ను చిన్న కొండలుగా తయారయింది. మొదటి నెల గడిచింది. రెండోదీ, మూడోదీ దాటిపోయాయి. పితకాంత్రోపస్‌ యొక్క ఒక్క
త్రయుకైనా వాళ్ళకి దొరికిందికాదు. యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
ఆత్మరక్షణ కాడు వానల మెర దంచనా మాన! నో యాట స్మ. ట్య! లమ కలి ౯ ॥ 1 న మం న ప యా న వ " క నన సను నంత ౧ ్యు
- ఈ? + రన రయ న క న - గ లన . (స జే హమ ః యం న్‌ న ట్‌ 4 షై నా పు. ఇ; య స వా హంసను మ. టె మను వ. స్య శ నా | న నా తమ ర న్య మనకై వైన్యా ఎం సహ సాటి శతృవు ఎదురైతే, నిర్భయంగా తనచేతిలోని రాళ్ళతోను, గదలతోను దాన్ని ధిక్కరించేవాడు. మానవవిజయం తతి
ఏదన్నా మనది ఒక వస్తువు పోతే, అదెట్లాగుంటుందో మనకు తెలుసు కాబట్టి, పోయిన చోట వెతకటం సులభమైనపని. కాని, డ్యూబాయ్‌కి ఎచ్చట వెతకాలో సరీగ్గా తెలీదు సరిగదా! తాను వెతికేవస్తువెలాగుంటుందో అదీ తెలియదు. ఐనా మొడిపట్టుదలతో త్రవ్వుళూ పోయారు ఆ లంకలో. ఒకటీ, రెండూ మూడేండ్లు గతించాయి. ఏమీ ఫలితం లేక పోయింది పాపం!
మనమైతే ఎన్నడో ఆ లంకను వదలివచ్చేసేవాళ్ళం. డద్యూబాయ్‌ అప్పుడప్పుడు
చెప్పనలవికాని నిస్బృహ కలిగియుండనచ్చు. దారీ, తెన్నూ లేని ఆ సుమత్రాద్వీపపు నదితీరపు బురదనేలలమీదా, (బ్రహ్మాండమైన అరణ్యాల్లోనూ తిరిగేటప్పుడు అతనికి ఇంటిమీద బెంగపుట్టి ఉండవచ్చు. కాని డ్యూబాయ్‌ అంతటితో విసుగుచెందలేదు. సుమత్రాదీవిలో పితకాంత్రోపస్‌ చిహ్నములు కనుపించకపోవడం చేత సండాలంకలకు చెందిన ఇంకో దీవికి వెళ్ళాడు. ఆ లంక పేరు జావా.
ఆ జావాలంకలో తిరిగీ త్రవ్వటం ప్రారంభించాడు. కెండెంగ్‌ కొండలని ఉన్నాయి. అక్కడ వానిచెంతగా బెంగావన్‌ అనేనది ప్రవహిస్తోంది. ఆ నదీలోయలో త్రవ్వుచుండగా రెండు దంతాలూ, తొడ ఎముక ఒకటీ, కపాలపు పైభాగమూ దొరికాయి ! ఆ ఎముకలన్నీ పితకాంత్రోపస్‌వే 11
ఆ ఎముకల రూపానీ పరిమాణాలనూ బట్టి పితకాంత్రోపస్‌ ఎట్లా ఉందేవాడో ఊహించటం కష్టమైన విషయం కాదు. అతని నుదురు ఎత్తుగా వెడల్పుగా ఉండేదికాదు. సన్నగా, పైకి స్లోపుగా ఉండేది. కనుబొమ్మల ఎముకలు బాగా వత్తుగా ఉండేవి. ఆ ముఖం చూడడానికి ఏదో పెద్దరకపు కోతిముఖంలా ఉందేకాని, ఎక్కడా మనిషి ఆకారం కనుపించిందికాదు. కపాలపుసైజూ, విశాలతనూ బట్టి కోతికన్నా, పితకాంత్రోపస్‌ ఎక్కువ తెలివిగలవాదని స్పష్టంగా తెలుస్తోంది.
తొడ ఎముకమీద కాలికండరాల గుర్తులు కనిపెట్టాడు డ్యూబాయ్‌. ఆ గుర్తులనుబట్టి, పూర్తిగా నాలుగుకాళ్ళ మృగంలాగా నడవటం మానకపోయినా, ఏదో ఒక విధంగా నడకనేది నేర్చుకున్నట్లు గ్రహించాడు.
న! యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
గూనినడుమూ, వంగినమోకాళ్ళూ, పొడుగైన చేతులు ఇరుప్రక్కలా వ్రేలాడుతూ, పితకాంత్రోపస్‌ అడవుల్లో తిరిగేవాడు. అతని ఎత్తుకనిబొమ్మల క్రింది నేత్రాలు ఎప్పుడూ ఏదన్నా తినేటందుకు దొరుకుతుందేమోనని, నేలను పరీక్షిస్తూ ఉండేవి.
ఆ జీవి కోతికాదని స్పష్టంగా తెలిసినా, మరీ మనిషి ఆకారమూ దానికి లేదని విశదమవుతోంది. దానికి పితకాంత్రోపస్‌ అనే పేరు డ్యూబాయ్‌ పెట్టాడు.
ఇంతటితో అతని పని పూర్తికాలేదు. ఎంతో కష్టపడి నేలనుత్రవ్వి ఆ ఎముకల కనిపెట్టడం ఒక యెొత్తున్నూూ ఏ విధమైన బుజువు చూపించినా, మనిషికీ, కోతికీ యెట్టి సంబంధమూ లేదనే మూఢ విశ్వాసాన్ని తొలగించటం ఇంకో యొత్తూ అయింది అతనికి. బాగా చదువుకొన్న గొప్ప శాస్త్రజ్ఞులు డ్యూబాయ్‌ కనిపెట్టిన కపాలపు యెముక, గిబ్బన్‌ కోతిదన్నారు. తొడయెముక ఈ కాలపు మనిషిదన్నారు. ఇంతేకాక, ఆ ఎముకలు డ్యూబాయ్‌ అనుకొన్నట్లు పురాతనపువి కావన్నారు. “ఈ మధ్య కాలంలో చనిపోయిన ఎవరి ఎముకలో అవి” పొమ్మన్నారు చదువుకొన్నవాళ్ళంతా.
కానీ, డ్యూబాయ్‌ కనిపెట్టిన ఆ ఎముకల ప్రాముఖ్యతను గ్రహించిన వాళ్లు కొద్ది మందైనా లేకపోలేదు. లోకమంతా కాదంటూంటే పదిమంది మాత్రం బెనంటే యేం లాభం? గిబ్బన్‌ కోతుల కనుబొమ్మలు తాను కనిపెట్టిన కపాలంలోమాదిరి అంతయెత్తుగా ఎన్నడూ ఉండవని డ్యూబాయ్‌ వాదించాడు. కాని, అతని మాటలన్నీ జనులు పెడచెవిని పెట్టటం చూచి, పితకాంత్రోపస్‌ యొక్క పూర్తి అస్థిపంజరం, సంపాదించాలని అతడు నిశ్చయించుకొన్నాడు.
తిరిగీ, బెంగావన్‌ నదీతీరానా, దాని లోయల్లోనూ వెతకటం ప్రారంభమైంది. అట్లా ఐదు సంవత్సరాలు గడిచాయి. ఆ నదీతీరంలో నివసించిన పురాతన మృగాల ఎముకలు, మూడు వందల పెట్టెలనిందా ఐరోపాకు వెళ్ళాయి. ఆ ఎముకలను శాస్త్రజ్ఞులు పరిశీలించి, ఏ జంతువు ఎముకలా జంతువు ప్రకారం వేరుచేసారు. ఇంత పేద్ద ఎముకల కుప్పలోను పితకాంత్రోపస్‌వి మూడు తొడఎముకలు మాత్రం దొరికాయి చివరకు.
ఇట్లా కొన్ని యేండ్లు గడిచిపోయాయి. పితకాంత్రోపస్‌ విషయం క్రొత్తగా ఏదీ తెలిసిందికాదు. ఉన్నట్లుండి ఒక శాస్రజ్ఞుడు తిరిగి కొన్ని ఎముకలు త్రవ్వి తీశాడు. మానవవిజయం క్ష్‌
వానిని చూస్తే పితకాంత్రోపస్‌కూ, మనిషికీ, మధ్యస్తంగానుండే ఇంకో జీవి ఎముకల మాదిరి అవి కనిపించాయి.
నలభై ఏండ్ల క్రితం శాస్తజ్ఞుడొకడు చీనాలోని, పీపింగ్‌నగరంలో ఏదో మందుకావాలని ఒక అంగడికి వెళ్లాడు. ఆ దుకాణంలో ఏవేవో రకరకాల వస్తువులమ్మకానికున్నాయి. మనిషి ఆకారం గల చెట్టు వేరొకటుండింది: అది సర్వరోగ నివారిణట! రకరకాల జంతువుల ఎముకలూ, దంతాలూ, తాయత్తులూ, రక్షరేకులూ, యేవేవో ఆ దుకాణంలో అమ్మకానికి పెట్టారు.
ఆ దంతాలలో ఒక దంతం, మన శాస్రజ్ఞునిదృష్టినాకర్షించింది. అది మన కాలపు మనిషిదీ కాదు, జంతువులదీ కాదు. ఈ దంతాన్ని కొని, ఐరోపా వస్తు ప్రదర్శనాలయానికి పంపాడు. దానికి “చైనా పన్ను” అని పేరు పెట్టి భద్రపరిచారు.
ఇరవైయేండగ్ల పిదప, పీపింగ్‌ పరిసరాల్లో ఒక గుహలో అట్లాంటివే రెందు దంతాలు దొరికాయి. ఆ గుహపేరు చౌ-కౌ-తీన్‌! ఇంకా కొంత కాలానికల్లా ఆ దంతాలకు చెందిన మనిషి యొక్క ఇతర ఎముకలు కొన్ని దొరికాయి. మొత్తం మీద యాఖై పళ్లు, మూడు కపాలాలూ పదకొండు దవుడ ఎముకలూ, తొడ ఎముక భాగం కొంతా, ఒక వెన్నుపూసా, కంటి ఎముకా, మణికట్టుపూస ఒకటీ, పాదం ఎముక ముక్క ఒకటీ- ఇవన్నీ దొరికాయి ఆ గుహలో.
దీన్ని బట్టి ఆ గుహలో నివసించిన మనిషికి మూడు తలలూ, ఒక్క కాలూ ఉండేవని అనుకోరాదు. ఆ గుహలో అట్లాంటి మనుష్యులు అనేకమంది నివసించి యుందేవారనీ, కాలగతిని వారి ఎముకల్లో చాలా భాగం మట్టిలో కలిసిపోయాయనీ అనుకోవాలి. ఒకవేళ ఏవైనా మృగాలు ఆ ఎముకల నెత్తుకుపోయాయేమో? మిగిలిన ఆ ఎముకల నుండి ఆ గుహయందు నివసించిన వారెట్లుందేవారో (గ్రహించవచ్చు. వారికి “సైనాంత్రోపస్‌” అని శాస్త్రజ్ఞులు పేరుపెట్టారు. "సైనా” అంటే చైనా)
ఈ సైనాంత్రోపస్‌ యెట్లుందేవాడు? ఏ యే పనులు చేసేవాడు?
మొట్టమొదట్లోనే ఇచ్చట ఒక్క విషయం చెప్పాలి: అతడేమంత మన్మథకారుడు కాదు. ఒకసారి చూస్తే ఇంకా చూడాలనిపించేదికాదు.
46 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
ముందుకు శ్రోసుకవచ్చిన మూతీ, పొడుగ్గా, కోతికిలాగా బొచ్చు చేతులూ, భయం వేసేది అతన్ని చూస్తే. అసలు జీవిని 'అతను”' అనటం తప్పేమో! కోతిలాగానే ఉండేవాడు, నిజానికి, దూరాన్నుండి చూస్తే కాని ఏ కోతీ చేయలేనిపని, నడక అతనికి తెలుసు. అతని మెదడనూ, గూనిగా వున్నా నిలబడి నడవటమూ చూస్తే ఆ జీవి మనిషే అని ఇంకో సందేహం కలుగుతుంది.
ఈ సైనాంత్రోవన్‌తో గుహలోకి వెళ్ళిచూద్దాము అతడెట్లా జీవిస్తాడో తెలుసుకోవడానికి. వంకరకాళ్ళమీద, ఇటూ అటూ ఊగిసలాడుతూ, గుహను ప్రవేశిస్తాడు. ఉన్నట్లుండి క్రిందనున్న సుకామీద కూర్చుంటాడు. పెద్దరాయొకటి వాడి కగుపించింది. దాన్ని చేత్తోతీసాడు. జాగ్రత్తగా పరీక్షించి ఇంకో రాతితో దాన్ని కొట్టి, తనతో తీసుకువెడతాడు గుహలోకి.
అతనివెంట పోగా పోగా, ఏదో దిబ్బమాదిరి ఎదురుగా ఎత్తుగా, భూమి కనిపిస్తుంది. ఆ దిబ్బకొక ప్రక్క గుహద్వారం ఒకటుంది. దాని దగ్గర ఇతని మాదిరివారే చాలామంది గుమిగూడి ఉన్నారు. ఒడలంతా బొచ్చూ, బిరుసుగడ్డమూ గలవాడొకడు, ఏదో ఒక జాతి పనిముట్టుతో చనిపోయిన జింకనొాకదానిని ముక్కలుగా కోస్తున్నాడు. ఆడవాళ్లు అతని ప్రక్కనే నిలబడి, గట్టిగా చేతులతో పీకి ఆ మాంసమును చిన్న ముక్కలుగా చేస్తున్నారు. పసిపిల్లలు, ఆతురతతో, “ఒక్క ముక్క ఇయ్యివుటే అమ్మా” అన్నట్లు చేతులు జాపుతున్నారు. గుహలో వెలిగే పెద్దమంట యొక్క కాంతులలో వాళ్ళందరూ వికృతంగా కనిపిస్తున్నారు.
ఇదంతా చూడగా ఈ సైనాంత్రోపన్‌ మృగంకాదు మనిషేనని మనం నిశ్చయించుకుంటాము. రాతి పనిముట్లు చేయుటమూ, మంట చేయుటమూ యేకోతికీ చేతకావు.
అయితే, సైనాంత్రోపస్‌ రాతితో పనిముట్లు చేసేవాడనీ, మంట నీకెట్లా చేసేవాడనీ తెలుసని నీవు అడగవచ్చు.
చౌ-కౌ-తీన్‌ గుహను జాగ్రత్తగా పరిశీలిస్తే, ఈ విషయం తెలిసింది. ఆ గుహను (త్రవ్వగా ఎముకలే కాక ఇంకా ఇతర వస్తువులు బయటపడ్డాయి. పేద్ద బూడిద
మానవవిజయం 47
కుష్పయొకటీ, దానిచెంత రాతిపనిముట్ల గుట్ట ఒకటీ కనుపించాయి. ఆ బూడిదకుప్ప ఇరవై మూడు అడుగుల ఎత్తుంది. రెండువేలను పైబడి రాతిపనిముట్లు కనుపించాయి. దీన్నిబట్టి సైనాంత్రోపస్‌ జనులు కొన్ని యేంద్లతరబడి ఆ గుహలో నివసించారని తెలుస్తోంది. వాళ్ళకి నిష్పువెలిగించటం తెలియకపోవచ్చు. అడవిలో ఏదైనా ఒకచోట మంట, సహజంగానే మండుతోంటే, ఒకటి రెండు మందే చితుకులు తమ గుహకు తీసుకుపోయేవారు కాబోలు. ఆ మంట ఆరిపోకుండా గుహలో దాన్ని పోషించేవారు. ఇట్లా ఎన్ని సంవత్సరాలో కాలిన కర్రల బూడిద ఆ గుహలో పాతికఅడుగుల యొత్తుకు చిన్న దిబ్బలాగా యేర్చడిపోయింది. శీత యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
కాలి జాడలు
ఇంతవరకూ మానవుడు తనకందుబాటులో ఉండే కాయలు, దుంపలూ మాత్రం తిని జీవించేవాడు. కాని, రాతిపనిముట్లు కనిపెట్టడంచేత అట్టి ఆహారం దగ్గరగా లేకపోయినా, వేరే క్రొత్తచోట్లకు వెళ్ళి సంపాదించవలసినా, అతనికంత కష్టమనిపించలేదు, అడవులు వదలి బయళ్ళలో ఈ ఆహారానికని వెతికేవాడు. అవసరమైనప్పుడు ఇతర మృగాలనుండి వానిని బెదిరించి, వాని ఆహారపదార్థాలను కూడా తీసుకోగలిగాడు. మానవుడు క్రొత్తదారి త్రొక్కుతాడు
ప్రతి జీవి తన పరిసరాలకూ, దాని నాక్రమించియుండే సహజ పరిస్థితులకూ, కంటికి కనుపించని గొలుసులతో కట్టివేయబడి యుంటుందని మనకు తెలుసు. కాని రానురాను మానవుడు ఆ కట్లను వదిలించుకోగలిగాడు. చెట్లలో నివసించేవాడు. నేలమీద తిరగటం నేర్చాడు. అంతకువూర్వమే జీవీ చేయని (క్రొత్తవని- కాళ్ళమీదనిలబడి, చేతుల సహాయం లేకుండా నడవటం- అతను నేర్చాడు. అంతకుముందెన్నడూ అలవాటులేనివీ, అతడెన్నడూ తింటాడని అనుకోనివీ క్రొత్త రకాల ఆహార పదార్థాలు తినటం మొదలు పెట్టాడు. ఇట్లా ప్రకృతి నిబంధనల నన్నిటినీ తిరస్మరించుటయేకాక, అహారలంకెలను కూడా విడగొట్టుకొన్నాడు. మనిషి తాను కొత్త ఆవార వస్తువులు తినుటయేకాక, అంతవరకూ తన జాతివారినే తరిమి తినే ఖద్దపులినుండి కూడా తప్పించుకోగలిగాడు.
మానవవిజయం త్తి
చెట్టుక్రింద ఒక కుక్క “భౌ, భౌ” మని మొరుగుతూ కనిపెట్టుకుని కూర్చుంటే, ఏ పిల్లీ, యెంత థైర్యంగలదైనా దిగిరాలేదుగా? ఎన్నో విరోధిమృగాలు వెదుకుతూ తిరుగులాడే భూమిపైకి, చెట్లలోని తన నివాసం నుండి మనుజుడు దిగి రాగలిగాడంటే, అతనికెంత డ్దైర్యం కలిగిందో ఊహించుకో. ఇంత సావాసానికి కారణం యేమైయుంటుంది?
ఆవోరఠర నంపాదనకు రాళ్ళనూ, చిన్న క(రలనూ, పెద్ద గదలనూ అతనుపయోగించాడుగా? ఆ పనికుపయోగించిన రాళ్లే, ఆ గదలే మానవుని ఆత్మరక్షణకూ ఉపయోగపడ్డాయి. శతృవిజయానికి కావలసిన పరికరాలుగా వానినుపయోగించనేర్చాడు 2 ధైర్యానికి, కాబట్టి అతనికి కొరతయెందుకు?
ఎప్పుడూ పదిమందిచేరి తిరుగుతూ ఉండబట్టీ, ఈ ఆయుధాల మూలానా, ఎంతెంత అదవి జంతువులనైనా ఆ జనులు తరిమివేసేవారు. ఇంకా అతనికి మంటచేయటం తెలుసుగా? దాన్ని ప్రయోగించీ జంతువులను హడలగొట్టేవాడు. ఈ విధంగా క్రొత్తదారులు త్రొక్కడానికీ, ఇతర జీవుల బంధించే శృంఖలాల నుండి విముక్తి చెందడానికీ క్రమేపీ మనుజుడు నేర్చుకొన్నాడు. కాలి జాదలు
చెట్ల నుండి నేలకూ, అరణ్యం నుండి నదీలోయలకూ: ఇట్లా మానవుడు వ్యాపించటం ప్రారంభమైంది. అతడు నదీ లోయలకు వెళ్లాడని మనకెట్లా తెలుసు? అతని కాలిజాడ లేవైనా అచ్చట ఉన్నాయా? ఉన్నాయనే ఐదులు చెప్పాలి.
ఐతే, ఇంతకాలం వరకూ అతని కాలిజాడలు, పాదగుర్హులెట్లా నిలిచి ఉంటాయా అనే సందేహం కలుగుతోంది నీకు, బెనా?
“కాలిజుడిలంటే నిజంగా కాలిజాడలు లేవు. వానిని “అరచేతి గుర్తూ లనటం జాగుంటుంది. దీన్ని గురించి విశదంగా చెప్పాలి.
ఫ్రాన్సులో సోమ్‌ అనేనది ఉంది. సుమారు నూరేండ్ల క్రితం కూలీలు ఆ నది లోయలో పనిచేస్తూ, త్రవ్వారు. ఎప్పుడో పూర్వపు రోజుల్లో నదీ జలంతీసుకువచ్చి దిగవిడచిన ఇసుకా, ఒండ్రుమట్టే, గులకరాళ్లూ, అన్నీ పెకలించారు.
ఈ సోమ్‌నది, పుట్టిన క్రొత్త రోజుల్లో, నీరు ఐబహువేగంగా ప్రవహించేది. ఆ నీటి ప్రవాహానికి పెద్ద రాళ్లు కొండలనుండి ఊడి దాంట్లో దొర్హుకుపోయేవి. రాయీ, ర్‌ం ం ॥ యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాట్‌
రాయీ థీకొనీ, నీటి రాపిడికీ, గట్టుకు ఒరసుకుపోయీ, అవన్నీ పగిలి, చెదరి అరిగి, నున్నగా, గిలకరాళ్లుగా మారాయి. ఆ చిన్న రాళ్లనూ, రాతి ముక్కలనూ లోయలో దిగజార్చి క్రమంగా, వానిని ఇసుకతోనూ, ఒంగడ్రుమట్టితోనూ పూడ్చుతూ వచ్చాయి నదిన్‌ళ్లు,
ఈ ఇసుకలోనూ, మట్టిలోనూ త్రవ్వుతుంచే ఆ జనానికి కొన్ని విచిత్రమైన రాళ్లు కనుపించాయి. అవేమీ అంత నున్నగాలేవు: రెండు ప్రక్కలా చెక్కబడినట్లు తోచింది వాని రూపం చూస్తే. ఐతే వీని నెవరిట్లా చెక్కియుండాలి? ఇట్లా నది యెన్నటికీ అరగదీసి ఉండదని ఒప్పుకోవాలి. రాళ్ళను అరగదీసి నున్నగా చేస్తుందేగాని, ఈ మాదిరి రెండు ప్రక్కలా చెక్కినట్లు చేయలేదు నది.
ఈ చిత్రమైన రాళ్ళను, ఆప్రాంతంలో నివసించే ఒక శాస్రజ్ఞుడు తీసుకుపోయి దాచాడు. అతని పేరు బౌచర్‌డిపర్తిస్‌. సోమునదిలోయలోనూ, దాని గట్టు పొడుగునా దొరికిన అనేక పురాతన వస్తువులనితడు తన ఇంట్లో దాచివుంచేవాడు. పురాతనపు టేనుగుల దంతాలూ, ఖడద్దమృగాల శృంగాలూ, గుహ యొలుగుబంట్ల శిరోభాగాలూ, ఇట్లా ఎన్నో రకాల వస్తువుల సమకూర్చి, వానిని పరిశీలిస్తూ ఉండేవాడు. ఈ రోజుల్లో గొరైెలూ, బాతులూ ఈ నదీ తీరానికి వచ్చేటట్లే, దాని నీరు క్రాగాలని పూర్వం ఖద్దమృగాల వంటి పెద్ద జీవులు వచ్చేవి.
ఇన్ని పురాతన జీవుల యెముకలూ దొరికాయేగాని, పురాతన మానవుని యెముక ఒక్కటైనా అతనికి కనిపించలేదు. పాపం! చాలా వెతికాడాయన.
ఇట్లా ఉంటూండగా పై చెప్పిన విచిత్రమైన చెక్కడపు రాళ్లు దొరికాయి. వెంటనే సరే ఇవి పూర్వపు మనుష్యులచేత చెక్కబడి, ఆ పని ఈ పనికీ ఉపయోగించబడిన రాళ్ళని అతడు నిశ్చయించుకొన్నాడు. ఆ పురాతన కాలపు రాళ్లు అట్లాగే యెట్టి మార్పులూ చెందక అతనికి దొరికాయని అనుకోరాదు. వానిలో యేదోకొంత మార్పు కలిగి వుండాలి, కాలగఠతిని.
బౌచర్‌డిపర్తిస్‌ తాను కనుగొన్న ఈ రకరకాల జంతువుల యెముకలూ, రాళ్లూ మొదలైనవన్నీ పరిశీలించి ఒక గ్రంథం వ్రాసారు. “సృష్టిని గురించి: ప్రాణులపుట్టుకా, వాని అభివృద్ధా అనే పేరు దానికిపెట్టాడు.
ఈ పుస్తకం వెలువడిందో లేదో, బ్రహ్మాండంగా గబ్లంతుబయలుదేరింది. ఆరితేరిన శాస్రజ్ఞులంతా, “నిన్నకాక మొన్న కండ్లు తెరచిన ఈ బౌచర్‌కు శాస్తం అణుమాత్రమూ మానవవిజయం డంయు గ్రంధాలయ శో 5్‌1
ల్‌ నొ // ఛీ 1 (క ట్‌. చనా ప స్నా _ మం
తెలియదు. అతని రాతిగొడ్డళ్లు నిజంగా మట్టిలో దొరికినవికావు” అని పూర్వం డూబాయ్‌ని అల్లరిపెట్టినట్లే, ఇతన్నీ వేధించారు. క్రైస్తవ మత ప్రభోదనకాగ్రంథం విరుద్దమనీ, దాన్ని నిషేధించాలనీ మొదలుపెట్టారు. "
బౌచర్‌ తన పట్టుదల వదలకుండా పదిహేను సంవత్సరాలు తన (గ్రంథాన్ని సమర్థించుకొంటూ పనిచేశాడు. పెద్దవాడయ్యాడు. జుట్టంతా నెరసిపోయింది. కాని అతని హృదయంలోని పట్టుదల కౌంచమైనా చలించింది కాదు. మొదటి పుస్తకంతో ఊరుకోకుండా, అట్లాంటిదే రెందోదీ, మరల మూదోదీ ఇంకొకటీ, అతను వ్రాశాడు.
ఇట్లా నలుగురూ యేకమై అతనికెదురు తిరిగినా, నిర్భయంగా బౌచర్‌ తన ఉద్దేశాలను వ్యాపింపచేయాలని శ్రమపడే రోజుల్లో ఇద్దరు భూగోళ శాస్రజ్ఞులు సోమ్‌నది దగ్గర త్రవ్వబడిన గుహల పరీక్షించాలని వచ్చారు. వారి పేర్లు లయల్‌, ్రెస్‌విచ్‌ గుహలూ, సొరంగాలూ పరీక్షించారు. బౌచర్‌ చేర్చి పెట్టిన వివిధ వస్తువులనూ తనిఖీ చేశారు. పూర్వం ఖద్దమృగాలూ, ఏనుగులూ ఆ నదీ లోయలో విహరించే రోజుల్లో, మానవునిచే తయారు చేయబడిన రాతిపనిముట్లే, బౌచర్‌ కనుగొన్న రాళ్ళు అని నిర్ధారణ చేశారు.
తరువాత, లయల్‌, “మానవుని పురాతన గాధకు భూగోళశాస్త సంబంధమైన నిదర్శనాలు” అనే గ్రంథం రచించాడు. దాంతో, బౌచర్‌ శత్రువులందరూ కుక్కిన పేనుల్లాగా గప్‌చిప్‌మని ఊరుకొన్నారు. అటువంటి పురాతన రాతిపనిముట్లు చాలాచోట్ల ఇదివరకే దొరికాయనీ, బౌచర్‌ కొత్తగా యేదీ కనిపెట్టలేదనీ వివాదం లేవదీసి, తమకు జరిగిన పరాభవాన్ని కప్పిపుచ్చాలని యత్నించారు.
“క్రొత్తగా యేదన్నా శాస్త్ర విషయం కనిపెట్టబడితే అది మొదట్లో మత విరుద్ధమనటమూ, తరువాత ఇదేమీ, కొత్త సంగతికాదూ, దీన్ని గురించి ఇదివరకే అందరకూ తెలుసు అనటమూ, ఇటువంటి వారి కలవాటేగా!?” అని లయల్‌ వారినందరినీ పరిహసించాడు.
పర్తిస్‌ కనిపెట్టిన తరువాత, నదీ లోయల్లో, రాళ్ళూ, మన్నూ, [త్రవ్వతోంటే అటువంటివే ఇంకా ఎన్నో రాతిపనిముట్లు ఎందరో కనిపెట్టారు.
నవీన నాగరికుని ఆయుధాలైన పారలూ, గునపాలూ నేలను త్రవ్వి, పూర్వీకుని ప్రథమ ఆయుధాలను బయటకు తీస్తాయి! కాలచక్రం ఎట్లా తిరుగుతుందో తమాషా. చెక్కబడిన రాతిగొడ్డళ్ల ప్రక్క ఆ ప్రదేశంలోనే చెక్కివేయబడిన చిన్న రాతిముక్కలూ దొరికాయి గుంపులు గుంపులుగా.
52 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
ఈ రాతి ఆయుధాలే మానవుని అరచేతిగుర్తులని మొదట్లో (వ్రాసింది. ఈ గుర్తులమూలానే మనుజుడు నదీ లోయలకు సాగిపోయాడని తెలుస్తోంది. మృగాలన్నీ ఆహారానికీ, తమ గూళ్ళు కట్టుకోనూ వస్తువులనన్వేషిస్తే మనుజుడు ఉలులూ, సుత్తులూ తయారు చేయదానికి ఈ లోయల్లో వెతుకుతూ తిరుగాడేవాడు. జంతువులూ - వాని పనిముట్లూూ
జంతువులలో, అనేక రకాల పనులు చేయగలవి ఎన్నో ఉన్నాయి. తాపీపనీ, వద్రంగమూ, దర్జీపనీ, బట్టనేతా, ఇట్లా ఎన్ని విధాల పనులో చేయగల జంతువులున్నాయి. బీవరనే జంతువు తన పదునైన పండ్లతో ఎంతెంత మానులనైనా చక్కగా కట్టెలు కొట్టేవాళ్ళ మాదిరి, అడుగున చుట్టూ కొరికి దొర్లించుకుపోయి, నీటి ప్రవాహాల కడ్డంగా వంతెనలు కదుతుంది. నది నీరు అక్కడ నలు ప్రక్కలా విస్తరించి, చిన్న చెరువేర్చడుతుంది.
ఎర్రచీమలు, సాధారణంగా మామిడితోపులలో ఉంటాయే, అవెంతో విచిత్రంగా జీవిస్తాయి. వానిలో పరిచారికలూ, సైనికులూ, వ్యవసాయదారులూ ఇట్లా ఎన్ని రకాలో ఉంటాయి ఒక్కొక్క కలుగులో.
ఇట్లా చెప్తే మనకొక ధర్మ సందేహం బహుశ కలుగుతూంది. కొంతకాలానికి, ఈ బీవరులూ, చీమలూ బాగా వృద్ధి చెంది మనుష్యులంత తెలివిగా మారిపోతాయేమో? ఎవరు చెప్పగలరు? కొన్ని లక్షల ఏండ్ల పీదప వార్తాపత్రికలు చదివే చీమలూ, ఫ్యాక్టరీల అధికారులూ, విమానాలు నడిపే చీమ వైమానికులూ, రేడియో పాటలూ, ఉపన్యాసాలూ మొదలైన పనులలో ఊపిరిసలుపని గాయిక చీమలూ, తయారు కారాదా?
లక్షల యేండ్లు కాదుగదా, కోటానుకోట్ల యేండ్లు గడచినా యొన్నటికీ అట్లా జరుగదు. ఎందుకంటే చీమలకూ మానవులకూ ముఖ్యభేదమొకటుంది. అదేమిటో తెలుసా?
చీమకన్నా మనిషియెంతో పెద్దవాడా? ఉహూ, కాదు. ఐతే చీమకు ఆరుకాళ్లూ, మనిషికి రెండు ఇదా? అదీ కాదు. ఐతే మరేమిటి?
మానవుడు పనిచేసే విధానమే, ఈ ముఖ్యభేదం. మనిషి యే పని చేసినా, ఏదో ఒక పనిముట్టు ఉపయోగిస్తాడు. పారో, గొడ్డలో, సుత్తో ఇటువంటివానిని, కాని చీమలట్లా పనిముట్ల నెన్నడూ ఉపయోగించలేవు. దేన్నన్నా రెండు ముక్కలు చేయాలంటే మానవవిజయం 53
దానికత్తెరవంటి దవుడలతో కొరుకుతుంది. చిన్న కాలువలాగా తవ్వాలంటే, దాని పాదాల చివర గల పారలవంటి భాగాలనుపయోగిస్తుంది. దానిముందు రెండు పాదాల చివరలు పారల్లాగా ఉంటాయి. అదే మాదిరి వెనుక రెండు కాళ్లూ ఉంటాయి. ముందు వేళ్ళతో మన్ను తవ్వుతుంది. వెనుకకాళ్ళు దానిని ప్రక్కకు చిమ్మేస్తాయి. మధ్య కాళ్ళమీద చీమకారు కాళ్లుంటాయిగా? - ఈ పనులు చేస్తూ ఊతగాొని, నిలబడుతుంది. చీమల పనిముట్లన్నీ వాని శరీరపుటవయవాలే. మనకు మాదిరి ప్రత్యేక పనిముట్లు వానికి లేవు. కొన్ని చీమలగూళ్లలో పెద్ద గుంద్రని జాడీలుంటాయి. మన ఊరగాయజాడీల్లాగా. ఇవన్నీ గూటి పైకప్పునంట పెట్టుకొని క్రిక్కిరిసి ఉంటాయి. ఉన్నట్లుండి, పనిచేసే చీమ ఒకటి ఈ జాడీలను సమీపించి, తన మీసాలతో జాడీని నెమ్మదిగా తాకుతుంది. జాడీ కదులుతుంది: జాగ్రత్తగా పరిశీలించి చూస్తే ఇది జాదేకాదని తెలుస్తుంది. గుండ్రని జాడీలాగా కనిపించినది. ఒక చీమ యొక్క పొట్ట, అంతలావుగా అది ఊరియుంటుంది. ఆ పొట్టకొక చివర, ఇతర చీమలకు మాదిరే తలా, మరో చివరతోక్షా ఉన్నాయి. ఈ చీమలు గూటిపై కప్పును పట్టుకొని వేలాడుతుంటాయి. పనిచేసే చీమ ఈ జాడీ చీమను తాకగానే తన నోరు తెరుస్తుంది. తీయని తేనెవంటి ద్రవం, ఒక్క చుక్కను వెలిగక్కుతుంది. పరిచారిక, ఆ పానకం త్రాగి సేదతీర్చుకుంటుంది. తిరిగ్‌ వనిలోనికి వెడుతుంది. యదావ్రకారం మన జాడీచీమ, ఇతర జాడీల్లాగా ఇంటికప్పునంటబెట్టుకొని తపస్సు ప్రారంభం చేస్తుంది. ఇదీ చీమల జీవిత విధానం. అవి యే విధమైన పని చేయవలసినా తమ శరీరపుటవయవాల నాపని చేయడానికి తగినట్లు పెంచుకొంటాయి. వానికి పనిముట్లనేవి లేవు. తేనె సీసాలు కావాలంటే కొన్ని చీమలు ఆ సీసాల్లాగా మారిపోతాయి. వాని పని ఈ తీయని ద్రవం దాచి ఇతర చీమల కీయటమే. బీవరూ ఇంతే. చెట్టుమ్రానుల నరికే గొడ్డలి దాని శరీరపు టవయవమేకాని, ప్రత్యేక పనిముట్టేదీ లేదు. సృష్టిలోని ఈ జంతువులన్నీ పుట్టేటప్పుదే తమ జీవితం సుఖంగా గడవడానికి కావలసిన రకరకాల పనిముట్లతోనూ పుడతాయి. వానిని తామే ఎన్నటికీ తయారు చేసుకోలేవు. ఒక విధంగా నీకు ఈ జంతువుల పద్ధతే బాగుందా అనిపించవచ్చు. ఎందుకంటే వని పనిముట్లు యెప్పుడూ వాని దగ్గరే ఉంటాయి కాని పోవు. వ! యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
బీవరు పండ్లు బండబారాయనుకో. వానిని సానబెట్టాలంటే యే షాపుకు తీసుకువెడుతుంది? చీమ పాదాల చివరి పొరలు మొక్కుపోతాయనుకో, వానిని బాగుచేసే కమ్మరవారెడున్నారు? మనుష్యుని పనిముట్లకు ఇటువంటి ఇబ్బందులు ఉండవుగా? ఇట్టి ఆటంకాలున్నాయని గ్రహిస్తే, మనమాదిరి కావలసిన ఆయుధాలు చేసుకోగలగటమే మంచిదని తెలుస్తుంది. చేయిబదులు పార
మనిషికీ, ఇతర జంతువులకు మాదిరి కావలసిన వనిముట్లుగా అతని శరీరపుటవయవాలే ఉపయోగపడితే? యెట్లా ఉంటుంది. అతని జీవితం? అంటే కొయ్యవీ, ఇనుపవీ, ఉక్కువీ, ఇప్పటిలాగా అతనికేవిధమైన పనిముట్లూ లేవనుకొందాము.
పాతవి, పాడైతే మార్చుకోవడానికి వీలుండదు. క్రొత్తవి కొనడానికి అమ్మేవాళ్లుండరు. ఏదన్నా త్రవ్వడానికి అతని అరచేయి పారమాదిరి పెరుగుకేనేగాని వీలుండదు.
తమాషాకి, ఇట్లా పాఠ చేతితో ఎవదన్నా పుట్టాడనుకొందాము. వాడు ఐహు చక్కగా, చమత్మారంగా త్రవ్వగలదనటానికి ఎట్టి సందేహమూ ఉండనక్కరలేదు. కాని ఈ (త్రవ్వటమెట్లాగో వాడెవరికీ నేర్పలేడు. నీకు బహు స్పష్టంగా ఎంతదూరపు వస్తువులనైనా చూడగల నేత్రాలున్నాయనుకో, ఇది నాకు నేర్పటం నీకు యెన్నటికీ వీలుండదు.
వాదెక్కడికెళ్ళినా ఈ పాఠ చేయివాడితోనే వెడుతుంది. ఇతర ఏ పనికీ ఆ చేయి పనికిరాదు. వాడు చనిపోతే ఆ చేయీ, వానితో బూడిదవుతుంది.
ఇతని పార చేయిలాగా, ఇతని పిల్లలెవరన్నా అట్టి చేతితో పుట్టుకేనే తప్ప, ఈశక్తిని ఇతరులకీయడానికి వీలుండదు. ఇట్లా యేదన్నా ఒక అవయవం వంశపారంపర్యంగా నిలిచి ఉండాలంటే అది ఆ జీవులకుపయుక్తమైందిగా ఉంటేనేగాని సాధ్యపడదు! ఉపయోగం లేని అవయవాలు, క్రమంగా నళించి, రూపుమాసిపోతాయి. మనుష్యుడు కలుగుల్లో జీవించే ప్రాజిగా వుంటే అతనికి పారచేయి ఎంతో పనికివస్తుంది. అప్పుడు వంశ క్రమంగా ప్రతిబిడ్డా అట్టి చేతితో పుడుతుంది. భూమిపైన తన మాదిరి నివసించే జీవికి అటువంటి భూమిపైన మన చేయి ఉంటే ఏమీ లాభముండదు. మానవవిజయం రక
ఇన్ని రకాల విషయాల మీద క్రొత్త మాదిరి అవయవాలు తయారు కావటం ఆధారపడివుంటుంది. మనుజుడు పారచేతినీ పెంచుకోలేదు: పారలూ, కత్తులూ, గొడ్డళ్ళూ, ఇంకా ఎన్నెన్నో రకాల పనిముట్లూ అతను చేసుకొన్నాడు- తన చేతితో. తన పూర్వీకులనుండి వచ్చిన ఇరవై వ్రేళ్లూ, ముప్పై రెండు పళ్ళకూ వేలకొలది పనిముట్లు అతను సహాయకరంగా నిర్మించుకొన్నాడు. అదీ, మానవునకూ, జంతువులకూ గల ముఖ్యభేదం. ఇందుమూలానే ఏ ఇతర మృగాలూ ఇతని మాదిరి మారలేవు. ఎన్నటికీ ఈ జీవితం ఒక పరుగుపందేమువంటిది. ఈ పందెంలో పాల్గొనని ప్రాణీలేదు. కాని అన్నిటికీ ముందు పరుగిడేది ఎవరో తెలుసా? మానవుడు. మనిషీ - వదులూ మొదట్లో మనిషిగా మారేటప్పుడు మానవుడు తనకు కావలసిన రాతి పనిముట్లు తానే చేసుకోలేదు. నదీతీరాన అరిగి, నున్ననై వేర్వేరు రూపాలుగా మారని రాళ్ళను, అతను వెతికి తెచ్చుకోనేవాడు. ఏవో కాయలూ, పూవులూ కోసి తెచ్చేటట్లు, ఈ రాళ్ళను ఏరి తెచ్చేవాడు. నది నీరు ఇటూ, అటూ రాళ్ళను దొర్లించీ, కొట్టీ, అరగదీసీ చిత్ర విచిత్ర రూపాలుగా చెక్కి ఎన్నింటినో కుష్పతిప్పలుగా పడవేసేది. వానిలో కొన్నే అతనికి వచ్చేవి పనిముట్లుగా. క్రమంగా మానవుడు తానే అట్టి రాళ్ళను తయారు చేయటం మొదలుపెట్టాడ్తు. లోకంలో, సహజంగా దొరికేవస్తువులతో ప్రారంభించి, క్రమంగా, తానే తనకు కావలసిన వస్తువుల తయారు చేసుకొన్నాడు. లోహాలు మొదట్లో ముద్దలుగా దొరికేవి. వానిని కరిగించటం నేర్చుకొని తరువాత అనేకరకాల పనిముట్లు చేసుకొన్నాడు. ఇట్లా నూతన విధంగా పనిముట్లు చేయటం నేర్చేకొలదీ సృష్టిమీద మానవునకు ఒక విధమైన అధికారం చేజిక్కింది. సృష్టిలోని ఇతర జీవుల్లాగా, సృష్టి మీదా, అందుందే శక్తుల మీదా ఆధారపడేబదులు, మనిషి కొంచెం కొంచెం స్వేచ్చను సంపాదించుకోగలిగాడు. ఏదన్నా ఒకరాయి తీసుకొని, ఇంకోదానితో దానిని కొట్టేవాడు. క్రమంగా ముక్కలుగా ఊడిపోయి మొదటిరాయి వదో ఒక గొడ్డలి మాదిరో, ఉలిమాదిరో తయారయ్యేది. చెక్కబడిన ముక్కలలో పొడవైన పదునైన వాటిని తీసుకొని దేన్నన్నా కోయడానికీ, పై పెచ్చు గీచి వేయడానికీ, చిన్న రంధ్రాలు పొడవడానికీ ఉపయోగించేవాడు. ర్‌ యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
భూమి నుండి త్రవ్వబడిన బహు పురాతన రాతిపనిముట్లు ఎన్నో ఉన్నాయి మన వస్తు ప్రదర్శనశాలల్లో. వీని రూపాలబట్టి వీనిని మనుష్యులు చేసారా, లేక నది నీరూ, ఎండా, వానా ఇవన్నీక లిసి అరగదీసి ఇట్లా ఈ రాళ్ళను తయారు చేసాయో చెప్పటం కష్టం. వీని విషయం ఇట్లావుండగా, నదుల ఒడ్డున త్రవ్వబడిన రాతి పనిముట్లు అనేకం నిస్సందేహంగా మనిషి చేసినవేనని విశదమవుతోంది. ఆ చోట్లల్లో పూర్వం యేదో రాతిపనిముట్ల ఫ్యాక్టరీ ఉండేదా అన్నట్లు ఎన్నెన్నో పనిముట్లు, ఇసుక బంకమన్నుల అడుగున కుప్ప, తిప్పలుగా దొరికాయి. ఇటువంటి పనిముట్లను చూస్తే ఏదో ఫలానాపనికి ఉపయోగించాలనే ఉద్దేశంతో మనిషి వానిని చెక్కినట్లు విశదమవుతుంది. మొదట్లో సృష్టిలో దొరికే వస్తువులతో ప్రారంభించి, క్రమంగా తన మనసునందుండే ఉద్దేశం ప్రకారం వానిని మార్చుతూ, కొత్త పనిముట్లు నిర్మిస్తూ, మనిషి ముందుకు తన జీవిత యాత్ర సాగించాడు. అడుగడుగుకూ ఇతర జీవులకు వీలుకాని క్రొత్త స్వేచ్చను సృష్టించుకోగలిగాడు. క్రొత్తగా ఎవరన్నా మంచుమయమైన కొండశిఖరానికి యెక్కాలంటే, మంచు గొడ్డళ్ళతో మంచులో మెట్లు చెక్కాలి. ఒక్కొక్మమెట్టుగా చెక్కుతూ, పైపైకి ఎక్కుతూ వెళ్ళాలి. అట్లాగే మానవుడు తన విజయసౌధానికి క్రమంగా మెట్లు చెక్కుకొంటూ, పైకి ఎక్కుతూ వెళ్ళటం ప్రారంభించాడు. వీరేశలింగం చరిత్ర అంటే ఇచ్చట వీరేశలింగం గారి గురించి వ్రాస్తామని అనుకోవద్దు. ఈయన పేరు మనలో చాలా మంది వినియున్నారు. ఈయన జీవిత చరిత్ర అనగానే, ఆ పుస్తకంలో ఏయే విషయాలుంటాయో అందరుకూ తెలుసు. ఈయన ఫలానా ఊరులో, ఇన్నో సంవత్సరం, నెలా, తారీఖున ఇన్ని గంటలకు పుట్టాడని స్పష్టంగా అందులో వ్రాయబడియుంటుంది. మన [గ్రంథం ఇప్పటికి 47 పుటలు అయింది. కానీ, ఇంతవరకూ మన పూర్వీకుడైన మనిషి ఎచ్చట పుట్టిందీ చెప్పబడలేదు. అంతవరకెందుకు? అసలు అతని పేరేమిటో కూడా మనం సరీగ్గా చెప్పాము కాము. ఒకసారి “కోతి మనిషానీ, ఇంకోసారి “సగం మనిషనీ” ఇంకా కొన్ని చోట్ల ఊరికే “మన పూర్వీకుడనీ” ఏవేవో పేర్లు పెట్టాము అతనికి. మానవవిజయం ర్‌7
ఈ అయోమయ (వ్రాతకు తగిన కారణం లేకపోలేదు. అది కొంచెం విశదీకరించాలి. పేరు విషయం : అతనికి ఏదో ఒక ప్రత్యేక నామకరణం చేద్దామని ఎంత యత్నించినా వీలుకాకుండా ఉంది. ఎందుకంటే అతనికెన్నీ పేర్తున్నాయి. ఫలానావారి జీవిత చరిత్ర అంటే, పుట్టింది మొదలు పెరిగి పెద్దవాడై, చివరకు చనిపోయే వరకూ అతనికా ఒక్క పేరే ఉంటుంది. వీలేశలింగం అనే పేరు మధ్యలో వేమన అని మారదు. కాని మన పూర్వీకుని విషయం అట్లాకాదు. అతనిని గురించి వ్రాసే ఈ గ్రంథంలో (ప్రకరణ, ప్రకరణానికీ అతని పేరు మారుతుంది. ఎంత (ప్రయత్నించినా అతని పేరు ఇది అని చెప్పడానికి శక్యం కాదు. పోనీ ఈ గొడవలన్నీ లేకుండా మొదటినుండే “మనిషా అని అందామా అంటే- ఈ కాలపు మానవునీ, పితకాంత్రోపస్‌ వంటి సగము కోతీ - సగము మనిషివంటి జీవినీ, “మనిషో అని, అనటం ఏమంత సబబుగా ఉంటుంది? నీవే చెప్పు. సైనాంత్రోపస్‌ మానవుడు, మరి అంతా కోతిమాదిరి లేకపోయినా, అతనినీ పూర్తిగా 'మనిషి అనడానికి వీలులేదు. ఇఫ్ఞైడ్రల్‌బర్గు మనిషో అని ఇంకొకడుండేవాడు. హైడల్‌ఐర్లు అనే ఊరులో ఆతని దవుడ ఎముక యొక్కటి మాత్రం మనకు దొరికింది. దీన్ని పరీక్షించి చూస్తే అతనిని మనిషి అనడానికి ఏ విధమైన సంకోచమూ అక్కరలేదనిపించుతుంది. ఆ దవుడలోని దంతాలు మనిషి దంతాలే. కోతులకున్నట్లు, కోరల్లాగా అతని దంతాలు పెద్దవిగా పెరుగలేవు. కాని అతని నుదురు వెనుకకు స్లోపుగా కోతులకున్నట్లు 'కోసుకుపోయింది. ఇందుచేత ఈ హైదల్‌బర్లువానికీ పూర్తిగా మనిషి అనిపించుకోడానికి అర్హత ఉన్నట్లు చెప్పలేము. పితకాంత్రోపన్‌, సైనాంత్రోపస్‌, హైదల్‌బర్లు మనిషి :- ఇప్పటికే మూడు పేర్లు ! ఇంతటితో ఈ పేర్లు ఆగలేదు. హైడల్‌బర్లు తరువాత “ఎరింగ్సు ఫర్జుమనిషీ, అతనికవతల “నియాండర్తల్‌ మనిషీ, తరువాత “క్రామాగ్నన్‌మనిషీ] ఇట్లా పేర్లు మారుతూంటే ఇదే అతని పేరుని సూచించటం అంత తేలికైన పనికాదని ఒప్పుకోవాలి. బెనా? సరే. పైనుడివిన, హైడల్‌బర్గు మనిషిని గురించి ఆలోచించుదాము. నదితీరాన ఏవైనా రాళ్ళు పనికివస్తాయేమోనని వెతికిందీ, రాయీ రాయీకొట్టి 5కి యం, ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
నది లోయలలో దొరికే రాతితో పనిముట్లు చేసినదీ, ఈ హైడల్‌ బర్జువాడే. అతని కీపేరు తప్ప వేరే పేరు పెట్టడానికి వీలుకాదు. అతడే సంవత్సరంలో పుట్టాడో చెప్పటం అసలే వీలుపడదు.
క్రమంగా, వందలకొలది ఏండ్ల తరబడి మారుతూ మారుతూ పితకాంత్రోపస్‌,
సైనాంత్రోపస్‌, హైడల్‌బర్జు మనిషీ, ఇట్లా పుట్టుకువచ్చారు. అందుకని ఫలానా
సంవత్సరంలో ఈ రకం మానవుడు పుట్టాడని చెప్పలేము. పితకాంత్రోపస్‌ మనిషి సుమారు పదిలక్షల యేండ్ల క్రితం వాడని మనం ఊహించవచ్చు. అంటే మానవాకారపు జీవి పుట్టి ఇప్పటికి దాదాపు పది లక్షబ యేంద్లయిందన్నమాట.
జన్మస్థలం : దీన్ని నిరూపించటం మరీ కష్టం. చింపాంజే, గొరిల్లా, మనిషీ- వీటన్నిటికీ పూర్వముండే జీవిని డైయోపితకస్‌ అంటారు. ఈ పురాతన జీవి ఎచ్చటుందేదా అని వెతకటం (ప్రారంభించారు శాస్రజ్ఞులు. మధ్య ఐరోపాలో, దక్షిణాసియాలో, ఉత్తరాఫ్రికాలోనూ ఆ జీవి జాదలు కనుపించాయి.
పితకాంత్రోపస్‌, సైనాంత్రోపస్‌ జీవుల ఎముకలు ఆసియాలోనూ, హైడల్‌బర్లు మనిషి ఎముకలు ఐరోపాలోనూ దొరికాయనే విషయం జ్ఞప్తికుంచుకోవాలి.
ఇంత గందరగోళంగా ఉన్నది విషయం. కాబట్టి మన పూర్వీకుడు ఫలానా ఊరులో పుట్టాడని వ్రాయటం వీలుకావటం లేదు. ఊరూ కాదు, దేశమూ కాదు సరికదా ఫలానా ఖండంలో పుట్టాడనైనా, నిర్ధారణ చేయడానికే వీలుకాకుండా ఉన్నది.
పురాతన రాతిపనిముట్లు కొన్ని కొన్ని చోట్ల దొరికాయని వ్రాసాము కాదూ? ఈ పనిముట్లు చేయగల జీవి కోతిస్థితి నుండి విముక్తి చెంది, మానవ రూపానికి మారాడని నిస్సందేహంగా చెప్పవచ్చు. అందుకని, భూలోకపటంలో ఈ పనిముట్లు ఎచ్చటెచ్చట దొరికాయో, ఆ ప్రదేశాలన్నీ గుర్తించారు శాస్త్రజ్ఞులు. చాలా గుర్తులు ఐరోపాలో కనుపించాయి. కొన్ని ఆఫ్రికాలోనూ, ఆసియాలోనూ ఉన్నాయి.
దీన్ని బట్టి మన పూర్వీకుని జన్మస్థానం ఏదని చెప్పాలంటే: పాత ప్రపంచకమేగాని కొత్తదికాదు: పాత ప్రపంచకంలో ఒకచోట కాదు, అనేక చోట్లలో.
ఇంతకన్నా స్పష్టంగా చెప్పడానికి మనతరం కాదు. మానవవిజయం ర్‌కి
కాలాన్ని గణించటం ఇనుమూ, బంగారమూ, నేలబొగ్గూ వంటి వస్తువులు మనకెట్లా దారుకుతాయో చాలామందికి తెలుసు. ఏదన్నా ఒకపని చేయాలన్నా ఒక చోటు నుండి వేరొక చోటుకు పోవాలన్నా కొంతకాలం పట్టుతుంది. ఈ కాలం అనేదాన్ని కూడా మనుష్యుడు కనిపెట్టాడనీ, దాన్ని సంపాదించి, దాచుకొనేటందుకు నేర్చుకొన్నాడనీ అంటే తమాషాగా ఉంటుంది మొదట్లో. కాని జాగ్రత్తగా ఈ విషయాన్ని గురించి ఆలోచిస్తే, ఈ 'కాలం” అనేది మన జీవితంలో ఎంత ముఖ్యమయిందో, దాన్ని సేకరించగలగటం చేత మానవుని కెంతలాభకారియైందో అర్ధమవుతుంది. తనకు కావలసిన వస్తువులను మనుజుడు చేయటం ప్రారంభించాడు. వెంటనే, అందుమూలాన 'పని” అనే ఒక విషయం అతను కల్పించాడు. ఏపనన్నా చేయాలంటే కొంతకాలం పట్టుతుంది. ఒక రాతి పనిముట్టు చేయడానికి ముందు, దానికి అనువైన రాతిని వెతకాలి అంతేకాని కాలికి తగిలిన ప్రతి రాయీ పనికిరాదు. పనిముట్టునకుపయోగపదే రాళ్లు గట్టిగా, బలంగా ఉండాలి. ఇట్లా వెతకడానికి కాలం పట్టేది. సరియైన రాయి, అప్పటికీ దొరకకపోతే, ఏదో ఒక రాతితో సరిపెట్టుకోవలసియుండేది. సరియైన గట్టిరాయి దొరుకుకే, దానిని కావలసిన రూపంగా చెక్కేటందుకు మరొక రాయి కావాలి. ఇంతేకాక, పూర్వపు రోజుల్లో మనుజుడు అప్పుడప్పుడే తన చేతులతో పనులు చేయటం నేర్చుకొంటున్నాడు. అందుమూలాన ఇప్పటిలాగా నేర్పరితనంగా పనిముట్లు పట్టుకోటం, ఉపయోగించటం ఇంకా అలవడలేదు. ఉక్కు గొడ్డలిని, ఈ రోజుల్లో, పూర్వం రాతిగొడ్డలిని తయారు చేసిన కాలంలోకన్నా బహుత్వరలో చేయవచ్చు. ఎందుకని? చేతులు మానవుని స్వాధీనమయ్యాయి. మరి ఈ పనులన్నీ చేయడానికి మనిషికి కావలసిన కాలం ఎట్లా దొరికేది? పూర్వీకుల జీవితం ఏమాత్రమూ విశ్రాంతి అనేది లేకుండా ఉండేది. పగలంతా అడవుల్లో పొదల వెంబడీ రకరకాల వస్తువులకని వెతుకుతూ మనిషి తిరిగేవాడు. తినే వస్తువులేవైనా కనుపిస్తే వీలయినంత తాను తిని, మిగిలింది తన పిల్లలకిచ్చేవాడు. ఇట్లా ఆహారం వెతకటమూ, దానిని తినటమూ- ఈ పనులతోనే అతని రోజంతా గడచిపోయేది. 60 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌ ॥
ఏవేవో కాయలూ, పండ్లూ, దుంపలూ, పురుగులు మాత్రం తినాలంటే, విసుగూ, విరామం లేకుండా ఎప్పుడూ వెదుకుతూ ఉంటేనే గాని కడుపునిండడానికి తగినంత ఆహారం దొరకడం దుర్లభం. అందుకనే అతనికి విరామం అనేదేలేకుందా ఉండేది.
గొరెలూ, పశువులూ, అడవుల్లోని జింకలూ మందలు మందలుగా తిరుగుతూ ప్రొద్దస్తమానమూ ఇప్పటికీ ఈ విధంగానే జీవిస్తాయి. ఇట్లాగే మనిషీ జీవించవలసి వుండటం చేత, అతనికి విశ్రాంతి దొరికేదేకాదు ఏదన్నా ఇంకో పని చేద్దామంటే.
కాని ఎట్లాగో కష్టపడి కొంత విశ్రాంతి చూచుకొని, ఆవారం వెతికే పనేకాక ఇంకా యేదన్నా ఒక పనిని మనిషి అప్పుడవ్వుడు చేసేవాడు. ఈ పని అనేది బహువిచిత్రమైంది. పనిచేయడానికి కాలం పట్టుతుంది. ఐతే ఈ పని మనకు కావలసిన కాలాన్ని కూడా ఈయగలదు. ఫలానా పనికి ఎనిమిది గంటలు కాలం పట్టుతుందనుకో, దానిని మనం నాలుగ్గంటల్లోనే పూర్తి చేయగలిగితే, మనకు నాలుగు గంటల కాలం దొరికిందన్నమాట. ఏదన్నా ఒక పనిని మనం తయారు చేసిన పనిముట్టు, మునుపటి దానిలో సగం కాలంలోనే పూర్తి చేయగలిగిందనుకొందాము. అప్పుదేమవుతుంది? మునుపు ఈ పనిని చేయడానికి కావలసిన కాలంలో సగం కాలం మనకు ఇనాముగా చేజిక్కిందన్న మాట పనిముట్లను కనిపెట్టటం చేత,
మొదట్లో ఏదన్నా రాతిని తీసుకొని పనిముట్టుగా చేయాలంటే చాలా కాలం పట్టేది. కాని దానిని తయారు చేసిన తరువాత, చెట్లూ మానులనుండీ తినడానికి పనికివచ్చే పురుగులను బహు సులభంగానూ, త్వరగానూ పెకలించటం సాధ్యపడింది. ఏదన్నా పదునైన రాతితో, చెట్టు కొమ్మలచెక్కి పదునైన గునపం మాదిరి దాన్ని చేయడానికి చాలాకాలం పట్టేది. ఆ కొయ్యగునపం ఉపయోగించటం చేత సులభంగా త్వరగా మట్టి నుండి దుంపజాతుల కత్రవ్వడానికి వీలయ్యేది. సన్నటి బాణంలాగా కర్రను చెక్కబట్టి, పొదల్లో పరుగిడిపోయే జంతువును చంపడానికి, మానవునికి సాధ్యమయింది.
ఇట్టి పనిముట్లు తయారు చేసుకోటం చేత, ఆహార సంపాదన పూర్వమంత కాలం పట్టేదికాదు. ఈ కొత్త విశ్రాంతి సమయాన్ని, అతడు వేరే రకం పనిముట్లు చేయడానికి ఉపయోగించేవాడు. ఆ పనిముట్లు ఎక్కువయ్యే కొలదీ, మనిషికి ఎక్కువ ఆహారం మాత్రమేకాక, కాలమూ దొరికేది.
ఒక్క అరగంటసేపు తన క్రొత్త ఆయుధాల చేబట్టుకొని వేటకు వెడితే రెండు, మూడు రోజులకు సరిపడా ఆహారం దొరికేది. మానవవిజయం య!
మొదట్లో మానవునకు పెద్ద మృగాల వేటాడటం తెలిసిందికాదు. అవీ, ఇవీ, ప్రకృతిలో దొరికే వస్తువులు అతను వెతకి తెచ్చుకొని జీవించేవాడు క్రొత్తలో. కావలసిన వస్తువులు వెతకి, తెచ్చుకోటం అంటే మన కందరకూ సరదాగా వుంటుంది. పెద్ద తోటలోకి వెళ్ళి చెట్లక్రిందా, కొమ్మలకెగట్రాకీ, లేక రాళ్ళతోకొట్టీ పడవేసే రేగిపండ్లో అప్పుడే క్రొత్తగా వేసవికాలపు (ప్రారంభంలో బయలుదేరే మామిడి పిందెలో తెచ్చుకోటంలో ఉండే తమాషా మనలో చాలామంది చిన్నప్పుడనుభవించే ఉంటారు. సాయంత్రమప్పుడు చల్లగా తోటల్లోకి పోయి మల్లె అంట్లనుండి, వూలజడకని ఇన్ని మల్లెపూవులు, కోయటమంటే ఆడపిల్లలకమితానందం. డబ్బు ఇచ్చి కొంటే అంత సరదా ఉండదు. కాని ఇట్లా తెచ్చుకొనే వస్తువులు మన జీవితానికి, అన్నం, నీళ్లు లాగా అంత ముఖ్యమయినవి కావుగనుక అవి ఒక్కొక్క సారి దొరకకపోయినా మరేమీ చిక్కులేదు. “తిరిగీ రేపు వెళ్ళవచ్చులే” అని ఇంటికి వచ్చేస్తాము. ఇట్లా అనుకొని జీవించడానికి మన పూర్వీకునకు వీలయ్యేదికాదు. ఎందుకంటే అతనికి కావలసిన ఆహారపదార్థాలన్నీ, కాయలూ, వండ్లూ, దుంవలూ, వురుగులూ, ఇటువంటివి వెతకి, వెతకి సమకూర్చుకొంటేనేగాని అతనికింకో పనిచేయడానికి అవకాశమే దొరికేదికాదు. అతని కడుపు నిండడానికి తగినన్ని వస్తుపులు సమృద్ధిగా ఎప్పుడూ దొరికేవికావు. అందుకని వీలయినన్ని రకాల పదార్థాలనన్నింటిని కుక్షినింపుకోటం నేర్చుకొన్నాడు. చెట్లమీద నివసించే కోతులూ, ఇతర మృగాలూ, పక్షులకన్నా ఎక్కువ స్వేచ్చ మనిషికి దొరికినప్పటికీ అతడెప్పుడూ అర్ధాకలితోనే తిరుగులాడేవాడు. పాపం! ఎప్పుడూ ఒక డొక్క కాలుతూనే ఉండేది. ఇట్లా ఉండే ఆ రోజుల్లో, గోరుచుట్టుమీద రోకటి పోటులాగా పేద్ద ప్రళయం ఒకటి సంభవించింది. యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
యుగాంతమూ - నూతన యుగ ప్రారంభమూ
రానున్న ప్రమాద సూచనలు
ఇంతకువూర్వం లోకంలో ఉన్నట్లుండి చలి యెక్కువయిందనీ, ఉత్తర ధృవమునుండి మంచుగడ్డలు క్రిందకు వ్యాపించాయనీ చెప్పాము. అదే మాదిరి తిరిగీ ఏ కారణం చేతనో ఉత్తరధృవపు మంచుగడ్డ మైదానాలు క్రమంగా దక్షిణానికి జరుగుతూరావటం ప్రారంభించాయి. చలి త్వరత్వరగా ముదరటం మొదలుపెట్టింది. మంచుగడ్డ (ప్రవాహాలు కొండ అంచులవెంబడి దిగజారుతూ, వాని శిఖరాలనూ,
. పార్వములనూ విరగగోసాయి. కొండరాళ్లు, బ్రహ్మాండమైనవి, ఈ ప్రవాహంలో పడి
దొర్లుతూ నలిగి, ముక్కలుముకృలై కొండలదాటీ, లోయల జొరబడీ గర్జన ధ్వనితో ప్రవహించే నీటిలో కొట్టుకుపోయాయి. ఈ నీరంతా పెద్ద నదీ (ప్రవాహాలుగా మారిక్రొత్త మార్దాల కోసుకొంటూ పల్లపు భూములకు దిగజారింది.
ఉత్తర ధృవం నుండి వచ్చే మంచుగడ్డ ప్రవాహాలతో కొండళిఖరాల నుండే మంచుగడ్డలు వచ్చి, ఉపనదుల మాదిరి కలుసుకొన్నాయి. ఈ గొప్ప (ప్రవాహాలు పారినదేశం ఇప్పటికీ మనకు సులభంగా తెలుస్తుంది. ప్రాన్సూ, దాని పరిసరాల దేశాల్లో ఈ మంచుగడ్డ '్రవావాలు తెచ్చి దిగవిడిచిన కొండరాళ్లు అనేక చోట్ల ఇప్పటికీ కనిపిస్తాయి. జర్మనీలోని అడవుల్లో అచ్చటచ్చట పెద్ద శిలలు, నాచుపెరిగి పచ్చగా అక్కడ కూడా కనుపిస్తాయి. ఇవన్నీ పూర్వం మంచు ప్రవావిలు తెచ్చి పడవేసినమే, మానవవిజయం ౪6
ఈ మాదిరే ఇంతకుపూర్వం ఉత్తర భాగపు మంచుగడ్డలు కొన్ని పర్యాయములు క్రిందకు వ్యాపించాయి. కాని ఎప్పుడూ ఈసారి వచ్చినంత దక్షిణానికి రాలేదు. జర్మనీలో సగం భాగమూ, బ్రిటిషు ద్వీపాలు పూర్తిగా, ఉత్తర అమెరికాలో నయాగరా జలపాతం ప్రాంతం వరకూ భూమి అంతా మంచుగడ్డలతో నిండిపోయింది.
