Telugu Bhagavatha darshanam Bhagavatha Katha vol 3 - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

కకత | శ ల్‌ో ॥ గ్‌ న నో ళి త స్ర్యగచుతలి రథ; రం టంట స గి మ / క. న. [గ గ కీ ప భం కా. క. ను + న నా గ్ల వెల లేఖకులు: భాగము. 50 ఘా ప్రభుదత్త బ్రహ్మచారి మహారాజు | ( ానలాానంతడా లన నరో తై డన ల వ్‌ చాలా ైడయాన నావా నన. .

శ్రీరామళశరణ్‌ కుందుర్తి వెంకటనరసయ్యుగారి ప్రచురణలు

శ్రీరామ మంథశ్రానుష్టానము 2-50 భాగవత కధ ౫, 2, 8 భాః భాః 1కి - 2-50: నవవిధభక్తులు . 2ంర్‌0 కలిసంతరణోపనిషుత్తు (వ్యాఖ్యానము 1-50] సంక్షీర్తవ మిమాంస 1-00 భారతీయ దర్శనము 1501 పరమార్థ తశ్వము 0-75 అర్ట పంచకము 0-75 థ్యానపద్ధతి 0-50 'పణవ (ప్రభావము 0-50 శ్రీరామనామ (ప్రభావము 0-40 -(బ్రవ్మాచర్యము ' ల్‌ 0-37 ఆధ్యాత్మిశః పాధనచక్రిము ([1వ సో 1-00 ఆను స్టానక్రమము | 0-25

. భగవన్నామ '(పభావము , 0-40 'శ్రీరామపటలము + 0-40 ॥ , గురుఫూజా విధానము 0-20 శ్రీరామ ఫూజావిధానము 0-25 (పక్నోత్తర 0-12 త్రీ రామశరణవనుందిరదుం బుద్దాం, కర్తపాఠెం పోస్తు షా యే కగసో ష్‌ (గూట్యూర్ల జిల్లా.

భాగవత ((0ధమాల శ్రీ భాగవత దర్శనము భాగవతరథ (తృతీయ-ఖండము) . న్లో వ్యాసళాస్తోస వనతః సుమనాంసీ విచిన్వతో 1 శృతావై (పభువశ్తేన మాలా *భాగనతీ థా?" . (గ్రంథకర్త ; (శ్రీ ౧౦౮ (పభుదద్త్త బిహ్మచారిగారు" అనువాదకుండు , (క్రిఠామ దరణ్‌” శ్రీ కుందుర్తి వేంకటనరసయ్య " (ప్రకాశకులు ; భాగవత [గంథమాల మచిలీప ట్టణ ము జూవెల 2-50

ద్వితియ ముగ్రణ ; . విశ్వానసు యా అశ్యయుజం లో ర్తి వరక కరే 2 హ్‌. ల లాం న క్‌ 2 ల వేషం జంంళ్లారక వి, న స్‌ ఎక వ్‌ న. మా బా 1065 | జయశ్రీ (ప్రింటర్సుు మళిలీపట్టణము, ్ష " (/ వ

ల + ఇత నటల ల. ర న స. సూ. న్‌ + ఎ 4. క్‌! షా త ఎ చీతా అం [క ఇక న. ఇం క? నే టి అ నట ( “పసం అయ థీ న్‌. ఫు వ్‌ టూ త వ్‌ ర్స శై కల ఇ ళం టై 2 ః నీ తో ల 1 /. మ క్‌ ల ల్‌ వా. న క సం! క ల్‌ హో ప ల ళ్‌? / న కస స్య మలో క... శ ట్ట 1న టి సం టి ర... చ సో మా రో స. జల (0 కేల 2 చ మ ఓ స్ట ను! వంచన క్‌. ట్‌ ళ్‌ నా వ్ర (| వే ఓ. చ రా. వ ఎలో టు శకము భీ సం! తన. న న్‌ ల. హిల్‌బలా మే. స 4 న మా. యుల ప గో ధ్‌ ల క ౬ జీ భా పాగ సా క. ళ్‌ శం 9 బ్‌ అల శ య =. క ఫు. వ ధ్‌ ప న పశ. వ నత్తలు స జన ల ఎ “శ ళన స ళం ఫే యం. గ వ క్‌? ” నటట అార్తారస్ష్థైన్న న తర న్తా ట్ట. టై మ నటే క క క ౧ భం స్నా చ ర సే ట్ల , మ. యం వ్‌ స్ట్‌ 0 త్య ఫ్‌ య; 4 న చూ జీన ఫై లం క త 1. క స ల్లో య ర. నా సత ౩ చం ళన రల 1 త | ల గ న. మ్మా. న. చల కీ ఇ ఫం నగి న్‌. ఎనన ( పాం ః యయా షి త్తంచీ | శి న * యం ఇతి కసే. క్‌ య రట? శాస. శ ఖ్‌ పు కిం న తత ల సరో య ల నూ. సమ న శాల క్షే ఈ ఆం త్రక్షల్ల. ష్య. నై ఫ్‌ న ర 6 క సన లనే మ టే గళ్ళ వ్‌ వై ప, మనల ; రక భు అస సి డ్‌ వదం. తున , లఖకులు అనువాదకులు : లేఖ

విషయసూచిక _ ఆావాంద్రహానుదినాలా. న్న

॥ చడ పధక రాజు అశ్వమేధయాగము చేయందలంచుట _ 1 వె మకుత్తుని యశ్హ్రధనము : ధర్మజుని అశ్వమేఫము శై కి:విదురుండు _. . 4 లికి శ వా_స్తినాపురమునకు విదురాగమనము .., లికి 5. ధృతరాష్ట్రునకు విదురుని వై రాన్యోప దేశము 49 6. విదురునితోంగూడి ధృతరాష్టుండు వెడలుట 60 7. విషరీత ధర శ్రములలోని ధర్ధుజుండు చింతించుట త0 “8 ధర్మరాజునకు కనంబడిన అపశకునములు _ . 106 " 97జ్వారావతినుండి అస్జనాగమనము " ".,. 18 10, (వభుక్ళపను అక్టునుండు వర్ణించుట ం60 129 క్షం ఖాండవ దహనమున6 గృవ్ద కప ళం 82 129. జరాసంధవధ సమయమునం గృష్షుని కృప ఎ క్షత్ర 18. (దాపది వలువలూడ్చునపుడు కృప్ణ కృప కేర్‌ కక. దూర్వాస ఇాపమునుండి రవ్నీంచిన విధము క164 15. పకుపతితో యుద్దము - కృష్ణ కృప ... - 178 16. లోకపాలురద్వారా అనస్త్ర(పావ్నీ* శ64 187 17. "దేవేందుని అర్ధ సింహాసనము లభించుట 19 18. నివాతి కవచుల జంపునపుడు కృృ్ణకృప 198 19. .నోధన వారణ సమయమునం గృన్ష కృష లిం? 20. మహాభారత యుద్ధములో కృన్ణ కృప లేక్‌ 81. అయ్యో! హరిచే రధమును తోలించితిని గదా! 996

1లీరావా సు. భాగవతఠతట 2 స్‌ ణి జూ టీ తె ఎ్లా్‌ ఇ దర్మ రాజు అన్వవాధయాగము జేయుందలంచుట ఖా నో ఆహూతో భవాన్‌ కాజా యాజయిత్నా క్వికైర్నృవమ్‌: ఉవాస ఫితిచివ్యాసాన్‌ సుహ్కాగాం 11పిచు కామ్యుయాః ాశ్రునుక్యాళవమము ౧ సృంం ౧౨ అ, 3 కోకవు “మతకియు ధర్శూనందమంము ఎం ఎల + సమాయటత్తై త లు న గా. వపు నంి+. క చై య యస్ణా పకిరణుంగై వకలబంుననేతం బు6 గ్భృమ్షుని నా హి నంబు చేసి ఫుకువో త్త్‌ము నుగ్షోకించి వమూండు జన్న జుం ఆ గానించెం దవనంతంఏంజ క్బమువకు బ౩ధు 'వీయంబు కొజ3:6 విత సు గెరినగరంబువ6 నొన్ని సెలలుంచెము * ాత్రునుదాయ్య భాగవతము మానవుండు లెన కోరిక నెజవేచనిప్పుడు దా+ఖమువు 'జెందుచుండును. విషయభక్షుల కోకికలు నె5వేకపు. విషయా సద్తుని కోరికలు నెటివేరవు సకిగణాా యింకను పెకుగువు విమయాసక్రుయ గాక భఛగవద్యుకు ౨ న వానికి కోరక లుండచే అలాటి. గ నన యుండవు. అతనికి స్వతం లేచ్చ యుండనేయుండకు. ఆతం తెన కోరిక లన్నిటిని భగవదిచ్చలో సమ్మిళితము కావించుము.

లి భఛాగవతకథ భగవ్యల్చేరణచే నేదైన నిచ్చ పొడమునెడల నది యెంత కఠిన మైనదైనస్పటికిని తనవద్ద నేవిధమగు సాధనము. లేకపోయి నప్పటికిని అది నెజు వేరితీగును. ఎవని సంకల్పముచే నీ చరాచర సృష్టి అయినదో అట్టివానికి ఈ పంసారిక సాధారణ సామగ్రల నెజివేర్చు కెంతపని 1 . పరీవీన్శహా రాజు మిక్కిలి గారాబముతో లోపల వెలు పల నత్యంత [చేమతో శుక్లపతు తృపాకరునివలె దినదినాభి వృద్ధి ఇందుచుంజిను. రాణివాసములో నతండొక్కందే పసి బిడ్డండు, వంశొాగురమును. అందువలన సింటిలోని ్డ లంద టును దమ 'పీేమనంత నాతని పైననే పెట్టుళొనిరి. కంటికి శప్పలట్లాతండు. మిక్కిని జాగరూకతతో. దన తల్లి నాయ నమ్మ, ముత్తవ్వ, పినతల్లి 'వెదతల్లి మొదలగు వారలచేం చెంపబండు, చుండెను. వాని కేదైన కష్టము సంభవించెనా రాణివాసమంతయు శో కాచ్చాదితము కాంగా, వివధోప ఇఛారములేతను, వివిధోపొంయముల దా్యారమునను దానిని ఇాంతింపం జేయుచుందురు. పారాయణము, ేవతార్చనము చేయించుచుందుకు. లోభిబాడు తన సొత్తునెట్లు రవ్నీంచు కొనున్నో అక్ష ఆతనిని వారు రవ్నీంచుచుండి రనునదియీ దీని సారాంశము. ॥ పంచపాండవుల కాతడు బహిఃప్రాణము, అవసరపడి వపష్పుడు యుఖిస్టిరుండు అతని నంతఃపురమునుండి తెప్పించు “=. కొని, తన వడిలోం గూర్చుండ బెట్టుకొని గంటలకొలంది యాతని నాడించుచుండును. వాలకుండగు పరీవీత్తు సభలోని$

. ధర్ధరాజు అశ్వమేధయాగము చేయందలంచుట శి వచ్చినపూడెల్లను అచ్చట నుండు వారల నందణను (పత్యేక ముగ నేక్శాగముగం జూచుచుండెడివాండు. పుట్టినది మొద లిక్లు నలువ్వైపులను మిక్కిలి ధ్యానపూర్వకముగం జూచు చుండుటనుగాంచి,యీతండినైండులకు జూచుచున్నాడా యని యుధి ప్రీ. రుండాశ్చర్య పడుచుండెను, అతండంతఃపుర కంగు గూడ “*ఈతండంతఃపురము లోపలలాడ నిళ్లు చూచు చుండునాశి యని యడి7ను.

చానీజనము వేతులుజోడించి యిట్లనిరి లేవా! ఈత, డంతఃపురములో మిక్కిలి సౌమ్యుముగ నుండును. ఆతండు తన గల్లివైపునైనను సరిగా జూడండు కాని బయటకు రాంగానే యెొవం్నజెన నతని యెదుటకు వచ్చెనా వానిని మిక్కిలి జూగ రూకతతోం త చేకదృష్టితో జూచుచుండును.”

ధర్యరాజునకు బాలు. డిశ్సుందులటం జూచుచున్న్నాండా యను నాశ్చర్య మెక్కు.డయ్యెను. ఆతిండు విద్వాంసులగు (బాహసణులను, జ్యోతిమ్కు-లను, పండితులను, బురోహితు . లను బిలిపవీంచి దీనికి కారణ మేమని యడిగెను. అంత వారి ట్లనిరి :ాోఈతం డెవకినో వెదుకు చున్నాడు.

“ఎవఐరిని వెదుకుచున్నాండో? తన తం(డినా? లేక ఏదైన "జీవతనా + బుషినా*” అని ధర రాదనెను.

వ్రాహ్థుణు లిట్లనిరి :* మహారాజా! ఈతండు తండడిని జూడనే చూడ లేదు. ఈత. డొకానొకనిని గర్భములోం జూచి నాండు. ఈ మానవులలో దనను గర్భములో రత్నీంచినవాం జవండో యని యాతడు వెదుకుచున్నాండు. మనుష్యులలో

క్త _ భాగనతకథధ

నాతండు వానినిం గానక (కొత్తగా వచ్చిన వారిలో నెవడైన సట్టి వొండు లభిం చునేమోయని వెదుకుచున్నాండు అందటజను బరీవ్సీంచుటచేతనే యీతనికి “పరీక్షిత్‌ * అను పేరు సార్థకము శాంగలదు. “విమరాతుండు అను *రు ఛాల కొలదిమందిశే తెలియును. కని పరీశ్నీత్తనునామ మండటినోట నాట్య మాడునులో ధర్యరాజున కాశ్చర్య మయ్యెను. అఆ దినవ.నుండి యాతనిని బరీశ్సీత్తని విలుచుచుండెను, రా జట్లు పిలుచుటచే నందలు నక్షై వీలుచుచుండిర. అప్పటినుండి యాతండు బరీశ్నీ నొన్నమముచేం (సిధ్ధి 'జెందెను.

_ శత్రువులు మడసిరి. పోయిన రాజ్యము మరల నాతని॥ి లభించినది. భూమిమోిందలల రాజులందజువు దనకు వశ మైరి, వంశాభినృద్ధిని గలిగించు మనుమండుకూడా పుట్టిశాండు. అంత ధర్మా జిట్లాలోచించెను ;- “నేను కులసంహారము గావించి తని. జాతిదోహ పాపమంటినది. బంధు మి,తాదులను జంపితిని. కావున దీనికి గొంచెము (పాయళశ్ళ్చిత్తము జరుగ వలయును” ఇట్లాలోచించి యూతండు వ్యాస, ధామ్య, కృపాచార్యాడి కులపూజ్య పురోహితులను, ఇతక క్షానులను, మునులన్ను బుమలను, 'వేదజ్ఞులగు ైూహ్మణులను చిలిపించి తన మనోభావమును వెల్లడించి ఈ జాతి (దోహ పాపమునకు నేనే (ప్రాయశ్చి త్తమును జేసికొనవలసియుండునని యడిగెను,

ం అంత (దాహ్ముణులు విచారించి యిట్లనిక రాజా | శస్త్రుమును గ్లైళొని యుద్ధము చేయుటకు. వచ్చిన శత్రువును జంపుట తమృతియునకుం మాపముకాదు,. ఇదిగాక యుద్ధములో

భర రాజు అశగ్థమేధయాగము చేయందలంచుట ఫ్‌

ననేశములగు' 'వాతకములు, ఉప-పాతగములు లభించుచుం డును. యుద్ధము పూరంర్తిమైన "తర్వాత రాజు అశ్వమేధ మం! మును జేసిన నాగండు సగర్హపాపములనుండియు విముక్తిని జెంది నిష్పాపి శాంగలండు. సనీవుళూడ 'నొన యశ్వ మేధ "యజ్ఞమును జేసే యుద్ధజనిత దోషము బోంగొట్టుకొని నిర్జోమివి కమ్ము, వొస్తవమునకు నీ 'విస్తూడును నిర్గోమివే 'శాని సీ విషూడు లోక్‌ సం[గపాము కొటికునుు ధర ౪ మర్యాద కొజకును 'జేయందలంచినదంతయు, జేయుము ఆది చాల మంచిడి

" ధర్ణారాజు దుఃఖతుండ్రై యిట్లనెను:- “ాహ్మాణు లోరా! నా పాపము యుద్ధము వేసిన యితర రాజుల పాపము _నకు మించినది. . నేను ముఖ్యముగ మూండు ఘోరపాసము లొనర్చితిని. మొదటిది నా ళాంధవులను, కులనో(త్రీయులను జంవితిని; "రెండవది అవధ్యులగు భీవస్ణదోణాది. గురుజక ములం బొలియించితిని;ి మూండవది మూాన్ధాభిష్‌. క్తులుని, ధరాాళ్ళులు. నగు “వేలళొలంది "“రాజిన్యుల _ వధియించితిని. ఈ విధముగ బంధువధ, గుకువధ, రాజవధ యను నీమూండు మహాపాతకములు నా మూలమున జరిగినవి. కావున మిరు నోచే మూం డశ్వ మేధయాగములను జీయింపుడు”?. ; థర్గ్హురాజుని యా వచనములను విని యందటు వై క్యు కంఠమున *సాధు హధు" అనిరి (చావా శ్ర లానందమున నిట్లనిరీ;. “ధరార్థవతారా 1 ఇది మూ కనురూపనుగనే యున్నది. మాలో వోవము”శేనేలేమ. లేకున్న నింకం ఖోవల సిన చేమున్నది :12శానిి: మూడు 'యజ్ఞములచే మి కీర్తి

6 భాగవతకధ .

సమస్త భూమండలమున నింకను వ్యాపింపంగలదు. మాయి పొయము చాల నొగున్నది మే మందటజమనము నుత్తమ పద్ధ తిని మా యజ్ఞములము బూర్హి చేయించెదము సమస్త యడ్హ ములకు నధిపతి యగు " (శ్రీకృష్ణుని మిరు విలివింపుండు. యజ్ఞము లన్నియు నొతని (ప్రసన్నత కొట శే చేయంబడు చుం డును ఆయన విచ్చేయుళే యుద్ధమునకు సర్వ(శేష్టమగు సిదిగాయదలంచు చుందురు. అతండు విచ్చేసెనా సీ యశ్హములు ఇపివేరినళ్తే.” -

లు *. * ధగణీసుకుల యాజ్ఞనే ద్వారకనుండి - తిరిగివచ్చిన ధనంజయునిం బురోహితుండగు ధౌమ్యునితో ధర్ధ్ణరాజను యుధిష్టిరుండు వాసుబేవుని దోడ్కొ-ని వచ్చుటకు, మరల జ్వార కాపురికిం బంవిను. పాండవా[గజుని సంచేశమును వినుటతొోడనే వాసుచేవుండు బంధుమ్మిత పరివార సమేతముగా మరల హ_స్తినాపురమునకు విచ్చేసను నగరమున మరల నానందము వెన్లివిరిెసెను. నగరవాసు లందజును నొరాయ ణుని దర్శింప నుక్కంఠతతో నుండిరి. మిక్కిలి వైభవముతో మేళ తాళములతో ధరగ్హరాజు వాసుబేవునకు స్వాగత సత్కా రములు కావించెను. బహుమానముతో నాతనిసి సఫా భవన మునక6 గొని తెచ్చెను. అచ్చట పురోహితులు విధ్యు_క్తముగ విశ్వేశ్వరు నర్ధ్యపాద్యాదులచేం బ్లూజించిరి. ధర గ జూత నినిల గుశల (ప్రశ్న కావించెను.. (శ్రీకృష్ణుడయకూడ ధర రాజు యొక్క రాజకోశ, మంతి పుకోహిత, అంతఃపుర జనా, వగళాదులను గూర్చి కుశలపుశ్న + కానించెను, , ఇంతలోనే కీ

ధర్గరాజు అశ్వమేధయాగము చేయందలంచుట సవాబేవ్రండు బాలకుండగు పరీవీత్తును. దీసికొనివచ్చెను. చిన్నవాందై. నప్పటికిని (శ్రీకృష్ణునిం జూడంగానే బలపూర్వక ముగ జంకనుండి డూంతెను. సహబేవ్రడెంతగ వారించు చున్నను నాగం డాగలీదు. బాలకుని యీ వాఠమునుగాంచి దూరమున నుండియే. ధర్మురాజిట్లనెను:- “సహాజేవా! వీనిని విడిచివెట్టుము, వమిచేయునో చూతము ” .

ధర్గరాజుని యాజ్ఞ చే సహాబేవుండు వానిని సభాస్థలిని (క్రింద వదలెను అతండు మిక్కిలి వేగముగ మోంకాళ్ల మిందం బాజకాడుచు (శ్రీకృష్ణుని వైపునకు జరచర పోయి, సింహాసన మును సమిోవీంచి యాతని పాదములను బట్టుకొని వడిలోని కెక్కి. కూర్చుండి, తచేకదృష్టితోం జకిని జూదుచుండెను. అందటును పాలకుని యీ పసినిం గుతూహలముతో. జూచు చుండిరి. బాలకుండు మాటిమాటికి వాసుజేవుని జూచి యానందించుచుంజెను. భగవానుని. [శీవా_స్తములను గాంచి యాళ్ళ ఎర్యముద్రము 'బెట్టుళొని చూచుచుండెను,

అంత ధర రాజు వ్యాసునిగాంచి యిట్లడిగెను ;= “స్వామి! ఈ కుట్టండు భగవన్గుళారవిందముకు గాంచి ప్రిసన్ను డ్రై కరకమలములను గాంచి యాశ్చర్య చకితుడగుట యేల 1% .

వ్యాసభగవానుం డిట్లనెను :- “రాజూ! ఈతండు గర్భ ములో గదనుగొని తనను రథ్నీంచునప్పూడు కమలాక్కోని గాం "చెను. ఇప్పుడు ముఖమును జూచి గుర్తించి,. చేతులలో గదను గానక యాశ్చర్యచకితుం డగుచుండెజు. వాసుబేవ్చండు మరల

8 భాగవతకథ గచాధారిగం గనంబడి రన చతుర్భుజ రూపమును జూపినా యాత డత్యంత (పసన్నుతం 'జెందగలండుంగొ

వ్యాసధర్థుజులు 'చెప్పినమిందట శ్రీకృష్ణుడు చతు ర్భుజరూపమున శంఖ చక గదా పదములతో దర్శన మొసంగెను, అ రూపషమును జూడంగానే వాలకం డత్యంళా ప్లోదమున భగవానుని గౌంగిలించుకొనంగా వాసుజేవుండాతని ముద్దాడి లాలించెను.

ఇంగ నశ్వ మేధ సనాషహమును జీయందొడంగిరి ధర ౪ రో జీట్లనెను:= *వాసుదేవా 1! నేను సర్య్వోత్మల్భష్టమగు నశ్వే మేధ యక్లమును జేయంబూనినసంగతి నీకు విదితమే ఇంతకు, ఒక్క-టికాదు ' మూండు యడ్ఞ ములు చేయందలంచినాను, యజ్ఞయాగాదులక్రై రాజులకు థనము (ప్రజల ఫన్నుల మూల మున్తనైన రావలయును, లేదా దండము నూలముననై్వైన రావలయును నేను విశేషముగం బ్రబలవై6 బన్నుల విధించి (ద్రవ్యమును సేశరింపను. దండమున (ద్రవ్యసంచయనుంకేయు వోరికయు నాకు లేదు, అన్యరాజన్యులనుండి ధనమును గొంద మన్న వారు భారతయుద్ధములోః దీవముగం బోరి వాల నష్టపడిరి. శౌరవులు తమ ళోశమునంతను యుద్ధముల్లో వ్యయము కావించిరి. (ద్రవ్యము లీశనా యజ్ఞము సాంగో పాంగముగ నెజివేలుకెట్టులా యని నా చింత! నాకన్న (దవ్యము నీవే. సీవు వచ్చితివి కావున మాయళక్థిము నెఆెవేరి నళ్లు " ఇప్పుడు -- నీ వెట్లు చేయింపందలంచిన నట్లూ,- చేయిం పుము. ఇంక్‌ నిశ్చింతుండనై తిని.” ఇట్లని తన సర్వభారమును

ధర్మరాజు అశ్వ మేథయాగము చేయందలంచుట 9 శ్రీగుష్ణునివై నుంచి, తన కోరికను గృష్టార్పణము కావించి, ధర్థరాజు మెదలకుండెను,

ధర్థురాజు మెదలకుండిన తర్వాత వాసుబేవ భగ వానుం డాతనితో నిట్లనెను := “*మపహోరాజా ! నీవు బేనిని గూర్చియుం జింతింపవలదు. నేను నీ మనోరథము లన్ని.టినిం బూర్తి కావించెదను, నీవు వసుంధరాధిపతివై తివి, నీకు ధన - మున కేమి కొదువ € రాజు పావీయ్రనప్పుడుు ఆ పాపకారణ మునం బృథ్వి తన రత్నముల నన్నిటిని డాంచుకొనును. పావీయు, నీచుండును, నధ ర్థాత్ముడును నగు రాజు ధనము

నకుల బరముఖము నవపేబీంపవలయుము, అట్టివాండూ వజలపవై6 ,.... బన్నులప్వైబన్నులు వేయుచుండును, బుణము లడుగుచుం డును. (పజల కాధించుచుండును, అయినను వానికి డబ్బు లభింపదు బుద్ధి, సిద్ధి, సమృద్ధి భావానునారముగ నుండును. ధరాాత్నుండగు రాజున కీ పృథ్వి కామభేను నకును. (వసుం+ధరా యనంగా వసు=ధనవజను, ధరా=ధకించినది అనునీ యర్థము సార్భకము కాగలదు.) నీకు ధనమున "కేమి కొదువ 1 పూర్వకాలమున గరంధమ మహారాజునకు మరు త్తు యశ స్వియగుం బుతుండుండెడివాండు. ఆతండు తన కులగురువగు సంవర్తకుని సహాయముచే నొక మహాయడ్డ మును గావించెను. అట్టిడాని నింతవజ కివండును జేయను లేదు; ఇంకం జేయంగలవాం డుండండు. ఆ యజ్ఞములో యజ్ఞ నామ్మగి యంతయు సువర్ణ మే. ఇంతయీల + భవన _(వాకారాదులన్నియు సువక్షకములే,. ఆ యజ్ఞములో యావ

“10 భాగవత కథ ణులకు దానము వారెత్తలేనగంతగ సువర్ణము నొసంగాను, దాని నచ్చటనే విడిచివచ్చిరి. అచ్చట సువర్ష యజ్ఞ సామ గని ఎద్దుబండ్లు, వనుగులు, ఒంయచెలు మోయవలసివభె ఏనులొ ధరగ్జరాజిట్లనెను :- “*వాస్సుచేవా |! శాహ్మాణులు విడిచి వెళ్ళిన మిగిలిన యజ్ఞసామ్యగివై మన కధికార మేము

న్నది ?* చానితో యజ్హముచేయుట ఉచితమా[ వాసుబేవుం డిట్లనెను:- “రాజా! నీవు సమస్తధళాతల మునకు. జ[కవర్తీవి. భూమివైంగల వను, కానన, పర్వత, వృత, ధాతువ్చ లన్నిటిమూంద మి కధికారము కలదు, అ ధనమవై నీకు సంపూర్ణ స్వత్వమున్నది నీవు శివునిం బూజించి నిశ్శంకుండవై యా ధనమును బెప్పించుకొని, చానితో యజ్ఞసంభారము లన్నిటి నేర్పఆచుకొని యజ్ఞము లను బూర్తి కావించుకొనుము*” ధర్య రాజిట్ల నెను:- *వాసుజెవా |! మాయా య/గు నెడల ననుచితమైసను నుచితము కాంగలదు. విధి నిషేధము "లేరృఆచినవాండ వీవేకదా! నేను మరుత్తుని యజ్ఞవృత్తాంత మును, ఆతవి కింతటి ధనపాప్పి యెట్లు కలిగినదియు సంపూర ముగంవినందలంచుచున్నాను. చానిని వినినమిందట నా ధ్‌ మును దెచ్చుళొని యజ్ఞారంభమును గావించెదను. 'శ్రీకృన్లుం డిట్లనెను:- “*ోశాజూ! మరుత్తుని చరి,తను అనీ జు నంతయు సత్యవలీ నందనుండగు వ్యాసభగవానుండు. చెప్పం గలండులో అని (శ్రీకృష్ణుం డూరకుండెను, -

మరుత్తు ని యజ్ఞధనవు : ధరగ్దజుని అశ్వమేధము 11 వురుత్తుని యజధనముు : ధరజాని అశ సర్ధి వేంధవలు లలి

శ్లోః తిదఖిపేత మాలక్ష్య భాతరోచ్యుత చోదితా | ధనం ప్రహీణమాజ్యుహు డవీచ్యాం దిళి భూరళః॥. "లేన సంభృత సంథారో ధక్మపువొ యాధిష్ట్రిరః। వాజిమేర్రై ఆయ్రీభర్భీడో యైః సమయజు ద్ధరిమ్‌ ॥॥

• పాత్రా ౧ స్కం, ౧౨ అం కెకె రే ల్లో ధర్ధనందనుండ్తు బంధుసంహారదోవంబు వాయు కొలకు నశ్వ మేధయాగంబు నేయందలంచి (పజలవలనం గర దండంబుల నుపార్టితంబయిన విత్తంబు చాలక చిత్తంబునం జింతించునెడ నచ్చ్యుత్నపేరిత్తులై భీమార్డునాదులు తొల్లి మర త్తుండను రాజు మఖంబుచేసి పరిత్యజించి నిమేపీంచిన సువర్ష్మ పాతాదికంబైన విత్తం బుత్తరదిగ్భాగంబు వలన బలవంత్నులై తెచ్చిన నా రాజసత్తంబు సమాయ్త యజ్ఞోపకరణుర్యడై సకల బంధు సమేతింబుగం గృమ్షుని నాహ్వానంబువేసి పురు ఫోత్తము నుభ్లేశించి మూండుజన్నంబులు గావించె” ్రీనుచాంధ్రభాగవతము అసత్యముకంక సత్యెము, (ేష్ట్రమెనది. . విశ్వర్యోప భోగముకం"బుం జ్యాగము (గేష్టమైనది. విరోధముకంు తమ (శేష్టము. అధర్థముకంయె ధర ము (కేస్టము. . తాను జేయు సమస్తకర లు శ్రళుష్స పదారవిందముల కర్పించు .టయుం దన భారమంతయు నాతన్నివై వేయుటయు సర్వ

క్రి భాగవతకథ (శేవ్యమైనది.. దీనికి మించిన సర్వ(ేస్టమగు కార్యము లోకమున నింకొకటి లేడు. మహాభాగులగు పాండవు లిళ్లు యెనర్చిరి,

యజ్ఞమునకు విపుల (ద్రవ్యమవసరము _ సాధారణ (ద్రవ్యములో నశ్వ్యమేధయాగ ము వంటిది కాంజూలదు. పాండ ఫుల కేడనంతటిద్రవ్యము లేదు. కోశమంతయు రణయనై మందు. వ్యయచుయ్యెను. 'శ్రుగష్తుండు హివమాలయమున గంధమాదన పర్వత శిఖరమందు గల మరత్తుని యజ్ఞ కేష ధనమును 'దెచ్చుట కొజ్జ యాయంగా ధరగజుండు సమిపం బున గూర్చుండిన వేదవ్యాసుని గూర్చి యిట్లడిగెను :- “భూ ! ఈ మరుత్తుండెవరు ! ఈతని కింతటి వైభవ మెట్లు. కలిగినది ! ఈతని కింతటి విపుల ధనరాశి యెట్లు (పావ్హించో నది 1! ఆతం డట్లు దాని నచ్చట యేల విడిచి పుచ్చెను? మిరు నాయీ (ప్రశ్నల కతి సంచేపముగం (ుత్యుత్తర మిచ్చునెడల నా సోదరులను బంపీ (శ్రీశష్పునాజ్ఞచే నాధన మును నా సోదరులచేం 'చెప్పించెదను.”

ధర శనం డిట్లడుగంగా వక్తలలో (గేష్టుండును, సత్య వతీ పరాశర నందనుండగు వేదవ్యాసుం డిట్లు ఇెప్పం దొడం కను;= *ీరాజూ ! వినుము, పరమయశస్వియి, మహేం దై శ్వర్యము కలిగిన మరుత్తుని చరిత్రమును, అతని విపుల విత్తమును గూర్చి చెప్పెదను. నీవు నీ సోదరులతో సావధాన పూర్వకముగ వినవలయును,

మరుక్తుని యజశజ్ఞధనము ధర ం్రజాని అశ్వమేధము 18 పూర్వ కాలమున (బతాపశాలియగు రాజు కరంధముల డనువాండు కలండు. నీక ధామ్యుండు, కృపాచార్యుం డెట్లు పురోహికుబుగా నుండిరో అక్ష యాశనికిని వేదవే_త్తయు, సర్వశా్యస్త్ర పారంగతుయడ నగు అఆంగిరుండను మహాముని వునోహితుండుగ నుండెను, అంగిరుండే ఆతనికి సమస్త చేవ బుషి పిల్చి కాగ్యములు చేయించుచుంచెను. అంగిరున కిద్దరు పృుతులు వద్ద వాండు బృహస్పతి, "రండవ వాండు సంవర్తుడు బృహస్పతిని బేవేం్యదుడు తన ఫురోహితునింగం జేసికొనెను. అన్నదమ్మ్యలలో. నొంచెముగ విరోధముండును. రాజ్యా! అన్న దమ్ము. లోను, చిళాపుతులందును, మ్మితులకును సంబంధులలోను పరస్పగము నిరోధము కలుగుచునేయుండును. దీనికి ముఖ్యమగు కారణము ఐశ్వర్యము, యశస్సు, ఇం్టదియ ఏిషయములుగ నుండును. భోగలాలసచే _నెశ్వర్య మదాంధుండ్రై మానవుండు తన బంధువ్రలను గూడ తిరస్క రించుచుండును.. వ్విపనరుండగు సంవ ర్తుండు (శేష్టండను ౭న సోదరునితో విరోధము బెంచుకొనందలంపలేను ఆతండు తన సర్వస్వమును ద్యజించి విశ్వనాథపురియగు వొరాణసికి వెళ్ళి దిగంబర వేషముతో భూ లేశ్వరు నారాధించుచు, సందుగొందు లలో నున్యత్తునివ లెం జరించుచుండెమ. అప్పుడు అంగిళాముని [దవ్యమునకు,' అతని కలపరం పరాగత యాజమాన్యమునకు ఉత్తరాధికారి బృహస్పతి "-యయ్యొను. కరంధమ మహారాజు తర్వాత నాతని ప్పుతుండు మరుత్తు సింహాసనాశీనుండయ్యెను. తన తండి కరంధమున

1 భాగవత కథ "కెట్లు "బేవర్షి వీతృ కార్యములు చేయించుచుంజెడివాండో అశ్లు బృహస్పతియు మరుత్తునకు 'బేవర్షి పితృ కార్యములు చేయించు చుండెను. మరుత్తు డతిబలనంతుండును, గుణవంతుండ్డును, వై. శ్వర్యవంతుం డయ్యెను, ఆతని మైశ్వర్యమునుగాంచి 'బేవేందుండు కూడ స్పర్థవహించెను, రాజూ! ముక్షిమార్గ మున కీ ఈన్ద్యూరూపమగు దోషమే గొప్ప విఘ్నము. భూమి మిందనుండు జీవులు మొదలుకొని (బహ్మ్మలోకజీవులవజ కిబే దోషము కనంబడుచున్నది ఓక వృత్తిలో నుండువారు వారిలో (శేష్టునిగాంచి 'జ్వేషించుచుందురు, ఇద్దరు విద్వాం సులు పరస్పరిము వారి యశస్సునుగాంచి (కుళ్ళుకొనుచుం దురు ధనవంతుడు ధవవంతునిం జూచియు, స్వర్ణములోని "బీవతలు గమకంకె నధికసుఖము ఇెందువారలను జూచి మండ్షిపడిహోవుచుందుకు ఈ దోవ కారణమున జీవ్రండు భగ వత్చాదపద్శాముల కెడకుం. చేరంజూలడు. ఈ ఒక్కదోవము ననించెనా కోడు నిత్య, శుద్ధ, ముక్తపురుషువు కాంగలండు. "దే వేందుండుకూడ్డ మరుత్తునుగాంచి యసూయ_ వైందుచ్చుం డెను. అతం డిట్లు తలంెను;- “నేను స్వర్గ్ణమునకును, సమ్మ్‌్సస్త జేవతలకును (టైభువును. అయినమ మ_ర్యలో శాధిషతి యగు మరుత్తుని మైశ్వర్యము నాకు "లేదు "వీని ధరశార్యముల కెట్లు విఘ్నము కలిగింతును లేకున్న నీతండు నాతో పోటీ చేయుటయే గాక, యిర్శిదపదమునుగూడ ల్తాగుకొనంగలం డనుటలో నాశ్చర్య మేమ్వియున్లు లేదు,

ఇట్లాలోచించి యిీక్ష్య్యావశమున నిం్ధదుండు తన గురు వగు బృహస్పతిని బిలివించి యిట్లనెను;:- “జేవగురూ! మిరు

మరుత్తుని యక్హిధనము : భరగ్తజుని అశ్వమేధము క్‌ ళ్‌

మకుత్పునకు ేనర్జి దితృ కార్యములను. చేయించుట అసవల వలయుకు ఇదినా కఫ్రతివ్టం మిరు. దివ్యులగు "జేవతలకు గురువులయ్యు నొళ మర్త్యునక్తు ధర గౌర్యముల్లు చేయించు చునారు. మీరు ేవగురువులని పిలువంబడుచును మనుష్య లకుం బురోహిగుండవసి వీలువంబదుట అవమానముగ లీదా * దూడుండు, నేను లెండువూటలు ఇెప్పెదను. నేను బులి పుచ్చకపుమాటలు పలుకుట యెటుంగను. మారు నాకు పురో హ్‌ితులుగ నుండందలంచు నెడల మరుత్తు నికాగ్యము 'లేవియును జేయింపరాదు మో కాతని పురోహితమే [పియమగున్గెడల నొక్క. నమస్కారము. మికు మాకు రామ్‌రామ్‌ మీకీ

"రెండు ఫతథములలో నేది యిష్ట్రమో 'తెలుపుండులి బృహస్పతి చాల చిక్కు లోంబడెను. అతండు రెండు వైపులను చిశేజన త్రలంచెను. ఇంద వాళ్యములను విసి యావిష్తు యమున జూల విచారించెను. చివరకు దేవ పురోహితుండు యించుకొనెను. ఇట్లు నిర్ణయించుకొని యాతండిట్ల నెను:- “జీవేయ్యచా ! నీకు మరుత్తుని సాట్రియేమికలదు! నీవ స్వశ్తాధి పతివిి ఆతండు మరణశీలురగు మానవులకు రాజు, " సీవజరుం డపు. అమరుండవు, యడ్ఞ్ఞభాగ భోక్తవు. మరుత్తుండా మరణ ధర ము కలవాడు, వానికొజు కై "నేను నిన్నెట్లు వీడంయగలు గుదును 1 చేవేం్యదుని పూజ్య పుకోహితుండు మరణశీల్తుం డగు మరుత్తునకుం బురోహితుండ్రై. స్న్ముక్రువములను బట్టి " యజ్ఞమును , జేయించుచున్నాండను నపకీ రి నాకింత్రవరకు

16 భాగవత కథ వచ్చినప్పటికిని నేను శీల సలకోచముచేతను, కులపరంవనాగత మగు వృత్తియగుటచేతను నేనట్లు చేయించుచుంటిని ఇంక సీవ్రు వలదనిన నేనేల చేయించెదను! ఇప్పుడు వారు వచ్చి నన్నడిగిన నింక నా పని నావలనం గాదని చెప్పవే సెదను.”

ఇందుడీ (పళ్యు త్తరమును విని చాల సంతోషిచెను. జీవులేల తమ ప్రతిస్పర్ధి పరాభవమును గాంచి. ప్రసన్నులగు దురో తెలియదు. మరుత్తుని యుత్తమ మైశ్వర్య రును (భష్టము కావించితినని యిందు డనుకొనుచుండెను. , వవ విషయమైనను ఎన్నాళ్లో డాంగదు. ఈ విషయమును మరుత్తు విని చాల దు।ఖించెను, ఇదివజి కెవరును 'జేయనంతే . సమృద్ధి వాలిగ యజ్ఞము 'జేయ నాతండు సంకల్పించి యాతండు తెన కుల గురునగు బృహసృతి దగ్గుకు వె. యభీ పాయముకు 'దెలిపెను. రాజు వాక్యములను విని బృహస్పతి యిట్లనెను ;= రాజా ! నీకు మేలగుంగాక ! నీవ నావలన యజ్ఞాదుల నెజు "వేర్చుకొను నాశను వదలుకొనుము. నేకు నీచేత నేవిధమగు పుణ్యకార్యమును జేయింపను. ఇంత నీ పనులన్నియు నిం "కెవరిచేతనై నం జేయి౦ం చుకొనుము.”

రాజు వినయముతో నిట్లనెను :_ “స్వామి ! మిారిబ్లు పలుకుచున్నాళేల ! మతీయొక (శాహ 'శ్రణునిచే నేనెట్లు పౌరో త్యము చేయించుకొందును! కుల |పరంపరాగతుండగు . తన పుఠోహితుండుండంగా మటియొకరిచేం జేయించుకొనిన గొప్ప పాపము సంభివింపలలదు, _అట్టియెడ మిమ్ముల నే నెట్లు పరిత్యజింపం గలుగుదును $[)

తి. మరకుర్తుని యజ్ఞధనము ; ధర్ధుజుని అశ్య మేభధము [7 బృహస్పతి యిట్లనెను :లోనీవ్టు న్ను ప౦త్యజించుట యెక్కడ! నేనేనా బుద్ధిపూర్వక ముగ నిన్ను పరిత్యజించు చున్నావు” రాజు మికి-లి వినయముతో నిట్లనెను వ్‌ గ పభూ | యదమానుండు చేసిన యే పాపమును గాంచి పురోహితుడు వానిని బిత్యజిందుచుర్నాయయ 1! నేచేపాపము. చేసితినని మోకు పరిత్యజించుచున్నారు + నాలో మి ళలేవొపముకు జూచితిక ౪ బృహస్పతి సరళయిగా నిట్లనెను :_ “రాజా! నీవు పరమ ధర్మ్యాళ్ళుండవు. నీలో నే పాపమును లేదు. నేనుపాప కారణమున నిన్ను. బరిత్యజించుట లేదు. ని వింథొక యోగ్య వేదజ్ఞుండగు యాహ 'శ్రగునిచే యజ్ఞము చేయించుకొనవలసిన దని నేను సంతోమపూర్వకము* నాజ్జాసిందుచుక్నాను,. నే నిది దోషముగ భావింపను. అపసన్నుండనుగానులొ రాజిట్లనెము :- “స్వామి ! మోారెట్లు వదలంగలుగు దురు + వంఛానుగతముగ మేము మిపాదములను బూజించి తమి. దైైవిశకముగ యజకూనుండు ధనహీవుండగు నెడల వైశ్వస్య శఇాలియగు యోగ్య పుఠరోహితుండు వానిసి వదల రాదు. లేక పుకోహితుని వంశములోని వాండు విద్యావిహీనుం డగునెడల తెలివిగల యజనూనుండు వానిని వదలరాదు, ఎట్లో యిద్దరును సరిపుచ్చుళొనవలసి యుఏడును అదియును గాక నేనై శ్వర్య హీనుండము గాను. మినళ్థులను సర్వ విధముల డకేవించుటకు సంఫిద్ధుడను,

18 భాగవతకధ

ఇది విని బృహస్పతి కొంచెము గద్దించుచు నిట్లనెను; “రాజా! ఉన్నువిషమయ మిది. నీ యిష్టమువచ్చినట్లు చేసి కొనుమి. నేను చేవేందునకుం బురోహితుండనై తిని. ఇంక నేనిషూడు మరణశీలురగు మానవులకుం బురోహీతుండ నగుట యవమానముగల దణంచుచున్నాను. కావున నాచే యజ్ఞము చేయిం చుకొనునాశను వదలుకొనుముో

ఇట్లు స్పష్టముగనన్న బృహస్పతి గరం క్తులను విని 'రాజున కపారదుఃఖము కలిగను, ఆతనికన్నుల నీరు నిండెను గాని యుంతలో నానండు కొంచెముగ సంబాళించుకొని యిట్ల నెను;- చేవా! ఇంగదుని జేయువాండవు నీవే గడా |! ఇంద్రండు ఏండని నిశ్చితముగ "లేడు. మిబోటి టావై ణులు నూటు యజ్ఞములను 'జేయించిరా వాని కిర్యడాసనము లభింపలగలదు. నేను మికు పరంపరాగతుండ నగు యజ వమానుండను, శచవకుండను. మి యాజ్డానువ ర్తిని, వావై మికు మాపై నాకును అధికారము కిలదు. నేనుమూాతిము "వెనుకకు దగ్గను. మిరు నాచేత నూజో శెండునూటులో మీ యిష్టమువచ్చినని్ని యజ్ఞములను జేయింపుండు.

బృహస్పతి యు_శ్తేజితుండ్రై యిట్లనెను: - “రాజూ , ఇన్నిమాట లవసరములేదు, నే నిదివజ కొక్క-సారి ఇవ్పితిని, నీవు ఒకటి. చెప్తాము, వేయిచెప్పుము,. నేను యజమువు చేయింపంజూలను, చేయింపంజూలను, ముమ్మాాటిని జేయంపం జూలను. నేవు నీ పని చూచుకొనుము, నీ యిష్టమువచ్చిన

మరుత్తుని యస్ఞధనము 2 ధర్మజుని అశ్వమేధము 19 వానిచే యజ్ఞము చేయించుకొనుము, నామింద ఆశను బూర్తిగ వదలుకొనుము”

ఇక6ం మాటాడలేదు. ఆతండు దుఃఖతచిత్తముతో బృహస్పతికి. (బణామము కావించి వెళ్ళిపోయెను. సిరవరాధి యగు తనను దన పురోహితుండు అకారణముగం బరిత్యజించి నాండవి యాతండు మనస్సులో జూల దుంఖ౦చెను. ఇంతలోనే యాతనికి గన్రీక అప్ప గోవింద హరే మురాశ్కే హేనాథ నారాయణ వాసుబేవ్‌ యను సుమధురనామసంకీ ర్త నము వినంబడియెను. ఆతండు తలయెత్తి చూచునప్పటికి వీణవాయిం చుచు హరిగుణ గానము చేయుచు నారదమవార్షి కనంబడెను. నారడుని గాంచి రాజు శిజ్చాభక్తులతో నాతని చరణముల కడ7”ను నారదుండు యథోోచిత ఆశీర్వాద మొసంగిన తర్వాత యిట్లడిగెిను:లోరాజా! నీ వింత చింతతో నుంటివేల! సీ దుఃఖ కారణ మేమో నాకు కొంచెము చెప్పాము

రాజు ఖన్నమనస్కు-.డై యిట్లనెను:- “స్వామి | వీమి చెప్పుదును 1 నేను పూర్వజన, 'శ్రములోం 'జేసన పాపఫల మేమియో కాని నా గురువ్వు నిరపరాధియగు నన్ను బంిత్య జించినాండుూ” ఇట్లనుచు జరిగిన వృత్రాంతమంతయు మొదటి నుండి చిపజవరకు ఇప్పి యిట్లు వెను;- “స్య్వామోా! నాకుల పురోహితుండు నన్ను6 బరిత్యజించిన నే సెవరిచే యజ్ఞము చేయించుకొనవలయునో మిరే చెప్పుడు”

సమస్త జీవకోటియొక్క కల్యాణ సౌభాగ్యములనే కోరు 'జేవర్షి నారదుండు రాజుతో నిట్లనెను:- “రాజూ!

ల0 ““ భాగవతకథ సవ్ర భయపడ నేల! సీ యజ్ఞమును నేను పూర్తిగావింపం జేసదను, అదియును మా కులగురువు చ్వారానేగొ కుమిలీపోవ్రచున్న రాజుమాంద నమృుతవర్హము వర్షించి నట్ట్లుండెను. అక్యంతి హన్షమున రాజిట్లనెను :-- “న్వామిా 1! నా కులగుగువగు బృహస్పతి చేవేందుని మైశ్వర్యమును గాంచి మైశ్వర్య మత్తుండై నాడు, అతనిడ్య్వారా మోారెబ్లునా యజ్ఞమును బూర్తి 'జేయింపల గలుగుదురులో ఎవవై నం బరస్పరము పోట్లాడుకొనుచుండిన నారదున శానండము, అందుచేం నాతిం డిట్లనెను :-రాజూ! న్యాయతః నీకు బృహస్పతిపురొో*హితుండు కొండు. నీతండడికి ఫురోహితుం డగు అంగిరాముసికి ఇద్దరు పుతులు. పెద్దవాండు బృహస్పతి. . "50డవవాండు సంవర్త్షుడు. యజమానులు పంచుకొనిన ని వంతునకు న్యాయతః సంవర్తుండు పురోహితుండు కాగలండు. సీ వాయనచేతినీ యజ్ఞమును జేయించుకొనునముూ”ొ ఒం "రాజు చీనతతో నిట్లనెను; లో బులిపుచ్చకపు మాటలేల? నాకు గురుప్పుతు లిద్దరును సమానముగ 6 బూజ్యులును, నంది సీయులును. ఇద్దరును. నాకు ఫురోహితులే, సంవర్తుం డెద్చ టికో దిగంబరుండై వెడలి పోయినాండని వినియున్న్నాను. ఆయనను నే నెక్కడ వెదకి పట్టుకొనం గలుగుదును!। ఆతండు నాకు దొరికినా నా మనోరథములన్నియు నెజ వేటిన స్తు” రాజు వాక్యములు విని నారదుండిట్లనెను :-రాజూ ! బ్రృహ్మజ్ఞానియగు సంవర్త మహాముని జూడ నేను నీకు చెప్పం

మరుత్రుని యజ్ఞధనము ; ధరగజుని అశ్వమేధము లే గలను అతడు కాశీపట్టణమునం బిచ్చివానివలె దిగంబరులడైె తికుగసచుండు

రాజిట్లనెను స్వామి! తన్నుదాను మజుగుపరుచు కొనిన మహామునిని నేనెట్లు గుర్తింపంగలను ₹

నారదుం ట్లనెను:లారాజూ! నేను నీకు ఉపాయము చెచ్చదను, నీ వొక శవమును గొనిపోయి వారణాసీ ఫర చ్వారమున నుంచుము. నగ్నుండ్రై యా పీమంగును జూడ వచ్చిన యూన త్తే "వేవధారియే అంగిరా ఫ్యుతుడలప సంవ ర్తుడు అతేంకు నిమ్ము వెళ్ళగొట్ట (టబయత్నించును ఆతా నయోగ్యుండనని యనేక విధముల6౯ చెప్పును కాని నీవా మోపముళం బడవలదు. అలందేది చెప్పిన నట్లువేయుము. ఆతండు నా విషయ మడిగిన నేను అగ్ని(పవేశము చేసితినని చెప్పుములొ తిట్లు చెప్పీ నారదుం డటు విటు తిరిగి తణ ములో నంతస్థాన మయ్యెను. క

మనుత్తునకు చాల సంతోవము కలి”ను. నారదుని అబేశాను నారముగ నాతం డొక పీవనుంగును గొనిపోయి కాళీ పురీ బహిన్ట్వారమునం బెట్టుకొని కూర్చుండెను. 'ద్రైవికముగ నచ్చటకు ఉను త్తవేషధారి యగు సంవర్హుం జేతెం చెను. శవమును గాంచి యాతండు తిరిగి పోవుచుండెను. అతండే బృహసజ్ఞానియు6 బురోహీతుండు నగు సంవమ్యైండని యాతంకు గ్రహించెను, అన్నిటిని వదలి యాత్వం కివి ఎవెంటల్టుడెమ, రాజు తనను వెంబడించుచునా్నా(డని _ బెల్తిపిక్సొన్లి " సంవర్తుండు తన ఉన్న త్తశను బ్రకటించు “చుండెను ర్లాజుమోాంది" దుషఘు

వ్‌ [072-7 ళీ

లి ఛాగవతకథ చల్లెను, ఒండు) బురదను విసరెను. రాజుమోంచ నుమి్మి "వేసెను. ఇష్టమువచ్చినట్లు తిట్టమొదలిడెను,ు అయినను రాజాతనిని విడువలేదు. అంత ముని గంగాతీరమున నొక యేశాంతస్థలమునం గూర్చుండెను. రాజు (పణామము కావించి చేతులు జోడించి యాతని కెదురుగా నిలుచుండెను. అంత సంవ_ర్రమహాముని యిట్లడిగెను:- *రాజూ ! నీకు నాజూడ యెవరు బెప్పిన[” చేతులు జోడించి దీనతతో రా జిట్లనెకు:- ప్వామిా! నారదమహాముని మిమ్ములనుగూర్చిన వృత్తాంతమును జెప్పి. వాందు” అంత ముని పసన్నుండై యిట్ల నినము:- “నీకు నావలన గావలసిన పని యేమిశి రాజు జరిగిన వృత్తాంతమంతయు నాద్యంగము చెప్పీ యిట్లు (ప్రార్థించెను వాీపభూ! మిరు నాచే యశ్ఞము చేయింసవలయును. నేను నా కులగురువు చ్వారా యజ్ఞము చేయవలెనని కాంటీంచుచున్నాను” సంవర్తుం డళ్యం కాశ్చర్యమ్యుద్రను వహించి యిట్లు నెను:- “నీవు రాజవు నాతోవాటుగా నీవుగూడ వీచ్చివాండ వైతివా యేమి 1 నే నున్దత్తుండను. ఎప్పుడేది తోంచిన నట్టు చేయుచుందును నాకు యశ్ఞములు చేయించుట యీమి "తెలియును 1 సీ కీ రలతోంశలేని మాటలు చెప్పినదెవరు 1 నాకు యజ్ఞ ముచేయించు యోగ్యత కలదని సీకెట్లు విశ్వాసము కలిగినది 1౫

మరుని యజ్ఞ ధనము ? ధర్మజుని అశ్వమేధము స ల్జిత్రి చేతులు జోడించి దీనతతో రా జిట్లనెను:- “ప్రభూ! మీరు సమస్తమును జేయంగలు'ుదురు, య ణము చేయించు 'చేమి 1 నూతనసృష్టియే చేయగల్లుదుప. నేను మా మోస వబులో6 బడను. నాకు నారదుండు సర్వము చెప్పినాండుం వమైనం గానిండు. మారు నా యజ్ఞమును కేయించి లీక వలయును.” ఇ-కేమున్నది! ముని మనస్సు కజగెను, ఆతేందు (వస గృ్నుంర్రై యిట్లనెను:= * రాజూ! నేను నీ యజ్ఞము చేయించి దను. అట్టి యజ్ఞము నిదివజకు గొప్పగొప్ప రాజులే కాదు, 'జేవేందు9ండుకూడ చేయలేదు. కాని సీ నొక (పతిజ్హ చేయ వలయును నీ యజ్ఞ మును 'జేయింప మొదలు పెట్టంగా నే ఇంద బృహస్పతు లిద్దరును మన యిద్దరి మధ్య భీదభావము పుట్టింపం (టబయత్సి౧చెదరు. వారి (పలోభనమందు పడక నన్ను పరిత్య జింపకుండిన నీ యజ్ఞమును జేయించెదను* ౧౨౫ రా జత్యంత వినయముతో దృఢముగా నిట్లనెను: “స్వామి! నేనీ విశ్వనాథపురియగు కాశీయందు గంగాభగ వతీసాశ్నీగా అశ్వత్థము[కింద నిలుచుండి చెప్పుచువ్నాను. సామోత్తుగ వీతలామహుండగు డవు వచ్చి చెప్పినను మిమ్ము లను బక త్యాగము కావింపను* ఇది విని సంవర్హ మహాముని మిక్కిలి ప్రసన్నుండై. యిట్ల నెను;- “రాజూ ! నీవు చేసిన ప్రతిజ్ఞను జ్ఞూపకముంచు కొనుము. నా యన్నయగు బృహస్పతి మోసపు మాటలను విని నన్ను వదలినయెడల నాతండు నాకంం 'బెద్దవాండగు

లట భాగవతకథ టచే నాతని నేనేమియు ననంజూలను; కాని నీ*ు సర్వనాశ నమ? కావింతును, నీ (పతిజ్ఞను నీవ్ర వదలక నిలువంబడి నా నశమం దుంటివా నీ ఫోశము నతయము కావిుతును. విన్నుం గాంచి యిందుండుకూడ లజ్జకుండు కాణగలండు. రాజా! నీకు మేలగు గాక! ఇప్పుడు నీవు తపస్సుచేసి శివునిం _బసన్నుసిం గావింపు , కొనుము, అఆతండు (_పసన్నుండై గుహ్యక, ఇవారిణ, గంధర్వులచే రత్నీంపంబడుచున్న సువర్ణ రాశి నీకీయంగ లండు. దానితో నేను నీ యజ్ఞమును 'జేయించెదను.ో సంవర్తమహోముని యాజ్ఞనుబొంది రాజు తిన తెప స్పుచే శివునిం (బ్రసన్నుని గావించి యత్షయ సువర్షరాశిని బొంటెను. సంవర్తమహాముని దానిచే యజ్ఞవామ్మగి నంతెయు సిద్ధముచేసెను.. ఆతం డిట్లాజ్ఞుపిం చెను :- మా యజ్ఞములో శ్మాతములు, స్తంభములు, భవనములు, వేదులు సకల వస్తువులు సువర్ధమయముళలే కావలయును. ఇతగ ధాతువుతో _ 'జేయంబడ్‌న దే కాన్యమునకు నపయోగింవరాదు. _ సంవర్తునిడ్వారా చేయింపంబడుచు౦డిన మకుత్తుని యజ్ఞసమాచారమును వినంగానే యిందు)నకు తహతహ పున్రైను. తన గురువకు బృహస్పతి యంగీకారముచే నగ్నిని బంపియు, గంధర్వులను బంపియు. రాజునక్కు సంవర్తునకు విరోధము. కలిగింసవలెనని చాల (ప్రయత్నించెను, అతవి యజ్ఞమును బృహస్పతియే చేయించునని మాటిఃహాటికి కబురుచేయుచుండెను. కాని రాజు చలింపలేదు. అఆతండిం్యద బృహస్పతుల మాటలను లత్యుపెట్టనే లేదు, చివనకు 'జీచేం

శ్రీ మకుత్తుని యజ్షైధనము : థర్ణుజుని అశ్వమేధము డవ (దుడు యజ్ఞైమునకు విఘ్ను మాపాదించుటక్రై సయముగ వజము కొసివచ్చెనుః అష్రూడు రాజు విచలితుండు కాంజొ . చ్చెను. ఆంత సంవర్తుం డాతని నోదార్చుచు నిట్లనెను ;:-౮ “ర్రాజూ? నీవు భయపడవలదు, నేనునా మంతి)బలముచే నించుని స్తంభితునిం గావించెదను.” మహాముని వాక్యము లను విని రాజిట్లనెను :ల-ోస్వామిా 1! ఇందుడు క్రద్దుండె యడ్ఞ్ఞ భాగమున గొన రాకుండినం జేసిన దంతయు వ్యర్థమే కదా € ం దృఢముగ సంవర్హుం డిట్లనెను:= “రాజా! నీవు బాల -జె5ివి తక్కుువగ మాటలాడుచున్న్నావు. నీకు నాక క్రియందు విశ్వాసము లేదు. నేను పిలిచిన ఠాకుండునంతటి శక్తి యిం (దుని దగ్ధణ ఎక్కడిది 1 నేను నామం[తబలముచే నిందుని బలవంతముగ లాగుకొని వచ్చెదను.” శ క్రిసంపన్నుండగు-సం వర్తుని సాహసము ముందు బేవేందుండు తల యొగ్గవలసి వచ్చెను. ఆతండు (_పసన్ను.డైై. రాజు యజ్ఞమునకు వచ్చి యానందముతో సోమరసపానము గావించెను. సంతుస్తుండ్రై రాజుతో నిట్లనెను:- “రాజూ! వేను నీశేమి (ప్రేయము కావింతునుకొ రాజిట్లనెను:- “స్వర్షాధిపా |! సీవ్రు నాయెడలంం (బస న్నుండ వగునెడల నా యజ్ఞమును విధిపూర్యకముగ సమస్త జ? పాలి దివ్వైశ్వర్యములతో నిజ వేషము” ఇర్మ్యదుండిట్ల నెను;- “త ఢాస్త” అని యాతండు విక్య కర్ణ్శచే. నచ్చట సహన్యాధికములుగ స్వర్మ మందిరములను,

ల భఛాగవతకథ

భవనములను గట్టింపంజేసెను. మరుత్తు అడిగినవారికి అడిగి నట్లుగ నొసంగెను (బాహ్థుణులకు వారెత్తంజాల నంతగ బంగారము నొసంగెను. వాగు చాలభాగ మచ్చటనే వదలి వెళ్ళిపోయిరి, యజ్ఞ మొనర్చిన తర్వాత యజ్ఞసామ్యగుల ననిష్నై టిని అచ్చటనే వదలిపెట్టి పోయెను. అవి యిప్పటివజకును గుహ్యుక రాతస గంధర్వాదులడ్వారా రథీంపంబడు చుండెను వారిలో సీకు కావలసినవి శ్రీకృష్ణానుమతినిం 'దెప్పించుకొని సనీయజ్ఞములను బూర్మి కావించుకొనుము, మొట్టమొదట శివని. బూజించి పిసమ్నునిం గావించుకొనవలయును; లేఖన్న దానిలో నొక కణమైన నెత్త ఏలుగాదుల

భగవదాబజ్ఞను, వ్యాసానుమతిని (గ్రహించి ధరగ్దరాజు తనసోదరులను బంపెను. వారు శివని. బూజించి, (పసన్నుని గావించుకొని యాసువర్ష మును వేలథొలంది బంధడ్హమిదయ, నేనుంగులమిందన్తు కంచరగాడిదల మిందను వేసికొని తెచ్చిం,

అ విపుల ధనరాశిని గొని పాండవులు హా_స్తినాపురనము నకు వచ్చునప్పటికి అందజకుం బరమాశ్చర్యమయ్యెను, గంగా తీరమున ననేక యోజనముల వి స్తీకముకల సలము సమముగ నొనర్పంబడి యజ్ఞము చేయంబడుచోండెను. గచ్రొవూణు లిట్లు సలహో నొసంగిరి;- *మహోారాజూ ! ఒక యసజ్హములోనె సమస్త విధులు తిగుణీక ఫతేము కావింవుము. మూడు శెటు దవీణ లిమ్యు నీకు మూండు యజ్ఞములు చేసిన ఫల మొక్కసాళే లభింపంగలదు, ధర్థ్ణశాజళ్లు కావించెను, యజబ్ఞాశ్వము

మారుత్తుని యజ్ఞధనము 2 ధర్భుజుని అశ్వమేధము ల విడువంబజెను. అది భూమండల మందంతటను దిగి మరల తిరిగి వచ్చెను. అంత యజ్ఞవిధులన్నియు నె వేర్చుంబడెను. యజ్ఞపతియే స్వయముగ యజ్ఞము గావించుచుంచంగా డాని సఫలత విషయములో: చెప్పవలసిన చేమున్నది 1

ధర్హారాజూ యజ్ఞములో నంతులేని ధనమును గొని వచ్చెను. దానిని అఆడిగినవారికి అడిగినట్లుగ నిచ్చివేసెను. వ వేళన్వైనను ఇష్టము వచ్చినట్లు కోరినవారు కోరినట్లుగం దిన వచ్చును. త్రొగువారు (తాగవచ్చును. వవస్తు వెవండు కావలెననిన నా వస్తువు వాండు తీసుకొనవచ్చును,. డాని కడ్డు లేదు. ఈ విధముగ యుధిస్టిరుని యజ్ఞము మరుత్తుని యజ్ఞముకంయె. మిక్కిలి వ్రైభవముగ జరిగెను. మరుత్తుని యజ్ఞములో సిందుండు యజ్ఞము చేయింపవచ్చెను, ఈ యజ్ఞ ములో ఇతని తండిికింహాడ వీతామహుండగు శ్యామసుందర కృ్ణుండు యజజ్ఞముచేయించు వెద్దయయ్యెను ఆ కారణమున నాయజ్ఞము అనుపమేయ మయ్యెను.

ఈ విధముగ యుధిస్టిరుని యశ్వమేధయాగ ములను సాంనోపాంగముగం బూర్తిగావించి యందజను సంతోష 'ెట్టుటవై కొంతకాలము. (శ్రీకృమ్ణుండు హ_స్తితాపురములో నుండెను. అంత నందజకడ ననుజ్ణగొని (ప్ర ల్యేకముగా నంద " టను గలిసికొని యూదవులతోడను, తన [వియపఖుండగు నర్జు నువితోడను శ్రీకృష్ణుండు యాదవులద్వారా పతిపాలితమగు ద్వార కాపురికిం జనెను.

28 భఛభాగవతకథ విధురుడు ౪8 శ్లో అబిభిదర్యమా దండం యథావదఘు కారిషు | యావద్దధార శళూద్శత్వం శాపాద్వర్ష శతం యమః।॥ ాట్రీకాగ ఎంస్కం ౧౩. అ, ౧౫ న్లో

“మాండవ్యమహోముని శాపంబునం దొల్లి యముండు భూ దెయోనియందు విదురుండైై జనించియున్న నూజు వత్సరంబు లర్యముండు యధాకమంబునం ఛాపకర్వుల దండించెో *

శ్రీను దాం(ధభాగవతము

ఎంతటి తేజస్వియగు తపస్వి యను6గాక! (పారబము ననుభవింపవలసిన దే, (ప్రారబ్ద మనుభవింపకున్న నశింపేదు. జీవన్యు క్తుండైనను శరీరముండంగాం (వారబ్ధ మనుభవింపవల సియే యుండును. కాని అతండా సుఖదుఃఖములలోంగాని, (కియామాణమగు కర్శలోంగాని మునింగిపోడు, ఆయిళలే యిది సంచితకరసలో గలిసి భవిమ్య_త్పారబ్ధమును నిరి శ్రంచు కొనదు. అయినప్పటికి ఈ శరీర మున్నంతవటకు (వారబ్ల కర్ణము తప్పదు. మానవులకే కాదు. బుములు, మునులో యక్షులు, కిన్నరులు, చేనతలు, (వ్రజాపళులు, లోకపాలురు 'వేయేల నందటును ారబ్ధమునకు వశువై కార్యములు చేయుచుందురు... వారుకూడ నానావిధములగు నుచ్చ సన్‌చ 'యోనులలో6 బుట్టవలసియుండును.

