Telugu Aaruguru kathakulu oka naika - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

ఈకన్నాంక కంజ్టుబాడం

ల ని ఇ శీ ॥ . వు బీ

| వం వ వ వా (| చే న వా అననం పళ్ళ క య మంత ల టి న్‌ న. న నం. టట. న. న. నే. / బం చవ న. . క ళ్‌ వశ ల. క స మకా. క హస న | = న ఎవ న లో | లో ల ట్ర వ లవ త్తలలి (, 1. 1 |: జీ . ఓ “ | | క ట్‌ న్‌ా లప పై నష్ట || ॥ న. ఆ _ . టా ఎ స్ట స ఎన్న హై స శ కీ ఆతా శా | ౯ క ౨. న; కశ మ స న మ శ ఉక న యం న తుం

న్న! వం కహ . లర 4 నయ ల్‌ న. ల ఓ 1 వెళి ఇ (= న యాలు కే వ | | స య. న. సళ స్‌ గ యేట అ స స (గ 0%/ ” గం. నైక వైవా 7” వ వమవన

ఆ జ, అ, జ లల్లీ, జీ న్‌ జ్‌ ఇ 6 అొాచిా, ళా లు ఇ 09 ఎంటంలలం కంందంచరిలెఆ 3 ఆాయిండె ఆసలు ఈ గొడవకంతబిే! కారణం కనకం. నేనంతవరకూ కన కాన్ని గురంచి. పట్టించుకోలేదు. బాగా పరీక్షగా చూళ్ళేదు కూరా. ఆ శఇంలో లామెను చలు పెపళేంచి తో సివేడ్తామన్నంత కోపం వచ్చింది. నూ. ఖల న! ఆమె నౌక నాన్నే కాకంర్కా ఆసలు స్త్రీజాతంటేనే భాశ్వాతమైన చ్చేషం ల న శన తీ దేగవ క్షణ ౨ ఆది మనం జాగా ఎరగని వాళ్ళని ఎందుకు చేపిసామో య ళ్‌ నవ ఇవ్వవన్‌ ఒం ష్టవతాదు.. వాళ్ళు మన “ఇంట ధవిషల్వా హోడాగంవారా ఆఏఎద హపచళాా, వెలివె నూళ్ళా, బలవుతువాి ఏమో వెలయడు. చేతలో మగ దా స న ళ్‌ | లా కంపె ఆధి లో తెకి పక్క వారివి మనన్నుళో దూరంగా వుంచేస్కి వాతి కేఏ మూడోక , వాంని గురించి జరిగే దుష్పచారం ఏడన్నా ఉంచే దానికి మంంహడె తోత్పుగవామా! యపేమకి కారడాలుండ చ. లేవ నుక నం వ! దంటాప. చ్వేషానికీ కారతాలుంగస్త.. ఆడి గుక్తిక్క్‌ వైనుబిక్‌ పాడా, కళుు బాగా తెెచి చూచాను కనకావ్న. కోలమొహం, చం దవిం ఇ ఇ క రాట బంతో సంపోన్మే గుల్యడసపైన ప్తి మొహంలో చక్కడనం (పళంస తర తరాలుగా పాగడంవల్ల కాటోలు నాుకేల మొహం గిట్టదు. కోలగా నాగాక్కి కం వింద గ్‌టువల్ల కాబోలు. విశాలంగా కనదిచేక బాంాసలక రించి తబ్బిబ్బుడేష్కి. బిండించివేసె .పెద్ద కళ్ళు నా కనే గిట్టవు. మద్యా హృూప జంశలో బారుగా ఎగిరే తేల జండొలవమవనే (సస్తుటంగా మొపే మూ న. లా ఓ ర. పళ్ళవరస్త్య ప్యారమండాకాలతో మళిచిన విళ్లాక్‌దున్లే నోరు, అఆనలు వం3ర లేముందా. కజ్టాచుపున్న పళ్ళవరవల్కా రగరగమెరిసే పళ్ళంటపే భదుం వర మందాకంలో కాసంత నలుపు శాయ్మ యముడు మొహాన బొబుకి అనాలి న! మళ్లే--ఆ రకుంనోరంకే యాసరింప్తు. ఆమె ఎప్ప రి.పొదూన్యమైగ ఎకుగల శ్వీలనే ఎమునసుంకి, ఏత యిన వాళాంయేే చూకంగా ఉండద బే నా చో ఇహ క్‌ యు సుంకి, పాన్‌ కి కనదికక్క చిందర వందరగా శేగన తల్పకోటంాప్‌ మ రో జా ళు

గే బ్ర ఫ్‌ ర/ |

ఆరుగురు కథకులూ--ఒక నాయిక పక

అడవిలో రేగిన శ్రే నేసట్టుకుమలే---సంసారంపట్ల వైరం [వదర్శించే వె లరి జడంకేు హడలు; ఇంక నడుం ఒంపులు, రొద్యులులేచి పడడాలు మెడకింద వీడ తచుక్కు్కు. భుజాల గుండతనం మొదలైనవాటి వమాటం టార్హా కొట్టొచ్చినట్లు మాంనంకొండ విరిగిమీద పడ్తట్లు--చుట్టుపక్కల ఉండను పారిపోతాను. ఆనలు కనకం అన్న “పీరే గిట్టదునాకు. బంగారు పసిమిచాయ కాదు. శీతాకాలంలో పొట్టు రేగినట్లు కనబడే చర్మం, పర్షాన్ని కర్చుచేసుగుని కదలలేని ముసిలిమేఘంలో మసలే చామనఛాయ వీడ కశ్లే బరం--రోతస్మాండి 1

ద్వేషం, ఛెవిటిది కూడా ఆన్నాను, ఈసారి ఆమె చెపుతున్నది ణిస్తగా విన్నాను. ఆవిడ కంఠావ్ని వర్ణించలేను. అవతిలవాడీ కంఠంలో జొరబడి వాడచేసే ధవితో జోడ్లై సాగించిన బృిందగానంలో జీరలాగా నలుగు రైదుగురు జోరుగా తిట్టుకుంటూ ఉంకే బై టపడే. గొడవలోవి రోదనలాగా, హాస్పిటల్‌ వార్డు మొత్తం ఒక్కసారి మూలిగినట్లుగాలాా యవ్వనంలోని నూఢయర్యం, నాజూకు లాలన, సిగ్గు వీడియాలకు విడాకు లిచ్చి, విచ్చలవిడిగా సే,కేగిపోయిన నడివయస్కుల ఏకాంత నైతిక వి,దకి మేలుకొలుపులాంటి కంఠం, కనకం వయస్సు; ముప్పైఅయిదు? ఆర్హు ఏడు....... నలభై, నలభైలోపా? పమో, భారతావని జనాభాలో సగం వంతు స్త్రీలయితేే వారిలో ముప్పైదాటని స్త్రీల నంఖ్య ఎంతో జనాధా లెక్కలవల్ల తేల్చేవరకూ కనకం వయస్సు నలభై దాటదు. నాకు దగ్గరగా జరగి భూర్చున్నప్పుడు-ానాకు ముఫ్రై లోపే గావునంాతినకి ఆంతకంచ ఎక్కు.వ వయన్నుండదవి దగా చేనుజన్న క్షణాలు లేకపోబేత్సనుకోండ్‌. తదుతె్చిపెళ్టిన గొడవ చెప్పేముందు, ఆవడ ఆలవాట్లను కొన్నిందిని వివరించకుండా ఉండలేను. మా థర్దుక్తాస్‌ టూరిస్ట్‌ 'పెట్టిలో, య్మాశారివతి విశ్వవతి, వంటాయన విశలయ్య, నౌశర్‌--అన కూడడ్యు ఎటెండెంట్‌ అనాలి కొటోలుూలానరే ఎటెందెంటు జాలయ్యతో, ఇరవ్లై ఇద్దరం వున్నాం. పీటుకి ఇద్దరేసి కనకం పీటు తొమ్మిదోది-- ఆమె పక్క-న పెసిడెంట్‌ రాఘవయ్యగారి చెల్లిలు శ్యామల కూర్చోవాలి

కే36 బుర్చీబాణ కథణ నా పీటు పదిహేడవది, ఆదేంచ్నీతమో తన సీటులో కూర్చోలేదు కన కం. ఏ పీటు ఖాళీగా కనబడితే అందులోకూర్చుపి, వక్కవాడితో కబుర్లు "మొదలెడుతుంది. నా పక్కన వద్మనాభం. ఆతవికి తిరుగుడు జద్బులా తిరుగుతూ ఉంటాడు, ఆది చూసుకువ్కీ కవకం పక్కనదేర్కి రైలు కుదిపి నప్పుడల్లా ఆంగుళం చొప్పున దగ్గరకి జరుగుతూ మొహంలో మొహం పెట్టి వాగుతూ రోత పుట్టించే ఓక ఆలవాటుంది. అమెకి ఆడ, మగ్య 'పెద్ద, పిన్న వివక్షతల జిజ్ఞాపే లేనట్లుంది. మూడో నెంబరు సీల్లో ధనం జయంగారవి---ఒక వృద్దుము, భక్తుడు పురాణ కాలక్షేపం చేస్తూ, నమౌ ధిలోపడి పరమాత్మని సందర్శిస్తూ ఉన్న వవ్మిత నమయంలో ఈమె, పక్కనజేర్మి తనూ తన్మయం పొందినట్లు కాలక్షేపంలో తన క౦ళం.... జోడించి ఆ భక్తా(గేసరుణ్నీ శిలరాన్నుండి కింద లోయలోకిలాగ్కిధ్వంప మైన ఆధ్యాత్మికొనుభూతి క శేబరంపె నాట్యం చేస్తుంగంకే ఆ౭ిశయో _కీగా తోచచ్చు. ఆది యధరారాన్ని అగ్నిసాక్షిగా పెండ్లాడిన ఆతిశయో క్రీ "పేషంట్లనుండి పారిపోయి. పుణ్యక్షేత్రాలు దర్శించి మనళ్శాంతిని నమ కూర్చుకుందాం ఆని జై లుదేరిన డాక్టర్‌ నాగభూషజణంగారికి టోలెడు పని కల్పిస్తుంది చెయ్యి చూడమంటుండి. రెప్పలు పైకితోవి కబ్ళచూడమం టుంది... పళ్ళు చిగుళ్ళు చూస్తి “మరేం 'సపేచీలేదుగదాో అంటుంది. ఆమెకి గుండెలో సన్ని, పోట్లు --- లోజనానంతరం జీర్ణకోశం నుండి కూతలు పిలుపులు, పొపం వాగభూషణం తీంక దొరికినప్పుడల్లా ఆవి డకిలేసి జబ్బులేవో తెలుసుకోవడంలో నిమగ్నుడై ఉంటాడు. ఆయన భార్య విజయ సిగ్గువడ్మి అఆదోలాగయ్యేది. కావి కనకం, వారి సంతానం “రవి” (కురాడు, “రమ” (అమ్మాయిలను నముదా శ యిస్తుండి గావున ఆమె ఏమీ. అనలేక పెట్టెలో. తోటి య్యాతీకులు చూప్పల్లో కనబరచే. సావషభూతితో తృస్తిపడేది. మృదాసు దాటిం తర్వాత్య కనకం వైఆరిలో మరింత తెగింపు, ప్వేచ్చ కనబిడసొగాయి. వీపుకి బొ క్రాములున్న జాకెట్‌ కెడీమెద్‌ది కొంది కారోలు సట్నంలో-

ఆరుగురు కథకులూ--ఒక నాయిక శ? రక్షిజలాల్‌ కి ఆయన భార్య రాజీదాయికి మధ్యలో నిలదకి, వొత్తాములు బిగంచమనేది- ఎవర్ని ఉద్దేశించో ఎవరికీ ఆర్థంకాక బిక్కమొహూంతో తోటివారికేసి చూపేవారు. చెట్టిగారి భార్య చిష్టైమ్మ (గహించ్చి తినే దొత్ర ముల్ని సరిచేస్తి ఒక అఆవాంతిరావ్ని తప్పించి అందరి మన్ననలకూ పాాతురాలై౦ది. లక్ష్మణమూ ర్హి--- 'పెపైలో మాకు కాన్టంత దగ్గర- సాహిత్య పియుడ్తు, కవి ఏవేవో పాడుకుంటూ ఉంటాడు. (టేరణకోనం అన్నట్లు ఆల్లా చేరిదారి చూసినప్పుడు కనకం అటు వెళ్ళి, అతిని దృష్టిని ఆరి3ట్టి, తనవైపుకి తిస్పుకువి- “నామీద ఆల్లండి-ఎవ్ని కావ్యా లైనా తట్టుకోగలను అన్నట్లు ఒక సవాల్‌చూప్ప, దృళ్యం పదర్శించి, ఆ క విపుంగపుణ్ణి వూహా జగర్తులోంచి ఒక్కతోపుతో స్టూల జగర్తులోకి తోచేష్నంద. ఇద కొందరు మొదట్లో హర్షించిన్మా మౌనెప్పుడి (పాధమిక హక్కులపై ఆమె సలువుతున్న దాదీని గుసగుసల ద్వారా ఖండించడం లేకిపోలేదు.

మా దక్షిణ యాత్రా టూఎస్టుపెట్టై జైలుదేంన ఐదారు రోజుల వరకూ మేం ఒకర్ని ఒకరు తెలుసుకుప్మి తెగలకిందా బృందాలకిందా విడిపోయ్యి (పతివారూ వారివారి ఆంతిస్టులు పొలిమేరలు విర్ణయించుకువి, స్థిమిత మైన దృక్పథంతో మసలుకోడం జరగబేదు. 'పెట్టిముందుభాగంలో వారందరూ ఉత్సరాదివార్క్యు మేం దక్షణాదివారం. మధ్యలో బోర్డర్‌ - సరిహద్దు పాంతంవారు. చూడవల్సిన చోట దర్జాగా ఖర్చుడదేసి సౌకర్యాలు కూర్చుకునేవారు ఒక దృిందం. అ్యగిమెంటు పకారం అనుకున్నదావికి మించి నసయాపైసా రాల్బవివారు ఒక కూటమి. మా టూర్‌ ఏర్పాటు చేసిన విశ్వపతి కైమ్‌ టేబిల్‌ పకారం బైట కెళ్ళడావికి ఐకు నిముషాల్లో సిద్దం ఆవగలవారంతా ఒక గుంప్పు తెమలక్క విద్దకించ్కి “నేను హాయిగా పడు కుంటా- మీకు చూసి దావుకురండి- విముంది ఆరియాలన్నీ ఒకపేగా- అక్కడుండే డేముడే ఇక్కడున్నాడు” అని పెళ్దైలో దిగడి బొయ్యేవారు ఒక అల్ప సంఖ్యాకుల మండలి. ఆయన్ని (పెసిడెంటు అవి ఎందుకు వ్యవహరిన్తున్నారో నే నెరుగను- ఈ మండలికి నాయకడనొచ్చు రాఘ

కేక బుచ్చిబాబు కథలు

వయ్యగారివి, కాని, వారిభార్య సుండరం్య చెల్లలు శ్యాఎల్క సఎతి వింతా చూస్ణావికి ఎన్తూంటారి. ఈవిధంగా వోవారం నాఫీగా సాగిపోయింది మా (వయాణం కనకం కొత్తగొడవ తెచ్చిపెస్టేనరకూ అన్నమాట.

మొదట్ట రెండ్కు మూడు రోజులూ కనకం మధ్య మధ్యమా 'పెళ్టులో లేదన్న విషయం. నేను గమనించలేదు... ఆడ లేకపోతే 'ప్పేచ్చగా గాలివీల్చేవారున్నా, వాళ్ళు మళ్ళా సజీఎవై ఉన్నామని బుజువు చేబుకొడావికి ఆ"డ కొపల్సివచ్చేది. నైలు కుదుపుకి వతిక చదవడం యుజ్ఞంగా ఉండేది నాకు. కీటికీ ఆవతల కడిలిపాయ్యే దృశ్యాన్ని ఎంత 'పేఎ చూడటం--? పురిటికి పుట్టింటికి ఎళ్ళిన మా ఆఎన్టే గురించి ఎంత "సేపు ఆలోచించడం? మొదటిరొన్ను ఆదుర్దాగా ఉండేచ్మ ఆస్లా ఆమెని విడిచేసి నే విల్లా య్యాతికి చ్లైలుదేరడం ఏమిటవి మనస్సు పీకడమూ ఉండేది ఇదంతా ఆస్పష్టమైన మానసిక బాధ ఎవరితోనో చెప్పుకోవాలి ఇందుకు తిగ్గవారు మా పెళ్టైలో లేరవిపించిం”. దిగమింగుకు న్నదంతా గడ్డకట్టి ద్వేషంగా ఘనీభవించింది. దీన్ని బైటికి కక్కివెయ్యడానవికి కనకం దొరికింది. ఆవిడ వై ఖర చేష్టలు, వౌటల్యు కపిగాచూస్కి 'డ్వేషింఎతిగ్గ లక్షణాలు ఎన్నిఉస్ప్బాయో లకి? ౦చు-౦టూ గడసడంలో కస్త రహన్యమైన ఎడలింపు కనబడేదనే ఒప్పుకొవాలి. ఆ కనుబొమ్మ లెగింయ్యడం, పెదపుల ఒంకర్లు చేతివేబ్బ బిగించి జద్బిలు పైకి ఎగర వేచ్తూ, కాబ్ళు కదుపుతూ అవన్నీ ఎంత ఘోరంగా ఉన్నాయో తిలకించ డంలో ఆనందం, ఎటిట దిగలాగి మళ్ళా పైకి లాగుతూంటుంది. ఆ వక్షంలో విం3౦లేదు కావి ఉన్నట్లు కనబడాలని ఆమె తీసుకునే జాగ త్తి తిలకిస్తే, ఆఅవదన తగ్గినట్లుగా వుంటుంది.

ఆస్థితిలో కనకం కనదిడచేం చెచ్మా అఆనుకుంటూండగా రైలు నిలిచింది. ఇంచిన్‌ కాసేపు చరుగుడు ఆడ్కీి మా "పెప్టైని దూరంగా ప్లాట్‌ ఫారం అఎం సై డింగ్‌లో దిగవిడిచి చక్క్యాపోయింది మా టూరిస్టుకార్‌ కొవల్ప్సినచోట ఆగిపోతుంది. ఆక్కడ చూడవల్సినవన్నీ పోగాం టకారం చూశాక్క ఏ రైలు వెడుతుంటే ఆ రైలుకి తగల్బదిడుతుంది. ఆ లైళ్ళ రాకివొ-ల, ఒక అట్ట ఎకొరం విర్తీత మైన్హా అవి ఆరన్యం ఆన

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నొయిక క్రిం

డంవల్ల మౌ పెజ్టైలో జనం, ఆ నమయానికి గుమిగూడక పోవడంవల్ల పో.గాం కారుమానైై, ఆర్షనైై జర్‌ విశ్వపతిగారిమీద ఆందరం ఒక్క సారి విరుచుకుపడటం, మా య్యాఖత్రా విశేషాలలో _సధానమైంది.

చీకటి పడుతోంది. చెట్లు అకౌళం చీకటి మోఘభాల ముసుగులో తలదూర్చుకుంటున్నాయి. పక్షులు వోపికలేక, రెక్కలని శమతో వూపు కుంటూ, చెట్టుకొమ్మలు చేరుకుంటున్నాయి. చీకు చింత లేక సాగిపోయిన రై లుపట్టాలుతిప్ప చీకటీ కాంత (పకృతి మెడచుట్టూ పేనవేసుకుని, దిగు లుగా తనలోకి లాక్కుంటోంది.

*కనకం కనబడ దేంొ ఆన్నాతెవరో. .

ఉవ్హార్ర్ర వె మేళ్తాయిష్లు- మీరంతా అంతకాలం వోర్చుకోగలిగితే”' ఆంటూ పెస్టైలోకి (పవేశించింది.

కనకం పెట్టైలో చీకటిగా ఉంది, ఆమె బ్యాటరీలైట్‌ వెలుగు నలు మూలలావేసి మౌొట్ల్టాడుతూందిం

“మన థర్తుక్షాస్‌ మొహాలకి లైట్లు కూడాదా-ఈ లైట్‌ అ వక్క ఫస్ట్‌క్లాస్‌ కాశేక్‌లో క్కష్ణయ్వూర్తిది. వాళ్ళ కారేజ్‌లో దీపొలుహ్నాయి. ఇంకొ మధుసూధనం అవి-పాత 'ప్నేహితుడులెండి=ఆయనా, భార్యా, వాళ్ళ జీవి ...హాయిగా సోఫాలమీద్య ప్యాన్షకింద, లై ప్లేసుకువి చదువుకుంటు న్నారు”

కనకం ఈ ముక్కలు చెబుతుండగా నే మేమంతా సపెజ్పెలొంచి డిగి మా పెళ్హై వెనకాల తగిల్చిన మరో టూరిస్టుకార్‌ చూశాం. ఆది చిన్న 'పెస్టె. ఫస్టుక్షాస్‌ సగుసాయాలు, హంగులు గల పెస్లై. అందులో కిటికీ లోంచి లైల్ల వెలుగు నేలమీద పరుతోంది. మృదాసులో తగిల్బారో, మరి ఏ మరోమరధ్య ప్రేషన్లో తగిల్యారో నాకు తెలియదు. విశ్వపతివి క్రేశేసి ఆడిగాడు. రక్షితలాల్‌, ఆ లైట్లుమా పెబళో ఎందుకు పెటించకూడదవి అతను బిక్కమొహం వేశాడు. ఆ రెంకోపెళ్టైలో య్యాత్రీపులు ఫస్ట్‌్లాస్‌ (సయాణీకులట. ఎక్కువ డబ్బు ఇచ్చాగుబ. ఆంమచేత్క దావికుండపల్సిన సౌకర్యాలు హంగులూ సమకారాయిట. ఇంజన్‌ లేకపోయినా బ్యాట రీలు చార్జ్‌ చేయించి ఫొన్లు లైట్లు పంచేసే సమపాయు. కల్పించాడు,

140 బుచ్చిబాబు కథలు వారి పెన్ట కం్టటాక్టరై న గౌరీపతి-తన అన్నగారుట.

జప్పశ్ష్‌ ఇల్లా పిలవండి ఆయన్నే ఆడుగుతాంొ ఆన్నాడు రాఘ వయ్య

“మా అన్న తనుదిగడ్తి ఆ పెథ్టై వ్యవహారం కూడా నన్నే చూసుకోమన్నాడు.” అన్నాడు విశ్వపతి.

“ఆ బ్యాటరీ ఏమిటో తీగల్లో కెక్కించిి ఈ 'పన్టైలో కూడా కాన్త లైట్లు ఏర్పాటు చేయించండి” ఆన్నాడు లక్ష్య్మణమూరర్హి,

“ఆది వీలవడదండి-ో

“ఏం ఎందుకు వీలుపడదూ?'

క ౪౩ ల్యేవాళ్ళు ఒప్పుగోరు-బో౩డు డబ్బవుతుందొ దాంరో మా వాళ్ళ జోరు తగ్గింది.

రిపైర్డ్‌ శావిటరీ ఇన్స్‌ పెక్టర్‌ చౌదరిగారు “ఆమాతం డబ్బు మేమూ ఇక్చుకోగలం"”' అని మొదలెట్టగానే ఫస్ట్రాస్‌ కారేజ్‌లో ఆలజడి షైలుదేరింది. తలుపుతీసి ముగ్గురు వ్యక్కులు దిగారు. ఆందులో ఒకాయన మా పెళ్టకేసివచ్చిి “=కనకంగారూోి ఆవిపిల్చాడు. ఆమె బైటకొచ్చింది. “రండి వెడదాం” ఆన్నాడు. “నిమిషంలో” అని లోపలిెగ్గి పఎ విమి షాల తిర్చాత వూడిపడింద్కి మష్లర్‌ లాంటిది నెత్తివి కవ్చుకువి.

“నా (ఫెండ్స్‌ వారే. మరుసూధనం-ఆయన కృష్ణమూ ర్హి_వెనకాల ఇందిర-ఆయనభార్య. ఆ ముందామె, చేనీ నెత్తుకుందే-ఆమె హేమలత మధిభార్య........వస్తా” ఆవి మెల్లగా ఆంటూ నా ముందునుంచి నడిచి వారిని చేరింది. వారు మెల్లగా నడుచుకుంటూ, ఫర్లాంగు వెళ్ళారు-ఆక్కడ రోడ్డు. ఏదో. కారాగింది.. ఆందులో ఎక్కి వెళ్ళారు. కనకం ఆంభె ఆందుకే మా కోపం. పెళ్టైలో వారందరి కోపమూ నా ఒక్కడిలో వ్యక్త మైందంపే ఆ కోపాన్ని ద్వేషం ఆనొచ్చు. గ ఇ

“చూడండి వాళ్ళెంత పెద్ద మనుషులో. వైట్లు ఆర్బకుండా వెళ్లారు. వంటకి పూనుకో విఠలలయ్యా” అన్నాడు విశ్వపతి,

“మేం పెద్ద మనుషులం కామనా?” ఆన్నాడు రక్షితలాల్‌.

“ఎంతిమాట. వారు జైటికి వెడుతున్నన్పుడు తలుపు తాళం వేసు

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నాయిక 41 గువి, లైట్లు ఆర్పేసి దెళ్ళడం ధర్మం. ఆ లైటు మనకి కాస్త ఉపకరిస్తుం దవి........ జిల్లా వెళ్ళారుగాన అంటున్నాను... ” అంటూ పనిలో నిమగ్ను డయ్యాడు విశ్వపతి.