మొదట్లో ఈ చలిసముద్ర జీవులకు తగిలింది. తరువాజే క్రమ క్రమంగా అది దక్షిణ భాగాలకు వ్యాపించింది. సముద్ర తీరాలల్లో ఇంకా వెచ్చగానే ఉండింది మొదట్లో, అడవుల్లో చక్కని పుష్పజాతుల చెట్లు పెరుగుతూనే ఉన్నాయి. పెద్ద ఖద్గమ్బగాలూ, మాస్టోడన్‌లూ (పురాతన యేనుగులు) లోయలలో పెరిగే ఎత్తైన పచ్చగడ్డి మైదానాలలో
విహరించేవి. కాని, క్రమక్రమంగా ఉత్తరవు చలి సముద్రం ద్వారా క్రిందికి వ్యాపెంచుతోంది. ఇప్పటి వెచ్చని సముద్రతీరాల ఒడ్డున, మట్టిలో పూడ్చుకుపోయి. పురాతన అలుచిప్పల జాతులెన్నో ఉన్నాయి. ఇవన్నీ బహు చల్లని నీటిలో నివసించే జాతులేకాని వెచ్చని నీటిలో నివసించలేవు. దీన్ని బట్టి ఈ సముద్రాలు పూర్వం చాలా చల్లబడియుండాలని తెలుస్తోంది. తీర ప్రదేశాలు చల్లబడ్డాయిగాని, ఇంకా అప్పటికి భూమధ్య భాగాలు వెచ్చగానుండి అట్టి పరిస్థితులకు అనువైన మృగాలతో నిండియుందేవి. చెట్ల పోటాపోటీలు ఉత్తరం నుండి చలి వ్యాపించేకొలదీ భూభాగాలలో కూడా మార్పులు పొడజూప్ర ప్రారంభమయ్యాయి. గోవురాకారవు చెట్ల అరణ్యాలు దక్షిణానికి జరిగాయి. అంతకుపూర్వం అచ్చటుండే అరణ్య వృక్షాలకూ, ఈ గోపురాకారపు వృక్షాలకూ ఆహారానికీ, జాగాకూ కలహం ప్రారంభమయింది. ప్రకృతిలో వివిధ జాతుల వృక్షాలకూ ఇటువంటి అంతఃకలహం ఎప్పుడూ జరుగుతూనే ఉంటుంది. వాటి కలవాలలో మధ్య మధ్య మనిషి ప్రవేశించి తన అవసరాన్ని బట్టి కొన్ని కొన్ని జాతుల నరికివేస్తాదు. ఇందు మూలాన కూడా మార్పులు కలుగుతాయి. ఆ చెట్ల జీవితాలల్లో. ఉదాహరణంగా ఒక్క విషయం ఆలోచించుదాము. గుడి గోపురాల్లాగా నిలబడి మన సర్వీచెట్ల ఆకులమాదిరి సూదుల్లాగా ఆకులుండే ఫర్‌ చెట్లు చల్లని ప్రదేశాల్లో ఉంటాయి. అవి ఎత్తుగా గుబురుగా అడవులుగా పెరుగుతాయి. వాటి అడుగున, 64 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
చాలాభాగం చీకటీ, నీడా ఉంటాయి. అచ్చటచ్చట కొంచెం వెలుతురు పదుతుంది. ఈ నీడలో ఆస్సెన్‌ మొక్కలు పెరుగుతాయి. వానికి తగినంత వెలుతురు లేకపోవటం చేత పొట్టివిగా, అచ్చటచ్చట వెలుతురుపడేతావులు వెతకి ఆ చోట్లలో ఈ ఆస్సెన్‌ చెట్లు పెరుగుతాయి. ఇదిట్లా జరుగుతూంటే, వంట చెరుకుకని మనుష్యులు ఫర్‌ వృక్షాలను నరుకుతారు. వెంటనే అంతవరకూ చాలీచాలని వెలుతురులో పెరిగే అస్పెన్‌ మొక్కలకు కావలసినంత వెలుతురు దొరుకుతుంది. 'మా ప్రభావం చూడిమన్నట్లు ఆ ఆస్పెన్‌ మొక్కలు ఎత్తుగా పెరుగుతాయి. అంతకుముందు అక్కడక్కడ మాత్రం పెరిగినవి. ఇప్పుడు విచ్చలవిడిగా లేచి నేలంతా నింపేస్తాయి. చూస్తుండగా, బ్రహ్మాండమైన అస్పెన్‌ అడవి తయారవుతుంది.
ఈ అడవి అడుగున తిరిగేనీడా, అచ్చటచ్చట వెలుతురు మచ్చలూ, అస్పెన్‌ ఆకులు పెద్దవిగా పెరిగి, గుబురుగా చెట్లను నింపేస్తాయి. క్రింది నీడ ఎక్కువైపోతుంది. ఈ నీడ ఎక్కువయ్యే కొలదీ ఆస్సెన్‌ వృక్షాలూ క్షీణముఖం పట్టుతాయి. వాని నీడే వాని విధ్వంసానికి కారణమవుతుంది. విచిత్రం: క్రమంగా ఆస్పెన్‌ వృక్షాలు పలచబడటం (ప్రారంభమవుతుంది. క్రింది వెలుతురెక్కువగా పడుతుంది. పూర్వం పైన్‌ వృక్షాల నరకటంలో వదలబడిన కొన్ని చిన్న పైన్‌ మొక్కలు అక్కడక్కడ, ఆస్పెన్‌ వృక్షాల నీడలో, తగినంత వెలుతురు లేకపోయినా యొట్లాగో ప్రాణాలు నిలబెట్టుకొంటూ వచ్చాయి. ఇప్పుడవి విజృంభించి పెరుగటం మొదలుపెట్టుతాయి. పైన్‌ మొక్కలకూ, ఆస్పెన్‌ చెట్లకూ కలహం, తిరిగీ తుదకు తిరిగీ పైన్‌ అడవి పెరిగిపోతుంది. ఆస్పెన్‌ మొక్కలు ఆ వృక్ష ఛాయల్లో చిన్న చిన్నవిగా పెరుగుతూంటాయి.
ఈ విధంగా వృక్షజాతులలో వెలుతురుకూ, ఆహారానిక్తీ, పెరిగే జాగాకూ ఎప్పుడూ పోటీ జీవితం సాగుతూనే ఉంటుంది ప్రకృతిలో.
ఉత్తరపు చలి దక్షిణ భాగాలకు వ్యాపించే కొలదీ, వెచ్చని భాగాలలో పెరిగే చెట్ల జాతులు దానిని భరించలేకపోయాయి. ఆ వెచ్చని అడవలు క్రమంగా ఇంకా దక్షిణభాగాలకు జరుగవలసి వచ్చింది. ఇట్లా జరిగేందుకు మరో కారణమూ ఉన్నది. ఉత్తరం నుండి చలికి అలవాటు పడిన గోపురాకారపు అడవులు, మంచుగడ్డలు వానిని సమీపించటం చేత, క్రిందికి దిగాయి. ఇందుమూలాన పూర్వపు వెచ్చని అడవులలో చెట్లకు స్ధలం చాలిందికాదు. ఇట్లా రకరకాల అడవులూ తమ తమ స్థానాలు వదలి, ఏదో పెద్ద సైన్యం వ్యాపించినట్లు క్రిందికి వ్యాపించటం మొదలుపెట్టాయి.
మానవవిజయం 65
కొన్ని చెట్లు క్రిందకు జరుగుతూ పోయి, కొండ లోయల్లోనూ లోతైన కొండచెరియల్లోనూ ఉత్తరపు చలినుందే, అడవుల నుండే దాక్కొన్నాయి. కాని తిరిగీ కొద్దికాలంలో కొండశిఖరాల నుండి మంచు గడ్డ ప్రవాహాలు దిగజారి ఆ వృక్షాలను చంపివేశాయి. ఈ విధంగా అడవులల్లోనూ, చెట్ల జాతుల్లోనూ మార్పులు ఏర్పడ్డాయి. సరి, ఇక జంతువులేమైనాయో ఆలోచించి చూద్దాము. ఏదన్నా ఒక అడవిని నరికివేసినా, లేక అది కాలిపోయినా సాధారణంగా ఆ అడవికి అలవ్వాటైన మృగాలన్నీ నశించిపోతాయి. లేదా ఇంకొక అడవికి పలాయనమై పోతాయి. ఫర్‌ అడవికి అలవాటుపడిన మృగాలూ, పక్షులూ, దాంతోనే నశిస్తాయి. ఆ ప్రదేశంలో ఆస్పెన్‌ అడవి పెరిగితే, ఆ మొక్కల కలవడిన క్రాత్తరకపు జంతుజాలం తయారవుతుంది. తిరిగీ ఫర్‌ అడవి అచ్చట పెరుగగానే, ఫర్‌ అరణ్య జీవరాసి కూడా దాంతోనే తయారవుతుంది. ఈ విధంగా అడవులు మొత్తంగా, అంటే వానిలో ఉండే మొక్కలూ వానికి అలవాటుపడిన జంతువులూ, అన్నీ ఒకేసారిగా మారుతాయి. ఉత్తరపు చలి వ్యాపించే కొలదీ వెచ్చని అడవుల కలవాటైన బొచ్చు పెరిగిన మామత్‌ నశించిపోయింది. అడవి ఎద్దులూ, ఖడ్గమృగాలూ, మన పూర్వీకుని పురాతనపు శతృవు, ఖద్గపులీ నశించాయి కొన్ని కొన్ని మృగాలూ, పక్షులూ దక్షిణభాగాలకు వెళ్లాయి చలిని భరించలేక. ఒక రకమైన చెట్లు నశించాయంటే, వాని కొమ్మల్లోనూ వాని నీడలోనూ ఇండ్లుకట్టుకొని, నివసించే పక్షులూ, జంతువులూ నశించక తప్పదు. అవినశించటం చేత వానిని తిని బ్రతికే ఇతర మృగాలూ నశించి పోతాయి. ఈ 'ఆహారలంకెలు” నిర్భేద్యమైనవి, క్రొత్త మార్గం తత్రొక్కే శక్తి జీవికిలేకసోతే. కాబట్టి చలి పెరుగుతూ వచ్చే ఆ రోజుల్లో యే మృగమన్నా తప్పించుకొని బ్రతకాలంటే కొత్తరకం ఆహారం తినటం నేర్చుకోవాలి. దానిపళ్లూ, కాలిగోర్లూ, ఇంకో విధంగా మారాలి. శరీరమంతా చలిని భరించడానికి పనికివచ్చే పొడువైన బొచ్చుపెరగాలి. కాని, తలచుకొంటేనే వెంటనే జరిగే పనులు కావు ఇవన్నీ ఎన్నో తరాలు గడిస్తేనే గాని ఇటువంటి మార్పులు వీలుకావు. ఇట్లా చలికి తగినట్లుగా మారడానికే జంతువులు కష్టపడుతూంటే, ఉత్తర భాగాల నుండి చల్లని అరణ్యాల జంతువులు, (క్రింది అడవులకు వ్యాపించాయి. ఒడలంతా బొచ్చుమొలిచిన ఖద్గమృగాలూ, మాస్ట్రోడనులూ, గుహసింహాలూ, ఎలుగుబంటులూ 6౮6 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
క్రిందికి వచ్చాయి. అప్పటి చలిని భరించదానికి అనువైన మెత్తని బొచ్చుతో ఆ సింహాలూ, ఖద్దమృగాలూ, ఎలుగుబంటులూ నిండియుండేవి. చలి మరీ ఎక్కువైతే గుహల్లో దాక్సొనేవి. ఆ అడవుల్లో వానికి కావలసినంత ఆహారమూ దొరికేది.
ఈ మృగాలముందు పూర్వం వెచ్చని అడవులకు అలవడిన మృగాలు, నిలబడలేకపోయాయి. ఎన్నో నశించాయి: కొన్నే తప్పించుకొన్ని బ్రతుకగలిగాయి.
మరి మనిషి ఏమైనాడు ?
అతనూ తప్పించుకొని బ్రతికాడు. లేకపోతే నేనీ పుస్తకం వ్రాయటమూ, నీవు చదువటమూ వీలయ్యేవేకావుగా?
ఉత్తరపు చలి వ్యాపించేకొలదీ, మనిషి జీవితం బహు కష్టమయింది. గజగజ వణుకుతూ, పళ్లు పటపట కొట్టుకొంటూ నలుగురూ జేరి గుంపులు, గుంపులుగా వెచ్చగానుండాలని యత్నిస్తూ ఎన్నో దినాలు గడిపారు పాపం!
ఈ చలికితోడు, ఆకలీ, శతృ్భమగాలూ, వారికింకా బాధలు కల్పించాయి. వెచ్చని భాగాలలో నుండే జనం, వాళ్ళదేశాలు కొంత చల్లబడినప్పటికీ, ఎట్టిప్రమాదమూ లేకుండా బ్రతుకగలిగారు. కాని ఉత్తర భాగాల వారి సంగతి అటువంటికాదు. చలి ఎక్కున అవుతోంటే వెచ్చగా నుండేందుకు ఏవేవో అగచాట్లు పడ్డారేకాని ఒక యుగాంతం సమీపిస్తోందని వాళ్లు గ్రహించుకోలేకపోయారు. యుగాంతము
రాబోయే విషయాలు తెలుసుకోవాలనే ఆశ చాలామందికి ఉంటుంది. జ్యోతిష్యులూ, సాముద్రిత శాస్త్రజ్ఞులూ ఏవైనా ఐదు ప్రశ్నలకు రూపాయి అనేవారూ ఎందరో ఉన్నారు. ప్రతి దేశంలోనూ (గగ్రహఫలాలు ప్రకటించే పత్రికలెన్నో ఉన్నాయి. ప్రతి వాడికీ ముందేమి రానున్నదో తెలుసుకోవాలనే ఆశ ఎక్కువగా ఉండబట్టే లోకంలో రకరకాల జ్యోతిష్యులు యెప్పుడూ ఉంటారు.
అకస్మాత్తుగా పెద్ద నక్షత్రం జారినా, తోక చుక్క కనిపించినా భయపడి ఏదో వివత్తు రానున్నదని నమ్ముతాము. గొవృ అంటువ్యాధులూ, యుద్ధాలూ సంభవించినరోజుల్లో “ఇంకేముంది, దీనితో లోకప్రళభయమే” అనుకొంటాము. తోక చుక్కలూ, జారుడునక్షత్రాలూ, అంటువ్యాధుల నిజతత్త్వం తెలియనప్పుడు అటువంటి భయాలు మరీ ఎక్కువగా నుండేవి ప్రజల్లో. అవెట్లా వస్తాయో తెలిసిన తరువాత
మానవవిజయం 67
అవంటే భయం నశించింది. వ్యాధులనూ, కరువులనూ, నీటి వరదలనూ నిరోధించడానికి జనం నేర్చుకొన్నారు.
“దీనితో, ఆఖరూ: ఇంకేమున్నది లోకం?” అని సాధారణ ప్రజలూ, జ్యోతిష్యులేకాక, శాస్త్రజ్ఞులు కూడా సూచించే అలవాటుంది. రాను రాను లోకంలో వేడి క్షీణించుతోంది. ఇట్లా తగ్గుతూపోగా చివరకు ప్రాణులు నివసించడానికి తగినంత వేడియుండదు. అప్పుడు కేవలం శీతలం చేత లోకాంతం సంభవమవుతుందని శాస్త్రజ్ఞులంటారు. వేడి ఇప్పుడు తస్గతూన్న రేటునుబట్టి ఇన్ని సంవత్సరాల్లోగా, ప్రాణులు నివసించడానికి సరిపోనంత చల్లబడుతుందని అంచనా వేశారు. లోకంలో ఉండే అరణ్యాలు నరికివేయబడుతున్నాయి. భూగర్భంలో ఉండే నేలబొగ్గు అంతా త్రవ్వి తీస్తున్నారు. ఉండే పెట్రోలియం నూనె కొన్ని వందల సంవత్సరాలకే సరిపోతుంది. తుదకు ఏ విధమైన వంట చెరకూ దొరకదు. కాబట్టి ఫ్యాక్టరీలన్నీ నిలిచిపోతాయి: రైళ్లు ఆగుతాయి: ఇండ్ల దీపాలూ వీధిదీపాలూ అటుపై వెలుగవు. చలికీ, ఆకలికీ జనం చనిపోతారు. తప్పించుకు బ్రతికిన వారు తిరిగీ అనాగరికులై అడవిమృగాల మాదిరి మారిపోతారు అని శాస్రజ్ఞులంటారు.
ఇట్లా అంతా జరుగుతుందని కొందరు శాస్త్రజ్ఞుల ఉద్దేశం. దీన్ని చదువుతూంటేనే భయం వేస్తోంది కాదూ? నిజానికి ఇంతవరకూ మనుజుడుపయోగించినంత కన్నా తక్కువగానే లోకంలో, వంట చెరకు మిగిలి ఉన్నది. ఐనా పైన సూచించినట్లు లోకం నశించదని మనం చెప్పవచ్చు.
మిగిలిన ఈ పెట్రోలియం, నేలబొగ్గ్లూ మొదలైనవి ఆఖరయ్యేలోగా సూర్యరశ్మిని జనులుపయోగించటం కనుపెడతారు. సూర్యుని వేడి రైళ్ళను నడుపుతుంది. ఇండ్లూ, వీధుల్లోని దీపాలు వెలిగించుతుంది: ఫ్యాక్టరీలను ఆడిస్తుంది, మనకు వంట తయారు చేస్తుంది. అప్పుడే సూర్యకాంతి నుండి విద్యుచ్భక్తిని తయారు చేసే కొన్ని నూతన
.. కర్నాగారాలు నియమింపబడ్డాయి.
ఈ సమాధానికి ఇంకో అడ్డు చెప్పే శాస్త్రవేత్తలున్నారు. యేమనంటే, సూర్యనివేడి క్రమేపీ తగ్గుతుంది: మునుపటికన్నా ఇప్పుడెంతో తగ్గింది. కొన్ని కొన్ని నక్షత్రాలు, సూర్యని తరువాత యేర్చ్పడ్డవి, అతనికన్న చాలా వేడిగా ఉన్నాయి. ఇప్పటిరేటులో సూర్యని వేడి తగ్గుతూపోతే కొన్ని లక్షల యేండ్లు గడిచేటప్పటికి ఆ వేడీ మనభూమిలో ప! యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
జీవకోటి నివసించడానికి తగినంతగా సరిపోదు. ఇప్పుడు గొప్ప వేడి అరణ్యాలూ, యెొడారులూ ఉండే ప్రదేశాల్లో మంచు, ఎలుగుబంటులు విహరిస్తాయి. అప్పుడు మనిషి గతి ఏం కావాలి?
ఒక వేళ ఇంకో మంచు యుగం మునుపటిమాదిరే వస్తుందేమో: మన పూర్వీకులే ఎట్లాగో పూర్వపు మంచుయుగాల బారి నుండి తప్పించుకు బ్రతుకగలిగితే, ఈ కాలపు మనుజులు తప్పించుకోలేకపోతారా? రాను రాను శాస్త సంబంధమైన పరిశోధనలెన్నో చేస్తూ జీవితవిధానాన్ని పూర్తిగా మార్చుతున్న మనుజుడు, మంచుయుగాలు వచ్చినా, అంతరించిపోడనే చెప్పాలి.
ఈ సందర్భంలో ఇంకో విషయం కూడా జ్ఞప్తీకుంచుకోవాలి. వతి పరమాణువులోనూ (48:౫) దాని ద్వివిధమైన విద్యుచ్చక్తి కేంద్రాలనూ బంధించే అణుశక్తి (4010 తంల) ఉన్నది. ఈ శక్తిని విడగొట్టుటకూ, స్వాధీనం చేసుకొనేటందుకూ శాస్త్రజ్ఞులు యత్నిస్తున్నారు. ఈ అణుశక్తి బ్రహ్మాండమైంది: అంతులేనిది. దాన్ని విడమర్చటం మానవుడు త్వరలో కనిపెట్టుతాదు. అప్పుడు సూర్యుడు చల్తారినా ఈ లోకానికి కావలసిన శక్తినంతా మానవులు పదార్థపుటణుహృదయం నుండి పెకలించి ఉపయోగిస్తారు.
కాబట్టి ఇట్లా విచిత్రమైన ఉద్దేశాలు శాప్రీయమైనవి కూడా, మన భావి జీవితాన్ని గురించి ఎన్నో ఉన్నాయి. ఏదో ఆలోచనలపై ఆలోచనలుగా భవిష్యత్తును గురించిన ఈ విషయాలు చర్చించటం తటస్తించింది. సరే: ఇంతటితో అదంతా కట్టిపెట్టి పూర్వం యేం జరిగిందో ఆలోచిద్దాము. కొత్తయుగ ప్రారంభము
మానవుడు అతని అరణ్యానికి బంధించిన గొలుసులను తెంపివేసుకొన్నాడు. లేకపోతే అతనూ ఇతర మృగాల మాదిరి నశించిపోయేవాడే. లోకంలో చలి పెరిగేకాలదీ అతని కలవ్యాటైన పూర్వపు ఆహారపదార్థాలు అరుదైపోయాయి. కొత్తరకాలు తినటం మనిషి నేర్చుకోబట్టి తప్పించుకుబ్రతికాడు.
చల్లి ఎక్కువయింది. సూర్యుడెక్కడకో ఈలోకాన్ని వదలి వెళ్ళిపోయాడా అనిపించింది. త్వరత్వరగా మనిషి ఈ చలిని భరించడానికి యేర్పాటులు చేసుకోవలసిన
మానవవిజయం 69
అవసరం ఏర్పడింది. ఖద్గపులి వంటి మృగాలకు శరీరం మీద దట్టంగా ఉన్నిని పెంచుకొంటేనేగాని వానికి బ్రతుకుదెరువు లేకపోయింది. కాని అంతత్వరలో శరీరతత్త్వం మారటం దుర్లభం. అందుకనే ఖద్గపులులు రూపుమాసిపోయాయి.
కాని మానవుడు, ఇంతకుపూర్వమే లోక పరిస్థితులకు అనువైనట్లు మారటం నేర్చుకొన్నాడు. మెత్తనిబొచ్చును ఆతను శరీరంపై పెంచుకోలేకపోయినా బతికాడు. ఎందుకో తెలుసా? ఎలుగుబంటుల చంపి వాని చర్మాన్ని కప్పుకొని చలి నుండి తప్పించుకోగలిగాడు.
ఖడ్గపులికి నిష్పుచేయటం తెలియదు. మానవుడు ఆ పనిని అప్పటికప్పుడే నేర్చుకొన్నాడు. ఈ విధంగా మనిషి తన్ను తాను మార్చుకొంటూ తన పరిస్థితుల స్వాధీనం చేసుకొని వానిని మార్చుతూ, ఆ చలికాలాన్ని ఆ మంచు యుగాన్ని అతిక్రమించి బ్రతుకనేర్బాడు. ప్రకృతి గ్రంథము
మనభూమి లోపలకు ్రవ్వుతూపోతే, అనేక పొరలు పొరలుగా ఉంటుందని అందరికీ తెలుసు. పైన సాధారణమన్ను, లోపల ఇసుకా, బంకమన్నూూ రాయీ, చిప్పలామయమైన పారలూ ఈ విధంగా ఎన్నో రకాలుగా పేర్చియున్నది.
ఈ భూమి ఒక పెద్ద గ్రంథం వంటిది. పైజెప్పిన పొరలన్నీ అన్నన్ని పుటలమాదిరిగా ఉన్నాయి. అన్ని పుటలకూ పై పుటమీద మనం నివసిస్తున్నాము. ఈ (్రంథపు అడుగుపుటలు కొన్ని సముద్రపు టడుగునా, ప్రస్తుతం మనముండే ఖండాల పునాదుల్లోనూ పూద్చబడి ఉన్నాయి.
కొన్ని పుటలు వేడికి కాలి మాడిపోయి, వంకరలు తిరిగాయి. అగ్ని పర్వతాలు పగిలి వాని నుండి కాలే లావాప్రవాహాలు యెట్లా వచ్చిందీ, కొత్త పర్వత (శ్రేనులెట్లా ఏర్పడ్డదీ, ఈ పుటలు తెలుపుతాయి. ఇంకా కొన్ని పుటలు నూతన ఖండాలు వర్పడటమూ, పూర్వ ఖండాలు సముద్ర నీటి యడుగున ముజిగిపోవటమూ అనే విషయాలు
కొన్ని పుటలు తెల్లగా సముద్ర ఆలుచిప్పలమాదిరి ఉంటే, కొన్ని నల్లగా రాక్షసిబొగ్గులాగుంటాయి. ఇవినిజానికి నేలబొగ్గు పొరలే. అందుకనే నల్లగా ఉంటాయి.
౯0 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
ఈ బొగ్గు యావత్తూ పూర్వపుటరణ్యాల నుండి యొట్లా పుట్టిందీ మనం గ్రహించవచ్చు. ఈ బొగ్గు మీద పూర్వకాలపు వృక్షభాగాలూ, జంతువుల శరీర భాగాలూ అక్కడక్కడ అచ్చుగ్రుద్దినట్లు కనుపిస్తాయి.
ఈ పుటలన్నిటినీ పరిశీలించి ఈ ప్రకృతి గ్రంథాన్ని ఇతర మామూలు పుస్తకాలు చదివినట్లే, చదువవచ్చు. ఈ గగ్రంథపు ఆఖరుపుటల్లో అంటే పైపైగా ఉండేవానిలోనే మానవుని చిహ్నాలు మనకగుపించుతున్నాయి.
మొదట్లో మామత్‌, ఖడ్డమృగాలవంటి పెద్ద మృగాలతోపాటు మానవుని పాదచిహ్షాలు అచ్చటచ్చట మన కగుపించుతాయి. కాని రాను రాను అతని(ప్రాముఖ్యత ఎక్కువవుతుంది. ఈ గ్రంథమును మనిషి మార్చడానికీ, తానే లిఖించడానికీ మొదలుపెడుతాడు.
మనిషి ఈ ప్రకృతి గ్రంథాన్ని తానే లిఖించటం నేర్చాడంటే, కొంచెం వింతగా ఉండవచ్చు. దీన్ని విశదీకరిస్తాము సరిగ్గా అర్ధం కావడానికి.
మంచు యుగంలో ఏర్పడిన మట్టిపొరల త్రవ్వుతుంటే కొన్ని నదుల తీరంలో, సాధారణమట్టీ, ఇసుకల మధ్య నల్లని చారలు కనుపించాయి. ఇవి కాలిన బొగ్గుచారలు. నేలబొగ్గు కాదది. ఈ బౌగ్గుచార బహుశ ఏదన్నా అరణ్యం కాలిపోబట్టి ఏర్పడి ఉండవచ్చు. కాని ఇట్లా అనుకోడానికి ఈ చారను చూస్తే వీలవటం లేదు. అడవి కాలిన బొగ్గు ఐతే ఇట్లా ఒకేచోట చారమాదిరిగా ఎందుకుంటుంది? విశాలంగా వ్యాపించి, చాలా భాగం నల్లని బొగ్గు కనుపించాలిగా? కాబట్టి ఏదో పెద్ద చలిమంటమాదిరి కర్రలు పేర్చి, కాల్బబడివుందాలి ఈ ప్రదేశంలో. చలిమంటలనూ, అగ్ని గుందాలనూ మనిషేగాని, ఇతర మృగాలేవీ నిర్మించలేవుగా?
ఇంతేకాదు, ఈ నల్లని ప్రదేశం చుట్టూ రాతిపనిముట్లూ, జంతువుల ఎముకలూ ఎన్నో ఉన్నాయి. దీన్ని బట్టి ఇచ్చట పూర్వీకులు పెద్ద అగ్ని మంచుయుగాన్ని పేర్పియున్నారని స్పష్టమవుతోంది.
నిప్పూ, జంతువేటా- ఈ రెండింటి సహాయం చేతా మనిషి మంచుయుగాన్ని జయించగలిగాడు. మానవవిజయం ణా
ఈ విధంగా మానవుడు ప్రకృతి గ్రంథపవు పుటలను తానే లిఖించటం నేర్చుకొన్నాడు. అతని జీవితచిహ్నాలూ, అతను జీవించిన వైఖరినీ తెలిపే గుర్తులు ఈకొత్త పుటల్లో కనుపిస్తాయి. మనిషి అరణ్యం నుండి బయటపడతాదు " మనిషి చల్లని అడవుల్లో, ఆ రోజుల్లో ఆహారం దొరకటం దుర్లభమైంది. అందుకని దానిని వెతకటానికి ఇతరప్రదేశాలకు వెళ్ళవలసి వచ్చింది. వేడి అరణ్యాలలోని మనుష్యులు, క్రమక్రమంగా మాంసాహారం తినటం ప్రారంభించారు. ఏదన్నా జంతువు నొకదానిని వేటాడి చంపితే తిరిగీ కొన్ని రోజులదాకా దాన్నే భుజించేవాళ్ళు. అందుకని ప్రతి రోజూ ఆహారాన్వేషణ అవసరముండేదికాదు. ఆ పనులూ, ఈపనులూ చేయడానికి అతనికి అవకాశం ఉండేది కూడా ఇందుచేత.
తన వనిముట్లను అభివృద్ధి చేనుకొనటం చేత మనిషికి జంతువేట సులభసాధ్యమవటం ప్రారంభమైంది. దక్షిణపు వెచ్చని భాగాల్లోనే ఇట్లా వేటాడటం జనులు నేర్చుకొంటే, ఇక ఉత్తరానుండే చలి అరణ్యాలవారి సంగతి చెప్పనే అక్కరలేదు, వారికి వేటాడి జంతువుల చంపటం (ప్రాజావసరమైంది. లేకుంటే ఆహారమేదీ ద్రారికేదే కాదు. మంచూ, విపరీతమైన చలి, మంచు తుపానులూ- వీని మూలాన జంతువుల వేటాడటం చాలా కష్టమయ్య్యేది. చాలా రోజులదాకా మాంము సరిపోయే పెద్ద మృగాలను
చంపటం అతను నేర్చుకోవలసి వచ్చింది.
అడవిలో అటువంటి పెద్ద మృగాలు కొన్ని వుండేవి. రెయిన్‌ డీరులు మంచులేని చోట మొలిచే నాచుమొక్కల తిని తిరుగుతుండేవి. అడవి పందులు నేలంత తవ్వి చిందరవందర చేసేవి. వీనికంటె పెద్ద మృగాలు అడవి వెలుప పొదలలో ఎక్కువగా నుండేవి. అడవి దున్నల గుంపులు రంకెలువేస్తూ భూమి కదిలిపోయేటట్లు పరుగెత్తేవి మైదానాల్లో. ఏవో కదిలే బ్రహ్మాండమైన పర్వతాల్లాగా ఒడలంతా బొచ్చు పెరిగిన మాస్టోడన్‌లు సోమరితనంగా విహరించేవి.
ఇవన్నీ మానవుని అడవి నుండి బయటకు లాగాయి. వానిని వేటాడుతూ పోయిపోయి తన్నింతవరకూ పెంచిన అరణ్యప్రదేశాలకు స్వస్తి చెప్పాడతడు. వేటాడుతూ వెళ్ళిన మానవ పాదచిహ్నాలూ, అతను వెలిగించిన మంటల గుర్తులూ, తాత్మాలికంగా త్డై యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాట్‌
నిర్మించుకొన్న గూడదెములూ, బయళ్ళలోనూ, లోయళల్లోనూ మనకగుపిస్తాయి. పూర్వపు జీవితం- అడవుల్లో అదీ ఇదీ కోసుకోని, (త్రవ్వీ తిని గడిపిన (బతుకు-పూర్తిగా మారిపోయింది. మనిషి వేటగాడుగా మారాడు.
వేటాడుతూ వెళ్ళి అచ్చటచ్చట అప్పటికప్పుడు గూడెములు నిర్మించుకొనేవారు జనులు. ఆ ట్రదేశాలిప్పటికీ మన కగుపిస్తాయి. అతను చంపి తిన్న జంతువుల ఎముకలను బట్టి వయే మృగాల నతడు వేటాడేవాడో తెలుస్తుంది. ఆ ప్రదేశాల్లో గుర్రాల ప్రక్క ఎముకలూ, కొమ్ములు తిరిగిన పశువుల కపాలములూ, అడవి పందుల వాడి కోరలూ, కుప్పతిప్పలుగా పడి వున్నాయి. వారెంతోకాలం ఈ గూడాల్లో నివసించి యుందాలి.
పైన చెప్పిన ఎముకలతోపాటు, మామత్‌ ఏనుగుల పెద్ద తలలూ, పొడుగ్గా వంపుతిరిగిన దంతాలూ, పెద్ద స్తంభాల వంటి కాళ్లూ, తిరుగలి రాళ్లమాదిరి పళ్ళూ కూడా ఉన్నాయి. ఇట్టి పెద్ద మృగాలను చంపగలిగిన ఆ పురాతన మనిషి చాలా బలశాలిగా, ధైర్యవంతుడుగానూ, వుండి వుండాలి. మామత్‌ ఏనుగుకళేబరాన్ని ముక్కలుగాకోసి వానిని ఇంటికి తీసుకొచ్చాడంటేనే అతని బలం ఎంత గొప్పదో గ్రహించవచ్చు. ఒక్కో కాలు టన్నుకుపైగా ఐరువుండేది. తల సాధారణ మనిషంత ఉండేది.
ఈ రోజుల్లో వేటగాండ్రకు ఎన్నెన్నో రకాల ఆయుధాలుంటాయి. కాని మన పూర్వీకులు అంతంత పెద్ద మామత్‌లనూ తమ రాతికత్తులతోనూ, రాతి ఈటెలతోనూ సంహరించగలిగారు.
క్రమంగా తన రాతిపనిముట్లను పదునైనవిగా చేయటం అతను నేర్చాడు. రాతికత్తులను బండబారినపుడల్లా సానబెట్టేవాడు. ఏదన్నా పనిముట్టుకని రాతిని చెక్కేటప్పుడు ఊడివచ్చే చిన్న ముక్కలను వృథా చేయకుండా ఇతర పనిముట్లుగా మార్చి ఉపయోగించేవాడు.
ఆ పూర్వపు రోజుల్లో ఇటువంటి రాతిపనిముట్లుతోనే మామత్‌ వంటి పెద్ద మృగాలను మనుష్యులు చంపేవారు. నలుగురూ కలిసి వేటాడేవారు. పెద్ద మంటలు చేసేవారు. ఇండ్లు కట్టేవారు. ఈ విధంగా ఒక్కడూ చేయలేని పనులను, నలుగురూ మానవవిజయం 3
చేరి చేయటం నేర్చుకొన్నారు. వాళ్ళువయోగించిన వనిముట్లు చాలా అల్బమైనవయినప్పటికీ నలుగురూ కలియటం చేత ఎంతెంత పనులైనా చేయగలిగేవారు. ఇట్లా నలుగురూ కలిసి నివసించే అవసరం వారికి కలుగబట్టే మానవునిలో అమానుషత్వం క్రమంగా పెరగటం ప్రారంభమైంది. ఒక్క ఈటె బదులు ఏయాభై అరవై ఈటెలతోనో పెద్ద జంతువులను వేటాడేవారు. ఏ పని చేయాలన్నా అనేక మంది చేరేవాళ్లు కాబట్టి దానిని సాధించడానికి కొన్ని వందల చేతులూ, కాళ్లూ, తలలూగల మహాశక్తి వంతుడై యొక వ్యక్తి ఉంటే అతడెంత సులభంగా చేయగలడో, అంత సులభంగానూ పని అయిపోయేది. సంఘజీవిగా మారటం చేత వ్యక్తి యొక్క ప్రత్యేక శక్తి ఎన్నో వందల రెట్లు బలపడ్డది. " మామత్‌లు అవలీలగా మనిషిని తొండంతో ఎత్తి విసరివేసేటంత పెద్దవి. వాని కాళ్ళక్రింద పడితే చీమ నలిగినట్లు నలిగేవాడతడు. నలుగురూ చేరబట్టి అంత పెద్ద మృగాలన్నీ స్వాధీనం చేసికోగలిగారు. అది అంత పెద్దదిగా ఉండటమే ఒక విధంగా దానికి భంగపాటైంది. అందరూ చేరి మామత్‌ ఉండేచోట నిప్పు అంటించేవారు. ఆ కాంతికి దాని కంద్లు మిరుమిట్లయ్యేవి. దాని శరీరపు పొడవైన ఉన్ని నిప్పు అంటుకొని కాలేది. భయపడి అది ఇటూ, అటూ పరుగెత్తజూచేది. కాని నిప్పు దాని కొక ప్రక్క తప్ప అన్ని ప్రక్కలా కనుపించేది. ఆదారినే పరుగెత్తిపోయి, పోయి పెద్ద ఊబిగుంటలో దిగబడేది. సరిగ్గా ఇట్లా ఊబిలో దిగబడాలనే జనం ఏర్పాటుగా అన్ని ప్రక్కల నుండీ మంటలతో దాన్ని తరిమేవారు. పెద్ద అరుపులు అరుస్తూ ఆ మామత్‌ మొదటోకాలు, తరువాత ఇంకో కాలూ ఇట్లా ఎత్తి తప్పించుకోవాలని యత్నించేది. యత్నించే కొద్దీ ఇంకా దిగబదేది. చివరకు జనమంతా దాన్ని చుట్టువేసేవారు. దాన్ని వేటాడటం ఒక యొత్తునూ, బురద నుండి బయటకులాగటం ఇంకొక యొత్తుగా ఉండేది. వాళ్ళ గ్రామాలు ఎత్తుగా నదీతీరాల నుండేవి. తరుచుగా వరదనీళ్లు వచ్చినా అట్టేప్రమాదం ఏమీ ఉండేది కాదు. ఆ నీళ్లు త్రాగి దాని ఒద్దునుండే రాళ్ళతో కావలసిన పనిముట్లు చేసేవారు. గ్గ యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
పదునైన రాతి కత్తులతో మామత్‌ శరీరాన్ని ముక్కలుగా కోసేవారు. అలవాటు పడ్డ ముసలివాళ్లు ఎక్కడ గాటుపెడితే సులభంగా తలా, వేళ్ళూ ఊడివస్తాయో యువకులకు నేర్పేవారు. లావుపాటి దాని చర్మాన్ని కోసీ, సాగే కండరాలను కత్తిరించీ, నరాలపట్లను సడలించీ దాన్ని ముక్కలుగా కోసి, తమ ఏటి ఒడ్డు గ్రామానికి తీసుకుపోయేవారు. ఒక్క కాలును లాగాలంటే కొన్ని డజనుల మంది గట్టిగా అరుస్తూ, గల్లంతుగా దాన్ని ఈడ్చుకుపోయేవారు. బ్రవ్మాండమైనదాని శిరస్సును ఇట్లా అరుస్తూ లాక్కుపోతూంటే, పెద్ద కొండల చిలువలాగా దాని తొండం నేలమీద ఈడుస్తూ వచ్చేది.
తమ గ్రామాన్ని చేరేటప్పటికి పూర్తిగా అలసిపోయి, చమటతో ఒడలంతా తడిసిపోయేది. ఐతేనేం? అంత పెద్ద జంతువుదొరికిందంటే, ఎన్నో రోజుల దాకా తిరిగి ఆహారంకని వెతకటం అనవసరం. ఆ రోజు వాళ్ళకి మంచి పర్వదినంలాగా ఉండేది. విజయం
మనిషి ఆ రోజుల్లో ఉండే మృగాల్లోకెల్లా పెద్దదాన్ని జయించాడు. ఇంతవరకూ ఇతర మృగాలచే చంపబడే మనిషి తానే వానిని చంపే శక్తి సంపాదించాడు. ఇతర మృగాలకు ఆహారమయ్యేవాడు. తానే వానిని తన కాహారంగా ఉపయోగించనేర్చాడు.
కావలసినంత ఆహారం దొరకటం మూలాన త్వరత్వరగా జన సంఖ్య ఎక్కువ అవటం ప్రారంభమైంది. కొన్ని వందల యేంద్లు గడిచేటప్పటికి జనులు భూమిపై చాలా చోట్ల అల్లుకుపోయారు.
ఈ విధంగా ఏ విధమైన హద్దూ, బద్దూ లేకుండా పెరగటం ఒక్క మనిషికే వీలవుతుంది. కాని ఇతర మృగాలకు కాదు. కుందేలువంటి జంతువేదన్నా మితిమీరి ఇట్లా పెరగాలంటే వానికన్నిటికీ తగినంత ఆహారం దొరకటం కష్టం. అవి పచ్చిగరికనూ ఆకూ అలమునూ మాత్రం తింటాయి. మనిషి అట్లాగాక రకరకాల ఆహారం తినటం నేర్చాడు. రెండో ఆటంకమేమిటంటే; కుందేళ్లు ఎక్కువయ్యే కొలదీ, వాని శతృమృగాలను ధిక్కరించి జీవించటం నేర్చుకోబట్టి అతని కటువంటి బాధ లేకపోయింది.
సృష్టిలో ఏ జంతువుల సంఖ్యన్నా ఎంత వరకు పెరిగేదీ అవి తినే ఆహారం మీదా, వానినే ఆహారంగా భుజించే ఇతర మృగాల సంఖ్య మీదా ఆధారమయి వుంటుంది. మానవవిజయం ౯5
మితిమీరి పెరగటం అసంభవం. ఆస్ట్రేలియాలో మొదట్లో కుందేళ్లుండేవి కావు. ఐరోపా నుండి కొన్నింటిని తెచ్చారు. త్వరలో అవి కొన్ని కోటాను కోట్లుగా పెరిగాయి. వ్యవసాయకులకు వాని వల్ల కలిగిన నష్టమూ, ఏం చేయాలో తెలీక మనసుకు ఎక్కిన పిచ్చా ఇంతింతనరాదు. చివరకు, ఏదీ తోచక, ్రత్యేకరకమైన ఒక నక్కలజాతిని ఐరోపా నుండి, ఆ(స్టేలియాకు రప్పించారు. అవి ఎక్కడ పడితే అక్కడే కనుపించే ఆ కుందేళ్ళను తిని, బాగా వృద్ధి అయ్యాయి. కుందేళ్ళ జనాభా తగ్గింది దాంతో. మనుజుడు రకరకాల పనిముట్లు చేయటం నేర్చాడు. అనేక క్రొత్త విధాలైన ఆహారం తినటం అవలంభించాడు. కాబట్టే సృష్టిలో సహజంగా ఉండే నియమాలను అతిక్రమించి జీవించడానికి సదుపాయం కలిగింది అతనికి. ఇతర జంతువులేవీ పెరగజాలనంత ఎక్కువగా అతని సంఖ్య పెరిగింది. పూర్వం ఒకళ్ళిద్దరు నివసించడానికి ఆహారం సరిపోని ప్రదేశాల్లో చాలామంది జీవించడానికి వీలయింది. పూర్వం ఎంతో కష్టపడి ఆకూ, అలమూ, పండ్లూ, దుంపలూ వెతికి తినేవాడు. జంతువుల వేటాడి వాని మాంసం తినటం నేర్చుకోటం చేత, అతనికి శాఖాహారం మునుపటంత అవసరమైంది కాదు. ప్రతిరోజూ, ఆతను చంపే పెద్ద మృగాలు - మామత్‌, ఖడ్గమృగం, అడవి దున్నలూ, గుర్రాలూ మొదలైనవి- ఎంతో గడ్జినితినేవి. ఆ గడ్డి యొక్క సత్తువంతా బాగా బలిసిన జంతుకందరాల్లోనూ, క్రొవ్వుల్లోనూ దాచబడేది. మాంసాహారం అలవాటు చేసుకోటం చేత ఎన్నో కొన్ని టన్నుల గడ్డీ వగైరా శాకాల సత్తువంతా బహు తేలికగా మనుజనికి దొరికేది. మంచు తుపానులప్పుడూ, నేలంతా చలికి మంచుగడ్డలు పేరుకుపోయే రోజుల్లోనూ వారికి బయట ఆహారం దొరకటం చాలా దుర్లభమలయ్యేది. అటువంటప్పుడు దాచిపెట్టిన మాంసాన్ని తినేవారు. ఆహారం రాబోయే కరువు రోజులకని దాచుకోటం అలవాటు కాగానే, ఎక్కడ పడితే అక్కడకు దేశదిమ్మరిగా తిరుగడానికి వీలుందేదికాదు. శాకాహారపు రోజుల్లో అట్లాగాక అదెక్కడ దొరికితే అక్కడికంతా వెళ్ళేవారు ప్రజ. మామత్‌తలనో, స్తంభాలలాంటి దాని కాళ్ళనో ఇష్టం వచ్చినట్లు ప్రతిచోటుకూ తీసుకువెళ్ళటానికి కష్టం కాదా మరి? స్‌ యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
ఇంకో కారణం చేత కూడా మనుజులు దేశ దిమ్మరి జీవితం మార్చుకోవలసి వచ్చింది. పూర్వమైతే ఏ చెట్ల కొమ్మలైనాసరే అతనికి నివాసయోగ్యంగానుండేవి. నేలమీద తిరుగాడే శతృమృగాల నుండి తప్పించుకొటమే అప్పటి ముఖ్య సమస్య. కాని, చలి ఎక్కువగా పెరిగే కొలదీ వారికి దాని బాధ నుండీ తప్పించుకోవలసిన అవసరం కలిగింది. చలి చారరాని నివాసాలు నికరంగా కొన్ని తావుల్లో కట్టుకోవలసి వచ్చింది. ఇట్లా ఇల్లు కట్టుకోటం చేత, మనిషి తన కాళ్ళూ కట్టేసుకొన్నాడు: మానవ సృష్టె
దైవ సృష్టి అంటాము లోకమంతా. సాధారణంగా సహజమైన లోక పరిస్థితులను క్రమంగా మార్చటమూ, నూతన ప్రపంచాన్ని తానే సృష్టించుకోటమూ ప్రారంభించాడు మనిషి
ఏ కొందగుహో, ఏటవాలుగా ముందుకు వంగిన ఏ కొండ పార్వమో అతని గృహముగానుందేది. చెట్లకొమ్మలూ, తోళ్ళతో పందిరివేసి తానే ప్రత్యేక ఆకాశాన్ని వర్పర్చుకొన్నాడు. ఎండ వానలూ, మంచూ ఈ కొత్త ఆకాశాన్నుండి వచ్చేవికావు. ఈ తన చిన్న నూతన జగత్తులో రాత్రులందు వెలుగుకూ, చలికాలంలో వెచ్చదనానికీ ఒక చిన్న సూర్యుని అధిష్టింపజేశాడు.
పురాతన గుహల గోడలలో పందిరి అడ్డకర్రలు దూర్చబడిన రంధ్రాలు మనకగుపిస్తాయి. గుహ మధ్య నుండే అగ్నిగుండము చుట్టూ ఏర్చర్చిన రాళ్లు, చల్లగా కాలినవి మనం చూడవచ్చు. ఈ అగ్నియే అతని సూర్యుడూ, దీపమూనూ.
రాతికత్తులూ, పదునైన రాతి ఈటెల ముక్కలూ, కీళ్లూడిన జంతుఎముకలూ, బొగ్గూ, బూడిదా- ఇవన్నీ మన్నుతోకలిసి ఈ పురాతన గుహల్లో కనుపిస్తాయి. సృష్టిలో ఇవన్నీ సహజంగా ఎప్పుడూ ఇట్లా కలిసి ఒకేచోట దొరకవు. ఇవన్నీ మానవకర చిహ్నములని, నిస్సందేహంగా చెప్పడానికి వీలవుతోంది.
ఈ గుహలు ఇప్పటికీ అట్లాగే మొదట్లోలాగా, నిలిచియున్నాయనుకోరాదు. అవన్నీ పూర్తిగా శిథిలమైపోయాయి. కాని పైన నుడివిన వస్తువులు ఆయా చోట్ల దొరకటం మూలాన అచ్చట, గుహలుండేవని విశదమవుతుంది. మునుపు ఉండే
మానవవిజయం !
గుహ గోడల దాటి ఇంకా ముందుకు పోతే, అదే ప్రదేశంలో మన కట్టి మానవ జీవిత చిహ్నాలుగానీ కనిపించవు. బూడిదా, బొగ్గూ, ఎముకలూ, రాతి పనిముట్లూ ఇవేవీ ఉండవు.
ఈ విధంగా మానవుడు తొనే ఒక నూతన ప్రపంచాన్ని సృష్టించుకొన్నాడు. దీనికీ, సహజ ్రకృతికీ క్రమంగా కనుపడని గోడలు అడ్డంగా పెరగటం ప్రారంభించాయి. తానేర్చర్చుకొన్న ఈ వాతావరణంలో నిలబడి, వెలుపల ప్రపంచమంతా చలికి వణికి మరణిస్తోంటే, దాని నుండి తప్పించుకోగలిగాడు, బతుకగలిగాడు. గౌ యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
వెయ్యేండ్ల బడి
రాతి పనిముట్లు జనులు చేసి జీవించే పూర్వకాలానికి 'రాతియుగం' అని అంటాము. ఈ పురాతన పనిముట్లు చాలా దొరికాయి. వానిని వస్తు ప్రదర్శనశాలల్లో ఉంచారు. వానిలో పొడుగ్గా, సన్నగా, మంచి పదును రాయి ఒకటి, ఇంకోటి పెద్ద ముక్కోణాకారంగా ఉందేరాయి ఒకటీను మనం చూడవచ్చు. రెండో ముక్కోణపురాయి అంచులు కూడా ఎంతో పదునుగానుంటాయి. ఇంత పెద్ద, బరువైన పనిముట్టు నెందుకుపయోగించేవారో? మొత్తం మీద రెండింటినీ ఏవైనా, వస్తువుల నరికేటందుకూ, కోయడానికి ఉపయోగించేవారనడానికి వమాత్రమూ సంశయం లేదు. ఇంత బరువైన ముక్కోణ రాతికత్తితో దేన్ని కోసేవారో? ఆకోయబదేది వస్తువో, మృగమో: ఎంత పెద్దదిగా ఉండేదో?
ఈ విషయాలు తెలుసుకోవాలంటే కేవలం కూర్చొని ఊహించే బదులు ఆ పురాతన రాతియుగానికి ప్రయాణం కట్టటం మంచిది. సాధారణంగా నవలల్లోనైతే, “6వ శతాబ్దంలో ఒకరోజు సాయంత్రం సింధునదీ తీరాన” అనో, “గోపాలకృష్ణుడు యమునాతీర ప్రదేశాల్లో విహరించే రోజుల్లో"నో అని వ్రాసి, ఒక్క చిటికలో ఎంతెంత పురాతనపు కాలానికైనా మానసికంగా మనం ప్రయానం చేయవచ్చు. అప్పటి పరిస్థితుల పూసగ్రుచ్చినట్లు గ్రంథకర్తలు వర్ణిస్తారుకూడా.
ఇదేవిధంగా అంతతేలికగానూ, పురాతన రాతి యుగానికి ప్రయాణం చేయటం వీలుకాదు. ఐనా కొంత ప్రయాసపడి ఈ (ప్రయాణం సాగిద్దాం. మొట్ట మొదట్సో, అంత దీర్ధ ప్రయాణానికి కావలసిన వస్తు సామాగ్రిని చేకూర్చుకోవాలి.
మానవవిజయం ౯2
మడత డేరా ఒకటి కావాలి. క్రింద పరచేటందుకు గట్టి కాన్వాను బట్టా, మడతబెట్టడానికి వీలయ్యే దేరాకర్రలూ, త్రాళ్లూ. కొయ్య గూటాలూ, సుత్తీ, ఇవన్నీ జాగ్రత్తగా వీలైనంత కొద్ది స్థలంలో ఇమిడ్చి మూట కట్టుకోవాలి. ఎండ తగులకుండా కార్కు దొరటోపీ ఒకటీ, గొడ్డలీ, నీళ్లు కాచే కెటిల్‌, స్పిరిట్‌తో వెలిగే స్టవ్వు ఒకటీ, గిన్నే చెంచా, దిక్సూచి యంత్రం, భూలోకపటమూ నీ పెట్టలో పెట్టుకొని, తుపాకీ యొకటి పట్టుకుపోవాలి. రాతి యుగానికి వెడితే వేటాదే అవకాశాలెన్న తప్పకుండా కలుగుతాయి. తరువాత దగ్గరగానుండే సముద్రరేవుకు వెళ్ళి స్టీమరు టిక్కెట్టు కొనాలి. “్రాత్రి యుగానికి టిక్కెట్టు బాబూ” అంటే నలుగురూ నవ్వుతారు. ఎవడో రైలు స్టేషనుకు వెళ్ళి, “అయ్యా! మా వూరుకో టిక్కెట్టు ఇవ్వమొన్నాడట! కాబట్టి రాతియుగానికి వెళ్ళి రావడానికి తిరుగు టిక్కెట్టు కావాలని అడగరాదు. మెల్పోర్న్‌ నగరానికి టిక్కెట్టు కావాలని అడిగి కొనుక్కోవాలి. మెల్పోర్న్‌ ఆ(స్టేలియాలో ఉన్నది. రెండు, మూడు వారాల్లో స్టీమరు నిన్ను ఆ(ఫ్టేలియాలో దింపుతుంది. ఈ ఖండంలో ఇప్పటికీ రాతియుగపు మనుష్యులు నివసిస్తున్నారు. పురాతన రాతి యుగానికి వెళ్ళటం వీలు కాకపోయినా, రాతియుగ (ప్రజల మాదిరి ఇప్పటికీ నివసించే ఆస్టేలియా జాతుల చూడడానికి వెళ్ళి సంగతులన్నీ గ్రహించడానికి యత్నించాలి నీవు, ఎక్కడ చూచినా ఎండిపోయిన బయళ్ళూ, ఎడారీ కనిపిస్తాయి. మధ్య మధ్య దారి కడ్డంగా నుండే ముండ్లపొదలూ, రక్కిసలూ దాటి ఆ్టేలియాను వేటకాండ్ర ప్రదేశాన్ని చేరుతావు. నదీ తీరాన బారులుదీసిన చెట్ల నీడలో వారి గుడిసెలుంటాయి. చెట్లకొమ్మలూ, తోళ్ళతోనూ వాని నిర్మించారు. నలుదెసలా పిల్లలు గల్లంతుగా ఆదుకొంటున్నారు. స్త్రీలూ, పురుషులూ నేలమీద _ చతికిలబడి ఏవేవో పనులు చేస్తున్నారు. పొడుగు గడ్డమూ, చెదరి, చిక్కుబడిన తలవెంట్రుకలూ గల ముసలివాడొకడు, ప్రొద్దున్నే చంపిన కంగారూ తోలును ఒలుస్తున్నాడు. వాడిచేతిలో ముక్కోజాకారపు రాతి కత్తీ యున్నది. ఇది అచ్చంగా పూర్వం రాతియుగపు ప్రజలుపయోగించిన కత్తిలాగానే ఉన్నది. అతని ప్రక్కనాక స్త్రీ పొడుగ్గా పదునైన, సన్నని రాతికత్తితో ఏదో అంగీకని తోలునుకోస్తోంది. సరిగ్గా ఇట్టివే పొడవైన రాతికత్తులెన్నో ఐరోపాలో పురాతన రాతియుగపు ప్రజల వస్తువులలో మనకగుపిస్తున్నాయి. 80 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
బలమైన ముక్కోణపు రాతికత్తి పురుషుల ఆయుధం. దానితో జంతువులను చంపి, దాని చర్మం ఒలిచి, మాంసమును ముక్కలుగాకోస్తారు. సన్నని రాతికత్తి, కేవలం ఆడవాళ్లు ఇంట్లో ఉపయోగించే పనిముట్టు. దుస్తులకు తోళ్ళనుకోసీ, సన్నగా వారులు చీల్చీ, తోలును పదును చేసి నునుపుగా చేసి ప్రీలు రకరకాలుగా దాన్ని ఉపయోగిస్తారు.
ఈ విధంగా ఒక పనిముట్టు ఒకపనికీ, ఇంకొకటి వేరే పనికీ ఏర్పడటం చూస్తే, పురుషులు ఒక విధమైన పనులు చేస్తే, స్రీలు ఇంకో విధమైన పనులు చేసేవారని (గ్రహించవచ్చు. ఏ విధమైన నాగరికతా లేక, కేవలం వేటకాండ్రలాగా జీవించే ఆ పురాతనపు రోజుల్లోనే సంఘానికి కావలసిన పనులు ప్రజల్లో తగినట్లు ఒక్కొక్కరికీ విభజింపబడేవని ఇందుమూలాన మనకు విశదమవుతోంది.
పురుషులు జంతువుల వెంబడించి వేటాడి, దిమ్మరేసమయంలో ్రీలు ఊరికే కూర్చొనేవారుకారు. వారి నివాసానికి యోగ్యమైన గుడిసెలు నిర్మించేవారు. భూమి నుండి దుంపజాతులు క్రవ్వి తీసేవారు. భోజన పదార్థాలూ, దుస్తులూ మొదలైన వాని విషయం ముందుగానే జాగ్రత్తపడి దాచేవారు.
పురుషులూ, స్త్రీలూ వేర్వేరు పనులు పంచుకొని చేసినట్లే, పడుచు వారి పనులన్నీ ముసలి వారు చేయవలసినపనులనీ కూడా విభజించుకొన్నారు ఆ రోజుల్లో. వెయ్యేండ్ల బడి
ఏ పనన్నా చేయగలగాలంటే మొదట్లో దాన్ని నేర్చుకోవాలి. అలవాటు చేసుకోవాలి. అభ్యసించందే అలవాటు చేసుకోకుండానే, జ్ఞానం ఏదో కొండమీదనుంచి దిగివస్తుందనుకోకూడదు. సాధారణంగా ప్రతి కొత్త విషయమూ తెలిసిన ఇతరుల నుండి నేర్చుకోవాలి మనమూ చేయగలగాలంటే.
ఒక వడ్రంగి ఉన్నాడనుకో అతనికి కావలసిన రంపమూ, ఉలీ, సుత్తీ ఐరమా అన్నీ అతనే కనిపెట్టాలనుకో. ఇంతేకాక వానినెట్లా ఉపయోగించాలో కూడా వాడే ఊహించి తెలుసుకోవాలని అనుకొందాము. లోక పరిస్థితులు ఇలాగుంటే నిజానికి వడ్రంగి జాతి పూర్తిగా నశిస్తుంది త్వరలో.
ఇదే మాదిరి మనం భూగోళ శాస్తం నేర్చుకోవడానికి ప్రతియొక్కడూ భూమంతా చుట్టూ ప్రయాణం చేసి, కాలంబస్‌ మాదిరి తిరిగీ అమెరికాను కనుక్కొనీ, ఆఫ్రికా ఖండపు దుర్గమారణ్యాలల్లో ప్రయాణం సాగించీ, ఎవరెస్టు శిఖరంపై కెగబ్రాకీ, లోకంలో మానవవిజయం తే
నుండే జలసంధులూ, ఆగ్రాలూ ప్రత్యక్షంగా తిలకించీ, ప్రతిదీ లెక్కబెట్టి చూడాలంటే, మనం వెయ్యేండ్లు బ్రతికినా భూగోళశాస్త్రం నేర్చుకోలేము.
"రోజులు గడిచేకాలదీ, నూతన విషయాలు కనిపెట్టబడుతున్నాయి. కౌత్త శక్తులు స్వాధీనమవుతున్నాయి. ఎన్నెన్నో కనీ, వినీ ఎరుగని అంశాలు మనకు విదితమవుతున్నాయి. ఇట్లా ఒక్కొక్క తరం గడిచిపోయే కొలదీ జనులు నేర్చుకోవలసిన విషయాలెన్నో పెరిగిపోతున్నాయి.
సుమారు రెండువందల సంవత్సరాల క్రితం పదహారోయేటికల్లా మనుష్యులు ప్రాఫెసర్లు-పండితులు అనుకోవచ్చు - అయ్యేవారు పాశ్చాత్య దేశాల్లో ఈ రోజుల్లో అట్లాంటి పప్పేదీ ఉడకదు. సుమారు పదేళ్లు కష్టపడి చదివితే కాని హైస్కూలు చదువు పూర్తికావటం లేదు ఈ రోజుల్లో. రాను రాను, క్రొత్త శాస్రపరిశోధనలు పెరిగేకొలదీ జనం ఇంకా ఎక్కువ యేండ్లు చదువవలసి వస్తుంది. పూర్వం పదహారేంద్ర్లకంతా జనులు ప్రొఫెసర్లు అయ్యేవారు. ఇప్పుడో! తలక్రిందుగా తప్పస్సు చేసినా అటువంటిదేదీ వీలుకాదు. పూర్వం భౌతికశాస్త్రం అని, ఒకే ఒక శాస్తం చదివేవారు జనం. ఇప్పుడైతే భూగోళ భౌతికశాస్తమూ, నక్షత్ర భౌతికశాపస్త్రమూ అని ఉన్నాయి. అదే మాదిరి రసాయన శాస్తం ఒక్కటే ప్రజలు మునుపు నేర్చేవారు. ఇప్పుడు భూగోళరసాయన శాస్త్రమూ, జీవరసాయన శాస్తమూ, వ్యవసాయ రసాయన శాస్తమూ అని ఉన్నాయి. ఈ రోజుల్లో శాన్ర నంబంధమ్లాన కొం(గొత్త విషయాలు బవాత్వరగా పెరిగిపోతున్నాయి. రాతియుగంలో శాస్త్ర పరిశోధనలనీ, చదువులనీ ఉండేవికావు. మానవుడు కేవలం అనేక అనుభవాలు సేకరించుకానేవాడు. ఈ రోజుల్లో మాదిరి మానవ జీవితమూ చిజ్ఞానమూ శాఖోపశాఖలుగా పెరిగిపోలేదు. ఐనా కొద్దో, గొప్పో ప్రతివాడూ ఆ కాలంలోనూ నేర్చుకోవలసియుండేది. జంతువుల కాలిజాడల బట్టి వానివెంబడించటమూ, చర్మం ఒలవటమూ, నివాసయోగ్యమైన కుటీరాలు నిర్మించుకోటమూ, రాతికత్తులూ, సూదులూ చేయటమూ
- ఇట్టి పనులన్నీ చేసే నేర్పరితనం ప్రతివాడికీ తప్పక కావలసివచ్చేది. కాని, ఎవ్వడూ పుట్టుకతోటే ఇట్టి చాకచక్యాలతోనూ, శక్తులతోనూ పుట్టడు. ప్రతిదీ నేర్చుకోవాలి. అభ్యసించాలి. అభ్యాసం మీదే పనివాడితనం సాధ్యపడుతుంది. 82 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
జంతువులూ, మనిషికీ ఉండే ముఖ్యభేదమే ఇది. మృగాలు పుట్టేటప్పుడే వాని జీవితానికి అవసరమయ్యే సమస్త అవయవాలతోనూ, అలవాట్లతోనూ పుట్టుతాయి. తమ తల్లిదండ్రుల నుండి వారసత్వంగా ఇచ్చే శరీరాకారమూ, రంగుల మాదిరే వివిధ పనులు చేయడానికి తగిన అంగాలూ, వానినుపయోగించగల నేర్పూ, జంతువుల పిల్లలకు వారసత్వంగా వస్తాయి. ఆడవి పంది దుంపల పెకలించటం నేర్చుకో అక్కర లేదు. అట్లా పెకలించడానికి అనువైన ముట్టెతోనే అది పుట్టుతుంది. పందికొక్కుకూ, బీవరుకూ వస్తువుల కొరికి నుసిచేయటం నేర్చుకో అక్కరలేదు. వాని దంతాలు అటువంటి పనులకు తగినట్లు పుట్టుకతోనే ఏర్పాటయియుంటాయి. జంతువులు వివిధ విద్యలు నేర్చుకోడానికి బడులూ లేవు, వేర్వేరు పనులు చేయడానికి కావలసిన పనిముట్లు అమ్మబడే దుకాణాలూ లేవు సృష్టిలో. మనిషి సంగతి ఇట్లా కాదు. మన తల్లిదండ్రుల నుండి పనిముట్లనుపయోగించే నేర్చరితనం మనకు వారసత్వంగా రాదు. తన పనిముట్లు తానే చేసుకోవాలి. ఉపాధ్యాయుల నుండీ, ఇతర పెద్దవారి నుండీ ఇటువంటి విషయాలన్నీ నేర్చుకోవాలి. సాధారణంగా చాలా మంది ఐడి పీల్లలకు లెక్కలన్నా వ్యాకరణమన్నా తగనిభయం. జంతువుల మాదిరి వారూ వివిధ పనులు చేయగలశక్తులతో పుట్టుతే ఎంతో బాగుంటుందనీ, లెక్కలూ మొదలైనవి నేర్చుకోవలసిన అవసరం ఉండదనీ మనం అనుకోవచ్చు. కానీ ఇదంత (శ్రేయస్మరం కాదు. బడులు లేకపోతే ప్రజ, కొత్త విషయాలు నేర్చుకోరు. జ్ఞానమూ, నేర్చరితనమూ నిర్జీవమై స్తంభించిపోతాయి: వానికి పురోభివృద్ధి అనేది లేశమైనా ఉండదు. జంతువులలో మాదిరే పుట్టిన అలవాట్లతో పెరిగి నశించటం మాత్రమే మనకూ చేతవుతుంది. మన అదృవ్టమనుకోవాలి మనకిట్లా నమస్తవిషయాలూ వుట్టుకతోనే అలవడకపోవటం. ప్రతిదీ చదవాలి, అభ్యసించాలి. ఒక్కోతరం గడిచేకొలదీ మానవ విజ్ఞానం పెరుగుతూ ఉంటుంది ఇందుమూలానే. క్రమక్రమంగా అజ్ఞానాంధకారం సటాపంచలవుతుంది. విజ్ఞానకాంతులు విస్తరిస్తాయి. ప్రతి బాలుడూ, బాలికా బడికి వెళ్ళి నేర్చుకొనేబట్టే, మానవ జాతి యావత్తూ, క్రొత్త విషయాలనూ ఎప్పుడూ నేర్చుకొంటోంది. ఇంతవరకూ గడచిన వెయ్యేళ్ళ బడియొక్క మానవవిజయం 88
ఫలితంగా మానవుడు శా్రజ్ఞానాస్పీ కళలనూూ, వివిధ పనిముట్లు నిర్మించి ఉపయోగించే కౌశలాన్నీ అభ్యసించగలిగాడు. ఈ విద్య యొక్క ఫలితమే మన ఈ ప్రస్తుత నాగరీకత.
ఈ వేయి యేండ్ల బడిలో మానవుడు రాతియుగకాలంలో ప్రవేశించాడు.
అలవాటుపడిన ముసలివాళ్లూ, పెద్దలూ, చిన్నవారికి జంతువేటా, వాని పాదగుర్హులు తెలుసుకోటమూ నేర్పారు. నిశ్శబ్దంగా, జంతువులకు తెలియకుండా జరిగి, ప్రాకి వాని సమీపించే చాకచక్యమూ, పద్ధతీ ప్రతి యువకుడూ తన సంఘ పెద్దల నుండి నేర్చుకొనేవాడు.
ఈ రోజుల్లో కూడా జంతువేటకు చాలా నేర్పరితనం కావాలి. ఐతే పూర్వం మాదిరి ప్రతి వేటకాడూ తనకు కావలసిన ఆయుధాలన్నీ తానే చేసుకో అక్కరలేదు. రాతియుగంలో ప్రజ తమకు కావలసిన రాతి కత్తులూ, గదలూ, ఈటెలూ, అన్నీ వాళ్ళే చేసుకొనేవారు. అందుకనే చిన్న వాళ్లకు నేర్పడానికి పెద్దవారికెన్నో విషయాలుండేవి.
(న్తీల విషయమూ అంతే. గృహకృత్యాలు నిర్వపాంచుకోటవేంకాక, కట్టెలునరుకుటా, రకరకాల గృహోపయోగకరమైన సామానులు తయారు చేయుటా
బట్టలు కట్టటమూ అనే పనులెన్నో వారికి ముఖ్యంగా తెలిసియుండేవి. ప్రతి ముఠాలోనూ, తమ తమ ప్రత్యేక జీవితాల్లో నేర్చిన నూతన విషయాలనూ, అలవర్చుకొనిన నేర్చరితనమూ యువకులకూ, యువతులకూ నేర్పించే పెద్దవాళ్లు ప్రీ పురుషులుండేవారు. అట్లా నేర్పడానికి కాబట్టి వారికేదో ఒక విధమైన భాష ఉండెయుండాలసి్‌ మనం ఊహించవచ్చు. ఇదిట్లా చేయి, అదట్లా చేయి అని చేసిచూపించటమూ, చెప్పటమూ జరిగేవి. దీనికంతా భాష లేకపోతే యెట్లా? జంతువులు, తమ పిల్లలకు వానిగోళ్ళనేవిధంగా ఉపయోగించాలో, పండ్లతో ఎట్లా కొరకాలో నేర్పించవు. కాబట్టే వానికి మాట్లాడే అవసరం ఉండదు. తన పనిని తాను చేయడానికీ, అతను నేర్చిన విషయాలు చిన్న వారికి నేర్పదానికీ, మనిషికి భాష- అంటే మాట్లాడటం అవసరమైంది. మానవుడు మాట్లాడటం నేర్చాడు. రాతియుగపు జనులు ఎట్లా మాట్లాదేవారో ! 84 యం, ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
పూర్వకాలానికి ద్వితీయ ప్రయాణం
మళ్ళీ ఇంకోసారి పురాతన రోజులకు ప్రయాణం చేసివద్దాం. ఈసారి, మునుపటంత ఎక్కువ సామగ్రి తీసుకుపోనక్కరలేదు, ఓడలెక్కి ఎచ్చటికీ పోవలసిన అవసరమూ లేదు. ఉన్న చోటే కూర్చుండి ఈ ప్రయాణం సాగించగలము.