విదురుండు . రిం విదురుడు సామోత్తుగ యమధర్శురాజనియు, ముని ఛాపవశమున నాతండు నూణజువర్షములవకు శూ్యదుండ్రై యుండవలసి వచ్చినదనియి సూతుండు ఇప్పంగానే శెనకుం డిట్లడిగిను:- “సూతా |! మాండవ్య మహోముని యమధర్శ రాజును భూమిమింద శూ దుండ వై పుట్టుమని ఫవీంచుట కాతంజేమి యపరాధమును గావించెను 1! ఈ విషయమును 'దెలిసికొనవలయునని మాకు మిక్కిలి కతూహలముగనున్నది. ఆ విషయము మాకు చెప్పందగునది యగునెడలం. జెప్పుండయు సౌనకుని వాక్యములను విని సూకుం డిట్లనెను:లా *స్సునలారా ! ఎవండు ననవసరముగా శాపమోయండు, అను (గ్రహింపండు, అందటును ద్రైవమునకు, నదృష్ట్రమునకు నధ నులు. "సర్వులకు సమస్తమైనవారితో సమ స్త కార్యములు, సమస్తకాల సపంయోగమున జరుగుచుండును. అఆ సంయోగ శాలము రాంగానే తనకుం దానే జీవులకు దానికి తగిన బుద్ధి కలిగి దాని ననుసరించియే కార్యములందు (వవృ_లగు చుందురు. యముని శాపవృతాంతముకూడ చాల మనోరం జకమైనది. దాని నత్యంత సంవేపముగ మికు 'చెప్తూచునాస్షను మోిరందలు స్వస్థచితృముత్‌ (శవణము చేయుండు, పూర్వశాలమున మాండవ్యుండను ఉఓరుగల మహాముని కలండు. అతండు జిలేరదియుడు. ధర్ముపరాయణుల౬ తపో నిరతుండు, 'లేజస్వియగు ముని. ఆతం జెల్లప్పుడు ధర కార్య నిరతుండు. ఆశని యాశమద్వారమున మంచి నీడనిచ్చు వృకేముండెడిది. చానిికింద నాతండు పౌోనవ)ితయె డొర్ధ్వ

లి0 ఛాగవతకథ చాహువులతోం దపస్సు చేయుచుండెను. ఆతనికి బావ్యూ జగత్తు యొక్క. స్పృహలేనంతటి సమాధి కలుగుచుండెడిది. ఒకానొక దినమున. గొందటు దొం%లు రాజుగారింట దొంగతనమువేసి చాల ద్రవ్యమును దీసికొని పాజిపోవుచుం “డిరి.. ఆ సమయమున వారికి మెలంకువవ చ్చెను రాజభటులు చొంగల వెంటంబడి తరిమిరి. రాజభటులు దగ్గజకు వచ్చు నప్పటికి అక్కడికి దగ్గజిగా నున్న మాండవ్యమహాముని ఆశ్ర మములో దచాగు.కొనిరి. దొంగిలించినది కూడ అఆ దగ్గజిలో చాంచియుంచికి. రాజభటులు ఇ౦0తవజకు సమాపములోనున్న దొంగ లెచ్చట మాయమైఫోయిరో యని చింతించి, మాం డవ్య మహామునికడకు వెడలి యిట్లడిగిరి:= “*బేవా! దొంగలు చాలమంది దొంగతనముచేసి యీ (ప్రక్కకు వచ్చిరి. మిరు వారిని ఇటువచ్చుట చూడలేదా 1 ముని మానముగ నుండెను. అదియునుగాక ధ్యాన ములో నిముగ్నుండై యుండెను. ఆశననికి దొంగల జాడయు. 'దెలియదు, రాజభటులు వచ్చిన సంగతియు. దెలియదు. ఆంత రాజభటులకు సంచేహాము కలిగను. వారాశమములోం చువే శించి యన్వేషించిర. ఒక నగోడమాటుననుండి దొంగలు తొంగితొంగి చూచుటను రాజభటులుకాంచి, వెంటనేపోయి “వేశులకు సం కెళ్ళువేసి యిట్లసికి;- *వమిరా ! ఇం నెచ్చటికి వెళ్లంగలస। దొంగిలించిన సామానెక్కడ 1౫ ఇది వినంగానే మూద్ధలుకూడ మౌనులై్రైరి. అంత రాజభటు భళిది మానుల మాసమని (గహించిక. రాజభటు

విదురుండు లి! లిట్లనిరి;:- *వమిరా ! మారు దొంగలా! సాధువులా!” చోరు లింకను మొనము వహించిరి. చోరులనుకొని సాధువునులను బంధింపంబోవుట ళీదుగడా + అనుకొని రాజభటులు నలు నై పులను ధనమునకై వెదకిరి. వెదుకంగా భనమంతయు దొరికెను. అప్పుడు వారిసంచేహము మూయమయ్యెను. వీరందణు దాంభిక మానులని తలంచిరి. *మానము గొప్ప అహ్ర్రుము దీనిచాటున సమ స్తృకుకర్ణలు దాగిపోవును.. వీరం దజణు మహాత్రలుకాదు మహాతమునులని రాజభటులు (గ్రహించిరి. వీరందణకు నాయకుందు బయట చేశులెత్తుకొని నిలుచున్నవాందే. వీరందజది ఒక్కటియే పద్ధతి. పగలం తయు మానము, రా్మాతులంతయు దొంగతనము అనుచు రాజభటు లా చోరులతోంగూాడ మాండవ్నమహోమునిని గూడ కట్టికొనిపోయిరి. నోధుమలతోంభాటు పొట్టుకూడ నలిగిపోవును. పూలతోంచాటు ముళ్ళుకూడ శివలింగము పై బడును. తాంబూలముతోంచాటు అవిశెఆకుకూడ రాజుచేతి లోనికి బోయెను. దుష్టసంసర్లముచే సాధువ్రకూడ దుఃఖ ములో. బడిపోయెను, మునులారా ! ఇప్పటికి కలియుగము వచ్చివేసినది న్యాయము చేయువారు కూడ దొంగలైనారు. వారుకూడ వదోవిధముగ దొంగతనము చేయుచునేయున్నారు. అందు . వలన నీయుగములో దొంగతన మంత తప్పూగ నుండంబోదు, ఇంతేకాదు. దొంగతనము కూడ ఒక కళగ నెన్నంబడం గలదు. కనుగప్పి దొంగతనము చేయుచుందురు, ఎవరును

త్రి ఛాగవతకథ బట్టుకొనంజూలకుండునట్లు దొంగతనము చేయవలయును. ఒక 'వేళం బట్టుకొనంబడినం గూటసాత్యుము నేర్చాటుచేసి, యది నియవూానుసారమగు దొంగతనముకాదని న్యాయస్థానములో బుజువు చేయంగలవారుకూడ నున్నారు. ఇట్టి విపరీతన్యాయ ముచే దొంగలు తప్పీంచుకొను చుందురు దొరలు దండింపం బడుదురు, అయిలే మన మేయిగమునుగూర్చి మాటలొడు ధొనుచున్నామో ఆ యుగములో దొంగతనము చాల అప రాధముగ నెన్నంబడుచుండెడిది. ఆ రోజులలో దొంగతనము నకు శిక్ష నూలముశం (గుచ్చుట. దొంగను నడిబజూారులో నందజు యెదుట ళశూలమునం [గుచ్చి రాజభటులు వెళ్ళి పోయెడు వాకు. గుచ్చుయిడిన వాండు నెము దిగాం జచ్చెడు వాండు. అంత. జండాలురు వాని శవమును గొనిపోయెడు వాగు,

వీరందజను రాజభటులు రాజసము శ్రఖమునకుం గొని పోయిరి. దొంగలు సొమ్ముతో. బట్టుపడిరి. కాంబట్టి అంద ఆను శళూలముల (గుచ్చుండని రాజాజ్ఞాపించెను. కాని విచా రణ చేయనేలేదు. దొెంగలతోంవాటు మాండవ్యమహామునిని గూడ శూలమునకు6 గుచ్చిరి. దొంగలందటును (గుచ్చు బడంగానే చనిపోయికి. కాని మాండవ్యుండు తపః [వభావ ముచే నచ్చట ళభూలముపై నుండి ధ్యానము చేయుచుంజెను.

ఒక దినము గడచివది “5ండురోజులై నది. బుషి. అశళ్షు యుండుటను (గ్రహించి. భటులు రాజున కిట్లు సనివేదించిరి:- పభూ! ఒక దొంగ మాము అక్ష ఛూలముమింద నిం

ధ్‌ “ వీడురుండు “ల్రిత్ర కను (బదికి కూర్చుండి యున్న్నాండు, భూలవాతని మల ద్యారమునుండి శిరస్పువణజకు పోనట్లున్నది.. ఆతనికి కష్ట మేమియు, కలుగనబ్లున్నది, .

ఇది వినగానే రాజునకు సంబేపాము కలిగెను, ఆతం జవండో గొప్ప తపస్విమై యుండవలెను. రాజు ఆతురతతో చుంత్రి చుబోహిశులను " గూడుకోని ళూల పమిీపమునకుం బోయెను. పురోహిశుండు తపస్విని గుర్తించి *మహారాజూ! చాల యనర్ధ్థము సంభవించినది, ఈతేండు పరమ లేజస్వియుం దపోరాశియు నగు మాండవ్య మహాముని.” అనెక. రాజాత నిని ఛూలమునుండి దింపించెను. అంత నాతని నిధ్యు కృముగం బూజించి, చేకులుజోడించి అతిదీనతతో నిట్లనెను: వాహ ణోత్తవమా ! అజ్ఞానియగు నన్ను తృమింపుండు. " మహర్షీ | మావలన నీ ఘోరాపరాధము అజ్ఞానమువలన సంభవించినది. (పభఘా! మీకు నాయెడలం (బపన్నులు కందు. శోధించి నొ రాజ్యపరినారమును భస్మము వేయకుండు,ని ,

రాజు పలికిన వినయో క్రులను విని మహర్షి యిట్లనెను: “రాజా 1 నీకు మేలు గలుగుంగాక 1 నీవు చింతింప వలదు. నీమింద నా కీసుమంతైన (కోధములేదు. అందటు వారివారి కరగ్తల ననుసరించి సుఖదుఃఖముల _ననుభవింతురు, ఈ కర్ణ ఫలము ననుభవించుటకు నేనేదియో ఘోరపావము చేసి యుండవచ్చును. నేను 'బాల్యమునుండియు. తపహోనిరతుండనై యుంటిని. సదా సదాచారమున వర్మించుచుంటిని ఎన్నడు హీింసయనుమాట నెజుంగను. అట్టేయడ నీ దారుణ దుఃఖ

లిక ఛాగవత శథ మేల నే ననుభవింపవలసి వచ్చెనా యని నేనాలోచించు చున్నాను మంచిది. నేను యమధర రాజు నడిగెాదను. రాజు (పాణములు కుదుటం బడెను. అతండు బుషిని గూర్చి భయపడు చుండెను. ఈ తిపస్వులు, ఒఐళకెలు ఎటు “మృల్లెదళో యొవరికిని చెలియదు. వారికెవరిమోందనై నం గోపము నచ్చెనా యింక నెవరి మాటలను వినరు, వారి వాగ్యడ్థమును విడువనే విడుతురు. కాజిట్లనుళొనెను;-- ళ్‌ఆ్రవ్స శయ్య ! నామాోందనుండి గ్రహము మరలినది. బుషీ 'శోధవు యమరాజుమోందకు విసుకుకొనినది. ఇద్దరు సమ ర్ధలే, పరస్పరము తట్టుళొనం గలుగుదురు” అని తఃంచి రాజు అర్థ ఫ్రపాద్యారులతో మునిని విధ్యు_క్తముగం బూజించెను. రాజా శళూలమును బుషిశరీరమునుండి యనేక విధములుగ నూడబెగుకల (బయత్నించెను గాని రాలేదు: అప్పుడు బుషి యాజ్ఞచే బయటనున్న ళశూలమును గోయింవెను. . కొని శూలము (అణ) ములికి బుపి. శరీరములోనే యిరుకుకొనెను. అందువలన నాతనికి “అణిమాండనవ్యుండు” అను (పసిద్ధి కలిగాను. _ . బుమికి కోపము వచ్చుచుండెను. ఆతండు తన తపో " ప్రభావమునను, యోగ పభానమునను యములోకమునకుం 'జేరుకొనెను. బుషి. వచ్చుటను గాంచి యమధర రాజు శ్‌ ముగ లేచి యాశనికి స్వాగత సత్కా-రములం గావించి, యర్ధ్య పాడ్యాదులచే నాతెనిని. బూజించెను. ఆతని పూజను: గమ వింపక యే బుషి. యముని గద్దించుచు నిట్లనెను:- యమరాజు

విదురుండు త్‌ గారూ ! అబ్బ! మిరు న్యాయశీలములోం (బసిద్ధులు కదండీ మోిరందటకు6 కాపపుణ్యములను బట్టి ఫలముల నొసంగుచుం "జెదరు కాంబోలును. ఈకూలమును బయత్నపూర్వముగం బీకినను రాలేజే ! యిట్టి ళూలదండమును. నా శకీవాపకారణ మున నిచ్చితిరో కొంచెము దయవేసి చెప్తాడు, నేనేమి పాపము చేసితిని యమధర, శ్రరాజు నిర్హాంతపడి పోయెను. బుమీ మొక్క (శోధముఖమును జూచునప్పటి కాతని ముఖము వాడిపోయెను. ఓదార్పుతో నాతండిట్లనెను:- “్యబాహ్థుణోత్తమా! తమరు 'వేంచేయుండు. తొము స్వస్థచిత్తులరు కాంగానీ నేను తమ (పశ్నలన్నిటికిని (బశ్యుత్తరము లిచ్చెదను *” బుషి శాంతింపలేదు. ఆతం డిట్లనెను:- “నాదు, ముందు నాకు ఇెవ్పీనంగాని నేను గూర్చుండను” వైవస్యతుండు. వివశుండ్రై. _న్యమతతో సిట్లనెను:- “చ్ర్రాహ్తణో_త్తమా 1! వాల్యకాలములో మిరు దర్భ మొనతో తూనీంగను గుచ్చి విడిచి పెట్టితిరి డాని శరీరము నుండి నీవు - దానినితీయకయీ విడిచితివి. కావున నీ యణి (ములికి) నీ శరీరమున మృాత్యుపర్యంత ముండలగలదు” బుషీ ఒడలెజుంగక *ల్తదెప్పటి సంగతిలొ అనెను. తనా బాల్యమున” అని యముండనెనుం బుషీ యిట్ల నిను:= “బాల్యమున ధర్యాధర్థమును "ెలియంజాలవు. ఒకవేళ చేసియుండిన నది బాల సులభ చంచ లతావశమునం. జేసియుందును. ఇంత చిన్నదోమమున కింతటి

86. • భాగవత కథ .. ఘోరదండమా! నీవు ళూదవృ త్తికి సంబంధించిన : కార్య

మొనర్చీతివి., కావ్రిన నీవు నూజుసంవత్ప్సరములు శూదు)0 డవై. భూమిమిోందం బుట్టిముండవలసినదని నిన్ను శపించు చున్నానులో 3

యముడు: కువితుండగు మునిని ' మధురవచనములతో వినయ యు_క్తముగం బలికి (పసన్నుని గావించి యిట్లనెను:- “స్వామిా 1! వఏయపరాధమును మికు నాషమై. దోసితిరో దానిని మూలే చేయుచున్నారు. :. నాకునా న్యాయముళొజు కిట్టి ఫఘోరధండ మా! యనం . ,

ముని 'శాంతుండు. కాలానే. యీతని యెడలం 'బిస న్నుండ్రై యిట్లనెను:- “ధర్మరాజా! నే నిగ తాళికికూడ అబద్ధ మాడను. "కావున నీవు భూమ్‌పై శూ దుండవై జన్మింపవల సినదే. కాని నీవు 'శళూడు)ండవు.. సీశల్లి శూద్రుయగుటచే నీవు ఛూదుంుగ "నెన్నంబడుదువు. కాని నీవు వ్యాసవీర్య మున నుద్భువింపంగలవు, రాజకులమందు. నీవు శేమ్టండవు గను, మానసీయుండవుగను సనెన్నుర(టడంగలవు. అందలు నిన్ను "చేనతగ' నాదరింపంగలరు.. సీ'వక్కడకూడ సీ నీతి "ధర న స్వభావమును వీడవు నీవు సర్వకేషుండవగు సీతిజ్ఞుండవుగ నెన్నుంబడెదవు. నీ నీతి విద్వాంసులలో నొప్ప యాదరమును బాందం గలదు. ఇంకొక ' నొప్పు విశేషమేమన సీవ్టు నంద నందన నోపాలకృృన్ణునకు "మిక్కిలి '(పియుండ వయ్యెదవు. మనుష్య మానమున నూటుసంనత్సరములకు వెగా, అనంగా "బీనతామానమున . నొలుగైదు నెలలు మామే శ్యూదుం

విదురుండు త్‌

డవ్వైయుండి పిదప నీ స్వస్థానమునకు రాంగలవు”' అని పలికి ముని యిచ్య్శానుసార నుగ లోగ్‌ ములకు 6 బోయెను. .

శానకుం.డిట్లడిగిను. “సూతా |! న్యాయ. మొసనర్చు యమధగ్శరాజు "లేకపోయిన పాపులకు. బాపఫలమును, పుణ్యు లకుం బుణ్యఫలము నొసంగు వాండెవందు! అప్పుడు (జేవతా మానమున నాలుగైదు _నెలలుు. యమథధగ్థ్హరాజు పని అగి పోయిన చా?” -

సూతుం డిట్లనెను:- “మహర్షీ ! ఎప్పూరైన లోకవ్యవ హోర మాగిపోఫునా + వందలకొలది యముబు, ' ఇందులు, కుబేరులు, వరుణులు మారిపోయిరి. వందలసార్లు సృష్టి పళ యములు జరిగినవి. యముండు శూ దుండుగా, విదురరూప మున నున్నంతవజుకు,' నిత్యిపితరులలో నర్యముండనువాండు యముని స్థానము న్మాకమించి న్యాయమును జరుపుచుండెను. విదుర శరీరమును వదలి మరల. తొను యముండు కాంగానే తన కార్యమును యథారీతిగ మరలం జేయసాగెను.”

శౌనకుం డిట్లు (పశ్నించెను:- “సూతా ! నీవు చాల యద్భుత కథను జెప్పితివి. విదుగుండు తన పొంచభౌతిక శరీ రము నెట్లు నిడిచినాడో ఆ కథయంతయు దయచేసి, విపుల ముగం జెప్పవలయునని కోరుచునెాను” మోకు ధృతరాష్ట్రుని సద్దతి కథను నినిపించెదను. ఆ నిమిత్త మొననే ఏదురుండు హ_స్తినాపురమునకు వచ్చెను. అంధుండగు తన యన్న ధృతరాష్ట్రుని విదురుం జెట్లు ఇంటినుండి వెడలించి

శం భాగవత కథ తీసికొనివచ్చెనో మునుముందుగా నా వృత్తాంశమును జెప్పి దను, వినుండు ”” శౌనకుం డిట్లనియె:- *సూతా 1! నీకబ్లు రుచించిన నట్లు నీకు ఉచితమగు రీతిని జెప్పూము.” శా హస్తినావురమునకు విదురాగమునముం భభి శ్లో॥ విదురప్తీర్ధ యాతాాయాం మైొశ్రేయాజాక్మనో గతిమ్స్‌

• జ్ఞాత్వాగాత్‌ హప్పినవురం తథావాప్త వివిత్సితః॥ పాటీ ఫొను ౧ప్కం ౧౩ అ, ౧. క్లో “విదురుందు. తీర్థయాతసని మైతేయు. ముండట+ గర శ్రయోగ క్షైూనాది విషయంబులయిన (పశ్నంబులం గొన్ని టింజేసి యతని వలన నాత గతిం. దెలిసి కృళాష్థ్రండై హా స్తినాపురంబునకు వచ్చిన” ఎ శ్రీమధాంద భాగవతము ... దుఃఖములలో మన దగ్గఆి నున్నవారును, విపత్కాల మున మనలను రవ్నీంచినవారు నగు బంధువులు సుఖసమయ మున మన దగ్గణి నున్నప్పటికిని వారిని మనము (పాణముల కంబ నెక్కుడుగం (బేమించుచుందుము, దుఃఖము శ్నేహ మును ఉజ్జ్వ్యలముగను, దీళ్ళముగను (శ్రుశాశింపం. జీయును. చాల్యమునం గెరవులు పాండవుల ననేక విధముల కూధించిరి. నాటినుండి పాండవులను విదురుండు రవ్నీంచుచు నప్పుూడప్పుడు ముుయోచిత సలవో నొసంగి తగిన సహపోయము చవేయుచుం

హస్తినాపురమునకు విదురాగమనము ఐల 'డెడువాండు. ఇప్పుడు ధరస్హరాజు రాజయ్యెను.. ఇపూడు విదు రున కేమి సహాయము లభించెనో జెలిసికొనవలయునని శౌనకుం డిట్లడిగను:- “సూతా ! సీవతి సంవేపముగ మహః భారత కథను జెప్పితివి అశ్వస్టైామవలన విడువంబడిన (బహ్మో 'స్రుముచేం జావకుండ పరీవీత్తును గాపొడిన సంగతియుం జెప్పి తివి పరీమీన్యహో రాజు జననము, (శ్రీకృష్ణ జ్వ్యారకాగమనము, అశ్వమేధ యణ్హముకొటకు మగల హస్తినాపురమునకు వచ్చు కతయు, నశ్వమేధయాగము సాంనోపాగముగం6 బూర్తియగు టయు మొదఒగు విషయములన్నియు నీవతి సంశేపముగ గొప్ప మెలకువతో. జెప్పితి. మేమిషూడు విదురుని సంగతి యేమైనదో, ధృత రాష్ట్ర9ండు హ_స్తినాపురమున నెంతవజకుం జెన్కో పాండవులు పరీవ్మీత్తు నకు రాజ్యము నెప్పుడు, వల వప్ప. గించిరో, చివరకు పాండవులు శరీరము నెట్లు వదలిరో, ఈ సంగతులన్నియుం జెప్ప, ఆ తరువాత పరీశ్చిన హోరా జెట్లు రాజ్య పాలనము కావీంచెనో, పరోపకారమయమగు శరీరము నాతి కెట్లు గంగాతీరమునం జ్యాగము శావించెనో ఇప్పవలయును శౌనకుని (పశ్నను విని సూతుండు మికిింలి సంతోవమ మును జెంది యిట్లనెను:- “మహాభాగా ! నీవు గొప్ప పుణ్య మయమగు (పశ్న మడిగితివి. నీ (పశ్నలకు జవాబొసంగు సందర్భమున నాకు పరాత్పరుండగు వాసుబేవుని కమనీయ కథలను జెప్పు భాగ్యముకూడ లభించినది నీ సం[పశ్నము శారణంబుగ జగన్నాథుని చరితను స్టరించుట సంభవించి నది మంచిది, యి మిరు సంశ్మేపముగ విదురవృత్తాంత మును వినుండుల

'శ0 ఎ ఛాగవత కథ శ స్‌ దుష్ట దుర్యోధనుని దుర్వ్యువహారమునకు దుఃఖతుందై బుద్ధిమంతుండగు విదుగుండు భారతయుద్ధమునకుం బూర మే తన ధనుస్సును గారవసభా జ్యారమున నుంచి యుదాసీనుండై తీ యా, కార్థమై వెళ్ళిపోయెను. అతండు మహాత్మ శ్రోడగుటచే నాతనికశేమియు మోహమౌాయ లేదు. ఆతండు మరల హస్తీనా. పురమునకు రాందలంపు శేదు. కాని తనకంశెం బెద్దవాండును, / బుట్టంధుంకు నగు ధృతరాష్ట్రుని మేలుకోరి యాతండు మరల హస్తినాపురమునకుం దిరిగి వచ్చెను. యా తాసందర్భమున నాతండు _ (వజములో నుద్ధవుని , గలిసికొని అతనిద్వారా (శ్రీకృష్ణుని ర్యాణ వృత్తాంతమును విని ఆతనివలన _ మ్మైలేయ మహాముని సమాఇభారమును 'దెలిసికావి, హరి ద్యారమునకుం బోయి, యద్బట మై తేయుని వలన సమస్త సం చేహ నివృత్తి కొవించుకొని వా స్తినాపురమునకు వచ్చెను.” . .. .. శౌనకుం డిట్లడిగెను:- “సూతా | విదురునకు ఉద్దవుం 'డెట్లు తటస్థపడెనోో మై. లేయుని విడురుండేమని (పన్నించెనో మాకుం జెప్పదగియు౦క్షిన విపులముగాం - జెప్పూండు.”. ఎ సూతుం డిట్లు ఇచెప్పెను;:= *ీమునులారా! జీన్‌ కథ లను (బసంగాగుసారముగ ముందుముండు స్వముముగం 'జెప్పం గలను. - మిరిప్పుడు సం వేపముగ. విదురచర్శిత్రమును, మిదంట నాతేండు హ సినాపురమున నుండి .యేమి . చేసినదియుం "జెచ్చ దను వినుండుు). . . ల న శౌనకుండు. తొందకతో “నిట్లనెను:- ట“ోమంచిది.' సీ .. కట్లు సమంజసమని తోచిన నట్లు చెప్పుడు. దీనిలో భగవ

6. హస్వినాపురమునకు విదురాగమనము శ్రే త్కఛా వర్ణ నము విస్తారముగ నుండునని యిట్లు (ప్రశ్నించి తిమి. ఇష్టుడు విదుర వృత్రాంతమునే చెప్పుము ” | స₹ౌెనకుని సమ్మతిని సూతుం డిట్లు చెపష్పందొడలౌనువా “ఉద్ధవుని ఆ చేశానుసారముగ విదురుండు హరిద్వ్యారమునకుం బోయి, అచ్చట వశాంతమున శొంతముగం గూర్పుండిన మె(లేయ మహామునికిం జూల పిశ్నలు వేసెను వేదవేత్తయు నిద్వాంసు:డు నగు మై_లేయుండు ' కొన్నిటికి సదు_త్తరము లొనంగెను. దానికి విదుకుండు చాల సంతృష్ష్లినిజెంది మిగి లిన ప్రశ్న లడుగం దలంపలేదు. మధ్యలోనే సంతోషమును జెంది మునికి (పణమిల్సి హస్పినాపురమునకు వచ్చెను.” అతండు నగరసమిాపమునకు రాంగానే యెవరో చూచి యీ శుభవార్తను ధర్మరాజున కెజింగించిరి. ఈ శుభవా_ర్తను వినునప్పటికి ధరగ్హరాజు సంశోవమమునకు మేజు లేకుండెను, ఆతండు భక్తిభావ పరవశం డయ్యును. ఆహా !తన చిడ్డలవలె మిమ'గ్గలను రవ్నీంచిన (పాణాధికుండగు మావితృవ్యుండు వేండు వచ్చినాండను సంగతి తెలిసికొని హర్దో_బేకముచే నాతని రోమములు నిక్క-బొడిచెు.

'ధర్ధ్భురా జిట్లాజ్ఞాపిం చెను:- శ్నీఘముగ సమస్త వాహ నములు సిద్ధము శకావింపుండు. పెద్దలు, చిన్నలు, నగరవాసు లందజు మా వీనతండి)కి స్వాగతమాయ నేగవలయును, అతందడు మాక ద్రైవసమానుండు.. ఆతని'కందలును హోర్టిక స్వాగత మిజయవలయును, |

డ్రి ఛాగవతకథభ

ధరగ్హరాజు అజ్ఞకాలానే నగనరమంతటను ఆనందళోలా హల [పవాహ ముప్పాంగెను. నగరమంతట ఆ పురువులం దజు స్వాగతమున "కేర్చాట్లు చేయ మొదలిడిరి. శేవకులు శీఘ ముగం బపవిడి వీధులందును, గృహ ద్వారములందును, ముఖ్య ముఖ్య ద్యారములందును, చౌకులందును ఏతొాశాదుల చేనన్తు దోరణములచేతను అలంకరించిరి. పెద్దలు, చిన్నలు, బాలురు, వృద్ధులు, యు వారివారి రథవాహనములవై నెక్కి. నగగము వెలుపలకు విదురునకు స్వాగతమిీయ వెడలిరి. చాలమంది కాలినడకనే పరువిడుచుండిరి, దూరము నుండి తపస్వివలె జడలుధరించి, వల్కల వస్త్రమును గట్టుకొని కాలి నడకతో విదురుండు వచ్చుట నందణును గాంచిరి. ఆందఅును దమతమ వాహనములు డ్‌గ్గి మిక్కిలి వేగమునం. బరువిడి యాతని గౌంగలించుకొని విలపీింప మొదలిడిరి, ఆ సమయ మునం ధృత రాష్ట్రాండు కూడ తన తమ్మ్గునకు స్వాగత మిచ్చు టకు రథము డిగ్గీ నచ్చుచుండెను, యుయుత్సుండుు సంజ యుండు, కృపాచార్యుండు, ఇతర పాండవులు, బంధువులు చుట్టుకొని నిలుచుండికి. విదురుండు మరల తిరిగివచ్చునను నాశ యెవ్వరికిని లేదు; కాని హకాత్తుగా నాతండు వచ్చుట మాడంగానే అందటకును విపరీతమగు నానందము కలను. అందటికుంబోంగొట్టు కొనిన విలువగల వస్తువు దొకికిన నెట్లుం డునో అట్టి యానందము కలిగెను. ఎన్నటికిని నయము కాదనుకొనిన మొండిరోగము దానికదియే నయమైన నెట్లుం డునో అట్లుండెను,. (గొడ్డివానికి దృష్టి వచ్చినట్లును, చచ్చిన

. వా_స్తినాపురమునకు విదురాగమనము కర్రి వానికీ మరల (పాణము వచ్చినట్టుండెను అందటును లజ్జా, (పేమ, న్యమతలతో విదురు నాలింగనాదులు ఛచేసి”ొనిరి. ఆందజును (బేమాళువ్రలను గార్చిరి. అందజు తబేళ దృష్టితోం దపస్సుచేం గృశించిన విమరుని జూడ మొదలీడిరి, విదురుం డందఆకు యధోచిత సళ్హారము కావించి, పరస్పర కుశల పశ్నానంతరము రాజభవనమునకు. బోయెను.

రాజభవనమునకు. జేరంగానే థర శ్ర రాజాతనిని ఉత్త మౌాసనమునం గూర్చుండం బెట్టి యథోచిత పూజలు కావిం చెను. వాండవకులములోంగల చిన్న వెద్ద (ప్రీలందలటు అనంగాలం గుంత్కి గాంధారి, యదౌాపది, సుభద్ర, ఉత్తర, కృప, పాండవ కౌరవుల కులములోని యితగ కోండం్మడు వచ్చి తపస్వియగు విదురువి దగ్శించిరి విదురుండు సందర్భాను సారముగ నెవరి నెట్లు కుశల (వశే లీయవలయునో అట్లు కుశల (పశ్న కావిం చికి. కుంతి ఎండి వాడిన విదురుని శరీరమునం జేత నిముకుచు విలవీంచెను. ఆమె యిట్లనెను ;--ో*వమి! విదురా! నీవు మమ్ములను మజచియే పోయితివా?! దుఃఖములో మమ్ములను: గని వెట్టిళొని యుంటివి. సుఖమురాంగానే మము లను జూడక పోవుటచే వెనుకటికం3ు దుఃఖములో నుంటిమి. నీవ బొత్హిగ మారిపోయితివి. గుర్తింప వీలులేకున్నది. శరీర మంతయు సెండిపోయినది.

విదుకండు తన కన్నీటిని దుడు దుకొనుచు నిట్లనెను = “వదినా ! ఎవరి ననగలము + అంతయు వారివారి యదృష్ట మునుబట్టి యుండును. మానవుండు (ప్రారబ్ధ స్యూత్రమున

క్రీశ భఛభాగవతకథ బంధింపండినాండు. (పారస్ధ మెచ్చటకు లాగుకొనిపోయిన నచ్చటకు తన కీష్టములేపన్నను జీవి వెళ్ళి తీరవలసిన బీ.” విదురుని వాక్సములు విని (పేమా కువ్చలను రాల్చుచు ఖీ న ధర్థరాజిట్ల నెను = “శాశాయీ ! మికు మేమెప్పుడైన జ్ఞాపకమునకు వత్తుమా+! నిజము పలుగండు. పక్షి గెన (గుడ్తను దన అెక్క-ల్మకిందం బెట్టుకొని పొదిగి కాపాడినట్టు మిరును మమ్ములను రథ్నీంచుచుంటిక. తోటమాలి తన మొక్కల వేమమునే సదా చింతించునట్లును మతు జ్నేశములోంి యంకురములనుగూర్చియే చింతించునట్లును, లేకలేక కనిన తల్లి తన వకైక ప్యుతునియెడల కన్నులు ెట్టుకొని చూచు నట్లును, మమ్ములను మోారు సర్వదా రవత్నీంచుటలో సావ థానులర్హై యుంటిరి. మా కృసవలననే మేవింత వరిగి "వద్ద వారమైతిమి మి కృషవలననే శతుతయము కావించి చతు సృమ్ముద వలయిత సవుస్త భూమండలమునకు. జ్మకవర్తి నైతిని దురో(ధనుండు భీమునకు విషమియనుస్న్నాండని ఇెప్పినది మిీాళే. కౌరవులు వారణావతములోం దల్లి తోం గూడ కాల్చి'చంపం (బయత్నించి మాళొజుకై లక్క_యిల్లుు కట్టింపంగా సీవు చానిగుండా సొరంగమును (, దవ్వించి, పడవ'' వానిని పడవను సిద్ధముగం బంపి మము లను రత్నీం చితికి. మిరు మా యెడల దయతలంపకుండిన 'మేమచ్చట మసియయ్యెడు వారమే, ఇటి మిగు మము లకు వదలి వెళి లు ఈ ళా) విదురుం డిట్లనెను వాాోధర్థరాజా! ఎవరు ఎవరిని * రక్షింపం గలుగుదురు! చేవ పుతు్ర)లగు మిములను రథ్నీంచు గ ము |

హస్తినాపురమునకు విమురాగమునము క్‌. కక్రిః నాకెక్కడిది! మిమ్ములను మ్‌ా' ధర్ధుము, మ్‌ సర్యేము, మి సదాభారమే రవ్నీంచినది.. ధర్ధుము నెవరు రత్నీంతురో వారిని వారి ధర్గ్హమే రత్నీంచును: భగవంతుని దగ్గణ ఆలస్య మైనప్పటికి అంధకార ముండంజూలకను. దుర్యోధనుండు నన్న నేక కువాక్యములు పలికినాండు." వాటిని వినినవాండు 'మరల' నాతని రాజ్యమున నుండంజూలడు. నేను-మిా 'పతీఘమున నుం డని కారణము-లోకనిందకు భయపడియే. ' ఆదియునుగాక నేనీ యసహ్య బంధు వధను జూడంజూలకయే పుణ్యతీర్థ యో్మతికు వెడలితిని. ఈ మూలమున నాకు పుణ్యము లభించి నది. యుద్ధము . చూడ నవసరము .-లేకుండ, విననవసరము "లేకుండం బోయినది. ., .

_ ధర్భురాజిట్లనెను :ోమి 'య్య్యాతలో నెట్లు గడవితిరి] మిోాకెట్లు గడచినది! మారేచైన వాహనమునూాంద వె శితిరా లేక -కాలినడకనా! ఒక్క.శే 'వ్రుంటిరా!' :శేక యాత్రీకులనో! గలసియుంటిరా! నూక్రీ విషయము లన్నియు వీవరనముగం 'జెప్పవలయును. మి యీ విచి[త వేషమునుజూచిన నాకు" మిక్కిలి కుళూహలముిగ నున్నది. ॥ "

విగుకుం డిట్టనెరు వాోీరాజూా! నేనిక్కడమండి బయలు. 'దేరినప్పుడు నే నవధూత 'వేషమును వేసికొంటివి. వస్త్రముల నన్నిటినె తీసి పాజవేసితిని, కౌపీనమును ధరించితిస్‌ ఓక జూంతను ' ధరించితిని. . నన్నావరును -'" గుర్తి ౦పకుండుటనై యొడలు. నిండ బూడిద పూసికొంటిని: నే నొంటరిగాం దిరు గాడుచుంటిని. యూాదృచ్చికముగ 'జేది లభిందిన దానిని దిని

శీ భధాగవతకధ సంతుష్తుని "'జెంబెడు వాండను. భూమిమిోందం బరుంటిని. శాలినడకను బుణ్య తీర్థములను, బర్వతములను, నదీనదము లను, బేవతాయతనములను, మందిరములను జూచుటకుం బర్య టించితిని. ఈ విధముగ చేను భారత వర్షములోని సమస్త (పసిద్ధములగు తీర్థ మాత్రలను జేసితిని.”

ధర్థరా జిట్లడిగెను:-- “బాబాయి ! మీ 'కేయేతీర్థ ములకు వెళ్ళీతిరి!” _

విదురుండిట్ల నెను:-*నేను కురువ్నేతము, ఇం; ద్శపస్థము విథు రాపురి, బృండావనము, శఈూకర నేత్రము, వకేశ్వర ము, టైమ్‌శారణ్యము, (వయాగ, అయోధ్య, చి తకూటము, కాశి గయ, జగన్నాథపుి, "వేంకటాచలము, కాంచీ, శీరం గము చిదంబరము, కుంభకోణము, (శ్రీరామేశ్వరరు, పండర పురము, ద్వారకా, (పభాసవేతము ... టం అం

మధ్యలోనే ధర్ధురా జిట్లడిగెను:= *ీమిరు ద్వారకా పురి, (పభాసవ్నేతమునకుంగూడ వెళ్ళియుంటిరా ! అక్కడ మీరు యాదవుల నందజను గలిసికొనియుండవచ్చును భగ వానుని దర్శనముకూడ అయియుండవచ్చును. అక్జునుం డక్క_గేఉన్నాడు ఆతనిని గూడ కలిసిఫాని యుండవచ్చును. మిరు నాకు శ్రీళృష్ణుని వృత్తాంతమంతయుం జెప్ప వలయునువలో

విదురుండు (ప్రభాసవేత్రము నుండియే అత్యంత శ్మీభు ముగ యోగమార్గమున మథురాపుం, హరి ద్వారము మోందయగా విచ్చటికి వచ్చియుండెను, యదువంశ తీయమెన

చా

హ_స్తినాపురమునకు విదురాగమనము శ వృత్తాంతము నాతండు ఉద్ధవ్రని వలన (వజములో. వినియుం 'జెను. వాసుచేవుండు దేవతా పార్థనచే స్వధామమునకుం జేరెను. కాని విదురుండు ఈ దుఃఖ సమాభారమును చాను స్వాయముగం 'జెప్పందలంప లేదు. కారణ మాఠండు స్వాభావిక ముగ దయాళువు. ఆతం జెల్లప్పుడును చాండవులను సంతోవ పెట్టు కార్యములనే చేయుచుండును. దీనికొజకే ఆతం డెల్ల ప్వూడును (బయతి్నించుచుండును, అట్టయెడ నిపష్పుణడాతం డీదుఃఖ నృత్తాంతమును జెప్పి వారికి చాధ యేల కలిగించును! ఆతం డిట్లనుకొ నెను;-= *ఎప్పుడో ఒకప్పు డీసమా'చారమును ధరగ్హరాజు వినంగలండు. అర్జునుండు స్వయముగ వచ్చి 'దెప్పం గలండు. అట్టియెడ నేము సంతసమును జింతగ నేల మార్చ వలయునుళొ అని తలంచి యాగండు యాతా వృత్తాంతము నంతను జెప్పెనుగాని యదుకులతీయ వృత్తాంతమును నూ(తము చెప్పలేదు. ఆతం డిట్లనెను:- నాయనా ! నేను. బంధువులకడ కెక్కడికిని వెళ్ళలేదు. నా ప్రయోజనము తీర్ధ య్యాత చేయుటయే.”

ధర్మరా జిట్లనెను:= * మికు తీర్థయాత్రలచే నేమి ' పుణ్యము కలుగును 1 మిరు స్వాయముగం దీర్ధస్వరూ పులరు. నిజమే, స్థముల నలన మికు లాభము కిలుగం గలదు తీర్థ ములలో పాపులు స్నానముచేసి వాటినిం గల్భుమము శావిం తురు. సడా శీహరి నివసించు పృాదయముగల మిాబోటి పరమ భాగవతోత్తములు వానిలో స్నానము కావించి యా తీర్థముల పొపములను జోంగొట్టుచుందురు. మిరు స్వయ

శం భాగవతకథ ముగం దీర్ధ యాతలు చేయబోంలేదు; కాని తీర్థములను యథార్థ శీర్థములుగ6 "జేయుటకు భూమిమిోం:దం జరించుచుం దురు, మీవంటి పరోపకారులగు " భగవద్భ క్తుల స్వభావ మిక్తేయుండును, ఈవిధముగ6 బరస్పర కుశల పశ్నలు శిష్టాచార విషయ (పసంగము జరిగిన తర్వాత యుధిష్టిరుండు విదమురుండుండుటకు మణిమయ భవనము నిచ్చెను. అతని యుపయోగముకొజుకు ' సమస్త దివ్య వస్తువుల నొవంగెను. " స్వర్గములో జేవతలు సుఖముగనున్నట్లు విదురుండుండెను. ఆతనికి నాంసారిక సుఖ స్పృహలేదు. భోగవాంఛ లేదు కాని యాతండు వాండవుల సంతోషముకొటకున్ను. తెన యన్వయగు ధృతిరాష్ట్రినకు మేలుచేయం నోరికతోడను గొంత కాలము ధరగ్జ రాజుదగ్గజ దివ్య రాజభోగము లనుభవించుచు నుంజెకు. సామోత్తుగం (ౌణులను దండించు యమధర రాజే ముని కాపవశమున విదురుండయ్యెను. ఇట్టి బుద్ధిమంతుండగు విదురుండు - లభింప ధరగరాజు అనందమునకు . మేజలేకుండెను. ఆతండు తన సమస్త రాజ కార్యములందును వీదురని సలహాను గొనుచుం డెను. ఆయన సడిగియీ సమ స్త కార్యములు చేయుచుండెను;

భా ధృతరామ్ట్రనకు విదురుని వెగాగ్యోపచేశనము 49

ధృతరాష్ట్ర9నకు విదురుని వైరాగ్యోపదేశవంం . ఖ్లోః రాజన్‌ నిర్ణమ్యతాం శీఘ్వ్తిం పశ్యేదం భయమాగతమ్‌। .

“. ప్పతకియా నయ్యేవా కర్నల్‌ కర్షిచిత్ప్రభో! సీమ భగవాన్‌ కాలః సక్వేషాం నః సమాగతః £ స ల

ట్రీ కాన ౧ప్కంం ౧ అ౧రా ౧౯ ల్లో

“మ॥ కనకాగాగ కళ్ళతమ్మితసుత సంఘాతంబులన్‌ ముందటం గని (పాణేచ్చలనుండు జంతువుల నేకాలంబు దుర్లంఘ్యమై యని వార్యస్థితి జంహనట్టి నిరుపాయంబభైన కాలంబు వ. చ్చెనుపా౦ంతంబునమాణుదీనికిమదింజింతింపుధ్యాలతీశ్వ రా1”

• ప . శ్రీ మడాంధ) భాగవతము.

_. దుఃఖదినములు గడచుట్‌ చాలదుర్హభముగ నురిడువు/ సుఖ దినములు గడిచినశ్లు తెలియదు. మన మనేక. కార్యము" లచే వ్య_గులమై యుందుము, కాని కాలము సదా అవ్య్యగా భావముచేం (గతీమీంచు చుండవలెను. “మనము.దారాప్యుత గృహకుటుంటాది చింతలో మువింగి యుండుటచే,! నసావ' ధానుల మభఘగుచుందుము. కాని శాలము సదా నావధానముగ నుండి యంత్య కాలమును గనిపెట్టుకొని యుండును. - తొమర'! మింద నోంకుళకొనిన సుఖము లభించినట్లు విషయసుఖములిలో? మనము ,(ప్రవృత్తులమై యుందుము.. కాని శాల .మప్రమత్త తతో మనల వెంబడించుచుందుగు. మన మాకాశమునం = చాతాళమున, భూమియందు, నృహవనాదులరీదు, శయ్యా. సివ వాహనములందు వీసిలో నిక్క డనున్నను, కాలము మన

క్‌0 ఛాగవత కథ . లను వదలదు. అది దాని లెక్కను మజఆవదు దాని వరి మింద నభిమానము లేదు. నీవు నీయు స్రైశ్యమును మటజుచి నను అది తన పనిని మానను,

బహుకాలమునకు పాపము పాండవ్హల వ్త్‌శ్వర్యము (పావ్తించినది. ధరగ్హరాజు చతుస్సాగర వలయితి వసుంధ రకు వకఛతాధిపతి యయ్యెను. సోదరులు, జేవకులు, మం (రులు, అమాత్యులు ఆతనికి వశవ ర్తులు. చాల జూ ల్తిగ నాతని యాజ్ఞలన్నియు నవిలంబముగం చాలింపంబడుచున్నవి. అశ్వ మేభయజ్ఞ కారణమున నాతని యశస్సు భువి మొదలు దివి వణకు వ్యాపించినది. కులదీపకుండును, సర్యలతుణ సంప న్నుండు నగు పొత్రుండుకూడ లికి నాండు, చౌపది తన పతు లను బరమాత్యగ భావించి, పూజించి, యాదరించుచుండును. భగవదనుగహమున ధనసంపటత్తికి లోటులేదు. పాండవులం దజ మతియః ధర్మరతిని 'జెందియుండెను. వారు ధరగ్జముగ యశేష్టళోరిక లనుభవించుచుండిరి. తిమ యాితుల మనో రథము లన్నింటిని వారు సఫలీకృతము కావించుచుండిరి. ధృతేరాష్ట్రని వారు తం డిళంబి మిక్కిలిగ నాదరించుచుం డిరి. ధర్ణరాజు ఉదయముననే తన సోవపలతోం గూడా తన తల్లి దండులతో సమానులగు --- గాంధారీ ధృత తాన్ట్రాల భవనమునకుం బోయి, యింకను వాకు” శయ్యపై నుండంగానే వారికి చరణాభివందనము కావించి, కుశల పశ్న కావించి, ఆదర్శ పత్యివతయగు గాంఛారీ చరణ కమలసులకు నమస్కరింతురు, వారామెను గుంతీజేవికంశు లుక్కిలి ఆదర

ధృతరాష్ట్రునకు విదురుని నై రాన్యోపదేశము 51 ముతోం. జూతుకు ధర్మ రాజుయొక్క యిట్టి (ేమపూర్వక వ్యవహారమును గాంచి అ దంపతు లత్యంత సంతుష్టుల్తె (పతిదినము వారికి వివిధములగు_ నాశీర్వాదముల నొసంగు చుండెదరు. ,

ధర గాజు చేతులు జోడించుకొని వారిసన్నిధిని నిలువంబడి (పతి కార్యమునకు వారి యాజ్ఞను (బతీతీంచును. వారి సౌఖ్యమును గూర్చి యోచించును. కుంతీజేవి తన భవనమును వదలి వెట్టి గాంధారీభవనమునకు బోయెను. ఆమె గాంఛాకికి తోడికోడలై నను ఆమెను స్యంతఅ త్తవలె నాద రించుచుండును.. దాస దానీజనము లెందటో ఉన్నప్పటికిని అమె గాంధారీ ధృత రాష్త్రుల పనుల నన్నిటిని తనచేశులతో 'జేయుచుండును. గాంధారి వలదనినం గుంతి కన్నుల నీరు పెట్టు కొని యిట్లనును;- *అక య్యా ! ,ఈ సేవ నాకు ఛాల కష్ట మున దొరికినది నాష్ట సౌభాగ్య మెట్లు లభింపంగలదు 1 రుంతీదేవి పలుకు స్ట హళ్యములను విని ఆ వృద్ద దంపతులు లోలోన మిక్కిలి సంతసించుచుందరు. "

భీమసేనునిది కొంచెము శోధ స్వభావము ఆతండు ధృత రాష్ట్రూని పూరగ్ధి విషయములను జ్ఞాపకము చేసివ ధర శ రాజు వానినదలించి తనమిోంద నొట్టు పెట్టుకొని యిట్లనును:- “భీమా | నా తిల్లిదందులకంయెను బూజనీయులును, మాన నీయులునగు గాంధారీ ధృత రాష్ట్రల సమ్ముఖమున నిట్టి కపట వచనమ.లు పలుకునెడల నిశన్చయముగ నేను రాజ్యమును వదలి యగ్నిపవేశము కావించెదను.” ఈ భయమున భీమ

వి .. భాగవత కథ జీను. చేమియు ననెడు, వాండు కాండు. ఈ విధముగ చాండవుల కాలమ్ను మిక్కిలి యానందముగ. గడిచిపోవుచుం "డెను. వార తమ_యతులై శ్వర్యముచే 'దేవదుర్ల భమగు భోగము. లనుభవిరిచుచు రాశోవ్రు కాలమును మటచిరి. శాని కాల మూరుకొనునా 1 అది పాండవుల సమిపమునకు వచ్చెను, ఎ“

| పాండవుల కాలము ప్తూ_ర్తికాటోవుచున్నదను సంగతి తస దివ్యదృన్షి దే ధరాగ్గవత్తారుండగు విద్గురండు కనుంనొనెను. శాలస్వరూపుండగు భగవానుం డాతసి గొనిపోవుటక్తు వచ్చి, అత్తనికి పాండవుల 'చింత లేదు, "కారణము వారికి .థవ్ణక ప కలదు అతని చింత, అంతయు దన యన్నయగు (గుడ్డి ధృత రాష్ట్ర) గూర్చియే. అళ్లని నింటిలోల, జావనిచ్చుట ఆలిని కిష్టమ్యులదు, కాని ధృతరాష్ట్రుడు ధర్థ్హరాజు భోరికక్ళు వ్యతి "కేకన్లుగం_ బ్లోవంజాలన్యంతగ, ధర్భురాజు _ సేవకు ఆతడ్ను వశీ భూకుండై యుండెను, నిజమస శుభచింతకులకు, ఆదలించి,_ 'చెదంంచి, కలోర వాక్యములు పలికి, వీదోవిధమునం దనవారికి హిత మొనర్బుటయే, పని' వా రసంతుమ్తులగుదురను , భయ మ్రుచే: దము చాంధన్నలకును, మి(తులకును హితమును_ జెప్పక్ళ : ముఖిస్తుత్తి చేయువార్లు సుహృదులు కాక శ్యతున్రులే యగు దురు; సుహృదుల 'లతణము " వీదోవిధమువం దన టంధువు లకు ' మేలుచేయుటయే. ' విదుగుండట్టి. బంధువే. తన యన్న శీలసుకోచమ్సుచే. భోగ్నములందున్ను'" సంబంధులయందున్లు

ధృతిరాష్ట్రునకు విదురుని వై రాన్యోపబేశము ర్‌కి అధికాసక్రింి జెందియునా్నాండను సంగతి అెలిసికొని, ఆతండు మధురవాక్కులతో వినండని (గహించి, కలోర వాక్కులతోం జెప్పందలం చెను. |

విదురుండిట్ల నెను:= *పభూ! నీవిప్తూ డిశ్క_ందేల యిరుకు కొంటివి! నీకు కాహ్యన్నేతములు లేకున్నప్పటికి (వజ్ఞాన్యేత ములు కలవు, నీవు నీయెదుటనున్న కాలస్వరూపుండగు భగ వానుని మయొటుంగవు ! అది యిష్వూడు నడుముబిగించి మనలను భత్నీంచుటకు సిద్ధముగ నున్నది.”

ధృత రామ్ట్రడుం దుఃఖతుండ్రై. యిట్లనెను; *పోదరా! విదురా! నీవు..బుద్ధిమ..తుండవు సమ_స్తనిషయములం బండితు€ డవు ఈకాలమును గడుచుట ేదైన నుపాయమును జూడుముః జప్క, తప మంత్ర, యంత, పారాయణాదులతో నేదైన (బతి- (శీయం గావించి దీనిని. డాటం దలంచిన ధర్మరాజునకు. జెప్పి చేయించుముుో” ,

విదురుండు తన మాటమింద .నిలునంబడి -యిట్ల నెను:= " “రాజా [ఓ ఈకాలము. దుర్నివార మైనది. దీని. దొలిగించుట కుపాయమేమియు లేదు, . ఇది స్టిరమైనది. వశించనిది. నీవు నీమేలు భోరిన న్రైన్న నీ బంధవరోపమగు గృహమును .శ్నీఘ ముగ్గ _ఏడి తప్తోవనమృునకుం బొమ్ము,. అట్లు, నీవు . వెళ్ళకుయిచ్చ టనే అంటిపెట్టుళొని కూర్చుంటివా, యీ దుష్ట్రశాలము' నీశలీ- రమున్లు దినివేయ(గలదు. . ఈ.పొమ్మగులన్నియు -- నిచ్చటనే యిళ్లు పడియుండంగలవు స అంత్య కాలమునం గుటుంబ పరివార = చింతే. వెబ్బుకొని చచ్చిన... మర్రల్త, వీరికి- ప్కుతులమై: పుట్ట

నక భాగవత కథ

వలసిన చే. *అంలే యామతిః సాగతిఫి యను న్యాయమును వినవా?”

ధృతరామ్హ్రుం డిట్లనెను:-- *విదురా ! ఇంకను జూవ వలెనను ఫోరిక్ష పుట్టలేదు. ధర గౌజు నన్నుం దన పేమ పాశమున గట్టిగ బంధించినాండు.””

విగుకు. డిట్లనెను:- *భి 1! ఛీ! ఇంకను నీకు (బదుకు నాశయేకలదు. నీ తండడులుు సోదపలు, మితులు, పు,తులు వేయేల నందటును జచి ఎకి. నీ యిర్యదియము లన్నియు. శ్రిధ్ధి లములై నవి. ేహము జక్టరితమై పోయినది. ఇబ్లున్నను ఇంకను జీవితాశకలదు. ఫపోనిండు,. సొంత యిల్లందనమూ 1 కాదు. వేజొకని పంచను వాసినకూడు తిని, రామ! రామ నీకు ముసలితనంలో బుది యెబు. బుగ్గియెనది 1

ఖ ళా (టె

సీ విశ్హైతివని నేననుళొన లేదు.”

ధృతరామ్ట్రండు మిక్కిలి దీనముగ నిట్ట నెను:ఐ"సోదరా! విదురా! నేండు నన్నిట్లాడరాని మాటల శల పలికెదవు 1 తశమ్ముుండా $ చేనంధుండనుు నా పుత్రులు, ప్యొతులు, బచాంనవులందటును జచ్చిరి. - అ దుష్టులు నన్నెల్లప్పుడు దుఃఖపెట్టుచునే యుండిరి, దుర్యోధనుడు _ నాకెన్నండును (శ్రద్ధతో కజేవచేయతేదు. యధార్థ పుతసుఖము నాకు ధర్గ రాజు రాజ్సకౌలమున లభించినది. నీవిదివఆజలోం జెప్పనే “ చెప్పితివి, కులరతయకొఆకు దుర్యోధనునిం బరిత్యజింపుమని; కని నేను ప్యుతస్నేహముచే. నట్లు చేయంబాలక పోయితిని. అతండు స్వయముగ చానుజేసిన పాపముచే బంధువులతో.

ధృతరాష్ట్రునకు విడురుని వై. రాగ్యోప'చేశము క్‌ జచ్చినాండు, ఇప్పూడు నీవు ధర్మరాజు యింటిని పరాయి యిల్లని పలికెదవేల 1! _ఆతండు మాతము స్రండగు. పాండురాజు కంబ మిక్కిలి సత్కారము చేయుచున్నాండు”ో

విదురుం డత్యంత చేమ రోమ స్వరమున గద్దించుచు నిట్లనెను;- “రాజూ ! ఈ మాటలు పలుకుటకు నీవు సిస్టపడుట లేదా 1 ధర్థ రాజు "చేయునది వాని కనురూపముగనే యున్నది. అతండిట్లు చేయుటచే నాతవికి శోభ అతండు ధక్హమర్థము లను వాగుకం చెసివినవాండు నీ సేనచే నాతరండు తన పరలోక సుఖప్రొప్తికి ఉపాయము చూచుకొనుచున్నాండు.. కాని ఏ సంగతి నీవాలోచించుకొనవలయునుగదా నీ వాతనిశో నిదివఆజలో నెట్లు మెలంగితివి 1 వారణావలేములో6 వాండవు లను లక్కయింటిలోం దగు లెట్టుమని యాజ్ఞాపించిన సం గతి అప్వూకు నీకు తెలియడా 1 భీమునకు విపుముపెట్టి చంప వలెనని దుష్టుండగు దుర్యోధమండు దుళాలోచనచేసి లడ్డుల విషము పెట్టి భీముసిచేం దినిపించినసంగతి నీకు వెలియకుండనే జరిగినదా 1 నిండుసభలో సాధ్యియగు (చాపడదికి వలువలూడ్స్చి దుష్టులు నగ్నగం జేయందలంచిననాండు నీవు సింహాసనము మిదం గూర్చుండి ఉజప్పలాస్పచు మాటిమాటికి “ఇప్పూ జేమి జరిగినది * ఇప్పొదేమి జరిగినిదని అడుగుచుంటివే ? అప్పుడు పాండవులు నీ ఫ్యుతులు కాకపోయిరా ? అప్పుడు డా్రపది ఎవండో మ్లేచ్చుని భార్యయా ఇంతయేల 1! జూద సభ నీ సమ్థ్దతిమిందంగ దా రచింపంబడినది 1 పాండవుల రాజ్య, ధనాదులు శకుని మొదలగు దుష్టచతుష్టయముచే

క్క భాగవతకథ"' నపహరింపంబడి, నారచీరలు "ధరించి యడవ్చలం బట్టినది సీ సమ్రుఖముననే కడా ! అపూడు పాండవులు నీ కొడుకులు కాకపోయిరా 1 అప్పుడు ప్రయత్నము. లేకుండంగనే సర్వము లభించినవి కావున మాటలాడలేదు. ఇప్పుడో, అందజును జచ్చిరి కావునం ాండవులు కొదుకులైరి, (ాపది వోడ లైనది. బెల్లమనిన (మింగుట, చేదనిన నువియుట ఛీ! ళీ! నేంటికి నీకు పుతస్నేవహా ముగ్పన్న మైనది. . భీముని మనస్సు. లోని సంగతి నీకు తెలియునా ! ధర జాని అజ్ఞచే సంకోచ వశమున వాంకిటం బడియున్న _ గిక్క-కు వేసినట్లు సమస సామ్మగులను నీకు పడవేయుచున్నాండు. సీవు నా కొడుకులు. నాకు సేవచేయుచున్నా రనుకొనుచున్న్నావు రాజూ! సీనత్యంత శోచనీయుండవు.. నీవింతగా శరీరమును బోషీ౦చుకొను చున్నావు. అది యేనాండో ఆకపాత్తున నిన్ను వదలి వెళ్ళి పోణగలదు. కావున నీమేలుక్షై యేదైన చేశకొనుము”. ధృతరాష్ట్రం డిట్ల్టనెను:- *ోసోదశా 1! విదుళరా |! సీపు యథార్థ్యమునే ఇెప్పుచున్నావు పాండవులతో నేను చేసిన వ్యవపోరమును దలంచుకొనిన నాముఖమును -వారికి. చూపు ఒయోగ్యతకూడ లేదు, నేనిట్లానర్చినను చాండవులు నన్ను దండిికంయె నెక్కుడుగం జూచి" సేవించుచువ్నాగు.. అది వారి కనురూపముగనే యున్నదీ.' నేనొనరి ఏన దుష్టత్వము నా దుష్ట స్వభావముల _కనుకూలముగ నే యున్నది, ' సోదరా 1. నే నిప్పు జేమి చేయవలయునో నీ వే చెప్తాము.” ఏపని చేసిన నాకు చులు' కలుగగలదు!ఏ.. - లం

8. _ధృతరాష్ట్రునకు విదురుని వైరాన్యోపన్యాసము 5"

విదురుం డిట్లనెరు:- రాజా 1 ఈ శరీరము (శేప్టమెన దని లోకనుళలోం జెప్పుాచుందుగు. కాని యిడి మళలనమూూ తపు తిత్తి. రోమగోమములనుండి దీనిలోని మలను సర్యడా బయ టకు వచ్చుచుండును. దీనిలో నసంఖ్యాకములగు వ్యాధులు పుట్టలుగ నున్నవి ఈ వ్యాదులవలన వివళుండ్రై జీవి యధీకుం డగును ఈగండు విమయాధికుండై శరీరమ3 దనుక క్తి చెంచు నట్లు గృవామందనుర క్తి పందుకు. ఈజీవి శరీరమే అత్మ యమకొని జావిళలో బ)ధింపంబడి యుండును ఇళ్లు గృహ మందుం౧హాడ మమళశారము కలిగియుఎడును. ఇంతగాం బెంచి పోవీంచిన శరీరమును వదలి జీవాత గ్‌ వెళ్ళిహోవజ'కే యా యిల్లు వాంకిలి కుటుంబ పఫరివారాదులు. కావున సంత్య కాలము రాక్‌ మునుపే బుద్ధిమంతుండై నవాంు ముముతా త్యాగము కావించి తపోవనమున కో, తీర్ణర్థానమునకో పోయి అత్మచింతనము చేశకొననలయుకు అధీరతను శౌర్యదో )సల యును. ఈ విధముగ నీ శరీరమును (బయోడన0 హితమైన దని తెలిసికొని. మోహబంధమును వీడి, విగ క్తి భావముతోం గుటుంబములోని వా3కి తెలియకుండి నసుంచఛి భగవచ్చింతి నము చేయుచు నీ శరీకమువు వదలినవాండు ధీరుండని వీలువం బడును రాజా! నీవ) కానివి మార్గము సమసరింఫుము. ఈ గృహస్థ మోహజాలమును వీడి తపోవనమునకుం బొవంగ

ధృత రాష్ట్రిం డిట్లనెనుష *విదురా ! అందటకు నీకు వలె జ్ఞానము "రాదు. అఎదజును వారంతటవాకు గృహము నెట్లు త్యాగ ము చేయంగలుగుదును!

కక ““ఛాగవతకధ

విదురు డిట్ల నెను:-- కురుకుల తిలకా ! త్యాగము "లేక కల్యాణము లేదు ఆసక్తి బంధనహేశువు. కావునం దనకు దానే కాని, ఫరుల ఉపదేశము వలనంగాని, యీ చాహ్య విషయముల యొడల విరకక్తినింజెంది, హృదయమునుండి సమస్త వాసనలను బౌరం(దోలి, అచ్చట వాసుజేవుని నిలిపి, యెవండు గృహమును వదలి వనమునకుం బోవుచున్నాండో ఆతండే నూనవులలో (శేమ్లండు అట్లుకాగ చివరవజకు మోహ జూలములో6 బడియుండి, పుత్ర పాత బంధు మితాదుల ముఖమును జూచుచు, మంచముపైంబడి యుండి, అచ్చటనే చచ్చిన వానికిని పశుపమయ్యూదులకును భేదమేసున్నది! కావున రాజా! నీవు న్మాపాక్థనము నంగీకరించి సమస్తమును వదలి పరమపొవనమగు ను_త్తరఖండ పుణ్యభూమికి గరలుముోొ

• ధృతరాష్ట్రం డిట్ల నెను:- “వ్పిద్తుర్రా 1 ఇంతటి మమ తతో నింతటి హితమును 'జెప్పువారుండుట లోకములో. జూల దుర్లభము. సీవు నా సోదరుండవే కావు, గుషండవు, నాకు "దేవళవు. అయికే నాయనా ! ఈ విషయమును చెప్పాము. ధర్మరాజు నామిాంద నత్యధిక భక్తి శద్ధలు కలవాండు. ఆత చితో దీనినిం (గుస్తావించు నెడల నొతండు నన్నెన్నటికిని బోనీ యండు. నేను గటిగాం బుఖపటిన 'నారండు - పసిపిల వానివలె

లు లట.ల వ

నేడ్చుచు, నావెంట రాజ్యాదులను వదలిపెట్టి బయలు చేరును. పాండవులు ముసలివార్వై నప్పటికిని -నాసమ్థుఖమున వారు చశాలకులవలెనే వ ర్హింతుకు, నేనేమైనం 'జేయలలను గాని ధర్మరాజు దుఖంచుట మూడంజూలను. ధర్మరాజు సంతోవమ

ధృత రాస్త్ర్రునకు విదురుని వై రాన్యోపన్యాసము ర్‌ర్తి పూర్వకముగ నన్ను. దపోవనమునకుం. బంభునశ్లుమెన నుపా యమున్న చూడుము

విదురుం డిట్ట్లనెను:- గపిభూ! ధర రా జెన్నడు నీ కనుమతి యొకంగండు. నీవాతనికి చెస్పకయీ తెలియకుండ 'వెళ్ళిపోవలయుు.” వ!

దుఃఖంచుచు ధృతరాష్ట్రం డిట్లనెను:- గోవిదురా ! నన్ను నీవు చూచుట "లేడా + ఎంగ ముసలివాండ నైతినో! జనాగ్సంధుండ నగుటిచే నాకు దారి కనంబడదు. వోనిండు, గాంధారి నాకు చారి దూవీంచునవిన నదియు నా మూలమున గన్నులు కలిగియుండియు (గడ్డిదైనది. నాకు తపోవన మార్గమును జూపంగలవాలెవకు (గుడ్డివాండనగు నాకజ్డను బట్టుకొనం గలవాశేరీగొ . .

విదుకుం డిట్లన్‌ను;:- “రాజూ ! వమి యిటు మాట లాడుచున్న్నావు. నీ కళను. నేను సోదరుం డగుహెండు సమ_స్ట కార్యములందును భుజమునకు భుజమొడ్డి సోదరునకు సహో యము కావింపవలయును. నేను నీకు దారిని జెప్పెదను. తపో వనమునకుం. గొనిపోవ్చదును.”

ధృత రాష్ట్రూనకు దుఃఖము పొరలి వచ్చెను. ఆరండు వేతితోం దడవి తెడవి విదురునిం గాంగిలించుకొసెను. రుదకంఠ. ముతో, గద్దదస్వరముతో నిట్లనెను:- *ీవిదురా |! అటినిటు నూగులాడుచు నిలుకడలేని నాజీవన నౌకకు వకమ్యూత కర్ణ థారుండవు నీవే. ఇంక నిప్పుడు శ్మీఘముగ మనమిచ్చటినుండి "వెళ్ళిపోవలయును.