ధోజనం సిద్దమయ్యేవరకూ, ఆటూ ఇటూ తిరిగాం--నేను లక్ష్మణ మూర్తి, చౌదరి నక్ష్మ్యతాలు తియ్యగా మెరుస్తున్నాయి... నేలమీద రాళ్ళు మట్టి దూరంగా చెట్లనీడలుు, కీచురాళ్ళరొద్క్య దిగులుగా వుంది. స్టేషన్‌ దాకా నడిచివెశ్తే వోపిగలేదు. కొందరు పెళ్లైలోకెళ్ళి పరున్నారు. ధనంజయం పురాణం పతిస్తున్నాడు. నాగరూషణం పైప్‌ ముట్టించాడు. జాలయ్య విస్తళ్ష సర్దుతున్నాడు. చిట్టమ్మ గ్నురు వినబడుతోంది. చ్మీతం్క మనిషికి తోటివారి సంపర_0 కొవాలి. అది తీరా సమకూడితే భరించలేడు. ఆకలితీక్కి శరీరం శాంతించినతర్వాతనే తోటి మానవుణ్ణి లేపి కబుర్లు చెన్పమనడం. భోజనా లయ్యాక్క గుంపులు గుంపులుగా పొగపీల్చు పచారులయ్యాక్క పెట్టిలోకి విష్కుమించ్శి సరుండే యత్నాలు జరిగాయి. చలిగావుంది. కిటికీ ఆద్దం (క్రిందికిదించ్తి దుస్పటీ కన్పుకుని పరున్నాను. ఆవిడకి ఉత్తరం (వారూరి. విజావికి వానేబందుడు ఏమీ కనఐడచేదు. తోవలో చూసిన వింతలు విశేషాలు గురించి వాయొప్ప. నాకది 'వికుగు. (వత్యక్షంగా. చూడ్తంలో కలిగే అనుభూతి, వర్ణనలో వినుగు పుట్టిస్తుంది... విసుగు పుట్టించకుండ్యా కొంత కల్పనచేస్తి చకుత్కారంగా చాస్తే ఆది సత్యదూరం అవుతుంది. ఆది చదువుకున్న ప్య్రి ఆసూయపడటం జరుగుతుంది.

“మహ చూశావులెక్దూ ఎల్లాగైెతే....నేనూ చూళారేే అనదుగ్జే సుంది. వాకా రకం చమత్కారమైన [వాతలు అలవాటులేదు. ఇంక కనకం గురించి వాయాలి. ఆనలు కనకం ఎవరు? ఎక్కడిది?

“నేనే శివకాన్ని” ఆవి గునగున కంఠం వినబడింది. భుజం తట్టడం విల్చింది. ఉలిక్కి.పడిలేచాను.

పోరా చెప్తాను.

లేచాను. ఆమె వెనకాలే వెళ్ళాను. మెల్లగా తలుపు తీసింది. బైటికి దిగాం.

“పదకొండుకాలేదు, ఆప్పుడే ఆంత విదాకి ఆమెపై కోపం

ల! బుచ్చినాబు కథలు వచ్చింది. నన్ను ఎందుకు లేపినట్లు. ఎందుకిట్లా తీసుకొచ్చినట్లు! అట్లా నడుస్తూ కొంతడూరం వెళ్ళాం, నక్ష్మతాలు స్వచ్చంగా మెరుస్తున్నాయి-- చలికి వణుకుతున్నట్లుగా, పల్చటి నల్లరంగు చీరలోంచి స్త్రీ శరీరం కన దిడ్డట్లు (పకృతి అన్పస్టమైన కాంతితో, గాలి వీచినప్పుడల్లా పక్కకి తిరిగి వరుకుంటున్నట్లు, చలించినప్పుడు తవ్వ, అంతటా విశ్శద్దింగా, (వశౌం తంగా ఉంది.

“వాళ్ళ ప్నేహితుళవరికో ముందుగా (వాళొట్టి మధుషూధనం-కొరు తీసుకొచ్చారు. భోజనాల కెళ్ళి చక్కా వచ్చాం ఆంటోంది కనకం.

“ఏమి మైతే మహా. ఎందుకు నన్ను లేపడం?"

“వాళ్ళ పెఫ్రైలోనే పడుకోమన్నారు. అందులో ఆరు సీట్లట. (పస్తుతం, వాళ్ళు నలుగురు “బేబీ” అంచే-రెలకు సీట్లు కాలీ

ఉక్రేష్ట తెల్లారంగానే తీనుకెడత్హా రా- వాళి +ంత మంచివారమ కున్నావు. మధు భార్య హేమ్కు మనిషి మంచిదనుకోో కావి, ఆవొకలా గుంటుఎది. మొగుకి చక్కదనం ఎక్కడ, తనెక్కుడ[! ఇంక ఇందిర కృష్ణమూర్తి పెల్లిం-చాలా అమాయకురాలు. నన్ను ఆక్కడే ఉండి పొమ్మని బలవంతం చేసింది........ఆ జోడాంచధ్య పుల్లలా నే నెందుకని వచ్చేశాలే....”

“నచ్పై ఇదంతా ఎందుకు చెబుతున్నట్లు?”

“పీక విదట్టదు-నాకూ విదట్టదు”

“అం పె?”

“ఇన్నాళ్లూ ఒంటిగా ఉంటంమూలాన్మ్న మనుషులతో చెప్పుకోడం ఆంపె నర్హా. చలిగాఉందా-? పద వెనక్కి పోదాంలే” వెనక్కీ తిరిగింది కన౩ం. నేనూ తిరిగాను.

“*జంటిగా ఉండటంఅఆం పె? మొగుడు పిల్లలూ సంసారో౦...4446 లేవూ...

“ఆతట్యెరాత. ఆవన్నీఉంచే ఇంకనేం. ఇట్లా సీతో వస్తానూ? 'షెండ్తయిన వాలకి మే వీది. అవునా?

ళ్షఃః ఆన్నట్లు తలపంకించాను,

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నాయిక కేత3

౪ పెండ్లాందగ్గర లేదు గనక్కొ మంచివాడివి గనక్క ఇట్లా రమ్మనం గానే వచ్చావు పాపం...."

ఆవిడ జీవితంలో ఎన్ని పాపొలు చేసిందో నే నెరుగనుగావి, ఆవిడ నంభాషణలో చాలా పొపాలు దొర్హుతాయి. ఆరొక అలవాటు. వాటివి వ్యాఖ్యానిస్తూ, బృురపాడు చేసుకోనక్క_ర లేదు,

“ఎందుకులేవు-భ ర్త చవిపొయ్యాడా?” నవ్వుతోంది కనకం-బదాగా వోరంతా విప్పి-తెల్లజండాలు గాలిలో ఎగిరినట్లు.

“మళ్ళా తిరిగొస్తాడవి భయం ఉన్నట్లు ఆడుగుతావేం. మొగుడుతో కాపరం చేసే మొహమేనా నాది?

“ఏమో, మొహంలో అవన్నీ తెలుస్తా యేమిటి?”

“పోపిర్కే నంపారివిచేస్తి నా పరువు (పతిష్టలు వీలబెజ్టావ్వు పాపం. ఆదే పదిచేలు.

“ఇంక వెళ్ళి కప్పుకు పడుకోగి ఆంది. పెళ్లై దగ్గరకి చేరుకున్నాం.

“నువ్వో? అన్నాను. క

“నక్ష(తాలని కూస్తుఉంటాను. కోపనూ? చలా? కొంగు క ప్పేదా?””

ళజ్‌ర్సాన్రా జబ్బు చేస్తుంది, నువ్వూవచ్చి పడుకో” అన్నాను.

“నామీద అంత దమెందుకో”ి

“నీతో ఏదన్నా సమాదమే. నే పోతాగి అన్నానేకావి, చటుక్కున ఆమెని దిగవిడిచి వెళ్ళలేకపొయ్యాను.

*ఈ ఒక్కమాటా విను”

దగ్గరగా వెళ్ళాను. -

“ఏమిటో చెప్పరాదూ”

“మిఆవిడ ఆడపిల్లని కనబోతోందిగి ఆవి నవ్వుతోంది. ఎ... “వెళ్ళ అవి విసుక్కువిి సెఫైలోకివెళ్ళి ముసుగుతన్ని పరు న్నాను. తన సీల్లో కెళ్ళి పడుకుంది కనకం,

ఫస్ట్‌క్లాస్‌ వయాణీకులతో చిదంబరంలో పరిచయం ఏర్పగింది. మా పెళ్టైలో జనం బండ్రమీద బై లుదేరారు. నేను, లక్ష్మణమూూ్హి కనకం నాగభాషణంగారి. కుటుంబం పక్కపెళ్చైలో మధుసూధనం

కైక బుచ్చిబాబు కథలు

"'హీమలత్క కృష్ణమూ లీ ఆతవిభార్య ఇందిర ఒక గ్లైడ్‌ కుతంతతావికి లొంగి రెండు కార్లలో పూరంతా చూన్మి అలయం సందర్శించాం. కృష్ణ మ్పూి ప్లీడర్కు చర్మిత చదివినవాడట. అక్కడ శిల్చాల సౌందర్యం గురించి విపులంగా చెప్పడం సాగించాడు. ముప్పై రెండెకరాల ఆవరణలో ఉంది నటరాజస్వామి ఆలయం. అంతటా చెక్కడాలతో నిండిన నభలూ, విహారాలూ ఆరామాలు. ఆలయం లోపలి ప్రాకారంలో నాలుగు గోపురా లున్నాయి- రెండింటి పెన నూటఎవిమిది నృత్య భంగిమలు చెక్కబడి ఉన్నాయి. చోళ, పాండ్యరాజులు సాధించిన విజయాల స్మారక చిహ్నా లుగా మూడువందల అడుగుల పొడప్పు నూటచాథైై అడుగుల వెడల్పు గలిగి వెయ్యి _స్టంథధాలతో విండిన రాజనభవి చూళాం. నటరాజమ్వూర్జి కనకసభలో ఉంటుంది, ఈ మూర్తి సౌందర్యానికి తన్మయుకై న శిల్పులు, - వందలాదిగా నృత్యనభలో చెక్కిన నాట్య భంగిమాల నకిళ్ళుచూమ్తా, అక్కడే విలబడిపొయ్యాం, నేను, కృష్ణమూర్తి కనకం. ఒక శిల్పం ముందు మేం విలబడి ఉండగా ఫోటో తీశాడు మధుషూధనం. కనకం ఓక శిల్పం నడుం పక్కన తన మొహం కనదిడేటట్లు విలబడి రెండో వైపుకి మధుసూరనాన్ని వచ్చి నిలబడమంది. నన్ను ఫోటో తియ్యమంది. “మీరూ రండి” ఆవి హేమలతనవి పిలిచామ. ఆవిడ అయిష్టంగా తల వూపి బేబీతో దూరంగా వెళ్ళింది. ఇట్లాంటి సందర్భాలలో ఎల్లా నముదా యించాలో నాకు ఆనుభవంలేదు. రాపిడికి బెచిరిపోయిన ఆ రాతి శిల్పా లలో కనకం కలిసిపోయినట్లుంది. ఆమె మొహం చర్మమూ రేగి రాలు తోన్నట్లుంది. దుస్తులు 'వేనుకునే ఆచారం మంచిదే. ఆందువల్లనే అవి లేకులడా నగ్నంగావున్న శరీరం ఎట్లా ఉంటుంనో వూపించుగునే అవ కౌళం ఏర్పడింది. ఆమెది ఎంత స్థూలమైన కాయమో, ఎంత ఎత్తయి నదో శిల్బ్పాలమధ్య తెలిసొచ్చింది. జ

వాళ్ళంతా ముందుగా నడుస్తున్నారు. కెమెరా సరికరాలు మూసివేస్వి మధునూధనావి కందిచ్చి అక్కడ అల్లిక బుట్టల కొట్టు చూస్తూ నిల బడ్డాను. వెనకతే వచ్చింది కనకం.

“*దూశావా హేమలతవి”

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నాయిక శేశక ఉలిక్కిపడ్డాను

“మ్సధ్రుకి తిగిందేనా?”

“ఏమో-ఎవరిక్కావాలి”

“నాక్కావాలి"”

లవాక్ర తెలీదు”

*ఎందుకంతకోవం? నాకు మొగుడు లేడనేగా. వేను వగదేళ్ళకితతి ఎల్లా ఉండేదాన్నో పూహించిి ఆమె నాకంటె ఆందమైనడేమో చెప్పు" అంది చెపలో నోరెట్టి,

అప్పట్లో ఆమెమీవ వచ్చిన కోపాన్ని నిలదొక్కుకోవడం చాలా కష్టమైంది. ఆసలందుకోనమే ఈ నృళ్య (వదర్శనలంటూ పెట్టారు. నట రాజ నృత్యంలో £*పమూూ పగ- ఓక శక్తిగా రూపొంది గేక్షకులలో నిగూఢమైన ఈ ఉ్నడేకాలు బ్లైటపడేటందుకు ఉపకరించింది. వారిని విమ క్తుల్ని చెయ్యడమే నాట్యం (సయోజనం అనిపిస్తుంది. ఆమెన్మి ఆ రాళ్ళ మీద [కిందపడేసి దొర్లించి. ఆమె శరీరాన్ని కొళ్ళతో నలిప్కి నాటటం చేపెయ్యాలనిపించిండి. కొన్కి అది సాధ్యం కాదుగా!

తర్వాత తంశావూరు డర్శిందాం ఊ (పయాజంలో నాలుగైదు గంటలు, నేను కనకం ఫస్టుక్షాస్‌ సెట్టిలోకి వెళాం. అక్కడ (వత్మేక మెన పేవిల్‌ మీల్స్‌ సదుపాయాలున్నాయి.. వారి ఆతిభలుగా కులాసాగా గడిచింది. కొవ్కి ఆ పెఫ్టైలో “'హేమలర్క ఇందిర కనకంపట్ల అంత స్నేపాభావం చూపడంలేదనిపించింది.. ఆమెచేత వారి పనులు చేయించు కుంటున్నారు. జేలీని ఆడిస్తు ౦దిి వూరుకోబెడుతుంది-. వాళ్ళ చీరలు

మడత బడుతుంది. జడ లల్లుకుంది. కొఫీ నరంజాం శుభం చేస్తుంది- విసుగు లేపండా చేసినకొద్దీ: ఆమెపట్ల వారి ఆపవమ్మకం ఎక్కు-వవుతోం దనిపించింది హూమలత సన్నటి మనిషి-మెడకింద ఎముకలు కనిపిస్తాయి. పొడుగాటి పదునైన చేతివేళ్ళు కోరగాచూపే కళ్ళు ఏదో అసంతృప్తి ఏదో ఆకల్కి ఆ కళ్ళవి కలవర పెట్టినట్లుంటాయి. కనకం ఆంత ఏిందైన వమ్మిగహం కొకపోత్సే ఆ చూపులో పేడిక్కి ఆమె కరిగిపోను

క్రి

కర బుచ్చిబాబు కథలు తంజాపూరులో డె్ట్రైనోలుగు ఆలయాలున్నా, మేం ఆరే చూశాం వాటిలో మసిద్ధమైనది రాజరాజు కట్టించిన బృహదీశ్వరాలయం. (దపిడ శైలి కట్టడ౦, రండువందల పదనహారడుగుల ఎత్తుది, దావి శీఖరంపై ఎనవై టన్నుల బరువుగల ఒక "పెద్దరాయిమీద కట్టదిడింది. సరస్పతి మహల్‌ పృస్తక భాండాగారంచూస్క శేను ఆందరితోపాటు బొగుందన్నాను కాన్సి నాకేమీ నచ్చలేదు. విసుగు పుట్టింది శ్రీరంగం బాగుంది. వూరంతా ఒక ఆలయం... శ్రీకంగనాటకు అద్భుతం. పోయిన మతిని వెదుక్కుంటూ తిరిగేందుప తగిన స్థం౦0, అల్లూ తిరుగుతూండగా ఒక రాయిమీవ కూర్చుని, చ్చితం గీస్తున్న రామ నాథం తటనవడ్గాడు. ఆతను ఆకర్టిస్టు- పికాస్‌ పెచసైళలో ఆనకోసీటు అతను (వక. మల శు గ న! రిజర్వు చేయించుకున్నదిట. ముందుగా వచ్చేసి మరికొన్ని సలాలుచూనే, ఇక్కడ కలుసుకుని, ఆ టూరిస్టు కాల్లో వ్రయాశంచేపే తోటి యి కుడ్కు రామనాధం. వయస్సు ముఫై ఎలోస. ఇంచుమించు నా వయప్వేం. చాలా కనైన మొహం ఒక్క ఆ పొట్టిమిసం మినహా మధ్యపాౌపిడి, ఒత్తైన ఉంగరాల జుట్టు, మంచిరంగు, నల్ల్యపేమ్‌ కంర్లవోడు, పొడుగాటి ముక్కు, చురుత్తైన ముహం్య ల్తటి అస్తప లారీ లాగు పొష్టకోటు- ఫస్ట్‌క్లాస్‌లో వెళ్ళాల్సిన ఘటమే ననుకున్నాను. " గీస్తున్న వటంకేసి చూశాను. స్తీమూ రర్తి- దేన్ని చూసి చెప్యా ఆనుకువి ఆటూ, ఇటూ చూశాను డూరంగా మరోరాతిమిద నిలబడివుంది కనకం. ఆప్పుడే "స్నేహం చేసేసుకుంది చ్నితం. అజ్జాన్సందంటారా? నాకు మనుషుర్ని గిరుడంరాదూ. అన్నాడు రామనాథం. అల మైహంఎ కుదరకపోయినా మిగత ఒళ్ళంరా కదిరిందిండి” అన్నాను. ఆశ్చేస్స మొహంశేసి చూడటమేనేదూి. అన్నాడు, ప్ప్త్పస్తకం మూసేసి, కనకావికి థ్యాంక్స్‌చెప్పి నమస్తు న్నారు రామనా థం, అన్దాల్రా మం౦ందాయన. మనిషికూడొ జావన్నాడుకదూ... మొహం తిస్పిదేశాను.

ఆరుగురు కధకులూ-ఒక నాయిక కథ? “ఫ్లిశ్చీ తెలియాలి" అన్నాను. ఆప్పుడే ఆలకంమాట ప్పూర్తిగ చెప్పనీ- బావున్నాడు మాదిరిగా ఆనబొయ్యాను"” అంది. “వెళ్ళు అవి భలేగా ఆంటావులే. ౮్‌్ధ్యా భా” ౪ఆద్రిమరీ బాగా అంటావు. మొగాడికి మరొక మొగాణ్జ్‌ చూస్తే...” ల్‌! కొట్టటొోయ్యాను. ఎల్లానో తయాయించుగున్నాను. నాకంకె పరేళ్లు పెద్దది, ఏమిటీ కబుర్లు! నే నసవర్ననుకుంటోంది! చరచరా నడుచుకుంటూ దెళ్ళిగొయ్యాను, 0 0 0 ఉచ్చికటి పడింది నేను మా ఫస్ట్‌క్లాస్‌ కంపార్ట్‌మెంటుకి. చేరుకునే సరిక్కి చూడ్డానికెళ్ళినవారు. ఇంకొ తిరిగి రాలేదు... థర్ణుర్తుస్‌ పెష్టైదగ్గంకి వెళ్ళి చూశాను ఏమీ తోచక. “రండి, రండి” అవి ఆహ్వావించింది కనకం ॥ అక్ఞ్యామలకి ఒంట్లో బాగా లేదుట. తెల తిరుగుతోందిట, నేను రాలే నవి పడుకుంది. ఒక్కతి వుంటుంది పాపం ఆవి నేనూ దిగడిపాయ్యానుః శ్యామల్క (పెనిడెంట్‌ రాఘవయ్యగారి చెల్లెలు పి యు.సిం చదువుతోంది.” లోపలిశెళ్ళి శ్యామలకేసి చూళాను. ఆమె వయస్సు ఇరవై లోపే ననుపన్నాను. నాజూత్రైన్యు పల్చటి శరీరం ఎ ఆ నీడలో మరీపల్పగా కనిపించింది. వోణీ శరీరం డుట్టూ అంటుకువి వుంది. సరికిశీ మడశలు నడుంకింద స్ఫుటంగా కనదిడురున్నాయి. ఆశ్చ ర్యంతో గూడే పద్ద కళ్ళు భుజంపై మెచికలు తిరిగి జారుడుగా _వేల్లాడు శున్న రెండు పాయల జడంాఆిమె కూర్చుంది. పరికిచీ వోణీ సర్దు కుంది. ॥ “పీరు రామనాధం గారవి, ఉన్నవారు, బాగా చదువుకున్నవారు... గొప్ప చ్చితరారులూ అని నన్ను పరిచయం చేసింది కనకం.

148 బుచ్చిబాబు కథలు

శ్యామల నమస్కారం పెట్టింది. నిగ్గుతో బ్లైటికి చూస్తోంది.

“నా బొమ్మలు చూడంగే్కే గొన్బ చితకారుణ్ని అని ఎల్లా అన గలరు? ఆన్నాను.

అశ్రీరంగంలో నాబొమ్మ వేస్టిరిగా.”

“ఆది ఏమీ బాగాలేదు.

నేను బాగుంటేగ్యా బోమ్మ బాగుండేటందుకు. వమన్నా?”

“నేను మీ మొహాన్ని వెయ్యాలని యత్నించళేదు-ఊ)ఏక్కే శరీరం ఆకొకం.... పెన్సిల్‌ స్కెచ్‌.”

“మొహం బాగా బేదవి నాకు తెలియద౦టారా-?

కజ్యహహ, అరికాదు....అంపెలానా ఇంటి రెస్ట్‌-ా అల ప్కెనాక్క్యా వళ్చింది....కేవలం....శరీరం,...ఎల్లా చెప్పాలో తెలీదు."

శ్యామల నవ్విందాానంధ్యలో కడసారి కిరణంలా వెలిగించింది అ జేవ్వులో తళుక్కు ఆ కదలికకి కబ్ళలయ కల్పుతున్నట్లుంది.

_ _ “మెగాడికి కావల్సింది శరీరమే - నాకు తెలుసు” ఆంది కనకం,

శ్వానులఅలేచి దూరంగా వెళ్ళింది.

నంథధాషణ ధోరణి (వమాదంగా వరిణమించకుండా విషయం తప్పించేటందుకు శ్యామలవి ఆడిగాను మందేదన్నా తీనుకందా అని. గ్‌ కస్సుంచ్రి కాఫీ (కాగిత్తే తలనొవ్పిపోశుంది. రండి, మా కారేజ్‌లో శెళ్ళి కాఫీ తయారు చేనుకుందాంి అన్నాను.

అనా శ్రేన్సీ ఒద్దండి - కాసేపు పడుకుంకే అదే పోతుంది అంది శ్యామల.

టండండిలాకాఫీ చేస్తాను.

_ జదరం మా పెస్టైలోక్‌ వెళ్ళి స్విచ్‌వేస్కి హీజర్‌ మీడ కాఫీ | తయారు బేశాం. దీవం వెబుగులో కనకాన్ని చూశాను. జుట్టంతా చిందర వందరగా వుంది, శాశెట్టు చేతికింద చెమట డొగులు కవిపిస్తున్నాయి. ఓక పింత వాసన ఆవరించింది. జడలో తెల్లవెం్యడుకలు మెరుస్తున్నాయి. కొన్ని రాగివర్షంలో వున్నాయి. కంటికీంద గిట్లు కవిపించాయి---పొట్ట

ఆటగురు కథకులూ-ఒక నాయిక 149 కింద మడతలో అక్కడక్కడ కాఫీరంగు చర్మం కనబడుతోంది. శిథిల మైన ఆలయంలా వృంది కనకం = స్తంభాలు, బురుజులు, గోపురాలు మిగిలి వెనకటి వై భవాన్నిచాపే ఆలయం - ఇంక పునర్నిర్యాణానిక్‌ పనికి రాని శిథిలాలు. నాకొరకం వస్తువులు ఇష్టం. మవిషి పార్కులో నాటి పెం చిన చెట్లు మొక్కలులా ఆందంగా, వరసగా, ,కమంగా మానవ కృషి ఫలితంగా తయారైన (పకృతి నా కిష్టం లేదు ఆని ఫోటోలో ఎంత రోత పుట్టిస్తాయో, చ్నితకళలో కూడా ఆంతే. అల్లాగే-యనుషులూను.. బాగా మే5ప్‌ చేసుగువి సేషనబుల్‌గా, ఆరువికంగా కనబడే స్తీ బొమ్మగా బాగుండదు* అనలు స్తీ టొమ్ము చక్కదనానికి దుస్తులు కూడా అంత రాయమే. ఆందుకే ఓల్జుమాస్టర్స్‌, నగ్నంగా చ్చితించడావికి కిస్టపదేవారు శ్రీ మ్హూర్తివి. కనకాన్ని ఆల్లా చ్చితించే అవకాశంలేదు. ఆమె మవిషిలా జీవితంలో నలిగి మిగిలిన మవిషీ, ఆ అనుభవం అంతా ఆమె శరీరంలో వుంది. ఆ శరీరావికి శ్యామల మొహం తగిలిస్తే !

“ఎల్లుండి మేం వేరుగా కొడై 3నల్‌ వడుతున్నాం"” అన్నాను.

అదాగుంటుందా!*ి

“చాలా గొప్ప (పకృతి దృళ్యాలు. మీ రొప్తారా?”

ఎక్కడి కై నా వొప్తామ---చాలా అవుతుందా?”

“నేను చూసుకుంటాగా -- తోడుగా శ్యామలకూడా వొస్తుందే మో అన్నాను.

“పెళ్ళికాని పిల్లని పంపుతారా

*మేరున్నారుగాటొ

నవ్వింది కనకం. దోవలో విలదిడ్డ నన్ను “కొన్హ తప్పుకోండి" ఆని పక్కవించి దిగి వెళ్ళింది కొఫీ కన్నుతో, ఆమె ఇందమించ్యు నా ఆంగ ఎత్తు వుంది. అల్లా విలబెప్టి బొమ్మ గియ్యాలరవి వుంది. శ్యామల కొఫీ తాగింది.