ఈ రోజుల్లో రేడియో అంటే తెలియనివాళ్లు లేరు. దాన్ని తిప్పితే న్యూయార్ము నుండి, పారిస్‌: పారిస్‌ నుండి మాస్కో: మాస్కో నుండి బొంబాయికీ ఒక్క నిమిషంలో వెళ్ళవచ్చు.
“టెలివిజన్‌” యంత్రం మనదగ్గరుంటే, ఆ దూర ప్రదేశాల్లో జరిగేవి వినటమే కాక, పర్వతాలకవతల ్రక్కా సముద్రాల దూరపుతీరాల్లో జనులేయే పనులు చేస్తున్నారో చక్కగా, బహు స్పష్టంగా చూడగలం,
ఇట్టి సదుపాయాలన్నీ ఉన్నా కూడా, ఎన్నీ ఏండ్ల క్రితం జీవించిన మనుష్యుల మాటలు వినాలంటే మనకు వీలవుతుందా? ఈ యంత్రాల మూలాన దూరాన్ని జయించినట్లే. కాలము కూడా అతిక్రమించడానికి ఉపాయమేదన్నా ఉన్నదా అని ఆలోచిస్తే, అట్టిదేదీ వీలుపడదని తెలుస్తుంది.
మాట్లాడే చలనచిత్రాలు- టాకీలు- ఉపకరిస్తాయా అని ఆలోచింద్దాం. ఈ టాకీలు తెరమీద (ప్రస్తుత కాలంలో జరిగే విషయాలేకాక పూర్వపు విషయాలెన్నో చూపిస్తాయి. అయినప్పటికీ 1927 సంవత్సరానికి పూర్వం చలనచిత్రాలూ, ఇంకా కనిపెట్టబడలేదు. టాకీలకు పూర్వం జరిగిన విషయాలు చూపే చలన చిత్రాలు మూకీలు. అవి జనులేయే విషయాలు మాట్లాడారో మనకు చెప్పలేవు. కాబట్టి ఈ టాకీలు, మూకీలు కూడా ఎందుకు లాభించవు మన కార్యసాధనకు.
సరి, ఇక (గ్రామఫోను సంగతి చూద్దాం. మాటలూ, పాటలూ బహు చక్కగా దీంట్లో అచ్చు గుద్దబడుతాయి. మనిషిని చూడడానికి వీలుకాకున్నాా వాని భాష ఎంతో చక్కగా వినపబడుతుందిగా? ఐనా, 1877 సంవత్సరానికి పూర్వం (గగ్రామపోనులనే యంత్రాలు లేవు. అప్పటికింకా అవి కనిపెట్టబడలేదు. మానవవిజయం 85
గ్రామఫోనులకు ముందు జనులెట్లా మాట్లాడేవారో మనం వినటం దుర్తభం. : వారి భాషను తెలుసుకోవాలంటే (గ్రంథాలూ, పుస్తకాలూ ఆధారం చేసుకోవాలి. ఫొటోగ్రాపులూ, వ్రాతగ్రంథాలూ చూస్తే పూర్వపు జనుల భావాలూ, ఆలోచనలూ కొంతవరకూ తెలుస్తాయి. సాధారణంగా మన అందరి ఇండ్లలో మన పూర్వీకుల ఫొటోలెన్నో ఉంటాయి. గోడపొడుగునా ఉండే పటాల నుండి మన తొత ముత్తాతలూ, ముత్తవ్వలూ మనలని చూస్తూ ఉంటారు. వాళ్ళ విచిత్ర దుస్తులూ, వారుపయోగించిన సామాగ్రీ కొద్దో, గొప్పో వారి పురాతన జీవితాలని మనకు తెలుపుతాయి. అదిగో ! కెమేరావంక భయంగా తన చక్కని నల్లటి నేత్రాలు తెరిచిచూస్తూ, నవనవలాడే బాల్య సౌందర్యంతో బంగారు గజ్జల మొలత్రాడూ, మెడలో పులిగోళ్లూ వేసుకొన్న ఆ పసిపాప మన తాతగారట: ఇంకా కొంచెందూరంగా కుడిప్రక్కనుండే ఇంకో పటం చూడు. అందులోని మనిషికి పాతికేళ్ళుంటాయి. తెల్లని మల్లు తలపాగా, రీవిగా పైకి త్రిప్పిన మీసాలూ, మెడనుండి క్రిందిదాకా గుండీలున్న ఆల్పాకా నల్లకోటూ, కుడిచేతి ఐదు వ్రేళ్ళకూ రవ్వల ఉంగరాలూ, వెండిపన్ను తొడిగిన చేతికర్రా: ఎవరో తెలుసా? క్రౌత్త పెండ్లికొడుకు మన తాతగారే: ఆయన ప్రక్కగా పది, పంద్రెండేళ్లు కూడా నిండని బాలిక, బనారసుచీరా, మొగిలిపూవుల వాలుజడా, నుదుట పెండ్లిబొట్టూ, జూకాలూ, అడ్డబాసా, కాసులపేరూ, గజ్జల ఒడ్డాణం పెట్టుకొని నిలుచున్నది చూడు. లేడిపిల్ల లాగా భయపడుతూ, తన భర్త కూర్చున్న కుర్చీమీద తాకీ తాకనట్లు తన చేయి ఆనించి, ఆయనకు వీలైనంత దూరంగా ఒదిగి, ఒదిగి నిలుచున్నది పాపం! ఇదిగో, ఇంకోపటం దీన్ని చూద్దాం. ఇదంతా యేదో అట్టహాసంగా ఉంది. కళ్యాణమండపంలాగా దండలూ, తోరణాలూ, కాళ్ళీర శాలువలు కప్పుకొని కుండలాలు ధరించిన బ్రాహ్మలూ, కలకలలాడే నవ్వుముఖాలతో మంచి చీరలూ, నగలూ పెట్టుకొన్న ప్రీలూ, అరటిపండ్లు ఒలిచితింటూ నవ్వే బాలబాలికలూ, ఎంతో మంగళకరంగా, శోభాయమానంగా ఉన్నదీ దృశ్యం. అందరి మధ్యా, ఒక ముసలికాతగారూ, తలంతా నెరసిపోయి మడతపెట్టిన మొగిలిరేకుతో అలంకరించిన చెంపకొప్పుతో నవ్వుతూ మన అవ్వా కూర్చున్నారు. ఇది మన తాతగారి షష్టిపూర్తి ఫొటోగ్రాపు : 88 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాట్‌
ఈ విధంగా మానవ జీవితం కండ్లకుగట్టినట్లు ఫొటోలమూలాన మనకు విశదమవుతుంది.
మన తాత ముత్తాతలకాలం దాటి ఇంకా నాలుగైదు తరాలు వెనుకకు వెడితే అప్పటి ఫొటోలు మరీ విచిత్రంగా ఉంటాయి. ఏవో చెక్కడపు వి(గ్రహాల్లాగా, ముఖంలో యేవిధమైన కళా, భావస్ఫురణా లేకుండా వుంటాయి. ఎవరిదన్నా ఫొటో తీయాలంటే, ఆ వ్యక్తిని కదలకుండా, నిట్రంగా విగ్రహంలాగా ఎత్తుపాటి కుర్చీలో ఎంతోసేపు కూర్చోబెట్టేవారు. నేలకు కాళ్ళానకా, ప్రస్ఫుటంగా కనుపించాలని (వ్రతివేలూ, అరచేతులవి, తెరచిపెట్టి కాళ్ళమీద పరచీ, వింతగా, జాలిగొల్పుతూ కనుపిస్తారు. ఈ రోజుల్లోనైతే ఎంత త్వరగా చలించేవస్తువునైనా చిటికలో ఫొటో తీయగలము. పందెపు గుర్రాల పరుగులూ, సముద్రజలంలో కోసుకుపోయే ఓడలగమనమూ, తుపాకిగుందడ్ల వాయువేగ ప్రయాణమూ, ఇట్టివన్నీ ఫొటోలు తీస్తారు ఈ రోజుల్లో.
1838- ఈ సంవత్సరానికి పూర్వం ఫొటోగ్రాపులే లేవు. అంతకు పూర్వపు విషయాలు తెలునుకోడానికి తదితర అంశాలమీద ఆధారవడాలి. వున్త్నక భాండాగారాల్లోనూ, పురాతన చిత్రకారుల చిత్రాల్లోనూ, (ప్రాచీన (గ్రంథాల్లోనూ అట్టి విషయాలకు వెతకులాడాలి. .
ఈ విధంగా వందలకొలదీ ఏండ్లు గడచిపోతాయి. 1456 సంవత్సరానికి ముందు అచ్చుపుస్తకాలనేవి లేవు. తాటాకులమీదా వ్రాసేవారు. క్రమంగా వీనిని పరిశీలించి గతించిన రోజుల విచిత్ర విషయాలు అవగాహానం చేసుకోవాలి. ఇట్టి లిఖిత (గ్రంథాలకు పూర్వం దేవాలయాల గోడల మీదా, స్థూపాల (ప్రాకారాల పొడుగునా చెక్కిన అక్షరాలూ, బొమ్మలూ మన కాధారమౌతాయి.
ఇట్లా క్రమంగా జరిగిపోయిన తరాల విషయాలు (గ్రహిస్తూ, వెనుకకుపోగా, పోగా చిట్టబివరకు వ్రాత అనేది పూర్తిగా అదృశ్యమవుతుంది. పురాతన జనుల కంఠస్వరం క్షీణించి, హీనమై, తుదకు పూర్తిగా వినుపడకుండా పోతుంది :
ఐతే, ఆ కాలానికి ముందు సంగతేమిటో ?
అది తెలుసుకోవాలంటే పురాతన గుహల నేలను త్రవ్వాలి. పూర్వీకుల పనిముట్లు మానవవిజయం 87
పరీక్షించాలి: శిథిల భవనాలూ, దేవాలయాలరాళ్లూ రప్పలూ గమనించాలి: ఎప్పుడో ఆరిపోయిన అగ్నిగుండాల బూడిద '్రోవులలో వెతకులాడాలి వీటి మూలాలన పూర్వకాలపు మనుష్యులెట్లా జీవించారో కొంతవరకైనా గ్రహించ వీలవుతుంది. వారెట్టి భాష మాట్లాడేవారో పై పరిశీలనల మూలంగా యేదన్నా గ్రహించడానికి వీలవుతుందేమో ఆలోచించుదాము. మాటలు లేని భాష ॥ పురాతన గుహల్లోను, మనుజుడు జంతు వేటకాడుగా నుండే రోజుల్లో అతను నివసించిన కొండచరియల ్రాంతాలల్లోనూ అతని జీవిత సంబంధమైన కాన్ని విషయాలు తెలిపే ఆనవాళ్లగుపిస్తాయి. పితకాంత్రోపస్‌ మనిషి నుండి కొన్ని వేల ఏండ్లు అప్పటికే గడచిపోయాయి. ఆ రోజుల్లో నివసించిన మానవుడెట్టి వాడో ఆలోచించిచూడాలి. మొదట్లోనే ఇదంతా ఎవర్నిగురించి వ్రాస్తున్నామో, అతనికి ఫలానాపేరని చెప్పటం వీలుకాదని విశదపర్పాము. ప్రకరణ, ప్రకరణానికీ అతని పేరు మారుతూ ఉంటుంది. మనము ఇప్పుడు చర్చించే కాలపు మానవునకు శాప్రజ్ఞులు “నియాందర్తల్‌ మనుజుడ”ని పేరు పెట్టారు. బొచ్చు యేనుగులు నివసించే రోజుల్లో జీవించిన మానవుల యొక్క కపాలములు “నియాండర్తలో లోయలో మనకగుపించాయి. ఇందుకనే ఈ పేరు పెట్టారు శాస్త్రకారులతనికి. అతనికి పూర్వపు మనుజులతో పోలిస్తే, నియాందర్తల్‌ మనిషి వెన్నెముక నిట్రముగా మారినట్లూ, చేతులు పూర్వంకన్న స్వాధీనంగావంగేటట్లూ, ముఖంలో మానవాకారం పొడసూపేటట్లూ గోచరమవుతుంది. ఏదన్నా నవల చదివితే, దానిలో వచ్చే ముఖ్య పొత్రయైన వ్యక్తిని గురించి ఎన్నెన్నో వర్ణనలుంటాయి. శరీరం నిమ్మపండు ఛాయా, కోలముఖం, పొడవైన నాసికా, ఆకర్టాంతములైన విశాల నేత్రద్వయం, పట్టుదలను చూపే బలమైన క్రింది దవుడా, అజానబాహువులూ- ఈ రీతిగా వర్ణించేస్తాడు గ్రంథకర్త.
ఈ గ్రంథంలో, మన సంగతి ఇట్లా కాదు. అట్టి వర్ణనలన్నింటికన్నా ముఖ్యమైన దొక్కవిషయం మనకు కావాలి. అతని నేత్రాల నుండి వెలువడే కరుణారస దృక్కులకన్నా, వీణతంతులు మీటినట్లుండు కంఠస్వరము కన్నా ఆ వ్యక్తి యొక్క మెదదెంత పెద్దదో తెలుసుకోటం మనకెక్కువ అవసరం.
88 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
పితకాంత్రోపస్‌ మానవుని కపాలముకన్న నియాండర్తలుని కపాలము పెద్దదనేది నిర్వివాదాంశం. శాస్త్రజ్ఞులు జాగ్రత్తగా ఆయా కపాలముల కొలిచి దీన్ని నిర్ణయించారు.
నియాండర్తల్‌ మానవుని కాలానికి ముందు జరిగిన వేలకొలది యేండ్ల శిక్షణా, దీన్ని బట్టి ఊరికే పోలేదని తెలుస్తోంది. మనిషంతా అందులోనూ ముఖ్యంగా అతని తలా, చేతులూ మార్చు చెందాయి. ఆలోచనలకు తలా, కార్యసాధనకు చేతులూ జోడించుకొంటూ ముందంజ వేసాయి ఈ మార్పులో.
రాతి గొడ్డలితో, ఏ రూపమూ లేని రాళ్ళను చెక్కేటప్పుడు తనకు తెలియకుండానే తాను మారటం మొదలుపెట్టాడు మనిషి అతని చేతి వ్రేళ్లు పూర్వం కన్న ఎక్కువ స్వాధీనమయ్యాయి. సున్నితంగా పట్టుకోటం అలవర్చుకోగలిగాయి. వివిధ పనులూ చేసేకొలదీ మెదడు కూడా వృద్ధికాజొచ్చింది.
నియాండర్తల్‌ మనుజుని చూసీ చూడటంతోనే అతను కోతి కాదని తోచుతుంది. కొన్ని విషయాల్లో మర్కటచిహ్నాలూ పూర్తిగా నశించకపోయినప్పటికీ వెనకకు తోసుకుపోయే నుదురూ, గుబురైన కనుబొమ్మలూ, ఎత్తుగా వెలుపలకగుపిస్తూ పెరిగినపండ్లూ వానరసంపర్మాన్ని చెప్పక చెబుతూంటాయి. మన మన్నట్లు నుదిరనేదే అతనికి లేదు. గడ్డపు ఎముక అంటే అతనికి లేదనే చెప్పాలి. మన మెదడులోనుందే కొన్ని భాగాలు అతని మెదడులో ఇంకా పొడచూపలేదు. క్రింది దవుడ ఎముక పెరుగక, గడమనేదే లేనందుచేత, మాట్లాడటం అతనికి సాధ్యపడేదికాదు.
ఈ రోజుల్లో కూడా అవ్వుడవ్పుడు ఇట్లా నుదురూ, గడ్డమూ లేక సొరకాయతలలున్న మనుజులచ్చటచ్చట పుట్టుతారు. వాళ్ళని నీవు చూచే యుండవచ్చు. వారికి మన మాదిరి ఆలోచించటమూ, మాట్లాడటమూ వీలుకావు.
కాని నలుగురూ కలిసి జీవించటం చేతా, వివిధమైన పనులు చేయటం మూలానా, నియాందర్తల్‌ వ్యక్తికి మాట్లాడే అవసరం తప్పింది కాదు. తన నుదురూ, గడ్డము యొముకా పెరిగేదాకా అతను మాట్లాడక, కూర్చునియుంటే, జీవితరథం ముందుకు సాగేదెట్లా? ఎన్ని వేలయేంద్లకో గాని అట్టి మార్పులు, శారీరకంగా కలుగలేవాయె మరి. మానవవిజయం 80
మాట్లాడలేకపోయినా, తన తలలోని ఆలోచనలను ఇతరులకు విశదపర్చడానికి అతను నేర్చాడు. మాట్లాడే ఒక్కఅంగం, నాలుక బదులు, తన యుద్ధేశాలను యావత్తు శరీరంతోనూ ఇతరులకు తెలిపేవాడు. ముఖకండరాలూ, భుజాలూ, కాళ్ళూ, మరీ ముఖ్యంగా చేతులూ అతని భావాలను ఇతరులకు వ్యక్తపరిచేవి. ఇట్లా అంటే, “ఇదేమిటి, అర్ధంలేని వ్రాత” అని నీకనుపిస్తుంది కాదూ? కాని నిజానికి, దీనిలో అర్ధం లేకపోలేదు. చూదు: నీవెప్పుడైనా కుక్కను పెంచితే అది తన భావాలనెట్లా తెలుపుతుందో (గ్రహించి యుంటావు. నీతో యేదన్నా చెప్పాలనుకొంటే తన కండ్లు వప్పగించి నీవంక చూస్తుంది. దాని తడిముక్కు నీ కాళ్ళకు పూస్తుంది. నీ ఒడిలో తన ముందుకాళ్ళెత్తిపెట్టి, తోకాడిస్తూ శరీరమంతా ఆత్రతతోకదుల్చుతూ, తమాషాగా అరుస్తుంది. నోటిమాటలు దానికి రావు కాబట్టే తన యావత్తు శరీరంతోనూ తన ఉద్దేశాన్ని నీకు తెలుపుతుంది. ముక్కు మొననుండి, తోక చివరవరకూ అది నీతో భాషిస్తుంది కదూ? ఇదే మాదిరిగా, తన ఉద్దేశాలను మన పూర్వీకుడూ ఇతరులకు తెలిపేవాదు. మాటలు నేర్చిన నాలుకబదులు, భావముల స్ఫూరింపజేసే చేతి తిప్పుడులూ, ముఖమందలి మార్పులూ, అతడుపయోగించేవాడు. మన దేశపు భరతనాట్యంలో, కూచిపూడివారి భాగవత (ప్రదర్శనాలల్లోనూ ఒక్కొక్క ముద్రను చేతితోపట్టి ఎంతెంత గంభీరభావాలనూ చటుక్కున ప్రజకు స్ఫురింపజేస్తారో నీకు తెలుసుననుకొంటాను. పురాతన మనిషి ఏదన్నా “నరకు” అనే ఐదులు, చేతులతో నరికేటట్లు నటించి చూపేవాడు. . అరచేతులెత్తి ముందుకుజాపి “ఇవ్వ” అని అడిగేవాడు. ఇట్టి పనులు చేసేటప్పుడు ఇంకా మాటలనేర్వని అతని కంఠకండరాల్లూ, నాలుకా, ఆయా పరిస్థితుల కనుగుణ్యమైన శబ్దం చేసేవి. కోపంతో గర్జించేవాడు. బాధతో మూలిగేవాడు. పెద్దకేకవేసి ఎవరినన్నా పిలిచేవాడు. తన మాటలులేని భాష గమనించమని. ఇదంతా మనకెట్లా తెలుసునా అనే సందేహం నీకు కలుగవచ్చు. ప్రతి రాతిపనిముట్టూ, ఆయుధమూ అశని చేతుల నైపుణ్యాన్ని వ్యక్తీకరిస్తాయేగాని, మాటలులేని భషను మనకు తెలుపవుగా? దీని కొక్కటే సమాధానమున్నది. మన మంతా ఈ పూర్వీకుని సంతతివారమే కాబట్టి. వాని నుండి మనకు కొన్ని కొన్ని అలవాట్లూ, చేష్టలూ 90 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
సాంప్రదాయకంగా వచ్చాయి. వీని మూలంగానే పై నుడివిన విషయాలు మనకు (గ్రావ్యామవుతాయి. మూగభాష
మూగవాళ్లు మాట్లాడలేరు. ఐనా వారి మనసులో ఉండే ఉద్దేశాలనూ, భావాలనూ చేతులూ, కాళ్లూ, ముఖ మందలి మార్పుల సహాయం చేతా ఇతరులకు తెలియబర్చగలరు. గుర్రాన్ని తోలేటట్లు చేతులతో కళ్లెం పట్టుకొని నటించి జట్కాబండీ అని తెలియబరుస్తారు. కాళ్ళతో సైకిలు కశ్రొక్కినట్లు నటించి, చేతులతో హాండిలు పట్టుకొన్నట్లు విశదీకరిస్తారు. తల్లిబిడ్డను పాలిస్తూ లాలించేటట్లు చూపి పసిపాప విషయమని చెప్పగలరు.
ఇట్లాగే భరతనాట్యంలో (డ్రేమా, కోపమూ, విరాగమూ, ఈర్చ్యా, కలహమూ మొదలైనవానిని భావగర్భితమైన ముద్రల ద్వారా ఒక్క నిమిషంలో తెలుపగలరు. కూచిపూడి భాగవతుల దశావతార ప్రదర్శనమూ నర్తకుల గాలిపటం ఎగురవేయటమూ, పాములాడిదృ్భశ్యమూ, వేటకాని బాణం తగిలి తపించి తల్లడిల్లే లేడిబాధా, ఇవన్నీ యొట్టిభాషా లేకుండానే మనకు తేటతెల్లమవుతాయి.
కాబట్టీ భాషకు మాటలే అవసరమనుకోటం మన ్రస్తుతపుటలవాటుపై ఆధారపడి ఉన్నదని గ్రహించాలి.
కొన్నేండ్లక్రితం “నెజ్‌పర్సెస్‌” జాతికి చెందిన ఒక అమెరికా ఎర్ర ఇండియను ఐరోపాకు వచ్చాడు. సాధారణంగా పుస్తకాల్లోనూ, సినిమాల్లోనూ చూచే ఎర్ర ఇండియనుల మాదిరి అతను లేడు. నెత్తిన పక్షి ఈకల తురాయిటోపీ, మోకాళ్ళవరకూ చర్మపు మేజోళ్లూ అతను ధరించలేదు. ఐరోపియనులమాదిరే దుస్తులు ధరించాడు. అతనికి ఆంగ్షమే కాక, వారి ఎర్ర ఇండియను భాష కూడా వచ్చు మాట్లాడటానికి.
ఈ రెందు భాషలే కాక అతనికి ఇంకొక, మూడో భాష కూడా తెలుసు. అనాది నుండీ వారి తెగవారు మాట్లాడే ఒక ప్రత్యేకభాషే ఈ మూడోభాష ఇదెంతో పురాతనమైన భాష దాన్ని నేర్చుకోను బ్రహ్మాండమైన వ్యాకరణ సూత్రాలు అనవసరం. విభక్తులూ, సర్వనామాలూ, వగైరాలక్కరలేదు ఈ భాష నేర్చుకోవాలంటే. ఇక దాని ఉచ్చ్భారణో అది బహు సులభం: ఎందుకంటే ఆ భాషను ఉచ్చరించటమే అనవసరం, అది మాట్లాడే భాషకాదు; “అభినయభాషూ” అని దాన్ని అనాలి. మానవవిజయం జ!
ఆ భాష యొక్క నిఘంటువు వ్రాయాలంటే, ఎట్లుండేదీ, మచ్చుకు ఇచ్చట కొద్దిగా సూచిస్తాము: విల్లు- ఎడమ చేయి ముందుకు జాపి కుడిచేతో బలంగా వింటి త్రాటిని లాగినట్లు, విగ్‌వామ్‌: - (ఎర్ర ఇండియనులడేరా) రెండు చేతుల (్రేళ్ళనూ జాపి మొనలజేర్చి కుడియెడమలకు స్తోపుగా నుంచుట. తెల్లవాడు:- కుడి అరచేతిని ముఖము ముందు అడ్డముగా దొరటోపీ అంచుమాదిరి పెట్టుట. తోడేలు:- రెండు వ్రేళ్ళను తిన్నగా ఎదురుగా, తోడేలు చెవుల మాదిరి జాచుట. కుందేలు :- పై మాదిరి వ్రేళ్ళు జాపి, రెండవ పిడికిటిని వంపుగా ట్రేళ్ళ వెనుక, కుందేలు ముందుకు జరుపుట. చేప:- అరచేతిని జాపి, బోర్లించి (వ్రేళ్ళను కుడి ఎడమలకు చేపతోక మాదిరి కొట్టుతూ ముందకు జరుపుట. కప్ప :- చేతివేళ్ళను మడిచి బల్లపై బోర్లించి కప్పగంతుల మాదిరి చేతిని ఎగురవేస్తూ ముందుకు జరుపుట. మేఘాలు:- రెండు పిడికిళ్ళను ఎత్తుగా తలపై నుంచుట. వాన;- పిడికిళ్ళను విప్పి ఒక్కసారి చేతుల నెత్తిమీదకు దింపుట. నక్షత్రము:- రెండు [వ్రేళ్ళను ఎత్తుగా నెత్తిపైనుంచి చేర్చుతూ తెరచుతూ, చేర్చుట. నక్షత్రం మిణుక్‌ మిణుక్‌ మని మెరసినట్లు. ఇదీ ఈ విచిత్ర భాష ప్రతిదీ ఒక బొమ్మ. ప్రతి బొమ్మనూ చేతులతో గాలిలో చిత్రించాలి ఈ భాషలో. పూర్వపు ఎర్ర ఇండియనులు సరీగా ఈ భాషనే, ఇట్లాగే ఉపయోగించకపోయినా, చాలా వరకు రెంటికీ సామ్యమున్నదనే చెప్పాలి. ఇప్పటికీ మనలో ఇటువంటి అభినయపదాలు ఎన్నీ వాడుకలో ఉన్నాయి. ఉదాహరణగా: 92 యం, కఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
మోటారుకారు:- చేతులను గుండ్రంగా చక్రాల మాదిరి తిప్పటం. కారును నడిపే చక్రమును త్రిప్పుతున్నట్లు అభినయించటం.
రైలుబండి:- చక్రాలు తిరిగేటట్లు చేతులు (త్రిప్పుతూ, వానిని ముందు వెనుకలకు జరపటమూ, ఇంజను పొగ వచ్చేటట్లు నోటితో “ఛక్‌, ఛక్‌ అనటమూ.
“క్రాన్స అనాలంటే సాధారణంగా తలను పైకీ, క్రిందకూ ఊగిస్తాము. “అక్కడ” అనాలంటే వ్రేలితో దూరంగా చూపిస్తాము. ఈ వేలుకు “చూపుడు వ్రేలు”నే ప్రత్యేక నామం కూడా వాడుకలో వున్నది.
ఇతరులను చూడగానే “నమస్తే అని నోటితో అనకుండా దణ్ణం పెట్టుతాము. కోపం వస్తే ఒక వ్రేలు పైకెత్తి ఆడిస్తూ, ముఖంలో రౌద్రం చూపిస్తాము. పేమాతిశయాన్ని చూపడానికి ఎదుటి మనిషి యొక్క చెంపలను మన చేతులతో తాకి, మన చెంపల కద్దుకొాంటాము. ముద్దు పెట్టుకొంటాము. ఈ విధంగా మాటలులేని భాషను ప్రతిదినమూ మనం వాడుతూనే యున్నాము.
ఓడలలోని వారు ఏదన్నా విషయాలు తీరం మీదివారికో, ఇంకో ఓడలోని జనులకో తెలుపాలంటే జండాల నాడించి చెబుతారు. సముద్ర జలపు హోరూ, ప్రేలే ఫిరంగుల శబ్బములూ చెవుల గింగురుమనిపిస్తున్నా మనపెదవులైన కదల్పక, ఎంత దూరపు జనులతోనైనా సంభాషించడానికి ఈ అభినయ భాష యొక్క ప్రయోజనం అతీతమైంది.
బడిలో పంతులు పాఠం చెప్పేటప్పుడు ఏదన్నా ప్రశ్న అడగాలంటే, నీ చేయి యొత్తుతావు. దాన్ని చూచి ఆయన నిన్ను “ఏమిటిని ప్రశ్నిస్తాడు. దీనిబదులు, సందేహం కలిగిన ప్రతివాడూ ఉపాధ్యాయుని పిలవాలంటే ఎంత గల్లంతు అవుతుందో? ఈ విధంగా అభినయభాష ఇప్పటికే మాట్లాడే శక్తి మనుష్యులు సంపాదించినా, కొద్దో, గొప్పో నిలిచియుంది మనలో,
టర్కీ ఆర్మీనియా దేశాల్లో ప్రీలు మాట్లాడరాదనే ఆచారం వుండేది. అందుకని సంజ్ఞలద్వారానే వారు సంభాషించేవారు. మొన్న మొన్నటిదాకా, సిరియాలో కూడా ఇట్టి సంజ్ఞలభాషే వాడుకలో నుందేది. మానవవిజయం న!
"పర్షియా దేశపు రాజు, “షోతో మాట్లాడడానికి అతని బానిస వారు సంజ్ఞలే వాడేవారు. నోటి మాట నిషేధము, తమ పై అధికారులతో, ఇట్టి వాడుకలుండే దేశాలు కొన్ని ఇప్పటికీ యున్నాయి. మెదడూ - ఆలోచనా
అరణ్యంలోనూ (ప్రతి మృగమూ బహు జాగ్రత్తగా రకరకాల శబ్దాలనూ, వాసనలనూ గమనిస్తూ ఉంటుంది. పొదల్లో గలగలా, చెట్ల మానులపై రాపిడిశబ్ధమూ, ఇవి వినబడగానే త్వరగా పారిపోయి దాక్కొంటాయి. ఉరుముల శబ్దం, మెరుపులూ, చెట్ల మ్రానుల ఆకుల గలగలాశబ్ధించటమూ, ప్రతి జీవీ ఎగిరీ, పరుగెత్తీ తన గూటిలోనూ, గుహలోనూ దాక్కొంటుంది. కుక్కగొడుగులూ, కుళ్ళే అకూ, అలాలవాసనలతో ఏదో ఒక క్రొత్త వాసన వెంటనే తన ముట్టెతో పసిపడుతూ, చెత్తను పెకలించి అడుగున యున్న పురుగునో, ఎలుకనో భక్షించేయత్సం చేస్తుంది నైలపై తిరుగాడే జీవి. మృగాల మాదిరే, మానవుడూ ్రతిశబ్దాన్నీ ఆకుల గలగలనూ, నీటి పారుదల ధ్వనినీ, నడచిపోయిన జంతువుల కాలిజాడలనూ, వాని వాసనలనూ జాగ్రత్తగా గమనించేవాడు. ఇవేకాక తన మాదిరే సంచరించే ఇతర మనుష్యుల ఆనవాళ్ళనూ, వారి సంజ్ఞలనూ అతను తెలుసుకోటం అలవర్చుకొన్నాడు. అడవిలో వేటకై బయలుదేరిన జనులలో మొదటివాడొక లేడిని చూస్తాడు. తన చేతులలో వెనుకవచ్చే వారికి సంజ్ఞ చేస్తాడు. వెంటనే వారంతా, ఎట్టెదుట లేడికనుబడినదా అన్నట్లు తమ బాణాల నెక్కుబెట్టి పరుగిడివస్తారు. కాలిజాడలు కనిపెట్టీ పొదల్లో కొరకదిడిన ఆకు అలాల చూచీ, దూరాన గడ్డి గుబుర్లలోని శబ్దాలను వినీ, తన సహచరులకు సంజ్ఞ చేసి హెచ్చరించటం అలవాటు చేసుకొన్నాడు మనిషి దూరాన నిలుబడిన మనిషి చేసే సంజ్ఞలనూ, శబ్దాలనూ వెనుకనున్నవారు చూచేవారు, వినేవారు. కండ్ల నుండీ, చెవుల నుండీ ఈ విషయాలు వారి మెదడులకు వెళ్ళేవి. ఆ మెదడు వానిని విప్పి చెప్పేది: వ్యాఖ్యానం చేసేది. వెంటనే విల్లంబుల సిద్ధంచేయటమూ, పొంచుండి, పొంచుండి నిశ్శబ్దంగా ముందుకు సాగటమూ, అనే పనులు జరిగేవి. 94 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
ఈ విధంగా రకరకాల సంజ్ఞలూ అనుక్షణమూ మెదడుకు వెడుతూ ఉండేవి. వీనినన్నిటినీ రకంవారీగా ఏర్పర్చడానికీ, వాని అర్ధం (గ్రహించడానికీ మెదడుకు చాలా పని ఏర్పడేది. ఇందుమూలాన మానవుని మెదడు త్వరత్వరగా పెరిగి, పెద్దదయింది. జంతువుల మెదడులోవలే కాక దానిలో అనేక అల్లికలుగా, గిజబిజగా నరాలు అల్లుకొని పోయాయి. (వతియొక్క భాగమూ, ఇంకోభాగంతో అన్యోన్య నంబంధం ఏర్పర్చుకోగలిగింది మెదడులో.
ఇందుమూలంగానే 'పితకాంత్రోపస్‌ మానవుని మెదడుకన్న 'నియాందర్తలొని మెదడు పెద్దదిగా మారింది. మెదడు పెరిగేకొలదీ ఆలోచనాశక్తి అతిశయించింది.
“సూర్యుడు” అనే సంజ్ఞను మానవుడు చూడగానే, అప్పుడు అర్ధరాత్రియైనా, సూర్యుడే కంద్లకు కనుపించకపోయినా, అతని మెదడు సూర్యుని ప్రతిమను అతనికి ప్రత్యక్షంగా కనుపింజేయగలిగింది. “ఈటెను తీసుకొనిరా” అనే సంజ్ఞ చూడగానే, అతని దగ్గర అప్పుడు ఈటె లేకున్నా, ఆలోచనలు పరుగిడి వెంటనే అతడు ఈటెను పట్టుకు వచ్చేవాడు.
ఒకరితో, నొకరు చేరి వివిధ పనులు చేయటం వలన, మనుజులకు మాటలాడే అభ్యాసం ఏర్పడింది. ఇట్లా మాట్లాడే కొలదీ వారి మెదడు ఆలోచించటం నేర్చుకొన్నది.
ఈ ఆలోచనాశక్తిని తానే క్రమంగా వృద్ధిచేసుకొన్నాడేగాని జంతువులకు లేని ' ఈ నూతన శక్తిని మానవునకు యే దేవుడో ప్రసాదించాడనుకోరాదు. సంజ్ఞల బదులు మాటలు
తక్కువ అనుభవాలూ, కొద్ది పనిముట్లూ ఉండే రోజుల్లో ఏవో కొన్ని సంజ్ఞలు మాత్రం, ఒకరితోనొకరు సంభాషించడానికి సరిపోయేవి. వారు చేసే పనుల రకాలు వృద్ధి అయ్యేకొలదీ, సంజ్ఞలు కూడా పెరిగాయి. పూర్వమంత సులభంగా వానితో సంప్రదించడం వీలయిందికాదు.
క్రమంగా బొమ్మలభాషను జనులు కనిపెట్టారు. అంటే గాలిలో చేతులతో జంతువుల బొమ్మలూ, చెట్లూ, ఆయుధాల బొమ్మలూ వ్రాయటం నేర్చారు. ముంగ్రపందిని గురించి మనము ఏదన్నా చెప్పాలనుకో, మనం దాని బొమ్మగీస్తాము. చేష్టలూ, మానవవిజయం 95
సంజ్ఞలద్వారా అదెట్లా తన చెవుల నిక్కబొడిచేదీ, ముట్టెతో మన్ను పెకలించి, ముందరికాళ్ళతో ప్రక్కలకు తోసి వేసేదీ, సూదుల్లాగా తన ముండ్లనే విధంగా విప్పేదీ, సమస్తమూ వర్గ్ణిస్తాము. దీని బదులు, ఏదన్నా సాధారణ మాట నేను నీళ్లు త్రాగుచున్నాను అనేది అంటే, ఆ నీటిని సీసానుండా, టంబ్లరునుందా, లేక చేతులనుండా తాగేదని మనం చెవ్బలేము. పూర్వీకులు నీళ్లు త్రాగటాన్ని చెప్పాలంటే, చేతులు దోసెడుగా పట్టి అందుండే నీటిని ఆతురతతో త్రాగేటట్ట నటించేవారు. ఈ విధంగా అభినందన భాషను వారుపయోగించినా, అందులో కొన్ని కొన్ని కష్టాలు వారికి గోచరమైయుండవచ్చు. “కుడి కన్ను” లేక “ఎడమ కన్ను” అనేవి సంజ్ఞ ద్వారా తెలుపవచ్చేగాని, ఊరికే “కన్ను” అనేది వ్యక్తపర్చటం కష్టం. ఇంకో కష్టమేమిటంటే, రాత్రులందీ సంజ్ఞల భాష ఎందుకూ పనికివచ్చేది కాదు. చీకట్లో ఎంతబలంగా మన చేతులాడించినా, ఎట్టీ సంజ్ఞలు జేసినా ఎదుటివారు చూడలేరుగా: ఇదే మాదిరి పగటివేళ చుట్టూ చెట్లు, చేమలడ్డంగా నుండే ప్రదేశాల్లో కూడా ఈ అభినయభాష నిరుపయోగమయ్యేది. అంతా ఎడారిగా, బయలుగా నుంటే ఇచ్చటి సంజ్ఞలు, దూరానుండే అచ్చటి వారు చూడగలరు: చెట్లముయంగా ప్రదేశం ఉంటే ఈ భాష వలన లాభం, ఉండేది కాదు. ఇందుమూలాన సంజ్ఞలబదులు శబ్దం ఉపయోగానికి వచ్చింది. రకరకాల శబ్దాలు చేసి తన ఆలోచనలర ఇతరులకు తెలుపవలసిన ఆవశ్యకత ఏర్పడ్డది. మొదట్లో మానవుని గొంతు కండరాలూ, నాలుకా అంతగా అతనికి స్వాధీనంగా వుండేవికావు. జంతువుల్లాగా ఏదో అరవటమో, మూల్గటమో, గర్జించటమో మాత్రం అతనికి తెలుసు. నెమ్మది మీదనే తన నాలుకను స్వాధీనపరుచుకొని, నోటిలో త్రిప్పి, శబ్భోచ్భారణ అతడు కనుగొన్నాడు. మనకు గోచరం కాకపోయినా మన నాలుక మాట్లాడేటప్పుడు ఎన్నెన్నో వంకరలు తిరుగుతుంది. సాగుతుంది. మడతబడుతుంది. ఇట్టీ శక్తి ఒక్కసారిగా మానవునకు కలిగిందనుకోరాదు. మొదట్లో అతని మాటలన్నీ, సంజ్ఞాపదాల మాదిరే యుండేవి. ప్రతి వస్తువునూ, దాని ప్రతిగుణాన్నీ విపులంగా చెప్పేమాటలే మొదట ఏర్పడ్డాయి. 06 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
“ఈవె జాతిజనుల భాషలో “నడక” అనే పదం ఎన్నడూ విడిగా వాడరు. ఆ నడకను వర్ణించే పదాలేవో కొన్ని ఎప్పుడూ దానితో చేర్చబడుతాయి. ఉదాహరణగా: “జొడ్డిడ్షి” అంటే గట్టిగాదబాయించి నడచుట: “జాబొకొ బొకా” అంటే స్థూలకాయుడిలాగా బరువుగా పాదాలూని నడచుట: “జొబూలబూలొ తల వంచుకొని, గుడ్డెద్దు చేనబడినట్లు నడచుట. “జాొపియాపియా” తడబడుతూ నదడచుట. “జొగోవు గోవు” తల వంచుకొని దిగాలుబడి నడచుట: ఈ విధంగా నడక యొక్క వివిధ రకాలనూ వర్ణించేమాటలున్నాయి. సంజ్ఞల చేత చూపించే ప్రతి విషయానికీ మాటలు ఏర్పర్చబడ్డాయి.
కొందరు సంజ్ఞలతో, మరికొందరు మాటలతోనూ భాషించటం నేర్చుకోగలిగారు. క్రమంగా మాటల భాషు అభినయభాష యొక్క అగత్యాన్ని తొలిగించివేసింది. ఇంతవరకూ గ్రహించింది
ఇంతవరకు మనం (గ్రహించింది ఏదో ఒక్కసారి పునర్విమర్శ్భ చేసి చూద్దాము.
ఏదైనా ఒక నది యొక్క రహస్యాన్ని కనుక్కోవాలంటే, దాని తీరానే పైకి ప్రయాణం చేస్తాము. పోనుపోను అది సన్నగిల్లుతుంది. వదో కొండలలో చిన్న సెలయేరుగానో, కొండవాగుగానో మారి, ఇంకా సన్నగిల్లి దాని జన్మన్థానం మనకగుపిస్తుంది.
మానవ జీవితం యొక (బ్రహ్మాండమైన నదీ ప్రవాహం వంటిది. ఈ నది యొక్క ప్రారంభదశను వెతకుతూ పోయిపోయి మానవసంఘము లెట్లేర్చడ్డదీ, భాషలు ఏవిధంగా ప్రారంభమైనదీ, ఆలోచనాశక్తి యే అనుభవాల చేత సృష్టితమైనదీ గ్రహించగలిగాము.
నది ముందుకు సాగుతుంది. ఎన్నో ఉపనదుల నీరు దానిలోనికి జారి అది లోతవుతుంది. గర్దనధ్వనితో ప్రవహిస్తుంది. అట్లే మానవ జీవితం కాలగతిన తరతరాల అనుభవాల (గ్రహించి, గంభీరంగా, లోతుగా మన కగుపిస్తోంది ఇప్పుడు.
ఎన్నో తెగలు పుట్టారు. పైకొచ్చారు. నశించిపోయారు. వారి భవనాలూ, కట్టడాలూ, నగరాలూ శిథిలమైపోయాయి. మట్టిలో మట్టిగా, నామరూపాలైనా లేకుండా ఎన్నెన్నితరాలో నశించిపోయాయి. కాలగతిన నశించిపోనిదేదీ ఈ ప్రపంచకంలో లేదనే గట్టినమ్మకం, ఇందు మూలాన మనకు కలుగుతుంది.
మానవవిజయం తి
కాని మానవ అనుభవమూ, ఈ అనుభవం వలన మానవులు సంపాదించిన జ్ఞానమూ, శక్తీ, కాలగతిన క్షీణించేబదులు, బలపడుతాయి. ఈ అనుభవ ఫలితమును నశింపజేసేదేదీ లోకంలోలేదు. మన భాషల్లో, కళల్లో, ఆలోచనలలో, శాస్త పరిశోధనలలో ఈ అనుభవ ఫలితము గట్టిగా నాటుకానియున్నది. ఉపనది తన నీళ్ళను తెచ్చి పెద్ద నదిలో నింపుతుంది. ఉపనదిలో నీరు అయిపోతోందని మన మనుకోవచ్చు. ఒక్కొక్క సమయం ఆ ఉపనది పూర్తిగా ఎండిపోవచ్చు. తన్ను మాలిన ధర్మం చేసి, ఆత్మహత్య గావించుకౌన్నదని ఉపనదిని మనం నిందించవచ్చు. కానీ, పెద్దనది యొక్క జలంలో ఈ ఉపనది ప్రవహిస్తోంది. తానెన్నడూ చూడలేననుకొన్న నూతన ప్రదేశాలలో అది పారుతోంది. సాగిపోతోంది. పెద్దనదిలో సమస్త ఉపనదులూ ఐక్యమయి జీవిస్తాయి. నశించిన తెగలూ, జాతుల జీవితానుభవాలూ, మన ఈ కాలపు ప్రజల అనుభవాలలో, జీవయా(త్రలో ఐక్యమయి సజీవంగా నున్నాయని (గ్రహించాలి. ఇంకా ఎట్టెట్టి నూతన తీరాల చిందులు త్రొక్కుతూ ఈ నది సాగిపోనున్నదో, ఎవరు చెప్పగలరు?
ఈ నది యొక్క జన్మస్థానాన్ని చేరాము. పనిచేయటమూ, మాట్లాడటమూ, ఆలోచించటమూ అనే శక్తులు గల మానవుడు నృవ్చీలో ఎట్సేర్పడ్వాడో (గ్రహించుకోగలిగాము.
“కృషి వలితంగానే మానవుడు లోకంలో నుదృవించాడని” ఒక మహానుభావుడన్నది అక్షరాలా నిజమని ఒప్పుకోక తప్పదు.
98 యం, ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
మానవ విజయం ణి
మన కథానాయకుని యౌెవనదశ ఈ పుస్తకం మొదటి భాగంలో మన కథానాయకుదైన మానవుడు యొచ్చట, ఏ కాలంలో పుట్టాడో అనే విషయం ఆలోచించాము. మనందరి బిడ్డల్లాగానే, వైశవదశలో అతడెట్లా చతుష్పాదుడై సంచరించాడో, క్రమంగా కాళ్లు స్వాధీనం చేసుకొని, నిలబడటమూ, నాలుగైదు తప్పటడుగులు వేయటమూ, మధ్య మధ్య చేతులాన్చి తిరగటమూ, యొట్లభ్యసించాడో కనుగొన్నాము. మొదట్లో అతనికి మాటలేవీ వచ్చాయికావు. వివిధ భావాలనూ ఏవేవో పసిబిడ్డభాషలో వెలిబుచ్చాడు. కాళ్ళు బాగా స్వాధీనమయి, చేతులు నడిచేపని నుండి విముక్తిజెందగానే, వానితో యేవేవో సంజ్ఞలు చేయటమూ, చుట్టప్రక్కలందుండే రాళ్ళూ, రప్పలూ, కొమ్మలూ పట్టుకొని ఈ పనీ, ఆ పనీ చేయటమూ నేర్చాడు. కౌమారదశ వచ్చేటప్పటికి తన చేతులతో రకరకాల పనిముట్లు చేయటమూ, వేర్వేరుపనులు చేయటమూ నేర్చాడు. ఈ దశలోనే అతడు తన నాలుకను స్వాధీనపర్పుకొని, శబ్బోచ్చారణ కూడా (ప్రారంభించాడు. ఇదంతా వెనుకటిభాగంలో చెప్పబడింది. క్రమంగా మన కథానాయకుడు యౌవనదశను (ప్రారంభించాడు. ఈ రెండో భాగంలో ఈ నవయువకుని జీవితమెట్లా వికసించిందో, ఏయే నూతన శక్తులనతడు స్వాధీనపర్చుకొన్నాడో, ఏయే పనులను తన కాలం గడిపాదో అనే విషయాలను తెలుసుకోవడానికి యత్నిస్తాము. 100 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
మునుపటి ఇల్లు మార్చి ఎవరన్నా ఇంకో కొత్త ఇంటికి వెళ్ళారనుకో, ఆ పాత గృహానికి పోయి చూస్తే చాలా తమాషాగా ఉంటుంది అంతా. పాత ఇల్లు వదలి వెళ్ళేటప్పుడు దాన్ని ఊడ్చి, శుభ్రంచేసి వప్పగించకూడదని, మనలో ఒక ఆచారం ఉన్నది. అందుకని ఆ ఇంటినిండా ఎక్కడ చూచినా చింపి పారవేసిన కాగితపు ముక్కలుంటాయి. పాత చీపుర్లూ, చేటలూ, పగిలిపోయిన పింగాణిగిన్నెలూ, చిమ్నీ పగిలి పాడైపోయిన చిన్న లాంతరూ, ఊడ్చి, ఊద్చీ అరిగిపోయిన పొట్టి పాత చీపురూ, ఇట్లాంటివెన్నో పడి ఉంటాయి. కేవలం ఈ సామానులను చూచి, పూర్వం ఆ ఇంటి వారెట్టి జీవితం గడిపేవారో స్పష్టంగా గ్రహించటం అంత సులభం కాదు మనకు. పురాతన మానవుని జీవితవిషయాలని గురించి కనుక్కోడానికి యత్నించే శాస్తకారుల సమస్య కూడా పైన చెప్పిన, మన సమస్య వంటిదే. ఇంతేకాదు, ఈ శాస్త్రజ్ఞులు పాడుపడిన పురాతన కొాంపలను చూడబోయేటప్పటికి, ఎన్నో కొన్ని వందలయేండ్లు గడచి వుంటాయి. వానిలో మనుష్యులు నివసించి, నిజానికి ఇల్లనేదే కనుపించదు. పడిపోయిన కొన్ని గోడలూ, మరికొన్ని ఇండ్ల వునాదులూ, పూర్వీకులపయోగించిన సామానుల ముక్కలూ వగైరా మాత్రం కనుపిస్తాయి. ఈ స్వల్చ ఆధారాలనుండి లెక్కలేనన్ని ప్రశ్నలకు నీవూ, నేనూ అడిగే వానికి వారు సమాధానం చెప్పాలి. శాస్త్రకారుల పని అల్లాటప్పా వ్యవహారమనుకోకు! మన దేశంలో అనేకచోట్ల పురాతన శిథిలభవనాలు, మసీదులూ, దేవాలయాలూ, కోటలూ, గోపురాలూ ఎన్నో ఉన్నాయి. విరిగిపడిపోయే '్రతిరాయీ, ద్వారమూ, మానవవిజయం 101
విచ్చలవిడిగా మొక్కలు పెరిగీ, తీగలల్లుకొనీ, రాయి విసరివేస్తే ఎంతో సేపటికిగాని, నీటిని తాకిన శబ్దమే వినబడని పాతబావులూ, ఇలకోళ్ళ శబ్దంతో, చీకట్లు క్రమ్ముకొని భయంగొలిపే పూర్వీకులు శయ్యాగృహాలూ, ఇటువంటివన్నీ గడచిపోయిన తరాల ప్రజల గురించి ఎన్నెన్నో విచిత్ర విషయాలు మనకు తెలుపుతాయి. ఇటువంటి పాతనివాసాలకన్నా ఇంకా ఎంతో పురాతనమైన నివాసలు కూడా ఉన్నాయి. సాధారణ గోడల్లాగా, కొండలు త్వరలో శిథిలం కావు. ఈ కొండగుహల్లో పూర్వం రకరకాల జీవులు తమ నివాసాలేర్చర్చుకొన్నాయి. పదిహేనువేల సంవత్సరాలకు ముందు మనుజులు నివసించిన పాత గుహలు ఇప్పటికీ ఉన్నాయి. ఇటువంటి వానిలో ఎందరెందరో జాతుల జనులు మారుతూ నివసించారు. మొట్టమొదట్లో భూమి యడుగునుండే ఊటనీరు నివాసం ఏర్పర్చుకుంది. ఆ నీరు తన వెంబడి ఈ గుహల్లోనే ఇసుకా, బంకమన్న్యూ ఎ(ర్రమట్టినీ తీసుకువచ్చింది. క్రమంగా నీరు ఈ గుహను వదలివేసింది. తరువాత ఆ గుహలో జనులు తమ నివాసాలేర్చర్చుకున్నారు. ఏదో తమకు చేతనయినట్లు జనులు చెక్కి పదును చేసిన చెకుముకిరాళ్ళ తునకలీమట్టిలో కనుపిస్తాయి. వీనిని బట్టే అచ్చట ప్రజ నివసించారని మనకు తెలుస్తుంది. ఆ జనులు జంతు కళేబరాలను కోసేవారు. ఎముకల కతుకుకొన్న మాంసకండరాల నూదబెరికేవారు, ఎముకల చీల్చి లోపలి మూలగను తినేవారు. ఈ పనులన్నిటికీ తమ చెకుముకి పనిముట్లనుపయోగించేవారు. వాళ్ళు గొప్ప జంతువేటకాంద్రని ఇందుమూలాన తెలుస్తుంది. చాలా యేండ్లు గడిచాయి. ఎందుకనో జనులు ఈ గుహను వదిలి పెట్టేశారు. కొత్తవారెవరో నివాసం ఏర్పర్చుకొన్నారు. గుహ గోడలు నున్నగా, సాఫీగా రుద్దబడినట్లు కనుపిస్తాయి. ఎలుగుబంట్లు తమ బొచ్చు శరీరాలను ఈ గుహ గోడలకు రాచి రాచి నున్నగా అరుగదీశాయి. అట్టి పేద్ద ఎలుగుగొడ్ల కపాలపు ఎముక లిచ్చటున్నాయి. వెడల్పైన నుదురూ, సన్నని, పొడుగూముట్టే వాని ఎముకల చూస్తేనే భయం వేస్తుంది. ఈ పొరకు పైనుండే మట్టి భాగాన్ని పరీక్షిస్తే తిరిగ, మానవ నివాస చివ్నోలగువిస్తాయి. గొవ్ప అగ్ని గుండాల బూడిదా, బొగ్బూ, కీళ్లూడిన జంతువులయెముకలూ, రాతి, ఎముకల పనిముట్లూ ఉంటాయి. ఈ వస్తువులను జాగ్రత్తగా పరిశీలించి అప్పటి ప్రజ ఎట్టి జీవితాలు గడిపారో కనుక్కోవచ్చు. 102 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
ఇట్టే చూడగానే అన్నీ ఏవేవో విరిగిన రాతి ముక్కలూ, ఎముకలూ అని మనకనిపిస్తుంది. కొంచెం నిదానించి చూస్తే భావికాలపు సుత్తీ, సమ్మెటా, కత్తీ, రంపమూ, సూదీ మన కిందులో కనుపిస్తాయి. వానిలో ఒక పనిముట్టు కొక అంచు పదునుగా కత్తిలాగున్నది. ఇంకో దాని మొన వాడిగా సూదిలాగున్నది. మరి ఇంకొకదాని అంచున రంపపు పళ్ళులాగున్నాయి.
ఈ ఆయుధాలన్నిటిలో పురాతనమైనది, పేద్ద రాతిసుత్తి. దీనితో రాళ్ళు పగులగొట్టేవారు. విరిగి చెదరని ముక్కలతో వేర్వేరు పనిముట్లు చేసేవారు.
ఈ పాతనుత్తికి దగ్గరలోనే, మట్టిలో వూడ్చుకుపోయి వురాతన సుత్తి మనకగుపిస్తుంది. దానిని గట్టివముకతో చేశారు. సుత్తిదెబ్బలూ, దానిపై పగులగొట్టిన రాళ్ళగీతలూ, దీనిసైనున్నాయి. అదెంత గట్టి ఎముకో: ఎంత పెద్ద మృగానిదో!!
తమకు, కొన్నివేల యేంద్లక్రితం ఇదేగుహలో నివసించిన మానవుల కన్న వీరెన్ని విధాలో ముందంజ వేసారని తెలుస్తుంది ఈ పనిముట్లను బట్టి. పూర్వీకులు నేర్వని వెన్నెన్నో కొత్త పనులు వీరికి తెలుసు.
పూర్వం అన్ని రకాల పనులకూ వాడియూన రాతిపనిముట్టు నొక్కదానినే వినియోగిస్తే ఈ ప్రజలు కోసేందుకుకొకటీ, చీల్చాడానికి కింకొకటీ, చంపడానికి మరొకటీ, ఇట్లా పనిముట్లు చేసారు. పొడుగ్గా చెప్పులు కుట్టే సూదిమాదిరి ఆయుధంతో జంతువుల తోళ్ళను బట్టలుగా కుట్టుకొనేవారు. వళ్ళున్న ఇంకో ఆయుధంతో మాంసమునుకోసి తోళ్ళను పదును చేసేవారు. వాడి మొనగలరాయి, వారి ఈటె మొనగానుందేది.
చలిబాధ పెరిగేకాలదీ ఈ ప్రజలెన్నెన్నో విధాల దాని నుండి తప్పించుకోడానికి యత్నించారు. ఎలుగుగొడ్ల తోళ్ళతో బట్టలు కుట్టుకొన్నారు. చలి కాలంలో తినడానికి మాంసమును దాచిపెట్టుకొన్నారు. నివాసానికి వెచ్చని ఇండ్లు నిర్మించుకొన్నారు. ఇన్ని రకాల పనులకూ, ఒకే పనిముట్టు వారికి సరిపోయిందికాదు. ఎన్నెన్నిరకాలో తయారు చేసుకొన్నారు. వారి నివాసాల్లో, ఈ కాలపు పనిముట్ల శైశవదశను చూపేవెన్నో ఉన్నాయి. కాలగతిని వానిలో అనేకం నశించినా, గట్టిరాతినీ, ఎముకనీమాత్రం మిగిలి ఉన్నాయి.
చర్మమూ, కొయ్యా, పురుగులపట్టి మట్టిలో మట్టిగా కలిసిపోయాయి. తోలుదుస్తులు, వారు కొట్టుకొన్నవి కనుపించకపోయినా, వానిని కుట్టిన సూది కనుపిస్తోంది. ఈటె పిడికర్ర చదలుబట్టి పోయిందే కాని, దాని రాతిమొన మట్టిపాలు కాలేదు. మానవవిజయం 108
శాస్త్రజ్ఞులు భూమిని త్రవ్వి ఇటువంటి విషయాలెన్నో పరిశీలించి వాని సందేశాలను మనవంటి సామాన్యప్రజలకు తెలుపుతారు. భూమిని పై నుండి లోతుకుత్రవ్వతూ పోవాలిగా? కాబట్టి లోతులోతుగా పోయే కొలదీ మనకగుపించే ఒక్కొక్క పొరా, ఈ (ప్రకృతి గ్రంథంలో ఒక పుటవంటిది క్రింద పొరలు పురాతనపువి. ఈ ప్రకృతి గ్రంథాన్ని మొటదినుండీ చదివే బదులు, శాస్రజ్డులు, ఆఖరుపుట, ఈ కాలపుదానినుండే (ప్రారంభించి వెనుకకు చదువుతూపోతారు. మనమందరమూ చదివేవిధానానికి విరుద్ధంగా మహమ్మదీయ [గ్రంథాలు లిఖిస్తారు. మన ఆఖరుపుట వారి మొదటిది (ప్రకృతి పుస్తకం చదివే విధం కూడా అటువంటిదే. సరే, మనం పరీక్ష చేస్తున్న గుహలో పైనుడివిన మనుజులకాలం తరువాత యేమి జరిగిందో చూద్దాము. అందుండే మట్టిపొరల చూస్తే, జనులనేక పర్యాయములు ఆ గుహను త్యజించి వెళ్ళారనీ, తిరిగీ ఎన్నో సార్లు వచ్చారనీ తెలుస్తుంది. మనుష్యులు లేని కాలంలో ఎలుగుబంట్లూ, హైనాలూ (తోడేలువంటి జీవి) దానిలో నివసించాయి. గుహ పైకప్పు నుండి రాళ్లూ, మన్నూ నేలపైబడి క్రింది భాగాలను పూద్చేవి. అందుచేత ఎవరైనా క్రొత్తప్రజగానీ, జంతువులుగాని దానిలో నివసించడానికి వస్తే అంతకు పూర్వపు నివాసుల చిహ్నాలేవీ వారి కగుపించేవేకావు. ఏవేవో రాళ్లూ, రప్పలూ, మన్నూ, నేలపై పరచియుండేవి. క్రమంగా కాలం గడిచిపోయింది. శతాబ్దాలూ, వేలకొలది ఏండ్లు గడిచిపోయాయి. ప్రకృతిలో స్వభావసిద్ధంగా దొరికే నివాసాలను, అంట గుహలను మనుష్యులు వదలిపెట్టారు. ఆరుబయట తామే నూతనంగా తమ ఇండ్లను కట్టుకోటం ప్రారంభించారు. పచ్చని కొండల పార్చ్వాల్లో తమ మందల మేపే గొగరెకాపరులూ, దారితప్పి కొండమయ ప్రదేశాల్లో చిక్కువినవారూ మాత్రం, ఏవో కొద్ది రోజులు ఈ గుహలనుపయోగించేవారు. ఇట్లా చూస్తూపోగా ఆఖరుకు, ఈ గుహ యొక్క చివరి ప్రకరణానికి మనం వస్తాము. తిరిగీ జనులు ఈ గుహకు వస్తారు. కాని వీరందులో నివసించడానికి రాలేదు. పూర్వీకులెట్లీ గుహలో నివసించారో పరిశీలించడానికి వచ్చారు. వీరే మన శాస్త్రకారులు ! 104 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
ఈ విధంగా ప్రకృతి గ్రంథాన్ని ఆఖరు నుండీ చదివి, శాస్రజ్ఞులీగుహ యొక్క విచిత్రగాధనంతా మనకు తెలుపుతారు మానవుడు. తన్నెనరో తరుముతున్నట్లు ముందుకు సాగిపోతూనే యున్నాడు. పురాతనమైన ఒకటీ రెండు పనిముట్లు పెరిగిపోయి, రకరకాలు తయారవుతాయి. రాతి పనిముట్ల బదులు ఎముకవీ, కొమ్మువీ కనుపిస్తాయి. తోళ్ళనూ, ఎముకలనూ, కొయ్యనూ వివిధ రకాల సామాగ్రులకుపయోగిస్తారు. పుట్టుకతో వచ్చిన తన చేతి పది(వ్రేళ్ళతోనూ, పది వందల రకాల పదును పనిముట్లను చేసుకోగలిగాడు మనుజుడు. చేతి పొడవు
చేతి పొడవును బట్టి పనియొక్క అందుబాటుంటుంది. పాపాయి పొట్టి చేతులు చెంతనున్న గిలక్కాయనే అందుకొంటే, పెద్ద వారి పొడుగు చేతులు ఎత్తుగానున్న మామిడికాయలను కోస్తాయి.
మొదట్లో, పురాతన మానవుడు ఏదన్నా ఎలుగుబంటిని చూస్తే భయపడి పరుగెత్తిపోయేవాడు. దానితో పోట్లాడి ఎట్టి ప్రయోజనం లేదని తెలుసు. చిన్ను చిన్న మృగాలను తన అందుబాటులో ఉందేవానినే పట్టి చంపేవాడు.
క్రమంగా రాతి ఈటెను తయారు చేసుకోగభిగాడతదు. పొడవైన కర్ర కొసకు పదునైన రాతి మొనను బిగించి కట్టటంతోనే, అతని చేయి అకస్మాత్తుగా పొడుగ్గా పెరిగిపోయింది. ఇదివరకు, ఎలుగును చూడగానే భయపడి పరుగెత్తిపోయే అతని కాళ్లు బలంగా నేలను తన్ని దబాయించి నిలబదనేర్చాయి.
తన వెనుక కాళ్ళపై నిలబడి అతనిపై దుముకడానికి యత్నించే భయంకర భల్లూకాని కతడెదురయ్యేవాడు. ఈ ఈటెపుచ్చుకొని తన పొడుగుపాటి ఈటె మొనను, దాని గుండెభాగంలో గ్రుచ్చేవాడు. ఎలుగు యొక్క పొట్టికాళ్ళీతని అందుకోలేకపోయేవి. బాధతో, కోపంతో, ఆవేశంతో అరుస్తూ అతనిపై కురుకడానికి ముందుకు వ్రాలేది. బలంగా ముందుకురికేది. ఫలితం? ఈటె మొన మరీ లోతుగా దానిలో (గ్రుచ్చుకొనేది. అటువంటప్పుడాతని ఈటెకర్ర విరిగితే పాపం! ఏమయ్యేదే? ఒక్కపెట్టున పిచ్చికోపంతో వానిపైబడి తన వాడి గోళ్ళతో రక్కి పదును కోరలతో కరచి చిత్రవధ చేసేది వానిని.
కాని అట్టి ప్రమాదం తరచుగా సంభవించేదికాదు. పెద్ద మృగాల వేటకు పదిమందీ చేరి వెళ్ళేవారు. తనమీద పడుతుంది, మృగం అని భయం వేయగానే పెద్ద మానవవిజయం 105
కేకలు పెట్టేవాడు. అవి విని నలుగురూ వచ్చి అమాంతంగా ఎలుగుపైఐడి తమ రాతి కత్తులతో దాని కదకేర్చేవారు. ఈబటెను కనిపెట్టటంతోనే ఇంతకుపూర్వమాతడెన్నడూ తనకు శక్యమవుతుందని అనుకోని రకరకాల జంతుజాలమూ అతనివశమైంది. ఇప్పటికీ పురాతన గుహల్లో జనులు తమ తినుబండారముల దాచిన గదులగుపిస్తాయి. వాటి నేలంతా రాళ్లుపరచి యుంటుంది. ఎలుగుల ఎముకలకుప్పతిప్పలుగా ఆ గదుల్లో మన కగుపిస్తాయి. అంత ఎక్కువగా ఎలుగుబంటి మాంసాన్ని దాచేవారంటే వారెంత గొప్పవేటగాండ్రో నీవే ఊహించుకో. _ ఎలుగుబంటి వంటి బాగా వరుగిడలేని మృగాలకు అతని ఈటె ఉపయోగపడినట్లు, చురుకైన ఇతర మృగాలకది లాభించింది కాదు. మైదానాల్లో తిరిగేటప్పుడు అడవిదున్నలూ, గుర్రాలూ మంద మందలుగా వారు చూచేవారు. నెమ్మదిగా పొంచుండి అట్టి మందను సమీపించేలోగా ఏమాత్రం చప్పుడైనా, అవన్నీ వాయువేగంతో పారిపోయేవి. క్రమేపీ తను వేటాడి చంపిన జంతువుల ఎముకలనుండి వాడిగా సూది మొనగల చిన్న ముక్కల చెక్కటం నేర్చాడు. వానిని పొట్టి కర్రలకు బిగించాడు. పరుగిడే మందమీద నలుగురూ చేరి ఈ ఆయుధాలను విసరేవారు. అదే మొదటిబాణం. చిన్నప్పటినుండీ ఈ బాణాల విసరటం అభ్యసించినా, ఎంతగొప్పగా బాణవర్షం కురిపించినా, పలాయితమృగాలకు ఏపది పంధ్రెండో మాత్రం తగిలేవి. ఇట్లా వేలకొలది సంవత్సరాలు గడచేటప్పటికి అడవిదున్నలూ అశ్వాలూ అరుదైపోయాయి. వారింకొక కొత్తరకం ఆయుధాన్ని కనిపెడితేనేగాని మిగిలినవానిని చంపడానికి వీలు లేకపోయింది. లేతకర్రను కోసి, వంచి దాని రెండు కొసలకూ బలంగటా లాగిత్రాడు కట్టటం నేర్చాడు. ఇదే ప్రథమ విల్లు, వింటిత్రాటిని లాగి, బాణం ఎక్కుపట్టి వదిలేవాడు. లాగేటప్పుడాతని భుజబలమంతా వింటిత్రాటికెక్కి బాణం వాయువేగంతో ఎగిరి జంతువుల తాకేది. ఇట్లా క్రమంగా మానవుని చేయి పొడుగు పొడుగ్గా పెరిగిపోయింది. ఈ నూతన ఆయుధాల వలన ఎంతదూరపు మృగాలైనా అతని కందుబాటులో నుందేవి. మొదట్లో చిన్న విల్లులు చేసారు. తరువాత పెద్దవి, మనిషంత ఎత్తుండేవి చేసారు. మామత్‌నో, రెయిండీరునో తన చిన్న బాణంతో చంపేవాడు. వాని ఎముకలనుండే 106 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
బలమైన చక్కని బాణాలు చేసి తిరిగీ ఆ మృగాలనే చంపేవాడు. ఇట్టి పనులను మానవుడు తప్ప ఏ ఇతర జీవి చేయలేకపోయింది.
