Telugu Adobe Acrobat 11.0.16 Image Conversion Plug in Adobe Acrobat 11.0.16_000591 - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

౯ క్‌ న్‌ య. సహక స! , ( | ॥ శ .. పు | రగ(0 త్‌ షస | సత ష్‌ గ్‌ , క. ( 1 శు: ౮1౯1

ఆ!

'శ్రీయుత్నరవట్తుత (స్వా నం స అశ౭తమయూల్యుళాశముక

ఇఆకంయయుత్‌ ఎత్యుతకేళ్ళునల్‌ క్రుత్చుు

శయామయాాజయుజళలాలి సతానగరము - 522 50+ గుంటూరు జిల్తా క్ష

2ఇజం౦౪ం౦ ఉఇ౦ఓ౦౬0! 61౯? శ్రీమద్భగవద్గీత మూలము (కాత్తర్శ నహితము పరమహంస పరినవ్రాజకులు శీశీక్రీ చనజీయరుస్వామివారి మందగళాశాపననంలకో జీయర్‌ ఎడ్యుకేషనల్‌ బ్రస్తు ( శ్రీరామానుజ వాణ సీతానగరర - 522 501 4 29-1-26 శేషాద్రిశాస్త్రి వీథి గుంటూరు జిల్లా , గవర్షర్‌పేట విజయవాడ - 2 (5 (608645 72929 |! (€ (0866) 433040 మూల్యము రూ 40/-

త్‌ో ్డ్డు. శ ల. కే | శ న || (న. ప స్‌ క / ఫో ల కై ల్‌ జ్న 1 స మ. శ న్‌ మా గానమా, . టు న సు నే ల లో యక్‌ జో శ్ర ల ల్ల గం. గ న నా. 1 ల్స్‌ భగవద్రామానుజులు (

ఆ సి, ష్‌! టీ ' భు | | కా చ మో

్‌ న స్ట్‌ లీ గ్య

| వమా టి ఆని [ పరమహంన పరివ్రాజకులు |

గన్న స న్‌ న! గళ స వో

( గ [1 | క్‌ ,. స ః న్న న ॥| | పరమహంన పరివ్రాజకులు ! 1. ఫ్రశ్రశే త్రిందడి చిన్నశ్రీ మన్నారాయణ రామానుజ జయరుస్వామివార్మ ఓ జహార్‌ంలవ

నం ౮ వ్యా ల్‌ో శ్రీమద్భగవద్గీతా పారాయణారంభమున అనుసంధించనలసినీ శ్లోకములు శ్రీశ్రైలశ దయాపాొత్రం ధీభక్యాది గుణార్జ్ణవమ్‌। యతీన్హ ప్రవణం వన్దే ల రమ్యజామాతరం మునిమ్‌॥! ప్రా దరదశి టంధాల్బు (౮ కంంంాాంా కో ఉట ల్‌ 1 క్ష గే పాతు స్పై శాజ్య్య( ఏటీ

లక్ష్మీినాథ సమారమాం నాథ యానున మధ్యమాం। అస్మదాచార్య పర్యన్తాం వన్దే గురువరమృరామ్‌॥ యోనితృమచ్యుత పదామ్చుజ యుగ్మరుగ్మ వ్యామోహత స్తదితరాణి తృణాయ మేనే। అస్మద్గురో రృగవతో౭న్య దయైక సిన్టో రామానుజస్య చరణౌ శరణం ప్రపద్యే॥ మాతాపితా యువతయ స్తనయా విభూతి

సర్వం యదేవ నియమేన మదన్వయానాం। ఆద్యన్య న కులపతే వకుళాభిరామం

శ్రీమత్త దజ్రియుగళం ప్రణమామి మూర్జ్నా॥ భూతం సరశ్వ మహదాహ్యయ భట్టనాథ శ్రీభక్తిసార కులశేఖర యోగివాహాన్‌।

భక్తాజిరేణు పరకాల యతీన్దమిశ్రాన్‌ శ్రీమత్పరాజ్కుశమునిం ప్రణతో౭ స్మి నిత్యమ్‌! శుక్లాంబరధరం విష్ణుం శశివర్ణం చతుర్భుజం। ప్రసన్న వదనం ధ్యాయేత్‌ సర్వవిఘ్నోపశాన్తయే॥ యన్య ద్విరద వక్రాద్యా పారిషద్యా పరశ్శతం। విఘ్నం నిఘ్నన్సి సతతం వివ్వక్సేనం తమాశ్రయే॥ వ్యాసం వశిష్ట నప్తారం శక్తే పౌత్ర మకల్మషం। పరాశరాతుజం వందే శుకతాతం తసో నిగికా,

సమ్యజ్న్యాయ కలాపేన మహతా భారతేన చ!

ఉవ బృంహిత వేదాయ నమో వ్యాసాయ విష్ణవే॥

సారథ్య మర్దున స్యాజౌ కుర్వన్‌ గీతామృతం దదాొ।

లోకత్రయోపకారాయ తస్మై కృష్ణాత్మనే నమ ॥

ప్రపన్న పారిజాతాయ వేత్ర తోతైక పాణయే!

జ్ఞాన ముద్రాయ కృష్ణాయ గీతామృత దుూహే నమ ॥

కర కమల నిదర్శితాత్మ ముద్ర

పరి కలితోన్నత బర్హి బర్త చూడ |

ఇతర కర గృహీత వేత్రతోత్ర

మమ హృది సన్నిధి మాతనోతు శౌరి ॥

అగ్రే కృత్వా కమపి చరణం జానునైకేన తిష్టన్‌

వశ్చా త్సార్ధం ప్రణయ సజుషా చక్షుషా వీక్రమాణ ।

సవ్యే తోత్రం కరసరసిజే దక్షిణే జ్ఞానముద్రాం

అభిభ్రాజో రథమధివనన్‌ పాతు న స్పూతవేష ॥

కృష్ణం కమల పత్రాక్తం వుణ్య శ్రవణ కీర్తనం।

వాసుదేవం జగద్యోనిం నౌమి నారాయణం హరిమ్‌॥

కృష్ణాయ యాదవేంద్రాయ జ్ఞాన ముద్రాయ యోగినే।

నాథాయ రుక్షిణీశాయ నమో వేదాంత వేదిన॥ న

్రీక్నష్ణ్థ పరబ్రహ్మణే నమ (శ్రుమద్భుగవద్దీతా (వభమాఒధ్వాయః అర్జున విషాదయోాగః ద్ధుతర్యాస్త్ర ఉవాచ ధర్మ స్పైతే కురుక్షేత్రే సమవేతా యుయుత్సవః। మావముకొః పాండవాశ్చెవ కినముకుర్వత సంజయ! క్ష తా॥ ఓ నంజయుడా" కురుక్తేతము ధర్మా చరణమునకు ముఖ్యమైన చోటు నా కుమూరులగు కొరవులున్నూ, పొందురాజు కుమారులగు పాండవులున్నూ యుద్దము చేయగోరి అచ్చట చేరియున్నారు అచ్చటవారేమి చేవిరి? నంజయ ఉవాచ దృష్రా తు పాండవానీకం వ్యూఢం దుర్యోధన స్తదా।

ఢ్రీయర్భగక్డత 2 వ అధ్యాయము 10

ఆచార్య ముప సంగమ్యు

రాజా వచన వబ్రవీత్‌॥ 2

తా ఇరుసేనలు చేరియున్లు ఆ వనమయములో వీవు రాజుగ భావించిన దుర్యోధనుడు పాండవుల 'పేనను ఒక్కసారి చూచెను

అది పద్ద, మాచీ శకటాది వ్వూహములుగ విభజింపబడి భయం కరముగ తోచెను దుర్యోధమనికి భయము కఠలిగము వెంటనే (దోణాచార్యులవారిని వమీవించి ఇట్లు తన భయమును తెలిపెను

పశ్యెతాం పొండు పుత్రాణాం

ఆచార్య! మహతీం చమూం!

వ్యూఢాం ద్రుపదపుత్రేణ

తవ శిప్వేణ ధివుతా॥ 3 తాః పా ఆచార్య" పాండవ పేనాధివత ధ్నష్టద్యుమ్భుడు. అతడు బుద్ధిమంతుడు. కనుక నీ శిమ్యనిగ వరించబడినాడు నీ మరణమును కోడు ఆతడు తన సైన్యమును దుర్చేధ్యములయిన వ్యూహములుగ తీర్చిదిడ్డివాడు దానివల్ధ పాండవ సేన బలమెంత పెరిగిపోయివదో కదీ చూడుడు

శ్రీనుద్ధుగవద్లీత శ్‌ వ ఆద్యాయము వై అత్రశూరాః మ హేష్వాసాః

భీమార్జున సమాః యుధి | యుయుధానో విరాటళ్ళ

ద్రుపదశ్ళ ముహారధః ॥ త్తే తా! ఆచార్వ' ఈ పాండవ సేనలో ఎంగడు నీరులువ్హారో!/ వారం దరు గొప్పు నిలుకాందు, భీమువంతబలము, అర్జుమవితో నరితూగు వరాక్రమము. కలవారే వారెన్టురనగు శ్రీకుష్ణువి కుమారుడు సొత్వక్షీ పాండవులను కాపాడిన విరాటరాజు, టబ్రౌసది తంద్రీయు మమనాోారథి కొడుకు అగు (దువదుడున్నూ ఇంకొ .. ధృష్టకేతు శ్చేకితానః

కాశీరాజు శృ వీర్యవాన్‌ |

పురుజిత్‌ కుంతిభోజశ్ళ

ఎైబ్యశ్ళ నరపుజ్ఞవః || ర్‌ తా! ఆచార్వ" ఇంకా దృష్ట కేతువు, చేకీతానుదు, మిక్కీలి వరాకై మవంతుడగు. కాశీరాజు పురుబితుడు, కుంతిభోజుడున్నూ, వ్రురు వ్య(శేష్టుడైన శ్రైభ్యుదున్నూ యుద్దములో నిలచి ఉన్నారు. చూడుడు

శ్రీమద్భగవద్గీడ 2 వ అధ్యాయము 22

ఉత్తమౌజూ శృ వీర్యవాన్‌ |

సౌభద్రో ద్రాపదేయాళ్ళ

సర్వ ఏవ మహారధాః ॥ 6

తా! యుధానున్వుదిని మించిన నీరుడులేడు ఉత్తమౌజుడు గోన్సు

నరావ్రమశాలి అభిమన్యుని నంగతి చెవ్దునవవరమేలేదు టబౌపది

కుమారులగు ప్రతివింద్యుడు శ్రుతసోముదు, (శ్రుతకీర్తి, శతానీకుడు,

(ప్రతపేమలు పరేనరి అనలు వీరందడూ గూడ మవాోరధ్యూలై

యుర్ధరంగములో నిజచియున్నారు. చూదుడు

అస్మాకం తు విశిష్ట్రాయే

తాన్నిబోధ ద్విజోత్తమ ।

సంజ్ఞార్జం తాన్‌ బ్రవీమి తే ॥ ౮7 ఇరా

తా! బ్రాహ్మ ణోత్రముడవగు ద్రోణాచార్య! మనవారిలో నా సేనకు

వాయకులుగ ఉందద్గువారు బహుకొద్రిమంది కవివించుచున్నారు

అయినా అ్హో వీరులను నీకు బ్ఞాపకము చేయుటుకై తెలువుచున్నాను

నిమము!

శ్రీమద్భగవద్గీత న అధ్యాయము శత భవాన్‌ భీష్మశ్చ కర్ణశ్చ

కృపశ్చ సమితింజయః |

సౌమదత్తి స్తథైవ చ ॥ 8 తా! నీవు, భీష్ముడొకడు, కర్షుడొకడు, కుపొవార్యుడు ఒకడు, యుద్ధ మునందు నిజయమునుపొందు అళ్చుత్దామ ఒకడు, వికక్తుడొకడు, భూర్మిశవుడొకడు, అంతే కవిపీంచుచువ్నారు మరిలేడు

అన్యే చ బహవ శ్యూరాః

మదర్హే త్యక్త జీవితాః |

నానాశస్త్ర ప్రహరణా;

సర్వే యుద్ధ విశారదాః ॥ 9 తా! పై ఏడుగురే కొక ఇంకా చాలమంది నీరులని 'పేరుకల వారున్హారనుకో వారంతా వా విజయానికై ప్రాణములను సైతం ధారపోనీ నిలచియున్నారు. అంతా రకరకాల ఆయుధములను ప్రయోగించగలవారు. మంచి యుద్ద కొళలము కూడా కలవారే అయినా పొండవుల నంఖ్యకం టె లెక్కించదగినవారుగ లేకు

శ్రీమద్భగద్గీత శవ అధ్వాయము శ్‌డీ అపర్యాప్తం తదస్మ్కాకం

జలం భీష్మాభి రక్తి తం |

పర్యాప్తం త్విద మేతేషాం

బలం భీమాభి రక్షితం ॥ 10 తా॥ి ఆచార్య" మన 'పేవలో వీరుల వంఖ్య తక్కువ, సొండవులలో బోలెడంతమంది. ఉన్నారు. కమక భీన్ముడు మన సేనను రక్షస్తున్నా వొండవులను జయించుటకు చాలనే చాలదనినీంచు చున్లుది.. భీముడ్‌ బలముచే రక్తించబడుతున్న పాండవుల'సేన వా ద్గూరగ మీదవడుచున్నట్లు గోచరించుచు, మనలను ఓడీంవ వమ్మర్థమైనదిగ ఉన్నది

అయనేషు చ సర్వేషు

యధాభాగ మవస్థితాః |

భీష్మమే వాభిరక్షంతు

భవంత స్సర్వ ఏవ హి ॥ శే తాకి గురునర్వా'. భీన్ముడు పాండవ పేనను మాత్రమే చంవునము పొండవులము చంపడు కనుక పొండవులు భీష్ముని వొంసీంచ ప్రయలించుడు. మీమీ యోగ్యస్టావమములందు. వించి అవ్రమత్తులై

శ్రీనుద్ధుగవట్లేత 2 వ అధ్యాయము శర్‌ భీమ్మ పీతామహువి మాత్రం జూగ్రత్తగ కాపొడెదరు గద" (పాండవుల నంగతి మేము చూచుకొనగలమని భానము)

నంజయ ఉవాచ

తస్య సంజనయన్‌ హర్షం

కురువృద్ధః పితామహః |

సింహనాదం వినద్యోచ్చః

శంఖం దధ్మా ప్రతాపవాన్‌ ॥ 12 తా! కురువుద్దుడును, అత్యంత వర్యాకమవంతుదునగు భీష్టు వీతామహుడు. దుర్యోధమని వీరికితనమును గమనించి, ఆతనికి ఉత్సాహమును వుట్టంచదలచెను. హ్యురే! అను ఒక నీంహగక్దనను లేవీ గట్టిగ శంఖముమ (మోగించెను

తత శృంఖా శృ భేర్య శృ

పణవా నక గో ముఖాః |

సహహఘై వాభ్య హన్యంత

సశబ్ద స్తుములోఒభవత్‌ ॥ 13 తా! భీమ్మదు శంఖనాదము చేయగనే కౌరన పేనలోని వీరులం

శ్రీనుద్భగవర్డీత క్‌ వ అధ్యాయము [ల్‌ రరుమ్నూ ఒక్కపారిగ శంఖభములూదిరి ఖభేరీతాడనము గావించిరి సణన్క్య అనక్క గోముఖాది యూుద్దవాయిద్యము లొక్కసారిగ మారు (మౌగినవి ఎవరేమి ధ్యవింప చేయుచున్నాలో వేదియకుంద అంతో గ్రమశిక్షణలేవి గోలవలె తోచినది తత శ్ళ్వేతైః హద్దా ర్యుక్తే మహతి స్యందనే ఫ్టితౌ | మాధవః పౌండవ శ్చైవ దివ్యాశంథౌ ప్రదధ్మతుః ॥ పేడ తాకి కౌరవసేన పద్దునుణిగిన తర్వాత పొండనసేనలో తెల్లని నొలుగు గుజ్జములు పూన్చుజడీన ఒక రధమున్షుభి. అది ముల్లోక ములు జయించగలిగినది దానియందు శ్రువ్లాభుడగు. శ్రీకృష్ణుడు, అర్జునుడు నిబదియున్నారు.. ఇరువురు రెందు దివ్యళంభములను ధరించి పూరించుచున్నారు పాఖ్బజన్యం హృష్షీకేశ్లో పైనదత్తం ధనష్టయః | గ ౧్రం దధ్మా మహాశజ్ఞం

మ కర్మా వృకోదర్త | 15

శ్రీమద్ధుగవద్డీత 2వ అధ్వాయము శ్‌ తా॥ ఛ్రీక్సుష్ణుడు పొంచజన్థా శంభిమునూదెను దేవతలు ప్రసాదిం చిన దేవదత్తమనే శంఖమును అర్జునుడు వూరించెను. వినువారి చెవులను పక్కటల్రచేయు ధ్వనికల పౌండ్రమును, మొండి వమలు చేయు *వ్పకోమనే జఠరార్డిగల భీముడు ధ్వనింవదేసెను

అనంత విజయం రాజా

కుంతి పుత్రో యుధిష్టిరః | నకులస్పహదేవ శృ

సుఫహోష మణి పుష్పకా || 16 తా కుంతీదేని పెద్ద కుమారుడగు ధర్మరాజు ప్రజలందరి మన్ననలను పొందినవాడు, యూద్ధనీతి తెలిసినవాడు, కముక అతనికీ విజయము తవ్పుదని నూవించు “అనన్త విజయము” అనే శంఖమును అతడూ దెనము నకులుడు సుకుమారుడు కనుక అందమైన శబ్రముచేయు ను ఘోషమునే.. శంఖమునూదెను చిన్సవాడగు సహదేవుడు విలానవురుషుడు మణుల గుత్తులు (నేళాడు “మణీపువ్చుకోమనే శంఖమునతదూదెను

కాశ్యశ్చ పరమేష్వాసః

శిఖండీ చ మహారధః |

శ్రీమద్భగద్గీత ఓ వ అధ్యాయము ళ్‌ సాత్యకిశ్చా పరాజితః ॥ శే తాకి మహా విబుకొడగు కాశీరాజు మనోరకుడగు. కిఖండీ (టబ్రువద వుత్రుడణు ధృష్టద్యుమ్నుడు విరాటరాజు ఓటమి నెటుగని నొత్యకీ మొదదిగు వీరులందరు. గూడ వడునగ శంభములు పూరించిరి ద్రుపదో ర్రౌపదేయాశ్చ సర్వతః పృథివీపతే! 1 సౌభద్ర శ మహాబాహ్బు శంభాన్‌ దధ్య్ముః పృధక్‌ పృథక్‌ ॥ 18 తౌ హే వ్వవజ్యా దృతరాష్ట్రా టద్రువదమహారాజ్కు ,దౌవటీతన యులు మ ర అయిదుగురు వురియు భుజబబపంనన్నుడగు అభిమన్యు వమారుదు ఇట్టందరూ అన్ని వైవులనుందీ" ఒకరితర్వాత . వేడొక్షరు న్‌ సగ తను శంథిములను వూరించిరి ఎంత క్రమశిక్షణ వారిలో “ఫదయాని వ్యదారషపుశ్ర్‌ |

శ్రీమద్భగవద్గీత 1 వ అధ్యాయము 19 నభళ్చ ప్పుథివీం చైవ తుములో౭౬_ప్యనునాదయన్‌ ॥ 19 తా! ఓ రాజూ! పొండవులూదిన శంఖనాదములు పెద్ద వంక దని భూమ్యాకాశములను దద్రరిల్ల చేసినవి దానిని వివి నీ కుమూరుల యొక్క కౌరవ పేనలోని ఇతరులందరియొక్క హృదయములుగూడ (వక్కలైపోయినని

ళ్‌ అధ వ్యవస్థితాన్‌ దృష్ట్వా

4 చ

ధార్తరాష్ట్రాన్‌ కపిధ్యజః | ప్రవృత్తే శస్త్రసంపాతే ధనురుద్యవ్యు పాండవః ॥ 20 తా! ఓ ధృతర్శాస్త్ర మవోరాజా శ్రీకృష్ణుడు హృక్షీకేశుడు అంటే జీవులందరి. ఇంద్రియములను తానే వియమించువాడు ఎవరేది చేయవలెనన్న మానవలెనన్షు, తానే చేయించగలవాడు. అటి శ్చీకృనుని చూచి, అర్హుముదు ఈ విధముగ వలి౩మ అఈకుష్లు యా!

శ్రీయర్బన్లేత శ వ అధ్యాయము 20 అర్జున ఉనొచ

ళ్‌ హృషీకేశం తదా వాక్యం ఇద మాహ వమహీపతే ! । "సేనయో రుభయో ర్మథ్యే

రధం న్థాపయ మేఇఒచ్యుత ॥ 21 తాః హే అచ్యుత విన్ను వట్టినవారివి నీవు ఎన్చుడూ విదువవు చ్త్‌ రక్షణనుండి.. ఎన్నడూ. జారవు కనుక నీవు అచ్చుతుడవు ఇరు పేనల మధ్య నా రథమును నిలువుము

యావ దేతా న్నిరీక్షే 2హం

యోద్దుకామా నవ సతాన్‌ ,

జిర్మయా సహ యోద్దవ్యం

అస్మిన్‌ రణసముద్యమె ॥| 22 తా॥ శ్రీకృష్ణా! యుద్ధము చేద్యుగోం యిక్కడ చేరిన యోధు అందరను స్వ చూడగల్లు వ్రోటాకై రథమును చేం' వే అంేక్షాద్రు నాశ ల్గు న్‌ నిలువుము క జనలో సర్వాం సవోయమును తోడుకొని ఈ “ంగొమము నానరించపల్రో గమనింతును

శ్రీమద్ధుగవద్ధీత £ వ అధ్యాయము 2] యోత్స్యమానా నవేకేఒహం

వ. య ఏతేఒత్ర సమాగతాః |! ధార్తరాష్ట్రస్య దుర్చుద్దేః యూుడ్డే (ప్రియచికీర్షవః ॥ 23 తా! నర్వాత్ళనా అంధుని కుమారుడు దుర్యోధమదు వరమ మూర్చుడు, ఆతనికి ఇప్తమైనళ్త్లే యుద్దము. చేయగోరి,. అతని వక్షమున వచ్చి నిలచినారు భీష్మాది "పెద్దలందరును నారిలో ఎవరేవరితో. ఎట్టు యుద్ధము చేయవలెనో నేను చూచెదను అట్టు రథమును నిలువుము క్షా! నంజయ ఉవాచ ఏవ నంక్తో హృపీ కిశో గుడాకేశేన బారత సేనయో రుభయో ర్నళ్మే న్ధాపయిత్వా రథోత్త వమువం తా! భరతవంశమునకు చెందిన దృతరాష్ట్రా! నిదా బద్దకములకు “డాక్‌ ములని పేరు వావివి జయించినవొడర్దునుదు కనుక

శ్రీమద్భనుడ్లీత ఓ చ అధ్యాయము 22 ఆతనికి గుడాకేశుడని పేరు వర్వుల ఇంద్రియముల వ్రవృత్తులము స్పాధీనమందు గలవాడు హ్వూక్షీకేశుదు, శ్రీకృష్ణుడు ఆతడే అర్హుమని ఇంద్రియములను నియమించ్చి అడ్డుమవిలో శోకము పొంగునట్టు చేసెను అర్హుమవి మాటలు వినిన శ్రీకృస్ణుడు ఇరు'పేనల మధ్యగ రథమును నడిన్సీ అర్హునుని ఆజ్జమ వరిపొలించెను

భీష్మ ద్రోణ ప్రముఖతః

సర్వేషాం చ మహ్‌క్షి తాం |

ఉవాచ పార్ధ ? పళ్యెతాన్‌

సమవేతాన్‌ కురూనీత్రి ॥ 25 తా నర్చలోకేష్చడుడగు జగన్నాధుడు శ్రీకృష్ణుడు, ఆర్హుమువికీ సారథిగ ఆత్యంత మంభుడైపోయెను ఆతడు చెన్పినట్టు చేపెను లోకమంతా చూచెను. అయివా ఆ జగన్నాథుడు పిగ్గుపడవేలేదు భీష్మ దోణాదులేకాద, నర్చుదేశముం రాజులు చూచుచుందడగ తాను పార్గపారథియై రథమును ఉభయ సేవా మధ్యన. నిలిని “ప్రాడ్డా! యుద్దకొంక్టులై చేరియిన్టు ఈ శ్రారవాదులంటరిప్ర చూడవలెనంటివి గ్‌దో చూద్యున్స్స్పనొ అవి వలిక్త్వ్రు

శ్రీమద్భగవద్గీత 1 వ అధ్యాయము 23 త (త్రాపళ్యత్‌ సితాన్‌ పారః

యా ఇ పిత్తానధ పితామహాన్‌ |! ఆచార్యాన్‌ మాతులాన్‌ ఖభాతూన్‌ పుత్రాన్‌ పౌత్రాన్‌ సఫీంస్తధా ॥ 26 తా! శ్రీకృష్ణుని అజ్రయైన వీమ్ముట యుద్ధరంగమున, అగ్జిలో ప్రవేశించు మిదుతలవలె నిలచియున్లు, భూరిశ్రవనుడు మొదలగు తండ్రీ వరునవారిని, భీష్ముడు. మొదలగు తాతలన్సు (దోతాది ఆచార్యులను, శిల్పాది మేనమామలను, దుర్వోధనాది సోదరులను, చ త్ర ళకుమారాది వ్యుతులను, మనుమలను, క్రుతవర్న్హి మొదలగు స్ప్రే హితులను ఒక్కసారి చూచెను శ్వశురాన్‌ సుహ్పద శ్పెవ ఛసనయో రుభయో రపే | తాన్‌ సమీక్ష న్‌ స కాంచేయః సర్వాన్‌ బంధూ నవస్థితాన్‌ . 27 తా ఇంకను అక్కడ (ద్రువదాది మామలు, హీతమును కోరు ఎందరో పెద్దలున్నారు మొత్తమునకు అందరూ ఎటుచూచినా బంధువులే అందరనూ ఒకసారి కలయచూచెను. హృదయమున

శ్రీమద్భశద్లీత ఓ వ అధ్యాయము జై దయ ఆవరించెను వారి ప్రాణములకు మును వాటిబ్లునవే బాధచే కుమిలిపోవుచు అర్జునుడు ఇట్లు పలికెను కృపయా పరయా౭_౬-విష్టో విషీద న్నిద మబ్రవీత్‌ | అర్హున ఉవాచ

న! దృష్టే ఏ మం స్వజనం కృష్ణ! యుయుత్సుం సముపస్టితమ్‌ ॥ 28 సీదంతి మమ గాత్రాణి ముఖం-చ పరిశుష్యతి | వేపధుశ్చ శరీరే మే దో క్యా

మహర్షశ్చ జాయతే ॥ 29 తాక కోరినవారికానందమువిచ్చు కృష్ణా! ఇది ఏమి” ఉత్సాహనైై వది” యుద్దమునకు వన్హుద్దులై ఇచ్చుట చేరివ ఈ నా బంధుజనముము చూడగన్చే వా అవయవములన్ని శిథిలమై వట్టు సడలుచున్షవి వోరంతా తడీ ఆరిపోపుచున్నుది శరీరము వణీకిపోవుచున్చుది ఒడలంతా గగుర్పాటుతో వులకరించుచన్టుది?ి

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము 2ర్‌ గాండీవం స్రంసటే హస్తాత్‌ త్వక్పైవ పరి దహ్వతే | నచి శక్నో మ్యవస్తాతుం

ఠా (భ్రమతీవ చ మే మనః ॥ 80 తా॥ ఎన్సుడూలేవిది గొండీవము నాచేతనుండీ జూరుచున్లుదే ఒళ్ళంతా. ఇట్లు కాలిపోవుచున్లుదేమి”. నిలబడుటకుకూడ చేత కాకున్లుది నా మనన్పుంతా గిరగిరా తిరిగిపోతున్నుట్లున్నుది నిమిత్తాని చ పశ్యామి విపరీతాని కేశవ | నచ 'శ్రేయోఒనుపశ్యామి హత్యా స్వజనమాహవే ॥ 31 తా “కే?” అను ర్నాక్షనుని చంనీ న్వజనమును కాపాడు కేశవా! నా కిఫ్పుజీ నమయమున అన్నియు. దుళ్ళకునములే "గోచరించు చున్లువి ప్పుజనులను యుద్దమందు చంన్‌నందున నేను పొందు (శేయ స్పేమిటో తెలియకున్లుది

శ్రీమద్భగవద్గీత శ వ అధ్యాయము 26 ంం

న కాంక్తే విజయం క్ష

నచ రాజ్యం సుఖాని చ |

కింనో రాజ్యేన గోవింద |

కిం భోగై ర్రీవితేన వా ॥ ౩2

తా! శ్రీక్సస్ణాగ్‌ వాకు బంధునధవ్వల్ఞ పొందే విజయము అవన

రములేదు బంధువధతో పొందే రాజ్యమూ వద్దు రాజ్యములో

ఉందే నుఖములూ వద్దు గో గోవ గోనీకలను రక్షించి రాజ్యం

పొంది శోపాలుడవైతివే నా బంధువులను చంవీ పొందే రాజ్బంతో

నాకేమి సని మఖములతో నీమి వని” అనలీజీవితముతో ఏమి పని

కనుక?

యేష్థా మర్టే కాంక్షి తంనో

రాజ్యం భోగా స్పుఖాని చ |

త ఇమేఒవసితా యుదే

పాజణాన్‌ తల నో

రగ్రాణాన త్యక్త్వా ధనానిచ ॥ 33

నే జయిస్తే లల్రి+ద్రే రాజ్యము, విలాసములు, భోగములు, నుఖ

మ మదరిగనొ్చియు ఎనరితో కలనీ అనుభీవింపవలెనని రుకొనుమున్నామూ! అట్టి ఎంధుజనమంతా (ప్రాణములు

శ్రీమద్భుగవట్లీత శ వ అధ్యాయము 27 ధనములు అన్ని వదలివేని ఈ నమరాంగణమున యుద్దమునై వచ్చి నిలచియున్నారుగద"

ఆచార్యాః పితరిః పుత్రాః

తదైన చ పితామహాః ॥।

చూతులా తె తురాః వౌత్రాః

స్యాలా స్పంఒంధినప్తదా ॥ 3౩త్ష ఈ|॥ ప్రాణములను త్పుణప్రాయనముగ నెంచి యిక్కడ నిలచిన వారిలో గురువులు, తండ్రినములు, వుత నద్చుశులుు, అట్లే తాతలు, మామలు, మేనమానులు, మనుమలు బావమరుదులు ఇట్లాకరేమి, అన్ది చిధముల బంధుత్తము వకలవారూ ఉన్నారు

ఏతా న్న హంతు మిచ్చామి

స్పుతో౬ఒ_పి మధుసూదని'।

అపి (తైలోక్య రాజ్వస్య

కూత్రోః కిన్ను మహీక్పతే ॥ 35 తా! శ్రీకృష్ణా! నీవు భ్తర్షణకై మధువనెడి రాక్షనుని చంనీ 'చుధునూదనుడవైతివి.. నేనీ బందువద చేయుటకెట్టు అంగీక రించుచున్నావు” ఇట్ట బంధువధచేని సంపాదించు (ఖైలోక్వాధి

వత్వముగూడ వాకు అనసరములేదే ఇక చిన్ని ఈ భూమండలాధి సత్యము కొజకీట్లీ వవి చేయను? యుద్దము. చేయని నన్దు ఒకవేళ కౌరవులు చంవీ వేవిననూ నరంయే నేను మాతం వారిని చంనదలునుట లేదు పెహత్య ధార్త రాష్ట్రా న్నః డ్‌ (

కా బతి స్యా జైనార్హన'। పాపమే వాశ్రయే దస్మాన్‌ హత్వెతా నాతతాయినః ॥ ౩36

ష్‌ తౌ! ఇంటికి నిప్పుపెట్టువాడు, విషము పెట్టి చంవచూచువాడు, విరాయుధుని చంవువాడ్యు ధనము నపహరించువాడు భూమిని ఆశక్రమించువాడ్డు భార్యను అవమానపరచువాడు అను ఈ అరు గురు *ోఆతతొయు గలు అనగ మహాపావులు కౌరవులు ఈ ఆరు పాపములను చున విషయంలో చేశారు అటో పొపులగు. నీరిని చంవీనచో మనలను పావ్తవ్వే వట్టి వీడించును. పైగా పెదవాన్షుగారి ఇత్రులును. బంధువులునగు ఈ ధ్వార్తర్యాష్త్రృలను చంసీనందున మనశ్తేల్సి (దీతికలును” వలా

న్నే

చసా ధా శ్రగిపెర్హా వయం హన్లుం

ర్‌ ఇ

రౌస్ట్రైన్‌ సబాంధవాన్‌ |

(శ్రీమద్భగవద్గీత 1 వ అధ్యాయము 29 స్వజనం హి కధం హత్యా

సుఖినస్సా వ్‌మ మాధవి ॥ 37 తా బంభు వపొంన దు ఖదాయకమేగావి (బీతికరము కొదు కనుక కౌరవులను చంవుట మనకు తగదు నీవు లక్ష్మ్‌నతివి గద" బంధువులను చంవీ, నుఖదు ఖములు నంచుకొనువారులేక ఎట్టు ఆనందముగ బీనితమును గడువగలము ౫”

యద్య “ప్యేతే న పశ్యంతి

లోభోప హత చేతసః!

కులక్ష్యయ కృతం దోషం

మిత్రద్రోహే చ పాతకమ్‌ ॥ 38 తా! రాజ్యమునంతను తానొక్కడే అనుభినించాలనే లోభము చేత దుర్యోధమడు వివేకహీనుడైనాడు ఆతనినాశ్రయించినందున భీష్మాదులున్నూ అహ్హ ఈ యుద్ధమువల్ల క్ష్వత్రియ కులనుంతా నళించును అది సానమనే స్టే పొతులందరినీ వంచించి వధించిన ఘోరపానము దావురించును యుద్ధము చేనినవారందరికీ ఆ దోషము కలుగును కొని వారీ విషయమును ఎజుంగకువ్హారు

శ్రీమద్భగుక్లీత ఓ వ అధ్యాయము , కదం న జ్లేయ మస్మాభిః కుల క్షయ కృతం దోషం ప్రపశ్యద్భిః జనార్దన ॥ ౩9 తా! పోనీ వంశవాశనము ఈ యుద్ధమువలన జరుగునని మనకీ తెలుసుకద"+ బంధువులను రక్షించుటచేతనేగద వీకు “జనార్హనుడు” అని పేరు వచ్చినది. ఇంత తెలినిగూడ ఈ పాపక్టృత్వమునుండీ మరలవలెనని ఎందుకు మాకు తెలియజేయను” కులకయే ప్రణశ్యంతి త, కులధర్మా స్పనాతనాః వావ్‌ ధర్మే న ప్రై కులం కృత్స్నం అధర్మోఒభిభవత్యుత ॥ 40 తా॥ ఒక్కొక్క నంశమునందు దానికి తగిన ఆచారములుండును ఇవి పరంపరగ పాగుచునే ఉండును వానిని సవాతన ధర్మములని అందురు ఆచరించు వ్యక్తులుకల వంశములు ఈ _యుద్దమువల్ల వంచునుగదో వారితోకే వారి వంశాచారములుగూడ్‌ లోవీం చును ఆ చోట దురాచారములు ప్రవేశించి వంశమంతయు

శ్రీమద్భుగవద్గిత 1 వ అధ్యాయము స్‌! అధర్మాభి భవా తృప! పదుష్యంతి కులస్తియ: | (అలాణ్య య్‌ (స్రేషు దుషాసు వాదే యి

ల జా అపా జాయథతె వర్దసంకరః ॥| ద్తక్షే తా! దురావారములు, వంశములలో చోటువేసుకోగనే చసలను తులగు. శ్రీలు. చెడు అలవాట్లకు బానిసలగుదురు. త్ర్రీలు నియమములు తప్పుగనే జాతులన్నియు సొంకర్యమునందును కనుక వంళ నియమములెన్షృటికీ చెడరాదు. వృష్థి వంశమును ప్రకాశింపదో సీనవాడవు నీవు కద కృష్ణా! వంశాచారములను నళింవజేయు ఈ యుద్ధమును ఎట్లు చేయమందువు” సంకరో నరకాయ్టైవ కులఫ్లూనాం కులస్య చ ॥। ము ప! వాన్స్‌ పతన్తి పితదో వ్యాషాం లుప్తపిండోదక (క్రియాః || ద్త౭ తా॥ ఎవరివల్ల వంశధర్మాలుచెడి, తద్వారా జాతులు నంకరము లగునో అట్టివారు, వారి వంశముగూడ ఘోరనరకమునమభినించును. అంతే

శ్రీచద్భృగవ్లీత 1 వ అధ్యాయము. 32 కొదు. ఆచార హీనులగు వీరు చేయు సిండసదానాదులు తర్పణాది కర్మలు నివ్ఫులములై, వీరి నీతరులకవి చెందక అచ్చటనుండి వారునూ (భష్టలగుదురు

దోషై. రేతైః కులఘ్నానాం

వర్ధసంకర కార,కైః |

ఉత్పాద్యంతే జాతిధర్మాః

కులధర్మా శృ శాశ్వతాః ॥ జ్తపె తాః బ్రాహ్మణ క్షత్రియాది విభాగాలు “జాతులు” లేక “వర్తములు” అనబడతాయి జీవించుటక్రై చేబట్టేన వృత్తి నిబట్రో కులములు న్జ్‌ యింపబడతాయి.. ప్రతి వ్యక్తి జాతిత పాటించవలసిన విధులు కొన్ని మరణాంతము అవి మానరాదు అని *జూతి ధర్మములు, అవసరాన్నిబట్టి వృత్తులు నూర్చుకోవలనివచ్చును.. ప్రతి వృుత్తికీ కొన్నికొన్ని కట్టుబాట్లుంటాయి. ఏ వృత్తిని న్వీకరించినవాలొ కట్టుబాట్లు పాటించాలి ఇవి కుల ధర్మములు. లేక 'వృత్తిధ ల్‌! పవన జాతి ధర్మాలెట్లు శాశ్చుతముల్కో ఆయా మాక పాల రరశిమలునాడ శాళ్చుతములే పరంసరగ తేరూనవాడు కం లమ ఆచరించు నేర్చరితనముండును

పీన 'వృత్తి' వత్సలితములనివ్వుదు. పాడగును

శ్రీమద్ధుగవద్లీత 2 న అధ్యాయము త వృత్తి సాొంకర్యమునకు తారకులయిన ఈ వియమభిష్థులయొక్క ఈ దోషవుక్టుత్తాములవే ఆ జాతి ధర్భ, కుల ధర్మములు రెండూ లోడీంచి పొడగును

ఉత్పన్న కుల ధర్మాణాం

మనుష్యాణాం జనార్దన |

నరకే నియతం వాసో

భవతీ త్యనుశుశ్రుము ॥ ద్తేద్ద తా! కుల వర్షా శ్రమాచారములను నంకరముచేనీ ధర్మ భ్రమ్టులయిన మనువ్యులకు కుంభీపొక్క రౌరవాది నరకములే శాళ్చుత న్ధానములుగా అగునని. పెద్దలు చెప్పుచున్నృవ్రుడు.. వింటిని

అహో బత ముహత్సాపం

కర్తుం వ్వవసితా వయం |

యద్రాజ్య సుఖ లోబేవన

హంతుం స్వజనముద్యతాః ॥ ద్తేద్‌ తా॥ అయ్యో కృష్ణా! ఇంత ఘోరపావవు వనికి నిద్దనడితినేమిటి? క్నుదమైన రాబ్బమును గెలిచి అనుభివించే నుఖమునందలి ఆళచేత దీర్ణానంద వ్రదులగు న్వుంత బంధువులనందరివి చంపీవేయుటకు

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము తజ సన్ఫద్దులమై చిలచితిమి ఏమీ దారుణముని

యది మా మప్రతీకారం

అశస్త్రం శస్త్రపాణయః |

ధార్తరాష్ట్రా రణీ హన్యుః

తన్నే క్షేమతరం భవేత్‌ ॥ 46 తాక నిరాయుధుడవైన ప్రతీకారము. చేయక వారిపై జాలితో నిలచియున్న నన్ను కౌరవులు ఆయుధపాణులై బండగుండెతో, వియను మత్మికమించి చంనీవేవితిరేని ఆదినాకు మదీ మంచిది నాకు వీరస్తుర్గము కల్గును అది నాకు “క్షేమమే? కాని నారికీ అదే. కలిగినచో ఏమి ప్రయోజనం నిరపరాధిని నన్ను చంనిన పసావమునకు వారు ఘోర నరకములందెదరు అది నాకు “కేవ తరము” అక్టు కానిమ్ము చంవనిమ్ము లా నంజయ జీవాచ -

(€ ఇర

ఎవ ముక్తాా౬ఒ_ర్జ్వున స్పంఖ్యే

రధోపస్ట ఉపొవిశత్‌ |

విసృజ్య సశరం చాపం

శోకసంవిగ్న మానసః ॥ త్త

శ్రీమద్భుగవద్ధీత 3 వ అధ్యాయము తర్‌ . భర్జవ్హావన చేయదలచిన ఢ్రీకృృ్ల్ణునిముందే, వీరధర్శ మును పాటించవలనీన అర్జునుడు దానిని వీడెను. అతని హృదయము శోకముతో చలించిపోయెను కారుణ్యము. నిండెను చేతనున్లు ధనుర్చాణములను క్రీంద పొర వైచెను ఒక్కసారి నిలువలేక రథము మధ్యనే, మాటలాడుతూన్తే కూలబడిపోయెను అని బృతర్నాష్ట్రనితో నంజియుడు చెప్పుచున్నాడు ఇతి (శ్రీమద్భుగవద్గీతాను ఉవనివత్సు (బవ్మా విద్వాయాం యోగశ్యాస్తే ../ కుష్ణార్దున నంవాదే అర్జున విషాదయోగో నామ (ధమో౭౬ధ్వాయ*

శ్రీమద్భగవద్గీతా ద్భాతీయో2౬ధ్యాయ, సాంఖ్యయోగా

నందియ ఉవాచ తం తధా కృపయా౬_౬_విష్టం అశ్రు పూర్ణా కులేక్షణం ॥ విషీదంత మిదం వాక్యం ఉవాచ మధుసూదనః ॥ || తా! ఏది తగునో ఏది తగద్యో ఏది వుజ్యమో ఏది పాపమో నిర్ణయించుకొనలేవి స్టీతిలోనున్లు అర్జునునికి మనసంతా కరుణ తోనిందీిపోయెను.. కనులు శోక్యాశువులతో నిండెను. చూవులు జాలిగొలువునట్లుండెను శోకము పొంగి ప్రవహించునట్టుండెను. ఇది రజోగుణ ప్రభావము మధువను రాక్షనుని నంహరించినట్లు, భక్తుల రబోగుణమును ఆణచివేయు. శ్రీళ్ళ్ణుడే మధునూదనుడు! అడ్డు మనిలో కలిగిన రజ ప్రభానముమకూడ అణచదలచి శ్రీకృష్ణుడిట్లు పషలుకవారంభించెను

ఆ భగవానువాచ

కుత స్తా వ్‌ కశ్మల మిదం

విషమే సముప స్థితం |

అనార్య జుొష్ట మస్వర్ల వం

|

అక్తీర్తికర మర్దన! ॥ 2 తా! యుద్ధరంగం వద్ధమై ఎదురెదురుగ నిలచిన ఈ యిరు పేన లముధ్య్య శళంభిములూది బాణము. లెక్కు పెట్టి విడుచుకొనబోయే ఈ వంకలు వర్గిస్థితిలో ఈ కుద దు.ఖ మెక్కడ్‌నుండి దాపురిం చినదయ్యా. నీకు? హే అర్జునా! యుద్ద ప్రస్తావన లేక ముందు ఉండవలనీనది ఈ ఆలోచన. ఇన్చుడుాదు అయినా నీవంటీనానికి కలుగవలనీనదికాదీ శోకము. నీరికివారిక్షి బుద్ది నోమలకు కలుగదగివ శోకము. ముందు సెనుకలు ఆలోచించి వవి చేయువానిని “ఆర్వుడు” అందురు ఆది లేనినాడు “అవార్వుడు” కద" గౌరవించదగవివాడు అన్హృమాటు వీ ఈ దు.ఖము చూచి ఆవార్యులే వంతోషంతురుగాని ఆర్బులు నొచ్చుకొందురు. నుమా" యుద్ధమువ్ల నరకము మావిలే వ్వ్గము అనుకొనుచువ్నావు కొని ఈ దు ఖమువ్వూ యుద్రము మానితే వీకు కలిగెడీది వర్గవిరుద్రమైన ఘోరనరకమే శ వంద మావితే నిన్దు జీర్తించెదరముకొముచువ్నావు కొవ్కి ఈ దు ఖమున్ను

శ్రీమద్భగ్లీత 2 వ అధ్యాయము తతి యుద్దము మానితే నీకు చెరగని అవక్తీర్తియే గతి

క్లైెబ్యం మాస్మగమః పార

వై ఇ

వై తత్త వయ్యుపపద్యతే |

కుద్రం హృదయ దౌర్బల్యం

త్యక్త్వా త్తిష్ట పరంతప ॥ తె తౌకి పిజీకీతనమం కే ఏమిటో వృధువంశములో ఎన్పరికీ తెలియదు, వంశ నిరుద్దమైన భయమును నీ దరికి చేరనిచ్చుట తగదు నీ లేజన్సు చాలును శ్యతువులను దవొంచివేయుటకు ఆ తేజన్సు అంతా నీ మూనప్తిక దైన్ఫమువ్లు వళించుచున్లుది లా ఆత్మ నాశకరమగు బైవ్ఫామును వదలుము లెమ్ము అడ్డునా! యుద్ధము అర్జున ఉవాచ

కథం భీష్మ మహం సంఖ్యే

ద్రో కొల చ మధుసూదన |

ఇపష్వుభ్యి ప్రతియోత్సా శ్టమి

ఆాజార్హా వరిసూదన '| || డ్తే

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము తత్ర తా[| హే థీక్షష్ణగ్‌ నీవు అనురులను మూతమే సంహరించితివని వింటిని బంధువులను కాదుగద" భక్తులకు శ్యతునవ్లులైన వారినిగూడో నంహరించెదవని తెలియునుగాన్మి గురువులను కొదుగద! దోణుడు నాకు గురువు భీష్ముడు మాకు వితామహుడు. వీరిరువురను నంహ రించమునుట నీకు తగునా” సాందీవుడు మొదలగు గురువులను నీవు నంహరింవలేదు పుష్పాదులతో పూజించితివి వాకు వీరున్నూ అట్టు వూజించదగినవ్నారై యుండగ నీరిని బాణములతో ఎదిరించి పోరాడమనుచున్నావే” ఇది నీకు తగునా” ఎట్టు చేయగలను నే నీ యుద్దము”

గురూనహత్యా హి మహానుభావాన్‌ శ్రేయో భోక్తుం భైక్త మపీహలోకే | హత్వాఇర కామూంస్తుగురూని ప్తావ భుంజీయభోగాన్‌ రుధిరప్రదిగ్దాన్‌ | ర్‌ తా॥ మిక్కిలి ప్రభావము కలిగినవారును "పెద్దలును అగు భీష్మ (దోణాదులను నంహరించి ఆనుభివించే రాజ్యభోగములకం కె, వారిని ఆక్షువదలి నాకు రాజ్యములేక్కు అడవుల. తిరుగుతు, పొందెడి భిక్షాన్సమే మేలవివించుచున్నుది వీలవనగ్యా. వారు రాజ్యము, భోగములందు ఆళ కలవారు. వారికి పాయముగ ఆళ

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము 40 లేకున్ననూ, అట్టి ఆశొవీడీతుడగు దుర్యోధనుని వక్షాన ఉండుటవ్లు వారినికూడ ఆ దోషమావరించినది యుద్దములో వారు చనిపోవుట నిశ్చయము తదుపరి ఆ రాజ్యమును పొంది భోగముల ననుభివిం చునపుడుు ఆయా స్థానములలో, ఇదివరలో ఆయా భోగములను వౌరు అనుభినించుచుండిరి గద! అని జ్ఞావకమొనర్భుచుందును యుద్ధములో నంహరింవబడీ రక్త నిక్తములైన వారి శరీరములు కనిపిం చును ఆయా. భోగములును రక్తముతో తడీసినక్లు అనహ్యమురైే దుఖము కలిగించును ఈ యూుద్ధమువ్వూ లభించెడి అట్రో రక్తస్తీక్త భోగములను నేనెట్లనుభినింతునున

నవైతద్విద్మః కతరన్నోగరీయో

యద్వా జయేమ యది వా నో జయేయుః యా నేవ హత్వా న జిజీవిషాము; తేఒవస్థితాః ప్రముఖే ధార్తరాష్ట్రః ॥ 6 తా! యుద్ధము చేయుట మంచిదో మానుట మంచిదో, ఏది యుక్తమో మాక్తు తెలియకున్నది కృష్ణా! ఒకవేళ యద్రమే జరిగితే మేమే వయింతుమో లేదా వారే జయింతులో చెప్పుట కష్టము గదో అయినా వ సోదద్రుల ఎడబాటును క్షణవువా ఓర్పజాలమో, అట్టివారిని చంసీవేసినవ్నో నుం బీవించగయా కృష్ణా కొని ఆ

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము శే] 'పెదనాన్హగొరి వుత్రులగు కొరవులే యూుద్రనన్నుద్దులై య్యద్దరంగమున్క ఎక్టు ఎదుట చంవుటకో, చనిపోవుటకో నంసీద్దులై నిలచియున్నారే నాకీది కృస్ట్రముశ ఉన్లుది (వారిని చంవీనవో మరి, బీవించగలమా! అంటాడు అర్జునుడు కాని వమనాలి” మమ్ము చెప్పరాని కన్టాలకు బలిచేనీన వారిని చంపకుండ మేమెట్లు జీవించగలము. యానేవా అహత్వా నబిజీవిషామ అనవలనింది కద,

కార్పణ్య దోషోఒపహతస్వభావః పృచ్చామిత్వాంధర్మ సమ్మూఢచేతాః [| యచ్చ్రేయ స్ప్యాన్నిశ్చితం బ్రూహి తన్మే శిష్యస్తేఒ.హం శాధి మాం త్వాం ప్రపన్నం తా॥ బంధువధ్య, వంశనాశములను తంచినకొంలది నా హృదయము దీనముగ విలసించుచున్నుది ధర్మ మేదో అధర్శ వేదో విడదీయ లేక నా మనస్సు స్తబ్దత చెందినది. చేయదగినది మూనదగినది విడదీయలేని అరైర్హము నన్నావరించినది అందులకే అక్పష్ణా' నిన్సడుగుచున్నాను. ఇట్రి నాకు, ఏది (శేయన్సు?” అని సెద్దలచే శాస్త్రముచే నిశ్చయింవఎడీయున్నదో అజ్రో జేయదగిన దానిని వివరిం పుము నేను నీకు శిమ్యుడనుగద' క్రయ విక్రయ్లార్లత నీకే ఉన్నది నాయందు అంతేగాదు, నిను శరణాగతి చేయుచున్నాను క్ర్రష్షా!

శ్రీమద్భగద్గీత 2వ ఆధ్వాయము 42 రహన్యములనెల్ల విన్పీ బోధించి నన్ను కృతార్హునిగ తీర్చిదిద్దము నహి ప్రపశ్యామి మమాపనుద్యాత్‌ యచ్చోక ముచ్చోషణ మింద్రియాణాం | అవాప్య భూవమూ వసపత్న మృద్ధం

రాజ్యం సురాణా మపి చాధిపత్యమ్‌ 118 ఛా॥ అ్రీకృష్ణా! ఇప్పుడు నాక్షు కలిన ఈ శోకము నా ఇంద్రియ ములనల్నింటిని ఎండించి, తీవముగ తపీంన చేయుచున్నది. ఇది తొలగు ఉపాయమేమిటో నాకు గోవరించకున్లుది. వీమి చేనీనవో ఈ శోకము. చల్లారుముగి ఘోం్రమగు యుద్ధముద్వార శత్రువులనందరను అణచివేసి నిష్కంటకముగ భూమినంతను వీలుటవల్హవా” లేక యుద్ధముమానిి అస్త్రములను విడి పర్యవసాయముగ వారిచే చంప బడీ పుర్గాధివత్వము నందుట వానా జంధువులను వధించుటవ్యి కలుగు శోకమును పై రెండునూ తీర్చులేవనివించుచున్నది వంజయ ఉవాచ

(

ఎవ ముక్త్వా హృష్షీస్త్యేం

గుడా కేళ్య పరంతపః |

శ్రీమద్భుగవద్గీత 2 వ అధ్వాయము తతి న యోత్సే శ్‌ ఇతి గోవిందం

ఉక్త్వా తూష్పీం బభూవ హ ॥ 9 తాః అర్జునుడు గుడాకేశుడు. అనగ “నిద్ర, ఎద్దకములను జయిం చిన నీరుడదు తన ప్రతాపముతో శ్యతువులను నిర్వీర్యులను చేయు

సామర్ర్యమున్నవాడు. అయిననూ శశ్రీకృన్ణుడు హృవీకేశుడు గద! హృవ్శీకములనగ మనబను ఆనందింవజేయు. ఇంద్రియములు. వీటికి ఆయనే. ఈశుడు అనగ జీవులందరి భంద్రియములను తన అధీనంలో పెట్టుకొని నడవించువాడు /తద్వార గోవిందుడగును

అనగ గో భూమిపై, “విందో దుష్టుల భారము తొలగించి నుఖింప వేయునాడు అం కు ఎవడో ఒకనిని తొను (ప్రేరేపించి ఆఅతనిద్యారా దుష్టుల నందరివి దువిమి భూమిని నుఖింపజేసి “గోవిందినామమును నిలువుకొనును? ఇవ్పుడు అర్జునుని తన వరికరముగ చేనుకొన దలచి తొను సారథిద్దైనాడు అది తెలియక తానే చేయునాడను, తావే. మానువాడను కాబోటును అని భ్రమించిన అడ్డునుడు ధర్మ పంస్థాపన్మకై వచ్చిన భగవానుని ముందరే తెలినీ తెలియని (పేలావములుచేవ చివరకు “నేను యుద్ధమును చేయను” అవిగూడ నలికి నిళ్ళబ్దముగ చతికిలబడీనాడే! అయ్యో వమాళ్ళర్వము” ఈతడు నూనివేయుదునన్హుచో, మానగలుగునా? చేయుదునన్హుచో చేయగలుగునా? వీది. శ్ర్రీక్టమ్ణుడు తలచునో అక్ష జడువుము గద!

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము | త మువాచ హృ షీకేశః ప్రహస న్నివ భారత! । సేవయో రుభయో ర్మథ్యే విషీదంతమిదం వచః ॥ 10 తా భరతకుల తిలకనుగు ధృతర్నాష్ర మహారాజు! అర్జునుడు వీరుడైవుండికూడా, ఇడు'పేనలకు మధ్యగ నిలచ్కి కూడని విధముగ, నిలపించుచున్నాడు,. ధీరుడు. పురుషుడు. నలుగురిలో. కన్చీరు కార్చుట దోషము. గద! అర్జునుని కర్తవ్యోన్ముఖుని గావించుటకు, మిత్రునితో వరాచకములాదునంత నులభముగ త్రీక్పష్ణుజీవిధముగ వలుకనారంభించెను. శ్ర్రీకృన్ణుడు, హృవీకేశుడు గద [8 ఆక్తాహి లీల సైన్యమునందలి జీవుల యుంద్రియములను చలనములేనట్టు, చిత్తరువులుగ నిలిపి కంచెను అర్జునుని ఇంద్రియములను మొతము సర్యాకమము వీడీ శోకించునట్లు చేసెను అతని శోకము రటకే నొన్నట్టుగు ఆతనిని ముందుంచుకుని లోక్రోదర్తకై తాను ఏ ళ్‌ గా అచదలచిన జ్ఞానామృ్బతము'ను ఉవరేశింన నోరంభించెను శ్రీ భగవానువాచ అశోచాా స క పజ్ఞావా, న్వశోచ నం ణా దాం శృభాషస్సే,

(శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము శ్‌ గనతాసూ వగతాసూం జ్జ

లో నానుశోచంతి "పంఉితా?ః ॥ క్షే ఈ॥ అర్జునా! దు ఖించదగని వాటిని గురించి ఇంతవరకు నీవెంత శోక్షించితివి? ఇచ్చట నిలచిన వీడులందరూ శరీరము, ఆత్మ ఆను రెండు కలనీయున్సవారు. నీకిది తెలినియున్నచ్నో ఈ బంధువధ చేయుట ఎట్టు అని అడిగియుండవు అయినా శరీరముకం కే ఆత్మ వేరని తెల్పినవాడు వలుకదగణ్క, “నరకము పొందుట] “పిండ ములను. కొనుట “తర్పుణములు న్వీకరించుట* మొదలగు గొవ్సు వాదముల చేయుచున్నావు శరీరము, ఆత్మ ఈ రెంటిలో, శరీరములో వీమి చేనినా ప్రాణములను శొళ్చుతముగ విలుపలేవు (ప్రాణములుపోయి. నళించునవి శరీరములు ఆళ్మకు ప్రాణములతో సనియేలేదు కనుక ఆత్మనుండి ప్రాణముపోవుట అనెడిది నంభ వించదు. ఆత్మలు జ్ఞానమును న్వరూపముగ కలని, నళించనిని శరీరము, ఆత్మల గురించిన జ్ఞానముగల బుద్రిమంతులు, నీవలె ఈ రెంటీలో దేనిని గురించియు శోకించరు న ల్వే వాహం జాతు నాసం నత్వం నేమే జనాధిపొః |

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 న అధ్యాయము తరి న వైవన భవిష్యామః

స్వే వయ మతః పరమ్‌ ॥ 12 తా! అర్జువా! పరమాత్మ నగు నేమ గతములో మున్నాము, ఇవ్రూడు వ్హాను, ఇకపైగూడ ఉందును అక్షు నాకంళే వేరైన జీవుడవగు నీవున్నూ శతములోమున్నావు ఇక పైగూడ ఉందువు బీవులలో రాజులుగ్య వౌకర్లుగ వేరు వేరు స్తేర్హత్తో వేరు వేరు కర్మలతో పీలువ బడు ,నీరందరమగూడ అహ్లే అనగ మనమందరమూ నిత్యులమే అవగ మూడు కాలములలోనూ నకించకనేయుందుము దీనివల్ల తెలియదగినదేమనగా నరమాత్మనగు నాకు బీవులకు భేదమున్సుది బీవులలోగూడ వరస్పురము భేదమున్చది ఇది నత్వము ఈ శ్లోకములో “ఉన్సుదో అనికాక లేదమనది లేదు న ఇతిన అని రెండు. నొ కొరములను ప్రయోగించి ఛ్రీకున్లుదు జీనబహ్మల భేదమును, ఆత్మల నితృత్తమును. తనను దృష్టాంతముగచూపి న్దావించుచున్నాడు

దేహినో౬ఒ స్మిన్‌, యధా దేహే

కౌమారం యౌవనం జరా |

తథా దేహాంతర ప్రాప్తిః

ధీర స్తత్రన ముహ్యతి ॥ 13

శ్రీమద్భృగవద్ధీత 2 వ అధ్యాయము త్త తాక అర్జునా! నీవు ధరించిన దానివి దేహముందురు. నీవిం దున్నువుడు మొదట ఈ _ దేహము బాలునివలె మున్లుది. బాలా శరీరముపోయి. యువక శరీరనైనది, యొవ్వువనముపోయి. మునలి తనము వచ్చినది లోపలి నీకు మూత్రం మార్పురాలేదు. శరీరము మూత్రము. వూర్చ్వవు అవస్థలను నదలఠ్సి ఉత్తరావస్థలను పొందు చున్లుది. నీవు దానికీ వగచుటలేదు ఆయా అవస్థలు కలుగ కుండ నిలువుటలేదు. అది దేహధర్శమని గుర్తించి ఆనందించు చున్నావు మౌడ్పుకై ఎదురుచూచుచున్నావు అట్లు వూర్చుదేహము వదలి మలో దేహము ధరించుటగూడ నహజము దానినానలేవు దు భించరొదు. ఆనందముతో ఎదురుచూడదగును జన్మమరణ ములు శరీరావికేగొని ఆత్మవగు నీకు కాదు పగ్రన్తుత దేహమును నదలుట “మరణము” అందురు. జ్రొత్త దేహమును. ధరించుట “జన్ఫ” అందురు. బుద్ధిమంతుడు మారుచుండు వేహధర్జ్హు ములను మారని ఆత్మతో ముడివేసి ఆత్మ వళించువోయనవి దు ఖించడు (్రమయచెందడు

మాత్రా స్పర్శాస్తు కౌంచేయ!

శీతోష్ట్ర సుఖ దుఃఖదాః |

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్వాయము తత్‌ ఆగమా పాయినో ఒనిత్యాః

తాన్‌ తీతిక్షస్త్వ భారత! ॥ 1. తా! వీరయమాతయగు కుర్రీదేవి గర్భాన జనించిన అర్జునా! బంధు వియోగ దుఖాదులు నీవంటివానికి తగవు వ్పథివి నీరు, విషు గొల్సి ఆకాశము లనెడి పంచభూతములయొక్క సూక్ష్మాం శలను మాత్రలు లేక “తన్భాత్రోలందురు ఇట్లు తన్మాత్రలు ఇంద్రియములను న్పు టశించుటయే మొ(త్రావ్పుర్థులందురు. వీటి గుణములగు నానన్క రుచి రూవం, న్ఫర్భ, శబ్దనులనెడ్‌ ఐదు విషయములయొక్క _ నూక్త్యాంశలనుగూడ తన్నాత్రలనే అందురు వాటివి గ్రహిరిచు ఇంద్రియములు శరీరమునందుండును. నాననను ముక్కు, రుచిని నాలుక్క రూనమును కన్ను, న్పుర్భను చర్మము, శబ్హమును చెవి గ్రమించును. ఇట్లు తన్మాత్రలు ఇంద్రియములను న్ధ్రుళించుటనే మారాన్టర్థులందురు ఆయా నిషయములు ఆయా ఇంద్రియముల _ దరిచేరినవుడు, వొటి నృుభానమును బట్రి నిప్పు వేడిని, నీరు చళ్హదనమును ఈ విధముగ ఇచ్చుచుందును. దానివల్ల ముఖమా దుఖమోా కలుగుచుండును ఇవి ఆయా వ్యక్తియొక్క కర్ణనుబట్హ ఏర్పడ్డ శరీరమునుఐబటో మారుచునే యుందును తపు ఎమ్సుడూ. అందరికీ ఒక్కరీతిగ ఉండవు శరీరమున్నంతవరకు అవి వంభనించుచునే యుండును నాటిని నహించుచునే యున్హాముగాని వాటోనుండీ పారిపోవుటలేదు. శరీర ధర్మ ములను మామటలేదు. నీ శరీర ధర్మము దుష్ణులను శిక్షించుట అందులకే

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము త్త ధర్మ యుద్దము చేయుట ఓ భరత కులతిలకా! అట్టి యుద్రము వు కలిగే బంధుజనుల నంయోగ వియోగములన్లో నీకు కలిగెడి నుఖ దు ఖములనుగూడ తాత్కాలికముయని భావించి నహించుట అలవరచుకొమ్ము దు ఖించకుము

యం హి న వ్యధయం త్యేతే

పురుషం పురుషర్డభ |

సము దుఃఖ సుఖం థీరం సోఒవమ్బతత్వ్యాయ కల్పతే (| 165 తాశ హే వురున్యశేష్టా! ప్రక్పతివ్లా నీకు కలిగే అనుకూలమైన లేక ప్రతికూలమైన అనుభవములేవైనా తోసివుచ్చరానినే ఎండ వొనలవ్ఞ కలిగే (శ్రమను నహించుట అలవాకే అక్ష్తు యుద్దంలో బంధువధవ్యల కలిగే నుఖమైనా దు ఖమైనా తాత్కాలికమేననూ రైర్వ ముతో ఎదుర్కొను నమబుద్ధి కలవానిని “మాత్రానుర్భలు” స్ట్‌ చేయలేవు అట్టి నస్వువర్లోచిత కర్మను బాధలెదురైనా వమబుద్ధితో, నహనబుద్ధితో చేయు. మానవుడు మాత్రమే అమృతత్తమువందో గలడు అందులకే ఓరిమి వనలవరచుకొమ్ము. అమ్బతత్తమునం దుము

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము ఈం నాఒ-సతో విద్యతే భావో నాజఖావో విద్యతే సతః | ఉభయోరపి దృష్టోఒ౦తస్తు అనయో స్తత్త్వదర్శిభిః ॥ 16 తాకి అర్జునా" నల్‌ అనగ ఏకరూవముగ మార్పుచెందకో ఉండు వమ్తువు అది ఆత్మ అది కొనిది అంక మార్చు చెందుచు, ఒకేరూసములో ఉండనిది అనల్‌! అది శరీరము నీమి చేనినా, కుతితో తయారైనది కనుక దేవము నళించక యుండదు జ్ఞావైకొకారమగు ఆత్మ నీమి చేసివా నశించనే నశించదు. కనుక ఆత్మకు నత్త్యము అనగ వినాశము లేకుండుట్క శరీరములకు అసత్త్యము, అనగ వినాశమునొందుట నహ స్వభాను ఈ విషయమును తత్పుములము యదార్థముగ దర్శించిన శ్రీపరాశరాది మహర్షులు ఎన్నడో నిరయించియున్నారు అవినాశిత్తు తద్వెద్రి

టి ఇ యేన నర్వ మిదం తతం । వివాశే నువ్యయ స్యాస్య నకశ్చి త్కర్దు మ్తర్షత్తి | 17

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము త్‌! తాక ఆత్మ నినాళము నొందక నిత్వముగ ఉండుటకొక్‌ కారణమును తొలిపెదను ఏదైనా ఒక నన్తువు నురొక వస్తువును నళింపజేయ వలెనం టు, అందులోదూర్కి దానిని నశింవజేయవలెను ఆత్మలు అతిసూక్ష్మములు ఏ నూక్ష్మ పదారమునందైనా ప్రవేశంచగలవు చ! ళ్‌ నే కూ కొని ఆత్మయందు (గ్రవేశించగల నూక్త శ్రవదార్రమేదియు లేనేలేదు ప్రకృతిలోని అన్ని వద్యార్థములయందు వ్యావించు ట్‌ ఆత్మకున్లుది కనుక _న్రక్పుతివ్లూ తయారగు శరీరాలన్లి నశించేవి తాను వొంచనిది అన్ని నద్వార్థములుగూడ, ఆత్మ ప్రవేశించు అవకాశము కలవే కొని తనలో నీదీ ప్రవేశించు అవకాశమును ఆత్మ కలిగి లేదుగాన అది నళించదగనిది కనుకనే ఏ విష శృస్తాదులున్నూ ఆత్మను నీమీ చేయలేవు దరద? గం ధాలల్న టక వ అంతవంత ఇమే దేసో్‌.” వలో నిత్య స్యోక్తాః శరీరి 1. యం | (4 అనాశినో౬_ప్రమేయ వై లో ర నా తస్మా ద్వ్యుధ్యస్వ భారత్నుగ వాద్‌ (0 (8 తా! శరీరములు నళించుననుటకు కారణము వమోొకల్‌మువా” దేహమనగ సెరుగునది శరీరమనగ తరుగునది ఈ ళరీర ములు ఇవి అని చూసదగియున్నవి అంటే కొన్ని వస్తువుల

శ్రీమద్భగవద్గీత 2వ అధ్యాయము ర్‌2 సంఘాతమన్నమాట. ఏది కొన్చి వస్తువులు కూడుటచే ఏీర్పడునో అది తిరిగి విడిపోయి నశించును అందుచే. శరీరములటుగూడ నశించుట తప్పుదు ఆళ్లు ఏది (దేహమో) సెరుగునో అది కొన్ని అవయవములతో కూడియుండుట నిశ్చయము దేహములన్ని పొవయవములే కనుక అవి నశించుట తప్పునినరి దేహమునలెే జీవునకు ఉత్పత్తి 'పెరుగుటలు లేవుకనుక్క జీవుడు నిత్యుడు ఆత నికి కర్మామభవమునకై శరీరముతో సంబంధమేర్పుడినది అందులో ఆతడు ఉండును కనుకు ఆతదు “శరీర” శరీరమువలె కొన్టి అవయవ ములతో కూడుకొన్నవాడు కొక ఏకావయవి కనుక బీవుడు నశించు ట్రళ్లేలేదు అతడు అనాథ. పైగా శరీరములన్ని కర్మ ఫలానుభివమున కచుకూలముగ్క అంశ భోగ్యవస్తువులుగ తెలునుకోఎడుచున్లుని కనుక వీటీని ప్రమేయములందురు. కాని బీవుడు అట్లుగొక కర్మ ఫలములననుభివించువానిగ తెలుసుకోబడుచున్నాడు కనుక బీవుడు అప్రమేయుడు అతనినే ద్రమాత అనగ అమభినించుటకై తెలును బ్‌ యవాడు కా దీనివలన, ఆత్మలు నశించవని, శరీరము విస్పంశయమున కార వ్లుసప్రమగుచున్షదిగద ఇక విచారమందుకు వులతో యుద్దము చేయుము శ (య ఏనం వేత్తి హంతారం యశ్చైనం మన్యతే హతం |

(శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము [3 ఉభా తా న విజానీతా

నాయం హంతి న హన్యతే ॥ 10 ఈత॥ ఆత్మ నిత్యమైన వకావయనిగ నిరూపీంచండినది ఇంతకు ముందు అటో ఆత్మ శస్త్రాదులచే మరొకరిని చంవుటలో క్వర్తయగు నని ఎవరైనా భావించినచో అది అవివేకము అక్షు ఎననిచేతైనా, వ ఆయుధాదుల చేతనైనా ఆత్మ చంనబదినదని అందు కర్మ భావించబడీనచో అదియును ఆతని అవివీకమేయగును ఆర్జాల్‌ అట్ట వారిరువురు ఆత్మ తత్సమెజుంగని అనివేకులేయగుదురు ఆత్మ చంనబడవలెనం కే ఆ శస్త్రాదుల్లేవనా ఆత్మ లోపల దూరిగద నశింనచేయాలి ఆత్మయే అన్లింటేకం టే నూక్ష్మ మైన దగుటచే ఆ ళస్త్రాదులందు దూరలేవు కనుక ఆత్మ నాశకముగు వస్తువు లేదు అర్తాల్‌ ఆత్మ చంనండదు. చనిపోదుగూడ

డా న జాయతే మ్రియతె వా కదాచిత్‌ నాయం భూత్వా భవితావా న భూయః అజో నిత్య శ్యాశ్యతోఒయం పురాణో న హన్యతే హన్యమానే శరీరే ॥ 20 తా! శరీరానికుండే నరిణామ ధర్మములు ఆత్మలకు లేవని నేను సీద్దాన్తము... చేయనవసరంలేదు .. ఇది కథ మొదలగు ఉవనిన

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము లో త్తులలో ప్రనిద్దము, ఈ ఆత్మలకు జన్మలేదు. అనగ పెరుగుట, ముసలితనమందుట మొదలగు పరిణామములేవీ ఆత్మలకు. లేవు, శరీరములన్నీ అని దేవ, మనువ్య, పశు, న్థావరములలో ఏ శరీర మైన్సా నరిణామము చెందుట అనివార్యము, దేనకోటిక్‌ చెందిన బ్రహ్మర్వుద్రాదుల శరీరములైతే కల్పాదియందు పుట్ట కల్పాంతము వరకు ఉంటాయి, మిగిలిన వారికీ మధ్యలో వుట్టి నళిస్తూంటాయి, కొని ఆయా శరీరాలనింటిలో నుండు ఆత్మలు మొతము కల్పాదికీ ముందు కల్పాంతము తర్వాతగూడ ఉంటాయి ఎట్టు ఉండగలు శమ” అనగ ఆత్మకు జన్మ జరాన్చుత్యువులు లేవు కనుక “అజుడని పీరు అందువ్ఞవే ఎిత్యుడు అనగ భూత్క భీవివ్యల్‌ వర్రమాన కాలములన్లింటిలోమూ ఉండువాడు. కనుకనే శాత్చుతుడు. అనగ పరిణాముశూన్యుడు ఆతనవిగురించి తెలినినమూ అనుభవించిననూో మాతనముగనే ఉండుము కర్మామభవమువకై లభించిన శరీరములు పొందింపబడిననూ వీవిలోనుందు బీవులు పాొంనీంపబడవు ఆత్మలు చంపబడువవి కావు

వేదా వినాశినం నిత్యం

య ఏన మజ మవ్యయమ్‌ ।

శ్రీమద్భుగవట్లీత 2 వ అధ్యాయము 65 కధం స పురుషః పార్ట!

కం ఘాతయతి హంతి కం ॥ యో తాగ ధీమంతులగు వృుధువంశమున జన్మించిన అర్జునా! అవివేకము కోలోోకుము ఆత్మలు నళించవన్మి (లైకాలికాబాధ్యములని, జన్నా దులు లేనివగుటవే వ్రరరూపము కలవని ఎజింగిన వాడెవ్పుడునూ ఆత్మలను వ శస్త్రాదులచేతనూ చంపించు ప్రయత్షము చేయడు న్రూయముగను యుద్దాదుబలో (ా యుద్ధములలో చంవు ప్రయత్హము చేయడు కనుక బుద్దిమంతుడు చేయు యుద్దాది టగ్రీయలల్తో ఆతడు చంవీంచునది కాని చంపునదిగాని సావద్యుష్తమైన శరీరములనేయని తుర్తుంచుకొనును ఆత్మయొక్క (యదాక ట్దీతి నీకు తెలియకో (బ్రమవడి భీమ దోణాదుల అత్మ లనే చంవుచున్నానని శోకము చెందుచున్నావు ఆది విడువుము

వాసాంసి జీర్ణాని యధా విహాయ

నవాని గృహ్హాతి నరో౭౬సరాణి |

తధా శదీరాణి విహాయ జీర్ణాని

అన్యాని సంయాతి నవాని దేహీ ॥ 22 తా! తెలివైన మానవుడు, ధరించగ శిథిలమైన వస్త్రములను వదలినేయును. వాడుటకు వీలగు కొత్త వస్త్రములను తిరిగ

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము ల్‌ ధరించును సాతనన్త్రమును విడచుటలోగావి, మూతన వస్త్రమును లైకొనుటలోగాని. చింతించడు. సంతోషమువే పొందును అక్తు కర్మానుభవమునశై లభించిన శరీరము, ఆ భోగము వూర్తికాగొనే దాని నయనుతో నిమిత్తము లేకుండగ శిథిలమైనదిగ వరిగణీంచ బడును మదో కర్మామభవమున శరీరము వనికీరాదన్నమాట చావిని వదలి నూతన కర్మానుభివమున కనువగు మరొక నూతన దేహమును పొందును ఇది ధర్మ్శయుద్ధము. ఇందు మరణించిన నారందరికి “రమణీయ దేహములే' లభించుట నిశ్చయము. కనుక ఇకపై దేహమే లభించక ప్రళయములో ఆత్మ (మ్గిపోవలవియుండు వేమోయనికావి, ఒకవేళ లభించిన్కా యిప్పటి శరీరాలకం చే చెట్టు వక్షీ ఇత్యాది వీచళరీరములు లభించునేమోననే బెంగకాని నీకవనరం న ఆనందించవలసీన యుద్ద విషయంలో శోకించుచున్నావు వైనం ఛిందంతి శస్త్రాణి వైనం దహతి సావకః | నవెనం క్లేదయంత్వాపో న! ర్‌. న శోషయతి మారుతః ॥ 23 తా! వళింపజేయ వస్తువు, నశించు వస్తువులో దూరి తన ప్రభా వమును చూపొలనేది నియమము ఆత్మలు అన్జింటీకం కే

శ్రీమద్ధుగవద్లీత 2 న అధ్యాయము ళ్‌? మూక్ష్మ హమెనవగుటవే వాటిలో ఏ వన్తువూదూర్తి తమ (వభావము నాత్మ పై చూవలేవు కావున. ఖాడ్డాది అయుధములు ఆత్భును ఛేదింవజూలవు అడ్డ, ఆత్భును దచవాంచజూాలదు ఆత్మను వీరు గూడ తడువజూలదు వాయువు శోషింపజేయనూలేదు ఆయా వన్తువులక్కు, ఆల్జు పై తమ (న్రభావం చూవు. శక్తి లేదన్సమాట అచ్చేద్యోఒ_యవుదాహో్యఒయం

అచ ళ€ అశ్లేద్యో2_శోష్య ఏవచ | నిత్య స్స్పర్వగతః స్టా౯ణవః అచలోజుయం సనాతనః ॥ దడ తాకీ ఏ వన్తువుచేతనూ (్రభావితమగు న్వరూవము ఆత్మకు లేదు ఆత్జు ఖండీింవబడుటు, కొల్చ్పిబడుట్క, తడువబడుట్కు ఎండింవబడుట మొదలగు వాటికీ తగినదిగాదు. ఎందులకనగ ఇది నిత్యము మూక్ష్మ మైవదిగాన అన్లింటిలోనూ వ్వావించగలదు వ్ర్‌మైన రూపము గలది చలింవదగనిద్తి అవాదిద్దైనది అనంతనైైనది అవ్యక్తోోఒయ వుచి త్యోఒయం అవికార్యోఒ_.య ముచ్యతే |

శ్రీమద్భడుడ్డీత 2 వ అధ్యాయము శ తస్మా దేవం విది జ్సెనం నాను శోచితు మర్లస్‌ ॥ 25 తా! ఆత్మ ఇతర వమ్త్రవులవలె కన్ను మొదలగు జ్ఞానేంద్రియములకు తెలియువాడు గొదు! మనస్సుతోగూడ ఇట్టినాడని తలంప నళక్వమై చవాడు. కర్మేంద్రియములచే ఏ నికారము సొందింవదగనివాదు ఇట్లు శాస్త్రము తెలువుచున్నది. ఆత్మ ఇట్టిదవి తెలునుకొమ్ము. ఇక దు ఖించుట మామము

అధ వైనం నిత్య జాతం

నిత్యం వా మన్యసే మృతం ।

తధాపి త్వం మహాబాహో

వైవం శోచితు మరస్పి ॥ 26

లా తా|| అతీంద్రియమై ఊహాతీతమగు ఆత్మను అంగీకరించకుండగ శరీరమునే ఆక్మయని కొందరు భ్రమింతురు అట్రవారు శాస్త్రము నంగీకరించక క్రేవలన్స్స తమ బాహుఎంలము పెన ఆధారవడుదురు న వీరిని చంవువాడననుటవే నీవుగూడ్ర అట్టు బ్రమించుమునుట్లు ఫీ "వడి ఆట్టివారిద్భష్ట్రిలో ఆళ్మలు ఎిల్పపుడ్తు పుట్టుచుండును, ప్రేచుండును ఒకవేళ నీవున్సు అట్టి భ్రమకు లోనైయున్ననూ శోకం

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము 59 చవలనీన అవనరంలేదు బలవరాక్రమంలలో నీవు చాల గొవువాడీవి నీబోటి శూరునకు యుద్దము ఆనందదాయకము ఆళ్ళ వేరు లేదవముకొనుటవే సరలోక భయములేదు చనిపోయినవారందరూ మోక్షమందిన ట్లు గద" జాతస్య హి ధ్రువో మృత్యుః (ధ్రువం జన్మ వృుతస్య చ |! తస్మా దపరిహా ర్యేఇ_క్లే యు నత్వం శోచితు మర్తసి॥ 27 అరా తా! దేహమునే ఆత్మయనువాని. నక్షము. (ప్రకారమైవా, వుట్టిన వానికి మరణము. తప్పుదు నురణించివనావికి తిరిగి వుట్టుకయు తన్పుదు. వుట్హ పెరిగి, నశించి తిరిగి వుట్టుట అనే వరిణామము కల్లుట శరీరములకు వరిహరింప వీలులేనిది గద ఇక ఎందుకట్రో నావికై శోకించుట” (ప్రకతి ద్రవ్వములు చేరి శరీరముగ తయారగుచున్హుని అట్టు చేరుతూ. సపెరుగుచున్నవి అవి విడుచుచు నళించుచున్నుని తిరిగి వ్రక్సుతి (దవ్యములుగ మారు టే కద మరణము ఆ (ద్రవ్యము ఎప్పుడూ తరుగదు అవనలు మారును మార్పులు ఎమ్సుడూ జరు ట్‌ గుచునే యుందును. ఒక్కొక్కసారి మట కుండ, పెంకు,

తిరిగి మట్టీ చెట్టు, జంతువు, నరుడు ఇత్యాది ఏదో ఒక రూపము కావచ్చు. రూసము దాల్బుక పుట్టుట, రూపుమారు కే గిట్టుటి ఇది తప్పునిపరి గముక్క అట్టు తలచు నాస్తీకువకుగూడ మరణము విషయమై నిచారించననసరములేదు. అనుచున్నాడు ) అవ్యక్తాదీని భూతాని

వ్యక్త మధ్యాని భారత '! |

అవ్యక్త నిధనా న్యేవ

తత్ర కొ పరిదేవనా ॥ 28 శాక హే అర్జునా! మమవ్య పశు సక్తీ మొదలగు శరీరముల న్లింటేయొక్క వూర్చానస్థ ఏమిటో. నీకు తెలియదు యివెట్లు ప్రారంభనైైవవో వూర్చుమెట్లున్నవో తెలియనగద వీటి చరమావప్ట మరణీంచిన వీదప ఎట్లుండున్నో ఎప్పుడోగూడ్ర తెలియదు. కేవలము ర్రన్తుతమున్న నుధ్యస్థితి మాత్రమే తెలియుచున్నది ఈ అవ్వలు మారుట వీ చేతిలో లేద్సు శ శరీరములు వశించకుండ నీనావలేవు అట్టి శరీరములై విచారనేేలంి ఆర్జాల్‌ శరీరమే ఆత్మయనవి ఫావించిననూ (గ్రస్తుతము విచారించనవవరం వీకు లేదు

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయం 61 ఆశ్చర్యన త్పశ్యతి కశ్చి దేనం

ఆశ్చర్యవ ద్వదతి తదైవ చాన్యః | ఆశ్చర్యవ చన మన్య శృ ఎనోతి శుతాలపేనం వేద న వెవకశిత్‌ ॥ 29 సు వైశాలి

తా! బీవుడు (వకృృతిలోని పదార్థము లన్జింటికం కే, చూడబడు దృశ్వ్యములన్లింటికం కే విలక్షణమైనవాడు. పావరాకి నళించి పుణ్య నంవపదకల ధన్యుడెవుడో ఒక్కడు మ్యాతమే ఆత్మ న్వభావము వెయింగ గలుగుచున్నాడు ఆతన్నికైనా ఆత్మమ గురించి చర్చించి దర్భించుకొలది ఆది నిత్య మాూతనముగ గోచరించుచునే యుండును అత్వాళ్ళర్వకదమైవ వమన్తువును దర్భాంచినట్లు అట్టి వ్యక్తి ఆత్మమ దర్భించుచుండును అట్టు దర్భించివ వారందరూ దానిని వ్యక్తము చేయ నమర్జులు కొజాలరు వీ ఒక్కడో మాత్రమే ఉన్నుదునట్లుగ్య అత్మ యొక్క యాథాత్మా ల్‌ల్లి గార్చి పలుకుచుండును అతని పలు కులును అవురూవవన్తువును గురించినదగుటచే అవికూడ ఆర్తితే- అద్భుతముగ ఆళ్చర్యమొులికించుచుందుము. ఆ పలుకులనందరూ వినకోరరు ఎన్నో జన్మల మక్ళతము పందీన నారెవ్వురో ఒక్కరు విముచుందడును ఎంత వినిననూ ఆతనికీ విత్వమూ ఆ వలుకులు ఆళ్చర్భమును కలిగించుచునే యుండును. ఇట్లు దర్భించువావికీ, వలుకునానిక్సి వినువానికి నిత్వాళ్చర్యమును కలిగించుచునే ఉండి

శ్రునుడ్భగవల్లీత 2 వ అధ్వాయం 62 గూడ వీరికి తెలిసిన దానికంళు అతీతమై యుండును ఆంళే ఆత్మునుగూర్చి పూర్తిగ ఎలుంగుట్క తెలువుట మిక్కిలి దుర్తభము జెహి నిత్య మవధ్యోఒయం

డహే సర్వస్య భారత ! |

తస్మా త్సర్వ్యాణి భూతాని

త్‌

నత్వం కోచితు మ్లర్లసి ॥ 30 తా|| దేవ మునుష్వాది భేదములలోనున్హు దేహము లన్ఫింటి లోవ అమండెడీ బీవులందరూ ఒకడు స్వరూపం కలవారు ఆయా శరీరములు వధింపబడినా, అందలి బీవులు మ్యాతం నధింపబడరు కవన భిరత నీరుడా అర్జునుడా! నీవు భీన్మ (దోశాదులనుగూర్చి మాత్రమే కాదు. దేవతలు మొదలు స్థావరములుదాక గలని భూతముల గురించిగాని శోక్రీంచనలనీన అవనరంలేదు

స్వధర్మ మపి చావేక్ష ఖ్‌

నవికంపితు మ్లర్లసి |

ధర్మ్యాధ్ధి యుద్దాచ్చేయో౬ఒన్యత్‌ క్షత్రియస్య న విద్యతే || 31 ఉచ!