60 భాగవతకథ ఈ విధముగ సోదరు లిన్షగు నిశ్చయము చేసికొనిరి. ఇప్పుడు వా -శేదోవిధమున గృహమును వదలి యొవరికినిం 'చెలియకయే వెళ్ళిపోవుటక౬ (బయతి్నించుచుండిరి, విదురునితోంగూడి ధృతరాష్ట్రం౦డు వెడలుట ౮కు శ్లో ఏవం రాజూ విదురేణానుడేన | ప్రఏజ్ఞాదత్రుర్చోధతో ద్యోశమాఢః, ఛిత్వాస్వేమ స్నేపాపాళాన్‌. 'ద్రఢిమ్నో 1విశ్చృ్యశ్రామ[భ్రార్భ సవర్శితాధ్వాః ఎ క్రమద్భాగవరము ౧ స్కం. ౧౩ ఆ. ౨౭౩ ఫ్లో “విదుర౦డు ధృతీరాన్ట్రవకు విరక్షిమార్మం బుపబే శీంచిన నతండు గ్రజ్ఞాచతంగ్రై సంపొరంబు దిగనాడి మోహ పాశంబువలన నూకి ఏజ్డూన మార్గంబునం గూడి దుర్గమంబగు పిాిమువన్నగంబునకు నిర్ణమిం చెను. | న శ్రీమడాంధి భాళవతిముం మనలను శ్యామసుందర చరణారవిందముల వైపునకు మరలించినపొంజే నిజనుగు సువాదుండు. మన మనస్సులను సాంపారిక వ్యవహారములనుండ తొలింగించి హరి క్రియందు లగ్నము చేయుసట్టు చేసినవాండు పహాస్తవమగు బంధువు. ఆఅతోోన్నతికి సహాయము కావించువాండే యథాగమగు సం టంధుండు. ఏకు శాక మిగిలిన మితహ్య్మత, బంధీ బాంధ వులు శేవలము బంధన శారణమగుదురు, సంసారములో నధికముగా బంధించువారు మోపహపాశమును బంధించు 'వేటకాండు). విదురుండు థృిత రామ్ట్రనికి సీజమగు హిత్రెపీ,

విదురునితోంగూడి ధృతరాష్ట్రుడు వెడలుట 61

విదురుండు తన సోదగునికి ఆనేకవిధముల నచ్చ చెప్పంగా నంఠత్యకాలమున నిచ్చట నుండుట యేవిధముగం జూచినను కులుకాదని అెలిసికొనెుు. అతడు తనసోదరుని మాటలను విని గృహ త్యాగము కావించుట కుద్య క్తుండయ్యెను.

ఒక దినమున కాతియందు అందటు సిదుపోంగా ధృత రాష్ట్రాడు మెల్లగా లేచి, విదురుని భుజమును బట్టుకొని జ వెళ్లు దము పది” అనెను.

గాంధారి సదా భర్త దగ్గజనే యుఎడుటచేశను, దన పాత్మివత్య (పభానముచేతను సమస్త విషయములను దన దివ్యి దృష్టిచేం 'జెలిసికాని, అమెకూడ తన దండమును గైకొని, భర్త చెటింగును బట్టుకొని బయలుదేరెను.

సడి పట్టి ధృత రాష్ట్రమహో రాజిట్లనెను:- * ఎవరు + శాణీ ! నీ వెక్కడికి బయలు చేరినావు!

గాంఛా3 కొంచెము వ్యంగ్యస్వరముతో నిట్ల నిను: కరాజు వెళ్ళు చోటకు రాణికూడ వెళ్ళును. రాజులేకున్న రాణికేమి శోభకలదుకొ

ధృతరాష్ట్రం డత్యంత స్నేహ స్వరముతో నిట్ల నెను:= ఉచ్లీవీ | మేమిష్తూము మభ్య ప్రస్థానమునకుం బోవుచున్నాముం ఆక్కడ భోదనపు కేర్చాటు లీదు. వాహనమనులులేవు. దాస జాసీజనములు లేరు. కాలినడకను అరణ్యములందును , బర్వ తీములందును దిరుగవలస్‌ యురిడును. అరణ్యములలోని వగరు, చేదుఫలములను దినవలసి యుండును. అఆవియైనను స్వయముగ వెదకి తెచ్చుకొన వలయును బేవీ! నీ శరీరము సదా సుఖ

(లి . భాగవతకథ భోగములతో. బెంపంబడినది. నీవు దీనికి పనికిరావు. ఇచి ఎ టే యుండి కుంతీ సహితముగం గృప్షకథాశీ రృనములోంగాల యాపనము శానించుము*

గాంధారి యిట్లనెను;- *బేవా! నేండు మిరిట్టి విచ్చిత ములగు పలుకులు పలుకుచున్నాళేల 1 శరీమును వదలి ఛాయ యుండంగలదడా! చం(దుని విడిచి వెన్నెలుండంగలదడా! కాంతి (్రభాకరుని వదలియుండంగలడా 1 జలము ఇాశ్వ్యతముగ శీత లత్వమును వీడలలదా 1 చేంప జలమును వీడి యుండగలదా? అస్లు పతివిత యెన్నండ్రైనం బతిని వీడియుండంగలడా! నాకు భోగ, వాహన దాసదానీ, ఐశ్వర్య ధనాదు లక్క.జలేదగు నాకు మిశే కానలయును. నాకు మిలే ధనము. మిీళేనా సర్వస్వమః. మిరున్నచోట సర్వమును గలదు మిరు లేని చోట యెన్నియున్నను నేమియు లేనశ్లు.” |

మధ్యలో నందుకొని విదురుం డిట్లనెను:-- *అన్న్నా శ ఇది వాదవీవాదమునకు సమయము కాదు, పత్మివతయగు మావదినెగారు అట్లంగీకరింపరు. మిమ్ములను వీడి యామె యుండంజాలదు, మిోారామెను ఆపవలదు. రానిండు” ఇది విని యిక ధృతి రాష్ట్రుండడ్డగింప "లేదు. ముగ్గురును "లేచి బయలు "బేఠ8, కావలి వారి కెపరికిని చెలియకుండునటు బుగ్గిమంతుండగు విదురుం డిదివజ కే యేర్చాటు చేసియుండెను. శీవుననే వారు ర్యాతివేళ యువరికిని బెలియకుండగనే నగరము వెలుపలికి వె లి పోయిరి. విదురుండు చాల బుద్ధిమంతుండు, కావుననే యాతీః డాదినమున నింక ముందుకు సాగిపోలేదు;. వలననంగా-ముందు

విదురునితోంగూడి ధృతరాష్ట్రాండు వెడలుట _ 68 ధర్మరాజు తన భటులచే నలుగడల వెదకింపగలండు. అందు వలన గంగాతీరమున నొక నిర్చన స్థానమున సూర్యోదయము కాకపూర్వమే వెళ్ళి జాగు(కొవిరి. |

ఇచ్చుట (పాతఃశాల మయ్యును. ధర రాజు నియమాను సారముగ నరుణోదయమునకుం బూర్వమే లేచెను. స్నాన సంధ్యాగ్ని హో తాదులను బూ ర్తి చేసికొని యాతడు మంగళ (ద్రవ్యముల దర్శించెను. అంత. దనకా[శితులగు నసంఖ్యాకము లగు వాహ్మణులకు నో ఘూ, హిరణ్యః తిలాది దానము లను, అన్న ప(స్త్రుములను దానము చేసెను... (పతిరోజు వెళ్ళి నట్లాతండు ధృతి రాష్ట్రానకు చరణాభివందనము చేయ వెడలెను అక్కడికి వెళ్లి చదూచునప్పటికి అచ్చుటివస్తువులన్నియు: జెల్లా ఇదురుగం బడవేయంబడియుండెను. ఆతనికి సంజేహము కలిగను బహుశః కాలకృత్యములకు వెళ్ళియిండవచు ఏ ననుకొని తర్వాత గాంఛారి పరుండు శయ్యనము గాంచెను అదికూడ శూన్యముగ నుండెను. అతని గుండె దడదడ కొట్టుకొనం జొచ్చెను విదురుని శయ్య దగ్గ్ణజకుంబోయి మాడ నదియు ఛూన్యముగ నుండెను, తన వెదతం డియుం, దల్శియుం బినతం[డియు వారిని వదలి యెచ్చటికో వెళ్ళి పోయిరని నిందించుకొనెను అతం డాశురతతో నుచ్చై స్వరముతో నిట్లు శకేకచేసెను = “సందయా'! "సంజయా 1 శ్నీఘముగా రమ్ము క సంజయుం డెచ్చటికి పోలేను. ఆ సమీ పమునం గూర్చుండి యేక్చుచుండెను.. ధర్గురాజు వచ్చిన సంగతియే ఆతనికి తెలియదు: ధర రాహు చిగ్గజగాం బిలుచు

గక భాగ వత,కథ

నప్పటికి ఆతని ధ్యానమునకు భంగము కలిగను శీ ఘముగా లేచి చేతులు జోడించి, కన్నుల నీరు గారు చు పంజయుండు మెదలకుండ వచ్చి ధరగ్జరాజు దగ్గటి సిలుచుండెను. అతండు నేంయు మామూలు (పశాగము ధర్మరాజును స్తుతింప "లేదు. సూతుం డిట్లుండుటను గాంచి దయీళుండగు ధర ౪రగౌ చేడు చు సిట్లడిగెను:- “సంజయా ! నా త్స ద౦(డు లెచ్చటికిపోయిరి | అయ్యో! నేను నేండు వారి శ్‌య్యలు ఛూన్యముగ నుండు టను గాంచుచున్నాను. నేనాతని పాదాభివందనము కొవింప వచ్చి యున్నాను. కాని నేడు నాకాయన దర్శనమః కాలేదు. పాప్నినెన నేనేపాపమును 'జేసితినో కాని ఆతం డసంశతుష్టుండై వనము ం నదలి వెళ్ళిపోయినాండు అయ్యయ్యో ! ఈ (పపంచములో మమ్యుంబోలిన భాగ్య హీను లింకేవ రుందురుశ! మా తండి మమ్ములను కాల్య కాలములోనే విడిచి కాలకబళితుండయ్యెను మాపి తామహుని నేను నాదుర్చుద్ధిచే స్వయముగం జం౦పించితిని. నా కులవినాశ మంతయు నాకారణమున జ5ిగినది. ఇంక మిగిలినది నాపెద తండి అరండు మాతంి చనిపోంగానే మమ్ములను 'బెంచి "వెద్దవారినం జేసెను. ఏరి జవచేసి నా ఫూర్వ్యకృతపాపము లకుం (వాయశ్ళి త్తము వేసికొవవచ్చు వఏళొంటిని, కాని నాకుటిలతా కారణమున నాతండుకూడ యెక్కడికో తెలియ కుండ వెళ్ళిపోయినాండు. అతం డిష్పు డెంఛో కాలము జీవింపండు. ఆతని ప్యుతులందజణు మరణించిరి. ఆకండు (గుడ్డివాడగుటచే నేమియు జూడజాలండు.

రి విదురునిళోంగూడి ధృత రాష్ట్రాండు వెడలుట 65 నిశ్చయముగా నాతండు గంగలో దుమికి [పాణపరి త్యాగము కావించుకొని యుండవచ్చును విదురుండు మాకు | (పాణదాశయే తండి తర్యాతె నొతండే మమ్ములను రవన్నీంచు చుండెను... అతండే మమ్ముల ననేక విపత్తులను భయంకర సుడిసండములమండి రశవ్నీంచెను. సంజయా ! నీవు మావెద తిర్మడి, పినతం్మడు: వద్ద నెప్పుడు విడువక నుండెకు వాండవు. అట్టి నీ సమ తి లేక వారెట్టు వోటగలుగుదుకు 1! సీవే వారికి సరియగు సలహా నీయలణల విశ్వసనీయ మంతివి. వారు తప్పక నీకు చెప్పియే వెళ్ళియుందురు. నీవు నాకు వారి జాడను జెప్పూాము. లేగ దూడ తన తల్లివెంట నెట్లు పరు గిడునో లశ్లు వారి జూడ తెలిసిన నచ్చోటుసు నేను బరువిడె "దను. వారి శుళూష చేయు చుందును”

సూతుండసలే దుంఖతుర్యడె యుండెను. శోకకారణమున

నాతని యి౦్యదియములన్నియు నాకులము.. చెందియు-డెఎు. న్మేతములనుండి యెడ చెగక. నృశుపవాహము (ప్రవహించు చుండెను. కంకము. గద్దదమగుటచే నాతండేని పలుకుటకును నసమష్థడై యుండెను. ధర్మరాజు వానిని మాటిమాటికి: (పశ్నించుచుండెను. చివరకు గ్రైర్యము తెచ్చుకొని; యాతండు తేన. నయనా్యశువులను. దుడిచికొనెను, విచారము. ద్వారా. స్వస్థచిత్తుండై యాతండు 1పకృతిస్థుండ్రై, తనస్వామి: యగు ధృతరాష్ట్రూని చరణములను జింతించుచుం జేశులు. జోడించి. యిట్లనెను:- *పభూ!. మీరు. నసామాటలను నమ్ముండు... నేను మాతో యచద్యార్థమును. జెవచున్నాను.

66 ఛాగవతకధ ఈ విషయమున నాతండు నాయభిపాయమును దీసి కొననే "లేదు. ఆతని మనస్సులో నేమున్నదో, నేవాతని దగ్గ నున్నప్పటికి ఆపోకడయేమియు నాకు అెలియలేదు. కురుకుల తిలకా! ధృతరాష్ట్రమహారాజు నాకు చెప్పక యేకార్యమును "జేయడని నాకు పరమ విశ్వాసము, ఇంతవరకు నశ్లు జరు గుచు వచ్చినది. ఎంత చిన్న విషయము కానిండు, "విద్ద విషయము కానిండు ఆతడు నన్నడుక యేమియు. జేయండు. ఇదియే నా గర్వము కాని నేడు నాగర్వము ఖర్యమై పోయి నది నన్నా మహారాజు మోసగించినాండు. ఇంతగా స్నేహ విశ్వాసములను బెంచి చివరకు నన్ను వంచించినాండు. పాపీనగు నన్ను వారిసేవ చేయ నెడంబావినాండు. నవ్వు వారివెంటం గొనిపోవలేదు. ఇప్పుడు నేనీ నృద్ధావస్థలో నా (పభువ్చలేక యొట్లు జీవింపంగలుగుదును!ొ ఇట్లు పలికి సంజయుండు వెక్కి- వెక్కి. పసిపిల్లలవలె నేడ్వం (యోరంభించెను. తనకుం జెప్పదండగనే పోయినట్టు సంజయునకుంగూడ చెప్ప కుండ పోయినాండని ధర్మరాజు నిశ్చయించుకొనెను. ఆతం డిట్లు తలంచెను:- *నాయం౦ంళకాలమున నందటును సుఖపూర్వ కముగ నాముందజనే న్నిదించిర.. వారర్ష ర్మాతిమయైన తర్వాతనేపోయి యుండవలయును, అశతండో వృద్దుండు నంధుండు కూడాను. అతంజెంతో దూరరు పోయి ముం డండు,. కౌవున నేను శ్మీఘుముగం జారులను, సై నికులను బంపి వారిని వెదకిం పదను”

ధర్హరా జిట్లనుకొనుచుండంగా నాతని యమేడు ఎ విడ బొబ్బలు విని యాతవి తమ్ములుకూడ వచ్చిరి. కుంతీ జీవికూడ

విదురునితోంగూడి ధృతరాష్ట్రుడు వెడలుట 67 రోదనముచేయుచు వచ్చి తన గావను, తోడికోడలను, మజంది వీదుకుని గానక వెక్కి. వెక్యి- 'యేడ్వం (మోరంభించెను.

శానకుండిట్లడిగను:- “సూతా! కుంతీజేవికూడ గాం ఛారీ ధృత రాష్ట్రం తోం దపోవనమునకు. బోయినదని విని యుంటిమి. మిరు గాంధారీ ధృత ళాష్ట్రాలు విదురునితోం బోయిరని చెప్తాచున్న్నారిదియేమి+”

_ సూకుం డిట్లనియె: “బువులారా ! ఇట్టిదివేజూక కల్పములో జరిగియుండవచ్చును. కల్పభేదములను బట్టి కథ

• లలో జూల భేదముండును. లోకములో. యగొత్త విషయ మేమియును లేదు. పురాతన సంఘటనములు ఫునరావృ్తి యగుటే ఇతిహాసమని పేరు. (పతికల్పములోను ద్వాపరాం తమున మహాభారతము జరుగుచుండును. ఒక్కకళా కల్ప ములోం నొంవెము నూక్పుండును. ఈ భాగవత కథా్యపసం గములో. బాండవుల జననియగుం గుంతీ'ేవి తపోవనమునకు( బోలేదు ఆమెమనస్సు (శీకృష్ణచరణారనిందములం దే లగ్నమై యుండెను, అస్టనుండు ద్వారకకు వెళ్ళినాడు. అఆతండు తిరిగి వచ్చినత ర్వాతం దనకు రత్నకుండగు (శ్రీకృష్ణసమా చారమును విని క ర్మృవ్యమును నిర్ణయించుకొనవలెనని యామె నిశ్చ యించుళొనెను. ఇట్లు చింతించి కుంతీబేవి యచ్చటనేయుండి విచార మనస్క_యై కింకర్తవ్య విమూఢయమై వా స్తినాపురము లోనే యుంజెను”

ధర్ధురాజు నలువ్రైపులను జూరులను బంవి 'చెదకించెను,

గాని వారు దొరకలేదు. ధర గాజు చింతించిను. ఒకదినము

68- భాగవత కథ రామకృష్ణ గుణ గానము. చేయుచు వీశాగాన మొనర్చుచు "జేవర్షి యగు నారదుం డచ్చటకు వచ్చెను. నారదునింగా *చి సీటమునింగినవాండు తెనవైపునకు నావ వచ్చుటను గాంచి సంతసించునట్లు పొండవులందణును సంతసించిరి చనిపోయిన సంజీవని లభించినట్లును, పుట్టుగుడ్డికి కనుచూపు లభించి నట్లును నారదుండు రాంగానే అందజకును సర్వజ్ఞండగు బుషి వచ్చినాండను సంతోషమయ్యెను. టైహాస్తండ మంతలటను సీతనికిం దెలియవి విమయమే లేదు. ఇప్పూడింకం దప్పక అం దజఅజాడ 'తెలియంగల దనుకొనిరి. ఇట్లనుకొను చుండలోనే నారదుండు సమిపమునకు వచ్చెను, అందణును లేచి అతనికి పాదాభివందనము కావించిరి. అర్ధ్యపాద్యాదు లాసంగి, విధ్యు _క్తృముగం బూజించిరి. బుషీ. స్వస్థచిత్తుండై సుఖపూర్వకముగ గూర్చుండునప్పటికి ధర్శరాజు చేతులు జోడించి యిట్ల నెను:- “పభా-! నేడు నేను'గొప్పచింతలోం బడియున్నాను. చాని నుండి నన్నుద్ధరీంపుడు.” =

నారదుం డిట్లనెను:- *రాజూ ! నీ ముఖమండలమువు జూచియీ నీవేదో'చింతలోం బడియున్నుట్లు 'ెలిసికొన్నాను. నీ దుఃఖ కారణ మును:నాకుం 'జెప్పుము.

ధరగరాజు చేశులు జోడించి యిట్లనెను: - “స్వామి / మిాగు సర్వజ్ఞులు,. మి సమ్ముఖమున మాటలాడుటకూడ ధృష్టతయే కాంగలదు మికు సమ _స్తపాణులయొక్క విష యము లెబుంగుదురు, మిోారడుగు చున్నారు. కాంబట్టి నేనుడువుచున్న్నాను.నాకు వీతృసమానులగు ధృతరాష్ట్ర విదురు

విదురునితోంగూడి ధృత శాష్ట్రడు వడరుట 09 లును తల్నియగు. గం ధారియు స్వష్థదితులవే. న్నిదించిరి. శాని నేను (ప్రాతఃగాలమునలేచి చరణాఖివందనము చేయం బోవంగా వారచ్చటి "జేరు. ఈ దుఃఖనాగరములో నాహృద యము ముఫింగిపోయినదిః ఉఊానినుండి బయటకు నొక చారి దొరక లేదు ఈ శోకసాగరమునుండి. బయట చీయంగల కర్ణ ధారుండవు సిచే ప్రభూ! నొ పితృవ్వులు: తపస్వినియ శు మాలిల్సి గాంధారీ చేవియు నన్నుఏడి నాకు చెప్పకయీ యే వెళ్ళిపోయిరో ఇెప్పుండు. ఎచ్చటకు ిళ్ళిపోయినారు 1 మమ్ముల చశీయపరాధముచే వదలి చేసినారులో ధరగ్షరాజు పలుకు శ్నీహయుక్షృములగు సుందరతోక యు క్తవచనములను వని వక్తలలో శృస్థుండగు నాశదమహా ముని యిట్ల నెను:- “రాజా | ఇంతటి జ్హూనివి. ఛ్యాసివి? "బేజ స్వివి తపస్వివి మైయుండి సీవిట్లకునపు చాక్య్యములను బలుకు 'పింటివేల ? ఎవరు ఎవరికి సుఖదుఃఖము లొనంగార్పుంగలరు! ఈ పిపంచమంతయు గ సర్వేశ్వరుని యాజ్జచే వర్తి ౦చు చున్నది జీవులందణును “దై వాధీన్నులె ారస్భము లొసర్బు మయనొషరు: భూమిమాంద (పతి అన్నపు గింజలో నండణి నొవాము లంకితములైై యున్నవి. పతి జలకణములో సర్వుల నామములు లిఖభంపంబడి యున్నవి. ఎవరెవ శిన్నిదినముల వటి కం తెంత అన జలకణముల సనుభవింపవలెనని వ్రాయ బడి యున్నదో అంతవటికు భోగముల ననుభవింపవలయును- ఆ-అవధి-తోపో గానే లక్ష(ప్రయతవములు శీనినప్పటిక్‌ని ఒకళా నిమిషమైన నుండంజాలండు. ఈ చరాచర విశ్వమంతయు

70 ఛాగవత కథ

నాాపభు పేరణచేం "బేంతమై సమస్త కియలందు:. (బవృత్త మగుదుండును. మానవులు, చేవతలు, పళుపయ్య్యోదులు, సరీన్బృపములు, వృషోదులు సంగతి యేల, ఇంద, వరుణ, కుబేరాది లోకపాలు రనంబడు వారుకూడ ఆతని ేరణ లేక యేమియు. జేయంజూలరు.”

-ధర్ధరా జిట్ల నెను:-- “స్వామి ! ఇది నిజమే కాని పియజన సంయోగముచే సుఖమును, వియోగముచే దుఃఖ మును గలుగుచునే యుండును”

నారదు. డిట్లనెను;- “శలిగినం గలుగ నిమ్ము నీవు సుఖ దుఃఖము లున్నవని సంయోగవియోగములు కలుగ కుండం జేయంగలవేమి 1 ఎవరితో సంయోగము కలుగవలసి యుండునో కలుగనే కలుగును. నీవు (పయత్నించి డానిని కాదనంజూలవు. కాల పక్వమై వచ్చిన వియోగము అవశ్యం ఛావియగును. వనుణగు మావటివానికిని, గుజ్టిము రౌతుకును, ఎద్దు రైతుకును వశమైనట్లు జీవ్రలందణును (ారబ్ధిమునకు వళున్హై యున్నారు. ఒకవేళ నున '్ర.త్తేము చెందిన యేనుంగు, గుజ్జిము, ఎద్దు, శె (తౌడు తెంచుకొని స్వేచ్భాచరణము చేసినల జేయునేమో కాని మానచ్చండు ప్రారబ్ధ బంధనమును 'చెంచుకొని స్వేచ్భాచరణము కావింపలేండు. ఆతండు (వారబ్బ పరిధిలోనే పడియుండవలసి యుండును. ఇ

ధరగ్దరాజిట్ల నెను:- *ఆఅ్పితే యీ సన్యాసులు, (బ్రవ్మాచారులు, వాన్యపస్థులు “మొదలగు - వారు సేచ్భాచర ణము కావించుచు సాధన చేయుచున్నాశే వాళటు చేయు చున్నారు” " | లా

విదురునితోంగూడి ధృతరాష్ట్రండు వెడలుట 71

నారదుం డిట్లనెను:- “న్వేచ్భగా నెకలడ చేయు చువ్నారు + వీరందటజును 'వేదళా(స్రురూపమగు ఆజ్ఞాబంధ మునం గట్టంబడి వినకులై (పారబ్ధకళ్ళా 'శ్రనుసారముగం గార్యము లొనర్బుచున్నారు. ఈ విషయమున నీవొక దృష్టాంతమును వినువా. చిన్నపిల్ల వానిని జూడుండు. ఆతం డాడుకొనుచు నిసుకతో నిండ్లు కట్టును. నదిలోని మెత్తని మట్టిని దీసికొని వచ్చి దానితో నాతిండు గుల్లి బిలను, నేమంగులను, ఒంక లను, దూడలను మొదలగు ఆటవస్తువులను జేయును. ఇం టిలో నొక గుజ్జపు కొట్టమును నిర్మించి గుజ్ణము నక్యడ కట్టివేయును. గోళాలను నిర్ణించి దానిలో ఇావులను, అవు దూడలను గట్టివేయును. ఆ మెత్తని మట్టితో ననేక ఊహఘుషు వ్మిగహములను జేసి కూర్చుండం 'బెక్లైను.... వీలుచుటకు మ్యాతము చాలమంది కలరు తు? పురువులు, నెకరులు, యజమాన్వి సంబంధులు, వనుంగులు, గుజ్జ్ణములు, ఒం కులు, గోవులు, ఎద్దులు, "గేదెలు, వేయీల అన్నియుం గలవు. కొని యివి యన్నియు మట్టితోం జేయంబడినవియే అన్నిటిలో నున్న పదార్థ ముక్క-కే. శీవలము అకృతిభేవమే. ఆ యాక్ళతి మైనను వీల్ల వాయ తన బుద్ధిదాతుళ్యముచేం జేయంబడీన వే. ఇపూ డాతం డే యూాటవస్తుపునైనము దవ యిష్టమునచ్చిన చోట నుంచంగలండు. ఆవ్రలలోసికి గుణములను దీసికొని పోయి కట్టివేశిన నా మృద్వస్తువులు కాదనవు. వాటివి దీసి కొనిపోయి మనుమ్యుల నె త్తినం బెట్టిన నారు తీసి పారవేయ "లేకు. ఇవన్నియు కాలకునకు వినోదమాత్రములు వానికి

బి ఛాగవతకథ బుద్ధిపుట్టిన మరల వీటినన్నిటిని విఆిచి తుక్కుతుక్కు. చేసి సారవేయును ఆట అయిపోయినది. అన్నియు నేశమైనవి. అశ్లే యీ జగత్తంతయి. జగత్పతియొక్క (శ్రీడాస్థలము. ఆతండు తన యిచ్చననుసరించి కొందజకుం గొందజతో సం యోగము కలిగించుచు, కొందటకుం గొందటతో వియోగము కలిగించును”

ధర్ధురా జిట్లనెను:- “స్వామి |! (పారబ్ధమను విష యము నిజమేకాని మా పెదతంశడి, వెత్తల్లి యిన్న్నాళ్ళు మా వద్దనుండి మముగ్దలను బోషి౦ంచినారు, నారి కొజనై దుఃఖము కలిగికీకును.”

నారదుం డిట్లనెను:- వారి విషయమున 'జేనినింగూర్చి నీవు శోకమును జెందుచున్నావు అతనిలో మూ+ండుభావములు కలవు. ఒకటి చేహమ్ము రెండవది జీవుండు, నమూండవది, బహ చేహ మవిత్యమైనది. అది యప్పట్నికెన నాశనమై తీరును, ఇవ్వేళ కాకున్న "రేపైనను, రేపు కాకున్న నెల్లుండియైనను జాని నాశనము తప్పదు, అనిశ్చిత నాశముగల దానినిం గూర్చి చింతించుట చతురపురుములకు శోభసీయదు._ జీవుం డవినాశి. వానికి నాశనమేలేదు. వానిక్తి నాశనమే లేనప్పూడు దానినింగార్చి. చింతింపనేల! చింత పోయినవస్తువ్రున్నశై యుండవలయును. [బహ శ యూ శెండు భావములు లేని వాండు, ఇప్పుడు నీవు దుఃఖంచునడి 'దేనినినూర్చి 1 ఇఏి శేవలము నీకులలిగిన మోహజన్యస్నేవామే, ఆ కారణము ననే ఇంతగా దుఃఖము కలుగుచున్నది,””.

10. విదురునితోంగూడి ధృతరామ్హ్రకు వెడలుట 78 ధర్మరా జిట్లనెను: = “మంచిది. శోకింపకూడ దంటిరి, “ మా పెదలల్లీయుం బెదతం్శడ్రియు (గుడ్డివారు, వారిజేమియు. గనపడదు కదా! వారిని రఖ్నీంచుభారము నావపైం గలదు గదా నారదుండు నవ్వి యిట్లనెను :- “రాజా |! వారిక్కుడ నున్నంత్త వణకు వారిని సేవించుట నీకు ధర్మమే. వారు బుద్ధి పూర్వకముగ నిల్లు వదలి వెళ్ళిపోయిన నీవు ఎక్క-డికని వెళ్లి రత్నీంచుచుల దిరుగుచుఎదువు! గర్భములోని వాలకుని రవ్నీంపగలవా యీమి 1? సీటిలోలల అసం ఖ్యాకములగు జల జంతువులకు నీవు నీమహలులోనుండి ఆహారమును బంపెదవా యేమి + అకాశములోంగల అనేక జంతువుల కాహారమెవరు విట్టంగలరు 1 కుకుకులతిలకా! నేను లేకున్న వారిరి రశ్షించున 'జెవరను [భమను నీ హృదయమునుండి తీసివా=వేయుము. నీ తలిదం[డులెట్లు నీవు లేకున్న జీవింతురని తలపోయకవం, భగవంతుండు (పతివానికిని బుట్టుకళోడనే ఆహారమును గవ్బించి యున్న్నాండు. అందజయొక్క యీూపాంచభాతిక శరీరములు కాల, కర శై గుణ్యతయముల కధీనములై నవి. భేద మేమనం గొందజుకు పుణ్య మధికము. కొందజకు పాపమధి కము. కొందటజు స్త్త్వగుణ (పధానులు, కొందజు రజోగుణ (పధానులు, కొందజు తమోగుణ (వధానులు, అందజును కాల, కరు గుణములకు వివకుల్రై కరలొనర్భుచుండంగాం చాము స్వతంత్రువైై యితరుల నేమి రవీంపం గలుగుదురు ॥ చచ్చినవాం డెవరిన్తైనం డంపం గలుగునా € నీట మునింగిన

74 భాగవత కథ వాండు నీట మునుగం బోవువానిని రకశ్షింపం గలండా 1 విమ మును దిని ఛావంబోవువాండు. విషవీడితుం డగువాని నెట్లు రత్నింపంగలుగును 1 సర్పదష్టుండగువాం డితరుల నెట్లు రమ్నీంపం గలుగును 1”

ధర్మ రాజిట్లనెను:- “సామి! మిరు చాల విచితము లగు పలుకులు పలుకుచున్న్నారు.. అట్టిమెడ దయా, ధర్మ, పరోపకార, పురుషార్థము 'లేమియు నుండవు కదా ! కర నే మోాందంగల ఆశ చేం 'జేతులతోం 'జేశులు వెట్టుళొని కూర్చుం డిన నేకార్యము నెజివేరదు సకగడా, అందటు జచ్చి పోవుదురు.

నారదుండిట్ల నెను: రాజూ! పురుషార్థ మైనను అందణజు: "జేయంజూలరు. పురుషార్ధ నుగాని, దాని ఫలముగాని పారబ్ధ కరారధీనముతే. భగవంతుం డందజకు అన్నివృత్తుల నిశ్చ యించినాండు. జీవ్రలందజణు జీవములవలననే జీవించుచుం “డును. గడ్డి చెట్టు, ఆకు మొదలగు వాటిలోంగాడ జీవము కలదు. వాటినిం దిని పశు పమ్య్యాదులు జీవించును. పళువు లను బెంచి వాటితో వ్యవసాయముభేశి పంటలను బండించి నూనవులు _బదుకుదుకు, చాలమంది సిక్టయులు నగొజ్రైలను మేకలను, జింకలను మొదలగు వాటిని జంపికూడ తినుచుం దురు. జలములోనుండు తిమి, తిమింగలాదులు చిన్ను చిన్న చేపలను దిని' జీవింగ*ను. ఈవిధముగా నని్మియు జీవుల మిందనే ఆధారపడియుండును. మి 'పెదతల్లి, వెదతం డీ, పినతండ్సి, వన్యఫలములనములతో జీపింగలుగుదురు. వారిని గూర్చి చింతించుట వ్యర్థము.” , .

విదురునితోంయూడి ధృత రాష్ట్రిండు వెడరుట 75

ధరరా జాళ్యర్యముతో నిట్లనెను:- “ప్రభూ! ఆద్భుత జ్ఞానమును మారు చెప్పుచున్నారు, భోజ్యము, భోక్త ఒక్కండే. జీవ్రలద్వారా జీవి జీవనధారణ చేయు చున్నాండు.”

నారదం డిట్లనెరు:-*అయి లేనీ వేమనుకొనుచునాషవు! స్వయంప) కాళుండగు నాభగవానుండు సమ_స్త రూపములలో నుండి నవ్వుమనాష్నండ అతజే నానారూపములు ధరించి (శ్రీడించుచున్నాండు. ఆయన తేప్పిలే యింకెవరున్నారు! ఫల పుష్పుములలో నాతండే కలండు. వాటివిం దిను బుష్‌ మునుల లోను నాతండే కలండు. మహాభారత యుద్ధములోం జచ్చిన వారందటలోను అత్మస్వరూండుగ నున్న్నాండు. మజియుం గాలరూపుండై యందజను సంహారము కూడ ఆతండే చేసి నాండు. నీవు శ్రీకృష్ణునితార్స్చి సవేమనుకొన్న్నావు! అ కాలుండు భగవంతుండు. నీవు నీసఖునింగాను, సంబంధిగాను, మితు0ని గాను, సారథిగాను దలంచుచున్న్నావే ఆ కృ్ణుండు కాలునకుం గూడ కాలుండు. భూమికి భారభూతులగు వారినందటిను సంహరించి యిష్తుడు యదువంశ సంహార విషయమునుగూర్చి యోచించుచున్నాందు. ఇదియంతయు. జేసిన తర్వాత నాతం డీధరాధాముమును వదలి తన నిత్య శుద్ధ సనాతన లోకమునకు వెళ్ళిపోవును. భగవంతుం డీ భూమిని వదలి వెళ్ళిపోంగానే కలి పవేశించును. అపుడు భూమిమిద నుండుటకు యోగ్య ముగ నుండదు. మిీరందబును దీనిని వదలి మహాపథము నమసరింతుకు.”

ధర రాజున కంతయుం బెలిసెను. “మా కందటుకు కాల మొక్కసారియే అసన్న మైనది. నేనుగూడ ఇంక గృహ

76 ఛాగవతకథ త్యాగము చేయవలయును. అనుకొనుచు నాతండు కొల స్వరూపుండగు భగవానుని6 (బత్యతముగం జూచుచుండెను. అకేడిట్లడిగెను;- *ఓ సర్వజ్ఞూ ! మిాకన్నియుం. దెలియుగు నా "వెదతం(డియొక్కటయు 'బెదతల్లి యొక్కయు, వినతండి యొక్కయు జూడ 'చెప్పవలయును. వారెక్నుడికి వెళ్ళిరిలొ నారదుండిట్ల నెను:- “ోధర్థరాజూ! నీవు చింతింపవలదు. వారరిదటు ధరాగత్యు వు, వాకికి దుర్షతి కలుగం జూలదు. హిమాలయమునకు దటీణ భాగమున గా గీరధీగంగ హిమా లయమునుండి దిగి నేలమోందకు పారునటువంటి గంగా ఉడ్వారము(హరిడ్వారము)దస్టటి సప్తపులయొక్కం- సుందర్వమగు నాశమము కలదు. స_్తమహర్దుల తపస్సునకు మెచ్చి సురా పగ యగు గంగ యేడు ధారలుగం (బవహించెను. అందు వలన దానికి సప్తశోొతయను (ప్రసిద్ధి కలిగినది అచ్చటిశకే మో "పెదరట్సి, విదతం౦।డి, పినతంగడి వెళ్ళి సుఖముగ నున్నారు 7 ధర్మురా జిట్లనెను:- గో పభూ ! అక్కడ వాకు చేయున 'చేమి 1 ఛారి కాహార మెట్లు దొరకుచున్నది!” నారదుం డిట్లనెను:- “ధర్భరాజా ! నీవుకూడ యిట్టి తికమక మాటలు పలుకుచున్నావేమీ 1 వీచ్చివాండా! శ్రీకృష్ణ ససరణ చింఠనములు, గుణలీల్మశవణమే నిజమగు నాహారము. సీ తలిదండ్రులు, వీనతండి ఆ యాళిరముతోడనే సంతుప్టిని 'జందుచున్న్నారగు. వారు పుణ్యసలిల యగు గంగాపులినమందు తికాల స్నానము చేయుచున్నారు. ఇంతవజకు చా రగ్ని పహ తపరి త్యాగము కావింపలేదు కాని ఆహారమును వదలి

విదురునిళోం)హాడి ధృతరామ్ట్రండు వెడలుట 7 ెట్టినారు నారు నిత్యనియమముతో నమృతోపమానమగుం బునీత గంగాజలమును (బతిదిన మాహారముగం బానము చేయుచున్నారు. వారింజేమియు. దినుట లేదు. వారు సంయ మముతో ఆసనము వేసిళొని (పాణాయామాభ్యాసముచేయుచు మనస్సును, సమ స్టేందియములను వళపజి దుకొనినారు, కుగు కుల మకుటవుణి యగునో ధర రాజా! ఈ స్త్వ రజ _స్తమో గుణము బంధనహేతువులు. ఇవే (లౌడులు. ఈ గుణములే జీవ్రలను బంధించుచున్నవి. నిరంతరము (శీహరిస్త రణ చేయు టచే సీ గుణముల మలము నళించిపోవును. అవాంశారమును బుద్ధితోంగలిపి సామీవైతన్యమందు దానిని లీనము కావించిన వాండే (తిగుణాతీశుండగును. అ స్థితిలొ నీ సాథీవైతన్యమును శుద్ధ సచ్చిదానందఘనముతో నై. క్యము కావించిన నింక మిగు లున ేమున్నది! బిందువు సింధులోం గలిసివది. విస్ఫులింగ ములు ని త్యాగ్నిలోం గలసి వకత్వమును 'జెందినవి. ఖఘటా కాశము మహాకాశములోం గలిసీనది అప్పుడు జీవుండు కళ కృత్యుండై నక్లు. వా రిన్లైచేసిరి, వారు మాయిక గుణవాసనా రహిశతులైరి. మనస్సు, యిం[దియములు వశమగునెడల్క నింత వజకు విమయాసక్తిచే విషయములం. దిరిగిన మనస్సిషూడు విషయవిరతిని జెందును. ఈ సమయమున జీవికి వాణ మున్నను స్థాణువై పోవును. వాని చంచలతపోయి నిశ్చల వృత్స్తిగలవాండగును, వారు ముగ్గురు ఇట్టి స్ధితిని బొందీరి.

ధర ౯ జిట్లనెను;- “అట్లయిన స్వామా! నేనచ్చటకు వెళల్లెదను. ఎన్హైనను వారిని తీసికొని వచ్చెను. పోనిండ వారు

78 భాగవత కథ' నాయంతఃపురములో నుండకున్న మాననిండు. గ0గాతీరమున వారికి సమస్త సౌకర్యములు కావించి, నేనక్క-డనేయుండీ సర్వదా స్వయముగ వారిసేవ చేయుచుందు” నారదు6 డిట్లనెను:- “రాజూ ! ఏకీ [పయాసము వ్యర్థము. చారిచ్చటినుండి మోహమును పీడి వెళ్ళిపోయి నోరు, నీవు వారిశేవిధమగు కష్టమును గలిగింపలేదు. నీయ డల నసంతుష్టులయ్యు వారు వెళ్లి పోలేదు. వారి మరణసమ యమున మావంటి బంధువులు వారిని. జూడనలెనసి వారికి లేదు వారి భయము, అంత్యకాలమున వారి వృ త్తి కటుంబ పరివారముమిోందనుండి మరల జనిశ్రంపవలసి వచ్చుననియే శావున నీవు వారి కార్యముల కంతరాయము కలిగింపకుము. సర్వసంగ పరిళ్యాగులగు నా మహానుభావుల మార్గమున కంఠరాయము కలిగంపకుము. వారి పనిని వారినిం జూచుకొన నిమ్ము. సీపనిని నీవు భూచుకొనుము. అదియునుగాక నీవు ఒక వేళ వెళ్ళినను వారినింటికి దీసికొని రాలేవు. నేంటి క్షైదు దినములకు వారీ శరీరమును వదిలి వేయుదురు.” ధర్మరా జిట్లనెను:- “స్వామి! వారు శరీరము నెట్లు వదలేదరు 1 అచ్చట వారికి దహనాద్శికియ లెట్లు జరు గును 1” నారదుండిట్లు సమాధాన మొసంగను:- * సీకింకను .. దహనచింత కలడా! ఈ సశ్వర ఛరీరమును దహనము చేసేన చేమి ! జలజంతువులు, కాకులు, (గద్దలు, డేలలు పీకుకొని తినిననేమి 1 లేక (కుళ్ళి, పురుగులుపడి మట్టి మట్టిలో గలిసిన

విదరునితోంగూడి ధృతరాష్ట్రుడు వెడలుట 79 జ్ఞానికా చిం లేదు మి పెత్తం(డిశరీరమును వనములోని చౌవాగ్ని చానికదియీ బయలు జేరివచ్చి భస శ్రము వేయును నీపెత్తల్లి కుటీర ద్వారమున నిలుచుండి యీ సంగితినిం చెలిసి కొని తానుగూడ కుటీర ద్వారమున నిలుచుండి యీసంగతినిం ెలినికొని శానుగూడ కుట్రీకమునం (బవేశించి పతితోంబాటు నిజశరీరమును భస శ్రము కావించును.”

ధర్భారాజిట్ల నెను వ్‌ “స్వామి |! పినతం దడి యగు విదురుండుకూడ మండిపోవునా *”

నారడుం డిట్లనెను :- “కాదు. ఆతనికి పభానత్నేత మున ేహత్యాగము చేయవలెనని కోరిక కలదు. కావున నాతండు తన యన్న వదినెగార్ల సద్దతికి సంతోషించి వారి వియోగ దుఃఖిముచే దుఃఖతుండై మరల తీర్థయాత్రకు హోం గలండు ఆతండు మరల పుణ్యమే_త్రములను దర్శించుచు. చివరకు (పభాసవే తమునసు వెళ్లి, అచ్చట తన నశ్యరవా'ప భౌతిక చేహమును వదలి మరల తన ధర్మరాజ పదవియం దుండి జీవ్రల పాపపుణ్యముల నిర్ణ యించు చుండును. నీవారి సెమాఇార మిది, ధర్థరాజా ! 96 నీవ్రు వారినిగూర్చి శోకీంపక నీవిషమయ వమాలోచించుకొనుము” '

-ఈవిభ ముగ ధగస్దరాజునకు వివిధము€ గు నుపచేశముల నొసంగి ధృతరాష్ట్రాది సక్యుల య౦ంతిమగతినిం జెప్పి "బేవర్టు లలో (గేమ్థండగు నారదుండుతిన పియసఖుండగు తుంబురునితో హుిగుణ గానము చేయుచు, వీణమాటుచు, దుఃఖత పాణు లకు (పేమ పీయూసము నొసంగుచు, సుమధుర తై ఏలోక్య

తి0 ఛాగవత కధ పొావనమగు భగవనా్నామములను బాడుచు స్వర్గమునకు వెడలి పోయెను... ఇచ్చట ధర్ధరాజుకూడ సమస్త వృత్తాంతమును విని నారదోపబేశమును స శ్రఎ0౦చుచుం దన వెత్తల్లి, వత్తండి, పినతండ్రులను గూర్చి చింతను వీడి నిశ్చింతగ నుండెను. విపరీత ధర్మముల గని ధర్మజుడు చింతించుట రాత్రి ల్లో! పళ్యోత్వాతాకా నరవ్యా్థు _ దివ్యాన్‌ భౌమాన్‌ సదైపొకాన్‌ | చారుణాన్‌ శంసకోటదూరా ద్భయం నో బుద్ధి మోహా:మ్‌ 8 ఆశ్ర కాగ ౧స్కం, ౧౪అ.౧౦ వ్లోః “ధర్మజుండు భీమువిం జూచి యిట్లనియె:- (నీ! ఒకకాలమునం బండు నోవధిచయము వే ఆెకకాలమునం బండకుండు నండు శోధంబు లోభంబు (కూరత బాంకును | దీపింప నరులు వర్తింతు రండు) వ్యవహారములు నుహావ్యాజ యుక్తము లండు సఖ్యంబు వంచనా సహిత మండు మగలతో నిల్లాం్యడ్రు మచ్చకించెద రండు) సుతులల దం(డులం దెగఆజూాతు రం(డ్రు గ్‌ గురులు శిష్యులు దూషించి కూడ రం(డు శాహయ్రుమార్గము లెవ్విము సాగవండు న్యాయపద్ధతి బుధులైన నడవ రండు శాలగతి వింతమై వచ్చ్చెం గంకె నేండు)

10). విపరీత ధర్ధాములం గని ధర్థజుండు చింతించుట 81 5॥ మానసము గలయ చున్నది మానవు బహుడుర్నిమి_త్త మర్యాదలు స మాన విచాకింప నోపు మాధవుం డకమి$। * యా శ్రీమడాంధ) భాగవతము, ఈ (వపంచమంతయు పరివర్తన శీలము కలది. దీనిలోం గనంబడు నస్తువులన్నియు నా రూపమున సత్యములు కావు అన్నియు నసారములు, నాశవంతములు, తణభం*పర ములు, వీటి అన్నిటిలో సమాన రూపషున వ్యా ప్తమగు భగవత్‌ సత్తా సత్యమైనది. రోగ శోక చింతా వ్యాకులతకు నిలయమగు నీ సంనాఠరరచనము (పభువేల చేపిరాండు?! అందరు దీనికొక్క_కేు జవాబిచ్చినారు. (కీకకొజకు, వినో దార్థము, చిత్త సంతోషము కొటికు. ఇది మనో రంజనము కొజుకే యగునెడల సీడైత్య, దానవ అధర్శ్శ, పాపాదుల భీభశ్చ దృశ్య మెందులకు?! ఇదికూడ మనోరంజనమేనా? చాపగా లడ్డు, జిలేబి మొదలగు వస్తువులుతిని ముఖము మొ త్తినప్పూకు పచ్చడి, ఆవకాయ నంజుకొనివన రుచిమాటి నోటి కనుకూల ముగ మండుకు. (పభువునకుం (బువ్ఫృత్తము కాక ధరస్టము యిష్టములేదు. ఈ రెండును (బభువ్రున కంగములు. ధర శ్రము ఉత్తమాంగమగు హృదయము. అధర్థుము పృష్టథాగము, కాని శరీక రతణకు ఉత్తమాంగము. లన్నియు నావశ్య కములే. సర్వదా అసహ్యమగు దుర్షంధము వెడలు మల ద్వారము ఉత్తమ మైనది కాదనుకొని దీనిని శరీరమునుండి

8లి భాగవతకథ "వేబుచేయుట దుర్లభము. అవి లేకుండిన శరీరమే నిలువదు మలాధారముననే యీ శరీరము నిలిచినది. అన్నే యీ (పపంచములో ధ ర్లాధర్థుములు "రెండు నెల్లప్పూడుండనే యుండును వుండగలవు, కాని ధరగ్జము (గాహ్య మైనది. అధర్థుము త్యాజ్యము,

కాలరూపుడగు (పభువు సదా తణతణము తన నిత్య నూతన రూషమును ధరించుచుండును, ఆతం 'డెన్నండు నొక స్టిిలో నుండండు. ఆతని గతి దుర్నివార్యము. దాని నివరును చాంటజాలరు, ఇవ్వేళ అఆదివారముకాక శనివారము కావలె ననిన నది యసంభవము, సీ వెంత (పయత్నించినను అమా నాస్యనాండు పూర్ణిమ కాంజూలదుః ఆ దినమున సీవు లత (పయత్నములు. చేసినను పూర్షచంయదునిం జూపింపలేవు. 'జ్యేస్టమాసములో మాఘమాసములోని చలిని సర్వత నీవ్ర చూవింపం జాలవు. వ్యక్షిగతముగ నీవు నీ యింటీలో శీతల ములగు షామఖండముల నుంచుకొని నీ ఒక్క. గృహమును జల్లగల జేసికొనం గలుగుదువు. అన్నిటికిని కాలమనునది కలదు. కృతయుగము తర్వాతం (చేతాయుగమ, (లేతా యుగము తర్వాత ద్వాపరము తర్వాత కలియుగము వచ్చు చునే యుండును. దాని నెవరును గొదనంజూలరు. ఇది (శీవారి విధానము. దానిని నివారించుట మానవీయ శ కి కతీతము. తమ యహం౦ంశార వశిమునం గటువాక్యములు పలుకు బంధు వులు జూలి పడం దగినవారు నేనా కార్యము చేయుదురు, ఈ కార్యము చేయుకును! ఈ నియమము లేర్పుజుతును, అని

విపరీత ధర్ధాములం గని ధర్మజుడు చింతించుట 88 అనుచుందురు నిజముగం జూచిన నియమముల నేర్పజచుబ మనకేమి యధికార నున్నది! రామకృస్ణాద్యవతాగములే లోక ముర్య్యాదను నిలుపుటక్రై కాలపక్వము కాంగానే శిథిలమై పోంగాా నీ వంటి యల్పుల "శీమిలెక్క + కాని వారికి కూడ తప్పలేదు,

పాండవులు సుఖముగ రాజ్యము చేయుచుండిరి. వాకు రాజ్యము చేయుచుండంగా ముప్పదియాజు వత్సరములు గడచినవి. వారు చాల వ్యవహారిక వ్యాపారములలో మునింగి యుండుటచేం గాలమును మటుచిరి. కాని అృసమ్మత్తమగు కాలము సదా (వేళ్తమాంద 'లెక్కవెట్టుకొనుచు శ్మీఘముగం బోవుచుండుటచే దినములు ఇాల జకిగిపోవుచుండెను, అకు నుండు భగవంతున కభిన్నహృదయుండు. జపము చేయు చుండిన మేుపూస చేతికి తగులంా నర్జునుండు రోజులిళ్లు గడచుచున్నవని గ్రహించి ధర్ధు రాజుతో నిట్లు (వాక్టిం చెను, మళేశాజా! . చిరకాలమునుండి శ్యామసుందరుని శ్నేమ సమాచారములు తెలియుట లేదు. నామనస్సు నేవియో వివిధ సంనేహములు కల-గుచున్నవి. చిత్తములో నేదో యనిష్ట స్పృహ కలుగుచున్నది. మి యాజ్ఞ యగునెడల ఇ్యామసుందకుని, సమాచారము 'ెలిసికొని వచ్చెదను. నా మనస్సు (శ్రీకృష్ణ చరణసరోజ దగ్శనము కొజకు తహతహ లాడుచున్నదది.

ధరగ్ణరాజు కోరికయు నిదియే. ఆతండుగూడ వాసు జీవని ౨చిత లీలలను తెలిసిళొనంగోరు చుండెను. ఈ సారి ఖెట్టిలీలం జూపందలంచినాండో టెలిసికొనవలసి యు౦ డెను.

రి భాగవత కథ

అక్జును వాక్యములను విని ధరగ్హరాజు అజ్ఞనొసంగుచు నిట్లనెను ఏగఅడ్డునా ! నీవును నా మనస్సులోని విషయమానే పలికినావు. నేనుగూడ ేవకీనందనుని సమాచారమును వినుట కుత్సహించుచున్నాను నిన్ను( బంపవలయుననియీ యున్నుది కాస భాతృ స్నేహవశిమువ నిన్ను నా కంథ్హ కెదుట లేకుండం జేయుటకు నా మనస్సాష్పుట లేదు, ఇపుడు నీవే అట్టి ,పస్తా వమును గావించితివి కావున నీవు తప్పక వెళ్లి, అచ్చటి సమా చారమును దీసికొని త్యరగాం. దిరిగి రమ్ము త తమంగండా! అచ్చట ఆలస్యము చేయవలదు. నీవ్ర భగవంతుని దగ్గజకుం బోంగానే మమగ్భలను మజచియీ పోవుదువు. అట్లు విజచి పోరాదు. వెళి రమ్ము.” ఈ విధముగా ధర్మరాజు అజ్జను బొంది తనవా రందటకడ నమమతింగొని, ఆందజను [మతో గలిసికొని, కొద్దిగా సేననుగొని కుంతీనందనుండగు అర్జునుండు ద్వారకకు వెడలెను. అతని కొజకు హస్తినాపుకములోం బతి దినమును (బతీవీంచుటయే. కని యేకువాసము లెనప్పటి కిని అద్టనుండు రానేలేదు, ఇంతలోనే విదురుండు వచ్చి గాంధారీ ధృతరాష్ట్రలను కొనిపోయెను నారదుండు వచ్చి జ్ఞానోప చేశమును జేసి వెడలిహోయెను.

ధర్మజుని చిత్తమిప్పూడు కొంచెము చంచలమై పోయెను ఆతం డిదివజ కెన్నండును జూడనట్టి ధర్ధ విపరీతములను గాంచెను. ఇదివజకెన్నండును గలుగని యుత్పాతములు కలిగినవి, రాంగూడని యీసంఘటనములనుగాంచి యాతండు మిక్కిలి చింతించెను. ఒకానొక దినమున నాతండు తన

విపరీత ధర్థ్హములం గని ధర్థూజుండు చింతించుట 85 ముగ్గురు తమ్ములను, బుములను, మును:ను గాంచి తనచింతా కారణమును బెలిపెను,

తమ అన్న యిట్లు చింతామనస్కు_ండ్రై యుండుటను గాంచి తమ్ములంద ఆిట్లనిరి వగ పధూ! మి౦౦0తగాం జింతించు చుంటిశేల 1! సంసారములో సుఖ దుఃఖములు, శుభాభళు ములు, కలుగుచునే యుండును.

ధర్ణురాజత్యంత గంభీరుండై యిట్లు చెప్పందొడంగౌను:- “సోదరులారా ! మి కింకను చెలియదాయేను ? ఇషమ్బుడు ఫఘోరమగు కొలము రానున్నది. ఇట్టి లథీణములు నాకు (పత్యతుముగ నోచరించుచున్నవి. ఇష్రూడు కలియుగము వచ్చి నదో లేక కొద్ది కాలములో రానున్నదో యని తోంచుచున్న ది. స్వప్నములో నైన రాంగాడనట్రి విషయములు. జరుగు చున్నవి. వీతా పుతులకును, అన్న దమ్ములకును, బంధువుల కును, భార్యా భర్తలకును ఎక్క డచూచినను మనో నూలిన్య లతణములు కనంబడుచున్నవి. (పజలలో లోభ వవృత్తి అతిశయించినది. అధర్గ బంధువగు దుష్ట కలికాలము నా ాజ్యములోం బ్రివేశించినదిని తోంచుచున్నది.”

తమ్షు లిట్లనిరి ;*పభూ! మిాకెట్లు తెలిసినది ! మిరు మూర్తిమంతమగు ధర్భ్శస్వరూ పులు, మా యాజ్ఞ లేనిది మ్‌ రాజ్యములో బవేశించుట కీ కలికి సావాసమెక్కడిది ౯”

ధర్గ్ణ్హరాజు దీనతతో నిట్లనెను :-“*సోదరులారా ! దుర్ని వారమగుం గాలమునుడాంట (శ్రీక్ళష్ణునకుతప్ప యింకెవరి కిని సామర్ధ్య ములేదు. 'లెక్క్యపకారము కలియుగ మిదివజ'కే

86 భఛాగవతకథ వచ్చియున్నప్పటికి శ్రీకృష్ణ పదాంకితి మగు నీ భూమిమిందకుం గలి యెట్లు పాద్యపచ్చేపషము. కావింపంగలడు! కావునం గలి తన ప్రభావమును జూపంజూలదు. (పజలలో స్వాభావికముగ నున్న ధర్ధ్ణ పవృత్తి మౌారిపోవుచుండుటను గాంచుదున్న్నాను. కాంగతి వికరాళముగ నున్నది. బుతుధర్థములు విపరీతము లైనవి. వర్ష కాలములో వర్షము లేదు. వర్షమవసరము. లేన సూడు పంట నాశనము చేయుటకు విపలీత వర్షములు కరియు చున్నవి. (పజలు [కోధము కలవారుగనుు లోభులుగను, వాగాడంబరము కలవారైరి. వదియో సందుదూచుకొని కలియుగము భూమిమిోందకుం బ్రవేశించినట్లున్నది.”” (శ్రీకృష్ణుం డిచ్చటనుండంగా నాదగ్ధణకొక యభియో గము వచ్చియుండెను ఒక వ్యక్తి తనపూర్వుల యింటినిం కొక వ్యక్షికి తనచేతులార అమ్ముకొనెను. కొన్నవాండు శొత్తయిల్లు కట్టుకొనుటకు జానికిం బునాదులు (తవ్వుచుం డెను. పునాదులలో స్వర్ణ వరహాలతో లంకెబించెలు దొట "కెను. ఆ యింటిని నొనినవాండా వరహాలనుగొని యింటిని అమ్మినవాని వద్దకుంబోయి యిట్లనెను ;-*సోదరా! నీవమి గ్‌ భవనములో వరహాలవిందె దొతికినది. దీనినిం దీసిషొనుము.” అ వరహాల బిందెను గాంచి పాముకుజూచిన భయపడి నట్టు భయపడి దానిని దాకంకయీ అమి శన వాడిట్లనెను :- “మహానుభావా! వఏమిది! ఇట్లధర్మముగ మాటలాడుచున్న్నారు నేను నీకు గృహమును విికయించినప్పుడు ఆ యావరణములో = పకహోలు దొజకని౦డు, వట్టి గుల్ల పెంకులు దొజుకనిండు

విపరీత ధర్మాములం గని భర్ణ్ణజుండు చింతించుట 8 అన్నియు నీవే నేనీ వరహాలను దీసిళొనంజ"లను. నీచే వాటి ననుభవింపుము.”

ఇది విని యా కొనినవ్యక్షి యిట్లనిను:- “సోదరా! సీవ్రు నన్ను లోభపెట్టి నా పరలోకమును కగాడుచేయకుము నాకు నీవు గృహము నమి్యితి వె యా నరహాలనా?! వరహా లను మి పూర్వులు (పాతి పెట్టిశారు. ఆ సంగతి నీకు తెలియ లేదు. నీకు తెలిి%ియేయుండిన నీవీ స్వల్ప వెలకు వీనిని నా కమ్మైవుః నేనిచ్చిన దవ్యము భూమికి యింటికిగాని వరహాలకు కాదుకడా ! కావున నీ స్వర్శమ్ముగలవై నాశేయధికారమును లేదు. నేను ఏటి౨ి ₹ైకొని పాపీని గాందలయు లేరులొ

అంత వికియించినవా డిట్లనెను ;- ళ్‌న్సేన్సు భూమినమ్మి తిని. చానింయమిన నాకుంగాని నా పూస్వులంకు గాని అధి కారము లేదు. ఒకచేళ నాభూమిలోనుండి లేళ్లు బయలుటేశి వచ్చిన వాటిని నాయింట వదలి పెళ్టైద వా యేమి! నమూ పూర్వులు దయ్యాలై అక్కడుండిన నా దయ్యముల నా యింటికి పంచిదహా యేమి! ఇంటిలోని వస్తువుల నిన్దేశించి నేకు నీకు అమ లేదు ఇంటిని మొత్తము నమ్మితిని. దానిలో నేమి దొరికినను నీవియీో " ఈ ఏధముగ వారిద్దరికి వాదవివాదము జరిగినది. ఆ వరహాల బిందె నెవరును దీసికొని పోలేను వివాదము పెరిగి "విరిగి నాదగ్భజుకు వచ్చిరి. ఇద్దగును వారివారి వాదముల పుష్టిక్తై (వమాణముల నొసంగిరి. అట్టియెడ నేమి నిర్ణయము వేయవలయునో _ తెలియక కింక ర్తవ్యతా విమూఢు:డనైై

88 భాగవతకధ యుంటిని నే నేమియు నిశన్బృయము చేయలేని స్థితిలోనుండి శ్రీకృష్ణ భగవాను నిట్లడిగితిని గ వభూ! దీనికేమి తీర్పు ఇచెప్పుదును + ఈ వరహాల బిందె నెవరికీయ వలెను

నా మాటలను విని వాసుబేవుండు నవ్వి యిట్ల నెకు;- “ధర్మరాజా! నీవు దీని నెనరికి నీయవలదు,. డీవిని సీదగ్దటునే ఆనామకుగా నుంచుము, కొంతకాలమైన తర్యాతం గలి యగము రాగల, అప్పూడు వీరి మనస్సులలో లోభరు పుట్టంగలదు. అప్పు డెవరువచ్చి యడిగిన వారికిమ్ము.

(శ్రీకృష్ణుని సలహీ్యపకారము వారిద్దరితో నేవిట్లంటిని:- “మంచిది. మోరిద్దరు వెళ్ళిపొండు. ఇది అశామతుగా నా దగ్గజ నుండలగగలదు. మి రాలోచించుకొని మరల నావద్దకు రండు. ఇది ఎవరిదిగా నిర్ణయించుకొందురో వారికి చ్చెదను. ఇదివివి వారిద్దరు కాల సంతోమమున వారి నెత్తిమిాంది బరువు దించినట్లుండి వెళ్ళిపోయిరి.

నిన్నటి దినమున వారిద్దరు నా దగ్గజిశు కలహి౦చుచు వచ్చి యిద్ద రిట్లనిరి ;ోవరహాల చిచె నాదనిన నాదని మొద లిడిరి.. ఇంతే కాదు వారిద్దరును విధాన ఏశారదులను (న్యాయవాదులను) తమతమ పత్నీము?6 బిమాణములను జూపి వాదించుటకు తమవెంట గొనివచ్చిరి, ఈ మూలమున "నేను కలియుగము వచ్చినదని కెలీసికొం టిని.”

నా సేవకులు సేవించుటలోం (యటమాదపడుచుండిరి. ఒక దినమున నేడు (పధాన న్యాయాధీకుని విలిచి యిట్లంటిని ఐ= “ఇస్పుడూ నీదగ్గట కెట్టి యఫియోగములు వచ్చుచున్నవి 1”

9. విపరీత ధరస్రములం గని ధర్భాజుండు చింతించుట 89 ఆతం డిట్లనెను వం్పపభూ! అభియోగములు చాల వచ్చుచున్నవి, డానిోోల నొందజు అబద్ధములుకూడా మాట్లాడు చునాన్నారులో నేరు వ్య గతతో నిట్లంటి ;అబస్ధ మనిన నాకు తల నొప్పి. ఛీక్ళష్ణుం యాజ్ఞ చే నొళసార ఆర్థాసత్యమును. బలి కిపిని, దాని మూ *మున నాకిప్పటివజకు పునస్సులో బాధ కలుగుచునే యున్నది నీ వియోగము లన్నింటిని | వాయు చుండుముో ” న్యాయాథీకు డిట్టనెను = “*పభూ! పాపముల లెక్క వనాయుట కలియుగ చిహ్నము. మోరిట్టి యాజ్ఞ యెంకుల కొసంగుచున్నా రు? నే నిట్లంటిని :- “*ోవమైనం గానిము. ఆఅ లెక్కలకు నేను జూడవలసి యున్నది” ఆతంకునా యాజ్ఞచే "లెక్కలు (వాయుట నారంభీిం చెను. ఒక్కరో యిద్దరో న్యాయాధీశులుండికి, ఇష్పూడు వందలకొలంది యున్నప్పటికి వ్యాజ్యములు తీక్పుగుట లేదు, ఒకదినమున వేశా లెక్కను జూదితిని. ఇొన్ని వ్యాజ్యములు నాకు నమ్మకమే లేనట్టివి కలవు, నేవు వాది (పతివాదులను బిలిచి యిట్లంటివి :ాోవమయ్యా! మోారిట్టి పాపములు చేయు చుంటిరా!” వాకు స్పష్టముగ నిట్లనిరి ;:*లేదు మహారాజూ ! మే మవి చేయనేలేదు,.” నేను న్యాయీధీకునితో నిట్లంటిని; “వీకట్లు చేయ లేదనుచుక్నారు. యభియోగము నెట్లు వ్రాసి తివి? ఆతం డిట్లనెను ;:ల్యోపభూ 1! వీరిని నేనడిగియే వ్రాసితిని,

ఠ0 భాగవతకథ ఇప్పుడు వీరు మో సమశతమున నసత్యము పలుకు చున్నారు” అప్పుడు నే నిట్లంటిని వాీోీమంచిది అందటిచేశ సంతకములను గూడ లీసిఫొనుము”

నొ మాటలను విని న్యాయాధీళుం డిట్ల నెను: ప్రభూ! మిరిట్టి యాజ్ఞ నీయకుండు. (పతి విషయమునకు సంతకము తీసికొనుట (పత్యేతముగ నవిశ్వాసమును (బకటించుట యన్న మాట. అవిశ్వాసము కలహములకుమూ౬ము”ో నేనిట్లటిని:- “ఏండిట్లు ఇచెప్పినాండని మన కెట్లు గుర్తు! నీ వందజచేత సంతకములు చేయించుకొనవలయును ” అప్పటినుండి వ్యాజ్య ములను సంతకి ముతో "లక్క. (వాయంబడుచు౨ జెమః వీవిలోం నేండెదట చూచినను కలియుకము లక్షణములు కనయిడు చున్నవి.

సా కర్ణచారులు, అధికారులు ఇదివజకు వారి కర్త వ్యమును 'జెలిసికొని ధరగ్హముగ వారివారి కార్యము లొనక్సు చుండిరి. అట్టివా రిష్పుడు (పమాదపడుచున్న్నారు. అప్పుడు నేను మంతితో నిట్లంటి :*ఈ కర ్రచారులన్వు అధికారు లను గనిపెట్టి యుండుటకు వేతనమిచ్చి. కొందజణ నిరీతకుల నియమింప వలయును.

నుంటి యిట్లనెను వా ప్రభూ! ఇది ధర్ధ విరుద్ధము. ఒకసారి విశ్వాసముంచి ఒక కార్యమును వారికి ఒప్పంజెప్పి నప్పుశు వాని ననుమాని౨చి విశ్వసింపకుండుటయు, వారివై నొక యధికారిని నిరీత్సకునిగా నియోగించుటయు బలవంత ముగం (బమాద [పవృత్తులం గావించుటయీ కాగలదు.