ఎంతెంత దూరపు మృగాలనైనా, ఒకటికాదు, రెందు కాదు వందల కొలదిగానుండే మందలనైనా, వెన్నంటి తరిమి చంపగలిగిన ఈ పొడుగు చేయిని నిర్మించుకొన్న మానవుడు (గ్రంథం మొదట్లో చెప్పినట్లు మన కథల్లో వినే (బ్రహ్మాండరాక్షసులకంటే, ఎంతో ధీశాలి అనకతప్పదు. మహత్తరకార్యాలు చేయగల శక్తులతనిలో క్రమేపీ వృద్ధిజెందుచున్నాయనడానికి ఇదొక గొప్ప నిదర్భనం. సజీవమైన జలపాతం
ఫ్రాన్సు దేశంలో “సాలూట్రి” అనే ఒక చోట పెద్ద నిట్రమైన కొండ అంచొకటున్నది. ఈ కొంద అడుగునున్న లోయలో శా్రజ్ఞులనేక జంతువుల ఎముకలు కనిపెట్టారు. మామత్‌ ఎముకలతునకలూ, పురాతన పశుజాతుల శల్యాలూ, గుహ ఎలుగుబంట్ల కపాలాలూ ఎన్నో ఉన్నాయి.
ఈ ఎముకల్లో చాలాభాగం గుర్రాల ఎముకలే ఉన్నాయి. మరీ కొన్ని తావుల్లో చాలా అడుగుల ఎత్తుగా ఈ గుగర్రపుటెముకలు పేర్చి ఉన్నాయి. ఇన్ని ఎముకలుండబట్టి కొన్ని లక్షల గుర్రాలిచ్చట మరణించి యుండాలని శాస్ర్తజ్జులంటారు.
ఇన్ని గుర్రాలెచ్చటనుండి వచ్చాయో? ఈఫ్రత్యేక ప్రదేశంలో అవన్నీ ఎందుకు మరణించాయో?
ఆ ఎముకల్లో చాలా వరకు కీళ్లు తాలగినవీ, విరిగినవీ, నల్లగా కాలినవీ ఉన్నాయి. ఎవరో ఈ ఎముకలనిచ్చట చేర్చేముందు ఆ అశ్వాలను భక్షించడానికని కాళ్చియుందాలని తెలుస్తుంది. ఇది గుర్రాల స్వశానం కాదనీ, ఏ జాతి ప్రజలో వంటలు చేసి పారవేసిన బూడిద ప్రోగుల ్రదేశమనీ శాస్రజ్ఞులు కనిపెట్టారు.
ఇంత పెద్ద వంటింటి బూడిద గుట్ట తయారయిందంటే ఎందరో ప్రజలు ఎన్ని తరాలుగానో ఇచ్చట నివసించారన్నమాట.
ఈ ప్రత్యేక స్థలంలోనే వారేలవసించాలి? అశ్వవేటకు ఏదన్నా మైదానపు ప్రదేశంలో వారెందుకు నివసించలేదు?
దీనికి కారణం, బహుశ ఇదైయుంటుంది! మైదాన భూమిలో పెద్ద గుర్రాలమంద అగుపించేది. వేటకాం(డ్రు నెమ్మదిగా శబ్దం చేయకుండా పొదలలో నక్కీ ఎత్తుగడ్డి మానవవిజయం 107
వెనుకగా జరుగుతూవచ్చీ వానిని సమీపించేవారు. ప్రతివాని చేతిలో చాలా బాణాలుందేవి, ముందుండేవారు ఏ (ప్రక్కగా గుర్రాలున్నాయో ఎన్నో ఎటు మార్గంగా అవి వెడుతున్నాయో, వెనుక వారికి సంజ్ఞ చేసేవారు.
వారంతా చప్పుడు చేయకుండా వాని చుట్టూ ఆక్రమించుకొనేవారు. నెమ్మదిగా
వానిని సమీపించేవారు. మొదట్లో విశాలమైన ఆ బయలు మీద అచ్చటచ్చట ఏవో చిన్న చుక్కల్లాగా కనుపించిన గుర్రాలు, వారికిప్పుడు స్పష్టంగా కనుపిస్తాయి. వాని పొడుగు తలలూ, వంపు మెడలూ, జూలూ, సన్నని కాళ్ళూ, పొడవైన ఉన్ని కప్పబడిన శరీరాలూ వారికిప్పుడు స్పష్టంగా తెలుస్తాయి.
ఉన్నట్లుండి అవి బెదురుతాయి. తలలెత్తి ముక్కురంధ్రాల చలింపజేసి
పసిపట్టుతాయి. వాని ఒంపుమెడలు, అదొక విధమైన సొంపుగా ఒంగుతాయి. పరుగిడ జూస్తాయి. కాని పాపం! అచ్చటికే ఆలస్యమయింది. వానికి రానున్న ప్రమాదసూచన, ఇంకా కొంచెము ముందుగా తెలిసిన బాగుందేది. రెక్కలు లేని వాడు ముక్కుల విచిత్ర పక్షుల్లాగా, అంతులేని బాణాలు వాని ఒడలంతా పొడిచివేస్తాయి.
ప్రక్కలూ, మెడలూ, వీపూ, అంతటా బాణాలే! ఎటుపారిపోవాలి? ఏం చేయాలి?
మూడు ప్రక్కలా శతృవులగుపించారు. నిర్మానుష్యమైన ఆ మైదానం నిందా భూమి ఈనినట్లు, మనుష్యులు కనుపిస్తారు. ఇంకేమున్నది? ఒక్కటే ఒక ప్రక్క వానికి పారిపోడానికి దారి కనుపిస్తుంది. భయపడీ, సకిలిస్తూ అవన్నీ ఒక్కపెట్టున ఆ ప్రక్కగా పరుగిడుతాయి. సరిగ్గా ఈ గుర్రాలన్నీ అటే పరుగెత్తాలని, వేటగాండ్రు ముందే వర్పాటు చేసారు. ఆ దారి తిన్నగా కొండ అంచుకు వెడుతుంది.
_ భయంతో దారీతెన్నూ తెలీక, తోకలు పైకెత్తి నోట నురుగుల (గ్రక్కుతూ ఆ గుర్రాలన్నీ ఏదో పెద్ద నదీప్రవాహంలాగా పరుగెత్తాయి. ఎత్తెత్తుగా పైకెక్కే ఆ కొండ మార్గాన పరుగిడగా- అకస్మాత్తుగా పేద్ద అఖాతం కనుపించింది. ముందున్న గుర్రాలు భయపడి, తమవెనుక కాళ్లపై లేచి నిలబడ్డాయి. గుండె దిగులుతో సకిలించాయి. కాని వెను నుండి పరుగిడివచ్చే గుర్రాలు వానిని క్రిందకు త్రోసివేసాయి. ఆ గుర్రాల గుంపంఠా ఏదో (బ్రహ్మాండమైన జలపాతం మాదిరి కొండ అంచునుండి క్రిందకు దిగజారింది. క్రింది అభాతమంతా వాని శరీరాలతో, రక్తప్రవాహాలతోనూ నిండిపోయింది.
వేట ఇంతటితో ముగిసింది. క్రిందనున్నవారు మంటలు వెలిగించారు. ముసలిస్త్రీలు వాని కళేబరాలను ముక్కలుగాకోసారు. నలుగురికీ పంచిపెట్టారు. బాగా ధైర్యంగా వేటాడినవారికి పెద్ద భాగాలిచ్చారు. 108... "యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
జీ సజీవమైన జలపాతం : టాం టే క్తి క (| ॥ | న ఎలో కాషట్లో న న “ప్రణీ | లీ మ. గ్‌ "దాతా వం టి ల స్య స్యా టే ఖీ ం' న వ్య (న! సీటీ ఆ త్తు యర లి డయ తీ | న ంంాంనపానా నుం లము స / న టల 1 ఖీ య చమ సే సం లి కానే టాం. స లే నయ పయన. 4 స్త్ర లో నం సఫా ( భయంతో దారీతెన్నూ తెలీక, తోకలు పైకెత్తి నోట నురుగులగ్రక్కుతూ ఆ గుర్రాలన్నీ ఏదో నదీప్రవాహంలాగా పరుగెత్తాయి. మానవవిజయం 109
కొత్త మనుష్యులు గడియారపు ముళ్లు- అందులోనూ గంటలు చూపే చిన్నముల్లు- కదులుచున్నట్లే మన కగుపించవు. కాని ఒకటి రెండు గంటల తరువాత చూస్తే చిన్న ముల్లు జరిగినట్లు తెలుసుకొంటాము. మానవ జీవిత విషయమూ ఇంతే. మనలోనూ, మన పరిసరాల్లోనూ కలిగే మార్పులు మనకు తెలియనే తెలియవు. జీవిత గడియారపు గంటలముల్లు కదలనట్లే ఉంటుంది. కాని కొన్ని సంవత్సరాలు గడిచేటప్పటికీ అది కదలి జరిగినట్లు మనం (గ్రహిస్తాము. దానితో మనము కూడా జరిగాము: '్రతిదీ, మన చుట్టుప్రక్కలలో మారిపోయింది. ఇట్టీ మార్పులు ఈ కాలపు మనుజులం, మనకే తెలియటం ఇంత కష్టమైతే, మన వూర్వీకులిట్టి మార్చులను తెలునుకోలేకపోయేవారంటే, అంతగా ఆశ్చర్యవపడనక్కరలేదు. మనకంటే తారీఖులజూపే డైరీలూ, ఫొటో(గ్రావులూ, వార్తాపత్రికలూ, పుస్తకాలూ ఉన్నాయి. ఇవన్నీ పాత విషయాలకూ క్రొత్త వానికీ గల తారతమ్యాన్ని విశదీకరిస్తాయి చక్కగా. మన పూర్వీకుల విషయం అట్లాకాదు. జరిగిపోయిన వానిని జరిగేవానితో పోల్చిచూడడానికి వారికెట్టి సదుపాయాలూ లేవు. మానవ జీవితం స్థిరంగా కదలకుండా నిలబడినట్లు వారనుకొనేవారు. పాత స్థితితో పోల్చితేనేగాని ఏదన్నా మార్చు కలిగిందో లేదో చెప్పలేము. గడియారం మీద అంకెలనేవి లేకపోతే దానిముళ్లు కదిలాయో లేదో ఎట్లా చెప్పటం? పూర్వీకులు వారేపని చేసినా సరిగ్గా వాళ్ళ పెద్దవారు నేర్పినట్లే దాన్ని చేసేవారు. పనిముట్లు చేసేవాడు. తానెట్లు నేర్చాడో ఆ మాదిరే వానిని చేసేవాడు. ఇండ్లు కట్టేటప్పుడు స్త్రీలు తమ వంట పొయ్యిలను పూర్వీకులు చెప్పినట్లే నిర్మించేవారు. వేటాడే ప్రతి యువకుడూ పెద్దలు నేర్చిన పద్ధతినే అనుకరించేవాడు. ఐనప్పటికీ తమకు తెలియకుండానే వనిముట్లు చేయటంలో, ఇండ్లు కట్టటంలోనూ, వేటలోనూ కొన్ని మార్పులు కలుగుతూనే యుండేవి. ప్రతి కొత్త పనిముట్టూ సరిగ్గా పురాతనపనిముట్లామాదిరే వుండేది. కొత్త ఈటెకూ పాతదానికీ భేదమేలేదు. కొత్త బాణానికీ పాతదానికీ వ్యత్యాసముందేది కాదు. ఇవిట్లా ఉన్నా కూడా మార్చనేది ఎన్నడో ప్రారంభమైనదని ఒప్పుకోవాలి. ఈటెకూ, బాణానికీ ఎంతభేదమున్నదో 10... యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
ముందే చెప్పాము. బాణమనేది కాలగతినీ, ప్రజల అవసరాన్నీ బట్టి ఈటె నుండి పుట్టిన ఆయుధము. తమకు తెలియకుండానే జనులు వేరురకపు ఆయుధాలు సృజించారు: ఈటె - చేతి బాణాలూ- వింటిబాణాలూ, ఈ తీరుగా మార్పూ, వృద్ధీ ఎప్పుడూ జరుగుతూనే ఉందేవి.
తాముపయోగించే ఆయుధాలతోపాటు మనుజులూ మారిపోయారు. ముందుచెప్పిన గుహలో, అడుగుపారలలోనుండే మనుష్యశల్యాలను, మంచుయుగ సమయంలో నివసించిన మనుజుల పై పొరలలోని ఎముకలతో పోల్చితే ఎన్నో ఖేదాలు కనిపించుతాయి. ఆ గుహలోపలుంచిన నియాండర్తలు మనుజుని ఎముకలు కోతులజాతి నుండి అతడు పెరిగినట్లు స్పష్టంగా చూపట్టుతాయి. అతను పెద్ద గూనుతో, వికృతంగా తన పొడుగు చేతులూగించుతూ నడిచేవాడు. నుదురూ, గడ్డపు ఎముకా ఇంకా సరిగా ఏర్పడలేదు. పై పొరలలో కనుపించే “క్రొమాగ్నన్‌” మనిషి ఎముకలు దాదాపు మన శల్యాలమాదిరే ఉన్నాయి.
నిజానికి ఈ ఎముకలెంత భఖేదంగా ఉన్నాయంటే, శాస్త్రజ్ఞులు ఈ రెండు జాతులకూ ఎట్టి సంబంధమూ లేదని అనుకొన్నారు. క్రొమాగ్నన్‌ మనిషి ఎచ్చటినుండో వచ్చి, పూర్వపు నియాండర్తలు వ్యక్తులను తరిమి, ఆ గుహ నాక్రమించాడని అనుకొన్నారు. కాని ఇది నిజం కాదు. నియాండర్తలు మనుజులే కాలగతిని మారి క్రొమాగ్నన్‌ జాతిగా తయారయ్యారని గ్రహించాలి. .. మనుజుడు మారేకొలదీ, అతని నివాసాలూ మారాయి. మొదట్లో వారు నివసించిన గుహలు, ప్రకృతి సిద్ధమైన గృవాలని చెప్పాలి. వాటినెవరూ నిర్మించలేదు. ఎచ్చటైనా గుహలగుపిస్తే, వాటిలో నివాసాలేర్పాటు చేసుకొన్నారు.
స్వభావసిద్ధంగా ఏర్పడే గుహలన్స్నీ మానవ నివాసానికి తగివుండవు. మనకారకని ప్రకృతి వానిని తయారు చేయదుగా? కాన్నిటి కప్పు మరీ ఎత్తుగానూ, కొన్నింటి గోడలూ, పై కప్పు ఎప్పుడు కూలిపోతాయో అనేటట్లూ, మరి కొన్నింటి ద్వారాలు చాలా ఇరుకుగానూ నేలమట్టానికి అనుకొనీ యుండేవి. అలాంటి గుహలు మన పూర్వీకులకు పనికిరాకపోయాయి. మానవవిజయం క్షైష1
ఎదన్నా గుహనొక దానిని వారు ప్రవేశించగానే ఎన్నెన్ని విధాలో దానిని బాగుచేయవలసి వుండేది నేలను సమమట్టంగా చెక్కీ రాతి పనిముట్లతో గోడలరాచి చదునుచేసీ చెట్లకొమ్మల గుబురుగా కట్టి నేలను ఊడ్చి శుభ్రపరచీ దాన్ని నివాసయోగ్యంగా చేసేవారు గుహ ద్వారానికి కొంత దూరంలో గుహలో ఒక కాలువ తవ్వేవారు దానిని రాళ్ళతో పరచి పొయ్యిని కట్టేవారు స్రీలు చిన్న గుంటలు త్రవ్వి, వెచ్చని పొయ్యి బూడిదను వానిలో నింపేవారు తమ శిశువునీ శయ్యలపై మెత్తగా వెచ్చగా పరుండబెట్టేవారు కొంచెం లోపల దూరంగా ఎలుగుబంటుల మాంసమును దాచే గదులను ఎర్బర్చేవారు ఇట్లు ఎన్నో విధాల సరిచేసి ఆ గుహలను నివాసయోగ్యంగా మార్చేవారు క్రమంగా ఈ గుహల్లో కొత్త తరహా మార్పులు తలలెత్తాయి ఎ కొండ అంచైనా ముందుకు వంపుగా వ్రాలియుంటే. క్రిందనుండి దానికి నిలువుగా గోడలు కట్టి గుహలనిర్మించేవారు నలుషప్రక్కలా గోడల్లాగా కొండరాళ్ళుంటే వానిపై నొకకప్పు ఎర్బర్చేవారు ఫ్రాన్సులో ఇటువంటి ఒక గుహ ఇప్పటికీ యున్నది దాన్నివారు “దయ్యపుగువ” అంటారు అటువంటి గుహలో ఎదో పెనుభూతం తప్ప మనుజులుండి వుండరని ప్రజల ఊహ నిజానికది మన పూర్వీకుల నివాసమేనని మనకిప్పుడు తెలిసింది పూర్వం ఈ గుహయున్న చోట కొండ ముందుకు వంగి వుండేది పైనుండి పడిన రాళ్లు రెండు ప్రక్కలా గోడల్లాగా నిలిచిపోయాయి. జనులు వచ్చి పెద్ద రాతిబండలు పేర్చి మూడోగోడనూ చెట్ల కొమ్మలదడి కట్టి దానిపై జంతువులతోళ్లు పరచి నాలుగోగోడనూ నిర్మించారు గుహలోపల లోతుగా మట్టినిత్రవ్వారు ఈగోతిలో వారు నివసించియుండాలి దాని అడుగున చెకుముకి రాతిముక్కలూ ఎముకలూ కొమ్ములతో చేసిన పనిముట్లూ ఉన్నాయి. చుట్టూ గోడలు నిర్మించటం చేత అదొక ఇల్లు మాదిరున్నప్పటికీ గోయి (త్రవ్వి దాంట్లో నివసించటం చూస్తే అది గుహమాదిరే ఉన్నదనాలి సగము ఇల్లూ-సగము గుహుి అంటే సరిపోతుందిగా” క్ష12 యం ఇలిన్‌ ఇ. సిగాల్‌
రెండు గోడలు నిర్మించిన మనిషికి నాలుగ్లోడలూ కట్టటం అంతకష్టమైన పనికాదుగా? ఈ సగము గుహా-సగము ఇల్లూ తరువాత మనుజులు ఆరుబయటే, కొండవంపులవసరం లేకుండానే ఇండ్లు కట్టటం నేర్చారు. ఎలాగంటే: భూమిలో పెద్ద గొయ్యిత్రవ్వి దాని అంచులు విరిగిపడకుండా, రాళ్ళతోనూ, మామత్‌ ఎముకలతోనూ గోడల బలపల్చేవారు. పైనుండి వానా, మంచూ కురవకుండా గుంద్రని కష్టు నిర్మించారు. కొమ్మలూ, ఆకులూ తెచ్చి గుండ్రంగా అల్లి వానిమీద మన్ను పూసారు.
దూరం నుండి ఏదో మట్టిదిబ్బలాగా కనుపించేది ఆ ఇల్లు. లోపలి పొగబయటకు పోవుటకు కప్పులో నాక రంధ్రముముందేది. ఆ సందునుండే జనులు లోపలకు పోయేవారు. అదే ఆ ఇంటి ద్వారం.
మామత్‌ ఎముకలను లోపల గోడల అంచుల్లోపెట్టి వానిపై కూర్చునేవారు. అవే వారి బల్లలూ, కుర్చీలూ. అడుగునేలను గట్టిగా దిమ్మిసచేసి, అలికి దానిపై పరుందేవారు. అదే వారి మంచాలూ, పరువులూ అనాలి. కొయ్య తలగడలు పెట్టుకొనేవారు.
ఇంటి మధ్యనున్న అగ్నిగుండపు చెంత రాతిబండలతో నిర్మించిన ఐల్లలున్నాయి. రకరకాల పనిముట్లనూ ఈ బల్లలపై చెక్కేవారు. పనిముట్లూ వివిధ రకాల సామాగ్రీ ఇటువంటి ఒక బల్లపై కనిపించాయి. గుండ్రంగా నున్నగా తయారు చేసి రంధ్రం పొడిన కొన్ని ఎముకపూసలున్నాయి. వీటిలో కొన్ని సగమే తయారయి యున్నాయి. పొడుగు ఎముకలో పూసల కోయడానికని గాళ్ళుకోయబడి వున్నాయి. కాని వానిని పూర్తిగా పూసలుగా కోయకుండానే వదిలిపెట్టాడు ఏ మనిషో. ఏదో గొప్ప ప్రమాదం అకస్మాత్తుగా వారికి సంభవించింది కాబోలు! లేకపోతే అట్లా సగం చేసిన పనిని అట్లే వదలి ఎందుకు వెడుతారు? నగిషీ చెక్కిన ఎముక బాణపు తలలూ, రంధ్రంపొడిన ఎముక సూదులూ, రకరకాల పనులకుపయోగించే, చెకుముకి పనిముట్లూ ఎక్కడివక్కడే వదలి వెళ్ళిపోయారు. ఎంత గొప్ప విపత్తు కలుగకపోతే ఆ విధంగా వదలి వెళ్ళారో! ఆలోచించు.
వారు చేసిన పనిముట్లను చూస్తే ఎంతో ప్రయాసపడి చేశారని తెలుస్తుంది. ఉదాహరణకు ఆ చిన్న ఎముక సూదిని గురించి ఆలోచించు. ఒక గుహలో ఇట్టిఎముక సూదులు చేయడానికి కావలసిన సామాగ్రి అంతా కనుపించింది. కోయబడదని ఎముకలూ, సగము తయారైన సూదులూ ఎన్నో ఉన్నాయి. ఆ సామాగ్రీ, పరికరాలతో, కావాలంటే మానవవిజయం 118
శేవు తిరిగీ ఎముక నూదులు చేయటం (ప్రారంభించవచ్చు. కాని అట్సీ సూదులనుపయోగించగల వారీ కాలంలో ఎవ్వరూ ఉండరుగా?
ఆ ఎముక సూదులనెట్లా చేసేవారంటే: కోసీ యంత్రంతో కుందేలు ఎముక
నుండీ గుండ్రని, సన్నటి ముక్క ఒకటి కోసేవారు. రంపపు మాదిరి అంచుగల రాతి పనిముట్టుతో ఆ ఎముకకు ఒక చివర వాడిగా సూదిమొనలాగా అరగదీసేవారు. రెండో కొసలో పదునైన రాతి పనిముట్టుతో రంధ్రం పొడిచేవారు. తరువాత సూదిని, నున్నని రాతిపై రుద్ది సాపుచేసేవారు.
ఇన్ని రకాల ఆయుధాలనుపయోగించాలి ఒక్క సూదిని చేయాలంటే. ఇట్లా చేయగలవారు కొద్దిమందే ఉండేవారు. కాబట్టి ఆ సూదులను బహుజాగ్రత్తగొ దాచుకొనేవారు.
పురాతన వేటగాళ్ల గుహలోకి వెళ్ళి వారెట్లా జీవించేవారో పరిశీలించి చూద్దాము.
అదిగో, దూరాన, మైదానంలో గుండ్రని దిబ్బలనేకం కనుపిస్తున్నాయి. వాని నుండి పొగపైకి పాకుతోంది. ఒక గుడిసెను సమీపించి, కంద్లు మండిపోతున్నా ఊపిరాడక పోయినా ఓర్చుకొని, పొగరంధ్రం నుండి లోనికి మనము దిగుదాము.
ఆ గుహలోని మనుషులు మనలను చూచి భయపడుతారుగా? ఇతరులకు కనుపించకుండా ఉండగలందుకు ఒక పసరు మనకాళ్ళకు పూసుకొన్నామనుకో !! ఆ గుడిసెలో. అంతా చీకటి, పొగానూ, చాలా గందరగోళంగా ఉన్నది లోపల. సుమారు పదిమంది పెద్దలూ, ఇంకా ఎక్కువ మంది పసిపిల్లలూ ఉన్నారు.
పొగకూ, చీకటికీ, కంద్లు అలవాటయిన తరువాత, అక్కడి వారి ముఖాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి. కోతిరూపమేమాత్రమూ వీరిలో కనుపించదు. పొడుగ్గా, బలంగా, వెడల్చుగానున్న నుదురూ, కొంచెం ఒకదానికొకటి దగ్గరగానున్న కండ్లూ, వీరు కోతులమాదిరేలేరు. వారి నలుపు దేహంపైన ఎర్రరంగుతో విచిత్రపు చారలూ, చుక్కలూ అలంకరించుకొన్నారు.
స్త్రీలు నేలపై చతికిలబడి తోలుదుస్తులు కుడుతున్నారు. పిల్లలు ఏ గుర్రపు కాలిఎముకో, ఏ దుప్పి కొమ్మో పట్టుకొని దొర్లుతూ కేరింతలు కొడుతున్నారు. అవే వారి ఆటవస్తువులూ, బొమ్మలూను. షక... యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
అగ్నిగుండం చేరువగా రాతిబండల బఐల్లదగ్గర, పనివాడొకడు కూర్చున్నాడు. కొయ్యపిడికి ఎముకబాణపు మొననొకదాని బిగిస్తున్నాడు. వాని ప్రక్క నింకొకడు కొంచెం వెడల్పుగా చదునైన ఎముకమీద ఏదో బొమ్మను గీస్తున్నాడు. అదేమిటో దగ్గరగా పోయి చూద్దామా?
అటూ, ఇటూ నాలురైదు గీతలు కోశాడు ఆ ఎముక మీద. గుర్రమొకటి మేస్తున్నట్లు బొమ్మ తయారయింది చూస్తుండగా! బహు చమత్మారంగాా, దాని వంపు మెడనూ, సన్నని కాళ్ళనూ, పొడుగు ముట్టెనూ చిత్రించాడు. అచ్చంగా వాడొక గుర్రాన్ని ఎదురుగాచూస్తూ చిత్రించాడా అన్నంత చక్కగా ఉన్నదాబొమ్మ.
ఇంతటితో వాడూరుకోడు. నాలుగైదు గీతలు దాని శరీరానికద్దంగా, ఐమూలంగా గీస్తాడు. అంత చక్కని బొమ్మలూ ఈ పిచ్చి గీతలతో పాడుచేస్తున్నాడెందుకో?
ఇంకా రెండు గీతలు గీచాడు. అదొక గుడిసెమాదిరి తయారయింది. అటువంటివే మరి నాలుగు గుడిసెల నువు యశ్వము ప్రక్క చిత్రించాడు. పూర్వీకుల గుహలలో ఇట్టి చిత్తరవులు చెక్కిన ఎముకఠెన్నో మన కగుపిస్తాయి. దీనికేదైనా అంతరార్ధమున్నదేమో !
ఇక్కడ ఈ మామత్‌ బొమ్మమీద రెండు గుడిసెలూ, ఆ అడవి దున్న చిత్రం మీద మూడూ లిఖించబడ్డాయి. ఇంకొక ఎముక దీన్ని చూడు. దీనిపై నొక పెద్దదృశ్యం కనిపిస్తోంది. ఆ చిత్రంలో సగం తినఐడిన అడవి దున్న శరీరమున్నది. దానితలా, వెన్నెముకా, కాళ్లు మాత్రం మిగిలి ఉన్నాయి. దాని తల ముందర కాళ్ళ మధ్య అమర్చబడి వున్నది. ఇటూ, అటూ రెండు వరుసరులుగా జనులు నిలబడి యుంటారు.
ఇట్టి అనేక చిత్రాలు - జంతువులూ, జనులూ, పాకలూ వున్ననవి- ఎముకలమీదా, రాతిబండలమీదా, కొండ అంచులపైనా మనకగుపిస్తాయి. ఇట్టి పటాలు గుహల గోడల మీద చాలా ఉంటాయి.
కాని, మనమీ గుడిసెను వ్రవేశించేటవుడిట్సి చిత్రాలేవీ గోడలమీద మనకగుపించలేదు. ఇంతవరకూ మనం తిరిగి చూచిందంతా, ఆ గుహ యొక్క ముందుభాగమే. ఇచ్చటే జనులు భుజించటమూ, వేర్వేరు పనులు చేయటమూ, జరుగుతాయి. మానవవిజయం కేర్‌
సరే, ఈ ముందుభాగాన్ని వదలి గుహలోపల భాగాలకుపోదాము. దాని కొండరాళ్ళ చెరియల్లోనూ వంకర వంకరలుగా పోయేదారి పొడుగునాగల గోడలమీదా మన దృష్టి నిలిపి పరీక్షించి చూద్దాము. భూగర్ధ చిత్రాలయం
భూగర్భ చిత్రాలయం లోపలి భాగాల్లో చీకటెక్కువ మనతో లాంతరొకటి తీసుకుపోదాం. వెళ్ళేదారి సరిగ్గా జ్ఞప్తికుంచుకోవాలి. వీలైతే యేవైనా ఆనవాళ్ళు గుర్తించుకౌంటూ పోతే మంచిది. పెద్ద వ్యూహం వంటి ఈ గుహలో దారితప్పి పోవటం బహుతేలికైన పని. జాగ్రత్త హుషార్‌ 1
పోయేదారి, పోగా, పోగా ఇరుకవుతుంది. రాతిబండల సందునుండి ఊటనీరు బొట్లు బొట్లుగా మనపై పడుతుంది. లాంతరెత్తి పట్టుకొని దానిగోడలను పరీక్షిద్దాము. భూగర్భ జలప్రవాహాలు రకరకాల ఉప్పు సృటికాలతో ఈ ప్రదేశమంతా అలంకరించాయి. మానవ హస్త చిహ్నాలేవీ ఇచ్చట మనకు గోచరం కావటం లేదు.
సరే: కాలుసాగనిద్దాము: - ఏ చిత్రకారుడు దీన్ని లిఖించాడో! ఇప్పటికీ బహు చక్కగా కనుపిస్తోంది ఈ బొమ్మ: ఇంకా కొంత దూరంలో ఇంకొక బొమ్మ కనుపిస్తుంది. ఇది మనిషి? లేక, మృగమో మనకు తెలియకుండా ఉన్నది. ఈ చిత్రంలోని జీవికి మనుష్యులకున్నట్లు గడ్డము మొలిచింది. కాని తలమీద రెండు పొడవైన కొమ్ములున్నాయి. వీపుమీద ఎత్తుగూనొకటీ, గుబురు తోకా వున్నాయి ఈ విచిత్ర జీవికి. దాని కాళ్ళూ చేతులూ మనిషివి: చేతుల్లోనొక విల్లున్నది. ఏమిటో ఈ మృగం?
జాగ్రత్తగా చూద్దాం... ఓహో ! తెలిసిపోయిందిలే, దీని గుట్టంతా! అడవిదున్న చర్మం కప్పుకొన్న ఒక మనుష్యుని పటం ఇది:... దీని వెనుక ఇట్టివే ఇంకా చాలా చిత్రాలున్నాయి గోడమీద.
ఈ చిత్రాలయమంతా చీకటిమయం. ఈ కాలపు యే చిత్రకారుడూ ఇట్టి చీకటి గుహల్లో నిలువెత్తుధనం పోసినా పనిచేయడు. వారి పటాలను నలుగురూ చూచేటట్లు పెద్ద పురమందిరాల్లోనూ, భవనాల్లోనూ తగిలిస్తామేగాని ఇట్టి చీకటిగుహల్లో తగిలించం మనం. ఎవరికీ కనుపించకుండా పురాతన చిత్రకారులెందుకీ చీకటి గుహల్లో తమ చిత్రాలు లిఖించారో? ఇతరులు చూడాలంటే ఇటువంటిచోట వానిని చెక్కటంలో అర్థమేదీ కనిపించదు.
116... యం, ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
_ ఆదిమ కాలంలోని చిత్రకళ వ ావాున [ణా ణం వ పమ వా అతా నననననాద చాలాభ్య. లండ్‌ లాలా షో గిం న హల నభా. వ గయ య్‌ శో రంల సు లన ్‌ తా ల్‌ టి వ క రల త కస. యల ఓ (లో యా. నం వగ నమన ణ్‌ ర (7 ల ల లారా డు యం మోక మన! రే. లో ర్త! లం క్‌ చాడా కక చాకు వం య! నే | జామ ట్ర లల మ గ! యన వ ఆ! ర ణే వైన... హా న ఎ కా కా లన (4 (/ | భ్‌. చత అయే సననం యో ఎటో స నం చారం ఫై. శ సత.
॥] జ జీల రూ జా ఖల న న్న ళా | స్య * సం స డక రం భ్‌ యాం శగట సం మ | ప దా గ సలల టా జూ. నడ [న " న్‌ పా లో సఖీ 2 కస్‌ సు అం ( గి ళు వత నం స స; వం కా య నడూ. భం ాంాన నా ర [శ మూ ర్‌ మనా రాక //. ( కా. హా అ వ్యా యాల పా న
నటి పాలు భే యయ సాయ టల లింట్టీ నలల స.
వల హి ట్‌ వవ టా. గ. ష్‌ లో ల్‌ త! (ఆ ఖా క ల న్న ళ్‌ లస. ౪ నీల మ్‌ శో... స ప ప (|
గం" వో టల మ ల్‌ రన నరో.
నలం నా హా నా
1:11 నంలో మ యా. లా గ
ఓవో! తెలిసిపోయిందిలే, దీని గుట్టంతా! అడవిదున్న చర్మం కప్పుకొన్న ఒక మనిషిని పటం ఇది! మానవవిజయం క్షే?
జంతు చర్మం ధరించి నృత్యం చేస్తున్న ఈ విచిత్ర మానవుల చిత్రాలు ఎందుకీ గుహాంతరాల్లో చిత్రించబడ్డాయో తెలుసుకోవాలి మనం. వీనిభానమేమి తిరుమలేశ?
“బ్రనేక మంది గుమిగూడి వేటకు వెదుతారు. ప్రతివానినెత్తినా అదవిదున్నతలో లేక అదే మాదిరి చేసిన టోపీనో ఉంటుంది. ప్రతివాని చేతిలోనూ విల్లూ, బాణాలుగానీ, ఈటెగానీ ఉంటాయి. మొదట్లో వీరందరూ గుండ్రంగా నిలబడి అడవిదున్న వేటను చూపే నృత్యం చేస్తారు. నృత్యంలో అలసిపోయినవారు క్రిందపడిపోతున్నట్లు నటిస్తాడు. బండబారిన మొనగల బాణమును వానిపై అప్పుడొకడు విసరుతాడు. కాళ్ళుపట్టి గుంపు నుండి వెలుపలకు ఆ 'క్రిందపడ్డ వానిని లాగి, కాయ్యకత్తులు వానిపై ర్వుళిపించుతారు.
తరువాత నెమ్మదిగా వాడు లేచి వెళ్లుతాడు. అప్పుడు మరాక అడవిదున్న వేషధారి, వారందరి మద్యా నిలుస్తాడు. తిరిగీ నృత్యమారంభమవుతుంది. ఇట్ట్‌ నృత్యమొకానొకప్పుడు ఒక్క నిముసమైైనా విరామం లేకుండా రెండు మూడు వారాలపరకూ జరుగుతుంది.” పై బొమ్మల అర్ధమిది. కాని, దీన్నంతా ఎవరు చూచారు? ఎప్పుడు? ఎక్కడ? ఉత్తర అమెరికాలోని ఎర్ర ఇండియనుల దేశానికొాకాయన దేశాటనంగా వెళ్ళాడు. అతని డైరీలో పైనుదహరించిన వర్డన వ్రాసి యున్నది. మన పూర్వీకుల కాలం నుండీ ఈ నృత్యం తరతరాలుగా ఒకరి నుండి ఇంకొకరికి నేర్చబడి, ఈ కాలపు ఎర్ర ఇండియనులచే అభ్యసింపబడుతోంది. ఇట్టి వచిత్ర, నృత్యాన్నెందుకు వీరు కొన్ని వారాల తరబిడిగా చేస్తారో మనం తెలుసుకోవాలి. దానికేదైనా ఒక అర్ధముండి తీరాలిగా? మనలో నృత్యమనేది విలాసార్థంగానో లేక ఒక ప్రత్యేక లలిత కళగానో అభ్యసించబడుతుంది. కాని, ఎర్ర ఇండియనులు విలాసార్థం రెండు మూడు వారాలవరకూ నృత్యం చేస్తారనటం సమంజసం కాదు. వారి విడ్డూర నాట్యం ఏదో ఒక గట్టి మతాచారంలాగా ఉన్నదనిపిస్తుంది. వారిలో మాండ్రికుడని ఒకడుంటాడు. వాడు పొడుగుపాటి చుట్ట త్రాగే గొట్టం వంటి దొకటి తన నోటియందుంచుకొని పొగను అటూ, ఇటూ ఊదుతాడు. నటకులు అపొగబారే దిక్కుగా నటిస్తూ పోతారు. పొగ ఎటుపోతుందో ఆ మార్గంగా వారు పట్టబోయే దున్నప్రోయిందని దాని అర్థం. ఈ విధంగా నలుదిక్కులా వారంతా నటిస్తూ క్షత... యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
తిరుగాడుతారు. ఆ పాొగనూదేది సాధారణ మనిషికా, మాంత్రికుడు. అంటే వానిలో గొప్ప మంత్రశక్తి యున్నదని జనులు నమ్ముతారు. అడవిదున్న వున్న దిశను వాడు చూపించగలడని వారి ఉద్దేశం. మాంత్రికుడు సూచించిన దిశలో దాగుకొన్న అడవిదున్నను, తమ నృత్య బలంచేత బయటకులాగవచ్చని వారి నమ్మకం. కాబట్టి ఈ నృత్యమంతా ఒక విధమైన మతాచారమని విశదమవుతోంది.
మన చీకటి గుహలో అట్టి మాంత్రికుడెవడో ఈ నృత్య చిత్రాలను లిఖించాడు. వానిని సరదాగా, ఏమీ తోచకా చిత్రించియుండలేదు. అట్టి బొమ్మలు గీయటం చేతా, ఆ చిత్తరువుల్లో నాతడు బంధించిన మంత్రప్రభావం మూలానా, తన జాతి జనులకు పుష్కలంగా వేటమృగాలు దొరుకగలవని చిత్రకారుడు నమ్మాడు. ఇదంతా మనకు వెర్రి వ్యవహారమనిపిస్తుంది కాదూ?
మనం ఏదన్నా ఇల్లు కట్టుకొనేముందు తాపీపనివాళ్లులాగా, వడ్రంగుల మాదిరీ నృత్యం చేసినట్లుంది ఇదంతా. ఏ ఐడిపంతులన్నా రూళ్ళ కర్రను చేతబట్టుకొని బాలుర యెదుట వారికి బాగా పాఠాలు నేర్పేశక్తి రావాలని, నృత్యం చేసాడనుకో. వెంటనే అతన్ని పిచ్చి ఆస్పత్రికి పంపేస్తాము కదూ? మనకు ఈకాలంలో పిచ్చివని తోచే విషయాలు, మన పూర్వీకులకు చాలా ముఖ్యమయినవిగా తోచేవి.
సరే, గుహలో కనిపించిన ఇంకొక చిత్రపుటర్థమేదో మనం తెలుసుకోడానికి యత్నించుదాము. చుట్టూ జనమూ, మధ్యలోకాళ్లూ, తలా తప్ప మిగిలినదంతా తినివేయబడిన అడవిదున్న దృశ్యమొకటి మనం చూచాము. దీని అర్ధం తెలుసుకోడానికి ఉత్తర అమెరికాకుబదులు, రష్యా దేశసైబీరియాలో వెళ్లాలి. అక్కడ వుండే జనులు ఏదన్నా ఎలుగుబంటిని చంపగానే, దాన్ని ఇంటికి తెచ్చేవాడు. వదన్నా ఒక ఎత్తుప్రదేశంలో దాన్ని పరుండబెట్టేవాడు. దాని తలను ముందు రెండు కాళ్ళ మధ్యా ఆనించేవారు. రొట్టెతోనే, లేక బర్చి చెట్టుబెరడుతోనో జింకలూ, లేళ్ళూ బొమ్మలచేసి దాని ముందుంచి నైవేద్యం పెట్టేవారు. బల్చిబెరదుతో చేసిన చిన్న గిన్నెలను దాని ముట్టెపైనుంచి కండ్ల మీద డబ్బులు పెట్టేవారు. తరువాత ఒక్ళొక్కడుగా వెళ్ళి దాని మూతిని ముద్దుపెట్టుకొనేవారు. ఇట్టి ఆచారం నిన్న మొన్నటిదాకా సైబీరియాలో నుండేదని అచ్చటి ప్రజ చెప్తారు.
అనేక రాత్రులు, ప్రతిరోజూ కోసేయగా మిగిలిన ఆ ఎలుగుబంటి శరీరానికి నమస్కరించి, ఎలుగుబంటి నడిచేటట్లు నడుస్తూ, ఆడుతూ నృత్యం చేస్తారు. పాటలూ, మానవవిజయం 119
నృత్యమూ పూర్తికాగానే ఆ ఎలుగుబంటి మాంసమును వండి అందరూ విందారగిస్తారు. ముందరకాళ్లూ, తలా మాత్రం అలాగే నుంచేస్తారు. దీన్ని బట్టి మనకు గుహలో ఎముకపై చిత్రించిన అడవి దున్న చిత్రపు అంతరార్థం తెలుస్తోంది. ఆ చిత్రము “అడవిదున్న పండుగ”ను చూపిస్తోంది. జనులంతా అడవిదున్న నృత్యం చేసి, పాటలు పాడి తన శరీరమును తమకు ఆహారంగా ఇచ్చినందుకు ఆ మృగానికి తమ కృతజ్ఞతను వెలిబుచ్చుతారు. పుష్కలంగా దున్న మాంసమును తమకు ఎప్పుడూ ఇప్పించాలని దానికి పూజలు చేసి ప్రార్థిస్తారు. ఎర్ర ఇండియనుల దేశానికిపోతే ఇట్టి ఆచారమే వాళ్ళల్లోనూ కనిపిస్తుంది. వారు చంపిన జింక శవాన్ని తెచ్చి తలను ముందరి కాళ్ళ మధ్య నుంచి తూర్పుముఖంగా దాన్ని పడుకోబెడతారు. దాని నోటి ఎదుట ఒకగిన్నె నిండా రకరకాల తినుబండారాలు పెట్టి ఒక్కరొకరే వెళ్ళి తల నుండి తోకవరకూ నెమ్మదిగా దాని శరీరం నిమురుతారు. “అన్నా సుఖ నిద్ర పొందు” మని దాన్నిదువ్వేటప్పుడు దీవిస్తారు. చివరకు వారి మాంత్రికుడు జింకను చూచి ఇట్లా అంటాడు. “నీ కొమ్ములను మాకిచ్చావు: ఇవిగో మా కృతజ్ఞతా సూచక వందనాలు:” దీన్ని బట్టి ఎముకపై చెక్కబడిన చిత్రాల భావమేదో విశదమవుతోంది. 120 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
మన పూర్వీకులతో ఇష్టాగోప్టి మన చిన్నతనంలో మనమంతా విచిత్రమైన కట్టుకథలు చదివాము. దయ్యాలూ, భూతాలగురించిన విషయాలెన్నో విన్నాము. గొప్ప మాంత్రికుల ఇంద్రజాల, మహేంద్రజాలశక్తుల గురించి ఏవేవో కబుర్లు చాలా వినియుంటాము. మనుజులు, మృగాలుగానూ: మృగాలు, మనుష్యులుగానూ చిటికలో మారేవారని ఎన్ని కథలో ప్రతిదేశంలోనూ చెప్పుకొంటారు. ఇవన్నీ నిజమేనని మనం గట్టిగా నమ్మితే, ఈ లోకంలో మన కగుపించని ఇతర జీవాలు ప్రతి పొదలోనూ, రాతిలోనూ, మేఘంలో, కొండ గుహల్లోనూ ఉన్నాయనుకోవాలి. అలాంటి జీవుల కోపాగ్నినిరగుల్ప కుండా, బహు హుషారుగా వుంటేనేగాని మనకెప్పుడే ఆపద కలుగుతుందోననే భయం మనలను బాధిస్తుంది. వాని నుండే విచిత్రశక్తులమూలాన ఏ నిముషానికేది జరిగేదీ చెప్పటం మన శక్యం కాదు. ఆ కనబడే కప్ప అకస్మాత్తుగా చక్కని రాజకన్యకగా మారుతుంది. ఠీవిగా నడిచే ఆ యువకుడు సుందరాకారుడున్నట్లుండి భయంకర సర్పంగా మారిపోవచ్చు. చనిపోయినవాళ్లు బ్రతుకుతారు. నరికివేయబడిన తలలు మాట్లాడుతాయి, నీటిలో ముణిగి చనిపోయినవారు నావికులను సముద్రపుటడుగుకు లాగి ముంచివేస్తారు. ఇలాంటి దురూవ్యామైనవా, భయానకమైన విషయాలూ లోకమంతటా సర్వసాధారణంగా జరుగుతాయని మనం ఒప్పుకోవాలి. మనం అనుకొనేటట్లు భూత(ప్రేతాలుంటే “భూత గృహం” వంటి కథలు చదివేటంతవరకే ఇట్టీ ఆలోచనలు మనకుంటాయిగాని, పుస్తకం మూసి బయటకురాగానే మన సాధారణ ప్రజా, ప్రపంచమూ తయారవుతాయి. ఈ ప్రపంచంలో దయ్యాలూ, భూతాలూ, మాంత్రికులూ మానవవిజయం 121
లేరు. కట్టుకథల్లోని సంగతులన్నీ నిజమైతే, మనబుద్ధికీ, ఆలోచనకీ, స్వస్తిచెప్పి ఎప్పుడే పిడుగు నెత్తిన పడుతుందోననేభయంతో ఘటందాటెయ్యాలి. మన పూర్వీకులకు ఈ యావత్ర్రపంచమూ అచ్చంగా మన కట్టు కథల్లోనున్నట్లే కనుపడేది. ప్రతి విషయమూ ఏవేవో అగోచరశక్తుల మీదా, వ్యక్తుల మీదా ఆధారపడినట్లూ, వాటికి అసంతృప్తి కలిగిస్తే మనకు కీదూ, సంతోషపెడితే మేలూ కలుగుతాయని వారనుకొనేవారు. దారిలో కాలికి రాయి తగిలి పడితే, మన అజా(గ్రత్తను మనమే నిందించుకొంటాము. మన పూర్వీకులిట్లాగాక ఏదో ఒక దయ్యమో, భూతమో ఆ రాతిని తమ దారికడ్డంగా పెట్టిందనుకొనేవారు. కత్తిపోటు తగిలి ఎవరన్నా చనిపోతే పాపం: కత్తి దెబ్బతో మరణించాడని మనమంటాము. మన పూర్వీకులిట్లాగాక ఎవరో చేతబడిచేసి కత్తిని మందత్రించబట్టి వాడు చనిపోయాడనేవారు. మనలోనూ, ఇప్పటికీ ఇలాంటి నమ్మకాలు కలవాళ్తెందరో ఉన్నారు. దిష్టికగిలిందనీ, అమావాస్యనాడు పనీ ప్రారంభించరాదనీ, పిల్లి ఎదురు వస్తే చెరుపనీ, ఇంకా ఇలాంటి వెన్నీ భయాలు కలవెందరికో. ఈ రోజుల్లోనూ ఇట్టి సంకోచాలుండటం గర్జింపదగిన విషయం. కాన్మి మన పూర్వీకుల విషయమట్లా కాదు. వారి పరిసరాల్లో జరిగే సమస్త విషయాలనూ గ్రహించుకోవాలని యత్నించేవారు. వాటిని గ్రహించడానికి తగిన జ్ఞానమూ అనుభవమూ, పరిశోధనా ఏవీ లేకపోవటం చేత దయ్యాలనీ, భూతాలనీ, మంత్రమనీ తంత్రమనీ ఏవేవో సమాధానాలు చెప్పుకొనేవారు మనసుకు. నాగరికత చెందామనుకొనే మనలోనూ ఇట్టి భావాలను వదలలేని వారెందరో ఇప్పటికీ ఉన్నారు. నీకు తెలిసే వుంటుందీ సంగతి. అనుమానం, పెనుభూతం న్యూగినియాలో “మొటు-మొటుూలనబడే ఒక అడవిజాతి వారున్నారు. ఒకసారి వారినొక అంటువ్యాధేదో చుట్టేసింది. ఎందరో, నల్లుల్లాగా మాడి చనిపోవడం మొదలుపెట్టారు. ప్రతి ఇంటా ఏడ్పులూ, మూలుగులూ పెరిగిపోయాయి. వారంతా భయపడి అంత భీకరవ్యాధి ఎట్లా వచ్చిందా అని ఆలోచించారు. చివరకు, తమ వూళ్లో ఒక ఆంగ్లేయ కైస్తవ మిషనరీ-తప ప్రబోధకుడూ- అతని భార్యా బిడ్డలూ వచ్చి నివాసమేర్చర్చుకొన్నప్పటి నుండీ ఆ వ్యాధి మొదలైందని తెలుసుకొన్నారు. 122 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
ఇంకేముంది? ఆ జబ్బుకు వారే కారకులనుకొన్నారు. ఈటెలూ, విల్లంబులూ, బూమరాంగ్‌లూ- ఇదొక ప్రత్యేకపుటాయుధం-పట్టుకొని ఈ మిషనరీ ఇంటికి పోయారు.
ఇంత మందీ రావటం చూచి మిషనరీ భయపడ్డాడు. కత్తివేసినా రక్తం కారదా అన్నట్లు అతని తెలుపు ముఖం మరీ వెలవెలబోయింది. ఎట్లాగో ప్రాణాలు బిగబట్టుకొని “సోదరులారా! సోదరీమణులారా...” అన్నాడు.
వారి గగ్గోలులో, ఆర్భాటంలోనూ అతని మాటలే వినిపించాయి కావు. ఎలుగెత్తి గొప్ప ఉపన్యాసధోరణిలో మన మిషనరీ, ప్రారంభించాడు. అనర్గళంగా అతడేదో గంభీరోపన్యాసమిచ్చాడు. అంత గొప్పగా ఏనాడూ తన జీవితంలో మాట్లాడి ఎరుగడు. చర్చిలో బక్తుల (పాణరక్షణకువ న్యనించేవాడు. ఇవ్చుడు తనపాజణూలే కాపాడుకోవలసిరావటం చేత ఎంతో విజృంభించాడు ఉపన్యాసంలో. చివరకెట్లాగో కొంత నెమ్మదించారాప్రజ.
సరీగా అదే సమయానికొక నల్ల మేక, మిషనరీది ఆ ఇంటి తోట చుట్టూనున్న దడిదగ్గర వచ్చి నిలబడింది. అంత మంది ఉండటం చూచి, అది బెదరి గుఢ్గు మిటకరిస్తూ నిలిచింది. వారిలో నొకడు దాన్ని చూచాడు: ఇతరులకు సంజ్ఞచేసాడు.
మిషనరీ తన ఉపన్యాసంలో నిమగ్భుదైపోయాడు. వారంతా ఆ మేకను చూస్తూ కూర్చొన్నారు అతని మాటలు వినకుండా. ఉన్నట్లుండి వారిలో నొకడు, “మేకను చంపండి. ఈ రోగానికి కారణమదే” అని అరిచాడు. ఒకృ్కపెట్టున జనమంతా లేచారు. దడి విరిగింది. మిషనరీ తోటలోని పూలమొక్కలన్నీ వారి కాళ్ళక్రింద నలిగిపోయాయి. పరుగిదే మేకవెంట బడ్డారు అంతా. నిర్జాంతపోయి మిషనరీ చూస్తూ నిలబడ్డాడు. మేకను ఈటెలతో పొడిచి చంపి గండం తప్పిందని సంతోషిస్తూ ఇంద్లకు వెళ్ళారు వారంతా.
కొద్దిరోజులు గడిచాయి. వ్యాధి అణుమాత్రమూ తగ్గుముఖం పట్టిందికాదు. తిరిగి జనమంతా మిషనరీఇంటికి వచ్చారు. అతనివేమరి రెండు మేకలుంటే వాటిని తమ కర్పించమని అరిచారు. ఈ పర్యాయం, మిషనరీ వారికి లొంగలేదు. ఇవ్వాళ మేకలూ, రేపు అతని గోవూ తరువాత....?
ఆ మేకలదెలాంటి దోషమూలేదని మిషనరీ ప్రమాణం చేసాడు. కాని వారికది నచ్చిందికాదు. మేకలుకాకుంటే వేరే ఎవరైనా ఈ వ్యాధిని తెచ్చి ఉండాలిగా? అదీ వారి ఆలోచన. మానవవిజయం కే23
అతని ఇంటిచుట్టూ వారు తిరుగుతూ అరుస్తూండగా లోపలగదిలో ఒక చిత్రం కనిపించింది. అది విక్టోరియారాణీది. అందమైన దుస్తులూ, తలమీద చిన్న కిరీటం ఇటువంటి ఫాటోలెన్నో ప్రతి ఇంటా, దుకాణంలోనూ, ఇంగ్రండునందుండేవి. " జనమంతా ఆ పటాన్ని చూచారు. దాని మూలానే తమకంత గొప్ప వ్యాధి కలుగుతోందని అనుకొన్నారు. ఈటెలెత్తి అరుస్తూ ఆ గదిలో చొరబడ్డారు. తరువాత ఏమైందో, మనకవసరం లేదు. బహుశ పటం తరువాత ఆ మిషనరీ కాలిజోళ్లూ, తరువాత టీ కప్పులూ, లేకపోతే ఆయన భార్య తలటోపీ- ఈ మాదిరి ఏదైనా వారి అనుమానానికాస్పదమై యుండవచ్చు. అదిగో: ఎత్తుగా గోడమీద “టక్‌ టకొమంటూ మెరిసేచేయి నిటూ, అటూ ఊగిస్తోంది. ఆ గడియారం అదే వారి కిన్నికష్టాలూ తెచ్చిందేమో? ఎవరు కాదనగలరు? ఇది కథకాదు: వాస్తవంగా జరిగిన విషయం. తమకర్థముకాని విషయాలను (గ్రహించుకోడానికి పూర్వీకులు యత్నించి, ఏదీ తెలియక మంత్రమో, తంత్రమోనని చెప్పుకొని మనసు స్థిమితపరచుకొనేవారు. అనుభవం మీద ఈ సృష్టిలో ప్రతిదీ కారణయుతంగా నుంటుందని (గ్రహించగలిగాము మనము. పూర్వీకులకీ కారణాలేవో తెలియక దయ్యమనీ, భూతమనీ పేర్లు పెట్టేవారు. ఆఫ్రికా ఖండంలో విశేషంగా ప్రయాణం చేసిన ఫ్రెంచి శా్రజ్జుడు, “లెవీ-బ్రూలో ఏం. వ్రాశాడంటే, “లొఆంగో, దేశంలో సముద్ర తీరానుండే జనమంతా కొత్తరకంగా తెరచాప లెగురుతున్న పడవవచ్చినా, సాధారణంగా ఉండే పొగగొట్టాలకన్న ఎక్కువ గొట్టాలున్న ఆవిరి ఓడ వచ్చినా భయపడుతారు. విచిత్రమై ఇదివరకెన్నడూ చూడనిమాదిరి టోపీ, వానపడినా తడవని రెయిన్‌కోటూ ఇలాంటివేవి చూచినా, వారికి చెప్పరానంత అనుమానం పుడుతుంది.” కొత్తగా యేదగుపించినా అందులో ఏదో మంత్రమో తంత్రమో ఉన్నదనే వారి ఊహ. ఎట్టి అపాయాలూ రాకుండా ప్రతివాడూ రక్షరేకులూ తాయిత్తులూ కట్టుకొంటారు ఆ దేశప్రజ., మొసలిపండ్ల దండలూ, ఏనుగుతోక వెంట్రుకల గాజులూ, ఇటువంటివన్నీ వారు ధరిస్తారు. అవి వారిని కాపాడుతాయని నమ్మకం. ఈ “లొఅంగో” జాతివారికి లోకవిషయాలు ఎంత తెలుసో అంతకన్నా తక్కువే మన పూర్వీకునికి తెలుసు. మంత్రాలూ, గారడీ, తంత్రాలూ అంటే వారికపరిమితమైన యు! యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
నమ్మకముండేది. నేలనుండి త్రవ్వి తీయబడిన తాయత్తులూ, గుహగోడలమీది చిత్రాలే దీనికి నిదర్శనం. పూర్వీకులు తమకగుపించే సృష్టినిగురించి
పూర్వీకులు తమకగుపించే సృష్టిని గురించి ఎట్టెట్టి ఉద్దేశాలు కలిగిటందేవారో తెలుసుకొందాము. ఈ సృష్టి యొక్క నియమాలూ, అవి వర్తించే తీరూ తెలియకపోతే మన బతుకు చాలా కష్టమవుతుంది. ప్రతి నిమిషమూ మన కగుబడని శక్తులేవో మన యావజ్జీవితాన్ని తమ ఇచ్చవచ్చినట్లు మార్చుతాయనీ, వాటిచేతుల్లో మనం కేవలం కీలుబొమ్మల్లాగా నున్నామనీ మనకనిపిస్తుంది. చనిపోయిన మృగాలూ, మనుష్యుల ఆత్మలు మన వెన్నంటితిరుగుతాయనీ, ఏ సమయానికేవిధంగా అవి మనకు యే చెరుపో, చేస్తాయోననే భయంతో దిగాలుబడి కూర్చుని రోజులు గడపవలసి వస్తుంది మనం. మనచే హింసించబడద్దవారూ, చంపబడిన మృగాలూ, ద్రోహం చేయబడిన వ్యక్తులూ చనిపోయి మనపై తమ కసిని తీర్చుకొంటారు. అలాంటి అపాయం సంభవించకుండా వాటికి పూజలూ పురస్మారాలూ చేయాలి: ప్రార్థనలతోపాటు.
సృష్టి నీతినియమాలు తెలియక పోవటం చాలా గొప్ప అవిద్య అనాలి. అవిద్యా, అజ్ఞానమూ, వీటి నుండే భీతి జనిస్తుంది. మన పూర్వీకునకీలోకాన్ని గురించిన విషయాలెన్నో తెలియనందున ఎల్లప్పుడూ భయంతో దానికి దాసానుదాసుడై వర్తించేవాడు. లోక నియమాలు (గ్రహిస్తే దాన్ని తన వశబర్చుకొని దానికధికారిగా మారేవాదే.
పెద్ద మామత్‌లనూ, ఇతర మృగాలనూ జయించాదేగాని అతని కింకా సృష్టియందలి శక్తులెన్నో భయంగొలుపుతూనే, వుండేవి. ఉరుములూ, మెరుపులూ, వరదలూ, భూకంపాలూ, అధికవృన్టీ, అనావృష్టీ ఇట్టి వన్నీ అతనికేమాణతం అర్థమయ్యేవికావు. అందుకనే వానిని తన స్వాధీనం చేసుకోడానికి యత్నించాలనే అతనికి తోచిందికాదు.
వేటకు వెళ్ళిరిక్తహస్తాలతో వస్తే కొన్ని వారాల వరకూ ఆకలి బాధకు అలమటించాలి. పెద్ద మంచుతుపానులు వచ్చి వారందరి నివాసాలనూ తెల్లని మంచుదూది పూద్చేయవచ్చు. ఇలాంటి కష్టాలెన్నో అతనికుండేవి ఎప్పుడూ.
కానీ క్రమంగా మనుజుడు ఇలాంటి కష్టాలను అతిక్రమించనేర్చాడు. సృష్టిలోని శక్తులను గ్రహించి, వానిని తన వశపర్చుకోటం తెలుసుకొన్నాడు. మానవవిజయం 125
ఈ మార్పుకు (ప్రథమ కారణం, నలుగురూ కలిసి జీవించటమే. అందరూ చేరి దుర్లభమనుకొన్ని వేట మృగాలనుపట్టి, చంపేవారు. వరద నీళ్ళ నుండి రక్షించుకొనే యత్నాలు చేసేవారు. మంచు అడుగున పూడిన తమ నివాసాలను తిరిగీ బయటకు లాగేవారు. ఇట్లా పదిమందీ కలిసి జీవించటంలో నూతన అనుభవాలూ, ఆ అనుభవాల మూలంగా కొత్త తెలివితేటలూ, జ్ఞానమూ వారి వశమయ్యాయి.
సాంఘిక జీవితమనీ, దాని తత్త్వమిది అని వారికి తెలియకుండానే, పది మందీ కలిసి జీవించటంలో ఉందే లాభాల వల్ల అట్లా జీవించటం అలవాటైపోయింది. ఒక ముఠాలో వారంతా అన్యోన్యంగా ఉండటం నేర్చారు. తామంతా ఒక్కటేననే భావం వారికి కల్గింది. ఒక్కొక్క గుంపులోనూ పిల్లలు తమ తల్లులతో వుందేవారు. తిరిగీ వారి బిడ్డలూ ఆ తెగలోనే పెద్దవారిలో కలిసి జీవించేవారు. అన్నదమ్ములనీ, అత్తమామలనీ, అమ్మా అమ్మమ్మా అనే సంబంధాలేర్చడి, వారినాకరి నొకరితో బంధించివేసాయి. తెగలేర్పడడానికిదే కారణం.
ప్రతి తెగలోనివారూ తామంతా ఎవడో ఒక ప్రత్యేకవ్యక్తి నుండి జన్మించామనీ, వాటి సంతతివారమనీ అనుకొన్నారు. పెద్దవాళ్లు వటాడటమూ, పనిముట్లు చేయటమూ తమ బిడ్డలకు నేర్పేవారు. బిడ్డలు నివసించడానికి గృహాలూ, కడుపునిండా తిండీ, కట్టుకొనేబట్టా వారికి పెద్దలు పెట్టిన భిక్ష అనే భావం క్రమంగా పెరిగి బలపడ్డది జనుల్లో,
వేటాడటంలోనూ, తమ వృత్తులు నెరవేర్చటంలోనూ పెద్దవాళ్ళు నేర్పిన పద్ధతులనే అవలంభించేవారు. పెద్దల మాట జవదాటనివాడు బాగుపడుతాడు. గతించిన పెద్దల ఆత్మలు తమ బిడ్డలనెప్పుడూ కనిపెట్టి, కాపాడుతాయి. వారు తమకు కనుపించకపోయినా తాము చేసే ప్రతి పనినీ చనిపోయిన పెద్దలు చూడగలరనీ, తమ ప్రతి ఆలోచనా వారికి తెలుస్తుందనీ వారు నమ్మారు. చనిపోయిన తమ పెద్దలు చెడ్డవారిని శిక్షించి, మంచి వారిని కాపాడుతారని జనులనుకొన్నారు.
దీన్ని బట్టి నలుగురితో కలసి పనిచేయటమూ, నలుగురి మేలూ కోరటమంటే, తమ పెద్దలు శాసించిన విధంగా జీవించటమేనని వారికి తోచింది. సంఘ పితరుల శాసనాలను పూర్తిగా అవలంభించటం ్రతి వానికీ పరిపాటైపోయింది.
ఇంతేకాదు: ఇంకా కొన్ని విచిత్రపుటుద్దేశాలు వారికుండేవి. వదైనా మృగాన్ని వేటాడి చంపినపుడు తాము దాన్ని చంపామని వారనుకొనేవారు కారు. ఆ మృగమే 126 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
తమ యెడల దయతలచి, తన్ను తానే తమ కర్పించుకొన్నదనీ, తన శరీరాన్ని వారికి తానే ఆహారంగా అప్పగించుకొందనీ వారనుకొనేవారు. ఇప్పటికీమనలో ఇట్టి ఉద్దేశాలు పూర్తిగా నశించలేదనడానికి ఒక నిదర్శనం ఉంది. ఆవు మనకు పాలు “ఇస్తుంది” అంటాము. నిజానికి అది మనకీయటం లేదు: దాన్నడుగకుండానే మనం పాలు పితుక్కొంటున్నాము.
పూర్వీకులకు అడవిదున్నలూ, మామత్‌లూ, ఎలుగుబంట్లూ తమకెంతో ఉపకారంచేసే గొప్పదాతలనే ఉద్దేశముందేది. ఎర్ర ఇండియనులు అది ఇష్టపడనిదే ఏ మృగమునుగానీ తాము సంహరించలేమనుకౌంటారు ఇప్పటికీ. అడవిదున్నను వేటాడి ఇంటికి తెచ్చారంటే, అది కావాలని ఆత్మసమర్చణ చేసుకొన్నది: వారి చేతుల్లో తాను మరణించడానికది అంగీకరించిందన్నమాట.
ఆ అడవిదున్న ఆత్మ సమర్పణ చేసుకొని, తమ తెగను కాపాడే ఉత్తమజీవి. ప్రతి తెగనూ, కాబట్టి వారి పితృలతోపాటు ఏదో ఒక ప్రత్యేక మృగము కూడా సదా కాపాడుతూ ఉంటుందని వారూహించారు. ఇందుకనే కొందరు తమ జాతులకు విచిత్రమైన పేర్లు పెట్టుకొనేవారు. “మేమంతా అడవిదున్న బిడ్డ్జలమాొని సగర్వంగా చెప్పుకొనేవారు. పురాతన గుహలో ఒక ఎముకపై అడవిదున్నా, మూడు గుడిసెలూ చెక్కబడిన చిత్రం కనుపించిందని చెప్పాము. దాని అర్థమేమిటో మనకిప్పుడు తెలుస్తోంది. “అడవి దున్న బిడ్డల గ్రామము” నా చిత్రకారుడు లిఖించాడు ఎముక మీద.
తమకూ, అడవి మృగాలకూ తీరని సంబంధమేదో ఒకటున్నదని వారనుకొన్నారు. ఆ రోజుల్లో సంబంధమంటే, పకోదరత్వమనే ఉద్దేశమేకాని వేరేవారి కేదీ తెలిసేదికాదు. కాబట్టే వారంతా ఏదో ఒక మృగపు బిడ్డలమనుకొన్నారు. ఏ మృగాన్నైనా చంపినప్పుడు “అన్నా : మమ్ము క్షమించొమని ప్రార్థించి దాని చర్మం ధరించి ఆ మృగం మాదిరి నృత్యం చేసేవారు.
“నేను” అనే పదం అప్పటి జనులకు తెలియనే తెలియదు. (ప్రతి ఒక్కడూ తానాక సంఘపు భాగమనీ, దాని (శ్రేయస్సుకే జీవించవలసిన వాదేననీ అనుకొనేవాదు. మానవునకప్పటికింకా ప్రత్యేక వ్యక్తిత్వమంటే యేదీ తెలిసిందికాదు. ప్రతి తెగకూ దాన్ని రక్షించే మృగమని యేదో ఒకటుందేది. దాన్ని ఐట్టే వారి తెగల పేర్గుండేవి: “అడివిదున్న జాతి,” “ఎలుగుబంటివారు,” “జింకతెగవారు” ఇట్లాంటివి. వారి ఆచార వ్యవహారాలన్నీ తమ (ప్రత్యేక మృగపిత చిహ్నం శాసనాలపై ఆధారపడి యున్నాయనుకొన్నారు. వానినుల్లంఘించ వీలవుతుందని వారు కలలోకూడా అనుకొనేవారు కారు. మానవవిజయం కేవ?
