Telugu ఒడ్డుకుచేరిన ఒంటరి కెరటం - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki
ఉక బ్‌ ॥ బ్‌ అ ర క ల. , ॥ ఈ. , ఆ ॥ ( థె ఆ + ల్‌ వి _ జ క ల క లో ' % “ . -ా త్‌ ల 1 న | శ ఎ ఇ | ఖా [ | క శ = టీ శౌ శ (| న! _ ' శక ౫ | మా ॥ / ॥ + క్ష స - | జీ ః ॥ క. మ . ఇ _ న య. ల / ॥ శః లా | 2 _ ఇ | | ॥ ఇ " 15౬0 - 00% 19 001౫1 . ( / క్ష . జ + ళీ 41654౪! | 8/0౧. గ.8. ఓ
- , | ల _ | | మ. / 3020-2021 ల ఠి న్‌ శీ . దగ ; 1020-2 -. న ట్‌
- డ్‌ ' శ | = నం ఈ" గ య. 4 ॥ ల 7 క _ ॥ /| | | త! 0 , * . . ॥ వా ” శ ” | ం' | 4 ఇ | " . “అ. క. 4 . జ ఓ ఛి థ్‌ 1! " ' ి ; శి జ్య ్ద్క క " . "రామమందిరం తంల విజయవాడ తల్హై'"' ట్ట _ , ఃకే . ," ల వే కి క్‌ = క ॥ జో | స: ఇ సే . - నలు | | ॥ || లం ళో వా“ శి (5 గ ః శ న శ వై క షి వె .. కా శం ఫ్ర టప! ల, జ న శ్‌ - నే స టె ఓ . "త సీ 5 వై (న్లుగై / ల లో ్షి ్ల్‌ మకీ ఇ ఇ. కీల (క, అష జే ' ఉ అన! "| శ క శ!" అ ఖి అ చ్‌. తీ ల శ కే. - క |
క్వాలిటీ (పదురణ [వదమ, ము[దణ ; ఆగసు *౯9 భో యో నా. (ప్రభవ మాసష్మతీక నుండి ట్‌ పునర్ము.దిత౦ డాన్సు ల గంథఠోలయి న క నయన. ముఖచి్యతం : గొ వ చాపు [| ల. య యీ టి రర (పచురణక్‌ ర్త ( ర్ట
కె ముర మ!
ము[దణ;
జీపర్‌ అండ్‌ పర్‌ (వొడక్షు +
విజయ వాడ-లిం
“లి.
ఆ౦కితం౦ వానిని ముమాాలా ఈ కథాసంగపహం (ధీమ్‌, అలో-చించటంలో నా కెంతో సహాయపడిన మి[తురాలు శ్రీమతి వై.వి శివకాంతగారి కతజ్త రతో ల ఈ రచన అంకితం యిసున్నాను, _్‌
10%”0 లో వెలువడిన మా నవలలు యద్దనపూడి సులోచనారాణి ఈ దేశం మాశేుచ్చింది? 1లేర0 0 అనురాగ తోరణం 12-00 శావిలిపాటి విజయలవీ, శ్ర ఈ _ేమకధ ఇంతే 12-00 0) అరుణ కిరణాలు 11-00 స చకొపాణి (తృతీయ మ్యుదణ)” 11-00 01 తపి (ద్వితీయ ము దణ) "7-00
- జీవనరాగంలో మధుర స్మృతులు 12-00 (ద్విత్రియ మ్యుదణ)
- వాగ్గానం ([పధమ మ్మదణ్య 7-50
- మనసు-మనువు ” 10-00 కక 'ముళ ఛ గులాబి 80 '7=ర్‌0 క్‌ గొలుపు (ద్వితియ ము దణ) 8-00 ని మూానసఏపీణ 10=-00 మాలతీచందూర్‌ మనసులోని మనసు 18-00 గుల్ప న్‌ నందా సీలిశక్రమలం 10-00 0.౪.5.గ.మూరి మి ధ్యాబించాలు 8-00 ఐ.వి,ఎన్‌ .అచ్యుతవల్సి ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి శేరటం 10-00 డా! "వేదుల సూర్యనారాయణశ ర (" అర్యచాణక్యుడు 18-60
ఒడ్డుకు చేవిన ఒంటరి కెరటం కాలమనే మహా సము[ద్రంలో ఆతి సున్నితమైన అలలు ఆడ(బ్రతుకులు, యవ్వనాన్ని, అందాన్ని లోబరుచుకొని అలల్ని ఆదిలోన విరిచివేసే సుడిగుండం మగవాడు, (ప్రతి అలకు తీరం చేరాలనే తపన...కానీ కొన్ని మధ్య లోన అణచి వేయబడతాయి, జీవన బాధామయ ఘోషను అల్‌ అద న్‌ 1 ళ+న అల ం భరిస్తూ సుడిగుండాన్ని పైకం ఒడ్డురు చేర్చే (ప్రయత్నం చేసిన ఒంటరి కెరటం అరుణం శ్ధాలా అందంగా లెప్టై వారింది అనుణకు. మేలొ_న్న వూరంతా రం ఏల హరవిబ్లులా గ్‌ నపడీ౦ది, పక్రైవించం మిద "లేచి కూర్చుని వళ్ళు విరుచుకుంటూ ఎదురుగానున్న ఇద కిటికీలోంచి రోడ్డువి+దకు చూసింది. దూరంగా త్త
్రీ ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి శేరటం మునిసిపల్‌ కుఖాయి వద్ద సళ్ళకోసం జుట్టుజుట్లూ పట్టుకో వ టం 'బీదు కాని వాళ్ళ చూపుల్లో అంతపని చేయాలనుకుని చేయలేని నిస్సహాయత కొనపరుసున్నారు, సంస్కా-రపు 'మేలిముసు'సలోని నాగరికొపవు మహిళలు, ఒక్క నిమిషం వఏిచ్చితమయిన వూహవచ్చి నవ్వు వచ్చింది అరుణకు, ఆ లెన్‌ లోని ఇళ్ళల్లో వాళ్ళంతా మధ్యతరగతి కటుం౦బీకుతు అంతో కొంతో చదువుకుని చిన్న విన్న క్లర్కు. వుద్యో గాలు చేస్తూన్న లు చాలామంబే. నున్నారు. ఆ వాడలో వాలా ఇళ్ళకు కుళాయిలు కాని మంచినీటి బావులు కాని "లేశ ఆదరా బాదరా వంటలు వండుకుని విల్లల్ని సముడాయించుకుని పదిగంటలకోల్లా ఆఫీసులకు జేరుకో వా ల్సిన (క్రీలు బించెడు మంచిసీళ్ళ కోసం, గంటా గంటన్నర 'వేచివుండటం సహించలేరు. పనివాళ్ళని మెయిన్‌ మెయిన్‌ చేయటం వాళ్ళ పర్చుకి అందని వూహ. అంచేత స్వేచ్చగా వమూవమనూలు వాళ్ళబ్తాగ కొట్టుకుని తిట్టుకున ఓం దెలు సొట్టలు పడేలా బాదుకుని నీళ్ళు పట్టుకో వటం చేయలేక నిస్సహో యంగా కుళ్ళుచూపులు చూస్తూ ని.బడిపో తారు, “దీం? మూననూలు వాళ్ళల్లాగ నేను వచ్చేనంశకే. నేను ముందు వభ్య్మ్వానంటూ ఎదుకు 'దెబ్బలాడుకోకూడ మా ఆను కుంటుంది అరుణ. ఒకళ్ళ సిగ ఒకళ్ళ చేతుల్లో వహించు కుంకే అమణకు నవ్వు వస్తుంది. నాగరికతే మానవుల్సి
ఒడ్డుకు జేరిన ఒంటరి కళటం గా" తమ బలహీనతల్ని, స్వేచ్చగా బహిరంగ పర్చుకో లేని నిస్సహపోయుల్నిగా తయారుచేస్తోంది అనుకుంది అరుణ,
ఎడర మంచఎ మోదకు భూసింది. అరె! లలిత శేచే! అప్పుడే లేచిపోయిఎదా! ఒక్కొ. ఉరుకుతో మంచంమించి గెంతింది. అకుణ, లలిత నాలు గేళ్ళనించి ఆ రూములో వుంటున్న్నారు. ఇద్దరూ వేర్వేరు ఆఫీసుల్లో పనిచేస్తున్నా, స్నేహం మాతం విచ్శితంగా కలిసింది. ఒకరోజు జోరుమని వర్షం కురుబ్తూంది. బస్స్ఫుస్తాపులో పెల్టరులో దిసలుగా నిలుచుంది అరుణ. ఇాలా రోజులుగా ఆ బస్సుస్టాపులో చూస్తూన్న్నా లలితను ఎప్పుూకూ పలకరించలేదు. లలిత రోజుషో రకంగా అలంకరించుకునేది. పచ్చగా, సన్నగా పొడుగ్గా వ్లుంటు౦ది, చలాకీగా నవ్వుతూ వుంటు౦ది, సాయం తం (5 మంగా రాలిగా మారుతోంది. ఆ వర్ష 0లో బస్సులు అఆగటమేళలేదు,. ఒకవేళ ఆగినా, కిటకిటలాడీ పోతూన్న “కూ్యలో” అరుణ , కలబడి ఎక్క్‌-లేకో నిలబడి పోయిం౦ధి,
“చూడండి!” అంది లలిత, కోకీల మాటాడిందడా అన్పించింది. చక్కని మెటాలిక్‌ సౌండ్‌ లలితది.
కన న్నేనా౪” నవు శ్ర లేనట్లుగా కాసింది అరుణ.
“మిమ్మల్ని కాదనుకుంటున్నా రా!) మళ్ళి రోల పలుకు,
శ ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం
“విమిటి?) అంది బిడియంగా, అరుణకు పాతిశేళ్ళు ఉఊజాటుతకున్నాయి, అయినా అంత పయస్సున్న దానిలా కొన బడదు. లలీత ముందు కొంచెం *లీగాడుగా కొన్వ్పుడినా ఆ వోషం అరుణ అండానిది కాదు, ఆమె చొాకబారు వస్తా లది, అరుణ సంవత్సరానికి నాలుగయిదు చీరలకన్న ఎక్కు-వ కొనుకో్కో-.దు. అవికూడా చాలామటుకు బేనేత చీరల ఒక చేతికి అరిగిపోయిన సన్నటి బంగారు గాజుల జత, ఓ చేతికి “వాచీ ఉంది. మెడలో సన్నటి బంగారు వెయున్‌ వుంది, అరుణకీ చిన్నమ్తూడే తల్లి దండులు దదూరం అయ్యారు. మేన త్తగారి పీబ్బ అతోఛాటు "నెరిగి రంది, వాళ్ళు చూపిన ఆదరణవల్ల చివ. డిగీతీసుకుంది. తన కాళ్ళమిోద తను నిలబడటమేకాక వున్న ఒక్కొ తము న "కాలేజీలో జేర్చించి చదివించే బాధ్యత తీసుకుంది.
“వాన త్లోటట్లు లేదు, బస్సులు వచ్చినా మిరు ఎక్కా. గలుగుతారన్న నవు శ్‌ నాకు కలగటం లేదు.” అంది లలిత,
“అవ్సును, చీకటి అయిపోతోంది కూడా!” భయంగా అంది అరుణ,
బ్ర చల్లి టి గాలితో కూడ్‌న వర్ష 0, ఇన వెట్టిలాంటి ఇంట్లో వుండగా వస్తే మనస్సు శెంతో సంతోవంగా వుంటుంది *
“అవును. అంది అరిణ,
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం న “వారేం చేయనల్సుకున్నారు** అంది లలిత, “ఆటోవ స్తే వెళ్లామనుకుంటున్నాను.”
“నేనూ అబే సజెస్టు చేధామనుకుంటున్నాను, మారు నోల్కొ-0డ చారసా'వేపు కచూశో అంది లలిత.
“తనని గమనించిందన్నమాట చాలాసాక్ల[ో అను కంది అరుణ,
“అనవ్ఫ్సను మారో)
“చిక్కడపల్సీ డాటాలి.
“అయి బే యిద్దరం క్‌భిస్షీ వెళ్ళొచ్చు” అంది అరుణ, అరుణ ముఖం విప్పారటం దూసి “అల్పసంతోమీి” అనుకుంది లలిత. కా స్సేపటి! దారనపోయీ అటోని ఆపి ఇదరూ ఎక్కా-రు. కొన్నాళ్ళకి స్నేహం వాగా అల్లుకుంది. అరుణ పెద్ద కుటుంబం ఒకరు వకంగా తీసుకున్న ఇంటిలో వెనకగా వున్న వరండా ఆనుకుని వృవ్న చిన్న గదిలో వుంటోంది, “అభ నలభయి రూపాయలు,
5ఆరుగ్లా! నలభయి రూపాయలు ఇచ్చి ఆ వెనకా తల గది వమిటోయ్‌, మా రూంకి వస్చేయి, నికు పది రూపాయిలు అధై త్య తుంది కూడాను*ి అంది లలిత.
“సిక్సు ఇబ్బంటబదేమో,..!” అంది అరుణ మొహ మాట౦గా,
“ఆ"ర్నెల్బ బట్టీ మాట కలిసినా నీకింకా నసుసడు పోలేదు, మా రూం ఛాలా విశాలంగా వుంటుంది, మన
10 ఒడ్డుకు చేరన ఒంటరి కెరటం ఇద్దరి పత్షైమంచాలు "వేసినా నడవటానికి బోలెడు జూగా నృంటుందిఎ అంది లలిత. లలిత గది మేడ వి భాగంలో వుంది. [కింద ఇంటి వాళ్ళు కాకు అయిదారు వాటాల వాళ్ళు ఉంటున్నారు, లలిత మంచి మాటకారి కావ టంతో [కింద వుంటున్న ఒక కొ త్తకాపరం అయిన వెంక (టావు వాటాలో తన వంటసావూన్తు "పెళ్టైసింది,. "వెంక (టావు, రాధకూడా ఉద్యోగస్థులే. ఫొ త్తగా పెళ్ళయిన జంట అవటంనించి అన్తే సామాన్లు లేవ. వాళ్ళకీ మూడు గదులు వన్నాయి*, వెనక్‌ గది కానుకుని చిన్న వరండా వుంది. దానికి తడికలు కట్టుకుని “గాత్‌ రూం” కింద వాడు కుంటున్నారు. వెంకటావు వంటగదికి వెనకనించి కూడా దారివుంది. అంచేత వెనక గుమూ శనికీ లలిత తాళం వేసు కుంటుంది. ముందు గుము శ్ర గాధ అథధినంలో వుంటుంది. ఆది హారాలు లలిత రాధ కంబైన్స్‌ గా వంట వండుకుంటూ వుంటారు. మేడమిోద గదికీ లలిత ఎనఖై రూపాయలు ఇసోంది. అరుణని ముసష్ఫయ్‌ రూపాయలివు శ్రైంది+ అరుణ కీ లలిత గది బాగా నచ్చింది. ముఖ్యంగా లలిత యొక్క చలాకీ అయిన సాసాచర్యర అరుణని చాగా ఆకట్టుకుంది. గదికి వెనక (పక్కాగా వున్న ఖాళిడాబాకీ చుట్టూ కొంచెం మేర తడికలుకట్టి వై)వసీ ఏర్పాటు చేసుకున్నారు. గోజులు నిశ్చింతగా దొర్లిపోతున్నాయి, తమ్ముడు నరిక్రూడా
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కేరటం 11 (గాడ్యుయేట్‌ అయ్యేడు, ఉద్యోగ _పయత్నాల్లో ఇంట రూ్రూల శీరుతో ఊళ్ళు తిరు ఫతున్న్నాడు,
*అగ్రూ! ఇతను నా కొలీగ్‌ మాధవికి కజన్‌, మన లాంటి ఒంటంవ మే! రొ త్తగా వ, జి ఆఖీసుకి వచ్చేరు.” 'అంటూ రెండు సంవత్పరాల [కితం ' మధుసూదన్‌ *ని పరి చయం చేసింది ఒక సాయం తం,
కసవుస్కాారం, కూరో్ట్చోండి అంటూ న వ్యారు మంచం చూపించింది అరుణ,
“జస్టేమినిట్‌ ! డన్‌ ఛేంజ్‌ చేసుకుని వస్రాను.?, అరుణా! శస్టుకి “టీ” వదన్నా చేయగల ఓవిక వుందా? అంది లలిత,
“అర్య్యూ తప్పకుండా చేస్తాను. ఈ మాగజై న్స్‌ చూస్తూ వుండండి అంటూ కెండు వ్‌ లు మధుకి ఇచి ఏ స వ్‌ వెలిగించటానికి వెళ్ళబోయింది.
“ఎందుకండీ! అవవసక (శమ! ఎల్లాగూ బయటకు వెశాము కడా! ఎక్క-డో ఒక దగ్గిర తీసుకుం జాము లెండి” అన్నాడు మధు మొహమాటంగా,
“లేదు లలిత వచ్చాకో 'నెళ్టామనుకుంటున్నాను. పాలు వునాన్నయిఎ అంటూ కిందికి "వెళ్ళింది అరుణ. లలిత
ం కక వచ్చింది. బట్టలు సాధారణంగా ఎటా్ట్‌ 7 తడిర్‌ఆ “వైవసీలో” మార్చుకుంటారు. (_ఫెష్‌గా టాంస్‌ లెట్టయింది
లీ ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం మళ్ళి, మూ-ద్‌ అయ్యా "లేత నీలంరంగు బట్టలకి గాజులు -వీసుకుంటూ,
“వ్యాట్‌ మోవాన్‌ గారూ! వఏపవయాలుక[ి అంది ఎదురుగా వున్న మంచంమిాద కూ-ర్చుంటూ,.
“సారీ! నా ఉరు మోహాన్‌ కాదు, మధునూదన్‌!” అనా్యాడు+*
“బ్రదీ నవలా నాయకుల ఉేళే! మనూ డియర్‌ అనీ, డియర్‌ మధూ! అనీ పిలవవచ్చుము” అంది లలిత,
“అయి తే నాయకులకు మన్చు లేక్‌ మోహన్‌ ఇలాటి జీర్లే వుండాలంటారా[
“అంతే! కాకపోతే నవలలు ఎవళ్ళు చదవరు. రాజ శీఖర, అనంత్‌ , మధు, మోహన్‌, మురళీ! అబ్బ ఏం శీర్శండీ అప్‌! వెరీ వెరీ చొయాంటిక్‌ నేమ్బ్‌! ఆ "పేక్లు తల్పు కుంశు చాలు గుండెల్లో ౫” బులు చెప్పబేనంత విరహం, చీర అజేరం ఏ చేతులు, కాస్త పొట్టిగా, వదులుగా వున్న లోనెక్‌ జూకెట్‌! వదులు నదులుగా స్పేేచేసిన జుట్టు, నుదుట సీలంఠరంస బొట్టు చేశులకు నిండుగా సీలంరంస గాజులు ఎక్కిాాంచటం పూర్తిచేసింది. మాట్లాడుతూనే వ్‌వో చభూసపులు గ చ్చుతున్నట్లు అన్పించి ఎదుటకు చూసింది, మథఘసూదన్‌ నవ్వుతూ ఆమెనే చూస్తునాన్నడు. పెద్ద అంద గాడు కాకపోయినా పర్చవాలిటీ వ్రు౦ది. చావమునఛాయలో
టర్తుకు చే0న ఒంటరి 'కరటం 1 వుంటాడు. వొక్కు-.ల ( కాఫింగ్‌. కాకపోయినా, వున్న జుట్టు “ బిల కిమితో బుద్దిగా నల్ల గా ముఖానికి అందాన్నే అమర్చుతోంది. శా
“అబ్బ! వమిటలా చూస్తున్నారు! ఇంతకీ మోకు వళ్ళి అయిందా లేదా౪ి
“నా మూటశేం గాని మూకు మటుకు పెళ్ళి కాలేదని 'ఆలుసోంది!”
“6 చెస్పాదురూ+” అంది లలిత నూతి ముడిచి, మూతి ముడి సే తను చాలా అందంగా ఉంటానని లలిత అభి (పాయం. అందుకనే కాస్త చనువు 'చేసుకోదలిచిన "స్నేహి శుల దగ్గిర మూతి ముడిచి గారాలుపోతూ వుంటుంది.
“అయితే మాశేమన్న్నా నష్టమా ఓ) అనానడు మధు,
“ర్టం?చైం నష్టం ఉన్నా వాలా లాభాలు నవునా్వాయి.*” అంది లలిత.
“ఆ లాభనషాాలు సవివరంగా తెల్ప మనవి. డానిసి
వ బట్టి నేను చెపాను, నాకు "వెళ్ళ అయిందో లేదోఖి
“ముందు నష్టం చెప్తాను. మనం ఫ్రీగా సినిమాలకు, వీ.కార్లుక్‌ పళ్ళటానిక అడ్డుగా వుంటుంది. ఆవిడకూడా కలసి మెలసి వుంకే ఫామిలీ | ఫెండ్‌గా గెటానయి పోవచ్చు, "లేక ఆమె పత్మివత అయితే మికు ఇంట్లో కన్నీళ్ళూ, నిషూ కాలూ, మూకు నలుసరిలో అవమానాలూ మిగు లాయి, సన్న హంలో వున్న అనందం అంళొా హరించుకు
షై
[శీ ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి 'కెకట6 పోతుంద. ఇంక్‌ లాభాలంశు ఆమె చదునవుకున్నదయి సంస్కా-రం కొలిగివ్రన్నదయి తే అప్పుడప్పుడు సెలవుల్లో విందుభోజనాలు దక్కు-.తాలయి, జక్‌ మంచి దంపతుల "స్నేహంలో వారానికి ఒక్‌, రోజయినా మేమూ కుటుంబ వాతావరణంలో ఇవముడటానికే అర్హతే వుందనే సంతోషం రొలుసతుంది. ఉజూరుకాని డాళ లలో చదువుకునా్వ్నామనే అవాంకారంతోనో, తనని తను పోపీ.౦చుకుండామనుకునే నిగ యంతో నో ఉద్యోగాలు చేసుకుంటున్న యువతులకి కొనాన్నళ్ళకి తమ చుట్టూ "తాము గిరిగీసుకునే మన _స్తగ్యం వీర్పుడుతుంది. మూ యమూలు గృ హణులు తమని తేలిక భావంతో చూసారన్న వాదనలోనూ నిజం వుంటుఎది క్‌జా[?
ర్ట! వారు లోక్‌ జానం భాగా సంపాదింధారుి
క6ద్దంత్రక్షి మాకు...”
“మోకు నిజమే చెప్పనా*+” అనా్వాగడు మధుసూదన్‌. అరుణ [శులో “టీ” కప్పులు తెచ్చింది. లలిత (ము అందు కుని ఒక కప్పు మధుకిచ్చి ఒకటి తను తీసుకుంది.
మంచంమిోదం (కే పెట్టింది అరుణ. _ేలో ట్రీ కప్పు తీసుకుంది, “రూరో్చు” అంది లవిత, లలిత _పక్క్‌ాగా కూర్చుంది.
ఈప్పది ఇాల్రా అన్యాయం!” అన్నాడు మధు,
వళద్ప్‌ వ్వ ట్రి?9?
“ఆమె తెచ్చిన టీ మీరు అండించారు. వె గా ఆమె! మూరు ఇవ్వ లెదు,”
ఓరుకు కేరన ఓంటరీ శీరటం౦ | గీ
“ఇ్రవ్యకపోయినా, ట్రీ మిగిల్య్బాను కోడా! రీసుకో వచ్చును. అయినా ఇంకా పరిచయం అయి పదినిమిసూలు అయిందో శీదో, ఆమెకోసం అంత ఆరాటం పడిపోతున్నా "కీమిటి?! కొంపతీసి...ఎట్‌ ఫన్ష్‌ సెట్‌ కాదుకడా![” అంది లలిత, ల
అరుణ ముఖం ఎ్యరబడిపోయింది.
6 ఛధ, వమిటా మాటలు లలితాళో అంది,
“ఈవిడని ఎలా భరిస్తున్న్నారండి చాబూశొ అనాన్నైడు మధుసూదన్‌
“వ్వారంతా భరించటం వేదా! అలాేే అరుణా భరిస్రోంది. ఇంతకీ అసలు విషయంలోకి కావటంలేదు. మా మగవాళ్ళే అంత! కప్పదాటు మన_స్తత్యం మీది
ఉవ్వాారు ఉద్యోగం చేస్తున్నారా? మన_స్తత్వే పరిశీ అన చేస్తున్నా రాళ
“నేను రెండూ చేస్తూవుంటాను. ఇంతకీ మోకు పెళ్ళీ అయిందా లేదా?”
“వురీ ఇరకాటంలో వెశ్లుస్తునా్నరు. నాక్‌ యింత వరకూ వెళ్ళి శాలేదు.. కాని నేనేమా చేసుకోను అని ఛేహ్మ్మపతిజ్ఞ పట్టలేదు. ఎందుకనో వళ్ళి చేసుకుందాం చేసు కకం జాం అవుకుంటూండ గానే అలస్యం అయిపోయింది
“అయినా మికు పెళ్ళి శా లేదని ఎవరితో అనజబో కండి. చేవచాసు అనుకుంటారు అంది లలిత,
“అంత మహోన్నత (పేమలు మనకెల్లా వుంటా ఇష్టండీ! (పవాహం౦లో గడ్డిపరకలంళ”
[( ఓర్హుపు చేరిన ఒంటరి కరట6
“అరూ, వమన్నా మౌాట్లాడవే! మ్య అల్లా ముడు చుకు కూర్చుంటా వేమిటి?” అంది లలిత, టీలు (తాగటం పూ_ర్పఅయింది.
“పద అల్లా బయటి కెక్క-డికన్నా వెళ్దాం అంది లలిత, అరుణవై పు చూశాడు మధుసూదన్‌,
“అబ్బ, నేను రాలేను, ను'వ్వెళ్ళిరా |.” అంది అరుణ,
“న్విారుకూడా రండి. ఒక్కరూ వం కూర్వుంటారు ఇంట్రో)”
“అదికాదు ,,..* నసిగింది అరుణ,
“పంట )'సరించేనా* ఎక్కొా-డో ఒక హోటల్లో తినే శ్రొములెనూ!” అంది లలిత ఈజీగా.
గతుక్కు_మంది అరుణ. నెలాఖరు రోజులు, తనదగ్శిర పదిరూపాయలుకన్న్హా లేవు. పోటలులో భోజనం చే స్తే తిరిగి జీతాలు వవ్చేదాకా కొిటకొటలాడి పోవాలి. కొని పెట్టింది లలిత,
“సంకయా త్మా వినశ్యతి! అన్నారు మహాతల్లి... బయ'రు. మధుగారికి చిరాకు "వేసిందంశే మనల్ని వది లేస్తా రం టే?)
“చచ్చాం భగవంతుడా! అప్పుడే మిమ గలి కొట్టు కున్న బెప్పూడు! వదిలేసిం చెప్పుడు! అన్నాడు మధు. అత నికి లలిత మాటలంచే ఈ క దికాలంలోనూ చాలా ఇస్టం వర్చడిందిం చురుగ్గా అందంగా (పతీ సుఖానుఖభూీ
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరీ శేరటం [1 మాూతమూ భయపడకుండా చొరవగా స్యంతం చేసుకునే లలిత పద్ధతి చాలా నచ్చింది,
“మమ్మాల్ని అంటూ బహువచనం అంటున్నారు. సార్ధశ్‌ నామభధేయు లన్ఫజామనా॥। సం కెళ్ళు వేయిసాను జాగ త్త!”
“పూరోం పూర! ఒ్‌ొ వెళ్ళాన్నే పోషీంచలేక వళ్ళి మానుకున్నాను. ఇద్దరెందుకు?, “సిరగల వానికి చెల్లును" అన్నాడు ననాడో (శ్రీనాధ వుహోక్షవి 1”
అరుణ లేచి నడచింది. అంతా కొలసి బయటకు నడిచారు,
“క గోజు మధుగారి ధర మూ అంటూ తాజ్‌ లో మోల్‌ నీరుకున్నాము, _బహ్మాండంగా ఉంది కదూ! నీ కెల్లా వుందట
శ ట్రత్రన్సు వవున్న్నా అనుకుంటా డేచోూ! నలజవేయాభైె రూయలు ఖర్చు అయిఉంటాయి,* అంది అరుణ మంచం మూద జారవడుణూ,
“ఇద్దరమ్మాయిలను వెంశుసుకున్న (ధిల్‌ అనుభవిం చాలంసే ఆ మూ్యతం ఖర్న్యు కాకపో తే ఎల్లాగ వమెనా వెనక అస్తి వున్న దేమోలే! ఖర్చుకి జంకటంలేదు* అలో చనగా అంది లలిత,
'ర్మాతి పదకొండు గంటలు చజాటాక ఇల్లు చేరారు ఇద్దరూనూ,
ర్చి క్ర చ్రాల్రా భైెర్యం లలితా! అంత చనువుగా ఎల్లా శసండగ లన్న! నాకు భయంగా నవృంటుంది* అంది అరుణ,
| ఒడ్డుకి చేరిన ఓంటరి శేరట6
“సిశేం "కెలీదు అరుణా! .ఈ మగాళ్ళకీ బాధ్యతలు “లేకుండా సుఖాలు కావాలీ నాళ్ళ బలహీనత లని మనం పట్టుకోగలిగి లే మన కాళ్ళ ద్శర కుక్కొా-ల్లా తోకాడిస్తూ వుంటారు. ఈ మధుసూదనే చూడు, అయి డారు వందలు సంపాదిసాడు. పెళ్ళి అంశ భయమట, మళ్ళీ ఆడడచాని సాహచర్యం కాచాలి, వీళ్ళే మున నాగ రిక సమాజానికి చీడపురు'సలు, అతని జీవితంలో ఒక అవా శరన్‌, కలిగి తే ఇద్దరు పిల్లల్ని క్షు పంగా ఫోపించు కోవచ్చు. వెళ్ళి చేసుకుంటే. ఒక అమ్మాయికే కట్టుబడి వుండాలి. [బహ ఉారిగా వుంశే నన్ను చేసుకుంటాడేమో, నన్ను చేసుకుంటాడేమో, అనే అథతో దీపంచుట్టూ తిరిగే పుర్తుగల్లా ఆడపిల్ల లు "వంటపడ తారు. నాలా ఈజీ నోయి ౦గ్‌ వలలు అయి బే ఎన్హాయ్‌ మెంట్‌ కి లోటు వుండదు. నీలాంటి ముద్దపప్పూలయి తే పెళ్ళో అంటూ ఆ మూడు ముళ్ళకొసం వెంటపడతారు, సీలాంటి వాళ్ళకి వెళ్ళమం తం సరించి లొంగదీసి తర్యాత వాళ్ళ చారి వాళ్ళు చూసుకుంటారు, (పహ్తాదుడు “హరిని చూడటా నికి “వార్ష ములు "వేరయినా లత మొక్క. మ” అన్నాడు హిరణ్యకసిపుడుత. ఈ మగవాళ్ళకి ఆడపిల్లలని అనుభ వించటానిక "పెళ్ళి, (చేమ అంటూ ఏమి పేరులు పెటనా, అమ శీలం అనుభవించగానే “ఆమెలో తమకు నచ్చని 'వేవో కొనివించాయని వంకలు పెడారు. ( జేవించుకున్న్నా, "వేలు కట్నాలుపోసి వెళ్ళి 'జీరుతో ఉరి బిగించుకున్నా చివ రికి అడినాళ్ళు పురుషులకి భోగకాంతలుగా ఉపయోగ పడ్డ
ఓడ్తుక చేరిన ఒంటర కెరటిం
తున్నారు తప్ప, ఆమెని తన జీవిత సర్యస్యంగా మూసుకునే శురునులు నూటికి వ ఒక్కరో వ్రంటారు. వాళ్ళు మన చుట్టూ తిరిశోటప్పుడు వాళ్ళవల్ల మనకు కావల్సిన హెల్పు "లీవయినా వుంశు పొంవగలగాలి. వాళ్ళు మనల్ని చిన్న చూపు చూడకమునుపే మనమే వాళ్ళని మన తోవలోంచి తవ్పించగలగాలి.”
“ఎందుకు లలిళె జీవితం అంతా మనకు దక్కని చానిని గురించి పము'సలు "పెట్టటం! ఎవరో ఒకర్ని మంచి వాళ్ళని చూసుకొని పెళ్ళి చేసుకుంకశు మన జీవితం ఒడ్డుకి చచేరుకున్నట్టు అవృతు9ది?
“నేను మాతం ఏం చేయను? వెళ్ళి అనగానే పలా యిన మంతం పఠిసారు. నాకు మాతం "సిటిల వ్యాలని "లేదా
“ఆయి తే ఇన్ని స్నేహోలు చేసుకోవటం మానెయ్యి. సీకు సన్నిఫితంగా నచ్చినవాడివి చూసుకుని ,..*
“మూడుముళ్ళు "వేయించుకో, పిచ్చి డానివి అరూ! నేను అన్వేషణ జరపటం "లేదనుకున్నా వాశ ఇంతమంది నా చుట్టూ తిరు''తున్వ్నారు. ఇం డాశేే చం దాణి అంటు నాత్మరు. ఒకళ్ళయినా నన్ను మనస్ఫూూర్రిగా (ఉమంచి నేను ఫపూగా వాళ్ళ ఒక్కొ-రికీ స్యంతేమ వ్యాలన్న తపన కొనపరి స్తే వేనిన్నాళు ) అవివాహితగా ఉంటానా[
“అయి "తే ఎలాగొ నిజంగా ర్‌్ర్వవ్య తా విమూథశలా దిగులుగా అంది అరుణ,
కంలాగం కు ఇలానే, వెళ్ళి అని ఒళణ్ని వరించి
శ్రీ ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి శరటి [తొటిశో టంధించి నుమా గి క్ష్‌ వమైయక పోయినా ఈ వయస్సు మెరుపుతో ఆజాత్కొా.లికంగానై నా సుఖపడ వచ్చును, తర్వాతా? నందో రాజూ భ్‌ విన్యుతి.”
“అమ్మయ్య [౫ కళ్ళు "వద్దవి చేసింది అరుణ గుం డటి ముఖం అరుణది, లలితమిద ఒక చాయఎక్కు- వే, లలిత పసిమిలో ఉన్న చాయ అయి బే, అరుణది ఎరుపులో వున్న వాయ, అయివడుసలు లోపు ఉంటుంది అరుణ, మోకాలి మడత చాటిన జుట్టు. అలీతది వళత్తుగా నవృన్న్నా భుజాలు దాటదు. లలిత (పక్కాన "లెకుండా అరుణని పస్తా యించి దూ స్తే మకోసారి చూడబుడద్ధి ఫుడుతుంది. లలిత ఫావన్చుతో అరుణనే కాదు సుళూరైన వ్‌ అడవీప్ష అంచా ననా డామినేట్‌ చేస్తుంది. బొద్దుగా వున్న అరుణ; ఎంతో నిజానించి భూస్తేతప్ప ఆకర్షించదు.
“ఎంత భయమే! ఇదినో అరుణా! ఇప్పటిడాకా నీ శెవరూ వగ స్నేహతులు లేరు కు
అరుణ అలోచించింది. నుగ “స్నీ హతులా! తను పని చేసే కంచినీలో భాలామండి మగ వాళ్ళు పనిచే స్తున్నారు, అందరితోనూ వదో సందర్భంలో మాట్లాడుతూ నేవుంటుంది. అప్పుడప్పుడు వీదో ఒక "నెపం'పెట్టి కాఫీలకు పిలిచిన వాళ్ళూ వున్నారు. స్నేహం అంక (పతినిముషం ఒకళ్ళ వెనక్‌ ఒకళ్ళు తోళలా అంటిపెట్టుకుని తిరగటనూ! లేక ముఖ పరిచరతుకూలని కూడా స్నేహం అంటాదాఖి?
“పమి కే నూట్లాడవ్ఫ
ఓడ్తుసు చేరిన ఒంటని కెరటర లీ!
“వూ ఆఫీసులో నాతో పనివేశే వాళ్ళంతా కౌలు సున్న వాళ్ళే, అందులో పది సంవత్చరాలై చేస్తునాన్నను కడా! అయి లే వాళ్ళు స్నేహితుల [కింద వసారో “రాకతో 1
“సిన్నెవరూ పిక్ళార్త కి కాని, వీ. కార్డ క్షీ కాని ఆహ్వా నించే దా?”
“బ్తదదు ము గురు ఆహ్వానించారు కాని నేరు ఒబలై జ్‌
ళ్‌ వ 1... చేయ'వేళపోయ్‌ను ”
ఎం చేత? ౫
“భయం!”
బం క్సే ృపుటా భయం11)
“ఇదీ అని చెప్పలేని భయం!)
“అచే మనకు సహజమెన ఇన్‌ స్లి యర్‌ ! ఈడరావోడూ అయిన మగవాళ్ళని చూడగానే వాళ్ళు మనతో మాటలు కిలపగానే మనలో వనో జరు పతుంది, వవో జరుసతుంది అనే భావం కలు సతుంప. ఆ ఫావం కలగటానికి మూల కారణం వదయి ళా జరిగితే చా పండును, అనే తీవ షఫౌ౦-ఛ | మగాళ్ళు మననేవో చేసారనే భయం కలగటానికి మూల కారణం వాళు ఖ మనని ఏదో చేయాలనే కాంతకూడా వుంటుంది. ””
ర! శ్ర
కధ కాదు. ఛీఛీ కాదు. ఇదునో అరూ! నీకు ఈ సనాతన వావాలు వదలకపోతే జన్నలో సెటిల్‌ కాలేవు, మూ తము శ్రైకు నీలా ఉండిపో తాడా? ఎక్క-డో ఒక చిన్న
ల
0
జీ
- ఓద్దుకు చేరిన ఒంటరి కేరటకి నొకఠరీ దోరకొగానే వవో _.వోకమా శ్రయిని కొట్టుకుంటాడు. నువ్వు యికనైనా నీ సంగతి ఆలోచించుకో!
“ఆలోచించాలి వమని ఆలోచింఛవాలి!” అంది అరుణ,
“నాకు వొక ఇల్లూ, వొక భరా, వొళొ పిల్లా...”
“కావాలి నిజమే, ఎలా వసారు! నా తరఫున ఈ అమ్మాయిని "పెళ్ళి చేసుకుంటావా! అని అడిగే చవర నిర్వేదంగా అంది అరుణ.
“బలా చారలోకి రా! సీ సంగతి నాకు వదిలెయ్యి. నేను చెప్పినట్లు గొంచెం చురుకుతనం నేర్చుకో! అంది లలిత.
'నలజీతం మూడువందల అరవై రూపాయలు వస్తుంది అరుణకు. లలితకు ఎంత వసుందో "తెలిదు. పేరు, పవ్య్యాతు లున్న కంపెనిలో సైనోగా చేసోంది లలిత,
6 జ్మ "రెండు జాట్‌ చీకలు కూట ఎనభయ్‌ ఛా న్నూయాశ€* అంది. జీతాలు అందిన వెంటనే బజారుకుహాయి చీరలు తీసుకువచ్చి ష్‌ బల్సిన్స
“్రాల్రా ఇాగున్న్నాయి అంది అరుణ, తనకి చీరలు చిరిగిపోయాయి, కొనున్కో-వాలి యాభయి్యిి అకరవయి రూపాయల్లో వొక జత-చీరలు తీసుకుంశు బా సండును. కాని తము శ్రడుకి భోపాల్‌లో వదో ఉద్యోగానికి ఇంటరూర్యు నచ్చిందని (వాఖాడు, ఫీ నూరురూపాయలు నాడికి పంె య్య్యాళి,. ఈ నెల కుదరదు చీరలు కొనునో్కో-వటం, అని
ఓకుకు కేరిన కంటరీ శరట6 | కుంది, మర్నాడు ఆదరా బాదరా అన్న౦ వండుకుని, శిని అఫీసుకు బయలు జేరారు,
“నువ్వు పింక్‌ కలర్‌ జూరైట్‌ కట్టుకో. నీకు మాచ్‌ అయ్యే బ్లౌజు ఉన్నదిగా![” అంది లలిత, ఫొ త్తచీర లలిత వొక్కొ-సారన్న్నా కొట్టుకోకుండా తను కట్టుకోవటమా!- అప్పు డప్పుడూ తనూ చీరలు ఉతుక్కో-వటానికి బద్దకించినప్పూడు లలితవి నై లక్స్‌ చీరలు కట్టుకుంటూ వుంటుంది. కాని మరీ కొ త్తచిర తెచ్చిన వెంటనే కట్రుకుందుకు సం బేహించింది.
“దీమి కే నించుండిపోయీవ్‌ +”
“మరీ కొ _త్తచీర ఎందు కే?”
“నీశీ పొనా్క్నాను ఆ చీరలు. నాకు బోతెడు చీర లున్నాయి. , నీకు ఆ కలక్నొ వాగా పప్పుతాయి అని కొన్నాను, నా కొనుకున్నా వాళి
“అంతంత ఖరీదుగల చీరలు ,..”
“ఇం కెప్పుడు అనుభవినావు! ఈనెల వొక యాభయ్‌ ఇయ్యి, నెలసరి వాయి డాల్లో తీ శ్చేద్దువుగాని ...
*టదపకాదు ఈ నెల మా తమ్ముడు భోపాల్‌ వెళ్ళా లట జాబు | వాశెడుల
“భోపాల్‌ కాకపో లే నేపాల్‌ 'వెళ్ళమను. ఎందుకు అస్తమానూ ఇంకా వి ద్యార్థి లా డబ్బు పంసమంటూ [వాసాడు. (గాడ్యు యేటు అయినాడు ఇంక తన (బతుకు తను | బతకకూడ దూట
“ఇంకా ఛిన్న వాడు కొటే[
లక ఓడ్లుకు జేరిన ఒంటరి శిరట6
౪వెనశేసుకురాకు, అంత చిన్నప్పుడే నువ్వు ఉద్యో గంలో పవేశించి నిన్ను నువు; పోపించుకుంటూ, తమ్ముడిషకూడా చదివించావు, చాధ్యత 'ఇెలియాలి. మన కొవసరం వ్షే ఎవళ్ళో వొకళ్ళు సర్దాలి అనే భావంకొన్న్నా "కీపు వదన్నా అవసరం వస్తే వొకళ్ళముందు చేయి చాప కూడదు అనే ముందుచూపు వుండాలి చదువుకున్న (పతి వ్య క్తీ£!”.
“కురి మూ తమ్ముడికీ డబ్బువంపాలి, మెగా యి౦త ఖరీదు చీరలు ఎందు*ే నాకు! ఆ ఖరిదుకి నాలుసు చీరలు వచ్చును =”
“మి తమ్ముడికొక యాభయి రూపాయలు పంపు, లీక్‌ యాభయి రూయలు చీరలకి దజమశట్టుో
“ముష్ఫయ్‌ రూయలు ఇంటిఅ శై, ముపష్ఫంష్‌ రూపా యలు పాలు, ఇంకా ఉప్పూ, పష్పు, ఉల్ఫీ, మల్ళీ ఏల
“ని సంసారం బాగానే వుంది శాని, వమో భయా పడకు, ముందా చీక కట్టుకో [౫
విధిలేక కట్టుకుని వచ్చింది అరుణ, వంటికి పట్టి నట్లుండే జాకెట్టుమోద మెత్తగా జారిపోయే జార్రైట్‌ చీర వాలా అందంగా వుంటుంది,
“ఎంత చాగున్నా వే! పదేళ్ళ వయస్సు వెనక్కు- వెళ్ళింది. పక్క-సారి అద్దం మూసుఫో! నా కెందుకు మంచి చీరలుఅంటావు, పూలకురం౫సలు మధురమయిన సువాసన ఎందుకు 'వెట్టాకు భగవంతుడు! తు మ్మైదలని, నీ తాక్రో క్ర ఛిలుకలని ఆకర్షించేందుకు, యువతులకు సొగసూూ నోర్డ
ఒడ్డుకు లేరిన ఒంటరి కెరటం కీ గవూ వయస్సులోని పాంళ లుకూడా భగవంతుడు యువ కులను ఆకర్తించేందు కే ఇచ్చాడు. ఇవ్వాళ మో ఆఫీసులోని స్టాఫ్‌ అంతానసీ చుట్టూ వుంటారు, మాడు పదపద అంది. ఇద్దరూ గదికీ తాళంవేసి [కిందికి వచ్చారు.
“వమిటన్మూ అరుణా... 'వెళ్ళికూతుగ్తా. ముస్తాబ య్య్యావ్‌ 1" అంది నడివయస్సు ఆవడ, (కింద వాటాల్లో వుంటున్నారు వాళ్ళు,
“ఆఅన్పనండీ! ఇవ్యాళ పెళ్ళివారు అరుణను మూసు కుందుకు వస్తున్నారు” అంది తగుముకోకుండా లలిత.
6ఈఅల్రాగా మరి ఆఫీసుకు విళ్ళిపోతుం దేం౪ అన్న దావీడ,
“ఒకవేళ ఆఫీసుకే వసాేేమో చూసేవాళ్ళు... అన్నది ఇ(కొశకావిడ,
“మృుేనండ్తీ! వాళ్ళ అఆఫ్ఫసరుగారి చుట్టాలేనట, మూ 'వెద్దమ శ్ర రింటికి తీసుకు వెళుతున్నానుఎ*ఎి అంది లలిత. “ఏమిశు ఆ కోతలు[ి దారిలో అంది అరుణ,
“వీదో కా స్త కలుపునోలుతనంగా వుండకపో లే మన నెత్తిమిాద జుట్టు వుండనీయరకు ౨”
“అవునూ, నా వెళ్ళిదూపులు మో 'పెద్దమ్మాగా రింట్లో అన్న్నావుక్‌ దా! కాస్త స్వీటూ పోటూ వమియినా
“టారా! "లేక వుట్టి పెళ్ళవూ పులనాలో
“అన్నీ ఉంటాయి. ఇమునో నువ్వు మో ఆఫిసు పని అయినాక ఒక అర్ధగంట వెయిట్‌ చేయి. “పళ్ళికొడుకుతో వాటు నేనూ వస్తాను ల
క ఓడ్డుటే చేరిన ఓంటరి కేరటకి “ఇవ్వాళ సాయంతరం ఇంటిముఖం చూడక్క- ర్లేదా [0
“రప్పట్నం౦చీ బెంగ ఎందుకు! ఇప్పుడే ఇల్దు వది అాము లకీ
క6స్య్రే ్రై]9?
సాయం[తం ఆసు దగ్గిరే వచ్చారు లలితతో పాటు మధుసూదన్‌ , చలపతి,
“పాలో ,..* అంటూ విప్‌ చేశాడు నుధుసూదన్‌,
“పదండి” అంది అరుణ. అప్పటికే ఆఫీసులోని స్టాఫ్‌ అంతా లలితశేసి, మగ్ధు, చలపతులశేసీ చూస్తున్నారు.
“ఎక్కా డికి లీసుకు వెళ తావ్‌ ;$” అంది లలిత. అరుణ 'జంబేలు పడిపోయింది, శననపహోండ్‌ వాగ్‌్లలో అయిదుకాగితం తప్ప ఇంక ఎక్కు-వలేదు.. ఇప్పూడు లలిత తనమిీదిశే వది లింది అ(స్ర్రుం ఎలాగ
కట్చి ఇష్టం!” అంది అరుణ, "తెల్ల బడిన అరుణ ముఖం కనిపెట్టాడు చలపతి. లలిత మగాళ్ళనే "కాకుండా ఆడాళ్ళని కూడా తన [గిప్‌లో ఉంచుకోగలదన్నమాట,
“వికార్‌. [వో గాం వుంచా*౪ి అన్నాడు మధు,
“దీన మరి! వమిటోంయ్‌! బాగ్‌లో విటమిన్స్‌ మర్చిపోయా వా, నీళ్ళు నముల్తునాన్నాన్‌ 1” అంది లలిత.
నవ్వింది అనుణ, నవ్వి తే ఇచాలా సీర్శలంగా తెల్లటి తామర పువ్వు విరిసినట్లుంటూం౦ది. ఆమె ముఖం స్వచ్చంగా వుంటుంది.
“ఛ్రానికింత అఆలోచనెందుకు! ముందు వీక్నార్‌ ...
ఓద్తుకు జేరిన ఒంటరీ కేరటం =. తర్వాత డిన్నర్‌ తప్పదు! ఇద్దరు పురుహో తములుండగా మోకా సంశయం యెందుకు*శి అన్నాడు మధుసూదన్‌.
“అచెలాగలెండీ! ఇవ్వాళ మిరు ఎడ్వాన్సుగా ఖర్చు పెట్టండి, రేపు మోకు వడ్డీతో సహ ఇచ్చేస్తుంది. పుట్టిన గోజుపూటా మిమ్మాల్న్‌ అడగాల్సు వచ్చిం చే అని సి పదూందొ. పీ. ఈజ్‌ ఇన్‌ డెలిశేట్‌ పొజిషన్‌ !*” స్థన్నయి పోయింది అరుణ, ఇవాళ తన పుట్టినరోజూ! అసలు తనెప్పు డన్న్నా పుట్టినరోజు చేసుకుంజూ! అయినా మాట్లాటలేక పోయింది. ముందు నలుసరూ కలిసి పిక్చర్‌ కి వెళ్ళారు. తర్యాత వముంఛి ఖరీదయిన హోటల్లో భోజనాలు చేశారు ఇద్దరూ ఆటోలో ఇంటికి వచ్చారు. మంచాలమిోద పదే చాక అరుణ మాట్లాడలేదు. త ర్యాత--
“నువు నేను పుట్టినప్పుడు ాలసారెకు వచ్చే "వేమి కేటి అంది కోపంగా,
“థ్తుం స్‌ చేర హూడా మా అమ (గరిక నేనే స జెన్‌ చేవాను. ఎందుకు భోయి”గా ఉండక అలా మధనపడ తావు
క న! పెళ్ళ మాపులనా్నావు, అక్కడ పుట్ట ఇదొ్‌శో జన్న్నావ్లు, ఎందుకే ఈ తప్పుల తమాపా[
“మన (బశుకులే తప్పుల తడికలు... ఫర్‌ లిటిక్‌ ఎంజాంవ్‌ మెంట్‌! ఈ మాతం నూంర్టిన్‌ లేకపోతే లైఫ్‌ డల్‌ గా ఉంటుందిలే
“ప్రవ నాకు ఈ పరిచయాలు ఎక్కడికి తీసుకు "వళళాయోా అని భయుగా వుంది
|. ఓడ్తుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం
“వునల్ని ఉయ్యాల దగ్గరకు, మగ వాళ్ళని కాబూలీ వాళ్ళ దగ్గరకి తీసుకు వెళ తాయి ఎ”
“ఇంక నిన్ను మాట్లాడించను ఇరెటూ![*
“మాట్లాడించకు హాయిగా కళ్ళు మూసుకో! నీకు చలపతి, మధుసూదన్‌ ఎవరు బాగా నచ్చితే వాళ్ళ చేతుల్లో ఉన్నట్లు కలలు వస్తాయి. అపుడు మళ్ళీ నన్నే *కొల గంటి శలగంటినే అంటూ "లేపి కూరో ఎబెట్టుతావుల అరుణ ముఖం మిాదకు దుప్పటి లాక్కుంది ఇంక మాట్లాడలేక,
“మాకు లలిత బంధువులా౪€ి అన్నాడు చలపలటి, ఆ రోజు ఆదివారం. మధ్యాహ్నం వీమా తోచక పుస్తకం చదువుతూ కూర్చుంది అరుణ. లలిత వారం రోజులు సెలవు "పెట్టి స్వంతవూరు వెళ్ళింది. _ చలపతి వచ్చాడు, అరుణ కూగాశ్చోమంది. కిందికి వెళ్ళి టీ పెట్టి తీసుకువచ్చింది. టీ [తాగాక తీరిగ్దా కకార్చునాన్నరు.
“బంధువులు కాదు, స్నేహితురాలు !*
“శ్రను ఎందుకు వెళ్ళిందిట అనాడు,
ఏవెరూ! నెలనీ, "రెండు. నెలబనీ వెళూ వుంటుంది ఎ
కళ
తర్హీ తండి వున్నారా
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం షి
ళలఆ్తం! ఇదరు అన్నయ్యలు కూజా వున్నారుట! వాళ్ళు వళ్ళిళ్ళు చేసుకుని ఉత్తరాదిన సెటిల్‌ అయ్యా రుట అక్కయ్య నుడాసులో వున్నదట, నలుసరు విల్ల లట! ఇద్దరు తమ్ముళ్ళు చదువుకుంటున్నారుట! ఇద్దరు చెళ్లళ్ళున్నారుట!
1 క్కయమెగారి. సంపాదన ఎవ్వరికీ అక్కర లేదు కాబోలు!
“అక్క క్లదు. అంతా ఎవరి బతుకు వాళ్ళు (బకుకు తున్నారు. ఈ అమ్మాయి అంశకేు గారాంట, ఎలా చేసినా అడగరుట !*
“అదృష్టవంతురాలు [1 అనాడు చలపతి, నవ్వింది “అరుణ,
“టాం రు నవ్వి తే శాగుంటారు!)?
“కావిత్యం వస్తూంచే! వంటరి ఆడదాన్ని చరా స్తే ఎలాంటి మగ వాళ్ళకయినా వైత్యం [పళోపిస్తుంది. అను కంటూ౦టు౦ది మా లలిత,
“నుచే ఎలాంటి వాడినీ కొనులతెండి, అరుణా! ఒక అడ దాస్ని (చేమించటానిక్‌ అన్నా అర్హతలూ వున్నాయి, విిగాం, ఫస్టుక్షాసులో పాసయ్యాను”
ఈ ఎం౦,కాం. చదవబేక్‌ పోయారా
“ఉండండి. నా కధ పూర్తిగా వినండి, బి, కాం. చదివేసరి* మా నాన్నగారు రెకైరయినారు, కొద్దిపాటి
శీ
$() ఒడ్డుకి చేరిన ఒంటరి కెరటం వెస్టను, ఇల్గూతప్ప వేరే ఆస్తిపాస్తులు లేవు, పూర్వం పెళ్ళిళ్ళు అయినప్పుడు ఎవరికన్నా దండం పెట్టి సే న్‌ ఇల్దు 'వెయ్యిళ్ళ మొదలవ్యాలి. అని పీవించేవారట. ఆడదాన్ని భూదేవితో ఓర్పుకి పోల్చినారు. భూమాతలాగే కొడుపు సిండా బిడ్డలని 5 నగలరు కాని భూమాతలాగ తన బిడల అకలి తీ్‌శ్ష్చే నేర్పు పూర్వకాలం తలో వుండేది కాదు. మా నాన్నగారు 'వెద్దల ఆశీస్సుల (పకారం 'వెయ్యిళ్ళు కాకపోయినా, పది ఇళ్ళకయినా మొదలు అయ్యేటట్లు అప్టరు ఆడపిల్లలను నలుగుబ మగపిల్లలనీ కొన్నారు, అక్కా-య్యలకి ఎలాగో అలా 'విళ్ళిళ్ళు చేశారు, నాత ర్యాత తమ్ముళ్ళున్నారు. వాళ్ళనీ ఎంతో కొంత చదువు చెప్పిం ఇవాలి. అంచేత నా చదువుకి ఫుల్‌ స్టాప్‌ "వెశ్టుసాను. రంజేళ్ళు వవేవో చిన్న చిన్న పాన్టుకెం ఉద్యోగాలు చేసాను. తర్వాత ఎ. జి. ఆఫీసులో వుదోోగం దొరికింది, పూ, హార్టుహాండంా పాసవ్య కొలిగాను. కాని యం.కాం, కాని, సీ, వం కాని ఎంత బాగా చదివినా పాసవ్యలేక్‌ పోయాను
“అయి జే చక్కొని వుద్యోగం వున్నది కొనుక్‌ [ఉేమించటానికి అర్హ త వుంది అంటారా
“నాకు చాలా సంబంధాలు నచ్చేయి. అయిదారు "వేలు కొట్న౦ లాంఛ రాలతో వ్‌్టలసి ఇవ్యటానికీ చాలా మంది వచ్చారు ఎ”
“మ్రు"రెందుకోని ,, , *
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం ర్‌!
“ఆగండి. నాకు వివాహం పట్ట కొన్ని నిశ్చితాభి (పాయాలున్న్నాయి. వెెరివాడి చేతిరాయిలా పెద వాళ్ళూ మూట్లాడుకుని చేసిన విళ్ళిళ్ళు సక్సెస్‌ అవుతాయనే నమ్మాకం "లేదు. యువతీ యువకులు కొన్నిరోజులు స్నేహం వేయాలి. ఒకరి అభిరుచులు ఇంకొకరు గమనించాలి, ఒకళ్ళల్లో ఇంగాకళ్ళక నచ్చని గుణాలున్న, జీవీతవము౦ తా పంచీకునేందుకు సరిపెటుకోగలమో లేదో అలోచించు కో వాలి. అప్పటికీ ఆ యువ తే కావాలసి మనస్సు కోరితే వివాహం చేసుకో వాలి.”
6కల్తచ్ని రోజులకీ కూడా మికు అన్నివిధాలా మున స్సుకీ నచ్చిన వముసన దొరకలేదా;
“మో దగ్గిర డాచాలని లేదు. నేను ఈ పది హేనేళ్ళ ల్లోనూ చాలామంది యువతులతో స్నేహాలు చేసాను మోకు కోపం రాకుండా వుంశే ఒక విషయం ెపానుల
“రో ౦ ఎందుకు లెండి. ఎవ్వరి జీవి తానుభ వాలనిబట్టి వాళ్ళు ఒక అభిపాయానికీ వస్తూ వుంటారు[”
“ఈ రోజుల్లో చాలామంది యువతులు వదో కార జంగా చదువుకుని వుద్యోగాలు చేస్తున్నారు. ఎవళ్ళ కాళ్ళ మాద వాళ్ళు నిలబడటం మంచిబే. కాని ఎంత చదువుకుని వుద్యోగాలు చేస్తూన్నా వాళ్ళలో ఎలానో అలాగ పెళ్ళిళ్ళు చేసుకో వాలన్ను తపనవుంటుంది. దానితో చాలా మంది వివాహీతులై న మగవాళ్ళని కూడా తమవైపు ఆక ర ౦చుకుందుకు [పయత్న్నాలు చేసారు, ఇంక నాలాంటి
స్ట ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం (బహ్మచారి యువకులు వున్నారం శు వాళ్ళు మరీ వీజ్బం భించుతారు. ఉవ్య్వోగస్తులు కడా అని స్నేహంగా పలక రించామం పే ఇంక (చవులూ, దోవిలూ అంటూ దిగజారి ఫపోతారులి
“వ్విాదే అన్నారుగా! (చేమించటానికి నాకు అర్హత వుందనీ
“ఉంది. లేదనా్నానా! నా శెందుకో వనిత తనంత "తా వలచి వచ్చిన అన్నట్టు స్నేచోలు చేసినా వెళ్ళ దాకా తీసుకు వెళ ఛటానికి మనస్క-రించ లేదు 1!”
కళ గ్రహ్రీళ్టాలూరల |
'“ఇనాన్మాళ్ళకీ నా మనస్సు 'పెతుకుతూన్న యువతి తటస్థపడింది. వే వెళ్ళి చేసుకో దల్బుకునా్నను
“ఎవరా అది౪
“నిజంగా మారు వాహించలేరాజి!
“నాకు అంత అందమయిన ఊవాలు రావులెండి ... మరి లలితంటారా? తనుకూడా చాలా ఈజీగా *మూన్‌ొ అవుతుంది. అంత చనువుగా వున్న అమ్మాయిలు మోకు నచ్చురన్నారు కొజాఖ?
“వారే!” అన్నాడు చిలిపిగా నవ్వుతూ, ఒక్క శమేణం మనస్సు పరవళించినా నిభాయించుకుంది.
“రీయబ్యో! నాలో వీం సు'ససణాలు చూశారు? నేను వుదో్యోగస్తురాలినే అయినా పెళ్ళీ వేసుకో వాలని చేనేమిా కొట్యాటకి డబ్బు పాడ బెట్టుకోళేదు, మొన్నటిదాకా
ఓడ్డుక చేరిన ఒంటరి కేరటం ర్‌ి తము గైడు చదువుకుంటున్నాడు, ఒకటి రెండు నెలబబట్టి కాబోలు వాడేదో చిన్న ఉద్యోగం దొరికింది అన్నాడు, అంచేత వాడి పోవణ భారం తప్పింది. ఇంక్‌ మోకు కాళ్ళు కడిగి కన్యాదానం చేయడానికి నూకు తలిదం।డులు లేరు, నా దగ్గర “కాణీ”. నిలవలేదు. గొంరెశోకలా నేను చేస్తూన్న ఉద్యోగంలో కూడా జీతాలు పెరగటానికి అవ కాశం లేదు,
“మికు వచ్చే జీతంతో మశం ఇద్దరం గడుపుకో వచ్చును. నేను ఇంక మాష్తంటికి డబి లా పంపక్కొ-రలేదు. మనం ఎంత సరచాగా ఖర్మువెసినా నా జీతంలో నెలకు రండు వందలయినా దాచుకోవచ్చును. నాలుగయి బేళ్ళు క పంగా గడుపుకున్నామం కే మన భచివ్యుత్తుకు ఉపయోగ పజేటట్లుగా కొంచెం డబ్బు శూంకిలో ఎఫ్‌.డి ఆర్‌. వేసుకో వచ్చును. నేను బాగా ఆలోచించాను, మిము ల భూాసి మాతో పరిచయం అయినప్పటి నుంచే నా మనస్సులో ఎందుకో సంసారి న వొర్పలసే కోరిక బలియమె కూర్చుంది. మూరు 'విద్దగా అభ్యంతరం 'పెట్టవలసిం'బేం వుంది! వేను మోూఅంత అందంగా అశేశపోయినా మా (పక్కాన నిలబడ టానికి కాగానే వుంటాను అన్నాడు చలపతి.
“*భాబ్రేవా-లే!” అంది అరుణ, మధుసూదన్‌ మోద చలపతి పచ్చగా వుంటాడు, వొడుగ్గా వుంటాడు. చలపతి భుజాల దగరకు వస్తుంది అరుణ. చలపతి అన్నాడు.
“ఈ గదిలో ఇలా ఎంతసేపు కృార్చుంటాం! చెప్పు కో వల్పినవి అన్నీ అయినాయి. బయటకు పోదామా)
ఏ! ఒడ్తుకు కేరిన ఒంటరి కెరటం
“వవ టీ మా ఆలోచన! '
“వ్విాాత్త్రో వసానన కోండి. చెళ్ళి అనే మం్యతం పఠిం చగానే వెంటపడి వచే ఎసింది. రానంపే ఈ అవమూా శు ఎవర్ని నమ్మాదు. అంత నమ్మకం లేనిదాన్ని పెళ్ళ అనే బంధంవే శే మటుకు నిర త్రలంగా సంసారం చేయగలడా? అనుకుంటారు[* అంది అరుణ,
“చాలా నిశితంగా ఆలోచిసారుి అన్నాడు చలపతి,
“ఏంత ఆలోచించినా |? ఎప్పుడో ఒకొప్పుడు బోలా కడ గ్ర తప్పదు.