విపరీత ధరగ్జములం గని ధర్ధుజుండు చింతించుట 391 నిరీత్షకుండు. (పతిమాగును వారి కార్యములను బరీతీంచు చుండిన నిరీక్షకునినుండి తప్పించు ఇొనుటకు వారసత్యములు పలుకుచుందురు. ఒక పాపమును దాంచుట కనేక పాసములను జీయుచుంజెదరు.”

నే నిట్లంటిని -ీవీమైనం. గానిండు ఇవ్వేళ నొక (సమాదము కావించినవాండు శేషు మటియొక (పమాదిము చేయంగలండ. కావున నిరీశతకులను దప్పక నియమింప వలసి నదే.” నా మాట ప్రకారము మంతి వైతనిక నిరీశకులను సమిాతశతు కొజకు నియోగించెను వాడు కొన్ని దినములు కగాగుగానే పనిచేసిరి. కాని కొన్నా న్లైన తర్వాత నా నికిత్ష కులుగూడా (పమాదపడ 'మొదలిడిరి, ఆ కారణమున నిరీక్ష కుల సిరీ కీంచుటకై. కొందటను నియోగింప వలసి వచ్చెను, ఇట్లు జరుగుచున్నను (పజిలు ధర శ్రముగ నడ చుటలేదు.

ఒక్‌దినమున నొక శ్రాహా శ్రగాండు పాలు, నేయి నమ్ము టను గాంచి వావిని చిలిచి శ నిట్లంటిని ,_ “చ్రావ్తణో త్తమా! మిరు పాపము చేయుచున్నా రేల! పాలు, నేయి, చక్కెర నూనె మొదలగు రసవస్తువ్రల నమ్ముట యూహ్ముణు లగు నిషిద్ధము. మోర్‌ నీచవృ త్తి నేల యవలంభించితిర ౫

అతండు దీనతతో నిట్లనెను :-*=వమి చేయుదును ధర్గావ తారా! పొట్టనిండుటలేదు. ఈ పాపపు పొట్టళొజ శేమైనం "జేయవలసి యుండును.”

నేను ధరా 'శధ్యమ్‌నితోం జెప్పి వానికి" గావలసిన (ద్రవ్యము నిప్పించి యిట్టి పనులు చేయవలదని నిపేధించితిని,

; 992 ఛాగవత కధ ఆతండశ్ష్తు చేసినాడు గాని యితర వర్ణముల వారిలో గూడ వృత్తి సాంకర్య 'మేర్పడినబ్లు అతెలియవచ్చుచున్నది. వజలలోం బరస్పర వ్యవహారము కుటీలలా పూర్షముగ నున్నది. ఒకరియెడల సనింకొకరికి అవిశ్వానము. ఒక దినమున నొక కమ్మ్థరివానియొద్ద నే నొః యం[తమును జూచితిని. అట్టి దానిని నే నెన్నుడును జూడకపోవుటచే వానిని బిలిచి యిట్లు (పశ్నించితిని ;- “ఈవస్తు వేమిటి ! ఇడి యేవిధముగ నుపషయోగపడును ఆతం డిట్లనెను:-''పభూ! ఒకదినమున సేరు స్నానము నకు వెళ్లితిని, అప్పుడు నా ప్మాత నెవరో తీసికొని పోయిరి. ఆ కారణమున నా బుద్ధిచే సీ యర్యతమును గని పెట్టితిని దీని పేరు తాళపుబుజ్జు తలుపులకు సొల్లెమునుబెట్టి నాగవాస మునకు దానిని తగిలించి దీనిని వేసిన లంకెవరును తలుపును 'చెజబునలేరు, దీని తాళపుచెవి నాదగ్గణ నుండును?” ఇది వినంగానే నాకు చాలయాశ్చర్య మొదవి వానితో నిట్లంటిని : “కంటికి తాళము వేయుట అ౧దణ యొడల నవిశ్వాసము కలిగి యుండుటయే. సీ వస్తువులను మేము రశ్నీంతుము, దానిని పగులంగిగొట్టి పాణ వేయుము.. ఇం నిట్టివి చేయకుము. ఆతం డప్పూడే దానిని పగులంగొట్టి పాజవేసినాడు. గాని యాతని మనస్సులో దీసి సంస్కారములక్లు నిలిచిపోయినవి ఇన్వేళ కాకపోయిన శేవైనను మరల తయారుచేయగలండు, ఒకదినమున నేను గంగకు వెళ్ళి వచ్చుచుంటిని,. ఒక రతు తన భుజముమిోంద నాయేటిని బెట్టుకొని యింటికి వెళ్లు

విపరీత ధర్ధుములం గని ధర్మజుడు చింతించుట 398 చుండెను. నేను రథిమునావీ వానిని బిలిచి యిట్లడిగికి 5 ;-- *వీమినాయనా ! నీవింతగా శమపడుచున్నావేల 1 నాంగలిని ఇంటికే నొనిపోవ్ర చున్నావు! పొలములో నుంచిఠారాడా?”

,. ఆతండు చేతులుజోడించి యిట్ల నెను:ోధ రావ తారా! ఎప్పుడును నాంగలి పొలములోనే యుండెడిది. లైతు యెన్న డును నాగలి ని.టికి 'తెద్చుకొనెడువాండు కాండు. కాని ఒక దినమున నా నాంగలి కన।బడ లేదు, ఎనండోయొత్తుకొని పోయి నాండు. నేను బీదరైతును,. ఆ కారణముచే నేను బ్రతిదినము సింటికి గొనిపోవుచున్నాను. మరల పొలమునకుం దీసికొని వచ్చుచున్న్నాను.”

అంత నాకునా రాజ్యములోని నా రైతు లిట్లవిశ్య్వా సము, చోనభయముచే నిత్యము నాంగలి నింటికిం 'దెచ్చుకొను చున్నారను దుఃఖము కలిగినది నేనిట్లాజ్ఞాపించితిని వానీ నాగలిని 6వీంచు భారము (వభుత్వముమిదం గలదు, మిరు నాంగలి నింటికి గొనిపోవలసిన పనిలేదు,” అంత నేను (వతిగామ పంచాయతీకివి ఎవరైన నితరుల నాంగలిని- బట్టు కొని పోయిన టగాణదండన మిప్పింపవలయునని తాఖకదును బంవీతిని సరళముగ, బుద్ధి మంతుడుంగ నున్న మరైతునకును నిట్టి వ్యవహార మారంభ మయ్యెను,

ఒక్‌ దినమున నేనొక యాశ్చగ్య మును గాంచితిని.

ఒక మండలాధిపతియగు రాజు ఒక లోహయంతమున నా కాళ మున కెళురుటను గాంచితిని నేను వానినిం బిలిచి యిట్లంటిని:- “నీ వే చేవత నారాధించి యీ కామగ విమానమును సంపాదించితివి +”

రిక ఛాగవతకధ

అగండు కొంచెము భయపడుచు లజ్జా భావముతో నిట్లనెను. *పభూ! ఇది కామగ విమానము కాదు. దీనిని నా రాజ్యములో నొక శిల్పి తయారుచేసినాండు. ఇది నీకు, నిష్రాసహాయమున నావికితో వెళ్లును ఏదైన స్నిగ్ధపదార్థ మును వేసిన దాని సహాయమున దీనిని నడిపీన నిది నడచును. సంళల్పముచే దేవతా విమానమువళలె విదిపోదుల”

నే సిట్లంటిని:-*అన్షైన నిందు నందబును అధికాగులు. ననధికారులు ఎక్కి. పాప్ట్పపచారము చేసెదరు”

ఆగేడు భయభీతుంతై యిట్లనెను, “ధరా్టావతారా ! దీనిద్యారా ధర్ధ పచారము కూజా కాగలదు.”

నే నిట్లం టిని: -గ“ధార్థిళులలో నిట్టి సామర్థ్ధ్యమ: వారి "లేజమువలన నుండును. వారు తమ యిష్టమువచ్చిన చోటకు తమ భావములను బంపంగలుగుదుకు. ఇట్టి యం_తములను అల్పశ క్రిగల అకమద్ధులు, పాపపరాయణులుు దై వీసంపత్తి లేనివారు, (వతి కార్యమును శ్మీఘముగం జేయందలంచిన నారు నిర్మించుకొనుచుందురు. వానికి (ప్రతి కార్యము శీఘ్రిముగం బూర్తి కావలెనను దృష్టియే.” నేనిట్లు చప్పుచుండంగనే వ్యాసభగ వానుండ చ్చటికి వచ్చె. నేను లేచి విధ్యు క్తముగం బూజించి యీ సమస్త వృత్తాంతనును నివేదించి యిట్లడి గితిని వా వభూ |! యీ మండలాధిపతి కలియుగ భావములు శ్నీఘముగాం (బభారము వేయుటకు వీలగు నీయం[తమును నొక శిల్పి సహాయమున నిర్శించియున్నాండు. ఏీనిశేమి శిమ

_. వేయవలయునో తిమరు సెలవీయుండు” వ్యాసభగ వానుండు

విపరీత ధర శ్రములం గని భరస్తజుండు చింతించుట 95 నవ్వుచు నిట్లనెను :ాోరాజా! వీని నేమియు శివీంపవలదు. నేను వీనికి దెలియ జెవ్పిదను నీవు దీనిని నాశనము చేయు? ఈ శికచాలును”. నాతో నిస్లుచెప్పి వ్యాస భగవానుండు ఆ రాజున కిట్లనియె ఫలీనాయనా ! ధర్మరాజు రాజ్యమున నిట్టాచేయుట ఉచితనుకాదు.. వేంటికి "5ండు వేల అయిదువందల సంవత్స్గములైన తర్వాత జాడ్డులనంబడు వారు గొండజణు నాస్తికులు పాలించినప్పు డిట్టి యంత్రములము నిక్టించెదరు. వారు పాదరసముచ్యారా వాటిని నడి పెదగు, అయిదువేల సంవగ్చేనములైన లర్వాత నివి యింటింటం (చార మగువ. అ సమయమున తెలుపు నలుపు వర్షము గల దస్యులేలెదరు. అప్పుడీ యంత్రములద్వారా అసత్యము, అధర శ్రము, కలహము, (పచారము చేయంబడు చుండును. వాటి కిది సమయవము కాదు” ఇట్లు చెప్పి వ్యాసభగ వాను6 డా యంర్మతమును తన ముందణనే నాశము చేయించెను,

అ ళరువాత వ్యాసభగవానుండు నాతో నిట్లనెను :- ఉగ్రాజా ! సీ వింక నిష్పుడేమి చూచినావు. నేంటికి అయిదు వేల సంవత్సరము లైన త ర్య్వాతం (బదలకు వర్హాశమ ధర్మాములందు నీకి ముండదు. అధ్యయనమందు గురువని శిష్యుడవి యుండంబోదు. శూ దులు. అంత్యవర్ష్యస్థులు, ఉచ్చవర్షస్థుల కార్య ములం 'జేయం దొడణగాదరు. ఉచ ఉవక్ష్మస్థులు అంత్యజు లతో సహభోజరాసనవి వాహాదుల నొనర్చి అదియే గొప్ప ఫఘనత యనుకొనెదరు. సంస్కృతి సదాచారములు. శ్మీణించి పోవును. సంధ్యావందనము, "బీవక్షి వీళ్ళ (శొద్ధములు, తర్ప

96 భఛభాగవతకధ

ణములు, పూజా పారాయణలు మొదలగువాటి నన్నిటిని జూచి ఎగతాళి చేయుదురు స్వేచ్భాచార మే సద్ధర్శుముగ నెన్నుంబడును. అందటు నన్నివృత్తుల నవలంబచించి (దచ్యో పార్టన చేయ మొదలిడెదరు. దడస్యుధరగ్హముగల విధర్శీయులు 'రాజులగుదురు రాజులు వ్యాపారమును సాగింతుశు తొ లజ్జా విహీనులగుదురు, కులీన '్చళణు వకవస్రులై. సగము కరీం మును గనపజ చుచు నిర్లజ్ఞలై ఫుసుషులతో బజాకులలోను ఉద్యానవసములందును దిగుగుచుందురు. కన్య లుండనే యుండరు. అవివాహితలు, వివాహితలు, విధవలు ఒక్క రీతి గవే యుందురు సౌభాగ్య చిహ్నుములగు నాభూవణములు నెవరును ధరింపరు. శీ కాంతి విహీననైై. నస్తాభూమణ రహితలైై చేతులకుం గాళ్ళదు నేమియు లేక విధవలవలె. గనం బడుదురు. ఒకరు ఇద్దరు కాకు ఇటిట భూణహత్యలు జరుగు చుండును, కన్యక లు, విధవలు కన్న సంతాన మధికము కాగలదు. వారు పాపాచరణమునం (బవృత్తు లగుచుందురు. కులకాంతలకును, వారకాంతలకును వేవభాపాచరణ వ్యవ హారములలొ భీదముండదు. చాంపళ్య భావము నశించి పోవును, త్‌ పుకుషులవతె స్వతంత్రులైై న్వేచ్చగ నుండ వలయునని పురుషులతో. (బతిదినమును గలహించుచుండె దరు. చాల మంది కక్రీలు యభధేష్టముగాం. దిరుగుటకును, (వసవనపీడనుండి తప్పించుకొనవలయుననియు గర్భకోశమును శస్త్ర చికిత్సద్వారా తీసివేయించుకొని ఘోరమగు పాపము లను జేయుచుంజెదరుి

18). విపరీత ధర్మాములం గని ధర్మజుడు చింతించుట $7

ఇదివిని నేను 'చేతులతోం జెవులు నూసీళొని యిట్లం టివి :---గీబే నా! ఇట్లు చేయువారు మానవ్యన్తీలా, రాత్సన

వ్యాసభగ వానుం డిట్లనిను :లాోీవారు పూచుటకు మానవమానినుల వలెనే యుందురు. వాకి యాక్ళతి మానవా కృతియే. చూచుటకుంగూడ నాగుగానే యుందుకు; కాని వాస్తవముగ వారు రాతసస్త్రీలై పుశ్రైదరు.”

నేను శ్రీకృష్ణ ద్వైపాయకని పాదములంటి యిట్లంటి౨:-

“పఘా! ఇట్టి కాలమును నేనుం జూడరాదు. ఈ పాపములు నా ముందుండరాదు,. నాకొక వరమీాయవథెను, నేనది భగవానునిగూడ యాచించితిని. ఆయిదువేల సంవత్సర ముల వణకు కలియుగ మి భూమివై నడుగిడనీయ కూడదు ?

వ్యాసుండు (పసన్నుండై యిట్లనెను వధర్గురాజూ! నీవీ ఘృణిత పాపాచరణ పూర్షమగు కార్యములకు జూశవు. నా యాశీర్వచనమున వైదువేల సంవత్సరముల వణకు కలి యంతగా నుండదు. అయిదువేల సంవత్సరములెన తర్వాత కలి చాని (పభావముది చూపింపలగలను.” ఇట్లు చెప్పి వ్యాస భగవానుండు వెళ్ళిపోయెను.

నిన్న నే నొక యాశ్ల ఎర్యమును గాంచికిని, ఒక కులీన ఈ వకవ(స్త్రృముతో నర్ధనగ్నయొ, నిర్ణజ్ఞయై అందజి యెకుట నవ్వుచు బజాకునం బోవుచుండెను నన్ను జూదియు సు పడలేను నేను రాజభవనమునకు వచ్చునప్పుటికి - ఒకటీ? మంచి చక్క-ని వస్త్రాభూషణములను ధరించి యనేక సుగంధ

98 ఛాగవత కథ (దవ్యములను రాచుకొని నిలుచుండెను. నన్న్నుజూచి ఆమె కొంచెను లజ్టితయె తొలగెను, ఆమె యెొవరని నేను మా వృద్ధడాసీ నడిగితిని. *ఈమె మర్యోధనుని అఖకు తమ్యు౨ భార్య" యని యామె చెప్పెను. ఇది వినంగానే నావై నేవో పీడుగు పడినట్లుం డెను. కలియుగము నా రాజ్యములోనే కాదు (ప్రవేశించినది, నాయింటిలోంగూడ (ప్రవేశించినదని (గహించి తిని. ఇంక నీలోకములో నుండ ఏలులేదు. మాశేదియో యనిష్టము సంభవింపనున్నది. నిన్న నేడు. నె ననేకములగు అపశకునములను గాంచుచున్న్నాను. వాటి నన్నిటిని ముందు మా కందటుకు చెప్పెదను ఇంకొక విషయము కూడ జరిగినట్లు నాకు తోచు చున్నది. శ్రీకృష్ణ భగవానుండు ఈ భూమిని వదలి పోయి నాండొ, పోనున్నాడో, అందుకనియీ కిలికాల మింతగా భూమిమింద వ్యాపించినది. “ న! సూతుం డిట్లనెను ;:-మునులారా! అర్జునుండు రాకవోవు

నప్పటికి ధర్గరాజు భీమసేనునితోను, ఇతర తము శ్రలతోను ఇట్లనెను :=“అర్టునుండు రాని కారణము నాకు తోంచుటలేదు ఇంక నిచ్చట కలికాలము తన యధికారమును సరత వ్యా వీంపం జేసికొనినట్లు తోచుచున్నది. ఇది కలిళాసన కాలము కావున మన మిక్‌ నిచ్చట నుండరాదు. కలియుగ చివ్నూుము లన్నియు. (్రైత్యతుముగం గనంబడుచున్నవి. ఒక దినమున కలి నాదగ్గజకు వచ్చి “ఇది నారాజ్య కాలము, మిోరింక సింహాసనమును వీడవలయూు'నని చెప్పుళొనెను,

విపరీత ధర శ్రములం గని ధర్మజుండు చింతించుట 399 అంతం గుతూహల వశమున నొక యాత్మీయుండిట్ల నెను :*చేవా! మీరు ధరాావతారులు, కలికిని మాకును పమావేశ మిక్కడ! మిీాయెదుబకు వచ్చునంతటి సాహసము కిలికెట్లు కలిగినడికొ ఈ (వన్న విని అందటు వినునట్లు ధగగ రాజిట్ల నెను:= “నోదకులారా 1! ఒక దినమున నాతముగ్దలగు భీమార్జున నకుల సహాబేవులు నలుగు రొక్కసారిగ సభలా'నికి వచ్చుచుండిరి, అష్పుడు వీరు పభాద్వారమున నొక్కి-ని గాంచిరి, అతని వద్ద సరస్థలత్షుణ సంపన్నమును, మికిణలి వేగసముగ6 బకవిడగల నొక సుందరాశ్వుము కలదు. ఆ దివ్యాశ్వవమును గాంచి నా సోదరులచ్చటకు వెళ్ళి *“'లజ్జకము నమ్మెదవా యనిరి, అతండు వినయముతో నిట్లనెను:- వుహారాజా! నేను దీనినముణుట కే తెచ్చితిని *” అప్పుడు నా తమ్ములు సంతోవమముతో నిట్లనిరి :- *న్స్రచిది. అయితే నీవు దీనిని మా యశ్వశాలలోం గట్టివేసి వచ్చి సనిశస్నిరూపాయలు కావలయునో అని్నిటిని గొనిపొమ్ము” ఆ వ్యక్తి యిట్లనెను: - 6మహారాజకుమూరులారా |! మివద్ద ధనమునకు కొదువలేదు. నాకును ధవేచ్చ లేదు మోాకు నేను నాలుగు పిశ్నలిచ్చెదను, వాటికి మారు సదు _త్తరము లిచ్చిన గుజ్ణము మిది. నేను దాని నశ్వశాలలోంగట్టి వేసెదను. మిరుసరిమైనజవాబులు చెప్పలేకపోయితిరా. నేనొక గీటు గీసె దమ. నా (పశ్నలకు సరియగ జవాబు లభించువజుకు మారు ధర్మము ననుసరించి ఆ గీటు బొలటంగూడదు.”సాధారణముగ

100 భాగవత కథ

గుజముల నమృకొనువాని యిట్టి మాటలను వివి నాసోదరు కు కుతూహలము !లిగి వరు నవ్వ్వ్యచు విట్లవికిం కోసే! సీ నియ మమ్ము మా కంగీక్రారమే.”

.. ఇదివిని యా*6ం డానందముతో నిట్లనెను:. “నేను నా యశ్వమును దీసికొనినచ్చునప్పుడు చారిలో నొక భయం॥ గ్ర మగు హౌోవిని జూచితిని, అచ్చుట నొక విచ్మిత విషయ మొక టి కనంబడ్‌నది ఆ కూప ముఖమున ఒక కానీ వేలాడంగట్టంబడి యు౨ఎడెను ఆ శానీకి ౯ త్షమణుగుల బరువ్చగల యినుఎ%పండు (వేలాడలట్టయిడెను, అయినను అది వావిలోంబడలేవు చాని కారణమేమి

నాతేమ్శూలు నలుగురు ఒకరి ముఖము లొకరు చూచు కొసిరి. ఎవరికిని దీనికి (బత్యుత్తవము తోంచలేకు. అప్పు డాతండు వినయముతో. నిట్ల నెను:- “మిానల్లుర న్నదము లలో ఒకరు మన పందెము కొటుకు ఈ గీతలో నిలుచుండవలెను ” ఇది విని భీవ' 6డు ఆ ధర్శశళేఖ లోపల నిలుచుండజెను. అంత నాలండు ఆడవ (ఫశ్నను వేసెను:- *ఒకదినమున నేను మార్గ మున వచ్చుచుంటిని . దారిలో నేనైదు బాన్చలను జూచితిని. నాలుగు కావు లచ్చటచ్చట నున్నవి ఒక చావిమాత్రము మధ్యలోోంగలదు. ఆమైదు వావులలోని సీరు ఉడుకుచుండును. దగ్గజులో నున్న బావి. వట్టుపడినప్తుడు మధ్య బావిలోని సీకుడికి దానిని నింపును, కాని మధ్య బావి వట్టుపడినపుడు దానిని మిగిలిన నాలుగు బావలు నింపలేవు. కారణమేమి?

న్నాతమ్ముులు ముగ్దరిల్లో నెవరికిని దీనికి సమాధానము కుదుర లేదు అంత నర్జునుం డాధరగ రేఖలోం బోయినిలుచుం

విపరీత ధర శ్రములం గని ధరసజుండు చింతించుట 101 "డెను. అంత నాతండు మూండవపశ్న వేసెను. అతండిట్టనెను:= “జఒకదినమున నేను దారిలో నొకవింతను గాంచితిని. ఒక ఆవు దూడ నీనినది. పుట్టంగానే' దూడ అవు పాలు [తాగవలసీనది పోయి ఆవు దూడ పాలు తా్రాపచుండెరుగ ఇది వి నకులసహ బేవులు ఒకరిముఖము నొకరుదూచు కొని యీత. డద్భుతములో నద్భుతి_పశ్న లడుగుచున్నాంటే యనుకొనిరి. వారికి సమాధానము దొరకకపోవృటచే నకులుండా ధర్థ లేఖలో నికిం బోయెను. అంత నాతండు నాల్లవ్మపశ్ను నడిగెను. ఆతం డిట్లనెకు:-- *ఒకదినమున నేను దారిని వచ్చు చుండంగా నొక జంతువు నా యెట్టయెదుట కనంబడెను. అది చాలసారులు నోటితోం జెడ్డశబ్బములు పలుకుచు మడ్డితో గడ్డి తినుచున్న ఏ. ఇది యీదిలొ - సహచేవ్రనకు దీనికి జవాబు దొరకలేదు. అందువలన నాతండు కూడ ధరస్దపరిథి లోనికి. బోయి నిలుచుండెను నేను చాలసేఛు నికి ీంచితిని. నలుగురిలో నొక్క.రును ఇంతవజకు రాలేచేలనని నేను సేవకునిం బంపలా జేవకుండు- వచ్చి యిట్లనిను;:- *మళోరాజూ ! ఒక గుజ్జిపువాండు జ్యా మున నిలుచున్నాండు వాని దగ్గ నలుగుకును నిలుచుండిరి. లోపలకు రానేరాకరుో నాకును గుతూహలన్హుోగ్షలిగి యటథు “వచ్చితిని. నే నిట్లనుకొంటిని;= “ఏరి! సక్రమ న్స శకోవిలెననుక్యును న్‌ 0-౪ + 1]

• 1౮ సగీం....... న. ర ॥ జ వ్‌ ఎక

109 భాగవతకధ చున్నారు. ఈతండీయండు, బేరము వెప్పందేల!ి అనుకొని నీ నిట్లంటివి:- “అబ్బాయీ ! నీవు గుజ్ణిమును అమ్థ్ముశాయేమి 1

ఆకండిట్ల నెను:- “అన్నదాఠా ! నేనముగ్ధట శే వచ్చి తిని.” నేవిట్లంటిని:- *ఆయిలేే నా సోదగులిక్షై .దులకు సిలు చుండిరి + దీనిని అశ్వశాలలో. గట్టి వేయుము సీకు కావలసిన రూప్యములం గొనివొమ్ముు “3

అతండిట్లనెను:- “అన్నడాతా |! మిావద్ద ధనమునకుం గొదువేమి $! ఈమాటను మిాతమ్ముులు కూడ ఇెప్పిరి. కాని ధనావశ్యకత నాకుగూడ లేదు. మీరు నాకు నాలుగు పశ్న లకు జ వాబీయుంకు. ఈ గుజ్లమును దీశికొనిపోయి అళ్య్వశాలలో బంధించెదను”

ధర్మరా జిట్లనెను:- అడుగు నాయనా ! నీ పశ్న లేమిటో 1! అతండా మొదటి సశ నడిగెను. అగాధ కూప మందు కానీ యూధారమున లక్షణమణుంగుల బరువ్సృశల లోహము (వేలాడుచున్నది. ఇది యేమిటి?”

నేను వానిని గద్దించుచు నిట్లం4కిని;:-- “నీవు వట్టి ధూ ర్తునివలెం గనంబడుచున్న్నా వే. మారాజ్యములో నీవు కలి యుగ విషయములు పలుకుచున్న్నావు. ఇట్టివి కలియుగములో జరుగలలవు. కలియుగములో ధరకరము లుండవు ఎవ డ్రై న దయావశమున నొక్క-వీడికెడన్న మెవరివైన డానము చేసనా అకానీ దానము మూలకముగా లత్షీమణుంగుల ఇను మునుబోల్లు, అధర్మామానూ్యవేల్లాడంగట్టుకొనును. దయిదాన ములను రెంటిని వదలి పట్టినవారు*ఆ లోవహాముతళో సంసార య్థుషమను మోహక్షూపములోం బడిఫోవుదురు.”

న్‌ యట” ఇ

విపరీత ధరగములం గని ధర్ధుజుండు చింతించుట 103 ఇది విని యావ్య క్తి యిట్లడిగెను: *ళవ్రహారాజూ |! మధ్యలోనున్న నొక కూపము చుట్టునున్న నాలుగు ఖాలీకూప ములను నింపును, గాని మధ్యశూపము ఖాళీయైన నొ ఒక్కా క్యూపమును నీనాబ్తుకూపములు కలిసియు. నింపలేవు. ఇవి యేమిటి?” నేవు శ్తేజకుండనై యిట్లంటిని:- ోనీవునొప్ప అధగ్మ బంధుండవు, ధూ ర్తుండవును 1 ఇంకను గలియుగమినకు సం బంధించిన వాకు[లే నోట వెలువడుచున్నవి, ఇట్టివి కలియుగ ములో జరుగును. తండ్రికి నలుగురు కొడుకులుండిన వారిని నలుగుగువి పెంచి వెద్ద వారిని గావించును. వి ద్యా బుద్ధులు ఇెప్పించును యోగ్యుల నొనర్చును. కాని తం డికి వృద్ధా సము రాంగానే గకవియుగములో నీ నలుగురును వారిని వోషిం పరు, తల్లి దండులు కడుపుమాడి చానవలసినజే లేదా అనాధాలయము నాశఎయించవలెను. "లేక ఆకటం జూవసైనం జావవలయునుళో ఇది విని ఆవ్యక్తి యిట్లనిను:- “మహా రాజా! నోశవ్నీర ముల వత్పము (తాగవలయును గోవు దూడపాల నేలతాగు చున్నది ॥ "నేవు వాసి గద్దిందుచు నిట్లంటిని :- ఉోజులళ్టగ త్స! చాల ముదిరినది. నీవు సామోత్తుగ కలియుగమునలే నున్నావు.ఓరీ ! ధూర్తుండా! ఇట్టిపనిసి కలియుగ ములోని తండి చేయవలయు నురా! అండుపిల్ల పుకైనా, డాని సహాయనున నప్పూచేయును. బాగుగా తినుచుండును. అది కొంచెము "విద్దది కాంగానే జాని

104 ఛాగవతకథ నమి వేయును అంత మటియొకపవిల్ల పేరట నప్పూచేయును. ఇట్టి కన్య్యావ్మికయనుచేయు నీచులు, అధములు, పాపులు, రాతుసులు అగు తర్మడుల. కలిశాలమునం జూలమంది పుట్టం గలరు. ఇట్లమ్థూంబడిన డాని! పుట్టినబిడ్డలు జివీన పీండదానా దులు వారి పితరులకు. జెందవు. కన్యక నమ్థువాండను కన్యా (దవ్యముచే జీవించువాండును ఘోరపాపులు ఇట్టి పాపు ముఖమును జూచఛచినను పాపమే కలియుగములొ' నిి పాపు లనేకు లుండంగలరు.

ఇది విని యాతండిట్లడిగెను:-- “మహారాజా ! భయం కరమగు చెడ్డశబ్బములు చేయుచు, ముడ్డితో గడ్డితిను జంతు వేదిలొ

ఇదిఏినంగానే నాకుమిక్కిలి కోపమువచ్చి ఖడ్డమును దూసి యిట్లంటిని;- “నీవు కపబవేషముతో వచ్చిన కలియుగ మని నే నిష్పుడు నిశ్చృయముగ గిహించితిని, అశే నీచా ! 'వేదశా(స్త్రుములను వదలి ఇతిహాస పురాణాశంయమును వీకి, నతసికిష్టమువచ్చిన కపటకల్పితములై తలతోకలేని రచనలు చేయుచు డబ్బుక్సై గడ్డికిను కవులు కలియుగములో. నుండం గలరు వారనుకూలమార్షములను వదలి (పతికూల మార్టముల న్యాశయిం చెదరు. నోటందినక ముడ్డినిదిందుగు, నేరు న్‌పశ్నల నాల్లింటికి జవాబిచ్చిలిని. సీవెవండవో యిప్పుడు నాకు నిజ ముగల జెప్పుము. లేకన్న నీతల తీసివేసెదను.”

ఇది విని నాతెండిట్లనెను:- *పభూ! వా_స్తృవముగ నేరు గలియుగమునే ఇప్పుడు నాకు రాజ్యసమయ నూసన్ను మైనది.

కేశ విపరీత ధర్భాములం గని ధరగ్జజుండు చింతించుట 105 కాని సామౌత్తుగ ధ ర్మావతారులగు మిరు చషకవర్తులగునంక వజుకు నాకు గతిలేదు,నా కిధికారములేదు, నే నడుగునది లేదు మోాకు ధర్గ్థాత్శులరు. ఇతరులభాగమును" హరింపనోరరు కావున నిష్పుడు సింహాసనము నాకు లభింపవలెను' ఇంక నా స్మావాజ్యము సాగవలయును” _ ,

ఇడి విని నేను నవ్వుచు నిట్లంటిని:- *అశే! ధూర్తా! నీవధగ +సాగ్రుడవని నే నిదివజిశే తెలిసికొంటిని ఇది నీరాజ్యు కాలమని నాకు తెలియును. కాని ఆనందకంకుండగు 'జీవ!ీ నందన శ్రీకి లప్త్రచందు)ం డీ యవనినుండలమున నుండువటిక్షు నేను సింహాసనమును వదలను. ఆనగండు స్వధామమునకుం జే నష్పూడు నేనుగూడ హిమాలయమునకుం బోయెవను అప్పూడు నీ యిష్టము వచ్చినట్లు చేసకొనవచ్చుము, శ్రీకృష్ణుడుండంగా నీవు నారాజ్యములో నుండవలెననియు ననుకొనంగూడదుగో నాయీ మాటనువిని కలియుగము (ప్రసన్నుండ్రై వెళ్లిపోయెను,

• కావున సోడరులాలా |! నేడాంవిషయములన్ని యుం (బత్యెకమముగం గనంబకుచున్న ని. దీనివి బట్టి విశ్వనాథం డ్తీ విశ్వమును విధవనుజేసి స్వధామమునకుం. జేరెనం తోంచు చున్నది. (శీక ప్పరహితమై, కలియుగాక్రాంతిమైన నీ యవనియందింక మనముండంజనదు. ఇంక మనము హీమాలయమునకు' వెళ్లుదము. ం - |

ఇట్లు చెప్తూచు ధర్గరా జత్యంతృ చిం తాకులుండ్రై, అ్మృళు వుల రాళ్చెను. ఆతని ముఖమిండలము వాడిపవోయెను._అతం డత్యంత విషాదయు క్తుండై దీర్ధ్స విశ్వాసములు విడుచుచుండెను.

106 భాగవత కథ ధర్మ రాజునకు కనబడిన అపశకునములు లల న్లో ఇమే జనపజా (గ్రామాః ఫురోద్యానా కరాశ్రమాః | 'ళష్టశియో నిఠానందాః కీిమమఘం దర్శయంతి నః॥ భాగ ౧చ్కం. ౧౪ ఆ, ౨౦ వ్లో. “*భీమనీనా! యీసమస్త దేశము, (గామ, పురోడ్యాన ములు, ధాతునిలయమనులు, బుష్యా శమములు (శీహీనములై అనంద రహితనులై యున్నవి. ఇట్టి యపశకునమ.లు కన బడుచున్నవి. ఇవి దారుణ దుఃఖ వార్తను వినవలసి యున్న దని సూచించునట్లున్నది.” రాబోవు విషయము సూచన ముందుగానే తెలియు చుంహును. చలికాలము తర్వాత ఎండకాలము వెంటనేరాదు. మొట్టమొదట వణంకు పుట్టునంత చలి." నున్నది (కమ కమ ముగాం బన్నీరు జల్లువలె మంచు బడుచు పగట కొంచెము ఉప్టముగ నుండును దీనిని బట్టి పిజలు చలికాలము పోయి యెండాకాలము నచ్చుచున్నదని [గహిం చెదరు.. ఇబేవిధ ముగా వర్ష కాలము తర్వాత మొదట కొంచెము చలిచలిగం దోంచుచుండును.. ఇదివజణకు సహింపరాని తీక్టపుకండ యిప్పుడు కొంచెము హాయిగనుండును. దీనినిబట్టి చలికాలము 'రానున్నదని (ప్రజలు గ్రహింపగలరు. _ఈ విధముగనే శుభా శుభ శకునములవలన జకుగంబోవు శుభాశుభములను గను గొన వచ్చును. శొభములు జకుగవలసి యుండిన శుభశకున ములు కలుగును. అకుభములు జకుగవలసియుండిన అశుభ

ధర రాజునకు కనంబడిన ఆపశకునములు 107 శకునములు కలుగువు. అవిశ్వాసమువలన , జేంటివా రీ శకున ములమిాంద లత్మ్యుముంచరు. పూర్వము శకునములను గాం చియే సర్వ కార్యములు జరుగుచుండెడివి, లత్యపెట్టకున్నను అశుభశకునములు అకుభఫలముల నిచ్చితీరును.

ధరగ్హరాజు యీవిధముగా దుఃఖితుండైై, చింతించుచు, విలవించుచుండుటను గాలచి భీమసేనుం డిట్లడిగెను:- “రాజా! మిారశయీే యపశకునములను గాంచి యిట్లు చింతించు చుశ్వ్నారు! మనమిం౭ద దండెత్తుటకు మనకు శతువ్రులెవరును లేరే. చుట్టాలు పక్కా లంద ఆిదివజి శే నశించిరి. ఇంక నున్నది మనమన్నదము శలమే మనకైనను ఇంకెనో్నో. బితుకవలెనని "లేదు. అట్టియెడ మిరింతగాం జింతింపనేల 1”

ధర రాజిట్ల నెను;- “భీమజేనా! నాకు శృతుచింత అణు మ్మాతిమైన లేదు ఒక్క బాణముచేం (దిలోకములను భస్శ్మృమః చేయలలిగిన భీమ 2. టోణ, కర్తాదులను మహాయోధులను జయింపలగా నింశే వతువ్రు మన కనిష్టము చేయలలుగుము! నాకు మి నట్ణుకు తమ్ముల అండ కలదు నాకు నా శరీర చింతయు లేకు. అది యేదియో యొక దినమునం జూవనే చచ్చును. కాని నా చింత వేలు. అది ఒక్క విమయమునం గలదు, తమ్మ్లుండగు నద్దనుని నేను ద్వారకకు బంపీతివి. పంపీన కారణముకూడా పుణ్యశ్లోకుండగు వాసు బేవుండు ముం "దేవి చేయనున్నాండో కనుంగొని రమ, 0 యమే. అఆతండు వెళ్లి వడవమాసము చాంటిపోయినది ఆతండింకను రాను రాలేదు, తనసంగతి దూతడ్వారానై న కబురు చేయలేదు. ఈవిమయము

108. భాగవత కథ - " ననే నాకుమాటి మాటికి సంజేహము కలుగుచున్నది. దేవర్షి. యగు నారదుండు భగవంతుండు తవ. నరిలీలను ఉపసంహరింపం బోవుచున్నాండవి నాతో నిష్పుడే చెప్పిపోయి నాొండు. అట్టిస్థితిని మనము కన్నులాం6 కొడరాదు. మనమిోా భూమివై నుండంగనే యా,తై ఎలోక్య సుందరవి, గహుండగు -జివకీనందనుండు తేన యనుపమ లీలావిగిహముము ఎదలి స్వధామమునకు వెడలిన నా దుఃఖవాలర్తను విన నేను సిద్ధ ముగలేను, ఇది మనము సహింపరాని దుఃఖము. మన యీ భరీరములనుండి ఉణ్భ్యాస నిశ్శాస రూపమున వెడలుచుండు సీ _పాణము నిజమగు (పాణనము'కాదు మనకా వాసుబేవుండే (పాణము, మనకు లభించిన ధనము, రాజ్యము, ఐశ్వగ్యవృద్ధి? కుల్రేమ, | పజా_పీను, శత్రువిజయము, యజ్ఞ యాగాది శ్రతునిర్వహణమువలన ఇహపరలోకపాప్షి ఇవన్నియు నాతేని క్‌ ఖపనలననే లభిలచినవి. ఆతండు లేకపోయిన మనమేమి చేయ గలి7డు వారము! అతని సహాయము, సమ్ముతి, కృపాన్నుగహో దులు బేకన్న మనమిదశలో నుండగలి”డివార మేనా 1 ఆళందు మనలను వదలి వెల్ళిపోవునేమోయని నాకు రోజుకు నాలుగు సారులు మనస్సుకు పచ్చుచుండును. అట్లు వచ్చి నపూడు నాహృదయము చాల వ్యధ చెందుచుండును. ఒకటి కాదు, లెండుకాదు అనేకములగు నాధ్యాతి 9 ఆధిదైవిక, ఆధిఫొతిక అపశకునములు నాకుం దోంచుచున్నది.” " 'ఛీమసేను. డిట్లనెను;:- “*బేవా! మా శే యపశకున ములు గోచరించుచున్నవో ఇెలుపుండు. వినంగోరుచున్నాను.”

"ధర రాజునకు కనంబడిన అపశకుననులు 109

ధర శరా జిట్లనెను:. “పురుషులకు వామాంగములు అనంగా కన్ను, భుజము, జంఫఘ మొదలగనవి ఆదరుట అశుభము. ్కీలకు కుడి యవయవయము లదరుట అళుభము. ఫుకుషునకు ఎడమ కన్నువై ెప్ప, కనుబొమ్మ అదనుట అకుభ మే కాని క్రింది చెప్ప, బుగ్గకు వైభాగము అదరిన మిక్కిలి అభుభము, నాకిక్కదే మాటిమాటికి అదరుచున్నది”

భీమసేనం డిట్లనెను;- “రాజా ! కన్నదరిన ప్రజలు సాధారణనుగ చానిమిోంద కొం చెముగ నుమ్మివైచి రాంచె దగు, అప్పుడది అదరదు. దానివలన ననిష్టము శాంతించు నందుకు.

ధర గౌజిట్ల నెను:- *జ్షీనన్నియు. జేసిచూ+చితిని, కన్న దరుట ఆగలేదు. ఇంలేకాదు. హృదయముకూడ అకార ణముగ నదరుచున్నది, మన స్పేలళో తికమక చెందు చున్నది!”

భీమసేనుండిట్లనెను:- _పభూ ! ఒళ్కొక్కటప్పుడు మనో వ్మిఛభమము కలిగిన ఇళ్లు యుండును, అద్జునుండు రాకపోపుటచే మో కీట్టి యనుమానము కలుగుచున్నది. ఆకారణముననే మా చిత్తము చంచలమైనది, మా గా అనుమానిక శంకనువీడుండు" మంగళమయుండగు మాధవుండు మోకు సర్వ శోభములు చేకాూక్పుంగలండులె

ధరగ్హరాజిట్లనెను:- “భీమా ! సరియే నీవు చెప్పినశ్లు అగునెడల నేనొప్పుళొనుటకు సిద్ధముగ నున్నాను; కానినా శరీరరులోనే కాదు చాహ్యామండును నిట్టి యపశకునములు కనంబడుచున్న వేమి |! నక్కఒలు_ రాతు్రులం చే సాధారణనుగ

110 ఛాగవతకధ నజచుచుండును, కాని ఆండు నక్క-లు అెల్లవారిన తర్వాత సూర్యునిజూచి అజుచుచున్నవి, కుక్కలు నావైపు మోర లెక్సుకొని నిర్భ్యయముగ మొజిగుచున్నవి, ఎవరి ముఖము ధూచి కుక్క. వడ్చుచు అజమనో వాని శేదియో గొప్ప

యసీష్టము కలుగునని గ్రహింపవలెను,” కా మేమనంగా-ా గోవు కుడిపక్క గాం బోవల యును, కుక్క, నక్క గాడిబె, పంది మొదలగునవి ఎడమ వైపుగాం బోనలయును కాని ఎంత్యపయత్నము చేసినప్పటి కిని నోవు కు[డి పక్క-గాం బోవుటలేదు. ఎడమవైఫుగానే

• పోవుచున్నది. ఇదిగాక విపరీతముగ నింద్యపశువులు కుడి

ప్రక్కగా నిర్భయముగల బోవుచున్నవి ” భీమసేనుం డిట్లనెను:- “రాజూ ! చైవనశమున నిన్తే యుండవచ్చును. అటవిక జంతువుల కింతటి జ్ఞాసమచ్చటిది!” ధర్గరా జిట్లనెను:-- “అట్లు కాదు. మన అశ్వశాల లోని అశ్వముల కెవరు నేర్చిరి! నేను మన సహచదేవునిడ్యారా వాటినిగూర్చి చాల పరామరిక చేయించుచున్నాను. కాని అవి కన్నులనుండి సీరుగార్చుచు. నేడ్చుచున్నవి. మృత్యు దూతలగు శపోతములు, గుబ్లగూబలు ర్మాతియంతయు నా భవనముపై6 గూర్చుండి కలోరశబ్దములు చేయుచుండును దీనిసింబట్టి ఏశ్వ్యపళయము కలుగునే మోయని తోంచుచున్నది. దిక్కులంధకారమయమనులై యున్నవి. అవియన్నియుధూ మ మయములుగ నున్నవి. చుక్కలు రాలుచున్నవి. సూర్య చంది మండలముల చుట్టును మండలములు కనంబడుచున్నవి.

ధర్ధరాజునకు కనంబడిన అపశకునములు [11 భూమి మాటిమాటికి కంపిచుచున్నది, పర్వతములు భూమిలో. దిగపడి పోవుచున్నవి, అప్పూడప్తూడు అక్క-డకటడ భూమిలో నిండి అగ్ని. యుష్పతిల్లుచున్నది ఆ సమయములో నురకు ములు ఉరుముచున్నవి. మేఘములు భీభత్సదృశ్యముతోం గనంబడుచున్న వి. రాజ్యములో నచ్చటచ్చట రక్తవర్ష్హము కరియుచున్నదని ప్రజలు చెప్పుచున్నారు 09 ం

భీమసేనుం డిట్లనెను:- *ర_క్తవర్ష మెట్లు గరియువమ[ి ధరకగ్ణరాజిట్ల నిను:- ఉనీట్రివర్ష ము కురిసినళ్లు ర_క్రవర్ష ముకూడ ఆశాశమువముండి కురియును. ఇంటికప్పులవై రక్ష్యము చేశ కొనును సృథ్వి ర_క్తరంజితమగును ఇట్టి వర్ష మును నేను స్వయముగం బోయి చూచితిని, ల ం

ఇంలేశాదు. అకాశమున నింక ననేకోత్పాతములు కలుగుచున్నవి. గృహములు కదలుచు నొకటొళటి డీఫొను చున్నవి. పగటనే భూత పేతాదులు నృగ్యము చేయుచు గనంబడుచున్నవి. భూమిలోపలనుండి మంటలు శీపఛచున్నవి. నద వదీ, సరోవర తటాకొది జలాశయములలోన నీకు కలత ఇందుచున్నది. జనులందట మనస్సులలో నేదియో భయము కలుగుచున్నది. *

భీమకేనుం డిట్లనెను:- “త్తిట్టివి జరుగుచున్నవని మి "శైవరైనం జెప్పీనారా! లేక వూరు. స్వయముగ నీలక్‌ణము లను గాంచినారా +”

ధరగ్హరాజిట్ల నెను:- *. ధొన్ని విషయములు విశ్వసింపం దగినవారు చెప్పిరి. కొన్నిటిని నేను స్త్వయముగ గాంచితిని,

119 ఛాగవతకథ

'జేను సాయం కాలము, (పాతఃకాలము నిత్యెము అగ్ని హో(తము చవేయంబోవుదును. హోమాగ్ని ఎంత (పయత్నించి నను (బజ్వరిల్ల దు, మాటిమాటికి విసరి ఘృ తాహుతులను వేయుచునే యుందును, దానినుండి పాగ వచ్చును గాసి మంటరాదు, ఒక దనమునంగాదు. చాల దినములనుండియిట్లు జరుగుచునే యున్నది. దీనినింబట్టి యి కుటిల కరాళ కాల మేమి చేయనున్నదో యని నాకు సం బేహూము కలుగుచున్నది,

అశ్వశాలలోని యశ్వ ము లీడ్చుటయే కాదు, గోశాల లోని నోవులుకూడ అక్ష యెడ్చుచున్నవి, దూడలను పాలకు వదలిన నవి పాలను (దాంగవు. గోవులు పాలీయవు. ఎడ్డులు కూడ 'మొద్దులవలె మందెమతిగా నున్నవి,వాటికి గడ్డి గాదము "వేసిన మొట్టవు, కారణమేమి యో లెలియదు, వాటి కేమి రోగ శోకములు కలిగినవో! ఒక్కసారిగా నిట్టి స్థితి యీలకలిగినది 1

ఇదంతేయు మానవ, పశు పమ్యూదుల విషయము ఇంక నాశ్చర్యకర విషయములు కలవు. 'జేవతామూర్తులు కన్నుల నుండి నీరు కార్చుచున్నవి. వాటి" శరీరమునుండి చెమట వచ్చుచున్నది. అవి యేడ్చుచున్నట్లు కనంబడుడున్నవి. అవి (ుదికియున్న (పాణులవలెం క్రైతన్యముగ నున్నవి. ఇవికాక యింక ననేకోత్చాతములు కనంబడుచున్నవి. ధన ధాన్యాదు లస్నియు€ బూర్వరీతినే యున్నప్పటికి దేశ, గామ, పుర ముల్రై కనంబడు చున్నవి ఈ యుత్చ్పాతమువలనను, అర్జును డింకనా రాకపహోవుట చేతను భగవంతుని వ్యజాంకుశ ధ్వజూర వింగ చిహ్న చిహ్నిత (శ్రీపాదస్పర్శచే సౌభాగ్య కాలీయైన

15. ధర్ధురాజునకు కనంబడిన అపశకునములు 118 సీ పృథ్వి అభాగి౨ి కాలేదు = కడా యని మాటిమాటికి చింతించుచుందును. వాసుబేవ భగవానుం డీ ధరాధామ మును వదలి పోలేదు గడా లి ధర్గరాజు మాటలను విని భీమిసేనుండిట్లనియె :-- “జీవా! ఇవి వాస్తవముగ నిష్ట కరములగు అపశకునములే. ఇప్పూదు మనమేమి చేయవలయునో యేమియు. దోంచుట లేదు. మీారాజ్ఞ యొసంగిన నే డ్వార కాపుకికి పోయి సమస్త సమాారమును గొనివచ్చెదను.” ఇదివిని ధర్మరాజు చింతాకుల మనస్కు_డైం తర్వాత నేమి చేయవలయునో "తెలియక కూర్చుండి చింతిందుచుండెను. ద్వారావతినుండి అర్హునాగవునవు ఇకా న్లో. ఇతి చింళయక స్తస్య దృష్టారిస్ట్రేన చేతసా, రాజ్ఞః (పత్యాగమ దృం్పవ్మాన్‌ యదుఫుక్యాః కపిధ్వజః || ఫాను ౧స్కం, ౧౪ అ, ౨౧ మ్ల “ముతియు మహో త్పొాతంబులు "పక్కు.లు పుట్టుచున్ను యవి. మురాంతకుని వృత్తాంతింబు వినరాదని కుంతీసుతా (గజుండు భీమునితో విచారించు సమయంబున” కై॥ "ఖ్ధీవమున నింద్రనూనుండు . యాదవ ఫురినుండి వచ్చి యస్లజుం గని త త్పాదముల నయన సలీలో త్సాదకుండై పడియె ఢీను భింగి నలేం్యదా! ఎ శ్రీమడాంధి భాగవతము

శే14 ఛాగవత కథ

మన మెవరినిగూర్చి చింతించుచుంటిమో ఆతండప్పుడే వచ్చునెడల మన సంతోవమునకు అప్పుడంత ముండదు; కాని మన యనుమానమునకుం దగినక్షు యాతండు దుంఖితుం డగుటను గాంచిన ని మనకప్పూడు హర్షమునకు బదులు దుఃఖము కలుగును. ఈ భావమునశే హర్షవీషాద సాంకర్య భావమని పేరు, దీనిలో హర్షవిషాదములు రెండు నుండును. మూచుటకు హర్షము నిశ్చితముగానే యుండును. కాని విపాద విషయమున శంక నిలిచియీ యుండును, ఆ శంకా సమా భానమునశీే మనము (బుళ్యు త్తరమును (బలీవీంపకయే తొం దజుచే చాల (పశ్నలు వేయుచుందుము. అప్పూడు మన శంకల నన్ని6టిని వెడలయ్యగక్కి. ఆ శంకలలో నేదో ఒకచాసికి అప్పు నసనియో కాదనియో జవాబు కావలెనని కోరుచుందురు,

ధర్మరాజు చింతితుండయ్యెను, దుఃఖంచుచుండెను. అప శకునములచే నాతని వ్యాకులత యెక్కూడయ్యెను. అ సమయ ముననే అక్జునుండు వచ్చి యెదుట కనయుడెను. అతండు వెళ్ళి యేడెనిమిది మాసముల్రైనది. ఆతని సుహవృత్సంబంధులం జూచి వచ్చుచున్న్నాండు. పాణాధికులగు (వియబంధువులను జిరకాలము దర్శించి అచ్బ్చుటనే చాలకాలముండి వచ్చినాండు. ఈ కారణము లన్నిటిచే నష్టునుండు సంతోషముగ నుండి యుండవలయుకు. ఆతని ముఖమండలము సైసేమ్మిపముది 3మై యుండవలెను, ఆతండట్లు లేక దుఃఖితుండ్రై నట్లు క నంబడు చుండెను, ముఖము వాడి లేజో విహీనమై యుంజెను. ముఖ కాంతి మాసెను. అతండేదో గాఢచింతలో బడినట్టును,

దాారావతినుండి అర్జునాగమనము 15 సంళాపమచే సంతప్వుండెనట్లుండెను. తన కమలవే్మేతముల నుండి శోకముచే నుష్ణు నేత్రచిందువులను రాల్బుచు దీనవద నుండై తలవంచుకొని అస్టునుండు ధర్ధరాజు చరణములం చాఖలతశోంబడెకు తనకు దుఃఖయి కలిగినన్లే తన తమ్ముండు కూక దుఃఖమండగుటకు గాంచలానే ధర్థురాజునకు నారద వాశస్థములు స్య్రంణకు వచ్చెను. అతని హృదయము కొట్టు కొనుచుండెకు. ద్వారకాపురిలో తనవారి శ్షేమమును "బేకు చీకు వసుకల నడిగెను

ధరగ్హరాజు అస్టునుని శిరస్సునం జెయయుంచి యిట్లు డిగెను ;- “సోదరా ! నీవిట్లు దుఃఖముతో నుంటివేల? దా3లో నేదైన దుర్ధృటన సంభవించినదా! అధిక వేగముగల రిధమువై నీవు వచ్చుటచే సీ వలసిపోతివా! ద్వారకలో మన బంధువులగు మధు, భోద దశార్హ్ధ, సాత్వ తాంధక, వృష్టి వంశ ఏరులందజును పరివార సహితముగాం గుశలముగ నున్నారా 1! యూదవు లండజలో (ేహ్టుండును, జ్యేష్టండు నగు శూరుండు మంతి పురోహితాదులతోం.. గుశలముగ నున్నాండా 1! అతని రాజ్యములో దుర్ధృటన మేమియు జరుగ లేదు కడా! మాననీయుండగు మన మామ నసుబేవుండు శ్నేనుమే కదా? ఆతని తముగ్గండును మనకు చిన్నమామయు నగు ేవభాగుండు కుశలమే కజా! మన ధృత దేవుండు, శీజేవ్రండు, చేవరవ్నీతుండు, సహ దేవుండు, "జీవకుండు, ఈ యీకుగురు "పెద్దమామలును, కంవా, కంసవతీ, కంకా. ఛూరభూ, రాష్ట్ర్రపాలికా మొదలగు. చిన్నత్తలు, వారి పుతులు, ప్వుతబంధు సమేతముగ సుఖముగ నునా్వ్మరా!

116 ఛాగవతకథ ఎవని మాటమింద కోట్లకొలది యాదవులుందురో, ఎవని కమారుండగు దుష్టకంసుని శ్రీనృష్ణుండు సంహరించి ఆతనిని సింళోసనమునం గూర్చుండంబెళ్షైునో అట్టి వృద్ధ పవీతామసుండును యాదవ మహారాజు నగు ఉగసేన మహో రాజు వెగున్నాండు కదా? దేవకీ దేవి తండియు, ఉగ సేనుని తము్గండును అ॥స చేవక్‌ మహారాజు నీ్‌రోగియై శ్నేమమ-గ నున్నాండా +! ఏరందటు ఛాల వృద్ధ్యులె యుండవచ్చును వీ!

దర్శనము చేసియు చాల దినవఎలై నది. తమ్ముండా 1! నీవు మాటలాడవేమి.! హృదీకుం డున్నాండా'! కృతివర్శ్మః అకూకషండు, జయంతుండు, గదుండు, పారణుండు, వ్యతుజిత్తు ఏఠందలు కుశనలమేనా + మాననీయు. డగు ముసలధాకియగు బలరాముండు సుఖమేనా ద్యు మ్నుండు, అతని పుతుండగు ననిరుద్ధుండు ఏఠందజణ సమా ఇారమేమి + నాకు (శ్రీకృష్ణ పుత్రుల ఓకులే తెలియవు. ఒకరు. ఇద్దరు అయినచో జ్ఞాపకము. పెట్టుకొనవచ్చును. ౧౬౧౦౮౦ శీవలము (శ్రీకృష్ణుని పుతులు., ఇంక వారికిగూడ ప్యుతప్యాతులు కలిగియుండవచ్చును. ఏరందటు వేరుల్మై జ్ష్తపకి ముంచుకొనం గలుగుదును! అయితే సుపేణ, వాకు "జేష్ణ, సాంబ, బుపభాదులపేర్లు పది పదిన్వైదు పేర్లు తెలి

యివు. వీరందజు వారి బంధువులతో. గుకలమేనా 1

సీవ్లు వెళ్ళితివే. వారందజు నిన్నెట్లు సనాగ్హనించిరి! మముణలను గూర్చి వారేమడిగెడునారు! (శ్రీకృష్ణుడు వైన '్రస౦ంగవిు వచ్చినపుడు మమ్ములను నెన్నండ్రైన స్టరించునా?

డ్వారావతిను౦ండి ఆర్జనాగమనము 117 లేదా! నీమనస్పక్క_డ నుండగాం నానందముగ నున్నుడా శీక్ళమ్ణుండు మాశేమి సంబేశము పంవీనాడు ! మన అవ్వలు, తాతలు, అత్త మామలు మాశీేమియు యుపహారనులను బంపీరి. ఈ విషయమునిన్నియు6 జెప్పుము

శ్రీకృష్ణుని కుశలమును నేనేమని యడుగుదును? ఆతండు కుశల స్వరూపుండే యయ్యెను సమస్తానందములకును మంగళ ములగును అరం డొక్కదేం కదా నిధి. స్వర్శమునుండి పారిజాత వృ మేమును బెల్లగించుకొనవి వచ్చినవాని కుకలమును గూర్చి యడుగుట కుశలమును గళంకిత పరచుటయీ కాగలదు,

ఎన్వండు పరి పూన్మమగు (బహ్గ్ధుమయ్యు వెవ్యూణ భక్తుండయ్యెనో, ఎవ్వండు మానవ 'వేషమును. ధరించియు నూ యాతీత మహేకుండయ్యెనో. ఎవందు యదుకుల శ్నీరసాగర మున ననంతావతారుండగు శేషుని సహాయమును గొనుచు సుఖముగాం నమనీయ [క్రీడలొనర్చుచున్నాడో, ఆద్యంతములు లేని వాడును, తన్న్నాశయించిన భక్త్షుల రథ్నీంచుటయందు తత్పరుండగు వాండును ఎవని కృపచే భూమిమోంద నుండియు యాదవు లందజు విష్ణుపార్దదులవలె వైకుంఠ సుఖముల సనుభ వించుచున్న్నారో అట్టి (శ్రీకృ్ణుం కుశలమును మర్త్ష్యలోక ములో మాయామోహవ్యా ప్తి చెందిన నేనేమని మడుగుదును!

అద్జనా! ఎంతటి యాశ్చర్గము! రాజులకు పది యిరు వది మంది రాణులుండిన వారి నందజను సమానమిగ సంతు స్టులం గావించుట దుర్గభమగును.. |పతిరోోజును సవతులలో నేదియో కలహము పుట్టుచునే యుండును ఒక్కొకటచోట

118 భాగవత కథ లాగి పీంయ కొనుటయు జరుగుచుండును, కాని (శ్రీకృష్ణునకు రుక్షిణి "మొదలుకొని ౧౬౧౦౮ మంది రాణులు అందటు సంతుష్టులే. అందటును (శ్రీకృష్ణ చరణారవిందములందు ఒక రికి మించి ఒకరికి అనురాగ మధిశను. స్వర్థాథివతియగు 'బేవేందుని రాణి శచీజేవికూడ అనుభవింపని దివ్యభోగము లను వారనుభవించుచుండి9.

శ్రీకృష్ణుని బతిగా (గ్రహించి. యారాణులందణు నుప్పొంగి వోవుచుందురు. ఆ రాణులు నీతో మాటలాడు చుండుదురా 1 వినోదములలో వారు నిన్నపహాసము చేయు చుందుశా 1 సీవ్రండు వోటకు (శీకృమ్దునితోం జాలనారులు వచ్చుచుందురా 1 నేను బోయిన వారందటు సిస్రపడెదరు. ముసుంగులు వేసిళొందురు. శని వారంద అొక్క సారిగా నాభూషణములను ధరించి కదలి పోవ్రచుండిన మన్థథ సేన తరలిపోవ్రచున్న డా యనునట్లుండునుల

ఇంతగా అడిగినను అక్జునుండు పలుకళ పోవునప్పటికి ధర ్రరాజునకు సంచేహ మింకను అధికమయ్యెను, యాదవుల కుశలమడిగిన కొలంది ఆతని ముఖమిం౦ంకను వాడిహోవుచుండెను. అందువలన నొతండు మరల నిట్లనెను:- “అర్జునా! నీవ్చ పలుకుటలీదు నీవేల యిశ్లేడ్చుచున్నావు! నేనెంలేగాఅడిగినను నీవు యాదవుల కుశలము వెప్పవు కారణమేమి! వ కారణము వలననై న నీకును యాదవులకును జెడ లేదుకదా? నీవ్రబొత్తుగాం "జీజోవిహీనుండ వైనా వేల!తవ వారందతిక్క-డనుండి అచ్చటి వార పేశ్నీంచిన సాధాఠణముగ నశ్లై యిండును. డాంరకలో

చ్వారావతినుండి ఆక్జునాగమనము 119 యాదవులు నిన్నుపేషు చేయకుండిన నీకెవరైన నవమానము కలిగించినారా! ఎవరో బయట వారవమానించి నంతగా బాధ యుండదు. బంధువు లయినవా రనమానించిన నా గాయము శస్త్రుముచేన్తైన గాయముకంఠళల. నెక్కుడుగ నుండును. ఈ యవమానము చచ్చువజకు మజిపునకు రాదు. దుర్భావ యు క్రమగు నమంగళ వచనము హృదయమును చేదించుకొని సోవును.. ఆ చింతచే ముఖము సడా న్లూనముగ నుండును. ఆంతరిక పీడ శరీరమును వికృతము కావించును.

'బేజో విహీనమగుట కింళొక కారణము కూడ కలదు. ఒకానొకండు గంపెకంత యాశతో నొళకార్యము కొకు మననగగ్గణకు వచ్చెననుకొనుండు. ఆ కార్యము నెం వేర్చిపెట్టు టలో మన మన్నివిధముల సమర్థ్థల మనుళొనుండు, అట్టియెడ ఆగండు మనదగ్గజణకువచ్చి సహాయము కొటికై ప్రొర్టించినా6 డనుకొనుండు, (ప్రార్థనను విని మనస్సు కరిగి సహాయము వేశు మని నమ్మించి నిశ్చింతగా నుండుముంటి మనుకొనుండు మనమాట మీద మనలను నమ్మి వారు నిశ్చింతగా నుండి కార్యము జరుగుననుకొన్నా రనుకొనుండు. కొంతకాల మైన తర్వాత లోభ వశముననో, (పమాదవశముననో వానికిట్లా చెప్పితివమనుకొనుడు. “అబ్బాయీ ! మావలన నీపని నెటి వేజదు. నీ యిష్టమువచ్చిన వారి దగ్గణకుంబోయి నీవు . వేయించుకొనవచ్చును. నామింద మ్నాళము అశ పెట్టు, కొనకుముూ అనిన నీ మాటకా యాశవెట్టుళొనషవాండు నిరు త్సాహము ఇెంద ఇాపము పెట్టిన, విశ్వాసఘాతమగుటడేం దన

120 భాగవతకథ

హృదయములో మాటిమాటికది పొడుచు చుండిన్క నీకాగణ మున మానవుండు (శ్రీహీనుండు కాంతిరహితుండు కాలణలండు, సీవిట్టి పని చేయ లేదుకదా ?

ఇ చేవిధముగా దుఃఖతులై చ్రాహ్మణుండు, శాలకుండు, గోవు వృద్ధుండు, రోగి శీ వీరలో నెవరైన నిన్ను శరణు వేండిన, వారిని రథ్మీంప సమష్థలమయ్యు, రవీంపక తిరస్టార ముగ విడిచి పుచ్చుచో వాండు కూడ లేజోవిహీనుండు భీభ తుడు, కాలగలండు.

సీ ముఖము వొడిపోయినది. ఎంత యడిగినను జహా చీయవు, ఇట్టిస్థితి యవమానమునం గూడ కలుగును. అంతరిక గ్లానిచేం. గూడా. నిట్లుండును. పాపకర్థచేంగూడ స్‌స్టిని కలుగును. పారపాటునైన నీవు _ అగమ్యాగమనము చేసి సంతానార్థమై వచ్చిన స్వథభార్యను దిరస్క-రించితివని నేను స్వష్నమునైన విశ్వసింపను, ఇట్టి కార్యము ఇదివజ కెన్నుడును 'జేయలేదు, నీవు ఇదివజకు ధర శ్రము నెన్నడును వీడలేదు. స్వర్షములో ేష్టురాలగు ఊర్వశీ స్వయనుగ నిన్నూంగోరంగా _ నామెను “తల్లీ యని సంబోధించి సత్కరించితివి. అట్టివాం డవు నీవు పరాయిత్త్రీని కన్నె త్తిమయైనం జూతువా! బ్‌? వేళ యిట్టిపాఫము సవలన జరుగులేదుకదడా 1

సోదరా! బలవంతుండగువాండు బలహీనునితోం బోర 'యోడినను గాంతిహీనము కాంగలందు. నీవు మహాభారత యుద్ధములో భీష్మ (ద్రోణ కరాదులవంటి మహారథులను గూడ పరాజితుల6 గావించితివి నీ వెవరిచేతనో ఓడివోవుట సంభవింపని పని.

కేరి | ద్వా రావతినుండి అషప్టనాగమనము శేరి]

మానవుం డిం[దియ వశీభూతుండ్రై జిహ్వా చాపల్యవశ మన న్య్వాదిష్ట *దాన్థములను దన యాశ్ర)ముములో నున్న నృద్ధ, ఇాల కులకు ముశుముందుగా. 'బెట్టక తాను దినుచుండి నః మానవుని సద్దుణములన్నియు. విలీనను'నై పోవును. అట్టివాడు _పేగనమునలెం గనయిడును, శాశ్రుములోః 'జెప్పం బడిన నింద్యకరగలొనర్చినను మానవుని ముఖములో మలీన మేర్పకును. ఇట్లే కార్య మేదియి నీవు చేయలేదుకడా! నిశ్శం కుకవై నాతో నున్నదున్నల్లు చెప్తాము నేను గొప్ప విద్వాంసులను శాస్త్రవేత్తలను కిర్థిళ్టులను బిలివించి డానికి (పాయశ్చిత్తము చేయిం చెదను.