పూర్వీకులతో ఇష్టాగోష్టి మన పూర్వీకుని గుహలోకి వెళ్ళి సావకాశంగా అతనితో అగ్నిగుండం ప్రక్క కూర్చొని మంచీ, చెడ్డా మాట్లాడి వారి ఉద్దేశాలూ, ఆచారాలూ, అనుమానాలూ మొదలైనవన్నీ ఎట్లుంటాయో (గ్రహించడానికి యత్నించుదాం. అతని గుహలోని తాయత్తులూ, రక్షరేకులూ, చిత్రాలూ చూస్తే మనకెట్టి ఉద్దేశాలేర్చడ్డాయో మనమే వానికి చెప్పుదాం. దీనంతకూ వాడేమీ బదులు చెప్తాడో వింటే బాగుంటుంది కదూ? మన అభిప్రాయమైతే బహు బాగుంది కాని అది నెరవేరడానికి గొప్ప అటంకాలున్నాయి. ఏనాడో అతని గుహలోని అగ్నిగుండం ఆరిపోయింది. ఆ బూడిదంతా గాలికి చెల్లాచెదరైంది. ఆ నిష్పుచెంత వెచ్చగా కూర్చుని రాతివీ, ఎముకలవీ, కొమ్ములవీ పనిముట్లు చేసిన వ్యక్తుల ఎముకలు హరించిపోయాయి. ఆ మట్టి మన అదృష్టం బాగుంటే పురాతన కపాలమేదైనా కనుపిస్తే కనుపించవచ్చు. ఐనా ఈ కపాలం మనతో మాట్లాడటానికి వీలుండదుగా? గుహలు ్రవ్వేటప్పుడు శిథిలమైన పనిముట్లూూ, వాని భాగాలూ దొరికాయి. వాటినాధారం చేసుకొని మానవుడెట్లు వానినుపయోగించాడో కనుక్కోగలిగాము. ఇదేమాదిరి పురాతన మానవుడుపయోగించిన భాషా, దాని భాగాలు కూడా గుహల్లో వెతికికే దొరుకుతాయా? - అలాంటి ఆధారాలకు గుహల త్రవ్వి లాభం లేదు. మనమిప్పుడుపయోగించే భాషను పరిశీలించాలి. నిఘంటువులోని ప్రతి యొక్క పదానికీ ఎంతో పూర్వగాధ ఉంది. ముఖ్యంగా ఈ భాషాపదాల ద్వారానే గతించిన ఎన్ని తరాలో మనలో ఇంకా సజీవంగానున్నాయనవచ్చు. భాషను పరిశీలించటం చాలా సులభమని నీవనుకోవచ్చు. కుర్చీని బల్ల దగ్గరకులాగి కూర్చుని నిఫుంటువు పుటలను తిరుగవేస్తే కార్యమవుతుందని నీవనుకోరాదు. ఇందులోనుండే చిక్కులు అనేకం. పురాతన పదాలనన్వేషిస్తూ భాషాపరిశోధకులు భూమంతా తిరుగుతారు. ఎత్తు కొండలెక్కీ సముద్రాలు దాటీ, ఏదో పర్వతరాజాల కావల ్రక్మనుండే గగ్రామాలకుపోయీ, వెతకాలి. అట్టి మారూల ప్రదేశాల్లో ఇప్పటికీ పురాతనభాష కొద్దో, గొప్పో ఉపయోగంలో ఉంటోంది. 128 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
ఈ అన్వేషణలో దక్షిణపు టెడారుల నుండి ఉత్తరధృవ ప్రాంతపు మంచు బయళ్ల వరకూ పరిశోధకులు సంచరిస్తారు. దూరపుటుత్తర భాగాల భాషలో, మనిషి తన (ప్రత్యేక వ్యక్తిత్వాన్ని తెలుసుకోని, రోజుల్లో వాడబడిన పదాలు ఇప్పటికీ ఉన్నాయి. వారి భాషలో “నేను”, “నాది” అనే పదాలే లేవు. ఇలాంటి పరిశోధనలు చేయడానికెంతో పరిశ్రమ, తరిఫీదూ కావాలి. పురాతన వస్తువులైతే ప్రదర్భనశాలల్లో దాచి ఉంచవచ్చేకాని, సజీవమై, ఎప్పటికప్పుడు మారే భాష నట్లా ఊరగాయివేసి దాచడానికి శక్యం కాదు. పూర్వపు పదాలెన్నో మాతృకమాట యేదో కనుక్కోటం; ఐబహుకష్టమైనపని. ఉత్పత్యర్థం అయినదాన్ని బట్టి వెతకులాడితేనేకాని మనకార్యం సిద్ధించదు. ఇన్ని చిక్కులున్నాయి.
కొన్ని సందర్భాల్లో పురాతన వదాలేవిషయాన్నీ తెలిపేవో దానికెట్టి సంబంధమూలేని విషయాలకు వాటి నుండి వచ్చిన పదాలుపయోగం చేస్తున్నాము. ఏదైనా కొత్త దొకటి కనిపెడితే, రూడ్యర్థాన్నిబట్టి తగిన పేరు మనం ఈ రోజుల్లో
- దానికి నియామకం చేస్తాము. "
ఆంగ్లభాషలో కలానికి “డ్షిలో అంటే ఈక- అని సర్వ సాధారణంగా వాడుతారు. ఫౌన్‌టెన్‌ పేనాలున్న ఈ రోజుల్లోనూ ఇది వాడబడుతోంది. కారణం? పూర్వం మనవాళ్ళమాదిరే వారూ ఈక కలాలుపయోగించారు.
అదే మాదిరి వ్రాత ్రతికి ఆంగ్లంలో “మానుస్‌క్రిఫ్ట” అంటారు. కాని ఈ రోజుల్లోని మానుస్‌క్రిఫ్టలన్నీ యంత్రం అచ్చొత్తుతుంది. ఎవరూ (వ్రాయరు. విధానం మారిందేకాని పదం మారలా. కొత్తగా ముద్రణ యంత్రాలు కనిపెట్టినప్పుడు వానిని “వాతయంత్రాలొన్నారు. అలవాటును బట్టి “తనఖాపత్రం” అంటాము. పూర్వం పత్రాలసైన (వ్రాసే అలవాటునిది చూపుతుంది. ఇవి మన వాడుకభాషలోనుండే పదాలు కాబట్టి త్వరగా వీని పూర్వవృత్తాంతం మనకు విశదమవుతోంది. ఇంకా పురాతన పదాలను వెతుకుతూ వెళ్లేకొలదీ మన పని ఎంతో కష్టమవుతుంది.
మార్‌, అనే శాస్త్రకారుడు ఈ భాషల విషయం ఎంతో గొప్ప పరిశోధనలు చేశాడు. పురాతన పదాలనుండి వచ్చిన ఈ కాలపు మాటలను మనం పూర్తిగా వేరే అర్ధంలో తరచు వాడుతామని నిరూపించాడు. అనేక భాషల్లో “గుర్రము” అనే మాటకు “రెయిన్‌డీరొ” అనీ, “కుక్టూ అనీ భావం ఉన్నది. పూర్వం గుర్రాలనెక్కి స్వారిచేయడానికి ముందు, జనులు ఈ రెయిన్‌డీర్‌లనూ, కుక్కలనే ఉపయోగించారు. కొన్ని భాషల్లో “గోధుమ”కు “కాయ” అనే అర్ధముంది. గోధుమల పండించేముందు కాయలనే తినేవారు. మానవవిజయం 129
కొన్ని భాషల్లో “సింహమును,” “"పెద్దకుక్తూ అంటారు. “నక్తూను “చిన్నకుక్కొ అంటారు. “కుక్క అనే పదం 'సింవాని'కీ, “నక్కకూ పూర్వమే పుట్టింది. పురాతన పద శిథిలాలు పురాతన పదశిథిల భవనాలూ, కోటలూ పరీక్షించి వాని పూర్వపు చరిత్రను కనుగొనేటట్లే పురాతన భాషల పరీక్షించీ, వాని శిథిలపదాలను శోధించీ, శాస్త్రజ్ఞులు భూలోకపు ప్రాచీన భాషల గురించి ఎన్నో విషయాలు తెలుసుకొన్నారు. మెశ్చనినార్‌ అనే శాస్తకారుడు తన పుస్తకం ఒకదానిలో ఈ భాషా శిథిలాలగురించి వ్రాసాడు. యుకాగీర్‌ జాతి ప్రజల భాషలో ఒక మాటను తెలుగులో చెప్పాలంటే “మనిషి-రెయిన్‌డీర్‌-చంపు” అని వ్రాయాలి. ఇంత పొడుగుపదాన్ని ఉచ్చరించటం కష్టమేకాక, దీని సరైన అర్ధమేదో మనకు స్ఫురించదు. ఎవరు, ఎవరిని చంపారో తెలియదు. మనిషి రెయిన్‌డీర్‌ను చంపాడా? లేక రెయిన్‌డీర్‌ మనిషినా? రెయిన్‌డీరూ, మనిషీ కలిసి ఇంకొక మూడవ వ్యక్తినా? వేరే మూడవవాడొకడు మనిషినీ, రెయిన్‌డీర్‌నూ చంపాడా? అంతా అగమ్యగోచరంగా ఉంది. యుగాకీర్‌ మనుజులకిది స్పష్టంగా అర్ధమవుతుంది మనిషి రెయిన్‌డీర్‌ను చంపాడని, ఇట్టి వింతపదం ఏర్పడడానికి కారణం ఇది. ఆ కాలంలో మనిషి తన ప్రత్యేక వ్యక్తిత్వాన్ని గుర్తించుకోలేదు. “నేను” అనేభావం వారికింకా స్ఫురించింది కాదు. తానొక పనినిచేస్తాడనీ, వేటాడి, పొంచుండి జంతువులను చంపుతాడనే భావం వారిలో జన్మించిందికాదు. రెయిన్‌డీర్‌ను తానుగాని, తన జాతిగానీ చంపరనీ, యేదో ఒక విచ్విక శక్తి దానిని చంవుతుందనీ అనుకొన్నాడు. (వకృతియెఎక్క ఆ భయంకరశక్తులముందు పనీ చేయలేని, బలహీనుడుగానూ, అశక్తుడుగానూ తన్నుతాను భావించుకొన్నాడు. పైన చెప్పిన విచిత్రశక్తుల దయవల్ల ఇవ్వాళ “మనిషి-రెయిన్‌ డీర్‌-చంపు అనేపని సఫలం కావచ్చు రేపు. ఆ శక్తులను (గ్రహించకపోతే వారి వేట విఫలమవుతుంది. వట్టి చేతలతో ఇంటికి వస్తారు. అట్లా వారి మనసు పనిచేసేది. “మనిషి-రెయిన్‌డీర్‌-చంపు” అనే మాటలో ఆ పనని ఒక వ్యక్తి చేస్తాడనే భావం యేదీ కనుపించదు. అట్టి వ్యక్తి తానుగానీ లేక రెయిన్‌డీర్‌గానీ ఎన్నడూ కానేరరు: వ్యక్తిత్వమనేది వారికింకా అర్థం కాలేదు. తనకన్నా, రెయిన్‌డీర్‌కన్నా అధికులైన పితృదేవత లెవరో, రెయిన్‌డీర్‌ నాతనికర్పిస్తారు. 180 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
క్రమంగా పురాతన భాషల నుండి మన ఈ కాలాన్ని సమీపించి, వాడుకలోనుందే భాషల చూచినప్పటికీ, ఏవో ఇతర శక్తుల చేతుల్లో తానొక కీలుబొమ్మగా మానవుడున్నాడనే ఉద్దేశం ప్రజల్లో వుండేదనడానికి ఎన్నో నిదర్శనాలున్నాయి.
ఉదాహరణగా: “చుకోట” జాతివారి భాషలో ఈ మాటున్నది. “మనిషి వలన, మాంసం ఇస్తుంది కుక్క” ఇదెంత అగమ్యగోచరమో ఆలోచించిచూడు. పైదానినే మన వాడుకభాషలో వ్రాయాలంటే “మనిషి తన కుక్కకు మాంసము ఇచ్చును” అనాలి.
పురాతన జనుల భాషనుబట్టి ఎవరు మనిషి ద్వారా కుక్కకు మాంసం ఇప్పించుతారో తెలియదు. ఏదో ఒక గొప్ప శక్తి మానవుని ఉపయోగించుకొని, కుక్కకు అతని ద్వారా మాంసం ఇప్పించుతుందని వారి అభిప్రాయము.
దెకోటా ఎర్ర ఇండియనులు "నేను కడుతున్నాను” అనే బదులు “నాలీలనకుట్టు” అంటారు. సూదితో కుట్టుట అన్నట్లుగా మనిషి వలన కుట్టుపని జరుగుతోంది అని అంటారు. తాను కుడుతున్నాననే భావం వారికి ఉండేదికాదు.
(ఫెంచి భాషలో “చలిగా ఉన్నది” అనడానికి వారువయోగించే పదం “చలిబెట్టిస్తున్నాడు” అన్నట్లుంటుంది. అంటే తనకు చలిగానున్హదనేఐదులు, తాననే వ్యక్తిత్వం తెలియనట్లూ, చలి ఎవరో కలుగజేస్తున్నట్లూ అర్ధమవుతుంది. ఏదైనా పోయిన వస్తువు మనకు దొరికితే “వస్తువు కొనుగొనబడెను” అంటాము. ఏదో విచిత్రమైన శక్తుల సహాయం చేత అది కనుగొనబడిందా? ఇదే మాదిరి, నీరెక్కువగా వచ్చినప్పుడు “నది దాటనీయదంొ టాము. దుర్గమారణ్యం “చొరనీయద"*నీ అంటాము.
ఈ విధంగా పరిశీలించి కనిపెట్టబడిన పదశిథిలాలు పూర్వీకుల ఆలోచనలూ, ఉద్ధేశాలూ ఎట్లుండేవో మనకు తెలుపగలుగుచున్నాయి. తాను కేవలం అశక్తుడు: లోకవ్యవహారాలను నిర్వహించి, నడిపే అదృశ్య శక్తులున్నాయి. వాని చేతుల్లో నొక కీలుబొమ్మవంటివాడు తాను: ఇవీ మన పూర్వీకుల ఉద్దేశాలు.
కాలం గడచిపోయింది. మనుజునిలో బలమూ, శక్తీ, అతిశయించాయి. లోకమూ దాని వ్యవహారాల్లో తన ఉనికి నాతను (గ్రహించుకొన్నాడు. “నేను” అనే పదం మానవ భాషలో పాడజూపింది. అనేక పనులు చేస్తూ, కష్టాలనుభవిస్తూ లోకమూ అందలి వివిధ పదార్థాలనూ గ్రహించి, స్వాధీనపరచుకోగల మానవ వ్యక్తిత్వం తలయెత్తింది.
“అది మానవుడుపయోగించి “రెయిన్‌డీర్‌ను చంపెను” అనే వాక్యానికి బదులు, “మనుజుడు రెయిన్‌డీర్‌ను చంపెన”నే వాక్యం అవతరించింది. కానీ, ఇప్పటికీ మనం మానవవిజయం 181
వాదే కొన్ని పదాలు మానవుని నిస్సహాయత్వాన్ని చాటుతాయి. “అదృష్ట దురదృష్టాలు:” “కర్మ” “నొసటివ్రాతొ ఇటువంటివన్నీ మనం సాధారణంగా ఉపయోగిస్తాము. పూర్వీకుల, అగోచర, అతీత శక్తులకే ఇట్టి పదాలు మనమూ ఉపయోగిస్తున్నాము. ఈ కాలపు వ్యక్తి అట్టి శక్తులంటే నమ్మినా, లేకున్నా తాను చేసే వివిధ కార్యాలకూ స్వశక్తినుపయోగించి వాని బాగోగులు తనపై ఆధారపడియున్నట్లు వర్తిస్తున్నాడు. పంటలు పందేదీ లేనిది తన యొక్క ముందు జాగ్రత్తపైనా, తానుపయోగించే యంత్రాలూ, ఎరువులపైనా ఆధారపడియుంటుందని గ్రహించాడు. నూతన శాస్త పరిశోధనల ఫలితంగా లోకవ్యవహారాల్లో తనబుద్ధినుపయోగించీ, తగిన కట్టుదిట్టాలు చేసుకొనీ భవిష్యత్తును తన స్వాధీనం చేసుకోగలుగుతున్నాడు. క్రమ, క్రమంగా మానవుడు లోకాన్ని ఒక రోజుకన్నా మరొక రోజు ఎక్కువగా తన స్వాధీనం చేసుకొంటున్నాడు. అవిద్య భయానికి హేతువు. విద్యా, జ్ఞానమూ: ఇవే మానవునికి నిజమైన బలపరాక్రమాలనిచ్చేవి. లోక వ్యవహారము లేయే కట్టుబాట్లపై ఆధారపడుతాయో తెలియనప్పుడు మానవుడు దానికి బానిస అయి, ఎప్పుడూ భయపీడుతుడై జీవించాడు. లోక తత్త్వాన్నీ తన తత్త్వాన్నీ గ్రపొంచుకోటం చేత తన భవిష్యత్తు తనపైనే ఆధారవడి యున్నదనే భావం కలిగింది అతనిలో. దాని కనుగుణ్యంగా జీవించయళ్చిస్తున్నాడు ఈ కాలపు మనిషి 132. యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
జని గొప్పు చిగురింత మన భారతదేశం, భూగోళపు వేడిమండలంలో ఉంది. ఇందు మూలాన, దేశమంతటా సంవత్సరం పొడుగునా వేడిగానే యుంటుంది. చలికాలం, వేసవీ, చిగురింతకాలం అని బుతువులున్నప్పటికీ, వాని భేదం విస్పష్టంగా కనుపించదు. నీలగిరులూ, కాళ్ళీరు వంటి ఎత్తు ప్రదేశాల్లో చలికాలం యొక్క బలం తక్కిన ప్రదేశాల్లోకన్న ఎక్కువగా ఉంటుంది. చలికాలమప్పుడు మెత్తని దూది పింజల్లాగా మంచు కురిసి నేలనూ, చెట్లనూ కప్పుతుంది. మంచుఎడారులు మాయమగుట బ్రిటనూ, ఐరోపాఖండమూ, సైవీరియాలు వంటి చలిమండల ప్రదేశాల్లో, చలికాలం విజ్బంభిస్తుంది. దూదిమంచుతో నేలా, చెట్లూ, కొండలూ కప్పబడుతాయి. రైలు ఇంజనులు “మంచునాగలి” నుపయోగించి పట్టాలపై పేరుకొన్న మంచులో దారిచేసుకు వెడతాయి. చలికాలం ముగిసి వేసవివచ్చేముందు, సూర్యుని తీక్షణం క్రమక్రమంగా నేలపై ప్రాకుతుంది. మంచుకరుగుతుంది. అడవుల్లో, పొలాల్లో గ్రామబాటల వెంబడీ, రోడ్డు పార్చ్వపు సిమెంటు కాలువల్లోనూ, జలజల ధ్వనితో నీరు ప్రవహించ మొదలుపెట్టుతుంది. మట్టితో కలిసి బురదగా మారినా ఇంకా పై పైన పేరియున్న మంచు అడుగు నుండి బడినుండి ఇండ్లకు పరుగిదే పిల్లల మాదిరి, గంతులేస్తూ చిందులు త్రొక్కుతూ గల్లంతుగా, కలకలా నవ్వుతూ నీరు (ప్రవహిస్తుంది. మానవవిజయం 1938
ఎండ వేడిని భరించలేక, సూర్యరళ్శిపడే కొండ పార్వ్వాల నుండి దిగజారి, మంచు చిన్న గుంటల్లో, కొండ చెరియల్లో, చెట్ల నీడల్లోనూ దాక్కొంటుంది. ఆ సమయానికి ప్రకృతిరూపమంతా దానికి తలదాచుకోను తావేవుండదు. ఆ సమయానికి ప్రకృతి రూపమంతా పూర్తిగా మారిపోతుంది. పూర్వం తెల్ల మంచు బురఖాలు ధరించిన కొండ పార్య్వాలన్న్సీ లేత పసరికతో పసందుగా ఉంటాయి. మోడులై నిలబడిన వృక్షశాఖలు లేచిగుళ్ళ తొడుగుతో లేత ఎండలో శోభాయమానంగా ఉంటాయి. ప్రతి సంవత్సరమూ, చలికాలమంతరించి, వసంతాగమనసమయాన ఇలాంటి దృశ్యం కనుపిస్తుంది. పూర్వం భూమంతా చల్లబడి ఉత్తరాన్నుండి దాదాపు ఐరోపాఖండ దక్షిణభాగం వరకూ మంచుగడ్డలు పేరుకుపోయాయని చెప్పాము. జ్ఞప్తికున్నదా? ఆ గొప్ప మంచు కరిగినప్పుదెట్టెట్టి మార్పులు భూమిపై జరిగాయో ఆలోచించుదాము. చిన్న కాలువలూ, సెలయేరుల బదులు బ్రహ్మాండమైన నదీ ప్రవావోలు బయలుదేరాయి. అప్పుడు పుట్టిన నదులే ఇప్పుడూ చాలా వరకు లోకంలో (ప్రవహిస్తున్నాయి. దారిపొడుగునా, సముద్రుని చేరే వరకూ, అసంఖ్యాకంగా ఉపనదులూ, సెలయేరులూ, కొండ వాగులూ వానితో కలుసుకొన్నాయి. లోకమంతా ఒక్కసారి హేమంత నిద్ర నుండి మేల్మాంచింది. (బ్రహ్మాండమైన చిగురింతకాలం ప్రారంభమైంది. ఆకూ, అలమూలేని ఉత్తర మంచు లోయలన్నీ దుర్దమారణ్యాలతో నిండిపోయాయి. ఒక్కసారిగా, ఏదో ఎలక్ట్రిక్‌ స్విచ్‌ నొక్కుకే దీపాలు వెలిగేటట్లు, వసంత మవతరించిందనుకోరాదు. అంతవరకూ నిరంకుశ ప్రభుత్వమున కలవడిన చలిదేవుడు లోకాన్ని వదలిపోవడానికి ఇష్టం లేనట్లు, నెమ్మదిగా తన పదవిని త్యజించుకొన్నాడు. పూర్తిగా పదచ్యుతి నొందేటప్పటికి కొన్ని వందలయేండ్లు గడిచాయి. కొంతవరకూ కరిగి, దిగజారి, ఉన్నట్లుండి తిరిగి ముందుకు వ్యాపించేవి మంచుగడ్డలు. నేలయడుగు నీరంతా గడ్డ కట్టుకుపోయి మంచుఎడారులు-టండ్రా అంటారు వీనిని- ఏర్పడ్డాయి. ఆ ఎడారులపై రెయిన్‌డీరులు కనుపించాయి. లోయల్లోని గడ్డినంతా తరిమి నాచు మొక్కలూ, అట్టివే యితర జాతులూ పెరిగాయి. అడవిదున్నలూ, గుర్రాలూ ఆహారం వెతుకుతూ దక్షిణముఖంగా పోయాయి. ఈ విధంగా శీతోష్టాలు పరస్పరం ఎన్నేండ్లో పోరుసలిపాయి. తుదకు వేడే జయించింది. క! యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
పెద్ద నదులు గర్జనధ్వనులతో ప్రవహింప మొదలుపెట్టాయి. భూమి యొక్క ఉత్తరధృవానికి క్రమేపీ మంచుగడ్డలు కరుగుతూ పలాయనమైనాయి. టండ్రామైదానాల దక్షిణ సరిహద్దులు, నెమ్మదిగా ఇష్టం లేనట్లు ఉత్తరానికి మారటం మొదలుపెట్టాయి. నాచుమొక్కలూ, గిడసబారిన పొట్టి చెట్లూ మాత్రం పెరిగిన ప్రదేశాల్లో గోపురాకారపు పైన్‌ వృక్షాలు పెరిగి, వాని చిటారు కొమ్మలు మేఘాలతో దాగుడు మూతలాడుకోటం మొదలు పెట్టాయి.
క్రమంగా వెచ్చ, వెచ్చగా భూమి మారుతూ వచ్చింది. పైన్‌ వృక్షాలకు తగినంత చలిలేనప్పుడు వెడల్పుటాకుల ఓక్‌ వృక్షాలు పెరిగి, అదే ప్రదేశాల నావరించాయి. ఇట్టి పెద్ద పత్రాల వృక్షాలకూ, పొదజాతి మొక్కలకూ, కుక్కగొడులూ, పొదలలో నగుబడే అనేక రకాల పంద్లకూ అలవాటుపడిన జంతుజాలం కూడా ఆయా వృక్షజుతులతో క్రమంగా భూభాగపు ఉత్తరదిశకు వ్యాపించింది. అడవి పందీ, పెద్ద జింకా, అరణ్య వృషభమూ, పలవలు చీలిన కొమ్మల జింకలూ, లేళ్ళూ ఈ ప్రదేశాలలో కనుపించాయి. అడవి తేనెను వెతుకుతూ ఎలుగుబంట్లు చెట్ల కొమ్మలకెగబ్రాకాయి. క్రిందరాలిన అకులపై నిశ్శబ్దంగా నడచి పొంచుండి, తోడేళ్లు ఎన్నో కుందేళ్ళబట్టి భక్షించాయి. బీవరులు అడవి మ్రానుల కొరికి, నీటి ప్రవాహాల నరిగట్టి, తమ గృహాల నిర్మించుకొన్నాయి. అడవంతా వివిధ విహంగ జాతులగానంతో మారుమోగింది. అరణ్య తటాకాలమీద అదివిబాతులూ, హంసలూ తెగ ఈదాయి పసందుగా. మంచుఖయిదు
పైన చెప్పిన మార్పులన్నీ జరిగేరోజుల్లో మానవుడు తమాషాగా వానిని చూస్తూ నిలబడిపోయాడనుకోకూడదు. ఏదో పెద్ద నాటకం చూస్తున్నట్లు, అతని కగుపడే సృష్టియావళత్తూ కనుపించింది. ప్రతి అంకమూ ఈ జగన్నాటకంలో కొన్న వేల యేండ్లు నడచింది. నాటకం వేయబడిన స్టేజి కొన్ని లక్షల చతురపుమైళ్లు వ్యాపించింది. కాని, తనకు తెలియకుండానే, మనుజుడాగొప్ప నాటకంలో పాల్గొన్నాడు. (పేక్షకుడుగా తటస్థంగా అతడొక్కనాడైనా ఉండవీలయిందికాదు.
తెరమారినప్పుడల్లా మనుజుడూ తన వేషాన్ని మార్ప్చుకొన్నాడు. పెరిగేరోజుల్లో చలి, టండ్రా యొక్క దక్షిణభాగాలకు వ్యాపించింది. తనతోపాటు నాచుమొక్కలనూ, రెయిన్‌డీరులనూ, ఆ టంద్రా మైదానం దక్షిణానికి ఈడ్చుకుపోయింది. మానవవిజయం 185
ఆ మైదానంలో పెరిగే నాచు మొక్కలను భక్షిస్తూ రెయిన్‌డీరులు తిరిగాయి. మనుజుడు, వేటాడుతూ వానివెంటబడ్డాడు. టండ్రాగా మారకముందా మైదానాల్లోని మనుష్యులు గుర్రాలనూ, అడివిదున్నలనూ వేటాడితే, ఇప్పుడు రెయిన్‌డీరును వేటాడవలసివచ్చింది. “సీతాపతీ, నీవేగతీ” అన్నట్లు అతనికి పాపం! రెయిన్‌డీటైంది. మామత్‌లన్నీ అంతకు పూర్వమే నశించిపోయాయి. వేలకొలదిగా వానిని వేటాడి, సంహరించి తమ నివాసాలచుట్టూ ఎత్తుగుట్టలుగా వాని ఎముకలు పేర్చారు. ఇక, గుర్రాల సంగతా? వాటినెట్లా చంపేవారో మొదటిభాగంలో తెల్పాముగా? ఏవో, ఒకటీ, అరా తప్పించుకు మిగిలినవి. మంచి గడ్డి పెరుగుచున్న దక్షిణభాగాలకు వెళ్ళిపోయాయి.
వేరే గత్యంతరం లేక, మనుజులు రెయిన్‌డీరును తిన్నారు: దాని చర్మంతో బట్టలు కుట్టుకొన్నారు: దాని కొమ్ములతో ఈటెలూ మొదలైన పరికరాలు చేసుకొన్నారు. రెయిన్‌డీరు జీవితానికీ, అలవాట్లకూ అనుగుణ్యంగా తన జీవితాన్ని మనుజుడు మార్చుకోవలసిన అవసరం కలిగింది.
రెయిన్‌డీరులు తిరిగేచోట్లకంతా వాళ్లూ వెళ్ళారు. ప్రీలు త్వర త్వరగా ఎక్కడ అవసరమైతే అక్కడంతా నివాసాలు ఇట్టే నిర్మించేవారు. వారి గుడిసెలను తోళ్ళతో కప్పేవారు. దేశద్రెమ్మరి జీవితం వారికి తప్పిందికాదు. దోమలు కుట్టి తరుముతోంటే రెయిన్‌డీరులు ఇక్కడా అక్కడా అనకుండా ఇష్టం వచ్చినట్లు మందలు మందలుగా దూరప్రదేశాలకు సాగిపోయేవి. జనులు తమ పాకల నూడదీసి, కట్టగట్టి, నెత్తిన బెట్టుకొని, బయలుదేరేవారు. బరువులమోస్తూ, టండ్రా చలికి బాధపడుతూ, ఎంతెంతదూరమో స్త్రీలు నడిచేవారు. పురుషులు, దర్జాగా ఈటెలుపట్టుకొని కులాసాగా వెళ్ళేవారు. ఇంటి
విషయాల్లో వారెలాంటి జోక్యం కలుగజేసుకొనేవారు కారు.
క్రమంగా వసంతకాలం (్రభావం చేత, టండ్రా మైదానాలు ఉత్తరానికి జరిగిపోవటం మొదలుపెట్టాయి. వానితో రెయిన్‌డీరులూ వెళ్ళాయి. అంతకుపూర్వం టంద్రాలున్న ప్రదేశంలో దట్టమైన దుర్గమారణ్యాలు పెరిగాయి.
ఇలాంటి మార్పులు జరిగేటప్పుడు కొందరు జనులు రెయిన్‌డీరుల వెంబడే ఉత్తరం ధృవప్రాంతాలకు వెళ్ళిపోయారు. ముప్పైలైైదువేల సంవత్సరాలుగా రెయిన్‌డీరులకూ, టంద్రాలకూ అలవాటుపడిన మనుజుడికి వానితో ఉత్తరుత్తరంగా జరుగుతూ వెళ్ళటమే బహు మంచిదనిపించింది. తొనలవడిన జీవితాన్ని వదలటం కష్టమనిపించింది. 136 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
అట్లా అలవ్యాటైన మార్గాన్ని అనుసరించటం చేత అచ్చటకు వెళ్ళిన మానవులెన్నో విషయాల్లో ముందంజవేసే అవకాశాలను కోల్పోయారు. దక్షిణభాగాలన్నీ వెచ్చగా మారుతోంటే, వారు తమ యావజ్జీవితమూ స్థిరంగా మంచుయుగంలోనే గడుపవలసి వచ్చింది. గ్రీనులాండ్‌లో నుండే యెస్మిమోజాతి వారిప్పటికీ మంచు యడారులలో నుంటున్నారు. యేదో ఇంత తిండికి, బట్టకిని చెప్పరని కష్టాలుపడుతారు.
టండ్రాలతో, ఉత్తరభాగాలకుపోక ఆ ్రదేశాలలోనే నిలుబడిన మనుష్యుల జీవితమంతా వేరే విధంగా తయారయింది. ఎటు చూసినా, యేదో గారడీవాడి మంత్రశక్తితో పెరిగిపోతున్నట్లు లేచే అరణ్యాల్లో నివసించటం కష్టమనిపించింది ప్రథమంలో. అయినా, జన్మంతా మంచులో ఖైదీలుగా నుండటం వారికి తప్పింది ఉత్తరానికి రెయిన్‌డీరులతో వెళ్ళక, అక్కడే ఆగిపోవటం వల్ల. అరణ్యాలూ - మనిషీ
ఆ రోజుల్లో పెరిగిన అరణ్యాలకీ, ఈకాలపు అడవులకూ ఎన్నో భేదాలున్నాయి. దట్టంగా పెరిగి, చీమయినా చారబడానికి వీలుగాకుండా ఉండేవి. నదీతీరాలూ, సరస్సుల ఒడ్డూ, సముద్రాల నీటిహద్దుల వరకూ అవి పెరిగిపోయాయి.
ఇట్టి అరణ్యాల్లో నివసించడానికి మనుజునికెంతో కష్టమనిపించింది. గజిబిజిగా అల్లుకొని, దొరికిన స్థలమునంతా ఆక్రమించుకొన్న ఆ అరణ్య వృక్షాల మధ్య అతనికి నిలువనీడేలేక పోయింది. వానిని నరికివేయటమో, కాల్బటమో చేస్తేనేగాని, అతనికి పాదం మోపేటంత స్థలమైనా దొరికేది కాదు.
టండ్రాలలో, మైదానాలలోనూ కావలసినంత ఖాళీ స్థలముందేది అతని నివాసానికి. అడవుల్లో అట్టి స్థలాన్ని చెట్ల పారదోలి తాను సృష్టించుకొంటేనేగాని అతనికి ఉనికి ఏర్పడిందికాదు. అరణ్యం అతనికొక గొప్ప శతృవుగా పరిణమించింది. తన యావచ్చక్తులూ వినియోగించి దాన్ని జయించవలసిన అగత్యం కలిగింది.
చెట్లు నరకడానికి తన పెద్ద ముక్కోణపు రాతికత్తిని బలమైన పిడికిలి బిగించాడు. ఆ గొడ్డలితో వానిని పడగొట్టాడు. అంతకుముందు ఎండవేళల పసందుగా వినుబడే వడ్రంగిపిట్ట ముక్కు దెబ్బల శబ్బానికలవాటుపడిన అరణ్య మృగజాతులు మానవుని గండ్రగొడ్డలి వ్రేటులకు కలవాటుపడిన జడిసిపోయాయి. (బ్రహ్మాండ వృక్షరాజాలు ఆ గొడ్డలి తాపుకు భీతిల్లాయి. వాని గాయాల నుండి ఏకధారగా జీవరసం కారింది. పేద్ద పెట్టున ఫెళ ఫెళ ధ్వనితో దభేలుమని నేలకూలాయి. మానవవిజయం కేం?
ఈ విధంగా ప్రతిరోజూ విసుగూ విరామం లేకుందా జనులు అరణ్యాల నరికారు. తమ నివాసమునకు కావలసిన ఖాళీ స్థలం సేకరించుకొన్నారు. చెట్లు నరికి మిగిలిన మోళ్లనూ, పొదలనూ కాల్చారు. కొమ్మలన్నిటినీ కొట్టి, ఒక చివర పదునుగా (మ్రానును చెక్కారు. కాయ్యసుత్తితో బలమైన దెబ్బలుకొట్టి దాన్ని భూమిలో పాతారు. దాని పక్కనింకొకటీ, తరువాత మరొకటీ, ఇట్లా ఎన్నో (మ్రానులు పాతారు. చెట్ల కొమ్మలతో అల్లి వత్తుగా వానికి దడులల్లారు. అదే మానవుని ప్రథమ నివాసం ఆ అరణ్యంలో. చూడ్డానికది చెట్ల మధ్య చెట్లులాగ కనుపించేది. ఇతర మానులన్నీ అవకతవకగా ఎక్కడబడితే అక్కడే పెరిగేవి: ఇతని నివాసపు మ్రానులు మాత్రం ఏదో ఒక ఏర్పాటుగా నిలబడి మానవ స్పర్శను దెలిపేవి,
ఇంటికే ఇంత తిప్పలు పడితే, ఆవారానికతను పడిన అగచాట్లకు హద్దేలేదు పాపం! బయళ్ళలో, గడ్డి మైదానాలల్లోనూ మందలు, మందలుగా తిరిగే మృగాల వేటాదేవాడు. ఎంతదూరాన్నుండీ అవి వానికి సులభంగా అగుపడేవి. అందుబాటులో ఉందేవి.
ఆ అరణ్యంలో వుండే మృగాల సంగతట్లాకాదు. లెక్కలేనన్ని జీవులుండేవేకాని, అతనికంటికొక్కటీ కనుపడేదికాదు. ఆ అరణ్యపు ప్రతి అంతసూ సజీవంగా వుండేది. వాని కూతలతో, అరుపులతో, పాటలతో అరణ్యమంతా నిండిపోయేదే, కాని కంటి కగుపించేవి కావు.
కాళ్ళచెంత అలజడి, గాలిలో యేదో రెక్కలచప్పుడు చెట్ల ఆకులను ఏ జీవో కదిలించిన గలగల... చెట్ల మధ్యనుండే ఆ వెలుగు నీడల్లో, రకరకాల వాసనల్లో, శబ్బాల్లో వదైనదీ, ఎక్కడున్నదీ ఎట్లా కనుక్కోటం? ప్రతి జీవికీ తగిన రక్షక వర్ణముండేది. పచ్చని పత్రాల్లో, క్రింద రాలిన ఎండుటాకుల్లో, గోధుమరంగు వృక్ష్మమానుల్లోనూ, రంగులో రంగు కలిసిపోయి అవి తప్పించుకుపోయేవి. కంటికైనా కనుపించకుండా.
అదృష్టం చేత ఏదన్నా జీవి కనుపించిందనుకో, మొదటి దెబ్బతో, ప్రథమ బాణంతో దాన్ని కొడితేనేగాని ఎట్టి లాభమూ ఉండేది కాదు. ఆ గురి తప్పిందా అంతే; ఏ పొదలో, ఏ మానుపైకో, ఏ బొరియలోకో అంతర్థానమయ్యేది. అందుకనే ఈటెను త్యజించి విల్లంబుల మానవుడు తయారు చేసుకొన్నాడు. శరవేగం అతని కాధారమైంది వాయువేగంతో పరిగిడే జంతువుల జయించడానికి. వాని బాణాలెన్నో అడవి పందులకూ, బాతులకూ (గుచ్చుకొని, అతని కడుపునిందేది.
188 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
మనుజుని ఆప్తమిత్రుడు
ప్రతి వేటకానికీ గొప్ప ప్రాణ స్నేహితుడొకడున్నాడు. నాల్గుకాళ్ళూ, మెత్తని చెవులూ, నల్లని చెమర్చేముక్కూ తన యజమాని వేటలో ఇతను చేసే సహాయం ఇంతింతని చెప్పలేము. భోజన సమయానికి ఎంతో ఆప్యాయంగా అతని చెంత కూర్చొని తదేకదృష్టితో యజమాని ముఖం వంక “నాభాగమో, మరి?” అన్నట్లు చూస్తుంది. ఈ విశ్వాసమైన కుక్క
ఇప్పటికి వేలకొలది నంవత్సరాలుగా కుక్క తన యజమానునకు అద్వితీయమైన సేవజేసింది. అతని మెప్పువడసింది. బాణాలను త్యజించిన ఆ పురాతనపు రోజుల్లోనే, మనుజుడు కుక్కను మచ్చిక జేసుకొన్నాడు.
పురాతన మనుజుల నివాసస్థలాల్లో వారు తమ వేటకుక్కలకు కట్టిన ఇంద్లగుపిస్తాయి. వారి అగ్నిగుండాల బూడిద ప్రోవులలో దొరికే జంతువు ఎముకల మీద కుక్కక్షాట్లు ఐహు స్పష్టంగా కనుపిస్తాయి. ఆ రోజుల్లో కూడా తన యజమానికెంత మచ్చికగా కూర్చొని తన భాగపు టాహారాన్ని భుజించి, తృప్తిచెందేదని మనకిది విశదపరుస్తుంది.
మచ్చిక చేసుకొన్న కుక్కకు, జంతువుల పసిబట్టి వెంబడించటం అతను నేర్చాడు. వాని కాలిజాదడలను గుర్తించి వానికడకు కుక్క తన యజమానుని పిలుచుకుపోగలిగేది. అతడు మచ్చికజేసిన కుక్క తనకన్న ముందుగా జంతువు లెచ్చటుండేది, పసిబట్టీ, తన చెవుల నిగిద్బి వినీ, కనుగోగలదని మానవుడు తెలుసుకొన్నాడు అనుభవం మీద.
నేలపై బడ్డ ఆకులలో ఒక విచిత్ర వాసన: ఈ దారివెంబడి యేది వెళ్ళింది? ఒకటి రెండు పర్యాయములు తలవాల్చి, ముక్కానించి వాసన జూచేది కుక్క కేవలం తన ముక్కు నాధారం చేసుకొని గబగబా పరుగిదేది. దానివెంట వెళ్ళటమే మనుజుడు చేయవలసిన పనంతా. దాని సహాయం చేత మానవునకితర మృగాలపైనుండే శక్తీ అధికారం ఎన్నిరెట్లో పెరిగాయి. వాసనలను సరిగా గుర్తించలేని అతని యొక్క కుక్కను పెంచి ఆ కొరత తీర్చుకొంది. తనకాళ్ళ బలమునూ, చకచకనూ కూడా కుక్కతన యజమానునికే వినియోగించింది. గుర్రాల స్వాధీనం చేసుకోడానికి ముందు, మనుజులు చక్రాలులేని తమ బళ్ళకు కుక్కలను కట్టేవారు.
మానవవిజయం 89
వేటాడి జీవించే కాలం . గ ష షు. కటి గని న్‌ స్తా దనన . సమె పరాం! ప | |] న స త స్‌ ప యాని. న ర తం సా రం శ ము న? వి క్‌ శని (్‌ నయ్యం: కను 5 ర య? భ్‌ స్‌, మే ర నా గం) హసితం. / రం అల కల్‌ చటరం తే: శ్‌ ల్‌ | (1; నాం సహ! లు +శరుపీ” టో లన ద. , యం లాం స మా! నం శ వాత జ ణం... ల నడ యని హో కర నాం ల ఆ క వ తాన (€? చే శరవేగం అతని కాధారమైంది. వాయువేగంతో పరుగిడే జంతువుల జయించటానికి. 140 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
సైవబీరియాలోని “క్రస్కోయాస్యనే ప్రదేశంలో పురాతన నివాసాలను పరీక్షించారు. కొన్ని కుక్కల అస్థిపంజరాలు, వాటికి తొడిగిన జీనుతో సహా అక్కడ కనుపించాయి. వేటాడే ప్రదేశాలకు బండిలో ఈడ్పుకుపోయీ, వేటలో అతనికి కుడిభుజమై వుండీ, కుక్క తన దొరకెంత ప్రాణమిత్రుడుగా నుండేదో నీవే ఊహించుకో.
కుక్కల విశ్వాసం జగద్వితమైన విషయం. కొండల్లో దారితప్పిన ప్రయాణికుల రక్షించీ, యుద్ధంలో గాయపడిన తన యజమానుని మోసుకపోయీ, ఇంటి కాపుదలేకాక, (గ్రామ పొలిమేరలనూ, తన రాజ్యానికీ అన్యరాజ్యానికీ మధ్యనుండే అన్ని భూములనూ కావలి కాబీ కుక్కలు మన కృతజ్ఞతను సంపాదించుకొంటాయి. ఇంట్లో వేటలో, యుద్ధంలో, శాస్త్ర పరిశోధనాలయంలోనూ కుక్కలు మనకు చేసే సహాయం ఇంతింతనరాదు. మనుజుడూ - నదీ
అరణ్యాల్లో కొందరు నివాసాలేర్చర్చుకొంటే, మరికొందరు నదులూ, సరస్సుల తీరాలకు సాగిపోయారు. అడవికీ, నీటికీ మధ్య నుండే కొద్ది నేలమీదా తమ పాకల నిర్మించుకొన్నారు.
అదవిలోకన్న నీటి మీద నిరాటంకంగా తిరగడానికి ఎక్కువ వీలుండేదేకాని, బ్రతుకుతెరువు కష్టమైపోయింది. కొత్తగా నీరు వచ్చినప్పుడల్లా నదులు గట్టులకెగబ్రాకేవి. వరద నీరు నేలనంతాముంచి, అరణ్య పాదాన్ని తాకేది. నదీజలంలో కొట్టుకువచ్చే మంచుగడ్డలూ, మానులతో పాటు వారి పాకలూ కొట్టుకుపోయేవి. అట్టి సమయాల్లో చెట్లెక్కి జనులు ప్రాణాలు కాపాడుకొనేవారు. నీరు తీసిన తరువాత నది ఒడ్డును చేరి తిరిగీ తమ పాకల కట్టుకొనేవారు.
వారికి మొదట్లో వరదవచ్చినప్పుడల్లా ఏదీ తోచేదికాదు. క్రమంగా ఎప్పుడెప్పుడు వరదలు వస్తాయో, ఎంతకాలం ఉంటాయో, వారు గగ్రహించుకొన్నారు. పెద్దమ్రానుల నరికి నది ఒద్దున ఎత్తుగా పేర్చేవారు. ఆ కట్టను వెడల్పుగా, ఎత్తుగానూ నిర్మించేవారు. దాని మీద తమ పాకల నిర్మించుకొన్నారు. నీటి భయం దానితో వారికి తొలగిపోయింది. ఎంత గొప్ప వరదలు వచ్చినా, వరి మాను కర్రల పునాది యొక్క అడుగు భాగాన్ని మాత్రం కొద్దిగా ముంచగలిగేవి అంతే. మానవవిజయం క41
సమయోచితంగా అలాంటి నూతన ఏర్పాటును గావించుకోటం చేత, తన పరిస్థితులనతిక్రమించి జీవించే శక్తి మానవునిలో బలపడజాచ్చింది. ప్రస్తుత కాలపు ఆనకట్టలకు, ఎంతెంత జలాశయాలనైనా బంధించివేసే గోడలకూ, పునాది ఎన్నడో మన పూర్వీకులే నిర్మించారని ఒప్పుకోవాలి. ఎడతెరపి లేకుండా మనుజనిక్తీ, నదికీ పోరు జరిగేది ఎవరెవరిని జయిస్తారోనని. అన్ని కష్టాలున్నప్పటికీ మనుజుడు నదీ తీరవాసాన్నే ఆపేక్షించాడు. కారణం? జలాశయాలనిండా జలచరాలెన్నో ఉంటాయి. వాటిలోనికెల్లా చేపలు ముఖ్యంగా మనుజుని ఆకర్షించాయి. అంతకుముందు జంతువులను వేటాడే మనుజుడు, నది తీరానికి తన ఉనికిని మార్చుకోటం చేత యావజ్జీవితాన్నీ మార్చుకోవలసి వచ్చింది. జాలరీ జీవితమునకు కావలసిన పనిముట్లను సృష్టించుకోవలసి వచ్చింది. వేటకాడు, జాలరిగా, ఉన్నట్లుండి ఒక్క రోజులో మారలేదు. మొదట్లో, ఇతర మృగాలను వేటాడినట్లే చేపలనూ వేటాడాడు. ఈటె మాదిరుందే ఒక ఆయుధాన్ని చేబట్టి, నడుములోతుకు నీటిలో నడచివెళ్ళే వాడు. కొండరాళ్ళ మధ్య దాక్కొన్న చేపలను గురిచూచి, ఆ ఈటెతో పొడిచి చంపేవాడు. క్రమంగా పక్షులను వలవేసిపట్టినట్లే, చేపలనూ వలతోపట్టటం నేర్చుకొన్నాడు. పూర్వీకులుపయోగించిన ఈటెలతోబాటు, చేపలపట్టే వలలూ, వానికి కట్టిన బరువురాళ్లూ ఎముక గాలపు కొక్కాలూ ఎన్నో శాస్త్రజ్ఞులు కనిపెట్టారు. ఓడల పుట్టు పూర్వోత్తరాలు సుమారొక డెట్సై సంవత్సరాల క్రితం రష్యాలోని “లడోగా” సరస్సు దగ్గర, కొందరు పనివారు కాలువనొకటి త్రవ్వతున్నారు. త్రవ్వగా త్రవ్వగా ఒక మనుష్య కపాలమూ, కొన్ని పనిముట్లూ కనుపించాయి. ఇది వెంటనే శాస్రజ్ఞులకు తెలిసింది. అంతవరకూ అచ్చట “పీటొ, తప్ప (నాచు మొక్కలు ముద్దగా అదుముడు చెంది బొగ్గుగా మారుతాయి. దీనిని పీట్‌ అంటారు. పొయ్యిల్లోనుపయోగిస్తారు సాధారణ నేలబొగ్గు మాదిరే) మరేదీ దొరకదనుకొనేవారు. అచ్చట త్రవ్వటం ప్రారంభిస్తే యేదో వస్తు ప్రదర్శనాలయంలో నుండి తీస్తున్నారా అన్నట్లు రకరకాల వస్తువులు దొరికాయి: రాతిగొడ్డలీ, రాతికత్తీ చేపగేలపు కాక్కెమూ, బాణపు వాడీ క్షశ2 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
శిరోభాగమూ, రంపంపండ్లున్న హార్పూన్‌ (చక్రం వంటి ఆయుధం తిమింగిలాలనూ, పెద్దరకం చేపలనూ పట్టేటందుకు) ఎముక. ఎముకతో చెక్కిన తిమింగలపు ఒక చిన్న విగ్రహమూ, ఒక రక్షరేకూ, ఇన్ని కనుపించాయి. అవన్నీ పెకలించిన తరువాత, చిన్నదోనె ఒకటి వారికి దొరికింది. మట్టిలో పూడుకుపోయినా, అదే మాత్రం చెడిపోలా. నీటి పైకెక్కించి, చక్కగా తెడ్డువేస్తూ నడపడానికి సిద్ధంగా ఉన్నదది. ఈ కాలపు దోనెలూ, పడవల్లాగా అది లేదు. ఒక పెద్ద మ్రాను నుండి దాన్ని చెక్కారు. ఏకాండంగా పురాతన కొయ్యగొడ్డలి దెబ్బలు స్పష్టంగా దానిపై కనుపిస్తున్నాయి. ముడులూ, కొమ్మలూ పెరిగిన తావులు చెక్కటం, వారికెంతో కష్టమై యుండాలి. అందుకనే కాబోలు, రాతి గొడ్డలి నొక ప్రక్శను పెట్టి అగ్నినాహ్వానించారు తమ కార్యసిద్ధికి.
దోనంతా కాలిన బొగ్గుమసితో నల్లగానుంది. ఈ రోజుల్లో పెద్ద ఓడను కట్టటం, పూర్వం వారు ఒక్కదోనెను నిర్మించడానికన్నా ఎంతో సులభమనిపిస్తుంది. ఏ రాతిగొడ్డలైశే దాన్ని చెక్కిందె, అదే ఆ దోనె చెంత పీట్‌ అడుగున దొరికింది. దానిమొన వాడిగా, నున్నగా అరిగి యుండటమేకాక ఆ ప్రక్మనే సానరాయి కూడా కనుపించింది. కాబట్టి రాతిపనిముట్లకు, కావలసినప్పుడల్లా పదును బెట్టటం కూడా వారప్పటికే నేర్చారని దీని వల్ల విశదమవుతోంది. దోనె తయారుకాగానే, వీటిపై తేల్చేవారు. తమ హార్పూనులూ, కొక్కాలూ, వలలూ తీసుకొని చేపల బట్టడానికి బయలుదేరేవారు.
ఆలడోగా సరస్సు చాలా పెద్దది. దానినిండా అసంఖ్యాకమైన చేపలుండేవి. కాని మొదట్లో వారు దాని తీరాన్నే తిరిగేవారు. ఒకసారి ప్రశాంతంగా, ఇంకోసారి కలవరంగా, మరొక పర్యాయము పెద్ద అలలులేచ, గర్జిస్తూ భయంకరంగానూ ఉండే ఆ సరస్సుతత్త్వం వారికింకా అర్ధమయింది కాదు. ఎంతపెద్ద తుపాను వచ్చినా ఆ వకాండ(మ్రాను దోనె మునిగేదేకాదు. ఇటూ, అటూ దొర్లుతూ, ఊగుతూ అలలసైకెక్కేది, క్రిందకు దిగేది. ఇదంతా చూచి భయపడీ ఎన్నో అవస్థలుపడీ, గట్టును చేరేవారు. ఎంత దృఢంగా నిర్భయంగా నికరంగా ఉన్నదానేల అని వారికనిపించేది. పసిబిడ్డ తన తల్లి వక్షానికి హత్తుకుపోయే మాదిరి, ఆప్యామంగా తాము పుట్టిపెరిగే ఆ నేలను, భూమాతను కౌగలించుకొన్నారు తిరిగిరావటంతోనే. మానవవిజయం టి
దారీతెన్నూ లేని ఆ నీటిపై ఆకాశం దాన్ని తాకేటంతదూరం వరకూ వెళ్లేబదులు, __ జఒడ్దుకే చేపలు వచ్చుటకు వేచియుందేవారు మొదట్లో. కాలగతిని, క్రమంగా ఒక్కో అడుగు ముందుకు పెట్టుతూ, జలాశయాలన్నిటినీ మానవుడు జయించివేశాడు. మొదట్లో తాముండే భూభాగానికి నీటిఒడ్డు, నిర్భేద్యమైన కోటగోడమాదిరుండేది. దాన్ని దాటాలంటే భయము. క్రమంగా తన దోనెలలోనూ, పడవలలోనూ ప్రయాణాలు సాగించాడు మనిషి కొంత దూరం వెళ్ళి, దిగులుగా తీరం వంక చూచి తిరిగీ త్వరలో వచ్చేవాడు. రాను రాను దూరం దూరంగా తీరాన్ని వదలివెళ్ళాడు. రోజులతరబడి నీటిపై నుండటం నేర్చాడు. సముద్రాల కావలప్రక్క తనవంటి వారే ప్రజలున్నారని కనుగొన్నాడు. ఈలోకపు దేశాలలో తనదొక చిన్నదేశమనీ, తానూ ఇతరులెందరిమాదిరో ఒక సాధారణమైన వాడేననీ గ్రహించగలిగాడు. ప్రథమ వృత్తి పనివారు
లోకంలో ఎందరెందరో, ఎన్నెన్ని రకాలవారో వృత్తిపనివాళ్లున్నారు. గొడ్డలీ, చిత్రికగుల్లా, సుత్తీ, ఉలీ పట్టే ప్రతివాడూ, రసాయనక యంత్రశాలల్లో చేరే వ్యక్తీ లోహపు సామానులు చేసేవాడూ అందరూ గొప్ప పనివారుగా కావాలని ఆశిస్తారు. దానికి తగిన తరిఫీదు పొందుతారు. విమానాలూ, ఓడలూ, మన గృహాలూ వీరి శక్తి. నైపుణ్యాలపై ఆధారమైయున్నాయి. వీరందరికీ వివిధ రకాల వస్తువులనూ తమ పనిముట్ల నుపయోగించి చేయటంలో నుండే కష్టసుఖాలు తెలుసు. వస్తువు తయారు కాగానే కలిగే ఆనందమూ, అదంటే అభిమానమూ, అనుభవించిన వానికే తెలుస్తుంది.
ఈ కొయ్య ముక్కను నీవు చేతబట్టావనుకో పట్టీపట్టడంతోనే అదే రూపం ధరించాలో నీమనసుకంతా తెలుస్తుంది. ఇక్కడో కొంచెం రంపకోతా, అక్కడ కొంత ఉలితో చెకటమూ, ఈ నాలుగు మూలలా బర్నాతో రంధ్రాలు కోయటమూ, ఈ విధంగా బహుసులభంగా, చూస్తూగాని అందులో ఉండే సాధక, బాధకాలు తెలియవు. ఆ కొయ్య తన యావచ్చక్తినీ వినియోగించి నీ పనిముట్లకెదురు తిరుగుతుంది.
కత్తితో చెక్కాలని యత్నిస్తావు: అది వీలుపడదు. గొడ్డలితోనో, బాడితతోనో ప్రయత్నిస్తావు. ఉహూ: ఏం లాభం లేదు. అనేక వాడిచిన్న కత్తులు బారుగా యేర్పడిన క్షేశీడ యం. ఇలిన్‌, ఇ సీగాల్‌
రంపపుటంచు దానిని అవలీలగా కోసి తుదకు, రెండు తునకలుచేస్తుంది. ఇట్లా ఒక పనిముట్టు తరువాత మరొకటిగా నుపయోగించాలి నీ కార్యం సిద్ధించాలంటే.
ఇదంతా “నేనేగదా చేసొననుకొంటావు నీవు సగర్వంగా. కొంచెం ఆగి, ఆ మాట ఎంతవరకు నిజమైందో ఆలోచించు. ఏండ్ల తరబడిగా రకరకాల పనిముట్లను సృజించీ, వానినుపయోగించటంలో కనుపించిన తప్పులను సవరించ, దిద్దీ, క్రమేపీ మార్చి సరిచేసిన అసంఖ్యాకులైన ఎందరు పనివాండ్రో, నీ విజయానికి చేయూతనిచ్చారు. వారి కృషిమూలానే, నేడు రంపపుకోత నీకు సాధ్యమయింది చూచావా?
ఈ [గ్రంథంలో పైనుడివిన ప్రథమ, వృత్తి పనివారిని గురించి చెప్పాము. వారంతా అడవి మృగాలతోళ్ళనే బట్టలుగా కుట్టుకొన్నారు. ఏదైనా ఒక చిన్న దోనెను చేయడానికి ఎన్నో నెలలు పట్టేది వారికి, ఈ రోజుల్లో మనం శిలావి[గ్రహాన్ని చెక్కటం కన్నా మట్టికుండను వారు చేయటం ఎక్కువ కష్టమయ్యేది. అయినా, అట్టి అనామక, అల్బవృత్తి పనివారిమూలానే ఈ కాలపు వివిధ వృత్తులవారూ తమ పనుల చేయగల్గుచున్నారు. లోకాన్ని అనుక్షణం మార్చుతున్నారు.
ఉదాహరణానికి పురాతన కుమ్మరివానిని గురించి యోచించుదాము. అతని చుట్టూ రేగడమట్టి సమృద్ధిగా యుండేదే. కాని అతను చేయనూహించినట్టి వస్తువేదీ నమూనాకు ఉండేదేకాదు. బంకమట్టినీ, అగ్నినీ తన స్వాధీనపర్చుకోటం చేట, తాననుకొన్న కుండలూ వగైరా చేసుకోగలిగాడు. అంతకుపూర్వమే నిష్పునెన్ని పనులకో వారుపయోగించారు. వెచ్చదనానికీ, అడవి జంతువుల భయపెట్టి తరిమివేయనూ, అరణ్య వృక్షాల కాల్చి ఖాళీ జాగాలు యేర్చర్చుకోడానికీ, దోనెల నిర్మించనూ, నిప్పు వారికెంతో సహాయం చేసింది. క్రమంగా రెండు కొయ్యల రుద్ది, రాపిడిచేసి, కావలసినప్పుడు నిప్పు తెప్పించటం జనులు నేర్పారు.
ఆ నిప్పుతో కుమ్మరిపనివాడు, ఒక పదార్దాన్ని వేరొకటిగా మార్చటం కనిపెట్టాడు. మెత్తని బంకమన్నును గట్టికుండలుగా మార్చడానికీ, ఆహారం వండుకోడానికి, ఖనిజపదార్థాలు కరిగించడానికి, దాని నుపయోగించనేర్చాడు. ఈ రోజుల్లో ప్రతి కర్మాగారంలోనూ నిప్పుయెప్పుడూ రాజుతూనే యుంటుంది. దీని తీక్షణశక్తి మూలాన ఒక వస్తువింకొకటిగా మారుతోంది. ఇనుమును దాని ఖనిజం నుండీ, ఇసుక మానవవిజయం కకక
నుండీ 'గాజునూ, కొయ్యనుండి కాగితాన్నీ అగ్ని నవోయం చేతే. చేయగలుగుతున్నాము. మన పూర్వీకులెప్పుడో ఈ నిప్పును కనిపెట్టి మనకు. ప్రసాదించారనే విషయం జ్ఞప్తికుంచుకోవాలి. వ్యవసాయ సూచనలు
పూర్వీకులు నివసించిన ప్రదేశాల్లో త్రవ్వగా ఒకచోట చాలా కుండలు కనుపించాయి. వాని మీద ఇటూ, అటూ ఐమూలగా గీతలున్నాయి. ఈ గీతల నుండి పూర్వం వారెట్లా కుండల తయారుచేసేవారో తెలుస్తుంది. పెద్ద తట్ట నొకదాని తీసుకొని, మెత్తని బంకమన్నును దానిలోపల వత్తుగా పూసేవారు. మంచి మంటచేసి బుట్టను దానిపై నుంచగా, అదంతా కాలిపోయీది. బుట్ట ఆకారంగా, మన్ను, కాలి, కుండ తయారయ్యేది. ఆ కుండల మీది గీతలు, బుట్ట యొక్క పేళ్ళ అల్లికను సూచిస్తాయి.
- కొంతకాలానికి, తరువాత బుట్టల నుపయోగించకుండానే కుండల కాల్చివేసేవారు. తడిమట్టి మీద ఐమూల గీతలు గీచి మరీ కాల్చేవారు. అట్లా గీతలు గీయకపోతే అది పనికిరాదనుకొన్నారు. సరీగా వారి పూర్వీకుల కుండలమాదిరే ఉంటేనేగాని తమ అన్నం వానిలో ఉడకదనే భావం వారికి కలిగింది. (వతి వన్నువుకూ ఏదో అగోచరవ్దైన శక్తి ఒకటి దానిలోనే ఇమిడి ఉంటుందనుకొన్నారు. ఆ విధంగా గీతలు గీయకపోతే కుండ యొక్క శక్తిపోతుంది. ఐమూలంగా అల్లిక గీతలు గీయకపోతే వారికి నష్టం కలుగుతుంది. కరువూ, ఆకలీ వారిని పీడిస్తాయి. గీస్తే ఆ కుండ అక్షయంగా వారికన్నం పెట్టుతుంది.
అప్పుడప్పుడు దిష్టి తగులకుండా ఒక కుక్క బొమ్మను కుండల మీద గీచేవారు. అది కుండనూ, దానిలో ఉడికే వస్తువులనూ భద్రంగా కాపాడుతుందట. అల్లిక గీతలున్న కుండ లనేకచోట్ల కనుపించాయి. ్రాన్సులో కంపెగ్నే అనేచోట దొరికిన ఒక కుండమీద, అట్టి గీతలతో పొటు, ఓటు ధాన్యపు ఒక గింజరూపం అచ్చుగ్రుద్ది కనుపించింది. ఈ ఒక్క ధాన్యపు గింజనుండీ ఎన్నెన్నో విషయాలు మనకు విశదమవుతాయి. మనుజుల జీవిత విధానం యెట్లా మారిందో తెలుపడానికి కుండమీదనున్న గింజగుర్హు గొప్ప నిదర్శనమైపోయింది. 146 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
ధాన్యమున్నచోట వ్యవసాయం ఉండాలిగా? జాగ్రత్తగా అదే ప్రదేశంలో వెతికి, నేలను త్రవ్వే కొయ్య ఆయుధాలూ, మట్టి గడ్డల చితగ్గొట్టే పనిముట్లూ పెకలించారు శాస్రజ్ఞులు. వేటకాండ్రూ, జాలరులూ క్రమంగా వ్యవసాయకులుగా మారారు. మొగవారు వేటకూ, చేపలుపట్టడానికీ వెళ్లినప్పుడు స్త్రీలూ, పిల్లలూ తమ నివాసాల చుట్టూ రకరకాల పదార్థాలకని వెతుకుతూ పోయేవారు. .
కుండలూ, బుట్టలూ తీసుకొని తినడానికుపయోగవడే వన్తువుల తెచ్చుకొనేవారు. సముద్రం ఒద్దున ఆలుచిప్ప జుతులూ, అడవుల్లో పండ్లూ, పప్పులూ, కుక్కగొడుగులూ, పైన్‌ చెట్ల గింజలూ తెచ్చేవారు. ఆ గింజలను మెత్తని పిండిగా రుబ్బి రొట్టెలు చేసుకొనేవారు. .
అరణ్యంలో తిరిగేటప్పుడు తేనెపట్టులు దొరికితే బహుసంతోషపడే వారు. కొండమీద నిలుచుండి అడవితేనెను తీసుకొనే ఒకస్తీ బొమ్మ పురాతనపుది ఒకటి కనిపించింది. చెట్టుపైకెక్కి ఒక చేత్తో తేనెపట్టును పట్టుకొని, రెండవచేతిలోనున్న జాడీలోనికి తేనెను పిండుతోంది. ఆమె చుట్టూ తేనెటీగలు ముసురుకొన్నాయి. కాని ఆ ప్రీ తనపనేదో తాను చేస్తూనే ఉన్నది. ఈ విధంగా స్త్రీలూ, పిల్లలూ ఒక్కొకృసారీ ఇంటికి వచ్చేటప్పుడు కావలసినంత తేనెనూ, అడవిపండ్లనూ బేరికాయలూ, ఆపిలు పండ్లనూ తెచ్చుకొనేవారు. చుట్టూ తినాలని ఆశతో గుమిగూడే పిల్లల పారద్రోలి, తల్లి ఆ వస్తువులన్నిటినీ కుండలూ, జాడీలూ, తొట్టెలూ మొదలైనవానిలో దాచేసేది. కలిమిలేములు కావటికుండలని వారనుభవం మీద తెలుసుకొన్నారు. రేపటిదినం వేటనుండి మొగవాళ్లు వట్టిచేతులతో వస్తే తమగతి ఏం కావాలి, ఎప్పటి వస్తువులప్పుడు తినివేస్తే?