“ముళ్ళతో పుట్టిన గలాబీ ఎన్నాళ్ళు రతీంపబడు తోంది! ఒకటి రెండు వోజులు వోయబో జే చేకలు వుడ్‌గి జు | వాలిపోతుంది!”
“వ్వా లేమా బోలాపడి పోతునా్న్నానేమో అని భయ పడనక్కొ_గ్రేదు.... రేపే రిజిష్టరాఫీసుకు వళ్ళి పేస్ల యిచ్చి వచాము. సచేనా౪శ* అరుణ మళ్ళీ నవ్వింది.
ళ్‌
“అబ్బబ్బ నవ్వకండీ జాబ! నవ్వి లే మారు మదీ శ్రా ఫంటారన్న్హ్నా శక చా!
శ్రాారంంది వరస
“వరసా వావీ ఎప్పుడో కలిసాయిలెండి. పదండి!” అన్న్వాడు కూర్చున్న వోటునుంచి 'లేస్తూం-
“తప్ప చా మీకారు£ి)
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటర కెరటం ్రీర్ట్‌
“ఈ కారులో కాదులెండి. జ్స్‌ ఫెవ్‌ మినిట్స్‌ వాక్‌”
పి.కారుకు నెళ్ళారు ఇద్దరూ. ష్ణ న్స క్త
లలిత వచ్చింది ముకసటంత హుషారుగా లేదు, లలిత,
“వమి శు అలాడల్‌ గా వున్నాను! డోరినుంచివచ్చాన్సు కొద! విషయాలేమిటి౪ి అంది అరుణ.
“ఒంట్లో స్‌ ఎంగా వుంటోంది అం తే!” అంది లలిత, వారం పదిరోజులు చలపతికి తనకీ మధ్య నడిచిన వ్యవ హారం చెప్పాలా వద్దా అని తనలో తనే మల్లా పల్లాలు పడింది అరుణ. అయినా ఇంక పదిహేను రోజుల్లో వెళ్ళి మాటలు ఖగారు పేసానంటునా్న్నాడు చలపతి. అతను రిజిషర్‌ వమూశేక్‌ చేసుకుందా మంటున్నాాడు. అరుణకి బళ్ళ అందర్నీ విలిచి రిలిజయస్‌గా తాళి కట్టించుళో వాలని వుంది. అందుచేత ఇంకా ఎవ్నికీ చెప్పలేదు. పెళ్ళి నాలుళరోజు లుంది అనగా అందర్నీ ఇన్వయిట్‌ చేయాలి. తము (డి! జాబు ( వాసిందె, తమ్ముడు సంతోషిస్తూ తనకి వారం పది దోజులు శలవు ఇవ్యరని ఒకరోజు ముందరగా వీలుంళశేు వనా ననీ లేకపోలే కనీసం ముహార్హ్శం మైమ్‌కొన్నా వసానన్‌ీ (వాస్తూ ఒక్‌ వందరూపాయలు సంపాడు. ప
“ఏమిటోయ్‌ మి తమ్ముడు ఎ౦, [£ీ. వంజేడు! మొదటినెల జీతంలో ఇంటి ఆడపడుచుకి పసుపూ కుంఠకొం ఇస్తే మంచిదని ఎవరో ెప్పివుంటారు.* అంది లలిత,
త్రీ గ్ర ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి 3రట0 కకళష్వూం తము గడు ఉదో్యోగంలో చేని మూడునెలలు పూర్హి అయింది, ట్రసె మూడో జీతం!”
“అయి వే ఈ మూడునెలలూ అతను వవో ఇంటీ! 'కావల్పినవి అమరు కుంటా డెమో!” అంది లలిత, జుట్టు ముడి విప్పి అద్గ్దంముందు కూర్చుంది. లలిత చెంపలు కొంచెం పాలిపోయినట్టునా్నా యి
“అదికాదు, నేను జూబు (వా సేను
“వీముని డబ్బు పంపమనా! ఓసి నీకూ తెలివి లేటలు నచ్చేస్తునా్న్నా యె
“ఈ మాట ఏింక1కు ఇంకా ఆశ్చర్వపోతావు!” అంది అరుణ కవ్వింపుగా,
“దవుటా నూట. ,,,! నన్ను కొదిలించే వరాల చవరాట
నేరూ చలపతి వెళ్ళి చేసుకుందా మనుకుంటు న్నాము* ఈ సంగతి మా తమ్ముుడి5 (వా సేను, వాడు కొత్తగా వుదో్యోగంలో 'జేరాడు కొదా! సెలన దొరక్షొదని అఆ ముకు ఏలు మూసుకుని వసాననసి (వా సేడుః వాడీ జీతంలో వంద రూపాయలు పంపాడు, మంచి చీర కొను కష్యృ_ంటాను సాయం తం బజారుకు వెళదాం! మా అఫ్‌సు లోనే వుండు నేను వచ్చేదాకా!” అంది అరుణ,
“అయ్య బాబోయ్‌ ! అసాభ్యురాలి పేనే! చలపతిని "పెళ్ళీ దానా ఈశ్చుుకు వచే ఏవన్నమాట! విషియూ గుడ్‌ లక్‌ ! తప్పక్‌ సాయం తం. బజారుకు వెళడాం౦... !” అంది లలిత,
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం శ్రి? గుండెలవిాద పెద్ద బరువు దింవినట్లు లేలిగ్ధా ఊపిరి
క్స్‌ ట్రీ సంది అరుణ. సాయంతం అరుణ "పెళ చామునుకుంటూండ
గానే హడావిడిగా వచ్చేసింది లలిత,
అరుణ క్యు చెమర్శాయి.
“ఎంత మంచిదానివి లలితా! నిజంగా సీ సపాకారం వల్బ నే నేను ఈ గోజు ఒకి ఇంటిదానిని అవుతున్నాను, నాకు అక్‌ చెల్లెళ్ళు లేని లోటు న్‌వల్ల తీరుతున్నదిత
“అప్పూజే అంత పాగిడెయ్యకు” అంది లలిత. లలిత వచ్చిందం కే ఆఫీసు అంతా సందడే. అంభా చుట్టూ చేరుతారు,
“వీమిటి లలితా! మిా కబుర్లు బూలెల వాసన కొడు తున్నాయి.” అంటూ వచ్చేడు చకోపాణి,
ఉవ్చు దే! కడ రోజులలో అరుణ మాకు బూళెలు 'ఫట్టటోతోంది.” అంది లలిత.
“నాట్‌! నిజం! ఎప్పుడు అన్నాడు చకపాణేి. చకపాణి విలాసపురుషుడు, నలభయి వళ్ళు దాటినా చంప లకు రం ఫపూసి ఎప్పటి ఫ్యాషన్స్‌ అప్పుడు అనుకరిస్తూ ఆఫీసులో అఆడవాళ్ళముందు ఫోజులు కోటాడు. భార్య చక్కొ-ని ఇల్లాతు. ఇద్దరే కూతుళ్ళు, ఒక కూతురుకి వెళ్ళి కూడా చేసాడు. భార్య పుట్టింటివారు ఆస్తిపరులు, ఆమెకు చీరలకీ సారెలకీ ఇతని సంపాదనమిద అఆధారపడక్కారలేదు,
ల్స్‌
గ్ర ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కేరటం కరాతురు "వెళ్ళికికూడా మామగారే ధనసహాయం చేసాడు, చృకపాణి ఆడ వాళ్ళముందు మాట్లాడినంత చనువుగా తోటి వువ్యోగస్తులయిన మగ వాళ్ళతో మాట్లాడ లేడు.
“సాక్రు స్నేహాలు అశ్షు "వంచుకో వటం యిష్టం వుండదు. నేను ఛాలా రిజర్యుడుగా వుంటాను. అంబూ అడవాళ్ళు పలకరించి తే వాల్ను పులకరిం చపోతూ వాళ్ళే చుట్టూ తో-ాడించుకుంటూ తిరుగుతుంటాడు.
“వీమిశేమిటి?” అంటూ అంతో వచ్చారు,
కఅరు,గాంి మూశేజట!”
“ఎవ్యరోంవ్‌ శ?
“బక్క యేనా 10)
“ద ర సంబంధ మేనా£ీ
“సెల్భా! పెద్ద వాళ్ళు కుదిర్చిం చా!
“రాగ పనోరూ వున్నదా *1 నొనలాంటి జక్కు_ వథ్నీ గా జేనా౪
ఉప్పనోల్తాన్‌ | హోలాన్‌ ! అపహో వమా సంచలనం? అపణ ళ్ళివా_ర్త మిలో ఇంత -అలజడి సృష్టిం ముతుం "వనుకోలేదులొ అంది లలిత,
“ఇన్నాళ్ళూ ఆవిడే స్పేర్‌ గా వున్నారు. కాస్త ఆువ్వరయమెనా కలవరించాలం"కు, ఆ క్‌లల్లో క్‌ నాయినా ఆవిడ నే ఊహించుకువే వాళ్ళము. వూ కలలన్నీ క్‌ లు చేసి అవిడ కూడా “లైసెన్స్‌డ్‌” అయిపోతు గ్నారు!) అన్నాడు మంగేస్క అతకొక అభ్యుదయ కవి, వచన కవి
ఒడ్డుకు జేరిన ఒంటరి కెరటం కీ "తాలు (వాస్తూ వుంటాడు, ఇాలా పతికల్లో అచ్చుయి నాయి కూడా అతని' రచనలు,
“నాయనా వత్చ! ఎన్నాళ్ళు కలలు కొంటూ గూర్చుంటావు. కాస్త నచ్చినదాన్ని చూసుకుని ముచ్చ టగా మూడు ముళ్ళ "వేసయ్యుగూడజదూ€”
“ఇంక కలలకీ కవిత్యానికీ ఫుల్‌స్టాప్‌ సెక్లుసి పాల డచ్చాలూ, బియ్యం బస్తాలూ చేనేస్తూ కూర్చొమంటారా సిస్ట 5 1” అన్న్నాడు మంగేప్‌. అందరూ నవ్వారు ఒక్కా- సారి,
“నాయనా! సీ కళ్ళకి నేను సిస్టర్‌లా కొనపడుతు నా్నానాళ అంది దీనంగా ముఖం పెట్టి లలిత. ఆ మాటకీ మళ్ళీ అందరూ నవ్వారు.
“బ్పంతకీ. అరుణగారి. పెళ్ళెష్పుడు,.,1” అన్నారు ఎవరో,
“ఇంకా డేట్‌ ఫిక్స్‌ చేయలేద, వేయగానే మిమ్ము ల్నందర్ని వీలుసాము. ెడీగా వుండండి!” అంటూ అరుణసి తీసుకుని బయలు చేరింది. బజార్లు అన్నీ త్రివగి చివరిక్‌ ధర్మ వరం సిల్కు-లో కుంకువురంస పట్టుచీర లెంకు వందల యాక్‌ తీసుకుంది. (
“అంత ఖరీబెందుశేశి అంది అరుణ,
“నురీ వందరూపాయలక వాయిల్‌ చీరలనా్నై రావ టం లేదు. 'పెళ్ళికూతురువు పట్టుచీర వేకవో తే ఎలాగ[ి అంది లలిత,
“న్నురి నూటయాభయ్‌ రూపాయలు అప్పా
(0 ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం “అఫప్వూూ-లేదు, పప్పూూలేదు. నీకు అక్క_ చెల్లెళ్ళు 'లేరనాన్న్వవు, నేకూ మి తము శకూ కలిసి కొన్నామనుకో 1 “లలీతా[!”' అంది ఆక ఎర్యంతో నోట మాటరాలేదు అకుణ కి,
“సి బుణం ఎలా తీర్చుకోను లలితా౪” అంది కళ్ళ సళ్ళతో,
ళ్‌! వచ్చీ! ఎ౦దుకా కన్నిళ్ళు? బుణం ఎందుకు తీర్చుకో లేవు! నా పెళ్ళికి నువ్వూ వదో ఒకటి కొని ఇవ్య కుండా వుంటావాళలి అంది లలిత, అరుణకి వెళ్ళి కుదిరిందని 'కెలిసి అఫీసుస్టాఫ్‌ అంశా వాళ్ళు అందరూ ఆలోచించు కిని చందాలు వేసుకోని సంసారానికి కావల్చిన గిన్నెలు, ఇఇక్రీ పెట్టి, క్రిప్రోోన్సిన్‌ స్ట్‌ మొదలయినవి కొని యిచ్చారు. మేనేజర్‌ పర్చనల్‌ గా పిలిచి అభినందనలు ెలిపినారు. కాఫీ తెప్పించి ఇస్తూ---
“ద్డంక్ష ఉద్యోగం చేయరా+శ* అన్నాడు,
“ఉదోోగం రిజెయిన్‌ చేయనండి, అతనికీ యీ ఊళ్ళోనే ఉద్యోగ 0* అంది,
“అయి లే మరీ మంచిది. యూఆర్‌ లక్కీ [అన్నాడు మేనేజర్‌ .
“అప్పుడే మీరంతా [ "వజం కేషన్చు తెచ్చేస్తున్న్నా "శేమిటీశి అంది అరుణ. ఆఫీసులో తోటి వుద్యోగస్తులం తా తెచ్చిన సామాన్లు భకూస్తూ,
“అందరం కలని, మి చిన్న సంసారానికి వ మేం
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం శ] కావాలో వూహించి కొన్నాము, ఎప్పుడయి జే నేమిటి? అని ఇచ్చేస్తున్నా ము, (పజం శేషున్సు ఇచ్చేసాము గదా అని మాకు డిన్నర్‌ ఎగ వెయ్యకండి!” అన్నాడు దొలె రాజు
“ధలేవాశ్ళే! (ప్రస్తుతం శాఫీ అయినా తీసుకోండి, అంటూ (కీంద వాటాల్లో వాళ్ళని నాలు స గ్లాసుల పాలు బదులు అడి% అంద3క్షీ కాఫీలు కలిపి ఇచ్చింది. (కింది వాటా లోని పీల్లా డిని (బతిమాలీ అరటిపళ్ళూ, కిళ్ళిలు తెప్పించి ఇచ్చింది. *ర్చీ! టూమచ్‌ బెటక్‌! యూ విల ివ గుడ్‌ వాౌన్‌ వెఫ్‌[ అన్నాడు డిసౌజూ- అందరూ బెస్ట్‌ విమెన్‌ చెప్పి వెళ్ళిపోయారు. తెల్లవారిలే అదివారం. ఉదయం ఎనిమిదిన్నర గంటలకు అందరూ యాదగికి గపట్టమిాదకు వెళ్ళాలని నిశృయించుకున్న్నారు. టాక్సీమిాద యాదగిరి వెళ్ళటం, అక్కాడ పెళ్ళి చేసుకోవటం రాతి తాజ్‌లో అందరికీ డిన్నర్‌ ఇయ్యటం, మర్నాడు అరుణ మకాం చల పతి వుంజే యింటిక్‌ మా ర్చేయ్యటం అనుకున్నారు. కని వారం మధ్యాహ్నం లలితా అనుళణా అఖరుసారి అనుకుని మాట్న్నీ సినిమాకు వెళ్ళారు. ఇంటికి వస్తుంశేు చారిలో ముధుసూదన్‌ కలిసాకు,
“నువ్వింటిక వెళ్ళు అరుణా! నేను తర్యాత వస్తాను. నా కోసం చూడకు. అంది లలిత. అప్పుడప్పుడు మధుతో కలిసి వెళ్ళటం మామూలే లలితకు. అరుణ నవ్వుకుంది. తనక వెళ్ళ అవగానే మధుని లలితను విళ్ళ చేసుకొమ్మని అడగాలి, ఎన ్మళ్ళు చిసరాకులా ఎగురుతుంది? లలితకూ
శీలి ఒడ్డుకు చేరిన ఓంటరి కేరటం నుధుసూదన్‌ కు ఈమాజో కూ గా ఇంటుండి. ఇద్దరూ చలా! అయిన ఫాళు గ” తన వళ్ళకి. లలిత పెద్దంకం వహిస్తే తన "వళ్ళి అయిన మన్నాడు లలిత వళ్ళకి తను వెతనం చలా యిస్తుంది” అనుకుంది అరుణ. ఊపజ+లో కొంలో విహరిస్తూ నిదవోయిన అరుణకు ఆసచవారం అయినాక మెలుకువ పచ్చిఎది. “వేడే ఈనాడే కొరుణీంచై నన్ను వెలికాడే,., ” కూ విరాగం తీసుకుంటూ గబగఇా (కీందికి వెళ్ళి అలూూ్య మినియం గన్నెశో నీళ్ళు కుందటి. రాజేసి చానిమోద పడే నిష, వపళు న హోమ్వుక్పుపీ కాఫీ డికొవన్‌ ఇంవో కుంపటి జెలి గించి చానిమాద తీసింది ఇ౦కా రాలేదు లలిత, ఇవ్యాళే (పోోగాం మర్చిపోయిందా! తను తలంటుకోనాలి. నిన్న ఇద్దరూ “ఇదే ఆఖరు సినిమా” అనుకున్నారు. అంతలో “మనవ శేమన్న్నా మతిపోయిం చేమిటీ? వెళ్ళి అయినా నేను ఆుక్కాడికీ వెళ్తాను! ఈ వూళ్ళోసే వుంటాను కదా[” అంది అరుణ,
“అనుకున్న స్వుడు ఇలా వెళ్ళటానికి వీలు కొలుస తుందా?! చంట్‌ వెంట! (శ్రీ నారి అలక ఎన్ని వుంటాలు అమ శ్రడికిల లలిత వరించింది. నిలువెల్లా పులకరించింది అరుణ వశీ వుటుకు...
ఉద్ది బే[*) అంది గడుసుగా,
కరోజాను,,.నీ చారికీ జే నడ్డు వస్తానా ...+* అంది లలిత,
“ఏమిటా మాటలు లలీఖ అంది అరుణ నుడు-చుకు పోయి,
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కేరటం శీ
“యూ సిల్లీ! పతి దానికి బెదిరిపోతా వేమిటి! థెర్యంగా జీవితంలోని సంఘటనలని ఎదురక్కొ-నాలి. *అంది లలిత,
లలిత వీకంగా చలపతి [౮ గూప్‌శో కారులో వస్తుం "చీేమోూ అనుకుంటూ, అరుణ అన్యమనస్క-౦గానే తల రుద్దు కుంది. చెవులకు ఒంటి ఎ|రరాయి నక్ష తాలు, ముక్కు-_కి ముత్యం ముక్కు.పుడకొ చేతులకి నిండుగా ఎ(రటి గాజు గాజులు వేసుకుని లేతరం"స జూరైట్‌ చర కొట్టుకుంది. క్‌న కాంబరాలు దవనం మరవం కలివి కిన మాల తలలో పెట్టుకుంది. వదులుగా లేసుకుంచేమో జడ ఇంకా పొడుగ్గా వచ్చింది. కొంచెం దండ లలితకు అట్టి పెట్టింది. “కాటుక పెట్టుకుని నుదుట కుంకువు దిద్దుకుంటూం౦'క అరుణ కళ్ళు నిండుకున్న యి. అందరి ఆడపెబ్బల వెళ్ళళ్ళు ఇలాగే జరు% 'తాయా! ఈ సమయంలో ఎంత సందడిగా వుంటుంది. ఒక్‌ “'ముత్తయిదువు జడ వే స్తే ఇంకో ముత్తయిదువ పూలు వెడు తుంది. కాటుక, బొట్టు చెంపన దిస్టైచుక్కొ- అన్నట్టు తను చెంపకు కాటుక్‌చుక్కొ- పెట్టుకోవాలా! త్న చిన్నప్పుడు మేన_త్తగారింట్లో పిల్ల లకు పెళ్ళిళ్ళు అయినాయి, ఆ సింగా రాలు ఆఅనందోత్ప్చాహాలు తనకు ఎంత సంతోషంగా వుండేదో? అందరూ తనని చూసీ పాఐం 'వెంకో టమణ కూతురు కాడూ! ఎంత బాసందో!”* అనేవారు. తనక్షి "పెళ్ళి చేధామనే మాకు అనేవారు కాదు, మేనత్త భరా ఇంట్లో అందరికి అన్ని అందించి వ కా స్త తీరుబడి వున్నా పుస్తకం తీసుకునేది, మేనత్త, కొడుగులు ఇద్దరూ వెద
4 ఒడ్తుకు చేరిన ఒంటరి శేరటం వుద్యోగాల్లో వుండేవారు ఆడపిల్లలు తనతోటి చదువుకునే వారు, ఒక్క-క్కంళ్ళ శే పెళ్ళిళ్ళు అయినాయ, మేనత్త మనసులో ఏముండేదో పెకి వమా అనేదిగాదు. తనకీ వయస్సు వెరు 'సతున్నకొద్దీ మేనత్త వాళ్ళింట్లో వుండటం పరాధీనతగా అన్పించేది. డిగ చేతికి రాగానే *నాకు వదన్నా వుద్యోగం “మాసిపెట్టు మామయ్యా!” అంది మేనత భరతో.
తమ్ముడు ఎనిమదో తరగతి చదువుతునాన్నాడు =
“అల్రాగే[ఏ అన్నాడు, ఆయన నాలుగయిదు నెలల తర్వాత పాదరాబాదులో ఫలానా కంపెనీలో క్లర్కు పోస్టు తన స్నేహితుడు ఖాలిగా వున్నదని ( వాశతొడని చెవ్చాడు,
బయలు టబేంంది. తను మేనత్త అడ్డుపెట్టుంది అను కుంది, ఒక చాసిఏవ్‌ అంత దూరంలో ఎలా వుంటావే? అంటుంది అనుకుంది. కాని మేనత్త వీమోఅనలేదు. మేనత్త ఆఖరి కూతురు లీల.
“డ్తద్యోగస్తురాలివయినా వు. మేము గుర్తుంటా మే!” అంది.
“ఆఅజేీమిటి లీలా! నన్ను 'ంచి ెద్దచేసింది అత్త, శీను మరి పోతానా? అంది అరుణ,
“నాక్రన్న దాంట్లో నౌ పిల్లలతో నాటు కీలోగంటో పోశాను. నీ అదృష్టం బాగుంది. నాలు గతరమ్ముక్క-లు అంటాయి. తేము గ్రడీషకూడా సీవ్రో తీసుకు వెళ్ళుతా వా౪ో అంది మేనత్త.
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి శేరటం శీగ
“వద్దు అత్తా! వాడింకా చిన్ననాడు, వెద్ద వాళ్ళ మధ్య వుండటం మంచిది.” అంది అరుణ. అప్పట్నించీ నాడు కాలేజీలో జేశేడాకా మేనత్త వేరన వందో యా భ'యో్య్యూ తన ఖర్చులుపోను పంపుతూండేది. తమ్ముడు ఇంకో వూరులో జేరుతానని కూర్చున్నాడు. సరేలెమ్మాని వ్లూరుకుంది. లీల 'పెళ్ళీక్‌ చారం రోజులు సెలవు పెట్ట మేన తగారి ఊరు వెళ్ళింది. అప్పుడేనా మేనత్త తన పెళ్ళీ గురించి [పస్తావించ లేదు. వచ్చిన చుట్టపక్కా-లు ఎవరైనా కల్పిం అరుణమ్మాకి ఏవునా్నా సంబంధాలు చూాస్తునాన రా*] అంటూండడం మేనత్త *కాలం కలిసి రావాలో అనటం అడపాతడపా తన చెవిని పడ్డది, అన్నీ వుండి, తల్లిదండ్రీ వుండి,- వేలకివేలు కట్నాలు పోయడానికి సిదంగా వుంశేనే ర్‌న్వలకి ఈజీగ పాతిశేసి వళ్ళు వస్తున్నాయే, తనలాంటి వాళ్ళని వరించి పెళ్ళి చేసుకుని గావమిరిదినికూండా పోమీంచ టానికి ఎవరు సిద్ధపడ తారు? అవకుంద అరుణ. ఎందుకనో తన వివాపహూ ఏవపయం మేనత్త కూతుళ్ళకు "కాని కోడుకు లకు కాని తెలియపర్చా లనివించలేదు. తనూ చలపతీకూడా ఛారీఎతున వెళ్ళి వేడుకలు చేసుకోదల్బుకో లేదు, అంచేత ముఖ్యంగా తమ్ముడు వక్క-డికీ జాబు | వాసింది. ఇన్నేళ్ళకీ తనకీ ఒక ఇల్లూ వాకీలీ వర్పుడుతున్నాయి, తమ్ముడు మగ వాడు కొనుక్‌ ఎవలరెనా కట్నం ఇసారు.. అ డబ్బుతో తము శ్రకు పెళ్ళి అట్టహాసంగా చేయవచ్చును. మేనత్త కొడు కుల్ని కూతుళ్ళనీ పిలువవచ్చును, అనుకుంది అరుణ. తన
ర్స
48 ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి శేరటం ముసాబు పూ_ల్చలయి ఆరగంట అయింది. పెళ్ళికీ ఎవ లే మేమి ఇచ్చారో అవి అన్న్‌ ఒక కాగితంమిద వాసు కుంది. 'పిళ్ళి అయినాక వాళ్ళవాళ్ళ జేర్లన్నీ పురోహితుడి చేత చదివించుడామనుకుంది. ఆరెండు |పయాణం శాస్కెా ట్పుతో కొద్దిగా బట్టలు; సోపు, కుంకుమ, పసుపు మొద లయిన చిల్లర మల్లర సామాన్లు సర్హి౦ది.
గదిలో తోచక్‌ అటూ ఇటూ తిరుగుతూ మాటి మాటికీ కిటికీ వద్దకు వెళ్ళి రోడ్డుమోదకు చూస్తూంది. కింది వాటాలో పెద్ద ముత్తయిదువు 'వెంకటవర్ని “వం వేస్తున్నా వవమౌోా గు! సందజే లేదూ! లలిత లేదాటొ అంటూ వెకి వచ్చింది. *రాలేదండీి! అంది అరుణ, _ వమిటో అరుణ నోరు అంతా చేదుగావుంది, వదో ఆరాటం మనస్సులో వ్రవ్రో జరిగింది, ఏదో జరిగింది” అని ఎవరో తన గుంజెల్లో గుబగుబమంటున్నారు తన నునస్సుకీ నచ్చే కారణాలు, ఇెప్పి ఉవ్వెత్తున పొంఛకు వస్తూన్న ఆరాటాన్ని అణచటా సికీ [వయత్నించుతో ౦ది. ఇంకొకావిడ స్తేటులో 'లెండు ఇ, "పెట్టుకుని తీసుకువచ్చింది,
“అరుణమ్నాూ! ఇంకా మో వెళ్ళి వా ల్ళెవరూ రాలేదా! ఈ కాస్త టిఫినూ తినెయ్యి. భోజనాలు అప్‌ అయ్యేసరికి చాలా వేళవుకుంది. అంది, ఆ ప్లేటు అందుకో బోయింది. /గుండెల్లో మంట! తన గతులు వణుకుతు నాాయి.. వెళ్ళికూతుళ్ళందరికీ ఇలా నీరసం ముంచుకు వస్తుంచా! జరగబోయీబేవిటో తెలియని యువతులు వుండరు, అయినా ఆ సంఘటన తమ శే జరగబోతోంది
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం శీ అనుకుంశు తెలియని ఆరాటాన్ని గురిఅవుతారు. జ్లైేటు వేయి వణికి (కిందపడింది. పింగాణీ ప్లేటు ముక్స్క్‌-ముక్‌్కి- అయింది, ఇస్తలు ఆ్రై తుంపులు అవలేదు. ఒకటి రె0డు వుక్కు-లయినాయి,
“అయ్యి యో్య్యూ!” నొచ్చుకుందా ఇల్లాలు, (కీంద "కారు అగింది, గుజగుజ మాటలు 'మెట్లమోద చెప్పుల చప్పుళ్ళు “వస్తున్నారు వాళ్ళే వసున్నారు” అనుకుంది. కాళ్ళు "లేలుతున్నాయి, ముంచంమిోాద కూర్చో బడి పోయింది. ముఎదు మధుసూదన్‌ అతని తర్యాత లలిత పని చేసీ కంపెనీలో పనిచేస్తున్న సీతారత్నాలు . వచ్చేరు. అరుణ నవగ్గిబోయింది, పెదాలు -అదురుతునా్న్నా యి. నవ్వు రావటం లేదు. సీతారత్నం అంది. *కూర్ళోండి” అంటూ లేచి నుంచుంది అరుణ,
“సారీ అరుణా! నీ మనస్సుకి చాలా ెబ్బలని తెలు సును, తప్పనిసరయిపోయింది, నో అదర్‌ ఆలుర్‌ నేట్‌ !) మధుసూదన్‌ అన్నాడు దృఢస్వరంతో. వాళ్ళిద్దరూ మనః స్ఫూర్తిగా నిన్ను శతవమాపణ వేడుకుంటానికి వచే ఏరుం అరుణ తల ఎత్తింది. ఇద్దరూ వదో విరుద్ద్రమయిన మాటలు మాట్లాడుతున్నారు. 6 త్రన్సు "వెళ్ళకూతురుగా-. భావించటం "వేడు అనుకుంటున్నా రా౪ి ఎదురుగా చలపతి ఫృల్‌ సూట్లో [పక్కొా-న నలం జలారు చీరతో లలిత, ఇద్దరి మెడలో లావుపాటి పూలదండలు. *వదో జరుగుతూంది వీదోజరుకు తూంది అంది ఇందాకట్నించి అరుణ మనస్సు. జరగవల సించే జరిగింది. అయితే ఎలా జకిగింది! ఎప్పుడు దరిగింపి!
శరీ ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి శెరటం
ఉస్తారీ అరుణా! సీకు అంతా వివరంగా తర్యాత చెప్తాను. ముందు కాలాపహోడ్‌ కోవెలకు వెళ్తాము పది” అన్నాడు చలపతి,
- నేనా? నేనుకూడా ఎందుకు లలితా?” అంది అరుణ.
“క్షమించు అరూ! చలపతీ నేనూ క్లోజ్‌గా మూవ్‌ అయ్యేవాళ్ళము కొజా! నేను ఊరు వెళ్ళే దాకా చలపతి నిన్ను (_పేమించుతున్నాడస్కీ మో ఇద్దరూ పెళ్ళి చేసుకునే 'డాకా వాగ్దానాలు చేసుకున్నారనీ నాకు తెలియదు. ఊరి నించి వచ్చేక మ్‌ నిర్ణయిం విన్నాను. మనస్ఫూర్తిగా అభినందిం౦ంచాను. కాని,..వతమంచి మోరు బయటకు వెళ తారా[ొ అంది లలిత కన్నీళ్ళతో. చలపతి, మధుసూదన్‌ (కింది వాటాలవాళూ ఛ (కిందిక్‌ వెళ్ళిపోయేరు. లలిత అరుణ దగ్గరగా వచ్చింది. అరుణ చేశులు రెండూ | పాభేయతగా పుచ్చుకుంది. అరుణ చేశులు చెమటలు శారుతున్నాయి, శరీరంలోని ఒక భాగం అంతా ఎవ్యరో కో సేసినట్లు రాధ కొలుగుతోంది. నిలబడ లేనట్లుగా మంచంమిోద కూర్య్పోబడి పోయింది, (పక్కొ-నే లలిత కూర్చ్చుందె. “అగ్రూ! నేను అందరి మగవాళ్ళతోనూ ఛనువుగా మసలేచాన్ని, అందరికీ అంబే టట్టుండే దాసిని, వాళ్ళని నా పోకులతో, చలాకీతనంతో నా చుట్టూ పదిసార్లు తిరిగేలా చేసేదానిని. ఎ౨దుకో తెలుసా! అమాయకురాలిలా నృంకే మంచితనంగా వుంకు మగవాడు భావు బెబ్బ తీసాడు. సరడాగా ఫన్న్నిసేక్‌ గా తిరిగినా ఎవళ్ళన నా శరీరాన్ని ఇవ్యలేదు. చలపతి ఒకవోజు గాలా బలవఎత చేసిన పిమ్మట ఎన్నో నిష్టూరా లు "వేసిన
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం శర విమ్గుట ఒక బలహీనతతో లొంగిపోయీను. తర్యాత ఇక్‌ ఇతన్ని తప్పించుకు తిరిగాను. "కాని నేను ఊళ్ళోలేని రోజుల్లో అతను నీతో చనువు పెంచుకోవటం మిరు పెళ్ళి చేసు కో వాలనుకోవటం జరిగింది. మో పెళ్ళ విషయం నాతో నున్సు చెప్పినా నేను అంత పట్టించు! లేదు! మనస్ఫూర్తిగా సీకు పెళ్ళి అవుతూన్నందుక్కుసంణో 'మించాను. ఇందుకు చల వతిని నేను తప్పుపట్టను. మగవాడు అడదానిలా సెక్స్‌ లేకుండా గడపలేడు. అవగాశం వున్న [పతి మగవాడు ఆడ ఉజాన్ని అనుభవించాలనుకుంటాడు చలపతితో గడవీిన ఆ క్షణం నా జీవితాన్ని శాసిస్తుందని నాకు తెలీదు. నిన్న లేడిడాక్షర్‌'ని కలిసాను అనుమూనం ధృవపడింది. కాళ్ళూ చేతులూ ఆడటం శేదు. వం చేయను! తెల్ల వారితే విళ్ళ కొడుకు అవుతున్నాడు, మూడ్నెల్ను (కితం అటక ట్టుతీనంగా కోసిన తస్వు అతన్నేమిా బాధించదు. సతో సంతోషంనా జీవితాన్ని పంచుకుంటాడు. ఒకవేళ ఆ తప్పు నీకు తెలిసినా నీ భర్త పుకుషత్యానికి చిహ్నూం అనుకుని గర్వపడ తావు తప్పు కించపడవు. కాని నా వయసులోని సాగసుకీ చిహ్నూ ముగా ఆ తప్పుని స్వీకరించి నన్ను ఒక పురువుడు కౌని, పోనీ ఈ సమాజంలోని వన కులు కాసి గర్వ్యపడ తారా? అదరిస్తారా! ఒకే తప్పు శ్రీ పురుసుడు కలిసి చేస్తే శ్రీది కళంకవమూ! పుగువుడిది రసికత్వమా! చెప్పూ అరుణా! నేను చచ్చిపోదామనుకున్నాను. కాని సీత నన్ను చావనీయ లేదు. అంచేతే నేను సీ ముందు, [సపంచం ముందు వోవీగా, స్వార్ధపరురాలుగా నిలబడుతున్న్నాను. అన్ని బాధలూ తనీ
గ్ర ఒడ్డుకి చేరిన ఒంటరి కెరటం నయినాక్‌ ఏ పాపమిరుగని నా పాప నవ్వులో (పతాళిత మవుతాయనే అకశత్‌ ఈ సెస్‌ తీసుకునాన్నను* లలిత కళ్ళల్లో నీళ్ళు. అరుణ లలిత కళ్ళల్లోకి చూసింది. నీళ్ళతో స్వచ్చంగా వున్నాయి ఆ కళ్ళు. ఎప్పూడూ నవ్వుతూ నవ్విస్తూ కలకల్లాడుతూ తిరగే లలితకు కూడా కళ్ళల్లో నిళ్ళునా్వాయి. లలితా! ఇముష్ఫయి వళ్ళు వస్తునావ్నెయి నాకు, ఇన్నాళ్ళూ పెళ్ళ తలంపు "పెట్టుకోకుండా (వేముల జోలికి పోకుండా చాలా సాదాగా (బతికాను, ఉదో్య్యోగం నా ఆకలి తీర్చుతుంది. నా వంటిని కప్పుతూంది. వవ్య క్తి కయినా అన్నం బట్లా కడా “ముఖ్యం! అవి నాకు నేనే సంపాదించుకుంటున్నాను. పిల్బలు కలగాలని కాని, "పెళ్ళ చేసుకోవాలని కాని నాలో కోచ్కెాలుంజేవి కావు, ఆకాళం అందుకో వాలని చేతులు చాచిలేమటుకు ఆకాశం దిగివస్వుం దా! నాలో కోళర్కెల్ని తట్టి ని దలేపావు. ఆశనే వితును నాటే పాదుచేశొవు, చలపతి న్‌ళ్ళుపోసి చెంచాడు, చివరికి మా ఇద్దరే నా జీవితాన్ని చింపిన పడ్డ పేలికల్లా తయాబ చేసారా?! నేను ఈ వూరువచ్చి పేళ్ళవుకూంది,. ఎంతోమంది మగవాళ్ళ పరిచయాలున్న్నా, స్నేహోన్ని కొనసాగనియ్య లేదు. ఆశలు పొంగించుకోకూడదు. వొంగిన పాలు నేలపాలవక తప్పదు. నేను మళ్ళీ మునుపటి అరుణని కాలేను. ఇక్‌ ఎప్పటికీ కాలేను” అంది అరుణ.
కస్టోన్సీ నువ్యంగీకరి స్తే నిన్నుకూడా ...* * లలిత ఆగి పోయింది. అరుణ ముఖం ఎ[రబడింది. అవమానంతో భు నుంది ఆమె హృదయం. “వమిటంటున్నా్నా వే! ఛఛ! సిఏ
౧ హయ్యో లభళొలద్యు శ సన్న /( 7 క (ల గ్‌) ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటర కెరటం న ఘః ర్‌! 'లేదుశే! ఎలా అంటునా్నవు లంచ్‌ చదవ కున్న బెందుకు? ఉదో్య గాలు చేస్తున్న 'చందుకు! వెళ్ళ చేసుకుని ఇంకా గంటయినా కాక్‌ముంచే సీ మొసడికీ మళ్ళీ పెళ్ళిచేస్తావా! లలితా! నీభర్త రసికుడే కావచ్చును. కాని... కాని నేను మటుకు తికరణళుద్దిగా చె బున్న్నాను. నేను అగ్నినుు కణక్‌ణ మండే కొన్నెని. కుక్కు- ముట్టుకున్న కుంటలోని అన్నం నేను తినను, వెళ్ళి అనే మూటా సూత బంధం లేకుండా నా శరీరాన్ని నే నెవ్వరికి అవ్పెంచను. ఒకో “వేళ అలా అపపి తం అయిపో తే జీవి తాన్ని అంతమయినా చేసుకుంటాను, అలాంటి చచ్చుసలహోాలు ఇం కెప్పూుడూ ఇవ్వకు.” అంటూ ఉచ్వేగంతో్‌ "లేచింది అరుణ. తనకిని కనుక్కున్న పట్టుచిన రవికల డ్డ బొట్టువెట్టి యిచ్చింది. “ఇదినో! ఈ (పజంట్పు “ఎన్నీ నా పెళ్ళికే అని మూ అఫీసుస్తాఫ్‌ ఇచ్చారు. ఇవి అన్ని నా (పదంట్పుగా మా కొత్త సంసారానికి తీసుకోండి. నాలుస రోజుల్లో మి గది ఖ్‌ాన్లీ చేసాను. అంతవరకూ మిరు హసీమూన్‌గా వీ హోటల్లోనయినా వు డండో అంది అరుణ. కిందికి దిగి వస్తూన్న లలితనీ, సీతారళత్నాన్న్‌ మూసీ “అరునేప్‌,,. అన్నాడు చలపతి, *ోపదండి చెళ్తాను” అంది లలిత. (కిందివాటాలో వాళ్ళు అంతా ఒకచోట గుమి గసూాడారు, అంతా వాళ్ళలో వాళ్ళు 'సుసగుస లాడు తున్నారు, “వాపం అరుణ అమాయకురాలు! లలిత జాణ, చల పతిని ఇళ్లు తనవైపు తిప్పుకుంది.”
ర్‌లి ఒడ్తుకు చేరన ఒంటరి కేరటం
“అసలు లలితకూ చలపతికీ చాలా రోజుల్నించే సంబంధం వండి వుంటుంది. అరుణ అమాయకురాలు. దీన్ని కూడా పెళ్ళి ఓరుతో లొంగ ద్‌ స్సే ఇద్దరితో కులక వచ్చును అనుకున్నాడు మొనగాడు. ఇద్దరూ ఉద్యోగస్తు గాళ్ళు ... వాడేమీ పోపీ.చనక్కారలేదు, ఐడియా హవాగానే వుందిఎి లొట్టలేశాడు ఒకాయన.
“అరుణకూడా. పెళ్ళికి ఒప్పుకో వాల్చింది. ఇంత గలాటా జరిగాక అ విల్లకు ఎలా సంబంధం కుదుర్తుంది?” అన్నుదొర్‌ ఇల్లాలు,
“పాపం అలా ఉండిపోవల్పిందేనా[ జూలిపడ్డాడు ఒక్‌ కా లేజీ సూ డెంటు,
“అసలు తప్పు చలపతిది. ఇవ్వాళ అరుణని వమిా తెలియనట్లు "పెళ్ళి చేసేసుకోవాల్సింది ఎప్పుడో. లలిత న్యవహారం పైకి లేవాల్సింది. ఇద్దరూ చచ్చినట్లు పడుం దురు అన్నాశొనశనాయన.
“లలిత హోక్‌ల్లా అయినా దొడ్డమనసు గలది. నిన్ను | చేమించాడు కొనుక్‌ నువ్వుకూడా "పెళ్ళాడు. అని వ ఆడ దన్న్నా అంటుండా*౪ అందొక్‌ వనిత,
“ఆ6 అది ఆడచేమిటి? అఆ ఖర్చులో విలాసాలూ వ పాటి మగాడ్నుయినా, టక టక లాడించెయ్యదూ ! చలపతి "మెతకొతనం చూసి నువ్వే నా బిడ్డకు తండి అని వీకలమోాద కూర్చుంది, ఆవు ఎన్ని ఊళ్ళు తిరిగినా వెయ్యను యింట వేస్తుంది క దా అని ఆశపడ్డాడు, నూడురోజులలో దివాళా లీ _త్తీంచెయ్యదూ !” అంది ఇంథొక్‌ వనిత.
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి శేరటం ర “అరు మంచి అమ్మాయే! వంచిన తల ఎత్తేము, అయితే వం! సీచుల సవహావాసు పవి అవమానాల పొలు ఆఅము౦ది, ఆ అమ్మాయి ఖర్మాన వా అమ్మాయిని (బతక నివ్వకుండా రోడ్డువదకు లాగారు వొపం ఆ అవమూ శ్ర్‌కై తలతుకు తిరగలేదు ఇంక!” అన్నదొళ అవా తు
“ఇప్పుడేగా వంచిన తలెత్తదు అన్నారు, "-మళ్ళీ తలెత్తుకు తిరగలేదు అంటా కేమిటి అని జబోకువేశాడు టక అబ్బాయి, ఈ తర్జన భర్ణనలన్నీ (కిందనే చేస్తున్నారు తప్ప వైకి వెళ్ళి అరుణతో వదన్నా మాట్లాడుదామా అని ఓక ళ్ళ అన్పించలేదు. అరుణ తలుపుమూసి గ డియ పెట్టుకుంది. మంచంమీద చేకబడింది, అయిపోయింది, తనకీ ఈ ఉఊంకీ బుణం తీరిపోయింది. ముందు ఇక్క-డ్నించి ఎక్కడికైనా వెళ్ళిపోవాలి. ఎక్కడికి వెళ్ళటం! ర్రమురడు వుద్యోగం చేసున్న ఉటోరికి వెళ్ళి తర్వాత ఇంకోచోట వేచే ఉద్యోగం చూసుకోవాలి. మర్నాడే రిజస్నేపన్‌ (వాసి యిచ్చింది తన (బాంచి మేనేజర్‌ కు,
“అంతా విన్నానమా శ! అయినా నువ్వు. ఉద్యోగం మానుకోవటం ఎందుకు[ి అన్నాడాయన,
“నా మనస్లితి మికు తెలియదండి! నేను మతి స్ట్‌స్‌తం "లేకుండా సా డ్యూటీ నేను సక్‌ మంగ నిర్వహాంచ "లేను* అంది అరుణ,
“అంతా కలికాలం తల్లి! ఎన్ని ఒడుదుడుకులు వచ్చినా భవిష్యుత్తుమోది. అశసి చంపుకోకూడదు. ఇది
(0
శ్రీ ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కేరటం వకందుకు మంచిే అనుకో! భగవంతుడు నీకు మంచీవోన మూపుతాడని నాకెందుకో నమ ఖ్‌ 0! ఇనాష్నళ్ళ నీ విధి నిర్వహణ స్వ్కకమంగా నిర్వ ర్రించావు, జనరల్‌ నూనేజర్‌ వద్దనుంచి స్‌కు కాండక్ట్‌ సర్టి ఫికెట్‌ (వాయించి తెసాను, నీకు ముందు ఉద్యోగం వెతుక్కు.౦దుకు వుపయోగపడు తుం౦ద్‌*) అన్న్వాడు *
కభాంక్‌ ఎండి అంది అరుణ,
“అయినా ఒకటి రెండు నెలలు సీక్‌ లీవు ెట్టు... అప్పటికీ నీకు భ్రైర్యం చాలకపోతే రిజోషన్‌ ఇద్దువు గాని అన్నాడు మళ్ళీ.
“*వ్విం అభిమానానికీ 5 ్రలేజ్డ తలు, ఇంక్‌ అసలు నేసి వూళ్ళో వుండదలుచుకో లేదు. అందుకోని వుద్యోగం వదులు కుంటున్నాను 1!
“మరొక వుద్యోగం అతి లేలిగా ఈ రోజులో దొరశఠదవమా శ్రిన్‌ |! _ అంచేత మరొకసారి బాగా ఆలో చిరచుకో అన్నాడాయన,
“ఆలోచించ దలుచుకో లేదండి” అంటూ అఫీసు వవలింది. స్రాఫంతా చలపతి-లలితల్ని రకరకాలుగా నిమ ర్మించుకో వటం మొదలు పెట్టారు. అక్కా-డ నిలబడి అవన్నీ
తనపట్ల సానుభూతి. [పవచనాల కింద స్వీకరించ కలిగే స్థితిలో లేధు అరుణ మనస్సు,
తే
చిన్న సూట్‌ శేసుతో రితూలోంచి ది'సతూన్న అక్కొా-గారిని చూసేడు గిరి ఒంటరిగా వున్న గిశి రూంకి ఎవరో అడఅమా శ్రియి వచ్చిందని ఇరుగూ పొరుగూ క్షి కీల వద్దకు 'సమ్మాాల వద్గకూ 'జేరారు.
“వీమిటక్కా-_ ఉ_ల్తరమన్న్నా [వాయకుండా వచ్చే వావు! బావగారు ఎక్కాడటి అన్నాడు ౫౧౨ అక్కాగావ మెడ వె పు చూస్తూ,
“అన్ని చెపాఎు ముందు బాత్‌రూం చూవెటు!)? అంది అరుణ. గిరి ఒక్‌ పెద్ద కుటీింబీకుల ఇఎట్లో వీఫగది తీసు కుని ఉంటున్నాడు, అది ఒకో పూర్య కాలపు ముుకువా ఇల్లు, పెరట్లోకి వెళ్ళాలంచే మండు వాలోంచి ఇంటి వాళ్ళ నెశకాతల గదిలోంచి వెళ్ళాలి గిరి సాధారణంగా ఉద. యాన్నే 'లేచి పెరటి కెళ్ళి అవశిష్రాలన్ని తీప్పుకుని స్నానం చే సీని వసాడు. ఒక్‌ నస్‌ బశట్‌తో న్‌ళ్ళు తెద్చుగుని గదిలో పెట్టుకుంటాడు. సాయంకాలం రాగానే ముఖం కొడు క్క_౦ందుకూ దాహంవే శ్వ తాగటానికి అ నీళే భి వొడుకగుం టాడు, అరుణ టవల్‌, సోపూ శ్రీసుకుని ఇరటికి వెళ్ళింది. ఆ ఇంటినిండా జనం వున్నారు. ఒక నావు గి రూత్రి దగ్గర స్నానం చేస్తున్నారు,
గ్థ్‌కి ఒడ్డుకి చేరిన ఒంటరి కెరటం
“ఎవరి తాలూకా అమ త్ర” అంది ఆవిడ అరుణసి మాసిం
కర్ప్‌ది /దిలో వున్న అబ్బాయి మా తమ్ముడు అంది.
“అలాగా గిర వాబుకీ అక్కావా! బుదిముంతురాలివి రల్లీ! మి తమ్ముడుకూడా సీలాగో బద్దిక 'అయినవాడు. వం చదువుకునా్నాడో ఏమి చేసాడో అతని గొడవ అతనిది తప్ప ఇంక వూరి గొడవలేమోా పట్టించుకోడు. ఈ రోజుల్లో అలాంటి విల్ణలు వుండరమ్శాా!” అంది చనామ్మాగారు. అవిడ మాటల సందడినిబట్టి ఇంట్లో మూలనూలఐ వున్న ఆడ వాళ్ళంతా ఎవరో వచ్చారని పసిగట్టి "పెరటి వరండాలో కీ వ చ్చేరు.
“లక్రా డరకు (టాన్స్ఫుర్‌. అయిందాండి ,... ౪ అంది పర్రైనిమి'బేళ్ళ సీత.. ఆ పిల ఇంటి యజమానికి అక్క కూతు రట. ఇంటరు పూర్తిచేసి శు పు నేర్చుకుంటోందిట..
“లేదమ్మా! దూరం వెళుతున్నాను. తమ్ముడి దగ్గర నాలుగు రోజులుండి పోదామని వచ్చేను” అంది అరుణ ఇంటి యజమాని నడివయస్సువాడు, పాతకాలపు పెద్ద మండువా యిల్లు తప్ప ఇతరంగా. స్టో చరాస్తులు లేవు వాళ్ళకు. బామ్ముగారా యింటి యజమానికి తల్టి. ఆయన! నలుగురు అకచ్క్బాయిలున్న్యారు. ఒక్కా కూతురుకు వదపహ+రో సంవత్సరంలోనే పెళ్ళి చేశారు. నీతవాళ్ళ అమ ౪ విధం చెడి తమ్ముడి దగ్గే వుంటోంది. సీతకు ఇద్దరు తము శ కూడా వున్నారు. ఇంటి యజవాని విశ్వనాధంగార్కి. వదో
ఒడ్డుకు జేరిన ఒంటరి కెళటం ర్‌! అయిచారు వందల రూపాయలు తెచ్చే ఉద్యోగం చేస్తున్నా ఇల్లు గడవటమే కటాకటిగా వుంటుంది. కొడు కులు నలుళరూ కాలేజీలో చదువుతున్నారు. తలి కాక్‌ వెద్దతల్లి కూడా విశ్వనాధంగారి దగ్గరే వుంటుంది. అ'మెకీ ఒక్కా-జే కొడుకు పురుహో త్తం. అతను అమెరి కాలో అమె రికా అమ్మాయిని వెళ్ళి చేసుకొని సటిలయిపోయాడు. నాలుగేళ్ళ. మూజేళ్ళకీ వచ్చి తల్లిని మూసి వెళుతూం టాడు. ఒక్క- చేతి ఆర్జనమిద పదకొండుమంది (పతిగోజూ తినాలి. వంటా వార్బూ అంతా విశ్వనాధం తల్లి, అక్కా- వమూసుకుంటారు. ఖర్చు వెచ్చాలు అన్నీ పార్యతీబాయి చరొస్తూవుంటుంది. విశ్వనాధం భార్య పార్యతీచాయి నిడానమెన మనిమీ, గిరి ఇచ్చే మ పృయ్‌ రూపాయలు సీతకు శేటాయిస్తుంది, పార్యతీచాయి ఆ వీల్ల పుస్తకాలూ, రబ్బెన్లు, సినిమాలు ఏమి కావాలన్న గిరి యిచ్చే గది అనై లోంచే ఖర్చు చేయాలంటుంది. నాలుగేళ్ళుగా అలవామెన మూలంగా నీతకు గిరిమిద వవో అధికారం నవుందనిపీంచేది. ఇప్పుడు అరుణ రావటంతో గిరిమోద తనకున్న అధికోరం తగ్గిపోదుక దా అని భయం పట్టుకుంది. అరుణ స్నానం ముగించుకుని తమ్ముడి గదిలోకి వచ్చి (టంక్‌ "వెళ్లుమోద కూర్చుంది, కాఫీగాసుతో స్త వచ్చింది. మ్‌.
బ్ర! ఎందుకు కాఫీ అనవసరంగా!” అంది అరుణ,
వూ అమ్మా ఇమ్ముంది. మరేం, భోజనానికి కూడా ఎక్కొ-డికీ వెళ్ళొద్దంప. అని చెప్పమంది,” అంది నీత,
గ్రరి ఒడ్డుకు శేరిన ఒంటరి కెరటం
“మంచిపనే! నేనింకా యిక్కడ చాలా రోజులుం టాను. ఎప్పుడో ఒకరోజు వసాను భోజనానికి. ఇప్పుడేం త ౦దరళి అంటూ కాఫీ | తాగింది.
“వమోా మరి ఇవాళ్లీ కి వచ్చేయండి. నేవట్నించి మూనెయ్య వచ్చును.” అంటూ. సీత గ్లాసు తీసుకొని వెళ్ళి పోయింది.
“వీమిటక్కా_ అసలు సంగతి అన్నాడు గిం, అరుణ తన వెళ్ళి విఫలమైన సంగతి చెప్పింది. ఉదో్యోగం వదులు క్‌ ని వచ్చేసిన సంగతి చెప్పింది,
“అక్కా! ఉద్యోగం వదులుకుం శే మళ్ళీ ఎలా దొరుకుతుంది. అది మంచిపని కాబజేమో![ అన్నాడు గిరిం
“దొరక్క పోదు కాని ౦ పడుతుంది. ఇంకక్కాడ వుండ లేక పోయానురా గిరీ! వదో ఆ మాతం ఈ మాతం కాలమేపానికి లోటు లేదుకడా! సీకూఉవ్యోగం దొరికింది” అంది అరుణ,
“నా'బేపాటి. ఉద్యోగం అక్కా! గుమాస్తాగిరియే. ర్‌ చా!”
“నేనూ అంతేకదా! అపాటి ఉద్యోగ ౦ వవో సంపా దించుకుంటాను. శాస్త రెస్టుగా వుంటుందని వచ్చేశాను అంది అరుణ,
అఆ పూటకు ఇంటి వాళ్ళింట్లో భోజనం చేసింది అరుణ, సాయంకాలం బజారుకుపోయి సరుకులూ అవీ ళచ్చి వంట మొదలుపెట్టింది. సీత తలి కనకం- కొంచెం ఆవకాయ వమూగాయ లెచ్చి యిచ్చింది. అను౯ణ వచ్చి "రెండు నెలలు
ఒిగ్గుకు చేరిన ఒంటర శేరటం గ్‌ పూర్తి అవుతునాాయి. ఎడ్యుర్ధయి జ్‌ మెంట్సు మూస్తూ ఇాలా ఉద్యోగాలకి దరభాస్తులు పడేసింది, -కొనీసం ఇంట రూర్వులు కూడా రావటం౧చేదు,
గిరికి కూడా అక్క. తనతో వుండటం ఇబ్బందిగానే వుంది. వచ్చే రెండువందల యాభయ్‌ రూపాయలూ తవ వక్క-డే హోటల్లో తింటూ, సరజాల!, మీకార్షకీ ఖర్చు "ిటుకున్న్నూా సరిపోయ్‌ది. అరుణ వచ్చినది "మొదలు కొలీగ్‌ నతో కాంటీశ్‌ కి వెళ్ళాలన్నా సిని చళూ చూడా లన్న్నా కొంచెం జంకాల్ని వస్తూంది. నమిీ అనటానికి అరుణ నాధసడుతుందని భయం, పదేళ్ళు [కమం తప్ప కుండా నెలకి నూటయాభయ్‌ రూపాయలూ ఒక్కరోజు అలస్యం కాకుండా పంచేది, తన వీ ద్యారి దళ అర్థ కొఇబ్య్బంది లేకుండా స్యకొమంగా గకపగలిగాడం కు అమణ అందు వల్ల నే! ఈనాడు ఒక్క్‌ా-గోనొక్క. అక్కా ఆత్యత్‌" భకు 'ఘరి అయి ఉద్యోగం సదులుకుని వచ్చినప్పుడు తను సంకు చీఠంగా పవ ర్తిందటం కప్పు అని ౧౦కి తెలుసును. నాని అనాలో చితంగా మంచి ఉద్యోగం వదడులుకుం చే అని దిగులు, ఎనొత్మ కలా జరగ గలదని భ విష్యత్తుగూర్చ్వె అందో ళన! గిరిని పట్టి కుదుపుతునాన్నాయి. సీకకు కూడా అరుణ ఉనికి కొంచం యిబ్బంవగానే వుంది మువపట్లా వవో వంకతో గిరితో బాతాఖానీ కొట్టటానికి వుండీ వుండీ గిరి గదిలోకి రావటానికి సంకోచంగా వుంటోంది. సీత ఎంత చనువుగా వుళ్నా అరుణ మ్వుక్తసరితనం సీతను అల్లంత చూ రాన్నే నిలబ్యాస్తోంది. ఒకరోజు అరుణ పంట చేస్తోంకు
ట్ర ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి శేరటం ఏదో కూర తెచ్చి యిస్తూ, పీట వాల్బుకు కూర్చుంది
కఅరుణ్తా! నీవ వయస్సుకీ చీన్న దానివైెనా అను భవం నిన్ను పెద్ద వాళ్ళల్లో జేర్చింది. నేనొకటి చెపాను వీమోా అనుకో వుకడా[ి అంది.
“చబద్గవారు. మారు వదన్నా మంచిసలవోయీ ఇస్తారు, అనుకుందుకు వమి వుంటుంది! అంది అరుణ,
ళన్మర్రి పెద్దవాడు అయినాడు. ఏదో అతని సోమతు॥్‌ త ఉద్యోగం చేసుకుంటున్నాడు, సీ తెలివివల్ల తమ్ముడ్ని వైకి తీసుకురాగలిగావు. ఒక మనిపీని చేశావు. సీ చేతో అతన్ని ఒక్‌ యింటివాడ్ని చేస్తే ని చాధ్యతను పూర్తి వేసిన దానివవుతావు. సీకూ ఆ మధ్యన వెళ్ళవుతుందని చెప్పాడు గిరి, మరి నువ్యెందుకు చేసువో లేదో నూకు తెలి యదు” అంది.
“అవ్చువు చేసుకుందా మనుకున్నాను,. కొని వాళ్ళ వాళ్ళు భాగా డబ్బున్న అమ్మాయి ఆయిశలే తప్ప ఒప్పు కోమన్న్నారుట! నేను పబేళ బెట్టి ఉద్యోగం చేస్తున్నాను కదా బాగా డబ్బు బాంక్‌లో వేసివుంటాననుకున్నారు ... నేను ఎప్పూడూ డబ్బు వెళ్ళ చేసుకుందుకు కావాలి అనే దృష్టితో చా.:దచుథోలేదు. అయినా నాకు వచ్చే జీతం నా తిండి-బట్టలూ గమ్ముుకుకి చదువూ దానికే బాటాబొటీగా సరిపోయేది. ఇంక్‌ పదిజేలూ పాతిక వేలూ ఎక్కొ డని వాంకిలో వేయగలను??
ఓటుకు చేరిన ఓటంటరీ శరటం [1 “అవును. ఆడపిల్ల ఉద్యోగ ౦ చేస్తుందంశు ఆమాతం డాచుకొ్‌ కుండా వుంటుందా అనుకుంటారు. తప్ప, అవసరాల ఉద్యోగం చేస్తూండవ చచ్చును అని 'అనుకోరు,. అందు శేనమా? + మౌ సీతకు అప్పుడే పెళ్ళి చేసెయ్యాలని కింగారుపడుతునా్మాము. _కెపు పరీతలు (వొస్తూంది. ఇంశేం బి. ఎ. లూ ఎం, ఏ, లూ వెప్పించలేము కైపు 'పరీతులు ప్యాసవుతే అది కూడా చిన్న ఉద్యోగం వదన్న్నా చేసు కుంటుంది. మా కొనళం ఎంతో బంగపటుకుంటోంది. నీత గురించి. పేరుకి ర0డు మూగు యకరాల పఫెలంవు౦ది, కాని దాని మూద వచ్చే గింజలు తల్లీ పిల్లలతిండిశే చాలవు, ఇంక్‌ కొట్నొ లుకూడా ఎక్కొా-డ వోసచేయగలం! కొంచెం నువ్వుకూడా అలోచచిందు తలి!” అన్నది బామ్మగారు. “నిజమేనండి! ఇందులో ఆలోచించటాసికి వంవుంది! అందరి ఇబ్బందులూ ఒక లాంటి వేకదా! మనమంతా ఒే గూటికి చెంప్‌న పతుల్లాంటి వాళ్ళము అంది అరుణ, నిజమే! గిర్‌ వయస్సు వచ్చింది. ఎక్కా-డో దూరాన్ననున్న మేనత్త పిల్లలు తమ విషయంలో ఎప్పుడో చేతులు కొడుక్కున్నారు, ఇంక వాడికి తరూ తనకి వాడూ తప్ప 'వేరెవరున్నారు! తను "వళ్ళ చేకముకుంటునాన్నైనని [వాస్తే ఎంతో సంబరపడుతూ వాడి కా సజీతంలోనూ తనకి పసుపు కుంకువులకి డబ్బు మిగిల్చి పంపాడు, వాడి భవిష్యత్తులో ఒక కుటుంబ ఆలంబనం వుండడం ఎంత అయినా మంచిది, సీతకు ఇద్దరు గ్‌
ర్‌ి ఓడ్తుకు చేరిన ఒంటరీ కేరటక తమ్ముళ్ళున్నారు. కొండగట్టులా మేనమామ మేనత్త వీల్లలు వున్నారు, పెద్ద కుటుంబముతో సంబంధ బంధ వ్యా లుండటం తమ కెంతయినా [శేయస్క-రం అనుకుంది అరుణ,
“ముంచిమవస్సు నిది. ఎదుటివారి ఇబ్బందుల్ని [(గహించగలనవు. నీ అండన సీత సంసారం చల్లగా సాగు తుంది తలి! నేపు పున్నమి వెళ్ళిన పంచమి రోజున మంచి మాట అనుకుందా౦. అన్నట్టు అరుణమ్మాతల్లి' ఇంకో చిన్న వూట సీ కడుపులో చాచుకో అమ్మ!” అంది సందేహిస్తూ,
“ఉవావ్పండి!”” అంది విశ్వ్యంభరలాణా అరుణ, మూ అక్కమ్మ అప్పుపడ్దుాడూ అయిదూ = ఫదిా్శా డాని కొడుకు ఇచ్చి వెళ్ళిన డబ్బు "'రండువేల దాకా చేసింది, అది సీతకు ఇసానంటూంది. అనకూడదు కానీ ఈ మాట నా వోడలుకి తెలిసే అది బాధపడుతుంది. పెట్టిపోమీంచే వాళ్ళము "మేవవమూనూూ, కానుకలూ కట్నాలూ వాళ్ళక్‌నా అంటుంది. మరి స్య్వాయంకూడా అబేగా అమ్మాయి! అయిబటే మా అకు_మ శ అంటుంది. దతత వేని ఆడది వీల్ల పెళ్ళికి ఎదిగికళూర్పుంది, విశ్వ కం? అందరూ మగపిల్ల లే కొదా! అంచేత సీతకే 9ఇసా అంటుంది. ఇదీ న్యాయమే! కాని డబ్బుదగ్గిర న్యాయాన్యాయా 'లెవరికీ కావాలి! అనవ సరం, తర్షన భర్హనలు "మొదలు పెట్టామం ళు కుటుంబంలో నొడవలు తప్పవు. అంచేత ఆ రండు వేలూ నీకిసాను. నువ్వు నీతకు వమన్న్నా నగలు కొంటావో లేక చీకలు కొంటావో! నీ ఇష్టం. నువ్వు చదువుకున్న డానివి. సీతకి ఉపయోగించేలా అడబ్బు ఖర్చుచేయి. ఈమాట
ఓడ్డుకు చేరీన ఒంటరి కెరటం గ్ర వి కీమటుకు శానీయకు, చివరికి గిరికి నీరకూ కూడ లెలియ నీయ్యకు!”” అంది బామ్మగారు.
అట్లాగే నండి. నగలూ - చీరలూ అనవసరం బామ శ్రి గారూ! అ ఆరెండు వేలూ బాంకిలో ఫిక్సెడ్‌ డిపాజిట్‌గా వేసాను. ెండు వందలు వడ్డివ స్తే పుట్టింటి వారి. పేరు చెప్పుకుని చీరలు కొనుక్కుంటటూ వుంటుంది. అంది అరుణ.
ళ్‌న్విా ఇష్టం అన్నా కొదా! అది నువ్విచి ఎనళే చప్పాలిసువూ!)” అంది వామ్మాగారు.
ఈ చాాధ౦ది! సౌమ్య మూది. పోకు నాదీనా[* నవ్వింది అరుణం
“అల్లాంటి అరనురిక లుండద్దు, మనలో మనం! ఈ రోజునుంచి నువ్వూ నా మనమరాలి లాంటి దానివే!” అంది బామ్మాగారు.
ఆ రాతి భోజనం వడ్డిస్తూ కోన్పీత్రను వీ కిసారు టా గిరీ?” అంది అరుణ,
“నేను ముంబే అనుకునాను. ఈ (పపోజల్‌ వస్తుం దని[?' అన్నాడు గిరిం
“ఎల్లా అనుకున్నా వు అంది అరుణ,
“వాళ్ళు మనకి కూరలు పచ్చళ్ళు యివ్యటం,. ఆ వల్లు చే లే ఏ్‌లయినన్ని సాగ మనకి వంకావాలో కొనుక్కో మంటూ కబుర్లు పెట్టటం, మంచి బట్టలు క ట్రుకున్న ప్పుడల్లా మన గదిముంటబే ఆ పిల్ల తచ్చాడుతూ నిలబడటం, ఇవన్నీ ఈ వానరాకిడ”* సూచనలసని పతి (బహ్మ్మ చారి కు రాడికి "తెలుస్తుంది. నా కెందుకు అెలీదు౪ి
క్ట పద్దుకు చేరిన ఒంటరి కెరటికి
“అయితే లఇంశీం) ఈ నెలజీరం అంతా నొ క చ్చైయ్యి. నేను ఇెప్పినట్లు చెయ్యాలి.”
“నాఫోసం యాభయి రూపాయిలన్నా వృంచుకో కూ డ దా)
“కూడదు 77
“సరే1) బుగ్గిమంతుడిలా తలూపాడు, నీతకు చాలా చీరలే వున్నాయి, అయినా రొనకొపోతే బాగుండదు అని ఒక్‌ వందరూ పాయల్లో చిన్న సిల్కు--చచీర తీసుకుంది.ముకులూ మంగళ సూ తాలూ విశ్వనాధంగా గే వేయింవారు. తెలుసున్న నలుగుర్ని భోజనాలకీ పిలిచి చేవాలయంలో వున్నంతవుటుకు బాగానే వెళ్ళి జరిపించారు విశ్వనాధం దంపతులు,
లగ్నకాలంలో మరదలు పేర రండు వేల రూపాయిల ఫి క్పెడ్‌ డిపాజిట్‌ కాగితం చదివించింది అమణ, విశ్వనాధం దంపతులు వాలా సంతోషించారు.
“మంచిపని చేశావు అరుణా! బంగారం వమివస్తుంది! ఇల్లాఅయి తే వడ్రడబ్బులు వస్తుంటాయి. చాలా లేలివి అయిన పనిచేశావు” అని మనస్ఫూర్తిగా అభినందించింది.
“వురి చదువుకున్న అమ్మాయి; ఆ కుదురూ, అదీ 'లేఠపోతే తముడ్ని ఒక్కారెక్కా సంపాదనమిద (గాడ్యు యీట్‌ని ఎల్లా చేయగలదు” అన్నాడు విశ్వనాధంగారు.
“ని "వెళ్ళి ఎల్లావునా నా పెళ్ళి! కాగడాపట్టు అన్నాడట వెనుక ఎవరోనూ! అల్లావుంది. అక్కాష్య్యూ!
ఓడ్డుపు చేరిన ఇంటికి శేరట్య గ డబ్బుంకే నీకు అక్కారకుళా జా! ఎందుకు అల్లా వేశావు! ఫ్‌ ఉవ్యోగ (పయత్న్నాలకీ డబ్బు శావాలంశే మళ్ళీ మనకి ఎల్లా వస్తుంది! నేను జన ఆలో అంత డబ్బు పోగు చెయ్య గలనా!” అన్నాడు గిరి
నేను అప్పుగాగాని నొప్పకీగాని ఇవ్వలేదు. పెళ్ళీ కాలంలో వదో ఒళటి అడవీల్లలకు ఇవ్వాలి. నగలెందుకు పెటారు! అని ఆ పెళ్ళికూతురుకు స్థ్‌రాస్థిగా వు6డాలని పెట్టుతారు. "రెండు వేలకి మూడు నవర్చుల బంగారమన్న్నా రాదు. పోన్‌ ఇల్లాఅయి తే ఆడపీల్ల క - అదో ఆదాయంగా వుంటుంది అని ఇచ్చాను. ఇంక నాసంగతా! భగవంతుడే నడిపిస్తాడు, ఇనా్న్నాళ్ళు ఆయన సహాయం చేయకపోతే మనం ఇంత వాళ్ళం కాగలిగే వాళ్ళమా? అంది అరుణ, “అసలు మనం తొందరపడ్డా మేమో! అక్కాయ్యా! నేను కొన్నాళ్ళు 'వళ్ళవొడుకుల మూర్కె-ట్లో వుండివుంశు నా ఆేటు కొంచెం "వరుసను. మినిమమ్‌ నాలుగయిదు 'వేలనాష్న “రావంటా వా! కాసోకూస్రో (గాడ్యుయీటునా యు! ఉద్యోగం చేస్తున్నాను కొడా[”
చాాభరిద్రి, వ స్తేమటు క్రీ లాభం! అ డబ్బు కట్నం (కింద వ స్రేమటుకు మన మేం చేయగలం! కట్నం పుచ్చు కుంకు పిల్ళక్తి ఏమన్నా వస్తువు చేయించవదర్రా! ఇప్పుడు వీళ్ళకి నుటుకు తక్కువ ఏమయింది?! నీకు వ్రృంగరం చేయించారు. వాచీ కొన్నారు. వల్లకి తులం బంగారు సొాలుసు, తులం వముంగళ సూ తొలు వాళ్ళ వేయింవారు. రెండు పట్టుచీరలు కొన్నారు. నాలు'సవేలు క్‌ట్న౦0 వే
[| ఒడ్డుకు చేరిన ఓంటరి శేరటి6 మటుకు ఇవి అన్ని మనం ఫొంచు మనకి డబ్బు ఎల్లా మిగుల్తుంది !%
అయినా "పెళ్ళ అరశేే గ౦గీ రెద్దులా తలాడించేశాను= ఇన్ని నొడవ లుంటాయి అని నాశేం తెలుసును!”
“వురి ఇపుడు తెలుసుకున్నానవుకొడదా! ఇ౦కొ వూరుకో! అస్తమాను నీశేదో కట్న కానుకలు రాలేదని గొణుకో్కో-కు. ఇంతమంచి కుటుంబంతో సంబంధం పెట్టు కోవటం మన అదృష్టం అనుకో! నీత అణకువ నెమ్మది క్‌లిగన పిల్ల** అంది అరుణ, "వెద మార్చేమిా 'రా'బేదు గిరి దెనందిన చర్యలో! గిరి గదిలో పట్టిమంచం పరుపూ వచ్చేయి. లోపలివై పు గదులలో ఒక గది ఖాళీచేసి వంట సౌమాన్లు సప్టకున్నారు. ఇంటి అత్జే ముప్పయ్‌ రూపాయలు ఇవ్వబోయేడు అ నెల గరి మామూలుగా,
అది మా ఆవిడగచే అబ్బాయ్‌! ఇన్నాళ్ళూ ఆ అభై ఆవిడే ఖర్చు-పెట్టుకుంటూంది. ఆ అర్హై ఆ అమ్మాయి కే ఇయ్యి” అంది పార్య్వతీబాయి.
“అయ్య బాబోయి ముష్ఫయ్‌ రూపాయలు జేబు ఖర్చే సీకి అన్నాడు గిరి
“మరే ముషయ్‌ రూపాయలూ! పప్పూలూ బెల్లాలూ ఫహొనుక్క-ని తినటంలదు. లోపలి లంగాలు చిరిగినా, ెఫు ఇస్‌ సప్రిట్య్యూట్‌ కి జీతం కట్టాల్సి వచ్చినా అందులోనే వమరి*” అంది న్‌త.
“అయినా దటీజ్‌ టూ మచ్‌! నే నివ్వ'లేను బాబోయ్‌ ! అనాన్నాడు గిరి
ఓడ్తుకు చేరిన ఒంటరీ శరటరీ (|
“రోన్‌ త్రన కీయ్యకు. నా కియ్యి. సే వంటా అడీ చేస్తున్నానుక దా!)” అంది అరుణ,
“బక్కా! ఆచేమిటలా గంటాను మొత్తం జీతం అంతా సీకే ఇసున్నానుకొదా! ' కాధగా అన్నాడు,
“అదికాదురా గిరీ! నేనూ నెలనెలా జీతం అందు థవోవటాసికి అలవాటుపడ్డ చానినికచా+ ఎంతోకొంత నాకొని వేశేగా వుంశే నాకు తృప్తిగా వుంటుంది అంది అముణ,. గిరి నిశ్శబ్దంగా బయటకు "వెళ్ళిపోయాడు. తమ్ముడ్నేమయినా బాధ వెట్టాన +లఅని తర్క_౦లో పడింది అరుణ, వండుకోవటం తినటం తప్ప తన జీవీతానికింకో గమ్యుం వముంది? తమ్ముడు చిన్న సంసారి అయ్యేడు ఫహొన్ని రోజులలో వీల్లా పాపా కలు” తారు. వాడి చిన్న జీతంతో వాడి తిప్పులు ఏవో కష్టసుఖాలు వాడూ వాడీ భార్యా పంచుకుంటారు, పంచుకుందుకు తెంచుకుందుకు తనకి వేరే ఎవరన్నారు! పదేళ్ళుకాలం ఏ మమ కారం లేకుండా వీ కోరికా పెంచుకో కుండా తనెల్లా గడినింది! లలిత తనకు ఇంకో డారికీ మళ్ళాలనే అలో-చనకు నాంది పలికింది. చలపతి చా౭లోనికి తీసుకు వచ్చాడు! నాలు 'సరోడ్లు కలిసే చోటకు తీసుకువచ్చి వదిలేసారు. ఏ దారికి వెళ్ళాలి! వ రోడ్డయితే తన జీవితం చింతావంతొా బేకులడా తిరం చేరుకుంటుంది! చలపతి లలిత తనని మోసంచేసానా! వాళ్ళేం నోసంచేశారు! లలిత కోర్క.ల వేగానికి కళ్ళం “వేయ చేదు. చలపతి వేయ చేదు, తను ఒప్పుకుం కు చలపతి లలితా తసని కూడా... ఛ ఛం ఎ౦త దిగజారిపోయింది తన మనస్సు! శ్నహితురాల్ని అనుభ
గ్ర ఓద్డుకు చేరిన ఒంటరీ ఆరటరీ వించిన సీచుడితో తాను జీవితం పంచుకుంశు చాలనుకుం టోంచా! అల్లాంటి వోర్కెా. తన కెందుకు కలిగింది. తము్యుడూ మరదలూ సంసార సౌఖ్యం అనుభవిబూంశు తను ఎండిన (మోడులా చామ్మాగార్ల సరసన మంచం వాల్చుకుని నిద ఫోవాల్చి రావటం వల్లనా! ఇంత , వయసు వచ్చినా విశ్వనాధంగారికీ, పార్యతీచాయి! పడశ్‌ గది వదిలి పెట్టాల్సిన అవసరం కలగలేదు. కొడుకులకింకా పళ్ళ కాలేదు. కూతురూ అల్జుడూ నస్తేతప్ప ఆ గది వాళ్ళు విడిచి ఇవతల మండు వాలో పక్కలు వేయరు. ఆ ౫దిలో పూర్వ కాలపు పందిర ప్టుమంచం నిలువుట ధ్రాలూ - వున్నాయి. పండుగలక పబ్చాలన్‌ ఇల్గంతా చాఘచేయించక పోయినా "దేవతార్చన [పతిమ లున్నగదీ, పడుకొగదీ మటుకు చెక్కసునా్నాలు చేయి౦చ్చి సున్నం కటసారు. తక్కిన గదులన్నీ వెళ్ళలూడి పోయిన నోడలతో “పగిలిపోయిన గచ్చులనో ఇంటి యజమాని అర్థిక పరిస్థితి5 దర్శణం పడుచూ వుంటాయి, ము౦దు ముందు తన జీవితం కూడా ఈ ఇంటిలా. అంద చండాలు కోల్పోయి శిథిలాలయంలా తయారవుతుండా! వళ్ళు జలదరించింది అరుణకి. ఈ చాకికాదు. ఈ డారిలో తను జీవితాంగం నడవలేదు. ఇంకోమార్దంలోకి తను తప్పు వోవాలి, తమ్మునూ మురదలూ వాళ్ళే జీవితాలలో కొంచెం సౌఖ్యం కూడా వొందకుం౦ండా తను వాళ్ళ "మడథొత గుదిబండ “కాకూడదు, మళ్ళీ ఉద్యోగ పయ త్నాాలు త వంగా చేయటం మొదలు వెట్టింది. వ ఉవ్యోగమయినాసరే తన! తిండీ గుడ్డా గ డిచిఫోలే చాలు అనుకుంది,
ఓడ్డుకు చేరిన ఓంటరి కిరీటి థీ
“అమో శ్‌ | భూ అఫీసులో ఒకాయన వీల్లలు 'కొన్సు రూపాయలు ఇస్తారట!” అన్నాడు విశ్వనాథం.
“అల్లాశగేనండి!” అంది అరుణ.
“ట్యూషన్‌ ఒపుకుంటున్నా వా అక్కా!” అన్నాడు ఒక్‌ రోజు గిరి.
అన్సనురా మరీ ఎనాొన్నళ్ళని వ్లూరిే కూర్చోను? నావాయ్‌ గారి ఆఫీసులో పనిచేసే ఆయన పిల్లలకి ఒప్పు కునాన్నను. వాళ్ళకి బాగా చెవ్లుశా్నానని ఇంట్టో అన్నారుట, వాళ్ళ బంధువులు కూడా ఇద్దరూ ముగ్గురు అడిగారు. సే అన్నాను. మొత్తము రెండు వందలు వసోంది
“రోజూ అంతదూరం వెడ్తున్నావా అక్కా!” అన్నడు గరి,
“ఎంతదూరం లెద్దూ! ఇంకో ఆ0డు టూ ూప.న్‌ ఎ కుదిరితే బన్‌పాసు తీసుకుంటాను, అఫీసులో రోజల్లా కుర్చీలకు అంటుకుపోయి [వాసే (బహ్మ్‌రాతకన్న్నా ఇ బే సులువృుగాఉంప. కాని ఏటికి స్థరంవుండదు. పరీతలు కాగానే మనపని సం౦చేస్తారు. కాని మనకి మటుకు కష్ట మేమి వుండదు? అంద్‌ అరుణ,
మొదటినారి జీ్శశం వనూలు చేసుకోగానే తమ్ముుడికొళ జత బట్టలు, నురదలుకి ఒక్‌ చీర జా కెట్టు తీస్సుక్తు వచ్చింది, ఖీ
జక
| ఓడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కరటర కర్రా మూ 'కెందుకీప్తుడు బులు కొన్నావు!
బయటకు నెళ్ళాల్సినదానివి నువ్వు తీసుకోపోయా వా”
అన్నాడు గీరి అభిమానంగా,
“పెళ్ళి 'ఛేరుచెప్పి వమా కొనలేదుకొ డా! మళ్ళీ ఇనావ్వళ్ళకీ నేనూ సంపాదనపరురాల నయ్యాను. కుట్రించుళో! చౌకబారు వేలో అంది అరుణ. నీత కొత్తచీరకట్టుకుని "బీముడి పటానిక్తీ, తల్లికీ, మేన త్త దండంట్టి అరుణకీ కుడా దండ పెట్టింది.
ఉర్చాగణానేవుంది గుంజీలు! అ స్రమానూ వంగకు; మేనల్టుడు నన్ను తిడతాడు” అంది అరుణ. నీత స్‌గా నవ్వింది లోపలికి వెళ్ళినాక.
“ వ్పేనల్రుడు ఎవరక్క.!” అన్నాడు గిరి, గిరికి అర్హం
్‌ి యు కాలీదు అరుణ హాస్యం.
“పుట్టబోయే నీ కొడుకు నా మేశల్లుడు అవడురా౪' అంది అరుణ,
“అయ్య బాబోయ్‌ ! అపుడే కొంషముంచేసించా నీ మరదలు” అన్నాడు గాభరా నటిస్తూనూ,.
“రొంప వుంచటం కాదు. మునగనున్న కొంపని నిలబెట్టిందనాలి. అటు వడు తగాలనవారు ఉద్ధరింప బకు తారు మగపిల్హ వాడు ఫుడి'లేనూ:” అంది అరుణ. క₹బఫు పరీత, ప్యాసయినా మరి హైయ్యర్‌ పరీతకు వెళ్ళలేదు. సీత, “కాన్సపఫ్రు అయినాక వెళ తాను, అంది నీత. నీ ఇష్టం ఎమ్బూడు చదివినా *సచేి అన్నాడు గిరి, గిరి సీత సినిమాలకు
ఒడ్డున చేసన ఓంటరీ శేరటం (| వీ.కార్ల కుటెడుం కు తను బలవంతంగా సంసార సుఖం నించి వంచింప బడ్డాను అనుకుని బాధ పజేది అరుణ, వక్‌ నవ్వుతూ మానమూలుగ్యాతిని తిరుగుతున్నా గుండెల్లో గూడు కట్టుకున్న దిగులు ఆ మెని వదలటం లేదు, ఆ సమయంలోనే లలిత ఉత్తరం వచ్చింది,
“డియర్‌ అరూ! వం చేస్తున్నావన్‌+ నా నుంచి ఉద్యోగం కూడా వదులుకుని వెళ్ళిపోయినావు కదా! అనుకోకుండా ఇల్లు సర్దుతుంకే మి తము గడి అృడసున్న కొవరు దొరికింది. నిన్ను పలకరించకుండా, వుండలెక్‌ ఈ జాబు (వాస్తునా్ననుః నాకు పాపపుట్టంది. చూడో నెల నడుసోంది. చలపతీ నేనూ మామూలుగా సంసారం చేసున్నాము. సిజం చెప్పనా అరూ! చలపతికి అసలు [పేమించటం రాదు. నేను డాబుగా తిరుగుతూండటం దూసి నేనేదో ధనవంతుల అవ్యూయినని, భమిసి నన్ను లోబరుచు కునా్నాడు, మళ్ళీ సీ మెత్రనితనం, అణుకువా అది మాసి సీ 'వేపుమొ్య్గుంది అతని మనస్సు! నిజంగానే నిన్ను అభిమా సించే వాడేమో! ఒక విధంగా పాప రాక తెలియడం వల్ల అతడు బలవంతంగా నా భార్త అయినాడు, ఇప్పుడు మా వాళ్ళు రాకపోకలు సాగించటంతో మా ఆర్థిక అంతస్తు అతనికి తెలిసింది. ఇద్దరం ఉద్యోగాలు చేస్తూన్నా పాపని సరాసుకుందుకు వంటకి ఇంకో మనిపినిి భరాయించవలసి రావటంతో మాకూ మునుపట్లా విపోరయా[ తలు చేయ టానికి విటమిన్స్‌వుంటం లేదు. దానితో చలపతికి చిరాకూ,
| ఒడుపు చేరిన బుటరీ శరటక కోపమూ ఎక్కి. వయా్య్యయు , జీతం అందుకున్న మొదటీ వారంలో నే ఇతను క్ష బ్బులకీ, హోటళ్ళకీ, ఖర్చు విన్రుస్తాడు, మిగిలినమూడు వారాలూ, నేను నా జీతంతో ఇల్లు నడపాల్సి వసోంది, నిజానికి నాకూ ఇంత వేగంగా సంసార . బంధంలో ఇరుకో్కో- వాల్చి రావటం ఇష్టం వుంజేది శాదు, నా అందంతో, వయసుతో, సొగసుతో, వ వెద్ద బిజినెస్‌ మాగ్నేట్‌నో పడగొట్ట గలననుకునేదాన్ని, తిమింగలం "వేటకు వెళ్ళితే చిరుచేప పడింది. ఆ చేపన్నా ఏ భఛేయతగా పడివుంటుందా! అంశ అదీ లేదు. వూరికే. ఎగురూూంది. చలపతి తన పర్పనాలిటితో వదో ఒర్‌ 'పెద్దింట అమ్మాయిని లోబరుచు కోవాలను కున్నాడు, నేను తటస్థపజ్డాను. డబ్బంశే నేను చూ పెచ్తే నిర్ణత్ష్యం, ఖర్చు వెళ్లే తీరూ మాసి నేను వదో ఒక లవాధికారి అమ్మాయినని న మ్మైడు. మేమిద్దరం ఆకాశానికి ఎగ చాకాలనుకుని ఎక్కి-న నిచ్చెననే కూల్మదోసు కునా్మాము., ఒకరి మోద జకోరిక్‌ మనస్సులో జుగుప్ప! అవకాశం వస్తే నువ్వు నన్ను మోసం చేశావంజసే నువ్వే నన్ను మోసంచేసావంటూ జెప్పుకుంటుంటాము, కానీ మూ పాప చిన్న చిరునవ్వు ముఖం మూస్తే నాకు మటుకు చలపతి మిద కోపం మటుమాయమై పోతుంది. ఆ పాపకు తండి కొనుకొనే చలపతిలాంటి బాధ్యతా రహితుడ్ని, భ రగా అంగ్‌క రిస్తున్నానా, అనే (పశ్న కూడా “వేసు? కుంటోంటాను, నా సంసారంతో నేనే ఒడిదుడుకులు పకుతూంకే మా నాన్నగారు మా చిన్న చెల్లికి ఏదయినా ఉద్యో?ఫం చూసిపెట్టమని తేద్ని మా ఇంట్లో వదలి వెళ్ళారు
ఓగీకు రేరిన ఒంటరి శరట0 / నాకు గుండెల్లో భయం, నూ చిన్న ఇల్లి మె టిక్యు లేవ్‌ పూరి చేసింది. ఈ మహా నగరంలో, ఎక్కడని ఉదోోగాలు దొరుకుతాయి. మా చెల్ల కొంచెం అమాయకురాలు, సీ మాదింగానే! “అక్కడో అఫీసు ఇక్కడో కొంచెనీ వుంది అంటూ చలపతి డానిని కూడా కూడా (తిప్పుకొంటున్నాడు, అది మంచి వపరిపిల్ల . పెద్ద అందంగా "లేకపోయినా మంఛి వయస్సులో వున్న కొన్నెపిల్ట. చలపతిని నమ లేము. నాశేదో గుండె దడ తెచ్చి పెట్టారు మావాళ్ళు, వురి ఇదంతా నా సొద. నీకు వినటానికి ఇష్టం "లేక పోయినా నా గోడు చెప్పుకుందుకు నా మనసుకు నచ్చిన నె చ్చెలివి నువ్వే నా చుట్టూ ఎన్నో పరిచయాలు, స్నేహాలు, అడా, ముగా అనేభేదం లేకుండా అల్లుకుపోయి. వున్నాయి, అయినా అందరీ ముందు నా అంతరంగం విప్పి చెప్పను. అందరికీ మాదో "పెద్ద,పవ్మిత (-పేమికుల అదర్శ' జంట! మూ పాపమా | పమకు వలపుల ఫంట. కాని చలపతికి నేనొక తప్పనిసరి తదినాన్నిమ్మాతమే, నాలు'స మాసాల గర్భిణ ఆతని వాళ్ళ వాళ్ళు కోడలుగా అంగీక రించ లేక వాళ్ళ సుపు తుడి కో ఛభవబంధాలు తెంపు కుంన్నారుట భవబంధాలు తెంపుకున్నారు కాని అవసరానికి ఆరి క బంధం మటుకు తెంపుకో లేదు. అంచేత చెడిఫోయిన ఆడ దాన్ని కొట్టుకున్న ఏర స్యుతుడికి అకవా దడపా, వండా, రెండు వందలూ,' జరిమానా వేస్తూ వుంటారు. మరి నువ్వేం చేస్తున్నావ్‌? నేను అనుకుంటున్నాను. నువ్వు మా తమ్ముడి దగ్గరకు వెళ్ళి వ్రుంటావని అందుకనే అడసు దొరకగానే
గ్‌ ఒక్టుకు చేరిన ఒంటరి శేరటం సూ మభ అంళా వాసీ పజేస్తున్నాను. వీచ్చి అరూ! స్వేచ ఎగా వహోయిగా, చీకూ, చింతా "లేకుండా ఉద్యోగ 0 చేసుకుంటూ వుండే దానివి, | పేములోపడి నీ జీవితం అంతా కొల్లగొట్టు కున్నావు, మళ్ళీ వదయినా ఉద్యోగం దొరికించా! సీకింకా నా మీద కోపం పోలేదా! నీకు కావా లంకే చలపతిని నేను వ తణాన్నయినా నీకు ఇచ్చేయడానికి సిద్దం, మనలో మాట చలపతిది కాలు జానే తత్వం, స్‌వ్రు నిగహించుకో గలనంశు ఈ తణంలో చలపతిని సీ కాళ్ళ మోద ఫడమంటాను. అంత నమ్మాక౦గ- ఎల్లా "చెప్పగలవు. చలపతి వవూన్న్నా కీలుబొమ్మా్యా! నువ్వు చెప్పినట్లు వింటానికి! అంటావా! ఆ భయం వమా లేదు, 5010 వం 10ం1ల0 గా వున్న వ ఆడదాని కయినా అతను భ్రగా వుండగలడు, ఎటొచ్చీ ఆడ వాళ్ళం అబలలం. మనీ మరీ మనసులూ, మవముతిలూ, రాగాతటూూ అనురాగాటూ అంబూా కూర్చుంటాం, మనం కూడా మగ వాళ్ళల్లాగా తలిగ్దా బాధ్య ౮ రహితంగా (బతక గలిగిటే ఈ (చమ, వోమలు మనల్ని కుట్టి ఇంతగా చాధించవు. అన్నట్లు ఇంత సోదీ (వాసేనా అసలు సంగతి (వాయటం మర్చి పోయాను, సీ శేదయినా ఉద్యొగం వొరికిందా+ ఏం చేస్తున్నావ్‌ నీకింకా స్థిరమయిన ఉద్యోగం వొరకక పోతే నాకు తెలుసున్న ఒర్‌ అ్యడసు | వాస్తున్నాను, ఆ ఉదొశ్వోగంకు మం చెయ్యి. అదినో ఉదో్యోగంలోంచి 'వెళ్ళగొట్టటానికి తయారయినది చాలక్‌ ఇంకా సలహాలు కూడానా! అని థోపం 'తెచ్చుకుంటున్న్నావ్‌. కజణూ! వం చేయను అరూ!
ఓదుకు కేకిన ఒంటరీ 'కేరటళ /. విధి అల్లా [తో సుకు వచ్చింది. నిజం చెప్పాలంకే చలపతి నాతో శరీర సంబంధ౦ పెట్టుకున్నా కే స్‌త్రో (చఉమాయణం సాగింఛాడని ఖచ్చితంగా చెప్పగలను, "కాని, న్‌్‌ నువ్వు కనుక లోకం సానుభూతి సీమా బేవుంది. నేచేఅబద్లంఅడి చలపతిని నా వాడ్ని చేసుకున్నానని కోడై కూసోంది లోన్‌ మంతా. నువ్వనాష్ష నమ నౌ అరూ! నిజంగా దోషిని 'శీనేఅయి జే అదోపానికి ను వ్వేమిశిత విధించినా చిరునవ్వుతో స్వీకరిస్తాను. నా ా ఆలోచించుకో! నామాద కోపంతోకాకొ సానుభూతితో ఆలో చించుకో ఇప్పుడు. నేను [వాయించ బోయే అ్మడసు ఒక సంపన్న కుటుంబీకులది. ఆ ఇంట్లో ఇద్దరు చిన్న పిల్లి లున్నారు. ఒక ఎనిమిది సంవత్చరాల బాలుడు! అరు సంవత్సరాల నాలిక అది ఒక పల్లెటూరు, మన హె దాబాదుకి నలభై] యాభఖె మెళ్ళదూరంలో వుంది. ఆ పిల్లలకీ చదువు చెప్పాలి. మంచి అలవాట్లు చెయ్యాలి, వాళ్ళకీ తల్లిలిదు. ర5ండెళ్ళ [కితం యాక్షీ 'జెంటులో చనిపోయిందట, “తం డి” భార్యా ఏ యూగం భరించలక యాతలు చేసి వసానంబూ వెళ్ళ ఇంతవరకూ 'రాలేదుట. వంట మినివీ. తోటకూలీ, వ్యవసాయం, తోటా అదీ, అయివేజులు మూసుకుందుకు ఒక మావనేజరు, ఇద్గరు 'లక్కా-లు [వాసే గనమాసాలూ అంతా న్ఫృన్న్నారు. ఒక చిన్న జమీందారీ కుటుంబం అనుకో. సీ కెళక్కడా స్థరయయిన ఉద్యోగం దొరకకపోతే ఈ అ్యడసుకి అస్తయిచేయి. నీ మృదు స్వ్యథా వంనీవల్ల ఇద్దరు తల్లి లేని పిల్ణలు దారిలోకి వస్తారు. నీకూ ఊసుపోతుంది, వమా!
( ఓర్తువు చేరిన ఒంటరి 'కెరటరి అదృష్టంబాగ ౦కే అక్కడే జీవితం ముళ్ళులేని తోటలో పూవులా వికసించి, పరిమళాలు వెదజల్ల వచ్చును డియర్‌, అరూ! సీ జీవితం ఎక్కొ.డున్నా ఆనందంగా, సౌఖ్యంగా గడవాలని మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను. నీ జీవితం నవ్వులపాలు చేసి ఇప్పుడు అళిస్పులు కురిపిస్తునాన్న నని, సీకు నా మాద కోపం రావచ్చును. కాని ఒక విధంగా ను వ్యేఅదృష్టవంతురాలువి] ఈజీగా ఈ ముళ్ళ కిరీటాన్ని తప్పించుకున్నావు, నిన్ను నిన్నుగా (చేమించే మనసున్న మనిపీకి అర్పితం కాగలవు! నేనో! జీవితంలో మశి కోలుకో సనీయని చావు బెబ్బ తిన్నాను. నా తెలివి, విలాసం చొరవ అన్నీ కలిసి నన్నకూపంలోకి నెట్టాయి. లోకం దృప్టలో మోనక తెగా స్థిరపడ్డ'ను. కుకున్న భర్తకి మనసులో కా సన్న్నా కొనికరం "లేదు, అతను నన్ను మోసం వేసింది వాల్లక్‌ నేనే అతన్ని మోసం చేసినట్లు అరుసాడు, ఎవరు ఎవర్ని మోసం చేసుకున్నా ఇపుడు చేయగలిగింది. వమిటి! మగఫాడికి ఒక తణం అనందం ఆడదానికి జీవితాంతం మోయలేని శాపం అన్చతుంది కదా! ఈ మాతం మర్యాదగా పరువుగా సంఘం ముందువునుగడ సాగించా లంకే ఈ కత్తులబోను నాకు తప్పదు. పాప పెరిగినపుడు, ఎవరి అవ్మూయిని అం కు చలపతి రావుగారి అవమా్శ్చాయినని సగర్యంగా చెప్పుకోవాలిగడా! అరూ డియర్‌ నన్ను తృమించు జీవితంలో మంచి అవకాశాలు వస్తే జార విడుచుకోకు! పూలూ ముళ్ళూ వుంటాయి. రహదారిలో
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరీ కేరటం ఖ7 ముల్లు 'సచ్చుకున్నప్పుడు వీడుస్తూ, పూలు విరిసినష్పూడు మూసి ఆనందించుతూ (పయూణం సాగించటమే మనం చేయగలది. అరూ డియర్‌, జాబు (వాయవా నీ తేన సమాచారాలతో
నిన్ను వదులుకోలేని బలహీను రాల్వు నీ లల్లూూ!
లలితజాబు ఒకటికి పదిసాన్లు చదువుకుంది. అరుణ. చదవగాచదవగా లలిత చేసినపనిలో తపూలేదని పించింది అరుణకు తనుముటుకు రెండునూడు సార్లు చలపతి 'వొరవ చేశ్సే పులకించిపోలేదు. కాని తను బా_త్తిగా రిలిజియిస్‌ మెండెడ్‌ కాబట్టి హద్దు ముద్దులు డాటనియ్య లేదు. లేకపో తే తనూ లలిత పరిస్థితిలొ వజెిజీ! శరీరం అంతా వింతగా జలదరించింది. ఛ ఛ! అనుకుంది అరుణ. లలిత తప్పుని పరిస్థితిలో పడినది కనుకనే చలపతిని పెళ్ళి చేసుకోవాల్సి వచ్చింది. మధు ఎంత చనువుగా తిరిగినా, లలితకు అతన్ని మూసగించాటానికి (పాణం ఒప్పి వుండదు. అందుకే తనని పెళ్ళి చేసుకుందుకు సిద్ధపడినా చలపతినే చళ్ళికి ఒప్పించింది. తను ఒప్ప్వుకుంశే తనక్‌ చలపలికి పెళ్ళి చేసి వుండును లలితలో ఎంత తెగింపు వుందో అంతకు మించిన త్యాగం వుంది, ఎదుటి మనిసి. కోసం పర్మిశమించే సిస్వార్హ 0౦ అటు లలిత ఇటూ తనూజీవితాంతం అంతాతీరని కోక్కెాల "వేడిలో మాడి మమై పోవకుండా తమ మధ్య నున్న నిర్మల
క్ట ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరీ కెరటం శ్నీహాన్ని కాపాడింది, లలిత చర్య! ఆ రో జేలలితకు జూబు (వాసీంది అరుణ.
“నీ మాద నాకు కోపం లేదు. వె గా గౌరవం కూడ! నా జీవితం ఆపదలపాలు కాకుండా కాపాడావు! నీ చేలు మరువలేను. అయితే చలపతిని శృమించలేను, అందువల్ల సకు జూబులు |వాయుటలేదు. దయయుంచి చలపతికి నా వునికిని తెలియసీయకు! నీవు [వాసీన అ్యడసుకి ఈ రోజే అపి ేపన్‌ పడేసాను మా తము గదు. పెళ్ళికొడుకు అయినాడు, ఇస్వుడు తండి కాబోతున్నాడు, వాడి "పెరుగుతున్న సంసారానికి నేను (వశ్న్వార్థకం కాకూడదనే నా కోరికళి?
కలకు జాబు లలితకు తృ_ప్తినిచ్చింది. యంతో అపురూపమయిన స్నేహం తమది. చలపతి వల్గ ఆ స్నేహోనికీ తిలోదకాలు వదలవలసి వచ్చింది. ఇప్పుడు తమిద్దరి మధ్య అనుమానం చీకట్లు తొలగిపోయేయి.
దే
ఒక్‌ చిన్న సూట్‌ శేన్‌నో ఆ చీన్న స్టేషన్‌ లో దిగింది అరుణ, తెల తెల్ల వారుతోంది. సేవన్‌ కి ఊరు ఇంచుమించు పది,పన్నెండు మైళ్ళు వుంటుంది. ఆ స్తేసన్‌ లో పాసీంజగ్లే అగుతాయి, మెయిల్‌ కాని ఎక్సెస్‌ కాసి ఆగదు. అంతా కొత్తగా ఉంది అరుణకు, తను వస్తున్నట్లు ఫలానా [టయిన్‌ క్‌ వస్తున్నట్లు నాలు ఫ రోజులు ముందుగానే "తెలియ చేసింది. "తెల్ల తెల్ల వారుతున్న ఉహాదయంలో
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కేరటం 0 ఓక్క- లే ఫాట్‌ ఫారం మిద దిగింది, నేషన్‌ మాస్టర్‌ “అరుణ” శేసి చూస్తూ, రంగన్ననిశేక | వేసి
కట అమ్మాయి ఒక్కా తె. దిగింది, ఎర్కా-డకీ వెళ్ళాలో కనుక్కొని బండీ అవీ ఏమన్నా కావాలో పాడు అన్నాడు, రంగన్న శూగా ముసలివాడు, స్రేమన్‌ మార్టర్‌ £ తెల్లవారు రూమునే తన ఇంటి ద్యార నించి పాలుకాచి తెసాడు, ఆపనీ ఈపని చేస్తూ రోజులో ఎక్కువ భాగము స్టేషన్‌ లో నే గడుపుతాడు,
“వ వూరు వెళ్ళాలమ్మూయి. గోరూల మళ్ళీ "రెట్టించాడు రంగన్న *
“అంబాపురం. ముక్తసిరిగా జవాబు ఇచ్చి మళ్ళీ మెడానం వెపు చూసింది అరుణ
“అంబా పురమేనా! అమిశళే నివుడుగారి బండి ఒచ్చుడ్ది లెండి దాంట్లో ఒగెల్లి పోవచ్చును” అంటూ తలపాగ గుడ్డ ఊడదీసి ఊాన్ని బాగా దులుపుకొని తిరిగి కాగా చెవ్సలను క ప్పేటట్టుగా తలకు బాగా చుట్టుకునా్నాడు, వేన్‌ మాల్లర్‌ కీ కొంచెం దగ్గరగా వచ్చేడు.
“అంహటాఫుర మేటండిఎ అన్నాడు రంగన్న *
“అదిగో ళివ్చడిగారి బండల్ల వుంన చరాడులి అనెడు అయన, అరుణకూడా బండివైెపు మూసింది. రంగన్న బండి దగ్గరకు వెళ్ళాడు, బండి మంచి. సవారి బండిలా వుంది. ఎడ్డుకూడా జాలా ఎ తుగా తెల్లగా, సున్నగా వునా్మ్నయి, అందంగా వంపు తిరిగస కొ ము న
[|| ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం ఇ తడి అలంకరణలు ఎ(రటి, పూలు కుచ్చులు, 'మళ్ళో నూడు వేళ్ళ వెడలున వున్న నల్బటి తోలు పటకాకు మువ్వలు, వాటి ఖామందుల అభిరుచికి నిదర్శనంగా వనా్వ్న్మాయి,
“వరో శివాశి అంటూ బండి దగ్గరకు వెళ్ళిన రంగన్న అకస్మాత్సుగా చేతులు జోడించి,
“తంవరా బాబూ! శిన్సజడేవూ అనుకున్నాను అనాన్వాడు, బండీ రోడ్డు వెవు తిప్పి ఒక యువకుడు గాంస మంటూ (క్రిందకు దిగాడు
“వమోయి రంగన్నాా పాసింజర్‌ వెళ్ళిందా” అన్నాడు అతను.
ఈ అరగ౦ంటయి వెళ్ళింది. వొరా! పాపం ఆడకూతురు ఒక్కా- దాయి బండిల దిగబడినాదిె, అంబాపురమే వెళ్ళాలంట! నివుడిగాని వస్తడేమా బండిలో ఎక్కి 0ంచ మందా మనుకునా్నాను* అని నసిగాడు రంగన్న, స్థాటు ఫారం మోదకు చదాశొడు, అరుణ తమ వెపు చూస్తూ కొనపడింది. నేషన్‌ మాస్టర్‌ కాఫీ గ్లాసుతో ఎదురు వచ్చేడు. “*పాసిం జర్‌తో కాఫీ ఆడీయేనా!” అంటూ అతను వచ్చి స్లేపన్‌ మాస్టర్‌ క ఎదురు వచ్చి "కాఫ్‌ గాసు ఆఅందుకునా్న్నాడు. తాగబోతూ అకుణ .వెవు చూసేడు అతను. అరుణ ముఖం బడలికగా వాడిపోయివుంది. స్తాటు ఫారం మిద కాస్త దూరంగా ఒక తురాయి చెట్టు వుంది. దాని మీదనుంచి వచ్చే (పాతేఃకాలపు గాలిక్‌ అరుణ జుట్టు క్‌ రక్‌ డిగా
ఒడ్డుకు జేరిన ఒంటర కెరటం క్రి1 ఎగురుతోంది, *ఇంకోగాసు కాఫీ వుందా నూస్తారూ['
- లు అన్నాడు.
“అంపహూ 'ేశేం! పది కొష్టుల కాఫీ వుంది, రంగన్న్నా ఇంకో గ్లాసుకాఫీ తెచ్చిఇయ్యి!” అన్నాడు ఆయన,
రంగన్న కాఫీగ్గాసు జెచ్చేలోసల అతను అరుణ' దగ్గరకు వచ్చి తనకు మౌాస్తారిచ్చిన కాఫీ గ్లాసు ఇస్తూ “క్రాక్టీ తీసుకోండి ,..* అన్నాడు, అతని చశువుకు అరుణ విస్తుపోయింది.
“అబ్బెబ్బె! నాకెందు కొండి” అంది కంగారుగా,
“ఫరవాలేదు, ఎప్పుడనగా ఎక్కొారో రెలు! మోరూ అంబాపురమేటగా! మూ బండిలో వద్దురుగాని. "కాఫీ తీసుకోండి” అన్నాడు అతను. అరుణ కాఫీగ్రాసు తీసు కుంది. చిక్కొా-గా వుంది కాఫీ, పాలు చిక్కొాగా ఉంశేు, ఒక్‌ ఆరచెంచా నెస్‌ కాఫీ కొలుపుకుని | తాగితే రోజల్లా అన్న౦ తినకుండా వుండగలదు అరుణ. “కాఫీ చాలా బాగుంది” అర్బుకని ఆర్బుకుని [తానససతూంశే ఒక్‌ విధమయిన తప్పి కనిపించింది అరుణ ముఖంలో! రంగన్న తెచ్చిన కాఫీ | తాగేసి,
“థాంక్‌ మాస్టారూ! నేను బయలు బేలేసరికి మూ జూనక్‌మ్ముగారు ఇంకా "లేవలేదు. నాగానే వేడి వేడి కాఫీ ఇచ్చి నా్నాపాణం గూట్లో పడేసారుఎి అన్నాడు,
థాంక్స్‌ నాకు వద్దు ెండి! వోడికూతతో శేచి పాలు పితికి మరగ బెట్టి తెచ్చిపెళ్తు రంగన్న కే చెందుతాయి, ఇంత! మి రెందుకు వచా ఏరు ఇవ్యాళ [1 అన్నాడు స్రేపన్‌
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం మాస్టార్‌ *, ఆవూరికి ఎనిమిదిన్నర గంటలకు ఒక పాసింజరు బండి వస్తుంది, పట్నం వెళ్ళిన 'సమస్తాలు ఇంటికి కావల్సిన సరుకులన్ని ఆ బండిలోనే వస్తూ తెచ్చి పెడతారు. ఇంగా అప్పుడప్పుడు ఏవున్న్నా కా వాల్సీనా, పట్నంలో వృంజే స్నేహితులు ఆ ప్యాసింజర్‌ గార్డ్‌ చేత పంపుతూ వుంటారు,
“మా పిల్లలకు చదువు చెప్పటానికి ఒక పంతులమ గి కుదిరింది. అవిడ తెల్లవారు రూము బండికి వసానసి (వాసింది. శివుడి శేమోా జ్యరం. అంచేత నేనే బండికట్టుకు వచ్చాను” అన్నాడు అతను, ఉలిక్కి. పడింది అరుణ, ఇతనేనా ఆ భార్యావి యోగి అతని ముఖంలో భ్‌న్య భావం కించి త్తులేదు తెల్లని పరాయి, తెల్లని గాసోోలాల్చీ, చిన్న చిన్న నొక్కు_లున్న జుట్టూ, పచ్చుగా, కోలగా వున్న ముఖం! చురుకొయిన కళ్ళు! అందంగా మేరీ పళ్ళ కట్టూ దృథ మయిన శరీరమూ! ఇతను , సినిమాల్లో శోభనం గదిలోని హీరోలా వున్నాడు గాని ఎక్కా-డయినా అన్నో న్యంణా సంసారం చేసుకునే ఛార్య పోయిన మనిషిలా వునాన్నడా! అతనింటీలో పిల్లలకు త నెలా చదువు చెప్పగలదు! ఇలాంటి వాత్తావరణం ఎల్లా వుంటుందో!
“ఆమె ఈ బండికి వచ్చినట్లులేదు,. పన్నెండు గంటల బండిలో కాని వస్తుందేమో!” అన్నాడు నేషన్‌ మాస్టర్‌. ఆ ఫంతులవము ని తను ఇంతకుముందు తెలుసున్నట్లుగా న వ్యు వచ్చింది అరుణకు, అయినా ఆపుకుంది,
“అంతవరకూ వుంటారా! లేక వమయినా తొందరగ వెళ్ళాలా[ అన్నాడు యువకుడు,
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కిరటం గీ ఉప్తోన్సి నేను ఈ అమ్మకు తీసు కెళ్ళి మళ్ళీ బండీ , తీసుకొసాను దొరా అన్నాడు రంగన్న,
“అయ్యి వాబోంప్‌, అవి కొత్త గి తలు, స్స్‌ లోంగవు! నేనే వెళాలే శివుడికి కాస్త నయింగ వుంశు వాడి మధ్యాహ్నం బండికి పంపుతాను. సూర్‌ గా వస్తున్నానని తప్పక తనని తీసుకువెళ్ళటానికి, మనిషిని పంపమని చాద స్తంగా (వాసింది. మహా ఇల్లాలు! బండి ఒక్కొ. రోజునే రానూ పోనూ తిరగాలం శే ఎడ్లు అలసిపోవూ! పల్లేటూరు వాళ్ళు ఖాళీగా కూర్చుంటారని బస్తీవాళ్ళు ఉటేపోగానాలు చేస్తూ వుంటారు. ఇక్కాడ పసి మొదలు పెడితే సంవత్పరం పొడుగకూ వవో పనులు వుంటూ వుంటాయని అఆ పట్నం చిలకలేం తెలుస్తుందికి అన్నాడు, అరుణకు నవ్వు వచ్చింది. ఏమిటీ మనుష్యులు! తను అంబా పురం వెళ్ళాలని చెబోంది. ఎవరింటికి ఏం పని మాద -వళశ్లాలో అడిగి తెలుసుకోకూడదూ! తనని ఎదురుగా పెట్టుకునే రాని పంతులమ్మాని రించి విమర్శించుకున్నారు. ఇంటి యజనూని దూకుడుగానే వున్నాడు, తను వరి కోరీ పడగ సీడలోకి రావటంలేదుక దా! అనుకుంది అరుణ,
“న్సురి పదండి తీసుకు వెళ తొనుి అన్నాడు అతను, అకుణ మౌనంగా అతన్ని అనుసరించింది.
అరుణ ఎక్కక ఆమె సూట్‌ శేన్‌ బండిలో పెటినాక కురి సెలవు తీసుకుంటానమ్మాా!” అనా్న్నాడు రంగన్న.
ఈముంచిది* అంది అరుణ. చప్పున అతను అరరూపాయి త్రీక్సి ఇచ్చి “ఏవునా్నా కొనుకో్క. రంగన్న “అన్నాడు.
ఫ్రీ! ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కేరటం
“ఎందుకు దొరా! అంటూ తీసుకున్నాడు, అతను బండి ఎక్కి ఎడ్గను అదిలించుతూ బండి బాట వెంబడి నడక క్ష సాగించారన్‌.
“బ్వా5వరు! చూడకపో లే వట్టి తెలివి తక్కువ వారిలా వున్నారు మికు మినిమమ్‌ కర్టెన్‌ కూడా తెలియదు,” అన్నాడు,
“వీం౪” అంది అరుణ, అప్పుడే, సాధింపు మొద లెట్టా డే మానవుడు! అనుకుంది.
“వ్వా ర్రప "కాఫీ "ఇచ్చారు మాస్ట రుగారు, థాంక్స్‌ అన్నా చెప్ప'లేదు._ రంగన్న పి క్షై మోసుకుని వచ్చాడు, ముసలివాడు పేదవాడు. వాడికి ఒక పొపలా డబ్బులన్న్నా ఇయ్య్యాలని బుద్ధి పుట్టలేదు. మోేం మనుమ్యులు! ఇంతకీ మోదండయా[ త ఎవరింటికలి అనాన్నడు.
“మా ఇంటి కేశి అంది కోపంగా.
“ఉపష్లూ ఇంటికా! అంచ మూళలివవి తాలూకు
“వం తాలూశే; మీరు పిలలను చూసుకుందుకు, చదువు చెచ్పేందుకూ మనివి. కావానని (వాయ లేదూ!”
“అయితే మిోరు,.. మోళలేనా అరుణాబేవిి సింతగా మూసాడు,
చశ్వేసే]! వవుటా, ఆశ్చర్యం!” అంది అరుణ ఇంకా నోపంగా.
“గాదు కాదు, అరుణా దేవీ అంశు ఎవరో విధవరాలో భర్త వదిలేసిన త్మౌః నడివయస్సుది అయివుంటుంది.
ఓడ్తుకు జేరిన ఓంటరి శేరటం శక అకుకుంటున్నా. మాకేం చాకులా వున్నారు. మీలాంటి వాళ్ళు హైదరాబాదు లాంటి పట్నంలో వున్నారంళే, ఇంక వుంటుంది బాబూ ఫైలూ...*”
“ఆపండి! మోకు అసలు మాటా వున్ననా అెలీదు, ఉద్యోగం "నెతుక్కు-ంటూ వచ్చిన అడవీల్లను అవవూా నిస్తున్నామన్న జాన మెమన్న్నా వున్నదా! ఆడ వాళ్ళను గౌరవంగా చూడటం మి జమాందారీ వంశంలో 'లేదళ్లే వుంది యూడపో తే?
“మగ వాళ్ళని అనువూనించటం, మీ అడ పిల్లల తలతిక్క వ్యవహారంలానుంది. చూస్పేనూ! నేనేం అవమా నించాను! మా ఒరిజినల్‌ బ్యూటీని వె)జ్‌ _ చేసేను, అదీ తప్పేనా, హాయిగా సీనిమూ ఘూడియోలలో 'రాజకు మూరి ప్నాతలు వే యూల్సినవారు, ఈ పిల్లలని చూసుకునే ఆ యా వుదో్య్యోగంకు ఎందుకు వచ్చేరు! ఈ మారు మూల పల్లెటూళ్ళో అజ్ఞాతంగ పడివుండటానిక ఎందుకు ఒప్పుకు న్నారు? నవలల్లో సినిమాల్లోల్లాగ కొంపతీసి ఇష్టంలేని "ఫెళ్ళి తప్పించుకుని రావటం లేదుకదా)”
అరుణకీ కోపంతో, అవమానంతో ముఖం ఎరుపెక్కి పోయింది, క ళ్ళమ్మ్‌ట సళ్ళు తిరిగాయి. ముక్కు ఎగబీలుస్తున్న చప్పుడికి వెను తిరిగి చూసీకు, పమిట చెం "సతో నిశ్శబ్బంగా కళ్ళు వతుకొంటాంది అకముణా దేవి,
“అరెరె! అదేమటి ఛ ఛ ఆడదానిలా” న వాగ్రముం అతవ అన్న తీరుకు, సవ్య వచ్చింది. కన్నీళ్ళ తడితో నే వెరుస్తున్న కళ్ళతో నవ్వేసింది అరుణ.
[1
క్‌ ఓడ్డుకు చేరిన ఓంటిరీ శరట్‌6
“సీబు ఆడడాస్నీ కౌనా*ి అంది,
“ఎల్లా అవుతారు! మగవాళ్ళల్లా ఉదో్యోగాలకు ఎగజడుతునా్న రుక్‌ దా
“అ దాసంగతిొ అంది అరుణ,
“బంతకూ మిరు మనస్ఫూర్తిగానే వ సున్నా రొ, నూ వూరికి! లేక మీరు పస్తుతం మోాకునప్న ఇబ్బందుల్ని తప్పించుకుందుకు వస్తున్నారా, తీరా మా వద్ద దాగా అలవాటు అయినాక చటుక్కున వ3పెలి వెళ్ళిపో యురం శు పిల్లలు 'బెంగ పడిపోతారు. మాది ఒక వోటలా వుంటుఎది. పట్నంలోలా, జూలీగా గడిపే ఏలుండదు ఇక్కడ. బాగా ఆలోచించుకోండి, మిరు చిన్నవారు. మీ ఫ్యూచర్‌ సరించి కూడా, ఆలో -చించాలికచదామరి” అన్నాడు అతను. ఎంత ఆలోచించాడు అప్పుడే! తన స్వార్థ మే కాదు, ఎదుటి వారి ఓ న్న త్యాన్ని కూడా హృదయ పూర్వక ౧౫ కోరుకుంటాడు ఇతను అనుకుంది అరుణ,
“నాకు కకూడ పట్న వాతావరణంకు, దూరంగా (పశాంతంగ పల్లె పట్టున గడపాలని ఫోరిక్ర. వుందండి, కొనా్నాళ్ళు చూడండి నా పర్కు-, మోకు తృప్రికరంగ “లేకపోతే వెళ్ళిపోతాను” అంది,
“ఛ ఛ చదువుకున్నవారు. ఆ మ్యూతం చిన్న క్షైాసు పిల్లలకీ, పాఠం చెప్పలేరని కాదు, మోరు మధ్యలో వదిలే స్తే ఎల్లాగ అసి!
తల్లి లేని పిల్ల లు+ మోరే తల్లిగా వాళ్ళని లాలించాలి,
ఓడ్డుకు చేరిన ఒంటరి శిరట౦ కీ] ఆడించాలి. వాళ్ళ "బాధ్యతలు వాళ్ళకు “కలిసివచ్చే దాళో నాళ ని మోారు న్‌ ని పెట్టుకుని ఉండాలీ!
శ్రమించాలి నాది ఒక్‌ చిన్నసంచేహం[” అండి అరుణం
వీముటి?) అన్నాడు,
“విరు ఛిన్న వారు, వీల్ల లు చిన్నవాళ్ళు, వాళ్ళు స్య్కమంగా "పెరిగి పెద్ద వ్యాలంశు, తల్లి అవసరం ఎంతయినా ఉంది. మారు జ ర్వి ఎ౦తశాః | చేమించినా, అమే చనిపోయుకొ, ఆమె స్పృతులలోనే మోరు జీవితాంతం గడప గల్లటం, ఒక విధంగా చూస్తే _నెతికోన్నతమైనా, మరొక విధంగా భూస్తే మానసిక చొర్చల్యతకు చిహ్నంగా ఉంటుంది. మారు మా పెబ్ల లకోసమెనా; సంస్కా-రర, సహృదయం ఉన్న, యని మో జీవిశంలోనికి అహ్వానించక తప్పదు, నాలాంటి డబ్బుకోసం పనిచేసే మీ పిలలని ఎంతవరకు చాధ్యతగా కాడగలరు[ అంది అరుణం
“ఏమిటి మోారంటున్న దిశిఅన్న్నాడు ఎడ్గని అదిలించుతూ.,
“ఇంకా అర్థం కాలేదా! మిమ్ళాల్ని మళ్ళీ పెళ్ళి వేసుకోవముంటున్న్నాను, మిరు యింకో స్రీకీ మా జీవితంలో వోటిచ్చీనంతమా. తాన చనిపోయిన మా భార్యకు అన్యాయం చేసినట్టు అవదు అంటున్నాను
“భార్య చనిపోవడ మేమిటి! మూ శేవున్నా మతిపో యించాశ నా కింకా "వళ్ళే "కాలేదు, ఉళ్ళాడకుండానే 'పిన్లాం పోయిందన్నమాట., మో దృప్టిలో నాకు ,.. €2?
[1 ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి శేరటరి “అయి నే పట్టీలు ,,, * కళ్ళు వె కి తీ అంది అరుణ. “దరాడండీ! అరుణా ేవిగారూ!। మనం ఇల్టు చేశే
లోపల, మూ దివాణం సంగతి అంతా మికు చెపాను
వినండి, ఆ. సరిగా కూర్పున్నారా! ఆ మలుపుదగ్గర కొద్దిగా గొయ్యి ఉంది. పరధ్యాన్న౦ంగా కూర్చున్నారంచే జెర్క్‌ ఇచ్చి జెల్ల తినిపిస్తుంది బండి జ్మాగత్త!” అన్నాడు. ప్రై నున్న కమి పట్టుకుంది గట్టగా. బండి ఘల్లు ఘల్లు మనుకుంబూ
"వళ్ళంది. గొయ్యి చాటింది, ఒక్‌ చిన్న కుదుపు కుదివింది,
అరుణకు, అయినా సమర్శి ౦చుకుంది.
“ఆ: ఇంక చెప్పండి. గొయి్యి ఊాటాంక దా 1 అ౦ది అరుణ,
“మా ఇంట్లో మా జానకమ్ముగారుంటారు. మా నాన్నగారికి దూరపు బంధువుట! చిన్న పృృట్నించి భూ ఇంట్లోనే ఉంటారు. అందరూ వదయినా వరసలు 'వెటారు, కాని నాకుముటుకు వ వరసతోనూ పిలవటం యిష్టం వుండదు, వూ అన్నయ్య ఉంజేవాడు అంకే ఇస్పుడూ ఉన్నాడు కాని ఇంటిపట్టున వుండటంలేదు,ు మా వదిన జానకమ్మ గారిని అత్తా అని పిలిచేది. మా అన్నయ్య పిన్ని అనట్టంవబ్ల వదినకు అత్తగారి వరస కలివిందిలా వుంది. (వస్ముతం వంటా వార్బూ అవిడే మూాసున్న్నారు. నూ వదిన ఉన్నప్పుడు అవిజడే స్వయంగా వంటచేసేది అవీడ చనిపోయాక జాసక్‌మ్మూగారి పంటలో పడ్తాం* శివుడు దూరపు బంధువే, చదువు, సంభ్యా అంటలేదు! పొలం పనుల్లో సాయింగా ఉంటాడు, ఇంట్లో ఖర్చు వెచ్చాలు; మూస్తూ ఉంటాడు,
ఓడ్డుకు చేరిన ఓంటర కెరటం రీ నాలాగే ఉంటాడు, నూ వయసే కూడా. ఇంకొ అవధాని గారు, శర్మగారు, మమూ రిగారు ఉంటారు, వాళ్ళకు ఊళ్ళో సంసారాలున్నాయి, కాని తిండి తప్పలూ మనతో కాశు! వీలలు, మూ అన్నగారి పీల్ణలు. వీల్ల చేరు వాణి వీల్ల వాడీ పీరు స్ముబమణ్యం. కాని వాడ్ని అందరూ “మణీ? అని శీక్రవేసారు, వాళ్ళు కొంచెం అల్టరి ఎక్కు-"వే చేసారు, గట్టగా వవమన్న్నా అంకేే విక్కముూూూలు వేసారు. వాళ్ళని వడిపించకుండా వాళ్ళచేత _ పిచ్చిఅల్లరి మాన్చింఛాలి. మోరూ, నేనూ ఇతర సభ్యులంి అన్నాడు.
“మో అన్నయ్య వం చేస్తాడు! ఆయన వీల్ణలను దగ్గరకు తీయరా
“మా అన్నయ్య వీం చేయడు. పూరగ్గకాలం _బ"హ్మణ్యం, అంతా శెక్కాలు ముక్క_లు చేసుకుని, వెస వైస చొప్పున కూడబెట్టి, బోలెడంత ఆ స్తిచేసి పిల్ళలు, సుఖపడ తారని వాళ్ళకు పట్టం కలు వారు ఆ స్పిపాస్తు లున్న వారు. ఎంతకూ దర్దాలు వెలిగింంచటమే తప్ప చదువుకునే వారు కాదు, మా అన్నయ్య ఒక్‌ యువరాజులా వెరిగాడు చిన్నప్పుడు. వయసు వచ్చేసరికి ఎన్ని (పయి వేట్లు పెట్టించి చదివించినా, డ్నిగీ తెచ్చుకో లేకపోయాడు. మా వదినని ఆుంతో అపురూపంగా చూసుకునేవాడు, మూ వదిన వచ్చేక, మా అన్నయ్యకు వ్యవసాయం అన్నా; తోటా అది పెంచటవున్నా కద్ధ కలిగింది. హాయిగా ఇద్దరూ ఇంటిలో వుండి కలకల్లాడుతూ పొలాలూ, తోటా అవ్‌ భూసుకుంటారని సంతోషపడ్డాను. చిన్నప్పూడే అమ గను
గ ఒక్తుపే కేరిన ఓంటరి శరట6 ఫోల్పోయాము, వదిన వచ్చాక వదినలో అమ శ్రనుదూసు కుని సంబరపడ్డాను. వదిన పోయేక అన్నయ్యను ఇంటిలో పట్టివుంచటం మా తరం కాలేదు. ఇల్లూ వాకీలి పట్టకుండా తిరుగుతున్నాడు. బదరీ శేదారం, బాబాలు, స్యామిాజీలు అంటూ ఊళ్ళు పట్టుకుని తిరుగుతున్నాడు, ఒర్‌ ఉద్యోగ స్తు డయినా అయితే ఉదోోగం గురించి అయినా నిలకడగా వుండును, ఉద్యోగం సవోోగం -వేకపోవటంతో, మరీ విచ్చలవిడిగా తిరుగుతున్నాడు *” అన్నాడు.
“పిల్లలను దగ్ధరకు తీయరా[* అంది అరుణ,
“వాళ్ళూ తండిని దూరం దూరంగా తప్పించుకుని తిరుగుతారు. మా అన్నయ్య తిక్క-తిరిగి దగ్ధరకు పిల్చీనా 'జెదురు మూపులుచూస్తూ, నిలబడిపో తారు తప్ప స్వేచ్చగా శ్‌ యిగా కబున్సు చెప్పరు. గడ్డాలూ, మోసాలూ పెరిగిపోయి సాథుమహారాజ్‌ వేషంలో వున్న తండి అంశే వాళ్ళకు విపరీతమయిన భయం. అక్కడా, యిక్కొ-డా నక్కి. నక్కీ- తిరు గుతారు ఎ
“వ్చ్‌! పాపం మరి మీరేం చేస్తారుళి
“వం చేయను! యం. యన్‌. సి, ప్యాసయి. రెండు సంవత్సరాలయింది. అన్నా వదినా వుంళశ నేను ఎక్కా డయినా ఉద్యోగం చూసుకుని వెళ్ళిపోదును, వదిన అన్యాయిం వేసింది. ఆమె చనిపోయి చేసిన అన్యాయం కంశే, (బతికుండి మా అన్నయ్య మాకు తీరని దుఖం క్‌లిగంచుతున్నాడు, వరాస్తూ చూస్తూ పసిపిల్ల లని, ఇంతటి అ_స్పిపా స్తులనీ గాలికి వదలలేము, నా దారి నేను చూసు
ఓడ్డుకే లేరీనీ ఓరటిరీ శేరటర ్రీ| కర౦ కే, పిల్లల భవీవ్యత్తు ఎవరు చూసారు! ఆఅ ఆలోచన తోనే రెంజేళ్ళూ గడిచిపోయేయి.”
కప్టోని వైరయినా సళ్ళ చేసుకుంటే మి భార్య ఈ సంసాగాన్ని ఒక దారికి చేరు ఏఎనేమో1”
“ఆడ వాళ్ళకు అంత మంచి వృాదయం వుంటుందా?! అరుణగారూ! ఇంత సిరిసంపదలలో తల్లి లేని పిల్లలు భాగ హోర్టు అవుతారంశు వ | అయినా సహించకలదా!
వీ 5 4 జ స్వార్ధం ముందు పుట్ట తేర్వాత (స్రీ పుట్టింది. తన పర తెలి యని ఈ పసిపిల్ళలను ఎందుకు పులిపంజాకు అప్పగించటంళ
“బురీ మిరు అడ వాళ్ళమిాద సదభిపాయం లేన ట్టుంది. మా భార్య పిల్లలను చూాడదని అపోహపడి పళ్ళ మానుకున్న్న రేం నాలాంటి డబ్బుకోసం అళపడి వచ్చే ఆయాలు పిల్ల లను బాగా చూసారని ఎలా అనుకునా్నా రండీఖ
“నవ్వి డారి "వేరు, ఖ-చిృితంగా ఇలా వుండాలి అని చెప్వుతాం. అలా మారు మేము గీచిన గీటు దాటకుండా వున్నన్న్నా ళ్ళే మోరు మావద్ద పగిచేయ గల్లు తారు, "లేని నోజున మేము మాకు ఉద్యాసన చె ప్పేయగల స్వాతంత్యుం మాకు వుంటుంది. పెళ్ళాం అలా కాదుకదా! అన్నవిల్నల్ని సరిగా చూడదన్సి _ వేరం మోపి పెళ్ళాన్ని వదిలించుకో గలమా అలా వదిలించుకున్నా లోకం వమంటుంది! అప్పూ డయినా పిల్లలకు ఎవరో ఒక్‌ ఆయాను చూడాలి కొచా! ఇస్పటి్నైం చే చూ సై ఒకవేళ నేను పెళ్ళ ఉరంటం చేసు
రీల్‌ ఓడ్డుకు చేరిన ఒంటఠీ శిరటికి కు్‌న్త్న్నూ పిల లకు *" ఒక్‌ యశ్చాటంటూ చేసానుకొడా అనే తృ ప్రి వుంటుంది.” అన్నాడు.
అరుణ అతేని సౌమ్యా బుద్ధిక్‌ ఎంతో సంతోమీంచింది. బండి, బండలూ, రాళ్ళూరప్పలూ డాటి "పెద్ద పెద్ద వమామిడీ ఇెట్టు, ఉసిరిక చెట్లు రామాఫలం ఇెట్లూ వున్న తోట ల్లోంచి నిళ్ళుతోంది.
6 వాగసలుదాశే వంకలు చాజఆ్‌ి” అన్నట్టుగా రెంకు గంటలసేపు ఎడ్దబండి [పయాణం త ర్వాత "పెద్ద భవనం వుందుకు వచ్చి ఆగింది.
లోపల్ను౦చి ---*నాబు వచ్చేడు. పంతులమ్మా వచ్చింది.” అంటూ పిల్లలిద్దరూ పరుగెట్టుకుని వచ్చేరు. నవవ్ఫుడు ఒక్‌ కుర్చీ తీసుకువచ్చి బండిముందు వేసాడు, అరుణ కుర్చీలో కాలు పెట్టి దిగబో యీసంకి కుర్చీ బాలన్స్‌ తప్పి పడిపోబోయి౦ది. చప్పున ళివుడు వచ్చి పట్టుకు నానడు, జాగత్తగా దిగింది అరుణ.
“6 బోలాపడును పంతులమ్న అంటూ క్‌చకిచలాడారు పిల్లలు, అరుణ ముందు నడుస్తోంశేే సూటుకేసు పట్టుకుని నినవ్టడు వెనకాతలే వచ్చాడు. అది పూర్వకాలపు మండువా పదతి ఇల్టు, మండు వాకు నాలు సవె పులా గదులున్నాయి, వన నాలు'స వైపులా మేడ వుంది,
“వచ్చావవ్మాా'” అంటూ ఎదురొచ్చింది ఒక నడి వయస్సు మనిష్‌, ఆమే జానక మృుగారని (గవాంచింది అరుణ. మేడమిద దతీణంచేపు గదులలో ఒక గదిని అరుణకి శేటాయించారు,
ఓడ్డుకు చేరిన ఒంటరి శేరటం (| లం కేం సామానులు లేవా శీవాళ[ి అన్నది జూన కమ్మ చిన్న సూటుశేసుని చూసి.
“ఉంహు” అన్న్నాదు శీవుడు. శివుడుకూడా పచ్చగా వాడుగా, దృఢంగా వునా్వ్నాడు,
[శ-; “స్నానం చేసాశేమో! ఒరే శివా! స్నానాల గది చూపించు. అన్నట్టు సీ జేశేవిటి లి అన్నది జూనకొము గ
“అరుణా దేవ!” అన్నది వాణి
“జారుగా ేవిని సూర్యకాంతం అనొచ్చు కదండీ పంతులమ్మగారూ !“ అన్నాడు మణి
కిసుక్కు.మంది వాణి
“విల వాడు అెలినెనవాదే” అనుకుంది అరుణ,
“వే! ఆవిడ ఎవరనుకున్నావు? పంతులమ్మాగారు! ఆటు అన్బరి చేళారం ళు, నోడరకుర్చ్చీ 'వేయిసారు జాగ త్తి అంది జూనక మృ.
ట్ర _సమానూ పంతులమ లొ వుంటారా ఆంటీ 1” అంది వాణి. ముద్దువచ్చింది | అరుణకి. దగ్గరగా తీసుకొని బుగ్ధలు చిదుముతూ.
“లేదన్నూూ. పాఠాలు చెప్పేటపూడు పంకులమ్మాని, మిగిలిన కాలమంతా మా (ఫెండుస” అంది. వాణి పొట్టిగా గుండంగా వుంటుఎది. లెల్లని జామపండురంస వాణిది, మణి చామనఛాయగా వుంటాడు. అల్లరి కళ్ళు. విల్ణ చాడు మంచి పొడగరీ అవటానికి నిదర్శనంగా కాళ్ళు వాడుగ్గా ఉంటాయి,
ేల్లి /
| ఓడ్డుకు చేరిన ఒంటరీ కెరటికి
“స్నా నం చేసెయమా శ! టిఫిన్‌ చల్లారిపోతుంది ౫ అని హాచ్చుాంచి, మళ్ళి జాన3 మ్మ అరుణ న్నానం చేయ టానికి శివుడు స్నానాల గదికి చారి చూవించగా వెళ్ళింది.
“పతీ రారామా! ఇడ్లీలు చల్లారిపో తే మళ్ళీ నువ్వు తినలే్రి అంది జానకమ్మా,
“పరవాలేదు. ఆమెని రానీయండి” అన్నాడు,
“మరీ చిన్నపిల్లలా వుంది. పిల్లలని సముడాయించ గలదంటా వా(థి అంది మళ్ళీ ఆవి దే,
*మసిపి. అలా వుంది కాని ఇంచుమించు మన వదిన వయస్సు వుంటుంది. పదహారేళ్ళ శే లేల్గులవు తారు 'మ్రీరా దానితో వారికిచప్పూన పెద్దతనంవస్తుంది అన్నాడు అతని పీరు (శ్రీపతి. అందరూ పతీఅని పిలుసారు, పిబ్లలతం డి పేరు (శ్రీనివాసరావు. అందరూ వాసూఅంటారు. అరుణ బడలిక తీశేలాగ తలనిండా స్నానం చేసింది. అంబాపురం పల్లె టూరు, అయినా కొరెంటు వుంది, అఐదులో (శ్రీపతి వాళ్ళ యిల్లు అన్ని అధునాతన సౌకర్యాలుతో సిండివు౨ది. కాత్‌ రూంలో వమవర్‌, _ "పెద్ద పింగాణితొట్టి వున్నాయి. (ఫీజ్‌ కూడా వాసూ భార్య చనిపోయీ ముందర కొన్నాడు. వాసూ భార్య లీలకు చాలా సరదాలుండేవి. ఇబ్టు అమర్చు వోవటం పూలతోట చూసుకోవటం అన్ని గదులూ ఎంతో సీటుగా సర్టి౦చేది. పనివాళ్ళకు పనిఇెప్పినా వాళ్ళతో తను కూడా కలిసి పనిచేసేది అంచేత పనివాళ్ళకు తామేదో తక్కు పవ వాళ్ళమనే కాం ప్పెక్సు "జవలవ్‌ అయ్యుది "కాదు. లీల వాళ్ళకు తామేదో సరదాగా మాటాడుతూ కూడా
ఒన్టుప చేరిన జంటరీ శేరట6 రీ కూడా తీరు ఫరూండటంతో పని వాళ్ళ! ఎంత వనివేసీనా అలసట కలోేది కాదు, అరుణ తల తుడుచుకుంటూ మండువాలోకీ వచ్చింది. సచ్చగా పసుపు రాసుకున్న ముఖం నుదుట మామిడిచిసరు రంస కుంకుమబొట్టు, లేత గులాబీరంస నేతచీరలో ఏంతో పూ్యారిటన్‌ లో వుంది. శ్రీపతి తదేకంగా అరుణనే చూస్తూ నిలబడిపోయేడు,.
ఉరుదండి ఫలహారానికీ ఇంకా ఆలస్యం ఎ౦దుకు*ి! అంటూ జానకమ్మ భోజనాల గది వేపు దారితీసింది.
'“న్విారు లేడీస్‌ మాగజైన్చు బాగా చదువు తార్ష్లో వుంది” అన్నాడు, అరుణ 1పక్కా-గానే కూర్చుంటూ,
ఏం, ,,?) అంది సోగగా' తీర్చిన రను రెప్పలు వె కెల్తిం
“వాళ్ళు దుస్తులు వేళ్ళలో ఎలా ధరించాలో [వాస్తూవుంటారు. షికారు "వెళ ఛటౌనికి ఒకరకం, డిన్నర్‌ క్రి జకరకం, పిక్నిక్‌ పాక్షిలకి ఒకరకం అలా ఎన్నెన్నో దుస్తుల "సెలతున్స్‌ వేస్తూవుంటారుల
“అయితే ఏమిటి? మారనేచేమిటి ఇంతక?)
ల్టాారు ఈ యింటికి పంతులమ ౪ ్‌ౌ వుండాలని వచ్చారు. ఇప్పూడు చరా 'సేమిమ (లి ౨4వరయినా. వమను కుంటారో తెలుసాటో
కవీ మునుకుంటారు ౨
“రంటికి వీపం ఇల్లాలులా వున్నారనుకుంటారు.”. జానికమ్మ శివుడు ఇడ్లీస్లట్లతో వచ్చేరు. వాణి, మణి ఏకంగా డైనింగ్‌ కేబులెక్కి- కూర్చున్నారు,
క ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరట6ి కో నారు కుర్చీలో కూరో్చోరా ,... ఓ అన్నాడు (శ్రీపతి,
“జీపు!” అన్నాడు మణి,
క్వాం గ్ర కుర్చీలో కూర్చుని తినడం మాకు ఎలాగ వ స్తుంది?” అంది అరుణ,
“మాకు రానక్కా- నేదు అన్నాడు మణి.
“నేను కుర్చీలో కూర్చుం శు "ేబులు వదనుంచీ, టిఫిన్‌ తీసుకుంటుం కు అది గానుమోద పడిపోతుంది,” అంది మణి,
ఉనా (పక్కనున్న క్రీ ఏలో క్రణదో లేకపోతే పిల్లల కు గ్రీలలో లండు దిండ్లు వేయండి! అప్పుడు వాళ్ళకి కూడా "బుల్‌ మోది టిఫినే అందుతుంది” అంది అరుణ.
చెంగుముంటూ (కిందకుదిగి మేడమీాదకు పరుగెతుకు "వెళ్ళ డన్‌ లప్‌ విల్లోలు "రెండు తెచ్చాడు మరి, ఇద్దరూ ఇనొక కుర్చీలో "వేసుకుని కూర్చున్నారు.
ల ఐడియా! పంతులమ శ ౌెలొ శ్రాఘంది ఇలాగే అన్నాడు మణే.
“నద్రేశ్రానీ నో ఆరు పంతులమ్ముకాదు మ్వు[ో అంది అరుణ,
“సూరీకాంతం'! అంది వాణి,
“బహుత్‌ అచ్చా!” అన్నాడు శ్రీపతి.
అ! ఛ! నన్ను ఆంటీ అని పిలవండి...” అంది అరుణ,
ఒడ్డు చేరిన ఒంటరి కెరటం రీ
“అంటీ ,., అ౦ శే నీ0టీ ఫూంటీలాగా ,,. 1 అరిదీ వొణే,
“ఆంటీ అంచు అ త్త అన్నమాట! లేకపోతే వీస్ని అన్నమాట 1!”
“మాకు బాగాలేదు అలా వీలవటం!” ఇద్దరూ అన్నారు.
“మేడమ్‌; అందామా*౪్‌ అన్నాడు మణీ,
“అవునూ నిన్ను సుచ్చా అనిపిలిస్తే నీ కెలా గుంటుంది ౪?
“కరోపం వస్తుంది సుచ్చా వమిటి దిబ్బలాగ... ౪
“అలాగే నాకూ కోపం వస్తుంది. అందుచేత మిరు నన్ను అక్క. అని పిలవండి అంది అరుణ,
“అక్కా లేదు, కుక్క లేదు. చక్కగా ఆంటీ అనే పిల వండి! అన్నాడు (శ్రీపతి,
పిల్టలు అందుకు వష్పుకునా్న్నారు. ఇంతసేపు యింత మంది మాటాడుతున్న్నా శివుడు మౌనంగా వ్రండటం మాసి కొంచంసేపు వూరుకుని,
“వ్వాేం మాటాడరు![” అంది అరుణ,
“వీం వంది! మాటాడటానికి ... అన్నాడు విప్పుడు,
“వాడు తక్కు_వ మాటాడుతొడు, ఎక్కువ పని చేసాడు. నేను ఎక్కువ మాటాడి, తక్కువపని చేసాను. శాలన్‌, స్‌ సరిపోతోంది?” అన్నాడు (శ్రీపతి.
“ఆంటీ! ఇవ్వాళ వాఠాలు చెప్పూుతారాటి అన్నాడు వముణి బెంగగా,
(1 ఒర్డుకీ చేరిన అంటరి శేరటక
ముందు ఒక వోరం రోజులు బోయి”గా కలిసీ తిరు?సదాం, తర్వాత చదువు చెప్పుతాను వం 1” అంది అరుణ,
“ముందు మిరూ పిల్లలూ వుంజే గదులు దూసు కోండి. అవి అన్నీ మి అభిరుచుల కనుగసణంగా సర్దుకోండి. తర్యాత పాఠాలు "చెప్పుకోవచ్చును" అన్నాడు శీవుడు.
ఫలహారాలు పూర్జిచేసి లేచారు. శివుడు డారి చూపగా శివుడి వెనకాతలే నడుసోన్న అరుణని చూసి నిట్టూర్చింది జానకమ్మ, ఆమె కళ్ళు చాధగా 3వ 'ర్భాయి, (శ్రీసతి గవుసించాడు,
“వం అలా శ్రన్నారుళలి అన్నాడు.
*పాపం వయసులో నున్న “పిల్ల, ఈ వయ సులో (బతుకుతెరువు వెచుక్కో-వలసి కావటం ఎంత దుర దృష్టం పాడు 1%
' “నాకూ అదే అన్పించింది. మనం (వాసిన డానికి ఏ నడివయస్సు నన్రీయో వస్తుందని వూహించాను. అన చేరదీసే బంధువర్ష౦ం లేనివాళ్ళు అయితే మన పిల్దలకు పెద్ద వాళ్ళయ్యుచాకా అండగా పడివుంటారని భావించాను, ఈవిడ తయారయ్యింది.?” అనానడు (శ్రీపతి.
“మంచి పిల్లలాగే వుంది పాపం[ అంది జూనకొమ శై “వమా వప తణంలో మనకు నచ్చకపోతే, ఆ తణంలో ఉదా్యాసన చెప్పేయవచ్చును. ఆమెకు నచ్చక పోయినా, మనకు నచ్చుకపోయినా, ఆమే బయటకు నడవ వలసి వుంటు౦ది*ల అనాన్హైడు (శ్రీపతి.
వ్‌
అంహాపురం బాగా పల్లెటూరి కించే "లెక్కా, శ్రపతి వాళు ఛి కాక్‌, వాళ భో సరితూగ గలిళే భూస్యాములు నలుగురు అయిదు?సబరు వున్నారు. ఈ అముడారు కుటుం శాలు దగ్గర వరసలు పెట్టుకుని పీలు చుకుంటూ, ఒకళ్ళ ఇళ్ళల్లో ఒకళ్ళు ఎంతో చనువుగా మసులుతూ నృంటాను, వాళ్ళమధ్య రక్తసంబంధం "లేకున్నా అన్న, అక్కా. అంటూ తీరుగ తూంశే ముందు వాళ్ళంతా బంధువు లేమో అనుకుంది అరుణ. తర్యాత తెలిసింది వాళ్ళు బంధువులు కారని. ఇల్లు వికీ ఎంత గొప్పగా, గంభీరంగా వుందో లోపల అంత గలీజుగా వుంది. మేడమీద దవ్నీణం వేపు గదులు బూజులుపట్టి వున్నాయి. అఆడదతుత ేని 'వలీతి ఇల్గుని చూడగానే-తెలుస్తుంది. సృష్ట (పక్భొతి అంఠతా తీ పురుషులు సమాన భారం వహీ చేనే కలకలలాకుతూ కొసి వీసుంది. అందులో ఎవరు ఉదాసీనత పహ౦చినా ఈ ఇలు లాగే వుంటుంది, అనుకుంది అరుణ. తనకి ఇచి సన గది పిల్ల లుంజే గది, వాళ్ళు ఆడుకొనే సామాన్లు ఉండే గదీ, ఇవి అన్ని రాజమ్మ, రాములు సాయంతో సర్టి ఒక్‌ రూపుటేవ టానికి నాలుసు రోజులు పట్రింది. ముశ్తి వాణికూడా తిరు గాతూ అరుణకు కొ తచోటుకు వ చ్చేమన్న ఛావనలేకుండా చేశారు. ఈ నాలు * రోజులూ (శ్రపతి అనుణకి కనపడ లేదు. వారం రోజులయ్యుసరికీ పిల్లలకు బక నిర్దిష్ట కార్య [కొనుము అలవాటు చేసింది, అరుణ, ఉదయాన్నే వంట
||| ఓడ్డుకు బీరిన ఒంటరి శేరటిరీ యింటి-.వై పు వచ్చంది అరుణ, పాలు స్టవ్‌ మోద మరు సుతు నా్నాయి. శంకరమ్మా కాబేజీ కత్తిపీట ముంటేసుకుని కూర్చుంది, జానక్‌ మ్మ పూజ చేసుకుంటూ కూర్చుంది. కుక్కర్‌లో ఇప్ప ఇట్టెనట్టుంది. అది మాత మోగించేస్తుంది. వాణి, మణి డైనింగ్‌ "టేబుల్‌ మాద కూర్చుని గంట వాయించేస్తున్న్నారు. చప్పున అరుణ స్టవ్‌ ఆఫ్‌ చేసేసే డెనింగ్‌ హోలులోకీ వచ్చింది.
“గాన్ని! వుంప్‌ వాంట్‌ టిఫిన్‌! అంటున్నారు ప్‌ లు.
“వ్రంక్స్‌ ఆంటీ పూజలో వున్నారు అల్గరి చేయొచ్చా! మోకు టిఫిన్‌ నేనిసాను అయిలే మోకు వేడిటిఫిన్‌ "కావాలా, చల్లారినాక్‌ తింటారాళి అంది అరుణ,
“ఎలా తింకు బాగుంటుందిటి అ౨ది వాణీ,
6ఆ-జీమిటి మోీాశెలా తినాలనుంపే అలాగే తినాలి అంది అరుణ,
6 గాన్ని వమో వదిపెట్టినా "నేడివేడివి తినేయాలి. దిక్కులు చూడకూడదు అంటుంది. వాబు వమో నెమ్ము దిగా తాపీగా తినాల్సి ఆదరాబాదరా నోట్లో కుక్కేసుకో కూడదు అంటాడు. మేము ఎవరెలా చెబితే అలాగే చాపంటుం దనుకుంటాము” అంది వాణి,
కళ స్పేము చిన్నపిల్ల లం కదా! ఎవలేం "దిప్పినా, ఏనాలట, ఎదురు ెప్పకూడదుట ,., బుంగమూటి పెట్ట అన్నాడు.
“ఎవరన్నారు అలాగ
ఓడ్తుకు చేరిన ఒంటరీ శీరట6 [| కీన్సిఫ్పడ్తు) అంది వాణి
“తప్పు! వివ్రడు అనకూడదు. అతను మా కేమవు "తెరు!
“పమునృతాగు! రాను జోను ఎదురవు తాడు!” అన్నాదు మణి.
శివుడు అబే టయిమ్‌లో వచ్చి డైనింగ్‌ కేబుల్‌ వద్ద కూర్పునా్నాడు.
“తప్పు! అలా అంటావేమిటి[ొ అంది అరుణ ముడు చుకుపోయి,
“సరవాలేదు. ఇంట్లో అంతా నన్నలా” పిలుస్తారు, పిల్లలు ఎలా సిల్‌ స్తే నేమిటి లెండి! ఫలహారం రెడిఅయిం డా! ఇవ్వాళ చెరుకు కొట్టించాలి. ఖోజనానికీ రాని అన్నాడు శివ్చుడు. వీల్లలని పూటలలో మురివించింది అరుణ, ఈ లోణా కుక్కొార్‌ చల్తారింది. మూతతీసి ఇడ్చస్తాండ్‌ తెచ్చి శుబుల్‌ మూద వెట్టింది. ప్‌ల్బ లు యిద్దరికీ నాలుగేసీ న్తిస్ఫుడ్తీకి అరు తెచ్చి సెట్లలో వెట్టి పచ్చడి నెయ్యి వేసి యిచ్చింది. గ్లాసులతో మంచినిళు స యిచ్చి పాలలో బోర్నువిటా కలిపి మూడు నొప్పులు తెచ్చి పెట్టంది,
ఈలోగా ,న్రీపతికూడా వచ్చేడు, ఇస్తీ సాండులో "రండి ఇస్హలు వునౌసన్న్రైయా. అవి ెండరా తీసి స్తేటులో పెట్టుకుంటూ--
“వేగం పదహారు ఇడ్లీలు కుక్కర్‌లో 'పెసమ్తేయండి, ఇవి లెంకూ నేను తినేలోపుగా అవీ ఉడిశేయాలీి, ఇంకా
[తే
111 ఓడ్డుకు చెరిన ఒంటరి 'కేరటిం జానక మృగారి "దీముడు ేవవేదా! అన్నాడు, అరుణ అతని స్టటులో కొంచెం పచ్చడి, నెయ్యి వేసి గబగచా ఇడ్జి స్టాండు పట్టుకుని వంటగదిలోకి వెళ్ళింది. జానక్‌మా తగరు పూజ ముగించుకుని లేచింది.
క్‌వ్పుడు "ుటులో చేయి కొడుక్కు. ౦టున్నాాడు,
“అచేం వరి ఆరెండు వేసుకోరూ౪[* అంది అరుణ.
“వద్దు ఇప్పటి శే వాలా ఎక్కు-వయింది టిఫిన్‌ + అన్నాడు శివుడు, అతను వెళ్ళినాక,
కబ్విారు వడ్డించుకో కేం!” అన్నా్నాడు (శీపతి.
“బ్వాాశేవునా్న్నా కావాలేమోనని వూరుకున్నాను. అంది:
“ఉకావాలంచటేు నోరుకలవాడ్ని అడిగి తింటాను, వృవృడ్నే మిరో చూపు చూస్తూ వుండాలి. ఇన్నేళ్ళయినా వాడికీ మొహమాటం పోలేదు, నువ్వు మాలో మనిపీ.వేరా ఇాబూ స్వేచ్చగా వుండు అంటాను, అయినా ఆ విడియతి థొం-దెముయినా తగ్గ లదు” అన్నాడు (నీపతి,
“రొంతవమంది తరహో అంతే! ఎంత శేరదీసినా తమ చుట్టూ ఒక గిరిగీసుకుని అందులో కూర్చుంటారు తప్ప బయట (పపంచంలోకి వచ్చి సుఖంగా ఉండలేరు. అంది అరుణ.
“మిారూ కూర్చోండి. ఇంకా నిలబడతా రెందుకు ఎనిమిది కావొస్తోంది! పిల్లలకి ట్యూషన్‌ [కైమ్‌ కావటం "'లేజచా[ి అన్నాడు.
ఒడ్డుకు రేరిన ఇంటరి శెధట( ||
“సారీ ,..[ అంటూ శఫ్రేటులో టిఫెన్‌ విట్టుకుని కూర్చుంది.
“చూూశాశా! మీరు శివుడిలాంటి వాలే!”
“అదేం”
“నేనుకా_స్త అదిలించేటప్పటిక్‌ టిఫిన్‌ ముందు కూర్చు నా్న్నారు, నా కాకలిలేదు, నే నిప్పుడు తినను. అని అనగలి "గేరాశ! ఆ మొహమాటమే వుండకూడదంటాను.
“శానుంద్రి నాకెందుకు ఆకలిగాలేదు! నేను ఇప్పుడు టిఫిన్‌ తీసుకుంచు ఒంటిగంటచాశా భోజనం శేయకుండా వుండగలను. ేకపోతే ఎనిరుదిన్నరశకీ అన్నమో రామ చందా అంటూ ఆకుముందర్త కూర్చో వాల్సిం టే!”
“చూ+డండి మే మేదో యజవూనులం అయినట్టు మో లేదో జీతం కోసం ఎదురుచూసే నెఠరులాగా (పవర్తించ కొండి. పిల్లలకు మీరు స్నేహితులుగా, టీచరుగా ఆరోగ్యం మూ సే తల్ళిగాా ఒకశుమిటి? పిలలలు కభూగా మంచి అల వాట్లతో వెరిగేలాగ మీరు బాధ్యత తీసుకో వాలి. జాన కొమ్ముగారు బాగా "పెద్దవారు. వైగా చాదస్తం ఎక్కువ, అంచేత వంటపనిలో కూడా మి అమృతహా స్తం పడితే మేము కొంచె౨ తరిసాము” అన్నాడు (శ్రీపతి.
“రాలా బౌపఫంది, ముందు వీల్ల లకు ట్యూషన్‌ "చెప్పటానికి టీచ5్‌ గా వుంశేే చాలనా్న్నారు, తర్వాత అయాగా కూడా వుండాలంటున్నాను. అదీ చాలక్‌ వంట లకొ్ళ_గా కూడా వుండమంటున్నారా! ఒక్కా జీతంతో
14 ఓగ్తుకు చేరిన ఒంటరి కెరట6ి బన్ని పనులెవరు చేస్తారు!!! కృతిమ కోపంతో అంది అరుణ,
“ఒక జీతంకాదు, ఈ ఇల్లు మీజే ననుకోండి. మీ కంత డబ్బు అవసరమయితే అంత డబ్బు శివుడుని అడిగి తీసుకోండి. ఇల్లు మాతం ఒక ఉారికి తీసుకురండి, అబే నేను కోళేదిల!
నివ్రడుని అడగలేను బాబూ ఆయన అసలు మాటో డనే మాటాడరు మీాశే నెల కింత అని వర్చాటు వేయండి, లటతా తిండితిప్పలూ మోతలతో బాశేే చెల్లీ స్తునాన్నను, క్‌నుర్‌ నెలకు రండువందలురూపాయలు జీతం ఇయ్యండి చాలు అంది,
“ంెండువంద'లే! అంత జీతం ఎందుకు౪
“సంవత్సరానికి రెండువేల నాలుగువంద లవుతుంది నాలు*ఏు వందలు వె ఖర్చుకి లీసిచేసినా పది సంవత్సరాలకి ఇరవయి వేలు పోగవుతుంది. పిల్లలు పెద్ద వాళ్ళయినాక్‌ ఆ డబ్బు తీసుకుని చాంక్‌లో వేసుకుని ఆ పడ్డీడబ్బుతో జీవితం గడుపుకోవచ్చునుల అంది.
“నేను యింకోలా వూహీంఛచానుస శ్రండీ[ అన్నాడు (శీపతి.
“వీ వుని)
అయి దారువేలు పోగుచేసుకుని ఒక్‌ భ్రని కొను క్క్కంని బిచాణా లేపేసా రనుకున్నానుం
“నాకా ఉద్హైశ్యం లేదు. భర్తని నే నందుకు కొను కో[-వాలి అయినా[
ఒర్డుకు చేరిన ఒంటరి కరట; 10
“ఎందుశేమిటి! మాకూ? సంసారం వీల్లాకీదూ కావా లని కోరిక వుండదా!”
“కోరిక వున్నా మాలాంటి వాళ్ళకు ఆ ళోరిక నెర వేలే చారి మూసుకుపోయి వుంటుంది.”
“మనస్సువుంశు మార్గం ఎప్పుడూ సుగమంగానే వుంటుంది. మీలేదో నిరాస క్‌ తతో వుండీ అలా అనుకుంటు న్నా కు.
“ఒకొక్కాళ్ళు పుట్టిన 'వేళావిశేవం _ అటువంటిది. నాకు తల్రీతండీ వుంశు నా జీవితం పూలవాటలో నడి చేది. తణతమణం ముళ ఛను తప్పించుకుంటూ నడ వాలిన అవసరం వుండేదికాదు. జీవితంలో మరి కోలుకోసీయని ఎదురు దెబ్బ తిన్నాను. అయినా ఆ చెబ్బ మనస్సుకి పట్టించుకో కుండా అలీతంగానే వుంటున్న్నానులో (శ్రీపతి ఆమె ముఖంలోకి నిశి తంగా చూశాడు. ఆమె అంతరంగంలో తీర్చుకోలేని ఆవే దన వదో వుండివుంటుందని, అతనికి అవగతమయింది. ఏదో "చెప్పబోయేడు పిల్ల లిద్దరూ వచ్చేరు మళ్ళీ,
“ఆంటీ! మీరింకా టిఫిన్‌ చేయటం కాలా౪ అంది వౌ,
ఎవ్వడూ పరిళు భ ౦గా వున్న బట్టలు 'వేనుకని "వేళ పట్టున అహారం అప్‌ స్య్ర్కమంగా జరగడంతో, పిల్ల లు ర్‌ల క్‌ లలాడుతూ కొనపడుతున్నారు. (గీపతి! సగం బరువు తీర నట్టుంది. గాఢ౦0గా నిట్రూూర్చ్బాడు, వారం పదిరోజులయినా [శీపతి యింటికి రాకవోయ్‌సరికి అరుణ అడగాలనుకుంది. కాని ఎవర్ని అడగాలి? ఎవర్ని అడిగితే వాళ్ళే తన కుతూ
11 ఓద్డుకు రేరిన ఒంటరి కరట( వాలాన్ని అపార్తం చేసుక్రంటాశీమోనని భయం, వీల్ణలని అడిగింది, స్ట
ఘీ శాభాయి ఎక్కా-డకు వెళా గుల సృ బమణ్యం అలోచింఛాడు, వాణి వెంటనే అంది,
“శ్రాశ్రాయి వూరికి వ సనేం ఇంచక్క- మానాన్నవి "వెతికి తీసుకువసాడు”
అతన్ని ఒకళ్ళు ఇంటికి తీసుకువ స్తేకాని రాలేని పరి స్థితుల్ల వుంటారా*
“త్‌ ! నాన్ను శనిగాడు. ఇంటికీ వస్తే మాకు చెడ్డ భయంగా వుంటుంది. కాబాయికూడా నాన్నవ సే మూత" సమంగా ఆటలాడుకోడు, ఎప్పుకూ నాన్న వద్ద శే వెళ్ళి బెంగగా కూచుంటాడు. అప్ప్వుడప్పూడు నీడుసాడుకూడా అడ దానిలా. నాన్నగాని వస్తే యింటిలో సరదాయేవుండదు” అన్నాడు.
“తప్పు మణే! నాన్నగారిని లలా అనవచ్చా! వీత్చ "దేవోభవ అని చదవలేదూ[” అంది అరుణ, పెబ్బల ఆదరణ కూడా పొందలేని ఆ దురదృష్టవంతుడ్ని తలుచుకుంటూ నిబూర్పు విడిచింది.
ర్యాతి సరిగ్దా నిదపట్టలేడా మెకు. వవేవో ఆలోచ నలు, ఎక్కడ పుట్టింది! ఎక్కడ "విరిగింది! ఒక్కొ పబేళ్ళ జీవితంలో వవమార్వ్చూ ఆశించకుండా ఒక్‌ విధమయిన సంతృ ప్రితోచే బతికింది. చలపతి తనలో లేనిపోని అశలు కల్పించాడు,
ఓడ్సుకు జేరీన్‌ ఓంటరీ కేరటీ6 101
జీవితంలో అతీ ముఖ్యమయిన మలుపు తిరగబోతు న్నదనుకుంది. పువ్వులా వకసించుతుందనుకున్న జీవితాన్ని, "రేకులన్నీ విడదీసి వాడిముళ్ళతో గీరసినట్టు తృణంలో జరిగి పోయి౦ది. తమ్ముడు తమతోనే వుండమన్న్నాడు* కాని తనకు వ్యక్తీత్యం కావాలి, తనను తాను పోపి0చుకునే అవ కాశం వచ్చింది. వదులుకో+ోవటం ఎందుకు! పూర్వ కాలం మగదవతలేని కక్క్రీలు, భర్త తిన్నగా చూడని (క్రీలు, తమ్ముళ్ళ ఇళ్ళమ్మటా, అకాల ఇళ్ళమ్ముటా మాకీరీ చెస్తూ వాలి ఛ అండన కాలా పవి తంగా (బతుకుతున్నావమున్న మిధ్యా సంతృ ప్రితో, జీఏ తొలు వళ్ళబుచ్చుకునేవాళ్ళు. ఇపుడు కొంచెం ఊంలో అలోచనా విధంలో కొదిగా మార్పొచ్చింది. (ప్రీ యిపుడు తనదయిన వ్య_క్రత్యం 'కా వాలని అళిసోంది. ఆ వ్య_క్రత్యంలో ఆమె ఫెందగలి7ే సంతృ _ప్రికోనం అవమానాల్న కూడా తేలిగ్రా, ఇవాలొా "తేలిగా సహంచగలు “తోంది.
“" అపణ తనదయిన ఒక జీవితం జీవించాలని వెతుకు తోంది. అందుకొనే ఇక్కడ ఈ జమించారీ కుటుంబంలో పిల్లలకు ఆయాగా వుండటానికి వచ్చేసింది.
“పాపో బాబో కలిెగేదాడా. వుండకూడదూ [9 అంది సీత,
“డి తరం (వాయండి వచ్చి చూసాను, క్స్‌ అమ్ము గారూ వాళ్ళూ వున్నారుక్‌ దా! ది'సలుపడకు*, నాకు మూత ఎక్కువ ఎలా తెలుస్తుందిళి అంది అరుణ.
“ఈసరికీ పురుడు వచ్చేవుంటుది. పిల్లో, పిల్ల వానో
100 ఒడుకు చేరినీ ఒంటరి శేరటరి కలిగివుంటారు. ఉత్తరం వస్తుంది ఇ వ్యాళో "రేపో! అను కుంది అరుణ. (కింది మండువాలో రంగ్‌, రంగ్‌ మంటూ "రెండుగంటలు కొట్టంది నోడగడియారం. ' ర0డయ్యిం దా” అమె కళ్ళు మండుతున్నాయి, బలవంతంగా కళ్ళు మూసు కనాన, నిదా బేవి కరుణించటంలేదు,
కిందికీ వెళ్ళి మంచినిళ్ళలొ కొంచెం పంచ డారన్న్నా "వేసుకుని | తాగుడామని మేడ (కిందకు దిగవచ్చింది. వంటింటిలో లైటు వెలు ఫతోంది, ఇంత రా తివళ ఎవరు లై టువేశారు చెప్పా! అభుకుంది. ఆలోచిస్తూ వంటింటి లోకి వెళ్ళింది. (శ్రీపతి పాలు వెచ్చ బెట్టుకుంటున్న్నాడు స్టవ్‌ మీద. అలికేడికీ వెనుదిరిగి మూశాడు. (శీపతి ముఖం బాగా అలిసిపోయి వుంది. కళ్ళు వారగా వున్నాయి. “మరా? ఎప్పుడు వచ్చారు యింటికి + ఇనాన్న్వళ్ళనుంచి ఎక్కడ తిరుగుతున్నారు అంది అరుణ ఆఫ ఎరంగా.
“సేరచు సాయంకాలము వవా ఏను”
భోజ నాలమస్టూడు కలవలేచేం? అసలు ఎక్కొ డికి వెళ్లా 6న్ని రోజులు€”
స్తాం ఆ బ్బెన్స్‌ మీచేమయినా ఫీలయ్యా రాఖి చటు క్క్క్‌-న అనాశ్నడు (శీపతి. అన్నాక తను అన్నవాట ఎంత అన.-చిత నూ (గహించి నాలుక్‌ కరుచుకున్నాడు. చురుగ్గా కళ్ళె త్తింది. కోపంగా మూసింది. ఆ _పశ్న ఆమె గాయపడి పగిలిన హృదయాన్ని మమత అనేకుట్టతో దగ్గరకు చేర్చింది. కొంచెం కొంచెం ఈ పరిసరాలు, ఈ వునువులు ఆమెలోని అలీ య తానురాగాల్ని తమస్వంతం చేసుకోబోతున్నాయి,
ఓడ్తుకు చేరనీ ఓంటరీ శీరటం 100
“ఫీలయినా కాకొపోయిన్నా మా యింట్లో మిరు లేకపో తే వెలి అనివించచదూ. ఒక్కా పూటకాదు; ఒక్కా రోజుకాదు. వారమేసీ రోజులు, పబేసి రోజులూ మనిషీ, గల్ల ౦ంతయిపో తే ఎలా ఏ1 ఇ జేమిటి అని అడేేవారు లేరు కదా అనేగా మా ధీమా? పిల్లల కోసం వెళ్ళి మానుకున్న్నా నన్నారు. మరి ఆ పిల్లల్ని దగ్గరకుతీసి ఆడించాలని అన్నిం చడా? తల్లి లేదు. కొన్నతం౦ం (డి ఉండీ లేనివాడి [కింద జమ, పీనతం డి ఆశయాలు వల్ళించటం మటుకే కాని అచరణ నాది కొడు, ఆచో! వమి సంసారంరా భగవంతుడా!” అంధి అరుణ,
“న్వే్ఫే వీవో గాలికి తిరుసతున్నా ననుకున్న్నా రా! నా స్నేహితుడొకడు మా అన్నయ్య పూరిజగన్నాధంలో కన్చించాడని [వాళాడు. నేను వానికోసమని హడావిడిగా బయలు బేఎ వెళ్ళాను. అక్కడ అంతా వెతికాను, భువనే శక్‌ దాకా వెకికి వచ్చాను, నాకు ఎలాగయినా మా అన్నను, మూనుూలు ధోరణిలో పజేలా చేసి ఈ సంవారం చాధ్యతలవి అప్ప చెప్పి, రిలీవ్‌ అవుదామని వుంది. ఆ ఆశ రోజు రోజుకీ అడియాస అశ్రతోందిఎ అన్నాడు బాధగా,
మం. అన్నయ్య అయనంతగా ఆయన రారా ఇంటికి!” విస్తుబోతూ అంది అరుణ,
ఈ బ్రాంత్ర అదృష్టమా మూక! ఎవరయినా తెలుసున్న వాళ్ళకి కనిపించి లతే మాకు తెలియచేస్తారు. నేను వెంటనే వెళ్ళి మంచిమూటలు చెప్పి తీసుకువస్తాను. ఒక వారం
]0 ఓడ్తుటీ చేరన్‌ ఒంటరీ శేరటిరీ పది రోజులు ఎలానో వుంటోడు. తర్యాత వపో ఆ వూరు మూసాను, ఈ వూరు చూసి వస్తాను అంటూ వెళ్ళి పోతాడు. మళ్ళీ ఎక్కూడో్నో కొనపడిలేే ఎవరో చెబిలే మళ్ళీ తీసుకువసాను, చ రంజెళ్ళ బట్ట ఇచే వరస, వం చేయను”
6వ్రోన్సి ఆయనకీ మళ్ళీ వెళ్ళ (పయ తాలు చేయలేక పోయారా)
ఈబపరిక్‌! మా అన్నకాశ! అయన సంగతి మీకు "తెలీదు. మొదటిసారి పెళ ఛే ఎంతోమంది అమా శ్రయాలను హమూావొడు, పతి వాళ్ళూ పిల్ల నిసామని రాగానే జానక మ్మూ గారూ, మా దొడ్డమ్యుగారూ అన్న వళ్ళ మూసి వస్తూండే వారు ఇంటికి రాగానే ఆ పిల్లకు వదో వం పెళ్టు సేవాదు, ఎంత అందం వున్నా ' అణకువ వున్నా ఆ స్తివున్న్నా పిల్ల మాతం మూ అన్నకు నచ్చేది “కాదు.”
“వొడ్డమ్ముగా రెవరు*
“మహాలల్నీగారని "శేధన్రులు తాతగారమ్మాయి. మన పేధిచివర బంగళా వాళ్ళది. మోరు మాడ లేదూ!”
“ఎక్కడ మూశాను? వచ్చిన గోజుగ బండి దిగి గృహ్మపవేశం చేసాను. తిరిగి వఏీధిదర్వాజా ఎలా వుందో చూడ లేదులి”
“అంతఃపుర జీవితానికీ అలవాటు పస్షైారస మాలు (42
“ద్దగా తిరగటం అలవాటు నాకూ లేదు!?
ఓర్జుక రేరిన ఒంటరి శరటక 11!
“సచే, చీవుకి లీలావతి... అంశు మూ వదినగారు మూ దమూరపు చుట్టాలమ్మూయి. వవో వూరు వెడునూ, వాళ్ళ తాతగారు అమెని ఇక్క్‌-డదింపి వెళ్ళారు. వాసవ దత్త కధలోలాగా తిరిగి వాళ్ళ తాతగారు వచ్చేసరికి ఇంట్లో అంతా లీలావతి వాసుకుతగ్గ భార్య అని నిర్ణయిం కారు. తాతగారు రెండు మూడు నెలలుండి, ఈ చుట్టు (పక్కల వాళ్ళకున్న భూములు తగాదచాలేవో పరిష్క-రించు కీని నాగపూర్‌ వెళ్ళిపోయేరు.”
“మి వదినగారికి తల్లి దర్యడులు “లేఠాళి
శక! ఏక్‌ నిరంజన్‌! ఆవిడ పినతం డులు, "పెద్ద తండులు, మేన తలు, మేనమామలు చేశం నిండా వున్నారు ఆవిడకు. కాని ఎవరూ ఆమెకోసం భూట్లాని కయినా వచ్చేవారు కాదు. నూ వదినగారు పోయినపూడు కూడా తాతగానే వచ్చి నాలుస రోజులుండి పిల్లల్ని చూసి వెళ్ళిపోయేరు. మా వదిన ఇల్లంతా తానయి నడిపించేది. మూ అన్నయ్య పతి చిన్న పనీ ఆమె సలహో తీసుకునే చేసే వాడు[”
“ఇద్దరూ అన్యోన్యంగా వుండే వారన్నమాట!”
“అవును, మా వదిన, మా అన్నయ్యనే కాదు, (పతి ఒక్కరిని ఎంతో [ పమగా చూసేది అవిడ లేని లోటు మూ అన్నయ్య కాదు, మాకు కూడా అడుగడుగునా కోన్పించునోంది. అయినా మేమంతా వేదాంతంలో పడి పో యుమా! అసలు నూ అన్నకు అపూడప్పుడు వమతికూడా
111 ఒట్టు కేరన్‌ ఒంటరి 164% |ఛమిరం-చుతుం చా! అన్బిం-చుతుంది. వీమంశే లీర్ణయా[ తలు వేయగా చేయగా ఎక్కడో అక్కడ ఎప్పుటో అప్పుడు, వూ నదిన తనకు దొరుకుతుంది అంటాడు
“పోనీ ఎవరినైనా లీలగారిలాగ నటించనుం కు”
“బఅేనాజేనండీ! ఇచేమన్న్నా సినినూనా! కొన్ని రోజులు భార్యగా నటించటానికి! గుండె దిట్టం చేసుకుని మళ్ళీ "వెళ్ళ చేసుకుంటానం పే! ఎవరైనా పిల్ననిచ్చి "పిళ్ళ చేసారు. కాని వీచ్చి తగ్లేదాకా ఛార్యగా నటించాలం కు ఎవరికి సాధ్యం”
“అనను నిజయే! పాపం యా చిక్కూలెలా లీకు "తాయా[
“భగవంతునిమాూద భారం 'వేశాను. ఇప్పుడు మారు వచ్చారుకదా! నాకు చాలామటుకు స్వేచ్చగా వు౦ది. శివుడు ఆస్తులు పాస్తులు అన్నీ చూస్తాడు, మోరింటిలో పిల్ణల్న్‌ ఇల్టునూ కొనిపెట్టుకునీ వుండండి. ఈ సెలవులు అయినాక్‌ నేను రిసెర్చిలో జేరశు చావునుకుంటు ర్నానులే
“అంత భారం నామిోద "పెట్టకండి నేను మోయ లేము, "రెండేళ్ళు ఆగారు ఇంకొక్క సంవత్సరం ఆగండి, ఈసారి మా అన్నగారు దొరికితే నేను ఆయన మనసుని వమన్న మళ్ళించగలనేమో చూసాను, అండాకా మారు యిల్లు వదిలే [(పయత్నం చేయకండి!”
“పం! మోకు ఇంకా నాలుగయిదు నెలలు టయిమ్‌ వు౦ది, ఆస్తులు, అయి'వేజులూ అన్నీ శివుడు వాలా జ్యాగ. త్తగా చకా'సుకుంటాడు* స్వార్భంలని వునిషి* తన
ఓస్లప చేరిన జంటకి కరట( 11 ఫోనం కాణీకూడా మిగుల్చుకోడు. మాకూ తము్యడుతప్ప ఇ౦కివరూ 'లేరంటున్నారు, మోరిద్ద్గరూ కలిస్తే ఈ ఇంటి! పట్టిన (గ్రహణం వదిలిన క్షు లెక్కా! ఈ నాలుగు నెలల్లోనూ ఈ పరిసరాలకు మిరు కాగా అలవాటు పడిపోతారులి
“అలావద్దు! (శ్రీపతిగారూ! ఇంటి యజమాని మోరు 'శకుండా ఇంత సంపదని పసిపిల్ల లనీ మేము సాకొగలమా! మిరు మో అన్నగారు కుదుట పజేవరకు యిల్లు వదలటం మంచిపని కాదు. ఇంటి యజమానులు మీరు వుండితీరాలి. చదువు లింకా వం చదువుతారు? విద్యాధనాలకు అంతు వుంటుందా! యం. యస్‌, సి, అయినది, అక్కొ-డి!ీ ఇవాలదచాశి అంది అరుణ,
“వీవో అరుణగారూ! నాకూ ఒక్కొక్కప్పుడు విచ్చి పట్టినట్లుంటుంది. ఒక్కొ-క్కొప్పుడు. పుట్టి పెరిగిన ఊరి మోద మమకారంతో ఇక్కడే వుండిపో దామనివిస్తుంది, నే నెిటూ చెప్పలేకుండా వునా్వానుం'
"తెల్ల వారిపోతోంది. పకువుల పాఠలో సందడి మొద లయింసి, రాములమ్మ వచ్చి చిషట్రూ వులవలటూ వున్న గది "తాళాలు తీసు కెళ్ళుతూ 6 య్దున్ని "జీచిపోయాచేం బాబూ అన్నది.
“నే నిపష్పూడే వూరినించి. వచ్చాను* అన్నాడు (శ్రీపతి. అరుణ వైకి వెళ్ళిపోయింది. శంకరమ ల లేచి వసూ...
“ఎప్టుడొ లా ఎను గాబూటో
114 ఓట్టుకీ చేరిన ఒంటరీ శేరటి6 “నప్పుడే వజ్యాను, తిక్క జానక మ్మగారు "లేవ “'వేదాళి అన్నాడు, “లేవలేదు బాబూ 1” అంటూ పెరట్లోకి వెళ్ళి జానకమ్మగారికి అకస్నాక్తుగా చాలా జబ్బు చేసీంది. (పక్కొనున్న ఒకమూదిరి పట్నంలో వున్న డాక్ట్‌ర్‌ ని తీసుక వచ్చాడు శ్‌వుడు, “ఎక్కువ సీరసంగా వుంది, ఒక్‌ పదిరోజులు బడ్‌ "55 తీసుకోండి అన్నాడు డాక్‌ రు మందులు (వాసి లు లు “అరుణమ్మా తల్లీ! చిన్న డానినెనా చేయెత్తి దండం పెట్టాలి సీకు. ఈ సమయంలో నువ్లుగు ఉన్నావు కనుక సరి పోయినది. లేకపోతే ఈ పసిపిల్లలకు దిక్కెవరు తల్లీ...!” అంటూ కన్నీళ్ళు పెట్టుకుంది జూనక మై. కళర్పిరు దిగులు 'వట్టుకోకండి. దిక్కు-లేని వారికీ "బేవుజే దిక్కు! మీరు మనసావం వెట్టుకోకండి అంటూ మృదువుగా వారించింది. ఇల౦తా తొనయి అన్నిపనులూ అ గ న చకచకా చేసుకుపోతున్న అరుణని భూస్తూన్నకొద్ది జాన
బట్టను కేరన్‌ ఓంటరీ శేరటం [118 కమ్మ్‌ మనసులో అరుణ సేలోగయినో ఈ యింటికి కట్టి పజెయ్య్యాలని లోరిక కలిగి పెరగజొచ్చింది. అయితే ఎలాగ అది సాధ్యమవుతుంది: అరుణ ఇవ్వాళ కాకపోతే రేపెనా పెళ్ళీ చేరంటం చేసుకుని 'వెళ్ళిపోవాల్సిన దే! ఎన్నాళ్ళని కన్నెగా వుండిపోగలదు! పోని వాసుని చేసుకొమ శ్ర0టాని కా నివేపంలాంటి పిల్ల, వౌగా చదువూ సంస్కారం వున్న పిల్లని ఇద్దరు పిల్లల తర్మడిని, మతిస్థిరం 'లేనివాడిని చేసుకో మనటం నాాయంకాదు. (శ్రీపతిని చేసుకోమందామం కే ఇంత జమీందారీ కుటుంబంలో పుట్టి వెరగినవాడు, బాగా చదువుకొన్న వాడు తమ దయాధర గ్ర ఛీత్షం కింద ఉద్యో గానికి వచ్చిన అమా శ్రియినిచేసుకోరాదా అంకే తాడెతున ఎగిరిపడ తాడు. మరి ఎలాగ! శివుడు వవో మందులు తెస్తూ లోపలకు వవా ఏడు, అరుణ ఎదు రెళ్ళింది.
“మిరిప్పుడు పట్నఆ- వెళ్ళారా!” అంది. శివుడి చేతి లోని మందులు అందుకుంటూ.
లు వృష అనాన్నాడు,
“వ భ్ళేటప్పుడు +. చెప్పవలసింది, పళ్ళు వవయినా "తెచ్చి వుందురు. గ్లూకోజ్‌ కూడా కావాలి[ి అంది అగుణ.
“అదెంత సేపు! మధ్యాహ్నం మళ్ళీ వెళ్ళు తాను అంటూ (పక॥ంగదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు.
“సాయనా ళివా[” అంది జానకమ్మా.
“వం పిస్ని+? అంటూమంచం దగ్గరకు వచ్చాడు,
| (| ఓడ్సుకు జేరిన ఒంటరి శీరటఠీ అవిడ్ని వైహా తెలిసిన దగ్గరనుంచి పిన్ని అనే పీిలుసాడు నివ్చుడు.
“ఇలా దగ్గర కూర్చోరా![” శివుడు మంచం షై మీద కూర్చునా్న్నాడు. అరుణ (పక్కా-కు వచ్చి నించుంది.
“కా స్తచానికి గాభరా పడిపోతావు పిన్నీ! సీశేం భయంలేదు. హాయిగా. పడుకో! అన్నాడు | పేమగా శివుడు.
“అరుణమ్మా తలీ! శివుడు అమాయకుడు! మాయా మర్మం -కెలీని వాడు, వాణి సుచ్య్చా ఎలాంటి వాళ్ళో అంతకన్న చంటిపిల్ల గసణం పఏ్‌డిది! ఏళ్ళమ్మ ఏడ్ని జూనెడు పిల్లడప్పుడు నా కప్పగించింది. నాకు నా అన్న సంసారం "లేకపోయినా, ఈ యి్లై నా ఇల్ననుకునా్న్నాను, ఈ పిల్ల లే నా పిల్లలు, నావాళ్ళు అనుకున్నాను. శివుడు నా (పాణం, వాడ్ని నేను కొనకొపోయినా శివుడు నా కొడుశే అనుకు న్వ్నాను, అందుకొనే వాడినీ ఈ కుటుంబానిజే అంకితం చేసాను” అంది ఆ వేశపడుతూ,
“ఎందుకమ్మా అంత గాభరా పడతావు! నీకు వారం రోజుల్లో నయం అవుతుంది. వంటావార్పూ అంతాచేస్తావు శాధపడకు!” అన్నాడు శివుడు.
“అదికాదురా శివా! నాదొక్‌ చిన్న కోళ్కె- వుంది, అది తీర్చుకోకపోతే నేను యనుధర శ్రగౌజు స్వయంగా న-చ్చినా వెళ్ళను.”
“ఏమిటది అన్నాడు శివుడు,
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరీ శేరట6 111
“నేను పోలే ఈ ఇల్దు పూర్తిగా ఆడదిక్కు- 'లెినిధవు తుంది. వాసు మన లోకంలో లేకు. పతి మన మాట వినడు. అంచేత కాస్త నువ్వయినా ఈ వివమయం . ఆలో చింవాలిరా ఇవాలి అంది ఆదుర్దాగా.
ప సిషయుం పవీన్ని$
“అదేరా! నువ్వయినా ఒక యింటివాడి వవ్యాలి. ఇంట్లో మనకంటూ ఒక ఆడపిల్ల సాయం కావాలి. నువ్వు ఊం అ౨ఎమే నేను లక్షణవమయిన పిపి ని, ఒస్షికయిన పల్ల ని చరాసి చేసారు, ఇద్దరూ కొంచెం యింటిలో మసలుతుంకేే ఇంటికి కాస్త క ళవస్తుంది. పిల్లలా నిష్పూూచిగా పెరున్టు "తారు. నా మాట కాదనకురా శివా[?' అంది జానకమ్మ
“ముందు నువ్వు లేచి తిరుల! తర్యాత పెళ్ళినవ్లూట అలో-చించవచ్చును.” అంటూ పక్కకు తిరిగి చూశాడు, అరుణ ముఖఐఏలో కళ్ళు తళతళ్ళాకుతూ ర్‌స్పించఛచాయి, గ బుక్కు-న బె వెళ్ళిపో యేడు, అనసుణ లోపలికి వెళ్ళి జావ "కాచి తెచ్చియిచ్చింది.
జానక మ్మా "లేచి మంచం నడుంగా కూర్చుంది. + బ్రర్రు అమ్మా! నేను ఆళించింది తప్పా త్రఖ్రీ?) అంది,
“లేదు ఆంటీ, మిరు మంచిమాశే చెప్పారు. అంది అరుణ,
“చమువుకోలేదన్న వమాశేశాని. మంచి వ్యవళోర ధతు సమ్మూ వాడు, ఈ రం డేళ్ళబట్టి తోటా, దొడ్డి, వ్యవ సాయం, గొడ్డూనోదా... ఒక్క చేతితో నడుపుకుని వస్తు.
| ర్‌
11 ఓడ్తుకు జేరిన ఒంటరి కేరటిరి న్నాడు. శ్రీపతి వీమి పట్టించుకోడు. చెసుకుమోద ఇంత వచ్చిందిరా పతీ అంశేు, అలాగా అంటాడు. 'వేరుశకనగకి కూలీలు ఇవాగలిగా అంశ ఇచ్చేయి అంటూ తాళాలు అందిసాడు. శివుడు లేకపోతే ఈసంికి ఈ దివాణం అంతా వె వారు పంచుకు తినేవారు అవకో.?
“అం వేనండి, నాదీ అనుకుని ఆదుకునే నమ్మాక్‌ స్తుడు ' దొరకటం పీళ్ళ అదృష్టం అనుకోండి. *
“అవును. (పవాహంలో గడిపోచల్లాంటివి మన జీవి శాలు. వ కేవు దొరుకుతుందో “ఏ గాలి ఏ వేపు తీసుకు పోతుందో మనకేం తెలుస్తాయి! అన్నయ్య, వదినా వెళ్ళ గొట్టినా, అక్కాయ్యా చేరదీయబట్టి నా జీవితం నిశ్శింతగా గడిచింది. మా గోజుల్లో చదువులూ సంధ్యలూ లేవు, అడ డాని జీవితం పచ్చగా వుండాలంకచు భర్త అండ వుండాలి అఆ మహారాజు పేరుకి వెళ్ళి చేసుకున్నారు. ఒక్కాా-రోజూ నా ముఖవమన్న్నాా చూడలేదు, అన్నా వదినా రెక్కొాలు ముక్కా లయ్యేలా చాక్‌రీ చేసినా విస్పరిముందు కూర్చునెసరికి నానా మాటలు అనేవారు. నల్లగా పుట్టటం నా తప్పా! నిజానికి మా అన్నయ్య నాక్‌ంశే నల్లగా వుండేవాకు. నూ వదిన పచ్చగా దంతం బభామ్ములా ఫండేది. మా అన్నయ్య నల్లగా వున్నా నూ వదిన సంసారం చేయనని అవలేదు. మా మహారాజు మటుకు నేవు నల్లగా వుంటానని వదిలేశారు, ఇల్లుపట్లి వునాష్ననని అందరూ నన్ను నిసా కారం” చూజకేవానేి జానకమ్మ కళ్ళు తుడుచుకుంది.
అరుణకు జాలివేసింది, యాభయ్యిళ్ళ [కితం తెలు%ు
ఓట్టుపీ వేగన్‌ అంటకి 396 | 11 (నాహ్మాణ కు టు౦ చెలలో ౨ పిస్థి తీ ఉఊలొ అధ్యా న్న౦గా వుండేది. భర వదిలేసిన వితంణతువయినా, ఆ యువళతి పుట్టిళ్ళల్లో పుక్తు వాళ్ళకు పురుళ్ళ్భూ మంకు వాళ్ళకు పెళ్ళిళ్ళూ అవృమూంళశుు కెక్కాలు వుక్కాలు అయేలా ఇాకీరీలు వేస్తూ జీవితాలు వెళ్ళదీసుకునే వాళ్ళు, కాస్త దయగల తల్లిదం డులుంకేే వాళ్ళు ఈ అధారం'లేని ఇకో శృంటో, కుంటో భూమి 'నౌెసి పజేసేవారు. ఆ మడి చెక్కొా-కోసం ఇంక అన్నా తము తలు? ఈ నిరాధారు లయిన శ్రీని రాబంకులల్లే ఏక్క్క_తినే వారు. జీవితంలో అన్ని సుఖాలనించీ [పయత్న పూర్వకంగా పం చింపబడ్డ ఈ తీ అందరికీ అలుసుగా కొనివించే వారు,
“పతిగారి అమ్ము మీ అక ఫాయ్య గారాండీ?7 అంది అరుణ, -
“అక్కా అంశే స్యంతంగాదు. దూరపు బంధుత్వం వదో తిరోయగా, లిరేయగా ఎక్యాాడో అక్క. వరస కలి సింది. నా పాట్టుచూసి జూలిపడింది. వాసు ఆరునెలల పిల్ల వాడు, అక్కా య్యకు కళ్ళనొష్పూ లు౦జేవి, పిల్లా డీగి అడిం-చు దువృకాని నాతో వచ్చేయి, అంటూ తీసుకువచ్చింది. ఒక్కొా-నాడు నన్ను మూట అని ఎరుగడు, స్యంత అక్కొ- అయినా అంతలా చూడదు. పతి పుళ్లుక్‌ ఆర్నెల్లు మంచం మిద వుంది, ధనవంతులు అంతా సుఖంగా వుంటారు అను కుంటారు. ఆరి క లోపం భరించగలం కాని అరోగ్గలోపం భరించ లేము. “పళ్ళలాంటి ధరొడుకులు, వ్‌ వ్యసనాలూ "లేని భర్త, అయినా మా అక్క-య్య ' అనుభవించకలిగిం చేమా
1 ఓరుకు లేరిన జుటరి శకట 'శీదు, నోటినిండా తినచేదు, కంటినిండా కునుకు పోలేదు. అలాగ లీసుక్రుని, తీసుకుని “చనిపోయిం౦పె, జానకీ ఈ ఇలు నువ్వు (బతికుండగా వదలకూడదు. శఈ పిల్లలు ని పిల్లలు అనుకో అండి మూ వొడ్గ ఇల్హాలు 1) ఆంది.జూనక్‌ మ్మా.
“పాపం! ఒకొక్క. సంపదకు శాపం వృంటుంది చాొనిని అయిన వాళ్ళెవరూ అమభవించేందుకు వుండదు, లఇంభమంది వుంటున్నాం ఈ భవనంలో, చూడండి, ఈ సరిపదకు అసలయిన వారసులు (శ్రీనివాసరావుగారు పట్టు మని షదిరోజులుండరు, (శ్రీపతిగా రున్నారంకే ఆయన దంతా అదొక తరహా. ఒకరోజు తింశు నూడురోజులు తినరు. ఇలాంటో సంపదని వీ అనాధ శరణాలయానికో, చేవ స్టానానికో _వాసెయ్యాలి. తప్ప పట్టుకు కూర్చున్నందువల్ల వమిీ [(పయోజనం వుండదు!”
“ఇంకా వేరేగా వాయాలా! ఇప్పుడు జరుగుతున్నది అంచేగా! ఎవరు అయినవాళ్ళు, ఎవరు కాని వాళ్ళు? ఆ మాట అలా వుంచు, నువ్వు ఏం చేయదల్సుకున్నావు? నువూ్యూ వయసులో ఉన్నావు, ఇలా ఎన్మాళ్ళు వంటరిగా ఉంటాన్నటి
“ఉండక చేసేదేముంది చెప్పండి! ఎటొచ్చీ నోట్లో నాలుగతరముక్కొా. లునా్వాయి. కనుక మరీ దిగాలుగా గడపక్క-రలేదు. వదో ఈప్విలు వెద్ద వాళ్ళ యేడాక భరోసా వున్నది కదా!”
6 సేన్సు "వెద దాన్ని సీ మంచిఫోరి ఒకో మాట చెబు శను. వవిలా అనుకోవు కదా! పెద్దవాళ్ళు వం చేసినా
కిక్టున చేరిన అంటిరీ శేరట్లం 101 వర వెప్సీనా వలల శాసకో శీ చెబుతారు! నాలాగ సీస జీవితం నంటకిగా గడపాలని అనుకుంశు జాకెంతో శాధ కలు %తుంది. నీవు చక్కగా పెళ్ళి శేరంటం చేసుకుని వీల్లా పొపలని కొని సుఖంగా సంసారం చేసుకోవాలి. సీశేం వయసు మించిపోయింది! కాగా పోగా కన్నెపిల్లవు, ఈ రోజుల్లో వితంతువులు, భర్తలు వదిలేసినవాళ్ళు మళ్ళీ "పెళ్ళిళ్ళు చేసుకుంటున్నారుట! నీకెందు కింత వైరాగ్యం అంది జానక మ్మా.
“నా మటుకు నేను వెళి ఛి చేసుకో వాలనీ అనుకున్నా నోరి నన్ను వంంచెే "దెవ్వరు ఆంటీ?
“అందుకీ నేనో సలహో చెసాను, వమిోా అనుకోకు నీకు మనసుకు నచ్చి లే సే నాకు సంతోవంగా వుంటుంది. వీ కారణం వల్ననయినా స్‌కు నచ్చకపోతే అమాట మనసు లోంచి తుడి చెయ్యి మామూలుగా ఉండు. ఎవరి అద్భృష్టా నికి ఎవరు క్‌ రలు?”
“వ్వింరు చెప్పండి ఆంటీ! వెద్దవాళ్ళు వది చిప్పినా దూరాలోచన చేసే చెబుతారు! అంది అరుణం జూన కమ్మి ఉపోద్దాతం అంతా దేనినో ఒకంతట అర్థం కాలేదు అరుణకు
“మేం "లేదు. శివుడు ఆను చదువుకోని మాట నిజమే కాని మంచి అరోగ్య మెన వాడు. బుద్ధిమంతుడు. (శ్రుపతి; వాసూ వాళ్ళు ఎప్పుడూ వాడ్ని చిన్నచూపు హభూడరు. నాకా నమ్మాక౦ వుంది, నేనా వెద దాన్ని అయి పోతున్నాను, వాడికో ఆదరు చూ పెట్టానన్న తృ_ప్పఅయినా
121 ఓన్జుకు కేగీన ఓంటకి శఠకట్‌్క నాకు మిగలాలి. నీకు ఏమి అభ్యుంళరం ేకపోతే శివుడే నిన్ను వేసుకొవము ని చెబుతాను. వాడు నా మూట కాద నడు. శ్రీపతీ సంతోషపడ తాడు. మిరిద్దరూ ఈడూజోడూ. నాగసుంటారు,. ఇంటికీ అడదిక్కు, అంటూ వరక్పడుతు౨ది. వీమంటావు తలీ! తొందళేం లేదు. బాగా ఆలోచించుకో, ఎటూ ఇక్కొ-డ్నే వుంజే వాళ్ళం కొడా! ఒక్కా చదువు తప్పి సే మిగిలిన అన్నివిమయాలూ మికీద్దగికీ సరిపోతాయి అంది జానకమ్మ. అరుణకేవి మాట్లాడాలో తెలియలేదు. ముసలమ్మా ఇలాంటి [పసావన తీసుకు వచ్చి౦ేమా అసి వునస్సులో ఇెస్పలేని ది్సలు వేసింది. కాదనటానికి కార ణాలు కొనపడటంలేదు, అవును అనటానికి మనసు ఒప్పటం "లేదు, భగవంతుడా వది దారి! అనుకొంవ నిస్పృహాయంగా. భగవంతుడు (శ్రీపతి రూపంలో వచ్చేడు.
“వమిఓండోంయ్‌. పక్కొ- వేసేరు! ఎప్పుడూ లేదు మాకీ ఆనవాయితీ!)
“ద్రమో-రా పతీ! మంచం దిన్‌ చు అన్నాడు డాక్టరు, కాస్త అవతలికి వెళ్ళ వచ్చేసరికి క్‌భ్యు తింగిపోతునా్నాయి, వం రోగమో వమిటో నాయనా!” అంది జూానకొము గై
“వ్వి-రు పూజలు చేనీ చేసీ అలిసిపోయేరు. అంచేత వి ఇాంతి తీసుకోండన్నాడు భగవంతుడు. పహోయిగా ఒక వారం రోజులవాటు మజోరాణి సాసాహబాలాగా దర్హా 'వెలిగంచండి[” అనా్వాడు,
“దర్తాలా శే ఉంది నాయనా! కాలు కింద వెట్ట గలనో వేదో అని నేను భయవడుతున్న్నా, వమిటో గుండెలు
ఓడుకు చేరిన ఒంటర శేరటిరి | ల్లీ టకొటక మనిపిస్తున్నాయి. ఎన్ని పళ్ళరసాలు తాగుతు నా్న్నానో, ఎంతె గూకోజ్‌ తింటున్నానో! తిండి అంతా వ్‌ మూలకి వెళి పోతుందో 'లేననీయటం "లేదు, కూరో ఏనీయటం "లేదు, రోగ మొచ్చింది!”
“మిరు అనవసరంగా కంగారు పడుతున్నారు. ఆ₹ెన్‌ తీసుకుంకే అబే తగ్గిపోతుంది!” అంటూ, నాకు కాస్త "కాఫీ పఫోసానా నృహలతమ్బీగారూ!” అన్నాడు (శ్రీపతి. అరుణకు నవ్వు వచ్చింది. పెదాలను బిగపట్టి నవ్వు అప్పు కుంటూ వంటింటి శేసి వెళ్ళింది అకుణు, శంకరమ్మా కూరల బుట్ట ముంటబేసుక ని కూర్చుంది. ఆఅరుణని మాసి -
“ఏం తిరగవుంటా రమా్మయిగారూ[” అంది.
“ఏమునా్మాయి£€* అంది.
జ పాట్టకాయలు, కాకరకాయలు వంకాయలు 44” దండకం "మొద లెట్టంది.
“సాక్‌ సాప్‌ తిక్కాా!” అన్నాడు లీ, పథి,
టల బ్‌ లీ
“*అవుకూ... ఈరోజు "స్పెషల్‌ వమన్న్నా చేసారా[
“ఎందుకు! అన్నట్లు... స్కూ-లు ఓవెనింగ్‌ అన్నారు ఎక్క-డ(టి
“ఎక్కొా- దేమిటి! మనింట్లోనే! వీధివై పు గదులు ఊరి కినే పడివునా్న్నాయి కొచా! నాకూ వమా తోచటం లేదుం ఎంతసేపు మూ వెనకాతల తో కాడించుకుంటూ తిరగను? అంచేత ఊళ్ళో బడుధ్రాయిలందర్నీ పోగుచేసి చదువుకోం డరా అన్నాను, సలేరనన్న్శ్నారులి
లా స్ట్రైంగ్‌ ఎంత ఉంటు౦ది[+
124 ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటఠీ శీరటం
'ఏఎంతోనా ముప్ఫృయిమంది పీల్ణలక న్నా ఎక్కు- వ ఉండరు !”?
“ఇంన్నీ వు మోడియవనూా శీ”
“టే చెప్పదల్సుకున్నాను [3
“చ్సీరేం వటారు*
“బ౦-కా ఇట్టలేదు. ఒర్‌ సంవత్చరం కరాసి బాగా నడి స్వ అప్పుడు పేను వెటుతాను!౫
కర్ర ల్రా కాన్వెంట్‌ అని వెిటండి!
“అన్ఫను నేనూ అబే 'అశుకుంటున్నా ను. ఇంతకీ స్వీటు వదన్నా చేస్తున్నారా లేడా...” అనాడు మళ్ళీ రట్టంచి.
“ఎందుకు! పిల్లలకు పంచటానికా౪ి అంది అరుణ,,
“పిల్లలకి పంచటానికి చాక్‌ లెట్స్‌ కొన్నాను. ఇంకో శుభవార్త వన్నాను నా చెవులారా, చానికోసం స్వీట్స్‌ తయారు చవేయమంటున్నా నుకో
“వమిటండోయ్‌ ఆ ళుభవార్త! మూ అన్నగారు వసున్నా్నా రాట
(శ్రీపతి కాస్సేపు వూరుకున్నాడు. అరుణ కాళఠర కాయలు; ఆెండు పొట్టకాయలూ వేరుగా పెట్టింది. అరుణ ఎంచిన కాకరకాయలు శంకరమ్మ తరు గుతోంది.
“శుభవా ర ఏమిటంటే మొనర వహింఛచాలనేం, పతీజీఫి అంది బియ్యం కడుళతూనూ,
“టక విధంగా చూస్తే అతనూ మా కన్నయ్య అవు భెౌడు[
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం ల్‌
“ఎవరతను
“వ్వాక్కాబోయి్‌ భర!”
“ఎవరబ్బా ఆ వచ్చే నాధుడు అంది ఉల్లాసంగా,
“ఇంకెవరూ! మహా తెలియనట్లుగా నటిస్తారు! కేరు తలుచుకుంశునే పరవశం కొలు సతోందాల' కయ్యానికి కాలు దువ్వుతున్న వాడిలా అక్కా-డున్న పట వాల్చుకుని కూర్చున్నాడు. శ్రీసతి గొంతులో ధ్యనించిన “కచ్చి ఆశ్చర్యపోయింది మనస్సులో. అయినా విక్‌ గంభీరంగా,
“శేరు తల్చుకుని కలలు కనే వయస్సుకాదు నాది” అరది,
“మనస్సుకి వయసెందుకు! | ఉేమించేందుకు ఉద తనం అడ్డురాదు,
“వీవో ఆ | పేమలూ దోమలూ నా కెప్పుడరూ అనుభవంలోకి రాలదు, నేను నిక్క-చ్చిగా చెప్పాలంశేే అణావై సాల మనిషి.ని*”
“ఏం మసీషివో మాకెందుకు! మాకు కావల్పిసనది సిజాయితీగా పన్నిచేసే మనిషి. అంతేకాని సినివూ హీరో యిన్‌ కాదు.”
“నాకు కావల్సినది స్థిరయయిన (బతుకు తెరువు, తుమ్మి లే వూడిపోయీ ముక్కు కాదులి అంది కోపంగా. (శ్రీపతి అక్కడ్నించి 'లేచి వెళ్ళిపోయాడు. ఐవొట్టకాయ 'విసరప్వుచేసి కాకరకాయ వేయించి సొంబారు చేసింది.
ముందు శివుడు వచ్చేడు ఖోజనానికి,
[ర్స
[28 ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం
“పిల్లలని కూడా పీలుచుకురా శంకరవమూ శి |)? అన్నాడు. శంకరమ్మా ఏధిలోనికి వెళ్ళింది. పిల్లలు ఊోళ్ళోవిల్ల లం తా రావ టంతో తమ పు సకాల సంచులుకూడా భుజానికి తగిలించు కుని వీధిలోనికి జేరపోయేరు. శ్రీపతి పెద్ద బైండ్‌ పుస్త నంలో వీల్ల ల పేర్లు అన్ని ఎక్కీ౦ంచుకుంటున్న్నారు,
“పిల్లలు బాశాయినో. వీధి! వెళ్ళనట్లున్న్నారు. మూరు వడ్డించేయనా+” అంది
“డ్ట్యుం1) అన్నాడు హూనంగా. అరుణ వడించిం దేదో తిని వెళ్ళిపోబోయేడు. అరుణకు శివుడి పవర్ప్వన ఆశ్చర్యం కలిగించింది. ఎప్పూుకూ అవసరానికి మించి ఒక్కా మాట కూడా మాట్లాడడు. శ్రీపలే నయం. వెక్కి.ర౦చినా మంచిగా మాట్లాడినా కాస్త వదో వఠకటి మాట్లాడుతాడు, ఇతను పలుకే బంగారంలా మూతి విగించుకు కూర్ముం టాడు,
“వీము౦డీ ఒకమాట అడగనా**! అంది అరుణ, శివుడు కళ్ళు పెద్దవి చేసి వూజశౌడు. తనవనేం అడు సతుంది? అసలు తనకీ ఆమెకీ సంబంధం వమిటి! అలోచిస్తూన్నట్లు నిలబడిపోయాడు. “వీమ్విట్రీ బుభ్రావ తారం! ఒకమాట అడ గనా అనేసరికి విుఎసుకుపోయుడు! ఇంక్‌ జానకొము గౌరు అన్న మాటలు చెప్పితే వమయిపోతాడో!” అనుకున్‌ ముసి ముసిగా నవ్వుకుంది.
“మాస్తూడశేమండీ!” అంది మళ్ళీ.
“ఆం! వమిటిశి అన్నాడు ఉలిక్కిపడి.
“భోజనం చేసారు కొడా! నంట ఎలాగుందో చెప్ప
ఒడ్డుకు చెరిన ఒంటరి కెరటం౦ న! "దేం+ మో రుదులకు తగ్గట్లు చేస్తున్నానా! ఉప్పూ. గారం; పోపులూ నమయినా తక్కువయినాయా! మూరు చెప్ప! పోతే నాకెలా తెలుస్తుంది అంది,
“నాక్రంతగా లేడాలు కెలీవు, ఆకలేస్తే తినేయటం అంతే! ఎక్కువ తక్కువలు అంతగా పట్టించుకోను. వంట గురించి నాశేం తెలుసు అయినా? అన్నాడు.
*వంట సంగతి తెలీఠ్రపోకే మానేయండి, అసలు మాట్లాడాలని వుంచే వూట లేదొరక్‌ వా! వమెనా మాట్లాడ వచ్చును కదా!” అంది
“అన్ఫననుకోండి. అయినా వమిటో నాకు మాటలే రావు, వమిీి అనుకోకండి” అంబూ విసవిసా నడిచి వెళ్ళిపోయేడు. శివుడు గొంతులోని మార్షవానికి తీణం అరుణ వింతగా కదిలింది. (శ్రీపతి వదో ఒకటి మాట్లాడు తూనే వుంటాడు. అయినా (శీపతి మాటలు తేలిగ్గా తీసుకుం టుంది శివుడు *వమి అనుకోకండి” అని ఎంతో మంద స్వరాన్ని అపురూపంగా, ఆశీ గ్రయంగా చెప్పాడు. ఆ మనిషి. "పషంలో భాషలో నడవడికలో ఎంతో పహుంచాతనం కొస్పడుతుంది, నీవ్చడిలాంటి మనిషీ నూటికి ఒకొాలరయినా వుంటారా! అనుకుంది జూనక్‌ము ౮ శఫం౦కొరము (] సాయంతో వంటింట్లోక్‌ వచ్చింది. నాలుగడు% లు ఆదరా బాదరగా “వేసించేమూ తగని ఆయాసంతో రొప్పుతూ పీటమిద కూర్చోబడింది, ఏం కావాలి అంశ! మో లెందుకొని ఇంతదూరం వచ్చేరు!
నికి ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం డాక్టర్‌ గారు. మంచం దిగొద్దు అంశేు మిరు చేసే పని ఇదా౪ళ' అంటూ నొచు కుంది అరుణ.
“ముంచంమిోద కూర్వ్ప్పుని కూర్చునీ విసుగెత్తి చస్సు నాను, వం చేయను! నాకు అటూఇటూ తిరగాలని వుంది. తిరగలేకపోతున్నా ను.*
_ “ళ్రానుంది ఆటీ! ఇలా చేస్తే తొందరగా నయం కావరా! పదండి! నేను సాయం వసాను.” అంది అరుణ. మండు వాలో మేను వాల్చిన అరుణకు చల్చటి గాలి వస్తుంగేు కాస్త కునుకు పట్టింది. డైనింగ్‌ కేబుల్‌ దగ్గరగల గల గిన్నెలచప్పూడు అవుతో"ంది. పిల్లలు గబగయా వినతండి పెట్టిన బేవో నోట్లో కుక్కు_.కుంటున్న్నారు. శంకరమ్మ "బేనికో ముండువాలోనికి వచ్చింది.
.“ఇక్కాడున్న్నా రామ్మా! / బాబుగారు ఛోజనాసికి వచ్చారు. అంది. ఉలిక్కి పడింది, కళ్ళు పమిట చెం%తో తుడుచుకుని గబగబా జె నింగ్‌ హోలులోనికి వచ్చింది. వాణి, మణి [కందా మీదా పోసుకుంటూ తింటున్నారు. [శీపతి అరుణని చూసి కంచంలో చేయి కొడుక్కునా డు.
“వ్రవిటో నిద్రపస్తేసింది. "లేప లేకపోయారా౪ అంది తమార్ప్చుణ కోరుతున్నట్లుగా.
“ఎంతమందికని/చేసారు! మిరు మటుకు! అన్నీ అందు బాటులో నే వున్నాయి. పెట్టుకునితి నేసాము, అయినా మారు పగలే కలలు కొంటున్నారు. ఎలా ేపేది??” అన్నాడు _బీపతి ఎ తివాడుపుగా.
“నా బకుక్కు- కోలలు ఒక్కా కే తక్కువ!
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం 129
“ఏమంత నిరాశ? శివుడు పెకి అలా వుంటాడు కాని మంచులో నిప్పు పుట్టించకలడు!”
“| ఫేపతిగారూ! ఇప్పుడు ఆయన మా'కందుకు!” అంది రోప౦గా,.
“అంత గోషం ేనికిలి అన్నాడు.
అరుణ కళ్ళమ్మట సీళ్ళు గరున తిరిగాయి. తను ఉద్యోగం చేయటానికని వచి ఏంది, పోనీ అని యింటిలో నాయం చేయబోయింది. వీళు ల ఏ౦ మనుషులు భూడపో తే (బహ చెముడు జొంకలోకి వచ్చి పడినట్లుంది. ఇంక్‌ ఈ యింటిలో, తను వుండలేదు, షరధ్యానంగా అంట్లగిన్నెలు సర్డ సాగింది,
మళ్ళీ (శ్రీపతి అరుణకు కొనపడలేదు. అఆ రాతి భోజనం వద్దని, పల్ణల చేత చెప్పి. పంవీించాడు. అరుణకు [శీపతికి ఎందుకనో మనసు కాగా లేదని అనిపించింది. "కారణం కనుకో్కో-.వాలి. అయినా తనెందుకు! ఈ రోజు ఉదయం నుంచీ వదోకారణంగా తనని ఉడికిసూనే ఉన్నాడు. అతను ఎలాగుంశే నాశేం అనుకుంది.
౮
(శీపతి ఒక్కడూ ఛాలాసేపు పిల్లలకీ కధలూ,
క్‌ బుర్గూ చెప్పి చెప్పి, డాచామిద ఇాపవేసుకుని పడుకుండి
- ఒడ్డుకి చేరిన ఒంటరి కెరటం పోయాడు, అపర్షాహం తిరిగాక భోజనం చేయటం6 మూలాన కడుపు అంతా సిండుగా వుంది. ఊరిశే లేనుపులు వచ్చేస్తు న్నాయి. చల్చటి రివటగాలికి కునుకుపట్టింది.
“ని దా!” అంది అరుణ. నేతిలో గాజుకప్పు, చెంచా నవునా్మ్నాయి. క్‌ళ్ళు తకచాడు, లేతవెన్నెలలో నున్నగా శలాకొలా ఒంపుగా నుంచుంది. యవ్వనంలో వున్న ఆడది ఒంటరిగా తనకింత దగ్గరగా ఈ ముషృయ్యేళ్ళ జీవితంలో ఎప్పునూ రాలేదు. శరీరమంతా విద్యుత్తు [పవహించినట్లు అయింది. లేచి కూర్చుంటూ జా
“అరే మిరా! ఎందుకిలా వచ్చేరుశి అన్నాడు.
“న్వాారి వాళ భోజనం చేయలేదు. ఆంటీ సగ్గుబియ్యం పరమాన్నం మి కష్టమని చెప్పారు. . మిరు తిననేలేదు. (ఫీక్‌లో ఉఇట్లాను, చాలా చల్లగా వుంది, కొంచెం తీసు నోరూ!” అంది. క్త
కనా కి వ్యాళ అసలు ఆకలివేయటం "లేదు. అయినా ఇవ్వండి. కష్టపడి జ్ఞాపకం పెట్టుకుని తెచ్చారుక దా .., 1” అంటూ గిన్నె తీసుకున్నా డు. పళ్ళముక్‌ (లతో గ డర్‌ ట్ర్‌టంి నించీ చాలా చల్లగా వుంది, రుచిగాకూడా వుంది!”
“చాలా బాగసంది*ల అనా్వ్మాడు ఒకో చెంచాడు తీసి నోట్లో వేసుకుంటూ,
“థాంక్స్‌. ఎ!” అంది అరుణ,
“ధాంక్స్‌ నాకు కాదు చెప్పవలసింది. శివుడికి!
“వ మిటి యివ్వాళంళతా ఆయనమిోద పట్టించారు?” అంది,
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కేరట౦ 181
“పూట అం శు కందిపోడు లెండి! ఉదయం జూనక్‌మ్ము గారు మి "పెళ్ళి నిశ్చయం చేశారు కడా! ఇంకా దాసా లెందుకుశి అన్నాడు,
“ఇందులో డా చేది ఏముంది! పెధావిడ వదో చాద _స్తంగా మాట్లాడారు. అందులో ఆవిడ జబ్బుతో వు౦ది, వూరుకున్నాను. వం మాట్లాడాలో తోచక! నేనుగారవంగా నా బతుకు నే (బతకగలనెమోానసి ఇక్కడకు వచ్చేను, కాని ఇక్కడా మామూలు సమస్యలు తయారవు తున్నాయి
“పెళ్ళ చేసుకోవటం అగారవమా మికు! చారీ కన్నూలేక వగాలి ఏపీచినా ఆ దిక్కుుతే ఎగిరిపోయీ జీవితం సుఖకొరంగా వుంటుందా అయినా శివుకు మోకు తగడా[
“నేను ఉద్యోగం అంశే వచ్చాను కాని వెళ్ళి చేస్తా మంకు రాలేవు కదా! తగటానికి ఎక్కా-డికి! నేను మోకు తగనా అంటాననుకోండి, మీరేం జవాబు చెపారు£”
“నా జవాబు మో [పశ్నలోనే వుంది!
“నా జవాబూ అంతే! అతను నాకు తగడని కాదు. నానా ఉధ్రేళ్యం “లేదు. అబే ఆంటీ! చెప్పదల్బుకున్నాను. ఇప్పూడసలే నీరసంగా ఉన్నారు. కొంచెం కోలుకున్నాక ఉ-ధేశ్యం చెప్పతలుచుకున్నాను *”
“అసలు మిాకెదుకు వెళ్ళి చేసుకునే ఉదేశ్యం. "లేదు! అది ముందర చెప్పండి! నన్నాకరోజు అడిగారు. నేను నా అనుమానాలు చెప్పాను, మీరు కూడా మూ శారణా
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటి కేరటిం 188 ఈవీం మవూటాడరూ
ప్రీ మాట్లాడను! నా ప్రమేయం లేకుండా నా జీవి "తాన్ని మూరంళతా శానిస్తూం సే ,..”
ఉచ్తాసవముని అనుకోకండి వూూరూద అభిమానం వ మిమ్ముల్ని యిఐట్లో ర్టిపుడే సే మార్తం వెతుకు తున్న్నాం! ౫
“* డానికి "దే మార్షమాళి”
“మార్రాంతరం దొరకటంలేను, వదో దారిన వెళ్ళటం (పారంభిస్తాము, ముళ్ళూ జఊొంకలూ కనపడతాయి. వెనక్కి తిరిగ మళ్ళీ యింకో దారిన నడవటం | పారంభించు తాము. ఈ డారి ఒక పూలతోటలొని॥ీ దారశీయవచ్చును. ములు
మట్‌ 'సచ్చుకున్నదని నడవటం, మానేసామా! జీవిత రహ దారిలో ఏదో వక్‌ దడారమ్మాట నడుచుకుంటూ వోవటమే మనం చేస్తూన్నపని కాదంటారా!
ఉ అనలేను” అంది అరుణ, తావిద్దరి మధ్యా వీవో సాన్నిహిత్యం చురు ఘుతోంది. అందమెన వలలోకి తను లాగబడుత “0ది తను చాలా జ్మాగత్తగా వుండాలి, తన జీవితంలో తీపికలలకి ఎలాంటి ఆస్కా.రమూ ఇయ్యకూడదు. అనుకుంది అరుణ,
లెల్లవారుతూనే ఎర సెకిలు వచి ఏ. ముంటిముండు ఆగి౦ది,
“ఆంటీ! ఆంటీ! మిాకు 'ఒల్మిగాం వచ్చింది...”
[గి
శ్రరీ( ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం అంటూ వీల్ల లిదరూ నోలనోలచేస్తూ ఇంటిలోకి వచ్చారు, అరుణ నవ్వుకుని ఒలిగాం కాగితం తీసుకుని చదువుకుంది.
కన్పీత్రర్ర్ర మగపిల్ల వాడు, నచ్చి దభూడవలసింది ఎ" తమ్ముడు యివ్బాడు. పోనీలే వాడు ఒక్‌ సంసారి అయి నాడు అనుకుంది,
“వ్వా తము గ్రకు "బలి గాం ఇచ్చాడుట ఏం సంగతి అన్నాడు శ్రీపతి వెరట్లోకి వస్తూనే.
“విల్లాడు కొలిగాడుట!” అంది అరుణ, బలీ గాం కాగితం శివుడు తీసుకున్నాడు. కాని సంగ ఖేమిటని అడగ లేదు. (గీపతి అడిగాడు.
“ెళ్ళాలా?? అనాడు శీపతి. అ అడగటంలో వెళ్ళ వద్గనన్న అభ్యర్థన కూడా వినిపించి నట్టయింది అరుణరు*
ళ్‌ బా యిష్టం, సెలవు యి సే నాలుస రోజులపాటు వెళ్ళివస్తాను
*నిజంగా పె అఫీసరు నడిగినట్లు అడుసతున్న్నా శే! మూ యిష్టం, వెళ్ళాలని వుంశకే వెళ్ళండి, మళ్ళీ "వేగం వచ్చేయండి.”
“అంటీ ఆంటీ! మమ శల కూడా. తీసుకు వెళ్ళు అంటీ!” అంటూ గొడవ పెట్టటం మొదలు పెట్టారు పిల్ల లు.
ళు అల్లరి పసి లు! నేను పళ్ళని సంపవాళించలేను. దయవుంచి మిరు చప్టూన వ చ్చేయండి!” అన్వ్వాడు మళ్ళీ నివ్చుడు,
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం 150
“నేను వాళ్ళని కూడా తీసుకు వెళుతున్నాను. అంది అకమణ ,
“అయి తే చాలా రోజులే మకొం "వేసారన్నవమాట 1”
6 శ్రేదు, పిల లు సరదాపడుతున్నారు అని బయలు "దేరాను, రెండు రోజుల్లో వచ్చేస్తాను” అంది అరుణ,
“నాకం మోరు లేకపోతే తోచదు...” అన్నాడు బిడియపడుతు, అరుణ నవ్వి వ్లూరుకుంది.
రి
లలిత చలపతి కొత సంసారం పెట్టనప్పూడు చలపతికి పగలే వెన్నెలగా రోజులు గడుస్తున్న యనుకున్నాడు. అరుణతో తన వెళ్ళి విషయం చెప్పగానే లలిత ముఖం నల్ల బడింది. చలపతి అది గమనించాడు.
“ద్రాడు చలపతీ! నువ్వు రెండు పడవల్లో చెరి వక "కొౌలతా పెట్టి నడవదల్సుకున్నా వాళి అంది,
“ఆఅ'బేం అలా అన్నావు
“నువు నమ్ను మోసం చేసావని నేను అనను, ఏమంశేే ్త పహసంుష సంబంధం విషయంలో నూసం చేయటం, మోసగింపబడటం అన్నది అవుత్‌ ఆఫ్‌ కరశ్చన్‌ . నువ్వు నన్ను కోరినప్పుడు సౌాకూా నువ్వు కావాలనే మకసు
18 ఒ్బృకు చేరిన ఒంటరి కెరటం వుండబన్లు ఇద్దరం కలవటం సంభవించుతుంది. నిజంగా తీ యిష్టం "లేకుండా మగవాడు ఆడదాన్ని వ పరిస్థితులలోనూ అనుభవించలేడు. మరీ నలుగు రయిడు సమ రాడీట్లా బలా 'త్కారం చే స్వేకాని తీ వంటరి మగవాడ్ని (పతిఘటించ "లేని అబలకాదు నా దృస్వలో =...”
“దేనికి -ఈ ఉపో ద్రాతం!”
“డపోదాతం లేనిబే కొధకు బలం శాబేదు. ఇదరం
ఖ్‌ ద
చాలాసార్లు అల్లరి చేశాం. నేనూ అశ్రు పట్టించుకో లేదు, నువ్విప్పుడు అరుణసని వెళ్ళ చేసుకోదల్బుకున్న ట్లు చెప్పు తున్నావు!”
అరుణ నీతో ఎపప్పలేడా[
“నేను వూరినించి రాగానే చెప్పింది. "
“ఏమిటి నీ అభ్యంతరం?
“మనం వేసిన అల్లరిపని ఒక రూపం డాల్చకపోతే నేనుసీ వెళ్ళి! వ్‌మోా అభ్యంతరం చెప్పీవుండక పోదును, అరుణనే వళ్ళ చేసుఫోవాలనే కోరక సీ ఇందుకు గలిగంవో నాకు తెలుసు, ఫెళ్ళి జేరు ఇప్పకపో తే అరుణ లాం48 ఆడపిల్లలు సీకు లొంగరు. అంచేత సీ ఫకోసం అరుణని నువ ఫెళ్ళి చేసుకుంటా నంటున్నాావు,. అరుణ ఉద్యోగం, నా ఉద్యోగం ఇంచుమించు సమానమే, అంేత అర్థి కంగా నువ్హు అశపడటానికి కారణం లేదు.”
“ద్‌ నిజమే!”
“శద్ధగా నేను చెప్పేది వను, అరుణ పెళ్ళి చేసుఖని గ్‌ రగా తనకు సవమాదడంలో ఒక ఫ్‌ానం కల్పించగలిగితే
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటలి కెరటం. 117 కాని ఎవరి! శరీరం అప్పుగించదు. సనూ ఇంత (ప్రమాదం వస్తుందని అనుకోలేదు.”
“ఇప్పు డేం [పమాదం వచ్చింది
6 పమాదమం శ్చ్రే స్స్‌ దృష్టులో పెద్ద (ప ూదం కాదు, లోకం దృష్టిలో వాలా ఫోరమయిన తపూ మనం చేసి నటు నిరూసించేది జరగబోతోంది నా విషయంలో
“అదే ,.. నేను తల్లీ? కాబోతున్వాను =... అరు నంలో
మ్‌
ఉవ్ప్‌ం చే ధామనుకుంటు వ్యా వు అయి తేఫ
కళ్ప్రుందు మునం వెళ్ళి చేసుకుం దాం, అరుణతో జరి గిన విషయఎచెపాను, మరీ నలు సరిలో తలవంపులు భరించ 'లేవంకేు తననీ పెళ్ళ చేసుకో!"
“సీ శీమున్నా మతిపోయిందా! ఒేసారి రెండు పెళ్ళిళ్ళు ఎలా చెసుకుంటానుటో
“చలపతీ! ఒశీసారి యిద్దర్ని శృపేమించి అందివచ్చిన జాన్ని అనుభవించ కలిగే నీకు విలువలేని తాళి ఎంత మంపి మెళ్ళో కట్టి లే మటుకు వచ్చే నష్టం ఏమిటి! నా బిడ్డకు తం్మడివున్న బెడ్డ వనే వముర్యాద కాచాలి. అరుణకు ముష్ఫయ్యుళ్ళ కన్నె-చెవ వదిలిందనే మర్యాద కావాలి. ఇద్దరి మ ర్యాదలూ కాపాడాలంశకే నువ్వు యిద్దరి "మెడ ల్లోనూ అతి పరమ పవితంగా అగ్ని బేవుడి సావీగా, పసుపు తాడు కొట్టి “మేము పత్కివతలసుు. ఒక లానిే భార్య లము”
1018 ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం
అనే లైసెన్సు యివ్యాలి. తప్పవిసరి తద్దినం నీకు వచ్చి అకా (6
పడింది. పాపం! నువ్వుమటుకు వం చేసావు!”
“బ'లేచాని-వే! ఇనాన్నళ్ళు స్‌క్రు గర్భిణి అన్న సంగతి చెప్పలేదు, లేకపో తే అరుణతో వెళ్ళి పస్తావనన ఎందుకు తెస్తాను!”
“అబ్బ! ఎంత బుద్ధిమంతుడేవి! అ ర్నెల్టుగా నాతో వరీర సంబంధం౦ పెట్టుకుని అరుణతో వెళ్ళ చేసుకుండాం, (ఉేమించుకంచడాం అనేవాడివా! అవన్నీ నేను నిన్ను చెప్ప దల్చుకోలేదు. నా శరీరం నేను నీకు మనస్ఫూరిగానే యిచ్చాసు. ఇప్పుడు నాలో పెరుగుతున్న బిడ్డకు తండి కావాలి. అందుకు నువు అంగీకరించక తప్పదు! అరుణ అంటావా డానికి నీలాంటి భర్త కావాలి, అంశే జాన్ని నువ్వు పెళ్ళి చేసుకోవచ్చును. పెళ్ళి చేసుకుంళే నువ్వు చానితోనే సంసారం ెట్టుళోవచ్చును. నా ఉద్యోగం నాకు వుండనే వ్రంది. నా వీల్ల ను నేను పోషించుకోగలను, ఎటొచ్చీ లలితకు. ఒళ్ళు వాగంరక్కింది. స్నేహితురాలి భ్రతోనే వ్యభి చరించింది, అనే ఇెడ్డపేరు వస్తుంది. వశే రాసీియి,. ఆ మాతం అవమానం ఛరించలేకనో తే సమా జంలో స్త్రీకి ఈ మాతం సుఖంకూడా దక్కదు” లలిత నుండెనిబ్బ రానికి అశ ఎరుపో యేడు చలపతి. అరుణ తన భార్య కావటానికి ఇష్టపడకపోవటంతో చలపతి ససండెలు 'లేలికపడ్డాయి. లలిత అరుణని "పెళ్ళి చేసుకుంటానని అన్నా డని ఎప్పూతూ చెప్పలేదు. లలితకు చలపతి అంశ పెద్ద (ేమకాన్సి ఆరాధన కాని లేదు. (మ వుంశేనే బ్యేషం
ఒడ్లుకు శేరిన ఒంటరి కేరటం ప్రశ పుడుతుంది. (జేమిస్తేనే అసూయ పుడుతుంది. ఏ వస్తువు నయినా విష్రితంగా మన కే కావాలనే దృష్టితో (_జేమించి నప్పుడు ఆ వస్తువు పగిలిపోలునా, ఎవరయినా దొంగతనం వేసినా బంగపడతాం. జానిమోద మనసు లేకపోతే మనం ఇ₹ాధపడము, ఆ వసువు పోయినా, చేజారిపోయిా పెద 'వెంగ అనిపించదు. లలితకూ అంలే! చలపతి అరుణని | పేమించాడని లలితకు "పెద్ద నమ్మాకం లేదు, చలపతిలాంటి వాళ్ళు ఎవర్నీ చేమించలరు. నాళ్ళకు కావల్సినది ఒళ సీధవముయిన మ_లెక్కించే సుఖం. ఆ సుఖంలో వెరెటీ కావాలీ,
ఈనాటి సమాజంలో చలపతితలాంటి లాలసులు బోలడుమం౦ంది వున్నారు,
“అరుణకు చలపతి సంగతి తెలీదు. నిజంగానే (చేమిం ఇాడని అనుకుంది. పెళ్ళికీ లలితవల్న ఆటంకం వచ్చిందని ముందు ముందు లలితనే స్నేహ దోహిగా నమ ది. అందు కనే లలితనూ, చలపతినీ భార్యాభర్తలుగా హమూాడలిక్‌ ఉద్యోగం కూడా వదులుకుని వెళ్ళిపోయింది. అమణని ఎలా ముఖ మెత్తి చూడగలనా అని బాధపడ్తాడు చలపతి. అరుణ నెళ్ళిపోవటంతో ఆ యిబ్బందికళూడా తీరిపోయింది చలపతికి, ఒకరోజు లలిత | పేవము పవాహంలో కొట్టుకుపోతున్న సమ యంలో లలిత అంది,
“మిమ్ముల్ని ఒక్కా- విషయం అడగనా
క్ర శేమిటి! వంద విషయాలు అడుగు, చేను న్సీ స్యంతమనిషి.ని కదా?
14/0 ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం కని ర్రు భార్య మాటలు పిచటం అగారవ౦గా భావిసారా+”
“భావించను. ఎందుకం కు నువ్వునన్ను మోీారుమోరు అంటూ గౌరవిస్తునా్న్వావు కొడా!'
“అచబేుుటో నా*జే చితంగా వుంది, మూరు నాకు భ్‌ అనుకున్న ప్పట్టు ౦ చే నేను మిము ్రంషె మునపట్లా వ్‌ం చలపతీ అవి ఈజీగా సంబోధించే పోతున్నాను, కారణం వమిటో తెలుసా! ఎంత చెడ్డా మున తెలు'ప పీ భావ దాస్యం పోలేదు. ఉంచుకున్న వాడ్ని కూడా సగారవంగా సకల రాజలాంఛనాలతో సత్కృరించే ఈ తని మూస్తే నాకు వెెత్తిపోచూ వుంటుంది. మనకోసం వె ఆ త్తిపోయి కన్నె తి మూసే కనకాభిషేకం చేయాలని తపించిపోయే వెరి నెంగళప్పలను కుక్కలా చూడాల్సింది పోయి, వారు వారు ఆయన బోయనవ అంటూ మ ర్యాదవచనాలు అందుకు అసన్ప్బించుతుంది
“నిజ మే[) అంగీకరించాడు,
వేరే ఇల్లు తీసుకున్నారు. సోఫాసెప్టు, సీలింగ్‌ ఫాన్‌, డైనింగ్‌ సెట్లు అన్ని కలిపి అధునాతనంగా అమర్చ్నుకున్నది ఇల్లంతా.
అక్ర ఇలా పేస్టు వుంచే లలితా! మంచి మంచి వస్తువులు అమర్చుతావు!” అన్నాడు.
“నాకు ఆడంబరంగా వుండటం యిషం. మా యింటిలో అందరూ నేనేది వేసినా వ్యతిరేకించరు!” అంది ముద్దుగా,
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం 141
“ల్లు అందంగా అమరు సతూంశే వ్యతి రేకించటానికి వముంద! ఇంటిని చూసీ ఇల్లాలి అభిరుచిని గు రించవచ్చు నంటారు ఛాలామం౦ది*
ఎన్నిసార్లు కొనా్న్నా ఇంకా ఇంకా కొనాల్పిన సామానులు లిస్టు ఎరిగిపోతూనే వుండేది. లలిత యిష్టం వచ్చినట్లు సినిమాలనీ, పార్షీలనీ తిరు'సతూనే వుండేది, లలిత తెచ్చిన జీతం యింట్లో అధాలు "లేవనో, స్‌ు గిన్నెలకనో, లేక | ఫెండ్స్‌తో టీపార్టీకి వెళ్ళామకో ఇలాటి చిందర వందర ఖర్చులకి అయిపోయువ,. చలపతి జీతం కారి యర్‌ కి కాఫీలక, సివిళూలు, మకాగ్లు, విక్నిక్‌ లకి అయి పోయీది. నెలాఖరు వచ్చేసరికీ*
“నీ దగ్గర ఒక పదివుందా?” అని చలపతీ.
“*వ్వారు నాకు ఓ ఇరవై అప్పివ్వగలరా+శ అంజూ లలిత ఒకరి నొకరు అప్పులు అడుగుకొనే పరిస్థితు లలో పజే నారు,
“క్కసారి నెలాఖరుకి ఒకో నలభయ్‌ రూపాయలైనా వుండేట్లు చూసుకోవాలి.” అని చలపతీ.
“ కృస్తూరి మిమ గలి అడగక్క-శేకుండా మెయిన్‌ శమిన్‌ చేయాలి” అని లలితా అనుకుంటూంజడేవారు. కాని నెలలో ఇరవయి రోజులయినా “కాక్రము౦ం బే డబ్బు అయిపోయీది. మళ్ళీ మొదటికి వచ్చేవారు,
లలితకు నెలలు నిండుకునావ్నాయి. పట్టుమని అయిదు వందలె నా బాంకులో లేవు, పురుడూ పుణ్యం ఎలా వెళ్ళు
[క
142 ఓడ్తుకి చేరిన ఒంటరి శీరటం తాయి. లలిత నిష్పూ-చీగా తిరోోసోంది. కాని ఈ భాధ అంతా చలపలికి పట్టుకుంది.
ఉల్పల్రితా! సపోోటలు భోజనం మానేద్దాం. వంట “మొదలు పెట్టకూడ యా!” అన్నాడు,
“నాకు చాలా సీరసంగా వుంటోంది. వంట కూడా అంత వాగారాదుం, వాతకాని వంటలూ, ఉడికీ ఉడకొనిఏీ తించట ఇంశా నీరసం పట్టుకుంటుంది. ప్లురుశూ పుణ్యం వెళ్ళ నీయండి. అప్పుడు ఎక్‌ ఏ వెరిమెంట్‌ ల చేసాం! అంది లలితే
“ఎందుకు! మా అమ శని పిలిపిపాను, వంటకు ఏమేమి “కావాలో లిస్టు (వాయి, అన్ని నెలకోసారి. కెచ్చి పడేసు కుంశు పవోయిగా ఛోజనం చేయొ చ్చును= ఇంట్టోనయి లే ఇంత పప్తుచారు చేసుకున్నా బాగానే వుంటుంది. ఎటూ ఏన పుముటికి అడసాయం వుండాలి కా
“ఆడ సాయం అ త్తగానే వుండాలని రూలు 'బేదు కచా! నెలకో పాతిక రూపాయలు పడేస్తే వంటమనిషి. దొరుకుతుంది. మాశేం కొంగారుపడిపోయి అందర్నీ నెత్తి కెక్కి౦చుకోకండి. వంట ఇంటి భోజనం మోకు కావా లంశే చేసుకుందాం, పోయింటేముందిశి ఆ సాయంతం యింట్లో వంటకు కా వాల్చిన సరుకులన్ని బజారుకుపోయి తెచ్చుకున్నారు ఇద్దరూ. ఆ పూటకు హోటల్లో భోజనం చేసినా, మర్న్నాటినుంచీ వంట యింట్లో | పారంభించింది లలిత,
ట్టిల్రా ఈజీఛెర్‌ కీ అంటుకుపోయి కూరోపో లే
ఓటుకు చేరిక ఓంరిరి కరటి( 14! ఇాస్త ఉల్లి పాకలు వలిచి వెట్టకూడదండీ! పహోడీలు కావో లన్నారు ఠశదా![” అనేది,
*అ కనూకూ న్నేహితులని వెంశుసుకు తిరక్కొ ఫో తే విందరాశే ఇ౦టిక్‌ వ చ్చేయహాడదూ! ఇంట్లో నాకు హొంచెం సాయం వేయవచ్చుగా! మేము మానో సమా నంగా ఉద్యోగాలు చేలి డబ్బు అఆర్థి ౦చటానికి సిగ్గుపడు తున్నానూ1 మోరుమట్టుకు మాతోపాటు ఇంటిపనులు వేయ టానికి ఎందుకు సిషాపడాలి!” అనేది. పిల్ల పుట్టినాక్‌ చలపతి వని యిం గ” ఇరకాటంగా తయారయింది. చలపతికి లలిత అధిశారం ఛరించలేనిదాగంా తయారయ్యింది. ఇదరి! ఒకరు అంశ ఒకరికి మనసులో సిద ఇపము౨డదు, కొడుపునిండా ఫోజనంచెసి పాపతో కాజీళు ఆడుకుని పడుకునేందుకు గది లోనికి వచ్చినప్పుడు, అలవాటులేని పనులు చేసి చేసి అలసి పోయి చిరుచెమటలు కమ్మేముఖంతో, అర మోడ్పు కళ్ళతో వద్తిగిలి పడుకున్న _ లలితని చూస్తే కోరిక కలి గేది. అలవాటయిన స్పర్శ _ అవటం నుంచి లలితకు పెద్ద ఆవేశం ఆరాటం కలిశేదికాదు. (వమ అభిమానం "లేగ్ర ఫోవటం నుంచి చలపతికి పెద్ద అనుభూతి మగువలేశంతగా కలిగేది కాదు. అవసరం తీరినాక లలితను చూ స్తే ఎందుకో అకారణంగా కోపం చిరాకూ న చ్చేని, ఇద్దరికీ బొద్దుగా, ముద్దుగా అందంగా పెరుసతూన్న పాపంశు అభిమానం వుంది. పిల్లనికొన్న తల్లినీ చూసిన చలపతికి కానీ, వీల్ల నిచ్చి తనని తల్లిని చేసిన చలపతిని చూస్తే లలితకు కాని మమ తలూ మరులూ పెాంగేవి కాన?
144 ఓడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం శలపతికీ పాపని గుంకెలమోద పడుకోబెట్టుకుని నిద భుచ్చుచ”ాం శే అప్పుడప్పుడు అరుణ గుర్తుకొచ్చేది. “6అనవ కతంగా లలిత బెదిరింపులకు లొంగిపోయీను, అరుణ అయితే ఎంతో పొదుపుగా సంసారం వేసును. లబవిత డాబూ దరా లకు అమితంగా ఖరు ఎపెన్టస్తుందిం పల తల్లి అయినా లలిలేకు 'చాధ్యత రాలేదు అనుకునే వాడు. చాలాసార్షు అరుణను ర్తుకు వచ్చేది. అమె గుర్తుకొచ్చినష్పుడు లలిత ముళ్ళకంపలా కన్పించేది. తన జీవితం అనే జలతారు వస్తాాన్ని ముళ్ళకంప మీదికి విసిరేశాడు ముళ్ళకం౦పకు తగ ల్కాౌా-న్న వసా)వ్ని ఇవాలా జాగ త్తగా తీసుకో వాలి. వ్‌ మతం అజ్యాగ తగా వున్నా జలతారు వ(స్ర్రుంలాంటి బంగారు జీవితం చఛిరిగ పోతుంది. చిల్లులు పడుతుంది అనుకునాన్నడు చలపతి. బిజూ రులో పరధ్యానంగా తిరుగుతున్న చలపతికి లలిత ఎవరి తోనో నవ్వుతూ కాఫీహోటల్లోకి వెళ్ళటం కొన్సించింది, రాతి బాగా పవొద్దుపోయినాకో ఇంటికి వచ్చింది లలిత, " కకగ్పీద్రు 2గ్ర యిల్లూ భరా పిల్లా వున్నారసి గురు వుండా౪* అన్నాడు చలపతి. ఉ్రబ్ళె ఇ వ్యాళ మాకొలీగ్‌ వమూారేజ్‌ జేఅట! హోటల్లో డిన్నర్‌ యిప్పించి పిక్చర్‌ కి తీసుకు వెళ్ళింది. అందుకొని లేటు అయి౦ది!** ఈనాంసురించి అయితే నాకు బాధలేదు, పిల్ల నెవరు సని చేశ పీల్ల వమయిందిభి
ఓర్పును రేరిన ఓం సరీ కెరటం (5
“డానికి జ్వరం వచి ఏండిట! జ్వరంగా వున్న వీల్ల అ_స్తరూనూ చిన్నపల్లను ఎత్తుకుని తిప్పుతుంశు మున పిల్ల క్ర కూడా జ్వరం అంటుకోదూ! అందు! ని [పక్కవాటాలో వాళ్ళు తీసుకుని పవివిల్లను పంజేశారట! నేను వచ్చేప్పటికీ పాప ఎంతో ఏడు సోందె. ఆఫీసుపని అవగానే ఇంటికొ చ్చేయ కూడదూ! ఆ పె తనాలు ఎ౦దుకు! నిత్వం సినిమాలూ, పార్టీలూ షికార్లూ వుంటూనే వుంటాయి. ఇల్లు జ్హ్హపక మే కాదు సీకు అవి వుంశు!”
“ఇాగుంది! నా*ేమన్న్నా సరదాయా! నలుసరితో కలిసి మెలిసి వుండటం నాకు పాగా అలవాటు. నన్ను బజార్లో చూసినవారు అయో ఇది ఇంకా యిల్లు చేకలేదు పాప ఒక్కొ. శె యింట్లో వుండిపోయింది, ఏం బెకురు తోందో అని పెందరాశే వచ్చేసా రా+ నాశేనా కూతురు? మికు కాదా! మిరుకొ త్ర విటలకోసం అర్భరాతిదా క తోడ్డుమోద చక్క-రన్లకొట్టి రావచ్చును. నేను కేవలం మర్యాద మే = వాళ్ళతో పార్టీకీ వెడితే తప్పు అయి పోయిందా ల౦ది,
“కొ త్త పి లుకూడానూ నా ముఖానికీ! ఛ!భ! యతి అంక పతి అంటాను. సంసారంలో ఇద్దరం సంపా దించుకుంటున్నా ఎకొ్కొ-డా సుఖమనేది లెకుండా పోతోంది. ఆ గోచే నిన్ను నము గ్రక్‌ కుండా అరుణని చేసుకొనుంశేే నిశ్చింతగా నా సంసారం గడిచిపోను. మా వాళ్ళూ రాక్‌ పోఠలు జరుపుతూ వుందురు. కుటుంబ జీవనానిశే దూరం ఇయుఫోయాను నిన్ను కట్టుకుని?
| (1 ఒడ్డుకు చెన్‌ ఖం ట్రరి శేరటభ
“క ట్రుంబ జీవనానికీ [హారం అయిపోయినానని ఎఎదుకు బెంగ పెట్టుకుంటారు! మి వాళ్ళింటికి వెళ్ళుళా నంశే నేనేమన్నా వద్గ్షన్నానా?! వాళ్ళు యిక్కడికి వసే మటుకు వాళ్ళవల్ల మనశేమి లాభముంది. అయినా పుత (ఓమ వదులుకోలేక వందా రెండొందలూ జజిమానా 'వేసున్నారు కోడా! పాపం! ఇంకా 'బెంగెందుకు! అందరూ బంధుబలగం వచ్చి. మేసిపోతుం పే కాని కుటుంబ జీవనం గడుపుతున్నట్టు లెక్క-లోకీ రాదా!” అంది లలిత, చలపతి మాట్లాడలేదు. లలితను ఉదో్యోగం!మానెయ్యమ? చెప్పటా నిక్‌ లేర్యం చాలటం లేదు, తర జీతంతో రంటుఎ కాన్ని ఇంత లాపిప్‌గా గడపటానికి డబ్బు చాలకు. లలిత జేరు! ఉద్యోగస్టురాలయినా, తన జీతం అంతా తన చీ5ల!, పోకులకీ యా వాలడ చ్వాలకీ, సరి వెశ్రైస్తూంది. వమన్న్నా అంశ వితండవాదం! వం చేయగలడు! చలపతికి అప్పు డప్పుడు చిరాకు వస్తుంది. గటిగా పోట్లాడుతొాడు. ఆ కోపంలో తన దగ్గర వున్న డబ్బు*ే కాస్ట్‌ లీ హోటలుక్రు వోయి శ్న హతులతో జల్బా చేసేసాడు. కోపం తగ్రాక తను చేసినది వమంత మంచిపని కాదని తెలుస్తుంది. పళ్చా తాప పడుతాడు మర్నాట్నించీ జాగ త్త వుండాలను కుంటాడు. ఆ రోజు లలిత వీక్నిక్‌ కో, పారీ నో వెడుతుంది. వెంటనే లలితమిాద కోపంతో కిదకి చలాడు తొడు. ఇలాగ వాళ్ళ సంసారరధం గతుకుల రోడు మిద గతుక్కు. గతుక్కు మంటూ [(పయాణించుతోంది. ఆ బండిలో కూర్చున్న ఇద్దరికీ అఆ (పయాణం కుంటి'స్మరం సవారీలానే అన్సించటం
ఓడ్తుకు చేరిన ఓంటరి శేరటర 114 వి శేవం. ఇద్దరి తమ సంసాకంంమూద తాము సాగించుకున్న ఈ యాాతమిద | వేమూ నమ్మిశమూ లెవు, కాని ఆ సంసారాన్ని పట్టుకుని అలానే వేలాడుతున్నారు, ౮
ఇదిగో అదినో అంటూ ఇరవము దోజులకు కాని అరుణ తిగి అంచాపురం చేరలేనుు. జూనకమ కొంచెం ఓపిగ్గా లేచి. తిరుసతూ ఇంటిపనులు చేసుకుంటూంది. శవీవ్రడు చాలామటుకు యింటిలో నే వుంటున్నాడు, (స్రీపతి అపూడప్ప్వుడు పొలాసిక్‌ వెళ్ళనా చాలాసేపు ఇంటిలోనే వుంటూ స్కూ-లుపని చూసుకుంటున్నాడు,
అరుణలేని లోటు ఇదరి మనసులోనూ మెదులు తూనే వుంది. ఒకరితో ఒకరు చఎష్తుకునే 'విషయం కాదు, ఇద్దరూ మగ వాళ్ళు, ఇద్దరి అరుణలేని వెలి ఎంతగానో 'బాధించుతోంది. ఇద్దరూ మనసులోనే అరుణ ఎప్పుడు వస్తుందా అని ఎదురుచూస్తూ సిర్హి పషతంగా రోజులు గడిపే శారు. అరుణ రాగానే ఇద్దరి కళ్ళల్లోనూ ఒక వింత తృప్తి 'మెరిసింది* పిల్లలు ఉత్సాహంళా గెంతులువేస్తూ అరుణా వాళ్ళ వూళ్ళో తాము చూసిన సినిమాలూ, పీశార్లూ అన్నీ (శ్రీపతితో ఇెప్పుతూకూర్చున్నారు, అమణ వంటింటి లోక్‌ నెళ్ళింది,
[46 ఓడ్తుకు చేరినే ఒంటరి 'కెరటర
“మిరు కాసేపు రెస్టు పీసుథోలేకపోయేరూ! నేను వచ్చానుక దా!” అంది
“ఇన్నాళ్ళు చేశా వేవమ్మాా+” అంది జానకమ్మ.
“తమ్ముడు వుండమని బలవంతం చేశాడు, పిల్లలూ చంటివాడ్ని వదిలి రాలేకపోయారు! ఇవ్యాళ వధ్ధాం,.. ఇవ్వాళ వధాం అనుకుంటూనే ఇన్ని రోజులు అయి పోయింది) అంది.
కఅప్రము మోరు షిబ్ళల ఫోసం వచ్చారు, ఆ పిల లం మోణోనే వుండిపోయురు. అంచేత నిశ్చింతగా మారస్న్ని రోజులూ వుండగలిగారు 1!”
అన్నాడు శివుడు, ముఖం ఎత్తింది. అతని కళ్ళల్లో వదో పిలుపు, అభ్యర్థన! అనురాగం కన్పించాయి, అరుణ మనస్సు చిన్నబోయింది. తేన చేతిలో లేని విషయాన్ని, తన అకుపులో లేని అనురాగాన్ని అతను కోరుకుంటున్నాడు. వాడిన పూవుకి వసంతకాలం పులకరింత వుంటుందా?! భోజ నాలు అయ్యాక మేడమోద తన గదిలోక వెళ్ళింది. ఫంక్‌ రమ్మని వెఫ్ళేష్పూడు దగ్గరుండీ వూడ్చించమని చెప్పింది. అది అలాగేనని బుర వ్లూపింది, గాని గది అంతా తాను ఈ ఇంటి! వచ్చినరోజు ఎలాగ వురదో అలాగే వుంది, పిబ్లలు నచ్చేరు,
“ఆంటీ ఆంటీ! ఇవ్వా €క దా వ చ్చేము, శీపట్నించీ చదువుకుంటాము వం[ అన్నారు,
“అలాగే, కిందికి. వెళ్ళి ఆడుకోండి!” అంటూ శ్రీందికీ పంశేసింది,
ఓడ్డుకు చేరిన ఒంటరి 'కెరటర 140
స్కూలు విల్లలు నలుగుర్ని పోగుచేసి తాము ఊరికి వెళ్ళటం, ఆ కార్లో మేడలూ, సినిమాలూ అన్నీ వర్శించి చెబుతూ కూర్చున్నారు మణి, వాణి. మేడ అంతా నిశ జంగా వుంది. దూరంగా శివుడు ఎడ్హని బండికీ కట్టి ఎక్కాం డికో తోలుకుని వెళ్ళటం గమనించింది. శివుడిని గురించిన ఆలోచన మనస్సులో 'మెముల్తాండగా నే (బ్రీపతి వచాడు,
“ఇంత సీపట్నించీ వం చేస్తున్నారు. పదండి ఫోజు నాసికీ.. అంది,
“ఇన్ని రోజు లెందుకున్నారుశి అన్నాడు (శ్రీసతి.
కక తమ్ముడు వుండమన్న్యాకు. పిల్లలు కూడా సరడాపడారు. అలా ఉండిపోయీమంి
“వారు వుంశు వున్నారు. వీల్లల్ని అలా అన్ని రోజులు పరాయి వాళ్ళింబ్లో వుంచటం వమిటి? వాళ్ళు దిక్కు- బేని వాళ్ళయి లే అవ చ్చును, కాసి విచ్చగాళ్ళు వుటుకు కాదు.
“ఎంతమాట! సరదాగా ఉండిపోయేము... వాళ్ళ చానోషలు భూషడటానిక్‌ వచ్చేను, వాళ్ళకోనమని మిరు నాకు జీతబుచ్చి యింటిలో వుంచుకున్న్నారు. వాళ్ళసి బిచ్చగాళ్ళలా ఎవరు భూస్తారు! " ఒక విధంగా చూసే వాళ్ళు నాకు యజమానులు !”
“బాం సరించి ఎవరో వచ్చేరు, బృంటిక్‌ వెళ్ళనాక్‌' ఎప్పుడు వచ్చేవని ఒక్‌ జూబయినా (వాయలేను, ఎప్పుడు వసానగో" చెప్పమని కరార్పునాస్తైడు. ఎప్టూడు వసారో ఎలా
[గ
161 ఓడ్డుకు చేరిన ఒంటరీ శిరట6 ఇవపాన! మాకు కలు వదిలిలే మేమెళ్యరమూ జ్ఞాపకం "లేకపాయె.” నిష్టూరంగా అన్నాడు.
పాం గరిందా ! ఎవరు వచ్చారు (ఏ అంది అశ్చృ ర్యంగా.
“ప ేళ్ళు బసిలో ఉదోోగం వెలగ బెట్టారు మి సన్నిహితి స్నేహేతుతెవరో మోకు €ర్వులేరా! ఎక్‌గ్రాడీ వాళ్ళవి అక్కడే మర్చిపోవటం మికు అలవాటళ్లై వుంది, దూడపో లేనూ.”
“నాకు అంత _పాణమి తు లెవరూ లేరులె.డి, వస్తే లలిత వచ్చి వుంబుది. - చానిజకే నా అడసు తెలుసు, మ్‌ ఉద్యోగం వున్నదని మి అడసు ఇగ్బివది కూడా అదే అవలు!”'
“అయి జే లలితా బేవి భ్త వచ్చాడు లలితా బేవి మో స్నేపహాతురాలా' నాకు జాగా తెలుసు, ఆమె వాలా మళఛిది. ఎవ్యంతో నై నా ఎడమెశక లేకుండా. కొలిసి పోతుంది. మా వదిన న్తాస్‌ మేట్‌ తమ, మా వదిన చని పోయినప్పుడు వదిన తరఫున వచ్చిన ఒకే ఓక స్నేహితు శాలు ఆమె
చలపతి వచ్చాడా ఎరదుక్‌ట€)
“వీమో. మిీాళోసమే వచ్యానన్న్నాడు, ఆమె ఎప్పు డొస్తుందో 'తేలియదన్నాను, మిమ్ముల్ని చాలాసార్లు పొగ జాడు. మాది ఛాలా సున్నిత మెన వునస్పట! ఉన్నలేమెక అశయాలట! ఒకర్ని నొప్పించే స్యవావం “లేజడుటం మి థండన జీవతి వెళ్ళబుచ్చే వారికి ఎంతో మనశ్శాంతి
టర్టుకు ఛేగిన టం బక్టి కేరట్లథ [31 నిస్తారట! క్సీలు ఎంతో అవృష్టవంతులు, కనుక వెళ్ళే ఫోసం మోకు రావటం జరిగిందన్నాాడు.”
“పీ ఎందుళో ఒకందుకు _వచ్చాకు లెండీ, ఇంత! మోరు భోజనం వపేయరా వమిటి?)
“నా భోజనం గురించి మూ కెందుకు! ఎప్పుడో ఒక్‌ స్వ్పూడం తింటాను, వీల్ళల్ని అలా గాలికి వదిలేసా శేమిటి! వాళ్ళకి చదు వూసంధ్యా అక్క్క-ర లె డా
“ఇవ్వాళ వవ్చాముగా కాస్త రెస్టు తీసుకుంటారని వదిలేసాను”
“జర వె రోజుల రెస్టు చాల లేదా
“ఇరవె రోజులూ వాళ ఎకు అటవికుపు ఇచ్చానను కునా్నారా! కూడా పుస్తకాలూ అవ్‌ పట్టు కెళ్ళాము.. రోజుకి "రెండు మూడు గంటలు చదువు చెప్పే దాన్ని. ఇ వ్యాళ నేనూ గదీ అదీ సర్దుకో వాలి, ఎన్మి లు అలసట ఫీలవుతు న్నారు. అందుకని వదిలేసాను”
శంకరమ్మ పైకి వచ్చింది, హడావిడిగా * బాబు గారూ, బాబుగారూ!” అంటూ రొప్పసాగింది,
“ఏమిటంత అదున్దా పడుతున్నావ్‌ €”
“అన్నయ్యగారు, అన్నయ్యగారు 1” అంది, ఇంకా ఆయాసంగా,
“వీమిటి! అన్నయ్యా వమిటిటో అంటూ మెట్లవేపు నడిచాడు.
“అన్నయ్యగారు వ చ్చేరండీ కాదు కాదు... తీసుకు వన్యారండీ! మన సృృహలో ేరండీ! అంట్లూ అశని వెన
| ఓక్టుకు లేరిన్‌ బుటరీ కళట6 ఇాంరీల కడీచీంది, అరుణ తణం తటపటాయించింది. జమిం చారీ బిడ్డ, తను వెళ్ళి వెంటనే చూడవచ్చుకో లేదో! అంతగా అవసరమయితే (శ్రీపతి తనని కూడా కిందిక్‌ రవ శ్రంటొడు కదా! పాపం అతను భోజనం చేయనేలేదు. అనుకుంటూ (కింది! దిగి, ప౧టింట్లోకి వళి ఇంది. (శ్రీపతి పహాడావి డిగా వచ్చాడు.
భాీజ్రవం వడ్డించనా?” అంది అరుణ,
“భోజనం కోసం కాదు. ముందు వేడినీళ్ళు వెట్టండి. డాక్టర్‌ గారు వస్తారు.
“-వేడ్షినీళ్తు ఛ కొగులో బోలెడు కా ఫతున్నాయి, ఈలోగా మిరు గుప్పెడన్న౦ తినేయండి. అపన్దాహం తిరిగి ఫోతో ౦దిజ్లో
మండువాలో శ్రీనివాసరావుకీ. (పక్కా వేశారు. గడం జీబురుగా వెరిగివుంది. క్యు లోతుకు పోయాయి, జానకమ్మూ, శంకరమ్మ, అవధానీ, మూర్‌; శరా ఇంకా రాములమ్మ అంతా చుట్టూ చేరారు. పీల్ణలు "ఈ సందట్లో ఎక్కడికో జారుకున్నారు,
“నా భోజనం ఒకొపూట లేకున్నా ఫరవాలేదు, చరాడండి, అరుణా! మణి, వాణిలకొన్నా చిన్నవిల్ల వాడు అన్నయ్య. ఆయన కెంచెం జాగ త్తగా కోలుకునే వరకూ మోరు కొనివెట్టి చూడాలి. జానక్‌ మృుగారూ రోగిష్టి మనిమి. అయిపోయింది. మీరు స్‌ళ్ళూ పాలూ అన్నయ్యకు వమి కావాలన్నా అమర్చి చూసే వాధ్యత తీసుకోవాలి, శివుడు డాక్టర్‌ గార్ని పిల్చుకురావటానికి వెళ్ళాడు, అతను రాగానే
ఓస్టుకు లేకి అటిక శరన [| మిరు మంచి శాఫీ ఇవ్వాలి. లెలిసించా? అన్నాడు, అరుణ బ్నుర వూపింది. అరుణకు (శ్రీనివాసరావు వచ్చి నప్పట్నించీ పని ఎక్కువయింది, తేల్పవారి నాలుస గంట లకు లేచి శ్రీనివాసరావు ముఖం కొడుక్కుందుకు నీళ్ళ బాయిలక్‌లో గిష్పురా జేసి వేడినీళ్ళు రెడీచేసింది. తర్యాత వంటింటిలో" కాఫీ [పయత్న౦ చేసేది. చీకటి వుండగానే శివుడు లేచి పెరటిలోకి వచ్చాడు, పాలేక్షు దూడలను వదిలినట్టున్నారు. పాళలో “*చక్‌ చచ్‌ క్‌ చక్‌” అంటూ దూడలు పాలు జుముకుతున్న శబ్దం వినపడింది. చరటిలో నూతిదగ్గర మోటార్‌ అన్‌ చేసినట్టున్నారు. “జూ... * అంటూ అదొక శం చెస్తూంది, శివుడు ముఖం కొడుక్కు-ని వస్తూ వంటింటిలో లైటు వెలిగి వుండటం చూసి అక్కొ-డి కొచ్చాడు. అరుణ అప్పుడే స్నానం చేసినట్టుంది. తడిసిన వ్యటుక లు భుజాలమోాద అంటుకుని వున్నాయి, నుదుట ముదురురం స కుంకుమబొట్టు వ్లవుడుర్‌ ల కీ ఎంతో అందంగా ముచ్చటగా ఛు్పంది,
“క్రాఫ్టీ రెడీ!” అంది అరుణ శివుడు వచ్చి నించున్నా డని చూసి, శివుడు మాట్లాడ €దు, తన్మయత్వంలో మునిగి వున్నాడు
ళర్రా9ష్ట్‌ కావాలా వదాగి అంది, శివుడి వెరి షభూాపులు మాసి 'ఫచాలమధ్య నవ్వుని టగ్‌ బెం
“ఆ ఆం... ఏమిటిటి అన్నాడు పరధ్యానంగా,
“క్రాఫ్ట్‌ తీసుకోండి (పభూ అంటున్నాను” అంథ్షి అరుణ?
ఓడుకు చేరిన ఒంటరీ శేరట6 158 సీం వేసోంది. పైగా నేను (వలీ స నిత్యళృత్యంగా చేసు కునే పవలకు ఉన్య్యోగం చీకుతో -జీతంకూడా తీసుకుంటు నాన్నను, ఇంకి నా గొన్స వనమిటి చెప్పండళట?
“లదు నిజానికి! కాని జీతం ఇచ్చినంత నూ తాన్న ఇంత వాధ్యతగా _ ఇంీి పనులు చేస్తున్నారా అంతా। గ్యురాన్ని నిళ్ళతొట్టి వరకు తీసుకు వెళ్ళగలం కాని, నీళ్ళు (_తొగించగలమా! ఒక చాధ్యత చేపట్టాక ఆ బాధ్యతని నిష్కూ-మంగా నెరవేర్చ కొలగాలం కు దానికీ చాలా అత్మ సమయం వుండాలికలో ఖాళి కాఫీ కొప్పు బల్హ్లమిోద పెట్టి ఫొంచెంసేపు నిఎబడి,
“మిరు జానకమ్ము పిన్నిగారు చెప్పీన విషయం వం చేళారుశి అన్నాడు శివుడు,
అరుణ అతసి మఖంలోకి చూసింధి, అమెబూఫుల్ని ఎదుర్కోలేక తలవ౦చుకున్నాడు శివ్చడు. అయినా ఇతను, ఇతనుకూడా అ విషయం ఆలోచఛచిందకున్నాడన్న మాట! అరుణ ముఖ9౨ బాధగా కొములీపోయింది,. అతను తనని ఈ విషయం అడగగలడన్న ఆలోచనే నాలేవమ, అవును... ఎందుకు అడగకూడ వ. "తామిద్దరూ ఒ'శే స్టితిలో వున్నారు, అందుకనే అంత చప్పున తనని అకగ౫లి శీ థైర్యుం అత విక్స్‌ వచ్చింది. శివుడు మళ్ళీ అన్నాడు,
“బ్య విషయం సరుగా మిహ న! అడిగనందుకు శతృుమించండి. జూనకొవా / వీన్ని నన్ను ఆలోచించ కుంది. ఇది మన యిద్దరి విషయం కసుక మిరుకూడా బెలియ చెప్పి తే మంచిదని ,. అంతే! అంతకన్న మరేమి 'భేదు” అంటూ
181 ఒడ్డుకు చేరీనీ ఒంటరీ శేరటితీ వెళ్ళిపోయేడు. సమ్మాని "కానుకుని కళ్ళు విప్పార్శి చూస్తూన్న అరుణకు ఎదురుగ్రా (శ్రీపతి వచ్చి నించున్నది కూడా తెలియలేదు,
ఈ ప్ర షృట్రా పారవశ్యం? గంటనుంచీ అడు” తున్నాను కాఫీ యిమ గ్రని. కనపడటం లేదు! వినపడటం లేదు. వీమి ఆడ వాళ్ళురా నాయనా అనాన్నైడు నవ్వుతాలుగా. అనుగ్ర ముఖం ఎ రబడింది. కోపంగా చూసింది.
“6వ్నవమాటరకు ఉలుకొకటి! నేను మాగేజీబ్యూరో పెట్టినా జనుండేది. చెట్టంతమనిషిని కూసయినా అకానం మోంచి [కిందకు దిగకపో తే ఇంకిలాగ? పానకంలో పుడకో లాగ వచ్చేనని కోపం కాబోలును ఇదంతా! అన్నాడు శ్రీపతి.
“మేమిద్దరం పానకంలో "తేలుతున్నామనుకున్నా రా నీమిటా మాటలు! నేనెవ్వరిత నై నా “స్వీట్‌ నధింగ్భ్‌” చెప్పుకునే వయస్సు దాటిపోయింది. అది గుర్తుంచుకోండి! అయన వదో చెబుతూనవుంళశు వింటూ వుండిపోయాను, మోారు పెరటిలోక రావటం చూడలేదు. పదండి! కాఫీ తీసుకుని వద్దురుకాని, అన్నని లేపాలి మళ్ళ.” అంటూ "వెనక్కి. తొగి విసవిసా నడిచి "వెళ్ళిపోయింది అరుణ. (శ్రీపతి తనలో తనే సవ్వుకునా్న్మ్నాడు. వీచ్చి అరుణ! తన మనస్సు అరం చేసుకోలేదు. తన కెందుకు ఇన్నాళ్ళూ చికాకుగా వుండేది! శివుడితో అరుణ మాట్లాడినా, వాళ్ళిద్దరూ కలిసి నవ్వుకుంటూ వున్నా తనకు వమిటో విపరీతిమైన కోపం నచ్చేది. ఇస్పనా వళ్ధా! ఇచెప్పకలిగితే ఆమె వమి
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి శేరటం 14) అనుకుంటుందో! ఒకవేళ ఉద్యోగమని పిలిచి, వెళ్ళిమాటలు మాట్లాడిలే ఆమె మనస్సు గాయపడుతుంచేనో! అనుకుని సతమతమయ్యాడు, ప్‌ల్ళ లకు పెద్దలకూ ఆమె చేస్తూన్న స్వచ ఛమెన ఓవ వమాస్తున్న కొద్ది ముగ్గుడెపో సాగాడు (శ్రుపతి. అరమణలాంటి నిస్వార్డో మైన యువతి ఈ కుటుం జాన్ని ఎప్పటికీ విడిచి. వెళ్ళవలనిన అవసరం రాకుండా మూడాలి. శివుడ్ని పెళ్ళాడి ఈ సంసారాన్ని నడీపించమన్న జానకమ్మ అభ్యర్థనని శ్రీపతి విన్నాడు. తనుకూడా అరుణ మనస్పేమిటో "తెలుసుకో వాలని ఆ అభ్యర్హనని బలపర్ఫ్చినట్ట్లు వమూట్లావాడు. కోస అరుణ ఆ (పతిపాదస ఓప్పుకుంళే తనేం వేయగలి7గే వాడు. ఆ అలోచనతో అరుణబేని జఇ్రరవయి రోజులూ గడిపాడు. శివుడ్ని పెళ్ళి చేసుకుని ఇంట్లో మంచి చెడ్డలు చూస్తూ వుండిపో వాలని జానక్‌మ క రిక్‌ అరుణసి యింట్లో ఫవుంఎచాలం శే ఆపుకీ ఈ యింటి వ్య కలత పఏ్‌ష్‌ దీయ'లేని బంధం ఏర్పడాలి, అది ఎవరివల్న అవుతుంది ,...! (శ్రీపతి "పళ్ళికాని యువకుడయినా, అతనికున్న డబ్యూూ, చదువూ, అందమూ అకనికి ఫెళ్ళికొడుకుల మార్కెట్‌ లో వాలా ఉన్నతమైన అంతసులో కూకోపెట్తాయి. (0 లు
(శ్రీనివాసరావు యింటికి యజవాని అయినా అవ సరం అతనిది. అయినా అతను పెళ్ళి (పస్తావనశే దూరంగా వుండిపోయాడు. అంచేత జానకమ్మ నిశితమయిన ఆలో చనా పరిధిలోక్‌ శీవుడు వచ్చి నిలుచునొన్నడు, అరుణ ఇంటి నుంచి వచ్చినప్పట్నించీ ఏదో వక పనితోనే సరిపోతోంది,
కీ)
108 ఓడ్డుకు చేరిన ఒంటరీ శేరటరీ- ఆమె ఎస్టుకూ తరిగ్గా కొనిపీంచదు. జానకమ్మ మళ్ళీ వ్లిన్ర డీసి, అసణన అడుసదా వము నుకుంటూం౦డగానే (నీనివాస 5వ వవ్యాడు. అతేను వచ్చినప్పట్నిం చి వళ్ళు తెలియని జగరంతా పడివున్నాడు, ఇంటి యజమాని జ్యరంతో పడీ వుండగా తెము విెళ్ళమాటలు మాట్లాడ్‌ లే వమనాన్న అను కుంటారేమానని వూరుకుండిపోయింని జానకమ్మ.
(శిపతికి ఒకే మార్తాంతరం కనిపించింది. ఎంచేతనో శిష్రడ్ని పెళ్ళి చే సుకుందుకు అరుణ సుముఖంగా లదు, అని "జేలిపోయింది. ఇంక ఇంటిలోనే అరుణ ఉండిపోవాలంళే దానికి శాశగ్థతి పరిస్కారం, అరుణని తనే పెళ్ళి చేసుకో వాలి. అది నెమ్మదిగా చెప్పాలి. - ఈ అలోచన వచ్చేక (బీపతికి అరుణని తను | చేమిస్తునా్నానా అనే అనుమానం వచ్చింది. ఇటే (పేమ అనుకో వాళలో అక్కాగ్లాదో అతవి!ి "తెలియదు. అరుణ ఉంకశు ఇంటిలో అంతా సవ్యంగా గడు సోంది. జీతమిచ్చి నెకర్తా ఆమెచేత ఈ సేవలు చేయించు వోవట౦ కొంజశు తమ కుటుంబంలో అమెకొక సానం వర్ప రచి ఆవె ఆదరం ఐవాందితే ఒక గెరవం ఆమెక తవుకూ కూడా వుంటుంది, ఈ ఇంటికి ఏ అమా్మాయి తన భార్యగా వచ్చినా ఈ ధనవవంతవముయిన సంసాం౦ దూ సేసరికి ఆ అమ్మాయిలో అతిశయం "వరగక తప్పదు. అతిశయం వెరి గ్‌న పీలా అఖి మానం వొంద'లేరు, అభిమానాన్ని పంచ "లేరు, అనుకున్నాడు (శీపతి.
(శీషతి మండువాలోకి వచ్చేసరికి (శీని వాసరావు చేత ముఖం క్‌ డిగిస్తాంద అరుణ,
ఓర్జుపు రేగిన బంట్రరి శల్య 1
(శ్రీనివాసరావు ముఖం కిడుక్కు-న్న్నాక వకుపుచుట్టకు "జేరబడ్తాడు. అన్యమనస్క-౦గానే అకణ చేతిలోని టవల్‌ని అందుకున్నా డు, మెత్తని చేయి అలవోకగా (శ్రీవ వాసరావు చీలిన కాకీంది, శ్‌ని వాపఫ రా మాటు లేఎన వేయి గరుగ్గా ఆమె చేతికి తగలగానే అరుణ శరీరం జలదరించింది. ఏదో అమబ౦ంధం తనవి కొట్టిపడ వేసింది
అన్ని జీవితాల బాధలూ చూసి చూనీ ఇక్కొ-డికీ వచ్చిపడింది. ఇక్క-డ్నించి తప్పించుకోగల శక్తి మరి తనకి "లేదు: తప్పించుకో వాలన్న ఆ కాంత్ష, లేను. పి్ఫిల కోసం తను వచ్చిది. ఉద్యోగం వోసం జీవితులోని సూన్యతేనించి తవ్బీంచుకుని కొం చెం వె శన్యవంతమ మున జీవితం గడప గలగటం కోసం, స్వార్దంతో నే ఇర్క-డీకీ వచ్చింది, తే క్‌0గా శీని వాస రావ్చే ముఖంశేసి చూసింది. అతనూ అరుణ “శ్టస్సీ మూస్తునా్న్నాడు, టవల్‌ చేతికి అందించింది. ఎంగిలి సీళ్ళు పట్టుకుని వెళ్ళి పారపోసింది.
కాఫీ చాలా రుచిగా వుంది. ఇంత రుచిఅయిన కాఫీ తను [కీతం జనల అంకే లీల చనిపోశముం-దు [తాగినట్టు గురు. ఇంత (పేచూ ఆదరంతో తనని కొనివపెటి ఉండగల గటం కూడా లీలకు అలవాటు! అయితే ఈమె ఎవరు! లిల మళ్ళ | బతికివచ్చిం దా? పిల్ల లు 'బెంగ-పెట్టుకుంటారని తల్లి | పాణం మోఖించింది కాబోలు! తల్లి చచ్చిపోయినా తల్ల అత్ని పిల్ల లచుర్టూా తిక తూనే వృుంటుంవె అంటారు, లీలకూడా అంతే అయివుంటుంది. తన విల్ణలకు అలనా ఫాలనా చూసేందుకు ఎవరూ లిరినిి ఈ అమా శని
101 ఒడ్డుకు ఛేధిన ఒంటరి కెరట్వ పంవీరిచి ఉంటుంది, లీల పంఫించకపోయి. ఉండినట్టయిశే ముక్కు. మొహం తెలియని ఈ అమ్మాయికీ తమమిోిద యుంత అభిమానం ఎందుఫ ఉంటుంది! లోకళంలొ ఎంతో ముంది దుఃఖార్తులు, దీనులూ వున్నారు, అందళికీ అందరి పట్లా జాలి | పేమా కలుసతున్నాయా! కలగవు, ఎందు వల్గ? అచే భవబంధం అంటామి. అచే జనా్శాంగర నాన్ని హ్‌త్యం అవుతుంది. (శీనివాసరావు! అరుణని చూసినకొద్ది వదోలా అన్పించసాగింది. ఆమెతో వదయినా మాట్లాడాలి అన్న తపన కలిగింది.
“మిరు ఎవరు! మిమ్ముల్ని ఎక్కొడ్నో చూసి వున్నాను* అన్నాడు: మాటలు తడబడ్డాయి. బాగా నీర పంగా నూతిలోంచి వచ్చినట్లుంది అతనిగొంతు,
“నేను వీల్లలకు టూ్య్య టర్‌ గా వచ్చాను.” అంది అరుణ. శ్రీనివాసరావు ముఖం వికసించింది. తను అనుకు న్న బే నిజం అయింది.
“లీల ,,. లీల పంవీంది కొదూ! నాకు తెలుసు. లీలకు విబలమిోాద నసామిోద చాలా పమ. లీల పిల్లలకు అన్నీ స్యయంగా చేసుకునేది పాపం, మిము శల పంపింది! మారు చాలా మంచివారు. పిలల్ని బాగా దచూసుకుం టారు, నాకు తెలుసు. లీల పంపిందంశే నాకు నమ్మకమే. మంచివాళ్ళు అయితేనే పంపుతుంది. పీనస్వరంతొ అంటున్నాడు. కళ్ళు మూతలు పడిపోతున్నాయి. రెప్పలు బలవంతంగా ఎ తబోతున్నాడు. మళ్ళీ కళ్ళ రెప్పలు వాలీ ఫోతున్నాయి. అరుణ కళ్ళు చెమర్చాయి, ఎంత మంచి
ఓగ్తుకు జేరిన ఓంటరీ కేధటిం [61 చొాదు! ఎంత సంప్కా-డి! అంత అద్బుత హృూదయుకు కన కనే కప కాలంలో వ్యసనాలకు జానిన కాకుండా నిలవరిం వ్రు ర్‌లిగాడు. అధ్యాత్మిక అత్మత్య్తి థోసం వెతుకు లొడాడు అనుకొంది. జాగ త్తగా మంచంమిద పడుకో బెట్టింది. ఇకోలువాజీసీ కప్పింది.
“నాకు నిిదవస్తోంది కాస్సేపు పడుకోండి!” అంది మృదువుగా,
“ని దకాదు+ మగత! శభూడ'బేకపోతున్నాాను. కోని భరాడాలని వుంది. (బతకొవేనని భయంగా వుంది. కాని, [బత కాలని, నిండా నూరేళ్ళు | ఖత కాలని వుంది. కాని ఏం వేయగలను! నువ్వే చెప్పా!” కళ్ళు మూసుకునే అన్నాడు,
“ద్దఫ్పుడు గత౦ ఏమి తల్పుగో కొండి! గతం తల్చ్చు కం కు కారుచీకటి! అది భయంగా వృంటుంది. ఇపుడు మీరునిశ్చింతగా భగ నస్హ్యానం చేసుకోండి! ముందుఅరోగ్యం ముఖ్యం! మి అరోగ్యం కాగుపడ్డాక్‌ ఏమన్నా అలో చిద్దురు గాని, అంచాకా మిరు (శీరామచర్నదుని తప్ప, ఇంక ఎవరి కేరూ తలు ఏకోకండి[ో అంది అరుణ.
ఆన్ఫును, అలాగ చేసాను. అే ఉ ళ్తమనముయిన షసి, భగవంతుని కోసం ఆ పరనూత ం సామొత్కరించి సన్ను మసిష్‌నని చేసాడని “దేశాలన్నీ తిరిగాను. కాసి ఎక్కొా-డా ేముడు నేను వృువాన్నను నీవు నిశ్చింతగా వ్ర౦డు, అనిచెప్పి (వత్యమతం కాలేదు... అన్నాడు (శీనివాసరావుం
| శీనివాసరావు అరోగ సం బాగా వోలుకుంది. ఇంటే లోనే అటూ ఇటూ తిరు సతున్న్యాడు.
[101 ఓస్టప కెస్టిన ఒంటకి కేరట(
అకోగ్య స్నానం అయినాక్‌ వచ్చి మంచంమిడద కూర్చున్నా దు, బక్కగా వున్న | శీవతికనా్న్నా మంచి శరీక ఇషాయ, లోలైన చుర్ముకె న క్యూ నవగ్గకపోయినా నవ్వి తే చాససండును అన్నించేటట్టుంచే మూఫి, దగ్గర వదో పుస్తకం వుంచే తిరగస్తునాాడు. (శీఎతి వచ్చి అన్ని మంచంమిోద కూర్మునాన్నాడు, జానకమ్మ వచ్చింది. ఆ ఇంటికీ ఆడదిక్కు అమేకనుకొ ఆమె వము చెప్పినా ఆ అన్నదమ్ములు ఏంటాకు,
జూనకము తిః (శ్రీపతి; (శ్రీనివాసరావూ కూర్బ్యని కొ బుషప్ర చెబుతూవన్చండగా మణి, వాణి తెండి కెసి భయం భయంగాదూస్తూ వంటింటిలోకి వళ్ళారు, ఆరుణ దోసెలు వేస్తోంది. విల్లల్ని చూసి నవ్వింది.
“వభ్య్శూ'రా! రండి చెనోక్‌ స్తటూా తచ్చుళొండి, "వేడివేడి దోసెలు ఇసానుి” అంది.
జెనింస "పేబులు మోాదున్న ట్లు తెచ్చుకు నా్నారు,
“ఆంటీ! అంటీ! నాన్నగార్ను మళ్ళీ అప్పూడు వెళ్ళి పోతారు!” అంది వాణే.
ళ్ప్పక్ర్యా డిక్‌ వళ్ళరు. ఇక్కాాజే వుంటారు అంది వాణీం
“అయితే మనం ఎక గాడిక్‌న్న్నూ పళ్ళపో దార, ఆఎటీ నాకు భయంగా ఉంది?ి అన్నాడు మణీ,
“తప్పు! మీ నాన్నగారి దగ్గిర మోకు భయ మేమటి! వ్‌క్కగా దగ్గరికి వెళ్ళాలి. మికు బావ తః కటసానూ
ఒర్గుకు చేరీన ఒంటరి కెరట6 [15 నులూ, పుస్తకాలూ వం కొ వొలన్నూ నాన్నగారి నడగాలి, నాన్నగారు ఏం శానాలన్న్నా తెచ్చిపెడ తారు!” అంది.
“ఏం లేసు, పైగా తిడతారు. నాన్న చప్పూన వెళ్ళి పోలే ఛా పండును. చక్కాగా (శిపతి బాణాయయినా మాతో మాట్లాడుతాడు. ఈ నాన్న వచ్చేక శీపతి 'బాచాయి కాన్మి శివుడు కాని మాతో మాట్లాడనే మాట్లా డటం లేదు!” అన్నాడు దిగాలుగా,
“వ్వా శేం భయంలేదు. నాన్న ఎంత మంచివారో తెలుస్తుంది కొదా! నేను చెప్పినట్లు వింటే నాన్న మిమ్భుల్న్‌ వవి అనరు. మారూ నాన్న కారమ్స్‌ అడుళోవచ్చువు. సర దాగా తోటలోకి వెళ్ళవచ్చును. నాన్న మికు మంచి 'స్నీేహతులను తారు, అంది అరుణ,
“ఆంటి! మాకు నాన్నఅక్కొా-రవేదు. మశం ముగ్గరం ఎక్కా డికిల్న్నా పాచ2పోడా:! మీ మరు వెళ్ళివోదాం, అక్కా డనే చకువువుంటాం మేము!” అన్నది వాణి. మరి వజెని మిది వోసెలు వేగార పేటలో సర్షి మణిని, వాణిని వెదొక వటూ సట్టుకుర మ్ములి తాను రెండు స్టేట్లు నాలుస గ్లాసుల మంచినీళ్ళ _కులో పెట్టుకుని మండు వాలోసకీ వచ్చింది. పిలు తోకలా అమణ వెరే నించున్న్నారు. అందరికీ ఫల భో రాలు యిచ్చింది, వీలని యూ+స్పి “రండ రా అక్కా డ్నే నించుండిపోయా లేం? మి నాన్నగారికో ప్లేటు బాబా యికో సేటు ఇయ్య" డి!” అంది. భయం భయ3గా బెరుగ్గా ఇదరికీ శఎరొక్త స్‌టూ అందించారు. శిన్ఫుడు వాళ్ళ భయం నాసి నవ్వి వాణిని దగ్గరకు తీసుకునా డు,
[కక ఓడ్డుకు జేరిన ఒంటరీ కేరటరి
“నువ్య్యు వచ్చేక ఏళ్ళు బుద్ధిమంతు లై పోయారు వాసూ1!” అన్నాడు,
“ఏం 1 అల్లరి వేసారా శ్రా టి. అన్నాడు శీని వాసరావు,
“చెద్ద అల్ల"రేం చేయరు! కాని చురుగూ అటూఇటూ తిరిగేవారు ఇప్పుడు మీ భయంతో అసలు తిరగటం మానే శారు. మేడకూడా దిగటం లేదు,
“ర్పలారా సుబ్బూ! అన్నాడు (శీనివాసరావు. లీల మణేని *సుబ్బూూ” అని పిల్చేది.
మణి అరుణ చెంసపలో ముఖం కప్పుకున్న్నాడు.
“వళ్ళు నాన్నగారు విలుస్తు నాన్వరు అంటూ అమణ సుబ్బువి ముందుకు తీసుక్రు వెళ్ళింది.
“నా జేరు సుబ్బుకాదు. మణిగోఅన్నాడు కోపంగా | శీనివాసరావు వల్ల వాడిని దగ్గరకు తీసుకున్నా డు+
“ఏం! సుబ్బు వాగులేడాల్‌ అన్నాడు.
ఉ్‌సుబ్భు ఇరాన"లీదుం రుబ్బువా తంలాగ సుబ్బు వీ మి*కి1
“వంణి అంశ బాసండా! మణి ఆడవాళ్ళ పేరు గదా మరీ!” వాడు ఆలోచించాడు.
అవును నిడంగా వాణికి మణిక్‌ "బేడా లేడు,
“అవును, అడ పేనే.” తలూపాడు,
“నురి సుబ్బా అసనా పోనీ!”
ీీ ద్తాపల్చు |
1స్టం1)!
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరీ కిరటం 188
“బడీ చా ఫలేదు. సుచ్చా ... దిబ్చౌా అంటారు అంతా!”
“అయితే నీకు ఎవ్వరూ సేళన చేయని జేరుకావా లన్నమాట |”
ళళయ్ట్యా( [23
“నాగా రా జేషద అంటాను. ఏంఖి అన్నాడు,
సు బమణ్యం ముఖం విశ్‌ సించింది. తండి అంకే భయం ఫోయింది. నాన్న తనకి చాలా మంచిపేరు "పెట్టారు అని సంబరపడిపోయాడు. వాణి అన్న, తండి దగ్గరికి చేరి వూటలాడటం చూసి తనూ దగ్గరకు వచ్చింది.
“నా జరు మార్చారాండీ[?” అంది.
కసాన్న గారూ అనాలి అంది అరుణ,
“న ముండి అనాలా*” అంది వాణి,
“అనకపోయినా ఫరవాలిదుల
“ఉజబంటాను లెండి, నాన్నగారూ!” అంది వాణి, ఆఅ పిల్లను దగ్గరకు తీసుకున్నాడు. విల్ల లు తండితో మాటల్ల మునిగిపోయాను. అరుణ బాళీన్లేట్లను తీసుకుని వంటింట్లో వెళ్ళిపోయింది. శ్రీపతి అరుణ వెనకాతల వంటింటిల్లో! వెళ్ళాడు. అరుణ దేముడి వ్మిగవోలు కడు*%సతోంది. గడప మిద కూర్చున్నాడు (శీపతి,
“అన్నయ్య మళ్ళీ (పజల్లో పడతాడని అనుకో లేదు, మోారొ-చచ్చిన వేళావిశేషం!” అన్నాడు (శ్రీపతి,
*జఅంతొ ఆ భగవంతుడి దయ! అయన ఆకోగ్యం
౭1)
|| ఓస్టువ చేరన్‌ ఒంటరీ శీరటరి కుదుటపడింది. అంే చాలును, ప్‌ లకు తండీ వొరత "లేకుండా వుంశే అబే పదివేలుల
“ఇంకా అయిచారు నెలలు _శదగా మందులు తీసు కోవాలి అన్నారు డాకర్‌ వేళకు వాలూ పళ్ళర సాలూ తీసుకుంశు కాని ఆ నంిగె సరసం తగదు, అరుణ వచ్చిన వచ్చిన 'వేళావి శేషంవల్ల అయి లేనేం, షిల్లుల అదృష్టంవల్ల అయి లేనేం అన్నయ్య -ఈ మతం మనుష్యులతో క్రి విడిగా వుంటున్నాడు, నాకు వాధ్యత తిరింది, ' వేసవికాలం సెలవులాఖరున నేను వదో యూనివర్శిటీకి అస్త య్‌ చేసి వెళ్ళి పోతాను అన్నాడు,
“అంత తొందశేం వచ్చింది! మి అన్నగారు కోలు కోవటానికి ఇకా అయి డార్నెలలు పడుకుందన్నారుకడా! మారమిునా ఇల్లు నదిలి పోవటం ఎందుకు! స్కూ-లు వదో మొదలు పెట్టారు కదా! చదువుకున్న వాళ్ళంతా యూని నకృటీలకూ, ఫారెన్‌ 5 ౦ టీలకూ ఎగబడితే ఇంక పల్లెలు నూే'చెవ్వుడు! మికు బోలెడు ఆ స్పి ఉంది. అది వూరికే కూర్చుని మార్చుకుని తినడంకంశేే, స్వార్ధపరులై న బంధు జూలాన్ని చుట్టూ చేర్చుకుని కరిగించటం కంశే మి స్కూ-లుని పహైస్కూలుగాా కాలేజీగా మూర్చుటానికి [పసయత్నించకూడదూ! ఇక్కొాడళేని ఆనందం, సౌఖ్యం బన్తీల్లో వుంటుం డా)
“వెరీ ఫడ్‌. స్పీచ్‌! స్కూలు విషయం నేను ఆలో ఛీంచ లేదనుకున్నారా! సూ(లుపని అంతా నూకు అప్ప
ఒడ్డుకు శరన ఓంటరి శేరట్టం 1! ఇప్పుతొను, మి కింకా లీరఠళ సరధావుంపేు నయోధకం విధ్యకూడా వేశ్చువచ్చును.?!
“అంఠతపని జవేనొక్కా డాన్ని చేయలేవు. తోడుండాలి, మిరు వుం మనిద్దరం కలిసీ స్కూలు అభివృద్ధి చేయ వచ్చును, ఇంకా బాగా (టయినింగ్‌ అయిన టీ చర్స్‌ని కూడా వేసుకోవచ్చును. మిరు యూనివర్శిటీలు, ఫారెన్‌ (టిష్పులూ మర్చిపో లే మనవూరు వా సపడిపోతుందిల
“మికు ఇంటిపని తగ్గించాలని చూసున్నాను, జూన కమ్ముగారు మోరొచ్చేక అసలు వంటచేయటంవానేశారుం మోరు వంటపనికి సాయం వెళ్ళకండి. స్కూలు పనే చేయండి, ఒక్‌ వంటలక్క_ గురించి వాకబు చేస్తున్నానా, దొరికి తే మాకు తీంకగా వుంటుంది. మిరు -స్కూ-లుపనే “మెయిన్‌ గా చేయాలి, ప్లై లకు మంచీ చెడ్డా చూడాలి? అన్నాడు (శ్రీపతి,
సాయ ౧కాలం పీల్ణలసి తీసుకుని తోటలోని కెళ్ళింది. శివుడు నంగమొక్క-లకు నీళ్ళు వెట్రిస్తునా్నాడు పాలేముచేత. అరుణని చూసి ఎదుటకు వచ్చాడు.
సజ నానికి రాలేేంి అంది అరుణ,
“బ సీన౦చి మందుల బస్తాలు వేసుకు వచ్చేను, సూడు అయిపోయింది, ఇక్‌ తినబుది కాలేదు. సాయం తం "వేగం వచ్చేసాను. అన్నుట్టు .* వరో చేస్తారు అన్న౦లో క”)
“వ్వా చేం చేయనుంకు అబే చేసాను” శివుడుముఖయి చిన్న బుచ్చుకున్నాడు.
ఉద్దరు యజనమాను లునా్న్నాఎంట్లో. వాళ్ళకి కావలని
[8 ఓర్జుకు శేరిన ఒంటరి శెరటి6 నవీ వండుతారు కాని న్లాక్సు కానల్నినని ఇందుకు వండు 'ఛారుల
“మోకు కావల్సినవి వండుతాను, ఉదయం కూడా ఖోజన౦ం చేయలేదు. చెప్పండి వం వండమంటారు+
“వీది చేసినా తింటాను, కాని వ వాక్కుతో మిమ్మాల్న్‌ నాకీది కావాలి అనిచెప్పి చేయించుకో మంటారు చెప్పండి! *
అరుణ మాట్లాడలేదు. శివుడి గొంతులో విచి తమెన మౌర్షవం వుంది. ఈ ధ్యనికి ఆమె మనస్సు ఆల్మీయతతో పులకరిం చిపోతుంది*
“మాట్లాడ నేం! భయమా! చిడియమా! వదయినా అనవసరం నా దగ్గర. భయం అక్కరలేదు. ఎందుకంశే మిమ శైలి అల్లంత చూరంలో కదలకుండా కట్టిపడ వే సే ధనగారవాలు నాకు లేవు కొనుకో! ఇంక విడియవముంటా రా? అద్‌ అనవసరమే! చిడియపడి పరవళించిపోయీ వయిస్సు, వలపు మీాగూలేదు, నాకూలేను, మాట్లాడ నేం అరుణా! జానకమ్మ పెన్ని "ఇెప్పిన సిపషయం మోరు యింతవరకూ ఆలోచించ లేదాటి?
అరుణ వం మూట్లాడ లేదు,
“పూనం అరాంగీకారంగా తీసుకో మంటారా?”
“ఇక్కడకు వచ్చేరా! ఇల్లంతా మోా నోనం వెరు క్క్క_౦0టున్నా౦!*' అంటూ శ్రీపతి వ చ్చేడు. అతని వెనకా తల చలపతి, కళ్యు విప్పుకుని చూసూ సనిలబడిపోయి౦ది,
“ఏమిటలా మూాస్తూ నిలబడిపోయారు! ఈయన
ఓక్డుకు చేరిన ఓ0టరీ శిరళం 101 జ్ఞాపకం రావటం చేదా! అన్నాడు శ్రీసతి, అరుణ మాట్లాడ 'లళఫోయింది, శలపతి ఎందుకు వచ్చేడు! తనని దూడాల్సిన, తననో మాట్లాడవలసిన అవసరం అతనికి ఎందుకు! ఇంకా మిగిలివుం జా”
“కాగ న్న్నారా అరుణా! * చలపతి పలకరించాడు, ఆమె మాట్లాడలేదు, శివుడు అరనిమిషం నిలబడి తోటలో ఇంకో మూలకు వెళ్ళిపోయేడు, (శీపతి “మిరు మాట్లాడు కుంటూ వుండండి. కొబ్బరిబోండాలు వుంటే కొట్టించి తీసుకువస్తాను,” అంటూ పాలేర్ని శేకలేస్తూ అక్క-డ్నించి వెళ్ళిపోయాడు,
“మాట్లాడశేం అరుణా! మూ హూనం నాకు భరించ "లేనిదిగా వుంది. మీ కోసం, మవస్సువిప్పి మాట్లాడుకోవటం కోసం ఇంతవమూారం మిమ్మల్న్‌ వెతుక్కుంటూ వచ్చేను.
“నాతో మీకు మాటలు వముంటాయి! నేనేవో ఇక్కడ గారవంగా తలడా దుకుంటున్న్నాను, చలపతిగారూ! ఇంక మీరు నా (పశంస మానేయండి. మీకు శతకోటి నమి స్కా-రాలు, మీకు అసలు నేనిక్కడ వుంటున్నటు ఎవరు చెప్పారు! - లలిత నాకు మాట యిచ్చింది. నొ అడసు మీకు దొరకనివ్యనని. మళ్ళి ఈ తప్పు ఎందుకు చేసింది!” అంది,
“లలిత ఒకానొతో అవసరం కోసం ఈ వెళ్ళి చేసు కుంది. తన బిడ్డకు ఒక్‌ తం డి కావాలని అనుకుంది. అందు కని నన్ను వంచించింది. నేనెప్తూునూ నిన్నే | పేమంచాను అరుణా! _ నిజానికి లలితతో సంసారం నాలోని జీవవైత
| అడ్గుకి చేరిన ఒంటరి శేరటం న్యూ వివ సారించిజీసింది, లలిత నాకు ఫడాకులు యివ్గ డానికి ఒప్పుకుంది, మనం ళ్ళి చేసుకుండాం, అరుణా ,., | ఈ రెండేళ్ళూ మీకే నా కలలో కనివీస్తున్నారు. నావల్ల వచ్చిన అవమానం నన్నే మాపనీయండి. అరుణా ప్లీజ్‌! లలిత రాశసి! ఆరోజు మన పెళ్ళికీ అే అడ్డుపడి" ది= లలితని నే నెప్పూుడూ | చేమించ లేదు, ఒకానొక తుణీక జార్చల్యంలో వారీరక అవసరం ఉర్చుకునా్నను. ఆవంకతో 'మెడరు గదిబండలా త*లొ్కొ-౦టుందని నాకు కలనెనా ఉఊపాకూడా రాలేదు. వస్తే అసలు లలితతో మాట్లాడి వుండేవాడిని కాను. అన్నాడు చలపతి ఉ ద్యేగంగా, అకుణ అతనివంక మూసింది నిదానంగా.
ఈ దట్రపతిగారూ! [ఓమ వేరూ, జల్లి వేరూ 'శాదు నా దృష్టిలో. లలిత దుర్చలతుణంలో శారీరం అవసరం తీగ టానికి పనికి వచ్చింది. ఫార్యగా పసికిరావటం లేదు. పోనీ మీ అంక నవమాసాలు మోసి కొనిపెంచిన తలిగా కూడా పనికిరావటంతేదు. విడాకులు యిసానండా లలిత! అవుకు, ఎందుకు ఇవ్వదు! మిరు దానితో చేస్తున్నది సంసారం కాదు, వ్యభిచార మని "తెలుసుకుంది. మీ జీవ చైతన్యం సహాశించివేసించా చేదా లలిత! "బేక్‌ డానిబంగారు జీవితం మ్‌ "కోవముంతో కాలరాసారా! చలపతిగారూ! మిోరు నను | చేవించా మా కాస ననప్పుడరా మిమ్ముల (పేమించ లేదు. క్‌ (సేమంశు వమిటో తెలుసుకునే
ఓధ్లీపు చేరిన ఒంటరీ శీరటం [71 అర్హ ర'లేదు. చుము 1 ఉేమించినొ, మేము (కేమిం చినవాళ్ళు మమ్ముల్ను (పేమించకపో తే అమితంగా బాధపడాలి, ఎందు కొచ్చిన బాధ ఇదంతా! మీరు నిజంగా నావై వదన్న్నా రోొంచపెవమన్నా గెౌరవబజ వముంశేు మనమధ్య జరిగిన విషయ మంతా ఒక్‌ పీడకలగా బావించి మర్చిపోండి! మీరూ లలిత సంసారం చేసినా చేయక పోయినా నా జోలికి మటుకు "రాక ౦డి[* అంది,
వేసు అరుణా! తాళి క ట్టాల్సీన తంలో సి్‌న్ను అపపహోస్యాలవాలు చేశానన్న చింత నన్ను జన్శాంతరం వదలదు. నన్ను నమ్ము నిన్ను ఎప్పూడూ అగారవదృస్టితో చూడలేదు. అరుణా! లలిత మన జీవితాలకు పట్టిన చెద పురుసు, తన (శుతుకు అన్‌ (బతకగలదు, దానితో నేను విసిగిపోయాను. నేవు వ (పమాణం చేయమంళకే ఆ [సమా ణం చేస్తాను. మనం వెళ్ళి చేసుకుండాం.. లలిత నువ్వు నువ్వు ఒప్పూుకుంశు తాను విడాకులు ఇవ్వటానికి సిద్ధంగా వునా్వనంది. నా మాట నమ్ము!”
“ఇప్పుడు నిడాకులేం కర న. మిరు పెళ్ళి చేసుకున్న మురుషుణ మే నేను ఉవ్వుక్రుం కు మళ్ళి పెళ్ళి చేసానంది శల పతిగారూ! చేశంలో మగమహారాజులూ చేకపోలేదు,
[11 ఓడ్డుకు చేరీన ఒంటరీ శీరటం అడ వాళ్ళకూ గొడ్డుపోలేదు. వాకు మళ్ళీ పెళ్ళి చేసుకోవా లనే ఉబలాటం వుంశేు ఇంక వేరెవరనై నా చూసుకోండి. అంతేకాని నాతో గొడవ పెట్టుకోకండి!” అంది,
కర్గబే ఆఖరు మూటా అరుణా![”
“ఆఖరు మాటా తొలిమాటా కూడా ఇచే చలపతి గారూ! మళ్ళి ఈ పిషయం (పన్తావించ వద్దు” అంది,
ఈకర్పక్ర్క సారీ ఆలోచించండి! లలితకు మిీరం శే యిష్టం! ఒక్కా-ముక్కొ- వమిటంశు లలిత మీ కోసం తన (పొణనున్నా్నా యిస్తుంది. ఆరోజు తనకి వేచే గత్యంతరం "లేకో నన్ను పెళ్ళికి వ్తిడి చేసింది. ఇప్పూడు మికు పెళ్ళి కాకుండా చేశాననీ అనుక్షణం కుమిలిపోతోంది.
థి
“క "పెళ్ళి జరగకుండా చేసి అది నాకు చేసినది మేలేకాని కీడుకాదు చలపతిగారూ! నాకు పెళ్ళి కాకుండా మిగిలినందుకు నేనేమూ బెంగ'పెట్టకోనటం 'లేదు. దయవుంచి మారు ఇంక ఈ గొడవ మాట్లాడకండి!” దూరంగా శ్రీపతి కొబ్బరిబోండాలు వలిపించి తీసుకొస్తూ కొనిపించాడు.
“దయవుంచి ఈ విపయాలు అందరి దగ్గరా అన కొండి! అంది అరుణ, చలపతి తలపంకీంచాడు. (శ్రీపతి న చ్చేడు*, కొబ్బరినీళ్ళు (తాగాడు చలపతి.
ళన్ళుర్రి నే 'విళౌనండీ!” అన్నాడు చలపఖి,
ఓన్తును చేరిన ఒంటరి వంటల 1/1
“అేమిటి భోజనంచేసి ఈ పూటకు పి శాంతి తీసు కోండి! చేపస్ర్యయం బండి క టించుతాను, వెళు క$రుగాని,? అన్నాడు (శ్రాసతి.
“అబ్బే ఇంటివద్ద లలిత ఎదురు చూస్తుంధి * అన్నాడు చలపత, రాతి భోజనాలు. అందరివీ అయ్యాసరికి పది వాటింద. అరుణ వంటిల్లు సర్ది మేడమిోగకు వచ్చింది. పుచ్చు షూవులా 3న్నాల తానోంది. కు కేన్‌ మిద అటూ ఇటూ పచార్లు వేయసాగింది. వన్మెలలోని చబ్దదనం వయస్సు రెచ్చగొడుతోంది. తనక్‌నాన్న వ్‌డెనిమి దేళ్ళు చిన్న వాడు తవ్డుడు. బిడ్డతండి అయినాడూ చలపతి నిజంగా మంచివాడే, అయినా లలితతో శరీ5 సంపర్క_0 ఎ౦దు3ు వ్యెో వాలి? ఒకవంక తనని పెళ్ళి చేసుకోవాలని కోరుతూ మకొశ వంక లలితతో శరీర సంబంధం ఎందుకు "పెట్టుకున్నాడు! లలిత మటుకు ఆతాళిక $ించుకో కుండా ఎందుకు శరీకం అప్పగించాలి! మవ శరీరం మన ఇెప్పు చేతల్లో వుంచునో లేని వాజమ్థుల మయినప్పూడు మగ వాడు ఎస్సి అటలయినా ఆడిసాడు, ఆడదాన్ని చూస్తే మగ వాడికీ కామం తప్ప ఇంశే భావం కలగదడా? శివుడికి చల పతికి ఒక్కొక్కప్పుడు శ్రీపతికి కూడా తనని వదో విధంగా అను పింవాలనే వాంఛకలు'సతోంటుండా? తనులలి తోలా ఈబజీనోయి౦గ్‌ కొాదుగనుక్‌, తనక॥ి వెళ్ళి వెళ్ళి అంటూ విెంటసడుచున్న్నా రు,
ఖే
క్‌ కీ ఒస్తుకు చేరిన ఒంటరి శేరటం
“నిద పట్టటంలేదా౪ి శ్రీపతి గొంతువిని ఉలిక్కి పడింది అరుణ,
“ఏందుకు పట్టదోకూడా నాకు తెలుసు!” అన్నాడు,
“ఏమిటి?”
“చలపతి వా్శషనదంతా నేను విన్నాను అరుణా! వెళ్ళి కాకుండా మోరుంకే రోడ్డు మోద 'బెల్లంకుండ జూరినస్లు వుంటుంది అందరికీ. . మిరు బాగా అలోచించుకుని వదో ఒకో నిర్ణయం చేసుకోవటం మంచిది. ఇకనైనా -..*
“మోరు న్కూ-లు అప్పగిసానన్న్నారు కడా! పిల్లల్నీ స్కూ-లుసీ మాసుకుంటూ వుంటాను. (శ్రీపతిగారూ! అడ్డ మన ఫూల్న్చ్‌ని నా దగ్గరకు తీసుకురాకండిం నేను వాళ్ళతో వాగలేకుండా వున్నానుఎ
“నేను మూ దగ్గశే వున్నాను; అయి నే నేనుహడా ఫూల్‌ నేనా౪[ి అన్నాడు నవ్వుతూ.
“ఉఎంత్రమాట! మివ గలి నేను అంత మాట అనే తాహతు వుండదా నాొకు£ి
“త్రాహూతు మాటశ*ేం అరుణాచేప్‌! మాకు అన్ని పహాకు్కు-లూ యిచ్చేస్తున్నాను. తీసుకోండి మనస్ఫూర్తిగా ఇచ్చేస్తాను.”
బష్పవ్యగలిణే ఉదారత మికున్నా తీసుకోగలిగే అర్హత నాకులిదు. శుపతిగారూ! మోరు దయాళీలురు, వదో ఇంత నీక నాకు కల్పించారు. నా చేతనయినవిధంగా నేను పనిచేసి మో సంకల్చం వొనసాగించటానిక్‌ సాయపడ భఛొనుళీ!
ఒట్టుకు జేరిన ఒంటిరీ శేకటిం క “అకుణా జేఫీ! అర్హృతమాట అలో వృంఛండి, నాలో మిరు వ గణాన్వైనా హర్షి ౦ళగలిగి తే అఆ గుణానికీ విలుక ఇయ్యండి, నా జీవితానికొక వెలుసగా నా అశయాలకు చేయూతగా నిలువండి. నాకింకా బాగా మంచి మంచి మూటలతో చెప్పాలని వుంది. కానీ నేనెంత చదువుకున్నా నా కింతకంశచు మూ మనస్సుని ఆహ్లాదపరి చే సంభాషణా చతురత రావటంలేదు అన్నాడు శ్రీ/పతి. అరుణ కళ్ళు నిండుకుండఎయ్యుయి. చీరచెంపతో క ళ్ళు వతు కుంది,
“అదేం అరుణా! కొన్నీ ఛందుకు...*” ఆదున్దాగా అన్నాడు (శ్రీపతి.
క“ శ్రీపతిగారూ! మా మనస్సు ముచులా స్వచ్చ మెనది. వేలు అంది స్తే మండ మింగగల సాహసం నాకు లేదు... మోకు నామోిద అంత అభిమానం వుంది. అజే చాలు, నేను ఎప్పటి! మాతో జీవితాన్ని పంచుకోగల సామర్హ్యం పాందలేను.. మీకు నావై వమన్న్నా గౌరవం అభివూనం వుం శే ఇప్పటిలానే వుండనియ్యండి. మికు అన్నివిధాలా స్లేటన్‌కి సొతూగగల సంబంధం వచ్చినప్పూడు మిరు 'వెళ్ళిచేసుకోండి! నేనూ చూసి సంతోషిస్తాను. నాకీ ఆశయం చాలును. అంతకనా్న ఎక్కు-వ నేను కోరను (శీపతిగారూ!” అంది,
అనుణ్ర! మీకు శివుడితో వెళ్ళ యిష్టం లేదు. నే నంచేకూ భయం. ఇఎక ఎలాగ! మీరీ కోటలో వ బంధం 'లేకు౦శా ఎనాన్నళ్ళుంటారు[! లోకం కోసమయినా మిరు
[1 ఓక్తుకు చేరిన ఓంటరి 366 రూ కక టుంభంతో వదో ఒక్‌ జ ఎధ్ట౦ ఇట్టుకో వాలి, అరుణా! మో మగ౧చికోకే ఇపతున్నాను, ఇండాక చలపతి నానా మాటలు అన్నాడు, దున్నపోతుల్లా ఇదరు మగాళ్ళుండగా త్రవని ఎందుకు వేసుకుంటుందని అన్నాడు, మిోరిద్దరూ కలిసి మెలిసి తిరగారుట! లలిత ఎవరివల్లో భొంగపడి తనని ఆవల లోనికి లాగిందిట! చానితో మిరు పొపోయారుట! మాన సికంగా ననాడో మి కిద్దరి వెళ్ళి అయినశ్షు లెక్కట! ఇప్పుకు మూవల్ల మేము నాగా డబ్బున్న వాళ్ళం కవుగ్‌ మా అండదండలు వదుజకోవటం మీ కషం కావటం "లేదుట! శివ్చడుకూడా డబ్బున్నవాడే అనుకుంటున్నాడు చలపతి! అన్నాడు (శ్రుపతి,
“చలపతివల్ల అన్ని వివషభూలూ విన్నారు కొదా! ఇంకా మాకు నన్ను భార్యను క్‌మ్నుని అనగల నసొహపం ఎలా వచ్చింది అంది అరుణ,
“బరుగ్రా-బేఏ! కా వలచీంది రంభ! తా మునిగింది గంగ అన్నరు. దారినపోయే దానయ్య నూటలకు విలువ యి చ్చేటంత మూగుడ్ని నాను. ముందు విల లకు సదుపొయం౧ జరగాలనే ఉద్రేక సరశోజే మమ న. పిలివించాను. మీరు యింట్లో ఆణకు వణో ఆస్ని - పనులూ సునాయా సంగా చేసుకుపోళుం కే మూకు ముచ్చుటవేసింది. మిలో ఉత్తమ గృహిణి ఇజావలసిన లతుణాలన్నీ వున్నాయి, అంచేత ఇల్లాలుగా చేయా .న్న సంకల్పం కలిగింది. మి తరఫున సంబంధా*ఎ వెతికేవారుంకు ఇన్నేళ్ళుగా మోనరు అవివా హితులుగా వ్లుండిపోరు... (పేమించి వెళ్ళ చేసుకువేటంత
టఓడ్డుకు జీథిన ఒంటరి శేరట1 |; ఇెరజాణతనం౦ భబూలోలేదు, ఘోలాంటి అమాయకమెక మృుదుస్వ ళా వులే అన్నింటిలోనూ వెనకటిడి వుంటారు, మికు శీవుడు ఎందువల్లో జీవిత బాగస్వామిగా నచ్చలేదు, అందుకని నేనే మామ గలి పెళ్ళిచేసుకుని ఈ కుటుంబానికి కట్టి వేధామవ కున్నాను, మరి నేచూ నచ్చలేదు, కారణం వమిటంటారు! మూకింకా కళ్యాణ ఘడియ రావేదంటా నాటి
“ముప్ఫయి నాలుగేళ్ళు వ సునా్న్మ్నాయి,. ఇంక కళ్యాణ ఘడియ వమిటి (శ్రీపతిగారూ?” అంది అరుణ,
“అవ్రనూూ నే నెందుకు నచ సలేదుటో
“మ్య అంత ముఖం వైన అడిగే స్తే ఎలా జవాబు చెప్పటం€
“6 చస్పండి!”
“ధ్యా రు నచ్చక కాదు, వేరే ఇం క5వ్య్న వెళ్ళి చేసు చేసుకునే వుద్రేశ్యం నాకులేదు. అసలు ఇక్కొడ్నించి వెళ్ళే
“మరేం చేసారు)
“విలలతో కాలనేేపం చేసాను. సూ్క్కూ-లుని అలి వృద్ధి పరుసాను, ఎప్పటికయినా మంచిరోజు వ మే... త్‌ల వంచుకుంది అరుణ, కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి కాబోలు, మళ్ళీ చీరెంసతో కళ్ళు తుడుచుకు౦ది.
“మంచీకోజు వస్తే,..వమిటి౪? అన్న్నాదు ఉబ్వి గంగా (శ్రుపతి,
7 ఓర్గుకు చేరిన ఒంటరి కేరట(
అరుణ మాట్లాడ లేదు,
వాకు వదిన నవుతాను!''అంది ముఖం దించుకుని,
“బ్రరుణ్లా! అలా జిగితే నాకంశు ఆనందించేవాడు ఎవ్వరూ వుండరు! కాని అన్నయ్య ఒప్పుకుంటాడా? మే 'మెవ్యురం అతనిముందు ఈ సంగతి పస్తావించటానికే భయ పకుతాము. ఆ సంగతి ఎత్తి లే అన్నయ్యా మళ్ళీ ఇంట్లోంచి పారిపోతాడు, ఎలానో ఈసారి యింటిలో వుంటూ డు, మాకే చాలు, మిీాలాంటి సహనంగల అమా గ్రయి అన్నయ్య జీవితంలో పాలుపంచుకుంటానం కే మూకింతో నిశ్చింతగా వుంటుంది. అరుణా! మిీాశే అన్నయ్యను బఒప్పీంచుకో గలగాలి. ఎలా చెప్పుతారో అతను ఇంటిలోంచి వారివోకకండా చూడాలి. ఈసారి అన్నయ్య యిల్లు వదిలి లే అన్నయ్యని (పాఠాలతో శూడము, అసలే ఆరోగ్యం న "లేదు, అనాగోగ్యంతో వుందూ వమూకూ లీకుండా, తిండీ తిప్పలూ 'లకుండా తిరంగితే ఎలా మనిషీగా మకగడ సాగి సాడు చెప్పండిళి అన్నాడు (శ్రీపతి, అతని మంశితనానికి ముసరాలైంది అరుణ్మె
“లీపతిశారూ! నేనూ ఒకో విధంగా బెబ్బతిన్న జీవితం కొనసాగిస్తునా్వ్మాను, మీ అన్నయ్య చాలా మాన
ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరీ శీరటక (1 సీకొంగా చబ్బతిన్నారు.. మాకు ఒకరి నొకరు క దార్బ్న్సు కొవటం చాతనవుతుంది. నూతన' జీవితంలో తొలినారిగా మెమ్మాల్నే (చేమించే యువతి కావాలని కోరుకో వటం సహజం. మీకు అలాంటి నవవధువు దొరకాలని కోరుకుంటు న్నాను, మో అస్నయ్య వమూనసికంగా, తౌరీరక్‌ంగా బాగా ఫోలుకునేదా కా నేను సనిరీవీ౦ంచగలను, ఆయనకు భార్య అవసరం కావాలంశే, భార్యగా వుంటాను, జేవకురా'లే శావాలంశే సేవకురాలుగా వుంటాను, ఆయసకు నేను ఎలా వున్నా ఈ తలి లేసె ఫిబ్యలకి మాత్రం తల్గినవ్సుతాను మన స్ఫూర్తిగా.” అంది అనుణ
“సారు మో సిర్టయం ఛాలా తృ వ్లిసిస్తుంది అరుణా 'బేవ్‌!౫
“ముళ్ళడొంకలోంచి పూలతొటలోనిక వచ్చాను (సీపతిగారూ! అందుకు మోకు జీవితాంతం బుణపడీ వుంటాను.” అంది అరుణ కన్నీళ్ళతో,
“ఆర! కోస్ని కెందుకు! ఇంటేగృహలతు శో కొస్నిళు ఛి పెట్టుకోకూడదు! సపిలకంఠి కంట కొన్నీ రొలికిన సిరి ఇంట నుండనొల్ల దు అన్నాారు[ో అన్నాడు (శీపతి, మేడ వెనకా తల [శీసీడలో నించున్న శివుడు వీళ్ళ సంభాషణ అంతా విన్నాడు,
[88 ఒడ్డుకు జేరిన ఓంటలీ కేరటం “చదువుకున్న అమ్మాయి, తెలివయిన. నిర్ణయం చేసుకొంది, వచ్చిన అవకాళథం తెలివిగా సద్విని యోగం చేసుకుంది [ అకుకుంటూ ఈ మాట జూనకమ్ముతో చెప్పటానికి మేడ [కిందకు దిగాడు. (శీపతి, అరుణ హృదయాలు తేలిక పడటంతో నిశి ఎంతగా. తమతమ గదులలోకి వెళ్ళి (స వము ప 0)
తీరం చేరిన కెరట౦ ననతతతతడడడతడడతడడడడడడడడడడడ22డడడడ222=ఊం2జ సుందరమెన నవీ తిరాన్న చిన్న గోపాలకృషుని వ్‌ ర్‌ళి ఆలయ: చుట్టూ దక్కని, చిక్కని పూలవనం. దీపారాధన చేసిన పాలరాతి కృష్ణవ్య(గహం ముందు మోకరిల్తీ ఉంది ఒక సుందరమయిన, సుకుమార మయిన శరీరం, ఆ శరీరం ఒక పాతికేళ్ళ యుపతిది! "పేరు ఏల! ఆ అలయం ఒక సాధువు నిర్మించినాడు. శతవృద్దుడు షి యు ఆయన, నిత్యం తోొ'టలోని సుందర పుష్పూలతో మురళీ కృష్ణుని ఆరాధిస్తూ; (గామవాసులు ఆదరంతో యిచ్చిన పళ్ళూ పాలతో జీవిక గడుపుతున్నాడు. ఆయన్ని అందరూ యానవ్న స్వామిజీ ఊళ్ళోకి వెళ్ళారు. తిరిగి వ చ్చేసరికీ -బేవుని వి గహంముందు సిపడివున్నది* ఆదరంతో ఆమె భుజాలు పుచ్చుకుని "లేవదీశారు. “త్రల్లీ ! ఎవరవమ్మా నీవు?” అన్నారు. హ్‌
[(ల్లీ ఒడ్డుకు చీరిన ఒంటరి కేరటం
“ఎవర్నని చెప్పగలను స్వామి అంది సీల. వారెడు కళ్ళనుంచి అృశుధారలు "కారుతున్నాయి,
“*అవ్పును తల్లీ! మనమెనరమో _ మనే తెలీదు, అందరం, ఆ నదిలో గాలికి కదివే చికు శెరటాలవంటి వాళ్ళము. ఆం ఇ్యా-ాడీ కెందుకు నచ్చావ్‌ తల్లీ థి? అన్నారు,
“స్వామి! భవసాగరంలో (పయాణించి [ప్రయా ణించి అలసి సొలసి ఒడ్డుకు చేరిన ఒంీకి కరటాన్ని నేను, నాకు దిశతు ఇప్పించండి! అఆ మురళీకృష్ణుని ధ్యానించు ఉరంటూ జీవిసానుం””
సీలవేపు పరిశీలనగా చూశారు స్వామిజీ,
“ఇలా చిన్నదానివి తల్లీ! జీవితంలో ఎన్నో అఆనందదచాయకమయిన మలుపులు వుంటాయి. అన్నిటికి అఖరిదయిన ఈ సన్యాసిని జీవితం ఎందుకు ఎన్నుకుంటు న్నావ్‌ + సీ | బతుకులో నవ్వులు పువు్పళ్తా విరిసే రోజులు రావచ్చును. భవిమ్యత్తు బంగారు వాటలో పయసించ వచ్చును, ఇంత చీన్న వయస్సులో -ఈ వె గాగ్యుం బేీనికి తల్లీ!” అన్నారు.
కస్వ్యామిోా! జీవితంలో ఎంశో అనుభవం కొలవాము మూరు. వ యావతి తనకి తొనుగా జంట3 జీవితాన్ని కోరు కోదు. అది మోకు తెలియనిది కాదు
కభగవంతుని అనంతమెన లీలలో నా జీవితంకూడా ఒజకటయి౦ది. అందుకనే దుఃఖాల ఆటుపోటులని అధిగ మించి ఈ తీరాన్ని చేరుకున్నాను. మోరా వయస్సు చెన్లినవారు,
శీరం చేరిన కెరటం 10+ నేను జీవితమే చెల్లి నదాన్ని. ఇక్కా-డ వుండటంవల్ల మో శీమో అవయశ స్పు కలగదు." అంది నీల,
“ఎంత అమాయకురాలివవూ శ్రి! ఈ వయసులో చేను యశస్సు గురించి ఆలోచిసాననుకున్నావా! అందరమూ ఆ భగవంతుని చేతిలోని ఆటబామ్మాలం! చేజారిన తృణాల గరించి ఆలోచిస్తూ భవిమ్యత్వుని నిరాశామయం చేసుకో కూడదు. సీ కంత సహించరాని బాభేమి కలిగిందో చెప్పు. అప్పూడు నీవు దీమోర్దు రాలివి అవుతావో అవవో నేను అలో చించాల్చి వుంటుందో” అన్న్నారు స్వామీజీ, స్వామి పాదాల వద్ద కుప్పలా కూలిపోయింది అందాల సుందరి నీల,
“స్వామీ! మి ముందు నా గతాన్ని చెప్పక తప్పదా! నా బంగార కొలలమూట వఏిప్పక తప్పదా!” అంటూ రోదించింది.
స్రం వరపడరు బిజ్హా! సీవింత నిరాళొ వాదివవటానికి గల కారణాలు నహేతుకమునవునో కాదో అనినా అను మానం, యువ పృాదయం అవేశపూరితంగా వుంటుంది. సదసద్వి వేచన చేయలేరు మీా వయస్సు వాళ్ళు. అందుకొని అడు గుతున్నాను
“చెపాను స్వామి! ఇప్తాను. మూడం౦ండి... అటు భరూడండి!*' అంది నీల చీరచెంగుతొో కళు ఛ వతుకుంటూ
ణ్‌
అది ఒక్‌ చిన్న బంగళాలోని లోపలి భాగం. నీల తెల్లని వట్టుచీవ కట్టుకుని సన్నజాజిపూలు సిగనిండాతురుము కుని తెల్లని హాండ్‌ బాగ్‌ లో వీరువాలోంచి కొంత వపెళకం తిసి పెట్టుకుని భార్త వున్న గదిలోనికి వచ్చింది. నోపాల్‌ ముష్ఫయ్‌ి యేళ్ళలోఫు వున్న అందమయిన యువకుడు. అయి దేళ్ళ చిన్నిని పరుపుమోద కూర్చో పెట్టుకుని ఆడిస్తు నా్న్నాడు, నీల వచ్చి వెనకాతలే నిలబడింది.
“అయి లే చిన్నా అమ్మి వూ రెళ్ళి వచ్చేదాకా నువ్వు నాతో వుండగలవా౪ి అన్నాడు గోపాల్‌,
ళళర్ట్టీ|[ అమ్మి వెళ్ళనా వుంటాను నాన్నా! మిరు ఆఫీసుకి వెళ కుండా ఇంట్లోనే వుంటారుగాటి అంది చిన్ని.
“ముందరి కాళ్ళకు బంధం వేస్తావు!” అంటూ చీన్నిని ఒళ్ళోకి లాక్కు-ని ముద్దు “పట్టుకునాడు.
“నాన్నా, నాన్నా! అమ్ము” అంది చిన్ని. తండి ఒడిలోంచి ఇవతలకు వస్తూ, -
సీ! సీతా తయారయిపోయా వే! అప్పుడే మయి ఫోయిం దాటి అన్నాడు.
“డు! ఇంకా గంటనవుంది కైమ్‌, ఇంకా మిోరిలానే వున్నారే..) అంది నీల,
“వమిటో సీలా! నువ్వు వెళానంశు నా శేమిటో
తీరం చేరిన కెరటం న దిగసలుగా వంది. హోనీ మూానెయ్య రాదూ! మా (ఫెండ్‌ని వెళ్ళి కాగానే మనింటిే రమ్మని [యాయి నూతన దంవతు లని చూస్తే మన మనస్సుకి నూతనత్వంగా వుంటుందని.” నీల నవ్వీంది.
“చఛాాపండదండీ! వాళ్ళ చలవ వల్ల నేనింతవర హా జరిగాను, శరణాలయంలో వున్ననా్న్నాళ్ళు నన్ను |? పఠే కంగా చూసేవారు. నీరజ అయితే నన్ను స్వంత అక్కా చెల్లెలుకొన్న్నా మిన్నగా దూసేది. శరణాలయం అధికారుల మన్న భావనే వాళ్ళకుండేది కాదు. ఈ అ శేళ్ళల్లో మిమ్ముల్ని వదిలి నేను ఎక్కొ-డికొయినా వళ్ళానా?ో అంది,
6వీమిట్రో నీలా! ఏ తణంలో నిన్ను నదూ?ాశొనో ఆ వమీణాల మహత్తు అటువంటిది. నీవులేని ఇంటిలో నేను వుండలేను. ఇల్లంతా చావురుమంటూ వుంటుంది. ప్లీజ్‌! ఏదో వక సాకు చెప్పేయి. నువ్వు మటుకు వెళ్ళకు! లాలనగా నసీలని ముందుకు లాక్కుంటూ అన్నాడు గోపాల్‌
“ఎంత పసివారండీ మిరు! నేనెంతో అదృష్టవంతు రాల్ని. మోలాంటి సంపన్నుల ఆదరాభిమానాలు వొందటా నికి పూర్వజన్నలో నేనేమి -నోములు నోవానో! ఈ రోజు మటుకు వెళ్ళనివ్యండి. “శేఫులేదు లగ్నం కాగానే వెంటనే బయలు బేఠి వచ్చేసాను. నాతోటి చదువుకున్న వలల విళ్ళళ్ళకి ఎన్ని టికో అహ్య్వానాలు వచ్చేయి. నేను బేని కయినా వెళానని అన్నానా? ఏళ్ళు వేరు! నన్నెంతో [(పేమతో ఇంచి మాలాంటి సహృదయుల అ౦డోన నిశ్చింత
188 ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం యిన జీవితం గడపటానికి తావు కల్పించారు. వాళ్ళ ఒక్కా గారొక్కా... అమ్మాయి. పెళ్ళిీ వెళ్ళకపో లే నేను కృతఘ్ను రాలినవు తాను* అంది నీల,
“అందుకనే పోనీ నువ్వు వెళ్ళు. వెళ్ళి వాడావిడిలో చిన్నని నీవు సముడాయించలేవు. ఈ రెండు రోజులు నే నెలానో మానేజ్‌ చేసాను *” అన్నాడు గోపాల్‌.
6 అక్కొ-డీ 1నాళ్ళంతా పిల్ల సి భరాడాలని ఎంతో అతృతపడుతూ నృంటారు, విల్లని ఎలా వదిలేయను! పోసీ మోరు రమ్మాం శే రానంటాను. అంది నీల.
“మరి ఆఫీసులో ఆడిట్‌ జరు ఇతోంది. ఎలా "సెలవు పెట్టను] పెట్టినా ఈయరు, వాధ్యతకల ఉద్యో సలు చీటి! మాటికి "సెలవులు 'ెటళాడదు, నాకుచిన్నికూడా లేకపో తే ఇక్‌ యింటికి రాబుద్ధవదు. వద్దు నీలా! చిన్నిని నాతో వ్రుండనీయి. సీను మటుకు లగ్న ౦ కాగానే వాళ్ళువుండమని బలవంతం చేసినాస శే వచ్చేయి, సలేనా[ి అంటూ నీలని దగ్గరకు తీసుకున్నాడు గోపాల్‌,
“హలో వనీలా! రెడీయీనా౪ి అంటూ గీత వచ్చింది. నీల నోషాల్‌ చేతిలోంచి తప్పించుకుంది.
“నేను వెళ్ళటానికి రెడీగానే వునా్నాను... !” అంది
“గీత్రవిన్ని రావటానికి రెడీగా వున్నుదికొదూ, విన్ని£' అంది చిన్ని,
“ఊం పద మరి!” అంది గీత, గీత నీల స్నేహీతు
తీరం చేరన కేరటం [187 రాలు. ఎదురింట్లో వుంటోంది. తలి లదు-తం డి వున్నాడు. ఆయన పెద్ద కంపెనీకీ మాచ్యజరు,
గ త్రా! నేను సళ తాను, మరి చిన్నిని ఆయన వుంచ మంటున్నారు. కాస్త నేను వన్చేడాకా జ్యాగత్తగా అడి స్తుంటావు కదూ!” అంది నీల,
“బఅబేమిటి నోపాల్‌ గారూ! చిన్నిని కూడా వళ్ళ సీయండి. తల్లీ పిల్లలని విడదీయకూడదు. అంది గీత.
“అదికాదు గతా! ఇద్దరూ వెళ్ళిపోతే నా కీ్‌సలు ఇంట్లోకి రావటానిశే దిసలుగా వుంటుంది. ఒంటరితనం ఒక్కాతుణం భరించలేను. చిస్సి వుంచు డాన్ని అడిస్తూ కకూర్చుం కు కొంత కాలజ్నేపం అవుతుంది. రోజులు తగ్గరగా గడుసాయి.” అన్నాడు గోపాల్‌ ,
“అది నిజమే. గోపాల్‌ మరీ లోన్సీ నెస్‌గా ఫీలవు తున్నారు. పోనీ వెళ్ళు నలా! నేను గోపాల్‌ ఆఫీసుకి వెళ్ళి నప్పూడు చిన్నికీ తోడుంబానుగా!* అంది గీత,
“నీ తా!” చేతులు పట్టుకుంది నీల.
“ఏవింటి సీలాళ) అంది గీత విస్టితంగా.
“థాంక్యూ గతా! మెనీ మెనీ ఛాంక్‌్సా! ఇంక నెను నిశ్చింతగా వెళ తాను. చిన్ని జాగ త్త! నోపాల్‌కి రాతిళ్ళు థఫోజం౦ చేశాక పడుకోబేోయు ముందు పాలు (తాగటం అలవాటు, వంటవాడు మర్చిపోళాడేవమో నువ్వు జ్ఞాపకం చేయాలి. నేను వచ్చేదాకా నోవాల్‌, చిన్నిల శాధ్యతే సే! చిన్నికొనా గోపాల్‌ ఇంకా పసీవాడు”* అంది నిల
“అవుకూ ఇన్ని అప్పగింతలు పెడ్తున్నావ్‌ , ఇంక
కైథి8 ఒడ్డుకు జేరిన ఒంటరి కెరటం తిరగి రావా** అన్నాడు గోపాల్‌ పరిచోసంగా,
“అమ్మా తప్పక వస్తుంది నొానావ్నః అమ్మాా! నాకు 'పిళ్ళనించి లడ్డూలు తీసుకురా వాళ అన్నది చిన్ని,
చిన్నిని గుంజెలకు హూత్తుకుని__
“నా చిన్ని, నీ కోసం యముడె్ననా యొదిరించి వసాను తలీ! నీకు బోలెడన్ని లడూలు అెసాను. నువ య ౧౧ ో నో మం వి చక్కగా నాన్నగారితి , గీత్‌ పి ఇతో ఆడుకుంటూ వుండమ్మూ[” అంది. ఎందుకో కళ్ళమ్మూట నీళ్ళుకారాయి. తే
వాట్‌ఫారమ్‌ మిద గీత చిన్నిని ఎత్తుకుని నిలబడింది. నోపాల్‌ యాపిల్చ్‌, బత్తాయిలు కొన్ని పుస్తకాలు కొని తెచ్చాడు,
“వన్నీ ఎందుకండీ[ అంది సీల.
కంచు నీలా! ఆకలయి తే వుంటాయి అన్నాడు గోపాల్‌ , అతని కళ్ళల్లో నికీ చూసింది సీల, అతని కళ్ళల్లో సన్నటి సనీటిహార, ఇంతేగా ఆరాధించే భ్ర్త లభించటం తన శెంతటీ అమూల్య వరం! మనస్సు దిగులుగా అయ్యింది వలకు, “ఇలా రండి క్రకిలీ దగ్గరగా వ చ్చేడు,
“పంతం పట్టి -వళుతునా్మ ననుకోకండి. ( పేమగా 'పెంచీన వాళ్ళ మూట కాదనలేక వెళుతునా్నను అంది నీల
తీరం చేరిన కెరటం 189
“బది నాకు తేలుసు నీలా! ఊరికినే నిన్ను వదిలి వ్రుండ'వేక్‌ వెళ్ళవద్దు అనా్నాను కోని వళ్ళకపో తే శాం డదు. నేను ఒకొక్కసారి సిల్లీగా ఆలోచిస్తాను, జాగ త్తగా వెళ్ళి నచ్చేయి. నూతన దంపతులను మనింటికి రమ శ్ర మను, ఆమె చేయి మృదువుగా పట్టుకుని చుంబించాడు, ఇంతలో రలు కదిలింది. నేతులు విడిపోయాయి,
“చిన్ని జ్యాగ త్త గీతా!” అంది గట్టిగా సీ్‌ల,
“అమ్మాా టా! టా!” అన్నది చిన్ని
ఫ్తాటువారం చివరిదాకా చూస్తూనే వుంది నీల, స్తాటుఫారం కనుమురుగయినాక్‌ తన సీట్లోకివచ్చి కరూర్చుంది దిగాలు గోం
మాల్లో నీలా1%” ఉలిక్కిపడింది నీల, వెనక్కీ. తిరిగి మూసింది. వొత్‌ రూంలోంచి వచి ఏ కాస కూర్చుంది సుము. సుము ఇంచుమించు. నీలంత పొడుగునా వుంటుంది. సీలు సుమ ఒశే శరణాలయంలో పెరిగారు,
“సువూ! నువారి,*! నువ్వూ పెళ్ళిశేనా!” అంది సేలం
“నువ్లూ్యనా అంటున్నావ్‌, నేను వెళ్ళిళ్ళకు రాకూ డచాళో అంది సుమ,
“ధ| అదికా బే, నేనూ అక్కడిశే వెళుతున్నాను. అందుకని అలా అడిగాను అంది నీల,
“బుక్క్‌ గీకి కాక ఇంకెక్కడికి వళళతానము మనం! అదికాదు, నీలా! అరేళ్ళయింది నిన్ను మాసి, ఏమో మార
ఓట
100 ఒడ్డుకు చేరిన ఒటరి కేరటం "లేచే నువు! పి్‌ల్ఫ 'శేమన్నా కలిగారా! మన శరణాలయం యానవర్చరీకయినా రావటంలేదు. బసే, అన్నాళ్ళూ అక్కా- చెల్ల లాగ ఇరిగాం ఒక్కాసారెనా మన వాళ్ళందర్నీ చూడాలనివీంచ లేడా! అమ్ముగారు ఎన్ని సార్లో అనుకున్నారు" అంది సును.
“అదికా బే, కొన్నాళ్ళు కొత్తా వుండి ఇక్కొ-డికీ, అక్క-డికీ విళ్ళుతానని అడగ లేక పోయీదాన్ని. తర్యాత పాప కలిగింది. చంటి దానితో ఇంక నేనే బయలు చేరలేక ఫోయ చాన్నిఎ”
“పాప యేదీ*+ అంది సుమ,
“షాపుకి (పయాణంలో వదన్న్నా చీకాకు చేస్తుం -జేమో అని తీసుకు వెళ్ళవద్దు అన్నారు” అంది నీల.
“వ్వా ఆయన భలేవాజేనే! కొత్త పెళ్ళికొడుకులా నిన్ను వదలలేక. వదలలేక వెళ్ళాడు పాపం[ సువ హాస్యంగా అంది,
నల బుగ్గలు కందిపోయాయి,
“ఆయన నన్ను వదిలి ఇంతవరకూ వుండలేదుల ఆంది తలవంచుకుని. సుమ కళ్ళు సీల మెడమోద, చేతులు మాచా పడ్డాయి, సన్నటి మంచి సు తెల నెన్టెస్‌; చేతికి ముత్యాల గాజులు,
కళస్టీస్‌ల] 'వెరీనె స్‌! చాలా వాసన్నాయ్‌ నీ ముత్యాల గాజులు, నెక్లెసూ! ఒకసారి తీసియ్యి, మ ైకునిదూస్తాను” అంఎది*సుమకు నీల తీసి ఇచ్చింది, 'వట్టుకుని హోంజ్‌ బాగ్‌ లోంచి అడ్డం తీసుకుని భబూసుకుంది.
తీరం చేరిన కెరటం కేక! కక ద్వాంల్రా ₹ఇాసనా్మాయే ,.. నా కెలా వున్నా యీ అంది సుమ,
“మంచి ముత్యాలు ఎవరికయినా, అందమిసాయి, వూ వారికి ఇపంట ఈ సెట్‌! అందుశొని నేను బయటేకీ వెళిలే ఇవే పిటుకంటాను” అంది సీలం
“నువ్వు "అందమయిన చానివి! నీకు వవి పెట్టుకునా్నా అందమిసాయి. నిన్ను చూస్తే నాకే కొరుక్కు. తినాలని వీస్తుంది. మరీ చ క్కెరబామ్మలా ఉంటావు!” అంది సుమ సీల చెంపలు తాకుతూ,
ఉ“స్రో-వే! వురీ వాగిడేసావు! అంది న్‌లం
“నేను పొగిడి తే వొమ శ్రంటొవా! అచే మో ఆయన పొగిడి శే దాసోవాం అంటావా!” అంటూ సువము నీల బుగ్గలు సాగదీసింది. ఇంతలో డబడబీలాడుతూ (బవ్మీండ మయిన చప్పుడు! న్‌లకీ కభ్యు చీకట్లు కమారయి,
సుమ “*సీలా .., నీలా. ..వమిటిది! నీలా ,.. *అంటూం డగానే వాళ్ళు [(పయాశణీస్తున్న (కొయిన్‌ కంపార్టు మెంట్‌ ఎత్తయిన గుట్టమిోాంచి (బహ్టాండమయిన అగాధంలోక్‌ జారిపోయింది. అదొక అందమయిన కొండల మభ్యనున్న 5 లుమార్డ్షం, ఒక్షజేపు ఎత్తయిన కొండలు! ఇంకొకచేఫు అగాధమయిన లోయలు. చిన్న కాలువమిోాం౦చి వంతెన వోూదుగా (టయిన్‌ -విళు నూండగా [టఓయిన్‌ కి ,(యాక్స్సి డెంట్‌ అయింది. అయిదారు పెళ్లైలు తుక్కు. తుక్కు
సుము ఒక్‌ బలమయిన ఇనుపక్‌ డీక్రీంద నలిగిపోయింది?
[01 ఒడ్గుకు చేరిన ఒంటరి 'కెరటం నీల లోయలోకి దొర్షి దొర్లి విశాలమయిన పచ్చిక మెదా నంలోక విసిరివేయబడింది. నీలకి వంటివె నస్పృవహపూ _ర్తిగా పోయింది, ఒకో మంచుముద్దలా అఆ మెదానంలో రెండు రోజులు పడివుంది,
త్తే
గోపాల్‌ చిన్నికి అన్నం తినిపించుతున్నాాడు. చిన్ని అన్న౦ తినకుండా పరుళలు వెడుతోంది. వెండిగిన్నెలో పాలూ అన్న౦ కలివి చిన్ని చుట్టూ తిరుగుతున్నాడు గోపాల్‌.
“ఉసాన్న్నూా! నాన్నా! అమ్మే నాకు పాటలు పాడుతూ అన్న౦ "వెడుతూ వుంటుంది. నువ్వేమో ఊరిశే తినమం టావ్సుి అంది చిన్ని బుంగమూలి వట్ట.
“నాక్ర పాటలు రావే మరి! ఉండు అమ్మా పాడీన “వేవున్న్నా వుంశే పాడించి ఏినిపిసాను*) అంటూ కేప్‌రికా గర్‌ అన్‌ చేసాడు. అందులోంచి సీల పాడిన పాట వినిపి స్తుంది. అంతలో గీత వచ్చింది. పాట ఆఖరయ్యేసరికి నిన్ని అన్న౦ తినటం పూర్తిచేసింది.
“బలే! నేను నిజంగా నీల వచ్చేసింబేమో అనుకు న్నాను. రికార్డర్‌ ఆన్‌ చేశారాశ*ి అంది,
“వచ్చేవా గీతా! చిన్ని ఇవాళ అన్నుం తినటానికీ
తీరం చేరిన. కెరటం 101 బిలే తిప్పలు పట్టింది. కాస్పేపు దీన్ని ఆడించు, నేనుకూడా భోజనంచేసి వసాను.”
“ల అలాగే చేసిరండి అంటూ చిన్నిని ఎత్తుకుని పోలులోకీ వచ్చింది. ఇంతలో "బలిఫోన్‌ గణగణమని (మోగింది. గోపాల్‌ పరుగెత్తుకుని వ చ్చేడు,
*నీమిటి అన్నం తినకుండా వచ్చేరా! పోన్‌ సంగతి నేను భూస్తానుగాని ముందు వెళ్ళి భోజనం చేసి రండి 1 అన్నది.
“కాజు గీతా నీల చేసించేమో అని! అన్నాడు ఫోన్‌ తీస్తూ *మిరు వెరివారిలా వున్నాలే! ఇంకా ఇవా ల్టికీ సరిగా చేరి వుండదు. అప్పుడే మీకు ఫోన్‌ ఎలా చేస్తుం దండీ [|
“వీవో మరి నాకలా అన్పించింది. హాల్లో! వాల్లో! ఆం... గోపాల్‌ ని నేనే! వమిటీ యాక్సిజెంట్‌! [(టయినా! ఓ మెగాడ్‌! గీతా! గతా! కొంప మునిగింది* అంటూ ఫోన్‌ చేతిలో పట్టుకునే [కిందకు వరిగిపోయాడు గోపాల్‌, గీత ఫోనులో మాట్లాడి, సీల యాక్సిడెంట్‌లో ఇనా్యల్య్‌ అయిన సంగతి తెలుసుకుని పరిగౌత్తి ఇంటికి వెళ్ళి తండడిని తీసుకువచ్చింది. నోపాల్‌ కీ ముఖంవైన సీళ్ళుచల్లి ఫస్ట్‌ ఎయిడ్‌ చేసి నీల తం్యడి ఉపశమన వాక్యాలు పలికారు, "తర్వాత అందరూ రైల్వే హాస్పిటలుకీ బయలు దేరారు, చిన్ని గీత మెడచుట్టూ చేతులు "వేసి “విస్న్‌, వీన్నీ అమ్ము వస్తున్నదా+” అందిం గీత కళ్ళమ్మట నీళ్ళు కారాయి, చిన్ని చూడకషం౦డా చీరకొంసతో కళ్ళు తుడుచుకుని,
104 ఒడుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం
“క్షాదుతల్లీ! మూానాన్న "స్నీహితులకు హకూూడబోతు నా్వారు. అందాకా మూ యింట్లా మిద్దరం, ఆడుకుందా౦, వం+”* అంది గీత
“వురి యించాన్‌ ఫోనులో పిలిచివది అమ్మ కా దా” అంది చిస్నిం
“ర్రాదు చ్రిస్నీ!* అంది గీత,
“అమ్మ ఎందుకు పలకలేదు విన్ని+ నాకు మిళాయిలు కొనటానికి వెళ్ళి వుంటుంది కదూ విన్నీ[శి 'అంది చిన్ని. గీత దుఃఖంతో నోటవూట రాక తల వూవింది అంతే నన్నట్లు.
నురళి ఆ వూరి జమిోందారుగారి అబ్బాయి. వాలా అందంగా వుంటాడు, తల్లితం డులకీ ఏకై కొపుతుడు, మంచి చిత కారుడు. (వక్కొ-వూరిలో 'స్నీహితుని "పెళ్ళికి వెళ్ళ "తెల్ల వారుజామునే పెళ్ళివారింట కాఫ్సీ టిఫెన్‌ లు ముగించి ఆ పపభాతవేళ చక్కని చిక్కని పచ్చిక బయలులో సూర్యోదయాన్ని మూస్తూ ఆ సూర్యోదయానికి వజపు తునకలల్లే వెరున్తూన్న తుపార బిందువుల్ని చూస్తూ మనోల్లాసంగా పొడుకుంటూ వస్తునానైడు కాలచాట
క$5 ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం (పక్క్‌ా-న మంచు చేవతలా తెల్లని పట్టుచీరలో ఇంకా తెల్లగా మెరిసిపోతూ పడివున్న నిని భూసేడుం దగ్గరకు వ చ్చేడు, “అహా! ఈ చల్లని [పకృొతిలో పారిజాత పూవులా మంచున తడిసి తడిసి అలసిన ఈ అమ్మాయి ఎవ్వరో! నాలా (పకృతి అంశే పరవశించేచే అయివుంటుంది. ఈ ఆరుబయలున ఇలా ఎవరు పడుకుంటారు” అనుకున్నాడు మెల్ల గా సున్ని తంగా ఆమె మెడను తొకాడు, చెయ్యి చురుమంది. భాగా జ్యరంతో ఒళు ల సలసల వమారిగిపోతోంది.
“అరే! ఈమె ఎవరో మూర్చావస్థలో వుంది. ముందు యింటేీకి తీసుకు వెళ్ళి ఈ మెసి డాక్టరుకి పమూావిం చాలి. తర్వాత ఈమె ఎవరో చెప్పగలదు” అనుకున్నాడు. (పక్కొ-నే కాస్త దూరంలో వున్న _ చెరువు వద్దకు వెళ్ళి రుమూలు తడిపి తెచ్చి. అమె ముఖం తుడిచాడు, ఆమె నెమ్మదిగా కళ్ళువిప్పి మూసింది. “ఓహో! వవుటా కళ్ళు! స్‌లాల కళ్ళు” ఆ కళ్ళల్లో తడి ఆరని అర్ష్రుతే' కణం ముగళి హృదయం పరవశించింది.
“ఏవండ్తీ! ఎవరు మీరు! ఇక్క-డిలా ఎందుకున్న్నా రు) అనా్న్నాడు మురళీ, ఆమె మురళీ కళ్ళలోకి వదో వెతుకు తున్నట్టు వూసి:ది, ,వదో చెప్పబోలయి పెదాలు కదలి మళ్ళీ నిస్సహాయంగా మురళీ వేపు చూసింది. మురళీ అర్ధం చేసుకున్నాడు, అమె ఛాలా బలహీనంగా వుంది. ఇటూ అటూ చూశాడు, ఆ సువిశాల మైదానంలో కనుచూపు మేర ఇంకొక మనిపీ. ఎనరూ కనబడలేదు. ఎండ ఎక్కి. పోతోంది. అలస్యం అమ్ముతం విప౦! ముందు ఆమెకీ వైద్య
తీరం చేరిన కెరటం [8|| సహాయం కావాలి, ఇంక సంచేహించకుండా అఆముని భుజూని కెత్తుకుని ఇంటి'వేపు నడిచాడు. పూలేకు కొన్నా మృదువైన శరీరం, అతని హృదయానికీ హతుకువోయిం౦ది. ఆ తణంలో మురళీ మనస్సు చెప్పింది.
“ క్కమెను రవీంచబోతున్నావు+ జావ్యతంగా సివే. ఈమెకు రత,ణ కల్పించాలి”
“అవును, నాకు ఈమె అపురూప వరం! ఎలాంటి విపరీత పరిస్టితుల్లోనూ ఈమెని నేను నిరాధారంగా వదల "లేను, నా సల ళానికి ఈ మె శాంతి, గాంతీ అయింపి? అనుకున్నాడు దృఢంగా మురళి, నీల అచేతనంగా రెండు చేతులతోనూ మురళి మెడను చున్చేసింద. అలాగే తన జఇంటివరకూ తీసు కెళ్ళాడు మురళి
6
నోపాల్‌ ఎన్‌లార్టి చేసిన నీల ఫొటో దగ్గర కూర్చుని వున్నాడు, "శీగిన జుత్తు, ౨ రటి కళ్ళు వారం రోజులనించి ని దాహారాలు లేనివాడిలా వున్నాడు, నౌకరు రామయ్య నచ్చాడు, “బాబుగారూ!” అనాన్నడు, దీనంగా రామయ్య వేపు చూజేడు. రామేశంగారు [కిందకూర్పున్న్నారు. కలా ఆఫీసువాళ్ళు కూడా వచ్చారు బాబూ ...[” అన్నాడు రామయ్య.
సీరం జేరిన కెరటం 10?
“నువ్వెళ్ళు. నేను వసాను* అన్నాడు. రామయ్య (కిందికి వెళ్ళాడు. “చూసేవా నీలా! వాళ్ళంతా నాకు కండొ లెన్స్‌ చెప్పటానికి వచ్చారు. నెలరోజుల్మకితం నువ్వు నా (పక్కొన నిలబడి, చిన్ని పుట్టినరోజు పార్ట ఇచ్చావు, నా సహభాగినిగా అన్ని కష్టసుఖాలు పంచుకున్నా వు, నిన్ను నా పక్కాన చదూస్తూంకు నాకు విశ్వాన్ని జయి౦చి నంత గర్యం కలిగేది ఆ గర్యాన్ని సమూలంగా నాశనం చేశాడు. నేనేం పాసం చేశాను నీలా! ఏందుకు భగవంతు డింతటి ఘోరయమెన లిత్స విధించాడు! చిన్నిని నువ్వు వస్తా వని ఎన్ని రోజులు మభ్య పెట్టగలను సలాశ*ి అంటూ నీల పటాన్ని రెండు చేతులా పుచ్చుకుని కన్నిళ్ళు 'ఫెట్టుకు నా్వాడుం గ్‌త న మ్ముదిగా వచ్చి అతని భుజడంమిోద చేయి "వేసింది,
'(నశివాల్‌ గారూ! బాధపడకండి! చిన్ని కోసమెనా మోరు మామూలుగా వున్నట్టు నటించాలి. మిమ్ముల్ని పలకరించటానికి వచ్చేపోయ వాళ్ళతో ఇల్లు ధర్మస్మతమై వోతుంది. ఈ జనాన్ని చూసి చిన్ని బెదరిపోతోంది. మా అమ్మ ఎస్పూడు వస్తుంది అని నస్న్ను అడు సతోంది. దాసి అవమూయక్‌ పు మయనస్సుకి వవో వూహుంచ రాని అన్యాయం జ3గినట్లు తెలిఫిపోమిరది,. అన్నం కూడా తిన్నగా తినటం "లేదు అంది గీత,
గీ బ్రా! నేనేం చేయగలను! చీన్నిని చూడగానే నాకు స్‌ల జాపకానిక వస్తుంది. ఎంత కంంటోలు చేసుకుం జా
ఓ్‌
[స పేరుకు చేరిన ఒంటరీ శరీర మన్నా నా కన్నీటి పవాపహోన్ని నే నెకట్టలేక అశ క్తుడ సయినాను. అభం శుభం తెలిని పసిపితో్‌ నా బాధని నీనెలా పంచుకోను! లాభంలేదు గీతా! ఇంత గుంజెబరువు నేను వంటిగా మోయళేను, నన్ను నీల పూర్తిగా ఆ కమిం చింది. గీతా! నీలని నేను మరువలేను, ఈ గుండె గాయం మాన్చటానికి భగవంతునికి కూడా తరం కాదు.” అని విల విల్లాలాడు.
“నిశి పాల్‌ గారూ! అన్ని గాయాలనసీ కాలమే మాన్సు తుంది. కాలచకొంలో పర్శిభమించే అత్యల్ప జీవులం. మోరు కన్నిళ్ళు తుకుచుకోండిం (కింద మా అఫిసువాళ్ళు అందరూ వేచియున్న్నారు. పదండి! విధి నిర్వహణలో కొంత శా ధోపశమనం కలగవచ్చును. అన్నది.
ఇంతలో ఆయా చిన్నిని ఎత్తుకుని తీసుకువచ్చింది.
“హల్లో చిస్నీ! ఏం టల్లరి చేస్తున్నావ్‌ ౪ అంది గ్‌త,
“లేదు పీస్నీ! అమ్మ దగ్గరికి తీసుకెళ్ళమంశే మో అమ్ము ఇంకిక్కొడుంది! చచ్చిపోయింది అంటోంది ఆయా! నిజమా విస్నీ[ అంది చిన్ని,
“కాంతమా శై” తీ వంగా అన్నాడు గోపాల్‌.
“నీ ఆన్నిసార్లు చెప్పాను! చిన్నపిల్లల దగ్గర అలాటి మూటలనొద్దని చెప్పానా! సెశేమున్నా మతిపోయిండాళ” అని (కిందికి వెళ్ళిపోయేడు.
“క్రాగానే వుంది, చచ్చిపోయిన వాళ్ళని ఎన్నాళ్ళు
తీరం చేరిన కెరటం | 10 (బతి! వృర్నారఖి నుభ్య ఫెట్టగణలం! నా వేశతశాదు పొబూ, అందులో ఈ ఫల రావగా వీల్ళ అడి వేసే యక్ష పశ్నల! జవాబు ఇ ప్పేసరికీ తల పాణం తోళకు వస్రోం౦ది,*” అసి
“బుద కాదు కాంతమ్మాా! పీల్ణల దగ్గర అలాంటి నూటలు అంశ1ు వాళ్ళు మరీ 'వగలిపో తారు. అందుకొని అన వద్దన్నారు.” అంది గీత... చిన్ని శేబులుమోద వున్న ముత్యాల గాజులు, నెక్లెసు చూసింది.
“పిన్ని పిన్ని! అమ న్‌ వచ్చేసింది.* అంది. సంబరంగా
“ఏమిటి +న్నీ[' అంది. చిన్ని శకేబులుమోది నెక్షెసు గాజులు చేతితో పుచ్చుకుని-
“బఇదినో ఇక్కాడ పడేసింది అమ్మా. ఇాత్‌ రూంకీ గా వెళ్ళించేమో! నాకు లడ్డూలు తెచ్చించేమో...! అమ్మా... అమ్మా!” అంటూ | కిందికీ పరుగతుకు పోభో యింద, కాంతమ శో చిరాకు వేసింది. ఒక్కా- ఉదుటున చిన్నిని పట్టుకుని ల్‌ కీ ఈడు ఎకువస్తూ-
“అమ్మ అమ్మ అంటూ కిందికీ పోయావంకశు మూ నాన్ను నా భరతం పడ తొడు. ఇక్కడ కూర్చుని వీడు ఆ ఏజుజేదో['” అంది, చిన్ని గింజుకుంటూ *ీఅమా శ్రలమౌా న్‌ అని వడవసాగింది,
గీత కాంతమ లని గదగూయించి--- *ీచిన్ని! మనం పార్కు-కి ఏ.శారు "వళ దాము రామ్మా!” అంటూ నూట
క్ర ఒడ్డుకి జేరిన ఒంటరి శేరపీర మరివీంచుతూ, ఇంకొక జారిన తోటలోకి తీసుకు వెళ్ళింది, కాంతమ్మ నూతి మూడువంకర్సు తిప్పింది, (0)
సీలకింకో తెలివి రాలేదు, మురళి నిల మంచం పక్కొ-నే స్థూలు వేసుకునికూర్చునాన్నడు. ఘుర అతల్లీ ఫాం తె
“చూడు మురళీ! ఈ అమా శ్రయి దగ్గర నేనుంటాను. నువ్వెళ్ళి స్నానంచేసి కాఫీ ఫలహారం పుచ్చుకుని రా! ” అంది,
మురళి 'ేచి లోనికి వెళ్ళాడు. శాంతా ేవి సీలని పరిలీలించింది. తెల్లని జరీపట్టు చీర, లెని వి పచ్చుటీ ఫోలముఖం, చెంపకు వారడేసి క్‌ సన్నటి ముక్క-, శేత?లాబీరం'స పచాలు! ఓహో! ఎంత అందమయిన అమ్మాయి! (బహ ఎంతటి అద్భుత చ్చితకారుడు! సృష్టి లోని సౌందర్య భరిత మయిన విసువులనీష కుప్పబోసి చితిం చాడా ఈకుందనపు బొమ్మని! సీఎ మెల్నగా కళ్ళు విప్పింది. ఎదురుగా ఠీవిగా పచ్చని గంభీరాకృతితో తనమిదకు వంగి చూస్తున్న శాంతా దేపని చూసింది. కృతబ్మతగా ఎందుకో “శంగు చేపలూ జోడించింది. వ ర్‌భ ఛమ్మాట న్‌ళ్ళు
తీరం చేరిన కెరటం క్ర01 కాలాయి, శాంతబేవి అఫ్యాయతగా, భి వీల్ల తల విమిలింద్రి,
“ఎలా వృంది తలీ1॥ అండి అప్యాయంగా,
“ఎలానో వుంది” అంది నీల,
“చాలా నీరసంగా ఉన్నావు అంటూ *బుద్లూ!” అని శేశచేసింది. బుద్ధు వచ్చాడు, వాడీశీ పదహోలేళ్ళు వుంటాయి. దిక్కూ.మొక్కూ- లేని కురవాడు, శాంతా "జీవికీ, వంటవాళ్ళశ, మురళికీ అందరికీ అచ్ని పనుల్లోనూ. సాయపడుతుంటాడు. *వం అమా శ అన్నాడు,
“చూడు అక్కొ-కి కాస్త శాఫీ వేడిగాచూసి తెమ్మని చెప్పూ వెంకయ్యని *” అంది. బుర్దు కాఫీ లేవటానికి వెళ్ళాడు,
మురళి వచ్చాడు,
“ఎలా వుంది మా వంట్లోశి అన్నాడు, నిస్తేజంగా చూసింది,
“నిమన్న్నా మాట్లాడింధా అమా రీ అన్నాడు అఆదుర్గాగా,
“ఎలాగో వున్నుదన్నది[” అన్నది శాంతా చేపి,
“అయితే డాక్టర్‌కి ఫోన్‌ చేస్తాను”. అంటూ. వెళ్ళి డాక్టరుకి ఫోను చేశాడు. తిరిగి సీలవ్రన్న గదిలోనికి రాబో తరేంశేు “వాల్లో బావా! దౌ అర్‌ యూ అంటూ నచ్చింది సుధ. సుధ మురళికి మేశమావము కూతురు, కోవ అంశ వల్శమాలిన (పేమ సుధకి,
001 ఓగ్లుకు శేరిన ఒంటరి శెరట6
“6 బేమటి. ఒక్కర్తివే నొచ్చావ్‌ 1” అన్నాడు మురళి,
“డ్లాకీ ఏదో పనిమిద విశా వూరుమోదుగా వెళుతు న్నారు. నన్ను (డాప్‌ చేయమన్నాను, చేశారు, వం చేస్తు నొాన్నాన్‌ + అన్నది సుధ,
“డార్టర్‌ కీ ఫోన్‌ చేశాను అన్నాడు మురళి,
ఉవాట్ర్‌! డాక్ట రెందుకు! అత్తమ్మ ఎలా వుంద£ి అంది కొంగారుగా సుధ సుధ నొంతువిని ఛాంతా చేవ ఈవలకి వచ్చారు. నువ్వ శే! అమా 9నౌగెష వచ్చారాలి! అంది,
ళ్‌ వేకు అత్తమ్మా! నాన్న వవో పనిమోద వెళుతూ ఈ వూరి మొ%లో నన్ను దించేరు. డాక్ట రెవరికి అత్తమా శో నీకు వంట్లో చాగులేడా[లొ అంది సుధ,
“కాగానే వృంది*, ఎవనో అమ్మాయి జాి*ిలో మూ బావకి దొరికింది. ఆమె కిప్పూ డే స్పృృహవచ్చింది. డాక్టర్‌ కీ ఫోన్‌ చేశాడు!” అంది శాంతా దేవి.
“యూ లక్కీ. ఫెలో! స్ప ఎహాలేని అందాల రాజ కుమారి అడవిలో దొరికిందా! వెరీ గుడ్‌లక్‌! పద చావా! గ రాజకసుమూనెని చూడని, బలే! బజానషద చి తాలలోలాగా 2,5 "ాజకువమూరి ని దావస్థలో దొరకటం, జగ త్తవావా! చిలకల్ని, పావ్రరాల్ని ఒక కంట కని పెడుతూండు. వాళ్ళు మాంతికులై నీ రాజకువూారిని ఎత్తుకుపో తాకేమో!
“నిదంతా వేళాకోళం! చిన్నతనం పోలేదు ఇం కా)? అన్నాడు మురళి,
తీఠం జేరినీ కిరటం వ.
“చిళ్ళయి లే "కాని పిద్దతీనం రాదు అమ్మాయిలకు. నన్ను వెళ్ళాడమం శు పెళ్ళాడవు. నాకు పెద్దతీనం రాదు. సీక్రు చిన్నతనం నచ్చదు. ఇ౦కెలా చచ్చేది! నువ్వు అదృష్ట పంతుడివి శావా! సీలాగ నాక్కూడ స్ప్పృహలేని ఒళ అందాల రాజకుమారుడు దొంఎకిలే బాగుండేది అంది సుధ.
“ఒట్టి రాలుగాయివి!” అని సుధ ₹ెండు జడలూ కలిపి. వెనక్కి. లాగబోయాడు, ఇంతలో డాక్టరుగారు
6క్రవమూన్‌ డాక్టర్‌ అంటూ సల గదిలోకి [తోవ తీశాడు మురళి శాంతా చేవీ, సుధ, మురళిని, డాక్టర్‌ నీ అనుసరించారు. సుధ నీల అందమయిన ముఖాన్ని పరిళిల నగా చాస్తూ నిలబడిపోయిం నె,
గీత చిన్ని పార్కు-లో పరు'ఫలు పెడుతూ దాసుడు మూత లాడుకుంటున్నా. గు. గీత కాలేజీలో చసవే ఫొందరు యువతీ యువకులు అటు వచ్చేరు.
“హల్లో గతా! వమిశు కాబేజీ ఎన్టాక్రుస్తున్నావ్‌ 1 ఇంక చదవాలని లేడా[+” అండి ఒక యునతి,
204 ఒడ్డుకు జేరనీ ఒంటరి శేరటర “వళ్ళిగాని కుదిరిందా[ి అంది యింకొక కోణంగి. ళ్‌ పాప ఎవ్వ రే” అంది ఇంకొక లతాంగి భ్రూ పాచి అంది గీత,
“మెగాజ్‌ ! అప్పుడే పాపా! అసలు పె ళ్ళిస్పుడు చేసు కున్నావ +” అంది ఇంకొక తలోదరి,
“చెడ్రీక్సేడ్‌ సరుకలాసంచే!, బాగా డబ్యున్న వాజేనాళి అన్నాడు ఒక్‌ యువకుడు,
“డబ్బ 'లేకపోతే విడ తం్యడిని కట్టుకుంటా రా?
॥ సో త్న
అనా్శ్న్నతొక్‌ యువకుడు,
“పిల్ల నిబట్టి తండి అందమయిన వొడీలానే కొస్పించు నున్నాడు, ఒక్‌ ఇల్లాలి సమాధి మాద ఈవిడ జీవితం పునాది పడిందన్న్నమాట1[ అన్నాడొక కవిపుంగ వుడు, గత ముఖం మంచారపువ్వే అయింది,
“భధ! మతులులేవా మోకు! కేవలం మాతృహీన అయిన ఒక్‌ ఫసిదాసన్ని సముదాయించిలే దాసికిన్ని మాట అంటున్నా రాట అంది కోపంగా,
“వదూటలు కావు, జరగబోయవె చెబుతున్నాము, నీకు అతనిమిద నిజంగా ఏమి ఇంటరెస్ట్‌ "లేకపోతే ఇంత పసిపీల్ల భారం నెత్తిన “వీసుకోగలవా! అబ్బర్హు! అతని దృష్టి నాకర్సి ంచుకోవటానికి ఈ పసిపిల్ల నీళొక మార్గం చూపి నట్టయింది. అంతే!” అంది ఓక్ష యువతి.
“ఆడవారి చేతలకీ అన్ధాలే "వేకులే[' అసా్యటోక సీసికో ప్‌,
తీరం చేరిన కెరటం న్లై0ఫ
“బ్ల్దంత ఫాషన్‌ బుల్‌ లేడీవి! 50తో వెళ్ళి వాడిమాద సీ శన్ను పడిందెందుచేతా అనినా తల పగిలిపోతోంది”
“చ్చంత్రకీ అతను చాలా అదృష్టవంతుడు.” అని సిట్టు-
“చే! మాలేజ్‌ మటుకు [గాండ్‌ గా వర్పాటు వేయకపోతే ఊరుకునేస లేదు. అతనికీ "రండో వెళ్ళి "కాని నీకు కాదుగా!” అంది ఒక్‌ నంగనాచి.
“భభ! మోరంతా పనికిమాలిన వాళ్ళు! ఇలా వాగు తున్నారు. మాన్‌ మాట్లాడటం నాటే బుద్ధితక్కు-వ!౫ అంటూ విసవిసా చిన్నిని ఎత్తుకుని నడిచిపోయింది, వెనకా
అ ఇగ భక తల సహవి ద్యార్థిన్‌ వి డ్యాష్థలు, " అయ్యిందయ్యో ... అయ్యింద య్య అమ్మామిగారి పసి అయ్యింద య్య్యూఎ అంటూ చప్పట్లు కోొట్టనాగామీ,
సీల తలంటి పోసుకున్న జుత్తుని వేళ్ళతో చిక్కు లీసుకుంటూ మేడ వరండాలో సనిలుచున్నది, సూరో్యోదయం అయి అకగంట అయ్యింది. ఎదురుగా "వద్ద వమెచానంలో సూూ-లుపిబ్లలు (డిల్లు చేస్తున్నారు, వాళ్ళని చూస్తుం శే
2్ట్‌
206 ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం
అలా తనుకూడా ఎక్కొ డో చదువుకున్నట్టుగా తోసోంది.
(పస్తుతం నీలకి తానెవరో వమిటో గుర్తులేదు. ఎంతగాగుర్తు, "తచ్చుకుందుకు [పయత్ని౦చినా తలంతా భారంగా అయి,
కణతలు పగలవే సేలా బాధ కొలుగుకుంది. ఇంకా తీవంగా ఆలోచి స్తే ఫెయింటయిపోతోంది. శాంతా దేవి, సుధ చాలాసానస్ల ఆమె గురించిన పశ్నలువేశారు. ఆమె చెప్ప బోయి, చెప్పాల్సిన "దేవిటో గు రురాక్‌, ఫమయింటయి పోసొగింది. డాక్టర్‌ వాళ్ళని ఆమెని ఏ విధమయిన | పశ్నలు వేయవద్దని శాసించాడు, అందుకని వాళ్ళు ఆమె జీవితే వివరాలు రాబట్టటానికి చేయబోయీ పయత్నాలు విరమి వారు. మురళి ఆమె వెనకాలే మేడమిోదకు నచ్చాడు. అమె దీతగా మెదానంలోనికి దూడటం గమనించాడు, ఆమె పీరు వాళ్ళ "తెలియదు. అందుకొని మురళి ఇంటిలోని వాళ్ళు ఆమెని “రాధా” అని పిలుస్తున్నారు రాధని చూస్తూన్నకొద్లీ మురళి మనస్సు పరవశించసాగింది. ఆమె నల్లని పొడుగాటి జుట్టు మఖ్‌ మల్‌ గడ్డలా ఇంది. చిక్కగా కాగిన పాలరం:స శరీరం, చెంపకు చారుడేని కళ్ళు! _బహ్మూ కొన్ని "నేల వెన్నెల ర్మాతుళ్ళు పవి తమైన మ౦దాక్‌సీ తీఠంలో కూర్చుని సృష్టందాడా యిీా సజీవ సాందర్య నూ ర్తిని! మెల్లగా ఆమె (పక్కన చేరాడు మోకాలి చాకశా వున్న జుట్టుని చేశుల్లోనికి తీసుకుని పాయలు పాయ లుగా విడదీసూా
“-రాధా!* అనా్నాడు మురళి, “నేను రాధనా+” అంది నీల
తీరం చేరిన కెరటం ల్లి)
“అవును రాధా, నువ్వు 'రాధథవి! సర్య (సేమమయ పపంచానికే ఆరాధనీయవు!” అన్నాడు మురళి.
“నేవు రాధని అని నాకు తెలీదు” అంది సీల,
“అవ్పను, నీకు జ్యరం వచ్చిందో” అన్నాడు.
“కప్పుడు నయమయింది కాదూఖటి
“అన్ఫవుు చాలావరకు నయమయింది, ఇంకా నీర నంగా వున్నా వు అన్నాడు,
“ఉఅవ్ఫను నాకు వాలా నీరసంగా వృన్నదిోఅంది నీలం
“రాధా?! సీ బొము శచితించాలని వుంది” అన్నాడు.
“విరు చిితకారులా[” అంది నీల.
“అవును పోర్టాయిట్స్స్‌ వేసాను” అన్నాడు.
“అయి లే వేయండి! నేను లేకపోయినా నా బొమ శ్ర యినా మిసలుతుంది![”' అంది నీల, మురళిలో ఉద్వేగం హాచ్చింది.
“రాధా! అలాంటి వమూటలనకు! నువ్వు "లేనినాడు 'నేశళూలేను! రాధకోసమే మురళీ గోనం! రాధలేక్‌ మురళి [(నోూగనే (మోగదు రాధా! " అనాడు, సన్‌ల జుట్టు అంతె భుజంమిోద నుంచీ ముందుకు "వేసుకుంది. ఎదరకు పూసింది, మురళి మూటలు ఆమె మనస్సుకి తొకాయి. ఇటువంటి అ రాధసీయమెైన మాటలు ఇదివరలో తాను వింది, తన మనస్సు స్పందించుతోంది. కాని ఎక్కొ-డ!+ ఎప్తూావూ,,,1 అచే తెలియటం లేదు, క ళ్ళమ్మాట స్‌ళ్ళు "కారాయి, ప్‌వ ఫంగా కళు ఛనమూస్తూ.
“మురళిగారూూ! రాధ కోసమే మురళలీమోవానుడు
వ08ీ ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం మురళి అంత (శావ్యంగా వాయించేవాడా[ి అంది నీల మురళి సీల దగ్గరకు చేరాడు: ఆెండుభుజాలూ పుచ్చుకుని దగ్గరగా పృాదయానిక్‌ హత్తుకోబోతూం-
“రాధా! మురళలీమోహనుడు ' నీనాడు సీ ఫాతని రాగానికి శృతివి రాధా[* అనాన్నడు,
“చ్రావాఃి అంటూ సుధ వచ్చింది. చప్పున మురళి రాథని వదిలేశాడు.
“గ్రావా! మూ (ఫండ్‌ గోపాల్‌ జూబు (వొసేడు. ఒక్‌ వారం రోజులు సీవు అతని అతిధిగా వుండాలిటగ అంది సుధ,
“ఏం కధ అన్నాడు,
“అతనిమనస్సు మాగాలేదుట! అంచేతనువ్వు వాళ్ళవూరు నన్వేనీ సాన్నిధ్యంలో అతనికి [పళాంతి లభించుకుందిట! ఇంకా వబేదో చాలా వేడాంతం (వా సేడులే. ఇంతకీ వెళ చావా వధ్రాళల అన్నది సుధ,
“అంశ్సే నువ్వుకూడా వదొమనా€
“నేను రాకూడ దా౪
“కాదు! నువ్వు కూడా వస్తే రాధ ఒంటరిగా వుండ గలదా అనిశో
“రాధ ఒంటరి దవుశుండా శూవా! అమె నీడగా ఎప్పుడూ మురళీమోహను డుంటూనే వుంటాడు!” అంది సుధ,
“స్సుధా! వమిటా మాటలు అన్నాడు మురళి, “న్దానవా! సీ అరాధనని నేను కనిపెట్ట లే దనుకోకు!
త్తీరం చేరిన కెరటం 2[0$ యితే జంత అఆశాధించే మనస్సున్న స్‌కు అఆరాధంచే మున సను "తెలుసుకోవటం ఇంత కష్టమవుతుం-దేమిటా అని ఆలో చిస్తునా్నాను. నా మనసు సీమోిద, నీ మనసు రాధమిద, రాధ మనసు ఎక్కొాడో కానరాని చేవ్సని మాద! ఈ (ట్రయాంగిల్‌ కధ ముగిసే బెలా+” అంది సుధ,
“అబ్బ సుధా! నువ్వలా మాట్లాడకు! అన్నాడు బాధగా మురళీ, రాధ వాళ్ళిద్దర్నీ అలా నిస్తేజంగా చూస్తూ వుండిపోయింది.
నీ
“ఎక్కా డికి గీతా!” రామేశం అడిగాడు కూతుర్ని, గీతకీ ఈ (పశ్న వింతణా తోచింది. జ ర్నెల్లనుంచి చీన్ని కోసం గోపాల్‌ ఇంటికి రాకపోకలు జరుపునోంది. తరచు చిన్ని తమ ఇంటిదగ్గ "రే ఆటలాడి అన్నం తిని నిదపోవటం, నోవాల్‌ అఫీసు పని అంతా చేసుకున్నాక ఎదురుగానున్న గీత ఇంటిక్‌ వచ్చి, _ చిన్నిని భుజంమిద వేసుకుని తీసుకు వెళ్ళటం నిత్యం జరు%తూన్ను పనే తండివేపు కళ్ళు విప్పు కుని చూసింది,
“విన్నిని తీసుకు రావటానికి వళునా్నాను నాన్నా అంది గీత,
వ ( ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కేరటళ్షి (6
“అదేచిన్నిని నువ్వు తీసుకురావట మెందుకూఅంట!” అంది ఆ ముందకోజే వచ్చిన నరసమ్మూ. ఆమె గీతకు వరసకు వెద్దతల్సి అవ్రుతుంది. ఆడదిక్కు- లేని సంసారం చక్క బెట్టటానికి నాధ్యత నె త్తిమోద "వేసుకుని వచ్చించావిడ
“చిన్నికి నీళ్ళుపోసి అన్న మదీ పెట్టాలి, ఇవ్వాళ డాని పుట్టినరోజు కూడా 1!* అంది గీత,
“డానిసం. గతి భచూూసుకుందుకు దాసి తం డివున్నాడు, ముందు నీ సంగతి అలోచించు!ి అంది నరసమ ౮"
“వీటి నాన్నా ఇది*+ి అంది కోపంగా గీత, రామే కంగారు గొంతు సవరింయకున్నారు*
“అదికాదు తల్లీ! నీవు ఆడపిల్హవి! నువ్వువేసే (పతి అడుగునూ ఈ లోకం 'వేయికళ్ళతో కోనివెడ్తూ వుంబుంది తలీ! అది తెలుసుకో వాలి!” అన్నాడు,
“నేనేం చేశాను నాన్నాశలో అంది గీత దిగులుగా,
“వం చేశాను అని తర్కించుకుని లాభంలేదు, ఏమి చేయబోతున్నాను అనే జిజ్ఞాస వయసులో నృున్న కొన్నె పిల లు వేసుకో వాల్చిన [వశ్న[ అన్నారు రామేశం,
%నా కేమి అర్ధం కావట౦ం'బేదు,ఎ” అంది గీత. ఇంతలో శానుయ్య వచ్చాడు,
“గతమ్మాా! చిన్ని ఒకొచట్‌ వడుసోంది, మిరు రాంచే స్నానం చేయదుట! అన్నం తినదుట! కోపం వచ్చి గోపాలం బాబు ఛచిన్నిని నాలుసస చా డారువ్వీత ర్వాత ఆయన గదిలోకి వెళ్ళి తలుపు వేసుకుని ఎంత పిలిచినా పలకటం లేదు, నేను
ఇరం చేరిన కెరటం ఓై[1 టికీ దగ్గరగా వెళ్ళిచూ_ే; నుంచం మోద బోర్తగిలా ఫడు ని వడుస్తునా్న్మారు.ో* అనాన్నడు.
ఆ. అలాగా!” అంటూ ముందుకు 'వళ్ళబభోయింది,
గి బ్రా! వెళ బో యముందు ఒక్కా. విషయం జాగ త్తగా విను, నివు ఆ ఇంటి భాధ్యత పూ రగా స్వీకరించ గలిగ లేనే ఆ ఇంటికి వెళ్ళు. -వేకవో బే వెళ్ళకు. రీ దుక అ తండి కూకుళ్ళకి లేని ఆశలు కల్పించటం అన్నారు రామేశం,
“అంశ మో ఉ ధ్రైశ్యంల అంది,
“వ్వ నాన్న ఉద్దేశ్యం వేలే వం లేదు, నువ్వు నోపాలంని వళ్ళ చేసుకొనే మాటయిలే ఆ ఇంటికి వళ్ళు, "లేకపో తే వదు అంటున్నారు అంది నరసమ /'
“వవిపటీ వళ్ళా, అయనళణోనా* అందిం
ళ్రాగా ఆలోచించుకో! నీకు కావల్సినంత వ్యవధి ఇస్తునాన్నైను, అతనిని శీదతీర్చి, వై పసిపిల్ల 5 మనసూ ర్రిగా మాతృస్థానం ఈయగలిగి లేనే వాళ తో స్నేహం పెంచుకో! 'లేశపో లే వాళ్ళజోలికి పోకు, ఒక్‌ వాదు పడ్డాక నిక్నాక ఇంటిదాన్ని చేయటం మా తరంాదు, చదున్హకుంటున్న పి్‌స్గెవి! ఒక్‌రి (ఉమతో కట్టుబన్ష మనస్సు మరలించటం, నీ క్రసాధ్యమేమి కాదు. అది నలో చేమ వుంళేనే సుసాధ్య మవుకుంది. పాగా ఆలోచించి మరీ అడుగు వెయ్యి!” అన్న్నారు రా మేశంగారు,
గీతకు పార్కులో తోటి సహోధ్యాయులన్న మాటలు బ్హాపకానికి వచ్చేయి. ఛీ! ఈ లోకంలో మంచి మనస్సుతో
రీ] ల్లీ ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కెరటం వేశీ పనులు అన్నిటికీ ఇలాంటి అవాంతరాలే వసాయి అనుకుని వెనక్కీ. తిరగి మేడమిీాదకు -వెళ్ళభోయింది 'రామేశంగారి ముఖం పళాషర్థక మెంది. నరసమ శ్రగారి ముఖం గర్వంగా "వెలిగింది.
“విన్నీ!” అంటూ ఏడుస్తూ లోపలికి వచ్చింది చిన్ని, గీత 0డుమెట్లు ఎక్కీ-౦ది,. రామయ్య దిగాలుగా చూస్తు నా్నాడు.
“పిన్ని ...పిస్ని ... నాన్న కొట్టారు పిస్నే! నువ్వువచ్చి నాన్నని కొట్రొదని చెప్పు సిన్నీ, మళేం నన్నుకొట్లి నాన్ను కూడా వడుస్తునాన్నడు విస్ని[ఏ అంటూ మేడ మెట్లు ఎక్యీ- గీత చీరచెంగు పట్టుకుని లాగింది.
“చిస్నీ, నాకు పనుంది నువ్వెళ్ళు!” అంది గీత, చిన్ని తల అడ్డంగా తిప్పింది.
“నువుర రాకపోతే నేను పోను పిన్నీ! నేను ఇక్కొజే వుంటాను” అంది ముక్కు. ఎగపీలుస్తూ,
“నేను చదువుకోవాలి, నువ్వెళ్ళు!” అంది గీత,
“డ్త్యుప్ర్యూ(61 నేను షోను, నువ్వేగా పీస్నీ మూ అమ శ్ర వచే చాకో నాతో ఆడుకుంటానని చెప్పేవు! నువ్వు రాక్‌ పోతే నేనూ ఇక్కొ-జే కూర్చుని వడుసాను”” అంటూ వడవ నారంభించింది. గీతకు తాను న్రేవన్‌ లో సీలకు చేసిన వాగ్దానం జ్ఞాపకానికి వచ్చింది. చప్పున చిన్నని ఎతుకుని గుండెలకు గట్టిగా పహాత్తుకుందిః
రామయ్య ముఖం సంతోషంతో విప్పారింది,
(50 జేరిన శెరటర ఓక “పదండి గీతమ్మాగారూ! మనింటికి పదండి! నోపాలం గాబు ర్మాతికూడా భేదనం వేయ'బేదు” అన్నాడు. తండి వెపు నరసమ గ్రవేస్తు ఒక్‌వూరు మూసి చిన్నిని ఎత్తుకునే గకడపచాటింది గీత, 11
ఉన్చేన్సు చెప్పినట్లు నువ్వు చేయటం లేదుల్‌. అంది ఇాంళతా చేసి, మురళి రాధ చి తానికి తుదిచుగు గులు దిద్దు తమున్న్నాడు. *నీము వేయ'చేదో చఎసప్పమా న అనా్య్మాడు వినయంగా, -
“రాధ భాటో ఒకటి ఉపర్లో వేయించి [పకటన యిమ్మ్శన్న్నాను. అది సీవింతవరకూ వేయలేదు. రాధకి ఇప్పుడు నాగా నయమయింది కోడా! ఆ (పకటన మూసి చాళ్ళ వా ళృవ రైనా వసే ఆమే గు ర్తువట్టగల బేమో! ఎంత కాలమని ఆ వీలని అనాధగా వదిలేయగలం!”” అంది శోంచతా చేప.
“ఇప్పుడైనా ఆమెకి వచ్చిన లోకేమిటి! మనింట్లో ఆము సౌఖ్యంగానే వుంటోంది కొదా[ో అన్నాడు మురళి,
“ంంతకాలమని అమె ఒంటరి జీవితం గడపగలదు!
ఓ
(14 ఓడ్రుకు జేరిన ఒంటరి కేరట' సుఖకొరమయిన జీవితానికి తిండీ గుడ్తయే ముఖ్యమనుకోక వయసులోవృన్న అడపిల్ల! ఆమె మంచీ చెడ్డా మూసుకు నేం దుకు ఒక్‌ తోడుకావాలి[” అంది శాంతాబేవి.
“ఆయి తే వెళ్ళి చేగ్రామంటా నా... 1” నవ్వాడు మురళి,
“నికంచా పరిహాసంగా వుంది. ఆ౩పీల్ల పెళ్ళి అంశేు మాటలుగాదు. ఆమె కులమేమిటో, గో త మేమిటో "తెలి యాలి. వెనకా ముందూ బంధుబలగం౦ ఎలాంటీ వాళ్ళో "తెలియాలి. అందుకనే (పకటన వేయించమంటున్న్నాను =” అంది జెంతా చేవి.
“అమ్మా! మగసూ మనసూ కొలుపుకుత జక గూటి పత్సుల్లూ (బతికున్నిన్నాళ్ళు గడపటానికి కులం, నోతం, డబ్బు, పహోడా, కుటుంబపు పరుష్రూ (పలిప్టా ఉవస్న్‌్షానా అంటా వా£టి అన్నాడు మురళి,
“అన్నీ చూసే చేసేవాళ్ళు పూర్యుశాలం వాళ్ళు విళ్ళిళ్ళు.” అంది శాంతా బేవి.
ఈఆ "కాలం వెళ్ళిపోయినా, అ కాలపు ఆవాగాలు పట్టుకు [వేలాడటం ఎందుకు?” అన్నాడు మురళి,
“ఉవెపష్పదంటు (వశ్నలతో విసిగి) చకు, ఆ అమ్మాయి ఫొటో జఉేపరులో వేయించు. మనకెలా దొరికిందో వివ రాలుకూడా ఇయ్యి, వాళ్ళవా ళ్ళెవరె నా వస్తే ఆ అమ్మా యిని అప్పగించ వచ్చును” శాంతా బేవి అంది,
“-ాకవో తేలి అన్నాడు మురళి,
“రాకపో లేనా ,,,! రాకుండా వుండరు, ఎవరో ఒకర
శీఠం చేరిన శెరట0 [10 దసారు, అశళ్నలు, ఇల్చెళ్ళు, తల్సి దం డులు "భేకపోయినోొ, కసీసం శ్నేహితులైనా గు ర్తుప్టటానికి వస్తారు అంది దృఢంగా వాంతాచేవి,
“అవుశమ్మా వసారు! తప్పకుండా వసారు, ఆడవీల్ల నీ గ్‌ _ర్పుపట్టటానికీ బో లెడుమంది వసారు. అమా ౪ ఒకవిధ౦గా రాధ అదృష్టవంతురాలు. తనెవనో తానే తెలుసుకోలేని దుస్థితిలో వున్న రాధ పూర్వ జన్మ సుక్సొాతంవల్న మనకొంట పడి మన యింటికి వచ్చింది. అబే మరే కూరుల కొంటబడీ నట్టయిన వాధ పరిస్థితి ఎలా వుండేది! ఈ పాటికి ఎందరో దుర్మార్గుల చేతుల్లాబడి తన సర్యస్వ్యమూ కోలో యిది. అమొ న్‌ అందుకనే నేను రాధ “రించి [పకటన చవేయిలేను. ుపళ్ళయినా ర్క మా ఇల్లి అనో, కూతురనో రావచ్చును. రాధ ఎవరినీ గు ర్తుపట్ట లేదు. అలా వచ్చిన వాళ భక్‌ మనం అప్పృగంచక్‌ తప్పదు. తీసుకు వెళ్ళి నాథన్‌ వాళ్ళు ఎలాంటి మురికికూపంలో దించుతానో ఎవరికి తెలుసును! అందుకొనే నేను రాధని ఎవరికి అప్పగించదలుచుకో లేదు. ఇవ్వాళ కాక పోలే శేపయినా, రాధకీ తనెవరో ఏమిటో (కమ కమంగా డె పిక రాకొమానడు. అప్పుడు తన ఇంటి! నేమంగా తీసుకు వెళ్ళిపోవచు నుం” అన్నాడు,
“ఎప్పటికి జ్ఞాపకానికి వసుందో వమిటో? అండాకా ఆడపిల్లని యింట్లో అట్టి ఇెట్టుకుం ళు లోకొంనుంచి నానా అప వెదులూ భరించాల్సి వుంది. నీ కంతగా ఎవరైనా పాపా తులు వచ్చి రాధని బాధిాచు తారని భయుగా వుంటె
కి గ ఒక్డువే చేరిన ఉంటిరే శీళలి పోనీ అకాధ శరణాలయంలో జేర్చించు. వదయినా నృ విద్యలు నేర్చుకుంటుంది” అంది ఇాంతా చేవి,
“అమ్మా! మనది జమిోం౦డారీ కుటుంబం! పది హే మింది న "కర్లు చాకర్లు మనిద్దరి గురించి వుంటున్నారు. ఒక అమా శ్రగుకీ గుప్పెడు అన్నం మెళ్టలేమా! రాధని ఎందుకో ఇంట్లోంచి తరి'వెయ్యా లనిపించటంలదు. రాధ అమాయక రాలు, ఈ లౌక్య పపంచంలోని స్వార్భపరుల కోరికలకు బలయిపోతుంబేమో అగి నా భయం అ్యూూడు మురళి,
“రర కోలు చెంచుకోవటం స్వార్హపరుల లక్షణం అని నువ్వు తేెలుసుకుంళశు నాకు చాలు.” “ఎంద శాంతా బేవి. రాధ, సుధ వవో నవ్వుకుంటూ తోటలో తిరుగాడటం ఇొంతా చేవి కిటి! వద్దకు వెళ్ళి భూసింది, ఎందుకనో గాఢంగా సట్టూర్భి లోపలకు వెళ్ళిపోయింది.
12
చిన్నిని భుడుంమోద జేసుకుని ఒకో చేతితో పాల గ్లాసు పుచ్చుకుని గీత నోపాల్‌ గదిలోకి వచ్చింది. గదిలో లై ట్‌డిమ్‌గా వెల్లుతోంది. గోపాల్‌ మంచంమిద కళ కు వేతులు అడ్డం 'పెబ్టుకుని పడుకున్న డు, పాలగ్గాసు కేబులు మోది పెట్టి చిస్నిని నెమ దిగ (పక్‌ (నున్న మంచంమి్యా
ళం వేరిన శెరటక [11 పడుకో బెట్టింది, బయట అహ్హాదకరమైన వెన్నెల చల్ల నిగాలి! గీత జారెట్‌ వెటం౦)స శెపరెపలాడుతూ నోపాల్‌ ములా నిక్‌ తగిల్‌ంది, సన్నుని సెంటుపెమళం! లెల్లని చీకకొంస! సగం జా గదణావసలోనూ, సగం సుషుపావస్లలోనూ వున్న షు థై = రు నోపాల్‌ ఆ చీరకెంస గటీగా లాగాడు, గీత పమిట చెంసు గట్టగా పట్టుకుని వి భాంతమైపోయింది. ఒక్కా అంగలో లేచి కూర్చుని సీలా, నీలా! వెళ్ళకు! అంటూ గీతని గట్టిగా శాగలిం దుకున్న్నాడు. గీత మనస్సు శరీరం పరవశమైపోగా, అలానే తన్మయావస్థల్‌” కళ్ళు మూసుకుంది. నోపాల్‌ కీ హఠాత్తుగా మెకం ఎదిలిఎది. గీతని వదిలి లై ట్‌ వేశాడు, అతని చేతిలో నలిగిన గీత సిషఘగా ముఖం దించుకుని నిల బడింది గోపాల్‌ సిఫతో చికికిపోయాడు. బాధగా, “గీతా! నువ్వా ఎంతపని చేశాను! నామ3ి మకిలో వుండటం లేదు గీతా! ఇంత రాతి ఎందుకు నా గదిలోకి వ చ్చేవు£' అన్నాడు,
“చిన్ని నిదపోయింది, వడుకో బెట్టుదామని నవనచా ఏను” అండి గీత,
“బన్నికి బాగా అలవాటయి పోయేను! నువ్వుండ బశ్లే చిన్నిని ఈ పరిస్థితులలో | బతికించుకోగలు ఫతున్న్నాను సికు నే నెలా కృతజ్ఞతలు చెప్పుకోగలను గ్‌తొ ,.. అనానడు,
“మనిద్దరి మధ్యా కృృాతజ్హ తలు ఎందు? చిన్నిసి జాగ తగా వాడటం నా క_రవ్యం! నలక మాటిచ్చాను, ఆ-మాట నిల బెట్టుకుంటాను” అంది గ్‌,
[11 ఓడ్టుప శేరిన ఒంటరీ శకల4
“గతా! అనాడు ఎందుకో ఛాలా కొథపడింది వీల, 'నిళ్ళేముంధు ఎన్నెన్నో అప్పగింతలు విట్రంది, నేను నచ్చే వరకు ధూడమనవి ఛిన్నిని నికు అఫ్పగింఛింధి నాలు%ు రోజుల భాగ్యానికి ఇంత అవేవన ఫొందుతుంచేమిటా అని ఆశ్చర్యపోయాను. నీలని పిహాసం కూడా చేశాను, ఇంకో తరిగి రానిచానిలా ఈ అప్పగింత లేమిటని వేడుకగా అన్న్నాను. అఆ మాకే తధాస్తు చేశారు చేవతలు, నీలా! ఎంత తొందరపడి అఆ మాట అన్నానో అ చే నిజమయ్యింది. నొ నూర పుమాట నిజం చేశావా! నిన్నే సర్వస్వం అని నమ్ముకున్న నను, నోరులేని పసిచాన్నిి ఏడిచి వెళ్ళ బవోయావా? జచేేం పాపం చేశాను భగవంకుడా + అంటూ నోపాల్‌ కుమిలి కుమిలి దు.ఖంచసాగాడు, గీత భెర్యంగా చొరవగా నోపాల్‌ వద్దకు వచ్చింది. అతని భుజం మోద చేయి వేసి
“చూడండి, జరిగించేదో జరిగిపోయింది. గతాన్ని ఎంత (తవ్వుకునా్నా ఫలించేబేమిా "ఓనరు. మిరు ధైర్యంగా నిలబడాలి. సీల వదిలిన స్టృతిచిహ్నూం శిస్ని, దాస్నాముంచి కాలిక్ర7ా తీర్చిఏ ద్లాలి. ఆ ప్తి భవిష్యుత్తుకి బంగారు బాట వేయాలి. మిరు నిత్యమూ ఇలా కుమిలివోతూం కు ఇంతటి నిరాశాపూరిత వాతావరణంలో ఆ బాలిక మనస్సు నక్క మంగా పరిణతి చెందకపోవచ్చునుో అంది.
ఈసాక్ట్రు ఖేర్యుం వాలటం లేదు గీతా! సన్‌ల వేని ఛూన్య్యాని్ని జేను భరించ లేకపోతున్నాను. ఒక్కొా-డ్స్న్‌ ఈ జీవన సాగరాన్ని ఈదలేను, చఛిన్నిని సరణాలయంలో
తీరం చేరిన శరటం // 'జేర్చించినేను వ అశమంలోనో శేరుడామని వుంది, 'ఆ్శమ జీవితంలోకాసీ నాకు పళాంతి లభించదు” అన్నాడు గోపాల్‌.
“వ కా గత లేనిదే లత్యుసాధన కుదరదు నోపాల్‌ గారూ! తం(డి వుండానే చిన్నిని అనాధను చేసారా! అలావే స్తే సీలఆత + శాంతిస్తుం డా! తాను శరణాలయంలో "విరిగింది, తన కూతురు కూడా శరణాలయంలో నా అన్న బంధు వ్రల సవర్న్నీ తెలుసుకోకుండా పెరగటం సీల అత్ధ సహిస్తుందా
_ జవ్‌ం చేకేది నీతొ! నాకు ఈ జీవితోన్నిలా కొన సాగించే వేర్యుం "లేదు. అనుతుణం నీల స్పృ్రతులు నన్ను ఉక్కిరి బిక్క-రి చేసోంచేు. నేనేం చేయలేని దుర్చలుడ్ని అయిపోతున్నాను, తుణిోమసి తెలిసీ ఆమె చుళ్టూ ఎన్నెన్నో అశలు అల్లుకునేవాడ్ని కాదు అన్నాడు గోపాల్‌,
“మన జీవితాలలో ఎలాంటి మార్పులు వస్తాయో మనమే ఊహంచలేము. మీరు దిసలు పడకండి. చిన్నిని పెంచటంలో నేను నా సాయశ కలా సాయం చేసాను. మోరు __ర్యంగా వుండండి!” అంది గీత
“ఒక ఇంటికి వెళ్ళాల్సిన ఆడపిల్ల వు! ఎన్నిరోజులు నాకు సాయం వేయగలవు గీతాటి అన్నాడు గోపాల్‌,
“నేను ఇంక ఏ ఇంటికి 'వెళ్ళదల్బుళో లేదు.” అంది గీత్‌ తలవ౦చుకుని,
కన్‌ భ్రా [1 అశ్చర్యంగా అన్నాడు నోపాల్‌, “అవును
2 ఓడ్డుకు చేరిన ఒంటరి 'కెరటక 'జేను శేవలం స్ప్నీ హధర తో చీన్నిని చేరదీసినా ఈ లోకం నామోద అపవాదు వేయక్‌ మానదు, ఛిన్నిని, మిమ్ముల్ను మ్‌ా ఖరాానిక్‌ మిమ్మ్చుల్ను వదిలివేసే మూనసిక్‌ ధ్నెర్యం నాకులేదు. అందుశే నేసీ నిర్ణయం తీసుకున్నా ను, అంది గీతం
“గతా! నీ సౌహస నిర్ణయానిశీఅనంది_ స్టే నేను స్వార్థ పరుజ్నే అవుతాను, అన్ని కోరికలూ, వాంఛలు నాకు నీల తోనే నతించూయి, నువ్వా విరిసీ విరియని కుసుమానివి! ఏలో ఇలగే కోరికలకి నేవు దోహదం చేయలేను, ఆ నిరాశలకు నీవు తట్టుకోలేవు, శేవలలం మామిోద జాలితో, సానుభూతితో నుప్య్‌ నిర్ణయం తీసుకుని నీలోని అశలకు సమాధి కట్టడం నేను సహంచ లేను* అన్నాడు.
“పలుం! గోపాల్‌ గారూ! నేనీ నిర్ణయం శీవలం అవేశ పడి చేసుకున్నది కాదు. సీల ఎందుకు నాక్‌ బాధ్యత అప్ప చెప్పిందో, ఆ తీణం విల్హువెనది. అతి మహ_త్తరయమెన మలుపు నా జీవితానికి [పసాదించింది, నాకు కోరికలుతీ ర్చే భి రకాదు కావల్సింది. అందచండాలు చించే చిన్నారి పాపకు తల్పి నయి నాననే సంతోపంతో నేనునా వయస్సు సహజో। ేకాలకు వారిథి క్‌ైయ్యగ లను. మూరు నన్ను సంతోషనటలేనేమో అనే గాధ ఎప్పుడూ వెందనక్కార
ఉట "'భీదు. నారు చఛిస్ని తల్లిగా -ఈ యింట్లో గ్ధానం లభించి తే నాకింజే ఇతర సంతోపాలూ నా కోొక్కార లేదు అంది గీత,
నోపాల్‌ “గీతా! ఇలాంటి నిర్ణయం నా "కెందునో
తీర్ధం చేరిన కేరట6 [21 సీయం కలగ జేసోంది. వీల స్ట్టృతులు నన్ను ఏడవ! సీలని ను మిర్చిపోలేకపోతే. నెను నిన్ను సుఖపెట్టలేను” అన్నాను,
“మి హృదయంలోని బేవతను మర్చిపొము గ్రని చెప్పలేను. ఎప్పుడూ మర్చిపోవద్దు కూడా! నీల మన హృద యాలలో న్న్షిరంగా వుంటుంది” అంది గీత, బయట వున్న ట్సుండి చల్లనిగాలి చలగాలిగా మారింది. వన్నెలలు వెదజళ్లై చం దుడు కారుమబ్బు చాటుకు తప్పుకున్నాడు. మేఘాలు గరిస్తూ మెగుుపుంసి సృృ్టంచాయి. +*చిస్ని ఆ ఉరుములకు భయపడి లేచి “అమ్మా! అమ్మా!” అంటూ వడవసాగింది, చిన్నిని లేవదీసి ఎత్తుకుని గాఢంగా హ్యృూదయాని! హాత్తుకుని బయట వరండాలోక్‌ నడిచాడు గోపాల్‌,
13
సుధ మురళి గదిలోకీ వచ్చింది, మురళి మంచం మూద కూర్చుని రాధ చితొలు అన్నీ ఒకొ-ర్‌ంా కు దీతుగా మూాస్తునా్వడు. అన్నీ మురళి వేసినవే. ఈ సంవ తరం నించీ రాధని వివిధ భంగిములలోనూ ఊహించి ఎన్నెన్‌ సై సుందరమైన వర్షచిితాలు చితించోడు, సుధ
శీర
గీ ఓర్తుక జేరీన ఒంటరి శెరటర వెనక్‌వేపుగా వచ్చింది. దీతుగా చూస్తున్న మురళి సుభ రాక్‌ పట్టించుకో లేదు. అన్నీ చూళాక జ్యాగ_త్తగా గేజ “కాగితంల్లో చుట్టి డారం కట్టాడు, జ్య్నూగ త్తగా తన బట్టల బీరువాలో పెన జటుకుంటూ0౦శే సుధ చిన్నగా దగ్శంది+
65 శ్వా వా! * అంది. మురళి 'వెనక్కే. తిరిగాడు.
“నువాగ! ఎప్పుడు వచ్చావు** అన్నాడు మురళి,
కప్ప డే అరగంట అయిందివచ్చి. బావా! రాధి తా లన్నీ అలా బిమఫాలో పె ద్రూాజు చేయకపో లే పట్న ౦లో చితక ళా (పదర్శన జరుగుతూందిట! చానికి పంపకూడ్‌ భూ!) అంది సుధ,
“అప నా కంటికి అపురూపమయిన చితాలు, అవి అండరికి నచ్చుద్దా! ఎందుకు వృధాగా ంగ్లీ బిషన్‌ కీ పంవీ అవి చాన లేవు అన్బించుకోవటం చెప్పుకో అన్నాడు మురళి.
“ఏమో! శ్రాసుబేవు అని ఎందుకంటాల? సీ చీ తాలే అన్నిటికన్నా ఎక్కువ ఆకర్షణీయంగా వుండొచ్చు కొదా! నా మాటలు విని పంపు నావా! కనీసం ఒక్క్యాటయినా కంపు!
“వివో సుధా! నే నిన్నాళ్నించీ చితరచన చేసినా ఎప్పూడూ [పదర్శవలో పాలానలదు, సా మనస్సానందం జేకు చి తించుకుంటాను, అంచేత నాకు అవి పంజీటంత యోగ్య మైనవిగా తోచటం లేదు. నువ్వే వది బాసంవో భూసి పంపించు[ి అంటూ బీకవాలీసి ఆ చితాల పాశ ట్రొని సుధ ముందుంచి బయటకు వెళ్ళిపోయేడు. ఇంతలో రాధ అటు నచ్చింది,
కళ జీరీన కెరటకి రక
“సుధా! ఎంత్ర శేఫయింది వచ్చి[) అండి,
“ఇదుసో ఇప్పుడే వసున్నాను. ఇంతలో బావ ఈ ఛితొలలో _పదర్శనకు యోగ్యమయినవి' ఏవో వరి పంథ మసి నావీ కాథ్యతి అంటగట్టాడు. రౌ, చూడు! నీకు కూడా వీడి నచ్చిందో తీయి! ఇదరకూ నచ్చినది పంపుడాం! అంటూ రాధని మంచంమిద కూర్చోమని జరిగంది. అన్ని చ్మితాలూ ఒకటొకటిగా తీసి పరిశీలించారు. స్నాన సుందరి” రాధ తెల్లని పల్చని వస్త్రాలనో సళ్ళు కారిపోతూ బండనాతిమోద ఒక కాలుపెట్టి ఇంకొక కాలు సిటిలో నే వున్న భంగిమ అది. పొడుగాటి నల్లటి జుట్టు భుడంమిోంచి వతంమిోంచి నడుం వరకూ జారింది. " అది తీసి “వది శాగుంటుంది కొడదూ? అంది సుధ. రాధ మాటాడటేదు, అవి అన్నీ తన చితాలే! ఇన్నిచ్మితాలు ఎప్పుడు వేశొడు? తను ఇక్కా-డ ఎందుకుంటోంది! అనలు తనెవరు? ఇలాంటి ఆలోచనలు తలలోనికి రాగానే రాధకి తలపోటు రాసా గింది. ఇంకో చితం చూసింప. తన చేతుల్లో ఎదురింటి నూ డేళ్ళ వాస! ఫం డటి ఆ వాప బుగ్గలకి తీనబుగ్గ ఆసించి వుంది. కళ్ళల్లో తన్మయి భావం! ఆ చ్మితం తనకీ నచ్చింది.
చాడు సుధా! ఈ చ్మితం ఇాలా వాగ౦దెిః సృష్టలో త్రీ! అమూల్య వరం మాశతృ్చత్యం' ఆ మాతృత్యం వల్ల నే ప్ర అంతటి సహనం వచ్చీంది. దీన్ని పంవీ మూడు!” అని ఆ చి తాన్ని అందించింది రాధ సుధకీ.
“నాకు ఇదీ నచ్చింది భూడు! అంటూ స్మ్న్వావాో
లీ ఒడ్డున చేరిన ఒంటరి కట సుదకి చీళశాన్న శాధకీ యిచ్చింది,
గస్మష్టలో టీ! సౌందర్యం అపూర్వవరం! సౌందర్యం వున్న తీ మమ సహానం దయ, కరుణ అబవన్నుకుం 1 అ స్త్రీ కనినించే బేవత అవుతుంది. చూడు! ఈమెలో లేని అందం సీకు ఎక్కాశయినా కొన్పించితే చూడు! ఈ విశాల సుందర | పకృతిలో1[” అంది సుధ,
“అయి లే ఈ నూతృముూర్తి న్‌ ఆ సుందరినీ పంపు అంది రాధ,
“సే ఈ "రండూ పంపుతాను కాని, రాధా ఇన్న్‌ చి, తాలకి సిటింగులు ఎవుడు యుభా ఇనావకీో అంది ల ర్‌ వొ ఏలు
“నేనా! నేనెప్పుడూ ఆయన ఎదురుగా గంటయినా స్టీమితంగా కరూరో ఏ లేబే, సుధా! ఆయన మనస్సు అపూర్వ మయింది. ఒక్కసారి ఆయన మనస్సులో ముద వేసుకున్న రూసము అయితే అది అయన ఎన్నెన్ని భరగిళుల్లో ననా ఊహిం-వి చేయగలరు, నన్నెవుడూ ఆయన ఫలానా భంగి మలో కూర్న్పోమని అనలేదు. ఇన్ని చి తాలు ఎలా ఎప్పుడు "వేశారో నాకూ ఆశ్చర్యంగా వుందితి అంది రాధ,
“అవును. బావ మనస్సు అపూరర్గిముముంది రాభా! నువుర్ష చక్కొాగా గహించావు! గాఢమైన ముదపడిన రూపాన్ని తమ మనస్సు నుండి ఎవరూ. తేరా ఇరిచేయ “లేరు రాభా! వాగా ఆలోచించి చూడు! నీ జీవిశంలో సి మిద తము (వపఫావం అమితంగా మూవపెట్టబడే సంఘటన వక్ష జరగాేజాళే ఇంది సుధ.
కం చేరిక శిరటిం క్‌
“వీ మిటో సుధా! ఎంత ఆలోచీంచినా నాకీ డ్ఞాపకొనికీ రావటంలేదు, ఒక్కొక్కొటప్పుడు నేను చంటివీల్ల కి పాలిచ్చి నట్లు, ఇంకాస్త పెద్గసిల్టకి అన్నం కొలిపి "ఫెటినట్లు అన్పి స్తుంది, కాని అది ఎప్పుడు ఎలా ఇరిగిందో ఛెప్పలేన” అంది రాధ దిగులుగా,
“అవునూ! నువ్వు మెచానంలో పడివునో్నూవు కడా! అరత వరకూ నువు ఎలా వచ్చావు! నీవు పడివున్న ష్ర్పూడు మంచి తెల్లటి పట్టుచీర కట్టుకుని వున్నావుట! అంత పట్టు చీర కట్టుకొని వుంశే నీవు గొప్పడానివయ్యే వుంటావు" మరి కొన్ని నగలు కూడా పెట్టుకునే వుంటాను" ఆ నగలు ఎవగో దొంగిలించి వుంటారు. అసలు నువ్వు ఇంట్టాంచి ఎందుకు బయటికి వచ్చివుంటావుకో అంది సుధ,
“ఇవన్నీ ఆలోచిస్తూనే వుంటాను సుధా! నా కంతా అయోమయంగా నంద. ఆలోచిసోం కు వేనెవర్న్నో వపుటో అంతా అగమ్యగోచరంగా. వుండి. చెప్పలేని బాధ వేస్తుంది. సుధా,..! చూశావా సుభా! అప్పుడే నా తల తిరిపోతోంది సుభా! చూడు డియర్‌...! సుధా..* ఉంటూ మంచం మూద పడిపోయింది. సువ గబగ ళా అక్కడ తుజూసోదవున్న కరూజూలోసని సళ్ళు కచ్చి రాధ ముఖంమిగ చల్లిం3. రాధ తేవకోకపోయీ సరికి సుధకు భయమేసి రాధని అటూ ఇటా కుదుపుతూ, ఈ“ జ్రావా! ఇూవా[ి అంటూ కేకచేసింది,. మురళి పరుగెతు కుని వచ్చి ఫెయింటయిన రాధని చూసి వెంటనే డాక్టరు" ఫోన్‌ చేశోడు,
్షేల్మే
నోపాల్‌ గీరని నిరాడంబరంళా పెళ్ళి చేసుకున్నాడు, గీత ఆనందంగా చిన్ని క్రాధ్యతని సీ్యీకరించింది. చిస్ని ని కాన్వెంట్‌ స్కూల్లో చేర్పించారు. నోపాల్‌ బయట పను ల్లోనూ, ఆఫీసు పనుల్లోనూ మామూలుగా తిరు తున్నా గీతవద్గకు వచ్చేసరికి అతవిగాంతు మూగపోతుంది. గీతకు తను క్షమించరాని అపవారం చేసినట్లు జశాధపడ తాడు. ఎన్నో ర్మాతుళ్ళు గీతను చేరదామని మనస్సుము స్టరపరుచు కని గీతే గదిలోకి వచ్చేవాడు. నిర్యిదారంగా అమాయ కంగా చిన్నిని పొట్టలో వాదవుకొని గండెలకు నాత్తుకుని ని దపోతూన్న గీతని చూస్తే అతనికీ ఏల ఇగ్వకు వచ్చేది. అ 'మెఏి స్పృశించబోయి నీల హోవధా వాలు చిలిపినవ్వులు గుర్తుకురాగానే ఎవరో కొట్టినట్లు 'వెరక్కిం వళ్ళిపోయే వాడు,
'సల్రా[ ఏర చేయను చెప్పు! నిన్ను మరువశేను, నిన్ను మర్చిపోయి గీతను సుఖ ెట్టలేను, అమాయకపు వీల్ల! తన జీవితాన్నే బలిపెట్టింది. నే నశ కుశ్ని సలా అంటూ గేషంచేవాడు. ఆ రోజు ర్యాతి గీతకు కొల నచ్చింది. అఆ
727 ఓడ్డుకీ చేరిన ఒంటరి శేగటర కలటో సీలవ చచ్చింది. గీతకు చిన్నిని, గోపాలొని జ్యాగ త్తగా చూసినందుకు థాంక్‌ ్‌ చెప్పింది
“న్‌ా! నువ్వు చాలా మంచిచానివి! నీకు జీవితంలో ఎంతో నుఖం రొలుగుతుంది. ఇంక్‌ నా భర్తని, వీరిని నేను రీసుకుపోతాను” అంది నీల, గీత నోపాల్‌_వె పు మూసింది. గోపాల్‌ గీసే ఖు వచ్చి ఆమె పక్క-న నిలబడ్డాడు.
“నలా! గేశ మాకోసం ఎంతో జీవితాన్ని త్యాగం వేసింది. మమ్మల్ని నీవెంట రమ్మునటం భావ్యం కాదు, మెము నీనో రాలేము అనాడు
నభా! జ్నేర్సు వచ్చేడాకా వాళ్ళ ఆలనా పాలనా కాస్త కనిపట్టమని అ్య్నూనుు ఆమాటతో నా సంసా రాన్ని స్వంతం చేసుకుంటావాళలి కోపంగా అంది నీల, గీత్‌ సీ* కళ ఛల్లో ఎపపు మాసి గడగడ వణికింది,
కలేదు నీలా! సీ సంసారం ఎప్పటికీ నాది కాదు, వాళ్ళు సి భర్త, బి విల! నే వాళ్ళ సేవకై నియమించ బడ్డ చాన్ని మ్యూాతమే. నన్ను నమ్ము. గత్యంతరం'-లిక స్ప కిచ్చిన మాటకోసం నోపాల్ని వెళ్ళి చేసుకున్నాను. అంతే కాని నోపాల్‌ నా భార్త ఎన్నటికీ కాము, కాలేడు[ో అండి ఏడుస్తూ.
“నీశ్రాగో అన్న్నాదు గోపాల్‌. దీనంగా వృంది ఇతని రాసు,
“వమిటి గీతా! సీలకీచ్చీక వోటకోసం నన్ను పెళ్ళీ చేసుకున్నా పె నిష నామాద ఎలాంటి అభి మవూనమూోా లేడా అనాడు,
బగ ఒడ్డుకు చేరిన ఓంటరీ కేరటిర్న
“లేదండీ! మిరం'ే ఎలాంటి అభిమానమ్లూూ లేదు. నిజంగా 'ేదు. నీలా! తీసుకు వెళ్ళు! సీ భర్తని నీ బెడ్డనీ తీసుకు వెళ్ళు!” అంటూ వడిచేసింది. బ్య్‌రగా వడుసోన్న గ్‌త స్వరానికి పక్కా మంచంమిద పడుకున్న గోపాల్‌కీ "మలుకువ వచ్చింది. గ్‌్స్‌ వళ్ళంతా చమటలు పట్టంది* కళ్ళమ్ముట సంతతధారగా కన్నీళ్ళు! లైటువేసి గీతశేసి దీతగా మూసిన అతనికి జూలివేసింది, [పక్కొ-లో కూర్చుని మృొదూవుగా చెంపలమిోది కన్నీళ్ళు తుడిచాడు గీత కళ్యు ఏప్పి చూసింది. [పక్కాన నోపాల్ని చూడగానే అమెకి చెప్పలేనంత దుఃఖం వచ్చింది. అతని వడిలో తలపెట్టి 'వెక్కి-వెక్కీ. వీడవటం [ పారంభించింది,.
“ఏడవకు గీతా! వడవకు[!” అంటూ గీతని గాఢంగా పృాదయానికి హత్తుకున్నాడు, గీత లతలా అలతన్ని పెన "చేసుకుపోయింది.
6గీ-త్రా! నిన్ను దుఃఖ"పెళ్తే సాహసం నాకు లేదు, గళా! ఆ సాహసం నాకు లేదు అంటూ గాఢంగా గీత కన్నీళ్ళతో తడిసిన చెంపల్ని స్పృశించాడు.
$ే5్‌
-ర్రాధిి వంటరిగా జుడవరండాలో నసుంచుంది,
ఖదురింటి వాళ్ళ పనిపిల్ల వాళ్ళ పాపని అడించుతోంది,
తీరం చేరిన 'కేరటర వీజీ రాధ తజేశంగా ఆ విల్ల శేసి చూడటం గమనించాడు. “మురళి 'మెబ్ల గా (పక్కా-న చేరాడు, “రాధి భుజంమాోద న్చుదువుగా చేయి వేశాడు. రాధ ఉలిక్కిపడింది.
రాధా! ఈ పాపశేసి చాస్తునా్న్నా వా” అన్నాడు,
అవును! నేను ఆ పాపని ఎత్తుకున్నట్లు మీరొక చి తాన్ని చి తంచారు, ఆ చ్మితం నాకు చాలా నచ్చింది. నేను ఆ పాపని ఎతుకొని వుండటం మీరెప్పుడు చూశారు? నేను ఆ పాపని ఎప్పుడూ ఎత్తుకోలేదు. కాని ఆ పాప యాపిల్‌ పళ్ళలాంటి బుగ్గలు నాకు ఎంతో ముద్దు వసాయి, అంచేత ఆ పాపని తదేకంగా భూస్తూ వుంటానని రాధ్గ అంది
జలన్రవు ! అఆ పాప అంశు నాకూ చాలా ఇష్టం |! నువ్వన్నా, ఆ పాపన్న నాకు చాలా ఇష్టం. మోఇద్దరి కళ్ళ లోనూ ఒ కేవిధవైంన నైర్ధల్యతే నాకు కొనుపించుతుం౦ది., మా ఇద్దరి మాటల్లో నూ ఒకే విధమెన పసిదనం నాకు కొనుపించు తుంది. అంచేత మి ఇద్దరినీ కలిపీ చిితించాను” అన్నాడు
“నాకు చాలా నచ్చిందా చితమే[” అంది రాధ. ముకళి తన మనస్సు విప్పి చెప్పటానికి ఇంతకంళశే మంచి అదను దొరకదు అనుకున్నాడు,
6శానధా నీకా చితం నచ్చీందన్న్నాాన్‌ కిదూ! ఆ సాపలాంటి పాపలు నీకు కావాలనిపించటంలేదా!” అన్నాడు మురళి. రాధ మురళి వేపు కళ్ళు విప్పి చూసింవె,
ఖా
ల్లీ ఓడ్తుకు చేరిన ఒంటరీ శేరట/
“విల్లలు ఎందుకు కావాలనివించరుఖె అంది రాధ
రాధా ! నువ్వు వెళ్ళి చేసుకోకూడడా”. మురళి [పళశ్నకామె కొంచెం కలవరపడింది,
“వళ్ళా! నాకా! నన్నెవరు చేసుకుంటాను |! అంది రాధ.
“ఎపరన్న్నా చేసుకుంటారు ! నీకు నీలాంటి అందమెన సుకువూరమయిన పాపలు కొలగాలంకే నివు పెళ్ళి చేసుకో వాలి!” అన్నాడు మురళి.
“చ్చే సెవర్నో నాతే తెలియదు! నన్నెవరు చేసు కుంటారు అన్నని రాధ,
- చేసుకునేవాళ్ళుం శే చేసుకుంటా వాట
రాధ ఏమి మాట్లాడలేక మానంగా నుంచుంది, మురళి నస్యరికి చేరాడు, రాధ గడ్డం కింద చేయివేసి ఆమె స్‌లాల కళ్ళల్లోకి స్‌ర్పంగా దూస్తూ ఆరాధశగా-
“రాధా నిన్ను నేను మనసారా | చేమిస్తున్నాను. నన్ను నువ్వు వళ్ళి వేసుకో రాధా[? అన్నాడు, రాధ విస్నితంగా అల్లాగే చూస్తూ నిలబడిపోయింది.
రాభా! నిన్ను విడిచి నిన్ను చూడకుండా నేను ఒక్కొ తృుణంకూడా (బతకలేను. నువ్వు వ కులండానివెనాా ఎవరి వెనా నీవు నాకు కావాలి! కాదనకు రాధా! నిన్ను కలుసు కున్న శతణం నా జీవితంలో అమూల్యమైంది. సామాత్తు ఈ (బహ్మ చేవుడే నాలోని సౌందర్యోపాసనని గమనించి నిమ్మి
సం బేరిన కళట్య $)1 వోస మే సృష్టించీ ఈ లోకానికీ వరిపాడు. నా రాధా |
శువ్వు కాదనకు |! నీ అందమైన ముద్దులొలి శే పసీపొపలక్త సను తం డిని చేయి! అన్నాడు. రాధ ఆలోచించింది. వీవో కలలోలా తన పకొా-న ఒకో అందనుయిన యువకుడు, నాలుగయి బేళ్ళ పాప*అ రూళ్ళ అమ్మాా” అంటూ ఎక్కొ-డ్‌ హృదయాంతరాళౌల అట్టడు సనుంచి జ్లాపకొల పారలం "తెరలు తెరలుగా! అదుగో తల దిమె (కీఠాపోతోంది. క్యు చీకట్లు కము శ్రగునాషాయి. అలానే మురళి చేశు ల్లో మూర్శిల్సీ ౦ది రాధ,
ఉధ్రావా ఇఫాఛా క 0౦ గాట్బ్యు లేవన్‌ ఎనో అంటూ వచ్చిందిోసుధ* రాధని చూసి.
షాకు మళ్ళీ ఫిర్‌. వచ్చిందా!” అంటూ రాధని మంచంమిోదకు చేర్చటానికి తనూ మురళికి సాయపడింది.
రాధని పడుకోబెట్టి పల్చని దుప్పటి కప్పినాక,
వ్‌ వటి కం గాట్ట్బు అంటూ వొ ఇవా వ్‌ 1 అన్నాడు ముర కిక
“పురే పాపం! ముందు నాకొక ముద్దియ్యి ! నీకు ముట్లు వచ్చే మాట చెఫాను* అంది సుధ,
“ఛ ఖో ! కొంకెవిల్లా 1 అన్నాడు మురళి!
“ోఅవ్సనుతే |! ఇష్టపడే వాళ్ళకు ఇయ్యనవు! కష్టపడే వా ళ్ళకు ఇస్తావు! అయాచితంగా [౫ అంది కోపంగా,
రగిలే పడ్డుటే రేకి టంటలీ శర టి, అబ్బబ్బ ఏ౦ మూటలు సుధా 1 అన్నాడు మురళి
“వూటలీంగాని ముందు "వెయ్యిరూపాయల నూట వచ్చి పడింది, అప్పలంగా నీకు!
“వెయ్యి రూపాయలా చబేనికి!)!
“ని మాతృమూర్తి చి శానికీ పథమ బహుమతి ఇసోన్నట్లు [పదర్శన కమిటీ వాళ్ళు సీకు ఒలి[గా౦ ఇచ్చారు. ఎల్గు౦డి సాయంకాలం, వాళ్ళు నిన్నురమ్మాన్న్నారు. గవర్నరుగారిచే పయిజ్‌ డిస్ట్రిబ్యూషన్‌ |! సునందామహాతి ఒడస్సీ నృత్య (పదర్శన ! చూసుకో | అంది సుధ,
“అయిలే ఆ చితాన్ని పంపావన్నమాట |! అన్నాడు,
“నేన్స అది పంపుదామనుకోలేదు ! స్నానసుందరి పంపుదామనుకున్న్నాను. రాధ మాతృమూ_ర్రి పంపమంది! సకే అని ఒకటి సీ ఉరుతోనూ, ఒకటి రాధ జఉరుతోనూ పంజేను ! అన్నట్లు రాధ జేరున పంపిన ఛి తానికి కూడా (పల్యేక (పశంశాష తము ఇచ్చినట్టు | వాశారు!”అంది సుధ,
సుధా!*+నీ మేలు మరువలేను ! ఆ రోజు నువ్వు అనకపో లే నేను పంపమనక పోదును 1% అన్నాడు మురళి,
“గ్లాచ్రా ! నా మేలు మరచిపోయినా పరవాలేదు ! కాని నన్ను మరువకు ! కనీసం ఒక చితమెనా నాది గీయి! నేను సీ వడ్లే వున్నాననుకుని మురిసిపోతూ వుంటాను! అంది సుధ,
సుధా నీది అమృతతుల్యమైన మనస్సు! అన్నాడు
సీరం చేరిన కెరటం లిక! మురళి, రాధక్రీ తెలివి వచ్చింది. మురళి మళ్ళీ సుధల మాటలు వింటూ కళ్ళు మూసుకుంది ,
“చావా! తప్పకుండా ఫంక్షన్‌ కి వెళ్ళు. నీ పతిభని అంవరూ గుర్మిం చేటట్లు చేసుకోవటం సీ ధర్మం!” అంది సుధ,
“నువు, రాభాకూడా రండీ, సరోచాగా ఒక్‌ వారం వట్నం అంళఠతా చూసివద్రాముూ అన్నాడు మురళి,
“రాధని తీసుకు వెళ్ళు! నేము కూడా ఎందుకు ఇశ్రా వా
“వమో! నేవు చెప్పలేను, సుధా! నువ్వుకూడా నాకు తోడుగా వుండాలి. రాధని చూడకుండా వుండలేను. ని సలహా 'లేంచే ఒక్క. పనికూడా అవదు నాకుల
“అబ్బో! జావాజీ! మాటలు ఏణలూటినట్లు చెబు నునా్న్నావే! చి తరచనతో కవిత్యంకూడా వచ్చిం డా”
“ఏమో మరి, సీ చలవ, అన్నట్లు నోపాల్‌ కీ వె రియ్యిి. కేపు మెయమిల్లో మనం బయలుదేే వస్తున్నట్టు అమ్మ్శుతోకూడా చెప్పాలి.” అంటూ మేడ [కిందకు దిగాడు ముకళి, సుధ నెము శరిగా రాధ వద్గకు చేర-
“మెడియర్‌' స్వీట్‌ 17 అంటూ రాధ చెంప తన ఇదాలతో సుతారంగా తాకింది,
10
గీత కీ వ్యాళ చాలా సంతోవంగా వుంది, జీవితంలో తను పొందలే ననుకుని నిరాశపడిన కోర్కె. ఇవాళ సఫల మయింది, అందుకనే ఉదయాన్నే లేచి తలంటు పోసుకుని, "బీముని మనసారా పూజించి కూనిరాగాలు తీసుకుంటూ వంటగదిలో కీ వ్‌ చ్చింది. గ్‌త ముఖంలోని సంతోషాన్ని
“పంటపని నీ కెందుకమూ గ్ర! నేను చూసుకుంటాను, గోపాల్‌ శూబు దేనికయినా పీలుస్తారు, వైకి వెళ్ళండి!” ఆన్నాడు,
గీత మేడమిోదకు వెళ్ళేసరికి పాడావిడ్‌గా నోపాల్‌ బట్టలు “పసుకుంటున్న్నాడు.
ఉగ్‌ బ్రా! అర్జంటుగా అఫీసు పనిమోద బాంబే వెళు తున్నాను. అన్నట్లు నూ స్నేహితుడు మురళీ వస్తున్నానని వెరు యిచ్చాడు. వాళ్ళేక్‌ ఏ లోటూ రాకుండా జాగ తగా మూడు, నేను ఎల్లుండి వసాను. అంచాకా వుండ మను అన్నాడు.
గీత అలా అంది. "ఫెళ్ళ వేసుకున్న ఆర్నెల్ల కీ తొనుగ ్రహాణిధర శ నిర్వ రి ౦చటానికి అర్హు రాలయి౦ది£ నోపాల్‌ వెళ్ళిపోయేడు.
నీరం చేరిన శిరటర £్ర్‌ చిన్ని లేచి నాన్న వెళ్ళిపోయారా పీస్నీ అంది.
“వళ్ళారమ్మాా! నువ్వు [కిందికీ పద! ముఖం కొడు క్క ని పాలు తాగుదువుగాని అంది గీత,
“చూసావా! నాన్న ఇవ్వాళ నన్ను ముద్దు పెట్టుకో కుండా వెళ్ళిపోయారు.” అంది చిన్ని, గ్‌త్ర మనస్సు చివుక్కుమంది.
“పో చేనే నీకు రెండు ముద్దులూ ఇస్తానులే, నా దచొకటి, నాన్నదొక్రటి”* అంది గీత,
“ఊహు! నేను నాన్న వచి ఏనా మాట్లాడను అంది చిన్ని,
“తప్ప -చిస్నీ* నాన్న వదో కొంగారుగా వుండీ వెళ్ళి పోయారు, చాంబేనుంచి రాగానే నీకు బోలెడన్ని ముద్దులు, ఇాక్లెటూ ఇసారు అంది గీత,
చిస్ని మంచం నడుంగా వేచి కరూర్వుుంది.
“వమిటీ! నాన్న కాంబే వెళ్ళారా! అయితే అమ్మా లాగే మళ్ళీ ఎచా్నాల్రి! రానేరాేేమో వీస్నీ |! అంది దిగు లుగా, గీతకు భయం వేసింది,
“చిన్నీ! వమిటా వాసడు?! ఆరం పరం ేకుండచా మాట్లాడుతున్నావు! ము౨దు కిందకు పవ సూగ్రేలుకి మ్రైమై పోతోంది” అని కసురుకుంది. గీతలో అంతథోపం ఎప్పుడూ చూళ్ళేదు. చిన్ని బిక్కాముఖం పెట్ట-
“నేను స్క్క-లుకీ వెళ్ళను, నాన్న నచ్చేదాకొ స్కూలుకి నేను వెళ్ళనే 'వెళ్ళను” అంటూ మళ్ళి పగుక్షుని లేలనిండా ముసుగు "వెళ్టేసుకుంది,
నిర్‌ ఓడ్తుకు జేరిన ఒంటరి శీరటర
“చె ప్ర సీకుకాదూ! స్కూలు మూనే స మానాన్న తిడళారు పద!” అంది గీత దుప్పటి లాగుతూ,
“నాన్నరారు. అమ్ములానే నాన్నకూడా వూరెళ్ళి పోయారుగా!” అంది చిన్ని* గీతకు కోపం రెచ్చిపోయింది.
“భి! పాడుపిల్లా! అలాంటి మాటలనకూడదని చెప్పలే!్‌ అంటూ ఏపుమోద రెండు దెబ్బలు వేసి రెక్క పుచ్చుకుని 'లేవదీసింది. చిన్ని ఎపూకూా తం(డిచేత "కాని, నీలచేత గాని తిట్లు, బెబ్బలు పడిఎరుగదు.. ఇప్పుడు గీత కొట్టటంతో ఉకోవం చరీగిపోయిరదిం
“నన్ను కొడతావు కదూ! నమూ నాన్న రానీ నిన్నేం శేసానో” అంటూ “నాన్నా ... అమ్మా” అని చ్యారగా వడవసాగింది. చిన్ని వడుపుకీ రామయ్య? పనిచేసే వెడమ శ్ర పరుగిత్తుకు వమా ఎరుం వాళ నుందు గీత దోషిలా తల వంచుకుని నిలబడాల్సి వచ్చింది. వైడమ్యు చప్పున చిన్నిని ఎత్తుకుని గుండెలకు హత్తుకుని “మా తల్ల మా తల్ల! "లేవ గాసేవ పాపి ముఖం దబూజశావో, "దెబ్బలు తిన్నా వు” అంటూ కిందకు తీసుకు వెళ్ళింది. *కాదు రామయ్యా! చిన్ని ఇవ్వాళ బాగా -శీచీ పెట్టింది. అండుకోని ...” అంది గీత సంజాయిపీ.గా.
ఉసాక్రు 'తెలుసులవమ్మూ! అనవసరంగా మి=ారు చేయి చేసుకోరు. ఎక్కా-డ్నించన్న్వా పడించేమో ఓని పరుగు పెట్టి పబా ఎను! అంతే” అనా*న్నెడు రామయ్య.
క/
అతిధుల రాకికి ఎడురు చూస్తూ కూర్చుంది గీత పోలులో, ేడియో[గాంలోంచ్చి లలితగీతం వదో సలలి తంగా వినవసోంది. పోర్టికోలో కారు ఆగిన సవ్వడీ! ఎదు రుగా గుమ్మంలో క వెళ్ళింది. " చక్కొని తెల్బని పైజామా లాల్చీలలో మురళి నెనకాతల తళతళలాడే జరీపువ్వుల చీరలో సుధ. ఆ వెనకాతల కెల్లని ఫుల్‌్నాయిల్‌ చీర, 'జెల్పని మెత్తటి చోళీలో పొడుగాటి జుట్టుకి సగానికి తెల్లని రిబ్బను కట్టుకునివున్న అపురూప సుందరి నీల దిగారు. గీత గుండె ర్రుుల్టుమంది. కాళ్ళు "లేలిపోయాయి. కళ్ళు గటిగా మూసుకుని మళ్ళీ ఛి 'లెంచింది. ఇది కలశాదు నిజం! పచ్చి నిజం! ఆ దిగినది సామాత్తూ నీలయ్‌! తన కొల నిజమయింది, భగవంతుడా! తనేం'పాపం చేసింది! తీయగి వలపు మధు రిమను చవిచూసి ఇరవయినాల్లు గంటలు కాలేదు. అప్పుడే తన జీవితంలో విషమఘట్టం ఎదురయింది,
“నోపీ "లేడామ్మూ!” అన్నాడు మురళి.
“లేరు రండి! లోపలికి రండి!” అంటూ గుండెల్లో బితుకబితుకుముంటున్నా్న్నా వైకి బింకంగా అంది. ముస్తురూ లోపలికి వచ్చారు. హోల్లో సోఫాల్లో కూర్చున్నారు. రాధ ఇల్బంతా పరిశీలనగా భూసోంది. ఇదంతా ఆతా నిదివర కెస్తానో మాసినబ్లు వుంది,
గీత కాఫీ, బిస్క-ట్లు (శులో తెచ్చి టీపాంవ్‌ మోడ “పెట్టింది. ముగ్గురూ తీసుకున్నారు,
వ ఓడ్రుకు చేరిన ఒంటరి శేరటిం “నివ్వ గ లెషకాడో చూసినట్లుంది!* అంది రాధ, గీత గతుక్కు.మంది. ఉరుములతో, పీకు సలతో వర్ష ౦కోసం ఎదురుదూసోంది ఉరవని పిడుసలా థుంది రాధ మాట. అదృష్టం చాగుంది. రామయ్య సిల్లకి వంట్లో వా సలేదని జూబు వచ్చింది. అంచేత రామయ్యా తన బదులు తన మేన ల్లుడి్నై పనిలో పెట్టి వారంరోజులు "సెలవు పుచ్చుకుని వూరికీ వెళ్ళాడు. వైడమ్మూ సినిమాకి వెళ్తానని -విందరా ే వల్ళి పోయింది. చానితో నీలగా రాధని తెలుసుకున్న వాళ్ళు ఆ ఇంటిలో గీత తప్ప ఇంకెవరూ లేరు. సుధకి రాధకి గీతని భకూాసేననటంతో ఏదో గుర్తుకువ చ్చింది.
“మిరు మునుపెప్పుడయినా ఈ వూళ్ళో వుంజే వాళేమో![ మురళికి సుక ఆ జ్లాపశాలన్న్‌ రాధకి "లేవటం ఇబ్బందిగా వుంది.
“సుధా! ఇప్పుడా విషయాలన్నీ ఆమెకీ జ్లూాపళం "వేవ టానికి [పయత్నం౦ చేయకు. అవతల మిోటిం*ాకి శై మయి పోలోంది. 'నెశ్లాం సదండి” అన్నాడు ముళ5ళి,. గీతకి వమన టానికీ పాయపోవటుఎబేదు. " ఏళ్ళు ఏవో హోటలులో దిగి నట్టు వునాన్నరు. గోపాల్‌ తమ యింట్లోనే దిపతారని చెప్పాడు. ఇష్పూడు తను ఏళ్ళని వుండమనాలా వర్ధా అని మనసులో మల్లాగల్లాలు పదుతూం--
“బారు ఎక్కొా-డ దిగారు*ఖి అంది నసుసతూ,
“ఎసి బిషన్‌ కమిటీ వాళ్ళు మూక వదో వీ'ర్పాటు వేసాదలెండి. నోపొల్‌ ఎల్లుండి వసైడుగా వాడ్ని చమూ*ే వెళ ఛెంలెండి!”
నేరం చేరిన కట్ట కి
“ధర పాల్‌! నోపాల్‌ వధూ అంది రాధ అశ మయ౧గె.
“మూ (ఫెడ్‌! వాళ్ళావిడ ఈమె. అనవుకూ! మమ శల అయి బేళ్ళ (కతం చూశాను సరిగ్గా జ్ఞాపకం లేదు లెండి. అముము చాలా తెల్లగా వుంజేవారు, ఇబ్బుడు ఇలా చామనధాయలోకి దిగాదేం బాగా చిక్కిపోయారు కూజాను. అప్పుడు ఎంతో ఉత్సాహంగా వుంజేవారు, ఇప్పుడు మెగా డల్‌ అయిపోయారు. అనాడు మురళి,
నీత వమి మాట్లాడలేదు. వమని చెబుతుంది? ఆమె జేనూ ఒళటి శాదస ఎలా చెబుకుంది! రాధ అయోమ యంగా చూస్తోంది,
సుధ చవేయిగ ట్టిగా పట్టుకుని-
కన్పుధా! ఈ ఇట్లంతా "నేను చూసినట్లు వుందో అంది చశాఘధ, అను గ౧సంటజెలు గుబపబలాణాయి. ఒళ్ళంతా జ్యురం వచ్చినట్లు జలదరిస్తోంది! తలంతా వేడెక్కి పోతోంఏ. సుధకి రాధ పరిస్థితి భూ గే జాలేసింది,
“రాధా! * గాబరాపడకు, ఇల్బంళా చూసావా హా గ. నెమ్ముదిగా ని మువనును సంళభో లించుకో ౨ అంది. రాధ గబగటా అన్నిగదులూ తికి చూడనాగింది. గీత మె తన్యంలేని రాయిలాసిలబడిపోయింది. సుధ రాథ పరిస్థి ఆ, మురళీ వాళ్ళింటికి ఏ పరిస్థితిలో 'జేనదీ అంతా గీతకి వివ దించి పస్ప్చీంది, అయితే సీఎ తనెవరో తనశీ తెలీని స్టితలో వుందన్నమాట! * భగవంతుడా! అనుకుంది. నలాగో గోపాల్‌ రాకుండా నీల ఇక్క్యా-డ్నించి వెళి ఇపోతే శ్సా
ల్లీశ ఒడ్డుకు జేరిన ఓంటరీ కిరటిళ్తి కును అనుకుంది. రొధ అన్నిగదులూ చుట్టివచ్చీంది. సీ గబగబా మేడమిోదరకు 'నెళ్ళబోయింది.
“రాధా! మేడ ఎక్కా-కండి! అసలీ బలహీనంగా వున్నారు అంది గీత, మేడమోద చిన్ని, పనిపిల్న అడు కుంటున్నారు. చిన్ని భూసీందంయటే ఇఎఆీేముంది! ఈమధ్య చిన్నిని అఆడించటానికి పటేళ్ళ పనిపిల్లను పెట్టింది, , సాయం కాలం స్కూ-లునుంచి రాగానే టిఫిన్‌ తిని పనిపిల్ల లచి తో మేడమీా చే చీకటిపడేడాకా ఆడుకుంటుంది చిన్ని. తర్వాత గీత చిన్నికి నీళ్ళుపోసి అన్నంపెట్టి నె ట్‌గానువేసి నిద 'పుచ్చుతుంది.
“ఏక్టీ చరాడనీయండి. ఆవిడకు వదశ్నా జ్ఞాపకం వస్తుంబేమో!*” అంది సుధ,
“వడు రాధా! మేడ ఎక్‌). రు, అవతల మాటింగుకు వేళయిపోతోంది. ఎల్టుండి మళ్ళీ వభ్రాముల” అనాన్నైడు మురళి, రాధ విన్పించుకోకుండా. గబగబా మేడ మెట్లు ఎక్కొ-సాగింది. గీతకు, మురళికి రాధ గతస్నృతులు "తెచ్చు కోవటం ఇపషంబేదు. సుధకి రాధ ఎలా అయినా తానెవరో "తెలుసుకోగ! లఅగాలసి 'తాప్రతయంగా నవ్ర౦ది*
[కింద హోలులో పరిచితుల మాటలు విన్పించి చిన్నికీ అసలు ఆడుకో బుద్ధ వ లేదు. అంచేత కిందికి వధ్రామని మేడ వరండాలోకి వచ్చి మెట్లు దిగబోయింది,. ఆఖ9 'మెట్లమిోాద లెబ్లని బట్టలలో తల్లిని మూాసింది, సంతోషం పట్టీ లేక “అమ్మా! అమ్మాా! అమో్శయ్‌” అంటూ. పరుసనవచ్చి సీలని వాే.సుకుంది, రాధలో నైతన్యం * కట్టలు తెగింది.
తీరి ఛేరిన కెరటం $/ అ మార్భఉఓమ వరదకీ అగభేకపోయిరిది, కళ్ళు చీకోటు కొన్మూూయి. తలంతా వేయి సుత్తులతో మోడనంత బోధ, “అచ్చా అంటూ కాలు జారింది. అంతే. మేడ మెట్ల మోంచి జూరి | కిందకు దొర్రిపోయింది. *రాభాి. అంటూ ఒక్కా అంగలో మురళి వచ్చి నాధ తలని తన ఒడిలో చేద్చు కున్నాడు, 18
జనరల్‌ బోస్పిటల్‌ లో [పయివేట్‌ రూమ్‌లో రాధ సీలగా తన వెజ్‌ మోద కళ్ళు తెరిచింది. నోపాల్‌, మురళి, చిన్ని, సుధ, శాంతా చేవి, వెడమ్శా అందరూ సీలమిోదకు వంగి వూాసున్న్నారు. శాంతా బేవి వెనకాతల బిక్క -మొగంతో నిలబడ్డ గీతని గమనించింది నీల, గీత పల్చని పమిటలోంచి మంగళ సూ తాలు కన్పిస్తునా్నాయి. అృాపసయ త్నంగా తన మెడ తడుముకోంది. బోసిగా వుంది. నీల విచాలమోద బలహీనంగా నవ్వు మెరిసి మాయమయింది. స్‌ల కళ్ళు తెంచి తమ వేపు చూడగానే మురళి కళ్ళల్లో వెన్నెల 'మెరిసింది,
“రాధా! రాధా!” అంజూ ఆమె (పక్క-దగరికి అఆశంగా 'వచ్చ్చేడు. నోపాల్‌ గూడా పచ్చి- ౯
66 ర్ప్‌ల్రాల! ఎల్లా వు( దిశి అన్న్నాడు,మూూడు రోజులుగా ఇావు _బతుకులమధ్య పోట్లాడింది. స్‌లక్‌ ఇవ్యా శే 'తెలివివచ్చింది. నాల్‌ వల్శ్గ జరిగన కధ అంతా వన్నారు మురళి శాంతా ను
లకీ ఒడ్డుకు శేరిన ఒంటరి కిరలిళ్య
“వాగానే వుంది, చీన్ని ఎక్కడ” అంది నీల, చీన్ని ఒక్కా గౌంతులో తల్లి పక్కొ ఎక్కి కూరు నంది.
“అమ్మా! అమా! ఎనాన్మైళ్ళకు వవ్చేవు. ఇ౦శా ఎక్కొ-డినే వెళ్ళళమా్థ నాకు బంగ'వేసోంది* అంటూ తి నుండెలమిోద వాలిపోయింది. ఇంతలో డ్మాక్తరు వచ్చి అందరూ చుట్టూ మూగి ఉండటం గమనించాడు.
“పీ జ్‌ డోంట్‌ డిస్టర్బ్‌ హర్‌” అంటూ అందర్ని బయటకు పంచజేశాడు. కాధద్యరికీ వచ్చి-
“వవన్నూ్నూ! ఎలా వుత్నారనుశి అనానడు సల్ఫొ మూస్తూ,
“భాగానే వున్నాను డాక్టర్‌. నాకేం జరిగింది!” అంది నీల,
“కొదిగా స్తిప్‌ అయ్యారం తే. మిీోరు వాలా బల పీనంగావున్నారు. అనవసరంగా ఎక్కువ అలో చించ కండి. రాగా బలమెన ఆహారం తీసుకోండి అంటూ [పరక్కొా-నున్ను నర్స్స్‌కి నీల మందుల "'సరించేవో సు*+చనలిచ్చి వెళ్ళిపోయేరు, వారం పదిరోజులలో జాగా కోలుకుంది నీల, [కమ కమంగా సుధవల్ల జిగిందంతా తెలుసుకుంది నీల, మురళి తనని ఆరాధిం వటం మూసి చలించిపోయింది నీల, మురళి “నువ్వు న్‌లవి కాదు నా ాధవే. ఎప్పటినీ నా రాధవే. నా నాధ గానే వుండమంటున్నాను. గోపాల్‌ని అడిగి నిన్ను నా రా” గానే మూ ఇంటికి తీసుక వెడతాను”. అని చెప్పి వెళ్ళాడు. మయుర్నాడు హాస్పిటల్‌ నించి డ్‌శ్చారి చేసారు, తను ఎక్కా గికీ వెళ్ళాలి! *ోచిన్నిోని చూస్తే నోపాల్‌ ఇంట్లో డానీగా
సీరం చేరిన కెరటం 248 నయినా పడివుంకే వాలుననే బంధం లా'సతొంది. చని పోయిందనుకున్న భార్య దొరికినందుకు వుండవలసినంత అనందం నోపాల్‌ ముఖంలో వ్యశ్త్రం కాబేచుు సీలకు, గీత ముఖం చూవించటానికే. సిషతో చితికి పోతోంది. ఇంక పిచ్చి మురళి! తనమిద విపరీతమైన ఆరాధనతో చిక్కని "లేనలూచే మమతతో వున్న సుధని నిర్గ మ్యం చేస్తున్నాడు. ఇంక్‌ తనే డారి! అంముకనే రాధని తెల్లవారి మురళీ, గోవాల్‌ ఇంటికి తీసుకు వెళ్ళటానికి కాగానే వాళ్ళకీ హాస్పిటల్‌ లో రాగ ఖాళీ బెడ్‌ 'వెక్కి.రించింది. మురళీ, గోపాల్‌ తిలబోయేరు. [రీ “ఇప్పూడు పెప్పండి స్వామ్‌ా! నాశేది చారి! నేను వాళ్ళ మధ్య ఎలా వుంటాను. ఒకొపూడు నమ్ము అమితంగా (పేమించే భర్త నోపాల్‌. విధి చేసిన నికటాట్టహాసంకి లొంగిపోయారు. “కన్నెమనసనుకీ సపహాజమయిన త్యాగ బుద్దితో జీవితాన్ని అంకితం వేసింది గీత. నిత్యమూ నన్ను నూ కే చేయ ళలాని మహాపరాధం చేసినట్లు కుమిలిపోతారా నూతన దంపతులు, జారినపోతూ, చనిపోయిన మనిషికీ బాణదానం చేసిన వ్యకి మురళి, అతని చుట్టూ బాల్యా శం0-చీ ఎ స్నెనో్ను అశల లేసులు లల్లుకుంటున్న అమా కాలిక సుధ. పాముని రతథ్నీంచితే కాకేస్తుందన్నట్లు జీవి కాలతో ఫులగాటనూడనా1! నేను జీవితంలో
244 ఒడ్డుకు చేరిన ఒంటరి కేరట౦ ఎప్పూడరా అనాధ నే సామా! ఎప్పునరూ అనాధనే. అయినా అఆ నన్లనయ్య క్‌ పవ ల్ల ఒక గృహిణిగా దాంపత్య జీవితం అనుభవించాను, ఒక్‌ అండాల పాపకు తృల్లనయ్యాను. ఇంక్‌ గృహస్థ జీవితంలో నేను కోరుకోవలసింది వమాలేయం వాళ్ళ మధ్య నుండి అమాయకమయిన కన్నె పిల్హల జీవితాల్లో పహోలాహలం చిలికించే సాహసం నాకులేదు, న్వామా! నాకు బుద్ధి తేలిసున్నప్పట్నించి నేను అనాధనే స్వామో! అనాధ నౌ” అంటూ భోరుమని విలపించింది సీల, స్వామ్‌ (మగా స్‌బ శిరస్సుని సం డెలకు హతుకున్నారు.
“రాధా! నీవు నిడంగా రాధ'వే. భగవంతుడు నిక్ను తన చిరయన సు ఎ. కావడుకోజటానిే నిన్ని తీకం చేరా పడు తల్లీ, తప్పక చీతూర్తురాలు వవుతావ్రు. ఈ భవసాగరం లోంచి ఒంటొగ్లా- (పయాణి౮చ్చి (ప్రయాణించి' అలసి సొలసి తీరంచేరిన చిరు కెరట్లానివి తల్లి నీవు, ఇంక్‌ ఫీ జీవితం [పళాల తంగా ఆ మురళి మోూఫహానుని ఫీ రిరచుటలో సుఖంగా జశిగి పోతుంది.” అన్నారు స్వ్యామాజీ.
రాధ ఆనందంగా ఎలు” తి వాడింది
“అస్యెత్యామిహ మాధవ దెవం
మాయానస్వీకృతమానువ భావం
ధ్నన్వై రాధృత తత్యస్వ ? వ౦
డాతారం జగళతామతి వీభవం 1
కారయ మనుకామం = నోపాలా!
భఖూరయ మవ కామం! .
సమూ కథ
భయ్యా (గ్రంఠాలయ నా ద ర్క “ఫలా ం ్తైలి వైదరార్‌
50౮14 10421604 ఈ౬ . ఒడ్డంకు చెరిన ఒంటరి కెరటం. . -. _ఐ. విియన్‌. అచ్యుతవలి . ఇంత తొందరగా ఈ సంసార బంధంలో యిరుకో్కోటవాల్సి వస్తుందనుకోలేదు _ నా అందం వయసు సొగసులు ఎ... బిజినెస్‌ మాగ్నుట్‌నో పడగొట్ల గలననుకొని ఓ సామాన్య గుమాస్తా కోరికతీర్చి, గర్భం ధరించి ఆ గుమాస్తాకే భార్య అయింది. ఎదుగూ పొదుగూ లేని జీవితం నినొ ॥ రంగా గడుపుతున్నది లలిత. మీ అన్న మానసికంగా దెబ్బతిన్నాడు. నేను దెబ్బకిన్న (| ... జీవితాన్నే కొనసాగిస్తున్నాను. మాకు ఒకరినొకరు . .... ఓదార్చుకోవడం తెలుసు. . వ. ఆయన శారీరకంగా మానసికంగా కోలుకునేదాకా నిరీక్షించ న ప గలను. ఆయనకు భార్య అవసరం కావాలంటే | . భార్యగా ఉంటాను. సేవకురాలే కావాలంపే సేవకురాలిగ 4... వుంటాను. నే నాయనకు ఎలా వున్నా ఆ తల్లిలేనిపిల్ల, జ... _.. లకు మాతం తల్నిగా వుంటాను. అంటూంది అరుణ. ఈనాటి కొంతముంది ఉద్యోగినుల న ఆడపిల్ల ల ఆగ . చాట్లివి, /. అందుకు మనం సంతోషించాలో విచారించాలో మీరే (| “. ఆలోచించాలి ? + “౧... తనకు తానే సాటియైన అచ్యుతవల్లిగారి మరో నవలా క్‌ 4 . కిరీటంటా . తక వ [| తా గ 00: ఆయి 1