ఇదగాక నాకు చివర సంచేహ 'ముకటికలదు. దానిని నేను చెప్పందలంచుట లేదు. ఆశంక నిరూ్యులనైవచ్చు ను భగవంతుం చేయవటయుకు.. కాని అది నిరూ్శూలమై వచ్చునట్లు నాకు శోందుట లేవు. భయంకరోత్పాతిముల చేనను, గాలవై పరీత్యము చేతను, పృథ్వ్య-తరిక్ష లందును అకాశమునను అపశకునములు గోచరించుటచేతను, ఉండి ఉండి ఆసంబేహమే నాకు కలుసుదున్నది. సీకు పం పమాస్పదుండును, అభిన్నహృదయు6డును, సుహృూదుండును, సఖుండున్ను సాగరధియు, సంబంధియు, స్నేహితుండు నగు శ్యామ సుందరుండు వకు “న్ను నిన్ను వదలి యీ ధరా ఛామమును* వదిలి స్వధామమునకి వెల్లిపోలేదు కదా? సోదరా! ఇదివజుకు. నేను చెప్పిన కారణము లన్నియుం (బసంగ _వశేమునం జెప్పీనవి. ఇధితప్ప నీ హృదయమునకు వేలు దుఃఖ

శ23 భాగవత కధ కారణము లేదని నా యంతఃకరణము నొక్కి. చెప్పుచున్నది. ఇంతకు తప్ప 'వేటుకారణము నాకు నోచరించుట లేదు. సోదరా ! ఇంశెంతవటజకు చాచెదవు! మగ ము విడిది నిజము చెప్పుము. శ్యామసుందరుందు మనమేమి యసరాధము చేసి నామని మనల నొంటకిగా సీ భూమిపై వదలి వెళ్లివోయి నాడు! శ్యామసుందరుం జొక్క-ందే చెళ్ళినాండా! లేక ఇంకెవ లెన వెళ్ళినారా 1! ఆతండు లేక యాదవు లెట్లుండంగలను | సోదరా ! ఉన్నదున్నట్లుగాం జెప్పుషిప్పుడులొ ఇట్లు పలుకుచు ధర్థరాజు వెక్కి వెక్కి యేడ్వయ్యవారం భించెను.. అర్జునుండు కూడా “శీకచేసి చిగ్గజగ నేడ్చెను. ఇదియే కారణమని అందటును [గహించిరి. కావున పొండవు లును, సభాసదులును శోక సంతప్పులై దీర్ధ నిశ్శ్వాసములు విడుచుచు నుచ్చ్చైస్వరమున విలపింప మొదలిడిరి. ప్రభు కృపను అర్జును(డు వర్రించుట బి రా వల న్లో యత్‌ సంశ్రయాథ్‌ 'ద్రుపదగేవా మపాగతానామ్‌ రాజ్ఞాం స్వయంవరము ఖే స్మరదుర్మడానామ్‌ ॥ సజ్టీళృ లేన థముపాధిగతాచ కృష్ణా 1 భాగ, ౧ స్కం, ౧౫ అ. ౭ న్లో అర్జునుండు జ్యేష్ట (భాతయగు ధర్ముజునితో శ్రీకృష్ణ వియోగవర్శనము చేయుచు నిట్లనెను :ోకాజా! ఎవనికృనిటే

ప్రభు కృపను అర్జునుండు వగ్గి చుట 198 (చాపదీ స్వయంవర సమయమున (దుపద సభాసమ్ముఖమున సమావేశమైన కామోన్థత్తులగు రాజుల "లేజ్ఞపభావమిలను నేను హరించికిని! ధనస్సునికి. డి మత్స్యయం[తమును ఛేదించి ్రెగోళ్య సుందరి యగు _దౌపదిని మనమందజము బడసి తిమి! ఇంత చేయంగలుగుట ఆయన న్మ్నాశయించుట చేతనే సుకూ! అ ఇ్యాసఘుందరుంయ మనల నందజును వీడి స్వభా మము చేరెవు, హృదయము దుంఖమ. చే విండిపోంగానే నోటమాట గాదు. వాజ్నిరోధము కలుగును. హృదయము గ్రుద్దలగును. యభేష్టముగ? గ టనీరు కార్చినను, తత్పంబంధమగు చర్చ జకిగినను, తద్యశోగానము చేసినను శోకముతగ్గి మనస్సు కొంత వజుకు కుదటబడును. అశ్లు దుఃఖసమయనమున బంధువులు నచ్చి యోడార్చిన నాసమయమున మృతిచెందినవాని గుణ గావముచేయ మొదలికుదురు ;-*ఆతని విషయమున నేమి చెప్పుదును. అతండు మానవుడు కాదన, సామెత్తుగ "దేవత. మాకతండిది చేసెను. అది చేసొనని ఇెప్పుళొనుచు శోకిత పురుషునకు అతని పరివారమునకు గ్రైర్యము. ఇప్పు దురు. పరోతుపురుషుని చర్చ జంగిన చిత్తము తడాకార మగును. అతుణమున వియోగానుభవము కలుగదు, మన మాతని యెదుటం గూరక్కుండి (పత్యతముగ మాట్లొడినట్టుం డును, అందుకనియే శాస్రుకారులు మాటిమాటికి భగవద్యశో గుణగానము, నామ గుణ కీర్తనములకు మిక్కిలి బలమిచ్చి నారు. లీలా కధారస నిపషేవణనునం దప్పు భగవచ్చరణార

కలిత ఛాగవత కధ వించములందు ్రీతికలుగుటకు ఇంకొక పరళ, సుగమ, పర్వ సమ్శాతమగు నుపాయము లేదనికి. పరస్పరము అతవి చర్చయే చేలకొననలయును అతని గుణములనే గానము మేమువల యును, అతనిలోనే రమింపవలయును.

ధర రాజు మాటిమాటికి పన్నించుచు. అశీకములగు ననుమాన ములను వ్య క్ష పజ దు చుండునప్పటి! అర్జునుని దుఃఖమింకన్ము నధికమయ్యెను. ఆతం దీర్ధృని శ్వాసము. విడుచుచు దుఃఖ వ్యాకులు. డై, ముఖము బడలీక చింది, హృదయ కమలము ముకుళితమై వాడిహోయినట్లుండెము. శరీర "ఆాంతి వూసెను. అతండు సర్వా ఎత ర్యామి (వభుధ్యానమును "జేయుచు. (బేమసాగరములో మునింగిపోయెను అతికి చాహ్య జగశ్తేమియుం చెలియుటలేదు. ఆతండు ధర్మరాజు (పశ్నల కేమి జవాబీయం గలడు ॥ "

శోక వేగము కొంఇెముతగ్గగానే చిత్తనృత్తి భగవన్ధ్యా నమునుండి కొంచెము తొలగి యీలోకములోనికి వచ్చెను అంత నాతండు అశువ్రలను చేశులతోం దుదుచుకొనిము ఆసమయమున నాతని కనురెప్పల కింద ఎజుపెక్కె.ను (శీకృష్ణు డంగర్థితుండగుటచేం (చేమోత్క_ం౦కతచేం గాతకు డగుటవలన నాతండు మాటాడం దలచినను మాటాడ లేక పోయెను. ఆతండు శ్య్యామసుందరుని త్రైలో[్య పావనమును ముని మనోహరిణియగు మనోహరమూ రిని స ్రరింపంగానే యాతని హృడయముదుఃఖముతో నిండిపోయి కంఠము గద్దద మగుచుండెను, అతనికి (శ్రీకృన్ణ సాహ చర్యము, స్నేహకార్య

(వభి కృపను అసప్టనుండు వర్మించుట కలిస్‌ ములు జ్ఞాపకమునకు రాంగానే వికలుండగు చుండెను. ఈ విధ ముగ నాతడు చాలచేపున్ను త ర్యాతం జాల కష్టముమిద న. వహించి గద్గద కంఠముతో ధర్మరాజుతో నిట్ల నెను వాో*ీరాజూ! శ్రీషృమ్లుడు విశ్వాసఘాతము కావించినాడు

భరగ్మరాజు చకితుంత్సై సంభమముతో నిట్లనిను 2 “*ఎనిివిషయముఐును.. జెష్పాము, నమైనది + భగవంతుడు నొప్బ భకవశ్చలుండు ”

' రోదనము చేయుచు నగ్టుమండిట్లు నెను: -గోభ క్ర వత్సేలుం జెచ్చటనున్నాడు ! భక్షృవత్స్చెలండే యగునెడల పావీనగు నన్నీ ధ రాతలమాన నిట్టాంటిగా వదలి ఆానొక్కండు స్వధా మము నకం బోవునాళి

ధగగ్జరా జు సింహాననమునుండి శ్రీందకుపడి యిల్శనెను ; ఈక | శ్య్యామసుందరా ! నిజముగ నీవీ ధరాధామమును నదలి వెళ్ళిహోయితి వా” |.

ధర రాజు (క్రిందకు పడిపోవుటను గాంచి మంతి సచి వాదులు జాగ) త్తగం బట్టుకొని లేవనెత్తి మరల సింహానన మునం గూర్చ్పుండ 'బెట్టిం. యుఫెష్టిగ మహారాజు బాలకునివల విలపవించుచు నిట్ల నెను: -*ోఅప్టు నా! అక్ట్రుశా! నీవ్ర వ్య్యామసుంద కుని వృత్తాంత మంతయు. జెప్టుము,.. ఆతని పావన కథలను జెప్పి నా సంతప్రహృదయమును కొంచెముసేపు శీతలము కావింపుము. నా హృదయము వజముతోం 'జేయంబడినది శ్రీకృష్ణుని వియోగవార్తను వినియు బద్దలు కాలేదు. ఇ ముక్క_లు ముక్క-లేల కాదు ॥ ఓరీ, తిమ్ముండా! నీవు మహ

106 భాగవత కథ భాగత యుద్ధములోం జూవీన బలమేమై పోయినది ! అక్కడ ఉండియు నీవేమియు6 జేయలేక బోయితివా 1 కన్నుల నీకు గార్బ్పుచు గద్గద కంఠముతో నస్టనుం డిట్లనెను :ీనా తేజమెచ్చట నున్నది! అదంతయు. నాతని విభూతి. ఆశతంగే నాశరీరములో. బవేశించి సమస్త శార్య ములు చేయించినాండు ఆతనితోడనే నా బేజముకూడా పోయినది. నేనిష్పూడు విస్తేజండను. నాలో నిష్పుడు బల పరా[శమము లేవియును లేవు నేను శవసనూమండ నైలీని. నేనే యననేల ! సమస్తలోకమును (శ్రీకృష్ణుండు లేక శవము వలె నున్నది. నిర్టీనపాణివలె చెనది. నామాంద నాతని "కెంతటి కృపయుండెడిది! నన్నెంతిగా6 'పేమించెకడువాండు! మొట్టమొదటగా యాపదీ స్వయం౦నరమున వాసుదేవుని దగ్శ నము నాక్రైనది. జలములచే నిండిన కారుమేఘము. విద్యు త్పుంజముచే తోభించినట్టు అతండా సర్థయంవర భవనమున బలరామునితో గూడి శోభింెను, అసంఖ్యాకములగు. తార లలోం జందు)ండు శోభించినట్లు, అ రాజమండలిలో నాతేందు 'వెలిను. అత్యంత (పమమయ దృష్టులతో నాళెండు (చాహ్గణ 'వేపుములతోనున్న మనలను జాచుచుండెను. ఆతని దృష్టులలో సిర్యదజూాలము కలదు. నేనాతనివైపు అకర్షింపం బడితిని. అతండుకూడ తన సేమనంతను బుంజీ భవింపంజేసి యా నిండుసభలో నావైం బజివెను, (ద్రౌపది ట్రేలోక్యసుందరి, గొప్ప బలవంతులగు రాజు

లందటణు నామెను బొందవలెనిని గట్టిగాం (ట్రయత్న్‌ంచుచుం

(ద్రభు కృపను అష్టునుండు వర్షించుట క్షే? డిరి యం(తమున6 గట్టంబడిన చేంతను గొట్టుటకు అందజణు నొకరినిమించి మతిరమొకరు వ్య(గులైై యుండిరి, అయోనిజ యగు. (డౌపది తమశీ లభింపవలెనని (వతివానికి ఆశ, తిభువన పౌందర్యవతియగు (ౌాపదిని జూడంగానే అందట చిత్తిములు చంచలవాలయ్యెను. పంచశరుండు తన పుష్పా యుధములచే నందజను గొట్టుచుండెరు. మత్స్యయం(త్రమును గొట్టుట కృష్ణున శీవాటి శార్యము। బృహత్సేమని పుటి యగు లత్షీణను వివాపాము వేసికొనుట కిట్టి యంతమునే యాతండు. భేదించియుండెను. (దుపద సభాభవనమునంగల య6(లెమశళ్లే బమయటకు6 గనబడుచుండును కాని బృహ ల్సేనుని సభాభవనమునంగట్టంబడిన యంత్రము గిత్హునం దిగు చుండును. డాని ఛాయ మాము జంములలో6 బడును. ఛాయను జూచి = త్యుమును ఛీదింపవలయును. ఆ స్పాయంవరమునకు గూడ రాజులందలు వచ్చిరి. నేను నచ్చట నుంటిని, ఎవ్వరు నా లత్ష్యమును గొట్టంజాూలకి వోయిరి. నేను లేచితిని. శాని నా నాణముకూడ లమీ+*మును దాంకుచుం బోయినది. అంత (శ్రీకృష్ణుండు లేచి నిమిమవులో ఛాయనుజూచి బాణముతో డానినింగొన్షైను. ఆతనికా శార్యములోం గ్రుకూస మేమియుం దోచ లేదు అట్టివానికి (దుపద సభాభవనమున లత్ష్యమును భేజించుట వపాటి పని; కాని యారండు దానిని గొట్టవలెనని మనస్ఫునన్వైననం జింతింప లేదు, త్రైలోక్య సుందరి యగు (దౌపది మనకు భార్య కావలెనని యాతని కోరిక. అఆందటి సమ్ముఖమున మనలను విజయులంజీేయుట కాతండు నడుము

క్షే భాగ వ.తకధ కట్టుకొ నెను. అఆతండు మాటిమాటికి మననైపు చూచుచు, దగ్గజటి కూర్చుండిన బలరాముని ఇవిలో నేదయో చెప్పుచు, సైగలద్వారా మనవైపు చూచుచు జెపష్పాచుండెడునొండు. మననూమ వసుబేవుని కుమవూరుం డాతదేనని అప్టూడు [1గహిం చితిని. _ అ నిండుసభలో నేను నా సర్వస్వము నాతవీ శ్రీచర ణములకు సమర్పించితిని, శాజులందజు లవ్య భేదము చేమయలేకపోవుటను గహించి రూహ్యుణు లందజు పోత్సాహమ చే (బౌహ్ముణులలో గూర్చుండిన (వెహణ రూపధారినై.న నేను లేచితిని ' నేను లోలోన నా (పొణధనములని్నిటిని శ్యామసుందర చరణార వించదనుల సమర్పించితిని, అఆతండు [పీమతో నమ్ను6ంగాంచి హృదయపూర్వక ముగ నా మేలును గోరెను. ఈ భిక్‌క బాహస్తణుం డింతటి దుస్సాహసము చేయుచున్న్నాంటేమి "యని రాజులు భేదింపలేని లత్ష్యమును నిరంతరము 'వేదాధ్య యనము చేయుచు దిరుగు అనాధ ఛికీక్‌ | వాహ్మణుం డె ీదింపంగలుగునని వారి యూశ్చర్యము-. చేను శ్రీకృష్ణ కృపా బలమున నెవరిమాటలను లత విట్టకి, అందటజుం జూచుచుం డలోనే లక్ష్యుమును భీదించి రాజులందజు శీరముల(6 గాల6 దన్ని నేను (దౌపదినిగొని సభామండపము బయటకువచ్చ్పితిని. అప్పటికి మిరు వచ్చివేసినిక. నేను విజయండ నగు' టను గాంచి రాజలందటు నా మాంద విరుచుకొని పడిరి. భీమసేనుండు వెంటనే అక్క డను౦డి ఒక గొప్పవృతమును బెల్ల గించి చానితో కాజులను బాదం యౌరలభించెను ఆ ఇర్య

17. (వభు కృపను అష్టునుండు వర్శించుట 190 మును జూచి (శ్రీకృష్ణుం జంత సంతోషములో నిండిపోవు చుండునో వేన్నానైై పునజూచుచునే యుంటిని అతండు మాటి మాటికి మనూలను బరిచయము. కావించుచుం డెను. "శ్వేత న్యస్హ్రమును ధరించి నావెంట వచ్చుటను, ఆమె నామెడకు వేసిన మాలను గాంచి అతడు ఆనందమున నృత్యము చేయు చుంజెను అతండు కనుజెప్ప (వాల్బక నూ యనుపమ డాంపత్య్యమును గాంచి ముజీియు చుండెను.

రాజులనందజ నోడించి మేము (చాపదిని దీసికొళి మూ వాసస్థానమ*ఏ కుమ్ముకి వాని యింటికి వచ్చితిమి, అది ర్యాతి వేళ. నేను జ్యామసుందర మధురనూర్తినే చింతించు చుంటిని, ఇంతలోనే యాతండు బలరామునితోం గలసి పద్గ మాలను, పీతాంబరమును ధక3౦చి మన దగ్గజకు వచ్చెను రాంగానే యాతండు కుంతీదేవి పాదము లంటి, తరాంత మి పొాదములమిోద బడి యెంతో మమకారముతో నిట్లనెను: “ర్రాజా 1 నీవ నన్నెటుంగవు. ఇదివజణకు నన్నుంజూడలేదు. నేను వఘుబేవుని కుమాకుం డగు శ్రీకృష్ణుడను. మికం"ెం జిన్నవాండను.” అప్పూడు మీరు మిక్కిలి ప్రేమతో గాంగ లించుకొంటి9ి ఆతం:డమాయకపు కాలునివత 'బకుకులేక తన యవయవములను ముడుచుకొని మీ కాంగిలిలో నిమడెను. అంత నేను లేచి యాతనికిం (బణామము , కావించితిని. తన విశాల బాహువులతో నన్ను వత్తుచు, గట్టిగాం గౌల్మి లించుకొనుచు మందహాసము చే ముచ్చు ద్రౌపదిని జూపించుచః వినోదముగ నిట్లనెను :లోఅచ్చాయీ ! వీల్లయా. నల్లని'టే

180 ఛాగవత కథ

కాని చక్క-నిది తెలివికలది. మా దాంపత్యము వర్ధిల్లి ాగుగా ఫలించుగాక ౯ (పథమ సమావేశముననే యింతటి మమత్వము, యింతటి వాత్సల్యము. నేనింగవజు కీ మానవ లోకములో. జూడళేదు,. ఆ సమయమున దొంగవలెనిట్ల నిను: “*ర్మప్పుడిక మేము వెల్టెదము. మీ యందజముం దిషూడే (పకట వాగుట ఉచిశముకాదు. ఇప్పుడే (పకటమగునెడల మన కందటజకు అపాయము కలుగవచ్చును.

“రాజా! ఆ చరాచరస్వామికి ఎవరివలన నేమిభయము? అతండు మనుష్యునివలె నటించెుు. తన భక్రవత్సలతను జూవీంచెను. మనమింద సాంసారికముగ సంబధమున్నట్లు గుర్తు చూపించెను. అతని కృపచే మనమందజమును స్రావ దిని బడసితిమి [దుపద మహారాజు సరిబంధముచే మనక$ు చున వై తృక 'రాజ్యముకూడ లభించెను. భగనత్క్భృప లేక యుండిన మనకు రాజ్యము నిచ్చునదెవరు! ఈ విధముగ ఛిముకులవలె వన, పర్వత, దుర్గ నగరాదులలోం దిరుగు మనకు న! సె్వేశ్వరుండు రాజ్యమిప్పించి ఛ్యతపతి సాామాట్టులను గావించెను, మన మందటజము 'ేవతలు స్వర్గములోవోలె నింద్మపస్థములో నివసించుచున్నాము.

(చాపదీబేవి, మారు వీకాంతమున నుండు భవనము లోనికి నోవాహ్యుణ రతణ నిమిత్తమై అస్త్రములు కొని రాంగా, అది నియమభంగమగుటచే నిశ్చయాను సారముగ చ్వాడళ వార్షికములు నేను వనవాసము చేయవలసి వచి నది. ఈ సందర్భమున "నేను ద్యారకకుంగూడ పోయితిని. అచ్చట

ప్రభు కృపను అర్జునుండు వర్శించుట ఏ! భ్రీళృష్ణుని ఇెళ్లెలగు. సుభ్యడకు నాకు మనసు కుదిరినదిం సర్వాంతర్యామికి "ఇెలియని "బేవున్నది! ఈ సంగతికూడ ఆతనికి ెలిసినది. ఆతని యన్న బలరాముండీ సంబం ధమున కంగీకరింపండని యాతనికిం చెలియును, అతనికి దుర్యో ధమని కీయవలెనని యుంజెను. కాని శరణాగత వత్పలుండును ఆ శితజనముల లోరికల6 తీర్చువాండు నగు ేవకీనందనుడు నవ్వుచు నాచెవిలో నిట్లనెను : --ోనీవు మెల్లగా నా చెల్లే లగు సుభ్యదను హరించుకొని పొన్ముు, ఇంలేకాదు, అఆతండు తన రధమును గూడ నాకిచ్చెను. ఆహా! అతని కృపాళుతా వర్ణన 'మెంతని వర్మింపంగలను! ఆతనిదయ, అనుకంప, అను (గ్రహమును గూర్చిన కధ లెన్నుని 'దెప్పుదును? నేను చెప్పిన నేమైనను సరేయని నవ్వుచు నంగీకరించును.. నేను చెప్పిన డానికి కాదనుట ఆతనికి తెలియదు. చివరకు నని్నిట్లు మోసముచేసి పోవునని నాకేమితెలియును! నేనిశ్తుక్పుచుండ నాతండు నన్నాంటిగా వదలి అతండొంటరిగా స్వథధామ మునకుం జోయినాండు. మొన్న మొన్న నేను వెళ్ళినప్పుడు కూడ అతండు చాలనేపు పూర్వపు విషయములు నెతోం జెప్పెను ఆతండు నన్నెంత ప్రీతిం జూచినాండు! ఆతవి విషయములు నొక్కొ-క్క-టి జ్ఞాపకమునకు వచ్చి నాహృదయను ఛూలము వలె (గుచ్చినక్షై బాధవెట్టుచున్నది. రాజూ! ఇంక లోళములో నుండరాదు.

ఇట్లు పలుకుచు నర్జునుండు మరల భగవద్విషయముల్ను లీలలు హృదయపటలమున నంకితమగుటచే వివిధవిధముల్గ విలపింపంజొ చచ్చెను,

189 భాగవతకథ "| ఖాండవ దహనమున గృప్షకృప న్లో! యకత్సర్నిధావహము ఖాండ్య నున్నమమేల దా మింద్రంచ సామరగణం తరసా విజిశ్య ॥ ల్ధా సభా మయక సృతాద్భుత శీల్చ్పనూయా దిన్య్యోఒహారన్‌ నృపతయో బలిమధ్వ శేతే ॥ శీ భాన ౧ స్కం, ౧౫ ఆ, రా్లో ఉక్రం[ దండి ననేకులతో నా ఖండలు6 జెచురయిన 7వ్‌చి ఖాండన వనవఖుం ల. జండార్న్నెకి నర్పించిన గాండీవము నిచ్చెం జ్యకి గలుగుట నధిపాం కం! దిక్కుల రాజుల సెల్లను (మక్కి ంచి థధనంబుంనొనుట మయకృత సభ ము న్నక్కుూట జన్నుము సేయుట నిక్క-ము హరి మనకు దండ నిలుచుట గాదె .. శం॥ మన సారథి మనసచివుండు మన వియ్యము మనసఖుండు మనచాంధవుండున్‌ " మన విభుండు గురుండు బేవర మనలను దిగనాడి చనియె మనుజూధీళా.” ఎ శ్రీమదాంధి భాగవతము ధర్యరాజు దుఃఖమున కంతు కనంబడలేదు. నీకులేని బురదగుంటలోని చేంపలెట్లు సూర్యకిరణములచే సంతాపమును జెంది తడపడ కొట్టుళొనునో అప్లై ధర్గరాజుకూడ కృష వియోగముచేం గొట్టుకొనుచుం డెను. అర్జును. డూరకున్న

ఖాండవ దపహానమున గృృప్టకృప 188 తర్వాత నాతం డిట్లనెరు :-గసోదరా ! అర్జునా ! నీవు చేవ నందనునకుం |బిము సబుండవు. అభాగ్యుండనగు నన్నాతం జెష్కువనగ గారవించెడువాండు; కాని నీవాతనికి అభిన్న హృదయుండవు.. అతేందు నీదగ్గజణ నేమూ తము సంభోచము లేక మెలలెకువాండు. అతండు ఇెళ్ళినచోటకు నిన్ను. నొసి వొడుకివాయా.. నీవులేక అగనంతొంటరిగాం. దిననైనం దినెకు వాండు కాయ సీవాతని చకతిను జెప్పి భావన జగత్తులో నాతని సామౌజ్కా-రము కావించు చున్నావు. కాంబట్టియే మనమింతవజకు బదుకణగలుగుచున్నాము. ఇప్పుడు మశ కాతని స్సృతి మా నమే అఆధారముగ నీ లోకమున నిలిచినది. అతని లీలాస్మ*ణము వలననే మన మేదోవిధమునం ప్రౌాణముల నిలు పుకొనంగగలపు, తమార్దండా |! ఏ వ్లూశణండంబోకుము, ఆతని స్సృతి కలుగం జేయుము. ఆతని గుణగొనము చేయుము. ఆ మూలమున నా శోక సంతావములు కొంచె ముగ తగ్గచున్నవి. ధ్యానములో నేనా నందనందనుని దర్శనము చేయుచున్నాము. ఆతని వియోగ దుఃఖము అతని లీల్మాశవణముచే విస శ్రతేమగు. చున్నది. కావున నాతిని గూర్చి యింకొక విషయము చెప్పుము, అన్య విషయము లక్కజలేదు నిద వేశములనుండి పోయి. భగవంతుని 'వెదుక పోయినది. ఈ శోక పూర్శమగు ర్యాతి నెట్లో జరుప వలయును. ఇంకేమైన పనులుండిన శేపు(పొద్దున చేసికొన వచ్చును. ఉదయాచలమునుండి భువన భొస్క-రు6 డుదయించళ గానే భవిమ్యత్కా ర్య(క్రమమాయనే జెప్పంగలండు. అంత

శకి4 ఛాగవతకధ వటకు నీవు త్రైలోక్య పావనుం డగు ద్వారకానాథుని గూర్చి ఇవెప్పూాచుండును” ధర్యరాజిట్లని యూరకుండెను. ధరగ్హరాజుని తమ్ములు, మంతులు, (పథానులగు నధికారులు 'వేయేల నందటును బాహాణ (పతిమలవలె శోక సంతప్తులై నిశ్చల భావముళోం గూర్చుండిరి. వారు కాల్యకృళత్యములు, స్నానసంధ్యాదులు, అహార పానీయములను మజుచిరి. వారందజు అలువులను గార్చుచు నర్దునుండు వెప్పూ శ్రీకృష్ణ కృపాకథను వినుచుండిరి. కన్నుల నీరు తుడుచుకొని, చీదుకొని గొంతు శవరించుకొని దుఃఖంచుచు. నర్జునుం డిట్లనెను వ “రాజూ! ఒక్క- మైనం 'జెప్పంగలను. నా రోమరోమములందు ఆతని యనంతొ ప కారములు నిండియున్నవి. ఒక్కొక్కరోమమునకు కోటి కోటి జిహ్వాలుండి కల్పాంతమునజకు వర్ణించినను అతని యుపకారములు తగుగవు బిహో శవ, "జీవతలకుంగూడ దుర్శభములగు లీలలను, దృ ళ్య ఎలను అతండు చూపి౦ చెను. ఇందాగ్ని వాయువులు. మొదలగు "జీవతలు ఆతని సమ్థుఖమున చేతులు జోడించి నిలుచుంజెడు వారు. వాలుండు కాగితపు బొమమ శ్రుతో నాడుకొనినట్లు వారి నొక్కొకంప్యుడు కాగితము నూదిపారవేసినట్లు ఉఊదిపార "వేసెడువాడు, ఒక్కొ-క్య_ప్పు డాకాశమున కెక్కి౦చెడువాడు. బొమ్మలను 'జేయట ఆతని కాట, వాటి. నెగుగవేయుట, ఆడించుట్క. ఉబ్చించుట, (తిష్పుటహూడ ఆతని కాటయే. వాటిని పగులగొట్టినప్పుడు కూడ అతనికి మనో రంజనమే-

ఖాండవ దహనమునం గృష్షకృప కేశీఫ్‌

శబ్ద్బముచేసి పగిలిన పకపకనవ్వుచుం జూచుచుండును. అట్టి స్థితిలోంగూడ నాతనికి శోక సంతాపములు లేవు, ఒక విధ మగు నానందమునే యనుభవించును. చేవతలాతని మానుష రూపమునుజూచి మోహములో.బడిి, అప్పుడప్పుడు సాధారణ భునుష్యుంయగ వ్యవహ రించుచుందురు. అఆసమయమున నాతందుకూడ సామాన్య మానవువివలె వ్యవహరిం చును. అట్టి చేష్టలనే భూపీంచును. దీనివలన నాతనికి మానవీయ లీలలు మిక్కిలి సుఖ్యపదముగను, సరసముగను ఉండున్ను మానవీయ భానములలో దివ్యలీలలు [పకట మగుడు౦డున్ను మిాకు క్షాపకముండవచ్చును. మియాళ్డ్మ ను నొనిమే "ముకసారి యమునా తటమునకు వినో దార్థము జల (క్రీడలవై వెళ్ళియుంటివము. వకాంతమున నన్ను నాతంజెంతో (-పీమిం ఇవెను,తన అపార (పేమచే నన్న్నాచ్భాదిం ఇెడువాండు.నే నా పేమ (పహాహములో నన్ను నేను మజచునట్లు కొట్టుకొని పోయెడివాండను ఆతండు స్నేహవశమున చాలనుంది నట, నర్తక్‌, గాయక చాస్క దాసీజనములను నా వెంటం బంపెడు వాండు. కాని నా కీవేమియు సంతోషముగ నుండెడివి కావు నా సంతోషమున కాధార మా [పసన్నముఖుండగు మదన మోహనుండే. యమునా తీరమునకువెళల్లి మేమందటజుమును యభేష్టముగ వినోదములు కావించితిమి. అతండు నన్ను యమునానదిలోనికిం గొనిపోయి. చాలడేపటివజకు జల్మకీడా వినోదములో ముంచెను. నాతో పంబెమువేసి యీదును నా మూంద జలముల. జిమ్గచుండును, సీరుకొట్టి నన్నాకుల

156 భఛాగవతకథ

పఆచును. అప్పూడు నేనాతనిం గట్టిగాం బట్టుళా నెడివాండను త ఆహా। ఆతని స్పర్శ యెంత సుఖకరముగ నుంజెడిది! ఆతని (శీయంగములకాంతి యెంగ ఆనందకరమైనది ! ఆ దినము లిష్పుడు స్వష్న తుల్యము లయ్యెను. ఆ విషయము పూర్వ జన్మ విషయములవలె దోంచుచుండెను.

జల్మకీడ చేయుచుంజేయుచు నలసిపోగా నాతండు న్నేహభరిత వాక్కులతో నిట్ల నిను;- “అక్జునా $! ఈ గుం పులో నా మనస్పానందము చెందుటలేమ. వెళ్ళుదము పద, ఏకాంతమునకు వెళ్ళి కూర్చుందముం”

క గుడ్తివాండా! గగుడ్డివాడా |! సీశేమి కావలయునురా! యనినం జూచుటకు కన్నులు కావలయు” నన్నట్లు నేను నచే కోరుచుంటిని. నన్ను. దీసిళొనిపోయి. అఆతండొక స్‌కుంజ ములో గూర్చుండెను. నా తొడరూంద నాతని శిరముంచి పరుండెను. అమృతమయ దృష్టీసి నా దృష్టియందు బజపి, నా హృదయమ. లో. బేేమరస సంచారము కావించుచు, ననేక రహస్యవిషయములను జెపష్పుచు నాతండు గాకీ భూమి మోందనే వైకుంకలోక సుఖముల నొసంౌను. మనసాక్క- మైన మితత లభించిన వాని అదృష్టమే అదృష్టము. ఒకండు తనమ్మితునకు అంతరంగిక రహస్యావిమయములు చెప్పుచుండిన వష్వుడు లోకమంతయు మజిపునకువచ్చును. ఈ లోకమున కావలనున్న సుఖమయమగు భావమయ జగతులో ఆ మి,తు లిద్దరు సంచారము చేయుదురు, నేనుగూడ అట్టి యనుపమ మేమ రనాస్వాదనము చేయుచున్న సమయములో ళాటి

క్షేర్రి ఖాండవ దహనమున. గృన్జకృప 187 పొడవు కలిగి, పరమ లేజస్వియై, యెజ్జనిమాసములు, గడ్డములు కలిగిన యాహ్య్ముణుం డ్‌ొక6 డచ్చటి!ి వచ్చెను ఆ సమయ ముననా చా్రాహగ్తణుండు వచ్చుటచే రసభంగమ్యయెను. రస భంగమువలన నేకత్వములో ద్వైతము పివేశించెను. నిస్పం కోచములో సంకోచము (వవేశించుటచే నంతయు వికల మయ్యెను మేమిద్దరమును (నాహ్మణుని సమౌాగ్దానించుటకు లేచి సిలువంబడితిమి. రాంగానే యా లేజస్వియ%ు (వాహణుం డిట్లనెను:- “వేను చాల ఆంశలి చె.దియున్నాను నాకేదైన దిన నాహోర మీోూయవలయును”

నేనిట్లనంబోవు చుంటిని;- ఓ భూసురోత్తవవా! భోడ నముకొజశసు మారు మా ఐకాంతిక రసమునకు విఘ్న మేల కావించితికి ! మా జేవక లవడ్ద కావలసింత భోదనమున్నది వారి నడుగ వచ్చునే!ి ఇంతలో శ్రీక్ళన్ణుండు వాతింపలా నేనేమియునన లేదు. అంత భవభయహారియు, మేఘ శ్యాముండు నగునా కృష్ణుండు మేఘగంభీరస్వర ముతో నా వాహ్లూణు నితో నిట్లనెను: “విపోత్తమా ! నీవు సాధారణ తావు ణుండవుగం గనంబకుట లేదు, సాభారణమగు భోజనముతో నీకు తృ ప్తియగునిట్లు లేదు. కావున ముందు నీకెట్టిభోదనము కావలయునో నిన్దేశించుము. మా భోజనవిషయమును విని మేము నిన్ను దృ పి వట్టంగలమో లేవో తర్వాతే నిర్ణ యిం ఇెదములి

శీ్రీక్ళమ్ణుని వాక్యములు వినంగానే నేను తికమక పడి పోయితిని తగ్వాత కొంత కుదుట పడితిని. ఇంతకు నేనెన

188 భాగవతకథ రిని సామాన్య వ్రావ్యాణుం డనుకొముచుంటినో అట్టివానికి భోజనము పెట్టి తృ ప్ని పెట్టుటకు అఖిల (బహాస్తండ ములను దృ “విట్టు ఇ్యామసుందరుండు కూ+డ శంకించుచుండెను. అబాహ ణుండు సూర్యకిరణములతో సమానముగ నున్న తన యొజ్ఞని గడ్డము నొడించుచు నవ్వి యిట్లనెను: *చ్రీవా! నేవు సాధా రణ చ్రాహగ్టుణుండను గాను నేనగ్నిహోతుండను, నాకజ్‌ రోగము పుట్టుటచే నీ సమిపమున నున్న ఖాండవవనమును దగులంెట్టవలె ననుకొనుచున్న్నాను దీనిలోంగల యత, రాతస, అసుర నాగ, సర్పాదుల మాంస మేదస్సులందగులం బెబ్బటచే నాకు తృప్ని కలుగును, ఈ వనమును భస్థము చేయుటచేతనే నాకీ యజీర్ణము పోవును,”

భగవానుం డిట్లనిను:= “అయితే తగుల 'బెట్టుము. మమ్ముల నడుగుట ఎందులకు 1 నీవు హుతెాశనుండవు, సమస్త (బ్రహోగ్జండమును భస ్రముచేయ సమద్థండవులొ

అగ్ని ఖేదస్వరమున నిట్లనెమ:- “ఎట్లు తగులంబెట్టు దును! వీనిలో తత్షకుండు సపరివారముగ నివసించుచున్నాడు' ఆతని కిర్ధదునితో స్నేహము. ఆకారణమున నిందు)ండీ వన మును రవీంచుభారము. తలమైం బెప్టుళొనిను. నేను తగులం 'బెట్టుటకుం (ూరంభఛించితినా వెంటనే యిందు్రూంయ వర్షము కురిపించి డాని నార్చివేయుచుండెను. అందువలన నదినా వశమగుటలేదు. అనేకమార్లు (పయత్నించితిని. కాని అది వ్యర్థమై పోయినది. నీ వస్త్ర శస్త్ర విశారదుండవు. మిరు

ఖాందవ దహన మున గృష్ష కృప 189 తలంచుకొనిన నిందుని వర్షమును మా అ(స్ర్రుములచే నాపి నా మనోరథమును బూర్హి కావింపం గలరు

రాజూ ! అతనికి అ(స్త్రగస్రుజ్ఞూనము బొత్తుగా లేనట్లు వదైన అస్ర్రశ(స్తుములతోం బవిపడిన నావైపు చూచును. 'జీవతలంద జొక్కకై కూడ చేయలేని కార్య ములము వేశాతని అండవూచుకొని చేసెడువాండను, మ_ర్యలోకమ లో సెవ రును జేయంజూలనట్టి ఘోరపతిజ్ఞలను జేయుచుందును. శ్రీకృష్ణుని (పవృ త్రినిగాంచి నేసిట్లంటిని ;- “అగ్నిబేవా! నీవు నిశ్శంకండవై. ఖాండవవనమును దహిం౦పుము నిన్ను నేను రవ్నీం చెదను. ఒక యిందుండు కాండు, నూష్ణురిందులు వచ్చి నప్పటికిని జయి౨పంజాలనట్టి బలసాహసముబు నా బాహువు €లోం గలవు అయిలే నా బలమునకు. దగినట్లు నావద్ద రధము అస్త్ర శ్యస్ర్రములు లేవు. ఆది యెంతటి గట్టి ధనువైనం గానిండు, నేను బలాతా, రముగ లాగినా అవి నా బలాధి క్యతిచే విటిగిబోవు చుండును. నేనత్యంత లాఘవమున రెండు చేతులతో నొక్కనారిగా నత్యంతి నీ ఘుముగ శాణమ?లను వద€ గలను, ఎన్ని పోణము లున్నను నిమివములో వట్టువడి పోవుచున్నవి. గాంబట్టి నీవు నాబలమున కనురూపముగనుండు దివ్యథనుస్సును, అత్షయతూణీ5మును నావేగమును సహించు దివ్యరధము నొసంగునెడల నేకు శీకృమ్ణుని సహాయముచే నీవో! ను నెజివేర్పంగలుగుదును ”

నా మాటలను విని నందనందనుండు నవ్వెను. అంత నగ్ని'బేవుండు (పసన్నుండై నాకు జగ (త్పసిద్ధమగు గాండీవ

140 భాగవత కథ మును, అత్షయతూణీరమును, వ్‌ రథధ్వడమువై _మాగుతి యుండునో అట్టి దివ్యరధమును ఇచ్చెను. అగ్ని హోతు)ిండు (శీకృమ్ణునకం గూడ సత్కా-రార్థ్యము చ కమును అగ్నే యాస్త్రుము నొసం”గెను. నిజమున కాతనికి అ(స్ర్రువుల క్‌వపర మేమి కలదు! ఆతండు సంకల్పముచేతనే సమ_స్తసృష్టిి విలీ నము చేసికొనంగలండు; కాని యాతిండగ్ని నవమానింపలేదు. ఆతం డ్యస్త్రమును భక్తితో (గ్రహించెను.

రాజా 1! ఆగ్నిహో(తుండు ఖాండవవనమును దహించు టకు చాారంభింపలోనే "చేవ ఆ" పేరణచేం దనబలములతో డానిని రశ్చించుట కిందు్ర)ండు నచ్చెను. ఆతండురాగాంనే మముగ్గల నెదుర్కొ-నెను. అంత నేను నాగాండీవ ధనుస్సును నారిమోగించి (శ్రీకృష్ణుని అండను నిలువంబడి చేవతల మిదంను, 'జేవేం్యదుని వైసను బాణవర్ష ము గుజిపించితిని, నాబాణవర్ష మున కాగలేక "దేవతలందటబు తవుతమ (పాణము లను గుప్పిటను బెట్టుకొని యుద్ధమునుండి పారిపోయిరి. మా యిద్దరి బలపరా[కమములను జూచి యిందుండుకూడ పారి బోయెను. నా తంగడియగు నిందుండు ఆసమయమున లజ్ఞం "చెను, హర్షించెనుగూడ.. అఆతండోడిపోవుటచే ఈ జ్లైంచెను. ఆరని కోడుకునగు నా పరాక్ఫంమమునుగాంచి హార్షి౦చెను. రాజూ! అది నా పరాకిమముకాదు, ఆ పురాణ పురుషు డిచ్చిన బలవీర్యములు, ఆళండిచ్చిన పరాకిమ నూతవి తోడనే పోయినది, నేనిప్పుడు సాధారణులవలె నిర్వీర్యుండనే అయితిని.

ఖాండవ దహానమున: గృష్ష కృప క్షేశ్మపే అహా ! ఆ సమయమున భగవంతుని శోభ యేమని పొగడుదును! అగ్ని జీవుండు ఖాండవ వనమును దగులబెట్టు చుండెను, నలువైపుల ఛట ఛటా థజబ్దము లుప్పతిల్లెను. సింహ, వ్యా, భల్లూక, పశు, పన్నీ నాగ సర్చాది సమఫ్తజీవులు దహనమై పోవుచున్నవి. శ్రీకృష్ణుడు నా రథ ముతోంబాటుగా నలాతిచ కవావలె నగణ్యమునకు నలువైపుల పరిభ్ర)మించుచుం డెను. వజీవియైన అగ్నిజ్వాలనుండి తప్పించు కొనెనా మేము మాయ్యనస్త్రములచే దానిని గొళ్హైడి వారము. దైవయోగముచే నిం్యదునిమితుడగు తత్షకుండా సమయమున గురుత్నే తమునకుం వారిపోయెను. ఆతండగ్నినుండి తప్పించు కొని, టైత్యడానవులకు సుప్రసిద్ధ శిల్పియగు మయుని దగ్గటి శిల్పవీద్యనంతను గహించి యాడానవువి దగ్గజునే దాంయ కొనెను. మయదానవుండు కూడ కుకుత్నేతమునకే పారి పోయెను, అగ్నిహో తుండు వాయుసహాయముచే దానిని తత ణము చేయుటకు వెంటంబడెను. అగ్నిజ్వాలలను. గాంచి మయుండు ఒక గుప్తమార్షమునం బారిపోయెను. ఆతండు తన యెదుట చకముతో (పాణిసంహారము వేయు కృష్ణునిం గాంచెను. మయుండు పారిపోవుచుండంగా. శ్రీకృన్ణుడు చ్యకము తీసీళొని వెంబడించెను. రాజా! ఎవనిని అగ్నిహో [తుండు తనజ్యాలలచే వెంబడించుచున్నాండో, (శ్రీకృన్ణుండు చ్మకము తీసికొని ఎవనిని దరుముచున్నాండో అట్టివానిని రత్నీంపంగల వాండెవండున్న్నాండు 1. శీళ్ళన్ల్న చకమునుండి రవ్మీంపంగలవాండెపండు!

కీ4లె . భాగవత కథ

మయునకు లోశమున రతకులెవకును లేరని 'తెలియం గానే ఆకండు నన్ను శరణు చేండెర. అతండు కరుణాభరితము లగు వాక్కులతో నన్ను సంబోధించుచు నిట్ల నెను: పాండవ నందనా! పిచండాగ్ని నుండియు, (శ్రీకృష్ణ్రచ్మకము నుండియు, నన్ను రథ్నీంపుము.””

నేనిప్పుడు ఆవేశమున నిట్లంటిని:- నీవు నిర్భయుండ వైలివి. ఇక నీవు పా్రాణభియమును జెందరాదుల

ఇంకొక వీరుండగునెడల నిది తన కవమాన మను కొనును తోయబుట్టిన వాండగుంగాక తన శ్యతువు విషయ ములో జోక్యము కలిగించుకొనెనా వ్యధచెంది తీకును. కాని అప్పూడు (శ్రీహరి నవ్వి, పసన్నుండ్రై మయునితో నిట్లనెను :- “దాసవో_త్తమా! మయా! నీవిష్పుడింకం జింతింపవలదు. కుంతీ పుత్రుండు అభయదాన మొసంగిన వానిని శితీంపంగలవాండీ లోకమున నెవండు కలండు?”

అతండు తన సేనకుల నెంతో కృపతోం జూచును. వారి వాక్యములను గౌరవించును తన (పతిజ్ఞను భఛభంగపజచుకొని మైన నాతని (పతిజ్ణను నెజివేర్చును. అతని భదగవత్వమున కిది అనురూపముగ నే యున్నది. మానవులలో సీ క్కి యెవరి కుండును? ఇట్టి సహనము చూపించు శక్తి అతనికే తగినది.

ఈ యుపకారనునక్తై మయుండు (వత్యుపకారము నేయందలంచెను. అంత కే నాతనితో నిట్లంటిని;- “యయా ! నాకు ముఖ్యమగు కార్యము 'శీకృష్ణ పసన్నత, ఆతండు పస న్నుండగు కార్యము నేదైనం జేయుము,”

ఖాండవ దహనమునం గృవ్దకృప కశక ఆతం డంత (శ్రీకృమునిం (శార్థించెను. మయుని (పార్థ నంగీకరించి పర్వాంత గ్యామియగు శీ్రీకృష్ణుండు కొంచెము జపూరకుండి యాలోచించుచుండెను. ఆ సమయమున నాతని చింతాయు క్రమగు ముద యొంత యందముగ నుండెనో బూచితీరవలెను. ఆతం డిట్లాలోచించుకొనెను;- *నా కనిిటి కంజఆు బ్ర్‌యమగు కార్య మేది!” అం యాలోచించి యిట్ల నెను:-- *మయా ! నీవు నన్నుం బసన్నువి జేయందలచితి వేని ధర రాజునకు (ప్రపంచములో సొటిలేపి ఒక సభను నిరి శం చుము. డైైత్యి, దానవ, జేవగంధర్వాదు 'లెవరును దానిని నిర్మింపలేనట్లుగ నుండవలెను. ఇంతకంమె నాకీ (ప్రపంచ ములో చియమైన కార్యము లేదు. ధరగరాజు ఆ సభలో బంగారు సింహాఫనమున చవ క్తియై కూర్పుండిన చూచి సంతోవీంచుటకంచయి నా కొక సంతోహకరమగు కార్యము "లేదులొ రాజూ ! ఇదియే యాగని భ క్త్రవతృ్సలత. ఇదియే ఆత నికి మనమిోందంగల బ్రతి. ఇదియే ఆతనికి మనయెడలంగల నిష్క్మ-పట (చేమపూర్ణ మగు సద్వ్యవహార ము. శ్రీకృష్ణ కృప చేతనే మనకాసభ లభించినది. ఆ సభలోనేకదా మికు రాజసూయ యాగసమయమున భూమియందలి రాజులందటు నుపహోరములు తెచ్చి సమర్పించిక. ఆ సభలోనేశకదా దుర్యో ధనునకు జలమున్నచోట స్థలముగను, స్థలమున్నచోట, జల ముగను గనంబడినది. శీకృష్ణకృపచేతనే లోకములోసర్వ శ్రేష్ట మగు సభ మీకు లభించినది. అతండు నన్ను (మతోం

కేశ4 భాగవత కథ చాలించి, పోషించి ఆశాశమునకంటబం బైకి యె త్రిపళ్షైను. నాకు నా సాభాగ్యమునకు గర్వము కలిగ. అఆ సంగతి నేను చివరకు అెలిసికొంటిని. హృదయమునకు గదలించి 'వేయునట్టియు, నాతని ఆంతరిక_పేమను బ్రకటించునట్టియు నొక సంఘటన చివరకు జరిగినది

ఇందునకుం దాను చేవరాజునని గర్వము. ఖాండవ వనమును దహించినత ర్వాత, అగ్ని చేవుండు సంతుష్టుండైన తర్వాత నిందు్రండు మా దగ్గజకు వచ్చి వరము లడుగుకొమ్మ నిను నాకు లోకములో సర్వ శ్రేష్టుండును, అద్వితీయుండునగు యోద్ధ కావలెనను కోరిక కలదు నేను చేవేందుని సర్వ శస్తాసస్ర్ర సంపన్నునిగను, అద్వితీయ వీరునింగము జేయుమని వర మడిగితిసి. అత. డొసంగెను.

సమస్త వరణానము లొసంగు శ్య్యామసుందరుని గూడ వరములడుగుమని కోరు సావాసమును 'జేవేందు)ండు కనంబర చెను. (శ్రీళృ్ణుం డమశరేందునిం దిరస్కకింపలేదము నేను నిన్ను 'జేవేర్యదునిగ నొనర్చితినిగదా, నావడ్డ నిట్టి సాహవము చేయుచున్నావు, నీవేమి వరము లీయంగలవని యడుగ లేము సరిగదా వ్‌నిన రోమాంచమగునట్టి వరదానమును ఆతండు 'జీవేం్యదు నడిగెను. నాకంట నీకు నిండెుు. భగనంతుని భక్యవంతుని భ క్త వత్సెలతేను గాంచంగానే నా హృాదయము కరిగిపోయెను. జ్యామసుందరు. డెన్నటికిని నన్ను వీడండని నా కౌదినమున విశ్వాసము కలిగెను.

కర్రి ఖాండవ దవహానమున. గృవ్మకృప కేశక

'జేవే్య్యదుండు వరములిత్తుననంగానే భగవానుం డాత నితో నిట్లనిను:- “బేవరాజా ! నీవు నాకు వరమియవలెనని కోరునెడల నాకు, నర్హమనకు ఇట్టి (పగాఢమైతియీ యుండు నట్లు వరమిము్శలో .

రాజు 1 ఇదెట్టి యద్భుతవాక్కు-! నిజముగ నీ వరము నే నడుగవలసినది అఆ_ప్పకాముండగు నాయదునందనున "కెవరి మైతితో నేప ప్రయోజనము! (వపంచములోని లవ్షీయం తయు నెవని పాదములకడ పొరలాడుచుండునో, అట్టు పొర లాడుచున్నును ఎవండు దానివైపు కన్నె ల్రైనం జూడండో అట్టి శపతికి త్యుదుండనగు నా మ్మైతినలన నేమ్మిపయోజనము 1 ఆకలికొన్న వాం డాహారమునక్తై పరితపించునట్లు, మిక్కిలి దప్పికకళొన్నవాండు నీటికై అలవటించునట్లు, ఘోరకామి కామినిళొజకు ేవులాడినట్లు నేను భక్తులకృపక్తై యట్లల వటించుచుందునని చూపుటకా యన్నట్లు శ్రీకృష్ణుడు చిన భక్రవత్సలతను జూపించెను రాజూ! ఆతం డీమాటను ఊరక నోటితో ననలేదు. జీవితకాలమంతయు ' దానిని. జెల్సించు కొనెను. మన హితముకొజు కాతం డెల్లపూడు నావధానముగ తత్పకుండ్ర యుండెడువాండు. మనేది హితమో దానిని సమస్తోపాయములచే. జేయుచుంజెడివాండు. కాని చివరకు అతండు నన్ను మోసగించెను. స్వధామమునకు విళ్లునప్పూ డాతండు పావీనగు నన్ను అయోగ్యుండని (గ్రహించి “ఆతని వెంటం గొనిపోలేదు. న న్నిక్కడ. వడ్చుటశక్షై వదలి ఫోయినాండు.” . .

146 భాగవత కథ జరాసంధ వధ సవమయముస౦ గృప్షుని కృప సల న్లోః యశ్తేజసా నృషశిరోఒంఘి) మహన్మఖాగ్జే ॥

అర్యోఒనుజి స్తవ గజాయాత స్పల్వ్వవీర్యః

తేనాహృాతాః 'థమథనాథమఖాయ భూపా

యన్మో చితా స్తవ నయన్‌ బలి మధ్వశే 'తే॥

ాత్రీశాగు ౧ స్కం, ౧గిఆ. అ ళ్లో అష్టునుండు విలపించుచు. సిట్లనెను:- పదివేల యేనుం గుల బలముగలిగి, సమ_స్త రాజసమూహముచేం బూజింపంబడు పొదములు కలిగిన జరాసంధుని నీ తము స్రడు భీమేనుండు ఎవని [పభావముచే వధించెనో, జరాసంధుండు చేయందలంచిన ఖైరవయజ్జ మందు బలియిచ్చుటకు బంధింపంబడిన ఖూపతు లను ఎవండు బంధవిము క్తి కావించెనో, అట్టి వారందలజు నీ యజ్ఞములో నివిధోపహోరములు కొనివచ్చి సమర్పించిరి, ఇదంతయు శ్రీకృష్ణ కృపవలననే సుమా ! (శీకృమ్ణుడు మన లను వదలి వైకుంఠనునకుం బోయినాండు,. శోక వ్యాకులుండగుట వలనను, దుఃఖము పొంగి పొరలి

వచ్చుటచేతను, వాక్కు గద్దదిక మగుటచేతను అష్టనుం డి ముందుసంగతి చెప్పలేకపోవుటను గాంచి ధర్మరా జిట్లనెనువా “సోదరా ! అప్టనా ! నీవ ఊోరకుంటి వేమిరా! ఇప్పుడు మన మేమి చేయనలయును 1! మనకు శీవలము కృష్ణకధయే. ఆధా

జరాసంధ వధ సమయమున. గృృమ్డుని కృప కేశ రము, *సంసారి యగువా-డు నూటు కార్యములను వదలి వెట్టి మైన భోజనము చేయవలెను, అనశ్యకములగు 'వేయికార్య ములు వడలియైన స్నానము చేయవలెను, లతకార్య ములను వదలిమయైన దానఐఎను జేయవలయును, సమ _స్త కార్యములను వీడ, సాంనారిక కార్యములలోని లాభనస్థ్యములను జూడక హరిసృ్రరణములోను, (శ్రీకృష్ణ చర్చలోను మునింగిపోవలెనని శాప, వాక్యము.” మన అఆం/శలి దష్వూలన్నియు శ్రీకృష్ణుని తోడనే వెళ్ళిపోయినవి. ఇపూదేదో విధముగ ర్యాతి గడచి నచో రునము ముందు క_ర్తవ్యమును సిర్భయించుకొననచ్చును ఈ ధరాధామమును వదలి శ్రీకమ్లుం జెట్లు స్వధామమును జేరెనో అన్లే మన నిదఘకాూడ కవులను వదలి పోయినది. (శ్రీగుష్ల క ధాశ్రవణమున కాకులత చెందుచున్న యీ కర్డ్‌ ములే ఇం్చడియములలో (శేష్టములై నవి. కావున నీవు శ్రీకృష్ణ కృపను గూర్చిన కధనుజెప్పి సుందర సంసృృరణము క్‌లుగు నట్లు చేయుము. క ధర రాజు వాక్యములను విని గాండీవ ధనున్ధారియు కంతీనందనుండగు నర్జునుండు కన్నుల నీరు తుడుచుకొపీ యిట్ల నెను:- *ీరాజూ 1 సుందర సంస్ట్రరణము కావించుమందు వేమి! అతనిసంస్థృరణము సుందరములలో సుందరమైనది. అసుంద రతా వాసనయే అందులోతేదు. కలకండకు నాలుక నకణడ 'తాంకీంచినప్పటికిని సర్వత్ర సమానముగ. తీవీ యెబ్లుండునో అశ్లై శ్రీకృష్ణుని సమస్త చేస్తలలో, సమస్త లీలలలో, సమస్త కథలలో నొే రకమగు సుందరత కలదు, లోకములోని

148 భాగవతకథ సుందరత్య్వము లన్నియు ఇ్యామసుందరుని నుండియే యుత్న న్నము లైనవి. కావుననే అతని సంబంధములో నెట్లు చెప్పీ నను, సంబద్ధములు, అసంబద్ధము "లెన్ని చెప్పంబడినను అన్నియు సుఖకరములు, శొంతి పదములు మనోహరములు, హృదయమును వారించునవిగ నుండును. గొప్ప యాశ్చర్య విషయ మేమనంగా మాయా మాహరహితుండ్రై అఖిల భువన పతియగు శ్రమ్షుండు ఒక కుటుంబములోని వృద్ధుండు శన కొడుకులు, మనుమలు మొదలగువారి యెడల సెట్టి మచుత్వె ముతో నుండునో అకే మనల నిరంతరము మమకారముతోం గాపాడినాండు. వకాంతమందు[హాడ మన హితమునే ఫోరు చుండును. అతని కెల్లప్పుడు "రెండే కోరికలు కలవు. పొండవు లకు మేలెట్లు కలుగునా యనునదొకటి. భరగరాజు సర్య_పపం చములో సర్వశ్వే్ధుండు యశస్వియగు చ్యకవర్తి యగునా యనునది రెండవది

మిమ్ములను (బసన్నులంజేయుట కాతం డెంగా తహ తపహాలాడినది మోకు తెలియును [పతిదినము మిరు చూచు చున్న పపయమే, మిరు సర్వ శ్రేవ్టమగు రాజసూయ యజ్ఞ మును చేయుదు ననంగానే అతంజెంతగా సంతసించెనో మికు 'శెలిసిన చే. అళ్యం తాహ్లాదముతో నాతం డిట్లనెను;- “రాజూ! రాజసూయ యాగము భూములో సర్వ(కేష్టుండగు చ్మకవర్తియే చేయవలెనని నీ వింతగా పరితొపపజడదవేల 1 నీకంళకు కేష్టుం డగు రాజెవం డుండంగలండు 1 నేను నీకు సేవకుండనై యుం డంగా నీకు కొదు వేల

జరాసంధ వధ సమయమున. గృష్షుని కృప కం

నీకు మనస్సులో జరాసంధుని భయమున్నది. ఆతండు పరమ పర్మాకముండగు నసుగుండు.. రాజుయమై భూమిమిోందం బుక్సైను. రాజులందణు వానిేకు జెప్పిన అడలిపోంవుదుగు, అతండు నూక తావశమున శ్రీకృమ్ణునివై గూడ దందెత్తైను. అదియు నొక్కసారికామ, పడునెనిమిదిసారులు వాని గర్వము వృద్ధి చెందుట క్రై శ్రమ్దుండు బంధు పరివారసమేకముగా ద్వార కానగరమనకు వచ్చినాండు. ఈ మూలమున వాని గర్వము (శుతిమించిపోయెను. [పపంచములో తనను మించిన ఏీకుండు లేం డనుకొనెను. వేలకొలంది రాజులను భూత వాథు నకు యజ్ఞములో బలియివ్వవలెనని వాక నందజను బంధి3 వెను ఇంతటి బలవంతుండుండంగా రాజసూయ యజ్ఞ మెట్లు నెజి వేనా యని మాకు ఛభయముండెను మా భయమువ అంత ర్యామియ*%ప భగవంతుండు గ్రహించెను. అపు డాతండు మిమ్ముల నోదార్చుచు మేఘగంభీకస్వరముతో గర్జించుచు సిట్లనెను:- “*రాజూ ! నీవేమాతము చింతింపవలదు నేను నీ శ్యతువగు జరాసంధుని జంపించెదను. శల్య శస్త్రుజ్లాతే శరీరములో (గుచ్చుకొనిన అలుగును బయటకు తీసివార చేసి నట్లు సీహృదయకంటకుండగు రాజును ఈలోకములో లేకుండం జేసెదను. నాకు భీమార్టునుల నిమ్ము ఠి

అతని భక్తవత్సలతను గాంచి నీవా సమయను; నెంతో విలపించితివి. నీ పేమాళశు)వులచే నాతని వీతౌం? రము దడిపీవేసితివి. మా యిద్దర నాతినికి వప్పగించితివి చారిలో నాతడెట్టి వినోదము లొనర్చినో చెప్ప ఏలులేదు,

150. బఛాగవత కథ మొదట నాతో నిట్లనెను: “అర్జునా ! జరాసంధుండు మహాబలవంతుండు వాని నెట్లు జయింపం గలుగుదుము * నీవే యేదైన నుపాయమును. జెప్తాము,. సీవు వానితోం బోళశాడగలవా౪ొ

నే నిట్లంటిని:- “మి యాజ్ఞమైనచో వాసితోం బోరా "డెదను, వానిని యుద్ధములో నమూర్భపడంగొశ్రుదను. లీక పోతే అతందే నన్నుం జంపగలండు.

అంత నాతండు వాలకునివలె ఛభయపడుచు నిట్లనెను:- ““శాదయ్యా ! నీ శేదైన అనిష్టము జరిగినా. ధర్ధ్మరాజుదగ్గ టకు నేనేమి ముఖముపెట్టుకొని ఫోవుదును + అతండు చాల బలవంతుండు,. నేను వానికి భయపడి సమ్ముదములో నివ సించుచున్నాను. వానినిం బరాక్రిమముద్వ్యాారా యెవరు నోడింపలేరు*

అంత నే నిట్లంటిని:- “అశ్లై యగునెడల, తిరిగి పోవు దము, లఅట్టియెడ వానిదగ్గజకు పోవ్రకెందులకు[”

అంత నాతండు అన్యమనసు్కుండ్రై యిట్లనెను:= “తిరిగి యెట్లు పోవుదము ॥ ధర్మరాజు రాజసూయ యజ్ఞము. నెటు 'వేజదుకడా 1 ఆతని ఆశ సీటం గలిసిపావును.కి ఆతండు దుఖం చును. ధరగ్జరాజు చింతించినను దుఃఖంచినను నా జీవన మంతయు వ్యర్థమే. నా సమ స్త కార్యములు ధర్మరాజు సంతో పముకొజు కే”

నే నిట్లంటిని:మిరు నరలీల చేయుచున్నారు. నన్ను యుద్ధము చేయనీయకపోయితిర్తి ఆతని బలమును గుజించి

జరాంంధ వధ సమయమున గృష్షుని కృప కేక 1 భూరిభూరి.. (పశంసలు చేయుచుంటిక. మిళంయెంగూడ ఆతండు బలవంతుం డనుచుంటిం. తిరిగి వెళ్లుదమన, తిరిగి వెళ్ళనీయరు, ధరగ్హరాజు యబ్నమును బూర్తి చేయవలె నను చుందురు. మీాళేమి చేయదలంచినారో నా కేమియు: దోంచుట లేదు.”

అంత నాతం డిట్లనెను:- “ఆతని నోడింపక రాజసూయ యజ్ఞము సెజుచేరదు. భీమజీముం డాతని జంపలగలండు కాని అతవివద్ద అ(స్రుశ(స్త్ర కౌశలము భీముని దగ్గజకంయె. నెక్కు డుగ నున్నది.” అంత భీమసేనునితో వనిట్లనెను:- “భీమడేనా! ఇవ్వేళ నీకు పరీష. ఇవ్వేళ నీవు జరాసంధుని చంపలేకున్న వో ని న్నంధగణును దిండిహోతందురు. ఈతండు తిండి నతిగాందినును, పోరాడంబోయినపుడు వీల్షియగునని యెగతాళి చేయుదురు, నీ దగ్గజి మే మిద్దణిము పిల్లలము, మనలో6 బెద్దవాండవు నీవే నీవే అతనితో బోరాడవలయును”

భీమ'సేనుం డభిమానముతో నిట్లనెను;- “మంచిది. మి రిద్దరు మెదలకుండు నేనే వాని పని పక్సైదను; వాం జెట్టి వాండో” ఇది వినంగానే అఆతండు కిలకిలన వ్వెను. అతని నవ్వులో నెతో మాధుర్యము కలదు. వదైన వినోదమున కాతండు బిగ్ధజిగన వ్వెనా దిశలు (పలిధ్వనులిచ్చునట్లు నవ్వును. నోటినుండి ముత్యాలు రాలుచున్నట్లుండును. నవ్వి నవ్వి కడుపుబ్బునట్లు నవ్వును. నేలమూంద పొరలొడును. ఆతని అట్టహాసమున కందటు నవ్వుదురు, ఇట్లు భీముని జూచి చాల శజీపటివజుకు నవ్వ యిట్లు నెను:- “శ్రావా! మేమిద్దరము దూర

152 భాగవత కథ ముగ నుండి మిోా యుద్ధమును జూచుచుండెదము వాని బల 'మెక్కువయ్యెనా మేము కాలికి బుద్ధిచెప్పి పారిపోయి వవచ్శె దము, ఆ పరమ పర్మాకము నెదుర్కొనుటకు మూలో నెవర కిని సామర్థ్యములేదు.”

అంత భీమన్నగారు కృష్ణుని ఎగతాళిచేయుచు నిట్ల నెనుఫా “నీవు పారిపవోవుట నేర్చుకొన్న్నావు ఎప్పుడు యుద్ధ మనునది యెటుంగవు. | పపంచమంతటిలోం బచికికిపందవు వానిని నేను రెండుగం జీల్చి పారవైచెదను, నేననిన నేమను కొనుచునా్న్నావుళలొ ఇది వినంగానే యాత డళ్యానందము చెం "'బెను. అంత నాతండు భీమసేనుని గాంగిలించుకొని యిట్ల నెను:- “బలవంతుండవగు నోభీహసేనా ! నీవు తప్పక వానిని జంపంగలవు. నీబలాధారమును జూచుకొనియే మేము బయలు "బేరి వచ్చితిమి

రాజూ! ఆతని కెవని బలాభారము కావలయును 1 చేయువాండుు చేయించువాండు నతండే వకార్యములోనై. నను ఎవనినో ఒకనిని నిమి_త్తముగం జేయును. భీమసేనుని నిమి _త్తము కావించి పదివేల యేనులటుల బలముగల బై త్యాంళుం డగు రాజును నిమివములో6 జంపించెను అంత కారాగ్భృహ ములో నున్న వేలకొలంది రాజులను విడిపీంచెను.