మంచుయుగవు చలి అంతరించింది. గొవృ వనంతోదయ శోభలోకమంతటా వెలిగిపోతోంది. పొదలూ, అడవులూ, జలాశయాలూ రకరకాల ఆహారపదార్థాలతో నిండి మానవునాహ్వానించాయి. తిరిగి జనులు అవీ, ఇవీ సేకరించుకోటం ప్రారంభించారు. పండ్లూ, కాయలతోబాటు స్రీలు రకరకాల ధాన్యపుగింజలనూ తెచ్చారు- అడవి ఓట్సూ, అడవి గోధుమలూ. వీనిని కుండల్లో, జాడీల్లోనూ పోసి దాచేటప్పుడు కొన్ని గింజలు క్రిందపడ్డాయి. అవి కొంతకాలానికి మొలిచాయి. ఈ విధంగా గింజలు తమ్ము తామే నాటుకొన్నాయి ప్రథమంలో. ఈ మానవవిజయం క్షేశ7
దృశ్యం చూచి, జనులు కావాలని తామే గింజల నాటటం ప్రారంభించారు. గింజను కనుపించకుండా పూడి పెడితే కొన్ని రోజులకు మొక్కలు రావటం, అవి పెరిగి పంటపండటం వారికమితానందం కలిగించింది. గింజల యొక్క ఈ విచిత్ర శక్తి వారిలో గింజలయెడల ఒకవిధమైన పూజాభావాన్ని రేకెత్తించింది. ఆకురాలు కాలానికి ధాన్యం బాగాపండి తయారయ్యేది. భూమిలో పూద్చబడిన ఒక్కొక్సగింజా మొలకెత్తి, పసందుగా పచ్చగా నిలబడి, పెరిగిపెద్దదై వేయి రెట్లు ఎక్కువగా వారికి ఫలితం ఇచ్చేది. అద్వితీయ కారుణ్యమో: ధాన్యదేవతది? ధాన్యపుకంకి నొకదాని నేలలో నిలబెట్టి నలుగురూ చుట్టూచేరి నృత్యం చేసేవారు. పాటలు పాడేవారు. ఇది కేవలం కృతజ్ఞతనూ ఆనందాన్నీ సూచించేనాట్యమేకాదు, ప్రీలు ఆ పాటల్లో ముందు కూడా తమకట్టి పంటలు సమృద్ధిగా పండించి కాపాడమని ధాన్య దేవతను వేడుకొనేవారు. ఆ నృత్యగానాలు ఒక విధమైన మతాచారంగా మారిపోయాయి. సంక్రాంతి సమయంలో పంట కోతలన్నీ కోసి పండ్లూ, ధాన్యకంకులూ, చెరకుగడలూ, బూడిదగుమ్మడీ, తీయగుమ్మడి కాయలూ, రేగు పండ్లూ మొదలైనవన్నీ అలంకరించి పూజించే అలవాటు మనకిప్పటికీ ఉన్నది. కొత్తపంట కోయగానే ఇన్ని గింజలదంచి, అక్కడే పొలంలో అన్నం వండి దేవునికి నైవేద్యం పెడతారు. నలుగురూ తింటారు. భోగి పండుగ సమయాన కొత్త బియ్యం, బెల్లమూ, పాలూపోసి తీయనిపొంగలి నుడికించి, నైవేద్యం పెట్టి నలుగురమూ తింటాము ఇప్పటికీ. పురాతనపు టాచారాలు -.. పురాతనాచారాలు ఎన్నో ఇప్పటికీ పైన సూచించినట్లు మనలో నిలిచి వున్నాయి. వాటి నిజమైన అర్ధం మనకు తెలియదు. పూర్వీకులు వాటి నాచరించేటప్పుడుండే భావాలు మనలో ఇప్పుడు లేవు. ఏదో అలవాటుగా వానినాచరిస్తాము అంతే. ఈ శతాబ్ద ప్రారంభకాలంలో కూడా కొన్ని దేశాల్లో పంటకోతల పండుగను ఈ విధంగా చేసేవారు. పొలం నుండి ఆఖరు ధాన్యకంకిని తెచ్చి దానికి చేతిరుమాలు చుట్టి, చిన్న పరికిణీతొడిగేవారు. దానిచుట్టూ చప్పట్లుకొడుతూ గట్టిగా అరుస్తూ పాడేవారు. ఆ పాట పొరుగూళ్ళకు వినుబదేది రాత్రిల్లు నిశ్శబ్దంగా నుండేటప్పుడు. 148 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
కైస్తవులు క్రిస్టమస్‌ సమయంలో, క్రిస్టమసు చెట్టును అలంకరించి పందడుగచేస్తారు. పూర్వం ఫర్‌ వృక్షాల చుట్టూ పాడుతూ తిరుగుతూ జనులు (ప్రార్ధించేవారు. మంచుగడ్డలు కరిగి, తిరిగీ చిగురింతకాలం రావాలనీ, తమపంటలన్నీ బాగా పండాలనీ ఆ పాటలకర్థం. ఈ రోజుల్లో క్రిస్టమసు చెట్టును ఏదో ఆచారంగా సరదాగా అలంకరిస్తారేకాని, పూర్వీకుల ఉద్ధేశాలు ఇప్పటివారికీ ఉన్నాయని కాదు. కొన్ని దేశాల పిల్లలాడుకొనేటప్పుడు. వానా, వానా, వెళ్ళిపో తిరిగీ, రా, రేపో, మాపో అంటూ పాడుతారు. ఇదంతా సరదాగా పాడేపాట ఈ పిల్లలకు. పూర్వీకుల విషయం అట్లాకాదు. తమ నృత్యగీతాల ప్రభావం చేత మేఘాలు కావలసినప్పుడల్లా వర్షించేటట్లు చేసుకోవచ్చని వారనుకొన్నారు. ఇటలీ, ఫ్రాన్సు దేశాల్లో “కార్నివల్‌ దహనం” అనే ఒక పండుగ ఇప్పటికీ జరుపుతారు జనులంతా గుమిగూడి. “కార్చివల్‌” బొమ్మ నూరేగిస్తారు. నేలలో సమాధిని (త్రవ్వేవాళ్లు, నిశ్శబ్దంగా చేతిలో నాక బూరా వట్టుకొని, ఆ వి(గ్రవోన్ని మోసుకువెడుతారు. వారి జేబుల్లో బ్రాంది సీసాలుంటాయి. ఊరేగింపు ఆగినప్పుడల్లా విగ్రవోన్ని మోసేవారు బ్రాందిని సేవిస్తూ తందనాలాడుతారు. ఊరేగింపు ముందు కార్షివల్‌ భార్యవేషం వేసుకొన్న స్రీ ఉంటుంది. ఆమె ఏడుస్తూ పెద్ద పెట్టున రోదన చేస్తూ దుఃఖిస్తున్నట్లు నటిస్తుంది. జనులందరూ ఆమెను చూచి నవ్వుతూ, గల్లంతుగా వెంబడిస్తారు. ఊరేగింవు చివరకు ఊరిమధ్యనుండే ఖాళీ జాగాను చేరుతుంది. కార్చివల్‌ బొమ్మను, అక్కడ నుండే అగ్నిగుండంలో పడేస్తారు. మద్దెలలూ, తాళాలూ, మేళాలూ ఒక్క పెట్టున మోగిస్తారు. శ్త్‌ వేషాలు వేనుకొన్న జనంతో, బ్యాండు వాయిద్యాలూ, నృత్యం చేసే యువతీయువకులతో వీధులన్నీ కోలాహలంగా నుంటాయి. " “కార్నివలో” ఎవరని అతని భార్యనడిగితే,' “ఏమో! ఎవరికితెలుసు” అంటుంది. విగ్రవాన్ని మోసేవారు, “ఏదో, పురాతనపు ఆచారం ఇది” అంటారు. కార్నివల్‌ అంటే ఎవరో, వాళ్ళకు తెలియదు. ఈ విచిత్ర పండుగ ఎన్నోవేల యేండ్ల మానవవిజయం క4ం
క్రితం ప్రారంభంకాబట్టి, దాని నిజమైన ఉద్దేశమేమిటో ఎవరికీ తెలియదు. “కార్నివలొ మృత్యుదేవత. చలికాలంలో తెల్లగా, చల్లని మంచురూపంతో భూమినంతా కప్పుతాడతడు. ఆ చలికాలానికి అంతున్నదో లేదో: తిరిగీ చిగురింతకాలం వస్తుందో లేదో? ఎవరికి తెలుసు? అప్పటికింకా జనులకు బుతువులూ, బుతుక్రమ మార్పులూ సరీగా అర్ధం కాలేదు. కాబట్టి కార్నివల్‌ దహనం, ఒక మతాచారం వారికి, చలిదేవతను దహనం చేసి వసంతాన్ని ఆహ్వానిస్తారు. పాలాలూ, పొదలూ, అరణ్యాలూ తిరిగీపచ్చబడి పుష్కలంగా పంటలు పండుతాయి. ఆ పండగచేస్తే ఇదీ ఈ కార్నివల్‌ దహనపు నిజమైన అర్ధం.
ఇట్టివెన్నో పురాతనపు ఆచారాలు చాలా మార్పులు చెంది మనలో ఇప్పటికీ నిలిచియున్నాయి. అక్షయపాత్ర
(స్త్రీలు నేలదున్ని, గింజలు నాటుతూ వుండేటప్పుడు, మొగవారు వేటలో నిమగ్నులయ్యేవారు. సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చేసరికి పిల్లలంతా గల్లంతుగా వారి దగ్గరకు పరుగిడిపోయేవారు. ఏయే మృగాలు పట్టారో చూడాలనే ఆశతో. నెత్తురుకారుతూ పొడుగు కోరపండ్లికిలించే అడవి పంది తలనూ, కొమ్ములు మొలిచి, చనిపోయిన తన రాజకీవిని పోగొట్టుకొనని జింక శిరన్సునూ చూచి ఉప్పొంగిపోయేవారు. ఇట్లా చనిపోయిన జంతువులకంటే, ఆ జంతువుల పిల్లలంటే పసివారికి ఎంతో సరదాగా ఉండేది. ఒక్కొక్కప్పుడు తన పెద్ద నల్లని కళ్ళతో దిగులుగా చూస్తూ తప్పటడుగులు వేస్తూన్న ఆవుదూడలనూ, ముద్దొచ్చే లేడిపిల్లలనూ వారు తీసుకొచ్చేవారు.
ఇలాంటి జంతువులను వారు వెంటనే చంపేవారు కారు. చుట్టూ దడికట్టి దానిలో వాని నుంచి సాకేవారు. ఆ దూడలూ, జంతువుల పిల్లలూ రాట్రివేళ తమ ఇండ్ల చుట్టూ అరుస్తూంటే వారికొక విధమైన ధైర్యంగా ఉండేది. ఒకవేళ ఎట్టి వేటమృగాలూ దొరకని దుర్దినాలు వచ్చినా, వారికీ జంతువులుండబట్టి మరేమీ ఫరవాలేదనే ధైర్యం పుట్టింది. కావలసినంత మాంసం, వారి ఇంటి చెంత ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడే సిద్ధంగా ఉండేది. ఇంకో విచిత్రమేమిటంటే, రోజులు గడిచే కొలదీ ఆ మాంసం బలపడుతోంది. బరువెక్కుతోంది. 1650 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
మొదట్లో మాంసం కోసం, చర్మం కోసం జంతువులను జనులు పెంచేవారు. పశువులను ఇతర వేటమృగాల మాదిరే భావించి చంపేవారేకాని, వాటిని చంపకుండా ఉంచితే కలిగే లాభాలు మొదట్లో వారు [గ్రహించారు కారు. చంపితే ఏ ఆవునైనా ఒక్కసారే తినవచ్చు: దానిని పెంచితే ఎన్నేండ్లో పాలిస్తుంది. మాంసం సంగతీ అంతే. ఆ ఒక్కదాన్నీ బ్రతికిస్తే ఎన్ని దూడలనో ఈనుతుందిగా? అంటే, అంతకంత మాంసం పెరుగుతుందన్నమాట. గొర్రె సంగతీ అంతే. దాన్ని బహుచులాగ్గా చంపి, దాని చర్మం తీసుకోవచ్చు. ఒక్క చర్మంతో అంతగా వస్తువులు తయారు చేయలేము. దానిచర్మాన్ని గొధ్రెకే వదలిపెట్టి ఉన్నిని మాత్రం కత్తిరించుకొంటే ఎంతోలాభం. ఉన్నిని కత్తిరిస్తే తిరిగీ మొలుస్తుంది. ఇట్లా ఎన్నిసార్లో కత్తిరించి, లెక్కలేనన్ని అంగీలూ మొదలైన దుస్తులు చేసుకోవచ్చు. కాబట్టి తాము పట్టిన మృగాలను చంపివేయకుండా పెంచబట్టి వారికెంతో లాభముందేది. కాని ఈ విషయాన్ని వారు మొదట్లో తెలుసుకోలేకపోయారు. వేటకాడు, మందకాపరిగా మారడానికెన్నో తరాలు గడిస్తేగాని వీలయిందికాదు. వ్యవసాయమూ, మందకాపరుల జీవితమూ; ఈ రెండూ జనులలో గొప్ప మార్పులు తెచ్చాయి. భూమిలో నాటిన ఒక్కొక్క గింజా కొన్ని వేలగింజల నిచ్చేది. తాము మచ్చికచేసి పెంచిన మృగాలు లెక్కలేకుండా పిల్లలనీని పెరిగిపోయేవి. ఇందుమూలాన, మునుపటంత ఎక్కువగా సృష్టి మీద ఆధారపడవలసిన స్థితి మారింది. మనిషికీ స్వేచ్చ ఎక్కువైంది. పూర్వం వేటకు వెడితే యేదైనా మృగం దొరుకుతుందో, లేదో అని భయపడేవాడు. తన భోజనానికి తగినంత అడవి ధాన్యం దొరుకుతుందో లేదోనని దిగులుపడేవాడు. సృష్టి అదృశ్య విచిత్రశక్తులాతని అనుగ్రహిస్తేనేగాని విస్తరిలోకి అన్నముండదని అనుకొనేవాడు. ఇప్పుడలాంటి పరిస్థితులన్నీ మారాయి. ఇండ్ల చుట్టూ అక్కడక్కడ చిన్న పొలాల్లో ధాన్యం పెరుగుతోంది. మందలువారి ఇండ్ల పార్వపు బయళ్ళపై తిరుగాడుతూ గడ్డి మేస్తున్నాయి. గుండెమీద చేయివేసుకొని హాయిగా నిద్రపోయేవాడు మనిషి అంతవరకూ గొప్ప శతృవుల్లాగా గోచరించిన భూమీ, మృగాలూ ఇప్పుడాతనికి అక్షయపాత్రగా మారిపోయాయి. మానవవిజయం కక
పొలాలకు కావలసిన భూమిని అరణ్యవృక్షాల నరికి ఏర్పర్చుకోవాలి. నేలను త్రవ్వీ: చాళ్లుచేసీ గింజలు నాటాలి. ఇవన్నీ అతనికెంతో పని కల్పించాయి. కష్టపడి పనిచేసి, చెమట ఓడ్చి అతడు స్వేచ్చను సంపాదించుకొన్నాడు. ఈ నూతన వ్యవసాయ జీవితానికి మితిలేని ఆటంకాలుండేవి. ఎక్కువ ఎండలుకాస్తే మొక్కలు మాడేవి: పశువులు మేసే పచ్చికబయళ్లు మాడిపోయేవి. ఎక్కువగా వర్షం వచ్చినప్పుడల్లా నాటిన గింజలన్నీ కొట్టుకుపోయేవి. వీనినన్నిటినీ అతడు జయించడానికి యత్నించాడు.
పూర్వం తమకు తగినంత మాంసం ఇవ్వమని, అడవిదున్నలనూ ఎలుగుబంట్లనూ వేటగాళ్లు పూజించేవారు. అదే మాదిరి, ప్రథమ వ్యవసాయకులూ భూమ్యాకాశాలను, సూర్యునీ, వర్షమునూ తమాశీర్వదించమని ప్రార్ధించారు. అవన్నీ ఏవో దేవతలనీ, వాని అనుగ్రహం మీదే రాత్రింబవళ్లూ, ఎండవానలూ, మొదలైన వాధారపడియుంటాయనీ అనుకొన్నారు. “పృధివ్యాపస్తేజో వాయురాకాశాత్‌” అనే మనదేశపు వాడుకా, వాయుదేవుడు, వరుణుడు, సూర్యభగవానుడు, అగ్ని దేవుడు మొదలయిన పదాలన్నీ జనులకపుడు ఉద్ధేశాలుందేవనడానికి గొప్ప దృష్టాంతాలు. మానవుడు అప్పటికప్పుడే బాగా పెరిగాడు. బలం వచ్చింది. తన శక్తి సామర్భాలూ ఇంకా ఎంత గొప్పవో అతను గ్రహించుకోలేక పోయాడు. ఏవేవో శక్తులను పూజించి తృప్తిపరిస్తేనేగాని తన జీవితం గడవదనేభావం అతనినింకా వదిలిందికాదు. స్వశక్తిపై అతనికింకా గట్టినమ్మకం చిక్కింది కాదు. 152... యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
మూడు వేల సంవత్సరాల కనంతరం
ఈ మానవచరిత్ర వెనుక పేర్మాన్న పరిస్థితులకు మూడువేలయేండ్లు గడచిన తరువాత యొట్లా ఉండేదో పరిశీలించుదాము. అంటే ఇప్పటికి నలబై శతాబ్దాల క్రితం మానవుడెట్లు జీవించేవాడో తెలుసుకోవాలన్నమాట. నలఖై శతాబ్బాలంటే ఎంతో నీకు తెలియకపోవచ్చు. ఎంతెంత గొప్ప రాజ్యాలు, ఎన్నో గడచిపోయినా కూడా నలభై శతాబ్దాలు జరిగిపోవు. కాని మానవుని విజయగాధను తెలిపే ఈ గ్రంథంలో నలభై శతాబ్దాలు పెద్ద ఎక్కువ కాలం కానేరదు. మానవుడవతరించి సుమారొక లక్షయేంద్ల కాలం గడిచింది. ఈ లక్ష యేండ్లలో నలఖై శతాబ్దాలు, అంటే నాలుగు వేల యెందగ్లొక (బ్రహ్మాండమైన కాలం యొట్లా అవుతుంది? మూడు వేలయేంద్ల కాలంలో భూమి ఎన్ని పర్యాయాలో సూర్యునిచుట్టి వచ్చింది: దానిలో చాలా మార్చులగుపించాయి.
దూరంగా నిలబడి ఈభూమిని చూస్తున్నామనో. మనకగుపించేదాన్ని వర్ణించుదాము: చూచీ చూడటంతోనే భూమి మీద అక్కడక్కడ, పూర్వంకన్న ఎక్కువగా ఖాళీస్టలాలు కనుపిస్తాయి. పూర్వం మంచుగడ్డటోపీల పర్వత శిఖరాలు తప్ప మిగిలిన భూమంతా పచ్చని అరణ్యాలతో నిండి వుండేది. ఇప్పుడో? అరణ్యాలు పలుచబడ్డాయి. ఖాళీజాగాలు ఏదో జడల దయ్యపుజుట్టులో వ్రేళ్లుదూర్చినట్లు అరణ్య ప్రదేశాల్లో కనుపిస్తున్నాయి. దట్టమైన పొదల మధ్య అచ్చటచ్చట మంచి ఎండపదే పొలాలున్నాయి. నదీతీరాలూ, సరస్సుగట్టులూ మునుపటికన్నా విశాలంగా నుండి, నీటి వరకూ పెరిగిన పూర్వపుటడవులు దూరంగా జరిగిపోయాయి. తీరమంతా రెల్లుగడ్డీ, పొదలూ.
దూరాన, ఆ నది వంపుదగ్గరున్న కొండమీద కనుపించేదేమిటో? ఏదో పసుపుపచ్చని చేతిరుమాలు నా కొండ పార్ట్వం మీద పరచినట్లుంది. ఆ పచ్చని దూరపు పొలంలో వంగి పనిచేసే ప్రీలగుపించుతున్నారు. ధాన్యపు కంకులను చకచకా తమ మానవవిజయం 158
కొడవళ్ళతో కోస్తున్నారు. ఇంతకు పూర్వమే సుత్తిని జనులు తయారు చేశారని చెప్పాము.
బ్య
ఈ కొడవలి నూతనంగా సృజింపబడిన వేరొక పనిముట్టు. కాయ్యపిడిలో రంపపు పంద్లున్న రాతికత్తి. అదీ వారి కొడవలి.
“పచ్చగా ఆ కొండపై కనుపించినది ఒక పొలం. కాని, ఇలాంటి పొలాలెక్కువగా లేవు. ఉండే కొద్ది పొలాల్లోనూ కలుపు ఎక్కువగా పెరిగింది. కలుపుతీయటం వారికింకా తెలియలా,
(గ్రామ జీవితం
నయా రంగా ట్ర లే ఎల జల ల
య మాడం యుద ట్‌
మతా వపు నాఆ లా వా య హి ర కాగ దవన న మ్య టె న. సున న ఇన త సే. సు క ర నన...
అదిగో! ఆ నదీ తీరపు నిట్రమైన గట్టువంకచూడు. అదే ఒక గ్రామం, కేక4 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
దూరాన కనిపించే ఆ నదీతీరపు పచ్చని బయలులో ఏవో చిన్న జంతువులు తిరుగుతున్నాయి. తెలుపూ, పసుపూ, మచ్చలూ: ఆ మృగాలు గుంపులు గుంపులుగా: ఉన్నాయి. అవేవో తెలుసా? పశువులూ, గొర్రెలూ, మేకలూను. ఇట్లా మచ్చిక చేయబడిన మందలు ఎక్కువగా లేకపోయినా, అడవుల్లో తిరిగేవానికన్నా ఇవి త్వరత్వరగా పెరుగుతాయి. వీనికి వెళుక్కోకుండా కావలసిన ఆహారమంతా మనుషులు సిద్ధపరుస్తారు. కొన్ని వేల యేండ్లలో ఈ మచ్చిక జెందిన ఆవులూ, ఎడ్లూ అడవిలోనుందే దున్నలూ, పశువులకంటె ఎక్కువగా పెరుగుతాయని నిస్సందేహంగా చెప్పవచ్చు.
పొలాలూ, మందలూ-ఈ రెండూ మన కగుపించాయంటే, ఎక్కడో దగ్గరలో మానవ నివాసాలున్నాయా? సరే కాలుసాగనిచ్చి పరీక్షిద్దాము... అదిగో: ఆ నదీతీరపు నిట్రమైన గట్టువంకచూడు. అదే ఒక గ్రామం. పురాతన వేటకాంద్ర ఇంద్లకూ వీనికీ ఎట్టి పోలికాలేదు. వారిని కర్రలుపాతి, కొమ్మలూ, ఆకులతో అల్లిన గుడిసెలైతే, ఇవి రెండు ప్రక్కలా స్లోపుగా ఉండే పై కప్పుగల చక్కని కుటీరాలు. గోడలకు సాఫీగా బంకమన్ను పూశారు. ఇంటి గుమ్మం ముందు చక్కని కొమ్మలు పెరిగిన ఎద్దుతల, కొయ్యతో చెక్కి తగిలించారు. ఆ తల వారందరినీ ఎట్టి అపాయమూ రాకుండా కాపాడుతుంది. గ్రామం చుట్టూ ఎత్తు కర్రల దడీ, నీటిభయం లేకుండా ఎత్తుగా పోసిన
ఊరంతా పొగా, పచ్చిపేడా, పాలయొక్క చక్కని పల్లెటూరు వాసనవేస్తుంది. ఇండ్లచుట్టూ సరదాగా పిల్లలాడుకొంటున్నారు. బురదలో (బ్రతుకుజీవుడా అని హాయిగా పందులు, తమ పిల్లలతో దూరుకుపోతున్నాయి. ఒక ఇంటి తలుపు తెరచియున్నది. లోపలెవరో ముసలి ప్రీ రొట్టెలు కాలుస్తోంది. వత్తిన రొట్టెల వెచ్చని నిప్పులపైనుంచి కుంతో వానిని మూస్తుంది. ఆమె కుడిప్రక్క అలమారులో కొయ్యలోటాలూ, గిన్నెలూ చక్కగా నగిషీ చెక్కినవి వున్నాయి.
అదిగో: నీటి ఒడ్డున ఏదో పడవాకటుంది. వెళ్ళి చూద్దామా? ఆ పదవ సగం వరకూ నీళ్లుపోసుకొని, పైకీ క్రిందకూ నీటి అలలపై ఊగుతోంది. దీన్నెక్కి నదిపైగా పోతే ఒక సరస్సు మనకు తగులుతుంది. దాన్నుండే ఈ నది ప్రవహిస్తోంది. ఆ సరస్సు తీరాన ఇంకొక గ్రామం ఉన్నది.
ఈ కొత్త గ్రామంలోని జీవితమంతా వేరే తరహా. అసలు ఈ (గ్రామం సరస్సు ఒద్దున కాక దాని మధ్య యేదో ఒక లంకలాగా వుంది. నీటియడుగు నేలలో పెద్ద (మ్రానుగూటాలదింపి, వాటిమీద అడ్డంగా కొయ్యలమర్చారు. ఆ కొయ్యల మీద వీరి ఇండ్లున్నాయి. తీరం నుండి, ఇండ్లకు కొయ్యవంతెనెక్కిపోతారు. ఇంటి గోదలపొడుగునా మానవవిజయం కేర్‌ర్‌
చేపల వలలు ఆరేసారు. చెరువులో చాలా చేపలున్నాయని వేరే చెప్పటమెందుకు? కేవలం చేవలే తింటారనుకోరాదు. ఇండ్ల మధ్య చెట్ల కొమ్మలతో అల్లిన ధాన్యపుగాదెలున్నాయి. చేరువనున్న పశువులపాకనుండి అంబా అని ఆవొకటి అరుస్తోంది. నిజానికి మనం వరించిన ఈ లంకా (గ్రామం ఇప్పుడు లేదు. ఎన్నడో నీటియడుగున మునిగి పూడ్చుకుపోయింది. కాని ఆ ప్రదేశంలో నిజంగా ఈ గ్రామముండేదని శాస్త్రజ్ఞులు కనుగొన్నారు. “అదంతా పూర్తి దబాయింపు. నేను నమ్మ నంటావు నీవు, కదూ? సరే. బుజువు చేస్తాము చూడు. సరోవర గాధ 1853 సంవత్సరం స్విట్టరులాండులో వానలు లేక భూమంతా ఎండిపోయింది. ఆదేశపు ప్రఖ్యాతిజెందిన సరోవరాల నీరు దిగటార్చుకుపోయింది. అడుగు నేల చాలాభాగం బయటపడింది. జూరిక్‌ సరస్సు తీరాన ఓబర్‌ మీలెన్‌ అనే ఒక గ్రామముంది. ఆ (వజ బయటవడద్ద నేల బాగాన్ని. ఇండ్ను కట్టుకోడానికి ఉపయోగించుకొందామనుకొన్నారు. వారందరికీ అప్పటి గ్రామం కొంచెం ఇరుకాటంగా ఉండేది. తిరిగీ నీరు రాకుండా పెద్దకట్ట పోయాలని, బయటపడిన చెరువు అడుగునేలను త్రవ్వటం ప్రారంభించారు. మట్టి బండ్లులాగే తమ గుర్రాల నదలిస్తూ కేకలేస్తూ ఎందరో పనిచేస్తున్నారు. ఇదే స్థలంలో అంతకు ముందు నీలం, ఎరుపూ రంగుల పడవల్లో జనులు తెర్లేసుకొంటూ, విలాసార్థం తిరుగుతూ ఆనందించేవారు. కాలచక్రం తిరిగేకాలదీ, చూడు, ఎట్టి విచిత్ర మార్చులు కలుగుతాయో! ఒక రోజు ఆ క్రవ్వే వారిలో ఒకనిపారకు ఏదో గట్టిగా తగిలింది. పరీక్షిస్తే అది సగం హరించిపోయిన ఒక మానుగూటం అని తెలిసింది. దాని ప్రక్మనే ఇంకొకటీ, తిరిగీ మూడోదీ... ఇట్లా కనుపించాయి ఎన్నో మన్నుతవ్వే కొలదీ ఎన్నో రాతిగొడ్లళ్లూ, చేప గాలపు కొక్కాలూ, పగిలిన కుండముక్కలూ కనుపించాయి. శా[ప్రజ్ఞులాప్రదేశమంతా బాగా తవ్వి తీయించారు. కరపడిన ప్రతి చిన్న వస్తువునూ పరీక్షించారు. ఈ జూరిక్‌ సరస్సు ఉండేచోట పూర్వం వెనుక వర్ణించినటువంటి, (గ్రామాలుందేవని నిర్ణయించారు. ఇప్పుడలాంటి గగ్రామాలెన్నో అనేక ప్రదేశాల్లో కనుపించాయి. 156 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
తిరిగీ, స్విట్టర్లాండులోనే ఈ మధ్య న్యూచాటెల్‌ సరస్సులో పరీక్షించారు. దాని అడుగు భూమిని జాగ్రత్తగా (తవ్వి చూచారు. అదంతా పొరలు, పొరలుగా యేర్పడియుంది. అడుగున ఇసుకా, దానిమీద వండ్రుమట్టీ, ఈ మట్టిలో మనుజులు నివసించిన చివ్నాలెన్నో కనుపించాయి: ఇండ్ల భాగాలూ, వారుపయోగించిన పాత్ర సామానులూ, పనిముట్లూ తరువాత, అంటే దానిపైన మరొక ఇసుక పొరా: దానిమీద వండ్రుమట్టీ ఇట్లా ఎన్నో పొరలగుపించాయి. కాని ఒకే ఒక చోట మాత్రం రెండు ఇసుక పొరల మధ్య వండ్రుమట్టి బదులు దలసరిగా పేరుకొన్న బొగ్గుబూడిద ఉన్నది. ఇది నేలబౌగ్గుకాదు. కట్టెలు కాలిన బొగ్గు.
నీరు ఇసుకనూ, వండ్రు మట్టినీ తెస్తుందేకానీ బొగ్గునే తేలేదుగా? ఈ బొగ్గు పొర యేదో అఖండ అగ్నిప్రమాదం కలిగి ఏర్పడి వుండాలి. చాలాకాలం క్రితం జనులీ సరస్సుండే ప్రదేశంలో దాని తీరాన నివసించారు. తమ ఇండ్లు వదలి వారంతా వెళ్ళిపోయారు. ఆ ఇంద్లన్నీ విరిగిపడి, కుళ్ళిపోయాయి. నీటి యడుగునున్న ఆ ఇంటి కప్పుల మీద చేపలు ఈదాయి. ఆ ఇండ్ల కిటికీలలో దూరి, బయటకు వస్తూ పెద్ద చేపలెన్నో దాగుడు మూతలాడాయి. వంటింటి అలమారలలో దూరి తమ మీసాలతో స్పర్శిస్తూ పీతలు వెతికాయి.
క్రమంగా సరోవరం నీరు తీసింది. తిరిగీ దాని తీరం బయటపడింది. దానిపై కప్పిన ఇసుక త్వరలో ఆరిపోయింది. దాని అడుగునొక (గ్రామం పూడిపోయిందనే గుర్తులేవీ కనుపించాయికావు. అంతా మామూలుగా ఉన్నది. తిరిగీ జనులాతీరానికి వచ్చారు. గొడ్డలి శబ్దం వినబడింది. తెల్లని చిత్రిక పొట్టును తీరమంతా పరిచారు. ఇండ్లూ వాకిళ్లూ నిర్మించారు మరొకసారి. ఈ విధంగా మనుష్యులూ సరస్సునీరూ ఎన్ని వర్యాయాలో పెనగులాడారు. వారిండ్లు కట్టటమూ, నరన్సు వానిని ముంచివేయటమూ, ఇట్లా ఎన్నో పర్యాయములు జరిగింది.
చివరకు విసుగుజెంది ప్రజ తమ ఇండ్లను కట్టేతీరు మార్చుకున్నారు. పెద్ద మానులదెచ్చి గూటాలుగా చెక్కి నేలలో దిగగొట్టారు. వానిపై కర్రల బిగించి బలమైన పునాది లేవనెత్తారు. దానిపై ఇంధ్లు కట్టుకొన్నారు. వారి ఇండ్ల నుండి చూస్తే క్రింద నీరూ, చేపలూ కనుపించేవి. ఎంత ఎత్తుగా నీరు లేచినా వారి ఇంగ్లకేమాత్రమూ ప్రమాదం కలిగేది కాదు. పునాది అడుగున ఎక్కడో అలలు విరిగిపడి తాండవించేవి: వాటిని చూస్తూ పిల్లలు సరదాగా, నిర్భయంగా కాలం గడిపేవారు. మానవవిజయం 157
ఆ విధంగా నీటిప్రమాదం నుండి తప్పించుకొంటే, ఇంకొక భయంకర శతృవు వారికెదురైంది పాపం! కొండ గుహల్లో (బ్రతికే రోజుల్లోనే మానవుడు నిప్పును కనిపెట్టాడు. వారికది వెచ్చదనాన్నిచ్చి వంటలూ వగైరాలకుపయోగపదేది. ఆ గుహల రాతిగోడల నా నిప్పు యేమీ చేయలేకపోయింది. కాని, కొయ్యఇండ్లను నిర్మించటంతోనే అగ్ని వారికి భయంకర శతృవుగా మారిపోయింది. ఎన్ని తరాలుగానో వారికి ఆప్తమితృదడై సేవచేసిన అగ్ని తన భయంకరత్వాన్ని చూపి వారినీ, వారి ఇండ్లూ వాకిళ్ళనూ తన దగ్ధహృదయానికి హత్తుకొన్నది... న్యూచాటెల్‌ సరస్సు అడుగున కనుపించిన బొగ్గుపొారకు ఆ పురాతన అగ్నిహోమమే కారణమని మనకు విశదమవుతోంది.
నిప్పంటుకోగానే, తమ బిడ్డల చంకల్లో పెట్టుకొని జనమంతా సరస్సులోకి దుమికారు. కాలిపోయే పశువుల పాకల నుండి జంతువులు కడుపు చెరువయ్యేటట్లు అరిచాయి. కానీ, వారేమీ చేయలేకపోయారు. పెద్ద మంటలు లేచి ఆ కొయ్య దూలాల ఇంధ్లన్నీ భస్మమైపోయాయి. వారి పళ్లెనంతా భస్మంచేసిన ఆ నిప్పే, కొయ్య సామానులూ, చేపల వలలూ, మొక్కల గింజలనూ పాడై పోకుండా ఇన్నేంధ్లుగా దాచింది. అవన్నీ కాలి భస్మంకాకపోవడానికి కారణం బహు విచిత్రమైంది. నిప్పంటుకోగానే పైన చెప్పిన రకరకాల వస్తువులూ కాలి, నీటిలోపడ్డాయి. వెంటనే నీరు వాని నార్చివేసింది. అవన్నీ చల్లారి నీటి అడుగుకు దిగజారాయి. నీళ్లల్లో నుండే వస్తువులు కొద్ది రోజుల్లో కుళ్ళీ,
చివికీ, పాడైపోతాయని మనకు తెలుసు. కాని నిప్పంటుకొని వెంటనే నీటిలోపడటం చేత వాటి మీద బొగ్గు పొర పల్చగా ఏర్పడింది. ఈ బొగ్గుపొర మూలాన నీటిలోనున్నా పాడైపోకుండా అవి ఉండగలిగాయి. నీరో, నిషప్పో, ఏదైనా ఒక్కటే గనుక వానికి తగిలితే నశించే వస్తువులు, రెండూ చేతులుజోడించి వీనిని స్పర్థించటం మూలాన, ఎన్నివేల యేండగ్లక్రితం అల్లిన నారబట్ట పీలిక కూడా పాదైపోకుండా నిలిచింది. మొదటి వస్త్రాలు
మొదట్లో జనులు మగ్గాల మీద తమ బట్టలనుయలేదు. ఏదో మనం జడ అల్లినట్లు చేత్తో అల్లారు. ఉత్తర ధృవ్రాంతపు ఎస్మిమోలు ఇప్పటికీ తమ బట్టలను ఇట్లాగే అల్లుతారు. పొడుగుదారాల నొక చట్రం మీద బిగిస్తారు. అడ్డదారాలను చేత్తో తీసుకొని పైకీ, క్రిందకూ మర్చి మార్చి మనం నవారును మంచాలకు అల్లినట్లు అల్లుతారు. ఆ పురాతన చట్రం నుండే మన ఈ కాలపు మగ్గాలు ఏర్పడ్డాయి.
బొగ్గుపొర కప్పి నీటి అడుగున దొరికిన నారబట్ట నుండి మనకు తెలిసేదిది. అంతవరకూ జంతువుల చర్మాలను కట్టుకొనే జనులు బట్టలనల్లటం కనిపెట్టారు. ఈ 158 యం, ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
బట్టల అల్లిక ఆడవారికి ఇంకొక కొత్త పనిని కల్పించింది. నీలిరంగు పూవుల నారమొక్కలన్నింటినీ కొడవళ్ళతో కోసేవారు. ఆ పనైందోలేదో: వంగి పనిచేస్తే కలిగిన నడుమునొప్పి తగ్గకముందే, దాన్ని ఎండబెట్టి శుభ్రంగా కడిగి, తిరిగీ ఆరబెట్టేవారు. అది బాగా ఆరిన తరువాత మెత్తగా దంచి చిక్కులేకుండా దువ్వేవారు. ఆ దువ్విన నారను తక్షీకి గిర్రున చుట్టేవారు. తరువాత మగ్గం మీద చేత్తో అల్లేవారు.
ఇట్లా శ్రమపడి తమకూ, తమ వారికీ అందమైన చేతిరుమాళ్లూ, పమిటలూ, లంగాలూ యేవేవో చేసుకొనేవారు. ప్రథమ లోహపు పనివారు
సృష్టిలో అనేకరకాల పదార్థాలు దొరికినా, ఈ కాలంలో మనముపయోగించే వస్తువులెన్నో మనుష్యులు కొత్తగా, తామే ఉత్పత్తి చేసే పదార్థాలతో తయారవుతున్నాయి. ఇటుకలూ, పింగాణీ సామానులూ, కాగితమూ, పోత ఇనుమూ- ఇవన్నీ మనుషులు తయారు చేస్తారేకాని, సృష్టిలో ఇటువంటి పదార్తాలు దొరకవు. పోత ఇనుముకూ, ప్రకృతిలో దొరికే ఇనుముకూ ఎలాంటి పోలికాలేదు. చక్కగా పూవులూ, పక్షులూ చిత్రించిన పలుచని పింగానీ గిన్నెకూ, నల్లని ఐంకమన్నుకూ మాత్రం ఏమంత పోలికున్నదో, ఆలోచించిచూడు: ఇదే మాదిరి కంకరరాయిీ, ఫౌంటెన్‌ పెన్నులూ, జపాను బొమ్మలూ వగైరాలు చేసే వల్మనైటూ, సెల్యులాయిడ్‌, కృత్రిమ పట్టునూలూ, కృత్రిమ రబ్బరూ ఇట్లాంటివెన్నో వున్నాయి ఇంకా. మనుషులు చేసేటట్టు కొయ్య నుండి యే పట్టుపురుగూ పట్టును చేయలేదు. కాగితాన్ని కొయ్యా, గడ్డీ నుండి చేస్తారు.
వేర్వేరు వస్తువులు చేనుకోటంలో మనుజుడు, వదార్థాలను వూర్తిగా మార్చివేయటం కనుగొన్నాడు. మొదట్లో ఒక రాతిని ఇంకోదానితో రుద్ది గరుకురాతిని సాఫీ చేసేవాడు. ఇప్పుడో? నూక్షాణువులనే మార్చివేసి కొత్తరకాల పదార్థాలను సృష్టిస్తున్నాడు. ఈ చిన్న అణువులను సూక్ష్మవస్తు దర్శనీయంత్రంలో కూడా మనం చూడలేము. ప్రస్తుత రసాయన, భౌతిక శాష్రాలంటే ఏమిటో తెలియని పూర్వపు రోజుల నుండే క్రమక్రమంగా మనుజుడు పదార్ధ నిర్మాణాన్ని మార్చడానికి ప్రారంభించాడు.
రేగడమట్టిని కాచ్చి కుండలు చేసిన పూర్వకాలంలోనే వారికి తెలియకుండానే వారు పదార్థాన్ని మార్చటం మొదలుపెట్టారు. ఇట్లా పదార్థాలను మార్చాలంటే చేత్తో అదిమీ, నున్నగారాచీ, అరగద్‌స్తే లాభం లేదు. దాని అణు నిర్మాణాన్నే మార్చగల అద్భుతశక్తి మన స్వాధీనం కావాలి. ఆ శక్తిని అగ్ని అతనికి ప్రసాదించింది. బంకమన్ను మానవవిజయం 159
నుండి అగ్ని అతనికుండల తయారు చేసింది: పిండి నుండి రొట్టెలనిచ్చింది. ఖనిజాన్ని కరిగించి రాగిలోవాన్ని మానవునకు ప్రసాదించింది. ఎన్నివేల యేండ్లుగానో రాతి పనిముట్లు చేసుకొన్న జనులు, కొత్తగా లోహపు సామానులు తయారు చేయుట ప్రారంభించారు. ఈ లోహమేమిటి? వారికెక్కడ దొరికింది? ఏ రూపంగా? ఇవన్నీ ఆలోచించాలి. పొలాల్లోనో, అడవిలోనో నడిచి వెదుతుంటే, రాగిలోహపు ముక్కలు మనకగుపించవు ఈ రోజుల్లో. కాని కొన్ని వేల యేండ్ల క్రితం రాగి బాగా విరివిగా దొరికేది. ప్రజకు దానినుపయోగించవచ్చనే ఉద్దేశం కలిగింది కాదు, ఎంతోకాలం దాకా. చెకుముకిరాతితో వస్తువులు చేసేటప్పుడు పనికిరాని చిన్నచిన్న ముక్కలూ, తునకలూ చాలా మిగిలిపోయేవి. అవన్నీ పెద్దగుట్టలుగా ఏర్పడ్డాయి. క్రమంగా చెకుముకి అరుదైపోయింది. ఈ రోజుల్లో మనం గనుక చెకుముకితో మన పనిముట్లన్నీ చేద్దామని మొదలుపెడితే సాధ్యపడదు. పూర్వీకులు, కనుపించిన చెకుముకినంతా వాదేసారు. రాను రాను చెకుముకిరాయి దొరకటం దుర్లభమైంది వారికి. ఉన్నట్లుండి మన గనులలో ఇనుము అయిపోతుందనుకో. ప్రతిదానికీ మనం ఇనుమే వాడుతాం కాబట్టి ఇంకా లోతుగా భూమిలో గనులు తొలుచుకుపోయి పెకలించాలని చూస్తాము. అట్లాగే మన పూర్వీకులూ, నేలమీదుండే చెకుముకి హరించటం చేత గనులు శత్రవ్వటం ప్రారంభించారు. అవే ప్రథమ గనులు ఈ లోకంలో. సీమసున్నప్రు రాయీ, చెకుముకీ కలిసి, సృష్టిలో దొరుకుతాయి. ముఫ్ఫై ఆరడుగుల లోతున్న పురాతన చెకుముకి గనులెన్నో అగుపించాయి అనేక చోట్లల్లో.
ఆ రోజుల్లో నేల అడుగున, గనుల్లో పనిచేయటం చాలాప్రమాదంగా నుండేది. ఏదన్నా గట్టిక్రాడో, గంట్లు చెక్కిన కర్రనో పట్టుకొని క్రిందికి దిగేవారు. క్రిందంతాపాగా, చీకటీ కాగడాల్లో చిన్న నూనె దీపాలో పెట్టుకు పనిచేసేవారు. ఈ కాలపు గనులను గట్టిగా కర్రలతో పడిపోకుండా బిగిస్తారు. గుండ్రని ఆర్బీలు కడతారు. పడకుండా పూర్వీకుల కట్టివేవీ చేతయ్యేవి కావు. అందుకనే, తరుచుగా నేలవంగి క్రిందికి కూలేది. అనేక పురాతన గనుల్లో మనుష్యుల అస్థిపంజరాలూ, వారుపయోగించిన పనిముట్లూ కనిపించాయి. జింక కొమ్ము గొడ్డళ్ళతో చెకుముకిని పగులగొట్టేవారు కాబోలు. అట్టివెన్న్తీ కనుపించాయి గనుల్లో. ఒక గుహలో రెండస్థిపంజరాలున్నాయి. ఒకటి పెద్దదీ, ఇంకోటి బాలునిదీ. ఎవరో తండ్రి తనతో తనకుమారునీ లోనికి తీసుకువెళ్ళాడు. అతని భార్యాబిడ్డలెంత ఏడ్చారో, పాపం :
160 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
గొడ్డళ్ళూ, కత్తులూ, నాగళ్ళూ అన్నీ చెకుముకితో చేసేవారు కాబట్టి ఎంత దొరికినా వారికది నరిపోయింది కాదా. వేరొక వన్తువేదన్నా దాని బదులుపయోగించవలసిన అవసరం ఏర్పడ్డది. ఆ రోజుల్లో రాగిమీదికి వారిదృష్టి మరలింది. దాన్ని జాగ్రత్తగా పరీక్షించటం మొదలుపెట్టారు. రాగి రాళ్లు, నీలంగా, అనేక చోట్ల కనుపించేవి. అదెందుకన్నా తమ పని ముట్లకుపయోగిస్తుందేమోననే ఆశతో. సుత్తిదెబ్బలు కొట్టి పగలగొట్టాలని చూచారు. అదీ చెకుముకివంటి ఒక రాయిమాదిరుండబట్టి. అలవాటు కొద్దీ సుత్తికి స్వాధీనం కావచ్చనుకొన్నారు. కొట్టేకొద్దీ అది మరింత గట్టిబడింది. దాని రూపం మారింది. ఇంకా కొడితే, దానిలోనుండే స్వచ్చమైన రాగిలోహం చిన్న స్ఫటికాలుగా మారి ఇటూ అటూ చెదిరింది.
మొదట్లో వారు నిప్పులేకుండా రాగినట్లా గట్టిగా కొట్టి, కొట్టి కరిగించారు. బహుశా అట్లా దెబ్బలు కొట్టేటప్పుడు యే చిన్న రాగితునకో లేక రాగియో ఎగిరి ప్రక్కనుండే నిప్పులో పడి వుండవచ్చు. లేదా, కుండలకని బంకమన్నును కాల్చినట్లే కావాలనే రాగిరాతినీ వారు కాల్చారు కాబోలు. నిషప్పారింతరువాత చూస్తే చిన్న రాగిముక్క ఆ బొగ్గులూ, రాళ్ళ మధ్యా వారికగుపించింది. ఈ విచిత్రాన్ని చూచి వారెంతో ఆశ్చర్యపడ్డారు. నీలిరంగు రాతినుండి ఆ లోహాన్ని అగ్నిదేవుడు తమకు ప్రసాదించాడని వారనుకొన్నారు పూర్వాచారాన్ని బట్టి.
ఆ రాగిని తమ సుత్తులతో కొట్టి చిన్న ముక్కలు చేశారు. దెబ్బ మీద దెబ్బకొట్టి దాన్ని సాగగొట్టి కత్తులూ వగైరా చేసుకొన్నారు.
స్వశక్తి నుపయోగించి ఇంకొక నూతన పదార్థాన్ని మానవుడు ఈ విధంగా _ సృష్టించుకోగలిగాడు. శ్రామిక పంచాంగం
పంచాంగం. మనకు సంవత్సరాలూ, నెలలూ, వారాలూ, గంటలూ, తిధి, నక్షత్రాలూ తెలుపుతుంది. కాలాన్ని ఈ రోజులూ, నెలలూ, సంవత్సరాలతోనే కొలిచి తెలుసుకొంటాము, కాని పురాతన మనుజులేకాలంలో నివసించారో చెప్పాలంటే ఇన్ని వేల సంవత్సరాల క్రితం అనే బదులు ఇంకో విధంగా చెప్ప్తుతాము. “పురాతన రాతియుగము, *క్రొత్త రాతియుగమూ, “రాగియుగం”, “కంచుయుగం”- అని ఈ విధంగా కాలనిర్ణయం చేస్తాము. ఇట్లా చెప్పటంతోటే మనిషి ఆయాసమయాలల్లో మానవవిజయం 161
ఎలాంటి నాగరికత కలిగియున్నద్రీ ఎట్టి వృత్తులు నేర్చిందీ తేలికగా తెలుస్తుంది. సాధారణ గంటలూ, నెలల పంచాంగం మాదిరికాక, ఆయా వృత్తి జరిగేకాలం తెలుపుతుంది. కాబట్టి కార్మిక పంచాంగమని దీనికి మనం పేరుపెట్టవచ్చు. కార్మిక పంచాంగాన్నే అవసరమైనప్పుడు సాధారణ సంవత్సర పంచాంగంతో పోల్చి ఇన్నివేల యేంద్లని కూడొ చెప్పవచ్చు. కాని ఈ రెండు పంచాంగాలూ సరిపోల్బటం ఎల్లప్పుడూ వీలుపడదు. లోకంలో ఇప్పటికీ కాన్ని ప్రదేశాల్లో జనులు రాతియుగపు జీవితాలనే గడుపుచున్నారు. షాలినీషియాలో కాయ్యదూలాల మీద నీళ్ళతోకట్టిన నివాసాలిప్పటికీ వాడుతున్నారు. జనులందరూ ఒకేసారిగా అన్ని తావుల్లోనూ ఒకే మాదిరి మారకపోవటమే దీనికి కారణం. లోకపు ఇతర భాగాల నుండి ఎప్పుడో విడిపోయిన ఆస్ట్రేలియాలో ని ప్రజకూ ఇతర భాగాలవారికీ ఎట్టి సంబంధమూ లేకపోయింది. వారంతా ఎంతో వెనుకబడి అట్లాగే నిలిచిపోయారు. ఐరోపా ఖండంలో అట్లా కాదు. ఎక్కడైనా ఒకచోట రాగిగొడ్డలీ, మట్టికూజాలూ తయారు కాగానే, త్వరలో అన్ని తెగలవారికీ అవి వ్యాపించేవి. నదుల మీద తమ చిన్న పడవల్లో ఊరూరికీ జనులు వ్యాపారం చేస్తూ వెళ్ళేవారు. తోళ్ళిచ్చి, నారబట్టలూ, ఇంకేదన్నా ఇచ్చి, రాగీ తెచ్చుకొనేవారు. మరొకరికి కుండసామానులూ సమృద్ధిగా నుండేవి. సరన్సుల్లో కొయ్యదూలాల ఇండ్లలో నివసించేవారి దగ్గరకు ఏవరో ఒక జాతివారు ఎప్పుడూ వస్తూనేయుందేవారు. ఈ జాతి జనులు నేర్చిన కొత్త పనుల ఆ జాతి వారూ ఇట్లా తెలుసుకోటం జరిగేది. సాధారణంగా ఒకరి భాష లింకొకరికి తెలియకపోవటం చేత సంజ్ఞా భాషనే తరచువాడేవారు. కాని వ్యాపారానంతరం తమ తమ ఊళ్ళకు తిరిగి వెళ్ళేటప్పుడు కొత్త వస్తువులతోపాటు కొత్త మాటలూ కొన్ని వారు తమతో తీసుకుపోయేవారు. తమ జాతి దేవుళ్లతోపాటు అన్యజాతి దేవుళ్లూ వారిదేవాయాల నలంకరించేవారు. కొత్త ప్రదేశాల్లో ఆ దేవుళ్ళ పాతపేర్లు మార్చబడేవి. కాని అసలు ఆతడేజాతిదేవుడో, పేర్లనుబట్టి సులభంగా కనుక్కోవచ్చు. పురాతన బాబిలోనియను టామూజ్‌, ఈజిప్టు దేశపు ఒసైరిస్‌, గ్రీసుదేశపు ఎడోనిస్‌ అనే ముగ్గురు దేవుళ్ళూ నిజానికి ఒక్కరేనని మనకు విశదమవుతోంది. జనులచే పూజింపబడే వేర్వేరు దేవుళ్ళ ప్రయాణాల గురించి ఒక [గ్రంథం వ్రాయవచ్చు. ఆ దేవుళ్లు ప్రయాణాలు మనకెన్నెన్ని విషయాలో ఆయాకాలపు జనులను గురించి తెలుపుతాయి. సిరియా నుండి, ఎడొనిస్‌ దేవత గ్రీసు దేశానికి వచ్చింది. సిరియా దేశపు భాషలో “ఎగొనిస్‌” అంటే “ఆర్యా” అని అర్థం. గ్రీకులకీ విషయం తెలియక అదేదో ఒక ప్రత్యేక పేరనుకొని ఆ దేవతను “ఎడొనిస్‌” అన్నారు. ఈ విధంగా 162 యం, ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
వన్తువులూ, మాటలూ, అభిప్రాయాలూ ఒకజాతి వింకొకజాతి జనులకు అలవాటుపడ్డాయి.
ఇట్లా వస్తువుల ఇచ్చిపుచ్చుకొనే వ్యాపారం ఎప్పుడూ శాంతంగా, సరళంగా జరిగిందనుకోరాదు. జనులు రాగినో, బట్టలనో, ధాన్యాన్నో ఆశించివచ్చేవారుగా? దౌర్జన్యం చేసి తిరుగు వస్తువులు తమవేవీ ఈయకుండా తీసుకోవాలని కొందరు చూచేవారు. అప్పుడు పెద్ద పోట్లాటలు జరిగేవి. గెలిచినవారు చేతికందిందల్లా పట్టుకుపోయేవారు. రాను, రాను గ్రామాలు యేవో పెద్ద కోటల్లాగా మారిపోయాయి. కర్రలుపాతీ, గోడలు పెట్టీ శత్భవులు చులాకనగా రాకుండా వానిని బందోబస్తు చేసేవారు.
అన్యతెగలవారంటే అనుమానం, జనుల్లో పెరిగిపోయింది. బలాత్మారంగా లాక్కోటం, బందిపోటు చేయటమూ, పరాయివారిని చంపటమూ పరిపాట్రైంది. తామే మనుషులమనీ, ఇతర తెగలవారు అసలు మనుష్యులే కారనే భావం తలయెత్తింది అప్పుడే. “సూర్యవంశీకూలనీ, “కైలాసనాధుని బిడ్డలానీ తమ్ముతాము గౌరవంగా పిలుచుకొనేవారు. అన్యజాతులకు మారుపేర్లు పెట్టారు. కాన్ని జాతులకాపేర్లు శాశ్వతంగా నిలిచిపోయాయి. ఒక ఎర్ర ఇండియను జాతివారికి “దుమ్ము ముక్కూలనీ, ఇంకొకరికి “వోక్రిర వారనే పేర్లున్నాయి. ఇటువంటి పేర్లు ఎవరూ తమకు తామే కావాలని పెట్టుకోరుగా?
ఇప్పటికీ అన్యజాతి జనులంటే అనుమానమూ, అనపహ్యాూమూ మనలో నశించలేదనే విషయం మనకు తెలుసు. ఇది చాలా శోచనీయం. సర్వమానవ సొభాతృత్వాన్ని నెలకొల్పేబదులు, ఎంతో నాగరికత జెందిన ఈ “ఆధునిక యుగంలో” కూడా ఇతర జాతుల యెడల ద్వేషము పెంపొందించబడుతోంది. ఇతరులకు మనుషులనిపించుకొనే అర్హతేలేదని మనలో కౌన్ని జాతులనుకొంటారు. ఇట్టి భావాలన్ని, అవివేకంతో కూడుకొన్న వురాతనకాలం నాటివని తెలుసుకొని, అర్ధంలేని మన అహంకారాన్ని అడుగంటా నిర్మూలించేస్తేనే మనం నాగరీకులమనిపించుకోలేము.
చరిత్రంతా చదివి పరిశీలిస్తే ఎక్కువ జాతనీ, తక్కువ జాతనీ వున్నట్లు మనకెక్కడా కనుపించదు. ఎక్కువగా వృద్ధిజెందినవారూ, ఇంకా అదే మార్గంలో ప్రయాణం చేస్తూ వెనుకబడినవారనీ యున్నారేకాని ఎక్కువ తక్కువలనిలేవు. ఈ ఎక్కువ, తక్కువలు మనం తెచ్చిపెట్టినవి. ఒకే కాలంలో నివసించే జనులు, శ్రామిక పంచాంగ ప్రకారం వివిధ యుగాల్లో జీవిస్తూ ఉంటారని ముందే చెప్పాము. ఇంతకన్న వేరే భేదమున్నదనుకోటం మానవవిజయం 168
మన బుద్ధిమాంద్యాన్ని తెల్పుతుంది. కొందరు యం(త్రయుగంలో నుంటే, మరికొందరు కొయ్యనాగళ్ళతో దున్నుతూ, చేతిమగ్గాల మీద బట్టలు నేసుకొంటున్నారు మన ఇండియాలో మాదిరి. తమ ఆయుధాలన్నిటినీ ఎముకతో చేసుకొనేవారున్నారు ఇప్పటికీ, లోకంలో ఇనుమనే ఒక వస్తువున్నదనే వారికి తెలియదు.
ముందున్నవారు, ఈ మానవ ప్రయాణంలో వెనుకబడినవారికి మార్గదర్భకులై, చేయూతనిచ్చి నడిపించటం తమ కర్తవ్యమని గ్రహించాలి. మధ్య ఆసియా, సైబీరియా, ఉత్తరపు దూరదేశాల ప్రజలూ సుమారాక నూరు సంవత్సరాల్లో పెరిగేటంత జరిగిన ఇరవై యేండ్లల్లోనూ పెరిగారు. ఆ(్టేలియానాక్రమించుకొన్న ఐరోపియను జాతులు, అచ్చటి (ప్రజల ప్రస్తుత జీవితాన్నే తమ పూర్వీకులూ జీవించారనే విషయం మరచిపోయారు. ఇట్లా మరచిపోవటం చేత ఎన్నో కలహాలు సంభవించాయి. 164 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
అరంలేని యుద్దాలు య ధి జనులు సముద్రయానం చేసి అనేక కొత్త దేశాలు కనిపెట్టారు కొన్ని ప్రదేశాల్లో యూరోపీయనులు, ఆస్ట్రేలియాను కనిపెట్టటం మూలాన ఒక బ్రహ్మాండమైన భూభాగం వారి స్వాధీనమైంది. వారికదెంత గొప్ప అదృష్టమో, అంతకంత దురదృష్టంగానూ ఆ(్టేలియను ప్రజ కది వర్తించింది. శ్రామిక పంచాంగం (ప్రకారం ఆ(ఫ్టేలియనులోక పురాతన యుగంలో జీవిస్తున్నారు. ఐరోపియనుల పద్ధతులు వారికర్ధం కాలేదు. వారి మాదిరి జీవించటం వారికి ఇష్టమయిందికాదు. అందుమూలాన యేవో అరణ్య మృగాలతరిమి, వేటాడినట్లు ఐరోపియనులు వారిని తరిమి బాధించారు. ఒకరి మేలు, ఇంకొకరికీడు అ(స్టేలియనులంతా సాధారణ పాకల్లో నివసిస్తే యూరోపియనులకు వారి దేశాల్లో ఎత్తెత్తు మేడలూ, మిద్దెలూ ఉండేవి. ఆ(స్టేలియావారికి ప్రత్యేకపుటాస్తి అంటే ఏమిటో తెలిసేదికాదు. ఐరోపాలో ఇతరుల జింకనో, లేడినో అడవిలో కనుపిడినప్పుడు కాలిస్తే, ఆ కాల్చిన వాడిని ఖైదులో పెట్టేవారు. ఆ(స్ట్రేలియనులకు ఆచారమయిందీ. నలుగురూ అనుష్టించేదీ, ఐరోపియనులకు గొప్ప చట్టవిరుద్ధంగా తోచేది. తమ కంటికేదన్నా గొర్రెలమీద కనుపించగానే సంతోషంగా, పెద్ద కేకలు పెట్టి పరుగెత్తి తమ ఈటెలూ, బూమ్‌రాంగులూ వానిపై వదిలేవారు ఆ(్ట్రేలియావారు. వెంటనే యూరోషియను తుపాకులప్రేలుడు శబ్ధం నల్లిక్కులా మారుమోగేది. ఒక మందకాపరి జీవితానికలవడిన యూరోపియనులకు గొర్రె ప్రత్యేకపుటాస్తి. వేటాడి మృగాలపట్టే ఆఫ్ట్రేలియావారు గొర్రై కనిపిస్తే అది గొప్ప అదృష్టమనుకొనేవారు. మానవవిజయం 165
యూరపియను చట్టంలో “గొర్రెలు కొనుక్కొన్నవానికీ, పెంచినవానికీ చెందుతాయి: అవి వారి '్రత్యేకపుటాస్తి”” అని ఉంటే, ఆ(స్టేలియను ఆచారం ప్రకారం, “ఏవదైతే తరిమి వేటాడుకాడో, వానికామృగం చెందుతుంద”ని యుండేది. తమ అనుష్టానప్రకారం, అలవాటుచొప్పునా ఆఫ్టేలియనులు ప్రవర్తించారు. ఇది ఐరోపియనులకు గొప్ప నేరంగా కనుపించింది. వెంటనే వారందరినీ యేవో పిచ్చికుక్కల తరిమి చంపినట్లు కాల్చివేసారు.
ఆ్ట్రేలియను స్రీలకు చక్కగా పెరిగే బంగాళదుంపలచేను కనిపిస్తే ఎంతో సంతోషమయ్యేది. వేరే ఆలోచనలతో కాలయాపనం చేయక, తక్షణమే దానిని తమ కర్రలతో కత్రవ్వేవారు. అన్ని దుంపలు, తిరిగీ, తిరిగీ వెతుక్కోకుండా ఒక్కచోటె దొరికేటప్పటికి వారికి పట్టరాని సంతోషం కలిగేది. నెలరోజులు కష్టపడి వెతకి తెచ్చుకొనే దుంపలకన్న ఎక్కువగా ఒక్క గంటలో ఆఅ పొలం నుండి త్రవ్వవచ్చు. ఎంతగొప్ప అదృష్టమో తమది అని వారు అనుకొనేవారు. కాని అది గొప్ప దురదృష్టంగా మారిపోయేది పాపం! పిడుగుశబ్ధంలాగా తుపాకిగుంద్లు పేలిసోయేవి. స్రీలు, అంతకష్టపడీ త్రవ్విన దుంపల సంచులతోనూ చూస్తుండగా నేలకూలేవారు. ఎవరు వారిని చంపారో, ఎందుకనో, పాపం ఆ అమాయకులకేదీ తెలిసేదికాదు.
"అమెరికాను యూరోపియనులాక్రమించు కొన్నప్పుడు ఇట్టి ఘోరకృత్యాలే జరిగాయి. అమెరికాను కనుగొన్నప్పుడు
అమెరికాను కనుగొన్నప్పుడు యూరోపియనులు తామేదో కొత్త ప్రపంచాన్ని కనిపెట్టామనుకొన్నారు. కొలంబసును గౌరవించి అమెరికాను కనిపెట్టినందులకని ఒక పతకాన్నతనికి ప్రసాదించారు. నిజానికాకొత్త ప్రపంచం, కొత్తదికానేకాదు. అందులో కొత్త విషయాలు లేనేలేవు. తమ ఐరోపాఖందపు పురాతన జీవితాన్నే వారు అమెరికాలో తిలకించగలిగారు ఆంతే. తమ దేశీయులూ అలాంటి స్థితిలో నుండేవారనే విషయం మరచిపోబట్టి, అంతా వారికి కొత్తగాకనుపించింది.
అమెరికా ప్రజల ఆచార, వ్యవహారాలన్నీ ఈ యూరోపియనులకు విడ్డూరంగా, అనాగరికంగానూ కనుపించాయి. ఇండియనుల ఇంద్లకూ వారి దుస్తులకూ, ఆచారాలకూ, ఐరోపావారి ఇండ్లు బట్టలూ, ఆచారాలకూ ఏవిధమైన పోలికా వుండేదికాదు. ఉత్తర ఖాగాల్లోనుందే ఎర్ర ఇండియనులు వారి గదలనూ, బాణాలనూ రాతితోనూ, ఎముకతోనూ చేసుకొనేవారు. ఇనుమంటే వారికి తెలియనే తెలియదు. వ్యవసాయం 166 యం, ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
వారెరుగున్నదే. మొక్కజొన్న గుమ్మడీ, చిక్కుళ్లూ, పొగాకూ బాగా పండించేవారు. ఇవన్నీ చేతనయినా కూడా వారు జంతువేటనే ముఖ్యంగా జీవనాధారం చేసుకొన్నారు. వారి (గ్రామాల చుట్టూ ఎత్తు దడులూ, గోడలూ వుండేవి.
దక్షిణాన, మెక్సికోదేశపు ఇండియనులు రాగీ, బంగారునగలు పెట్టుకొనేవారు. పాదుగుపాటి పెద్ద ఇండ్లు కట్టుకొని వానిమీద తెల్లని సుద్దవంటి వస్తువును పూసేవారు. ఇట్టివెన్నో విషయాలను గురించి తమ పుస్తకాల్లో అమెరికాకు వెళ్ళిన మొదటి యూరోపియనులు వ్రాసిపెట్టారు. జనుల ఆస్థివివరాలూ, వృత్తులూ చులకనగా ఎవరుపడితే వారికే అర్ధమవుతాయని, వారి ఉద్ధేశాలూ, ఆచారాలూ, మనోభావాలూ తెలుసుకోటం కష్టం. కొత్తగా వచ్చిన యూరపియను జాతులకు ఎ(ర్ర ఇండియనుల ఆచార వ్యవహారలేమాత్రం బోధపడ్డాయి కావు.
ఆ కొత్త ప్రపంచంలో అనేక ప్రదేశాల్లో డబ్బూ, వర్తకులూ, ధనికులూ, బీదవారూ అనే మాటలకెట్టి అర్థమూ ఉండేదికాదు. బంగారమును విరివిగా ఉపయోగించే తెగలుండేవారే కాని వారికి దాని విలువ తెలిసేదికాదు. కొలంబసుతో వెళ్ళిన ప్రథమ నావికులకు కనుపించిన ఎర్ర ఇండియనులనేకులు బంగారపుటాభరణాలు పెట్టుకొన్నారు. ముక్కులకున్న పెద్ద గుండ్రని పోగులూ, మెడ గొలుసులూ, ఇచ్చి గౌజు పూసలూ, ఏవేవోరకాల బట్టలూ పుచ్చుకొన్నారు నావికులనుండి. కొత్తగా వచ్చిన ఐరోపియనులు తమ దేశాల్లో మాదిరే లోకమంతటా అధికారులూ, నౌకర్లు, భూస్వాములూ, పాటకజనమనీ ఉంటారనుకొన్నారు. ఇండియనులు విరోధులను పట్టుకొంటే వారిని నౌకర్లుగానో, బానిసలుగానో చేసేవారుకారు. వారిని చంపనన్నా చంపేవారు లేదా తమ జాతి జనుల్లో పెంచుకొనేవారు. ఒక జాతి జనుల్లో ప్రత్యేకపుటిండ్లనీ, భవనాలనీ ఉండేవేకావు. అందరూ “పొడుగు గృహాల”నబడే ఇండ్లలో కలిసి జీవించేవారు. అందరూ చేరి పనిపాట్లు చేసేవారు. పొలాలు మొత్తం మీద ఆ తెగవారందరికీ చెందేవేకాని, ప్రత్యేకంగా యే వ్యక్తికీ హక్కులుండేవి కావు వానిమీద. ఇతరుల పొలం మీద కూలికి పనిచేసేవారని ఎవరూ ఉండేవారు కాదు.
ఈ పద్ధతులన్నీ స్వంత ఆస్థికి అలవడిన యూరపియనులకు అర్థము కాలేదు. ఒకరివస్తువు నింకొకరు తీసుకొంటే వెంటనే యేపొలీసో వచ్చి జైలుకు తీసుకువెళ్లేవాడు ఐరోపాలో. ఇండియనుల దైశంలో పోలీసులూ లేరు, జైళ్లూలేవు. వారి సంఘజీవితం అందుమూలాన అరాచకంగానుందేదా అంటే, అదేం యూరోపియనులకగుపించింది కాదు. అంతా సవ్యంగా జరిగిపోయేది. ప్రతి వ్యక్తినీ అతని తెగవారంతా కాపాడేవారు. మానవవిజయం 167
తమ మనిషి నెవరినన్నా చంపితే, ఆ తెగ జనులంతా కలిసి పగదీర్చుకొనేవారు. సాధారణంగా ప్రాజునికి, ప్రాణం తీయకుండా ఏదో సమాధానపర్చుకోటం కూడా జరిగేది. హంతకుని జాతిజనులు క్షమాపణకోరి, కొన్ని బహుమతులు చంపబడిన వాని జనులకిచ్చేవారు.
ఐరోపాలో రాజులూ, చక్రవర్తులూ వుంటే, అమెరికాలో అట్టివారెవరూ లేరు. జాతి ప్రజలందరియెదుటా, వారి పెద్దలు సభచేసి తగవులన్నీ తీర్చి జాతీజీవితం సవ్యంగా గడిచేటట్లు చూచేవారు. ఎవరెక్కువగా జాతికి సేవ చేస్తారో, అట్టివారినే పెద్దలుగ ఎన్నుకొనేవారు. తమకర్తవ్యాన్ని నిర్వహించటంలో అశ్రద్ధచూపిన పెద్దలను ఆ పదవినుండి తొలగించేవారు. ఆ పెద్దలకు వారి భాషలో మార్గదర్శకులనే పదం వాదేవారు. ఈ పదము “ఉపన్యాసకు"డనే మాటనుండి పుట్టింది. మార్గదర్శకుడు గదా అని ఇతరులమీద తన అధికారం చలాయించడానికి యేమాత్రం వీలుందేదికాదు.
పాత ప్రపంచంలో దేశానికి పెద్ద రాజు: ఇంటికి పెద్ద తండ్రి. సంఘపు ఈ చిన్న భాగాలకూ, పెద్ద భాగాలకూ అట్టే భేదాలేవీ యుందేవి కావు. (ప్రజల కేసులు విచారించి, తీర్చుచెప్పి శిక్షించేవాడు రాజు. తండ్రీ తన పిల్లలపై అట్టి అధికారమే చూపేవాడు. రాజు తన తరువాత రాజ్యాన్ని తన కుమారునకు వప్పగించినట్లే తండ్రి తన యావదాస్తినీ కుమారునకు ఇచ్చేవాడు.
