Telugu కళ ఎందుకు - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

జ్‌ ఎందుప్‌/ న. | శ్ర .. వాహమాాంణాి ష్‌ _ డస్తాళ ”

కథ ఎందుకు ? డిప్‌ 5010080౮ ?

కళ అందురు? ( సొంఘికనవల])] రచయిత్రి (బ్రీవతి మున్వాళ రంగనాయకమ్మ కా శంస్పీ (ప్ర కాళశకులు ; ముస్పాళ సీతారామస్వామి పబ్లికేషన్స్‌ ఎన్‌, ఎ, డి. (౨. 0.) విశాఖపట్నం -8$ క్‌

(ప్రధమ ము దణ వ! ఎందుకు ₹ డిశంబరు. 1067, [ప్రచురణ నెం.128 ఈ జ్ర గల ల గ ముఖచిితం శ గి? వల; శ్రీ వష డు 00 ఎ ల నో కి - || న్నే న్‌ (టం గచ [ట్ర్‌ 2 | స్స! “స రచనాకాలం _ 1801 4 సీస - నో పా (ఆం ధ్రజ్యోతి సచిత్ర వారపత్రీకనుంచి పుసర్ము ద్రితం) సంపాదకులకు మా కృత జ తలు వో క్‌ ఖ్‌ ము(ధ్రణ చ సుంటూరుజిల్లా కో అప శేటిన్‌ (పింటింగ్‌ వర్కు లీమికుడ్‌,., తెకాలి-2ే

సమర్శితం "స్నేహ హృదయనీ నుధుర గాయనీ పద్మ (శ్రీ (శ్రీమతి భానుమతీ (ప్రియ సోదరీ | ఈ చిన్ని బహూక లత స్వీకరించు ధన్యురాలిని | -- రంగనాయకమ్మ టా

ఆవముఖ 0

జీవితం అనాదీ అనంతం,

సాహిత్యం కూడా ఆంతే.

ఎప్పుడు ఎలా ఆరంభ మెనదో ఖచ్చితంగా తెలియదు.

ఏవో ఊహాపోహలు చే సేవారు చేస్తూనే ఉంటారు.

కొందరు కమ్మని కథలల్లి తే కొందరు గుండెలు జల్లు మనిపించే చానవాంళాలను వెలికి తీస్తుంటారు.

ఆదికాన్యం రాహయణమే అనుకుంకే అందుకేదో ఆదీ అడీ ఉంటుంది.

కాని హఠాత్తుగా అలా టఓ గుండె జలదరింపు ఆ కావ్యానీకి శ్రీకారంచుట్టినదే మోకొని, సర్వం అప్పుడే మొద్యలైెన దనగలమా ?

అంతకు ముందేనాడో కవిత్వ మున్నది, కళ లున్నవి.

మనిషి కూడా ఆలాగే ఏదో ఒకనాడు ఆవిర్భవించాడన్నా నమ్మ లేము,

అతనెన్నెన్ని ఆవతారా లె తాడో ఏమో ।;

కొని మనిషితోపొాటు కవిత్వం, సంగీతం, చ్నితకళా అన్నీ వెను వెంటనే కావచ్చు, కౌన్త ముందూ నెనుకా కావచ్చు _ అవతరించాయినే

కే

ఇెస్పుకోవాలి,

ఎక్కడో ఏ త్రవ్వకాలలోనో ఎన్నకొస్పటి కళాఖండాలో వెలు వడుతున్నవి,

ఏఎమూల ఏగుహలోనో ఏ ఆపూర్వవితమో దర్శన మిస్తున్నది.

అలాగే అనుక్రుకంగా, అనాదిగా అనేకం పాటలూ పదాలూ వస్తూనే ఉన్నవి,

ఏ భాషలో నయికేనేం, ఏ ఖండంలో, ఏ భాగంలోనయిళేనేం మానవుడు కళాజీవిగానే ఆవిర్భవించాడు.

కళాశీరిగానే (బ్రతుకు గడుపు తున్నాడు.

కళావికసనంతో నే అళవి నాగరికతా, సంస్కారం 'పన వేసుకొని వి _సరిల్లుతున్న విం

ఆతని హృదయం కళలను 'సెంచుతున్నది. కళలు వాని మననుము సువిళితం చేస్తున్నవి.

తన భావోల్చ్బణాన్ని ఆతను కళలలో దాచుకుంటున్నాడు. తన. ఊహాపోహలను వానిలో నికీ పం చేసుకుంటున్నాడు.

(సకృతి మానసపుత్రు డాతను, కావుననే (ప్రకృతిని తన (ప్రవ్మ శిలో ప్రతీవింబింద జేసుకున్నాడు,.

(ప్రకృతిలోని రంగుల కతని మనసు వ్రపుల్లమై మరికొన్ని రంగు అతో చెంగాపులు పూయించుకున్నది.

కోయిల కూతలు, తుమ్మెదల యంకారాలు, కపోతాల కలకూజీ తాలు, సృగరాజ గర్హనలు ఒక 'సేమిటి వింటున్న (ప్రతిసవ్వడిలోనూ వానికెన్నెన్ని నంగీశాలు వినవచ్చినవో !

ఆ సహజసంగీత సొగరానికొక చెలియలికట్ట నిర్మించుకొని తన పడి సెడు సీటివి తాను తీసుకొని అందులోనే అనేక రాగ(ప్రసారాలను:

క11

మేళ వించుకున్నాడు, వింగడించుకున్నాడు,

ప్రకృతిలోని రంగులు, రూపురేఖలు, కలరవాలు, ఆకనిలో కల రవం కల్పించినా, కమ్మదనం ఊరించినా తదుద్బుద్ద భావనా దిలతను కళ లలో కూరుకున్నాడు.

కావుననే కళలు కేవలం (ప్రకృతికి అనుకరణాలు కావు, (ప్రతి ధ్వనులు కొపు, (ప్రతి వింబాలు కావు,

ఒకవిధంగా [పకృళినీ, మనిషినీ సమన్వయసరచుకొని, వానిలో నముజ్జీవనంపొంది, వానికొక కొ త్తరంగునూ, రుచినీ, వానననూ కల్పించి కళ లొక నూతన [ప్రపంచాన్ని ఆవిష్కరించినవి.

సహజంగ్లా ప్రకృతి పురుషుల సంఘర్షణ, సమన్వయం, సమా హార్యం కళలలో కానవసుుంది.-

కావుననే ఆవి మనిషి మనసుకు ఉదీ పిని కల్పిస్తాయి. ఒకవిధ మైన ఊపునూ, తూగునూ చేకూరుసాయి,

మరి ఆమౌానవుడు కేవలం కళలకోసమే కళలను సృష్టించుకొన లేదన్నది తేటతెల్లమే కదా?

ఒక విధంగా తనకూ (ప్రకృతికీ నడును సేతువులుగా ఒకప్పుడు, తనకూ తన తోదీవారికీ మధ్య వంతెనలుగా మరొకప్పుడు, తనకూ తన మనసుకూ ఒకలంకెగా ఇంకొకప్పుడు కళల నాతడు వెలార్చుకున్నాడు.

తళ ఎందుకు ?

జీవితానికే. మున్మూటికీ జీవితానికే,

కళ కళకోసం ఎలాగూకొదు. బొనని కొందరొకప్పు డేనో సిద్దాంతా భాసాలను క ల్పీింపజూచినా అవి నిలువలేదు.

ఆయితే ప్రయోజనమన్నది (ప్రత్యతంగా అప్పటికప్పుడు కొన వచ్చేది కొక పోవచ్చు.

కళా

ఒక విధమైన అర్హతను, ఒక విధమైన మాలిమిసి, ఒకవిధమైన రక్తిని మనసులో ఉద్భుద్దం చేయగల కళలు ఆవిధంగా పరోక్షంగా ఒక ఉదా తసంస్కార సముత్ప్చ తికి మూలకందా లవుతున్నని.

ఆవెంతగా ఆపని నిర్వ ర్రించగలిగితే అంతగా వానికీ సార్ధక్యం,

అపూర్వ సౌందర్య రంజిత మైన సూర్యోదయాన్ని చిత్రించిన చిత్ర మైనా, ఆ ఉదయం తనలో పులకింపజేసిన భావలవాన్ని చెప్పే కవి త్వమైనా, అంతకం శు వివరంగా అందులో కొన్ని మనసులలో, వారి (బ్రిదుకులలో, వాని మలుపులలో కలిగించిన “వేదురులనో' ఆనందాలనో విష్పిచెప్పేకథలు, నవలలు అయినా అప్పటికప్పుడు (ప్రత్యక్షంగా మన "కేదో ప్రయోజనం చేకూర్చి'పెట్లని మాట నిజమే.

కౌని మీమససు నవి పరిపక్వం చేస్తాయి. మీలో ఒక ఆరతను పరేహ్టావితం చేసాయి. మీలోని అనుభూతుల కొక రూపమిసాయి. వానికి పునర్తీివన మందిసాయి,

౪అలా మిమ్ము కొంత పెరిగేలా చేస్తాయి.

ఆకళలలో విభిన్నత లున్నవి. వాని ప్రక్రీయాలలో విభేదము లున్నవి, వాని వ్య కీకరణంలో కేడాలున్న విం అవి మీలో రేపే అనుభవ శకలాలలోనూ ఆ విభిన్నతా లేశం ఆవంత కన్సించినా అబ్బురం కాదు.

కానీ ఆంతర్యంలో అవన్నీ ఒక కీ,

లయ ప్రధానమై వెల్లి విరిసిన నృత్యం, నాట్యం వేరు,

భాన ప్రధానమె అల్లుకొనిపోయే నంగీతం వేరు,

భావ లయసంబిద్ద మై విరియబారుతున్న కవిత వేరు.

అంతకంటె కాస్త వస్తు (ప్రధానమై విడిగి విప్పారే గద్యరచనలు వేరు.

ఆ విభేదం ప్ర॥కియలకు సంబంధించినది.

ళా

అనుభూతీ [పకంపసన ప్రాబల్యంలో వాస్‌ వివిధ్యం ఆయా న్యక్న లనుబట్టీ కాస్త భేదించినా భేదించవచ్చునుం

కౌని మొత్తంమీద అన్నీ జీవితంలో పుట్టినవే, జీవితానికి చేడోడు వాదోడు కల్పించే వే,

కళ ఎందుక నేప్రశ్నకు కవి ఇచ్చే జవాబు ద్విసదలో నరిపెట్టు కొసవచ్చును. కథలో ఆ జవాబు కొన్ని పుటలకు పరిమితం కావచ్చును+ నృత్యగేయాదులలో ఆజవాబు పరోక్షంగా పది పలుకులలో పలికించ వచ్చును. నవలలో ఆది సహజంగా కొంత కండపట్టించుకొని, మరింత చేవా జీవం చిక్కించుకొని ఆ సమాధానం సముద్చుద్ద్ధం కావాలి.

కళకొత ఉదా త్తస్ఫూ ర్తివిచ్చే లక్ష్యశుద్దిని చేకూర్చి ఒక కొన్ని జీవితాల మలుపులను అవలంబంచేసుకొని ఈ “కళ ఎందుకు 1” అన్న నవల ఈన (ప్రశ్నకు తాను సమాధానం చెప్తున్నది.

జీవితం బహుముఖమైనది. _వెవిధ్య సంభరిత మైనది. దానికొక సమగ్రత, సమన్వితరీతి, నముదా త్తస్థితి చేకూరినప్పుడే ఆనందస్ఫృూ ర్తి.

అందుకై కళలో ఆవో తోడ్పడునవే గాని వానిక వే సమారాధ్యాలు కాొవ్పు,

ఈ సంగతిని బిహు సున్నితంగా సునిశితంగా చిత్రించిన దీ నవల,

ఆ సంగతినేదో ఉపన్యాస పరంపరగ్గా, అందుకే అల్లి నజల్లు కథగా కాక అందులో అనుస్య్యూతమె భాసమానమయ్వేరీతిగా మలచుకొనడంలో రచయిత్రి విజయం సాధించింది

మోపహివిపొా(త్ర ఇందులో నమ(్రసుందర జీవిక కొక (ప్రతీక పడ్మిని అందలి సమనస్వయసాధనలో ఓడిపోయినకృషికి (ప్రతిబింబం.

మోహినిముందు గోపాల్‌ మొదలైన వారి పాత్రలు నిస్తేజము లెనవి. ఆందుకు రచయిత్రికన్న మోహిని మీద పకపాతంకాక, ఒక నాన

స!

పాత్రను నిండుగా చిత్రించవలెనన్న ఆస్ట కొరణం అనుకుంటాను.

ఇందులో సంగీతం. నృత్యం, చిత్ర లేఖనం (ట్రధానపాత వహించి నవి, వానికి కొన్ని ఆలంబనా లెలాగూ కావలె గనుక మిగతవి వానిలో చేరుకొన్నవి.

మరి నీకి గూర్చిన రచయిత్రి భావాలూ అవీ సహజంగా అక్కా డక్కడా ప్రఠీపాలె నవి.

వాటిలో కొన్నిటితో నేను ఏకీభవింపచచ్చును. కొన్నిటితో వఏకీ

మౌట వరుసకు సంగీతంలో కర్ణాట బాణీనిగూర్చి నవలా క ర్రికి కొంత సరిఆయిన భానమె ఉన్నది. కాని అదొక సర్వసమ[గ్ర సుందర సముద(గ్ర (పక్రియ. డాని నర్తంచేనుకొని, అవగతంచేసుకొని, ఆందులో లీనమై ఆంత ర సమస్వయనాధనం చేసుకు నేందుకు కొంత సంస్కారం ఆనసరం౦,

అదంతా అర్హంచేసుకున్నా ఎందుకో కాస్త బెరుకు బెరుకుగానే సమర్తనం చేసుకున్నట్టు క నబడుతుంది,

రాగం సల్లవి తానం ఒకానొక సంగీత (ప్రసాఠరమేకాదు, అదో

రాగం త్వరలోనే ముగించి పాట ఎత్తుకొన్నదని, నిజమే కొంత శాసావికి (ప్రాధాన్యం హెచ్చించక లాలిత్యానికి ఇ సే మంచిదేననీ ఇలాంటీ

నాం అట

ఛాయామౌాత్ర జ్రొాపిక లద్వారా కొంత లఅలితసంగీత మేదో త్వరగా మన సును రంజింపజేస్తున్నదన్న _ ఆజ్ఞాత భావలవమేదో రచయిత్రి మాన పాంతరంలో ఉన్నదనుకొంటాను.

అది సరికాదని నాభావం, అందుకు తగిన సంస్కారం చేకూర్చు కుంటు ఆంత అఆనందపాథోధితలో మిమ్ము ఓలలాడించగఅ మరొక

ఇ] (ప్రక్రియ కానరాదు. అంత *అపాలజటిక్‌” గా మనక డ్రాట సంగీతాన్ని మనం సమ శ్రించుకో జూడ నవనరంలేదు. అదొక కళావారాళి. ఆందులో మునిగి తేలగల ధెర్యాన్ని, ఆల చాటును సమకూర్చుకోవడం మనవంతు. మరి చిత్రకళ అనుకరణ ప్రాయం ఎంతమాథతం కాదన్న మాట అతో నేను సంపూర్తంగా ఏకీభవిస్తున్నాను. ఆ కళనుగూర్చిన ఇందలి సంవాడా లెంతో ఉదా త్రంగా ఉన్నవను శుంటున్నాను. జీవిత సమ[గతకు కళ లెంత అవసరమో, అలాగే కళలసార్ద శీతకు సంతృ ప్రజీవనం అనవసరం. ఆలాగా? అప్రయత్నంగా నాలోతళోపసల ఈ (పళ్న ప్రబుద్ధ మవుతున్న ది కొని కళకుగా జీవితం భగ్నం చేసుకోనక్కరలేదంటే నా కాశే పణలేదు కాని ఒకప్పుడు జీవితం సంతృ పం సమగ్రం కాకపోవచ్చు.

• అయినా ఆజీవి కళలలో ఒక అపూర్వ సుందర సుమనోహర చూనసిక సంతృ పివి కల్పించుకొన వచ్చునేమో ? బౌనని, కాదని కావలసినంత చర్చ ఇందులో ఆనుస్కూత మె ఉన్నది. బొనన్నవేపే శ్రాసు (మొగ్గుతున్నది. మరి ఈ ఆంత రపిద్దాంత విచికీక్స ఆలాఉంచి, అవెన్ని ఉన్నా ఆఅంళి తోనే మంచి నవల ఆవుతుందా అని ఎవకో ఆడీగే అవకాశం ఉంది. అదంతా కేవలం అందలి జీవనాడి పరిశీలనం మాత్రమే, అదలా ఉంచి ఇందలి జీవిత వివరణం గమనిసే బహు చక్కని పరిశీలనం మనస్తత్వ విచికిత్సా, సూక్ష్మజీవ నగళి పర్య వేక్షణం ఇందులో తఈలమున్యళుగ్గా ఉన్నవని.

ఛ111

క్‌థ కట్టడంలో నిండుదనమున్నది. కథ చెన్పడంలో నాజూకు తనం ఉన్నది భావాల నలా సులువుగా సునాయాసంగా వెదజల్లుతూ వాటికై కథ విన్తరిస్తున్నదన్న భావం రానీకుండా చెప్పుకొనిపోగల రీతి

ఈ కథాకథనం ఏ గాలికబుర్లుగానో కాక, ఒక లక్ష్య్యవి వేచనకు, వివరణకు వినియోగించడంతో పూవునకు తావి అబ్బినన్తై నది.

అటు భొవపరిమళం, ఇటు వస్తున త్వం రెండూ సమపాళ్ళలో కలగలిసి ఒక విచ్శితస్ఫూ ర్తివి మనలో (్రబుద్దం చేస్తున్నవి.

ఇదొక చక్కటి నవల, కద్య్ముని నవల. మంచి నవల,

ఇదీ చదవగానే నాకు అనిపించిన భావం,

(శ్రీమతి ముప్పాళ రంగనాయకమ్మ నన్నీ నవల ఆముఖంగా నాల్గుమాటలు వ్రాయమని కోరిసప్పుడు ఏనాటి అనుభనమో మనసున 'మెదలినది.

పన్నెండేళ్ళో వదుమూడేళ్ళో సరిగా జ్రాపకంలేదు+ “పలళ్లటూరు *

జీ ఇల్ల వో అలీ అన్న ఓచిన్న నవలిక (ప్రచురణార్థం ఆంధ్రప్రభ సచిత్ర వారపత్రికకు వచ్చినదిం

దానినీ చదువుతుండగా అందలి నిరాడంబరళతా, పరిసర సరిశీలనా పాటవం, సహజళా నన్ను ముగ్గునిచేసినవి. ఇదో ఒక మంచి నపలా రచ యితత్రి గరిడీలో ఇప్పుడిప్పుడే దిగినది. త్వరలో తెనుగుల కొక కొత్త రచయిత్రి దొరకనున్నది _ ఇలాంటి భావాలేవేవో తలసూపినవి.

అస్పు డీమెగారిపేరు మరొక ఇంటిపేర బరగుతున్నట్లు గురు,

మరి సహజంగా ఆ తర్వాత శరపరంసరగా నవలలు (వ్రాసూ 'పీరుతెచ్చుకొన్న ఈ రచయిత్రి రచనా (ప్రాగల్భ్యాన్ని అలా ఒక కంట కనిసపెడుతూనే వసున్నాసు.

శల

ఒక్‌ రచన చదివితే ఉస్సురుమని నిట్తూర్చి ఆలాపడవేసి మరో సని చూడదుకో బుద్దిపుక్షతే అది మంచిదీకాదన్న మాట,

ఒక రచన చదివి ముగించినా నిన్నది వేటాడాలి. నీమనసు నది. పూ ర్రిగా అలముకోవాలి. నిన్నలా నిశ్చలంగా కూర్చుండనివ్వకు౦డా. నములుకోని తినాలి.

ఆలాంటి (ప్రపంచ సాహీత్యంలోని మహారచన లెన్నో ఉన్నవి, ననఠ లెన్నో ఉన్నవి.

ఉన్న (ప్రక్రియలలో నవలదే. నేడు పైచేయిగా కానవసున్నది.

అదొక (స్రసంచం. అందులో ఎన్ని మెలికలైనా తిరగవచ్చును. ఎందరు పా(తలనెనా (వ్ర వేళపెటవచ్చును. ఎన్ని సంఘటనలనైనా మేళ వించవచ్చును. ఎన్ని వ్యాఖ్యల నెనా చేయవచ్చును.

కాని ఆలాంటి సర్వసమ్మగ నవలా స్వరూపం తెనుగులో ఇంకా రూపు కట్లుకొన లేదేమో ?

కొని అందుకు తగిన మహాక్ళషి పదో జరుగుతున్నది, ఆ కృషీ. సఫలీకృత మవుతున్న సూచనలు కానవస్తున్న వి

అలాంటి విశాలవి స్పృత (బాతిపదిక్కపె ఒక సువిశాల సమాజ ఖండాన్ని, ఒక సురుచిర ప్రవృతుఐ విన్యానాన్ని విసురుగా చూపగల విశిష యత్నం సోదరి రంగనాయకమ్మ కలంలోనుంచి వెబువడగలదన్న

లు

ఆళ నాకు ప్రగాఢంగా ఉన్నది,

ఆ ఆశకు ఊపిరిపోస్తూన్నది ఈ సవల *ోకళ ఏందుకు 1

ఇప్పటికే పేరందుకున్న ఈ రచయిత్రి ఇన్ని నవలల తర్వాతి నవలకు పరిచయవాక్యా లవసరం లేదు.

కాని ఆమెకు నామాటల మీదున్న ఆర్రభావ మెగో ఇలా (వ్రాయ మనడానీకి కారణమై ఉంటుందీ,

న అదే నన్నీమాటలు పలికించింది. అనవరత కార్య (ప్రవణతలో ఇంత తీరిక చేసుకొనే వీలు కల్పించినదీ అదే తెనుగు మనుగడలోని ముగ్గ నమనోహరతను వెలార్చ్నే మహా కావ్యంగా మరోనవలను త్వరలో సోదరి రచించి నా మూటలను సార్టక పరచగలడన్నదే నా ఆశా, ఆశకంసా, టి 6 మదరాసు _ క ' 2) 10.67

కఠ ఎందుకం?

థియేటర్‌ (పీక్షకులతో కిక్కిరిసీ కోలాహాలంగావుంది. ఖంగాకు రంగుడలతారు అంచు తెర రంగ స్థలానికి నిండుగా శప్ప్రుబడీవుంది, మృదంగం _ వ యోలిను = ఏీణా - మొదలయిన వాద్యాల శృతులు తెరలోంచి _ప్మేపల్ని వూరిస్తున్నాయి, భ్‌ రత నాట్య (పదర ఎనకోనం [(పేక్షకులం తా కాంశ్రూహస్చాదరురా లతో సిరీక్షి సూ కూర్చుని వున్నారు.

ఒక్కసారి మృదంగం తడికిట తదికిట శమ్రైలతో కే కుల్న సహుపవారు వేసింది. వయొలిన్‌ సుతారంగా రాగాలాపన ఆందుఫొ౦ది. బీ* మధు5కంగా రుంకారం సాగించింది, తాళాలు ఖణ్‌ ఖగణల్‌ మంటూ కదలాడు తోంశు.., తెర ఆెండుగా చీలి పక్క_లకు తప్పుకొంది.

రంగస్థలానికి వెనుక ఎత్తుగా తాండవనాట్నం చేస్తోన్న నట రాజ వ్‌ గ్రవాం అముర్భ బడివుంది. నటరాజు పాదాల నెంత ఇద్దరు న ర్త కమణులు-ముగ్ధ మనోవార లావణ్యవతులు- అంజలి

లెల్లిని పరికిణీలు ! తెల తెల్లని పొవడాలు ! జరీ అంచుల కరుదు వందనాలు ।; మొలలకు దిగువగా జారవిడచిన పఏప్‌వన

థి కళ ఎందుకు2ి కుచ్చెళ్ళు 1 పిరుదుల కందికి (వేలాడుతోన్న వాలు జడలు 1 వాటే చివర న ల్లని వట్టుబంతులు | థరీరాల నిండా అభర ణాలుః అకర్షణేయ మైన అంగ సౌష్టవాలతో _ అలంకారాలతో.మనో వారమైన రూవలావణ్యాలతో _ చికునవ్వులతో _ సౌందర్య రాసులై గోచరించా రానాట్య॥ త్తెలుం తీర సొాగనరంలోని లశ్మ్మీ చేవిలా మెరిసిపోతోంది పద్నిని.. దర్పణంలోసి (పతిరూపంగా (పశాశిస్తోంది మోహిని, గురువు రామవాటన్త్ర నృత్య వేదికకు కడివై పున నిలబడి చేతుల్లో తాళాలు మౌోయిస్తూ పాడటం (ప్రారంభించాడు, “తాత తె ఠా తాతె తతా త తెయ్యతక ః తకదిక్‌ తక 1 తరికిట తక : థశంగ్‌ తక | శిలా (పతిమలలో జీవం వచ్చినట్టు నాట్య త్తెలలో చైతన్యం కలిగింది. నమభంగిములోవుండ్‌ _. తామర తూళ్ళ వంటి హస్తాలు ముందుకు చాచి పతాక ము[దలు భూఫ్తుళూ అలరింప్రు నాట్యం (పారంథించారు, శీరస్స్పుల పైన హూసాలు జోడించారు.-దె వాసికీ, ము ఇ నద్మాలకు ముందుగా ముకళంచారు_గురువ్రుగారికి, హృదయా లకు ఎదురుగా నమన్కరించారు _- నభానదులకు, అటుపైన గరువుగారి పాటకూ రాగతాళలణయలకూ నరిపజే విధంగా నిరస్సుు కంఠాలు, కన్నులూ- - కదిలిసూ-పద్మాలవంటి వాదా లతో శ మైలు పలికిస్తూ తన్మయత్యంతో అభినయించసాగారు. ఊజవాలంకరణా రంగపూజా అభినయించి అలరింఫు అడి ముగించే

కళ ఎందుకు? తి నరికి ఓంకార నాదంతో (ప్రతిధ్వనించిన ఆ నంగీతానికి నభా నదుల అంతరంగాలు భ క్రిభావాలతో ఫునీత మయా్యాయి. (పేక్షకుల చిరునవ్వులు చంధ్రకిరణాలె సోకగా నర్తకినుల ముఖాలు కలువలై విశసించాయి. గురువు తాళాలు కదిలిస్తూ (శావ్యమైన స్వరంతో --జలిర్యరం పొడడం (పారంభించగా నే నాట్యక త్రెలు వుత్సాహంతో నాట్యం సాగించారు, జలిన్వరా లను పాదాలతో నృస్తంగా పలికిస్తూన్న కౌశల్యానికీ - సంగీత మాధు ర్యానికీ (పేళ్లకులు నమ్మోహితులై రయుల్లు ర్యుల్డు మనే హృదయాలతో చూడసా గారు.

తదుపరి శబ్బనృత్యం సాగింది.

• భాలగోపాల పాలయనూం,

భ క్రవత్సల కృపాజల ధేవాం. ..*

అంటూ "జ్రైరవిరాగంతో కీ రన ఎత్తుకున్నాడు గురువు, సమ యూచిత పా_స్తముద్రలతో అంగవివ్యానంతో _ కీ ర్తనలోని పదాలకు _ వివధారాలు గోచరించే విధంగా అభినయం జరిగింది, చాలగోపోలుల్లి _ చిన్నారి ర్‌ ఫష్తుణి అనేక రూపా లలో దర్శించి ముగ్ధులయ్యారు (పేషకులు.

విరామంకోసం తెరపడింది.

వయొలిన్‌ సున్నితంగా మోహనరాగాలాపన నాగి సోంచే _పేక్షకులు రనహృదవయాల తో వు తేజితు లై వింటూ కూర్చున్నారు తెరలేచే వరకూ,

మృదంగ పు దరువులూ - వ్‌ రుంశారాలూ ఎగ్‌ జల ఘల్లుఘల్లుల మధ్య ఆళాలు (మోయిన్తూ గురువు శంకరా ఛరణరాగంతో అ

జ్త కశ ఎందుకు € “వనజాక్షిరో । వాన్‌ సరనకు రమ్మనె,,.

అంటూ పదవర్షం ఎత్తుకున్నాడు పద్యిని ఒక్కతే వేదిోమిోద

నిలబడ నృ త్యాఖినయం నాగీంచింది,.

• క్ర మారుని ఎత నే సయింపతరమ +?

దురుముగ ఆరవిరిశరములు గురియగ నొ తరమ ? ఈ మలయ మారుతము... చిలుకల కలకల...

--- అనుకున్న నమయాసికి నంశేత నలానికి [వీయుడు

రానందున విరవాతాపానికి ఓరంలేని [పౌఢ నిరహోత 0రిత యె లేని ఫాంరితమొ చింతినోంది,

(పియుడు నరనన లేని అదను చూచుకోని కొంకు విలు కాడు (ప్రేయసి మిాదికీ వాడివాడి వూలబాణాలు గువ్పిస్తు న్నాడు, చల్లని పిల్లగాలులు మెల్ల మెల్లగా వీస్తున్నాయి, వాథ4ికే తోడై చిలుకల జంటలు కలకలా రానాలతో మతి వోగొతుతున్నాయి. మనోహరమైన పకృతిచేత అపిగా 'చాధింపబడు తోన్న ఆ నాయిక...

“పంచే ఇబుల చలమునా'పె

'తెలుపసమనవె | న

ఏమి నేరముననే చేసినాననుచు

ఇంతపంతము నాధించినట్టాయె 1% అంటూ దీనంగా చెలిక త్తెకు చెప్పుకుంటోంది. వెననపాట పొడు తోన్న గురువే చెలిక త్రగా తోడ్పడుతున్నాడు. తన బాధ నంతా వెల్ల గించి పంతంపట్టిన (పియుణ్ని వెంట బెట్టుప రమ్మని నాయిక జూలిగా వేడుకుంటోంది.

కళ ఎందుకు ? స్ట్‌ “ఇంక నాపై దయవచ్చి నన్నేలికే పచ్చవిల్కా- డెట్లు వచ్చునే ? చెలియ $* ఆంటూ కొండంత ఆశాభావం వెల్ల డిసోంది, నాయికతోపాటు (పేక్షకులుకూడా _ వాడిగా తగలు తున్న పూలబాణాల్నీ, చల్లచల్లగా నోకుతోన్న మలయ మారుతాన్ని క ర్లమధురంగా వినవస్తున్న చిలుకల పలుకల్న అనుభవిస్తూ చిత్రమైన మన్మథ తాపానికి లోనయ్యారు. నాయిక మనస్సులో ేశెత్తుతోన్న విరహాన్ని - వియుడిపట్ల గల అనురాగాన్ని హస్త ము[దలతో ఆంగ్‌ కాళినయంతో వీర హోత్క.0ఠ6తను సాంగొ పాంగంగా వోవ్‌ంచి (పేక్షకుల్ని తన్నయుల్ని చేసింది పద్నిని, ఆమె విరహవన్యధ చూసీ కలవరపడ్డ్ల (చక్షకులు __ చివరి కామె అళాభావాన్ని (గ్రహించి కదుట పడ్డారు. ఉత్సా హాంతో వురకలు వేస్తున్న (_పేశ్ష్తకులమధ్య కూర్చుని న ర్తకి పద్నినిసి త బేకంగా చూస్తున్నాడు ఒక యువకుడు _ గోపాల్‌, ఆతని మొవంలో కించిత్తు ఆనంతృ వి చిందులాడింది. ఆంద రిలా తానుకూడా వుత్సాహం తెచ్చుకుని నాట్య వేదిక మోడికి దృషిసారించాడు. డ్రై పద్నిని కృృష్ణుడుగానూ, మోహీని గోపికగానూ రంగ స్థలం మిోదికి వచ్చారు. ఆనంద ైరవి రాగంలో గురువు పాడటం [పారంభించాడు. “మధురా నగరిలో చల్లనమ్మ బోదు దారివిడువుము క్గా . క్చస్తూ [% గోప స్రీ మధురానగరికి చల్లకడవ తీసుకుపోతుంది.

గ్‌ కళ ఎందుకు ? ఫొంకె కృష్ణుడు గోవి!ప దారిలో అక్షు సలిచాడు. పాసం నోవీక చారి యిమ్నని (బతివిలాడుతో ంది*, పెంకి కృ స్తుడు వినలేదు నరిగచా కొంగు పట్టుకున్నాడు, కృష్ణుడిపంతం నోపీక్ర కస్త పలియనిది కాదు. వసో వాగ్దానం వే స్పగాని వదలి వెళ్ళడు. అందుకని ___ “మాపటి వేళకు తప్పక నచ్చెద పట్టకు కొంగు గట్టిగాను క్చ్‌షూ [5 అంటూ కోపంనటిస్తూ కొ ంగులాక్కుంది. చిలిపికృష్ణుడు నరాగాలకు దిగాడు. కొంగు వదలి నోవిక చేతి శే పట్టుకున్నాడు, గోపిక సిగ్గుతో చితికిపోయింది, కోపంతో వుడికీ పోయింది. ఎవరైనా చూస్తారన్న భయంతో సతమతమై సోేరింది, అన్ని భావాలూ మేళవించి __. “*రొసరగ్రి కొపరి నాతో సరసములాడకు రాజమౌర్షమిది కృషా | భళే దప వ్రజ వనితలు నను చేరవత్తురిక విడువిడు నాచేయి క్స్‌షూ [3 ౬ఖ అందూ (బకిమిలాడుకుంటో నే కోపంగా చొయ్యి వీదిలొంచు కొంది “మధురానగరిలో అంటూ హోయలు బలక బోసూ వెళ్ళీ పోయింది, నోవీకా కృసుల [పణయ కలపోన్ని చూసి థన్యులె న “పీకకులు ఒకరి మొహాలు ఒకరు కకూసుకొని చిరునవ్వులు

కళ ఎందుకు ? ( నవ్వుకున్నారు. గోపాల్‌ మొవాంలో రేశెత్తిన అనంతృప్తి చురికొంత స్ఫుటంగా ముద్రపడింది. తర్యాతే మోహీిసి ప్రక్వే కాఫి నయంగా కసూరి తిలకం శ్లో కాన్ని వచేసింపి. గురువు కంఠస్వరం సుుశ్రావ్యమై గంభిరమై వ్యత్వమందిర మం ఆ” మార్మోగింది, “కస్తూరీ తిలకం లలాటఫలకే వక్షస్టలే కౌస్తుభం నాసా (గ్రే నవమౌ క్తికం కరత లే వేణుంకరే కంకణం సర్వాంగీ హరిచందనంచ కలయన్‌ కంరేచ ముకావళిం గోపత్తీ ప 6 వేస్టితో విజయతే గోపాల చూడామణీ:!* నర్తకి ఎన్షైదుట సామోత్తూ (శ్రీకృషభగవానుడే నిల్చివున్నటుగా తోచింది పేక్షకులకు, ప్రకాశవంతమైన ఫాల భాగాన కస్తూరి తిలకం ధరించి-విశ్చస్టలంమోద కాసుభ మణితో_నాసిక చివర సరిఫొత్తీముత్యంతోే _ అరచేకిలో “జీణువు పట్టి-చేతులకు కంకణాలు థరించి.శరీరమంతా మంచి గంధం పూతలతో = ౦0ఠంలో ముత్యాలమాల అలంకరించుకుని-నోఓకొ శ్రీల మధ్య విరాజిలుతోన్న (శ్తీకృవ్నభగ వానుడు ('పే్షకు ౬ ౦దరికి సాశ్రాత్క-రించాడు, భక్తిపారవశ్యంతో అందరూ సుదిర్హంగా నిట్టూ ర్చారు, చిట్టచివర నర్తకీమణులు ముద్దరూ కలిసి “తిల్లానో ఈసే ముగించారు, 44=+దీంతో నారె నాదిరదిరనా త తైత-తది గిణం తోం తది గిణం తోం తది గణం తోం

ట్టి కళ ఎందుకు *

మృదంగ౦ ముకాయింఫు పల్కింది. వేదిక మోడికి తెర నిండుగా శ పృబడింది, కర ఆభ ధ్వనులతో థధయీటరు మార్శోగివొయింది. మృదుమధుర న్వవ్నం నుంచి మల్కొ. న్నట్లు లేచారు (వీక్షకులు.

అలంకరణ గది నందడిగా ఫుంది, రంగ స్టలంమిాడె నొాయిద్యాలన్ని గదె మధ్యకు చేరాయి, పద్మినీ మోహినీ ఆల౦ కొరాలు వీప్పద్‌స్తూ ఆద్రంముందు సించుసి వున్నా జ

గుకువు రామశాన్తి లోపలికి వచ్చాడు, ఆయన మొహం (ప్రశాంతంగా వుంది-టోచక్కగా చేశారు మిరిద్దరూ, మోహిని ఆఖరి న్దోకం అద్భుతంగా చేసింది” అన్నాడు నంతృ్తి (వకటిసూ,

“అంతా మి అభిమానమే మాష్టారూ!” అందె పన్నిని వఏవనయంెా,

మోహిని మాతం అనంతృ ప్తి వెల్లడించింది. “వళ్ళతర బడి ఫొత్త వాళ్లలాగా చిన్నచిన్న ఐట మే చెస్తున్నా 6, ఇంకా పెద్దవాళ్ళ మై ఆందరిలోనూ యాగా పేరు తెచ్చుట చేది ఎప్పుడు మాస్తారూ;ః”

ట్ట

“'బావుందన్మూ! ఇచేం కంగారుపడీ "జీస్పసుకునే విద్య అనుకున్నావా? ఒక్కో మెట్టూ ఎక్క పెకీ వెళ్ళాలిగాసీ టఫ్‌ సాచే మేడమూడదికి ఎగరటం నాధ్యం అవుతుందానీ నవానం వండాలి.” మాస్తారి మందలింపుతో మోహిని తల దించుకుని నించుంది,

“నువ్వు చిప్పన్నూూ పద్నినీ! ఇవ్వాళ వొగాం ఎంత రక్తిళట్టిందో (గ్రహించలేదా: (_పేకపలంతా ఎంతొ రస

కళ ఎందుకు ర్తి హృదయాలతో చూసి నంతోపీ.0ంచారు. మో ఇద్దర్నీ ఎంతో మెచ్చుకున్నట్టు కన్పించారు.” ఆంటూ రామ వాన్తి పెద్ద శిష్యురాల్ని సంజామిప. అడిగా కు

“అబ్బే! మినేమి అనుకోకండ్‌ మూహస్రారూ! అదంతా మోహినికి కూడా లెలుసుు తొందర తొందరగా నాట్యం అంతా నేర్చుకోవాలనే కోరిక తప్పితే మళేంలేదు.”

“అవునమ్మా! మో ఇద్దరూ పేరు ప్రఖ్యాతులు తకర్టి స్తే ఆ గొప్ప నాదికాదాళ€ నా శక్తి కొద మోకు నేర్చుగున్నాను, మోహిని అంత చిన్నబుచ్చుకోవటం శావందా చవెప్పులో

మోాహిసికి మొాష్తార్ని చభూసోంళేు వాలా జాలేసింది. నుంచీ ఒకే ఐటమ్స్‌ చేస్తున్నాం. అందుకని నేనలా అన్నాను, నాకేం కోపం రాలేదండి!?? అంటూ చిరునవ్వు నవ్వీంది.

శిష్యురాలు కోనం పోగొట్టుకుని మాట్లాడటంతో నే రామశా్యశ్రి మనస్సు 'లేలికపడింది, శివ్యులందరిలోకి మోహిని అంపే ఆయసకి (వజ్వేక మైన అఫిమూనం! కారణం ఆ శిష్యు రాలి తేలివికేటలు- విద్యా కాంశ్రూనూ, మోహినికి హృదయ పూర్వకంగా నాట్య విద్య నేప్పుతూ ఎంతో సంతోషం పొందు తూంటబాడు. ఎప్పటికైనా ఆ శివ్యురాలివల్ల నే తనకు కీర్తి వస్తుందని విశ్వసిస్తూ వుంటా డాయనసన,

మోహినిశేసి వాత్సల్యపూరిళంగా చూస్తూ-ోనువ్యు పిచ్చిపిచ్చి శంకలు పెట్టుకుంటావుగా నీ మోరిద్దరూ కాలికి గన్జైకట్టి వది చేసినా ఎలా చేసినా మూసారు _పష్కేకులు, అందుకు నంజీవాంలేదు.” అంటూ నొక్క చెప్పాడుోన శే!

ే గ కశ ఏందుకు € మేరన్నీ నర్దకోండి, నేను టాక్సీ పిలిపిస్తాను. చాలా రాత్ర యింది” అంటూ ఆయన గదిబటోంచి వెళ్ళ నోయాడు, పద్మిని కూండ్‌ బాగ్‌లోంచి వాచీ తీసి చేకికి కట్టు ఫపోంటూోా_ “తో మిది చాటింది మోహిని!” ఆంది, “తాతయ్య నస్తాన న్నాడక్కయ్యాా! రానేలేదు, మనం ఇంకా ఆలన్యంచే స్తే కంగారు పడుతూ వుంటాడు“ అంటూ మోహిని బట్టలన్నీ మడతలుపెట్టి సూట్‌ శేశన లో పెటి కమా లుతో మోహం తుడుచుకొంది. ల్‌ “క ళామూర్తుః కు దూ అఖినందనలు అక్క చె లైళ్ళద్ద రూ అశ్చర్యంగా గుమ్మం శీసె చూభారు. గోపాల్‌ -నలటి సలుపు- నలిగిన బట్టలు జూ సామాన్యమైన రకూపుచేఖలు - సున్నిత మైన గవరాఫ్తలు ముఖమంతా (వ కాశవంత వుయ్యేలా చిరునవ్వు నవ్వుతూ _ చేతులు జోడించి == _--గనమస్తే !” అన్నాడు. న రకమణులు కళాడా చిరునవ్వులతో (ప్రతినమస్కాం శాలు వేఛారుం నోపాల్‌ అలాగే! మందపహానం వేన్లూ. "మిోగురించి చాలాసార్లు విన్నాను, అదృష్టవ శాత్తూ ఇవ్వాళ మీ నాట్యం కూడా చూడగలిగాను. గుకువుగారన్నటు అంత రసహృదయున్ణై కాకపోయినా మో నాట్ఫ్టచాతుర్యాన్ని భూసి చాలా అఆనందంచాను అన్నాడు. ఫొర్త యువకుడు _- ఆంత నిరాడంబరంగా అంతే సు?టి గా మొట్లాడుతో శే _ పైగా (వశంసిస్తోంగేు - అక్కా చె ల్లళ్ళద్దరూ ఫొంచం సిగస్గుపడ్డారు. ఎరరని లేత పెవవులు నీదిల్సీ

కళ ఎందుకు? . చిపనవ్వు నవ్వుతూ మాట్లాడింది పద్మిని - “ పేశకులంతా మోలా మెచ్చుకుంళు "మేము తరించిన శ్లుో

“మిమ్మల్ని తరింప జెయ్యడాసికీ "కాకపోయినా (ేక్ష్లకులు తమ అమభూతులు వెల్లడి చెయ్యకండా దాచుకోరు, అందరూ (సదర్శనగురించి మెచ్చుకొంటూ నే వెళ్ళారు. "

అక్క చెల్లెళ్ళు ముసహాలలో ఆనందం చిందులాడీంది. గోపాల్‌ మళ్ళా అన్నాడు. “నేన్స కోన్నినంవత్పరాలుగా ఇంత కా స్ర్రీయ మైన నృత్య(వదర్శనం బభూడ కజేదుం ముఖ్యంగా “*లులరింప్ర్ర” “జల్‌ న్వ రాలకు” మోరు వేసిన నత్తం ఎంతో ఆాత్రు బద్ధంగా వుంది. వాాలలామంది స్వంత పదతులతో ఎళ్బె

థి థి టగా చేసారులో

“లేదండీ! మేమింశా బాల్యావస్థలో నే ఉన్నాం. వమైనా లోపాలున్నా వుండచ్చు.”

*బ్రవ్పన్సు, నూ అజీ అనుకున్నాను. మిరింకా శ్రద్ధ ఇడ్‌లే వుత్క్భృృష్టమైన నాట్యక ళను కరతలామలకం చేసుకో వచ్చును, ఆశ క్రి నామ ర్భ్యాలు మోకున్నాయి.”

ఆతని మాటలు కుతూహలం ₹ేకె త్తించాయి. గోపాల్‌ పద్మిని శేసి చూస్తూ అన్నాడు “శబ్ద నృత్యంలో మిరు చూపిం చిన అంగవిన్యాసం చాలా (ప్రశంననీయంగా వుందండీ “చాల గోపాలా 1” అన్న పదాన్ని గురువుగారు వ ల్లెవేస్తోంకే మూరు చరావీంచిన నంఛచారి ఫావాలు-వాహ్‌ ! అమోఘం !

'చాలనగోపాలు జేకాదు విన్న దొంగిలించే కృృముడు-గోపీ శల వస్తా,లు ఎత్తుకుపోయే కృష్ణుడు -బృందావ నంలో విహారించే కృస్ణుడు- కాళియ మర్షించిన కృష్ణుడు = పూతనని సంవారిం

కేపి కళ ఎందుకు?ా చిన కృృస్తుడు జూ గోవర్ధనగిరి నోటితో మీటిన కృష్ణుడు _ రాభా సమేతుడైన కృష్ణుడు _ అబ్బి ఎన్నెన్ని రూపాలు గోచరించా యనుకున్నాకు ? మీరిద్దరూ అభినయించిన భంగిమల్ని మాస్తుంకు జీవాలయాల మిద శిల్పాలు గుర్తుకు వభ్భాయి నాకు

అక [౯ చె ల్లళ్ళోద్దరూ విన్మయంగా వింటూ నించున్నారు,

““శానీ,*=వనజూశ్షీరో అన్న మీ పదవర్హానికి మాఅఖి నయం" నూటిగా పద్నిని నుఖంలోకి చూస్తూ క్షమాపణ కోరాడు గోపాల్‌ ___ ోస్తజ్‌ ః వమీ అనుకోరుగా ౪ నో అఖి (పాయం చెప్పకుండా వుండళేక పోతున్నాను”

పద్నిని నవ్వుతూ అంది __*మీశేమీ శంకించకండి. మీ అఫిపాయం ఖచ్చితంగా చెప్పండి.”

'మోహినికూడా అంది. *అనలు మీరిలా మాట్లాడు తోంశునే మాకు చాలా నంతోషంగా వుంది. మానాట్యం భూూసోం కు మోశైలా తోచఛిందో నిర్మొహమాటంగా చె జే కదా మాలోటుపాట్టు మాకు తెల.సాయి 1”

“థాంక్‌ ఏ! ఆ మాతం ఖేర్యం పప్పారు. నా విను ర్శని మోరు అపార్థం చేసుకుంటాచశేమాననిి అనువమూనం కలి గింది”

“వోనీ యిపవ్వుడు చెప్పండి, పదవర్షనానికి నాఅఖఫిసయం గురించి మాదో చెప్పబోయారుగా 1 పద్నిని కుతూహలంగా అడిగింది,

“మిమ్మల్ని తప్పుపట్టటం నా అభి పాయం కాదు. ఆ పద వర్తనానికి మీ అభినయం పూరిగా నఏ పడ లేగ

కళ ఎందుకు ? శత

అశ్చర్యంగా పద్నిని చెల్లెలి కేసి భూసింది, అంతక న్నా అశ్చర్యంగా మోహిని గనోపార్‌ శేసి చూసింది. _- “అనలా ఆఫీన యం జరుగుతోంళేు (పేశుకు లెంత నిశ్శబ్దంగా కూచు న్నారో - ఎంత వుత్కంఠతో చూశారో మీకు గమనించ లేదా మీ

“నిజమే (పేక్షకు లెంతో ముగ్దులయ్యారు. కానీ లోతుగా తరచి బూడగలి గేవాళ్ళకి ఆ అభినయం అంత తృస్ని శలిగంచదు,

అందుకని ౯"

“అభినయం అంకా గిరిగీచినట్లు ఇాస్త్రయు క్తంగానే నడిచింది, విరహోత్కి05తీ అయిన నాయిశ విరహాన్ని మారు అభినయించా కే గానీ ఆ శ్షణాల్లో అనుభవించ లేదు. విరహాన్ని ఓర్చుకోలేక పోతోన్న వేదనా _ మన్మధ ఆాపానికి లొంగివో తోన్న వివశత్యం_ ప్రెయుళ్లీ న్మరించుకోంటోన్ని తన్నయత్యం- చెలిక ఆను (బ్రకమిలాడ తోన్న కై ర్యం-ఆ భావాలన్నీ కేవలం హాన్తము[దలతోనూ అంగవిన్యాసంత్నూ ప్రదర్శించారు. ఆ అనుభూతు లీఏ మీమొవాంలోగానీ కళ్ళలోగానీ కన్పించ లేము, అనలు మో హృదయంలో నే విరహవ్వధ "జేకె త్పినట్లు- మన్మథ తాపం పుట్టుొచ్చినట్టు- అభినయించి వుంళే- ఎంతో నశతీవంగా ఎంతో రనవంతంగా వుండేది, ఫీలింగ్స్‌ మూవీంచ లేని యాశ్తన్‌ రనహీనంగా కబంధ నాట్యంలాగా తోచింది చాకు. '"

అక్క చెల్లెళ్ళిద్దరూ ఒకళ్ళని కళ్ళు చూచుకున్నారు. ఇద్దరి మొవోలమీ దా చిరునవ్వు 'మెకిసింది. నిజమే! అలాంటి విరవా

క్రీశ కళ ఎందుకు ₹

న్వధ ఆక న్నెపడుచు లిన్సరికి అనుభవ మె నదిశాదు, పద్నిని

కా త్ర బద్ధంగా వేసిన ఆ అభినయంలో రనభావం లేకపోతే థి

'లేకపోనూవ చ్చును.

గోపాల్‌ విమర్శకి ఎంతో సీగ్గుపడుతూ పద్నిని అంది _

• కానీ ఆ పొరపాటు నాదిశాదు, అలాంటి అనుభూతి వూపా లకీ అంబేది కాదుగా?

గోపాల్‌ తళుక్కున మెరిస్తున్న చరాఫులతో విర్మ యంగా తజీశంగా పద్నినిని మూధాడు_.. “కళా ప్వదయులు అనుభవజ్ఞులు కానవనరంలే చే ! సవాజ శ్యాన్ని పోషించ లేక పోనటం లోపమేనని మీరు ఒప్పుకున్నప్పుఖు దాన్ని సరిదిద్దు కోవడానికి (పయత్నిసానని చెప్తే జీను చాలా సంతోపి.సాను”

“తప్పుకుండా నా శక్తికొద్దీ ప్రయత్నిస్తాను” నంతో పంగా ఒప్పుకశొంది పది (నిం

కశ! జ్రావలీ అభినయం గురించి మీ అభిప్రాయం ఇపారాలొ మోహిని ఆన క్తిగా అడిగింది,

గోపాల్‌ అనంతృ ప్రిగా నే చదూఛాడు,

“అప్‌ అంత నపహూజంగాలేదు, అనలు *వుధురా నగ రిలో....” చేస్తోన్నప్పుడు గోపిక మొహంలో వుండాల్సింది వుత్తే చిలిపికనం మాత్రమేకాదు. దానితోపాకు కృష్ణుడిపట ఆపారమైన అమురాగం గాంభీర్యం తొంగిచూస్తూ వుండాల్మి క జారివిడువు ము కృృష్లా[” “పట్టకు కొంగు గట్టిగాను” గోవిడు వీడునా చేయి కృష్తా!” అన్న ప్పుడు గోపిక చేష్టలు ఎంతమాత్రం దురుసుగా వృుండకూడదు. సాధారణంగా ప్రత్‌వాళ్ళూ గోపిక పృాదయాన్ని అర్థం చేసుకోకుండా. ఇలాగే చేస్తూంటారు,

కళ ఎందుకు? [న్ల చూసేవాళ్లు కూడా తరిచి ఆలోచించకుండా మెచ్చుకొంటూ వుంటారు.

నిజానికి _ గోపికకు కృష్ణుడు చేసే ఏ చిలివితనమైనా యిష్ట మే, తన దారికి అడ్డంగా నిలుచున్నా = కద్ధగు పట్టుకు లాగినా _ ఇంకా వొరవతి శ్‌ వేయిపట్టుకు నొక్కీనాఎ-గోవిక మనసుతో వాలా సంతోషిస్తూ వుంటుంది, కృష్ణుడు ఎప్పుడూ: ఆలా తనతో జీ నర సాలాడుతూ వుండిపోవాలని కలలు కంటుంది. వపైకిమాత్రం స్రీ సహజమైన సిగ్గుక్ననూ. బెట్టు సరితోనూ _ ఎవ్వళేనా చూస్తారన్న బెదురుతోనూ _ చల్ల అమ్మాల్సిన వేళ మించిపోయిందన్న భయంతోనూ-_కృష్ణుడి చేష్టల్ని వారిస్తుంది వ్యతిరేకిస్తుంది. అందుచేత గోపిక మొదట చాలా గోముగా (బకిమిలాడుతూ నే *దారి విడువుము కృసష్తా!” ఆని అడగాలి, కొం కృమ్ణుడు మంకుతనం చేస్తాడు. కాబట్టి చిరుకోపం మాత్రం (వదర్శిన్తూ “ొనరికొనరి సర సాలాడవద్దని” హెచ్చరించాల, ఆఅఆనవనలు క్షుడు కొంగ వదిలేసి దరాదంగాా పోలే గోపిక భఛరించగలదా ౪? అలాంటి (పేమ తపస్విని గోపిక కృష్ణుడి చేతిలోంచి కొంగు గట్టిగ లాక్కు న్నట్టూూ _ చేతిని. విసురుగా వదిలించుకున్నట్టూ = కోసం అభినయిం చటం నముంజ నంగా వుంటుందా $

మూహ్‌ొసి మాట్లాడ లేకవోయింది, అక్కటయ్య వేసిన లోపమే తనుకూడా వేసేంది. (_పేమలోనూ - భక్తిలోనూ _ ప్రవేశమైనాలేని తను గోపిక తాలూకు పరిపూర్త్శతని ఎలా (ప్రదర్శించగలదు ? ఇకమీదశ₹నా నహజ్యమైన అభినయాన్ని సాధించఛచాల్కి సాధించితీఠాలి,

కర్ర కళ ఎందుకు ?

న ర్తకీ మాన మే అంగీకారంగా ఎంచి ల వ్రీపడ్డాడు గోపాల్‌,

పద్మిని అపయత్నంగా అడిగిందిలమీ పేరుకో

క బశ పాల్‌ 1

“నేపాల్‌ శ” వునస్పులో వుచ్చరించుకొంది వద్నిని,

మోహిసి నవ్వుతూ ణా “మీర కేవైంనా చెప్పాలం కు పూస్పండీ | వినాలని కతూహలంగా వుంది”

గోపాల్‌ కొంచెం సిగ్గుపడ్డాడు, ఉజేదండ్తీ[, నాకు తోచింది మాత్రం చెప్పాను”

“ఇప్పటికి మేము చాలా పదర్శనలిచ్చాం £ ఎంతో (పశంసిం చే వా ేకానీ మూ లోపొలు ఎలి వప్పేవామ కనపడ లేదు అనలు లోపొలు తెలుసుకుంశుకడా అభివృద్ధి నాధించేది ౯

నూహిని మాటలనిండా కృతజ్ఞ తాభావం ధ్యనించింది. నోవార్‌ ఆవేశంగా ఆఅన్నాకు -_ కక వ్యాళ మిచ్యృళ్ని కలుసు కుని మూట్లాకటం సాధ్యం కాళవోలే మీ ఆడన్‌ సంపాదించి రేఫ్టు వుత్తరమైనా రాసితీరాను. నా భావాలు వెల్లడించకుండా మూ(శం నేను వుండ లేను”

“మీకు నిజమైన కళాపియులు !" మోహిని అంది.

ఉమార్సు నాట్యక ళల్రో బాగా పపేశం వుందను కుంటాను

“ఆ దేం లేదులెండి. కాస్త దూసి తెలుసుకోగలగటం తవ్పిటే మశేంలేదు,.

“పోనీ మీకు భరతనాట్యమంళశే చాలా ఇష్టమా €”

జళ ఎందుకు? 7

నోపాల్‌ నవ్వాడు---*మీకు గాలి అంచు యిష్టమా శ న్‌ళ్ళు అంకే యిష్టమాః అని అడగండ, అలాంటి యిష్టం నాకు శళ అంశ, కళా కాగులంకుళలో

న్నీ ్రీం చేనూంటారు గతో

“విచ్చిపిచ్చి బొమ్మలు గీన్తుంటాను."

పద్మిని నవ్వింది__ “*చిత్రశారులా ! ఛాలా నంతోషంయో శజంతేకుమించి నంఫాషణ జరగ జేదు,

“అమ్మా పద్మినీ! టాక్సీ 'అెడీగావుంది. మిరు వెళారా! తాతగారు భూస్తూవుంటారు" అంటూ మాస్తారు రావటంతో ఇఅందరూ గదిలోంచి బయటికి నడిచారు.

పద్మిని బేగ్‌ లోంచి విజిటింగ్‌ కార్షుతీసి _గోపార్‌కి యిచ్చింది,

“మి శేం అ భ్యంతరం లేకవోచే ఓపారి మూ ఇంటికీ శాగల శా

“రాగలరా వీమిటి! వచ్చికీఠరాలి'”” అంది మోహీని,

జాంగ్‌. న! తప్పకుండావసాను ఏలుభూసుకునిలొ

పద్మిని టాక్స్సీసీట్లో కూర్చుపి తోరుమోద వెయిల్టి "వేసూ__"'మీప వీలుచి క్కేనరి!ి రావాలన్న వహయం మర్చి పోరుగాశి అంది హోన్యంగా,

గోపాల్‌ టకునవ్వుతోనే సమాధానం చెప్పాడు,

టాక్స్‌ కదిలింది. కన్చించేంతవరకూ చూసి కదిలాడు ఖో మాత్ర

న ర్ల నే న

శశి కళ ఎందుకు రాక చల్తిటి బేళ తాకురోడ్డుమోద మెత్తగా పోతోండి. టాక్సీ.

“అతను చాలా తెలివెనవాడు"' వద్నిని,

“అలాగే కన్పించాడు మరి

“అకని విమర్శ చూశావా ? ఎంత సున్నితంగా. వుందో ; ""

కకన్చ్య్వి మే

“పతి (పేశ్షకుడూ యింత విమర్శనా క్టూనంతో ఆలో చిత్తే కళాకారుడు కొన్న త్వాన్ని అందుకోటానికి (వయర్ని సొాడుక దూ!1”'

““తప్పకుండా, ""

ఏం 9? ఎందుకంత ముభావంగా వున్నావు?”

“నే నొకటి ఆలోచి న్తున్నానక్క-య్యా: ఒక సామాన్య వేకకుడికి తెలిసిన విషయం మన మేష్టారికి తెలియక పోయిందా: (దర్శన 'బావుందన్నానేగానీ యిలాంటి లోపాలనుగురించి ఎప్పుడూ చెప్ప లేదేం?”

“అప్టనుసుమూ!” అన్నట్టు అశ్చర్యంగా చరాసింది పద్నిని,

“-కేఫ్టు మాస్తార్ని అడుగుతాను.”

ఇల్లైలి అభివాయంతో వకీభవిస్తూ మౌనంగా వుండి పోయింది పద్మిని అర వేతిలో లయ ేసుకొంటూ,

వ న్‌ న

కళానిలయం ముందు ఆగింది టాక్సీ, పోర్టికోలో వైటు

వెలుగుతోంది. సోరన్‌వింటూ బలరామయ్య _ హల్గోంచి

నళ ఎందుకు ? ]ఫ బయటికి వచ్చాడు దగ్గుతూ, పద్నిని గోటు తీసుకు వెళ్తూ.

“తాతయ్యా : నువ్వీం కా పడుకో లేదూ€""” అందె అ న్యాయంగా,

క లేదమ్మా : ఎలాగూ మోరువచ్చే వేశ్షైందని మూస్తూ కూర్చున్నాను."

“నువ్వు వస్తానన్నావుగా తాతయ్యా ః సీకోనం చాలా 'నీపు చబూహాంో అంటూ వచ్చింది 'మోహీాసి,

““వీం చేయను తన్నీ! మిరలా వెళ్ళాగో లేవో డాక్షరు గారు వచ్చారు, కొంచెం జ్యరంకూడా తగిలిందని ఓ యింజర్ట్మన్‌ యిచ్చారు. విశ్రాంతిగా పడుకోమనిచెప్పి మరీ వెళ్ళారు. సీరనంతో కూరోక్చి లేనని రాలేదమ్మా!

“అరె! చెప్పావుకాబేం ? మరి పడుకోకుండా మాకోనం భూసూ కూ=ర్చున్నా నా!”

ళ్‌ ర్యా లేదమ్మా! ఇప్పుడే లేచి యిలావఇ్చాను, ముందు మూరు భోజనాలు కానివ్వండి. పదండి.”

““కఈ పూబ నువ్వేం తిన్నావు!”

“రాలు నయించలేదు. కొంచెం పాలుతాొగి వూరు కున్నాను. నామూటశేం గాసీ.....*,నాగరాజూ:” అంటూ పీల్చాడు బల రామయ్య, నాగరాజు వళ్ళతరబడీ ఆ యింట వనిచేసోన్న నెాఖరు,

యావై వళ్ళు దాటివుంటాయి, టాక్సీలోంచి నూట్‌ శేసు లోపలికి. అెస్త్రోన్న నాగరాజు “వడి. నీళ్ళు సిద్ధంగ' వున్నాయి బాబూ:” అన్నాడు,

లగి కళ ఎందుకు ₹

స్నానాలుశేసీ మెత్రటి వాయిర్‌ చీరలు కట్టుకుని నిర్చ లంగా భోజనాలకు కూర్చున్నా రు అక్క చెల్టెళ దరూ,

భోజనాల బల్రదగ్గిర మనమ రాళ్ళద్దరి మధ్యా ఓకుర్చీతో కూర్చున్నాడు "తాతగారు, రాజమ్మ అన్నాలు వడ్డస్తూ.___ “కొబ్బరి పచ్చడి నువ్వు మరిశొంచెం వేసుకోమ్మా మోహీనీః నీకు చాలా యిష్ట్రంక దూ+* అంటూ మోహీసి పళ్ళింలో మరో గర కొడు పచ్చడి వేసింది.

“అబ్బ! ఏమిటి రాజమ్మ నువ్వు! దేవతలకే కుంభాలు పెట్టినట్లు పెట్లాన్హుో అంటూ వీసుహ్కొంది మోపాసి, రాజమ్మ నడ్దంచిందంతా జిహ్యచాపల్వంకొద్లి వింళు ఒక్‌ గ్రానెల రోజులకే ఆడ్డంగా పెరిగి ఆటకీ పాటకీ కీనము సారం పెట్టాల్సిం చే. ఎంత వ్‌సుక్కున్నా అలా కొనరి కొనరి శినివిస్తూనే వుంటుంది రాజమ్మ

రాజమ్మ వంటమనిపే.కాదు, దూరపుచుట్టంకూడాను, చాలా "కాలంగా బలరామయ్య కుటుంబాన్ని అద రాభిమానా లతో చూసుకుంటోంది, ఒక్‌ ప్పుడు బలరామయ్య ఆవిడకీ వీవో నంబంధం వుందన్న రహ న్యాన్న్ని అందరూ తర్కించినా చాలా శాలంగా ఆ విమయం మరుగుపడిపోయింది. విల్లలిద్దరికీ సూాడ్రా చిన్నతనం నుంచీ ఆదరంగా పెంచిన రాజమ్మ రాజ మ్మె గానీ మళంకాదుు వయస్సు మళ్ళిన రాజమ్మ బల రామయ్య ఇంటినే తన ఇంటిగా భావిస్తూ తృప్తిగా కాలం 'వెళ్ళబుచ్చు తోంది,

“*మోాహినీః ఇవ్వాళ (ప్రదర్శన బాగా అయిందా?” బలవామయ్య అన_క్రిగా అడిగాడు,

కళ ఏందుకు ? ర్‌

క శ్రాాాీ ఆయింది తాతయ్యా! శాసీ,,* ఆంటూ మనమ రాళ్ళిద్దరూ పోటీ పడుతూ విశేపాలన్నీ పూనగుచ్చివట్టు

మోహిని నవ్వుతో అంది _ “అతను అక్క-య్యని మరీ ఘాటుగా విమర్శించాడు తాతయ్యా! అనలు అనుభూతే లేకుండా అభినయించిందన్నాడు.'”

6 ఆఫ్హళ, నిన్ను వది జేశాడు కాటోలు, మోపాని గోపిక

అధ [91

వ్యాదయాన్ని అర్థ మే వచేసుకోలేదన్నాడు తాతయ్యా అది పద్మిని,

బల రామయ్య బోసినోటితో నవ్వుతూ “ఎవరు. విమ ర్శించినా ఆలో విమర్శించినా కోపం తెచ్చుకోకుండా శాంతంగా వ్‌ని అర్థం చేసుక వాలమ్మా! విమర్శలో మంచికన్సి స్తే నిర్లక్ష్యం చెయ్యకుండా ఆ చరింఛాలి, అప్పుడే ఏవిద్యలో నైనా వాండిత్యం సిద్ది స్తుంది. లోపాలు సరిదిద్దుకుని పరిపూర్ణత సాధించగల్లు తారు” అంటూ బోధపర్పాడు,

“* ఆందుకే కదూ తాతయ్యా అతగాడి విమర్శలన్నీ బుద్దిగా వీన్నాం” అంది పద్నిని నవ్వి,

బల రామయ్య మనమ రాళ్ళిద్దర్నీ మార్చి మౌర్చి ఆవ్యాా యంగా చూసుకున్నాడు. "ఇలా మిమ్మల్ని మయూసోం కే నా చిరకాల వాంభితం లీరిపోయిందనిపి స్తుంది, వనాడో నా జీవితాశయంగా ఎంచుకున్న దాన్ని సాధించగ లాను, నావ తు వున్నంత వరకూ చేశాను, ఇక మీ భవిష్యత్తు గురించి మోకు న్యయంగా ఆలోచించుకో వాలి.

"తాతయ్య మూటలు పింటూ జేలగా “రాసింది పద్మిని

బల్ల కళ ఎందుకు ? ““ఆజీమిటి తాతయ్యా! ఇప్పుడైతే మ్యాత0 నువ్వు "లేకుండా మేమేం చెయ్యగ లం”

“అబ్బే; అలా అనుకోకూడదమ్మాా! నను నావు మా(తంగావున్నా 'లేశకవోయినా ధైర్యంగా నిలబడాలి మూరు, భవిష్య త్తీంతా మ్‌ న్వ్యయంకృవీ.మీ్‌ జే ఆధారవడివృంటుంది. మీరిద్దరూ నాట్య"ళలో సాటిలేనివారుగా పేకపఖ్యాతులు 'తెచ్చుళొంపే.__ నేను లేశపోయినా నా అంత రాత్మ నంతో వ్‌.సుంది." క

తాతయ్య అంతరంగం తెలిసింజీ అమిునా తయన మాటలు ఫొ త్తగా విన్సిస్తుం ళు వీన్నయంగా చూస్తూ కూర్చుంది వాహిని,

కొన్ని నిముషాలు నిశ్శబ్దంగాగడిచాయి. “తాతయ్యా?” పల్లంలో చెయ్యికడుక్కుని లేస్తూ పద్నిని ఆతృతగా తాతయ్య "వేసి చూసింది.

“వం తల్లీ? మునివేళ్ళతో కన్నీటిబొట్లు విదిలించు కుంటూ సలికాడు బలరామయ్య,

ఆరమునయంగా అడిగింది పద్నిసి ఎః “నీకు అమ్మ గురు వసోంది గ్‌ దరూ తాతయా్య?””

బలశామయ్యి పరంగా నిట్లూ ర్బాడు---' అవునన్నూూ! అవను. మీ అ మ్మేగురు 'వసోంది. వీళ్యమీదపడి కన్నీళ్ళు కాఠు స్తున్న వాదాల గుర్తువస్తాందమ్మూ! ఐనా కొ త్రగాగురర్హు రావటం వమిటి? అమ్మని నే నప్పుడు మర్చిహాగలిగానని?"

అః. చెల్లెళ్ళిద్దరూ విచారంగా తాతయ్య శేసి చూసూ కూర్చున్నారు. అమ్మ కఫ తాతయ్య చెప్పగా చిన్నతనం

శళ ఎందుకు ? లకి నుంచీ కోన్ని వందల నార్ల వినివున్నారు. అయి తె ఎప్పటికప్పుజే ఆవదో పవిత్ర గ్రవణం, జ జ్జ ఫ్‌

బలరామయ్య చిన్నతనం నుంచీ కళా వీయుడు! ర ప్యాదయుడు। ఆయన కో నరాలు పుటకతో నే సిద్దించాయి, కానీ స్వతహాగా వకఠళా అలవడ లేదు. అ ర్హాంగ లశ్చ్యీ బేవి పల్ల కూడా బలరాముడి కళాహృదయం పకవశించలేదు. ఒక్కగా నొక్క కూతురికి “కళా బాల” అని పేరు పెట్టుున్నాడు, కఫ చసితనం వదిలి బాల్యంలో కీ వచ్చింది వ డేళ్ళ తల్లి దండుల (పేమాభిమానాల మధ్య అఆల్లారుముద్దు ౫- పరగ సాగింది,

నివాలయప్పు గర్భగుడిలో స్వామి ఎదట నృత్య వేదికల మ్‌ద ఎంతోమంది దేవదాసీలు ఎన్నోపర్యాయాలు పూజా నృత్యాలు చేసోంకే చూసి ఆనందించిన వా జే బలరామయ్య, కానీ ఆ వీట ీఏ నవరాతుల సందర్భంలో 'ఇందువదన అనే జీవదాసి పొద్దుకో విధంగా ఆరాధన నృత్యాలుచేసి భక్తుల్ని తన్నయుల్ని చేసింది, ఆ శాన్క్రీయ నృత్యాలు దర్శించి నేతా చందంతో పాటు మానసీకానందం కూడా అతిగా వొంది ముగుడయాండు బలరామయం, ఆ నృళ్వాలలోని ఆధ్యాష్నిక

ధా భీ ప క స్‌ వ్‌

చింతనతో సాశ్రాత్‌ భగవత్‌ న్వ్యరూపాొన్ని భరాడ గలిగాడు ఇహమూ సరమూ సాధించి పిస్తే నాట్యక ళకు మనస్ఫూర్తిగా జోహారు ల్ప్పందాడు,

తక%లేని నిశ్చయంతో భార్య ను భ్రేశిస్తూ అన్నాడు= “మున కళకు నాట్యం నేర్చిసాను ల,ఫే!ో

విన రాని మాట విన్నంత విస్మయం పొందింది ఆర్జాంగి,

చ కళ ఎందుకు ₹ భర అవేవాన్ని గుర్తించి అప్పటికి చల్లగా తవ్పకొంది. బలరాముడి కరక ఆతాళత్కాలికమై ఎగిరి గాలిలో కలిసిపో లేదు, వీ డెళ్ళ క ఛా టహాలకు నాట్యవిద్యను నేర్పగలి [గ గురువు కోనం అన్వేషణ సాగించాడు,

కఘభముహూ _రృం నమిోపించింది.

కళాబాల చక్కగా అభ్యంగనస్నానంచేసి పట్టు పరికిణి కట్టుకు వచ్చి చిన్నారి వేతులు జోడించి గురువుగారికి నమ స్కారం వచేసింది గురువు మందహానంతో శష్యురాల్నీ నఖశిఖ పర్యంతం పరీక్షించాడు,

క లాశాల బంగారు బొవు శఇలొవుంది.

నన్నటి చేతులు తామర తూళ్ళలావున్నాయి., పొడుగాటి వలి వేళ్ళు బంగారుతీగిల్లా వున్నాయి. పచ్చటిపాదాలు చిన్న చిన్న పద్యాల జంటలా వున్నాయి

శ్‌ష్యు రాల్న్నీ చూసి గురువు నంతృవ్రిగా తల పంకింభాడు.....

ఆఅమ్మాయి నాట్య కళే వన్ని తెసుంది” ఆంటూ ఉయ్యె లి పీవించాడు.

కళకు "లె ”” అడవులూ -__ “తలై” అడవులతో నృత్వా భ్య్వానం (వారంభమెంది. అంపులూ.హాన్తము[దలూ.-_ పరిచిత మయ్యాయి. గణపతి వందన నాట్యం 'నేష్చింది. గై పూజకుకూడా సుముహూర్తం ఏర్పాైంది.

శిమ్యు రాల్ని వేయ్యపు రాసిమీద నుంచో బెట్టి పసుష్ప పారాణి పూసిన పాదాలకు గురువు చిన్నారి గజ్జెల మాలలు కిట్టి ఆడించాడు. కళాబాల వెండి పళ్ళింతో పటుబట్టలూ

కళ ఎందుకు 9 లగ కరర్చూర తాంబూలం, దశ్నీ ణాదులూ భకితో గురువుగారికి నమర్పించి నమన్కరించి ఆశీస్సులు పొందింది.

కాళ్ళకు గ జైలుకట్టుకు గంతులు వెళ్యూలని ఎంతో కుళూహల పడింది కళ. కానీ ఆదినుంచీ లశ్చ్మీజేవి అభీష్టం కుమూాల్వె నృత్య్వాభ్యానానికీ విరుద్దంగావుంది.

“అయినింట ఫుట్టిన ఆడపీలకు నాట్యం నేర్చెంచటం ధర్న్శంగా వుంటుందా! ''ఆంటూ భర ఉక్సాహంలో సీళ్ళపోస్తోనే వచ్చింది

కంస నాట్యం నం స్తే వూతం అల్లుదాటి బయశిక్తే 'వెళ్స్తందా మనవీల? పదిమంది ఎదటా గచైక్కి- ఆడటం క భావంతు లకే గానీ మనకు తగునా!" అ-టూ దినదినం సతెయిస్తానే వుంది,

భరక్‌ అన్ని విష రూలలోనూ వీనోడు వాదోడుగో మసిలే లభ్మ టేవి కూతురి నాట్యం గంంచి మూత్రం తనన క్తి కొద్ది విముఖత వెల్లడించింది. అయినా బలరామయ్య వ్‌ అభ్యంత రాన్ని లక్ష్య పెట్ట లేదు.

ఆఖరికి గజ్జెపూజ ముసి గురువు వెళ్ళిపోయిన తర్వాత లశ్మీ బేవి భఛర్రని నాలుగుమాట లడీగింది _... “నాట్టం "నేక్సు కని ఆటలాడే వో-రూతుర్ని వ్‌ పెద్ద నుసిప్‌. పెళ్ళి చేసు£ంటాడో ఆలోచించా రా? ముందు బచాలకు మంచి నంబంధథం కూదిరె పెళ్ళి చేసెయ్యండ్‌, త ర్వాత భారా ఆ తీగారూ అంగీకరి స్తే ఎన్ని విద్వలయినా నేక్చించండె. నేను నోరుమూసుకుంటాను,

బల రామయ్య తెల్టళలోయాడు. నిజమే 1 సాంప్రదాయ మైన కుటుంబాలలో నాట్యకళవట్లవున్న అనాదరం _ చిన్న

గీ కళ ఏందుకు 9 చూపూ బలకామయ్య ఎరగనిదికాను, పూర్వులు నాట్యక ₹ే నెంతో పవిత్రంగా ఎంచి చైవారాధనకుకూడా అర్హత కలి గించారు, అయినా ఆ కళ పవిత్రతను అర్థ్ధంచేసుకోగలి గే వివే కం విశాలత్యం (పజలలో కొరవడటం నిజంగా కళాఖి మానుల దౌర్భాగ్య మే.

ర్ట నాట్యక ళలో అరికేరిన టై తీ తుంది, కానీ అప్పుడు దాని వివాహం పెద్ద సమక్య కాకుండా వుంటుంచా + పోనీ కళ జీఏ తాంతం అపివాహితగానే వుండి పోతుందా గ్గ

కూతురి భవిమ్య గంతా అంధకారమయంగా. తొ చింది బలరామయ్యకి, లవ్లీనిద్‌ ఎంత్‌ ముందువూప్ప! బిడ్డ జీవితలంకోనం ఆరాటపడే ఆ కన్నతల్లిని ఇంకా నిర్హశ్ష్యం చేయగలడో

బలరామయ్య ధై ర్యం ఉత్సాహం (కమశ్రమంగా నన్న గిలిపోయాయి, న్ర్రీ జీవితంలో కళారాధవకి ఆవులేదన్న సిజూన్నీ అర్ధం చేసుకున్న మోూాదట కువూ రె నాట్యాభ్యానాన్ని నూసన్ప్చించలేకా కొనసాగించనూలే కా నతమతమయ్యాడు,

ఈట్పద్రివ్పుంది పోయుదారిశీ మనమూ పోవాలి, ఇంటా వంటా లేని ఈ విద్యలు నేర్పిస్తే నా బడ్డ (బతు కెంత నవ్వుల 'పొాతాతుందో నన్న ఛయంతో మగ్గిపోతున్నాను.” అంటా కన్నీళ్ళు ప్యెకున్న భార్యను చూచి పూర్తిగా నినృహోయుడై పోయాడు బలరామయ్య,

గ జైపూజ అయిన మర్నాడు గరువు రానేలేదు. ఇక గురువు రాడసి తెలుసుకున్న క ళాచాల బిక్క. మొహంతో బుగ్గల మీదుగా కన్నీళ్ళు కారుస్తూ దీనంగా తం డినిచూస్తూ నిలబడింది, ఎన్నచూ బిడ్ణ కన్నీటిని చూడని కన్నశండి

శళ ఎండుకు ? ల కూతుర్ని దగ్గరికి తీసుకుని పగిలిన గుండెలకి హత్తుకుని మూగ మూఫులతో ఓదార్చాలని |పయర్నించాదు.

కూతురి దుఃకాన్నీ భర్త నిరుత్సాహాన్నీ చూడలేని లశ్లీ శ్ర చేవి ఒకమూట అందిట” బాలకు నంగీతం నర్పించండి, "నేను అభ్యంతర పెట్టను. చూసినవాళ్ళుకూడా సంతో వీసారు”

గాధాంధ కారంలో ఓ మెరుఫు మెరిసింది. ఆ వూహ మా,తానే బలరాముడి వేదనా హృదయం తక్నాంతి పొందింది, కువూ చెంపమీద ముదు పెట్టుకొంటూ _ “వీడవళమ్నా।! స్‌కు సంగీతం నర్పిసాను” అన్నాడు వు త్పాహంగా. తండడిమాటలు అర్థం కాశవపోయినా. ఎంతో నంతో పషంతో దుశఖం మర్చి

చక్కని బొబ్బిలి వ్‌ "తెప్పించి కూతురికి ఇచ్చాడు బల రామయ్య, నిగనిగ లాడుతోన్న సరికొత్త వీణను చూడగానే సంభమంతో పద్మంలా వికసించింది కళాబాల మొహం, నవ్వులు ఒలకబోసూ వ్‌ తీగల్ని జీళ్లతో మిోటిమిటి సంబర పడింది. ఏణ వెదజల్లిన మధురస్వరాలు వింటళూ వరవసించి వోంయి.06 డా బాల హృదయం,

నంగ తాచార్వుడి శ్‌ష్యరిక ౦లో కమం తప్పకుండా విద్యా సాధన జేసింది బెల నంపత్సరాలకొద్ది.

శళ్చన్స తల్షి అలా కూర్చూని ప్‌ వాయిస్తోం అపర నర స్యతిలా వుంది భూడండి అంది లశ్చ్మీటేవి ఆనేకసార్లు భరతో.

నిజంగా బలరామయ్య కూడా కుమా ్తె నంగీతా 'రాఖథనలో గానసరన్వతిని దర్శించగలిగా డు,

లగి కళ ఎందుకు

కళా బాల దినదిన [పవర్హమాన మాతోన్న యొవ్వనంతో పొటు నరన్వతీ కటాక్షంతో గాననరన్వతి అయింది, బంగారు సెలాకలవంటి వేళ్ళతో ఏశ్రాతంతులు మీటుమలూ కంఠం పిప్పి, గానంచేస్తోం కు అ మధుర సంకితాస్వాదనతో తన్నయు లై సర్వం విస్మరించే వాొతు తేల్చి దం([డులు,

“నీవంటి. గాన సరన్యతిని కనగలిగిన మా తనువులు తచించాయి త లీ; ఆన్నఫెావాలు తల్చిదదిడ్రుల కన్నుల్లో మెదులుతూ కళకు విస్పష్టంగా నోచరించీవి

పున్నమి చందమామలా పరిపూర్ణ యావ్యనవతి అయిన కువూ రెను సత్సంపదాయ కుటుంబంలోని యువకుడూ_విద్యా వంతుథడూ _ అందగాగదూ అయిన చం([దశేఖరుడికీ సమద్పించి= వె భవో పేతంగా వివాహంచేసి కన్య్వాదాస తృవ్లి కూడా పెంచాను బలరామయ్యా ల,ష్మే బేఏ.

పుట్టింటిసీ వ తల్లి దండుల్నీ ఎ న్నహితుల్నీ క అందర్నీ పదిలి కళా చాల కన్నీటితో మేనా ఎక్కీ- ఆఅ లల్తె వౌరింటికి [పయూాణ మెంది. వీణ పెక్షును మేనాలో తన నరనజీ పెట్టించుకుని భద పర్చుకొంది, మేనా కదిలి వెళ్లగానే ఇల్లంతా బోసిసోయింది, అందరూ చైతన్యం గోల్పోయి ఎక్క-డివాళ్ల క్కడ రాళ్ళమలైై కూర్పుండిపోయారు,

ఒక్క నెలరోజులు దుర్భరంగా గడిదాయి. కళావొల కలకల నవ్వులూ - వీళశాతంతుల మధుర రుంకాఠాలూ లోపించిన ఆ ఇల్లు వల్లకాడులా మారిపోయింది.

నంగ తాస్వాదన కోనం. ఒక్క బలరామయ్యీ కాదు, చ్యారబంధాలూ _- కవాటాలూ - గృవాపాంగణం అంతా

కళ ఎందుకు ? విత చిశ్చలంగా క నిశ్శబ్దంగా బా సిరీక్లి స్తున్నట్లు తోచింది. కళాచాల గానం ఆవరించిన పరినరాలన్నీ నిస్బృుహతో నిట్టూరుస్తోన్నట్లు నోచరించాయి,

కూతుర్ని చూడకుండా నంగీతం వినకుండా పూరిగా "ెల రోజులు గడపగలిగిన బల రామయ్య అనహానంతో 'వె[ర

“అమ్మాయిని మూసివసాను లశ [” అంటూ అను శున్న కణంలో లేచి [ప్రయా ణమయ్యాడు, తండ్రీ రాక్ష వ్‌న్న చ ళా పాల అనందా(శువృలతో ఎదురువచ్చింది, క్షనము నమా ఇానశాలు ముగిసిన తేర్యాత బలరామయ్య మనస్పులోమాట కాస్తా బయట పెళ్లుశాడు__ో“అమ్మా! నీపాట వినాలనే నేను శట్టుబట్టలతో బయళ్లోరి వచ్చేశాను, నువ్వు లేశ ఈ నెల్లాళ్ళ కే యిల్లంతా ఎడారిలా అయివోయింది.ో

తండీ మాటలు విన్న కథ తల దించువొంది,

గీ జక్క సారి వ్‌ వాయించ్రుత ల్లీ | నువ్వు పొడుతోంశేు వినాలని ఎంతో కోరికగావుందిలో

“నాన్నా! కళ మొహమంతా కళావీపిన మెవోయింది. కన్నీళ్ళు కళ్ళలో చోటులేక చెక్కిళ్ళమిదుగా ధారలుకట్టాయి. గ దదికమొౌతో్న్న గొంతు పెకలించుకొంటూ అంది కళ__ క. యింట్లో అడుగు పెట్టాక నా వీణ ఎలావుందో "జీను భూడ లేదు నాన్నా

తెల్ల బోయాడు బలరామయ్య-_“ఆేమి ఏమా 0. వ్‌ వమైంది?”

ష్ట్‌ఖ ఆ వేదనాన్వరంతో వెప్పింది..._“నన్ను "నునాలోంచి

క్ర కళ ఎందుకు ? దింపి ఈ గదిలోకి తీసుకువచ్చి కరార్చ్పోో బెట్టారు నాన్నా! అప్పుడు సిగ్గుతో వీణ గురించి నేనేమా అడగలేదు. తర్వాత తెలిఫెంది; ఏణ పెట్టి సామానుగదిలో ెట్టించారని, నేనింత వరకూ వీణ లీసి చూడనే లేదు

బలరామయ్య అయోమయంగా కూతుర్ని చూ నాడు కకవ్చశక్స్‌ నువ్వయినా తెప్పించి సీ గదిలో సెట్టుకోవచ్చుగా అమ్మా గ్గ

నే ని ప్రేజంగా నవ్వింది-_“ నేనంత ధైర్యం చెయ్య లేశపోయాను నాన్నా |! అ_త్తేయ్యగారి! నేను వీణ వాయిం. శటం యిష్ష్రంలేదసి తెలిసింది

బలరామయ్య (మూాన్పడీ పోయాడు, ఎంతో సేసటికీ ఛొంతంగా “నీకు సంగీతం "నేర్పించింది మీఅఆ త్తగారకోసం కాదమ్మా | సీకో రం, నిన్ను పొందగలిగే అదృప్టపంకుడి కోనం, అపర నరన్వళిలా నువ్వు వీణ వాయిస్తోంకు నా అల్లుడు నంతో పంతో...”

“నాన్నా!” తండ్రి వాగ్గోరణికి అడ్డుపడుతూ మధుర నృతులన్నీ మాయమయ్యా నిజాన్ని వెల్లడించింది కళ___ ఈ వారికి కూడా యిష్టం లేదు నాన్నా! నేను వీణవాయిసొనసి "తెలిసికూడా ఎన్నడూ వినాలని కుతూహల పడలేదు, ఒక్క పామైైనా పాడమని అడగలేదు. ఏణ తెచ్చి ఈ గదిలో వుంచు కంటానని నేనే అడిగిలే ఆయన ఒప్పుకోలేదు _.*మా అమ్మ చెప్పినట్లు నడుచుకో బాలా” అన్నారు నాన్నా? కళ దుఖం ఆప్ప్మవటాసికీ (ప్రయత్నించకుండా వె్క్కి వెక్కా వీ్‌జ్పే వింది,

కళ ఎందుకు 1 లిక

కళను చూస్తోంశే తండ్రి కడుపు 'చెకువై పోయింది. ఉ భగవంతుడా అంటూ నెత్తిమీద చేతులు పెట్ట, కున్నాడః

కళ వీణ వాయించడం-నంగీతం వాడటం. ఈ యింట్లో ఎవ్వరినీ యిష్టం జేడా€ యిది యిల్లా ? వల్ల కాడా % పఏ్‌ళ్ళు మనువులా+ బండ రాళ్శ్ళా! “అయ్యో కళా! ఏ శెంత ఘోరం చే శొఠు తల్రీ? వళ్ళతరబడి కష్టించి సాధించిన నీ విద్య ఎలా విస్మరించాపు తల్లీ 1 బాధనంతా గుండెల్లో ఎంత గుప్తంగా దాచుకున్నా వమ్మా అంత రాంర రాలలో ఆనకోసించాడు బలరామయ్య,

కొంతసేపటికి తల యొత్హి కూతురు కేసి చూస్తూ. “అమ్మా! క్రఖా! వ్‌మైనా నశే! సీ నంగీతం వినకుండా వెళ్ళను. ఒక్కసారి నీ వీ4శ వాయించి వినిసించమ్మాా! వెళ్ళచ్నూ! అధ్రెర్యవడక్షు, వ్‌ లెప్పించు. నీ పాట విని మనస్సు 'వేలిక చేసు కొని "నేను వెళ్ళిపోతాను.”

నాన్నా [3 దుఃఖాన్ని అదుముకొంది కళ, కళ్ళు పిశాలం చేసి తండ్రి కేసి చబూసింది.--తన పాటకోన మే నాన్న యింతదూరం వచ్చాడా / సట్పదలతో తనకు సంగీ తానుభవం కర్రించిన నాన్న తన పాట వింటానని అడుగుతున్నాడు, ఈ కళ ఇంశెవరికోనం ౪ నాన్న కోరిక తను తిరస్కరించగలదా +

కళ నెమ్మదిగా గదిలోంచి బయటికి వెళ్ళిఫవోయింది. నౌకరుతో పణ పెట్టి పట్టించుకు వచ్చింది, ఆత్మతగా పెట్లోంచి వీణ ఎ ల్సి వడీలో పెట్టుషొంది. కంగారుగా అంతా పరికించింది. లీగలన్నీ ఎప్పటిలా వున్నాయి. మెత్తని పెటకొంగతో వీణా దండమూ కుండా తీగ లూఎ-అన్నీ జి త్తి తుడిచింది, మృదువుగా

వలి కళ ఎంధుకు ౪? సారణికీగ మాటింది. ఒక్కసారి చరునవ్వు చిందిసూ తండ్రికేసి చూసింది. తంత్రులన్ని వ్బెతిన్లోసింది, ఉత్సాహంతో ప్‌ణి మెటమీద పెనుంచి కింది! వేళ్ళు సారించింది. ,నంగీత బీడొక్ష రాల ఆకరోహణావరోహణ ఇ క్టాలు ఏంటుం కు బలరామయ్య చారీ మంతా పులకరించింది, తివాచీమిద కుమా ైకి ఎదురుగ కూర్చుని వీశావాదనం వినటానికి సిద్ధపడ్డాడు. తండి! ఎంతో యిస్త్రమెన కృతి “వాశ్రాప్‌ గణపతిం భజేహం” (పారంభించింది కళ, హంనథ్యని రాగాలాపన మధున మధురంగా పిన రాల౧తా వ్యాపించెసాగంది, ఆఖ్టూత్రాది సంసేవిత చరణం భూతి భౌతిక [పపంచ భరణం వీతరాగిణం వినుత యోగినం పశ్వకారణం విఘ్న వారణం వాతోపిీగణపతిం భజేహం పహారణొన్యం, ం ఏ వళా నంగీతం సలయిటి (వవాహాంలా నిర్విరామంగా (వన పాంచసాగింది. బలరామయ్య దాహవిపాసీలా నంగీత్‌ పానం చెసూ (కమశ్రమంగా వాన్తనాన్ని మరచి రసజగత్తులో లినమె పోయాడు, 6... “మురారి ప్రముథాది సేవితం మూలాధార మేత సితం...* వె కఖాబచాల మేతి వేళ్ళు వ్‌ మెట్లమోద ఆ రాటంతో పరుగు 'అెకుతున్నాయి. నిరిప 'న్మేతాలతో పరినరాలు మరిచిన తన్మ యళత్వంతో పదేపబే చరణాన్ని వళ్లెవేస్తూ మభఘరవాదన

కళ ఎందుకు ? పత్రి శృష్టీ స్తోంది _కళ వీణా తంతుల రుంకారం లోగిలి అంతా వ్యాపించింది, మధుర స్వరాలు అందరి చెవులకూ సోకపాగేయి, ఎక్కడి వాళ్ళక్కడ విళ్మయంతో మొహాలు చూసుకున్నారు

క ళాబచాల గది తలుపులు 'తెకుచుకున్నాయి. కళ మహ్లోతి వేళ్ళు చలంచాయి. అపశ్ళతులు పలికాయి. నంగీత (పనాహూం స్టంఖించింది.

విణ మూగవోయింది,

బలరామయ్య తృళ్ళపడ్డాడు.

ఎమురుగా కళాబటాల అతగారు తన ఆయిహైన్ని స్పష్టంగా ముఖకవళికల ద్యారా వల్లడిస్తూ నిలబడి వుంది.

“జీను ! నేనే అక్కగారూ ! అమ్మాయిని వీ వాయించమన్నాను*” తడబడుతూ లేచి నిలబడ్డాడు బలా

“ఒక్కసారి విని వెళ్ళివోధామిని, =.

రుదద్రకాళి అవుతుం చేమోనని భయపడ్డ వియ్యపు రాలు ఉఅపనునయంగాణశీ్‌ రాని నవ్వు తెచ్చిపెట్టుకొంది ళన్పీక్ష తెలెయం దేముందయ్యా ! తాతలనాటినుంచి మవాూవంశఛమంతా పరువువతిష్టలకి పెట్టింది పేరు. వనాడూ ఎవ్వరి చేతా వేలెత్తి ఉూావించుకో లేదు మేము, మా సాంపదాయాలన్నీ తెలి సేగా పిల్లనిచ్చి పెళ్ళిచే శ్లాన్రు( 98

విభాంకితో బలరామయ్యకు మూట పెగ లదుం

“నంసార్ల ఇళ్ళలో వాయిద్యాలరా నంగతాలూ పనికి వసాయంటావా 1 నువ్వే చెప్పు, అవి ఎవరికి రాణింవో వాళ్ళకి రాణీ త్తాయిలి

స్టే

క్ర్‌ఢ కశ ఎందుకు 2 అప్పటికీ బల రామయ్య నోరు మెదపలేదు,

“ఎదో చిన్నతనంలో మిానుచ్చటకొద్దీ నేర్పించు కున్నారు. పెళ్లయి అ త్రవారింట కాపురం చేసుకుంటోన్న పిల్లి ని నంగీతాలఏీ పాడు కోమనటం వీం మర్యాద! నువ్వె ఆలో చించరాదవూ ? అ త్రింటికోడలు లక్షణంగా ఇంటి పనులూ ఇనిమిటి సేనా చీసుకోవాలిగానీ ఆటలూ పాటలూ నబబు కాదుసుమిా ౪ మాట్లాడ త న్నళొద్లి ఆవిడ గొంతు కాస్త స్థాయిలో పడింది _ వినురుగా చేతులు తిప్పుకొంటూ బుగ్గలు నాక్కుకొంటూ ఆంది _ “పట్రానా వారి కోడలు నంగీ తాలవీ పాడుతుందని నలుగురూ నవ్వుకుంశే మేము సిగతో చితికి వోవారలి బల రామయ్యా ! ఈనాటికి నీచిడ్డవచ్చి వమా పరువ్సు (పతిష్టలు బజారు కెక్కి స్తుందా€

క్తుక్కగాారరూ 1” అతి కష్టంమీద పెల్లుబికి వస్తోన్న దు; ఖముంతా తమాయించుకుంటూ ఆ వేశపూరితంగా అన్నాడు బల రామయ్య - “నా బిడ్డవ ల్ల మీ వంశగెరవం ెడివోతుందని కలలో కూడా అనుకోకండి, కళ వి ద్యాబుద్దులవల్ల మీ పఠువు (పతిష్టలు పెరగాలి గాని రవ్యంత తరగవు, వీదో అయింది. పోనీలెండి. సంగీతం పాడితే మి కపకీ రి వస్తుందనుకొంకశు ఇక కళ విణశవాయించదు. మోరు మాతం బాధపడకండి

“నాన్నా $ పృదయం (బదలెనంత బాధతో బావకు, మరది కళ ఇ ల ద థ్‌ ర

బలరామయ్య కహూతురుకేసి. ౩ న్నెల్తి చూడలేదు, వయ్య పు రాలితో అనునయంగా అన్నాడు. “ఇ మీలేమ్‌ తిప్పుపట్టకండీ అక్క-గారూ | 'వనాలమీ"జీమీ జ్వేషం పెట్టుకో

కళ ఎందుకు ? లి కండీ, నాత లి వనాడో గుంచె శారయిచేసుఫొంది. నేశే బలదం తంచేసి వీణ వినిపించ మన్నాను, లేశవోలే బాల ఆంతసాహనం చెయ్యదు."

కళాబాల బొటటొటా కార్చిన కన్నీళ్ళు వీళాదండం మీదపడి మెరిశాయి, కన్నీటి పొరలగుండా వీణ పదివ్‌ణలె సాట్యమాడింది,

“అ_త్తీయ్యా [తల ఎత్తి శృతి తప్పిన స్వరంతో షిల్ఫింది కళ__*ఈ ఏణ మాతం నాగదలోనశే పుంచండి, మా నాన్న చెప్పిన ళ్లు ేనెప్పడూ వాయించను, నిజంగా వాయించను, ఉడికే పీఐని చూసుకొంటూ వుంటాను, అంటే అంఖతే” అంటూ ఏణమోదపడి ఏడ్చింది, రండు తీగలు అగి అనునయంగా బెాలచెంపలు తాకుతూపోయి దుఃఖభారంతో చుట్టుకు పోయాయి - అర్థంగాని ఆ శోళాలప విస్తుజబోతూ తండ్రీ కూతుళ్ళని వాళ్ళే ఖర్మానికీ వదిలేసి మారుమాట లేకుండా వెళ్ళిపోయింది య త్రగారు,

౫ ఫు న

కస్తావ్క్స్స్‌ నాగదిలో నే వుండనివ్యండి. ఎప్పుడూ వాయిం చను. ఊంచశే చూసుకుంటాను అంతే అంటూ ఏణమాదపడి వెక్కి. వెక్కి. వడుస్తున్న నా చిట్టితల్లి గుర్తువ చ్చిందన్మూూ క అన్నాడు బలరామయ్య గాఢంగా నిట్టూరుస్తూ.