చిరకాలము కారావాసములో ననేకయాతనల పడి దుర్చలులై, తమ జీవితాశను వదల'కొనిన రాజులందటకును జీవన్యప్రదానము కావించి వారందరకు స్వాగతస త్క్మా-రములు కావించెను. విచ్చితవాహనములమిోండ వారిని. దమచేశము

20, జరాసంధ వధ సమయమునం గృృమ్డని కృప 158 లకుం బంపునపుడు వారికిట్లు "చెప్పెను: “*మిీిరందటజు ధర రాజ రాజసూయయాగమునకు ఉ_త్తమాత్తమములగు నుప హోరములను గొని రానలయును.”” అందు నొకానొకనితో నిట్లనెము:= “మివడ్డ బంగాగు గనియున్ను ఏ, మంచి బంగార మును జేవలయునుసుమా![” ఇంకొకనితో నిట్లనెను:- “నీవు పదివేలు యేనుంగులను, ఇరువది వీలు మంచి గుజ్ణములను -చేవలయును” వేజటొకనితో నిట్లనెను :- “నీవద్ద కంబళములు, మృగచర్థ్శములు, ప్పులిచర్థ్హము లధికమున నుండుము. వాటిని నీవు వేలకొలది వాొహనములందు నేపిళొని అన్నిటిశంచ మం చివి వేవలయునుశి రాజా | (దశ్యలోభియగు రాజు తన (వజలవ్వై పన్నులనువేసి వసూలు చేసినట్లు ఆతండప్తూ డారాజు లందజణ ననేక వఏిధనుల నాజ్ఞావిం చెను. అ రాజులందటు నాతని యాజ్జను శిరసావహించి మాకు చేసిన యజ్ఞమునకు వచ్చి సమర్పించిక. అందలు వారి కిరటమణులచే మా పొద పదములను చమత్కృతి శోభింపజేసి రాజూ! అట్టి జ్యామసుందరుండు నేండు మనల నరాధలం గావించి వదలి స్వధామమునకుం బోయినాండు గదా ! ఈ వసుంధకాబేవి విధవమయైనది ఈ లోకమంతయు నాకు శూన్యముగం దోంచు. చున్నది, వమి చేయుదును 1 ఎక్కడికి వెళ్లుదుకు +! నావీయ తముని నే నెక్కడ పొందగలము!” అనుచు నర్జునుండు మరల వస్త్రమును ముఖమునకు గప్పుకొని వెక్కి వెక్కి. యేడ్భు చుండెను.

కకక భాగవత కథ అడ ఇట్‌ జి ద్రొపది వలువలూడ్య్పునపుడు కృ ప్టకృప న్లో పత్న్యాస్త వాధిమఖక్లుపష్త మహాఖిపేక శ్లాఘిస్థ్రచారు కవరం కిళవెః సహాయాం 1 స్పృష్టం వికీర్య సయోః పతితాశ్రు ఖ్యా, యస్తత్‌ (క్ర్రియోఒక్ళత హాలేశీ విముక్తకేళాః॥ భాను ౧శ్కడ, ౧౫ ఆ ౧౦వ్లో ళమ్వు॥ ఇభజీడ్వీర్య మఖాభిష్నక్రమగు సీయిల్లాలి ధమ్మిస్తమున్‌ సభలో శాతవ్పు లీడి ఓ్చి తెచ్చినపుడాచ ౨డ్రాస్య దుఃఖంపంగా నభయంబిచ్చి (పతిజ్ఞ జేసి భవదీయా రాతి కాంతాశిరో జభరశ్రీల హరింపంజే విధవలై. సౌభాగ్యముల్‌ ఏీడంగన్‌ 1౫” శ్రీ మడాం[థ భాగవతము నిరంతరము భగవత్న్నకణకలుగు దుఃఖనం అందణక్రు, ఎల్హ్బప్పుడు లభించిన బాగుండును, భగవత్సంబంధములో కలి "గెడు దుఃఖము దుఃఖము కాదు. అది పరమ సుఖము. బృందా విహారి సంబంధములో. గలిగిన విరహవ్యధ విరవా మనం బడదు, అది మాససిక ఘనిష్ట సంయోగమునకు జనని, అవి నాళి యెన్నుటికి నాశము కాండు. పరోత్సమగును, ఈ చర / చతివుల కాతండు కనంబడకుండును. ఆళతండు చావ్యూ దృష్టి చే గనంబడకపోంగానే అంతర్చ్భృవ్టితో నాశనిని జూదు టకు. (బయత్నింతురు.. ఇదియేమోడతము, ఇదియే పరమా నంద సుఖము కావున (శీకృష్ణ సంబంధమగు రోదనము మోశమార్చ సోపాన స్వరూపము. "

(చౌపది వలువలూడ్చినపుడు కృష్ట కప శేకర్‌ అష్టమాడు జరాసంధ వథాసమయమున | శీళ్ళష్ణకృపను గూర్చి వర్శ్మింపంగానే ధర్దురాజుకూడ అత్యంత గద్దదికుం డయ్యెను. ఆతండు రోదనముచేయుచు నిట్టనను:- “అద్దనా | సీవీ విషయముల నన్నిటి౨ి పనిపించి మరణమునుండి నన్నడ్డ గించుచున్నావు. నీవు చెప్పునది కథకాదు. నీ వాళ్ళను విచికారీద్వారా నా చెవులకుండా సంజీవనీ రసమును హృాద యమున కెక్కించుచున్నావు వా్శాగూపమగు పాతలో నింపి కర్ణములను నా కంఠములో ననుపమామృుతమును బోయు చున్న్వాన్సు. ఎంతవణకు నీ ఏ విధముగ మధుమయ, అనంద మయ, జీననమయ, సారమయ కధారసమును దా్రావించెదవో అంతవజకు నా హృదయము (ుద్దలుకాదు, నా చేతనము వీలుక్తముకాదు. నేను సంజ్ఞాళూన్యిండను కాను, ఇ౦0కను వినుపించుము నాయనా ! నా (వీయసోదరా |! అద్దనా! పాస వర్టనా ! నమ్ము రథ్మీంపండలంచిపి వేని కథధాతంతతిని చెంప వలదు. | ధర్ధు రాజిల్లు పలుకంగా నా వాక్యములను వ్‌ని అష్ట నుండు కన్నులు తుడుచుకొనెను, తన ప్రియులను గూర్చి చెప్పినను హృదయము స్వాయముగ వార్షి౦ంచును, ఆ కారణ బున నర్దండు కూడ ఎనర్రైన నవ్యగచి_త్తముతో వినువాడుం డినచో యుగ యుగాంతెరముల వటుకు ఇేవిధముగ జాన సుందరుని సుఖద సంస్టరణమునుగూర్చి చెప్పయగోరుచు "డెను, తనవల భర్దరాజు, సభాసదులు, అక్క_-డనున్న బంధ్ధ వులు శ్రీకృష్ణ కధా (శవణకుతూహలులై యున్నారను సం;

156 భఛాగవతకథ

తిని 'దెలిసికొని అర్జునుం డిట్ల నెను: “*ఒక్క-విషయ మైనం 'బెప్ప గలను. కాని అతినిది ఎన్నటికిని అంతము గాని కృప, ఒక నమ్మాకమైన సేవకునివలెను, స్వామి భషక్తుండగు భృళత్యుని వలెను మనలను, మన ఫరివారమువు, మన పదవీ పతివ్యలను, శాజ్యరతుణమును జేయుచుండెడివాడు. ఎచ్చట స రించిన నచ్చుటనే యుండెకువాందు,. ఆతండు స్వయముగ నుండుట ఉపచారమాత్యమే, ఆతండు సర్వాంతర్యామి సమస్త జీవులం దును సమానముగ వ్యాపించియున్న్నాండు. అతం డొకచోట నుండి రావలసిన పనియు లేదు, ఒకచోటకు వెళ్ళవలసిన పనియు లేదు. భక్తులు (పేమతో! చిలిచిరా ఆతం డక డనే ఆ తణముననే పళ్యతము, అయితే మనయొక్క- అం దటి హృదయములలో అట్టి (పేమ "లేదు, (పేమళూన్యుల మగు మన సిముుఖమున నాతేంయ. (పళ్యషమగుట శీవల మాళని అమహైతుక కృపవలననే,

॥ అతుల వై భవో పేతమగు మి రాజసూయయాగమును గాంచి దుష్టులకు అపారమగు ఈర్ష్య కలిగినది, దుర్యోధనునకు మయసభలో జలమున్న చోట స్థలముగను స్థలమున్న చోట జలముగను గోచరింబెను. ఆతండు మిమైశ్వర్యమును గాంచి ఈన్ల్హ్యావశమున దుఃఖతుంతై దృష్టిహీనుం డయ్యను, దుష్ట లందబును జేరి ద్య్యూతసభ నేర్పజచిరి. నిన్ను నీ సోదరులను జూదనూడం బిలిచిరి. ధరా '్రనుసారనుగా వారియాహ్వోన మును స్వీకరించి మనమందజమును ఇంద(ప్రస్థమునుండి హస్తినాపురమునకుంబోయి మన సర్వస్వము నోడిి. చివరకు

'ాపది వలువలూడ్చినపుడు కృష్ట కప 157 (దౌపదినిగూడ శీడిపోయిలణిమి. దుఠ్యోధనుని నవూమయగు శకుని, ఆతని సోదరుండగు దుశ్శాసనుండు, కర్టుండు ఏఠరండ బును గలిసి ఆనేక కపటోపాయములచే మోసముచేసి మిము శ లను బరాజికతులం గావించిరి. సోదరులమగు మమ్యుులనందటి నోడిపోయితిర. చివరకు చొపదిని గూడ నోడిపోవు నియ మానుసారముగ గౌలిచినవారికి దాసి యయ్యెను, అప్వూడు వారికి వారి ఈర్ట్య్య నణంచుకొనుట కవకాశము చిక్కెను, నిన్నె క్లైన నవమానము చేయవలెనను హేయబుద్ధిచే "హేయ కార్యములను 'జేయంపా్రారంభించిరి.

లోకములో నిట్టి పాపమెవర్తైనం జేయంగలరా 1 శ్రీ సదా అవధ్య, అది యేజాతిదైన నగుంగాక్క, తన (పాణము లొడ్డియైనను అత్రి సతీత్వమును రవ్నీంపవలయును. అబెట్టి ఊఈమెన నగుంగాక్క చాని నందటజముందు అవమానము చేయరాదు. వ వర్షములోనున్న ఊమెన నగుంగాక్క అది దుఃఖములోంబడెనా దానిని (బయత్నించి దుఃఖముకుండి బయట పడవేయవలయును.. ఇట్లు శా్త్రుకారు లనేకచోట్ల చెప్పీయున్నారు.

రాజులై, తన యింటిలో. ళన అన్న భార్య, అంతే కాదు చకవర్తిని చ్మకవర్తియగు భర్త తోం గూర్బండి రాజసూయ యశ దీవమను గొన్నది, చేత జింక కొముగ్దను ధరించి భర్తతోం గూడి యజ్ఞమునకు సంబంధించిన కఠిన నియమములను పాలించినది- అట్టి 'జేవవంద్యయగు రాద మహిషిని నిండుసభలో నామె సిగ్దును దీసివేయవలెనని యవ

క1స8 భాగవతకథ

మానింపం గలరని ఎననెన నూహింపం గలరా 1 ఇట్టిపని కూఛిరులగు రాతసులుకూడ ెేయరు. దైత్య ఉజానవులువూడ తమ కుల్టక్ర్రీల నెల్లప్పుడు నాదరించుచుందురు, వారి యవ వమూనమే తమయవవాన మనుకొందురు. ఆ ద్యూతే సభలో నందలజు ఊరక స్టరించిననే రోమములు నిక్క పొడుచునట్టి ఘోర కార్యము నొనర్చిరి. ఆ సమయమున నందణ బుద్ధుల మి6ద తెజపడినది. అందటు కులాగత ధనగ్జమును మజచిరి. అందటు సదాభానమునకు౬ దిలాంజలు లొసంగిని. దుష్టుం డగు దుర్యోధనుయ (చాపదిని నిండుసభలోనికిం దీసికొని రమ్మని దుశ్శాసనున కాజ్ఞాపీ0 చెను,

౨ ఆతనియీా (కూరాజ్ఞను విని మనమందటిము కిక్కురు మనక౦టిమి. మనక_ర్తవ్యమును నిశ్చయించుకొన లేక పోయి తిమి. మిరు ధర్మపాశబద్ధులె నిశ్చేష్టులరై కూర్చుంటిం. (శూరుండగు నాదుళ్శావనుంయు లోఫలికిపోయి రాజనూయ యాగమందును, అశ్వమేధ యజ్ఞమందును మంతజలములచే నభిపీ క్తము కావింపంబడిన అలినీలాలకోములగు కమనీయ “శీశ్రములను బట్టుకొని పట్టపురాణియగు [జాపదిని యీడ్చు కొని వచ్చెను.ఆమెను సరిగా స్వచ్భ్చందముంగ దిరుగు పతులు కాని. గగన విహారియగు భాస్కురుండు గాని బూచి యెొజుంగరు. ఉచ్చులలోం జిక్కుకొన్న లేడిపిల్లవలె న్మ్‌పియ గృహిణి చాలగ విలపించెను; వ్యాకులయై మేలెను. ఆమె దీనరతో నా దుష్టుని దయాళభిత నడిగెను, కాళ్ళు పట్టుకొని

• యామె 'యిట్లనెను:- *మజందీ 1! ఇట్టి పాపమునకు వడిగట్టు

(చౌపది వలువలూడ్చినప్తుకు కృష్ణ కృప 159 కొనకుము. నేనిష్తూ దేకవ్యస్త్రుకు. రజప్యులను, అందట సమ్మ ఖమున 'రావీలులేదు నన్నవమానింపకుము. నా సిస్టును దీయ కుము. నన్ను వారాంగనవతె సభలోనికిం గొనిపోవకుము. నేను నీకు నమసన్మ_కింతును పాదము" 6 బర్జుకొందును. నేకు వరాయిడదానను గాకు మోయిన్ను" భార్యను. కాని యా దుష్టుడు ఒక్కమాటమైన వినలేదు, అమె నవవానపూర్వ కముగ. గొప్ప పట్టుకొని యీడ్చెను +

ఆ సమయవావ సవాసకుః -వజును దుఃఖంచి3. ఎవండు నొక్క మామ్రైనం. బలుక లేకు, భీష్ణ, దోణ, ధృత తాష్ట్రాది గుగుుజనులందలును మౌనముఃళ నుండి (చౌపది మాటిమాటికి కాత5 దృష్టినో భయభీక హక8ణ సజాబకము పోల్కి. మిానవెపు చూచుచుండెనుు. అమె తేన దీనదశను జెప్తూుపొనుచు నీవు రవ్నీంకువని యాకిం చెరు కాని నీవామె వైపునం జూడనై నం జూడలేవుు. సభావదులండలు తలలు వంచిరి. [డౌపద నేతములనుండి ఆగ్నికణయిలు రాలుచుం డెను, కొని ఆమె మాళశీతల ముఖమును గౌందలా శ ఖౌంతు రాలభ్యెడిది. ఆమె యా యథర్శపభ భసస్రయు చేమ లేదు. ఆమె నిన్నుం జూదువుంచెు.. మేమును మా ముఖ మును జూచుచుంటిమి, మారు ధర్మము న్యాళయించితి3. 1 ధర్మము అధరము కెండును సంసిద్ధముగ నుండెు. ఆ ధర్ధ్ణుము సచ్చక తయు, ధర్మశీలయు ను (చావదిని రశ్నీం చుట కసమస్థ్రరాలయ్యెను.

160 ఛాగవతకథ

ఎటుచూచినను ఆమెకు నిఠరాశకలి?ను. ఎవ్వరు నొామెను రథజ్నీంతురను నాశలేదు. అంత నామె అశరణ శర ణుండు దీనబంధువు నగు కృష్ణుని. చిలిచెను. వడ్చి, కన్నుల నీరు గార్చి, దీనతతో నామె శేకచేసి యిట్లనెను: “హో |! జ్యామసు౦దరా 1 నాథా ! ఎచ్చటికి పోయితివి ? పభూ! రక్షించుము, దుష్టులు నాసిగ్గు తీయందలచుంచున్నారు. భక్త భయభంజనా ! భగవాన్‌ ! నా ఛభయము నేల తీసివేయవు ! ఈ దుష్టుల నల యమపురమునకుం బంపవు ? (పభూ! నీ డానీ నని పీలువంబడుచు నొ కవమానము జరిగిన నది నాకు కాదు; నీకీ అశరణశరణా ? ఎటు చూచినను దిక్కువమాలి నీ దిక్కు వేరితిని

రాజూ! అసమయమున భగవానుండు స్టరణమా్యతము చేతనే అచ్చశకికి పరువిడి వచ్చెను. అందజణ కాతని ఫఘన ఇ్యామరూపము కనంబడలేదు. ఆతం డచ్చట నత్యద్భుతమగు నవతారరూపమునం (శ్రత్యతచనుయ్యెను, ఆతం డా సమయమున సీలవర్ట్యమును వదలి వెట్టి వివిధవర్థుం డయ్యెను, ఆ సమయమున అండజ,విండజఉద్భిజ, స్వేదజాది భరీరములను వదలి యాతండు వసనరూపమును ధ8ించెను. ఆతని చేతనతవలన జడముకూడ వై తన్యమయ్యెను, సాంతములో ననంతదృశ్యమును జూపిం చెను, దుళ్ళాసనుండు ్రాపదీవ(స్త్రుముల నూడ్చిన కొలంది అవి "ెరిగిపోవుచుండెను. ఆమెనుండి చి్మతవిచ్శితములగు రంగులు గల సుందరవ(స్త్రుములు ఓశేనూలుతో నేయంబడి నట్లు బయలు బేరి వచ్చుచుండెను. వాండు ద్రౌపదిని వస్తు

ల. (చౌపది పలువలూడ్చున పుడు కృష్ణ కృప కగ్ర1 పీ*నను జేయవలె ననుకొనెను, కాని వాండు బలహీనుంగై ఫోయును. అఆతండు చీరెలు విప్పి యుక్షైనను పొండురాజు కోడ లును, మన [వీయమైన భార్యయు, (దుపదరాజ ప్పుతియు నగు ద్రౌపదిని నగ్నంగ. జేయవలెనను పట్టుదలతో నుండెరు. కాని యా చమత్కౌారమును గాంచంగానే వాని మద ముడిగి పోయెను. వాండు సిడ్గుపడి కూర్చుండెను. సభయంతయు వ్రభ్ధమయ్యెను.ఆ విచ్మితవసనములు నిండుసభలో నా శాశమున ననేకములగు నిర్ధదధకుస్సు లుదయించి ఒక్కచోటకు చేరి నట్లు పడియుండెము. ెద్ద గుడ్డల దుకాణమువల నా సభ కనంబడెను, దానిలో నేడ్చుచు నిలుచున్న కృష్ణ కృృమ్ణునిం | బత్యత్షుముగం గాంచుచుంజెుు సభలోనికి వెంటనే 5 అమ్ముండు వచ్చెను. ఇష్తుడాతని పాదములు కడుగుటకు పాద్యజలముల నెక్క_టడనుండి తేవలయువము 1 ఆమె తన శాటుకకృంటం - గారిన న్మేతాాశువుఎచే శ్యామసుందగ ని శ్యామలారుణ పొాదతీ€లము లను నడిగను అఆ సమయమున నాొతిండావి నోదార్చుచు శఇ్యామసుందరుం-డో మెతో నిట్లనెను:= జీవీ ! ఇప్పూడు నీవు వికియంబడిన నీశేశ వాశములను ముడుచుళొనుము. .9/౧ నేను=వచ్చితిని, నీకిక భయమేమియు 'నుండంజూభళదులో రోదనము చేయుచు ద్రౌపది "యిట్లు నెను:- “జ్య్యామ' సుందరా '! ఇప్పుడీ జేశములు వీడినవి. :వీడినవేమో వీడినవి.' వమంగు కోరలు బయటకు వచ్చినవేమో "వచ్చినవి. కులీన కన్యకు ఒక్కసారి 'కవ్యాదాసము + అయినదేమో -ఆయినశ్షై పాలు ఒక్కసారి విరిగిన విరిగినశ్లే ముత్య మొక్కనారి- పగిలిన

162 ఆ థధాగవత కథ నది పగిలినబే. వస్త్ర మొక్క-సారి చినింగెనా చినింగినన్తే ఇవ న్నియు మరలం దవ పూర్వరూపనులను బాందనశ్లై దుష్టుల కలుషితకరములచే స్పర్శింపంబడిన యీీశపాశములు వెనుకటి వలె సౌధాగ్య చిహ్నుములచేం జిహిన్వతమ్బులై వేణీబంధనము చేయందగవు ” ం

మిగృ్భహిణి యిట్లు దృఢ (పతిజ్డను "జేయుటను విసి ఇ్యామసుందరుండు నవ్వుచు నిట్లనెను? *-చచేవ్‌ 1! వెనుకటి వలె నాకేశముల నెప్పుడు మరల ముడివెదవు! నీకిట్లు విరియ బోసిన తల బాగుండలేదు,. అవి బంధింపంబడి నాగినివలెః గనయబడవలెనని నాకోరిక, నేను వేణ్మీవియుండను. అందువల ననే నాకు వేణీమాధవుండను పేరు కూడ కలదు, ఈ విరియ బడిన వెండుక లెట్లు “వేణిగా నేర్పడలయలవో అఆ ఉపాయమును నొకుం చెప్పుము, వపని వేసిన నీపుటిల నీలశేశములు బంధింప ఏీలగునో ఆ ఉపాయములను నాకు. జెప్పుము

అంత ద్రాపది యిట్లనెను: “ప్రభూ! ఈ "శీశములు లాగినవారి భార్యలు విధవలై యీ విధముగ తలలు విరియ బోసికొని యెష్వుడేడ్చెదరో అప్పుడీ కేశములు బంధింపం బడును, వ వేశులతో సీ శేశములు లాంగండినవో అట్టివాని చేశులు వాని చాంధవులతోసహో నిర్జీవములైై 'తెగంగొట్టం బడిననాండు ఈవేణి బంధింపండును. ఈ "శీశములు లాంగిన వాని శవమును కుక్కలు నక్కలు లాగి పీకయకొని తిను చన్ను ప్వూడీ కేశములకు సంస్కారము జరిగి బంధింపంబడును. ఈ

(డౌవది వలువలూడ్చునపుడు కృష్ణ కృప 168 పవిత్ర శీశముల నేమూర్థుండు పీటెనో, వాని మృత శరీరమును కాకులు గ్రద్దలు వీళయచున్నప్పుడు జడగా బంధింపంబడును”,

వోధితియగు (బౌపదీదేవి కళలోర దృఢవచనములను విని శ్యామసుందరుం డామె నోదార్సుచు నిట్లనెను:= పాం డవపత్నీ! దుపదకుమారీ ! నీవు భయపడవలదు. అక్ష అగం గాక ! నేను నీ శ్యతువ్రల సందజి సంహారమువేయించి వారి సమ స్తకులమును నాశముచేయించి వారి పత్నుల ేశములను విరియంబోసికొను నట్టు చేసెదను అప్పుడునీ జుట్టు ముడి 'వేయించెదము, బేవీ ! నే నింతవజకు అసత్యనూడ లేదు, ఇంక నాడంబోను

మహారాజా ! ఆ సమయముననే కౌరవ లంత మెరి. వాకి శీ్రీలన్నియు నాశనమైనవి. వారు _మృతతుల్యులైరి. మన ధరగ్దవృద్ధి కొజకును, లోకములో మన పావనతను, ప్రసిద్ధిని స్థాపించుటకొఅకు శ్రీకృష్ణు డప్పుడు కౌరవులను జంప లేదు. అతండు తలంచుకొనినయెడల సమస్త (ైహాస్ణండము నాతరండు భస '్రము చేసియుండజెడువాండే;) కాని ఆతండు మనలను ధర్ధకుం దునిచిి మన చేతులతోడనే వారిని జం వింపవలయునని ఆతం డట్టు చేసెను (చౌపదీబేవి (పతిజ్ఞను ఆతరశ।ః నెజవేర్చెను. ఎంత ఇప్పినో అంతయు జే* చూపించెను, సమస్త కౌరవుల పత్నులను విధవలం జేసి వారి సమ్యుఖముననే ఆమె శేశపాశములను బంధింపంజేసెను.

అతని కృపనుగూర్చి యెంతని వర్మింపగలను! వశబ్దము లతో వర్మించగలను 1 నా శిరస్సున శ్యామసుందగుని శీహ

164 ౨ భాగవతకథ స్త్హము కలదని నేను నిశ్చింగతో నుంటిని ఘనశ్యాముని శీతల చృత ఛాయ కిలదనుకొంటివి అ భాయ యొక్క.డ విలీనమైనదో తెలియదు నా నిరస్సుమిోంద నిష్పుడా శ్యామల శీతల వరద కరకమలను కనయుడుటలేదు. ఇపుడు నేను నిస్సహాయుండనై తిని ఇప్పూదు నన్ను నేను రథ్నీించుకొనుటకు గూడ శక్తిలేనివాండ నైతిని. నా చాశురి యంతయు బోయి నది. నొ _పర్శాకమమంతేయు (యుభువు బోంాగానే సమ్హా_ప్త మైనది. రాజూ! ద్రౌపదిని రథీంచినవాండును, ఆమె శేశ పాశములను మరల బంధించినవాందు నగు వాసు జేవుం డెచ్చట విలీనమైపోయినాండో కదా ! అయ్యో ! నేనాతని పునీత "మీమ నింక నెట్లు చూరకొనంగలను ॥ ఆతని పాదపద శ్రములకుం (ుణతుండనై ఎప్పుడు నాతల (నాల్బెదను[ అనుచు నర్డు నుండు చ్‌గ్గజగ నేడ్వర్యకారంభిం చెను. " దుర్వాస శాపమునుండి రక్తించినవిధవము

• _ ఫాష్యి న న్లో బయూనో జునోప వనమేత్య దురంత శృ(ద్భాత్‌ - దుర్వాససోలకి విహిశాచయుతాః భున్యః 1 శాకాన్నళిష్ట మపభజ్య యత్మ్కశ్ర్రిలోకీం.. లృష్తా మమంస్త సలిలే వినిమగ్న సంభుః॥ ॥ | బాటం -ం స్కం, ౧౫ అ, ౧౧న్లో శనీ చుర్వాసుం డొళఠనాడు దుర్యోధనుందు పంపం _ బదివేల శిష్యులు భృక్తింగొలువం

దుర్వాస శాపమునుండి రత్మీంచినవిధము 165 జనుదెంచి మనము బాంఛచాలియు. గుడిచిన "వెనుక నాహారంబు వేండిళొనినం 'బెళ్లుద ననవుందుం 'బెట్టకున్న శపింతు ననుచుం దోయావగాహమున శేగం గడవల నన్న శొకములు దీజలుటం జూచి పాంచాల పుతిక పర్ణశాల గీ1 లోనం దలంచిన విచ్చేసి లోవిలోని శిష్ట కాకాన్నలవముం చ్యాసించి తపసి వోపముడిగించి పరిపూర్ణ కువీంజేసె నిట్టి త్రైలోక్య సంతర్పి యెందుం గలండు+ అట్టివాయ క*నునలను విడనాడి చనియె మనుజాధీశా” పరోతుమున నున్న౦త_ మేమ, (పభావము సమిపనున నుండలా నుండదు గుణము మౌానవ్సని అనుపస్థితిలో నే బయట పడును, ధర్మరాజుకు రాజసూయ యాగము చేయవలెనను దుష్కరమగు కోరిక కలదు, అదియు శ్రీకృష్ణ కృపవలననే నెజివేరినది - దుష్టులు కపటముచే రాజ్యమును హారించి నిండు సభలో చాపదిని దాసిని జేసి వివస్త్రను 'జేయం (బయక్నిం పంగా శ్రీకృష్ణుండు వచ్చి రథ్నీంచెను.. ఈ విషయము స్మరణ మునకు వచ్చునప్పటికి ధర్మరాజునకు తన వనవాన విషయము లన్నియు స '్రరణకు వచ్చెను. అఈతండు అడ్జమునితో నిట్లనెను:- “అర్జునా 1 శ్రీకృన్ణుండు మనలను సర్వత రతీంచెను. వన వాససమయమున మన బంధువు లందజు మనలను వదలి వట్టి. శ్రీకృష్టుడొక్కంండే సదా వనమునకుం గూడవచ్చి

166 టం భాగవతకథ మనకు ధరోగ్టపదేశము లొసంగుచు.. తీజ్థ వతములను గూర్చి చెప్పుచు, ధర్మసూత్ష్మముల 'నెజీంగించుచు మన కనేక విధ ముల ఖ్రైర్యమును 'జెప్వుచు మగల రాజ్యము లభించునను విశ్వాసము. కలిగిం చెను. మనశేదైన విపత్తు సంభవించెనా ఆతండు వెంటనే పరుగిడి నచ్చెడువాయ.. వనవాస (పసంగ మేదైనం జెప్పుము. తమ్మ్లుండా $! ఈ శథలచే నా శోకము కొంచెము కొంచెముగ తగ్గుచున్నది చిత్తముసకు ధైర్యము కలుగుచున్నది ” .. . వనవాస (ప్రసంగము. వచ్చునప్పటికి అర్జువుని "రెండు

కన్నుల సీరునిండెను. అర్జునుండు తనకింటినీటిని వస్త్రముతో దుడుచుకొసి ' యిట్లనెను:- “రాజా! వనవాసములో నొ (పభువు అడుగడుగునకు కృషంజూపుచుం డెను, వరీరముతో నాతండు దార కాపురిలో నున్న ప్పటికిని, మనస్సుతో నాతండు మన -సమిీఫనుననే యుండెను వజైన గొప్పవిపత్తు సంభ వించినా అపూడాతండు నశరీకుండ్రై వచ్చి మనకు వచ్చిన. విప త్తుల నన్నిటిని . నిమిమములోం బోగొట్టి రవీంఇెకువాండు జయించిన రాజ్యమును, ధనమును ధృత రాష్ట్రుండు మరల పాండవుల కీయంగలండని . దుఠర్యోధనునకుందోది యెమ్లైనను సీం8కి దక్కకుండ చేయవలెనని. యాతండు _కుటిలమునుబన్ని పం[జెండు సంవత్సరములు వనవాసము, _ ఒకసంవత్సరము అజ్ఞాతవాసము చేయునట్లు పణమును బెట్టి మరల జ్యూదమాడేను. ఎవరోజెదరో వారు పంయెండు సంవత్సరములు సర్వస్వనును ద్యజించి ' ననవాసము చేయవలయును, చివరకు ఒకసంత్స

దుర్య్వాప ఇాపమానుండి రిఖ్నీ.చినవిధము 167 రెము అజ్ఞాత చాసము ఎవరికిని . తెలియకుండ చేయవలయును, ఒక వేళ అజ్ఞాతవాస సకుయమిన ' కమంగొనంబుడినచో మరల పందెండు సంవత్సేన ములు అ*ణ్యవోసము, మురల నొశిసంవ త్స మజ్ఞాతవ'సము చేయినలయును. ఈ విధముగ నజ్ఞాతి వాస సియమ మెబ్లిష్పుడు జరుగుచునే యుండును నే

అసలీ పందెము 'వెట్టుటకు కారణము. ఎల్లప్పుడు మన లను రాజ్య విహీనులం జేయవలెననియీ మిస నానికి ఒప్పూ కొంటి9. చివరకు మూాశే ఓడివోయిత3ి9. దుర్య్యోధనుంయ కట్టు గుడ్డలతో దాపదితోంయాడ్‌ మనలను రాజ్యమునుండి వెడలం గొక్షైను. అ సమయము వేలగోలంది వేడ పాఠకులు మివెంట వచ్చిరి మిారా (ావ్యుణులతోం జేతుల జోడించి యిట్లం టిరి: భూమి సురోత్తనులారా! నేను సమర్థుడనై యుండగ మికు యధాశక్తిగ స్వాగత సత్కారములు. కావించితీని, ఇష్పూడునేను రాజ్య భష్టుడనైతిని. ఇప్పుడు మో గమాహారము , విషయమునం జింత్తింపవలసి యుండును. కావున మ్రరందటును . తి5% వెళ్లి దుర్యోధన నాశయింపవలయును. ఆతడు మోకు జీవనాధారము చూపలోలడు. నావలెనే ఆతండును మికు సమస్త సేవా శు ళూవలు చేయగంలలయ” | ల్‌ . మో రిట్లు పబకిలగా బావహగ్దణులు వినయముతో నిట్లనిరి 2 *రాజూ ! మేము దుష్టుకగు దుర్యోధనుని అ్మశ్రయ. మున నాండంజూలము, మౌక్రు శీవనచింత లేవు. మేము స్వయ: ముగ వనమునకు వోయి కందమూల- ఫలాదులను' దెచ్చు కొనియు, భిక్షించియు జీవనని ర్వాహము శకావించుకొందుము,

16% ఛాగవతకథ' మిరు వూ యాహార విషయమున జిరోంజెంద పనిలేదు. చమేముమిా ధళ్యాచరణమునకు సంతుష్టుల మైతిమి,. మో ధర్థు (మకు వశీభూతులమై మేము మిమ్ములను వదలంజాల కున్నాము, మాశీగతియో మాకు నదియీ గతి. కావున మిరు మము, ట్‌ బరిశ్యజింపవలదు లి అంత మిారిట్లంటరి వాజవిప్ర్రులా రా! నేను స్వేచ్చగా మిమ్ముల ద్యజించుట లేదు. మిమ్ములను పోషింపంజాలక పోవుటచేతనే నేనిట్లు మిమ్ములను (యౌర్థింపవలసి వచ్చినది. నేనుండం?ా మిరు భితుకు వెళ్లుటయు కందనూలముల చింతయే యుండుటయు ఇట్లు చేయుటచే నేనుండియు వ్యర్థము. ఛీ! నను త్యరియుండ నేలనైైతిని 1 మంచిది, నేనింకొక ఉపా యమును ఆలోచించెదను.” ఇట్టని మిరు వారి నోదార్చితిరి. సూర్యనారాయణ మూర్తిని ఆరాధించియు, (శ్రీకృష్ణ కృవలనను నీకొక అతయ ప్యాత లభించినది అది యెండటేకైన వంటలేకుండగనే భోజ నము _పెట్టగలదు. డానినుండి అనేక భోజన పదార్థములు 'వెలుపడును,. అఆ పాత్ర లభించుటచే మిర త్యానందమును బాందితిర.. ఆ పడార్థములచే మ్‌రు "బీవ, బుషి, పితృ చేవ తలలను దృ వ్హినొందించుచుం (శతిదినము సవాస్మబాహ్మణు లకు సంతర్పణయు, 'నిరక 'ననేక మానవులను 'భోజనముచేం దృవ్తినొందించుచు వనములో నుండియు సింద్శపస్థములో వలె నతివైభవముతో నుంటిరి. ఎక్కడ 'చూచినను మా గుణగానమే. 'శ్రీశంవ్లకృపచే “మికు వనములోంహాడ రాజ్యమునకం'ట నెక్కువ ' కీర్మిపతిష్టులు "కలిగినవి,

లిొ దుర్వాస ఇాపమునుండి రశ్నీంచినవిధము 169

శత్రువుల హృదయములకు నాధ కలిగెను. ననములో మో కిట్టి వైభవము జరుగుటను గాంచి శ్యతువ్ర్చలు వ్యాకులత ఇందుచుండిరి. కాని యేమిచేయంగలరు! మనతోం బోరాడు టకు వారికి సాహసములేదు. ఇంక జూద మాడలేరు మన సోదరులకు కలహము కలిగింపంజూలకుండిరి మన యుత్క వ్లను గాంచి వారు మిండిపోవు చుండిరి, ఎ న్లైనను , మనల నాళశముచేయం వొాచుచుండిరి. ఇంతలో (కోధావ తొారుండును, ఇావములకు నిలయమును, పరమ లేజఫ్వియు నగు దుర్వాస మహర్షి హస్మినాహరణఎనకు వచ్చెను. ఆతని రాశకనలన వారికి మిక్కిలి సంతోహమయ్యెను. వారి కార్యము నె 'వేకుట కాతని నుషయోగించుకొనం దలంచికి.

దు ర్వాసమహోముని సిహ్నస శిష్యులతో హస్తి నాఫుర మునకుం జాతురాస్రప్య దీమకె వచ్చెను. ఆశండు దుర్యోధ నునిం బరీవీంపం దలంచి, యాతని ననేక విధములం దిట్టు చుంజిను. ఆసమయమున భోజనము కావలె ననుచుంజెను. మంచికరుచిగల పదార్ధములను సిద్ధము చేయించిన వాటిని బనికిరావనును. సేనకులను గద్దించి కోపపడుచుం డెను. అళం జే విషపరీతాచరణము. చేసినప్పటికిని కౌరవుల నెక్సైనం గుపితులం. శేయవలెననియే. కాని దుర్యోధనుండు. ఛాల జగతత్తగ నుండెను. ఆతండు మనో వా క్యా-యకర్థలం దన శక్తిని ధారపోసి మునిని సేవించుచుండెను. ఆశనిని (బసన్నునిం జేయుట కాతండెంతో తంటాలు పడుచుండెను. ముని ఉచితముగను, అనుచితముగను, అనుకూలముగను,

170 ఛాగవత కథ (తికూలముగను. సామయికముగను, అసామయికముగను ఆజ్ఞల నొసంగుచుండిన ఆతండు వెంటనే నెజవేర్చుచుండెను. దానికి వ్యతిరేకముగ వొక్క శబ్దమైనం బలుకుటలేదు. ముని చెప్పినదానికి (పతిదానికి అంగీకరించి. చేశులుజోడించు చుండెను. ఆతండు తన సహన శీలతచే నెప్పుడు సంతుష్షుండు కాని మునినికూడ సంతుస్థిని "జేసెను. దుఠ్యాసమహక్షి అతని సహన శీలతకు, సేవకు పిసన్నుండ్రై యిట్లనెను :- “రాజూ! నీవు నామనస్సుకు వ్యతి రేకముగ నడుగ లేదుః అనుచిత, [పతికూలాచరణము వలనను నీవు విసుగుకొన లేదు. మిక్కిలి సంకుష్టుండ _నెతిని. నీవు నీకిష్టము వచ్చిన యెట్టి కఠిననరమైన నడుగుము. ఇచ్చెదను. నీకు [పియమగు కార్యమును నీసంతోపషముకొజణకు చేయందలంచితిని.? దుర్యోధనునకు ధృ్మనెశ్వర్యములకు లోటు లేదు. కావున నవి యవసరములేదు. అతని హృదయమునకు మన అన్న దముగ్గలమైదుగురుము కంటకనములుగ నుంటిమి,. మన వినా శను నలన నాతనికిం గలుగు సంతోవము ఇక్రైలోక్య రాద్యము లభించినను లభ్గింపదు చుమ్టలకు పరుల సుఖనాశమువలన సంతోవము కలుగును, అతండు మిక్కిలివినయమనుతో ముని చరణములకు (మొక్కి. కపట వచనములతో నిట్రనెను:లోమిారు ప్రసన్న లగుటయే నాకు వేయి వరదానములతో సమానము. నా సేవచే మిరు సంతుష్టుల రైతిర. అంతే చాలు. నాకు సమస్త వరములు లభించినళ్లు, మిరంతగా నన్ను వరమకుగు మనుచున్నారు కావున నేనొోక్క వర మడుగుచున్నాను. మిరు నాయం దను గవాముంచి నాయాతిథ్యమున కెట్లు

దుర్వాస ఇాపమునుండి రశ్మీంచినవిధము క్ష

వచ్చితిరో అక్లు మాయన్నయగు ధర్థ్హరాజు దగ్గజకు మి "వేయిమంది శిష్యులలో బోయి. అతనిం గృపం జూడుండు, ఆతండు మావంశములో జ్యేష్టుండు, ధరాగ్తత్యుండు, ధర పాశ బద్దం డగుటచేతనే యాలండిపష్తుడు వనవాసము చేయు చున్నాండు... అక్కడ కూడ అతండసం ఖ్యాకులగు నతిథులకు సంకర్పణచేసి సంతోషపెట్టుచున్నాండు.. మారచ్చటకు శిష్యులతోంబోయి నన్నెట్లు పరీథ్నీంచితిరో ఆతని నళ్లు పరీవ్మీంపుండు.”

దుర్వాసునకుల గావలసిన దడియే. ఆతండిట్లనెను:- “మంచిది. మేమిప్పూడే వెల్లెదము. మేను ధర్మరాజుని యాతి థ్ధము నవళ్యము గ్రహింతుము”

దుర్యోధనుని ప్యృాదయములో పాపవాసనకలదు, ఆతండు ఇడ్డభావనతో మునినిం బంపుచున్నాండు. అతని పన్నాగము ముని కెస్హైనం నోషము వచ్చి మనలను శపీంపవలయునని. కావున నాళం డిట్ల నెను:- “స్వామి ! అట్లు కాదు. (చాపదీ దేవి భోజనముచేసిన తర్వాత మోిరచ్చటికి చేరవలయును. వెళ్ళ గానే మారు భోజన మడుగుండు”

దుర్యాసునకు సంతోవ మయ్యెను. ఆతండు దీని కంగీ కరించెను. (దొపది భోజనను వేసిన తర్వాత పోయిన సూర్య దత్తమగు నయయప్శాతలో భోజనమేమియు నుండదు. ముని మబునాంటివటికు కనిపెట్టుకొని యుండండు, వెంటనే భోజ నను కొనవలెనను. ఆ ఘోరవనములో ధర్గరాజు . సహస్ర (యావ్మా శ్రలలకెట్లు శత్సణములో భోజన మేర్చాటు చేయం

172 భాగవత కథ గలండు 1 వెంటనే భోజన మిడగ పోవుటచే. శాపమొసంగి పాండవుల భస్మము కావంచునకు, ఈవిధముగా ననాయాసము గానే శృతునాశము కాంగలము, “పాము చావనవలను, బడితె విుగరాదు. తన" 8పకీర్హి రాంహాక్షదు, తిన శృతులు నశించి తాను సామాక్చై రాజ్య మేలవయువనుో అని దుర్యో ధనుం డాలోచిం దుకోసి దుర్వ్యాసమునివి మన దగ్భణకం టంపవెను.

ఆదినమున నేదియో పర్వము, 'వేలకొలంది బుములు, మునులు, బాహ్ముణులు ఖోదనవిు చేయుటయే' గాక (చాపది కూడ భోజనము వేసిచేసను ఆమె ఆ అతయప్శాతను చాగుగా తోమి యట్టుంచంగానే దుర్వాసుండు శిష్యులతో వచ్చెను. ధర్మరాజు యధోచిన పూజాసతా[౭రములు కావించి భోజనము చేయవలసినదని (పార్టించెను... అతండు వచ్చిన దిందులకే కదా! అందువలన నాతం డిట్లనెను: ఉర్రాజా !. మాకు మిక్కిలి ఆకలి అపచున్నది. నీవు త్వరగా వంట చేయించుము. ఇంతలో మధ్యాహ్న సంధ్యావందనము చేసికొని వచ్చెదము. వచ్చునప్పటికీ భోజనము తయ్యారు చేయింశనలెను”

ఇట్లని ముని (ప్రత్యుత్తరము నాశింపకయే పరీత్సీంచూ టకై సరోవరమునకు స్నానమునకు. బోయెనుం

అప్పుడు మీరెంతయో చింతించిరి.. ఇంక బుషిబే శవీంపంబడి మనము భస్థుము కావలసియు౦డునని మేమును భయపడితిమి, పది వేలమందికి ఒక్క-గడియలో నేపడార్థములచేం

దుర్వాస శాపమునుండి రత్నీంచినవిధము 178 దృప్తి పెట్టం గలుగుదుము + వసామ్యగులతో వారల కాతిథ్య సత్కారము లొనర్పంగలము +! మన అందటికంళకు గ్రౌపది కెక్కడు చింతకలిగినది. ఆఅఆమెగృహిణి గృహ లమ్మ్టీకి ఆ9థ్య భార మెళుః[- డదుగం గలదు. ఇంటి! వచ్చిన యతిథులకు సమస్త విధములగు నాహారపొనీయముల నొసంగి సంతుష్టులం జేయుట మహీళలకుం బెలిసినట్లు మనకుం బెలి యదు. అమె భోదనము చేయకున్న లత్షుమంది అతిధులు వచ్చినప్పటికిని చింతించలేదు. కాని అఆదినమున నామె భోజనము చేసినది. అతయప్యాత సిద్ధి ఆదిన లునకు అయి పోయినది. సౌమ్యబుమి అయియుండిన యెడల నాతవి పాదములు పట్టుకొని పరిస్థితిని వివరించి 'చెప్పీ సమాధానపరచ వచ్చును, కాని ఇక్యడ అంళఛాి యెదురు. తిరకిగినది.. వచ్చినది దుర్ధర్జుండగు దుర్వాస మహార్షి. ఆతనికి నచ్చుజెష్పూ టయు( (బార్టంచుటయు నంతయు వ్యర్థమే. _అళని యి. (పాయమునకు _ విరుద్ధ మకటడవైన కనంబడెనా శాపము వట్టితీసను _ (బౌపదికి అపూకు ఉపాయమేమియుం దోంచ, లేదు. "దిక్కు. లేని వారికి రాముండే దిక్కు*- ఆమె ఆర్తితో నార్తిహరుని బిలిచెను. దుఃఖమనస్క_యె ద్వారకాధీళుని శరణు వేండేను.. ఆమె కన్నుల నీకు నించి గద్దదకంఠముతో నేడ్చుచు నిట్సు పిలిచెను;- ఉ*జ్చ్యామసుందరా 1! "నామొజుి విని నా పసుపు. కుంకుమను . నిలుపుము,. . నామంగళ స్యూతము నమీయము కావింపుము. . నన్ను విధవను గాకుండం “జేయుము, '-నా పతులకు పచ్చిన విపత్తులను దొోలింగించుము,

[74 భాగవతకథ కోపిస్టీయకు దుర్వాసుడు అసంతుష్టుండ్లై శాప మొసంగ కుండునట్లు చేయును అశరణశరణా! నీవే మాకు గతి. ఘోరాతిఘోర విపద్విభింజనా ! నీవు మమ్ములను రథవ్నీంచి తివి, శాని యీ విపత్తు అన్నిటికంచు. భయంకరమైనది. (యాహ్ముణ శాప దస్థలకు పరలోకములుకూడ లేవు. అంద ఆలో నపక్షీర్తియుం గలుగును. నీకు భిక్తులగు నాభర్తల కీ దుర్దశ సంభవించినచో నది నీకు లజ్ఞాకరమగు విషయము, నీ భక్తవత్సలతా చిరుదమునకుం పెద్దదెబ్బ మా రాజ్యము, ఇల్లు వాంశిలి పోయి అడవులలో. దిరుగుచున్నప్పటికీని వూకు చింతలేదు. కాని మమ్ముల నీ విపత్తునురిడి రథ్నీం చుము”. దాపది యిట్లను చుండంగనే (శ్రీకృష్ణుని అడుగుల చష్పుడు వినంబడెను, తన య్మశుజలముచేం గమలనయను డగు కృృ్దున కర్ష్య 'మెసంగను. ఆతని శెండు చరణములు తడిసిపోయెను. అత్యంత వ్య్యగతతో శ్యామసుందరుండు (జౌపదితో నిట్లనెను:- “జాపదీ ! (జాపదీ! నాకు మిక్కి లిగ ఆంకలి అగుచున్నదనూగ్తి ! తినుట శేదైనం 'బెట్టుము.” [చౌపది కన్నుల సీరుకార్పుచుం (బేమకోపస్వరమున నిట్లనెను: “నీ "కెప్పూడును ఎగతాళియే, తినుటకు ఇంటిలో నేమైన నుండిన నిన్నా క్రితోం చిలుచుపెందులకు | ద్వార కాను౦డి ఇంత కష్ట వెట్టి యెందులకు రప్పింతును ౪

ఆతండీ (పత్యుత్తరమునువిని నవ్వలేదు. తన వ్య(గతను దగ్గి ౦చనులేదు, నేను బయటనిలుచుండి స్యామసుందరుం జేవిచి (తమును చేయునో భూతమని అతని నటనను జూచు చునేయుం

దుర్వాస శాపమునుండి రక్షించినవిధము 15 టిని. అబేస్వరముతో నాతం డిట్లనెన.:- *ఈ ఆడువారి కెప్పూ డును కంటనీరే కారుచుండును. ఎప్పుడు తలంచుఫొనిన నప్పుడు కంటనీరు కార్చెదరు. విషయము 'చెప్తూము, ఎందుల ేడ్చు చున్నావో+ నాకు భోజనము "వెట్టుము. చాల దూరమునుండి వచ్చుచున్నాను. కంట సీను వెట్టుచున్నావు. కంట నీరు 'విట్టిన కదుపునిండునా యీమి

అత్యంత కాతరభావముతోం గుపితమై మమత్వమును బుంజీభవింపం జేయుచు (దౌపది యిట్లనెను; “ఇప్పు డింకొక దుర్వాసుందు వచ్చియున్న్నాంకు. నీశాపమువలన నాకుళయము లేదు. నీకిచ్చుటకు నావద్ద నొక గింతైన లేదు. ఈవిషయము నేను స్పష్టముగం జెప్పూచున్న్నాను. 'కేఫు ఇష్టమువచ్చినట్లు తిన వచ్చును. ఇవ్వేళ మమ్ముల నిజమగు దుర్వాసునినుండి రశ్షిం ఫుము, అతని శాపాగ్నికి మము శల దగ్ధులంగాకుండం జేయుము,” అతం డచేస్వరముతో నిట్ల నెను;- అదుళ్వాసుని సంగతి తర్వాతదూచుకొనవచ్చును. ఆతండిక్కడలేండుకదా! చంకలో వానిని వదలి సావడిలోనివాని చింతయెందులకు! ఆతం డిక్కడికి వచ్చినపుడు మూచుకొనవచ్చును. ముందు నాకుదినుటశేమైన నిము్శు” - (తౌపది మిక్కిలి దీనతతో నిట్లనెను: గ“ పభూ! అధికముగ నుపషహాోసము వేయకము అసనమయ పరిళోసము బాగుండదు. సూర్యదత్తృమగు ప్యాతను నేను ళోమివెట్టితిని. ఇంక నేటికి దానిలో నేమియు దొరకదు. సీశేమివెట్టంగలను?” భగవానుం డిట్లనెను:- “జేవీ! నీ వన్నపూర్ణవు. నీ భాండారము అత్షయము, అదియెన్నటికి వట్టుపడదు.. ముందా

క76 భాగవత కథ వా తనుదీసికొనిరమ్ము. నాత్య వ్తికొణికు దానిలోంనొంఇమో నొప్పయో యుండకపోదు.

(చౌపది కపితమై మిక్కిలి శీఘముగం చ్యాతను దెచ్చి (శ్రీకృష్ణుని సము్గఖమునం బడవేసి యిట్లనెను:- “చూడుము. నేనిప్యూడే బాగుగా తోమివెట్టితిని. దీనిలో నేముండును

ప్యాతను బాగుగాపరీమీంచి చూచెను. దైవయోగమున (దాది తోమునపుడు జానికి ఒళకమూలను ఆశకఘహాం ఒకటి అతుకుకొని యుంజెను. (దౌొపది దానిని. జూడనేలేదు. దానిని గాంచి మిక్కిలి సంతోషముతో హరియిట్ల నెను;- “చూడుము దీనిలో నేమియు లేదంటివి. దీనిలో సెంతకూర ఉన్నదో చూడుము. ఇది నాకగుపు నిండుటకేకాదు సమస్త చరాచర (వపంచమును తృప్షీ వట్టగలదు.” ఇట్లనిదానిని (శేలినోం దీసి కృన్ణుడు తన అజవేతిలో వేసికొని *యీ ఛా! వహ్మాతచే సమస్త (బహోగ్చండము తృప్తి-చెందుంగాక $ యని నోట వేసికొనెను.

నిజముగా నా సమయమున పొట్ట లుబ్చిపోయెను. స్నానము చేయుచున్న దుర్వాసునకును ఆతనశి శిమ్యులకును ెద్ద పెద్ద (శేఫ్రలు వచ్చెను. వారిలో వారిట్లనుకొనిరి:- “మన పొట్టలో నొక మెతుకు పోశ్రటకుంాడా సందులేదు. మనము భోజనము చేయకపోయిన ధర్శరాజు కువితుడై శవీంచునేమో నని దుర్వాసుండు కూడ భయపడెను అతనికిఅం బరీముని దగ్గజి జరిగిన వివయము బజ్ఞప్నీకి వచ్చెను. భగవానుని సుదర్శన చక తేజము జ్ఞాపకము వచ్చునప్పటికి ఆతని ముఖము. వాడీ

లికి దుర్వాస ఇాపమునుండి రవ్సీంచినవిధము _ 177 పోయెను. అప్పుడు వారెవరితోడను జెప్పకయీ పారిపోయిరి, ఆతని శిష్యులుకూడ అతనితో బాటు కాలికి బుద్ధి వెప్పిరి.

కృష్ణుండు భీమునితో సిట్లనెను:- “భీమనేనా ! సీస్ట శీ ఘముగ నెల్లి మునులతోంగూడుకొని దుర్వాసుని భోజనము నకు రమని చెప్పుము. నంట సిద్ధమైనది 90

ఆమాట వినంగానే భీముందు పరువిడెను, భీముండువెల్లి భూచునప్పటికి ముమలందటును గౌపీనములు పొడివి 'వెట్టు కొనకయే తడి నోంచంల తోడనే పారిపోవుచుండిరి. భీముండు దుముకుచుం బకువిడి వారినింబట్టుకొని యిట్ల నెను:- “*స్వాము లారా! ఈపద్ధతి చాగుండలేదు. మిరు వంట చేయుమని చెప్పి పారిపోవుచున్నారు. మాసామి యంతయు నష్ట్ట్వమె పోయినది. అది యేమికావలయును *

మిక్కిలి దీనముగా దుర్వాసుం డిట్ల నెను:= “ధీమడేనా! నిజము చెప్పూచుచున్నాను.. వీమి జరిగినదో కాని పొట్టలో అవగింజ పట్టునంత సందుకూడ 'తేదు. అట్లు పొట్ట ఉచ్చి పోయినది. ఇష్పుడేమైనం దింటిమా యనులోకమునకుం బోవలసిన బే, మమ్ములను త్సమింపుండు. '- ధర్మరాజుతో మామిోా౭దం నోపపడవలదని చెప్పును: పరిస్థితి వడ తిరగ కున్నచో మేవమాతరని యాతిభ్యమును -గొనెడువార మే.” '

భీముండింతమా[తమువశే ఒపూకొనునా 1 ఆతండిట్ల నెను: “*అయిలే- స్వామి క మిరిప్పూడు రాకపోయిన మనమ్ముల నాశీర్వదించి వెళ్లుండు.” "

178 చఛాగవత కథ దుర్వాసుండు (ప్రసన్నం డ్రై యిట్ల నెను:లో నేను హృదయ పూర్వకముగ నాశీర్యదించుచున్న్నాను. మిరు సమస్త భూమండలములను వకఛళ్చ. తొధిపతులుగ నేలగలరు. మూరు బాగుగా వృద్ధిపాందురు గాక! మి నాశము నాశించి య్‌వ్వరు పాపబుద్ధితో మిోవద్దకు నన్నుంబంపిరో వారికి సర్వ నొశము కలగుంగాక ! వాని వంశములో వాక!ికి నీరు విడుచు చారు కూడ లేకుండం బోవులాక 1

• ఈవిధముగ నెవని కృపచే మనము దుఃఖవిముక్తుల మైతి మో, ఇాపమునుండి రథ్సీంపయిడితిమో, అపత్తులను గడ చితిమో, .ఆ పరాత్పర (పభువు మనల నందణిను వదలి వె లి పోయినాండు. మన కార్యములన్నియు గుర్తులుగ నిలిచి యున్నవి. . ఇప్పుడు ఈలోకమంతయు నరకముగం దోంచు చున్నది. ఈ భోగము లనుభవించుట వలన మనశేమి సుఖము + రాజూ! ఇప్పుడు మనము కూడ భగవానుని మార్గము ననుసరింప వలయును. ఇట్లు చెప్పుచుం జెప్పుచు నర్జునుండు మరల దుఃఖిశుం పశుపతితో యుద్ధము _ కృష్ణకృప ణు ౭29 షమ ' " న్లో యశ్తేజసాథ భగవాన్‌ యుధికూలపాణి ర్విస్మాపిళః సగిరిబో ల న్ర్రరుచాన్ని జం మే। అ్యేఒపి చాహమమునెవ క లేవరేణ, ॥ -.. పాపో మహేంద్ర భవనే నువహాడాసన్సార్ధమ్‌! 7 ఎ భాను ౧ స్య. ౧౫ అ ౧౨ న్లో,

పశుపతితో యుద్దము -- కృష్ణకృప [79 డనీ పందిక్షై పోరాడ ఫాలామ్‌ం డెన్వని | బలమున నాకిచ్చెం వాశుపతము - నెవ్వని లావున నీమేన ేచేం్యదు

వీఠార్థముననుండు వింపుగంటిం...” .

అట్టివాడు “మనలను దిగనాడి చనియె మనుజూధీశా[ _

యా శ్రీమడాంధ) భాగవతము

భగవంతుం డనేక విభూగులలో విభక్త్తృమై భక్తుల నను (గహించును |పపంచములో నేవ్య క్మిద్వ్యారానై నమనకు మేలు కలిగెనా, అదిశ్యా మసుందరుంటే అరాసమునం జీసెననియు, దన కృపావృష్టినిగురిపించెననియుం 'దెలిసిఫొనవలయుక. ఆతంజేమన మిాందగల కృపచే సనా్ధార్షోప దేశము నిచ్చుచుండెకు. ఇట్లాలో చించి థక్గరాజిప్ల నెను;- “అన్టునా ! ఇంళొకరై నచోభగ వాను డలత్యుభావముతో నను[గహించునేమో గాని, మనమింద నాతండుపర్వదానామోౌత్తుగ (్రైత్యతమై కృపంజూపును, ఆయన కృపవలననే మనమువిడయులమై9మి, లేకన్నపకళశురాము నెది రించు నాహసముగల భీష్ముని ఎదుర్కొ-ను సాహస మెవరికి కలదు 1 నీశ్ర నాకు వనవాసమునకు సంబంధించిన విషయము లను జెప్పితివి. ఇంక నచ్చుట నుండగా జకిగిన విషయములు కొన్నిటిని జెప్పాము ఇవన్నియు నాముఖమున జిగినప్పటిక్సి నీనోట వినుచుండిన నాకవి నూగెనములుగం దోంచుచున్నవి.

-కృష్ణకథామృతమును వినిన నెవరికి తృప్తికలుగును!)

ధర్మరాజు. వాక్యములను విని "అర్జునుం " డిట్లనెను:- జర్రాజ్లా | అనంతస్మృతులను "ఈ చిన్ననాలుకతో - నీ యల్బ

180 భాగవత కథ శాలమున నెట్లు చెప్పగలను 1 కాని చెప్పందగినంతవటజకు చెవ్పదను. దీనిని చెప్పుటచేశతనే నాహృదయము "తేలిక యగుచున్నది. శోక సంలాపములు తగ్దచున్నవి. వనవాస దుఖఃములు సహింపరానివి. వాటి నన్నిటిని మనము ఖ్యాను సుందరుని కృపచేతనే జఉజాంటం గలిగిగిమి, మారు మ్యూపెతృగ రాజ్యమును బూందవలెనని కోరెడువారు. కాని, దుర్యో థనుని దుష్టస్వభావమును గని వెట్టి యుద్ధము లేనిది ఆతండు రాజ్యము సీయండని మారు (గహించితిరి. యుద్ధమనంగానే మికు రోమములు నిక్క-పొడిచెడివి. అదాను సంధాన, విసర్ష్మ సంహారములను చతుర్విధ ధనుర్విడ్యా చరణముల నెటిగిన భీవ 0. ద్రోణ, కర్ణ అశ్వ స్థామాదుల బలపరా[కమ ములను స్టరించి, రాజ్యము మోకు దక్క-డని మికు భయము. సమస్త బేవతలు కలిసి వచ్చినను ఆపీరలను జయి౦పలేగనిన నిళమానవుల సంగతి ఇెప్పనేల 1 మిరిచేచింతలో దీర్ధృని శ్న్వాసములు విడిచెడువారు. అజగరుని వలె విపాదమున మునింగి ఇస్ఫురనుచుండెడివారు. ఇ గళ్యంతర మేమియు లేకపోవుటచే వ్యాసుండిచ్చిన దిశను మిరు నాకిచ్చితిరి. డాని మూలమున చరాచరజ్ఞానము లభించి, ఇందుని సమిపమునకు వెళ్ళి దివ్యా(స్తు వస్త్రము లను సవిధిగం (దొప్తింపం జేసికొనవచ్చును.

దీతునొసంగి మిరత్యంత దుఃఖత మవస్సుకో నన్న రణ్యమునకుం దపస్ఫుచేయం బంపిరి. మా యాళ్ల పౌ రము అగమ్య నిర్జన వనములోనికి నేనొంటరిగా వెళ్ళితిని.

పశుపతితో యుద్ధము = కృష్ణకృప 181 నాకు కృష్ణుండే అభారము. అఆతండు సర్వత నాకు మేలే చేయును నాయనిష్టమలను, విఘ్నములను నాశ మొన గ్చును. సిద్ధులుకూడ వెళ్ళంజాలని గంధమాదన పర్వత (వాంత ఫఘో రారణ్యమునకు నేను తపస్సుచేయం బోయితిని. ఆ వశాంతస్థానమున నాతండియగు "జీ వేం్యదుని దర్శన మయ్యెను ఆతండు నాతో నిట్లనెను:- ఈ(పచేశమున కధి పతి శూలపాణియగు విశ్వేశ్వరుండు. నీహాతని నారాధించి (వసన్నునిం 'జేసికొనినచో నిన్ను నేను సశరీరముతో స్వర్గము నకుం బిలివించుకొని అ(స్త్రశ(స్త్రముల నుపబేశించెను ౯ ఇట్లు చెప్పి చేవేందుం డంతన్థానమయ్యును. ,

నా ఇ్యామసుందరుండే చివరూపమును ధరించెను. నా యిష్టద్రైవమున కాలిండభిన్నరూపుండను భావనతో నేను (తిళూలపాణియగు.. శివుని ధ్యావించి పూజించితివి. నాక భయమునులేదు, చింతయునులేదు. నిర్భయుండన్తై ఉమాపతి సీలక్రంకుని ఆరాధనములో నిమగ్నుండనై తిని. ం ఒక దినమున నొక రాతసుండు వారాహ రూపమును ధరించి నన్ను జంపుటకు వచ్చుచుండుటను గాంచితిని, నాకు నా న్వారకానాథుండు కలండను నాశ; అందువలన నే నవ! “నెదుర్యొ-నుటకును భయపడలేదు. తపస్ఫు-చేయు “సమయ మున - శే నెవరిని జంపందలంపకున్నను; సూకరరూపమును ధరించి నా [పాణములు తీయుటశే వచ్చు నసురుని, ఉసురులు గొనుటకై గాండీవధనుస్సునకు కటికు కరముల నెక్క్మి-ంచితిని. ఇంతలోనే నొ ముందు భయంకరుండగు నొక. భిల్లుండు, వాని

180 భాగవత కథ కాలమున నెట్లు చెప్పగలను ! కాని ఇచెప్పందగినంతవజకు 'చెప్పదను, దీనినీ చెప్పుటచేతనే నాహృదయము. నేలిక యగుచున్నది. శోక సంతాపములు తగ్గచున్నవి. వనవాస దుఖఃములు సహింపరానిప. వాటి నన్నిటిని మనము శ్యామ సుందరుని శృపచేతనే డాంటం గలిగిగిమి, మిరు మ్డీూపెతృగ రాజ్యమును బొందవలెనని ఫోలెడువారు.. కాని, దుర్యో థనుని దుష్టస్వభావమును గనివెట్టి యుద్ధము "లేనిది ఆతండు రాజ్యము సీయండని మిరు [గహించితిరి, యుద్ధమనంగానే మికు రోమములు నిక్క_పొడిచెడివి ఆదాన సంధాన, విసర్ష. సంహాఠములను చతుర్విధ ధనుర్విడ్యా చరణముల నెతిగిన భీమ 0. (దోణ, కర్ణ ॥ అశళ్వస్థామాదుల బలపరా[కమ ములను స్టరించి, రా జ్య ము మికు దక్క_డని మోకు భయము. సమస్త 'జేవరలు కలిసి వచ్చినను ఆవీరలను జయింపలేరనిన నింళమానవుల సంగతి చెప్పనేల + మిరిబేచింతలో దీర్ధృనిశ్న్వాసములు విడిచెడువారు. అజగరుని వలె విపాదమున మునింగి ఇస్సురనుచుండెడివారు. ఇం గత్యంతర మేమియు లేకపోవుటచే వ్యాసుండిచ్చిన దీత్షును మిరు నాకిచ్చితిరి. చాని మూలమున _చరాచరజ్ఞానము లభించి, ఇంటదుని సమిీపమునకువెళ్ళి దివ్యా/స్త్రు శస్త్ర్యము లను సనవిధిగం (మా్తింపం జేసిళొనవచ్చును.

దీతనొసంగి మారత్యంత దుఃఖత మనస్సుకో నన్న రణ్యమునకుం. దపస్సుచేయం బంపిరి. మి యాజ్ఞ (పకౌ రమః అగమ్య నిర్ణన వనములోనికి నేనొంటరిగా _వెళ్లితిని.

పశుపతితో యుద్ధము = కృష్ణకృప 181 నాకు కృమ్ణుండే ఆధారము. అతండు సర్వత నాకు చులే చేయును నాయనిష్ట్రమలను, విఘ్నములను నాశమొన స్పను. సిద్ధులుకూడ వెళ్ళంజూలని గంధమాదన పర్వత (వాంత ఫో రారణ్య మునకు నేను తపస్సుచేయం బోయితిని. ఆ వకాంతస్థానమున నాతం(డియగు 'బీవేందుని దర్శన ముయ్యెను. అతండు నాతో నిట్లనెను: ఈ్యపదేశమున కధి పతి శళూలపాణియగు వి'శ్వేశ్వకుండు. సీహాతని నారాధించి (పసన్నునిం 'జేసికొనినచో నిన్ను నేను సశరీరముతో స్వర్గము నకుం బిలిపించుకొని అ(స్త్రశ(స్త్రుముల నుపదేశించెను”. ఇట్లు చెప్పి దేవేందుం డంతన్థానమయ్యెను. ,

నా శ్యామసుందరుండే వివరూపమును ధరించెను. నా యిష్టదైవమున కాతిండభిన్నరూపుండను భావనతో నేను (తిళూలపాణియగు శివుని ఛ్యావించి పూజించితివి. నాకు భయమునులేదు, చింతయునులేదు. నిర్భయుండనై ఉమాపతి సీలకంకుని ఆరాధనములో నిమగ్నుండనై తిని.