కాని కొత్తగా కనిపెట్టిన ఎర్ర ఇండియనుల ప్రపంచంలోని ఆచారాలన్నీ వేరే విధంగా ఉండేవి. కొన్ని తెగలలో తండ్రికి తన బిడ్డల మీద ఎట్టి అధికారమూ ఉండేదికాదు. “పొడుగు ఇండ్లలో” సర్వాధికారమూ తల్లి వహించేది. పిల్లలు ఆమె చెప్పుచేతల్లో ఉండేవారు. ఐరోపాలో కొడుకులెప్పుడూ పుట్టినింట్లోనే యుండేవారు. ఆడపిల్లలు పెండ్లిండ్లు చేసుకొని వెళ్ళిపోయేవారు. ఈ ఎర్ర ఇండియనుల దేశంలో పురుషుడు తన ఇంటికి తన భార్యను తీసుకువచ్చేబదులు, స్రీ పెండ్లాడి తన ఇంటికి భర్తను తెచ్చుకొనేది. ఆ దేశానికి వెళ్ళిన ఒక ప్రయాణికుని గ్రంథంలో ఇట్లు వ్రాసియున్నది:
(స్రీలు గృవకత్యాలన్నిటినీ, నర్వాధికారం వపొంచి నిర్వపాస్తారు. ఆహారపదార్థాలన్నీ దాచిపెట్టి నలుగురూ చేరి ఉపయోగించుకొంటారు. ఏ మొగవాడైనా తగినంత ఆహారపదార్థాలు తేలేకపోతే వాడి (బ్రతుకు బహు కష్టమయ్యేది. వాని కెందరు పిల్లలున్నా ఆ ఇంట్లో వాని వస్తువులెన్ని యున్నప్పటికీ, వాడిని తరిమివేసేది అతని భార్య. ఆమె మాటకెదురు తిరిగితే లాభించేదికాదు యే మాత్రమూ. ఏ మేనత్తో, అమ్మమ్మో 168 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
అతని వెనుకవేసుకు వస్తేనే తప్ప ఒక్క దణ్దం పెట్టి తిరిగీ తన స్వంత జాతి జనులదగ్గరకు వెళ్లాలి లేదా ఇంకో జాతి స్త్రీని పెండ్లాడాలి. ప్రీలకుండే అధికారం చాలా గొప్పది. మార్గదర్శకుని “కొమ్ములు విరుగకొట్టి మూలకూర్చోబెట్టడా"నికి వారికుండే శక్తి ఎంత గొప్పదో అటువంటి వాక్యం వారి భాషలో నుండదాన్నిబిట్టే గ్రహించవచ్చు; మార్దదర్శకుని కొత్తగా ఎన్నుకోడంలో స్రీలకుండే పలుకుబడి అపారమైంది.”
వారి ప్రపంచంలో స్త్రీలందరూ తమ పురుషులకు లోకువగా నుండేవారు. ఈ
ఇండియనులలో ఇంటికంతా పెద్దగా ప్రీ వుండేవి. ఒక్కొక్కసారి జాతి పెద్దగా ్రీలనే ఎన్నుకొనేవారు. పుష్కిన్‌ అనే రష్యను (గ్రంథకర్త చెప్పిన ఈ విచిత్ర విషయం ఈ సందర్భంలో జ్ఞాపకం వస్తోంది. “జాన్‌టానరొ” అనే అమెరికనువాడు ఇండియనులకు స్నేహమయ్యాడు. “నైయట్‌-నొ-కూవా” అనే ఇండియను స్తీ అతని పెంచుకొన్నది. ఆమె అట్టావాజాతి ప్రజల “మార్గదర్శకురాలు” అంటే, ఆ జాతి పెద్ద. ఆమె పడవపై ఎప్పుడూ ఒక పతాకం ఎగురుతూవుందేది. ఆంగ్లదేశ తీరాలకా పడవ వచ్చినప్పుడల్లా, గౌరవనూచకంగా ఫిరంగులు (మోగించేవారు ఆంగ్లేయులు. ఆమెను. చూస్తే ఇండియనులకూ, తెల్లజాతులకూ కూడా ఎంతో గౌరవముండేది.
అట్టి పరిస్థితుల్లో, జనులు తమ వారసత్వ హక్కులను తల్లుల ద్వారా పొందటం సహజంగా వుండేది. ఐరోపాలో తండ్రి నుండి అతని పిల్లల పేర్లు వస్తే, ఇండియనులో వారి తల్లి పేరు నుండి వచ్చేవి. అంటే అవధానిగారి అబ్బాయి అనే బదులు “కామాక్షమ్మగారి అబ్బాయి” అన్నట్లు. తండ్రి “జింక” జూతివాడూ, తల్లి “ఏల్రుగుబంటి” జాతిదీ అయితే పిల్లలంతా “ఎలుగుబంటి” జాతివారయ్యేవారు. ప్రతి జాతిలో ప్రీలూ, వారి కుమార్తెలూ, వారి పిల్లలూ: కుమార్తెల పిల్లల పిల్లలూ, ఈ విధంగా వుండేవారు. మొగవాళ్ళంతా పెండ్లింద్లు చేసుకొని తమ. భార్యలతో: కాపురాలకు వెళ్ళిపోయేవారు. ఇవేవీ యూరోవియనులకు అర్భము కాలేదు. ఇండియనులు. కేవలం అనాగరికులనుకొన్నారు. తమ దేశంలోనూ, పూర్వం విల్లంబులూ, పురాతన పడవలూ, నాగళ్లూ ఉపయోగించే రోజుల్లో అట్టి ఆచారాలే ఉండేవనే సంగతి వారికి జ్ఞప్తికి వచ్చింది కాదు.
“జాతిపెద్ద” అంటే, యూరోపియనులు అతను ఏ రాజో, జమీందారో అనుకొనేవారు. అది ఒక పెద్ద బిరుదని వారితలంపు. పెద్దల సంఘాన్ని తమ దేశాల్లోనుండే శాసన సభ మాదిరీ, ఆ సంఘం పెద్దని రాజనీ వారు భావించుకొన్నారు. ఏదైనా సైన్యాధిపతిని, ఆ సైనికులందరికీ వాడు రాజు అన్నట్లుంది వారి ఉద్దేశం. మానవవిజయం 169
ఈ విధంగా ఎంతో కాలం వరకూ యూరోపియనులు, అమెరినును ఇండియనుల ఆచార వ్యవహారాలు [గ్రహించుకోలేకపోయారు. మొగ్గన్‌ అనే ఒక అమెరికన్‌ శా ్రజ్ఞుడు “వురాతన సమాజం” అనే ఒకగ్రంథం వ్రాశాడు. దానిలో ఇరొకాయ్‌, వజ్‌టెక్‌ ఇండియనుల సంఘాచారాలను విశదీకరించి, ప్రస్తుత ఐరోపియను జాతుల పూర్వీకులకూ అట్టివే ఆచారాలుండేవని నిరూపించాడు. ఎ(ర్ర ఇండియనుల ఆచారాలనే నాగరికతజెందిన ఇప్పటి జనుల పూర్వీకులందరూ అవలంబించేవారని మనం (గహించుకోవాలి.
మొర్గన్‌ తన పుస్తకాన్ని 1877 సంవత్సరంలోగాని వ్రాశాడు కాదు. కాబట్టే అంతకుపూర్వం అమెరికాకు వెళ్ళిన యూరోపియను జూతులందరూ, ఇండియను (ప్రజలను సరీగా అర్థం చేసుకోలేకపోయారు. అదే మదిరి, ఇండియనులూ, తమ దేశానికి వచ్చిన తెల్ల జుతుల పద్ధతులను [గ్రహించుకోలేకపోయారు. కొంచెం బంగారం కొరకు తెల్లజాతివారు ఒకరినాకరు ఎందుకు పొడుచుకొని చంపుకొంటారో, అమెరికా ఇండియనులకు అర్ధమయిందికాదు. 'అన్యదేశాలను జయించట” మంటే ఏమిటో వారికేమాత్రం తెలిసేదికాదు. ప్రతిజాతికీ ఉండే భూమిని, అ జాతి పితృదేవతలు సంరక్షిస్తారు: ఆ జాతి ప్రజలందరి యొక్క ఉమ్మడి ఆస్తీ, ఈ భూమి. ఎవరన్నా ఇంకోజాతి ప్రజల భూమిని బలాత్కారంగా తీసుకొంటే పితృదేవతల ఆగ్రవానికీ, కఠిన శిక్షకు వారు గురి అవుతారు: ఇలాంటి ఉద్దేశాలు ఇండియనులకుండేవి.
- _ఇండియనులూ యుద్దాలు చేసేవారు. కాని శతృవుల జయిస్తే వారి అధికారిని ఉద్యోగం నుండి తొలగించటమూ, ఓడిపోయినవారందరినీ బానిసలుగా చేయటమూ, వారంతా. తమ మాదిరే జీవించటమూ వంటి పనులేవీ వారు చేసేవారు కాదు. తగిన (ద్రవ్యమిచ్చి, ఓడిపోయిన వారు తమ జాతి పెద్దను తిరిగీ గెలిచిన వారి నుండి తెచ్చుకొనేవారు. అతనిని ఆ పదవి. నుండి తొలగించడానికి ఆ జతి ప్రజలకే తప్ప వేరెవరికీ ఎలాంటి అధికారముండేదికాదు.
ఈ విధంగా రెండు ప్రపంచాలు, రెండు వేర్వేరు జీవిత విధానాలు, ఒకదాన్నొకటి (గ్రహించుకోలేకపోయాయి. వాటి మధ్య ఎన్నో కలహాలు జరిగాయి. అమెరికాను కనిపెట్టిన తొలి సంవత్సరాలన్నీ ఇలాంటి కలహాలతో నిండిపోయాయి. వాటి మూలంగా స్థానిక వ్రజలకెంతో అన్యాయం జరిగింది. వారెందరో నశించిపోయారు. దీనికుదాహరణంగా స్పెయిను దేశీయులు మెక్సికోను జయించిన గాధ ఇచ్చట వివరించుదాము, క70 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
మెక్సికో ఆక్రమణ
1519 సంవత్సరంలో పదకొండు పడవలు మెక్సికో తీరాన ఆగాయి. ఒక్కొక్కదానికీ మూడేసి తెరచాపలూ, వానినిండా ఫిరంగులూ, ఈటెలూ, లోహపు శిరోకవచాలూ ఉన్నాయి. ఒక పడవ తెరచాప చివర స్పెయిను దేశపు పతాకం ఎగురుతోంది. ఆ పడవ టాపుమీద మాంచి విశాలవక్షమూ, పొడుగు గడ్డమూ గల మనిషాకడు నిలబడియున్నాడు. నుదురు మీదికి దిగినటోపీ అతనికండ్లను సగం కప్పినట్లుంది దూరానికి. పదవలు రావటంలోనే సముద్రతీరానికి చూడడానికి వచ్చిన ఇండియనులనూ, ఆ తీర ప్రదేశాన్నీ అతను తదేకదృష్టితో చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
అతని పేరు హర్ష్నాండో కార్టెజ్‌. స్పెయిను దేశస్తుడు. స్పెయిను దారతనమువారు అతనిని తమ నావికాదళం నుండి తరిమివేసారు అతని నడవడిక బాగుండకపోవటం చేత. అయినప్పటికీ ఏవో కొన్ని పడవలచేర్చి స్పెయిను దేశం పేరిట మెక్సికోను ఆక్రమించుకోవాలనే ఉద్దేశంలో కార్దెజ్‌ వచ్చాడు. ఆ పడవలలోని వారందరికీ ఇతనంటే ఎంతో భయం: అతని మాటకెదురాడేవారు కాదు.
నెమ్మదిగా పడవలన్నిటికీ లంగరువేసారు. వచ్చేదారిలో లంకల్లోని కొందరు ఇండియను (ప్రజల పట్టుకొని తమ బానిసలుగా చేసుకొన్నారు ఈ స్పెయిన్‌ వారు. ఆ బానిసలు జాగ్రత్తగా పడవల నుండి పెద్ద ఫిరంగులనూ, ఫిరంగి బండ్లనూ, తూటాల కట్టలనూ చిన్న పడవలలోకి ఎక్కించారు సకిలిస్తూ. పడవల్లోకి దిగడానికి తెగ బెదరిపోయే గుర్రాలను ఎన్నో తిప్పలుపడి చిన్న దోనెల్లోకి నడిపించారు. "
ఏవో నీటిపై తేలే ఇండద్లమాదిరిగా ఆ పడవలన్నీ ఇండియనులకు కనుపించాయి. అంతమంది జనులూ, వస్తువులూ, మృగాలూ వాని నుండి దిగుతోంటే వారి కాశ్చర్యం కలిగింది. తెల్లగా పాలిపోయినట్లున్న శరీరాలూ, ఎక్కడో శరీరమే కనుపించకుండా తొడుగుకొన్న వారిదున్సులూ, విచిత్రవు ఆయుధాలూ, ఇండియునులకు వింతగాకనుపించాయి. సకిలిస్తూ మెదలనెగరవేస్తూ, తోకల నిటూ, అటూ తెగ ఆడిస్తూన్న గుర్రాలు వారికి మరీ ఆశ్చర్యం కలిగించాయి. అట్టి జంతువులను వారిదివరకెన్నడూ చూడలా.
ఈ తెల్లజాతివారు వచ్చిన సంగతి వెంటనే అన్నిచోట్లకూ ప్రాకిపోయింది. దూరపు (గ్రామాలకూ, కొండలోయల్లోని ఊళ్ళకూ ఈ సంగతి తెలిసింది. ఎత్తైన కొందగోడల వెనుక అజ్‌టెక్కులనే ఇండియను జాతి వారొకరు కనుపిస్తున్నారు ఆ మెక్సికోలో. వారి మానవవిజయం క్షే71
పట్టణాలన్నిటిలోనూ టినాక్‌టిట్లాన్‌ అనేది పెద్దది. ఒక సరస్సు మధ్య నిర్మించబడి, గట్లమీదికి రావడానికి వంతెనలుండేవి. దూరానికే ఆ పట్టణపు గోడలు తెల్లగానూ, గుడిగోపురాలు బంగారు రేకులు మెరిసిపోతూనూ కనిపించేవి. అన్నిటికన్నా పెద్ద గృహంలో ఈ ఆజ్‌టెక్కు జాతి సైన్యాధిపతి మాంటిజూమా నివసిస్తున్నాడు. తెల్లవారు వచ్చారని వినగానే తన జాతి పెద్దలందరినీ ఏమిచేయాలో ఆలోచించడానికి పిలిపించాడు. అసలు వారెందుకు తమ దేశానికి వచ్చారో వారికేమికావాలో కూడా వారికి తెలియలా సరీగ్గా. నలుగురూ అనుకొనే మాటలనుబట్టి తెల్లజాతివారికి ఐంగారమంటే చాలా ఇష్టమని వారికి తెలినింది. కాబట్టి బంగారపువస్తువులు వారికి బహుమతిగా పంపించి, వచ్చిన దారినే వెళ్ళమని కబురుపంపాలని ఆ జాతి పెద్దలంతా నిశ్చయించారు. బండిచక్రాలంత పెద్ద బంగారపు చక్రాలూ, బంగారు నగలూ, మనుష్యులూ, జంతువుల బంగారపు విగ్రహాలూ, ఇట్లా ఎన్నో వస్తువులు తీసుకొని జనులు వెళ్ళారు. అదే వారు చేసిన గొప్ప పొరబాటు. బంగారం చూసేకొలదీ తెల్లవారికి అంతులేని ఆశపుట్టుతుందనీ, ఆ బంగారం కొరకు వారెంతటికైనా సాహసిస్తారనీ ఇండియనులకు తెలియదు. తమ జీవితాచారాలకూ, నాగరికతకూ, తెల్లవారి నాగరికతకూ భేదమున్నదని వారు కలలో కూడా అనుకోలా. అట్లా బంగారు వస్తువులు కానుకలిచ్చేబదులు, జాగ్రత్తగా వానినన్నిటినీ ఎక్కడన్నా పూడ్చిపెడితే ఎంతో బాగుండేది. ఆ బంగారు వస్తువుల చూచీచూడటంతోన్నే స్పెయిను వారికి ఒక విధమైన “బంగారు పిచ్చి” ఎత్తింది. తమదేశాన్ని వదలి వెళ్ళిపొమ్మని ఇండియనులెంత (బ్రతిమాలినా వారు వినలా. ఆజ్‌టెక్కులు తమ పట్టణాల సమీపించటం చాలా కష్టమనీ, కొండలమీది ప్రయాణం చాలా ప్రమాదకరమనీ భయపెట్ట యత్నించారు. అదీ లాఖభించిందికాదు. ఇంతకుముందు మెక్సికోలో బంగారం దొరుకుతుందని స్పెయిను దేశీయులు విన్నారేకాని, ఇంత ఎక్కువగా ఉంటుందని వారెన్నడూ అనుకోలేదు. ఒక్కసారిగా మెక్సికో బంగారాన్నంతా తమ స్వాధీనం చేసుకోవాలనే ఆశను వారు అణచుకోలేకపోయారు. తిరిగీ తమ దేశానికి వెళ్ళమని ఆజ్‌టెక్కులు 'ప్రార్థిస్తూంటే వారికి నవ్వవచ్చింది. అంతకంటె వెర్రితనం ఇంకొకటుండదనిపించింది. వారెన్ని ఇబ్బందులుపడి ఈ మెక్సికోకి వచ్చారో భగవంతుడికి తెలియాలి. గట్టి కొండరాళ్ళపై నడకా, సరీగా తలయెత్తి నిలబడానికైనా చాలని ఇరుకుగదుల్లో తమ పడవల్లో పడుకోటమూ, తుపానులకు పడవలు విరిగి, చెదరి ముణిగిపోకుండా ఎప్పటికప్పుడు గజగజ వణుకుతూ తెరచాప కొయ్యల పైకెక్కి బిగించటమూ, కుట్టటమూ, ఈ కష్టాలన్నీ భరించి, చివరకు చేయి జాచితే బంగారం 172 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
అందే సమయం వచ్చినప్పుడు దాన్ని విడచివెళ్ళటమంత వెర్రిబాగులతనం వారికింకొకటి స్ఫురించింది కాదు. . కార్టెజ్‌ తన జనులందరినీ ప్రయాణానికి సిద్ధపర్బాడు. బానిసల వీపులమీద పెద్ద మూటలెత్తాడు. ఆయుధాలు పేర్చారు. వానిని మోసుకొని వంచినతలెత్తకుండా కొండదారుల వెంబడి వారు వెడుతూంటే ఏవో బరువులవోసే జంతువులమాదిరగుపించారు. కొంచెం నెన్ముదిగా నడచినా, ఆగినా వెంటనే స్పెయిను సిపాయిలు వాళ్ళని తమ వాడికత్తి మొనలతో గుచ్చి ముందుకు తోలేవారు. ఎదురుతిరిగిన వారిని తలలు పగిలిచనిపోయేటట్లు కొట్టేవారు. ఈ ప్రయాణాన్ని ఎవరో ఒక ఆజ్‌టెక్కు చిత్రకారుడు ఆ రోజుల్లో చిత్రించాడు. ఆ చిత్రంలో పెద్ద మూటలు మొసుకొని పోయే జనులు మూడు బాటలపొడుగునా ఉన్నారు. పెద్ద ఫిరంగీ బండి చక్రాన్నాకడూ, తుపాకుల కట్టనింకొకడూ ఏవేవో వస్తువుల పెద్ద పెట్టెనింకొకడూ మోసుకుపోతున్నారు. స్పెయిను ఉద్యోగొకడు ఒక బానిస జుట్టును చేతబట్టుకొని, రెండోచేతితో గదనెత్తి, వానిని కొట్టటోయేటట్లు బెదరిస్తున్నాడు. (ప్రక్కనున్న ఒక కొండమీద, యేసుక్రీస్తు త్యాగ చిహ్నమైన శిలువ నాటబడివున్నది. తామెంతో యోగ్యులైనవారనీ, నిజమైన క్రైస్తవులనేభావం వారిలో పూర్తిగా ఉండేది. అందుకనే ప్రతిచోటుకూ తమతో శిలువను తీసుకువెళ్లేవారు. నేలమీద ఎక్కడ చూచినా నరికివేయబడిన కాళ్లూ, చేతులూ, తలలూ ఉన్నాయి ఆ పటంలో. అట్టి పరిస్థితుల్లో 'స్పెయిను జనులు తమ ప్రయాణం సాగించారు. వెళ్ళగా వెళ్ళగా ఒక కొండ కనుమను చేరారు. అక్కడ నుండి చూస్తే దూరాన చక్కని సరోవరమూ, దాని మధ్య అందమైన ఒక పట్టణమూ కనుపించాయి వారికి. ఆజ్‌టెక్కులు, ఎలాంటి తిరుగుబాటూ చేయలేదు. వచ్చిన స్పెయిన్‌ వారు నిరాటంకంగా ఆజ్‌ టెక్కుల పట్టణం ప్రవేశించారు. వెళ్ళీ వెళ్ళడంతోనే మాంటెజూమాను చెరబట్టారు. అతనే వారందరకూ రాజని వారనుకొని, అతనిని బంధించారు. కార్టెజు అతని పిలిపించి స్పెయిను రాజు క్రింద తానొక సామంతరాజుగా వుంటాననే వాగ్దానం పుచ్చుకొన్నాడు. రాజులూ, చక్రవర్తులూ, సామంతరాజులూ అంటే ఏమిటో ఏమాత్రమూ తెలియని మాంటెజూమా స్పెయిను వారు చెప్పిన షరతులన్నీ చిలుకపలుకుల్లాగా పలికాడు. కార్టెజుకు చాలా సంతోషం కలిగింది. మాంటెజూమా మెక్సికో దేశానికంతటికీ రాజనీ, అతను తన వశం కావటం చేత ఆ దేశం యావత్తూ తొను జయించాననీ కార్టెజు అనుకొన్నాడేకానీ, మాంటెజూమా కేవలం ఒక సేనానిమాత్రమేనని అతడు తెలుసుకోలేకపోయాడు. తన దేశాన్ని ఇతరులకు అప్పగించడానికాతనికెలాంటి అధికారమూలేదని కార్చెజుకు తెలియదు. మానవవిజయం 178
తన మిధ్యావిజయానికి కార్టెజు సంతోషపడుతూంటే ఆజ్‌టెక్కులు మాంటెజూమా తమ్ముని తమ సేనానిగా ఎన్నుకొన్నారు. వెంటనే, అతను జాతివీరులందరినీ చేర్చి 'స్పెయిను ప్రజలున్న పెద్ద ఇంటిని ముట్టడించమని ఆజ్ఞాపించాడు. స్పెయిను వారు ఫిరంగులూ, తుపాకులూ ప్రయోగిస్తే ఆజ్‌టెక్కులు తమ విల్లుల నుండీ బాణాలనూ, రాళ్ళనూ వారిపై వదిలారు. ఆ కొత్త మారణయంత్రాలముందు నిలువలేక ఎందరో ఆజ్‌టెక్కులు నశించారు. కాని తమ స్వాతంత్ర్యన్థాపనకు పోరాడటం చేత, మితిలేని ఆవేశంతో ఒక్కడు నేలకొరిగితే వెంటనే పదిమంది ఆ స్థానానికురికారు. తమ జాతి గౌరవ, స్వాతండత్రాలు నిలువడానికి (ప్రాణత్యాగం చేయడానికి వారెవరూ వెనుకాడారుకారు.
కార్చెజు అనుకొన్నట్లు యేదీ జరిగిందికాదు. ఆజ్‌టెక్కులు ఎందరు నష్టమొందినా, వెనుకంజ వేయక పోరాడుతూనే ఉన్నారు. మాంటెజూమాను పిలిపించి అతనిచేతా పోరునిలపాలనని ఆజ్‌టెక్కులకు చెప్పించాలనుకొన్నాడు. వారు తప్పక అతనిమాట వింటారనే గట్టినమ్మకం అతనికున్నది. గొలుసులు విప్పి మాంటెజూమాను ఇంటి డాబామీదకు ఎక్కించారు స్పెయినువారు. అతనిని చూడటంతోనే అజ్‌బెక్కులకు ఎక్కడలేని కోపమూవచ్చింది. రాళ్లూ, బాణాలూ అతనిపై లెక్కలేనన్ని విసరారు. “అప్రయోజకుడు! పిరికిపంద! ఇంట్లోకూర్చొని నూలువడుక్కో! వాళ్ళ చేతుల్లో చిక్కి తిరిగీ ఏ ముఖం పెట్టుకొని మమ్మల్ని చూస్తావు?” అని ఇష్టం వచ్చినట్లల్లా అతని నిందించారు. బాగా దెబ్బలు తగిలి మాంటెజూమా క్రింద పడిపోయాదు.
స్పెయిను జనులెందరో నశించారు. మిగిలినవారితో ఎట్లాగో కార్చెజు తప్పించుకుపోయాడు. వారి అదృష్టం కొద్దీ ఆజ్‌టెక్కులు వారిని తరమకుండా విడిచిపెట్టారు. కార్టెజ్‌ కొంతకాలానికి తిరిగీ పెద్ద సైన్యంతో వచ్చి టెనాక్‌టిట్లాన్‌ పట్టణాన్ని ముట్టడించాడు. కొన్ని నెలలపాటు ఆజ్‌టెక్కులు వారితో పోరాడి, చివరకు ఓడిపోయారు. ఫిరంగిగుండ్లకు, రాళ్లూ, బాణాలూ ఎట్లా సాటికాగలవు? పాపం! వారి పట్టణాన్ని పూర్తిగా దోచివేసారు. స్పెయినువారు.
పురాతన నాగరిక ప్రజలు నవనాగరికుల ఫిరంగులూ, తుపాకులూ, మితిలేని సామ్రాజ్య కాంక్షా, బంగారు పిచ్చలముందు నిలువలేకపోయారు. ఒకప్పుడు బంగారు నగలూ, వస్తువులతో తూగిన ఆజ్‌టెక్కు జనులు, ఈ రోజుల్లో తెల్లజాతివారి తోటల్లో నౌవుకర్లుగా పనిచేసి అర్థాకలి జీవితాలు గడుపుతున్నారు. 1174 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
జీ ప్రాణమున్న పనిముట్లు
వేయి ఆమడల చెప్పలు
గత శతాబ్దంలో ఒక విచిత్రగ్రంథాన్ని లిఖించాడొక గ్రంథకర్త అఆ కథలో ఒకడు సాధారణ చెప్పులకు మారుగా, వేయి ఆమడల చెప్పులు, పొరబడి కొనుక్కొన్నట్లు చెప్తాడు. ఆ మనిషి కొంచెం పరధ్యానంకలవాదేమో మొదట్లో తన కొత్త చెప్పుల శక్తి, సామర్థ్యాలు అతనికి తెలిసాయికావు. షాపునుండి ఇంటికి బయలుదేరాడు, కొత్త బూట్సులు ధరించి. ఏవేవో సంసారతాషత్రయపుటాలోచనలలో తానెచ్చటకు పోతున్నాడో అతనికి తెలిసిందికాదు. ఉన్నట్లుండి గజగజ వణకుపుట్టిందతనికి.. “ఏమిటీ చలి?” అని నల్చిక్కులా చూచాడు. అక్కడ తెల్లని మంచుగడ్డలు, గడ్డలుగా పేరుకొని కనుపించింది. ఆకాశంలో క్రిందుగా ఎర్రగా, కాంతి విహీనంగా సూర్యుడగుపించాడు. అతనికి తెలియకుండానే ఆ కొత్త వేయి ఆమడ చెప్పులతని ఉత్తరధృవప్రాంతాలకు తీసుకొని పోయాయి, |
అటువంటి బూట్లే కనుక మనకు దొరికితేనో, అబ్బ! ఎంత దబ్బు సంపాదిస్తామో: కాని, మన కథానాయకులకు ద్రవ్యం కన్న శాస్త్ర పరిశోధనలంటే ఎంతో ఎక్కువ ఇష్టము. అందుకని భూలోక పర్యటనం ప్రారంభించాడు ఆ బూట్ల సహాయం చేత. ఉత్తరం నుండి దక్షిణ చివరకూ, దక్షిణాన్నుండి ఉత్తరానికీ భూమంతా తిరిగాడు. సైబీరియా మంచు ఎడారుల్లో చలికాలపు చలి భరించలేక ఆఫ్రికా ఖండపు వేడి ఎడారులకు వెళ్ళాడు. తూర్చుగోళమంతా చీకటివడితే వెలుతురు కొరకని పడమరభాగానికి వెళ్ళాడు. ఆస్టేలియా నుండి ఆసియాకూ, ఆసియానుండి అమెరికాకూ మానవవిజయం 105
తిరిగి చిత్ర విచిత్ర వస్తువులనెన్నిటినో సేకరించాడు. సముద్రంలోనుండే ఒక లంకనుండి ఇంకోదానికి అడుగులు పెట్టి దాటివెళ్లాడు. కొండ శిఖరాలపై ఎత్తెత్తి కాళ్లుంచి అగ్నిజ్వాలలూదే నిప్పుకొండలూ, మంచుటోపీలు ధరించిన ఎత్తుశిఖరాలూ, దాటిపోయాడు. ఇక్కడ వింత వింత ఖనిజాలూ, అచ్చట విచిత్ర గడ్జిజాతులూ, ప్రోవుచేసాడు. పురాతన గుడులూ, గోపురాలూ, గుహలూ చొచ్చి, భూలోకాన్సీ అందుండే ప్రతిదాన్నీ పరీక్షించాడు. ఈ తీరుగా ఎంతో చమత్కారంగా ఆ కథంతా రాయబడింది. ( ॥ మానవుని ఈ విజయగాథను పరిశీలించడానికని మనమూ వేయి ఆమడ బూట్లు తొడుగుకొని తిరిగాము. ఒక ఖండం నుండి ఇంకోదానికీ, ఒక యుగం నుంచీ ఇంకో యుగానికీ మనం దాటుతూపోయి మానవజీవితం ఎన్నెన్ని మార్పులు చెందిందో చూశాము. మానవజీవితమే కాక, చెట్టు చేమలూ, జంతువులూ కూడా ఏ విధంగా మారాయో తెలుసుకొన్నాము. అదే మాదిరి భాషా, పనిముట్లూ, మతాభిపప్రాయాలూ, రాజ్యాలూ ఏయే విధంగా మారుతూ, వృద్ధిచెందాయో (గ్రహించాము. ఇదంతా మన వేయి ఆమడ బూట్లమూలానే వీలయింది కాని, సాధారణబూట్లు తొడుక్కొంటే అయ్యేది కాదు. తాను వృద్ధిజెందేకొలదీ మానవుడు తన పనిముట్లనూ, శాస్తాలనూ, భాషనూ, మతాఖిప్రాయాలనూ మార్చుకొంటూ తన నాగరికతకనుగుణ్యంగా వృద్ధిచేసుకొన్నాడు. వెనుకటిభాగంలో కార్టెజు, అమెరికాకు వెళ్ళిన విషయాన్ని గురించి తెలుసుకొన్నాము. సరే, మూడూ, నాల్గ శతాబ్దాల్లో యూరపు ఖందడమందలి మానవజీవితం యెలాగుండేదో చూడబోదాము. అజ్‌టెక్కులమాదిరే వారి జీవితమంతా వుండేది. వారూ “పొడుగూ గృహాల్లో నివసించేవారు. ఇంటి అధికారం యావత్తూ స్రీల చేతుల్లో ఉండేది. ప్రతివారూ స్త్రీని గౌరవించేవారు. ఆమె ఉద్దేశాలప్రకారం నడచుకొనేవారు. చలికాలానికి కావలసిన ఆహారపదార్థాలు దాచటమూ, నేలను త్రవ్వి మొక్కలు పెంచటమూ, పైరుపంటలు పండించటమూ ఆమె వంతు. మొగవాడికన్నా ఎక్కువగా పనిచేసేది. ఎక్కువ కష్టపడేది. ఆ రోజుల్లో ప్రతి ఇంటిలో ఎముకతోనో, లేక రాతితోనో చేసిన “తల్లి” విగ్రహం ఒకటుందేది. ఆ మాతృదేవతను జనులారాధించేవారు. తమకు కావలసిన అన్నవస్తాలిచ్చి, ఎలాంటి కష్టములూ రాకుండా కాపొడాలని వారామెకు మొక్కేవారు. (క్రమంగా ఈ మాతృదేవత, నగర సంరక్షక దైవంగా మారిపోయింది. ఆమెకు “ఎతీనా” అని పేరు 176 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
పెట్టారు. గ్రీసు దేశంలోనున్న వథెన్సు పట్టణానికీ పేరు “ఎతినా” నుండే వచ్చింది. ప్రతి ఇంటానుండే చిన్న విగ్రహం మారి ఈ ఏతెన్సు నగరంలో బ్రహ్మాండమైన విగ్రహంగా వెలిసింది. చేతిలో ఈటెపట్టుకొని తన ప్రజకెట్టి ఆపత్తులూ రాకుండా అమె కాపాడుతుంది.
పురాతన సంఘాచారాలనూ, ఉద్దేశాలనూ తెలిపేమాట లెన్నో ఇప్పటికీ మనం వాడుతాము. ఎవరన్నా క్రొత్తవానిని “సోదరా” అనీ, చిన్న పిల్లవానిని “కుమారా” అనీ అనే అలవాటుంది. జాతి యావత్తూ ఒక్క కుటుంబం మాదిరి వ్యవహరించే పురాతన కాలంలో ఒకరినొకరు “సోదరులు”. చిన్నపిల్లలను “కుమారులి”ని పిలిచేవారు. జర్మనుభాషలో మేనల్లుడూ, మేనకోడలూ అనే మాటలే ఉన్నాయి. అన్నదమ్ముల బిడ్డలకు ప్రత్యేక పదం లేదు. మొగవారు వివాహం చేసుకొని తమ భార్యల ఇండ్లకు కాపురాలకు వెళ్ళేవారు. అక్కచెల్లెళ్లు మాత్రం పుట్టినింటే యుండేవారు. కాబట్టి ఆడపిల్లల యొక్క బిడ్డలబాంధవ్యం చూపడానికి మాత్రం “మేనల్గుడ”నే మాట అవసరమైంది. కుమాళ్ళ బిడ్డలు పరాయివాళ్ళుగా భావించబడేవారు.
క్రమంగా జాతంతా ఒక్కటేననే భావం మారటం మొదలు పెట్టింది ప్రజల్లో. అమెరికాను ఐరోపియనులు జయించటం మూలాన ఆఅ ఉద్దేశం అమెరికా నుండి తొలగిపోయింది. ఐరోపాలో, అమెరికా ఆక్రమణకు కొన్ని వేల యేంద్లకు పూర్వమే ఈ జాతి (ప్రాముఖ్యత నశించింది. స్త్రీల నుండి క్రమంగా ఇంటి నిర్వహణభారం పురుషులు తీసుకోటమే ఈ మార్పుకు కారణం. ఈ మార్చు యెట్లా కలిగిందో గ్రహించుదాము.
(స్త్రీలు నేలదున్నటమూ, మొక్కలు మొలిపించటమూ చేస్తే, వురుషులు మందకాపరులుగా ఉండేవారు మొదట్లో. పశువులెక్కువగా లేనప్పుడు, పైరు పంటలు పండించే ప్రీలపని ఎంతో ముఖ్యంగా వుందేది. అందరికీ సరిపోయేటన్ని పాలు ఎప్పుడూ దొరికేవి కావు. మాంసము ఎప్పుడో ఒకప్పుడు మాథ్రం తినేవారు. ్రీలు పంటలు పండించి ధాన్యం దాచకపోతే ప్రజకు తినదానికేదీ ఉండేదేకాదు. నీటిలో నానవేసిన ఇన్ని గింజలో లేక ఓట్సు ధాన్యపు రొట్టెనో తిని ఇన్ని నీళ్లు త్రాగేవారు. అడవికేనే, పండ్లూ స్రీలు వెతకి పట్టుకువచ్చి భోజన సమయానికి అమర్చేవారు. ఈ విధంగా ఇంటి పనులన్నీ పూర్తిగా ప్రీల చేతుల్లోనుండబట్టి వారికెక్కువ అధికారం ఉండేది.
మైదానాల్లో, కొన్ని చోట్ల ధాన్యం బాగా పెరిగేదికాదు. గడ్డి దుబ్బులు వెర్రిగా పెరిగి ధాన్యానికి చోటిచ్చేవేకావు. దుబ్బు మొక్కల [వేళ్లను పెకలించి పొలము మానవవిజయం క77
మొట్టమొదటి యంత్రం న ల . శ్‌ గో లవ న్‌ వైవా, “ డా కుం క. ర న్‌ | న ఓ తదా లు సభతో ళా ఇ ః॥ లా కం న! య్‌." లొ షియా బ్‌ో యం రు యయ లం చి యండి యమునా కి టపక్‌ క అంచనాలు అఆ వప రుం. ఎద్దులు నాగలి ఈడ్చుకొంటూ పోయేవి. పూర్వం మనుజులు దున్నగలిగిన దానికన్న ఎక్కువనేలను ఎక్కువలోతుగా దున్నేవి. క్షే78 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
సాగబడిచేయటం ఎంతో కష్టమైపోయింది. ఇద్దరు, ముగ్గురు ప్రీలు చేరి నాగలిని లాగినా భూమినంత ఎక్కువగా దున్నలేకపోయేవారు. లోతులేని ఆ నాగలి చాళ్ళలో పడిన గింజలు ఎండకెండేవి. పక్షులెత్తుకుపోయేవి. మొలచిన కొద్ది మొక్కలూ అక్కడొకటీ, అక్కడౌకటీగా మొలిచేవి. వానికేమాత్రం బలం లేకపోవటం చేత యేమంత కొద్ది ఎండ కాచినా అవన్నీ ఎండిపోయేవి. దుబ్బు మొక్కలు మాత్రం ఎప్పటియట్లే చక్కగా నిలిచియుండేవి.
పంటకోత కాలంలో పనేవుండేదికాదు స్రీలకు. దట్టంగా పెరిగిన గడ్డీ, దుబ్బు జొంపాలమధ్య ధాన్యపుకంకులగుపించేవేకావు. తన విజయపతాకమునెగురవేస్తున్నట్లు దుబ్బుగడ్డి గాలిలో కులాసాగా అలలు అలలుగా ఊగుతూ నిలబడేది. ధాన్యం బదులు, వెర్రి తలలు వేసిన దుబ్బు గడ్డిని చూచి వారికి వ్యవసాయం మీద మోజు తగ్గిపోయింది. అంతకష్టపడి చివరకు వారికెలాంటి ప్రయోజనమూ కనుపించిందికాదు.
జనులకు పనికిరాని ఆ గడ్డి యావత్తు పశువులకు ఎంతో ఉపయోగపడింది. గొర్రెలూ, పశువులూ ఆ గడ్డితిని తెగబలిసి, ఎన్నెన్నో ఈతలీనేవి. వాటి సంఖ్య చూస్తుండగా పెరిగిపోయింది. నడికట్టులో కత్తిని దోపి, మొగవారు పశువులనూ, గొర్రెలనూ మేపడానికి వెళ్లేవారు. కుక్కలు మందకావరి యుద్యోగంలో తమ యజమానికి ఎంతో సహాయపడ్డాయి. పాలూ, వెన్నా ఉన్నీ కావలసినంత దొరికేవి.
ఇంట్లో ధాన్యం తగ్గిపోయినా, కావలనినంత గొథెజున్నూ, రుచిగల మేకమాంసమూ ఎప్పుడూ వారికందుబాటులో ఉండేవి. మైదానపు జనుల జీవితంలో మందకాపరి ఉద్యోగం ఎక్కువ ప్రాముఖ్యత పొందజొచ్చింది. పురుషులే ఆ పనిని నిర్వర్తించేవారు.
స్విట్టర్లాంద్‌లో ఒక కొండమీద ఎద్దులగట్టి కొయ్యనాగలితో పొలము దున్నుతున్న మనుజుని చిత్రమొకటి కనుపించింది. ఇదెంతో పురాతన చిత్రం. చూడడానికి తమాషాగా చిన్న పిల్లలెవరో గీచినట్లుందీ చిత్రం. దీన్ని బట్టి మానవులు పూర్వం మాదిరి తామే నాగలిని లాగేస్థితి నుండి ఎద్దులనుపయోగించే పద్ధతికి మారారని తెలుస్తుంది. తన పనులను తానే చేసుకొనే బదులు తనకు చేసిపెట్టే యంక్రాలనెన్నిటినో మానవుడీరోజుల్లో ఉపయోగించుకొంటున్నాడు. రైలు, మోటారు, పిండిమరలు, కుట్టుపని యంత్రాలు మొదలైనవెన్నో ఉన్నాయి. ఇలాంటి యంత్రాలలో ఎద్దులచే లాగబడిన నాగలి మొట్టమొదటిదని మనం (గ్రహించాలి, ఎద్దుమెడ మీద ఎప్పుడైతే కాదినెత్తాడో అప్పుడే మానవవిజయం క79
తన పనినంతా మూటకట్టి ఎద్బ్దునెత్తిన బెట్టగలిగాడు మనుజుడు. అంతకు పూర్వం మాంసమూ, పాలూ, తోళ్లూ ఇచ్చిన పశువులు ఇకమీద తమ శరీర కష్టఫలాన్ని కూడా అతనివశం చేసాయి. ఎద్దులు నాగలి ఈడ్చుకొంటూ పోయేవి. పూర్వం మనుజులు దున్నగలిగిన దానికన్న ఎక్కువనేలను, ఎక్కువలోతుగా దున్నేవి. పొలాలన్నీ లోతునాగలి చాళ్ళతో, పెకలించబడిన లోతుమట్టితో గింజనాటడానికి సిద్ధంగా ఉండేవి. ఎద్దు లాతనిపొలం దున్నేవి. పంటకళ్ళం తొక్కేవి. ధాన్యపుగింజలను ఇంటికి మోసుకువెళ్ళేవి బస్తాల్లో, పశువుల పెంచటం (క్రమంగా పెరిగింది. మందకాపరిగా వుండే మనిషి చూస్తుండగా వ్యవసాయదారుడుగా మారిపోయాడు. ఈ మార్పు మూలంగా మొగవాళ్లకు పూర్వంకన్న ఎక్కువ అధికారం, ఇంటి వ్యవహారాల్లో చేజిక్కింది. స్త్రీలకు అప్పటికీ ఇంట్లో చేయవలసిన పనులెన్నో యుండేవి. నూలు వడికి
బట్టలు నేయటమూ, పంట తయారయినప్పుడు కోతకోయటమూ, పిల్లల పోషణా (స్త్రీలే చూచుకొనేవారు. పొలాలు దున్ని పండించటమూ, మందలమేవటమూ మొగవారివంతు కావటం మూలాన. ప్రీలకు ఇంటి వ్యవహారాల్లో పూర్వమంత బాధ్యతా, అధికారమూ ఉండేవికావు. మునుపటంత చులకనగా మొగవాళ్లని చూడటమూ, తిట్టటమూ మారిపోయాయి. పురుషులే, అప్పుడప్పుడూ ఆడవారిని బెదరించి, ఆదలించడం మొదలు పెట్టారు. పూర్వం అప్రయోజకుడైన మొగవాన్ని అతని అత్తలూ, మేనత్తలూ, అమ్మమ్మలూ ఎవరుపడితే వారే బెదరించేవారు. ఇంటి నుండి వెడలగొట్టేవారు. క్రమంగా ఆ పరిస్థితులు మారిపోయాయి. ఇంకొక ఇంటి నుండి వచ్చే ఈ కొత్త పురుషుని వారంతా గౌరవించటమూ, అతని చెప్పుచేతల్లో వుండటమూ ప్రారంభమైంది. అతన్ని వదలివుండటం దుర్లభమైపోయింది. ఆతను కష్టపడి సంపాదిస్తేనేగాని వారెవరికీ తినడానికి తిండి యుండేదికాదు.
ఈ విధంగా సనాతన, పురాతనపు టాచారాలు మారటం మొదలైంది. పూర్వం స్త్రీలు తమ మొగుళ్ళను తమతో కాపురాలకు తమ ఇంటికి తీసుకువచ్చేవారు. ఇటుపై తామే తమ భర్తల ఇండ్లకు వెళ్ళికాపురం చేయటం అలవాటు చేసుకొన్నారు. మొదట్లో స్రీలు తమ భర్తలతో కాపురాలకు వెళ్లటం వారందరకూ వింతగాతోచింది. పురుషునితో వారంతట వారే ఇష్టపడి వెళ్ళరనీ, ్రీలను బలాత్కారంగా తీసుకొని పోవాలనీ వారనుకొన్నారు. అందుకని ఒక కొత్త ఆచారం వారికలవాటైంది. రాత్రిపూట పెండ్లికుమారుడూ, అతని స్నేహితులూ ఎవరకూ తెలియకుండా ఈటెలూ, బాకులూ 180 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
పట్టుకొని కాబోయే పెండ్లికూతురు ఇంటిని సమీపించేవారు. వారిని చూచి కుక్కలు మొరిగేవి. నలుగురూ లేచేవారు. పెండ్లికుమారిత బంధువులంతా ముసలి తాత నుండి, నూనూగు మీసాల తమ్ముడి వరకూ ప్రతి పురుషుడూ నిద్రమేల్మాని ఈటెల చేబఐట్టేవారు. మొగవాళ్ళ అరుపులూ, ప్రీల యేడ్పులూ కుక్కల మొరుగులూ అంతా పెద్ద గందరగోళంగా నుండేది. అతని వారంతా ఎట్టి ప్రమాదం రాకుండా పెండ్లికొడుకు చుట్టూ మూగేవారు. పెండగ్లికూతురు నెత్తుకొని అతను పరుగెత్తుకుపోయేవాడు.
ఇట్లా పెండ్లికూతురు నెత్తుకుపోవటం పురాతనపుటాచారానికి విరుద్ధంగా బయలుదేరిన ఒక ఏర్పాటు. కొన్ని యేండ్లు గడిచేటప్పటికి ఏదైతే ఆచార విరుద్ధంగా ప్రారంభించిందో, అదే ఒక నూతనాచారంగా మారిఎపోయింది. కత్తులూ, కఠారులూ పట్టుకొని పెండ్లిండ్లవారు పోరాడే బదులు, కానుకలూ, కట్నాలూ ఇచ్చి పుచ్చుకోటం ప్రారంభం చేసారు. స్రీలు, పెండ్లికూతురు వెళ్ళిపోతుందని ఏడ్చి, రాగాలు పెట్టేబదులు, రాగయుతంగా జాలిగొలిపే పాటలు పాడటం ప్రారంభించారు. చివరకు నలుగురూ కూడి గొప్ప విందుభోజనమారగించేవారు. మొదట్లో తన భర్త ఇష్టప్రకారం చేయాలి. ఏదన్నా చెప్పుకొందామంటే వినే ఆప్పలెవరూ ఉండరు. అత్తమామలు ఎప్పుడూ తమ అబ్బాయి పక్షమే పలికేవారు. ఏదో జీతం బత్తెం లేకుండా దొరికిన ఇంటినవుకరు మాదిరి ఆ అమ్మాయిని చూచేవారు. ఎంతోకష్టపడి పనిచేసీ, నలుగురికీ సహాయంగా నుండీ తన తిండీ బట్టా సంపాదించుకోవలసిన స్థితికి ప్రీ వచ్చింది చిట్టచివరకు. మాతృవంశ ప్రాముఖ్యత తగ్గిపోయి, జాతియావళత్తూ పితృవంశావళిమీద ఆధారం కాజొచ్చింది.
పిల్లలు, పూర్వం మాదిరి తమ తల్గులతోనుండే ఐదులు తండ్రులతోనుందేవారు. ప్రతివానికీ జాతీ, స్వకీయమైన పేర్లతోపాటు ఫలానా వానికుమారుడనే నామధేయం కూడా ఇంకొకటి చేర్చారు. ఆంగ్లంలో “సన్‌” అంటే కుమారుడని అద్ధం. అందుకనే రాబర్జుసన్‌, జాన్‌సన్‌ మొదలైన పేర్లున్నాయి ఇప్పటికీ ఆంగ్లంలో. మనలో కూడా జానకి జనకుని కూతురు- పార్వతి-పర్వతరాజ తనయ- మొదలైన పేర్లు తండ్రియొక్క ప్రాముఖ్యతనే చూపుతాయి. తల్లిపేరిట వచ్చిన నామధేయాలు అరుదు. మొదటి దేశద్రిమ్మరులు
మచ్చిక జేసిన పశువులమందలూ, గొర్రెలూ మనుజునకు కావలసినంత ఆహారపదార్థాల నీయమొదలిడాయి. ప్రతి బయలుపైనా, మైదానం మీదా వేలకొలదిగా మానవవిజయం 181
దేశ దిమ్మరులు య డాన్‌ సం యం? శ. యాంటి! , సమ మసూర్‌ న ల్తళ పు య సజ సే 2 ఈ తే టో గాక లు "గ వా అ హంటా? ధట టం రదర న తం ఆం ముట్లు గస డా మ ఉహ. ర య నంగా తననన లాం నక | లా త తాన; ల హా నో! స మా. మగ ఈ గ్‌? జ్‌ జో కటు న్‌ ళు! (న న టం రుం టం యస్తన్ట డత టల్‌ రగ ళ్‌ | చ నగ కొంతకాలానికి గ్రామవాసులంతా, తమ మూటా, ముల్లా కట్టుకొని మందలతో దేశమంతా తిరుగుతూ వెళ్ళటం ప్రారంభించారు. 182 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
ఈ జంతువులు మేసేవి. పొలాలన్నీ నేలదున్నే పొలము కాపుల గదమాయింపులూ, అరుపులతో మారు(మోగాయి.
లోయల్లోని తోటలూ, దద్రాక్షతీగలూ రుచిగల పండ్లతో నిండియుండేవి సాయంకాలమప్పుడు. సేదదీర్చుకొంటూ మేడిచెట్ల నీడలో నలుగురూ కూర్చునేవారు. కష్టపడి పనిచేస్తేనేకాని వారందరకూ తగినంత ఆహారం దొరికేదికాదు. కానీ, ఎంతకష్టపడితే అంతకంత ఎక్కువగా (ద్రాక్షా గోధుమా తయారయ్యేవి.
ఒక్క ద్రాక్షతోటల్లోనే ఎంతో పనుండేది వారికి. తెచ్చిన ద్రాక్షగుత్తులన్నిటినీ పెద్ద కొయ్య రోటిలోవేసి మెత్తగా (త్రొక్కేవారు. ఎర్రగా, రక్తంలాగా కారే ద్రాక్షరసాన్ని మేకచర్శ్మపు తిత్తులలో పట్టి నింపేవారు. మేకతోలు దుస్తులు తొడుక్కొని ఆ (ద్రాక్షదేవత నభినందించి నృత్యం చేస్తూ జనులు పాడేవారు.
నదీతీరపు నేలల్లో బాగా పంటలు పండేవి. ఏటేటా నదినీరు పొంగిగట్ల పైకెగబ్రాకి పొలాలన్నిటినీ ముంచివేసేది. నీరు తీసిన తరువాత మెత్తని వండ్రుమన్ను నేలపై కప్పి యుందేది. ఆ ఎరువుకు పంటలు విశేషించి పండేవి. ఈ పొలాల్లో కూడా మనుజునికి ఎన్నో పనులుందేవి చేయడానికి. కాలువలు త్రవ్వి కావలసినచోట నీరు పారునట్లు చేసీ, గట్లు వేసీ నీరు వృథాగా కారిపోకుందా ఆపుతూ అతడెంతో కష్టపడేవాడు. తమకు వంచి వంటలనిచ్చినందుకు నదిని శ్తాఖుంచడమూ, (పార్థించడమూ జనులకాచారమైంది. వారేవిధంగానూ తోడ్చడి పనిచేయక, యావత్తూ, నదికే వదిలితే పండేపంటలెంత బలహీనంగానుంటాయో ఎట్లు నేలంతా గడ్డిమయమవుతుందో వారికి తెలిసీ కూడా నదీజలాన్ని పావనంగా పూజించే వారు. తమ పంటలు నది పెట్టిన భిక్షమేననే ఉద్దేశం వారిలో మారిందికాదు.
రాను రాను వ్యవసాయదారి జీవితం కష్టంగా మారినట్లే, మందకాపరి (బ్రతుకూ మారజొచ్చింది. బాగా గడ్డి దొరికతే మైదానాలమీద మందలు త్వరత్వరగా పెరిగిపోయేవి. అందుమూలాన వారికి కావలసినంత పని ఎప్పుడూ వుండేది. ఏవో పదో, పదిహేనో గొరైలుపెంచడానికీ, వేల కొలదిగా మందల పెంచడానికీ ఎట్టి సామ్యమూ లేకపోయింది. ఎంత పెద్ద గడ్డి పొలాలైనా, ఆ మందలకు సరిపోయేవికావు. అంత గడ్డినీ ఇట్టే తినేసేవి. మానవవిజయం 188
జంతువులు, వానివెనుకనే మందకాపరులు, తిరుగుతూ తమ ఇండ్లకు దూరందూరంగా సాగిపోయేవారు. కొంతకాలానికి గ్రామవాసులంతా తమమూటా, ముల్లా కట్టుకొని మందలతో దేశమంతా తిరుగుతూ వెళ్ళటం ప్రారంభించారు. ఒంటెల మీద తమ వస్తువులన్నీ అమర్చి మందల తోలుతూ ఎక్కడ గడ్డిదొరికితే అక్కడకంతా వెతుకుతూవెళ్ళేవారు. గడ్జిదుబ్బూ, పనికిరాని మొక్కలూ పెరిగిన బయళ్లు ఎన్నో ఉండేవి. అక్కడంతా వారి మందలకాహారం తగినంత దొరికేది కాదు. అటువంటప్పుడు వ్యవసాయం చేసుకొని జీవించే ప్రజకు తమ గొగ్రెలనిచ్చి ధాన్యం పుచ్చుకొని, వాని జనాభా తగ్గించుకొనేవారు. ఇట్లా పంటలు పండేగ్రామాల నుండి, గ్రామాలకు పోతూ గొర్రైలూ, పశువులూ, ధాన్యమూ ఇచ్చి వుచ్చుకొంటూ వారు దేశద్రిమ్మరి జీవితాలు గడిపేవారు. నేలదున్ని (గ్రామాలేర్చర్చుకొని నికరంగా జీవించే ప్రజల కన్న వారిది స్వేచ్చాజీవితంగానుందేది. ఆరుబయట, చెట్టుచేమలు లేని చోట తమ గుడారాలు నిర్మించుకొనేవారు. చుట్టూ చూపుమేర వరకూ కనిపించే పొలమంతా వారి ఇల్లు ఒంటెలు నడిచేటప్పుడు వానిమూపురం మీద మెత్తగా బట్టల్లో పడుకొన్న పసిపిల్లలకు, ఉయ్యాలలో ఊగుతున్నట్లు హాయిగా నిద్రపట్టేది. అదీ వారి జీవితం. ప్రాణమున్న పరికరాలు పంటలుపండే పొలాలకూ, మందలు మేసే మైదానాలకూ వెళ్ళి ఈదేశ ద్రెమ్మరులు చేతికందినదంతా దోచుకొనేవారు. కొండ కనుమల నుండి దిగి లోయల్లో నుండే జనులనూ, అరణ్య పొలిమేరల వెంబడే వెడుతూ అచ్చట దారిలోవుండే గ్రామాలనూ దోచుకొనేవారు. ధాన్యం ఎత్తుకుపోయి, వారి పశువులనూ, గొర్రెలనూ తోలుకుపోయీ, పంటలన్నీ తొక్కిపాడుచేసీ చాలా నష్టం చేసేవారు. జంతువులనే కాక, మనుష్యులను కూడా ఎత్తుకువెళ్ళేవారు. వారిని బానిసలుగాచేసి తమమందలను కాపాడటానికి నియమించేవారు. వ్యవసాయపు జనులు కూడా వీలైనప్పుడల్లా తమ ఇరుగు పొరుగు వారిని దోచుకోడానికి యత్నించేవారు. ఆకురాలు కాలానికి పంటలన్నీ కోసేవారు. ధాన్యం 184 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
దాచేవారు. అటువంటప్పుడు దోపిడీలకు జనులు బయలుదేరేవారు. ధాన్యమూ, నగలూ, పనిముట్లూ, బట్టలూ, అందినవన్నీ ఎత్తుకుపోయేవారు. వీలైనంతమట్టుకూ మనుష్యులను చెరపట్టి బంధించి తీసుకపోవాలని చూచేవారు. తమ పొలాల్లో కాలువలు త్రవ్వనూ, కట్టలుపోయనూ, పొలందున్ననూ వారికీజనం పనికివచ్చేవారు. వ్యవసాయమూ, పశువులమందలూ ఎక్కువగా పెరగని మొదటిరోజుల్లో ఇతర జాతి జనులను అలాంటి బానిసలుగా చేసేవారు కారు. ఎందుకంటే అలాంటి బానిసలు ఏదో ఆ పనీ ఈ పనీ చేసినా వారి భోజనానిక్తీ, బట్టకూ చాలా ఖర్చయ్యేది. ఆ రోజుల్లో పాడిపంటలు బలంగానుండేవి కావు.
వ్యవసాయమూ, పశువుల మందలూ ఎక్కువగా పెరగటం చేత తనకు కావలసిన దానికంటె ఎక్కువ ధాన్యమూ, పాలూ, మాంసమూ, ఉన్నీ ప్రతివాడూ తయారు చేసుకోగలిగేవాడు. అటువంటి పరిస్థితుల్లో బానసలుపయోగపడేవారు. తనకూ, తన యజమానునికీ కావలసిన వస్తువులన్నీ బానిసవారే పండించగలిగేవారు. క్రమంగా అధికార్ల కోసం వారి బానిసలు ఒళ్లువంచి పనిచేసేటట్లూ, వీలైనంత తక్కువ తినేటట్టూ చూచుకోటంగా మారిపోయింది.
ఈ విధంగా మనుజుడు తన సోదర మానవుని ఆ పనీ ఈ పనీ చేసేయొక ప్రాణమున్న పనిముట్టుగా మార్చాడు. తన నౌకరుల వ్యక్తిత్వాన్ని నశింపజేసి బానిస శృంఖలాలతో వారిని తనకుబంధించుకొన్నాడు. ఎద్దు మెడకు కాడినెత్తి బిగించినట్లే, సోదర మానవునీ ఉపయోగించటం ప్రారంభించాడు. నౌకరులు దున్నే పొలాలు వారివి కావు. వారు నూర్చే పంటపై వారికెలాంటి హకళూ ఉండేదికాదు. కష్టమంతా నౌకరులదైతే, కష్టఫలితానికి హక్కుదారు యజమానుదైపోయాడు. సమాధులూ- సందేశమూ
పురాతనకాలంలో మానవజీవితం ఎట్లున్నదో గ్రహించడానికి ఎన్నో వేల యేండ్ల క్రితపు ప్రపంచానికి మనం పయనమై వెళ్ళాము. ఆ ప్రయాణంలో ఏదో ఒక వ్యూహంలో మాదిరి, గుహల్లో చిక్కుబడిపోయాము. లోతుగాత్రవ్వే కాలువలూ, నదీతీరాల ప్రాంతాలలో దారితప్పిపోయాము. మార్గాన్ని సూచించే గుర్తులూ, “ఈ బాట మానసవవిజయం 85
ఫలానాచోటుకు” అనే సంజ్ఞలూ యేవీ మనకగుపించాయి కావు. అసలు రాతంటే ఏమిటో తెలియని పురాతన రాతియుగ ప్రజలు మనకలాంటిగుర్తులూ, సంజ్ఞలూ ఏర్పర్చడానికి ఎట్లా వీలవుతుంది? మన ప్రయాణంలో కనిపించిన ప్రతి విషయమూ, వస్తువూ ఒక గొప్ప సమస్యగా పరిణమించింది.
క్రమంగా ఆ దారి, తెన్నూ లేని బాటలన్నీ వదలి వదో కొంత నలిగిన కాలిబాటను ఇప్పటికీ తొక్కగలిగాము. చనిపోయిన వారి సమాధుల మీదా, దేవాలయ గోడలపైనా అప్పటి జనుల రాత మనకగుపిస్తుంది. దీన్ని నిజానికి రాత అనడానికి వీలులేదు. ఎందుకంటే ఈ రాతలో అక్షరాలు లేవు. ప్రతి విషయమూ చిత్రాల రూపంలో వుంది. (ప్రజలకు చెప్పే కథలూ, ప్రజల జీవిత గాథలూ, అన్నీ బొమ్మల రాతలో లిఖించారు. ఎద్దును గురించి చెప్పాలంటే ఎద్దుబొమ్మా, చెట్టును గురించి చెప్పాలంటే ఆకులూ, కొమ్మలతో నిండిన చెట్టుబొమ్మా వ్రాసారు.
రాత, ప్రథమంలో బొమ్మవ్రాతగానే (ప్రారంభమైంది. క్రమంగా ఈ బొమ్మలు మారిపోయి మనమిప్పుడెరుగున్న అక్షరాలనే గుర్తులు ఏర్పడ్డాయి. మన అక్షరాలను చూస్తే అవి ఏవేవో బొమ్మలనుండి వచ్చాయనుకోటం కష్టం. ఆంగ్లంలో మొదటి అక్షరమైన శఅనేది ఎద్దుతల యొక్క బొమ్మనుండి వచ్చింది. ఈ ను తలక్రిందుగా త్రిపితే ఒక తలా రెండు కొమ్ములూ కనుపిస్తాయి. ఈ విధంగా పూర్వం సిమైట్‌ జాతిజనుల అక్షరాల్లో ఈ రెండు కొమ్ముల తల గఅనే అక్షరాన్ని చూపించేది. “4లు[” అంటే పరిభాష “యెద్దు” మొదటి అక్షరమైన ను ఈ గుర్తుతో లిఖించేవారు. ఇదేమాదిరి ఆంగ్లభాష ప్రతి అక్షరపు పూర్వగాథనూ శా్ర్రజ్ఞులు విచారించి కనుగొన్నారు. “0” అనే అక్షరము “కన్ను నుండీ, “= అనేది పొడుగు మెడపై నున్న తల నుండీ....ఈ విధంగావచ్చాయి.
ఎంతో ప్రయాసం మీదగానీ, జనులు రాయటం నేర్చుకోలేకపోయారు. చాలా కొద్ది విషయాలే తెలిసిన పురాతన కాలంలో ఆ విషయాలన్నిటినీ జ్ఞాపకముంచుకొనేవారు. ఆచారాలూ, కథలూ, గాథలూ, తరతరాల వారూ, వారి పూర్వీకులనుండి విని, తెలుసుకొనేవారు. పెద్దవాళ్ళంతా ఒక విధంగా మాట్లాడే పుస్తకాలమాదిరుండేవారని చెప్పవచ్చు. ఒక్క అక్షరమైనా పొల్లుపోకుండా వారికి తెలిసిన కొద్ది విషయాలూ తమ పిల్లలకు పెద్ద వాళ్లు చెప్పేవారు. పిల్లలు వానిని శ్రద్ధగా వల్లించేవారు. 186 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
క్రమంగా రాత కనిపెట్టబడింది. అందుమూలాన జ్ఞాపకశక్తి, మునుపటంత ప్రయాస తగ్గింది. విషయాలను లిఖించటం ప్రారంభించారు జనులు. జాతివీరుల సమాధులమీద వారు పోరాడిన యుడద్దాలూ, జయించిన విజయగాథలూ బొమ్మల రాతలో లిఖించేవారు. వచ్చేతరాల జనులీ రాత నుండి తమ పూర్వీకుల శక్తి సామర్టాలను తెలుసుకోగలిగేవారు. అన్య జాతులకు రాయబారుల పంపేటప్పుడు, ముఖ్య విషయాలను యే చెట్టు బెరడు ముక్కమీదో లేక కుండ తునకపైనో బొమ్మల వ్రాతలో గుర్తించి మరచిపోకుండా ఉండడానికాతని చేతికిచ్చేవారు. భూలోకపు ప్రథమగ్రంథం సమాధిపైనా, ప్రథమాక్షరం చెట్టుబెరదుపైనా (వ్రాయబడ్డాయి.
ఈ రోజుల్లో శాస్త్ర పరిశోధనల ఫలితంగా మనం చెప్పదలచుకొన్న విషయాలు నలుగురికీ అందేటట్లు బహుతేలికగా చెప్పగలుగుతున్నాము. టెలిఫోనూ, రేడియో, గ్రామఫోనూ, టాకీలూ, వీనిమూలాన ఎంతెంత దూరానుండే వాటినైనా వినవచ్చు. ఎవరో ఎప్పుడో చెప్పిన మాటలనూ, పాడిన పాటలనూ వినడానికి వీలవుతోంది. ఇది రాసిన నాటికి టీవీ, కంప్యూటర్‌ రాలేదు. ఇప్పటి గ్రామఫోను రికార్డుల పాటలు ఇంకొక నూరు సంవత్సరాల తరువాత కూడా వినడానికి అవకాశాలున్నాయి. ఇందుమూలాన మనం, మన పూర్వీకులకన్న ఎన్నో విధాల ముందంజవేశామని తెలుస్తోంది. కాని ఇలాంటి నూతన పరికరాలకు పునాది నాటింది మన పూర్వీకులేననే విషయం మరచిపోరాదు. చెట్టుబెరడు ముక్క మీదా గోరీలపైనా బొమ్మల భాషను చి(త్రించినవ్చుదే మానవుడు తన ఉద్దేశాలనూ, అనుభవాలనూ రాబోయే తరాలవారికందుబాటులో నుండే విధానం కనిపెట్టాడు. అసలే ఎలాంటి ఏర్పాటూ లేనప్పుడు బౌమ్మల వ్రాతను కనిపెట్టటం ఎంతో గొప్ప విషయమని మనం ఒప్పుకోవాలి. ఆ బొమ్మ భాషనే క్రమంగా మార్చి అక్షరలిపిని తరువాత వచ్చిన ప్రజలు కనిపెట్టారు.
కత్తీ, డాలూ పట్టుకొని యుద్ధం చేసే వీరాధివీరుల చరిత్రలెన్నో బొమ్మల రూపంగా అనేక చోట్ల లిఖించబడ్డాయి. విజయమొందినవారు మేళ తాళాలతో సగర్వంగా వెడుతూంటే, ఓడిపోయిన ఖైదీలు తలలు వంచుకుని దీనంగా వారిని వెంబడిస్తారు. వారి చేతులకు వేసిన సంకెళ్లూ, బంధించిన గొలుసులూ బానిస విధానం యేవిధంగా ప్రారంభమైందో చెప్పబడతాయి ఈ బొమ్మలభాషలో. మానవవిజయం కం?
ఈజిప్టు దేవాలయపు గోడల మీద ఇలాంటి చిత్రాలెన్నో వున్నాయి. ఒకదాంట్లో అనేక మంది బానిసలు వరుసగా నిలబడి ఇల్లుకట్టడానికి ఇటుక రాళ్ళను అందిపుచ్చుకొని ప్రక్క వారికిస్తూన్నట్లు చిత్రించారు. ఒకనినెత్తిన ఇన్ని ఇటుకలతో నిండిన పెట్టెవుంటే, ఇంకొకడు కావిడిలో ఇటుకల మోసుకవెడుతున్నాడు. తాపీపనివాళ్లు గోడలుకట్టుతోంటే మేస్త్రీ ఒకడు రాతిపై కూర్చుని పనిచేయిస్తున్నాడు. మోకాళ్ళపై చేతులాన్సి, చేతిలో పెద్ద బెత్తమొకటి పట్టుకొన్నాడా మేస్త్రీ. తానే ఎట్టిపని చేయడు: ఇతరులు కష్టపడి పనిచేసేటట్లు చూడటం అతని పని. కట్టుతున్న భవనం దగ్గర ఇంకొక అధికాని నిలుచొని, చేతిబెత్తము నెత్తి బానిస నాకని కొట్టబోతున్నాడు. అతదేదో తప్పుచేసాడు కాబోలు పాపం! బానిస జీవితం బానిసలపట్టీ, అమ్మీ, బానిసవ్యాపారం అనేక దేశాల్లో బాగా అల్లుకుపోయింది. ఆ రోజుల్లో తియోగ్నిస్‌ అనే గ్రీసు దేశపు కవి ఇట్లా వ్రాసాడు: “గులాబి నుండి ఉల్లిపాయలూ, బానిస స్త్రీ నుండి స్వాతంత్ర్య వ్యక్తులూ పుట్టరు”. మొదట్లో బానిసలను తక్కువజాతి జనంగా ఎవరూ భావించే వారు కారు. స్వతం(త్రవ్యక్తులూ, బానిసలూ ఆంకా కలిసి పనిచేసేవారు. జీవించేవారు. ఒక్కొక్కఇంటికీ తండ్రి “కులపెద్ద”గా నుండేవాడు. అతని కుమారులూ, వారి భార్యాబిడ్డలూ, బానిసలూ, వారి సంతానమూ అందరూ చేరి కులపెద్ద ఇంట్లో నివసించేవారు. ప్రతి విషయంలోనూ అతని మాట (ప్రకారం అంతా నడచుకొనేవారు. అవిధేయతకు తండ్రి తన బానిసలను కొట్టి శిక్షించినట్లే తన కుమారులనూ శిక్షించేవాడు. ముసలిబానిసలు చాలా కాలంగా ఆయింటి నౌకరీలోనున్నవారు. కొత్తగావచ్చిన కుర్ర యజమానిని “బిడ్డా” అనీ, “కుమారా” అనీ పిలిచేవారు. యజమాని అట్టి వృద్ధ బానిసను “తండ్రీ” అనేవాడు. అదీ అప్పటి ఆచారం. కొందరు బానిసలు తమ యజమానునితో సహపంక్షిని కూర్చుని భుజించేవారుకూడా. ఇలాంటి అన్యోన్య ప్రేమా, గౌరవమూ ఉన్నప్పటికీ బానిస ఎప్పటికీ బానిసగానే యుండేవాడు. అంటే అతనికి స్వాతంత్రమనేది ఉండేదికాదు. తన యజమానికి సంతృప్తి కలిగేటట్లు ఎప్పుడూ అతడు నడుచుకోవలసి యుండేది. ఇంట్లో ఇతరులకన్న అతనికే 188 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
ఎక్కువ పని వుండేది ఎప్పుడూ. తన యజమాని యొక్క ఆస్తిలో బానిసా ఒక భాగమేగాని, స్వ్పతంత్రుడుగా ఎన్నటికీ ఉందేవాడుకాడు. యజమాని చనిపోగానే అతని పశువులూ, పొలాలతోపాటు బానిసలపైనా అతని కుమారునకు వారసత్వపు హక్కు ఏర్పడేది. క్రమంగా పూర్వము యజమానికి, బానిసలకూ ఉండే అన్యోన్య (క్రేమా, గౌరవమూ నశించాయి. పిలలందరకూ యజమాని వారి తండ్రి, భార్యకు అధికారి ఆమె భర్త, కోడలు తన మామకు వినయవిధేయతలు చూపేది. కొత్త కోడళ్ళు, పెద్దకోడళ్ల చెప్పుచేతల్లోనుండేవారు. ఈ విధంగా ఒకరిపై నొకరు అధికారం చలాయించేవారు. అందరికీ లోకువగా, ఎవరేదిచెప్పినా చేయవలసినవారుగా బానిసలుందేవారు. ఒక తెగకూ, ఇంకో తెగకూగల సమత్వం క్రమంగా అంతరించింది. ఒకరికి చాలా పశువులుంటే, ఇంకొకరికుందేవి కావు. వాటినిచ్చి ఇతరుల నుండి తమకు కావలసిన వస్తువులను కొనుక్కోడానికి వీలుండేది. మొదటి నాణేములు, ఎద్దు చర్మంతోనే చేయబడ్డాయి. బానిసలు, పశువులకన్నా ఎక్కువగా అనేక పనులకుపయోగపడేవారు. పశువులనూ, గొరైలూ, పందులూ మొదలైనవానిని కాపాడేవాడు. మేపేవాడు. సాయంత్రం కాగానే వాటిని దొడ్లలోకి తోలి తాళం వేస్తాడు. పండిన పంటల నూర్చి ఇంటికి తెస్తాడు. (ద్రాక్ష గుత్తులనుండి రసం పిండటమూ, పాలనుండి వెన్నా జున్నూ తయారు చేయటమూ అతనే చూచుకొనేవాడు. యజమానుల గాదెలన్నీ పుష్కలంగా ధాన్యంతోనింపేవాడు. సువాసన నూనెలతో పెద్ద జాడీలను నింపి యుంచేవాడు. ఇన్ని పనులూ చేయగల బానిసల కోసం తరుచుగా యుద్దాలు జరిగేవి. యుద్దానికి వెళ్ళే సమయాల్లో తమ బానిసలను ఇండ్ల దగ్గర వదలివెళ్ళేవారు. ఆ బానిసలు పొడిపంటల కాపాడుతూ కాలం గడిపేవారు. కోట ముట్టడి యుద్దాలు సాగేకొలదీ ప్రజలకు ఎక్కువ పని కలిగేది. ఈటెలూ, ఖడ్జాలూ, రథాలూ మొదలైన యుద్ధ పరికరాలు చేయవలసి వుండేది. శతృ ఖడ్డాల నుండి తప్పించుకోను దేహానిక్తీ, ముఖానికీ లోహపుకవచాలూ ఈటెలు గుచ్చుకోకుండా ఆపుకోను మానవవిజయం 189
డాలులూ చేశారు. వారిసిరీ, సంపదా ఎక్కువవటం చేత, పూర్వం కన్నా ఎక్కువ బందోబస్తుగా ప్రతి జాతివారూ ఆత్మరక్షణకు తగిన ఏర్పాట్లు చేసుకొన్నారు. పెద్ద కోటగోడలూ, బురుజులూ, అనేక పెద్ద గదులూ, వివిధ రకాల సామాగ్రిని దాచే గిడ్దంగులూ, బలమైన ద్వారబంధాలూ, తలుపులూ ఎత్తుగానుండే కౌండల మీద త్వర త్వరగా నిర్మించబడ్డాయి.
కోట బురుజుల నుండి ఎన్నో మైళ్ళ వరకూ చుట్టూ దేశం కనుపించేది. దూరాన ఎక్కడో దుమ్ము మేఘం లేచేది. సూర్యకాంతిలో శతృవుల ఈటెలు తళతళలాదేవి. వెంటనే కోటలో పెద్ద కోలాహలం ప్రారంభమయ్యేది. యుద్ధ సన్నాహాలతో పొలము కాపు త్వరత్వరగా తన నాగలి యెడ్లను కోటలోనికి తోలుకు పోయేవాడు. మంద కాపరులు గొర్రెలను వెంటనే ఇంటిముఖం పట్టించేవారు. ప్రతివాడూ, ప్రతి జంతువూ లోనికి రాగానే కోట ద్వారం మూసివేయబడింది. పేద్ద పిడుగు శబ్దంతో తలుపులు దిగజారేవి. రహస్యంగా బురుజుల రంధ్రాల నుండి యుద్ధవీరులు శతృరాకను కనిపెట్టేవారు. సమయం కనిపెట్టి వారిపై బాణాలవర్షం కురిపించేవారు.
శతృసైన్యం కోటగోడల వెలుపల తమ విడుదులేర్చర్చుకొనేవారు. అంత బలమైన కోటను ముట్టడించి స్వాధీనం చేసుకోడానికి కొన్ని నెలల కాలం పట్టినా పట్టవచ్చని వారికి తెలుసు. ప్రతి దినమూ, ప్రొద్దున్నే కోట తలుపులు తెరువబదేవి. లోపల నుండి శఈుటెలూ, ఖడ్డాలూ పుచ్చుకుని కొందరు సైనికులు వచ్చి శతృపటాలాలను ఛేదించేవారు. ఒక్కొక్కరూ తమ యావచ్చక్తినీ వినియోగించి అవతలి వారిని ఓడించాలని యత్నించేవారు. కోట (ప్రజలకు తమ భార్యాబిడ్డలనూ, ఇళ్లు వాకిళ్ళనూ కాపాడాలనే ఆవేశం ఎంతో, అంతే పేరాశ ధన ధాన్యాలు దోపిడి చేసి సంపాదించాలని కోట వెలుపల వాళ్ళకుండేది. పగలంతా పోరాడి, చివరకు రాత్రి చాలా చీకటిపడ్డ తరువాత, ఎవరకూ తెలియకుండా, తమ సోదరుల శవాల యుద్ధ భూమిపై వదలి, జనులు తిరిగీ కోటలోకి వెళ్ళేవారు. తెల్లారేదాకా యుద్ధం ఆగిపోయేది.
రోజులు గడిచిపోయేవి. ఎంత ధైర్య, సాహసాలతో కోటలోని ప్రజలు పోరాడినా
కొద్ది కాలానికి వారికి అన్న పానీయాల కొర ప్రారంభమయ్వ్య్యేది. శతృశూలాలకన్నా, ఖడ్జాలకన్నాా క్షుదాగ్ని బాద దుర్భరమయ్యేది, గిద్దంగులలోని ఆఖరు 1980 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
ధాన్యపుగింజలైపోయేవి. నూనెజాడీలు పూర్తిగా ఇంకిపోయేవి. కోటంకా ఆకలిగొన్న పిల్లల ఆక్రంధనాలతో నిందిపోయేది. తల్లుల తమ హృదయాల్లో పొంగిపొరలివచ్చే దుఃఖాన్ని దిగమింగుకొని బిడ్డల కన్నీరు నద్ది ఓదార్చేవారు. మొగవారు వింటే వం తిల్టిపోతారో అనే భయం కాదూ పాపం?
ఇట్లా కొన్ని రోజులు గడిచేటప్పటికి కోటను సంరక్షించే జనుల సంఖ్య తగ్గిపోయేది. శతృవులు తేలిగ్గా లోపలకు వెళ్ళేవారు. కోట గోడల పడగొట్టి జనుల గృహాలనూ, గాదెలనూ, కర్మాగారాలనూ భూమట్టం చేసేవారు. స్త్రీ పురుషులనూ, పిల్లలనూ చెరబట్టి బానిసలుగా పట్టుకుపోయేవారు. అంతవరకు స్వతంత్రజీవితాలు హాయిగా గడిపిన ప్రజ పాపం! బానిస శృంఖలాల కర్పితమయ్యారు. విచిత్ర సమాధులూ- వాటి గూధార్థమూ
చాలా దేశాల్లో మైదాన భూముల్లోనూ, సమహ్రదేశాల్లోనూ కొన్ని చోట్ల పొడుగైన గట్టులవంటి దిబ్బలనేకం కనుపిస్తాయి. ఒక్కొక్కవదోట పెద్ద గట్టు ఒక్కటే ఒకటి వుంటుంది. కొన్ని చోట్ల ఈ గట్టులన్నీ చిన్న పర్వతపంక్తిలాగా చేరివుంటాయి. అయా దేశపు చాలా మంది ప్రజకీ గట్లేమిటో తెలియదు. పురాతన కాలం నుండీ ఈ గట్లుండటం మూలాన వాటిని గురించి రకరకాల గాథలు ప్రజల్లో అల్లుకుపోయాయి. నిజమేదో తెలియనప్పుడు ఇట్టి కథలు విశేషంగా పెరుగుతాయిగా?
పురావస్తుశాస్రజ్ఞులీ విచిత్ర గట్లను త్రవ్వారు. అగుపించిన విషయాలను బట్టి వారేమిచెప్తారంటే: చాలా కాలం క్రితం ఆ మైదానంలో నివసించిన జనుల సమాధులీగట్లు, లోతుగా, ఈ గట్లలో మానవ అస్థిపంజరాలూ, కుండలూ, జాడీలూ, రాతివీ, కంచువీ పనిముట్లూ, గు[ర్రవు ఎముకలూ అనేకం కనువీంచాయి. చనిపోయినవారు పరలోకంలో సమాధిలో పాతిబెట్టిన సామానులనుపయోగించు కొంటారని వారి ఉద్దేశం. అందుకనే వాని నావిధంగా పూద్చిపెట్టేవారు. కాని చాలా పురాతన జనుల సమాధుల్లో అట్టి వస్తువులంతగా యేవీ ఉండేవికావు. “తనది” అనబడే వస్తువులా కాలంలో మనిషికి యుండేవికావు. మెడకు కట్టుకొన్న రక్షరేకులూ, జంతువేటకుపయోగించే ఈటెలూ ఇటువంటివేవో ఒకటి రెండు రకాలు మాత్రముండేవి, మానవవిజయం నం
ఇంటిలోనుండే వస్తువులన్నీ ఉమ్మడిగా అందరూ వాడుకొనేవారుగా? అందుకని ప్రత్యేకించి “తనవి” అనడానికి అవసరమే కలిగింది కాదు. అందుకనే ఆ పురాతనకాలపు సమాధులన్నీ ఒకేమాదిరుంటాయి. వాటిలో ధనికులవనీ, పేదవారివనీ భేదాలుండవు.
ధనికులూ, బీదవారూ అనే తారతమ్యం ఎంతో కాలానికి తరువాతే వచ్చిందనీ నమాధుల వరీక్షిస్తే విశదమవుతోంది. డాన్‌నదీ తీరాన మూడు రకాల సమాధులగుపించాయి. మొదటిదానిలో ధనికులూ, రెండో దాంట్లో సామాన్యులూ, ఆఖరుదానిలో నిరుపేదలూ పాతిబెట్టబడ్డారు. ఒక పెద్ద సమాధిలో సరీగ్గా మధ్యలో చాలా లోతైన గోయి ఒకటి కనుపించింది. అందులోనే శవం పాతిపెట్టారు. గ్రీసు దేశపు మట్టికూజాలూ, బంగారు నగిషీ పనిగల యుద్ధకవచాలూ చక్కని చెక్కడపు పనివాని తనం చూపే పిడులున్న చిన్న బాకులూ అందులో కనుపించాయి.
మధ్యరకం సమాధుల్లో బంగారు నగలనేవి అంతగా కనుపించలా. గ్రీకు కూజాలవంటివసలేలేవు. మూడోరకం, బీదవారి సమాధులూ. వారి బ్రతుకులాగానే, నిరాడంబరంగా, దైన్యంగాల్పుతూ కనుపించాయి. ఇట్టి బీదవారి నమాధులే ఎక్కువగానున్నాయి. ఆ నదీతీరంలో ఆ పేదవాని తలకొక్కప్రక్క ఈటే, ఇంకో ప్రక్క నీళ్లు త్రాగేటందుకు మట్టిముంతా మాత్రం ఉంటాయి. పరలోకం పోయినా బీదవాడిగా వుండమనే ఈలోక ప్రజల శాపం, అతన్ని వదలదుకాబోలు పాపం!
ఈ సమాధుల ్రక్మనేనున్న పల్లెను పరీక్షిస్తే పూర్వపుజనుల జీవిత విషయాలింకా ఎన్నో విశదమైనాయి. గ్రామం చుట్టూ ఒక ప్రాకారమూ, దాని మధ్య నింకొకటీ యున్నాయి. ఈ మధ్య భాగంలో (గ్రీసుదేశం నుండీ, ఇతర ప్రదేశాల నుండీ వచ్చిన చాలా ఖరీదైన సామాగ్రి ఏంతో కనబడింది. వెలుపలి భాగంలో అంటే లోపల గోడకూ బయట ్రాకారానికీ మధ్యభాగంలో అటువంటి వస్తువులేవీ కనిపించాయి కావు. సాధారణ కుండలూ, కూజాలవంటివి మాభ్రమున్నాయి. అంతకంటే ఎక్కువ ఖరీదైనవీ, సుందరమైనవీ కొనడానికి ఆ గ్రామానికి వెలుపలిభాగంలో నుండే ఈ జనులకు సాధ్యపడింది కాదు.
ఈ విధంగా ఏకాలంలోనో చనిపోయిన జనుల సమాధులు మనకెన్నో విచిత్ర విషయాలు తెలుపుతాయి. ఒక్కొక్కసారి, తమ యజమానితో సహా ఎందరో బానిసలు 192 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
పూడ్చిపెట్టబదేవారు. భర్తలతోపాటు సమాధిలో వారి భార్యలూ దిగి పాతిపెట్టబడేవారు. మన రాజపుత్రుల సహగమనాచారం లాగా వారికీ అలాంటి ఆచారముందేది. ఇన్నేసి పుటలు వ్రాసిన గ్రంథాలకన్న ఈ సమాధులెన్నో ఇలాంటి ఘోర విషయాలనూ మనకు చెప్పక చెబుతున్నాయి. తండ్రి చనిపోతే తనతోపాటు తన ఇద్దరు భార్యలనూ, బానిసలనూ భూగర్భానికి లాక్కొనిపోయేవాడు. కారణం? వారంతా అతని ప్రత్యేకపుటాస్తి ఆయాస్తిపై అతనికి సర్విధికారం ఉండేది!!! మనుజుడు కొత్త లోహాన్ని సృష్టిస్తాడు భూగర్భంలో పురాతన సమాధుల్లో దాచివుంచబడిన ఎన్నో వస్తువులు బయటకు తీసారు. వానిని వస్తు ప్రదర్శనశాలల్లో మనం చూడవచ్చు. గాజుఅలమారుల్లోనున్న ఈ వస్తువులను చూస్తూ నిలబడితే ఆలోచనా పరంపరలతో మనుసు నిండిపోతుంది. బంగారు పిడిగల ఖడ్డాలూ, బహుసున్నితంగా పెనవేయబఐడిన లోహపు గొలుసులూ, బంగారూ, వెండి జింకలూ, రెయిన్‌డీరులూ ఈ విధంగా ఎన్నో మన దృష్టినాకర్షించి బంధించివేస్తాయి. అంత సౌందర్యంగా వస్తువులు చేయడాన్ని బట్టి వారికి కళాభిరుచీ, నైపుణ్యమూ ఎంత ఎక్కువగా వుండేవో గ్రహించవచ్చు. కంచుతో ఒక బాకు చేయడానికే ఎంతో కాలం పట్టేది. మొట్టమొదటగా భూమి నుండి ఖనిజపు రాళ్ళను తవ్వాలి. రాగిలోహము, ముద్దలు ముద్దలుగా దొరికే రోజులప్పటికి గతించిపోయాయి. చెకుముకిరాతి కోసం (త్రవ్వినట్లే లోతుగా గనులు ్రవ్వి రాగి ఖనిజాన్ని తీసేవారు. ఆ లోతు గనులలో దిగి తమ గొడ్డళ్ళతో ఖనిజ రాళ్ళను ఊడగొట్టి తోలు సంచుల్లోనింపి పైకి తెచ్చేవారు. తరువాత వారింకొక నూతన పద్ధతి కనిపెట్టారు. గనులలో పెద్ద మంటలు వేసేవారు. ఖనిజరాయి బాగా కాలినప్పుడు ఆ గని గోడలను చన్నీటితో తడిపేవారు. వేడికి నీరంతా ఆవిరై, మేఘాలుగా లేచేది. రాయి పగిలి ముక్కలై (క్రిందబడేది. ఆ రోజుల్లో గనులు అగ్నికొండల్లాగా నుండేవి. వాటిలోనుండి నిప్పుకొండల నుండి వచ్చేటట్టు, పొగలూ, ఆవిరీ, మంటల కాంతీ వచ్చేవి. ఇంగ్రీషులో అగ్ని పర్వతానికి “వాల్మనో*” అంటారు. ఈ మాట “వల్మన్‌ో* అనే పదం నుండి వచ్చింది. వాల్మన్‌ ఒక పురాతన దేవుని పేరు. ఆ దేవుడు పెద్ద కమ్మరివాడట! మానవవిజయం 1938
ఖనిజరాతిని తెచ్చి కరగించేవారు. ఇష్టం వచ్చినట్టి రూపంగా పోతపోయడానికీ, గట్టిగా నుండేటందుకూ, ఆ రాగిళ్ళతో తగరపు ముక్కలూ కలిపి కరిగించేవారు. తగరమూ, రాగి కలిసి, కంచులోహం తయారయ్యేది. కొత్త గుణగణాలూ, ఉపయోగాలూ గల ఈ కంచును, మనుజుడు తానే నిర్మించాడు, సృష్టించగలిగాడు.
పురాతన రోజుల్లో జాతిలోని ప్రతివాడూ వేటకాడుగా నుండేవాడు. అందుకని ప్రతివానికీ రాతిపనిముట్లూ విల్లులూ, అంబులూ చేయటం తెలిసియుందేది. ఒకడు కాకుంటే ఇంకొకడాపనని కావలసినప్పుడల్లా చేయగలిగేవాడు. ఆ పనికి ప్రత్యేక నైపుణ్యమేదీ అంతగా అవసరమర్య్యోదికాదు.
రాగి, తరగాలనుండి కంచును చేయటమూ, దానితోరకరకాల వస్తువులు చేయటమనేది అట్లా తేలికైన పనికాదు. ఏదో లేతకొమ్మను తీసుకొని దాని రెండు చివరలూ వంచి బిగించి విల్లు చేయడానికీ, కంచు వస్తువులు చేయడానికీ ఎంతో తేడా వున్నది. కొన్ని యేండ్లు కృషిచేస్తేనే గాని లోహపు కవచాల చేసే వృత్తిలో ఆరికేరటం వీలయ్యేదికాదు జనులకు. తండ్రినుండి అతని పిల్లలు అట్టి వృత్తుల నేర్చుకొనేవారు. ఒక్కొక్క జాతిజనులు ఒక్కొక్కరకపు శిల్పాన్ని తమ స్వాధీనం చేసుకొని వృద్ధి పర్చేవారు. ఒక జాతివారంతా కమ్మరులైతే, ఇంకొకరంతా కవచాలు చేసేవారుగానూ, వేరాక తెగవారు రాగిలోహపు పనివారుగానూ పేరు సంపాదించుకొన్నారు. వారి ప్రఖ్యాతి అన్ని దిశలా వ్యాపించింది. నాదీ -వీవీ
మొదట్లో కార్మికులంతా తమజాతికీ, తమ గ్రామానికీ కావలసిన వస్తువులు మాత్రమే చేశారు. కాలక్రమంగా లోహపు కవచాలూ, మట్టి పాత్రలూ మొదలైనవి చేసేవారు. తమ వస్తువులనితరులకిచ్చి వారి నుండి ధాన్యమూ, బట్టలూ, ఇంకా ఇతర వస్తువులూ పుచ్చుకోటం మొదలుపెట్టారు. ఇందుమూలాన జనులలో వృత్తిపనివారనీ, వ్యవసాయదారులనీ రెండుతెగల భాగాలేర్చడ్డాయి. ఆ కాలంలోనే ధనికులూ, బీదలనే భేదం కూడా తలయెత్తింది. క్రమంగా ఇలాంటి నూతన భావాలు బలపడి పూర్వం ఐక్యంగా నుందే సంఘంలో భేదాలూ, తారతమ్యాలూ పెరిగాయి. గో యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
మొదట్లో వృత్తిపనివారు సంఘానికి కావలసిన వస్తువులన్నీ చేసేవారు. సంఘప్రజలా వస్తువులనుపయోగించుకొనేవారు. వృత్తిపనివారికి, ఇతరులకు మాదిరే ఆ సంఘంయావత్తూ అన్నవ'స్తాలిచ్చీ, ఇంకా తగిన సదుపాయాలు చేసీ కాపాడేది. క్రమంగా తాను చేసిన వస్తువులను ఇతరులకిచ్చి తనకు కావలసిన వస్తువుల వారి నుండి తెచ్చుకోటం మూలాన అట్లా తెచ్చుకొన్న వస్తువులు ప్రత్యేకించి తనవనే భావం మనుష్యుల్లో పుట్టింది. వాటిని తమ సంఘజనుల కొరకు వినియోగించవలసిన అవసరం వారికగుపించింది కాదు. తనురెక్కల కష్టంతో చేసిన వస్తువు “నాద అనే భావం మనుజునికి కలిగింది. అతనూ, అతని కుటుంబీకులూ ఆ కష్ట వలితానికి హక్కుదారులేగాని అన్యులు కాజాలరని వారనుకొన్నారు. అ వస్తువులు చేయడానికీ, వాటినిచ్చి ఇతరులనుండి వేరే వస్తువులు తెచ్చుకోడానికి వారికి సంఘం ఏ విధంగా గాని తోద్చడలేదనే భావం వారికి కలిగింది. జనులు విడివిడిగ “తమ” ఇండ్లలో వుండటం ప్రారంభించారు. గ్రీస్తూ, మైసినే, టైరిన్‌సు దేశాలలో నుండే పురాతన (గ్రామ శిథిలాలీవిషయం స్పష్టంగా చూపుతాయి. అందరికన్నా ఎక్కువ ధనికులు కొండమీద గట్టి ప్రాకారాల మధ్య ఇండ్లు కట్టుకొని నివసించేవారు. ఇతరులకందకుండా తమ ధన, ధాన్యాలను దాచుకోవాలనే ఉద్దేశమే ఆ 'ప్రాకారాలకూ, బందోబస్తుగా ఇతరులకందకుందడా కొండల మీద ఇండ్లు కట్టుకోడానికి కారణం. ఆ యెత్తు గోడల మధ్య ఆ జాతికంతకూ అధిపతియైన సైన్యాధికారి, అతని భార్యాబిడ్డలూ నివసించేవారు. కొండక్రింద వున్న లోయలో నిరుపేదలైన రైతులు, తమ మట్టిపాకల్లో నివసించేవారు. ఈ కొండ కిరుగు పొరుగు భాగాల్లో వృత్తిపనివారు నివసించేవారు. అలాంటి (గ్రామాల్లో, నగరాల్లోను నమత్వమనే భావం మనుష్యుల హృదయాలనుండి త్వరలో అంతరించింది. సామాన్యప్రజ-వారే ఇతరులకన్న ఎప్పుడూ ఎక్కువగానుండేవారు- ధనికులనూ, తమ సైన్యాధిపతినీ, ఇతర పెద్దలనూ, వారి ధనధాన్యాలనూ చూచి సహించలేకపోయారు. కాని, వారినేమీ చేయలేకపోవటం చేత వారంటే భయము వారిలో జనించింది. ఆ భయమే, తిరిగీ వారి అశక్తతా, అసూయతలతో మిళితమై గౌరవంగా తయారయింది. బీదలు ధనికులను గౌరవించటమూ, వారంటే మానవవిజయం 5
దిగ్భమజెంది పూజించటమూ అనే వికృత భావాలు జనుల కలవాటైనాయి. ధనికులకు, తామట్లా ధనాద్యులుగానుండటం గొప్ప అదృష్టమనీ, అది తమ పూర్వసుకృతఫలమనీ తోచింది. ధనికులపట్ల దైవమున్నాడు, వారు ధనికులుగానుండటమే ఆ దైవకటాక్షానికి సూచన అనే విషయాన్ని ధనికులు తమ బిడ్డలకు ఉగ్గుపాలతో రంగరించి పోసేవారు. వ్యవసాయదారులు, వృత్తిపనివారి యెడల సోదరభావంతో మెలిగేవారు కారు. నేలను త్రవ్వి గనులలోదిగి పనిచేసేరంటే ఎట్టి ఆదరణ చూపేవారు కారు. ఏదో అగ్ని పర్వతంలాగా పొగలూ, దుమ్మూ, మంటలూ, ఆవిరులూ పైకిజిమ్మే గనిలోకి దిగి, బయటకు వచ్చినప్పుడల్లా మసిపూతతో నల్లగా కనుపించేవారిని చూస్తే జనులకు ఒక విధమైన భయం వేసేది. అతనిలో యేదో మంత్రశక్తి ఉందికాబోలు, నేలక్రింద యేదయ్యమో, భూతమో అతనికి దారిచూపిస్తుంది కాబోలు. లేకపోతే ఆ చీకట్లో పని చేయటం దుర్లభమనుకొనేవారు. సాధారణ ఖనిజపు రాతినుండి మెరిసే ఎర్రని రాగినీ, కంచునూ చేయడానికాతనికేదో గొప్ప మంత్ర, తంత్రాలు వచ్చివుంటాయని సాధారణ జనులనుకొనేవారు. అతడంటే భయమూ, వాడికెంత దూరంగానుంటే, అంత మంచిదనీ వారికి తోచింది. ఇటువంటి ఉద్దేశాలు కేవలం గ్రీసుదేశంలోనే కాదు, అన్ని చోట్ల ప్రబలాయి. ధనికులకు ధనం యెట్లా వచ్చిందో జనులు మరచిపోయారు. బీదవాడుగా పుట్టటమూ, గొప్పవానికడువున పుట్టటమూ, కేవలం దైవాధీనమనుకొన్నారు. ధనికులపట్ల దైవముంటాడు. పాపం చేసినవారు పేదవారుగా పుడతారు. వారనుభవించే కష్టాలూ, బాధలూ, సమస్తమూ, వారి పాపఫలితం. అన్యులేవిధంగానూ వారిస్థితిని మార్చజాలరు. ఇలాంటి వికృత, వింత భావాలు (ప్రజల హృదయాల్లో బలపడిపోయాయి. 196 యం, ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
పెరుగుతూన్న లోకం శాస్ర్తీయ దృక్పథ ప్రారంభం
మొదటి రోజుల్లో ఈ లోకమేమాత్రం అర్ధమయిందికాదు. మనుష్యులకు అంతా విచిత్రంగా, దురూహ్యంగా వుండేది. కంటికగుపించని గొప్పశక్తులెన్నో ప్రతిచోటా దాక్కొనియుండేవి. కొన్ని మంచివీ, కొన్ని చెరుపునూ చేస్తాయి మనుష్యులకు. ఏదంటే యెట్లా పరిణమిస్తుందో ఏ పని చేస్తే ఎలాంటి ఫలం దక్కుతుందో వారికి తెలియక ఎప్పుడూ భయపడుతూ, జీవితాలు గడిపేవారు.
తగిన లోకానుభవం లేనందుచేత, చీకటిపడితే తిరిగి తెల్లవారుతుందో లేదో, ఈ సారి చలికాలం గడచి తిరిగీ చిగురింతకాలం వస్తుందో రాదో అనే భయాలెన్నో వారికుండేవి. సూర్యోదయం కావాలనీ, వర్షాలు కురవాలనీ, ఎండలు కాయాలనీ పూజలూ, పురస్మ్కారాలూ చేసారు ఆరోజుల్లో, ఈజిప్టు దేశపురాజూన "ఫేరో”కు, సూర్యునిపై గొప్ప అధికారమూ, శక్తీ ఉండేదని ఆదేశ జనులనుకొనేవారు. ప్రతి రోజూ ప్రొద్దున్నే గుడిచుట్టూ ఫేరో రాజు ప్రదక్షిణం చేసేవాడు. ఆ ప్రదక్షణం పూర్తయితే సూర్యుడదూ ఆకాశమార్దాన తన ప్రయాణాన్ని పూర్తి చేసుకోగలుగుతాడని వారనుకొనేవారు. ఆకురాలుకాలంలో సూర్యుని ఎండ అంత తీక్షణంగా వుండేదికాదు. సూర్యునికి ఆ కాలంలో బలం తక్కువ: సరీగా ప్రయాణం సాగించలేడు. అందుకని పట్టుకొని నడువదానికి చేతికర్ర అవసరం అనుకొన్నారు. అందుకని ఆకురాలు కాలంలో “సూర్యభగవానుని చేతికర్ర పండుగను చేసేవారు ఈజిప్టులో. మానవవిజయం 97
మానవజీవితం అలాంటి ఉద్దేశాలతో బయలుదేరింది. కాని తమ వివిధ జీవితానుభవాల మూలానా, కొత్త కొత్త పనులు కనిపెట్టి చేయటం చేతా జనులకు ఈ సృష్టీ దాని గుణతత్త్వాలూ, నియమాలూ విశదం కాజొచ్చాయి. రాతిముక్కను చెక్కి బాణపు మొనను చేసేటప్పుడు ఆ రాతి గట్టిదనమూ, నునుపూ, గరుకుదనాలూ, యే (ప్రక్క చెక్కుతే చక్కగా చీలి, ముక్కలవుతుందో అనే ఇట్టి విషయాలెన్నో మనిషికి బజోధపడ్డాయి. కాని ఇతర రాతిముక్కల చెక్కినా అదేవిధంగా జరుగుతుందా? ఈ ప్రశ్నకు “బెనొనే జవాబు మానవుడీయలేకుందేవాదు.
ఈ రాయిని చెక్కుతే ఇది యేడువలేదూ, మాట్లాదలేదూ: కాబట్టి ఇతర రాళ్ళ విషయమూ అంతేనని అతడు గ్రహించుకోలేకపోయాడు మొదట్లో. ఒకవేళ కొన్ని రాళ్ళకు నొవ్చికలిగి అవి మాట్లాడినా మాట్లాడవచ్చు: యేడ్చినా యేడువవచ్చు అని వారనుకొనేవారు. సృష్టిలో యే రెండు వస్తువులూ ఒకేమాదిరి ఉండవని అతనికి తెలుసు. కాబట్టి కొన్ని అనుభవాల నాధారంచేసుకొని లోకవ్యవహారాలీ విధంగా జరుగుతాయి. ఈ తీరుగా జరుగవని చెప్పటం దుస్పాధ్యమనుకొన్నాడు. రాతినాగలిని కొత్తగా చేయాలంటే సరీగా పాతనాగలిమాదిరే దాన్ని చేయాలి. లేకపోతే అది నేలను దున్నుతుందనే ధైర్యం వారికేమాత్రం ఉండేదికాదు.
క్రమంగా ఎన్నో యేండ్తు, వేలకొలది సంవత్సరాలు, గడచిపోయాయి. రకరకాల రాళ్ళతో పనిముట్లుచేయటం చేత వారికి రాయి తత్త్వం అర్ధమయింది. రాళ్ళన్నీ గట్టిగా వుంటాయి. అంటే రాయి ఒకగట్టి పదార్ధం అని వారు తెలుసుకోగలిగారు. ఏ రాయీ మాట్లాడేదికాదు. కాబట్టి రాళ్లు మాట్లాడవు. ఈ విధంగా వస్తువుల నైజమూ, గుణగణాలూ, మొదలైనవి వారు గ్రహించుకోటం ప్రారంభమైంది. శాస్తపరిశోధనలకూ, శాప్రీయమైన ఉద్దేశాలకూ దృక్పథానికి అప్పుదే పునాది పడింది.
“చెకుముకి గట్టి రాయి” అని యే వృత్తిపనివాడైనా అన్నప్పుడు వాడు చెప్పిన విషయం అన్ని చెకుముకి రాళ్ళ స్వభావాన్నీ తెలుపుతుందని జనులు గ్రహించుకోగలిగారు. చెకుముకి గట్టితనం సృష్టిలో స్వభావసిద్ధమైన విషయమనీ, అట్టి విషయాలే ఇంకా ఎన్నో ఉన్నాయనీ వారికి తెలిసింది. “చలికాలం తరువాత, చిగురింతకాలం వస్తుందం”టే 198 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
కాదని ఎవరూ అనరు. ఆ విషయం నిజమేనని మనందరకూ అనుభవం మూలాన తెలుసు. బుతుక్రమాన్ని మన పూర్వీకులు అనుభవం మూలాన గ్రహించుకోడానికి కొంతకాలం పట్టింది. అట్లా తెలుసుకోటం మూలాన ఒకే బుతువు తిరిగీ వచ్చేటప్పటికొక యేడాది పడుతుందని వారు (గ్రహించారు. అప్పటి నుండీ సంవత్సరాలు లెక్కించటం ప్రజలకలవాటయింది. ఈజిప్టులోని నైలునది యేటేటా వరదలువచ్చి నిండేది. ఆ వరదలు వచ్చే సమయాన్ని బట్టి సంవత్సరాలు లెక్కించటం వారు ప్రారంభించారు. నైలునది వారికి సుభిక్షం పెట్టేదేవతనే ఉద్దేశం ఉండేది. అందుకని పూజారులు నదీతీరపు దేవాలయాలమీద నీరెంత ఎత్తుకువచ్చేదో యేటేటా గుర్తించేవారు. ఇప్పటికీ దేవాలయాలమీద ఆ గుర్తులగుపించుతాయి. వేసవి కాలంలో పొలాలన్నీ ఎండి బీళ్లుపడేవి. పసుపురంగు బురదనీరు నదికెప్పుడు తగులుతుందా అని ఆతురతతో జనులు ఎదురు చూచేవారు. వారిపై దేవతాగ్రహించి నదికి నీరెక్కకుండా చేస్తే వారిగతి యేమవుతుందోననే భయపడేవారు. (గ్రామ గ్రామాలనుండీ కానుకలూ, కట్నాలూ దేవాలయాలకు జనం తెచ్చేవారు. వూజారులకు వాటినర్చించి నైవేద్యం పెట్టి నదికి నీరురావాలని దేవుని పూజింపమనేవారు గ్రామవాసులంతా. ప్రతిరోజూ ్రొద్దునేలేచి గుడిపూజారులు నీరు వచ్చిందేమోనని చూడడానికి నదికివెళ్లేవారు. సాయంత్రం దేవాలయపు విశాలమైన దాబాలపైకెక్కి నక్షత్రరాసులను పరికించేవారు, వాని స్థానాలనుబట్టి ఇంకెన్ని రోజుల్లో నదిలో వరదలు రాగలవో వూర్వానుభవాన్ని బట్టి లెక్కించుకౌనేవారు. “దేవతలను[గ్రహించారు: ఇక మూడు రోజుల్లో నది నిండుతుందని” జ్యోతిషం చెప్పినట్లు జనులు చెప్పేవారు. క్రమంగా అంతకుముందగమ గోచరంగా నుండే భూలోకపు విషయాలెన్నో జనులకు అర్ధంకాజొచ్చాయి. భూలోకపు ప్రథమ నక్షత్రాలయాలూ ఈజిప్ట దేవాలయ డాబాలపై స్థాపించబడ్దాయనటం అతిశయోక్తి కాదు. కుండలూ, లోహపు సామానులూ చేసిన పురాతన జనులే మొదటి శాస్త్ర పరిశోధకులనటమూ అబద్ధం కాదు. మానవవిజయం ల కం9
విషయాలనూ, వస్తువులనూ పరిశీలించటమూ, లెక్కించటమూ, వాటినుండి నికరమైన సిద్ధాంతాలను (గగ్రహించటమూ జనులు నేర్చుకొన్నారు. ఈ కాలపు శాస్త్ర పరిశోధనలకూ, శాప్రీయంగా విషయాలపరికించే అలవాటుకూ ఆ రోజుల్లోనే పునాది పడింది. ప్రకృతీ, దానియందుండే శక్తులను (గ్రహించడానికి జనులు యత్నాలు చేసే ఆ కాలంలో వారికింకా సూర్య, చంద్ర, నక్షత్రాలనూ, నదులనూ, మేఘాలూ మొదలైనవానిని పూజించే అలవాటు వదిలిందికాదు. లోకతత్త్వం అర్ధమయ్యే కొలదీ, క్రమంగా అలాంటి ఆచారాలు వెనుకబడ్దాయే, కాని ఒక్కసారిగా రూపుమాసిపోలేదు. దేవుళ్లు దేవలోకానికి వెళ్ళటం
మొదట్లో ప్రతి చెట్టులో, రాతిలో, జంతువులోనూ దేవతలుందేవారని మనుషులనుకొనేవారు. క్రమంగా ఆ ఉద్దేశం మారటం మొదలుపెట్టింది. ప్రతి జంతువులోనూ ఒక్కొక్క దేవతాస్వరూపం ఉంటుందనే భావం మారి వనానికంతా ఒక్క వనదేవత ఉంటుందనుకొన్నారు. అదే మాదిరి ప్రతి ధాన్యపు కంకిలోనూ దేవతలుంటారని రైతులు మొదట్లో అనుకొన్నారు. తరువాత వారికందరకూ పంటలు బాగా పండించే ధాన్యదేవత ఒక్కటే ఉంటుందని ఊహించారు. అలాంటి దేవతలు నలుగురు మనుషులూ తిరిగేచోట ఉండరనీ, ఎక్కడో పుణ్యప్రదేశాల్లోనే ఉంటారనే భావం కలిగింది. దూరంగా యే కొండ శిఖరం మీదో అట్టి దేవతలకు స్థానాలేర్చాటు చేశారు. వివిధ పదార్థాల స్వభావాలూ, అవి వర్తించే విధానమూ క్రమంగా మనస్సులకు సమంజసంగా తోచిందికాదు. అందుకనే జనులు సాధారణంగా వెళ్ళలేని ప్రదేశాలకు ఆ దేవతల నివాసాలు మార్చబడ్డాయి.
క్రమంగా జనులు దుర్గమారణ్యాల్లోకి వెళ్ళారు. మేఘాలు క్రమ్ముకాని ఎప్పుడో ఒకప్పుడుగాని గోచరంకాని కొండ శిఖరాలనెక్కారు. అక్కడుండే సమస్తవిషయాలూ వారు గ్రహించారు. అటువంటిచోట దేవతలున్నారనే పూర్వ వుట్టుద్ధేశాలు వారికి విడ్డూరంగా తోచాయి. కాబట్టి ఆ దేవుళ్ళంతా ఆకాశానికీ, భూగర్భానికీ తమ నివాసం మార్చుకోవలసి వచ్చింది. ఆకాశంలోనుందే ఆ దేవతలు తమ భక్తులకెన్నో విధాల తోద్బడి మేలుచేసేవారనే కథలు ్రతిదేశంలోనూ ఉన్నాయి. యుద్ధసమయాల్లో దేవుళ్లు 200 యం, ఇలిన్స్‌ ఇ సిగాల్‌
తమపక్షంవారికి సహాయం చేసేవారు. మేఘాలూ, గాలి దుమారములూ శతృవులకడ్డంగా లేచేవి. దారీ తెన్నూ తెలియక వారంతా గల్లంతుపడే సమయంలో దైవసహాయం లభఖిస్తుండేది. ఇటువంటి గాధలెన్నో ప్రతిదేశంలోనూ జనులు చెప్పుకొంటారు. కాని ఇవన్నీ ఎప్పుడో పూర్వం జరిగాయట. ఇప్పుడట్టి విచిత్రాలు జరుగుతాయని ఎవ్వరూ ఒప్పుకోరు.
ఈ విధంగా దేవుళ్లు మానవుని పరిసరప్రదేశాల నుండి దూరస్థానాలకూ, అక్కడినుండి ఆకాశానికీ, పాతాళలోకానికీ వెళ్ళిపోయారు. ఈలోకం నుండి ఆకాశానికీ, పాతాళలోకానికీ తమ నివాసాలు మార్చుకొన్నారు. ఏవో కథల్లోని విషయాల్లాగా ఆ పురాతన దేవుళ్లూ, వారి కృత్యాలూ మనం చెప్పుకొంటామేగాని, మన కంతకంటే వారితో యెట్టి జోక్యమూ లేదు. దగ్గరనుండి దూరానికీ, నేటి నుండి నిన్నటికీ దేవుళ్ళను దాటించివేసారు మనుజులు.
పూర్వం తమ కోర్కెలీడేరడానికి మనుష్యులు దేవుళ్ళకు పూజలూ, 'ప్రసాదాలూ, అర్పించి తృప్తిపరచవచ్చనుకౌనేవారు. ఒక్కొక్క కార్యనిద్ధికీ, ఒక్కొక్కవిధమైన మతాచారమూ, పూజూవిధానమూ ఉండేవి. మొదట్లో ఈ ఆచారాలు చాలా సర్వసాధారణంగా తమాషాగానూ ఉండేవి. వానలు కురవదానికి నోట్లో నీరుపోసుకొని, నృత్యం చేస్తూ ఆ నీటిని ఉమిసేవారు. అట్లా చేస్తే వానదేవుడు తృప్తిజెంది వర్షాలు కురిప్తాడట. కారు మేఘాలను నల్లిక్కులకూ పారతోలడానికి దేవాలయపు డాబానెక్కి గాలి వీచేటట్లు గట్టిగా ఊదేవారు. క్రమంగా అలాంటి ఆచారాలేవీ వఫలించవని జనులు (గగ్రహించుకోగలిగారు. ఆయా దేవతల తృప్తిపర్చడానికీ, తమ కార్యసిద్ధికి యెలాంటి పూజలు చేయాలో, ఏ మంత్రాలు
పఠించాలో అనే విషయాలన్నీ పూజారులకు అప్పగించారు. ఈ పూజారులు దేవాలయపరిసరాల్లో నివసించేవారు. గుడి దాబామీదికెక్కి, నక్షత్రాల పరిశీలించి రానున్న విషయాలనూ జనులకు చెప్పేవారు. ఏదన్నా యుద్దానికుపక్రమించేముందు తన ప్రజ గెలుస్తారో, లేదో అనే విషయాన్ని అతడు దేవుళ్ళనడిగి తెలుసుకొని చెప్పేవాడు.
మానవవిజయం 201
ఈ విధంగా దేవుళ్లు, క్రమేపీ సాధారణ మనుష్యులకు దూరమైపోయారు. తమ జీవితాల్లో తారతమ్యాలూ, హెచ్చుతగ్గులూ ఉండటమూ, ధనికులూ, నిరుపేదలూ, గౌరవనీయమైన వృత్తులు చేసేవారూ, హీనవృత్తి పనివారూ అనే భేదాలుండటమూ చూచి, దేవుళ్లు జనులందరినీ నిష్పక్షపాతంగా చూస్తారని వారు నమ్మలేకపోయారు. ఈ హెచ్చుతగ్గులు దైవకల్ప్సితమనీ, రాజులు దేశాల పరిపాలించేటట్లే దేవుళ్లూ మన జీవితాల నియామకం చేసి పాలిస్తారనీ, ప్రతివాడూ తనకు దైవికంగా కల్పించబడిన స్థితితో తృప్తిజెంది జీవించాలనీ పూజారులు జనులకు చెప్పేవారు. ఎందరో ఆ మాటలు నమ్మారు. కాని, “అంతా దైవేచ్చ” అనీ, తమకేమీ బాధ్యత లేదన్న సిద్ధాంతాన్ని కొాందరంగీకరించారు కారు. ఒక (గీనుదేశీయ కవి ఇట్లా (వానాడు: “జ్యూస్‌-దేవునిపేరు-యొక్క నిష్పక్షపాత గుణమూ, న్యాయమూ నాకర్థం కావటం లేదు. మంచివారు కష్టపడుతున్నారు: దుర్మార్గులు సుఖజీవితాలు గడుపుతున్నారు. తమ తండ్రులు చేసిన పాపాలశిక్షను, పిల్లలనుభవిస్తారు. దేవుళ్ళంతా నరలోకాన్ని వదలిపెట్టి దూరంగా యేకైలాసానికో వెళ్ళిపోయారు నివసించడానికి.”
నిజానికీ, కల్చితవిషయానికీ భేదం మొదటి జనులకు తెలిసేదికాదు. అనుభవం మీద సంపాదించిన జ్ఞానానికీ, ఇతరులు చెప్పగా గుడ్డి నమ్మకంతో సరేనని ఒప్పుకొనే విషయాలకూ పూర్వీకులకెట్టి తేడా కనిపించింది కాదు. ఎన్నో వేలయేండద్లు గడిస్తేనేగాని మూథధనమ్మకాలూ, ఆచారాలూ త్యజించి జనులు జ్ఞానసంపాదనకు కృషిచేయటం 'ప్రారంభించారుకారు. తామే విషయాలనూ, వస్తువులనూ పరిశీలించి వాని నిజతత్త్వం కనుక్కోటమెంత అవసరమో వారు కొన్ని వేల సంవత్సరాలు గడిచిన తరువాతేగాని, అంతకుముందు తెలుసుకోలేకపోయారు.
పురాతన కథలూ, గాధలూ వింటోంటే, పూర్వపు గేయాలు చదువుతోంటే కేవలం జనులు తామే చేసిన పనులూ, నెరవేర్చిన కార్యాలేవో, ఏ దేవతలో వారికి సహాయపడి చేయించని విషయాలనేవేవో విడి విడిగా తెలుసుకోటం కష్టం. మన రామాయణ, భారత, భాగవతాల్లోని విషయాలన్నీ ఇట్టి స్థితిలోనే యున్నాయి. అటువంటి కావ్యాలు చదివేటప్పుడు ఇది నిజమైనవిషయమూ, ఇది కల్పితవిషయమూ అని చెప్పటం కష్టం. ఏదైనా ఒక దేశాన్ని వర్డిస్తే అందలివిషయాలెంతవరకు భూగోళశాస్త బద్ధమో, ఎంతవరకు 202 యం, ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
కల్పితమో తెలియటం కష్టం. గ్రహాలను గురించీ, నక్షత్రాలను గురించీ, శాస్త్రబద్ధమైన యే విషయాలు వారికి తెలుసో, ఎంత వరకూ తెలుసో కనుక్కోటం కష్టం. ఎందుకంటే నక్ష్మత్రఫలాలూ, (గ్రహబలాలూ అనే జ్యోతిష విషయాలను కూడా ఆ నక్షత్ర శాస్ర పరిభాషతో మిళితం చేసి ఉపయోగం చేస్తారు. ఇందులో నిజమేదో, కల్పితమేదో తెలుసుకోటం కష్టం. చారిత్రక విషయాలేవో, కల్చ్పనాకథాంశములేవో పూర్వ గాధలనుండి కనుక్కొవటం అంత తేలికైన పనికాదు. మహాభారతంలోని కౌరవుల్లూ పాండవులూ చారిత్రకంగా ఉన్నారని అనుకొన్నా అందులో వ్రాయబడిన అనేక విషయాలూ, ఎంతవరకు కల్పితమో యెట్లా చెప్పగలం? భూగోళశాస్త్ర సంబంధమైనవీ, చారిత్రకమైనవీ ఎన్నో విషయాలు అలాంటి గాధల్లో నిజానికి నిజంగా నిరూపించబడినా, ఇతర విషయాలనేకం కవి ఊహించటంలో, వర్ణించటంలోనూ ఉండే చమత్కారం మూలాన పుట్టి యుండవచ్చు. ఇదే మాదిరి శ్రీకృష్ణుని బాల్యలీలల్లో ఎన్ని నిబద్ధమో, ఎన్ని గ్రంథకర్త చమత్కృతిని చూపేవీ, ఎన్ని గూడార్థంగల ఉపమానాలంకారాలో చెప్పలేము. కాళలీయమర్దన, మంధరగిరి నెత్తటం వంటివి ఉన్న ఉన్నట్లే నిజమని ఎవ్వరూ అనరు. అయినప్పటికీ కొంతవరకూ పురాతన (గ్రంథాలు భూగోళశాస్త్ర విషయాలనూ, చారిత్రక విషయాలనూ తెలిపే ప్రథమ (గ్రంథాలని ఒప్పుకోవాలి. . పురాతనపు రోజుల్లో జనులు చాలా మంది తాము పుట్టిన ఊళ్లల్లోనే యుందేవారు. ఎవరో కొద్దిమంది వర్తక వ్యాపారం కొరకు ప్రయాణాలు చేసినా, ఎక్కువ దూరానికి వెళ్లేవారు కారు. కొంతమంది సముద్రయానం చేసినా, తమ తీరాన్ని వదలి అట్టేదూరం వెళ్ళలా. సూర్యున్నీ నక్షత్రాలనూ చూచి దిక్కులూహించుకొని ఎక్కువదూరం వెళ్ళటం అంత (శ్రేయస్కరం కాదని వాళ్ళకు తెలుసు. ఈ రోజుల్లోలాగా దేశపటాలూ, “మారినర్సుకంపాస్‌” అనబడే నావికుల దిక్సూచి యంత్రాలూ ఆ రోజుల్లో ఎక్కడివి? ఓడలకీరోజుల్లో దారితెలిపే దీపస్తంభాలుంటే, వారారోజుల్లో తీరాన్నుండే యే యొత్తుచెట్టునో, గుట్టనో గుర్తుగా పెట్టుకొని ఓడల్లో వెళ్ళేవారు. సముద్రమంటే వాళ్లకెంతో భయంవేసేది. దాని పెద్ద కెరటాలకు వారి దోనెలు వికృత నృత్యం చేసేవి నీటిపై. గాలి విసురుకు చినిగి, పేలికలు కాకుండా తెరచాపల కాపాదటమూ, గాలిదెబ్బకు ఇటూ అటూ త్రోసుకువెళ్లే పడవల సరీగా నడిపించటమూ, మానవవిజయం 203
ఎంతో కష్టంగా నుండేవి. ఇన్ని కష్టాలూ పడి ఒడ్డు చేరితే, అక్కడ తిరిగీ కష్టాలెదురయ్యేవి. నలుగురూ చరేరి పడవను లాగీ ఈడ్బీ ఇసుకతీరాన్ని నిలబెట్టాలి. కొత్త దేశమైతే, పడవనచ్చట నిలిపి ఊళ్ళోకి వెళ్ళితే, తిరిగి వచ్చేటప్పటికి పడవేమవుతుందోననే భయముండేది. ఏ కొత్త మృగాన్ని చూచినా అదేదో పెను భూతమనే భయం వేసేది. అందుకనే తెగించి గట్టెక్కి ఎక్కువదూరం వెళ్ళలేకపోయేవారు. క్రమంగా ప్రయాణాలూ సాగేకొలదీ అంతవరకూ అర్ధంకాని దేశాలూ, భయంగొాలిపే జనుల జాతులూ వరిచయుం కాజొచ్చారు ఒకరొకరికి. దూరదేశాలంటేభయమూ, అన్య ప్రజలంటే అనుమానమూ తగ్గిపోజొచ్చాయి. ధైర్యంగల నావికులు దగ్గర సముద్రాలు దాటి మహాసముద్రపు పొలిమేరల తాకటం మొదలుపెట్టారు. ఆ మహాసముద్రానికి అంతున్నట్లే వారికగుపించింది కాదు. ఏదో కొత్త ప్రపంచకానికి వెళ్ళినట్లనిపించేది చుట్టూ నీళ్ళమయంగానుండే ఆ ప్రయాణం. ఇట్లా, కొన్ని వేలయేండ్లు గడిచాయి. భారతీయులు చిరకాలంగా సముద్ర ప్రయాణాలు చేసి అన్యఖండాలకు వెళ్ళిన నిదర్శనాలెన్నో ఉన్నాయి. యూరోపియనులు ఇండియాకూ, చీనా నుండి జనులు బరోపాకూ వెళ్ళారు. మహాసముద్రాల కవతల ఏదీలేదనేభావం పటాపంచలైంది. తమ దేశాల వంటివే ఇతర దేశాలెన్నో వున్నాయని వారు (గ్రహించారు. ఆ కొత్త దేశాలంటే మొదట్లో ప్రయాణికులకు బహు విచిత్రమైన ఉద్దేశాలుండేవి. అమెరికాను కొలంబసు కనుగొన్నాడని చాలామంది ఎరిగేయుంటారు. అమెరికాలో చాలా ఎత్తైన పర్వతం ఒకటుందని, దానిమీదే కైలాసమున్నదనీ అతడనుకొన్నాడు. ఎవరెస్టు శిఖరంపైన గౌరిశంకరులుంటారనే అభిప్రాయం మూలాన్నే గదా మనం దాన్ని గౌరీశంకర శిఖరమంటాము! స్పెయిను రాణికి, తానాకైలాసపర్వత పరిసరాల్లో తిరిగి అందున్న వైభవాన్ని చూడబోతానని, కొలంబసు వ్రాసాడు. యరల్‌వర్వతాల కవతల (వక్క చభికాలమంతా వేల్మోకుండా ఎలుగుబంట్లలాగా నిద్రపోయే మనుష్యులున్నారని రష్యావారు మొన్న మొన్నటి పదిహేనో శతాబ్దంలో కూడా అనుకొనేవారు. “తూర్పు దేశపు విచిత్ర ప్రజల గురించి” అనే ఒక పురాతన పుస్తకం దొరికింది. ఆ దేశంలో నోరులేనివారూ, తలలులేనివారూ, వక్షంలో 204 యం. ఇలిన్‌, ఇ. సిగాల్‌
నేత్రాలుగల జనులూ యుంటారని వ్రాయబడియున్నది. ఇదంతా చదువుతోంటే మనకు, “ఓరి! ఎంత వెర్రివాళ్ళురా!” అనిపిస్తుంది కాదూ? మన సంగతీ నిజానికంతే. సరీగా ఆలోచిస్తే తనకర్థంకానిదీ, తాను చారబడలేనిదీ ఏదన్నా ఒక (ప్రదేశమున్నట్లయితే దాంట్లోనుండే విషయాలన్నీ ఎంత వికృతంగా యుంటాయన్నా మానవుడాక్షేపించడు. అదీ మన స్వభావం. స్వర్గంలో దేవతలకు నిద్రలేదు. ఎప్పుడూ పాటలే, గాలిలో ఎగురుతారు, ఇంకా ఇట్లాంటివెన్నో విచిత్రాలుంటాయి. ఎందుకని? మనమెవ్వరమూ స్వర్గాన్ని చూడలేదు కాబట్టి. మొదటి గాయకులూ, కవులూ సృష్టిని పరిశీలించి, తమ అనుభవాల పునర్విమర్శించుకొనీ మనుజులు క్రమంగా ఎలాంటి నియమాలు సృష్టిలో వర్తిస్తాయో తెలుసుకోగలిగారు. అనుదినచర్యలో అటువంటి నమ్మకంతో వారు వర్తించకపోయినా మత విషయాల్లో, ఆచారాల్లోనూ మంత్రతంత్రాలంటే ఆదరణ చూపేవారు. జనుల రకరకాల పాటల్లోనూ, ఆటల్లోనూ అటువంటి నమ్మకమే ఉందేదనడానికెన్నో నిదర్శనాలగుపించుతాయి. అలాంటి పాటలను చాలామంది కలిసిపాడేవారు: నలుగురూ కలిసి నృత్యం చేసేవారు. పాడుతూ అ నృత్యగానాల ఫలితంగా ఆయా దేవతల సంతృప్తి పర్చవచ్చనే నమ్మకం ఉందేది. మన దేశంలోనూ ఇట్టి ఆచారాలెన్నో ఉన్నాయి. పొంగుచూపితే, అమ్మవారినూరేగించి నృత్యం చేస్తూవెళ్లటమూ, పీర్ల పండుగలో పీర్లనూరేగించి అగ్నిగుండాలు ్రొక్కటమూ, 'ఆలీ దూలా” అని రొమ్ముబాదుకొంటూ బాటలంబడి వెళ్లటమూ శక్తిపూజలు చేసి, శక్తివేషం ధరించి ఆడుతూ నవరా(త్రి పండుగలు చేయటమూ, ఇటువంటి వెన్నో ఉన్నాయి ఆచారాలు. నలుగురూ కలిసి ఆడీ, పాడేటప్పుడు వారిలో నొకడు వారందరికీ పెద్దగా వుండేవాడు. క్రమంగా అటువంటి ఆటపాటల్లో యేదో మాంట్రికశక్తి యున్నదనే నమ్మకం జనుల్లో తగ్గింది. అమ్మవారి నూరేగించి, తందనాలాడితే పొంగుజబ్బుపోతుందనే నమ్మకం నశించింది. అవి ఏవో లాంఛనంగా నలుగురూ ఆచరించే సాంఘికారాచాలుగా మారాయి. పూర్వం దేవతల యుద్దాలూ, (ప్రేమానురాగాలూ, కోపాలూ, ఈర్ష్యలూ మానవవిజయం 205
నిరూవీంచే ఆటపాటలుందేవి. కృష్ణలీలలూ, లంకాదవానమూ, దశావతారాలవంటివి. వానిస్థానే మనుజుల కష్టనిష్టూరాలూ, సుఖదుఃఖాలూ నిరూపించే ఆటలాడి, పాడటం జనులు అలవాటు చేసుకొన్నారు. నలోపాఖ్యానం, సావిత్రీ, సత్యహరిశ్చంద్రలవంటివీ అలవాటైన తరువాత సుగుణమణి, ప్రతాప రుద్రీయం, శివాజీ, కన్యాశుల్కం, కమ్యూనిస్టుల (ప్రస్తుత సమస్యల చూపే “అకలి వంటి నాటకాలూ వచ్చాయి. ఇట్టి మార్పులన్నీ ఎన్నో తరాలుగా మానవజీవితం గడిస్తేనేకాని వచ్చాయికావు. మత సంబంధమైన నృత్యగీతాల్లో పూర్వం ముఖ్యమైనవాడొకడుందేవాడని చెప్పాము కాదూ? వాడే క్రమంగా జనులువేసే నాటకాల్లో ముఖ్యపొత్రధారిగా మారాడు. తక్కిన జనమంతా ఇరత పాత్రలు ధరించేవారు. జనులకిలాంటి నాటకాలు ఆడటమూ, చూడటమూ అలవాటైనాయి.
ముఖ్యపాత్రధారి మొదట్లో నలుగురితో కలిసిపాటలు పాదేవాడల్లా, క్రమంగా ఒంటరిగా పాడటమూ, నలుగురూ చూపే భావప్రకటన కన్నా కష్టమైన విషయాలను నటించటమూ తనవంతు చేసుకొన్నాడు. దానికి కారణం అతనికావిషయాల్లో నుండే అసమాన ప్రావీణ్యతేనని మనం అనుకోవాలి. కొందరు గాయకులు తంబూరవంటి శృతివాయిద్యాల పట్టుకొని శ్రావ్యంగా నలుగురికీ పాడివినిపించటం నేర్చారు. బొబ్బిలికథ, రాజా దేశింగు కథలవంటివి చెప్పేవారు. భావానికి తగినట్లు అభినయిస్తూ పాడటం మనలో అలవాటుంది. ఇట్టి గాయకులు సాధారణంగా పూర్వపు వీరులనుగురించీ, యుద్ధాలను గురించీ, ఒక్కొక్కప్పుడు (పేమమయ జీవుల విషాద చరిత్రలగురించీ పాడుతారు. పూర్వంలాగా ఈపాట పాడి వర్షదేవతను మెప్పించి వానలుకురిపించాలనీ, ఆ పాట పాడి ఇంకొక దేవుని మెప్పించి వేరొక ఫలం పొందాలనేభావంపోయి, మానవ జీవితగాధలనూ, సుఖ దుఃఖాలనూ గానం చేయటం అలవాటుకాజొచ్చింది. ఇలాంటి పాటలు క్రమంగా జనులలో 'ప్రాకిపోయి నలుగురూ పాడటం మొదలుపెట్టారు. పొలాల్లో పంటకోసేటప్పుడూ, రాత్రిళ్లు దూరపు ఊరుకు నలుగురూ బండ్లుకట్టుకువెళ్లేప్పుడూ, పడవనడిపేటప్పుడూ, పిల్లవాని ఊయలయందుంచి పాడేటప్పుడూ, నూలను రాట్నంపై వడికేటప్పుడూ ఎన్నెన్నో జానపదాలు పాడేవారు జనం. ఈ అలవాటు
206... యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
మనలో ఇప్పుడు చాలా వరకు నశించినా, సినీమాపాటలు వానిస్థానాన్ని ఆ(ధక్రమించుకొంటున్నాయి. + ఇలాంటి జానపదాలనూ, యుద్ధవీరులకృత్యాలనూ, ధైర్యసాహసాలనూ తెలిపే పాటలు ప్రతిజాతిలోనూ ఉన్నాయి. ఇవెన్నడో ఎవరో కట్టి ఉండాలి. కాలగతిని వాటిలో ఎన్నో మార్పులు వచ్చాయనడానికి సందేహం లేదు. వీనినెవరుకట్టారంటే చెప్పటం కష్టం. తరతరాలుగా అవి ఒకరి నుండి ఇంకొకరికి పిత్రార్జితపుటాస్థిలాగా వస్తూనే ఉన్నాయి. మొదట్లో విన్నది విన్నట్లే గాయకులు పాడేవారు. క్రమంగా వారిలో ఉత్సాహం పెరిగేకొలదీ పాతపాటలకు కొత్త చరణాలు చేర్చేవారు. ఉన్న చరణాల్లో తమ ఉద్దేశాలకనుగుణ్యంగా కొన్ని మార్పులు చేసేవారు. క్రమంగా గేయాలు “నేను రాసాను” అనే భావం మనిషిలో తలయెత్తింది. మొదట్లో రకరకాల వృత్తిపనులమాదిరే, పాటలూ సంఘానికంతా మొత్తంగా చెందియుండేవి. ఆ పాటలూ నలుగురూ పాడేవారు. కుండలను నలుగురూ యుపయోగించుకొన్నట్లే, ప్రతి వృత్తిపనివాని వస్తువులూ నలుగురిసొత్తూ అన్నట్లే- పాటలూ నలుగురివీ అనే భావం ఉండేది. క్రమంగా వృత్తిపనివారిలో 'ఇది నేను చేసాను; అది నాది అనే భావం ఏర్పడ్డట్లే పాటల విషయాల్లోనూ 'ఈ పాటను నేను రాసాను' 'ఆ కీర్తన నేను కట్టాను అనే ప్రత్యేకత ప్రారంభమైంది. తరాలు గడిచేకొలదీ ఆ భావం బలపడింది. కొన్ని శతాబ్దాలు గడిచేటప్పటికీ భావం ఎంత పెరిగిందంటే కవులు యే గ్రంథం రచించినా అది ఫలానా ఊరులో నుండే ఫలానావారి కుమారుడు, ఈ పేరుగలాయన రచించాడని రాసుకొనేవారు. (ప్రామిసరీనోటులు రాసేపద్ధతిలో, తనఖాదస్తావేజుల్లో రాసి ఇచ్చేవాడూ రాయించుకొనేవాడూ తమ పూర్తి వివరాలు లిఖించేపద్ధతిలో రాయటం అలవాటైపోయింది. వాని (వ్రత్యేకతకేదన్నా కొరతవస్తుందేమోననే భయంతో తన తాత ముత్తాతల కాలం నుండీ తనకూ ఇతర సంఘ 'ప్రజకూ ఎట్టి సంబంధమూ లేదని నిరూపించడానికి తగినట్లు రాసుకొనే వాడు కవి. తన భార్యపేరూ, బిడ్డలిందరూ, చిన్నప్పుడు ముద్దుగా ఫలానా పేరుతో పిలిచేవారూ అని, ఈ విధంగా రాసుకోటం ఎంతో గొప్పదనే భావం (ప్రబలింది. మానవవిజయం 207
సమిష్టి జీవితంతో ప్రారంభించిన మానవ సంఘంలో ఈ విధంగా ప్రత్యేక వ్యక్తిత్వం పెంపొంది, ఆ వ్యక్తి సంఘానికి పోటాపోటీగా నిలబడదేవాడుగా మారిపోయాడు. ఏ సరస్వతీ ప్రసన్నమో, లేక యే శ్రీరాముని వరప్రసాదమో తన [గ్రంథమని కవి (వ్రాసుకొన్నప్పటికీ “నేన” అనే “అహంభావం” ఆ అంకితంలోనూ కనుపిస్తుంది. సంఘ సమిష్టి జీవితానికే తన ప్రతిపనీ, తన ప్రతిశక్తీ వినియోగించాలనేభావం పోయింది. “తనది అనే బదులు 'సంఘంది అనే పదం ఒప్పైనదనే ఉద్దేశం అంతరించింది జనుల్లో.
ఈ విధంగా మానవుడు పెరుగుతున్నాడు. పెరిగేకొలదీ ఇంకా పైకెక్కడానికి కొత్త మెట్లతనికి కనుపిస్తున్నాయి. నదడచిపోవలసిన మార్గం మునుపటికన్నా స్పష్టంగా గోచరిస్తోంది.
ఊహా డో త *ం0 106224 [కై ర్‌ ఖా ల్‌ ముట్రైదరా బాద 208 యం. ఇలిన్‌, ఇ సిగాల్‌
ఇ ౮ మానవుడే మహనీయుడు మానవుడే టే మాననీయుడు: అన్నట్టు ఆ మానవ మహా . న్‌్‌ ప్రస్థానంలో మజిలీలేమిటి? ఏ కారణాల వల్ల స ఏ కాఠర్యకలాపొల వల్ల మానవ జాతి ప్రకృతిలో నిలదొక్కుకోగలిగింది? ఆదిమ దశ నుంచి | ఆధునిక యుగం వరకూ రావదానికి వెనక చరిత్ర ఎలా నడిచింది? ప్రసిద్ధ సోవియట్‌
వైజ్ఞానిక రచయితలు ఇలిన్‌, సిగాల్‌లు శాస్త్రీయ దృష్టితో 'రచించిన మానవ విజయం ఈ చరిత్రపై గొప్ప అవగోహన కలిగిస్తుంది. | అంతర్జాతీయంగానే అత్యధిక ఆదరణ పొందిన ఈ పుస్తకం కొన్ని దశాబ్దాల తర్వాత తెలుగులో మళ్లీ వెలువడుతున్నది. ఇప్పటికి ఎప్పటికి సమాజ అధ్యయనానికి సాటిలేని సాధనం
ఇది. | |
ప్రజాశక్తి బుక్‌హౌస్‌