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయం యా తొ! అర్జునా! క్షత్రియునిగ ధోషులను దండించుట నీ ధర్గుము ధర్మ రక్షణకై యుద్ధముచేసి కొందరిని నంవరించినా అది నీకు పొపావహముకాదు. కర్తవ్యపాలనమై వుణ్యావహమగును. ఇట్టి యుద్దము మానుట దోషమగును కనుక న్వధర్శ వరిపొలన చేయుటలో చలించుట నీవంటివానికి తగదు ఈ యుద్దము న్యాయమును నంర్యక్షించుటకై ఎదురైన య్యుద్రము ఇది ధర భయము అనగ ధర్మము నతిక్రమించనిది క్షత్రియునకు న్వ్యాయరక్తణకై తటస్టవడు ధర్మ యుద్రముకం కు (శేయోదాయకనుగు కర్మ వేరేమి ఢా యలు

ఉన్నది”

యదృచ్చయా చోపపన్నం

స్వర్గద్వార మపావృతమ్‌ |

సుఖినః క్షత్రియాః పార!

వ్‌ వ్‌

లభంతే యుద్ధ మీదృశమ్‌ | 32 తాకి ఈ యుద్దము నీవు కావాలని ఆళించలేదు. దావంతట అదియే (తోనుకు వచ్చివది స్ప్వధర్శపాలన్క మనుజునకు వరుగ మోక్షప్రొవ్తీ కొటంకము తొలగించి లేక ప్రవేశించదగునన్నమూట ఈ యుద్ధములో (పేయనము, వొతముకూడ్గ చేరియున్నువి ఇంత నుంచి అనకాళము, ఎంత భాగ్యము చేసుకున్నవానికోగాని అభించదు గద?

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 న అధ్యాయం 64 ఆ అద్బస్త్రము విన్ను నెతుకుకొవి వచ్చినది ఆహా

(శ్రీకుత్తుచే నయూన వంరక్షకుడై ఉంకే అద్నప్తములేవి వెతుకు కొనిరావు గనుక?)

అధ చేత్త సమిమం ధర్మ వం

సంగ్రాముం న కరిష్యసి |

తత స్స్ప్వ్వధర్మం కీర్తించ

హిత్వా పాప మవాప్ప్యసి ॥ 33 తాక క్షత్రియునిగ నీకు వివితమైన ధర్మము కొజకైవ న్యాయ మెద్దమైన ఈ యుద్ధమును చేయనని మొండికేసినచ్కో అట్రో వీ ఆబ్బానమువ్యల్ల న్వుధర్శ పాలన చేయని దోషము, దానివల్ల మోక్ష నుఖ వాళనము కలుగును. ఇది పైలోకానికీ చెందినమాట ఈ లోకంలో మందగగూడ్య యుద్ధమున జయించినందువ్హ కలగవలవిన కీర్తి తొలగిపోవును. కర్తవు విముఖతవ్లూూ ఘోరపావమే నిన్నావరించును అక్షీర్తిం చాపి భూతాని

కథయిష్యంతి బే౭ఒ.వ్యయామ్‌ | సంభావితస్య చాకీర్తిః

మరణా దతిరిచ్యతే ॥ 34

శ్రీమద్భగవద్గీత వివ అధ్యాయం 6 తాకి నుఖము లొలగివా, కీర్తి అభించకున్నా బెంగలేదు. 'యుద్దా రంభాన భయముచే అర్జునుడు పారిపోయెను ఇత్వొది మాటలతో కరవులు మాత్రమేకాక్క వారిద్వారా నిన్హు నమస్త ప్రాణులూ విన్ను గురించి ఎల్లిమ్తుడూ అనక్షీర్తికరముగ వబుకుచుందురు. చెరగని మచ్చు నీ కీర్తి వతొాకమై ముద్రించబదును. నన్వపొచిగ లోకములోని వీరాధి వీరులందరిచేత మిక్కిలి గౌరవింవబడిననానికీ ఇట్టి ఆవకీర్తివి మోనుకు తిరుగుట మరణ వద్పుళమే గాదు అంతకంటే తీగ్రమగు దు ఖమును కళ్లుంచును మునమూ

భయా ద్రణా దుపరతం

మన్యంతే త్వాం మహారధాః |!

ఉటకుషోాల చ త్తం బహువుతో

భూత్వా యాస్యసి లాఘవమ్‌॥! 35 తొక అద్దువా! బంధ్యుీతిచేత్స కరుణవేత యూుద్దమునుండి. విర మించ జొచుచున్నావు నీవు కావి గతంలో నీవు వీరాధి నీరుడనని, విజయుడవని నిమ్ము గొప్పుగా నంభావించిన దుర్యోధన, కర్ధ మొదలగు మనోరథులు యిలాంటీ ఆఅవకాశమునకే ఎదురు చూచుచున్నాడు.. పెద్దలు నిన్ను అవక్తీర్తికరముగ పలికివా దోషములేదు. కాని అయోగ్యులగు వీరి ముందు ఈనాడు నీవు

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయం 60 మిక్కిలి చుఐణకనగ అయిసోగలనవు 'పెద్దమాటలాడి, యుద్ధము స్‌ద్దము కొగాస్తే వీరికీతనముచే విరమించి పారిపోయెను అంటూ నిన్నా శత్రువులవల్హై భయనజీపోయిన వానినిగ తలంతురుగాని నీ స్వభావమును పట్టించుకొనదు అవాచ్యవాదాం శ్చ బహూన్‌ వదిష్యంతి తవాహితాః | నిందంత స్తవ సావుర్హ్యం ఠా

తతో దుఃఖతరం ను కిమ్‌ ॥ 36 త॥ నీ శతువులందరూ ఆడరాని మాటలతో నీ వరావ్రమమును నేలపాలు చేయుదురు 'శూరులగు మా ముందర్జునుడేపాటి మొ ముందువావి ఆటలు సాగవు బయటనే” ఇట్లు. పీరికీివారంటో నివ్దాక్షేపంచ నారంభించినచో ఆ నూటలను వినుటకం కే మరణీం చుపే మేలు అని భానించవ్లూ నీవు ఇంతకు మించిన ప్రబలతరో దు ఖమేమునుది చెవు?

అబ్బ స స్వర్గం జిత్వావా భోక్ష ఫసే మహీం |

యు

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయం ర్‌7 తస్మా దుత్తిష్ట కాంతేయ!

యుడ్డాయు కృతనిశ్చలయయః || 37 తొ! వీరమాతయిగు. కుంతీ గర్భమున జన్మించిన వీరుడా అడ్డు నుడా! ధర్మ యుద్దము చేయుచు ఒకవేళ నీవు చంవబదీతివా మోక్షమందెదవు జయించితివా, రాజ్యమునే వరిపాఠించగలవు ఈ రెంటిలో ఒకటి పెచ్చు, వేరొకటి తగ్గు అనరాదు న్వధర్శ్మ పాలన చేయుటవల్ఞ ఏది ఎదురైనా అది (శ్రేయన్మరమే దానివల్ల ఆ కర్మ మోక్షపాధనమై తరింపజేయును అందుచే న్వధర్శ పాలనకై బద్దకంకణుడవై లెమ్ము

సుఖ దుఃఖే సమే కృత్వా

లాబ్థానా జయాజయౌ |

త యుడ్డాయ యుజ్యస్వ

నైవం పాప వమువాప్ప్యసి॥ 38 తా ఎవరెన్పరికీ వీవీ వని న్వధర్శ్మమో ఆయా పనిని ఇంత వరకు. నేను తెల్పినట్టు, దేహము, ఆత్మ వేరను. వివేకముతో ఆచరించవలెను ఇది బుద్ధిమంతు డెరుంగవలెమ అట్లాచరించు టలో ఆటంకములెదురుకాక మానవు నీవు యుద్దము చేనీనచో బాణములు తగులుట దానివ్హ దు ఖము, శత్రువులు చనిపోవుట

(శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్వాయం 68 దానివల్ల నుఖము, రాజ్ఞలాభము, బంధు లాభము ఎటుంనో అజ్డే వ్వుధర్శపాలన చేయువానికిగూడ ఆయా వతులలో వస్తులాభమో, వష్ర్రమో, దావివల్హ నుఖమో, దు ఖమో, తలపెట్టిన కార్వములలో జయమో అవజయమో కలుగుచునే యుందును. కాని నుఖభాదులన్ను పాొంగక్క దు ఖాదులెదురైనవుడు క్రుంగక నమబుడ్రితో న్వీకరించుచు, ఫలమును కోరక్త కర్తవ్యబుద్దితో ముందుకు సాగిననాదు, ఆ బుద్ధిమంతుడెన్నృటిక్షిని పావఫలమగు నంసారమున బంధింనఎడడు కొవున నీవుగూడ అట్టి సమబుద్దితో నీకు కర్తవ్యమైన యుద్ధమునకు నన్హృద్దుడవగుము

ఏషా తేఒభిహితా సాంఖ్యే

బుధ్ధి ర్యోగేత్విమాం శృణ |

బుడ్ద్డ్యా యుక్షీయయా పార!

తీ వ్‌

కర్మబంధం ప్రహాస్యసి॥ 39 తా! కర్ణయోగము నాచరించుట జీవ్రులందరి కర్తవ్యము దానికీ ముందుగ దేహాత్మ వివేకమువల ఏర్పడే ఆత్మతత్త జ్ఞానముండో వలెను ఆ జ్ఞానముతో కర్మల నెట్లాచరించవలెనో ఎజుంగవలయును జయము న కస్తియోనినిను. దామిల్ల అత్భయాధాత్య్య

ర ఆర్మ తత్వ జ్ఞానమునక్తే “పొంఖ్యగమని జరు

(శ్రీమద్భగవద్గీత 2వ అధ్యాయం ళం అది తెలినీ కర్టలవాచరించుట ఎట్లో ఎజుంగుటకే “యోగమని "పీరు అర్జునా! ఇంతనరకు సొంఖ్యమునుగూర్చి నీకు తెలివీతెని నే వొంఖ్బామును ఆంతర్గతముగ క్‌ల యోగమునుగూర్చి తెలు పగలను వినుము దీనిని విని, అట్లాచరించుచో ప్రాచీన కర్మల వాచరించుటవ్యల ఏర్షడ్డ నంసార బంధమునుంది నీవు విముక్తుడవు కాగలవు

నే హాభిక్రమనాశో౭_స్తి

ప్రత్యవాయో న విద్యతే |

స్వల్పమప్యస్య ధర్మస్య

తాయతే మహతో భయాత్‌ ॥ త౦ (6

తా! నేను చెప్పబోవు కర్మయోగమెంత గొప్పదో వినుము. నిత్వ వైమిత్తిక కర్ణులు మధ్యలో విడిచినవో నిష్టులయులగును శక్తీ లేక విడిచిన దోషము మాత్రంలేదు కామ్యకర్మ లు అట్టుకాక ఏ రకముగవైనా వూర్తిచేయక మధ్య నిడచినచో బెడి సికొట్ట వ్యతిరేక ఫలములిచ్చును. అనగ రాక్షన జనులను సైతము యిచ్చును కొని యివుదడు నేను చెన్పుబోవు ఈ కర్శయోగమున్నుదే దీని క్ట గ్రమాదము లేమీ లేవు ప్రారంభించిన పీదస్క ఏ కారణముచేత వైనా దీనిని మధ్యలో నిడచినేస్తే, ఇంతవరకు చేసినది వ్వార్ధమై,

శ్రీమద గర్ధీత 2వ ఆధ్యాయం 70 నిష్ఫులమైపోవడం జరుగదు మధ్యలో వదలివేసిన పొవమం తగ ఐదు. విపరీత ఫలములనివ్వదు మరి ఏ కొద్దిగ చేయగలిగిననూ, ఆ న్వల్బాంశమునకు తగినంత ఫలితము దక్కుటయేకాక్క మహత్తరమైన నంసార బంధముమ దునుముటలో తోద్దుడును తద్చార మనలను రక్షించును వ్యవసాయాత్న్మికా బుద్ధిః ఏ కేహ కురునందన | బహుశాఖ్లా హ్యనన్లాళ్ళ బుద్దయోఇఒవ్యవసాయినామ్‌ || త్తే తా[ి హే అర్జున! కర్మ యోగమునకు నంబంధించిన జ్తానము రెండు రకములుగ ఉన్నది ఒకటి ఆయా నిత్యనైమిత్తిక్క కాను కర్శలకు సంబంధించిన ఫలములనుకోం ఆచరించునదిి మరొకటి అవి ఆచరించుచు వాటివాటి అవాంతర ఫలములు కోరక నంసార బంధము విడచి మోక్షసుఖమమభవించుట యనెడి ఒకే. ఫ్రలమును కోరి ఆచరించునది శ్ర రెండిటిలో మొదటిదానిక్రంచే. లిండ వే మై | మొదటిదాన శరీరముకంచే ఆత్మ. నేరని కర్మల అమి మ ముతో ఫలములనందుచుందును ఆ అవి యిచ్చే ఫలములు శరీరమునకు

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయం 7 తాత్కాలిక నుఖావహములే అయినా అనంతములటుగ నుండును అవి అనుభనించుకొలదె, ఒక చెట్టు కొమ్మునుండీ మరెన్నో చిగుళ్ళు, పెరుగుతూ పోతున్హు ప్లే ఆయా ఫలానుభవ కొంక్షగూడ శాఖోవశాఖ్లలై. పెరుగును... దానివ్హు కాన్యుకర్ణా చరణ, వలప్రాప్త, ఇతర ఫలకాంక్ష్ర తిరిగి కర్మాచరణ ఇట్లు తిడుగుచునో యుండును ఒకే ఫలమునందు నిలకడ లేదు కనుక వాని జ్ఞానముగూడ బను ముఖముగ _నిలకడలేక (ప్రసరించుచుండును. వానిని “అవ్వవసాయి” అందురు. వ్యావసాయనమునగ నిళ్ళ్భయము. అది నీనికీ దేవియందూ లేదు

ఇక్‌ రెండననానికి అశాళ్తుతమైన శరీరసుఖముకం కు, శాళ్తతమేడు ఆత్మా నుభవ నుఖమొక్కటియే చాలునను. నిళ్ళయముండును. దాని కొజుకై ఆతడు కర్మానుష్టానమును నమఎిద్రితో చేయు జ్జానము కలిగియుండును. ఆ కర్మానుష్టానము చేయునవుడు మధ్యలో ఎన్నో అవాంతర. ఫలము£౬ు ఎదురైనను వాటిని తిరన్కరించిి ఆ కర్జులుగూడ మోక్షసాధనములగనే ఆవరించును. వీనికివుడు నిత్య వైమిత్తిక, కొమ్య కర్ణుల కన్లింటికీ వాటి వాటి ఫలములుగాక మోక్ష మొక్కటేోయే ఫలమను నిళ్చయముండును. దీనినే 'వ్యవసాయాత్మిక బుద్ధ అని పేరు అది అలవరచుకొమ్ము

శ్రీమద్భగ్లీత 2 వ అధ్యాయం 72 యామిమాంపుప్పితాంవాచం

ప్రవదంత్వ విపశన్చితః |

వీదవాదరతాః పార్ట 1

నాన్య దస్తీతి వాదినః ॥ ర్తి తా! కామ్య కర్మలయందే కొందరు నిరత్నులై యుందురు వారిని అవ్యువసాయిలు అంటినిగద వాడు వరమ వైదికులవలె ఉందురు వేదపన్టములనేకరువు వేయుదురు ఇహలోక్త్త వరలోకముల యందమభవించు. శారీరక్ష మఖన్థానములగు వ్వర్గాది. లోకముబి కం పొందదగినని నేరొక్షశేద్‌ లేదని (్రలసీంచుచుందురు వారి మౌటబు పైకీ వినుటకు ఇంవుగ ఉందును. కాని న్లీర ఫలప్రదములుగ్‌ ఉండవు అట్టివారు అల్పుజ్ఞులు

కామాత్మాన స్సర్గ పరాః

జన్మ కర్మ ఫల ప్రదామ్‌ |

క్రియా విశేష బహుళాం

భో ైశ్వర్య గతిం ప్రతి ॥ 43 తా! కామ్య క్రర్శ్మ నిష్టులకు వివిధ భౌత్రిక్ర ఫలములందే నునస్సు తగుల్కొని. ర్వ్య్వాంద్రు వారు శరీరానంతరముగూడ మోక్ష

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 న అధ్యాయం 73 మును కోరరు క్లుద్రమగు. న్యుర్గాది లోక సనుఖభములే న్‌ర్దవ్పు మనుచుందురు. వివరీతమగు శరీరాయాన జనకములగు కఠిన నియమములతో నిండిన కామూ కర్ణులము ఆచరించుచుందురు వాటి అనుభవానిక్రై తిరిగి జన్ఫ, తిరిగి కర్మ దొనినమభవించుటకైై తిరిగి జన ఇట్టు నంసొర చక్రమునందే గిరగిర తిరుగుచుందురు, వారెమ్హుడూ శారీరక నుఖములనే కోరుచు వాటినొనంగు నంపదలను బ్టించుటయందే తమ బుద్దిని లగ్బ్యం చేనీయుందురు భోైశ్వర్య ప్రసక్తానాం తయా ఇఒ_పహృతచేతసాం వ్యవసాయాత్మికా బుద్సిః

యా సమాధౌా న విధీయతే ॥ త్తేద్తే తా! వేదమందు శాళ్చుత నుఖమునందు. మార్గములను. తెలువు వాక్తములతోబాటు క్షుద్రఫలముల ననుభినించ కోరువారికిగూడ ఆయా ఫలములను (ళంనించుచు. వేదము మార్గములను చూసీ నది నిత్వానందము కోరువారిక్కి వీట్లివైవు పోనవసరంలేదు. కాని కామ్యకర్మ నిస్టులు ఈ _ వాక్తములనే ఎత్తిచూవీ, వాదించు చుందురు, వీటికంటేు మరొకశేదీ అధికములేదని అట్టివారు ఆ వేదవాక్తములయందే మనన్ఫుంచి, విశేష భోగ్రైళ్ళర్యాభిలాషచే ఆల్మ

శ్రీమద్చగవద్గీత 2 న అధ్యాయం 74 జ్ఞానమును కోలుపోవుదురు. వారికి ఆత్మ న్ధరూవమునము యదా శ్ల్హముగ తెలునుకోవాలనిగొని, వైదిక కర్మలని మ్మూక్సైక ఫలముగ ఆచరించాలనిగొని వద్దుద్ది ఎన్నటికీ వుట్రదు. కామ్యుకర్ణలు వావి వట్టు ఆకర్షించివేయును కొన ముముక్తువు కానూ కర్టులయందు నంగముంచుకొనరాదు తై గుణ్య విషయాః వేదాః నిస్తెగుణ్యో భవార్జున |!

కా ఊగ నిర్వ్వాంద్యో నిత్య సత్తస్టో నిర్యోగక్షేమ ఆత్మవాన్‌ ॥ డ్తర్‌

యి

తా ఏ కొందంకోపమోకాక నవుస్త ప్రాణులందరకు (శేయన్సు కూర్చునలనీనది వేదము. ప్రాణులలో కొందరు నత్సమధికముగ్య కొందరు రబోసణము, కొందడు తమోగుణము వధికముగ కలి గియుందురు. నాం వారికి కోరికలు నేడువేరుగ మందును అందుచే వారు నాప్తకులై చెజిపోకుందుట్నకై ఆయా గుణము కలనారికీ ఆయా వఫలములనందు ఉపాయము వేదము తెలివనది నీవు నత్పగుణమధికముగ. కళ్లియున్నువాడవు అర్జునా అందుచే నర్చుపోమాన్వానుగు వేదవాక్తములలో ప్రవర్తించి మిగిలిన రెండు గుణ ములకు బలము చేకూరనిన్దుకుము. వాటీని అణచిదో యుంచుము

శ్రీమద్భగవళ్లీత 2 వ అధ్వాయం 765 అట్టు అణచుట్నకై శారీరగముగ నంభవించు. శీతోస్ట్రాది దృంద్రము లను వర్టుకొానుము ఓరంిమ అధికము అగుకొంది వత్వగుణము 'పెరుగుచుండును. అదే. వింకడగ దందునట్లు శుద్దసొత్పికుడ వుకమ్ము. ఆపై ఆత్మకంటే ఇతరములగువాటేవి పొందవలెనని ఆశించకు ఆయాచితముగ లభించిన వాటీని రక్షించుకొనుటయందే తత్పరుడవు కావద్దు నిరంతరము ఆత్మను అన్హోష్‌ంచుటయందే అంక, తద్ద్వొషయికో వ్రవంగాదులయందు మాత్రము లగు చిత్తుడవై యుందును లేనిది పొందుట “యోగము” లభించినది కాపాడుట “శే మము

నే!

యావా నర ఉదపానే

సర్వత స్సంప్లు తోదకే |

శ్రీమద్భగవద్దీత 2 వ అధ్యాయం 70 ఇావాన్‌ సర్వేషు వేదేషు

బాహ్మణస్య విజానతః ॥ 4ఉ6

తాకి తటాకాదులలో జలరాకి నిండియున్నువుడు ఎందరికో ఎన్దో ప్రయోజనముల కాజలమునయోగించును.. స్నానం కోరినవాడు అంతజలము మువయోగించుకొమును దాహము కొన్హనాడు అన నరమున్లుంత బలమునే గ్రహించునుు. ఇట్లు అవపరమున్సునారు అవసరమైన భాగమును ఆ నరస్సునుండి (గ్రహించుకొందురు మిగిలినవాటోవి తమకవసరంలేదు కనుక ఉదానీనముగ వదలివేయు దురు. ఆజ్లే వేదములో ఎన్నో. రకముల విషయములున్నాయి అందరికీ అన్లీ అవవరం లేదు. వేదం చెప్పిందికదా లొన్లి మూననచ్చా అని నంశయమనపరం లేదు అన్ఫిటిలో నీకెంతవరకు అవవరమో అంత మ్యతమే గ్రహించి మిగిలినవి వదలివేయవచ్చు వీవు చక్కటి ఆల్భజ్ఞాన విష్టకలవాడవు. వేదమును విళ్చునీంచిన బ్రహ్మ విష్టుడవు. అందుచే ఆత్మస్రాత్తికనునగు. నత్పగుణమును మాత్రము. సెంచు కర్ణలమ తెలువు నాక్తములున్ను వేదభాగమును మాత్రము న్వీకరించుము. అక్టూ కర్ణుల నావరించుము. మిగిలినది అనుపొదేయమువి దొనియందుదానీముడపవై ఉండుము

కర్మణ్యే వాధికారసే

మా ఫలేషు కదాచన |

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయం 77 మా కర్మ ఫల హేతుర్భూః

మాతే సజ్లో స్త్వకర్మణి || త్తేగో తా పౌ మఘముముక్తో' కర్మయోగిగ వీవు ఎజుంగవలవిన ప్రధాన మాత్రమును. తెలి పెదను నీ యోగ్యతకు తగినట్లు విత కర్ణులను, టైమిత్తిక కర్మలను, కామ్వుకర్మలను విధివివాతముగ చేయుచునే యుండుము నీవు వత్పగుణవృద్ధిని కోరుకొనువాడవుగావు ఆయా కర్చల నాచరించునవుడు, వాటికి ఫలములుగ తొలువబడు నొటి వేటిని నీవాపించకుము ఆచరించిన కర్మకు ఫలమానీంచిననూ మానిననూ ఫలమనుఖివించక తన్పుదు కదా యందువేమో, అన నరంలేదు.. ఫలమును ఆశించిననో బంధకనుగు ఈ కర్మలు ఫలమును కోరకుండగ కాని నా ఆరాధన రూవముగకావి ఆచరిం చుటవల్ల మోక్షసాధనములే యగుచున్లుని ఇక కర్ణలు చేయుచున్న వుడుగూడ “నేను చేయుచున్నా'వని కర్త ఎత్తుము నీయందాదోవీంచు కొనకుము. వీవో కొన్ని ఫలములు పొటంతట ,లభించినపుడు నొవ్ల్లనే ఇవి లభించిననని ఫల హేతుత్పము నీయందారోనీంచు కొన కుము “నాకేల ఈ వీడి అని కర్మా నుష్టానము మానివేయకుము యోగసః కురు కర్మాణి

న్‌ (| సజ్గం త్యక్త్వా ధనక్హయ' |

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయం 78 తి న! న! సిద్ద గ్‌స్‌డ్డో శ్‌ స్సృమో భూత్వా సమత్వం యోగ ఉచ్యతే ॥ న! తాకి అర్జునా! రాజ్యం, ధవం, మిత్రులు, బంధువులు, వీరందరి యందు మానవీక బంధమును నదలుము బాహ్యముగ వాటిని వనదలరొదు నీ విధియగు యుద్ధమున జయాసజయములలో ఏది ఎదురైనా. నిశ్చలమగు మనప్పుతో ఎదుర్కొనుము.. విపాతమగు కర్మలనాచరించుచున్నా. మునన్సు వికలము చెందకుండు వ్దీతికే “యోగీమువి పేరు దూరేణ హ్యవరం కర్మ బుద్దియోగాత్‌ ధనంజయ! | బు నై శరణు మనవ్విచ్చ కృపళకాః ఫల హేతవః ॥ త్తి ఛా ఎందులకీట్టు వ్‌దే పదే తెలువుచున్నానో వెలియునా? *క్ర మూగము” శ్‌ అనుదానిలో రెండు చేరియున్నుని అందొకటి చేయువని

అనగ “కర్మాంశ రెండవది “జ్హావాంశ అనగ ఫలమును కోరరాద నెడీ అస్లే పతి క

త్టానము. ప్రతి కర్ణకును రెండు రకముల ఫలములనిచ్చు శశ్చీియుండును. ఒకటి వరావ ఫలము మరొకటి మధ్య ముద్దు అభించు అవాంతర ఫంము ఈ అవాంతర ఫలములు

శ్రీమద్భగవద్గీత 2న అధ్యాయం 79 కోరినా కోరకున్నా లభించుచుందును. నానియందు మనస్సు పోనీయకుము.. వ్రధాన ఫలమును కోరివచో అది నంసారమున బంధించును.. ఫలమును కోరకున్నచో అది. నేరుగ మోక్షము నకే సాధనమగును. కనుక కర్ణలనాచరించుచు ఆ కర్మలోవి “జ్ఞానాంశయందే నిష్ట కలవాడవు కమ్ము అనగ సమత్వబుద్దియందే నీవు నిలకడ కలిగియుండుము చేయు. కర్మల ఫలములను కోరి నంసారమున బంధింవబడువారు అవివేకులు గదీ బుదియుక్షో జహాతీహ యి

ఉఖే సుకృత దుష్క ఎచే |

తస్మా ద్యోగాయ యుజ్యస్వ

యోగః కర్మసు కౌశలమ్‌ ॥ 50 తా॥ కర్మయోగము, విష్కామకర్ణ, యోగము అను మూడు వదములు వర్వాయ _ పదములు ఒకే అర్థమును బోధించును ఉ్వరీరమున్నుంతవరకు తనకు విధి విహితమైన సమలను చేయుచు,

న్ని

నలమును కోరకుండుట, అట్లాచరించు. సమయమున అనుకూల ఫలితములు కలిగినా ప్రతికూలమైనని ఎదురైవా విళ్ళలమైన మనస్సు కరిగియుండుట, కర్తవ్యముము మాత్రము మానకుందుట” అవి ఈ నదములకు అర్థము అయిలే కేనలము “యోగ*శబ్తమే ఈ అర్థమును

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 న అధ్యాయం తిం తెల్పును ఆది భక్తియోగమా, జ్ఞానయోగమోో _అమ్రాంగయోగమో వము (భ్రమ కలుగకుండుటుకై “కర్ళయోగోమని అందురు. కేవలము “(యోగమును శజ్రమునకు ,శ్రీక్పుష్ణువి అభిప్రాయము ప్రకారము కర్ణయోగమనే సీద్ధాంతము. పై. శ్లోకములో తెలియుచున్లది ననుత్వ బుద్ధితో కర్ణులు చేయునాడు వుణ్యపావములను. రెంటీనీ త్వజించి కర్మాచరణ గౌవించును. అద్దువా" వీవున్నూ అక్లు వీకు వివొతమైన యుద్ధమనెడి యోగము వవలంభించుము. ఇట్లు విళ్ళుల మనస్సు కలిగియుండుట యోగులగుట సామాన్యులకు ద్యుర్రభిము ఎంతో బుద్దివైవుణ్యము. కలిననారు మత్రమే, నారు పాటించు విధి వీద్దములయిన వియమములద్వారా లఅభింతురు

కర్మజం బుద్ధియుక్తా హి

ఫలం త్యక్త్వా మనీషిణః |

జన్మ బంధ వినిర్ముక్తాః

పదం గచ్చంత్యనామయం [| క్‌ తా॥ి సమత్పుబుద్దియందు నిలచిన వివేకులు, ఆల్మ జ్ఞానపూర్చుకముగ ఆచరించు. కర్ణులయొక్క ఫలములను కోరరు కనుక ఆ కర్ణులు వారివి బంధించక (ప్రాచీన వాననలనుగూడ వళింవజేయును అట్ట జ్ద్రానులు. నిరున్నదననుగు మోక్తన్ధానము నందుచున్నారు. ఇది ప్రన్‌ద్దము

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయం తి యదా చే మోహకలఠిలం బుద్ధి ర్వ్వ్యతి తరిష్యతి | తదా గంతాసి నిర్వేదం శ్రోతవ్యస్య శ్రుతస్య చ ॥ 52 తా. నిష్కామ. కర్ణాచరణవల్ల “దేహమే. నేనిను అనివేకము గ్రమముగ తొలగును ఆ అనివేకమున్లూనే గద ఫలకాంక్ష కలు గుమ? అవినేకమనే మాలిన్యము తొలగి నమత్వుబుద్ధి వ్రీరవడగనే యద్య్థ జ్ఞానమౌనిర్భృవించి, ఇంతవరకు వినిన క్ను(ద్రఫలముల అల్బుత్తము. తలచి, “అట్రివాట్లైై వ్యర్థ ప్రయాననొందితినే” యని ఆత్మ వస్లారా[ రమును తలచి. ఇంత గొప్ప దానిని ఇంతవరకు తెలునుకొనలేకసోతినే, ఆలనీంచితినేయని (క్రుంగిపోవుదువు విన్గు నీవే నిందించుకొందువు శ్రుతి విప్రతిపన్నా తే యదా స్టాస్యతి నిశ్చలా |

6 పవమూభా వచలా బుద్ధైః తదా యోగమవాప్ప్య సి॥ ర5్‌3ె తాకి మొదట ఆన్హలగు పెద్దలను వీవు వానుండి విమనక్లు వినవలెను నిన్నదానిని ఎడతెగక (వ్రీతితో మననము చేయుదువు కదో

గ. మద్భృగవద్లీత 2 న అధ్యాయం త్‌ప ఆత్ముకం టే ఇతర విషయముల రుచులు ఈ మవవమును సాొగకుం డచేయ వ్రయత్చించును ఫల వంగ త్యాగ పూర్చుకముగ ఆచరించు కర్మా మష్టావముద్వారా మాత్రమే ఈ నుననము నళించకుండునట్లు నిళ్ళలముగ మనసున సౌగనివ్వుగలము అట్లు ఆత్ధుజ్ఞానముము పొందుటకు అవసరమగు సంతతన్మ్టృ్రతి దూసమగు అఖండద్వాన మును చేయనిచ్చు మవస్స్పునకు *శమాధి” అనిపేరు మువన్పువక్షట్రా బలము విష్కామకర్ణ ద్వారమాతమ లభించును ఇప్పుడు. నీద్వా నము మనస్సునెడి గృహమున వ్దరసడినదన్హుమాట. ఇది ఆత్మ విషయకమగు యద్యార్థజ్ఞావము కమక దీనిని “'ప్రజ్ఞో అందురు ఆది మనసున వరవడినది కనుక “స్పీతవజ్ఞ” అంటారు అది కలనాదే ఖో ప్రజ్ఞుడు ఇట్టి స్థిత వ్రజ్ఞతవ్లాన అనగ ఆఅఖండధ్వానమువూ ఆళ్ళ నిజ్హాత్క్భారనునెడ్‌ 'యోగ్యును పొందగలవు

మొదట్‌ శాస్త్ర గ్రహణము. దానిచేత చ్‌త్త జ్తానము అపుడు నిష్కామ కర్మాచరణ దానిన్యల్హ మవోమారిన్థు విర్మూ లవము అపుడు సంతత వ్యరణ రూనవ ధ్యానము. లేక ఉపావన ఇదే వో ప్రజ్ఞత జ్ఞానవిస్థ్ర్య జ్ఞావయోగము. అవి వలబునబదును రకమైన విరంతర ధ్యానమువళి అత్మ సాక్షాత్కారము కల్లును ఇది (్రమము

శ్రీమద్భగవ్లీత 2 వ అధ్యాయం 83 అర్జున తనొచ ర పల్లి +! స్రితప్రజ్ఞస్య కా భాషా సమాధిస్టస్య కేశవ +! ।

క స్థితధీః కిం ప్రభాషేత కిమాసీత” వ్రజేత కిమ్‌” ॥ ర్‌డ తాశీ మనస్సు స్వాధీనము వందుండనలెనన్హు ఇంద్రియములు చెన్సీ నమాట. వినవలెను అవి గుజ్ఞ్రములనంటివి వాటీ ప్రవ్రుత్తి తప్పుదారి. పడితే నేను నరివయజాలను గుజ్జమువలె నచ్చిన “కేశి అను అశ్వామురుని వంహారించి వా భీక్తుల ఇంద్రియములను నియమించువాడను. నేనే అని విరూసించుకొన్న _ కేశిహస్తా! శ్రీకష్ణా' ఇంద్రియజయముతో స్వాధీనమందున్లు మనస్సుకల స్థిత ప్రజ్ఞవి వురూపనుట్టుందును?. నానిని తెలువు శబ్దమేది”. అట్టి యోగియొక్క వాచిక్క కాయిక్క మానసిక వ్యాపారము లెట్లుండునో వివరించునూ! శ్రీ భగవానువాచ ప్రజహాతి యదా కావూన్‌ సర్వాన్‌ పార్ట! మనోగతాన్‌ |

శ్రీమద్భన్లేత 2 వ అధ్యాయం క ఆత్మనే వాచ్మనా తృష్తః

సిత ప్రజ్ఞ స్తదోచ్య త ॥ 55

ర డు భి

చాన క్తద్యుకలాాలాదిో ఉద్బ జైలే బుద్ది కలిగించు ప్రాచీన రుచులు. వాననలు, కోరికలు వుట్టించును. ఇని మనస్సులో ముండును ఆజ మనస్సునందు ఆవనందరూపమగు జళ్ళ జ్ఞానము వింనీ దొనియందే బుద్ధి నిలన్‌న వానిక్కి ఆ మనస్సులోని కోరి కలన్నియు. మువావనగ వదలిపోవును. అన్పుడాతనికి ఆత్మయందే ళ్చష్లీ కలుగును బాహ్యముగ విషయములన్ని చుట్టుముట్టి ఉన్హుమూ అని వానిక్‌ ఖోగ్యవన్తువుబుగ ఆనిపించనే అనివీంచవు ఆట్జయే ఖోగ్యముగ గోచరించును. అతడు వ్లతవ్రజ్ఞుడు ఆత్మ పాక్షాల్కా రానికి పరివ్యూర్థముగ యోగ్యుడు. ఇది వళీకొరానస్ణ అందుడు. బీనితీ దృష్టాంతము (శ్రీ శుకయోగీందుడు

దుఃఖే ప్వనుద్విన్న మనాః

సుఖేషు విగత స్ప ఎహః |

వీత రాగ భయ క్రోధః

ల

స్టితధీర్ముని రుచ్యతే ॥ 56 తొకి దుఖమునకు బెండు తొరణములు ఇష్త్రవస్తువు దూరమగుట,

శ్రీమద్భృగవద్లీత 2 వ అధ్యాయం త్‌ ఇన్టములేని వమ్తవు దరిచేరుటు. ఇట్లు దుఃఖకారణములగు నస్తువులెదురైనప్పుడు మనస్సు చలించి భయము కల్గును అట్లు ముఖమునకు. రెండు కారణములు ఇష్పవమువు దరిచేరుటు అని ప్రనమువు దూరమగుట ఇట్లు సముఖకారణములగు నన్తువులు దరిచేరినపుడు మనస్సు ఆనక్తి. పెరిగి నంతోషము కలుగును. ఇట్లీ నుఖదు ఖములకు కారణము ఆత్మ జ్ఞానము లేకపోవుట దేహము పై శమ అధికముగ ఉండుట ఆ (సేముకే రాగమని పేరు అట్లి (6 క్‌ న్డ్‌ దేహమునకేమగునో అని ఎదటి వ్యుక్తీని తలచి పొందెడీ మనోనికొ రమే భయము అట్లు తలచిన ఎదటేవ్వక్త్‌ కళ్తుననూ దుఃఖము కళ్లించవలెనను. ్రతీకారబుద్దితో. కలిగిన మనోవకారమే (క్రోధము రాగ భయ క్రోధములకు “మూలము దేహముపై ధ్వానము అది లేకుండగ ఆత్మనే ధ్యానించువాదు “మువి” ఆతనికి రొగ భయ జోధములు వాటంతట అవియే. వదలిపోవునము. ఆతడు ఆత్మ జ్ఞాననిమ్థుడై వ్రతవజ్జుడని వీలువబడును. ఇతడుకూడ ఆత్మ వొక్షాత్కారానికి ప్యూర్ణయోగ్యుడు. ఇది వీ కేంద్రియావస్ట అందురు దీవికి దృష్టాంతము జడ భరతుడు

య స్సర్వ త్రానభి స్నేహః

తత్త త్వాాప్య శుభాశుభం |

్రీమద్భగవ్గిత 9 వ అధ్యాయం తిం నాభినందతి న ద్వే ప్రీ

అడ్డ ల, ఒరి సి లి తస్యప్రజ్ఞా ప్రతిష్టితా || 57 తాకి ఇద్త్ర నన్తువు లభిస్తే నంతోషీంచి పొగడుట అనిష్ట నమ్హువు లభిస్తే ద్గుఖంతో ద్వేషించుట చూన్తూ దంటాము సొగదుటు, తిరిగి అట్టిది కొవాలని తెలువుటక్క, ద్వేషంచుట్క, అట్రోది ఇక వద్దని తెలుపుటకు నూచనల్సు శరీరమునందు ద్పుష్తీ కలనానికీ ఆయా వన్తువుల ఆనుభవమునందుండు మాననికో వట్టు అట్టు పొగదునట్లో ద్వేషించునట్లో చేయును. శరీరమునే తలచు మనస్సును ఆళ్ళ వైవు మరలించుట ఎన్సుడు కలుగునో అన్హుడు ఆత్భానంద వ్శరణచే వమ్తవుల రుచులనుండి మవన్వ్సును దూరముగ ఉంచును అపుడు ఇస్త్రవస్తువులరుచి, అవిస్తవస్తువులరుచి గూడ వనమానముగనో ఆతడు సపొంచును. ఇతడున్నూ ఆత్మ నిక్తాత్కారమునకు తగిన జ్ఞాన “మునవాడే ఇటి వ్వ్యతిరేకాన్వ్థ అనబడును. దీనికీ దృమ్రాంతము జనకమహారాజు యదా సంహరతే చాయం మారన లాన్‌న సర్వశః 1

౨దియాణీవ్రియా కేభ్యః

స్య ప్రజ్ఞా ప్రతిష్టితా

శ్రీమద్భగ్లీత 2 వ అధ్యాయం ల్‌ తా! ప్రమాదమేర్దుడువవి భావించినవుడు తవ అవయనములనర్లిం టివి తానోలు లోవికీ ముడుచుకొని మర్హ్‌తముగ ముండును ద్రమాదము దాటగనే తొరిగి వంచరించనారంభించుము అళ్లే ఆళ్ళ జ్ఞానమును నళింపచేయునపుడు అట్ర శబ్దాద వివయములనుండీ తన ఇంద్రియ (్రవుత్తులను పూర్తిగ ఆ వెమకకు మరలించునాని కాత్డు జ్ఞానము స్టీరమై విలచుము ఆతడున్నూ స్టీత వ్రజ్ఞుడనియే వీలు వబడును ఇది “యతమానావస్థై' అనబడును. దీనికి దృష్టాంతము విశ్యామ్యితుడు ఇవి వాలుగు గ! పజ్డాన్షయొక్క దళలు. నీటిలో ఉండే తేడాలు మూక్ష్మమైవని క్రిందమంద్‌ చూస్తే, మొదటిదళలో కామములయందు రుచి ఉంటుంది కొవాలనే పొందుతూ ఉంటాడు కొని వెనుకకు మరలాలని వ్రయత్చిన్తూ ఉంటాదు రెండనదళలో కామములను పొందుతూ ఉంటాడు కాని కావాలని కోరడు వద్రని మావడు నుఖదు ఖాలు రెండ్‌టీవి నునప్పులోనే వమహీన్తూ అణవి ఉంచుతాడు బయటికేమీ తెలువడు మవస్పుకీ మాత్రం భయం బాధలేక వంతోషాలు కలుగుతుంటాయి మూడవదశలో కామము లుంటాయి. అని నుఖాన్నో దు ఖాన్నో కళ్లిప్తూవే ఉంటాయి కాని అవి నాకు కాదనుకొని వట్రింవు లేకుండా మనస్తులోగూడ వాటితో పంబంధం లేకనే ఉంటాడు అయితే అని కొమములనే జానము మాత్రం ఉంటుంది. మనోవికారాలు కలుగవు. ఇక నార్గవదైన చివరిదశలో చుట్టూ అవేక కామ జవకములగు వస్తువులున్నా అనలవి

శ్రీమద్భగవట్లిత 2 న ఆఅధ్వాయం తతి కామములుగనే కనివీంచవు అన్లిటిలోనూ. ఆత్మతప్పు మరొకటేమీ వానికి గోచరించదు

విషయా వినివర్తంజే

విరాహారస్య దేహినః |

రసవర్హం, రసోఇఒ_ప్యస్య

పరం దృష్ట్వా నివర్తతే ॥ 59 తా] మునన్సు నంటీయున్లు రుచుల ఇంద్రియములను నిషయాను '“భవమువైవు (పేలేపించును. ఆత్మ నిజ్షాత్కారముకోరి ఇంది యములకాయా విషవయములనీయక శుష్కీంపజేయుచు ఇంద్రియ జయమున్నకై ప్రయత్హింతురు. కేవలము అంతమ్యతము చాలదు విరాహారముగ ఇంద్రియములనుంచుటవళ్తై _ విషయములే దూరమై నవిగాన్కి వాటియొక్క రుచులు మనస్సునేే అంటియుండును అని తొలగవు అని తొలగవలెనన్హుచో, నీటికంకు మించిన ఆనం దము నానంగు ఆత్మను దర్భించజేయవలెను ఆత్మ దర్భనమణగు వరకూ ఈ రుచులు అక్ష అంటి ఉండి అది శొగానే ఇవి తొలగును నివయానుభవము మానగనే అత్మ దర్భనముకొదు విషయానురాగముకూడ తొలగిననే ఆత్మ నొక్షాత్కారమగును

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయం రితి యళతతో హ్యపి కౌంతేయ!

పురుషస్య విపశ్చితః |

ఇంద్రియాణి ప్రమాధీని

హారంతి ప్రసభం మనః | 60 తా! శాస్త్రముద్వారా. వీది నదలదగున్నో ఏది న్వీకరించదగునో న్నుస్త్రముగ గుర్తించి అత్ముస్తాక్షాత్కారమే పొందదగినదని. నిల్చు యముతో దానికొణకై నిష్కానుకర్ణునాచరించు. ప్రయత్మశీలుడగు వురుషునిగూడ ఇంద్రియములు కలచినేసి వొంన్‌ంచి స్వాధీనపరచు కోగలవు మమా" శబ్దాది వినయములందలి. రుచులు మనస్సులో నున్సుంతవరకు. ఇంద్రియములను. జయించుట ఎన్సరికీ శకము గొదు నీటిలోనున్లు మొనళ్ళవల్కె రుచులు మరగిన ఇంద్రియములు బలిష్టముల్రై ఆతు వైవు వ్రవ్ర్తించు మనన్త్వును ఒక్క ఉదుటున విషయనుఖములలోనక్షీ లాగి ముంచి పారవేయును అందుచేతనే ఇంద్రియజయమునక్రై ఆయా విషయములను వాటీనుండి దూరం చేయుటకం చే, మనను నకంటివున్సు వినయానురాగమును తొలగిం చుట మొదట చేయనళఠెను అమ్హుడింద్రియములు ఉదేకమ త్గినవై మనన్సు చెప్పినట్టు వినును ఇంద్రియ జయమున్ల మనస్సు వ్ధీరబుద్ధి. కలిగి. ఆత్మ సాక్షాత్కారము నందగల్లును అర్జాల్‌ విషయానురాగము తగీతేగాని ఇంద్రియ జయం కల్లితేగాని ఆత్మ

శ్రీమద్భగ్లీత 2 వ అధ్యాయం ౮0 పాక్షాత్కారంగాదు ఆత్మ సాక్షాత్కారమైతేగావి నిషయరాగం తదు ఒకదావికొకటో కారణమై వీదిముందు” ఏది తర్వాత? అవ్యోన్నా ట్ర్‌ (శయణమువ్ల ఆత్మ సాక్షాత్కారంగాని, ఇంద్రియజయంకావి రెండూ ద్యర్తభమేనని పారాంశము తాని సర్వాణీ సంయమ్య యుక్త ఆసీత మత్ప్సరః | వకే హి య స్యేంద్రియాణి

శ యు మల్టి తి తస్య ప్రజ్ఞా ప్రతిష్బతా |॥| 61 తాగ. ఇంద్రియ జయమును. స్థిత (ప్రజ్ఞత, వీత ప్రజ్జాతనునే ఇంద్రియజయము,. ఇట్లు అన్యోన్వాశయముచే నీమనన్సు దేవిని పాధించలేకపోవును కనుక మనస్సు స్వాధీనపదుటకు మురొక్ష నుల భోపాయముము తెలిపెదను ఇంద్రియానుభివములకం కే గొప్పుది చూవీవనే కద మనషు నంటివున్న విషయరాగాలు పోవును” అట్టీ గొప్పుదగు ఆత్మమ చూవలేవు ఆత్మకంటే గొవువాడను, దివ్యుడమ్క ఆశ్రయించుటకు మలభుడము, మనోహరుడను అనగా శుభాశ్రయుడమ్క వత్ప్తమపొతుడను అగు వన్గు. చూపుము న్‌ ఇంద్రియములను శుష్కింవ చేయుటద్వార వాటి జయమును

రకుము నాటివి వావైు ప్రవర్తించువట్లు నా నంబం

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయం 9] ధమునందుటకు తగినంత మ్యాతము. నియమించి నడిసించుము మనోరాగముతో బంవడ్హ ఇంద్రియాలు నాపరముకాగాన్నే వాటీలో నిండిన రజో తమో గుణములను, నాటివి ప్‌ర్పడ్త దోషములను నీను దహించివే సెదను నత్పవిరూపుడనగునేమ, వీ మనస్సునందు నత్పగుణమే నిండునట్లు. చేసెదను రజోగుణము. నశించగనే దానివల్ల ఏర్పడు విషయరాగము దానంతట ఆదెయే తొలగిపోవును గదీ అవుడు నత్పము_ విండిన మనన్సుయొక్క స్వాధీనములోనికి యింద్రియములు చేరును ఇట్లిరద్రియ జయము కలుగగనే “ఆళ్ళ జ్జాన నిష్ట నెలకొనును శుభాశ్రయుడనగు నన్నాశ్రయించిన వానికే ఇందియజయము నిద్రించును అతడే. నీతవజ్దడు కాగలుగును ధ్యాయతో విషయాన్‌ పుంసః

చిళ్చ ఎప్‌ చ్సల్ణో షో

సజ్ఞ స్తే షూపజాయతే |

సజ్ఞాత్‌ సంజాయతే కామః

కామూత్‌ కోధోఒభిజాయతే ॥ 62 క్రోధాత్‌ భవతి సమ్మోహః

సమ్మోహాత్‌ స్మృతి విభ్రమః |

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయం 892 స్మృతి భ్రంశాత్‌ బుద్దినాశః ఒబుది నాశాత్‌ ప్రణశ్యతి || 63

ఠా తా! నా పరముగ ఇంద్రియములను కూర్చుక్క ఎవడయినా తన ప్రయత్సముచేతనే. ఇంద్రియ జయమును తద్వారా ఆత్మ సాక్షా త్కారమును సాధించ దలచినచో ఎంత అన్జోము దావురించునో తెలియునా” మనస్సు నిషయరాగములతో నిండియుందును కనుక, వీడు ఆత్మా వలోకన శై యత్చించుచున్నను విషయములనో తలసిం చును ఆ నిషయములందధికముగు అనురాగమేర్చడును. ఇది “వంగము). ఇది వక్సృమ్టై ఆయా విషయములను షొందనిదే బీవించలేవనిసించును ఇది “కామము” కామము తీరనివో కనిపిం చిన వారందరూ తన కాటంకము తల్గించిరని అడ్డుతగిలినవారి పై విరచుకు పదునట్టు చేయును. ఇది (క్రోధము (క్రోదమువు మంచి చెడులకు తేడామురచ్చి దేహమే తానను అవివేకమున ఎడును. ఇది “మ్మో హము” సమ్మో హమునల్ల సాధించ (ప్రారంభించిన ఆత్మజ్ఞా నము ఇంద్రియ జయమును, నిష్కామ కర్మలను మరచును ఇట్ట మిమరపువల్ల వ్యవపాయాత్మి కాఎిద్ధి చెదిరిపోవును. ఇక ఆత్మ జ్ఞాంమువకు తానేది?. దేహాత్మ ట్రాంతితో తిరిగి నంసారముననే ఆత్మను నురచేపో్య్రున రాగ ద్వేష స విషయా అదిళటూ

ఇంద్రెరై శృరన్‌ |

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయం 8 ఆత్మవశ్యెః విధేయాత్మా

ప్రసాద 'మధి గచ్చతి ॥ 64 తా! న్వవయ్రత్హముతోకే సాధిస్తాననకుండగ్య శుభాశయుడను నర్తే శృరుడను అగు నాయందు ఇంద్రియ ప్రవృత్తులను లగ్భముచేసీనచో ఇంద్రియ న్రవ్చుత్తులను పాడుచేయు పాపవానరల కాధారములగుగ రాగము, ద్యేషములను. నేను విడినడజోతును. అవుడింద్రియములు నీవళములగును. మనన్సు నీవు చెప్పనట్లు ప్రవత్రించును వివ యములుు, ఇంద్రియముల ఎదుట బడిననూ స్వాధీనమైైన మనస్సు కలవాడవగుటచే. వాటికి లొంగక్క తిరస్కరించి ప్రవర్రించగలుగు తావు అవుడు నీవ నిర్మలమైన అంత కరణము కలవాడవు ఆగుచున్నావు అట్టి మనోనైర్మ ల్యమునకే మన '(నసాదోమని పేదు

ప్రసాదే సర్వ దుఃఖానాం

హాని రస్యోపజాయతే |

ప్రసన్న చేతసో హ్యాశు

బుధైః పర్యవతిష్టతే |

తాకీ ఆత్మజ్ఞానము వీకధారగ సాగి ఆత్మ సాక్షాత్కారమగుట కొటంకో ముఠగు విషయరాగములు, తద్వార దు ఖములను కలిగించు రజో

శ్రీనుద్భగవ్లోత 2 వ అధ్యాయం రడ

చమోగుణములుగూడ మనోవైర్ధ బాము కయుగగొనే నం విపోపువు

అట్ట. నిర్ణులొంత కరణము. గల ఫొధకునికి అట్టా నువన్ఫునందే

వ్‌ ప్రజ్ఞత వ్ల్‌రపజ్కి అతాశీఘముగనే ఉఅత్భుయధాత్మ్య జ్ఞానము

సాక్షొభ్కరెంచెను

నొస్పి బుద్ది రయుక్తస్య

(డో అలన

న చౌయాక్తస్వ భావనా ।

న చాఖభావయళ్త శ్యాంచిః

అశాంతస్య కుత స్సుఖమ్‌ 11 66

తాశ మునన్సును, వద్దునులభుడను వర్చేళ్చడుడనగు వాయందు

నిలువవివానిక్ర అత్భవిషయక జ్ఞానము. క్రలుగుము ఆత్మజ్ఞావనే

కబుగని నానికి ఊళ్ళు ధ్యానము వీచించదు వంతతము ఆత్మ మన వు

నము చేయని వావిక విషయవాంఛలు త్లువు ఇంద్రియో[దేకము

శాంతించదు.. శాంతమైన మనన్సు. లేనివానికి మఖమెక్కడది?

విరతిళయానందము ఎట్లు లభించుముని

ఇంద్రైయాణాం షి చరతోం

యి న్మవోజ_ను విధ్రిత్యాత్రీ |

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 న అధద్వాయం త్రి తదస్య హరతి ప్రజ్ఞాం

వాయుఎర్నాన మివాంభసి ॥ 67 తా! ప్రక్ఫుతిలో జీవించు సాధకుని వాంద్రియములు (పక్సుతి యందలి విషయములను అనుభివించకుండ ఉండలేవు గద! ఇంద్రియముల కొయా విషయముల నందించునవుడు “మత్పురము” చేయమని గద ఉపదేశించితివి. అనగ “భగవత్సేవవైయ్యే. ఆయా. విషయములు ఇంద్రియములకు అందుచున్నవి గముక నాకేమి నంబంధములేదు

వాటీ ఫలితములతో అని మనమ్సులో దృఢమైన విశ్చానముండవలెను

అవుడు ఇంద్రియములు విషయాలతోనున్నా మనన్సు వాపై నున్నది కదీ అవుడావిషయములు నీచే అమభివించబడ్డా వా ప్రభావముచే విన్నేమీ చేయవు మనస్సు, తనయందలి స్టితపజ్ఞతవల్ధ ఆత్భ

పొక్షాత్యారమందగలుగును. అట్టుగాక వివయామభవముచేయు ఇంద్రియముల వెంటబడీ ఆయా నివయములనే ధ్వానించనారంభిం చివచ్నో ఆత్మ ధ్వానముపోయ్యి ఆత్మ సాక్షాత్యారమునకై పాగవలవ్‌న అధ్యనపాయము చుక్కానిలేని వావ వీటి (ప్రనాహమెటుంకు గాలిచే అటు భయవడి తన గమ్యముమందడి భిప్రమైపోవువ ట్లు, విషయ మభిములవెడీ నీటీ ప్రవాహములో, ఇంద్రియానుభవమనెడి. గాలిచే మనన్సు బలాత్కారముగ (తోయబది ఆత్మానందమనెడి గమ్యము మండీ భ్రిష్టమై ఈ పొాధకువి సంపారమున ముంచును

శ్రీమద్భగవద్ధీత 2 న అధ్యాయం తొ తస్మాత్‌ యస్య మహాబాహో! నిగృహీతాని సర్వశః | ఇంద్రియాణీ ఇంద్రియా క్రేభ్యః

ఉలి శ్చ మజ్శీ లి తస్య ప్రజ్ఞా ప్రతిష్టృతా [1 68 తా॥శే కనుకనే నీ మనస్సుయొక్క చుక్కాని నేర్పరినగు నా చేతిలో నుంచుము. నానము గన్యుమువకు చేరునట్లు నేను చూతును భుజబలముతో ఇంద్రియములను అణచలేనా అనుకొనుచున్హావా మహాబాహో! అర్జునా ఎంత భుజబల నంవన్నుడైననూ ఇంది యముల బలము ముందు నీవు చిత్తు కొవలసీందే నాయందు భారముంచి. నివయములనుండి పూర్తిగ ఇంద్రియములను నియ మించు. వానికి మాత్రమే వో వ్రజ్జత న్లీరపదును.. (ది యతమావానస్టయనవి ఇదివరకే చెవుబడీనది

యూ విశా సర్వభూతానాం

తస్యాం జాగర్తి సంయమీ ।

సా నిశా పశ్యతో మునేః ॥ 69

శ్రీయద్ధుగవద్లీత 2 న అధ్యాయం 97 యుండును కొని వ్ల్రళవజ్ఞుడు ఆ ఆత్మ వివయక బుద్రియందు జూగరూకుడై యుండును ఇందియానుభనములకు వంబంధిం చిన బుద్ధి ప్రాణులందరిలో వగటినలె ప్రకాశించుచుండును. కాని ఆళ్ళ మననళశాలునకు 6 ఇంద్రియ నుఖ విషయము రాత్రివలె ఆప్రకాశకమైయుండును

ఆపూర్యమాణం అచల ప్రచిష్టం సముద్రమౌాపః (ప్రవిశంతి యద్వత్‌ | తద్వత్‌ కామాః యం ప్రవిశంతి సర్వే

స శాంతి మాస్నోతి న కామకామీ ॥ 70 తా! సముద్రము ఎన్సుడూ అన్లివైవులా నహజముగనే నీటితో నిండి ఉండును ఎన్హో నదులు నతతము అందులో చేరుచునే యుండును ఆ నేరెడి నదీజలముతో నమ్యుద్రం పొంగిపోయి గట్లను మీరుటలేదే (కొత్తనీరు రావాలని కోరుటలేదు వచ్చునీటిని ఆవుటలేదు. చేరనిచో (కుంగిపోవుటలేదు.. చేరినంత మాత్రాన పొంగిపోవుటలేదు తన హద్దుమీరక గంభీరముగనే నదా ఉంటున్హుది అళ్లు బుద్ధిమంతుడణు ఆత్మ మనవళీలుడు ఎన్జీ విషయములు తనను వ్రవేళించుచున్ననూ అవి కొనాలని కోరిక, చేరినవారిని నిందించక, వాటివల్ల పొంగు (క్రుంగులు లేకు తన ఆళ్ళ నిస్థ వదలకుండగ నిర్చికారముగ ఉండవ

శ్రీమర్భగ్గీత 2 న అధ్యాయం ౩ లెము అట్లుందువావి మనస్సు). నిర్మలమై స్టీత ప్రజ్ఞత సిద్ధించును వాడే శాంతి నొందును తప్పు కొమోవభోగములనే వాంభించువాడు శాంతమనమ్మ్కడు కాలేడు ఇది వ్యతిరేకొవ్టయని గద తెలుపబడినది విహాయ కామాన్‌ య స్పర్వాన్‌ పుమాన్‌ చరతి నిస్పృ్రహః నిర్మమో నిరహంకారః స శాంతి మధిగచ్చతి ॥ ల్‌! తా! అహం అనగ ఆత్మ అనగ జీవుడు దేహము, ఆత్మ వేరని తెలియక దేహామే. నేనుక్వుట అహంకారము. ఇది అజానముచే కలుగును అట్టి దేహాికి చెంది నన్తువులన్కు వక్తులను ఏట వారు అని భమించుట “మమకారము దేహానికి కొవలనినవన్లి కూర్చి పెట్టవలెను “విషయవాంఛొక్తీ వ్వ్యుహి అందురు ఈ ఖ్‌ ఎసయావక్తురై విషయ నంపొదన ప్రారంభించును లభి శ్ర సంతోషం, విఫలమైతే వ్వ వంపాదన్యు (టే. శ్షోభ్‌ రెంటేవ్లూ తృప్తితీరక తిరిగి ర్త స్థం (( టవ్పత్తి ప్రారంభం దానివల్ల మరింత న వ దొనివల్ల మనస్సు నులినముగ్సుట్ట దొనిచే అశాంతి. తిరిగి ం యము ఇట్లు తిరుగు ఈ చక్రానికి మూలము. దేహాత్మ రూ డే ఇది చొలుులెవు నర్చకామములందు. కోరక సవానవ హోళ్ళ నిమేముచే ఆశారపితురై. తద్వారా అహంకార

మమకొరములు తొలగివవాడై, లభించిన విషయములతో వీతరాగుడై వంచరించునో ఆతడే స్టీత ప్రజ్ఞుడై శాంత మనన్కుడగుచున్నాడు ఇది పకేంద్రియానస్థను పొందుట కద ॥ డ్ర్‌ రి ఖ శా పార

ఏమా బ్రా్మా ఫో ర నెనాం ప్రాష్య విముహ్యతి | ళరువా స్టిత్వాజ-స్యాం అంతకాలే౬ఒపి (బ్రాహ్మ నిర్వాణ వమృచ్చాతి || 728 తా! ఆత్మలు దేహముకం టు. వేరు నిత్యమైనవను ఎన్యానముతో

కొత్తారమే. అకయుగ కలిగి దావి౩ భగవతృురముగ ఫలనం తత్సాక్షాత్కా ల్‌ చ్‌ జ. గము విడచి కర్మలనాచరించును.. నిళ్ళలమై శాంతించిన మనస్థితి కలిగి యుండుటనే “బ్రాన్‌ వీత" అందురు. బ్రహ్మపదమునకు “అత్మ” అవి జం దానికి సంబంధించిన వి కనుక బ్రా్మ్మా వి ఇది లభించిన వాడిక రజోప్రభావమునిండిన నంపారమున దేవోత్మ (భ్రాంతితో కూరుకొనడు మొదటిమండి ఇట్టి జ్ఞానము లేకున్ననూ కనీసము, చరమదళలోవైనా విషయ విరక్తి కఠి గడచినదావికి పళ్చాత్తవుడైనచ్చో అన్చుడైనా. ఈ కర్మయోగమునందు. ప్రవేశించి ఆత్భానందము నందగలుగుము ఇక చిన్హు నయనుమండి ఈ కర్శయోగ స్టితిలో మన్న వాని విషయమేమి చెప్పవలెను అర్హువా?

థీ సు) బు

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయం 200 శోకముమాని నీవు శాంతమనమ్కుడవై కర్తన్యోన్ము ఖుడవుకమ్ము నాపై భారముంచుము. కర్తవ్యపొలనలో బంధువధాదులు ఎదురైన నీవేమీ వనుదీయనవసరంలేదు యుద్ధము చేయుము ఇతి శ్రీమద్భగవద్గీతాను ఉననినృత్సు ట్రన్మానిద్యాయాం యోగ శాస్తే శ్రీకృష్ణార్జున నంవాదే సాంఖ్య యోగో నామ ద్వితీయోఒధ్యాయ, 1

(శ్రీమద్భగవద్గీతా

తృతీయో౭ధ్యాయ , కర్ణ యోగి అర్జున ఉవాచ జ్యాయ సీ చే త్కర్మణ “స్టే వుతా బుది రనారన

6౧ ఖజి యె తత్కిం కర్మణి సరోదే మాం నియోజయసి కేశవ! ॥ | తా! కృష్ణా! కర్మ యోగముకం దె జ్ఞానయోగమేలత్రకదదుననావకుందో ఎ నో నన్దేలం ఆత్మ సాక్షార్కా రమునకభల్దోతేయడ సు ఫేఉయినాున్షై యవలంబింపుమని నిర్భంధించుచ్తల్నావు' వ్యామిశ్రేణైవ వాక్వేత బుద్ధిం మోహయసీవి మే తదేకం వద నిశ్చిత్య యేన (శ్రేయోఒహ మాప్షయామ్‌ ॥ 2

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 102 తాః కర్మ, జ్ఞాన మిశ్రమగుటచే విరుద్దముగా గౌవ్చించునట్టి మాటను జెప్పీ వను మరింత భ్రమ పెట్టుచున్నట్టు తోచుమన్షది అట్టుగౌక “వేమ. చేయవలసినది ఇది" అని తేల్పుకొని దానినాచరించి నేను మేలును పొందునట్టీ ఒకే మాటను చెప్పుము

శ్రీ భగవానువాచ

లోకే ౬స్మిన్‌ ద్వివిధా నిష్టా

పురా ప్రోక్తా మయాఇనఫు |

జ్ఞాన యోగేన సాంఖ్యానాం

కర్మయోగేన యోగినామ్‌ ॥

తా|| ఓ అర్జువా! లోకమువ రకరకముం మనుష్యుణండుటచే జ్డాన

యోగము వమస్టించు యోగ్యతకలవారు దాని ననుద్దించవలెననియు

కర్మ యోగమునకు తగినవారు కర్మ యోగము నను ష్టించనరెననియు

వేము నెనుక న్పష్ట్రముగవే చెప్పితిని

న కర్మణా చునారంభాత్‌

వెష్కుర్మ్యం పురుషోఇఖ్బత్రే |

శ్రీమద్భగవద్గీత 3౩వ అధ్యాయము 103 న చ పన్వసనా దేవ

సెద్రిం సమధిగచ్చుతి || ద్ద

ళు తాకి వేదోక్తములగు. కర్మలను పప్రారంభించనియెడల మనువ్వుడు జ్ఞాననిష్టము. పొందవేరదు అట్లాకవేళ ్రారంభించినము వాటీని పూర్తి చేయక విడిచి సెట్టుటచేతము జ్ఞాననిష్టము పొందనేరడు న హి కశ్చిత్‌ క్షణ మపి

ఆమె

జాతు తిష్ట త్యకర్మకృత్‌ | కార్యచే హ్యవశః కర్మ సర్వః ప్రకృతిజై ర్గు్షః | ర్‌ తాః ఈ లోకమున బీవించియున్సు వాడెవ్చుడును ఎస్పుడైనను ఒక క్షణకొరంిమైనను. ఏదో యొక కర్మ చేయక యుండజాండు. అట్లుం దమునుకొన్హుమ (వక్ఫుతి వరిణామమగు. శరీరముయెంక్క) నత్ప్య రజస్త మో గుణములు వీనివి తమ వళము జేసుకొవి బంవంతముగా తమ తమ సనులు చేయించియే తీరుము కర్మేనియాణి సంయమ్య య ఆస్తే మనసా స్మరన్‌ |

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 104 ఇన్హియార్జాన్‌ విమూఢాత్మా మిధ్యాచార స్ప ఉచ్యతే ॥ 6 తాకి ఆత్మజ్ఞానముము సంపాదించనలెనని కర్మేంద్రియములను బల వంతముగా బిగపట్టుకొవి కూర్చొని యుండియు విషయలంవటుడ గుటచే మనమ్పును ఆత్మయందు నిలువలేక మనస్సుతో నూత్రము శబ్దాది విషయములను తలంచుచునే యుండువాడు మోవగాడన బదును, యస్త్ర్వింద్రియాణి మనసా నియమ్యా రభతేజ_ర్జున | కర్మేంద్రియైః కర్మయోగ | అసక్త స్పవిశిష్యతే ॥ ల్లా రాష మను టశ్రందుంచి చానిచే (చక్టురాది) జ్ఞానేంద్రియ 'ేక్షంవక్స సా గౌవించుకొని కర్మే ంద్రియములచ్చే ఫలమున చం, ఉక్తముడు ర్థయోగము వాచరించువాడ్రు జ్ఞానయోగికం కే కర్మ జ్యాయో పటి ల వ్యా కర్మణ |

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 105 శరీర యాత్రా పిచ తే

వ |! నా న ప్రసిడ్హ్యే దకర్మణః | 8 తా॥ శరీరముతో నున్నవావికి కర్మ వేయుట తవ్పనివరి అట్టు వేయనివనో (చుకుతెరు వేకాన్సింపదు అందువలన జ్ఞాననిస్టకం కొ కర్మనిషస్టయే మంచిది యజారాత్‌ కర్మణో౭న్యత్ర

యు లోకోఒయం కర్మబంధనః | తదర్ధ్హం కర్మ కాన్తేయ ముక్త సజ స్పమాచర ॥ 0 తా[ వేదము విధించిన కర్ణులను సాగించుటకు దవ్వార్థవాదుల గౌవించినను అవి నీనివి నంనారమున ఎంధింపవు కొవున్క అద్దునా! చీవు వేదోక్త కర్షలకొరక్షే అటా ద్రవ్వార్థనాదుల గావింవుము పురో వాచ ప్రజాపతిః | అనేన ప్రసవిష్యధ్వం ఏష వో౬స్త్విష్టకామధుక్‌ ॥ 10

శ్రీమద్భగవద్గీత శవ అధ్యాయము 106 తొక శ్రీమన్నారాయణుడు టప్రజలమ నృష్టించువవుడే. వారితో పాటుగా యజ్జములను కూడ న్బష్త్రీంచి “ఇని మీకు మోక్ష మును, దానికి కావల నీనవాటీనన్చిటివి యిచ్చునుగాన వీటినావరింది వృద్ధిపొందుడు? అని యానతిచ్చెను” దేవాన్‌ భావయతా నేన తే దేవా భావయన్తు వః | పరస్పరం ఖావయన్తః (శ్రేయః పర మవాప్ప్యద || 1 తా శ యజ్ఞముల నావరించి వ్వీడు దేవతం వారాధించిన వారు మీకు అవసరమగు వాట్రా నొనంగి మిమ్ము పోవీంతురు ఇట్లాకరి వొకరు ఆదరించుకొనుచున్మవో మీకు తుదకు మోక్షముకూడో లభించును ఇష్టాన్‌ భోగాన్‌ హై వః దేవాః దాస్యన్నే యజ్ఞభావిత్తా | ౩ క్షతాన ప్రదాయైబ్యో ఇద్‌

యో భుజ స్టే పవ స ॥ 12 తా

మీరు యజములచే. త్ర వారాధించిననో వార్ర మీకు

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 107 నమస్త మఖములనేగాక తిరిగి తమ నారాధించుటకు వలయువాటీని కూడ నొనంగుదురు అట్రీవాటేని తిరిగి యజ్లముల వాచరించి వారి కర్టింపకో తొనే యనుభివించినచో నట్రివాడు దొంగయగును యుజ్ఞ ఇష్టా శన స్పన్హో జా 0౨2 ముచ్యన్తే సర్వకిల్చి షై | భుష్జులే తే త్వ్యసుం వపామాః యే పచన్హ్యాత్మ కారణాత్‌ ॥ 13 మ. వ్వాయార్టిత వదార్థ్రములను భగవంతున కర్చించి ఉఅమవారి పాపములన్నియు. పటాపంచలై పోవును కొన్మి అట్టువేయక తమ పొట్టను నింవుకొనువారు మునోసావులు వారు తినునది పొసమేగాని అన్నముకాదు అన్నాత్‌ భవన్హి భూతాని పర్దన్యా దన్న సమ్బువః | యతడాత్‌ భవతి పర్తన్యో జా జా యజః కర్మి సముద్భవః || యేత్త జా తాక బీవునితో కూడియున్లు శరీరములు అన్నము నలనను, ఆ

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 108 యన్నము నము. వణనను, ఆ వర్లము యజ్ఞము వంననా, టఊ యజ్ఞము ద్రవ్వార్హనాది కర్మద నంనను నీద్దించును కర్మ బ్రహ్మోద్భవం విద్ధి బ్రహ్మాక్షర సముద్భవం | తస్మా తృర్వగతం బ్రహ్మ ల్ని ల ల నిత్యం యజ్జే ప్రతిష్టితమ్‌ ॥ 15 తాకి అట్ట కర్మ వజీవశరీరమునల్ల పుట్టును అనగ్గా అటో కర్మలు చేయు శక్తి అన్నపొవాదుంచే తృస్తివెందిన జీవునివలన వుట్టును తొవున కర్మాధికొారుల శరీరములు యజ్ఞమూలములు ఏవం ప్రవర్తితం చక్రం నానువర్తయ త్రీహ యః | అఫ్‌ న. ఇంది చ తొకి ఈ విధ: షి ॥ 16 ముగ వ; వరించి నడునవివాద్రు ప వర్షిస్తమైన కర్మ చక్రమును అను యు, ఇందియ జ వ్యర్థమైన బ్రతుకుకలవాడును ఆసచున్నా స భోగలాలనుదును,

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 109 ఆత్మ చృప్త్పశ్చు మూనవ |

ఆత్మ న్యేన చ సంతుష్టః

తస్య కార్యలన విద్యతే / కే7 చొక్షే ఎవనికి పూర్షుకర్మ విశేషమువలన ఉత్ముధ్యానమ ఛారకము, పోవకమ్ము బో్చము అకువో వాడు తిరగి ఆళ్ళుదర్భనము కొరకే మయు చేయనవనరము లేదు

వైవ తస్య కృతె నార్లో

చె న యై

నాకతేనేహ కళ్ళున |!

న చాస్య సర్వ భూతేషు

కళ్ళి ద్ద వ్యపాశ్రయః || 18 తాక ఇట్లు నహజముగవే ఆత్భను చూడగల వీనికి అందు నిమిత్తమై కర్ణుల వాచరించుట వలన నేడుండు బాభము గాని ఆవరంంచ కుందుటవలన వష్త్రముగొని యుండదు కావున వానికీ ఆకాశాది భూతములతోను ఈత్కొార్భములగు భౌతికములతోను వవిలేదు తస్మా దసక్త స్పతతం

కార్యం కర్మ సవమూచర ॥

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 110

అసక్షో హ్యాచరన్‌ కర్మ

పద మాప్నోతి పూరుసష్వః ॥ 10

తాక కనుక ఆత్మ దర్శనమగునరకు తప్పువినరి యని ఫలాదులను

విడిచి కర్ణలనము జేయుము, తప్పక దావివల్లనే ఆత్మ ప్రాప్త

శలిగితీరును

కర్మణైవ హి సంసిద్ధిం

ఆస్థితా జనకాదయః |

లోకసంగ్రహ మేవా ప్పి

సంపశ్యన్‌ కర్తు మర్ణసి ॥ 2౨౧

తాకి జనకుడు మొదలగు మహాత్ములు జ్ఞానయోగాధికారులైనను

పై రానరంచుట వలననే శుద్దాత్మ వ్యరూపమును పాొందగలి ము అన్థముల పాలు గౌకుందుట కైనను. ఉత్తముడగు

బ్ఞావయోగాధికారి కూడ్ర శర్మయోగమువే చేయవలెను

యద్య దా్వారత్రి (శ్రేష్షః

తత్త దేవేతదో ఒన్హు

లోక స్త దనువర్తత్తే | లై

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 111

తా! గొవ్పువాడుగా ఎన్సబడివవాడు ప్‌ కర్మమ ఎట్ట యంగములతో

వాచరించునో దావిని జూచి లోకమున పామరుడు కూడా ఆ

కర్మనే ఆ యంగములతోనే ఆచరించును

నమే పార్టాస్తి కర్తవ్యం

త్రిషు లోకేషు కిజ్వున |

నానవాప్త మవాప్తవ్యం

వర్త ఏవ చ కర్మణి ॥ 22

తా మూడు లోకముల యందును 'ప్రేద్చారూపముతో నంచరించు

నాకు ఇదివరకు లేక ఇప్పుడు కర్ణల నాచరించి పొందవలనీ

నదేదియు. లేదు. అయినను లోకమును కాపొడుటకే కర్మలను

చేయుచున్నాను

యది హ్యహం న వర్తేయం

జాతు కర్మణ్య తస్త్రొతః |

మమ వర్హ్మానువర్తన్తే

మనుప్యాః పొర సర్వశః ॥ 23 యు

తా॥ి అడ్డునా! నేను బద్దకీంచక కర్మలను చేయవేని, లోకులును

పూర్తిగా నావలెనే కర్మల నాచరించకుండగ మందురు

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 112 ఉత్సీదేయు రిమే లోకాః

న కుర్యాం కర్మ చేదహం ॥

సజ్కరస్య చ కర్తా స్యాం

ఉపహన్యా మిమాఃప్రజాః | (ద్వ తా! నేను నా కులోవిత కర్మం నావరించనినో దానిని జూచి లోకుణను తము కర్మలను విడిచి వెడుదురు దానిచే కుంయులు వంికరమై (వ్రజలి వనళంతురు ఈ వినాళమునకు మూంము నేనగుదును

సక్తాః కర్మణ్య విద్యాంసో

యదా కుర్వన్తి భారత ॥

కుర్యా ద్విద్వాన్‌ తదా౭ఒ_సక్తః

చికీర్లు ర్లోక సంగ్రహమ్‌ ॥ 25 ఆత్మజ్ఞానము లేకుండుటచే కర్తయోగ అలం ట్‌

ఆ కరంవే “శ్రి యౌగమునకు మాతమే తగినవారు

లనే వేయునట్ట లోకలే సురొాను కూడా. ఫలాదుం నవేశీంపక క్షణ కొరకు కర్మలనే వేయవడ్షా టి

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 113 న బుధ్హై చేదం జనయేత్‌ అజానాం కర్మసజ్డినామ్‌ |

ళు ఠా జోషయేత్‌ సర్వ కర్మాణి విద్యాన్‌ యుక్త స్పమాచరన్‌ ॥ 26 తా! ఆత్మను లెస్ట్రగ నెజుంగనినారు దానిని సొక్షాత్కరించుకొను టకు కర్మ యోగమువే యవనలంబింతురు. ఆత్మజ్ఞానియగువాదు వారి బుద్ది మారకుండునట్లు తానుకూడ కర్మయోగమే యఆల్మ సాక్షాత్కారము కలుగచేయునను బుద్దితో కూడి వారికి దానియందు (ప్రేమను ఖుట్టించవలెమ ప్రకృతేః క్రియమాణాని గంలైః పర్యా ణే సర్వశః | అహజ్మాద వెచమూడాత్మా కర్తా౭హ మితి మన్యతే ॥ 27 శా! ప్రకృతియొక్క నత్వ రజన్తమో గుణములు, తమ న్పభావ మునుబట్రీ అనేక విధములుగ ఆయా కర్మల చేయించువుండ, దేవాత్మా భిమానమునే ఆత్మ నెజుంగనివాడు తావే కర్తనని తలం చును

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 114 తత్వవిత్తు మహాబాహో

గఎణ కర్మ విభాగయోః ।

గుణా గుణేషు వర్తన్తే

స లై

ఇతి మత్వ్యాన సజ్జతే ॥ 28 తా॥ నత్వాది గుణముల యొక్కయు, అవి చేయు ననుల యొక్కయు తారతమ్యముల నెటింగినవాదు, ఆ గుణములు తమ వమలను చేయుచునునని తలచి ఆ కర్ణలయందు తాము కర్తనవి తంంవడు

ప్రకృతేః గుణ సమ్మ్మూఢాః

సజవేే గుణ కర్మసు |

వలని

తానకృత్స్న విదో మన్దాన్‌

కృత్స్నవిన్న విచాలయేత్‌ ॥ ౭2న తాకి. పూర్తి జ్ఞానము. లేవినారు ప్రకృతి గుణములచే ఆత్మ వురూనమును నాన్తవముగ నెబుంగక కర్శలనే ఆదరముతో నాచరెంచుచున్నారు.. వ్యూర్ధజ్ఞానము. కలవాడు లఅట్రివారి బుద్రివి వలింపజేయరాదు

శ్రీమద్భగవద్గీత ౩3వ అధ్యాయము 115 వుయి సద్వ్యాణి కడ్మా*ి

సన్న స్వా ధ్యాత్మ చవితపా |

యుుద్హ్యస్వ విగతజ్వరః || 3౩0 తా॥ ఆత్మయొక్క వాస్తవజ్ఞానము కలవాడై నీవు చేయు కర్ణ అనన్నిటోని మనసార అంతరాత్ణుసాగు నాయందు వమర్హించి ఫలమునందాశను, “ఈ కర్మ వాది” 'యనెడు మమకారమును విడిచి” వేవేమగుదునో యను బెంగలేక యుడ్డాది శాస్త్రోక్త కర్మల వాచరింవుము

యే చే ముత మిదం నిత్యం

అనుటిపష్టన్తి వమూనవా? |

శదావనో ఇఒనసూయనో

ఘా కాలి సాకి

ముచ్వన్తే తేఒ_పి కర్మభిః ॥ 231 తాకి ఆస్తీకులై ఈ నా మతమును ఆచరించినము లేదా (శద్దతో విశ్చనీంచినను, అదియును లేదా అనవూయతో తప్పులెనకున్లును, వారందరును కర్ణలచే బంధింపబడరు

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 116 ళ్‌

యే త్వేత దభ్య సూయన్లో

నా నుతిష్టన్తి వే మతం |

సర్వ జ్ఞాన విమూఢాన్‌తాన్‌

విద్ధి నష్టాన చేతసః | 32 తాక ననుస్త ఆత్మలను నాచేత నడువబడుమున్న వనవెడు నా నీద్దాంతమును ఆదరించకయు, దొనియందు (ద్దలేకయు, అనూ యవడుచుండు వారికీ ఎన్నడును వాస్తవ జ్ఞానము కలుగక మూఢులే చెడుదురు

సదృశం చేష్టతే స్వస్యాః

(ప్రకృతేః జ్ఞానవానపి !

ప్రకృతిం యాన్సి భూతాని

నిగ్రహః కిం కరిష్యతి ॥ 33 చౌక శాస్త్రముల నెటింగినవాడైనను, తన ప్రాచీన కర్ణ వాననను బట్టియే. విషయములను బట్టి ప్రాకులాడుచుండును.. ఇది ప్రకృతి నంబంధముగల ప్రాణుల న్వభావము, శాస్త్ర, జ్ఞానమీ (ప్రవాహము వర్హ్రజొందు

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 417 న్‌! ఇన్హ్రియ స్యన్తియస్యాక్హే టి రాగద్వేషా వ్వవ వ్లెౌ | తయో ర్నవశ మాగచ్చేత్‌ తా హ్యస్య పరిసనినౌ ॥ ౩4 (నా తాకి జ్ఞాన్త్రాయనులకు శబ్దాదుబయందును, కోర్దేస్రాయములకు వాగౌదుల యందును వూర్చునాననను బట్రో ఆదరమో, అవహ్వ్హమో వ్లర్టీతమైయుండును.. అవి జ్ఞానమునకు ముఖ్య విరోధులు జ్ఞాని వాటీకీ లోంగరాదు (శ్రేయాన్‌ స్వధర్శో విగుఎ౯ంః పరధర్మాత్‌ స్వనుష్పితాత్‌ | య స్వధర్శ్మే నిధనం (శ్రేయః పరధర్శ్నో భయావహః ॥ ఏ5 తాకి మంచిదైనను కొంత చేన్‌ విడిచిపెట్టిన జ్ఞానయోగము ఫలము వన్షుటీక్‌ని యీయజాలదు దానికంటఠు ఇంద్రియముల కలవాటుగది కర్జయోగము కొంత అంగవైకల్పాము కలిగినను ఎవ్పుటికైనను ఫలము వొనగును కొవున కర్మయోగమే విరపాయము జానయోగము సాపాయము క

శ్రీమద్భగవద్గీత శవ అధ్యాయము 118 అర్జున ఉవాచ = అధ కేన ప్రయుక్షోఒయం పాపం చరతి పూరుషః ! అనిచ్చ న్నప్‌ి వాళ్షే ణయ బలా దివ నియోజితః | 36 చాక కృష్ణా! మనుష్యుడు విషయములను ఆనుభివించవలేనని కోరకున్నను దేవిచే (గేలేవించండి బలాత్కారమాగ కూర్చుండి నట్లు కూడని విషయములను అనుభవించుటయమ పావమును చేయుచున్నాడు” శ్రీభగవానువాచ కామ ఏపష్షః క్రోధ ఏషః రజో గ్సబ్వ సముద్భవః | మహాశనో మహాపోొష్మా విద్ధ్యేన మిహ వెరిణమ్‌ ॥ 37 చౌక్‌ రజో ణము వలన కామము వుట్టును దీనికి ఎంత ఆమభివించివను లృష్తిలేదు. ఇదివ్సే టై మారి ఘోర ప్రాచ ప్‌ అడ్డగింపఎడి కోవమంగా ష్టాపమ్వుల చేయించును ఇది బ్దావిక్షి ముఖ్యశత్రువు

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 119 ధూమేనా వ్రియతే వహ్నిః యధా ౬ఒదర్శో మలేన చ | యదోల్చి నావృతో గర్భః తదా తేనేద మావృతమ్‌ ॥ 38 తా! పాగచే విప్పున్ను, మురికిచే నద్హమున్ను, మావిచే గర్భస్ష వీండమునమ్ను కప్పుబడియున్లుట్లు ఈ వామముచే నీ చేతన నముదాయమంతయు కప్పుజడీయున్లుది ఆవృతం జ్ఞాన మేతేన

జా జానినో నిత్య వైరిణా | క్‌ జ యొ కాము రూపేణ కౌన్తేయ' దుష్యూరే అఆణానలేన చ ॥ 39 తా! ఆత్మజ్ఞానము ఈ రీతిని ఆశగల దుర్లభో విషయముల నపేక్తీంయ కానుమనబడు అనాది శత్రువుచే ఆనరింనబదీయుండును అస్యా ధిష్టాన ముచ్యతే |

శ్రీమద్భగవద్గీత శవ అధ్యాయము 120 ఏతైర్విమోహయ త్యేషః

జ్ఞాన మావృత్య దేహినామ్‌ ॥ త్త తా! కామము జ్ఞావేంద్రియములను, మనస్సును, బుద్ధిని పట్ర జీవుని ప్టానమును. కన్చీ యాతనిని స్వాధీనపరచుకొని ఆళ్ళ జ్ఞానమును కలుగనీయక నిషయలోలుని గౌవించుచున్నది

తస్మాత్‌ త్వమినస్రియా ణ్యాదౌ

వియమ్య భరతర్షభి |

పాప్మానం 'ప్రజహి హ్యేనం

జ్ఞాన విజ్ఞాన నాశనమ్‌ ॥ వ! తాః కాబట్ట న్‌ ఆత్మ వ్యతూవమును. దాని నివేకమును. తెలి యవనీయక ఆటంకపరచువట్టి యౌ పాసీష్టి కామమును ముందుగ నింద్రియముల నియమించి పూర్తిగ విడివిపెట్టుము ఇప్ప్రయాఖణి పరాణ్యాహృః గ ఇనియేభ్యః పరం మన్న |

మనసస్తు పరా బుద్ధిః

శ్రీమద్భగవద్గీత 3వ అధ్యాయము 121 తా జ్ఞానమును చెరచుటకు ఇంద్రియములు ప్రధానములు వాటీ కంటె గొప్పది మనస్సు, దానిని మించినది వినరీత బుద్ధి, వీటీనన్టిటిని మించినది ఆ కామము ఏవం బుదేః పరం బుడ్డా ౬ యణ ఠా సంస్తభఖ్యా త్మాన మాత్మనా | జహి శత్రుం మహాబాహో కావురూపం దురాసదమ్‌ ॥ త్త తా! ఇట్లు జ్ఞానయోగమును చెరచుటలో కామమును బుద్దికం డెను గొప్పదని యెజింగి మనస్సును ఎుద్ధితో కర్మ యోగమునందే నాంకొల్పి యీ కామమనెడు ప్రఎలమగు శత్రువును నశింపజేయుము ఇతి (్రీమద్భుగవద్లీతాను ఉవనివృత్సు టా వద్యాయాం యోగశ్యాస్తే కర్మయోగో నామ తృతీయో౬ధ్యాయ ॥

(శ్రీమద్భగవద్గీతా

చతుర్గోఒధ్యాయ జ్ఞానయోగ*! శ్రుభగవానువాళ ఇమం వివస్వతే యోగం | ప్రోక్తవాన్‌ అహ మవ్యయమ్‌ । వివస్వాన్‌ మనవే ప్రాహ | మను రిక్ష్వ్యాకవేఒలబ్రవీత్‌ ॥ | తా ఈ కర్మయోగము శాళ్ళతమైనది పూర్చము వేను చీవిని మూర్యు వకు చెన్సీతిని అతడు మనువునకుమ్కు మమువ్చు ఇక్ష్యాకునకును ఉపరేశించికి ౮ ఛళగవానువాచ ఏవం పరన్వురా ప్రాప్తం 1 ఇవుఠ రాజర్షయో వి దుః |

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 123 స కాలేనేహ మహతా యోగో నష్ట పరంతప' ॥ 2 తా! శ్యతువులను తవింపజేయు. సొమర్హ్యముకల ఓ అర్జునా! ఈ కర్మయోగము. రహస్యమైన దగుటచే ఒకరు తన శిష్యులకు, వారు తమ తరువాతి వారికి ఇట్లు ఒక వరంపరగ ఈ లోకమునకు అభించి నది జనకుడు, లంంరీషుడు మొదలగు వారు దీని నెబుంగుదురు గంభీరమైన విశాలమైన హృదయము కలవారు కనుకనే వారిని రాజర్తులందురు. ఆసై ఎంతోకాలము గడచిపోయినది తరువాతి వారు మందయిద్దులైరి అందుచే ఈ కర్మయోగము. ఇంచుమించుగ నళిందిపోయినది. దీని నెజీంగిన న్వాన, భీష్మ అమ్రూరాదులు ఇంకనూ. ఉన్నారు కనుక వూర్తిగ పోలేదు కాని ఏరో కొద్దిగ ఉన్ననూ లేన క్లే అయినది స ఏవా యం మయా అతేఒద్య యోగః ప్రోక్తః పురాతనః | భకో ౬ఒసి మే సఖా చేతి

కుట ఉంగ్దీ వావ్‌ రహస్యం "వ్యాత దుత్తమమ్‌ ॥ 3 తా! అర్జునా" నీవు నాకు మిక్కిలి (వ్రయుడవు మ్య్మితుడవు కూడా ఆనాడు. నూర్వాదులకు ఉవదేశించిన ఆ కర్మయోగమునే

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 124 తిరిగి ఇవుడు నీకు తెలివీతిని లోస్తించియున్న ఇవుటేది కాదు మమా! ఇది చాం గొను రహాన్యము అన్ని కాలమంలకూ ఉవయోగపడునటీ కర్మయోగము. దీనికీ పాతఎదుట అనేదే లేదు కనుక దీనిని 'వురాతనోమంటారు.. దీనిని నేను తవ; వే౭వడూ తెరుపబాలరు అర్జున ఉవాచ టో అవరం భవత్తో జన్మ పరం జన్న వివస్వతః |" కధ మేతత్‌ విజానీయాం త న్‌ ఎ మూదౌ ప్రొక్తవా నిశ్రి | త్త తా! కృష్ణ ను నేను సమాన కాలములో ఫుట్టినవాళ్ళమే కాల అ౨ంఖ్యాసకొారమ్వు. 28 చతుర్యుశముల్పు అనగ 112 యుగములకు వ మారడు వుట్టివాడ్తని తెలియుచున్నది కనుక్క అతని జన్మ రాన మైనం ని చౌల తరువాతది గద ఆనాటి సూర్యునికి క ఉపదేశిందిన్వ్య్య్య్యా ఎట్టు. ఆనాట్రముండి నీవు గ ప న్నా గ్‌దో జన్మించిర్చు శర్మ యోగమును మరువక అట్లయిన 2 విజమైనవేవాగి లి నిబమెతే నా చు ఎత్తుజన్మలు మూడ పై నీ వుభ్వామునాడ్త ప్రకృతిచే

శ్రీమద్భగవద్గీత 4న ఆధ్యాయము 125 కవ్చీవేయండునా” ౩) మావలె నీ దేహము కర్మకృుతమైన పొంద భాతికమేనా” 4) వుణ్వ పాపాలు మౌ జన్మకు కారణమైనట్లు వీ జన్మకు కారణమేమి” తి అదీకొక వుణ్య పొపాలు పండుకాలమున జన్మించు. మూవల్కె నీవు జన్మించు కొలమెప్పుడు” 6) సుఖ దు ఖముల ననుభినించుటకై మావలె నీవు జన్మింతునా? జన్మించి ఏమి చేతువు”) నా ఈ నంశయనుల తీర్చుమూ”

శ్రీ భగవానువాచ

బహూని మే వ్యతీతాని

జన్మాని తవ చార్జ్వున |

తాన్యహం వేద సర్వాణి

న త్వం వేళ్ల పరంతప! ॥ ద్‌ తా! అర్జునా నీ జన్మలెట్లో నతృమంలో నా జన్మటనూ అర్డు సత్యములేే వాటి నంఖ్య ఇంత అవి చెవ్పరానంత మన యిరువురి జన్మ లన్ఫింటేని గూర్చి నర్పజ్ఞుడనగు నేనెజుంగుదును కొని కర్మకు వరాధీనుడవగు. నీ వెజగవు (ఇచ్చుట అర్జునుని మొదటి వలకు నమాద్గానం చెప్పెను “నా జనులు నీ జన్మఅగూడ మిధ్యగావు నత్యములే” అని

126 అజో౭_పి సన్‌ అవ్యయాత్మా భూతానా మీశ్వరో౭౬_పిసన్‌ | ప్రకృతిం స్వా మధిష్టాయ సంభవామ్యాత్మ మాయయా ॥ 6 తా॥ నల్లీ ప్రకృతి ఏమియు చేయజూలదు, కర్మ లవల్ల ఏర్పడు జన్మలు నాకు లేవు కనుక నేను 'ఆజిడను వా వ్యడూపము ఎన్లిటికీనీ చెడదు కనుక “అవ్యయాత్ము'డను. నేను ఏ రూపములో ఎట్టు ననూ జగత్తులను ప్రాణులనన్లింటని నియమించుచునో ఉండెదను కనుక వేను “సకల భూతేశ్చరు'డను ఇట్లుండియే, నాకు మాత్రమే అసాధారణమైన పంచోపనిషణ్మయ దివ్యమంగళ నిగ్రహము దాల్చి జన్మింతును, అదియు నా సంకల్పమునకు తిరుగులేదు కనుక లట్రి కేవలము యిచ్చచేతవే జన్మించెదను అద్దునువి 2,3,4 ప్రజ్టలక్తు సమాధానములు చెప్పెను. అందులో మొదటిది “బులు తము జ్ఞానమును ప్రకృతి కవ్పీివేయగ వు ష్టైదరు లమాత్ళ రావి, అన్యయత్వ, సర్పు భూతేష్చరత్తములనే న్వుభావము యమ దనే జన్మించును ౯ శండ్ర్వద్చి జీవులు కర్మానుభవం కోసం దా రొ ల్ధ్రే 'లు పాంచభౌత్రిక్షాలు అంటే మట్టి నీరు, నిప్పు గౌలీ, ఆకొళము ఆనే గ్ర భాడాలత్రో తయారి దేవో శర్మా నుభవంకోపం కొదుగద' పత భగవానుని క దధ పంచోపనిషణ్మ యమై ఉంటాయి,

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 127 సరమేష్త్ర వుమాన్స్‌ విశ, నివృత్తి , నర్ద? అనేవి వంచోవనిషత్తులని అంటారు. సరమవదంలోనే అని ఉంటాయి. మూడవ నమాధానం 'ుణ్యపాపొలు భగవానుని కుండవు కర్ణయేరేదు కదీ ఇక్‌ స్వేచ్భచేత ఏ రూపమును ఎప్పుడు కావాలంటే అవుడు, ఎక్కడ కోరుకుంటే. అక్కడ తాను ధరించగలడు, నత్య సంకల్పముచే అవి జరుగుతాయి. బీవులకు పుణ్యపాపాలనే కర్మ లండటంవల్ల వీని సంకల్పం ఆవ్రతిహతం గొద్దు తన జన్గుకు కారణం తన సంకల్పమే అని చెవ్పీన బ్లైంది యదాయడా హి ధర్మస్య గ్లాని రృవతి భారత" |

తా స

అభ్యు నైన మధర్మస్య తదాఒత్మానం సృజామ్యహమ్‌ || ల్లా తాకి ఓ భారతీయుడా! వుణ్యపొప రూవ కర్మలు నండిన సమయం నీయొక్క జన్మకు తగినకాలం దానిని నీవు దాటలేవు కావి నేను జన్ధుల వెత్తుటకు కాలము, కర్మలు వండుటకొాదు పెద్దలు ఆచరించు, వేదము తెలిపిన కర్తవ్యములను ధర్గుములందురు దురాచారులు. పెరిగి ధర్మమును నకింపజేయ ప్రయత్నింతురు దావివే అధర్మము పెరిగిపోవును.. శాఖోపశాఖలుగ పెరిగిన అట్ట

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 128

అధర్మచ్చక్షమును. మొదలంటూ _ సెకలించివేయుటకే. నన్ననేక

ఆవతారాలుగ సజించుకొందును

పరిత్రాణాయ సాధూనాం

వినాశాయ చ దుష్క ఎలౌం | ధర్మసంస్టాప నార్జాయ

సంభవామి యుగే యుగే ॥ రి చా! అర్జువా! నేదోక్తదర్శ ములను వౌ (వీత్తికై. ఆచరించుచు వాకొజుకై. జీవితమును ధరించువారు సాధువులు నన్ను తలువక క్షీణకొాలము వారుండజాలరు ట్రన్లోదాదులు అట్హ్రవార్తే వారికీ నా న్వడూపమునందించి నా చేస్తలను చూపి వారిని వారి బంధువర్గొన్నిగూడ అనందింపజేయుటయే నా అవతారానికి ప్రధా నమైన ప్రయోజనము ఇదే - పరితాణము. అట్రి భక్తా(గేసరులను వాచికముగన్నో మాననీకముగన్నో కాయికముగవో, హొంసీంచువారు దువ్య్ట్రతులు భక్తుంకొట్రక్రు ఎట్లయిన వచ్చితివి గద యని ఈ దుస్తులను గూడ నాంిక్షి దుష్ట ప్రవృత్తికి కొరణమైన ప్రోత్సాహక పాటు 80 తలెత్తకుండ్ర నిర్మూలించి పారవేయుదును వారల ళ్‌ రము పి చేయదగినదో శాష్త్రముగ

ఆ విధులను నా (దీలికొటకై

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 129 నాయొక్క. సేవా రూపముగా చేయుటయే. నావే రక్షీంపండిన భక్తులు అన్సి ధర్మములు నొయిందే సర్వవసించునని లోకమున వ్ర్‌రముగ స్టావింతురు ఇదియే. నంస్త్రావనము దీని కొకు అవసరమైన అన్లి రూపములతోను, అన్ని కొ-ములలోను నేను పుబ్దుచునే యుందును

జన్మ కర్మ చ మే దివ్యం

ఏవం యో ఎత్తి తత్త్వతః |

త్యక్త్వా దేహం పునర్హన్మ

నతి మూ మేతి సో౬ఒుర్లున |! ం్రి న జూ

తా! నర్వజ్ఞుడను, నర్హ శక్తుడను. కనుక స్వేచ్చ చేతనే కోరివ వెంటనే అప్రాక్సుత దివ్యమంగళ దేవామును ధరించుకు నేను జన్మించుట. విధి (పేరితుడనుకాక్క బీవులకు ఉనకొరము చేయు టకైయ్యే నేను చేయు. సనులన్నీయును. ఇని రెందునూ వీ దోషమూ అంటనివే కనుక దొవ్యమైనని నీటిలో ఏ ఒక్కదానిని న్నష్తముగ తెలునుకున్ననూ చాలును అట్టివాడు తిరిగి క్నుదమైన ఈ జన్మలను ఎత్తనవనరంలేదు _. ప్రకృత _ దేహము నదలుటయే తడవు. నిత్వానంద కళ్యాణగుణ యుక్తుడనగు వావద్దనే ఆలడు చేరి ఆనందించును

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 130

వీత రాగ భయక్రోధాః

మన్మయాః మాముపాశ్రితాః |

బహవో జ్ఞాన తపసా

పూతాః మద్భావ మాగతాః ॥ 10 తా॥ భగనానుని జన కర్శలను గూర్చి తెలునుకొనుటను “అవతార రహన్య జ్ఞానొమందురు. ఈ జ్ఞానమును నదా తలంచుటయే తపస్సు ఇట్టి జ్జాన తపస్సు నాయందు అత్యంత (వీతిని జనింస చేయును నాయందు కల్గిన (నీత్కి నన్ను చేరుటకు ఆటంకముగ మన్లు పావముల నన్చింటీవి కొల్చి వేయును నవిత్రులము చేయును ఆట్టి పవిత్రులకు ఇతర విషయములయందు రుబి ఉండదు కృష్ణుని కంటే... వేరు వస్తువుయందు రుచి కలుగుటకు రాగము ఆ రాగమునకు ఆటంకమైనదానిని వళింపచేయు కోంక్రయ్వే (శోధము ఇప్రమైనది పోవువేమో కష్టము కల్లించునది మీద పదువేమోయని కల్గిన దు ఖమును భయమరంిదురు వా యందు మనస్సు విల్సి నవ్నాశయించిన నారిక్షి ఇతర విషయరాగమ్ము భయము, క్రోధము నహజముగ దావంతటనదిద్వో దూరమగును అటి పవిత్రులెందరో అర్జువా' నా సాధర్శ్మ శ్రమునందిరి ౬

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 131 యే యదా మాం ప్రపద్వశ్తే తాన్‌ తదైవ భజా మహం | మమ వర్త్హ్మానువర్తన్తే మనుష్యాః పార |! సర్వశః ॥ 11 ఠా తాకీ అద్దునో నుష్తిలోని డూసములన్చిటేలో నేనున్నాను. కనుక అన్ఫియు. నా శరీరములు. నేను శరీరిని పతి, విత్స్య, మిత్ర, భృత్వాదులుగాని లోహ్మ దారు, శిలాది విగ్రహ రూనములుగావి కొవచ్చు అన్లిటిలో నేనేకదా ఉన్నాను ళరీరమువకు మరొక హేరు “ప్రకారము” అని పైవన్నీ వాకు “వ్రకారములు” నేను గీపకారి"్‌ సకల ఫలన్రదుడనగు నాయందు. కోరికచే ఏ వ్రకారముగ వను కోరితే ఆ విగవామును లేక శరీరమును నాదిగ చేసుకొని దానిద్వార నా దివ్యమైన శక్త్‌న్మి కళ్వాణగుణములను అందింతును ఆ గుణములనే మార్గములుగా చేసుకొని ఆయా నాయొక్క ్రకారములద్వార, వ్రకొరిని అంతరాత్మను అగు నన్డే అనుభివిం తురు అంక నా. భక్తుల కోరికకు తగినట్లుగ వారి నేత్రముంలో చూచునట్టు, వారు చేయు. సేవలు న్వీకరించువబ్లుగ న్ను నేను అమర్చుకొని, భక్తులకు పరాధీనుడవై యుందును మమా ఇదినా అనతార నొలభ్యిమునకు చివరి హద్దు

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 132

ప్రకృతి నంపర్కముతో కర్ణవల్ల జన్మించు జీవులు మరపు కలవార్‌

గుటచే గతములో వేను ఉపదేశించిన కర్మయోగమును మరచిరి

కమక ఇపుడా కర్ణయోగ జ్ఞావము లోపించినది వాకట్టీ దోషములు లేవు కనుక నాకు మరువులేదు లోకులకువకారము చేయుటికే తిరిగి వీ కర యడూగమును చెపితిని

కాంక్షన్తః కర్మణాం సిద్ధిం

యజన్న ఇహ దేవతాః ।

క్షిపం హి మానుషే లోక్తే

సిద్ధి ర్భవతి కర్మజా ॥ 112 తా మనుష్యులు కోరినవర్టీ మంచిగ శాష్టతముగ ఉండునట్లు _ముచ్చువాడను. వేను ఇతరుల ద్యార పొందు ఫలములు వెంటనే అభించిననూ అంత త్వరలో తిరిగి నశించును రేపు లభించు వెనులి కంటే యివుడు లభించు కొకియే చాలు” ననెడీ ఆల్బవిడ్ధి కలిగిన వారీ మానవులు. దానిక్త కారణము పూర్వజన్మల వొననా పంల బలము. గ౦జకు తగిన మొక్కమొలచినట్లు,. చెడు ఇతర జవ ఫలములనే కోరు మనువ్యులు, ఇ వెంటవెంటనే ఆయా ఊాత్తాలిక శలములను ప్యద్కి వాటి అనుభపముతో మరిన్సి కో పము క్‌ుచు మానవ జన్న నెతిసంద్రక్ష తెలి షై రలు పెం

యవలనీన కర్ష యోగమును

శ్రీమదృగవదీత 4వ అధ్యాయము 133

మరచిపోవుడదుడు... తిరిగి తిరిగి క్టుదమైన జన్మలనే చక్రమలో

వదుచుందురు

చాతుర్వర్ణ వ్‌ వముయా స్పష్టం

గంలు కర్మ విభాగశ: |

తస్య కర్తార మపిమామ్‌

విద్ధ్య కర్తార మవ్యయమ్‌ ॥ 13 తొ! ఈ ప్రవంచమంతయు వాలుగు వ్లర్ధములుగ విభాగించంఎడీనది అవి దేవు మనుష్య, తిర్వక్‌ స్టావరములని పూర్వ జన్మాంతమందు నత్త రజు, తమన్సులనే మూడు గుణములలో ఏ గుణం పైకీ ఉన్నదో చూచి ఏ కర్మ చేసిన అ గుణము. తొలగునో నాకు తెలియును గాన, అజా కర్మ చేయుట. కనువగు జన్మలలో నేను జీవులను (ప్రవేళపెక్రైదను ఆయా జన్మ ముబట్రో దొనికనువగు కర్మ లను వాడొచరించుచుండవలెను. ఆయా వ్ఞర్ధముమ బీవులు ధరించునట్టు వృుషించువాడను. కనుక నమ్మ ఎక్షర్హ" అనవచ్చును గావి ఆయా తేడాలు కల్సించుటలో నాకు వ వక్తపొతము సంబం ధము లేదు వారు ఆర్జించిన గుణములే వారినట్లు వుట్టించుటకు కారణమగుటచేత, కర్త్రత్వము ఆ జీవులకేగొని, వాకు కొదు. కనుక నేను “*అకర్రనే ”

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 134 న మాం కర్మాణి లింపన్తి న మే కర్మ ఫలే స్పృహా | ఇతి మాం యో౭_భిజానాతి కద రుస

సఖి న్నస బద్ద గతే || శేద్షే తా దేవు మనుష్పాది విచిత రూపములలో దీవులను బ్భుష్తించుటు నాయొక్క వవి న్వు శ్ర కర్గను దు భించుమున్నో సక్షప్రాతము తోనోకొక్క వారిమండి ఓకో ఫలమేదియ్యు ఆళించక్తొ కేవబము వారివి పొపనిముక్తులవు చేయుటక్షుగాన్ము దయతో చేయుచున్నాను క్‌నుక ఒకని నుంచిగ మరొక్షవి చెడుగ వృుజించితినవు దోషము నన్దం పడు ళ్‌ కర్ణులు చేయుచున్నాను గొని వాని ఫలముపై ఆళ వే? కర్మలు నన్ఫంటవు అడ్లీ ఆయా ద్వ మనుష్వాది నం సొన్టీంచిన జీన్టలక్ష్యు ళఈగిన శ్‌ర్గలు కొన్చి ఉన్ఫృవి న! వి ఆయ్యో నేరిదినే్య్ము వ్యా దు ఖించక్క వావ్విన జ్‌ రము ల ఛంయునందాళ లేక ఆచరించినవ్యో

ల్‌ శ్లేక్ష పాప వింధమునుండ్త యక్తయ మి నౌరన బంధింవక, ఏవం చమన ఎ మువ్వ్వు ణ్‌ వై క్షభ్శి |

శ్రీమదృగవదీత 4వ అధ్యాయము 135

కురు కర్మెవ తస్మా త్త వం

పూర్వెః పూర్వతరం కృతమ్‌! 15

ఈతా॥ నూర్యుడు, మనువు వెంద్యైన మోక్షొర్ధలందరునూ కర్మ

దూగమునే. ఆవరించిరి. ఫలము కోరక్క విపాత కర్మవమాను

ఆచరించిన ఆది ఎంధించక మోక్షనునకే హేతువగునను జ్లానము

మాత్రము. వారందరూ. కలిగ, కర్మా వరణ గావించిరి. దానివలన

పొవరపొతురైరి. కనుక ఓ అర్జునా! నీవునూ. ఆ విధమయిన

జ్ఞానమును ఆధారముగ కల కర్మ యోగమునే ఆవరించుమా. ఇది

ఆ నూర్యుడు, మనువు మొదలగు వారికీ నను తెలివీతిని కనుక

వారికం బెను ఇది వురాతనహైనది

కిం కర్మ క్రి మకర్మేతి

కవయ్టో 2ఒ-ప్యత్ర మోూహితాః |!

త్తే కర్మ ప్రవక్ష్యామి

యద్‌జ్ఞాత్వా మోక్ష స సేజాశుభాత్‌ 1 16 జా అచ

తా! ముముక్ష్యవు అనుష్టింవవలనిన కర్శ్మ ఎట్రీది” దాని నావరిం

చునపుడు. ఆతడెడుంగవంనిన విషయమారేవి” అను ఈ రెండీటి

విషయములో విద్భాంయిణ కూడా నరిట్దైన న్పర్థయిము చేయరేక,

భ్రమిందిరి, నేనివుడు. నీకు చేయదగిన జ్ఞానమతో కూడుకొనిన

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 136 కర్మను వివరింతును. దానిని తెలునుకొని ఆచరించినన్నో పావ బంధమునుండి విముక్తుడవగుదువు _ కర్తవ్యమును. తెలుసుకొనుట ఆచరించుటకే గద న! లీ

కర్మణోే హ్యపి బోద్ధవ్యం బోద్రవ్యం చ వికర్మణః |

(జావ అకర్మణ ళ్ళ బోద్దవ్యం గహనా కర్మణో గతిః ॥ 17 తా॥ మోక్ష సాధనమగు కర్మ లయొక్క న్వరూపము తెలునుకోద్యది విత్వనైమిత్తిక కామ్య రూపమున “కర్మ” వివిద రూపములు వానికి వినియోగించు పదార్థములు వివిధములు వాని న్వరూవము తొలునుకోదగినది అది “వికర్మ' అనంఎడును. ఆత్మ స్వరూపమును న్నన్హముగ గుర్రెజుంగుటను '“అకర్మ” అందురు. దానిని తెలనుకో వలయును. ఇట్లనేక విధములు కర్మ ఉండుటచే దాని ప్రకారముల నెజుంగుట చొల క్తము కర్మణ్యకర్మ యః పశ్వేత్‌ అకర్మణి చ కర్మ యః |

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 137 నా నూ స బుధ్రైిమూ మును య్యషు స యుక్తః కృత్స్న్వ కర్మకృత్‌ !॥ 18 తా! కర్మను చేయుచునే యుండనలెను.. అందు. జ్ఞానము ఇమిడీయున్సదని _ గుర్తించవలెను అట్లే జ్ఞానము, దేహమును తనకు తగినట్లు వినియోగించుటచేత కడ్డయు, జ్ఞానమందిమిడియే యున్హృదని గుర్రించవలేను కర్ణ చేయునది శరీరము చేయించు కర్త ఆత్మ, ఆతడు జ్ఞానము కలనాడు తన జ్ఞానమునకు తగినట్లు శరీరమును వనివేయించును అది కర్మయగును అందుచే ప్రతి కర్టయందు. జ్ఞానము, (ప్రతిజ్ఞా మ్‌ మా

నము కర్మ పర్వవసాయి అగును. ఆ జ్ఞానము ఆత్మజ్ఞానమై

వా క్‌ భగవదవతార రహన్యమును. దెలిసీన జ్ఞానమైనచో చానితోగూడీ జరుగు కర్ణ, మోక్షమునకు ఉపాయము కొగలదు ఇట్ర జ్డాము గలవాడే శాస్త్రార్మము. తెలిసినవాడు వాడే మోక్షార్లుడు లట్రివాదు అనియు చేనినట్లే ఆర్థాత్‌ నేయు కర్మ లన్నియు జ్ఞానాకారమును పొందవలెను యస్య సర్వే సమారంభాః కామ సంకల్ప వర్రితాః |

జ

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 136 జ్ఞానాగ్ని ద్శు కర్మ్నాణం

త మాహుః పండితం బుధాః ॥ 19 తా! ఆరంభింసండి జరుగు కర్మలకు *సమారంభోములని పేరు శరీరము. వేరు ఆత్మ వేరు అని తెలియక రెంటీనీ ఒకటిగ కలివీ (బ్రమించుటను 'సంకల్ప'ముందురు. అనగ “దేహాల్మ భ్రాంతి దీని వ్ల శరీరముతో జరి గేవన్లి ఆత్మయే చేయుచున్నదనివించును శరీరములో జరిగే నిత్యవైమిత్రికాది కర్మలన్షింటి ఫలము తానే పొందనలెననెడి. “కానుము” కలును ఆత్మయొక్క వాస్తవస్సీతి

గ గ్రా నౌాబ్రవ్యా

తెలినీన ముముక్టువు తను వయు కర్ణ లన్ఫియు జ్ఞావాకారముగ మార్చి చేయును వేను చేయుచున్నానని నాకొణ కై చేయుచున్నానని తలువక ఆతడు కర్ణలము చేయును అట్టో జ్ఞానమునే అలి, ఆతని ప్రాచీన శర్డులవన్లింటివి దహీంచి వేయును వ్రక్దుత. కర్మలను గుర్తింతురు

త్యక్త్వా కర్మ ఫలా సంగం

విత్య తృప్తో విరాశ్రయః |

కర్మ ణ్యభిప్రవృత్తో౬ప్ప

వైవకిం జ

వా చి తృరోత్తిస | 20

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 139

వ! కర్ణులు అనుష్టించుచున్లునూ, ఆ కర్మ ఫలములను తనకై

కోరనివాడు, నాశనములేని ఆత్మ యందే తృస్తీనందిననాడు. అస్థి

రమైన ప్రక్సతియందు ఇదే. తనకు తగిన ఆశ్రయమనెడి వట్టు

లేనివాడు అగు ముముక్టువు, కర్ణులయందు రుచితో ్రవర్తించినను

ఆతడేమీ చేయనివాదే. అనగ కర్మలు! చేయుచున్లును అని జ్ఞావాకొ

రములగుటవలన అనగొ జ్ఞానముచే నంన్కరింపబడుటవలన వానిని

బంధించవ్రు

నిరాశ్‌ః యతచిత్తాత్మా

త్యక్త సర్వ పరిగ్రహః |

శాదీరం కేవలం కర్మ

కుర్వ న్నాప్నోతి కిల్సిషమ్‌ ॥ ల]

తా! “ఆత్మ” యనగ మనస్సు చిత్తమనగ చింతించు స్థితి

కర్మ లయొక్క ఫలమునందు అఖినంధి లేకున్సుచో మనస్సునందు ల్‌

ఇతర విషయములందు కోరిక్క ఆది లభించలేదే అనెడి విచారము

తొలగును. ఆత్మయందు మనస్సు నిలచును ఆత్మకంళే ఇత

రముయిన వాటియందు మమత నళించును శరీర ధర్మము

కర్మ చేయుట కనుక జీవించియున్నంత వరకు కర్మము వాచరించుచు

జ్ఞాననిస్ట పొందకున్ననూ పంపారబంధమాతనిని ఏమీ చేయదు

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 140 యదృచ్చా లాభసంతుష్టో ద్వంద్వాతీతో విముచ్సరః | సమ స్పిద్దావ సిదాచ పన వేబదతే 22 కృత్వాఒపి న విబద్ద వలే |! తౌ! శరీరధారణకు తనంతట లభించిన వాటితో తృప్తీ పొందువాడు (బ్రతికియున్నంతవరకు శీతోస్టాది ద్వుందములు తస్పువు కనుక అవి ఎదురయినపుడు సహించువాడు అయి్త్రమైనవి ఎదురయితే యిత రులు వల్లనే తనకవి కలిగాయని వారిపై కలుగు మనోనికారమ “మాత్ళర్యము” అదిలేనివాడు యుద్ధము. వ్యాపారము మొదరైనని ఫలించిననూ, ఫలించకున్నమూ మునన్సున చలించనివాడు. అయిన మానవుడు జ్ఞానవిస్థ లభించకున్ననూ తావాచరించు. కర్మచే బాధిం వబడడు అనగా 'పైరీతిలో నమచిత్తత నభ్యిసించుటవలన జ్తాననిష్ట (క్రమముగ అలనడును దా గతసంగస్య ముక్తస్య ఖీ జ్ఞానావస్థిత చేతసః | యజ్ఞ యూచరత కర్మ సమ(గం ప గం ప్రవిలీయతే ॥ 23

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 141 తా! నశించు. శరీరము కంటే శాశ్చతమయిన యత్మ జ్ఞానమ-నందు

మనను నిలివీన వానికి నశించు ప్రాక్ఫుతిక వన్తువులయందు ద్ర

తొలగును. వీటియందఠి మమకారమం కూడ తానంతటనే తొల

గును అవుదు శరీరముతో యజ్డాది కర్మ లన్హుయు యజ్ఞరూపముగ

మార్చి శరీరముతో. ఆవరించుచుందడును. అట్రవానికి కర్మలు బంధ

కము కొాకుండుటయేగొకు ప్రాచీన కర్మసమూహమంతయు. కూడా

నశించును

బ్రహ్మార్పణం ('బహ్మహవిః

బ్రహ్మెవ తేన గంతవ్యం

బ్రహ్మ" కర్మ సమాధినా ॥ (ంద్స తా ఏ వనిని చేసీననూ అందు వినియోగించు సాధనములు, ఆ పనిచేయుట. కవనరమగు దద్రవృ్వములు, వాటిని ఆ సాధన ముతో వినియోగించు స్థానములు, సాధనములను ధరించి చేయ కర్తలగు మానవులు, ఇనన్నియు. భగవదంతర్యామియగు బీవునిచేే వ్యావించఎడియున్ను వే కనుక (ఆహ్మాత్మకము” లనండును. ఇవ న్చియు బ్రహ్మయనంఎడు బీవుం కొజ కేర్పరవఎడినవే కనుక వీనిని (హ్మములనవచ్చును ఇట్లు టహ్మమయముగ నమస్త కర్మ లన

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 142 తలంచువాడు శుద్దాత్మ సాక్షాత్యారమును తప్పుకు సొందును. దైవ మేవా పఠే యజ్ఞం యోగినః పర్యుపాసతే | బ్రహ్మాగ్నా వపరే యజ్ఞం యజే వైవోపజుహ్వతి ॥ 25 కు ఇఒ తా[ కొందరు. కర్ణయోగులు దేవతామూర్తులను అర్చించుటను యజ్ఞముగ - భావించి ఆందు విస్ట కలియుందురు. మరికొందరు బ్రహ్మో త్మ కమైన అగ్జియందు (టహ్మాత్మ కమైైన ద్రుక్‌ మెదలగు సాధనములతో హవిస్సులను (వేళ్చుటను యజ్ఞమని అందు నిష్ట కల్లియుందురు శోత్రాది నంద్రియాణ్యన్యే వంద్రియాగ్నిషు జుహ్వతి ॥ 26 నుగ ందడు. కర్మయోగులు తము జ్ఞానేం్చదిదు ములను. వావి బశ భావించి వానిని పారి వమ. “పపారస్టితికి చేద్చటనే అశ్పలగ భావించి, దానికై ప్రయత్చించుచుంద్తు వి హై టను యజ్ఞము॥ భావింతురు

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 143 అంళే ఇంద్రియములను పనిచేయకుండా చేయుటకై ప్రయత్లించు చుందురు మరికొందరు ఆ ఇంద్రియములనుభవించు శ్రున్సుర్వాది విషయములను. హనిన్సుగ భావించి, ఇంద్రియములనే ఆగ్భులుగ్‌ భావించి ఆయా విషయములను ఇంద్రియములతో అనుఖీవిం చునవుడు వాటియందానక్తిని తగ్గించు కు యజ్ఞముగ భావింతురు తనుంత అభించిన వాటిని అనుభవించుచున్సనూ వాటి రువి వాననాదులయందు వారికేవిధమైన ఆనక్తీ ఉండదు సర్వాణీంద్రియ కర్మాణి

ప్రాణకర్మాణి చాపలే |

ఆత్మసంయమ యోగాగెన్ని

జుహ్వతి జ్ఞాన దిపితే ॥ 27 ఈా|॥ మరికొందరు మనోన్మిగహమునే అగ్మిగచేసి జ్ఞానేంద్రియ, కర్మేం ్రియములతో జరి గెడి వనులనన్లింటేని, ప్రాణవాయువు సంవారంవల్లి జరిగెడి ఉచ్చ్వాన, నిశ్చానలను హవిస్సుగ చేసి, అందు హోమము చేయుచున్నారు. అనగ మనస్సునకు ఇంద్రియముల న్రవృత్తినుండీ ప్రాణముల నంచారము. నుండియు ఆసక్తిని తగ్గించు ప్రయత్నము చేయుచున్నారు. అది వారు చేయు. యజ్ఞము

శ్రీ మద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము గత4 ద్రవ్య యజ్ఞః తపో యజ్ఞాః యోగయజ్ఞా తధాఒపరే 1 స్వాధ్యాయ జ్ఞాన యజ్ఞాశ్చ యతయ స్పండశ్రిత వ్రతాః | 28 తొశ కర్మ యోగులు కొందరు గట్టి పట్టుదల, నర్చపదార్థములు (బన్నో తకములని. వనుక చెన్ప్చినట్టు దృఢమైన నంకబ్బముకల్లి, ఊము న్యాయుముగ. బించిన (ద్రవ్యములను భగవదారాధవు సేనలకై వినియోగించుదురు. ఇంకొందరు సీకాదశీ ఉవవొనాది నియమము టతో తగినంత మాత్రమే శరీరానికి ఆహారములు అందించుచు వియమింతురు. మరికొందరు 'పెళ్లలు, భగవత్చంబంధముకల క్షత తీర్టములను చేరుటయందాసక్త కల్లియుందుడు మరి కొందరు వేడాభ్యాపాదులు చేయుదురు కొందరు తదర్గములను. నిచొ రణవేయుట్క (ప్రవతవములు చేయుటయండు రుచికళ్లియుందురు బ్రన్మోత్మక భావవకల వీరు వేయు ఈ వ్యాపారము. లన్ఫియు యజ్ఞములవే వీబువబడును అపాొాశే జుహ్వతి ప్రాణం ప్రాణేఒపానం తధాజపతే |

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 145 ప్రాణాపానగతీ రుద్దా

ప్రాణాయామ పరాయణా ॥ 29 తా లోపలికి గాలి వీల్చటను (పాణుని “వూరకోమని అందురు గౌలిని ఎయటకు విస్హించయటను “ఆపానోమని *“రేవకమని అందురు లోవలికి ఎయటకు జరుగు నంచారమును నిలిపి గాలిని లోపలనే నిఠలివివేయుటను. *కుంభక'మని అందురు ఈ మూడు రీతులలో వాయు. నంచారమాును క్రమంఎద్దం చేయుటను (ప్రాణాయామ 'మని అందురు కొందరు కర్ణుయోగులు వూరకమునందు నిష్ట కల్లియుం దురు (లంటే ద్లీర్హయముగ వాయువును వీల్చు అభ్యానము,) కొందరు రేదకముందు నిష్ట కల్లియుందురు. (అంబే వాయువును వదలివేసీ ఉండు అభ్యానము చేయుట) కొందరు. “కుంభికమునందు నిస్ట్‌ కల్లియుందురు. ఈ ప్రాణాయాను నిష్ట కలిగి వుండు కోరిక కలవాడు మాత్రం తవ్పుక ఆవోర నియతి కలిగి ఉండవలెను. ఆనోరమందు శుద్దిలేనివానికి ఈ ప్రాణాయామము నిద్ధించ నేదు. బదెయును (మ్మో త్మ కభావనతో చేయునవుడు యజ్ఞము అననమ్చును అపరే నియతాహారాః

శ్రీమదృగవదీత 4వ అధ్యాయము 146 సర్వే ౬ప్యేతే యజ్ఞవిదో యజ్ఞ క్షపిత కల్మషాః ॥ 30 వ వ తా॥ పైన లెల్పిన కర్మయోగులందరునూ ఎహ్మాత్మక జ్ఞానముతో కర్మా వరణ చేయువారు. కనుక వారు చేయ_నవన్నైయ- యిజ్జనం౬ి గును వారు అట్టి యజ్ఞముంయందు నిష్టకలవారనటచే వాటొద్సార తమ ప్రావీన కర్మ ఎంధములనుండి విగక్తిని పొందెదరు యజ్ఞ శిష్టామృత భుజో యాన్తి బ్రహ్మ సనాతనమ్‌ । నాయం లోకో౭స్త శ్రయజ్ఞస్య జా కుతో ఒన్యః కురుసత్తమ! ॥ 31 తా! చేయు కర్శఅమ. జ్ఞానముతో యజ్ఞభావనచేస్కి అట్టు లభిం చిన వమ్తువులను భగవత్సేవగ వినియోగించిన తరువాత మిగిలిన పదార్థమును “యజ్ఞ శేషామని *అమ్బతొముని అందురు అర్జునా" అట్టి అన్ఫ్బుతమును పేవించువారు శాష్టతమైన ఆత్మ స్వదూస్‌ సాక్షాత్కారమున పొందెదరు అట్టుకౌక శరీరపోన్నత్త (ప్రధావమని ఈ రవసోనేసి అనుభవించునానికి ఈ లోక్షనులోవే వురుషార్ల ఎద్ధిలెదు ఇక మోక్షమనే పురుషార్థము ఎట్లు లభించును”

శ్రీమద్భగవద్గీత శవ అధ్యాయము 147 ఏవం బహావిధా యజ్ఞాః వితతాః బ్రహ్మణో ముఖే | కర్మజాన్‌ విది తాన్‌ సర్వాన్‌

ఢా ఎ ఏవం జ్జాత్యా విమోక్ష్య న ॥ 32

హ్‌ యి తా! ఇట్లనెకములగు యజ్ఞముల అత్మ ్రాక్తికీ సాధినములుగ ఉన్నవి (వక్రీయంచే వేరు. నేరు వాటిని జ్ఞానాకారముగను, వాన నిత్వనైమిత్తికాది. విధులను నెరవేర్చటవ్యై వర్చజెడివిగను తెలనుకొమ్ము.. తెలియుట ఆవరించుటకే గనుక ఆచరించినచో అటి కర్యంచే నీవు ఎంధింవఎడవు శేయాన్‌ ద్రవ్య్వమయాత్‌ యజాత్‌ న్‌ ష్‌ రాం! జానయజః పరంతస +" । జా నా సర్వం కద్మాఖిలం పార (గే

జ్జానే పరిసమాప్యతే ॥ 33 తా[ బువుడు. కర్మయోగి ఆవరించు కర్మ రెంటితో కూడియా6 దును ఒకటీ తీయౌాంళ మరొకటి జ్ఞానాంళ కేవలము కీయో౬9 కొని జ్ఞానాంశ కాన జీవునికి ఎంధకమురే. అగును... జ్ఞానాంళ వ్రధానమంగ. ఉండి, దానివ్వు క్రియోంళ జరిగిన)డే, అట్టి కరీ

శ్రీమద్భగవద్గీత 4న అధ్యాయము 148

జీవులను కర్మబంధమునుండి. విడిపించును. కనుక కర్మలాచరించు

టకు వనుకమండ్‌, అత్మ ప్రాస్తీ పర్యంతము. నిలుచు జ్ఞానాంళమే

కర్మాంఛకం కే. ప్రధానమైనది కనుక (శేస్టమైనది. (జ్ఞానాంశ ఆంగ

సర్వము బ్రహ్మ త్మ కమనే విశ్వాసం)

త ద్విద్ధి ప్రణిపాజేన

పరిప్రశ్నేన సేవయా |

ఉపదేక్ష్యన్తి తే జ్ఞానం

అమె శా త్తే

జ్ఞానిన స్తత్వ దర్శినః ॥ చె తాకి కరయోగమందు అంతర్గతముగ ఉండెడి జ్ఞానాంశను తేలును కొనుటకు ్రమమున్నది అదేమనగ, ఆత్మయొక్క యధార్ధమైన తత్త్వమును తాము స్వయముగ ఎటింగిన జ్ఞానుల వరకు నీవు వేరి, పొమ్టాంగముగ నమవ్కరించవలెను వరిపళ్ళు చేయవలెను... ఆవగ వీవు నిజముగ తెలునుకొనగోర్రియ్యే ప్రళ్ళించుచున్నావు తప్పు మదొకో చకముగ కాదసెడి విశ్చానం వారికీ కల్గునట్టు ప్రార్టించుట జుపై వారాదేశించురీతిలో ఉపదేశించు వరకు ప్రవత్రించవలెను వారు, వేసు తెల్సిన ఈ జ్ఞావమున్సు, నీకు న్న్హమగువంత వరకు విళదముగ ఉప ంతురు (ఆవార్యుల ద్వారానే బ్బానము లభించును తప్పు వృయముగ ఎనరిక్టీ ప్రకాశించదని ఫగనాముడే వేరుగ ఉపదేశించడు

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 149 శూడనని నిరయమ్ము) యత్‌ జ్ఞాత్వాన పునర్నోహం ఏవం యాస్యసి పాణ్ణవ' | యేన భూతా న్యశేషేణ

35 తా[ తత్త్వమును. డఉన్హుది ఉన్నట్లు దర్భించుటదే. జ్ఞానులయినో మవోనుభావులు. నీకువదేశించు జ్ఞానమెట్రిదో తెలియానా అర్జునా శరీరమే ఆత్మయను (భ్రమలో “వం పెదనన%ో “యా్దము చేయ నని” ఇట్లు నివేకళూన్యునివలె పలుకుచున్నావే యిట అవివేకమును ఈ జ్ఞానము తిరిగి రానివ్షదు ఆఅంతియేగాదు. ఈ నీ శరీరములోని జ్ఞానైకొకొరమగు. ఆత్మను గూర్చి తెలియగనే దేవు మనువ్య, తిర్యక్‌ స్టావరములను. 4 విధములుగ ఉండెడి సమస్త భూతవాలలోని ఆత్మటఒనూ, నీవలెనే జ్ఞానైకాకారమంరై. ఉండునని. నీవు తెలను కొనగలవు అంతేకాక, సర్పేళ్చరుడనగు నాతోను నమానహ్హైనవిగను దర్భించగరవు అపి చే దసి పాపేభ్యః సర్వేభ్యః పాపకృత్తమః |

150 శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము సర్వం జ్ఞాన ప్లవే వవ 36 వృజినం సంతరిష్యసి 11 ప తా మవోసాతకముంలు చేసెడి వారంచరికం చెను త్‌స్టైన వ త్ముడైనను ఆ పాపములనెడి నమంద్రదును. దాటుటదు వ తప్పు అవనరము చల్జుజ్ఞానమనెడు. తెప్పద్వార సావసొగర దాటగలవ్పు యధెధాలసి సమిద్ద్ధోజ_గ్నిః నం! భస్మసాత్‌ కురుతేఇఒర్జున! | జ్ఞానాగ్ని స్సర్వ కర్మాణి కా భస్మపాత్‌ కురుతే తధా ॥ ఛా! అర్జువా/ ప్రజ్బలించుచున్న అన్ని కళ్పైలము ఎట్లు టూడిద చేసివేయునో.. అటులనే అత్మ యధాత్మ్య జ్ఞావముతో చేయు కర్మా చరణము. నమన్త కర్మలను మోక్ష వ్రతిజంధకములు. గాకుం దునట్లు భీష్మము చేపినేయ్సన్హు కనుక జ్ఞానము కొద్ధిడే పావరాశి ఆవంతవేయని వ్‌ విచారించ్యు పనెలేదు నహి జ్ఞానేన సదృశం పవిత్ర మిహ విద్యతే ]

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 151 కత్స్వృయం యోగసం సిదః

యథా కాలేనాఒజత్మని విన్హతి 38 కాకీ ఆత్మ జ్ఞానముతో నమానమైనది ఇంకొక వపొధనమేద్‌ ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో లేనేలేదు నమత్త పాఎమును అ” నిర్నూలనము గానించును ఆచార్యులుపదేశించిన కర్మయోగము. నాచరించిన రాగద్వేషాలు తొలగి అంత కరణ నిర్మలమగును. అవుడు జ్ఞానవిస్ట్రత నందిచేయు. కర్ణా చరణవ్ల న్హయముగవే_ జ్ఞావయోగి కొగలడు శ్రడ్దావాన్‌ లఅభజే జూనం

డా నే

తత్సర స్పంయతేన్త్రియః | జానం లబ్ల్వా పరాం శాంతిం జు డా! అచిరేణాధిగచ్చతి ॥ 39 తాకీ గురువు ఉనదేశించిన జ్ఞానమును 'సొంది. దానిని పెంచు కొను త్తృరకలనొడై, దావియందు పట్టుదలత్తో ఇంద్రియములను ఇతర విషయముల నుండీ వ్యిగ్రవొంచిన వానికీ త్పరలోనే జ్డానము వక్ష్య మగును వెంటనీ దొవి ఫలమగు పరమానందమున పొందుచున్నాడు

శ్రీమద్భగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 152 అజ్ఞ శ్చా శ్రదధాన శృ-

సంశయాత్నా వినశ్యతి |

నాయం లోకోఒస్తి న పరో

న సుఖం సంశయాత్మనః ॥ త్త తా! గుడూవదేశము. లేనివానికి ఆత్మ జ్ఞానమునందు. విశ్యానము కలుగదు అదిలేవి వానికి ఆత్మ జ్ఞావాన్ని వృద్దిపరముకొనుటయందు త్వర కలుగదు. నుననులో నంశయములే నిండియుండును. లట్రి వాడు నశించును వానికి లోకములో ధర్మార్ధకామములు లభించవు మోక్షము అంతకం'ళకేు లేదు భౌతిక పురుషార్థాలుగూడ లభించని నీనికీ ఇక మఖిమెక్కడిది?

యోగ సన్న్యస్త కర్మాణం

జ్ఞాన సంఛిన్న సంశయమ్‌ |

ఆత్మవంచతం న కర్మాణి

విబద్నంతి ధనంజయ |! ॥ డ్తే లంచనో అవి జ్ఞావాకారములగును అట్లావరించు వానికి మిద్ది బలము: నంశయములన్నియు చొలగును రాగద్వేషములు పోయి

శ్రీమదృగవద్గీత 4వ అధ్యాయము 153 మనస్సు నశాంతమై ద్ధుఢవడును. ఇక అతనిని ప్రాచీనకర్ణ ఒగాఎ, ఆవగిందచు కర్ణ లుగాని ఎంధించవు తనొదజూన సలభూల౬ఒ ౮% కా! హృత్‌ స్తం జ్ఞానాసినాఒత్మ నః (కవ రాలే ఛిత్త్వ్యెనం సంశయం యోగం ఆతి ష్టోత్తిష్ట భారత '% ॥ యం తా॥ కాంట్రా భారతిడాగ్‌ అర్జునా” అనాదొగ వన్వున్హు అజ్ఞానము వలన వుట్టి నీ పృదయంలో నాటుకొనిబున్ల దేవోచ్మ 6న గూర్చిన నంశయములను (వేళ్ళను నరికివేయుమం.. నేనుపదేళిందిన ఆత్మ విషయిక జ్ఞానమనెదు. కత్తిని ధరించి లెమ్ము. కర్మయోగము నావరింపవుము ఇత శ్రీమద్ధుగవద్దీతాఘు అవనిషత్సు బ్రవ్మావిద్వాయాం యోగశార్తే, (తీక్పుష్ణాడ్దున నంవాదే జ్ఞానయోగో నామ చతుర్జోఒధ్వ్యాయ ||

శ్రుముద్దగవద్దీతా

పంచమో౭౬ధ్యాయ కర్మ కన్చ్యాసయోగ అర్జున ఉవాచ సన్న్యాసం కర్మణాం కృష్ణ! పున ర్యోగం చ శంససి |; యచ్చేయ ఏతయో చేకం తన్నే బూహి సునిశితమ్‌ ॥ శే తా! కృష్ణా కర్ణయోగమువే జ్ఞానము నార్హించి దానిచే నాత్మ దర్శ నమును గౌవింపుమవియు, కర్మయోగము నాచరింవుమనియును చెప్పుదువ్నావు ఈ రెండిటిలో నవ నుఖముగ నావరించుటకును, త్వరగ ఫలము నిమ్చుటకును (నేష్టమైనదని నిశ్చయింవంఎడెనో దానివి నక్త చెమ్లుము త్రీభగవానువాన సన్నా శ్ట్‌సః కర్మయోగశ్చ నిశ్ళేయసకరా వుభా |

త్రుమద్ధుగవద్లీత త్‌ వ అధ్యాయము 165

ఉయోాస్తు కర్మసన్న్యాసాత్‌

కర్మ యోగే విశిష్యతే ॥ 2

తాకి జ్ఞానయోగ కర్మ యోగములు రెండును వేరొక నవాయమును

కోరకయే మోక్షమునకు. సాధనము. అగుచున్నవి అయినను

నొటిలో జ్ఞానయోగముకం కొ కర్మయోగము (శేస్టమైనది

జ్దేయ స్ప నిత్వసన్నా్యాసి

యూన ద్వే ప్రి న కాంక్ష్రతి |

నిక సంద్యో హి మహాబాహో

యా

సుఖం బనాత్‌ ప్రముచ్యతే || తె టా.

తొ! అడ్దునాగ్‌ ఆత్మ తప్పు మిగిలిన దేనియందును రాగముగాని

ర్వేషముగాని లేక శీతోస్టాది ద్వుంద్యములను నమించుచుండు

కర్మయోగి నిత్వము జ్ఞాననివ్టుడ్వే వాడు నుఖముగా ముక్తుడగును

సొంఖ్యయోాగాప్పుధకబాలాః

ప్రవదంతి న పణ్లితాః |

ళ్‌ మె త్తి ఉలి

ఏక మవి క్‌స్ట్‌త స్పమ్యక్‌

ఉభయో ర్యెందతే ఫలమ్‌ ॥ త్తే

శ్రీమద్భభ్గీత క్‌ వ అధ్యాయము 4 తా॥ కర్యయోగమువలన జ్ఞానయోగమును. దానివలన ఆత్మొవ లోకనమున్ను కలుగునని చెప్చువారు. సమియు. నెలుంగవివారు, రెండింటేలో దేవిని బాగుగా ఆవరించినము ఆత్మానలోకనమను ఒకే ఫలము అభించగలరు యు త్పొంభ్యిః ప్రాప్యతే స్దానం ళు ద్యోగైరపీ గమ్యుతే | ఏకం సాంఖ్యం చ యోగం చ తాకే జ్ఞానయోగ కర్ష యోగములు రెండింటికిని ఆత్మా వలోకనమనెడు ఫలమొక్కటెయే కొవువ్వ యే యొక్కటేయైనను ఆత్మావలోకనము కలునజేయును. ఇట్లరింగివాజే వండలుడు సన్న్యాసస్తు మహాబాహో? దుఖ మాష్ట మయోగత్త | గయుక్షో ముని ర మా న చితవే హై. లా ధిగచ్యాత్తి | ఓ చొకి అడ్డువా! కర్మత్వూ కర్మయోగ శ్రైయోగి కాకయే జ్ఞావయోగి యగుట అళక్తము వ్రయముగనే ఆ స్త ్వే త్మ మననకీలుడై వ్వుల్పకొలములోనే

శ్రీమద్భగవద్దీత త్‌ వ అధ్యాయము 1657 శుద్దాత్డు స్పుడదూపముము పొందును

యోగయుక్తో విశుద్దాత్మా

విజితాత్మా జితేంద్రియః |

కుర్వున్న పిన లిప్వతే / 7 తా! కర్మయోగము. నాచరించిన మనస్సు నిర్ణలమగుమ అట్లు మనస్సు. నిర్మలమువాగొనే అది ప్వాధీనమణున్క దావిమూలమున ఇందియముబు చెప్పినట్లు విమును అట్రవానికీ ఆత్మలన్టియు ఒకే ఆకొరము కలవని తెలియును గొన అతడు కర్ణ లాచరించుచున్లను, అళతవిళీ ఆత్త భిమానము ఉండదు

నైవ కించి త్కృరో మీతి

యుక్తో మన్యేత తత్త్వవిత్‌ |

పశ్వన్‌ శృద్వాన్‌ స్పృ్రశన్‌ జిష్రున్‌

అత్నన్‌ గచ్చన్‌ స్వపన్‌ శ్వసన్‌ 1 ష్‌ ప్రలపన్‌ విస్ఫజన్‌ గృహ్హన్‌

ఉన్మిషన్‌ నిమిషన్నపి |

శ్రీమద్భగుద్ధీత ల్‌వ అధ్వాయము శక్‌ ఇంద్రియాణీ వ్రయాశ్హేషు వర్తంత ఇతి ధారయన్‌ ॥ 9 తాక ఆత్మతత్సమును. లెన్సుగ నెణింగిన కర్ణయా॥ి జ్ఞానేంద్రియ ములచేతను కర్మేంద్రియములచేతము, ప్రాణాదులచేతను, ఏ వని చేసినను అవి తము తమ ఎవయములయందు. న్రవ్వర్తించుచున్నవి గౌని తొనేమియు చేయుటలేదని తలంచవలయును బ్రహ్మణ్యాధాయ కర్మాణి సంగం త్యక్తా ఎ కరోతియః | లిష్యచేనస్త పాపేన పద్మపత్ర మి వామృసా ॥ 10 తా|| వ్వ్వైజి చెప్పబడిన కర్మల క్తర్త త్తముము ఇందియ్థుములుగా మారిన్‌ ప్రతి యందుంచి, ఫలాశను వీడ్కి తము కర్తకావివానినిగౌ తలంచ్చి శర్మ లొచరించిన్వు తామరాక్లు ప్రై చళ్లిన నీరు డానినంట నట్లు దేహమే ఆత్మ యనివించు పొవ్వ్రూర్వ యంకుదు కాయేన మనస్త బుద్ధ్యా

డా కేవలై రిస్పొయై అప్ప |

శ్రీమద్భగవద్గీత త్‌ వ అధ్దాయము 159

అయూగినః కర్మ కుర్వన్తి

సంగం త్యక్త్వా2౬-2_త్మశుద్రయే ॥ [కే ఠా

తా! యోగులు ఆత్మకు (ప్రాచీన కర్మ బంధము నశించి నరిళుద్ద

మగుటకు. న్వర్గాదిఫలాశను విడిచి శరీరము మనస్సు మిద్దులతోను,

జ్ఞానేందియములతోను కర్మల నాచరింతురు

యుక్తః కర్మఫలం త్యక్త్వా

శాన్హి మాపోతి నెష్షికీమ్‌ |

య్యా న

అయిుక్తః కాముకాదేణ

ఫలే సక్షో నిబధ్యతే || 12

చా! ఆత్మ దర్భన వ్రవణుడు కర్మ ఫలములను విజిది ఆత్మ శుద్దికొజుకు

కర్ణు లనావరించి ఆత్యాముభవ శాంతిని పొందుచున్నాడు, వొంనారిక

ఫలాళ కలవాడు ఫలా పేక్షతో కరమ చేయుచు విత్వనంపారియగు

చున్నాడు

సర్వ కర్మాణి వమునసొ

సన్న్యస్యాస్తే సుఖం వశీ |

60 శ్రీమద్భగవద్గీత 5్‌ వ అధ్యాయము ద్ర

నవద్వారే ప్పుతే చేహీ

వైవ కుర్వన్‌ న కాదయన్‌ ॥

ణా జీవుడు తనకు కర్త్రత్వ్యము ప్రాచీన కర్మనిమిత్తమగు దేహ నంబంధమునల్ధ వత్చునదని తెలిని దానివి దేవామునకే విడిచి తన పరిళుద్దస్వరూపముచే దేహమువకు వరతంత్రుడుగాక దేహము నందుండియు చేయగల ప్రయత్నము చేదక్క దేహమువే దేని చేయించక సుఖముగా నుండును

న కర్చృత్వంన కర్మాణి

లోకస్య స్పజతి ప్రభుః |

న కర్మఫల సంయోగం

స్వభావ స్తు ప్రవర్తతే ॥ కత తా వరిళుద్ద వృరూపముగల జీవాత్మ, దేవాది రూపముతో ముండెదు యి లోకమునకు ఆయా రూపములకు తగిన కర్త ఎత్తమునుగొని వారికిగల ఆ కర్మలనుగొని వాటివలన కఠిగడు దేవాదిఫదములి మగావి కలుగజేయదు. దీనివంతను పక్పుతివావవయే కలిగించును ఇవి ఆత్మువిగా శ్రో్యోట్ట దేహాత్నా భిమానముచే బుట్టు యీ వానవనలచేత్రవో

శ్రీమద్భగవట్లీత ర్‌ న అద్భాయము 162 నా దత్తే కస్యచిత్‌ పాపం నవెవ సుకృతం విభుః | అజ్ఞూనే నావ్ఫుతం జ్తానం

జా జా తేన ముహన్సి జంతవః ॥ 15 తా! ఆత్మ, కర్మానుగుణముగా. అనేక శరీరములలో ప్రవేశించ దగినది కావున దానికొక న్వంత దేహమేదియును నుండదు కావుననే మిత్రులును శృతువులును స్టీరులుకారు. అందుబే మిత్రులు దుఖమున్సు శత్రువుల సుఖమును పోగొట్టుట అతనికీ దేహ ముతో చేరినవేగాని న్తరూవ వీద్దములుకొవు వూర్చకర్మలు వీవి జ్ఞానమును నంకోచింపజేయును. దానిచే దేవోత్మాభిమానమును, కర్మవాసననయును. కలుగును జ్లానేన తు తదజానం వా జా యుషాం నాశిత మూత్మనః | తేషా మాదిత్యవత్‌ జ్ఞానం ప్రకాశయతి తత్గొరమ్‌ ॥ 16 తా॥ ఉవదేశము. వలన ఆత్మస్వురూస విషయమైన జ్ఞానము. కలు గును. దానిచే. కర్మనంచయరూసమగు అబ్జానము నశించును స్మ

62 శ్రీమద్భగవద్గీత త్‌ వ అధ్యాయము అట్రో వారికి స్వాభావికమైన జ్ఞానము నూర్వునివలె నమనస్తమును చక్కగా వ్రకొశింపదేయును తన్నిష్మాః తతృరాయణాః | గచ్చన్త ఫపునరావృత్తి 0 జ్ఞాన నిర్జూత కల్మషాః ॥ శే ఇ అణ తాః ఆత్మనే చూడవలెను, ఆళ్ళ జ్ఞానమునే అభ్వినీంచవలేను జళ్ళయే పరమప్రయోజనము అని ఆత్మయందే మనస్సు కలవారు శనుస్త పావములను పోగొట్టుకుని స్పున్ఫ్సరూసముతోనున్సు ఆత్మను పొందుదురు విద్యా వినయ సంపన్న బ్రాహ్మణే గవి హ స్త్‌ని | శుని వైవ శ్వపాకే చ పణ్ణితాః సమదర్శినః ॥ 18 తాః అత్మయాథాత్మ్య జ్ఞానముగల పండితులు విద్యావినయములు చండాలుడేమిి వ్ల్వత్రక్ర కుక్క నీమి అన్ఫిటిలోనుగల ఆత్మలు ఒకే

శ్రీమద్భుగవద్గీత 85 వ అధ్భాయము 203 జ్ఞానాకొరముతో ఎమౌనముగా నుండుననియు,. పైకీ గోచరించు తారతమ్యములు వ్రక్ఫతివేకాని ఆత్మని కొవనియు తెలునుకొందురు ఇహైవ తై ర్రిత స్సర్వో యొషాం సామ్యే స్టతంమనః |

న! లి షల యుగ నిర్ణోషం జా సమం (బ్రన్మా తస్మాత్‌ బహృ్మణి తే స్టితాః ॥ 109 తా! ఇట్లు నక్ఫుతి నంబంధమసెడు దోషములేని అత్మ లన్నియు జ్ఞానా కారములే యగుటచే నమానమైైనవి. ఇట్టి ఆత్మయే (లమ్మాము ఎట్టు నిశ్చానించువాడు. యిచ్చట్‌ నున్ఫును నంసారమును. జయించినళ్లు ఇట్లు ఆత్మ సామ్యమును అనుసంధించువారు ముక్తులేయగుదురు న ప్రహృ్యేత్‌ (సియంప్రాష్య రా లి ఇగ ఇ వ బుధ్ధి రసమ్మ్మూఢః బ్రహ్నవిత్‌ బ్రహ్నణి స్షితః ॥ 20 తా! ఉవదేళమువలన అత్మ న్వదూనము. నెజింగి, దొనికొరకై యత్హించుచు, దేవోత్మ బాంతిని నీడి స్రీరముగ ఆత్మ దర్శ నే

(5 థ్‌ భి

శ్రీమద్భగవద్గీత త్‌ న అధ్యాయము 66 లభన్తే బ్రహ్మ నిర్వాణం

బముషయః క్షీణ కల్మషాః |

ఛిన్నద్వెధాః యతాత్మానః

సర్వ భూత హితే రతాః ॥ 25 తా! శీతోస్టాది ద్ధుంద్రములను. విడచి ఆత్మయందే మనమ్సు ఎిలినీ _ప్రాణులకన్చిటేకేని మేలుచేయుటయందానక్తి గల ఆత్మా వలోకవసరులు పొనముల బోగొట్టుకొని ఆత్మానుభవ సుఖము ననుభినింతురు

కామ క్రోధ వియుక్తానాం

యతీనాం యతచేతసామ్‌ |

అభితో బ్రహ్మ నిర్వాణం

వర్తతే విజితాత్మనామ్‌ ॥ 26 తా కామశ్రోధములను విడీచి మనస్సును జయించి ఆత్మయందే నునన్సును నియమించి, ఆత్మల నమత్తమున గౌంచ యత్సించు వారికీ ఆతా నుభవము నులభముగ అంతటను నీద్దించుమ

శ్రీయమద్భగవద్లీత 65 వ అధ్వాయము 467 చక్టుశ్రెవాంతరే (బభ్రువోః ॥

ప్రాణిపానా సమౌ కృత్యా

నాసా భ్యన్తర చారిణా ॥ 27 తా! బాహ్వేంద్రియ వ్వాపారమును. విడిచి ముక్కు చివర దృష్టిని నిలిపి ఉచ్చాాన నిశ్చానములను నమముగ గ్రవ్ర్రింవడజేని, (దీనివి ముందు శ్లోకముతో అన్వయించుకోవలెను యబజేంద్రియ మనోబుద్దిః

ముని ర్నోక్ష పరాయణః |

విగతేచ్చా భయ (క్రోధః

య స్పదా ముక్త ఏవ సః ॥ 28 తా! ఇంద్రియములను, మనస్సును బుద్రివి. పతర విషయముల యందు ప్రవర్తించనీయక్క కోరికను, భయముము, కోపమును నీడ, మోక్షము నొక్కదానినే కోర్కి ఆత్మను సాక్షాత్కరించుచు నుండువాడు ముక్షప్రాయుడే యగుచున్నాడు

శ్రీమద్భగవద్గీత త్‌ వ అధ్యాయము 68 భోక్తారం యజ్ఞ తపసాం సర్వలోక మహేశ్వరమ్‌ | సుహృదం సర్వ భూతానాం జ్ఞాత్వా మాం శాన్సి మృచ్చతి ॥ 29 కా తా! నన్ను యజ్ఞతపన్సులకు భోక్తనుగాను, లోకేశ్చడులందరకును ఈళ్చురుని.. గౌమ్క నకలప్రాణులకు పొతునిగాను తొలినికొన్లు వాడు కర్ణయోగము వా 'యారాధనయే యని తెలునుకొని దాని వాచరించుచు సౌఖ్యమును పొందగలుగుచున్నాదు ఇతి (శ్రుమద్భృగవద్గీతాసు ఉపనిషత్తు బ్రహ్మ నిద్యాయాం యోగ శాస్త్రే ీకృష్ణార్దున సంవాదే కర్మ నన్నా బస యోగో నామ వంచ మో౬ధ్వాయ ||

(శ్రీమద్భగవద్గీతా షష్టోఒధ్యాయ , ఆత్మ నంయమయోగ భగవానువాచ అనాశ్రితః కర్మ ఫలం కార్యం కర్మ కరోతి యః | స సన్నా న్‌సీ చ యోగీ చ న నిరగ్నెః న చా (క్రియః ॥ శై తా! పరమాత్మ ఆరాధనరూవమణగు కర్మే ప్రయోజనమని యెంచి ఫలమును కోరక కర్మ లను చేయువాడే, కర్మ యోగియును, జ్ఞాన యోగియును అగుచున్నాడు, అంతియకాని యజ్ఞాదులము. చేయ నివాడుగొని. కేవల జ్ఞాననిన్టుడుగాని అట్లు ఉభియయోగ నిష్టుడు తొజూలడు యం సవ్న్న్యాస మితిప్రాహుః యోగం తం విది పాణవీ | యా ౮3

న హ్యసన్యస్త సంకల్పః యోగీ భవతి కశ్చన ॥ 2

శ్రీమద్భగవద్గీత 6 వ అధ్యాయము 170 తా[ ఆత్మయొక్క. వాస్తవ జ్ఞానమే జ్ఞానయోగము... దానినే కర్మయోగమనియు. గ్రహింవుము ఏలయన కర్మ యోగియ్రైన వాడెవ్చదును. ఆత్మ యాధాత్మ్య జ్ఞానమువే దేనోల్మ బ్రాంతిని పోగొట్టుకొనకుండగ నుండడు గదా!

ఆరురుక్షోః మునేః యోగం

కర్మ కారణ ముచ్యతే |

యోగారూఢస్య త స్యెవ

శముః కారణ ముచ్యతే || 3 తొ॥ ముముక్టువై ఆత్మను సాక్రాత్మరించగోరువానిక్షి కర్మ యోగము సాధనము ప్టీరమగు ఆత్మావలోకనము కలుగువరకు కర్ళలు చేసి తీరవలసినడే

యదా హి చే న్రియార్రేషు

నకర్మ సనుషజతే | *

శ స్వనుషజ్ఞతే |

సర్వ సంకల్ప సన్నా్యాసీ

యోగారూఢస్త దోచ్యతే ॥ త్తే తా ఆత్మను మాతమే అనుభవించు స్వభావము కలవానికి ప్రార్ధత విషయము ల

శ్రీమద్భగవద్గీత 6 వ అధ్యాయము న! ఆసక్తీ యుండదు నానికే నంకల్పములును ఉండవు వాడు స్టీర మైన ఆత్మ దర్భనము కలవాడగును కావున వాడు యోగారూధుడని చెప్పుఎదును. ఆ స్టీతి కలుగువరకు కర్మలు చేయవలెను ఉద'దే దాత్మనాఒ-౬త్మానం

(జనో నాత్మాన వువసాదయేత్‌ | ఆత్మెవ హ్యాత్మనో బంధుః ఆత్మేవ రిపు రాత్మనః ॥ ర్‌ తా॥ మునన్సును విషయముల మీదకు పోనీయక ఆత్మను ఉిద్ద రించవలెను కొని విషయ ప్రావణ్యముచే ఆత్మను అదధోగతిపొలు చేయరాదు. ఆళ్ళకు (తనకు) వళమైన మనస్సే చుట్టము అట్టుకొనిది శ్యతవు బంధురాత్మా౬_౬ఒత్మన స్తస్య యేనా ౬ఒత్మె వాఒత్మనా జితః | వక్తేతా త్మెవ శత్రువత్‌ ॥ 6 తా! మనన్సును జయించవలెనన్న దానిని నివయనులనైవు పోనీ యరాదు అట్టు జయించబడీనచో ఆ మనస్సువానికీ ఎంధువువలె

శ్రీమద్భగవద్గీత 6 వ అధ్వాయము 272 వొతమొనగూర్చును. లేనినో నిరోధివలె వగచూవుచు నంపారమున ముంచును

జితాత్మనః ప్రశాన్నస్య

పరమాత్మా సమాహితః |

శీతోష్ణ సుఖ దుఃఖేషు

తధా మానావ మానయోః ॥ కో తా! శీతోష్ణ నుఖదు ఖాది ద్వుంద్రములకు వికొారమును చెందక బా హ్యేరదియముల నరిక్తట్హోనవానికి మనస్సునందు వ్రత్పాగాత్మ నిజ రూవముతో స్పస్టముగా అనునంధించబడును

జ్ఞాన విజ్ఞాన తృషప్తాత్మా

షా జా

కూటస్తో విజి తేన్రియః |

ఇ య్‌

యుక్త ఇత్యుచ్యతే యోగీ

సమ లోష్టాశ్మ కాంచనః ॥| వ తా శరీరముకండు. వేరుగా ఆత్మకలదనుకొనుట జ్ఞానము ఆ యాత్భుకు నిత్వత్స్య ఆనందత్తాదుబుండుటచే ప్రకుతికం మె వేరనుకొ మట విజ్ఞానము ఈ రెండింటీచేతను తృప్తీనిచెంది, పరిశుద్దాత్మాను నంధానముచే. ఇం్యదియములను జయించి దానివే బంగారమును

శ్రీమద్ధుగవదీత ళవ అద్వాయము శ్‌ మట్రివలెను, రాయివలెన్కు. నిర్ణక్ష్యముగ చుడగలవాడు ఆత్మ దర్శన మునకు తగినవాడు సుహృత్‌ మిత్రా ర్వు దాసీన మధ్యస్థ ద్వేష్య బంధుషు |! సాధు ప్వపిచ పాసపేషు సమ బుద్రిర్వి శిష్యతే ॥ 9 తా! భిన్సునయన్సు. కలిగి వాతమును కోరు మహృత్తులందును నము వయన్ముులై. పొతమునుకోరు. మితులయందున్తు. ఏదైన కారణముచే చెరువునుగోరు శత్రువులయందును, కారణము. లేకుం డుటచే ఇష్టాన్నిష్టముల గావింనని ఉదానీనులయందును, నహజముగనే వాతా హితముల జేోయని మధ్యన్థుల యందును, వుట్టుకత్రోనే అన్భ్భాముల జేయగోరు ద్వేవ్యులయందును వుట్టుకతోనే వొతవరు లగు బందున్సంయందును, వుణ్యాత్ము లయందున్కు పొసాత్ళు లయందును నమానబుద్ధికలనాదు యోగాఖ్యానమునకు మిక్కీలి తగినవాడు యోగి యుంజీత సతతం ఆత్మానం రహసి సితః |!

ఠా

శ్రీమద్భగవ్గీత 6 వ అధ్యాయము శీ/త ఏకాకీ యత చిత్తాత్మా నిరాశీ రపరిగ్రహః ॥ 10 తా॥ కర్మయోగి ప్రతిదినమును యోగాభ్వానకాలమున జనులు లేని చోట ఒంటరిగా కూర్చుంది. చింతలులేని మనస్సుతో ఆళ్ళ దర్శన ఎష్ట కలవాడు కావలెను ఆ నిస్టచే వానికి ఇతర వస్తువులయందు ఆ పేక్షగావి మమతగాని యుండదు

శుచౌ దేశే ప్రతిష్టాష్య

వి!

సిర వమూసన మాత్మనః |

నా త్యుచ్చితం నాతినీచం

చేలాజిన కుశోత్తరమ్‌ ॥ క్ష తా॥ పవిత్రమైన స్పలమున కర్రతో చేయబడిన నమవరిమాణముగల వీటిపై ముందు బట్ట ఆపైన కృృష్ణాజనము. దానిపైన దర్భలు వరచుకొని స్దరముగా నేనుకొని -

(దీవికి ముందు శ్లోకముతో నంబంధము,

తైకాగ్రం వున; కృత్వా

యత చిత్తేంద్రియ 'క్రియః |

శ్రీమద్భగవద్గీత 6 వ అధ్యాయము 275 ఉసవి శ్యా సనే యుంజ్యాత్‌ యోగ మాత్మ విశుద్ధయే || 12 తా! ఆ విటపై కూర్చుండి ఆత్మ దర్భనమునందే. మనస్సును నిలిప్‌ మనస్సును ఇంద్రియములను స్వేచ్చగా నంచరింవనీయక్క నంసొరఎంధము పోవుటకొరకు ఆత్మ దర్శనము చేయవలెను సమం కాయశిరోగ్రీవం ధథఛారయన్‌ అచలం ఫ్ట్‌రః | అల వావ్‌ తి ఉ్మ సం_క్ష్య నానకాగ్రం స్వం దిశ శ్వా నవలోకయన్‌ || 13 తా శరీరము, తల మెడ నంకరలేకుండగ తిన్సగానుంచి యిటు నటు కదల్పుక ఆనుకొని స్థిరముగా నుంచి దిక్కులను చూడకుండగ తన కనుబొమల మధ్వయందు దిని నిలివి, (దీనికి ముందు శ్లోకముతో నంబంధము కలదు) ప్రశాన్హాత్మా విగతభీః

కలో తి నా బ్రహ్మచారి వ్రతే స్టిఈః |

శ్రీమద్భగవ్ధీత ర్‌ వ అధ్యాయము (గ మన స్పంయమ్య మచ్చిత్తో యుక్త ఆసీత మత్సరః ॥ వేడే తా! శాంతించిన మనస్సు కలవాడై, భయములేనివాడై, (బ్రహ్మ చర్వము కలవారై మనస్సును న్మిగహీంచి నాయందు చిత్త్రముము చేర్చి నావధానముగ నన్చే చింతించుచు కూర్చుందవలెను యుంజన్నేవం సదాఒ౬త్మానం యోగీ నియత మానసః | శాంతిం నిర్వాణ పరమాం మత

స్సేంస్టా మధిగచ్చతి || 15 ఛా యోగాభ్యానవరుడు మనస్సునకు సుఖమైన ఆలంబనమణగు నా యందు మనస్బును విళ్చలముగ నిలిపి న్డే ధ్యానించు చుండుట నలన ఆకలి దప్పి మొదలగు ఊర్ములు ఆరును, లేనివాడై మిక్కీలి ఉత్తమమైన మోక్షానస్టను వాయందున్హట్హి చిత్తశాంతిని సౌందుచున్నాడు నాత్యశ్నత స్తు యోగనోల్ల ల న వైకాన్త మనశ్నత; |

శ్రీమద్భుగవద్లీత 6 వ అధ్వాయము 277 న చాతి స్వ శ్‌లస్య జాగ్రతో వైవ చార్జున (|| 16 తా! అనరిమితమాగా తినువానికిని అనలే తిననివానికీని, మిక్కిలి న్మిదించువానికీని ఎనమ్బుడును మేల్కొానియుండువానికీని యూ యోగము నీద్దించజాల మ యుక్తాహార విహారస్వ్య యుక్త చేష్టస్య కర్మసు |!

మూ యుక్త స్వసప్నావబోధస్య యోగో భవతి దుఃఖహా ॥ క తా మితావోర విహారములను, కర్మంబయందలి మితప్రవృత్తియు, మితన్మిద మెలకువలు కలవానికీ నకలఎంధ విమోచకమగు యోగము నీదించును [ట్ర యదా వినియతం చిత్తం ఆత్మ న్యేవావతిష్టతే ] నిస్త ఎహ స్పర్వకా మేభ్యః యుక్త ఇత్యుచ్యతే తదా ॥ 18

శ్రీమద్భగద్గీత 8 వ అధ్యాయము “గే తా! ఆత్మును నిరతిశయ ప్రయోజనమని తలంచుటచ్చే. విత్తనూ యాత్మయందు. మిక్కిలి నియమింవబడి నిళ్ళలమై వుందినవుడు నమస్త కోరికలయందును విన్సు హుడై యోగార్హుడశును

యధా దిపో నివాతస్టో

నేంగతే సోపమా స్మృతా |

యోగినో యతచిత్తస్య

యుంజతో యోగమాత్మనః ॥ 19 తొ! గౌలిలేని చోటనుండి దీపము కదంక్ష కొంతితో కూడియుండు నట్టు ఆత్మ సాక్షాత్కారమును జేయుచున్షు యోగికి మనస్సువ కీతర వ్యాపారములు లేకుండుటచే ఆత్మయు నిళ్ళంమగు. జ్ఞానవ్రభతో వెబుంగుచుందును న్‌ యత్రోపరమతే చిత్రం

విరుద్ధం యోగసేవయా |

యత్ర చెనా-త్మనా౬త్మానం పశ్యన్నాత్మని తుష్యత్తి ॥ 20 తాకి యోగమును చక్కగనాచరించుటచే విషయవిరక్తి చెందిన మనమ్సు దేవియందు రమించున్నో డేనియందు మనమ్సుచే ఆత్మ

శ్రీమద్ధుగవ్లీత 6వ అధృాయము /79 నుచూది ఇతరమల గోరక దానియందే నంతోషించుముందునో, (ముందు శ్లోకముతో అన్నయమ్ము]

సుఖ మాత్యంతికం యత్తత్‌

బుదైగ్రాహ్య మతీంద్రియమ్‌ |

యె

వేత్తి యత్ర న వైవాయం

క చి

వ శలతి తత్త్వతః || (1. తా సీ న్దీతియందు ఇంద్రియనఎలకు గౌన్పించకు ఆత్మ విషయమైన బుద్ధివేతను మాత్రమే గ్రహింవదగిన నిరతిశయనుఎమును. అనుభ నించుచు ఆ యనుభవాతిళయముచే ఆ వ్దతిని విడువకయ.ండునో (ముందు శ్లోకముతో అన్సయమ్స)

యం లబ్ఞ్వా చా సరం లాభం

మన్యతే నాధికం తతః |!

యస్మిన్‌ స్టితో న దుఃఖేన

గురుళకా౬ పి విచాల్యతే॥ 22 తాః; వ యోగమును పొంచి ఇతరలాభముల నంతకందు హెచ్చుగా పాటొంచకయుందున్నో నీ వ్రితియందుండి భింంపరాని దు ఖము

రౌ

అచేనైనను చలింవచేయఎడటోో (బీనికివి ముందు శ్లోకముతో నంబంధము)

తీ దృగవద్గీత ర్‌ వ అధ్యాయము 180 తం విద్యాత్‌ దుఃఖ సంయోగ

వియోగం యోగ సంజ్జితమ్‌ |

స నిశ్చయేన యోక్త వ్యః

యోగోనిర్విల్ల చేతసా ॥ 23 తా|| ఈవిధమైన దు విన్రుర్భనైనను నహించని యీ ట్దలికి యోగమని పేరు, ఇది నిరతిళయవురుష్తార్హమని ప్రారంభముననే నిశ్చయించి ఇంకను ఫలము కలగలేదే యని వినుగు చెందక సంతుష్టాంతరంగుడై దీనిని అభ్య సించవలెను

సంకల్ప ప్రభవాన్‌ కామాన్‌

త్యక్త్వా సర్వా నశేషతః |

మనసై వేంద్రియ (గ్రామం

వినియమ్య సమంతత్త || అత్వ తాళ నంకల్పమువలన లభించిన నకు వుత మిత కల్మతాదులందరును తనకు సంబంధించనివారుగ్గా భావించి వికివి ఇంద్రియములను తమతమ నిషయములముంజి నిగపొంచి

(దీవికి ముందు శ్లోకముతో సంబంధము)

శ్రీమద్భగవద్గీత 6 వ అధ్యాయము 181 శవై శృవై రుపరమేత్‌

ర్‌ బుడ్ధ్యా దృతగృ వాతయా | ఆత్మసంస్థం మనఃకృత్వా న కించిదపి చింతయేత్‌ ॥ 25 తా! వివేకముతో మెల్లమెల్లగా మనస్సును ఆత్మకంటె. వేరైన వాటేనుండి మరల్చి ఆత్మయందే నిలివ్‌ ఇతరమైనవావిని వేనిని తలంచరాదు యతో యతో నిశ్చరతి మన శృంచల మ స్ట్‌రమ్‌ | తత స్తతో నియమెతత్‌ ఆత్మన్యేవ వశం నయేత్‌ ॥ 26 తాః మనస్సు నహజముణా చంచలించు స్వభావము గలదిగాన ఆత్మ యందు. స్టీరముగా నిలువక వయే విషయనములవైవు ప్రవహించునో ఆయా విషయములనుండి దానిని మరలించి ఆత్మయే. విరతిళయ (్రియమైనదని భావించి దావియందే నిలుచునట్లు చేయనలెను

శ్రీమద్భగవద్గీత 6వ అధ్యాయము /రీల ప్రశాంతమనసం హ్యేనం

యోగినం సుఖ ముత్తమం |

ఉ పైతి శాంతరజసం

బ్రహ్మభూత మకల్మషమ్‌ ॥ కో తా! మనస్సు ఆత్మయందు నిళ్ళలముగా నున్నవో పానవములన్లియు పోవును దానిచే రజోగుణమణగిపోవును దానివంన నీ యోగి శుద్దాత్మ స్వరూపముతో నుందును. అప్పుడీయోగికి ఉత్తమమైన ఆత్మామభవనుఖము లభించును

ఏవంయుంజన్‌ సదాఒ౬త్మానం

యోగీ విగత కల్మషః |

సుఖేన బ్రహ్మసంస్పర్శం

అత్యంతం సుఖ మశ్నుతే ॥ 28 చౌ! పైన చెవ్పీనట్లు యోగి ఆత్మ యోగము నభ్యనీంచుచు ప్రొచీవ పాపములనన్నింటివి పోగొబ్టుక్షాి బ్రహ్మ నుభవరూపమగు ఆవరిమిత సుఖముమ అనాయావముగ్గా ఎల్లప్పుడును ఆనుభవించుదుండును

శ్రీమద్భగవజ్లీత ౧ వ లధ్భాయము 0) సర్వభూతసప్ర మాత్మానం

బు ఇం

సర్వ భూతాని చాత్మని |

ఈక్షతే యోగయుక్తాత్మా

సర్వత్ర సమదర్శనః ॥

తా॥ వరిశుద్దమగు ఆత్మలన్లియిఎ వాస్తవమన ఒకే జ్ఞానాకారమంతో నుండును... యోగాభ్యానముచే తన యాల్మను నెజ్షాత్కరింవిన వాదు (స్టాలీవులాకన్వాయమంగౌ అన్లి అత్మ లను అదే ఆకారముతో నున్నవని గ్రపొంచున్ను) గొన తన యాత్మను నర్పభూలతములలో సమానమైన ఆకారము... కలదానినిగాను, నర్చభూతమాలను తన యాత్మతో నమానమైన ఆకారము కలవానినిగొను చూచుచున్నాడు యో మాం పశ్యతి సర్వత్ర

సర్వం చ మయి పశ్యతి |

తస్యాహం వ ప్రణశ్యామి

సచ మే న ప్రణశ్యతి ॥

తా॥ పరిశుద్ధమైన ఆత్మలు వరస్పురముము నరమాత్మ తోను నమౌన ములుగా నుండును. కొవున యోగపరిసోకో దశను పొందినాల్టు ఆత్మ పరమాత్మ లలో. దేనిని చూచినను అన్జిటోవి చూవివట్లగొ:

వాడు తన ఆల్మన్వరూపమును జూచునపుడు నేను నాని వంటి వానినే గౌన వానికి నేను కనబడకపోను నేను నా స్వరూపమును అనునంధించుకొనునప్పుడు వాడు నావంటీవాడే గాన వాడు నాకు కనబడకపోడు సర్వభూతస్థితం యో మాం భజత్యేకత్వ మాసితః | చ్‌

సర్వథా వర్తమానోఇ_పి స యోగీ మయి వర్తతే ॥ 31 తాగ ఈ యోగి యోగదళలో నావలెనే నంకోశళములేని జ్జానమే ఆకారముగా. కలిగియుండును కొవున నాతో సొమ్యమును పొందును. కావుననే తనను దర్పించుకొనను నను) దర్శిం చుచువళే న ర వ బ్లై లీ

చున్న ప్ల అదియే నన్ను సేవించుట అట్టివాడు యోగమును విడిచి లౌక్‌క న్యాపారములు చేయుచు తనను, నర్వ భూతములను చూచుచున్నను వాటియందు నా సామ్యమునే చూచుచున్నాడు ఆత్మాపమ్యేన సర్వత్ర సమం పశ్యతియో౭_ర్లున |

జ

శ్రీమద్భగవద్గీత 6 వ అధ్వాయము 865

సుఖం వాయథయుది వా దంఃఖం

స యోగీ పరమో వముతః ॥ 3౩2

తా! ఈ యోగికి తనయొక్కయు, ఇతరుల యొక్కయు ఆత్మ

అన్హియు జ్ఞానాకారముతో నమానములగును. గొన ఇతరుల

వుతజన్మాదులు తనకు నంబంధించినచ్లే తన వుతజన్నాదు

టను తనకు నంఎంధించవని చూచును. ఇతడే ఉత్క్నస్తయోగ

వరిపాకదళను పొందినవాడు

అరున ఉవాచ

టో

యోజయుం యోగః త్యయాప్రొోక్తః

సామ్యేన మధుసూదన |

ఏతస్యా హం న పశ్యామి

చంచలత్యాత్‌ సితిం సిరామ్‌ ॥ 33 ఠా డే

తా ఆత్మలల్లియా జ్ఞానాకొరము అగుటచే వరన్ఫరమును, ఈళ్చ

రునితోవు నమానములుగ దర్భించవలెననెడి యోగమును నీవు

చెప్పితిని మనస్సు మిక్కిలి చంచలమైన దగుటవలన ఆ యోగము

న్లీరమంగా నియచునట్టు గొన్చించదు

శ్రీమద్భగవద్గీత 8 వ అధ్యాయము 4రిరొ చంచలం హి మనః కృష్ట

ప్రమాధి బలవత్‌ దృఢమ్‌ |

తస్యాహం నిగ్రహం మన్యే

వాయోరివ సుదుష్కరమ్‌ ॥ 3౩క్ష చా! కృష్ణా! అలవాటువడీన నాటీయందైనను నిలకడలేక చలించునదై ఒకచోట విలువుటకు శకృముకానంత ఎలిస్ట్రమై ఎలాత్కారముగా వ్యాకులపరచుచు ఇతరత్ర దృఢముగా చరించు ఈ మనసును ఎదురు. గాలిని వివనికజ్దుతో నద్దుటవలె దున్కరమని తలంచు చున్నాను

ఛ్రీభగవానునాచ

అసంశయం మహాబాహో

మనో దుర్నిగ్రహం చలం |

అభ్యాసేన తు కౌన్తేయ!

వైరాగ్యేణ చ నృహ్యతే | 35 తాశి అర్దువ.. మనమ్భ చలించు స్వభావము కంది గొన నిగ్రహింపళక్యము... క్రాిదే నంశయములేదు... కాన్మి. ఆల్మ ముభాకారమైనదని అలవరచుకొనుటచే కల్పన అభిముఖ్యముచేతను,

త్రీయుద్భుగనద్ధీత 6 వ అధ్యాయము 87 తదితరములు. దు ఖాకారములని తెలియుటవే. కలుశు. విడక్తీ చేతను మనన్సృు వళమగును అసంయతాత్మనా యోగో దుష్వాాప ఇతి వే మతిః | శక్యో2_వాప్తు ముపాయతః ॥ 36 తా|| మనస్సును జయించలేనివో నీయోగము పొందుట శకము కానిదని నా అభిప్రాయము, నీకువదేశించిన కర్మయోగముచే మనన్వ్రృను. జయించి యోగము. నభ్వనీంచినవానికి మ్యాతమే నమదర్భ్శనయోగము. సొధ్యమగును అరున ఉవాచ న! అయతి శృంద్దయో ేతః యోగా చ్చాలిత మానసః |! అప్రాప్య యోగసంసిదిం

నో కాం గతిం కృష్ణ" గచ్చతి ॥ 37 ఈ॥ కష్ణా" శ్ర్దతో యోగమునందు. ప్రవర్రింతియు,. దానిని ఐంపరచు వ్రయత్భము చేయకపోవుటనే యోగనీద్ధివి బడయజూలకో

శ్రీమద్భగవద్లీత € వ అధ్యాయము /రోరో దానినుండి విత్తం చలింఎనవాడు కాను భోగమోక్ష నరకనంలలోనే తతిని పొందును కచ్చిన్నోభయ విభ్రష్ట్రః ఛిన్నాభ్రమివ నశ్యతి | అప్రతి షో మహాబాహో వివమూఢో బ్రహ్మణః పథి ॥ ౩38 తా! ఫంమయుముగోరి యధావిధిగా అనడ్థింనఎడిన కర్మ, వల మౌసం గును గాని నీవ చెన్పీనట్లాచడింవిననో సాంసారిక ఇలన్రదమా కాదుగదా” కాంబో సాంసారిక ఛంభ్రస్ట్రడణను ఆత్మప్రొక్షి నొఎం శువందమొ. విమోహము వలన యోగము నుండీ బ్రిహ్హుడగటవే ళ్‌

నదియును నీద్ధింవదు ఒక పెద్ద మేఘమును విడివి మరియొక మేఘములో చేరజాలక్ష మధ్యనే గాలివే నశిందిన మేఘభిండనమువలె నీడును నకించునా” ఏతం మే సంశయం కృష చేత్తు ,ముర్షస్య శేషతః | త్వదన్య స్పృంశయస్యాస్య

| మ ర్వొజ్టి ఉల చేత్తా న | హ్యుపపద్యతే ॥| 3౩9

శ్రీమద్భృగవదీత 6౯ వ అధ్యాయము 489 చా॥ కష్ణా" ఈ నందేహమును. వూర్తిగా పోగోట్టుటకు నీవుతన్సు మరియొక జెన్వుడును అర్హుడుకాడు గావున నా నందేవహముము తొలగింపుము శ్రీభగవానువాచ పార్ద వైవేహ నా ముత్ర వినాశః తస్వ విద్యతే . నహి కల్యాణకృత్‌ కశ్చిత్‌ దుర్గతిం తాత గచ్చతి | త్త తాక అర్హువా' అట్రివానికి వుర్గాది భోగామభినముగాన్మి ఆత్మా శా ళు క.

నుభవముగాని. లభింపక పోవుటయుండదు (పత్యవాయము కలుగదు. ఇట్టి శుభమైన యోగము నారంభింవినవాడు ఎన్హుడును ఏవిధముగను చెడడు ప్రాప్య పుణ్యకృళాం లోకాన్‌

ల మిడ్డీ ల ఉషిత్వ్యా శాశ్వతీ సమాః | శువీనాం శువముతాం “గహే యోగభ్రష్ణోఒభిజాయతే 11 జ్తకే తా[ యోగముమ స్రారంభించి భ్రిష్టుడైననాడు వుణ్యాళ్ళులు

శ్రీమర్చనక్లీత ౯ వ అధ్యాయము [10 పొందెడు. లోకమును పొంది యోగమునకు విరుద్దముగా తాన భింష్షించిన భోగములను యోగమహిమచే. పెక్కు వత్సరము అనుఖవింది తిరిగి తనకు యోగారంభమంన కనుకూలించు. శుఎగల శ్రీమంతుల యించ్లలో పుట్టును

అధవా యోగినా మేవ

కులే భవతి ధీముతామ్‌ |

ఏతద్ది దురభతరం

(జ లా

లోకే జన్మ యదీదృశమ్‌ ॥ త్తం తా! లేదా తానావరించిన యోగమమహిమవే న్వయముగ యోగము నాచరించునట్ట్రయు, పరులకు యోగము నుపదేశింప జాలినట్రియు బుద్దిమంతుల యింట బుట్టుచున్నాదు. ఇట్టి జన్మ ఇతర పామాన్వ ప్రజలకు మిక్కిలి దుర్లభము గదా”

తత్ర తల బుద్ధిసంయోగం

లభతే పౌర్వదైహికన్‌ |

యతతే చ తతో భూయ;

ఉగ ల

సంనఎద్జ్ధౌ కురునందన %॥ త్త తాశి అడ్దునా'. ఈ యోగభ్రిష్టుడు. ఆ జన్మమునందు. తిరిగ

శ్రీమద్భగవద్దీత 6వ అధ్వాయమా (9 యోగనాను. గూర్చి ఎిద్ధితో "కూదువ్‌ న చురల నిర్పిఘ్టుముగా యోచా నిడ్రించవరేనని ప్రయత్తించును పూర్యాబ్యాసేన తేనైవ (హైయతే హ్యవశోజపి సః | జిజాసు రపి యోగస్య నవక. శబ్దబ్రహ్మాతివర్తతే ॥ త్తుడ్త చాక ఈ యోగభమ్టుడు క్రీందటీ జన్మలో యోగము నఖ్యనీంచు చుండెను, గాన ఆ యలవాటుచేతవే తొను తలం చకపోయినను మరల ఆ యోగమువైసే ఆకర్డింపఎదుచున్నాడు భూగము నౌాచ రింనకపోయినను దానిని తెలియగోరువాదుకూడ క్రమముగ పటి బంధమునుండి ముక్తుడగును ప్రయత్నాత్‌ యతమానస్తా యోగ్‌ సంశుదకిల్చిషః | ఠా అనేక జన్న సంసిద్లః ణా తర్‌ తతో యాతి పరాం గతిమ్‌ | గ తాశి యోగముయొక్క మూహాత్మ్యమింతో గొప్పది కొవునవే యౌ

2 శ్రీమద్భగవద్గీత ర్‌ వ అధ్యాయము " జిజ్లాపువు. కూడ అవేక జన్మంకు పాపములను నళింపజేమకొని యోగమునకు తగ్గవాడై మిక్కలి వట్టుదలతో దాని నమష్టించి దానినుంజ్‌ చలింవినను మరల నా యోగమును దాని ఫంమగు ఆత్మ ప్రాప్తిని తవుక పొందును జ్ఞానిభ్యో౭_సి మతోఇ.ధికః | నా తస్మాత్‌ యోగ్‌ భవార్జున ॥ 46 తా[! వాంద్రాయణాది తవవ్వులచేతను, ఐల్మజ్ఞానమ-కం దె. ఇతర జ్ఞానములచేతన్రు,. కేవల కామ్యకర్శ లచేతను సాధింవండు దానికం "పెను అధికమగ వుడుష్తార్థమను త యోగము. సాధించును గాన తపన్పల, జ్ఞానులు కర్భరులకండె న యోగాభ్యాన అధికుడు కొవున్న అర్హునా' యోగివగము యోగినా మసే సర్వేషాం మద్గతే ఐాంతరాత్మనా . శ్రద్దావాన్‌ భజతే యోమాం స మే యుక్రతమో మతః ॥ 7

శ్రీమద్భగవద్గీత 6 వ అధ్యాయము /93 చా యోగపరిపొకొవ్వస్టనుఎట్రి నాటుగు. విధములుగా చెవ్పుఎణిన యోగుల కంళును, తన్వి పెందలగు మూడు విధముఐగు వారి కంకును నాయందు మనన్ను నిలివి నన్దు పొందవలెనని తృ్పరవడుచు న్‌ నన్గు ఉపానించునట్ర భక్తుడు (శేమ్టడని నా యభిప్రాయము ఇతి శ్రీమద్భగవద్గీతాసు ఉవనిషత్సు (బ్రహ్మా విద్వాయాం =, అర యోగశ్యాస్తే శ్రుక్పుష్ణాద్దున నంవాదే ఆత్మ సంయమ యోగో నాను షష్టోఒధ్వాయ॥!

(శ్రీమద్భగవద్గీతా

నప్తమోజధ్యాయ , జ్ఞానవిజ్ఞాన యోగ శ్రీభగవానువాచ మయ్యూ సక్త మనాః పార్ట యోగం యుంజన్‌ మదాశ్రయః | అసంశయం సమగ్రం మౌం

క ఇ!

యధా జ్ఞాస్యసి తచ్చ్చణు ॥ శ్రే తాగి అర్జునా! వీ మునన్సును వాయందు దృఢముగా నిలిపి నన్ఫను భవించుటయే. ధారకముగా గలిగి నమ్మ గూర్చిన ఖ్య్తోయోగమాను ఆచరించుటకు ప్రవర్తింపుము నన్ను నెళ్ళయముగను సంవ్రూర్హము గను తెలియగల జ్ఞానమును నేను నీకువదేశించుదున్నాను, శ్రద్దగా వినుము జ్ఞానెం తేఒహం సవిజానం ఇ హే ఇదం వక్ష్యామ్య శేషతః | యత్‌ జ్ఞాత్వా నేహ భూయో౬ఒ_న్యత్‌ జ్ఞాతవ్య మవ శిష్యతే | ణి

శ్రీమద్భగవద్గీత 7 వ అధ్యాయము 185 తా॥ నేను నా యపాధారణ ధర్మ్శములచే చేతనాచేతనములకం మె వేరైన వాడననియు, నా స్వరూపమిట్రిదనియు నీకు తెలియజె ప్రైదను, దీవి నెణుంగుదువేని ఇక నీకు నా విషయమై తెలునుకొనవలనిన దేమియునుండదు

మనుష్యాణాం సహగ్రషు

కశ్చిత్‌ యతతి సిద్ధయే |

యతతా వుప్‌ సిద్దానాం

కశ్చిత్‌ మాం వేత్తి తత్త్వతః ॥ తె తా॥ వేలకొలది మనుష్యులలో నెవ్పుడో యొకడు మాత్రమే ఆత్మ జనము. నీద్రించువరకు ప్రయత్హించును. అట్లు వ్రయల్షించు మా ళా

వేయిమందిలో. నొక్కడే. భగవంతుని తెలునుకొనును అట్లు తొలునుకొనినవారలలో వెవుడో యొక్కడు మాత్రమే భగవంతుని వాస్తవముగ నెటుంగగలడు

భూమి రాపో ఒనలో వాయుః

ఖం మనో బుద్ధి దేవ చ!

అహంకార ఇతీయం మే

భిన్నా ప్రకృతి రష్టధా ॥ |

శ్రీమద్భగవద్గీత 7 వ అధ్యాయము 496 తా॥ పంచభూతముల రూనముగాను, మనస్సు మొదలగు. ఇంద్ర యుముల రూపముగొను మహాత్తత్వ రూపముగాను, అహంకార రూసముగాను మొత్తము ఎనిమిది విధములుగ నిభజించబడియున్లో ప్రకృతి నా యధీనమైనదియే అపదేయం, ఇత స్త ఎన్యాం ప్రకృతిం విది మే పరాం । ణా / జీవభూతాం మహాబాహో! య యేదం ధార్యతే జగత్‌ ॥ 5 తా! వెనుకటి శ్లోకమున చెప్పుబడిన (్రక్ఫతి తక్కువైనది దీనికం టను ప్రధానమైన జీవరూపముగా నుండు నా ప్రకృతి మరియొకటో కలదు దానిచే మొదటి యచేతన వ్రకృతియగు జగత్రంతయు ధరింనబడుచున్నది ఏత ద్యోనీని భూతాని సర్వాణీ త్యుపధారయ | అహం కృత్స ఎస్య జగతః ప్రభవః ప్రలయ స్తధా ॥ 6 తా! బ్రహ్మ మొదలు గడ్డిపరక వరకు గల నకల వద్యొర్థములున్లు

శ్రీమద్భగవద్గీత 7 వ అధద్వాయము 97 నా యధీనమైన సమష్టి చేతనావేతవ ప్రక్ఫుతుల వలననే పుట్టు చున్లువి గొన నవియన్చియు వాయభీనమైనవియే. కావుననే నేను నమస్త (ప్రపంచమునకు వుట్టుటకును, గిట్టుటకును కారణమైన యజమానినని నిశ్చయముగా నెజుంగుము

మత్తః పరతరం నాన్యత్‌

కించి దస్తి ధనంజయ! |

వఎయిు సర్వ మిదం ('ప్రోతం

సూత్రే మణీగణా ఇవ ॥ ౮ తా అన్జిటీని వుట్టంచు రెండు వ్రళ్టుతులకును కాధణసైనవాడను గనుకన్వు. అచేతన నన్తువుల కన్చిటికిని శేషీయణి. జీవునకును శేన్షిని గనుకను నాకంటె గెప్పుదియగు వదార్హమేదియును లేదు హారమునందలి మాణీకృ్యములన్లియు. లోమన్లు చారముపై ఆధా రవజి యుండునటే చేతనావేతనదూవమ్టైన వ్రవంచమంతయు అంతర్వామిగా నుండు నాపై యూధారవదీయుందును రసోజహ మప్పు కౌంచేయి

ప్రభాఒస్మి శశి సూర్యయోః |

శ్రీమద్భగవదీత 7 వ అధ్యాయము /98 ప్రణవ స్సర్వ వేదేషు శబః ఖే పౌరుషం నృషు ॥ వా! తా॥ పరమాత్మలో లెని వద్యార్థమేరెదు గాన నీరు వరనూత్మకు శరీరము వంటిది రువి యా నిటి విడిలియుండదు కొవున రువియు. వరమాల్మకు శరీరము. .ంటిదే.. శరీరమును చెప్పెదు శ్హమంలన్నియు. సహజనుంగ నంతర్భామియైన శరీరినే ముఖ్యముగొ తెమును కావున నిచ్చట యంతటను ఆయా రసాది శములచే వాస్తవముగ నరమాత్మయే వెపుఎడును గాన నేనే యా రసాదులని వరమాత్మ చెన్న మన్నాడు. (ఇచ్చట ఆయా నదార్థములయందలి వ్రధాన గణములు తెలపఎడుచున్నవి) మరియు. ఏవస్తృవు దేనివంన వుట్టించందునో ఆ వన్తువు దానికీ, శరీరమై. ఆత్మకువలె పరతంత్రమై. దాని న్యాశలుంచుకొనియే యుందును ఈ శ్లోకములో జెవ్చుఎడు వింక్షణ భావమ-లన్టయం- పరమాత్మవలననే _ వుట్టింనఎడినవిగాన వరమాత్మకు నరతంత్రమై యుందును కావుననే వాటికి వాచకములగు శఎములచే వరమాౌల్ళ ఉళ్ళ జా నో బర వవదును ప్రకారవావక్ష శములు (గ్రకారిని బోధించుటి ళు | అ నహాజమె కదా (ప్రకారము = శరీరము ప్రకారి నా ఆత్మ)

శ్రీమద్భగవద్గీత 7 వ అధ్భాయము [99 పుణ్యో గంధః ప్పుధథివ్యాం చ తేజ శ్యాస్ని విభావసా ॥| జీవనం సర్వ భూతేషు ఉపశ్వాస్ని తపస్విషు || 0 తాత్చార్యము నుగమము

బీజం మాం సర్వభూతానాం విది పార! సనాతనం |!

యా న బుదె ర్పుద్దైవుతా మస్మి

“జనో యా తేజ స్తేజస్వినా మహమ్‌ ॥ 10 తా॥ అర్జునా! నకల న్థావరజంగము భూతములకును. నేనే ఉపా దాన ద్రవ్వమగునాడను, ఎిద్దిమంతుబయొక్క వినేకళక్తీయు నేనే, ప్రతావశీలురయొక్క మనోదైర్యమును నేనే యగుచున్నాను బలం బలవతాం చాహం కావు రాగ వివర్రితమ్‌ | ధర్మావిరుడ్డో భూతేషు కామో౬ఒస్మి భరతర్షభి |] |

శ్రీమద్భగవద్గీత 7 వ అధ్యాయము 200 తా॥ బలవంతులయందుందు కామరాగములులేని ఎంమాన్ను, పొణు ౨కు ధర్మ్శవిరుద్దముకాని తన భార్వయందలి (పేమ వె-దలగిత కొమమున్లు నేనేయగుచున్నాను (వింక్షణమైన పై వన్తువులన్సయు నాన్లనే పుటి నాయందె నాళ రీరమువలె విదువకయుండుటవలన (అనగా అయా గుణముల కాధారమైన వన్తువులను నేము విడువక అంతర్వామిగా నుండుటచే ఆయా. గుణములున్ను నన్ను విడువక యుందును) వాని 'పేరులన్నియు నాకే చెల్లునని భావము, యేవైవ సాత్తి పకా ఖావాః రాజసా స్తామసాశ్చ యే |

ళ్‌ మత్త ఏవేతి తా న్విద్ధి నత్వహం తేషు తేమయి ॥ 12 తా! లోకమువ నత్త రజస్త మోగుణములలో వొక్కొాక్కటి వ్రధాన ముగా గల దేహములు, వంద్రియములు, భోగ్యవస్తువులు, నాటిక్షి కారణమగు వద్యార్థములు మొదలగునవి యన్నియు. వావలననే వుట్టుచున్నవని యెబుంగుము. అట్లు వుట్రొనను అవి నాయధీవమై నియ చుమన్ష్హవిగాని నేమ వాటి యధీనమునందెన్షుడు నుండను (తిభిర్గుణమయై ర్భావైః

జే 6౬... చా ఏభి స్పర్వ మిదం జగత్‌ |

శ్రీమద్భగవద్లీత 7 న అధ్యాయము 20/ మోహితం నాభిజానాతి

మూ మేభ్యః పర మవ్యయమ్‌ || 13 తా వూర్చకర్మానుగుణమగ నంభవించిన దే హేన్హ్రియాది భోగ్య భోగోపకరణ పదార్ట జూతములవే బ్రమింవజోయబడిన ఈ దేవ తిర్వజ్మునుషాది ప్రాణీ నమూహమంతయు నన్ను కల్వాణ గుణము అచేతను, అస్రాక్సుత భోగ్య పదాక్ట నముదాయములనేతను మిక్కీలి గొవ్పవాకననియు నదా నిర్చికాడుడననియు నెజుంగజూలదు దైవీ 'హ్యేషా గుణవముయా

వువు మూయా దురత్యయా |

మామేవ యే ప్రపద్యంతే

మాయా మేతాం తరంతితే ॥ కేతు తా! నత్పరజస్త మోగుణ వ్రచురమైన యీ వ్రక్ఫతిని భగవానుడు లీల్యావీయుడు. గాన తన యాట నాడుట్సకై పర్పరవియున్నాడు కావున నిది యాతని యధీనమైయ్యే యుందును అందువలననే ఏ లోకములో నున్హ వీ ప్రాణీగాని దీనిబారిముండీ తవ్పీంచుకొనజాబదు ఇట్రి ప్రక్పుతిచే భ్రమించచేయబడి లోకము. అట్టి మహిమశాలియగు భగవంతుని యెజుంగజూలకున్నది

భగవంతునే ఉపాయముగొ నమ్మియుండు పుణ్యాత్ములు యీ

శ్రీమర్చర్లీత 7 వ అధ్యాయము య మాయనవరీలగా దాటగలరు. అట్టీవారే. భగవంతునుపాసించురు న మాం దుష్కతినో మూఢాః ప్రపద్యంతే నరాధమౌాః । మాయయాఇఒపహృతజ్ఞానాః ఆసురం భావ మాడ్రితాః ॥ 15 తా॥[ ఆత్మాత్మీయములు నిజముగ భిగవదధీనమైనము తమ యధీ నమని విపరీతముగ తలంచువారును, ఏదోయొక విధమాగ భగవంతు నెజింగినను ఆతనియందాన్తక్తి లేనివారును, లభించిన భగవద్‌ జ్ఞానమును కుయుక్తులచే చెరచుకొనువారును, భగవంతుని బాకగవెటింగియు. నాతనిని ద్వేషించువారును నాలుగు. విధ ములగు పొపొత్ములు వీరు భగవంతుడే తమకు వురుష్తార్హము నొసంగు సాధనమని నమ్మజాలరు. (బట్టు నమ్మి యుందుటయే ప్రనత్తియనబడును. దీనికే శరణాగతి యనియు పేరు. అది వీరిక్షీలేదు , చతుర్విధా భజంచే మాం జనాః సుకృతినో ౬-రున |

నే

శ్రీమద్భగవద్లీత 7 వ అధ్యాయము ౨౦౩ ఆర్హో జిజాసు రర్హార్సీ

జ డ్‌ జానీ చ భరతరభి ॥ 16 క్‌ దె తా॥ పోయిన వఐశ్చర్యమును పొందగోరువారు న్కు నూళవైళ్చ ర్యము నాశించువారును. శుద్దాత్మానుభవ రూపమైన క్రైవర్యము పొంద గోరువారును భగవంతునే ముఖ్యముగౌ బడయగోరువారును అను నీ నాలుగు విధములైన వుణ్యాత్ములు భగవంతుని ఉపానింతురు (వీరిలో మొదటి. ఇద్రరును వర్వవసానమున భనమునే కోరువారు గాన ఒకటేగా. చేర్చి భక్తులు ముత్తెరగులని. శ్రీ భావ్యకాడులు నాయించిరి తేషాం జానీ నిత్వయుక్తః

జా ట్‌ లి ఏకణఖక్తిర్వి శిష్యతే | పయో హి జ్ఞానినో౬.త్యర్థం అహం, సచ మమ (ప్రియః ॥ క్షే తా॥ ఈ నలుగురు భక్తులలో ఉపొనకు(జ్ఞానిక్సినకు నేనే ఫలము గొన నాతో నంబంధమాతనికీ నిత్యము. భీక్తియు నాయొక్కనియందే యుండును. కొవున వీతడుత్తముడు. నేను. వర్పజ్ఞుడను నర్చశ్త్తీ కలనాడవైనను ఆతనికి నాయందుగల (పేమను చెప్పజొలను వేమ కూడా నాతని వంతగనే (ప్రేమింతును

శ్రీచుద్చుగిమీల 7 వ అధ్వాయము ౨౧4 అ 1

ఉదారా స్పర్య ఏ వెతే జానీ త్యాత్మెవ చే వుతమ్‌ |

వ ల్‌

ర్త ఉల టూ ఖే స్పా యుుక్తాత్మా మూవమె వానుత్తమాం గతిమ్‌ ॥ 18 తా! ఈ నలగరు నన్సే ఉపానీంది వావలననే ఫంమును పొందు వారు గాన నారు. దాలరే యగుమన్నాడు. కాని జ్ఞావమ్యాతమా అత్హ, శరీరమున కొధాంమైనట్టు నాకాధారమ్షైయున్వాడు వాడు నన్సే ఎర్మ్బోత్కన్షమైన పొందదగిన స్థానమని నమ్మియన్నాడు కావున వాని విశీఎ నేన ఎటలవజాలను, అందుచే వాడు నాకు లఆల్స యే

పే బహూనాం జన్మనా ముంతే జానవాన్‌ మాం ప్రపద్వతే |

వ్‌ హ్‌ వాసుదేవ స్సర్వ మితి స మహాత్మా సుదుర్లభః || 106 తా॥ అనేక వుణ్యజన్మల నెర్తగానత్తగా. చివరకెన్టుడో. జ్ఞానము కలవాడై నేనే తనకు ఫలమును, ఉపాయమున్సు నర్వన్నమును అని తలంచి నన్నాశయించును అట్టి మవోత్ముడు లోకమున మిక్కలి దుర్తభుడు

శ్రీమద్భగవద్గీత 7 వ అధ్యాయమా ౨03 కానమైైస్తై పెః హృతజ్ఞానాః ప్రపద్యంజే ఒన్య దేవతాః |! తంతం నియవు మాస్తాయ ప్రకృత్యానియతలా స్స్వృయా || ౨0 తాకి లోకులందరును పాననాననతో తన్సక కూడీయ-ందుడు. వారా వాననకు తగినళ్లు నత్వాది గుణమయమారైన కొన్ళునన్వువులను కోరుచుందురు దానిచే వారికీ నా ఎంంంధిమడి.. జ్ఞానమూ పోవును అందుచే వాడు 9ందాది దయుతర దేవతలనే అయీ ఆరాధనా వియమములతో నాశయించి దూరూధింతుడు యోయో యౌొాంయాం తనుం భక్తః (శ్రద్దయాఇర్చితు మిచ్చతి | తసం తసాంచలాం (శద్తా

ణ్‌ ఖ్‌ ష్‌ తా మేవ విదధా ప్యాహం ॥ (21 తా! బ్రహ్మీ ది దేవతలందరును నాకు శరీరమునంటివానే ఎ భిక్తుడు వా దేహమును ఏ రూవమున త్దలో వూబం-గేంనో వానికీ అట్రీ నా దేహమునందే ఆ శ్రద్దతో ఏ విధనైన విలిమాలచేతను చెడకుండునట్లు చేయుదును

శ్రీమదగవద్లీత 7 న అధ్యాయము 206

స తయా శ్రద్దయా యుక్తః

తస్యా రాధన మీహతే |

లభతే చ తతః కామాన్‌

మయైవ విహితాన్‌ హి తాన్‌ ॥ 22 య్‌

తా! ఆ భక్తుడు నేననుగహించిన ఆ నిళ్ళలశ్వద్దతో ఆ యిందాదుల

నారాధించగోరును ఆ యుంద్రాదులు నాకు శరీరమువంటివారే గొన

నిజమున కా యారాధన నాదెద్యో కొనిన నేనా యారాధనవలన

నంచుష్టుడవై వాడు కోరిన వన్తువులను ఆ దేవతల యధికారమునకు

తగినట్టుగా ఆయా దేవతంచే నిప్పుంచుదుందును

అంతవత్తు ఫలం తేషాం

త ద్భృవ త్యల్ప మేధసాం |

దేవాచ్చేదేవయజో యాంతి

మద్భక్తా యాంతి మూ మస్టి | 23

తా! అట్టయల్చ దేవతలను అల్పిఫలముల్నకై పూజించు. అబ్బులకు

అల్పమును నళ్చరముమనగు ఫలమ్సే లభించును వీలయనగా వారొ

రాధించు దేవతలనుభివించు భోగములు పరిమితములే అందువలన

వారొన ్‌ములును సరిమితములే యగుచున్నని ఇక నొ

శ్రీమద్భగవద్గీత 7 వ అధ్యాయము 207 భిక్తులన్సునో నాభోగములతో సమానమైన బోగముబనో యనుభినిం తురు నా భోగములు నిత్వములును అపొరమంలు. గౌన వారును ఉ బ్లేయమభివించురు

అవ్యక్తం వ్యక్తి వమూపన్నం

మన్వంతే మా మబుద్ధయః |

పరం భావ ముజానంతో

మమాఇఒవ్యయ నునుత్తమన్‌ ॥ 2డీ తా॥ నిత్యమై నిరతిశయమగు నొ యుత్క్యష్థ న్పృఖావమును ఎయిం గని మూఢుట నన్ను తమవలెనే వూర్చుము తెలియండని నొడవై యుండి. ఇప్పుదు. కర్మవళమున వుట్టి తెలియంఎదుచున్నవానినిగా తదబంళురు

నాహం ప్రకాశ స్స్పర్వస్య

యోగ మాయా సమావృ్పతః | మూఢోఒయంల నాఒభిజానాతి

లోకో మా మజ మవ్యయమ్‌ ॥ 25 తా మనువ్య శరీరముతో నవతరీంచినవాడ నసటవే నా యుత్క్ష న్వుభానమెలరకు నోదరించదు. అందుచే లోకులు మూడులై వన్ధు

శ్రీమద్భగవద్గీత 7 వ అధ్యాయను ఎీటెలో వుట్టుట గిబ్టుటు మొదలగు నికారములు. బేనివానినిగ నెణుంగజాల కున్నారు

వేదాఒహం సవుతితాని

వర్తమానాని చార్జున' |

భవిమ్యాణి చ భూతాని

మూాంతు చేదన కశ్చన ॥ ౨6 తా అర్హువా! భూత భవిష్యద్వర్తమాన నొలములలో నుందు ఎకం ప్రాణులను వేనెజుంగుదును కొని నా తత్పహెటింగ నన్నే ఆశ్రయించు పాణియొక్కటియు లేదు

ఇచ్చా ద్వేష సముత్హేన

ద్వన్ష్య మోహేన భారత' |

సర్వభూతాని సమ్మోహం

సర్గే యాంతి పరంతప ? ॥ 27 తా! అర్జునా" పూర్చుజన్మమున ఏ జీవుని అభిలాన్న విద్వేవములు వీ ద్రంద్దములయందు నెలకొని యుండెనో ఆ బీవుడు వుట్టునపుడు న క ద్వంద్వములయందలి ఇచ్చాద్యేనములతోనే పుట్టును దానిచె ఎనికీ ఆ భోగములయందు భోగ్యములనెదు బుద్ధియు,

శ్రీమద్భగవద్గీత 7 న అధ్యాయము 2౧00 అద్చేవ్యముల యందు ద్వేషింవ తగినవనెదు ఎిద్దియు (ఇదియే నంమోహము) వుట్టుముందును అందుచే భగనంతుని నంశ్హేషమే నుఖమనియు ఆతని నెడబాయుటియే దు ఖమనియు తదలంవజూందు యేమోం త్వంతగతం పాపం

జనానాం పుణ్యకర్మణాం

తే న్యంద్వ మోహనిర్ముక్తాః

ఫజంతే మాం దృఢవ్రతాః ॥ 28 ఈతా॥ ఎవరికి అనాదియగు. పావరాశి యంతయి వుజ్వకర్మాను ష్టానమచే క్షీ ణీంచునో వాడు నన్ను శరణుజొచ్చి గూణమయనంలగు దృించృముల వలన కలుగునట్ర్ర మోహమును లీడ్‌ విశ్చర్యకైవర్వ భిగవల్లాభిముల కొణుకు గట్టీ వట్టుదలతో నన్నుపానింతురు జచావుతణు మోక్షాయ

మా మాశ్రిత్వ యతంతియే |!

చె బ్రవ్మా తత్‌ విదుః కృత్స్నం అద్యాత్మం కర్మ చాఖిలమ్‌ ॥ ౨29 తా|| ఎవడు నన్నాశయించి శద్దాల్మ నృరూవమం అభించటివై వ్రయిత్సింలులే వొరా టస్హైమానా, లెక్షమైన అధ్భార్మచంరు,

శ్రీమద్భగవద్గీత ళన అధ్భాయము వీలే స్‌కల కర్మలను ఎణుంగవలెను సాధిభూతాధిదైవం మాం సాధియజ్ఞం చయే విదుః | ప్రయాణకాలేఒపి చ మాం చే విదు ర్వ్యుక్త చేతసః ॥ 30 తా॥ నన్ను అధిభూతముతో కూడినవాననిగాను, అధిచైవమాతో కూడిన వానివిగొను అధియజ్ఞముతో కూడిన వానినిగాను తెల నుకొవిన వాడును. చనిపోవు నమయముందు కూడ నాయందే వియమింపఎడిన చునన్సు కలవారును వారు కోరెదు ఖఅంములకు తగినట్లు నన్ఫైటుంగవలెను ఇతి శ్రీమదృగవట్లీతాకు ఉవనిషత్యు ద్రవ్మవిద్యాయాం యోగవాస్త్రే ఆకృష్ణాడ్దున ఫంవాదే జ్డాన విజ్ఞాన యోగో నావు సప్తమోజధ్యాయ ||

శ్రుమద్దుగవద్గీతా

అస్త మోడుధ్యాయు అక్షర వరమా యోగః అర్జున ఉవాచ కిం తత్‌ బ్రహ్మ క్రి మధ్యాత్మం కిం కర్మ పురుషోత్తమ! | లఅధిభూతం చ౦ ప్రొక్తం అధిదైవం కి ముచ్యతే ॥ క్షే తా! ఓ కృష్ణా! శైవల్వార్ధుణకు తెలియవలనీన తద్బహ్మా, అధ్వా త్మము,. కర్మయనగా నేమియో, వాళ్టర్వార్డులకు తెలియనలనీన అధిభూతము అధిదైవము అనగొ సమియో తొటవుము అధియజ్ఞః కదం వో౬త్ర దేహేఒస్మిన్‌ వముధుసూదన! | ప్రయాణకాలే చ కదం జ్లేయోఒసి నియతాత్మభిః ॥ 2

శ్రీమద్భగుక్లీత కి వ అధ్యాయము చరా తా! శ్రీకృష్ణా.ఈ కొన్చించు. శరీరమున అధియజ్జమని_ పిలువబడు వాడెవడు” వాడట్లు వలువబడుటకేమి కొరణము” అత్మ శరీరమును విడవిపోవు తడుణమున స్వాధీనమనన్కులగు నీ మువ్వురిచేతను నీవెట్లు ధ్యానింపబడవంయును” శ్రీభగవాన్‌ ఉవాచ అకరం బ్రహ్మపరమం ఆం భూతభావో ద్భవ కరో విసర్లః కర్మ సంజ్రితః ॥ 3 గ హ్‌ తా! ప్రక్ఫతికం యెను, పెద్దులకం పెను వియ్షణమ॥ు శుద్దాత్మ నము దాయము తద్భ్రహ్మమనియ., ఆత్మను నిరంతరమంటియుండు భూత మాక్ష్మములును, వాటేవలనఎిబ్టు వాననాదులను అధ్వా త్మమనియు, మనుమ్యుడుగా బుట్టుటకు కారణమైన సంభోగము కర్ణయనియు చెప్పబడును ఈ మూడింటిలో మొదటిది ముము క్షువులకు పొందబడుటకును మిగిలిన రెండును విదువబదడుటకురు నెజుంగదగినవి అధిభూతం క్షరోభావ్హ అగ్ని దుప వా పురుష శ్చా ధి దైవతం ।

'శ్రీమద్భుగవట్లీత 8 న అధ్వాయము 2/3

అధియిజ్లో౬హ మేవాఒత్ర

దహ దేహభ్చతాం వర! ॥ త్త

తా॥ బ్ర హ్మేంద్రాదు అనుభవించు. విషయములకం'టె విలక్రణనైైన

తమకాధారమగు భూతనూక్త శ్రములతో కూడియుండు *“అధిభూత

మనబడు శిబ్దాది భోగములును, ఆ బ్ర హేంద్రాదు లందరికం కును పై ళీ, కి న. గా

వాడగుటిచే “అధిరైవోమని చెప్పబడు నర్చేశ్చురుడును వర్చర్వార్డున

కెజుంగ దగినవి ఇంద్రాదులలో నంతర్వామిగానుండి సమస్తయజ్ఞ

మరచే నిజముగ నారాధించబడుటనే “నధియజ్జమనబడు శ్రియ వతి

ముగ్గురిచే నెజుంగ దగినవాడు

అన్తకాలే చ మా మేవ

స్మర న్ముక్త్వా కలేబరమ్‌ |

యయుః ప్రయాతి స మద్చానం

యాతినా స్తత సంశయః | ర్‌

తౌ॥ నురణ నమయమాున భగవంతుని మాత్రమే తలంచుచు వని

పోవు వాడు. నిన్సంశయముగ తాను తంంచు భగవల్సు సరూసమునే

పొంది తీరును

శ్రీయద్బగవర్లీత త్‌ వ అధ్యాయము 2 యం యం వాజపి స్మరన్‌ భావం త్యజ త్యంతే కవేబరం |! తం తమే చెతి కౌంతేయ సదాతద్చావబావితః ॥ 6 తా|| ఏ బృడూఎమును. తలందువు చనిపోవుదున్నాడో నిరంతర మ్‌ న్పదా. ధృానుంస్మారముటిదువే తిరి॥ పన్నా ంతరమనందా ఖృరూఎములోనే అట్టుమున్నాదు తస్మా త్పర్వేషు కొాలేషు వూ మనుస్మర యుద్ద్య చ|! జో ముయ్యర్పితమనో బుదైః జవ మా మేవైష్యస్య సంశయః ॥ ౮ రా॥ కావున్న ఎలెపావువరకును అర్పచా నన్హే ధ్వానించుచు దానికీ వ వారైన వర్లాశమునాంలకు. చెందిన నిత్మనైమిత్తి కళర్శ లను యుమందుము... ఇట్టపాయముగ నాయందు నీ మనో సెస్తం నుంవి మరణ నమయమన నన్నే తలంచుచు నీవు కోరినో రతిశ నన్న పొందుటలో సందేవావేదేద్ర మన్న నుంచుటి యనగా ధ్యానించుట దిదినుందుట ది ఫలమ తెచ్చునని నమ్మియందుట జ జ

శ్రీమద్భగవద్గీత త్‌ న అధ్యాయము 2/5

అబ్యాస యోగ యుక్తేన

చేతసా నాన్య గామినా 1

పరవుం సుురుషం దివ్యం

యాతి పార్చా! నుచి నయన్‌ ॥ 8

తా॥ అభ్యానమనగా- ధ్యేయనుగు వస్తువునందు. నర్చుదా మనస్సు

నుంచుట్క యోగమనగా ప్రతినిత్వము. ధ్యాననమయమున (బ్రీతితో

ప్రత్వక్తనమానాకారముగచేయఐడు వ్రధానోపాననము ఈ. రెండిటి

వలనను మనస్సు ఏకొగ్రనుగును అట్హ్రి మనస్సుతో నంతిమనమయ

మున పరమాత్మను ధ్వానించినచో ఐళ్చ ర్భమున భగవంతుని పోలిన

యాకారముతో తిరిగి జన్మించును

కవిం పురాణం అనుశాసితారం

అజో రకీయాంస మనుస్మరే ద్యః |

సర్వస్య ధాతార వమచింత్యరూపం

ఆదిత్య వరం తమసః పరస్తాత్‌ ॥ 9 ళా

తా॥ నర్వజ్ఞుడును, వురాతనుడును, వ్రపంచమానకు శిక్షకుడును,

జీవుని "కంచెను మాక్ష్మ మైనవాడును, నృష్తికర్తయా, చింతింప

శక్యము కాని విలక్షణ స్వడూవుడును, అప్రాక్సుతమై నూడ్యునివలె

ప్రకాశించు. దివ్వు మంగళ శరీరము కలవాడును అహ వుడుడుని (దీనికి ముందు శ్లోకముతో నంబంధమంకలదు లీ

'ప్రయాణకాలే మనసాఒచలేన

భక్త్యా యుక్తో యోగబలేన చైవ |

భ్రువో ర్మథధ్యేప్రాణ మావేశ్య సమ్యక్‌

స తం పరం పురుష ము పైతి దివ్యం ॥ తా॥ అట్రదిన్యమైన వరమవురుష్నని ఎత్యాభ్యానముగల భిక్తీయోగ బలమునే. చలించని మనస్సుకలవాడై. వనిపోవు నమయమందు కనుబొమల మధ్య ప్రాణవాయువును ఎక్కగా నిలిఫీ నదా న్మరిం చువాడు తప్పక ఆ దివ్యావురువునితో సమానమగు విళ్చర్వము కలవాడగుము

యదక్షరం వేదవిహో వదంత్రి

విశంతి యద్యతయో వీతరాగాః | యదిచ్చంతో బ్రహ్మచర్యం చరంతి

చత్తే పదం సంగ్రహేణ ప్రవక్ష్యే ॥ క

వు.

తాం వేదార్థము నెజ్‌ంగిన పెద్దలే యక్షరమును న్హాల్వాది వికారములు నిదానినిగా. వెప్పుదుల్నో విరక్తులపు యతుల బీ యకరమును

శ్రీమద్భగవద్గీత తి వ అధ్బాయము ౨ీ£7

పొందగోరి (అమ్మా వర్వము నావరింతురో, నఖిల వేదాంత వనిద్ర అ ఇ

మైన అద్ర నా స్పడూవమణు అక్తరమను డఉపాననరు లగినట్టు రకు

నంగ్రహముగ జె ప్పైదను

సర్వద్యారాణి సంయమ్య

వునో హృది నిరుద్య్య చ!

ణ్‌, ఖ్‌ ణా

ము రాధా యాత్మనః ప్రాణం

ఆస్థితో యోగ ధారణామ్‌ ॥ 10

వ. జ్ఞానేంద్రియములను వాటి వనులనుండి మరలింవ్కి హృదయి

శనుల మందున్న వురుషోఓిత్తమనియందు. మనస్సును. నిలిప్కీ

అచ్చట వ్దంమైన స్థతికలవాడ్రై తన ప్రాణవాయువును తలయం

దుందు నుషుమ్నుయందు వ్రవేళపెట్రి,

(దీనికి ముందు శ్లోకముతో నంబంధము కలదు)

ఓ మిత్యేకాక్షరం బ్రహ్మ

వ్యాహరన్‌ మా మనుస్మరన్‌ |

యః ప్రయాతి త్యజన్‌ దేహం

స యాతి పరమాం గతిమ్‌ ॥ 13

తా! నన్న బోధించనట్హో ఓం అనెడు ఒకే అక్షరము నుచ్చురించుచు

శ్రీమద్భుగదన్లోత తీవ అద్భాయము వాకీటో ఓంకార. వామ్యుడనగు నన్ను ధ్యానింయమచు శరీరమును నిడివి అర్చిలాది మార్గమున పోవువాడు నాతో నమానమణు ఆకారమాగల తన శుర్దాల్మ స్వరూపమును పొందును

అనన్య చేతా స్పతతం

చవా వమూం స్మరతి నిత్యశః |

తస్యాహం సులభః పార్ట!

నిత్యయుక్తస్య యోగినః ॥ శేతే తా॥ అర్జునా ' భక్తియోగారంభమునుండియు నర్షకాలమును ఇతర విషయములను తలంచక నన్నే న్మరించమును నాతోడి నిత్వనంబం రధమును కోరున్ట్టో భిక్తియోగికి వేనే పొందదగినవాడను, అతడు నన్గు నుఖముగ పొందగలడు

మూ ముపేత్య పునర్హన్మ

దుఃఖాలయ మకౌశ్వత్‌ం ।

నొప్షువంతి మహాత్మాన

సంసిద్ధిం పరమాం గతాః ॥ 15 ఈ గొవ్పు మనబ్బు౩లవారు నా నిజస్పృరూనము నెభింగి నాయందే తము మనమ్సును లగ్షముచేస్‌ నన్దే జ్యళయింది ఉపాపించి నంనీక్ధి

శ్రీముద్ధుగనట్లీత తి వ అధ్యాయము 2/9 రూవుడసైన నన్ను పొందుచున్నారు విదపు వారు దుఖ వరంవరలకు స్థావరమగు. నస్టిర జన్మలను పొందరు

గ థె ఆ(బ్రహ్మా భువనాల్లోకాః ప్పన రావర్తినోజఒర్జూన! 1 మా ముసేత్య తు కౌన్తేయ ఇల వ్‌ పుునన్దన్మ న విద్యత ॥ 16 తా॥ అర్జునా 7 బ్రన్మా లోకము మొదలైన లోకములెల్లై నళించునని, కొవున ఆలోకములను పొందినవారికి తిరిగివచ్చి నంసొరమున జన్మించుట తప్పుదు నేను నిర్చికొదుడనగుటచే నన్ను పొందిన వారికి నాళ ప్రనక్తీలేదు. కనుక నారికీ తిరిగి వుట్టుట యుండనేరదు సహస్రయుఃగ పర్యన్తం అహర్యత్‌ బ్రహ్మణో విదుః | రాత్రిం యుగసహస్రాన్తాం తే2౭ హోరాత్ర విదో జనాః ॥ 17 తొ| నా నంకల్చిముచే గావించబడిన అహోర్యాతుల నిర్ణయము నెజంగిన వారు చతుర్ముఖ (బహ్హకు వగలు నేయి చతుర్వుగముల

శ్రీమద్భగవద్గీత తి వ అధ్యాయము 220 వరిమితి కలది గాను, ర్యాత్రియును. వేయి చతుర్యుగముల. సరిమితి కలదిగొను ఎజుంగుదురు

అవ్యక్తాత్‌ వ్యక్షయ స్సర్యాః

ప్రభవన్న్యహ రాగమే 1

రాత్రాగమే ప్రలియనశ్తే

తతైవావ్యక్త సంజ్ఞకే ॥ 18 తా! బ్రహ్మకు ప్రగలు వచ్చినపుడు మూడులోకముంలయందథి నమస్త వన్తువులును చతుర్ముఖ బ్రహ్మ శరీరమునుండి వుట్టుచున్నవి అట్లే ఆ బ్రహ్మకు రాత్రి రాగానే ఆ దేహమునందే లీనమగుచున్లువి భూతగ్రామ స్స ఏవాఒయం

భూత్వా భూత్వా ప్రలియతే | రాత్రాగమేఒవఈ పార!

శ ల ననే

ప్రభవ త్యహరాగమే ॥ 19 తా!ీ అట్టి యూ భూతజాతమంతయు శర్శకు వళమైతదనుపారముగొ చతుర్చుఖ బ్రహ్మకు వగలు రాగానే వుట్టుచు రాత్రి రొగొనే అణగిపోవుచున్లుది క

శ్రీమద్భ్ధుగవ్లోత తి వ అధ్యాయము 22/ పర స్తస్మాత్తు ఖావోఇ_న్యో వ్యక్షో౬_వ్యక్తాత్‌ సనాతనః |

యస్ప సర్వేషు భూతేషు

నశ్యత్వు న వినళ్యతి || 920 తా॥ అచేతననుగు నీ ప్రక్ఫతి కంటె గొప్పు వురుషార్థమైనవాడును, ఉ్ఞానాకారుడు గాన దావికంయెు విజూతీయుడును, ఏ (ప్రమాణ మునకును గోఛరించని వాడును, నిత్యమైనవాదును,. ఆకాళాది భూతముబు నళించినము వాటి యందుండియు నళించనివాదుము నగు నరికద్దమైన ఆళ్ళ,

చు కు

(దీనికీ ముందు శ్లోకముతో సంబంధము కలదు)

అవ్యక్తో ౬ఒ_క్షర ఇత్యుక్తః

త మూహుః పరమాం గతిం |

యం ప్రాప్య న నివర్తన్తే

తడ్డాము పరవముల మవు |! [1 తా ఏ (మాణమంలకును తెలియబడకు (వకుల నంబంధమునకు తగని వరిళుద్డ నృరూవుడక్తరుడు వేదవేత్తలీ స్వడూవముమ నర మగతి యవి చెప్పుదురు. ఇట్టి యాత్మ స్వరూపమును పొందినవారు

శ్రీమద్భగవద్గీత 8 వ అధ్యాయము 222 మరబ వుక్తుడు, ఇది నాకు ముఖ్యమైన నియమన స్థానము పురుష స్స పరః పార్ట!

భక్త్యా లభ్య స్త్ప్వనన్యయా |

యస్యాన్తస్తాని భూతాని

యేన సర్వ మిదం తతమ్‌ ॥ ౨22 తాకీ అర్జునా " ఎవనిలోసల సమస్త భూతములును అంత న్లతమ్ములై యున్నవో, ఏ పరమపురుషునిచే నమస్త ప్రవంచము వ్యాప్త మైయున్నుదో అట్ర పరమాత్మ అనన్యమగు. భక్షీవే మాత్రమే పొందదగినవాడు

యత్ర కాలే త్వనావృత్తిం

ఆవ్బట్తిం చైవ యోగినః |

ప్రయాతా యూంతి తం కాలం

వక్ష్యామి భరతర్షభ! ॥ 23 తాకి అర్జునా " దేహ్లును నిడీవి ఏ కొలాభిమాని దేనతలుండు మార్గమువ పోయిన యోగులు తిరిగి వుట్టర్తో ఏీకాలాభిమాని దేవత లున్హు మార్గమున పోయినవార్చు తిరిగ వుట్టుదురో ఆ మార్గములను శాద్చి చెప్పెదను

శ్రీమద్ధుగవద్దీత తి వ అధ్యాయము 223 అడ్జి ర్జో ఫలి రహ శ్శుక్షః

షణ్మాసా ఉత్తరాయణం |

బ్రహ్మ (బహ్మవిదో జనాః ॥ 2 తా! అర్జీ డూవమైన తేజోజభిమాని దేతయు, వగటియభిమాని దేవతయు, శుక్తవక్షాభిమూని దేవతయు, ఆరుమానముల నరిమితిగల ఉత్తరాయణాభిమాని దేవతయు మొదలగు వాడుండునట్రో మార్గ విశేషమున పోయిన (బ్రహ్మో సానకులు బ్రవ్మానే (వరమాత్మన్వే పొందుదురు

షణ్మాసా దక్షి ఆకజాయనం |

తత్ర చాంద్రముసం జ్యోతిః

యోగీ ప్రాష్య నివర్తతే ॥ 25 తా! ధూమాభిమాని దేవతయు,. రాత్రి అభిమాని దేవతయు, క్షష్ణవక్రాభిమాని దేనవతయు, ఆరుమూనములు సరిమితిగల దక్షిణా యనాభిమాని దేవతయ్యు నీ మూర్గమందుందులో అట చందమండల చూర్గమున వుత్వాత్ముడు పోయి తిరిగివచ్చి భూమియందు వుట్టును

శ్రీయద్భగవద్లీత తీవ అధ్యాయము వైటశ శుక కృషే గతి హ్యేతే

న. న్‌] జగత శ్చాత్వతే మతే | ఏకయా యాత్యనావ్పత్తిం అన్యయా౬ఇ_వర్తతే పస్పునః ॥ 26 తా[ శుకవక్షముతో కూడినది యర్చిరాదిమార్గము.. క్షస్థవక్షముతో కూడీనది ధూమాది మార్గము అర్పిరాదిమార్గమున సొయింనవాదు తిరిగి భూలోకమున వుట్దదు ధూమాదినూర్గమంన పోయిన వాదు మరలవచ్చి భూమిపై జన్మించుమున్నాడు ఈ మార్గములు రెండును జ్ఞాముంకును వుణ్యకర్ములకును శాత్చుతహ్టైనవని (శుతులు ఉద్దోషించుచున్నవి

వైతే స్పతీ పార్ట! జానన్‌

యోగి ముహ్యతి కశ్చన |;

తస్మాత్‌ సర్వేషు కాలేషు

యోగ యుక్తో భవార్జున || ల్లో తాగి అడ్జవా ఈ రెందు. దారులలో నర్చిరాది మార్గము పర్గిగాహ్యము ధూమాదిమార్లము పరిత్వాజ్యము, ఇట్లు లంంచు యోగి మరణ సమయమున (భ్రమను చెందడు తనకు వొతమగు

శ్రీమద్భగవద్గీత 8 వ అధ్యాయము ౨26 నర్చిరాదిమాద్ధమును బట్రీయే పోవును కొవున అర్జునా / నీవు నర్చకొాలములయందును అర్బిరాదిమార్లమునే తలంచుచుందుట అనెడు యోగముతో కూడియుండుము వేదేషు యజేషు తపస్సు చైవ (ఇ పి ర

దాసపు య త్పుణ్యఫలం ప్రదిష్టం | అత్యెతి తత్సర్వ మిదం విదిత్వా యోగ్‌ పరం స్తాన ముమైతి చాద్యమ్‌ ॥ తా! ఇట్లీ. రెండధ్యాయములలో. చెప్పబడిన భగవంతుని మాహాత్మ్యమును. తెలినికొనుటనలన-వేదములను అభ్యినించుటదే తను, యజ్ఞతపోదానాది వుణ్యకర్మ ల నాచరించుటచేతను ఏ ఫలము కలుగునని చెపుబడినదో = ఆ ఫలము నంతను గక్టీవరకవలె తలం చును ఖఇంతియగాక జ్దానికీ పొందదగిన అనాటీకని మిన్హయగు అనాది స్థానమునున్ను పొందుచున్నాడు

ఇతి శ్రీమద్ధృవద్గీతాను ఉవనిసత్సు

బ్య అజ్‌ (వ్మా విద్వాయాం యోగ శాస్త క్రుష్ణార్దున నంనొ అక్షరపర (బ్రహ్మ యోగో నామ అస్త మో౭ధ్యాయః జి

(శ్రీమద్భగవద్ధితా రాజవిద్వారాజుగువ్వు యాగం నవమో౭_ధ్వాయ*

శ్రీభగవాన్‌ ఉవాచ

ఇదం చు తే గఎహ్యాతనుం

'ప్రవక్ష్యా మ్యనసూయవె |

జానం విజాన సహితం

కా ఇ శ్‌ ు యద్‌జ్ఞాత్యా మోక్ష న్‌ బఇ-శుబాత్‌ ॥ శే తా | మిక్కిలి రహన్యమైన భక్తియోగమును. ఉపాఎనా. విశేష జ్ఞానముతో నహ న్లా మూఖాత్మ్యమంను. విని యనూయనాందని నీకు చెప్పెదను దాని నాటెంగ యనుక్షించినవో నన్నుపొందుటకు వ్రతిబంధకముంగు పానములన్లియం పోను

రాజవిద్యా రాజగుహ్యం

పవిత్ర మిద ముత్తమమ్‌ |

'ప్రత్యక్షావగమం ధర్మ్యం

సుసుఖం కర్తు వమువ్యయమ్‌ ॥ 2

శ్రీమద్భుగవద్లీత 9 వ అధ్యాయము 227 తా! ఈ భక్తీ విద్యలకు రొజు రసహన్యములకు రాజు, అన్హింటీక్షం పెను మిన్సు నన్ను పొందుట కాటంకవరచు సొనముల నన్దింటేని పోగొట్టునది నన్ను ప్రత్వక్షముగ జూవునది ధర్మమును తవునిది మిక్కిలి (పియముగ వర్గిగ్రవొంచదగినది. ఫలమును పొందించియు తాను నళింవనిది అశ్రద్దదానాః పురుషాః ధర్మ స్యాస్య పరంతప | అప్రాష్య మాం నివర్తచ్తే వృుత్యు సంసార వర్మని || వ తా॥ అర్జునా ర ఈ ధర్మము ననుష్టించుటకు యోగ్యతయున్హను దీనియందు నిశ్చాసముతో దీని నాచరించవలెననెడు తొందరలేక యుండు వురువులు నన్ను చేరనేచేరరు. వారీ నంసొరమునందే నిరంతరము నిలిచిపోవుదురు వయా తత మిదం సర్వం జగ దవ్వక్త వమూర్తినా | మత్‌ స్టాని సర్వభూతాని

ప షువసితః ॥ త్త న చాహం తేష్వవస్థి

శ్రీమద్భగవద్గీత తి వ అధ్యాయము 228 తా॥ నేను నా నృరూవము నందరకును గోవరింపజేయకయే నంతర్వామిగా జగత్తునందంతటను న్యానీంచియుందును. కొవును నాయందీ నమస్త భూతములున్ను ఆధారసడియున్నవి కొన్మి నేను మాత్రము దేనియందును ఆధారపడి యుండలేదు నచ మళ్ళా నని భూతాని పశ్య మే యోగ మైశ్వరం |

చ్‌ భూతభృత్‌ నచ భూతస్టః మమాత్మా భూతభావనః | ఠ్‌ తా॥ నేను సమస్తభూతముంను నా నంకల్చముచే మాత్రమే ధరిం చియుందును, ఇట్లు నేను భూతములను భరించుమున్నను వాటినే నాకువకొరవేమియ. రేదు నా నంకద్పిమే వాటిని వుట్రించి ధరించి నియమించుమున్లుది వాయు స్పర్వత్రగో మహాన్‌ | మత్తానీ త్యుపధారయ ॥ 6 తా! గొప్పదైన గొలి వట్టలేలి ఆకనమునందు నెంకొని యంత

శ్రీమద్భృణవట్లీత 9 వ అద్భాయము 229 టను. తిరుగుచున్సుడి. దానికి నేనేగదదా యూధారము అజ ప్రాణులన్చ్టియు నా యందుండి నావేతనే ధరింవబడియున్చృవని నిళ్చయించుకొనుము

సర్వ భూతాని కౌంతేయ!

ప్రకృతిం యాంతి మామికాం |

కల్పక్షయే, ప్పునస్తాని

కల్పాదా విస్పజామ్యహమ్‌ | ళా తా॥ అర్జునా ! కల్పాంతమున భూతములన్చియు నా నంకల్పముదే నా శరీరమగు క్పుతిని పొందుచుండును. వాటినే కల్పారంభమున తింగి నా సంకల్పమువే వుజింతును

ప్రకృతిం స్వా వమువప్పభ్య

విస్పజామి పునః పునః |

భూతగ్రామ మివముల కృత్స్నం

అవశం ప్రకృతే ర్వశాత్‌ ॥ 8

తా॥ నా వ్రక్ఫుతి నివ్యితముగా నరిణమించునది దానివి నేను

ఎనిమిది. విధములుగా నరిణమింవజేయుదును. ఇట్ల నా వ్రళ్ళతికి

యధథీనమై వరవళమైనో ప్రాణులనన్లింటిని ఆయా కొలయులయందు

శ్రీమద్భగవద్గీత తిన అధ్యాయము 230 అనేక రీతులుగా వుట్టింయచుందుమ

నచ మాం తాని కర్మాణి

నిబధ్నంతి ధనంజయ! |!

ఉదాసీనవ దాసీనం

అసక్తం తేషు కర్మసు ॥ 9 తా॥ అద్జువా ! హెచ్చుతగ్గులుగా మండు ఆ నృష్టీ మొదలగు కర్మలు నాకు _దోషములనాపాదించవు ఏీలనన ఆ హపొచ్చు తగ్గులకు కారణము నారి వారి వుణ్యపానములే గాన నే నందు సంబంధములేక ఉదానీనుడవై యుందును మయాఇధ్యక్షేణ ప్రకృతిః

సూయతే సచరాచరం |

హేతునా౬నేన కౌన్తేయ

జగద్ది పరివర్తతే ॥ 10 తా! అర్జువా * నేమ ప్రకృతికి అధికారిని నేను నా నంకల్పముతో జీవులను. కర్మానుగుణముగా చూచుచుందును. దానిననునరించి ప్రకృతి నమస్త చరాచరాత్మకముగు జగత్తును కనుచున్నది. వేనట్లు చూచుచుందుట చేతనే జగత్తు (ప్రవర్తించుచున్నది

శ్రీమద్భగవద్గీత 9 వ అధ్యాయము 231 అవజానన్సి మాం మూఢాః

మానుషీం తను మాశ్రితం |

పరంభావ మజానన్త్నః

మము భూత మహేశ్వరమ్‌ ॥ | తా! కొందరు అనివేకులు నా పరత్యము నెజుంగడు వారు నమ్ము తక్క్‌న మనుష్యుదతో సాటీవానినిగొ జూచుచు నకలభూతములకును అధిపత్సులైన బ్రహ్మర్వుదేంద్రాదులకు కూడ నేను. అధిపతిననియు జేవలము కరుణచే మానవ శరీరమును ధరించితిననియు వారెజుం గరు

మోఘాశాః మోఘకర్మాణో

మోఘజ్ఞానా విచేతసః |!

రాక్ష సీ మాసురీం చైవ

ప్రకృతిం మోహినీం శ్రితాః | 12 తా! వ్రక్ఫుతి తామన న్వభొవము రాజన నృభావము మోవొంన జేయు... స్వభావమును కలదిగొనుందును అది నా మవొమను మరుగువరచును. దానికి వళమైనవారికి నన్ను గూర్చిన. నిజమైన జ్ఞానముండదు. కొవున వారి జ్ఞానము వారి కోరికలు, వారి కర్ణులు

శ్రీవర్బనక్ష... కనలర్యాయము 232 అన్నియు నిర్థకములే యగుచున్నవి దైవం ప్రకృతి మూర్రితాః | జ్ఞాత్వా భూతాది మవ్యయమ్‌ ॥ 13 తాకి అద్దువా ] పొల్పిక ప్రకృతిగల మహాత్ములు నన్ను భూతములకన్లి టీకిని ఆదికారణమైన వానినిగాము నాళశరహితునిగాను తెలునుకొని, ఇతర చింతలనన్నిటిని విడిచి భిజించుటయే వ్రయోజనముగానన్ను భబొంతురు సతతం క్షీరయంతో మాం యతన్త్న శ్చ దృఢవ్రతాః | నమస్యన్త శృ మాం భక్తా ఖై నిత్యయుక్తా ఉపాసతే ॥ కడ తాక వారు నాయందలి (్రీతిపారవశ్యమున నన్ను గూర్చి (ప్రేమతో పొడుచ్చు వాకు నంబంధించిన వములకై దృఢసంకల్పముతో యత్సిం చుచు నాకు నమన్కరించుచు నాతో నెల్లప్తుడును కూడియుండ నలెనని కోరుచు వాత్మయున్నంత వరకు నా దాస్యయునే యభిల

శ్రీమద్భగవద్గీత 9 వ అధ్యాయము 223 వంచి నన్దుపావీంతురు జా యా యజంతో మా ముపొసతే | ఏకత్వేన ప్పధ క్త గన బహుధా విశ్వతో ముఖమ్‌ ॥ 15 తా॥! మరికొందరు మవాత్ములు జగత్తుయొక్క ఆకారములనుబజ్హో నానా విధములుగనున్లు నన్ను ఒక్కనిగనే యెొజీంగి ఉపానీంతురు దీనికే జానయజమని పేరు

చా ్‌ అహం క్రతు రహం యజ్ఞః స్వథధాఒహ మహ మౌషధం |! మన్తోో2-హ మహమేవాజ్యం అహ మగ్ని రహం హుతమ్‌ ॥ 16 న. జ్యోతిష్టోమాదిక్రతువులు, వంచమహాయజ్జములు, సీతురుల కిప్తమైన స్వుధ = (ఓవధి వికారన్లైన హవిన్భు) మంము నేయి మొదలగు హవిస్సు ఆహవనీయాది అగ్జి హోమము ఇవియన్దియు నేనే యగుచున్నాను

శ్రీమద్భగద్గీత 9 వ అధ్యాయము 234 పితాఒహ మస్య జగతో

మాతా ధాతా పితావుహః |

వేద్యం పవిత్ర మోజ్కారః

బుక్సామ యజు రేవచ ॥ క్షే తా! జగత్తువందలి చరాచరములక్కు తండిగాను తభిగాను తాత ముత్తాతలు మొదలగు నంశముల మూలవురువులు వేదము తెలియదగిన సావన వస్తువులు, వేదబీజమగు ఓంకొరము. బుక్‌ నొమ యజుర్వేదములు ఇవి యన్లియు నేనే యగుచున్నాను గతి దృరా ప్రభు స్పాక్టీ

నివాస శృరణం సుహృత్‌ |

ప్రభవః ప్రళయ స్థానం

నిధానం బీజ మవ్యయం ॥ 18 ఈా| పాందవల నినచోటున్ను, ధరించువాడన్సు నియమించువాడను, పొక్టీయై. చూచువాడను, ఇల్లు మొదలగు నివానస్థానమున్ను, రక్ష కమున్ను, మేలుకోడువాడన్సు పుట్టువోటున్ను, లలు.ంచుచోటున్ను; వుష్టైచు శిట్టుచునుందు పదార్థమున్ను, నళించని కారణమున్లూ

శ్రీమద్ధుగవద్దీత 8 వ అద్వాయము 238 తపా మ్యహ మహం వర్షం నిగృహ్హామ్యుత్సు ఎజూమి చ| అవమృుతంచైన వ్యుట్య్యు శ సెదసచ్వ్యా బా వమురున |! 10 భూ

తౌ॥ నేనే జగత్తును తవింవబేయుచున్నాను, నేనే వర్షము నరి కట్టుచున్నాను,. నేనే నర్థము. నొనంగుచున్నాను. లోకమునకు వప్రతకు తెారువును మరణ నిమిత్తమును నేనే వర్తమాన భూత భవిష్యత్తు లలో నుండెదు వన్తువులన్నియు. నేనో త్తెంవిడద్యా మూం సోమపసాః పూతపాపాః యజె రవ్వా స్వర్గతిం 'పారయంతే।

ఎటో 0ఎ ౧ కష స తే పుణ్బ మాసాద్య సుడేంద్ర లోకం అన్బృంతి దివ్యాన్‌ దివి దేవభోగాన్‌ ॥ 20 తాశ! మూడు వేదములలోని కర్మ కొండయందుమ్యాతమ నిష్టకల వారు ఇంద్రాది రూవముగా నున్న నా శరీరములను వూబింవి సోమపాొనముచేనీ పొవమంలను పొగొట్టుకొని వృర్గమఖములను నాంఛింతురు. వారావుణ్యఫలమగు న్వుర్ధమును పొంది అచ్చట తత్సంపంధన్వైన దేవభోగముల ననుభివింతురు

త్రి శ్రీయద్భశద్గీత 9 వ అధ్యాయము 2 నం చతేతం భుక్త్వా స్వర్గలోకం విశాలం స్‌ శంతి క్షీణే పుణ్యే మర్త్యలోకం వ్‌ వ్‌ ఏవం త్రయీధర్మ మనుప్రపన్నాః గతాగతం కామకామా లభంతే ॥ 2] తా|| అట్రీ కర్మఠులు విశాలమైన స్ప్వర్ధలోకమును అనుభవించి అందు లకు మూలభూతమైన పుణ్యము క్షీణీంవగా తిరిగి మనువ్యలోకమును ప్రవేశించు చున్నారు. ఇట్లు కేనలము (తయూ. ధర్మమును జుశయిం చిన వారు అస్థిరములగు స్వర్గాదులనే మాటిమాటికి అనుభవించుచు చచ్చుచు వుట్టుచు. నుందురు అనన్యా గ్చృింతయంతో మాం యే జనాః పర్యు పాసతే । యోగక్షేమం వహామ్యహమ్‌ ॥ 22 తాః ఏ ప్రయోజనమును కోరక వన్డే ధ్యావించుము. పూర్తిగొ ఉపొవించుచు నాతో విత్వవంబంధమును కోరునట్టి నా భిక్తుల యొక్క యోగక్షేమములను నేనే నహీంతును

శ్రీమద్భగవద్లీత 9 వ అధ్యాయము 237 (నను పొందుట *యోగము+? తిరిగ భూమిలో జున్జి ౨ఎముందుట “క్షేమము? యే త్యన్యదేవతా భక్తాః యజన్తే శ్రద్ధయా౭_న్వితాః | తేఒ-పి మవూమేవ కాన్సేయ యజంత్యవిధిపూర్శకమ్‌ ॥ 23 తా! అర్జునా! కేవల ఇంద్రాది దేనతలయందు మూత్రమే భిక్తీ కలవారై (ద్దతో వారినే పూజించువారునూడ నిజమునకు అంత ర్యామినగు. నన్ను వూజించునారలే యగుచున్నారు. కాని ఈ విధానము వేదాంత నిధులకు విరుద్ధమైనది అహం హీ సర్వ యజ్ఞానాం

జా భోక్తా చ ప్రభు రేవ చ | న తు మూ ముభిజానంతి తత్తేనాతశ్ళ్యవంతి తే ॥ 24 తా! విజమూరయ నకల యజ్ఞములచే నారాధింపబదు వాడనున్ను వాటికి. ఫలము లొనంగువాడనున్ను నేనే. ఇట్లీ విజయను కర్మ తులెదుంగరు గొన వారు వురుష్తార్ల వరిభ్రస్తులగుచున్నాడు

శ్రీమద్భగవద్గీత 8వ అధ్యాయము 23లీ యాంతి దేవవ్రతా దేవాన్‌

పిత్రూన్‌ యాంతి పితృవతాః |

భూతాని చూంతి భూతేజ్యాః

యాంతి మద్యాజినోఒ_ పి మాం ॥ 25 తా! ఇంద్రాది దేవతల నారాఢించు నంకల్పనుతో వారి నారా ధించువారు ఇంద్రాది. సాయుజ్యమునే బడని వారితోపాటు వారి లోకముల యందు పరిమిత భోగముల ననుభవించి వాడు నథించు వవుడు వారితోపాటు వీరును నళించుచున్నారు. కాని భగనంతు నారాధించువారు ఆతని సాయాబజ్యమును ఐడనీ ఆతనితో నమాన భోగముల ననుభవించుచు వాటికిగాని యాతనికిగాని నాళము లేనం దున తాము కూడ నాశములేకయే తిరిగి నంసారమున ముట్రకో శాళ్ళతముగన క్లే యనుభవించుచుందురు

పత్రం పుష్పం ఫలం తోయం

యో మే భక్తా $ ప్రయచ్చతి ।

త దహం భక్తు శఫ్రపహృతం

అతశ్నామి ప్రయతాత్మనః || 26 తా! నా భక్తుడు నాకు భక్తితో ఇత్ర ఫంములను గోరక నొకీ

శ్రీమద్భగవద్దీత 8వ అధ్యాయమం 299 చ్చుటయే ఫలమని తలంచి ఆకునో, వువ్చున్నో నందున్నో నీటీనో యిచ్చినవో న్రాభిక్తితో సమర్పించిన ఆ వద్యార్థ్రమును. కడువుతీరిన వన్తువు అభించినట్టు జజలెడుగని యానందముతో వారగింతును చాన అ 9, పన ర యత్కరో చు యదశ్నాస యజ్జుహో షి దదాసి యత్‌ ॥ యత్తపస్యసి కౌంతేయ తత్కురుపష్వు మదర్శణమ్‌ ॥ 27 తా! అద్దునా! నీవు దేహధారణకై చేయు. లౌకిక వ్యాపారము లను శాత్రైక్తములగుటచే. చేయునట్హా యజ్ఞ దాన తప వ్రభ్బతి వైదిక కర్యలను. నీకు శేషినగు నాయందర్చుణబుద్ధితో (ప్రేమతో నావరింవుము శుభాశుభ పలై రేవం మోక న్‌ు కర్మ బంధనః |

ఆమె న్‌! సన్నూ స్ట్‌సయోగ యుక్తాత్నా వివమమక్త్తో మా ముపైష్యసి ॥ 28 తా! నిన్గు నాకు కింకరునిగాను, నీవు చేయు కర్ణలన్లియు నా యారాధనగాను తబంచుచు లౌకిక వైదిక కర్మలను చేయుము. ఇట్లు

240 శ్రీమద్భగవద్గీత 8వ అధ్వాయము చేసినదో నుఖదు.ఖముల నొనంగనివి యగుటచే నన్ను పొందుళ కాటంకపదునట్హై నమస్త (సొవీన కర్మలనుండియు. విడువబడి వనే పొందుదువు సమోఒహం సర్వభూతేషు యే భజంతి తు మాం భక్తా న్‌ ముయితే తేషు చాప్యహమ్‌ ॥ ౨6 తా! జుతి ఆకారము స్వభావము జ్ఞానము. మొదలగు నాటీచే గొప్పువారైనను తక్కువవారైనను నవ్దాశయించుటలో నమానులే గొప్పవారని గౌరనించను తక్కువవారని తిరన్కరించను. కొని నమ్మ భజించక నిలునలేని నా భక్తులు మాత్రమే నానట్ల నాలో వొటీవారు వర్రించునక్లే వర్తింతురు నేను వారిపట్ల నాకంటే గొప్పువారివట్ల వర్తించినట్టు వ్యర్తింతును అపిచే త్సుదురాచారో భజతే మా మనన్యభాక్‌ | సాధు రేవస మంతవ్యః సమ్యక్‌ వ్యవసితో హిస్త | 30

శ్రీమద్భగవద్గీత 8 వ అధ్వాయము ౨4! తా॥ చేయవలన్‌నవి మానుటయేగాక చేయరానినికూడా చేయువాడు నుదురాచారి అట్ర్రవాడైనను ఫలాళలన్నిటీని విడిచి నన్ను భజించనిదే నిలవలేక భీబించుటయే. ఫంముగా భిజాంచునో వానిని వ వ్యాగేనరుడనియే ఆదరింపవలెను ఎందుకనగా వాడు నన్డే తనకు న్యామినిగాను గురువునుగాను స్ప్రే హితునిగాను, అన్ని విధముల బంధువునిగాను నమ్మియుండును శ నో ఇ

క్షిప్రం భవతి ధరా శ్రైత్మా శశ్చచ్వాంతిం నిగచ్చతి | కౌంచేయ! ప్రతిజానీహి న మే భక్షః ప్రణశ్యతి ॥ 31 తా॥ అట్టి దురాచారుడైనను నాయందలి భిక్తిమహిముచే వెంటనే భజనతత్పరుడగుచున్నాదు. ఇక నన్న పొందనీయక ఆటంక నరచు దురాచారమదుగంటిపోవును ఇట్టు నా భక్తినారంభించు నరుడె న్లటేకిని చెడడని నీవు నిర్భయముగ ప్రతిజ్ఞ చేయుము మొం హి పార! వ్యపాశిత

ఫ్‌ శ్రిత్య యే౬పి స్యుః పాపయోనయ,; |

శ్రీమద్దగనద్దీత 9 వ అధ్యాయము 242 (స్రియో వైశ్యా ప్రదా శూద్రాః

చేఒపి యాంతి పరాం గతిమ్‌ ॥ 32 తా॥ కర్మకు యోగ్యతరేని స్త్రీల, యాగమున క్షర్ణతలేని వైళ్యులు, వేదాధ్యయనమున కనర్ష్యలగు చాదుల నహజమగు నీదజన్మ కల వారైనను నాభక్తుంగుదురేని ఉత్తమమైన. మూక్తసాధము. నధిలో వొంతురు

కిం పున ర్చాాహ్మణాః పుణ్యాః

భక్తా రాజర్దయ స్తథా |

అనిత్య మసుఖం లోకం

ఇమం ప్రాప్య భజస్వ మామ్‌ ॥ 33 తా! పుణ్యజన్మము. కలిగి నాయందు భక్తిగం బ్రాహ్మణులను, ముమలవంటి రాజులను మాక్తివి బడయగలరని వేరుగ జెవు వలెనా? కొవున నీవును రాజర్థితుల్యుడవై అస్తీరమైన తావ్యత్రయ తవ్తమగు నీ లోకమున వర్తించుచున్నావుగాన నన్ఫు భజింవుము మదడ్యాజీ మాం నమస్కురు |

శ్రీమద్భడు్లీత 9 వ అధ్యాయము 243 వూసే వైెష్యసి యుక్ష్వ్యైవం ఆత్మానం వుత్స్పదాయకః || ౩21 తొ నన్ను ధ్యానింపుము ఆ ధ్యానమును అతృ్భంత (ప్రేమతో చేయుము దానికీ అంగముగా నా పూజలు నల్వము నాకు నమ స్కరింవుము. నన్నే ఆశ్రయముగా కలవాడవై నన్నైనుభవించుటకు నమ్మర్థమగు మనన్వును పొంది నన్ను పొందగలవు ఇతి (శ్రుమద్చుగవద్దీతాము ఉసనివత్స్భు (బవ్మావిద్వ్యాయాం యోగశ్యాస్తే త్రీకృష్ణార్దున సంవాదే రాజవిద్వా రాజగుస్వాయోనో నామ నవమో౬ధ్యాయః॥

శ్రీమద్ధుగవద్దీతా

దళమోఇఒధ్వాయు, విభూతియోగః శ్రీభగవానువాచ భూయ ఏవ మహాబాహో! శృణఎ- మే పరమం వచః | యత్తేఒహం [ప్రీయమాణాయ

టీ వక్ర్యామి హిత కామ్యయా ॥ శే తా[ నా మాహాత్మ్యమును విని నంతోవషపడుతున్నావు గనుక నీకు వొతమును చేయగోరి వెనుక జెప్పిన నా మాహాత్మ్యమును గూర్చి మరల విస్తారముగా నొకమూట జౌప్పెదను దానిని సావధానముగొ వినుము న మే విదు స్ప్సురగణా; ప్రభవం న మహర్షయః | అహ మాద్డిర్లి దేవానాం మహర్షిణాం చ సర్వశః ॥ 2

శ్రీమద్భగవద్గీత [0 న అధ్యాయము ; తా॥ దేవదాఎమూహముదున్సు మహర్షులను చూచినా ప్రలెచదం వయింగరు... ఏంననగా - నోరు దేవతలకును, మవారులకును అన్ఫివిధమ.ల చేతను మూలభూతుడను యో మా మజ మనాటిం వేత్తి లోకమ'హేశ్యంం | అసమ్మూఢ్ల స్స వుర్త్యేషు సర్వపాపైః ప్రముచ్యతే ॥ పై తొ! నన వుద్జుక రేనివాడన్సు ఆదొరేశివాదను మదియ్మి లోక నొధులకు నాధ్తుడన్ను ఇటే నన్న ఎవడు తెలజుకొనునో వాడ్ష మూనవులలో ప్ర మాము (బ్రమరేని వాడగుమున్నాడు అటవాడు సమస్త పొానముల నుండియు వూర్చిగ విడివదుమున్నాదు న బుద్ధిః జ్ఞాన మస మ్మోహ; మే వూ! తమా సత్యం దవు శృవుః | శుఖం ద్యుఖం భవోఇ_బ్బాంవ్లో యం ళ్‌

చాభయ మేవవ్వ ॥ జ్త వ గ ని ను యెక్క. నిరూపణ శకేనలన చేత్రనావ్వ్యూ స్రయమున్ను దొనవలన విజాతీయ( న క్‌

ల యందు సజొతీద్వు రన

శ్రీమద్భగవద్గీత 4౮ వ అధ్యాయము 246 నివృత్తియు. కలుగును ఇవియు - ఓర్పు, భూతసితముగ యద్యార్థమును మాట్లాడుట, బాహ్వేంద్రియ అంతరిందయేముల న్మిగహమ్ము. నుఖభము. దు ఖము ఉల్గానము, దైన్యము, భయము లేకుండుటయున్ను, అహింసా సవముతా చుష్టిః తపో దానం యశోఒయశః | భవంతి భావా భూతానాం

ళి జ్య మత్త ఎవ పృ్పధగ్విధాః |] ర్‌ తా! వరుల కేవిధముగను దు ఖమును కఠిగించకుండుట, అందరి యెడల నమబుద్ధి కలిగియుందుట్క అన్ఫిటిపట్లను నంతోష న్వుభొ వము కలిగియుండుట, శాస్త్రమునుబట్ర భోగములను. తగ్గించుటి వలన కాయశ్హేశమును పొందుట, తనక్షిష్తమైన వావిని ఇతరుల కీచ్చుట్స గుణవంతుడని పేరుపొందుట, గుణవామడను ప్ర్‌న్‌ట్లి అవెడు వీటికి తగిన మనోవ్వాపారములు నా నంకల్పము వల్లనే ప్రాణులకు కలుగుచుందును వముహర సప ప

మ్య స్పప్ప పూర్వే చతొ జ

ల మనవ స్తధా ।

శ్రీమద్భగవద్గీత 20 న అధ్యాయము 247 మద్చావా మానసా జాతాః

యేషాం లోకే ఇమాః ప్రజాః ॥ 6 తా! గత నున్వంతరమున నిత్వవుష్తి నిమిత్తమై భృగువు మొదలగు నప్త బుములును, నిత్వస్థితి ప్రవర్తనశ్రై సొవ్టర్థకాది నలుగురు మనువులును బ్రహ్మ నంకల్పమువలన వుట్రింపబడిరి లోకనుందలి ప్రజలందరు వీరి వుత్ర పొత్రాదుల నుండీ వుట్రిరి ఇట్టి బుషులును, మనువులును నా నంకల్పానుసారముగ ప్రవర్రింతురు

ఏతాం విభూతిం యోగం చ

నువు యో వేత్తి తత్త్వతః | సో౬వికంప్యేన యోగేన

యుజ్యతే నాత్ర సంశయః ॥ ళా తా॥ నకల చేతనాచేతముల ఉత్పత్తిస్టితి వ్రవుత్తుల నా నంకల్పా ధీనమై యుండును, ఇదియే నా వళ్చర్య్వము. నేను నమస్త కల్వాణగుణములలో గూడుకొనియున్నాము. ఇదిలే. నా యోగము ఈ రెండింటిని యధార్థముగౌొ సజుంగువాడు. నిళ్ళల భ్త్తీయోగి, ఇందుకు నందేహము లేదు

శ్రీమద్ధుగవల్లీత 40 వ అధ్యాయము 248 అహం సర్వస్య ప్రభవో మత్త స్సర్వం ప్రవర్తతే | ఇతి మత్వా భజంతే మాం బుధదా భావ సమన్వితాః || రి తా॥ నేను ననుస్తాప్రవంచముయొక్క వుద్జుకకును, (వన్వ్తించుటకును కారణ మైనవాడను వో వాయెఎక్క ఎరంక్కుూైళ్చుర్థామ..ను, కల్యా అసణయోగమును తంందచి జ్జానులు వాయందు న్పు ఎ) హకలవ్నార్లె నన్ను భజింతుదు మచ్చిత్తా మదత ప్రాణాః

అవి ళ్‌ చబోధయంతః పరస్పరం | కధయంత శ్ద మూల నిత్వం తుష్యంతి చ రవుంతి చ ॥ 0 తా! నా భక్తులు వాయందే తమ మనస్వుల లర్బృమచేన్‌ నన్ను విడిచి వ్రతుకలేనివారై తమ తమచే ఆనుభివింనబడీన నా కల్పాణశుణము లమ, వా యవతొర దివ్వవ్నేస్తితమ-లను నిత్వమును. ఒకరికొకరు బోధించుకొనుదు నంతోష్షిందయుచు ఆనందించుచుందురు

శ్రీమద్భగవద్గీత 10 న అధ్యాయము 248 తేషాం సతతయుక్తానాం భజచాం (ప్రీతి పూర్వకం | దదామి బుద్దాయోగం తం యేన మా ముపయాంతి తే ॥ 10 తా! నాతో నిత్తనంనర్థమును కోరుమున్లువార్రె నన్ను భజించు జ్ఞానులకు వారు కోరిన ఆ విళశదతనుమైన నా సాక్షాత్కారమునే (గ్రుమతోనిచ్చుచున్నాను. దానిచేత నారు నమ్ము పొందగలరు తేషా వేవానుకంపార్ధం అహ మజ్ఞానజం తవుః | నాశయా మూత వస్తో

ద ల్‌ ఖాఎణ్బా జ్ఞాన ఎన ఖాస్వతా || క్ష తా! నీను వారిని అనుగ్రహించుటకొణకు వారి మనస్సునకు గోచరించుచు. నన్ను గూర్చిన జ్ఞానమనడు ప్రకాశించుచున్న దీన ముచేత అజ్జానమువలన పుట్టిన విషయ స్రావణ్యమనెడు. చీకటిని పోగొట్టుదును

శ్రీమద్భగవద్గీత 40 వ అధ్యాయము 250 అర్హున ఉవాచ -

న!

పరం బ్రహ్మ పరంధావము

పవిత్రం పరమం భవాన్‌ |

పురుషం శాశ్వతం దివ్యం

ఆదిదేవ మజం విభుమ్‌ ॥ 12 తా కృష్ణా! నీవు వరబమహ్మావ్యు వరంజ్యోతిని వరమపావనుడనవు, విత్వుడవు, వరనువదవానుడవ్యు జగత్కారణుడవు, సృష్ట్వ్యాదులు లీలలుగా కలవాడవు కర్ణవళమైన వుట్టుక లేవివాడవు, నర్చవ్వ్యావ కుడవ, (అని యిట్లు)

ఆహుస్త్వాల బుషయ స్సర్వే

దేవర్షి ర్నారద స్తధా ।

అసితో దేవలో వ్యాసః

స్వయం చైవ బ్రవీషి మే ॥ 13 తా॥ి నీవిట్టివాడవని నస్త్రబుషులును దేవర్జియగు నారదుడును? అసీతుదును ఆతని తండ్రియగు. దేనలుడును, వ్యానమహార్థియు చెప్పుచున్నారు. వీవే న్యయముగ నాకు చెప్పుచున్నావు

శ్రీమద్భగవద్గీత 40 వ అధ్వాయము 251 సర్వ మేత దతం మన్యే

యన్నాం వదసి "కేశవ! !

నహి తే భగవన్‌! వ్వక్తిం

విదు కైవా న దానవాః ॥ 11 తా శశ్రీక్సుష్ణా! నాకు నీ వళ్చర్వమును, యోగమును గూర్చి వెప్పుచున్నావు. దీవినల్ల నిజమని విళ్ళనించుచున్నాము ఈ నీ మవొమును దేవతలు గాని, దొనవులుగాని దెజుంగరు

సయ ము వాత్మ నాత్మానం

వేళ్హ త్వం పురుషోత్తమ! |

భూతభావన! భూతేశ!

దేవదేవ! జగత్వతే | 15 తా॥ వురుషోత్రమా! నమస్త భూతములను నృష్ణందువాడా' నమస్త భూతములకు నియామకుడా! దేవతలకును వరదైవమో! జగత్స ఐకు సామీ" నీ న్వురూపమును నీ జ్ఞావముచేత రయాంతటి నీవే యెణజుంగుదువు

శ్రీమద్భగవద్గీత 40 వ అధ్యాయము ౨32 వక్తు మర్లస్య శే షేణ

దివ్యా హ్యాత్మ విభూతయః |

యాభి ర్విభూతిభి ర్జోకాన్‌

ఇమాన్‌ త్వం వ్యాష్య తిస్టసి ॥ 16 తా! అనేకములైన నీ నియమన విశేషములతో కూడీయండి నీవీ లోకములను. వ్యావంచియున్నావు. ఇట్‌ విభూతులు నీకు మతమే కలవు అవి దివ్యములైనవి వాటో నన్లాటిని నమగ్రముగా. చెప్పుటకు నీవే తగుదువు

కదం విద్యా మహం యోగీ

త్వాం సదా పరిచింతయన్‌ |

కేషు కేషు చ భావేషు

చింత్యోఒసి భగవన్‌ మయా ॥ 1 తా॥ వేను భక్తియోగవిమ్టుడనై భక్తితో నిన్ను విరంతరము. చించిం చుచు నెట్టు తెలునుకొందును? కృుమ్ణా' నీవు చెన్పినది మిద్ది? జ్ఞానాది భానములయందేగాక్ష విన్హింకను ఏవీ భావముల యందు నియామకువిగా తెలియదగును?ి

శ్రీమద్భగవద్లీత 10 వ ఆధృాయమా వి” విస్తరేణా త్మనో యోగం విభూతిం చ జనార్లన! | భూయః కధయ తప్పి శృణ్వతో నాస్తిమేఒమృతమ్‌ ॥ 18 వ. ళ్టాష్ణా' వ్‌ జగల్దు లే మొదలగు యోగమును, నీ నియమ నమును తిరిగి. వవిస్తరముగ జెవ్దుము, నీ మాహాత్మ్యము నాకు అన్బుతము. వలె నున్నది దానిని ఎంతనిన్నను నాకు చ్చష్తీ కలుగుటలేదు. ఆ నంగతి నీకే తెలియుచున్నది కదా! శ్రీ భగవానువాచ - హాన్వ! తే కధయిష్యామి విభూతీ రాత్మన శృ్యుభాః |

గా ల్ని ప్రాధాన్యతః కురు(శ్రేష్ట! నాస్త్యన్హో విస్తరస్యమే ॥ 19 తాకి ఓ అర్జునా నా నియనుమునకు లోబదీయుందడు కల్యాణము లైన వదార్థములలో ముఖ్యమైనవాటేని మాత్రమే వీకు చెప్పగలను ఈవి యనంతములగుటవే. విస్తరించి చెబ్చుటకును. వినుటకువు శక్యము కొదు,

త్రీమచ్చుగవద్రీత 0 వ అధ్యాయనం వంశీ అహా వమూత్మా గుడావేళ

సర్వ భూతాశయ స్ట్రః |

అహ మాదెశ్చ మధ్యం వ

భూతానా ముంత ఏవచ ॥ 2౮ తా! అర్జునా! నకల ప్రాణంల హృదయముల యందును. నేనాత్మగొ నున్నాను కొవుననే నేను వాటి యన్లిటియెక్క వుట్టుక్క పొషణ వినాళశముంకును కారణమగుచున్నాను

ఆదిత్యానా చుహూం విష్ణుః

జ్యోతిషాం రవి రంశుమూన్‌ |!

మరీచి ర్మరుతా మస్మి

నక్షతాణా మహం శన్లీ ॥ 21 తా! నీను అదితివ్యుతులలో విష్ణువును, లోకమునకు. వెలుగు విచ్చు వాటేలో కీరణములుగల ఆదిర్యగణమున్ను, మరుత్తులవెదు దేవతలలో మరీచియనెదు వాయువున్న్య, న్యక్ష్యత్రములకువతియగు చందుడ

ంద్రుది నున్న అగుచున్నాను

శ్రీమద్భగవద్గీత 70 వ అధ్యాయమం వ దివానా ముస్మి వాసవః |! ఇంద్రైయాణాం మున శ్సాస్మె భూతానా మస్మి చేతనా ॥ 22 తా॥ నాలగు. వేదములలో నహ్మనాఖలగల (శేస్టన్టైన. సామ వేదమున్ను, దేవతలకు వభువగు దేవేంద్రుడున్న, వదనొకండు ఇంద్రియములలో వ్రధానమ్షైన మనస్వున్న, చేతనాయుతమంగు భూతములకు గల తెలివియు నేనే యశుమున్నాన రుద్రాణాం శంకర శ్వాస్మి

వితేశో యకరకసాం |!

వాటి ఉం అమి

వసూనాం పావక శ్సా స్మె

మేరు శ్చిఖరిణా వమహమ్‌ |! 23 న. వకొదశడ్యదులలో శంకరుడనున్ను, యక్షరాక్షనులకు ప్రభువగు కుబేరుడను, అష్థ్రవనువులలో అగ్జియను. వసువును, శాభరములు గల సర్షతములలో మేరు పర్వతమునున్న నేనే యగుచున్నాను

శ్రీమద్చగవద్గీత /0 వ అధ్బాయమ తాగ, పురోధసాం చ ముఖ్యం మాం ళ్గి అందట కా విద్ది పార్ధ బృహస్పుతిం | ఊసీనానీనా మహం స్క్షః యు సరసా మస్ని సొౌగరః ॥ ంప్వ తాకి అద్దునా ' వురోపొతులలో వ్రధానమైన బృహన్పుతిని నేను, "పీవాధిపతులలో కుమారస్వామిని నేను, నరన్సులలో నమంద్రుడను నేనే అగుచున్న్హాను మహర్షీణాం భృగు రహం గిరా మస్మి ఏక మకరం | వ.

యజానాం జపసయజోబజ సి!

ఇ క 1. స్టావరాణాం హిమాలయ: ॥ ౨5 తాకి నురీచి మొదలగు మహర్షులలో భృగుమహర్థిని నేను, అ్యర్రవంత

వె

మైన శ్హములలో వ్రణవము నేను, యజ్ఞమంలలో గొప్పుదియైన విపయజ్జము.. నేను. వర్షతములలో సొమవత్పర్వుతమును నేనే యగుచున్నాను

శ్రీమద్భగవద్గీత 20 వ అధ్యాయము 257 దేవర్షీణాం చ నారదః | గంధర్యాణాం చిత్రరదః

సిద్దానాం కపిలో మునిః ॥ 26 తా! నకల వ్యక్షములలోను వూజ్వమగు రావిచెట్టును నేను, దేవర్డు అలో నారదుడను నేను గంధర్చ్పులలో చ్యితరథుడము, నీద్దులలో కవీల మహార్ధినిన్ని ననే యగుచువ్వాను ఉచ్చె తృ్రవస ముశ్వానాం విదడిమూ మమృతోద్చవం |

ల్లా ఐరావతం గబేంద్రాణాం నరాణాం చ నరాధిపమ్‌ ॥ 27 తాః గుజ్టములలో నముద మథన సమయమున బుట్రన ఉచ్చెళ్ళ3 వననునెడు. గుజ్జమును నేన్సు దిగ్గజములలో ఐరానతమును ' నేను, మనువ్యులలో రాజునున్ను నేనే యగుచున్నాను ఆయుథానా మహం వజం ధేనూనా మస్మి కావుధుక్‌ |

శ్రీమద్భగవద్గీత 10 వ అధ్యాయము 256 ప్రజన శ్చాస్మ్‌ కన్దర్పః

సర్వ్పాణా మస్మి వాసుకిః ॥ 285 తా! ఆయుధములలో వజాయుధమున్ను, ఆవులలో కామధేను వున్ను, నంతానకారణ మైన మన్మథుడన్సు ఒక తలగల పామలలో నానుకీయు సీనే యగుచున్నాను

అనంత శ్పాస్మి నాగానాం

వరుణో యాదసా మహం |

పితూణా వమర్యమా చాస్మి

యము స్ప్పంయమతా మహమ్‌ ॥ 29 తా! అనేక తలలు గల పాములలో ఆదిశేషుడను నేము జలచరము లకు ప్రభునగు నరుణుడను నేను, వీళ్చదేనతలలో అర్భమఎడను నేను దండించువారలలో యముడనున్ను నేనే యగుచున్నాను ప్రహ్లాద శ్పాస్మి దైత్యానాం

కాలః కలయతా మహం |

వృుగాణాం చ మృ'గేంద్రోఒహం వైనతేయ శృ పక్షిణామ్‌ ॥ 30 తాః దైత్యులలో న్రమ్లాదుడను, అన్భ్జమును కలిగింపగోరి వమయ

శ్రీమద్భగవద్గీత 0 వ అధ్యాయము 209 మును. లెక్కించునారలలో నృుత్యువును, మృగమలలో సీంవూ మును, వక్టులలో గరుత్మంతడను నేనే యగుమన్నాను పవనః పవతా ముస్మి రాము శృస్తభృతా ముపహాం రుషాణాం మకర త్వా స్మె ప్రోతసా మస్మి జాహ్నవీ ॥ 31 తా ఎడతెగని గమనస్వుభావము గలవారిలో వాయువును అమోఘ శస్త్రముల ధరించునారలలో రాముడను, మత్స్యములలో మొనలిని, ప్రవహించు నదులలో గంగను నేనే యగుచున్నాను సరాణా మాది రంతశ్చ మధ్యం వైవాహ మర్దన! | అధ్యాత్మ విద్యా విద్యానాం వాదః ప్రవదతా మహమ్‌ ॥ 32 ఛా॥ వృజింవబడు ప్రాణులకు నృష్టికర్తనుు నంహరింపబడువారిక్షి సంహారక్తత్తను, పాలింవబదువారికి పాలకుడన్సు విద్యలలో వేదాంత విద్యను, వాదించువారలలో తత్పన్నిరయముకొలకు ప్రవర్తించు వాద మును నేనే యగుచున్నాను

శ్రీమద్భగవద్గీత ₹0 వ అధ్యాయము 2/0 అకరాణా వుకారోఒ_ స్మి మ ద్వంద్వ స్పామా సికస్య చ | అహా మేవా౬_క్ష్రయః కాలః ధథధాతాఒఒహం విశ్వతోముఖః || 33 తా॥ అక్షరములలో అకారమున్కు సమాన సమూహములో దృంద్దు నమాసమును, నాళరవితమగు కాలమును, అన్ని దిక్కులకు ముఖి ములు గల బ్రహ్మను నేనే యగుచున్నాను మృత్యు స్సర్వ హర శ్యాహం ఉద్భవశ్చ భవిష్యతాం | క్‌ర్తి శృీంర్యాక్స నారీణాం సతి చే ॥ త్తే శిలల రృధా ధృతిః క్షమా ॥ తె తాః! సకల ప్రాణుల ప్రాణమును హరించునట్రి మృత్యువును పుట్టువారి పుట్టుకయనెదు కర్మయు, స్త్రీలలో లక్ష్‌, కీర్తి, వార్ము: జ్ఞాపకళక్త,. బుద్ధి ధైర్యము, ఓర్పు అను ఇని యన్చియు నేనే యగుచున్నాను

శ్రీమద్ధగనదీత 20 వ అధ్యాయము ౨౯4 బృహత్వ్సామ. తదా సామ్న్నాం గాయిత్రి చండపా వుహిం | మాసానాం మార్లశీర్తా౬ హం స్‌ కూ.

బుతూనాంల కుసుమూకరః || ౩35 తొ! సపామములలో ఖుహత్సామమన్యు, ఛందన్సులలో గాయ తియ, మాబనుంలలో మారతిర మాయను, ఎంతుచ్చులలో ననంత ఎంతయవ్రను నేనే అణుచున్నానా ద్యూతం చలయతా ముస్మై లేజు "వ్రజస్వినా వముహం |

అటి న న వ. పత్త్య్యం ఏత్త్వృవతా ముహమ్‌ 1 36 తా! వంచనకు ఆఖిచమైనవాటిలో వూదమును,. లేజోవంతుల యెక్క తేజబ్యును, వయమాతలవారిదొక్క విజయమాను, వార్దా స్త్‌ రై వయిత్చుంచి వారియోక్క ఒయిల్చుమును, సౌత్పిరుల యందలి ఎల్పగుణమాను. నేనే బగచన్నాను

శ్రీమద్భగవద్గీత 40వ అధ్యాల్తుము , 2/4 తా! నాకు లోబడిన నంవత్తిగలదై, కొంతియుక్త మై, కర్పాణ' కొర్టు ముల యందుద్యుక్తమైన ప్రతివస్తువున్ను నా నియమనళక్తీలోని కొంత భాగము వలన పుట్టనదియే యని ఎడుంగామయు అదవా బహు వైతేన కిం జానేన తవార్తున' | జక జా విష్టభ్యా హ మిదం కృత్స్నం ఏకాంశేన స్టితో జగత్‌ ॥ 12 తా॥ ఓ అర్జునా! నీకు నేము ఈ జ్ఞానమును విస్తారవాగొ చెవు చుండుటవలన ప్రయోజనము లేదు. నీకు తెలియానటుం సంగ్రహముగొ తెలిపెదను వినుము ఈ నమస్త జగత్తును నో మహినులోని అతిస్పుల్పభాగముచే నిలబొట్టియున్హాను ఇతి (శ్రుమద్భగవద్లీతాము ఉసనిషత్సు (బ్రా విద్వ్యాయాం త్త య యోగశ్యాస్తై శ్రీకృష్ణార్జున ఫంవాదెే విభూతివిస్తరయోగో నామ దళమో౬ధ్వాయ ॥

శ్రుమవ్భుగవద్దతా

ఏీకాదనో౬ఒధ్వాయ విశ్చరూవ అందచిర్ధానయాగి అడ్జున టీవాచ మదమ్మ హాయి పరదరవుం గుహ్య ముధ్యాత్మ సంచజ్జితం | యత్త్వయోక్తం వచస్తేన మోహోఒయిం విగతో మమ ॥ క్షే అె| చెవోత్మా మాన మోవొతుడనగు నన్నును, గవాంచుటకొాణకు నీవు ఆత్మ స్పరూవమను గూర్చి చెప్పదగిన వరమరహన్యము నంతను చెన్పితివి దానిచే నా యజ్ఞానమంతయు నంతరించినది భవాప్యయౌ హి భూతానాల శ్రుతౌ నిస్తరశో మయా |

9 చ ॥ త్వత్తః కమలపత్రాక్త మాహాత్మ్య్యమపి చావ్యయమ్‌ || ణం

శ్రీమద్భగవద్గీత శ వ అధ్యాయము 266 తా! నీవు నముస్తభూతముల చావువుట్టుకలకు కొరణమగుటను విస్త రించి చెన్పీతిని మరియు నేమ నీ నలన వీ యొక్క అపరిమితమైన మాసహాత్మ్యమును కూడ నమగ్రముగ వింటిని గ్రది ఏడు ఎనిమిది తొమ్మిది వది యధ్వ్యాయముల జ్‌ సంగ్రహము)

ళ్‌

ఏవ మేత ద్యధాఒ_౬_త్హ త్వం

ఆత్మానం పరమేశ్వర! |

(ద్రష్టు మిచ్చామి తే రూపం

ఐశ్వరం పురుషోత్తమ! ॥ 23 తా॥ కృష్ణా! నిమ్ము గూర్చి నీవు చెవ్పినదంతయు నిజమని నమ్మితివి ఈశ్చరుడగుటచే నీకు మాత్రమే నంబంధించిన నీ విశ్చరూనమును సాక్షాత్కరించగోదుచున్నాను

మన్యసే యది తచ్చక్యం

మయా ద్రష్టు మితి ప్రభో! |

యోగేశ్వర! తతో మే త్తం

దర్శ యాత్మాన మవ్యయమ్‌ ॥ | తా! (వభో! శ్రీకృష్ణా! ఆ దూపమును చూచుటకు నేను తగుదునని

శ్రీమద్భగవద్గీత 22 వ అధ్యాయము 267

నీవు తలంతువేని నీవు నాకు దానిని వమగ్రముగా జూవుము

త్రుభగనానువాచ

పశ్వ య్‌ పార్ట" రూపాణి

శతశోఒద సహస్రశః

నానావిధాని దివ్యాని

నానా వర్తా కృతిని చ ॥ క్‌ ల్‌

తా॥ అర్జునా! నూరుబకొలదియు, వేంకొలదియు అనేక విధము

లును ఇఆప్రాక్ళుతములును అనేక రంగులును అనేక ఆకారములును

గల నా రూవములను చూడుము

పశ్వా దిత్యాన్‌ వసూన్‌ రుద్రాన్‌

అశ్వినౌ వురుత స్తదా |

బహూ న్యదృష్ట పూర్యాణి

పశ్వా శృర్యాణి ఖారత'! ॥ 6

ఈశా! అర్జునా'ద్యాదశాదిత్వులను, లఅష్తవనువులను, వదునాకందడుగురు

ర్యుదులను, ఇద్దరక్వినీకుమూరులను, నలుఎదితొమ్మిది మరుద్గణము

అను, ఇళ్లు యిదివరకెన్సుడును కనీవినీ యెజుంగని ఆశ్చర్యములను

చూడుము

శ్రీమర్భగవద్లీత శీ వ అధ్యాయము 268 ఇ హ్ఞైకస్టం జగత్‌ కృత్స్నం

పశ్యాద్య సచరాచరల |

మవము చేహే గుడా కేశి

యు చ్చాన్యత్‌ (ద్రష్టు మిచ్చసి 11 7 తొ॥ ఓ అర్జునా! నాయొక్క దేహమునందొ కేభాగమున చరావరా ద్ధకమైన నకల వప్రపంచముందుట నివుడు చూడుము. ఇంకను నీవు దేనిని చూడగోరెదనో దానినిగూడ నిచ్చటనే చూడుము

న చు వమూం ఛక్త శ్‌ ఎ (ద్రష్టుం

అనేవైవ స్వచక్టుషా |

దివ్యం దదామి చే చక్షుః

పశ్య మే యోగ మైశ్వరన్‌ ॥ 8 తా ఈనీ చర్మ చక్తున్ఫుతో నన్లు చూడజాలవు కొవున నీకు నన్ను జూచుటకు తగిన అప్రాక్టుతమైన దృష్టీ నొనంగెదను దానివే నా కపాధారణమైన అనంత జ్ఞావాది యోగమున్సు విభూతియోగమును చూడుము

శ్రీమద్భగవద్గీత శ? వ అధ్యాయము 269 నందియ ఉవొచ

ఏవ ముక్తా తతో రాజన్‌" మహాయో'గేశ్వరో హరిః |

దర్శయామాస పార్ణాయ

పరమం రూస మ్రైశ్వరమ్‌ ॥ 9 తా! ద్ధుతర్శాష్త్రా' మహదాళ్చుర్యకరములగు, యోగములకు ప్రభువగు శ్రీకుష్షుడు ఇట్లు చెప్పు తన కపాధారణమగు, వివిధ నివిత్రమును నగు విశ్చమునకు నియామకమైన రూపమును. అర్జుమనకు జూపెను అనేక వక్ర నయనం

అనేకాద్భుత దర్శనమ్‌ |

అనేక దివ్యాభరణం దివ్యానేకోద్వతాయుధమ్‌ ॥ 10 తా! అనేక ముఖములును అనేక నేత్రములును కలదియు, నిరతిళ యమ. ఆచ్చర్యముగా జూడబడునదియు. అనేక దిన్వాభరణములను ధరించినదియు అఆ(స్రాక్ఫుతముల్రైన అనేక ఆయుధములను. ఎత్తివట్టో కొనియున్నదియునగు (రూవమును జూపెను,

శ్రీముద్ధుగవద్లీత శి వ ఆధ్వాయము 270 దివ్య మాల్యాంబర ధరల

దివ్వ గంధానులేపనమ్‌ | సర్వాశ్చర్యమయం దేవం

అనంతం విశ్వతో ముఎఖమ్‌ ॥ క్ష తాకి అప్రాక్సుతమైన వున్ఫమాలికలను బట్టలను ధరించినట్రాయు, ఆప్రాక్సుతమైన మగంధమైైపూత శలిగియున్హుట్టీయు, ఆళ్చర్వుకరము లైన నమవ్హ తత్త్ర్వములకు ఆశ్రయ మైనట్రీయు, ప్రకాళించునట్రయు, దేశకాల వరిచ్చేదములు.. లేనట్హయు,. అన్చీ ప్రక్కల ముఖములు తలిగినట్టో (రూపమును జూపెను.)

దివి సూర్య సహస్రస్య

భవే ద్యుగపదుత్హితా |

యది భా స్పదృశీ సా స్యాత్‌

ఖాస స్తస్య మహాత్మనః || 12 తాకి ఆకాశమునందు వేయిమంది మార్యులొక్కసారిగా నుదయిం చినపుడు. వుద్దువ్హో కొంతి యున్నచో ఆ విష్ణరూవుని కొంతికీ పొటేకానచ్చును

శ్రీమద్భగవద్గీత తై వ అధ్యాయము 271 తైకష్టం జగ త్క ఎట్తే ఎ

ప్రవిభక్త మనేకధా |

అపశ్య ద్రేవదేవస్య

శరీరే పాండవ స్తదా ॥ 13 తా! అప్పుడర్దునుడా. నిశ్టదేహమున భోక్త్రభోగ్యభోగోవకరణనము లుగా విభజింపబడిన జగత్తునంతమ ఒక్కచోటనున్లు దానినిగా పాక్షాత్కరించను

తత స్ప విస్మయావిష్టా

హృష్టరోమా ధనంజయః 1

ప్రణమ్యు శిరసా దేవం

కృతాంజలి రభాషత ॥ కేశ తా! అటునీమ్మట అర్జునుడు మిక్కిలి ఆళ్ళర్యముతో వొడలు గగురుపొడువ. శ్రీక్స్ణుని పొష్టాంగముగ నమన్కరించి చేతులు జోడించి డగ్గుత్తికతో నాతనితో నిట్లు నలికెను

(శ్రీమద్భగవద్గీత [2 వ అధ్యాయము 272 ఇర్జున ఉవాచ -

పశ్వామి దేవాన్‌ తవ దేవ దేహే సర్వాన్‌ తధా భూత విశేష సంఘాన్‌ | బ్రహ్మాణ మీశం కవులాసనస్థ్రం

బు షీన్‌చ సర్వానురగాన్‌ చ దివ్యాన్‌ ॥ తాకి శ్రీక్ళృమ్ణా! నీ శరీరమునందు. సకలదేనతలన్సు నమస్తప్రాణీ నమూహములమ, చకుర్చ్ము ఖబన్మాము, టా ఉఅజ్జానువర్తియగు రుద్రువి సకల బుషివుంగనవులను, ప్రకాశించు వాసుశీ మొదలగు వర్చరాజములను చూచుచున్నాను

అనేక బాహూదర వక్ర నేత్రం

పశ్యామి త్వాం సర్వతో౭_.నంచరూపం | నాంచం న మధ్యం న పున స్తవాదిం పశ్యామి విశ్వేశ్యర విశ్వరూప శ || 16 తా ప్రపంచమునకు నాథుడన॥ు ఓ విత్తరూపధరాో నిన్హువేకో భుజములు, కడుపులు ముఖములు, కన్నులు కలిగి ఇంతింతనరాని యాకారముబు కలనానినిగానంతటను చూచుచున్నాను నీయాదిమధ్యాంతములు నాకు గోచరించుటలేదు

శ్రీమద్భగవద్గీత శ వ అధ్యాయము 273 కిదీటినం గదినం చక్రిణం చ తేజోరాశిం సర్వతో దీప్పిమంతం పశ్యామి త్వాం దుర్నిరీక్షం సమంతాత్‌

ల్‌ య దీప్తానలార్కద్యుతి మప్రమేయమ్‌ ॥ 17 తా! కాంతివుంజమై యంతటను విండివ కొంతివలన చూడళక్ప ముగొకో మండుచున్లు నిప్పు నూర్యుల కొంతివంటి కొంతిగలిగి యింతయని హద్దుగా చెవుదగని నిన్ను కీరీటాది భూషణములను చక్రగదాద్వ్యాయుధములను ధరించియున్లుట్లు దర్భ్శించుచున్నామ త్వ మక్షరం పరమం వేదితవ్యం త్య మస్య విశ్వస్య పరం నిదానం | త్త మవ్యయ శృాశ్వత ధర్మగోప్తా సనాతనస్త్వ్వం పురుషో మతో మే ॥ 18 తా! ముండకాది ఉననినత్తులలో తొలియదగినదిగా విళ్రేరించబడిన నరమ్టైన అక్షరము. నీవే. ఈ జగత్తునకు నర్యోత్క్యనస్తమైవ ఆధారము నీనే న్వరూపాదులయందెల్లప్పుడు. నొక్క రూపముతో ముండు. నాడవు నీవే విత్వమైన ధర్మములను కొపాడునాడవు నీవే వురాణవురునుడవు నీవే యని నాకిప్పుడు తెలిసినది

శ్రీమద్భగవద్గీత శివ్‌ అధ్వాయము ౭74 అనాది మధ్యాంత మనంతవీర్యం అనంతబాహుం శశిసూర్య నేత్రం | పశ్యామి త్పాం దీప్తహుతాశ వక్రం స్వతేజసా విశ్వమిదం తపంతమ్‌ ॥ 190 తా! ఆదిమధ్వాంతములు లేనట్టోయు, అపరిమిత పరాక్రమము కలిగి యున్షట్టీయు, లెబ్టలేనర్లి చేతులు కలిగియున్లుట్టీయు, చందువినలె చల్లిగను నూర్యునినలె త్మీనముగానుండు కండ్లు కలిగిన్యట్టోయు, తాలాగ్జీనలె నుండుచున్న ముఖము కలిగినట్టి నీ తేజస్సుచేత ఈ ప్రపంచమును తవీంవజేయుచున్లు నిన్ను జూచుచున్నాము డ్యావాప్పధివ్యో రిద మంతరం హి వ్యాప్తం త్వయైకేన దిశశ్చ సర్వాః | దృష్టా ఎషాద్భుతం రూపముగ్రం తచేదం లోకత్రయం ప్రవ్యధితం మహాత్మన్‌! ॥ 20 తా! భూమి ఆకాళముల నుధ్వభాగ ముంతయును అన్లి దిక్కులును నీవే వ్యావంచియున్నావు. మవాత్నా' బ్రహ్మాది దేవతానర్గములో అమకూలురు-వ్రతికూలురు మధ్యన్హులు అనెడు మూడు విధముల వారును అత్వద్భుతమై అతి భయంకరమ్రైయుండు. నీ రూపమును జూచి. భయనడుచున్నారు (అర్జునునకు తన వళ్చుర్భమును

శ్రీనుద్భుగద్గీత 22 వ అధ్యాయము 275 జొపుక్సుకె భగవానుడు నీదందరికిని దెవ్వుద్ధుక్తి వానం గమ) అమీ హి త్యం సురసంపూ విశంతి కేచిత్‌ భీతాః ప్రాంజలయో గృణంతి | స్వస్తీ త్యుక్త్వా మహర్షి సిద్ద్రసంఘాః

ఊళ్ళ రాలి లగ స బ్‌త్నా

స్తువంతి త్వాం స్తుతిభిః పుష్కలాభిః ॥21 తా! ఈ గొప్పు దేవతానమూహము నీ నమీవమునకు వచ్చుచున్లుది కొందరు శభయనడి చేతులు జోడించి న్తోతమం చేయుచు న్హారు. భృగువు మొదలగు మహర్షులు, వనకాది నీద్దులును నీకు మంగళాశాననమును గావించి నీకు తగిన సంవూ్యూర్ధస్తోతములచే నిమ్లు న్తుతించుచున్నారు

రుద్రాదిత్యా వసవో యే చ సాధ్యాః విశ్వేఇ_4్వినా వమరుతశ్చ ఊప్మపాళ్ళ । గంధర్వ యక్షాసార సెద్హ సంఫవాః

వీక్షంతే త్వాం విన్మతా శ్చైవ స్వే 11 98 తా॥ ఏకాదశ దుదులును, ద్వాదళాదిత్వులును, అస్టవనువులును, నకల _ సొధ్యులును, విశ్చేదేవతలును, ఇద్దరశ్చినీదేవతలును, నస్త మరుత్తులును, వీళ్ళ దేవతలును, గంధర్షూ యక్ష రాక్షన సీదనమూహ

త్రుముద్భగవద్గీత శై వ అధ్యాయము 276 ములున్లు అందరును ఆల్చురమును పొంది విన్దు చూచుచున్నారు రూపం మహతే బహు వక్త్ర నేత్రం వుహాబాహో! బహుబాహూరు పాదం । బహూదరం బహు దంతా కరాళం దృష్ట్రాలోకాః ప్రవ్యధితాస్తధా౭_హం ॥23 తా॥ శ్రీకృుష్లా/ అనేక ముఖములను, లెఖ్కలేని కన్నులును వరిమితిలేని భుజుములును, 'పెక్కుతొడలును, బహుపాదమంలును, అనేకములగు కడువులును పెక్కు కోరలవేత అతిభయంకరనుగు నీ యిజ్రి గొప్పు ఆకారమును జూచి జనులందరును ఆతిభయముతో వణుకుచున్నారు, అట్లే నేనును భయనదుచున్హాను

నభ స్ప్ప్రృశం దీప్త మనక వర్ణం వ్యాత్తాననం దిప్త విశాల చత్రం | దృష్హాహి త్వాం ప్రవ్యథితాంతరాత్మా ధృతిం న విందామి శమంచ విష్ణో 1 124 తా॥ కృృమ్షా' ఆకవము నొరయుచు ప్రకాశించుచు 'పెక్కురంగులు కలిగి తెరువబడీన నోరులు కలిగి గ్రకాశించు. నిశాలనైన కంద్లు కలిగియున్న నిమ్ము జూచి మిక్కిలి భయనడినవాడనై దేహమును ధరించజూలకయున్నాను నొ నకలేందియములకును శాంతి లేక

శ్రీనుద్ధుగవద్లీత వై న అధ్యాయము 277 యున్లుది

దంతధ్థ్రాకరాళాని చ చే ముఖాని

దృ షవ కాలానల సన్నిభాని | దిశో న జానే న లఅఖజే చ శర్మ

ప్రసీద దేవేశ" జగన్నివాస! ॥ 25 తాకి కృష్ణా కోరంచే భయంకరములై ప్రళభయకాలాగ్జివలెనున్ను నీ ముఖములను జూచినంతనే దిక్కులగానక నుఖమును బడయజూలక యున్నాము. జగన్నివానీ్‌ దేనదేనో. నేను న్వస్తవిత్తుడనగునట్లు అనుగ్రహింపుము

అమీ సర్వే ధృతరాష్ట్రస్య పుత్రాః

సర్వె స్పృ్హె వావని పాల సంస్టైః | భిమ్మో ద్రోణ స్పూతపుత్ర స్తధాఒ౬సౌ సహాస్మదీతై రపి యోధముఖ్యెః ॥ 26 తా! ఈ కాన్టించుచున్లు దృతర్శాష్ట్రని వుతుటున్ను, భమ ద్రోణ క్లర్ధ మొదలగువారందరున్ను, వరవక్తమందలి రాజులున్ను, నంలో నహా మున 'సేనయందలి వీఠ్యాగేనరులున్ను కూడ, (దీనికి ముందు శ్లోకముతో సంబంధము

శ్రీముద్భగవద్లీత శ వ అధ్యాయము 278 వక్రాణి తే త్వరమాణా విశంతి దంత్షైకరాళాని భయానకాని |

కేచి ద్విలగ్నా దశనాంతరేషు

సందృశ్యంతే చూర్తితై రుత్తమూం(గైః ॥ 27 తా! కోరలచే విక్సుతములును, భయంకరములునునగు నీ నోళ్ళ యందు తమ నవినాళముకొణకు త్తరపడుచు ప్రవేశించుచున్న్హారు మరి కొందరు నీ పండ్రవందుల జిక్కుకొనిననారై గుండబేయబదిన తలలతో కనబడుచున్నారు

యధా నదీనాం బహవోఒంయబువేగాః సముద్ర వేవాభిముఖా ద్రవంతి |

తధా తవామీ నరలోకవిరాః

విశంతి వక్రాణ్యభివిజలంతి || ౨8 ఛా నదులయొక్క బహాునిధములగు జలప్రవాహములు నముదము వకు ఎదురుగొ ప్రవహించునట్టు, ఈ శూరులగు రాజులందరును ముండుచున్లు నీ ముఖములను ప్రవేశించుచువ్నారు

శ్రీమద్భగవద్ధిత 22 వ అధ్వాయము 278

యధా ప్రదీప్తం జ్వలనం పతంగాః

విశంతి నాశాయ సవమృద్ద వేగాః |

తదైవ నాశాయ విశంతి లోకాః

తవాపి వక్తాాణి సమృద్దవేగాః ! 29 (డా

తా మిడుతలు మిక్కిలి వేగముకలనవై నుండుచున్లు అగ్జిహోత

మును తమ నాళముకొణకే స్రవేశించుచున్నట్లు వీరులగు ఈ

రాజులందరును అతివేగముతో తమ నాశళముకొణకు మండుచున్హ

నీ నోళ్ళయందు ద్రవేశించుచున్నారు

లేలిహ్యసే గ్రసమాన స్పమంతాత్‌

లోకాన్‌ సమగాన్‌ వదదవైః జ్వలద్భిః |

తేజోభి రాపూర్య జగ త్స్పవుగ్రం

భాస స్తవోగ్రాః ప్రతపంతి విష్ణో! ॥ 30

ఈ కృష్ణా" యుద్దమునకు వచ్చిన రాజులనందరను మండుచున్ల

నీ నోళ్టనే మింగుచున్నవాడవై వారి రక్తముచే వూయబడిన నీ పెద

వులను నాొకుకొనుచున్హావు అతి భీయంకరమగు నీ కిరణములు

తను కాంతిచే లోకమునందంతటను న్వావీంచి తపంపజేయుచున్షువి

శ్రీమద్భగవద్గీత 77 వ అధ్యాయము ౨80 ఆఖ్యాహి చు కో భవాన్‌ ఉగ్రరూపో నమో౭_స్తుజే దేవవర!' ప్రసీద | విజ్ఞాతు మిచ్చామి భవంత మాద్వం నహిప్రజానామి తవ ప్రవృత్తిమ్‌ ॥ 31 చా అకృష్ణా! అదివుడువుడవను. నీవు ఈ భయంకరాకారమును నీ భక్తుడనగు నాకేం జూనతిని” నీ విట్టిరూవవంను జూవుటలో నీ యఖభిప్రాయమమో తెలియగోరుమున్నాను లది నాకు తెలిసి యన్యుగనొంపుము నీకిదే నమస్కరించుచున్నాను. ఉుభగవానువాచ కాలో౬_స్మి లోక క్షయకృత్‌ ప్రవుద్జ"

మె ౯ మై లోకాన్‌ సమాహర్తు మిహ ప్రవృత్తః |! బుఖతే౭పెి త్యా న భవిష్యంతి పర్సే యే2_వస్టితాః ప్రత్యనీకేషు యోధాః ॥132 చా నేను రాజలోకముయెంక్క ఆయి నరిమాణమంను రెక్కించుచు వీరినందరను. నాశనము వేయుటనై యిట్ర ఘోరరూనములో సెరిగి వీరిపదుర్కొని చంవయానియున్నాను. శతు సైన్యము నందుగల యోధుంందరును నీ వ్రయత్హమం లేకపోయినను నా నంకట్టమువే తవ్పుక నళింతుడు

శ్రీమద్భగవద్గీత 12 వ అధ్వాయము 281 తస్మా త్త ముత్తిష్ట యశో లభస్వ జిత్యాశత్రూన్‌ భుంక్ష్వ రాజ్యంసవ్వుద్ధం | మయై వైతే నిహతాః పూర్వ మేవ నిమిత్తమాత్రం భవ సవ్వసాచిన్‌ ॥ 33 తా! కాబట్టి నీవు శ్యతువులతో య్యుద్రమునుజేయు నన్హృద్దుడవుకమ్ముు కీర్తిని పొందుము శత్రువులను జంపి వరిప్తూర్ణమైన రాజ్ఞుము ననుభవింవుము ఈ రాజులందరును చంవదగినవారని నేనిదివరకే నంకల్పించితిని కావున అర్జునా! వీవీ పనిలో శస్త్రాదులనలె సాధనము మ్యాతమగుము ద్రోణం చ భీష్మంచ జయద్రధం చ కర్ణం తధాఒఒన్యా నపి యోధవీరాన్‌ । వముయౌా హతాన్‌త్వం జహి మా వ్యధిష్థాః (వ! ల! నా! యుధ్ధ్యస్వ జేతాసి రణే సపత్నాన్‌ 11 934 తా! తపవ్పుచేయుటచే నీను చంవుటకే వ్చిర్ణయించిన ద్రోణుని భీమ్మని సైంధవుని కక్టుని యింకను నితర యూుద్దనీరులను నీవు చంవుము భయపడకుము యుద్ధమును చీయుము తప్పుకు రణరంగమున నీకు జయము కలిగిదు తీరును

ఆ్రీచుద్ధుుడ్గీత శీలి వ అధ్యాయము 282 నంజయ ఉవాచ

ఏతత్‌ (శ్రుత్వా వచనం కేశవస్య కృతాంజలి 'ర్వేపమానః కిరీట్‌ | నమస్కృత్వా భూయ ఏవాహ కష్టం సగద్దదం భీతభీతః ప్రణమ్య ॥ 35 తాక్‌ ఇట్లు శ్రీకృష్ణుని మాటను విని యర్జుమడాతనికి నమస్కరించి మిక్కిలి. భీయవడుచు. చేతులు జోదించి తిరిగి నమన్కరించి వణుకుచు గద్లదకంఠముతో శశ్రీక్ఫష్ణునితో నిట్లనియెను

అర్జున ఉవాచ

టూ స్థానే హృషీకేశ! తవ ప్రకీర్త్యా జగత్‌ ప్రహృష్య త్యనురజ్యతే చ | రక్షాంసి భీతాని దిశో (ద్రవంతి సర్వే నమస్యంతి చ సిద్దసంఘాః ॥ 36 తా కుమ్టా' దేవగంధర్వాది ననుశ్త దేవజాతియు నీ కీర్తికి మిక్కిలి అనందమును అనురాగమును పొందుచున్నది నిన్ను జూచి ర్నాక్షనులు భయనవడి పలుదిక్కులకు పారిపోవుచున్నారు సద్దులు

శ్రీమద్భగవద్గీత £2 వ అధ్యాయము 283 మొదలగు భిక్తబ్బందమంతయు నీకు నమన్కరించుచున్నారు. ఇట్లు గౌవించుట యంతయు యిుక్తమే. (ఈ శ్లోకము శ్రీవిష్ణు పంజు రాదులలో ముఖ్యమంత్రముగా నినియోగింపబడును మదధునూదన నరన్హృుతి దీనిని రక్షోఘ్నుమంతమని 'పేర్కొనిద్స)

కసా చ్చ తేన నమేరన్‌ మహాత్నన్‌! గరీయ యీ బహ్మణో౬_ప్యాదికర్త | అనంత! దేవేశ జగన్నివాస!

త్యమక్షరం సదస త్తత్పరం యత్‌ ॥ 37 తా! ఓ మహాజ్ళా! నీవు మిక్కిలి గొప్పవాడవు చతుర్ముఖునకును ఆదికారణ మైనవాడవు ఇట్ట నీకా బ్రన్డో దులేబ నమస్కరిం వరు” నీవసరిచ్చిన్సుడవు (బవ్మోది దేవతలకందరకును వభ వువు నకల జగచ్తునందును వ్వావీంచి నిడువక యుందువాడవు జీవాచ్డు తత్త్వము, ప్రకతి తత్త్వము, ముక్తాత్మ తత్త్వమున్ను నీనే యగుచున్నావు

త్వ వూదిబేవః పురుషు పురాణః

త్త ముస్య విశ్వస్య పరం నిధానం |!

శ్రీనుద్భగవద్లీత £2 వ అధ్యాయము 2854 వేత్తాసి వేద్యం చ పరం చ ధావు తయా తతం విశ్వ మనంతరూపి ॥ 38 తా! కృష్ణా” వృష్టక్తర్తయగు నాది దేవుదవును, వురాణవురువుడ వును, నీకు శరీరమగు నీ ప్రవంచమునకంతకును ఆత్మ దూవమున పరమాధారభూతుడనును, నీవో అయియున్నావు. జగత్తునందు తెలునుకొనువాడును,. తెలియ బడునవియున్ను, అన్చియు. వీవే ఇందుచే పరమ(సాస్వన్థానమును నీవే అంతములేని న్వడూవము కలవాడా” విదచిదాత్ధకమగు నీ ప్రవంచము. నంతను నీవే యాత్మ భూతుడపై వ్యాపించియున్నావు వాయుర్యమో౭గ్నిః వదుణ శశ్శాంకః ప్రజాపతి స్వం ప్రపితామహశ్చ |

నమో నమస్తేస్తు సహస్రకృత్వః పృనశ్చభూయోజపి నమోనవుషస్సే | 39 నమః పురస్తా దధ ప్పష్టతస్తై నమోస్తుతే సర్వత్ర ఏ్వ సర్వ |

శ్రీమద్భగవద్గీత ££ వ అధ్యాయము 285 అనంతవీర్యా మితవిక్రమ స్త్వం

సర్వం సమాప్న్నోషి తతో౭_సి సర్వః 140 తా[ వాయువు, యముదు, అగ్జ్మి వరుణుడు, చంద్రుడు, బ్రహ్మ, వ్రవితామహుదు, ఈ శ్హములన్నియు నీక్తే వర్తించుచున్నని అన్లాంటికి నంతర్వామిగా నుండువాడా" శ్రీకృష్ణా" నీకనేకవేల వంద నములు మాటి మాటికి యనేక నందనములు నీకు ముందును వెనుకను అన్చి దిక్కుల యందును వందనము చేయుచున్నాను మిక్కిలి వీర్యమును పరాక్రమమునుగల నీవన్లిటికిని ఆత్మభూతు డవై యన్నిటీని శరీరములుగా పొందియున్నావుగాన వాటీనన్లిటోవి తొలువు శబ్దములచే నీనే చెప్పజడుచున్నావు

సఖేతి మత్వా ప్రసభం యదుక్తం

క కృష శ్వా యాదవ! హే సఖేతి | అజానశతా వముహిమానం తవేవముం

మయౌొ ప్రమాదాత్‌ ప్రణయేనవాపి . తా! శ్రీకృష్ణా! నీయొక్క యీ మహిమ వెజుంగక పొరబాటు వలనను, చనువుచేతను 'స్టేపొతుడవే యని తలంచి, *ఓ కృష్ణా" ఓ చూదనవా! ఓ చెలికొడాగోయని వినయములేక సలికితిని దావినిన్లి,

శ్రీమద్భగవద్గీత 12 వ అధ్యాయము 2860 (దీవికి ముందు శ్లోకముతో సంబంధము)

యచ్చాపహాసార్థ మసత్కృృతో౭౬_సి విహారశయ్యాసన భోజనేషు |

ఏకో౬ధవా ప్యచ్యుత తత్సమక్షం

తత్‌ కామయే త్వా మహ మ'ప్రమేయం |]

అచు

తా! కృష్ణా! మనమిరువురము. కలసి నిహరించునవుడును, వరుం డునపుడును, కూర్చుండునపుడును, భుజించునపుడును, ఒంటరిగో మన్లవుడుగొన్కి వదిమంది ముందుగాని వరివానముకొజకు ప్రమౌ అములచే తెలియని నిను గౌరవముగ ఆదరించక అనమానించితిని వాని నన్చిటీవి క్షమించ నేను ప్రార్థించుచున్నాను

పితాసి లోకస్య చరాచరస్య

చ్వమస్య పూజ్యశ్చ గురుర్గరీయాన్‌ |

న త్వత్స మో౭_స్త్యభ్యధికః కుతీ.న్యో లోకత్రయే౭_ప్యప్రతిమప్రభావ' ॥ డ్తత తాకి సాటిలేని ప్రభావముగల ఓ స్వామీ! జంగమ స్టాల్‌ రూపనుగు జగత్తునకంతకును నీవు తండ్రివి గురుడవు, కొవునో

శ్రీమద్భగవద్గీత 22 వ అధ్యాయము 287 నీవు ఉత్తమవూజ్వుడవు మరియు ముల్లోకములయందును కొరుణ్వొాదిగుణములలో నీకు నమానుదే లేనప్పుడధికుడెట్లుందును చస్మాత్త్రుణమ్యు ప్రణిధాయ కాయం ప్రసాదయే వ్యా మహ వీశమీడ్వమ్‌ | పితేవ పుత్రస్య సఖేవ సఖ్యుః (ప్రియః [ప్రియాయ్లార్లసి దేవ! సపోఢుమ్‌ ॥ తా! శ్రీక్టుష్ణా'. నీవీ ప్రవంచమునకు తండివిని గురుడవును గాన నీకు సము. సొష్టాంగముగ నమన్కరించి జగదీళ్షుడుడవును స్తోతార్హుడవునునణు నిమ్ము వ్రనన్హుడవగుటుకై వేడుకొనుచున్నాను తమ్పుచేసీన వుత్రుడు గొని మిత్రుడు గాని నమన్కరించి దీనముగా యావించిన తండ్రిగాని. నఖుడుగొని యెట్లు ప్రనన్నులై క్షమింతురో అకళ్లు నాకు (ప్రయుడవును పరమ దయానుయుడవగు నీవును నీకు (వ్రియుడనగు నాయొక్క నమస్తాసరాధములను. క్షమించ గ్రనన్నుడవగుము

జు ఖుగ్డి ఒర క్తి త్రి అదృష్టపూర్వం హృషితో౬_స్మి దృష్ట్వా భయేన చ ప్రవ్యధితం మనో నే!

శ్రీమద్ధగవ్లోత శ వ అధ్యాయము 26 తదేవ మే దర్శ్మయ దేవ రూపం ప్రసీద దేవేశ! జగన్నివాస! ॥ డ్వర్‌ తాకీ కృృమ్ణా' ఇదివరకెన్షడును చూడండని నీ యద్భుత విళ్ళ రూనమును సేవించి నంతనించుటయేగాక్ష నా మనస్సు భయముచే కలతయు చెందినది కావున నౌమ్యమగు నీ వూర్చుడూవమునే నాకు జూవుము (హ్మాది దేవతలకు గూడ ప్రభువా! నకల లోకాధారభూతా! నాయందమగహీంచుము కిరీటినం గదినం చక్రహస్తం

ప చ వ! ఇచ్చామి త్యాం ద్రష్టు మహం తదై తేనైవ రూపేణ చతుర్భుజేన సహస్రబాహో! వ్వా విశ్వమూర్తే॥ 16 తాః ఓ కృష్ణా ఇప్పుదు వేయి భుబముంతో విశ్చశరీరుడ పై వ్రనపడుతువ్నాను నేను కిరీట గదావక్రములతో గూడిన మునుపటో వీ రూవమునే చూడగో౭ెదను. క్రముక్ర వాలుగు భుజములతోకూడిన నెనుకటి నొమ్యరూనమునే ధరింవుము

శ్రీమద్భగవద్గీత 22 వ అధ్యాయము 289 అ్రుభగవానువాచ

వముయా ప్రసన్నేన తవార్జునేదం

రూపం పరం దర్శిత మాత్మయోగాత్‌ | వేచేోమయం విశ్వ మనంత మాద్యం యన్నే త్వదన్యేన నదృష్టపూర్వమ్‌ 1 47 తా॥[ అద్దునా! తేజోనిధియును అంతటను వ్యాసించినదియును, ఆదిమధ్వాంతరహితమును, మిక్కిలి గొవుదియు, అనిటీకిని ఆది య్రైనదియు, నీవు తప్పు ఇతరులెన్వురును ఇదివరలో చూడనవ్ర్రిదియు నగు నా రూపము నీయందనుగ్రహబుద్ధిచే నా సంకల్పము వలన నీకు చూపబడినది

న వేదయజ్ఞాధ్యయనైః న దానైః

నచ (క్రియాభిః న తపోభి రుగ్రైః | ఏవం రూపః శక్య అహం నృలోకే ద్రష్టుం త్వదన్యేన కురుప్రవీర! ॥ త్తడి తా! ఓ అర్దునా! నీకంటె. ఇతరులెన్పురుకూడ ఈ లోకమున కేవల వేదాదూయనను. చేతనేగాని యజ్డాదులచేతనేగాని, అధ్యయ నము నతసోగోని అన్టిహోత్రము చేతనేగాని వనముల దేత వని ఉగ్రములైన తపమ్బలచేతనేగాని, నా నిజరూసమును చూడబాలరు

శ్రీమద్భగవద్గీత 12 వ అధ్యాయము 290 నూతథే వ్యధా మా చ విమూఢభావో

జు అ వ | ద్ద రూపం ఫఘహోరమీద్చక్‌ వముమెదం వ్య పేతభీః (సీతమనాః పున స్త్వం తదేవ మనే రూప మిదం ప్రపశ్య॥ 49 తా! ఇట్టి భయంకరమైన నా విశ్చరూనమును జూచి నీవు భయ పడకుము తెలివి తప్పుకునము. నేను నీకు వెనుక పరిచితమైన పొమ్యరూసమునే చూపెదను. నీవు భయము వీడి సంత్పుష్తవిత్తుడవై ఆ రూపమునే నురల చూడుము నందజయ ఉవాచ ఇత్యర్జనం వాసుదేవః ఉఅదోక్తా స్వకం రూపం దిర్భ్మయామాస భూయః | ఆశ్వాసయామాస చ భీఆమేనం భూత్వా పున స్వౌమ్యవస్పు ర్మహాత్మా ॥ తా! శ్రీకృన్ణుడద్దునునితో నిట్లు వలికి యాతదు కోరినట్లు తిరిగి తన వెనుకటీ సౌమ్య రూపమును జూపెను తన విశ్చరూపమును పొచి భయపడిన అర్జునునకు సరిచితమైన తన వౌమ్యరూపమును జూన్‌ ఓదొర్సెను

శ్రీమద్భగవద్గీత 22 వ అధ్యాయము 28] అర్హున డఉవాచో దృష్ట్ర్వేదం మూనుపంణం రూపం

ఉం తవ సౌమ్యం జనారని |

ళా

ఇదానీ వముస్మి సంవ్వత్తః సచేతాః ప్రకృతిం గతః || లః! తా$ ఓ కృష్ణా! మనుష్వాకారముతో గూడి మిక్కిలి నౌమ్యమై యుండెడి నీరూపమును జూచి ఇవుటిక్తీ మనస్సుతేటచెంది పూర్షువు న్వస్తతను పాందితిని శ్రీభగవాన్‌ ఉనాచ సుదుర్రర్శ మిదం రూపం

అల్ల ల్సి దృుష్టవా నం యన్మమ | దేవా అప్యస్య రూపస్య నిత్యం దర్శన కాంకిణః |! ద52ై

అమె

తా|| ఓ అర్జునా" నీవిస్పుడు జూచిన నా విశ్చరూపమెన్చరికివి చూడ నలనికొనిది దేవతలు దీనిని చూడవలెనని నిత్యమును గోడుచునే యుందురు

శ్రీమద్భగవద్గీత 22 వ అధ్వాయను ఎతిత నాహం వేదైః న తపసా న దానేనన చేజ్యయా |

( జు శక్య ఏవం విధో ద్రష్టుం దృష్టవా నసి మాం యదా ॥ 53 తా! నా నిజన్వరూనమును నీవిప్తుడు చూచినట్లు చూచుటకు భిక్తి లేవి కేవల వేదాధ్ధయనమాగాని యాగ దాన హోము తవన్వులు గౌని సాధనములు కానేరవు భక్త్యా తృనన్యయా ౩క్యః అహ మేవంవిధో౭_ర్జున | జ్ఞాతుం (ద్రమ్హం చ తత్తే వ్‌న ప్రవేష్టుం చ పరంతపి ॥ ర్‌4 తా! నిత్యళ్యతువులగు ఇంద్రియమంల జయి.ంచినవాడా' ఇతర ఫలాశ లేని ఫ్తక్తీచే నన్ను నిజడూవముతో తెలియుటకును, నిజడూవవుతో జూచుటకును, నిజరూవముతో పూర్ణముగా. అనుభవించుంకును, శక్సముగుదును

ఆము ద్భు గవట్లీత శ్‌ అద్వాయము 293 వముత్కర్మక్పత్‌ వుత్త్తరమో మద్భక్త స్పృంగవర్రితుః | నిర్వెర సర్వభూతేషు యస్ప మామేతి పాండవ! ॥ 55 తా॥ తన వర్ణాశ్రమ ధర్జములను ఫలాశను విడిచి నా యారాధన యను బుడ్లితో నాచరించువాడున్ను నా నాయుజ్వమును బడయు టయే (వ్రధానోద్రేశముగా గలవాడును, సరమ్యావీతితో నన్ను ధ్వానించ నిచో బతుకలేని యావేళముతో ధ్యానించువాడును, నాక్రం'కె వేరైన నకల వవొకాముమ్ము క వద్యార్రముబయందును తనము వంబంధము లేకుండ జేసనికొనినవాడును, నకలబీవరాశియడల విదోధము లేక (గేమభావమును. నెరవువాడును నగు నా (ప్రీయబిక్తుడు నన్హే పొందుచున్నాడు

ఇతి శ్రీ మద్దుగవజ్లితాను

ఉవనివృత్సు బవ్మా విద్యాయాం యోగకా్యస్తే శక్పష్ణార్ణున సంవాదే విశ్తరూప ఫందర్భ్శనయోగో నామ వఏకాదశోఒధ్యాయః

త్న్‌ న్‌ 79 శ్రుమద్భుగవద్గత ద్వాదకో౭౬ధ్యాయ , భక్తియోగం అర్హున ఉవాచ జు

ఏవం సతత యుక్తాయే భక్తాస్త్వాం పర్యుపాసతే | యే చాప్యక్షర మవ్వక్తం తేషాం కే యోగవిత్తమా:ః ॥ గై తా! పరమాత్మను ఆశయించువాడు మూడు రకములుగ ఉందురు వళ్చర్వార్డులు శ్రైవల్వార్డులు, వరమాత్మ వ్రైంకర్వార్డులు, ఈ ముగ్గు రకు సాధనము పరమాత్మే మొదటి ఇరువురకు పొందెడి ఫలములు వేరు. మూడవవానికి ఫలముగూడ పరమాత్మయే వత్చర్వార్డులను గురించి ప్రశ్చించలేదు శైవల్యార్డి ఆంయే శ ద్దాత్మ సాక్షాత్కారం గోరువారు. పరమాత్మనే కోరువారు. అనే ఇరువురిలో. శీఘ్రముగ్‌ ఫలమును పొందువారెవరు” ఇది అర్జునుని వ్రశ్చ నరమాల్మద్వాలొ విళ్ళర్భమును కోరువాడు. “యోగవిత్‌ో ఆత్మప్రాస్తవి కోరువాడు (యోగవిత్తరుడు వరమాత్మద్చారా సరమాత్మ నో పొందగోరునాడు

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము ౨౯3 “యోగవిత్తముడు? ఇతనికి సాధనము, నొధ్యమయు. రెండూ పరమాత్మయే

వీరిలో మొదటి ఇరువురూ ఐశ్వర్యము, ఆత్మ సాక్షాత్కారము లభిం చువరకే పరమాత్మతో చేరియంందురు. అవి లభింఎన తరువాత వరమాత్మతో. చేరియంండరు. అందుచే వారు సతతయుక్తులు కారు. అనతతయక్తులు, యుక్త=కూడియుండువాడు, ఎర్యదూ కూడియుందువాడు. *నతతయుఎక్తుడు” మూడవవాడు మాత్రమే నతతయుక్తుడు అని గర్తించాలి

శ్రీభగవానువాచ

మయ్యావేశ్య మనో యే మాం నిత్యయుక్తా ఉపాసతే |

శద్దయా పరయోసేతాః

చే మే యుక్తతమా వముతాః 1 2 తా॥ పరమాత్మ నుపాసించి ఆతనినే పొందగారువారే. శీఘ్రముగ ఫలమునందగలరు. అని శ్రీక్పుమ్ణుని సమాధానం “ఈ నిళ్ళమంతా పరమాత్మకు. శరీరము ఆతడే. పొందదగిన ఫలన్వరూవుడు ఇతరమేదియుకాదు”. అనెడి విశ్వాసముతో “మనస్సును. శ్రీకృష్ణుని

శ్రీమద్భగవద్దీత 82 వ అధ్వాయమం ౨290 యందుంచనలెను. అతడత్వంత (వీయుదు. కావున ఇక ఆతంనే నదా చేరియుండవలెనను రుచి జనించును ఆతనిని పొందనివో నిలవజొంనను. *త్తర' బయలుదేరును... దీనినే ఇద్ద" అంటాడు రదితో కూడిన త్త్తరయే 'శద్ద ఇది కంవారితరవేమియ. కోరరు ఇట్ట తీవమైైన త్తరతో ఫలమూ కృూష్ణుడేనని ఉపానించువారు “నిత్వయుక్తులు? ఇతర ఫల కాంక్హులు “అనిత్వయ-క్తు' లన్నమొటి నితృ్యయుక్తులకు, వరమాత్మ వెందినే తన నందించుకొనును. వీరు మాతమే, కోరిన ఫలమును సులభముగ న్పల్పకాలంలో పొందుదురు కనుక వీరినే 'యుక్తతమంులు” అని వరమాత్మ కీర్తించను. ఆత్మను మాత్రం కోరు వైవల్యార్జులు వెంత ఆదన్వమంగ పాందుతొడు కనుక 'యుక్తతరులు” విశ్చర్వార్డులను “యుక్తులు” అనవచ్చు యేత్వక్షర మనిర్రేశ్యం అవ్వక్తం పర్యుపాసతే । సర్వత్రగ మచింత్యం చ కూటస్ట మచలం ధ్రువమ్‌ ॥ తె సన్నియ మ్యేంద్రియ (గ్రామం సర్వత సమబుదయః |

య

శ్రీమద్భగవద్గీత 42 వ అధ్యాయము 2897 తే ప్రాప్నువంతి మామేవ

సర్వభూత హిచే రతాః | త్తే

తా॥ యంక్త్రలడుంని వీలువదగు. క్రైవల్వార్జులు. శుద్దాత్భ నీ క్రింది లక్షణములు కందిగ డఉపాసించవలెను

1. శద్దాల్డు దేహమఎకం టే వేరు, కర్మ వల్ల మనుష్య శరీరమందో, నళు, వృుక్తాది శరీరములందో ప్రవేశించును అంతమాత్రాన ఆయా దేహమఎలకు పె్రైడీ ప్వేరతో సిలువదగినది మ్యూతము కొదీ ఆల్భ అందుచే. ఇది అనిక్రేశ్వము

2 జ్ఞానేంద్రియాలు ఎదింటిలో నీ ఒక్కటీ ఆత్జును చూడలేవు గుర్తించలేవు. అంత నూక్ష్మ మైనది ఈ శుద్దాత్మ కనుక ఇది 'అవ్వక్తము”

౩. ఆత్మ అణు స్పరూపముగలది కొవున దేవతాశరీరముఎలనుండి యారంభించి, నూక్ష్మ మైన క్రీమికీటకాది ళరీరములందన్నింటో యందుమూ దూరగలదు. గొన “ఎర్హ్మతగము”

4 శరీరము లన్ఫింటిలో ఉంటున్ఫృనూ, వాని ఆకారాదుంతో పోల్చి ఇంత్క ఇలా ఉందునదని మనన్సుచే ఊపహించుటకు గూడ అందనిదిగాన ఇది *అదిస్త న!

త్‌. ఇనున వస్తువులను ముక్కటు చేయుటకు క్రీందవాడెడ్‌ ఉక్కు దిమ్మకు 'కూటీమని పేడు దానిపై పెట్టీ కొట్టిన ఊచలు

శ్రీమద్భగవద్గీత 12 వ అధ్యాయము 288 ముక్కలగును. రేకులు నంకరలు తిరుగును. అయినోొ అఆ దిమ్మ మొతము చెక్కుచెదరదు. అప్తే ఆల్మగూడ ఎన్నెన్నో రకాల దేహాలలో వ్రబేశించినా బౌను మ్యాతము ఏ మార్పుచెందక జ్ఞానైకాకారమైయ్యే. ఉందునుగాన అది “కూట్టస్టము” అనబడును

6 అన్లింటికంటు తానే చిన్సుది నిరరయవము కనుక న్సడూస మునందెట్రో మార్పును చెందనిది కనుక “అచలము?

7 రూవమునందు. వరిణొమమాన్లు వ్రతి వన్తువు నకిందియే తీరును కనుక అన్లి ఆత్మలగును. ఆత్మకట్ర్రో రూవక్టుత వరిణామము. లేదు కనుక నిచ్వమ్టైనది 'ద్రువొవ్హైనది

తి నాశనము లేవిది కావుననే యఆర్మ “*లక్షరము” ఇన్లి బక్షణమంలతోనున్లు ఆత్మయే పొందదగినదిగ విళ్చ సీంచి,

దానికొజక్రె నన్ఫుపొనీంచువారు-

॥ బా హ్వేదదియముల నన్లింటోని వాటి వాటి విషయమాల పై నుండీ వూర్తిగ వెనుకకు చురల్టవలణ యాండునా

2 మన నునుష్వొది శరీరవులు. వేటినిచూచననూూ అయా దేహములందుండు. ఆత్మంన్లియు,. జ్ఞానాకాదరము.. కలవే కనుక తనవలె ఆ యాత్మలనూ నమానావారమం దద నేనను నిశళయము కలిగియ-ండవరెను

శ్రీమద్భగవద్గీత 22 వ అధ్యాయము 299

ఈ తన పొతమును తానెట్లు (్రవ్తిన్తున్నాడో, అక్ష అన్లి యాత్ములు తనవంటివే కనుక బీవులందరి క్షేమమును కళ్లించును. తనకంళశు వేరైన స్‌ ఇతర జీవికిని వోని కలుగుటను నమించలేకుండనలేను ఇట్టుండిళచో. అట్రివారు మొాత్రము నన్హంతరాత్మగ కలిగి, నా యధీనమందున్న శుద్దాత్మ యొక్క సాక్షాత్కారమును తవుక పొందియ తీరెదరు

'క్రేశో=_.ధెకచర న మాం

అవ్వక్తా సక్త చేతసాం |

అవ్వక్తా హ్‌ గతి ర్వ్యుఃఖం

దేహవద్చి రవాప్యతే ॥ ర్‌

తా ఆత్మ, అణుస్పురూవము కలదగటచే ఇంద్రియన-లవేటికీ

గోచరింపదు అందువే దానిని “*లవ్వక్త "మంటొరు ఆత్మనే

దర్భించు మనోవాంఛ కలనారు “అవ్వక్తమునందానక్తి గల చేత

న్కులు అనఐడతారు అట్రివారికీ దానిని పొందుటలో శ్రీను

మిక్కిలి అధికము భగవానుని కోరువారికీి శ్రమ అధికమైతే,

ఆత్మను కోరువారికి అధికతరము

నీరి కెందుకు ఎక్కువ దేహములో నున్నంత కొాంములో

శ్రీమద్భగవర్గీత 22 న అధ్భాయము 300 సామాన్యులందరికీ కన్చించు ఈ దేహనుఖమును కాదని కన్పించని ఆత్మస్వురూపమునందు రుచి జనించనేరదు అట్రవారు దేహాత్మాభి మాూనులు వీరికి శరీరము శ్రీణంచునవుడు మాత్రమే దీనియందు విముగుతో ఆళ్ళ వైవు దృష్టీ మరలును అపుటికిక చేయగళల్లినదేదీ యుండదు. శరీరము శ్షీణదళనందనవుదు ఆల్మద్భష్తి ఏ నన కొదులకోతవ్పు సామాన్యులకు కలుగదు అందుచే శవల్వార్జులకు ఆత్మయే పొందదగినది అనెడీ మనో నిళ్భయమున్ననూ, వారుగూడా దేహధారులే కనుక దేవోత్నాభిమానము వారిని నెన్టంటుచునే యుందును. కనుక కైనల్యార్డులకు దానిని అణచి ఆత్మ వైవు దృష్ట మరల్చుట దర్భించుటగూడ మిక్కిలి ఆయానసాధ్యములు య్‌తు సర్వాణి కర్మాణి

ముయలుఎ సన్యస్య మత్సరాః |

అనన్యేనైవ యోగేన

మాం ధ్యాయన్త ఉపాసతే ॥ 6 చేషామహం సముదధ్ధర్హా

మృత్యుసంసార సాగరాత్‌ ।

(శ్రీమద్భగవద్గీత 12 వ అధ్వాయము ౩01 భవామి న చిరాత్‌ పార్ట!

మయ్యావేశిత చేతసామ్‌ ॥ ళా తా॥ లౌకికములు, వైదికములు అని కర్ణలు రెండు రకము లుగ మానవులచే. ఆచరింపబడుతూంటాయి శరీరపోషణకాణు కై నంపాదించు. ఆహారార్థనకై. చేయు. వ్యవసాయము, వ్యాపారము మొదలగు వుత్తులన్లి లౌకిక కర్మలు సంధ్వావందన, యాగ దాన తవన్సు, అర్చన మొదలైనవి వైదిక కర్మలు వీటన్నిటిని ఆచరించునవుడు వ్రతిదానివ్లు ఒక్కక్క అల్పఫలములుంటాయి వాటీని అవాంతర ఫలమంటారు యోగ్యతానుసారము కర్మ నుచేస్తూ అవాంతర ఫలితాన్ని కోరితే ఆది నూతమే లభించి నిలచిపోతుంది ఫలితం కోరకుంకే ప్రతికర్మగూడు భగవానుని సేవగ్య మోక్షమునే అందిన్తుంది. సొమాన్వులు అల్పఫలములను కోరి. మొతమే కర్మ లనాచరిస్తారు

భక్తులు మ్యాతము అల్బఫలములను తృణప్రాయముచేవ, నన్ను పొందుకే ఫలమని భావిస్తారు. తమతమ విధులన్లి నాయొక్క “సీవయనెడి ఖానముతో నాకే అర్పిస్తూ ఆచరిస్తారు క్టుద వ్రయో జనములను కోరనే కోరరు అట్టి భక్తులకు నన్ను చేరుట ఎంత ఆనందమో నా నామన్మ రణ, ధ్యానము, నా అర్చనాదులుగూడ అంత (వీయముగ నుండును. వారిది *అనన్యయోగము అనగ

శ్రీమద్భగవద్గీత 12 వ అధ్యాయము 302 “అనన్య భక్తి” ఖో ఉనన్వ్య భక్తులకు నా వైంకర్వరూనముగ రమ జీవనయాత్ర సాగుటయే మోక్షము నానుండి విడుటయే మృత్యువు నా సేవకై వనియోగవడని ఆహంకార వ్య్ధకమగు శరీర వంబంధమే “నంసారము, నన్నుపాసీంచు అననా భక్తులను మృత్యునమమైన సంనారమనెడి సొగరమునుండి, హే పార్ధ నేను ఆంన్యము చేయక ఉదరిం చెదను

ణా

మయ్యేవ మన ఆధత్స్వ

మయి బుద్ధిం నివేశయ 1

నివసిష్యసి మయ్యేవ

అత ఊూర్తం న సంశయః | వి తాకే హే అర్జున నీ మనస్సును వూర్తిగ నాయందు వేర్చుమా (శ్రమరేక నులభిముగ అభించువాడనగటచే నీ ధృానమునకు నన్నాలంబనముగ. చేనుకొమ్ము. గొప్పు వుదుష్తాక్మము.. నేనేబునెడి దృఢమైన ఆధ్యవసాయమువల్హ నీ భారమంతయఎ నాడై. నిలిపి నీవుండగలుగుదువు తల్లి ఒడిలోని శిచివువరె ఆచార్యుని నీడలోని శిమ్యనివరె నీవు నిర్భరుడవు నిర్భయాడపై నా రక్షణలో అమరి యుండగలను నీనిందు నంశయించవలసీన పనిలేదు ఉమాణము చేయుచున్నాను నుమా"

శ్రీమద్భగవద్గీత 12 వ ఆధ్వాయము ౩03 అధ చిత్తం సమాధాతుం

తి చి న శక్నోషి వులవు ఖ్ర్‌రం | అభ్యాసయో'గేన తతో మామిచ్చాప్తుంధనంజయ $|॥ 9 తా శబ్దాది విషయ వావనలతో అనాదిగనున్న పరిచయమువుల వాటిని వదిలి ఎన్నడూ చూచి ఎజుగని భగవల్స రూపమునందు మనస్సు చేర్చుట చాల కస్త్రమే అది ఒక్కసారిగ అలవడదే. ఇక దానివి కోల్పోవుటయేనాయని భయసపడనవవరంలేదు. అర్జునా! ఆలి వామైన నిషయములనిటికం టే గొప్పు గుణములున్ను భీగవానుడను నేను. నాలో నహజు సౌందర్యమున్లుది ఎంత అబ్బులలోవైనా అరమదికలేక పౌలు నీటియందునలె కలినీపోవు వొశీల్పమున్లుది అందరికీ వొతమునే కోరు “పౌహార్ధ"మున్సది ఎన్ని తవ్పులు పూనుకొని ఉన్నా. వాటిని ఒన్సులుగ ట్రీతితో న్వీకరించగలిగే “వాత్సల్య "మున్నది కొరుణ్యమున్నుది మాధుర్వమున్నది గౌంభీర్వ, బౌదార్వ, నీర్య, పరాక్రమ, నర్షజ్దత్త్యు నత్వకామత్త్య, నత్యపంకల్పత్సు నర్వేశ్ళ రేళ్ళరత్వ, నకల రారణర్యాచి లెక్క లేనన్షి కళ్వాణగుణములు నవి ఇనన్నియు సహజముగ నాలోనున్నని అన్యదేవతలవలె ఈ గుణములతోపాటు దోషములుగూడ కలనిలేవు దోషములనెడివి నావంకకు చేరనేలేవు, నేను నిఖిలహేయ ప్రత్వనీకుడను కనుక ఇన్లి కళ్యాణగుణములకు నేనాకరుడను. ఇవన్నియు బీవులనుద్దరించుట కొజకయ్యే. వినియోగించెదను కనుక పొరణ్యకశివు సైదలగు

శ్రీమాద్భగవద్లీత శీ2 వ అధ్యాయము ౩4 వారివలె పగతో కాకుండ నన్ను నిరతిశయ ేమతో న్మరింయమము ధ్వానించదగిన నన్న మాటిమాటికి మనన్యృలో ధ్వానించుటదే “అభల్వానయోగము ఇటు ధ్వారించనారంభించగనే మెల్టగ మనస్క్ర శిర్మలనై నాయందు చేరుట జీచ్చిగించును అమ్హడు క్రమముగ మనసా నన్ము పొందగోరుము

అభ్యా 'సెఒప్యసమర్థో౭_ సి

వుత్కర్మ పరమో భవ |

మదర్ధమపి కర్మాణి

కుర్వన్‌ సిద్‌ మవాప్ప్య సి ॥ 10

ణి వ

చా॥ కర్మల నాచరించుటకే అలవాటునదీన మనన్సును ఆ కర్మల నుండి మరల్చి గుణాకరుడు, పరిళుద్దుడునడు నాయందు నిలవుడు మిక్కిలి (గ్రమసాధ్యమే అని అర్జునా" “నీవు బొంగవడనవనరంలేదు ఈ న్మరణ అనెడి అభ్వానయోగము సాధించుటకు వీయవడదే అంశ (ీతితో నా గుణములను తలచుట చేతకావటంలేదే ఇక కోలు పోవలనీందేనా” అవి వివారించనవనరంలేదు శరీరానికి ఊరికే కుర్చోలేదు కనుక్క ఏదైనా వని చెప్పాలి ఆ చేసేపని ఆనందంతో నాకొజుకైనది టీతో చేసేది కొవాలి లంచేత ఆలయాలు శుద్ది చేయుట, వుమ్హ, ఫలాదులను "సేకరించుట, మొదలుగగల పనులన్ని వాకొజశ్తే చేస్తున్నానని భావించుకొంటు ఆచరించుము ఒక్కొక్క

శ్రీదుద్ధుగవద్లీత 2 వ అధ్వాయమా గ్‌ వని చేయునవుడు అది నా గురించే కనుక్క నాయెక్క నునణమా లను జ్ఞావకం చేన్తూందాంది దానివ్వ నా గలిన్ళు రణ అనె “అల్బాన యోగము” క్రమముగ అలవడును ఇటో అభ్బాఎంవ్యల్ఞ మనన్యు నిళ్చలమై. ఆపై క్రమముగ భిగవంతునయంది. చేడుటవై. సద్దఎడి అక్కదినే వ్లీరవడును. కనుక కర్మా చరణగూడి భిగనత్సంఎంధమైనవి నొనికై చేనీనవుదు, అవి అభ్యానయోగమును. కల్పించి. స్టిరవిత్త (వ్రవ్రుత్తిని అలవరచి భగవత్వా?వ్రీనందించగలదు

అధైతద ప్యశక్తో2_సి

కర్తుం మద్యోగ మాజశ్రితః |

సర్వ కర్మ ఫల త్యాగం

తతః కురు యతాత్మవాన్‌ ॥ మై తౌ! క్రిందటి శ్లోకములో ఊరికే ఉండటం చేతకాని శరీరంతో జరిగే పనులన్లి నాకు నంబంధించినవిగ చేయమని భగవానుడు చెప్పాడు ఎవరయినా, తన కొణకంళు (గద్దతో కర్మ లనాచరిస్తాడు కొని ఇతరులెవరికోనమో అంశ మనస్సులో. ఇష్టముండదు గద అడ్డునునికయినా భగవత్సుంబంధమైన కర్మలే భగవానుని కొణుకు చేయడం అంతగ మనన్సుకి నచ్చలేదన్చట్లు ముఖం పెట్టి ఉంటాడు అంచేత మరొక సులభోసాయాన్ని భగవానుడు వివరిస్తున్నాడు

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 న అధ్యాయము ౨06 పోనీ అర్జునా" నామీద మిక్కిలి (వీతికల్లి నా ఆలయాలలో చేయవలసిన వలువిధములయిన సేవలు చేయడానికి నీకు చేత కాదనుకో మరేం ఫర్వాలేదు నీకోనమే ఆననరమైన కర్మ లనన్లింటీని ఆచరించుక్కో అయితే అలా కేవల కర్మల నాచరించడంవల్ధ తిరిగి అవి బంధకములౌతాయి. అలా కొకుండా ఉండాలంకే. కర్మలను ఫలసంగ్య కర్త్రత్త త్వాగపూర్వుకముగ ఆచరించు అవుడు మాత్రం కర్మల నాచరించేవాడను శరీరంకొదు లోసల ఉండే విలక్షణ నైన ఆత్మ, ఆత్మవ్లనే తప్పు ళరీరంవ్హై ఇవి జరుగటలేదు ఈ కర్మ వి లభించే ఫలితమంతా శరీరసుఖంకోనం కాదు లోనున్లు ఆళ్ళ సాక్షాత్కారము. కోనమే. అవి నునస్సులో విశ్యానం కల్గి ఉండాలి ఆ రకమైన మనోవ్యిగహంతో ఆచరించిన కర్మలు బంధకములుకొక, వూర్చువు మనస్సుకంటేవున్న రుచి వాసనలను క్రమంగ. చెరివీవే వ్తాయి అవుడు అత్మన్వురూవ జ్ఞానం కలుగుతుంది అపుడు లో ఆత్మ ధ్యానం కలిగి ఆత్మ నంటీయున్న అవిద్వాదులు తొలగంతాయి ఆత్మ సాక్షాత్కారము ఆవేళ అభిన్తుంది దొనితో ఆత్మ పరమాళ్మ నగు వాకే వెందియుండి, నన్నే పొందదగినది అని తెలన్వుంది.. నేను మిక్కిలి (ప్రయుడను కనుక నాయందు. పరభిక్తి కలిగి, గ్రమమాగ నా శైంకర్వములనే చేయుటలో రుబివుట్టును. అట్లు చేయుటన్లి నాయందే రుచి కలిగి నా కళ్వాణగుణముల తంంచుటయందు ఇష్త్రముతో మనస్సు, వదలలేక నియచును. అవ్పుడట్రా వాని మనస్సు

శ్రీమద్భగవద్గీత £2 న అధ్యాయము ౩07 ఎద్హన్హనూ నాయందే. చేరియుండును లట్రివానినే నేను వెంటనే వృత్యువులాంటి ఈ సంసారమానుంది ఉద్దరించెదను ఇంచకీ మొద టిబి, మిక్కిలి నులభోహ్హైనది అయిన కర్మ యోగమును ఫలకౌంక్ష లేకుండా ఆచరించుచుందుము చొలను (శ్రేయో హి జ్ఞాన మభ్యాసాత్‌ నం విశిష్నతే 1! జ్ఞానాత్‌ ధ్యా ష్య ధ్యానాత్‌ కర్మ ఫల త్యాగః త్యాగాత్‌ శాన్త్సి రనన్తరమ్‌ ॥ 12 తా॥ ఎగవ్యూణములను. నంతతమ న్మరించవలెనం పే భగవానుని యండెంతో కీతి. డండాలి (శీతి కలగొలంరేు ఈ బీవునరర్శైవిధ మయుట నేబుజ్వులనొనరించు బ్రీయదముడాతడని విశ్చానం కలగాలి విశ్చానం కలగాలం యే యల్మ వానికే చెందినదని న్నరంగ తెలియాలి అదిలేక చేసే భగవంతుని స్మరణ చేదుగ ఉంటుంది దు ఖాని కలిగిల్టంది. చు ఖముతో నేసే అలాంటి భగవల్‌ న్మరణకం బే, దానికి కింది మేదయిన ఆత్ముయెక్క నృడూవ, గుణమాదను ఆ వూ ళా తంంచుట అనెడి ఆళ్ళ ధ్వొనమే వాందచిది. అందులకు గూడ అన్హ్యడైనవాడు ఫలమును. కోరక కర్మాచరణ చేయట ఉత్తమమా అల ఆ శ శేయన్కరముగాడ. ఇది మెదటో మెట్ట. క్రీంది షెట్టమీదున్సు యా

శ్రీమద్భగవద్గీత 12 వ అధ్యాయము ౩08 వాడు... పైనున్న వివరి మెట్టును చేరలేదు గద ఒకేసారి! మెళగ ఒక్కొక్కటి పైకి ఎక్కవచ్చును శ్రద్ద ఉన్నట్లయితే కనుక నిష్కామ కర్మవల్ల అంటే ఫల్క నంగ కర్త్రత్వాలను త్యాగం వేసి కర్ణా చరణ చేయాటవల్ధ మనన్సులోని రాగద్వేషాలు తగ్గాడు ఉ(దేకాలు తగ్గతాయి. వీటేని పెంచే రజస్త మోగుణాల వ్రకోపం అణగుతుంది శాంత మనన్ముడికే గద ధ్యానం నిద్దిన్తుంది! ఫల ల్యాగంవ్లి దదేకొలు తగ్గతాయి దానివల్ల రాగద్వేషాలు అణుగుతాయి మనస్సు "నిర్మలమై. శాన్తిన్తుంది. అముడు ఆత్మను గూర్చిన ధృానం నలున్తుంది. ఆత్మధ్యానం నిలవగానే ఆత్మనిస్ట కలుగుతుంది. అంటే మనస్సు ఆత్మయే పొందదగినదనే అధ్యవసాయం కలిగి డంటుంది దానివ్లూ. ఆత్మ సాక్షాత్కారం. కల్గుతుంది. ఆత్మ, వరమాల్మకే చెందినదనే అనరోక్ష జ్ఞానం కల్గుతుంది. వెంటనే వానియందు (ప్రేమ అంకురిన్వంది. ఇది “వరభిక్తి' ఆ పరఖ్త్తోవేతనే. ఆచరింప ఎడే కర్మలన్లి వాని శైంకర్వమంలనే భావన కలుగుతుంది. వాని గుణములను. నద్దా న్మరించకుండొ ఉండరేక. న్మరిస్తూ ఎప్పుడు వానిని చేరుదమా అనే తర బయలదేరుతుంది.. ఇది భిక్తీయో గము. ఇంత నక్షం కాని వానికి క్రింది మెట్లు (ర్రేదుస్కరంగల్లో అరంభదళలోనివానిక్షి ఆత్మజ్ఞానం కలిగి ఫంత్వాగ వూర్చకంగ చేసె కర్మా నుష్టానమే (శేయన్కరమైనది. తగినది

శ్రీమద్భగవద్గీత /2 వ అధ్యాయము 9గ్ర౦౦ అద్వేష్టా సర్వభూతానాం మా.

మ్వైతః కరుణ ఏవచ | నిర్మమో నిరహజ్మారః సము దుఃఖ సుఖః క్షీ || 13 సన్తుష స్ప్ప్తతతం యోగీ యతాత్మా దృఢనిశ్చయః | మయ్యర్పిత మనో బుదైైః

ఠా యో వమద్భక్త స్పమ్మేపియః ॥ కేత్వ తా! భక్తీ చెండు రకముటు 1) కర్మయోగమంను ఫలింవచేయుటకు ఉఆరంభింలో.. డఉండవలనిన భగవదానుకూల్వ భావనతో చేయు భెక్తీయోగము. 2) భగవంతుని స్వరూప గుణాదులను తెటను కొని భిగవత్తాొక్తి నే కోడుచు ఆచరించు వక్త్యమ్లైన భక్తియోగము అందులో మనళ్శాన్తికీ సాధనమై భగవంతునికి (వతి. కలిగించదు కర్ణాయోగము.. నీజ్రించుటకు. అలవరచుకొనవలనిన కొన్పి వ్రధాన గుణములు భిగవానుడు నివరించినాడు వాటీని అభ్బానించుటవ్వూ కర్ణ యోగమం వ్రమాదరపొతమై కొనసాగ? ఆత్మ సాక్షాత్కారమాను కల్గించి భిక్తీయోగము నంకురింవచేసి భగవత్‌ ప్రాక్షిని కలిగింయను

శ్రీమద్భగవద్దీత 22 వ అధ్వాయము తాం అవి

2 నమస్త ప్రాణులకు ద్వేషికొనివాదు అంటే అందరిచే గ్రేమిం చబడువాడు తాను (ప్రేమించిననేగద అవి తనను (పేమిం చును! కేవలం మనుమ్యులనే కాక జీవరాశినంతటేని (శేముతో చూచువాడు. ఇతరులు తనకు అసకారము చేనీనా, ఇది భగ వత్సే9రణవర్ల, తన వూర్చకర్మ ఫలముగ కావింవబడీనదేగాని, కేవలము. వరాధీనులగు ఈ ప్రాణులు నిమిత్తమొత్రు అని భావించువాడు అట్రివాడే అందరిచే (ప్రేమించబడును శ్రురాముడట్టుందుటవల్రనే మనుష్యులేకాక, చెట్లు, నదుల, రాళ్ళుగూడ ఆతనిని (పేమించినవి ఈ అనుకూలభొవన అలవరచుకొని తన విధి నెరవేర్చాలి

2 పరులబాగుకోరి కోపమును తాత్కాలికముగ తెచ్చుకోన్లునూ? మనస్సులో నది లేకుండా అన్ని భూతములయందు 'స్తేహమూు కలిగియుండునాడు ఎదటివాదు తప్పు చేస్తున్సువుదు, కోపం నటించి అయినా వానిని మందలించాలి ముదొకసారి అజో అక్పుత్వము చేయకుండా ఉండాలనే అది అవసరం ఆమొత్రం కూడా ఊరకనే చూస్తూ కూడ్చుంకే ఆవలినాదిని చేద గొట్టినళ్లు నాని పాపంలో చూస్తూ ఊరుకొన్నవానికీగూడు భాగస్వామ్యం ఉండక తప్పుదు

3 ఏ ప్రాణీ దు భిన్తున్నా జూలి కలిగి వాటే శోకమం తొంగింలో

శ్రీమద్భగవద్ణీత 42 వ అధ్వాయమా 3ల!ీ నుద్యమించువాడు 4. దేహమునందు, దేహనంబంధమాన్హు వ్వుక్తులయందు, వన్వ వులయందు హద్దు మీరిన మమత లేనివాడు 5 శరీరమే నేనని తలచి, దాని పాదవణయే ద్రధానమనుకొనని వాడు, ళరీర యోగ్యతలను చూచుకొని గర్చించనివాడు 6 శరీరమునకు అనుకూలమైన అనాభివమవల్లు బవమా. కఠి గినా, వ్రతిమూలమైన అనుభవమా దవ్వు దు -_ముం కలిగినా, అవి శరీరానికే పరిమితమని తలవి తాను పొంగర్క కుంగ5 ఉండువాడు 7 శరీరమును సొవెడి ద శీతస్తుర్ధలను వఓరిమితో నహీంచు వాడు తి శరీరము నిలవుటకు మొతమం తగినంత అయావితము॥ లభించిన దానితో త్భక్తి చెందువాదు 8 భగవంతునకు చెందినదీ ఆత్మ అనెడి వివయవాను ఎరిమదు మనఎంన నిలవీనవాడు 0 దానివునే మనస్సును తన చెనువేతలలో పెట్టకొన్నవాదు [!.. వేదనాస్త్రము, దాని లము చెరిపే న్వష్యరూూ, ఎరస్ప రూవ్య, ఉపాొయన్వురూస్క ఫలన్వురూవ.. విరోద్ధి స్ప్రరూవములనే అర్థపంచకమునందు చెదరని విశ్చానమున్నృవాదడు

శ్రీమద్భగవద్గీత 12 వ అధ్వాయమా 2

82 నాయందే మనస్సు, మిద్ది నర్చించవాదు, నేను దోష గుణ ముట లేనివాడను, నమస్త కళ్యాణ గుణమంలు కంవాడను గదీ అట్టి నేను మాత్రమే ఆరాధించదగినవాడనని తెలిస్తే మనస్సు నర్చిఇవినట్లు నన్న్హారాఢించువారికి తోడిన ఫల ముల నిచ్చెదనని వివ్యానమం కలిగి ఉంటే ఎిడ్జి నర్పించినట్లు ఇలాంటే వాడే నాకు. మిక్కిలి ేమప్యాతుదు. అలొంటీ వానికీ కోరినవి ఇవ్వకుండా ఎలా ఉండగలను”

యస్మా న్నోద్విజతే లోకః

లోకా న్నోద్విజతే చయః |

సహారా ముర భయో ద్వేగైః వమ గ్‌ రా

ముక్తో యస్సచమే (ప్రియః ॥ 15 ఈ

/3.. అతదు వీ ప్రాణీకీ కషం కలిగేటట్లు వ్రవర్తించదు చేతలలోనే కాదు, మాటలతోగూడ ఎవ్వరినీ కొంచెమైననూ, కస్త పెట్టాడు మనన్సులోనూ అది తలవనే తలవడు

[4 “వీడెననికీ అవకారము తలువదు కనుక్క వీని విషయంలో మన ము[దేక పదనవసరంలేదు" అనేట్టు ప్రవర్రించును

శ్రీమద్భృగవద్దీత 12 వ అధ్యాయము 3౩3

5 అందరి ఎడల ఉదొనీన న్వభావుడైనందున కొందరిక్‌ నంతోషం కలిగించే ప్రయత్లించడు కొందరికీ కోవం.. కలిగించదు అందువల్లనే ఎన్సురిక్తీ భయం కలిగించదు. ఇంకొందరికి ఉత్కంఠ కళించనూ. కళ్గించడు వీటినుండి దూరంగ ఉండును. కర్మయోగమునందు మాత్రము స్థిరుడై ఉండును

గ గ్‌ (|

అట్టి వాడున్లూ నాకు మిక్కిలి యిష్టుడే నుమా

అనేక శృుచిర్తక్ష

వ. ఈల

ఉదాసీనో గతవ్యధః |

సర్యారంభ పరిత్యాగీ

యోమద్భక్తః స మే (ప్రియః ॥ 16 తాత్పర్యము

6 ఆల్మ సాక్షాత్కార సాధనంగ కర్మానుష్థానం చేస్తూందుటన్లు ఆత్మకంకే యితరమ్షైననేవీ ఫలముగ కోరడు. అవి ఒకోనేళ లభించినా అతనికా పేక్ష ఉండదు వాటిపై

7 జొత్తి ఆశయ, నిమిత్తములతే దుష్రముగాని ఆహారములనే న్పీ కరించుచుందును

18 ఆహారతుద్దివ్వు వాస్త్రీయికర్శా చంణలో నేర్షరిద్దై దంందును

9 వ్యట్హ్రవాదే గాని వూర్చుంచేగారి అను ష్టిం.ఎదనెవానియుందు

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయము 324 ఉ పేక్ష కఠిగి యుండును

20 శ్యాస్త్రీయ కర్మా చరణలో ఎదురద్యే. నమన్యలకు వృధ చెందడు కాయ క్షేశాదులకు జంకదు

2 పవని తాను వేస్తున్నా నేను చేస్తన్నాననే 'అహంత' ౫3 నాకోనమనే “మమత గొని మనస్సులో వొరనివృడు ఇని కలవాదుశూడ నాకు మిక్కిలి (వీతుదు.

యో నహప షె

ఫష్యతి న ద్వేష్టి

న శోచతిన కాంక్రతి |

శుభాశుభ పరిత్యాగ్‌

భక్తిమాన్‌ య స్సమే (ప్రియః ॥ 17 ఇంతేకాక తాత్పర్యము

22 వీది లభిస్తే లోకమంతా పొంగిపోతుందో, అది తనకు లభించినా పాంగపోడు

23 ఏది ఎదురైతే లోకులు వాటిని ద్వేషిస్తారో, అవి తన కెదురైనొ ద్వేషీంచడు

24. దేహ బంధువులు, నంవదలు ఎడబాసీనా,. లోకుంవరే,

శ్రీమద్భగవద్గీత 12 న అధ్యాయము చరి వాటికై ఏడవడు 26 ఇనినొకు లేవే అవి నాకు కానాలే అంటూ లేనివాటికోవం, లోకులవలేే అర్రులుచాచడు 26 వుణ్యముకానిి పొసముకాని చెండూ బీవుడిని దేహంతో బంధించేవే అని తెలునుకొని, తను చేసే కర్మలవల్ల వుణ్యాన్ని కోరడ్సు పొపొన్టి కోరడు కర్త్య్రత్యాదులు తనమీద మోవుకొనక భగవానునిపై వద లుటవ్య్హు ఆయా. కర్శలు వీనిని ఐంధించవు నామీద (పేనువజ్ఞనేకద నాయందు వదల గలుగుచున్నాడు అట్రివాడే నాకత్యంత దవ్రియుడు మొదటోవానికి కర్ణుయోగము వాధవము రెండవ వానికి భక్షియోగము. సాధనము. మొదటివాని కర్మయోగములో కూడా కొలది భీక్తీి ఉంటుంది అది భగవానుడు చేయిస్తాజీ కర్మను, ఆత్మ సాక్షాత్కారం కోసమని తెలిసేటంత మాత్రమే రెండవనానికి “భక్తి” ఉంటుంది కాని అతనికీ కావల్చినది భగవామడదేతప్పు ఆత్మ దర్శనం కాదు ఆతనికీ కర్మాచరణ ఉంటుంది. కౌని అదంతా భగవత్స్రీతితో చేయకుండా ఉండలేక చేసే కైధకర్య్యముగ మాత్రమే. ఉంటుంది. అర్జాల్‌ ఈ అధ్యాయంలో భక్తీ యోగముయొక్కు గొప్పదనము. భగ

శ్రీమద్భగవద్గీత [2 వ అధ్యాయము తలి వత్వాాప్తికి అదే ప్రధానమైన ఉపాయమని నిడూవింవఐడీ ఉంది

సమ శృత్రౌచ మిత్రే చ

తధా మానావమానయోః |

శీతోష్ణ సుఖదుఃభేషు

సమ స్ఫంగవివర్రితః ॥ 18

ఆపై

27 శతుమిత్రాదులు దూరముగ ఉన్నవుడే కొదు. నారు దరిచేరినపుడుగూడ మనోవికారము. కలుగరాదు

28 అకళ్లే ఎవరో దూరముగ నున్నవుడు పాగడుటయో, లెగడు టయోకాక్క ఎదురుగనే నిలచి పొగడీినా అవమానించినో ఉ పేక్షీంచును

29 తీత్తోస్టములన్నల్లై కలిగే నముఖదు ఖములను, భిగవల్‌ కృుపొఫి మన్నో తన ప్రారబ్ద ఫలమనో భావించి నమానముగ్‌ వ్వీకరించును

30 వస్తువులన్లి ఉన్ననూ, కృత్యములన్ని చేయుచున్ననూ, ఆయో కర్మలలో తవవొక భగవత్సరికరముగ తలంచి నునన్సులో

శ్రీచుద్భుగవద్దీత /2 వ అర్బాయిమ 1/7 వాటి వేటీయందు వట్టులేకుండును

తుల్య నిండా స్తుతి ర్మానీ

సంతుష్ణో యేన కేనచిత్‌ |

అనికేతః స్రరమతిః

భక్తిమాన్‌ వే (పియో నరః ॥ 19 తాత్పర్యము

౩ దూషణ భూవణ తిరస్కారముంను లెక్క చేయడు

౨2. ఆత్మనే మవనము వేయునాడు మొన్సీ కాని ప్రస్తుతము అంతియేకొళ బూహ్వావిషయవంలలో వాబ్బీయమమును వొటించును

౩౩ శరీఠపోషణక్రై లభించిన దానితో తృప్తీ చెందును

౩4 నంగము పెంచునట్లుగ గృువోదులయందానక్తి లేకుండును

35 దానికి కారణము ఆత్మయే పొందదగినదని దొనియందే నంగముండును ఇట్టో భక్తుడు నాకు (వయుదు

శ్రీమద్భగవద్గీత 2 వ అధ్యాయనం చలీ యేతు ధర్మ్యామృత మిదం యథోక్తం పర్యుపాసతే | శ్రద్ధధానా మత్త్సరమాః

ఎప్‌ చి కదన ల భక్తా 2-తీవ మె (ప్రయాః [| 20 తా! ఇంతవరకు. భిక్తియోగ నివ్యడు కాదగనివానికి ఆత్మసాక్టొ త్కారమునక్షై ఆవరించదగు కర్మీయోగమును నాయందు కొంది భక్తితో. ఆచరించు. భర్తులనుగూర్చి తెలిపితిని. నీరికంటే. నేనే వరమ ప్రావ్యము._ ఇతరమైనదేదీ అవసరములేదని ఎవరు డిపో సీంతురో వారియందు నాకుండెడి (పేమ మూటంకందనిది వీరికీ ఆత్మ యందుగాక నాయందు. రువికఠిగి, పొందవరెననే తృరకూడొ ఉంటుంది వారికీ నాకొజుకై వీది చేస్తున్నా నావలెను మిక్కిలి (ప్రయమై ఉందును. అంకే భక్తియోగము భగవత్తా్షకి సాధనమే అయిననూ. భగనంతునివలె ఫలరూవమై ఆనందాన్ని. కల్లించునో ఈ అధ్యాయారంభములో ప్రారంభించినళ్లు అత్మ సాక్షాత్కారమునో కోరువారు భగవత్సాక్షాత్కారము కోరువారు అనే ఇరువురిలో

శ్రీమద్భుగవద్దీత 42 న అధ్యాయము రో రెండన వారం కేనో మిక్కిలి య్యిస్త్రమని భగవానుడు న్నిర్ధయించెను ఇతి థశ్రీమద్భృగవద్గీతాన ఉపనివత్ము (బ్రహ్మా విద్వాయాం సంవాదే భిక్తీయోగో నామ ద్వ్యాదశోఒధ్వాయ॥!

శ్రీమద్ధుగవద్గీతా (తయోదశోఒధ్యాయః, క్షే త క్షేతజ్ఞవిభాగయోగం శ్రుభగవానువాచ ఇదం శదీరం కాంచేయ 'క్షేత మిత్యభిధియతే | అచ! ఏత ద్యో వేత్తి తం ప్రాహుః చ న

క్షేతజ్ష ఇతి తద్విదః ॥ తా॥ కుంతీనందనా! అర్జునా! ఈ శరీరమునకు క్షేత్రమని "పేరు అనగ సంటభూమి వాటిన బీజమునకు తగిన ఫలములను పంటపొలంమిచ్చునటుల ఈ ళలీరమను క్షేత్రమున కర్శ బీజమును నాటుదము, అవి నుఖ దుఖ రూపమగు ఫలములనిచ్చును మంచి ఫలములను పాందవలేనన్న మంచి కర్మ బీజములను నొటవలేనుః అట్రి కర్మా చరణకు ఉద్వామించవలెను భూమి మంచి చెడ్డలను గుర్తించి లాభమందుట _. కుద్యమించు రైతువలె దేహమొకమంచి క్షేత్రమని ఎనడెజుంగునో ఆతనిని “క్షేతజ్ఞుడు" అని ఆత్మ యాధాత్మ్య విదులగు జ్ఞానులందురు

శ్రీమద్భగవద్గీత 23 వ అధ్యాయము తై! క్షేతజ్ఞం చాపి మాం విడి

లిం కు యా

సర్వ క్షేత్రేషు భఖారత! |

క్షేత 'క్షేతజయోః జానం

అమి! ల! జా జా

యత్తద్‌ జ్ఞానం మతం మమః॥ 2 తా। భరతవంళ నీరుడగీ అర్హునా! నమస్త శరీరములందు, వానిని కర్మ క్రేత్రములుగ వాడుకొనుచుండెడి జీవుబందరునుగూడ నాకు శేషభూతులే అంక నీనే వారికి ఆత్మగనున్నాను వారు నాకు శరీర భూతులన్నమాట అనగ శరీరము, ఆత్మ చే ధరింవబడుతోంది అత్మ చెప్పినట్లు వియమించబడుతోంది ఆత్మకోనం మాత్రమే విని యోగింపబడదుతోంది తప్పు, శరీరానికంటూ వీమీ (ప్రయోజనాలు వేరే ఉండవు. ఆత్మ లేకపోతే శరీరము ఉత్తదేగద", అక్లు జీవుబందరికి నేను ఆత్మగ ఉన్నాను కనుకనే జీవులు ప్రవర్రించగలుగుతున్నారు అంటే ఆత్మగనున్న నాచేత ధరింనబడుతు, నియమింవబడదుతు, నాకోనమే వినియోగింపబడదగిన (పవ్పత్తి కలవారు ఈ బీవులంతా, కనుక కేషభూతులు, “క్షేతజ్ఞం చ అసో” జీవునిన్ని అంటూ వొక్కి చెప్పున్నానం కు, జీవుడు, నాది అని భావించే క్షేతమనెడి శరీరంగూడ్య బీవునివలె వాకే చెందినదని నీవు గుర్తించాలి. ఇట్లు శరీరము ఆత్మ పరస్పరము వేరన్కి అవి రెండూ నాకు చెందినవై

శ్రీమద్భగనద్దీత 48న అధ్యాయము 322 నావేతనే ధరించబడుచున్సు వనెడ్‌ యద్గార్హ జ్ఞానమే. ఉత్తమమైన జ్ఞానమని నా అభ్మిపాయము తత్‌ క్షైత్రంయచ్చు యాదృకృ యద్వికారి యతశ్చ యత్‌ | సచ యో యత్త్స్తభావశ్ళ తత్పమాసేన మే శృణు ॥ తె తా॥[ అర్జునా! శరిరము గురించి బీవుని గురించి తెలిపెదను శరీరము "గురించి 5 విషయములు, బీవుని శురించి రెండు విషయములు చెప్పుబోవుచున్నాను అందు, 1 ఈ శరీరము జడ అజడములలో ఏ బ్రవ్వముతో తయారైనదో తొలిపెదను 2 వేటివేటితో కూడి యుండునో తెలిపెదను త శరీరపు మాద్దులెట్టుండునో తెలిపెదను 4 ఏ ప్రయోజనముగోరి జీవునకు నాచే యిన్వబడినదో గూదో న్నష్త్రపరచెదను మరియు 5 శరీరపు స్వభావమేమో గూడ తెలిపెదను, అళ్లు ర్‌ ఈ న్షేత్రము నధిష్టించి యుండు జీవుడు ఎట్టి స్వరూపము కలనాడో

న! శ్రీమద్భగవద్గీత వావ అధ్వాయము 7 వాని న్వభావ నిశేషములేమిటోగూడో నూక్త్మ ముగ తేలి పెదను

వినుము బుషిఇి రృహుధా గీతం ఛందోభి ర్వివిధైః పృధక్‌ | ఖో ! అడ వ

బ్రహ్మసూత్రపదై ఫై ॥ హేతుమద్భి ర్వినిన్చితైః || తా! శ్తేత్రమగు_ శరీరము, క్షేతజ్జుడగు ఆత్మయొక్క యార్డ్‌ న్వరూవము నాకే. శేషభూతమైయుండుట ఈ విషయము. ట్రీనరాశర భగవానుడు, శ్రీ వేదవ్వాన భగవానుడు మొదల వారెందరో బుమషులు సంక్షేపముగ కొన్నిచోట్ల విఎులముగ మరి కొన్హిచోట్ల వేయువేయుగ న్వర్ధించియున్నారు. బుక్సామాది. పేర్లతో తిస్టున్‌, అనుస్టువ్‌, జగతీ మొదలగు ఛందన్వులతో గూడియుండు వేదములన్నియు. వేజువేయిగ, న్షేతక్షేతజ్ఞుల తత్త్యములను. అవి నన్నాళ్ముగ కలిగియున్నృవనెడి విషయమంను వ్షర్థించినవి కొదన వీలుకాని హేతువులను చూవుచు సద్దాన్త నయము చేయుటలో అగ్రన్థానమునలంకరించు (బ్రహ్మ నూత్రములుగూడ వ్రక్పుతి పురు ముల బ్రహ్చాత్మ కములనెడీ వ్నర్ణయమునే వ్దీరవరచుచున్నవి కనుక నేనిపుడు చెప్పుబోవు విషయము... శ్రుతి, ఇతిహాన వురాణమంలవే మీమాంసాది శాస్త్రములచే న్లిర్ణయింపబడినదేక్రాని నా నంత కల్పితం కాదు కొవున జూగ్రత్తగా వినుము

శ్రీమద్భగవద్గీత 43 వ అధ్యాయము 324 మహాభూతాన్యహంకారో బుదైై రవ్యక్త మేవచ |

(జడ ఇంద్రియాణి దశెకం చ పంచ చేంద్రియ గోచరాః ॥ ర్‌ తా! ముందుగ “క్తేతము'అనెడి శరీరమెట్టిదో తేలిపెదను భూమి, నీరు నివ్వు గౌల్కి ఆకాశము అను ఐదు భూతములను “భూతాది అని సిలునబదును_ అహంకొరమనెదు తత్తముతో,. “మహత్తు అనెడు తత్ప్వముతో వీటన్లిటికి కారణనుగు “'మూలదప్రక్ఫుత'యను తత్పముతో మొత్తం 8 జదదవ్వములతో తయారైనది శక్తిని ఖర్చు చేయుచు సనిచేయుట కనువగు వాక్కు, హస్తములు, పాదములు, మలద్వారము, మూ్యూతద్వారము అను ర కర్మేంది యములక్క, న్పర్ణును తెలుపు త్పుగింద్రియము, రూపం. టేలువు చక్తురింద్రియము, వానన తెలువు ఘాణేంద్రియము,. శజ్హుమును తెటువు [గ్రనణోంద్రియమ. రుచిని తెలిపెడి రసనేంద్రియము అను జ్ఞానేంద్రియములు ఐదింటికి మనవ్చును అంతరింద్రియ మొకటేకీ, ఠ్‌ భూతముల గుణములగు. వాసవ్క రుచి దూవము, నుర, శ్రమల అము ఐదు విషయములకు మొత్తము (5+5+1+5) "పదహారింటోకీ ఆశయమైై, వాటితో కూడుకొని యుందును మొత్తము 8+16 * 24 తత్తములు కలసి “క్షే తము” నీలువబడుచున్లువి

శ్రీమద్భగవద్గీత ₹3 వ అధ్యాయము 265 ఇచ్చా ద్వేష స్సుఖం దుఃఖం సంఘాత కజ్చీతనా ధృతిః | ఏతత్‌ క్షే (తం సమాసిన సవికారముదాహృతమ్‌ || 6 తా|| ఈ క్షేత్రము ఆత్మతో చేరుటచేత దానియందు. కోరికలు వుట్రించును. అవి తీరిన నుఖమును కల్లించును దానికాటంకమగు వానిపై చ్వేవమును వుట్టంచును. దానివల్హ దుఖమును. కల్లిం చును. ఇవి నాలుగున్నూ ఈ క్షేతము కల్గించు వికారములు అనగ మార్పులన్హమాట ఈ శరీరపు స్వరూపము పంచభూతముల కల యికగ నుండుట ఇహలోక భోగములను అనుభవించుట, పరలోక అనవర్గముల నందుట కనువణు కర్మయోగము నాచరించుటయే పరమ (ప్రయోజనమని నాచే యివ్వుబడినదీ శరీరము. శరీరమనెడు ఈ క్షేత్రమును గూర్టి అర్జునా! దీని కార్యములతోగూడ నీకు నంగ్రహముగ తెలిపితిని ౩న శ్లోకములోని వదు. ప్రళ్దలకు నమా ధానములు యింతవరకు ఇన్దుబదినవి వక ఆత్మ విషయములను తెలిపెదను అమానిత్వమదంభిత్వం అహింసా కాంతిరారవం !

రె జా

శ్రీచుద్ధుగవద్లీత 28 వ అధ్యాయము ౩26 ఆచార్యోపాసనం శౌచం పైర్యమాత్మవినిగ్రహః |! తా॥ క్షేతుజ్జుడగు బీవుడు శరీరముతో చేరియున్లృవుడు అలవరచు కొనవలనిన స్వభావ విశేషములు 20 కలవు అని త. విద్యా ధన వంశముల గొప్పతనము తనకున్సునూ పెద్దలను ఆనాదరించరాదు 2 లోకులు తనను క్తీర్తించవలెనను కాంక్షతో మనస్సులో లేకున్నా 'సైపైకి నటించుట తగదు త్రి మనోవాక్కాయములతో వరులను వొంనీంపకుండుట 4 పరులు తనను హింసించిరని వారినేదో చేని తీరవలెనను ఉ(దేకము లేకుండ వలెను 8 మనస్సున తలచినదే పలుకుట, అదే తమ ఆచరించుట అనెడీ ముజుత్వం కల్లియుండవలెను 6 ఆత్మజ్ఞాన జన్మ నొనంగు గురువే ఆచార్యుడు వారి యెడ దైన భావము కలిగి యుండనలేను 7 శాస్త్ర నియనుములకు తగినట్లుగ మనస్సును మూటను దేహమును, నంిదిద్దుకొని (ప్రవర్తించవలెను అదియే శుచి తి ఆచార్యులు తెలినిన నిషయముల నాచరించుటలో ఎని

శ్రీమద్భగవద్గీత 23 వ అధ్యాయము త్రాగ ఆటంకములు వచ్చినా చలించకుండ వలెను 9 వివేకమును శుష్కింవచేయు నిషయములనుండి మనమును మరల్చి స్యాధీన మందుంచుకొవవలెను ఇంద్రియార్టేషు వైరాగ్యం అనహంకార ఏవ చ | జన్మ నృుత్యు జరా వ్యాధి- దుఃఖదోషానుదర్శనమ్‌ ॥ ద్‌ తా॥ 10... ఆత్మజ్ఞానము కోరువాడు కంటేతో గ్రహించే బాహ్వరూవ ముల యందు ముక్కు గ్రవొంచు వరిమళములంద్యు చవి గ్రపొంచు వివిధ శబ్దములందు, వాలుకగ్రవొంచు రుచుద యందు, చర్మము (గ్రపొంచు. వృర్ణలయందు శోరిక లేకుందో, రుచి తొంచుకొనవలమ.. వీటీవి “పొంచ్చర్థికములంటాడు వొటి దోషములను తలదుకోవాలి. ఆవి వీమిటీ ” అర్హవలో దు.ఖం, కాపొడుటలో దు.ఖం, ఆర్జించినది తరిగిపోతుం టే దుఃఖం, ఆన అధికమైతే దుఃఖం, ఆర్జోంచినది. అమభీనిస్తూ ఆరోగ్యం చెడితే దుఃఖం ఇలా అన్లీ దుఖమయాలే కద |! 12 “అహం"”అనగ ఆళ్ళ, అది కొని శరీరమును “అహం'అనుకొని (బ్రమవడుట అహంకారము, అది పోవాలి అంతేకాదు

శ్రీనుద్ధుగవద్గీత 23 వ అధ్యాయము త్ర2రి శరీరానికి చెంది వర్తించే వస్తువులని “వావి అనుకొనుట కూడా తగ్గాలి మమ = నాది అని అం నాదికొని దానిని నాదనుకొనుట “మముకొరం” ఆహం, మములు చెడ్డవికొవు ఆహంకార మమకారములు చెడ్డవి అవి పోవాలి

22 వుట్టుట్క గిట్టుట, దుర్భరమైన వార్డ్‌క్యం, మధ్యకాలంలో వ్యాధులబాధ _ ఇనన్లీ కల్గించే దు ఖమును మరువక్క శరీరమున్సుంత వరకు అవి తవ్పునినరి యవి తలంచవలెను

అసక్తిరనభిష్వుజ్గః

ప్పుత్ర డార గృహాదిషు |

నిత్యం చ సము చిత్త త్తం

ఇవ్టానిష్ట్రోపపత్తిషు ॥॥ 9

13. ఆత్మ, వరమాత్మలయందు మనస్పుంచుటచే బాహ్య విషయ ములందాశ వదలవలెను

44 వదిలినా నంతానము, ఖార్వ్క ఆస్త్రీపాన్తులు వ్యాపారాదులు ఇవి వదలరాదు గద ” వీటిని “ఆభిమానికములు” అంటొరు శారీరక ధర్మా నికవసరమైనంతవరకు ఆచరించే కర్మలకు ఉవ యోగించునంత వరకు వాటి౨ న్వీకరించవలనినదే లేనిచో శరీరయ్యాత సొగదు వాటీననుభివించేటప్పుడయినా హద్దు మీరి వాటి నభిమానించరాదు

శ్రీమద్భగవద్గీత శ8వ అధ్యాయము త్రూం్రి

8 ఇష్త్రమైనవి దరిచేరితే హర్ట్వము అనష్టమైనని దరిచేరితే ఉద్వేగము. కలుగుతాయి. అలాగే ఇష్టమైనవి దూరమైతే ఉద్వేగము, అన్నిస్టమైనని దూరమైతే హారము కూడ కలుగు తాయి. బాహ్యముగ 'ఇని తప్పవు నాటేవి. దేహముతో నవొంచుకుంటూ, మనస్సున వుప్దే ఇమ్టావిష్టముల విష్‌ యమ్రై చలించక ఎల్లపుడూ మనస్సును అంతర్ము ఖముగౌనే ఉంచాలి

మయి చానన్యయోగేన

భక్తి రవ్యభి చారిణీ 1

ఎజ్‌ వివిక్త దేశసేవిత్వం అరతి ర్హనసంసది ॥ 10 కాగ

16. నర్షకారణుడను, నర్వేశ్తరుడను వర్చుజ్ఞుడను అగు వాయందు నిశ్చలమైన భక్తి కలిగయుండనలేను. నన్ను శీవించునవుడు కుద బాహ్య కోరికలుండరాదు కోరకున్నా,. నేనే తెలు నుకొని వాటి నందిన్తాను నన్ను ఇతర దేవతలతో చేర్చి ఇతరోపాయములతో కూర్చి సేవించరాదు. అదిలేని నిర్మలమైన (పేముతో ఆరాధించవలెను

17. మాననిక్ష ఏక్షాగతను భంగనంిచే పాములు క్‌ొకో వనితస్హానో

శ్రీమద్భగవద్గీత శత వ్‌ అధ్యాయము 330 ములలో నివసీంచవలెను

18 రాజను తామన్మ జనులతో కూడుటయందనహ్వము కలిగి యుండవలెను

అధ్యాత్మజ్ఞాన నిత్యత్వం

తత్త జూనార చింతనం |

ఇ య ఏతత్‌ జూన మితి ప్రోక్తం నే అలలే అజ్ఞానం యదతో౬న్యధా॥ శై తా|| 19 ఆళ్ళును గూర్చి తెలుసుకొనుట యందు, దానిని ధ్యానించు

టయందూ సదా నిష్ట కల్టియుండవలెను

20 వ్రకృతి జీవ సరమాత్మలు మూడున్నూ తత్త్వములు వాటిని నార్చిన యశథార్ధ జ్ఞానము నందుటయే ప్రయోజనముగ పెద్దలద్వార శాస్త్ర. వమ్మతమైన విరయములను వినుటలో అనక్తి చూవు చుండవలెను ఇట్టి 20 విధములుగ ఉండేదీ జ్ఞానమే ఆలవరచుకోదగినది దీవివే యధార్ధ జ్ఞాననముందురు తదితరమ్చైన జ్ఞానములెన్ని కఠిగినమా ఆవన్జియు ఆత్భజ్ఞా నము నిలచుటకు నహకరించునవికావు కనుక జ్ఞానవిరోదులు అర్జాల్స్‌ అజ్ఞానము క్రిందే అవన్హియు గణింపబడును

శ్రీమద్భగవర్లీత 28 వ అధ్యాయము క. జ్లేయం యత్‌ తత్‌ ప్రవక్ష్యామి దిచి యత్‌ జ్ఞాత్వా౭_వ్వుతమశ్నుతే | యా అనాది వత్సరం బ్రహ్మ నసత్తన్నా సదుచ్యతే ॥ 12 తా! ఇంతవరకు ఆత్మ దర్భనమున కవసరమగు. ఇడువది సాధన ములను తెలివితినిగద / బక ఈ పొధనములద్వారా పొందదగినది ళుద్దాత్మ సాక్షాత్కారము, అది శరీరొనికుందే జన్హ, జరామరణాదు అవంటో స్వభావములు లేనిదగుటవో అన్బుతమనబడును ఈ ఆత్మల న్వరూవము (వక్పుళి నంబంధను లేవప్తుడెట్లుండునో తలిసెదను భి. అత్హకు వుట్టుకలేదు అంటే మరణముగూడ లేదన్చమాట శరీరముతో. చేరితే వుట్టనదంటొడు శరీరం. వదిలితే చనిపోయినదంటారు 2). అత్మ నా అధీనమునందే ఉండునది అనగ నొకటి శేషము నను ఆత్మకు శేషిని అనగ నా నంకల్పుముచే భరించి నియమించుచ్చు నా కొణక్రైయ్యే వివియోగించుకోను చుందున్ము తె. అణున్ల రూవుడగు ఆత్సకు జ్ఞానమున్నది జ్డానము నూడ్తూవి కాంతినలె వనం ప్రవారించగలదు కకోరాప '(బవ్మ” అందురు శరీరములో నున్దువుడు కర్ట్‌ రో అణచివేయబడును. కర తీదగనో బ్రువాదూవము వెం

శ్రీమద్భగవద్గీత 139 వ అధ్యాయము 382 అట్రి బృహద్‌జ్ఞానంకల అత్మ “బ్రహ్మ 'అని చెప్పుదగును

4. వృుస్త్రి జరిగాక రకరకముల మనుష్య, సళు-సక్ర్యాది దేహముల ధరించి ఆయా. పేర్ణతో పిలువ బడదగి ఉండునుగొన దీనిని *సత్‌'ఆవవచ్చు. . ప్రళయ దళలో శరీరాదులేనీ లేక “ఇది ఫలానా ఆంటూ చెప్పడానికి గుర్తించడానికిగొవి వీలులే నంత నూక్ష్మ మైయుండునుగాన ఆత్మను “అనత్‌” అనవచ్చు అయితే శరీర నంబంధంతోటు తప్పు, దానికంటూ లో అనిచెప్పే సహజ రూపములు లేకున్నా, అది ఉంది కనుక నజ్‌, అనల్‌ అనే రెందీటి తోడు చెప్పుదగదు రూపంకలది అనరాదు రూవం లేనిది అనిగూడ అనరాదు

సర్వతః పాణిపాదం తత్‌

సర్వతో_క్షి శిరో ముఖమ్‌, |!

యె సర్వతః శ్రుతిముత్‌ లోకే సరంయా ప 13 జ వృత్య చిప్టతి || తా! 5) పరిళుద్ధమగు. ఆత్మ స్వడూనము. నర్చగతము అంటే

ఈ దేశమునందుండలేదనిగాని ఈ కొాలమునందుండో లేదవిగొవి ఈ వస్తువునందుండలేదనిగాని అనలేము ఊనో నరమేర్చడివప్పుడు లోకములోని ఏ నూక్ష్మవస్తువులోనైనో ప్రవేశించగలదు అంత సూక్త శ్రీతరమని తొలునుకోవొలి భో

శ్రీమద్భగవద్గీత 13 వ అధ్యాయము 833 పెద్ద వన్తువులను శరీరముగ దాల్టు విషయము చెప్పెణిదే మున్హుది ఆత్మకు చేతులు కాళ్ళు, కళ్ళు, నోరు, ముక్కు, చెవి మొదలగు. ఇంద్రియాలు నహజంగ అక్కరలేదు అయినా చేయి మొదలగునవి చేయు వనులను ఆవి లేకనే తాను చేయగలదు. ఇది నిజానికీ వరమాత్మ లక్షణము శుద్దాత్ట నరమాత్మతో నమానమైనదే, ఒక్క జగద్వ్యాపార మున తప్పు అర్జాల్‌ కొళ్ళు. చేతులు మొదలగునవికల శరీరులు నాటితో ఎలా ఏమి చేయగలర్కో శుద్దమైన జీవుడు తనకుందే జ్ఞానమును వ్యావంనవేన్క తానొక్కడే అవని చేయగల నమర్థుడు

ఠి మార్చుడొక్కచోకు ఉన్నా కొంతి లోకమంతా వ్వావీంనచేనీ నట్లు ఆత్మ ఒక్కచోటనుండీ తన జ్ఞానమనెద్‌ గుణమును లోకముందంతటను. న్యావంపజోనీ దేశకాల వరిచ్చేద రహిత మైయుండును

శ్రీమద్భగవద్గీత శీత న అధ్యాయము తశ సర్వేన్హియగుణాభాసం సర్వేంద్రియ వివర్రితం | అసక్తం సర్వభృ చ్భెవ నిర్గుణం గుణ భోక్తృచ॥ 14 తాకి 7) వరిశుద్దాత్మకు వహజముగ ఇంద్రియాలేమీ. లేవు శరీరాలు లేవు ప్రొక్సుత గుణానుభినములేదు అయినా అన్లి యింద్రియముల న్యాపారముల ద్వార శరీరములో మన్హంత వరకు మొతము, తెలునుకొను సామర్థ్యం కఠిగి ఉండును స్వాభానికముగ మ్యాతము ఇందియా పేక్ష లేకయే అన్లి విషయములను (గ్రవాంచగలదు తి అప్లే మనుష్య వళు, వృక్షాది దేహములను ధరించుటకు (1 పొనుర్ధ్యము. కలదు స్పాభావికముగ మాత్రము వీ దేహముతోటీ పట్టు లేకయే యుండును 89) సత్త్వ రజో తమోగణములు ప్రకృతి ధర్మములు అని నుఖి దుఃఖ మోహములను కళ్లించును. ఇని వవజముగ ఆత్మకు లేవు అందుచే ఈ మూడు గుణముల నంపర్కంలేవి ఆత్జే “విర్గుణం”అనగ దోషములను. కలిగించు గుణములులేవిది తను నహజముగ శుద్ద పత్తుగుణము కలది కర్ణ బంధముచే

శ్రీమద్ధశిద్ధీత 3 వా అధ్యాయము గాం శరీరమున ఉన్హువుడు మ్యాతము నుఖ దుఖ మోహములను వంచు నొమ్మర్ధ్యం కలది ప్పాభావికంగ ఇవి లు ౪ తత్సామ్మన్హ్యం ఆత్మకున్సదని వారము ప్టా బలార న్తశ్చ భూతానాం అచరం వరమేవచ | “క్ష్మత్వాత్‌ తదవిజ్హేయం దూరసష్టం చాన్లి కేవ తత్‌॥ 15 తా 10). కల్టవళమున ఉన్సువుడు. వుభివ్యాది. పంచభూతములలో నుండును కర్ణ తీరినవుడు వీటికి బయటగ నుండును మ్యుక్తదళలో గూడ స్పేబ్ధుచేతనే శరీరమునకు లోన బయట కూడ ఉండును శి. స్వాభావికముగ. దానికీ పాదాదులు లేవు గద. అందుచే దేహం ధరించినపుడు పొదాదులతో. నంచరించును. దేవం లేనపుడు అని లేకనే నంచలించును. వాటేకీ వళమై చరించదు అన్నమాట లి. ఆలు వరిమాణము శళ్లినదైనా ఆత్మకు వర్చజ్ఞత్చము. మొద లై గుణాలున్నాయి... అయినా అంట మాళ్ష్హ మైనో

శ్రీమద్భగవద్గీత 3 వ అధ్యాయము 3360 దగుటవే సామాన్య మానవులచే అది దేహముకంకు. వేరుగ గుర్తింవబడుటలేదు

3). వెనుక చెవ్పుిన అమానిత్వాదులు సాధన వేయక స్వేవ్యా నంచారము కలవారికి ఆత్మ, ఈ దేహనుందే ఉన్ననూ దూరములోమన్హు వస్తువులు కన్సుడనట్టుగన్తే తనూ తొలి యనబడదు ఈ గుణములను అభ్బనించిన సొధకులకు నమీపమునగల వన్తువులవలె న్నష్తముగ గోచరించుచుండును

అవిభక్తం చ భూతేషు

విభక్తమివ చ స్టితం |

భూత భర్త్రచ తత్‌ జ్హేయం

గ్రసిష్టు ప్రభవిష్తుచ || 16

తా! 14). వంచభూతముంతో తయ్యారైనని నునువ్య, పశు, నృక్షాది శరీరాలు వాటిలో టైతన్వాంకల బీవుడున్నృవుదే అవి చలిం చును లేనిచో వంచభూతములు ననివీయనవు, చేయించు జ్ఞానంకల జీవుడు ఆయా శరీరములలో ఉండినా, ఆయీ

శ్రీమద్భుగవట్లీత [3 వ అధ్యాయము 337 శరీరాలవరె తాను మారడు ఏకరూవుడు కనుకు అజ్ఞానులు రూవరవొతుడగు. ఆతనిని మనువ్యుడని, వళువని శరీరాని బ్ర పేరు పెట్టుదగి, ఆయా రూపాలలో వేరు నేడు మాడ్దులు చెందుతాడేమో యన్హుట్లు భ్రాంతి కల్లించుచుండును

/ఈ) వృుధివ్వాది భూతములను. భిరించును కనుక వాటి కంటే వేరని ఎజుంగనలె

76. నాలకతో అన్నము. రుచిచూచుట - ముక్కుతో వానన చూచుట మొదలగు, ఆయా ఇంద్రియములు తమతను ఆనోరమును (గ్రపొన్తూన్హాయం బే. ఆల దంటేనో వీంవు తుంది తప్పు దత్తశరీరం గ్రహించద్యుగద అంటే గ్రహించు అన్వాదులను మ౭మూతాది రూవముగ మార్చి విన్టించుట గూడ ఆత్మ రేని శరీరం చేయరేదు. కనుక వినర్హనాదులు గూడ “ఆత్మ” చేయుచున్నదనవచ్చును. అంటే అట్లు నిన వ్రిచవిడు పదార్థ్రములకం టే. వినర్హించునదిగ తాను నీరని గుర్తించాలి

శ్రీమద్భగవద్గీత 19 వ అధ్యాయము తలి కి లి జ్యోతిషా వుపి తజ్ళో (తిః తమసః పర ముచ్యతే | జానం జ్లేయం జ్ఞానగమ్యం పన చట, ల ను ౯ హ్పది సర్వస్య విబ్బత [| శా! 17). అర్జునా ! జ్యోతివిచ్చు దీపము, మణి మొదలగు తేజో ద్రవ్యములు. చీకటిని తొలగించగలవుగాని వస్తు జ్డానము కలిగింపలేవు ఆ వస్తుజ్ఞానం కలిగేది జీవునికి కద ' అది జ్ఞానం వల్ల కలగాలి చీకటి తొలగినొ మనకి అజ్ఞానముం భే వస్తుజ్ఞానం కలుగదు. అందుచే శుద్దాత్మ? ప్రకాశించు త్‌ జ్ఞానంచే అంధకార నిరాపచేయు దీపొది జ్యోత్సిర్రున్వములమే గూడ తెలునుకుంటున్నది కనుక బ్యోతులకు కూడ జ్యోజీ అంతేగాక “ఇది ఫలానా” అవి తెలిపే సామర్ధ్యం వెలుతురుకు లేదు ఆత్మ కున్నది 18) చమన్సును స్టితిలోమండు (ప్రకృతి కం'ళును గొవదీ శుద్దాలు 19) జ్ఞావైకొకొారకముగ తెలియదగుమ 20) నర్వ ప్రాణులలో జ్ఞానం ద్వార వ్యానించియున్నునూ హృదయ వ్థానములో వినసించుచు. భోక్తయగుచున్లు దీనిని అమౌని త్యాది గుణములచేమ్యూతమే తెలునుకోగలము నుమో

ర్రీచద్భగవద్గీత 23 వ అధ్యాయము 939 ఇతి క్షేత్రం తధా జ్ఞానం జ్లేయం చోక్తం సమాసతః | మదక్త $

సక ఎత ద్విజ్ఞాయ మద్భావా యోపపద్యతే ॥ 18 తా[ ఇంత వరకు 5 రకములుగ “క్తేతమ'ని వీలువబడే శరీదమును గూర్చి తెలివీతిని ఆ శరీరముకం కై. వేరుగనున్లు తెలివికల క్షేత జ్ఞుడని సీలువబడు (20 లక్తణములుకల) జీవుని గూర్చి జెలివతిని శరీరమున బంధితుడైయున్లు జీవుడు తెలునుక్‌ని అభ్యసించవలనీన సాధన జ్ఞానమును 20 రీతులలో తెలివీతిని నొ భక్తుడీ విషయ ములను. తెలునుకొన్సి అనుస్టించినవో నేనెట్లు నంసారమందున్నా బంధింపబడనో, అట్లు అతడునూ అకర్మ వళ్వుడగుట నిళ్చయము ప్రకృతిం పురుషం వైవ విద్ధ్య్యనాది ఉభావప్వి! వికారాంశ్చ గుణాంశ్చెన విద్ధి ప్రకృతిసంభవాన్‌ | 19 తా! శరీరములుగ రూవుదాల్బు) ప్రతి అందు భోక్తగవేరు బీవుడు అను ఈ... రెండున్లూ అనెది అట్లే నీటీ కలయిక కూడ

శ్రీమద్భగవద్గీత 43న అధ్వాయము ౩40 ఎప్పుడారంభమైనదో ఎన్వురికీని తెలియదు కనుక అనాది ప్రకృతివ్ల ఇచ్చాద్వేష నుఖదు ఖములను వికారములు, వాటీవల్ల కర్మ బంధము జీవునకు కలుగుతున్నాయి. కర్మబంధము. తొలగుట, అందులక్రై అభ్బానీంచు అమొనిత్వాది గుణములను వికారములు గూడ (ప్రకతి నుండే వుడుతున్నాయని. తెలుసుకొమ్ము

కార్య కారణ కర్తృత్వే

“హేతుః ప్రకృతి రుచ్యతే ।

పురుష స్సుఖ దుఃఖానాం

ఎప

భోక్తృత్వే హేతు రుచ్వతే ॥ 20 తా! ఇంద్రియములు, మనస్సు అనయవనములుగ కల్గినది శరీరో మనే 'అవయవి”.. జీవుడు దానియందున్నవుడు అది పనిచేయ కలుగుచున్నది. ఇంద్రియ. ప్రవృత్తులు కల్గుచున్నాయి... బీవునికవి నహజముగ లేవు గనుక ఆయా కార్వముట జరుగుటలో బీవాధి స్టితమైన ప్రళ్ఫుతిదే ప్రయోజకత్పము. అంక పనులు జరుగుటలొ కర్త్రత్పుం శరీరానిది ఆయా వనులవూ కలిగే నుఖమో దు ఖమో అనుభవించడానికి శరీరానికి జ్ఞానం లేదు. కనుక ఆయా ఫలొ లను అనుభివించడం మూత్రం బీవుడముభవిస్తాడు (్రీయాశ్రయత్సం శకీరానిది సుఖ దుఖ ఫలభోక్త లిత్పం జీవునిది. గిన్సైలో పోసిన

శ్రీమద్భగవద్గీత [3 వ అధ్యాయము 4

నీర్కు నివూపై పెదితే నిన్పులోని వేడి గిన్లై ద్వార నీటికి చేరింది

నీళ్ళు సహజంగ చ్య్లనివి. వేడి కలుగుటలో సాధనం గిన్నె, దావిప్రై

నివు. ఇవుడు. నివ్హు గిన్సై ప్రయోజకములు.. నీడు 'అనుభోక్తి

అగును. అక్లు నిప్పు స్థానంలో ఇంద్రియాలు, నినయాలు డిన్హై

స్థానంలో. శరీరం, నీటీ స్థానంలో జీవుడు, నుఖాది అనుభివ

స్థానంలో వేడెక్కుట. సెట్టా చూచుకోవాలి నర్చవ్యాపారము౬లో

సాక్షాత్‌ సాధనకర్ర్రత్తం శరీరానిది వరంవరగ పర్పడ్డ కర్త త్రం

జీవునిది ఫలభోక్త్రత్తం గూడ అందుకనే శరీరముద్వార బీవునికే

ఉంటుంది. ఆ అనుభివంద్వార కర్మక్తయించుటకే గద బీవుడందు

గ్రవేశింయనది 7

పురుషః ప్రకృతిస్తో హి

భుంక్తే ప్రకృతిజాన్‌ గుణాన్‌ |!

కారణం గుణసంగోజఒస్య

సదసత్‌ యోని జన్మసు || 21

తా[ ప్పాత్మానుభివముతో నుభించవలనీనో జీవుడు, ప్రకతి యెక్క నా లో ఎందుకు కారణ

గాణములమవ్టూ వుష్త్రే నుఖిదు ఖొదులి అనుభవం

మవ్వాలి ౨ అంటు స్యానుభ్‌న నుభైకల్దునుడగు జీవుడు. ప్రకృతిని

తయారైన దేవోలలో ఎప్పుటేనుంచో, అనొదిగ్‌ ఉంటున్నాడు. కనుక

శ్రీమద్భగవద్డీత 9 వ అధ్యాయము చే42 వొటి నుఖదు ఖ వలభోక్త్రత్పం వాని పైఐదీనది అయితే ఎందుకు ఆ దేహాంలో బీవుడు ఉండాల్సి వచ్చింది ౫ దీనికి కారణమేముం కు కొని సుఖాలని, నుఖమంలనె భ్రమతో కొని దు భాలన్మి ఈ వళ్ళు తిలో ఉంటున్న సమయంలో కోరుకున్నాడు కోడుకున్లు అన-భనం లభించాలం కు శరీరం కొవాలి వాంఛకీ అనుకూలమైన నుంబిదో చెడ్డదో జన్మ లభిస్తుంది దాంట్లో ఉంటూ సాతవనుఖినిన్తూ, వే ఇపుడు మరికొన్టి కర్మలద్వ్యార నుఖదు భాలను ఆళవడతాదు. వాటి అనుభవానికి మళ్ళీ జన్మ ఇలా మంది చెడూ జన్మ లెత్వ్తుతూ ప్రకృతిలో ఉండటానికీ కారణం, మఖదు ఖ మోవోదులు కల్లీంచే శరీరమే ఆయాళరీరాలు ఏర్పడటం జన్మించేముందీ జీవునకు నత్ప రజు స్తమో గుణములతో ఏదో ఒకదానితో ఉండే నంవర్కము తవు వేరుకాదు అమానిత్వాది గుణాలను అభ్బానీంచేటంత వరకూ ఇలొ చకగతిలో తిరుగుతూనే ఉంటాడు నుమూ + ఉపద్రష్టా౬_నుమంతా చ భర్తా భోక్తా ము హేశ్వరః | పరమాత్మేతి చాప్యుక్తో దేహేఒ. స్మిన్‌ పురుషు పరః ॥ 22 తా! నుఖదు భాద్ధానుభవనముల కోసం కోరితెచ్చుకున్ను ఆశరీరాలలో

శ్రీమద్భగవద్గీత 13 వ అధ్యాయము తం

తిరుగుతూండే. జీవుడు విజమునకు శుద్ద వుభావుడు వీ సంబం

భము లేనివాడు అయినా కొన్ని సంబంధాలను కల్పించుకుంటాదు

దానికి తగినట్టు కొన్లి పేర్లు పొందుతాడు

4 ఉవద్యస్త్ర = దేహము, ఇంద్రియాలు. వలొ ఇలా సవివేయాలి అని సంకల్పించి సవిచేయించువాడు

2 అనుమంతా = ఆయా వనములు వేయడానికొ అనయనములు ద్యమించగనే “అట్లు బాగుంది” అంటూ ఆమోదించువాడు

త్రి. భిర్తా = శరీర ఇంద్రియముల భారమునంతను మూయునాడు

4 భో క్ర్తా ౨ చేనీన వనులను బట్టీ లభించిన నుఖమునో దు ఖమునో అనుభవించువాడు

ర్‌ మ హేళ్చర = “ఈశ అంళే శానించునది ఇంద్రియములు శరీరాని వానిస్తాయి. ఊఊ యింద్రియాలను మనస్సు శానిన్తుంది. కనుక అవీ చిన్హు చిన్లు ఈథులే. ఇల దేహంలో ఉండే చిన్సు ఈశులందరినీ. శానంచే గొప్ప ఈశుడు బీవుడే కనుక అతడు మ హేళ్షలుదు

6 వరమాత్మా = ఇది మరో గొపు వడు. “అత్మ అంటే వ్వాసీంచునది శరీరంలో ఇంద్రియొలు కొన్లి ప్రాంతా ల్లోనే ప్రనరించే. శ్తికంవి మనస్సూ అంతే. 1౯ వ్యావీంచే వౌ, టన్ఫిటేకంటే మించి శరీరంలోని మనస్సులో ఇంటి

శ్రీమద్భగవద్గీత 28 వ అధ్యాయము తడ( యాలలో ప్రతిచోట జ్ఞావంద్వార వ్యాపించి యుందునదిగొన ఇది. “శరీరా పేక్తయా” పరమాత్మ, ఈ పేర్లు జ్ఞానశక్తి కల వాడే ఒకనాడు కొవి, దేహంలో పడగానే దేహానికి మొత్రం మ హేళ్చరుడు, పరమాత్మ అయి ఊరుకున్నాడు య ఏనం వేత్తి పురుషం ప్రకృతిం చ గంటైస్స్పహ ॥ సర్వధా వర్త మానోఇఒపి న స భూయోఇఒభిజాయతే ॥ 23 తా! అర్జునా! ప్రకృతిని కర్తగను, అనగ చేయించునదిగను బీవుని ఫల భోక్తగను, నత్వాది గుణములు సుఖదు ఖాది కారణమాగను? వాటీవాటిక్‌. చెప్పిన న్వరూవ న్వభావములతో స్పష్తముగ ఎవరైలే ఎజుంగుమున్నాడో, అంటు అట్లాచరించుమున్నాడో, అతడివుడే జన్మ దాల్టియున్నునూ, తదనుగుణముగ ఎట్టి కర్మ ఆచరించు వాడైననూ నరియే, ఆ వ్రక్ఫుత దేహము విడివిన తోడనే పరిశుద్దాల్నే న్వరూవమందును ధ్యానే నాత్మని పశ్యంతి కేచి దాత్మాన మాత్మనా |

శ్రీమద్భగవద్గీత 73 వ అధ్యాయము 3కర్‌ అన్య సాంఖ్యేన యోగేన ర్మృయోగేన చాపరే ॥ 24 తాక నందు భక్సియోగ పరిపొకదళ నందిన మహానుభావులు. దేహము విశుద్దమైన మనస్సు ద్వార ధ్యానముతో. శుడద్దాల్మమ అనుభీవించురు ళ్‌ ౯, నునన ఖ్త్తోయోగ వీద్దిలేవి కొందరు జ్ఞానయోగము చేలన్నే అం జో ధ్యానమునకు. వద్ధము చేయుచు ఆత్మ ననుభవించురు న్స ఉవరక్‌ చేరని మరికొందరును. ములభోపొయనిష్టులునగు శిస్ణా న లును జ్ఞానముచే నంన్కరింపవడ్డ నిష్కామ కర్మా చరణద్వార్‌ ద్దమనన్కులగుచు ఆత్మ నమభివింతురు అ న్యే త్వేవ మజానంతః న] ఫత్వా న్యభ్య ఉపొసతే ! న చాతితరంత్యేవ ృత్యుం శ్రుతిపరాయణొః | 25 తా॥ కర్మ యోగముగూడ పూర్తిగొ నిద్దించని ఇతే ముముక్టువులిగో వారు అందనధికారులగునారు కొందరు పే యోగములు లేకు ననూ పెద్దలగు తత్పదర్భులైన జ్ఞైమంమం అళ్మ స్రరోవమన గూర్చి జజ్ఞానతో పదే పదే నినుచుందురు దానియందు. డులి

న! గ వ అధ్యాయము బేర్‌

కలిగి ఆత్మను. ధృానించుచుందురు... అట్రి శ్రవణరిస్ట కలవారు

నాడ, వినికిడివ్లు నంళయ రహిత్నులె ప్రోమముగ కర్మ యోగాదుల

నంది ఆత్మ సాక్షాత్కారము. నృద్ధ్రగించు ఈ నంసారము నందలి

కర్మ బంధమును దొటుదురు

యావ తృంజాయతే కించిత్‌

సత్త్వం స్థావర జంగమం |

క్షేత్ర క్షేతజ్జ సంయోగాత్‌

(వ యె ఇం

తద్విదై భరతరభ ॥ 206 ణు అమి

తా! ప్రాణులు స్టావరములు, జంగమములు అని రెందు రకముటు

చెట్లు. మొదలయినని స్థావరములు మనున్య్య్య వకు నక్తాదుటు

చింగమములు. వీటన్టిటిలో ఫది పుట్టుచున్సుదనిననూ కారణము,

పకృతి జీవులు ఒకదానితో మరియొకటి కలనియుందుటయే. బీవుడు

లేని వ్రళ్ళుతీని ఏ ప్రాణము వరిణమించదు వక్ఫతి తోడుపడనిదే

జీవుడు. శరీరాదులుగ ఏర్పడదు. జీవుడు చేరియుందుట న్‌ కొని

కర్మామగుణముగ్‌ ప్రకృతి వివిద రూవములు దాజ్బచుండును పితృ సంయోగము వల్ల పుత్రుడు పుట్టినాడమనట్టుగ వేరే దియు రాదు ఈ రెండు కఠివియే తామే వివిధొక్టుతులొ మన్టువి

శ్రీనుద్ధుగవర్లీత 13 వ అధ్యాయము 7 సమం సర్వేషు భూతేషు

టిష్టంతం పరమేశ్వరం |

వినళ్యత్సు అవినశ్యంతం

యః పశ్యతి స పశ్యతి ॥ 27 తా॥ జీవుడు. అధిష్టించి ఉన్నందునే దేవ మనువ్య తిర్పగొది శరీరములుగ ప్రకతి వరిణమించినది. అటో శరీరములన్హింటీలోనున్లు జీవులు అరిదరూ ఒకే ఆకొరము కళ్లీయుందురు అద్సి తెలివి కల్లి అణున్వురూవ్లులైయుండుట అనేది మరియు. జు జ్ఞానముచే తాను ధరించిన దేహమును, ఇరద్రియములను నియమించుచు ప్రవ్ర్తిం చుట ఇది చిన్న కీటకదేహములోని జీవునకేమ్మి చతుర్ముఖ బ్రహ్మ శరీరంలోని జీవునకేమి నమానమే నూలే దేహములనలె జీవులు, ఆకారమార్వులు చెందరు. తొమాన దేహములను నియమించుచునే యుందురు ఆయా బేవోదులు కర్ణానుభినోనంలేరము నశించిననూ తాను నిత్యుడు గౌన నళించకనేయుందును ఇట్లే ౩ రకముల వివేకము. కలవాడే ఆత్మజ్ఞానము యథార్హముగ కలవాడు అదిలేకో మూరు శరీరములతో తవులునాడ. మొడ్పు వందుదురనిగొని లేక అసలు జీవుడే లేడని, ఉన్నది ఒక్కో వరనూత్ము యే అనిగాని బ్రమించువారు. అజ్ఞానులే నిత్వనంపొడులగుదుడు

శ్రీమద్బనుద్దత 3వ ఆర్యాయయు. లీ సమం సష్బన హె సర్యత్ర

సమువస్థిత మీశ్వరం |

నహిన స్త్యాత్మనా౬ఒత్మానం | తతో యాతి పరాంగతిమ్‌ ॥ 2 తా! దేవ మనువ్య్య, పశు ష్ర్యాది దేహమంలల్చింటిలోనూ. ఈర బీవులందరూ జ్ఞాత్ళత్తుము మొదలగు ధర్మ్శమ-ల౬దే నమానావారమా కలవారే. అందరూ. దేహ వికారములంటనివారే.. దేజామాదిను తమకు శేషముగ కలవారే. ఇర్దెరుంగువాడే మనస్సుద్సార అల్మను ఉద్దరించుకొనుచున్నాడు. నంసారవిముక్తీనందుచున్నాడు.. పరిశుద్ద అల్మ యాథాత్మ్యమును. పొందుమున్నాడు. అట్లుకాక నివరీతముగో గర్తించువాడు, అదే మనస్సుత్మో ఆత్మ నాశనము నందుచున్తాడు అనగ సంసారమున క్రుంగిపోవును సమదర్భనమువల్ల ఇంత గొప్పే ఫలమున్నది సుమూ!

ప్రకృత్యెవ చ కర్మాణి

(క్రియమాణాని సర్వశః |

యయుః పశ్వతి తథాఒత్మానం

అకర్తారం స పశ్యతి ॥ 29

శ్రీమద్భగవద్గీత [3 వ అధ్యాయము త్రిశతి తా. దేహ. ఇంద్రియ మనస్సులుగ మారిన ప్రకృతియే. కడ్మల నన్లింటిని చేయుచున్నది అందుండు జ్ఞాన నృడూవుడగు ఆళ్ధు; ఆ కర్మంకు సాక్షాత్తు కర్తకాదు. ప్రకృతితో సంబంధము, శరీరము లందుందుట, నుఖదు ఖములననుభవించుట మొదలైన దోషములు “ఈ శరీరము కంళే నేనే వేరు” అని తెలియకో పోవుటవే వచ్చినని తాను అజ్ఞానంచే “కర్తను” అనుకొనుట వలన ఇవి వర్పడ్డాయి తపు నహజములు. కావు అని ఎవడు ఎజుంగునో ఆతడే నిజమగు ఆత్మ న్వ్యరూపమును తెలునుకొనినవాడు

యదా భూత ప్పధగ్భానం

ళ్‌

ఎకస న

ఖా మనుపశ్యతి ॥ తత ఏవచ విస్తారం కం బ్రహ్మ సంపద్యతే తదా | రంగులు

తాక జ్ఞాని విభిన్చు జాతులు, పొదు? పొట్లో రకరకొల ర ల వి వా సమూహములన్లింటేకీ ఓ

భిన్న గుణ ఆకృతులు కల బేహన।

చరిపోవుటనుగోడో గుకీ*

అనియు, తిరిగి అవన్హియు అందే భిన్తరించుటుకు గూడ అంతేగాదు నంతానోలత్పత్తిద్వాడా స్‌ో లేవట జీవుడు కో ఈం ప్రక్సతే కారణం అయితే నరిణొను ల పలక్‌ కలుగవు ప్రకృతియందుండనినో ఆ నరిణామముతు. (

! శ్రీమద్భగవద్గీత 13 వ అధ్యాయము తేల్‌ కనుక వీటిలో ఆ జీవుడు భోక్తగ ఉందునే తప్ప, అది చెందు విచిత మార్చులలో ఆతనికేమీ సంబంధము లేదు కొ వున జాతి గుణాదుల కాతడు “అకర్తనని గుర్తించాలి. ఎప్పుడిట్లు అతడు ఆయా వస్తువులను అక్కడక్కడ అప్పుడప్పుడు చూచిన వెంటనే గుర్తించుచుండునో అవ్హూదే ఆ జీవుడు, బ్రహ్మ సాధ్యా పొందును అనగ నర్వజ్జత్వాది ఆపరిచ్చిన్నానుభవవ-లన్లి; ప్రహ్ణై సమానముగ _ బీవునకు అభించును గాన ఆ దశనందిన బీవునినొడ “బ్రహ్మ” అనదగును. ఇతదట్రో స్థితినందును అనాదిత్వాత్‌ నిర్ణుణత్యాత్‌ పరమాత్మా ఒయమవ్యయః | శరీరస్తోఒపి కౌంతేయ న కరోతి న లిష్యతే ॥ 231 తా॥ అర్జునా! శరీరమునందంతటి జ్ఞానంద్యార వ్వావీంచిన దీవుడు

“పరమాత్మ” అని గద పిలవబడును. ఇతడు ఎవ్హుడూ నకించడు

ఒకనాడితదు. వుట్రలేదు కనుక్క ఇతడిని వుట్టించే ద్రవృమేదీలేదు?

పుట్టనదేగద నశించును ! ఇతడు వుట్లలేదు ఆంటే నళించదుగూడో యు

వన్చమాట! కనుక అనాది పరిశుద్ద జీవుడు ఏ సనులకు నహజంగ్‌

కర్తగాదు ఎందుచేతనం కే, కర్మలు చేయించడానికవనరమగు నత్త

శ్రీ తైమద్భగవర్గీత వ అధ్యాయము త దరజస్తమన్న అదియే 5౮ వు కరముక అని కంది వ్రక్పుతి కముక కవిల్యు న చెయి. కడ్తయగును, దేటాములుగ మాడును. ఇతని నుక దేహాది న ల్‌ు దేహాది స్పభావములను. గూడ వూసుకొనదు. జ్ఞాన ఆం కర్త షు దో ప మ్‌ వూనుకొ నర్చ్రత్పము నారోవింయకొన్మి తామే. దేహగుణమంలను కొనుచుందురు, నంసారమున ఎడుదురు యదా స దా సర్వగతం సౌక్ష్మ్య్యాత్‌ జకాత్ద శే లా వ్‌ నోపలిపష్యతే ॥ సర్వత్రావస్థ్రితో దేహే చక్‌ ధాఇ_త్మా నోపలఠిప్వతే ॥ 282 తా లా ఉకాశము. మిగిలిన నాలుగు. వృథివ్యాది భూచములకంటే జీ మైనది. కంటీక్‌ కనవడదు గద కొని నమస్త వస్తువుల ల వ్యావించియ-ందును. అయినా వాటే రంగులు డూపొలు నో అనల. మెదలగు గుణొదతో దానికేమీ నంఎంధంలేదు వాటని టిరీ అంటోంచయుకొనదుగదో ఈడ్డాల్డు! లఅకొళముకంరు నక్త మైనదిగదగ కనుకనే దేవ మునువ్యం నక్క, వృుక్తొటి నీ శరీరములో ప్రవేశించినా, వ్రతిమూల, తాను వ్యానించియుంిదీయూద ఆయా శరీర స్త్వృభావముణను. అంటించుకోనవేకొనదు క్లేచము. కంచే క్షేతజ్జుడు “దానిని. గుర్తించునాడు కనుక” విద్షణులు. అన్నమాట

శ్రీమద్భగవద్గీత 3 వ అధ్యాయము 302 యధా ప్రకాశయ త్యేకః కృత్స్నం లోక మివముం రవిః | క్షేతం క్షేతీ తధా కృత్స్నం క ప్రకాశయతి భారత! ॥ 3 తాకి క్షేతముకంటె విలక్షణుడు మాత్రమే గాదు ఈ క్షేత్రమును ప్రకాశింపజేయు.. గొప్పుతనముగూడ బీవునకునది నూర్యుజొక్కడే తానుందు ఈ లోకమునంతను ప్రకాశించబేయుచున్నాడు గద! అట్లే జీవుడు ఏ శరీరమందుందునో, ఆ శరీరమునంతనూ “ఇది నొ పాదము - ఇది నా శిరస్పు” ఇత్వాదిగ. ఇతరా పేక్ష లేకయే ప్రకొశించజేయు. చున్నాడు అర్జునా వ్రకొశింపజేయు. నూరుడు లోకము కంటే వేరుగది అప్లే. ఈ క్షేతాన్సి ప్రకాశింపజేయు ఆత్ముకంకు క్షేతమైన శరీరం వేరు క్షేత్ర క్షేతజ్జయో రేవం ఆచి! అమె! (ల. అంతరం జాన చక్షుషా | హ్‌ అమ భూత ప్రకృతి మోకంచ ఉంచ యే విదు ర్యాంతి తే పరమ్‌ ॥ 3౩4 తౌ క98తవళకు వీనోరీందీనట్టు వ్షేతముగనున్షు శదీదపమ౬ు, వాటీని

శ్రీమద్భగనద్లీత 9 వ అధ్యాయము 83 కర్మ్మకై. ధరించియుందు. జీవులు పరస్పరము వేరనియ్యు. ఇవి రెందుగూడ వరమాల్మ కే శేషభూతమ్ములై ఉన్నవనియు, శరీరములుగ మారెడిది ప్రకతి యనియు, బీవులు. దానినుండి విదువడినప్తుడే దు ఖములు లొలగుననియు, అట్లు. విడివదుటకు సాధనము *అమొ నిత్యాది” గుణములు మ్యాతమేననియు, వివేకమనెదు జ్ఞాననేతముతో ఎన్వరెరుంగుచున్నారో, అంళే. ఎవరు అభ్యనంచుచున్నాలో, వారు తప్పుకు వరబహ్మఎమమగు. శుద్దాత్ము. నడూనమును వడయుదుడు_ ఇతి శ్రుమద్భగవద్లీతొను తరాల శ్రీ ఉపనిషత్తు బ్రహ్మా విద్యాయాం యోగ శం సంవాదే శ్రీ కుష్ణా్దన నం క్షేతక్షేతజ్డి విభాగయోగో నామ ఆ ఈ ఇ (తయోదళో౭ఒధ్వాలు? ||

(శ్రుచుద్ధుగవద్లీతా చతుర్రశోఒధ్వాయ,, గుణ్యతయ విభాగయోగః

శ్రీ భగవానువాచ పరం భూయః ప్రవక్ష్యామి జ్ఞానానాం జ్ఞానముత్తమమ్‌ 1 యత్‌ జ్ఞాత్వా మునయస్పర్వే పరాం సిద్ధి మితో గతాః | క్షే తాకీ పదమూడవ యధ్వ్యాయమున నంగహముగ చెవ్పువజిన గుణ ముల బంధ హేతుత్తుమే తిరిగి యీ యధ్వాయమున విస్తరముగ జెప్పబడీనది. దీవి సెటింగి మవనము చేయువా రుత్కు9ష్తమైన పరిశుద్దాత్మ న్యరూపమును బడయగలుగుదురు ఇదం జ్ఞాన ముపాశ్రిత్య మమ సాధర్మ శ్‌ మాగతాః | సర్షేఒపి నోపజాయఃన్నే ప్రలయే న వ్యధంతి చ ॥ 2

శ్రీమద్భగివట్లీత 4 న అధ్యాయము త్‌ తా! ఈ చెవ్చబడు నత్త్వాది గుణ విషయ జ్ఞానమును అగ్రయించి నా పాన్యుమును బొంది నృష్టికీవి లోముగారు, నంహారమునకును లోనుగారు మమ యోని ర్మహ ద్ర హ్మ తస్మిన్‌ గర్భం దధొమ్యహమ్‌ | సంభవ స్పర్వభూతానాం శ తతో భవతి భారత |! ॥ తా|| నకల జగర్వనకు కారణమైనది మూల ద్రం ం లి నాయధీనమైైనది దానియందు బీవులను కర్ళానుగు న్‌ శపెట్టునున్నాను.... ఇళ్లు రెండును కొడుట్‌

మై స న వాముడూవ విభాగ్‌ భూతములును. పుట్టుచున్నని (ఈ లోకము వా ంధము ములేక్ష కారణావ్ష్టయందున్లు చబిత్తుల క జొప్పుబడినది. జీనినే ప్రాక్ఫుతిక నృుష్త్రయందురు స్‌ (| సర్వ యోనిషు కాన్తేయ మూర్తయ స్సంభవంతి యౌః

టి నిః

తాసాం బ్రహ్మ మహద్యో శ అహం బీజప్రదః పితొ |!

శ్రీమద్భగవద్గీత లలు. పైత వ అధ్యాయము 356

తాకి అద్దునా ' దేవ గంధర్చ్య యక్ష రాక్షన మనువ్య వళు వక్త

నరీన్ఫపాదులైన నకల జూతులలోను వుట్టునట్టు దేహాములకు, సంచ

భూతముల వరకు వరిణమించిన మూలప్రక్పుతి కొరణమగుచున్సుది

ఆయా. దేనముల యందు ఆయా చేతన వర్ధమును. వారివారి

కర్మామగుణముగా గూర్చువాడను. వనే (ఇచ్చట మూలప్రకృతిని

తల్లిగను, చేతనవర్గమును బీజముగను పోబ్బుటచే వ్రక్సుతితో బీవుని

కర్మానుగుణముగా చేర్చువాడు భగవంతుడేగాన నాతడు తండ్రీగొ

పోల్చిబడుట యుక్తమే.. పూర్చు శ్లోకమున ప్రాక్సుత, నైమిత్తిక

వుష్టులు భీగవత్ళంకల్పాధీనములనియు, ఈ శ్లోకమున నిత్వన్టుష్తయా

నాతని నంకల్పాధీవమే యనియు చెప్పబడినది

సత్త్వం రజ స్తమ ఇతి

గంళకాం ప్రకృతి సంభవాః |

నిబద్నంతి మహాబాహో!

జహి దేహినమవ్యయమ్‌ ॥ క్‌

తా॥ అర్జునా! పత్త్వదజస్త మోగుణములు. స్రల్ఫుతికి నహాజో

శణములు అవి వాట కొర్యముల వలననే యెయుంగదగినవి అవి నహజముగ గుణనంపర్కమున. క్రర్తుడుకొని యీ బీవుని అగ జ

దేహమునందు వర్తించు వానినిగా శ్రీ బంధించుచున్నవి

శ్రీమద్భగవద్గీత 84 వ అధ్యాయము 367 తత్ర సత్త్వం నిర్మలత్వాజ్‌ ప్రకాశక మనామయం | సుఐ సంగేన బద్నాతి 6 జాన సంగేన చానఫఘు! ॥ మూ ను ఎజన్సీలినిగొని తా! నత్పవణముయొక్క న్వభావమేమనగ్గా- వస్తే వ్య లము నుఖమును.. గాని ఆవరించకుందుటయే, కొంట్రో అదీ నరం ట్‌ంచు వమ్తువుల యొక్క యధ్యార్రజ్ఞానమును, మఖిమును న ఎటు చుండును... ఇది ఆరోగ్యమానకు కారణ మైనటి మున పంధించననగా - ఇది జీవునకు జ్ఞానమునందున యుగ దును ఆశను బుట్లించును.. దొనివే నాతడు వొటీ ట్‌ ఫం లు డు చిన్ముటి వొ

లౌక్రిక్ర టెదిక కర్మల నాచరించుచున్తొ డు ఈ శుణమిట్లు ముల ననుభీవించుటకు తగిన జన్మల నెత్తుచున్లై సెంధించుమున్నది

రజో రాగాత్మకం విద్ధి

తమషా స గ దావం |!

ఫస సంగ సముడు |

తన్నిబధ్నాతి కౌన్తేయ * ళా కర్మ సంగేన చిహినమ్‌ ||

శ్రీమద్భగవద్గీత [4 వ అధ్యాయము తతర తాకి రజోగుణము యొక్క న్వభావమేమునగా- ఇది శ్ర్రీవురుషులకు నరన్పురము. వీతివి బుట్టించును. భోగములననుభవించవరెనవయు, బంధువులతో కఠిన మెలసి యుండవలెనవియు. కోరికను. పుజ్రిం చును ఇది యెట్లు బంధించుననగా - ఇ్లో కోరికల జనించగనే జీవుడు వాటి సాధనములకై వ్రవర్తించుము... వాటీని చేయగనే వాటివలన కలుగు వుణ్యపావముల ననుభివించుటకు తగిన జన్మం నెత్తును ఇట్టు రజోగుణము. బంధించుచున్హుది

తవుస్త ప్రజ్ఞానజం విద్ధి

మోహనం సర్వదేహినాం |!

ప్రమాదాలస్య నిద్రాభిః

చన్ని బధ్నాతి భారత 1 ॥ 8 తాకీ తమోగుణము యొక్క వ్వుభావమేమనగా- ఇది పాపములకు నిదానమైన వస్తు విపరీత జ్ఞానము వలన పుట్టును. ఇది వుట్రీ తిరిగి విపరీత జ్ఞానమునే పుట్టించును. ఇదె బంధించు కెట్లనగొ-చే యకూడని పమల యందు ప్రనర్తింపజేయు పరాకును, చేయవలనీన వములయందు. బద్దకమును, విదమన్ను వుట్టించును నీటివలన పావీస్టీ జన్నాదులు దాసరించును

శీమదగవదీ స్తీ | లశ వ అధ్యాయము 359 రజః వొ సుఖే సంజయతి రజః కర్మణి భారత 1 కా జ్య ృత్య తు తవుః పమాదే స క మ్‌ దే సంజయత్యుత || 0 న్‌త్త _ _ నత్త్వ్యగుణము రన స్పువకు కదనం ంధించుటలో నుఖనంగము దధామి విజరూవమును వం ముఖద్వారము, తనున్సువకు. వస్తువుల కూడని వా, 'చరించనీయకో 'వివరీత జ్తొనమును బుట్లీంచి ర టీవి చేయించుట ముళ్టి ద్వారము లా ద్ర అలి సత స్తమ శ్యాభిభూయ రజ భవతి భారత ఈ! తతకోని చమ శైవ తాక స్పత్త్వం రజ 'ప్తడొ ॥ 10 అవర = యెవడును. విడవనివేయైనో ప్రొనీవ కడ్డి వలనను ఒకా రుల వలనను. పొచ్చు ల్‌ నుండును ము [వేళ వొక్కొక్క గుణము పెచ్చుగో ముందీ తక్క్‌న గుల బుటిం వణచివేవి వాట్‌ సమరిను వుట్రంచదీయక్‌ తన కొర్వముంినే 'ట్రంచుచుండును. కొవున విరోధము లేదో!

శ్రీమద్భగవర్లీత [4 వ అధ్బాయమా 360 సర్వ ద్వారేషు దేహేఒస్మిన్‌ ప్రకాశ ఉపజాయతే । జ్ఞానం యదా తదా విద్యాత్‌ వివృద్ధం సత్త్వ వమిత్యుత॥ తా! ఈ శరీరములో నెప్పుడు సమస్త నర్జురాది జ్ఞానేంద్రియవనూ వలన వస్తువుల కలరూసపమును తెలువు జ్ఞానమందయించు చున్హు ల్‌ అప్హుడా దేహమున. సత్త్వగుణము. మిక్కిలి వృద్దిగానున్లుగో తెలునుకొనవలెను లోభః ప్రవృత్తి రారమృః కర్మణా వుశముః స్ప ఎహా | రజ ్యేతాని జాయన్తే వివ 12 సృడ్దే భరతర్షభ! ॥ తా! అర్దువా! అననరస్వైనవుడు తన సొత్తును వెచ్చించకుండుటి యవెడు లోభము, పనికిమాలిన వనులను చేయుట ఫలమాను గం కర్మలను చేయుట, ఇంద్రియములకు విరామము లేకుండుట భో ములయందు కోరికయునను నివి రజోగుణము వుద్దిగొ నున్హువుడో వుట్టుచున్నవి ఈ కార్యములను బట్టి ఆ శరీరవపన్‌ రజోగుణ వృద్దిగా నున్నదని తెలునుకొనవలు

స య. ఏద్భగివర్లీత 14 వ అధ్యాయం *ప్రకాశో ౬.ప్రవృత్తి శ ప్రమాదో మోహ ఏవచ! తమ స్యేతాని జాయంతే ఏవృద్దే కురునందన! ॥ ఎ శా అద్దునా! వస్తువుల కలం రూపము సెలిందం వేలను, చేదు అబ ఎన పనులలో బద్దకము, చేదుకూడని వనులకు ఎరగా. అ మైనం విపరీతముగా గోరరిందుట అనునవి తమోగిుణచాం.. వ్యాద్దిగొనున్లా పుడు పుట్టురున్నవి వీటినిబట్ట ఆ శరీరములో చమోగి ణము నన్టిగామన్నదవి.. తెలునుకొనవలేను యదా జ బు ల్ల సత్త్వే ప్రవృదే తు 'పలయం యా నా అవలేట ఫదాం లోకాన్‌ శా ప్రతిపద్యచే (1 శేన్వీ జ సత్త ణము షృరూవ్షప్వే క వృష్దబొందియు నగా మరణీంచెనచే.. బల యు నిజ్వస్టిత్ర నటే నెటేంగినవారిరులనన షొన్పుంవి ౬; థై రిగించు అణ్యకర్మ ౬ యంతు వనర్రించున

శ్రీమద్భగవద్గీత 14 వ అధ్యాయము 362

రజసి ప్రలయం గత్వా

కర్మ సంగిషు జాయతే |

తథా ప్రలీన స్తమసి

మూఢ యోనిషు జాయతే ॥ 15

చా[ రజోగుణము. వృద్ధిగానుండగా మరణీంచినవాదు.. ఫలొళలో

కర్మలనుజేయు.. కులమున జన్మించి న్వర్గాదులతై యజ్ఞాదులను

జేయుచుందును. తమోగుణము. సెరిగియుండగా మరణీంచినచో

ఏ వురుష్ణార్థమునకు నువయోగించని కుక్క, సంది మొదలగు నీచ

జన్మ లేత్తును

కర్మణ స్పుకృత స్యాహుః

సాత్త్వికం నిర్మలం ఫలం!

రజస స్తు ఫలం దుఃఖం

అజ్ఞానం తమసః ఫలమ్‌ ॥ 16

తా॥ మరణ నమయమున వృద్ధిజెందియున్న నత్త్యశుణమాచళనో

అంతకు మించిన సత్త (గుణముతో ఆత్మజ్ఞానుల వంశమున జున్టి? బి

ఆ క!

ఫలా పేక్ష లేక భగవదారాధన బుద్దితో కర్మలనను స్టించుచుండునో ళ్‌

దుఖము బేశమైన నుండదు రజోగుణాధక్యమంతో మరిణింఎవవో

శ్రీమద్భగవద్గీత శత వ అధ్యాయము 363 అంతకు మించిన రజోగుణముతో కొన్యుకర్ణులు చేయునారి నంళ మునబుట్టి ఫలాళతో కర్మలను జేన్‌ నాటీ వలముననుఖివించుటనై మరల జన్మింతురు ఆ జన్మయందు నిస్లే వర్తింతురుగొన నీరికీ దుఃఖమధికము

సత్త్వాత్‌ సంజాయతే జ్ఞానం

రజసో లోభ ఏవచ!

ప్రమాద మోహొ తవుసో శ భవతో ౬_జ్ఞాన చేవచ | క

తా! ఇట్లు క్రమముగ. పెరిగిన వత్త్రగుణమనాన లీ ట్‌ త్కారడూవమైన . జ్ఞానముదయించును. కట రని నములు ఫలాశ జనించును.. అట్టి తమోగుణము నలిన గ తమస్సు, చేయబూనుట్క దానిచే విపరీత జ్ఞానము దానినే మరం

దానిచే జ్ఞానము నశించుట తటసించుము

ఊర్ట వం గచ్చుంతి సత్త్వస్తో

మధ్యే తిష్టంతి రాజసొః !

జఘన్య గంణ వృుత్తిస్తాః | 18 అధో గచ్చంతి తొవముసొః

శ్రీమద్భగవద్గీత 14 వ అధ్యాయము తత తా (క్రమక్రమముగ వ్రబ్దజొందిన నత్త్వగంణము కలవారు చివరకు మోక్షము. నొందుదురు రాజసులు ఫలానుభవమునకై పైకిపొవుచు ఆ వుణ్యము క్షీణించగనే క్రిందికి వచ్చుచు, ఇట్లే. తిరుగు చుందురుగాన బుధ్యయందుందురు. తొముసుటు నీచమైనతామస వ్యాపొరములొనరించుచు క్రమముగ వశుపక్తి ్రిమికీట తరుగుల్ళి శిలాకొష లోష్తాది జన్మలను పొందుచుందురు

ళా ళు నాన్యం గుణేభ్యః కర్తారం యదా ద్రష్టాఒనుపశ్యతి |

ళా

గుణేభ్య శ్చ పరం వేత్తి మద్భావం సోఇధిగచ్చతి | 10 తాకి పై విధముగ నత్త్యగుణమునందు. స్రిరముగ నిలవియుండు ఆత్మజ్ఞాని. గుణములనే కర్తలగాను, వాటికండు విలక్తణుడగు నాత్మను అకర్తనుగాను నెటుంగునస్పుడు ముందు చెప్పుబోవునట్టో భగవద్భావమును పొందును గులా నేతా నతీత్య త్రీన్‌

అవి లా ల దేహే దేహ సముద్భవాన్‌ |

త శ్రీమద్భగవద్గీత [4 న అధ్యాయము తేల్‌ జన్మ వ్రత్యు జరా దుఃఖైః ౭౦ విముక్ష్తో౭ఒవృుత మశ్డు లే | రాట్‌

ను దాటి, తా॥ ఆత్మ, వక్పుతివలన ఎట్టిన మూడు నణవందము స వుటుక చావు మాదిమి మొదలగు వాటేవే గలుగు యే “'మడద్చావమని యమ అర్జున ఉవాచ క కైర్తింగై స్రీన్‌ గుణా చేలా అతీతో భవతి ప్రభో! | కిమూాచారః కదం చైతౌన్‌ 21 శ్రీ న్‌ గుణా నతివర్తలే | న్‌ వాడెట్ట తా॥ కుమా ఈ నల్త్వాది ఈిముం నలిన డునుర కణము గూడియుందును” వానివేట్టో య్‌ యున్నాడు వాడు ఏ దపాయమునే నీ గూణత్రయమా నచిద్రమిం

శ్రీమద్భగవద్గీత శతేవ అధ్యాయము త6 ప్రకాశం చ 'ప్రవృత్సి 6చ మోహ మేవ చ పాండవ ' !

తి గి ఉల్చ న ద్వేష్టి సంప్రవృత్తాని ల న నివ్చత్తాని కాంక్షతి || పయి తా! ఆత్మకంటె. నితరమగు వమ్తువులు ఇష్టములనియు, అని వ్రములనియు. రెండు... విధములు _అందనిప్ప్తములును వాటికీ నాధవములును నంప్రాప్తములైవవుడు. ద్వేషించుటయుు.. ఇష్పము లును వాటీకీ సాధనములును వందప్రాస్తమైపోయినచో తిరిగి వాటీని గోరుటయు లోకపరిపొటీ కాని గుణాతీతుదు అన్నిష్ట వస్తువుల యందు నాటికి పాధనములుగా నత్తాది గుణముల కార్వములైన ప్రకాశాదులు ప్రవర్తించినను.. ద్వేషించదు. ఇష్ట వమ్తువులయందు వాటికీ పౌధవములుగా ప్రవర్తించి నురరి పోయినను మరల నానిని కోరడు ఉదాసీన వ దాసీనో గుణై ర్యో న విచాల్యతే | గుణా వర్తంత ఇత్యేవ యోఇ_వతిష్టతి నేంగతే ॥ ౧2

శ్రీమద్భగవద్గీత శశ వ అధ్యాయము తడ తా! ఆత్మామభవమువే తృన్పుడై తదితద వన్తువులబయందు డీదాటీ ముకై యుండువాడుము, గుణముల వలన వ్లన దేహో వలన చలింనజేయబడని. నాడును, ద్వేషకొం్తలు న ం గుణములు తమతమ కొర్యములయందు వర్తించుచున్లు ఉదానీనముగ్గా నుండీ వాటికముగుణముగనే సనిని చేట గుణాతీతుదడనబడును సమ దుఃఖ సుఖ స్పు వసో సమ లోష్టాశ్మ కాంచన! ! లా ధ్‌రః

తుల్య [పియా (ప్రియో | 24

టబ యం ధు? తుల్య నిందాత్మ సంంై నే నెలకొని? తదితర

వటి

తా తవ యాత్మ యందలి యాదరమువే న నమచిత్తుదను, మట్టీ పుత జన్మ మరణాది నుఖిదుంథము' చను (యో ద్ర్‌య రాయి బంగారులనా కేనిధముగదలంచునొ డేవోళ్ళే వివేకము. కోల విషయములను నమముగనెంచునొదును! చెందినవియేగొని అల్మకు వాదున్సు. న్హుతినిందలు. శరీరమునకు మండువాడును గుణొలీతు సంబంధించవని యెంచి నమబిత్తుడుగ్‌ డనబడును

శ్రీమద్భగవర్లీత 14 వ అధ్యాయము 366 మూనావమానయో స్తుల్యః

తుల్యో మిత్రారి పక్షయోః |!

సర్వారంభ పరిత్యాగీ

గుణాతీత స్స ఉచ్యతే ॥ 25 తా! న్తుతివిందలవలన బుట్టు మానావమానములవట్లను, శత్రు మిత్రపక్షముల యందును సమచిత్తుడై యుందునాడును, నమస్త సాంపారిక వ్వాపారములను పరిత్యజించువాడును. గుణాతీతుడన బడును

మాం చ యోఇఒవ్యభివారేణ

భక్తియో'గేన సేవతే ।

స గుణాన్‌ సవములీ త్యెతాన్‌ ఎహ్మభూయాయా' కల్పితే ॥ 26 తా! భగవంతుని ఐకాంతిక భీక్తీయోగముచే సేవించినవో నత్త్వాది గుణత్రయము _ నతిక్రమించిన అన్బుతమును అవ్వయమునునగు నరిళుద్ద ఆత్మస్వరూసమును పొందును

శ్రీమద్భుగవ్లీత 24 వ అధ్యాయము 389 బ్రహ్మణో హి ప్రతిష్టాఒహం అమ్ముత స్యావ్యయస్య చ|! శాశ్వ్యతస్వ చ ధర్మస్య సుఖస్యె కాంతికస్య చ ॥ 27 తా భక్రేయోగమువే శీవింవబటీన భగవంతుడే క్రైవల్బానమునబడు అమృతమును. అవ్వాయనుమను నగు వరిళుర్దాల్ళు వ్యరూవమునకును, నిరతిశయ నిత్పొశ్చర్థమునకును, భక్తునకు ప్రొన్యముగొ తెవ్పుబడీన ఎకొంతిక నుఖిమునకుము నిర్యాహకుడగుచున్నాడు “దైవీహ్వేషా గుణమయీియను. శ్లోకమున జెప్పుబడినట్లు గుణొతీ తుడగుటకును,. క్రైవల్వెచ్చర్వ. భీగవత్చాపులకును భవల్ప్ర)వత్తి యొక్కటియే ముఖ్యోపాయమని చెప్పబడినదని భావము ఇతి శ్రీమద్భగవద్లీతొను ఉననిషత్సు బ్రహ్మా విద్వాయాం యోగాత్తే ఢీ కృష్ణొట్టేన సంవాదే గుణత్రయ విభాగయోగో నొమ చతుర్రశోఒధ్యాయః |! లి

శ్రుమద్భృగవద్గతా

పురుషోత్తమ (సాప్త్రియోగః, పంచదశో౭.ధ్వాయః త్రీ భగవానువాచ ఊర న్‌ మూల వముధ శ్భాఖం

క అశ్వత్ధం ప్రాహు రవ్యయం |

|! ఇ్స్య్జీ అ ఛందాంం యస్య పర్ణాని య స్తం వేద స వేదవిత్‌ ॥ కే తాకి వంపారము అళ్ళళ్ణ్లు వృక్షము వంటిది. దీని మొదలు వహ్హ్‌ ఈయన ఊర్ల లోకమున నుండును. దీవికి కొమ్మలు [్రీంది లోకముల యందలి సురవర తిర్యక్‌ స్థావరములు జీవనదియొక్కం వీటీ ప్రవాహము వలె ఈ వృక్తము విత్వమైనది దీనిని అభివ్చద్దినరచు ఆకులు కామ్యకర్శటు. దీవిని ఛేదించనుపాయము వేదమున కందు గొన ఈ వక్త జ్ఞానము వేదార జానమునకువయోగించును ఈ ఘా

అధ శ్యోర్డ వం చ ప్రస్పతాస్తస్యశాఖాః గం ప్రవృడ్డా విషయ ప్రవాలాః |

శ్రీమద్బణుద్గీత 35 వ అధ్యాయము ౩7 అధ శృ మూలా న్యను సంతతాని కర్మాను బంధీని మనుష్యలోకే 2 తొ! ఆ వృక్షము యొక్క శొఖిలు గ్రీందనుండి మనవ లోకమును, పైన నుండు స్వర్గాది లోకములము వ్యాచంచియున్సుని అని నత్త రజన్తమో గుణములచే చద్ది పొందుచు ఇల్దాది. విషయములనెడు చిగుళ్ళను కలిగియున్నుని. దొని కడ్డీ డావమైన వ్రేళ్ళు క్రీంచమున్లు మనువ్య లోకమున కర్ణులో వంజంధించి యున్దువి న రూప మస్యేహ తధోపలభ్యతే నాంతోనచాది ర్నచ సంప్రతిషా ! అశ్వత్ధ మేనం సువిరూఢ మూలం అసంగళ్రేణ దృజేన ఛిత్వా |! ౩ చా! ఈ వృక్షమునకు బ్రహ మూలము, మనుష్యాచులు శాక దీని న్వడూవముగాని ఆంతముగొని అదిగొని. దీవి ఫ్రజగలి లొక్షన్థులచే తెలునుకొవబడుట లేదు భాభ (అవగా దీనికి తండ్రి మూలము న న్‌! మూలము, దొరాదుబు. చిగుళ్ళు అని యజుంగుదుడుగొలి దో

శ్రీమద్భగవద్గీత 15 వ అధ్యాయము ౩72 మనుష్వాదులు కొమ్ములు, విషయములు విగుళ్ళు అని సంనొ రులెజుంగరు... ప్రళయమే దీనికి నాళక మనుకొందురు గౌని భోగమునందలి యసంగము నాశకమని యెయుంగరు గర్భవాఎమ నాదిగా నెజుంగుదురు గాని గుణనంగమాది యని యెజుంగరు వ్లీరముగను నాలుగు ప్రక్కలకును వ్యాపించియున్న ఈ నంసారదూవ అత్షళ్దవ్పుక్షమును. ఆత్మజ్ఞానముచే దృఢమైనదగు విషయ వైరొగ్య మను ఆయుధముచే భేదించి తద్వారా వునరావృత్తి రపాతమ్హైన ఆత్మ యాధాత్మ్య సాక్షాత్కారమును గూర్చి కనుగొనవలనీయున్లుది చతతఃపదం తత్పరిమార్లితవ్యం యస్మిన్‌ గతా న నివర్తంతి భూయః ! తమేవ చాద్యం పురుషం ప్రపద్యేత్‌ యతః ప్రవృత్తిః ప్రస్పతా పురాణీ ॥ 4 తా! ఏ పరమవురుషుని వలన వురాతనన్లైన ఈ గుణమయ భోగసంగమునందు ప్రవృత్తి కలిగినదో అట్టి ఆదికారణు డైన నరమి వురుషునే శరణుజొచ్చవల సీయున్నది ఆతని యాజ్ఞ నుల్లంఘీంచు టచే బంధము కలిగెనదిగాన నాతనినే ప్రనన్నునిగా చేనుకొనినయెడలి వొతడా బంధమునుండి విదివీించును

॥

శ్రీమద్భగవద్గీత శీర్‌ వ అధ్యాయము త్రం నిర్మాన మోహా జిత సంగ దోషాః అధ్యాత్మ నిత్యా వినివృత్త కామాః | గచ్చంత్యమూఢాః పదమవ్యయంతల్‌ 15 తా॥ నన్ను శరణుబొచ్చుటవే. క్రమముగ్‌ దేహాత్మా భిమానము పోవును... దానివలన. భోగానక్తీయనబదు. దోషము హరించును ఆత్మ సాక్షాత్కారానక్త కలుగువు దానిచే నితర కోరికలు నిం చును దానివలన నుఖదు ఖొది ద్వందృములకలీతులే నొళరవొతమైన వరిళుద్దాత్మ పాక్షాత్కారరూవన్థితిని పొందుదురు న త దృాసయతే సూర్యో న శశాంకో న పావకః! య ద్గత్వా న నివర్తంటే స త దామ పరమం మమ ||

బో వి, తా ఆ పరిశుద్దాత్మ స్వరూప జ్యోతిని మార్చుడుగొనిః చంద్రుదుగొని అగ్జిహోక్రుడుగాని వ్రకాళింపజేయబాలడు అది వరమోల్కో వ్‌ వ్థానము.. దానివి పొందినవాడు తిరి! ప్ర సంబంధము: న చెందదు. ఆ గొన్హు తేబోదూనమైన ఆత్మ సో నోయొక్క

?

శ్రీమద్భగవద్లీత 15 వ అధ్యాయము తశ అంశయే అయియున్హుది మమైవాంశో జీవలోకే జీవభూత స్పనాతనః | మన షషాణీంద్రియాణి

అమె ౧ ప్రకృతిస్తాని కర్తతి ॥ ౮ (ర ఖ్‌ ెవ తాకి ఆత్మ అవాదియైనది. ఇది వాయంశమే, ఇది అజ్ఞావమునే వంపొరమున బద్దమై ప్రకృతి పరిణామమైన ఈ శరీరమందుంజీ అచ్చటనేయున్న మనస్సుతోనహా మిగిలిన జ్ఞానేంద్రియములైదింటేని తన ప్యాధీనములోనికి ఆకర్షించి వాటివి కర్డామగుణముగొ విటున టులాగుచు.. విషయముల వమభివించుచున్నది (అంక ప్రకార విశేషణ శరీరాది శబ్దములన్నియు సమానార్థ్రకములు న శరీరం య దవాసప్నోతి యచ్చా ప్యుత్రామతీశ్వర: | గృ హీత్వె తాని సంయాతి వాయు ర్గంధా నివాశయాత్‌ ॥ 8 తాకి బీవుడు శరీరేందియములకు వియంతయ్దై యువ్నాడు. టోలేడు వీ శరీరమును పొందువ్నో ఏ శరీరమును విడచిపోవునో, ఆ

త్రీమద్భగవద్దీత అ శడ్‌ న అధ్యాయము తక డెల్ల వాయువు వుష్పాదుల ముఠడీ నాటీ మూక్షావయవములతో గూడ వరిమళాదులను తీవిళొవి పోవునటుల ఈ శరీరమునందలి ఇంద్రియములను, భూతనూక్ష్మములతోవహో తనతో తీనీకొని పోవును శ్రోత్రం చక్టుః స్పర్శనం చ రసనం ఘ్రైూణ చేవచ |! అధిష్టాయు మన శ్చాయం విషయా నుపసేవతే ॥ 9 కాశి ఈ బద్ధుడైన జీవుడు శ్రోతచస్టున్పల్‌ బవ్వభ్రూణములనిడు ఇంద్రియములను వళవరచుకోవి నాటీని తము తను విషయముల యందు ప్రవర్రించుటకు తగిననావివిగా జేవీ శబ్దొది విషయములను చక్కగా అమభనించుచువ్నాడు. ఉత్కాంవుంతం సితం వాపి శ్‌ తం!

భుంజూనం వా గుణాన్వితం విమూఢా నానుపశ్యంతి 0 పశ్యంత్రి జ్ఞాన చక్తుషః ||

మె రా గ లీలంచుదురు. తొక మూఢులు ఈ పాంచభౌతిక శరీరమునే అల

శ్రీమద్భగవద్గీత 15 వన అధ్యాయము ౩70 నత్వాది గుణములు కణ దేహముతో కలనియున్ష ఈ ఆత్మను, ఈ శరీరమును విడుచునపుడుగాని, ఈ శరీరములో మన్చవుడుగొని, విషయముల ననుభివించునపుడుగాని ఈ శరీరముకం కు విలక్షణమైన దవియు జ్ఞానైకాకారమనియు. తెలిపికొనబాలరు ఆత్మ యాథాత్మ్యు జ్ఞానము గలవారు మాత్రము తెలిసీకొవగలరు

యతంతో యోగిన శ్చెనం

జడి ల్‌ు

పశ్యం త్యాత్మ న్యవస్ధాతం |

యతంతో ౬ఒప్యకృతాత్మానో

నైనం పశ్యంత్యచేతసః ॥ క్షే తా! నన్ను ప్రవత్తిజేవి కర్మ యోగాది టప్రయత్షశీలురైన యోగులు ఈ శరీరమునందలి ఆత్మయొక్క యాథాత్మ్యన్వదూవమును జూడో శలరు. ఆంతుకరణకు విర్మలత్తము లేక చిత్తెక్తణత లేవివారు ప్రయతశీల్యురైనను ఈ యాత్మను చూడజూలరు

య దాదిత్యగతం తేజో

జగ ద్భాసయతే ౬ఖిలం |

య చ్చంద్రమసి యచ్చాగ్న్నా

త త్తేజో విద్ది మామకమ్‌ ॥ [2

న్ధి ్రీవష్ధలనల 25 వ అధ్యాయము 877 నమస్త జగత్తును వ్రకొళి లేపన ఓ ంపజేయుచున్తు నూ, న్‌ సును, చందునియందలి తేజమ్సును, చ వు గా న్నారాధించగా వారికీ వాచే నియ్యబడీనదని ల గా మావి చ భూతాని ము మ్యుహ మోజసా |! స్‌ ప చాషథీ స్సర్వాః లావ భూత్వా రసొత్మకః ॥| 13 భూత మ భూమియందు వ్రవేశించి చరాచర రూవమ్ములైన సమస్త వు ల జా నా యప్రతిహత శ్తీచే ధరించుచున్హామ అటులనే రసాతుకముగు చందుడనై ఓష స వృద్దిని చను ల్‌ వపదల్నాల లనే అవ న్‌ నాం చేహ మొథితః ! న్‌ అణాపాన సమాయాిక్తః పవా మ్యన్నం చతుర్విధమ్‌ ॥ 4 తా న. జఠరొట్లినై నమస్త ప్రొణార్తి దేహమును ఆశ్రయించి న వ్యాపార భేదములలో కూడిననారవై నమలబదు, జోగ్‌

శ్రీమద్భగవ్లీత 15 వ అధ్యాయము తెగి బదు నాకబడు త్రాగబడు నాలుగు. విధములైన యన్నములను వక్త్యము చేయుచువ్నామ సర్వస్య చాహంల హృది సన్ని విష్ణో

గ్‌ా ం చు | మత్త స్స్మ్మృతిః జ్ఞాన మపోహనం చ వేదై శ్చ సర్వె రహ మేవ వేద్యో వేదాంతకృతో వేదవిదేవ చాహమ్‌ ॥ 15 తా[ వేను నమస్త భూతములయొక్క నకల (వ్రవుత్తులకు మూల మ్రైన జ్తావము బుట్టునట్రో ప్రతి హదయమందును అంతరాత్మ గో ప్రవేశించియున్నాను నావలనవే అందరకును వ్మృ్రతియి, జ్ఞానము, ఊహా కలుగుచున్లని సమస్త వేదముల చేతను తలియబడదువొడను, వేద వేదాంతముల యందు. తెలునబడిన ఫలముల నిచ్చుశాడను, వేద తత్వాల్ల వేత్తను నేను మతమే ద్వావిమౌ ప్పురుషా లోకే

ళ్‌

న్ష్‌ర శ్నాక్షర ఎవ చ | క్ష స్పర్వాణి భూతాని కూట 16

స్థోఒఒక్ష ర ఉచ్యతే ॥ తొ ఈ లోకమున క్షరుడు అక్షరుడు అని పేరులు గల రెండు

శ్రీమద్భగవద్గీత = 28 న అధ్యాయము ౩79 పురువ వర్లములున్లువి అందు మారున్హ్రో స్పాభావము కలిగి బ్రహ్మాది శ్రంభపర్య్భంతమైన జీవ వ్లోము క్షడుదనియు, స్వన్తరూపొవిర్భావ మును చెంది కూటన్హులైయున్లు ముక్తాత్మ న్లము అక్షదుడనియు చెప్పుబదుచున్నారు (కూటవల్‌ తిక్ట తీత కూటస్టని కూటనునగ్గా కమ్మ రినారిని దిమ్ము దానిపై నన్లియో పదార్థములు నామరూప ముల నొందుచున్లును అదిమాత్రమొకే లీలిగా' మందును. అట్లే ముక్తాత్మయు. ననేక దేహములతో నిది చరికు సంబంధించి యుండినము. తానా నికొరముల కెవుడుము లోనుగొక వంకోచము లేని నిర్మల జ్ఞానాకొరముతో పలుగుచుండును.. (కొవున ముక్తాల్ళు కూట్యస్థ్ర మనబడును ణీ

ఉత్తముః పురుష స్త్వన్యః

పరమాళల్మ్నే త్యుదాహృతః |

యో లోకత్రయ వూవిత్య 17 బళ ర్త న్‌వ్యయి ఈశ్వరః ॥

తా! బద్ద ముక్తాల్భ లకం లు ఉత్తముడైన వరమొళ్ళే య మరియొకడున్నాడు ఆయన అవేలన బద్దాల్టు? నాశర హితుకై ములు మూడీంటియందును అంతరోల్టేగో ప్రవేశించి క్ట వాటికధిపతియ్దై యున్నాడు

శ్రీమర్భగవద్గీత 5 వ అధ్యాయము ౩ర0 యస్మాత్‌ క్షర మతీతోఒహం

అక్షరా దపి చోత్తమః |!

అతో౬_ స్మి లోకే చేదే చ

'ప్రధితః పురుషోత్తమ: ॥ 18 తా! నేను క్షరురనబడు. బద్ద వురువ వర్గము కంటెను, అక్ష రుడనబడు ముక్తవర్గము. కంచెను గొవువాడను అందువే న్మ్యృ్రాతులయందును, (శుతుబయందును పురుషోత్తముడనని ప్రస్‌ కలవాడవైయున్నాను. (నమాఖ్తాయనగా పేరు. “వురుషోత్తముడని (తుతులలోను, న్మ్రతులలోను పరమాత్మ వాడబడుచున్నాడు ఆ శబ్దార్థమును పరిశీలించగా వాతడన్లియవ్థస్థలలో నున్న జీవునికం టొ వేరైనవాడని న్నష్తమగుచున్నది )

యో మామేవ మసమ్మూఢో

జానాతి పురుషోత్తమం |

స సర్వ విదృజతి మాం

సర్వ భావేన భారత ॥ 19 తా! క్షరాక్షర వుడుషవులకం చె భగనంతుడు వ్వాపన ఐళ్చర్యాదులవే వేరైన వాడని. నిత్చయించినవాడు భగవత్సా్యప్త కై నెయుంగవంానీన

శ్రీమద్భగవద్గీత 5 వ అధ్యాయము 381 యుపాయములనెల్ల నెటింగినవాడగును అన్ని విధములగు ఖభ్‌జన్‌ ప్రకారములచే భీజీంచువాదును అగుచున్న్హాడు. నన్హైజుంగుటవే వాకే (ప్రీతి గలుగున్నో నన్ను భజంచుటవే నాకే. (్రీతి కలుగునో ఆ రెండు విధములగు (శ్రీతులును ఈ వురుషోత్తమత్పము నెజుంగుట చేతనే కలుగుచున్లుది ఇతి గ్యాహ్యతమం శౌత్తం ఇద ముక్తం మయాజ౬నమఘే | ప న్‌ స్వాత్‌ ఏత ద్వుడ్వా బుడ్దినూ 1 ఒఠడా ఠా ॥ 20 కృత కృత్య శ్ద్ర భారతః ॥! తా[ అర్జునా! మిక్కిలి రహవ్యమైన ఈ వుడుపోత్తమచ్యమాు జ రా జెన్పితిని.. దీని నజీంగినవాదు బుద్ధిమంతుడును లైల ర] నగును త (శ్రీమద్‌ గవదీటొను శ న్‌ పం యోగ్‌ ళో (ప్రే ఉపనిషత్తు బ్రహ్మవిద్యా డే సంవొ థ్‌ కృషాద్దున స . వురుషోత్తమ ప్రొత్తీ టొ

ం తా శ్రీమద్భగవద్గీత షోడశో౬ఒధ్యాయ , దైవాసురసంపద్విభాగయోగం శ్రీ భగవానువాచ స స దః అభయం సత్త్వ సంశుధ్ధి జాన యోగ వ్యవ సితిః 1 జా య దానలణ దమశ్ళ యజ్ఞళ్ళ స్వాధ్యాయ స్తప ఆర్జవమ్‌ ॥ కే తా! భయము లేకుందుట, ఆంత కరణశుద్ది, ఆత్మ యాగాత్మ్య వినే కనిస్ట్ర సత్సాత్రదానమ., మనోనిగ్రహము, ఫలా పేక్తలేని భగవదారాధన రూప యజ్ఞాచరణ, వేదాధ్యయననిస్ట, భగవత్స్రతికర కృచ్చ్రచాందో యణ ఏకాదళ్యుసవాసా ద్యనుష్థానము, బుజువ్రవ్తనయు అహింసా సత్య వుక్రోధః త్యాగ శాంతి రైశునమ్‌ | యు

శ్రీమద్భగవద్గీత [6 వ అధ్యాయము 83 దయా భూచే ప్వలోలుప్త షం మార్పవం (హీ రచాపలమ్‌ ॥ 2 తా! ఇతరులకు బాధ కలిగించకుండుట, చూచిన విషయమును చూవినట్టు భూతవొతముగ తెలువుట, తాను వీడించబడిమని చిత్తనికారయమును నాందకుండుట, ఆల్మ వొతమునకు మరే దానిని విడచుట బపొరింద్రియ. నిగ్రహము. నరుల కో నో కలిగించు వాక్త్యముల నితరులలో. వెన్పుకుందుటి భూరదలు, న యాసక్తి లేకుందుట్క నజ్రన పాంగత్యమువక్త యు ము వ్‌నులు. వీలుటలో నిగ్గువడుది, విషయము చలింవక్షృం దుట లేజః క్షమా ధృతి శృౌాచం

చె గ అద్రోప్రళక్‌ న్రాత్రిమానితా ! ఫవంతి ఎంపదం దైవీ క అభిజాత్రస్వ ఖారిత! |! పవన! తు రాయు వే విషయమునే వి న్‌ కపరాధము... చేసినవారల లి క్‌ యించుక € ధోవిషాదములు లేకుందుటు నిల్టి

శ్రీమద్భగవద్గీత 18 వ అధ్యాయము తెకిడే విఘ్లుములు వచ్చినను విర్దుతీంచుట, శాస్త్రీయకృత్యములనాచరిం చుటలో బాహ్వేందియములను అంచరింద్రియములను యోగ్య ముగువటులయుంచుట, ఇతరుల నక్రమ స్వేచ్చ నరికట్టకుందుట్కు గర్వవడకుండుట, ఇవియన్లియు భగవదభిముఖుడైన వానియొక్క సంవత్తనబడును దంభో దరోఇఒభిమాన శృ క్రోధః పారుష్య మేవచ | అజ్ఞానం చాఖభిజాతస్వ పార్ధ ! సంపద మాసురీమ్‌ ॥ త్తే తా! ఓ అర్దునా! ధార్మికత్వ వ్ర సిద్ధికై దానాదుల చేయుట, గర్వము కలిగియుండుట, అభిజన్క విద్యా ధన దురభిమానము, వడులను బాధించు. చిత్తవికారము. కలిగియుండుట, పొధుశీలుర కుదేకము కలిగించు స్వభావము, పరానర-తత్త్వ్యములను కృుత్వా-కృత్యములను నెటుంగకుందుట, అనునివి భిగవదాజ్ఞనుల్దం ఘీంచు అనురసంపత్తులో జున్ధించినవానికి కలుగును ద్రైనీ సంప ద్విమోక్షాయ నిబంధా యాఇ౬సురీ వుతా ।

శ్రీమద్భగవద్గీత 28 వ అధ్యాయము 38 మూశుచ స్పంపదం దైవీం అభిజాతోఒ-సి పాండవ ! ॥ ర్‌

తా! దేవతాన

న వతా నంబంధమైన నంనత్తు ప్‌్చళి బంధమును పోగొట్టుము, మర సంబంధమైన నంపత్తు ప్రకతి బంధముము కలిగించును ఓ

అర్జునా! వీవు దైవీసంవత్తుగలవాడవై జిన్టించితిని దు.భించకుము

ద్యౌ భూత సర్హౌ లోకేఒస్మిన్‌

దైవ ఆసుర ఏవచ!

దైవో విస్తరశః ప్రోక్తః

ఆసురం పార్ధ [మే శ్పణు || 6

తా ఈ కర్మలోకమున భగవదొద్దను. పొటీంచుటి దేవప్టుష్తీయ

నియ భీగవదొజ్డి నుల్లంఘంచుట అనురస్పృస్తియనియు ప్రాణా లకు రెండు. రకముల న్ప్ణులున్లువి. వ్పుటేవలకు నీకు కర్మబ్దాన జీ

యోగరూవమగు. ఆచారముగల దేవస్పస్తని నిప్తారముగ దెలివీతిని

ఆనురనృష్తివిగూర్చి. చెస్పెద విమమా అనగా నారి వుట్టి వీ

యావాంముకొరకో ఆ యానారయాును చెసె

ప్రవృత్తిం చ నివృత్తిం చ

పిన న విదు రాసొః !

శ్రీమద్భగవద్గీత 46 వ అధ్యాయము ౩తిల్‌ న కౌచం నాసీ వాఒవాదో న సత్యం తేషు విద్యతే / ళో తా! భగవదాజ్ఞనుల్లంఘించు. ఆనురజనులు ఐమాకఫలనొధనమైన ప్రవృత్తిరూపవైదిక ధర్మమునుగాని, మోక్షఫలసాధనమైన. నివ్భత్రి రూప వేదాంత ధర్మముమగాని ఎజుంగరు, వీరలయందు.. దేహి మనళ్ళుద్దులుగాని శాచపాధవమైన ఆచారముగాని, తెలినీనదానిని భూతవపొతనుగ తెలువుటయను నత్యముగొని యుండనవు

ఉల్డా చట్టో లీ వార్‌ అసత్య వొప్రతిష్టం న జగదాహు రనీశ్వదం . అపరస్పర సంభూతం కీ మన్య త్కామ హేతుకమ్‌ ॥ 8 తా! ఇట్టి ఆసురస్తుభావులీ జగత్తును బ్రహ్మనాత్మగా కలదనిగొని (ప్రహ్మమునందే స్టీతికలదనిగావి (బ్రహ్మచేతనే నియమించబడునదోని గౌని ఆంగీకరించరు.. కేవల శ్రీః వురుషుల కొనురూవ నంభోగ్‌ జనితమైనదందురు, అంతకంళే దీనికి మరియొక హేతువేదియో లేదందురు

శ్రీమద్భగవర్లీత 26 వ అధ్యాయము 387 టీ ఊళ అఎచాం దృష్టి మవష్ట్రభ్య వ్దాతా క! నష్పాత్మానోఇఒల్ప బుద్ధయ ప్రభవ ను వల్‌ కర్మాణః క్ష్రయాయు జగతోజుశుభాః |! 0 తా! ఇదివరలో తెలివీనట్రో దుర్చుద్దులొ కలవారై దేహముకంళు న్స ము. లేనివారలై. దేవోణలేట అతిర్తిక్తమైన ఆత్మ యున్సుదను. శ్వానము 2 నం మును. తొలియనివాళల్రై వరహింసారూప క్రూరన్యాపొరులై వాన వ్రనంచమును నశింపజేయుటకై వుట్టుచున్నారు కావు వూశ్రిచ్య దుష్యూరం దంభ మౌన మదాన్వితో క 'మ క్ష్‌ సద్తస ప్రవర్తంతే ఒశుచిద్రలా వుల నాశించి దంభీమూ తా॥ వీరు, తొము పొందళక్యముగొని న ప యల్టురపైన దురభిమానము మదమా గలవారై ల ధరులే లో చం వాటీని న్వీకరించుచు శాస్త్ర. విషల్ల దురు

శ్రీమద్భగవద్గీత 46 వ అధ్యాయము కిరి చింతా మపరివేయాల చ ప్రలయాంతా ముపాశ్రితాః | కామోపభోగ పరమాః ఏతావ దితి నిశ్చితాః ॥ శైషే తా॥ వారు పరిమితిలేనట్రీయు (ప్రళయమువరకు. సాధించపడు చుండునట్టియు. మనోరథ పరంపరలను చక్కగా. ఆశ్రయించి నిషయాను భవజన్వ భోగమే నరమవురుషార్హము, ఇంతకం'ు. వేరు వురుష్టార్థము లేదని నిర్ణయము గలవారగుచున్నారు ఆశా పాఠ శతె రృద్దాః యా డు

కాము క్రోధ పరాయణా; | ఈహంతే కామభోగారం

జీ అన్యాయే నార్ధ సంచయాన్‌ ॥ 12 తా! పాళములవంటో యనేక యాళలచే బంధింపబడినవారలై కొను (క్రోదములకు వళ్ళులై. వివయములననుభవించుటకై న్వాయముకొని నిధావములద్వారా ధనరామలను వాంభఛించుచుందురు ఇద మద్య మయా లజ్బం ఇమం ప్రాప్ప్యే మనోరధం |

శ్రీమద్భగవద్గీత 26 న అధ్యాయము 289

ఇద మస్తీద మపి మే

భవిష్యతి ష్ష 13 ష్యతి పున ర్హనమ్‌ ॥

తా[ ఈ కాన్పించు. వుత్రమిత్ర కళతక్షేత్రాదులన్టియు వా త్త

పొమర్ర్యములచే నంపొదింపబడినని వోనింకను. యిట్రికోరికల

లభించగలను, ఈ ధనమంతయు నొ వంపొదవ ఇట్లీ ధనమింకను

నాకు ముందు ఐభించిగలదు (అని వీరందుడు లీ

అసౌ మయా హత శృత్రుః

హనిష్యే చాపరౌ నపి |!

ఈశ్వరోఒహ మహం భోగీ

సిదోజహం బలవాన్‌ సుఖీ || కేడ్త డా డ నేను

తా ఈ శ్యతువు నానే జంపబడెను, మిగిలివనొరలను కూ!

చంవగలను . నేను. నర్తనియామకుడను, నేనే నకల భోగముల

ననుభినించువాడను.. నిద్దుడను, బరవంతుడమ; పౌళ్యవంతుడను

ఆఢ్యో౬_ఖి జనవా నస్మి

కో౬ఒన్యో౬ఒస్తి సదృశో మయాౌ |

శ్రీమద్భగవద్గీత 26 వ అధ్యాయము రకాల యక్ష్యే దాస్యామి మోదిె్యే న కి 15

ఇత్యజ్ఞాన విచమూహితాః |

తా! నీరు తమ పొమ్లర్ట్యముచేతనే ధవవంతులుగాను, ఉత్తమ వంశస్తులుగొను. ఆగుదురవియు, తమతో నమానులైనవారు మరియే

ళా

వరును లేరనియు, తమంతట తామే యాగమాచరించగలమనియా, దొనములీయగల మనియు, ఆనందించగలమనియు ఇట్లు నరమాల్మే జ్ఞానము. లేక తాము స్వుతంత్రులనును మోహముగలవారరైే యున్నారు

అనేక చిత్త విభాంతాః

మోహ జాల సమావ్చతాః |

ప్రసక్తాః కామ. భోగేషు

పతంతి నరకేఒశుచౌ ॥ 16 తొక వీరు తాము నృతంత్రులమని నానావిధ చిత్త విభమమాలుగ అవారర్రై మోహసపాశబద్దులై, కొమభోగములందు. మిక్కిలి ఆనక్తులే వదుమనే మృతిణెంది ఘోర నరకమున బడుచుందురు

ఆత్మ సంఖభావితా స్తబ్దాః

ధన మాన మదడాన్వితాః |

శ్రీమద్భగవద్గీత 28 వ అధ్యాయము 891 యజలజీ నామ యత్లెస్తే

ఊఈఊో దయ6ఎ శావిథె పూర్వకమ్‌ ॥ 17 తాగ వీరు ఆత్మన్తుతిగలవారై తొమే వర్పజ్ఞులమనుకొని పెద్దలనో దరించక ఐక్చర్య నద్దంశాది దురభిమానములచే మదించిననొదల్రై పేరునకు మాత్రము యజ్ఞములనబదు వానినే లోక ప్రజ్యాతికొరకు శాస్త్రవిధి నతిక్రమించి యట్టహానముతో యూగముల నొచరింతురు అహంకారం బలం దర్శం కామం క్రోధం చ సంథ్రితొః | మా మాత్మ పర దేహేషు ప్రద్విషంతో౬భ్యసూయకొః ॥ తా॥ నీరు ననస్తమును నేనే నయగలనను. అహంకారమును తమ బలమునకు.. గర్వమునకు కామమునకు కోవమునకు లోటిడీ నవారలై తమలోను ఇలరులలోను న్యా నీంచియున్నుట్టో వరమొత్మువు ద్వేషించుచు అనూయావరులై యుందురు తా నహం ద్విషతః క్రూరౌన్‌ సంసొారేషు నరాధమాన్‌ |

శ్రీమద్భగవద్లీత 28 వ అధ్యాయము 392 క్షిపా మ్యుజస్ర మశుభాన్‌

వ్యో

ఆసురీ "ప్వేవ యోనిషు 11 19 తా॥ నన్ను ద్వేషించునట్టి మ్రూరులు పొవులును నగు నీ నరొధ ములను. జన్మ జరామరణాది పరివ్తనముగల నంతానములలో, అందును వారిని ప్రతికూల జన్మలయందే ప్టాప్పుడును పడవేయు దును అనగా వారి కర్మనమనరించి అట్ల ప్రవర్తన కనుకూలమైనో గ్రూరబుద్దులను వారికీ వుట్టింతును

ఆసురీం యోని మాపన్నాః

మూఢా జన్మని జన్మని |

మా ముప్రాప్యెవ కౌంతేయ |!

తతో యాంత్యధమాంగతిమ్‌ ॥ 20 తా! ఓ అర్జునా! నా యనుకూలతకు విరుద్ధమగు జనములను పొంది అందులో. నా వివయమై మరింత నిపరీతజ్ఞానముతో నుండీ వీ జన్మలోను నన్ను పొందలేకనే మరియొకటి వీచముగ. నుర్దిడో అధమాధమ జన్మలను పొందుచున్నారు

త్రివిధం నరక స్యెతత్‌

ద్వారం నాశన మాత్మనః |

శ్రీమద్భగవద్లీత 26 నా అధ్యాయము 3893 కామః క్రో ధథ స్తథా లోభః

తస్మా దేత త్రయం త్వజ | ల చఛా॥ ఆసురస్తృభావమే నరకము, దౌనికీ కొమము లోము లోభము అను ఈ ముడున్ను హీతువులు, మరియును అల్మ వుడూవప్రొస్తివి గలుగనీయనివి గొన నీ మూడింటేని విజీచి పెట్టుము

ఏతై ర్విముక్తః కొంతేయ |!

తమో డ్వారై స్రిభి ర్నరః |

ఆచర త్యాత్మన శ్రేయః

తతో యాతి పరాం గతిమ్‌ || 22 తా॥[ ఓ అర్హునా కొమి క్రోధలోలముంనెదు మూడున్ను అజ్ఞాన హేతువులు ఈ మూడింటేమందీ విడువన నరుడే అర్మచ్పదోన్‌ ప్రాస్తీకి వలయు దొనివి చేయగలుగుచున్తాడు వరమ ప్రొవ్వమైన నమ పొందగలుగుచున్నాడు

వర్తతే కొవము కారతః !

శ్రీమద్భగవద్గీత 46 వ అధ్యాయము చ94 నస సిద్‌ మువాప్నోతి యథా న సుఖల న పరాల గతిమ్‌ ॥ 23 తాశ వేదశాస్త్రములు వా యాజ్ఞాదూవమైనని నాని నతిక్రమించి తన యిచ్చానుసొారము ప్రవర్రించువాడు, ఆముమ్మ కఫలనుగు న్వుర్గా దులను గౌని ఇహలోకనుందలి నుఖముముగానిి వరమప్రావ్యుమైన నన్గు గాని పొందజూలదు. తస్మా చ్వాస్త్రం ప్రమాణం తే కార్యా కార్య వవసితొ | బ 6 జ్ఞాత్వా శాస్త్ర, విధానోక్తం కు రి కర్మ కర్తు మి హార్లసి ॥| ణువ్తు తాకి విద్యుక్తముగాని కర్థ నిష్పలముగానో “ఇది చేయదగిన కర్మ - ఇది చేయగూడని కర్మ” యవి నిర్ణయించుటలో శాస్త్రము వ్రమాణము వేదములు తదునబ్బంహణములగు ధర్మశాస్త్ర, ఇతిహాన. వురాణా దుంయందు ఉపాదేయములుగ తెలువబడీన కర్ణులను తెలిసికొని వాటీని చేయుము ఇతి శ్రీమద్భుగవద్లీతాను ఉవనిషత్సు (బన్మా విద్వాయొంి అజ్‌, ఉలి థయ్‌ూగ శ్యాస్తై శీ కృుష్ణార్దుననంవాదే బైవానుర నంపద్విభాగ యోగోనామ షోడశోఒధ్వాయః!

శ్రుమద్భగనద్ల్గీతా నప్తదశో౬ఒధ్యాయని (శడ్డాతయ విభాగయోగః

అర్జున ఉవాచ ఈఏ తాస్త్రవథి ముత్స ఖ్‌ యజంతే (శద్దయా ఇన్వితాః | వి జ రా = న! తమాల నిషాతు కం; కృష్ణు సత్త్వ మాహో రజ స్త్పమః ॥ కై తా! ఓ కృష్ణా! శ్యాస్త్రవిధివి విడిది కడుంగడు గద్దతో యజ్ఞాదులను చేయువారి స్టితి వత్త్వమునందా? రజన్సువందా” తముమనందా” ఎజీంగింపుము విధా భవతి 'శ్రడ్డా! దేహినాం సా స్వభావజా |

శ్రీమద్భగవద్లీత 27 వ అధ్యాయము 396 ర్‌

సాత్తి ్‌్‌కీ రాజస్‌ చైవ!

తామసీ చేతి తాం శృణు ॥ 2

ఊక అందరకును శ్ద మూడు విధములు ఆది న్వుభావమువలన

బుట్టును స్వృభావమనగా (ప్రాచీన వాననవలన బుట్టు దుచి విశేషము

అనగొ నత్తా ది గుణముల వలన వాననయు, వాననవలన రుచియు,

రుచినలన (శ్రద్దయు జనించును. శ్రద్దయనగా అభిమతఫలసాధనము

నందలి విశ్చానయుతమగు తర ఈ (భద్దయే పాత్తి లకీ రాజస,

తామనీయని మూడు విధములు, ఆ (గద్దకేది న్వభావమో దానిని

చెప్పెదను వినుము నానవ యనగా అబుద్ధిపూర్చుకమగు స్రవ్ఫత్రి

రుచి యనగా బుడ్రివూర్చుకమగు న్రవ్భత్రి

సత్తా్వానురూపా సర్వస్య

శ్రద్దా భవతి భారత 1 |

శ్రద్ధామయోఒయం పురుషో

యో సృ ఏవ సః ॥ 3 యచ్చంద్ధ స్స

తా! ప్రతి వురువునకును అంతుకరణ మెట్టి గుణము కలదగునో అట్ట

గుణములను గురించిన శ్‌్హయే జనించును. వుణ్యకర్మలయందు

(గద్ధకల నాడగునేని వుణ్యకర్మల ఫలముతో గూడీయుండును. పొవ

శ్రీమద్భగవద్గీత 27 వ అధ్యాయము త్రి కర్ణులయందు (శ్రద్దకలవాడేని పాపకర్మ ఫలములోగూడియుండును అనగా (శ్రద్ర యెట్రిదో అట్టి ఫలము. కలుగును. నట్టు ఫలము లకు (తద్దయే ప్రధానము. గొన వురువుడు (శ్రద్దా వరిణానునుని చెవుబడుచున్నాడు యజంతే సా త్తి,కా దేవాన్‌ యకరకాంసి రాజసాః |

ఆప అచు గ్రుతాన్‌ భూతగణాం శ్వాన్యే యజంతే తావుసా జనాః ॥ త్తే తా॥ న్‌త్త సగుణ. వ్రచురులు సాత్త్విక ్రద్ధకలన్నారై దేవతలను బూబింతురు దానివలన వారికీ ఉల్క న! మఖము కలుగును రజోగుణాధిక్కముచే రాజున శ్రద్రకలవ్నారై యక్షరక్షోగణముల. నారా ధించి దు ఖమిశ్రితమైన అల్ప్బమఖిముమ బడయుదురు. తమోగుణో ధిక్కమువే తామన ్రద్ద్రకలనారై భూత (పేతగణములనారాధించి దుఖ ప్రాయమైన అత్వల్పు మఖిమును బడయుదురు అశాస్త్ర విహితం ఘోరం తప్యంతే యే చపో జనాః!