"తాతయ్య బాధ గ్రహించిన మోహిని. ఆవేశంగా అందిఅమ్మ ఎంతో కష్టపడి నంగీతం నేర్చుకొంకు హాయిగా పాడకోవడానికి ఒకరి అనుమతి ఏమిటి తాతయ్యా ? అమ్ము తన బాధంతా నీదగ్గిర వెళ్ళబోసుకుంకేు తీరా నువ్వు చెళ్యా

ల్‌ కళ ఎందుకు ? బ్చింది అదా 1 ఎప్పుడూ వీణ వొయించదని మాటయిచ్చి మరింత ఏడ్చేలా చేశావా? అమ్మ నంగీతం పాకుకోడాసికి మధ్యన వాళ్ళ పి తనమేవిటో అడగలేక పోయావా €*

బల రామయ్య సిరాన గా నపా్యాడ ల “లేదమ్మా శ్‌ మోహినీ! నీకు తెలిదు. ఆ నంఘం ఆ కట్టు బొట్లు అలాంటివి. వాటీసిమో రే సావహానం అప్పట్లో నాకులేదు. భరకీ అత్ర గార క్షీ ఇష్టం లేని పనులు చెయ్యగలిగే సావానం వీ ఆడవిలలకీ వుంేది కాదు, మీ అమ్మ తన బాధకొద్దీ వర్చిందిగాని -_ కసీ క్రీం ఫ ర్యా లేదు, మీ వాళ్ళ మాట లక్ష్య పెట్టకు, సీ కష్టమైన శ్ర చేసుకో” _ అంక కళకూడా ఒప్పుకొనేవికాదు, “నంగీతం కోనం భర్తని ధిక్కరించడం అంశు హోస్యాన్సదమైన విషయం నాన్నా ప అనే చే,

పద్నిని కలుగ చేపుళొంటూ గతమంతా మరోసారి వీనాలన్న వచూవాలంతో అడిగింది_వోఏలే తాతయ్యా £ అసలు నంగతి చెప్పు అప్పుడేమైంది మా అమ్మ నెలా ఓ దార్చావు

బల రామయ్యా నిర్లిప్తంగా చరాశాదు = “వీంగీడా ర్చా నమ్మా నేనేం ఓ దార్చగలను ? ఓచార్చిలే ఉపళమించే దుఃఖవమా అది? ఆమునా నాశ క్రికొద్ది 9 దార్చి - “దిగులు పడకమా కళా £ సంతోవంగావుండు. ఈ జన్నకీ ఇంతకన్నా [్రా ప్తంేదనకో, గుండే రాయిచేసుకో తలి |! అందరి ఆడ వాళ్ళలా 7 నువ్వుకూడా నీభర్త! నచ్చే వీధంగా మసులుకో | అంతశన్నా నేనేం చెప్పనమ్మా + మనసులో దిగులు మాథ్రం "పెట్టుకోకు అని ఎంతో చెప్పి వెంబనే బయశ్రేరి యింటికి

కళ ఎందుకు ? క్‌ వచ్చేశాను.”

సంగతంతా విని అమ్మమ్మ ఓ నిట్టూర్పు విడిచింది. “చూసారా ఎంత వొరపాటు చేశారో * అంది.

౯ ష్పిటి లశ్ర్మీ 9 నేనేం చేశాను? అంటూ కంగారు పడ్డాను.

“ఇంకేం చేయాలి ? చిడ్డ మనస్సులో పసితనంనుంచీ కళాభిమూానం రేకెత్తించి చివరికి డాని (బతుకు అంధకారం చేశారు, ఏణా నంగీతం ఆంటూ చానిశే ఆనందం తెలిమయుక ఫోజే అందరు ఆడపీల్లల్లాగ ఇశచాలకూడా నిశ్చింతేగా నంతృపిగా కాపురం చేసుఖొనేది కాదా *+ి అంది,

6 ఆప్పుడు లెలిసిందమ్మా నాపొర పాసేమిటో,. నాట్యం అంటూ ఆశ చూవించబక్స్పు చివరికి కళ ఆనందంకోసం నంగ్‌త మైనా నేర్ప్చించవలసి వచ్చింది కానీ ఆ కళానుభవం ఎంత వరకూ ఏీతాతుందో ఆలోచించావా? తీరా నాబిడ్డ ఆశలన్నీ అడియానతాతుం పే అడ్డుకో గలిగానా + అల్లారు ముద్దుగా "పెంచుకున్న 5 భాహృదయాన్ని పరువు ప్రశిష్టలశ్‌ సంఘమర్యాద లక్షీ అప్పుగించి నా దారిన నేను వవ్చేశాన | ఇంత ని ర్ణయుణ్ని- ఇంత బలహీనుణ్నీ _ నేను కళారాధన గురించి ఎందు క్‌న్ని కలలు కన్నాను + అంటూ రోజుల తరజడీ వాధతో వీడ్చానమ్మా 1౫

అప్పట్లో తాతయ్యకి కల్లిన పశ్చాత్తాపం గురించి వింటోన్న కొద్దీ జాలితో కళ్ళు చెమర్చుతాయి,

“నిజంగా అది నీకు మనస్ఫూర్తిగా కల్లిన పళ్చాత్రావం "కాదు తాతయ్యా | ఆనాటి సంఘవు నంకుచిత త్యాన్ని అర్ధం

8 కళ ఎందుకు ౪ చేసుకున్నా - ఎదిరించలేశ నీ బలహనతని నువ్వు తిట్టిపోసు కున్నావు, అంక” అంది మోహిని,

“నిజ మేనమ్మా! అత రాలా అంటే, నన్ను నేను కిట్టి పోసుకుంక1కునే కొంత నంతృ ప్తి క్షబ్రేదె, ఆ రోజుల్లో కూడా నాకు ఎన్నో పద్లతులు నచ్చేవి కాపు. అయినా ఏమీ చెయ్య "లేని విరికితసంటీోే వూరుకు నేవాణ్లి,

ఆ రోజుల్లో ఆడచాని అభిరుములూ అభిిపాయాలే కాదు ఆడదాని పంచ(పాణాలూ మగ వాడి దయాధ ర్మాల మీద ఆధార పడివుం డేవి” ₹గు తోన్న ఆవేశంతో గొంతు కంవీసోం కు మళ్ళా అన్నాడు తాతయ్య, “*టకటి వినండి నాక ళ్ళ ఎదుకు నా కన్న వీడ్డని హలఠ్య చేసోం చే "జీను నోరుపిప్పి మాట్లాడలేని చార్భాగ్యుణ్ణయిపోయాను, అంత ఘోరమైన దుస్థితి అనుభ పీం చాను

“వాత్న!* ** అవును హత్యే! లేకపోతే అశ్ము ఎందుకు చచ్చిపోతుంది? అక్క 2 ల్లెళ్ళ మొహాల సిండా విచారచేఖలు అలుముకున్నాయి.

మ వ హె

కళాాచాల నిండు నెలలతో పుట్టింటికి (పయాణమైంది, "వెళ్ళేప్పుడు ఏణ కూడా వెంటబెటుకపోవాలని ఆరాటపడిందిః అక్క. డ వున్నంతకాలం తనివితీశా వాయించుకోవాలనీ-తల్లి దండ్రలకు వినివించాలనీ కలలుకంది. అప్పటికి వీణానాదం విని సంవళ్చరంపైగా జాటిందిం

రీశ్రా మునాలో వీణపెించటో తే అత్తగారు "ఎముహాం చిట్రంచు కొంది,

కళ ఎందుకు ? వ్ట్‌ఫ్రి

“కర్సి కోయిన దానిని వూ రగా మర్చివో, మళ్ళా అశ్య-డికి లీసుకుపోయి ఆలవాటు జీఘుకోవటం ఎందుకూళో అన్నాడు భర్త అయిష్టంగా.

కళ గదిలో కూర్చుని కుళ్ళికుళ్ళి ఏడ్చింది, వీజని వది లేసి వెళ్ళటానికి మనస్సు జప్పులేదు.. కాళ్ళు సాగలేదు. ఎంతో సేష్ట కన్నీళ్ళతో వ్‌ఇనీ చూస్తూ కూరక్సుంది, చచ్చి పోయిన చంటివిడని కొాగలించుకున్నటు ఏ4ని ఒడిలోకి లీను కుని ముద్దు పెట్టుషంది. పళైలోంచి పట్టుచీర వీసి విశమాద కప్పీంది. రండు చేశులూ జోడించి ఏణకి నమనశ్క-రించి తడబడుతోన్న _ అకుగులతో ' వెనక్కి.చూడకుండా వెళ్ళి మేనాలో ఎక్కి కూర్చుంది,

మేనాలోంచి. కూతురు దిగిన తర్వాతకూడా బల నవామళయ్య ఫ్‌ద్రి వొకిట్లో నే నిలబడ్డాడు ఎంతోసీపు మేనాలోకి తొంగిచూడ్వే టోసిగా కన్సించింది.

వణ నంగతి ఇంట్లో ఎవ్వరూ ఎ త్త లేదు, ఒక్క పాట పాడమసికూడా తండ్రి అడగ లేదు, అయినా కళ అంతా తల్లికి -బైప్ఫీ గుండెల్లో భారం దించుకుంది, పరమానందంతో ఫుట్టంట తికుగుతూ త ల్లిదండులకి నంతోవం కల్లించింది.

భార్యని చూసి వెళ దామ'నే కోరక తో బయల్రేరి వచ్చాడు చం[దశేఖరం భ రరాకకు కళ ఉఇపాూలా ఆనందపడింది, శీశోదయ మెతే క న్నతీండి కూడా కూసుకుసి విెళాడని యింట్లో అందరూ ముచ్చటపడ్డారుః

ఆరాత్రి కళకు వ్రసవ జేదన (ప్రారంభమైంది. తల్లీ దండీ నెక్షర్లూ అందరూ మేలుకుని కంగారు పడుతూ ఎవరి జాగ

శల కళ ఎందుకు ౯ ల్తలో వాళ్ళు ముసిగిపోయారగు. ఎరక లసొానులిదరు లెల్లవార్టూ గర్భవతికి వుపచర్యలు చేస్తూ కూర్చున్నారు. భళ్ళున కెల్లవాగే నరికి కాన్చు నవహాజంగా జరగదన్న అనుమానం బయటపడింది. అనలే సుకుమారి, కళ జారీరళ వ్యధకు ఓర్చుకోలేక స్పృవాతివ్పి పోయింది.

భార్య చఊవోందంతా మ్‌ని బలరామయ్య కాళ్ళూ చేతులూ ఆడక నిలబడిపోయాడు. 'లేకుకున్న వాడు 'బేరుకున్న శ్తు డాక్టరు. దగ్గిరికి పరిగెత్తాడు. డాక్టర్‌ని తీసుకుని యింట్లోకి వెళ్తోన్న మామగార్ని విస్మయంగా చరాళాడు అల్లుడు-- .

“ఆరు నెందురూ 99 ఆన్నాడు అయిన్షంతో,

బలరామయ్య తేల్ల బోయాడు.*కళ ెలివిలేకుండా పడీ సోయిందట, సులువుగా లేదని వాళ్లమ్మ చెప్పింది. ఈ(పవమా దంలో డాక్టరుగారు కలుగ జేసుకోకవో లే.

“వీల్రే దు” క ర్క్య_కంగా అన్నాడు చంద్రశేఖరం

“నేన్స ఒవ్పకోను, నా భార్య శరీరంమీద పరాయి మొగవాడి నీడ పడినా నేను నహించను.. డాక్టరుగార్ని వెళ్ళి వొమ్మని చెప్పండి

వింటోన్న వాళ్ళంతా న్న ౦భించిపోయారు,

చంద్రశేఖరం "మొహాం చిట్లించుకున్నాడు, __ డు కలా మొహాలు చూసుకుంటారు ధ్‌ డాక్ట రుగార్ని పంఓిం చే % జర గాల్సిం బీదో ఆలోచించ రాదూ $”

బలరామయ్య కట్టలు 'తెంచుకుంటోన్న కోపాన్ని అదుష్పు చేసుకుంటూ. (పాభేయ పడ్డాడు బాబూ |! చంద్రశేఖరం 1 ఠళ బావ్వ్నబరుకుల మధ్వ పడివుంది.

కశ ఎందుకు 1 శస కల్తి టే ,,1

“నీకు "కెలింయనిజేము.0ది నాయనా |! వైద్యుడు బీవు డితో నమానం అంటాకుఎ

“ఎవరా అన్నది + నాకిష్టం లేదంటున్నానుగా * నా భార్య గురించి నాకులేని బాధ మీశేమిటి మధ్య ? అంత చెయ్యాలంశేు అబళ్యం ₹ేకుండా వెళ్ళి ఎంత డబ్బయినా నే ఆడ డాక్టర్‌ ని తీసుకురండి” ఆతని కళ్ళు నిప్పులు కక్కాయి.

బలరామయ్య కళ్ళు గ రున నిండాయి...

“అయ్యో | నేను డబ్బువోనం వెనకాడుతున్నానా + నావిడ్డ (పాణంక న్నా ఈ ఐశ్వర్యం ఎక్కు.వా నాకు ? కానీ, నాయనా! ఆడ డాక్టరమ్మ ఎక్కడో బపస్కీలో వుంటుంది. గుర్రం బండీ తప్పిలే మరోటి దొరకదు వునకి, ఇప్పటికే విప.మించి నట్టుంది అవమ్మాయిస్థితి. ఇదంతా నీకు తెలియదా" బాబూ 1%

చం[ద శేఖరం మాట్లాడలేదు. _నంభంమిోద చెయ్యి వేసి ఎటో చూన్తూ నించున్నాడు

డాక్టర్‌. ఎందుకో నవ్వుకున్నాడు “బలరామయ్య గారూ! మీరు కంగారు పడకండి, వైద్యుడిగా నాకర్తవ్యం నేను వాటించి తీరుతాను. నన్ను కాదనే హక్కు రోగికి తప్పితే ఎవ్వరి దేదు,9 అంటూ ని ర్లక్యంగా అడుగు ముందుకు జీనాడు,

చంద్రశేఖరం నిప్పులు కక్కుతూ మామ.గరికేసీ చూ శొౌడు,

సరే! మీ కూతుర్ని ఇాళశ్వ్యతంగా మీ యింట్లోనే పెట్టు కోండి భూదేవి అదిరిపవేలా అడుగులు వేనూ ఇంటి ఆవరణ దాకివోయాడు, న్‌

శీలి కళ ఎందుకు ?

బల రామయ్య నిశ్చేముడె సల బడ్డాడు, లశ్చీ శ్ర బేవి 'చుకఖం దిగమింగుకొంటూ డాక్టర్‌ ని వెంట బెట్టుకుని పురిటిగది "కేసి లీసుకుపోయింది.

కొంచెం ెలివితెమ్చుకుని బాధతో మూలుఇతూ పడుకునివున్న కళ గదిలో అకుగుపెట్టిన డాక్షర్‌ నిచూసి ఛయంతో గభగ జలాడింది. “వద్దు వద్దు అమ్మా!” ఆ: కష్టం మీద మోచేతి బలంతో లేఛి కూరో్పవటానికీ పయన్నిస్తూ వణికిపోతోన్న గొంతుతో “డాక్షరుగార్ని లీసుక పో అమ్మా | జన్యులో నాభర్త నామొవాం చూడకు ఈ అవమాసంతో నేను [బతక లేను నన్ను నవ్వులపాలు చెయ్యకమ్మాా ! ఈ పొడు (పొణాలు నాకు గొప్పకాదిి ఆంటూ $ స్నీటితో డాక్ట్యరుకేసి చూస్తూ “చేతులెత్తి నమస్కారం చేసాను డాక్షరుగారు :

(పాణాలు వోతూన్న ఆపదలో సాక్షాతు జీవుడిలా ఆపద తప్పించగలిగే దిద్యుడీ స్పర్శతో మానమ ర్య్వాదలు కలువ్‌త మెైపోతాయని (భమించే మూస్ట్రరాలా బౌల ?

'కాదసి డాక్టరు గ్రహించాడు; అయినా అడుగు ముందుకు వేయలేకపోయాడు, తలదించుకుని గుమ్ముంచాటి వెళ్ళిపోయాడు,

రెండు చేతులూ నెక్రిన పెట్టుకుని కూలబడివ్రున్న బల 'రామయ్యకీ కర్తవ్యం బోధించాడు డార్ట్‌ న్వు

క వెంటనే బయ ల్రైరండి బలరామయ్యగ- రు ః లెడ్డీ డా క్షర్‌ ని తీసుకురండి. ీనో వ్లుత్తరం రాసియిసాను. అమ్మాయిని కదపటం మంచిది కాదు, ఇక ఆలన్యం చేయకండి”

శళ ఎందుకు ? శశీ ఆంటూ రెండు ముక్కలు ఉత్తరం రాసీ యిచ్చాడు,

శక్తి కూడగట్టుకు లేచాడు బలరామయ్య. డాక్టరుకి నమస్కారం చేసి పంపించాడు.

వెంటనే బ స్త్రీకి బయశే రాలి, అందుకు ఒక్కా కు మార్గం, ఇంస్నీషు దొర కారు అడగాలి. ముందు ఆయన దర్శనం నంపాదించాలి. కాళ్ళా వేళ్ళాపడి (పాభేయపడాలి, బస్రీీపోయి డాక్షరమ్మును వెంటబెట్టుకు రావాలి, అంతవరకూ ఇంటిగడప (తొక్కి. (ప్రయోజనం లేదు _.. బయశ్రేరాడు బలరామయ్య,

బ న్తీనుంచి డాక్షరమ్మను లీసుకువచ్చేనరి! మధ్యాన్నం చాటింది. మండుకొండలోకీ చూస్తోంశేే కళ్ళు బెర్తు కమ్మి ఇా భాంధ కారం నాట్యంచేస్తోంది వీకృుత౦గ” .

వోటారుకాడు దూసుకువచ్చి యింటిముందు ఆగింది,

బు వ నై

సుదీ రంగా నిట్టూ ర్బాడు తాతయ్య, ఎప్పటిక ప్వుడే వుబ్వేగం కళ్ళ్‌స్తుం చా నిక్టూార్చు, తాతయ్య చెప్పబోయే భయ౦కరమై న నిజంకోనం నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నారు

వో నె నః

అంతా అయిపోయింది.

(పాణదాతగా ఎంచిన డాక్టరమ్మాను వంట బెట్టుషని-_ అరచేతుల్లో ప్రాణాలతో_దడదడలాడే గుండెలతో _₹క్కలు కట్టుకుని ఫుక్తైుడు ఆశతో వచ్చిన కన్నతండి కేం ెలిసింది క ళౌాబాల పాళ్వతంగా ర్‌ న్నుమూసిందనీ, అశక్యమైన దాధ తో

శ! కళ ఎందుకు ౫ జీవచ్చవ మై పడివున్న స్థితిలో ఇద్దరు కవలల్ని భూచేవికి సమర్పించి మరీ కన్ను మూసిందిని!

కఫాబాల _ మానవత్వం లోపించిన ఈ పొడులోకం: విడిచి = దయాదాన్షి ణ్యాలు విన్మరించిన రాతసుల్ని వించి దూరంగా _ సుదూరంగా వెళ్ళిపోయింది.

సంకుచిత మానమ ర్యాదలకూ అ మూర్ధఫు న్‌తి సయ మాలకూ _ అతీకంగా వెళ్ళిపోయింది,

స్ట్‌ న్నతల్లి నీ కన్ని వేసిన మృత్యుచ్భ్చాయల శీతలత్వం సోకీ భూమిమీద పడివున్న శిశుద్యయం ఆ ర్రనాదం వేసింది,

౫ వ ఖో

“అమ్మ చచ్చిపోయింది" అనుకుంశు ఫుళ్సైడు దుఃఖం: వస్తుంది అక్క- చ లైళ్ళిదం్‌. అసలు అమ్మ ఎలావుంటుందో వూూహించటానికి కూడా అశ నం అవుతుంది. పుకుషపుంగవుడి మూర్చత్వం తాలూకు అంధ కార మదో దట్టంగా ఆవరించినట్టు తోచింది చాలా సేపు.

“తారయ్య్యా!”” పద్మిని తాతయ్య చెయ్యి గట్టిగా పట్టు పొోొందిో మేము పుట్టకవో తే అమ్మ బతికివుం దేదిక దూ $

“అలా అనకమ్మా ! బిడ్డల పుట్టుకే తల్లి మరణానికి కారణమె తే ఈసృష్టి ఎంతకాలం సాగుతుంది త్రీ? మి-యిద్లర్నీ కరాసిన శ్రణంలో నే కన్నపిడ్ల పోయిందన్న దుఃఖం కొంత నరక న్నా వుపశమించింది.”"

మోహి-ని ఆశ గా అంది--.. అమ్మకి వెంటనే ఆవగేషన్‌ వేయిస్తే (బతికేది తాతయ్యా | 7

కళ్పర్రాఖి చెప్పగలం తే ల్లీ! అమ్ము శారోజుతో లోకంతో

శళ ఎందుకు 1 న యుణంతీరిపోయిందేమో |! ఆయషు నిండుకొచ్చిం చే మో శ్‌ అందు కే మోనాన్నకంత మూర్టత్వం ఆవరించించజీమో 1” “నాన్న |? మాటవిన్న ప్పుడల్లా ఆ అక్క-చెల్లళ్ళో చమునస్పులం జుగుప్పతో కుంచీంచుకుపోతాయి. జేవతలాంటి అమ్మను హింసించిన రాశ్ట్రసుడు నాన్ను నాటి పాణిని అమాను వపష౦ంగా హాత్యవేసిన వాంత కుడు నాన్న, ఇద్దరి మొహోాలలోనూ తం్మడివట అంతులేని అసహ్యం వ్య _క్తమెందీ, బల రామయ్య ఓదార్పుగా అన్నాడు -.. “కానీ మీనాన్న, ,. త ర్వాత ప శ్చాత్రాపంతో ణా దిగులుతో కుమిలి పోయాడమ్మా్ద | చేతులారా చేసుకున్న పాపంతో క ళ్ళిఫోతూ మంచం పట్టాడు. తల్లి 5ండో పెళ్ళి! (పయత్నాలు చెయ్య బో లే న సేమిరా వ ల్ల కాదన్నా డు? మ్‌ అమ్మమీద | చేమతో క్చ్రంగె కృశించి సంవత్సరం తిరగివచ్చేనరికి తనూ క న్నుమూ పాడు” అక్క చెల్లెళ్ళద్దరూ మోనంగా కూర్చున్నా కు, “ళు వులు తప్పులు చేసారు, అది తెలుసుకుని పతా 'త్రాపపడేవాళ్ళని కమించటం మానవత్వం ఆవుతుంది.'' రరగలు నూరిన న్ల పద్మిని మొముహూంలో తండ్రిపట 'బ్వేపభావం నూరి సానుఘూకి అలుముకొంది __ “పోనీ శాన్నయినా వంకే ఎంతో బావుండేది !'” ఆంది బాధగా. వమో :; మోహినికి మాత్రం తండ్రిపట్ల ఎలాంటి నది (పాయం కలగలేదు. తూ పొరపాటు జరిగాఠ ఎంత దుర్మార్గ ట్రైనా తెలుసుకుంటాడు, అందులో గొప్పతనం వీముంది ? “నాన్న ట(బకికివుంచే ఇప్పట్‌కికూడా నేను క్షమించను తాతయ్యా [29

శక్‌ కళ ఎందుకు *

“ోపోనీబేమ్మా ఎవరి అఖి,పాయం వాళ్ళది. నాన్నకూడా అమ్మను వెదుక్కాంటూ వెళ్ళిపోయాడు. అదృష్టవంతుడే

ద ట్‌

నేమో |!”

జ. తర్వాత చెప్పు ఆతయ్యా [09

తర్వాత చెప్పటాని శేముందీ ?

నవమాసాలు మోసి కని అఆల్లారుముద్గుగా పెంచి పెద చేసుకున్న బిడ్డ తన కళ్ళకుంబే ఘో ర౦0 గ వాధవడీ దుర్శరణం పాలెలే వ్‌ కన్నతలి గుండె బద్దలుకాదూః అయినా కూతురు అప్పగించిన పసికందుల్ని సాశేందుకే మరో నాలుగు సంవత్సరాలు వుచానసీనంగా గడిపింది లవ్లీ శ చేని. కూతురు లేని వెల్తి గుండెల్ని ళూన్యం చేస్తోంళకు [క్రమక్రమంగా ఆవిడ ఆరోగ్యం న్నీణినూ వచ్చింది, ఎంత డబ్బు ఖర్చు చేసి ఎన్ని వైద్యాలు వేయించినా అర్జాంగిని దక్కి చుకోలేక వోయాడు బలరామయ్య, జీవితమంతా నీడలా నిలిచి తోడుగా (బనికిన యిల్లాలు భ ర్తనే ఒంటరివా వ్ర్‌చేసి కన్న బిడ్డని వెతుక్కూంటూ వెళ్ళిపోయింది,

కానీ బలరామయ్య శృశానంలో నే దుఃఖం నడిలిపెశ్లుసి యింటికి వచ్చాడు,

కాళ్ళకు "పెన వేసుకున్న వసివాళ్ళిద్దర్నీ పెంచుకోవడమే మవాత్తర ధ్యేయంగా భావించాడు. మనమరాళ్ళ ఆటపాట లతో గతాన్ని విన్మరించాడః. పిల్లలిద్దరూ "పెరిగి పెద్దవాళ్ళు తో న్నళకొది వాళ్లీ ద్‌రి భ్‌ వ్‌ష్యుత్తూ మహోన్నతంగా తీర్చిదిద్దా లన్న తలంపు గాఢంగా స్థిరపడింది,

అందరి ఆడవిల్లలానే తన మనుమ రాళ్ళపకూడా పెళ్ళిళ్లు

భా గ

శిళ ఎందుకు శ వేసి ఆఅ తింటి కాప్ట్రరాలకు ఆంకీత౦ చేయాలన్న ఆలోచన మహాభయంకరంగా తోచిందిం

వ్ర రామయ నర్వస్వ్యతం (త్రు డే, వారఠరించటాటసికీ లన్నీ శ. జీవి లేము మనమ రాళ్ళ భవిష్యత్తు తన యిస్టానుసారం నిర్ధ యించ లేడా (

ఠతీన అభిపాయాలన్నీ ఆచరణలో పెట్టాడు బలరా మయ్య, పుట్టిపెరిగిన గడ్డమీద నుమ కారాన్ని చంపుకుని _ బంధు బలగాన్ని దూరంవీసుకుని మనమ రాళ్ళని 'వెంటపెట్టుషని. ఒక మహానగరం వేరుకున్నాడు,

“కళానిలయం"" కర్టించుకున్నాడు,

నగరవానంలో సిర పడిపోయాడు, మనమ రాళ్ళ్విర్నీ వద్యార్టనలో (ప వేశ పెట్టాడు. పిల్లల్ని కంటికి రెప ఎ) శాచి "పెంచి అంతవాళ్ళని ఇంతవాళ్ళని చేశాడు,

పద్యిని పూర్తిగా తల్లి పోలిక, ఆడుగుతీసి అడుగు వే స్తే వాలు కళొాచెాల కదిలినన్లు వుంటుంది,

చదువుతో పాకే నాట్యాభ్యానంకూడా ప్రారంభించారు పిల్లలు, మొదట మొదట సవ్యంగా సాగకపోయినా కాబేజీ చదువులు ముగిసేనాటికి శా న్ర్రీయ నాట్యకళను "బాగా పరిచయం చేసుకున్నారు.

'మోహీనికి (వ లేకంగా నంగీత కళ కూడా అలవడింది. అమ్మలా గ తనూ వీణవాయిస్తూ (ఆావ్యంగా పాటలు పాడా లని చిన్నతనంలో నే కోరిళ కలిగింది, పద్మిని కా అభిలావలేదు "మోహీని ఒక్కతే నవార్డుడె న ఆచార్యుడి దగ్గిర నంగ తా భ్యానం వేసింది, బక ట్ట యికి కూ డా చేరుకోగలిగింది,

4ీర్రీ కళ ఎందుకు ? మనమ రాళ్ళ అఖభిరు చులన్ని టిక్‌ బలరామయ్య సంతో పంగా చఊోవాదం వేస్తూ వచ్చాడు, వ వ్య వః

నజల న(ళాలతో భబరాసిరిది పద్నిని__ “తాతయ్యా |! అమ్మా నాన్న వోయారు, అమ్ముమ్మ కూడా పోయింది, అంత చిన్నశనంనుంచీ నువు మమల్ని ఇెంచావ్పగానీ లేకపోతే ఏమైనా యీవాళ్ళం ౪

ప్పఫ్టీ కౌర నూ” బలరామణ్యు_ మొహమంతా వై గ్బభౌావం న్య డ్‌ మెంది లా “అన్నిటిక్‌ సర్వెశ్వరుడే వున్నాడు. వసి ఎలా జరగాలో అలా జకుగుగుంది. ఆ ధైర్యం తెచ్చుకున్న తర్వాతే శనూ ముందడుగు వెయ్యగ లిగానులొ

మోొాన౧గ౫ా కూర్చున్న మనుమ రొళ్ళిద్దర్ని నూ సొడు బలరామయ్య -.. “అమ్మా! ఈ పాఠకధంతా ఎప్పుడువింశు అప్పుడే మర్చిపోవాలి. మనస్సులో పెట్టుకు. బాధపడితే మనం- సాధించే చేమోూ వుండదు, పాతజ్ఞూప కాలు తవ్వ్యుకొంటూపోతే చదో ళాంతి దొరుకుతుందని మిరు ఎన్నిసార్తు అడిగినా "నేను "కాదనకుండా చెప్తూ వుంటాను అంటూ అకునయంగా మనుమ రాళ్ళ మనసుల్లో విచా రాన్ని తుడిచి వెయ్వ టానికి (పయత్ని ౦0చాడు__“ మీ ఇద్దర్నీ ఇలా మభూసుకొంటోంళకు నాళశెంథటో గర్వంగా వుంచి. మీఅమ్ముక న్నా యు సాన్నకన్నా జూ అమ్మామ్మాకన్నా నే నే ఎంతో ఆద్బష్టవంతుణ్తి, మీముద్దూ ముచ్చటు చరాడగలుగుతున్నా ను, అం తేగాదమ్మా! మీరింకా గొవ్చక ళాళార్డులె భారతజీశానికి ఎనలేని పేరుపఖ్యాతులు అస్తారన్న ఆశతోనే ఈ వృద్ధాప్యాన్నింత నంతోషంగా గ డుపు

కళ ఎందుకు ? శీలి తున్నాను బోసినోటి తో నవ్వులో న్న "కాఠయ్యని చూసోం కే అక్క చెల్లెళ్ళ! దరిక్‌ దిగులుపోయి ధై రుం కలిగింది.

కక ఇప్పుడు అమ్మామ్నవుం శు మాయిద్గర్నీ గవరాసే వీనుంటుంది ఇాతయ్యా€” అంది పద్నిని.

“కడిపిల్లలు చక్కగా వ్‌* వాయించుకోవాలిెె”ని లేలెయ్యని గంతులే స్తే వం బావుంటుంది + అుటూండి క్‌దవా తాతయ్యా?” మోహినీ నవ్వింది.

బలరామయ్య చికునవ్యునవ్వి లేసూ “చాలా పొద్దు పోయిందమ్మా! వెళ్ళి పడుకోండి” అన్నాడు.

“అవును తాతర్యూ! నుఫ్వు కూడా నిద్రపో”

తాతయ్య గదిలోకి వెళ్ళిపోయాక అక్క-_ 2 ల్లెళ్ళిద్ద రా మేడమిది॥ వెళ్ళారు,

నః మ నః సాయంగతం వేళ. నీళెండ క్రిక్‌ అద్తాలలోంచి తొల చూస్తోంది, చెదిిి గోడమీద పడు తోన్న నూర్యకిర ణాలత్‌ చవోలం తె (పకాళిసోంది,

“అమ్మా పద్మా సకోసం ఎవరో వచ్చాను భదూడమ్మాః” బయటికి వెళ్ళబోతున్న బల రామయ్య తిరిగె లోపలికి గుమ్మాందగ్గరికి వెళ్ళి విల్చాడు.

రాజమ్మత్‌ ఆ పూట కూరల విషయం ముచ్చటిసో'్న పద్నిసి.. క వసున్నా తాతయ్యా!” ఆంటూ నంటగదితోంచి యివతలికి వచ్చింది,

హాల్లోకి వచ్చి అకిథిని చూడగా జీ పద్మిని “మొవాఐ వికసించింది. నవ్వుతూ “* నమ_సే*ో అంటూ చేతులు

ర్‌( కశ ఎందుకు ? జోడించింది _ “కూూరోళ్చోండీ. నిలబ టే వున్నా రేటొ ఊఉ. టతొా మర్యాదగా కుర్చీ చూపించింది,

క జృప్పున మాతాతయ్య, బల రామయ్యగారు. మా శాతయ్యు ఒక్క తాతయ్య్‌కాదు ... తల్లీ తండీ తోడు సీడా గురువూ బదెవం అన్నీ మాతాత య్య రెండి అంటూ తాతగార్ని గురించి చెప్పి, మళ్లా 'ఆతయ్య కేసి చూస్తూ... “ఈయన గోపాల్‌ గారనీ... ఆరోజు మా (ప్రదర్శన భూసి "జాగా విమర్శిస్తూ మాట్లాడారని చెప్పలేదూ? ఈయ నే 'తాతయ్య్యా[ొ అంటూ పరిచయాల. చేసింది.

బల రామయ్యను చూస్తూ గోపాల్‌ నవినయంగా చేతులు వ్‌లుపుతళణూ *నమస్కారం తాతగారూ!” అన్నాడు నవ్వుతూ,

బలరామయ్య దీవించాడు ___ నూగ౭ళ్ళు జీవించు నాయనా! కూర్చో, నిలబడె వున్నావో ఆంటూ సోఫాలో తన [వక్క నే చోటు చూవిసూ చేతికర సోఫాకి తగిలించి తనూ

గోపాల్‌ బలరామయ్య (పళ్క న కూర్చుంటూ నంశీయింగా అన్నాడు- “*నేనంతగా మి? అమ్మూయిల్నేం విమర్శించలేదండీ, కొంచెం నా అభిప్రాయం చెప్పా నంతేః”

“ఉత్తది తాతయ్యా! అవేళ ఎంత ఘాటుగా మాట్లాడా రసీ! 'మీ మొవూం।; మీేం నాట్యం వేసారుళి అన్నంత నిర్లక్ష్యంగా మాట్లాడారు తాతయ్యా!”

నోపాల్‌ బిక్కమొహం వేశాడు

పద్నిని నవ్వు ఆపుళొంటళూ బుంగమూతి పెట్టింది. మనుమరాలి ఫర్య్యామ వింటా బలరానుయ్వ బోసీ నోటితో

ద వ. ల శే కళ ఎందుకు ? న యమున ౧)! గ్‌ న వవ్యుతూ__ోనిర్భ్శొహమాటంగ్నా వై సే "విమర్శ ఆచరణీయం ఆ వుతుంది తల్లీ ! అంత ధైర్యంగా విమ్మ్శించేవాళ్ళకి క్ర అరీజ్రిగేలు చెపుకో నాలి”

ళ్‌ జ్రా తయ్య ఎప్పుడూ యింసేి అంటూ చిగుకోపం నటించింది పద్నిని-- “న; అయిశనే కృలేజ్ఞత 'లెలా చెప్పు కోవాలేమిటి? $ కప్పు ట్‌ యిస్తే నరిపోతుంచా!€”

“కరివోదుకదూ ఆతాతగారూ"” అన్నట్టు చరూశాడు శోపాల్‌, బలరామయ్య నవి లేసూ “నువ్వు కాస్పేఫు కూర్యుని వెళ్ళు బాబూ! నేను బయటికి వెళానుూ” అన్నాడు,

“బ్ర-జీవటి తాతగారూ! ఒక్క- సిముషం కూర్పోండి. మిమ్మల్ని చభూసోం కు నాశెంతో ఆనందంగా వుంది, మీవంటి పెద్దనారి ఫో త్పావహాంత్‌' జీ మీ అమ్మాయిలు నాటక ళ ఆలవర్భుకున్నారం 1 వినటానికే ఎంతో గర్వంగా వుంది.”

“నా-జీముంది బాబూ! అమ్మాయిలిద్దరూ పట్టుదలతో కవీ. చేస్తున్నారు. చదువూ నంగీతాలన్నీ చూసుకొంటూ చఛుత్పాహంకొద్ద్‌ కష్షపడుతున్నారు.”

“ఏంత ఉత్సాహం వున్నా "పెద్రిల నహకశారం ళ₹ేకుండా చిన్నవాళ్ళం చెయ్య లేకు కదండీ తానగారూ! అనలు కళలే పవితత పోయిం దీ రోజుల్లో, కళాకారుల్ని తేలక దృష్పితో చరానోంది లోక ౦0, ఇలాంటివన్నీ అలిసిన మివంటి "పెద్దల్లోనే శళారాధన మిగిలి వుండటం జన్మకంస్కా-ర మే తాతగారూ! నిజంగా మీవంటి కళాహృదయు లే ధన్యులు,”

గోపాల్‌ మాటలు వింటూ బలరామయ్య తృప్తిగా నవ్వాడు. గోపాల్‌ శాతయ్యత"' అంత పొందిగ్గా చక్క గా

ర్‌ల్‌ కశ ఏందుకు ౩ మాట్లాడటం పదినికి కూడా చాలా నంతోవ. కలించింది. ఒక్క త్షణం అగి అంది- “తాతయ్యా! నువ్వు బయటికి వెళ కావుగా ? జీను గోపాల్‌గార్ని పెకి తీసిశళతాను”

“అలా గేనమ్మా! తీసికెళ్ళు. ఇల్లదీ చూపించు. జీనలా: బయటికి వెళతాను బాబూ! పేగంట తిరి రాకవోమే ఇావ్రండదుో అంటూ చేజికర తీసుకున్నా ఊ బల రామయ్య,

గోపాల్‌ మళ్ళా నమస్కా-రం వేశాడు.

లోపలికి వెళ్ళి రాజమ్యుకి టీ నంగతి చెప్పి వచ్చింది పద్భిని-గరండి” అంటూ మధ్యగదిలోంచి మెట్ల శేని దారి తీసింది. గోపాల్‌ సరనన వయ్యారంగా మెట్లు ఎక్క-సాగింది.

“మీరు నడుస్తోన్నా నాట్యం చేస్తోన్నశ్షు వుంచే! *” శభనుత్క_రించాడు గోపాల్‌,

కిలకిలా నవిగంది పద్నిని = “మోకు మాట్లాడుతో ౦కే వీవుర్శిసోన్నటు లేదూ?” ఆంది చిలిపిగా భూనూ, ఇదరూ

జాల వ్‌ అలన 6 నవ్వుః"ంటూ పెక వెళ్ళారు,

వరండాలోంచి హోలులోకీ తీసుకెళ్ళింది వద్శిని, హోలంతా పెద్దపెద్ద ఫువ్వులపట్టా పరచివుంది, గోడలు లేతపసుప్ప రంగుత్‌ (వ కాశిస్తు న్నాయి. హోలులో కుడి వైపున ఎత్తుగా చిన్న నటరాజ విగ్రహాం వుంది, దిగువ మెత్తని వివాచీమీద వృుదంగం౦ వ్‌ తాశాలూ గచెతా వగ ఈా వాయిద్యాలన్నీ

ర్వా గా పెట్టి వున్నాయి,

గోవాల్‌ నటరాజ వే పహోనిశే నమీవపంగా వ్ళీ నిల బడాడు. కొంతసేపటికి వెనక్కీ. తిరిగి హాలంతా చూశాడు, విశాలమైన గోడలమిోాద వివిధ నాట్టభంగిమల చి_తాలు

కళ ఎందుకు? గ్ర్‌త్రీ అలంకరించి వున్నాయి, వోలుకీ "రెండు వె పులావున్న గది గుమ్మాల శంలు సాలిలోకి ఎగిరపోవాలని శెపేెప లాడు తున్నాయి.

“లండి నాగదిలో కూకర్చుందారంి పద్నిని కుడి చేవు గదిశేసి నడిచింది. గుమ్ముంలలో నిలబడి గోపాల్‌ని ఆహ్వానించింది, క్ట

గదిలో శేబులూ.- కుర్చీలూ.- నిలువుటద్రం- ప్పున్తకాల వీకవా-నోడలనిండా అందమైన (పకృతి దృశ్యాల శీలండ రూం వగై రాలతో-గది బాలా ఆడంబరంగా అధునాతనంగావుంది. గోపాల్‌ కీటిక్‌ దగ్గ రక్‌ వెళ్ళి నిలబడ్డాడు, కీంది కాంవాండంథా విన్పష్టంగా కన్చిసోంది ఫూల మొక గ్రాలన్నీ గాలికి తెలలాడిన్తూ నీరండలో నిగనిగా మెరుస్తున్నాయి. అక్కడక్కడా పచ్చ గడ్డిమళ్ళు మెత్తటి తివాచిల్లాగ కన్పిస్తున్నాయి* మొక్కల మోద నుంచి పూలసునాననలు మోసుకుంటూ వచ్చింది చల్లటిగాలి,

“అబ్బ |! ఇక్క. డెంత పహోయిగా పుంది॥ గంటలతరబడీ సించో వచ్చు" ముగ్ణడ రర్యూడు నోపాల్‌ ,

“కస్టం గ్రాం కాస్పేఫు నించుంశు మికు కవిత్వం వచ్చేలా వుంది నవ్వింది పద్నిని,

నోవాల్‌ తల లెస్పీ పద్నిని కేసి హరా వాడు నామాన్య మైన సురాజ్‌ రంగు చీరా_నల్లటి బౌౌజూ. వేసుకున్న పద్నిని ఆనాడు రంగ స్థలంమిోద అఆలంకారాలతో వున్న ప్పటిక నష ఎంతో మనోహరంగా కన్పించింది, సంన్యా వ్‌పంలా వున్న తిలకం లెల్లటి మొపహోన్ని మరింత క భావంతం చేస్తోంది. కాటుక

గ్‌! కశ ఎందుకు 9 కళ్ళ చాటున మనోడ్డ మెన దరహోానం తొ“ంగీచూసోంది. మసి పంతా అంగులేని అకర్షణతో వోతవోసినట్లు గోచరించింది, గోపాల్‌ నిర్మొహమాటంగా నిర్లజ్జగా పద్నినిని త చేకంగా మూస్తూ నించున్నాడు,

పద్నిని విశ మకపడుతూ తల ఎ త్తే సతమత మెంది.

గోపాల్‌ చేరుళొంటూ అన్నాడు... “వమన్నారూ నాకు కవిత్వం వస్తూండా + ఇలా కా స్పేఫు మిమ్మల్నీ చూ సే కవిత్యం తవ కుండా వస్తుంది,”

పద్నిని సిగుపడెంది. మాట మూరుసూ ఎఎ “ముందు కరూర్పోండి, ఆలా ఎంతసేపు నిలబడి వుంటారు + మర్యాదలు సరిగ్గా చెయ్య లేదని వెళ్లేముందు. *

“విమర్శించను లెండి”? నవ్వుతూ సోపాల్‌ ఒక "పము కుర్చీలో కూర్చున్నాడు “అన్నట్టు మ్‌ సన్తర్‌. కన్పించ లే జీంటో

ఉకళ్వ్తూపోారి దగది కెళ్ళందిలొ

ట్‌ ల అఫీ 1 ల్లి

నాగ రాజు ఫ్లాస్కుతో ఠీకీ ఇచ్చి వెళ్ళాడు,

పద్మిని అ_లె ౧ రాలోంచి విస్కట్లు వ్రీస్పి పేటులో పెటింది... “మోకు వసారని ముందు తెేలియలేద్య. ఆంటూ సిర్జ్ణోమీత్యం వల శించుఖొ ౧ది దె గా

“తెలి పే యింకేంవేనీవారు €”

“ద్ర జ్లీసే దాన్నో ఇప్పుడు నాకు "తెలిదు, ఈ ఆకిధ్యాసికి మాత్రం మన్నించాలి.”

కళ ఎందుకు ? గ్‌స్‌

“మన్నించానులెండిొ అంటూ గోపాల్‌ ఒక బిస్కెట్టు లీని పది (నికీ అందించాడు,

“థాంక్స్‌” చిలిపిగా అంటూ వెస్కెట్టు అందుకొంది పద్మిని.

“అన్నట్లు ఆళోజు మూారలా విమర్శించారని మా మొాష్తారితో చెప్పింది మోహిని.”

“మాహా "శేమన్నా రు

“చిన్నపిల్ల లలో అలాంటి లోపాలు నవాజ మే, కాబటి వాటిగురించి తను అంతగా పట్టించుకో లేద న్నారు.”

కక ట్రగ్చా్‌న్పిశ్రీకి శ

“అబీ మాకూ నచ్చలేదు.”

టీ తీసుకోవటం అయింది మాటల మధ్య. గోపాల్‌ గోడలమీద ఫోటోలశేసి చూస్తూ మానంగా కూర్చున్నాడు.

“ఎందుకంత మానంగా కూర్చున్నారు? మాట్లాడ గేం?”

“ఏం మాట్లాడమంటారు 1”

“నేను చెప్పనా 1” పద్నిని నవ్వింది,

“మా (పదర్శన చూసినప్పుడు ఎలా మాట్లాడారో అలా మాట్టాడండ్‌.”

“జీను ఆంత ఆవేశంగా మాట్లాడాలంకే మీరు ముళ్ళా నాట్యం వేయాలి”

వద్నిని సిగ్గుతో చిరుకోపం అఫనయిన్తూ. ఈ ఆ్రర్వ్ప తే మీరెందుకు వచ్చినట్టు” ఆంది.

బటి కళ ఎందుకు ?

జని ట్ర్‌ రమ్మన్నారుగా రిం

“ఇన్నాళ్ళకా ర

“వీరోజుకారో జే రావాలని [పయత్నించాను.. తీరిక వక్క లేదు.

“పిచ్చిపిచ్చి బొమ్మలు గ్‌స్తు న్నారా[”

“ఆ జ రాలా ఆపనేొ

అళశంయుగా ఓ కెమేరా కొనుక్కుని ఫొటోలు తీసుకో శానూ 5 ప్రపడి బొమ్మలు గీసుకోకవో కేసం?”

ద్నిని హాన్యం (గ్రహించి నవ్వి వూరుకున్నాడు గోపాల్‌,

పదిని ఆడిగింది--*మీఠరు ఎక గ్రాడ వుంటున్నారు ఇకక

*నీం, ఈ మహానగరంలో నా ఒక్కడలీ చోటు లేదాఃళో

“వోనీ చెప్పకండి, మీ రెక్కడనవుంతేు నా శేం?”

“హుుడ ఎందు కడిగారు?ో

పద్నిని జవాబు చెప్ప లేదు.

గోపాల్‌ ఎవరు? ఎక్కడ వుంటున్నా దు? ఏం చదివాడు? వ్‌ం చేస్తున్నా డు?--- ఆ విషయాలన్నీ “తెలుసుకోవాలని ఎంత కుతూపహాలగి కలిందో అంతా మటుమాయమై పోయింది, వెంపకు వేయి వహక్సుకుని (పనన్న౦గా నోవాల్‌ కేసి చూస్తూ కూర్చుంది.

గోపాల్‌ శరీరం నల్ల రాతితో మల్చినట్టు వుంది. అఆ నలుపు కాంతులీనుతూ. నీడలు కన్పిస్తాయేవోూ నన్నంత [భమ కల్చిసోంది.

కళ ఎందుకు ? గ్‌

చరాసినకొద్ద్‌ చూడాలనివీం చే ఆందం అతని విశాల న్నేతాలలో వుంది. కొన బేలి బలిన్టంగా నిలఒడీన ముక్కు అతని అందాన్ని ఇనువుడింపచేసోంది. గాలికి శీసతూవచ్చి జుట్టు ఆతని నుదురంతా ఆవరించుకొంటోందిం

అతన్ని చూస్తోన్న కొద పద్మిన్‌ "పుువాముంతా మంద వోనం చి-యులుతాక్కీంది, ముని వేళ్ళతో పెదవినొాక్కు కుంటూ

“మూటో మీారలా న వ్యేసుకోవటం ధర్మం కాదు. ఎర్చితెనా ఎదరగా కీ అతిధి వున్నాడు.

4 వ్ర ప్రే మూాగేం అనుకోరుగా€ి

“4 జేరు అనుకు జీ దాన్ని గురించి విారలా ఆలోచించు కోవటం భావ్య మేనా? నరే, చెప్పండి.

“ఆభః |! మేంలేదు, మోకు నరిగా నరఠరిపోయే*ీఠకు పెట్లారుళదా మీ పెద్దవాళ్ళవీ, *, *ఫక్కు మంటూ న వ్వేసింది

గోవపాల్‌కూడా నవ్వుతూ “చాలా లెల్లగా ఫున్నాను

“నంకుం నోపాలుడు అన్నారు శ్యామసుందరుడు అన "లేదు * పొంచుగా అంది పచ్నిని,

షోని మ్పిశ్రల్రాా వలవండి; __ అవతార పురుషు లందగకా నలు జేనండీ ! మూకు వెల బేసి అన్నాడు నో పాల్‌.

శక ట్చ్యి-ఇ శరీర ఛ్యాయ జభూూచుకుని గర్విస్తున్నా రా వమిటి (* అంది పద్నిని,

క్‌్రి కళ ఎందుకు ఇ

ఇద్ద రూ నవ్వుకున్నారు,

పద్మిని లేచి ఫ్లున్తకాల బీరకువాలోంచి ఆల్బమ్‌ తీసింది- “ఫొ తృవాల్లెవరు వచ్చినా యివి చూపించటం నాకో నరదా” అంటూ తన కర్చీ గోపాల్‌ దగ్గరికి వేసుకుని ఆల్బమ్‌ ఒళ్లో పెట్టుకుని ఫొటోల. చూపించటం (పారంభించింది.

తన మనస్సు! ఆహ్లాదం కల్లిసోన్న మంచిగంధం వానన పద్మిని బట్టలవమిాదనుంచి ఒస్తోందని అప్పుడే అర్ధమైంది గోపాల్‌ కీ

గోపాల్‌ చూపులు పిం చుకోకుండా అంది పదాని...

“క్యు ఫొటోలు ఇరాపించే ముందు మిరకో చిన్న కథ చెప్పాలి మా చిన్నప్పుడు ఓ ఫొటోగాఫరు మాఇంటికి పచ్చి అస్రై కోగద్రి ఇమ్మని అడిగాడు, ఇ ల్తెక్క_డా ఉడొరకటం లేదని (పాధేయపడ్డాడు. అయినాన రే మా తాతయ్య ఒప్పుకో లేదు. అతను ఫొటోలు తీసాడని మాకు తెలిసి “మన ఇంట్లో వుంచుకుందాం తాతయ్యా!” అంటూ పేచీపెట్లాం, తొతయ్య బప్పేసుకుని వీధి గడిలో వుండమని చెప్పాడు అరకోజే ఆ అబ్బాయి శేమేరా అదీ తెచ్చేసుపన్నాడు, మొట్ట మొదట మా ఇద్దర్నీ ఓ ఫొటో తీశాడు. తర్వాత తాతయ్యని తీనాడు, తర్వాత రాజమ్మానీ-నాగ రాజుసీకూడా తీశాడు నవ్వుతూ ఆ చిన్నితనం ఫొటోలు చూపించింది పద్మిని ఎ * తాతయ్య అద్దె తీసుకునేవాడు కాదు. అందుకని నెల నెలా బోలెడు ఫొటోలు తీస్తూంజేవా డతను డాన్స్‌ నేర్చుకుంటోన్న కొత్తల్లో ఆఅయిటే మరీ నరదాగా అనేక భంగిమలతో తీయించుకునే వాళ్ళం ఆఅ ఫాటోగాఫరు నాలుగు సంవత్సరాలు మా ఇంట్లోనే వుండిపోయాడు. =. ఇప్పటికీ మా ఫొటోల నరదా తీర

కళ ఎందుకు ? గ్‌ీ జీలేదు.”. అంటూ పేజీలు తిప్పుతూ రకరకాల ఫాటోలు చూపిస్తూ వీవరాలు చెప్పింది పద్నిని, బుట్టల్లా గెనులు తొడు కొ్క|-ని కూర్చున్న అక్క చె ల్లెళ్ళని చూస్తే నవ్వొచ్చింది గోపాల్‌కి,

ఆ చిన్నప్పటి ఫొటోలలో ఒకటి గోపాల్‌ని హొగా ఆశర్షించింది, అది ఫుత్తడి బొమ్మలాంటి వూర్తమ్మగా వమేపం కట్టుకుని అభీనయిస్తోన్న దృశ్యం, పద్మిని నిజంగా ప్పు ర్తి బొమ్మలావుంది. కొలనుగట్టున దుర్గబొమ్మ దగ్గి దోసిలి సండా పువ్వులు పట్టుకుని విచారంగా నిలబడీవుంది పూర్త మ్శ్మగా

కక్ష నీల్‌ అద్భుతంగావుంది.”” అన్నాడు గోపాల్‌

“నశ! నశే! ఇది చూడండి. ఈ ఫొటో మోహినీ చాలాగొప్పగా జరిగింది. చాలా మంది పండితులూ, పెద్దలూ వచ్చి మమల్ని అభినందించారు, ఆశీర్వదించారు. "తాతయ్య

సృ "ల తత్స చాలాడబ్బు ఖర్చుచేసి పెద విందు ఖీశాడంు.

విందు దృళ్యాలన్నీ చూశాడు గోపాల్‌ అసకగా.

క బవ్పినో ఈ ఫొటోలు చూడండి. మా కాలేజీలో (వదర్శనా లిచ్చినప్పుట్‌వి కాలేజిలో వీ ఫంక్షన్‌ జరిగినా నే మమ్మల్ని డాన్స్‌ చెయ్యమని స్టూ డెంట్సూ లక్సరలూ కూడా ఆడుగుతూం దేవారు.అల్బి! ఆరోజు జే వేరండీ!?

గోపాల్‌ నవ్వుతూ అన్నాడు “ల్పయు లే మోకు కాలేజీ సిండా అభిమానులు వండి వుండాలి

(గి తళ ఎందుకు ?

“ట్టు జీగా "జీను శెపోందీ ! మాయిద్లరికీ బలే "రెస్పెక్ట్‌ ముసోండేవారు, అశ$లు అభిమానులంటూ బయ ల్లరింది మూ కాలేజీలోనే - ఇదినో $: ఈ ఫొటో చూడండి. యూల్‌ 'భెస్టివల్‌ క్రీ ఢీ వెళ్ళినప్పుడు అధ్యక్షులు రా జేందపసాద్‌ చుందు (పదర్శన యిఇచ్యాం. ఆయన మోహిని కో బహుమతి కూడా ఇచ్చారు

అఫ్యక్షుడీ కీరు వక్కలా భరతనాట్యాలంకారాలతో నించున్న వద్నినిన, మోహినినీ చూశాడు గోపాల్‌.

“వీవూళ్ళొ వన భ జరిగినా ___ ఏ నందర్భం వచ్చినా ఎవకోవచ్చి (ో[గాం కావాలని అడగటం, కాభేజి ఎగ గొట్టి మూహ్తారుతో వెళ్ళి (ప్రదర్శన యిచ్చిరావడం, ఒక్క (వాగాం యిచ్చిన ప్పుడల్లా మినిష్టర్‌ తోటీ- గవర్నర్స్‌తోటీ _ పెద్ద పెద్ద అఫనర్షతోటీ పరిచయం కలుగుతూ వుండేవి. ఒక్కసారీ పద ర్శెన చూసిన వాళ్ళీయినా యిప్పటికీ మమ్ముల్ని మర చివోకుండా అప్పుడప్పుడూ లెబర్భవీ రాసోంటారు. జవాబు లిసోంటాముఎి పద్చిన నవ్వుతూ అంది, *నిజానికి వూ వో౮గాం ఒకసారి చూసిన వాళ్ళు మరోసారి చూడాలని కుతూవాల పడు తుంటారు. కానీ, ,.ఈ సపేరంతా గాలికి వచ్చించజేమో నన్పిసోం చిచ్తుడుల

“రూరిలా వాధపడిజే ఆ రోజు మిమ్ము ల్నెందుకు విరుర్శించానా అని పశ్చాత్తాప పడాల్సివస్తుంది నేను గోపాల్‌ సీరియస్‌ గా అన్నాడు.

త ర్యాత మోహీసి వీణ వాయిస్తూ రీయిం చుకొన్న ధాటో చూశాడు గోపాల్‌,

కశ ఎందుకు 1 ర్‌ కళ లం సిస్టర్‌ కి నంగీతం వచ్చునా ౪% “లాకు తేలీదూళి 6 స్తాశ్చ్రా తెలుసుంది+ ఇముశీ “ఎన్నో సార్లు "ేడిరమోా (వో(గ్రామ్స్‌ కూడా యిచ్చింజే' క రాటకంలో శా ప్ర్స్‌న్‌ చేస్తోంది. లలితనంగీతం చక్కగా 'పొడులుంది, మాయింట్లో రూడా మా సీస్టర్‌ పాటలు కొన్ని రికార్డు లున్నాయి” ఈ ర్చి జ పాడగలరా[కి “నేనా? [బఫికించారు, పాడమని అడగలేదు ' కరర గా క్ర జ్ర గా కష్పం, మీకు కాస్పేపు కకార్చుంచామని లేడా 1 ఈబ్బుర్రా ఆంశ్సే ఎలా ; మూరురూడా నంీతం చేక్చు ఫోరాదదూో “నేవండే!; నాకా ఇంటరెస్ట్‌ లేదు, నన్ను కూడా ప్రాక్టీ సు చెయ్యమని మామోహ్‌ిని చంపుతోంది. *వరపీనా మృదు పాణ” వగకూ వచ్చింది నా సంగీతం ఆతి కష్టంమీదలొ భై రవిలోనో__ జోలపాట-లెనా పాడుకో వాలిగదాఃొ చిలివీగా చూళాడు గోపాల్‌. ట్రం పే ముందు మోపహానఠాగం నేద్చుకుంటాను, తర్వాత వోలపాటల నంగతి చూద్దాం.” అండి ఫొంకెుగా పద్నిసి,

ళల్లి కళ ఎందుకు ?

కబుర్ల త్‌ నవ్వులతో ఆల్బమ్స్‌ చూడటం అయింది.

• మామోహిని గది చూపినా రండి” అంటూ లేచింది పద్నినిం ఇప్తరూ హాల్లో ఎడమ్మవై పు గదిలోకి వెళ్లారు,

మోహినిగది చాలా నిరాతంజరంగావుంది. ఓ మంచం __ కేుబుబు - చెండు కుర్చీలూ తప్పిలే మరఠరోసామాను లేదూ, ఆఖరికి కిటికీలకు క గౌన్గుకూడా లేవు,

“మోహిని చాలా చితిమైన మనిషండీ! ఎంతసేవూ నంగి "0 నాట్యం అజం తప్పిలే మరోధ్యాన వుండదు (శమ కెటునునోడు, శృణం వృధా చెయ్నుదు, వీటికితోడు ఎంవీ. కి చదువు తానని ఫ్రున్తకాలన్నీ "ఇెప్పించింది. అబ్బ! నేనంత వీజీగా వుండబేనంత!; హోయిాా కూర్చుని కథల పుస్తకాలు చదువు వొంటూ వుంటాను. చక్కటి రి కారులు వేసుకుని వింటాను, 'తేకపోశతే అకాశం శేసిదూసూ గంటలతరబడి కూర్చుంటాను, మోహని నన్ను వెక్కి రస్తూవుంటంందిఎ=సింగారించుకుని తీరిగ్గా ఫేకు ను తానని

ఇవరూ శూలూనీలోకి నళ్ళి కాస్సేపు నించున్సారుం జాగా వీకటి పడింది. జ్‌ ౪ ల ల

పద్నిసి హోల్లో వీపంవేసి నటరాజుకీ నమస్కరించింది. గోపాల్‌ నవ్యాడు,

“ఏందుకు నవ్వు తారుకో

ళన్విా భక్రినద్ధలకు.”

“పం? నాళ క్రి కేం లోపం వచ్చింది గో

“అబ్బే అంత మాట జీనన బేదండీ?ః నచే చాలా చీకటి పడింది, నేనిక వెళాను.”

తళ ఎందుకు ? గ్రస్త

6 ఆప్పుడేనాళో నీకు త్సాహాపడింది పద్మిని ... *మోహిని

కళను బ్రో సారి వసానులో

ఇదరూో హోల్లోంచి నరండాలోకీ వెళ్ళారు. మెట్ల దగ్గ౭కి వెళ్లేరరికి వాలుజడ ముందుకు వేసుకుని కూనిశాగం తీస్తూ లేషిలా గంతులు వేసూ మె క్లైక్కీం వస్తోన్న మూహీని కన్పిం చింది.

“హాల్లో, మోహినీ దేవీ! నమ _స్తీగో అంటూ నంజకోవ౦గా వివ చేశాడు నోసార్‌,

మోహిని తలెత్తి చూసింది. “ప! నోపాల్‌! నమ సో ఉఅఆందూ కంభమంతో మె'ష్టెక్కీ వచ్చింది, “ఎంత సేప్రైంది వచ్చి(

“వాలాసేపెందంది! నెళ్లామ నే బయ ఠరానుోో

ఈ పైలా? ఇచ్చు రండి, రండి_కొంచెం టీ తీసుకోరూ!39

ఊఉజ్ర్పుందండీ ! రాగానే పద్మినీ బేవి మర్యాదలన్నీ దగా చే శారు

(దో

తమో స్సే చేసిందిలెండీ, అక్కయ్యా అకిధ్యం ఆది, మని నౌ ఆ౩ధ్వం తీసుకోరూక నాగరాజూ, టీ తీసుపుురాశ అని చెప్పి పహోల్లోకీ నడిచింది మోహ్‌ిాసిం

ముగ్గురూ బాల్కనీలో కరార్ఫున్నారు. “నువ్వు వసొవని యిప్పటివరకూ ఎదురుదరా వాం అంది పద్నిని,

“మాషస్తారు ఎక్కడికో వెళ్ళారు వచ్చేవరకూ వుండి కిన్నెరసాని విషయం మాటాడీ మరీ వ చ్చానుళో

ర్‌ కళ ఎందుకు ఇ కళప్ట్‌ వున్నా రు

న + క చేసామన్నారు”"

“విశ్వనాథ వారిదాళ అయినే చాలా బొవుంటుందిో అన్నాడు గోవాల్‌.

ముగ్గురూ కాసేపు కిన్నెరసాని అలంకారాల గురించీ రంగస్థలం గతించి నూట్లాడుకున్నారు,

జప్పీ ఆక్కడ వుంటున్నారుకొ మోహిని గోపాల్‌ శేసి వరూసింది,

“జక్క మహానగరంలో పాపి తఆయు5 ఒక్కరూ వుండ టానికి చోటు జేదనినీ వు కశ్వమాణో అంది పాని గాంబీర్యం నటినూ,

“*బదేముటి! నీశీం పెత్యేం ఫుడుతో చా

ఆోఆ్తల్బ! ఈ వెశ్యేం నాది కాదు, ఆయనచే. నేనూ సన్‌ లాగే అడిగినే ఆ "పద్దమనిషీ. వ ల్లించిన వ్‌ విత్యం అది* అంది

వీమండి! మీ అడన్‌ ఇవ్వటానికీ అభ్యంతరం ఏమిటి?” చవూహిని గోవాల్‌ని (ప్రశ్నార్ధకంగా భఈభూసింది _. “ఎప్పుడైనా మూ (వా(గ్రాం ఆఅముిే మిన్ముల్నికూడా తీసుకు వెళాం, కొత్త ఐటమ్స్‌ మీరుచూసి మీ అభ్యిపాయాలు చెప్పుండాలి.”

కధాంక్‌! తప్పకుండా వసాను.”* అంటూ అడసురాసి ఇచ్చాడు. *ఇ్రది “శీవలం ఉ తరాలశే. నాధారణంగా వగలు రూమ్‌లో ఉండను. చీకటి వడితేగాని ఆఫీసునుంచి రాముల”

4ప ఆ్రఫపసుతో పనిచేస్తున్నా ఘు?”

కళ ఎందుకు 1 రగ

“అ చ్చాఫీసుళో. ఆఫీసు ఆబలిఫోన్‌ నెంబరుకూడా “ఆాశానుం

నాగ రాజు *టీ తీసుకొచ్చాడు.

“ఎవరి ఆకిధ్యం చావ్రుంది మీకో అంది హోన్యంగా “మోహీసి,

“సింపుల్‌గా మీ ఆకిథ్యమే బావుంది" పద్మిని శేసి కోొంకెగా చూస్తూ జవాబుచెప్పాడు గోపాల్‌,

“టి అయాక వెళానని లేవాడుం అక్క చెల్లెళ్ళిద్రరూ (కీందికివచ్చి గేటు వరకూ సాగనంపారు.

వెనక్కీ, వసూ పద్నిని అంది _.. “చాలా నుంచివాడులో

విస్మయంగా శరాసింది మోహినిట* ఎలా తెలిసింది క్ఫేక్ష్య కైన

పద్మిని చికునవ్వు నవ్వింది... ౯ ఎలా తెలియలేదు నీకు? గోపాల్‌ నైతిక వర్ష్మవంమీద ఎందుకో చాలా విశ్వానం కల్గింది పద్నినిక

వ్‌ ఃో వ

పద్నినీవా,ళ్లతోో కలిసి గోపాల్‌కూడా ఒకసారి ప్రయాణం చే ఫొడు,

అక్కడ నాట్య,పదర్శనం _ దేఏన్లోక 0, అష్టపద్‌-__కృష్ణ వేలాతరంగం _ కొంచెం పెద కార్యశమ మె ఆలయింది,

మోహిని కొత్త ఐటమ్‌, *కిన్నెర నృర్వ్యం" శీసింది. రంగస్థలాలంకరణ మనోహరంగా అమర్చబడింది. భద్రాద్రి జీవాలయం _ కిలామయమైన ఫురుషాకృతీ _ నీటివాగులోకి

ర్‌

(6 కళ ఎందుకు ఓ కిన్నెర రూపం (పేకకులకు విశ్వనాథవారి కిన్నెర కథను చెప్పక చెప్తున్నాయి.

మోహిసి కిన్నెరగా నాట్య వేదికమధ్య నిలబడీంద్కె ఉల్లి పొరలలాంటి తెల్లని సరికిణీకు చ్చెళ్లు పాదాలమోవిక్సీ పారాడుతున్నాయి. భుజాలమోదుగా గాలిలోకి జేలియాడు తున్నాయి పాము కుబుసాలవంటి పొడుగాటి వాణీలు. దండల చుట్టూ (వేలాడుతున లై ముంచి ముత్యాల గుత్తులతో శరీరాన్ని అంటిపెట్టుకుంది పట్టురవిళ, విరబోసిన జుత్తు విశాలంగా వెనక భాగమంతా వ్యాపిస్తూ పిరుదుల కిందికి (వేలాడుతో 0ది,

కిన్నెర ఉద్విగ్న హృదయంతో (పే్షకుల ఎదుట నిలబడివుంది,

యే ర్తతో అన్యోన్యంగా కాఫప్రరం మేసుకుంటోన్న “తెలుగు పడుచు కిన్నెర, నహాజంగా “తెలుగు సంసా రాల్లో సాగే హోరాబం ఆ యింట్లోనూ వుంది. అత్తాకోడళ్ళ వైషమ్యా లతో సున్నిత హృదయిని కిన్నెర శోకమూ ర్తి అయింది. ఆమె హృదయం (పళయ నముదం అయింది, ఆ వేశంతో అడవుల "వెంట పరుగులె త్తింది, న్యాయం వివారించ లేని కిన్నెరభ ర- ఆందోళనతో భార్యను వెంటాడి కాగలించుకున్నా డు, అభిమానవతి కిన్నెర భర్త కొగిట్రోనే కరిగి నీరై వాగ్లై (పవహించింది.

*సవ్వులు నురుగలుగా పళులపి తర గలు గా కన్నులు మీనులుగా”_ (ప్రవహించింది కిన్నెర, ఉజన్సిన్సు కౌగిట సనదిమిననా

క్రథ ఎవిదుకు ? ర్‌ తసువు పులక అణగలేదు ఇంకి! నను శిమీంపగ నింకొక మార్గము లేద"పె - అంటూ అరురాగవలియైన భార్యకోసం వడ్చివన్చీ చివరి కణాలలో తన అసమర్ధతకు పశ్చాత్తాపం చెంది =ర సాక్ఫత్‌మై (వవహించిన భాగ్యను చూడలేక-కన్నులు మందగించి-.కంరము సన్నబడి-కాయఎి కొయ్యబారి.పాపూణం అయిసనసోయాడు కిన్నైర భర్త కిన్నెర దుఃఖ గాథను న్యరించుకున్న శోకరసా వేగంతో నృత్యాఖినయం పారంభించింది మోహిని, గురువు సుృుళావ్యంగా ర విశౌెలాపన సాగించాడు, కరిగింది కరిగింది కిరిగింది కరిగింది కరిగి కిన్నెరసాని వరదలై పారింది కదిలింది కదిలిందీ కదిలి కిన్నెరసాని వదుగుల్లు పోయింది, కదలగా కదలగాా కాంతి కిన్నెరసొవి కదులు తెల్లని పూల నదివోలె కదిలింది నడవగా నడవగా నొతి కిన్నెరనాని తొడిమ యూడిన పూవు పడతిలా తోచింది సతి .:"యిగా మారి

ట్ర కళ ఎందుకు పడియున్న చోబునే పడతి కిన్నెరసాని విడలేక తిరిగింది వెలది కిన్నెరసాని గలగలా తిరిగింది తను వీడితే ఓర్చు కొనసలేడు కాబోలు (బ్రతికుండగా యింత థణయము్ము కలదంచు శలిసికే యింకెంత చెలిమి యుండేదంచు తలపోసి తలపోసి, ..* _--తన తొందరపాటుతో (పేమధనుడై న పతికీ సాశ్వతంగా దూరమైనందుకు అమితంగా వ్యథ చెందింది కిన్నెర, ఏ ఉపాయం చేతనైనా "తాను మళ్ళీ మనివీ.సై పోవాలని ఆపలేనంత కోరికతో విలపిస్తూ. “మాటి మాటికి మాద్రి గుటగా పడియున్న ఈన సీటుకాణి చేతుల కౌగ లిసుంది, పలకవా యని (మోల పడీ పల్కరిస్తుంది సతి గుట పై తాను వాలి ఏడుసు౦ది,”* జా=ఎంత వీడ్చినా ఉపాయం తోచని రీన్నెర జాలు “ఆర్సీ నాధ, ఓనాధ। నాకుమల్లే నీవు

కళ ఎందుకు? 63 నదివోలె పారరా | జలముగా యిద్రరము_ కలిసి పోదామురా 3రటాలు కెరటాలు కౌ గలిద్రామురా [కో ఎ అంటూ [(పారించింది. థి “సీయందు తప్పింక నేను చెయ్యను లేర, ఆన పెట్టితి వేని ఆఅడుగుదాటును లేర___* _--ఆంటూ వాగ్దానాలు శీసింది. దాంపత్య జీవితంలో మధుర్యణాలన్నీ గుర్తు జసు కుంటూ వలవలా వడ్చింది. భర్తని ఎంత పిల్చినా లాభం లేదని లెలిసిగపిలిచింది. . .వీలిచింది విలుచుటాపేసిందొ తన కింక ప్రొప్తం లేదనుకుని జల చేవతలు వచ్చి బలవంత పెడుతో న్నట్టు -= ముందు ము౦దుకు సాగింది, *స్పంగింది నొగింది జాలుగా పారింది జలజలా పొంగింది వీల వీలా నడిచింది” కిన్నెర నడకలన్నీ రాగతాళ లయానుగుణంగా రసా వేశంతో నహజంగా అభినయించింది మోహిని, (వేచకులంతా బరు నెక్కిన గుం జెలతో _విశ్శబ్దంగా న ర్‌కీ పోవ ఫా వాలు వరిలీ లిస్తూ (ప్రకిముల్లా కూర్చున్నారు,

0 కళ ఎందుకు ? రంగ స్థలానికి ఎదరగా సోఫాలో కూర్చున్న గోపాల్‌ నంభమంత్రో కిన్నెర నృళ్యాఫఖినయంలో లీనమై వొ రాడు, కిన్నెర నృత్యం ముగిసింది. ముస్హ్టలెన (ప్మేకుల కర శాళ ధ్వనులకు "బెదిరి తర జారివడింది.

“అద్భుతం, విశ్వనాథ వారి ఊహాసుందరికి చళ్ళని రూసకల్చ్పన।ొ అన్నా రెవరో,

“విశ్వనాథవారు కిన్నెరను నృష్టించకవో లే వనాడో ఆంధ్రుల అఫీమానాన్ని పోగొట్టుకునవారు” అన్నా రింశెవరో,

గోపాల్‌ సవ్లుముఖంతో వెనక్క్‌ చూనాడు,

(పేశ్షకులు చాలా సంతోషంగా ముచ్చటించు ఫొంటో న్నారు,

&రిగ తెరలేచింది.

ఇ పచ్చికశబయల్లో ఓపర్త శాల _ చుట్టూ నగ్న మై విరాజిల్లు న్న (పకృతి దృశ్యాలు వ ఆాళ్లతోపు జూ చెరువుగట్లు పూర్ణ చరదుడు _ సండు వెన్నెల!

ఓ సల్లెపడుచు ీదిశమిదికి వచ్చింది. గోపాల్‌ కన్నులు కాంతితో మెరిశాయి. న ర్తకి చెంగులు దోపుకున్న నే ళృచీరా- ఎ(రరవికా _ కట్టింది, వెంపలమీద జుత్తు ఎగదువ్వీ నడినెత్తిన ఎత్తుగా కొప్పు "పెట్టింది, నుదుటిమోద కానంత కుంకంబొట్టుూా-- ముక్కు-కి సతూ_ అడ్డబాసా _ చేతులనిండా నల్లగాజులూ = పిట మీద (_వేళ్లాడుతోన్న ఆతాళిబొట్లూ _ కంఠాన్ని కొగలించుకున్న నల పూనలూ లాం కాళ్ళకి అంబెలూ _ బేడీలూ _- వితుకూ చఓతుకూ చూఫులతో మో కాళ్ళ చుట్టూ వేతులు చుట్టుకుని

కళ ఎందుకు ? 71 విచారంగా కూర్చున్న నర్తకిని చూస్తోంకే = అందరికీ జాలి “జీసింది, నః నస్నడసిపె బ్రైట్లినా డె నారాజు * జా గీతం (పారంభ మైంది. “టం! ఎంకి! నండూరివారి ఎంకోయ్‌ “జ్చను ఇందాకే అనుకున్నాను స్మ!” ఉత్కంఠతో (పేక్షకులు నృత్యం చూడసాగారు. వలపుకాడు పొరుగూఠు వోయి వసానన్న రోజుకి రాక ఫోటే ఆ వలపుశ లెకి ఎంత దుఃఖ మైనా వస్తుంది, ఎన్ని అను పాపం నాయుడువాన వూరెళ్ళి "రెండురోజులు చాటి సోయింద, 4 మ్సెన్న తిరిగొసానన్న డే! నాడె చిరిగొసానన్న దే: ఆ ఎ కొనసీ రా జేదు, కదిలినా మెదిలినా ఎంకికి నాయుడు బో వే &క నీళ్లు తేజోతంటపే _ నీతోడె ఓలమ్మి నావెంట ఎవ్వరో నడిసినట్టుంటాది. అద్దములొ సూ త్తుంభె అదేటె ఓలమ్మి నా ఎనర ఎవ్వరో నవ్వినట్టుంటాది, నల్లన్ని ఎన్నెట్లో సా'ేసి కూకుంటె ఒటమ్మి ఒల్లంత ఉలధికులికి సపడతాది- * ళు వల్‌, _టజ=పాపం ఎంకి అవస్థ చూస్తోంకు జాలి వేస్తుంది. ఎచకీ మనస్సు పరిపరివిధాల శంకిస్తోంది నాయుడిబావ నైజుంగురించి,

భా కళ ఎందుకు ౯ “* నీ తెన ఓడె నారాతెట్టగుండదో కళ్ళాల్లా నత్తెముగ కట్టినట్టుండాది *

నిట్టూర్చింది ఎంకి. ఎంకి నిస్బృవావూసోం కు నాయుడు ఇశావమిోిద కోపంకూడా వచ్చింది ( సేకకులకి, ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకోకుండా అమాయకురాల్ని క 0గారుపెడతాడా? ఎ “ఈసారి వాడొచ్చినప్పుడు నువ్వు పల్క-రించ శే ఎంకీ |” అని ఓదార్చాలనిపించింది,

న్‌ నన్నిడిసి పె మైల్లినాడె నారాజు *"

దిగులుగా కూర్చునేవుంది ఎంకి. తెరపడింది,

చప్పట్లతో పహూపారంతా (ప్రదర్శించారు (పేక్షకులు,

కప్పం గ్‌ వులంఠతా గొప్పగొప్ప “రాజ కువూ_రఆెల' (పేనములూ _ బెవకన్నల అనురాగాలూ (గ్రంధాల కక్కించాే గానీ _- పూరిగుడిసెలో అమాయకపు గుండెల అభిమానాలు ఎవరు అర్ధంచేసుకున్నారయ్యా = నండూరునారు తప్పలి అను కొంటూ లేచారు,

గోపాల్‌ వుపారుగా లోపలికి వెళ్ళాడు. ఎంకి వేషంతో వున్న పద్నిని సిగ్గుపడుతూ కర్టెన్‌ చాటుకి పరిగెత్తింది.

మోహిని సవ్వి _-* రండి రండి, మీ అభ్నిపాయా లేవుటో తొందరగా చెప్పండి చాబూ! కంగారు వడి చస్తున్నాం" అంది.

మ్పీరిదరూ ఒక్కసారిగా ఎం తో గొప్పవాళ్నె పోయారు. (పేళ్లకులు తెగ పుచ్చుకొంటూ వెళ్ళారు

6 స్టోన్సి పెండి, &ిట్పకోలేదుగా1 మరి కిన్నెర గురించి మీ అభి, పాయం ఏమిటి €”

గళ ఎందుకు ? (8

• వసములుదాటి . వెన్నెల బయలు దాటీ తోగులనుదాటి _ దుర్గనూ (దులనుదాటి పులుల యడుగుల నడుగులు కలుపకొనుచు. రాళ్ళవాగుదాటి పథాంతరములుడాటిీ ఆచట కిన్నెరనాని . నాయాక్సయందు నిప్పటికిసి దాని నంగీత మే నాదించు ” ఉరి న్నెరక్రవి అన్నట్లు = ఆ నంగీతంతోపాటు మీ నృత్వం కూడా నా మనస్సులో ముదపశ సపోయింప్‌, కుళ్ళీనుళ్ళీ జూడాలనిపీసోంది. ఎన్నిసాప్త చూసినా తనివితీర జీమో '” “థాంశ్చండీ గోవాల్‌ ! మీ వు న్టైళ్యం ఎలా వుంటుందో నని నేను ఇాలా నంశయించాను” నంతృప్పిగా సప్వింది "మోహీిసి. పద్నిని తెల్లటిచీర కట్టుకుని _ పొడుగాటి వాలుజడ అల్లుకొంటూ నవ్వుతూ వచ్చింది. *థ్టి నాయికుచొన కన్పించాడా! అంత నవ్వు కొంటున్నారు 939 గోపాల్‌ చిలిపిగా చూశాడా, మోహిని నవింది - * అక్కయ్య (బవ్మోండంగా వేసింది కదండీ! అబ్బ! ఎంకి అంకే అచ్చం ఆలాగే పవుంటుందనిపీంచింది కదండీ 1 టం టేనా | రంగస్థలంమీద కరాక్సున్న ఎంకి ఎంత నృష్నంగా కన్పించిందో _బంకి గుండెల్లో తిష వేసుకున్న యు గరి భో నాయుడు బౌవకూడా ఆంత న్పష్టం గానూ కన్పించాడు.” అన్నాడు గోపాల్‌ పద్నిని మొహాంతోకీ చూడాలి (వయతల్ని స్తూ.

[క గళ ఎందుకు 1 జడ ముందుకు వేసుకు అబ్బుకొంటూ నేలచూపులు చరాస్తోన్న పద్నిని కళ్లెల్తి నోపాల్‌ శేసి చూడలేశవోయింది, ఆ ఒక్కా క్షణంలొ నే అత నెంతో చేరువై నట్టు తోచింది. త న 1 ల

“రండి రండి* అంటూ అహ్మానించింది కటు తీసుకు వస్తోన్న గో పాల్‌ని మోహీసి _ “వ్హూక్రునుంచి వచ్చాక మళ్లా మీరు కస్పించనే లే బే?

*ఆఅఫీసుపని ఎక్కువగా వుండి రా లేకపోయానండీగొ గోపాల్‌ హాల్లోకి చూస్తూ అడిగాడు - “మీ సిస్టర్‌ లేరా?”

ఈ నేదండ్రీ। | ఫండ్స్‌తో న్యూట్నీకి 'వెళానని చెప్పింది.

గో పాల్‌వుత్సానానుం తా గా లిలోకలి సేవోయినట్టయింది.

“పెకి వెళ్లాం! రండి” అంది మోహిని,

ఈ ఎందుకు లెండి, ఇళ గాదే కూర్వుం దాం.”

, ఇద్దరూ హాల్లోకి వెళ్లారు. గోపాల్‌ పేపరు అందుకుని చూడటం [పారంభించాడు.

వోహీని లో పలికి వెళ్ళి “టీ కోనం జెప్పి వచ్చింది,

“వ్‌ టండీ ఆంత (శ్ర దగా చది వేస్తున్నా రూ ఆంటూ సోఫాలో కూర్చు౦ ఏ,

“ ఏదో కాలశ్షీపం పోనీ మీశేమెనా ఇెప్పంష* "వీపరు మడిచి. బబుల్‌ మీద పడేశాడు - “మళ్ళా వమైనా కొత్తవి నేరు ఎఏకొంటున్నా రా! ” అన్నాడు,

ఈ దేదండీ! మా మాస్టారు సెయ్యుళ్ళ ఫూజూరి 8 నవ్వుతూ ఆంది మోహిని _- “ఆయనకి స్టూడెంట్సు ఎక్కువ. ఎంతసేపూ నాళ్ళనంఖ్య ఇంచాలనే తాష్రతయ పడుతూంటారు,

శళ ఎందుకు ? 5 వాళ్ళందర్నీ పరీక్షలకీ కట్రించటంతో సరిపోతుంది ఆయనకీం ఓక్‌ కొత్త ఐటమ్‌ కంపోజ్‌ చెయ్య్యాలం ళు నెలలకు నెలలే అవలీలగా గడిచి పోతుంటాయి”

“మరి మిరూ అశ్రద్ధగా వూరుకుంకు ఎలా ౪

“ద్రేదండ్సీ ! నాకేం ఆశ్రద్ధలేదు, అరలు నేను చాలా తొందర మనిపీని కూడాను. కిన్నెరసాని మిగతా కధ కూడా కంవోబ్‌ చెయ్యండీ మాష్టారూ ! అసి నిత్యం అడుగు తోజీ వున్నాను. ఇదిగో, ఈ ఎగ్జామినేషన్స్‌ ఐజేగాని ఆయనికి తీరిక వుండేలా లేవు. ఏం చేసాం ?”

6ష్టాల్స్‌ మళ్ళా ఎక్క- దైనా వా(గ్రాం వుందా (19

“చెయ్యాలం శు వవో వపుంటోనే వుంటాయి, నాకే యిస్షం లేదు, చేసిన వే చెయ్యటం బొత్తిగా విసు గేసోంది. మళ్ళా కొతచేదెనా నేర్చుకు నేవరకూ ఎక్కడా చెయ్యదల్ను కో లేదు

గోపాల్‌ వం మూట్లాడ లేదు, అతని దృష్టి అంతా వ్‌ష్టీ కేటు వేపే వుంది.

రాజమ్మ క్య్యర్త్‌” తెచ్చింది.

ఈ ప్రీస్పకరోండి ఇాలా శామ్‌గా కూర్చున్నారు. ఆంటూ టీ కప్పు అందించింది మోహిని, టీ తాగుతూ కాలశ్నేపాని కోపశ్న జేశాడు.

కళళ్చ్వాఇ (పో(గ్రామ్‌కి ఎంత డబ్బు వస్తూ వుంటుంది!”

“వ జెనిమిది వందలవె నే వస్తుందనుకుంటాను, వెయ్యి నూటపదహోక్షు తీసుకున్న సంద ర్ళాలుకూడా వున్నాయి.”

“అందులో మాష్టారి కెంత? 99

?గ కశ ఎంచుకు క

*ఎంజేమిటి, ఆర్కెస్ట్రాకి పోను _ మిగతాది ఆయనే నీసుకుంటారు.ో

గోపాలా టీ పూర్తిచేసి కప్పు శుబుట్‌మీద పెడుతూ జ్‌€ అచ్చా

అయితే మౌహ్లారు ఎక్కువగా ప్రోగ్రామ్స్‌ మీ జీ దృ స్ట్రందుకు

"కేంద్రికరిస్తున్నారో మిక తెలీటం లేదూ!” అన్నాడు,

మోహీని విన్మయంగా చూసింది. మాహ్టారి గురించి అలా ఆలోచించటం చాలా దాుుణంగా తో చింది _- లేదండీ! ఆయన్ని ఎప్పుడూ అలా శంకించటేముి” అంది న్‌చ్ను కొంటోన్నట్టు,

గోపాల్‌ నవ్వుతూ = “మీరు చెప్పింది వింశే నాకుమూత్రం ఆలాగే తోచింది. పోనీ మూశేం అనుకోకండి” _ మళ్లా దృష్టి వీధికేసి ిప్పిచూస్తూ కూర్చున్నాడు, కొంతసేపటికి విసుగువచ్చిన వాడిలా లేచాడు _ * వెళానండి!”

“అేమిటి ? అప్పుడే ? అక్కయ్య రానేలేదు

ఈజ్త-బీ ద్వంత సేపూ చరాశానులొ

అక్కయ్యకోన మే ఇంతి సేపూ కూర్చున్నా డా! సిర్‌తం7గా మూసింది మోహిని .- పోనీ మిరు వస్తోన్నట్లు అక్కయ్యకి ఫోన్‌ చెయ్య లేక పోయా శా+ అంది నవ్వుతూ,

“బ్రేదండీ! నేను వసానని ముందు అనుకో లేదు.”

ఓళాశన్సీ యిప్వు జేం మించిపోయింది, కా'స్పేపు కరూర్పోండి ఎలాగా నచ్చేస్తుంది.ొ

పద్నినికోన మే మళ్ళా కరూరో వటం గోపాల్‌ కష్ణంలేదు... ఈ వెళాను, రూమ్‌ుతలో జొంచెం పనివుంది

శీళ ఎందుకు 1 77

“*ఏం పని ? వంటవేసుకోవాలా + అలా అయినే అనే “వెళ్ళద్దు, ఈ పూట ఇక్కడె భోంవాసి మరీ వెళ్ళండి.”

“థాంక్‌ ఎ! నేనుమూత్రం వెళ్ళాలి.” నవ్వుతూ నే హోల్లోంచి బయటికీ వెళ్ళాడు గోవాల్‌, మోహినికూడా లేచి "వె్ళీ నవొగనంవింది,

నాయంతం పద్మిని వచ్చీ రాగానే నవ్హ్బగతూ చెప్పిందీ 'మోహసి“ోఆక్కయ్యా: ఇందాక నీకోనం గోపాల్‌ వచ్చాడు.”

వత్తర వోయింది పద్మిని.*అ జీమిటి! నాకోనం వీమిటి!?9

“మరి అలా 7 అన్పించింది నాకు, వసోనే నీగురించి అడిగాడు, లేవని చెప్పగానే వుస్సురని నిట్టో ర్చాడు. ఫైకి వెళ్ళి కూర్చుందాం రమ్మంళే. రాను ఫొమ్మన్నాడు, మాటిమాటికీ గేటు కేసి చూస్తూ ముళ్ళమిద కూర్చున్న కు కూర్చున్నా డు, ఒక్క అరగంట మళమూతం ఎలాగో ఓవిక తెమ్నుకున్నాడు. నది; వెళానని జేవాడు, కూర్చోవయ్యా, దాజబూ అంజు చ సేమిరా విన్నాడు కాదు, నీ ఖర్మ ఫామ్మ న్నాను.” ఆపిశ యోక్తులతో-నవ్వులతో శెవ్పీంది మోహిసి,

పద్మినికూడా నవ్వుతూ అంతా విని*ోఅడా నాకోనం "గాపటం€ొ అంది,

“అవును మరి నువ్వు ఫుంకే గంటలతరబడీ కూర్చుం టాడుగా?”

“*ఆశ్రనిశేం పనివుంవో వెళ్ళిపోయాడు.”

“అంతి పని వున్నవాడు అసలు రావటం ఎందుకూ;

సద, ౫8! ఆనలేం మాట్లాడాడు ?”

“మొహం పేపర్లో దాచుకని కూర్చున్నాడు, ఒక్క

ణు కళ ఎందుకు?

ఈ అజీం?”

6ళ నా వ్ర్రీద్ర హో వంటో

పది శని నవ్వుకొంటూ పెకి వెళ్ళిపోయింది బట్టలు మార్చుకోవటానికి,

స్నానంచేసి తలదువ్నుకొంటూ అద్దంముదు కూర్చుంది,

గో పాల్‌ వెచ్చాడట- ఎందుకూ? తనహోనరం. నవ్వొచ్చింది పద్నినిక, తనకోనం రావటం వమిటి! లేకపోతే మోహిని ఎందు క్‌లా చెప్పిందీ? నిజంగా గోపాల్‌ తననోన మే వసాడేమో! లీరా అతను వ స్తే తను లేకపోయింది

అద్దంలో చెల్లెలు నవ్యటం కన్పించి కంగారుపడుతూ "వెనక్కి తిరిగింది,

“నిజంగా నువ్వు తలదువ్వుకుంటున్నా వా” న్వగ తాలు ఇచప్పుళొంటున్నా వా?” మోహిని దగ్గిరికీ వస్తూ అంది,

ఈ! లేజీ! వనో ఆలోచన వ సేనూ అలా కూర్చు న్నాను.”

“సరేగానీ నుల్విమధ్య వీణ [ప్ప్పోన్‌ చేస్తున్నావా!”

“ఎందుకు లేదూః రోజూ చేస్తున్నాను. నువ్వు యింట్లో వుండవు నరిగ కాం ల లో

జ్ర రి టే మొన్న రాసియిచ్చిన స్వరరి వొయించావా ఇవ్వాళ కృతి వాయించరాదూ;”

దువ్వెన వేళ్ళతో పట్టుకుని యిబ్బందగ" చూసింది పద్మిని జూ “ఆబ్బ! ఈపూట జీనేం చెయ్య లేనే వూహీనీలో

కనీం; వ మైంది!”

కళ ఎందుకు ? 70

“ఆలా అలనటగా వుంది బాబూ 1%

“ఎందుకన్మూూ 1 పవోయిగా కువ న్‌ ఛియిర్‌లో కూర్చుని సినిమా చూసి వచ్చినందుకా 19

“ఆ స్పినివూ చూడ్డానికే ౨ఎ౦త శ క్‌ - ఎంత సహనం. ఎంత శాంతం _. భఛారపో*శానో నీకేం తేలుసు! నువ్వయితే ఫీ పావ్టగంటకే లేచి చక్కా వచ్చేదానివి”

“పాపర౬ అందుకని ఈపూట వీణవాయించటం ఎగ వేసా నంటావు అంటేనా? వద్దు లే | పోయిగా దేవకన్యలా కలలు కంటూ పడుకో

“ఆలా కోపం తెచ్చుకోకే మోహినీ ! రేవటినుంచీ రెగ్యులర్‌ గా (పోన్‌ చేసాగా €%

“ఉఅనలు నీ కిస్పు డేమైందో చెప్పుల

“ఆఅల్రా అంహపే ఎలాగే మోహినీ! నాకు చాలా చికాగ్గా వుంది. నా తల్లి వికదూ ? నువ్వు వాయించు, "నీను వింటాను

మోహిని కాస్త శాంతించింది,

“న్వవ్యయితే పోయిగా వాయిసావు చక్కగా పాడుతావు. సుఖంగా వింటాను, నళేనా

“దువ్వెన పాచేసీ తొందరగా శా ౪

బ్వద్రి గో! వచ్చేస్తున్నా!”

మోహిని హోల్లోకి వెళ్ళిపోయింది, వీ ఒడిలో పెటుకుని టుంయయ్‌ టు(య్‌ మంటూ లీగలు మాటుతూ శృతులు నరి 'జేసుకో సాగింది

విళశా వాదనంలో తల్లి కళా ప్రావీణ్యం అంతా మోహీ్‌ా నికీ అబ్బింది. ఎలాంటి సాహి'ళ్యాన్నయినా రాగాలుని ర్త యించి

ఫైగ్టే కళ విందుకు ? నరక ల్పన చేసి నంగీశంలోకి అనువదించగలడదు, కమ్మని శంరంతో లలితగీ తాలు పాడటంలోహాడా నేర్చు కలజే!

తెల్లగా పొడవుగా కాంతికిర ణాలలావున్న చేతి వేళ్లని

ల్‌ ట్ర్‌

హుషారుగా ఏ+ మెట్లమ్‌ద పరిగె లిస్తూ పకిర రాల్నీ మధుర శసాలతో నింపసొగింది.

ముసాబు చేసుకునివచ్చి ణా చెల్లెలి ఎదర గా కూూర్నున్న శుద్మిని మోహాని చేతిమీద చేయివేసి వారిపూ అంద్యి

• సాద్రో చిన్న విన్నపం,”

శశ ప్ర ిర్రవి (99

క్‌ ప్పడకూడ దు?”

“ఫొమిస్‌ , చెప్పుటలో

“జ్రల్ప తే విను, మొదటిది _ అంతూ దరీ అేని ఆలాపన గోలతో నా సవానాన్ని పరీక్షించకూడదు. అండోది-గమ ఇచాలూఎకంగతుటలూ..అకిగా పాడి నా వీయమెన (పాణాల్నీ,..ొ

రా

“*వటప్‌[ో ఎరగా చూసింది మోహిని-గోనువ్వు ాబట్టి-అదీ (పొమిస్‌ చేశాను శాబట్టి-అమాత్రం వీిననలిగాను, "మోహిసి ఎదట సంగీతాన్ని గురించి అంత పహోస్యంగా వమూటాడ

త్రి

టానికి ఎన్ని గుండెలు నీకుళో

కళ జి) గి క్షా బీ చెల్లాయా ! నా నవానం అంతా ఇందా కాసినిమాకే ధారపోసి వచ్చానని పెప్పానుకజీ'అందుకని. ..”

“ఉనా న్నా నేజీం వినను, నోరు నూసుకో. మేం నూట్లాడకుం శీను ఎలాపాడిచే _. ఎలా వాయి స్తే అలా వీినుం నువ్వే నంగీత మాధుర్యాన్ని అనుభవించలేకపో లే ఇక

కళ ఎందుకు ? గి సామాన్యులమాట వమిటి? బొత్తిగా కళానుభవంలేని మోటు మనిష్‌లా మాట్లాడ తాపం తక్‌

మూలి ముడుచుకుంది పద్మిని,

మోహిని అక్క-గార్ని అపరాధిని చూసినట్టు చూసింది= ఈక ప్రైర్రాంస్టను వద్దన్నాపవుళదూ ? నకు నో*ెలా వచ్చించే అక్కయ్యా ? అలాపనతో కాకపోతే సంగీత కళాకారుడి (పతిభ "జీవతో వెలడొెతుంబే ? కృతులు ఎవ్వరైనా పాడ్‌ తలకు పేరంటంతో మంగళభోరతులు ఎంతమంది సొడటం

“అబ్బ! అదికాజే మోహినీ!”

“ఊహూ! ను వ్యేం మాట్లాడకు. "నేను చెప్పేదంతా సూ రిగా విను, ఓ విద్వాంసుడు సంధ్య వేళ కూర్చుని రాతి జింతా గడిచి తెల్లవారేనరికి ఆలాపనా పల్తపీ వాడి ముగిం, భ్వాల పటు, ఆశ్చర్యంగావుంది కదరా?”

న్పృవాతప్పుబోయింది పవ్నినికి,

ళ్‌ ర్చ గ్రే విద్యాంసు దేమన్నాడో కెలుసా౪ి

“వమన్నాడూ”ో భయంగా చూసింది పద్మిని,

స మశకాలూ నంగతులూ లేకుండా సుద శాగంతో సంగీతం పాడితే _ ... అ

“పాడి టే, =, 1”

“వెన్నెలలేని రాథతిలా _ పద్మాలులేని నరస్సులా = సూర్యుడు లేని పగలులా -_ ఇంకా ఎలాగో ఎలాగో వుంబుం దన్నాడు. అనలది నంగీక మే కాదు పొమ్మున్నాడు.”

“ఫర్వాలేదు.” కాస్త "లేపహొంది పద్నిని.

గి

గల్లి కశ ఎందుకు *

“వూర్యం సంగీత విద్వాంసుల చరిత్ర లేవి చూసినా ఏవేవో ప్రజ్ఞా విశేపూలు భూపించి ఎన్నెన్నో బహుమానాలు: ఆఅందుకున్నళ్తు తెలుస్తుంది.”

పద్నినికి విసుగు ఫుట్టింది - “*పగాకుమూరుడో మారు వేషంలోవచ్చి నీ గానమౌాధుర్యానికి - సంగీత (పతిభకీ మెచ్చి ఏ రత్నఖచిత ఏణనో బహూకరించి మరీ వెళాడులే”

“ఒక్కా రాజకుమారుజేం ఖర్మ ? ఒకనాటికి యావత్‌ భారత డేశం నా నంగీతానికి (వశంనలమ్‌ద (ప్రశంసలు కురిపిస్తుంది చూడు నవ్వింది మోహిని

“పోనీ అప్పుడు నేనూ ఒప్పేసుకుంటాలే, ఇవ్వాలికి మాతం, ..”

“ఆీం కుదరదు, ఇంకా "నేను చెప్పాల్సింది బాలా వుంది, నంగీతం గురించి నువ్వింత హోన్యంగా మాట్లాడు తున్నావు కదా 1468లో

ఇక వుపన్యానం వినక తప్పదని గుంజె రాయ వేసేసుకుని కూర్చుంది పద్నిని,

“జయ బేవుడి గీతగోవిందం _- రామామాత్యుడి సర్గ మేళ కళొనిస్‌ _ నారాయణతీర్థుల కృన్నలీలా తరంగాలూ _ శ్నేత్రయ్య మువ్య గోపాల పదాలూ = పృ్వరందరచాసు పొండు రంగ పదాలూ త్యాగ రాజు కృతులు _ రామదాసు కీ రనలూ జా ఇవన్నీ ఎన్ని వందల సంవత్పరాలనుంచీ లు ఎన్ని కొట మంది అంతరంగాలను పరవశింపజేస్తూ నంగీశకళను న జీవంగా వుంచుతున్నాయో ఆలోచించావా ? ఆ విద్యాంసు లంతా ఎంతలేసి కీర్తి (ప్రతిష్టలు సంపాదించి చిరంజీవులుగా

కళ ఎందుకు 1 ర్రితే నిల్చివున్నారో అర్థం చేసుకన్నావా

పద్మిని బుద్ధిగా నోరు విప్పకుండా కూర్పులది, “అసలు నంగీతంలో మవాత్తుకూడా వుందంటారు. జయ'బేవుడు గీత గోవిందం రాసోన్న రో జుల్లో (శ్రీక్సమ్లుడు పద్భావకికి కన్పించి న్వహస్తాలతో అష్టపది రచించి మరీ వెళ్ళాడట,

రానముదాసు నంగీతంతో లిట్టివో సేనరికి రాములనశ్ష శాలు గజగజలాడుతూవచ్చి తానీపాకు డబ్బు చెల్లించి మరీ పోయారట,

త్యాగ రాజు భక్తిపారవళ్య్ళంతో స్స కృతి వాబేనరికి రాముడు కలలో కన్పించి కావేరీలో పడివున్న ప్ట్‌గ హాల మాట చెప్పాడట, మేఘరంజనిపాడి వర్షాలు కురిపించిన విద్యాంసు డెవరో వుంజేవాడట,* లో

మోహిని. ధోరణి వింటోన్న కొద్దీ పద్నినికీ ఒళ్ళు మండింది. చురచురా చూస్తూ అంది-“అమృతవ రి ణి కూడా పొడీ అమృతం కురిపించుకుని తాగి ఇంకా ఎక్క జేనా (బతికే వున్నా జేమోా వెదుకు”

“వెకుకుతా. ముందు నే చెప్పేది మాతం విను, మవా త్యాల నంగతి కాదూ! మీరా చరిత విన్నావా? నంగీతం పొడి పాడి భగవంతుడిలో ఐక్యమై పోయింది, ఇంకానేమో.,.ో

“ఇంతకీ అలా భగవంతుకిలో ఐక్యమై పోదామనా ఏమిటీ ఈ తాపత్రయం ఆంతాను?”

“అదంతా మాటవరనకి చెప్పాను. అశలానిదర నాలన్నీ అవునో కాదో జీ నెప్పుడూ తర్కించుకోలేదు. నాభ్రక్తిన భగవంతుడిమాదా లేదు, ఒక్క నంగీతం మిోజీ, ఒక్కటి

ఫ్ర్‌శీ కళ ఎందుకు * మాత్రం నిజం, శిశువులూ పశువులూ కూడా తన్మయత చెంజే నంగీక మాధుర్యం తో పోయి గొలిపే మానసికానందం కలుగు తుంది, పోనీ అది ఒప్పుకుంటావా 1?”

• "కాదనటానికి నేనేం బండరాయి. ననుకున్నావా? కానీ,

“ఆగు, నాకు తెలుసు. నేనుకూడా నీవుదేశాలతో వకీ భవినాను. అంతా ఇాత్రుమే అయితే జటిలంగా వుంటుంది. లలితం ఎప్పుడూ హృదయానికి సన్నిహితం అవుతుంది. క ర్లాటక సంగీతంలో ఆ ₹ంటికీ సమన్వయం సాధించాలన్న జీ నాధ్యే యంకరూడా,”

పద్మిని "మొహం పద్మంలా వికసించింది = “ బతికిం చావు తల్లీ | తల్ల వారూ ఏ రాగాలాపన వినమంటావోనని భయంతో చస్తున్నాను, ” అంది ఫుక్తైడు నంతోషంత్‌,

మోహిసి చికనవ్వుతో వ్‌ ఒళ్లోకి తీసుకుని సుతారంగా (వేళ్లు సారించసాగింది. కదనకుతూహలరాగం ఎత్తుకుని తొందరగానే పారంభించింది

• గ్రఘ్సవంథ సుధాంబుధీ చంద్రశ్రీ రామరాబేశ్వుర 9 అంటూ,
• ఆఘ మేఘనూ : రుత (శ్రీకరా అసురేశ _ మృగేంద్ర _ ధరాజగన్నాధా! *

మధుర వీణానిక్వణాలు కర్తపుటాలకు సోకీసోకగానే నాగ న్వరం విన్న నాగు బాములాగా మేడ పెకి వచ్శాడు బలరామయ్య వీ్రలీగలమీద నాట్యం చేస్తోన్న (వేళ్ళ కదలి కలు వీణాపాణి అర్జనిమిలిత న్మేతాలలో ప్రతివించిస్తున్నాయిం

కళ ఏందుకు ? కిస్ర

• భృగునందనా గర్వభంజనా భృగు, = .నందనా। కా9 పబేపబజే చరణాంకాన్ని వల్లె వేస్తూ తన్మయత్వంలో మునిగింది నమోాహిసిం ఈ బృందారక' జా బృందపితకదనా ! నిగమాంతవాన _ ముదావనా ।ః సీరజాక నూ వెంక కేశ్వురం 444 * = రఘునవంళ సుధాంబుదీ.4*,., మః నంగీతాయుధిలో పూ ర్తిగా మునిగిపోయాడు బల రామయ్య, పద్మిని నెమ్ముదిగాలేచి మెతత్తమెత్తగా నడుసూ గది తోకీ వెళ్ళిపోయింది, పద్మిని మనస్సు ఇాలా శలవరంగా వుంది. నంగ్‌త మాధుర్యానికి కూడా లొంగకుండా చేనికోనమో ఆరాట పదుతో 0ది. మోహిని వీశావాదనం ఓగంటపెగా సాగుతోనే వుంది, తాతయ్య అడిగిన కృతులన్న్నీ వాయించింది, చిట్ట చివర.
• వాక్రాపి గణపతిం భబేహం” ఎరత్తుకొంది, అది వింటూ తాతయ్య ఎవర్ని స్యరించుకొంటాడో _ ఎంత వరవలించిపోతాడో మోహీనికి తెలుసు,
• కలుష పిదూర్‌ం భూతాకారం

లగి కళ ఎందుకు * అనాది గురుగుహూ తోషిత బింబం హంసధ్వని భూషిత “హేరంభం,*

వీ్‌శావాదనం ఆగింది _ వ్ల ఒతుకొంటూ ఆడెగింది మోహిని _. *ీఎవను బాగా వాయించారు తాతయ్యా, అమ్మా! 'సే5ా! నిజం చెప్పాలి” అంది నిర్మలంగా నవ్వుతూ,

గ్ర సృతులతో కొ టుకుంటోన్న బలరామయ్య నీర నంగా కళ్లు విక్పి దీనంగా చూశాడు,

“వచో: వమూ! నాకు 'తెలిటంలేదమ్య్యూ। రళకూడా అచ్చు ఇలాగే _ ఈ శృతితో నే- ఇలాంటి సంగతులతోనే వాయించేది, అమ్మ ఆంతరంగంలో ఆణగారిపోయిన కళాఖి మానం అంతా సీకు అప్పింది తల్లీ కే నువ్వు పొడిజే నేను విని ఆనందిసానవి గ్‌ నిన్ను నాకు యిచ్చి వెళ్ళందన్నూ: అంచే, అంతే”

తాతయ్య కళ్ళు ెమర్చటం చూసి మోహిని దిగాలు పడింది,

ళ్‌ జ్దే తాతయ్యా ! ఇవ్రాలట్రా 0 అలశ్న మెంది, భోజనాలకి వెబ్బం, అంటూ (ప్రసక్తి మారుస్తూ ఏణ కిందపెట్టి లేచింది.

ఖు ఖ్‌ సః

“అక్కయ్యా ! నువ్వు బయశ్చేరటంలేదూ ? ఇంకా వీమిటా చదువుకి అంటూ నచ్చింది మోహిని వద్మినిగదిలోకి,

పున్తకంలోంచి తల ఎత్తి సిదానంగా చూస్తూ “ఎక్కు డికి ₹ొ ఆంది పద్మిని.

న. పద్నినీ బేవిగారు పరాకు చి తగిస్తున్నా శీ!

శళ ఎందుకు ? గ్‌. ఇవ్వాళే నిర్శల వుట్టినరోజని మాష్టారి భార్వ చెవ్ప లేదూ”

“ఫ్టీ! ఆదా! ముస్పపోయానుం”

“న లే! గు ర్తువచ్చిందిగా? లేచిఠా! ఇదిగో సీ సింగా రంలో మునిగి కూక్పున్నావంకే నాదారిన నేను పోతాను

వద్నిని నవ్వింది = “వెళ్ళు, నేను రాను"

“పం. ఎందుకురావూ ౯”

“ఒంట్లో చాగాలేదు. *

“నిజంగానా (9

పద్మిని అబద్ధాలతో రణం క ట్స లేవ న వ్వేస్తూ--

“* కాళీ! గోపాల్‌ వసానని ఫోన్‌ చేపాడుల

ఈ ఏఎంజుకూ 1)

కన్ట్‌మ్రో [౫

“ప్‌ మో వ్రమిటి ౪ అంక రాచకార్యం ఏముంది? వడో కాల శ్లే పంగా క్యంగ్య్పోటాని కేగా వచ్చేదీ ? వమూషప్తారింటికి "వెళ్ళాలని చెప్పలేక పోయావా ₹ో

“శ్రీరా ఫోన త్రినప్పుడు నాకీగంగతి గుర్తరాలా, ల్రంట్లో నే వుంటానని చెప్పి రమ్మన్నాను. ”

“ఊ! అయిళలే, నే ఒక్కదాన్నీ వెళ్ళనా 1”

“పోనీ నువ్వే "ఇెప్పు మాట యిచ్చి తవ్పిపోతే బజావంటుంచా

“చావుండదు వావ్రండదు, ఎవరో (ఇండ్‌ కోసం "వెయిట్‌ చేయటంవల్ల రా లేక పోయావని చెప్పనా మాష్తారితో1”

“త్రల్లి! తల్లి ! అంత పనిమా(త్రం చెయ్యకు, తలనొప్పిగా వుండి పడుకున్నానని చెప్పెయ్‌

శికీ కశ ఎందుకు ఇ

౪ వెధవ అబధ్ధాలాడటానికి నాకేం ఖర శల విసురుగా 'వెళ్తాన్న చెల్లెలు వెనక పరిగెత్తింది పద్నిని-..-

అ మ్రోహిస్సీ! మోహినీ!”

మోపొని చేతిలో ఏదో పార్శిల్‌ పట్టుకుని క్రిండికీ పెళ్ళపోయింది.

నవ్వుకొంటూ పద్నిని ఆర్దంముందు కూర్చుదిది కింగా రానికి

గోపాల్‌ మరో ఆరగంటకి వచ్చాడు,

అతన్ని ఉరాసోనే పద్మిని మమపహంసిండా సంతో మరం కన్నుల్లో సిగుదోంతేరలూ వోబూ చులాడాయి,

*భండి, రండి మెకి దారితీసింది. మంత ముగ్ధుడెిలా అనునరించాడు గోపాల్‌,

ఇద్దరూ పద్చిని గదిలోకి వెళ్ళారు.

శుబుల్‌మోద నాలూైదు రకాల స్యీట్సూ-యాపిల్‌

“కూరోళ్చోండి, అజేమిటలా ఫొ _త్తవాళ్ళ లా నిలబడ్డారులో కుర్చీ జరిపి చనువుగా చూసింది పద్నిని.

గోపాల్‌ పద్నినిసి విన్న్మయంగా మూస్తూ = “నిజంగా ఇవ్యాళంతా కొత్తగా వుంది నాకు” తన అశ్చృర్యాన్నంతా బయట బెట్టాడు,

“కధా తేమిటి! మిరు వసానని ముందు చెవ్చాకుగా; అందుకని గాన్త బాగా మర్యాద చేద్దామని బుద్ధి పుట్టింది. అంచే.” నవ్వింది పద్నిని.

“ఆంతేకాదు, ఇంకా ఏదో కొ తవుంది”* గోపాల్‌

కళ ఎందుకు ? లీ నిన్సంకోచంగా మెరి సేశళ్ళతో పద్నినిని నఖశ్‌ఖ పర్యంతం. చూస్తూ నించున్నాడు.

పద్మిని ఎంత జాఇాలని వయర్నిసోన్నా ఆ కొత్తదనం. వెలడౌతోనేవుంది. ఫుల్‌వాయిల్‌ చీరమోాదనుంచి తెరలు "తెరలుగా వస్తోన్న మొగలి సువాననలు కొత్త! పొడుగాటి వాలుజడలో మెడలమిోాదికి (వేళ్లాడు తోన్న గులావీలమొోల ఫొ త్త! మాటిమాటికీ మొహంమీడికి వచ్చిపోతోన్న సిగ్గు తెరలు చాలా ఛాలా కొ త్త |

జారిపోతోన్న పెటళొంగుని ఎడంచేకి కిందనుంచి ముందుకు లీసుఫొంటూ సున్నితంగా నవ్వింది పద్నిని, ఆ నవ్వు క న్నెనునసుని కేటతేల్లం వేసోంది.

గో పాట్‌జలా చమూాస్తూం కు పద్మిని ఒళ్ళం తా పులక్‌దిం చింది. సిగ్గుతో మొవాంతిప్పి చూడలేక కేబుల్‌ దగ్గరికిపోయి నించుంది, సెట్లమిద మూతలుతీసి వేరుగా "పెడుచూ వారగా. చూసింది =

“మీరలా బుద్ద టేవుడిలా కూర్చోవటం కాదు

“ము ళేం ఇయ్యమంటారు క

“ర్చి పచజేదో చూణడండిల

“దీం భూడమంటారు శి

పద్మిని నవ్వింది _ “ఎందుకంత కోపం నామోద *+కాన్త అతిధి నత్యా-రఫలం దక్కని వ్యకూడ దా నాకు ఫి

““ సనం అతిధిని కాదుగా ? తిఫ్‌ నియమాలు ఇప్పకుండా రాలేదుగా ౪? గంటలూ _ నిముసాలూ కూడా శౌప్నీ మవీ వచ్చాను*”'

వగ కళ ఎందుకు ? పద్మిని వెనక్కితిరిగి. చూస్తూ. చిరుకోపంగా అంది =

“ఇంతకీ మార నేజీమిటికో

“స్పేనేవ్వి* ఆనటంలే చే!”

““వీమి అనద్ద నే నచెప్పేది. బుద్దిగా కూర్చుని ఇెప్పినట్టు వేనండి, యాూవిల్స్‌ కోసియిసూ వుంటాను, తినండి.”

“సారి పద్మినీః; ఇదంతా నాశేం యిష్టంలేదు.”

పద్నిని నంశయంగా చూసింది.

“ఆఅవ్రను, మీత్‌ కాస్పేపు మాట్లాడి -రిశార్లులేమైనా చిని వెళ్లామని వచ్చాను, మీరిలా పార్టీలా డిన్నర్లూ చేస్తానం కు అసలు జేనిక్క_డికి రా శేను.”' న్పష్టంగా అయిష్టం వెల్లడిస్తూ అన్నాడు గోవాల్‌ ,

పద్మిని తలదించి యావిల్‌ ముక్కలు కోసూ అంది - *ఆ-వటం రాకపోవటం మీయిష్టం. అంలేగాని నాపనిని శెమర్శించేహక్కు- మా శేం లేదు?

న్చిి మ్మే కాసీం*

66 ఖ్టా+దేంత్ర మో నూటపడాల్సిందేముంది?”" తల ఎ త్రి చిరునవ్వు నవ్వుతూ మూసింది పద్నిసి.

“కలై క్ర ఎన్నోసార్లు వస్తే వుత్త ట్రీ యిచ్చి పంపాను, ఉన్వాళ అవకాశం కుదిరింది, నాసర దాకొద్దీ వదో చేశాను, ఇందులో వముంది.ో

“కావచ్చు కానీ, **

జ్ర, ఈ కాసీలు ఎన్నిసా ర్తండీ*" పది (ని అను నయంగా చూసూ లఅండడుగులు దగ్గిరికి వె న్‌ నిలబడింది. మొగిలి

క్‌ ఎందుకు[[? ప్రే సువాసన మరి వుక్కి.రిబిక్కిరి భేసింది గోపాల ని,

“బనవనరంగా మూరు కంగారుపడి నన్ను కంగారు పెళ్పస్తున్నారు. నా నరదా అంతా మీరిలా పాడు చెయ్యటం బావుందా!” (పాభధేయతగా చూసోన్న పద్నిని మొహంలోకి ఖైర్యంగా చూసూ నించున్నాడు నోపార్‌,

పద్నిని నవ్వుతూ ఆంది _ “*మీకోనం నేనో ఎంగేజ్‌ మింట్‌ (డ్రాప్‌ చేసుకున్నాను”

“ధాంక్స్‌!” చిలివిగా చూశాడు గోపాల్‌,

కకట్ష త్త ధాంక్స్‌ నాకేం అక్క 'ర్లా”

6కు గ్ర లో

పద్నిని మాట్లాడ లేదు,

“మోకు నే నివ్వగలి గేబేంవుందికో గుచ్చిగుచ్చి చూస్తూ ఆడిగాడు గోపాల్‌,

పద్నిని సుతారంగా నవ్వుతూ _ “ఒకనునివీ మఠోమనిమీకీ యివ్వగలి గోది వమిోలేదాళ” అంది,

“ఒకమనిపి. ప్రతీ మనిషికీ యివ్వగలిగోది ఏమీవుండదు. ఓకే మనివి.!ి యివ్యగ లి7గది ఇాలా వుంటుంది _ మీకోనం జీను కూడా ఎన్నిపనులు మానుకుని వచ్చానో లేలుసాఃి

పద్చిని చిరుకోపం నటించింది _ “బాాపనులన్నీ వొడు వేసుకుని నాకోనం రమ్మానలే బేః”

*ఉఏందుకనశేదూ? రాతి కలలో కన్పించి పీలిచార"జీ "నింత పనిగ ట్రుకు వచ్చాను” నిన్పంకోచంగా పద్నిని మొహం లోకి చూఫాడు గోపాల్‌,

02 కొళ ఎందుకు?

పద్మిని చురుకుచూపులు చూస్తూ _ జీనేం మీకలలోకి రాలేదు. హోయిగా నాపరుపుమీద పడుకుని నిదపోయానులి

కళ ర్చ? ఒ త్తిపల్కాా్ళడు గో పాల్‌ _ *ీఎంత చశయిగా టి

“మెమరిచేంత పశ యుగా$

“అబద్ధం: రాతి మీరనలు నిద్రపో లేదు,”

“జోస్యం “తెలుసా మీకు

“జాత కాల్లోది కాదు మనసుల్లోది తెలుసు

“ఎవరి మననుల్లోది?ో అనాలనిపించింది. అన లేక పోయింది పద్నిని = (పన క్తి మాకుస్తూ = 'పేబుల్‌ దగ్గిరికి నడుస్తూ. ఆస్యశే! మ్పిక్రిలా కబురతో కాలం దొ లిసా రా

ట్‌ి అతిధృం స్నికరించమంటాకు, అంచేగాణి

“ట్రం తే కాదు _ ఆనలు అజీ నేనుకోోేదిలొ

“తినటానికి పెట్టటం ఒక్క- 1ునా ఆతిధ్యం?”

“బ్రా ఏమిటో

*ఆల్సెధి వీది అడిగినా సంతోవ9గా యివ్వాలి, అజ్‌ మన సాంపదాయం.”

పద్నిని నవ్వింది-“మిాకు సొంచడాయాలన్నీ కులంగా తెలుననుకుంటానులొ

“మ్వూర్లోసం తెలుసుకున్నాను. అలిధిన త్కా-ర ఫలం పొందాలని మీకు చాలా ఆపే్యగావుందెగా!

పద్మిని సిగ్గుపడి మాట్లాడ లేకపోయింది.

కళ -ద్రే | మిమ్మల్ని ఇంకా విసిగంచను*ి అంటూ గోపాల్‌ యావిల్‌ముక్క-ల ప్రేటు తీసుకున్నాడు.

కళ ఎందుకు? ర్‌

“శీనోమాట అడగనా'" పద్నివి [గామఫోన్‌ పెడుతూ ఆడ్‌గింది

““స్పీత్ర ఆడగటానికి నా అనువుతి ఎందుకూ!

“మీపనులన్న్ని పొాడుచేసుకుని యిక హ్రైడీ శందుకొచ్చి

“ముఖ్లా మొదటి కొస్తాళేం ? చెప్పానో” కల వచ్చిందని!”

కళ ఆ్ర్కా శ్యాలాడటం కూ+డా మన సొాం్యవభాయ మేనాశ*ి

“అలి సమ్మక పో తే నేనేంచెయ్యను? నాప మాత్రం తెల "తెలవారుతోండగా చక్కటి కలవచ్చింది. చెప్పముంటారాఖి

“వద్దు లెండీ .”

“వ్‌! ఏంచెయ్యగలను? పాపం మిరు వింటాలేమో పస్టామనుకున్నాను. నేను పడుకుని హోయిగానిద్రవోతున్నానూ_ స్తే అమ్మాయి నాదగ్గిరికి వచ్చిందీ _ అసి కలంతా చెప్పామను కున్నాను.”

“గడుసుదనం మోసాత్తులావుంది. మోరు నిద్రపోతోం ళు అవమ్మాయి వచ్చిననంగతి మోాశెలా తెలిసిందిళొ

“అయితే మానెయ్యండి, లాయర్‌లా అడిగితే అశలు “జీను చెప్పనే చెప్పను

• శేదులెండి, ఇంక అలా అడగను

క్ట్పదిగా వీంటారా +

ఉ్వ్వు పీశబుదిగా వింటాను”

కళ "ద్ర! అయేకే...అప్పుడేమో!... ఎప్పుడూ

“మారేమోా గాఢంగా నిద్రపోతున్నారూం” పద్మిని

య! కళ ఎందుకు ఇ కళుమూసుకుని అభినయిస్తూ చెప్పింది.“ ఆంతలో ర్సీ అమ్మాయి మీదగ్గిరికి వచ్చింది.ో

“ఆం అంటే- ఆ అమ్మామి చాలా అందంగాఫ్రందితో

ఏంత ఆందంగా+*

“రాలా అందంగా _ అచ్చం మీలాగాలొ

“జీజీం అంత అందంగా లేనుి

“నా అఖిపాయం కాదనటానికి మీరవరు?£ి”

నవ్వింది పద్నిని_ సే 1! చెప్పండి.”

“అప్పుడేమో ఆ అందగత్తె ఘు ఘల్లు కుంటూ నాట్యంచేయటం (పారంభించింది.

శములయమారుతముచే మది గులుమనెరా | కరుణింప యది మంచి నమయమురసామీః కి

ణా అంటా నాచుట్టూ లిదిగింది,

పద్నిని వస్తోన్న నవ్వు ఆపుకొంటూ అన క్షగా వింటూ. నిలబడింది.

“ఆవ ఆశ ఆఅలిసిపోయిం చా ఆందగ లం అప్పుడేంచేసిందో “తెలుసా

కష్ట చేసింద బచ్చా శి

“* జహించండి చూద్దాంయో

56 బ్రర్ట్రిగ్ని 'వెళ్ళిళోయింది క దదా?”

ఈరింగ్ర పిచ్చి చేంకాదు.)

“మేం చేసింది!” _కళ్ళు విశాలంచేసుకని నంభమంగా అడిగింది పదిన.

గోపాల్‌ చిరునవ్వుత పద్మినిని చూస్తూ మృదువుగా

కశ ఎందుకు ? లీ అన్నాడు- “ఛాలాత్ర ద్దగా వినాలి. అలా భఘల్లుఘల్లున అడు: గులు వేస్తూ వచ్చి నా పక్కమిద కూర్చుంది. నాముహం మీదికి ఒంగి.చూసి,. చూసీ చటుక్కుని ముద్దు పె క్తేసుకొంది. తృళ్ళివ కింది పద్నిని; అరిచేతులు శెండూ చెంపలకి కప్పుకుని బెదిరిన అేడిలా చూస్తూ కంపిస్తోన్న కంఠంతో అంది- “మీరు చెప్పింది కలనంగతికాదు. అదంతా మోవూపహాం” గోపాల్‌ ఒక్కలఅడుగు సన్నిహితంగావచ్చి నిలబడి అన్నాడు -“నావ్రూవా మాకు హాగా అర్ధమాత్‌ ౦దా?? పద్నిని కళ్లుదించుకుని మందస్వరంతో అంది*నాగురించి మి రెందు కలా వూహిస్తున్నారు ” “మనస్సులో వూహించుకునే స్వేచ్చ (ప్రకివ్య క్రికీవుందినో ఆ-ద్షాంన్స్‌, * ౬8 పద్నిని కల్లెత్సి చరూస్తూ అడిగింది _ “నాగురించి యిష్టమెనట్టూ వూహించుకునే అవసరం మి 'ేం వుంది1)9 *వాలావ్రంది పద్మినీ! నావావహాలతో నేను నంతో వీస్రోన్నంతమా.తాన మీశేం [దోహూం జరగటంలేదు, మీరు వినటానికి సిద్ధపడ్డారు కాబనశ్ల ఆ వూవా అయనా మీకు వాప్పగలిగానుల ఎప్పుడో రి కార్తు అయిపోయి వీన్న్ను గీసుకుంటోం చే "₹ండు అడుగులు వేసి (గామఫోను ఆఫ్‌ చేసి _ పద్మని బరువుగా నిట్టూర్చింది. “థోపం వచ్చిందా పద్మినీ!” 'మొపహాం కేసీ మూస్తూ దీనంగా ఆడిగాడు నోపాల్‌, ఆర్టోపర ఎందుకూ?” బరువుగా కళ్ళె త్త్‌ంది పద్నిని,

భరీ కళ ఎందుకు ₹ కళ ట్వి గ్ర నావూవాల్లోక రావటం మానరుగాటి అన్నాడు నవ్వింది పద్నిసి- “" అది నానశంలో లే బే?

“మాగురించి వ్రాహించకుండా వుండటంకూడానా వశంలో 'లశేదని మోకు తెలీదా?"”

“4ఎన్ని వెప్పినాసలే 1 నేనేం అమానుషంగా మాతం 1'ప్రవ_ర్రించటం లేదు, నా మనన్చరసి నాకవుంది, అందులో ఒశే ప్త పద్మం విరిసింది, దాన్ని "నేను పదిలంగా దాచుకుంటాను

ఉృస్గాల్‌ ప్రజల్ర్‌. [00 పద్నిని చలించిపోయింది,

గోపాల్‌ ఆ్యపయత్న౦గా పద్నిని చేతిని పతిలోశి తీసుకున్నాడు, .

ఆతని పోడుగాటి వేళ్ళ న్పర్శ మధురమై-_కధురతర మె. అల్లకల్లోలమాతోన్న పద్మివి హృదయాన్ని వులకరింప్రలతో సింపి వేసింప, అపసిజేతిని గట్టిగా పట్టుకొంటూ కళ్ళలోకి మూగగా కకూడబోయింది.,

ఇోపాల్‌ ఆవేశంగా పది (సని చేతులనముధ్న బంధి౨చుకుని గాఢంగా వృాదయానికి హత్తుకున్నాడు, వివశతతో పద్నినికి కన్నీళ్లు పొ"ర్రివా రి వచ్చాయి, అవీ ము త్యాలకోవలా చెక్కిళ్ళ మూదనుంచి జారాయి,

ఏందుకు? ఎందుకు పద్నిసీ? కంగారు పడ్డాడు గోపాల్‌,

పద్నిని నో రువ్‌ప్పీ వీమో మాట్లాడ లేకపోయింది, ఎంతో సీపు గోపాల్‌ చేశులుపట్టుకుని అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ - వృాదయపులోతులు "నముకుతూ తన్నయావస్థలోవుండివోయింది.

“ను వ్వేమైనా బాధపడుతున్నా వా పద్మినీ”

జశళ ఎందుకు లొ

“బేదుు లేదు ఎన్నో మాటలతో తన నంశోవం వ్య_క్షం చెయ్యాలని (ప్రయత్నించింది. నశంకాలేదు. గోపాల్‌ శాహతో జీ ఆఅనందాస్ధ అ య్యే పద్నిసి అంతరంగం = ఆతని: వనర్సరసిలోని తన రూపాన్ని వూహించుకుని - ఆ రూసం అతవి కంటివాపలలో (పతివింటంచటం చరాసి తన్మయత్వంతో “మూగ దై నోయింది,

౭ ఖ్‌ స్ట

“గోపాల్‌ వచ్చాడా 1” భోజనాలదగ్గిర అడిగింది "మోహీసి పద్శినిని,

“వచ్చాడు. తడనాటు అణుచుళొోంటూ వాలా పొడిగా కు ప్తంగా అంది పద్నిని.

కసం మాట్లాడాడు?”

ఉప్పీచ్వుంది * చూమూబేగి తలదించుకుని అన్నం క లుఫ్రళోంటూ ముభావంగా వుండిపోయింది, తాతయ్యహాడా కావటంతో (పన క మారింది. రోజులా పద్భెవి పు త్పౌాహంగా అరం కగా మాట్లాడ లేశ వోయింది,.

గబగశా భోజనం ముగించి ఒక్కతీ మకీ వెళ్ళ శ్చాాల్మా సేల్ర నించుంది చీఠశటిలో గేటుశేసి చూస్తూ,

శతణ శ్రణం అంచు లేని ఆతృతతో చూస్తోంశు వోరరి కోజులు ఎలాగడిచి పోయూయోకూడా అర్హంకా లేదు.

మళ్లా గోపాల్‌ వస్తాడని పద్నిని నిరీక్షి సో నేవుంది, వారంరోజులై ఒక్కసాకకూడా రాలేదు, కనీనం ఫోన్‌ కూడా, పెయ్య లేదు.

ఆరోజు పద్మినికి మరీ విసుగ్గావుంది. వెర్రిగాపుంది.

ల్‌

[రే కళ ఎందుకు? నోపాల్‌ ని భూడాలి. గోపాల తో మాట్లాడాలి = ఇక తను జాప్యంచెయ్యలేదు. గబగబా క్రిందికి వెళ్లింది. ఫోన్‌ తీసి గోపాల్‌ కోనం అడిగింది

6నాలుగురోజులనుంచీ శెలవు," ఆఫీసునుంచి జవాబు, వంచెయ్యాలో కాస్సేపు తోచలేదు. అలోచిస్తూ మెస్లెక్కింది. తిన్నగా చెల్లెలుగ దెలోకీ వెల్లింది _- “మోహినీ!” కొంచెం, సంకోచంగా నీ విలిచింది - “గోపాల్‌ అడెన్‌ సీదగ్గిర వుండాలి: కదూ?” వదో రాసుకుంటోన్న మోహిని తలెత్తి అంది

నోట్‌ బుక్కు లో వున్నట్టుంది, ఎందుకూ?” '

“వీం లేదు మొన్ననోఫుస్తశం గురించి చెప్పాను. మర్చిపోయాజేమో! ఓ కార్డు రాద్దామని _ ” వమంత (ప్రళ్వేకత లేనట్టు అంటూ _ డెన్క్‌్‌తోంచి నోటొబుక్కుతీసి అ(డైెన్‌లు తిరగ వేస్తూ నించుంది. మోహిని ఆశ్చర్యంగాచూసి మళ్లా రాతలో మునిగిపోయింది, పద్నిని అ్యడెస్‌ రాసుకుని గడిలోంచి వెళ్ళిపోయింది,

సాయంత్రం పద్నిని (జెన్‌ చేసుకుని బయబ్లైరు తోంటే. మోహిని వూరుకోలేక అడిగింది _

“ఎక్కడికో అడగవచ్చునా ౯

“వందనా వాళ్ళింటికి, ఓసారి రమ్మని ఫాన్‌ చేసింది.”

మోహిని మాట్లాడకుండా చూస్తూ నించుంది.

ఖః వః షః

నన్నటి నందులోంది నడిచి వెళ్ళి పొత పెంకుటింటి వనారాముందు నిలబడి రెండునిముషపాలు నసంశయించింది వద్మిసి, అపయత్నంగా నే (కేళ్ళతో తలుపులమిాద మృదువుగా కొట్టింది

కళ ఎందుకు ? గ్‌

సీ నిముషం ఆలశ్యంగా తెుచుకున్నాయి తలుష్పలు. (వత్వశ్ష మైన గోపాల్‌ని చూస్తూ సంత్‌ షంగానూ విన్నయంగానూ వుండిపోయింది పద్నిని, తలుపుకొట్టిన పద్నినిని చూసి [మౌోాన్పడి నిలబడిపోయాడు గోపాల్‌,

గోపాల్‌ని చూసిన తృ వ్రితో వెంటనే లేకకుని గడప డాటి లోపలికి వెళ్ళింది పది గ్రని నేనిప్పుడు అక్ష రాలా అకిధిని, తెలుసా ఇేీనా ఇ౧ంటేకీ వచ్చిన వాళ్ళ! చెళయ్య్యూల్పన మ ర్యాదళో అంది జేలికగా నవ్హుతూ = తలుపులు రెండూ మూసి గడియ పెట్టింది.

“పద్నినీ | ఇక్కాడీ శ్రిబ్రా వచ్చావు ర్‌ జారిపోతున్న తుండు భుజాలచుట్లూ క ప్పుకొంటూ ఆశ్చర్యంగా ఆగి గౌడు గోపాల్‌,

6 ఏగ్రాగ్రావటం ప్‌మిటి? సిశ్షేపంలా రెండు బస్సుల. మారి _ నాలుగుపుర్తాంగులు నడిచి _ ఇంటి నెంబర్లన్నీ చదువు) హొోంటూ = దర్లాగా వచ్చాను”

“ం్రాంలా చిరాకుపడి వుంటావు.

క ్రప్పుడ్తు కౌదుగానీ ఇప్పుడు నిజంగా నే చికాకు వేసోంది మిరు వీలవకపోయినా జీను వచ్చానని నంతోషించకపోగా ఎందుకీ సట్టూర్పులూ*” చిరుకోపంతో మొహం చిట్రించు ఫొంది పద్నిని,

“అదికాదు, ఇల్లు 'జెలుసుకోవటాని కేంయాతన ప్లేమ క దవా?

ఉప్పడ్తి జే పడ్డాను. ఇంట్లోకూర్చుని ఎదుగు తెన్నులు చూస్తూ అనుభవించే యాతనక్ష న్నా ఎక్కు. వేంకాడు యిది”

కేతిఖీ కశ ఎందుకు ?

“సార్ధం ఎదురు చూ వావా?

కన్నుల్లోకి చొచ్చుకుపోతోన్న గోపాల్‌ భూప్తులు తక్చించుకొంటూ _ అంది * *మీరు చాలా చిక్క పోయినట్లు ర్‌ న్న్‌స్తున్నా 701

గోపాల్‌ వా_స్తావలోక్‌ వచ్చాడు. గదిలోవున్న ఒకకుర్చీ దగ్గిరి! జరుపుతూ అభిమానంగా అన్నాడు=

“రరారో్నో పద్నినీ !' నిలబడే వున్నావు

“విరారలా వున్నా₹ముంకు వెపష్పకుండా ఈ మర్యాద శేమిటి 1” "

“వ్పం కేదులే, నాలుగు రోజులు జ్వరం వచ్చిందిం నిమట్ను౧చీ, న క క

“తనవోయిందా!”

“తగ్గింది, కొంచెం సీరకంగావృంది**

“అన్నం తిన్నారా రం

“2న్నాను."

ఉకల్చ్కా+ ఇట్టీ వండుకున్నా రా!”

“* లేదు లే, ఇవ్యాల్సికీ హోటల్‌ నుంచి తేప్పించుకున్నానుల"

“హోటల్‌ మెతుకులతోనా సధ్యం ౪ వద్నిని బాధగా ఆఅండి- “జ్వరంతో ఈగదిలో వడుకునివున్నా రా |”

కక్ష్య క్లీం (వశ్న? నాగదితో "జీను వున్నాను=”"

“ఎవ్వరూ బేకుండా జ్యరంతో ఇంత ఒంటపిగా,**""

“ఎవ్యరూ లేశపోవటం ఏమిటి?” నోపాల్‌ కిటికీ దగ్గరికి వెళ్ళి నుంచున్నాడు, కిశ్రరీకీ అవతెల ఇవాలా దగిరగా చెట్‌ క్వేన్‌ ముక బ్రాలున్నాయి, ఆపలన్నీ రెమ్మల తోనపహాో

కళ ఎందుకు ? కే | కిటికీ వూచలలోంచి దూరివచ్చాయి గదిలోకి,

గోపాల్‌ నైటక్వీన్‌ రెమ్మలు చేతులతో పట్టుకొంటూ _ “ఈ ఆకులు నన్నెప్పుడూ పల్కరిసో నేవుంటాయి. సాయం[త౦ం అయ్యేసరికి కిటిరీనిండా గుత్తులు గుత్తులుగా ఫువ్వులు పూనాయి. ఈగదిటో రాశ్రుళ్లు పడుకుంశు ఎంత హాయిగా. వుంటుంనో 'బేలటుసాగో

“ాస్రంది, జ్యరం తోపాటు కవిత్యంకూడా వచ్చిందా![ో

లబ్ధ విత్వంకాదు, చెట్లన్నా - మొక్కలన్నా నాకు చాలా యిష్షం, పచ్చటి ఆకుల్ని చూస్తూవుంశు ఎంతోమంది అఆప్పల్ని చూసిన శు వుంటుంది.ో

ళు

పద్నిసికి నిజంగా కోపం వచ్చింది- “నేను ఆకుగుతోంది మోిచెటమాటా చేమలమాటా కాదు. సాయంగా ఎవరూ లేకుండా జ్వరంతో ఎలా వున్నా రూ! ఆని

నోపాల్‌ నిరాశగా న వ్యాడు బా “జ్వరంతో ఏమిటి? జబ్బుతో ఏమిటి! ఎవరూ లేనివాళ్ళి! ఎవరొస్తార”

ఎంతో జూలి-వేసింది పద్నినికి ఆర్జ్రతగా అంది-” ఎవ్వరూ లేరా మీకు?”

“క్ర చెల్లెలు మాతం ఫుంది.ొ

“ఆఅవిడశే వైర్‌ చెయ్యి లేక పోయా రా?”

“అబ్బే! ఎక్కడో నాలుగ వందల మై క దూరంలో ప్లెటూళ్ళొ వుంది. ెల్మిగాంపేరు వింశేనే కంగారుపడి వడ్చే స్తుంది.”

“పోనీ కనీళం జీనెనా గు రురాలేదా

పద్మిని మాటల్లో నిష్టూరం ధ్వనించింది, గోపాల్‌

శీ౮లి కళ ఎందుకు ? ఆశ్చర్యపడ్డాడు- “నేను జ్వరపడ్డానని థెలిస్తే నువ్వు ఇక్కడికి న చ్చేదానివా కలో ఓ వ్లోనీ మిమ్ముల్ని మాయింటికి తీసుకె ఖే దాన్ని గా శా హాయిగా మౌాయింట్లో అన్నీ చరాసేదాన్నిగాలో “జంత మూట అన్నావు పద్మినీ |! చాలు నాష,” ఈబ్తుద్రేచ్సిట్రి ౩ ఆ నూ[తం నేను చెయ్యనస్‌ నంశ యురివారా "' ఈ ఆద్రి కాను” “వురి? అసలు జీను గు ్తే కా లేదుకదూ? “మంచ్చి (పశ్నే 1" “నిజం చెప్పరాదూ ? ఎందుకా దాపరికం ?” “పద్నినీ!” గోపాల్‌ పద్నినికి దగ్గి రగా నిలబడ్డాడు. “నిజం చెప్పమంటావా!” లాను చెప్పక పోయినా నాకు తెలుసు. ఉ*వీం తెలుసు ఓ ఆవోజ్ఞు త్ర ర్వాత మళ్లా నేను గుర్తురాలేదు మీకు. “పిచ్చిదానివి!” “నిజంగా నన్ను విచ్చి దాన్ని చేసింది మూరు “పద్నినీ[! మృదువుగా పదిని చేతిని పటుకున్వా డు _ “నిజం వినక డ్‌. నామీట్‌ తక ంతఫఃపం? ఆకలు సగర! తోనే యింతజ్యరం వెచ్చుకున్నాను.” ఆశ్చర్యంగా నవ్వింది పద్నిని, “నమ్మవాః॥ వద్నిని కళ్ళలోకి గుచ్చిగుచ్చి మూ వొడు, ఈ ట్ర ప్రక్‌ల్లు మీ ుుంటినుంచి వచ్చాక విచ్చివాడిలాఅయివో యాను,

శళ ఎందుకు 1 [కీ అన్నం నయించలేదు. ఒక్క. నిమిషంకూడా నిద్రపట్టలేదు. వక్షణానికాక్షణ మే నీదగ్గరికి పరిగెత్తుకు రావాలనివించింది ఆపరి స్థితిలో నువ్వు కన్చిస్తీ ఎంత పశువు నెవో తానో నాకే తెలీదు. సాశరీరం మనస్పూకూడా పూ ర్రిగా నావశంలో లేవు. జొగా “రకాలతో వుపవాసాలతో ఆండురోజులు దుర్భరంగా గడిపాను మూడోరోజుకి చాలా కొంపరేచర్‌ వచ్చింది, నాలుగురోజులు వుందాజ్వరం, ఇవ్వాళ కొంచెం ఫాంతం౦గాన్సంది. ఇప్పుడు -దెస్పు నేను నిన్ను మర్చిపోయానుకదూ?”

పద్మిని సిగ్గుతో తలదించుకుని నించుంది క ళ్ళాదుట బంగారు బొమ్మాలా నిలుచున్న సద్నినిని... శతణ మొకయుగంచేసి "బాధించిన వూహాసుందరిని చూస్తూ. పూరిగా సవానం కోల్రోయాడు గోపాల్‌. నిన్సంకోచంగా పద్నినిని దగ్గిరికి తీను శకుని చేతులలో ఇముడ్చుకున్నా డు,

నల్లగా నగ్నంగాపున్న సోపాల్‌ గుండెలకు వాత్తుకు వోయింది పద్నిని, కంపినోన్న పెదవులమిాద కాలేపెదవులతో ఆ వేశపూరితంగా ముద్దుపెట్టుకున్నా డు, వివశత్యంతో గోపాల్‌ వేకులతోంచిజారి పాదాలమిోద మోకరిల్లింది పద్నిని,

స్స్‌ చెంత దయ పద్నినీ!” వెచ్చగా నటూా రాడు గోపాల్‌.

“నీ దంభుకోనమే జేను వెదుక్కుంటూ వచ్చాను గోపాల్‌, కంపించే కంఠన్వరంతో మత్తుగా మాట్లాడింది చద్నిని, క్‌

6 “పజ్రాా 1" సంభ్రమ్‌ంగా మూసింది పద్మిని

[4 కళ ఎందుకు ౫ పద్నిని జుత్తు సవరిస్తూ. “నిన్ను నేనేం (భమ పెట్టటం లేదుకదూ 1 “భమా క! “అవును. నేను తొందరపడటం లేదుళకదూ గోపాల్‌ నంళయం అర్థమైంది పద్మినికి. త-జీకంగా ఆతని కన్నులోకి వూసింది. “లేదు గోపాల్‌! మనం యుగ యుగాలుగా నన్నిహితులం అనివీస్తుంది, జలా నీకన్ను ల్లోకి చూసోం శే నీహృదయమం ఆతా కన్పిసోంది. అంతులేని నీ ఆను రాగం అ వకాతోంది.” అతవి ఇెండు చేతులూ చెక్కి-ళ్ళకి అను ముకొంటూా తన్మయత్వంతో అంద్‌ పద్నిని- కక ఎను నువ్వు వెళ్ళిపోయిన తణంనుంచీ నుళ్మ్ళా ఇప్పు నిన్ను కళ్ళారా చూసేనరకూ నాకు ఆశాంతితళో వుజిపో బుఐది. నువ్వు తప్పకుండా వసావని (పత్సీణం ఎదురుచూసూ కూర్చున్నాను. నీలా నేనూ - తిండిమూనే స్తే మా రాజమ్ము గొడప చేస్తుంది. నూమోహిని యశ్షపశ్నలు వేస్తుంది. అదంతా భరించలేక హోయిగా తిని రిరుగుతోన్నట్లు నటిస్తూ ఎడారిలోవున్నట్టు గడిపాను. జ్వరం రాలేదు. అంబేఎి “అదృష్షవంతు కాలివి, తిర్నా తినకపోయినా. అడిగే వాళ్లూ = చాధప డేవాళ్లూ నాకెవరున్నా రు?” పద్నిని అను రాగ పూరితంగా చూస్తూ అంది _ “శీను లేనాలొ గోపాల్‌ నిర్లిప్తంగా చూశాడు _ “నమ్మమంటావా?౫” “నీకు పమాణాలమీద నమ్మకంవుండా ?” ““వమని [పమాణం చేసావు!”

కళ ఎందుకు కే0డ్స్‌

తష్టర్సున్సి చెయ్యమంటావు!”

“వద్దు పద్మాః వద్ధు సీమాటనుమించి నాశేపమాణాల మీదా నమ్మశంలేదుళి

కన్చిజంగా నా!”

“నిజం. నువ్వు నాకు అర్హమయ్యావు” గోపాల్‌ వృాద యంలో ఆనందం చిందులు తొక్కీ_0ది.

హఠాత్తుగా మాటలు మర్పిపోయినటు మూగవాశ్హ ఉా7ా నించున్నా రిద్రరూ,

నై ట్‌్వీన్‌ రొమ్ములు గాలికి కదులుతోం'పే గదిలో “వెలుగునీడలు దోబూచులాడుకొంటున్నా యి, పది ని ఒక్క నారి గది సాలుగు వేపులా చూసింది, కిటికీదగ్గిర తెల్లటిపక్కా. - చిన్న చేబులూ, పర్పీ, అభఖైరా దగ్గిర కిరోసిన్‌ స్టై _ తెల్లటి గిన్నెలూ - అక్కడకూడా ఫు న్తకాలూ - కాయితాలూ-. అన్నీ పరిశుభంగా కన్పించాయి.

పద్మిని గోడనానుళకుని చాపమీద కూర్చుంది. గోపాల్‌ అటూ ఇటూ చూసి అల్మైరాలోంచి గాజుగ్గాసుతీసి కుజూలో నుంచి నిండుగా న్‌ళ్ళు పట్టి లేచ్చి పద్మినిముందు పెట్టాడు.

కళల జకుకూ

“ఎలిధి రత్కారం”

“ఉత్త నీళ్ళతో నాలో

“ోత్తత్ర న్‌ళ్ళా 9? నా-వీనుంతా రంగరించి యిచ్చాను”

పద్నిని నవ్వింది. “నభ ల్తివంకాయకూరలో పలపంతా కూరి పెట్టిన ట్లా 9_వదీ? నీళ్ళలో ఎక్కడా స్‌ పేమ. కన్పించ ేంో”

శ06 కళ ఏందుకు *

“అలా శన్పించకు. తాగు తెలుస్తుంది గోపాల్‌ గ్లాసు ఉత్తి పద్నిని పెదవులకు అందించాడు, గోపాల్‌ ని శ్రీంటచూస్తూ సుతారంగా పెదవులు ఆన్సి నీళ్ళు తాగింది పద్నిని. సగం 'తాగసిచ్చి గ్లాసు లాక్కుని మిగతా నీళ్ళు గడగడా తను తాగేసి గ్లాసు కింద పెట్టాడు గోపాల్‌ - “అబ్బః అమృతంలా వున్నాయి కదూ $

“వీమో |! నేనెస్పుడూ అన్నుతం తాగ లేదు %”

“పహూపం'"” సానుభూ? "శ తించాడు, గ ర్యంగాదూన్తూఎ-

• జీన్సు శ్రాగానులో

“అమృత మే 1" కళ్ళు విశాలం చేస్తూ విస్మయం ప్రక శీీీంచింది పగ్నిని.

“ఇ శ్ర అమృతమా '" చిలిపిగా చదాశాడుం “పేయసి అఫ రానృుతం తాగాను.”

సిస్దతో మొగ్గలా ముడుచుకుని మో కాళ్ళమీద గడ్డం ఉన్ని వార గామాస్తూ కూర్చుంది పద్నిని.

“పద్మా [99

వ్రీబ్పిట్రి 199 క్ష ళ్ళతో (పశ్న్‌ంచింది,

“నువ్విలా కదలకుండా కూర్చుంటావా ? జీనో బొమ్మా తీసాను 09

ఆశ్చర్యంతో తల ఎ_త్రింది పద్నిని-”నీజం ఇ

కక రాత్రంతా నీబొమ్మ గియ్యాాల నే అలోచిస్తూ పడ కున్నాను

గాలికి ఎగిరి సేబుల్‌ మీదినుంచి ఓ కాయితం కిందవడింది. పద్మిని తీసీ చరాసింది. పద్మం ఘ్‌వికి వాలబోతోన్న తుమ్మెద

కళ ఎందుకు 1 101 చిత్రం రంగులతో చూడటానికి ముచ్చటగావుంది.

“క్షు బొవ్ము ను వ్వేవేశావా 1” ఆశ్చర్యంగా అడిగింది. పద్మిని,

“నిదవట్టక వీవితోచళ రాతి కాస్సేపు కూర్చుని వేశాను. వాగారాలేదుం విసుగుతో మళ్ళా పడుకున్నాను.”

“గాశా రాకపోవటం ఏమి? ఛాలా బావుంది” గోపాల్‌ లేచి అల రాలోంచి లెదర్‌ శేన్‌ బయటికి తీవాడు-- “ఇని చరాడు పద్మా! సీక్తు నచ్చుతాయేమో!”

రెమ్మకు ఆంటి పెట్టుకుని గాలిలో సుతారంగా వగు తోంద్కి ఎర్రగులాబీ !

“ఇ మేరా కొనుక్కుని హాయిగా ఫొటోలుతీసుకోరాదూ? కష్టపడి బొమ్మాలు గీసుకోవటం ఎందుకూ* అని ఓసారి నువ్వడి గావు గుర్తుందా! ఖరీదైన రంగులుకూడా కొనుక్కోలేని నేను మేరా కొనుక్కోగలనా ౪ అద్‌ కాళ జీను బొమ్మలు గీ్‌సు కోవటానికి కారణం మాతం అదికాదు _.. కొమ్మకు ఒక్‌ నారింజ ఆకు వుంది. డాన్ని తీసిన ఫొటో చూడు. దాన్నిచూసి "వేసిన చిత్రం చూకు. లేతపసుపూ-ఆకుప చ్చా-నీలిరంగులతో తీర్చిదిద్దిన చితంలో జీవం తొణికికలాడు తూవ్రుంటుంది. కొమ్ము నుంచి ఒక ఆకు తుంచి కాయితంమీద పడ వేసినటు వ్రుంటుంది. ఎన్ని రంగులతో ఫొటోతీసినా ఆలా వుంటుందా న

అంటజేకాదు, ఫొటో చెట్లనీ 'చీమల్ని _ వస్తువుల్నీ అన్నిటినీ యధాతధంగా చూపించగలదు, అంటే. నాటిలో వున్న భావాన్ని వ్య కీకరించగలదా?”

పదాని నందేహంగా చూసించి _.*ఈ చితంలో మీకు

108 కళ ఎందుకు * చూవీంచిన భావం ఏమిటి,”

గోపాల్‌ చిరునవ్వు నవ్వాడు- “ఆది నేనే చెప్పుకోనాకొ

“కురి నాలా క ళాదృష్టి లేనివాళ్ళ! చెప్పక తప్పదుపో

“క చిత్రంలో గులాబీతో నీశేం క న్చీసున్నాయి.”

“రెండు వేపులా రెండు ముకు”

భ్వల్రాంల్స్‌క్తి ము ళ్ళందుకుంటాయని నీవు 'ట్రైశ్యం ఫీ

ఉవీమో ! నాకు లేలీదులొ స్త

“కొంచెం వూహించ రాదూ ?”

“ ఈముళ్ళ నింత వాడిగా ఇంత పొడవుగా బహుశా నులాబీకీ కాపలా పెట్టి వుంటావు *”"

“నరిగ్లా అంటౌిర శణకోన మే గులాబీ ముళ్ళు వుంటో యమోనసి నే ననుకున్నా ను.”

ఈఎసగినుంచి రక్షణ 1

“పువ్వుని పొడు చెయ్యాలనీ. "తెంఛా లనీ (పయశళ్నించే వాళ్ళనుంచి.”

“6 ఆయు వే మిగతా పువ్వుల కీరక్షణ ఎందుకు లేదు 1%

“నరిగ్గా నేను తర్కి ౦చుకున్న ళ్లు నువ్వు అడిగావు, ఆఅయిగో గులాబీ చాలా సున్నిత మెనదిక దా? అందు కే సలాబీకి ముళ్ళు వుంటాయేమోనని అప్పటికి నరిపెట్టుకుని ఆభావం వెల్లడి అయ్యెట్లుగా- చిత్రం గీశాను. (పకృతి రహస్యాలు అర్ధం శీసుకోవా లవి (ప్రయత్నించటంవర శే వమునం శేయగలిోేది, ఆవునా ? అరలు గులాబీ ఎలావుందో చెప్ప లేజీం 7”

పద్నిని నవింంది... 4 జృప్పృనా; ఈపరిన రాల్లో ఎక్కడైనా తుమ్మెద తికుగు తోంజే యిక్క-డిశే వచ్చి ఈగులావీమీద

శళ ఎందుకు ? [05 శనాలుతుందిలో

“ఆహో వం పాగ డ్రఃో

“నిజం! నాకు అలా శే అన్పిసోంది.”

“అయికే నీకు చితాన్నిసూ స్తే నంతృప్రి కల్లిన ధే. నీ అనుభూతికి రూపకల్పన చే స్తే _ లావంటుందో వూహించ గలవా ౪

పద్నిని కుచణూవాలంగా చూసింది _ “మనస్సులో కలిగ భావాలకుకూడా రూపం నవూహించగలమాళి అయిచే సంతృ పికి రూపశల్పన చే స్తే ఎలావుంటుంది?

“ఎలా వుంటుందో నేను బాగా ఆలోచించి గీసి మరో సారి చూపిస్తాను. ఇదిగో! *ఆనందంి అన్నభావం ఎలా వుంటుందో నేన. వూహిసూ గీళాను భూడుం”

పగలబడి సవ్వుతోన్న (స్ర్రీమూ ర్తిచుట్టూ విరగబూపి వున్న వుద్యానవనం-ఆ మె ర ంట్‌వొపలు వెదజల్గుతోన్న “కాంతి కిరజణాలమీదుగా రెక్కలు విప్పార్చుకుని ఎగురుతోన్న పక్షృలూఎ ఆము పాదాలు తాకుతూ ప్పరినిప్పి నాట్యం చేస్తోన్న నెమళ్ళ ₹౭శంటా,

చిత్రం చాలా భావాత్మకంగా వుంది,

“ఆనందాసికి రూపంవ స్తే యిలాన్రుంటుందా! పద్నిని 5ం[భమంగా చబూసింది= *ఎటుచూసినా ఆనందమే ' చిందులు త్‌ క్‌ తూచూ సే వాళ్ళ వహృాదయాల్ని ఆనందమయం వేసోంది.ో

“కేవలం ఇది నావూహా, పతీవ్యక్తికీ రకరకాల వూవా లుంటాయి కదా? మరో చిత్రకారుడెవరైనా అనందాన్ని మరోవిధంగా చి[తించవచ్చు. చిత్రం విలువ చిత్రకారుడి ఆలో

శ్రీ10 కళ ఎందుకు ఇ చనాశ శ్లినిబట్తీ - చిత్రం జీయగలి గే పతిధనుబటీ వుంటుంది. బాలీ వి ౬ శ పదర్శనంలో నేను “బాటసారి” అనే చిఆాన్ని చూసి ఎంతో ముగ్గులు య్య్యూను. రు౯ళి

ఉఏలాన్సం డా బాటసారి చిత్రం

“నువ్వు వూహించి చెప్పు”

పద్మిని బుగ్గన వెలు పెట్టుకుని కంటి రెప్పలు అల్లలార్చుతూ వూహ అభివయించింది.... ఓ నిమ షాని! నవ్వుతూ అంది._ “చెప్పనా 1 విశాలంగావున్న పెద్దరోడ్డూూ _ సంచి పట్టుకుని నడుసోన్న ఓ మొగవాడూ, ఆవునా!””

• “అలాక్కాదు, అరోడ్డు కి ₹0డువైెపులా బెట్టు

వండవా ?'

“డ్డ వుంటే 1

“ఆచెట్లకి మధ్య శన్పిన్తోన్నచోకు బాట” ఆ చెట్ల తాలూకు కొమ్మలూ రమ్మాలూ ఎలా చితించబడ్డా యో "తెలుసా ? వాట్‌ ఒంపులతో ఖాళీగా కన్పిసోన్న బాటకి క్రీ (్రైరూపం వర్చడింది. శిరస్పూ _ వక్షము _ ఉదరభాగం _ పాదాలూ. అన్నీ స్పష్టంగా వర్పడ్డాయి ఆబాటమీద ఒక పృరువుడు నడిచి వసున్నాడు = గోపాల్‌ లేచి కెల్ల కాయితం. "పెస్పీలూ అందుకుని చక చ కా చెట్ల ఒంఫులతో (స్ర్రీమూ గె ఏర్పడిన బాటని గీసి చూపించాడు,

వద్నిని ఆశ్చర్య పడింది క శ్లాట్రని (గ్రీగాచేసి పురుషుణై బాటనారిగా చెయ్యటంలో ఆర్థం ఏమిటి ? అబాటసొారి ఎన్నో చాటలమీద గడిచిన కు _- పురుషుడుకూడా ఎంతమంది (స్రీలతో నైనా వుండవచ్చుననా చిత్రకారుడి భావం నా

కళ ఎందుకు ? 111

• చాలా ఫారవడ్డావు. చాటసారి దృస్టృలో బాటల వై విద్యం లేదు, సువ్‌ వ్రమైన ఒకే ఒళ బాట అతని మార్ష్గం, “చాట్రలేనిజే చాటసారి వ్రయాణం చెయ్యలేడు, “న్రీ ఇలిమి లేనిజే పురుషుడి వ్రయాణం సాగదు." అని చెప్పటమే ఆ చితతకారుడీ ఫావం. ఛాటకీ బాబసారికీ వున్న అనుబంధాన్ని మనక ళ్ళకు భూవీసూ న్ర్రీ ఫురుష నంబంధాన్ని దాని గువా ర్థంగా చేశాడు చిత్రకారుడు. చిత్రంచూసి దాని నంటబేశం మనం అర్ధంచేసుక్‌ వాలి.”

పద్నిని గో పాల్‌ గీసిన స్కెచ్‌ మరోసారిచూసి నంతృవ్షి వెల్లడించింది - "నిజమే. (ప్రదర్శనలో చిత్రం చూస్తే ఎంత ఛావ్రంటుందో అన్పిసోం దిప్పుడు.”

“పోనీ యిప్పుడు చెప్పు, శిమేరాతో లీసిన ఏ ఫాటో అయితే "బాటసారి భావాన్ని వ్యక్తం చెయ్యగలదు!

౪ నేదు లేదు, క వేరావుపయోగానివీ చితలేఖనం వుదే ఇ్యానికీ సంబంధ మేలేదు, నేను నకిగా ఆలోచించకుండా అప్పు డలా హోన్యంగా ఆన్నాను, ఏం? చిత్రకారులుంగారి! కోపం. వచ్చిందా (099 దిలివిగా చరూసింది,

*ద్రాగా వచ్చింది. ఒక కళలో (పతిభకలదానివి నువ్వే అలా అనాలోచితంగా మాట్లాడితే కోపంరాదూ+”

“ప స్తే వచ్చిందిగానీ ఒకమాటచెప్పు, అనలు నీకిలా బొమ్మాలు గీయటం ఎలాచేతన ౦దబ్చా!” బుగ్గ న చెయ్యి చేర్చు కని విన్న్మయంగా- అడిగింది.

గోపాల్‌ నవ్వుతూ అన్నాడు-ోచిన్నప్పుడు మసిబొగ్లో ఆ సుద్రముకో్క్‌ పట్టుకుని జీలమీద గోడలమిో దా- ఎగి పక్షుల్ని

క్షీ |2 కళ ఎందుకు 2 చంకరటింకరగ గియ్యటంతో (ప్రారంభ మెందనుకు:టాను, నిజమే. ఇంట్లో వస్తువులన్ని టిన్‌ మాసి బొమ్మలుగ్‌స్తూ కూర్చు 'నేవానై. సుద్రముక్క_ల కోనం చేసిన దొంగత నాలన్నీ యిప్పటికీ గు ర్తువస్తూవుంటాయి.”

పద్నిని నవ్వుతూ విన నాగింది,

“క్రమంగా మనస్సులో మెదిలే వూవాల్ని కాయితాల మీదికి ఎక్కిస్తూ - చెట్లూ _ పువ్వులూ - ఆకులూ - గడ్డి _ నీళ్ళూ _ ఆశాశం _ వాటి శేవీవో రంగులు రుద్తుతూ._ ఎక్చ్పురి మెంట్లు చేయ్యటం క్స్‌ హావీ అముంది, సంవతృరాల తరబడీ చేసిన సాధనవల్ల ఈ విిళాలు గీయటం తప్పితే దీన్ని గురించి "స నెక్కడా నేర్చుకోవేదు, నేర్చుకోవాలని [పయత్నించినా వీల. కాలేదు, పున్తకాలు మాథీం వాలా చది వాను.

ట్రంపే మోకు పుటకతో జే ఈకళ అసన్బీంది వద్నిని అభినందిన్తోన్నట్టు మూసింది,

*క్రాదనటం ఎందుకూ ? ముందీ బొమ్మలు చూడు, "” గోపాల్‌ మరోచిత్రం తీసి చూపించాడు - ఒక పసిపాప ః; బొటన వేలు నోటిలో పెట్టుకుని చిన్నిచిన్ని కళ్ళు తెరిచి అవమాయి ర్‌ ంగా లో కాన్ని చూపూ “జే లమోూాద పారాడుతోన్న పసి పాప! మరో వృద్ధమూూర్తి ! పంకిపోయిన జుక్రుతో _ ఆపాదమస్తకం జీర్ల మై ముకుతలుపడ్డ శరీకంతో _ దడదడలాడుతూ - వంకర టింకర ఛ్రేతికరను ఆకరా చేసుకుని _ నడుం ఒంగిపోయి _ బోసినోరు తెచి - లోతుకుపోయిన కళ్ళు చిట్లించి ఆకాశం మోదికీ భకూడాలని విశ్వపయత్నం చేసోన్న వృద్దమూ ర్తి ః

ఆరెండు రూపాలకూ మధ్య ఎన కొండలూ _ లో తెన

తళ ఎందుకు ? కే రీ లోయలూ,

చిాన్ని ఎంతసేపు చూసినా దానిభావం ఏమిటో పద్నినికి అంచుపంలే దు

6

“శోహించు పద్నినీ! సీకీం మ స్తిమ్మంలేదా? వూపహో శకి లేదాక”

“చంటి పాపనీ = మునలితాతనీ ఒక్క చిత్రంగా ఎందుకు గీళావో నాకు అర్థం కావటంబేదు మరి.

“జీవి తాన్ని నవాజమైన కొలతగా మనం తీసుకుంళేు దాని [పపారంభదశ ఈ పసిపాప. ఆఖరిస్థితి ఈ వృద్దుడు, జీవితం లోని అనుభవాలు * ఈ కొండలూ లోయలూ! ఈ చి ళానికీ

“అబ్బ! ఎంత చక్కని భావం! ఆపేరు చితంకింద రాసేస్తే శేను మొదకు అర్హంచేసుకు నేదాన్ని గాః”

కాలా కష్టప డేదానివి!” పోస్యంగా అన్నాడు, పద్మిని -మయమూతి ముడుచుకుంది,

“ఆ తప్పు నాజీంకాదు అెదూ! ఓరియంటల్‌ ఆక్ష్‌ అంటూ

(టు వ, వవేవో అరంగాని గీతలు చూడ్లం తప్పితే ఇలాంటి భావాత్నక థి య్‌ గీ మెన చికాలు నేనెప్పుడూ చూడలేదు మరి, నీచి తాల్లో అలాంటి పూరంపు సాంప్రదాయాలు వున్నట్టులే వే

“-నేలవిగిచిన సాము ఎప్పుడూ వుండదు. అలాగే ఏ కళలో అమినా శాత్రమూ సాంప్రదాయమూ లేకుండా .వుండవు. కానీ కళత్‌ బాగా పరిచయం కలిగిన తర్వాత ఎల్ల “రాల౦ పాఠతధోరణీ పాతశెలీ పాటించాలన్న నియమం బేదు,

కా క్రి

క వీకే కళ ఎందుకు * న్వంత వూహలతో - కొ తదనంతో _ తనకు తోచిన విధంగా. కళని బహిర్షతంచే సే స్వాతం(త్యం వ్‌ ఆర్టిన్స్‌కినా వుంటుంది. నంమ చితంగా (వాంతీయ జె లినీ జా సాంప్రదాయాల్నీ ఆంటి పెట్టుకు కరూర్చుం కే కళలో లోతులు జేలుసుకోవటం = కళని వ్‌స్పృతం వేసుకోవటం అనంభవలంలో

నోపాల్‌ మాటలు ఇాలా నచ్చాయి పద్యినికి_త ర్వాత మరోచిత్రం చూవిస్తూ- “చేరు ముందే ఇప్పమన్నావుగా ? ఇది=- “నాహృదిలో (పకృతి ” నవ్వుతూ అన్నాడు,

అఆ చితం ఛాలా పెద్దది. మూాసోం శు విభాంలితో మతి పోయింది, (పకృటిలోవున్న నాంద ర్యాన్ని అంతా ఆచి[తంలో బంధించినట్టు వుంది. ఎత్తైన కొండలూ _ అగా ధాల్లాంటి లోయలూ - కొండల్లో సెలయేళ్లూ _- లోయలోకి దుముకు తొోన్న జలపాతం -వి న్రరించుకున్న వృక్రూలూ _ విశాలమైన పచ్చిక మైదానం = ఆకాశంలో వమబ్బులూ _ మబ్బులో విహా రిస్తోన్న పవ్షృల గుంపులూ _ పచ్చిశమీద గంతులేసోన్న లేడి కూ+నలూ _ అన్నీ లే లేతవర్షాలతో సవాజ సౌందర్యాలు గును రిస్తున్నాయి, హొండలమాటున సూర్యుడు ఆన్తమించటం _ ఏ౪%ఇరటాలమిాద సూర్యకాంతి (వతిఫలించటం అద్భుతంగా పుంది

పద్నిని చి.తాన్ని తజీకంగా చూసూ ముగ్గుర్గాలే ంది క జ గోపాల్‌! నీ ఆర్స్‌ అంతా ఈ ఒక్కచి[త్రంలోనే శేందీకరించీ వావా?ి" వినయంగా అడిగింది _- “కానీ నాకోఅనుమానం వసోంది. అడగ మంటావా

“విళ్లే పంలా అడుగు”

కళ ఎందుకు ? [10 “రంత పొందిగ్గా ఫొండలూ _- లోయలూ _ సెలయేళ్లూ-

జలపాతాలూ _ చెట్లూ = ఫుట్టలూ = మైదానాలూ యివన్నీ

ఒక్క_-చోట గుమిగూడి వుండటం వా నవంగి వుందాః”

“అంత వాస్తవంగాలేదు నిజమే, అనలు వాన్తవం ఎలా వుంటుందో తెలుసా *$ ఫొండలక చాలాదూరం పోలే అక్కడో పచ్చిక బయలు వుంటుంది, మళ్ళా చాలాదూరం పోనే కొన్ని వృష్రూలుంటాయి = రృంకా చాలాదూరం పోతే ఓనది పాఠుతూ వుంటుంది. ఎక్కడో లోయలుంటాయి. మశిక్కడో జలపాళాలుంటాయి. ఇలా (పకృవి అందాలన్నీ సువిశాలమైన భూమిమీద వాటివాటి ఆనుకూలతల్నీ బట్టి ఏర్చ్పాక్రైవుంటాయి. వాన్తవాన్ని కళాదృన్టితో వెల్ల డించాల్స్చివ స్తే కొంచెం కల్పన తప్పదు. ఈ ఆందాలన్నీ ఒకచాసని నరననే ఒకటి వున్నట్టు నేను కల్పించాలి. ఈ కల్పనవల్లి వాన్తవానికి ఎలాంటి అవవారమూ జరగదు, (ప్రకృతంశేు నాకు వున్న ఆరాధనతో భూవిమిద అందాలన్నీ దగ్గరికి చేర్చి బశేచిత్రంగా చిత్రించాను. శేవలం భావో జ్వేగంతోటీ - సౌందర్య కాంక్లతోటీ _ ఈచిత్రం గీయాలని ప్రయత్నించాను, ఎంతవరకూ సాధించగల్లానో నాకు "తెలీదు. చూసేవాళ్ళ మనసుల్లోకూడా ఈ (పకృతి దృశ్యం నజీవంగా నిలి నే నాకృవీ. ఫలించిన శ్చ”

“అయిజే నీకృషీ ఫలించిందని నేను ఛ్రైస్యంగా. చెప్ప గలను, ఈచి, తాన్ని జీవితంలో మర్చిపోతానని సశీననుకోను ”

గోపాల్‌ చిరునవ్వు నవ్వాడు. మరోచి, తాన్ని చూపిస్తూ. “ఇది నేను చాలా కొలంక్రీందట గీశాను, అప్పట్లో ఎంతసేపూ నాదృష్టి అంతా పృప్వులమీదా చెట్టమీ దా వుంజేదె” అన్నాడు

క14 కళ ఎందుకు ?

అచి తాన్నిచూసింది పద్నిని-5ళర కాల పూల తోనిండి వున్నవు ద్యానవనం -- పురివిప్పి నాట్యంచేస్తూన్న నెమళ్ళు _ గున్న మామిడీ చివుళ్ళు రుచిచరాసోన్న కోోయిలలు-వఏ[ర టిముక్‌ గాలతో పళ్ళుకింటోన్న "రామచిలుక్‌లు _ ఫువ్వుపువ్వుచుట్టూ రుం మ్న్‌ంటూ ఎగురుతోన్న తుమ్మెదలు-చిత్రం అంఠతా వనంతంలో మునిగి 'బేలుతోంది.

“ఎన్నోసుందర దృశ్యాలు స్వాగతం పల్కితే తప్ప ఇటు పంటి మనోహరమైన చిత్రం గీయటం సాధ్యంకాదు. ** అంది పద్చిని,

రుంరువూరుతంతోో తీరాచ్ని కొటుకొ ౦టూ వువ్వె త్రుగా శేరూలతో లేచివడుతోన్న నముద్రాన్ని కూడా చరాసింది. ఆచిత్రం వదో అర్థంకాని భీతిని _ విపాదాన్నీ కట్లంచింది.

““ఇప్పుడు నా అభ్యపాయం చాలావారింద్‌ పద్నినీ నూటికి సూరుపాళ్ళూ ప్రకృతిని అనుసరించే చేష్ట కళ అవదు* వ కళకై నా ఓ పయోజనంపవుంది. ఓనంటబేళం వుంది. ఇకమీదట అలాంటే చి తాలు గీయాలని సీర్గయిం చుకున్నాను."”

చి తాలు చూడటం కన్నులవిందుగా నే వున్నా ఎందుకో ఏసును కట్టింది పద్నినికి,

“నికు చాలా యిస్షమెన చిత్రం మశ నా చూపించూ అంది వుత్సాహం తెచ్చుషొంటూ,

గోపాల్‌ తీసీయిచ్చిన చితంచూస్తూ తృళ్ళిపడింది,

ఆణివణుపవు నా సౌందర్యంతో చైతన్యంతో తొోణికిన లాడుతుగా వయ్యారంగా పడుకుని వృంది సగ్నంగా ఒక యువతి,

కళ ఎందుకే ? 11 న న్లోరీజుట్టు విశాలంగా విడిపోయి శరీరంమిాద కొన్నికొన్ని భాగాలు మరుగుచేసోంది, వెదవులమధ్య చిరునవ్వు చిందిస్తూ _ అర్రనిమోలిత నీ[తాలతో మబ్బులచాటున నగందాగన చంద మూమని చూసోం డదాయువళి. ఆచి[తం గీసిన పతిభా-ఆ సగ్న శరీర సౌందర్యాన్ని సృజించిన శక్‌ విన్నయం కల్రంచాముం చి_తాన్ని చూస్తోన్నకొద్దీ సిగ్లూ కోపం ముంచుకువచ్చాయి పద్నినికీ. చురుగ్గాదూస్తూ మూతి చగంచుకొంది,

“ఎల్రావుంది?ఇో నవ్వాడు గోపాల్‌,

ళ్ప్వర్ర్‌ చిాంగి "* అడగకుండా వండళేకవోయింది పద్మిని,

గో పాల్‌ తన గ్రయుడ్‌ "తూ అన్నాడు-“నావూహాసుందరి, "

“ఎప్పుటి నుంచో?”

“క్ష పూల్లో వు బ్వేగం లేచిన ప్పటినుంచీ,""

““వివాహోాసుందరికి చీరలులేవా!””

“నేను కట్టుకోనివ్వనుగ-1”

సిగ్గు చదాచుకొంటూ అంది పద్నిని = "వోనీ సిగూలే దాః

క నాదగ్గి 'ఆందుకూ*"

“నీ షూబాబూ! నాశేం నచ్చ లేదు.”

“స బృ లేదూ 1౫ గోపాల్‌ పద్నిని భుజాలమిోద వేతులు "వేసి కళ్ళలోకి గుచ్చిగుచ్చి చూశాడు,

“నిజంచెప్పు, నావైహాసుందరినిచూ నే నీకు అహాచు కదూ 1%

6 టాేం అసూయ జేదుళో

జప్లోషీ కోపమా 1”

[క్రి కళ ఎందుకు ?

“నాకు కోపమూ లేదు.

“*అయిలే చాలా అనురాగ 0స్పుంది=_ అపునా

“ఉనా అనురాగం ఎందుకూ ? నీ వూవోసుందగి నీకు వుందిగా 7”

గోపాల్‌ చిలిపిగా పద్నిని'చెంవ నుద్భు పెట్టుకున్నాడు.

పద్చిని కోపంగా అంది - “నువ్యిలామాత్రం ఎప్పుడూ చెయ్యకు

“అబ్బ ః ఎంతకోపం / అయితే అసలుసంగతి చెప్పనా?

ఈ జ్వేసేం వినను,”

యన్టీ సుముహూరాన ,.*. వింటున్నావుకదూ? నావైపే సుందకి - దివినుంచి భువికి దిగవచ్చిన 'బేవకన్నలాగా నాట్యం చేస్తోంకే చూసి మతిపో నొట్టుకున్నాను

“ అదద్రం. "నేనేం నమ్మను

“నన్ను నమ్ము పద్మా నీకు నమ్మకం కశలగటానికి పోసీ ఆ చిత్రం చించేసాను.”

అదిరిపడింది పద్నిని. గోపాల్‌ చేపిలోచి[తం లాక్కుంది కర్ట్‌ | నుఖ్య మనివీ.వేనా + పెగా చిత్రకారుడివా ?”

““నీ కంత కోపంచస్తే మం చెయ్యను ?”

“ఆంద, కని నువ్వు గీసుకున్న బొమ్మ నువ్వే చింవో సుకో గలనా ₹%

“నీకోశం వమైనావేస్తాను. నా వూహాసుందరి నాకు లభ్‌ింఇూాక ఈచిత్రం లేకపో చేమ్మాత్రం నప్షం ఏమిటి ? ఇే సీరోవాసికికారణం అయిచే .=.”

ఉబ్రేద్సు లేదు, నా శీం ఫభోవంలేదులో పద్నిని ముందహానం

శళ ఎందుకు 1 19 చేసింది _. “ఈ చితంమా[తం వాలా జాగ తగావుంచు.”

నోపాల్‌ జాలిగా అడిగాడు = “*కోవం రాకుండా ఎందు శ్‌ంగ మండి పడ్డావు గ్ర

పద్నిని గోపాల్‌ చేతిని మృదువుగా నొక్కి౦దిఎగ ఇప్పుడు చల్త బడ్లాగా అ అంది... “నువ్వు పిచ్చిపిచ్చి బొమ్మలు గీస్తా నంశే వమో అనుకున్నాను. ఇప్పుడు న్‌ చిాలన్నీ చరాసోం శే నాకు మతిపొతోంది. చిత్రకళ గురించి నాశేం తెలియక వోయినా నీచి'తాల్లో వదో గొప్పుకనం వుందని మొత్రం ఖచ్చి ఈంగా చెప్పగలనులో

గోపాల్‌ న వ్య్వాడు--- ఉన్పిజంగా నేను గొప్పవాన్లై ఆంటావా, ఆమాట ఎవరూ అనలేజే ో

ఈ ఆంటారు ? నీబొమ్బలన్నీ న్‌దగ్గ ఇజ్‌. ఊాచుకుని ఈ మారుమూల కూర్చో, అజే క ళారాధన అవుతుందిలో

“అమాయకంగా మాట్లాడుతున్నావు పద్మా! కళామ తల్లి కడు బీవది, బహుసం తొానవతి, ఆమె అందచందాలు చూసి ఆనందిం చేవాేగానీ పోవీంచేవా రెవరు €”

“ఆలా అంశ నేను ఒప్పుకోను "బీశం ఎప్పుడూ గొడ్డు వోదు, క ఖావ్యృాదయులు శేకుండాపోరు. అనలు నీలో పతిభ ఫుందసి స్‌క్రే నమ్మకంలేదు, సిజం చెప్పాలం కు ఆత్సవి శ్వ్యానం లేకహావటమే వీ శళాకారుడి. భవిష్యత్తుకినా గొడ్డలిపెట్టు. “కాదంటానా +”

“బ్రా అంటాను |!”

“మరి నీ అర్జ్‌ గురించి ఎవ్వరికీ చెప్పకుండా ఏ (పయ శ్న్చాలూ చెయ్యకుండా ౨ఎ౦దుకింత వుదాసీనంగా వుండటం!”

[20 కళ ఎందుకు 2

ళ్ట్స్‌ చెయ్య్‌ మంటావుఃి

“ పెళిరుకే అడుగుతున్నావా నన్ను నీచికాల్నేవెనా (ప్రదర్శనకి పంపరాదా! ప(ికలకి పంపరాదాః వే జేతులా సీ భవి మ్యర్తుని ను ఖ్వే నిర్లక్ష్యం చేసుకంటున్నావు.”

నోపాల్‌ నవ్వుతూ అన్నాడు-

కని జాము శ్ర స్తే ఎంతయిసానో చెప్పు

“ఏంత కావాలి $”

ఆ చేజ్సీ వెలకటుకోనా +

బేర స్తే బొమ చూడకుండా నాకేం లెలుస్తుంది గి

హం. చూశాకే ఢర నిర్ణయించు, బొమ్ముగీయించు కోవాలంశ1శు రెండు మూడు గ ంట లేనా నాముందు కూర్మ వాల్సీిో

కళ సాత్‌ ల్ప్ప్స గా కూర్త్చుంటాను ల

ఈ ఏంత్రదూరం తీసి కెళ్ళినా రావాలి నీ నేభంగిను ఆకిగితే అ'్జీ యిట గళ”

ఉందు గిన్ని షరతులు € అక్షరాలా నువ్వు, ఇెప్పినయపే వింటాను. నా బొమ్ముమాత్రం గీసి చరూవీంచు, చాలు

“తర్వాత వెల ఆడుగుతాను. మర్చివోకుుల

పద్మిని నవ్వింది. ఆనీ చి[తాలు ఫొన్ని నాకిసావా . ఎన గదిలో పెట్టుకుంటాను.”

“నీయిష్టం వచ్చినవి తీసుకో?

“ప్పుడు కాదు, మరోసారి లీసుళొంటాను వీదో గురు వచ్చినట్టు రిప్‌ చవాన్‌ భూసుకుని కంగారు వచింది పర్నిని* చాలా చీకటిపడిం బేో

కళ ఎందుకు ? 12

“వ్‌ భయనూ? అయిచే యిక్క-జే ఉండిపో

“ర్క డా?

ఈన్టేం, వుండకూడ దడా!”

“యిం వృండిపో వే

“అన్నం వండి పెడతాను,”

కర్తం?

“పక్క వేసి నిదబుచ్చుతాను.”

కదోలపొాట పొడుతూనా?”

“6 వేమపాట పొడుతూ!”

“ఆపి, వెచ్చాం! ముందు సన్ను సాగనంవండి.ో

“వీర అంత కంగారు! నన్నునూ స్తే భయంగ వుందా:” చిలిపిగా అడిగాడు గోపాల్‌,

పద్మిని మృదువుగా ఆంది _ “నన్ను భూసుకుం టే నాకే ఛయంగావుండ్కి ఇలా నీమాటలు ఇంకా వింకు నిజంగానే వుండిపోతాను” గోపాల్‌ చేతిని చెంపకి తొకించుకొంది,

శరీరమంతా విద్యుత్తు (ప్రవహించి _ చేతులమధ్య _ఖెదు చేశాడు పద్య్మినిసి గో పాల్‌,

పద్మిని విరికిచూఫులు మకూసింది*నాకు భయంగాావుంది పంపించి వెయ్యవూ కం

గో పాల్‌ నవ్వి పద్నిని ఇెక్కిలిమోద సున్నితంగా ముద్దు పెట్టుకుని వదిలేశాడు,

జ్‌ ఠః న

“అక్కయ్యా : చెప్పటం మర్చిపోయాను. సాయం[తం.

నా పొట ఒళటి ేడిమయోలో వచ్చింది” ఆది మోహీని;

శీవీడీ కశ ఎందుకు * భోజనాలు అయ్యాక పెకి వస్తూ

“వీంపాట వచ్చింది 1”

“యమునా తీరాన, , అనేదీ”

“ఇంకా ఎవరెపరివి పచ్చాయి *”

మోహిని శాస్పేఫు శేీడియోశబుస్ల చెప్పింది హళఠా

క గ మ గర్తువచ్చినట్టు-- అన్నట్టు సికోనం వందన ఫోన్‌

“ఎప్పుడు ?” పద్మిని కంగారు ఆణు చుకొంది.

“నువ్యు బయి బేర తర్వాత ఓ గంమై వుంటుంది.?

6ళమ్స్పృ జ్రీం చెప్పావు ర్థ3

“లంచం పప్పానుం నువ్వు వాళ్ళింటికే 'నెళ్ళావని పొప్పానుతి మోహిని నిశితంగా పద్మిని మొహర6 పరిశీలిస్తూ ఆంది,

“జంగా అలాగే చెప్పానా *”

కస్టం నువ్వు వందనా వాళ్ళింటేనే వెళ్తానన్నావుగా బ్‌

“అన్నానుగానీ....”

“అన్నావుగానీ ... వెళ్ళలేను” కాస్త వెటకారంగా చూసింది మోహిని - నువ్వు బయల్దేరిన గంబకీకూడా వాళ్ళిం టికి చేర శేదంచపే ఎక్కడికో 'వెళ్ళిపుంటావని వూహీంఛాలే. చందనకి ము ళేదో ఇఆప్పాను

సడ్మిని అపరాధిలాగా సిసగుపడుతూ-_“నిజంగా వందనా వాళ్ళింటి శే వెళ్టామనుకున్నా'నే మోహినీ ! కానీ ౨...

ళ్‌ కాన్స్‌ నీకాళ్లు నోపాల్‌ ద్గ్‌రికీ లాక్క్యూపోయాయి. ఆవ్ఫునా 1

శశకళ ఎందుకు ? [పత

కక ట్రద్రి-్రా ఆ ! చాలాసార్లు మనయింటికి వచ్చాడా ? పోనీ ఒక్కసారి వెళ్ళివద్ర్దామని .. పాపం నాలుగు రోజులు జ్వర పడ్డాడట, చాలా బలహీనంగా వున్నాడు.”

మోహీని మాట్లాడలేదు.

పద్నిని చెల్లెల్ని పసన్న౦ం చేసుకోవటానికి నవ్వు తెచ్చి ెట్టుకుంటూ-ో*గోపాల్‌ గీసిన బొమ్న్ములవ్‌ చూశాను మోహినీ! నిజంగా చాలా గొప్పగా వున్నాయి, అతను బొమ్మలుగీస్తా డంశు వవో అనుకున్నాం”ానీ _. నిజంగా చూస్తే మతి వోతుందనుకో, గ డ్రరంగూ లా సీళ్ళరంగూ _ అకాళశంరంగూ ఎంత నవహాజంగా వున్నాయో నేను చెప్పలేను. కెరటాలమిోాద సూర్యకిరణాలు పడి మెరవటంచూ స్తే 4. సిచెంగా _.. వేక్‌

అన్నమాకే అంటూ - తడబడుతూ అక్కగారు ఇప్తోన్న నంగతేం మోపిొనికి రుచించలేదు. విసుగు వ్య క్తంచ్చేస్తూ అంది = *అతను గీసిన బొమ్మలు బావుం శు బావ్రన్నాయిలే; అనలు ఒక్కనూటచెప్పు, నువ్వు వందన ద్గిరి! వెళ్తున్నానని అబద్ధం ఎ౦దుకు ఎప్పాలి?%

పద్నినికి ఏంచెప్పాలో తోచ లేదు. చెల్లెలు అంక నిలదీసి అడగటం చి కాకుకూడా క లించింది,

పద్నిని ఆవాబు చెప్తుందని ఎదురు భూడ లేదు చమాూాహిసి _- వమో అక్కయ్యా! నువ్వు ఇవాలా మూరివోతు న్నావు” _- ఆరెండుమాటలూ సాధ్యమైనంత చిరాగ్గా అనేసి తదిలోంచి వెళ్ళిపోయింది.

శత ణంపాటు తెల్లబోయినా _ త ర్యాతే తనలో తను నవ్వుకొంది పద్నిని, నిజమే, తను నిర్ధారణ చేసుకోలేని నిజం

పై కళ ఎందుకు ₹ మోహిని కనిపెట్టింది. పద్నిని గదితలుపులుమూసి పక్కమీద పడుకొంది. గోపాల్‌గదిలో జకిగిన నంఘటనంతా కళ్ళకు కట్టినటు నిలిచింది.

తను గోపాల్‌కోసం వెదుక్కుంటూ వెదుక్కుంటూ వెళ్ళింది, “నీ దయకోనమే వచ్చానని" వెప్పుళొంది. అతనెలా (పవ ర్హించీనా ఆంగీశరించింది. సర్వం మగిచి అతని గదిలో అలా గంటలతరబడి కూూర్పుండిపో యింది,

తల్పుకొంటోం కు ఎంత ఆశ్చర్యంగా వుంది |! అకన్ని చూడకవోలే అళాంతీ . కంగారూ _ విసుగూ_ అతని దగ్గిర అంత సిగ్గులేనితనం _ తొోందరపాటోూ _ ఇదంతా ఏమిటి ? ఎందుకూ *€

నిజంగా తను చాలా మారిపోవటం కాదూ ౪ కానీ .. కానీ, _ నేను మారటం లేదు మోహినీ । గోపాల్‌ నన్ను మార్చేస్తున్నా కుల అసి చె ప్పెళ్యూ లసిపించింది.

తలగడలో మొహం ఒత్తుకుని పడుకుంది,

ఖ్‌ ణా న

సంధ్యా కాంత చుట్టు చెంగాప్‌ చీర క ట్టుక్‌ ండి, ఎత్తుగా ఆకాశంలోకి మాసోన్న హొండనిఖరాలు గర్వంతో ఎరగా మెరుస్తున్నాయి.

బండమీదనుంచి కాలుజారి పడబోయిన పద్నినిని గట్టిగా పట్ట్యకున్నాడు నో వాల్‌,

“పోనీ యిక్క_డ కూర్చుందామా +” అన్నాదు చుట్టూ పరిన రాల అందచందాలు చూస్తూ, వీశాలమైన చెట్లత్‌ చా దూరంగా కస్పిసోన్న కోొండలత్‌" నిర్తానుహ్యంగా (వశాంతంగా

కళ ఎందుకు ? 125 వుందా (వ బేశం,

ఇద్దరూ కొంచెందూరం నడిచి ఎత్తుగా వున్న క్‌ రాతి మీద కూర్చున్నారు.

“నేరు హోయిగా ఇలా కూర్చుంటాను, నుఫ్వు బొమ్మ నేసుకో. అంది పద్నిని _ కాలుమిద కాలు వేసుకుని దర్హాగా కూర్చుంటూ,

“అలాక్కాదు. లేచి కొంచెం దూరం వెళ్ళు

“ఊక ( వెళ్ళి ఏక

“చెప్తాను. నేనోసారి లేపాన్సీ శిల్పాల్లో ఒక "బేవకన్య (పలిము చూశాను, ఎంత మూవ్‌ అయ్యానా చెప్ప లేను. ఆభం “ము నా మనస్సులో అలా ము[దపడివుంది అలా నిల బడాలి నువ్వు.”

“ఎలాగో చెప్ప్తుతి పద్నిని వయ్యారంగా నడుస్తూ నాలు గడుగులు వేసింది __ “ఇక్కడ నించోనా”ి అందిం శోపాల్‌ దగ్గిరికీ వెళ్ళి పద్చిని నిలబడాల్సినవిధం చెప్పాడు,

కుడి చేతితో హృదయానికి దిగువగా శీ రంపట్లి ఎడం చేతిని లతాహ స్తంలాగా సుతారంగా జాగవిడిచి .- నడుం వయ్యా రంగా కుషపక్క_కు ఒంచి _ మెడఎత్తి మొవహాంళొంచెం ఎడమ టై ఫుకుపట్టి జా పచ్చగడ్డమిాద పొదాలు ఆనీ ఆననంత మృ్‌ధు వుగా ఆన్ని నిలబడింది పద్నిని,

“ఇలా ఎంతసేపు నిలబడాలోొ అంది వీరికిచూఫులు చరాసూం

“ఎంతసేపైనా పహోయిగా నిలబడతా నన్నా వుగాః తడ్డంపట్టి మొవాం ఫొంచెం న గి-చెంపమిోద చిలిపిగా ఓ చిటికె

కలర్‌ కళ ఎందుకు, వేసీ బండదగ్గిరికి నడిచి వెళ్లాడు గోపాల్‌,

పద్నిని సిగుతో ఎ(రబడ్డ బుగ్గ లతో చిరుకోపం ప్రద ర్శిన్తూ = చిరునవ్వు మిళితంవచేస్తూ కన్నులు సోగగాపట్టి వాలు చూఫులు చూస్తూ ప్రతిమగట్టి నిల్చింది, గోపాల్‌ పెన్సిల్‌ చేతిలోకి తీసుకుని పద్నినిని త జీకంగా చూ కాడు. నజీవశిల్పంలా నుందహోాసంచేస్తూ నించున్న పద్మిని గోపాల్‌ నిగ్రహాన్ని ఆదిలో నే తుడిచివేసేలా కన్పించింది,

గోపాల్‌ దృఢంగా వూవిరి పీల్చి - ఒక్క శ్తణం కళ్ళు మూసుకుని తేరిచాడు. స్కెచ్‌ పూరిచేశాడు. తర్వాత గోపాల్‌ కుంచె చకచకా పరుగులు “"పెట్టనాగంది. ముధుర భావా లతో చాగుడుమూతలాడుతోన్న ఆడలేడిలాగా గంతులు "వేసింది ___ పద్నిని రూప్ప కేఖావిలాసాన్ని ఎఎ రంగులలోకి తస్టమా చేస్తూ.

దీక్షగా తవస్సు ఇజేసోన్న నుహోమునిలా - చిత్రం గీయటంలో నిమగ్నమెపోయిన గోపాల్‌ని తన్మయత్వంతో చూస్తూ పద్నిని నిలబ జేవుంది.

ఎందుకో కంటిపాపలు క దిల్ఫింది.

గోపాల్‌ అటు వేపు చూశాడు,

ఎవరో ఇద్దరు మగవాళ్ళు దూరంగా వెళ్తూ వెళ్తూ పద్నిని కేసి ఆశ్చర్యంగా చూడటం కన్పించింది. గోపాల్‌ చిరు నవు నవ్వుతూ _ “చూడనీ పద్నినీ | తరిసారు) అన్నాడు.

పద్మిని లజ్ఞాభారంతో కళ్ళు దించేసింది,

*“ఆదినో! అలా కళ్ళుమూసుకోకు, నా మూడ్‌ హోతుందిలో

కళ ఎందుకీ ౪ [ల

“అబ్బ | జను నిలబడ లేనుల' అన్నంత కేలగా “కూసింది కళ్ళ త్రి,

“ఫర్యా లేదు. కదలకు. ఒక్క పదినిముషాలు - ఆపే సాను.” (బకిమిలాడుతూ మళ్ళా కుంచె కదిలించాడు. కోయి "తాన్ని ముద్దులాడుతూ పరుగు లెత్తుతో న్న కుంచెల్నిచూస్తూ ఫ్వీవ క గా నించుంది పద్నిని,

ముదో పావుగంట గడీచింది.

నోపాల్‌ కుంచెలు బండమీదవడేసి నవ్వుతూ. వదిన దగ్గిరికి అడుగులు “జేశాడు.

పద్నిస్‌ నిశ్చలంగా నిలబజేవుంది.

“పంకా ఇలా నిలబడి.*.నిలబడి, ,.నిజంగా టొమ్మవై వోతావేమానసి భయం 'వేసోందింి గోపాల్‌ పది శైని చేకిమోద వెయ్యి వేసి మృదువుగా ఒత్తైాకము.

(పాణం వోసుపంటోన్న ప్రతిమలాగా పది్యిిని నమ్మ దిగా ,.., సెమ్మదిగా = కదిలింది --- చిరునవ్వు నవ్వింది-- మత్తుగా ఒళ్లు వీరుచుకోబోయింది. గోపాల్‌ వాస్తాలలో బందీ అయివోయింది. పరిన రాాలన్నీ పారవశ్యంలో ఈదులాడాయిః పద్నిని మత్తుగా గో పాల్‌ చేతుల్లోంచి పచ్చిగడ్డి మీదికి జారింది.

కళ బాం డ్రాం కష్ణ పెట్తానుళక దూ పద్మా లి కాళ్ళు ఒత్తనా లో గోపాల్‌ పద్మిని సరనన కూర్చుని మృదువైన పాదాలమీద చేశులు వేసి ఒత్తసాగాడు.

పద్తిని కోపంతో (గోపాల్‌ వేతులు తోసివేసి పాదాలు పూర్తిగా బీరళుచ్చళ్ళతో క ఫ్పుకొంది,

ఉదా ట్లె । ఏం పని ఇది?

శవరీ కశ ఎందుకు .?

“పాదసేవ.”

ఈ నా క్రీం ఆక్క ర్లా*

ఉపీం +? నాకా అర త లేదా?

ల్‌

“అబ్బ! వం మనివీవి నువ్వు? నీతో పాదాలు శి త్తించుకోనా?ొ

“ఇంత సీఫు నించున్నావు,పాదాలు నొవ్పి పెటటంలేదూ?”

కళ సాం జ్రీం నొప్పిలే దు,”

'“అబద్ధం ఆడుతున్నావు, నీకోనం నేనేమో చెయ్యలే నంత దూరంగా వుంచుతున్నా వుక దూ!” నిస్టయంగా మూసింది పద్మిని,

“చ్చీన్సు నీకాళ్లు ఒత్తుతానంకే నీవ చాలా తప్పుగా లో స్తోందికదూ€ి

కళ ద్రి తెప్పునా డా?”

“్పన్సుచెప్పి నాలుగుమూటలు వింటావా? మనకందరికీ ఆదరగ్శపుకుషుకు (శ్రీకృష్ణుడు = “వియె' ఇారునీలే!' అంటూ రాధని ఎలా బతివిలాడుకున్నాడో నీకతెలుసుః ఎనిమిదివందల న )పత్చరాల [క్రీందట జయ బేవళప్‌ (గ్ర్రీవిమయంలో ఎంతో సహజ తాన్ని వెల్లడించాడు, ఆదర్శసంతి మైన (వేమనీ-నరనతనీ అఫీవర్థించాడు, పవితమైన అనురాగానికి విశిష్టంగా రూప కల్చన చేశాడులో

పద్నిని చిరునవ్వు నవ్వుతూ ఆంది -_ “నువ్వింత మెచ్చు కుంటున్నావుగానీ ఆ అప్టపది 'నేర్పమంళశు మావాస్తారు ఒప్పు వ్రోలేదు వెలుపసాళ.ి అది స్టేజీమీద చెయ్యటానికి శావండ చన్నారు.ల

కళ ఎందుకు ? | 2కి గోపాల్‌కళ్లు కోపో జీళంతో ఎ(ర్రబడ్డాయి-ో అవును, మీ) మాష్టారుకూడా ఓ విమర్శక్యాగగ ణ్యుదే కాబోలు. సాశ్రాత్తూ పర మాత్ముడు వా (శ్రీకృష్తుడంతటి వాడు ఒక అడచాని వాదాలు ఒత్తు తాననటమౌాః స్యహాస్తాలతో లత్తుక పూనాననటమౌా ? ఆ విధంగా కాళ్ళా వేళ్ళాపడి (బతిమిలాడిటమా ౪... అవి మన పెద్దలు ఛాలా మంది కుతకుతా పుడికివోయారు. జయదేవుడు ఎంత గొప్ప కవిశానీ _- అకవిత మాం ఛాలా అనుచితంగా వుందన్నారు. జయ 'బీవుడు (శ్రీకృష్ణుణ్ని అవమానాలవాలు చేశాడని బాధతో తల్రడిలివోయారు. పాపం ఈ విమర్శక శిఖామణుల్ని చూస్తే (శ్రీళృష్టుకు పగలబకి నవ్వుతాడని తోచలేదు. జాలితో నిట్లూరుస్తాడనీ అనుకోలేదు.”

వద్నిని కుతూహలంగా అడీగింది _. “ఎందుకూ ౪

“శీకృషుడు 'బేవుడై తే.కృష్ణుడుపేయసి కాగలిగిన రాధ మాతం బేవతకాదూ ? _- ేవత ఆయినా “ఆడది - ఆడీ అన్న ధోరణి మన పెద్రమనుషులది, ఆడది తనకన్నా అంతస్తు తక్కువ అసి భావించే మగవాడు ఆ ఆడదడా'న్నుంవేగా అన్నీ పొందాల్సింద్‌ ఇద్రరు మగ వాళ్ళే సహచర్యం చేస్తే 'ఈ్రః అంతస్తుల భేదం వుండదుగా కః

ఫక్కు-న నవ్వింది పద్నిని.

“మన పెద్దమనుషల్ని చూసి నిజంగా నవ్వ్యాల్సిం దే. అనురాగాసనికకూడా హాద్దులూ అంతస్తులూ నిర యించే ఈ విమర్శకులు ఆడదాన్ని ఎక్కడ వుంచుతారో మనం వూహించ వచ్చు, పాదసేవ తప్పితే ఆడదాని కేం దక్కనివ్వకూడ దనుకుంటారు. కానీ ఆ అడదాన్నుంచి ఎంత కోల్చోతున్నార్‌

ర్ధి

ప్రల కళ ఎందుతు 1 మాతేం అర్హంచేసుక్‌ లేరు, బాధని (ప్రాభేయపడ్ల కృృముడు విచ్చివాడా 1 కృముణ్నె నృస్ట్రంచిన జయ శేవుడు పిచ్చివాడా శ”

“వాళ్ళిద్దర్నీ సమర్ధించే నువ్వు పిచ్చివాడివి, ఆఅఆనురాగపు లోతులు తరిచి చూసిన స్పై మాట్లాడు తా వేం

“అందు కేగా నీ పాదాలు ఒత్తుతానన్నా నూ ర$

6ళజ్ఞ ర్చి వృాదయంలా సీషి్‌ చౌలా నంస్కార హృదయం శ్రథధవా

నోపొల్‌ పిసుగ వ్వ స్త్‌ ౦చేస్తూ లు “నువ్యనలు ఆదిలో జే తప్పటడుగు వేసున్నావు. నిజాన్ని నిజంగా ఆంగీకరించట మే నంస్కారం అవదు,

చాహాం "వేసోన్నప్పుడు "జీను మంచినీళ్లు తాగ _ నీకు కూడా మంచినీళ్ల యివష్యటం నంస్కారమా + ఒక వాటమిోద నాతో సమానంగా నిన్ను నడననివ్యటం నంస్కారమా ?

ఇదంతా ఎంత నవాజమో జయ 'ేవుడు వెల్లడించిన భావోలు అంత నవహాజం, శానీ మనకు తరతరాలుగా సాగు తో న్న సయ నూలు మార్చుకోవటం యిష్ట్రంవుండదు, అందు 'జే చేదుగా కనిపించే సిజాలని వ్యతి కేకిస్తూ విమర్శల పరంపర సాగి నారు, అలాంటివాళ్ళ కే వవమూత్రం న్యాయనమ్ముత మైన (పన క్‌ నిన్నా ఆఅ ేచో నం స్కార జాడ్యంలాగా తోనుంది.

పద్నిని దీర్చ 07? నిట్టూర్చింది _ ఉన వువన్వానం ఒక్కా ముక్క_కూడా నాతలకెక్క_లేదు. ఇంతకీ సారాంశం వమిటి ? సాపాదాలు ఒత్తు తానంటావు. అంతేనా? నశే! అలాగే కానీ! దర్ధాగా పడుసనుంటా ను ఆంది పచ్చిళమిదికి వాలుభూ_ “దండు నేనిప్పుడు మహో రాణీని

కళ ఎందుకు ? కశక

“నువ్వు మహా రాణీ వైతే నేనెవ్ని 1

“యు హా రాజువ్‌.ో

“మహరాజు మహాోశాణికి కాళ్ళుపట్టడుగా। హాోీిజా "వళ్ళళో నాడు.

“మరి నువ్వెవరివి [99

“శ్రీళృష్ణుణి.”

కళ డ్త్యాళ్టూర్రూ | నాకిష్షంలేదు,

ఉప్ట్రి! 39

“ర్చష్పుడికి చాలామంది (ప్రియు రాళ్ళుంటారు, రా తన బెౌధనంతా నఖులకు వఎప్పుకోవటం సీకూూ తెలుసుగా € పేయసీ పియులమధ్య అలాంటి అసూయలకీ ఆవేదనలకీ 'తావుంపే వం సుఖం *+ ఆడదాని మనస్సుని అంత చక్కా ఎరిగిన జయ బేవుడంళు నాకు చాలా యిష్టంొ

“ఆలే నేను జయ టేవుత్తే [39

ఇద్దరూ నవ్వుళొంటూ లేచారు,

శక శాబొమ్ము భూపించవ్‌ ?*

“బప్పుడు కాదు. పూ రి కావాలి.

“ఇంకెప్పుడు??? క్ట

గోపాల్‌ నవ్వి అన్నాడుఎ“నాకు వుంచి మూడ్‌ కుదిరితే త “ందరగా పూ ర్రిచేసి చూపిసాను”

షః వ ఖు

నిండు పొర్వమినాటి వెన్నెల రాతి, ఆకాశమంతా నక్ష “తాల తావడంతో మిలమిలా మెరున్తోంది. తెల్లని వెన్నెల స్నానం చేస్తోన్నవుద్యానవనం. కన్నులవిందు కల్గిసోన్న ఫువ్వుల

కేఏలీ కళ ఎందుకు ౫ గుత్తులు, సువాననలతో నరాగాలాడు తో న్న వీల గాలు, ఈస్రావ్రంది కవిత్వం.”

““ఉద్యానవనానికి మధ్య ఎల్రెన నృత్య వేదిక చుట్టూ పచ్చిక తివాచిలమీద వాద్యబృ్బృందం అందరూ ేవతిలే! అందరూ మానవాలీతు లే”

ఎవ లెవరో?))

“సున్నితంగా మురళి వూదుతున్నాడు ఇంద్రుడు. ఏీణ: మీటుతూ (శావ్యంగా గానంచేస్తోంది నరన్వతి. మృదంగం దరు వులు వస్తున్నాడు విమ్షువు. తెంబుగరతో లయ అందిస్తున్నాడు నారదుడు, ఆాళం వేసున్నాడు (బ్రహ్మా !

అందరూ ఎదురుభూస్రోండగా నాట్యాలంకారాలతో నృత్య వేదికమిద (ప్రత్యక్ష మయ్యారు ఉవమాశంకరులు. ఎవరో వాళ్ళిద్రరూ నవూహీంఇఛావా 7”

గోపాల్‌ పద్నినీ కన్నుల్లోకి కన్నులుగుచ్చి త బీకంగా. చూసుకున్నారు.

“నరిగ్గా నాట్యారంభానికి ముందు ఇలాగ భూసు కున్నారు ఉనూ శంక రులు, గంధర్వులూ -- అప్పరనలూ కిన్నరులూ వా కింపురుషులూ _ మొదలైన "జీవతలంతా ఆకాశ వీధుల్లో వివారిస్తూ చూస్తోంటే ఉమాశంకరుల నాట్యం 1పారంభ మైంది,

• భోంభోం *ో మని శంఖం వూది హోచ్చరిళచేసి తాంతవం (పారంభించాడు నంకరుడు,

దినదినాభివృద్ధి చెందుతోన్న సృప్వినిమూసి ఆనంద నంధ్యా తాండ నాలు చేశాడు, ఆ అభివృద్ధినిరో ధక శక్తుల్ని

కళ ఎలిదుకు ? 1ల్టీ? ఛండాడుతూ కలికి తాండవం వేశాడు. దుష్ట క్పల్ని నంపాదిం-బి [(పపంచనాశనం చేసోన్న జుషముల తో పోళాడి _- హోమగుండం నుంచి పుట్టుకొచ్చిన భయంకర నర్పాన్ని పూలమాలగా కంరంలో ధరించాడు. గుండంనుంచి బయటపడ్డ ఫులినిచీల్చి చావి చర్చాన్ని వొలిచి మొలకుచుట్టుకున్నా డు. దుష్టళక్షీ గ్‌జా సురుల్లి పాదంతో త్‌ "క్కి ఏవజయతాండవం చే నొడుం

నాట్యంలో ఉవమాశంకరులకు పంతం హెచ్చింది. అండ వంతో దిట్ర ఫంక్‌ గుడు, లాన్యంలో జీ రి ఉమ. “వేనుగొప్పు" అంఈ1ు “జీను గొప్ప” అంటూ ఇదరూ వాదులాకుకున్నారు. జేవతలందరూ (పోత్సహించగా వుక్సాహంతో *రిగి నాట్యం [వార ంభీంఛారు, హాచ్చుతగ్గుల, నిర్ణ యించ లేనివిధంగా ఉోర్ధ గ్‌ "ాండవం చీశారు,

రుద్రభూమినుంచి వచ్చిచేరుతోన్న నను స్త భూత గఆకాలతోనూ కలిసి ఉమాతాండవం చజీశారు. నంసాం నాగరం నుంచి కడ లేరివచ్చిన జీవరాసిని తమలో వక్యంచేసుకొంటూ ంహార ఆాండవం (పారంభించారకు,

(కమంగా ఉమా బేవి నృత్వపోకడ చూపరుల [పశంరల నందుకోసాగింది,. శివుడు ఒక్కసారిగా కాలు ఎక్సి నె త్తిమాద పెట్టుకుని ఆడటం సాగించాడు. ఉమాచేని (న్ర్రీసహజ మైన లజ్జతో ఆలా చెయ్య లేక ఫీటమి అంగీక రిసూ నాట్యం ఆఎంది.

న ప్రతాండవాలు ముగించి విజయగర్వం తో శంఖ్గుం పూరంఛాడు రుదుడు

చిట్టచివర బభరానసుకుంపే ఉమానశంకరులు ఎవరు! 5

శంను దుఖ

క్రీడ కళ ఎందుకు ఒ “రునమ్మే నేను శంకరులి, నువ్వు ఉమవి. ఆవూవా

వచ్చీ రాగానే దేవతలూ . నాట్యాలూ ఒ నంగ తాలూ అన్నీ ఆహా ఎంత అద్భుతంగావుంది సీక్రల!”

“బ్రహ్టండంగా వుందిక దదూ€”

“అయిన ఇలా కలలుకంటూ కాలం గడపటమేనా వీ వుదో్యోగం€”

“డ్తదో్యోగ మా? తిది నాపాణం, ఇలా కలలు కనకపవోశతే వనాడో జీను పిచ్చివాడినై పోయేవాళ్డి, 'రాత్రింబవహ్లా సీ చుట్టూ ఆల్లుకుంటోన్న మధురమైన వూవాలతో నే కాలం గడుపుతున్నాను పద్మా!” పద్మినిని ఒడిలోకి చేర్చుకుని చూపులతో చూపులు ' కలుపుతూ వేదనంతా వ్యల్లడించు కున్నాడు గోపాల్‌.

పద్నిని ఆరోజు ఆకుపచ్చ పట్టుచీర కట్టుకొంది, శదీర సోయగాన్ని పట్టి బంధిస్తోన్నట్టు వాముకుబునంవంటి ముదు రాకపచ్చ రవికె ధగించింది, అకుపచ్చ కుంకుమతోనే నుదుట బొట్టు తీర్చి దిద్దుకొంది.

పద్నిని సౌందర్యంచూస్తూ ముగ్ధుడ య్యాడు గోపాల్‌. కీణక్ష గానికీ ఇనుమడిస్తూ గో చరిసోన్న పద్నిని నోయగం కాస్తూ _ “పద్నినీ! నువ్వు ఎలా వున్నావో చెప్పనాగో అన్నాడు

పద్నిని సిగ్గుతో మొగ్గ అయిపోయింది. అరమోడ్పు కన్నులతో వారచూప్పులు చూసింది.

యాం. ఎలా వున్నా నుకో

పద్మిని భుజాలచుట్టూ చేతులువేసి పరవశంతో కాగా

క్రఠ వెందుకు ? కీర

లించుకొన్నాడు నో పాల్‌ _ *నాకోన౦ ప్రత్యక్ష మైన వనక నలా

వున్నావు. దీవినుంచి భువికి దిగివచ్చిన అప్పరనలా వున్నావు కక ్చాలట్రు క్ర పో నవ్వింది పద్నిని.

“ఇెప్పవీ వచ్మాగా పారవళ్యంతో. వర్మిని. పెదవులు చుంబిస్తూ- బెక్కిలి3! చక్కిలి రాస్తూ- వెచ్చగా నిటూూర్చుతూ = రహాస్వంలా అన్నాడు గోపాల్‌ _ *ఈ విపలంబశ్ళంగా ర ఎన్నాళ్లు పద్మాః”

పద్మిని తృళ్ళసగింది, గులాబీ లేకుల్లా రంగు మూళశేమిు చెక్కిళ్లు, కంఓిసోన్న ఇృదసలమాద మందహోాకళం చిందించాలని (పయతల్నిస్తూ జా సిగ్గుగా = విరీకిగా అయిష్టంగా ఆ నరిశొ త్తగా మాసూ - గోపాల్‌ భుజంమీద చెయ్యి వేసి మృదువుగా దూరం చెయ్యబోయింది, గోపాల్‌ గాఢంగా హత్తుకున్నాడు = “నీ'ంత కాఠిన్యం తగదు పచ్చా 159 వనంగా వివకశత వెలడించాడు.

పద్మిని నవ్వింది గోపాల్‌ చెంపమిోద చురుగ్గా వేళ్ళి అంటించింది = “నువ్వలా మోటుతినంచే స్తే నేనెస్యవూ నీతో రాను, గు రు పెటుకోం”

“అబద్ధం, నాతో రాకుండా నువ్వు వుండ శవు,. ఆది నువ్వూ గుర్తు తెచ్చుకో

పద్నిని కంపించే ఇదపులతో గోపాల్‌ కంఠంమోాదడ ముద్దుపెట్టుకుని సిసుతో గోపాల్‌ గుండెల్లో మొహం దా ఎసు కుంది,

కాలం న్తంధించింది,

ఆక్ష ణం ----- మరికొన్ని తశ గాల సేపు నిలిచిపోయింది.

గోపాల్‌ పది ]ని మొహం చేతులమధ్యకుతీసుకని లాలన గా

[36 కళ ఎందుకు అడిగాడు - “నన్ను చూస్తే సీప భయం వేసోందా పద్మా ?”

పద్నిని నేలచూపులు చూసింది _ “నాకేం భయంలేదు, కాసీ నువ్వు ఎప్పటిలా వృండలేవూ €%

“2కు తెలిదు పద్మా ! అంతశ క్తి నాకులేదు.'”' పద్మిప్‌ తలఎల్లి నిశ్చలంగా _- నూకిగా చూసింది,

వమృుదువుగా అంది _- *మనం దారి తప్పటంటేదూ +”

మాట్లాడ లేకపోయాడు గోపాల్‌,

పద్మిని (పశ్న అర్ధరహితం కాదు, అర్ధవంతనమూ కాద్దు, ప న్నిని అనుకునేదారే నరైనదై కే. అది ఇప్పటికే తప్పటం జరిగందని పద్నినికి వఇలియదా + వృంగార వేష్టలుమూా[తం చారి తప్పటం కాదా?

గో పాల్‌ ఆవేశం చాలవరకు గాలిలో కలిసిపోయింది _ “క మిం దుపద్మా 1! జేను తొందరపడ్డాను అన్నాడు ఆస ర౮'*ధిలా,

పద్నిని అనునయంగా అడిగింది _ కోపం వచ్చిందా€”

“నాశేం కోపంశేదు. నువ్యుమవూశత్రం నాగురించి ఎలాంటి ఛయం పెట్టుకోకు. నీమనస్సుకు నామీద స్థిరత్వం ఏర్పడకుండా నిన్ను కలవర పెట్టాను. నమ్ను అపార్ధంచేసుకోకు పద్మా !”

పద్మిని కోపంగా అంది -_ “నువ్వే నన్ను అపార్తంచేను కం0టున్నావు. నన్ను శమాూాపణకోరటం వీమిటి 1” గగవాల్‌ తనకేదో నచ్చజెప్పటాని కే [పయల్ని స్తాడనీ_తన బాధ వ్యక్తం చేస్తూ (పాభేయపడతాడనీ _ జంకుతోవున్న పద్నిని, - అతని నిర్లి ప్పతకి బాధపడింది 'బేలగాచూస్తూ కూర్చుంది,

గోపాల్‌ ఏమి జరగనట్లు-చిరునవ్వునవ్వి - బేగ్‌ తోంచి

శఈళి ఎందుకు ? శీల కుం చెలూ అవీ తీసూ - “పద్నా! మనునం అనలునంగతి మర్చి పోయాం. నువ్వు లేచి ఎప్పటిలా నిలబడు, నేను చిత్రం పూర్తి చేసాను” అంటూ కుంచె చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

పద్నిని మారుమాట్లాడకుండా 'టేచింది, నాలుగడుగులు నడిచి ఎప్ప4కిలా భంగిమ పెట్టి నిలబడింది.

సాం చెం తల ఎత్తు పచ్చా! నిన్నటిలా నిలబడు కొంచెం నవ్వుతూ చూడు పద్నా! మనస్సులో వాలా కోపం పెట్టు కున్నావుకదూ”

పడెిాని చినగా నపి౭౦ంది, ఎవటిలా వయాంరంగా నిలబడింది.“ వద్యినిమోది లీవీశ్రనుంచి' మనస్సు నిగ్రపాంచు ళఈని _ కుంచెలు రంసులలో ముంచునూ చిలీకరణలో నమ న్నమెపోయాడు గోపాల్‌,

నిశ్చలమైన మనస్సుతో తపస్సుచేనే మునీశ్వరుడిలా గోచరిసోన్న గోపాల్‌ని తబేకంగా చూస్తూ శిల్పంలా వుండీ సోయింది పద్మిని.

ఎప్పుకికో *** ఎప్పటికో ... వేగమోద చల్లటి స్పర్శ తగిలితే _ శరీరమంతా మై తన్యం పనరించి కదిలింది.

ఒళ్ళు విరుచుకొంటూ గోపాల్‌ మీదికీ తూలి పడింది గోపాల్‌ నిర్వికారంగా నప్వ్‌ పద్నినిజుత్తు నిమురుతూ_ోనీ బొమ్మ వాలా బెగావచ్చింది.” అన్నాడు.

సాకం కునా కొ అసూయగా చూసిందిం

కళ ఫాశంు7గా ఆడుతూ ... నవ్వుతూ మాట్లా జే నీకంత బొమ్మ ఎలా బావ్రంటుంది ల్ధిః9

పద్నిిని మూపిముడు చుకొంది “నాబొమ్ము నాకన్నా

[8కే కళ ఎందుకు ఇ ఆందంగా గీయనప్పుడు నీ కళాపతిళ ఎమిటో

గో పాట్‌ నవ్వాడు యు “బా తిగా అడదానివి. సీబొమ్మ' నీకన్నా అందంగా వుందంకే ఓర్చలేవు. అందంగా లేదంళేు నహించ రేవు. నీబొమ్మ ఆచ్చం నీలాగేవుంది. గెలుసా ?

““ఏీద్‌ ? చరాసాను ?”

“ఇప్పుడుకాదు. ఇంకా కొంచెం పనివుంది *

“అబ్బ | నేనీ న స్పెన్స్‌ భరించలేను "బాబూ [* అంద్‌ శోపం నటిసూ జః మాట్లాడకుండా కూర్చుంది.

“పద్నినీ బేఏి! కోపంవచ్చిందా $ ఈ దీనుళ్లో శత్షమించ గాదూ ౪”

ఆజ మించి 664 ఖై

“మాట్లాడ రాదూ 2"

“మూట్రాడి ౨౨ 1

“నంతోమ పెట్టరాదూ ర్ధ+

“సంతోష పెట్టి అల 109

చటుక్కున పద్మినిని దగ్గిరికిలాక్కు ని చేతుల్లోఇముడ్చు కుసి = “ఇద్దరం తరిసాం.” అన్నాడు.

నికు కోపం వోయిందిగా 1” దీనంగా అడిగింది పద్నిని.

నా శేం కోపంరా లేదు పద్మా! సే కోపంవచ్చిందని జను భ యపడ్డాను.”

నవ్వింది పద్నిసని.

గ ణః నః

పదినిచితం అపాటజే విచ్చిన పువంలా సౌందర్యంతో

సొకమార్థింతో తోణికనలాడులూ- కేయానైంది. “చిత్రం

కశ ఏందుకు 1? 800 చుటూ ఆవరణరతా న ల్లటిమబ్బులతో క్‌ప్పి వేయ బడింది. లు గ్‌

సం(భమంతో చిత్రం చూస్తోన్నపద్నిని ముఖక వళశ లు ఆంతుపటకుండా పోయాయి గో పాల్‌కీ,

“ ఏబ్రావ్ఫంది పచ్చా (1% అన్నాడు ఆతృతగా,

“బొమ్మ చుట్లూ పూల మొక్కలూ ..... సెలయేరూ .... హొండలూ = అప్‌ గీసావనుకున్నాను.” అవమాయక౦గె అంది పద్నిసి.

నో వాల్‌ నవ్వి _ “ఎందుకూ? అన్నాడు,

కకం జు శేమిటి €” తెల్లబోయింది.

“అలా వే స్తే ఇంకా బాగుంజేదిగా 1

ది కాదు సదా! కేవలం రూపభం” మే (పాధాన్నం

(1 థి ఇవ్య్వాలనుకున్నాను. బొమ్మ చుట్టూ = శెట్లూ _ పున్నా లా సరోవరాలూ _ అన్నీ చేర్చితే చూ సేవాళ్ళదృవ్ట్‌ ఈ భంగిమ మోదికి శేం,దీకరించదు. చితంలో ముఖ్యవస్తువుగా తీసుకున్న దానిపతిభ మిగతా పరినరాలమీద ఆధార పడివుండకహాడ ను, (పకీచి తానికీ (వకృతిదృశ్యాలు జతపర్శి చితానరణ వూర్తి చెయ్యాల్సిన ఆవసరం వుండదు, అలాచేస్తే చితంలో ప్రత్యే కంగా చెప్పాలనుకున్న ఫావం 'దెబ్బలంటుంది.'"

నోపాల్‌ మాటలు అరంచేసుకోవటాసనికి (పయత్నిసూ

థి వాటి మళ్ళా చిత్రాన్ని దీక్షగా చూడసాగింది పద్మిని,

చూడగా కరాడగా రంగులతో చిశ్రీకరించి బడ్డ నాట్య భంగిను బేదీష్య మాన్నమెై _ చైతన్యవంత మై = కీ దలటాసేకీ సిద్ధం 7 వున్న - నజీవ మూ ర్రిలాగా గోచరించింది, ముబ్బుల లో తళు క్కుున మెరుస్తోన్న ఏద్యుల్లతలాగా కనృట్టింది. పవ్నెని మొహ

అనే శైాణా జా్ర్ర్రి ర

శేకగీ కళ ఎందుకు క చుంతా నంశోపవంతో విలిగిపోయింది.

“* బావుంది నోపాల్‌ః చాలా చానుందిళలీ

“నిజంగా నీకు నచ్చిందికదూం”

“నచ్చటం వమిటి? ఎంతో మనోహర౦గా కన్పిస్తోంది, నిజం, ఫొటోలు తీయించుకోవటం తప్పితే ఇలాంటి క ఛాద్భష్య లేదు నాకు నాబొ బ్బ ఇంత అందంగా గీసిన నీ [పతిభను అభినందించాలి

“అంతగా పొగడకు పద్మా! గంటలతరబడీ ఎంతో నహనంతో భంగిమయిళ్చి నిలబడ్డాపు, నీకా వశ్యాగత లేశపోతే నా అృాకూతం ఏం రాణంచేది! ఎ

“అజీంకాద, ఇనంతా నీ గొప్పతనమే”

“నువ్వలా ఆంశు సనామిద నాకు విశ్వానం కలుతోంది. నీకు సంతోషం కళ్లేలా బొమ్మ గీసినందుకు _ ౮ క భాజీవితం సొర్ణక మెందనిపిస్తాంది, ఈసారి నీకు నజ్చేవిధంలో మరొకటి గీసాను.

పద్నిని నంభభమంగా అంది - “నుషులా కుంచెలు కది లిస్తూ గొమ్ము గీసూవుం కే నీవయందు. నిశ్చలుగా. సిలబడీ వుండటం ఎంత హోయిగా వుంటుందో వలుసాఃని

రంత హోయిగా వుంటుంది!)

సిగ్గుతో చిత్రంమీదికి దృష్టి మళ్ళించుకుంది పగ్నిని.

“నువ్వు కావాలన్నా వని కొన్ని చి తాలు తీసుకువచ్చాను” గోపాల్‌ అందించిన చి_తాలు చూస్తూ మురిసిపోయింది పద్నిని,

“" నోగదికి చాలా ఆంపం వస్తుంది వీటితో అ ఎంకరి స్తే జ్య ట్రద్రి

కళ ఎందుకు ? [11 “సిచ్రి త్రం వేశాక నేనడిగింది యిస్తానన్నాఫవుగా ? త్‌ కలవర పాటు అణుచుకొ6టూ ఓంకంగా అన్నాడు. కళ జడ గ -్ర్రాదూ1 గోపాల్‌ నవ్వి _ “ను వ్వేం భయపడకు, ఆడగరానిది ఆడ గను లే నాలుగురి కార్డులు వేసి విన్పించు చాలు అంటూ లేచి కిటికీదగ్గిరికి వెళ్ళి నిలబడ్డాడు. పద్చిని హాయిగా నిట్టూర్చి లేచింది. మోహీని మెట్లు: ఎక్కి మైకివస్తూ పద్నిని గదిలోంచి ఘల్లుఘల్లున గజ్జలమోత వినిపించి వస్తు పోయింది. (గామఫోన్‌ పాటకి అనుకూలంగా ౫ జైల మోత సాగ తో ద్‌, క ర్పిరహము నను నను వదలకురా ।; విరహతాపమిక ఓర్వలేనురా | వెన్నెల వలుగుల సరసము లొడగ చెలియను కౌగిట చేకొనరా : సరగునరార _ సమయమిదేర = సరనసుడవని _ నే _ సరసకుచేరితీర,” చాలసరన్వతి కంరం మత్తుమందు జుల్లుతో “ంది, మోహిని హాల్లోంచి తనగదికేసి వెళ్తూ పద్యినిగది కేసి చూసింది, “ ఆద్భుతంగావుంది, మ ల్రీశ్యరిలో రికార్డు వేసావా భక గోపాల్‌ మాటలు వినబడి ఆశ్చర్యంతో తలముశ్క- లైంది -_ తన గడిలోకి పోయి పున్తకం కఓబుల్‌ మీద వడేసి మోచేతులు

శ4లి కళ ఎందుకు = పేబుట్‌మిరదికి ఉి్చి చేతులమధ్య వెల పెట్టుకు కూర్యుంది

వ! గ్రాయ్య ఎంతుకిలా మారిపోతోంది +?

వాళ్ళద్దరూ ఏ లో కాలలో విహూరిస్తున్నారు ఇ గోపాల్‌ తరుచూ లరావటర. అక్కయ్య గంటలతరబడి అచినితో స్వాం త్రా ఖ "నీకొట్టటం తను చూస్తూనేవుంది,

అకంలు అశయ్య చాలా ముభావంగా వుండేది. ఎనము పల్కకించినా. ఓ చిరునవ్వు చిందించి వూరుకునేది. "కా అేచనో మోష్తారింటికో బయటి కెళ్ళబం తప్పితే క ఎప్పుడూ ఇంట్లో నే కూర్చునేది లు పు స్తకౌలు చదువుకుంటూనో జూ బా కెట్లు కుట కుంటూనో _ పువ్వులని అల్లుకుంటూనో ఒంటరిగా కాలం

అలాం౦4ి అక్కయ్య గోపాల్‌ ముందు జ్యాన్స్‌ చేసే స్టితికి వచ్చిందా ౪ భగవాన్‌ |

వాళ్ళద్ద రూ చేస్తున్న మకార కీ అంతువుందా డాన్స్‌ టాళ్లవన్‌ కూడా. ఎగ్శాటి అక్క మయ్య వెళ్ళిపోయినరోజు తనందుకు అడగ శమ; గో వాటల్‌కోనం గంటలత రజక రికార్డులు విస్పిస్తోంు తనచదువుకి ఆఅటంకమైనా ఎందుకు నహించింది ? తెల్లి .-ర్జూ కాల్కస్‌లో పభార్లుచేసి తెల తెలవాగు తోండగా డాన్స్‌ (ప్రాన్‌ ఎగ నాం పెట్టి గదిలోదూరి పడుకుం కే ఎందుకు నిర్ల ఠ్భం చేసింది 1 నలలకొద్లి వీ4సాధనకీ వ జేవో సాకేలుచెప్పి తిప్పించుళొంటోంళు ఎందుకు పదిలేసింది +

నిజంగా ఆశ్కుయ్య మారివోవటానికి పరోశ్రంగా తను చాలా దోహాదం చేసింది. బాలా పొరపొటుచేసింది. శేకవోచే అళ్కుయ్య ఇంక సావాసించగ బ్లేదికాదు,

శళ ఎందుకు ? | శశీ

భానుమతి కంరం మాధుర్యాలొలికి స్తూ ఆతో చనలు సాగనివ్యకుండా మనసుని మంత్రించి వేస్తోంది.

క్యు సయగ్గార ము

ఈ వయ్యారము

ఈ నవయౌొవ్వన

మారగ నినునే

పిలచిన వీగువటరా?”* కాలిగ జైల (మోత మృదుపుగా పాటలో లీనమాతోంది.

“*గాల్రల తేవలెను

గాఢపు మమతలు

సీలపు మబ్బుల

నీడలు ఒసడలెను

అందెల రవణుల

సందడి మరిమరి

ఆందగాడ ఇటు తొందర సేయగ...”

మోహీని విసురుగా లేచింది. హోల్లోకి వెళ్ళి పద్మిని శదిముందు నిలబడి తటపటాయించింది,

రికారు ఆగింది. గెల ఘల్లుఘల్లూూ ఆగిందిలో అక య్యా” కంఠంలో కావలసినంత అనవానం గుమ్మరిస్తూ మెత్తగా శేల్చిండి,

మోహినీ! రా! ఆలా నిలబడ్డా కేంబలి తనజంకు దాచు కొంటూ = గ్‌జ్తైలు చప్పుకు కాకూడదన్నంత సుతారంగా ఆముగు లేస్తూ గుమ్మం తెర పెనక్కిపట్టాషని ఆంది పద్నిని _ “ఎంత సే పైంది నువ్వొచ్చి!”

క్రైకీ4 కళ ఎందుకు *

అవప్పుడేలే” గదిలో అడుగుపెట్టి విన్న్మయం (ప్రక టిసూ - “అరి! గోపాల్‌కూడా వున్నాళే! న రుస్కారమండీ! అక్కయ్య బక్క తే రికార్డులు వేసి డాన్స్‌ వచేసుకుంటోం బే మో అనుకున్నా నుం అంటూ నవ్వుతూ వివ్‌.చేసింది మోహిని,

గోపాల్‌ రిసీవ్‌ చేసుకొంటూ - “లేదులెండి, నేనే (పెన్‌ చేసి డాన్స్‌ జేయించాను, నాకు జూవళీలంశు చాలా యిష్టం అన్నాడు.

పద్మిని వమీతోచక _ మాట్లాడకుండానూ వుండలేక _ కప్పు- మోహిని ఛాలా బాగాపాడుతుందొ ఆంది గోపాల్‌ని

కీ ఆఫ్రును, మోరికొర్జులు ఇాలా విన్నాను, స్యయంగా వినేభాగ టిం లభించ లేదు

నోపాల్‌ నిరాశ వ్య నృంచేషూ నవ్వాడు. అతసిధావం ఆర్థంకాన శు వూరుకుంది మోహిని. గోపాల్‌ మళ్లా అన్నాడు- 6మ్రాహిసీ జేవీ! మీశేటై నా పాడండి! మీసిస్టర్‌ డాన్స్‌ చేస్తుంది. మీగానం _ అమెనాట్యం - నిజంగా జీను ధన్యుణ్ణవు తాను.

గోపాల్‌ మందహాసాలు చూస్తూంకు మోహినికి ఒళ్లు మండింది“ ఇజేం డాన్స్‌ కృబ్బు కాదు మిష్టర్‌ ౯ అనియ్యాలని పించింది. ఆమాటలు తననోటినుంచి వస్తే ఎంత అనుచితంగా ఎంతె అనభ్యంగా వుంటుందోకూడా వూహీంచగల్లింది. అసి [(పయత్నంమీద చిరాకు అణిచి పెట్టుకొంటూ నప్వి వూరుకొంది,

“మోహినీజేవీ ! ఒక్కపాటపాడరూ ? ప్లీజ్‌

“సార్రీ!”” ఎకక్పూజ్‌ పోః తాకేం బాగాలేదండీ! అక్ట్టయ్య బ్తంత బుద్ధిగా" జాన్స్‌ ఎశీసుకుంటోం"బేమిటా అసి యిలా

కజ ఎందుకు ? క్షేఫిఫీ వచ్చాను, వెళ్తానండీ [” గుక్ముంలోంచే వెనక్కి. తిరిగి వెళ్ళిపోయింది, గోపాల్‌ ఆత్మాభిమానం గాయపడీ సిగుతో పద్నిని శేసి చూశాడు. పద్మిని నెమ్మదిగా దగ్గిరికి వెళ్ళి నిలబడి శీదార్పుగా అంది _ “మోహిని ఎందుకో చిరాగ్గావుంది. మూడ్‌ తెలుసుకో కుండా అడీగావునువ్వు- మరెప్పుడై నా పొడుతుంది తప్పకుండా, వమి అనుకోవుగా ౯ నవ్వి వూరుకున్నాడు గో పాల్‌, పద్నిని గోపాల్‌ చేయిపట్టుకుని ఆప్యాయంగా అందే __- “నువ్వు బాధపడకు నోపాల్‌! నేను వుండగా మరొకరి పనక్షి ఎందుకు ? నువ్వలా చిన్నబుచ్చుకుం కు నాకు చాలా దిగులుగా వుంది 6 ల్లీ జ్య పడ్మా ! నేనేం బాధవడలేదుో తృప్తిగా వరా భొడు, వ్‌ వ షః చితంచూసిన మోహీచని ఆశ్చ ర్యాన్నుంచి ఎంతో సేస ఉఊకిగానీ చేరుకో జేకవోయింది. చితం అందచండాలు అలా వుంచి. ఆ చితం తయారుకావటానికి వెనుకజరిగిన విశేషాన్ని వూహ్‌ స్తే మతిపోయింది, నిశితంగా అక్కగార్నిచూస్తూ. - ఈ ద్గరీ ప్ప ట్ర్‌ బొమ్మగీస్తోంళు నువ్వు అలా నించున్నావా ? అందు కేనా అన్నిరోజులు బయటికి వెళ్ళావు? అంది ఆశ్చర్యం వెళ్ళబుచ్చుతూ. పద్మిని నన్వింది = “చి[తం 'ావుందో "టేదో చెప్పు తూహీనీ ! ఛాలా బావ్రందికదూ ౪? 10

శనగ కళ ఎందుకు ౪

అక్కగారి ని కత్యూనికి మోహీని అమితంగా చిరాకు. పడీంది _ వెటకార భావం ధ్యనింప జేస్తూ అంది _ * శ్‌ వాల్‌ త్త

కార్లు శీ

సీ స్నేహం దినదినాభివృద్ధి చెందుతో న్నట్టుం'బే

పద్నిని చెల్లెలిమొవాంలోకి మెటత్తగా చూసింది _

“గ్‌ పాల్‌ ఇాలా మంచివాడు మోహినీ

“అయితే ?

ఈత నం శే నాకు మాలా యిష్టం,”

క లాంటి యిష్టం (93

పద్మిని మాట్లాడ లేదు. మోహినిలేచి చేతిలో చిత్రం. "ఓబుల్‌ మీదపెట్టి వెనక్కితిరిగింది _- “అక్కయ్యా ! నిన్నాక మూట అడగనా!”

క ష్పృ్క్రి 199

£ క జ్‌

“మో స్నేవాం వుత్తస్నేహమేనా మ రమైనా అనా లున్నాయా క

ష లో కంక క

పడ్డ నవ్వింది సీజేమెైనా అర్థం న్పిసోందా |

ఈ నా క్రీం అర్థం కన్పించటం లేదు, అనర్హం గ న్పిసోంది. పోనీ నీ అభ్మిపాయం ఏమిటో చెప్పే ఆర్థం చేసుకుంటానుగా రాం

“నువ్వ ఛాలా సీరియస్‌గా మాట్లాడుతున్నావు మోహీనీ

“నిజమే, సీరియస్‌ గానే మాట్టాడుతున్నాను. ఆ. మాతం (గహీంఛచావు చాలు”

“నాశ పాల్‌ అంకే సీ కందు కంత ేలికఫావం

“అనా భావాలగురించి తర్వాత ఆలోచిద్దాం, ముందు

కళ ఎందుకు 9 కక్ష మిోాస్నే పనికీ అర్హం ఏమిటో చెప్పరాదూ +”

పద్మిని కొంచెం చురుగ్గా అంది-ోనీకు అంతా తెలుసు, అయినా వెప్పమంకు ఇెపుతాను, గోపాల్‌ని నేను పెళ్ళి ఇజీసుకుంటానుల

తృళ్ళిపడింది మోహిని _ “అక్కయ్యా [2౫ నమ్మశక్యం కానంత విస్టయంగా చూసింది- “బ్పల్ళి, =, పెళ్ళి, *,నుపవ్వు పెళ్ళి చేసుకుంటావా

పద్నిని మాట్లాడ "లేశపోయింది, పెళ్ళమాట వఏింటతో చెల్లెలు ఎందు కంత అదిరివడుతుందో పద్నినికి తెలుసు, కానీ, **

“చ్చల్టి చేసుకోకుండా ఎవరు వుంటారు మోహీానీ €” ఆంది మృదువుగా.

మోహిని నుదురు చిట్రించింది-.*ఎవరిమాటో నిన్నడగ "బేబీ 199

“పోనీ నానంగ తే. పెళ్ళి లేకుండా "నేను వుండ లే నేమో!

“అక్కయ్యా 19% రీ ణంగా చూసింది మోహిని అప్షగ్రా చెప్పటానికి నీకు సిగ్గు వెయ్యటం లేదూ 8 -ెళ్లిమాట ఎ ల్రితే అనహ్యూం ముంచుకు రావటంలేదూ 1

పద్నిని మానం వహీం౦చింది.

ీళమ్పగ్య వాళ్ళే అధికారాన్ని తల్పుకుంకే మనస్సు నుండీ పోవటం లేదూ ? అ జీవితం ఏమైంది రి మొగుడి నమూర్ట్‌ త్వానికి అహుతి అయిపొయిందిలో

క నవూాహినీ! ఎప్పుడో దీదో జరిగిందని దాన్ని తగ తరాలకూ సతున్యయించుకోవటం సమంజనం అనుతుందాళో

“ఎప్పుడో వదోజరిగిం దాక ఆశ్చర్యంతో అక్క-.గార్ని

క్షేళకీ కళ ఎందుకు ?

ఎగాదిగా చరాసింది మున్న మొన్నటి నూలకి విషయం

అప్పుడే మర్చివోయావా* అమ్వుడు మనం చెప్పుకున్న వన్నీ

గాలిలో కలిసిపోయాయా? ఇంతమార్స్పెలా వచ్చింది నీకుఃి అఆపరాధిలా నిలబడింది ద్నిని,

మాలతి విషయం తను మర్చిపో లేదు. ఎలా మర్చిపో నగలను!

మాలతి చదూరప్పబంధువుల పిల

మూలతి పెళ్ళికి తాతీయ్వా బయల్లేరుతోంకే అక్కా 2 ల్లెళ్తుకూడా సరదాఖజొద్ల్‌ బయ శ్లోకి వెళ్లారు,

సరిగ్గా ముహూ ర్షం నమయానికి పెళ్ళివారింటికి శీరటం జరిగింది.

మౌాలఫి _ 'పెళ్ళిహాతు రె పీరంటాల్ల మధ్య కూర్చుని వుంది లేతకశస కాంబరంరంగు పట్టు చీరా _ఒంటి నిండా నగ లూ బుగ్గనచు క్కౌా. _క ల్యాణం బొట్టూ-ఫువ్వులుకుట్టిన వాలుజడా _. పారాణీదిద్దిన పాదాలూ _ సిగ్గుతో చిలికిపోతూ కూర్చునివున్న వమూాలలిని తాతయ్య చూపి స్తే పద్నినీ మోహినీ సిగ్గుపడి పోయారు.

త ర్వాత పెళ్ళికూతుర్నీ జ్‌ వళ్ళికాడుకునీ పెళ్ళి పంది ట్లోకి తీసుకు వెళ్ళి వీటలమిద కూర్చోబెట్టారు. బాజాలన్నీ ఒక్కంసారి మోగాయి

ఫురోహితు జేవో మం(ాలు చదువుతూ పూజలు చజేయించబో తే _ ఎవరో "పద్దమనివీ. రంకెలు వెస్తూ ఆటంక పెట్టాడు,

“నిశి నదుపాయాలగురించీ _ భోజనాల గురించీ _

శళ ఎందుకు ₹ [48 మశర్యాదలగురించీ = బన్ని అవశతవళలు జరిగినా నోరు మూసుకుని వూరుకున్నాం, అఆఖరికీ కట్నాలదగ్గరా శానుకల దగ్గిరా వెల్తి ఒజడతారా? అలా స్‌ బాజాలు ఆపండోయ్‌? పంతులుగారూ! మీరు నోరుమూసుకోండి, ముందా కట్నం నంగ వేదో 'వేల్చండి.” ఆఅంటోూా ఆ పెద్రమనిపి. నిర్నోహ వాటంగా తేల్చి చెప్పేశాడు,

ఎక్కడి వాళ్ళక్కడ కరాల బడ్డారు,

కట్నం తాలూకు డబ్బు కొంతయిచ్చినా మిగ ఆతాభాగం పెళ్ళినాటి! జతవక్చలేక పోయాడు వీల్ల తండి, ఆడ పెళ్ళి నాళ్ళు ఇవాలావమంది వేతచులు నలుపుకుంటూ మొగ పెళ్ళివారికి నర చెప్పాలని చూశారు. లాభం "బేశవోయింది.

మాటామాటా పెరిగింది, "ెళ్ళపందిరంతా గందర నోళంగా తయారైంది.

పెళ్ళికూతుర్నీ నా పెళ్ళి కొడుకునీ _.. వీటలమీదనుంచి "లేవదీసి తీసుకు పోయారు,

పద్మినీ. మోహినీ తెల్లమొవోలతో పందిట్లోంచి ళ్ళిం ట్లోక్‌ వెళ్ళారు. అడవాళ్ళంలా కళ్ళు ఒత్తుకుంటున్నారు, జళ్ని కూతురుతల్లి ఫీ నమూల కూర్చుని వీడుసోంది. పెళ్ళికూతురు కూడా మో కాళ్ళలో మొహందాచుకుని వెక్కి వెక్కి పడు తోంది.

పద్నినికీ వాలా జూ లేసింది. చెళ్లెలికేసి “శరాసింది మోహీని పెళ్ళికూతురు కేసి చూసింది

పందిట్లోంచి ఎవరో వచ్చి చెప్పారు-* పెళ్ళివారు వెళ్ళి పోతారట. గంతా బొంతా నర్దుకంటున్నారు. ఛీ! వం మను

160 కళ ఎందుకు 1 షులో ! అనుకున్న డబ్బుకాస్తా పెద్దలంతాకలిసి ఎలాగో నర్డి యిచ్చారు, ఇంకా ఏవో లాంధనౌాలూ = మర్యాదలూ జు అంటూ నాగ దీస్తూ కూర్చున్నా రుం

పెళ్ళికూశురుతల్లి _ “అయ్యో : భగవంతుడా! ఇంత తలవంప్ప తెచ్చావా $ జంత నవ్వుల పాలుచేశావా 9 అంటూ తల పొాదుళొంటూ ఏడ్చింది.

“పోతే పోనిదూ ! వాడుకాకపోతే వాడి తాతలాంటి వాడ సాడు, ఎలాజరగాలో అలా జరుగుతుంది, వ్‌డ్చి మొత్రు రుం శే వీమైనట్టూ ఫ్‌ అంటూ ఆవని ఓదార్సటంలో పడ్డారు ఇాలామంది,

నుభముహూర్తం గిభముహూ ర్తం అన్నీ దాటి వోయాశన్ల _ మళ్ళా ఎవరో వచ్చి చెప్పారు, _ “వాళ్ళసిగ్గు వాళ్ళే 'తెలుసుపన్నారు, నోళ్ళుమూసుకు కూర్చున్నారు. వీడీ: అమ్మాయిని తీసుకురండి. వడుపులో _ పెడబొబ్బలో _ ఆ మూడుముళ్తూవడితే సరి. అన్నీ సర్దుకుంటాయి. మళ్ళా వదో ముహూ ర్హంవుందిట్క పురోహితుడు కంగారుపడ.తున్నా డు

ఆంతా పెళ కూాతురికోనం చరాశారు *వపస్‌? అమాయ్‌ ఏపీ? మాలతేవీ ? అంటూ ఇల్లూ వాకీలి వెడికారు,

“ఇందాక దొడ్డాకి వెళ్ళటం జ్‌ చూ కానమ్మాా | ఆందవొ శావిడ,

అందరూ కం7గారుగా పెరట్లోకి పరుగు లెత్తారు,

నిజం నిలకడమోద వెలిసింది,

మూలతి శరీరాన్ని నూతిలోంచి బయటికి తీశారు ఇల్లంతా ఛో శాలతో నిండిపోయింది. “ఇబీంఘోర మే గఫ్టీఖొ

కళ ఎందుకు ? కేర్‌! అంటూ అందరూ ముక్కూలమిోద వెళ్ళేసుకున్నారు.

నూతి చస్తామీద పడివున్న మాలతిని భయంతో చిగు సుకువోతూ దూరంనుంచి దూస్తూ నిలబడ్డారు పద్గి లనీ వాహినీం

మూలజతి శరీరం ఇాలా దారుణంగా కన్పించింది, వొట్ట వుచ్చి ఫఘూోరంగా ఆందపికారంగా వుంది, పా గాణేపూతలూ క శ ళ్యాణంబొట్ట-లూ అన్నీ తుకుచిపెట్టుకు వోయాలయిి నుదుటి మోద సెద్రవెబ్బ స్పష్టంగా కన్పిస్తోంది. పట్టు చీర వూడి లుంగలు చుట్టుపపోయింది. పూలజడ నీళ్లోడుతూ. నేలమిోాద పడివుంది.

ఫీ గంట (కిందట. పసుఫుకుంకాలతో _- కళకళలాడుతూ. సిస్త్సదొంతరల మధ్వ ముసిముసిగా నవ్వుకొంటూ = తలదించు కుని పెళ్లి పీటమీద కూర్చున్న మాలతి - పెరట్లో నూలిపళ్ళం దగ్గిర బురదలో నిర్టివంగా పడ్‌వుంది.

ముందుమరూఫుగ లవాళ్ళంతా గుండె రాయి చేసు కున్నా రు. “ఎందుకొచ్చిన "బెడద ? పోలీసులూ. =. శేసులూ*** ఊం లేవండి అయింబేనో అయింది" అంటూ కూడబలుక్కుని జరగాల్సిన తతంగమంతా పూ ర్రిచేశారు.

ఇళ్ళికూతురు శవాన్ని ఖాళీ పెల్లిపందికిలోంచి _ బోసి పోయిన మండపంలోంచి నిశ్శబ్దంగా తీసుకు పోయారు,

పెళ్ళికూతురు తల్లి స్పృహాతవ్పి పడిపోయింది, మిగ అ వాళ్ళంతా 'చెళయ్యూల్లా కరార్చున్నారుం త్‌ణుల్తు వల కాడులా తయారై౦ది,

క కొట్టా! నమునం 'వెళ్ళళోడా౦, 5% ఆంది మోహిని పస్తోన్న ఏడుపు అపుళొంటూ,

సాక్ష్యం వుండబుద్ధి కావటంలే టే 1౯ ఆంది పద్నిని వీరికి

కైర్‌ర కశ ఎందుకు * భూఫ్రులు చూస్తూ,

తాతయ్య నైలుఎక్కి. స్తే యిద్రరూ యింటికి వచ్చేశొక్రుం వచ్చీరాగానే న్‌ “రాజమ్మా! వీమై ందనుకున్నావ్‌? పెళ్ళి, కాతురు నూతిలోపడీి చచ్చిపోయింది. అంటూ జరిగిందంతా పూనగుచ్చినట్టు చెన్బారుం నాగ రాజా కన్పిస్తే _ “నాగ రాజూ! ఏమైం దనుకున్నావ్‌[,.. అంటూ మళ్లా అంతా వళరువు పెట్టారు, వారం తిరిగేనరికి ఎంతమందికి చెప్పారో వాళ్లకే తేలీదు.

ఆవారంఠరోజులూ రాత్రీ పగలూ _. మూలప్‌ వషయ మే- మాట్లాడుకున్నారు. “ఆనా మాలతీ ఆలా చేసి వండ కూడదు, కిరికిదానిలాగా చచ్చిపోవటం వమిటిశొ అంది మోహిసి ఇాలా సార్ట్పు,

ఆ ఆజం పిరకితనంకాదు. చావటానికి వాలా సొవానం, కావాలి” అంది పద్నిని వాదిస్తూ - *పాపం నూలకతి ఎన్నో ఆశలతో _ జీవితంమిోద ఎంతో రోరిక తో పెళ్లి ఫీటలమిద కూర్చుంది. కానీ ఆస్థానంలోంచి లేచిపోవాల్సిన పరిస్థితి సంభ వి సే మాలతి అభిమానం దారుణంగా గాయపడి వుంటుంది అదేగాళ మొగ పెళ్ళి వారు వెళ్ళిపో తారన్న కబురుకూడా వింది, ఆ అవమానం సహించ లేశవోయింది.

నిజానికి మాలవలిలాంతి అభిమానవతి మళ్ళా ఆ పెళ్ళి కొడుకుని చేసుకోవటానికి ఎంతమాత్రం యిష్టపడదు.. ఒక వేళ పెళ్ళివారు ,రాజీకివచ్చి - పెళ్ళి! సిద్దపడి'లే _ ఆపెళ్ళి జరగటం చమూలతికి యిష్టంలేదు, కానీ _- “శీను చేసుకోను” అని చేప్పు లేదు. శెప్పినా ఆపరిస్టితిలో ఎవ్వరూ వినరు, “ఎలాగో పెళ్ళి

కఠ ఎందుకు ? 108 వారిని (బకిమలాడుకుని ఒప్పిసే = ఇప్పుడు నువ్వు చేసుకో నంటావా + అని నలుగురూ చివాట్లుపెట్టి నోరు మూయించి మరీ ెళ్ళిశోస్తారు.. అంత అయిషంతో పెళ్ళి చేసుకుని జీవి 'తొాంతం కుళ్ళి కుల్ళి వడ్చేకన్నా లూ “ఇప్పుడే ఏదొ చేసేద్దాం” అన్న ఆవేశంతో _ పాపం నూతితళో దూకింది

“అబే విచ్చిపని, ఎక్కడికైనా పారిపోలే బావుం జేది,

“ఎక్కడికి పారివోతుంది? తర్వాత యింటికెలా వస్తుంది 9"

అప్పో ।, అదంతా నాకు తెలీదు. చావటం మాతం తెలివితక్కు.వ, నేనెళ్ళి చేసుకోనని ఖచ్చితంగా చెప్పెయ్యాలి.”

“చచ్చివోయింది కాబట్టి ఇలా అంటున్నాం. మామూ లుగా కూర్చుని ఆమాట అంశే ఎవ్వరూ వినరు.”

,- ఎవ్వరూ వినకపోతే తిన్నగా వెళ్ళ పెళ్ళిళొడు క్కే చెప్పయ్యాాలి.”

““వమసని

“ఓ అపయోజకుడా ! నిన్ను నేను పెళ్ళి చేసుకోనూ, లేచి చక్కా వెళ్ళు = అసి

“*వాడ్త్రో ఇకిలింపు ఇకిలించి - “నిన్ను నేను చేసు. కుంటాగా? చా! కూచో ! అంటాడు *”

షన. నువ్వంతా తలతిక్క-గా మాట్లాడుతున్నావ్‌. ం పెళ్ళికూతురు అలాచెప్పేన్తే వాడికి పౌరుషంరాదూ ౩

66 అయ్యూఖర్‌ 0. | వాడికి పౌరుషం _ అభిమానం వున్నా యనే [భమిసున్నావన్నమాట.”

“ఎన్ని చెప్పు ఆఅక్కంయ్య్యా : చూూలపి ఇూవట౦ చె7గా. "లేదు

14 కళ ఎందుకు ?

*“షూాలతి ఛావటం టబ్రహ్మాండంగావుంది, జీ వాసితి లో వుంపే అలాగే చేసాను ౫ గ

4 -నేన్సు ఛస్వే అలా చెయ్యను.

తర్కవితర్కాలతో గంటలు గంటలు దొరి౦చి _ *షాపం! మాలతి చిెచ్చివో యింది.” అంటూ చివరికీ నూలతి! "'సానుభూచి చూపి సేగానీ యిద్దరి మనస్సులూ ఇాంపించేవిగావు.

“అక్కయ్యా |! నాకా "'రెండుదృ శ్యాలూ కళ్ళముందు కొ ట్లాడుతున్నాయి, చక్కగా సింగారించుకుని పెళ్ళిపట మోద కూర్చుంది దా ₹ పాపం ఆ మాలే చేలమూోద బురదలో అ స్తవ్య స్తంగా చచ్చిపడివుంది. అబ్బ! ఎంత దారుణం ఒళ్ళంతా జలదరిసోం 1కు చేతులురెండూ. చెంపలకు కప్పుకుని ఫీతిగా చూసిందీ మోహిని.

“అది తల్చుకుంటోం1ుు నామనస్సుకూడా కురకుతా వుడుకుతో 0దిళి

“ఇలా ఎన్ని దారుణాలు జరుగుతున్నాయో మనశేం తెలుసు

“నజ మే, ఈ కట్నాలగోల చిన్నవాళ్ళనీ-= పెద్దవా ళ్ళనీ- కటుంబాలనీ = శాంతిసుఖాలని -- సర్వనాశనం చేసోంది.”

“ఇదంతా ఒక్క కట్నాలనమన్య శే నంబంధించింది కాదక్కహ్య్యూ &! మనుషుల్లో కనీసపు మానవలశ్షణంకూడా అడుగంటివా తే యింకెన్ని దారుణాలైనా జరుగుతాయి. జరుగు తున్నాయికూడాను, ప్లై కానా ఎలాగో అయికేనూతం అసలు జీవితముం తా ముంజీపుంది. అధికారాలూ-_- అహం కాఠశాలూ 'తిట్బకోటాలూ జా కొట్టుకోటాలూం == ఛీ |! అనలు నమన్యలన్నీ

కళ ఎందుకు ? [56 "పళ్ళిమూలా చే.”

ఉచ్చల్ళిన్ర్యూలాన కాదు. మనుషుల్లో మూర్ట్‌త్వం చమూలానలో

ళఈజ్రంత్ర మెత్తగా పస్పకు, మనుముల్లో మూర్ధత్వం తప్పనప్పుడు నమన్యలు జ్రీచ్రే పెళ్ళకి వీలువయివ్యటంలో అర్ధం లేదు, అక్కా య్యా | నేనొకటి చెప్పనా క

4 ప్చ్వ(ి99

మనం పెళ్ళి చేసుకోవద్దులో

“*గ్రావృ్చంది, ఇప్ఫూడు మనం పెళ్ళి చే సేసుకుంటు న్నా మా)

జబప్పుడు కాదు. ఎప్పుడూ చేసుకోవద్దు, ఈ పెళ్ళిళ్ళవ,ల్ల ఏం గొప్పవుంది చెప్పు? అందరికీ లొంగి వుండటం _- ఈసురో మంటూ ఏడవటం తప్పిజే - మళేంలేదు. మనం యింకా పెద వాళ్ళం అమ్యూకకూడా పెళ్ళిచేసుకోవద్దు. తాతయ్య అంటా డుగా? నాట్యకళ లో మనం గొప్పవాళ్ళం ఆఅయిసోవాలని, నిజంగా మనం ఇాలా గొప్పవాళ్ళం అయిపోవాలి, మన పేకు "జీశంలో నలుమూలలా మారు మోగాలి, మన నాట్యాలకోనం 1వజలందరూ తపించిపో వాలి, భారత బేశం మనల్ని చూచుకుని గర్వించాలి. మనం అంత గొప్ప క ఫాకారులం అయిపోవాలి.”

పద్చిని మొహం నంభమంతో వికసించింది _- *నిజంగా ఆలా అయితే ఎంత భావ్రంటుందీ!”ో

“తప్పపండా అవుతుంది అక్కయ్యా! తాతయ్య మనకి అండగా వున్నాడు. అమ్మలా కాకుండా మనం ఓ ప్ర ల్వేకత సంపాదించుకోవాలి. ఇళ్ళిచేసుకోవటం జా అతారింటి కళ్ళటం లాంటి విచ్చివిచ్చిపనులు చేస్తే మనం సాధించగల్లే ేమిా

1ఫ4 కశ ఎందుకు * పవండదపం

కష్టపడి చమవుకుందాం, నాట్యం నేర్చుకుందాం, నంగీతం నేర్చుకుందాం, కళారాధనకీ తప్పితే మనజీవితాలో జీనికీ తావురేకుుడా వసుకుం టే తప్పుకుండా గొవ్పవా ళం అవు తౌఎల్‌ క్త

చెల్లెల మాటలు పవ్నెసిక్‌ వాలా నచ్చాయి. చిరు నవ్వుతో అంగీకారం తెలియ జేయగా నే మోహిని నంతోషం పట్ట లేశ చప్పట్లుహూడా కొట్టింది.

అదంతా ఆ లేళ్ల నాటి ముచ్చట, మొన్న మొన్న జరిగ

న్తు పద్నివికికూడా గుర్తువుంది. మూలకి విషయం ఎప్పుడు గుర్తు వచ్చినా జుగువృలాంటిభావం పసిరిఠ పాములా గుండెల్ని చుట్ల శొడుతూ జే వుంటుంది. పెళ్ళివట్ల వ్‌ర్చ్పడ్ల విముఖత బలంగా "జీ వుంది,

అయినా తను పెళ్ళి శజీసుకోవటాని కెలా సిద్దపడిందో ఆలోచిస్తే పద్మిని కే అమయూవుయంగా వుంది. తను వాలా ఇాలా మాఏిపోయింది. పెళ్ళంచే పూరిగా వవగింపేగాక్‌ ఏదో మధుర ఖభావంకూడా తల ౨ త్తింది మనస్సులోః తను ఆర్ధం చేసుకున్న దానిశ న్నా అర్థంచేసుక వలసింే ఇూాలా వుందేమో!

పద్నిని చివరికి ఆంది _ “కానీ మోహినీ !_ అప్పుడు మనం వాలా పసితనంగా వూహించామేమో |!”

“పస్సికనంగానా ? అంచు €”

“' మాలపి దారుణంగా చచ్చిపోయిందన్న కోపం తోటీ ఆ వే4ంతోటీ మాట్లాడుకు న్నాం.”

“ఆ కోపం _- అఅవేశం ఇప్పుడు మూత్రం లేవా +

కళ ఎందుకు ? |

“ఉన్నా దానికే మిగిలిన విమయాలన్నీ ముడి పెట్టకూడ దన్న వివేఠశంకూడా వుంది”

కొ త్రగా వచ్చిపడ్డ వివేకం వమిాలేదు. మూలకి విషయం గురించి ఆశేళ్లుకాడు ఆరవై వళ్లు జరిగినా కొతగా తర్కింభా ల్సించేం లేదు.”

జ్రది కాడు మోహినీ | జీనివై నా మంచీడ్హా ఇఆండూ శవ్రుంటాయి, ఏవు దేశంతో అలోచిస్తే ఆఅ బే అధికంగా కన్సడు తుంది. మాలతి పెళ్ళ సమన్యత్‌ నే చచ్చిపోయింది. సిజ మే. చూలః8లా ఛావకపోయినా ఎంతోమంది జీవచ్చవాలె "కాపు రాలు చేస్తున్నారు. అది నిజమే. కానీ వాటికి పరిష్కార మార్షం "మొత్తంగా పెళ్ళీ మానటం అని నేననుకోను. 'ెళ్ళినీ మగ ' "వా గ్‌ బ్వేషించి జీవితాన్ని సమస్యారహితం చెయ్య లేం.”

ర్టక్సూ | ఇవ్యాలికి సీ అగ్హాలు మారినృంటాయిః శాబోయి నమన్యల్ని మరోవిధంగా పరిష్కూరించుకు జేక న్నా _ జస లాసమన్యలు వుత్పన్నం కాకుండా చేసుకోవటంలో అర్థం నలేదా ౯

ఆ-శ్రార్స్‌ నావివయంలో ఎలాంటి సమస్యలూ వస్తాయని -జీననుకోవటం లేదు మోహినీ 1”

మోహీని కోపంతో వెరిదైంది, వమాటలురాక కొంత "సీపు వూరుకొంది,

“రోన్‌ ఒక్కటిచెప్పు, ఇప్పుడు పెళ్ళిజీసేసుకో వాల్చి నంత కంగాోేం వచ్చింది నీకు 1”

“నువ్యలా అడిగికే నేనేం చెప్పలేను మోహినీ 1 పెళ్ళి గురించి ఒకప్పుడు మనం అనుకున్నదిమా(ం మార్చుకున్నాను,

క్షీగలీ కశ ఎందుకు ళ్ళి లేకుండా కళాశాధనలో గడపటం అసంభవమని ₹ెలునసు కున్నాను. పెళ్ళి ఎప్పుడైనా చేసుకోవాలనే నిర్ణయం వున్న ప్వుడు ఇప్పుడే చేసుకోవటంలో వచ్చేనష్టం వమిటి ?9

“నన్బం ఏమిటాః ఏమిటని అడుగుతున్నా వా?” పద్మిని నిర్ల శ్వ్యూన్ని మోహిని నసహించలేకపోయింది,

“భవిమ్యత్తుగురించి. ఎంతే వుజ్యలం౫గా భావించు కున్నామో ఒక్కసారి గుర్తుతెచ్చుకుంటావా * కళాజీవితం: మీద ఎన్ని ఆశలు పేర్చుకున్నామో కొంచెం జ్ఞాపకం జీను కుంటావా ?

అక్కయ్యా | ఇవ్వాళ అదంతా అబద్ధం అయిపోయింది కదూ ౪? కళారాధన అంశకనే బూటకం ఆయిందికదూ +! మన ఆశలూ _ అఆకయాలూ అన్నీ ఎగిరి గాలిలో కలిసివోయాయి కదూ? నీపెళ్ళీ - నీకాపురం _- అజే నీకు నగ్ననత్యాల్లాగా ధర గ్రనిర్వవాణలాగా గోచరిసు న్నాయి

నువ్వు ఎంత మారిపోయావో నీకు తెలుసోందా ర్‌ వ్యక్త్రత్వం ఎలా కోల్పోయావో అర్హమాతోందాః? ఆక్క య్యా! ఇదంతా నేను భరించలేను. నాకు మతిపోతోంది. నువ్వు పెళ్లీ వేసుకోవటానికి ఏ'ల్లేదు, మనం ఎప్పటిలా ఒక్క ఆశయంతో వుందాం. ఒక్క-మార్తంలో నడుద్దాం నామాట వినవా ఆక శ్రాళ్యూ [9

“మోహినీ $ నువ్వు చాలా ఆ వేశపడుతున్నా జే! నేను “పెళ్ళిచేసుకున్నా ఎలాంటి సమన్యలూ రావు. ఎస్పటిలా గే మన౦ అస్నీ నేర్చుకుందాం.”

“నేన్నమ్మను. ఈ కబుర్లు తర్వాత వుండవు, పెళ్ళితోజీ

శళ ఎందుకు 1 108 ఆడది అన్నివిధాలా ఆనమక్డు ర్హాలె పోతుంది. అబే నిజం, కాదనుకోవటం మనల్ని మనం వంచించుకోవట మేం”

నీ వూహలన్నీ అహోవాలు. నావీషయంలో ఆలా జర గదు, గోపాల్‌ ఛాలా మంచివాడు.”

మోహిని మండివడింది _ *అతని పేరు నాదగ్గిర ఎ త్తీకు, నీ అభిప్రాయం నువ్వుచెప్పు”

పద్నిని మాట్లాడలేదు = తర్కించకుండా వూరుకుంళు _ మోహిసి కొంచెం శాంతంగా అలోచిస్తుంది, ఇద్దరిమధ్యా చాలాసేపు నిశ శజ్లం నిశ్శబ్దంగా నాట్యంచే సింది, పది శని శేబుల్‌ మోదవున్న చితం తీసుకుంది _ “నేను వెళాను మోహినీ! నిద్రవసోంది.”

మోహిని మాట్లాడలేదు, మాట్లాడే వు ఫ్రైళ్యం లేదు. ఆక్యయ్య ఆలోచించుకొంటుంది, ఆలోచించే ఆవకాశం మువ్వశ తప్పదు,

పద్నిని గదిలోంచి వెళ్ళగానే తలుపులుమూని పక్క మోద కూర్చుంది,

అక్కయ్య సింత విచ్చిదాన్ని్ని చెయ్యటానికి గోపాల్‌లో ఏ ముంది? మొగవాడి ఆకర్షణకీ లొంగకుండా ఆడది (బతక లేదా? ఆ బలహీనత _ అక్కయ్యలోకూడా వుందా : ఎ ఆకసవహానంగా నిట్టూర్చింది,

క్‌ జః స్‌

పద్మిని బయటికి వెళోన్నా చూస్తూ కోపం ఆపుకొంటూ వ్లూరుకుంది మోహిని. గోపాల్‌ రాకపోయినా అక్కయ్య వెళ్ళటం వమూనజీమో |! అతని స్నేహంత గించుకు నే ప్రయత్న

శరఫ కళ ఎందుకు ₹ మైనా ఏంయ్యు చేమో |! తను ఏమో 'దెయ్యలే దా శ అక్కయ్య థోరణి మూర్చలేదా +

ఆలోచిస్తూ గా నెస్‌ లో తిరుగు తోన్న మోహీని గేటు తీసుషవస్తోన్న నోవాల్‌నీ చూసి చూడనట్లు మొహంతిప్పు ఫొంది. గోపాల్‌ దగ్గరికి వచ్చాడు “నమ స్తే మోహినీ దేవీ! ”

అప్పుడే చూసినట్లు తలతిప్తుతూఎోనమ స్తే రండి రండి" రాని నవ్వు తెచ్చుకుని మొహం 'పనన్నం చేసుకుంది _ ఉళప్రం 'ఇలా పచ్చరు * విశానాదం లాంటి కంఠస్వ్యరంలో నిర్ణక్ష్య్యం మి ళెయించింది.,

తెల్లబోయాడు గోపాల్‌ మోహిని (పశ్నకి, మోహినే అంది _- “ఓ; సారీ! అక కోసమూ +? ఇంటోవున్స టు లేదండీ 1” ర్ట శన రష

తటపటాయిసూ అలాగే నించున్నాడు గోపాల్‌,

“నీం? అత్యవసరంగా ఏమైనా మాట్లాడాలా జో

“అబ్బే: లేదండీ |” అన్నాడు అకిపయానతో,

మోహిని చేతికందిన ఆకులన్నీ చించివోస్తూ మోనం7గా 'సెంచుందవి,

'మోహిని వవర్తన చాలా కొ తగాతోచింది సోపాలో కీ, మరాడ్‌ మాగా లేక చిఠాగ్గావుంజే మో! ఇద్దరిమధ్యా అఆ మౌనం ఛరించలేక నవ్వుతూ అన్నాడు గోపాల్‌ ==

లం-ద్రా మెొుక్క-మీ బెందుకో కోపం వచ్చినట్టుంది?”

మోహిని తనుజేసో స్మెవని |గహించిఎది-చేతిలో ఆకులు చది జేస్తూ _ “ఇిష్టపడీ పెంచుకుంటోన్న మొక్టలమిోదగానీ_ చునుములమీదగానీ కోపం ఎందుకు పస్తుందండీ? వమిటో వదో

కళ ఎందుకు ? ట్ర ఆలోచినూ పిచ్చిపనిజచేశానుతి పెటళొంగు వేళ్ళకి చుట్టు కొంటూ - మొక్కలమధ్య తిరుగుతూ _ వాటి. పువ్వులూ - "మొగ్గ లూ పరీశ్షి స్తోన్నట్టు వుండిపోయింది వోోహీిసి.

కనీసం తనని లోపలికి రమ్మానై నా అనకుండా అంత నిర్గ శం వ్య_కృంచెయ్యటంలోే మోహినిలో మార్పు బాగా అర్థమైంది గోపాల్‌ కీ

“జీను వెళాను మోహీనీదేవీ గొ అనేసి వెనక్కితిరిగి శఅండడుగులు వేనాడు.

“అళె! నోపాల్‌ ! అంత తొందరగా పోతున్నా శేమిటిగొ వోూహీనీ గబగబా మొక్క, లమధ్యనుంచి బయటికీ వచ్చి! ది ర్స్‌ పద్నినీ బేవి -లేకవోతే కళానిలయా న్నే వెలి వేసారా + రండీ, లోసలికి వెళ్లాం.” అంది నవ్వుతూ,

“ఎక్సూజ్‌ మీ | 'వెళానండీ 1 ఫొంచెం పనివుంది"

“అంత పనివున్నవాళ్లు అన లెందుకు వచ్చారండీ 2 ఆక్క-య్యపుం క కూర్పునేవానేగా!+ ఓ కప్పు టీ అయినా యిచ్చి పంపించకనో జే ఆవిడ వూరుకుంటుందా? తన [(ఫెంజ్‌ని ఇన్ఫల్స్‌ చేశానని నామోదో యుద్ధం (పకటించదూ

“*భాంక్‌ ఎ! ఇస్వ్పుకు నాకోనం మీరేం శమపడకండి మోహినీ ! మరోసారి వస్తానులో

మోహిని పట్టుదల ఎక్కువై౦ది _* అలా నేను ఒప్పూ కోను. మీరు లోపలికివచ్చి కాస్సేపు కూర్చుని మరీ వెళ్ళాలి. న్టీజ్‌ 1”

అవ్పటిశకప్పు డే అంత అప్యాయంగా మాట్లాకుతోన్న మోహీసనిని చూసి ఆశ్చర్యపడ్డాడు గోపాల్‌, వెనక్కి మూడు

కీకే

182 కళ ఎందుకు కుండా పోర్టోకో శేసి నడుస్తోన్న 'మోహీిసి వెనక తనూ వెళ్ళాడు,

'మోహినికి చాలా ఆనందంగావుంది _ రండి. పెక వెళ్లాం నాగరాజూ ! టీ తీనుకురా !?” అంటూ ఓ కేశపెట్టి మెట్లకేసి నడీచింది, నోపొల్‌ అయిస్టంగ్యానెనా అమనరించక తప్పలేదు

ఇద్దరూ ఫోల్లోకి వెళ్ళారు.

“రలడ్హి నాగదిలో కూర్చుందాం.

గోపాల్‌ కి కొత్తగావుంది. మోహిని ఆశ్చర్యంగా (ప్రవ_ర్షిసోంది,

మోహిని గదిలోకి వెళూనే ఫేన్‌ ఆన్‌ చేసింది... చేతి కందిన "లేగియో నేసన్‌ లో వదో నంగీకం పెట్టింది.

“వచ్చే సోమవారం నా వీణ కచ్చేరీ వుందండీ రేడియోలో మొన్ననే రికార్డింగు అయింది, మీ రెప్పుడైనా విన్నా రాకశొ అంటా కుర్చి దగ్గిరికి జరుఫ్పుకుని కూర్చుంది,

ఓ ట్రేదండీ ।! అంత భాగ్యం కలగ లేదు.ో

ఉలినకుండా నే పొగడటం ముఖ(వీకి అవునుందిో అంటూ నవ్వింది. “అన్నట్లు మీరు వేసిన చిత్రం అక్క య్వు చూవించింది. మెగ తా చిశాలన్నీకూడా గదినిండా అలంకరించింది అన్నీ చకా శానులో

“చూశానని ఇప్పటంతోపాటు మి వుతేశకంకూడా

'ఇప్తే విని నంతోషిసానుో సల్‌

“జం చెప్పాలంశకే మీ చికాలుభూసి నం,భమంలో తలనుస్క6 య్యాను. చితాలన్నీ క ళాఖండా లే”

“క భాపూ ర్తాలు "కావా (” సవ్యాకు గోపాల్‌

ఈళి ఎందుకు ? [803 మోహిని మళ్ళా అంది __ “ఆంత గొప్పగా మోరు గీస్తారని నాశేం తెలుసు ?”

“మిరు చూశాకే పొగుడుతున్నారు కాబట్టి ముఖ (వీకి అవదు కాబోలు $”

“ము ఖ (ప్రీతి కాదండీ ! నిజంగా మీ చిళాల్లో (పతిభ ఫుంది, వైవిధ్యం వుంది. వ్యక్షిత్వం వుంది. కానీ వాటికి న్యతిశేక ౦గా వదో వెల్లి నూన్యంకూడా వున్నాయని మంచింది

ట్రం శ్రే $31

*చీవలం చూడటానికి మనోవారంగా వుండేలా ఇాతు ర్గంతో చిచించటం౦ తప్పితే చితకళవల్త మతో (ఫపయోూజనం "లేదా! అందమైన అమ్మాయి భంగిమ తప్పిలే మశేదీ చిత్రం చేయటానికి పనికిరాదా ౪%

“ఏందుకు పనికిరాదు ! కంటికి కనిపించేదాన్నీ ___ సూహూలో మెది లేడాన్నీ దేన్నయినా వస్తువుగా తీసుకోవచ్చు.”

ఉ“జ్రయునే మోూకు కన్పింసోంద్‌ .. మీరు వూహిస్తోందీ అంతా సౌదర్యంతో శు నింకివుందంటా రా?

కప్టీ జ్‌ ! మీ అభి, పాయం కొంచెం ఏప్పలంగా చెప్పండి.ో

46 బీ మో రేవెనా ఇారి తక ఘట్టాలుగానీ- పౌరాణిక ఘట్టాలుగానీ చీ తాలుగా గ్‌ఫారా 1"

ళబ్చిజం పప్పాలం కు నాలో ఒక బలహీనత వుంది* ఎంతో మూవ్‌ అయిలేగానీ జీను గియ్యలేను. పొతగాధలకీ "నేనంత మూవ్‌ కాలేను. అస్టరుడు మాసిన విశ్వరూప నందర్శవం సరిగ్గా గీీలో వర్హించినక్తు గీయాలసని పారం

$04 కశ ఎందుకు ఇ ఛించాను రెండు సంవత్సరాల క్రిందట, అప్పటికీ పూ_ర్తిచెయ్న "లేకపోయానులో గ

జీ! అవి వదిలెయ్యండి. మోచి._తాల్లో సోషల్‌ యాస్పె్క్‌ మూ(గం ఏంవుంది 9? నంఘపు స్థితిగతుల్ని మ్‌ చితాల్లో వకివించింప చెయ్యవచ్చుకడా ౩? మనుషులు జీవిసోన్నంత కాలం = మానవనము దాయంలో ఎన్నో దురా చారాలు వుంటోనే వుంటాయి, ప్రస్తుతం తలలెల్టి విలయ "తాండవం చేస్తోన్న వరకట్నం = లంచగొండితనం. అవినీతి మొదలె నవన్నీ మోకు తెలుసు, వాటిని అధారంగా చేసుకుని ఒక్కో. ఘట్టం ఎత్తి చితించవచ్చు కదా 1”

మోహిని మాటలు ఎంతో నవ్వాయి గోపాల్‌కీ “థాంక్స్‌ మోహినీజేఏ 1 _ ఇన్నాళ్ళుగా నాసాధన కోల్మ్య్య్యం "లేకండా పోయింది, కళని జీవిత వికాసానికి వవయూగించట మే మొట్టమొదటి లక్ష్యం అవుతుంది. ఈ అభిిపాయం చాలా కాలంగావున్నా దాన్ని స్టిరపర్పుకో లేక పోయాను.”

నాగరాజు *టీ తీసుకొచ్చాడు. మోహిని శెటిల్‌లోంచి కప్పుల్లో పోస్తోంశు గోపాల్‌ అడిగాడు _ “ ఈమధ్య మీ "పెర్‌ ఫార్మెన్స్‌వం లేవా 1

మోహిని టీకప్పు గోపాల్‌కి ఆందిస్తూ ఉపీపో శాస్త్రం చెప్పినట్టుంది మాపరిస్టితి, చెప్పించే చెప్పటం, పాడించే పాడటం మామాహషహ్టైరికో హానీ | నేనెంత తొందర పడతానో అంత జాప్యం అవుతూ వుంటుంది. వమిటో లైఫ్‌ చాలా డల్‌గా వుందండీ 1 టీ తాగుతూ వెనక్కీ జరిగి కూర్చుంది.

గోపాల్‌ నవ్వుతూ అన్నాడు. “ఒకలా చెయ్యండి, లైఫ్‌

శళ ఎందుకు ? 1805 ఇలా ఎ(టాక్ట్‌వ్‌ గా వంటుంపిలో

కష్టీర్చ చెయ్యమంటారు క్‌

పి వేసుకోండి

తృళ్ళివడ్డట్టు చూసింది మోహిస్‌ __ కప్పు గట్టిగా పట్టుకొంది. మనస్సులో అయిష్టం స్పష్టంగా కస్పరుస్తూ -_- “చంపారు, ఇంకా వీమిటో చెపారనుకున్నాను. అది జీవితంలో జరిగేది కాజీ!” ఆంది.

విస్మయంగా కూశనాడు గోపాల్‌,

5 ఎందు కంత ఆశ్చర్యపోతారు థి అక్క య్య నాకూ కూడా ఆ వుద్దేశ్వంలేదు. ఆఖరికి మా తాతయ్యకీకూడా అ అఖి (పాయం లేదు, *కళారాధన, కళారాధని అంటాడు అస్తమానూ, చిన్నతనంనుంచి అజే నూరిపోశాడు మాకు, నూకు వూవా తెలిశాకకూడా ఆ అభిప్రాయాన్ని మార్చుకో లేదు. సాధ్యమైనంతవరకూ నంగీత నాట్యాలలో మంచి సాయికి చేరుకోవాల నే పట్టుదల తప్పిచే మరో దృష్టి లేదుోో

గోపాల్‌ కేరుకో లేని ఆశ్చర్యంతో మాట్లాడలేక అయో చుయంగా చూశాడు.

మరో విషయం చెప్పమంటారా! మా అమ్మకీ ఈర్ష భా శ్రాల్రి ఆని పేరు పెట్టాడు ఆాతయ్య,. ఆఅఆంశు ఆయన మనస్సులో ఈ కళాభిమానం ఎంత కాలంగా పాతుకుని వుందో మోరు వూహించవచ్చును. కానీ ఆయన ఆశలు మా అమ్మ ద్యారా తీరలేదు. ఎగ భరించలేని నిరాఖా దుఃఖాన్నీ భరించాల్సి వచ్చింది. చివరికి మా అమ్మ వాలా దారుణ

ఇమెన పరిస్థితిలో చచ్చిపోయింది.”

శీగ్రి/్ర కళ ఎందుకు *

ఆ బ్రప్రన్సు, పద్నిని చెప్తే అంతా విన్నాను చాలా విచారించాను,”

“ఎంత విచారిస్తే వం (ప్రయోజనమండీ ౪? మరోసారి అలాంటి జారుణం జరగకుండా చెయ్యాలన్న టే తాతయ్య పటుదల, అనలు మా నాన్న మగవాగిననే అహంకారంతో (పవర్హించకుండా వుంశు ఇస్పుడు మా అమ్మ (బతికే వుండేది.”

“శావచ్చుం కానీ కాలం చాలా మారిపోతో రది, మీ అమ్మగారి కాలాస్‌కీ యిప్పటికీ వాలా భేదం వచ్చింది నుగవాళ, మూరత్యంకూడా చాలావరకు పరివరన చెందు

శి స్వ ఖఎ జాని తంది”

““మోారన్న దాంట్లో నిజం వుండవచ్చు. కానీ ఇాలా తక్కువ, ఈరోజుల్లో అయి లేమా(తం కళలకి తగినంత గౌరవ ఎవరిస్తున్నారు ? నాట్యం అనగానే అది మ ర్యాదలేని వాళ్లు వేసేదన్నభావం చాలా ఎక్కువమందిలో పాతుకునివ్రంది, ఆది మీరూ ఒప్పుకుంటారుగా ? నిజానికిక ళలన్నిటిలోకీ నాట్యకళ ఎంతే వుత్చృష్టమె నదో _. దానికోనం ఎంత శమించాలో న ఎవిత వెచ్చించాలో జా ఎవరూ అర్ధం చేసుకోరు,

ఇదంతా తెలిసే ఈ కళాపపంచంలో వా శ్వితంగావుండి పోదామన్న నిర్ణయం వర్పర్చుకున్నాం. పెళ్ళీ = సంసారం అంటూ బంధనాలూ బలహానతలూ లేకుండా మాశ_క్రిఅంతా_ మాదృవ్వి ౪ంతా దీనికోన మే శేంద్రీశరించాలనుకొంటున్నాం”

గోపాల్‌ ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు - "ఆది నాధ్యమో- కాదో ఆలోచించారా €”

మోహిని విన సయంగా ఆంది _- "మూ నిర్తయం వంశే

కళ ఎందుకు ? 107 మీరు చాలా [పశంనిసారనుకున్నాను. ఇలా మాట్లాడుతున్నా "కేమిటి * సాధ్యం అసాధ్యం అనేవి మన మనసుల్లో వుంటాయి. వది సాధించినా మనుషులేగానీ చెట్లూ చేమలూ కావుగదడా ! మనలో అంత శ క్తిసామన్యాలు వున్నాయనే ఎందు కనుకో కూడదు * అక్నవిళ్యాన మేశ దా అఆచరణకి బలం యిస్తుంది ళ్‌ నిజంగా అలాంటి విశ్వానం అక్క య్యకూ నాకూ గాఢంగా వుంది లెండి. ౨ఎ౦త చాచాలన్నా శక్యం కాని ఆందోళన గోపాల్‌ 'మొవాంతో తొంగిచూసింది. వద్నిని తనకు దూరంగా ఎందు కుండివీ తోందో అర్థ మైనట్టు తోచింది, ఆరిన పెదవులు తడుపు కొంటూ ద్‌ర్పో లగా గాలికీల్చుకున్నా డు-'“మీ భ్యేయానిక పెళ్ళికీ నుడీ పెట్టడం ఇాలొా విరుద్ధం.” అన్నాడు అనహనం౦గాం విరుద్దం ఎప్పుడూకాదు”" గోపాల్‌ ముఖకవళికలు కనిపసెస తోన్న మోహిసి ఒత్తి పల్కి_.ంది = ““-పెళ్ళివ లై మూ "భ్యెయం 'చెబ్బకంటోన్నష్పుడు ఆపెళ్ళి విరమించటంలో విరుద్ధం ఏముంది ? పోనీ మీకు విరుద్ద మే అంక1ు నేనొకటి అవుగు తాను, వది విరుద్ధంకాదు ? (శ్రీ యిహ్టౌన్ని ఫ్రైదు చేయటం విరుద్ధం కాశా? (గ్రీవ్య క తన్ని అణచి పెట్టటం వీరుద్దంకాదా ( మౌ అమ్ము వ్‌ వాయించుకో ఎవెాలసీ ఎంతో తపహాతపహా లాడిందట. ఆవిడ అభీరుచుల్ని మానాన్న ఎంత విర దంగా నాశనం వేశాడో మీకు తెలసు, అఖరిక! మాఅమ్మ (పాణాల్ని కూడా ఎంత [కూరంగా- ఎంత ఆమాన పంగా హోత్వచే శాడ్‌ కూడా అెలుసుుో ఉమ్సిరలా వెనక్కి వెళ్ళకండి మోహన్‌! నిజానికి మీ అమ్మ

భర కళ ఎందుకు ? గారికి జరిగిన ఘో రానికి ఈనాటి సంస్కారపంతు. డెవడైనా సిగ్గుతో తలదించుకుంటాడు. కానీ దానికి ఫూ _ర్త్‌గె మీనాన్న గారిది కూడా అపరాధంశాదు. సామాన్యమైన మనిపీ ఎవుడూ నంఘంచేతిలో కలుటొ మ్మే. నంఘ నియమాల పరిథిని చాశేు శకి మానాన్న గారికి లేశ పోవటంలో ఏచేషం లేదు,"

“సంఘుం అంచు వమిటి నూనాన్న లాంటి ఫురువ ఫ్పంగవు లెందరో కలి న్తే నంఘం అయింది. వాళ్ళ అభిప్రాయౌ లన్నీ సంఘనియమాలయా్యయి.*

నిజ మే, ఆలాంటి సంఘంలో 'నే మూ తౌతేయ్య లాంటి వాళ్ళుకూడా పున్నారన్న విషయాన్ని విస్మరిస్తున్నారు మోరు, అందుచేత శిండు విభాలా ఆలోచించాలి. ఆనాటి పురుషుడిలో అధికభాగం అవాంకొరం మూర్టత్వం చిందులు తొ క్కాయి, నిజమే.

కానీ మిరు వర్తమానంలోకి చూడండి. భవిమ్యత్తు లోకి చూడండి. మగవాడి మనస్సు ఎంత వి చేశవూరితంగా మారుతోందో అర్థం చేసుకోండి, (పస్తు తాన్ని విన్నరించి న గ శాన్ని శాళ్వితం చేసుకోవటం నమళంజనం అవుతుందా”

“సోపూల్‌! మీరు భమపడుతున్నారు. నన్ను (భమ పెడు తున్నారు, అంతే. భూమి న్వర్గంలా మూర8పోతోందని మిరు చెస్తే నేనెలా బప్పుకుంటాను ?

మొన్న మొన్నటి సంఘటన ఒకటి చపాను, వీనండి, పీటలమూాద కరార్రున్న "పెళ్ళికూతురు నానా రాజ్చాంతాలతో "వళ్ళి ఆగిపోతే ఆత్మహత్య చేసుకు చచ్చిపోయింది. అదంతా నాక ళ్ళతో జీను చూధఫాను, "ఇళ్ళకి ఎంతో పవిత్రత వుందం

శర ఎందుకు? [0కి టారే। ఆ పెళ్ళిపందిట్లో ఆ పవ్మితతని ఎంతమంది గుర్తించారు! గు చిస్తే అలాంటి రాద్ధాంతాలకప అవ కాశం యివ్వగలి 7

క వాళ్ళా! కట్నం యిచ్చే తాహతు లేకుండా కూతుర్ని పె చెందును సిద్ధప ర్బాడు పిల్ల తం 1 పెళ్ళ పవిత్రతని గుర్తిన ఎందుకు ఆటంక పెట్టాడు "పెళ్ళికొడుకు తండ్రి ?

ఎవరికీ లక్ష్యం లేని ఆ పెళ్ళి తల పెట్టి చివరికి నవ్వులపాలు చేస్తే 'పెళ్ళహఘాతురు ఎంత బాధపడీందో ఎవరైనా ఆర్థం వేసు కున్నారా క ఒక్క మగ వాడిలో నెనా మానవత్వం వంశే ఆడదాని అభిమానాన్ని గుర్తించకుండా వుంటాడా? ఈ పెళ్ళిళ్ళ పేరిట ఇలా ఎన్ని జరుగుతున్నాయో ఎవరికి తెలుసు సంసారాలు నరిపడక ఎంతమంది భార్యాభర్తలు నిరాశలతో నిస్పృహలతో కాలం డొర్లి స్తున్నారో మూా[తం మనం చూడటం లేదా? ఇదంతా సంఘం న్వర్గంలా మారిపోయిందనటానికి నిదర్శనమౌా (5కి

*'మోహిసీజీవీ ।! మీరింత అ వేశపడాల్పిం బేమోా "లేదు, మీకు అపార్థం జీసుకోనంచు నేను కొంచెం సూటిగా మాట్లాడు తాను.”

“ చెప్పండి,

“స్రీ ఫురుషులకీ (వకృతిసిద్ధ మైన ఫోర్కైలు పున్నాయని ఓప్పుకుంటారా 5కి

“ఒప్పుకోవచ్చు.”

కక క్ష నాట్రి న భ్యస మాజంలో ఆవి లీర్చుకోవలసిన మార్గం పిళ్ళ అనికూడా ఒప్పుకుంటారా ౯”

“రు చెప్పండీ”

[70 కళ ఎందుకు ౪౯

“అలాంటి పెళ్ళిని ద్వేపీంచటం = మోన జన్నని ద్వేమీం చటం = నృష్షిే “బ్వేషీంచటం అవుతుందని మీరు ఆతో చించారా ₹ో

“కావచ్చు, కానీ అమూల్యమైన క ళాశాధనకోనం "బేన్స యినా విస్మరించాలన్న అభిపాయం నాది, స్వస.ఖాల్ని కూడా స్‌ర్ల శ్ర్య్వం చెయ్య్యూలన్న నాయం నాపి

గోపాల్‌ అమితంగా అశ్చర్యం వెలిబుచ్చాడు అనని “ఆసలు క ళౌరాధన అంళకేు అర్భం ఏమిటి ౪ కళల ప్రయోజనం: వమిటి ? ఒక్క పావుగంట [కిందకు మిరు నాకు చెప్పారు కదా

“తార్కికంగా మారు నన్ను 12ప్పిసారు. కాదనను, "కానీ మా యిద్లరివిషయం అదికాదు, మావిమయంలొ తర్హా నికీ ఆభినుచులక్‌ నంబంధంలేదు.

మాకు మాభవిష్యత్తుమాద ఎంతో ఆశవుంది. ఎంతో విశ్వాసం పుంది., మొయిద్లరివ పెళ్ళికన్నా అతి ముఖ్యమెన జీవికం ఎంతోవుంది. పూరం ఎప్పుడో భారతావని కళలతో విలసి శ్రే దంటారు, ఈరోజ ల్రో ఆకళ "లెంత జీర్చించివన్నా యో మికు గెలియనిదికాదు. ఆతాకయ్య మాకు పసితనం నుంచీ క ళౌఛిరుచి క బ్లించావు, అన్నివిధాలా మాజ నహకరిస్తున్నాడు, కావలసినంత న్య్వాతం్యత్యం యిచ్చాడు. ఇంతక న్నా ఏంకావాలి భరతం _ కూచిపూడి . మణిపుి _ కథకళి _ అన్నీ మాళక్తి కొద్దీ అభివృద్ది చేసుకుని నాట్వక్‌ ళు మాద్యారా వినృతం చేయాలే కాంకతో వున్నాం. ఆంధధులకీ క భావిజ్ఞాసం లేదన్న అపకీర్తి మారెరుగనిదికాదే ! ఈస్థికలో శళశ్యావచారాని కంత

క్రశ ఎందుకు 1 శ2& అవనరంవుందో కూడా మూరు వూహించగలరులఎో

గోపాల్‌ మతి తప్పుతోన్న స్టితిలో లేచి నిలబడ్డాడు.

మోహిని దృఢంగా అంది - “మా లం మేము సాధించగలం అన్న వ్‌ష్వానం గాధంగావుంది, కానీ ఒక్కటి మాతం నిజం. మాపురోభవృద్ధిక్‌ ఎవరు నపహాశరించక పోయినా పర్వాలేదు. కనీసం అడ్డు నిలవకుండా మరోమార్షంలోక్‌ దించకుండావు౦ 1కు చాలు,

(మౌాన్పడిపోయాడు గోపాల్‌.

మోహిని ఇదంతా ఎందుకుచెవాంది ? ఎవరికీ చెపోంది ?

"'సేబుల్‌మీద పత్రికతీసి తిరగ వేస్తూ చదవటంలో నిమ గ షమైపొయినట్టు కూర్చుంది మోహిని.

గోపాల్‌ ఒళ్ళక్షణంకూడా అక్కడ సించోలేక పోయాడు, తల గిరగిరాతిరుగుతోం టే తడబడుతూ గుర్నుంశేసి "కెండకుగులు వేశాడు

“ వెళానండ్డీ శి

మోహిని తలపైకెత్తి అమాయకంా భషూసింది _

“* పెళారా ? అప్పుడే ? ఇంకా సిక్పయినా కాలేదండీ ! కూరో్చో రాదూ అక్కయ్య వస్తుంది

6 జైజ్రండీ | వెళ్ళాలి

మోహిసి పత్రిక కుర్చీలో పచేసి లేచింది,

ఇద్ద రూ కిందికీ వచ్చారు.

గోపాల్‌ వెళ్ళిపోతోం శే మోహ్‌నికీ పట్టరానిసంతోషం. క్‌లిందిం

తన మాటల (ప్రభావం అద్భుతంగా పసి చేస్తుంది

కేక్‌ ల్లీ శశ ఎందుకు 9 సోపాల్‌ లో వీమూత్రం సంస్కారమున్నా! తమదచారికి ఆడ్డు రాడు, నిజాూనీ! నోపాట్‌ అంత సంస్కారహీనుడు కాదు,

అబ్బ : ఎంత తెలివైన పనిచేసింది తను!

రాతి భోజనాలదగ్గిరమాటతం క్ట్రష్త్టంగా చెప్పింది మోహిని = అకగారితో,

*ోసాయం(తం గోపాల్‌ వ చ్చాడుఎ”

ఇల్‌ పూ ట్ర్‌ వచ్చాడా ర్‌ం ఆశ్చర్య పడింది పదివి,

కక. కాస్సేపు కూర్చున్నాడు.

కట్ట) మాట్లాడాడు రో

తన అర్డ్‌ గురించీ ___ మన (్రోగామ్స్‌ గురించీ వదో మషమొాట్టాడాడుం

పద్నిని మానంగా భోజ న౦చేస్తూ కూర్చుంది,

“ పెద్దమ్మాయ్‌ ! నీ కోసం ఎవరో ఫోను ఛేస్తున్నా రమ్మా |” నాగరాజు వచ్చి చెప్పాడు,

పద్నిని గబగ చా మధ్యగదిలోకి వెళ్ళి శీవర్‌ మీద ఛ్రుంచిన రిసీవర్‌ తీసుకొంది ___ *వాల్లో (9

86 ఖగ ఉహ మి 8 ఖత క్‌ి

బ్ర | జ్రచ్చీ [29

కళా మై న

క ఇళఉళ తక అత * గలి

కకల్ళి ర్యా బాం 95%

కక అ 4 ఈ లల లీ

“క బల్రాణే అలా

కళ ఎందుకు ? 170 పద్మిని మళ్ళావ చ్చి "టీబుల్‌ ముందు కూర్చుంది.. అక్కయ్య "మొహంలో ఏదో ఆలోచనగు _ర్తించింది 'మోహీని; పట్టీవట్రనట్టా అడిగంది= “ఎవరక్కయ్యా ఫోన్‌ చేసింది క నారీ ప్ర=ట్ర్‌్‌” కళ న్ధాశ్‌ వాంట్‌”! వాళ్ళింట్లో ఫోనుందా పద్మిని త లెత్తి చెల్లెలివేసి చూసి తల దించుకుంటూ .... ఉబ్రత్రను డబ్బుకలవా డేం “కాదు” పద్శినిమూడ్‌ బాగా లేదు. తర్వాత నంఫాషజేం జరగలేదు. న్‌ క న్‌ “* ఆంతా ఏిని ఎందుకింత పట్టనట్టు కరార్వున్నాపు టి అచవేశ మంతా వెళ్త్ల(గక్కుతూ. అడిగాడు గోపాల్‌. పద్నిని కళ్ళెత్తి చూసింది ఆ కళ్ళు ఎకుపురంగులో కన్పించాయి, ఉదవినొక్కుకొంటూ నిట్టూర్చింది, పద్మిని ధోరణి గోపాల్‌ కేం నచ్చలేదు. మోహిని చెప్పినదంతా నిజమేనేమోనని భయం జేసింది. అనవానంగా అస్నూాడు-పద్యా! నువ్విలా నిట్టూర్పులు విడవటం కాదు, నోరుపిన్పి మాట్లాడు.ో నిర్హి పంగా చూసింది పద్నిని - “ప్ట్స్‌టి 1 “వీమిటా?” తెలబోయాడు గోపాల్‌ _- “"అయిళలే ఇంత వరకూ చెప్పింది కంఠశోసేనా ? నీతో స్నేవాం మానుకోమని సిచల్లైలితో చెప్పించళపోలే నువ్వే నిర్మొహమాటంగా చెప్పు వచ్చుగా శ”

శే శీ కళ ఎందుకు ? కన్ధాక్‌ ప్రాట్ర్‌. !"”

ఈష్టీం ఉన్నమాట అడుగుతున్నా నుం”

““ఉన్నమాటా ని సన్ను అర్ధం చెసుకున్నది ఇంబేనా శీను మోహినితో శప్పించానా €”

5 నేర వో బే నాకిని ఎందుకలా 'హాచ్చరించింది భ”

“డానికి కారణం ఇాలా వుంది. మోహినికి నున స్నేవాం యిష్టం లేదు. "”

“మధ్య మోహీసి యిష్పుం ఏమిటి +

“అదంతా నాకనవనరం. నీ ఆఖ్మిపాయం చెప్పు, నాదా రిన జీను వెళ్ళివో తాను ”

ఈ టక్క్టాడికి శ

“ఎక్కడికో, సీశవసరం లేని వ్వ్యక్ని ఎక్కడికిపోచే వీ శెందుకు 1

65 న్యాక్‌ స్ప* ట్ర్‌ [= పద్నిసి పీనంగా గోపాల్‌ చేసి ఇరాసింది _ *ందుకంత కఠినంగా మూట్లాడుతావు $”

“నువ్వు ఇంకా నన్ను మభ్య పెట్రలేవు పద్మా! ఈ 'న్నీహోనికి అర్హం వమిటో అఆంతసు వమిటో ఇవ్వాళ కేల్చు కోవాలనే "నీను వవ్శాను, ఈ డోలాందోళన ీనిక భరించ "లేను. నీతో పదిణళతయం అయిన ఫొ తలో నినుంచి ఏమిీా ఆశించళకపోయినా నీ అనురాగాన్ని అనుభవించాక అధికంగా ఆన్‌ంచకుండా వుండలేక పోచున్నా ను. శీను ధనవంతుళణ్లి కాను, "రెక్కాడితే కాని డదొక్కాడనంత బీదవాశణ్ణి, మిగిలిన విమయా

కళ ఎందుకు 1 75 లన్నీ నీకు తెలుసు. "నా సహచ ర్యాసి! నువ్వు తగన్టీ* అని చెప్పు, నాలో స్‌ేమీ కస్పించకవొ ఆమౌాట సర్మ్శాహ చూటంగా చెప్పు, నా దురదృష్తాన్ని సిందించు ఫో టూ వెళ్ళి పోతాను

“న్లో పాల్‌!” పద్మిని నోపాలజీంని గట్టికా పాహొంది.

క 8 ల

గోవాటీ ద్నిని చేతిని వడిలించుకు న్నాడు = “ముందు శచునర రున స్పులువిప్పీ మాట్లాడుకుందాం పద్మా | అంతవరకూ మున అవధులు మసకి వున్నాయిళతి

పద్నిని గాయపడ్డట్టు చూసింది, కళ్ళనిండా న్‌ళ్ళు నిండాయి -_.. “నువ్వు నన్ను క గారు పెశ్సుస్తున్నావు. నా నంళ యాలు ఒక్కటిహూడా అర్హంచేసుక్‌ీవటం లేదు. నీకది ధర్మంగా శ్రుందా

తెల్లబోయాడు గోపాల్‌ _ “పద్మా | నిన్ను కంగారు "పెట్లానా * అమాయకంగా అడిగాడు _ “నిజంగా నాక రాత్రంతా నిద్రపట్టలేదు. పగలంతా ఈ ఆలోచనతో వచేమీ చెయ్య లేశ పోయాను. ఎర౮త కొంతట నిన్ను కలుసుకుంటానా అన్న డహతవాతో నన్ను జీరు మర్చివోయాను. నిజంగా నాకు మతి పటోయిుంది.లో దీర్హంగా సెట్టూ ర్చాడు __ * చెప్పు ఇప్పుడు చెప్పు, నక నాబూద సమ్మకంలేడా। సీ ఛవిష్యుత్తు పాొడుచేసొనని శంకిస్తున్నావా 1 చెప్పు పద్మా 19 అనునయంగా అడీగాడు,

పద్నిని అయోమయంగా చూసింది _ *ోవమిటో వేనేమీ చెప్ప బేకవో కున్నాను. జీవితంమిద ఆశ ఎంత వవ మతుగా లేస్తోర్నా దాన్ని సిరాళ తరిమేస్తోంది. ఆనలీ [పేమలకూ పెళ్ళి

176 ఈశ ఎందుకు ₹ ళ్ళకూ అర్ధం వుందంటావా +

గోపాల్‌ విన్నయంజ్‌ పద్నినిని త ేకంగా చూశాడు, “ఈ స్ర్రీక్వం- ఫురుపుత్వం- మవుకారం.- శృంగారం. ఇదంతా వ్యర్ధంగా సాగుతోందేమా! మనజన్న మ రెందుకై నా నిస్తశించ బడించేమో ! అది అర్థం చేసుకోలేక మనమంతా ఈదారిన సాగిపోతున్నామేమో | తీరా చరమదశలో మన ఫుటకకు కారణం మ*ేదోవుందని (గహిస్తై వమెపోతాం అలోచిస్తోంశు. యిలా అన్పించటం లేదూ నీకు *”

గోపాల్‌ విన్మయంగా చూసోనే వన్నాడు, పద్నినికి మెంటల్‌ పూజశేం కాలేదుగచా ? లేకపోతే ఈవై రాగ్య ధోరణి వమిటి ? ఇంత అధికమైన ఆన్వేపుణాచింతేన ఎత్తూ కలిగింది € (స్రీపరువుల మనుగడ జే శంకీించగలిగే జిజ్ఞాస ఎలా పొడచూవీంది ? ఈ పయస్సులో-ఈ పరిస్థితులలో రాదగ్గ నంశయ మేనాయిది? అందు కేనా పడ్న్‌ని తన కింత సన్నిహితంగా వంటూరకూడా అంత నిర్వికారంగా వుంటోంది ॥ దగ్గిరికి చజీశాలసని తహతహలాడుతోన్న ఠరనసి అంత దూరాన నిల్చు తోంది.

“వద్యాా [9 అనురాగపూరితంగా చూధాడు -- *ోఈ ఒక్కతణంలో నే నువ్వు ఎంతో $ొ _త్తగా కన్పిస్తున్నావు. జీవితం గురించి ఎంతో తరచి తరచి పరిశోధనజేసే విఠాగులు తప్పు ఇలా మాట్లాడలేరు, (ప్రకృతి స్పష్టితో నే వ్‌ జీవి ధర్మం ఆ జీవికి వర ఏర్పిందని ఒప్పుకుంటావా గ్గ

బ్ర శ్స [99

కపస్య్టులు ఎగరాలి. చాటి అహార నంపాదనా ___

కళ ఎందుకు ? క రశ్లణా __ జీవితమంతా ఆ ఎగరటంమీచే అధారపడీవుంగి. అందు కే వాటికి ర్క లు సృ్టంచబడ్డాయి _ మనకు కెక్కలు లేవు, నడవటానికి కాళ్ళువూత౦ వున్నాయి. నడవటం తప్పు ఎగిలే అవసగరం మనిషికి లేదని (పకృతి వు గ్రళ్యమై వుంటుంది

“మనిష్షికూడా ఎగర గలిగితే ఇంకా బావుంటుందిగా 199

“ఉన్న దాన్ని విన్నరించి ఎ లేనిదాన్ని గరించి ఆలో చించటం వివేకం అవుతుంజా ౪ అవివేకం అవుతుందా?

“* ఆదీ నువ్వే చెప్పు

ఏవర్రూ చెప్పకుండానే ఆలోచించగలిగే శకి నీకు సృంది వద్నా ౩? సూటిగా ఆలోచించు. నూటిగా అరంవేసుకో, ఆలోశనలకు తికవుకలు 'పెట్టుకుంశేు యఫ్‌ శిక్కులుపడి విశ దీయలేనివి అవుతాయి. అరం వేసుకో లేనివి అవుతాయి, మనిపీ.కి రెక్కలు వుంశేు చావుంటుందన్నావు, తీరా అవివుంయే దూరదృన్టీ కావాలనిపిస్తుంది. అదీవంకశు మేదో కావాలని వీస్తుంది. మన ఆనోచ-శలకి అం తెక్కుడ + మనుషుఐకి ౭క్కటలు వున్నప్పుడు సింహోలకీ _ ఏనుగులకూ మా(త్రం ఎందుకు వుండ కూడదు + ఇలా ఆలోచిస్తూపో తే మనం చాలా వీచ్చివాళ్ళం అవుతాం. (పక్ఫతి ఎలా వుంది ? ఎందుకు వుంది ? అన్నది నూతమే మనం ఆర్హంచేసుకోవటానికి (ప్రయత్నించాలి,

పద్నిని ఆన కిగా విననాగింది.

కక న్ర్రీగ్వోం-వురుషత్వం-ఈ వముమశారం శృంగార ౦0= ఇదంతా వ్వర్ధ మేమో అన్నావుకదూ 1 ఇందులో ఆంత అర్హం వ్‌సుళోలేని సమన్య ఏముంది *€ క్రీిమికీట కాలనుంచీ = మని పి.

కేల

క్షే ర కళ ఎందుకు 1 జన్నవరకూ ఈ (స్ర్రీపురువ విభేదం వుండటం ముందు తరాల జీవోత్పత్తికెనని స్పష్టంగా తెలియటంలేడా 1”

“ఎన్నాళ్ళిలా ముందుత రాలు పెకుగుతాయి ? ఎందు కిలా పరగటం ? అంతమంటూ వృుంటుండా 1 అసలీ భూమి మీద నృవి లేకుండా ళూన్యంగా వుండకూడ దాక”

“పద్మా ! ను వ్వేకాదు, వ్‌ మూత్రం ఆలోచించన ల వాళ్ళయినా ఎవ్వుడో ఒళసారి ఈ ఆ కేదన అనుభవించి తీరు తారు. కనీనం ఆప్పు ల్ని శాశ్వితంగా గోలో్పోయిన నమ యూలోనెనా _ ఏమిటీ సృ ? ఎన్నాళ్ళిలా చావు పుట్టు కలత సాగుతూ వుంటుంది ₹ అన్న స్ట్రగుల్‌ కి లోనె తారు నానీ ఈ సృృప్పి ఎంతకాలం సాగుతుందో ఎవ్వరూ చెప్పలేరు. నృష్లి అదిని చూచినవాళ్ళు ఇప్పుడులేరు. ఇప్పుడు వున్న వాళ్ళు అంతమంటూ వుంపే దాన్నీ చూడలేరు... అంతాన్ని చూడ గలిగేవాళ్లు (పపంచానికి జెప్పటాని కేమే మిగలదు. గోపాల్‌ ఒక్క క్షణం ఆగాడు __

“ఇప్పుడీ ఆలోచనలన్నీ సీశెందుకువచ్చాయూ నాకు అర్ధవకాతోంది. నేను తొందరపడి నిన్ను కలవర పెట్టాను క్షమించు పద్మా [2

పద్మిని మాట్లాడ లేకపోయింది. గోపాల్‌ ఖేతుల్లో "ముహూుం దాచుకొోందన్‌ి.

“సపద్శా।ః ఈ ఆకర్ష ణలూ = అకు రాగాలూ వ్యర్థమని నువ్యున. ఫోవబం ఎంత దురదృష్టం స్రీ పురుషు “మైక్యత [వకృతింహజం కానప్పుడు _- ఈ రసావేశాలూ . ఈ అను భూతులూ ఎందు కిలా నృష్టించబడ తాయి 1 చన ఫుట్టటబ9

ఆళి ఎందుకు ? [7డీ మళ₹ందుకో ఆయినప్పుడు చానికి దోహదంచేసే లశ్ల జాలేవో వుళ్సన్నం కావాలి కదా? _- ఇలా ఆలోచి_స్తీ పకృతి మన క_ర్పవ్వం మనకి ఖచ్చితంగా నిచైశించిందని తెలియటం లేదా ? సహజంగా జరుగుతోన్న దాన్ని విశ్శసించకుండా __ మదో 'అర్థం గాకుండా వుండిపోయిందని ఆవేదన చెందటం వివేకం అవుతుందా €

పచ్మా | ఓఒకగటీమా(తం చెప్పకుండా పుండలేను. నీ వంటి (పేమ 'జేవతతో కలిగిన ఈ స్నేహాన్ని శాశ్వితం చేసు కో పాలని నేను తపించిపోతున్నాను. నావల్ల నీ కళాజీవిళానికి ఎలాంట ఆ నవాంతరమూనాదు. నీ కళారాదధన ఇనుముడించేలా నా హృదయ పూర్యశంగా దోహదం చెయ్యగలను, నన్ను అర్థం వేసుకోగలిగి తే ఎలాంటి భ పూలూ వుంచుకోలేవు, మాట్లాడా పదచ్యా

మాట్లాడ లేశపోయింది పద్నిని -- య ఎ. నువు నాకు అర్థ రు య్యావు” ఆంది అంతరంగం, గోవాల్‌ పట ఎంత్‌ అనురాగం వుంది ఎంతో విశ్వారం వుంది, గోపాల్‌ ఇ₹ావాలతో న మైక్యతకూడా పొందింది. ఇంకా... ఇంకా,4ం గోపాల్‌ని దూరంగా వుంచుతోంది, ఎందుకని ?

“4 గో ప్రజ ట్ర్‌ |” పద్నిని కళ్ళె ల్రి గోపాల్‌ కళ్ళలోకిచూస్తూ కంపిసోన్న పదవులతో అంది _*మనం పెళ్ళచేసుపందాం”

“పద్మా [79

ళన్చి్కిం, మనం 'పెళ్ళిచేను పంచాం. ఈ నిర్గ యానికీ తికుగులేము, ఆబ్బ! నామనస్సు ఎంక "బేలికవడింది 199

“పద్మా 1 నువ్వు ఆ వేశనవడటం బేజుశదూ *ో

[100 క్రళ ఎందుకు. ౯

“-శేడు. నా నంశయాలన్నీ ఫోయాయి* ఇప్పుడు నా మనస్సు ఛాలా నిర్మలంగావుంది. మనం తప్పకుండా పళ్ళిచేసు కుంటాం. జీవితానికి వది ముఖ్యమో అర్హమౌాతుంది. తనకు మ్‌ంచిన ధర్మం ఎక్కడ వుంటుంది నా సుఖశాంతుల్నీ =నా నంతో పాన్నీ విస్నరించి నేను వదో చెయ్యాలనుకోవటం విచ్చి (భమలా"గా తోసోంది. నాకీ కళలమిాదా క ళభారాధనమ్హ్లీదా అస కిపో తోంది.”

“పదా | చురుగ్గా చూశాడు గోపాల్‌ _ *అలా. ఎప్పుడూ మాట్లాడకు, కళ దె వప్రసాదితం. దాన్ని నిర్లక్ష్యం చెయ్యటం నేనెప్పుడూ సహించను”

పద్నిని ఇనుమడించిన అనురాగంతో గోపాల్‌ చేతులు పడీ లోకీ పింటూ. తన్మయత్వంతో మాట్లాడింది నాం ఇంత జఉేపూ నిన్ను చాలా బాధపెట్టాను, పిచ్చిపిచ్చి నగంబేహా లతో నిన్ను భయపెట్టాను. ఇంక ఎప్పుడూ ఆలాచెయ్యను. నువ్వు చెప్పినట్టు వింటాను, న్వన్లానికి తీసికెళ్తే స్వర్గానికి వసౌను, నరకానికి తీసికెశ్తె నరకానికి వసాను. నీకు అయిష్టంగా నేను గాలికూడా పీల్చను. ఈ భువికీ దివికీ మధ్య, మునోహార మైన (పకృళిలో మనం లీనమై పోదాం.”

“పద్మా ” పారవశ్యంత చలించి పోయాడు గోపాల్‌. “నేను ధన్యుణ్తిం”

ఖః ్త ను

రాతి పడుకోవటానికి మెకి వెళ్ళేవరకూ ఇాలా ముఫై వంగా వుంది వద్నిని,

మోహిని చదువుకుంటోంళశు గడి గుమ్మంలోకి వెళ్ళీ

తళ_ఎందుకు 181 నించుంది _“నీకు అబద్దాలాడటం చాలా అయిష్టం కాబోలు! నిన్న గోపాల్‌ళతో మాట్లాడిన విషయాలు కొన్ని నా దగ్గిర మరుగువర్చా వెందుకూ 1?” మోహిని ఎదురుచూడని పరిస్థితికి శొంహెం తడబడింది.

“శే నేం మరుగుపరీచాను. నీకు చెప్పానుగా

శళ ష్‌ చెప్పావు ? అతన్ని నా దారిళోంచి పొమ్మని "సాచ్చరించాననా 19 __ మోహిసికి అంతా అర్థమైంది.

ఉనేసేం. ఆంత సిల్రీగా మాట్లాడ లేము, భవిమ్యర్తు శురించీ కళల గురించీ వీవో మాటలు దొర్లితే ..*

ఈ'మషూపహోెనీ ।! ఎందు కంత మభ్య పెడ తావు ౩? గోవాల్‌ నన్ను ఆడిగాడు కా బట్టి నరిపోయింది. అతను నా మోద చయనస్సు విరుచుకుంశేు వమయ్యేది (99

“వమమయ్మ్యేది ళీ నిర్లక్ష్యంగా ఆంది మోూహీాసి,.

“అవ్చును, వమ య్యీదో నీకెలా తెలుస్తుంది ళ్‌ పద్నిని చృ్లణంగా చూసింది =. “నీకు ఏనూతం పవృొదయంనవున్నా అతని మనస్సు వాడు చేయాలని (ప్రయత్నించేదానివి కాదు, అదంతా నీద్వారా నేనే చెప్పించానని అతను (భ్రమపడ్డాడు శాడ్‌

“ అక్కయ్యా 1?" మోహిని అరమరికలు వ్‌డ్‌చి పెట్టి మనన్ఫూ రిగా ఆంది _. “నిజమే. నేనొగ ఆంత రార్ధం పెట్టు శునే అతనితో మాట్లాడాను, కాన్స్‌ నీమోద జ్వీషంతోగానీ, అనూయతోగానీ కాదు, మున క భాజీవితాన్ని దృప్పిలో 'పెబ్బుకుని మాభత్రమే అలా (పవ ర్తించాను, దానివల్ల సీకు మంచి అవుతుందనే నా వుళ్హాళ్యంో

శలీ2 కళ ఎందుకు ₹

“నో మంచి చెడ్డలు'ేను నిర్ణయించుకోగలను మోహినీ? సీ మన_న్తత్వం సీది, నామన_స్తత్యం నాది, మన అఫి[పాయాలు “వీరు పడటం నీకిష్టం లేకపోయినా అది తప్పేదికాదు. నాజీవితం గరించి నేను ఆలోచించుకోగలనన్న నమ్మకం నీకు లేదా?”

క 1 గ్రాయ్య్యా[ .

“క ఆఅల్ళరిసారిగా నా నిర్ణయం చె ప్తన్నాను, జీను గోపాల్‌ని: పెళ్ళి చేసుకుంటాను. దానికి తిరుగులేదుం”

పద్నిని ధోరణికి చాలా కంగారు, పడింది మోహిని,

“ఎందుకింత పిచ్చి!”

“అవును పిచ్చే, ఈ పిచ్చిలో ఎంత ఆనందం వుందో సీకు తెలిదు,

ఇంత మనస్సు పోగొట్టుకుని ఫొట్టుకుంటో న్నఅక్కయ్యని ఎలా మార ఏటం! ఎలా!

(బతిమిలాడక తప్పుదు = “అక్కయ్యా! నెమ్మదిగా" ఆలోచించు. వాలా కంగాగువడుతున్నావు, ఇది ఆంత కంగారు పడే విషయం కాదు,

“సీక్షు 'తెలీదు మోహినీ! తర్కం నీది, వాస్తవం నాది, ఆశయం నీది, ఆనుభవం నాది, ఈ నిజం నీకు తెలియదని నన్ను పరిహోనం చెయ్యకు, నేను పెళ్ళికోనం చాలా తొందర పడు తున్నాను, నన్ను చూసి జాలిపడ తావో _ మండిపడ తావో నాకు తెలియదు. నువ్వు నాశేమైనా సాయం శేయగలిగితే ఈ నూట తాతయ్యత చెప్పి మాపెళ్ళి జరిగేలా చెయ్యి, ఆంచే: నేను కోేది”

మోహిని నహూనం సశించి పోయింది. కోపంతో మండి

కళ ఎందుకు ? [85కి పడింది. అక్కయ్య పూర్తిగా మారిపోయింది, తన అభిప్రాయం పూర్తిగా తల్ల[కిందులెంది, తనీ శుభవారృ తాతయ్యకి చెప్పి రాయభారం నడిపి పెళ్ళి చేయింఛచాలా! నిర్ల శంగా అంది=

శళన్సీ పెళ్ళికే యిష్టపడని నన్ను నపోయం అడిగే ఖ్నేమిటి స్‌కు € నుప్వే తాతయ్యకి చెస్పీ పెళ్ళ చేసుకో గ లవుణలీ

కస శ్రీ! ఆరోజువస్తే తప్పకుండా అవుతుది $ి్‌ వద్నినిమరి నిలబడకుండా తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది. పక్కమిోాద పడకుం శు బావురుముని ఏడవా లనిపించింది. ఛీ! ఏమిటీ చార్భాగ్యం* అందరిలాగా హోయిగా.. పెళ్ళి చేసుకోవాలని కోకుకోవటంలో ఆపరాథం వమిటి?

వాలా సేవను ఆలోచనలతో గడిచింది,

గంటలు గంటలు ద్‌" ర్లాయిం

పద్మిని పరుఫ్రుళూదనుంది లేచింది వాల్కనీలోకి పెళ్ళి కాస్సేపు తిరగాలనిపీించింది, తలుప్పులు తీసుఫొని హోల్లోకి వచ్చింది. మోహినిగదిలో _లెటు జేగంటలా వెలుగుతోంది.

అశ్చర్యంగా గుమ్మం దగ్గిరికి వెళ్ళింది,

మోపొని కుర్చీలో కూర్చుని ఒళ్లో ఫున్తకం పెట్టుకుని వ్‌ వంగా అలోచిస్తోన్నట్టు కూర్చుంది,

క మోాంక్ట్రీర్స్‌ |! ఇంకా చదువుతూ కూర్చున్నా వా రం

తలతిప్పి చూసి వూరుకుంది మోహిపిం

ఉత్తంశా పడుకోలేదా?ో

చానికీ సమాధానం లేదొ.

పద్నిని దగ్గిరికి వచ్చింది = అనునయంగా అడిగిందిా

[8 కళ ఎందుకు ? కళస్టాణేన్టం వచ్చిందా 'మోహీిసనీ+”

మోహీని నూటిగా చూసింది- *ఎవరిమీద??”

“ంకెపరిమిద? నీ అక్కయ్యమీద.”

కక్క ట్రేజ్ర నాకెవరూ లేరు.”

“అంత కోపం ఎందు కే?”

“ఇది కోపం కాదు బాధ! భరించలేని బాధ! నా అక్కయ్యతో పాటు నా ఆశలన్నీ సాశనసమి పోయాయన్న తాధ! భవిష్యుత్తంతా ఆ_స్తవ్యస్తమై పోయిందన్న బాధ, ఇది సేకు అర్హంకాదు.”

కవృపశ బాగా అర్థమౌతుంది. ని బాధ బొతిగా అర్ధం 'కేనిది, భవిష్య లంతా నాశనమైనప్పుకుకదా నువ్వింత బాధ పడాల్సుందిలొ

“అక్కయ్యా పెళ్ళిచేసుకుని నంసపారంలోకి దిగబోతూ నువ్వింకా వదో చేసానని నన్ను నమ్మించకు, ఒక్క- మాట అడుగుతాను, చెప్పు, నువ్వు గోపాల్‌ ని మర్శ్చిపోరాదా ? అతనితో మనకు పరిచయ మే "కాలేదనుకోరాదా ౪”

ఒకువుగా నవ్వింది పద్మిని _ “మోహినీ | నువ్వే అక్క య్యని మర్చిపోశాదూ ? అక్కయ్య అనలు నీతో పుట్టలే దనుకోరాదూ €ొ

“అల్రాసే అనుకోమంటావా ౪

న్యకోమం కు అనుకోగలవా ౪

“ఎందుకు అసుకోలేను + నీ అను రాగాలకోనం నువ్వు చెల్లల్నీ మర్ప్చివో తే = నా ఆశయాల కోనం జీను అక్కయ్య ని మర్చిపో లేనా +

కళ ఎందుకు 1 180 “ోముళ్చిపోలేవు, నాకు తెలుసు. నేను నిన్ను ఎప్పుడూ మర్చిపో లేదు. ఈ అఆప్యాయతలకీ _ గోపాల్‌ అను రాగానికీ ముడి పెట్టకు, మోహినీ! ఈశ్రణంలో నీకు నేను సిగ్గువిడిచి చెప్పు న్నాను, అతను బేకుండా "నేను బ్రతక లేనిఫ్థితిక నచ్చాను, అలాంటి దుస్థి లే నంభ వినే “జీను పిచ్చిదాన్నవు ళలోను. ఇస్పటి జౌ నన్ను అర్ధం చేసుకో చెల్లీ 199 పద్నిని గొంతు గాద్రదిక మెంది. కళ్ళు (ేమపారవశ్యంతో చెమర్చాయి, మోహిని కా విచ్చిధోరణి భరింప నశక్యంగా తోచింది. చయూటలు రాక విర్నయంగా చూసింది. “ర్బక్ష దీన్నిగురించి అతిగా ఆలోచించక, నిదపో మోహినీ ” ప* గని తడబడుతూ నడిచి వెళ్ళిపోయింది. మోహిని గాంభీర్యంచూసి నిదా చేవత దూరంనుంచే భయసపసన్‌ పారిపోయింది. క్‌ న్‌ ష్‌ ళ్‌ చ్రీన్సు డాన్బ్‌స్కా-లర్‌ వీవికీ అఫైె చేద్దామనుకుంటు న్నాను ఆెతయ్యా ” అంది మోహిని బయటే బయబ్రేర బోతూ తాతగారి తో. బలరామయ్య ఒక్కాసిమిపషుం ఆలో చించాడుోమంచి చే! చెయ్యమ్య్యూ. మరి అక్క య్యమాట ర్‌ం పద్మిని కలగ జఉసుకొంటూ అంది _ “బ్వద్రరికీ స్కాలర్‌ పీప్‌ రావటం కష్టం, మోహిని ఒక్క. లే అన్హైచెస్తే బావుంటుంది తాతయ్యా! జీను తర్వాత మోహిసిదగ్గిర నేర్చుకుంటాను” నవ్వింది.

[56 కళ ఎందుకు * కళ చేన్‌ న్మూ! ఎలా వీలుంశే అలా చెయ్యండి." ఆన్నాడు: బలరామయ్య _ “మాష్టా రేమన్నారు ర్‌ం

“ఇప్పుడు వెళ్ళి చెప్తాను తాతయ్యా! రా(కే ఆలోచించా సనీవిషయంతో

మోహీని చెప్పినవిషయం వింటూ రామత్శాస్రి వముంత వుత్సాహం (వదర్శించ లేదు, 6 ఆ'బ్బేః ఆ గొడవలన్నీ ను వ్వెక్కడ పడగలవ్‌ "సెంట్రల్‌ గవర్న మెంట్‌నుంచి. స్కాలర్‌ షిప్‌ రావాలంశేే ఎన్ని సిఫార్పులూ! ఎంత తతంగం! ఆంి

“అదికాదు మాష్టారూ! టాలెంట్‌ చూసి యినే యిస్తారు. లేకవోలే లేదు, అప్లై చేయటంవల్ల నష్ట మేమి లేదు కదా? స్కాలర్‌ మీప్‌ వస్తేగ వర్న మెంట్‌ దృష్టిలోకి వెళ్ళినట్టు ఆవుతుంది

శివ్యు రాలి ఆలోచన రామ శాట్రికి కించిత్తు విస్మయం: కల్లించింది _ కళీప్టద్ష (నికూడా అసై చేస్తోందా?”

“ఇదరూ చేసినా రావటం కష్ట మేమోనని ఆక్క_య్య నన్ను ఒక్క_ దాన్నీ చెయ్యమంది.”

“అజేవిటమ్మాం్‌ గ్‌ ఇద్దర్నీవరాసి యిజ్చేద్‌ యివ్వందీ వాళ్లే నిర్గయి. సారు, పద్నినినికూడా అప్లై చేయమన్నానని షకెవ్పులో

కళ జ్తక్త్రూం 7 మాష్టారూగో

అ్లిశేవన్‌ మిద సంతకం ెట్టించటానికి మాత్రమే "ఆండోరోజు మోహిని అక్క-_గార్ని పలకరించింది, పద్నినికి యిష్టం లేక పోయినొ నమూరుమాట్టాడకుండా నంతకం పెట్టింది,

నెల తిరిశేనరికి ఇద్దరికీ ఇంటర్వ్యూ లెటర్స్‌ వచ్చాయి

కళ ఎందుకు ? [87

పద్నిసి ఇంటర్వ్యూ అంశునే చాలా భయపడిందిం గడిచిన నెలంతా పద్నిని అఆటమొవహం పాట మొహం మూడ లేదు... ఒక్కరోజుకూడా చీకటితోలేచి. (ప్రాక్ట్రీన్‌ చెయ్య లేదు. మాష్టారు రమ్మన్న రో జుల్లో బక్క- నాకకూడా త వెళ్ళ లేదు. ఆ నెలంతా ఎంత ఆటవిడుపు” గడీ పం శ్రా7గా తేలుసు,

పద్నిని థోరణి విని నోపాల్‌ చాలా విసుక్కు న్నాడు, కసా నువ్వింత మొద్దమ్శూయిలా తయారవుళావనుకో లేదు, ఇన్నాళ్ళూ ఒక్క-వూటకూడా చెప్పకుండా నోరు మూసు కున్నావు. నువ్వింత డల్‌గా వుంటున్నావని నాశేం వెలుసు మోహిని భయపడ్డట్టు అశ్ర రాలా జరిగేలాపుంది.”"

“*్వ-త్రప్పేం లేదు” నవుతూ అంది పడ్యినినీతో గడపటం తప్పినే మరోపని చెయ్యటానికి నాకు బుద్ధి పుట్టటం లేదు నన్నేం చెయ్యమంటావ్‌ ఫో

“ అలా పిచ్చిపిచ్చిగా మాట్లాడకు పది శనీ! "జీనిధోరణి చాని'జే. పోనీ యిప్పుడు మించిపోయిం జీమిలేదు. ఈ రెండు రోజులూ (ప్మాక్టీన్‌ చెయ్యి. ఇంట మాక వెళ్ళటం మాతం వూనకు. ఏగో ఒకటి అవృశుందిలఎి

“ర "కే! నరే! వెళాలే, వూరుకోో

4 బ్రడ్రినో! సీక్టు సవ్లులాటలావుంద, నువ్వింకా సిగ యం చేశావంశ1శు జీను వూరుకోను, నేను చెప్పినట్టు అత్స. రాలా వీసానన్నావ్‌ , ఇజీనాకో

కరాలు, చేసానన్నాగా! ఇంటికి వె లె ఆవిడా! ఇక్క - దిక్‌ పస్తే నువ్వూ--ానా(ప్రాణాలకు ఫాంతి లేషండా చేస్తున్నారుల

+88 కళ ఎందుకు ? చమూకి ముకుచుకుంది పద్నిని,

ఈట్రష కాదు పద్మా! అంటూ పద్నినిని, ప్రసన్నం వీ్‌సు కు జేనరికి మత్తువచ్చి పద్ధినిఒడిలో వాలఖి పడుకున్నాడు గోపాల్‌.

డాన్స్‌ ఇంటర్యూ కళాశ్లేతంలో జరిగింది, జస్తలలో కోొవ-- ఉీబాయికూడా పంది, అమె శా స్ర్రీయ నాట్యాన్నంతా క రతలాహులకం చేసుకున్న అదృష్టవంతురాలు, ఆమె పేక (పపిష్ట్రల గురించి అ నేకసార్లు విని _- ఆమె నొక ఆదర్శ వ్యక్తిగా వూూహంచుకుంది మోహిని.

హస్తాల పేర్లూ = కరరాలరా _ నవర సాలూ ను దృష్షి భూగేవా భేదాలూ యః వగైరా థియరీలో మోహిని జవాబులు చెప్పిన ధోరణి చాలా నంభమం కల్లించింది జన్టలను. ష్‌ విధమైన తొణుకూబెశుకూ లేకుండా పశ్చ విన్న టే అలశ్యంగా తను చెప్పేటే శాస్రం అన్నంత ధీమాగా జవాబులో పది జవాబులు జతచేసి చప్పుంది.

పద్శినికూడా నరిమైన జవాబులు యివ్యగలిగింది, "కాస్‌ “వాటిలో *పరీశ్షకు నిలబడిన విధం” కొ టవచ్చినట్లు కన్పించింది.

తర్వాత (పొక్ట్సికల్స్‌ జరిగాయి,

మోహిని అడిగినవన్నీ చకచకావేసి చూవీంఛిందిం చిన్నచిన్నపరీక్షలతో సంతృప్తిపడ్డ జడ్జీలు ఫైనల్‌గా. ఒక ఐటమ చేయమని ఛాయన్‌ ఇచ్చారు.

“నాకు ఛాయన్‌ అవసరం లేదు, వది జయా్యాలో మోాశే నిర్తయించి చెప్పండి, చేయ్యమం శ శెండూ వేపాను.”' అంది శ౩హాహిాాని,

కళ ఎందుకు ? 180

“భాదూకలాపం చెయ్యనూ ! కాలు" అంది కొమ.దీ బాయి,

విరహశ్ళంగారంతో మూర్రీభవించిన నత్యభామ అయింది మోహీచసి,

(పాక్ట్సికల్ప్‌లో పదినికూడా భయపడినదానికన్నా శ్చాగా వేయగలిగింది,

నాట్నకళను సాధించాలన్న దీమైో వుత్చాహం మాహి నిలో మాత్రం చూడగలిగారు జడ్డలు, ఇంట ర్య్యూ అయ్యాక కొాముదీచాయి పద్నినీని మోాహినీని వేరుగా ఒకగదిలోకి వీలిపించింది.

“ఇద్దరూ చాలా చక్కగా చేశారు. స్కాలర్‌ మీవ్పు విషయం తర్వాత తెలుస్తుంది. మీ ఇదరిలో ఎనరికీ వచ్చినా రావచ్చును.” అమె మోహినిశేసీ చూస్తూ అంది “ఒక వేళ సీషవ సే నువ్వు క భానిఖరలో చేరితే బావుంటుందమ్మా!"'

మాూాహిానీని చూసి ఆమె ఇాలా ప్లేజ్‌ అయింది.

క్స్‌ బ్రాాంటి శిష్సురాలు నాకు కావాలి. నా విద్య అంతా సిక నేర్పితే ఎంతో నార్ధ కం అవుతుందసి నాశెంతో కోరికగా వుందమ్మా!” అంది అభిమానంగా చూసూ,

మోాహీసి మనస్సు ఆనందనము[దం అయింది, కౌముదీ 'బాయిదగ్గిర తను నేర్చుకుంకు ఎంతో గొప్పది కావచ్చును. నంజీహాంలేదు, కానీ. ఊహూ! ఇష్టంలేదు. నేలచూపులు చాస్తూ ఆంది_ *ఎక్పూజ్‌ మి మేడమ్‌! మాకు మొదటినుంచీ రామఫాన్తిగానే జేకుతున్వారు. ఇషుడు మా మాపారి శాదని ౯. “మూటలు ముంగర నించుంది. బ్‌

శల కళ ఎందుకు

కొముప్‌ చెయి మళ్లా అంది- “ఆలో చించుకుని తర్వాత లెటర్‌ రాయి. నీ భవివ్యత్తు కోన మే నేనింతగా ఇచెప్పన్నాను. ఇందులో నాకూ ఆనందం లేక వోలేదనుకోి”

“థాంక్స్‌ మేడమ్‌ |!” అనేసి వూరుకుంది మోహిని కాస్పేపు.

ఈళళ్చ్య్వా- వ౦6రి పెద్దవారు నా మంచికోరటం నాకు వాలా నంతోపంగా వుందండీ*” అంటూ మనస్ఫ్బులోమాట కాసా నిన్పంరోచంగా అడిగౌసింది _- *నా మంచికోసం మా మా-ష్టార్ని మార్చుకోవాలా "మేడమ్‌ ౪

కౌముద్‌ బాయి చిరునవ్వు నవ్వంది _- “మార్చటం అవ నరమని భావిస్తున్నా నమ్మా! = నువ్వు నేక్పుకోవలసించేమిోా మ్‌ మాష్టారి దగ్గిర "చేదు.

వె లబోయారు అక్క-చెల్తెళ్ళు, మాహ్తార్ని గరించి అలా మాట్లాడింది తనకీ అత్యంత (వీయుమైన కొముద్‌ చాయి గాకుండా మరిపళేనా అయితే పొంచెం తీవంగానే జవాబు చెప్పేది మూహేని. చికాఃంతా చాచుకుంటూ మందన్వరంలో నే పట్టు చల (పదర్శిస్తూ ఆంది _ మూ మాష్టాకు ఇాలా తెలివైన వారండీ! ఇంకా ఆయన మాకెంతో నేవ్పతా మంటున్నా రులో

“బన్ని సంవత్సరాలనుంచీ మిరు నేర్చుకున్నది చాలా తక్కువ మ్మా!” కాముదీ్‌ బోయి ఓఒక్క-నిముషం ఆగి అంది _ “స్కాలర్‌. పప్పు తీసుకోవట- తో పరిపోదమ్మాా! సంవత్ప్సరానసి కోసారి గవర్న మెంట్‌ కున్ట్‌ చేస్తుం. వీమా(త్రైిం అనంత్మప్రి కట్లినా స్కాలర్‌ మీవ్‌ అపేస్తు-దె, చూడమ్మా! అలా ౨6* అయిశనే ... సరే! బాగా ఆగోచించుకుని నిర్హయిం చుకో,” "

శశ ఎందుకు ? 10॥

“థాంక్‌ మేడమ్‌ ! కానీ,*.క్షమించండి. నేనిక ఆలో చించుకు జే బేంలేదు, నూమాస్టార్ని మార్చాల్సివస్తే నేననలు స్కాలర్‌ వీ.ప్‌ తీసుకోను

బ్ర | ఎందుకంత తోందరపడతావ్‌ ౪ కించిత్తు శోపంతో మందలించింది కౌముదీ చాయి,

సీగ్గువడి తలదించుకు నించుంది మోహిని,

కదే |! బ్విాగ్రు వెళ్ళండమ్మాా [29

టాక్స్‌లో వస్తున్న ప్పుడు పగ్నిని ఆంది _ *సీకు గ్యారం జీగా స్కాలర్‌ పీప్‌ వస్తుంది మోహినీ 1”

నిజంగా స్కాలర్‌ వీప్‌ తనశేరావాలని మోపహినికి పట్టుదలగా వుంది. త వనిచూసి అసూయవ దేస్టితి వచ్చినప్పు డైనా అక్కయ్య కు తెరుస్తుంది, తనలా వున్నతి సాధించాలని (పయన్నిస్తుంది. అజీ గనకు కావలసింది,

“నీ ఉత్ర్చాహం చూస్తే నువ్వు “శ భాశిఖర లో "జీర్పు కోటానికి ఒప్పేసుకుంటా వేమోనసి క్వాంలొా భయపడ్డాను. అలా అయితే నూోష్టారు ఇవాలా జశాధప జేవారు” ఆంది పద్మిని,

“మాప్తారు బాధపడకపోతే మాత్రం వు త్తప్రుణ్యానికీ అయన్ని మాసన్పించటఓం బావుంటుందా ౪ అందుకే నేను ఒప్పు కో శేదుిి అంది మోహీని,

ఇంట మ్య్యూ విషయాలన్నీ బలరామయ్య (శద్దగా విన్నాడు “మాప్తారి దగ్గిర పద్మిని "జీర్చుకుంటుందనుకో, ఆయినా నువ్వు వే*ేనేకృకోవటం ఎందముకూ!మంచివని చేశావు” అన్నాడు,

మోాూహానికీ ఒక గాదని శే సెంటల్‌ గ వగ్న మెంటు

$92 కళ ఎందుకు ? నుంచి క్లాసికల్‌ డాన్స్‌లో స్యాాాలర్‌ షీప్‌ యివ్వబడింది.ఆవు ర్తరం యింట్లో అందరికీ మవాచానందం క లించింది, రామశాత్ర కూడా శివ్వురాల్ని చాలా అఫీనందించాడు,

“నువ్వు కాలా పట్టుదల గలచాస్‌వి మోహినీ! అన్నాడు.

ఎప్పుడో నగంలో వదిళేసిన కిన్నెరసాని పూర్తిగా కంవోజ్‌ వేనాడు రామశాన్ర్రి. ఒక ఫొ త్త తరంగం = ఒళ అష్షపదీకూడా నేర్పించాడ

మాస్టారు ఆంత రెగ్యులర్‌ గా వసోంళు పద్మిని పహాడిలి ఫోయి పీశార్లు కొంతవరకూ తగ్గంచీనుకొంది.

గోపాల్‌ కళానిలయానిక్‌ చాలా అకుదుగా వస్తున్నాడు. అక్కయ్యతో ఘర్ష ణపడ్డర ర్వాత మోహిని గోపొల్‌ని వాలా లక్కువ నార్లు హూాసింది,

గ్ల క వ

ఆరోజు మోహిసిఓేర ఒక వైర్‌ వచ్చింది _ అది చదువు కుంటోనే ఎగిరి గంతేసింది. *తాతయ్యా! అక్కయ్యా! రండి, రండ్సి”" అంటూ ఆనందంతో కేకలు పెట్టింగ్‌.

“న్స శే మోహినీ శ” అంటూ పద్నిని పరిగౌత్తుకువ నే అవూాంతం కాగిలించేసుకొంది.

“ఏమిటమ్మా వాడావుడీ శ” అంటూ తాతయ్య వచ్చాడు, వంటిల్లు వదిలేసి రాజమ్మాకూడా వచ్చింది.

“వినండి, వినండి. (వఖ్యాత నర్తకీమణి మోహినీ'జేవి త్యరలో ఫారెన్‌ 'వెళ్ళబోతున్నారు అంటూ అఆతిశయంగా ఫోజుపెట్టింది.

కళ ఎందుకు * 188 కక స్ప్‌త్రీి పద్మా ఫ్‌ అని తాతయ్య అడిగ కే *నాకూ "తెలీదు తాతయ్యా 1” ఆంటూ వెల్తెలిచేతిలో కాయితం హూఠాతుగా గుర్తువచ్చి మోహిని కెలిఫోన్‌ దగ్గిరికి పరి ఆవాల అనా టొ 7౫ తింది. రిసీవర్‌ తీసి చకచకా డయల్‌ వోసింది.

“హల్లో 1? అంటూ వాస్టారికశంఠం ఖంగున (మోగే సరికి మోహిసి నవ్వు మొవాంతో అంది _... *నమస్కాార౦ మాస్రారూ ! మీకో గుడ్‌ న్యూస్‌ చెప్పాలండీ | 20

“వీవిటమ్మా అది (1౫

• మృెబీ చూ మాష్టారూ | న న్నే మోనండీ ళల

“ఆ-చేమిటి 9? ౧ఏసడ్‌ న్యూస్‌ ఆంటూ అంత ఆలశ్యం వ్రేసావేం? తొందరగాచె స్తే వింటాగా?ో

“ఎ ప్తన్నాను మాహైరూ! ఈ నంవత్సరం వియన్నాలో జరగబోయే వరల్డ్‌ యూత్‌ ఫెస్టివల్‌ _- నన్ను భరత నాట్యం పదర్శిం చేందుకు జా సెల్యో వేసినట్టు నా ఇప్పుడే (ప్రభుశ్వంనుంచి వెర్‌ వచ్చిందండీ!” మా.

అటునుంచి ఓ నిముషంవరకూ జవాబే లేదు - “మౌట్లా

ట్స్‌ క ెజేం మాస్టారూ? వ్రూటలా నంతోపషం కల్లించేనిపషయం కదండీ ! ఉపర్రికి నంతో షం?” మాహ్థారినవ్వు ఇాలా కొ త్తగా విస్పించింది,

మోహిని తెలబోయింది = “అజేమిటి మాష్తారూ! మోకు నంతోషంగా ేదూ?”

“అబ్బే! అదికాదు సాయంత్రం నేను వస్తాగా?

ళ్‌ 13

కీ ( కళ ఎందుకు * జ్రప్పన్స, ఇాలా మాట్లాడాలి మాష్టారూ! ఈ జర్నీకి కొన్ని వటమ్స్‌ రికార్డ్‌ చవేయాలండీ మనంో

“సశే! నలే! జీవచ్చి మాట్లాడుతాలే*" రిసీవర్‌. పడేసిన వబ్బం,

మోహిని వుత్సాహం _ నీళ్లు చిలికిన పాలపొంగులాగా వుదృతం తగ్గింది.

కాయితంలో విషయం తెలుసుకున్న పద్నిని చెల్లెల్ని చూస్తూ- -మోపిాసీ'బేవకి వూ అభినందనలు” అంది నవ్యుతూం బల రామయ్యకూడా ఇ్వాలబా నంతో పంగా కన్పించాడు.

“ అభినందనలన్నీ త ర్వాత, అనలు మాష్రారు సరిగా మాట్లాడకుండానే రిసీవర్‌ పజేశారుొ

“*జ్రవ్రత్ర లేబెనా పనుంటేమోనమ్మా ! ఎలాగూ సాయం(త్రం వసారుగా ఆన్నాడు తాతయ్యకూడా,

స్పీక్‌ అవకాశం వచ్చిందం శు మాప్రైారు గాలా మురిసి పోతూవుంటారు.” అంది పద్నిని,

“నిజ మే. ఇంత మంచి అవకాశం రావటం కష్టంకడా! జద పెద లందరి దువీలోనూ నువంన్వా వంచే ఎంత గొపు | అక్‌; గాయ్యకి మా ఈ జ్‌. వబ ఎందా! అన్నాడు

పద్మిని నవ్వి--- “ఆ అవకాశం నాకే వచ్చిందనుకో. "ెల్లాయికీ వచ్చిందా! అంటావు, ఎవరికో ఒకరిశేకదడా అవ “కాశం వచ్చేది!” అందిం

మోహీసి ఆలోచనలన్నీ ఫారన్‌ ప్రయాణం చేస్తు న్నాయి, వమేం చెయ్యాలి ? వఏ్‌ప్‌ వస్తువులు తయారుచేసు

శిశ ఎందుకు ? కి0ీర్‌ కోవాలి + ఎలాంటి (జెన్‌ లు కుట్టించుకోవాలి ?₹వీవీ ఐటమ్‌ పోన్‌ చెయ్యాలి ? అన్నీ వాలా క్విక్‌ గా వెయ్యాలి. ఒక్క మినిట్‌రూడా "వేస్ట్‌ కాకుండా చెయ్యాలి,

సాయంత్రం ఐదుగంటల జేళ రామశాత్రి వచ్చాడు. "ఒలి[గ౦ కాయితం చదివి మళ్ళా శుబుల్‌ మిద పె శ్రుశాడు జా “డం అయితే ఏమిటి నీ వుర్రైశ్యం? వెళ్తాము నే అనుకుంటు న్నావా ద్ధి అన్నాడు "మోహీనిసి చూస్తూ. వూస్రారి అను వమూనం చూసి మోహిని మూట్లాడ లేక పోయింది,

కళల్ణం-క్రా వు డ్రేళ్యం వీమళతి మాఘహ్లారూ వెళ్ళటానికీ రిం ఆంది అశ్చర్యంగా పద్మిని,

బల రామయ్యకూడా = “ఇలాంటి అవకాశం రావటం ముంచి బేకచా శాత్రిెారూ శ్జ్‌లో అన్నాడు,

రామశాత్ర్ర. ఓసారి జేబురుమాలుతీసి ముక్కూ మొుపహాం తుకుచుకున్నాడు = “నే ! మోయిష్టం” శ్‌బుల్‌ ఆంచుమీద వేళ్ళతో లయ జేస్తూ కూర్తున్నా డు, మౌాఫ్రారి ధోరణి ముస్సరికీ ఆశ్చశ్యం కల్లించింది.

మోహిని అశృతగా అడిగిందిలమీ వుళ్ధేశ్వం చెప్పండి మాషస్తారూ!”

రాముశాి అదోలా నవ్వి జ జృప్ట్యుడు నా వు క్రేశ్యం వ్‌ం వృస్పను! వెళ్లాలన్న నిర్హయం అయిపోయిందిగా? ముందే నా అభ్నిపాయం అకుగుతా ననుకున్నాను.ఏఅన్నాడు స్పష్టంగా నిష్టూరం ధ్యనింప జేస్తూ,

ఆఆ బ్బ! ఆ బేంకాదు మాష లూ! వెళ్లేవు; దేశ్యం వుందా? ఆంశే వుందని వూరకున్నాను, మోాతో మాట్లాడి మీ అఫఖి

0కి కళ ఎందుకు ? (పాయం తెలుసుకోకుండా బయ ్రరుతున్నానా! మీ వుగేశ్యం ఏవిటో చెప్పండి మాహ్రైరూ!” అంది మోహిని (ప్రాధేయ పదుశోన్నట్టు, రామశాత్రి కాస్త మొహం (ప్రనన్నం వేసుకున్నాడు _

“అది కాదమ్మా! (పభుత్వంవారు నిన్ను గుర్తించి ఈ ఆవ కౌశం నీకేచ్చూరు, బాగా నేవుంది. కానీ ఈ (పయాణంవ ల్ల వఏమెనా చికాకులు వసాయేమో ఆలోచించా వాళి

కచ్చి కాకు లేమిటి మాస్టారూ!”

“వియన్నా కమ్యూనిస్ట్‌ కంటీ,?

మాష్టారి రాజకీయ పరిజ్ఞానానికి ఫక్కున నవ్వు రాబో యంది శిష్యురాళ్ళకి

"మోహిని చిరునవ్వు నవ్వుతూ అంది =

“వియన్నా కమ్యూనిస్ట్‌ సిటీ కాదు మొష్తారు! ఆస్ర్రియాకి 'రాఎథాని. ఒశ వేళ అక్కబ్టుంచి వ యుగో సైవియాకో వెళ్ళాల్సి వసే వెళ్లాము, కమ్యూనిస్ట్‌ కంటీకే వెశ్త వమౌతుంది మాష్టారూ!”

నీడెంచి జులెంచాలి. అక్కడ సీశేదెనా రిన్క్‌_వ స్తే! ప్ర శ్నార్ధక ౦గా మొహం పెట్టాడు మాప్తారు.

మోహిని తర్కానికి దిగింది. *ఠమ్యూూనిన్ట్‌ పార్టీ సీద్దాం “్ర్రోాట "వేకు కావచ్చు గానీ _ ఇలాంటి సాంన్కృతికోత్పవా లకు న వ్పెనవాళ్ళని వాళ్ళేం ఛేసారు రి అయినా (వభుత్యం ఇదంతా ఆలోచించకుండా వుంటుంచా వున 'బజీశంనుంచి వెళ్ళ మెంబర్సంతా తిరిగి, వచ్చేవరకూ బాధ్యతంతా (ప్రభుత్వానిదే క్‌ దాలి

కళ ఎందుకు ? [101

రామశా(్త్రా వినుగసదల (వకటించాడు. “ఎమిటమ్లాయయ్‌. అంత అమాయకంగా మాట్లాడు తావు? (పభుత్యానిక బాధ్యత వృంశు వూతం అక్కడ అనుకోకుండా వఏదెనా జరిగివా లే తర్వాతే వ్‌ం వేస్తుంది 9 సశృ గజం పొడుగు సానుభూతి పతం పంవుతుంది. మహా అయితే నష్టపరిహారం యిస్తుంది. అంత కన్నా వం చేస్తుంది! కాదనటానికి నువ్వూ "నేనూ ఎవరం”

నిజానికి మాష్టాగ పెద్ద కమ్యూనిస్ట్‌లా మాట్లాడుతున్నా రనిపించింది. 'మోహిసికీ, మౌాహైారి ఛభయమంతా బొ ిగా అర్థంలేని దనిపవించింది.

“ఈటఅల్సునా నువ్వు పెయిన్‌ లో వెళ్ళాలి, తల్చుకుం కునే నాకు కళ్ళు తిరుగుతున్నాయి, వెధవరై. శ్రే రోజుకి పదిసాష్ట పడి లేస్తున్నాయి. ఇక విమానాలవమూాట ఇవ్పేచేమిటి ? క్త చాన్నొకటి గుర్దేసుకుంటున్నాయి. అబ్బ! ఎన్నియాక్సి జెంట్లా |”

మోహిని పద్మినిశేసి చూసింది, పద్మినికూడా నవ్య దాచుకో లేకపోయింది.

రామ శాత్త్రి మొహం ఎ్మారగాచేసుళొంటూ __ “నివ్వు లాటకాదన్మూయ్‌ ! మొన్ననోసారి మా పినతండ్రి వీవూ నంలో (పయాణంచేసి నెల్లాళ్ళు ఖాయిలాపడ్డాడు. "వెధవది | (బతికివం శే బలుసాకు తినచ్చు, నీమానం ఎక్కటం గొప్పా ఏమిటి €₹” అన్నాడు,

మౌాషహ్ఞైకి మూటలు వింటూ బల రావయ్య "వెందట్లో కాన జంకినా రానురనాను మాసహ్రైరు బొ తిగా చిన్నపిల్ల వాడిలా మాట్లాడుతో ౦కు విసుగు వేసింది,

జర్గరే లెండి మాష్టారూ ! ఎవర్నయినా బాగా కెలిసిన

క్షేఫరీ కళ ఏందుకు ? వాళ్ళనికూడా అడిగిచూద్దారంి అన్నాడు,

“ఆబ్బే! మీరా విచ్చి పెట్టుకోకండి బలరామయ్య గా రూ! ఆడప్సి లి ఒక్కాతీ అంతదూరం వెళ్ళటం మంచిదికాదు. తర్యాక వమెనా అయిటే వచారించేది మనచమేగానీ నలహాయిచ్చిన వా చేవడూ తొంగిదచూడడు.

మాస్తారభయాలు బొత్మికా అర్థంపర్థం లేనివి లేకవోలే బాధ్యతలన్నీ (ప్రభుత్యం నీసుకుస ేశంతరుఫున పంఫుతో ౦ ఈ శంకలన్నీ వమిటి? __ మోహిని తాతయ్య అభ్బిపాయం కోశం చూసింది,

సి శెలాత్రోస్తే అలా చెయ్యమ్మాా! మాహ్టైరుచెప్పిన మూటలు నువ్వూ వీన్నావు, నేనూ వన్నాను. నాకన్నా సీ "బాగా వెలుసు, ఆలోచించుకుని మరీ చెయ్యి అన్నాడూ టల "వం హచ్చరిస్తూ,

క ఫర్వాలేదు ఆాతయ్యా | నాకు వెళ్ళాలచేవుంది, మాష్టారు నామోద అభిమానంకొదీ ఆలా భయపడుతున్నారు గానీ **.”*” అంది మోహిని, మోహినిపట్టుదల మాహ్లోగికి బాగా తెలుసు,

“నళ: నీయిష్టం ఆలానే వెళ్లు” అనేశారు మాష్టారు... అఖరికి తనే అరువముజి యిచ్చినట్టు,

శ జ నః

మోహిని పెయిన్‌ క 'వెళ్ళాంటే శామ శొ్యడ్రి ఎయు రో డోమ్‌కిరా చేదు .“భూభావా తాతయ్యా! అనలు మొషస్టా రికి జీవెళ్ళటం ఇపష్వంలేదుల” అంది మోహిని చిన్న బుచు భాంటూ" “టె ల. ఏ

కళ ఎందుకు ? 108

“వోనీలేమ్మా! ఆయన శేదైనా పనివుం దే మో! నువ్వేం దిగులుసడపు, * అంటూ ధర్యం చెప్పాడు తాతయ్య,

మోహిని తలతిప్పి చూసేసరికి అక్కయ్య పక్కన గోపాల్‌ కన్పించాడు నవ్వుతూ - “ఇంత చిన్నవయస్సులో మిరింత అభివృద్ది నాధించారు, బాలా అభినందన లండీ! మోా[పయాణం కాలా సుఖంగా జరగాలిలో

“థాంక్స్‌ అనేసి వూరుకొంది మోహిని,

గోపాల్‌ వివ్‌ చేసినట్లు మోహిని వియన్నాజర్నీ ఛాలా ఆహ్లాదకరంగా _ మధుర న్నృీలాగా అయింది. గాలిలో ఎగరటం కొత్త! చరాన్తోన్న పే శాలన్నీ ఫొత్త! కన్పిసోన్న మనుము లందరూ ఫొత్త! భాష ఫొత్త! వాతావరణం ఫొత్త! అయినా 'మోహ్‌సి వు త్చాహంతో అన్నీ ఎగైన్ట్‌ వేసుకొంటూ గడిపింది.

యూత్‌ ఫెస్టివల్‌ కి. అనేక బేశాలనుంచి పోజరైన 'జలి గేట్‌ ఎను కలుసుకొందిం రకరకాల నాట్యాలు చూసింది. నంగ్‌ జాలు వింది, సాధ్యమైనంతవరకూ వాటిని అర్హంచేసుకోవ టానికి (సయత్నించింది.

భారత బేశం తరుఫున వెళ్ళిన మెంబర్స్‌తో తను భరత నాట్యం (ప్రదర్శించి ఆడియన్స్‌ని ముస్ధల్ని చేసింది. సౌందర్యాన్ని ఇనుముడింవ జే సే భరతనాట్యం దుస్తులతోనూ అలంకారాల తోనూ ___ కొ త్తచారికికూడా అభిరుచి కలిస్తూ --- చక్కని ఆంగికాఖినయంతో =మ్మిను.వెన ముఖకవళ్‌క లతో - నాట్యంచేసి ఉపేక్షపలనుంచి అధికంగా ెస్పాన్స్‌ పొందగలిగింది.

తర్వాత రెండు లలితగీతాలుకూడా పొడీ విన్పించింది.

తెలుగుభాష అర్ధం కాకసోయినా _ పదాల పొందికాం

డ్‌[() కశ ఎందుకు ౫ ఆపొందిక్‌ లో ధ్వనించే నంగీతం _. హోయి గొలిపే కంఠన్వరం లా. అన్నీ చాలా నచ్చాయి (వేశ్తకులకు. (పదర నల తర్వాతే వాలావుంది యువతీ యువకులు మోహినిచుట్టూ. గుమిగూడి అభినందింఛాకు,

“నమస్తే”

మధువులాలికే జెలుు కంఠం వింటూ నంభమంగా కఇభరాసింది మోహిని,

“5 నాపేర్ర సుధాకర్‌! ”* ఆ యువకుడు పోయిగా తెలుగులో మాట్లాడాడు _ “ఇండియాలో నేను మీగురించి ఎప్పుడూ వనలేదు. ఇాలా కాలంగా బనారస్‌ లో వుంటు న్నాను, చిన్న కంటి ఆపచేవన్‌ కోనం యిక్కడికీ వచాను, ఓ ఫంజ్‌ ఆవ్వని స్తై ఇవాళ్ల లక్కీగా మో సాటలు వినగలి గాను, డాన్స్‌ళంకు నాకు మ్యూజిక్‌ ఆఅంటహటే చాలా యిష్టం, అందు లోనూ లైట్‌ మ్యూజిక్‌ అంగు మరీ పాణం = మారు పాడిస “*రాధహృదయం౦ి నాకు చాలాచాలా నచ్చిందిో

సుధాకర్‌ మాట్లాడుతోన్నంత సేపూ మోహిని నవ్వుతూ ఏంది, మొపహానమూ _ ముంజేశులూ తప్పితే అతనిశరీరంలో ఏ భాగమూ కన్పించటం లేదు _ అయినా అతను లెల్లటి తెలుపు ఆసి స్పవ్టంగా తెలుస్తోంది, 'రాజకుమూా ల "తాలూకు నాజూకుతనం ఆతన్ని వరించినట్ల్టు మసనివ్‌ ఇాలా సున్నితంగా కన్చిస్తున్నాడు: నూట్లాడకండా మనిమీని పరీశ్చి ంచటం మర్యా దగా వుండదని = “మిరు ఇండియా ఎప్పుడు వస్తున్నారు $” ఆంది,

“టీ నెల్గాళ్ళిళ్ళూ డే. వుంటాను, తర్వాత బెనారస్‌,

కళ ఎందుకు ? లైగ్రిష్లే 'వళాను.”

మరి కాస్పేపు నంభామణ కాలవ్నేపంగా గడిచింది. సుధాకర్‌ మళ్ళామళ్ళా మోహిసీ పాటవిషయం ఎతి (వశం సింఛాడు,

“దూకేదె నా ఆర్చ్‌ తో పరిచయం వుందా? అంది మాహినసి,

“పెద్ద ఆ నేంకాదు, ఎప్పురడై నౌ నాకు నరదాగావుం కే ఏమైనా రాస్తూ వుంటాను.”

ఉ*బ్రభ్రా 'చెవ్పండి, ఆందుకే ఆపాటకి మీరంత జ్‌ ఆహ్య్య్యూరులో అంది న్వ్‌ "మోహిని,

సుధాకర్‌ మోహిని అడెన్‌ అడిగి తీసుకున్నాడు,

_.. మొత్తంగా వియన్నా (ప్రయాణం మోహిసి తెలివి లేటల్ని "పెంచింది, ఉోవాల్ని విశాలం చేసింది,

తెరు నేర్చుకున్నది బ్వాంలా స్వల్పం, ఇంకా "నేర్చు? వా ల్సిందీ (వదర్శించాల్చింది ఎంతో ఎంతో వుంది, ఈ కళారాధన శే అంకితంపేసినా ఈ జీవితం చాలదు,

__- మోహిని తిరిగి వసోన్న రోజుకూడా రామసొ్య్తి ప్లెయిన్‌ దగ్గరికి రాలేదు. స్పెయిన్‌ దిగి ససోన్న మోహింకి ఆ పులతోపాటు గోపాల్‌కూడా (పత్యక్ష మయ్యాడు.

“మాష్తారు అనపసరంగా భయ పెట్లారుగ నీ మిరు. హయిగా వెళ్ళి హాయిగా వచ్చారు, అవునాళలో అన్నాడు. నప్వుతూ.

46 ఫిబ్ర ఏవ్‌, చేసిన శ్చే ఆయింది, జర్నీ చాలా హేవీ7గ జరిగింది” అంది గోపాల్‌ మీద కోపం తాత్కాలికంగా మరిచి.

లిల్లీ కళ ఎందుకు ? చెల్ప్గలు ఆ చెండు మాటలూ నోపాల్‌తో మౌట్లాడటం 'పద్నినికీ వాలా నంతోషం క ల్లించింది.

ఇంటికి వెళ్లాజే మోహిని వుత్సాహంగా ఫోన్‌ ద్గరికి వెళ్ళింది, అట్నుంచి మాష్టారి కంఠం విన్పించింది,

“నమస్కారం మాష్టారూ! "నేను వచ్చేశానుం అం భా వాలా నక్సెస్‌ గా అయింది మీకు చెస్తామళి, * 4,4”

“అలాగా? అయిలే మంచిచే. నువ్వు వెళ్ళిన దగ్గిర్నుంచీ "నేను భయపడుతూనే వున్నాను.

“ఆ చేం లేదండీ! బాలా హేవీగా గడిచింది. ఈ జర్నీతో నేను ఓ వషయం 'తెలుసువన్నాను మాష్టారూ! కళ్ళ ఎక్కడ వున్నా అది ముందు వి సృతంకావాలి. ఎక్కడివాళ్ళక్క డే కూర్చుం కు ఒకరినుంచి ఒక రేం తెలుసుకుంటారు మాష్టారూ)

“నశేనమ్మా! వెళ్ళవచ్చావుం మంచిచేగాలి ఓ నవ్వు నవ్వి [సీవర్‌. పడేశారు మాష్టారు.

'మోహీిసనికూడా అక్కయ్య జం తాతయ్య పొంగిపొశ్లే .వుత్సాహంతో కబుర్లు ఇెప్పటంలో మునిగిపోయింది,

ఖః వో న్‌

మోహిని మొష్టారింటికి వెళ్ళేసరికి వసుంధరా నిర్మలా "వాళ్ళంతా గ్‌ జైల కాళ్ళతో పరి గత్తుకొంటూ వచ్చారు __

“నీపయాణం కబుర్లు శెప్పవ్‌*? ఎలా అయింది! ఏమేం చూవావ్‌ అన్నీ చెప్పు 'మోహీసీ[% ఆంటూ చుట్టూ మూగారు,

మోహిని నవ్వీ _... “ముందు మాషప్తా రేంచేస్తున్నారో వ3ప్పలిడిి అంది,

“పూజ చేసుకుంటున్నా గ్ల, అప్పుజే రారు నీ కబుస్లు

కళ ఎందుకు ? విగ్ర

చిఫ్లూనొ అంటూ తొందర వే నారు,

'మోహసని నవ్వుతూ అందరూ అడిగినవాటికి జవాబులు ఇప్లూ విశేషాలన్నీ చెప్పింది,

వినేవాళ్ళ కుతూహలం ఇాలావరకు తీ3ంది,

“మోహినీ! మొన్న వియన్నా వెళ్ళక ముందు గవర్నర్‌ వచ్చినప్పుడు చేసిన ప్రోగ్రామ్‌లో కొత్తగా చెప్పిన తరంగం అంతా పాపజేశావటగా ౪%” అంది వసుంధర.

“ఎవరన్నారు (99 ఆశ్చరంగా అడిగింది మోహిని.

“మాష్టా 5 అన్నారు.”

“వమూష్రారన్నారా ? 'నేన్నమ్మును. ఆరోజు ఎంతో చఛాగావేశానని మాష్టారు మెచ్చుకున్నారు. "తెలుసా

“ట్రం! వమూకు నిజంగా ఇప్పారోయ్‌ $ కావాలంశేే మూాహ్లార్ని అడుగుట

రారు తొల్రి అంతా నంటోనే బయటికి వచ్చాడు.

“స్పపుకో | మోహిని వచ్చిందా ? ఎంత స్పేపెంది

'“అది కాదు మాష్టారూ ! నీను కొ తతరంగం బాగా వెయ్య లేదని మిరు వసుంధరావాళ్ళతో అన్నారా ౯ అంది మోహిని సూటిగా చూస్తూ.

“ఆఅచేమిటమ్మాా ! విమోనందిగి వస్తోనే బెబ్బలాట "వేసు కుంటున్నావ్‌ ౪% అంటూ నవ్యాడు రామ శాన.

“పవప్పండి మాష్టారు 1” ఆంది మళ్లా మోహ్‌ని,

“అవునమ్మా ! అప్పూడు చెప్పే నిరుత్సాహపడి పోతావని అలా అన్నానుగానీ, బాగాచేయ లేక పోయాన్‌* ఫెయిల్యూ్యూరు అంటూ ఎప్పుడూ వుండదా ఏమిటి ? దాన్నిగురించి

ర! కశ ఎందుకు ఇ ఇప్పు డెందుకూ +"

మౌాహారి సానుభూతి మాటలు వింశేు ఒళ్లుమండింది. మోహినికీ - “అ బేమిటి మాష్టారూ? పతీ పదానికి _ ప్రతీ చరణానికీ _ పతీ భావానికీ మిరు చెప్పిన విధంగానే వేసి కరాపించాను. కొ త్త ఐటమ్‌కదాని విధీ విరామం శేకండా (పాక్ట్‌న్‌ చేశాను, నేను ఎక్కడ లోపంచేశానో యిప్పుడు ఉపపస్పండి, తెలుసుకుంటాను.”

రామశకాన్సు నవ్వుతూ _*అర! అంతకోపం తెచ్చు కుంటావెందుకూ!? నీతొవచ్చిన చిక్కేయిది. ఎంతసేపూ నిన్ను మెచ్చుకోవాలి తప్పితే విమర్శించకూడదంటావు,” అన్నాడు.

క-జేసంత్ర మూర్జురాలినా మాస్రారూ ? నన్ను విమర్శించి: నా తప్పొప్పులు చెపూవుండమ నేకదా ఆఅడుగుతూంటాను,ో

“వమో మోహనీ! నీతరహా అంతా వేరు! కాలికివే స్తే మెడకీ _. మెడకి వేస్తే శాలికీ వేస్తావు. మీ అక్కయ్య లేదూ | ఏం చెప్పినా వింటుంది. ఆెండు చివాట్లు వేస్తే పడుతుంది . వీళ్ళందర్నీ భూడ రాదూ! ఎంత వనయంగా వుంటారు!

మా ప్పారి మాటంు వింటోన్నళొద్ది ఊచడారుణంగా తో ఇాయి,. అఆణుచుకో జశేనంత కోపం వచ్చేసింది మాహీసికీ

“సేను ఫలానా తప్పువేశానని చెప్పండి. ఏళ్ళందరి ఎదటా శ్హమాపణ చెప్పుకుంటానుః, దానికి జీనేం సిగుపడను = అనవసరంగా నన్ను పదిమంది మధ్యా అవమానం చేస్తున్నా రుల

రామశాస్త్రి వెటకారంగా చూస్తూ -. పుదిమండ్షీ ఎవరు€ నీతోపాటు నాట్యం నేర్చుకొంటోన్న వాళ్ళంతా సికిప్పుడు పరాయివాా వోయారా: శలోమాపో వాళ్లూ

కళ ఏందుకు 20 క్స్‌ స్థాయికీ వసారు.” అన్నాడు,

“తప్పకుండా రావాలి, నాస్టాయి కేకాదు, నన్ను మించి హోవాలికూడా.ం అర్జునుడు తనకం శు గొప్పవాళ్ళనుచూసి ఆఅసూ యతో కుళ్ళిపొయినట్టు "జీను ఒకరి క న్నత్యం హకూసి కెద పడను,

జల్పిద్రేతాలు వెళ్ళివచ్చిన దాన్నని దురుసుగా మాట్లా డటంకూడా నేర్చుకున్నావా! పీవయస్సుకి అద్దునుణి విమర్శిం శోటం ఏమిటి?” త్యీణంగా చూసూ అన్నాడు మాఫ్రారు.

“*బ్రబ్బ! ఎందుకొ చ్చినగొడవ మోహినీ? వూరుకో, చూష్టారతో తర్కించటం బావుండదు,” అంది నెనుదిగా వసుంధర,

మోహిని ఎంత కోపం వున్నా వ్‌మీ మాట్లాడలేక పోయింది, రెండునిముపాలు సించుని _- *వెళాను మాషారూః మీకోనారి కన్పించాలని వచ్చాను. అస హోల్లోంచి. వెళ్ళి పోయింది,

“చూడండి అఆగర్యం! గురువు అంళకే వినయం అదీ ఏ మెనావుం చా?” అంటూ వెనకౌల రామసొస్తి మిగతా

వాళ్ళతో చెప్పి వెటకారం 'చెయ్యుటం మోహినికి తెలియలేదు, ఆలోచనలతో తల బద్ద లుకొట్టుకొంటూ య౫0టెకీ వచ్చింది "మోహిని ' అక్క-య్యా। మాష్టారు చాలా కొ త్తగా మౌరి పోయినట్టు అన్పించింది నాకు,” అంది, 6 ఏ్పిట్రి? వీమైంది॥ అశ్చర్యంగా చూసింది పద్నినిం ఉక్స సారి మాష్టారికి కన్సించిరావాలని వెళ్లానా! వి శేషా లేమిటని ఆడగ లేదు సరిగదా, వీవో పాతసంగతులు తెచ్చి

ర06 కళ ఎందుకు వెటకారంగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు. ఫారెన్‌ వెళ్ళీ వచ్చినందుకు మిడిసిపడుతున్నా నట. మిగతా న్టూ డెంట్పుని నేను తేలిగ్లా చూస్తున్నానన్న భావం వాళ్ళలో కల్లించి వాళ్ళంతా నన్ను అయిస్ట్రప డేలాగా పరిస్టితం తా (క్రియట్‌ వేశారు” అంటూ జరిగిన నంగతంతా చెప్పింది, పద్నినికికూడా మౌాహ్హైరి (ప్రవర్తన వింత కల్గించినా _ కవ్లోన్సీ్‌ మోహినీ! మాప్తారేమైనా చిశాశలోవండి అలా మాట్టాడా6మో। అంతేగానీ నువ్వంశే) ఆయనకు ఛాలా యిష్టం. ఆమాట ఆయననే ఎన్నో సార్లు ౬ చ్నారుకదా?”” ఆంది, ఉని మృ కాదని నేనూ అనను, కానీ ,...”

“శానీ లేదు, వమిలేదు, అలా మనస్సు పాడు చేసుకోకు , మాప్తారు చనువుగా రెండు తిడితే తిట్ట! అంకమా్యతాన మన కేం సిగు చేటాః

“6 ఆద్రి కాదక్క_యా్య! టీ _త్తపుణ్యానికే కట్టటం ఎందుకూ, అంటాను”

పద్మిని నవ్వుతూ ఆంది _-*ట్‌ త్తీవుణ్యానికి కాదుగా? నువ్వు పెంకిగా జవాబులు ఇస్తావని అంటున్నారుగా!”'

మోహిని మాట్లాడకుండా వ్లూరుకుంది,

శ లః ఃః

'రామశానస్తిలో మార్చు దినదినాభివృది చెందటం మోాహీ్‌చనికి స్పష్టంగా తెలుసోనేవుంది. శ్‌

ఆయన రెగ్యులర్‌ గా ట్యూన్‌ పెప్పటంలేదు, $ొ త ఐట మేవ కంపోజ్‌ చెయ్యటం లేదు, కనీనం అలాంటి అభిిపాయం కూడా కన్స్చరచటం లేదు. ఎంతసేపూ తన డాన్స్‌ న్యూలుకి

కళ ఎందుకు ? 2 సూ జెంట్సొని చేర్చుకోవటం _- వాళ్ళలో కాస్త పెద పెద్గ య బాశ యు (పె వాళ్లతో ప్రోగ్రామ్స్‌ ఇప్పించటం తప్పితే = మరో విషయం మీద ఆయన దృష్టి (వసరించటం లేదు, ఓసారి మోహీని కొత్త హాటిగురించి అడిగితే ని ర్తత్యంగా న వ్వేస్తూ = “*భూాడాంలే, ళం ఎలి 0

కంగాగేమిటి!”” అన్నాడు,

“ంద్రాాభ్రా డల్‌ గా వుంటోంది మూస్తారూ 1 అంది. మోహీని ఫొంచెం ధైర్యంచేసి,

“ పాతవన్నీ (పాన్షీస్‌ చేసున్నావా +! కొ తవాటి మీద

౬ వాలాలీ బాటీ

మోజుతో 'నేర్పుకున్నవన్నీ మర్చిపోయావా (09

వోహిని తె అబోయింది,. మౌాసారు ఎందుకో వాలా. సిర్గ య్వంగా = చెక బారుగా కూడా మాట్లాడుతున్నారు, ఎంత సేపూ మిగతా స్తూడెంట్సు ఎదట ఇన్పల్ల్‌ చెయ్యాలనే (ప్రయతిసుు న్నారు.

ఇవంతా ఏమిటి ! మాష్టారికి తనంక1ేు యిష్టంలేదా ? ఒకప్పుడు తనపట్ల ఎంతో గాఢంగావున్న అభిప్రాయం ఎందుకు పోయింది ౪ ఎలా పోయింది ? తనేమైనా తప్పుచేస్తోందా రి కొత్తకొ త్త నాట్యాలు నేరృమని అడగట మేనా అపరాధం % "లేకపో శే నెలలొద్దీ న సంవత్పరాలకొ ద్ర యిలా తతముగులూ చాసాలూ నేర్చుకుంటూ వుండాల్సింేనా ఇ ఆనలు వమౌస్తారి దగ్గిర విద్య లేదా ?__తన అనుమానానికి తనే తృళ్ళిపడింది మోూపహొసి,

ఉత్సాహంగా నేర్చుకోవాలని కో శిష్యులకు విద్య. నేర్పకుండా ఏ గురువు వుండగలడు? కస్టపడి నేర్చుకోవాలని తను సిదంగావుంపే రెంజేసి నెలళో మూడేసి నెలకో ఒక్కో

థి లం ణు

ఇర్టిల్ల్‌ శళ ఎందుకు ₹ చరణం నేర్పటం ఏమిటి! మాష్టారు సిన్సియర్‌ గా నేర్చివుంకు ఈనరికి ఆయనతో నమానమెన స్థాయికి వచ్చేదికాదా తను+ ఒక శిష్యురాల్ని త్‌న స్థాయికి తీసుకు రావటం సూోష్టారికి యిష్టం బేదా

ఆలో చిస్తోన్న కొద్ద _ మాష్టారి అంతరంగ మంతా అర్ధమెవోతోన్న ట్లు తోచింది మోహీనికి. సశేః ఈ విషయంలో ఇంకా జూవ్యం చెయ్యటం వీ వేకంకాదు,ం

మరొక్షసారి మోహిని మాష్టారితో కొత్త ఐటమ్స్‌ రించి మౌట్లాడబోయింది,

రామకాన్తి విసుగ్గా నొనలు చిటించాడు _ “నువ్వు రోజుకోసానై నా నన్ను హెచ్చరిస్తున్నావు, నువ్వు గురువువో జీను గుకువునో అర్థం కావటం లేదు."

“సను గఏరువు నెలాఅపవు కొను మాష్టారూ? "నీను గురువు నెలే మిమ్ముల్నిలా [సాభేయపడబం ఎందుకూ!” ఆంది మోహాన్ని మాష్టారిత్‌ కొంచెం నిర్మోహమాటంగా నే మాట్లాడి ప్య్యనహారం లేల్చుళోవాలన్న వు బేశ్యంతో వుంది మోహిని,

“నన్ను (పాభేయపడటం నీకు తలవంపుగా వుందన్న మాట _ అవునులే అమ్మయ్‌ | సీఫ్ట వాలా గొప్పదాని వయ్యాావు, నీకు గురువుతో మాట్లాడటంకూడా నామోషి. అవు తోంది."

“మాష్టారూ 1 మారు నాలా అన్యాయంగా మాట్లాడు చున్నారు. నేను గొప్పదాన్ని అయ్యాననుకుం క ఆది మి అభిమానంవళ్తే, ఎంత నొప్పదాన్నయినా ఆ గొప్పతనం తురున్సగారిముందు (ప్రదర్శిస్తానా ₹”*

కళ ఎందుకు ? వలి “మరి నువం చేసోంది ఏమిటి ? నీకు కొత్తవి శేర్చాలని నాకు తేలిదా ? వల న న్నెందు కీగ్రాం 'వేధిసావు ? నీవు ఒక్కా చాని వేనా నాస్తూడెంటువి * అ:దరికీ చెప్పాలి. ఆందరి అభివృద్దీ భరాడాలినే “అదంతా కాదని జేననగలనా మాష్టారూ । నా వుత్సాహం కొ నీ జీనడుగుతున్నాను, నెలలకు సెలలేవ ఎథాగా గడుస్తున్నాయి. ఇలా మ్‌ వేస్ట్‌ చేయటం నాకివ్వం లేదు, రేఫు స్కా-లర్‌ షీప్‌ యిచ్చినందుకు గవర్న మెంట్‌వారు స్ట్‌ పెడితే జీనేం చేసాను “దొంకతిరుగుడుగా మాట్లాడకపోతే నీవు బ్రేళ్యం నూటిగా చెప్పఠాదూ./ నాకు జీతం యిస్తున్నావనేగా ఈ అధికారం అంతానూ. ఇ3ినో చూడమ్మాయ్‌ | ఇదివరకు ఆయిలే నీ్‌స్వంత డబ్బు యిచ్చావు. ఇప్పుడు నువ్వుతిన్నా నీనుపిన్నా (పభు'త్వా నిజేగాశ మరేం ఫర్యా లేదు,” మోహిని అనవ్యుంతో ఎంతోసేపు మాట్లాడలేః పోయిందిం వింత డారుణంగా మాట్లాడ ఆరని జీ నెప్పుడూ అనుకో లేదు మాష్టారూ! ప్రభుత్వం నాకు స్కాలర్‌ వీప్‌ యిస్తోంది అంకు దాన్ని సద్వినియోగం బేసుకోవాల్చిన బాధ్యత నాది. నేను మిమల్ని విద్య నేర్చమని అడుగుతున్నానని, అంతే. చానికి మీఠందుకింత రాద్ధాంతం వేసున్నారో నక్త రం కావటం లేదు.” రామశాన్త్ర మండిపడ్డాడూ __... “*రార్టాంతం చేసోంది శీను కాదు, నువ్వు! పూర్వం నాతో నువ్వు ఎప్పుడూ యిలా కేక

పై[0 కళ ఎందుకు ౪ మాట్లాడలేదు. స్టాలర్‌ మ్‌ప్పు కెచ్చుకన్నాననే గర్యంవచ్చింది స్‌క్తు, వీమానా లెక్క విదేళ లెళ్లాన నే ఆపహూంకార మూవుంది., అదంతా నేను కనిపెకుతో నే వున్నాను, ఇక నీకు డాన్నులు నేర్పటం నావశంకాదు నీవుత్సాహం అంతా తీేేలాగా మళలెవరి దగ్గిరైనా నేర్చుకో, గబగ బా గొప్పదానివై పోవ

మోహిని మనస్పంతా అసహనంతో _ అవమానంతో దహించుకుపోయింది _ నిర్బ్పంకోచంగా మాష్టారికేసి చూస్తూ అందిట*చాలా నంజోవ౦ నూప్తారూ! ఇప్పటివై నా మీమనస్సు లేల్చిచిప్సారు,

ళ్‌ శిష్యురాలు గురువుకి ఎంత ఎక్కువ గౌరవం యివ్వ గలదో అంతా యిచ్చాను, ఎంత అభిమానంగా పూజించగ లదో అంతా చీశాను, కాొనీ నాజి న్నత్యం మోకు కంటకింపుగా వుంది, నేను మిమ్మల్ని మించిపో తాజీమోనన్న భయం పట్టుకుంది, నాస్థితి పాడు చెయ్యాలని మీ శక్తిషొద్ది వపయర్నిస్తున్నారు _ నన్ను ఎప్పటికీ నొప్పదాన్ని చెయ్యకూడదని కంకణం కట్టు కున్నారు, ఇదంతా నేనుకూడా అర్థంచేసుకున్నానుం "జీసిలా ధిక్క_రిం చటం మీకు ఇాలా కష్టంకల్లిస్తుంది. త్షమించండీ ... ఇక వెళ్తున్నాను మాష్టారూః నమస్కారం!” _- మాస్రారికో నమస్కారంచేసి ఒక్క క్షణంకూడా నిలబడకుండా ఇంట్లోంచి బయటికి వచ్చింది మోహిని,

అంత తాతయ్యకి చెప్తే ఎప్పటిలా నిదానంగా నవ్వుతూ _ “ఇద్దరూ ఆ వేశపడ్డారు. రెండురోజులు మాషహ్షా ₹ంటికి వెళ్ళకు, అచే నర్తుకుంటుందితి అన్నాడు,

మర్నాడే బలరామ న్యు పేర రామశా(క్రి రాసిన

శళ ఎందుకు ? క్ర వుత్తరం వచ్చింది. అందులో ఇాలా ష్షప్తృంగా _ విస్ఫిత వివరించాల్సిన అగ త్యం తనకేం లెనట్టు కండే చెండు వాక్యాలు రాశాడు

“బలరామయ్యగారూ [

మోమోహినికి నేను నాట్యం నేర్ప లేను. వేే గురువును శుదుర్చుకోండి, పెదవారని మోకు వ్ర క్యేకంగా రానున్నానుం

శెలవు | 'రామ శాయి

ఆ వుత్తరం చదివికేగానీ వ్యవహారం అంత సనీరియన్‌గా ఆముందని బలరామయ్యకు ఆర్ధంశా లేదూ కంగారుగా వుత్తరం చునమరాలికినూ _ “వమిటమ్మా యిది నిజంగా మాష్టారికి శోపం వచ్చిందా +? అంత మనస్సు నిరిగిపోయినల్టు రాశా జేవిటి ౯" అన్నాడు.

మోహిని వుత్తరం చదివి తల ఎత్తుతూ. వ్రిరిగింద ఆయన మనస్సుకాదు కాతయ్యా ! నాది. గురువుని (ప్రార్థించి విద్య "జీర్చుకోవాల్సిన బాధ్యత శిష్కుల కేగాక మ శిష్యుల్ని అభిమానించి విద్య నేర్పాల్సిన అవసరం గుకువుకి కూడా వుండాలి, అదిలేకపోయాక ఇక ఈగురుశష్యు నంబంధం సా గేదికాదు. ఈణంతో తెగిపోయింది "" - క! వెళ్ళి పోయింది మోహిని, వాలా సేష్టు వెరి పట్టినట్లు తిరిగింది, మౌాహారికి తనంటే ఎందుకింత బ్వేషం 1 ఏం అపరాధం జీసిం దనీ ? ఇప్పుడు కర్తవ్యం ఏమిటి ౪ తనకి కావలసింది విద్వగాసీ పిచ్చిగా గురువుని ఆరాధించటం కాను, _ ఒక్క నిటూార్పుతో గ్‌ తాన్నంతా విన్నరించింది. శుబుల్‌ ముందు కూర్వ్పుని కలం

బిల్లీ కళ ఎందుకు ౪ కాయితం తీసుకుంది.

“మానూాపస్రారు చాలా బిజీగా వుంటున్నారు. నాకు డాన్స్‌ నేర్ప లేని పరిస్థితిలో వున్నారు. నేను మరొఠ గరువు దగ్గిర విద్య నేర్చుకోటానికి అనుమతి యివ్యవలసిందిగా (ప్రభు "త్వాన్ని కోరుతున్నాను అంటూ ప్రభుత్యం వారికి వుత్తరం ఠశాసింది.

ఉత్తరం పూ ర్రిచేసేనరికి చాలా నంతృ ప్రి కలంది. ఉల్సేరం ఆక్కాయ్యకి భరావీంచాలని ఆతృతగా బయటికీ వస్తే పద్నిని యింట్లో ఎక్కడా కన్పించలేదు. రాజమ్మ నడిగినే “జప్పుడే బయటికి వెళ్ళిందమ్మా 1” అంది.

అశ గ్రాయ్య ఎక్కడికి వెళ్ళిందో వూహించగ చన మాహిని నిరాశగా నిట్టూర్పు విడిచింది,

శ న వ

గోపాల్‌ కొ త్తగా గీసిన “వెన్నెల రాత్రిని పరవశంగా షరూాసూ కూర్చుంది పద్నిని.

ఆచిత్రం (ప్రశాంత సుందరమైన ఒక వెన్నెలరాత్రిని కన్నులముందు పరిచి పెడుతోంది.

పదాలతో నిండిన నరోవరం మీదా -_ పచ్చిక బయలు మోదా వెన్నెల వరం కురుసోందిం పద్మాల "లేకులూ చెట్ల ఆకులూ. పచ్చిక ఈ నెలూ. నీటి వుపరితలం_. ఆంతా వెన్నెల కిరణాలు పడి తళతళా మెరుసున్నాయి. తెల్లటి మబ్బులమీదుగా ఒక ేవళన్వ- తెల్లని బట్టలలో కేలియాడుతూ ఎగిరి వసోంది, ఆమె చెపిలో ఒక లెల్లని వుష్పుం వుంది, అర్ధనిమోలిత నేతా లతో పుష్ప సౌరభాన్ని అఫఘాణిన్తూ - ఎవరికోనమో భూమి

కళ ఎందుకు 1? ల$ మోద -_ అన్నేషీస్తూ వెన్నెల విహారం చేస్తోంది. చందిమాను మందపహాసాలతో. వెన్నెల స్నానంచేసోన్న ఆ సుందక ప్రకృతి చిత్రణలో నోపాల్‌ నృజనశే క్రిని (గహీంచి పద్నిని ముగ్గు "ర్మాలెంది,

“నోపాల్‌ ! ఈ బేవకన్య ఎవరు ః”

“ఒక అదృప్షవంతుడి ప్రియురాలు,”

“ఈ మె ఘూమిమిదికి దిగుతుందా?” క న్లైత్తి నిర్హిప్తంగా చూస్తూ అడిగింది పద్నిని.

గోపాల్‌ పద్మిని కన్నుల్లోకి గుచ్చి చూస్తూ అన్నాడ- “అబే నాకూ అర్హం కా లేదు వపద్మాః నువ్వు చెపుతావనే నేను ఎదురు చూస్తూన్నాను.

పద్నిని చిరునవ్వు చిందిస్తూ ఆంది _- *వ్రీియుడు కంటికి కనువీంచిన మరుక్షణంలోనే భూమిమిో దికీవచ్చి వాలుతుంది. అంతవరకూ అలా నిరీక్షిస్తూ ఆ శాళ పహూర్శ్యాలలో విహరించక తప్పదు

“వచ్చా!” పద్నినిని గాఢంగా హాత్తుొంటూ తమకంతో దెక్కిలి ముద్దుపెట్టుకున్నాడు గోపాల్‌ - “ఒక [పకాంతమెన వెన్నేలరాతి = ఒక సరోవరం ఒడ్డున = ఒక్‌ వూలతోబ ప్రక్కన - ఆలా ఇహలోకం మరిచి స్వర్గసీములో విహరించాలని ఎంతో ఎంతో కోరికగా లేదూ?”

పద్నిని మాట్లాడలేదు,

“మాట్లాడు సద్మా!”

ఆ లాలన పద్నినిని వివళురాల్ని వేసింది మాట్లాడ లేని అక కతశో మధురవూవాలతో మెమరచఛి గోపాల్‌, కౌగిట్లో

వాని ఓ... మ్‌

క. కళ ఎందుకు క ఒదిగిపోయింది. ఓ 4 శే

ఒశ కోజు ఎరటి ఎండ వేళ రామశార్తి కళానిలయానికీ పరిగెత్తుకు వచ్చాడ. ఆయన జేబులోంచి ఒక వుత్తేరం బయ టికి తీసి కంగారు వ్య క్తంచేస్తూ బలరామయ్యకు అందించాడు, మోహీి'నే ఇంగ్గము వుత్త రాన్ని చదివి తాతయ్యకు వివరంగా చెప్పింది.*మాష్తార్ని మార్చుకుంటానని జీను రాసిన వుత్తరం ఆఅందిందిక దా ? (వభుత్వం ఇస్పుడు మాస్టార్ని నిజానిజాలు అడుగుతో ది”

రావముళాస్తీ, గాంభీర్యం 'తెచ్చిపెటుకొంటూ - కా! తొందరపడ తావని అను! లేదమ్మూయ్‌ !”” అన్నాడూ.

*బందులో ేనేం తొందరపడ్డాను మాప్రారూ ? మీరు నాకు నేర్పనన్న తర్వాత మరో గురువుని రాసుకో వాలిక దా” అంది మోహిని ముభావంగా,

*ఆేజేదో మాటామాటా వచ్చింది. వదో అను కున్నాం, అంతవమా( తాన నీలాంటి శిష్యు రాల్న "ననుమూా,[తం ఒదులుకుంటానా €₹”

_టఊనర వెల్లి లా రంగులుమూా ల్చే తత్వం మనుషుల్లో వుండటం చాలా దారుణం _ మాస్టార్నిచూ_స్తే ఎలాంటి నది (పొాయమూ కలగ లేదు మోహీినసికీ.

“ర్డవ్నుడు నేనుమూ[త్రం ఏంచేయగలను** అంది.

“నువ్వు చెయ్యాలనుకుం క వమెనా చెయ్యగ లవు.ో

కానీ మాష్టారూ! మొట్ట మొదట మాదగ్గి శే. నేర్చు కుంటానసి రావొను, తర్వాత గురువుని మార్చు కుంటానసి

కళ ఎందుకు ? న రాశాను. ఇప్పుడు నుళ్లా మీదగ్గిలే 'నేర్చుకుంటానని రాస్తే నిజంగా నాకు మతి చలించిందనుకుంటారు. ఇక నావేశిలో వున్న జీమీ లేదు,”

రామశాన్తి కోపం ఆణుచుకొంటూ -*ీఆనలు నీకు నాదగ్గిర జీర్చుకోవటం ఇష్టం లేదని చెప్పరాదూ?!” అన్నాడు.

“*ఆఅవమాటా నిజమే, ఇశమీదట నాకు మీదగ్గిర నేర్చు కోవటం యిష్టంలేదు, మీకు శిష్యరికం చేచుటం వృధా అని నాకు బాగా తలిసివెయింది.”

రామ శాత్తి కోపం అంతా వెళ్ళగక్కాడు _

“ఇస్టం లేదం క నశరివోదు, నన్నుమార్చుటానికీ (వభుత్వం ఛ్సీ ఒప్పుకోదు,

మోహిని సూటిగా చూస్తూ అంది _ చూడండీ మూాష్తారూ | గురుశ్‌ ష్యులబంధం అధికారాలతో కట్టుబ డేది కాదు, మిమ్మల్ని మార్చటానికి ప్రభుత్వం అంగీకరించకపో తే "నీను స్కా-లర్‌వీప్‌ వదిలేసుకుంటాను. మీదగ్గిరమా,తం "ేకళ్చుకోనుల

రామశాస్త్రి [మాన్నడీ పోయాడు.

మోహిని మళ్ళా ఆంది - “కప్పుడు మోరు నన్ను ఆంత నిర్మలంగా (చమించాతో "నేరు మర్చివోను. అలాగే నన్ను మోారూ మర్చివోలేరు. ఆదశ నా అభివృద్ధికి (ప్రథమ సోపానం అవృగుంది నమన్కారం [9 చెమర్చుతో న్న ర్ట ళృతో గబగబా లోపలికీ వెళ్ళిపోయింది.

“జ్ఞాస్త్రిగారూ ! మోరేం బాధపడకండి, పోనీ ఆ గవర్న మెంటునారికి ఎలాశాయాలో మూరు రాయండిో* ఆంటూ

ని [8 కళ ఎందుకు ₹ బలరామయ్య చెప్తోన్నమాటలు గాలికి వదిలేసి రామశాస్త్రి విగవిసా నడిచి వెళ్ళివోయాడు,

కొన్నాళ్ళకే - (పభుత్వం నుంచి మోహినికళో వుత్తరం వచ్చింది,

• నీ )దకువునుంచి మాకు జవాబు అందింది. ఆ జవాబు వల్ల గతంలో నువ్వు రాసినదంతా అబద్ధం అని తెలుస్తోంది, నీ గురువు నీప విద్యనేర్పాలని ఎంత కుతూహలపడి నా=ను వ్వే 'నేచ్చుకొటాసికి బొ తగా అకక్త కనపరచక్ష్‌ జాప్యం చేసున్నా వని తెలిసింది. కాబట్టి వెంటనే ఈపివమయంలో నీసంజూయిమీ. యిస్తూ- ఇంతకాలం బాండుకి వ్యతి క ౦గా (వవ ల్హించినందుకు గాను - నువ్వు పొందివున్న స్కాలర్‌ మీప్పు సొమ్ము మొత్తం వాపసు చేయనలసి వుందిఎి

వా తరం చదివితే కోపంతో _ఆశ్చర్యంతో శాతగారికీ మనమరాలికీ మతిపోయింది.

ళ్‌ ఏంత దు ర్మార్లంః అక్రమంగా గురువు ఒక శిష్యురాల్ని ఇలా రచ్చ కెక్కి సాడాఖి అంటూ మండివడ్డాడు బలరామయ్య,

మోహిని ఈనినఫులిలాగా బుర్ర బద్దలుకొట్టకొంటూ తిరిగింది _ “తాతయ్యా! ఇప్పు డేవసానుండు,” అంటూ 7గాలి దుమూారంలా పెకి వెళ్ళింది, జెన్క్‌లాగి కాయితాలన్నీ చిందర వందర చేసి వెదికింది,

“వొరికింద్థి దొరికింది. అంటూ మెరి క్ల లేస్తూ (క్రిందికి పరిగె తింది,

“తాతయ్యా! ఈ వుత్తరం చూడు”

“బలరామయ్యగా రూ!

కళ ఎందుకు ? ల్‌ (

మా మోపిసికి నేను నాట్యం నేర్పలేను, -వేళీ గురువుని

శఈదుర్చుకోండి. పెద్దవారని మిరు ప లేకంగా రాస్తున్నాను,

అః, రామశాస్త్రి;

ఉత్తరం చదివితే బలరానమయ్యకు ఫు మ్రైడు సంతొషం శలిగింది.

“త్రాతయ్యా! ఈ వుత్తరరి జతపరుసూ ఇప్పుడే (ప్రభుత్వం వారికి జవాబు రానాను, గురుశిష్యులలో ఎవకు ౌెండాుకీ వ్యతి ₹క0గా వెళ్లారో _ ఎసరు ఎవిరిక్‌ సంజాయిమీ. చెప్పుకో వాలో (పభుత్వం గు రిస్తుంది). అంటూ చకచకా పెకి వళ్ళి పోయింది మోహిని,

రామశాస్త్రి ఆట కట్టింది.

(పభుత్వం నిరభ్యంతరంగా మోహీాసి గురువుని మార్శ్చ్మ టానికి ఒప్పుకొంది,

మోహిని *కళాశనిఖర”లో కాముదీబెయికి శిష్యు శాలిగా చేరింది

డాన్స్‌ టూషన్‌ అఆగివోయాక పద్నినికి ఇాలొ నిశ్న్‌0 తగా వుందిం ల్‌

“అక్కయ్యా | నువ్వుకూ డా క ఖాశ్‌ఖర లో నేర్చుకో రాదా?” అంది మోహిని చాలాసార్హు,

“చూద్దాంలే మోహినీ కొన్నాళ్ళు పోనిద్దూ ! అంటూ ని ర్లత్ష్యం (వకటించింది పద్మిని. పదానికి మళ్ళీ ఆ చికాపల్లో చిక్కు కోవటం ఎంతమాత్రం యిష్టంలేదు.

ఠతోజంతా గోపాల్‌ కోనం నిరీశ్షిందటంలో ఎంగ మాధుర్యం వుందీ । గోపాల్‌ వేయిపట్టుకుని వకొండలలోనో-

వేరి కళ ఎందుకు ? కోనలలోనో _. నము(దాల అంచునో నంధ్యానమయాలు గడిపేసోంశేు = గోవాల్‌ విడిచే వెచ్చటి నిట్టూర్పులు వెంస లకు కాకుతోంశ1ు _ గోపాల్‌ వాసాలు ఆవేశంగా "పెన వేసు ఫొంకు ... యుగాలు శ్షణాలె దొర్షిపోవా ? గోపాల్‌ నన్నిధి.

పద్నిని! _- మోహినికీ కూడా ఇనుమడించిన వుత్సా హంచో గడుస్తున్నాయి రోజులు, మోహిసి కౌముదీబచౌాయి గురుత్యంలో మొదటి సంవత్సరం పరీక్షకు (దర్శన యిచ్చి స్కాలర్‌ వీ.ప్‌ పొడిగంచబడే అనుమతి పొందింది.

లి ఫి శ

“రాజమ్మా | ఆక లేసోంది, అన్నం పెట్టు” ఆంటూ కాళ్ళు కడుక్కు.ని హడావిడీగా వచ్చింది మోహిని, రాజమ్మ అన్నం వడ్డిస్తోం కు ఎః “అక్కయ్య 8ినేసించా అని అడిగింది”

6 ్పెక్ట తీసుకురమ్మని చెప్పిందన్మూూ ! నాగరాజు యిచ్చి వచ్చాడు. రెండు రోజులనుంచీ పైనే తింటోంది. వం తిండి లేః "పెట్టింది పెట్టిన శ్రే వది లేస్తోంది.

కళవ్టం 1 ఆన లేమైంది 1 ఒంట్లో బాగా లేదా ౪

త సాకం తెలీదమ్మాా | అనలు కీందికే రావటం బేదు. పొద్దున్నే స్నానంచేసి వెళ్ళిందంతే. .. అప్పుడప్పుడూ "బల్లి ఫోను దగ్గిరికీ మాతం వచ్చి వెళ్తొంది. ఎవ నైనా తనని పిలి స్తే వచ్చి చెప్పనుంది, వవింటటో పెద్ద న్మ్నూయంతా బద్ధక ౧ మనివీ*ొ ఆన్నంగిన్నె పట్టుకుని వంటింట్లోకి వోయింది రాజమ్మ.

మోహిని అన్నం దగ్గిర్నుంచి లేచి గబగబా పెకి వెళ్ళింది.

కళ ఎందుకు ? వ]ేస్రీ “ అక్కయ్యా 1 అంటూ పద్నిని గదిలోకి వెళ్ళింది. అన్నం కూరలూ అన్నీ ేబుల్‌మోాద మూతలు పెట్టి ఆలాగే వున్నాయి, పద్మిని మంచంమిద పడుకుని ని[ధవోతోంది. లేపటానికి సంకోచిస్తూనే= నెమ్ముదిగా “అక్కయ్య ” ఆంటూ ఓిల్చీంది, పద్నిని వులిక్కి. పడ్డట్లు క ళ్భ్ళువిప్పింది. “ అక్కాయా ఫ్ర! అన షంతినకుండా-నే పడుకున్నా -వేమిటి?' పది శైనీ జ త్‌గలి పడుకుంటూ అంది _. ీతింటాటబే.” “షం కెప్పుడు తింటావు? చల్ల, గా చల్లారిపోతో ౦ది అన్న౦,. ఫోస్‌ కిందికి రా రాదూ? ఇద్దరం కలిసి తిందాం "బ్ర! నే నిప్తుడేమీ తిన లేనే! నువ్వు వెళ్ళి భోం చెయ్యి.” “తిన లేశ పోవటం ఏమిటి? ఆకలి వెయ్యటం లేదూ!” ఈ లేజు, నాక్కొంచెం ఒంట్లో శ్రా7గా లేదు ఉపీం జాగాటబేదు?: పోనీ డా శ్‌ గారిదగ్గిరికి వెళ్ళళ వఫవోయావా+ “అబ్బే: ఆంత జ బ్బేంలేదు, కోంచెం రొంపా _- తట నొప్పీ**ఆంచే, డల్‌గావుంది. వోనీ ఈపూటకి అఆన్నంమానేస్తే మంచిదని వూరుకున్నాను”ొ “టయ లే రొట్టి తినరాదూ 9? నాగరాజుని లెమ్మని పెప్పనా?” - “రొట్టేవదు, నానెస్తీవద్దు. కొంచెం వేడి వేడిపాలు తెమ్మని దిప్పు, చాలు, “కండు అస్క్పోమాతలూ _ పాలూ పంపిసాలే,” మోహిని కిందికీ వెళ్ళిపోయింది. తర్వాతే సాగశరాజు వచ్చి పాలూ మాత్రలూ యిచ్చి

లిక కళ ఎందుకు ౪ అన్నం కూ+రలూ కిందికి తీసుకుపోయాడు. పద్నిని తలనొప్పీ మాతలు కెండూ $టిరీ లోంచి విసిశేసీ - పాలు ఫొంబెం ఆగి మిగతావి కిటికీలోంచి బయటికి ఒంచేసి ఖాళీగాసు "బబుల్‌ మోద పెట్టి మళ్ళాపడుకుంది.

మోహిని అన్నం తినేసి ఫైకి వచ్చింది -

“తలనొప్పి ఎలాసుంది + కొంచెం తగ్గిందా తో అందిం

46 బ్రా చీ తగ్గుతుందిలే, నాకు బాగా నిద్రవస్తోంద్ధి నన్ను నిదపోనీ చాబూ 1 అంటూ తెల్లటి దుప్పటి మడతవిప్పి ముసుగు పెట్టింది,

కళాశిఖరలో విజేషా లే వేనో చప్పాలని వ్రుత్చావాంగా వచ్చిన మోహిని ఈ్య'ద్రే ! ప్రడ్తుక్రో అంటూ వెళ్ళిపోయింది.

పద్మిని "ఇెండురోజులు తినీలినకుండా మేడమిజీ పడు కుంది.

“అక్కయ్యా ! తాతయ్యని చూడ్డానికి డాక్టరుగారు వచ్చారు. ఒక్కసారి కందికివచ్చి నువ్వూ చూపించు రాదూ” ఆంటూ పెకి వచ్చింది మోాపొాన.

పద్నిని బెల్ల బోతా - ఆంతలో సే చెల్లైలిమోద రోం తెచ్చుకుని . “చాల్లే వూరుకో, నా శేమెందనుకున్నావూ? ఈ చెండురోజలూ కాస్త బద్ధక 0గా వుందని వడుకున్నాను, అంలేగాసీ్‌్న్‌, డాక్స్‌ ర్తూ వుందులూ ఎందుకూ అంటూ చిసుహ్కొంది,

కళ -చ్ర! నీయిస్టం” అనేసి వెళ్ళిపోయింది మోహిని, సాయంత్రం కళాశిఖరనుంచి తిరిగివసూ మోహిని అంది - “అక్కయ్యా! కళాశిఖర కెవరో గెన్ట్స్‌ వస్తున్నారట. కౌమ దీ

కళ వండుకు ? 2ైప్‌ శ్రీ శౌయిగారు నన్నో "ప్రోగ్రాం యిమ్మంటోంది, నీ మాటకూడా హ్‌ కూ తనేం అభ్యంత రంలేదంది.నువ్విమధ్య పూర్తిగా మూ నేసి వ్రూరుకున్నావు, ఈ నాలుగురోజులూ (ప్రోసుచేసి ,..."” “నువ్వు చూస్తూనే వున్నావుక బే మోహీనీ' నాకు చాలా చిరాగ్గా వుంటోంది, ఏపనీ చెయ్యబుద్ధి కావటం లేదు, ఆభరికీ ఫుస్త కాలుహడా చదువుకోబుద్ధి పుట్టటం లేదులో మోపొసి అశ్చర్యంగా నుదురు చిట్లిసూ “పొద్దుట డాక్టర్‌ క చూవీంచుకోమం శు జల్బేం లేద న్నావ్‌ ? తీరా డాన్స్‌ నూట వె సే వవేవో వీకరువుపెడ్తున్నావ్‌, ఛా! నీధోరణి నా కేం ఆర్థం కావట లేదక్కయ్యా! ఎవరై నా మనన్సువిప్పి మాట్లా డాలిగానీ జేకవో జే ఏం తెలుస్తుంది*” అంటూ విసుక్కుంటూ లేచి వెళ్ళిపోయింది, పద్మిని నిర్హి ప్త౦గా ఆకాశంలోకి బూస్తూ కిటికీదగ్గర కకార్చుంది గంటలకొద్దీ, రాలీ పదకొండు గంటలు చాటింది, మోహినీ పునకంమూసి పక్క_ నర్గుకొంటూ గుమ్మం కేసి చూసింది. సమ్మాాన్ని పట్టుకు నిలబడీవున్న పద్మిని ఎంతో నీరనంగా_ దీనంగా ఎన్న డూలేనంత వుదాసీనంగా కన్పించింది. “ఆక్క.య్యా | అజేమిటి ఆలా నిలబడ్డావు ? ఇలావచ్చి కా క్యోం” (పయత్నరహితంగానే మోహిని కంఠంలో ఆర్షత చిందింది, పద్మిని గాలిలో తేలుతోన్నట్టు బలహీనంగా అడుగులు "వేసూ వచ్చి పక్కమిోద కూర్చుంది, థెథి లు! అక్కయ్యా | సరిగ్గా చిప్ప ప $ ఎందుకంత దిసలుగా

వైల్లిల్లీ కశ ఎందుకు చవుంటున్నావు + మోహిని అక్కయ్య మొహనుంకా తరిచి తరిచి చూస్తూ దగ్గర కూర్చుంది.

“మోహినీ! సీకో విషయం వప్పాలనే వచ్చాను, ఇంకా చెప్పకుండా వుండటం నావశం కావటంలేదు.”

“వీమిటది €'"” అఆతృతపడింది మోహిసిం

పద్నిని ఒక్కసారి గట్టగా గాలి పీల్చుకుంది బు “నువ్వు నన్ను ఆవహాన్యం చెయ్యకుండా అంతా వింటావుకదూ! నన్ను అర్థం చేసుకుంటావుక జే మోహినీ 1

“ఆ 'బేమిటక్కయ్యా |! నేను నిన్నెప్పుడు మాత్రం ఎగ తాళి చేశాను ? నీగురించే నేనెంతో ఆలోచిస్తూ వుంటాను. నువ్వే నన్ను అర్హంచేసుకో కుండా నీదో పామాటంగా మాట్లాడు తావు.” నిష్టూరంగా చూస్తోన్న మోహినినిదూసి నిస్తేజంగా నప్మి ది పద్నిసిం

“పోనిలే ఎప్పుడై నా ఏమైనా అన్నా నేమో:మనస్సులో ఛుంచుకో శే మోహినీ 1"

“|! అజేంలేదు, నువ్వేదో మాటచెప్తానన్నావు చెప్పు, "

కక చెపాను, నీవు ద్లేశ్వం వీమిటో కెలుసుకోవాలనే ఈ విషయం బయటపెడుతున్నాను, గోపాల్‌ ***. ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయాడు.”

అయోమయంగా "చూసింది. మోహిని _ పద్మిని వూహించినంత అశ్చర్యం (ప! టించదేదు _ ఎక్కడికో వళ్ళి పోవటం వమిటి 1 నీకు అ్మడన్‌ అదీ ఇవ్వలేదా కిం

“అడస్‌ యిస్తే ఈ ఆరాటం అంతా ఎందుకే! అతను

కళ ఎందుకు 1 లకి వెళ్ళిపోయిన రెండుమూడు రోజుల వరకూ ఆనంగతే నాకు “తెలి లేదు. అప్పట్లో అతనికో వృ తరంకూడా రాశాను, అది అంజీవంటుందో బేనోకూడా వూహించ కేకపోతు న్నాను”

“ఆవుత్తరం ఏవని రాశావుళో

పద్మివి చెప్పకుండా వూరుకుంది.

ఆ విషయం విన్నరిస్తూ- “అతను వెళ్ళిపోయి ఎన్ని రోజు క ఆంది మోహీాని,

“ఇవ్యాల్లికీ నలమోద నాలుగోరోజు"

““ నెల్లాళ్లయిందా ౧ ఆశ్చర్యంగా చూసింది మోహీిని=

• జెల్తాళ్ళనుంచీ ఒక్క-వు త్తరమైనా రాయ లేదా?”

పగ్మిని అభిమానంతో తలదించుకొంది - "' లేదు.”

“అతను ఎక్కడికో వెళ్ళహోాయాడని ను వ్వెందు కను కఈు౦టు శ్నావు?!

“నేను వుత్తరం రాసినత ఠ్యాత నాలుగురోజులు వూరు కున్నాను, అతను రానూలేదు. జవాబూ రాయలేదు. నా ఆళృళతకొద్దీ అతను పనిచేసే (పెన్‌ ఆఫీసుకి ఫోన్‌ జేసి అడిగాను, వాళ్లేం చెప్పారంశుో

*వీం చెప్పారు ౯

ఎండిపోతోన్న పెదవులు తడుపుకొంది పద్నిని _

“నో పాల్‌ ఆప్పటికి రెండుమూడు రోజుల [క్రిందకే (పెన్‌ లో వుదో్యోగానికి రాజీనామా యిచ్చేసి వెళ్ళిపోయాడట

*నాజీనామూ యిచ్చేశాడా? ఏం? ఎందుకు! వమెందిగో

“నేనూ ఆజ్లీ అడిగాను, మరే జూబ్‌ లోనెనా జౌయిన్‌ అవు తానని వెళ్ళారా ? మూకు లెలుసా అని ఎంత ఆఅడీగినా

లకీ కక ఎందుకు 8 “ఆవిప కాలు మూ శేం తెలీవు. మాపెస్‌ లో మాతం అతనిప్పుడు పని చెయ్యటం లే దు.” అని ఖచ్చితంగా చెప్పేశారు. గోపాల్‌ ఈ విషయం నాకు మాటమా(తం కూడా వెప్పలే చేమా అని అశ్చర్యపడుతూ ఆసాయం(తం అతనిరూమ్‌! వెళ్ళాను,

వీవు న్నాడు

పద్నిని ఒక్కశ్తణం చెల్లెలి మొపహూంశేసి చూసి తల దించుకుని నేలచూఫులు చూసూ అంది. *జేను గచితలువులు త క్టేనరికి ఎవరో కొత్తవ్వ క్తి తలుపులు తీశాడుం నేను కంగారు. పడుతోం శు నన్ను మూసి అతనూ కంగా రుపడ్డాడు, కొంచెం తమాయించుకుని

“ఈ గదిలో గోపాల్‌గారనీ....ఒకాయన వుండాలి... అంటూ తడబడుతూ అడిగాను,

“నాకు తెలిదమ్మా £ నేను నిన్ననే ఈ గదిలోకి వచ్చాను. ఇంటివారిని అడగండి, తెలుస్తుం జేమో' అన్నాడు. "శీను నమ్మలేక గదిలోకి చూశాను, చాలా వెలుతునుగావుంది, కిటికీని అంటి పెట్టుకున్న నెట్‌ కేన్‌ మొక్కలు చాలాభాగం కొశ్రుసి వున్నాయి. కిటికీలోంచి నీళెండకూడా పడుతోంది అ 6 ఆక నమ్మక తప్పలేదు, గుండెలు బరు వెక్కుతోంళశు మరో వెపుగా వెళ్ళి సిగుతో చితికివోతూ ఇంటిగలావిడను అడిగాను

“ఆ అ బ్బాయి మొన్న రాలికీరా త్రి సామానద్‌ నర్లుకుని గది ఖాలి జేసేసి వెళ్ళిలోయాడమ్మాా! వాళ్ళవూరో_ ఎక్కడికో వెళ్తున్నానని చెప్పాడు," అందచాపిడి, నేశేం వింటున్నా నో నాకు తెలియ లేదు, ఆశ్చర్యంతో _ దుఃఖంతో త లడి,ల్లివోతూ ఎన్నో ప్రశ్నలడిగాను. అవిడి శేమూ తెలీదని చెప్పింది.

కళ ఎందుకు ? హా ఇప్పటానికీ విసుక్కుంది, విసుక్కుంటూనే చెప్పింది - వాళ్ళ బంధువుఇ కెపరికో బాగాలేదని వుత్తరం వచ్చిందిటా, స్థావ్యూ - పాతేబట్టల పెట్టే యింటి రాళ్ళకీ యిచ్చేసి మరీ వెళ్ళిపోయాడట,

ఆంతకన్నా ఆవిడేం చెప్పలేదు. ఇంకా గోపాల్‌ గురించి తెలుసుకోవటానికి ఏంచెయ్యాలో అర్థంకాలేదు, అతనికి ఇంకా (ఫెండృవరెనా వున్నారో వ్‌మో కూడా నాకు తెలీదు, నాతోనే చెప్పని మనిపీ. మరో,ఫెండుతో న్యూతం వంచెప్తాడో నాకు నమ్మకమూ లేదు, ఎక్కడికి వెళ్లాడో ఎందుకు వెళ్ళాడో - గది ఖాళశేసేసి - వుద్యోగానికి రాజీ నామా ఇచ్చేసి - కనీనం ఫోన్‌ లోనైనా ఒక్కుముక్క చెప్ప కుండా _ ఇంత హఠాత్తుగా 668 ఆలో చనలతో బు(ర్ర బద్దలు కొ టు5 ౦ంటూ యింటికి వచ్శాను = కానీ నాకు లోలోపల దాాలలా లేర్యం వుంది, నోపాల్‌ అంత హఠాత్తుగా వళ్ళిపోవ టానికి కారణం వమిటో తప్పకుండా వుత్తరం రాస్తాడన్మి రెండు రోజులు _ నాలుగు రోజులు _ వారం రోజులు _ నాలుగు వారాలు _ పూర్తిగా నెలకూడా దాటి - ఇవ్వాళ నాలుగో రోజు, ఆతని గురించి ఒక్క. ముక్య్థకూడా నాకు అదనంగా "లెలియ లేదు, (పతీరోజూ వ్రు త్రరంకోనం ఎదురుచూసూ.- ఎంత్‌ దారుణంగా గడిపానో భగవంతుడికి తెలుసు. గోపాల్‌ ఎప్పుడో వాకారతుగా వచ్చి నాకోనం ఫోన్‌ లో వీలుసాడని ఫోన్‌ కాల్‌ కోసం ఎదురు భూడని శ్రణం లేదు, ఇలా ఎందుకు జరిగిందో ఆసలు గోపాల్‌ వమయ్యాడో . నాశేమా అంతుచిక్కటం బేదు, తిండి నయించటంలేదు. నిద రావటంలేదు. ఎవ్వరి తోనూ మాట్లాడబుద్ది కావటం లేదు. పిచ్చిపడుతో న్నట్టువుంది,

డు ౭ కేల్‌

బీర కళ ఎందుకు ? ఈ బాధ భరించలేక _- నాలోనేసు ముధనపడ లేక ఇదంళా నీకు చిప్పేశాను నిట్టూర్చింది.

పద్నిని నిజంగా పిచ్చిదానిలా గ తయారైంది. మొహం వాడివోయి దీనకగ్గం గూడుకట్టినట్టు వుంది. శరీరం చిక్కి పోయి జబ్బుపడి చినట్లు వుంది, ఎప్పటిలా ముసాబులేదు. సింగారం "లేదు. ఆందచందాలు లేవు _- ఉత్పాహమేలేదు. అంతా పిన్న మోహిని నిదానంగా అంది _.*చాలా అశ్చర్యంగా నే వుంది వుళ్కిో

*ఆఅంశేనా మోహినీశ” దీనంగా చూసీంది పద్మిని కనాశ్‌ పాల్‌ గురించి నామనస్సు పరిషరివిధాల పోతోంది, ఆత నెందుకిలా వేసివుంటాడో నువ్వయినా ఆలోచించు మోహీసీ[

మోహిని నిర్లక్ష్యంగా అందీ _- “ఇంకా ఆలోచించే "జేమటక్కయ్యాా? గోపాల్‌ చెయ్యాల నే వఇా డీదంతాో

తెబ్రబోయింది జూ “చెయ్యాల నే చే కాడా... ఊహూ! “నేసెలా సమ్మనుః” పద్శిని కళ్ళల్లో వవదో ఆశ శొణిశ!నలాడిందిఎ “గల్‌ ప్రాట్‌ కి చెలైలుందని చెప్పాడు, ఆవిడికి బాగా లేదని వుత్తరం వచ్చింజేమోగో తనురాసిన వుత్తరందూసి గోవాల్‌ పారి సోయా డని అనుకో లేకపోయింది పద్నిని,

ఏకే ! ఎక్కుడికై నా వాఠాత్తుగా వెళ్లాల్సిన ఆవనర మే వచ్చిందనుకో. ఇంటికివచ్చి చెప్పులేశపోయినా వకలిఫోన్‌ బూత్‌ నుంచో ఫోన్‌లో వెప్పచ్చుగా + పోనీ వెళ్ళిన వెంటనే గాక పోయినా ఆలశ్యంగానైనా ఒక వు త్తంంముక్క రాయచ్చుగా * ఇదంతా ఆలోచిస్తే ఆతను ఎందుకుచే ఇాడో నీకుమా[తైం అర్ధంశావటంలేదూూ రిల

ఈశ వెందయకు ? ఈ!

పద్నిని మాట్లాడ లేశ పోయింది. తన అనుమానా న్నే మోహీని దృఢం చేస్తోం కు గుండెల్లో భయం బయలు జేరింది చళ్లెలిశేసి ఆ ఇాపూరితంగా వరాస్తూ అంది = ఉ-శ్రాన్స్‌ మోహినీ! శోపాల్‌ చాలా మంచివాడే! నన్ను వవిధంగానూ తెలిసి "బాధ పెడతాడని నమ్ము లేశ పోతున్నాను.”

“అక్కళ్య్యూ ! ఒక్కటి చెప్పు. గోపాల్‌. లేకపోతే (బత॥ లేని పరిస్టితి! వచ్చానన్నావు,. వలాణ[ణే ఆననుకూడా సేన్నంత గాఢంగా అభిమానించివ్రుం కు ఇప్పుగేలా చెయ్యగలిగే వాడా! నువ్వు ఇప్పుట్నికె నా అతని తత్యం తెలుసుకోక.. ఇంకా ఎంకుకు అతనీకోనం బాధపడ ఆావు 1*

“ అయ్యోో | మోహినీ స్‌శ3ెలా చప్పనమ్మూ | "అంటూ శూనసర్రుమంది పద్నిని అంతరంగర పాని కళ్ళ పంబ జలజలా క్‌ కొ క కగ్నిళ్ళు రాలిపడ్డాయి,

మూాహాని వేచి పచార్లు పాగించింది. మోహిసనికి చాలా ఆనందంగా వుంది. గోపాల్‌ వదిలి పోయాడు. గోపాల్‌ మీద అక్కయ్య కీ విర కిహాడా ఫుడుతోంది. అక్కటయ్య విచ్చి అభిమానాలతో ఖొన్నిరోజులు గాధపడినా యధాస్టితికి వస్తుంది, ఎప్పటిలా నిశ్చింతగా నంగీతం నాట్యం "నేర్చుకొం ఉుం౦ది. మొగ ఫురుగు శేసికూడా కన్నె లి కూపకుండా జీవితం శా రాధనకు అంకితం వేసుంది, థాంక్‌ గాడ్‌ |

6 మ్య ప్రొంన్స్‌ | కబీర్రనం7౫ా వీళ్చింది పద్మిని,

6ళష్టల్స్సి టక్కంయ్యా కి మళ్లా వెళ్ళి దగ్గర కూర్చుంది మయమాహీాని,

కథ ట్‌ ఇ చె +,

నువ్వన్న శ్రే నోపాల్‌ ఇదంతా య్యాల సే చేశాడని

లికి కళ ఎందుకు ౫ “శసూ ఒప్పుకుంటాను. శాసీ, అందువల్ల అతనికి వచ్చే లాభర ఏమి63 ? మేమిద్దరం పెళ్ళి చేసుకో వాలని కూడా అనుకున్నాం కదా +

“*ఆవృను అలా అనుకున్నారు కాబళ్లే నిస్సంకోచంగా. సినిమాలూ వీ కార్లూ తిరిగారు. ఆనరిచా లీరిళోయింది. "పెళ్ళీ = పెళ్లాం _- నంసారం - అంటూ ఇరుక్కో-వటం అతనికీ యిష్టం లేదు. ఈ బెడద ఆంతా వదిలించుకోవాలంశు వాఠా త్తుగా ఈ వూరునుంచి మాయమవ్యటం ఒక్కా కు మౌర్షం అనుకున్నా డులో

గోపాల్‌గురించి మోహిని మాట్లాడుతోన్న (పతీ మాటా ళూలంలావచ్చి గుచ్చుకోసాగాయి పద్మిని గుండెల్లో... మోహిని చెప్తోంది అక్షరాలా నివ మేనేమో! తను వు తరంలో పెళ్ళివివణమంకూడా దీర్చంగా టపస్తావిస్తూ రాసింది, దానికి జవాబుకూడా యివ్వకుండా గో పాల్‌ నూయమయ్యాడు. గతంలో గోపాల్‌ చెప్పినమాటలన్నీ నీటిమూటలా?! _ గోపాల్‌ భూపించిన అనురాగ మంతా ఉ తబూటకమా+ భగవంతుడా!' ఎలా నమ్మటం _ “మోహినీ! గోపాల్‌ పెళ్ళికోనం ఎంత తపించి: పోయాడో నీకు తెలిదు. జీనులేనిబే తను (బతక లేనన్నా డు, నా సవాచర్యంతో న్యర్లసుఖాలు అనుభవిస్తానన్నాడు. జీవిత వమురంతా నాకోనం _ నా కళకోనం (శ్ర మిసానన్నాడు ల అబ్బ! గోపాల్‌ ని నేను శంకంచలేను, ఎన్నిఘోశాలు చేసినా శంకించ లేను”. తలపట్టుకొంది పద్నిని.

ఈ ట్ట్రర్ట గ్రాయా్యా నిత కనగా నవ్వింది 'మోాహింనీ. “నిజంగా నవ్వు వీచ్చిదానివి, అందుకే అంత తొందరపడి గోపాల్‌ కోనం.

ఆజళ ఎందుకు ? వలి/ీ మనసు పోగొట్రుకున్నావు, అతన్ని అఆకిగ” విశ్వసించి ఇవ జడని స్తానం యిచ్చావు, అంతమా తాన ఆతని విలువ జపకుగుతుండా€ సీ అమాయకత్వం మాత్రమే బయటపడింది. -ఈ కొలంలో ఇలాంటి విషయాలలో ఎన్ని నమ్మక మోలు జరుగుతున్నా యో మనం వింటూ నేవున్నాంకదా $ =_ గోపాల్‌ స్రయిల్‌ గా - పోగ్గా మాట్లాడాడని అఆతన్నిగురించి మనం అఆత౨తిగా అంచనా వేసి అతని న్నే హంకోనం పొకులాడాం. అతనికీ అంతకన్నా ఏంకావాలి ? ఒకటికి నాలుగుసార్లు వున యింటో చుట్టూ తిరిగి పరిచయం సంచుకున్నాడు, సీముంచితనాని శ ఆన-రా చేసుకున్నాడు, నీవో సినిమాలూ ప్‌. కార్లూ సాగించాడు ఇదంతా నిజం కాదంటావా ౪

మోహీని వర్షిస్తాన్న కధనం వింటూ తల్లడిల్లి యింది పద్నిని _ నిజమే, అదంతా నిజమే. ఒక్క అక్షరంకూడా అబద్ధం కాదు. కానీ గోపాల్‌ అదంతా బూటకంగా చెయ్య లేదు, “దోవాబుద్లితో చెయ్య లేదు, గో పాల్‌ హృదయం మోహిని కేం తెలుసు? తీనకు తెలుసు. తన అంతరంగానికి తేలుసు,

మోహిని నూటిగా చూస్తూ అంది = *ీగోపాల్‌ వెళ్ళి పవోవటాసికి కారిణం వీమిటో కాగా వూహీి సే ఒకటిమూత్రం న్ఫురిస్తోంది రం

“నవవిటి? విటి మోహినీశొ అతృతగా ఇెళ్లెలి చమయమొువహాంలోకి భూసింది పద్మిని, మోపొని గ రంగా ఆంది _ ళ్‌ బల్ళీ శీసుకోకుండా సీనుంచి అతని*శేమూ దొరకదని అర్థ మైం వోయిం జే మో

అంధ కారంలో పడ్‌ వోయినట్లు కుంగిపోయింది పద్మిని జు “అ య్యో! చెలీ! సీశబ్రా చెప్పను! నీ సమ్మ కాన్ని ఎలో

విగ కళ ఎందుకు ఇ నాథకనం చెయ్యను? ఉళ్ళికాకుండానే నా సర్వన్యం గోపాల్‌కి అర్చించుకున్నాను. ఆతని అనుభవంకోనమే నేను ఫుట్టానసి. విశ్వసించాను, అతేసి నహచర్యంతో నాబతుకు పావన. వూాముందని కలలుకన్నాను, అతని స్పర్శని _- ఆకని వాంఛధసి తిరన్కరించ లేని అశ క్రురాలినయ్యాను. అతని సుఖంళోన _ ౬తేస్‌ సంతో షంకోనం యు నన్ను నేను నమర్సించుకున్నాను. ఆఅతిస నంతృ ప్రమాసి __. అశతసి చిరునవ్వుచూసి ఎ౦తీ పరవశించి. సోయానో - అతనిని నా మనస్సులో మనస్సుగా _ నాఠనువులో తనువ్హ।ా ఎలా ఐక్యం చేసుకున్నానో న నీకెలా చెప్పన మ్మా! ఎలా చెప్పను? ఒక్కమాటకూడా నోరు విప్పి చెల్లలితో చెప్ప లేళవేయింది వద్నిని,

గోపాల్‌ ఎందుకు వెళ్ళిపోయాడో తనే వూహించగల బేమో[ ఇళ తననుంచి పొందటాని శేమా మిగలనప్పుడు _ తసను పెళ్ళిరూపంతో బంధించుకోవటం యిష్టం లేనప్పుడు _ గోపాల్‌ వెళ్ళవోవాలని నిశ్చయించుకున్నాడా? అందుకే తనతో ఆనుబంధాన్ని తెగ తెంపులు చేసుకుని వెళ్ళివో యాడా!?

భగవంతుడా ! ఇంత ఘోరాన్ని నువ్వు నహించ గలవా ₹ మమించగలవా 1: వెక్కవెక్కి.. పడుతూ పద్నిని మొహానికి రెండు చేతులూ కప్పుగొంది. మోహినికికూడా కళ్ళ "పెంట సళ్ళు తిరిగినంతపసి అయింది,

“అక్కయ్యా [09 పద్మిని వేతులు తన చేతుల్లోకి తీసు కొంటూ సానుఘాతిగా చూసింది _ ాన్ని నిజాలు వాలా చారుణంగా వుంటాయి. మన అభీిచూనాలకోనం వాటిని విస చెంచినా అవి అబద్దాలె పోవు. ఒక గురుప్పు ఓక శిష్యురాలికీ

కళ ఎందుకు 1 లై! ఎంత దోహాం చేయగలడో మనప తెలిసిందికదా ? అలాంటి బే యిదికూడా, ఒళ స్నేహితుడు. ఒక స్నేహితురాలికి అంతక న్నా ఎక్కువ (దోవాం చెయ్యగలడు, నిజాన్ని నిజంగానే ఒప్పు కోవటం వివేకం అఫ్రశుంది. గోపాల్‌ మొదటినుంచీ పవిత్రంగా ( చేమించ లేదు నిన్ను, (ేమిస్తోన్న క్షు (భమక ల్పించాడు, నువ్ఫు మాతం ఆశని తత్యం తెలుసుకోకుండా గాఢంగా అఫీమూ నించావు, అందుశే ఈ బాధంతా అనుభవిస్తున్నాను, ఇప్పటి కనా నిజం తెలుసుకో అక్కయ్యా | గోపాల్‌ని శంకించటం అంకు నాకూ మనన్కరించటంలిదు. కానీ యధాగ్గాన్ని నువ్వూ నేనూ తేల [క్రీంయలు చెయ్య లేం, పూఠాత్తుగా వెళ్ళ ఫోవటం ఎ ఒక్క. వు త్తరంముక్క-_ కూడా రాయకసోపటం _ ఇదంతా ఆలోచిస్తే - ఇక అకనిపేరుహూడా నువ్వు స్మంంచ కూ+డదుటో పద్నిసి సిర్హి ప్తంగా చూసూ మౌనంగా కూర్చుంది చాలాసేపు వహాకఠాత్తుగా అంది _- “మోహినీ! గోపాల్‌ చెడ్డవాడని నువ్వు మనస్ఫూర్తిగా ఆనుకోగలవా €” “అక్కయ్యా | నువ్వు మళ్లా మొదటిఖొస్తున్నావు, నీమంచితన మే నన్నిలా చేతకానిదాన్ని చేస్తోంది. అశన్న్ని గురించి ఉఇంకా స మర్శించటానికి నీకు సిగ్గు వెయ్యబంలేదూ అంత నమ్మకం వున్న దాసిని ఇలా ఛంకలతో దిగులుపడిపోవటం ఎందుకూ + చూూడక్కయ్యా | మన ఫురాణాల్లో రాక్షసుల్ని వర్షించినట్టు _ జెడ్డ వాళ్ళనేవాళ్ళు లంజేసి కొమ్ములతో టి లు పెద్ద పెద్ర థోరల తోటీ ఎక్కడా వుండరు మనుషుల నున స్పుల్లో మంచీ చెడ్డా డాగివుంటాయి, అందరి (ప్రవ _రృనవల్లా వాటిని

202 కళ ఎందుకు ? వనం అర్థంచేసుకోలేం. వొరలా మాట్లాడినవాడే డొంగ పనులు వేసాడు. యోగిలా నీతులు బోధించినవాడే హత్వలు వేనాడు. తప్పులు చేసే వాల్లస్పుడూ ఎవెకీ బాలా వుత్తముల్లాగా [పవ ర్తిసాక, గోపాల్‌ ఇదివరకు చెప్పిన కబుర్షకీ - ఇప్పుడు చేసిన దాని ఏమైనా నంబంధం వుందా $? ఇంతకన్నా అతని గుణం తెలియటానికి ఏం నిదర్శనం కావాలి స్ట్‌తో

పద్మిని మాట్లాడ లేకపోయింది,

“త్తప్పుడు నీకొచ్చిననష్షం వముందక్కయ్యా! అలాంటి మోనగాణ్తీ "పెళ్ళిచేసుళలోవటం తవ్పివోయినందుకు సంతోవీచు. తెలినో తెలియకో ఎనో షై అవకతపకలు వేసాం, జరిగిందంతా ఒకి పీడకల అనుకుని మర్చిపో, మనస్సుకు కొంచెం భెర్యం తెచ్చుకుని గ తాన్నంతా విస్మరించి ఎప్పటిలాగా నిశ్సింత గా (బతకటం వుత్తమం ఎ అలోచిస్తే నే తెలుస్తుంది

పద్మిని తూలుతూ లేచింది. ఒక్క్టమూాటకూడా మాా_డకుండా గదిలోంచి నెమ్మదిగా వెళ్ళిపోయింది.

గది గుమ్మాంముందు నిలబడి ఎంతోసేఫ్రు పద్మిని గది "కీసి చరాసూ వుండిపోయింది మోహిని, పద్నిని వెక్కి. వెక్కి. వీడుసోన్న శబ్దం న్పష్టంగా విన్చించింది,

6రబ్బ్రక్ట్‌ గ్రాయ్య నిజంగా విచ్చి టే ! ఏడవటమే మంచిది! మనన్పయినా తేలిక పడుతుంది.”

అకలయ్యని బఒంటరిగా విడిచి పెట్టటం తవ్వితే వమురో మార్షం లేదు, తనలోతను బాగా తర్కించుకుని అయినా నిజాసిజాలు తెలుసుళొంటుంది ___

వ నే నే

కశ ఎందుకు $ లిపీ

మర్నాటి రాత్రివరకూ అక్కాచెలెళు మాట్లాడుకో లేను. సడుకోబోయేముందు మాత్రం మోహిని వద్మినినో సారి వపల్కారించింది _ “అక్కయ్యా! నీ ఒంట్లో ఫం చెం తేలిగ్గా చ్రుందా+4)

“ఫర్వాలేదు, 'బాగానేవుంది” ముభావంగా. శవ్పీంది పద్నివి,

“కాస్సేపు రికార్లులే మైనా “వేసుకుందామా?”

“వద్దులే మోహినీ ! నాకునిద వస్తోంది.”

“ర జీ! సకుకోి _ మోహిని బయటికి వచ్చేసింది -_.. ఈ ఒక్క. రోజు శే ఆక్కయ్య చాలా జేరుళొంది. లేకపోతే అతగా లేం ఆాళకట్టిన మొగుడా వీమిటి ఆంత మర్చివోకుండా వుండటానికి?

ఆక్క-_య్యకీ నర్ముదిగా రై ర్యం చెప్పి దీిగులంతా పో గొట్ట _ కొముదీబౌయిణతో మాట్లాడి = అక్కా య్య్యనికూడా శ భాళిఖరలో చేర్చి .....భవివత్తు గురించి వూహాగానాలు వేస్తూ పక్కూమిోద పకుకుంది మోహిని _ నిదా బేవి నిశ బంగా జోలపొట పాడింది.

ఎవతో తట్టిలేపుతోంళేు వులిక్కిపడి లేచింది మోహిని. చుంచందగ్గిర నించునివున్న పది శనిని చూస్తూ ప్‌ 0గారుపడింది - “వీమిటక్కయ్యా ఇలా వచ్చా వేం లి సిద్రపో లేదూ ఖ్‌

“తర్వాత నిదరోతా. ఇప్పుడు నాకు నిదరావటం "జేజే మోహిసీ! కిందికి వెళ్ళి "తాతయ్యని హూాసివచ్యాను.ొ

ళఈప్ట్‌్‌ వమెంది 1 తాతయ్య 'కేమెంది?””

కనవ్‌ంక్రాలేదు, పోయిగా నిద్ర నోతున్నా డు, నాకే

లిలీశీ కళ ఎందుకు ₹ థల బభూాడాలని బుద్ధిఫుట్టి చూసీవచ్చాను.

అక్కయ్యా [99 ఆశ్చర్యపడ్‌ంది "మోహిని “నువ్విలా ఫొ తేగా మాట్లాకుతున్నా వేమిటి శం

అబేం విన్పించుకో లేదు పద్నిని _ “ఇవ్వాళకూడా గోపాల్‌ వుత్తరం వస్తుందని ఎదురు చూశానే! ఇక రాదని నమ్మక తప్పు లేదు.

“మళ్లా ఆగాొడ వెందుకక్కయ్యా ? ఇంకా అతనికోసం ఎదురు తెన్నులు భూడటం వమిటి ₹ీ పీసుక్కుంది మోహిని “అతన్ని మర్చివో రాదూ [99

కళ్పర్రాం మర్ప్చివోజీ మోహినీ! నీప మరో రవహాన్యం కూడా చేప్పేసాను,. అతని రక్తం = అతని వారనత్వం సాకడుపఫపులో మిగిల్చి మరీ వెళ్ళాడు. అతన్ని నేనెలా మర్చి వోగలను 1” _ అదిరిపడింది మోహిని.

పురుగుని చూసినట్టు చూసింది పద్మినిని, దుఃఖాన్ని దిగ మింగుఫొంటూ _ వణకుతోన్న కంఠం నో = “మోహినీ! నీకన్నా నాకు అప్హు లెవగూ లేరు, నారహస్యాలన్నీ స్ప చెప్పేశాను. నన్ను చూసి అనహ్యూపడకు. ఈ దుఃఖంతో _ అవమానంతో _ ఛాధతో కుళ్ళిపోతున్నాను, శరీరంలో ేగిన కోరికలకి లొంగి నావివీకం పోగొట్టుకున్నాను, నాకెన్నో స్వర్గసుఖాలు కూూపిసానని నమ్మించి నోవాల్‌ చివరిక్‌ నన్నీ నరకంలోకి తోసి వెళ్ళివోయాడు, ఇప్పుడు నాకు చారీ తెన్నూ తో చక మహోసము[దంలో గడ్జిపరళలాగా అల్లాడుతు న్నానువో

“అక్కయ్యా 1” తనను తను తణూయించుకొంటూ బానునయంగా పిల్చింది మోహిప _. *ీఈ సమయం కూడా

కశ ఎందుకు 1 లైలేగ్ర్‌? గోపాల్‌ కి తెలుసా +

“జన్సు ెలుసుకోవటానికే ఆెండునెలలు దాటింది. నాకీ అనుమానం వచ్చీరాగానే గోపాల్‌ తో ముఖాముఖీ ఇెప్పలేనని వుతరం రాశాను, ఆ వుత్తరం అంగ సత ర్యాతే గోపాల్‌ కీ[దోహబుద్ధి పుట్టింది. నాఖవ్మానికి నన్నువిడిచి -._ గతమంతా తుడిచివేసుకుని _ తసచారిన తను వెళ్ళివోయాడు. 'నేశు .. జీసింకా గోపాల్‌ కోనం _- గోపాల్‌ వు శ్తరంకోనం ఎముక మూాస్తూన్నాను = ఆఎ౦ంచే పిచ్చిదాన్ని! సః

నోపాల్‌ అంత హరాత్తుగా ఎందుకు వెళ్ళిపోయాడో బా అర్ధమై ది మోాహిసికీ, ఛి! ఇంకా అఆ దుర్శార్లుడిక్‌ సం పలవరించటం నునుషులు వేయదగ్గ పశజేనా?!

“చప్పుడు నీకు.” నంచేహిస్తూ ఆగింది మోహిని.

“నాలుగు నెలలు సిగ్గు విడిచిన దానిలా చెప్పింది పద్నిని- *-స్పన్సు నోవాల్‌ ని గాఢంగా విశ్వసించాన మ్మ మోహినీ!

సా

లేకవోజే ఇంత తెలివితక్కువ దాన్న య్యుడాన్ని కాదు. నున్గం ఆదినుంచీ నన్ను హోచ్చరిస్తోనే వున్నావు. నీ మాటలన్నీ పెడ చెవిన పెటాను. నేను నమ్మింటే నిజం అనుకున్నాను. చివరి కీ లాంటి దుస్థితిలో చిక్కి. వోరయిరాను. నాతోకలిసి పుట్టైన దాసివి ల నా ప్రాణానికి (పాణానివి - నీతోమాత్రమే నా గోడు గప్పక్‌ గలిగాను. *ేఫు తాతయ్య మొహం ఎలా భూసాను? పది మంది ఎదటా ఎలా తల ఎత్తుకుంటాను? నుక్వేవెప్పు మోహినీ! (బ9 అర్హత నాకు వ్రుంణా౪”

“ధి ! ఛీ! అవేంయమాట లక్కయ్యా 1 కంగారువడింది మోహిని _ “నువ్వేం దిగులుపడకు, వదో వేచ్చాం ఏదో అవ్ప.

వరక కళ ఎందుకు ? తుంది, అంతేగానీ*,*

“ఆంతే కాదమ్యూ [99 ని స్తదంగా నవ్వింది పద్నిని జా కళద్పవ్ష చయ్యకూడదు మనం, మన మంచి చెడ్డలు మనలోనే ఊాగ్‌పో వాలి, ఎవ్వరికీ 'వెల్లడీ కాకూడదు. పెదవిదాటితే పృథ్వి చాటుతుఎదంటారు, తాతయ్య అవమానంతో కృంగివో తాడు అందుకని .. ఆయాసంతో ఇశాధపడ సాగింది పద్నిని,

“*ల్తందుక్షని, ౨ * చెప్పు అక్కయ్యా | నిన్నుచూస్తే వాకేముటో భయం వేస్తోంది.”

కళ లేద మ్మా | జీను ని అక్కయ్య సి. నన్ను మాసి నువ్వే భయపడుతున్నావా ?” చెల్లెలి చేతిని గట్టిగా పట్టుకొంది పద్మిని “గోపాల్‌ నన్ను మోనంచేళాడు, చెయ్యని ! గో పాల్‌క్‌ అంత రాత్మ వుంది. ఎప్పటికైనా తన తప్పు తను తేలుసు కంటాభు, కొనే అది చాలదు నాకు, గోపాల్‌నీ జీను శృమించ లేను, కానీ ,. చెలీ ! గోపాల్‌ లేకండా నేను (బతకలేను. గోపాల్‌లేని జీవితాన్ని ఒక్క రోజుకూడా సాగించ లేను, గత న్మృతులు స్నరించుక ౦టూ _ వాటితోపాటు ఈ మా నాన్ని కూడా వల్లె 'జేసుకొంటూ - మిగిలిన జీవితాన్ని దుర్భరంగా

ఈడ్చలేను, ఎందుక్‌ మ్మ నేను (బతకటం ? ఎవరికోసం బ్రకశను ₹' పద్మిని నిన్ఫత్తువతో పక్కని కరిచిపెట్టకుని నిశ్చ లంగా వుండిపోయింది,

ఉత్త ్యయాం |! అక్కయ్యా | నాకేమటో భయం

"వేసోందే 1 నీకు ఒంట్లో చాగాటేదా ? ఎందుకే అలా అయి పోతున్నావు: సీ మొహం ఎంతో నల్లగా అయిపోయింది. "కాళ్ళూ చేతులూ వణుకుతున్నాయి. నిజంచెప్పు, నాకేమిటో

కళ ఎందుకు ? రత భ్‌ యం వేసోంది. మోహీసి కళ్ళనీళ్లు కడుచుకొంటూ కంగారు పద్నిని తల ఎతాలని (ప్రయత్నించి ఎంతో కష్టంతో దిండుమోద ఆనుకుని లేచింది _ ఓ శ్రాల్టీ నువ్వు సన్ను శమించవా గ్గ “అయ్యో | ఎందుకు శతమించను? నుమ్వం తప్పు చేశావు! నువ్వు చాలా మంచిదాసి వక్క_య్యా! ఆందరి ఆడ వాళ్ళలాగా నువ్వూ (పేమించావు - అంతే, వాడు మోనం చేశాడు. ఆ తప్పు నీదెలా అవుతుంది? నిన్ను నీను. ఎప్పుడో క్రమించాను. నీ మననృంతా అర్ధంచేసుకున్నాను. అక్కయ్యా! నువ్వం కు నాకెంతో యిష్టం.” ని వంగా చూస్తూ. నోరు 'పెగుల్పుకుని మాట్లాడ టానికి ప్రయత్ని స్తూ అతిళష్టంగా మాట్లాడింది పద్నిని= “గోపాల్‌ నన్ను... మౌనం, + చశౌొడు, అందు కే... గోపాలట్‌ొని జశీనూ. ౪ * లేకుండా వెళ్ళవ తానుపి 4 జ్రక్కయ్యాా |” మోహీసి అకంగారేేసీ తీక్షణంగా, చూసింది -ోనువ్వేదో చేశావు. నా కీష్పుడే అర్హమెంది, ఎందు. చరా కింత ఘోరం వేశావు? ఉండు. నే నిప్తూజే వెళ్ళ డాక్టర్‌ గారికి ఫోన్‌ చేస్తాను ఆాతయ్యనీ వాళ్ళనీ లేప్టకొసాను” అంటూ గుమ్మంేసి పరిగౌ త్తింది. మోహినీ! మోహినీః,.. నేను చచ్చిపోతున్నాను. ఈ ఆభఖరిఘడియల్లో నన్ను అల్లరిపెట్టకమ్మూ! నాపరువు కాపాడు- "బెల్లీ 1! సీక్తు దణ్ణం పెడుతున్నా ను” చేతులు రెండూ దగ్గిరికి

శ్లేస్స్‌ట్ర కశ ఎందుకు 7 చేర్చాలని (ప్రయత్ని స్తీ జారి క(రల్లా పక్కమిోాద పడ్డాయి,

మోహిని ఎటూతోచక తలబాదుకొంది. అక్కయ్య ఫొ న(పాణంతో వుంది. ఇంకా ఆలశ్యం చేయటం వి వేశంకాదు_ వద్యినిని గదిలో వడిలేఫి హాల్లోంచి మెట్లకేసి వెర్రిశేకలు "పడుతూ పరిగి త్తింది. “శ్రాతయ్యా! తాతయ్యా! రాజమ్మా! రండి రండీ, అక్కయ్య. * = అక్కయ్య చచ్చిపో తోందిలో "ఆంటలోొ వెంట్రమిో టే వీడుసూ కూర్చుండి పోయింది,

అందరూ పెకీ పర్షు గెత్తుకువచ్చి గదిలో జొర బడ్డారు,

పద్నిని మం ఛందగ్గిర జీలమీన రెండు కుర్చీల మధ్యా పడి వృంది,

నాగరాజు పదినిని లేవనెత్తి మంచంమిద పడుకో బెట్టాడు, ముక్కుద్శూర వేలు పెట్టి సూాశాడుం గుంజెలమీవ చెయ్యిపెట్టి చరాశాడు _ “*డాక్షరుగార్ని పిలిస్తే బాగుంటాది చాబూ!” అన్నాడు, మోహీని వీడుస్తూ.వద్దు తాతయ్యా! అంతా అ బుపోయాక డాక్ష రెందుకం! రక ర శాలుగా (ప్రశ్నలు పేస్తారు వద్దు కాతయ్య్యా!” అంది,

బల రామయ్య ఆఖటి (థయత్నంవిాద నోకు పిసుల్చు కున్నాడు - “ఇంత... హఠాత్తుగా... అసలేమైందమ్మాూ రి

మోహిని వెక్కి వెక్కీ వీడుస్తూ చెప్పింది _. “*నాకూ తెలియదు తాతయ్యా | ఇప్పుడే నాదగ్గిరికీ వచ్చింది క కుఫులో శ్రాగాన "ప్పి పస్తోంపసి వెస్పింది-అంటే శాధపడుడణూనామంచం మీవ కూర్చుంది. నేను పరుగెత్తుకుని మీదగ్గిరకి వచ్చాను, అంతే 'ఛాతేళయ్యూ 1? అంటూ ఒక్కసారి శజశావరుముంది,

తాతేయ్య వెళ్ళి మంచంమీద కూర్చున్నాడు. మనమ

ఉళ ఎందుకు 1 మి రాలి తలని ఒడిలో పెట్టుకున్నాడు. చెంపలమీన నుంచి ధార లాగా కళ్ళనీళ్ళు కార్చుతూ “అప్పుడే సీకు నూ7ళ్ళూ నిండి ఫొయాయాతన్లీ $” బొంగురు పోయిన గొంతుతో మశేమీ

'మోహివీ దూరంగా గుమ్మాన్ని కరిచి పెట్ట. కుని వీడుస్తూ నించుంది,

కశానిలయంలో మృత్యు దేవత విలయ కాండవంచేసింది,

ఠః న్‌ వ్‌

'మోహీాస్‌ తాతయ్య మంచందగిర దిగులు పడుతూ శూర్చుంది.. పద్నిని పోయిన వారం రోజులనుంచీ బల రామయ్య మంచం దిగలేదు. ఆరోగ్యం డింది. రాత్రింబవళ్లు పద్మినికోనం కలవరిస్తూ _ థెర్యం గోల్పోయి తనూ మృత్యు ముఖానికీ నమోాపంగా [ప్రయాణం సాగించాడు. అక్కయ్య పోయిందన్న దుశఖంకన్నా _ వక ణంలో తాతయ్య కూడా శన్ను మూస్తాడో నన్నభయం మోహినిని 'వెరిదాన్నీ చేస్తోంది. “*ఆాతయ్యాా | తాతయ్యా నువ్వూ యిలా దిగులుపడితే లలా తాత య్య్యూ (9 ఆంటూ ఎప్పటిలాగా తాతయ్య దుఃఖాన్ని మరిపించే [పయత్నం చేసింది.

బలరామయ్య లోతుకు పోయినకళ్ళు ఒతుకున్నాడు -- *ద్చ్యఖం కాకపోతే వీముందమ్మాా! చెట్టంత రూతురుపోయినాం_ కట్టుకున్న ఇల్లాలు పోయినా - అదంతా ఈశ్వర విలానం7గా శ్రావించి _ మీ ఇద్దరె కరోనమే నా (ఎవాణాలు వీలుపుకున్నాను, కానీ ఈ వ మయస్ప్సులో ఈ దుఃఖం భరించి నేనిక లేకుకుని తిరగ నల నంటావా ? కళ్లు మూసినా తెరిచినా నాచిట్టిత ల్లే కన్ని

లై10 కళ ఎందుకు 9 సోంది, పద్నిని చూసే నాకళను చరూసుకున్నట్టు ఎంతో తప్పి కల్లేది, ఎప్పుడూ నిండుగో రకరకాల దబిట్రలు కట్టుకుని నవ్వుతూ తృళ్ళుతూ తిరిగే పద్మ తల్లిని ఎలా మ్ప్చొపోగల నమ్మా సం

“త్రాతయ్యా! పోయిన వాళ్ళతో ఫోజామా అంటారు "పెద్దవాళ్లు, అక్కయ్యని తల్బుకుని విచారించటం హాగానే ఫ్రుంటుంది, "కానీ తిండీితిపషలూ ఎ మందూమాకూ అన్నీ వదను కుంక1ు ఎలా చెప్పుః మనం (బతిశేవున్నాం కొ ఒట్టు మన ధ ర్నాలు మనకి తప్పవు కదా? పొద్దున్న యిచ్చిన మందులు అలా బల్ల మిద వుంచావు. ఇలా అయితే నువ్వెన్నాళ్లు (బతుకళావు?ొ

ఈర్షి బ్ర ఎలేల్లీ 1) మందులు ఆయుష్షుని -పెంచికే అందరూ ఆహారం మానేసి మందులే తింటారమ్మా! నా బాధొద్ది నేనేమో నోట పెట్టలేకపోతున్నాను. ఇంకా ఈ (బతుకుమోద ఆశ లెందుకు నాకు1)

క బ్రజేన్చి టీ తాతయ్యా! అక్కయ్య్వమ్‌ద బెంగ పెట్టుకుని నువ్వుకూడా ఇలా ఆమిపో లే ఇక నాశెవరునా రు! నేను ఒక్క దాన్నీ ఈ (పపంచంలో ఎలా (బతుకుతానుళో

“అన్నిటికీ భగవంతుడే వున్నాడమ్మా! రెండుతరాల వెనక వాశ్ణి, 'సేను నిన్ను క నిఫెట్టుకుని వుంటానాః*

“ఇలాంటి విరక్తి నువ్వు అమ్మపోయినరోజు నే కలిగిం చుకోవలసింది తాతయ్యా! మాకు ఆలనా పాలనా లేకుండా మూ ఖర్మానికి మమ్మువది లెయ్యాల్సింది, కానీ మామోాద (పేమ వేత మమ్మల్ని పెంచి పెద్దవాళ్ళని చేశావు, ఆ _ేము యిప్పుడు అక్క-య్యమోా దేగానీ నామీద బేదా? అక్కయ్య చచ్చి

కళ ఎందుకు * ల్ల! పోయింది. దాని [బతుకంతా నిశ్సింతగా నే గడిచింది. (బతికే వున్న నన్నుకూడా నువ్వు చచ్చిపోయిన వాళ్ళతో జమ॥ ట్లు తున్నావు కాబోలు. నువ్వ లేకపోతే 'నేనేమాతొానో అన్న అలోచనై నా రానివ్వకుండా చావుకోసం ఎదుకుచూస్తూకూర్చు న్నావు, నే తాతయ్యా ! నా అదృష్టం ఎలావ్రుంకే అలా అవుతుంది. అంకకన్నా -నీనేం చెయ్యగలను (౫ మోహిని "వెంపల మాద కన్నీల్లు జలజలా రాలి తాతయ్య చేతులమీద సడ్డైాయిం

తాతయ్య కం7రుప సె లేచికూర్పున్నాడు. మనను రాల్ని దగ్గిరికి తీసుకుని తల నిమురుతూ. “పెచ్చితల్లీ ! నువ్విలా చాధ పడితే నేము చూడగలనా అమ్మా: భగవంతువు తీసుకు సోయ్సేవరకూ నేరు నీర్ను కని పెట్టుకుని వుంటాను, నువ్వుఒత్కు దాని వే నాకళ్ళ వెలుగులా మిగిలివున్నావు, నిన్ను బాధపడ నిసానా అమ్మా 9” అంటూ ఓదార్చాడు,

“తాతయ్యా ! నువ్వు ్రైరన్షంగా ఫ్రం కే జనుపహాడా ెర్వంగా వుంటానులో అంది మోహిస తాతయ్య పుహూం లోకీ బేలగాచూస్తూ.

“ఆలాగే తెల్సీ ! నవ బెంగ పెట్టుకోకు. అక్కయ్యకీ మసకీ బుణానుబంధం లీరిపోయిందనుకుందాం, ఇక మనం చెయ్య గలిగిం బేవిాలే మ.”

వమాూహిానికి పొండ-త వైెర్యం వచ్చింది -___ పుంత భాను తాతయ్యా | ఆంటూ పీనాలో ముందు ఒంఛి యిచ్చింది, బలరామయ్ట ముందు తాగ 'డాక్రసండు చప్పరిస్తూ పక్కమీద పడుకు న్నాడు, తాతయ్యకి దువ్నటికష్పి మోహిని బయటికి

కే

వ(తే కళ ఎందుకు ౪ వచ్చిందె,

వవరో ఫోన్‌లోపిలి స్తే నాగరాజు రిసీవర్‌ ఎత్తి జవాబు చె పున్నాడు. ఉన్నట్టుండి నాగ శాజు మొహం అశ్చర్యంగా మారింది. అవ్వుడే తాతయ్య గదిలోంచి వస్తోన్న మోహినిని చూస్తూ “చిన్నమ్మాయ్‌! చూడమ్మా! ఎవరో పెద్ద అమ్మాయి. శావాలని అడుగుతున్నారు” అన్నాడు.

మోహిని అశ్చర్యపడుతూ రిసీవర్‌ అందుకొంది ... “మాల్లో [39

కప్పద్మినీ | ను వ్వేకదూ [కో

ఈన్చీక్ర _, మూరు, =,

గాక పంట్‌ ని, ఇ *మ'్చేపోయినట్టున్నా వే [| 19

మోహిని [మాన్పడిపోయింది. గోపాల్‌ , , +గోపాల్‌ , ** అక్క_య్యని నమ్మించి (దోహంచేసిన గోపాల్‌ , అక్కయ్య సి అమానుషంగా హాక్యచేసిన గోపాల్‌ =. దు ర్నార్లుడు 62 మోనగాడు.., గోపాల్‌ **. గో పాల్‌, =. ఎందుకు వచ్చినట్లు ణి ఎందుకు ? ___. రిసీవర్‌ పట్ట్లుకోవటాని కే మోహిసి చెయ్యి పట్టా నడలి కష్టమైపోయింది -- “మీరు ... ఒక్కసారి =. వసారా €” సాధ్యమైనంత మృదుత్వం చిందిస్తూ మాట్లాడింది

“వసాను పద్నినీ | ఇప్పుడే స్టేషన్‌లో దిగాను. నా సామాను చ్నటెనా హోటల్‌ లో పడెసి వచ్చేస్తాను ఇల సీతో ఇాలా విషయాలు మాట్లాడాలి.

“చాలు, ఇాలు, తేప్పకుండా6రండిం

సంభాపణ ఆపేసి రిసీవర్‌ పడేసింది.

మోహిని మనన్పంతా అంతులేని ఆవేశంతో చిందులు:

కళ ఎందుకు ? లకి తొక్కుతోంది. భరించలేని వుృ-జీకంతో వురకలు చెడు తోంది ___ జీవితంలో ఎప్పుడైనా గోపాల్‌ కన్చి సే లం లీరిత్‌ చారుణంగా శసి తీస్పుకోవాలో అక్కయ్య పోయినశ్ర ణజంనుంచీ ఆలోచనలు చేస్తోంది మోహిని అంతరంగం. గోపాల్‌ కు సర్వన్యం ఆస్సెంచి - చివరి కా దుర్మార్గుల వమిో చేయ్యలేక అక్కయ్య చచ్చిపోయింది. కాసీ తనులేదూ*? తను ___, గోపాల్‌ ని విడిచిపెడురుందా?, ..

రెచ్చగొట్టిన ఆడవులిలాగా పఇాస్త్ర సాగించింది మోహిని = వున్నట్టుండి గుర్తువచ్చి నాగరాజుని పిల్చి చెప్పింది. “కాస్సేపటికి గోపాల్‌ వస్తాడు. అక్కయ్య విషయం నువ్వేమీ చెప్పకు, తిన్నగా నాదగ్గి రికి లీసుకురా[ో _- నిలకడ లేవషండా తిరుగుతూ ౨4, గోపాల్‌ రాకకోనం ౨. నిరీశ్షించ సాగింది మోహిని,

4 ఈ వ

“వమ సే మోహినీ చేఏీగొ

తృళ్ళిపడి వెనక్కి.తిరిగిన మోహిని - గుమ్మంలో నిలబడ్డ వ్య క్రీనిచూసి నల్లతాచుని చూసినట్లు బెదిరింది -__ “న... మి. స్తే... వెటకారం థ్యనించింది.

“పద్నిని లేడా

“పద్మిని,” పళ్ళు పటపట లాడించుకొంది మోహిని,

ళదేదు, రండీ వెకి వెళ్లాం”

మెట్లు ఎక్కుతూ గోపాల్‌ అడిగాడు ___ “ఇందాక నాతో మాట్లాడింది. =.”

కళచ్యీ ఫ్రీ | అక్కయ్య కాదు. “ఎమ్‌కి అక్కయ్య కంట్లో

లైశశ్ల కళ ఎందుకు ₹ "లేదని అలా వెప్పానులీ గోపాల్‌ ఆశ్చర్యంగా మోహిని శీసి చూశాడు, మోహిసి చాలా గంభీరంగా కన్నించింది - ఇద్దమౌ పైన హోల్లోకి పళ్ళారు. పద్నిని వోయిన తర్వాత మోహిని అెంఊ మూడుసారుల న్‌ న్నా ఎక్కు వగా పికి శాలేదుు, నాగ రాజువచ్చి రోజుకో సారి గదులు తుడవటం తప్పితే మ కే సందడీలేదు పెన. నెలలకొద్ల్‌ పాడు పెట్టిన ఇంటిలా హాలంతా దుమ్ముపడివుంది. గోడలమీద చితాలు గాల్‌కి చిరిగి సుక ల. అపరెసా కొట్టుకుంటున్నా యిః 'బాల్కానీలోంచి గాలి విసిరిసిరి కొడుతూ దెయ్యంలా ఈలలు శేసోంద్తి హాల్లో అడుగుపెట్టగానే ఒకరకమైన వెచ్చటి వాసన కొటిందిం మోాహిాని గబగబా అకుగులు "వేస్తూ వ్ళ ఒ హోలుక్రీ చాల్కనీకీ మధ్యవున్న తలుపులు "ఇరిచింది. గోలి రయ్‌ మంటూ గోడలమీద దుమ్మూ ఎగర గొట్టింది, బాల్కనీలో న్‌ వళ్ళే తలుష్త్రలు వేసెవృుండటం గోనాల్‌ ఎవ్వడూ మాడలేదు, ఆ వాతావరణనుంతా చిత్ర యైన ఖీతె కల్పించింది. హోలు మధ్య సిలబడి బయటికి గడియ పె[ివున్న పద్మిని గదిశేసి చూస్తూ అశ్చర్యంగా అడిగాడు గోపాల్‌ -- పదిన ఎక్కడికీ వెళ్ళింది?” మోహిని ఇక తన కోపాన్ని అణుచుకో లేక పోయింది = సాధ్యమైనంత 'వెటకొరం ధ్వనింప జేస్తూ ఆంది == “ప్ప? ఆవిడ మోకు నమర్చించుకోవాల్చిం దింకేమైనా మిగభిపోయిందా€ి సిన్దాంతపోయాడు గోపాల్‌ . *ఎందుకు మీరలా

కళ ఎందుకు జిశీగ నూట్లాడుతున్నా రుళో

• అవును. ఎంకుకు జీనింత శీత శానిదానిలా మాట్లాడు తున్నానో నాకే తెలీటంలేదు ___ సన్ను చూసీ భూడగానే అవనూాంతం నీ గొంతు పట్టుకుని నులి మేసాననుకున్నాను, క్‌ి తెచ్చినా కసిదీరా సీ గుం డెల్లో వోట్లు ఫొడుస్తానరుకున్నాన

*ష్వాాహిసీ బేపీ 1

ప | దుర్శార్షడా! నీ నోటితోపల్చి మా పేరు అప వత్రం చెయ్యకు.”

గోపాల్‌ అమి కాశ్చర్యంత్‌ తల్లడిల్లి వాతూ అన్నాడు, “మోహినీ బేవ! మిరెందుకింత సీరియన్‌ గా మాటలంటున్నారో నా కర్థం కావటంలేదు, నన్ను ఒక్కమాట అనే వాక్కు కూడా మికు లేదు. నేను పద్నినితో మాట్లాడటా-కి మాత్రమే వచ్చాను.”

షా పర్నినితో మాట్లాడటానికా + ,.. వం మాట్లాడ టానికి? *

కట ది మీ కనవనరం. పకరి విషయాలలో జోతం కల్సించుకో వటం సభ్యత కాదు.

“గోపాల్‌ బాబూ : సభ్యుతల గరించి __ నంస్కా శాల గురించీ మిరు వుపన్యాసాలిస్తే లోకం తల్లక్రిందులెవోదూ + ఇంకా ఎంతకాలం నటించగలరు 9 జీను "శారి పద్నివిని "కాను, ఆ అమాయకుగాల్ని తప్పితే మరో ఆడదాన్ని మారు మోన "చెయ్య లేశ, "”

౪౯ జను _.. జీను మోనం చేశానా శ ఎప్నే € పద్మినిశా ? 446 పగ్నినిని మోనం చేశానా ? ఎవరన్నా

డ్‌(ీ 5ళ ఎందుకు ? రీ వూట

అజ్బంశేవరన్నారు!? అఆ పద్మినే అంది, మీ కల్లిబొల్లి కబుర్లన్నీ వినివిని మోనపోయిన పద్నినే ఆంది, లక్షసాక్షు ఆంది.”

“అబద్ధం, నేను నమ్మాను, పద్నిని భగవంతుస్హాయినా శంకిస్తుందిగానీ నన్నుకాదు. నేను మోనం వేస్తానని పద్నిని కలలోకూడా అనుకోదు, పద్నిని మనస్సు నాకు లెలుసు, బ్‌ో మనస్సు పద్నినికీ తేలుసు మా ఇద్దరిమధ్యా ఎలాంటి నూసాలకూ శంకలకూ ఆావు లేదు. గోపాల్‌ కట్లు చింతనిప్పుల్లా అయ్యాయి, 6 ష్వాహిసీ! ఇదంతా నువ్వుచేస్తున్నావు. సీ సెలివి జేటలకు మా యిద్దర్నీ ఎరవేస్తున్నావు, మొదటినుంచీ మాస్నేవాం నీకు యిష్టంలేదు, నామనస్సు పొడు చెయ్యాలని ఎంతో పయత్నించావు. నీవపయత్నాలేఏ సాగ లేదని ఇప్పుడీ ఆవ కాశంచూసి దుయ్యపడుతున్నావు, మమ్ముల్ని ఫాళ్వితంగా వడదియ్యాలసి సీళశ క్రికొద్‌ కల్చునలు చేస్తున్నావు. ఇవి నీకు థర శ్రంకాదు మోహినీ; నీలో ఏమాత్రం మానవత్వం వున్నా ,...ో

కనక పాల్‌ 59 తీళ్షణంగా చూసింది మోహిని, “ధర్మాల గురించీ మానవ త్యాలగురించీ నీ బోధసలు వినాల్సీనఖర్మ "లేదు నాకు, ఇప్పుడీలా రంకెలు వేస్తూ మాట్లాడినంత మూ(తాన నువ్వు చేసినదంతా మరుగుపడిపోదు, అక్క-య్య నీకు వుత్తరం "రాసింది - దానికి జవాటబైనా యివ్వసి నువ్వు నభ సతగురించీ యు నంస్కారం గురించి _. ధర స్రంగురించీ జా మానవత్వేం గురించీ నాకు పాచ్చరికలు చేస్తావా?”

ఈళ వెందుకు ? ర! “ోవద్నిని వుత్తరం రాసించాణో తెల్లబోయాడు కోపాల్‌- “ప్పుడు రాసింది! ఏమని రాసింది పద్నిని!” ఉక్‌ నటన ఇాలా (బ్రహ్మాండం వుంది, కాస్‌ జీను నమ్ము తాననిమ్మాతం అనుకోకు. వు త్రరంలో నంగతులు తెలియకుండానే నువ్వు హఠాత్తుగా సాయమయూ్యూ వా!” అదిరిపడ్డాడు గోపాల్‌ _*నేను , పహాఠాత్తుగా మూయ మయ్యానా!, . వు త్తరంచూసి మరీ వెళ్ళిోయానాః మోహినీ! నిజానిజాలు నీకు అెలుసా? సాటిమవిపిని ఇంత నీచంగా అంచనా వేసే నువ్వు మనిపీ.వేనా? నీకు పహృదయంవుందా? నువ్వు మోసే నిందలకు తలదించేఖర్మ నాకుటేదు. జరిగింది దెప్తాను, ఎప్పుడో _ కొన్నినంవత్సరాల [క్రిందట - పసితేసంకూడా వదలని _ నన్నూ్నూ నా చెల్లినీ మూ జా ర్భాగ్యానికి వీడిచి - మా అన్ను “44 నమూ ఆఅమ్మ . లేచిపోయింది. శచ్చిపోవటం కాదు ... లేచిపోయింది. నాశ న్నతేల్సిసి జీను విమర్శించటం లేదు. కానీ మగ వాణ్ణి దుయ్యబశ్లు నువ్వ -- నౌ తల్లి లాంటి ఆడదాన్ని కూడా గుర్తుపెటుకో : ఆ అవమానంతో కృంగి కృశించి నూ నాన్న చచ్చి వోయాడు, ఒక్కగానొక్క- చెల్తెల్నీ సా వెంట బెట్టుకుని అడుక్కు పీని పెంచాను, నా కడుఫుమొడ్నుకుని దానికడువు నింపాను, "ీసంటూా పున్నాననే ఖైర్యంతో అది గ ర్యవడేలాగా పంభాను, చానికి పెళ్ళికూడా చేశాను. జీను చెయ్యరే దు భగ

248 కళ ఎందుకు * వంగుడు వేశాడు,

నాచెల్లి సుఖంగా (బతుకుతో ందని "నేను నిశ్చింతగా రోజులు గడువుతున్నాను. కాస్‌, ..ఆ చెల్లి చచ్చిపోయిందని నాకు కులిగాం వచ్చింది. అది చశదువుత్‌్‌ 0౦కు నాకళ్లు చీకట్లు క మ్యూయి, చైతన్యం నోలో్పోయి రామిలాగా వుండివొయాను, 'కేుుకోగలిగిన వెంటనే గబగబా నాకు వున్న కొద్దివాటి సామానూ నస్రుసుకున్నాను, నేను లేకుండా ఇంటికి అడ్రె యిన్ని గలిగే తావాతు నాకులేదు. వవో ఒకటి రెండు సామాన్హు పది లేసి ఇల్లు ఖాళీచేసి తిన్నగా (పెన్‌ మేనేజర్‌ దగ్గిరికి వెళ్లాన _ఒక నెలరోజులు. శెలవు యిమ్మని అవ్‌గాను, ఏలుకాదన్నాడు. బల్మిగాం. భూవించి ఎంతో వినయంగా ప్రార్దించాను. అలాంటి వొంగవా రలు ఎన్నయినా సృష్టించవచ ఎసి మంకి కుడ్డ్రడు = వాడి వుద్యోగ నికీ వాడికీ గుడ్‌ బై చెప్పేసి ఎలా తిన్నగా స్రేవన్‌ క వోయాను. రైలు స్టాట్‌ ఫారంమోద సిద్ధంగా వుంది, పద్నినికి ఫోన్‌ చెయ్యాలని (వయళల్ని స్టే అంతపరకూ పీలుకాలేదు. చివరిసారి న్లేనలో క) చేశాను. మిఫాస్‌ ఎంగేట్డ్‌ . ఇళ నాకు కైమ్‌ లేదు, వెళ్ళి ర్లైలు ఎక్టీ కూర్చున్నాను.

కళ్ళ "త్రీ! తర్వాత ఒక్క వు త్తరంకూడా రాయకపోవ టాసికీ కారణం ఏమిటోట

ఈచ్వూాహాస్‌! అనల: ఇదంతా నీకు చెప్పాల్సీన అవనం6 నాశేంశేదు.. శానీ పద్మిని సోదరిగా నిన్ను నేను గౌరవిస్తు న్నానుః నామీద సీకుకూడా. దురభి[పాయ౧ వుండకూడదని ఇ౧తగా ప్రయత్నిస్తున్నాను. నే చెప్రోదంతా విని నీ అను మానాలు అడుగు, ల్యప్రశ్నలు వెయ్యి కాదనను,

కళ ఎందుకు ? త(0

"జీను వెళ్ళేనరికి నాచెళల్లెలు వోయి నాల! గురోజ లెందిల నిమజ్యరంతో ముందూ మాకూశేక చచ్చిపోయింది, ఆంత దూరం వెళ్ళీ తలబాదుకొని వఏడవడంతప్ప నే నమా వేయలేక పోయాను. ఆక్క-డికీ వెళ్ళిన రాే నాకు త్మీపంగా జ్యరం వచ్చింది కన్ను తెంచి వెలుగుచరాడ లేని పగస్థికిలో "ెండు రోజులు పడివున్నాను. నాలుగోనాటికి ఒంటిసండా పొక్షులు “= పొక్కులు .. కాళ్ళూ _ చేతులూ-పొట్టా-వీపూ ఎశ్క్టాడా కాలీ లేకంండా _ మొహంనిడా-కళ్ళమీదకూ ౫ దట్టంగా పొక్టు లుం మళూచికం అన్నారు తెలిసినవాళ్ళు, ముందు లనలే వాడకూడ దన్శాకుు నాజెలెలిభ 6 _ లారం3 పెనఖర్శ చేయించేనాడే చంకోవళి న ప్రయ్వేంలో స్టేన్నాడు. నా "చెల్పెలు భర్తతో ఎంత నుఖపడిందో నేను వూహించుకో గలిగాను, అలాంటి చొర్భాగ్యు రాలు చచ్చిపోవట మే కవాలా మంచిదని నంతో వ్‌ంబచానుం ఆ యింట్లో ఒక్‌ సివ. పం కూడా వుండబుద్ది కా లేదు. కాని ఒక్క ఆంగుళంకూడాకదలలే ని పరిస్థికిలో వున్నాను _- ఆంత నికృృష్టపుఫ్థితిలో యసుయాతన అనుభవిస్తూ - నరిమైన ఆలనా పాలనా లేక నెల్లాళ్ళకుపై గా మంచంమీజే వున్నాను, కళ్ళు పూర్తిగా పోతాయని భయపడిన నేను ఎడరుకంట్లో చిన్నఫువ్వుళలి్‌ బయటపడ్డాను. మరో నాలుగైదు రోజుల్లో లేచి తిరగగలిగే స్థితికి వచ్చాను - నాజబ్బులో _ నాబొధలో _ నాదుఃఖంలో = (పలీక్షణంలోనూ పద్మిని నాకు గుక్తువుంనె. నేను చెప్పినా. నామవ స్సు వెసుకుని సాకు సాయఎచేసే హా ళృవరూ లేరాయింట్లో. అలా పరాయి. వ్యక్తులతో పద్నిసికీ వుత్తరం రాయించటంకూడా నాకిష్టం లేదు

వగ కళ ఎండుకు ? "నే న్యయంగా జకిగిన దం అఆ పద్నినికీ చెప్పుకోవాలిగానీ _ అన్నిరోజులు గడిచిపోయాక _ వుత్తరం రాయటానికి మనన్క రించ లేదు. జీనుశేచి తిరగ గలిగిన వెంటనే తెలిసినవాళ్ళ దగ్గిర కొంతడబ్బు అప్పుచేసి _- బయళ్లేరి వచ్చేశాను. ఈవూల్లో నాకు వుద్యోగం "లేదు. అయినా పద్నినికోన మే వచ్చాను”

గో వాల్‌ నూటలన్నీ వీింటతా ఆశ్చర్యంతో రాయిలా నించుంది మోపహొని,

“ఇప్పటికీ నువ్వు సమ్మవా మోహినీ?” గోపాల్‌ నాలు గడుగులు వేసి దగ్గిరికవచ్చి నిలబడ్డాడు - “ఇలాచూడు ీశులు ముందుకు తెచ్చి చభరావించభాడు. చటుక్కూ న -వొక్కా- బత్తి వీపు చరావీంచాడు-పొట్ట చూపించాడు,

మోహిని తనకోపో, బేఠంతో గోపాల్‌ని అంతవరకూ పరీక్షగా చరాడలేశపోయింది. ఆతను వాలా న న్లాటివ్య క్తి కావటంచేత శరీరంమిోాది వూర్చు దూరంనుంచి అంతుచిక్క లేదు, శానీ ,.అంత దగ్గరిగా. .గోపాల్‌ నిచూ_స్తే కలవరంతో ఒళ్ళంతా జలదరించిది,

నల్లి రాతినిండా పదునైన ఉలితో చెక్కులు చెక్కీనట్లు శోపాల్‌ శరీరమంతా గుంటలు గుంటలు పడి దారుణంగా శస్పించింది. మొవాంకూడా చెంపలమిాదా -- నుదుటిమిచా గంటలతో అందవిహీనంగా వుంది.

క క న్ను చూడు మాహీన్‌ీ ! నరిగ్గా కన్పిచటం లేదు. బట్ట తెర కప్పినట్టు మనక మనకగా వుంటోంది గోబాల్‌ ఎడమ శంటిని చూపించాడు,

మోహిని తలదించేసుళొంది. గోపాల్‌ ఇ పోన్న పతీ

ఉళ ఎందుకు ? 2త్ర| చూటాో అశ్నరాలా నిజమని అంత రాత్మ గాఢంగా విశ్వ సెస్తోంది.

55 శ్చాన్సీ కానీ; *** తేల ఎత్తి ది పులుగో కూస్తూ అడీగింది అక్కయ్య వుత్తరం మోకు అంద నేబే దాక”

“లేదు మోహినీ! నిజంగా పద్నినిరాసిన వు త్తరం నాశేదీ అందలేదు, ఎప్పుడూ ,(పెస్‌ శే ఫోన్‌ చేసి మాట్లాడు తుందిగాక్‌ వు త్రరం ఎదుకు రాసింది!”

“అ వుత్తరం రాసేనాటికి అక్కయ్యకీ నెలతప్పీందిం తను తల్సిసి కాబోతున్నానని తలుసుకోగా నే అక్క య్య స్‌గ్గు పడిపోబి మితో ముఖాముఖీ మాట్లాడలేనేమోనవి --- అ విషయాన్నే వుత్తరంలో రాసిందటం”

*వ్వైంపీ్‌ానీ |” గోపాల్‌ మొవాముంతా కాంతివతం చేసుకుంటూ శంభవముంగా చూహతాడు “లందు కేనొ ఇంతసేపూ నాకు కన్చించకుండా కూర్చుంది! ఫర్యా లేదు, నేనే పద్నిని దగ్గిరికి వెళ్ళి మాట్లాడు తాను. ఎక్కడవుందిళో తలతిప్పి మళ్ళా గదిశేసి చూశాడు.

“ కానీ, ** అక్కయ్య వమనుకుందో తెలుసాళొ

“*పమనుకుంది.[

వా వుత్తరం చూశాకే మీ కదో[దోహబుద్ధి పట్టి వాఠా త్తుగా వళ్ళ్గపోయారనుకొంది.”

“మోహినీ: వారిగా దూకాడు గోపాల్‌ - “పద్నిని విజంగా ఆలా అనుకొందా*! పద్నిని నన్ను శంకించిందా? నేరు నమ్మను మోహినీః పద్నినిని నేను మనస్ఫూర్తిగా (పేమిస్తు న్నాను. పద్యినికూడా నన్ను గాఢంగా విశ్వసిస్తోంది,. నేను

2 కళ ఎంధుకు * అంత (దోహం ఎలా చేసానని పద్నిని అనుకొంది? జీను పేద సృాదయంవుంది. నన్నే పద్నిని శంకించినప్పుడు ఈ [పపంచంలో' (శేమశే విలువలేదు, మానపత్యానికే విలువలేదు.”

మోషిాాని అనునయంగా అంది _ *అలా ఆవేశ పడటం కాదు, ఒక్కటి అఆళోచించండి. అక్క_య్య పు త్తరంరాసిన మర్నాడే వున్నట్టుండి మారు వాఠాత్తుగా మాయమైలే - రోజులతర ఒడీ ఒక్క స త్తరంముక్కకూడా ఆరాకవోటే _ పెళ్ళి కాకుండా గర్భం లెచ్చుకున్న వీఆడదైనా ఇంకేవమును కొంటుంది!" *

కప్స్‌ అడ దానిమాటా నాశవనరంలేదు పద్నిని నమూత౦ సన్ను అనుమూనీంచ దుల

కర6త్రోషంలో _ సుఖంలో అందరూ 2ఒక్కలా వుండక వోవచ్చు. నానీ _ కష్టాల్లో లా దు౭భఖాల్లో అందరవూ ఒక్కలాగే అలోచిస్తారు. ఒక్కలాగే (పవ_ర్తిసారు.'"

కట్తల్పు జే పర్న్‌నికి ర్‌ోపం పచ్చిందా! విజంగా నామాద కోపం లెచ్చు కుందా? ఒక్క సారి కస్పించమని చెప్పు మోహినీ! "నేను నచ్చచెవ్వకుంటాను."'

మోహిని తలదించుకుని నేలదూపులు భూూాసూ' స్థాణువులా నించుంది.

గోపాల్‌ ఆవేశంగా అన్నాడు - “నేను (పికివచ్చాను కాబట్టి ఇదంతా చెప్పగలిగాను, అ జబ్బులో నేను చచ్చిపోతే పద్నిని క్ష నిజం ఎలా తెలిసేది? నేరు మోసంజీనాన జే భావిన్తూ జఉజవిశమంతా గడి పేదా”

కళ ఎందుకు ? ల్‌ క్రీ “అయ్యూ! ఇప్పుడు మూత్రం అక్కయ్య కీ సిజం ఎలా “తెలుస్తుంది?” మోహిని షోనంగా మొహోనిక్సీ చేశులు శప్పుకుందిం గోపాల్‌ ఆశ్చర్యపడ్డాడు = “ నోహిసీః ను వ్యెందుకలా "చాధపడ తావు! ఆ వంతునాది. పద్మిని ఎక్కడికి వెళ్ళిందో చెప్పు, నేను వచ్చానని, వెంటనే రమ్మా౨ ఫోన్‌ చెయ్యి* పద్నినిని చమాపణ కోశేవరకూ ఈ రంపపుకోత నేను భరించ లేనులి మోహిని ద్నీర్టంగా సిట్టూరు. విడిచింది... తడబడే జఆడుగుల తో పద్నసి గదడిగుమ్ముందగ్గికికి వ్‌ తలు పులు లీసింది. పద్మిని గదిలో నేవుండి తమ నంభాషణ అంతా వింటోం బేమోనన్న నం భధమం గోపాల్‌ని ముంచె కింది, కెండడుగులు వేసి తనూ గదిముందుకు వెళ్ళి నిలబడ్డాడు. గదిలో ద్నిని, లేదు, మోహిని కాయితంచుట్టిన ఫొటో పట్టుకుని బయటికి చశచ్చింది-అయిుష్షుఎగా గోపాఠల్‌కి అందించి గుమ్మూన్ని ఆనుకుని క శుంచుందిం గో వాల్‌ ఫాటో ఇదూతాడు. --- ఒంటినిండా పువ్వుల గుత్తులు కవ్పివున్నాయి, మొహం మాతం పైకి కన్చిసోంది కల్ల మూసుకుని వడుకునివుం చా యువభటి-_ కవ! ,,ఎవరు?,*,ప ద్రిసి!,**ప ద్రినేకదూ? ఎందుకిలా ఆశీ లాలీ పడుకుంది మోహినీ!” ఆరాటపడుతూ అడిగాడు నోపాల్‌, మోహీని ఒక్కసారి నోసాల్‌ మొహంలోకిపూసి తల దచించుకొంది = “మోకు అర్థంకా లేదా!” అదరిపడ్డాడు గోపాల్‌. * ఆం 1” కక అక్కయ్య, =. చచ్చిపోయిందండీ! *

దిత్ర్‌శీ కళ ఎందుకు ఇ

“మోహినీ!” వారేేక వేశాడు గోపాల్‌ _ “పద్నిని .. పద్నిని. .. చచ్చిపోయిందా*నా పద్నిని + చచ్చిపోయిందా!. .. ఎందుకు, *.ఎందుకు!., *" వణుకుతోన్న చళులతో ఫొటో పట్టుకుని మళ్ళా మళ్ళా చదాడబోయాడు. ఫొటో జారి కిందపడి పోయింది. గోపాల్‌ రండు చేతులమధ్యా తల పట్టుకున్నాడు.

మోహిని వైట చెంగు నోటికి అడ్డంపెట్టుకంది వెక్కి. వెక్కి. వడుస్తూ.

గోపాల్‌ ఆవేశంగా మోహిని దగ్గిరికి వెళ్ళి నిలబడ్డాడు _. “నిజం చెప్పు, నేను నీ అన్నలాంటివా్యా నన్ను బాధపెట్టకు, నేను పద్నినికోనం తపించిపోతున్నాను. నిజంచెప్పు, అ ఫొటో ఎందుకు లీశొరు! __ పద్నిని ఎక్కడికీ వెళ్ళింది?”

మోహిని నీళునిండిన క లె త్తి దీనంగా చూసించి - క చ్చీన్సు ఆ బద్ధం చెప్పటం లేదు అణా సీదజింగె 966 అక్కయ్య శిలల చచ్చి పోయింది, *, .ఏదో మందులిని..ో

“*ష్పందుతిని, ,.మందుకినా? ఎందుకు; ఎందుకు మందు: తింది? ,.. పడ్మిని చచ్చిపోయిందా? నిజంగా చచ్చివో యిందా!. + రెండుగుప్పె ళతో తల పీక్కున్నాడు. - *ఎందు కింత ఘోరంచేసింది మోాహీాసీ?ో

మోహీని భయం భయంగా చెప్పింది --ో*మిోరు ఎక్కడికో వెళ్ళిోోయారనీ. = తనని పూర్తిగా మర్చిపోయా రనీ....తనకి "పెళ్ళికాకుండానే, _.కడుఫు వచ్చిందసీ... ఎంతో ఛాధపడిపోయి ,.. గోపాల్‌ నన్ను *** మోనం చేశాడు, మోనం చేశాడు... ఆంటూ నేం**(పాణాలు విడిచింది.

పద్మినీ!” ఆడదానిలాగా బావురుమున్నాడు గోపాల్‌

కళ ఎందుకు ? ల్లిగ్ర్‌ర్ర్‌ నేను,* నిన్ను మర్చిపోయానా? నిన్ను మోసం చేశానాః్‌ _ అయ్యో: ఎంత తొందరపడ్డావు పద్నినీ! నువ్వు లేకుండా నాకీ (పపం చంలో ఎవరున్నారు! సన్ను మర్చిపోతే నా(బతుకులో యింకేనముంది? పద్నినీ: నామాద ఇంత నిందచమోపటం సీక్రు థర 0గా తోచిందా? _ నేను నిన్ను మోనం చెయ్యలేదు పద్నినీ! సీకేనం మృత చేవరతో వోరాడి ప్రాణాలు దక్కి.౦చుకుని , ,, వీకోనం..,సనీక్‌నం తిరిగివచ్చాను, సీదగ్గిర దోపీలా నిలబడి = నంజాయిమీ. ఇ3ప్పుకోవాలని తపిస్తూ వచ్చాను. ఇలాంటి దురా( ర వినటానికా! ఇలాంటిఘోరం భూడటాని కా? ___ పద్మినీ సన్ను జీను మోసం చెయ్యలేదు. "మోనం చెయ్య లేదు. ఈ నిజం నీకెలా తెలుస్తుంది! ఎలా తెలుస్తుంది?” గోడకి తల: చశాదుకొంటాన్న గోపాల్‌ని మోహిని చెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుంది.

ఈద్వూంఛ్రావా మాహినీ! పద్మిని నామాద ఇలాంటి నిందవేస్పే నేను భరించగలనా? నామోద అలిగి యింత దారుణం వేస్తే “నను సహించగలనా? నువ్వు చెప్పమ్మా! నువ్వచెష్పుొ

'మోహీినికి దుఃఖం వారి వా'ర్లి వచ్చింది.

“*న్సవ్విలా ఆ వేశవడకు చావా!

కళ శ్యాం వీ కన్నీ తో విస్మయం” శరా పాడు. గోపాల్‌ -*నన్ను బావా అని పిలుస్తున్నా వా”

• అవును బావా! నువ్వు నౌ అక్కయ్య భర్తవ్‌. ఈ సత్యం నేనిష్పటి కై నా అర్హంచేసుకోగలిగాను కం

ఈళ్సాస్స, __ క్రాన్‌ _,ఈ రంపపుకోత నేను భరించ లేనమ్మాా! మో అశ్కయ్య నేనుచేయ్యని నేరానికి నావ ఘోరమైన

206 శళ ఎందుకు ? శిక్ష వేసింది. పద్మిని నన్ను ,చిమించింది. ఆరాధించింది. సర్వన్వం నాకు అర్పించింది. నన్ను తండినికూడా చేయ జోయింది కోసీ * అఖర్షణాలలో.. నేనొక మోనగాల్హుని ఏల దుర్మార్లక్హాన్‌ ఆనుకొందా?,. అనలు విోకా అక్క య్యే నన్ను ఘోరంగా మోసం చేసిందని నేనంటాను, అప్పుడు పర్మి నేంచె పుంది?ో

గోపాల్‌ విచ్చిధోరణిళలో మాట్లాడుతోంపే మోహిని విస్మయంగా భూసింది _... “నువ్వు నవొంతంగా వి.టానంశు "నేనొకవిషయం చెసాను బొవా[”

ఏమిటది? ఇంకా నామాూద వెయ్యాల్సిన అభాండా 'లేమైనా మిగిలాయా!”

ఈ బుంచు బావా! నిన్ను శృమకోశే అర్హ్యతకూడా నాకలేదు. కానీ జతగిన విషయమంతా నీకు ఇప్పకపోతే అక్కయ్యకికూడా (దోవాంచేసినదాన్ని అవుతాను. చచ్చి పోయిన అక్కావ్య్యు సిజూాసిజూ ౬ న్ని ఏకు వప్పలేదు, అక్కయ్య నిన్న అలాంటి పరిస్రిచి లోకూడా గాఢంగా నిశ(సించింది. “కానీ _ నువ్వు మోనగాజీవనీ _ అరదు జే వ్ళీ గోయూావనీ _ అక్కయ్యకు (భమకల్పించింన 'నేనేః”

“మోహి సీ!

ఉప్పును శూనా। అక్కయ్య నిన్ను ఎన్నోపధాల నమ స్థం వింది కాసీ నేనే తర్కంతో అక్క_య్యని ఒప్పించాను. నిన్ను మర్చివోవటం ఒళ్క్ళశే-మార్షమని హెచ రించాను. 'సొపం అక్కయ్యా నువ్వళకండా [బవకలేనని ఏడ్చింది. నువ్వు 'మోసంచేశావని చివరిక్ర ణొల్లో నమ్మింది

కళ ఎందుకు ? ఓర్‌

మోహిసీః! ఎందు కింత పుణ్యం కట్టుకున్నావు? సేం (దోవాం చేశాను తల్లీ!

చ్చే బ్సు, నాకెవ్వరూ (దోవహాం చెయ్యలేదు. "సనుకూడా ఎవరికో [దోవాంవేస్తున్నానని అనుకో లేదు. “గోపాల్‌ సీకోనం తప్పకుండా వసాడు, నువ్వు తొందరపడకు," అని అప్కయ్యకి నచ్చచెస్తే తప్పకుండా సీకోనం నిరీక్షిస్తూ వుండేది. కానీ అక్కయ్య ఇంత విర క్తి ెట్టుకుంటుందసీ = ఇలాంటి ఫఘూోోరం చేస్తుందసీకూడా "నేను వూహించళలేళపోయాను, అశగ్కయ్య గర్భవతి అనికూడా నాకు తెలీదు. మొదళే ఆ విషయం లెలిస్తే అక్కయ్యని అంత తొందర పెన్రేదాన్ని కాదు. అక్కయ్య ఏదో ఆఘాయిత్యం చేసిందని జీను (గ పొంచిీన నెంట నే డాక్టర్ని పిలుసానని పరిగి త్తవోయాను. ఆఖరిక్షణాల్లో తన్యబతుకు ప నిరిపాలు చెయ్యవద్దని ఏడ్చి నా కాళ్ళకు సంకెళ్ళు వేసింది. అయినా నేను ఫోన్‌ చెయ్యాలని పరిగెత్తాను. దగ్గిర ఎవ్వరూ లేకుండానే మంచంమాదినుంచి దొ శి [కీిందిపడె చచ్చిపోయింది” "'చావురువుంది మోహిని,

కొయ్య బారినట్టు నిలబడ్డాడు గోపాల్‌ _- దుఃఖం తగ్గించు హొంటోూ అంది మోహిసి _ “నుప్వు అంత ముభౌెవంగా నను శ్వమించకు బావా! నీకు తోచిన విధంగా తిట్లు, శవించు, నా మనస్సు -కేలక అవుతు?దిం”

మోహినీ! నిన్ను శిక్షించే అర్హత నాపలేదు”. ఒంగి 'నేలమోదపడ్డ ఫొటో తీసుకున్నాడు గోపాల్‌ _ * వెళానుు” వారాత్తుగా అన్నాడు,

క డిక్‌” అదిరిపడింది మోాహ్‌ాని _ “నువ్వూ ఎక్కడికీ

శో

విగిగే కళ ఎందుకు ? వెళ్ళద్దు. అక్కయ్య లేని ఈ యింట్లో నువ్వయినావుండు. ను వ్యెక్కడి5 వెళ్ళటానికీ విళ్లేదు శరావా। అక్కయ్యక న్నా అప్ప రూపంగా నిన్ను గూసుకుంటా ము

గో పాల్‌ ద్శీర్షంగా నిట్టూ ర్చాడు --- “పద్నిని లేని ఈ ఇంట్లో నేనిక ఒక్క-తణంకూడా నిలబడ లెను, "నేను వళానుం వెళ్ళిపోతాను. ఈ ఫొటోమా్రం తీసుకు వెళ్తాను.”

“కృ _డికి వెళావు?” పిరికీగా చూసింది మోహిని,

“క్కడికై నో వెళ్తాను ఈ విశాల (ప్రపంచంలో నాకు చవోటులే డా౪ి

గోపాల్‌ మాటల్లోని దృఢత్వం మోహినిని మారు మౌాట్లాడనివ్వపండా చేసింది - *పోనీ _ ఎప్పుడైనా సస్తవ స్తే, = = ఇక్కడికి *.వస్తావా బావా!”

• వవ్చలేనమ్మాా! నేను నృష్టిక_ర్తనా?ః భవిష్యత్తులో వ్‌ం చేసానో నాకిప్పు డేం వెలును€”ో

నాక ఒక్కమాట యిసావా౯”” మోహిని గోపాల్‌ దగ్గిరికి వళ్ళ విలబడింది = 6 అక్కయ్యలా నువ్వుమూ(్ర౨ ఆ వేశంతో ఎలాంటిపనీ చెయ్యనని మాటయిసావా జి

“ననిమీ.కి లేని వలువ మాటకు వుంటుందా మోహినీ? ఈమాటయిచ్చి నేను నిలువుకుంటానని నువ్వు విశ్వసిస్తావా +”

“గ్రావా ! నన్ను శ్రమించకూడదడా 1”

“క్షవ్వు | క్షమ : అది ఇచ్చేశ క్రి నాపలేదమ్మా ! ఫొటో గుండెల' ఆ;౦చుకుని తడబకుతూ _ తడబడుతూ _ మెటకేసి నడి చాడు గోపాల్‌, క్త

ఖః నా న

కళ ఎందుకు ₹ వటి

ఆ ద్యిగ్భమనుంచి 'వేకకోవటానిక్‌ (బతుకంళొ కూల “నిపీంచింది మోహిసికీ, మూ గ్రీఛవించిన ఆ (పేమమూ ర్తిని చూస్తోన్నకొద్లీ తనో క్షుదకీటకంలాగా మారిహోతానని వీంచింది. పవిత్రమైన ఆ అనురాగఫు వెలుగులో తేన దృ, పెంయమెట్లు గొల్సి ఆంధత్వ్యేం ఆవరిస్తుం దనీపించిందిం

“అక్కయ్య మరణానికి చాలావరకు కారణం జీను ! జీను! గోపాల్‌ కాదు. ఎంతవమాథతం కాదు, ఈ విమయం “అక్కయ్య కెలా "తెలుస్తుంది 19

మోహినిని జీవిత ముంతా ఆపశ్న వేధిసూ నేవుంటుంది, నంవత్పేరాలకు నంవత్ప'రా లే వృధాగాపోయీ జీవితంలో ఒక్షూ క్కు షణం ఎంత అమూల్య మైనది అవుతుందో బాగా లికి వచ్చింది.

నోపాల్‌ వంటి వియుడికీ దూర మొన అక్క-య్యేకాదు నోపాల్‌ లాంటి స్నేహిాతుశ్రి - అఆప్మణి దూరంచేసుకున్న తను

ణ వ

కూడా ఎంతో చౌ ర్భాగ్యు రాలు = వాాహీిపవి అంతరంగ మంతా

మోహిని యధాపశారం మేుడమీదికే వసీవానం మూర్చింది ఉండాల్సిన రాశ్రసత్వ్యం అంతా తనగుండెల్లో వుంది - (ప్రాణంలేని గోడల్నీ గదుల్నీ చూసి భయపడటం బేనికి!

మోహిని యభధా(పకారం కళాళిఖరకుకూడా. వెళ్ళ నాగింది.

పః శః నో

6 క్రాపూజీీ పోల్‌లో (ఫాన్స్‌కళాకారులు _(పదర్శించ

బోయే బాలే క్లాసికల్‌ డాన్సెస్‌కి హోజ్బరెంది మోహిని

విలి0 కళ ఎందుకు సాధారణంగా మోహిని అలా అరుదుగా లభించే అనకాశాలు ఒదులుకో లేదు,

ఏయేటర్‌లో ఒక అపరిచిత యువకుడు మోహినిని వివ్‌' చేశాడు _ *నమ స్తే! మోహినీ బేవీ! మర్చిపోయారా?” అంటూ, త లటి తెలుపు-పల్పటి కళ్ళడ్రాలూ = ఆరూపథ ఎక్క_డొ మస్తిష్కంలో అడుగుపారల్లో కదలాడు తోంది. * ఎంత (పయతల్నించినా గుర్తు తెచ్చుకోవటం మోహిని వశం కాలేదు.

ఆయువికుడు నవ్వి కళజోడు వేతిలోకి తీసుకొంటూ _ క ల్తప్పుగ్రరకీ యిప్పటికీ యిచే వేడాః అందుశే మీరు వోల్చ లేక వోయాేోే మో: నేను,*,సుభాకర్‌ ని, మిరు వియన్నా వచ్చి నప్పుడు, .. అంటూ గతాన్ని గుర్తువేయబోయాడు,

మోహిని ఇవాలా న్‌"'చ్చుళొంటూ ఎఎ “వెరీ సారీ! ఎకూ)జ్‌ మో। ,., అబ్నః ఎంత పె చేసినా,ఎకుడో చూసి సశ ృందితవ్పు..-.” శ న్‌ న

“లంత ఫీల్‌ కాకండి, దానిజశేముంది? ఎంతముందినో ఇరాస్తూవుంటాం. గుర్తు నిలిచే (ప్రశ్వేశత ఎదటివారిలో వుండాలిక చా”

మోహిని చాలా పాక్‌ ఆయింది. (ప్రదర్శన (పాంంభం కావటంతో ఇద్తమో రంగస్థలం కేసి చూస్తూ ముభావంగా కూంర్చు న్నారు,

నృ అెన్షనికి గీ తాలులేవు, నేపధగ్థరం తం ౯+లా సున్ని తంగా లయకోనంమాత మే కొంచెం దోవాదం వేనాంది, రంగా అలంకరణ ఇివృత్తంతాలూకు పరినరాల్ని కెలియకెప్పటం

శళ ఎందుకు ? 20|| "లేదు, డాన్సర్స్‌ దుస్తులలోకూడా వవిథమెన ఆడంబరాలూ "లేవు, అలంకారాలూ ఆభరణాలూ అనలే లేవు, నృత్యానికి ఆనువుగా వుండటానికి వీగు.వెన దుస్తులు పుుషులూ = పెద్ద పెద్ద కుచ్చెళ్ళు పరికిణీలు న్ర్రీలూ ధరించారు.

కధకు నంబంధించిన భావాలు ముఖాలతో ఎంత మాతం (పదర్శించబడటం లేదు, కధలో పాత్రలపోపణ కేవలం ఆంగ వి న్యానాలద్యారాను-॥ దలిక లద్యా రాను ణా వెల్లడి చేయటం చయూస్త "బాలి లో ఒక్క నృఠానికి తవ్చీతే _ చమురి బేనికీ 'పాధాన్వక లేదని తెలిసింది భారతీయ (పేకకులకు,

బాలేనృత్య సాంపదాయాలతో అంగగా పకి నయంలేఫ పోయినా _. ఆ నృత్యాలలోని కళ్ళావె శిషప్ట్యాన్ని ఆఅనగ”పహాన వేసుకో వాలని (వయర్నించింది మోహిని,

“రోమితొరా జూలియట్‌ొల గాధ నృత్యరూపంగా జరి గింది. _మ్యేకులంతా చాలా అస క్తిత్‌ నృత్యాలు చూశారు. శ్రా-లరినా జూలియట్‌ గా వీవా దాన్ని ఎంతో నవాజంగా పోమీంచింది, మిగిలిన ఐటమ్స్‌లోని కథావస్తువులు అంతగా తెలిసినవి కాకపోయినా కళాభిమానంగల (యేక్షకులు అంతగా నిరు తా ఎసాం చెందలేదు,చ క్‌ ని ఆంగ సాష్టవం-ముఖ సౌందర్యం తల బా లేనర్ర్తకులు కొంగ రెక్కల్లాంటి దుస్తులతో దూది నిం జెల్లా గాలిలోకి సునాయానంగా ఎగిరిపోతూ నృత్యంచేస్తోంచేు [పే షకులంతా ముదులె చూశారు, బు యమా

మూడు గంటల (దర్శన మూడు నిముషాల్లా గడిచి నోయి౨ది,

ఐబమ్‌కీ ఐటమ్‌! మధ్య మధ్య సుధాకర్‌ మోహినీతో

విట్టైవి కళ ఎందుకు * మాట్లాడాలని పయత్నించి మోహీని చాలా ముభావంగా వుండటంతో వూరుకున్నాడు. (పదర్శనానంతరం మాతం. చనువుగా అడిగాడు _.. * మీకేం అభ్యంతరం బేకపోతే. నాకారులో మిమ్మల్ని (డ్రాప్‌ చేసాను.”

“ఛాంక్‌ న” చికనవ్వునవ్వుతూ లేచి నిలబడుతూ ఆంగ్‌ కారం చెట్పంది మోహిని.

థయటర్‌ చాటి జనంలోంచి జయటపడింది కారు.

“క్రాలే డా న్సస్‌ ఎలా వున్నాయి మికు? కారుుస్లో చేస్తూ అడిగాడు సుధాకర్‌ ,

గాలికి ఎగురుతోన్న జుత్తు ఎడంచేతితో సర్దుకొంటూ ఆంది మోహిని- “నేను వియన్నాలో ఓసారి చూశాగా? వాళ్లు చేసిందంజశా మనకి అర్హం కాక పోయినా ఆలి ఫర్యా లేదు. చాలా పరకు ఫాలో కావచ్చు.”

“నాకుమాత్రం మన భరతనాట్యమే చాలా బావ్రం టుంది.”

నవ్వింది మోహిని-*ఆది మన అభిమానంలో వుంటుంది కళ అంచు ఎవర్శిదెనా ఒక శు, మన అలవాట్లూ అభిరుచులూ. కొంచెం మార్చుకోగలిగిచే అన్ని నాంపదాయూూలూ వళిస్ట్రం గానే కన్పిసాయి. వాటిలో అందాలు అర్ధమౌ తాయి = నిజా నికీ మన శాస్త్రీయ నృ త్యాలన్ని టికీ సంగీతం ఎంచో నహాయ కరంగావ్రంటు౧ది. సాహిక్యం కధనంతా వివ్పీ చెప్తూవుంటుంది, రంగాలంకరణ ద్యారా పరిస రా లేవిటో తెలుసూ వుంటాయి, దుస్తులూ = నగలరా = ముసొబులూ వా ఇవన్నీ వ్యాతత తాన్ని కెలియ'బరుస్తూనే వుంటాయి. ఇహపోతే అంగవిన్యానం బాగా

కళ ఎందుకు 1 ర్లీగ్టీడ్రీ "లేకపోయినా ముఖ కవళిక లద్యారా అభినయం "బాగా చూపించ వచ్చు. ఇన్నిటి సహాయంతో నాట్సంచేయటం ఇాలా లేలిక. ఆప్పటికీకూడా "ఫెయిలెతో నేవుంటాం౦ం మనం,

బాలేలో మనకున్న అవకాశం ఒక్కటికూడా లేదు శదా డాస్సర్‌ నంగీతంమో దా = సాహీత్యంమోదా = అిఫి నయంమాచా-జీనిమోాదా ఆధారపడటానికి వీలులేదు. గీతం నంగీతం _ అభినయం ఏమి కేకుండా _. శేవలం నృ శంతో కథను (పదర్శించి (పే్ష్షకుల్ని మెప్పించగ ల్లటం వాలా కష్టం కదూ ? ఇా(న్ర్రీయమైన న్బ త్తం ఎంత "జీర్చుకున్నా = దాని తోజీ రకర కాలపాతల్ని నృష్పెంచగలగటం డాన్సర్‌ న్స్‌ మీదా - నిర్షివమైన వ్య క్తిత ౦మీదా ఆధారపడివుంటుంది. చాలే డాన్సర్‌ గా పరు అలుకోటానిక మాతం ఛాలా కళా త్మృశమైన (పలిభ కా వాలి”

*డాన్సర్‌ గా పేరు తెచ్చుకోవటం అలా వుంచండి. అనలు బాలేచూసి అర్థం చేసుకోవటాని కే చాలా శ క్రిశావాలి, ఎన్నిసార్లు చూసినా నాకాశక్తి ఫొరవడుతోనే వుంది" నవ్వుతూ చూశతాడు సుధాకర్‌ = “నిజానికి బాలే డాన్స్‌పి ఎీపియేట్‌ చెయ్వుగలి గేవాళ్ళకి - మన డాన్సెస్‌ చూ స్స వాలా పేలవంగా తోస్తుంచేమో [99 ఆన్నాడు.

ఉప్‌ ఆెండు సాంపచాయాలకీ ముడి పెట్టకూడదు, జీని అందాన్ని దానిలోనే అనుభవించాలిగానీ ఒక దానితో ఒకటి పోల్నిచూ డటం మనోవి కానంలేనివాళ్ళు వే సేవని, భరతంలో వున్న సౌందర్యం _ ఆనందం బాలేలో కన్పించవు. అలాగే బారేలో పొంజ్‌ సుఖం - అనునూతీ భరతంలో పొందలేం,

లై(4ీ కళ ఎందుకు 9 "బీనితక్వం చానిజీ, బేని వీలువ దానిబే, వంకాయ వుల్లిశకారం లాగా అరటికాయపోవు లేదంయపే ఎలా! నవ్వుతూ అంది మోహిని,

సుధాకర్‌ కూడా నవ్వాడు - “రుడూ కూర లే కాబట్టి ఇంటిక్‌ నొామ్యాం కుదరాలని వాదినారు నాలాంటి వాళ్లు = అంపే నునోవీ కాసం లేసి వాళ్లు.

సుధాకర్‌. అంత ఫ్రీగా నవ్వకపో లే _ అతను తనమాట లకు నొచ్చుకున్నాడని మోహిసి అనుమానించే చే !

సుధాకర్‌ నవ్వుతూ ముల్లా అన్నాడు-- “నాకు అరటి శకాయరకూర బొ_లీగా యిష్టం వుండదు, ఠకుచీ పచీ బేకుండా చప్పగా చతుకులా వున్నట్పంటుంది. నా పక్కున కూర్చున్న వా,ల్టైెవరై నా ఆరటి కాయపోపు తింటోంపే నాకు వాళ్ళమిద ఫు క్హైడు జూలి వేస్తుందిలో

చాపహ్‌ొనీ నవ్వుతూ సుభాకళ్‌ కేసి చూసూ నూటలు వింటరో కూర్చుంది,

“కాస... చేవట్నుందీ అన్పుడప్పుడూ అరటి కాయకూడా వింటాను

హోన్యంగా అంది మాహిని-“అరటికాయకాదు. అరటి జాయకూర తినండి, చిప్స్‌తో మొదలు పెట్టండి.”

“తర్యాత 9 పొఫప్టు తినమంటా రా?”

“-నేననటం వీమిటి? రుచి జెలి సేనరి. మో'ే తింటారు”

ఇదరూ సవ్వుకు న్నారు*

సుధాకర్‌ చాలా ఫ్రీగా వున్నట్టుతోచింది మోహినికి,

కద్గంతకీ మాకు బాలే డాన్ఫెన్‌ ఎలావ్లున్నాయా చెప్ప

కళ ఎందుకు ? లికి లేజేంగొ అంది మోహీనిం

“వమ్విటో అక్కడ దూస్‌నా అర్హంకా లేదు. మిరు వాటిగురించి చెప్పినా అర్థం కా లేదు. పోనివ్వండి. నాశే కళా వ్యాదయ౦ "అదను కుంటాను.

మోహిని ఆశ్చర్యం (పకటించంది _- “అంత ఇంటరెస్ట్‌ "లేకుండా మీరీ పదర్శన కెలావచ్చారు?”

“అర్థం శానివాటి నే అ న్వేష0చటం నరదాగా వుంటుంది నాకు

మోహిని మొనంగా వూరుకుంది,

ఇందో కారణంకూడా చెప్పమంటారా? ఏ చేశాలతో మన నాంస్కృతిక సంబంధాలు విస్తృతం కావాలని కోరుకు నే వాళ్ళలో నేనూ వున్నాను అందుచేత వాళ్ళ (ప్రదర్శనలకు పహోజర య్యు బాధ్యత నామాదా వృందనుకున్నాను, బయళ్ఞరి వచ్చేశాను"

గాప్పృపని శేశార అందామనుకుంది మోహిని, నవీ వ్లూరుకుంది,

సుధాకర్‌ న్యతహాగా చాలా ముభావంగా గంభీరంగా పుందడే వ్వ ర్‌ం వీదో ఒక (ప త్యేకత జ రుగుతో న్నప్వుడూం- అది తనకు చాలా ఇషమైనప్పుడూ మాతం _- తన (ప్రయత్నం లేషండాజీ తను ఎక్కువగా మాట్లాడుతాడు, మనసారా నవ్వు "కాడు. ఎదటివాళ్ళతో కలిసిమెలిసి (ప్రవర్తిస్తాడు, మోహిని స్నేహామాధు ర్యాన్ని చవిచూడాలన్న కోరిక అతనికి చాలా "కాలం కిందకు క దింది. ఆఅనుకోనివిధం7” హఠాత్తుగా మోహి్‌ా నిని కలుసుకుని తనకారులో తీసుకురావటం వ క్వేకతగల

వ(టీ కళ ఎందుకు ₹ వీషయ మే.

“వ్పింగ్రు ఘెనారస్‌ నుంచి ఎప్పుడు వచ్చారు 1 గాలికీ రేగుతోన్నజుత్తు నణిదిపెట్టటానికి పెటకొంగు పాపిడిమోాదుగా కస్పుకొంటూ ఆంది మోహ్‌సి.

సుధాకర్‌ మోహినిశేసి కుతూహలంగా చూశాడుం “మిరు. ముసుగు వేసుకుంశేు గమ్మత్తుగావుందిా అన్నాడూ. కళ్ళజోడులోంచి త బేకంగాచూసూ,

మోహిని తెలబోయింది. సుధాకర్‌ మొహంలోకీ చూసింది _ *మిరు బెనారన్‌ నుంచి ఎప్పుడువచ్చారని అడిగా నండీ 1” అంది చిరునవ్వు నవ్వుతూ.

“విన్నాను.” మొహం తిన్పుకుని కారు అద్దంలోంచి రోడ్డు పొడవునా ఓసారి చూశాడు. “*ీనేనువచ్చి నాలుగు రోజు లైంది, మోకు ఫోన్‌ వేసి - మోకు వీలైనప్పుడు కలుసుకోవా లని అనుళొంటూ నే వున్నాను, ఆనుకోకండా. + ఇవ్వాళే: ం త నూటలు అఆఫుజేసి మోహినికేసి చూశాడు.

కారు ఒక భవంతిముందు ఆగింది.

కసి జ్‌ మోహినీ బేవ ! మాయింట్లో కొంచెం టీ తీసు, కని వెళ్ళాలి మారులో

మోాహీని అభ్యంతేరం చెప్పలేదు.

ఘూశ్థా గేటు తీశాడు.

కారు పిన్నగా లోపలికి వెళ్ళింది.

ఇద్దరూ దిగి పోర్ట్‌కోలోకి వెళ్ళారు. భవంతి అంతా విద్యు దీపాలతో జీవీవ్యమానంగా (పకాశిస్తోంది,

సుధాశర్‌ మోహినిని బాలాగదులు దాటించి మేడ,

కళ ఎందుకు ? 26ళై మిద గదిలోకి తీసుకు వెళ్ళాడు, కుర్చీలతో_మేజాలతో సోఫా లతో _తివాచీలతో భవంతి అంతా ఎంత ఆడంబరంగా వుందో ఆగది ఆంత నిరాడంబరంగా వుంది, ఓక (వాతబజల్స్ల - రండు. పేముపర్చీలూ వ ఫున కాల మిల్ఫూ తప్పిలే మరోవస్తువు; లేదు,

“ఇక్కడ నేను అప్పుడప్పుడూ కూర్చొని రాసుకొంటూ వుంటాను* అన్నాడు సుభాకర్‌.

తర్వాత లెబరీగదీ = పడకగదీ _ భోజనంవేసే గదీ అన్నీ చూపించాడు. సుభాకర్‌. స్థితిగతులు ఇాలా అధిక మైనవిగా తోచాయి మోహీవికి “మి అమ్మగార్ని భరాసాను* అంది కుతూవాలంగా. “ మా అమ్మ ఎనేట్‌ వదలి ఎప్పుడూ ఎక్కొ_డిటీ రాదు, అవిడ జాలా పూర్వకాలం మనిప్‌ లెండి. నాన్నగారు అప్పుడప్పుడూ వచ్చి యిక్కడ వ్యవహారాలు వరాసుహొంటూ వుంటారు. బనారస్‌ నుంచి, "నేను శెలవుల్లోవస్వే అక్కడా యిక్కడా కూడా వుంటే వాద. ఇప్పుడు కొ న్నాళ్ళపాటు యిక జే వుందా మనుకొంటున్నాను ప్రస్తుతం ఈ యింట్లో నేనుతప్పి తే ఎవ్వరూ లేరు.”

సుధాకర్‌ తల్లిని భూడాలనుకున్న మోహినికి చాలా నిరాశ కట్రింది,

“అలా కూర్చోండి మోహీనీీవి ! కొంచెం టిఫన్‌ లీసుకొండి.”"

బట్లరువచ్చి బల్లమీద ఏవేవో అమర్చి వెళ్ళాడు.

నేన్స ఇప్పుడేం తీసుకో లేను, శ్రమించాలి అంటూ "మోహిని సింప్రల్‌గా టీ కేటిల్‌ అందుకుంది. టీ కలిషి

వేళకి కళ ఎందుకు ? శస్పులోపోసి ఒకటి సుధాశర్‌కి అందించింది. “మోహినీ జీవీ ! నాకో కోరక వుంది. అది పెద్దదో చిన్నదో మీరు “చెప్పాలి

వమూాహీాసి నప్వింది = “కోరిక ఎంత చిన్నదయినా తీరక వోవచ్చు. ఒక్కో సారి ఎంత పెదదయినా తీఠివో వచ్చు కాబట్టి పెద్దదా ( చిన్నదా +? అని చూసేశన్నా లీచేడా ? తీరనిదా అని ఆలోచించండి ఆంది హోన్యంగాం

“అది మీరే జెస్పాలి.”

“ముందు మీ కోరిశేదిటో సెప్పండి.

సుధాకర్‌ టీ కప్పు బల్ల మీద పెట్టి మోహినివై పు గంభీ రంగా చూస్తూ అన్నాడు . *మిో “రాఫవృాదయంి గీతం మరొక్కసారి వినాలని వుందిలో

మోహిని నవ్వింది - “ఎక్క సాళనా ₹

“ నిజం మోహినీ చేపీ | ఒక్క. సారి కాదు, 'పయ్యిసాస్ల పేన్నా నా కోరిక కోరికగానే వుంటుందిలో

“అంత నచ్చటానికి ఆ పాటలో ఏం వుంది?”

“ఏం వ్రందా? వం ఫుందని మూరు పాడారో మికు ఇఆలీజాలో

ఆ నాకేం "ఇెలీదు, % నవ్వుతూ అంది మోహీిని ___ “శేడియోవాళ్ళదో. పాట యిచ్చారు. పాడమన్నారుం పొడాను. రికార్డు జీశోరు.. ఇప్పుడా సాహిత్యం కూడా సరిగ్గా గుర్తు లేదు.”

సుధాకర్‌ ఛాలా సిశితంగా చూశాడు, అతని మొహో నికీ కళ్ళజోడు చాలా ఆందంగావుంది. మూ+టిమూటికీ అతసి

కళ్‌ ఎందుకు ? కిట మువహాంశేసి కషరాడాలనిపిసోంది. కళ్ళజో జే లేనప్తూడు నుభా కర్‌ లో యింత అకర్షణ అదు.

“నిజం మోహినీజేవ! ఆ పాట మీరు మర్చిపోయినా నాకు (పతీచరణం జు (పతీపాదం వ (పలీమాటా గుర్తున్నాయి. ఆపొాటలో వం వుందో అఆరంచేసుకుని మరీ మోఠు వాడీలే. ఎలా వుంటుందో వూహిస్తూ నిట్లూ ర్బాడు సుధాకర్‌,

మోహిని టేకప్పు బల్సిమోద పెడుతూ. ఆంది ._ “ప్పిన్తోదిక తీరుతుందిలెండి. ఎప్పుడేనా మా యింటికివస్తే పొడ్‌ వీస్పిసాను.*

సుధాకర్‌ మొవారలో సంతోవం౦ స్పష్తంగా కన్పించ లేదు. కానీ అతను నంతోవీ.స్తాడని మోహినికి లెలుసు _ "లేచి నిలబడుతూ అంది _.*ీమీరచన లేమెనావుంకేు యిస్తాళా! చదివి యిసానులో

ఉనా రచనలు పెద్రపెద్దవి కావు. చిన్న చిన్నపాటలు, పద్యాలు, ఇంకా పప్పాలంకు మో నీమర్శలకీ ఆగలేనేమో ఆయినా మీరు చదువుతానంశ1ు తప్పకుండా యిజాను”

సుధాకర్‌ అలె రౌ రిచి అందంగా బెండ్‌ చేసివున్న పెద్దప్ర స్ప్తకం రీసియిచ్చాడు-కొ త్ర్తగా వదైనా రాస్తే ఇందులో జతపరుస్తూవుంటాను. చదివి మో అభిిపాయంకూడా చెప్పండ్‌.

“తప్పకుండా, శానీ సాహిత్యం గురించి నాశంతగా వం

శలీదండీ |”

“ఫర్వాలేదు, "తెలిసిం బే చెప్పండీ చిరునవ్వుతో నరావాడు సుధాకర్‌,

ఇద్దరూ [కిందికీ వచ్చారు, కారు భవంతి దాటింది,

౭0 కళ ఎందుకు ఇ

సుధాకర్‌ యిచ్చిన పుస్తశం పీజీలు తిరగ వేస్తోంతు ఇంద్రజాల౧లా తోచింది మోహినికి.

తెల్లగా మిసమిగలీను తోన్న కజాయితొలమాద పూసలు "పెర్చినట్టు _ ముత్వాలన రాలు అకికినట్టు = వెతివాత కన్చిం చింది, ఆ రాతచూస్నే వదో ఆనందం ముంచుకు వచ్చింది.

అచ్చు *** అచ్చుకూడా అంత మనోవారంగావుండదు., ఎంత పొందిగ్గావున్నా ఆయాం తికత్యంలో అనుభూతి వుండదు,

ఈ ఆఅశ్షరాలు ... ఇవి అక్షరాలా * అద్దంమీద చిందిన పౌదరనంబొట్లు మళ్రైశేకులమిాద నిల్చిన మంచుబింకు పులు | "తెల్ల ఆకాశింలో మెరిసిపోతోన్న నక్టాలనమూాలలు! _ ఇేతి 'వాత్‌ యింత అందంగా వ్రండటం ఎంత అదృష్టం! - ఎక్కా డో చదివింది మోహిని ! _ "కుదురుగా _, ముచ్చటగా సౌందర్యం వుట్టివడు తో న్నట్టు రాయగలి గే వాళ్ళ మన స్తత్యంకూడా అంత నొంద రపంతింగానూ వుంటురోదసి _ "పెజీక్‌ సాలుగువె ఫులా "పెద్ద పెద్ద నూర్టిన్లు వదిలి అక్షళొాలూ ఎ చరణాలూ = రండు వెపు వరున క్రమంలో తీర్చిదిద్దినట్లు రాయబడివున్నాయి గ్‌తాలన్నీ, చాలాసేపు పేజీలన్నీ తిరగ వేసి చేతివాతమూాసి _ త ర్వాత వరునగౌ

సుధాకర్‌ కవితలన్నీ చదువుతూ కూర్చుంది, చదివిన ఫొన్స్‌ చదివించే మాధుర్యంపుం దాక వితలలో. చక్కనిమాటల పొందికతో _ సున్నితమైన భావాలతో _ లయబద్ధమైన నంగీ తంలావ్రం దా కవనం,

శవిహవ్భృదయంలో చాలావరకూ గులాబీ పరిమళాలూ.-_ పోర్శమి పెన్నెలలూ = అంబరంలో సప్‌వారించే అప్పరనలూ

కళ ఎందుకు ? . ఇిండిపున్నారనిపించింది,

ఆంతేగాక _ కవిమనస్సులో సిర్వేదంకూడా కన్పించింది సువానన విరజిమ్మలేని గడ్డిపువ్వునుదూసి జాలి పడ్డాడు కప్‌, వాడీవోతోన్న నన్న జాజిళోన క న్నిళ్ళుకార్భాడు. వయస్సు మళ్ళన వృద్దుడిస్థితికి సానుభూతి కనిపించాడు,

ముధురవూహాలతో పాటు అర్థంలేని అళాంతీ-అసంత్స ప్తి కూడా ఆ కవితలలో కన్పించాయి, శకవనంలోని తీసిి విడిచి పెట్ట లేక ఫు నకంలో కవితలన్నీ ఎన్నోసాక్ష్లు చదివిన వే చదివింది "మోహిని.

“వా కవితలు చదువుతోన్నంక సేపూ వీదో అవ్యక్త మైన ఆనందం క ల్లింది నాకు, కొన్ని కొన్నిగోతాలు నామనస్సులో అలా కదలాడుతో నే వున్నాయి.” అంది మోప్‌ొని తర్వాత నుభాకర్‌ని కలుసుకుని కవితలవిషయం (ప్రనంగిస్తూ సుధాగర్‌ కి నంతోపషం క చినట్టు కన్పించింది _.

“* చావున్నాయంటా రా థో అన్నాడు మెరిసే కళ్ళతో,

ఓ స్రాస్స్‌ _, ,99 నం దేహిస్తూ సుధాకల్‌ మొవాంలోకి చయూాసింది మోపొసి,

“నీమిటి? చెప్పండి”

“ప్పి కవితాపరిధి చాలా చిన్నదేమో నన్బించింది చాకు

6 ట్రం "క్రీ 99

“విరా కవితా వస్తువులలో ఒక (ప్రల్వేశతగానీ. పయో జనంగానీ అేపేమో! వన్నెల అందంగా వుందని నంతో వీస్తూ శీ కవితా _... గడ్డిఫుప్వుళు సువానన _ లేదని విచారిస్తూ

లల్లీ కళ ఎందుకు ₹ ఓ కవితా ... ఇలా సర్వఫపామాన్యమైన ఏళీేసూల పించి మ్మూతం కవిత లల్లుకున్నారు మారు."

సుధాకర్‌ ఒళ్కశ్రణం మౌనంగా మాసి అన్నాడు -. “* మీరు ఇెప్పింది నిజమే. కానీ అవి నర్వసామాన్యమైన విషయాలని మీరనుకున్నారు. నే ననుకోబేదు.”

“ఎపరు అనుకున్నా - అనుకొశపోయినా అవి సర సామాన్యమైన వె” నవ్వింది మోహిస,

'చ్వూాాహిసీచ్రీఏ ! అలోచనలకు మూలం ఏదో తపన _ శాధఆఅన మిరు ఒప్పుకుంటారా! నా విపయు)లో వాటివ్న క్రకర ఇలే ఈ గేయాలు, చిన్నత నంనుంచీకూడా నాకు వెన్నెల రాశులంచే కాలా యిష్టం, ఎంత యిష్టమంశేు పౌ ర్త మిరోజు నేను సిిదవోకుండా గంటలతరబడి చందవమూమనసీ వెన్నెల “వెలుగపి మాస్తూ కూర్చుంటాను. చందమామ మబ్బుల వెనక చాక్కుని కనిపించకుండా అయిపోతే నా మనన్బ్సంతా వమిటోే తల్ల డిల్లివోతుంది, ఎంత నముదాయించుకున్నా చందమామ తిరిగి కన్పించేవరకూ శ్రణం ఒక యుగంలా గడుస్తుంది. అఆ బాధలో వదో రా సెయ్యా లనిపిసుంది, నాకు తెలీకుండానే వీదో భావం మనస్సులో మెదులుతుంది. కవితకు అచే ఆత్మ అవుతుంది. మిగిలిన భాగమంతా దానిక జే గిజిగాని గూడులా అల్సకుపోతుంది.

రశఠరకాల పువ్వులు విరిసిన వుద్యానవ నాన్ని చూస్తోంటే చిత్రమైన పారవశ్యం కల్గుతుంది, నాకే అర్ధంకాని మధురవూహ లతో కవితాకల్పన జరుగుతుంది. మానసికమైన (వీరణ లేకుండా "జే నేదీ రాయలేదు, ఆ (వేరణ ఎప్పుడువ స్తీ అవూకు

కళ ఎందుకు ? ల్లోకి శాయటం పొరపొాటా ? అంత సామాన్యమైన వ్‌పయూాల నుంచి నా కిలాంటి [పేరణ ఎందుకు జరుగుతోందో నాకు అర్ధం కాదు,"

మోహీాసని సుధాకర్‌ నూటలు వింటూ అతని ముఖ

శవళికలు భూస్తూ అశ్చర్యపచెంది. యుక్త్కవయస్స్ఫులో ఇంత పసితనం ఎలా వుంటుంది!

సుధాకర్‌ నంపన్నులబిడ్డ - సామాన్యుల బాధలూ -_ శస్టాలూ = కన్నీళ్ళూ అతనికి మంచి పరిచితాలుకావు. అతను వెన్నెల చూచి ఆనందిస్తాడు. చీకటిని చూస్తూ విచారిన్తాడు. అతని బొౌధలుకూడా వుధురంగా ఉంటాయి. అతినికి శకన్నీళ్ళొస్తీ కమ్మగా వుంటాయి. అతనిహృదయం గాలి తాశడికి కూడా న్పందిస్తూ వుంటుంది, అతనిమేధ మృదు మధురంగా కావ్యనృవ్టీ చేస్తూ వుంటుంది,

సుధాకిర్‌ ని అర్హం చేసుకోవాలని ప్రయన్నించిన మోహ్‌ి నిశీ చొలా అనంతృ ప్తి కలింగింది,. ఇలా ఎదగని మనస్సులతో వ్యక్షులు జీవితాన్నెలా తీర్చి దిద్దుకుంటారు?

"పెదపులువిగ.ల్సి చికునవ్వుచిందుస్తూ పూసింది మోహిని, సుభ కర్‌ భూఫులురెండూ మోహిని పెదవులమీద - ఆ మృదు త్యంమీద వొారాడాయి; ఆ నవ్వు ఆతన్ని అతిగా ఆకర్షి స్తుంది.

“సుధాకర్‌ ః ఇలాంట్‌ సెన్స్‌టివ్‌ నెస్‌ జీవితానికి పనికి “రాదు, పెగా సమవ్యలు కూడా తెచ్చిపెడుతుంది.

సుధాళర్‌ మోహింి చికునవ్వులో లీనమె పోయాడు.

*బ్రవృనేమో ! దానికి నేనేం చెయ్యగ లను క

“ఎందుకు చెయ్యలేరు $” రెట్టించింది మోహీసి=

కేరి

స! కళ ఎందుకు * ““మొదట మోదృళృథం మారాలి. అన్ని విధాలా మీ పరిస్రితులు సామాన్య _ ప్రజానీకంనుంచి వేరుకావచ్చు. అయినా ఒక కళాకారుడ్‌గా మిరు (పజలకోనం చెయ్య్యాల్స్‌ంది ఎంతోవుంది. కళలన్నిటిలోకీ సాహిత్యం చాలా వుత్తను మైనది అంటాను నేను, నూటికి నూరుపాళ్లూ (పయాజసనం సాధించే కళ సాహిత్యం, పారషడి హృదయాన్ని అకట్టి అంఠరంగాన్ని నిలవేసి చెష్టల్ని శాసించే శకి సాహి త్యాసికి వుంది. నిజంగా "నేను నెటర్‌ ని కానందుకు విచారించే నంద ర్భాలు ఎన్నో చెప్పలేను, ఆంతే (పయోజనాత్నక మైన రచనా నైపుణ్యం - కవితాశ క్రి వున్నాయి మోకు, చదివే వాళ్ళకు పారవళ్యి మే కాకుండా వుజ్వేగం కరూడా కల్షించే భాపాజ్ఞునం మీ కవిశ, సామాన్యమానవుళ్ల- సంఘాన్నీ దృష్టిలో పెబ్దుకుని- మానవత్వపు విలువలకోనం కళాకారుడు (శమించినప్పుడే కళలు సార్థఠమాతాయి.”

మోాహిసి మాట్లాడు తోన్న (పతీమవూటా అపూర్వంగా విన్నించింది సుధాకర్‌ కి; వప్పుడూ తనువినని కొ త్తవపయా "లేనో మోహిని చెప్తోన్నట్టు విష్మృయం కల్పింది,

“కాక్స్‌ మోపింనీదేవీ ! నాకు తెలీని విషయాలగురించి శీ సలా రాయగలను ౪

కించిత్తు తిరస్కార భావంతో చూసింది మోహిని “పిక తేలీని విషయాలా + వమిటి మికు తెలీకు!,.. మన జేశం ఎలావుందో మీకు "౩లీడా? మన నంఘం ఎలావుందో మోకు తెలీదా ౪? మన నంస్కారం _ మన నాగరిశతా ఎలా వ్రుత్నా చమూ మీకు తెలీదా ? వాటిగురించి మీరరాయటానిశేమీ

కశ ఎందుకు 1 గాన కన్స్నడదా !$ చందుకు మబ్బులచాటుకు పహోవటంతప్పీ కే ముస జీవితాల్లో మీ కవితావస్తువులకు నమన్య లే లే వా ? మనమంతా సమన్యారహితంగా _ సుఖంగా శాంతిగా _ఎతుకుతున్నామూా? భూమి న్వర్షసిమలా ఆఅయిపోయిండా + సుభాకర్‌! ఒక్‌ వేదవాసే క్షం మీకు తెలియకపోవచ్చు. కానీ దాన్నిగు3ంచి అలో చించాలనే ఇచ్చ మీకు వుండాలి, మీ ఆలోచనాపరిధి వీ స్పృతం కావాల, సాటిమానవుడి సమన్యల్ని మీ సమస్యలుగా అలో చించగలిగిననాడు - అమూల్యమైన మీ కవితాబలంశో గంఘా నికీ మహోన్నతమైన శవ చపేయగలుగుతొప. ఈ కాలానికి అనుగుణంగా మీరు వమారినప్వుడు-ఆ కాశంలో కాకండా ఖభూవి మీద బతకటం మీకు యిష్ట్రమెన ప్పుడు - వెన్నల అుదానికే మీ హృదయం గంతు లెయ్యదు, గడ్జ్డపువ్వుని మాసి మీ అంతరంగం నిటూర్చుదు. అబ్బుడు కవితా(పేరణ ఎందులో దొరుకుతుందో మీకు న్వ్యయంగా తెలుస్తుంది.

సుధాకర్‌ చాలా భూనంగా కూర్చు న్నాడు కొంత సేప టికి మోహిని [పసంగం నూర్చాలనే వు దేశంతో అంది జా “మిక వితలను ప(తికలకు సంపించ లేదా౪)

సుధాకర్‌ కొంతసేపటికి మాట్లాడాడు, “లేదు. అపి నాకోనమే రాసుకున్నాను. చదువుతానని అడి గేవాళ్ళకి మాత్రం యిసానుళొ

మోహిని నవ్వుతూ అంది __ “అంత స్యార్టం పనికిరాదు మీకు. మీ క వళానం దాన్ని పదిమందికీ పంచి పెట్టండి, ఎదైనా స1దిక లకు పంపించండి. చక్కగా అచ్చవు తాయి, అందరకూ చదువుతారు

లగి కళ ఎందుకు ₹

సుధాశర్‌ అయిష్టంగా వెొొుహం౦ పెట్టాడు ణా “బావున్నా యం కు నంతోమీంచగలనుగాన్‌ీ _- వావులేవంశు సహించ లేనేమో ! ఆ పరిస్థితి తెచ్చుకోవటం నొకిష్టం లేదు,

8

మోహిని విస్మయంగా మాసింది _.... అతని 149 పసిహృదయాన్ని.

ఇదమూ చాలాసేపట్నుంచీ సముద్రపు ఒడ్డున కూర్చుని వున్నారు,

న మ వ

వాలాకాలానికి సుధాకర్‌ కోరిశమీద ఏణ తాకింది మోహిని. మనస్సంతా విషాదం ఆవరించింది.

కీల వినటానికీ కూర్చున్నవ్య _కీ.... అక్కయ్యా... పద్మ్శి కలా కస్పించింది.

విశ వినమని అక్కయ్యని బలవంతంగా కూర్మ బెక్తుది తను, అక్కయ్య రునరునలాడూ్తూ యిబ్బంది పడివోతూ తనని మింగేసేలాచూన్తూ నోరువిష్పకుండా కరార్చు నేది. అక్కయ్యని ఏడిపించటానికి గంటలకొద్ది ఆలాపన సాగదీసోం శు అక్కటయ్య భరించబేశ చివరికి బెబ్బలాటకు దిగేది. నంగీత మాధుర్యం మీద తనోపెద్ద వుపన్యాకం యిస్తోంశకు కర్తకళోరంగా విని విని హళాత్తుగాలేచి పరిగెత్తేది. తను వీణ వదిలేసి పరుగు పంబెంలో పాల్గొ నేది, తాతయ్య అభ యహ స్తంలోంచి అక్క_టయ్యసి లాక్కు_రావటం.*.ఉఊహూ ! తనవశం ఆయ్యది కాదు.

అబ్బ |! వెళ్ళిపోయాయి, ఆరోజులన్నీ తియ్యటి కలలా గడిచిపోయాయి, కలలెప్పుడూ కల్ల లే అవుతాయి. = మోహిని తల ఎత్తి శూన్యంగా ఎటో చూసింది,

కళ ఎందుకు ? ల్ల?

“మోహినీ చేపే (1 సుధాకర్‌ విన్నయం (పకటిసూ

విల్చొాడు.

మోహీని ెలివిలోకి వచ్చింది - తన భావాలు కప్పి ఫుచ్చుకొంటూ (పయత్నంమీద చిరునవ్వు చిందిస్తూ చూసింది- చెప్పండి. వం వాయించ మంటారు 1

“ముందు మీరు మూడ్‌లోకి రండి, త ర్వాత నాకిష్ట మెనవి చెప్తాను. ”

మోహిని దృష్పినంంతా ఏీణమీద పెట్టుకుని పీగలమీద (వేళ్ళు ఆఏించిందిం

ఆది ఏణా? కాదు, ఆమృత భాండం, నంగీళ నిఫి ఆలాపన సాగుతోంపే సుధాకర్‌ (గ్రహించాడు, ధన్వాసె రాగం ఎత్తుకుంది మోహిని,

“* సంగీతజ్ఞానమూ _ భ క్రీవినా

సన్మార్గమూ కలదే।ః మనసొ సాద నిధులన్నీ మోహిని మేతి వేళ్ళలో వున్నంత వాశుర ర్ట కన్పించింది.

“భంగి సకేశ సమీరజ ఘటజను తుగ నారదాదు లుపొసించే*___

--నంగీతజ్ఞానాన్ని పొందటం న్నా సన్నార్ష ౦ వంవుం టుంది? న్యాయా వ్యాయాలు తెలుసును త్యాగ రాజుకి. బగమ3 మాయామయమనీ తేలుసును. అందు కే-_

“దుర్లుణి కాయజొదిష(డిపల జయించు కార్యము.” కని పెట్టా డా నంగీత వియుడు.

సంగీత జ్రానమూ భకి వినా

సన్మార్గమూ కలదే? మసనొ 1

లై కశ ఎందుకు. అంటూ తరతరాలుగా సాచ్చరిసోనే వున్నా డాయన, కృతి ముగిసేగరికి మోహిని హృదయం చాలా లెలిక పడింది. అంతా (భమేగానీ జగత్తులో వది శాశ్వితం? జీవితనుంతా ఇలా వీణ నారాధిన్తూ _ నంగీతం పాడుకొంటూ గడవగలిగి తే ఎంత ధన్యం । సుధాకర్‌ అడిగిన పాటలన్నీ వాయించిండె చాలా సేపు, అవి అగన్ని సంతోవమపెట్టటానికి మాత్రమేకాదు. ఏణా నాదంలో అంతు వేని ఫాం%ి దొదికింద మోహీచనికి, బిపాడాన్ని కూడా మధురానుభూతిగా అనుభవించ వచ్చుససి అర్హ మైంది. చిట్టచివర వీణానాదంతో కంఠన్వరంకూడా జతచేసి సుధాకర్‌ కోరిన పాట ఎత్తుకుంది. *రాధహృదయం ః రాగనిలయం : మాధవుని దేవాలయం | పరవశించే రాధపిణపు (పేమజగతికి మేలుకొలుపు సుధలుచిలికే రాధపలురు సృధ్వికే పన్నీటి చినుకు.?” సుధాకర్‌, వుల్తేజమాళతో న్న పృదయంళో శరీరమంతా చాన్సృలు చేసుకుని విననొగాడు, “*క లు తెలిపే రాధకనులు మధురమొ భావాల గనులు సోయగా ల రాధహాసం సృష్టికే నీరాజనం ” సుధాకర్‌ తనువంతా చి[తత్రమైన చలనం ేగింది ద్‌ర్హ ౦గా సిట్టూర్చి తవమాూాయిుంచుకో ౦టళా కూర్చున్నా డుం

కశ ఎందుకు ? 278 ' పజయమంతా రాధ స్వంతం రాధయే మాధవునిస్వంత౦ సాటిలేనిది వారిబంధం (పేమకే ఆదర్శ[గంధం రాధహృదయం _ రాగవిలయం _ మాధవుని దేవాలయం” శమవీయమైన ఆగీ3ం - సంగీతధ్వసి మాధుర్నంతో కలిసి _ రనస్ఫురిత మై (శశోతహృదయాన్ని. అలరించి _రనవవాహం వేసింది. అవ్వ క పెన అ త్మానందంతో వెలుగిపోతో న్న్న చయూఫు శీ లం లత మోహిసి తబ ఎత్తి పకాసింది _- సుధానర్‌ కళ్ళజోడు "దేతిలోపట్టుకునె క్‌ సని రు మాలుతో కళ్ళు ఒత్తుకుంటు వ్నాడంం అశ్చర్యపడింది మోహాని= “వ్‌ మెంది సుధాకర్‌ ౪” సుధాకర్‌ వెంటనే మాట్లాడ లేక పోయాడు. మొహ చుంతా తుడుచుకుని తిరిగి కళ్ళద్దాలు పెటు హొంటూ నిస్తేజంగా న వ్యాడు ఎప్పుడూ యింతే. నంగీతం వింటోం శు నాశందుకో కన్నీళ్లు వచ్చేస్తాయి. ఆ మాఘర్యంలో ఎంతో విపాదం దాకున్నట్టు స్ఫురిస్తుంది. అబ్బ! నేను తమా ఆం చుకో లేనుఎ”* సుధాకర్‌ కంఠనంరం భారంగా పల్కింది. 'మోహిసి మిలమిల లాడుతోన్న కళ్లతో నం(భ మంగా ఇకరాంసిది = నరిగ్లా సుధాకర్‌ లాగే తనుకూడా అనుభూతి ఇ3ంపఏంది, నంగీతంలో ఎంత సుఖంవంపో అంత దు8ఖంకూడా వుంజేమో: అనుకొంది, ఎంత తీవి ఉందో అంత చేదుకూడా వుందనిపించింది, సుధాకర్‌ కొంలివంతంగా నవ్వుతూ మళ్ళాజ న్నాడు *జ్ర్ప్ప వా నంగీతం వినకుండా వుండలేను. ఆ విపాదం భరిసో న్నకొద్ది పోయిగా వుంటుంది.”

డట( కళ ఎందుకు ఇ

'మాపహిని మానంగా కూర్చుంది.

ఆల్వా సంగీతం వింటూ గడిపిన ఈ మధుర శ్షణాలు అమృశతబిందువులై ఈన్బృతిని చిరన్మరణయంగా వుంచుతాయి మోహినీ ేఏ ... సుధాకర్‌ మాటల్లో మధురమైన అఆ వేశం తల ఎతింది.

హూఠాళ్సు గా జేచి నిలబడ్డాడు-- మీ నంగీత స్య రాలు నా కాళ్ళని బంధిస్తోన్నా నేను సళ్ళ తప్పదుకదా ?! కానీ వహాఠకాత్తుగా ఎప్పుడైనా వచ్చేసానేమో ? అలా ఎప్పుడైనా జరిగి జే మో ేేమిోా విసుక్కో నస్‌ చివ్స౦ం.4 మోహీనీబేవీ 1%

"'మాహీని సప్వ్‌ లేచి నిల బడిందిం*.*మిరు కవుల.క దా? కవిత్యం మాట్లాడుతున్నా రు.” ఆంది హోన్యంగా,

సుధాకర్‌ తనను తను తమాయించుకున్నాడు ____. ఉమ్రోహిసీజీవి ! జీవిశం జీరూ కవిత్వం వేరూ అవుతుండా ? ఇలాంటి క్షణాలలో జీ జీను రాసుకొంటూ వుంటానుో

• బ్రేదులెండి. విరు మనసువిప్పి మాట్లాడారు. "నేను వాలా సంతో వస్తున్నాను. మిరు ఎప్పుడువచ్చి నా తస్స కుండా పొడి విన్సిసాను. చానికోనం మిరు అర్థంలేని శంకలు పెట్టుకో వద్వం”

సుధాశర్‌ మొహంసండా అనందం నాట్యంచే సింది,

నేను వెళాను మోహినీదేవీ [1

కక జ్‌. 1! "రెండునిమిపాలు ఆగండి, నేనూ వస్తాను. ఇప్పుడు యింట్లో కూర్చున్నా నాకేం తోచదు.”

ఇద్దరూ నుళ్ళా నము[ద్రపఫు ఒడ్డున కూర్చున్నారు.

నః గ నాం

శశ ఎందుకు ? వర్‌]

అలా నము[దపఫు అంచున మోహీని సుధాకర్‌ తో కలిసి ఎన్నో సంధ్యారనమయాలు గడిపింది, అది వీ.కారు కాడు, (పేమ. వీహారం అంతక న్నా కాదు, మోహిని అంతరంగం చితమైన (పాయశ్చ తాన్ని కోరుతోంది. విగ వాళ్ళమాద పెంచుకున్న జ్వేవంళ్‌ _ మూర్ధత్వంతో _ జీవితంలో ఎప్పటికీ స. ద్గుగో లేని తన్పిదంచేసింది. తనను క్షమిం చేశ కి ఒక్క భగ పంతుడీకి తప్ప ఎవ్వరికీ లేదు, కానీ భగపంతుడు న్యాయాన్యాయ విచశ్ర కుడు, ఆ న్యాయమూ_ర్తిదగ్గిన తన కెలాంటి క్షమా లభించదు,

ఉన్నట్టుండి అడిగాడు సుధాకర్‌ ... 6 మాస్వీ-సి చేవ | మిీారింఠాం =, పె ళ్ళందుకు వేసుకో లేదు ?

ఉలిక్కి పడింది మోహీం _. “పెళ్ళా . పెళ్ళ... "లేదండీ ! నాకా అభిపాయం బేదుల

సుధాకర్‌ ఆ ఒక్కుచూఫులోనూ చాలా అక్నర్యం _ (వకటించాడు -." అభి వాయం లేశపోవటం వీమిటి 1 వు*డటం వీమిటి మోహినీజేవీ ? పెళ్ళి చేసుకోవటం మనిషికి అని వార్యంకాదా థొ

తన పెళ్ళి పనక్తి ఎత్తి ఎవరు మాట్లాడినా మోహినికి నచ్చదు. చిరాకు కస్పాంచనీయకుండా" చిరునవ్వు సవ్వతూ ము టు మా అందుకు వేసుకో బేను ౪?" అంది.

సుభాకర్‌ ద్‌ మళ్ళంచ కున్నాడు, నమా[ద తిరంగా ల లోకి చూస్తూ అన్నాడు -.*ఒక మధురగాయనికోనం *

మోహిని నిర్లక్ష్యంగా సవిం౦ది ... గ*ోమధున గాయసి అయితే చాలా 1 క

ఈల్టాలం బదు. అంధం-ఆక్‌ రా - చదువూ = నంన్కారం _.

బంక ఈశళ ఎందుకు ; 'అన్నిట్‌నీ మించి రాధలా _పేమించే వృొాదయ౦ _ కానాలి

“రాధలా (పేమించటమా * అంశు ౪

సుధాకర్‌ మోహిని మొహం మీ*కి ఆన క్తీగాచూసూ అన్నాడు _“*తన వృాదయాన్నే అనురాగానికి ఆలయంగా బేసి నూధవుడికోనం గుంజెల్లో గుడికటైంది రాధ. సుధలు చిందిస్తూ పరవళంతో రాధవిలిన్తే ఈ జగ తంతా _పేమవాహినిలో జలక చమూడుతుంది. మధుకభావపరంపరతో కన్నులతో కథలు "న ప్పుంది రాధ అందచందాల మందపహోనం తో (వకృళికి నీ్‌్రా జ.౦ పదుతుంది రాధ. దరణిలోని [(పవమునంతా తన నగ్గంతం చేసుకొంది రాధ, అలాంటి కాధని (పీకుసిం పొందగలిగిన మాఫవ్పుణ్ణై తల్పుపంక1ు నాకు చాలా అనూయ,

మోహిని నిట్టార్చంది సుధాకర్‌ పిచ్చిధోవణికీ “అలాంటి రాథ మీకు కావాలా 1 అంది జాలిగా.

"వద్దు రాధ పద్దు, 'రాథ మవూధవుడి న్యంతం. రాధని మించిన _పమనూరి కావాలి. అబాంటి అనురాగమయి కోన సీరీక్షించి. .,నిరీశ్చించి , .విసిగిపోయాను.”

“అంతేనా ౪? ఓడివోయారా ౫

“బ్రద్ర త్స చే అయితే చాన్ని నేను సంతోషంగా ఆమాదిసాను. నేను జీపతాన్ని అనుభవించాలని కలలు కంటున్నాను మోహినీచేపఏీ ! జీవితంతో రాజీపడటం వుత్త బ్రకకట మే అవుతుంది

సుధాకర్‌ స చూసోంకే మో పాసనికీ ప్పుక్రైడు జాలి 5 ల్రింది, సిదంగా మతి గతితప్పిన వా ళ్ళరీ_ ఈ నన్న చారి5 వవమంత నేడా లేము. బక్క నిట్లూప్పువిడిచి సానుసూ%? కుఏపిస్తూ అంది __

వళ ఎందుకు ? 28% “జాన్‌ సుధాకర్‌! ఊహలు ఊహాల్త్లాగే వున్నంత కాలం చాలా వధురంగా వుంటాయి. వాటినే వా స్తవంచేసుకో నాలని (పయ త్నిస్తే చాలా విషావం అనుభవించాల్పవస్తుం6. రాధ మీా ఆదర్శ, పేయసి కావటం వాలా హబొెవ్ఫంది. కానీ ఆ కోరిక ఎంత నహూాజంగా నెర వేరుతుందోకూడా అర్ధం చేసుకావటం ఇంకో ఇశానవ్రంటుంది. "

సుధాకర్‌ సిర్ణిప్తంగా చూవాడం _ *నా కోరిక తీరేది కాజా మోహినీ జేవీ *”

మాహని చేదునిజూన్ని చెప్తోన్నట్టు నిర్హ త్ష్వుంగా నవ్వుతూ ఆంది _- *మోరు శలలు.క నే యువలీమణి ఈ భూమండలంలో ఫ్రుండదుి

సుధాకర్‌ మొహం వినయంతో నిండింది. చూఫవుల్లో ఆఅఆఎతులేని ఆరాటం చిందులుతో 'క్కింది = మోపొసి కన్నుల్లొకీ నిన్సం బేహంగాదూస్తూ అన్నడు.

కళన్సా స్వప్నసుందరి భూమండలంలో వుండదా! ఎందుకు లేదు ..- మీరు ,.. లేరా ,* ౯

తృళ్ళ పడింది మోహిని, తన కలవరం కప్పిఫుచ్చుకొంటూ నిడానంగా చూసింది,

సుధాశర్‌ అటేమీ గుర్తించే స్టితలో కన్చించలేదు. ఊమ్వోప్స్‌ సీ -జ్రీవ్‌ ।! మీఠు కోయిలలా పాడుతారు, నెమలిలా ఆకుతాగు. ఆప్పరనల్నిమించే సౌందర్యం మీ సొత్తు, ఇంత కన్నా జీను అదిశంగా ఏం కోరుకున్నాను థం

అంత -వోరవగా మాట్లాడుతోన్న సుధాకర్‌ ని చరాపూ నిర్హాంతపోయింది మోహిని __. ముంచుకు వస్తోన్న

లగ 1 కళ ఎందుకు ౯ కోపాన్ని మంద హోనంగా మార్చుకొంటూ హమాసింది _- *కాసీః మోకు రాధలాంటి (పేయసికదూ కావాలన్నారు ర్జ్‌ః

ఆ హోన్యం సుధాకర్‌ అంతరంగాన్ని ఆంటలేదు.. “అవును మోహినీజీఏ్‌ | మీకంఠంలో నేకాదు-మీవృదయంలో' కూడా 'కాధ స్వరూపాన్ని నీను చూడగ లుగుతున్నాను"

ఆ దిగ్భృమనుంచి "కేరుకోవటాని కీ వాలా సేష్ట పట్టింది. మోపహినికి, తను సుధాకర్‌ తో ఎన్న డూ అంత నన్ని హితంగా: (ప్రవర్తించలేదు. ఒక్క |పేము పలుకుకూడా వుచ్చరించ లేము, తన గుండెల్లో వేదనని శాంతింపజేసుకోవటానిశే అతని వెంట స్నేహపూర్వకంగా తిరుగుతోంది. దాన్నే ఆతను. అపార్థం చేసుకుని పెళ్ళి ముచ్చట్లు చెప్పే తను చెయ్యగలిగిం "బీముంది €

సుధాకర్‌ తన ధోరణిలో తను చెప్పసాగాడు _.... “మోపి్‌-సీజీపీ ! మీ దగ్గిర యింత తొందరగా ఈప్రన క్రి తీసుకు వచ్చే వు ధ్రేశ్యం లేదువాకు. కానీ, ** అలా అయింది. అందుకే నా మనన్సంళా బైటపెడుతున్నాను, నేను మీవంటి మధుర గౌయసనికోనం __. మీవంటి సౌందర్య -రాశికోనం -.. మీవంటి. క భాతపస్వినికోసం _ ఆశతో నిరీక్షి స్తున్నాను. అదృష్టవ శాత్తు నాకీ అపూర్వమైన అవకాశం లభించింది, భగవంతు జే మిమ్మల్ని ఇంత నన్నిపాతంగా తెచ్చి చూపించాడు, ఆ వైన (పయత్నం నాది జశణకాలం ఆగిక ళ్ళజోడు చేతిలోకీ తీసుకుని, చమటలు పడుతున్న నుదురు ఒత్తుకున్నా డు

'మోహీచని (ప్రయత్న రహితంగా జీ సుధాకర్‌ కేసి త చీకంగా చూసింది. సుధాకర్‌. తెల్లని తెలుపు! గంధపు చెక్కలో వుంటే

కళ ఎందుకు! శరీగ్ర్‌ చూర్షవం అతని శరీరంలో నోచిస్తుంది. నల్లగా దట్టంగావున్న నొక్కులజుతూ . విశాలమైన జీతాలు - (పశాంతమెన చూపులూ = అతని నాందర్నం న్ర్రీ వ్యాదయాన్ని జలహీనం వేస్తుంది.

అయినా మగవాడు అంత సుకుమూరంగావుంళశు వ్‌ం శ్రాస్రంటుంది

ఎందుకో తలదించుకుని ఇనకలో గీతలు గీన్తూ కూర్చుంది మోహీచని.

సుధాకర్‌ నిన్సంజీహంగా _ (పాభేయతగా కూడా ఆన్నాడు... 6 మ్వైోహినీ | మిమ్మల్నీ నాజీవిత నహాచరిగా చేసు శోవాలని ఎంతో కోరుకుంటున్నాను. ఈ కోరికకు లేలిక విలువ శ్‌ ట్రక్‌ ండిత

“సుధాకర్‌ !$? ఆనవానంగా లేచి నిలబడింది మోహిని. ఈఖజమించాలి. నాకిలాంటి అభిపాయం ఎప్పుడూ లేదు నెవ్నోదిగా సడు చుకొంటూ వెళ్ళి కారు తలుపులీసుకుని సీటులో కూర్చుంది.

సుధాకర్‌ చాలాసేపు అజీతనంగా యినకలో'జీ కూర్చు న్నాడు --. ఎప్పటికో లేచి భారంగా అడుగులు వేస్తూ కారు దగ్గిరికి నడిచాడు.

మోహిని పక్కనకూర్చుని కారు స్టార్ట్‌ చేశాడు.

ఇద్దరిమధ్యా మోనం దారుణంగావుంది.

మోపొని (కిందిపెదవి నొక్కిపట్టి కారు అద్దంలోంచి సూటిగా రోడ్డు కేసి చూసూ బొమ్మలా కూర్చుంది.

వ్వ్యాదయంలేని (ప్రతిములావున్న మోహీని సుధాకర్‌

వరికీ కశ ఎందుకు ఈ పృాదయంనిండా భారంగా నిండింది.

క ళానిలయంముందు కాకు ఆగింది,

డోర్‌ మోద చెయ్యి జేసింది మోహిని,

“్‌ప్‌జ్‌ ఒక్కనిమిషం ఆగండీ * సుధాశర్‌ వారిం చాడు, అతని మొహమంతా ఎరుపెక్కిన షూర్యవింబంలా వుంది _- * నేను కోరరానికోరిక కోరలేదు. మోరంకు నాకు చాలా యిష్టం, మనం పెళ్ళి చేసుకుందాం అన్నాను

మోహిని నూటిగాదబూసింది _- *మిరంశు నాకుకూడా యిన్మ్యం వుందో లేదో తెలుసుకోవాల్సిన ఆ“పనరం మోకులేదా[ో

తెల్లబోయాడు సుధాకల్‌ __ వంటే మాట్లాడ లేక పోయాడు _ *నిజమే. నిజమే, మా యిష్టాలకు వ్య రకంగా నాహోనం మిరు చెయ్యాలన్నా చెయ్య ₹రు, అలాంటివ్వ క్తి నాక అవనరంలబేదు, శానీ మీనుంచి అలాంటి తిరస్కారం వస్తుందని నేనెలా అనుపంటాను మోహినీ జేవీ 1”

“మోరు అనుకున్నా అనుకోకపోయినా అదివూత్రం నిజం, నా అఫిపాయం మీకు బీచ్‌లో నే జెప్పాను”

సుధాకర్‌ మతిభమిస్తోన్నట్లు ఛూన్యంగా మభమూఫాడుం అంతలోనే తృప్తిగా చూడటానికి ప్రయత్నించాడు _- *మ్రపి-సీజేవీ ! మారే చెప్పినా శేను అమితంగా బాధపడతా నని ఆలోఛించి మరీ చెప్పండి, చాలు”

“కారు సార్ట్‌ చేశాడు,

“ఒక్కంచూట. మోకోనం జీను ఎంతకాలమైనా నిరీ వీంచగలను కానీ _ మీనుంచి మళ్ళా వీలువు రాకపో తే నాకిది శాశ్వతమైన వీశ్లో బాలుళి సుభాకర్‌ పెవవులనూద వేల

కోళ్ల ఏందుకు ? £8 నంగా నవ్వుచిండింది. కంఠంలో తరతశాల తపన కొ టాండీందె, కన్నుల్లో అనురాగం సరై చివ్సీల్లింది.

కారు దూసుకుపోయింది,

మోహిని తడబకుతూ లోపలికి నడిచింది. వె-ట్లు ఎక్కే వె! వెళ్లూ మధ్యనుధ్య నాలుగుసార్లు ఆగింది. ఎప్పటికవ్పుడే విస్తు బోతూ ఆలోచించింది.

సుధాకర్‌ ,..తవను పెళ్ళిచేసుకంటానని అడిగాడు తను, . .తను, . .తిరన్కరించి వచ్చింది_భగవాన్‌ !

తిన్నగా తనగదిలోకి వెళ్ళి తలుపులు మూసుకొంది. ఆ తలువులు మర్నాడు వుదయాన్న తెరుచుకున్నాయి.

ఎశుపుదనం చిం చే కళ్లతో _ బడలిక స్ఫురించే నడక తో తడబకతూ మెట్ట్లుదిగ ఫోన్‌ దగ్గిరికి నడిచింది మోహిని.

రిసీవర్‌ తీసుకుని నెంబర్‌ డయల్‌ చేసింది. ఫోన్‌ లో సుధాకర్‌ కంఠం విన్పించటానికి రెండునిముపాలు పట్టింది.

“పూల్లో!3? అంటూ అతృతగా పల్కిం దాన్వరం,

ఉ*నము స్తే! సుధాకర్‌! మీరు _.,మోరు,,.క శానిలయానికి రండీ. తప్పకుండారండి.” రివీవల్‌ "పెళ్తుసి '5ెండు చేతులూ శౌంపలకు కప్పుకుని నిశ్చలంగా నించుండి పోయింది,

క త్య అక్‌

మోహినీ సుధాకర్‌ల పీవాహం నుహావై భవంగా జరిగీంది ___ అఆశుభనమయంలో మోహిని మశస్స్నునిండా అక్క య్యా నిండివోయింది, తాతయ్యతో చెప్పి కోష్రాల్‌ క్రీ __ తనకీ పెళ్ళి శోయించనుని అక్కయ్య మనస్సు విప్పి చెప్పింది, తనవచేతులమీదుగా ఆ మంచిపని చెయ్యలేక వోయింది = కానీ.

ర. కళ ఏందుకు ? “ఈనాడు గ తానికంణా కెలోద కాలిచ్చి ప్పెల్లిక్సి సిద్ధపడింది తను, (ప్రపంచములో లేని అక్కయ్య తిన పెళ్ళిని చూడలేకపోయినా అక్కయ్యకి భ_ర్తఆయిన గోపాల్‌ అయినా ెళ్ళిపందిట్లో చవుం1ు బావుండునని మోహిని మనస్సు ఎంత్‌ అశపడింది, శానీ నోపాల్‌ ఎక్కడ వున్నాడో ఎంత (ప్రయత్నించినా తెలియ లేదు,

నూతన వధువు మోహిని మనస్ప్సునిండా గతమే తారట్లా డింది, పెళ్ళిపటలమీ దే భరించలేని దుఃఖం వచ్చింది,

కానీ - మాంగల్యధారణ జరిగి పెళ్ళిపీటలమీద నుంచి సుభాశర్‌ తో నూతననూర్ల్వం [_పారంభమైనప్పుడు - సుధాకర్‌. నన్నిధితో - సుధాకర్‌ స్పర్శతో _ జీవితం అందమైన నలుపు తిరిగినప్పుడు = మోహిసి మనస్ఫుకీ యా తనువుకీ కూడా ఇంద్రజాలం జరిగింది.

నూతన వధూవరులు వశాంతవాసెసికి ఎ స్టేట్‌లో పల్తెసీమలకు (పయోణమై వెళ్లారు. ఇవహాలోకపు చింతలూ -_ నమన్యలూ - విన్నరించి ఆ (పళృ్శతి అందాల మధ్య రతీ మన్నథ్యులై విహూరించనాగారు,

మనోహరమైన వుద్యానవనంలో తా నర్వ్యసాఖ్యాలూ అమర్చబడే విశాల భవనంలో మోహినీ సుధాశర్‌ ల ని వానం,

ఆ ఉద్యానవనంలో రమ్య మైన సకోవరం వుంది, నరో చరంసిండా. తెల్లని పద్మాలు తామరతంపరగా విస్పారుతూ వుంటాయి

భవనాసికీ దూరంగా ఎల్తెశ కొండలూ-కొండల (పక్క చుంచి వుట్వేగంతో పరుగులెత్తే సెలయేరూ - సెలయేటికి

కశ ఎందుకు లీకై దిగువగా రకరకాల పళ్ళతోటలూ - వచ్చిక బయళ్ళూ పళ్ళతి జీపత పల్చని వ లెవాటు ధరించి నృత్యం చేస్తూ వుంటుంది,

మ్‌. అత

మోపొని సుధాకర్‌ ల వకాంఠం నాంద ర్యానుభవం తనివితీరనివి ... నద లేచింది మొవలూ _ నిదకోసం వ్ర వ్వ శంచే వరకూ రోజంతా మధురమైన ఆనంచాలతో అను భూతులతో గడుస్తుంది.

సుధాకర్‌ వీణావాదన వీయుడు |

మోహిని నంగీతంతో తే నెనదులు నృవ్టించగల వైణిక రాలు, అంతకన్నా సంగీ తాస్వాదనకు యింకేం కావాలి

ఉవయం కొన్ని గంటలకాలం ఏళశానాదంతో ఆ భవంతి శుజీవ మాతుంది,

మోహినీ వాయిసోన్నంత సేపూ సుధాకర్‌ ఆనందిసొడు, సుధాకర్‌ అనందిస్తోన్నంత సఫూ మోహిని వీణ వాయిఫఘ్రానే పుంటుంది.

ఆ నంగీక (న్రవంతి సిర్విరామంగా ప్రవహిస్తుంది. సుధాశర్‌ తన్మయత్వంతో మోహీని భుజాలచుట్టూా వ్‌ సులు చుడిలే మోహిని హృదయం వుప్పొంగి చేతివేళ్లు వీణ మెట్ల మీద ఆరాటంతో పరుగులు తీసాయి. నంగీ 3౦ వు బ్వేగ స్థితిని అందుఖొంటుంది. అఆ నాదం తీయని వేదన కల్లిసోన్నా _ ఏణ మెట్ల రూదనుంచి కేళ్లు తీసుకోవటానికి పూర్తగా అశ కుర్మాలె పోతుంది మోహిని.

మధుర సుభారన నాహినిగా (పవహించిన నంగీతాం ఖుధిలో తనివితీరా మునకలు కేసి ఎప్పటికో __. ఎప్పటికి

శీ

శైకి( కళ ఎందుకు ఇ సుధాకర్‌ మోహిని జేతులు-:తనచేతుల్లోకి తీసుకుని వృాదయా నికి వాత్తుపంటాడు. మోహిని తన్మయత్వంతో సుధాకర్‌ కన్నులలోకి చూస్తూ సుధలుచింజేలా నవ్వుతుంది. ఆ నవ్వుతో అతను (పేమరాజ్యాధిపతి అయివో తాడు. మధ్యాహ్ననమయాలలో ఆహ్లాదకరమైన విశ్రాంతి _ సుధాకర్‌ సరదాలలో అతి ముఖ్యమైనది [గ్రామఫోన్‌ రికార్డులు వినటం. అతేనిదగ్గ ర వందలాది రికార్డులు వున్నాయి, చిన్నతనం. నుంచీ అతను వివిధ భావమలలో రకరకాల వ్యక్తుల రికార్డులు సీకరిస్తోనే వున్నాడు. అన్నీ సరికొ త్తవాటిలా ఖరీదైన కవర్స్‌తో నిగనిగలాడుతూ వుంటాయి, సుధాకర్‌ రికార్డులు వేసి విస్పిసోం ళు విన్నది వినకుండా పింటూ నృంటుంది మోహీని, సైగల్‌ _పంకజ్‌ మల్లిక్‌ _రా జేశ్వర రావు-నూర్జ హాన్‌ భానుమతి... చబాలనర స్వతి_వంటి కొన్నికొన్ని మృదుమధుర మైన: కంరన్వ రాలకోనం అతను (వాణాలుపెడతాడు, ఆ గొంతులు వింటూ అతను పొంబే తన్మయత్వం చూస్తే మోహీని అసూయ దాచుకొంటూ నవ్వుతుంది. మోహిని కళ్ళలో లే గే ఎరదనం భరాసుకుని సుధాకర్‌ ముగ్గుడ్‌ "తాడు, నంధ్యాసమయాలలో నూతన వధూవరులు స్వేచ్చా వీహారానికీ భవంకిదాటి బయష్లైయితారు. సుధాకర్‌ కళాపివాసి, (పకృతి అందాలు చూస్తూ అతను కరిగివోతాడు. మోహీినికీ సామాన్యంగా కన్పించే దృ శ్యాల్ని అతను బహు సుందరంగా: వర్లి నాడు, కవి దృష్టి అంబ రాన్ని చుంబిస్తుంది. కొండల్ని కొగలించుకొంటుంది. దూర దూర తీరాలలో విహరిస్తుందిం (వగ ఎతిశోభ చూసి పరవశిస్తుంది, సుందర దృశ్యాలన్నీ

కళ ఎందుకు ? .! సా్యాగతం యిస్తాయి కవికి. కొండల మాటున సూర్యుడు అలసట తో ఎ|రబడిపోయి తొందర తొందరగా పోతున్నాడు.

“మోహినీ! ఆ దృశ్యం నీకు ఎలావుంది?

ఈసూల్రా బావ్రంది,ో

“నూరక్యుడు ఎందుశంత ఎరగా అహ్య్యూడు? న

ఉ6న్తాక్షు "్రప్పలేదు మరి.”

ఈషా రడ బలా అడ్డం వచ్చిందని కోపం వ'చ్చించేీమో [1%

నవ్వుతుంది మోాహొని.

*మోపి-వీ ! ఇంత విశాలమైన వృష్రూల్ని చూాస్తోంశు సీ శేమనిపిసోంది ౪

“ద్రాలా అందఏగా వున్నాయి, (శాంతంగా పున్నాయిలో

జ్య బ్రేనా* మనుోోసం పెళ్ళిపందిరి “వేసినట్టు అని వీించటం లేదూ 1

సిగ్గుపడుతుంది మోాహేచసి.

“౯ వాహినీ ! ఆసెలయీకుు చూడు, ఏంత వుత్సాహంగా సృరకలు "వకుతోందో |”

“అప్పును, కొండ రాళ్ళమాద నుంచి దొర్షి పడుతోంది.”

“ని చ్నీపూంకోనం తవాతహూ లాడుత్‌ ౦ది. నిన్ను మెప్పించటానికి సంగీతం -జేక్చుకుంటోంది.”

మం' గ్గు రాలౌతుంది వోాపహిొని,

ఆ నూతన వధూవరులు దివాఠాతులూ శ్షణశ్సణాల్లాగ గడవసా”ా రుం

నరోవరం ఓద్తున కూర్చుని మోహిని ముఖపద ( సౌంద

207 కళ ఎందుకు ? శ్యాన్ని (భమరములవంటి భరాపులతో వెంటాడుతూ వుత్తే జితేమైన హృదయంతో ఎన్నో కవితలు అల్లాడు సుధాకర్‌

చందమామ వెన్నెలవాన కురిపిసోన్న రాత్రులు పూల తోటలో (పేయసి ఒడిలో 'మేనువాల్చి మోహిని మధురాతి మధురంగా పాడిన పొట లెన్నో ల ఎన్నెన్నో విన్నా డా గాన లోలుడు,

దివినుంచి భుప్‌ికీ దిగివచ్చిన బేవళన్యలా పొద్దుకొక సింగారంతో సరాగాలు ఒలకబోసే అన్దాంగిని తన న్వంతం చేసు కుని (బ్రహ్మ్మునిందాలు అనుభవించా డా అదృష్టవంతుడు. సుధాకర్‌ నన్నిథిలో మోహిని జీవితానికే కళొత్త అర్థాలు తెలుసుకుంది, కొ త్తభోగాలు నేర్చుకుంది, తన నింత గాఢంగా= ఇంలి అపూర్వంగా (పేమించే భర్తకోసం _ తనేం చెయ్య శబదు 1 ఏదైనా చెయ్యగలిగితే ఎంత బౌన్రండును |

వ న వో

ఆనాటి పోస్ట్‌ చూసుకొంటూ వుత్స్చాహంగా అంది 'మోహిన్‌ . *మనం యిక్క్‌ ఖుంచి తొందరగా వెళ్ళాలి సుధాకర్‌ 1%

ఈష్ట్యళ్లు ౫

“ఢిల్సీ నుంది కళాీంద వారు వార్షి కోత్సవాల! డాన్స్‌ "ఫిర్‌ ఫా మెన్స్‌ కావాలని అద. గుతున్నారు. అయినా. నేను కళా "నంచి వచ్చికూడా చాలా రోజలె వోయింది, సుధాకర్‌ ! మనం తొందరగా వెళ్ళిపోదామా?”ో

“శ్రాహినీ !? నుభాకర్‌ శంళఠం కొంవించిందిం మొహంలో విశేషమైన మార్చు గోచరించింది

కళ ఏందుకు ? వని

మోహిని ఆశ్చర్యవడింది. జప్పల్ప్కకి * ఎందుకలా చరాస్తున్నావు + వుత్తరం మడిచి బల్లమిోాద పజేసి సుధాకర్‌ దగ్గిరికి వెళ్ళీ నిలబడింది,

సుధాకర్‌ మోహిని చుట్టూ చేశులువేసి దగ్గిరికీ తీసు కున్నాడు __. ఆగృతగా మొహంలోకి చూస్తూ అన్నాడు ఈమ్బైహ్రిసీ | నువ్వు ఫెర్‌ ఫా మెన్సెస్‌ ఇసావా €”

మాపొని చిలిపిగా నవ్వింది *ష్ట్ర * మన నరచాలకి అడ్డువస్తాయనా ౪ అచేం లేదుగా! మన మిద్దరం ఒక్కవోళే కలిసి వుంటామ్‌. కలిసి వెళ్ళాం. కలిసి వసాం, నా నాట్యాలకు (ప్యేకులలో ముఖ్యులు మోూళరేకదా ? మిరు ఎదరగా కూర్చుం కు "నేను ప్రేజీమోద చేస్తాను ఈసారి ఢిల్సీ లో అలా అవుతుంది కదూ €”

సుధాకర్‌ ముఖం చాలా గంభీరంగా మారిపోయింది, అనహజమెన మాటలు వింటోన్నట్టు అసహనంగా వున్నాయి శరాప్పులు,

ఈట్ట-బీవ్సిటి? వారంత సీరియస్‌ గా అమ్యూరుణొ కంగారుగా చూసింది మోహిని.

ఈ మాలపిల్ల! నువ్వు ఫెర్‌ ఫామెన్సెన్‌ యివ్వటం నా కీష్టం లేదు.”

అమాయకంగా _-=- అయోమయంగా జా అర్హంకాని గరాఫులు చూసింది మోహిని. *ోఆఅంట9 మనం యిప్పుడు ఢీ ల్లీ వెళ్ళద్దా[

“ప్పుడు కాదు. ఎపుడూ వెళ్ళద్దుంన

వీం? వీమైంందిో

లిక్రశీ కళ ఎందుకు ?

“మోహినీ; ఒక్కమాట చెప్పు, నువ్వు నాభార్యవి. అవునాళో

ఈట్రున్పృ నృ

ఈట్రన్పు నా నువ్వు నాభార్యవి. నేను అప్పరూసంగా సంపాదించుకున్న అరాంగివి, నువ్వు ంఅ% నువ్వు = ౪6 వందలాది (పే్షకుల ఎదట +. నాట్యం చేసావా?ొ

సుధాశర్‌ మాటలు మొదట వీస్మృయం కలించాయి మోహానికి, అర్భమౌతో న్నకొద్దీ కలవరం క లభించాయి ఈష్టీక్రగ్ర టున్నది ఏం నేను 6, ఎప్పుడూ డాన్స్‌ చియ్యకూడదనా€” భయం భయంగా అడిగింది,

“కాదు మోహీసీ !? మోహిని మొనాంలోకి వుజ్వే గంతో చూస్తూ అన్నాడు సుధాకర్‌ అనాకాలను “నువ్వు నాట్యం చెళ్య్యూలి. పాటలు పాడాలి, కానీ నాకోసమే. నీ గానంనా కోనం. నీ నాట్యం నాకోనం, నీ అందం నాకోనం, నీసర్గన్వం నాకోసం, నీనుంచి పొంజీ వ ఆనందంలోనూ ఎవి! చోటు "లేదు, నాకు అప్పరూపంగాదక్కిన నిన్ను ఎవ్వరి పంచ లేన్సులో

“స్సు ధాక్షర్‌ |” దిగృమ తో వీచ్చివడుతో న్నట్టు చూసింది మోహిని. ఏమిటి! వమిటి ఆంటున్నాడు సుధాకర్‌ + తనభర్త- తన శెన్నో విధాల (వో త్సాహోన్నివ్యవలసిన వ్యక్తీ = ఇలాంటి అభ్యంతరాన్ని వెల్లడిస్తాడని ఎన్నడూ శంకించలేటే ః ఇగ వాన్‌ ।

“మ్రోహిసీ |! మౌాట్లాడవ గ్‌ అత్కతగా అడీగాడు,

కళష్టం మాట్లాడరు 9 వం మాట్లాడను $* భూమి కంపి స్తోన్న శ్రే తోచింది మోహినికి తన అవేశాన్నంతా అణుచు

శళ ఎందుకు ? లిక కొంటూ భర్త కళ్ళల్లోకి నూటిగాకూస్తూ అందిట మోహిని చీమిటో నీకు తెలిసివ్రుంచు యింత "కేలికగా ఇలాంటి అభ స్ట్‌ంతి “శాలు వెల్లడించ లేవు.”

ఉవష్వాాసాసీ [5

6కల్చిజ్రం7గా నువ్వు ఇాాలొ పారపడ్డావు, నా అశలూ _ ఆశయాలూ నీకు తెలియవు. జేనొక కళాత్నురాలి కడుపున ఫుట్టాను, క ళాభిమాని చేతుల్తో పెరిగాను. నాక ప్రియమైన కళలు అభ్యసించాను. కళారాధనే నా ధ్యేయంగా ఎంచు కుంటున్నాను. ఇప్పుడు వైెప్పు-నువ్వు వెళ్ల డించిన అభ్యంతరతి విని నేనేమెపోవాలి రిం

“వాహినీ ! ఈ విషయం మన వివాహానికి ముందు చూటనూ(త్రంగానై నా "చతలియజేశావా ౪% సుధాకర్‌ కంఠం శంసీంచిందిం

'మాహిసీ నవ్వింది - ఆ నవ్వులో చిత్రమైన ధీరత్వం తొంగి చూసింది - *వివాహానికి ముంజీ లెలియబే సే ఈ నువావాం జరీగేది కాదా లాం

“మోహినీ ! ఆప్వుడే నేను అలోచించుకోవటాసికి అవ కాళం వచ్చేది. మన యిద్దరి మధ్యా యిప్పు డిలాంటి భద్రాభ్మి పాయం రాకుండా పోయీది”

మోహినీ సిగ్గుపడింది _- సుధాకర్‌ మృదుత్వానికి - “కాని పెళ్ళయ్యాక కూడా గాలిపీలుస్తానని "నేను నీకుచెప్పానా!ో నా కళాశీవితం అంత సహజ మైందసని నేను భావించాను, నిన్ను మాసి ఆ భావన పటిష్టం చేసుకున్నాను. ఇటే నేను చేసిన వఐఫొరపాటా €”

హక కశ ఎందుకు ఈ

మో హిస్సీ | నువ్వు వాలా అవేశంగా మాట్లాడ తున్నావు. కొంచెం నిదానంగా అలోచించి భూడు. నీష వీవాపహాం౦ అయిర౨ది, భర వున్నాడు. నమాజంలో సంతో వున్నేస్థానం వుంది. నువ్వు - ఇప్పుడు కూడా ఒక సామాను రాలిలా పదిమంది ఎదటా నాట్యం చేసాననటం నమంజనంగా వుందా

మోహిని సాధ్యమైనంత నిదానంగా ఆందిఎీ ఆ నమంజ సాలూ అనమంజసాలూ* నా దృవ్వికి ఎప్పుడూరావు. నేను మూ[తం ఆ వేశంగా మాట్లాడటంలేదు. ఇంత దారుణం జరుగు తోంళేు _ 'ీనిలా సీతో _ ఇంత శాంతంగా ఎలా మాట్లాడ గలుగుతున్నానో కూడా అర్థం కావటంలేదు. నా యి పూలకు: వ్యతి లేకంగా నన్నిలా నిర్చంధించాలని భూడటం చాలా అన్యాయమని సీకు తోచటం లేదా ౫

“అన్యాయమా 1 నా భార్యని నా యిహ్రైలకు అను గుణంగా మలుచుకోనటం అన్యాయమా ఎందుకిలా నిర్ణయగా మాట్లాడుతున్నావు మోహినీ!”

మోహిని నిర్వికారంగా అంది = ో*బక్క్యాడ భార్యా భర్రల నంబంధం లేదు. దయాధర్మాల ప్రసక్తి అంత ర్‌ న్నా లేదు. వినాహానికి నవ్వ క్తి ల్వౌలను ధ్య్వంనంచే సే వాక్కు. ఎప్పుడూ లేదు. నేనొక కళాభిమానిగా కళారాధప శాలిగా నిన్ను అడుగుతున్నాను. నువ్వు కోటీ శ్వరుడివి శొనచ్చు. జమిందారువు కావచ్చు. కళల్ని న్వంతంచేసుకునే క్‌ కిమూత్రం సీ డబ్బుకి లేదు.

ఈ ష్వైాక్సీఖస్స్‌ లో

శళ ఎందుకు ? ట్‌ *ఆంతకోనం తెచ్చుకోకు, నిన్ను వ్రీయుడిగా (పేమింద: గలను. భర్తగా ఆరాధించగలను, దైవంగా పూజిం చగలను, నా సర్వన్యం సీకు ఆర్పించగలను. జీను నీమోహి నిని, కాదని ఎప్పుడూ అనుకోను. కాసీ నాఠళల్ని సీకోనం మా మే స్వంతం చెయ్యలేను. జీను క శాభిమానులవ్వ క్తీవి, నా ఆను భూతులు ఎవ్వరి పంచిపెట్టషండా "నేను వుండలేనుతో 6మ్వైప్సీ-స్సీ్‌ | సుధాకర్‌ చూఫులనిండా విషాదం ఆవ. రించింది _- *నా హృదయాన్ని అర్థంచేసుక్‌ కుండా యింత తిర స్కారంగా మాట్లాడటం నీకు ధర్మంకాదు, నీ క భాభి వృద్ధికి నాశక్తీ ఫ్రీ నేను దోవాదంచేస్తాను. (ప్రముఖ వాస్తు శొస్త్ర, జ్జలు నివ్రశించేవిఫంగా న్‌కోనం దివ్యమైన నాట్యమందిరం కట్టినాను, పొలరాళ్ళుపొదిగిన రంగ స్థలంవిాద నువ్వు నాట్యం. చేస్తోంళు జేను అనందడొలికలో లేలిపోతూ ఆ ఆనందాన్ని అనుభవిసాను. నాకోసం నువ్వు ఫురివిపష్పిన నెమలిలా నాట్వం వేస్తావు, మోహినీ ! ఇంతకన్నా మన కేం కావాలి సుధాకర్‌ మాటలు వింటోన్నళొద్ద్‌ ఎన్నడూ ఎరగని, జుగుప్స కల్గింది. దుఃఖం వచ్చింది. ఆనవానంతో తల్ల!ిలి, పోయింది మోహిని - వద్దు, వద్దు. నాకా బంగారు పంజరం: వద్దు. మరో తాజ్‌ కోసం [ప్రాణాలు పోగొట్టుకునే ఆమాయకు రాల్ని కాను నేను, మీరు నాకోసం కట్టించే నాట్య ౦దిరంలో నా నాట్యాలు మాతో పాటు నోడలు చూసాయి. నా పాటలు, కవాటాలు వింటాయి” _- మోహిని కళ్ళనిండా నీళ్ళు తిరిగాయి ఉస్పధా |! ఇజీనా నీ జ 'దార్యం! ఇ దేనా నీఅను రాగం 1 ఇజీనా నువ్వు సాకు చేసే నవోయం! ఇందు శేనా నన్ను పెళ్ళి

మ కళ ఎందుకు 'చేనుపన్నావు? ఇెట్లకుకాసే ఫలాలు చట్లకోనం కాదని మన శందరకూ తెలిసిన నత్య మేళదా $ మన కళలు మనకోసమేనా? సే తోకూడా యింత స్వార్ధం గూూడుకట్టుకొందా?ో

సుధాకర్‌ న్ఞాణువులా నించున్నాడు,

“నా సాధనప నీ విజ్ఞత తోడ్పడుతుందనుకున్నాను. శక కళాళారుడిగా నీకు నాహృదయంలో ఫ్రోనం యిచ్చాను ఛవివ్యత్తులో నీ కవితలతో నా నాట్య వస్తువులు ఏర్పరచు కుని (పజల ఎదట ఆడి పాడాలని కలలు కన్నాను. అదంతా మిధ్య అయిండా + మిధ్య అయిందా?” వు బేగం అఫ్పుకో లేక మొహానికి చేతులు కపుకొంది మోహిని,

ఆంత వుజ్వీగంతోనూ సుధాకర్‌ అన్నాడు ___ ఈ*మోపినీ ! నీ కోనం నేను వీమైనా చెయ్యగ లను “కానీ _. ఇలా. నిన్ను బహిరంగంగా, *, పదిమంది అనందం కోనం-అబ్బ! నేను భరించ లేను, నేను వాలా స్వార్ధపరుణి | ఇాలా స్వార్ధ పరు త క

ఇదరి మధ్యా నిశ్శబ్దం ౨ భయపెట్టింది. ఆ నిశ్శబ్దం అలా భయంకరంగా రాతి అంతా సాగింది, ఎవ రూ ఎవర్నీ సలకరించుకో లేదు. సుధాకర్‌ జేరే గదిలో పడుకుని మోహినికి "పూర్తిగా వ కాంతం యిచ్చాడు.

మోహిని ఆ వకాంతాన్ని ద్‌ర్స ౦గా నిట్టూర్చటానికి శృపయోాగించుకొంది,

మవ్నాటి వుదయం మోహిని వీణకేసి కూడా 5౯ న్నెత్తి ఇచమూడలేదు. సుధాకర్‌ ఆందోళనంతా గుంజెల్లో దాచు శొాంటూ చాలా (ప్రశాంతంగా వుండాలని వయక్నిస్తూ గది

కళ ఎందుకు ? 210 లోకీ వచ్చాడు,

స్నానంచేసి, దుస్తులుమార్చి ఫువ్వులావున్న మోహిని ఆంతరంగం ఆవేదనామయంగా అల్లాడుతోంది. సుధాకర్‌ ని నిశ్శబ్దంగా భూాసి కళ్లు దింజణుకొందిం

“మోహీనీ !” మృదువుగా విలుస్తూ దగ్గిరికివచ్చి నిల బడ్డాడు సుధాకర్‌ _ *ీవీణ వాయించవూ 1

"మోహిని అయిస్ట్రంగా తల తిప్పింది _-*ీనా మన స్పేం శ్చాగా-లేదు సుభాకర్‌ ! చేజీం చెయ్యలేను,”

సుధాకర్‌ మోహిని దగ్గిర కూర్చుని మోహిని శేతిని చేతుల్లోకి లీసుకున్నాడు = నీ మనస్పింకా కుదుటపడ లేదా ౪

మోహిసి చురుగ్గా హూాసింది, మనస్సు కుదుట పదం తుందా! ఏ మహత్యం జరిగిందని! నిన్న ఎహగా నవ్వుతూ జు “*బ్వా= మనస్సు కుదుట పడిందా +ొ అంది,

“నువ్వు నాదగ్గర వుంశకు నామనస్సుకీ వేలేపశాంకత ఆక్క నైద మోహిసీ! మనం చిన్న పిల్లలంళాదు, మనమధ్య ఎప్పుడూ ఎలాంటిన్నర్ధలూ రాకూడదు.వచ్చినా నిలవకూడదు. సుధాకర్‌ మాటల్లో పొంగి పొనై అనుకాగం ధ్వనించింది. అవి వమోహిసికీ చాలా అశాంతి క ల్లించింది.

“షోాపి-సీ! నిన్నటివిషయం ఏమైనా ఆలోచించావా?)

“ఆలోచించాను, కానీ కొత్తగా తెలుసుకున్న బేమీ లేదులో

సుధాకర్‌ మాట్లాడ కేదు.

మోహిని లేచి కిటికీ దగ్గిరికి వెళ్ళి నిలబడింది - “నన్ను చమించు సుధా! నీ మనస్సంతా నాకు తెలుసు, నీ ఆనురాగం

ఫి కళ ఎందుకు నాకు జెలును, కానీ _ చానికోనం అళ్ళార్పణ చేసుకుజీ బలహీనత నాలో లేదు, మన అభిరుచులు నరిపడ బేదు, అది మన చొర్భాగ థ్రం అనుకుందాం.”

• అగివచులు సరిపడ లేదని ఆంత కేలిగ్గా అశశావే! అసలు అవి ఎందుకు 'వేరుపడుతున్నా యో ఆశోచీంచావా? కళల్ని బహిరంగంగా పదిమంది ఎదటా (పదర్శించి రీరాలా? కళాభిమాూనంతో నువ్వు ఎన్నివిద్యలు నేర్చినా వాటిని గు పంగా పుంచుకోవచ్చును. కళ కళకోన మే అని తెలిముదా!”

“రాందు,. కళ కళళోనమేకాదుో అవేళశంగా అంది. మాహిని -- “కళ జీవిశంకళోనం. " జీవిత వికానంళోనం, కళలు గు పంగ౭ దాచుకోవలసిన విద్యలు కావు. కళల్లో నీను అలౌకిక మైన ఆనందాన్ని చూడను. లౌకికమైన జీవితాన్ని చరాసాను. జీపతపు అనుభూతుల్ని చూసాను, అందుకే కళలు. శ్నీణించిపోతోన్న మనజీశంకోనం జీనేదో వెయ్యాలని ఆశలు పేక్చుకుంటున్నాను. కళ్‌ 'ద్ధర ణలో నేను అల్బురాలి నేకావచ్చు.. ఆణువుజే కావచ్చు, ఆయినా జీను కళాభిమానిని, ఒక కళా కారకుడు నురొక క ఛా కారుర్లి అర్హంచేసుకోగ లడని గాఢంగా విశ్వసించాను, కానీ ,... మూరు ,.. నళే! పోనివ్వండి, గతం తవ్వుకోవద్దు, జీను వెళానుం

అదిరివడ్డాడు సుధాకర్‌ ___

“అవును. వేను వెళ్తాను. వెళ్లాలి. పెళ్ళికి ఎప్పుడూ నేను ఆధికమైన (ప్రాధాన్నత యివ్వలేదు. అది కీవితావనరం: కావచ్చు గానీ-నిండు జీవితం మాతం కాదు. మనం అతి నన్ని హిరంగా చేరి విడిపోతున్నాం, శః దుస్థికికి జీను విచారిస్తున్నా

శళ ఎందుకు ? క్ట] చని చెప్తే నరిఫోదు, దయచేసి నాకు అనుమకి యివ్వండి, నేను వెళానులొ 6 వాంపూసీ |! నీకేం మకిపోయిందా? ఎక్కడికి వెళాఫు?ో శోపంగా “నావాడు సుధాకర్‌. దృఢంాా అంది మోహిని . “*నాకు మళిపోలేనుం ఆందుకే క ళానిలయాసికి వెళాను. టఊోవా 'కెలిసినదగ్గిర్నుంచీ ఆడుతూ పాడుతూ పెరిగిన కళొనిలయానికీ వెళ్ళిళొ తాను. అక్క.డ నా న్‌ అభ్యంత రాలూ శజేవు. ఏ ఆటంకాలూ లేవు, "ను నిలుఫ్రకోవలసిన ఏ పహోదాలూ లేవు. అక్క-డ (పతీ అంగు శానకీ నా అభిరుచులు. జెలుసు, అణువణువుకీ నా కోరికలు “తెలుసు. బండ శాళ్ళ్గకుకూడా నా అశయాలు తెలుసు. కళా నిలయం ఎప్పుడూ నాకోనం నిరీక్షి సూవుంటుంది. అక్క-డి శే వెళాను నేను” మోహిని కోరికకు పున్న బలం పూర్తిగా అర్థ మెంది సుధాకర్‌ కి. మోహినిని తను ఆమోదించలేడు. శాసించ "లేడు. మోహినిని నిలుపుకో లేడుమోహీనీ ! ద $ఖపూరిత శంఠంతో మాట్లాడ లేక పోయాడు చాలాసేపు - “మోహినీ! నాకోరం నీ నిర్షయం మార్చుకోలేవా! నన్ను విడిచి నువ్వు వెళ్ళిపోనలవాశ్‌ చెప్ప్తుమోహినీ” సుధాకర్‌ మోహిసికి ఉ్చాంలా నన్ని హితంగావచ్చి నిలబడ్డాడు, మోహిని కలె త్తి సుధాకర్‌ మొహంలోకి ని స్తేజంగా మూస్తూ అంది స్ప భా! నువ్యిలాంటి నై చ్వానికి దిగకూడదుం ఎదటి వాళ్ళ బలహీనతల్ని ఎ తిచూవీ బంధించాలని [పయత్నించ కూడదు ఇప్పటికైనా నీకు తే౧సివ్రుంటుంది నేను రా ధలాంటి ఆను రాగమయిని కొనని, నాలో రాధ సృదయాన్ని చూశా

లి(ఖ్లీ కళ ఎందుకు * నని (భమపడ్డావు. నిజంగా (భనుపడ్డావు. నీకు నేను న్వంతం కాలేకశపోతున్నాను, క్షమించు శ్రమించు.

సుధాకర్‌ మొహమంతా ఎ(రభబారింది, త బేశంగా

'మోహినికేసి కొంత సేపుచూసి నూరువూట లేకండా గదిలోంచి వెళ్ళిపోయాడు,

సుధాశర్‌ పాచాలకు అడ్డువడాలనివించింది శ్షణం. మురుక్టణంలో ఆలా చెయ్య లేక వోయింది మోహిని,

విశాలమైన గవా్శ్యాంలోంచి _ తొందర తొందరగా పకముగులు తీసోన్న మబ్బు తరలలోకీ నూన్యంగా భరాసూ నించుంది మోహిని, న్‌

“సుధాకర్‌ ! మోహిని నీ కోనం = ఎంత సహనం లెచ్చుకుందో నీకెలా తెలుస్తుంది ఎలా తెలుస్తుంది ర్థఃః

ణి తః జ

“తాతయ్యా!” బలరామయ్య ఒజిలో మొహం దాచు కుని పసివిలలా బాఫ్రరుమంది మోహిని, తాతయ్య తలసిమురు. తోంశు కించిత్తు ఓడార్పుదొరికింది.

“తాతయ్యా $ నీకు తెలుసు జీను పెళ్ళంతేు చీన్న తనంచు౦ చీ 'బ్వీమీస్తో నేవున్నాను. కానీ హఠాత్తుగా అక్కయ్య పోవటంతో _ దిగులుతో కృశించిపోతోన్న నీకు .లాైనా నంతోషం క లంచాలనుకు న్నాను. నౌ అపోవాలకోనం జీ: తాన్నే జ్వేవించటం మూర్టత్వం అని ఆలోచించి ఈ పెళ్ళి! అంగీక రించాను, కాసీ ఏది సురార్ధగ్వమోా నాకిష్పుడు అర్థం “వటం లేదు” తాతయ్య మొహంలోకి వీనంగాచూసింది మోహిని “నువ్వు చెవ్వు తాతయ్యా! జీను అవి వేశంగా (వవ ర్తించానా?”

కళ ఎందుకు ? గ్రీక్రఫ్రి

వ్‌ర్పంగా నట గ్బాడు బల రామయ్య యూ “ఆమ్మా | మోహినీ ! సీచాధ నావ తెలుసు, మనస్సు దృఢం వశీసుకో! నువ్వు ఎలాంటి పరిస్టితుల్లోకూడా కళా[దోహం చెయ్యరేవు. మే తస్పు చేసినా దానికన్నా అధికమైనది కాదు __. వీణ వాయించుకుంటానసని వీడుసోన్న కళాబాల నా కళ్ళకు కన్చిసోందమ్మా ! ఆత్మానందాన్ని జశంపుకునే జాళర్ళాగ్యం క్‌ భాకారుడికి ఎప్పుడూ నంభవించకూడదు. కవితా హృదయు వైన నీభ ర్తకీ ఈ నత్యం తెలిసివ్టండవలసింది-' "

మోావహాసి ఖ్‌ ర్యంగా భూసింది= “శాతయ్యా | నేను మూ ర్ధంగా (పవ ర్హించ లేదుక దూ

*వమహీసీ | వేసుకున్న నిర్తయాలగురించి వే వజీ తర్క ౧చుకోవటం వి వేకంకాదు, నువ్వు వ్య కురాలివి. న్‌జీవితం గురించి నువ్వు ఆలోచించుకోగలవన్న నమ్ముకం నాది, నీ న్వార్టాన్నం తా ప్‌డిచి పెట్టి జీవితాన్నే క భలకోనం అంకితం చెసా నంకు నిన్ను విమర్శి-చేశక్రి నాకుళేదు.. నువ్వు ఎవ్వరికీ (దోహంచెయ్యకు. నీకు (దోవహాం పరగు. ఇంతకుమించి నేనేం ఇచప్పగలను తల్రీఃొ

మోహిని హృదయభారం తగ్గిపోయింది. తాతయ్య నముర "నే అశీర్యాదంగా స్వీకరించింది,

ధి ల న ళం

సాధనా _ పరిశోధనా _ క ళఛివృద్ధి! మూలం. మోహిని. కలలు కల్లలు కాలేదు, తస అశల్ని పండించుకోవటానికి మనన్పంతా ఒకేలశ్ష్యంమీద కేందీశరించి నంవత్సరాల తరజబడీ, (శ్రమించింది.

వ్రో( శీ కశ ఏందుకు 9

భారత చేశపు నంస్కృృతి ప్రతిబింబించే గనంగీత నాట్య శళలను కరతలామలకం చేసుపన్న అదృష్టవంతులలో మోహినీ బేవి (పఖ్యాము రాలు,

జనభ కళరోనంకాదు. కళ జీవితంళోనం, కళలు కధలు ఇప్పాలి. కళల్లో జీవితాలు పకివీంచించాలి. కళలు సమన్యల్న్ని పరిహారం చెయాలి. కళలు జీవితవికాసానికి తొ ద్పడాలి” 'అన్న వ్‌ శ్వాసం న భ్యేయం తో _ా క భామార్గాన్ని ఎన్ను కొంది మోహిని. గాయకుడు రాగాలు ఒలికిసాడు, చిత కారుకు రంగులు మేళవిసాకు, కవి పదనము దాయాన్ని న్‌ర్చి కరార్చుతాదు, నర్తకి నహజానుభూతులతో అభినయిస్తుంది.

మోహిసి జన్మతః నర్తకి, ఏశపా[తాఖభినయంలో ఘటికు రాలు, ఓివిధ మనస్తత్వాలను తన అనుభూతులతో సువ్య క్షం చెయ్యగలదు. కళా కారుడు ఎప్పుడూ కళా కారు దే

న వ్యనాట్యరీతులూ ఎ క ళామలుకువలూ మోహ్‌నీ "జీవని మరింత ,పఖ్యాశు రాల్నిశే శాయి. (పజల అభిరుచులు ను ర్తించి కాలానుగుణంగా క భాసాంపదాయాల్ని తీర్చి దిదుళోగలగటంలో "నేర్చరి ఆమె.

ప్రతిభావంతులైన కళాకారులతో విశిష్టమైన బృందాన్ని వర్చ్రంచింది మోహినీ జీవి.

సాంఘిక జీవితేస మన్యలు ఎన్నో కభావస్తువులుగా శీసుటని ___ ఆదర్శవంతమైన పరిష్యూ రాలతో ముగంప్త్పులు చరాపప్తూఎనృత్యరూప క. [(ప” ర్శిస్తుండా బృందం కర్నాటక ఈంగీతంతోనూ _ భరశశానస్త్రంశతోమా బొత్తిగా పరిచయం లేని పేషకులుకూడా చూసి = అవగాహన ఇచేనుకుని ముగ్ధల య్యే

కళ ఎందుకు ? 806 విధంగా - కమనీయమైన పచాలతోనూ _ రమ్యమైన జూపల్లీల తోనూ _ హృదయాలను ఆకశ్షు అభినయాలత్‌ నూ - బహు సున్నితమైన నంగీ తాన్నీ జా నాటబ్యాలన్‌ీ (పదర్శిస్తుం దాబ్బందం. క భాబ్బందం, క భాబ్బందం (వదర్శించే (వదర్శసలన్నీ మనో ధర్మ నంగీతంతో నూ ___ మనోజ్ఞమైన నాట్యాల తోనూ కూర్చిన మాలిక లలా వుంటాయి, సౌస్త్రపాండిత్యంక న్నా లాలిత్యానికీ నవాజళ ం్‌నికీ ఎక్కువ (పాధాన్యక యిస్తుంది మోహినీ చేవ్‌

మోహిని తరిచిచూడని జీవితంలేదు,

ఆమె పరిష్కరించని నమన్యలేదు,

అమె పరిష్కారాలను ఛాందసులు విమగ్శిస్తారు అభ్యుదయ వాదులూ _ ఫురోగాములూ = సమరిసారు. కానీ = అందరూ కూడా అమె క ళె రాధనసి ప్రశంసిస్తోరు.

మోహినీ'బేవి కళాబ్బందం. సాంఘిక చైతన్యం కలస్తూ క భావ్రద్యమం లేవదీయగల్లింది.

తనను మించిన కళాకారుల్ని తయారు జేయాలనే పట్టుదలతో మోహినీ'జేవి నాట్యాలయాన్ని కూడా స్థాపిం చింది. ఆమె కళోదరణకూ-బేశ సేవమా అది ఒక తార్కా.ణం కావచ్చు. ల

కళారంగంలో శఖరా[గాన్ని అందుకో గలిగనన సాహూసు శాలు మోహీనీదేవి. 'ేశం నలుమూలలా =_ పండితులకోన౦= పామరులోనం కూడా జనరంజకమెన (ప్రదర్శన లిచ్చింది, స్యబేశంలో నే కాదు. విదేశాలలో కూడా అనెక పర్యాయాలు పర్యటించి - భారతీయ కళల్ని [పసంచానికి విశేమంగా పరి చయం చేసింది. భారతీయతలోని సౌందర్యాన్నీ _ (ప ల్నేక

20

లీ(8 కళ ఎందుకు ౪ తనూ = (పపంచం లో (ప్రచారంచేసి = (పపంచం దృష్టిలో నే భారతీయ కళల కొక విశిష గౌరవాన్ని చేకూర్చగలిగింది, కళాకారిణి మోహినీజేవి కళావియత్వానికి భారత బేశం నీ రాజనలు పట్టింది,

ఎన్నడో పసివయస్సులో అమె చిన్నారి వృాదయంలో చిగురించిన మొలక -(బ్రహ్మ్టండ మైన వృశ్చ మై పాంధులప నీడ లిస్తోంది,

నానీ ఆ వృ్రానికీ ఎండ తప్ప లేదొ,

వ స న

ఆనాటి ప్రదర్శన ఒళ పల్లెటూరిలో.

అక్కడి 1వజల అభిరుచులకు అనుగుణంగా ఐటమ్స్‌ ఎంచుకొంది మోహినీ జేవిం

(దర్శన (పారంభ మైంది.

ఎందుకో ఆరోజు మోహీని నునన్పంతా చాలా అశాంతి మయంగా వుంది, ఆఅశాంతి చాలా చిరపరిచిత మైనదిగాకూడా వుంది.

రంగ స్థలానికి ఎదుట వందలాది (కులు అన కీతో నీరీక్సీ స్తూ కూర్చుని వున్నారు. కానీ-వారిలో ఒకవ్య[ "లేదు. తన హృదయారాటం గుర్తించగల వ్యక్తి లేడు తన శన్ను లకు మహదానందం కల్గించే | చేక్షకుడు లేదూం

నంవత్సరం తరబడి_ఈ వెల్తి వెల్తిగానే వుంది. అ,పయత్నంగా నిట్టూర్చింది మోహినీ చేని

“ఆడజన్మ నెత్తిన ఫల మేమి ? అతివరోః। వ్యర్త మమా్యైః_._”

తథ ఎందుకు ఇ ర్రగ్రకై వలవి అభినయం శవేసోంళేు మోహీనీబేవి మనస్సు పండు శూకులా కంపించింది. “అతివ మిక్కీ-లి రూసవతియైతేనేమి న సతతమూ పళిభ కీ సలిపిలేనేమి ? అతులిత వ్రతములు ఆచరించిన నేమి సతితకోడ హిత వుగా పలుకు లేకపో లే_”* 'పతినుంచి ఎడబాటు పొందిన నతి దుఃఖాన్ని అనుభవ్‌న్రాంది నాయిక, మోహినీబేవ్‌ ఫభరీరం అపాదను నకం కంపించనాగంది, -చిరు చెమటల తో తనువంతా విలవిసోంది. కన్నులు చెమరించి శేపవక లోకం శఈూన్యంగా-ళూన్యంగా నోచరించింది. కలవరం అణుచుకొంటూ అభినయం సాగించింది. “వెలవిరివి వస్తాలు వేయి కట్టిన నేమి? సలలిత నవరత్న సరులు 'పెటిన నేమి? కలిమి అందరికంట కలియుంటేనేమి ? ఫలకాలమునాడు పతిని 'కూడక పో తే_* అది పదాఖినయంకాదము. సర్శక్షి జీవిత వ్యధాఖభినయం, మోహిని ఎప్పుడూ కళలో లీనమెఫోతుంది. కానీ ఆరోజు కళ జీవితంలో లినమాతోంది, తన జీవితం _- కళా _- పరస్పరం భిన్న అంఛా లయ్యాయిం ఈ కళే తన జీవితాన్ని కలువీతం చేశందో _- తన జీవితమే శకళఖ (దోవాం జీసోందో జ అర్హం కావ ఒంబేదా న రికి, మనోకలవ రాన్ని సరిదిద్దు కోవటాసికి మోపి నీ జీవి పూర్తిగా అశ కృురాలెపోయింది. హృ నయాంత రాళాలలోని

స్రీ! కళ ఎందుకు 9 -జీదన అశ్ళపుల రూపంతో మైమైకి వుబుకతోన్న స్థితిలో నాట్యాన్ని ఆపీ వేసి తడబడుకోన్న అడుగులతో రంగ స్థలం "వెనక్కి= వెళ్ళిపోయింది.

(వదర్శనమధ్యలో తెర పడింది,

మోహినీ బేవి అభినయాన్ని-న్న త్వాన్ని .మం ముగ్గులె కూూసోన్న ఆ వల్రైవ్రజలు.నిరుళ్భాపంలో ర రాళతో ళ్‌ వెళ్ళిపోయారు.

మోహినీ చేవి ఒంటరిగా కూరుూని నిశ్సబంగా కన్నులు కుకుం ్చ్చని నిశ్శబ్దంగా కన్ను

ఏప్పుడూ యిలా కాలేదు, మనస్నువూర్తిగా వశం తప్పింది .. తన అశ కృతకు సిగ్గుపడుతూ యు సుదీర్హ్యంగా. ఆలోచినూ వుండిపోయింది,

“అవ్మ్యూ ! మీకోసం ఎవరో అడుగుతున్నాడో” __ ఎవరో వచ్చి పప్పారు,

'మోహిసీజేవి తల అడ్డంగా లిప్పీంది - కయ్టాపచ్వూ |! ఇప్పుడు విళ్లీదని చెప్పు, జే సెవర్నీ కలుసుకో లేను అవ్వ క్తి చెండు నిముపాల్లో మళ్లావచ్చాడు.....

“షీ పూల్‌ శాబటట, మాతో తప్పకుండా మాట్లాడా లంటున్నా రు.”

కకగశ్‌ పాల్‌ ాాబు _,, గోపాల్‌ బాబవరు ?46లొ విన్న యంగా చూసింది మోహిని = మోహిని మ స్తిష్మ_ంలో లో మెరుఫ్టు మెరిసింది _- వులిక్కిపడుతూ లేచింది _- “గోపాల్‌ **= గోపాల్‌ , =. అవును, అయన్ని రమ్మను. వెళ్టు- వెళ్లు.తొందరగా- తీసుకురా !"" కలవరపడుతూ ేచి గుమ్మం దగ్గిరికి వెళ్ళింది,

కళ ఎందుకు ? థ0$

గోపాల్‌ _ మోహినిని చూస్తూ చిరునవ్వు నవ్వాడు. ఆక్కాయ్య మృత్యువా_ర్తపీని శోళభారంతో వెళ్ళిపోయిన నోపాల్‌ ఇన్నాళ్ళకీ. = .ఇన్నేళ్ళకి,.అబ్బ | గోపాల్‌ వమిా మార లేదు, నల్లటి నలుపు, లెల్లటి బట్టలు,

మొహంనిండా చేరులనిండా మచ్చలు,

గోపాల్‌ని చూసోంళే ఆస్తుణ్తి చూసిన ఆనందంతో నోరువిప్పి వీమోా మాట్లాడ లేశవోయింది మోహిని,

“బావున్నా వా మోహీనీ శొ అన్నాడు గోపాల్‌ నంభా పణ (పారంభిసూ.

6్రా గోపాల్‌ రా! లోపలికి రా

గోపాల్‌ని ఆ స్యాయంగా ఆహ్వానించింది మోహీసనిఎాఎా “ఇన్ని సంవత్సరాలకు ఇప్పుడు మూత్రం ఎందుకు గుర్తు వచ్చాను శానా గో ఛాలా నిష్టూరంగా అసీగింది,

నో పాల్‌ నిర్మలంగా నవ్వాడు అః “చ క్రురావటం ఏమిటి ? నిన్ను నీను మర్చిపో కేకదా గుర్తు రావటానికి

“అయి లే నువ్వు వీక్‌ గాడవున్నావో "ఇలీపండా. ఇంత అజ్ఞాతవాసం ఎందుకు ? నొ నమూద యింకా కోపమేనా నీకు *€

దో పంవంటేి జీదైనా వుంశు ఆది భగవంతుకిమిీా బే, ఇతకరులమి బెందుకు 1

(ప్రసక్తి మారుస్తూ ఆంది మోహాని _*ీనీ చి-ళాలుఖొన్ని (ప్రదర్శనలకు పంవీంచాను, కొన్నిటికి ఒఇపుముతులుకూడా వలా నువు ఎక్కుడున్నావో "తెలియక ళ"తయ్య్యూ నేనూ లం విహారించాంళిి

నా చ్మితాలపక బహునుతులు రావటం _ అంతా నాకు

కై|4 కళ ఎందుకు క "తెలుసు మోహినీ! ఊరూ పేరూలేని చిత్రకారుణ్తి గురించి పశ్రికలన్నీ (బ్రహ్మాండంగా రాయటం కూడా చూశాను,”

“లన్నీ సక తేలుసా 1 విన్మయంగా- భరాసింది మోహిని - పోనీ బహుమతులు తీసుకోవటానికై నా నువ్వు వచ్చి వళ్ళ్గకూడదా ,”

గోపొల్‌ నిర్వికారంగా అన్నాడు----*నా చిాతాలకు శభలయమతులు యివ్యటం జరిగిన తర్వాత అవి తీసుకున్నా లేక పోయినా -_- నావే అవుతాయి కదా? నాకాతృ్పప్తిచాలు మోహినీ! అంతప మించిన కీ రి కాంక్ష లేదు, పదిమంది మధ్యా సీలబడి నేనంటూ వాటుకోవాలన్న కోరిక నా కెప్తుడూ' కలగ లేదు

'మోహీని గోపాల్‌ మొహంలోకి నూటిశా మూసించి, గోపాల్‌ తనని విమర్శిస్తున్నా డా 1 తన కీర్తి కాంక్షను వరిహూ

“నకు క్రీ రి అవసరం లేక పోవచ్చు. కానీ నీవంటి కళాకారుణ్తి నత్క-రించాల నే కోరిక కళాభిమానులకు వుంకు?ో

కప్పుండసీ! నా యిష్తాలకు వ్యతి రేకంగా నేనేం చెయ్య గలను ? ఎందుకుచేయాలి ? నేను బహుమతులు స్వికరించక వోతే ఎవ్వరికీ జరిశేనష్ట మేమీ లేదు.”

“అసలునువ్వు బొమ్మాలు నీయకపోయినా జేశానికి జరి” నష్ట మేమిోవుండదు. అందుకని బొమ్మలు గీయటం: మానేసావా €

' ఈ చేను-జీశంకోనం ఈ బొమ్మలు గియ్యటం (పారంభించ లేదు మోహినీ ః ఇప్పుడు ేఇానికి నష్టం రాదన్నంత మా లొన

కళ ఎందుకు 811 గియ్యటంమానను, నాచి.త్రాలనుంచి 'జీశం ఏమైనా తెలుసుకుంకేు కేలుసుకోనీ! ఆనందిస్పే ఆనందించనీ! అది కళకుచేసే ఆరాధన అవుతుంది. కళకుయిన్చే గౌరవం అవుతుంది. వ్య క్రిగతంగా నాకు మూతం ఎలాంటి నత్కారాలూ = సన్నానాలూ అవ సరం లేదంటున్నాను. జీను కళను వ్యా పారం చెయ్యను కళను కీ ర్తి! సోపానం చెయ్యను” గో పాల్‌హృదయ వై శాల్యానికీ= సంస్కారానికీ ముగ్గురా ల్రైంది మోహిని --*గోపాల్‌? ఇప్పుడు నువ్వేం చేస్తున్నావు?” ఆన క్రిగా అడిగింది.

“ ఈపలెటూల్లో ఒకచిన్న పారళాల ప్రారంభించాను. అఫీరకుచిగల కు[రవాళ్ల్ళ॥ీ బొమ్మలు గియ్యటం నేర్పినున్నాను. నా చిన్నతనంలో ఇలాంటి పల్లెటూల్లోనే నాజీవితం గడిచింది మోహినీ! ఆరోజుల్లో బొమ్మలు గీయటం నేపష్పకో వాలని నామనస్సు తవహతవా లాజేది కళానిమానం వున్న వాళ్లకీ శ్న్‌ణ లోపిస్తుంది. వ్ర ౯ పొందగలి గేవాళ్ళకి క భాభి వూనం "లేకుండావోతుంది. రెండూ కలిసినప్పుడు చాలా గొప్పు కళా కారుడు కావటంలో నంజీహంలేదు. ఈ పలెటూరి పిల్లలకు నావీద్య -జీప్పుతో 0కే ఎంతో (ప శాంతంగా గ్‌ డుసోంది కాలంతో

నోపాల్‌గురించి ఇంకా విశేపాలు అెలుసుకోవాలని ఆదు ర్రాపడింది మోహిని మనస్సు, సావానంగా అడిగేసింది “నువ్వు పెళ్ళి చేసుకున్నా నా గోపాల్‌ 1%

గోపాల్‌ నవ్వాడు .- ఆ నవ్వులో విషాదానికి మోహీసి కంపించింది _ “పెళ్ళి చేసుకో కుండా తండికూడా అవుతారా ఎవరై నాః అందులో ఒళ కళాకారుడు - (పేయసిని మోనం వేసి భార్యని చేసుకుంటాడా ? అదంతా నీప తెలుసు మోహీనీ!

గ్ల 1లి కళ ఎందుకు 9 "నేను పెళ్ళి చేసుకున్నాను, కానీ నాభార్య ==. చచ్చిపోయించి, వీంచేనాం ? నేనుమవూ(తం చచ్చిపోవలసినవాశ్ణి కాదా కీ ముందు ** వెనకా.. అంతే, ఎప్పటికైనా 85౧ కలుసుకో గలిగవే బాలు, అబే శాశ్వతం, ఇని కాదు

మోహిని దుఃఖంతో మాట్లాడ లేకపోయింది.

"5ండునిముపాలు నిశ్శబ్దంగా గడిఇాయి,

“మాట్లాడు మోపొనీ! నా సొద వెళ బోయటానికీ రాలేదు నేను సీ విశేషాలు వించామనే వచ్చాను.”

“వంమాట్టాడను + నిన్స్ఫృుగా చూసింది

'6ప్ట్పవ్లో మాట్లాడు, ఇలా మానంగా కూర్చోవటం ఎందుకూ 99

'మోషహీని (పయత్నపూర్యకం గా నవ్వు లెచ్చుకొంది-..

6 ఆంది పెళ్ళిళ్ళనూ జ్వేషించిన నేను పళ్ళ వేను కున్నాను. తెలుసా నీకు 1%

ఈ త్పస్సు చాలా అదృష్ట వంతు రాలివి.” “త ర్వాత ఫొ _త్తీదనమైనా వహమూయకుండా మేమిద్దరం విడిపోయాం, అదికూడా తెలుసా €”ొ

• తెసు, నాకంతా "తెలుసు మోహినీ[ో

“జం-త్రా "తెలిన్స నన్ను అదృన్టవంతురాల్ని అంటు శ్నా వాళ అశ్చర్యంగా మూసింది.

“ఎందు క్కాదు 1 ఎప్పటికై నా మీరిద్దరూ కలుసుకో గలిగే అవ కాళం ఫుందిొ

6 ాశి ప్రజల్ర్‌ [౯

“పద్నినిలాగా శాశ్యితంగా విడిచి వెళ్ళిపోయిన వాళ్ళ

కళ ఎందుకు ? $ '& వమూాశేమిటి 1

మోహీని వెంటనే మాట్లాడ లేక పోయిందిో మేమిద్దరం మళ్లా కలు సుకుంటామనే అనుకొంటున్నావా బావా + అంది ఆవేదన స్ఫురించే కంఠంతో,

గోపాల్‌ నిర్లిప్తంగా నవాాడు-ో*ఇప్పటికి నీకు జీవితంలో ఇాలా నిజాలు ెలిసి వుండాలి. అవునా €"

ఉప్ప ర్పిశ్రకి $%?

“నీ అనుభవం నాశెలా తెలుస్తుంది మోహీనీః నీకల లన్నీ ఫలించాయి. భవివ ్రత్తునంతా వాసించినట్టు జరివీంచు కున్నావు. కళాకారిణిగా శిఖరా([గాలు అందుకున్నాను, ఇంకా సీ కెందుకీ దిగులు ఇందాక (వదర్శనలో నువ్వు అద్భుతంగా అభీనయిస్తు న్నావని అంతా అనుకున్నారు. కానీ నీమూడ్‌ దాచుకోవటానికి ఎంత (ప్రయల్నించావో నేను కనిపెట్ట లేదను కున్నావా రో

మోహినికి ఆఫ్రుకో లేని దుఃఖం వచ్చేసింది. తన మన నంతా విప్పి గోపాల్‌కి చె ప్పేసుకోవా లనివీంచింది. కానీ ఇక్కడ ,..

“నువ్వు నాతో కళానిలయానికి రావాలిబావా ొ ఆంది అరిన్వాన్నట్టుం

కక

క ళానిలయాని కా € -జీనెందుకుంి

“ఎందుకేమిటి? నసీయింటికి నువ్వు రావటానికి ఎందు కని అడుగుతున్నా వా! కాదనకు బావా।ః నువ్వు కొన్నా శ్లపాటు శఫానిలయంలోవుండు. నీకుకూడా శాంతిగావుంటుంది.ో

నిరాశగా అన్నాడు గోపాల్‌...” శాంతి కాంతి ఎక్కడిది

ఎడ! కళ ఎందుకు శ 'మోహీస్‌ నాకు? అశాంతి, అళాంతి మామే నాగుండెల విండావుంది. అయినా నువ్వు రమ్ముంకే వసాను కాస్‌ అక్ష్తడ ఒక్కాశ్షణం కూడా వుండలేనేమో అని అలోచి సున్నాను"

“ఎందుకువుండ లేవు ? ఆక్కయ్య నృతలినుంచి పారి వోవటం నీకు సుఖంగా వుంటుందా 1 అక్క_య్య్‌ విఏిగిన పఠిశ రాల్లో తిరుగుతూ గతమంతా గుర్తుచెచ్చుళొంటూ వుంకేే పహోయిగా వుండదూ

ఈట్రనత్రం వమూసిపోయిందని తెలియగానే పోయి అంతా వమాతుందో ఆలోచించావా అపరాధిలా మాట్లాడ లేక పోయింది మోహిసని-

ఆస్పిస్రో్‌ -జ్లన్వు ఫొన్ని విషయాలు మాట్లాడాలి బావా! పోసీ నాకోనం రాకూడదా”

“వస్తానమ్మా! తప్పకుండా వనాను, నువ్వేమి దిగులు పడకు,"

నమూోహీని నిష్టూరంగా అంది= ఈ-జ్వస్ప్రూరు రాకపోతే నువ్వు నన్నెప్పటికీ కలుసుకునే వాడివి కాపుకదూ+”

ఈ ఏందుకు కలుసుకోను + నిన్ను కలిసి మాట్లాడే అవ కాశం కోసమే నేనూ చూస్తున్నాను, నువ్వు రాశపోయినా జీ్‌నే ఎప్పుడో క శానిలయాసికి వచ్చేవాణ్ణి "1

గోపాల్‌ వాత్పల్యానికీ కన్నీళ్ళు తిరిగాయి మోహినికీ,

థి వ న

మోహిని దిగులు భూతంలా క్షణక్షణానికీ అధిక మవ్వ సాగింగి,

గోపాల్‌ అన్నట్టు కళాకారిణిగా శిఖరా[గ్రాలు అందు

కళ ఎందురు ౪ కక్‌, కున్న తన కి వేదన ఎందుకు! ఎందుకు ౪_తస అంత రాత్మని తను మభ్య పెట్టలేదు. గొన్ని నంవత్పరాలుగా తను తన భర్తని కలుసుకోలేదు, కనీనం కంటితోనై నా చూడలేదు, వివావాం ఆయిన కొల్తే అప్పటికీ యిప్పటికీ ఫొ తగా నేవుందిం ఆ రోజులు, *.అవీ రోజలుకావు...నివవపాల్లా గడీవబాయం మధురక్షణాలా గడిచాయి, కొండల్లో కోనల్లో వివా దించటలర్హా విశాలమైన ' వృమూలక్షింద వి శమించటం._ శుభ జలాలలో జలకాలాడటంి __ పూపొదల్లో పవ్వళించటం-. = *అబ్బ! అ సృణి వీచికలతో మనస్సు మ క్తెక్కుతుంది. శరీరమంతా నేనె నదులు (పపవహిసాయి.. గతం గుండెల్లో దాగి రుల్లు రుల్లు మనివిన్తుంది.

అలాంటి మధుర జీవితాన్ని తియ్యటి అనుభూతుల్ని _ స్వర్గ సుఖాలను తిరస్కరించి వచ్చింది తను _ అపురూపంగా (శుమించే భర్తని త్యజించి నచ్చింది, ఎందుకు ? ఎందుకు ?_ కీ కార్య కోనమా ? కాదు శాదు. కళారాధనకోనం, కళాభి వమూనంకోనం.

అయితే ఈ దిగులు ఎందుకు! ఈ ఆశళాంలి.ఈ అనం, తపి ఇదంతా ఎందుకు ?

ఈ క భాభిమయానం మనసునిండా నిండింది,

కళారాధన నిర్విరామంగా జరగుతోంది. ఇజీగా తను కోరుకుంది ?

అలోచనలు సాగని అయోమయస్థితి ఆవరించింది.

శో ఖః లః

“నువ్వు ఇప్పు బావా |! నా గతమంతా సీకళు తెలుసు.

శ్రే రశ పెందుకు 1 నా లశ్ష్యాన్ని సాధించి ఈనాడీస్తితికి వేరుకోవటానికి నే నెంత కృవీ.చేళానో.ఎంత (శమించానో-ఎన్ని కస్ట, నిష్టా రాలు ఓర్ప్చానో నీకు తెలుసు, ఇలాంటి జీవితాన్ని నాశనంచేసి నన్ను తనకోనం ఒక పంజరంలో పెంచుకోవాలని భూడటం భావ్యమంటావా ? నా కళాభిమానాన్ని అర్ధం చేసుకోవటానికి 'పయల్నించని అతనితో నా జీవితం సరిపడదని బయశలేకె చచ్చేశాను. -్‌ను తప్పువేశానా ఇప్పు బావా 1 మనన్బంతా "లెచి నోపాల్‌ ముందు బయట పెట్టింది మోహిని,

కనీ ఆశనలునాశనంచే సే (పయత్నం న్‌భ ర యిటేవాత్రం ఎందుకు వేయాలి మోహినీ . అది అమానుష మేఏ"అన్నాడు తోపాల్‌,

మోహినికీ ధైర్యం వబ్చింది-ోసుధాకర్‌ ని నేను తిరన్క రింఛటం తప్పంటావా ౪

“ఇంత ఖచ్చితంగా అడగితే నే నెలాచెప్పను మోహినీ వీం చెప్పినా నువ్వు విశ్వసించక పోవచ్చు.

“చ్రావా । ఇంకా గతాన్ని తవ్విపోన్తూ నన్ను బాధ జడ తావా ళో

“నిన్ను బాధ పెట్టటంకాదు. పద్నిని (బతికివుం శు పద్నిని కళాభివృద్ధికి "నేను ఎన్నోవిధాల తోడ్సడగలి శేవాణ్లి. పద్నిని నాట్యాలు చూస్తూ పదిముందితోపాటు నేనూ ఒకడీనై అనం దెంచగలిశేవాణ్ణి. కానీ ఈ అభికచి నీ భర్తకు లేదు, ఆయినా అతన్ని జీను నిమర్శించలేను. నమర్హించమాలేను, ఒక్కటి ఇప్పు మోహినీ ! నన్నాళ సోదరుడిగా భావించి ఇవ్వ, నీ -ఛ ర్తంకే నీప అనురాగంవుందా $”

కళ ఎందుకు 9 [ళ్ళ

మోహిని సీగ్టపడినా నేలదూవులు మూస్తూ అంది,

“సుధాశర్‌ ని జీను పెళ్ళికి సుందు (_పేమించలేదు బావాః నహృదయుడనీ - నౌందర్యవంతుడనీ జా సన్ను అమితంగా _పేమిస్తున్నాడనీ = "పెళ్ళికి ఒప్పుకున్నాను. ఆ పెళ్ళి జరిగాశ అతన్ని నేను కూడా మనస్ఫూర్తిగా (పేమించ గలిగాను, అతని నహృదయంలో ఎప్పుడూ ఎలాంటిలోపమూ కన్పించలేదు, అతనితో గడిచిన 5 "ది కాలం ఇాలా అమూల్య మైనదిగా తోస్తుంది. ఎప్పుడూ = కానీ మా అభిపాయాలు వేరుపడ్డాయి, నా ఆశలన్నీ అంత చదారుణం7గ” నాశనంకావటం: జీను సహించలేక పోయాను, కళనీ ___ వివాహోన్నీ వేరు. చెయ్యాల్సి వచ్చినప్పుడు క ₹నాకు ముఖ్యం అనుకున్నాను.” మోహిని కొంతసేపు ఆగింది, నిర్లి పంగా చూస్తూ అంది __ “కానీ చిత్రమేమిటంశేు _ నేను సాధించినదంతా నాకివ్వుడు వ్యర్దంగా కన్పిస్తోంది. 'ేశవిజేశాల్లో పదర్శసలిస్తూ = కళా (పచారంచేస్తూ _ నంఘాన్ని సంన్కరిస్తు న్నాసనుకొ౦టూ _ అంతులేని 1పశంనలూ - ఎనలని బహుమతులూ-మహోన్నత మైన బీరుదులూూ పొందుతున్నాను. శానసీ నాకు సుఖంలేదు 'వాంతిలేదు, సంతోవంలేదు, జీవీతముంశే విరక్తి ఎక్కు. పె తోంది. కళలకోనం జీవితాన్న అంకీలిం చెసాననుకున్న “నీనుఎ, ఎందుకీంత వ్యధపౌందుతున్నానో అంతుచిక్కటంలేదు.?9 దీర 0గా నిట్టూర్చింది మోహీని. ఖై నో

• వంహీాస్‌ |; ను వ్యెందుకింత బాధపడుతున్నావో జ్‌ను "చెన్సనా +

కం ద్రుక్తు (99

చ్రీశ్లేక్‌ కళ ఎందుకు ఇ

౪ ఆనుర్రాగాలకోనం అఆత్మార్సణ చేసుకోవటం చేశకా నందుకు."

అయామయంగా మూసింది మోహిని,

“మోహినీ ! మెహాాన్నతమైన కళాశిఖరాలు అధి స్టించిన సీకూ - ఒళ సామాన్యమైన శశ్ర్రీ!ీ పోలికకూడా కుదరదు, కానీ = ఆ సామాశ్యురాలు కళ అనే మాటకూడా వ్‌నసి న్త్రీ గురించి నీ అభి[ప్రాయం వమిటి ౫

శక్టభాధి మానం లేనివారు మనుషులుకారని జీననుకో లేము "బావా! కానీ ఒళ లశ్చంలేని జీవితంమాత్రం జీవితం "కాదంటాను”

“లక్ర్యం అబజేది ఒక్కో వ్యక్తికీ ఒక్కోరకంగా వుండచ్చు నికు గొప్పగా నాట్యాలు చవేయటంలో వున్న అభికచి __ మరో న్ర్రీగీ యింటిని తీర్చి దిద్దు శోవటంలో వుండచ్చు, చక్కగా సంగీతం పాడి పదినుందినీ తన్మయుల్ని చేయటంలో నీకున్న కోరిక - మరో స్రీకి కమ్మగా వంటలు వండి యింట్లో అందరికీ సుష్టుగా తిని పిచఎంలో వుండచ్చు, జీవిత వమ౦ తా భర్తనీ-బిడ్లల్నీ (ప్రమిస్తూ-వారి కష్టసుఖాలు చూసుకొంటూ గృహాన్ని న్వర్ల సీములా చేసుకు (బతి శే వ్ర లక్ష్యం లేదస్‌_ఆమె జీవితం జీవితం "కాదసీ నువ్వనగ లవా ”

స్య! శ్ర స్ర్రీశే మరో అఏీరుచిపాడా వున్నస్పుడు + ఆమె యిపొల్ని భర్త పూ_ర్రిగా వ్యతిశేకించినప్పుడు ; అమె శ_ర్రన్నం ఏమిటి 4%

“మోహినీ |! ఇక్కడ న్ర్రీ వురువుల సవ్య _కత్వాల

కళ ఎందుకు ? స్ట్‌ 10' పన _క-భార్యాభర్తల పౌచ్చుతగ్గల (వన స్త్‌ తీసుకు రాకు అభిరుచులు బాలావరకు అవకాశాలమీదే మొలుసాయి. అను కూలతల మీద పెకుగు తొయి, పరిస్థి తులు దోహదం చెయ్య నప్పుడు ఏ అభిఫచులూ కలకాలం సీలువలేవు, నిలువకూడదననే నా అపాయం. నీఠరని కోరకలతో కృశించి వోవటం వివేశం అవదు, జీవితాన్ని రాజబాటలో సుఖకాంకులతో గడప టానికి వవిధం అనుకూలంగా వుంకు దాన్ని అనునరించటం తెలివిగలపని,

విభ ర్ర నిన్ను మజేవిధంగానూ 'జ్వేవీంచ శేదు, ఆవార మెన విలువలుయిచ్చి (పేమించాడు. నిన్ను తనసుఖంకోసం _ తన అనఎభంకోనం న్యంతం చేసుకోవాలనుకున్నా డు. అది ఒక ఈళఠమెన బలహీన లే కావచ్చు. కోసీ సధ ర్తతో గడి పే వి తంలో మాధుర్యం నీకు కన్పించలేచా *”

ళ్సంత్ర మాధుర్యంవ్రున్నా = ఎంత్‌ సుఖకాంతులున్నా _ వాటికోనం పూర్తిగా జీఏతఫు విలువలన్ని పోగొట్టుకోగల వాళి"

“మోహినీ! సుఖశాంతుల్ని నిర్హశ్ష్వంచేసే నువ్వు _ జీవితంలో వేగే పొంబే విలువలేవుటి? అది నీకళారాధ “జీరా కళలు జీవిశంకోనం _ జీవిత వి కొనంకోసం అసి నువ్వు 1వచాకంచేస్తున్నా జీ! ఎవరి జీతంళోసం! ఏవరి జీవితి వి కొనం కోనం? అందులో సీజీవితంలేదా! నీజీవిత వికానం చేదా! ప దెక్క_ కి అన్యాయం మోహిసీ!కళలు (పచారంచే సే కళా కారిణి జీవితం మోడులా వఫుండాలాళొ మోహిని విస్మయంగా చూడ సాగింది,

అర్షభట్ర్ర ఎందుకు నృష్టించబడ్డాయో _ కళా రాధనికి

ఛి2ఖీ కళ ఏందుకు ఇ ఆర్థం ఏమిటో _ అనలు కళగురించి సీకు జెలిసింది చాలా తక్కు వని నేను ఘంటాపదంగా చెప్పగలను. నాట్యాన్నే తీసుకో, నాట్యం నేర్చేవ్య క్రి న ర్వారగాలూ సుందరంగా _ నౌస్టవంగా-పెరుగు తాయి. నాట్యాభ్యాసం ఇేస్తోన్నంత కాలం: ఆ న్య ఆరోగ్యవంతు డై వుంటాడు, “వ్యాయామం: చెయ్యండి. శరీరాన్ని ఆరోగ్యంగా వుంచుకోండి) అంజే ఎవ్వరూ వినరు. ఆ వ్యాయామాన్నే- శాస్త్రబద్ధంగా అందమైన పద్ధకిలో తీర్చిదిద్ది-హాస్తాలూ ను ముదలూ = అడవులూ -_ భంగి ములూ5 రకాలూ. అఆంటూ నాట్య! ళను గృఫ్ఫించారు ఎప్పుడో ౬ ఈ నాట్యం చెయ్యటం శీవలం తన శరీరాన్ని అందం7గ ఆరో గ ఫ్ట్‌ంగా వుంచుక్‌'వటానికేగానీ _ యితర్లశోనం "కాదు. అలాగే నంగీతం కూడా ఒక రక మెన శారీరక వ్యాయామం చిత్ర లేఖనం_ సాహిత్యం మేధ వికాసానికి సంబంధించినవి. ఆంతే గాక కళలను ఆరాధించే మనస్సులు వుత్చాహోన్ని పుణీకీపుచ్చు కుని మనోహరమైన భావాలతో అలరారుతూ వుంటాయి, కళారాధకుడికి చుట్టుపట్ల పరిన రాలూ-_పరిస్టితులూ-క భాత్మ కంగా-రమణయంగా కానవసాయి, తను వాటిని అనుభవిన్తూ అ అనుభవాలు యితర్జ్శకు పంచిపెట గలుగుతాడు-ఒక గృహంలో చితకారుడు వుంశు అతను బ్‌ మ్బాలు గీస్తూ ముందు తను మానసికానందం వొందు తాడు, తర్వాత తన యింట్లో వారికి ఆ అనందం చవిచరాపీసాడు, అలాగే పాటలు పాడే వ్య_క్షి వుంళే తను ఆనందిస్తూ తన వాళ్ళని అనందింప 'జీసాడు, కళాకారుడు ఎప్పుడూ తన జీవితాన్ని ఆనందమయం: చేసుళెంటూ =ళఇతరుల జీవితాలను ఆనందింప జేసాడు -అ జ్‌ కళాసృవికీ.కళారాధసక్‌ అర్ధం. మూలం, ఈ కళారాధన నీ

కళ ఎందుకు ? కలశే చృవహాంలో జరిగితే లేదసీ-ఎక్కడో జరిగితే వుందనీ నువ్వు భావించటం పూర్తిగా పొరపాటు”

ఫ్‌ళ తిధి

క వ్వాప్కాస్‌ | నువ్వు కమ్మగా క రఠం ఎత్తి పాడితే ఇగరులు విని ఆనందినారు, కానీ ఎవ్వరూ ఆశందించక పోయినా నీకే మానసికమైన ఆనందం కల్గుతుంది. నీ క్ర ర ఫుటాలకు కూడా ఫొంత నంగీత సుఖం కావాలి. అది నీ పాటలోనే నీకు దొరుకుతుంది. ఎవ్వరూ వినటం "లేదని నువ్వు పొాడుకోవటం మానకూడదు. నీ ఆనందం నీకు కావాలి. మోహినీ! ఒక్కటి "దెప్పు, నువ్వు ముధుర గాయనివి మయూర నర్తకీవి ఈ కళలు నీ స్వంత జీవితానికి ఎంతవరకూ అనందం చేకూర్చు తున్నాయి

కళ నాక న్వంత జీవితం వమిటి ? నేను ఏవిధమైన జీవితం గడీవీలే అబే నా జీఏతం.ో

“చ్రాందు, ఎప్పుడూ కాదు, రోజుకు వపడిగంటల కాలం రంగస్థలం మిద వివిధ పాత్రల్ని పోమీస్తూ గడివితే అది నీ న్యంత జీవితం అవుతుండా 7

“ఉజఆదంతా నా జీఏతమే అనుకొంటున్నాను బావా | అ త్మ్యానందాన్ని పఫౌొందట మే కళల ధ్యేయం అన్నాపఫుకదూ ఆలాంటి ఆ తక్మానందం-నా న్యంత జీవితంలో లేద నేగా దాన్ని విన్నరించి వచ్చారనుళ్‌ ఆ ఆ తానందం కోసమేగా ఈ కళా జీవితం పాగిసు న్నానుశొ

“నువ్వు (భమపడుతున్నావు, మోహినీ! కళా రాధన కచ్చేరీలు చెయ్యటంలో నే వుండదు. నీ పెరట్లో ఒళ పూల

ర!

శం కళ ఎందుకు ? "మొక్కని పంచుకోవటంలో కూడా వుంటుంది. కళాభిమానం ఎనలేని కీర్ధి ప్రతిష్టలు గడించటంలో కాదు. నిజ జీవితాను భూతుల్లో వుంటుంది. అవిఠాముంగా అనివార్యంగా సా జీవితానికి కళలు అన్బుత వచిందువులవంటివి, సంజీవి వుడకల వంటివి.

సృష్షి త్షణత్షణం అభివృద్ధి పఇందుతూ వృండాల్‌ి అందుకు (స్రీ ఫురుషుల నమైక్యత జరగాలి. ఆ సమైక్యతకు ముందు (్ర్రీ పురుషుల మధ్య పరస్పరం ఆకర్షణ శగాలి అఆ అక గ్షణ కోన మే సౌందర్యం నృష్టించబడింది, సౌందర్యాన్నీ - ఆకర్షణన్‌ (ప్రసాదించే క ళలుకూడా సృపష్యెంచబడ్డాయి. (ప్రే ఫురుషుల సమైక్యతకు విలు వే యివ్వకషండా... స్రీని పురుషుడూ = వురువుణి (స్రీ "జ్నీమించి-నిన్మరించి చేసే కళారాధన బొత్తిగా అర్థరహితం అవుతుంది. కళల నృష్టినే అపార్థం చేసుకోవటం అఎ)తుంది, (పక్ళతి సృస్పెంచిన జీవితాన్ని అర్ధంచేసుకుని- సహజమెన జీవితానుభూతుల్ని అనుభవిసూ-జీవి ఆన్ని ఆనంద మయం చేసుషొంటూ 1(బతకటంకన్నా కళారాధన వీంఛ్రంటుంది!

మోహినీ 1 కళారాధన నువ్వు పదిమంది ఎదటా ఆడటంలోనూ -- పాడటంలోనూ మాత్రమే పరిమితం: శాఘకాడదు, (పతీ కదలికలోనూ _ (ప్రతీ పలుకులోనూ _ ప్రతీ భావంలోనూ = వతీ అనుభూతిలోనూ క ఖాదృఫ్ట్యి వుండాలి. ఆచే నీలో లోపించిందని నేసనుకుంటున్నాను - నీ ఆటాపాటా స్‌ జీఏత ధర్మాల్లో" ఒకానొక భాగమేకాసీ అటే పూర్తి జీవితం కాదు, పెళ్ళి జీవితానికి ఒక అనసర మేకానీ ఆదే నిండు జీవితం కాదన్నావు నువ్వు అలాగే కళకూడా జీవిళానికి ఒక

కశ ఎందుకు 1 లి అవసర మే. కానీ సీ కళావ్యా మోహ మే జీవితమంతా ఆవరించి సీ వతర సుఖాల్ని దో చుకుంటోన్నప్పుడై నా ఈ నిజాన్ని నువ్వు గుర్తించటం తెలివైనపని, మోహినీ! సాంప్రదాయాన్ని పాటించటం వూపిరి పీల్చినింత అనివార్యం అవుతుంది ఒక్కో సారి, సాంపదాయం కోన మే పెళ్ళి చేసుకున్నావు, సాంప్రదాయం రోగ మే ఆజీవితం సాగించాలి. అదె నంఘ శాంతి చేకూరుస్తుందిని వమోాహీిని ద్‌ర్స ౦గా నిట్టూర్చింది వా “వివాహాన్నే అంటి "పెట్టుకుని ఇతర అభిరుచులు లేకుండా (బతకటం ఫూ ర్హిజీఎతం కాదని నే నన్నాను. కళల్ని అంటి పెట్టుకుని మిగిలిన ధర్మాలు విన్మగించటం కూడా పూర్తిజీవితం కాదని నువ్వన్నావు. కానీ నాభర్తకి వై వాహిక జీవితం కావాలి, అజే అతనికి ముఖ్యం, నాకు కళా జీవిశం కావాలి. ఇచే నాకు ముఖ్యం, ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో మా యిర్లరికీ ఎలాపొత్తు కుదు గుతుంది 1

• క క₹ండ్తు జీవిళతాలపహా సమన్వయం నాధించి పరిపూర్మ జీవిశంగా వేసుకోవాలి, ఆ బాధ్యత నీ ఒక్క-చానిపూ చే వుంద నేననటంలేను. సీకు నంబంధించినంశ వరకూ నువ్వు జీవితాన్ని గురించీ _ కళలగురించీ తెలుసుకో _ ఆ తర్వాత కూడా యింకా వ్‌మైనా లోటు మిగిలికే అందులో సీపాగ పాటు వుండదు,

“కళ జీవిత వృక్షానికి పూసే ఫువ్నలాంటిది, ” అన్నాడ్‌ క గొప్ప రచయితి. ఉత్త ఫువ్వుకాదు, సువొనన గల ఫువ్వులాంటిది అంటాను నేను. పువ్వుని (ఉమించే వాళ్ళు చెట్టుకోనం లం దాని అభివృద్ధికోసం మ.0నగు శ్రద్ధ తీసుకోవాలి, పువ్వుఠకన్నా వృ్రూనికే ఎక్కువ విలువ

న్‌! కళ ఎందుకు ? యివ్వాలి. సువాసనగల ఫుష్వూలు పూసినా "లేకపోయినా ఆ ఇచెట్టువల్ల ఇంకో ఎన్నో (ప్రయోజనాలు వున్నాయి. అఆ వయో జనాలతో తృప్తిపడటం _ వాటిలో నే అనందాన్ని వెదుక్కో వటం తెలుసుకోవాలి పువ్వు పూయ లేదని చెట్టుని నరికి "వేయటం ధర్మం అవ నే ననుకోను,

తలదువ్వుకని పువ్వులు పెట్టుకుం వాలా అందంగా వుంటుంది. ఫువ్వులులేవని తల దువ్వుకోవటం మానేస్తావా శ తల పరిశుభంగా _ ఆందంగావున్న మోద శే వువ్యులు మరింత అందాన్ని తెనాయి, జుత్తుకి ఆందం లేనటానికే వువ్వులు వ్రుపష "చమూగించాలిగానీ _ పువ్వులకోన మే తల సృప్రంచబవందనుకో నూడదు, వ కళానుభవమూ లేకపోయినా జీవితం నిశ్చింతగా నే గడుస్తుంది గానీ _- శళలు కొల్లలుగావుండి = నవాజ జీవితం లేక పోలే (బతుకు ళూన్యమాతుంది, జీవితథ ర్నాలు న కమంగా సాగుతోన్నమిాదకే కళోపాననా -. కళారాధనా __ వై రాలు, నీ అ త్మానందం నీ కళాజీవితంలోనే వుందన్నావు, కౌనీ ఎప్పుడై నా స్‌ అత్మాశందం ఆ క ళాజీవితంలో లేదనివిస్తే సీ లవ్ష్యూన్ని మార్చు! 'వటమే వివేకం. కళ సపవహాజజీవితానికి వెరుగులుపెడుతుంది,. జీవితానందాల్ని అధికం చేస్తుంది. నిజమే. నుందు జీవితం వుంశే కదా కళని ఆరకోధించేది ?

జీవీతం తర్వాతనే ర,

కళ కే (వాధాన్యతయిచ్చి జీవించటం కాదు, జీవితానికే పాధాన్యతయిచ్చి దానికోనం కళను వినియోగించుకో వాలి,

కళవోనం జీవితంకాదు. జీవితంకోన మే కళు*-చమోపొని మంత ముగ లాగాకూర్చుంది. ఆంధ కారమయమైన హ్నద

' కళ ఎందుకు ? ఫ్రీలిఫ్‌ యంలో ఆశాకిరణం బొరబడినటయింది _- *శళకోనం జీవిం చటంకశాను, జీవితంకోనం కళని విసియోగించుకో వాలి పండు ఒలిచి అర చేతిలో పెట్టి నట్టయింది,. ఎంత చక్క-ని నత్యం ః ఆ పయత్నంగా అంది = “ఇన్నాళ్ళూ "జేను మూర్థంగా [వవ రించనా గోపాల్‌ ?

“నీ ప్రవర్తనను నేను విమర్శించను మోహినీ | ఒక్క నూట చెపాను. కళ ఆంశే వమిటి! అది ఎందుకు నృష్ట్రంచ బడింది? కళల (పయోజనంవమిటి ? జీవితంలో కళలకు యివ్యా ల్సినస్థానం ఎలాంటిది? అన్న విషయాలు బాగా అర్హంచేసుకోం నిజాలు తెలుసుకో. ఆ నిజాలను భ[దంగా సీ పృాదయంలో దాచుోో = వాటిని గుర్తు తెచ్చుకళొంటూనే క భాజీవి తాన్ని గడుపు, అంధురాలిగా మాతం కళారాధన "చెయ్యకు, జీవితాన్ని కళాశజేవతకు అంకితం చేస్తున్నానని మూర్ధంగా గర్వించకు, ఇబే నేను చెప్పేదిలో

మోహీని పొంతసేపు మానంగా కరార్చుంది. ____ కళంణ్వాంచ్రాం | నువ్వు చివీన విషయాలు నాకు ఇాలా జ్ఞానోదయం కల్లించాయి. నువ్వు మాట్లాడిన [పతీమాటతోనూ నీను వకీభవిస్తాను. కళా జీవితమే పరిపూక్తమైన జీవితం అన్న ఆంధ విశ్వాసం నాకిప్పుడు లేదు, కానీ ఈసిజం నన్ను మార్చు లేదు. నా అభిరుచులు నీకు తెలుసు, సుధాకర్‌ ఈకళాజీవి తానికి ఒప్పుకోడు. ఏవో ఒక అనంపూ రి జీవితా న్నే ఎన్నుకో వాల్చి వచ్చినప్పుకు నే నీ కళాజీవితాన్ని ఎన్నుకుంటాను. రసహీనమైన ఆ జీఏతంక న్నా _ అశాంతి మయ మైన ఈ జీవిక మే బావుం టుంది నాకు.

తీరి! కళ ఎందుకు ?

నోపాల్‌ అశ్చర్యంగా జరాశాడు = మనివీకీ కొంత స్వార్ధం వుండాలి మోహినీ! అబే జీవితాన్ని గాడితప్పకుండా నడివీస్తుంది.ో

ఈడంద్రిశ్రావా |! నాకూ న్వార్ధంపుంది. ఆ న్వార్హం నా కళాజీవితంలో జీ వుంది.” స్ట

గోపాల్‌ కొంత సేపు మాట్లాడ లేక పోయాడు - “మోహినీ ! నీవంటి కళాత్ము రాలిని పొందగల్లిన భారత బేశం ధన్య మెంది

మోపొని మనస్సు ఇాలా 'లేలికపడింది.

ఈ శ్రాధ-జీ భరించాలో అని లెలిసి భరించటం వాలా "కేలిక.

శః మః గ

“సుధాళర్‌ గారు మోంరేననుకంటాను. నన్ను గోపాల్‌ అంటారు. మోపినీ బేవికి అన్నవరన అవుతాను, ఒక్కసారి మిమ్మల్ని భరాడాలని, *

ఉ6ాలా నంతో షరి రండి రండి *౨౨.” విశసించిన మొహంతో సుధాకర్‌ లేచి గోపాలని సంతోషంగా ఆహ్వా నింఛాడు *గీనే నీ సుధాకర్‌ ని _ రండి, ఆలాకూర్క్పోండి” అంటూ సోఫా చూపిస్తూ మర్యాద చేశాడు,

గోపాల్‌ సోఫామిద కూర్చున్నాడు. దృవ్చీ అంతా సుధాకర్‌ మూద పుంది, మొగ వాళ్ళలో అంత అందంగా వుండటం చాలా అరుదు, అకని సౌందర్యం అతనిలో సేకాకుండా చుట్టూ వరన రా ల్ని నాందర్యమయం చసోంచేమోన న్పీస్తోంది సుధాకర్‌ కదలికలలో _ (పవ_ర్తనలో = పలుకుల్లా" సౌంద

కళ ఎందుకు ? శ్ర ర్యాన్ని మించిన దర్జా పళోదా వున్నాయి. అవే అతన్ని అంతగా బంధించి నంకుచితంగా వుంచగ లుగు తున్నాయేమో ॥

కష్ణా చెం కాఫీ తీసుకోండి. సే జ్‌

బట్లర్‌. కాఫ్సీకలిపి యభవమానికీ అకిధికీయిచ్చి వెళ్ళీ పోయాడు,

సుధాకర్‌ చదువుతూ చదువుతూ మేజామీద విడిచిన బైండుపుస్తకాన్ని గోపాల్‌ కాలవ్నేపంగా చేతుల్లోకి తీసు కున్నాడు,

“*వోరిప్పు జేమైనా రాస్తున్నా ఠా సుధాకర్‌ శ్‌

౪ కేదండీ | మానుకుని చాలాకాలమైంది,

వీజీలు తిప్పిచూ స్తే ముళఠ్వాల కోవల్లాంటి చేకివాత కన్పించింది. గోపాల్‌ చిరునవ్వునవ్నుతూ - - ఇది మీరైటింగ్‌ కదూ ౪” అన్నాడు,

“ఆవును, మీ కెలా తెలుసు

“” షూపీ+ాని చెప్పింది. నీ వాత చాలా బావుంటుందని చెప్పింది, ఉత బావుండటం కాదు. అద్భుతంగా వుంటుందని ఇవ్పింది. చూడండి, ఆడవాళ్ళు భర్తలవిషయం వచ్చేసరికి చాలా పశ్టపాతంగా మాటాడతారని అనుకున్నాను గానీ _ తాహినిమా[తం ఇాలా యదార్ధంగా నే చెప్పింది. మోచేతి (వ్రాత చాలా నిశేషంగావుంది.”

సుధాకర్‌ నుదుటినిండా చెమటపట్టింది రవమాలుతో మొహం ఒతుఖొంటూ వమంత అఆరకక్తి కన్సర చకుండా అగి గాడు = కోవా సిస్టర్‌ బావున్నా ఠా ఖ09

“వరు * మోహినేనా + బావుండబం అంక వ”

2 కళ ఎందుకు ? ట్రం శే వీముంది ? ఆనందంగావ్రుండటరి 4464 గోపాల్‌ నిరిప్తంగా చూస్తూ అన్నాడు = “జీవితంలో

అగాధాలువున్న వా ళ్ళి అనందం ఎలావుంటుంది! ఆ అనుభవించే

ఆనందంకూడా నామమాత్ర ష్స్‌

పక్కాత్తణం అగి మళ్ళా అన్నాడు గోపాల్‌ _ *సుధా కర్‌! మిరు సావధానంగా పినగనలనంశే రెండుమాటలు చెప్పి వెళ్లామని వచ్చాను."

సుధాకర్‌ గంభీరంగానవ్వుతూ _ “అంగ ఆశ్చర్యంగా మాట్లాడుతున్నా గేమిటి ? మీరు మా ఆఅాధిగావచ్చారు. వ్‌ం మాట్లాడినా నేను నంతోషంగావింటాను. నిస్పంక్‌ చంగా వప్పండి."' అన్నాడు.

గోపాల్‌ సుధాకర్‌ మొవాంలోకి చూశాడు

మ్రోపీఐని చాలా అశాంతి పాతాతోంది

“ఆచ్చాంతి ! మోహినీదేవికి।; ఎంతమాట

అపహాస్యంతో కూడిన ఆశ్చర్యాన్ని వకటించాడు సుధాకర్‌ _ *మోరు (భమపడుతున్నారండీ బావగారూ! ఆ అదృప్త్పవంతు రాలి అశాంతి వమిటి “మోహిని అదృష్టవంతురాలే ఆయితే _. అంతకు మించిన దురదృష్టవంతు రాలుకూడా = అనాంతిలో కూడా అదృష్టాన్ని వెదుక్కోవటం మోహినికి చేలకావటం లేదు.”

విస్మయంగా చూకాడు సుభాకర్‌ .*అ శాంతి! ఎందుకు! కోరుకున్న దం తా సాధించింది, చేశం ఆమె కళ పతిభకు జోహోరు లర్పిసోంది. ఇంకా ఆమెకు అశాంతి ఎందుకు ? నేను నమ్మలేను, మోహిని తన అశయాలకోనం మమకారాలు

కశ ఎందుకు ? ర్‌ ైై9ి 'తెంప్రకు పోగలిగిన ైర్యవంతు రాలు, అమె అళాంతి పాలో తుందని జీ నెప్ప్తుడూ అనుకోను”

“మిరు అపార్థం వ్లోసుకోనంశ1ు నేను మనస్సు వ్‌ప్పీ మాట్లాడుతాను, మీరన్నట్లు మోాహీసి భి ర్వవంతు రాలే, శానీ ధ్యేయం తెలిసిన వాళ్లకే ఆ ధ్రైర్వం వస్తుంది, అయినా వెల్సిజీవితాలు గడిపేవాళ్ళకి అ శాంతి లేకుండా వోతుందచా ౪

“ధరతో గడిపే జీవితానికన్నా - కళాజీవితాన్నే- వుత్తమంగా వున్నతంగా ఎంచుకుని మోహిని వెళ్ళివ యింది. అలా౭టి మోహిని వెల్సి జీవికం గడుప్పుతోందని మీరెలా భమ: పడుతున్నారు నిన్బృహగా నవార్థదు సుధాకర్‌ ““అది నా వంతు, ఆ వెల్తిజీవతం గడుపత్నన్న జార్యాగ్యున్లై జ్‌ను చఛావగారూ!” సుధాకర్‌ హృదయమంతా ఆ రెండ మాటల్లో బయటపడి పోయింది. గోపాల్‌్ని చూడగానే అతసి శంతో విశ్వానం కుదిరింది, ఆత్మీయత కన్పించింది. ఇద్దరికీ నంబంధించిన అవ్య _క్రిఎదట తన మనస్సు బై టపెట్టటంలో ఫొర పాటు లేదనిపించింది.

గోపాల్‌ అర్హ్శిన్యరంతో ఆన్నాడు -- “భా ర్యాభర్తల జీవితంలో నంభవించే దురదృష్టం ఒక్కంరికే పకిమిశంకాదు. ఆది యిద్దరివంతూ అవుతుంది. మీరు చాధపడుతోం కు మోహిని సుఖంగా వుందనుకోనటం మీ (ఛమవో

ఏండ్రుకండీ ? మోహినికకూడా బాధ ఎందుకూ

“ఏంత అమాయకంగా అడుగుతున్నారు! మీలే మ్‌ అన్రాం. గెని అర్థంచేసు! లేశపో తే జీను ఇెప్పగలి” జీపాటి ? శానీ _ మోహినిగురించి నాకు లెలిసింది చెపాను. మోహిని కళా

శ80 కళ ఎందుకు ? రాధనకన్నా వివాహానికి అధికమైన విలువ యివ్వలేక పోవ టానికి చాలా చరిత్రవుంది వెనక, మీక కెలిసేవుంటుంది. మోహినీ'బేవి తల్లిగారుకూడా గొప్పు వైణిపరాలు. కాన్‌ ఛర్త కరార్టతవల్ల ఆమ సీణ వాయించటానికీ వ్‌ళ్లేని దుర దృష్టవంతు ర్నాలెంది. చివరికి ఆమె మరణంకూడా ఆభర్త అహంకార ఫలితంగానే సనంభవించింది. ఆ విషయాలన్నీ ఆలోచించటానికి కూడా ఇాలా జుగుప్పాశ రంగా వుంటాయి, వుటుకతో నే కన్న తలిన గోల్పోయి = తండ్రి _పేమకూడా పొందలేక నంసార జీవితంమోద ఒక రళఠమైన నిముఖతలు కెంచుకొంటూ సెదిగి పెద్దదైంది మోహీానీ'బేవి,

వివాహానికి ఆమె అధికమైన (ప్రాముఖ్యత యివ్వదు, స్వార్ధపూరిత మైన మగవాడికోనం ఆమె ఆ త్భార్పణ వేసుకొదు. ఈ భావాలు చిన్నతనంనుంచీ ఆమె నునస్పులో మొలక్ష లెల్సి జ్పె%న పెద్దవయ్యాయి. స్వలే హోగా ఆమె క ళాభిమాని, శన స్వంత సుఖాలకన్నా అధికంగా కళలకోనం ఆరాటవబజే రసిక రాలు, కేవలం అభిమానంతో వూరుకోవటం "కాకుండా = కళోదరణా _ కళారాధనా తన అఆశకలుగా _- అఆశయాలుగా ఎంచోకొంది. ఆమె ఎంచుకున్న ఆశయం శోనం జు జీన్నయినా త్యాగం వేయటానికి సిద్ధపడింది, తన తల్సికి నంభవించిన దుస్టితికే _ తనుకూడా బలి కావటం నహించలేక పోయింది, అందుకే ఆమె (పాాపథంగా (పేమించిస భ్ర్తనికూడా తిరన్క ర్స నెళ్ళవోగలిగింది. అమె వెళ్ళిష వటంలో మోతు జరిగిన అవేదంళన్నా _ కళలకూ = జీఇానికీ జరిగిన మంచిని మిరు చిస్వార్ధ వృాదయంతో ఆలోచించగలిగితే 'చావ్రంటుంది

కళ ఎందుకు ? క్‌! సుధాశర్‌ 1

సుధాళర్‌ సూటిగా చూస్తూ అన్నాడు. *ముహో మహో కళాకారు లెందరో తమ కళాపతిభనంతా భగవంతుడి శే అర్చించారు. జీవితమంతా దైవారాధనలో గడిపేశారు. కళల సార్ధకతకు అదిచాలదా 1 అంతకన్న ఘనమైనదా ీశసేవ గోవాల్‌ చాలాసేపు మాట్లాడ లేక పోయాడు,

“దెవారాధన గురించి మనం నమూటాడుకుంకు పర న్సరం వీమర్శించుకో వాల్చి వస్తుంది. ఎవరిభావాలు వారిక్తీ వుండనివ్యండి, కానీ ఒక్కటి మూ్యూతం మనకీ 'లేట తెల్లముగా లెలుస్తుంది, జీవితాన్ని యిచ్చిన భగవంతుడు _ అజీవితాన్ని గడపటానికి ఎన్నో అనుకూలతలు ఎన్నో అవకాశాలు కల్పిం వాడు, (బతుకంళశు విసుగె _తకుండా ఆపహ్లాదంకల్గించటాసికి కళల్ని సృష్టించాడు, ఈ కళలు మనికోనమే. మన అఆసందం కోసం... మన ఆనందం వెనక్కీ పెట్టి ఈ కళలతో తనని ఆరా ధించాలని నృష్టిక ర్త అంటాడా $ మనం అలాచేసే మెచ్చు శుంటాడా

సుధాకర్‌ ! మనిమి కేవలం విగహారాధనకి బానిన అయ్యేక స్నా _- మౌొనవత్వనాధన నే భ్యేయంగా ఎంచుకుం కు ఎక్కువ శాంతిగా _ తృవ్తిగా = పవిత్రంగా (బతకగలడు. భగవంతుడు మానవత్వంతో చేసే హృదయారాధన నే "కాంవ్ర సాడు.

మోహీిని ధ్యేయ మే అదిశదా? "జీవుడి విగ్రహాలఘుందు (పార్టన నృ త్యాలుచేస్తూ కాలం గడపటంకన్నా (పజల జీవిత వికాసం కోసం తన కళల్ని వినియోగించాలని లక్ష్యం వనస్పర్చు

క్రిగ్రీతి కళ ఎందుకు ? కుంది. కానీ కళారాధళకలు జీవుడి పూజలకుకప్ప _- సాటి [(వజలకోనం పఏీమూ జీేయనవనరం లేదని మారంకు...నా వరకూ నేను మాతో ఎకీధవించలేను సుధాకర్‌.)

సుధాకర్‌ మానంగా వూరుకున్నాడు.

*మోపిాంని ఆశయాలు అలిశయాలు కాలేదు, కథో దార్మిద్యం అనుభవిసోన్న భారఆా వనికి అమె ఒక మహావరం, ఒకప్పుడు కళలు శేవలం బెవాఠాధన శే నిస్షై?ింపబ దేవి, కాస్‌ యిప్పుడు కళ మానవతా రాధనకి. కళ ఎక్క డవున్నా _ ఎవరిలో వున్నా దాన్ని పదిమందికీ పంచి పెట్టటం ధర మె కానీ అథర శం కాదు ఈ నాడు మోహిసీజీవ! జీశ బేశాలలో లభించే మస్ననం" చరాస్తోంశు ప్రజలు కళాకారుల్ని ఎంత గౌారవాఖి మానాలతో నత్కరించగలరో అర్హం చేసు! “వచ్చు. మోహిస్‌ దేవి క భాబ్బందం ఎంత సాంఘిక వైతన్వ్యం కల్లిసోందో = (పజల నమ స్యాపరిప్కారాల కెంత సేవవీసోందో - మానవజీవితంలో కళ ఎలా కలిసిపోతోందో _ జీవితానికి కళశానుభవం అవివార్యం అన్న భావం ఎంత "పింపొందుతోందో _- ఇదంతా మీకు తెలుసు. ఇలాంటి (పత్యేక తళోరం మోపొని జీవితసుఖాల్న్ని త్యాగం చెయ్యటంలో అర్థంలేక వో లేదని మీరు ఆఅమోదించలేరా ఈ

సుధాకర్‌ ఆవేశంగా అన్నాదడుం

6 మోపహిానిక్రీ అశలున్న క్షే నాకూ కొన్ని ఆశలున్నాయి. నా భార్యడ్య్వారా అన్ని అనందాలూ నేను అనుభపిస్తూ స్వర్గ సుఖాల్ని తలవీంప జేసీ జీవి తాన్ని సాగించాలని నేనూ ఎన్నెన్నో కలలుకన్నాను. కాసీ అవన్నీ కల్ల లుచేసుకోక తప్పలేదుం మోహినిని నేను అమోదించినా _ లేకపోయినా

కళ ఎందుకు ? ఫ్‌లిలీ జరిగేది జరుగుతో నేవుంది. నా విషాదం నాకు మిగిలింది”

“సుధాకర్‌ ! భావుళత కవికి జీవంకావచ్చు. శాన్‌ జీవి "తానికి పూర్తిగా భావుళత పనికిరాదు, పరిస్థితుల్ని మీరు ఆర్థం చేసుకోవటానికి యిస్టపడాలి మొదట. భార్యాభర్తల అ రుచులు వేరుపడ్డప్పుడు వాటికీ సమన్వయం సాధించటాసకీ [వయ త్నింఛాలరి. అలాంటినంద ర్భ్యాలలో మనదిన్వా గ్రంఅయి లే దాన్ని నాననంచేసుకుని హృదయాన్ని విశాలం చేసుకో ఎ ల్సిపస్తుంది. కాలంళో పాటు సాంపదాయాల్ని మార్చుకు తీ రాల్సివస్తుంది. మీ కుటుంబాలలో ఒక స్తీ రంగస్థలం ఎక్క నాట్యంచేయటం కూడని వివయంకావచ్చు* “ఇది అవును. ఇది గాదు” అన ఉా నికీ జీనికీ ఎక్కడా రికార్డు లేదు, సాక్ష్యం లేదు, కాలవవా పహాంతో ఎన్నో పద్ధతులు మారుతూవ్రంటాయి ఎన్నో విశే సాలు జరుగుతూవుంటాయి, మనిషీ. అన్నివిధాలా ఎంతో రి వక్రన చెందుతూవుంటాడు. మానవ మస్తిపష్కానికి అలీతం "కానంతవరకూ పతీవీ మనం ఆలోచించి అక్భంచేసుకోవ టానిేే ప్రయత్నించాలి -- ఒక్కటి శెప్పండి సుధాకర్‌ | మోహినీదేవి కీ రిలో మీకేమెనా కళంఠం కసన్పించిందా కం

సుధాకర్‌ మాట్లాడ లేదు.

*““సుభాకర్‌ ! మీకు తెలియదని ఇదంతా నేను బోధిం చటం లేదు. కష్టసాగరంలో ఈజీ వాడీళన్నా - ఒడ్డునకూర్చుని శరాసేవాడికీ పరిస్థితులు 'లేట తెల్ల ౦గా కన్పిసొయి, కొంచెంమీ మనో వేదన వనక్కి పెట్టి ఆలో చించటానికీ (పయల్నించండి, విద్యలూ = కీ ళలేలూ = (పకృ తే (పనాదించింద్కి కంఠంలో పాట... శన్నులలోభావం = చేతులలో అర్ధం - పాదాలలో తాళం

ప కళ ఎంధుకు * అన్నీ వ్రళ్ళతే నృక్సించింది __ కళ రసానందం కలిస్తుంది. (బ్రతుకుపట్ల (పీతి చెదరకుండా శ్రుంచుతుంది. జీవితానికి అవసర పడే నీకిని పోవీ.స్తుంది = కళోపాననకి _ మానవశరీ రాన్ని నున స్ఫునీ ,వకృ తే అనుకూలంగా తీర్చిదిద్దింది. (ప్రకృతిపసాదించిన ఆలాంటి కళల్ని ఆభివృద్ధి చేసుకుని = వొటి ఆనందాన్నీ యా (సయూజనాన్ని _- కళాకారుడు అనుభవిస్తూ - మిగీలినవారికి కూడా అనుభవించ ేయటఆం _ (ప్రకృతి వికద్ధం కాదు, కళా రాధసలో అనహజత్వ మేమి లేదు.

వినాపహోనికి ముంచే నూహినిఏ న రకిగా మోరు ఆఫ్‌ మాసించారు, ఆప్పుడ ఆమెకి ళావిమానం గో చూపిన సవితతని యిషప్పుడెందుకు చరాడ లేకవోతున్నారు' వివావానేనా వ్‌నిక అడ్డు: మనస్సులను యింత నంకుచితంచేసే వివాపహోనికి నూరు ఎలో [వామ-ఖ్యత యివ్యగ లుగుతున్నా రు; మన సౌలభ్యం కోనం _ మన కాంతికోనం ఒక సమాజ ప్యపస్థఏ నృష్టించుకున్నాం: మనం = కానీ ఆనమాజం జడ పదారంకాగ. సజీవ వెన మానవ నరా రులతో నిండినది. తరాలు మారుతోన్న కొద్దీ _ మసివీలో శారీరకంగా మానసికంగా వరివ రన కలుతోన్న కొగ్‌ _.. పరిస్టితులకు అనుగుణంగా సమాజాన్ని మనం మార్చుకోవాలి,

వివాహం అయినంతమా[,[తాన అది ఎలాంటి (పయ త్నమూ లేకుండా సుఖశాంతులు (వసాదించదు, వివాసానికీ (పాధాన్నతయిచ్చి = దాన్నుంచే సుఖజీవితం పొందాలీ ౨౦1 _ ఆ వివాహంలో భాగస్వామిని అయిన మీ అర్ధాంగి అభిుచులు మీరు గుర్తించితీ రాలి, అవి (వ్రకృతి విరుద్ధమూ - సీకి బాహ్యమూ

కళ ఎందుకు ? 08ట్ర కానంతవరకూ వాటికి మీరువూ ర నహూకారం యివ్యాలిం ఇది ఎందుకో _ ఎవరికోనమో చేస్తున్న త్వాగంకాదు. మీకోసం _ మీ జీవిత సుఖంకోనం _ మీ వివాహా స్టిరత్వంక్‌ సం = ఆచరించ వలసిన ధర్మం, మో "బాధ్యతలు మీరు విన్నరించి ఎ కేవలం. వీవాహకౌ ర్యాన్ని అధారంగా పెట్టుకుని స్వరాన్ని తలవింప 'జీసే జీతం అనుభవించాలని కలలుక నటం న్యాయ మేనా [99

కక రం అ 00 62వ క తిల

“స్స్పధాకర్‌ ! ఒక్కటి అలోచించండి. మీరు మోహినిని. వనాడో యిక్కడ బంధించివుంశు ఆమెలో పెంపొందిన ఈ కళ్యాపతిభ _ శఫాఖోవళాఖ.లై పెరిగిన ఈ క ళావృక్ష౦-ఇదంతా ఏమయ్య్వీది ? ఎలా జరిగేది? మీ భార్య ఒక అనామకు రాలే వోవటం మీకు నహించగలరా ? కవితాహృదయులు మీరు! కళలవిలువ మీకు తెలుసు. ఒక కళాహృదయమే మరోశళా పహృాదయూన్ని గుర్రించగ లదని మోహిని గోఢంగా నమ్మింది. చాన్ని అబద్ధంచేసి జీవితాన్ని అశాంతటిమయం వేసుకోక డి. ఈనాడు మోాహాసకూడా కళాజీవితంతో పాటు _ సహజ జీవి కాన్ని అర్థంచేసుళ్‌ గలిగింది. పరిపూర్ల జీవితాన్నిగడ పాలని కాంక్షిసోంది. మోహినీజీవి వివాహంతో నే మీజీవిత సహచరి ఆఅయిందిం ఆము ఎప్పుడూ మీ అర్ధాంగే, ఆమె హృదయం లో ఎప్పుడూ ఎవ్వరికీ స్థానంవుండదు _ మోహినిని భార్యగానే గాక ఒక కళాకారిణిగా కూడా మీరు గు రించగలిగికే - మా జీవితం నిజంగా నగర తుల్యం అవుతుంది. జీవితం ధై వవసాదితం. దాన్ని అనుభవించట మే మనధర్శ్మం.

మోహిని కళాజీవతాన్ని కోరుతోంది. అమి కడి

ఛైలీలీ కళ ఎందుకు ? యివ్వండి, ఆ మెనుంచి వె వాహిక జీవితాన్ని లీసుకోండి. నమ నయం చేసుకున్న జీవితం పరిపూర్షం అవుతుంది” గోపాల్‌ మాటలు ఆపి సుధాకర్‌ కేసి అతాపూరితంగా భూశాడు,

సుధాకర్‌ స్థాణువులా కూర్పు న్నా డుం

అసలు తను మాట్లాడిందంతా అతను విన్నాడో లేదో అనుమూానంవచ్చింది గోపాల్‌,

సుధాకర్‌ ఎటోచూస్తున్నాడు. అఆ భూపులనిండా మోహినిరూపం నిండివుంది ఉత మోహిసనికాదు. అతని మానసంపలే మోహిని! మధుర సుధాననవాపొని! అ మాహిసి అతని అణువణువులోనూ నాట్యం చేసోవుంది. అతని నసృ్మ్మరినిండా చిక్కగా "పేఠుకుసవుందిః అతనిగుం డెల్లో బలంగా తిష్ట వేసుకునివుంది. వీణవాయిస్తూ = నాట్ట్టుంచేస్తూ - పాటలు పొడుతూ = నరాగాలాడ.తూ - నవ్వుతూ జూ తృళ్ళుతూ జు తన్నయత్వం చెందుతూ =. మోహిని ! మోహిని! _ మోహానిస్థు ఇటీ పచ్చిపచ్చిగావుంటి. మదురమరధరురంగా పుంది, మోహిని వెళ్ళిపోయాక జీవితం స్టంభించింది. కవితారనం ఇఇంకీ పోయింది. (బతుకు మోడలింది శాంలిసుఖాలు దూర మమ్య్యూయి, మోహిసి లేసిజీవతం జీవితమే కాదనివించింది. మోహినికోసం ఎలాంటి సాంపదాయాలనెనా ధిక్కరించా లనివించింది - మూర్చపునునసు ఓడిపోవటానికి ఒకంతట ఒప్పు శోదు, ఈ మూర్ధ'త్వాన్ని విన (రించి ఆలోచించటం వేతనై తే ఎంత బావుంటుంది ! పూర్చానురాగాలకు అంకిత మై పోయే మాహినిని స్వార్థంతో బంధించాలనుకోవటం_, ఎంత నె చ్యంక్‌ సీ యింకకౌలానికి ,.. ఈ ఎడబాటు విన్నరించి _-

కళ ఏందుకు ? స! ఆ వమోహీసిని తెగి ఆహ్యాసించగ లడా 1? = ఎలా సాధ్యం క్‌ _..- సుధాకర్‌ దీర్స ౦గా నిట్టూర్చాడు - ఉనాన ప్రాల్‌ |! నా జీవిత సుఖ.కోనం మీళంతో అభిమవూనం తో చిస్పారుం మీరు చెప్పీన దంతా నను ఆమాదించగ లను. మీ వూటలబలంతో ణా భాజాలన్నీ మంశ్రించినక్తు అయ్యాయి. అయినా నా బల క్‌నత నన్ను వధలటం లేదు. మోహినికి నేను నరైనన్యాయం వేకూర్చ లేను ! అమె నొక కశళాకాంణిగానే వుండనివ్వండి. అందరితో పాటూ నేనూ ఆరాధిసాను

గోపాల్‌ నిర్లిప్తంగా లేది నిలబడ్డాడు.

కసచీ ! ఇంతసేపూ మిమ్మల్ని విసిగంచాను, కానీ ఒక్కమాట, ఆరాధనా _ అనురాగం కలిసిపుండటానికి వీల్లేని భావాలుమాతం కావు”

సుధాకర్‌ నిస్తేజంగా చూస్తూ వూరుకున్నాడు.

త్న శః నస

వీణకు తెగిన తీగలు తీసి కొ త్తవివేస్తూ - అలోచిస్తూ కూర్చుంది మోహిని, గోపాల వు్లుత్తరం చాలా కలవరం కల్లిసోంది మనస్సుని ఆశీస్సులతో (ప్రారంభించి = నాలుగైదు ీజీలనిండా మందలింపులు రాసీ _ చిట్టచివర చిత్రమైన వాక్యాలు రాశాడు,

_-*వి తనం భూమిలో “నేసిన మరుక్షణంలో నే మొక్క- రాదు, బలమైన విత్తనం కొ న్నాళ్ళక తప్పకుండా మొలు స్తుందన్న నమ్మకం నాకుంది. మోహినీ; నా (పాణాధిక్‌ మెన నెచ్చెలిని - పది సీని నాకు దూరంచేసిన నువ్వం శు నాకు కై

వైప

| కళ ఎందుకు అంగు లేని బ్వేషం, ఆగతం ౮ కు ఎప్పుడూ మరుపురాదు, సీ మిద (పతీ ₹ారెం తీర్చుకోవాల జే ఇన్ని నంవత్చే రాలుగా ఎదురు చూశాను జీను, నా ప్రతీకారాన్న నువ్వు కూడా ఎప్పుడూ మర్చివో లేవ, నాకు తెలుసు, జేను పేదవాణై, కానీ మ ర్మార్యుణి కాను, ఎ గోపొల్‌

ఒక్క. గంట [కిందశు వచ్చింది ఆవు త్తరం, ఎన్నిసాక్లు శదివీనా పషయం ఆంకతుపట్ట లేదు. గోపాలర్‌కి యింకా కోప మేనా తనంటే? (పలీకారం కూడా చెయ్యాలను కుంటున్నాడా!

ఒకందుకు బాలా ఆనందం కలుతో ౦ది, అక్కయ్య చచ్చిపోలేదు. గోవాల్‌ అనురాగంలో నజీవిగావుంది. గో పాల్‌ వున్నంతకాలం పద్మిని వుంటుంది. మరణించ లేదు _ గోపాల్‌ ఇంత రంగంలో పద్నిని చిరంజీవి !

“అమ్మా! అమ్మా ?” హడావుడిగా ఆయాసపడుతూ వచ్చాడు నాగరాజు = “ బాబుగార్‌-చ్చారమ్మా ఆాతయ్య గారితో మాట్లాడుతున్నారు.”

*ఎవర్రు 9 నోపాలా **

“కాదమ్మా ! బాబుగారు ! మన బాబుగారులో

• మున "ాబుగా రెవరు* నరిగా చెప్తూ | చంపక,” విసుక్కు-ంది మోహిని,

నాగశాజు మొవాముంతా నవ్వు వదర్శిన్తూ ఎన ఈన్విందచారు చెబుగార మ్మా ఆల్లుడు కెబుగారు.*

బొమ్మలా నిలబడి పోయింది మోహిని, మరుక్షణంలో నే ఆనందం _ దుఃఖం మువ్పీరి గొన్నాయి, నిజంగాన కీ. 59 సుధాకర్‌ బాబుగారా ౪ నిజంగా ,..౨. వచ్చాన్యా! చెన్ప

కశ ఏందుకు ? లీ నాగ రాజూ |”

“నిజంగా నే చిన్నమ్మాయ్‌ ' ఆ బాబు అలా శార్గోంచి దిగగా నే నేనిలా పరి గెత్తుషొచ్చాంి?

“మరి చెప్ప వేం!” మోహిని మెట్లదగ్గిరికి పరిగెత్తింది. అంకలో నే సిగ్గుపడి పోయింది. “ఊహూ 1! నేనిక్క జేవుంటాను నువ్వు వెళ్ళు, నువ్వు వెళ్ళు నాగ శాజు |! శాబుగార్ని వెంట బెట్లుకురా | జాగ తగా తీసుకు రా!”

అవ్ప్సటికే మెశ్తైక్కీ. పె కీవచ్చాడు సుధాశర్‌, నాగరాజు తప్పుకున్నాడు,

మోహిని కంపిసోన్న శరీరంతో గబగబా గదిలోకి పరి గెత్రింది,

సుధాశర్‌ వెనకాలే గదిలోకి వెళ్ళాడు,

మోహిని ఏం చెయ్యాలో _ ఎక్కడ నిలబడాలో తోచక వీ? మీదికి మొహం పెట్టుకుని కూర్చుండిపోయింది. సుధాశర్‌ కూవా పేణదగ్గిర తివాచీమీద కూర్చున్నాడు.

ఇద్దరిమధ్యా ఫొ తతీగలతో వణ ధగధగా మెకుసోంది.

మోహిని అంతరంగం అశ్ళవుల రూపంలో [పవహించింది. సుభాశర్‌ అర్ధాంగి చెక్కిలి రూద కన్నీటిబొట్లు రుడ్తిచేసి (వియంగా అక్కున చేర్చుకున్నాడు.

న్‌ న శు

సాట్యమందిర౦ (పేశ్షకులతో కీక్కీరిసివుంది-

వ్రధను (శేణిలో వేదికకు ఎదురుగా ముగ్గుకువ్యక్తులు

రంగస్థలంమీద నృత్యంచేస్తోన్న స్నర్తకి మోహినీ బేని

ర్ట40 కశ ఎందుకు 1 మాటిమాటికీ ఆముగ్గుర్నీ చూసి చిరునవ్వులు చిందిస్తోంది.

మోహినీ 'జేవి వివిధమైన అలంకారాలతో జా పట్టుబట్ర లతో _ కలకలలాడే వదనంతో అవాజాలా అపూర్వంగా మెరిసి పోతోంది, ఆమె మందాహోసాలలో జీపళళ వుట్టిపడుతోంది. కన్నులు కాంతిగోళా లై (వకాశీసు న్నాయి. ఆనందో త్చా హోలతో శరీరమంతా శేలిక3ై - గాలిలో ఎగిరి పోతుంది. సరాగమనానికీ పురివిప్పిన నెమలిలా ఆనందనాట్యం వేయ సాగింది,

అనాటి వదర్శనంలో-__ సుధాకర్‌ రాసిన - “ప్రకృతీ. పురుముడూఎో అనే నృత్యరూప కొన్ని ముఖ్యమైన ఐటమ్‌గా (ప్రదర్శించింది బృందం,

(వక్ఫోతీ ఫురుషులమధ్య ఆంతఃకలపాం రేగింది.

ఫలితంగా ఇద్దరూ వేరయ్యారు.

నృష్షీ ఆగిపోయింది,

చైతన్యం నళించింది,

(ప్రకృతి అందాలు నస్యర్ధమయ్య్యాయి,

భూమండలం న్టివం ఆయింది.

నృవ్స్‌క_ర్వ కలవరపర్హాడు,

(పకృతినీ _ ఫురువుల నమా వేళపరిచాడు,

పరస్పరం (పీమించుకోవలసీన ధర్మాలు వ్యపర చాడు, నిర్విరామంగా సాగాల్చిన న్బప్పీ రహస్యాన్ని విల్లడీ చీశాడు మానవజీవితాసికి అన్నికోణాలనుంచీ వుపయోగ పడాల్సిన కళాన్ఫష్టీ ధ్యేయాన్ని తెలియ జెప్పాడు.

స్థంభించిన నృష్టిని కొనసాగించాల్సిన భారం. (క్రీ ఫుకు

శళ్ళ ఎందుకు ? తథ! షలమోద మోసి ఆశీర్వదించి అదృశ్యుడయ్యా డు,

(పకృతీ పురుముల అపాన్రాలు వెదిరిపోయణూా యి.

జీవితల శ్ర్యూన్ని అవగాహాన చేసుకున్నారు,

షరస్పరాళర్త ఇతో సమైక్యత పొందారు.

న, కలక బ్లాడీంది ఎ అచే క ఛధావస్తు ఫ్రం

ఆ (పదర శన ఇవాాటూా అపూర్వమైనది,

(ప్రళృతిగా తన వ్యక్తి త్వౌన్నీ న పుకు షుడీ పట్ట ఆను రాగాన్నీ _ నృష్టిలో రన ధర్మ సిర్వహణనీ _ నపహూజ మనో పూరర౭గా పోవీ.ంచింది మోహిని,

(పేశకులలో ఒ కే ఒక అదృవ్షవంతుడిమిోద ఆమె దృష శీంద్రీక్సత మై వుంది, ఆ న్య క్తికోనం ఇప్పుడు తస సర్వస్వం అర్పించగ లదు.

స్రీ సపృగుషుల అల కీ కాను రాగాన్ని గానంచేసిన సుఖా కర్‌ కవితల అనంతరం మోహిని మధుర మెస స్వరంతో పాడుతూ లలిత గీతాఖినయం చేసింది,

““రాధ్రా నమేతా కృృహ్తా ం సమేతా కృషా | ర్‌ నందకిళోరా । నవసీతఠచోరా : బృందావన... గోవింద మురా ే॥ రొధా సమేతా కృష్టా | సమేళా కృసా కా గోపీ మనోహరా 1 గోకులవాసా । కోసపీత మురశీగాన విలాసా : నుందర మన్మధకోటి[వకొళా॥

శళ ఎందుకు ? తశ! మషలబవిరూాద మోసి ఆశీర్వదించి అదృశ్యుడయ్యాా కు,

(పకృతీ పురుషుల అపాన్దాలు చెదిరిపోయాయి.

జీనితల ఖ్ర్యూన్ని అవగాహాన చేసుకున్నా కు.

పరన్బరాకర్ష ఇత్‌ నమైక్యత పొరదడారు.

నృష్ట్‌ కలకల్లాడింది . అటే కధావస్తుపు

ఆ (పదర శన ఇాటా అపూర్వమై నది,

(పకృతిగా తన వ్య క్తి త్యాన్నీ న పుకుముడీ పట్ల ఆను రాగాన్నీ లం నృష్టిలో తేన ధర్మ నిర్వహణనీ = నపహాజ మనో పహూరంిగా పోవీ.ంచింది మోహిని.

(పేశకులలో ఒశే ఒక ఆదృవ్లవంతుడిమిద ఆమె ద్బష్ష్‌ శేద్రీక్సిత మై వుంది ఆ వ్య క్తి కోనం ఇప్పుడు తన సర్వన్యం అర్పించగ లదు.

(స్రీ పురుషుల అల కి కానురాగాన్ని గానంచేసిన సుభా కర్‌ కవితల అనంతరం మోహిని మధురమెన స్యరం తోపాడుతూ లలిత గీతాఖినయం చేసింది,

“రాధా నమేతా కృషా । ౯౩ నమేతా కమా :

ద నందకిళోరా ।! నవసీతచోరా : బృందావన.___ గోవింద మురా రే॥ రాధా సమేతా క్బృమ్జై |

న మేళా కసా |

కా గోపీ మనోహరా 1 గోకులవాసా కోపత మురశళీగాన విలాసా ।; సుందర మన్మధ కోటీి[ప్రకొళా॥

శ్రిశలి కళ ఎందుకు ? రాధా సమేళా కృషా । న మేతా కృషా సముతా కృషా | మూ

రాభా సమేతుడైన (శ్రీశృష్ణుడు జ్‌ ఆదగ్శపూరితమై న అను రాగాన్ని అనుభవించే కృష్ణుడు, పక ఎకి పురుషుల ఐక వ్రలీను ఆశీర్వదిసోన్నట్టుగా అందరికీ అనుభూతి కల్లింది,

మృదువైన మందహానంతో సర్తకి కన్నుల్లోకి చూ శాడు ఆమె ప్రియమైన (ప్యేకుడు - సుధాకర్‌ |!

నర్తకి వుత్సాహంతో తిల్లానా అడసాగింది, అర్హాంగి కదలికలతో సరినమానంగా సుభాకర్‌ మనస్సు అనందనాట్యం వేయసాగింది, అతనికి (పపంచం చాలా విశాలమైనదిగా _ జీవితం చాలా అమూల్యమైనదిగా గోచరించింది. నర్తకి కను సన్నలలో అతను బంధీ అయిపోయాడు.

“నాజీవితం ధన్య మెంది తల్లీ [99 అంటూ బలరామయ్య అనంద ఫాప్పాలు ఒత్తుకున్నాడు. నంగీత వాయిద్యాల సుఖానికీ (నేశుకులు తన్మయత్వంలో మునిగారు,

"తెర జారిసడు తోంకు మృదంగం ముచ్చటగా తీర్మానం సల్కీ-ంది,

తదిగిణతోం 1 తదిగిణతోం తదిగిణతోం 1 కళ జీవిళానికి ః కళ జీవితావికి । కళ జీవితానికి ; అంజారినకకులల

న్‌్‌ ల ; + తాగ4[0/18డ240 ఈ మ4కి4 £గ00౮[0౮ 9 క. 4644కు 4 3044 . _ శ్రుమతి మువ్వొళ రంగనాయక మ్మ రచనలు న్‌ బిలిపీఠం చదువుకున్న కమల పేక మేడలు కృష్ణ వేణి _- ఆండాలమ్మగారు సందింట్లో పెళ్ళవుతుంది _ శకూలినగోడలు ' గులాబి పూసింది త్రీ అమ్మ . నా డైరీలో ఒక పేజి నాకు చచ్చిపోవాలనివుంది

• సషణ్ము ఖు ప్రయ ఆరుగురు రచయి(త్రులు రాసిన నవల

1. పి. సరళాదేవి ఏ, వాచనృతి . ల్‌, ముప్పాళ రంగనాయకమ్మ ్క
2. వనం దుగాాకుమూ3
3. యద్దనపూడి సులోచనారాణి 6.. 3. వి. యస్‌. అచ్యుత వల్లి న. స్స గా: ముప్పాళ సీతారామస్వామి పబ్లి కేషన్స్‌ ఎన్‌. ఎ. డి. [2. ౦.] విశాఖపట్నం _ 8. - (| ఒగగ?ింకని ౧11780 47 ౪౮౪4 కిగిక5క్‌, గ౪లి౬గి48కి0-1 .