“వీక్రట్లో ఎందుకు మా పెస్టైలొకి రాకూడదూ?”అన్నాను శ్యామ లతో.

“ఇంకొ నయం, నేవొచ్చి కూర్చున్నందుకే మా వాళ్ళు మంగిపడు

క్షై50 బుచ్చిబాబు కథలు తున్నారు” ఆంది కనకం. “నేనొచ్చి మీ పెళ్టైలో కూర్చుంటే మీవాళ్ళ కోవం తొగ్గుళుం దేమోంి ఆన్నాను. నా వద్ధవున్న (టాన్‌నిస్టక్‌ అేకియూతెచ్చి శ్యామల కిచ్చాశు, “కొస కాలక్షేపం - వుండనివ్వండిలి ఆన్నాను. ఆమె తీసుకో వొలో కూడడో తెలియక తీటపటాయిస్తుంయే, కనకం దాన్ని తీనుకున్మి అది మోగే యత్నం చేహైంది. ఎల్లా చెయ్యాలో చెప్పాను. తిరుచిరపర్లి శేడియో కేర్చదం, ఇపైళిట్టు నంగీకం వొస్తోంది. ఇంకలో జనం రావడం సాగించారు. ॥ “ధ్యాంక్స్‌” ఆంది శ్యామల, నేనునా పెప్టైలోకి వెళ్ళిపొయ్యామ, మర్నాడు పగలల్లా ఠర్షక్షాస్‌ పెప్టైలో గడిపాను. నన్నెవ్వరూ మందహాసంతో ఆహ్వానించి వలకరించేము. కనక౦ లేచి తన సీటు ఇచ్చింది. (టాన్‌ సిస్టర్‌ పెట్టింది. దాన్ని మోగించవద్ధన్నారు, చెట్టిగార్కు రక్షితలాల్‌, నా యిష్టం నే 'పెట్టుగుంటానంవి కనకం. కాసేపు వాదించు కున్నారు. ధనంజ యంగారి (పార్టనకది అంతరాయంట. మాకీ ఆరవగోల వద్దన్నాడు. పద్మనాభం, రనంజయం దగ్గుతున్నారు. ఆమన ఒంట్లో గాగా లేదట, నాగభూషణం మందు ఇస్తానంపే ఒద్దన్నాడు.

“కాసేపు కాలక్షేపం అవుతుంది. శేకియూ పెట్టండి" అన్నాడు ధనంజ నం నవ్వుతూ, పెద్దాయన -- గడ్తం నెరినింది---ళలవి తెల్ల వెర్యడుకలు కొడల్లా వేల్లాదుతున్నాయి.

“మందులతోకాక్క ఈ రేడియో గొడవతో కూడా ఆయన్ని చంపు తారా?” ఆవి చౌదరి పశ్నించాడు.. దానిమీద వాదం రేగింది, = రెండు పక్షాలయ్యారు జనం, |

“ఇది ఫస్టుక్షాస్‌లో వారి రేడి చూ అనేగారిమీ బెంగ---ఎవరిచ్చార్నో వారు ఇక్కడే ఉన్నారు--మనతో కరిసే (పయాణం చేస్తున్నారు. ఇంక నరా!” ఆంది కనకిం, జనం మౌనంలో పద్ధారు. కనకం రేడియోని,

ఆరుగురు కథకులూ-ఓఒక నాయిక క్షే నాగభూషణంగారబ్బాయి “రవి* కిచ్చి ధినంజయంగా రొక్కరూ వినే లాగు ఆయన దగ్గర కూర్చుని పెట్టమని తనూ వెళ్ళి ఆయన పక్కన కూర్చుంది.

“ఇదిగో మామయ్యంాహాయిగా పెట్టుగో రేడియో. రవి “పెడతాడు.”

“*ఎంతకుంచిడానివి కనకం. ఈ పెష్టెలో (పతివాడ నన్ను తాతయ్యా అంటున్నారు. మున్దుగా మాపయ్యూ అని పిలివింది నువ్వైక్యం దానివే” ఆంటూ ధనంజయం టోసిగా నవ్వుతున్నాడు. నేను శ్యామల శేసి చూస్తూ కూర్చున్నాను. ఎవ్వడూ. తనశేసి చూడకుండా. నాకేసి చూడటం గశసించాను. ఆమె చూపుకోనం ఆ పెళ్టులో గొడవంతా భరిస్తూ కూర్చోగలను. క్యామలలో నన్నాకర్షించింది ఆమాయకత్వం. ఆమె దగ్గరగా కూర్చుంటే ర్రైర్యంగ్యా ఆక్యోగకరంగా ఉన్నట్లు అనిపిస్తుంది టనిడెంట్‌ రాఘవయ్యగారి పరిచయం౦సొంద్వి 'కబుర్లుచెప్పి, వారుకూడా కొదై కనాల్‌కి వచ్చే ఏర్పాటు చేశాను. "

దిండిగిల్‌లో మేం ౬ షోయ్యాంటూరిస్టు పెస్టైలు తెండూూ మర వెళ్ళే ప్యాసింజర్‌ మైన్‌కి తెగిల్యారు. కగకాన్ని మీదా రావాలవి (బతి మిలాడాను. ఒప్పుకుంది. కొడై కనాల్‌కి చేరుకున్నాం టాక్సీలో. " రెండు గదుల కాశేజ్‌ పుచ్చుకున్నాం. అక్కడ తటస్టపడిన స్నేపాతుడితో రాఘ వయ్యగారు వెళ్ళారు, నేగు వారి భార్య, చెల్లెలు శ్యామలా కనకం దృళ్యాలు చూస్తూగడిపాం ఆ రోజు,

సాయంతం నాలుగ్లె౦ది. కోఠర్స్‌వాక్‌ అనే చోటికి చేరుకునేట ప్పటికిం ఆక్కూడనుంచిచూ స్తే చుట్టూ ఆద్భువమైన దృళ్యం కనదిడు ముంపా చాలా ఎ_శ్రైనచెట్లు, ఊదారంగు వూడలు, చెట్టకొమ్ములు మేఘాల మధ్య ఇరుక్కున్నాయి... నాందర్యం భరించలేక (పకృతికన్య కన్నీరు కొరుస్తున్నట్లు అక్కడ సన్నటి జలపహాతం--ఏడవృగ్దు - అన్నట్లు అడ్డు కనే ఎరరాతి బుడల్కు ఆకుపచ్చ చీర విప్పేసి ఎండ డేసినట్లు పచ్చవి గడ్డి బయలు దూరంగా ముద్ధకోసం. దిగ్గరికి జరిగన కొండశలరాలు

శ52 మిచ్చిబాలు కథలు 'అనేనింక్ష నడవరేము బాబూఎజఇక్కడ రెస్టు తీసుకుంటాను, మీరు తిరిగి రండి” అంది రాఘవయ్యభార్య సుందరం.

“జలపొతం చూద్దామా?” ఆంది శ్యామల. కనకం ముందు నడు స్తోంది. ఆమె వెనక శ్యామల, ఆకుపచ్చరంగు చలికోటు వేసుకుని. కోటు కింద లంగా గూడ కట్టులా కనబడుతోంది, జడపాయిలు కోటులో ఉండి పోయి, వాట్డ్‌ హైయిర్‌లా కనదిడుతోంది తల, కోడై లోకొన్న ఆ కోటు ఆమెకీ కాస్సఒదులైందిలామరీ సన్నగా కనదిడుతూంది. రాతిబండమేద కూర్చుంది. ఆమె మొహం ఆయానంతో ఎ్యరబడింది. చెమట నుదుటిమీద హోరంలా అనుకుంది. కోటు తీపేపింది. ౦౦గు రంగు పూల డిడ్టైమ జాకెట్టు అడ్డచారల వోణీి--శ్యామల ఆ చెట్లల్లో రాళ్ళల్లో కలిసిపోయింది. మనిషిలేఏ పకృతికిసాణంలేదు శ్యామల చల్లటి చూపులతో, వెండి వెలుగుత్కో మృదువైన వడుం ఒంపులో జిగిబిగి జడలో ఆ దృశ్యానికి పరిపూర్ణత సమకూరింది.

నేనామె బొమ్మ గియ్యలేకపోతున్నాను. కావల్పిన ఏక్యాగత రావ డంలేదు. మరోస్టలంనుండి వేద్దామని కొంచెం పక్కకి జరిగాను. అక్కడ మొక్కలు గుబురుగా ఉన్నాయి... వాటిని పెంకుతో తవ్వి, లొలిగించే యత్నంలో ఏదో ముళ్లుగిగి మూడోవేలు మధ్య రక్తం కారుతూంది. ముల్లు లాగేశాను.

“కట్టు కట్టుకోరు?” ఆవి దగ్గరగా వచ్చింది శ్యామల.

“చిన్నది. ఫరవాలేదు, రునూలుందిగాగ్‌ అవి చేతిగుడ్డ మడిచి వేలుకి నొక్కాను.

“కనకం ఏదీ!” ఆంది ఆమె,

“అల్లా ముందుకి వెళ్ళుంటుందో ఆన్నాను.

“కాపేపు వ్నిశాంతి---లొడ లొడా వాగుతూంటుంది. ఆవిగో బొమ్మ వేశారుటగా?”” ఆంది శ్యామల.

“ఆవును. ఏదో 'ప్కెచ్‌లాంటిడి. వూరికే శరీరం ఒక ఏంగల్‌లో ఎల్లాఉంటుందో స్టడీ చెయ్యాలవి....””

అస్సి క్రావిడ్రంటె ఇష్టంక చూ?”

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నాయిక శే

“అర్జిప్ట కళ్ళతో చూస్తాను, ఆంతే. ఆందులో ఏ ఉ (డేకిమూ లేదు.

అనాాక్రు చెప్పకండి---కనకం నృ్త్రిలో మనిషిట. ఆమె ౬4 బ౬డిలో వస్తుందని తెలిస్తే మా అన్నయ్య రాకనే పోసు. డబ్బుకోసం ఏదన్నాచేస్తుంది.”

“నన్నింతవరకూకావీ అడగలేదు. ఆమె ఏ వృ త్రిచేస్తే నాకేంపని. శృ్యుభంగా ఉంటుంది. 'ప్వేచ్ళగా, చలాకీగా మాట్లాడుతుంది. నాకంటె, పడేళ్ళు పెద్దది. మా ఇద్దరిమధ్య నుప్వు వూహించిన స్నేహం లేదంకే నమ్ముతావా శ్యామలా”

“టాన్‌ సిస్టర్‌ ఇచ్చారుగా.”

౪ట్ళై కంపార్ట్‌ మెంట్‌లో కొలక్షేపంకోసం ఇచ్చింది” ఆమె దిగ్గరగా వచ్చింది. సూర్కుడు దిగిపోతూ ఎర కిరణంతో ఆమె బుగ్గస్పృళించాడు. చిరు వెం్యడుకలు బంగారు తీగెలుగా కళ్ళమేదికి జార్కి వాటి సీగలు మెడ కిందికి సాగుతున్నాయి. షమిటిగాలికి తొలిగింది. స్టనాలమధ్య విడినచోట లేతగా సీడ వడింది.

“రూడొచ్చా శొమ్మం”

“*సాధారణంగా మవిషికంబె బౌమ్మ బాగుంటుంది, నువ్వు నీ టౌమ్ముకం'ట బాగుంటావుగి

మోకాలుమీద తన గడ్డం ఆనించి కళ్ళల్లోకి చూస్తోంది. పల్చటి మనిషి, కాడలాంటి. వేళ్ళు--బొమ్మకి బాగుండవు--కాన్మి నాలో తృష్ణ బైలు దేరింది. ఆను గట్టిగా దగ్గరకు తీనుకువ్మి కౌగలించుకున్నాను. పిడిచేసి పక్కకి తిప్పేశాను, నా మొహాన్ని. రుమాలుతో కళ్ళంట కారే సీళ్ళవి తుడుచుకున్నాను. భరించరావి ఆనుభూతికి ఆ (పయత్నంగా

విష్యపొచ్చింది.

అనే వింక నీ బొమ్మ ఎప్పుడూ వెయ్యలేను. ఇద్దరం మనుషులుగా ఐపొయ్యాము.” నా (కౌపింగ్‌లో వేళ్ళు పెట్టి కదుపుతోంది శ్యామల,

“మీరు నన్ను (పేమిస్తున్నారా*ో 20)

వ! బజుచ్చది దు కథలు

అ౪సమాధానం చెప్పే అర్హ లేదు నాకు” ఆన్నాను.

ళస్స్స్వే చెన్నగాగొ ఆంది శ్యామల.

ఆమె మాట్లాడే ఎవకాశంళలేదు. కనకం వచ్చేసింది. తను ఆ కింద రాళ్ళమధ్య నీళ్ళలో మొహం కడుక్కుందిట. చల్లగా స్వేచ్చగా ఆనం దించిందిట,

“టై మాదిరిగానే..." ఆవి ముగించింది.

“ఏమిటా మాటలు?

ఉత్త ప్పేమన్నాను? ఈడు జోవైన మ్‌రిస్టదా పిచ్చగా, హోయిగా ఉన్నారన్నాను.

అఆ్రల్లాంటి వాగుడు ఎప్పుడూ వాగకు, నేను చదువు కున్న దాన్ని అందులో నువ్వా అనడం---?”

“సువ్వా అంపి?)వయస్సులో "పెద్దదాన్ని తమాషాకంటబ తిప్పాా

చ ళల

ఏమండి. రామనాథంగారూ మీరు చెప్పంది

శ్యామల ముందు నడుస్తోంది. ఆమె వెనకాల కనకం నడుస్తోంది. పశ్చిమ ఆకాశంలో కాస చెరిగిని కంకుము బొద్టులాగా, ఎరుపుమిగిలినాా చెట్లసీడలమధ్య చీకటి నాలుకలు జాసోంది. కనకం శ్మామలవి గట్టిగా కాగలించుకుంది. ముద్దు "పెట్టుకుంటోంది.

“వ ర్‌పిల్లం నువ్వంకే ఎంతి ఇష్టమో నువ్వెరగవు.”

“మొగాళ్ళంబె ఇష్టం సీప.”"

మొగాళ్ళపిన్లై ఇష్టంగా ఉండాలి అడది... వాళ్ళు దిగులుగ్యా ఒంటిగ్యా చెంగగా ఉంటారు. వోదిర్చు కావాలి. నాకు చాలా అనుభవం ఉందు ఆ నోదాద్పుఇస్తే పసిపిల్లల ఒఫ్మేసదుకొవి జోకట్రమంటారు.

జ్‌ గాలా శ |

వాళ్ళ కిష్టమైన ఆడాళ్ళంపె మరీ ఇషం నాజటటాడరాి”

టం. లు

శ్మామల్క ఆమె చెంపమీద కొట్టింది. కనకం పక్కకి తిరిగి ఏడ్చే సోంది. నాకు భయమేసింది. ఏం చెయ్యాలో తెలియలేదు.

“చదువుకున్నదావివిి అట్లా చెయ్యొచ్చా శ్యామలా[ొ

శ్యామల కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. కనకంవచ్చి, ఆమె మొహాన్ని తెగ కొంగుతో తుడుస్తోంది.

ఆరుగురు కధకులూ-ఒక నాయిక కేక్‌

“మళ్ళాకొట్టు--ఇదిగో చెంప. కొడితే ముద్దు పెట్టు కొన్నట్లుగా ఉంది.” దాంతో శ్యామల్య వెరిగా నవ్వేసింది. నిలిచిన ఏడ్పు, వీడిన కోపమూ ఎగిరివచ్చే అప్యాయితా ఆమె మొహంలో నూతన వికాసాన్ని తెచ్చాయి. చీకటిని ఎవరో వెలిగించి నబ్లంది. నుందరం మా ఎదురుగా వచ్చి, తొందరగార౦డ్కి వెడదాం ఆంటోంది. వెనక్కి. తిరిగి ఇంటికి చేరుకునేటప్పటికి ఎనిమిదై ంది.

ఆ రాతి నాకు వి,దపట్టలేదు. రాఘపయ్యగారు నుండు నా పక్క గదిలో వరున్నారు. వాంపక్కన్క నుందరం, శ్యామల, మద్య హాలులో కసకం పరుంద్‌. నేను మండువా ముందు గదిలో వేసుకున్నాను. బై దికొచ్చి చెట్టుకింద కూర్చువి ఆకాళంకేసి చూస్తున్నాను, దట్టంగా మేఘాలు ఆల్లు కున్నాయి. తీక్షణంగా చూ ప్తేతిప్ప, వాటిమధ్య మెరిపే నక్షతాలు కనదిడ టంలేదు. (పకృతి అదృష్టవంతురాలు, భూమి విద పోతున్నప్పుడు అకాశం కాపలాకొస్తూ ఒక కంట కనిపెడుతూ ఉంటుంది. కనకాన్ని గురించీ ఆలోచనలు. ఆమె ఆ వృత్తిలోదవి నాకూ ఏడో అనుమానం ఉంటూనే వచ్చింది. ఆ వృత్తివి గొరించి చదివాను. వారూ వీరూ చెప్పగా ప్‌న్నాను. పృత్తులన్నింటిలోకీ ఆతీ పురాతనమైందిటి. ఆచ లేకంశే వివాహం అనే సంస్థ ప్టిరంగా వీలబడదట.పొళ్చాత్యు దేశాలలో కొందరు శ్రీలు కళాకారుల మోడల్పొగాఉండే వృత్తి సాగించి, జీవనం గడుపు కుంటారుట. కనకంలాంటి స్త్రీలు, ఇట్లా ఎంకుకు గడపహాడదు? మన సంఘంలో ఇతిరులకి నంతోషాన్ని, వినోదాన్ని కర్వించే ఏ వృ్ధిపట్లా గౌరవంచేదు. నాబకంలో వేషంవేసే ఆడవానికట్ల గొరవంలేదు. అర్జిస్టు మోడలూ ఆంతే ౨ఆపుడుంది. వీరందరూ ఇతరులకి వినోదం కల్పించగత కోనం _శరపదేవారే. ఉద్యోగండేసే క్రీకి పెండ్లి కావడంలేదు... అది కూడ షీదో విధంగా పదిమందిలోకివళ్ని, కమంచడ మే. ఆవతుంది. నాలుగు గోడలమధ్యంానాలుగు నుంచంకోళ్ళమధ్య గడవాలి. ఆవలు ఎవరూ సంతోషంగా ఉండటం హర్షిందము సమాజం. ఈ [పయాణంలో సమాజంలేడదు. ధిర్త్‌ క్లాస్‌ పెట్టి నియమాలను పొ టించడంతప్ప్క వ్యక్తిగత్‌ మైన పేచీలుతప్ప్క వియమాలులేవు.. కాసేపు స్పేచ్చ, ఎవరు ఎవరేం

క్షేనగ్ర బుచ్చిబాబు కథలు చేసింద్కి ఎవరికీ ఆక్కంర్లేదు---దావివల్ల వారిచేతి డబ్బు వడకుండా ఉండ డంతప్ప. లేచి హాల్లో కెణ్యాను. చీకటిగాఉంది. కనకం ఒక నల్ల ముద్దలా బ్లాంకెంట్‌ కప్పుకుని ఉంది. ఆమె నడుంపైన చెయ్యివేవి కదిపాను. ఆమెస్టనాలు మోచేతికి తగాలాయి. చెయ్యి నా పీక మీదవేసి చివాలున వొక్క తోపు తోసింది. వెనక్కిపడ్డాను. లేచి కూర్చుంది.

“ఎవరదీ?” బ్యాటరీలైట్‌ మొహంమీద వేసింది.

“మీరా రాఘవయ్యనుకున్నాను.? ఆశ్చర్యవడ్డాను. మన సెల్లాగో ఆయింది. లేచి వరండాలో కొచ్చేళాను. వెనకాలే వచ్చింది.

“మీరై శే ఫరవాలేదులెండి. ఎవ్వరితో ఆనమాకండి. విన్నర్శాతి, రాఘవయ్య వచ్చాడు. మీద చెయ్యివేపి కదిపాడు. నేనండీ, కనకాన్ని--- సుందరం అనుకున్నారా -- భలేవారే---అన్నాను. సిగ్గుపడి వెళ్ళి పోయ్యాడు.”

“నువ్వు చనువుగా ఉండబశే రాఘవయ్య ఆట్లా చేసుంటాడు. ఆయనకేం బాగా ఉన్నవాడు, ఎందుకట్లా తో సెయ్యడం?”

కి నకావికి కోపం వచ్చినట్లుంది.

“డబ్బు కావల్సి వచ్చిన రోజుల్లో నేను అందరినీ భరించాను ఇప్పుడు నేనల్లా భరించవల్పిన ఆవనరంళేదు.*

అఇప్పుడేం కావాలి?”

౪ పషెంక్ర”

నేను మెల్లగా నవ్వేశాను.

“ఏం చేసుకోకూడదా? నాకూ, ఇల్లూ, పిల్లలూ కొవాలని ఉండదా పాపం”

“పిల్లలా. _

కనకం ఏడుస్తోంది. ఓదారుస్తూ కవ్నీటివి తుడుస్తున్నాను. మత్రిగా గుండంగా, భుజం తిగిలింది. జూట్టు విమురుతున్నాను. 'ముహం నావైపు తిప్పి నడుం దగ్గరకి లాక్కున్నామ.

౪ఆ'పేం పనులు. విడిచెయ్యండి. పెంక్షి చేసుకుంటారా?

“ఏదీ కోరకుండా ఈ క్షణం ఇల్లా కలిసి ఉండకూడమూ?”

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నాయిక శం “ఫెరా ఈ మాటలంటున్నది? మీకు శ్యామల కావాలి. ఆమెకి మీరంపే పంచపాణాలూను. మీ రిరువురూ స్నేహంగా, ఆనందంగా వుండి, ఒక ఇంటివాళ్ళమితే, చూసి మురిసిపోదామనే ఈ పయాశానికి వపష్పుకున్నాను”ొ కనకం ఏడుస్తోంది. ఎందుక? నా కర్థంకాదు. అమె దూరమైన కొద్దీ తృష్ట పెరుగుతోంది. “శ్యామలని దూరంగాాఊ హలో తల్బుకువి పేమించాలి” దగ్గరికి లాక్కున్నాను, “ఏం మొగళ్ళబ్చాగి అని తోపేసి లోవికివెళ్ళి తలుపు గడియ వేసింది. ఆ మర్నాడు మధురకి [పయాణమయ్యాం. 0 0 0 “*ఆంతవరకూ ఏమెందో దిండిగల్‌ లో చూఠర్త్‌ క్లాస్‌ పెర్చాలోకొచ్చింది కనకం. నా ముందుసీట్లో ఉంటున్న శ్యామలరావు మరో *%బులోకి ఫిరా యించాడు. ఆ స్పానం ఆమంచింది మధ్య మధ్య ఆ వెనక 'పెచ్టైలోకి వెళ్ళి అక్కడనుండీ బిసె,ట్పు, యాపిల్స్‌ తీసకొచ్చి తినేది. నాకది గిట్టదు. అనలు మా 'పెష్టైలో వాళ్లైవ్వరికీ గిట్టదు. “వాదరిగాదా ఇందండిలా”" ఆవి బిస్కైట్సు ఇవ్వటోయిందిం “నా కిష్టంలేదు” మొహం తిప్పేసి పృతిక చదువుకుంటున్నాను, “*ప్ప్మతికలో విశేషాలు చెప్తారా 2” ళప్టీ కర్టంకొవులే.” అప్బైవార్ని తీశకరాచే చేం ?౯ అఫ్సీ కెంకు? చచ్చింది గనుక” అన్నాను కసిగా. ॥ “ఆయ్యోపాపం.” తనకి కావల్సిన పడార్జాలన్నీ విళలలయ్యతో మెల్లిగా చప్పి చేయించు కునేది. “స్నానంచేసి కొన మరుగున కట్టుకోవచ్చుగా బట్ట. మా ఆందరి ముందూ సాగిస్తుంది ఆ తెతింగం. దిగి ఊళ్యోకెళ్ళాలంక్కే తను ముస్తా దయ్యేసరికి ఆలస్యం ఆవిడం మామూరే. ఇది ఛాలక్క పక్కా 'పెసైలో

ల! బుచ్చిబొము కథలు ఒకర్ని ఈ సెస్టైలోకి తెచ్చి కబుర్లు సాగిస్తుంది. నే కూర్చున్నవై పు కిటికీ తలుపువేస్తే తను తెరున్తుంది

“*మంచిగాలి-చక్కటి పొలాలు ఆటు చూడండి చౌదరిగారూ.”'

అనా తలకాయ ర్లైలుబొగ్గు నుస్తి దుమ్ము = తలుష్పమయిభీ అన్నాను.

కష్పీస్సేదకి రాకుండొ ఆటు గుడ్డకుట్టనా లగి

“త్రియ్యడావికి వీల్లేదు” అని గర్హించాను.

“ఎందుకు వీల్లేదు? ఆనలు మీరంతా ఇల్లా ఎందుకొచ్చినట్లులా నాలుగూ చూడ్డానికేగా. మీ కభ్యంతరం లేకపోతే మీ వేపుకొచ్చి కిటికీ ముందు కూర్చుంటా. ఆ దుమ్మంతా నామీదే పడుతుంది అని అనడం ఏమిటి తెనొచ్చి నొ ఫక్కున కూర్చోడం ఏమిటి రెండూ ఒకసారే జరి గాయి,

. “వీల్లేదుంనేను దాచుషవి వరుంటాను"”' అన్నాను.

ఆమె కూర్చోకుండా ముందుకు జరిగి, బిగించి కూగ్సువి తలుపు మూసేకాసు.

తిలుపు తీసివుంచే హక్కు ఆమెకందని, ఆమె పక్షం వాదించ సాగార్కు శ్యామలరావ్యు రక్షిశలాల్‌్క్‌ అక్ష్మణమూ ర్తి, మూపేపే హక్కు నాకూ ఉందని రాఘపయ్యణ, నొగభాషజిం్య చెట్టిగారు- రెండు పళ్లిలై, (పాఠమిక హక్కులని గురిచి ఘర్షణ సాగింది కందు గంటలు రైలు విల్చింది మధుర చేరుకున్నాం. పదింటికే భోజనాలుచేస్క, దిగ్సులో ఊళ్ళోకి బమలుచేరాం. ఫస్టుక్షాస్‌లో కృష్ణమూర్తి మరుత చర్మిత చెప్పడం మొద లట్టాడు, సదవ శతాబ్దంలో చోళులు పాండ్య రాజ్యాన్ని గలుచుకున్నారుట నామక పాలకుల కొలంబో పాఎడ్యరాజ్యం వ.హాదశ ఆనుళవించిందట. విశ్వనాథ నారొంకుడు మధురవి కట్టించాడుట. రాణీ మంగమ్మ వె భవం గురించి చపూ.టే కనకం తనే రాణీ ఆయినట్లు గర్వంగా చూసింది ఆది మీనాక్షి ఆలయఎ. వెనకటి ఆలయాన్ని 13105కో దలిక్‌కాపూర్‌ ధ్హంనం చేశాడు. 1ఏ60లే విశ్వనాథ నొయకుడు కొత్త ఆలయాన్ని (పారంభలీం

ఆరుగురు కథికులూ-ఒక నాయిక కేక9

వాడు. ఆది నూటఇరవైయేళ్ళ తర్వాత ప్పూర్హయింది. పన్నెండు మిలి మన్ష రూపాయలు ఖర్చయిందిట.

ఆలయం వైశాల్యం. శిల్చాలు చూస్తే ఇది చాలా కొద్ది మొత్తమే అషుకోవచ్చు. ముప్పైమూడు మిలియన్ల శిల్పాలు, (ప్రతిమలు ఉన్నాయి మీనాక్షి ఆలయంలో, వెయ్యి న్తంభాల మంటపంచూస్తి నంగితం పాడే స్టంభాల దగ్గరకొచ్చాం. ఉచెవ దగ్గరగా పెష్టండి-నాదం విందురుగాపో ఆవి కనకం నా చెవి స్తంభాన కొవించింది. ఆదొకలా చూసింది

“ఎంత బాగుంద౦కీ--ఇక్కాడే. ఉండిపోవాలనుంది. నా జన్మ తిరించింది.. అంటోంది. తిరువాత తిరునుల నాయక్‌ మహల్‌ చూశాం. హిందూ ముస్లిమ్‌ గాతిక్‌ సంరపదాయాల వాస్తు శిల్ప నముదాయంట ఆ మహర్‌, నాకంత వచ్చరలేదు. దాన్నిండా గబ్బిలాలు పావురాల రెట్టలు, ఆఫీసులు డవాలి ఐంటోతులు నల్తరోటు ప్లీగర్డు గుమస్తాలూ. తిరుగు తున్నారు. వాళ్ళందర్నీ ఐయటికి తిరిమివేస్తే ఆది బాగుంటుందేమో చూస్తేక'వి చెప్పలేము.

ఆలగరీ కోవిలవైళ్యాం. కొందరం ఫ్ట్‌ైస్‌ బృ౦దంవారమండి విడిపోవాలసిం ఏృషిల్‌ మాసంలో మీవాక్షి సుంది రశ్వరుల కళ్యాణం మధు రలో జరుప్పతారుట. మీనాక్షి సోదరుడు ఆలగర్‌.

"పెండ్రయిన మర్నాడువచ్చి; చీకాకుపడ్డ ఉదంతం. చెప్పాడు లక్ష్యణమూర్తి నా కక్కాడీ శల్చాలు నచ్చాయ. వెనక పెద్దదా .డ్క దిగు పవ చెట్లు, చన్లటి పీడలు, పరిశుభమైన స్టలం. నొ ఒళ్ళు తల తిరుగు ఉన్నాయి. వాంచెయింది, ఆ రాయిమీద పడుకున్నాను, జ్వరం తగలింది. తల నెప్పి, కళ్ళు మూతలుపడుతున్నాయి. లేవలే: పొయ్యాను, మా వాళ్ళి వరూ కవివించటంలేదు. కీవిలలోక వెళ్ళలేకపొయ్యాను. ఆటు వెళ్ళే కరాడివి కేకేసి ఆలయంలో పెద్దల్ని పిలవమన్నాను.. పరుగత్తుకుంటూ వచ్చింద కనకం. నా స్టితిచూసి ఆశ్చర్యపడింది.

“ఏపటిల్లాగయ్యారు 1”

“జ్వరం కొటోలు."'

“నేనే కారణం. రైలు కిటికీ తెరిచాను. ఆ దొగ్గు, దుమ్ము మీకు

160 దుచ్చినాబు కధలు వడలేదో ఆంది కనకం. జాలేపింది. జటాాందిండి. పిలిచింది. మెల్లిగా బిండిలో 'కెక్కించారు. హోన్చిటల్‌కీ వెళ్ళాం అక్కడి డొక్టర్లు పరీక్షించి మందిచ్చారు మూడు గుటం కొక మోతాదు పుచ్చుకోమన్నారు. తిన్నగా స్టేషన్‌ కెళ్ళి ప్లాట్‌ఫారం అవతల నిలబడ్‌న పెచ్హైలోగి చేరుకున్నాం. పక్కనర్త్హి, పడుకోబెట్టి ఒక మోతాదు మందిచ్చింది. సాయంతం ఆనైంది ల్‌ు బు నా చీకట్‌పడుతోంది, “ఇక్కడ దీపాలులేవు, ఆ ఫస్ట్‌క్లాస్‌ పెష్టలో పరుంటారా? కొస కాఫీకూడా కలుపుతాను.” ఆక్కడే చస్తాను” “ఏం మ్యాటలండపి, నే ఉండగా అంతపవి జరగవిన్తానూ.ొ పక్క పెష్టైలో కెళ్ళి కాఫీ తెచ్చింది. జ్వరం దినవారుతోంది. కాన శేలికగావుంది. ఆమె చేతితో సా నుదురురాస్రోంది. “వ ్రదపొండీన ఆమె చెయ్యినా చేతికింద షమడింపె. చెయ్యి చల్లగా ఉంది.నా మొహాన కొపేపు తిప్పాను. తమ లాగెయ్యవోయింది. అమె మెడచుట్టూ చేతులుపెళ్టీ నా వక్షంటిదికి లాహి్యంన్నాను. ఇటాగయితే జ్పరం తగ్గేచట్లా చౌదరిగాదాై”. అన్నది. ఇంకా ళు శ లా దగ్గరికి లాష్య్కాన్నాను. తప్పించుకుని, దూరంగా వెళ్ళి కూర్చుంది. “న్స్‌ ఆవిడ్‌ జ్జ ప్రషాస్తుందా పాపంటొ అన్నది కిటికీ మూనీంది. పెజ్టైలో జనంవచ్చే ఆలజడయింది. “కిటికీ తియ్యి. చల్లగాలిరావ-ఆఅవిగో నక్ష్శతాలు” అన్నాను. నిద పకేసింది, యి 0 0 మండపం ప్టేషన్‌ మండి, పొంబిన్‌ స్టేషన్‌ వరకూ మధ్య నమ్ముదం వుంది. ఆ నమ్ముదంమేదుగావంతెనవుంది. ఆ వంతెనమిదుగా వెడుతుంది రైలు, రామనాధం ఆదృశ్యం పెన్సిల్‌ చ్యితంగా గీస్తున్నాడు. హేమలతవ్నిద పోతోంది. కనకం టేలీవిజోకొడుతుంది. కృష్ణమూర్తి దృశ్యంచూస్తున్నాడు* లా అవాని బాత ఈం

ఆరుగురు కథకలూ-ఒక నాయిక 161 నన్నెక్కువగా ఆకర్షించింది ఆ సమ్ముదంమీదుగా వ్లైలు వెళ్ళడమే. ఆందులో భయమూ ఆనందమూ వున్నాయి. సింంరంగు ఆలన్వు పెద్ద పెద్ద రాతిఐండలచుక్టూ కవ్విస్తూ తిరుగుతాయి. వాటిమద తెల్లటి నురుగు కికటంలా ఆలుముకొవి వుంటుంది. ఒక్కొక్క కెరటం, ఒక్కొక్క కావ్యఎ-సౌందర్యంగా వృండటంతప్ప కీశే సందేశం ఇవ్వదు. రాతిదిండ మీవ నురుగు ఎ”రిన శబ్దంలో ఐకలయ్య (కమం వున్నాయి. పాటుపోట్లు ఒక నృశ్యం-అనంత సౌందర్య ఆంటే ఆదేననుకుంటా.

రామేశ్వరం స్టేషన్‌ హోటల్‌లో దిగాంమేం. ఫ్ష్‌ర్తస్‌ వయాణీ కులు పేశే చెల్న్‌టీళో బసచేసి వంటలు వొండుకున్నారు. బ్రీకామనాధ స్వామి ఆలయం దర్శించేముండు సమ్ముద స్నానం చేశాం. సమ్ముదం వొర్తున ఇపకలో ఇట్ల ఆకులు, ఎవ్యరపూలు తుట్టలు త్యులుగా రాలి, సిటివి ఊదారంగుతో కప్పివేస్తాయిం ॥ ఉభయసపెస్టైల (వయౌజీకులం. రామనాథస్వామి ఆలయంలో కలునుపన్నాం. నాలుగువేల ఆడుగుల పాకారాలు-గ్యాలకీలకింద్య రెండు వైపులా విడిపోతాయి. ఆనేక మూలలనుండి సన్నటి వెలుగువడి గవాలవి ఏంత వింత రంగులతో పింప్పుకుంది. కనకం ధనంజయాన్ని నడిపించు కుంటూ. వస్తోంది. ఆయన ఆయాసపడురున్నాడు. నడవలేక పోతున్నాడు. డగ్గుకున్నాడు. చేతిలో కర పూగిపోతోంది. స్నానాలుడేస్తూ బష్ట్రలుతడిసి నాయి

*ఆయన ఇట్లా స్నానాలుచేసి తడవడం మంచిదికాదు.” ఆన్నాను.

“నేహ ఆడే చెప్పుకున్నాను. వినడంలేదు మదుకూదనం”. అంది కనకం.

అశేనిక్కూడ.. వారీ ఆంట్కే ఎంతో పుఎ్యం” అన్నాడు ధనం జయం దగ్గి ఆపుకుంటూ.

“న్విరిబాంటి మాటలంప్కే తీసుకెళి సేషన్‌లోదించేసా మావయాలి”

ల ₹బ న థ్‌

ఆంది కనక౦.

కేర2 బుచ్చిబాబు కధలు ఈలోగా మా ఆవిడ హేమలత, ఇందిర ఆమెభర్ధ కృష్ణ మూరి వచ్చారు.

చచుమ్మల్ని ఏమీ చూడవియ్యదలుచుకోలేదా?”. అంది హేమలత

కనకంతో,. “నేనేం చేశాను ?

“నువ్వేం చెయ్యడంలేదు? కాపరం మా పెన్టైళో పడక్క నర సొలూ మాపెన్పైలో.5

“మీ ఆయనతో ఆడలేదుగా నరసాలు.!?

“ఆదొక్క కే మిగిలింది."

“ఆంత భయమైతే మొగుజణ్ని కొంగుకి. ముచేనుకోలేక పొయ్యారూ ఖం

“*నీకంశ్సీ మొగుడంటూ ఆక్కర్షేదు.!

ఊరకోమని హేమలతకి నంజ్జచేశాను. దగ్గుతోధనంజ యం న్తంధం_ పక్కన 'మెట్టసీద వాలిపొయ్యాడు, కనకం ఆయన్ని లేవకిని కూర్చో బెట్టింది, మళ్ళా అందుకుంది.

కనాఖర్య-ఎవరూ చేసుకుంటాననడొంచేదు.. ఊం అంపేమామయ్య గార్ని ఇవ్వుడు చేసుకుంటాను” అంది కనకం. ధనంజయంశేని చూస్తూ ఇందిర నవ్వేసింది.

“ఆయన ఈ యాత పూదర్తిచెయ్యడం ఇష్టంలేదా? ఈలోగా మెట్టుమీద బేబీ జారి దొర్లిపడటం, కనకం దాన్ని పట్టుకోడం, ఆ పట్టు కోడంలో ధనంజయంగారి మెడకింద పట్టు వది౭ంయ్యడం, ఆయన తల మెట్టుకి తగిలి చెబ్బతగలడం, అన్నీ క్షణంలో జరిగాయి. నేను హేమ లతా గంతేన బేబీని తీసుకున్నాం. గుక్క "పెట్టి ఏడుసోంది-కావి ఏ దెబ్బా తగలలేదు. ధనంజయం నెప్రికి చిన్నగాయం తగిలి, ర్క్తం వస్తోంది, కృష్ణమూర్తి కట్టుకట్టాడు.

ళో వార్రిన్సి 'స్రేషన్‌కి తీనుకు వెళ్ళండిని అన్నాడు కృష్ణమూర్తి,

నే వెళ్ళను. అన్ని స్నానాలు పూరికావాలి. చస్తే ఇక్కడే చప్తాను”

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నొయిక 163 “నా మాట వినండి. మీరీ స్థితిలో స్నానాలు చెయ్యటాడదు. మ్‌ పెప్టైలో చాక్టర్‌ నాగ హాషణంగా రున్నారుగా. మందు తీసుకుని కెస్టుగా పడు గోండి. ధనుష్కోడిలో. చెయ్యొచ్చు స్నానం” ఆన్నాను బండిని శేశేస్తి జయన్ని ఆందులో ఎక్కింంచాం. “ప్పద్హ నేనూ వస్తాను” ఆన్నాను. “ఆమ్మో మీరు రావద్దు. శామలత మందిపడుతుంది్క_, అంది కనక౦. ళ౮్‌ద్రాాద్కి అర్థంలేని చిరాకుకే, సత్యభామ కోవం నేను సర్దుబాటు చేస్తా”, అన్నాను. నేను వాస్తే తను దిగిపోఠానంది. ఎవరన్నాడాక్టరుంటే ఆక్కడ ఆయన్ని చూపించి తిరిగి వచ్చేస్తానని నచ్చచెప్పి, బండిలో ఎక్కి స్టైలుడేరాం. ఆరుతభూవున్న వీర తడి నా చేతికి తగుల్తోంది. ఆమె దూరంగ జరుగుతోంది. నా చెయ్యికి ఆమె ఆరచెయ్యి తగిలింది. నొక్కి పట్టాను. “హేమలత ఏరో ఆంది - నువ్వేమీ ఆనుూోశేంొ అని చెయ్యి నొక్కాను. తిపేసింది. ౪ఇంకెవ్పుడూ మీ పెజ్ఞలోకి రానీ ఆంది. బండి విల్చింది. ధనం జయంవి డిస్పెన్సరీలో దింపి, దిల్లమీద పడుకో చెట్టాం. డాక్టర్‌ వస్తాడు కూర్చోమన్నారు. దొడ్డివై పు చెట్టుకింద కూర్చు'ది కనకం. ఆక్కడ నుంచి సమ్ముదం కవిపిస్తోంది, శెరటాలిహోరు విని పిస్తోంది, “దోపం వచ్చిందా? “నాకాక ఎందుకు -. జత్రోసల ఆంగగా.. చ్వేషిసోంది. అనుకోలేదు. మన పరిచయం ఇప్పావా లా? . “డ్చేటో *మరింశెవరై నా, ఏవో చెప్పి పండాలి” “నేనంపై అందరికీ లోకువే. సంసారులతో ప్నేహోలకి పోకూ డదు.లి

164 బుచ్చిబాబు కధలు “ఆయినవాళ్ళు, కౌనివాళ్ళు సావాసం కావాల నొచ్చుగా" “*అది సావాసం కొదని నాకు తెనీకపోతేగా.. ఆ కాసేపు ఆ ఒళ్ళు కావాల్కి డబ్బిచ్చి కొనుక్కున్న సావాసం - మీకు తెలీదు గనకనా? “నేనింకా జ్ఞాపకం వున్నానా?” ఆన్నాను. వెనక కాలేజీలో చదుపు కునే రోజుల్లో ఆమెతో గదిపినరోజులు జ్జపికీ శెద్చుకుంటూ. అప్టైర్ర్రైత్త డచ్చిచ్చారో జ్టాసకం వుంటే ఇదిన్నూతం జ్ఞాపకం వుండదంటారా ?” “డబ్బు ఇఖర్బయిపోతుంది. ౪ఒళ్ళువూ్యూతం పాడైైపోదా ఏమిటి?” కనా క్రళ్శకి ఇప్పుడూ బాగానే వున్నావు” ఆన్నాను. పరిచయం వల్లనేమో, నాప ఆమె కొత్తగా కనదిడలేదు. " “*ఆ ముక్య హేమలత ముందు ఆనగలరా?'”' అన్నది. డాక్టర్‌ వచ్చి పిరిస్తే లోపలివెళ్ళాం. ధనంజయాన్ని పరీక్షచేసి మందిచ్చాకు. వారస్ద - రిని లంకిలో ఎక్సి.ంచి సైషరక్‌కి పంపించ్చి మళ్ళా నేను ఆలయానిశేళ్లాను. ఆర్భాతి మాదిసలోకి కనకం రాలేదు. ర్యాతి వ్నిదపట్టనేమ. బైట కుర్చీవేసుగుని నిషకలో వింబడ ఇందన కేనసి చూసూ జార్చున్నాను. స! న! బూట్‌ హీమలక వచ్చింది. “కనకంకోనం చూస్తు న్నారా?ొ “ఎందుకల్లా గంటావ్‌. ఆమె పట్టుకోకపో తే, చేదీ ఏకువును?” *హైెత్ర స్వే హనూ చ కంపే ఇస్వుకు చేసేదేముంది?” కోపంతో లోపలికెళ్ళింది. ఆ మర్నాడు ధనుమ్మ్క్లడికి పయావం ఆయ్యాం. మా పేపషళోకి ఖు థక్‌ర్షాస్‌ పెట్టెలో వ్యక్తులు ఎవ్వహా రాలేదుం ఇంపిరకో. కబుర్లు చెప్పే న్‌. శై న! ! లా టందుకు శ్యాచులతప్ప. రైలు ధనుహాాడి చేచేబప్పటిక, మధ్యాహ్నం మూరైంది, అక్కడ అంరా ఇసుక మధ్య, అక్కడ క్యడ చిన్న మొక్లలు,

• పొదలు-ా మొవాగం ఆంతతో సమాప్ట,. చుట్టూ నమ్ముదం, బింగాళా భొతము హింమామహా సమ్ముదక్కు ఏకమయ్యేచోటు దూరంగా అలలు

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నాయిక 165 కొన్ని తూర్పువై సీ, మరొన్ని సడమరకీ వేగంగా వయాణంచేస్తూ తలలు క£ళొవి కిలిసి విడిసొయ్యే దృశ్యం భయంకరంగా పుంటుంది. ధనుచోడియైషన్‌ పక్క ఒముకే సిిహాళొవికి నయాజమ_ప్యే వోడ బైలుకేదడాన్‌కి సిర్దంగా పుందె. న్రైటులో జనం దిగాశ్య మళ్ళా వెసక్కి వెళ్ళి చూడ్పుగా చురో వైన్‌లో 3ెండుఫర్లాంగు. లవతల మాపెస్టైలరు విడిచేసింది, ఆక్కడ సముదు ఒపనే, కర అడిక్కీ ఒక పెంకుట్ను వున్నాయి. తెరటాలు గోడకి తగులుకుంటాయి. నకుస్తు ౦కే పీకలు కాళ్ళ మధ్య అర్హంగా కదిలి నీళ్ళలోకి జాతుశుంటాయి. ఒక్డు!ి నాలుగైదు ఫర్లాం గులు నడవారి. ఆక్కడే స్నాగాబట. నడవచేఏవాళ్ళు ఎద్దుబ=డిలో వెడుతున్నారు. ఒక బండిలో ధకుంజయన్తి నాగకూషణంగారి భార్య విజయ చికైక్ము, కనకం వెకురున్నారు. ఆరగంటలో మిగతావాళ్ళం ఆక_డికి చేరుకున్నాం. ఆక్కడ జీ దుకాణంవుంది. మంత్రాలు చెప్పే బాహ్మాయుబున్నారు. బిట్టలు మార్చుకునేందుకు. రెండు పందిళ్ళు, తడక లతో కట్టిన మరుగుస్థబాలు వున్నాయి. స్నానాలు మంశ్రాలు జోరుగొ సాగుకున్నాయి. కీలు లోపదైళ్యడంతా, ఒర్జునే కూర్చువి చెంబు౨తో సీవ్యతీనుకుని స్నానాలు చేస్తున్నారు.

నేనూ హే పలత, ఇందిర్క రామనాథం, శ్యామలరావ్వు కుడివైపున జనసమర్దంతేవి చోటుకి వెళ్ళి సన్నాలు చేస్తున్నాన.

“ఫస్టర్షాస్‌వాళ్ళ స్నాగాలుహూడా. వేరే. ఫస్ట్లాస్‌ సమ్ముదంలో చెయ్యాలికటోలూ అని చౌదరీ అందరూ వినేదట్లు అన్నాడు.

“నేను మితోనే వన్నాన-డోయ్‌"” ఆన్నాడు కృష్ణమూర్తి.

“నేను పీ9తోనే వన్నానండి అన్నాడు థర్త్‌ క్రాస్‌ ప్యాపెంజర్‌ శ్యావలరావు,

“నేను ఏ పార్టీలోనూ చేరను. వేశే చేస్తానూ ఆవి కనకం, కస్ట దూరంగా వెళ్ళి రెండడుగులు సీళ్ళరోకిడిగి స్నానం బేస్తోంది. ధనంజయం మెల్లిగా సారరూ అక్కడికెళ్ళి. ఒడ్డునకూర్చుని సీబ్ళుమీద జల్లుకుంటు న్నాడు. నాగహాష2ంగారి జవ్ది్మి “రమిలు గంతు చేస్తూ ఆ చోటుశే వెళ్ళి నీళ్ళల్లో దిగారు, లోతుకుదిగకండి అవి టీపొట్టువాడు.. కేశ పెల్టాడు

166 బుచ్చిబాబు కధలు

ఆక్కడ నమ్ముదం రెండుమూడు. గణాలు దాటగానే లోతుట. “వెళ్ళ కబ్బాయి”' అని “రవి”ని పట్టుకున్నాడు ధరనంజయం. “*రమో ఒకడుగు వేసి కెరటంపోటుకి ముందుకు పడిపోయింది. కేకలు వేసింది.

ధనంజయం లోపల కాలుపెస్టి ఆమె జడపట్టుపసని వెనక్కి. పడి పొయ్యారు. కనక వాళ్ళిద్దరినీ రెండు చేతులతో రొమ్ముకి నొక్కుకుని, ముందుకి గెంతి ఇసుకమీద పడింది జనం నలుగురూ పోగయ్యారు ఎవ్వ రికీ ఏమీ జరగలేదు. ధనంజ యంగారు మూత్రం కోసిననీక్ళు మింగారు- =దగ్గుల్లు డోకులు ఆయినాక కస్ట తేరుకున్నాడు.

*అంతకీ కొరణం ఆ కనకం అన్నాడు చౌదరి.

షాపు ఆవఏిడే౦ చేసింది-ఆవిడ లేకంయే రమ ఏమవునో*” ఆంది హేమలత, కనకంపట్ల మా ఆవిడ ఆమాతం సానుభూతి చూపడం నా కెంతో నంతోషాన్నిచ్చింది.

కొందరం టీ (తాగడంతో, టీ కొస్తా ఆయిపోయింకి. సూర్యుడు " పీళ్ళల్లో దిగిపోతున్నారు-కెరటాల కొట్లాటమూసి రాజీ కుదర్చళేక విఫలు ర్రైనట్లు. ఎరుస్ఫ కెరటా౨ శిఖవాన నురుగుని సింంగా మారుస్తోంది. అది రంగుల కయ్యం- “సీలంొ ఆనే కన్యకి విడాకులిచ్చి, పారిపోతున్న రంగుల వియులు.

రైలు ఏడున్నరకి బైలుడేరుళుంది. ఆది తప్పితే, మళ్ళా తెల్లా రితే కాని చ్రైలులేదు. జనం స్టేషన్‌కి చైలుదేరారు. మరో పయాశీకుల బృందం ఉన్న రెండు ఎడ్తబళ్ళనీ కట్టి.-చుగుని వెళ్ళినోయారు. తిరిగి వొచ్చి, ధనంజయాస్ని తీసి3గతా నన్నాగట. మేం అందరం నముచు గుంటూ స్టేషన్‌కి చేరేటప్పటికి ఏదుంపావైంది. అక్కడ టీ శాగాం ఆందరూ పెళ్టైలలోకి ఎక్కారు. ఏకున్నరైైంది. తిరిగి వెళ్ళిన బండి రాలేదు. ధనంజయం, కనకం దిగడిపొయ్యారు. గార్జుని (బిశిమిలాడితే మరో పది విముషాలు రైలు ఆగారు. వాళ్ళబండి ఎంచదూరంలో ఉందో చీకట్లో కనబడటంలేదు. పాదం ఆ ముసిబాయన్క కనకం ఏమవస్థ పడు తున్నార్తో ఏంచెయ్యాలి? రైలు కదులుతోంది.

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నాయిక 167

“పొద్దుట బండిలో వొస్తారులెండి, మీ రెక్కండిో. అన్నాడు వ్‌శ్వపతి.

“నేన్సు దిగపడిపోతా పోనీ” ఆన్నాడు కృష్ణమూర్తి

౪పనైడు రొంవ జలుబుతో మీరేం చేస్తారు" ఆంది ఆయన భార్య ఇందిర.