• ఒక దినమున నొక రాతసుండు వారాహ రూపమును ధరించి నన్ను జంపుటకు వచ్చుచుండుటను గాంచితిని. నాకు నా ద్వారకానాథుండు కలండను నాశ; అందువలన నే నెవరి నెదురక్క్యో-నుటకును భయపడలేదు. తపస్సు చేయు “సమయ మున చే నెవరిని జంపందలంపకున్నను), సూకరరూపమును' ధరించి నా (పాణములు తీయుట*ే వచ్చు నసురుని ఉసురులు గొనుటకై. గాండీవధనుస్సునకు కజకు శరముల నెక్కింంచితిని. ఇంతలోనే నా ముందు భయంకరుండగు నొక ిల్లుండు, వాని

183 భాగవతకథ.

భార్య ధనుర్చాణములు ధరించి నా వైపునకు వచ్చుచుండు టను గాంచితిని. అతండు కాలాంజన పర్యతసమానముగ నడ్డు పొడవు కలిగి నల్లగ ' భియంకరముగనుం జను. ఆతని కన్ను 'లెజ్జిగ మండిపోవుచుండెను.. వేలకొలంది కిరాతులు, కిరాత యొ అతని వెనుక హూం హూం అనుచుం బకువిడివళ్చు చుండిరి. వారందళజా తపహోయోగ్యమైన ఇాంత్యపబేశమును తమ గగ్గోలుచే నశాంతముగను నోలాహలముగను నొనరి రి. “వారు స్వచ్భందముగ నన్నే లత్ష్మ్యుముగం 'బెప్టుకొని నిర్భయ 'ముతో వచ్చుచుండిరి. రాంగానే భయంకర కిరాత ధనుర్ధారి ననుష్న గద్దించుచు నిట్లనెనుఫా “నీ వెవండవు 1 ఇక్కడికి ఎందు లకు వచ్చినావు! జ్యగత్త! సీవు పొరపాటున నైన సీవావరా హముపైై బాణము విడువరాదు. ఇది నా వేంటపంది. నీవు అహంక్షారముచే దీనిమోంద 'వాణము వేసితివా నే సీ సూకర ముతో నిన్ను యమపురి కంవెదను”

“ఒక సామాన్య ఆటవిక భిల్లుం డిట్లు నిర్భయముగ నన్నుం .గలోరముగల బలుకుచున్నాండని నాకు మిక్కిలి కోపము వచ్చెను. నే నాతని మాటను లత్యు పెట్టక ఆ వారాహరూప ధారి యగు రాతసుని' చాణమునం గొట్టితిని. ఆ భిల్లుండు కూడ ఒక చాణమును విడిచెను. "రెండు బాణములు - తగులు టచే నూంకుడను నా, ద్రైత్యుండు తన వారాహరూపమును "వదలి చచ్చి కిందపడెను, దైత్యుండు చచ్చెనుగాని. కిరాతు నకు మిక్కలి వోపము వచ్చెను. ఆతండు నాతో నిట్లనెను:- 'ఉనీ్ఫు నేను కొట్టదలంచిన జంతువు నేలం గొట్టితివి. నేను

పశుపతితో యుద్ధము - కృష్ణకృప 188 మొట్టమొదట చంపషందలంచిన చానివైని నీవు బౌణము నేల విడిచితివి*”

నేను శోధో,ది క్తడనై. యిట్లంటిని:- కప్పా పో ఊరీ వాగుచున్న్నావు. నీవెన్వడంవైన నాశీమి+ నన్ను. జంప వచ్చిన పకొవును గొట్టితిసి. వీండు దైత్యుండు. ననుషైం జంప వచ్చినాండు. ధర్మము ననుసరించి వీనివి నేనే వధింసవల యును జీల "వేటనియమములకు విరుద్ధముగ వర్తించు చున్నావు, | ఇక్కడినుండి వెడలిపామ్ము.. లేకున్న నిన్ను యమపుకికంచిదను. నేనష్టనుండనని నీ వెజటుంగనట్లునాషవు. ఈ గాండీవ్యసహాయమున శీకృష్ణకృషచే జీవతలందజిను, ఇ9 (దుసిగూడ జయించితిని, నీ (పాణములమింద రీపియుండిన నిష్పుణే యిక్కడనుండి నడువుము.” నిర్భయుగైై అఖిల్లుండిట్ల నెను:- నాకు సీ;గాండీవభయ మ-నుజేదు. నేను నీ మాటలను వినువాండనుగాను నన్ను 'వెళ్లుమనుటకు నీ వెవరు 1 ఈ యరణ్యము మాది. ద్‌సిలో మా యుష్టమువచ్చినట్లు మేము తిరిగదము. నూ రాజ్యము లోనికివచ్చి మాకార్యములలో జోక్యము కలుగంజేసుకొనుచు మముగ్గలను చెస్తమందువా! ఈసూకరము నా బాణముచేతనే చచ్చినది.ొ నేను కుపితుండనై. యిట్లంటిసి.- “ఊరే వాగితివాః ఒక్కగాణమున మట్టుపమ్సైదను. వాగుడాగిపోవును... ఎక్కడో బయలుదేరి వచ్చినాండు రాజుకొడుకు. అరణ్య మందటి సొత్తు. నిజమునకు నీబోటి న్రేచ్చుండు. -రాంగాడదు.

184 భాగవతకథ జీనిక-డ భూకనాథుండను శివునిగూర్చి తపస్సు చేయు చున్నాను

ఇదివిని యాభిట్లుండు నన్నవజ్ఞ చేయుచు నిట్లనెను:- “ప్పీస్ట భూతనాథుని, (పేతనాథుని, విశాచనాథుని అరాధిం చిన నెవరికీమి + అ మృగనును నేను కొట్టవలదనిన నేల కొట్టితివి 1

నేను రోమమున హోస్యముచేయ నవ్వుచు నిట్లంటిని:- “ప్లీవ్సు చెప్పినమాట వినవు. నీకును ఈదైత్యువి గళియే పట్ట వలయును, నేను తపస్సు చేయుచుండంగా హింసింపందలంచుట శేదు;. కాని నీకు కాలము ముగిసినది కాచుకో” ఇట్లని నేనొక తీళ్ష్య బాణమును ఛిల్లునివై వైచితిని. చౌణము వాని శరీరమునకు. దగులంగానే రాతికి తుమ్థుముల్లు (గుచ్చంగానే విరిగిపోయినట్లు విరిగిపోయెను, ఇది చూచి నే నాశ, చర్య పడితిని. నాోధ మింక నధిక మయ్యెను. అంత నేను అర్థచంటదాకార బాణముచే నాతని శిరస్సు (దుంప విడిచితిని. అఆతండు నవ్వుచు దానినిం దనచేతం. బట్టుకొనెను. అంత "నేను అసంఖ్యాకములగు శాణములను అతనిపై వదలితిని. నలువైపులను ఆతని 'బాణములచేం గప్పివెచితిని కాని యాతండు మేరు పర్వతమువలె నచంచలుండ్రై నిలిచెను. ఒక్క బాణమైన నాతని శరీరములో (గుచ్చుకొనలేదు నాయతయ తూణీరములోని అౌణములన్నియు సమాప్త మయ్యైను. '. అప్పుడు నేను కొల్లగొట్టయిడిన వ్యాపారివలెను, విషఫుతి త్తిని వరకి వేసిన పామువలెను, ెక్కంలు నరికిన పనీ

వశీ పకుపతితో యుద్ధము - కృష్ణకృప 185 వలెను, లెక్డు, చుక్కాని, జెజిచాంప కొయ్య విరిగిన నావవలెను, గోళ్లు, కోజలు 'పెటికీ వేసిన సీింహమువలె నిస్ప హోయుండనై తిని గాని నాహసమాను వీడలేదు, నా ధనుస్సు యొక కొనచే వాని నావలకుం దోసితిని, ధనుస్సు నాయన ఫరీరములోం (గుచ్చునప్పటిక్తి. అతండా ధనస్సును సహజ స్వభావమునంబట్టి లాగుకొనెను. ధనస్సును లాగుకొనంగానే నెను పగపట్టిన (తాచువలె బుసలు ళొట్టితిని, నడుమున క్తి తీసి నేనాతని గొబ్బునప్పటికి అది తుంపులు తుంప్కుల్తె (కింద పడెను. "

ఇం నొదగ్గణి న్యస్త్రము. లేమియు శేకపోవుటచే, నడుమునకు గుడ్డకట్టి, అతనితోద్వంద్వయుద్ధము చేయ సమ కట్టితిం. అఆతండుకూడ దానికి సిద్ధపడెను. జశేనెంత పోరాడి నను ఆతిం డచలమువలె నిలిచెను. శక్తికొలంది" నేను (గుడ్డు చుంటిని, కాని అతనికి దెబ్బతగులుటయే లేదు. వగా నాచేయి నొప్పీవేయుచుండెను వదైన నొక లోహశిలవైం గొట్టుచున్నట్లు నాకు తోంచుచుండెను. ఆతం డచలుండైై యున్న్నాంచేయని నేనాతని నాబలముకొలంది (క్రిందంబడ చేయం దలంచునప్పటికి. అతండు తన మాహువులచే నన్ను బిగించి వత్తెను. అప్పుడు నాకు కంబడి కష్పుకొన్నట్లు వెచ్చగ నుండెను. ఇ నాపాణనులు పోవుచున్నవనుకొనుచుంటిని. నా నోటినుండి ర కము పదడుచుండెను. నేను నూర్భితుడ నె (శ్రిందం బడిపోయితిని. ఆతండు నవ్వుచు తన భిల్లపతిితో నిలుచుండెను. . "

186 ఛాగవత కథ కొంచెము జేపటికి నాకు మూర్చ కెలిసను. అంగ :) నిశ్లుడ్చితినివా “ఓ ఇ్యామసుందరా ! ఇవ్వేళ నీ భిల్లుంచే నోడింపజేయుచునాషవా 1 నేను శంకరునిగూర్చి పార్భివపూజ చేయుచున్నాను. మృణ్గుయ ,ప్రతిమనుజేసి నే నాకుతోమం డగు పశుపతిని బూజించుచున్నానుి నేను పార్థివ శివలింగ ముపవై మాలవేసితినా, అ మాలపోయి అతని మెడలో నుండె డిది. ఈ ఛిల్ల వేవధారి శంకరుండని నే నప్పుడు [గహించితిని, "నేను వెంటనే ఆతని పాఠములమిోందం బడితిని, కిరారరూప ధారియగు నా శంకరుండు తన భద / వేషమును మార్చి సామో త్తుగ శంకరరూపమునను, గౌరీరూపమునను (పత్యతమైరి. అ శ్యామసుందరుని కృపచేతనే నేను శివుని సంతోమపరుషం గలిగితిని. పీనాకపాణియగు పశుపతి నా పురుషాశ్థమునకు మెచ్చుకొని, నన్న నేక విధములం బిశంసించుచు నిట్లనెను:- “అస్టునా ! నేను నీయెడలం (బసన్నుండ నైతిని. నీకు కావల సిన వరమడుగుము ఇచ్చెదను *” నేను విశ్వవిజయుండ నగు నట్లు వరమడిగితిని. అతండు కృపతో నాకు (పసన్నతాపూర్వ కనముగ వరము లొసంగి, తన పాళుపతొస్ర్రుమును గూడ యిచ్చెను. రాజా ! ఎవని కృపచే నేనింత సాహసము వేసి తినో అఆతండీ ధరాధామమును వదలి వెళ్ళిపోయెను. ఇప్పుడు నేను నిర్బలుండనై తిని. అక్క_జే యింకొక విచిత సంఘటన జరిగినది. అది ఇది=ా-

లోకపాలుర ద్వారా అన్య పాప్రీ 18/ (౨) లోఠకపాలురదా రా అస్రపాంప్తి

శఛప్పయ ఇం్యద, వరుణ, యమ, ధనద ఆ, అస్త్ర సహితదర్శనదియే। కరీ కృపా జిన కృపా లేం కృస్త కహాం అబ చలి గయే!

ఆ ర మొ ఇంద), వరుణ, యమ, కుబేరాదులు అస్ర్రుములతో వచ్చి కృపంజూపినది వమహామహుని కృప చేతనో అట్టి కుం

జచ్చటిళో వెడలిపోయెను. -

టా రాజూ! శంకరుని అన్నుగహమునుబొ౨ది నేను మిక్కిలి సంతోమపడితిని వజేవుని దర్శనము 'జీవతలకుంగూడ దుర్ష భమో, అట్టివాడు నాయెదుట పార్వతీ దేవితోంాడి దర్శన మొసంగను, గొపగొప్పమహర్టులెవని వేద మంతములతోడను అనేక పావన దవ్యములతోడను (శద్దతోంబూజింతురో, అభిపే. కము కావించెదరో, ఆ నీలకంకుంవై నేను అిజ్ఞానవశమునం బుష్పవృష్టివి గుటీవీం పవలసినడివోయి చాణవృష్టిం గుజీవీించి తిని, పరమవావనులగు తపోధనులు ఎవని చరణముణను బట్టు కొనుటకు భయపడుచుందురో, అట్టి త్రైలోళ్యపూజిత విగ హాని నేసు (గోధవశమున _ ముస్టిప్రహారము కావించితిని. ఆ 'జేవాధి దేవునిస్పర్శసుఖమునాకులభించిసది. నే నెంతధన్యుండను। నాయీ కార్యములకు కాలస్వరూ పుండగురుద్రుండుకోపపడక,నా యవడ్హకు అపసన్నుండై. నాకు దారుణశొప మాయకపోంగాం (టసన్నుండ్రై పాళుపతా(స్త్రుము నొసంగి. నాయుద్ధ కొశలమున

108 ఛాగవతకథ

శాతండు. పరమ్మపసన్నుండగునట్లు చేసిన (| శీళ్ళష్ణ ప్రభుని కృపను ఏమని పొగడలూ,ను 1 నా (పయత్నమునను, (బయోజకత్వమునను ఆ పఫపురాణహకుమండగు పశుపతిని (స న్నుని చేసికొనలలిగిన తమత్వము నాకడ యెక్కడిది! (శ్రీకృష్ణక్పపచేగనే (తిపురారియు, తిలోచనుండు నగు శివ్సండు సంతుష్టి చెందలగలి”గెను. నే నిట్ట్లనుకెనుచుండంగ నే పశ్చిమ దిక్కునుండి గొప్ప పకాశము నావై పునకు వచ్చుచున్నట్లు నాకు తోచెను. వైడూర్యమువలెనున్న యా(పకాశము ఆకాశమునుండి (శ్రమ్మకమముగా దిగినది. మొట్టమొదట అది మెజపు మెఆసినదనుకొంటిని. కొసని నాకు విమానము స్పష్టముగం గనంపడునప్పటికి, ఎవరో లోకపొలుండు. దిగు చున్నాడనుకొంటిని. వగుణచేవ్చండు తన కాంతులచే దిక్కుల మిరుమిట్లు కొలుపుచు నావై పునకే వచ్చుచుండుటను గాంచి తిని ఆశని వెనుక దివ్యరూపమును ధరించిన జలచర జీవుల కధిషస్టాతయగు "బేవుండుకూడ ఉండెను, నద, నదీ, సము[చ, సరోవర సర్ప, సాధ్యాది న త్యులుహూడ (పకాళముగ నూకి మంతమునైై అతని ననుసరించుచుండిరి. నేను లేచి యాపశ్ళ్చి మాధిపతికి నమస్కరించి, స్తోోతములచే సత్కరించితివి. నేనిం కను గూర్చుండనే లేదు, ఇంతలోనే దత్నీణదిక్కునుండి సూర్యు నివలె బకాశించుచు నా వైపునకే వచ్చుచున్న _యముని గాంచితిన్సి, ఆతం డాసమయమున తన ేవరూపనమును ఇవాలించి వమానువరూపమును ధరించెను. ఆతండు. చేత దండ మును ధరించి పితర, గువ్యూకాది "జీవతలు ఉపబేవతలు వెంట

| లోకపాలుర చ్వార్యా అసు పా్షీ 189 కాంగా స్వభావమున న్మ్యుగుండయ్యు సౌమ్యరూపమును గరించి వచ్చెను అతని కృష్ణవర్శ మగు శరీరము కాంతిచే సీలమణి వలెం (బకాశించుచుండెను. నేను రెండుచేతులను జోడించి సమసస్తజీవులకు సంహారకర్షయును, దవ్నీణ దిక్పాలకుందునగు యమునకు 1బణామము కావించితిని, ఆతండును పసన్నుండై నా వైపునకే వచ్చెను.

ఇంతలోనే తూగ్చుదిశనుండి దివ్యగంధములో సుఖద సంగీ ధ్వనితో నొళ విమానము నా వైపునకు వచ్చుచుండు టను గాంచితివి. _చానిలోం దస్పియగు శచీబేవితోం. గూడ "బేవేర్యదుం డుంజెను. అఆయనపైన 'వేలకొలంది కుచ్చులుగల 'శ్వేతభ్యత్రమున్నది - స్వర్గములోని చేవోంగనలు చామరములు వఏచుచుండిరి. చేవతలు, గంధర్వులు, బుషమమలు మొదలగు వారు ఆతని స్తుతించుచుండిరి. ఒకరికి మించి యొకరు మిక్కిలి లావణ్యయు క్ర లై అసంఖ్యాకులగు అప్పరసలు ఆతనిని ఉుట్టా కొని యుండీరి. ఆతండ్పు దినవ్యమగు హరిశవర్శ్మమగు వస్త్ర మును ధరింప శచీఘూత ఆరుణవర్ణ మగు చీవెను ధరించెను. ఇద్దరును నందసవనములోని కల్పవృష పువషృములచేం గూర్చం బడిన దివ్యమాలలను ధరించిరి. ఆ దివ్యమాలా సుగంధముచే దిక్కులు సువాసితము లయ్యెను. అనేకమంది జేవాంగనలు ాళస్వరముతో వివిధ వాద్యములతో ౧. దమళోకిలక౦ంఠములతో విమానముమింద. దివ్యగానము. చేయుచుండిరి, ఈ విధముగ పూర్వదిళా దిక్సాలురు,. (తిలో కాధినాథులు, వూశ్యవీతయగు "జీవేం్చదుండు వచ్చుటను గాంచి నాహృదయము (పేమస్తావిత

శ90 భఛభాగవతశకథ | మయ్యెను. నేను (శద్ధాభక్తులతో శచీ జే వేర్యదులకు నమస్క రించితిసి, అతండుకూడ ఆ గంిపై నిలిచిన విమానము మింద పరివేష్టించెను. అ తరువాత ఉత్తర దిశాధిపతియు, సమస్త ధనరత్ను ములకు (పభువును, బేవలకు కోళాధిపతియునగు కుబే రుండు తనకాంతిచే నాకాశమండలమును _పకాశింపజేయుచు, వివిధ రత్నములచేతను, మణులచేతను (బకాశించు నా పర్వతే శిఖరముపైకి దిగి తన ఉత్తరదిశా శిఖరమున సుఖానీనుం డయ్యెను,

నల్గురు లోకపాలకులు వచ్చుటచే నేను య థాలబ్ధోప వారములచే యథావిధిగ వారిని బూజించితిని నా పూజల నన్నిటీని శౌస్ర్రువిధిచే (గహించి వారిలో దవ్నీణ దిశాధిపీ యగు యముండిట్లనెను:- “అర్జునా ! మేమందటమును నీ తపస్ఫునకు మెచ్చితిమి. మానవుల కత్యంత దుర్గ భమగు లోకపొలురమగు మమ్ముల నందజణను వాగుగా దర్శించు కొనుము, పతా! నీ ళీల స్వభావ, (వత, (బ్రహ్మచర్యము లకుం (బసన్నులమైతిమి. నీవు న్మీపబల పరా(కమమువే పశు పతినాథుండగు త్రిలోచనుని సంతోమపఠచి ఆతని కృపను బాందితివి. ఇదిగో తీసికొనుము, నా యమోఘు దండమును దీసిళొనుము, దీనిచే నీవు శ్యతుసంహారము. చేయం గలవ్స, భీమ శ్ర (దోణ, కశ్ణాదులెవరును నిన్ను జయింహం జూలరు. వకర్హుని బలపరాశమమును గాంచి ధర్థరాజు నిత్యము భయజభీతుం .డగుచున్నాండో. ఆ కర్టునిగూడ నీవు 'సం(గ్రామములోం జంపంగలుగుదువుో - ఇట్లని ఆతండు నాకు

లోకపాలురడ్వానా అస్ఫుపాప్తీ 1191 తన యమోఘదండము నొసంగెను ఈ విధముగనే వరుణుండు తనపాశ *-ఎ నొసంగెను. కుబీకుండు కూడ తన (పస్వాపనా(స్త్రు మును (బసాదించెను,. దేవేందుండుకూడ నాకు సమస్త దివ్యాయ్రముల నిచ్చునబ్లు వాగ్దాన మొనరి౦ చెను, ఆతండిట్ల నెను:- “ప్పుతా ! నేను నీకు సమ_స్తములగు నమోఘా్త్ర ముల నొసంగెదను ఆయితే సీఛ్చ చేనతలకు మిక్కిలి (పియ మును, దుష్క- ర కార్యమును చేయవలసి యుండును. నేను సీ యీ మానుసకరీరముతోడనే స్వర్ణమునకుం బిలిపించుకొం దును నీ గౌరవము నినుమడింషం జేసెదను. సర్వత నీబల ఖ్యాతిని వ్యాపింపం 'జేసదను. మరల నీ శరీరము తోడనే నీ సోదరుల దగ్గజకుం జేర్చెదను. నీవు చింతను వీడి స్వర్గము నకు వచ్చుటకు సిద్ధముగ నుండుము. నేను రథమునిచ్చి నా సారథియగు మాతలిని బంపవెదను అఆతనివెంబడి నీవు రావ లెను.” ఇందు)ండిట్లని లోకపాలురతో నచ్చటనే అంతర్ధాన మయ్యెను నేను నలుదిక్కులను నిర్ధాంతుండనైై దూచుచుం టిని. వమున్నది + ఇదంతయు నాకు స్వహ్నముగం దోంచెను, ఈ లోకపాలున కృపను నేను వాసుబేవుని అవ్యాజాన్నుగహ కారణముననే బొందితిసి.

రాజా 1! ఒళ్కపారిగా శంకరుని యొక్కయు, సమస్త లోకపాలుర యొక్కయు అనుగ్రూహమువలన వస్త్రములను బొంది నేను మిక్కిలి సంతసీించితిని. నేను స్వర్గ స్వష్నములు చూచుచుంటిని. స్వర్గ మెట్లుండునో గదా ! ఆచ్చటి నందన వన మత్యద్భుతమందురే. అక్కడ అందటును విమానము

[92 ఛాగవతకధ లందుననే యుందురని వినికిడి, ఆ వీమానములు కామగము లంట. 'బేవేర్యదుని పురము దివ్యము, అచ్చటి సమస్త భోగ ములు దివ్యములు. అచ్చట బఐరావలమున్నది. మూర్తిమంత ములగు తీస్టములు, నదీనదములయొక్క- " అధిషఫ్టాతృ దేవతలు అచ్చట నుండును ఫఘోగతపస్సు చేసినవారుకు, చిర కాలము కమ, దమ, సంయమాది సద్దుణా చరణము చేసినవారు; ధరా చరణము చేసినవారు మాత్రమే ఆ స్వర్గమును జూడలోలుగు దురు గొప్ప గొప్ప రాజప్టలును, మహాష్టులును, హరు లును, "దేవర్టులును, యశస్వులును, తపస్వు ౫ ను, సత్పురుషు లును మాత్రమే స్వర్గమును దర్శింపలలరు. అదియును ఈ మానవ శరీంముంగాదు. చచ్చిన తర్వాత దివ్య బేహమును ధరించి భూడంగలరు. నేనీ పాంచభౌతికమగు నీ మానప శరీ

• రములతోడనే స్వర్గమును జూచుటకు నేనేమి సుక్ఫిత మొనర్చి తిని ! స్వర్ణగామియగునా డీం శరీకముశనో మరల భూమి మిోా6ందకు రాంయ శీణపుణ్యుండ్రై అన్య యోనులలో జన్భిం చుమ పుణ్య మైపోంగానే అశ త్కారపూర్వకముగం (గ్రిందకుం (దోసివేయుదురు. నేనీ శరీరముతో స్వర్ణమునకు వచ్చి మరల నాసోదరులను గలిసికొనవచ్చునని ేవేం్యదుండనెకు. నేనీ మేని తోడనే స్వర్గమును జూచివచ్చుట "కేమి పుణ్య కార్యము లొన ర్చితిని ! వమి సుకృత ఫలముది 1! నేను జేసిన పుణ్యమేమి యును లేదు శ్రీక ఎప్టకృప వలననే యిట్టి జీవ దుర్గభమగు సుయోగము. ,పొన్షీంచినది, దేవకీ నందనుని దయ, అను ఫప్రవాములు కలవానసికి వ కార్యమును అసంభవము కాదు.

విప) లోకపాలుర ద్యారా అస్ఫృపాప్పి 198 ఇట్లనుకొనుచుండంగ నీ గొప్ప ద్వీపమువలెనున్న గొప్ప దివ్య రథము అకాశమునుండి మందరాచలము మిందకు దిగుట కి నబండినది. గా ॥ _అఆరథము సూరయ్యువికంి మిక్కి-లిగం [(బకాశించుచు) చెను. చిన్నచిన్న గంటలు కట్టంబడినవి. అవి రథము నకుపు నష్రుకు మధఘకధ్యని చేయుచుంకును. దానిలో ననేకములగు నాయుధ ములు వెట్టంబడి యుండెను. అది యిచ్భానుసాగ మగల జిన్నదిగం బెద్దదిగ కాగలదు అదితన దివ్యకాంతు ౬ చే మంద రాచ**మ?ను శోభశావింపం జేయుచు నా ముందు . నకునచ్చి “వాలెను అది నేమి నానలేదు. మధ్యలోనే నిలివినది. వండలకొలండది హరి తాథ్యములు దానికి కట్టంబడి నవి. పాటి సల్లెములు ఒకదాని కొకటి కట్టంబడినవి. వాటిని మాతలి యను ఇం్టదపారథి నకుపుచుండును.. నా సమా మునకునచ్చి రథము. లుపంగానే సారథ్య కరగ్తవిశార దుండగు మాతలి దిగి నా దగ్గజకు నచ్చెను అశండు రాంగానే నాకు సమస్క క0చి నిలుచుండంగా నే నాతని నభినందించితిని. అతిండు నాతో నిట్లనెను:- “*రరుకుల నందనా! విన్ను సీతం్మడి యగు టేవేందుండు వీలిచెను అతండు స్వర్ణములో నిన్నుం జూవందఒంచినాండ. అచ్చట నీ యెకల వాత్సల్య న్నవా నముః6 గుకటింప నుత్సహించు చున్నాండు. నీవ వచ్చి అత నిని సంతోమవెట్టుము.. నీవు నీ సద్దుణములచే చరాచం _షపంచమునకు స్వామియగు వాసుబేవుని సంతోమవెట్టితివి అందువలననే యితరులకు లభింపవని (వొ్వి న్‌కుం (యావ్పించి

194 భాగవతకథ నది. నీవు స్వర్ణమునకు వచ్చుటకు పార్టి వదేహమును వదలి దివ్యచేహమును ధరింపవలసిన పనిలేదు. సీపీ శరీరముతోడనే స్వర్గసుఖమును బూందం గలవు. మరలనీ యిచ్భానుసార ముగ మ ర్త్యలోశమునకు రాగలుగుదువు. సీ వాలస్యము చేయక నావెంట స్వర్షమునకు రమ్ము.” నేను వినయముతో మాళలితో నిట్లంటిని:- “ఇంద సారథీ ! వేను నీకు స్వాగతమిచ్చు చున్నాను. సీ వినయ నాొక్కులకు అభినందించుచునా్నాను. ధర్థ్ణజ్ఞా ! మానవులకు మిక్కిలి దుర్గభమగు నీ దర్శనము సీ దివ్యరఖి దర్శనము లభించినది. ఇది నా యదృష్టము. ఈ రథముమింద అశ్య మేధ, రాజసూయాది యజ్ఞ ములు వేసిన రాజప్టలెక్కి వోవు చుందురు. (శ్రీకృన్మకృపచే నేను దీని నెక్కలయలుగుచున్నాను. ముందు నీ వెక్కిన తర్వాత నే నెక్కెదను*” నా మాటలను గావివి మూతలి రథమువై నెక్కి గుళ్లిఫు క శ్ళెములను సరిచేసెను. నేను దశ దిశలలోని ేవతలకు నమస్క_రించితిని. (బహస్టలు, "దేవక్టులు, సిద్ధులద్య్వారా చీవింపంబడుచుం బరమ రమణీయములగు శిఖరములుగల మందరాచలమును అక అడిగితిని నా సమాపమునంల పనో, పక్షి, వృత, లతా గుల్మాదులః డ శలవు తీసికొని, ఆదివ్యరథమును బర్మికమించి? చానివై నెక్కితిని, అబ్బ ! ఆ రథధమెంత సుందరమైనది ! జానిమిాంది పనితనమెంత గొప్పది ! అది దివ్యగంధముచే సువాసితమయ్యెను. డానిమిందం గూర్చుండంగానే నా కత్యంతాస్లోదము కలిగెను. భగవత్కృపచేతనే యానూనువ

లోకపాలుర ద్వారా అస్సపాప్ని 195 శరీగముతోడనే ేవేందుని రథముపై గూర్మ్చుండం గలిగితిని. నా యానందమునకు మేటి లేకుండెను, నేను సమస్త శోక మును, చింతను, గ్లానిని సంళౌొపమున్సు ఆకలతను వీడి మిక్కిలి | పముదితుండనై తిని ఇంతలో స్వర్షవీమాూనములు వచ్చెను. నందన వనము సమిపీంచెను, అంత మాతలి యిట్లు నెను:- “*మళోభాగా 1! నీవు వచ్చితివి. ఇంక స్వర్గమును జూడుము.” నిమివములో మేము అమరావతీ నగరసమిపవు నకు వచ్చితిమి. వందలకొలంది ేవతలు, గంధక్వులు, అప్పు రసలు నాకు స్వాగత మొసంకి, అందబును మిక్కి-లి సత్కాాగ ముతో నన్ను చేవేందుని దివ్యసభకుం గొనిపోయిరి. ఇ3 నాకు లభించిన దుర్లభ సౌభాగ్యము, అచేమనంగాః-- ..

॥ (3) . దేవేంద్రుని అర్ధసింహాసనము లభించుట ఛప్పయ "బేఖ బేవపతి ముదిత మన పుత్యేమ పరగట కీయో! సిర సూంధ్యోంముంహదూమి శే, అధో సింహాసన దియో। . అర్థము " నన్ను సంతోమమనస్కు-6డై ఫ్యుత, (చీమను (బకటిం చుచు "జీవేందుండు చూచెను, శిరస్సు” మూర్మొ-న్సి ముద్దు "పెట్టుకొని అర్థసింపోప్రనమునం గూర్చుండం 'బెబ్బుళా నిను. - ఇళిశధుధధి /

196 ఛాగవతకధ

దూరమునుండి నారాకం జూడంగానే 'చేవేయ్యదుని ముఖకమలము వికసించెను. నేను గ్యగళ్వగ గాం బోయి ఆతని పరమపానన చరణములవై నా శిగస్పునుంచి (యొక్కి-తివి వచరణములను నిత్యము అవంఖ్యాకశములగు ముకుట మణికా'” శులచే చేనతేలు, రాజక్టులు శోభాయమాన మః కావించెదరో తె శోక్యవందితీములగు నా చకణములను నేను బ్ట్ర కొని నా మస్తకమునకు రాచుకొని, అనందా ళువుునలే వానిని గడిగితిని _ 'చేవేర్యదుం డత్యంత పీతినలో తన దీర్ధ నాసూవ్తు లతో నన్ను బలపూర్వకముగ లేవంద్సీసి కెంగలించుకొనెను. ఆతండునా శీరస్సును మూర్కొ- ని తన ఫోమ-ంకరగములతో నా ముఖమును దుడిచెను, వెండుకలు సరిచేస్తి ఎత్తుకొని తన అర్థాసనమునం గూర్చుండం 'బెట్టుళొ నెను, పవిళాపు తుల మిరువ్రుర మొక్క. యాసనముసం గూర్క్చుంకుటను గాంచి, స్వర్ణములోని సమస్త దేవతలు, బుషులు, గంధర్వులు, ౮ాజో రులు, 'దేవర్డులు మిక్కి-లి సంతసించి అందజును దబేక దృష్టితో మమ్ముల నిద్దరను కూచుచ్చుండిరి. నాయీ సౌబౌ గ్యమునకు నేను చాల గర్వించితిని. మానవశరీరముతో దేవే (దుని అర్థసింహాసనమునం గూర్చుండుటకు నేను చాల లం చితి౨. సిగ్గుచే నేను తలయె త్తి అండటిను జూడనైనం జూడ లేదు, సిగ్గుతో నిర్మదుని వడిలోం గూర్చుంటిని. అనుపమ రూపలావణ్యయు_క్తలగు స్వర్ష ములోని చేవాంగనలు నాక ఛామరనుల వఏీంచయుచుండిర. ఆకాశములో వేలకొలంది మెజుఫు లొకట_సారంిగా మెజసినట్లు 'వేలకొలంది ' అప్పగసలా' యిర్శదే సభలో నుండి9ి, . .

' 'జీవేందుని అర్థసింహాసనము లభించుట 197 ేచేందుని యాజ్ఞచే అప్సరసలు గంధర్వులు నా పాదములను గడిగి విధ్యు కృముగం బూజించిరి. స్వర్షములో అమానవీయ సత్కొ రములను బొందుటచే నా యానందము నగు మేజలేకుండెను. నేను మిమ్ములను మజివలేదు.. వేను సనాగ్టనింపందగిన వాడంను బొత్తుగాం గానని నాకు కాగులాాం చెలియును. ఇది యంతియు నా శ్యామసుందరుని కనా ఫలమే. అఆతండు నన్ను గాడిదమోందనుంకి యెత్తి ఐరా వతముపై6 గూర్చుండంబెట్టలలండు అతండే తృణముూమ 'మేరున్సును 'జేయంగల్వండు ఆగని కృపయుండిన చో స్వర్ణ లోశకమేయేల, (శ్రహస్తలోక మే. తుచ్చముగం దోంచును. సర్వ లోక వీతామహుండగు (బహ శ్రహడ అకని కృపక్తై చేవును రాజూ 1! ఎవయ'మానవులమగు “మనలను చేవకలం గావించెనో, నిర్బలులను బలవంతుల జేసెనో, రాజ్య భస్టులమై నప్పటికిని చృకవర్తుల నానర్చెనో, అసహాయులమైనప్పటికి£ సర్వవిధముల సహోయ మొన ర్చెన్నో అన్నయ” బలర్తాముండు కాదన్నుచున్నను గౌరవ్రలన్తు వీడి మనపతమునే వహిం చెనో. సంహార మొన రెనో, అట్టివాడు మనలను నడిసమ్ముదముల్లో వదలి మాయమయ్య్యేను. (వభ! అఆతండీ (పపంచనున నుండ రాదు. 'ేవతల వలనగ్తూూడ' చావస్తి న్నిపోతక్షవచులన్ను. నేను స్వర్షములోం జంవిత్సిని. ఎవ్వనిబలమున. ॥ చారిని _జంపుటచే నాక్షీమర్త్యలోకములోను,. స్వర్ణములోోను కీ ర్మి,పశంసలు లభిం

198 'భాగవతకథ చినవో, అట్టి (శ్రీకృష్ణుడు లేకవోవుటచే నన్వ్నాటవికు లోడిం చిరి. కావున రాజూ ! మనమును శీఘాితిక్మీఘముగ అతని మాగ్దమ ననుసరింపవలెను, ఇట్లని యగర్జునుండు మూర్చిల్లెను ఎ . నివాతకరవచుల జంపునవుడు కృష్ణకృప సడ ట్లో! తత్రైవ మే నివారతో భుజవండ యుగ్మక్క్‌ ఖాండీవ లక్షణ మరాతి వధాయ జేవాః | 'సేంద్రాః శితా యదను భొవిత మాజమాఢ తేనాహామద్య ముషిఈః పురుషేణ భూమా ॥ బాధగ ౧ స్కం, ౧౫ అ. ౧౩ న్లో “కాలకేయ నివాత కవచాది టైత్యులం . , జంవితి నెవ్వని సంస్థరించి...” అట్టివాండు “మనలను దిగనాడి చనియె మనుజాధీశా[' _*చీవ దానవ యమరాష్‌సులుకూడ నన్ను గెలువం జాలని ఆ రోజు లేవి! అవి అయిపోయినవి. ఇప్పుడో సాధా రణభిల్లులు నన్ను6 గొట్టి వెడలంగొట్టిరి అనుచు నర్జునుం జేడ్చుచు ధరగ్హరాజు అడుగక పూర్వమే యిట్లని చెప్పందొడం ను; “రాజూ ! ఇప్పుడు చెప్పవలసినదియును లేదు. విన వలసినదియు లేదు. నాకు స్వర్ణములోని విషయములు డ్గాపక మునకు వచ్చుచుండిన, నా యాశ్చర్యమునకు మేజయు౦ండుట "లేదు, అవి చిరకాలము[కిందట వచ్చిన స్వష్నములవలెను.

నివాతకవచుల జంపునఫుడు కృష్ణ్రకృప 199 పూర్యజన ములో జరిగిన విషయములవలెను దోంచుచున్నప. నే నైదుపంవత్సరములు స్వర్గములో నుంటివి నే నచ్చట శ్రీకృష్ణకృృపచే "'జీవతలుకూడ వేయంజూలని కార్యము లొనర్చితివి.

నే నచ్చట సమస్త విధముల దివ్యా(స్త్ర ఆరాధన సం ధాన విసర్ష్ర్య పంహారములను నేర్చుకొని, వాటిని (బయోగిం చుటలో నిహణుండనైన తర్వాత నేను మో చరణ సన్నిధికి వచ్చుటకు ఇంగదుని అనుజ్ఞ నడిగితిని. భరత వంశావతంసా! ధగగరాజూ! నేను స్వర్గములో నివసించు చున్నప్పటికిని, స్వరీయ దివ్యభోగముల ననుభవించుచున్నప్పటికిని నా మనస్సున వాంత్రిలేదు నాకు ఉండి ఉండి జూదము విషయములన్నియు జ్ఞాపకమునకు వచ్చుచుండెడివి. నిండు సభలో [జౌొపదిని అవ మానమును జేసిన సంగతి తలంచుకొనిన కోధముచే నా శరీ ౧ము కంవించెడిది వెంటనే ఒక్కండనే బయలుబేరివచ్చి, యా దివ్యా(స్త్రుములచేం గౌరవుల వందజను భష్ణము చేయ వి యునని మయుంజెడిది. కాని వెంటనే మో (పతి నాకు స్థాపక మునకు వచ్చెడిది మిరు ధ రాాత్డులగు. ధరగవీరుద్ధ ముగ మోనరేపనియును జేయరు, వనహాసము గడుపు పూర్తి కానిది మా చేవీధముననగు దిరిగిపోరు. ఒకవేళ నేను తొందర పడి కౌరవులను జంపీయుండిన, మిరు నిశ్చయగ నే నధరి శ్రి ననియు, మోసకాండననియు భావించి, నన్ను బరిత్యజిం చెడు వారే. ఈ భయముచే నేను నా (ళోధమును దిగ్యమింగి మనస్సు కుదుట పరచుకొని సమయము కొజికు (సతీవీంచా

200 భాగవత కథ

చుంటిని. మిరు లేక స్వర్గములో నాకు సుఖము గనంబడ లేదు. మి రరణ్యములలో నొనొాయిడుశ"లు పడుచు, నేను స్వర్గభోగము లనుభవించుచుండిన నా భోగము లనుభవించి యల 1 అనుభవించశేల | ఇట్టి స్థితిలో ఇం్యదలోకమే కాదు (శహ్మూలోక మే నాకు సుఖ పదముగ నుండంజూలదు. కాని, కార్యవశ మున, మా యాజ్జను బరివాలిచుటకు నే నచ్చట ఉండవలసివచ్చినది. 'చేవేందుని బలనంతముచే స్వర్గసుఖము లను గూడ సరిగా చనుభవింపలేదు.

నేను అ(స్ర్రుళ(న్ర్రుములలో వాగుగాల చారంగతుండను. కాంగానే ఒకదినమున 'దేవేందుండు నన్నత్యంత మమశార ముతో దగ్గటికు పిలిచి యిట్లనెను:- “వత్సా! అష్టకా | నీ తోక్‌ విజయుండనైతివని నాకు నమ కము కలిగినది ఇప్పుడు మూండు లోకములలో జయింపంగలవాండు ఛేండు. నీవు (శద్ధగా సమస్త శస్తాస్త్రుములను నేర్చుకొంటివి. సీధార తాళ క్రికివి హస్తలాఘవశ క్రీకిని నేను మిక్కిలి సతోషయి చెందితిని నీవు నా కాగ్య మొకటి నెజవేర్పవలసి యున్నది. నేర్చుకొనినవిద్యకు గురుదవ్నీణ నిచ్చుట కిదిచే సమయము.” కను చేతులు జోడించి యిట్లంటేని;- “ప్రభూ ! మి

రిచ్చిన అజ్ఞ నా శక్తికి వించినది శాకున్నయెడల నది నెజు 'చేనదనియే నమ్దండు మి శే (ప్రియకార్య మొనర్పవల యునోనా కాజ్ఞాపిండుండు.”

.. "దేవేందుం డజానందముతో నిట్లనను:- “అర్జునా | ఇష్టుడు మేమందజుమును నీ శాహుబలమును ఆధారముగం

2గ్ర నివాతకవచుల జం పునపుడు కృష్యకృప లి01 జూచుకొన్నాము. మేము; ేవతలందజుమును గలిసి చేయ లేని పర్షిని నీవు చేయన్లలసియున్నది. నాకు వివాత్రకవచులను శాతాళముగ నుందురు. వారు వుమారు మూండుకోట్లమంది కలకు. వారు చేవ, దానన, గంధర్వ యమోదులచేం జావరు, కావున నీవు వారిని జంపి, ేవతలకు మేలొనర్పుము” "బేవేంద్దుం నోట యిట్టి (పశంసను వినంగానే నాకు కొంత శగర్వమతిశయించెను,. నే నిట్లనుకొంటిని ఫో చేవేం లండు నా బాస్యుబలమ్యునై, నా గాలండీవ ధకస్సువై, గా య్య స్త్ర విద్యవై నింతిటి విశజ్వాపముంచినాండు. నాలో అంళటి బలమెక్కడిది +! చేవతలచే నవధ్యులైనవారు నా వేతం జత్తురా! ఆ సమయమ+*న నేను, ఈ .బలము నొద్గికాద్గ. శ్యామసుందసునదను 30గతి మఆచియేలోయితిన, నిచాతశవచు లను, హిరణ్యపుర వాసులగు దైత్యులను జంప నాలో నిజ ముగ్గ శక్తి లేదు. కాని ఆ సర్ధ్వాధ్తాగుండిచ్చిన శక్తితో జూవంగలనుతి నేను 'జేవేందుని' యాస్ఞనుబొంది, మాతలి నకుపు అ దివ్యరథముమిోంద ద్రైత్యులను జంపుటకు స్వర్ణము నుండి 'బయలుజేంతిని. ఆ సమయమున _ స్వర్గనాసులకు ఆనందమునస మేజలేగు,. బేవతులు, బుషీగణము 'నా పరా మముగూర్చి (పశంసించిరి. గంధర్వులు " నాగుణ గానము చేయు చుండి. అప్పరసలు నందన వనములోవి దివ్య పుష్పములచే నా మింద వర్షమును గుటివీంచిరి. అందకు యధోచిత " సత్కారములను గావించి జే వేందుని దివ్య

201 “భాగవత కథ గథమువై _ గూర్చుండి అనేక జల జంతువులతో నిండిన సమ్నుదతీఠరమునకు వచ్చితిమి స్తారథి యగు మాళలికి రథమ: నడుపుటలో. నెంతటి కుశలత్వము కలదో నాకప్పుడు తెలిసినది. నిబిుమముల్లో_సహ సాకములగు పచ్చని గుజ్తిములచే లాగం బదుచున్న నారథము అనేక వంకరలుగం (దిప్పి భూమికింద నున్ను నివాతి కనచుల దివ్యఫురికిం నొనిపోయెను. అక్కడగల సుఖనామాగులు, వైభవము స్వర్షమునకు మించియుం డెను. స్వర్గవై భనములు వాటిముందు "'బేలువోయినవి. అఆ పురము పూర్వము 'బేవతఃదని నాకు మూతలివలనం_ దెలిసినది. పూర్వము "జేవతలచ్చట నివసించెడెరారంట పరాక్రమవంతు లగు దైత్యులు దానివి లొగుకొనింట ఈ దైత్యులు గొప్ప బలవంతులు బహ దేవుని వరముచే వీరు బేవతల చేతను, ఇతర జీవ్రలచే నవధ్యులైరి.

నమ్ముంజూడగానే దైళ్యులు (కోధో_బజేకమ:న శూల పట్టిశ ఖడ్గ, తోమర్క భుసుండి మొదలగు నానాయుధములను గొని నాపైకి విరుచుకొనిపడిక, నేనుగూడ వారిపై సహస్ర ఇశాళములను విడిచి గాయపరపతిని ఇాలవముంది నాహెౌణ ములకు చచ్చిఏ. చాలమంది వ్లారిప్రాణములను గుప్పిట వెట్టు కొసి పారిపోయిరి. కాని కొంతపేవైన తర్వాత మరల వారు అస్ర్రశ(స్తుములను గ్లైకొని నాతోంబోశాడ వచ్చిరి. ఈసారి వారు ఆసురీమాయను (బయోగించిరి... ఒకళోొంక్కాప్వుడు రాళ్ళవాన గుకియించిరి, ఒక్కొక్క-ప్పుడు ఎటుచూచినను అఆగ్నియీ కనంబకు చుండెను... ఒక్కొక్కప్పుడు ఘోకాంధ

నివాతకవచుల జంపునపుడు కృష్ణకృప 208 కారము” (క్రమెడిది: "మాశేమియుం గనంబటెడిదికాదు. ఆ సమయమున వారు అలవఖ్నీత భావముతో వివిధా(స్త్రపు? లను వర్షించిరి. అ ఘోరాంధకారములో. నామాళలికి కూడ రథమునడుపుట కష్టమై తికమకపడెను ఆతండిట్లనెను:- “అడ్డనా ! దైత్యులు (ప్రబలులు. ఇంతటి ఘోరయుద్ధము నే నెన్నడును జూడలేదు, నీవు వజూ(స్ర్రుముచే నీమాయను

మాతలి భయభీశుండగుటను గాంచంగానే నాహృదయము కూడకంపిఎచెను. నాశేమియుం గనంబడుట లేదు నాయ్యస్త్రుగతి అగిఫోయెను. అప్పూడు నేను జ్యామసుందరుని స్టృరించితిని. ఆ లీలామానువ స్వరూపిని నేను లోలోన స్తుడించితిని, స్థరింఒం గానే అతండు నకు బుద్ధి యోగమును | బనాదించెను. నేను వజా_స్త్రమును యబయోగించి రాశ్షసమాయను' నాశనము చేసితిని. ఇప్పు డంధకారములేదు.” ఎటుమాచిన దివ్యపకా శమే, మాతలియు జాగ త్తగ నుండెను ”అతెండు గుజ్జిపు కల్లెములను లాగిపట్టుకొనిను, ' అంత నేను శబ్దభేది గాణము లను విడిచి దాంగిన ద్రైత్యులను ' గొట్టితివి. నా దివ్యాస్త ముల జెబ్బచేం.జచ్చి ద్రైత్యులందలును. సిస్టీవులైై (క్రిందపడిరి వారినగరములో నెచ్చట చూచినను, హాహా కారములు వ్యాపిం వెను. మాళలి . నా బలపరాకభుములను :” |బశంసించెను. నేనిందునికంయె భూరుండననియు“'బర్మాక్‌ముండననియు. బలి "కెను. "ఈ శక్తి నాదికాదనుసరగతి ' ఆతనిశేమి” తెలియును 1

వై04 భఛాగసవతకధ_ నన్ను నిమి త్తమాతునిగంజేసీ_ చంవీంచెను. ఇ రతని శక్తి చేతనే నేను అస్త్రశ(స్త్రుములను పవిధిగం (బయోగించు చుం టిని.-.అది నిజముగ నా బలమే. _యగునెడల _నేభు, ఆటవిక భిట్లులచే నేలయోడిపోవుదును! నివాతకవచులను హోరణ్యపుర వాసులగు టైత్యులను జంపిన బాణము లిష్పూడు సాధారణ మూనవ్రలకడ నేల కుంథితము లగుచున్నవి 1.

రాజూ! ఈ విధముగ సమస్త నివాతకవచాడి రాతసు లను జంపి, విజయశంఖమును . (మోగించి నే నత్యంతహ వ్‌ ముతో అ పాతాళపురినుండి బయటకువచ్చితిని ఇమౌాగ్షమధ్య ములో నాకాశమభ్యమునం గ్రిందకు (వేలాడుచున్న. నొక దివ్యపురము నొకదానిని గాంచితిని _ అది ఆకాశముననే "వ్రేలాడుటనుగాంచి జేనాళ్ళ ర్యముచెంది మాశతలినో నిట్లం టిని: “మహాభాగా! నీవ 'జీవేంద్తునకు సారథివి. పర్వజ్ఞుం డవ. ఈ యాశ్చర్యకరమగు నగర మేదియో,. _తెలుఫుమి ఇది యింతి బేదీప్యనూ నముగను, వమియు నాధ్ధాగములేకుం డంగమన్నడి యిది యెవరివరము వలననో ఇెస్పుము..

అంత మాళఠిలి నాతో నిట్లనెకు; “*పాండునందనా! ఇది పొలోము కోలశేయాది యైత్యులు నివసించు. పారణ్య ఫునము, ఈద్రై త్యుల ల్లులగు పులోమి, శాలికాయను వారు అనేక దివ్యవర్షములు ఘోర తపస్సును చేసిరి. ఆ తపస్సు నకు మెచ్చి (బ్రహ్మ వరములను నోరుకొనుమనెను. వారిట్లు వరముల నడిగిరి:- “మా ఫ్యుతులన్ను -జేవతల్కు రాశసులు, యమ్‌లు, గంధర్వులెవరును జంపరాదు. వారు నివసించుట

నివాతకవచుల జంపునపుచు క అవ్మ్యప 2ంక్ళ కోక సువర్ష మయమగుు _పురమును .నముస్త వినూనములను మి౦చియుండునట్లును,. . ఎచ్చటికి వెళ్ళందలంచిన నచ్చటకు వెళ్ళకలిగి యుండునట్లును, ఆకాశమున నాధారము లేకయే (వేలాడుచుండంగలిగినట్లును నికి శ్రంపవలయును. ౫. ॥ ॥ (శైహ్మాబేవుండు “త్రధాస్తు” అని. అట్టి వరమునే యొసం ను, వీలౌమహుని వరముచేతనే యానగరో మిట్లు ఆకాశ మధ్యమున . [వేలాడుచున్నది. దీనిలో నివసించు బెత్యులతి బలవంతులు. వీరు బేవతలకు శృతులు. ఎప్పుడ్‌ను జేవేందు నక్తు బాధ కలిగించుదుందురు. ఈవరము వలన వీరు జేవత లేం జావరు,. అందువలన వీరిని చేవతలు చంఫంజూలకుండి ఏ. ఆ కారణమున వీరికీ గర్యము హెచ్చి సశ్థనూతనోపదవము లొనర్బుచుందురుగ .. నేనిట్లంటీని:- “మాళతలీ ! నారథము నీ ఫపురములోనికిం గొనిపొమ్యు. ఏకు జేవేం్యదునకు కతువ్రులై నేప్తూకు నాకును శషతువులే. చేతులున్నవి. వీరినిగూడ చీరపియే 'వోవ్రదము ₹ మాతలి యిట్లనెను:- “మహాభాగా ! నివు విరిని తప్పక చంపగలవు, * వీరు జీవతలచేం 'జావరసీయు, ఓక మకు మ్యుని చతులలోం జత్తురనీయు (బ్రవా నోట "జు వ్‌ీస్‌యు6౮ టిని, * కావున నీవు పీర్‌ని జంవీ అవల్య్‌యా చేపతల బాధనూ" దొలిగించుకుుో " ౨ ౨ ఇది వినంగానే హరిని జబంపుటకు నేను "నిశ్చయించు కొంటిని. . ఆ ఫురముల్లోం (బవేశింపంగానే ఘో3యుద్ధము జరిగెను, దైత్యులండణునుు.. నామ్నింద . వ్యష్క్రృశ్యప్ర్రములను

206 ఎ “భాణవతకథ గైకొని విరుచుకొని పడిరి. నేనుకూడ ' నాదివ్యా(స్త్రముల చే చారి య్యస్త్ర ము లస్నిటిరి వ్యర్థము కావించి, నిమిషములో వారి నందజును జంవివేసితిని. అంత వారందజు నా దివ్య నగరములో దూరిరి నేననేక తీళ్ణచాణములను సంధించి, ఆ సువర్షనగరమును ముక్కల వబుక్కంలు చేం దై. త్యుల నంద ఆను నేలమాదకుం బడనొట్టితిని, = “అప్పుడు వారు నారధ గుజ్జముల కాళ్ళను బట్టుకొనిరి. అంత వజ్యాస్త్రుముదే వారివి గూడ పడంగొట్టితిని ఇ" శ ై “ఈ విధముగ నా వాసుజేవుని కృపచే జేవతలకుంూడ దుర్దయులగు దైత్య దానవులను జంపి విజయుండ్ననై ేవేం (దుని అమరావతికి వచ్చితిని. అక్కడ _ ఆందజువు నాకు మికిలలి _వెభవముతో స్వాగతపుత్కొరములు కానించి). ఎవని కృవచే నిడియ౨తయు జరిగెనోో ఎవనీ బబమునే నే న జేయులగు ద్రైత్యులతో నిర్భయుండనైై పో రాడంగలిగ్గితినో అఆ సర్వాంత ర్యామియగు శ్యామసు *దరుందు ఈ ధ రాథఢామ ముసు వదలివి యెను. ఆశతండు నన్ను మోసముచేసి వైకుంఠ మునకుం బోయెన్ము.రాజా 1 ఇష్పూడు మనక్యాశయమ్లు పోయి *'నది. మనము హతవీర్యులమై, పర్మాకమ - హీనులమైతిమి. ఇ౮క మన జీవితము వ్యర్థము. ఇప్పుడు మనల నొక, సామాన్య మానవుండు కూడ ఓడింపంగలండు. . 'నీచాతినీచులకంట మనము నీచులము కొంగలము.! ఇట్లు పలుకుచు నర్జునుండు గద్గదికుండై, తర్వాత పలుకంజూలకపోయెను * .

నోధన హగణ సమయమునం గృవ్మకృప విగ -గోధన హంణ సనుయమున గృష్ష కృప .. శ్లో యద్‌ బాంధవః కురుబలాబ్టి మనంతపార "సీకో రథేన తత ళీఒహామతీర్య సలత్వమ్‌ 1 ॥ (పత్యావృాకం బహుధనం చడ మయా పళేషోం 'లేజాస్పదం మణిమయం చ వారం శిరోద్యః ॥ " వాలాను, ౧ స్కం, ౧౫ ఆఅ, ౧౪ క్లో, ' ళసోగహణము నాండు కురుకులాంభోనిధిం గొడ దితి నెవ్వని కరుణం చేసి న్‌॥ కర్ణ సింధు రాజ కౌంవేందాదుల గలలపాగ లెల్లం దడవి తెచ్చి | యే మహాత్మ బలిమి నిచ్చితి వింటుని పుతి యడుగ బొమ్థ్ణ పొత్తికలకు శి అట్టివాండు “మనలలు దిగనాడి చనియె మనుజాధీశా![” ః ॥ త్రీ మదాంధ భాగవరము*

• సమృద్ధి ఇాలియగు రాజడథాని నగర కవాటము తెరవం బడినప్పుడు దానినుండి చితవిచ్చ్శిత వేపములుగల క్రీ ఫురు షులు బయలుచేరి వచ్చునట్లు, అదనుని సృ్రతియను నగర కి వాటము తెువంబడగానే దానినుండి ఒక్‌ క థత ర్వాత నింకొక కథ బయలుజేరి వచ్చుచున్నది. (శ్రీకృష్ణ కృపచే నాత:జేయీ కార్యము లొసర్చెనో, వ అమానుమీక పొగుషు మును జూపించెనో వాటిని జ్ఞాపకము చేసికొనిన అతని హృద

908 భాగవత కథ యము ' సకరిగిప్లోయెడిది.:. ఆ శార్యము లన్నిటిలో 'నాతనికి నూూర్సి మంతమగు నచ్చ్యుతున్ని అను్ముగహము కనంజడు చుండెను. - వన వాసాంర్దితరమున 'నాతనికి అజ్ఞాత వాసస్టృతి కలిగెను అతండు కగుణాన్వరముతో తన యన్మ్హయగు భర్శ్మశాజుతోనిట్ల వెన్నిం“ర్యాజ్లా! ఎంత్రని 'వెప్తూదును 1 (శీకృవ్ణకృపకు అంతు "లేదు. మన అందటమి.ద ఆత్తనికి అపారక్ళప. వాస్తినాపుర సమిపముననే మణ్స్య దేశ రాజధానిలో, విర్శాటాజుదగ్గటి మనము మాగ్తువేషనులతో అజ్హాత వాసమును గడుపుచుంటిమి దుర్యోధనుండు మనలను నలుదిక్కుల కదకి వేసా”రెను. కాని జాడ నొజకలేదు. వనవాస దుఃఖమున మనము అత్మ హత్యలు చేస్టొంట్నిమని అతండనుకొనెను, కాని మనము తొాంబులువలె నంగములు ముడుచుకొని యుంటిమి. కొంగ వలె ధ్యానమును నటించుచు రాజ్య మను నాహారఠరముళొటికు (బతీషీంచుచుం.. గన్నులు మూసుకొని 'మృపాసమాధిని నటించుచుంటిలు, నేతిొజికు నంధ| కాహగ్హుణునివలెం గాలవ్నేపము చేయుచుంటిమి. అ సమయములోణ గారవ, (బ్రిగర్శ నరపతులు కలిసి మత్స్యజేశముపై దండెల్తిరి తన -సీనాపతి కీచరునిసహాయమున మ ట్ర్య్యాధిపతియగు విరాట కాజు (తిగ న్లాధిపతిని చాలబాధిం చెను, అఆ పూర్వవై రమును పాటించి కసితీర్చుళొనుటకు సుశర కౌరవుల సహాయలేను బాంది మత్స్య దేశమువైకి దండెత్తి ' వచ్చెను. ఆతంజొక్‌ ప్రక్కను దంజెశ్తెను. ఇది కనిపెట్టి కౌరవులు, విరాటరాజు

వె. నోధన హరణ సమయమున6 గృప్మకృప ౨09 తన ఉేనలతో (తిగ ర్త రాజుతోం బోరాడుచున్నప్పూడు తాము ఇంకొక్నవెపున ముట్టడించి ళూన్యనగరమునుండి గోధనమును, రత్నభూపషణములను హరించుకొని పోవచ్చు ననుకనిరి. చివరకశ్తే చేసిరి. మిరు భీమనేనుని దీసికొని విరాటరాజుతో తిగ ర్తులతోం బోరాడం బోయితిరి. ఇచ్చట విరాటరాజు కుమవూరుండు ఉత్తమండు ఒంటరిగా నగరరతణ కొజటకు ఉండెను. ఆ నమయమునం గొరవులు సమస్తగోవుల నప హరించిక, గోరత్షుకులు వచ్చి యీ సమాచారమును రాజ కువూరుండగు ఉత్తమనకుం జెప్పిరి. ఉత్తరకుమూరుండు రాణి వాసములో నిట్లు పిగల్భ ములు పలుకు చుంబజెను;= ీనాకు తగిన సారథి యుండిన యెడల నే నిప్పుడే వెడలి సమ_స్తకౌరవ శీనను ఓడంగొట్టి నోవు)ను విడిపింపలగలను ”

ఆ సమియమున నీ ఫార్యయగు (దౌపది పైరంధి “వేష ముకు ధరించి అంతపురములో నుంజెడిది నేను నపుంసకుం డగు బృహన్నలా "వేషమును ధరించి విరాటరాజు కూంతురగు ఉ_త్తరకు నృత్యగానములను నేర్పుచుంటివి. నేను సారధ్య ములో. జూల గొప్పవాండనని 'చాపదిద్వారా ఉత్తరకువూారు నకుం దెలిసెను, ఆతండు నా యధార్థస్వరూప ముగు "దెలిసి భొనంజూలక పోవుటచే నన్ను దనకు సారథికావలసినదని బల వంతము. చేసెను. అజ్జతవాసము గడువు ముశియుటచే, ఇదియే యుద్ధమునకు మంచి సమయనునుకొని అంగీకరించి, రథమును గట్టి ఉత్తరుని యెదుట నిలుచుంటిని,

మేము సిద్ధపడి పోంబోవంగా బాలచాపల్యనుచే ఉత్త రుని చెల్లెలు ఉత్తర నాతో నిట్లనెను:- *బ్బహన్నలా ! మా

210 ఛాగవత శథ అన్ను కౌరవులను గెల్చి వచ్చినప్పుడు నా బామ్మలకు రంగుల రంగుల పొత్తికలను "నేవలయును” నేనును వినోదముతో స్‌ట్లం టిని:- “దుర్యోధన, కన్హాది వీకుల వ(స్రుములను నీ కొకు 'తెచ్చెడము.” నవ్వుటాల కిట్లని నే ను త్ర్తరకుమారుని రథమును నడుపుచుం గొరవసేనా సమూహము వైపునకు; బోయితిని. నన్హాకాలమున నున్న ఫఘనఫఘోర మేఘజాలములవలె సర్వ త వ్యాపించి, సమ దకునలె నుప్పొంగుచున్న అపార కౌరవ "సేనను గాంచునప్పటికి ఉ_త్తరునకు గుండె లదనెను. వానికి శదీకమంతటను జెమట పోయుచుంటేవు. ఛభయముచే నాతండు గడగడ పణయకచుుండెను ఛభయపడుచు నాతండిట్లనెను:- “బ్బహన్నులా నీవు త్వరగా రథమును నగరము వైపునకు, [వదోలుము ఈ యోధులతో నేను బోరాడ:జూాలను. మన గోవులను దీసికొని పొయిన6 దీసికొనిపోనిమ్ము. ఇంక కావ లసినన్ని గోవ్రలు వచ్చును. _బతికియుండిన బలుసుఆకు వరు

కొని తినవచ్చును. బఒశ్వర్యము లవే రాగలవు

నే నా కుజ్జవానికి అనేకవిధముల జెప్పిదూచితిని. వివిధ విధముల గ్రైగ్యకు చెప్పితిని వీరతావాక్యములను _బలి! అతని నోదార్చితిం, ఏరధరగ్తములను 'జెప్పితిని. యుద్ధ మర్శమును బలికితిని యుద్దపరాజ్బుఖుండగుట త్మ్యతియులక గొప్ప యధర్థహని ఇెప్పితిని కాని ఆతండు వినలేదు అతేం డంతగా. భయకంపితుండయ్యెను నేను రథమును వెనుకకుం దిప్పకపోవుటను గాంచి, ఆతండొంటరిగా రథమునుండి దుమికి పాటిపోవుచుండెను.. నేను రథమునావి పరుగెత్తి

నోభళన హరణ సమయమునం గృషప్జకృప లే్నే

వానిని బట్టుకొంటిని. ఆతం డత్యంతాకలుడైై నన్న నేక విధముల (బతిమలాడుకొనెను. వవిధ [పలోభములం బ్బ చుండెను. అంగ నాకు నవ్వువచ్చి యిట్లంటిని $- “వత్సా! నీవు భయపడవలదు. నేనే యుద్ధము చేయుదును. నీవు నా రథమును [(తోలుము.*

అఆతిండు భయపడుచు నిట్లనెను ;- “నీవు నపుంసకుం డవు, ఆటపాటలు నేర్చినవాండవు యుద్ధమేమి చేయలగలఫు 1 నీళ్ళు మునింగిపోవుదువు, నన్ను ముంచెదవు* . _

ఆతం డత్యంత భయభరితుండగుటను గాంచియుువణంకు టను గాంచియు నేను నా పరిచయమును గానించుచు నిట్లం టిని;= నేను నపుంసకుండనుగాను. నేను గాండీవ ధనురారిని. (శీక్ళవ్ల సఖుండగు నర్జునుండను, వాసుటేవుని కృపచే నేను సమస్తము చేయంగలను - సుసజ్జితమగు నీ జేననంతను నే నొక్కండనే యోడింపంగలను.. కృ కృపచే నా శేపనియు కధినము కాదు. చేయంజూలని పనిలేదు. అసంభవమేమియును లేదు. నిర్భ్యయముగ నుండుము

అనేక య పశ్నులడిగిన మిోందట, శమివృతుము మ్‌ాంద చాంచి యుంచంబడిన గాండీవ ధనుస్సును గాంచగానే ఆతనికి నమ్మకము కలిగను. నే నర్జునుండ నేనని తెలిసికొని నాకు పారథ్యము వహించుటకు అంగీకరించెను...

. నేను నా. గాండీవ ధనుస్సునకు నారి తగిలించి ధను ష్టం కారము . కావించితిని. నా ధనుష్టం కారమును విని కౌర వులు హడలికి. (ప్రళయ కాలాంతకుండగు నర్దునుండే మనతో

వేపి “ఛభాగవతకథ యుద్ధము చేయ వచ్చుచున్నాండని నారు (గహించికి, ఆ సమయమున గాండీవ ధనుస్పుగొని త్రైలోక్య విజయులగు ఛీమ్ము? (ద్రోణ కర్ణ దుర్యోధనాది (ప్రబల పర్శాకములును, (పసిద్ధ యోధులు "నగు వారి సమ్ముఖమున నొగ్క డే యుద్ధము'చేయ సిద్ధపడితిని. అనేకామోహిణీసేనతో సుసజ్జతమై సకల (ప్రపంచమును సంహోరముం చేయంగల వందలకొలది శూర వీర సేనాపతి సమూవామెక్కడ, రెండవవక్క నే నొక్కడ నెక్కడ + అయితే నాకు శ్రీకృష్ణుం జాధారము క్‌లండు. చ్య్వారకాధీశుని అశయముకలను. బలరామ సోద రుని బలమున్నది, కృపాసాగరుని కృపావలంబనము కలదు. నేను భయపడలేదు. నిర్భయుండనై. వారినందజణను యుద్ధము నకు, ' చిలిచితిని, ౪

నేను యుద్ధమునకు వచ్చుటను గాంచి కౌరవమైనికులు వారిలోవారు వాదవీహాదములు పడసాగిరి, కర్టుండు' నన్ను తుచ్చుండనెను. కృపాచార్యుడు. నన్న్ను6 బ్రశంసిం చెను. నలుగురు నొనావిధముల ననుకొనంజొచ్చిరి. ఇట్లు వాద వివాదములు పడుచుండం గాంచి భీష్ణు వీతలామసహుండు అండ అను శాంతింపం జేసెను. అంత నందలును గలిసి యుద్ధము నక్షు వచ్చిరి.