శ్రీమద్భగవర్లీత 17వ అధ్యాయము. 388 దలభఖా హలకొర సంయుక్తాః కామ రాగ బలాన్వితాః ॥ ర్‌ తొ! ఎవరు దంభాహంకారములతోను, కామురాగములచే జనించునట్రో యసాత్త్విక బలముతోము గూడినవారై మిక్కిలి ఆయానకరములైనో శాస్త్రమున బెప్పబడని తపో యాగాదులము జేయుచున్నాలో (వారు నురన్వుభావులని యెజుంగుము కర్మయంత శృరీరస్థం భూత గ్రామ మచేతసః | మాం వైవాంత శృరీరస్టం

ఠా తాన్‌ విద్ద్యాసుర నిశ్చ్భయాన్‌ ॥ 6 తా! వారింకను, వివేకహీనులై శరీరమునందున్న వృధివ్వాది భూొలో వొతమును వ్యర్థోపనాపాదులచే గృశింపదేయుచు,. అందున్లు జీవాత్మను శ్లేశపరచుచు. శ్నాస్త్రనమ్మ తములుగా న్యట్హై శ్రమకరమగు తపోయాగాదుల గౌవించువారై నా యాజకు వివరీతముగాొ వర్తించు వారగుటచే వారికి ముఖము లేశమైనను గలుగదు నరిగదా మిక్కీలీ యన్ణుములకు బాల్చడుదురు

ట్ర్‌ రగుద్ధగద్దీత *7 న అద్భాయము తం ఆహాన్న ప స రా గైనెధో ఎవతి (ప్రియః | 1 నా. “౨జ్జు స్తప స్తధా దానం మ మ తా! నకల ప్రాణి నమూవామునకును ఆవారముకూడ నర్త్వాది ణ్యతయ నంపంధదముమదుట్రో మూడు విదముటుగా నిష్టమభుముం దును అళ్లే తసోదానములున్సు ఆ మూడు. గుణముంచుంబ్రాయే మూడు. నిదములుగయుండును... ఆ భేదములనివట విస్తరముగ బెహ్హుచున్నాను. వినుము యము స్త్తత్త్వ బలారోగ్య సుఖ (ప్రీతి వివర్ధనాః | రనా= 4 వొ అ కి, జ జ ఆహారా స్కాత్త్యిక (సియాః | క! తొ! సాత్తికునకు సాత్త్రితావోయయులే య్బుష్టముగున్ను ౮ యావోర ములు ఆయువును. పెంచును. జ్ఞానమును వ్యాది పొందించుమ్క బలమును. బొందును. ఆలోగ్టుముమా వ్పర్దిజేయును, నుఖముని చ్యున్ను ఆనందము. నొనంగు కొర్పుములను చేయింది (వీతినిప్పుద్ధి

శ్రీమద్భగవద్గీత 27 వ అధ్యాయము 400 బొందించును, ఆహారములు. జ్ఞీరమగునప్పుడు సుఖమునొనంగును, తినఐడిన ఆనోరము రక్తమాంసాది నస్తధాతువులుగొ పరిణమించి అవి. విరకాలముండునట్టు జేయును చూచినంతటనే వాటియందు వీతిని మిట్రించి నదియ్రై యుందును మధుర రసముతో గూడీనదై యుందును బ్‌డ్డు గలిగియుందడును కట్యామ్ల అవణా త్యుష్ష తీక_ రూక విదాహినః |

ఉడాన ల ఆహారా రాజస "స్యష్టాః దుఃఖ శోకా వయ ప్రదాః ॥ ౦ తా కారము (లేకచేదుగగామ, వులగాను, మిక్కిలి యువుగాను, మిక్కలి నేజిగాను తినిన శ్రణమునుండియు జలుబు వేడి మొద లగు దోషములను బుట్రోంచి. తివిన వ్రణమునుండియు. జలుబు వేడీ మొదలగు దోషములను బుట్టోంచి వ్రతికూలించునట్రివిగౌను, వాతమును వృద్ధిపొందింది శోషింవచజేయుననిగాను, పైత్వమును వృుక్రిపొందించి తాపముతోపాటు విదాహమును బుట్రంచునవిగొను నుండెడీ యావోరములు రజోగుణ ప్రధానుల క్షిష్టములగును ఇని రజోగుణవ్పుద్ధిని బొందించి ధాతు వైషమ్యముద్యారా శరీరమునకు దుభిమును, వశ్చాత్తాసాదులచే నునోవ్యాకులతన్యు కాలడ్రమమున్క రోగమును కలుగచేయును

శ్రీమద్భగవద్గీత 27 వ అధ్యాయము 401 వాం గతరసం పర్యుషితం చ యత్‌ |!

ఉచ్చిష్ట మపి చా మేధ్యం భోజనం తామస (ప్రియమ్‌ 1 10 రా నండినవీమ్ము టి చాలొకొలి ముంచబడీనదియుూ నహాజమగి డుం విడివినదియు, దుర్గంధము కలదియు, ప్రొతవిడీ రుచిమౌడి

నీవనదియు, గురువులు, పెద్దయన్లుః భ్తగొకో ఇతురులు భుబించగో మిగిలినదియు, భగవంతునకు భగవర్చక్తుంకు నివేదించతగనిదియు నివేదింపబడవిదియునగు. నొవోరము?. కి తహోగుణమున వృద్దిపొందించును తొమునులకీట్ట యావారమిష్ట్రమగును అఫలాకా విధిద కా! ర

నధిదృష్టో య క యష్టవ్య మేవేతి నుని 1 సమాధాయ స సోకి బకః ॥! 1

నముగను

తా॥ భగవదారాధన రూనముగమ, వదుల నయులోను, “వాక్రీది తప్పుకో చేయనలనీనది” యనే నున మల రేట్‌ భగవత్సీ9తి మాత్రమే ఫయయనియంచి శొద్రిక =

శ్రీచుద్ధుగవద్దీత &7 వ అధ్యాయము 402 (దవ్యములతో గూడినట్లు చేయబడు యజ్ఞము పాత్తి _(కనువబడును అభిసంధాయ తు సలం దంభార్థ వముపి వైవ యః | ఇజ్యతే భరత (శ్రేష్ట తం యజ్ఞం విథ్ధై రాజసల ॥ 12 తాక అద్దునా! ఫలా స్తేక్షతో కీర్తికొజకు ఆడంబరముతో చేయబడు యజ్ఞము రాజనమనబడును

ర్‌ న విధిహిన మసృషమ్టాన్నం మంత్ర హీన మదక్షి బం | శ్రడ్డావిర హితం యజ్ఞం తామసం పరిచక్షతే ॥ 13 తాకి నదాచారసరులగు విద్వాంన్నులైన టొహ్మణుంచే *“యబింవు” మని యనుజ్ఞ నానంగబడనిదియు, అశాశ్త్రీయనులైన వస్తువులతో చేయబజినదియు, మంత్రలోపము గలదియు, ముల్చెక్కులకు. దిక్త ణలనీయకయ గ్ర్దతో బేయబడీనదియునగు, యజ్ఞము. తానున మనబడును

శ్రీమద్భుగవద్దీత ₹7 వ అధ్యాయము త03 జ్‌వ ఎళ్ళ గురు (పాజ్న

న! న పూజనం తోన మూర్తవం | బ్రహ్మ చర్య మహింసా చ శారినంల చప ఉచ్యతే ॥ కడ తా! దేవతల నర్పించుట, బ్రాహ్మణుల నారాధించుట్క గురుకువాష జేయుట, (ప్రాజ్జుల వన్మావించట్క, వుణ్వనదులలో (గ్రుంకుట, మన మ్భువ తలచినక్షు శరీరముతో వాచరించుట్క, వర్మ్తీలను. భోగ్యతా బుద్రితో జూచుట రహన్యముగా వారితో మాట్లాడుట మొదలైనవి చేయకుండుటు, ప్రాణులకు వొంనను కలుగజేయకుందుట మొదల గునవి యన్లియు శరీర వంబంధమైన తపస్పులుగా జెప్పబదుచున్లని అనుద్వేగకరం వాక్యం సత్యం [ప్రైయహితం చ యత్‌ |। న, న అలి వఅెధ్య్యూయా భ్యసనం చైవ వాజ్మయం తప ఉచ్యతే ॥ 15 తా॥ ఇతరులకు బాధను కలిగించకుండగ యథ్యార్థముగన్సు (వయ ముగను, వొతముగను మాట్లాడుటయు, వేదము నభ్బినీంచుటయు (అష్టాక్షరీ మొదలగు ఉత్తమ మంత్రములను జనీంచుటయ్యు]

శ్రీమడ్భగద్లీత 17 వఅధ్యాయు. 40 వాచిక తపస్సుగా జెప్పుబడుచున్సుది (ఇచ్చట నంన్కృత. వేదమును. చదువుట కధికారయు. లేనివారు ద్రావిడ వేదము, స్తోత్రములు మొదలగువాటిని పెద్దలనలన ఉవదేశమును పొంది చదువుకొనవచ్చునని తెలియవలెను మనః ప్రసాద స్వ్యౌమ్యత్వ్యం మౌన మాత్మ వినిగ్రహః ॥ భావ సంశుద్ధి రిత్యేతత్‌ తపో మానస ముచ్యతే ॥ 16 తా॥ మనస్సున జ్రోధాదులు లేకుండుట్క పరుల నమృద్ధి యందాసక్తీ వాగింద్రియమును యథేష్టముగ వంచరింపనీయక నియమించి మితో ముగా భాషించుట్క ధ్యేయ నస్తువునందు. మనస్సును నిలువుట ఆత్మకం'టె న్నేరైన్‌ యేవన్తువులనుగాని వింతింపకుందుటయను నిని యన్దియు నమూననీక్‌ తవన్ఫునబడును శ్రద్దయా పరయా తప్తం తప స్త త్తొవిధం నరెః |

మా

శ్రీమద్భగవద్గీత 77 వ అధ్యాయము ళ్‌ అఫలా కాంక్షిభి ర్యుక్తైః

సాత్త్వికం పరిచక్షతే | 7 తా॥ ఫలా పేళ్షలేక వరమనుడుషుని యారాధన యనెడు బుద్ధితో మిక్కిలి శ్రద్దగా నాచరించబిడు కాయికో నాచిక మాననీక తవన్సులు సాత్రి (కములనబడును

సత్కార మాన పూజార్ధం

తపో దంభఖేన చైవ యత్‌ |

క్రియతే త దిహ ప్రోక్తం

రాజసం చల మధ్రువమ్‌ ॥ 18 తా నునస్సులో గొవువొడని భొనించుట నత్కొరము, వొక్కులో పాగడుట. మానము... శరీరముతో నమస్కరించుట, పూజా వి తనకు గలుగవలెనని దంభయుతో నాచరింవబడు తవన్సు. రొదో నమనబడును.. అది యన్థీరమగు వ్పుర్గొది వలసొధనమగుటవే నృస్టిరమైనదియు, క్రయించునదియునగును

మూఢగా హేణాత్మనో యత్‌

పీడయా క్రియతే తపః |

శ్రీమద్భగవద్గీత 47 వ అధ్యాయము 406 సర స్యో 2ొదనార్హం వొ త త్తాముస నుుదాహృతన్‌ |! చాటి చి తా॥ అవివేకులు మెొండిపట్టుదలతో తమ శక్తి మొదలగు వాటీ నాలో చింవక తన శరీరమును వ్యర్ణోపవాసాదులచే కృుశింవజేనుకొనుచు నితరుల వినాళము కొకు ఆచరించు తపన్బు తామనవనబడును దాతవ్య వింత యుదానం డా దియతేఒనుస కారిణ్స్‌ | దేశే కాలే చ పాత్రే చ తదా ఇ కంప వ్‌ | 92౦ నానం సా తకం స్మ్రఉము తా! దానమునకు తగినవిగా శాస్త్రమున జెవుబడీన పుణ్యదేశ వుణ్యవొ లములలో ప్రత్యుపకొరమొకింతయును చేయజూలని నత్పురుమనకు ఫలమును కోరక నీయబదు దానము సాత్త్వికమనబడును య్‌ తు ప్రత్యుపకారార్థం ఖల ముద్దిశ్య వా సప్పునః | దీయతే చ పరిక్షిషం దాక] తర్రాజస ముదాహృతమ్‌ ||

శ్రీమద్భగవద్గీత /7 వ అధ్యాయము ( తా|| ప్రత్యుపకారమును పొందవలెననెడీ యభిప్రాయముతోగొని, ఫలమును కోరిగాని, అనమంగళకరమగు బ్రనృమునుగాని మనన్సు విచ్చుటకు బాధవడుచుగోవి చేయబడిన దానము రాజసమనబడును అదేశకాలే య దడ్డానం అపాత్రేభ్య శ్చ దీయతే | అసత్క్మ్రృత మవజ్ఞాతం తత్తామస నుదాహృతమ్‌ |] 22 తా శాన్రిజ్తములు కాకపోవుటచే. లోగవి బేశకాలములయందు మూర్థతన్కరాది దుష్టులకు పొదప్రక్షాళనొది గౌరవములు లేకయే అవమానముతో నీయబడిన దొనము తామున మనబదును ఓం తత్స దితి నిర్దేశో బ్రహ్మణ (స్రివిధః స్మ వః | బాహ్మణా సే న వేదాశ్స క్‌ యజ్తాశ్చు విహిళౌః పురా |!

వ్‌ శ్రుములున్ను. బ్రహ తాః ఓమ్‌ తత్‌ నల్‌ అను నీ మొడు ము యు ముతో. నన్ఫయించును బ్రహ్మమనగొ వేదము త శబ్బరాశియేగాక. వైదికమగు యజ్జాదికర్మ యా చెప్పుబడుచుల్ల

శ్రీమద్భృగవల్లీత శీతా 17 వ అధ్యాయము 408 వేదాధికారులగు బ్రాహ్మణ క్షత్రియ వైళ్యులును, వేదములను, యజ్ఞ ములును ఓమ్‌ తల్‌ నత్‌ అనెడు మూడు విధములైన శబ్హములతో నన్ఫయించునవిగా నాచేత వూర్వను నిర్మింసబడినవి తస్మాదోమి చ్యుదాహృత్య యజ దాన తపః (క్రియాః | జా

ప్రవర్తంతే విధానోక్తాః సతతం బ్రహ్మవాదినామ్‌ ॥ 24 తౌ బ్రాహ్మణులున్సు నేదములును, ఓమ్‌, తల, నల్‌ అనెడు శప ములతో నన్వయించునవిగా నాచే నిర్ణింపబడుటవంన లైన్హర్థికులు చేయునట్టి యజ్ఞదాన తవన్సులనెడు. శ్రీయ్‌లు. మొదట. “ఓమ్‌! అని చెప్పీయే ప్రారంభించబడుచున్నవి. ఇట్లు ఓమ్‌ శబ్హుముతో నన్సు యించు. వేదములను వ్లర్ధించి ధరించుటచ్నేతను, అట్లన్స యించిన యజ్ఞాదులను చేయుట చేతను, బ్రాహ్మణులనబడు (బైవ్లికులకును ఓమ్‌. ళ్టముతో నన్ఫయము వ్దర్థించబడినది

న! తది త్యనభిసంధాయ: ఖఇలం యజ్ఞ తపః క్రియాః |

శ్రీమద్ధుగవద్లీత

డా ్ట / £7 వ అధ్యాయము 409

కిదయు చ బాం

క్రియంతే మోక్ష కాంక్షిభిః || 25

తా! మో

రా మోక్షా శేక్షగల (ైమ్లాకులు, నరమాల్శ వాచకమైైన తచ్జేబ్తము వ్పరింది.. ఇతర ఫలములను గోరకో వేదాధ్యయనము. యజ్ఞము

దానము తవన్సుల నొచరింతురు ఆవి బ్రహ్మాస్రొత్తికీ సాధనములు

క నం తెలిపెదు తల్‌ శ్హమువే దెలుపబడును ఇదియే టీకి తవ్భుబ్దాన్సయము ఇట్లీవాటీ ననువ్షించుటనే (లైన్హోకులకు

ఈతవుబాన, కో ఠి గ రృబ్హాన్న్యయమం. తగుచున్లుది

సద్భా చే సాధుభావే చ

సది త్యేత తృ్రయుజ్యలే !

పశే

ప్రశ క్‌ కర్మణే తధా

స చ్చబ్దః పార్ట! యుజ్యతే !! 26

డా

తా॥ అడ్డునా ఇదె కలదు అనెడు భావమునందును? ఇది మంచిది

యనెడు.. నర్థమునందును (నలో అనెడు సదము లోకమునందును

వేవన్ననంచును వాడవడుచున్లుది అటులనే శుభికొర్వములయం

దును *9ది నత్కర్థ" అని యొ నచ్చబము ప్రయోగింవ బడుచున్నది

శ్రీమద్భగవద్దీత [7 వ అధ్యాయము +40 యజే తపసి దానే చ హి సెతిస్స దితి చోచ్యతే | యి కర్మ వైన తదరీయం స దిత్యే వాభివీయతే ॥ 2/ తా॥ డ్రైవ్దికుంకు యజ్ఞదాన తఎన్సుఐయందలి స్టీతి కళ్యాణ మైనది అది నత్తని చెప్పబడుచున్నది వారియొక్క యజ్ఞాదికర్మ అన్ను నత్తనియే వెప్పుబడును అ(శ్రద్దయా హుతం దత్తం తప స్తప్తం కృతం చ యత్‌ | అస దిత్యుచ్య తే పార ] క. ౧8 నచ త న్ర్రేత్యనో ఇహ ॥ వ తా॥ అడ్ద్డనా! అశద్దతో వేయుఎడు బోమమాను, దానమానం తవన్సును. తక్కిన రర్మిలను. శాస్త్రీయమంరైనను అనత్తనందునః పంయనగా. ఆ కర్ణలు ఇజూవరలోకమంలయిందు. ఫల్యచిమాలో కానేరవు ఇతి (క్రీమద్భగవద్దీతాము ఉవనిషత్సు ట్రహ్మా విద్భాలో స యోగ శాస్తే శీకృషార్లున సంవాడెి (త ఆలస స శ్రద్దాతయ విభాగ యోగోనామ సస్తదశోఒధాధయో

(శ్రీముద్ధుగనద్గీతొ

అన్జూదశాజధ్యాయు మోక్ష నన్ద్యానయోాగో అర్జున ఉవాచా సన్న్యాసస్య మహాబాహో! తత్త్వ మిచ్చామి వేదితుం ! త్యాగస్వ చ హృషీకేశ ీ ప్పధ క్కేశి నిషూదన ॥ ్షే

కుముకు వీబువటాగి గ!

తాగ 2 కృష్ణా ననాద లాల్‌ తము నును.. వేటు యము... కలనియా?ి వోజైననో వొటీ ప్రా రాన వరూనము నేజుగా. నలుదగనోరుచున్నాను పకస్టైనను భ్‌ వెజీధగింవుమయు అ భగవానువాచ సం కామ్యూనాం కర్మణాం, సన్నా వ్ట్‌సం కనయో విదుః

శ్రీమద్భగవట్లీత శతి న అధ్యాయము 42 సర్వ కర్మ సల త్యాగం ప్రాహు స్త్యాగం విచక్షణాః ॥ 2 తా! కొందజు పండితులు వుతకామస్ట్రి మొదలగు కాన్యుకర్మ లను వ్వరూసముతోనే విడుచుట వన్న్యావమందురు మరికొందరు విద్యాం మలు నిత్యనైమిత్రిక కాన్యుకర్మ లవావరించుచు. నాటి ఫలములము మాత్రము విడుచుట నవ్చ్యానమందురు త్యాజ్యం దోషవ దిత్యేకే కర్మ ప్రాహు ర్మనీషిణః | యజ దాన తపః కర్మ

జా న త్యాజ్య మితి చాపరే ॥ ౩3 తా నొంభ్యులును, వారి వమనరించువారును, యజ్ఞాది కర్ణ అనియు, రాగాది దోషములను బుట్టించి బంధ హేతువులగునుగొన ముముక్హువులు వాటీవి దరిజేరనీయరాదందురు. మరికొందటు యజ్ఞ దాన తహ కర్ళలు విడున తగనివని చెన్పుదురు నిశ్చయం శృణు మే తత్ర త్యాగే భరత సత్తమ! |

శ్రీమద్భగవడ్లీత 48 వ అధ్యాయము తత్ర త్యాగో హొ పురుష వ్యాఘ్ర! త్రివిధ స్పంప్రక్షీర్తితః త్త తా! అర్జునా! ఇంతవరకు వాదుల భివ్చాభిప్రాయములను వివి వించితిని. ఇక నా యభిప్రాయమును వినుము. వేదోక్తమైన నిత్వనైమిత్రిక కామ్యకర్మ లన్నియు చేయవలనిననియే. కాని వాటీని చేయునపుడు మాత్రము వాటే ఫలమును, “వేను చేయుచున్నా'నవెడు కర్త్రత్వొభిమానమును, “ఈ కర్మ నాది" యనెడు మమకారమును వూడ్తిగ విడిచివయవలెను యజో్తో. దాన తపసః కర్మ

వ్‌ న త్యాజ్యం కార్యమేవ తత్‌ 1 యజ్లో దానం తపళ్ళ్చివ పావనాని మనీషిణామ్‌ ॥ ర్‌ తా॥ యజ్ఞము, దానము తసమ్బులనబడు వైదిక కర్ణులు ముమో క్లువులకు... జీవించువరకును చేయదగినవియేగొని. విడువరాదు వీలయనగా. - ఇవి వర్ణాశ్రమామగుణముగా. శాస్త్రమున. విధింప బడీనవిగాన నవి వారి యుపొననకు (్రతిబంధకమైన వూర్వకర్మల నల్లిటీని నశింపజేయును

శ్రీమద్భగవర్గీత 8 వ అధ్యాయము తేడ ఏతా న్యసి తు కర్మాణి సంగం త్యక్తా వ్‌ సఫలానిచ |! కర్తవ్యానీ త చే పార |

వన! నిశ్చితం ముత ముత్తమమ్‌ ॥ 6 తాక ఉపాసకులకు యజ్ఞ దాన తపస్సులు పావనములగుటచే మముక్డువైనవాడు ఉపాననతోసాటుగ వీ యజ్జాదికర్మ లనుగూడ నాయాదాధనదమేు యను బుద్దితో వాటీయందలి మమకారమును ఫల మును విడిచి బ్రతికియున్నంతవరకు ప్రతిదినమునను ఉపానననీద్ధికై యాచరించ నలెము ఇది నా విళ్చితమైన ఉత్తమాభిప్రాయము నియతస్య చతు సన్నా న్‌సః కర్మణో నోపపద్యతే | మోహా త్తస్య పరిత్యాగః తాముసః పరికీర్తితః ॥ 7 తాక విత్వవైమిత్తిక డూనమ్రైన మహాయజ్ఞాదివైదిక కర్మలను విడున రాదు అని పొవములను పారద్రోలి జ్ఞానమును వృద్దిపొందించును వీటీని జంధకములని బ్రమించి వరిత్వజించినవో తామనులనబడు దురు తమోగుణ చుజ్తానమునకు మూలమగుటచే నీ తాగము

శ్రీమద్చుడుదీత /ల వ అధ్యాయము తల్‌ తామఎవేయిగునా

దుఃు మిత్యేవ యత్కర్మ

కాయిఎక్తేశ చయాత్త్యజేత్‌ |

స కృత్వా రాజసం త్యాగం

వైవ త్యాగఫలం లబేత్‌ 11 రి తా॥ కర్మ మ్మోక్తసాధనమైనను. దు ఖాల్మకమైన ద్రవ్వార్తనారుంచే సౌధింజదిగినదియా,.. శరీరమును కస్త పెట్టునదియం నశుటివంన భియముచే. వర్ణాామ ధర్జముదను విడిలినచో నా త్యాగము రజోగుణ మూర మశునుగాని వాస్తవ త్యాగము కానేరదు. సొత్త్రిక త్యాగమునకు ఫలమ్వైన జ్ఞానోత్పత్తి వానికి కలుగవేరదు

కార్య మిత్యేవ యత్‌ కర్మ

నియతం క్రియతేఇఒర్జ్వున |

సంగం త్యక్త్వా ఫలం చైవ

సత్యాగ స్పాత్త్వికో వుతః ॥ రి తా! అద్దునా 'నిత్పన్రైమిత్త్రకముంగు మవాయజ్బాది వర్ణాశ్రమ భర్థ ములు నిజమునకు భగవదారాధన రూనములే గొన అవ్య కర్తవ్యాములని తలంది వాటియందు. మనుకారముగొవి ఫలేచ్చగాని

శ్రీమద్భగవద్గీత శతి వ అధ్యాయము శల లేక యాచరించుట నాత్రి కత్వాగ మనబడదుచున్నుది సాత్త్వ్రికమనగా వాస్తవ శ్యాస్త్రార్ణజ్ఞానమూలన్టైనదని భావము

న ద్వేష్ట్య కుశలం కర్మ

కుళలే నాఒనుషజ్యతే |

త్యాగీ సత్త్వ సమావిష్టో

మేధావీ ఛిన్న సంశయః ॥ 10 తా! నత్త ల్టగుణనంవనమ్నుడగుట వలన తత్త (జ్డానము. కలవాడై నంశయముల _ నన్లిటివి పోదోలి ఫల నంగకర్త ఎచములను విజివి కర్మల నాచరించువాడు శుభికర్మ లయందానక్తుదుగాని, (ప్రమాదమువే తటస్టించు అశుభో కర్ణలయందు ద్వేషయుక్తుడుగాని కొడు నహి దేహభృతా శక్యం

త్యక్తుం కర్మాణ్య శేషతః |

యస్తు కర్మ ఫల త్యాగీ

స త్యాగీ త్యభిధీయతే || పే తాకి శరీరమునుంతవరకు కర్జులను బొత్తిగా జేయకుండుట శకము కాదు దేహధారణకు నంబంధించిన కర్మ లనున్ను విడువ శకము

శ్రీమద్భగవద్గీత 18 వ అధ్యాభమ ళా కాదు అట్టి కర్మలను ఫల నంగకర్త్రత్తములను విది చేయువాడు శ్యాస్త్రములయందు. త్యాగియనవి చెప్పుజడుచున్నాడు త్రివిధం కర్మణః ఫలం | భవత్య త్యాగినాం గ్రేత్య న తు సన్న్యాసీనాం క్వచిత్‌ 12 తా! కర్మవలములు అన్గిస్టముదినియ్య కస్హ్రములనియ్యు. మాత్రము అనియు మూదు. విరములు... దు లిజనకములైన నరొదు అన్నిపనులు నుఖికరములైన న్వుర్లొబు లీప్రమురు, మలి దయను కలివయుండు. వుత్ర వచ్చాడుణు మిరయమణ భళి కం వాచరించువారికి మూడీంటీలో వేదో యో ఖ్‌ 5 కలుగును ఫలనంగకర్త్రల్తు త్యాగముతో కడ్డీల నొ మోక్ష విరోధియగు. ఛంమెన్దుడును కలుగదు ళో! పందైతాని మహాబాహో! కారణాని నిబోధ మే! న సాంఖ్యే కృతొంబే రా 13 | సిద్రయే సర్వ కర్మణొ యా

శ్రీమద్భగవద్గీత 48న అధ్యాయము ఉే!ల తాః నిజమైన తత్పముమ వ్లర్ధయించుట కొలకేర్చుడిన వేదభాగము నౌజీంగినవారు.. చేయు నిర్ణయమునందు ననున్త కర్మల యొక్క ఉత్పత్తికీ య్లైదు. కారణములు. చెప్పబడినవి వాటిని నావంన వెణుంగుము

అధిష్టానం తధా కర్తా

కరణం చ పృ్పధగ్విధం |

వివిధా చ ప్పధథక్పేష్టా

దైవం చైవాత్ర పజ్బువుమ్‌ ॥ కేడ్ష తా! శరీరము, జీనాత్మ, ఐదు కర్మే రద్రియములుు మునష్కృన్ను, ప్రాణాపానాది. వదు వాయువుల యెక్క నేజువేజు వ్యాపార ములున్ను, అంతర్వామియగు సరమాత్మయు (అనెడు నివి కర్మీ వుట్టుటక్సు ముఖ్య కారణములు

శరీర వాబ్మనోభి ర్యత్‌

కర్మ ప్రారభతే నరః 1

న్యాయం వా విపరీతం వా

పంచైతే తస్య హేతవః ॥ కేర్‌ తాకీ శరీరము వాక్కు మనస్సులతో శాస్త్రములో చప్పుబడీనట్రిగాని,

శ్రీమద్ధుగవట్లీత శత వ అధ్యాయము శ్రి చెప్పుబడన్రిగాన్సి కూడవని చెప్పుబడివట్రోగావి ఏ కర్మల వే మానవుడు చేసినను ఈ చెవుబడిన ఐదుమ వాటికీ కారణములగుచున్లుని తైవం సతి కర్తారం

ఆత్మానం శేవలం చుయః |!

పశ్య త్యకృత బుద్దిత్వాత్‌

న పశ్వతి సదుర్మ తిః |॥ 16 తా॥[ ఈ విధముగ ఆయా కర్మలయొక్క ప్రారంభమునకు హేతు వుల విషయమై జీవునియొక్క కర్త్రత్పము, వరమాత్మానుముతి మూలకమైయుండగొ తనను. నూత్రమే. కర్తయవి తలంచువాడు వస్తు తత్తజ్ఞానము లేనివాడేగాన. కర్తను విజరూపమున. నెజుంగ దొందు

యుస్వ నాహంకృతో ఖావో

ఒంట్జై ద్యస్య న లిష్యతే |

హత్యాపి స ఇమాల్లోకాన్‌

న హన్సి న నిబద్ధ ్యతే | 17 తా॥ పరమాత్మయే కర్తయని తలంచి కర్మలను చేయుచుండుటచే నెవనికి నేను.. చేయుచున్నా ననెదు యభిమానముండదో “నేను

శ్రీమద్భగవద్గీత 48 వ అధ్యాయము 420 క్తర్తమ కాకుందుటచే దీని ఫలము నన్నంట” దనెదు బుడ్డి యెవ నికీ జనించునో వా శీ కౌరవసేననే కాదు లోకుల నందరమ వంహరించినను దానివలన కలుగు పావము ననుభివించడు జానం జేయం పరిజాతా

ణా జా జా

త్రివిధా కర్మ చోదనా |

కరణం కర్మ కర్తేతి

త్రివిదః కర్మ సంగ్రహః ॥ రి తా! చేయదగిన కర్మ జ్ఞానము, చేయదగిన కర్ణ, దాని నెజింగినవాడని కర్శవిధి మూదింటేతో నూడియున్లది వాటియందు తెలియదగిన కర్ణయు. తిదిగి యాగాది కర్మ, [దవ్వాదులనెడు సాధనములు, చేయునా కళ్తయని మూడు విధములుగా నంగహింవబడుచున్సుది జ్ఞానం కర్మ చ కరాచవ (తిథధైవ గుణబభేదతః | ప్రోచ్యతే గుణసజ్ఞా శ్‌చే యధావ చ్చ్రణు తాన్యపి ॥ 19 తాకీ చేయదగిన కర్మ జ్ఞానము, చేయనలనిన కర్మ దానిని చేయు కర్తయున్ను ఒక్కొక్కటి నత్త్వాది గుణభేదములచే మూడు మూడు

శ్రీమడ్డ

శ్రీమద్భగవద్గీత 18 వ అధ్యాయము 42 విధములని చెప్పుబడుచున్లుని ఇట్లు నత్త్వాది గుణములను గణించు ప్రకరణములో చెప్పబడిన యీ గుణములవే భేదించు. జ్ఞావాదుల నున్ను తెలియదగిన ఠీతిగా. తెాలుముకొనుము సర్వభూతేషు యే వైకం భావ వువ్యయ మీక్షతే | అవిభక్త్రం విభక్తేషు తద్‌జానం విద్లి సొత్త్వికన్‌ |! 20

ణా ఠా జాని

తా॥ కర్మాధికొరులు బ్రాహ్మణ క్షలితోది వ్లర్ధహ్థులుగొను, బ్రవ్హై చర్యాది. ఆశమన్థులుగాను వీభజింవబడియున్నాడు. ఇక్తనారమల శరీరములకు నంబంధించినవియేగొని ఆళ్ళ లన్దియు ఒకే. బ్దానొక్‌ రమ్లుగా నుండుటచే వాటికీ విభాగము లేదనియు, లో శరీరములు వికరించినను. ఆత్మే నూత్రము నిర్వికారోమై ఫలముతో నంఎంధము నకు తగనిదై యుందుననియుః తెలువు జ్ఞానము కర్మామష్టాన వే యందున్హువో నా జ్ఞానము సొత్త్రిక్‌ మావబడును

శ్రీమద్భగవద్గీత శతి వ అధ్యాయము డ్తైంై ప్పధక్తేన తు యద్‌జ్ఞానం

నానా ఖావాన్‌ ప్పధగ్విధాన్‌ |

వేత్తి సర్వేషు భూతేషు

తద్‌జ్ఞానం విద్ది రాజసమ్‌ ॥ 2 తా[ నకల భూతములయందు బ్రాహ్మణా ద్వాకారములను, గుణ ములుమ వేజువేజుగా నుండుటచే వాటియందున్లు ఆల్ములు కూడొ అస్లే వేజు వేజు ఆకారములను గుణములను కలననెదు జ్తానము కర్మానుష్టాన నమయమున మన్చచో నా జ్ఞానము రాజసనునబడును (ఈ శ్లోకము వృథక్త్య శబ్రము బాహ్మణాదిజూతిని బట్టియు, నొనొ శజ్హుము వస్తు న్వరూపమును బట్టియు, వృధగ్విధ శబ్దము గుణమంలను బట్రీయు (వయోగింవబడినవి)

యత్తు కృత్స్న్నవ దేకస్మిన్‌

కార్యే సక్త మహేతుకమ్‌ |

అతత్స్తా వర్ణవ దల్పం చ

తత్తామస ముదాహృతమ్‌ ॥ 22 తా॥ అల్పఫల మొనంగు భూత్యపేత గణారాధన యొక్కటీయే నకల ఫల పాధన మము ్రాంతీతో నాసక్తని వుట్రించునదియు?

శ్రీమద్భగవద్గీత [8 వ అధ్యాయము 423 నిజమునకా కర్మ కట్ల శక్తీ లేనందున దానియందట్లే నంగముండుటకు తగిన కారణము లేనిదియు, అల్ళులు ను... వేజనుకొనుట మెదలగు. మిధ్యార్థములు కలదియు, అల్పవలము. కలదియు, నీచ దేవతారాధనకు వురికొల్పుటచే నీచమైనదియునగు జ్ఞానము తొమన్‌ మనబదడును నియతం సజ్ఞర హితం అరాగద్వేషతః కృతం | అఫలైపేప్సునా కర్మ యత్త తాత్త్విక ముచ్యతే || 23 తాః ఫలమునందాళను వీడీ లోనో వర్ణొశ్రమమునకు తగిన క కీర్తియందాశను. అవకీర్తియందు ద్యేషమును లేక తొను ర్త గ తలంచుచు చేయబడు నేడల నది సాత్త్విక కర్టగో తప్పుబదుచుల్లు యత్తు కామేప్ఫునొ కర్మ సాహంకాదేణ వొ పునః |! క్రియతే బహుళా జఒ-యౌనం

మక్‌ |! 24 తద్రాజస ముదొహృతే యును తా॥ ఫలాళతో నేను కర్తను య్‌ గని శ్రమల నోట్టి వేదుఐడు నేననుభినింతునను సంకల్పముతో తగా ( శ్‌ర్శ రాజనమనబడుచున్లుది

శ్రీమద్భగవద్గీత 18 వ అధ్యాయము శప అనుబంధం క్షయం పహింసొం

అనవేక్ష న చ పౌరుషం |

మోహా దారభ్యతే కర్మ

యత్తత్తామస ముచ్యతే ॥ 25 తా॥ తాను చేయదలంచిన కర్శలను చేయుచుండగా. కలుగునట్ర దు ఖమునుగాని దానికై అగున్హా దనవ్చుయమునుగాని, అందు కొజ్నకై చేయవలనీన ప్రాణిహింననుగాని ఆపనికి కానలనీన తన శక్తిని పొటించకయే, పరమాత్మ శేవిద్డై. అతనికీ శరీరమునలే వరతంటత్రుడగు. తవచే. చేయించు చున్నాడు. గాన నిజమునకు కర్తయాతడే. యని యెజుంగక చేయుకర్మ తమోగుణ దేకముచే చేయబడీనదని చెప్పబడుచున్నది ముక్తసజో౭.నహంవాదీ

ధృత్యుత్భాహ సమన్వితః |

న! క

ఎద్ధ్య్‌ సేద్ధ్యా ర్నిర్వికారః

కర్తా సాత్త్విక ఉచ్యతే ॥ 26 తా! ఫలమునందాళలేక్క తనను కర్తనుగా తలంచక్క కర్మలను చేయు చుండగా తట్నస్టంచిన దు ఖములను సుఖములుగనే తలంచుచు,

శ్రీమద్భగవద్గీత 18 వ అధ్యాయము శ్‌ వార్థ క్ష యందంత కంతకభివ్చుద్దిని వందు ఉత్చాహమంకంనొడై. బో నర్మ కుగొని తత్చుందింధి బ్రవ్వార్తనాదులకుగాని ఫలము వద్దం లినమ సిద్దించకున్నును మార్చు. చెందని చిత్తముకలనొడు. సొత్త్రికకర్తగొ వరిగణీంచబడుచున్నాడు రాగీ కర్మ ఫల ్రేప్సుః లుబ్జో హింసాత్మకో శుచిః! హర్ష శోకాన్వితః కర్తా రాజసః పరికీర్తితః ల తా! కీర్తిని కోరి కర్ణుల నాచరించునట్ర్రోయుః ఖ్టేలము నొళించి కర్మలను. వేయు... నట్టోయి అవసరమగు ధవ ంచృత్తుమును చేయుటకు నంకోచించునట్రోయు, నరులను. బోధోని లే పనిని చేయించుకొనువట్రీయు,. ఆ కట్ళలకో అననరమైన శొత్రీక్‌ చీకీ లేనట్టియు, కరీ ల లాఖనష్హములకు వాండు క్రో గలవాదుము రాజన కర్తగొ చప్పుబడుచున్నైదు అయాూక్తః ప్రొకత స్త్రబ్దో శరో వెకృతికో ఒలసః !

చూ

శ్రీమద్భగవద్గీత 8 వ అధ్వాయమం 420 విషాదీ ద్స్‌ర్ష సూత్రీ చ కర్వా తామస ఉచ్యతే 1] 28 తా! తనకు తగని శాస్త్రీయ కర్మల నారంభించునట్రాయు, దానికీ తగిన విద్య లేనట్రీయు, మిక్కిలి బద్ధకము కలిగినట్టాయ-, వరుల కవ్థాదాయకములైన చేతబడి మొదలగు. కర్మలయందే. అభిరుచి కలిగివట్రీయు, మోవగాదును, అతి నెమ్మదిగా వనిచేయువాదును, కొద్దిపాటి వస్త్రమునకే అవరిమిత నిరుత్సాహమును చెందువాడును, సరులకు చాలాకాలముందునట్ర కృష్టములకు కారణమైన వనులనీ నదా ఆలోవించువాడును. నగు కర్త తామనుడుగా జొవుబడుచున్నాడు బుదేే

థ్ఞైర్భదం ధృచేశ్చెవ గుణత స్రీ విధం శ్చేణు ] ప్రోచ్యమాన ముశేషేణ పృథక్త్రేన ధనళ్టయ ॥ 29 తా బ్యుద్దియనగా. నివేకముతో చేయబడిన నిశ్చయ రూపమైన జ్ఞానము. ధృతి. యనగా ఆరంభింపబడిన వనిని యొన్లి ఆటంకములు వచ్చినను విడువని పట్టుదల ఈ రెందును నత్త్వరజి న్తమో గాణములనుబట్రూ ఒక్కొక్కటి మూడు మూడు విధిముటగొ

శ్రీమద్భగవద్గీత

త్‌ 8వఆధ్యాయము.. 127 ండును వాటీని పూర్తిగా వినుము వేజు వేజుగా చెప్పుమున్నాను. గన అద్దవా ' ప్రవృత్తిం చ నివృత్తిం చ కార్యాకార్యే భయాభయే | బంధం మోక్షం చ యా వేత్తి బుద్దిస్సా పొర్ణ సాత్త్వికీ 1! ౭80 తా॥ అర్జునా * ఈ ధర్మము ఇహలోక మఖిములకు పొధనము, ఈ ధర్మము. మోక్షపొభనము లో రోటున నీవేళ దీనివి చేయవలను దీనిని చేయరాదు, శొ్రమాను ల్హ్యమో చీయకున్లు. బిటునో దానిని పాటించిన అభయము? నంసోరము యొక్క నిజస్థీతి యుది మోక్షము యొక్క. నిజస్థితి బుదియని. బుట్లో తేటునుకొనగలి బుద్ది సాత్త్విక బుద్ది యనబడును యయా ధర్మ మధర్మ్శ= చ కార్యం చొ కొర్యమేన చ! అయేథావ త్త్రజానా*ి బుద్ధి స్పా పార్టీరొజనీ ॥ ర! తా అర్జునా | వనుక. క్లోకమోనో ఛన్పినట్లుగో ఇహాలోకో ఏరో

శ్రీమద్భగవద్గీత శతి వ అధ్యాయము శర లోక నుఖపొధనమనుగు ప్రవృత్తి ధర్గముమ గాన్మి మోక్షసాధనమగు వివృత్తి ధర్మునుగాని దేశకొలములను. బట్టీ జేయదగిన దాని నిగొన్తి చేయరాని దానిని గాని విజయముగా నెరుంగజాలని బుద్ధి రాజసనమనబడును అధర్మం ధర్మ మితి యా మన్యతే తమసాఇఒవ్చతా | సర్వార్థాన్‌ విపదీతాం శ్స బుదై స్పా,పార్ధీ తామసీ ॥ 32 యా న

తాకి అద్దునా * తషోగుణముచే వావరింపబడీన బుద్ది తొామని యనబడును. అది యధర్శమును ధర్మమవియు, ధర్మమును అధర్మ్యమనియు, ఉన్సుదొనిని లేదనియు, లేనిదానిని ఉన్నదనియు, వరతత్తమును తక్కునదనియు, నీవతత్తమును వరతత్తమనియు విట్లు విపరీతముగా తోవీంవదేయును ధృత్యా యయా ధారయతే మనః ప్రాణీంద్రియ (క్రియాః | యోగేనా వ్యభిచారిణ్యా

? తె ధృతి స్పా పార్టీ పాత్త్వికీ ॥ 3

శ్రీమద్భగవద్గీత తొ [8 వ అధ్యాయము శ్రీవరి తా! ధృుతియనగా ఆరంభించిన దానివి విదువక ముగింవదేయు నట్టుదల వురుషుడు, ఫలాంతరముల ప్రక్కకు మనస్సుమ పోనీయని యే పట్టుదలతో భగవదుపొననకొత్రై మనస్సు ప్రాణము కర్శేం (్రియముల యొక్క వనులను నిళ్చంయుగా నిలబెట్రీయుంచునో టో చృతి(పట్టుదల్స) సాత్త్విక ధృతియనబడుచున్లది యయా తు ధర్మకామార్దాన్‌ ధృత్యా ధారయతేఒర్జున | జు

ప్రసజ్లేన ఫలాకాజ్డీ ధృతి స్పా పార్ట రాజసీ ॥ 34 తా॥ి అర్జునా " ఫలాశగల వురుషదు ఆయాళ మిక్కుటమగుటచే- ధర్మార్ణ కామములనెడు మూదు విధములైన వురుష్తార్థములము సాధించుటకువయోగించునట్రో మనప్రాణేంద్రియములను వీ వట్టు దఅఠఅతో చినర నరకు వొగించ గలుగుచున్నాడో ఆ ధృతి రొజన ధృతియని తెలియబడుచున్నది యయా స్వప్నం భయం శోకం విషాదం మద మవేవచ | న విముజ్బుతి దుర్మేధాః

తి పార + తామసీ ॥ 35 ధృతిస్సా పార్ట

శ్రీమద్భగవద్గీత /8 వ ఆధ్భాయమం శిరి సుఖం త్విదానీం (త్రివిధం

శ్చణం మే భరతర్షభ! |

అభ్యాసా ద్రమతే యత్ర

దుఃఖాంతం చ నిగచ్చతి॥ 36 తాక నుఖము, నత్త్యరజస్తమో గుణమలచే మూడు. విధదమంణగో నుండును అందు సాత్త్వికనుఖమువంన నిరంతరభ్యాసమాచే బ్రమ ముగా నిరతియానందమున్ను నమస్త సాంసారిక దు ఎ వినాళమాన్న్లి కలుగుచున్చుది అట్ట నుభమంనుగూర్చీ చెప్పెదను వినువ- యత్త దగగ విషమివ

పరిణా మేఒవ్బతోపమం।

త త్సుఖం సాత్త్వికం (ప్రోక్తం

ఆత్మ బుద్లిప్రసాదజమ్‌॥ 37 తా! యోగప్రారంభదళలో శుద్దాత్మ స్వరూస మునరివిత మగుటవే దాని దర్శనము. మిక్కిలి వ్రయాననడి సాధించదగినది గొన దు ఖమే యగుచున్నది కాని కష్తములనోర్చి సాధించినవో వినరకటి అమృతమువలె ఆనందప్రదమగుచున్నుది ఆత్మకంకొ. వేరైన సమాస

శ్రీమద్భగవద్గీత /8 వ అధ్యాయము ॥

విషయములను. గోచబించాని.. నిర్జల బుద్దినలన జవించువ్రోది

పాత్త్రకనుఖమనబడును

విషయేంద్రియ సంయోగాత్‌

యిత్త ద(గ్రేఒవ్బతోపమం!

పరిణామే విష మివ

తచ్చుఖం రాజసంస్మ ఎతమ్‌!! 2౩8 చొకి ఆకలి యాళ మొదలగు. చికొరములచే నత్యాదరముతో పరి బ్రహించబడినా లౌకిక. క్హదవివయములయొక్క అన భవమువాన కలిగెడు సుఖము ఆ యగికలి మొబోలగువని తీరినతోటినే యబి నాక నిహీన. జన్మాదులకు కొరణమగుటే విషము (్రొగీన చయ నన్దదాయకనే యశుచున్దుదిగొవ నది రొబప ములనునబి

యు డే వానుబంటే చ

సుఖం మోహన మాత్మన నిద్రాలస్య ప్రమాదం క

స ముదాహ

లడామా ానలోమన్ను తనకు వస్తువుల తాకి అనుభనించునప్పుడును, స్ట కో నిజరూపము సెజటుంగుటి క్రొటుంక్షమగు వ్ధానమాంద్వ్‌' జ్‌

శ్రీమద్భగవద్గీత 28 వ అధ్యాయము 432 విద్ర బద్దకము, కర్తవ్యము వొజుంగమి మొదలగువాటోవలన బుట్ట నట నుఖము తామనమనబడును

న్మిద = ఇంద్రియముల వ్యాసారములుడుగుట - దీనిచే జ్ఞానము మందగించి వన్తు న్వదూపమెజుంగకుందుట ప్రనద్ధమే

ఆలన్యం = ఇంద్రియముల మందప్రవృత్తి - కరణములగు ఇంద్రియ వ్యాపార తారతమ్యముము బట్రియే తత్కార్వనుగు జ్ఞావ తొదత మృ్యముండును గొన విదియు నజ్ఞాన వ్థాకమే

ప్రమాదమనగా తన కర్తవ్వ్యమును న్లిర్ణయింనజూలమి - దీనిచే జ్ఞానము మందగించును

జ్ఞానమాంద్యము చివర కత్యంతా జ్ఞానములో నర్వవపించును నత దస్తి పృథివ్యాం వా

దివి దేవేషు వా పునః

సత్త్వం ప్రకృతి జై ర్ముక్తం యదేభిస్ప్యాత్తిిభి ర్లుణైః॥ 40 తా కళ్ల స్థలోకములలోగాని ఆధోలోకములలోగాని ఉందునట్రో బహ్మాది నీవలికా వపర్వంతబద పొణులలో నీ పొకత న రసమ బాట పడని ల్‌ గైలే త

శ్రీమద్భగవద్గీత 88 నా అధ్యాయము యూ బ్రాహ్మణ క్షత్రియ విశాం శూద్రాణాం చ పరంతప! కర్మాణి ప్రవిభక్తాని స్వభావ ప్రభ వైర్గుణైః!! త్తే తాకి బ్రాహ్మణులకు, క్షత్రియులకు, వైళ్ళులకు, చ్యాదులకుము ఆయా జన్ఫలకు కొరణమురైన ప్రాచీన కర్ళలచే నభివ్పద్ధి జందియున్లు నత్త ారజస్త మోగుణములచే వీరి గుణములిని. వీరి కర్టులివి వీల్‌ బీవనోపాయను. అివియవి. నేజు. వోజుగొ. కప్రములు. నిభజేంచి చెప్పుచున్లువి పూర్చుజను మున మరణనమయమునకు. నత్త గణ మభిన్పడ్డిగామ బోగుణ మభివ్పదిగో నున్హుచో న్సచో - బ్రాహ్మణ జిన్టయ్యా రబోగుణ ర్ట్డీ బోనల మభివ్పర్తిగో నున్లువో కతల

• బ్రాహ్మణ జయ. దజోనుణ మలిన ళు జున్హుయు, అల్బిముగొ మదేజీంచియున్లు తమాగు ట్‌ వీ దేకించియున్లు లసూగుణను న్థయు, మిక్కీల్‌ యభికముగొా న్య గ్‌
• శ్యూదబజన్థయు లభించునని శొప్రయులు జెప్పుచున్లు శమవోూ దమ స్తప శౌచం కాంతి రార్తన మేవ చ! లు జ

శ్రీమద్భగవద్గీత 18 వ ఆధ్వాయము శో లి

జ్ఞానం విజ్ఞాన మూ స్త్వం బ్రాహ్మంకర్మస్వభావజమ్‌॥ డ్తణై తాగి సుగమము... ఇవియే బ్రాహ్మణునకు బజీవనోపాధియును పరతత్పజ్ఞానమనగా శ్రీమన్నారాయణుని మించిన దైవములేదను విశ్యానము ఆవరతత్వజ్ఞానమనగా, తక్కిన దేవతలందరు. ఆతని కంఠ తక్కువవారే యనెడు నిశ్చయము

ఆస్తీక్యమనగా - శ్రీమన్నారాయణుడే నర్యోత్తమ దైవము, ఆతడు చోషమొక్కటియును లేక సనుప్త కల్యాణ గుణాకరుడై విలనీల్లును? సకల వేదైకవేద్యుదు, నిఖిల జగదేకకారణుడు, నిఖిల జగదాధారుదు, విఖిల ప్రవర్తకుడు, కర్మలన్నియు. నాతని యారాధవలే,. వొటేవే వారాధింపబడి ధర్మార్హ కొమామోక్షముల వొనంగును - అను వీ యర్ధములన్లియు నిజమనెడు నమ్మకము

శౌర్యం తేజో ధృతి ర్జాక్ష సం

చంపి

యుద్ధే చా ప్యపలాయనం।

డాన మీశ్వర భావ శృ

క్రొత్రం కర్మస్త్వృభావజమ్‌॥ శప

తా! నిర్భయముగా యుద్దరంగమున ప్రవేశించు సామర్ధ్యము, శ్ర

న్‌ శ్రీమన్చగవదీత 78 వ అధాయము వులు క థ్‌ ననిన స్రైత్తిళ్హైనను చూదళక్యమంగ్‌ కుండనుందడుట ప్రారంభించిన నను యెన్హై వలువా వచ్చినను విడువక నేసి మగించుటి, అల్లి ॥ అను నేర్వగ న్‌్చ వొంచుశక్తి, యద్రమాన తనరు వావు లవదని శయమంగనున్నను.. బెనుకండా వటుకుందుట, తన ధనమాన తగిన ప్యాలలరు. వాడు. యుభేస్రమాగొ నువయోగించునట్లర్దించివే యట జనులనంచిరను. లెయిమించు ఛ్త్‌యనా ఎవ్హ తియానకు అజాపాకర్ణు 6 ఇవియా యోాతనెక్‌ బీవనోపారియాను త్త ౯ కృషె గ" రక్త వాణీజ్యం వైశ్యం కర్మ స్వభావజం! పరిచర్యాత్మకం కర్మ శూద్రస్యాపె స్వభావజమ్‌!! తడ తా॥ వ్యవనాయిచ, వవనంరక్తణచం? వత్తకమన్ను. వైపో వ నమమున్చువి బాజైతొలు ఎహజు. కర్ళ్యయం- వనోసాధియా. నవచన్తలి గం. సజో: వే లకు. వరిచర్చను గావించుటడే. వ్యోదునకు నే జమున. కట్డీ ౬ నగును యగుమన్సుడి. ఇదియే. మూతుకీ బీవికయా నోర సి సే క రతః స్వ న్వ కర్మ ణ్యాఖి సం సిద్ధిం లభబేనరః!

శ్రీమద్భగవద్గీత 18 వ అధ్యాయము శతెరి ఇబ ర్తి

స్వకర్మ నిరత బృద్ధైం టి యదా విందతి తచ్చుణు!! త్తే తా! ఇట్లు చెప్పబడిన తమతమ న్ధర్థధర్శ ములను విధువక ఆదరములో నాచరించునాడు. నిస్పంశయముగ వరమనదము నధిరోమించును అది యాతనికే విధముగ నీద్ధించునో చెప్పెదను. వినుము యతః ప్రవృత్తి ర్బూతానాం

యేన సర్వ మిదం తతం।

సిద్ధిం విందతి మానవః॥ 46 తాః సమస్త భూతములు వరనూత్మనుండియే వుట్టుచుందుటవే తను, ఆతనిచే పోషింపబడుటచేతన్కు లయింప చేయబదుటచేతను, న్వావీంవఐడుటచేతను ఆతడే యంతరాత్మగా కలవగుటవలన నెవరి నారాధించినను ఆతడే యారాధింవబదుచున్నాడని యెజీంగి యారొ ధించినచ్కో నాతడనుగ్రహ్‌ంచి న్వప్రావ్రదూవమగు సరమనదము నందజేయుచున్నాడు

(శ్రేయాన్‌ స్వధర్శో విగుణః

మి ర

పరధర్మా త్స ఎనుప్టితాత్‌।

ఓ? ఏమన శ్రీమర్భగవద్గీత ఓక్‌ వ అధ్యాయ స్వభావ నియచం కర్మ కుర్వ న్నాప్నోడి షిర్చిషల॥ తొ కర్మలు చేయుటకే ఏర్పరచబడిన కర్మేంద్రియనులతో జూడన శరీరముతో విత్యసంబంధము కలిగియంన్ననాడగుటచే చూవవ్వునకు కర్ణయోగవ్నే స్వధర్మము జ్ఞానయోగమవ్య ధర్మమును నగుమాన్నవి అట్టి జ్ఞానయోగము. వెంత నేర్పుగ. చేసినను ఎజమౌాఎమనుటచే దొనికంళు చింద్రియ వ్యాపారరూవమగు కర్షయోగమ కొంచెమూ రివ్యముగ ఫలమునొపంగివము విమృ్రమాదమగుటచే నుత్ర నైనర్తి, శర్మ ప్రకృతి సంబంధముగల బీవునికీ పనుల చేదుటదే ఎ. దనుగుటడ్దే కర్ణ యోగము చిన్న సిద్ద ఛర్మమగాచున్నరిగాన దాన నాపరించుటచే సంసారమును మకరముగ్గ తరించగలనమునాాన్ష లాస్యం కర్మ కౌదచేయ్సు వవ మపి స్వ త్యజే జ్‌ సర్వాద్రరభ్బ్యా హి వ న్‌్‌ నాన్చి రివా బ్తి వృతా ళా అర్జ్వ్యూ! భావి కొయళ్ల్య్య్వ డులే "వమన కర్మ నొచరింషటలో వొడి ఖమ్స్స్‌ అవివార్య్యు క్వ న్‌! జు దావిని విదువువ్ర్వా

శ్రీమద్భగవద్గీత 18 వ అధ్యాయము ఉల్‌ ఏలయనగా కర్మయోగమేమి, జ్ఞానయోగమేవి ఏది వేయవలెనన్చనా కొయశ్లేశాది దు ఖములు తవ్పవు నిబ్చావొగటె నావతింజఎదకో యుండునా”.. అయినను. కర్మయోగమా. బుకరిమాను, అప మాదమును. నగుచున్నది జ్ఞానయోగమట్వగాక దుద్కరమానా నప్రమాదమును నగుచున్నది అసక్త బుథ్ధై స్సర్వత్ర జితాత్మా విగతస్ప్రృ్రృహః। రు తి అన్న వైెష్కర్మ్య సిద్ధిం పరమాం సన్న్యాసే నాధిగచ్చతి॥ ఉం తౌ॥ ఫలాదులయందు అఆళలేని వాదును, స్పాధీవమందున్లు చునస్సు కలవాదును, కంలోవైనను తనను కర్తగా తంంచనివాదును, వలనం గకర్తృత్పత్వాణీముతో కూడినవాడై కర్మలను చేయుచు. జ్ఞాననిస్టరు కూడా ఫలమైన నర్యోత్క్నస్త్రమగు ధ్యాననిష్టను లభించుచున్తాడ కి సిదిం పా న్‌ ధ్లాం ప్రాప్తో యదా బ్రవ్మా తధా౬ఒ౬ప్నోతి నిబోధ మే! సమాసే నైవ కౌంతేయ నిషా జానస స 0 షా గైనస్య యాపరా॥ ర్‌

శ్రీమద్ధుగనభ్లీత శ8 వ అధ్యాయము శం తాగి అద్దునా". నిష్కామ కర్ణయోగమునే వినించున్దో ధ్యానను వడు నివి. పొందిన నీమ్మట యెట్లు సంచరించిన బ్రహ్మను బధయుచున్నాడ్తో ఆ రీతిని నంగహముగ వొప్పెద పానదానముగో విమము ఆ (బవ్జాము నుమా! ఆ ధొవ్చామునకు వరమప్రాన్యము బుద్ద్యా విశుద్దయా యుక్తో ధృత్యా౬.2.త్మానం నియమ్వచ! శబ్హాదీవ్‌ విషయాన్‌ త్యక్త్వా లాగద్వేషో వ్యుదస్య చ! 5] తొ. చుద్దాత్డు లత్పమును చక్కగ. నొటీంిగ్‌ పొత్త్రతర్చలిలో న మలిల్టి యోగమునకు. తగినో మనస్ప్రును వషయములనుండి. మరల్చి ను వ్రీతిలోనుంచి. కబ్దాదా విషయములను విజీచి వొటో యందీవత్తై దొగద్తేషముది మదోయింవనీయకా వివిక్షసేవీ లఘ్యాశీ _ యత వొక్కాయ మనూనసః! ధ్యానయోగపరో నిత్యం 52 వైరాగ్యం సముసొర్రతు వాయింి టీ తాకే ధ్యాచవిలోదివ్లో ముజంతయులే ద్రలేయ వ్యో

శ్రీమద్భగవద్గీత /8 వ అధ్యాయము 44౦ రధారణ కవపరమగు వావారమును మాత్రమే తీనుకొనుచు, శరీర వాజ్మవన్సులమ ధ్యానమున కభిముఖముగా జేసి, మదణవర్యంతము నిరంతరము ధ్యావమునందే నిమగ్దుడగుచు, ఆత్మే తరము లన్లింటీ యందుండు దోషములనే విమర్థించుచు వొటి యందనహ్వమును బుటీంచుకొని

కం. అహంకారం బలం దర్పం కామం (క్రోధం పరిగ్రహం। విముచ్య నిర్మమ శ్ళాంతో బ్రహ్మభూయాయ కల్పతే॥ 53 తాక దేహాళ్మ ఖాంతిని, దావికీ మూలనుగు నావనాబలమును, ఈ రెండింటి వలన బుట్టువట్టి గర్చుమును, ఉత్కట విషయానుభివొ భిలాషమ, దాని కాటంకము కలిగినచో నన్చిసొతుల పై ద్వేషమును, ఇతరులొనంగు ధనాదుల నామోదించుటను, నంవ్రూర్ధముగా విడిచి దేవియందును నాదియను బుద్ధిలేక్ష ఆత్మామభిన మొక్కటేయే మఖిమని తలంచుచున్లువాడై ధ్వానయోగము. వాచరించుచు. క్రమ ముగ నకల బంధముల మండియు బయటవడి శుద్దాత్మా నుభవ మఖమును ఐడయగలుగువు

శ్రీమద్భగిమ్లీత /8 వ అధ్యాయము న బహ్మభూత: ప్రసన్నాత్మా సమ స్పర్వేషు భూతేషు మద్భక్తిం లభతే పరామ్‌॥ రడ తా అవరిచ్చిన్న జ్ఞావాకారముకలీగి? భగవాంతునకే. శేషభూలురై యుండు. స్పభావముగల శుద్దాల్డు స్వరూప మావిర్భృవించనే నిద్జల స్వురూవుడై భగవంతునికం లొ వేజగు నేప్రొణీవి గురించియు దుఖం వడు. దేనిని కోరడు, భగవంతునికంటు వేర్రేవ భూతములను యాద్‌ రెంచక అన్హిటియందును వమన అవాదరణయే. కలిగియుండును అంతట పరమవురుషుని యందల్వంలో (వ్రయామభవదూవముగు గొప్పు భ్త్తో జనించును భక్త్యా మా మభిజానాతి యావాన్‌యశ్వాస్మి తత్త్వతః తతో మాం తత్త్వతో జు త్‌ విశతే తదనంతరమ్‌॥

శుణ విభూతు తా! ఇట భక్తిచే నొ స్తడూప న్వుభావములను, వ నః కో అను. వాస్తవముగా నోటీంగి ననువంటనే నిరువ డె

శ్రీమద్భగవద్గీత శతి వ అధ్యాయము తశ ఆ భిక్తీచే నన్ను పొందుచున్నాడు

అగ్ధి న ర్త అన్య

సర్వ కర్మాణ్యపె సడా

కుర్యాణో మద్వ్యపాశ్రయః।

వుత్ససాదా దవావిన్నితి

శాశ్వతం పద మవ్యయమ్‌॥! 56 తాకి ఇట్లే కామ్యకర్మ లను కూడా కర్త్రత్వాదుల నన్లింటోని భగ వంతుని యందుంచి నిరంతరమాచరించిననో భగవదనుగ్రహము వలన వ్ద్‌ంమైన ఫలన్వురూపుడగు. పరమవురుషునే సాకల్పముగా లభించుచున్నాడు

చేతసా సర్వ కర్మాణి

వముయిు సన్న్యస్య వముత్త్సరః।

మచ్చిత్త సతతం భవ! 5 తా॥ ఆత్మ లన్నియు వరమాత్మ కు వరతంత్రములును, ఆతనిచే నియ మింపదగినవియు నని యెరింగి నీవును అట్రివాడనే గాన వర్ణాశమాది ధర్మ ములను, నితృనైమిత్తికాది కర్మ'లనన్లింటిని కర్త్రత్వాదులతోనవో నాయం దర్సించి ఇట్లాచరింవబడీన కర్ణులకు ఫలము భగవత్రాస్త్ర

శ్రీమద్భగవద్గీత 28 వ అధ్యాయము శశతి యేయని విళ్ళసించి వెనుక చెప్పుబడీన ఆ బుద్ధినే యవలంభింవి నిరంతరము ననశ్హే ద్వానించుచుందుము

చుచ్చిత్స స్పర్వుదుర్దాణి

ముతంసాడా త్తరిష్య సి।

యడ చేత్త్వ మహంకారాత్‌

న్‌ షం ష క్షి 58తి న వ్‌ష్యసే వినంక్ష్య్య ని!

తా! ఇట్లు నాయందు మనన్సునుంది నీ వర్దాశ్రమాది ధర్మ ములనెల్ల నాచరించుచున్నచో నకల వొంనారిక వ్రళిబంధకములనున్ను నా యనుగ్రవాముచేతనే యతొక్రమించగలవు ఇట్టుగొక నొ క్పుత్వాళ్ళ) తృములను. నేనో యెజుంగుదునని గర్చించి నా యువదేశములను ెడచెనిని బొట్టీతివా చెడిపోయెదవు

యు ద్వ్వహంకార మాశ్రిత్య

న యోత్స్య ఇతి మన్యసే!

మిథ్యెష వ్యవసాయ కూ

ప్రకృతి స్త్వాలనియోక్ష్యతి! 59 తా! నా మంచిచెడ్డల నేనే యెటుంగుదునవాడు దురభిమానముతో వా యాజ్ఞ న్యుళ్రంఘించి యుద్ద్రమును గేయవేని నీయీ స్వాతం

శ్రీమద్భగవద్గీత 88 వ అధ్యాయము శశ4 (క్యాధ్యవసాయ మనత్యమే యగును. నీ రాజనక్షతియ. నృభానము వీవు తప్పుకో యుద్ధమును చేయుంచియే తీరును (నేను చెప్పినట్టు వేసిన నీ భారము నంతను నేన్‌ వపొంతును. నీకు తోవనట్లు చేనిన నూరకుందును గౌన నీవు ప్రక్పుతికి వశంవదుడవగుదువు అది విన్ను కూడని పమలకే కూర్చి చెరచును స్వభావజేన కౌంతేయ అవ్ట్‌

నిబధ్ధ స వ్‌న కర్మణా! కర్తుం నేచ్చసి య న్నోహాత్‌ కరిష్య స్యవశో౬పి తత్‌॥ 60 తా! ఇప్పుడజ్ఞానముచే చేయనొల్హని యూ యుద్ధమునే శభవుం తిరప్కారమును నపొంచలేక వీ క్షతియజాతికి నహజమగు శౌర్యము (పేచేసింపబడి నీవు చేయదలంచకునును నేనియే.. తీరుదువు ఈశ్వర స్పర్వ్యభూతానాం డూ శ్‌

్ఫదేశే ౬ర్జున తిష్టతి। భ్రామయన్‌ సర్వభూతాని యంత్రారూఢాని మాయయా॥ ౮1 తా! సర్చనియామకుడగు వర్చేజ్చ్ఞడుడు తన వంకల్పముదే దే హేం

శ్రీమద్భగవద్గీత [8 వ అధ్యాయము ఉర్‌ దబ్రియములుగా. పరిణమించిన (ప్రక్సతియనెడు యంత్రము వధిస్టిం చియున్లు ప్రాణులన్చిటీని తనయధీనమందున్లా వ్రక్సతిచేత వారివారి గుణముల. వమనరించి. నడీవీంచుచు. జ్ఞానముబయించి హృదయ వ్రదేశమునందున్నాడు

తమేవ శరణం గచ్చ

పర్వభావేన భారత!

తత్పంసాడా చ్పరాం శాంతిం

సానం పాపష్యూసి భాశ్వతమ్‌॥! 62 స్టైనం ప్రాప్ప్య యము తా! అట్ల వర్వేశ్చరుని అ౭మ శీరసొనవొంచి నడు

స నీ తనననో. వీయందొలవో

ఇదియే. ఇచ్చట శరణాగతి అట్లు శ్రర్తల్పియు అనుగ్రహము జవించును దానిచే నీకు బంధకములి క ం నశించును, దానిచే శొవ్రతమైన వరమసదమును పెం

ఎతి తే జ్ఞాన మాఖ్యాతం గుహ్వ్యాద్ద్గుహ్యతరం మయాౌ!

ఎప్‌ నివ్వు శ్యెత దశే లో | 63 ఢి గ్‌ క్ర తాకి ఇట్లు నీకు నేను ముముక్టువు

శ్రీమద్భగవద్గీత 18 వ అధ్యాయము 446 కర్మజ్ఞాన భక్తి యోగములను గూర్చి చెవువలసినదంతయును చెప్పుతివి దీనినంతను లెప్పుగా పొకల్వముగ విమర్శించి నీ యోగ్య తకు తగినట్లు నీకు తోచినరీతిగ కర్మ యోగమునో జ్ఞానయోగమునో భక్తియోగమునో అనుస్థింపుము

సర్వగుహ్యతమం భూయుః

శృణు మే పరమం వచః।

ఇష్టాఒసి మే దృఢ వింతి

తతో వక్ష్యామి తే హితమ్‌॥ 0౮+ తా[ రహస్యము లనిటలోను భక్తియోగమే (శ్రేస్టమగుటచే గుహ తనుమని యుదినరకే చెప్పబడెను. తిరిగి దానిని జార్చియే చెప్పుచున్నాను నూట చాలా గొప్పది. శ్రద్దగా నినుము నీవు నాకు మిక్కిలి ఇస్టుడవుగాన వీకీహితము నువదేశించుచున్నాను

శీమద్యగవదీత

రనుద్భగన్న 8వ అధ్యాయము శ? నంన్మనా భవ మద్భక్తో నూవేం వైష్యస్‌ సత్యం తే ఒ లా ౭ ప్రతిజానే (పియోజఒసి మే ॥ 65 చా॥ నాయందత్వంత (ప్రేమకలవాడై న్ను గొల్చి మక్కల్‌ టల రూపమైన. ధ్యాన పరంపరను సాగంవుము.. ఆత్యంత (ీతిలో నాయారాధనను. గౌనింవుము నాయందలి (జీత పారవళ్ళమున వినయమును. జూవుచు. భక్తీబెమువే పంకంటేన అస్టాంగములు కలనాడవగుము ఇట్లు గావించినవో న్లే బడయగంగరులు నీవు నాకు మిక్కీలి యిస్టుడవగుటవే ఇది. నిజమని నీకు శప థము. వేన్‌ చెప్పుచున్నాను (్రాయందింతో బ్రీళికలవానిని నిడిచి సముందజాలనుగాన నానిని నావంలేకు తీనుకొందును / సర్వధర్మాన్‌ పరిత్యజ్య నూమేకం శరణం వ్రజ | అహం త్వా సర్వపాపేభో (| మోసక్తయిమష్యామి మౌాశుచః !! 66

శ్రీమద్భగవద్గీత 18 వ అధ్యాయము శశి తా! మోక్షపాధవములుగా జెవుబడిన కర్మజ్ఞాన భక్తి యోగములను వేను కర్తను ఫలభోక్తను యీ కర్మ వాదియనెడు కర్త్రత్త భోక్ష్య్రక్త్య మమకారములను విడిచి వరమవురుముని నియనున మును అయన (ీతికొతే చేయుచున్నానను విశ్శానముతో జేయుచు నచ్చే ఉపాయముగా నమ్మియుందును నేను నిన్ను నన్ను పొందకుండ నాటంకపరచుచున్నట్టి నకల పాసరాశిముండియు మద్ద రింతును. ఇక దుభింవకుము. (ఈ శ్లోకమును మంత్రముగొ వొదరించి గురుముఖతా వంచ సంస్కార పురస్పరముగ నువదేశ వూర్చకముగబడయుదురు )

ఇదంతచే నాఒతపస్కాయ

నొాభక్షాయ కదాచన ।

న చాశుశ్రూషనే వాచ్యం

న చ మాం యోఇభ్యసూయతి ॥ 67 తాగి ఈ గీతాశాస్త్ర రహన్యమును నీవు శాస్త్రోక్త్రములగు భోగసంకోచ మును చేయని వానికిగావ్కి ఆది చేసినను ఉనదేశించు నీయందుము? నా యందును భఖిక్తీలేవి వావికిగాన్మి భక్తులైవను శుశ్రూష చేయని వారికీ గౌన్మి నా న్యడూపమును నా విశ్చర్చొమును. గుణములను వివి దోషములవే యాపాొదించు వానిక్షిగాని చెప్పుకుము

శ్రీమద్భగద్గీత 28 న అధ్యాయము శ43 య ఇదం పరమం గుహ్యం మద్భక్తే ప్వుభిధాస్యతి | భక్తిం వములయి పరాం కృత్యా మామేవైష్యత్వసంశయః ॥ 68 తాక ఈ రహస్యమును. నినుటు క్రధికారముగల నొ లీక్తుల గోష్టిలో నవదు అర్ధవి శేషములలో నువవ్వనించునో నొడు నాకు పరమభక్తుడగుచున్నాడు. గొన వల్లే తప్పక పొందగంిదు నచ తస్మా న్మనుప్యేషు కశ్చి న్మే (ప్రియకృత్తనుః | భనవితానచ మే తస్మాజ్‌ ర అన్వః (ప్రియతరో భువి || తాక ఈవిధముగ వే గీతారహొవ్యములను నొ త్త జో చేయువానికం చ. (వీయుదు మనుష్యులలో వేట్‌ ముందుండబోడు అబేయష్యుతే చ యి ఇనుం

భ్రష్టు స మొనయోః | ధర్మ్య్యం సంవాద

(శ్రీమద్భగవద్గీత 28 వ అధ్యాయము 460 జానయటజేన తే నాహం

న్‌ జా

ఇష్ట స్పా మితి మేనుతి?ః ॥ 70 తాశ ధర్శయుక్తమైన యీ మన యిద్దరి నంవాద రూవనుగు గీతొశాస్త్రమును. గురువుద్వారా అర్హయుక్తముగనో శజ్ఞమాత్రమువో వినునాడు జ్ఞానయజ్జముతో నన్నారాధించినట్లు నేవానందింతును ఇది వా విళ్ళతాభ్ళిపాయము

శడ్డావా ననసూయుు శృ

శృణుయా దపియో నరః |

సోపి ముక్త శ్ళుఖాన్లోకాన్‌

ప్రావ్ను యాత్పుణ్య కర్మణామ్‌ ॥ లక్ష

శ్రీమద్భగవద్గీత శత వ అధ్యాయము శ్‌! తా! ఈ గీళాశాస్త్రమును నదాచార్యుని నుండి విశ్శానముకల వాడై అమాయ లేక. వినువాడును భీక్షీకీ ప్రతిబంధకములగు నమన్త పావములనుండియు విముక్తుడై వుణ్యకర్ము అగు భగవద్భక్తుల నమూహమును బొందును (భగవద్గీతా పాఠశవణముచే ప్రవన్ముడగు భగవానుడు వారివి తన భక్తకోటిలో చేర్చును. అట్లు చేర్చుట వీఠాభిక్తులనుండి యోగోనవడదే శాదుల వలన మోక్షమును బడయుటకే. నినుటకే చిట్ట ఫలముందగా విక నయముగ చదువుట్క, అర్ఞము నాజుంగుటు దానివితరులకు బోధించుటకును ఫలము చెప్పునలెవా2) కం ర కచ్చి దేత చ్చుతం పార త్వ యైకాగేణ చేతసా | ఆకశ౮్రా ఇబ మ్య క్‌

సై దజ్ఞాన సమ్మోవా ప్రనష్ట్ర స్తే ధనంజయ ॥ 72 తా! నేనునదేశించిన యీ య్ఞమునంతన వీకోగ్రచిత్తుడై వింటేవా” ఏ యజ్ఞానముచే మూఢధుడవై నీవు యుద్ధమును చేయనంటెనో అట్ట యజ్ఞానముచే గలిగిన బ్రాంతియంతయు వంవ్లోర్థముగ నళించివదా!

శ్రీమద్భళ్గోత /ళి వ అధ్యాయము 42 అర్జున ఉవాచ

నష్టా మోహ స్మృతి న్తబ్దా

త్వ్యత్రుసాదా న్మయాఇచ్యుత | వ్లీచోఒస్మిగత సందేహ;

కరిష్యే వచనం తవ ॥

తా! శ్రైక్రష్షై' నేయమ్యుగహము నలిన నా యజ్ఞానము పోయినది నిజమైన తత్పుజానముము నీ దయవలన లభించినది (ప్రారంభమున కలిగిన సందేహములన్చియు దీటో వృస్థ్రచిత్తుడవై యున్దాను. నీవేమి చెప్పినను చేడకుటక్షు నీద్దముగా మువ్చాను

నంజుయ ఉవాచా

ఇచ్యుహం వాసుదేవస్య

పార్టస్య చ మహాత్మనః | సంవాద మిము మతశ్రౌషం అద్భుతం రోమహర్షణమ || 74

శ్రీమద్భగవద్గీత 18 వ అధ్వాయిమ- 3 తా! ఇట్లు శ్రుకుష్ణునకును ముద్దిమంతుడగు నర్హునునకు. వలి గిన. ఆశ్చర్యావహమును. గగుర్వాటును. బుట్టించునట్రియా. ఈ నంవాదమును నేను వింటివి వ్యాస ప్రసాడా చ్చు తవాన్‌ గ ఎత ద్గుహ్య వుహం పరం । యోగల యో'గేశ్వరాత్‌ వృష్ణాత్‌ సాక్షాత్‌ కధయత స్వయమ్‌ ॥ 75 తా! పరమ రహన్యమగు. నీ యోగశ్యాస్త్రమును. కల్యాణ గుణ విధియగు శ్రీకృష్ణుడు స్వయముగ నుపదేశించుచుండగా. నేను వ్యాసుడు వ్రపాదించిన దివ్య శ్రోత్రమువలన ్రత్వక్తమాగా _ వింటివి _ మ ఎత్య సంస్మ్రత్వ్య అఎంవాద మిము వముద్భుతవమ్‌ | కేశ న ృష్యామి చ ముహు ర్ముహుః [ 76 తా] | తమన కృష్ణార్జునులకు. జరిగిన ఆళ్చర్యావహమున్సు. పవి (దై యూ సంభాషణను తలచి తంది మాటిమాటికిన్ని ఆవందించుచున్నాను

454 శ్రీమద్భగవద్గీత [18వ అధ్యాయమ- తచ్చ సంస్క సచ్య సంన్నె ఇటు న ఇటు ల సాం 1 రూప ముత్యుద్చు శం ప ల విస్మయో మే వముహాన దరాడజు్యు ణ్‌ టే ళో హృమ్యొమి చ పునః పునః |! తా! శ్రీకృష్ణుడర్దునునకు జూపించిన యా విశ్వరూపమును త్రనొ న్‌ మహర్షి ప్రపాదించిన దివ్యచక్టున్సుతో పాక్షాత్తుగొ జూచి దొనినివ్రో న తలచి తలచి మాటేమాటికిని ఆనందాళ్చర్యములతో _. నోలలొ చున్నాను | = యత్ర యో'గేశ్వంః కృష్ణో యత్ర పార్గో ధనుర్రరః | ఢా నో తత్ర శ్రుర్విజయో భూతిః 78 ధ్రువా నీతి ర్మతి ర్మవు ॥ ఆర్ష 6 తాక శ్రీకృష్ణుడమ, ధనుర్రరుడైవ అర్జునుఢును ఏ స్త్వమునంద్యా దురో ఆ పక్షమునందే లక్ష్మ్‌యు, జయమును, విశ్సర్వమొ నీతియు నిశ్చలమై యుండునని నా యభిప్రాయము ఇది. ఉపనిషద్దర్థ ప్రతిపాదకమును, బ్రహ్మవిద్యయు, యూగౌతి

శ్రీమద్భగవద్గీత శతి న అధ్యాయము మును, శ్రీకృష్ణార్దున నంవాదరూనమును అయిన శ్రీ భవ్లీల యందలి మోక్షనన్న్యాన యోగమనబడు ఓం తల్పుల్‌ ఇతి శ్రీ మహాభారతే శతనవ్యాసికాయాం నంపొతొయాం వైయానీక్వాం భీష్మ నర్దణీ శ్రీముద్భృగవద్లీతాను ఉసనిషత్సు బ్రహ్మా విద్వాయాం యోశశ్యొస్తే త్రీ కృష్ణాద్దన సంవాదే మోక్షనన్నా బన భూగో నామ అస్టాదతోఒధ్వాయః | నర్చం శ్రీకుష్ణార్చణమన్తు

గీతా పారాయణానంతరమందు పరించవలనసిన శ్లోకములు గీతాశాస్త్ర, మిదం పుణ్యల యః పదేత్‌ ప్రయతః పుమాన్‌ | విష్ణోః పద మవాప్నోతి భయళోకాది వర్రితః ॥| గీతాధ్యయన శ్‌లస్య ప్రాణాయామ పరస్య చ |! నైవ సంతి హి పాపాని పూర్వ జన్మ కృతానిచ ॥ మల నిర్నోచనం పుంసాం జల స్నానం దినే దినే సకృర్షితాంభసి స్నానం సంసారమల మోచనమ్‌ 1. గీతా సుగీతా కర్తవ్యా కిమన్వె శ్చాస్త్రసంగ్ర హ్టైః || యా "స్వయం పద్మ నాభస్య ముఎఖ పద్మా ద్వినిస్సృ ఫ్‌ |

భారతా నమృుత సర్వస్వం

విష్ణోర్వక్తాం ద్వినిస్సుతమ్‌ |

గీతా గంగోదకం పీత్వా

పునరక్షన్మ న విద్యతే

సర్యోప నిషదో గొవః

దోగ్డా గోపాల నందనః |

పారా వత్స స్సుధీ గోగ్చ్‌క్ష్యో 4

దుగ్రం గీతామృతం మైహత్న్‌ |!

ఏకం శాస్త్రం దేవకీ పుష్వజిత్‌డూ

ఏకో దేవో దేవకీ పుత్ర ఏవ!

ఏకో మన్త్రః తస్య నామానియాని

కర్మా "ప్యేకం తస్వ దేవస్య "సేవా |

కాయేనవాచా మనసేన్తియైర్వా

బుడ్ద్యాత్మనావా ప్రకృతే స్ప్వ్వభావాత్‌

కరోమి యద్వత్సకలం పరస్మె

నారాయణాయేతి సమర్పయామి ॥|

శ్రుమన్నారాయణాయేతి సమర్పయామి నరం శ్రీకృష్ణార్దణమను

నో గె ట్ల

." | సక్‌ న . ద్‌ వే చ

• శత. ఏ! (| ఈ, ఉం (లో త.

• ని.

1 వ ర శా.

జ | |: గ క లో