“హోస్సీ మీరుండిపోతారా?” ఆంది హేమలత. న్లైలు కదిలింది. “హేమలత స్లాన్కు, (బెడ్‌ బాప్స అందిచ్చింది. ర్రైలు వెళ్ళింది. దిగులుగా ఉంది స్టేషన్‌. శెరటాలు ఒడ్డున పడి, విరహంతో రోడిస్తు నృాయి. మాన వుకు, సమాజము అక్కడి (పకృతికి పధానంగా తోచలేదు. నేను యదా ర్జ్యయా, సము[దం యదార్థ యా- ఎవరు విర్ణయించగలరు?

ఆట్లా అనుకుంటూ రెండు ఫర్లాంగులు వొచ్చేక ఎర్దుబండీ ఎదు స్రైంది. బంగి విలిచింది. కనకం దిగింది.

అన్మడేమిటి ఇల్లా వొచ్చారు? చమూవయ్గ ఆయానం ఎక్కువైంది. వెంటనే ఐండిలోకి ఏక్కలేకపొయ్యాడు.. నేను బండివాడూ లోవలికీ ఎక్కి-౦చొం కష్టంమీద” ఆంది.

“రల వెళ్ళిపోయింది.” అన్నాను.

ఆ అఆంమంెల్లా గిప్పుడు?”

“ఉదయాన ఆఅరున్నరకి బండిలో వెళొచ్చు. రాతి ఇక్కడే గడ పొాలి* అన్నాను.

దండి వెడుతోంది. ఆమె నేనూ నడుస్తున్నాం. చుట్టూ చీకటి చికటికి భయపడని కారుమేఘాలు, శెరటాలతో కయ్యావి కన్నట్లు సము (దపుటంచున మూగి నవాలు చేస్తున్నాయి. పైస నక్షత్రాలు, సాక్షుల మాచికి విశ్వలంగా మెరుస్తున్నాయి. నమ్మ్శదగర్భం ఒక మృశ్యువుళలా నగా ఉంది దాన్నుండి కెరటాలు వారపోయి వా పాదాలమీన పకి “రక్షించండి” అన్నట్లు మొతెష్ట్రపంటున్నాయి.. కానుకలుగా పీకలు- పెస్ట బండలంక్క- కాళ్ళమధ్య పరుగుచెదత్తి "'కిరటంతకో కలిపిపోతున్నాయి.

కనకం జుట్టు విడిపోయింది ఆరబస్టుషంబోంది. జాకెట్టు భుజాన 'వేసుకుప్కి చీకకొంగు ఒంటిమీవ కప్పుకుంది. మాటన్లేవు. మనిషి ఆపిళృ

కేర8ి బుచ్చిబాబు కధలు

లమై, మసగళలాగై।, 3రటాలమధ్య కరిగిపొయ్యే, ఒక ధాంతిగా సాగు తోంది. ఆమె-నేన్కు ఎవ్వరం? ఎక్కడికి పోతున్నాం? భాషవేను, భావాలు లేవు-కాలికింద ఇసుక రేణువుల మాది9 ఒడ్డున కదిలిపోతున్నాం. స్టేషన్‌ కొచ్చేశాం. ఫర్లాంగుదూరంలో గమంది. మధ్యలో కరతో గోడ దావి మీద మంచం. ధనంజయంగార్ని. దానిమీద పడుకోబెట్టాం. తడిఐిట్టల్కు తీపేస్తి నంచి తలకింద దిండులా 'పెట్టాం. చళిగాలి యమువలెట్టింది. తిలు పులు మూసేశాం. ఫ్రేషన్‌మాస్టర్‌ గ్యాస్‌ డిపం ఇచ్చాడు. నేను డాక్టర్‌ కోనం బయలుదేరాను. ఊళ్ళో ఐడారుఇళ్ళు కవిపించాయి. టీ కొట్టువగ్గర్య పూరీలు దొరికాయి. డాక్ట ర్‌తో వచ్చేటక్పలి పచై౦ది. అయన పరీక్షిం చాడు లాభం లేదన్నట్లు పెదవి చప్పరించాడు. హెమవెన్‌- రక్త 1సావంట. చెప్పలేం అన్నాడు. రక్తం ఎక్కింవాలిట. చేపేది వసు లేవ న్నాడు, ఏవో బిశ్శలిద్చాడు. బలవంతాన నోల్లో వేస్కి మంచిసిళ్ళిచ్చాం. ఒకటి మింగాడు ధనంజయం. కళ్ళువిప్పి మాశేని చూశాడు. దీసం వెలు గులో కళ్ళు "పెద్దవిగా ఒకమై చూసినట్లు భయంకరంగా ఉన్నాయి.

*్పట్లా ఉంది?”

"పెదవులు వికృతంగా కములుళున్నాయి. అకి నవ్వే యత్నం. డాక్టర్‌ వెళ్ళాడు. తెర్చినవి తినమన్నాను కనకాన్ని. ఇద్దరం లి్‌వ్నాం, ప్లాస్క్‌లో టీ తాగాల ఆరిన జాశెట్టు జుష్టుముడి తలకింద సెట్టుకని, గుమ్మంముందు పరుంది, కొంచెం దూరంగా. జెంచిమీద నడుంవాల్చాను. ఆంతటా విశ్శబ్దం. ధనంజయం మూలుగు గురక వినబిడుతోంది. ఏదో కల. సమ్మ్నాదం మధ్యలో పడవ తెరచాప చిరుగుళుంది. మేఘాలు, ఉరు ములు మెరుపులు; సము[దం అడుగునుండి అగ్నిపర్వతం (వేలినట్లు చష్పుడః; పడవ ముక్కాలవుకుంది. ఒర యుకఇని పట్టుకువి ఆరెళం లోకి వెళ్ళిపోతాను. కొన్ని లక్షలమైనీ వెడతాను, చం్యదమండలాన్ని దాటిపోతాను. ర0డు మిలియన్ల మైబ. దాటి ఎడతాను. సూర్యకిరణ కను నన్నూ కాల్చేస్తు ందిం

“*ఆ మ్మా! ఆనీ కేక వినబడింది. తుళ్ళి చెంచిమీదనుండి పడ్డాను. కనకం పరున్న గుమ్మందన్గర ఒక తలుపూడి పడింది. లోపలికి వర్షం

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నాయిక కేగ9 సూమలకిమిల్లై. పడి పొడుస్తోంది ఉరుములు మెరుపులు సము[దగం హోరువి ముంచివేన్తి విజయం సాధించాయి. కనకం బ్యాటరీల్టైటు వేసింది. ఆది క్షణం వెలిగి విలిచిపోయింది. లేచి ఊడిన తలుపువిపిల ఇట్టి ఇన్దరం ఆచిమి పట్టాము. పది విముషాల్లో వర్షం విలిచింది. గోడ కవితలకి వెళ్ళిచూళాను. అక్కడ లైటు ఆరిపోయింది* ధనంజయంగార్ని 'దీపి వూపి పలకరించామ. ఏదో రోదన చేస్తున్నాడు. గుండెలు కొట్టు సంటున్నాయి. మూలుగు వినబడుతోంది. ఒంటిగం మైంది. (కింద నీళ్ళు, ఎంచిమీద చేరాను. తల మోకొళ్ళమధ్య దాచుకుని కూర్చుంది కనకం మళ్ళా విశ్శద్దిం భయం, చల్కి మనన్వ్సులో పెద్ద భాళీభారం మరో యవిషి కొవల్సి వచ్చింది. మవిషి ఓంటిగా పుడతాడు, ఒంటిగా పోతాడు. పౌన్మి ఈమద్యిలో మరో(పాణ్‌ లేకపోతే ఉండలేడు. ఒంట్మిపాణి ఆనం పూర్లం కనకం ఒడిలోకి వాలిపొయ్యాను. ఆమె _ఫనాలమధ్య చెంప వాల్చాను. చేతులు నడుంచుట్టూ వేని వేచివి నాలోకి లాక్కు-ంటున్నాను. చుడ నోటికీ తగుల్తుంది. రక్షం మాంసం, వడ్తీ మె త్రదనం--జీవుడు కొద్దుకోడం--- గుండెలో కదిలే (పాణం. వీటివి గట్టిగా కౌగిలించుకుని నా (బదుకువి యదార్ధం చేసుకోడంకోవం:. అదొక పెనుగులాట్క ఆదొక జ్వాల; దహించి టచికికిస్తుంది. ఆమెతో సేస్తోంది తెప్పించుపంటోంది. ఇంచీయా రబ్బరీలా జారిపోతోంది.

“ఆమ్యో-విరిచెయ్యండ్‌* ఆంది రహాన్యంగా. కంఠంలో అన్ఫష్ట మెన నాదం-- మాటలులేవు. ఇంకొ ఇంకొ జరుగుతున్నాను ఆమెని పెన వేసకున్సి కరిగి విరిగి ఐక్యం ఆయిపోతున్నాం. తో పేస్తోంది. బెంచిమీద నుండి కింద సేళ్యల్లో పడ్డామ నన్ను లేపదీనింది.

“మీరిలా పడురోండ్‌. వావి ఐట తిడినీనటుంది. పిండేదా?” పిండు

శాప న! ళా తోంది. క పెస్టేదా? తలనొప్పా? బోకొ సదా? కాబ్బపస్టేద?”ఆమెను దగ్గరగా తీనుకువ్మి ఆదరాలకు తాకాను, “నమస్కారం 'పెడతాన్కూ పడుకోండి.” 2

క్ష/0 బిచ్చిదాబు కథలు

ఆప్ట్‌ ?౫

“*ఆత ముసిలాయన అట్లా చొవు బతుకుల షీద వుండగా మీరిట్లా గవచ్చా?ొ

“దానికీ దీనికీ ఏం సంబంధం 1”

“చదువుకున్నవారు. పెద్ద కుటుదింంలో మర్యాదగా 'పెరి౧నవారు- ఆట్లాంటప్పుడు ఆ ఆలోచన ఎట్లాగొచ్చిందండి మీకు? హేమలత దగ్గర లేబస్టైనా? ఆమె దగ్గర ఉన్నా ఆమెతో మీరిట్లా గడపగలరా == ఎంత రాతి గుండెమీది!?

“నేనే ఇష్టంలేదా 7౭

“ఇష్టం ఉంటే పెంగ్రి చేసుకుంటారా?”

“నీ కిప్పుడు పెంద్రేమిటి?”" _

“మకంటె రెండు మూడేళ్ళు పెద్దదాన్ని, నామీద మీకెట్లా ఇష్టం ఏర్పడిందో - ఈ ఒక్క గంటా ఇష్టం = మళ్ళా (పొద్దున్నకి మామూళే ॥ హేమలత భర్హగారు. ఆమెతో చెప్పేదాగొ

*నవరి వృత్తి వారిది.”

“పేమించడం, ఇష్టపడటం నాన్ని కాడు మీ ఆవిడగారి వృత్తి అది”

“నర్రి సీదేమిటి ?”

“డబ్బుకి శరీరానివ్వడ౦.”

“డబ్బు కావాలా?”

“ఆంత ఇష్టంగా ఉంచే శరీరం అడక్కుండా డబ్బిప్వండి”

ఆమె గదిలోంచి వెళ్ళిపోయింది. టై టి లిరుగుతోంది. జెంచిమీద పడుకున్నాను. సీరనంగా వుంది. కడుపులో ఖాళీ పర్పడంది. ఆ _స్థిపంజ రం ఏడుస్తోంది. మెదడులో ఆలోచస లేము. కళ్ళు మూతిలు వడ్డాయి. ఎవలో నుదుటి మీద చెయ్యివేసి లేపారు. భయం వేసింది. కనకం,

*ద్షోోప్ట్ర వచ్చిందా?

నేనే మాగాదచేను

ఆరుగురు కథకులూ--ఓఒక నాయిక క్ష1 “ప్ప+మలతకి మీరంకే ఎంతో (పాణం, తెలిస్తే ఆమె కెట్లా ఉంటుంది ఆఆ్రవ్పన్తు పాపం, పతివతపు జోక్రాద్యు నిజమే, మనస్సులో ఉండొచ్చుగొలో ౪ఎస్పటినుంచోతి అమ్సీబ్రోటివారి సావానమైంతర్వాత,” ఆని నవ్వుతూ పక్కకి వెళ్ళి ధనంజయాన్ని చూసివచ్చింది. అబ్బట్రర్రండి. కళ్ళుమూసినట్లున్నాడు;” ఆంగ్‌, ఇద్దరం వెళ్ళి చూశాం. కళ్ళు మూళాొడు. కాళ్ళు చేశులు చల్లగా ఉన్నాయి. గుండె విలిచిపోయింది. ముసిలాయిన ఆ స్తమించాడు. ఇంక జీవతంలో. సెనుగు లాటనేదు. బై టకీవెళ్ళాం. చీకటి విడిపోతూంది. కెరటాలు (వభాతగీతం ఆలా పిస్తున్నాయి" దిర్హకంతో పక్షుల కలకలం వినబడుతోంది. స్టేషన్‌లో జనం ఆలజడి పారంభ మైంది. మంతాలకి ఒకాయన్ని తీసుకొచ్చాను. డాక్టర్‌ దగ్గర సర్జిఫికేట్‌ తీసుకున్నాం. నలుగుర్ని డబ్బిచ్చి రప్పించాను, ఏడింటికి తీను వెళ్ళాం, నాలుగు ఫర్జాంగులు నడిచాం. మంతాలు చదివారు. చితి పేర్చారు. విస్పంటించింది కనకం, మంటలో పొగ్య శెరటంలో నురుగు ఆవిరై, రెండూ ఏకమై శూన్యంలో కలిసిపోయినాయి. తొమ్మిది గంటల బండిలో వెనకి వెళ్ళి, మధురలో బస్సెక్కి, కన్యాకుమారి చేరు కున్నాం ఆ రాతి తొమ్మిదింటికి. 0 ౦ 0 0 కన్యాకుమారి ఆలంపం దర్శించి సముదస్నానంచేసి మా గదికి చేరుకునేబప్పటికి ఒంటిగంచైంది. మూ ఐస చిన్న హూటల్లో ఒక గది. వా గదిలో నేన్తూ రక్తిశలాల్‌, వారి సరిగుణ్‌ రాజీయీ ఉన్నాము, భోజనం చేసి పడుకువ్కి మూడింటికి లేచాను... విశ్వసతి సుదీర్యదం ఆల యావికి దిస్పు ఏర్పాటు చేశాడు. సదడకొండు మెళ్ళు. ఆద్భుత మైన శిల్పాలు, ఇటీవల (తప్పి, పెకీతీయబడిన పెద్ద ఆంజనేయస్వామి రాత్మిపతిమ. తోకలోంచి తీర్ణంపడే ఏర్పాటు చేశారు. ఆలయంలో వెనక వర్తనళాలగాఉండ్మేమండిరం చూశాం. అక్కడ

172 బుచ్చిబాబు కథలు

న్తంధాలు మోగిస్తే వివిధ వాద్యాల నాదం వినబడుతుంది. ఆమధ్య తిరుచ్చి రేడియో నిలయంవారు ఆ వాద్యాలు రికార్డు చేసుకుని వెళ్ళారుట. నా కవ్నింటిలోకీ ఆ ఆలయంలో శిల్చాలు నచ్చాయి. వాటిలో ఒళ్ళు పుల కరిండేస్సే సూక్ష్మమైన సౌందర్యంఉంది. టయేమంపే తెలియనివారు ఆ శిల్పాలవిచూసప్తే _సేమించటం మొదలెడతారు. అది వాంఛతో, కామంతో, ఇంగదియాలనుకదిపే (పేమ కావచ్చు. వాంఛనుండి విడగొట్టిన (పేమను నే నరగను, అది పాప్రిస్తే దన్యుజ్హ. ఆంతివరకూ, కళాసౌందర్యంలో తృప్తిపడితే తప్పులేదనుకుంటాను. తిరిగి గది కొచ్చేటన్నటికి ఎనిమి ద్లైంది. హూటల్లో నాలుగు మెదుకులు తిప్స్‌ గది కొచ్చేటప్పటికి తొమ్మిది దాటింది. గుమ్మంలో విశ్వపతి నిలదిడి మందహోనం చేళాడుం

“క్షమించాల్కి లక్ష్మణమ్లూర్తిగారూ.. ఈ పూటకీ కనకం మ గదిలో ఉంటుంది. ఇప్పుడే వచ్చారువాళ్ళు. ధనంజయం చనిపోయాడుట. ఆంత్న్మెకియలుచేసి ఇప్పుడే వచ్చారు... మధుషూధనంగారు ఫ్యర్ణాస్‌ " ప్యాపెంజర్‌ గా--వారికి పెద్ద హూటలు గదిలో చోటుంది. మీరు కవులు...”

ఇంకా వాక్యం పూర్తవకుండానే రనకం గదిలో కొచ్చేసింది.

అన్సన లక్ష్మణమ్వూరిగా రేగా---ఆయనకీ ఏ ఆభ్యంతరం ఉండదు వారి మొహాన చిరునవ్వు తాండవిస్తూ ఉంటుంది, ఏం! లక్ష్మణమూ ర్తి గారు...లలోపలికొచ్చిి నంచీలో దుస్తులు తీశుకువి ధరించి జడ అల్లు కువ్కి“తినేటందుకు ఏమన్నా ఉందాండి. మంచి ఆకలిగాఉంద్కి” అన్నది. ఏం చెయ్యాలోతోచక అటూ, ఇటూ చూస్తున్నాను. రక్షతలాల్‌గారు పొట్లంవిప్పి, నాలుగు పూరీలు పెట్టాడు. రెండ నారింజ పంగ్షిచ్చాడు. అవి తిని మంచిసీళ్ళుతాగి, ధనంజయంగారి చివరి ఘడియలు వర్ణించింది, ఆమె కబుర్లు--కళ్ళ కదలిక్కా చేతులు తిప్పడం మెడవంచి వూగిన లాడుతూ మాట్లాడుతూంటే నుచీందం ఆలయంలో ఒక దొమ్మ [పాణం పోసుకుని మాట్లాడుతున్న ట్లనిపించింది. నా మంచంమీది రగ్గులాగ్మి కింద పరుచుకుంది. మా పెళ్టైలో రోజూ చూస్తూనేఉన్నా. కావి ఆ సమయంలో కొత్తగా కనపడింది. ధనుష్కోడిలోపొందిన విషాదకరమైన అనుభవం

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నాయిక 7/3 వల్ల, పెరిగి విజాయిర్కి నిబ్బరం సూచించేమొహం వింతగా కనబడింది. ఆమె కళ్ళు మూనుగుంది. శ్వాస వినదిమతూంది-ాపక్షం తెరటంలా లేచి పడుతోంది. ఆమెని గురించి ఎన్నో విన్నా-ాదొత్తిగా గిట్టని శ్యామల రావు చెప్పినవి. ఆతన్ని ద్వేషించడం కూడా ఓఒకకారణమే, ఆమెపట్ల కుతూహలం ఏర్పడడానికి పతితులపట్ల ఉన్నంత కుతూహలం శీయలపట్లి ఉండదేమో. ఈ భావాలన్నీ వూహటో తిప్పుతూ ఒక ఖండ కావ్యం (వాయ మొదలెట్టాను. పది నిముషాలవగ్గానే లేచి కూర్చుంది కనకం, అబూ ఇటూ చూసీంది.

“ఏమండీ--అవతల శెళ్ళాలి. కాన సాయంగావచ్చి ఎటో చూపి స్తారా?ి ఆందీ,

ఏం చెయ్యను. వెళ్ళాను. చూపించి, బైట నిలబడ్డాను. మళ్ళా వచ్చి పడుకుంది. “మీరెంత మంచివారండ్సి” అవి దుప్పటి కప్పుకుంది, నే మొదళట్టిన గేయం పూర్తి కాలేదు. స్విచ్‌ నొక్క పడుకున్నాను.

ఐదు కొకుండానే లేపింది. సూర్యోదయం చూద్దాం రమ్మంది, రాజీబాయి “నేమ రాలేను---మేం చూశాం, మీరెళ్ళండి అంది. మొహం కడుక్కుని వైలుదేరాం. చాలా చలిగాఉంది. మాటలు రావడంలేదు. నాలుగు ఫర్లాంగులు నడిచి సమ్ముదం ఒడ్డుకి చేరుకున్నాం. చీకటి పట్టు వీడుతోంది. ఆలరిమధ్య పెద్దపెద్ద రాతిదిండలు పారా వేస్తున్నాయి. సీళ్ళల్లోకి నడిచి వెళ్ళి “రండి ఇక్కడ కూర్చుందాం,” అవి తను ఒక రాయిమీద కూర్చుంది. నేను కొస డూరంగా నిలబడ్డాను. “కండి* ఆవి, చెయ్యి వట్టుకులాగి కూలేసింది.

ఆనేనేసన్నా చేన్తానవి భయమా?” అంది కొంటెగా. చూస్తూ. వెలుగు రావడంతో నా నిగ్గు తొలిగిన ఖ్లైంది.

“నువ్వుకాడు, నేనేమన్నా వెప్తానేమోనని భయం” అన్నాను నచ్వే సింది.

“మిరు కవులటగా. కవులకీ ఆ దైర్యం లేదులెండి. నే నెరుగు దును”

కే?॥ బుచ్చిబాబు కథలు

“ఎట్లా ఎరుగుదువు ?

ల పక్కన పడుచుపిల్లుంట పద్యాలు చెప్పారట. పద్యాలు చెప్పే వారు సడుచుపిల్ల కేసి చూడరుట. ఆవునా?”

“చాలా అనుభవం ఉందేగి

“నా మొహం. వారు వీరూ చెప్పుకుంటుంటే విన్నవి. నరదాగా పుందా?”

ఏం చెప్పను? నాకెందుకో భయంవేసింది. ఆమె చెప్పినట్లు నాకు ధైర్యం లేదనిపించింది.

“రాతి విన్ను గురించి ఒక గేయం మొదంట్టాను.. తెలుసా ?” అన్నాను,

“గేయ మేనా-- చెప్పండి, వివి సంతోషిస్తాను.”

గొంతు నవరించుకుంటున్నా ను. ఆమెకి అర్థ మవదు. ఆర్థంకూడా ॥ విడమరిచి చెప్పాలి. అల్లా చెప్పగానే దాని అందం చెడుకుంది. ఆ సంగతి కూడా ఆమెకి తెలీకపోవడం ఆదృష్టం అనుకున్నాను.

అఆ హా ఆటుచూడండి-సూర్య భగవానుడు” ఆని చేతులు జోడించి నమస్కరించింది. ఎరగా బింబం అంచుపై కొచ్చింది. పైన చోద్యం చూడ్డానికి విస్తున్న మేఘాలవి తన సౌకచర్యందూసి సిగ్గుపడేటట్లుచేసింది. మేటాల మొహాలు, సిగ్గుతో ఎ్వరబడ్డాయి, జోహారులిప్తూ, కెరటాలు ఎనిరిఏడుతున్నాయి. మూడు సము[దాం అలలు దూరంగా జరుగుపుతున్న సమరం కాపేప్పు విలిప్కి దూరంగా ఎరుపుతో ఏకంచేసి సంధి కుదిర్చింది నూర్యానింబిం, ఎరుపుతో రాతిబండలు వ్యిరవీగి కెరటాలని (కూరంగా గెంటివేస్తున్నాయి, ం

ఎరుపుతో కనకం మొహం పుష్పంలా విప్పుకుంది. కళ్ళు వెలు గుతో చెలిస్తున్నాయి. వక్షం వూగిపోతోంది. వాటిమధ్య కిరణం క_త్రిలా దూసుకుంది-మ3క్కడా చోటులేక.

“ఏకీ దానంచం వర్డిస్తూ పద్యం చెప్పండి”

నే మళ్ళా గొంతు నివరించుకుంటున్నా. [పదింధ కవుల పర్ణనలు జ్ఞప్తికి తెచ్చుకుంటున్నా. ఆది నఠించే ధాగ్యంచేదు.. మేఘాలు ఆత్ఫెతగా

ఆరుగురు కథకులూ-జఒక నాయిక కై?క బింబాన్ని కమ్మేశాయి. ఎరుపు పోయింది. ఎరుపు బూకిదయింది. శ్యళా నంలో గోరీలల్లె రాతి బండలు మిగిలాయి.

పూర్తిగా చూళ్ళేదు. ఆదృష్టం లేదు”. అనిలేచింది.. ఆల్లా నడుచుకుంటూ మధ్యలో హోటల్లో టిఫిస్‌ తిని కన్యాకుమారి ఆలయం దర్శించాం. లోవలన్నీ దీపాలు -- వెయ్యో లక్షో లక్కింప లేను. ఆమె మూర్తి ఎడతెగవి యవ్వనావికి సాంకేతికం. కనకం సాష్టాంగ (పణామం నల్పింది. తర్వాత గాంధి స్మారక మందిరం చూశాం. ఆచొక్ష అందమైన భవనం, మధ్య చదరస్ప ఆకృతిగల రాతిఫలకంఎ ఉంది మహా త్ముడు పుట్టినరోజున---అక్టోదిర్‌ రెండవ కేడీన పైన కంతలోంచి సూర్యబిందిం, గుండంగా వింతిలాా ఆ రాతి ఫలకం మద్యలో పడేటట్లు నిర్మాణం చేశారు! కనకం ఆ ఫలకంమీద పడుకుంది. లేచింది. నమస్క రించింది. స్నానాలుచేపేచోటుకి చేరుగున్నాం. అక్కడ జనం ఎవ్వరూ లేరు. ఓక పెద్దరాతి గుట్ట సీళ్ళల్లోకి పాకింది. అవతలవైపు కూడా ఎవ్వరూ జనంలేరు. కనకం నీళ్ళలోకి దిగింది.

“హాయిగాఉంది. రండి” ఆంది. నాకు చలేస్తోంది, వెళ్ళలేను.

అమిరు స్నానంచేసిరండ్కి”ి ఆవి ఆగిచాను.

“నన్ను మీరు ఆంటున్నారే-ఎంతమంచివారండీ, మీకు రోజూ ఇంత మంచి చిలి దొరకదు. పిగ్గుపడుతున్నాశే. ఆడదానికి మన్దే' ఆంటూ శెరటంమీది తుంపరవి వామీద పడేటట్లు చేతో కొటింది.

ళా అనాలే ఖు

“తుడుచుకునేందుకులేదు. మీరు కౌవివ్వండి." ఆన్నాను,

౪న్సా వీరుందిగా సంచీలో" ఆని సరుగత్తుపంటూ వచ్చి చెయ్యి పట్టుకువి షీళ్ళుల్లోకి లాగింది. విదిలిందుగుని దూరంగా. జరిగి కెంటాల మధ్య కదుల్తున్నాను. ఆమె లోతుకి వెడుతోంది. “వెళ్ళద్దు” ఆని శ్రేక వేశాను. రాయి తగిలి వెల్ధికిల పడింది. అటువెళ్ళి చెయ్యి పు్చుగువి లేవ వత్తాను.

ళఫ్పిర్రు లేకపో తేచద్దుమ్కుకి అని రాతిబండమిద కూర్చుంది. కెర టాలమీదపడ్డ కాంతి ఆమె నక్షంపైన పడుతోంది. వెండి తీగలమాది్క్కి

క7గ్ర బుచ్చిబాబు కథలు రంగు తీగలు వంకరలుతిరిగ్మి బంగారపు పంజరంలో పక్షవతె కిలకిల నప్వుతోంది.

“ఇల్లా హాయిగా ఇక్కడే ఉండిపోవాలనుంది,”' ఆంది. మళ్ళా సీళ్ళల్లోకి దిగి నావ్నైపు నడిచి వస్తోంది. నా రెండు చేతులమధ్య ఇమిడింది. ఆృపయత్నంగా నా చేతులు ఆమె నడం చుట్టూ బిగియడం పూర్తవ కుండానే తొలిగించి దూరంగా వెళ్ళింది.

“మికు మంచివారు. మీ జోలికిరాను. ఆడది విజంగా ఫఏమనుకుం టోందో తెలిస్తే మొగాళు)ు మరింత తెగింపు చేసేవారు. ఆవునా లక్ష్మణ మ్పూ్తిగారూ?”'

ఒడ్డుకి వెళ్ళి సంచిలో దిట్టలుతీస చీర మార్చుకుంటోంది. తిడి చీర లోంచి ఒంబెలో ఒంపులు స్పుటంగా కనబడుతున్నాయి.

“ఇటు చూడకండి. పదేళ్ళుకితం ఆయిఉంళే మీరల్లా దూరంగా కూర్చువీ ఉందురా, ఇంద చీర-తుడుచుకోండిి"” అని మరో చీరమీద పడేసింది. దిట్టలు ఆరుకున్నాయి. జడవిప్పి, పిండి మడికింద కట్టింది. రవిక నెత్తిన వేసుకుని ఎండ పెడుతోంది.

నేను గబ్బుమీదికి వెళ్ళాను. విశ్వవతి ఒక్కడూ నడుచుకుంటూ వచ్చినా ముందు విలబడ్డాడు.

అక్రనక్రైం లాక్కాళ్ళిందంటగా[ అన్నాడు.

“దూపిద్దామవి.”

“మీరు చూపే దేమిటి-డబ్బిస్తే అదే చూపెడుతుంది?”

“ఏమిటా మాటలు, కనకం ఎవరనుకున్నావు?”

“*లేవొచ్చింది-లేవదీసుకెడుతుంది-సీకు దాంతో ఏమిటయ్యా.

నేను మీదికెళ్ళాను. వెరికోపం నచ్చేసింది. విశ్యపతివి తన్నాలవి పించింది", ఈలోగా కనకం వచ్చింది.

“ఏంటున్నావే విళశ్వపతిగారు-టికం_టు కొనుకు,_నే వ సివిగా చెత్తో. మీరేం వశే తీసుకురాలేదు రాట నో

అ*శ్రీసుకొచ్చాను. అనుభవిస్తున్నాను. నలుగురూ తిట్టిపోస్తున్నారు. ఈయన్నేనా-” ఒళ్ళు మండింది, చెయ్యి చాచి సాగదీసికొట్టాను. మధ్య

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నాయిక 177 ఆడ్డు తగిలిన కనకం చెంపకి తగిల్కి బాధ సూచిస్తూ కేక పెల్టింది. విశ్వపతి ఇంక౩ప్పుడూ అనను, లెంపలేసుకుంటా ఆవి వెళ్ళి పొయ్యాడు.

“తగిలిందా పాపం. మీరెందు కడ్డుపడ్తారు. వాడికి కొవాల్సిందే.౯

“పాపం, ఆతని తవ్పుమ్మాతం ఏముందిలెండి. అందరిలాగా వాడూ మనిషే” అంది.

“మరేం పెద్దగా తగర్లేదుకద---చూడనీ” అని ఆమె బుగ్గ నిమి రాను. ఆమెకళ్ళంట సీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. తుడిచేసుకుంది.

“నే నెందుకు ఏడవటం? వ్వెరిపిల్లన్తి” ఆవి నవ్వుతోంది. రాళ్ళ మీద పేర్లుచెక్కుతున్న క్కురాడివి శేశేస్మే మా ఇద్దరిపేర్గూ ఆ బండమీద చెక్క_మంది. వాడు చెక్కాడు.

“ఆల్లా పైనాకీందా కాదు సపేర్లువెక్కడం. పక్కపక్కనే.” నాగ భూషణంగారి కుటుందిం మరికొందరు ర్రైలుమి్యితులు ఒస్తున్నారు. వాళ్ళలోక లిసిపోయ్యాము, ఆ సాయంతం అందరం, దిస్స్పులో తిరువ నంతపురం (పయాణమయ్యాము.

0౮ 0 0

*మా పెశ్హైలు తిరువనంతపురం చేరణావికి ఒకరోజు ఆలన్యమై వందువ మేం మరోరోజు ఆక్కడ గడపాల్పివచ్చింది. అక్కడ పద్మనాళ స్వామి ఆలయం, ఆర్జుగ్యాలరీ, వీచి తోటలు చూశాక ఇంక చూడ నల్పినవేవీ కనపడలేదు. ఇందిర ఇంక తిరగలేనంది. ఒంట్లో బాగాడేదు. నాగభూషణం పరీక్షచేసి మందిచ్చాడు. హోట్‌ కాఫీశాగి రెస్టుతీసుకోమన్నాడు ఒకచుక్క (బాందీ ఇన్చిస్తే మంచిదన్నాడు. ఊళ్లో తిరిగి అది దొరికే వయనం తెలుసుకుని [బాందీబుడ్డి నంపాదించామ.

. 2ైవ్పె

$76 బుచ్చిబాబు కథలు “*నన్నడగలేకపొయ్యావా కృష్ణమూర్తి. ఆంత శ్రమ దేవికి” అవి భాఘనయ్య షూట్‌ కేస్‌లోంచే రెండుబుడ్డు- ఒకటి విస్కీ -దియటికితీస్తి కొన్త పుచ్చుకువి, లోపల సెస్టేకాడు. మంద్యుపాయంగా నన్నొక పుచ్చుకో మవి సంజ్ఞ చేశాడు. న్మిదపోతున్న ఇందిరమ చూసి వద్దన్నట్లు తల పంకించాను. భార్యతో య్యతకి బయలుదేరితే కొవ్ని నరడాలు. పదిలేసు కోవాలి. భక్తిమార్షంలో కుంటుకుంటూనై్లై నా నడుస్తున్నట్లు నటించాలి. ఇందిర (పోత్సాహంమీదనే ఈ యాషతకి బయలుదేరాను. కొని మేంపేం చూడదల్బామో మాకే తెలీదు. ఒకచోటుకి బయలుదేరేవరకూ ఒకే హడావుడి, తీరా వెళ్ళాక్క వెనక్కివె శే హడొవుడింపదిలంగా చూసి ఆనం దించిన స్పలం నాకు గుర్తులేదు. రైళ్లో. వెడుతూ కిటికీ అవతల జారిపో తున్న (పకృతిదృక్యావ్ని చూస్తూ, నమయానికి మంచికాఫ్తీ మంచి ఛోజనం, బిద్దికంగా సృతికచదవడం. మధ్యమర్య తోటి పయాణీకుల అల వొట్లు, ఆవస్ట్రలు గమవించడం, వారు మనకేసి చూస్తున్నది మనం గమ నించవట్లు మొహం తిప్పివెయ్యడం, వారు చూడకుండా వారికేసి చూస్తూ, మళ్ళా చూస్తున్నామని వారికి తెలిసేటట్లు మాచించడం, రైలు పిలిచి నప్పుడు ప్లాట్‌ ఫారమ్‌మీదదిగి ఏదో కొనడం, తినడం-తర్జ్‌ క్లాస్‌ పెజ్టైలో వారి తమాషాలుచూసి. వినోదించడం--నాకు బాగున్నవి ఇవి-చాలా రోజూ ల్నుంచి చూస్తూ ఆలవాబయిన మధుసూరనం, హేవలత, “డెవిల్‌ జేవీకి= రామనాథం పూర్తిచెయ్యని సెన్సిల్‌ చితాలూనువ్వూ ఇపన్నీ చూస్తూ వినోదిస్తున్నావుగా-ఆవి ధ్వఏించేటట్లు ఇందిర కేసి చూడడం, ఆమెక త్త చోటు చూసినప్పుడు తన ఆహ్హ్షాదాన్ని మొహంలో ఎల్లా (వకటిస్తుందో గమవించడం-ఇవికూడా విసుగ్గా తోస్తున్నాయి. మొదట్లో చాలా రోజులు మా సపెప్టైలో కనకం వుండేవి. ఇస్పుడు రావడం మానేసింది. ఆవిడుంపే కాస్త కొలక్షేపం అయ్యేది. ఏదో వాగుతూవుంటుంది. అతిశయోకిగొ ఆశ్చర్యాన్ని సకటిస్తుంది. ఏదన్నా చూపినవ్వుడు, వ్రతీదీ అద్భుతంగా

ఆరుగురు కధకులూ-ఒక నొయిక క్షం

గొప్పగా, “మజాగాగి వుంటుందనేది. విలువల వ్యత్యాసాలు, సూక్ష్మమైన శేడాలు ఆమెకి తెలియవు. మవిషివి రెందెట్టి గుణించినట్లు-ఆమెకంతా వింత్క విడ్డూరమూనూ, ఇప్పుడు ఆ కాలక్షేసంకూడాలేదు. మధ్యాహ్నం రెండింటికి మా రైలు బయలుదేరుతుంది. ఓపిక్క డబ్బు. ఉత్సాహంవున్న వాళ్ళం కొందరం. మరొక్కసారి వూరుచూద్దామవి బయలు దేరాము. ఆక్కడ జేతిపనుల (వదర్శనళాల చూద్దామన్నాడు నాగభూషణం. రక్షితలాల్‌, జోగారావుకూడా దియలుదేరారు. మాకంయె ముందే అక్కడ చేరారు చెట్టి దంపతులు రామనాధం, కనకం. వాళ్ళు క్యరఏనుగులు, చోళీలు కొన్నారు. నేమ మంచి గంధప్యసామాన్లు బేరం ఆడుతున్నాను. రక్షితలాల్‌ ఒకటోషీ చేతీక్నర తీసుగున్నాడు. కృరతో చెక్కిన మళయాళం వ్రీ బొమ్మ [ఓక టుంది. నాగధూషతణావికి ఆది కొనాలనుంది. దావివెల నలబై.

ఆడ్తబ్బు మిగలదేమో” అన్నాడు. చెట్టిగారు అప్పుగా కొవాలంటే ఇస్తానన్నాడు.

ఆపస్తుతం ఫరవాలేదనుకోండి. ఆవనరంవ్యస్టే ,మాట. ఆ దీమా చూనుకువి ఆ బొమ్మ కొన్నాడు నాగభూషణం. కనకం చెవికి కేరళ ప్రీలు తగిలించే బరువైన కమ్మలు బేరమాడుతోంది. అవి చదరంగావుండే నాలుగు గుండ్లతో ఇమిడ్చి రెండంగుళాలు కిండికి (వేళ్ళాడే కమ్మలు, బంగారంవికొవు. ఇరవై చెప్పాడు. చెవులకి పెట్టుకుని చూసుకుంటోంది.

అబర్రువకి మీ చెవిజారి తెగిపోతుంది” అన్నాను.

శప్పుడూ పెట్టుకోను. తలంటు పోసుకున్నాక ఆద్ధంలొో దూనుగుని మళ్ళా దాచేస్తాను. బాగున్నాయా?” ఆవి అడిగింది.

కొట్టాయన, మేమూ అద్బుతంగా “మజాగాగి ఉన్నాయన్నాము,

ఆ*ఆచ్చంగా కేరళ న్రీలాగున్నావి” ఆన్నాను.

“చ్చె్లికి "పెద్దకంత మినహా” అన్నాడు చెట్టిగారు,

190 బుచ్చినాబు కథలు

చిట్టమ్మ శ*వూరుకోండి” అన్నట్లు ఆయన చొక్కా వెనక్కి లాగింది,

“ఆబ్బో, ఇరవై రూపాయలే” ఆంది కనకం,

మికు చాలా బాగుంది. వంకోచించకండి. డబ్బా? ఉండవివ్వండి" ఆవి ఒక పాతిక చేతులోపెట్టాను. మంచహానంతో తీనుకుని కమ్మలు కొనుక్కుంది.

*ఇ్షవాళ ఉషార్‌లో ఉన్నారు కృష్ణమూర్రిగారు!” అన్నాడు చెట్టి.

“*లర్చులకే కదండీ [పయాణాలు” అన్నాను.

కుంకుమభరిణ కూడా కొంది కనకం వచ్చ కుంకుమ పాపిట మధ్యలో పెట్టుకుంది.

“ఇప్పుడు అచ్చంగా కేరళ మనిషే అన్నాడు జోగారావు. ఆందరం టాక్సీలు చేసుగువి స్టేషన్‌కి చేరుకున్నాం.

ఇందిర మందు పృచ్చుగుంది [బాండీ ముట్టనంది. ఆ వాసనడోకుట,. సీసా గిరవాటెడతానంది. రాఘవయ్య దగ్గర తీసుకున్న రెండు బుడ్లూ మధుసూధనంగారి పెళ్టైలో దాచాను. పడుకుని విదపోతానంది. రైలు కదిలింది. పక్కస్టేషన్‌ చేచేటప్పటికి విదపోయింది. ఏమీ తోచక థర్డ్‌ క్లాస్‌ పెప్టైలోకి చేరాను. ఆక్కడ గందగోళంగా ఉంది. య్యాత కార్య (కమం అధిపతి విశ్వపతి్కి |కితం ర్మాతే తొందరపనుందవి వెళ్ళిపొయ్యా డుట.

“మమ్మల్ని నస్టైట్లోదించి వెళ్ళారు. ఏమనుకున్నాడు. ఈ ఏర్పా ట్లస్నీ ఎవరు చేస్తారు? సంజాయిషీ ఎవరు చెప్పాలి? ఉదయం టిఫిన్‌లో ఉస్పు తగలెయ్యలేదు. ఈ సీటు బీటలు తీసింది. ఈ పాన్‌ తిరగరం మానేసింది. ముందు డబ్బు చేతిలో పెగీతే ఇంతేననుకోండగి.” ఆవి విశ్వాన్ని ఉగ్హేశించి వాపోతున్నాడు పద్మనాభం.

“నేను ఉన్నాను కదంగీ-ఆంకా నన్నే. చూసుకోమన్నాడు.

ఆరుగురు కథకులూ-ఓఒక నాయిక శ్ర1 ఇప్పుడు మీకేం లోచొచ్చిందీ- ఉప్పంటారా- పై స్టేషన్‌లో. బస్తాడు తెప్పించనూ- ఈలోగా కృష్ణమూర్తి పంతులుగారి "పేదిల్‌ సార్ట్‌ ఉండనే ఉంది.” అని వంటాయన విఠలయ్య నచ్చజెప్పతున్నాడు.

“ఎవరికి వారే యమునా తీరే” ఆన్నాడు లక్ష్మణమూర్తి. కోయం బత్తూరు, అక్కడనుండి ఊటీ (పయాజం ఉందిట. ఇంశేక్కడికీ వొద్దు, తిన్నగా కొంపకి చేరుకుందాం- ఆని ఆధిక సంథ్యాకులు తీర్పు చేశారు.

జన్సిని కంతకీ కొారణం, కనకం అన్నాడు పద్మనాభం.

*మధ్య నేనేం చేశానండోయు"”ి ఆంది కనకం.

అన్సువ్వు ఆ ఫస్ట్ర్హాస్‌ పెళ్తై వారితో సొవానం చేశావు. ఆ అలవా ట్లన్నీ మా కయ్యాయి. వాటివి సమకూర్చలేక్క మన పోరు పడలేక ఉడొ యించాడు విశ్వపతి"ి అన్నారు.

“మర్యాదగా మాట్లాడండి. ఆరుగో చెట్టంత మనిషి కృష్ణమూ్తి గారు ఇక్కడే ఉన్నారు. మన ఆలవాట్లు వారికి మ్మాతం ఆద్బిలేదనా, ఎన్నిసార్లు ఆదుకున్నారు? చేడియో యిచ్చారు. బ్యాటరీలై టిచ్చారు. ఎన్నో సార్లు పాలు నర్జుబాటు చేశారు. కప్పుకు నేందుకు లేకపోతే రగ్గు ఇచ్చారు, ఇదా మీ కృతజ్ఞత?” ఆంది.

ఆఆవన్నీ ఎవరికొనం ఇచ్చారు? ఎందుకిచ్చారు?” అన్న వళ్నతో వాదం రేగింది. అందరూ మాట్లాడం సాగించారు... నేను పృతిక ఆడ్తం 'పెట్టుగువి చైట దృశ్యం చూస్తున్నాను. ఆందమైన (పకృతి. దూరంగా ఆస్పుడవ్వుడు సమ్ముదం కనదిడుతుంది. కొబ్బరితోటలు, భారీ చెట్లు, చుట్టూ మట్టిగోడ- మద్య విశాలమైన తోట, దాని మధ్య పూరిగరడ్తి ఇల్లు+

్త్తీలు కష్టించి పనులు చేస్తున్నారు. వారికి రవికెలు లేవు. లుంగీలొ నడుంకి కాస్త బట్ట _వేలాయుచుందిం ఆకర్షశీయమైన శరీరాలు-నల్లగ్యా ఎరగా బొమనఛాయ శరీరాలు. నాగభూషణం కొన్న కృరజొమ్మ నకలు. ఆ చెట్లు మధ్య పీడలలో సూర్యరశ్మి సోకినచోట వెలుగుళూ ఒంటిమీద ఒంపులమధ్య నీడలు పడుళూ ధాన్యం దంచేవారు కొద్చిరి చెప్లెకేా

కి82ై బచ్చిజాబు కతలు

వార్పు విత్తవాలు వేసేవారు, వూడ్చేవార్కు పశువులవి మేపేవారు, అల్లాడే వారు, పదాం పాొడేవారయ- ఏకో పెళ్ళి పెద్ద గుంప్క-అక్కడ చెట్లమర్య ఉడ్యూంపై దాగుళున్న కవ్యలు, పరుగులే శ్తే పిల్లలు, కొబ్చిరిపీచులాగి ఎండచెస్టే వృద్తులు- మధ్య సముదం నీరు నరమ్బ్సలొ (వత్యెక్షం-వాటి లోంచి కాలువలు పడవలమీర బె న్దవాళ్ళ-. ఇక్కడ చేవలు చడు తున్నారు. కాలవలో చల్లటి పీళ్ళలో ప్నానాల్డు ఈతలు- కండలు తిరిగి గుండగనై, వింకైన స్త్రీల సౌందర్యం- ఎంవరెందకు. స్తీలోంమొగాళ్ళు ఎక్కువగా కనదడలేము- ఆందరు ఫ్రీలూ. ఒక్క స్త్రీ న్వరూపంల్కా ఒక త్తీ శక్రిలా పకృతినంతా అలుముకున్ని లొంగవీసుకువ్మి రాణులై, నజీ పుల, పాజులళై, పౌందర్యావ్ని పదినెలణ మోన కనే స్త్రీలు, వామన్న స్టూలు, తెవమడ సివిమాస్కోంప్‌ (వకృోతిదృశ్యంఎలా జారిపోత్హూనా మనస్పుకి గాలండేపి లాక్కుపోతుంటే పోవివ్వుక క్షురజగత్తులోకి మాటి రిత్కో కిటకో,ో ఆహే.యలతో, పగలతో లాక్కుపోయి,.. దింధించి పచేస్తు న్నారు తోటి వయాణీకులు. వాకిక్కుడ (వశాంతత లేదు. ఉండడం క్షేమంకాదు, పక్క_ పెళ్టైలోకి వెళ్ళడోతుండగా టానీన్షర్‌, బ్యాటరీ లైటు, రగ్గు ఇచ్చివేసి ₹౨వు తీసుకుంటానండ్కి కనకం.

“ఏ తొందర. చివరలో ఇవ్వొచ్చు. అన్నాను.

“ఇవి నా దగ్గరుంపే వన్ను ృబతకవియ్యరు.”

“విన్నెవవన్నారమ్మాయ్‌.. పక్షత్తుమాట ఆనచేదు. లోకంతీరు, ఫలానా అవి చెప్పాను. అంతే. ఆవవ్నీ ఉంచుగో- వూరేగ్కు మధ్య మాశ్రేం....”

నేనింక వినలేదు. అవి తీసుగువి నా పెప్టైలోకి వెళ్ళాను. ఇందిర _- వ్నీదిపోతోందె. లేపి కాఫీ ఇచ్చాను. కొల్లాన్‌ ఇవవల పేషన్‌ మయ్య నాడు విదిచింది ర్లైలు ఎత్తున్న కొండలమీది నుంచి వెడుకోంది. పెడ్డ పెద్ద కొందలు, కింద ఎంతో లోతుగా లోయలు, మధ్య కాలువల కొండలమీద వచ్చటి చెల్లూ. మేఘాలు కుంపర మంచుపొరళలా శిఖరాలని

ఆరుగురు కధకులూ-ఓఒక నాయిక 183 కవ్చుతున్నాయి. కొండ దిగువున చిన్న గుకిపెలు. తొంగివాపే, కాలువ ఓడువ, పడవలో ఇదరు పిలలు ఆడుకొంటున్నారు- చిలటి పచటి

జపే "ల! ళం కా న! ఘా పీడలు మార్యరళ్మి తిడికడిగా వడుతోంది మయ్యనాద్‌లో కాఫీ ఫలహారా అయ్యాయి. ఇ5ావిపుకం అవ్న చిన్న జీషన్‌ దగర చెలు విరిచపోయింది. ఆక*డ నుండి కొలాన్‌ వెళ్ళే ణు ళా న్‌ ఓ లా ళ్‌ 3 లుమారం, కొంతభాగం వూలకి చెడిందిబ. రిపేర్లు పూ రవడావికి యమో శ టు ళ్‌ వాట్‌ కి కెయ మూకు గంటలు పలొచముట. అందువేత్ళి మా దూకసు పెజరి, ల న! ల! ఖు క్‌ 'వైడింగులో మూష ఫర్లాంగుల దివిలో పితిచేసింద ఇందివ్‌. అఎదరం జై టకొచ్చాం. గుంపులు గుంపులుగా చేరి కబుర్లు చెప్పుమువబున్నారు. కొందరు టిఫిన్‌ తింటున్నారు. జాంయ్యా, శవకరం చదరంగం ముద "టారు. చెట్లుకింద చల్షటిరాళ్ళమీడ కంయవా సవచ్శి. ఒక బృందం పేకాట "అ ళు ణా ! మొద౭టింది. “రవి ఫన్‌ూస్‌ పెచలో చరి శేడమో పెటుగున్నాడుం లి జరగా ప! శు న. విఠలయ్య టీ పెదుతున్నాడు. ఇందిర కాపేపు పచార్డుచేష్క. దిండిలో కెళ్ళి పడుకుంది. హేమలత జేదీవి ఆడిస్తోంది... దూరంగా పై డిందు దిగువలో ఒక (టాలీ ఉంది. అక్కంకికెళ్ళి కూర్చింది కనకం వేమ వాగదూషణం, జోగారావు బుర్లున్న బాన్‌ తీసుకువి మారగా వడిచి వెళ్ళం. ఐదు దాటింది... పూర్యుడు కొండవెనక ఆకులమర్య కిన్ని. గీటుకువ్నాడు. ముడ్డి పెకి తీశాం. ఆక్కడ కవకం్య టాలీ కురాడితో హర్షణ పడు తోంది. ఆమె చెప్పేది వాడికి తెరిడుకు. వాదనేది ఆమెకి అర్దం కావ డంలా. ః వాడేవో మేకుతో కిదిల్బాయు. టార్‌ కదిరీంది. వెడుతోంది వర్లం లోకి. (టాలీ క్కురాడు వవ్వ్పుతువ్నాడు.. పరుగెత్తి ఆపుచేస్తి దిగవవి ఇ. వండ చేశాడు. ఆమె దిగి టారీపైకి తోహోంది. “రమ్మవి” కేక పెట్టేంది. బుషి మూపేపి, బాగ్‌లో పెట్‌ ముగుర౦ అక్కడికి వెళ్ళాము. ,టారీ దిగ టె ! ళం శ ఆ మన్నాడు క్ళురాడు. కాపేవు అల్లా అందులో షికారు తీడుగువాం అంటుంది

184 బుచ్చిబాబు కథలు

కనకం. క్కురారిచేతిలో డబ్బుపెట్టాం. నవ్వుతూ ఎక్కమన్నాడు. మేం ముగ్గురం ఎక్కాం. కనకం ముందుగా కూర్చుంది. క్కురాడు (టాలీవి ఒక్కంగెంటుగెంట్సి వెనకాల ఎక్కి పదం పొడుతున్నాడు. పట్టాలు కొండ దిగువకేసి వున్నాయి. దూరంగా ఒంకరలుతిరిగి, మధ్యలో మాయమైనాయి. అక్కడనుండి ఇనుక, రాళ్ళు తెచ్చేటందుకు ఆ చిన్న టాలీళైన్‌ వేళా రట్క జోరుగా నాలుగుఫర్లాంగులు దిగింది. అక్కడ చదునైన నేలమీద విలిపాడు కు.రాడు. బుక్లుతీశాం. ఆందరం తలోకాస్ద పుచ్చుగున్నాం.

“కా స్రపుచ్చుగో,” అన్నాడు జోగారావు కనకంతో.

అబ్లంకానయం. ఆంత చెడిపోలేదులెండి,*” ఆంది కోవంగా.

“మేమంతా చెడిపోయినిట్లా! ఏదో సర్జాకి---” అన్నాడు జోగారాపు,

“డాక్టయగారుండే ఒవ్పుగున్నారా?” |

*ఖదొక మందులాంటిది. అవ్వుడస్పుకుు నలుగురూ చేరినప్పుడు? కులాసాగా వుండాలిమరి.”ో

“*పండగపూట పొత పెళ్ళామేనా ఆంటారు” ఆవి నవ్వింది.

“పాత మొగుడేనా ఆనిపామెత.” అన్నాను.

“*ఆదితిప్పు. కొత్తదనం కావల్పిన వాళ్ళుమొగాళ్ళు.ో

*ఆడ్షదిలేందే మొగాడూలేడు గనక, ఇద్దరికీ నరిపోతుందిలే,” అన్నాడు జోగారావు.

అక్సా స,...ఏది?”

ఆచ ఈ నాకొద్దుబాబు. మళ్ళా వెనక్కి. వెళ్ళాలంటారా. రండి పొద్దుపోతోంది,” ఆంది. టాలీలోకెక్కాం. క్మురాడు తోస్తున్నాడు. రెండు ఫర్గాంగులొచ్చాం. చీకటి వడుతోంది. పక్షులు గూళ్ళల్లోచేరి కొట్లాడుకుంటు న్నాయి. ఏవేవో జంతువుల వింత ఆరుపులు---క్రీచురాళ్ళ కుతి. కురాడు ఫర్లాంగుతోసి. నిలిచిపొయ్యాడు. వాడికాయానంగావుంది.. తో సేవాళ్ళని తీనుకొస్తానని వెళ్ళాడు.

ఆరుగురు కథకలూ-ఒక నాయిక 183

“నడిచిపోదాంొ ఆన్నాడు నాగభూషణం.

అవై*నీ మనమే తోద్దాం పట్టండి” అన్నాను.

జోగారావు దిగాడు. ఏంజరిగిందో తెలియదు. చృళం వెనక పెట్టిన రాయి కడిలిందోో మరేం జరిగిందో, టాలీ [కిందికి నడవడం మొద లెట్టి, క్షణంలో వేగంగా కదిలిపోతూంది. దాన్ని విలపరేము. ఇంక్కొ ఇంకా కిండికి జోరుగా వెళ్ళిపోతూంది. ఇందాక ఆగిన చదును నేలదాటింది. మఠో మళుపుతికిగ్మి మరీ దిగువున, అతిచేగంగా వెడుతూంది. నాకు చాలా (కిర్లింగ్‌గా కనదిర్హ్మా లోపల ఏదోభయం. గట్టిగా (టాలీపట్టీలు పట్టు గున్నాం. మజుపులో చడునునేల కనజడుతోంది. ఎట్లాజిపడం? దూకి ముందుకెళ్ళి విలపాలి, వేగంతగ్గాక, దానికి పిద్దమవుతుండగాా (టాలీ ఒక చ(కంపూడి ముందికిపడి దభాలున విల్చిపోయింది, (తుళ్ళిపడ్కి కిందికిదిగి ఒళ్ళు దుకుపుకున్నాం. ఏమీ పమాదం జరగలేదు. ఎవ్వరికీ గాయం తగల్లేదు, బాగా చీకటిగావుంది, నట్టగీవి, పట్టాలమ్మ పే నడిచివెళ్ళాలి,

“ఆయాసంగాపుంది. కౌపేపు కూర్చుందాం,” ఆంది కనకం. వరే నన్నాను. నాగభూషణం బుగీతీని కాస్తపుచ్చుగువి నాకుక్తాన్త ఇచ్చాడు, ఆ బిసీ భాశీఆయిందిం భా!బుస్తీ వాసనచూసి దూరంగా---చిరవా అెట్టింది-. కనకం. ఆదిపగిలినచప్పుడు, కీటకౌల చప్పుడులో కలినిపోయింది. ఆర గంధైంది. ఇంకా నడుద్దాం అన్నాను. పట్టాలమ్యపే నగుచుకుంటూ వెళ్ళాం. మెరక. ఆయాసంగావుంది. ఆటూ ఇటూ రాళ్ళు పొడలు. పట్టాలుమధ్యనే అడుగుతీని ఆడుగేస్తున్నాం. మరోఫర్గాంగు. వెళ్ళాం, కనకం చతికిలపడింది.*ఇంక నే రాలేను”

౪ర్రాాతంతా ఈ అడవిలో గడుపుతావా?” అన్నాను.

మళ్ళొరేచింది. మరో ఆరఫర్లాంగు వెళ్ళాక కూర్చున్నాము, ఏడు దాటింది. దాహంగావుందిః ఎక్కడో ఇందాక కొలన చూశాము. ఎక్కడ?+?

24

1866 మిచ్చిబాబు కథలు జ్ఞ ప్తికరావడంలేదు. ఏమీ కనదడడంలేదు.. చదును [పొంతం చేరుకు న్నాము, ఆక్కడ దూరదూరంగా వున్నాయి చెట్లు, రాళ్ళు పొదలు, ఆక్కం-డకూర్చున్నాము, ఎనిమిదైంది. జోగారావు కలిసాడు, జరిగిం దంతా అతనికి పప్పాముం

“మనం వెళ్ళకపోత్సే రైలు వెళ్ళిపోతుందే మో” అన్నాడు.

“ఇంతవరకూ వుంటుందీ? ఈ పాటికి వెశ్ళేవుంటుంది” ఆంది కనకం, ఒగర్చు ఆపుగువి, పట్టామీద కొన్పు ఆవింది.. నేలమీద కాళ్ళు చాచి పడుకుంది.

“నేనింక నడవలేను. చప్తే ఇక్కడే చస్తాను. మామయ్యకి మళ్లే న్వర్షాని3ెడతామ.”

€

“న్వర్గాని కెడతానన్న రీమా సీకెందుకుండాలి. ధనంజయం ఆంటే పుణ్యాత్ముడు. ఆన్నాడు నాగభూషణం.

“నేను పాపాళ్మురాలినేలెండి. ఆందుకే స్వర్గావికేశ్ళే చాన్సుంది. దేవుడికి పాపులంబనే ఇష్టంటగా!”

ఏడో వోపిగరేని నవ్వుం

“ఏఎక్యండేనా వీళ్ళు దొరుకుతాయేమో చూద్దాం వదండి,” ఆన్నాడు నాగభూషణం.

“ఈ (పాంతంలో ఏదో ఒక పాకచూపినట్లు గుర్తు, చూద్దాం పదండి” ఆవి జోగారావు నాగభూషణం బై లుదేరారు. చెయ్యి పుచ్చుకువి కనకొన్ని లేవదీశాను. మెలిగా నడవడం (పారంభించింది. వాళ్ళుముందు, మేం వెనకాల. ఆర ఫర్లాంగు నడిచాం, నాకాళ్ళు తడబడుతున్నాయి. వస్తు వులు సరిగ్గా కనదిడ్తంలేదు. తల తిరుగుతోంది. ఆమె భుజంమీద చెయ్యి

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నాయిక 187 వేసి అడుగులు వేస్తున్నాను. చతికిల పడిపొయ్యాను. జోగారావుని శేకే పాను. వాళ్ళు ఎటు పొయ్యారో కనదిడ్ధంలేదు. పక్కన రాయిమీద తలెట్టు గువి పరుంది కనకం. ఎంత పేపైందో తెలీదు. నే కళ్ళు తెరిచేటస్పటికి నా తల కనకం తొడపై ఉంది.

*ఆయానం తీరిందా. లేవండి. ఆ మైకం కాగడం బట్టి” “నేనేం చేస్తున్నానో నాకు తెలియడంలేదు. ఆమె నడుం గట్టిగా పట్టుగువి వక్షం పైకి ఎగబాకుతున్నాను. ఆమె లేచి చెయ్యి తీసుకుని లేవదీసింది. లేవ తియ్యలేక రొప్పుతోంది. వెడుతోంది. “ఉండు.” విలదిడు "అవి కేకలేస్తూ నడుస్తున్నాను. చాలా దూరం నడిచాము. జోగారావ్వు నాగభూషణం వద్చారు శేకలేస్తూ. ఆక్కడ ఒక గుడిపె ఉందిట ఆక్కడ సీళ్ళున్నా

“ యిట. వెడదాం రండి అన్నారు.

“*ఎంత దూరం?

“రెండు మూడు ఫర్లాంగులుని

నడుస్తున్నాం. కాస్పేపు జోగారావు, కాస్పేపు నాగధూషణ2 నన్ను పట్టుగుంటూ, గుడివె దగ్గరకి చేరుకున్నాం. అక్కడ ఎవరో ముసిలా డున్నాడు. చీకటి, ఇలాయిబుడ్డీ వెలుగు, పీచ్ళు (తాగారు కనకం, బోగొ రావు. మిగిలినకాసినీ నేను తాగాము. గుడిపె ముందు పాక. దానిలో గరి గుట్టలు బ్యాగ్‌లో పీసా తీస్కి గబగబ (కాగేశామ. గడ్డిలో పడిపొయ్యాను.

మిగిలింది నాగభూషణం [తాగేకాడు, సీసా అవతర పారేసింది కనకం. “ఏమిటి ఇల్లా సడుకుంకే ఎట్లా?” అన్నాడు జోగారావు. ఎవ్వరూ నమాధానం చెవ్పరు. పది దాటింది. కళ్ళు మూశాను. ఇంకేమీ గుర్తులేదు. కదిలి కళ్ళు కెరిచాను. “ఎంగ్రై0ది?”

188 బుచ్చిబాబు కథలు

పనాూధానం లేదు, వాచ్‌ చూస్తే కనబడ్డంలేదు. కనకం. లేచొచ్చి వాచ్‌ చూస్తి “పన్నెండు” అవ్వి వెళ్ళి పడుకుంది నాగభూషణం పక్కన గడ్డిలో.

ఇక్కడికి రాదేం? నాగభూషణం. చెయ్యి ఆమెమీద పడుతోంది. కళ్ళ పెద్దవిచేసి చూళాను. ఆమెను గట్టిగా పట్టుగున్నాడు. అర్రాగృ మోత సరసాలు” అని విదిరించుగుని పాకవతల గర్డి లాక్కువి పడుకుంది. వెళ్ళి ఆమె (పక్కనే పడుకున్నాము.

క*తలపడళావా?ో

నుదురు నొక్కుతూంది. హాయిగా ఉంది. ఆరచెయ్యి మొహం ఆంతటా రాసుకున్నాను. జడలో చెయ్యి పెట్టాను. పూడి నా మొహాన వడింది. ఆందులోంచి ఆకాశం కనబడుతోంది. నక్ష్మతాలు మెరుస్తున్నాయి. వక్షంమీద తల ఆనించాను, తొలిగింది.

“నువ్వంటే ఇష్టం” అన్నాను.

“శ్రాగుతున్నారు, నేనంకే కాదు, ఆడది కొవాలి. ఎవరో ఒకరు. ఇందిరగారితో చెప్పేదా!” తర్వాత ఏమందో ఏం జరిగిందో జ్జ ప్తిలేదు. ఎవరో తట్టి లేపుతున్నారు. కనకం అనుకున్నాను. కాదు. టాలీ కురాడు* వక్కన మరో ఇద్దరు మనుషులు. (టాలీవాళ్ళు జోగారావు లేచాడు. నాగ భూషణంలేచాడు. కనకం పాకలో లేదు. గుడిసెళో మూలగా ముసిలొకి పక్కన చానమీద పడుకునుంది. లేపాం, నడ్‌చి టాలీ దగ్గరికి చేరు కున్నాం (టాలీ చృకం బిగించి తెచ్చారు. అందులో ఎక్కాం. స్టేషన్‌కి చేరేటప్పటికి ఆరైంది. ఏడింటికి. రైలుట. స్టేషన్‌లో కాఫీ తాగాం. కొల్లాన్‌ చేరేటన్నటికి పీడున్నర్రైంది. మా పెస్టైలు సైడింగులో సిద్దంగా ఉన్నాయి.

0 0 0

ఆరుగురు కథకులూ-ఒక నాయిక క్షం తిరుగు (వయాణంలో కనకం మాపెస్తైలో ఉండక తప్పిందికాదు. ఆ పెస్టైటో వారు మధ్య మధ్య ఇందులోకొచ్చి దర్శనమిచ్చే అవకొశమూ లేదు, వారంతా ఊటీ బెంగుళూరు నావిక్‌ వరకూ (వయాజం పెట్టు గున్నారట. అందుచేత వాళ్ళ క్యారేజి విడిపోయింది మేం మదరాసులో ఒకరోజు ఆగాల్సి వచ్చింది. కొవి ఎవ్వరికీ వూళ్ళు తిరిగి వినోదించే వోపిగలేదు. జీవ) శ్యామలరావు, అల్లా సినిదూకి వెళ్ళొద్దామా?” అన్నాడు రాఘ వయ్య, శ్యామల తనూ వొస్తానంది. సుందరం ఎక్కడికీ వెళ్ళొద్దు, ఐన ఖర్చులు చాలు ఆవి కసిరింది. రక్షిశలాల్‌ వొంట్లో బాగాలేదు. రాజీబాయి నపర్యలు చేహ్లాంది. లక్ష్మణమూ ర్తి తను కొత్తగా కూర్చిన గేయాలు సృతి +. కల వాళ్ళకి ఇచ్చి వస్తానవి వెళ్ళాడు. చౌదరి 3పైరైన వాళ్ళని మళ్ళా పవి లోకి తీసుగునే కొత్త రూల్సు ఏమన్నా ఉన్నాయేమో తెలుసుగువి వొస్తా నవి వెళ్ళాడుం బెట్టిగారు, థార్య చిట్టిమ్ముం బనల్లాయ పెండ్లి నసందింధం చూసొస్తా మవి వెళ్ళారు. నాగభూషణం, భార్య హాయిగా రెస్టు తీషుషంటామవ్నాడు. జాలయ్య మూర్‌ మార్కెట్‌కి వెళ్ళి పర్పు పోగొబ్బువవి తిరిగొచ్చిదిగు లుగా కూర్చున్నాడు. జోగారావు పద్మనాభర్య శంకరం 'పేకముందేసుకువి నాలుగో చెయ్యగా విఠరలయ్యని రమ్మని అడుగుతున్నారు. కనకం విద పోయింది - చెవులకి పెద్దగా చేరాడే కమ్మలు తగిలించుకుని. మర్నాడు రైలు చైలుదేరింది.. ఇంక మరో గంటలో బ్రైలుదేరిన చోటుకి చేరు తుంది. మా య్యాత అంతటితో ముగింపవుతుంది. ఐదైైంది. ఆ స్టేష నులో టిఫన్‌ తిని, కాఫీ ౌగాను. (వభూణం అర్చ్భు (వాసుకుంటున్నాను. రైలు కదిలింది. కునుకొచ్చి, కళ్ళుమూళాను. ఎవరో భుజంతట్టి లేపారు. చూ స్తివికదా కనకం, వెనక్కి జరిగి, కూర్నోమన్నాను. ,

కం0 బుచ్చిబాబు కథలు

“ఏం _ విశేషం?

“కష్టమూ ర్తిగారు అడె నిచ్చారు. ఈ పాతిక మవియార్డర్‌ (వాని పెడతారా” ఆంది-

“*ఆప్పుగా తీసుకున్నావా?”

ఆపై కే ఏం లెండి.”

“నువ్వు తిరిగి రొక్కంగా ఇవ్వడం విశేషమే,*

ఆజ్షంకెల్లాగిస్తారు?”

“ఇచ్చినవారు డబ్బు రూపేణ (పతిఫలం కోరరుగా” అన్నాను.

కక్కే త్రికమకలు నా కర్టంకావులెండి. సూటిగా ఆడగరాదు. గా సావానంవన్ల మీరందరూ పాడయ్యారు, నేనదివ్వడావికి సిద్దంగా ఉన్నా వనీ కెలిని ఆది ఆడగడం బాగుండదని మానేసిన మర్యాదస్తులు. డబ్బు తీసుగుంపే ఆదివ్వాలని తీసుకోడం్గమానేసి,నేనూ మీవల్ల పాడయ్యాను”.

ఇదంతా నాకు తికఠకమకగానే తోచింది. ఆమె కళ్ళల్లో ఒక వెలుగు, దైన్యం రేఖమెరుస్రోంది. ఉవ్పునీటి పస్నానాలకి మొహం బాగా కడగబడి, వవితమైనట్లుంది చర్మం,

“నాకో సందేహం -- బాలారోజుల్నుంచ్సి ఆడి గెయ్యనా?” అన్నాను

“దాచకండి. అనుమానం (పొణనంకటం, అన్నారు.”

“*నువ్వింతమందివి చూశావుకదా -”

కజ్రం బై”

అవప్పుడు కొదులే = వెనక. అన్ని రకాలవారిని చూశావుకదాంా పోనీ ఇస్పుడనుకో_-సీ వూహలో నిజంగా, పీకు నచ్చి నవ్వు మన

ఆరుగురు కథకులూ=ఒక నాయిక కం!

పారా (పేమించి వాంఛించ్కి ఎవ్వుడూ వారితోనే ఉందిపోవాలి..-మరొ కరి వంపర్క౦ లేకుండా _-- వాళ్ళ ఒక్కళృతోకే ఎల్లప్పుడూ ఐంధ6 పర్పరచుకువి గడపాలి--అఆనే వ్య క్రివి ఎరుగుడువాగో అన్నాను.

“సూటిగా అడగలేరూ? పెళ్ళి చేసుకునేందుకు తగిన మొగాడు దొరికాడా అనా?” ఆంది.

౪ఆ్రంతేకాదు. 'పెండ్లయిన్యా కాకపోయినా నే వితన్ని _పేమించాను ఇతనే ఆదర్శపురుషుడు. ఇతనిలో ఐక్యమైపోతాను-అంత గాఢంగా వాంఛించిన వ్యక్తివి ఎరుగుదునా అవి పళ్ని అన్నాను.

“ట్స ఎరుగుదును.

“ఎవరు 1?”

“భగవంతుడు”. అంది [కమమైన పళ్ళవరన కనవరుస్తూ. ఆ క్షణంలో నే నామెని ద్వేషించలేడు. (పేమించానేమో కూడా |

0 ౮6 ౦0

యాాతకి వెడుతున్న కొందరి మ్మిశులన్కు [పయాణం విశేషాలు వారి వారి అనుభవాలు వింతలు, ఆయా [పాంతాల నుండి [వాయమవి కోరాశు, కొందరు (వాశారు. మరికొందరు య్యాత నుండి తిరిగొచ్చాక న్వయంగా చెప్పారు. ఇవన్నీ గుచ్చె త్రి, వారి భాషలో బూతుసీ పచ్చిగా చెప్పిన వాటిన్తీ ఆతిశయోకక్రితో పకటించిన మానసిక స్టితివీ విడిచేని శ్రీలివి మార్చి చ్యితిక పట్టగా ఏర్పడిన రచన ఇది. కథకి ముగింపు ముఖ్యమంటారు. దీవికి మనస్సులో నిల్చిపోయే ముగింపు లేదు. ధవనం

క92 బుచ్చినాబు కధలు'

జయంగారి ఆ_స్టిలో కొంతభాగం వారి కొడుకులు కనకానవికి వాసి ఇచ్చిన ఉదంతం జరిగి ఉంటే కథకి మంచి ముగింపు సమకూరేది. వారి కొడు కులు అల్లా చేసినట్లువినలేదు. చిత్రకారుడు రామనాథం శ్యామలని వివాహ మాడినట్లూ వినలేదు. కౌన్కి "పెళ్ళి మాటలు సాగుతున్నాయిట, కొంత మెరుగు. కథంతా చదువుకువి, దీనిలో నిగూఢమైన వ్యాఖ్యానం, (వయో జనం ఏమన్నా ఉన్నాయా అనుకుం ట్కేశ్యామలరావు చివర చెప్పినదాంట్లో, చివరి వాక్యాల్లో ఇమిడి ఉన్నది మినహాయిస్తే నా కింకేమీ కనదిడలేదు. ఇంత కథా చదివి ఆ కొన్త వ్యాఖ్యానంతో పాఠకుడు తృ _ప్రిపడీతే ఈ రచన వృధా అనుకోవు.

(వచురణ = భారతి 1963 జనవర్కి ఫ్మిబవరి సంచికలలో.

ఇక్కడ దీపం: అరిలే ల్‌ /జాద్సి క లోకం అంతా చీకటే “ఇంక గంటలో ప్రల చన్నున చెన్ను “ఏం చెప్పను 1” “ఇస్టం వుందా లేదా మాళవి మాట్లాడదు. స్వచ్చంగా మెరిపే కళ్ళు-- (కమమైన తెల్లటి పళ్ళవరస్క ఆ నల్లటి ముహోనికి ఆమాయకత్నాన్ని ఆపాదీంచాయి. కుట కపటం, దాఃరికం ఎరగని పవ్యిత మైన రూపం. *మ్పూట్రాడ్త వేప క నే న్‌ చసత “నీకుందా * నవ్వుతోంది మాళవ. బాదంచెట్టు చివరొమ్మ కేసి చూస్తూ. ఏడో పొడుగాటి పుపగు ఆకుని పొడుస్తోంది. బాదంఆకు పూడి ఆమెమీద పడిందిం దాన్న తొలింంచాడు రంగయ్య. “నువ్వంపే,...మరి....ఎలా.. చెప్పాలో. తెలియద”. సిగ్గునడు తున్నాడు రంగచ్యూం “స్పేక్టుడ్ర సిగ్గయి చే -- నా కెబ్లాగుంటుందీ “డలో ఆవరాదూ ? ప్రైలు కైమపుకేందీ; నే వెళ్ళాలి “ఆ 3ైలు తప్పిందం పే కొంప ములుగుకుందీ.” “ఎట్లా ములుగుతుందేం “*ఆదం౦తా చెప్పేటంమకు షములేదుం ఇప్పుడు మువ్వ శక్త? ఆంటివా చాలా హుషాటూ సేవా ప్రై డేళానికి. నీ (ప్రముంపసే నా కింకేమి అక్కన్తేదు. బాగా కిస్ట.4 పనవసీ మంచిపేరు. సంపాదందుకొస్తా. ళా పే అక్‌ మలమూలో మచేరియా వ్యాఫి ౧నం సశగుల్లా చస్తావుండారట. వాళ్ళంద రికీ మందులిచ్న, నయం వీపానం లే _- మంచి పేరొస్తుంది.. ఉద్యోగం వసుంది. వీపు మంచి ఇలు, మంది బటలు్కు వొళఠ శేమిటి” ణల న. ళా [23]

178 బుచ్చిబాబు కధలు “లంతా దొంగమాటలు” జర్దేశ్రులో పయ్యి వెయ్యనా 1 జడ్రాక్రిడ్రివో్‌ కళ్ళు పెద్రవిచేసింది. “పోనీ (ప్రమాణం జిపేదా*ో ఆమె చేశని తీసునన్నాడు. కు! చెయ్యి చల్లగా పుందీ ఇ ఆన్నాడు రంగయ్య, ఆమె ఛేతినాడిని పరీక్షచేస్తూం అన్పలేంచూసే”. ఆందీ మాళవి; ఇదరూ నప్పుకున్నారు. పైన కాకులు బావంకాయలను కలపర సెడుకున్నాంయి. ఒక్‌ కెయా వొరిద్దశిమభ్యా పడిందీ అజ్షన్సగ్లో కొరికిల్చేదా లి అన్నాడు, ఆప్ట్‌ చ్రీ కాకెంగిలిో అఫ్సర్రి నే పోతా-- ఇంక అమవేదు ఇదుగో ఆను వ్రాసివచ్చిన కవరు. ఉర్తరం (వ్రాయేం “ఏం (వ్రాయసు ఖా “ఒంట్లో ఎట్లావు౦దిం మ్‌ అత్త ఎట్లా పవున్నదీ-ా మేశమ్మ డెట్లా వున్నదీ.” “ఆప్పుడే వెళ్ళరూకల అ) ఆరని భుజుమీద.. చెయ్యివేసి నిలిపిందీ. ఆతను నిలిచిపొయ్యాడు. “అమ్మయ్య-ా. ఇప్పుడు సి చీయి వేతగా పుంద. బెంగపిల్ల లా ఇష్టంపవుండి కూడా బేనట్లు నాటకంలో “*వాట్రక్రమా.... అట్లాగెతే పో... సీపు నేనండే ఇష్టంలేదు. ఇష్టంపుంపే అప్పుడే వెళ్ళిసోళావంటావా ఏమిటి *” “*రలేదావివేంా ఇదీ అర్జంటుపవి-- అక్కడ జనం ఈగల్లా చప్తా వుండారుల అవాళ్ళవవే ఎక్కడో చస్తే మనకేం... సీకు వే ముఖ్యంో కోపంగా మొహం కిందికి దీంచింది మాళవి. రంగయ్య జేతికో పైకెళ్తి, ఆమె కళ్ళల్లోకి తీక్షణంగా చూళాడుం “కటు చూడు.... కోవమా?.. వాళ్ళండా చచ్చిపొయ్యారనుకో ఆమ్బుప వాళ్ళ పెళ్ళాలు పిల్లలు పఏడవహ ?”

ఇక్కడ దీపం ఆరితే లోకం అంతా చీకకే 179

“నీకు నేను ముఖ్యమూ, వాళ్ళా.”

“దానికీ దీనికీ సందింధం ఏమిటి... వాళ్ళు బాగుంసే కదా. మనం సుఖంగా వంచేసి 1”

*ఆవలు మలయా నువ్వు పోడం దేనికి? నువ్వు పోనేహడదు. నా దగ్గశే పుండాలి” వప్వుతుంపి మాళవి, శేటగా, మొగ్గ విప్పారుకున్నట్లు, శిలరం వెనకనించి చందమామ దగ్రైటపడినట్లు, కెరటం నురుగు నల్లరాతి పై చిత్రం గీ వినట్లు, ఆమెగేసి చూడగానే మనస్సులో ఆనంవంతో కూడుకున్న ఊదేకం ఆకృశి తెప్పుకున్నట్లు వ్లైతకటలం నుండి జనించే ఆనుభూతితో రంగయ్య ముఖం వలిగంది.

“నేను దూరంగా జళ్ళినకొద్రి, సీకు దగ్గరగా వొచ్చినట్లనిపిస్తుందీ. ఇముగో చేతులో చెయ్యో ఆని ఆమె వేతిని గట్టిగా ఆదుముతున్నాడి.

“నా మశేరియూ సీకు పట్టుకుంటుందీో చేతిని విదిలించి వేసిందీ,

ఆనవ్హా కరిష్టమే.ో

“*నా జబ్బు కుదర్చకండా-- నువ్వు వెళ్ళిపోతానం పే...”

“నీ జన్బుకి ముందు నే మలయా వెళ్ళడమే... (పేమ జబ్బు

• “*పైళ్హి” అని జడ ముందుకు తీసుకుని కోపంగా ఆతవిచేసి చూసింది. కొని రంగయ్యి ఆమ కళ్ళలో చూసిందీ దయ-కోవం కాదు.

“అదే చేస్తున్నా...” రంగవ్య వెళ్ళాడు.

“వెడుతున్నావా ? మనో విమిషం వుండనహాడదా ?

దూరంగా వళ్ళిన వాడు వనక్కి= తిరిగి ఆంటున్నాడు.

“ఇంట్లో కెళ్ళి కప్పుగొవి పకుకో” పెళ్ళాడు,

గబిగది స్రేషనికి వెగ్యారు. రైలు వెళ్ళి ఐదు నిమిషారైంది. దీగాలణ వడి రగార్చుండిపొనయ్యాడు. మర్లా రాత్రి పదింటికిగాని రైలులేదం ప్ల్తాట్‌వారంమీద మందుకాగల కర పెట్టి అల్లాగే వుందీ. దాన్ని తూదడం, లేవిల్చ్‌ అంటించడం ఆన్నీ జరిగాయి; (పయాడావికి సిర్రంగావుందీ. ఆ 'పెచైనిండా, ఇన్‌ క్షన్‌ సామాస్తు,. బెరిచెర్కి మలేరియా కలరా “పచ్చ జ్వరం” మొదలైన వ్యాఫల చికిశ్చ కవసరమైన పరికరాలు మందులూ పున్నాయి, ఇంచీయోానుంచి. ఎనమండుగురు డాక్టర్లు ఆరుగురు

180 మిచ్చిబాబు కధలు

కాంపొండర్లు యీ మందులతో మలదూవెళ్ళి అక్కడ యుద్ర్దరంగంలో వ్యాద్నెగస్టులకు. చికిక్సలు జరపాలి. డార్టక్లు (కిజంరోజునే న్యదాసు వెళ్ళారు ఆక్కాడనుండి విమానంలో కాఇలాలంపూర్‌ వెళ్ళారి, రంగయ్యిని మందులు పెట్టి తీసుకుని రమ్మన్నాడు. డాక్టర్‌ జాకబ్‌. నైలు తప్పింది. పిమిటి చెయ్యడం ?

రంగయ్యక్ష మతిపోయిందీ.. ఆలోచన తట్టడంలేమ. కనబికినవారి వల్లా సలహా ఆడుగుతున్నాడు, బెజవాడ పళ్లే ఒర లారీలోబక్కి మధ్యలో ఆది చెడిపోతే నానా యిబ్బందీపడి చివరకు వజవాడ వొచ్చేటప్పటికీ మెయిలు పెళ్ళి ఆకగంటయిందీ. మళ్ళా ఉదమూం ఎక్స్‌ ఎస్‌ తప్ప బండీ బేదు. భోజనంబేదు. ఆ మందులపెట్టి9 కౌగలించుకొని అల్లాగే ప్లాట్‌ఫారం మీద రాత్రంతా గడిపాడు. దాన్ని కొగలించుకుంసే తన సర్వరోగాలు పోయివట్లు--- ఏమిటో ఆవోలా జరిగిపోయింది రాతి.

ఎక్కడో రైలుదాట చెడి, ఎక్సపెస్‌ రెండుగంటలు రేచైంది. మద్రాసు చేరుకునేటప్పటికి పాయం[త్రం ఆరయింది. విమానం నాజుగింటి క వెళ్ళిపోయింది. ఆందులో డాక్టర్లు వెళ్ళిసొాక్య్యూరు. డాక్టర్‌ బొకబ్‌ విమానాశ్రయంలో రంగయ్యకి వొక చీట్‌ (వాసివుంచాడు-- మర్నాడు విమానంలో దైలుడేరి రావల్పిందవి--- ఫలానాచోట డిగాల్సిందని.

అమ్మయ్య ఆనుకున్నారు రంగయ్య, అయనా తన కెందుకంత భయం, ఎనమండుగురు డాక్టర్లు వెగారు. వాబ్ళ చాలా మంమల పెళ్టైలు తీసుకు వెడతారు. పైగా క్వాలాలంపూర్‌లో గొప్ప మందుల కర్మాగారం వుంది. అక్కడ ఎన్నో మందుళంటాయి. తను మన్నాడు. వెగ్గినంత మాగ్రావ జరిగే (స్రమాదంలేదు. రాత్రి ధోజనంచేప్‌ నిశ్చింతగా. పడు తున్నాడు మాళఏవి స్మరిస్తూ. మాళవి న్వన్నంలో కరిగిపోయిందీ-- నిద్రలో, అతని కళ్ళ్గంట కనస్నీటిచొట్లు గర్హకట్టినట్లు కొనలవి అంటి పున్నాయి ఉదయాన లేచి చూసుకునేప్పటికి.

మర్నాడు విమానం పెళ్ళడదుటు ఏం చెయ్యడం ? మలదచూలో యుద్దపరిస్టితి ఏర్పడటంపల్ల, ఎప్పుడు వెడుతుందో, అసలు పెడుతుందో. వెళ్ళదో ఎవరికీ తెరియదు; ఆ%్కడివారి. సలహా

ఇక్కడ దీపం ఆరికే లోకం ఆంకా శీకసే 181 ఆవగాడు. తన ఆవసరం గురించి ఉ(ేకంతో పికుస్తూ చెప్పాడు వినూనా[శయంలో ఛాలా సాఎభూతి కనబరిఛారు. అక్కే మార్గం-ా ఓడలో సింగపూర్‌. వళ్ళమన్నారు.. ఓడలో సింగపూర్‌ రైలుచేరాడు రంగయ్య ఆ ఓడలో చెయ్యినుందికిపైగా.. భారలీయ యుద్ద సైవికుల న్నారు. వారివే క్‌ణుర్లు చెబుతూ రంగయ్య రైర్యంగా వన్నాడు,

ఆవి 1941-1912 యుదం రోజులు, ఇండోచెనా. స.నూమ్‌లను స్వాధీనం చేసుకున్నాయి జపానియి పేనల. 1941 డిశెంబరు 8వ లేదీవి టబ్రటిమ మలయా.పై దాడి (ప్రారంభిందినై. సింగపూర్‌ వి స్వారీనం చేసుకోడం. వోరి (పాన ఆ+యిం.. వారి పేనలు పురోగమస్తున్నాయిం ఆ'సేంలియా, భారతీయ, ఆంగ్లేయ, మల:మా సేనలు విరోధిస్తున్నాయి. కాని అఆదంకా విష్పలమయింది, జపాసీయుబ సింగపూర్‌ ని ఆక్రమించు కున్నారు. సీటి సమసా ౮లు నిలిపివేశారు. లొంగిపోవల్పిందిగా విమావం నుం] చేటీణ పడచేశారు ఫీబిపరి 15న కేదేవి పలాది టవీటిష్‌, భారతీయ, ఆస్రే9లియన్‌ వైవికులు శ్యతువులకు లొంగిపొయా్యా వ, యుద్రఖైదీలుగా చిక్కి నవారిలో రంగయ్య వొకడు.

జోహోర్‌ (పాంగంలో భారతీయ డాక్టర్లు గాయపడిన వారిక్రీ వ్యాధ్మిగస్తులకు ఇకిత్సజేసి ఎంతో పాయపడ్డారు.. డాక్టర్‌ జాకబ్‌ దిగిన చోట మందులు దొరకచేదు. తను తెచ్చిన మందులజపొయ్యాయి. తన మందులపెై, కొాంపొండ్రక్‌ తీసుకురాచేదు. మరో రెండురో జూులవరరూ, తోటి డాక్టర్ల సహాయం, మందులు ఆతసికి లభించవేమ. లభించ పుంసే, మరో వందకుందికి చికిక్స జరిగిస్పుండును.. వార. మరణించక సోదురు. డాక్టర్సందకూ తమ సని ముగించుకుని నురషకంగా భారతదేశం తిరిగి వొచ్చొరు.

న! ఖత జ న!

యుద్దం నమాష్రమై,. 1945 సెపైంబిర్‌ 3వ తేదీవి జపానీయులు లొంగిపోయివి పిదప్య రంగయ్య విడుది లై, భారరీ డేశం తిరిగి వొచ్చాడు.

మలయా ప్పనర్నిక్మాడానికి తోడ్వడిన (పపంచ సిసిక బృందా:కీ తిరిగి రాగాన్కే మద్రాసు బోర్చరులో ఘవస్వాగత మిచ్చాట. మద్రాసులో రెండు రోజులున్న ఠర్యాశ రంగయ్య న్వ(గ్రామం చేరుకున్నాడు. రైలు

182 దుచ్చిబాణు కథలు

దిగగానే [గ్రామపెద్దలు ఆతనికి సుస్వాగతం. చెప్పి పూటమాలలువేసి డాక్టర్‌ జాకబ్‌గారి జీపులో కూర్చోపెట్టి ఫొచోలలీసి ఇంటికి తీసుకు వెళ్ళారు,

రంగయ్యకి ఇదంకా సస్నంలాగుంది. మ్మదానుకో సోకిన మచేరి యావ్యాధి తను [గామంలో దిగగానే తీవహపం దాల్సింది. గజిగజి వోజీకిసోతున్నాడు, పళ్ళు విగంచి రగ్గు కచ్వుకుని జీపులో వారీపొయా్యాడ్తు, కళ్ళు మూచలుపడుతున్నొ యి. ఎవవెవనైంద్‌ ఆళ నికీ తలవీడంచేదు. ఎవరో జనం మధ్యలోంచి తోసుకెచ్చి ఆతని నుదిటిమీద చెయ్యి వేశారు. ఎవరో నర్చు - అమె చేయ్యి చల్లగా తగిలింకి-- ఆలిని కాలిపొాయ్యే నుకటిమీక్క ఆశని తలని ఆమె నిమురుతోంది --- దగ్గరగా ఆమె పక్షం వైపు లాగుకోంది-- స్వనృమైన కళ్ళంా మహారణ్యంకో. చెట్లు తగల టడి ఆకాభాన్ని వెలిగిందినట్లు -- తెల్లగా మెరిసే పర్శ్గవరన-- ఎవరో -- ఏవో జ్ఞాపకాలు. అస్పష్ట ఎగాయా ఘసభవించే వ్యవవిచేక కరిగిసోతున్నట్లు, జపానీయుల పెద్ద పళ్ళవెనక పిడుగులాంటి నవ్వు; తమిళుల గళ్ళలుంగీల పె భాగంలో నల్లని వెన్నుపై చెమటవిందువుఐు, మలయాస్తీల మెత్తని కంఠాలు ఆడుకునే పిల్లల గుంచెలకింద చర్మం వెనుక ఎముకలు, ఇంగ్లిషు నాయకుడి టోపి, తుపాకి మొదబ్ళు, సిగరెట్టు పీకలు, (శ్రాగుడు సీసాలు, కొర్కులు సిరంజీలు సూదులు, మందుగుచ్శ పాశేజీల, రబ్బరుచెట్ల బెరడులుు లిప్‌స్టీక్కు సీసామూతలు భారత చేశ పరాకంపైన గీతలు-- పెక, పెనంలా ఇంవొ పైన విర్మలమైన ఆకాశంలో పల్చని మేఘంలా దాని వెనుక వత్మరం-ా. 'జలరిహ్కాగ్‌లో చూస్తే 3ండు నక్ష్రాలుగా విడిపోనై -- వొకదావి వెనక వొకటి రిరుగుతూ తనూ-ా మాళవిక మశే.

"అనేన గుర్తు పట్టలేదా” కళ్ళు బలవంతంగా పెద్దవిచేసి చూచాడు రంగయ్య. కురతర్మ చేసుకో లేమ మలీమ్‌ (పాంఠతం ఆదవిళో ముళ్ళరౌదలాగుందీ అకని గడ్డం -- చేచమూో దాచుకున్నాడు. ఆమ చేతిని రొలగించిందిం “ఎవరు 1” నీరసంగా పైకి చూళాడు,

ఇక్కడ దీపం అరికే లోకం అంతా చెకపే 183 “మాళవి” అన్నదామె. ఆతనికేమీ అర్హంకాలేదు. జీప్‌ వెడు

తోందీ. పైజై నాదారా, మిన్నుముష్టుతున్నాయి.

“*ఇంటిగా ము హాస్పిటల్‌కి తీసుపచెడదాం”. ఆంటున్నదామె. జీవ డాక్టర్‌ జాఠఎ హొన్సిటల్‌ దగ్గిర నిలివంది.

రంగయ్యుని నలుగురు మోస్సి వార్తుళో వాత మంచంమీద పడుకో వెట్టి కప్పి, చికిత్సకు వుళ్యమించారు.

ర్యారంకా ల్న్‌వమన జ్వరం -- పలవరింఠరలు -- ఆందులో కలలా కలలో (గులాపన.

“హెందమందిని చంపే”ను.... నేను హంళతకళ్ణి ... నన్ను వురితి మ్యండి....” ఆంటున్నాడు రంగణ్యు

వ తి 4! శు

(ప్రక్కాన డాక్టర్‌ వాతదేం తలదగ్గర నప్పు మాళవి, జాకదవ్‌ ఇండినూ తిరిగింాగా నే రంగయ్య ఉదంతం వివ, ఆమెపట్ల సానుభూతి కో చదువు లేకపోయినా మాళవికి నర్చుగా తర్చీదిచ్చి, నెలశేదో ముట్టచెప్పి తన హాస్పిటల్‌లో పుంచి వోదారుస్తున్నాడు. రంగయ్య ని గురించి భోగట్టా తెలుసుకొని ఆమెకు చెబునూ వుంచేవాగు. అతను సురక్షితంగా కొన్ని వేల భారతీయ నైనివలకో కలసి శతువులచే బంధిశుదైనట్లు తిరిగి విడుదలయ్యే సూచనలున్నట్లు చెప్పేవాడు. జపానీయులు లొంగిపోగానే, వారందరూ విడుదలే క్షేమంగా ఇంటికి సొస్తున్న సంగతి కూడా అతనే

“ఎమిటి. (ప్రేలావనలా నాకు భమంగా పంద” అన్నదీ మాళవి.

“ఆడీ పరాపడూది రాము రొంక నిజం చిప్పివెచయ్యుటంటా పళ్న్ర్హాపపడట )లాంటిచొ ఆన్నాడు డాక్టరే

“ఎందుకు? వం తప్పువేాడని (7

*బకను సమ మానికి రైలు స్టేషన్‌కి చేరివుంట్కే మా అందరితో నహీ మలమా అకణ్య౧లో దిగి, ఆక్కడి వారికి పసమదూనికి చికిత్స జుగి వుంచుసు. ఆ మందులు లేకపోవడంవల్ల వొక్కూరోజులోనూ,

శిర్రిత బుచ్చిబాబు కధలు వందకిపెగా జనం మభబేరియాకు గురై మరశించారు. ఆదీ రంగయ్య దాధో అన్నాడు డాక్టర్‌. జాకబ్‌.

“ఇంక నిద ప స్రేసింద్‌. ఏం భయంచేమ. చేవటికి నార్మల్‌ కి వొచ్చేస్తుంది.” ఆవి వాటి మీగతా వార్తులనేసి, చైలుదేరాడు, మాళవి కూడా అకవి వెంటనే వెచుతోంది. జారబ్‌ నప్వులున్నాడు.

*వావం నువ్వు ద్‌గ్గర వుండరాచూ

“మిగత పేషంట్రని చూడద్దా ?”

“నే కూసుకుంటాచే పెగా మల్లన్న వున్నాడుగా” ఆన్నాడు డాక్టర్‌.

“మీకో వొకటి చెప్పనా డాక్టర్‌ గారు... సాకు రైర్యం. దాలడం లేదు...” ఆన్నద్‌ మాళఏ.

“చెప్పు తొందరగా చెస్పులో

“నేను తొందరగా చెన్పకహావడంవల్ల నే మలయాలో జనం సమ యానికి మందులందక మరణ్‌ంచారు. వార చావుకి కారణం రంగయ్య కాదులా నేను, మైమైపోయిందీ-- మనం సపెంస్షై చేసుకోడం స్టిరమైనట్లు ఖావించనా, చెన్పు-- ఆన్నారారున ! వెంటనే చెప్పక, ఆ కణుల్లా, యీ కబుర్లూ చెప్పి, నా దగ్గరే వుంచేసుకువి జాస్యం చేసిందీ వేను. ఆ ఐదు విమిషాల సృధా (ప్రపంగంవల్ల ఇంత (పమాద౦ ఆవు చుందనుకో లేదులా ఈ మచేరియా నాకు వద్మక్రమింద్తి నేనే మరణిప్తే-- నాకదీ తగిన శిత...” మాళవి కళ్ళమ్మట సీటివిందువులు జారలేశ కనువప్పలపుధ్య ఇరుక్కున్నాయి. జాకబ్‌ నప్పుకున్నాడు.

“చిత్రమే. ఇక్కడ యీ మారుమూల (గ్రామంలో మనం వొకపని బ్‌స్తే డాని పర్యపసానం 1ససంచం ఆంతటా ఆల్లుని ఎవ్వరూ ఆశిం చని ఫలిశాన్నివన్వడం చిత్రమే "ఉందో నెళ్ళపొచ్య్యూడు డాక్టర్‌. జాకిద,

మాళవి కచ చశుఢుచుకుందే. తిన్నగా రంనగయ్ఞై పడుకున్న గడి లోకి వెళ్ళి ఆతని వక్కనే ఉర్చీలో దార్యుందె. ప్నతక తీసింది కోలప్ప కొండ తిరకాలు సొగుతున్నాయి. అక్కడ కలరా చెలరేగింది. ౫ కష్ట, నర్పులు, కాంపొండర్తు వెళ్ళి చికిత్స జరిపే ఆవసరం వున్నట్లు (ప్రభశ్నాం ఉత్సరువులు పంపశోన్న వారి చూసిందీ. పరుగత్తుకుంటూ. వెళ్ళిందీ

ఇక్కడ దీనం ఆరికే లోకం అంతా చీకటే ,1655 మాళవి. డాక్టర్‌ గదిలో ఉన్నాడు. ఈ వ్వోర్త చూస్తి తను వెళ్ళడానికి సిద్దంగా ఉన్నానందీ. వరౌందరు టాడా అ నొంబం్యత్రం బైలుచేరు తున్నారస్కీ చారికి కఠి ఆమె వెర్ళగానికి అభ్యంతరం లేదని చెప్పాడు బొర్‌ | ॥

మళ్ళా మాళవి రంగయ్య గదిలో శె్గింద.. రంగచ్యు మెల్లిగా కళ్ళు తెరిచాడు.

నీరనంగా నవ్వుతున్నాడు. నుమటిమీద చెమట తుడిచిందీ.

“రగందా

అమె చేతుల్ని తీసుగొని తన చెక్కిళ్ళవై అదుముకున్నాడు.

“నన్ను మర్చిపో లేమ. నువ్వెంత మెంచిదానివి” అన్నాడు.

“నేస్స మంచిదాన్ని కొను. నేసు చెడ్డదాన్ని, మిమ్మల్ని కదుర్లలో పెట్టి ఆనుషన్న (పయాజం సాగసీక, ఎందరి మరణానినో కారణ మయ్యాాను.. మీరు షుంచవారులా.. నేసుతఠగమ...” మాళవి ఆంని భుజంపై తల ఆనించి ఏడ్చేస్తోందీ,

వెచ్చగా కన్నీరు ఆతవి కంఠాన్ని రాపి జారుతోందీ, దారి వెదు కుతూ శిఖరంపై నుండి జారే మందుకడాల పిల్లనదిలా. అందులో విలిచి నిలిచి వినదిడే పిల్లగాన విపచికుతోంది. దానికి మాటన్లే వలా (శ్రుతి లేదు.

తన తెందు చేతుంతో ఆమె మొహాన్ని పైకి లేవదీసి కళ్ళల్లోకి చూళాడు. కర్నరు కొంగంప. మేహాబలేని ఆరౌశంలా నిర్మలంగా వుంది ఆమే మహం, _

“నుప్వు ఏ తప్పు చెయ్యలేదు. (ప్రేమంచడం తప్పు కాదు. ఆ (డ్రేమకి వొశరిగొకరు ెంగిపోవాలనుపన్నాను నేను. ఆలన్యం చేసంది శేసు- నువ్వు రాదు... రైజకి వళ్ళవల్పిందీ నేను-- నువ్వు కాచు నీ కోసంలామరోతణ) నువు సావానివయ్యావన్న భావంలోవ గర్వం అనుభ వించడం కోసం డాచ్యఎ చేశాణులా స్యార్షపరత్వం నొదేలా నీదికాదు.”

“మీపు మాట్తాడకంసం సీర పంగా వున్నారు" వత్రికలో విషయం చెప్పింది. మరో గంటలో డాక్టర్ల బృందంతో తనూ పెడుతున్న విషమం చెప్పిందీ.

[24]

186 బుస్పీవొదు కిథిలు _మైగువుతోండి. చప్పున చెవ్పరిడి....” అన్నది మాళవి. “ఏం చెస్పను. ఆంన్యం చెయ్యక వెంటనే వెచ్ళు ఈగ వొవ్చిం ళర్వాత మాట్లాడుకుందాం. “నే వెడితే మిమ్మల్ని ఎవరు చూస్తారు 1” “డాక్టరున్నాడు.. వైగా సాక్తు నయమైపోయిందిగా.. నే చేనన తప్పుకు వేమ శక్‌ ఆమథవించాన.'! తెంచేవృ ఫ్రైదళో గడేపాన్సు ఆ తన్సును (పేశేపించిండ్కి (దేమ.... ఆరి ముంచిం, దాని ఫలితంమాడా దక్కి-ఠిద్‌. నువ్వింక ఎక్కడున్నా నాదానివే.... మరి వెప రంగయ్య నవ్వుమఖంచేసి చూస్తూనే వెళ్ళిందీ మాళవి. ఆ నవ్వు వెవక వాతి గొవ్ప ఆనందంతో కలప సీరైన కన్నీటిదుక్క కూదా వుందీ, ఆ బరువైన కన్నీరు వికి, ఛాకనా అకని పెదవులమీదకి జా3ంద. విరిచి విలిచి దూరాన్వుళష్న-దిసిలచే మయ5గ్గానం. దానికి భాషరేదు. మాట న్లేవు ఆద్యంరాలుచేవు. గా ం ఆంతే. కధ సజక యోగిని. వనక ఎవరో “ (ప్రశ్నించారట; “మరెక్కడో ఏకాంతంగా, ఏ"లోయలోన్లో ఈొర్చువి దీక్షపూన్మి తవన్సు చేస్తే లోశానికి జరిగే (ప్రయోజివం ఏమిటి?” అని, ఆయన అన్నాడుట.

“నిజంగా దీక్షతో తపస్సు చేస్తే నాలోనుంచి వొతళ కీ 3ెరటం టైళలుదేర్తి మనువుల వృాదయాలు వెదుక్కుంటూ వళ్ళి లోకం అంతా చుట్టదడుతుందిొ” అవి,

(ప్రపంచంలో మనుషులంతా వాక కుటుందింవారే నన్నదీ అంత వరహ నొక (గంధంలో వా౩ బ్రంల్కా. చీదీకప్పె ఉపన్యాపంలో వొక వాగంలా భాపంచేవాకిని ఈ వృర్తాంశం వన్న తర్వాత ఆలా భావించ

కన న లేను.-ఏక్తానంగా సా 'మోల,_హడ్చువి నే పాగించే ఆలోచనకి అనే చట్‌ వేపే చాక్‌ (వచంచాన్ని కలసరనరిచే (ప్రభావం వుందంశే నాకు (తగ్గ కీమ్లు!:నా(ప్రవ్ల త్తన పట్ల ఎంటి బాధ్యతవుందో భయం వేస్తుందే,

ప్ర. ఎలా (ప్రమాదల న వైనక సమాచార్‌ 2611960