రాజూ! అఆ సమయమున ఫఘన ఫఘోరయుద్ధము జరిగెను. పైనికు లందజును బూర్జ్మశ క్రితో నన్ను బరాజితునిం జేయ యోజించుచుండిని. అందజును గలిసి నన్నుం బడంగొట్టం దలంచిక8, కాని ఆనందకందుండగు నందనందనుండు తన అపార

నోధన వారణ సమయమునం గృష్ష్రకృప ల! మగు (బేమచే వారికోరికలు నె వేరనీయ లేదు. కర్ణ్య కృపా చార్య, (దోణాచార్య, అశ్వన్టైమ, భష దుర్యోధనాదులు ఒకరి తర్వాత నొకరు నాత్‌ 6 బోరవచ్చిరి, కాని నేవందటి నోడించితిని. అందజును యుద్ధమునకు భయపడి వారిపోయిరి. అందజు పరాజికులైన తర్యాత కర్టుండు సంహబాళించుకొని మరల నాతో యుద్ధము చేయవచ్చెను. ఆ సమయమున నెవ రిని జంపవలెనని నాకులేదు. వారినెక్షైనం బరాజితుంల గావించి విరాటరాజు గోవులను గొని రావలెననియే నా ముఖ్యాఖభి (పాయము. అందువలన నొక్క_సేనాపతినైన నేను జంప "లేదు. సైనికులు మ్యాతము చచ్చిరి. అందణు పరాజిశులై న తర్వాత వారిమాంద నేను సమో 'శనౌయ్రమును విడిచితిని. దానికి వారందజు మోహితులై సంజ్ఞాళూన్యు లై యుద్ధ భూమియందు చచ్చినవారివలెం బడిహోయిరి. 'నే నుత్తర కుమారునితో నిట్లంటిని:- “వత్సా ! నీవువెళ్ళి మోహిశులై మూర్చ చెందిన ముఖ్య ముఖ్య వీరుల మణిమయ మకుటము లను, వాగుగాం (బకాశించుచున్న పట్టు ఉ _త్తరీయములను ఉత్తర బొమ్మ పొత్తికలనై. తీసికొనిరమ్ము. ఏీటిని దీసికొని పోయి నీచెల్లెలు ఉత్తరకిచ్చిన నామె ఛాల అనంద పడం గలదు, ముదిత మనస్కయై వీటిని గొని తన బొమ్మలకు వీటిని గట్టి ఉల్లాసముతో నాడుకొనం గలదు

నా (య్యాజ్ఞను బొంది ఉత్తర కమారుండు రథము నాపి అమూల్యములగు వస్త్రాభూషణములను వలుచుకొనెను. అన్ని టిని దీసికొని భీవ్ము పితామహుని దగ్గజకు వెళ్లుచుండంగా

914 _భాగవతకధ వానిని వారించి నేనిట్లంటిని :- “వత్సా! అచ్చటకు "వెళ్ల వలదు. ఈ భీష్ముడు నాకు రత్సకుండగు (శ్రీకృన్ణునకు పరమ భఛక్తుండు.లోకములో నీతనిని బరాజితుని గావింపం గలవాంకు కాని సమో ్రహితునిం జేయగలవాండు కాని లేయు ఈ సమోగ్హహనా(స్త్రుముచే భగవత్కల్భపచే సీతండు సమ్మోోహి తుండు కాలేదు. జూాగతలోనే యున్నాండు. ఆతని వైపు చేయి జావితివా నీ (పాణములు సున్న.”

నా మాటను విని ఉత్తరుండు వెళ్ళినవాం డక్షు తిరిగి వచ్చెను. ఆతెండు పీతామహుని వస్త్ర మకటములను గొన వలెనను యూహను మానుకొనెను.

రాజూ! ఆ సమరమున నింతటి యద్భుత కాండము జరి గినది. దుర్యోధనుని గర్వ ముడిగిపోయెను. కౌరవుల నునో రథిము విఫలమయ్యెను. (తిగర్తు నితోం జేసికొనినసంధి సఫలము కాలేదు. వారిచేతికి విరాటుని ధనమును చిక్కలేదు. ఆవులును చిక్కలేదు. వైగాం బరాజయము పొందవలసి వచ్చినది. సె నికులందజు మూర్భ్చృపడిపోంగా నే గోపాలకులతో తమ 'నోవు లను తోలుకొని పొమ్ముంటిని. నేనన్న దే తడవుగా గోపాల కులు గోవుల నన్నిటిని దోలుకొని పోయిరి. నోవులు కూడ క్మతువిము కృమువై తోంకలెకశ్తుళొని నగరము వైపునకుం బరువిడుచుం జెను.

ఈ విధముగ రాజూ! ఇంత యపార కారవసేనా సమూ హమును ఎవని కృపచే నవ్వుచు నవ్వుచు, హేలాపూర్వకముగ నిమిమములో డాంటంగలిగితినో, ఎవని యను[గహముచే

౨ మహాభారత యుద్ధములో కృృష్ణకృృప ౨1స్‌ భీమ 9 దోణ, కక్ష, కృపాశ్వన్థామ దుర్యోధనాది వీరులు నాకు తృణసమానముగం గనంబడిరో అట్టి వాసుదేవ భగ వానుండు మనలను వదలి సధామమునకుం బోయెను. ఇప్పుడు నాకా తేజస్సు గాని, బలముగాని లేదు. ఆ శక్తియు లేదు; అఆ నాహసమును లేదు, ఇషప్పూడు నేను నిర్బలుండను, సాహస విహీనుండ నైతిని రాజూ ! మనముకూడ ఇం నాతని నను సరింపవలయు నుల ఇబ్లు చెప్పుచుండంగా అర్జునుని కంఠము గుద్ధమయ్యెను.

వుహాభారత యుదవము:లో రృష్ణ కృప ల ౯5 గలా" వో యుద్దోష్టు మూ ప్రణిహీతం గురు భీవ్మ *ర్గ

ద్సాజి త్రినర్త శల హసెంధవ హెప్లాకాద్యైః

అప్తాాణ్యమోభు మహిమాని నిరూవపితాని

నోపస్పృళున్న ఎ హరిదాస గివాసురాణి

బా కాగు ౧ స్కం, ౧౫గఅ ౧౬ ల్లో న ఫీస్మాదులు గూడి పన్నిన కురుక్షోణీకే దృకంబులో

గురుళక్లిన్‌ రథభయంళయై నొగల్వపె గూర్చుండి యామేటి నా

శిరముల్‌ వాక మున్న వారల బలోత్సాహాయురుద్యోన త్ర

త్చరరళల్‌ చూద్ధుల సంహరించు నమిళోత్సాహాంబు నాకిచ్చుచున్‌

ను ఆసుశేంకుం డొనరించు కృక్యములు పొహ్లాదుం (బవేశించి 7 ల్వ సమర్థంబులు గాని కైవడిం గృపాశ్వణ్థామ గాంగేయ సూ ర్యసుత దోణ ధనుర్విము క్ష బహు దివ్యా(శ్ర్ర్య్యప్రపందంబు నా దెనకున్‌ రాక తొలంగు మాధవు దియాదృష్టిన్‌ వేదో త్తమా.”

అట్టివాండు “మనలను దిగనాడి చనియె మనుజాధీశా!”

_ ॥ ఆాశీ్వియదాంధ9) భాగవతము,

శశశశిశళి

౨16 భఛభాగవతకథ

శ్యస్త్రమును విధ్యు కృముగం (బయోగించువాండు లేకుం డిన నది తానుగాంజంపంజూలదు. ఆడించువాండు లేనంతవజుకు కొయ్య బొమ్మ అడదు= అని యాలోచించుకొని మసాభారత యుద్ధములోం జూపిన శ్రీకృష్ణ కృపను స్టరించుకొనుచు సర్దు నుండు మరల కన్నీళ్లు తుడుచుకొని క్రై ర్యమును వహించి యిట్ల నెను;-

“రాజూ ! భగవంతుండీ భూమి మింద నున్నరితవటకు మనను గనివెట్టవి త్షణము లేదు. విపత్తులనుండి రథ్నీంపరి నిమిషము లేదు. విపత్స్పాగరమును జాంటుటకు సహాయపడని సమయము లేదు. కంసుని జంపలగానే ఆతండు వెంటనే మన వేమసమాభారములు కనుంగొని రమ శని మామయగు న్మకూ రుని బంవెను. అప్పటికి మనము తండిలేనిపార మైతిమి. మన శిగస్సున _ నాతని వరదపాస్తము కలదనియు (గహించితిమి.

మహాభారత యుద్ధములో నొాతండు నిశ్శస్తు్రంండయ్యు నసం ఖ్యాకులగు అస్త్రశ స్రధారులగు యోధులకు మించిన కార్యము లొసర్చెను పోరాడక పోయినప్పటికిని యుద్ధ ములో ముఖ్యపాత్తు అతంగే. కొయ్యబామ్థ అడును. అనే గకములగు హోవభావములను జూపీంచును. ఒక మనుమ్యుం డచ్చట మెదలక కూర్చుండి అశ ర్య మేమియునులేక నృత్య మును జూచుచుండును. ఇతర దర్శకు లందటు నీతండుకూడ మవవలె దర్శకుం డనుకొందురు. కాని వానిచేయి. ఒకటి దాలగియుండును. ఆ దాంగిన చేలిలోనే ఆ బామ్మ్థునాడించు

౭ర్రి మహాభారత యుద్ధములో కృృష్ణకృప వ? (తౌడుండును. గాని నమసంంచియీ అది అడును. గతి హీన మగునా బొమ్మలోనికి గతి యా యుడాసీనునివలెం గూర్చుం డిన ఫురువునివలనం గలుగుచున్నది. (దష్టలా నిర్జీవ కొయ్య బామ్మ వివిధములగ హావభావములనుజూచి అడుచుండుటను గాంచి ఆశ్చర్య పడుచుందురు,. వీరాళ ఎర్య పడుచుందురు గాని అచ్చట నిక్కేస్టుడుగం గూర్చుండిన వ్యక్షియే. నిది యంతయు నాడించుచున్నాండను సంగతియు, ఊనక మంత ములు. పలుకుచున్నాండను' సంగతి వారికి కెలియడు. ఆ డాంిన చేయియే వెంటవెంటనే ఆ కౌశుకమును శానీంచు చున్నది. అశ్షు మహాభారత యుద్ధములో నర్జుముండే జయిం చెను. అంతటి గొప్ప వీకుల నాళండే జయించి స్వర్టమున కంపెనను కీరిమాతము నాకు లభించినది, రాజూ! నిజము నకునా [పయోజకత్వ మేమి కలదు? " విం*ట్‌ నగరమున నోధన వహంణ సమముమునకు మనము బయట పడితిమే అప్పటికి అజ్ఞాతవాసము గడువు తీకి పోయినద్‌. దుర్యోధమని హృదయము. పాతకముతో నిండీ యుండెను. ఆతం డేవిధమున నైన మనలను రాజ్య భఛష్టలం "జేయ వలెననియే మన వై తృకరాజ్యమును మనక్లీయ నాత నికి లోపల యిష్టము లేదు అందువలన నాతండనేక నెపములు పెట్ట మొదలిడెను ఆకండిట్లన మొదలి డెను: అజ్ఞాత వాసము గడువు పూర్తి కాకమునుకే పాండవులు బయటపడిరి. కావున వీరు నియమానుసారముగ బండెండు సంవత్పరములు వన వాసము, ఓక సంవత్చర మజ్ఞాతవాసము చేయవలయునుో

వ ఛాగవతకధ సష్థ వీతామహుడుండు. లెక్క. చేసి పాండవులు గడువునకు ముందు బయటకు రాలేదని నచ్చుచెప్పిను అదియునుగాక అజ్ఞాత వాసము సంవత్సరము కంచు భాల మిగిలినది కాని యాగం డెవరి మాటను వినక తొను బట్టిన కుంచేటికి మూండే కాళ్లని మొండిపట్టు. పక్షైను.. చివరకు యుద్ధమే నిశృయ మయ్యెను “ండు పతములవొరము మ్తైన్యమును (బోవు చేయు చుంటిమి దుర్యోధనుం డధికారా రూఢుండు. మనము రాజ్య భష్టుకమూ. సాధన సీ+నులము, అయితే ధర్భాత్యు లగు రాజులు శీ్‌ప్ల సహాయముచే మన పత్సమునం బోర సిద్ధపడిరి. మిగివిన బలవంతుల గు వీరులను సేనా సహీితముగ తననైపునకుల గలుపుకొనెను, ఈ విధముగ నాతని వైపు వదునోకిండు అమోహాణీ సేనయు, మన (పక్కన వడు అమో హ్‌ిణీ నేనయు సయ్యెను. కాని నారధమునకు సారథి గోపీజన వల్లభుండ బృందావన విహారి యయ్యొను. నే నాలతనితో నిట్లంటిసి ;- *వానుచేవా! నా రథమును ఆరెండు " సేనల మధ్యను నిలుపుము నే నెవరితోం బోరాడవలయునో భూచు కొన నళలయుకుో (|

నా యూజ్ఞను బొందగానే యాతండు వెంటనే గుజ్ఞిపు ౩ ల్లైములను లాగిపట్టి, నిముపములో నా గధమును రెండు డు సేవల మధ్యను చి-శనంబ్యెక్టైను లెంకు సము_ద్రము'ు ఇలిపికొనుటకు సిద్ధముగానున్నట్లు అపానముగనున్న రెఎము జనలు పోరాడుటకు సిద్ధము గానున్నట్లు. చేను తెలిసికొంటిని. నేను కౌరవ వీరులకు జూచునప్పటికి నా ఉత్సాహము చప్ప

మహాభాతత యుద్ధములో కృష్ణకృప లం బజెను భయమువలనం గాదు. విరికితసమువలనం గాదు. నాకు వారందటును కంబంధులు, బంధువులుగం గన్పట్టిరి. అందజకంె3ు ముందుగా నందజకువు, సే ంపతియు, తెల్లని గడ్డమున్వు తెల్లని వెండు్రకలును గలిగి నావౌత్తుగ ఏరతా మూ క్కియై పధాన మైన్యాధిపతియగు భీష్మ పి తామహుండు సిలువంబడి యుండెను ఈతండు మనకు తాత ఈతండు మనలవమ ఫు తులవలెం బెంచెను మనము దుముతో సిండిన వ(స్త్రృములతో సిశ్నంకతో ఈతసివడిలోనికి బోవ ఈతని స్వచ్భురూగు వస్త్రుములు చులినము లపదుకర్నను మన మిోందం నోపపడక ఎంతో (పేరునో మనలన ముద్దు పెట్టు కొనెను. ఈతరంజెంతో మనలను హృదయమునకు హత్తు కొనెడు వాండు అట్టిది నేండాతనిళలోం బోంనలసినచ్చినది. ఈతనిజొము్యులో తీక్ష్రఛాణములు నాటవలసి వచ్చెను. ఇది నావలన గాదనుళొంటిని. నేను రాద్యము కొటికేట్టి | కరాం క్‌ తను 'జేయంజాలనంటిని. ఈతని సమిపముననే వీకత్యమునకు, బహ లేదను నకు సాకారనూ ర్హియై సన్నగానుండిన కళోర ఫపూజసేయ (ఛావ్మాణుండు నిలువంబడియుండెవు. ఈతండే నా గురుచేవుం డగు _వోణుండు. ఈయాచార్య చరణాను[గగహముననే మనము సమస్త శస్త్ర్యస్ర్రుములను సంపాదించితిమి. నన్ను బలవంతు నిగం జేసిన వాండును, త్రైలోక్య విజయునింగా నొనర్చిన వెం 'డీ గౌతమ నందనుండే. మనమియ్ల సీతం డెంతో జ్నేహ ఎ,

220 ఛాగవతకథ' ఇెడువాండు.. ఈ సమదర్శియగు నాచాక్యుండు నామిాద నెంతో పతపాతము జూపవెకువాండు. మనము (శష్థాంబలి ఫున్నుకుల నీతని (శ్రీచరణములమిాంద నుంచి మన మెజుపు కిరీటములతో నీతనికి నమస్కరించినప్పూడు ఆగం జఇెంతో (వీముతో నిట్లనెడువాండు:- “వత్సా! అయుపాన్ఫవ!?” ఇట్టి గురుదేవునితోనా నేడు పోరాడుట ! మన బాణపు పోట్లచే నాతని శరీరము ర_క్తరంజిత మగుటసు మనము చూడం గలమా! ఇట్టిపాషము నా చేశులతోం జేయంజూలను,

సూతప్యుతుండగు కర్టుండు (కూరుండై. నప్పటికి ఎల్ల ప్వడు మనకు (పతిస్పర్థి మైనప్పటిక్కి మనకు సహాధ్యాయి సోదరుండు. మనకుందజణ మొశే యాచార్వుని శిష్యులము. శాజా ! అప్పటికి నాకు తెలియదు గాని ఆతండు సహాధ్యా యియీ కాదు మన కందజఆకు అన్న, అ మహాభాగుండగు కస్టుండు సూతపుషతుండు కాండు. మోాకంయెం. బెద్దవాండు. ్రేష్టుండు. సమాగ్షిననీయుండగు ఆత్భబంధువు. నేనప్పటికి అతండొకళ యద్వితీయ ధనుక్ధగుండనియు, నాకు '(పతిస్పర్థి యనియు నూ(తతమే _యెటుంగుదును, ఆతనికి కలుగుచున్న కీర్త బతీశ యమునకు నేను భయపడుచున్నను ఆతనిం జంపవలె నని నా పవృదయములో "లేదు. ఇంతటి మహామహుండగు వీరుని పాణమేల తీయవలెనని నా యభ్శిపాయము.,

ఇంక నశ్వస్థామ - అతండు నా గురుప్ముతుండు సోదరుని వంటివాండుం విద్యలోను; వర్ణ ములోను, వయస్ఫునందును, బలపరా[కమమందును జ్యేష్టుండు, గైేష్టుడు. నాకు పూద

మహాభారత యుద్ధములో కృష్ణకృప 291 డస్త్రళస్ర్ర ములతొ' యుద్ధము చేసిన నిలువ లేము ఒకవేళ నాతనిజంపి రాజ్యము పొందిన _నాహగణకక్త రంజితమః నా రాజ్యము సూర, 'ప్రేశిముల కాహారమగును. ఆతని నెబ్లు చంపంగలను 1 గురువ్యుతుని, _ మజటియు ైూహగ్తణుని నే జంపలేను, నేను చచ్చినను నాకిష్టమే. శ -.. ..మునమామ శల్యుండు నిలువంబడి యున్నాండు. మన మితనిని స్వంత మేనమామకం యి నెక్కుటడు గం గబేమింతుము. ఈతందు మన నకలసహచేవుని తల్నియగు మ్యాదికి అన్న ఈళండు మ్మ్యదటేశమునుండి మనలను. జూడ ననేకోషహాంము లను గొనివచ్చునప్రూడు పరుగెత్తుకొని వెళ్ళి అమ్మయగు కుం తికి మామ వచ్చుచునాన్నండని చెప్పి మరల. పకుగులి]ి ఉడ్వారమున నాతని కౌంగిలించుకొ నెడు వారము అప్పుడాతండు మనల నందటిను ముద్దాడి, తెచ్చిన ఉపహోారములము మన ముందుంచి యిట్ల నెడు వాండు:-*ోఅర్టునా! సీకేవస్తువు యిష్టము నాయనా! నీవు వీనిలో నేవస్తువును గ్రైళొందువో చెప్పాము” నేనాకటిరెంటిని వెంటనే తీసుకొనెడు వాడను. అతండు నవ్వి, తీయుటకు ఆ(స్రుశ(స్త్రుములతో నిలువంబడెను. అతండు మేర ల్లుం్యడను జంపండు. ఒక వేళం జఎపీనము నేనాతనివై న్యస్త శస్త్రనుల నెట్లు (ప్రయోగింపగలను 1. _ .

ఇశ దుర్యోధనుడున్నాష్నండు. వీని ప్రకృతి [క్రూరము.. స్వభావము నిందితము. కాని యేమి...చేయుదుము 1 మన

22ల భాగవత కథ

| చేలి ఉంగరము బిగిసి రాకున్న దానిని తెగగొట్టి తీయునుము

కనుష్వలు ఇెడినను, [కున్నినను వాటిని 'వెటికి "వేయుదుము. వమైనంగానిండు ఈతండు మన వెదతం(డి కొడుకు, వయ స్సునం 'బెద్దవాందు. అనేక నారులు ఈతని పాదములనంటితిని

వైకియే కాని ఈతంయ నన్నుల్మ బేమిం చెను, చేండీతండు చ వర్తి. పదునొకండు అమెహిణీసేనకు అధిపతి. ఈతనిందంపి ఈతండు భోగించి వదలిన ఉచ్చిష్ట రాజ్యవ- ను మనను పొంది నచో దానివలన మనకు సుఖమేనా! ఈతని రాణులు విధన్నలై ఉష నిశ్వాసములు విడిచిన మన హృదయవుమిోంద బొబ్బ లెక్కవా! ఈతండు చకవర్తి కాందలచిన కానిండు ఇప్పుడు మనమెట్లు విచ్చమెత్తుళొని జీవిం దుచుంటిమోా యిష్పూడు ననే జీవింపవచ్చును జీవితమెన్న్నాళ్లు! ఈ తణభంగుర "చేహ మున క్షీ శూరకర్ణ యేల చేయవలయును 1 ఒక రక్తమునం బుట్టిన సోదరులమ వధించి కులహత్యను, కళ౦కమును నే నేల మోయవలెను!

ఈ విధముగ బంధువు లందటను గాంచంగానే నాకు మోహము కలిగెను. నేను గాండీనమును జూగవిడిచితిని. అంబులను, అంబుల పొదులను తీసి పాజవైచి నా సారథి యగు ఇ్యామసుందరునవితో నిట్లంటిని ;*వాసుబేవా! నా రథమును హ_పినాపురమునకుం గొనిపాము, త”

చకితుడై యాతండిట్లనెను :- “వీల అక్కదేమైన మిజచి .ప్లోయితివా! యున్ధారంభమున నీశేమి జ్ఞాపకమునకు వచ్చినది!”

మహాభారత యుద్ధములో కృష్ణకృప రైలిత్రి

అన్యమనస్కు-ండనై వేనిట్లంటిని ఫో నేను యుద్ధము చేయను.”

గుద్లుమిరి శుహ్కంమగు నవ్వు నవ్వుచు, నన్నవజ్ఞ చేయుచు నొ జగనా్యాటక సన్యూతభారుం డిట్లనెను:-" భయపడి తవా యేమి 1 బడాయిలు కొట్టితినే! ఇస్లైలి వేమి శి?

నేను మిక్కిలి రోపుముతో నిట్లంటిని :--గకృ్ళష్ణా ! నన్నెగ తాళి చేయకుము. శివునితో యుద్ధ మొనర్చి 'మెప్పిం చిన అర్జునుడు మానవులకు భయపడునా 1 నివాతకవచులను, హిరణ్యపుర వాసులను, ేవతలకుకూడ నవధ్యులైన వారిని లీలగాణంపిన యర్హునుంయు మానవులకు భయపడునా! భయ ముచేంగాదు, దయబే నీ బంధువులను జంపంజూలక గాబ్నను.

కొంచెము వ్యంగ్యస్వంముతో ,శ్రీకృష్ణుం డిట్లనిను [- *లబ్ల్బో |! చాల దయలగవాండవు. దయబచే నీవు సొండు రాజును (బదికించ లేబేమి

నే నట్లంటిని:- “అప్పటికి నేను పసివాండను పెద్దనాండ నైనచో యమునిపెత్తన మేమి సాగును! మృత్యు వాసన్న మై

*. నప్పు దెవరు రథ్నీంపంగలరుకొ

ఆతం డిట్ల నెను: = కల్ప తే నీవ మృత్యువునుండి రఖ్నీంపం జూలకున్న భయపజెద వేల 1 వీరంద జెల్లపుూడు నివసించెదరా 1 సీశ్ర దయదలంచి వదలిన వీ రజూమరుల్తై యుందురాళి

నేను బలమును జూచుకొని యిట్లంటిని; = “మృత్యు సమయము వచ్చి చచ్చిన నది వేణువిమయము..- మనము న్యర్థ

విలెకీ ఛాగవతకథ ముగ జేతులార జంపనేల ? కాలవళులై వారు చచ్చిన మనకు పాపను*రాదు ₹

• అప్పుడాతండు పకపకనవ్వి యిట్లు నెము:- “అస్టునా! సీక్తు ఆలియలేదు. నీ వినా్న్నాళ్ళు నొసపహూవాసము చేసియు నక్ఞానివి గానే యుంటివి నేనే కాం స్వరూపుండను. నేనే నేడుసమస్త "లోకమును సంసహారముచేయం గూర్చుంటిని, నేనే నిన్ను నిమి_త్తమ్మాాగునిలం జేసి సంహారము వే:కుంబోవుచునాష్నను, భీష్మ, దోణాదుల నెదురొ[ను శకి నీశేది ! నీ రథమునై గూర్చుండి అందటిను ని శ్రేజులను, మృళ్యపాయుల నొనర్చి దను నీవు యుద్ధము చవేయకున్నను పీరు చావంగలరు. నేనే సీమూలమున వీరికి మృత్యువు . (వాసిపెట్టితిని నీ వహంకార మున యుద్ధభూమిని వదలిపియిన నా (పకృతి సిర్ను బలా త్కారముగి య ద్ధమునకు లాగయగలదు. పీరందజు చచ్చిరి. శీవలము నీకు (తిష్ట కలుగంజేయుటకై చచ్చినవారిన మరల సీచేం జంపించుచున్నాను. కావున వీరా! వీటికితన మును వీడీ నేము ఇెప్పీనట్టు యుద్ధము చేయుము.” అప్పుడు నాకిష్టము లేకున్నను యుద్ధము చేసితిని ఆతని తర్మ_మునకుం దలవంచికిని, అతని జ్లానపతాగముకడ వివకుండనై. తలవంచితిని, రాజా! ఆతండు నారథమును నడుపు చుండిన. ఆెండు కాలచ్యకము* ను నకుపుచున్నట్లుం డెను వీడుగు పడిన తప్పక చచ్చినట్లు అతని దృష్టిపడిన నాతండు హతవీర్యుండ్రై మృత్యునివలె నగును.

9 మహా భారత యుస్ధములో కృష్ణకృృప విల్స్‌ కౌరవయోధు లందటు బలముళొలంది నావైై (పహార

ములు గావించిరి... ఆ యస్ర్రశ _స్త్రాములన్నియు నమోఫ ములు న్యర్థముకావివి. కాని కృష్టకృపచే నవి నన్నుంచాంక వేము. నా? దిగ్దంకువచ్చి. వ్యర్థ మైవో యెడ, మృహార్యులంద అును నామింద చాణవర్ష ములు కరిపించికి. కాసి నోవర్ధన ధారణ సమయమున వం దని నర్ష్న మట్టు అనియు వ్యర్థము లయ్యెడిఫ్‌. నృసి ఎహ'ేవ్లుయ. తిన భోళ ఛో “హిరణ్యకశిపుని జీల్చెను, కాని యీతండు తిన దృక్కాలచే నందజు హృద యమూ'ను జీల్చెవు అ౫ందలు. హృదయహీకులు, బల కీరులు,, జీణా ముసు, లైరి.. హిం ణ్యకశిపుడు (ప్రహ్లాదుని దంపుటపు విషు. తివిపి-చెము. సముద్రమున బడవేసెను. కొండలనుండి దొరిలించెను. అగ్నిలో బడ వీసకు. పోములం గజిఫిఏ చెను. ఎన్నియాతనలు పెట్టినము ఆతసిక్‌ చాధకలుగనట్లు భీష్టు, 1దోణ కర్ష + శల్యాది జేనాపతులు దుర్యోధనుని సం శోమవెట్టుట ౩ శేనముపిగ. న మాఘాంస్త్రములం (బయేగిం చిరి. కావి అతని దయచే నన్నియు వ్యర్థమలయ్యెను. నన్నే మి కుం జేయ లేకపోయెను. అట్లు శాగథము మిందణహార్కుుండి "నన్ను సా రథ్మీంచుచు, క్యశువుల' లేశోబలములను హకిం చుచు, 'వన్ను శకౌణములనుండి రథ్నీంచుచుండిన . శ్యామ సులదరుండు సమం నట్టనడి సము[ దములోంబడ్‌ కొట్టుకొను చు. వదలిపోయెను . నాముంచే అదృళ్యుండయ్యెు. ఆతండు లేక నీ (పపంచమంతయు శూన్యముగల దోయ చున్నది. రాజూ.! ఇప్పు డీపంచ్చము _ సారహీనమగు

లిం భాగవత శథ _బియ్యములేని శాలువలె న్తైగది. ఇపూడు మనలకు దం౦ంయ కొనువాండు లేండు.”” అక్టునుండిట్లనుచు వికలుడయ్యెను. అయ్యో! హరిచే రథమును తోలించితిని గదా! సా ల్లో! సౌల్యే వృళః కునుతి నాళ్మద ఈశ్వరో మే | యత్పాదపద్మ మభవాయ భజంతి ఛవ్వ్యాః మాం (శ్రాంత వాహమరయో రథినో భువిస్టమ్స్‌ _ న 'ప్రాహరన్యదనుఖావ నిరస్త చిత్తాః ॥ ఛీ కాగు ౧ స్కం. ౧గీ ఆ, ౧౭ ల్లో? ళన్వ్య వసుగుతి దివ్యపాణముల (నక్కలువాపి కొలంకుసేసినొ రసములు మాటుగా6 బజిపీ రథ్యములన్‌ రిపులెల్లంజూడ సొ వహసమున నీటంబెట్టితి రణావని మైంధవుం జంపునాండు నొ కసుర విరోధి ఛ్యదగతి నసండయి వచ్చినంగాదె భూవళరా[ో త్రీ మదాంధ భానవరీము, నిరంతరము దగ్గజుఉండుటచే వెద్దవార్తిదగ్గజకూడ మనము నిర్భీకుల మగుచుందుము. _ వారివద్ద నంతగా సంభో చింపము. ఇంక నాగొప్పవ్య క్తి తాను గొప్పయనుకొనక సమానులుగానే వ్యవహరించుచుందురు. వారికి భేదఫభావము౦ డదు. మనమాతని ఉదార తాకృపలచే అతని మహత్వమును మజుచివోవుచుందుము. సమానులుగానే వ్యవహరించుచుం దుము. వారు మనలను వదలి వెళ్లిపోంగానే వారిమహత్వము స్టృరణకువచ్చి, వారి విషయము లన్నియు మన పృాడయ

అయ్యో! వహరిచే నధమును తోలించితిని గదా! ౨97 పటలమున చలనచ్చితమువలె వచ్చి నాట్యము చేయుచుం డును. ఒక వేళ స్వార్థవశమున పొరపాటున నేదైన అయోగ్య కార్యమును వారిని చేయుమనిన, అప్పుడు వారు చశ్నేహ పూర్వకముగ “నాయనా ! ఈ కార్యము నాపదవీ (పతిష్ణుకు (పతికఘాలమైనదనియు, దానిని తనచే చేయింపవలొదనియు6 'జెపవ్పీన తర్వాక మనము, అప్పు డాతయ మనలను పాపము నుండి రవ్నీంచినాండని సంతోషీంతుము అట్టుగాక అఆతిండు నిపేధి-చక తన ఉదారతా వశమున నాయనుచిత కార్యమును గూడ మనమిీందయగల పీతిచే సంశోవముతోం 'జేఫినత ర్వాత “అయ్యో ! నేను స్వార్థవశమువ నా మహోవ్య క్రి చే నెట్టి నిం దిత కార్యమును జేయించితిని! అతని కీర్హిపతిష్టలవైం గొంచె మైన లత్ష్యముంచనై తిని” అని పశ్చాత్తాప పడుదుము ఇట్టిది. హృదయమున ఉండి యుండి పొడుచుచుండును. మారి వీడ కలుగంజేయును.

'్రుగుప్తునిచే సారథ్య కార్యమును చేయించి యిష్ప డర్టరుండు. పశ్చాత్తాపము. పకుచున్నాండు భగవానుని మహత్వ మాతని కిపూడు లెలిసినది. ఎవనిని బూజ చేయ వలసి యుండెనో, ఆతనిచే నేకు భృత్య, సేవక సూతొదులు చేయవలసిన కార్యములు చేయించితిని పూర్వము యుద్ధరథ, ములలో మధ్య ఉన్న లౌసన మున రథికండు కూస్పుండెడు వాండు. రథి వెనుక దృఢ రథధ్యద దండముండెడిది. దాని వైన వారి వారి చిహష్నాములతో విశాలధ్వజ (మెగుకుచు ౧ డిది. అ ధ్వడమును జూచి యిడి ఫలొనావారి రథమని చెప్ప

వ౨రి భాగప'తకథ 7

వచ్చును. 'ధ్వపు యోజనముల దూరమునకుల్రహూడ క్‌సం బడ్తునంతటి విశాలరుగ నులడజెక్షిది ధ్యజదండమఃనకు వెకుక భొందజు నిలుచుండుట కివక్రాశ మురజెశిది, గధికునకు పృష్ట రయకులు అంస్ర్రుశ్యమ్రుకపలన్ను 'స్వైకొని “రశ్చించుచుందుకు. (వలం దుకూడ పార్థ్వ్యరశ్షుకోలుండి రత్నీంచుటకు స్థలముసడె డ్తిది. ఇంక ముందు సారథి కూస్చుండు స్థలము :రథికుని పాప్‌ న్తులు వేలాడ వేసిన నచ్చట ఇనోండును. * “వారధికి అటునిటు ల్రళనిని, గుజ్జములను రత్నీంచుటకు సె నికులుందురు రధము నకు ఇంకొకటి చిన్నరధము వంటిద్ధి"తగిలింపంబడి యుండును ద్ధానిమాంద వివిధా్యస్ర్రశ(స్త్రుము”లుండురు , రధికనివద్ద అలు శస్ణ్రము 'లైపోయిన వో _పృష్థరముకుల్ను ॥ వోటిమండి' తీసీ యచ్చుచుందురు. రథశ మింవమండు. మై నికులు ధర్తాను సారముగ నెవరితో *డనుయుద్ధము చేయరు. "వారీపసో వచ్చెడీ చాణములనుండి రిథిం, రధిపలను రవ్నీంచుటమయు, వచ్చెద అ_న్హ్రములనుండి (పతీకారముగ నస్త్రములు వేయుటయు నె యున్నది.+ యుద్ధము రథికుండు మ్యూత్తమ్నే చేయును, యుస్థి కోలాహలణకులో-0ధి? య నారథికి నోటితో- కధమును కుడీ మయొడమలకు పోనిమ్మని " కజ్హలొసంగరు; నోట నాజ్ఞలొసం గక పోవ్రటకు చాల “కారణము లున్నవి ఒకటి కోలా హాలములో' వినంబడదు. రెండవది రథికుని ధ్యానము శత్రు సంహారమాంచే యుండును. = మూండవది వానిమాటలు ' పని ఎదుటనునప క్యతువు త్రలీకార మొనర్పవచ్చును. “ నాలుగ వది రథము మిందనున్న యితర సె సీకుల దృష్టీయు మరి€

అయ్యో! హరిచే రథమును లోలించితిని గడా! 299 నచ్చును. - ఈ కారణములచే రథికండు మౌనిమొ ఆజ్ఞల నొసంగును: మాటలు మాటలాడుట శ్యతువులతో నైన జరుగును కాని రథముమింద వాింతో కేవలము సంశీతముతోనే మాటలు జకుగుచుంకును సారథియొక్క- ఆరెండు కణంతలకు రథికుని కాలిబాటన వేప్లు "రేడును తాతయచుండును రథము నెటు (తిప్పవలె ననిన ఆవైైఫు క్‌ణంతను బొటన _వేలినో నొకిణన నాతం డా వైపునకు రథము నడుపును. ఒక్క_నారిగా వెంటనే రథమును (దిప్పవలయ ననిన రథికుండు రెడు బొటకవేళ్లిశో గట్టిగా నొక్కి. సారధి ముఖమును (దిప్పిన సారధి వెంటనే రధమును (ద్రిప్పి పారిపోవును.. అర్జునుయకూడ' ఇట్లు చేసెడువాండే అతని కాలి బొటన వేళ్ల రెంటిని శ్యామసు )దకుని ఉంగర ములు తిరిగిన ముంగురులు కల కణంతలమిోందనే " 'విమ్రైను నిరంతరము బాటన_వేళ్తచ్చటనే యుండుటచే నచ్చట గుం టలుక్తూడ పడినవి. అ గుంటలు అంగుష్టు విలయములా యన్తునట్లుండెను. , నేయ. దానిని ' దలంచుకొని అర్జునుం , దేడద్చుచుండెను వీ పాదపద్థ్హములను బువులు, మునులు, జ్ఞానులు, ధ్యానులు, బువ్మూష్టులు, రాదిద్టలు, ేనద్టలు' మొదలగు తపస్వులగువారు మోశముకొటి క్రై ఫాజింతునోే, తన కఠిన చేతులు తగిలిన ఎక్కడ నొచ్చునో యని లమ 'జేవి యొవరి పాదములను. బట్టుకొనుటకు భయపడునో, వీ -పాదపదగ పానన పరాగమును బొంది బ్రిహాగదిచేవతలు తమ్ము కృతకృత్యులుగ దలతురో, _ ఎవని కాళ్లు క్‌డుగు నీకు

280 భాగవత కథ

త్రైలోక్య పావనమగు గంగ మైనదో, ఆ పిభుని అకుణ చరణములను నేను శిరస్పుతోం బూజింపలేదు.అఆ జగ త్చావన సరాగమును మస్త్యకమున ధరింపలేదు పైగా వా జగద్వం డ్యుని మస్తకమున ' నా కలుషిత పాదములనుంచి పాొపమున కొడిగట్టతిని.

.. అతలయెంత గొప్పవాడు... అతనితో సమానమగు గొప్పవాం డీలోకమున నెవండుండలగలండు 1 నేనాతని నెట్లు వేసిన నట్లయ్యెను. వీమిచేయించిన దానిని జేసెను. నీమి ఇప్పిన దానిని వినెను నాతో నెంత (పేమగా మాట లాజెడువాండు! *“అర్టునా ! పృథానందనా |! మిత్రివకా ! కురుకుల తిలకా ![ అనినోటి౨ిండ పలుకుచు. నిట్లు సంబో ధించు నఫ్పుడును, "కోవా!" యని పిలుచొనష్టూడును ఆ పలుకు లలో _పఓమ ఒలబుకుచుండెడిది. ఆతని “యుచ్చారణలో నెంతటి -పారస్యమున్నది ! ఇప్రూడట్లు నన్నెవరు వీలువం గలరు 1 నన్నిట్లు పిలిచి ఉత్సాహము నినుమడించువారేరీ 1 ఇవి జ్ఞాపకమునకు వచ్చిన వృాదయము చదూర్షమగుచునవ్నది. గుండె బిద్దలగుచున్నుది. చిత్తము కలత చెందుచున్నది.

పహ_స్తినాపురములో నొకదిమున ర్మాతి చాల (పొద్దు పహోవువజకు శ్రీకృన్ణుండు సిదపోలేదు, నే నంతఃపురమునుండి వచ్చుట ఆలస్య మైనది. అతండట్లు కూర్చుందుటను గాంచి శ్య్యామసుందరా! ఇంకను నిదిపోలేచేమి!ా అంటిని. “అడ్జనా! నీవు లేకపోవుటలే నాకు న్మిదలేదు అని ఆతండతి “స్నేహ స్వరమున ననెను. ఆ వాసుదేవునకు నావలన నేమి (పయో జనము? కొని అతని 'స్నేహమట్టిది. తిరుగంబోయినపూడు

అయ్యో! హారిచే రధకును తోలించితిని గదా! 281 పిల్ణలవలెను భయపడుచు మిోదగ్గజుకు వచ్చును చిన్నపిల్లలు భయపడుచు తల్లి, తండి గుకువుంయొద్ద నిలువంబడి యాజ్ఞ అకుగునట్లు మీ ముందటి లేచి నిలువంబడి సంకోచస్వగ ముతో మేము వాహ్యాళికి వెళ్ళవలెశని యున్నది. అఆథ్ఞ యపచో, ద్వంగా సెళ్ళి తిరి వచ్చెదొ మనును మో యాజ్ఞ మైనచో వనెంటవే సంతోవముతో నా భుడముమిద చేయి వైచి తీనికొనివోవును. అసమవయమున నాతం జెంతో కలిసి మెలసి వాటలాడును,

ఎక్కడ నై న కూర్చుండవలసి నచ్చిన మా యిద్దజికు

0డు వేజువేజాసనములు వేసిన నాతండు తన యాసనమునం గూక్చుండండు. నా యాసనము మిందకు వచ్చి కూర్చుండి నన్న్నావలకు జఎవీనవ్వును “పిల్ల చేస్త లింకను బోవనే లేదు కృష్ణా!” యని నేననంగా విని కిలకిల పకపకనవ్వి (కింద దొర్లుచుం బేమతో నిట్లనును:- “అర్జుతా ! నా నాల్వెము వోవలెనని నేను కోరను. నేనిట్లు వీల్ల వానివలె నవ్వుచు నొడుచు పొడుచు నుండవలెనని నాకోరిక ఈ నాలత్వము నాకు సంపళత్తు. నా జీననన్యాపారము నవ్వుకు. నాయసమ్ము చచ్చినవాం డజేడ్య చలము. నాకు నాయనమ్మ ఉన్నది తాత ఉన్నాండు. ఒక్క తన్ని కాదు. వడ్డురు తల్లులు (బకికియే యున్నారు. అందజు నన్ను6 (_బేమింతురు. ఇంక నేనేల నేడ్వవలెగు!”

అంత నేను నవ్వుచు “పదునాజణు వేలమంది పూరీసేనను

సిద్ధముచేసి వెట్టినచో నేమగు” ననంగా విని నవ్వును, ఇది చెడయని యనుళొనంయక, అప్రసమ్నుండును :గాండు, మాట మాటకు, మాటిమాటికి నవ్వుకు ఆతని స్వభావము,

“ఇతి భాగవతకధ . .. చ్వారకలో మేమున్నుష్పూడు భోజనసమయములందు _ఎంత.పీలిచినను మహలునుండి 'రాండు. ఆతం జెల్హష్పూడు “అర్జుమంక ఎక్కడికి వెళ్ళినాండు6 అర్జునుండు ఎక్కడికి వెళ్లి నాలో “డని అడుగును. నేను రాగానే నన్ను నెంటం గొసపోవుమ. ఇద్దరము ఒక్క-నారిగా తినెడు వారము, కులాసాగా యున్న ప్వుడు తనకు సంబంధించిన గొప్పవిషయములు చెప్పును. ఉన్సే నిద్రిచేసితిని,అది చేసితిని, వానిని గొట్టితిని, పీనిపి జ )పీం చితిని, వానిని బడంగొట్టితిని, వీనిని యమఫురి కంవీతిని” అని చెప్పును, అప్పుడు నే నిట్లనెడువాండను - “ఇవన్నియు6 గట్టి _ పెట్టుము వీమి బడాయిలు కొస్రైదవు ! మన్ను తిన్నపూను యశోద దగ్గణ అబద్ధము లాడితివి భయపడి మధురము వదలి _సమ్ముదములో డాటితివి, గొప్ప సత్యవ్నాదివే,. నీవు బడా యిలు కొట్టందలంచిన గొక్టైాలమందలవలె “చేరిన ఈ రాణు") వద్ద కము, స 'నద్ద ఈ ఆ కాశవాతాళముల నొః్య-టి చేయకును” ఆతని భార్యల ముందిట్లి మాట - లనినప్పటికిని అతండు నొచ్చుకొనెడువాండు కాండు. ఇట్టి మాటలను పసి పిల్ల వాండు కొట్టిన తన్లి సహించినట్లునుు యువకుండగు పుుతుండు ఒడాయిలు కొప్టుచుండిన తర్మడి విని విననట్లూ)

కొన్నట్లును ఉపేవీంచును,

మహాభారత యుద్ధము జరుగునట్లు నిశ్చయము కా గానే. మిరు నన్ను (శికృష్ణుని దగ్గజుకు రెణనిమం, తణమున్నకే పంవితిరి. దుర్యోధనునకు లోకములోని యోధులందటిను దనవై పునకు. దీసికొని పోఠరాడనలెనని అతిని యూహ. మన

80. అయ్యో! హరిచే రథమును తోలించితిని గడా! ౨8] వైపున నొక్కగు నుండకూడ దనియు నాతని కోరిక... రాజు బలో యుద్ధనియమ మేమనగా ముందుగా యుద్ధమున శైవరు వీిలుతువో వారు వారిపిక్క- పోరాడవలయుము. ఎన్హైనను శ్యామసందరకుని తన వైపునకు. దిషుకొనవలెనని, నేము వెళ్లుదునని ముందుగానే తెలిసికొని, నాకంకు ముందుగా రథముమిోం౭ద ర్యాతులంచే (వయాణముభేసి నాకంక౭కు ముంచే డ్వారకకు చేశిను. అప్పటికి కృస్ణుండు నిదించుచుం డెను అప్పూడు దుర్యోధను6 డభిమాని యగుటచే కృన్ణునకు శిరసు కడ శియన గృహములో గూక్క్చుం డెను. వేను. వెళ్తునప్ప టికి యిదివటికే దుర్యోధనుండు వచ్చినాండను సంగతి శకెలిఏ కొసి గ్వరత్వర గాంబోయి. క్బృష్షుని పాదములకడ్‌ కూర్చుంటివి. పితిదిసము కృష్ణుండు అకుణోదయమునకు( బగాగ్యమే లేచెను వాండు.. అపుడు *“రాము, రామ, నారాయణ నారాయణి యనుకొనుచు విశాలపదాగతులను నలుపుకొనుచు లేచెకు అతండు దుర్య్యోఫనుం డున్నాండని. తెలిియుం. జూడ భేకు, లేవంగానే నన్నిట్లడిగను:- “ఒహో | నేండప్టనుండు వచ్చి నాడే! స్వాగతమ్‌, స్వాగతమ్‌ 1 ఇంతలో దుక్యోధ నుం డిట్లనెను:- “మహారాజూ ! నే నక్టునునికంయె ముంకుగాకే వచ్చి నిరీక్షించుచుంటిని.”

ఇది వినంగానే పెనుకకుం దిరిగి 'శెలియని వానివలె స) (భమముతో నిట్లనెను:- “ఆహా ! మంచిది ! దుర్యోధన మహారాజులు కూడ వేంచేసిరి. ధన్యవాదములు 1 ధన్య వాదములు

ఎల రో గ! భాగవతకధ దుర్యోధనుండు దృఢముగా నిట్లు నెను:- “ధన్యవాద ములు తర్వాత. ధర్థవేత్తలగు తుత్రియులు మొదట వచ్చిన సాని నినుర్యతణమునే న్వీకరింతును. కావున నీవు మావై ఫునం బోళాడవలయును. భగవానుం డిట్లనెను;:= “అవును వావా! యుద్ధ సనియమమంతియేీ రెండు ఫపతములలో ముందు వచ్చినవారి పశత్షమున నే ధవ్రాకులగు తృతియులు యుద్ధము చవేయదును ౯ ఊం గముందుగ వచ్చితీవు మునుముందు నద్టును నేను జూచితిన్‌ బందుగు లన్న యంశమధి పాయశనిల్న నహాయ మిథ్వురన్‌ 'జెందుట పాడి మికునయి చేసె వైన్యవిభాన మందు మొ కుం దసజానిం వైకొనుండు కోరుట బాలుని కొప్పు ముందుగన్‌” కి తిరపతి న (౮ దుర్యోధను 6 డిట్ల నిను;- ోశాదు, హోరాజూ! వా రన్యాయము చేయుచున్న్నాటు. అందట నడుగుండు. నేను ముందుగా వచ్చి కూర్చుంటిం.” భగవానుండు కొంచెము విసుగుకొని యిట్లు నెను;- “ఆళి | మిోారెట్టి పలుకులు పలుకుచున్న్నారు 1 నా కింకొళరు నాతులెందుకు * నీ మాటమింద నాకు విశాగసము కలదు. క ల నీవు నిజముగ మొదటనే వచ్చియుండవచ్చును, నా దృష్టి మొదటలో నర్దునునిమింద పడినది నా దగ్గజ అప రాజిశచులశు గోపకులు కోటిపుంది కగు నారిని నారొారాయణపసేన యం దుకు వారందన ఆజౌఃపక్క్‌ న నిశ్శస్తు/ంకన్వై నేనో! (వక్యన. నేను శస్ర్రము పటము యుదము చేయను ఊం! ఎవ జసల (్ర్రో కి జ న ఉహ

అయ్యో! హరిచే రధమును తోలించితిని గదా! 235 హాల నిచ్చుచుండును, ఈ రెంటిలో మి యిష్టము వచ్చినది శికొనవచ్చును. అక్టనుడు. చిన్నవాండు విల్లవాం[ డగు పొ,గా మిగిలినది వెద్దవారికి. కావ్రన నర్దునుని ముందు ఫోరు శౌననిముత్త ”

వేను సమస్త నారాయణ చేనను కోరుకొనిన బెల్లము జఓడయగునవి ఆగని భయము కాని చేన నా కెందులకు + వేను నెంటనే *నాకు సేన అక్క-జలేదు నీవే గావలెనంటిని,౯

భగవాొనుండు నావైపు ఆశ్చర్య చకితుండ్రై చూచుచు నీట్లనెనుసపో బాగుగ చెవులు పెట్టుకొని విమ. నేను యుద్ధము చేయను. ఆయుధము పట్టను నీవు మోవహాములో పడవలడు, నిీహితాహితము నాలోచించుకొని నీయిషము వచ్చిన వస్తువు

న్‌ లు తీ

నెన్నుకొనుము.””

ఇఎతలో దుర్యోధనుం డిట్లనెను:= మహోరాజూ | మిరు అంతయు తల్యకిందులు చేయుచున్నారు, అతండు నిన్ను కోసుకొనంగా మరల డానిని మార్ప్చంజూ చెదశేల? మిరనిఎళ్లు మిసేనయాతయు నా పతమైనది మిరు అష్టుమసి పత మై). ఇక దీనిసి మార్చుంగూడదు. నాకీ నీర్ధయము మునూూటికి నంగీ కారచయే,”?

భగవానుండు మరల నవ్వి నాతో యిట్ల నెను;-అర్జువా! నిరాయుధుండనగు నన్ను. గైగొని నేండు నీవు మోసవోయి తివి. బాగుగా పోరాడు నారాయణసేన నేల నెనమ్నుణోన లేదు 1” ”

986 భఛభాగవతకథ

నేను దృఢముగ నిట్లంటిని:- “వాసుదేవా ! నాకు శీనతో నవసరములేదు. నాకు నీవు కావలయును.”

దుర్యోధనుండు శీఘముగా నాసనమునుండి లేచి యిట్లు సెను:- “మంచిది. యదునందనా ! నీవు నీపతిజ్ఞను గాపాకు కొనుము. నీజేనయంతయు నావంతు” అని ఆతండపూడే లేచి ఎంటనే బలరాముని కడకు వెళ్లెను,

దుర్యోధనుండు 'వెళ్ళిహాంగానే కృష్ణుండు పట్టుశొలువ కప్పుకొనియీ గట్టిగా నన్ను. గాంగిలించుళొని యిట్లనెను;- “అర్జునా ! నీవు సేనను అడుగక శ_స్త్రము పట్టని నన్నుంగోరితి వేల 1 నీవు నాచే నేమి చేయింపం దలంచినావు[

అయ్యో ! ఆ సమయమున స్నా బుద్ధి బుగ్గమైనది. ఆ సమయమున శ్యామసుందరుండు నా వివ్వ్మేమును వారించెను ల నాముందు తన మొశ్వర్యము నంతను అతండు దాంచెను. ఆ సమయమున నేనిట్లనవలసినది;-- *(పభూ నేను _పతిదినము సనీపూజ చేయుచుందును. (ఫతిదినము నీ అరుణచరణములను గడిగి పుచ్చుకొనుచుందును. యుద్ధమునకు వోవునప్తూడును, యుద్ధమునుండి రాంగానే నా కనుజెప్పలతో నీ పాదపద్ధ ఫునీతరాగమును దులిపెగను, నిన్ను నా హృదయ మందిర మునం గూర్చుండంబెట్టి సర్వడా నిను్ను ధ్యానిం 'చెదను.” నే నిట్లనక “జ్యామసుందరా + నీవు నాకు సారథివి కావలెను వాసుబేవా ! నీవంటి సారధి చిక్కి, నా రథమును నడివినచో నేనొక్కడనే _త్రైలోక్యవిజయుండను కాగలనుగ

రాజూ ! అసమయమున నాతండు నన్ను గద్దించి చ్నేహ ముతో నిట్లనవలసినది:- “అర్జునా! ఈ పని నాకనురూపముగ

అయ్యో! హరిచే కథమును తోలించితిని గదా! 987 లేదు, ఈ పని హీనవర్డుండగు సూతుండు వేయవలసినది. శాని (పస్గూ! ఆతం డట్లనళేదు మిక్కిలి ఉల్లాసమునో నన్నుం (బశంసించుచు నిట్లనెను:- “వహ్వా! నీకు యాలోచన తట్టిన దోయి ! రథము నడుపుటలో నేను పరమ (ఫవీణుండను, నేను నీ రధముడు నడిపెదసు*”

మహారాజా ! అల్పవిజయము కొటుకున్వు (పశంసా (పతిష్టల కొజకును ఎవని పాదపద్ధాములను నొప్ప గొప్ప బుషులుు మునులు, మోత (బాటప్రిళొజకు పూజింతుకో అట్టి వానిచే తుచ్భాతితుచ్చ సారధ్యముఖు జేయించితినే యని చింతిలుచునాషను. ఆతని తలపై ఫొదములను మోపి ఆజ్ఞల

న్య ఆలనా యూ వే

నిచ్చితిని అతండును.౮ా యాజ్డలను నిజసేవకునివలె, జీతము పుచ్చుకొన్న ఇ ఎత్యువివలెం శాలించెను.

మహారాజా! నా కుమూకుని జంపిన జయ ధుని జం పుదునని ఫఘోర్మపతిజ్ఞను జేసిన అ దినమును మజవంజూను, నాండు సూర్యా స్త్రమయములోగా జమదధుసి జంపకున్న నే నగ్ని్యప్రవేశమును నీ జీవములతోడనే చేసెదనని భీమణ (పతిజ్ఞను జేసితిని ఆ విపులసేనముంచి, (దోణ, 1 శల్య్యాది ఏకులతో సమానమగు యోధులభేం జుట్టుకొనబడిన జయ ద ధుని బెట్టుకొని వచ్చుట, మేరుపర్వత మి (క్రిందనున్న కలుగులో చాయిన యెలుకను బట్టుట సర్పమున కెటి కష్టమో అంతటి కష్టము. కాని కృష్ణకృపచే నాయా అసంభవ (పతిజ్ఞహడగ౮ సంభవమైనది నెజువేటని (పతిజ్ఞ నిటి వేరివది. గ్‌

అతండూరక సొారథియమైనను అతని, విధ్యు క్తథర్య్ధుమును చాల తెలివిలేటలతో నిర్వహిం'చెనుల కులపరం౦పరాగతే మగు

న్‌

లితి9ి భాగవత కథ సారథ్యమును జీయువఐవ-సనికంళకు మిన్నగ సారథ్యమును. నెజి విను. జయ దధుని వధరోజున నే యోధులందటు నన్నొక మ్మడిగం జుట్టుకొనిరి. అందటజు నొక్క_సారిగ ససంఖ్యాకము లగు బొణములను (టయోగించుచుండిరి. అఆ దినమున నింద ఆును గలిసి నన్నుజంపీ జయ దథుని రశ్నీంపం (బయత్నించిరి. జయ, దథుని కోసులదూరమున అనేక వ్యూహ ములను బన్ని సురవ్మీతుని జేసి దాంచియుంచిరి, ఆతని దగ్గణకు నేను చేరకుండు నట్లు నా చుట్టును అందటు (కముస్దకొని మధ్యలోనే ఆపు జూచిరి. నా దివ్యరథమును విజుగంగొట్టచేక పాద్చూరి కాని నా గుజ్జిములను నొవ్వం జేసిరి, నః

రణ మే(తమధ్యమున నాలుగువ్న బల సెప్పి గొప్ప శూరులగు యోధులు నన్ను “ముట్టిడిం చిచస్దాడు నావపారధి యగు శ్యామసుందరుండు “అఫ్టనా $ ఇంక గుజ్జములు నడు వవ్ల* అనెను.

ఇది వినంగానే నా ముఖము మలిన నుయ్యెను. “క దిన ముననా ప్రతిజ్ఞ నెరవేరదు. నే నగ్ని్యప్రవేశము "చేయవలసి నజే యనుకొంటిని. ఛభయభీశుండనై. వినయభానముతో నే నిట్లంటిని;- శ్యామసుందరా | ఎన్షైన నా రథమును జయ థుని నమ్ముఖమునకుం గొనిపొమ్ము.” అతండు వెనుశాడుచు నిట్లనెను:- “బావా 1! సీ వేవి మాటలాడుచున్న్నావు! గుజ్జము లలో నేదైన శక్షియుండిశ గదా నేమైనం జేయుట 1 వాటి శరీరముమోంద బాణము తగులనిచోటు నువ్వుగింజం త్రైన "లీదను సంగతి నీవ చూచుట లేడా? యుద్ధము చేసిచేసి యివి యలసినవి ఇంక నివియొక అడుగై నం బోంజూలవుం”

అయ్యో! హారిచే రథమును శోలించితివి గచా! ౨09 చింతిత స్వరముతో జీ నిట్లంటిని:- ఉపభూ ! అయితే యింశేమైన నుపాయణు కలదా | ఇవ్వేళ మన (పతిజ్ణ ని 'కజేజున దెబ్లు . అతం డిట్లనెను:- “అవ్చును, ఉపాయ మొకటి కలదు. గుజ్జిములకు నీరు దొరకవలెను. గుట్టిము లీదయగలిగినంత విపుల జల ముండవలెను. వేను ఏీటీకి మాలీసు చేసదను గాణము లను 'బెజికి వేయుదును. అవి కొంత స్వస్థత చెందిన తర్వాతేం బకుగె త్తంగలవు” రణమధ్యమున శ్యశు మధ్యమున నింతటి నీలెక్కడ మండి విచబ్బను![ి కావి యాతండు నా యంతఃకర ణములోనికిం _ గువేశించి ;షశేపిం చెన్ను సే నిట్లంటిని;- “వ-సుచేవా! నీవు రథమునుండి గ్యూజ్ఞమపను విష్తూము. 'జీనిక్క-డ నే సగోవరమును నిర్మెంచెదను.” . , ఆశ్చర్య మును (బకటించుచు నాతండిట్ల నెను;= ణ్‌న్పి్యి నలువైపుల గొప్పగొప్ప బలవఎతులగు శ్యతువులున్నారు వవ (క్రిందకు దెగుటను గాంచి చంవీవేయుదురు ఇష మా లాడెద వేలలో నేను దృఢముగ సిట్లంటిసి:- *జ్రేవకీనందనా ! నీవు ఉండగా నన్నెవమును జంపలేరు, పరాజిశు లొనరింపలేగు. మిరు నన్ను బరీవ్మీంపనలదు. అలప్యము చేయవీలు లేదు. _జయ్యదిభుని వఫ యాలస్యృమగు చున్నది.” ల

• ఇది వినంగానే ద్వార కాపతి న వ్వెను._ఆలేండు గుజ్జము లను విప్పెను. నేను నాగాండీవమును-గ(మోగించి నేలప్పె

బి40 భాగవత కథ నిలువంబడి చుట్టుముట్టిన కతు్రవులను జూచుచుంటిని. నా సారథియగు ఇ్యామసుందరుడు స్వయముగ గుజ్ఞముల సరీర) మింది బాణములను బెరికెను. తన కరకమలములతో మె) పాగుగా మాలీసు చేసెను... భగవానుని గట్టి అజచేతుల్మ రుద్దుటచే గుణముల (శమయంతయు దీజను అంత అశ రత్సకుండగు నచ్యుతుండు నాతో నిట్లు నెము:- “అర్జునా ! గుట్టి ముల కిప్పుడు నీరు కావలయును.” నేను నా ధనుస్నునకు పెారుణా(స్త్రుము నభిమం తించ్చి ఒక దీప్నిమంగవుగు కాణ ముచే నేలకుంగొట్టితిని యొ? మచుండంగ న తణములో చక్కని స్వచ్భ దలములుగలో నానోహరి సరివ్యఘయ్యెను. భగవానుండిది చూచి చాల సంతోషపానేను. =లుడు దానిలో వాటికి (లావ సీకు పర్హైనుో ఈచింయు గష్జములలోం గూడ అగాధ సరోవరములోనికి. (బవేశ0చెను. వాటివి తోముచు వాటిని నీటిో సీదించెను ఈది గుట్టిములు, 'ఉకలటు విచదల్చు నప్పుటికి వాటి చాధ్య అలుపు, సాల'ఖు అ్వంత్తయుం. దీఖెను. కృ్ణుండు నన్ను6 _బశంసించుచు నిట్ల నెను:- “వహ్వా! అర్జునా! నీవ్హు ధన్యుఃడవు!” నేనొనర్చిన యా యాశ్చర్య కార్యమును గాంచి శతువులు స్తంభితులై నిలిచి వారు నావై వాణ మలు వేయ మటుచిరి. తదేక దృష్టిలో నేనును కృష్ణుండును చేసిన కార్యమ*ను జూచి అశ్లు నిలిచిపోయిరి.

ఈ నీధముగ భరతకులభూపణా ! మహారాజా 1! భగ వాను6 జెనో్నోవిధముల నన్ను రథ్నీంచెను. ఎన్నెన్ని సంకట ములనుండి నన్ను కావాడెనుు |. గర్భస్థ కాలకుని తల్లి సావ

స! అభ్య్యూ! హరిచే రథమును తోలించితిని గణా! 241 భానముగ రథ్నీంచునటు నన్ను సదా రశ్నీంచుచుండెడి వాండు ఇట్టి డజగత్చతిని నేను లోభ వశమున, (పశంసా (పతిష్టలకొాజుకుం తణమా తము పచూర్ఞసము కొణకు యుద్ధమున సారధిగా .నొవరి-౧వి- మహాభారత యుద్ధములో నా బౌహుబలము చేతినే విజయము సిద్ధిం చినదనియు, నేనే నా తీక్ష్రచాణమువే భీమ్మ, (దోణ, క్‌ర్తాది మహాకనుల్వ నోడించిడిననియు నాకు _ఇప్పటినజకు గర్వము కలదు కాని అది నా వీజయముకాదు. స్య్యామసుందకుని విజయమని నాకిప్పుకు కోగుగాం దెలిసిచది . వారిని నేను జంపలేదు, కాలస్వరూపుండగు శ్రీకృష్ణుండే తన దృష్టిమా[ --ోవుకేీ_దంనెను. ఆతండు లేకుండిన నేనేమియుం జేయయగలవోండను కొన్న తే నాఅర్జునుండ నే కాని నేం నన్ను ఆటవిక భిల్లు:“లోడించికి కృష్ణుడు లేకపోంగానే నా ధనుర్చాణయ లవ్న్మియ్ల 'జేనికి౨ి బనికి రాకుండ పోయినవి. నాయ్యస్త్రుశ(స్త్రమున్నియుం గుంథితమ్ములైనవి నేండా తస్వినీ శాపము నిజమకమ్యూను సాశేండు నేను ఊుశేు 'అేంవారిచే నోడవోతిని నేం పెచ్చుపెరిగిన నా యభిమాన గర్వము లుడిగిపోయినవి. రాజూ ! ఇశ్‌ ముందీ లోకములో నవమాన నట్ట వూజవణని నచ్చును. వాఫులచేం బరాజికులము కావ _ లసి నరుకు. దానికి ఒప్పూకొనిననే యీ భూమిపై

• నుండపశ ఏ లేడ్షా.శ్సీఘుముగ నుత్తరాఖండము వై ఫ్రవమల (ఎష్థానిస్తనలయును.. _ఇక్తుడ్డు కలి లా ఇత €.. నై. నురడరాదు.? | .. వ కీ అక్టునుం జేడ్త న న.

నునవి

• . భానవతకధా (గంధములు త్వకలిగతిని అద్చొ నంచి చదువరులట్‌ వెంట పెంటనే అంది ద్చుషఓుకును, విివిగా సభ" ॥ న. లను, నందాదాకుఐను జేక్పెంచి, అస్థ్రికము౫ మూ ,పయన్న మును సయం సమృరద్షిగాను, సౌష్టవ వంతిముగా 4 ములు క | ఫె బ్‌ న కును, ీధాగనవలే కలా ఫపంథవాల యను సంఫఘమయనరు | నేర్పరని తాసు కె ర్యాలయమును కృెష్టా౭ిల్లూ మచిలీపీణ ముళో- నర్ప్చకళితిమి. ఈ విషయమ అప శ గంవారండకు, ళీ సేషీ పంట నారాయణముూ రి, మెవీదరుు. ఫాగవదా (గంధనూలు గౌకుగుకేబ, మచిలీపట్టణము అన్న విలాసమి నకు ఉత రములు ; వాయ (పాగన, ఎ ౯ బాన ఉు న య ం గ లుల ల న్‌ ధ్రాగవత కకాాగైళ *లిసంఘము - వివరములు శ న .. (ఫీ భద శ్రి జీ టబ్రవ్యాచాంగాప, ల్నలేశావవము.. ఆఫమ్‌లా; ే శ్రీ పః ప? శశీ కీ ఆవధూ తేర్యద పరవ్వతీ ప్వాములవాకు ఉపాధ్యన్వుల ; ;శ్‌ ధ్ర] కక నీలీ శద న్య స్వాములవాగు, గుంటూగ అ జే . గల లా ల చమ - యా ” ళా శ్‌ 'రామళశరణ్‌ కుందుర్తి వేంకటనంసయ్యు గామ బుగ్తాల. | _ ఇార్యదర్భులు ; (శీ అవబటిపూడి సోమావధానిగావ, షక్‌ తళ మ |. (శీ కంచి డుర్తా 1పనొచరోవ
• ఎం చపంకట్‌ నారాయిణ ళా “ హ్‌ టి గౌరు గ్వాక్‌”: