Telugu ఒక కథ చెప్పవూ_ - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki
- శా న. = త _ = _ మ్‌ ఒ శు / , జ. శ ల కథ. ఆ 1 ల్‌ ల , ,- క... స స, = , న జ ట్‌ ॥ ల |. ఆ” ॥ య జ 4 2 1 శు - త్‌ ” ” హై ళం క మ కా న స వ క కటా వమ . 4 _ . నా 7 | నా ల! - పైక ఇ - కోనా | ఆ | లతే రనాపంగు! న క్‌ హస [ క... ల | ॥ - ల వ. 1 . స [= మ ల ఎ ” ఒకో వ - _ . _ ల ల టో యాల శ " లలా! అబు సు మ క అవ _ _ సీ క, - ల సమం .. టు లాం పే గ్‌ ళ్‌ ర వేట లా న్న ల _ వ న. క న వ చ త |. / శంభ. 1 క్‌ ( లై సే, సె న. ల | తి 11 న న “న్‌ జా చో మా ౯ ం | - న ప స 1 నై + ల " టం లే / స క గ్య వేం గా త క్ష ళ్‌ 4 . నా న మ్‌ ల న్‌ త ఖీ క గ క అలో “ళ్క / - ్‌- న ॥ = న "ఈ పావనం పాకు న టా కం. పంప్‌ ॥ . ౪ న్త్‌సాం వా సనా శ్‌, ల ఎ క తా ఆ | స్ట స్త ల | న న్‌ న. ఖ్‌ | మనన! ః మ. ॥ మ కం ష్‌ షమ క. న క భ్‌! మ గ్‌ జ (వరం హై ప్న / తై షా బం ప్రయా మం డ్‌ వావ జస గ గి క్‌ న ఖే న్‌ న. క్ష జ్‌ ప న! న్‌ ఎత శ క్‌ ల "ల్లా || న వజ లీ శే +. 1. “" | న... వనక వూ వి. ఖీ ఉన 11 ల్‌ (=. 2 వలం టా. ప. హన. “రాన్‌ క క్‌ ల్లి ము... మఖ తనే, బీ యమనకా! శ తు ప. చలే [.*.. నలం టా. - బల్‌ చ హి స ॥ / మ క - యు వం! టం... శక్‌... నల. నపలి | రా రక ధన మ లో వచన టీం జ నన... 4|| + షి షి గై స్‌ " న. య అనాం. “వినే. పని మ తకర సన క్‌ కలా ॥ వంక వన "త | ( చా | ణ్‌ గ్‌ ఇ గక్యంా-త ! టే బండ సీలు ' లం క్‌ 7 / వా! నషట (ో పౌ. కా /| గన చ నో నర కలన య? సీ లై గొ స్ట భి ల స వలె ప్‌ ఇ ల్‌ శి - చం _ తత్త 4 శ స్త లే ఉల్టా మ 4 | ౮ వా మ / శ్వ న్‌ నీకూ లం సనా ర న న ప పసననం కా శ్ర ॥ దం ్గ్‌ లశ స్త్‌ న న ( బే క | న " క ఇస యలు... . ్ట మ న 4] న నై దన ర తు చ్‌ + చా? ఖ్‌ మనా? లు శ + అలో వ. ఖే. జ! ఖగ న్‌! మ - వ నే. టు శ అ జ ళ్‌ ఇకక నం 4ఖ ల కో న అ ఉయ్‌” సఖీ శ సన నో ళ శ ఉ । ఇ. గ జ్‌ (7 న్‌ = క్‌ 7. క షు. ం
తీ నప ఉం షః కా న న రమ. వా? కం, యు లాం వట టా, స్తో తో ఖీ ం ల్‌ ఆటం! జ్జ లా జా క క ల స జ శ క...
న రే తన ఎతినరో న మై ఇ క! భావం నా శటంంన్చా శక్‌ లె లీ చ్‌ వ్‌! , ట్‌ | ఫ్య భన్‌. త న్స ల ణే కనీ... మ న 7 ముం
కం ఆ .. య క్‌ళల ఆ చా సల్‌ ఎ చై ర. ” " “ఆ య్‌ లతా య. " జ! నల క్‌ ( క్‌ న్‌ వ ల సజ ౫ తే
ఎలి రం " క. న ల్‌ [0 విల ్తశ్తమి న్‌ లల ళం అ , గ్‌ నే. ౬ స్మా ౧ ఈ శె శ " లం 7 గ్‌ య! గ్య క్ష ఠా జీప్‌ ఓ 1 ఇ యామ్‌
ము? _ కా! జీ గ్‌ దంల స య తజ ఇ. ళ్‌ క. శ తీ! ట్‌! చ్‌. ఖా శ్థె . సా శో న! వేత ర క ష్‌ క్ల జ్‌ గ్‌ హా పఖీసేనతి ౨ ] కట లామా యస సచశే శ “జీ ౨. భవ చ్‌ టి + క్ర పం. ం న ఎట్ట! టట్‌ " మస్‌ అం - సా ॥ కాల అ! శ్‌ఖ న. ఇసి | స నల్‌ నజ షె ల హి గ " ము. * న. ల జ ళా [్‌ క్‌ శ | తీ “శ "యో; న వ మక కాల శే / సత ౪జీ కహా శ్త్హా కం ళా శే శో 2 నా ళ్‌ శ . టె జే. + 2 , | ॥ఖీి 1 శ్‌ క న న స రు ల్యూ జ భ్‌ న జ జ లో ట్రీదూచ- ? ఖ్‌ శ | ల గ్గ ఆ వనక. ౯ వు అన న. నాల, సా శు న ర /| | క తహైద్‌? నో! మ్‌ టీ శ రట వడచున” ళ్‌ ర్‌ జ్‌ | ట్‌ 1 గ షక లే గా '్తు ల. 'శఉ వహ, జనా దం న ల్‌ 2 సతు ల | య. ఉం సా శ్ర: యట క ఈ శత 7 క్యా. . మొ స త షై న. ౧-1 వూ ((/ న టీ. ఫట్‌ తా
“ఇక న . మ వ తళ నీ క న్నా అ ఖీ ళ్‌ టీ ల నా | చ పా శే. రు గె శ్‌ క రా! 1. ల ణీ న్లో న
శ హసణీ శే రా స? జో ల [ " , జ్జ ఈ ,% మ ఆ. భం శో! ॥ ఇ తే. చక్‌ సే న్‌ చలన నీ ॥1 వీ ( ్స్‌ ? ో ఫ్గి ( గ రన క్ష / (న _ ళ్‌ వ, | లో జేకే. జీ -, / | లీ బై కా వ వ్‌ 4” వట! న క ల జా. ర ౮ స్తు " + ! వ లం!
న్‌ కంల! ను కలవ వల గ న్‌ లీలతో. టే ల అ ఉం లం త. ల వాళ “బో | 7] ॥ వ" ఎన్‌ గ్‌ ్రి (ని నషం, గి క ర ర న ల కన లి పో స్య త్‌ “ | /ం ॥ న నన + (౮ క్షే టి గా
న. |. గ న మ ఇ యు సాలే | ట్‌ ్‌ క [ ల | స | ల ల ఇ | _్‌ ॥ క్‌.
“జ సా? వ. త న్‌ు నమో ను టు శర, , థు శ జట న శా న్‌ గ ః శః 1
1 ళు . న / (| ఆం ల్యుని న్న లో జ్‌ | త మ శీ ( || | కీ కషి! | లై , క. ం న పం సా గో ఈ 1 క ఎ ంట్టీల ప సు ॥ వాయ శీ న ॥ శ || 1 జ్‌
ఓ, న ఖే! క శ మ టా యె యట తీ " ద. | 51: / /. - స
న్‌ు ల లో త శీ ల _ న్‌ | చ జ ఆలా న ష్‌ శ్‌, - క్ట వ ట్‌ న నా క / 1. | _ న. 2 క ర ; ర ఫ్‌ ॥ 7 ళా ళ్‌ మోన న న విభ, . న షన. కళ జం సు. క జ) రడ ఢి ళో క్‌ు గ్‌ కల ఇ శకస | ై పాపో | భి గ్‌ . - శ్వర్త్‌ ణ్‌ వ ఫ్‌ ॥ లా | శ జు నంట 19. భూ (౧) వ కా గన కస స ౩. _ మ, టా ఉగ వే ఇ ॥ నాన! షు - ఖ" | న! ఫి
మాం తం సరా రా న న్‌ భంవాం ల ఫ్రా జమై.. 1 స. పాశ మ్‌ జా భార... ల న. | న ం .
న చతల న్‌ న + జీ - ాచాచయింాలా శాం చక నాం అ న | నం నా య. _న _ లా సా చియా తో ం కేసే ” ళు ళ్‌ చకా + న
నీ తక 0 ష్య ౨. (అ (గ ర. య న అవున కు - శూ హ్‌ న. జే (గ్‌. రన లలు / ఆ సక్‌ న సవ ల! యు స్తీ న్‌ టే. జ్‌ ( ల /| శాన చ టం ర ఫా
ఆ కూ ల ఇ. వ ॥ య శ! కడం ల్‌ో కవి న భ్‌ కస... వ కీ కరో రాం న్న | జక ఈమ ౫ న | | పాం క జ ఎగ్‌ న త్‌ స ట్‌ వ్‌ న్‌ ర క. వం . గ్‌. శ | | ఆ! క చ్‌ శ ఖ లే
న మా. గ గ్‌ 3 య ్య ఖే నళ! నమ 7 న స న్‌ గ్‌ గనక. శల 1 టంత చి శాం ॥ వశ అగో జేళ గ్ల చా. న శా జల్‌ చ రైతా, షః ఎ అతన ఇ | (న క న్‌ శు
| నీ క్‌ నాల శ [| (| న్‌ ౯ క్‌ స్ట్‌ ఓ చ ఆఆ గ శ్‌ ర్న వత తి శ ఎం గ్ర -- జా భా ణం పే క జ స ఎ ళ్‌ పష న స దాం పట్ట నవక గ. ఎనీ అతాత్తూద -- తనా పరయ క క న ౫ ళల ల 2 య 1. - హ్‌ [వ ఎ త్రూ | " ఎజ్‌ న ల”
గ [న వర / నే ల క. , ః బూ లం ఇ సం ఛా ల లజ న. , . ల / 4 శె కి శ పా క [1 ఇ "కక నా య్‌ ఆ ” ళీ వా కా" శ క న జీ |. న “ఎ2తో. ” ః లు | త జ్‌ సె క యం. ౫ | వ్‌. ॥ ఓ సం చి శేదడు [ ల. | కేసు న పహ.” / ళ్‌ న్‌ వీ. 6 శశ న 1 1 (| (| ” క. సు = ఖు * కీ ఆ ఇ . అవటం _ షు. "ఇ, క రీమా ( ః ర ల టా + ఎ జీ శే ళీ . న రాల " తి కా న త్న్‌ శా ఓ న్‌ జా ళా నో || వి | చే న. . 6 ఇనా హాల జ థి” జస. వి గ ఫ్‌ క | స! శ న లాం టన న న. ఎరా న స తశ 4. ప! |! (భళా ల . షే పో. ను కత. ఆన [ వ | స క నః సఖ మ. “వాత ఖా - - క యన్‌, ళో కూ ఛ్‌ ం హ్‌ ల నత. భయా స. మ్‌ = త గ కా ॥ న ల ం ఎ క ఫసల్‌. ॥ సా జ మ్‌ ల ఫా 3 కా ప క. ణా 3 భం - ఫో - హ్లాష్ణు కన ట్ర్‌ ళా లన లా కనే న్‌ జ తం " అ సతసటత ఎ య. టక. శ ప శు. 1
_ రు | న్యా | | తే షే = _ కు న్‌ా ః న్‌ ల వో / స్థల నై'నావో వల లంగ్‌ కీ జ్‌ ర క్ట శత వ, కసత కీ ళల న నా, . య | దన గగ (| అ శ . ఖీ ల = ॥. స మ మి ఆ శ? ఆం ట్ర | - జ న్‌ ఇళ మ ల. . ల ల తి ౮ త న. ఇ . | _ / న శై
మే | ఇ సా + య. వవ '.. మాం. స్య సేన జ చ అ “ యీ రక్త గ) పా వా గం లి శ త క ఖల్‌ అవస శ్‌. శ, ళ్‌. జ? * ఇ ( ॥ .
“లాట్‌ అ ' 1: స క త చ వణ చం వారా ఎ గల ళ్‌ శ ళల? ఖ్‌ | ఇ య కనా..- - ణా న లు! "
కనే. (లు ॥ ట్‌ ఓ జి శు చ్ట్జ్భ తౌ డం ్త లు న్‌ + క్‌ వ. షి న వ, క ట్‌ న ( టన 1 ల | గ.
శ్ర క నుం. స సట ఆనాటి జం.. - వ వడ వ. సన - - పల్లే
“| ౮ సం లాం. సు. ల ప -. చే ల వం (2 లీ కల న ఎం ళీ క క! లాడ ఖలేజా శశికల న ్‌ జు ల - య క ఇ లా _ త వ్‌ ఖ్‌ . ళా శ నా ఆ న్‌ా ఇ / చి ర్త. - ౯ వ తు వ లల క ఇ టో. న య నం ఆ. కం జు న. , /. గ వక్‌ ' + నా శీ /' న తా. . [నా ॥ ల ప. ష్‌ ప స. నం ఇ ( న నా చ. | శ - _ న్న ఫలా క కా ల క 0కు. న్‌. గ 8 పై య క్ష స తతర దం రా లే ॥: జా | చ క _ | న్‌ న ాా్లో! న. జ్‌ - - 1 నే | కథ ఆ య క న తమా స వ్‌ జక శ ము. ముక... జీని త న స్స. స “శ /. _ - తీ మ తా నాతో క్ష య” . ః _ ఇ ॥ క్ట క్త నీ శ లా హయ్‌? 1. వచ వ అ అగా | | / న్‌ జ ల్‌ ల్‌? | కి లం మం క మ న తా ఆజ్‌... ఆ , , గ వ నీ ఆత న నన్‌ - రో నజ క్ష హా! వా || శ శ ఫా కక్‌ 2 శ యము సే క చేయ .
_ క. = , [1 ఈ క్లో కన కాలి లు న కా నయ్‌ న క ఖ్ప న్‌ . డల నా! . నీ
- క జి ల. రను. ల్‌
నప మ నా నా.
(గ భి = న్‌! శ ణ్‌ వట ఖీ మ! నీ భై జ ఇ ఎర ల అ శే ఖు " శ _ ఎం క " / "తా, బ్‌ ॥ ౯ వ || చా త్య ః్‌ స్‌ శే ల లగా ళం స ౮. వ న్‌ న శో /' | లా. ఆ న ం
- ఎవరా జ, ఒన్‌ న కలల | | గె ॥ ల్‌ ఉట = శ ని తలే పై. ॥్‌ స . ౯; - కూ "జ అ నాకి నాడ ॥ ॥ 1 న! ఇ న్‌ ' | కు. షా
మంటి గ ఆ నా | ఎవ భట్ల ఓ 12 లీ ట్‌ య నా న , అ జ్‌ ణ్‌
రే ళంకలే. ల నై పై ట్‌.
ల్‌. భా టీ య 1
- న ర్ట కై మ్‌" | ॥ (. యు / ఖా / / | | క గో చ ఇ | ల్‌ ; క త శ్‌ క్‌ కనా క ౯ స్ట గలం హో శా. శ | ల! / క ఇ శ ః ళ్‌ | ళ్ళ నాకా జీళి శః - “| సఖా జ న , ఆ. ళా ॥ క జ. ఉ న్‌ ॥ , = న్‌ వ జ్‌ అః | | | క లం ను నము గ్‌ 4 , . లప్‌ శ్‌ _ (| 1 | ఏపీ న్‌ | క, వ = 0 ||| | . ఆ న న్‌ ఇ జూ ౮ | న /| . ? ( . క క్త శ్‌ టే | ఆ - శ | | క శ జె | | క్‌ ష్‌ మ సై | | శా / ఇ = న ల ; ఖు ళీ ఆ స " . జ్‌ గే ” గ నీ వం. శ క్‌. /' ఇ కా ల్‌ో గ ల్‌ న్‌ | 1 | గ. టి. ము _ య | శ ణా నూ "స్తీ , గ్‌ ఇ స జాన , _ ణ్‌ శ , శ గ్‌ ( ల ఉల్టా టీ + ॥ ప = “కా ల్‌ న. త్తే - క్‌ న న వ క్ష్‌ ఆ " ః క్‌! జి ల సరీ "షె _ ఇ నా ట్‌ జ్‌ శ ఇస్‌ _ న! వర న్‌ తన్‌ ప శ - ఇ | టి. వ్‌ క | ” చా గ ల గ ల. అనే తే | క్‌ ల - 2కే | క " వి + ప్ల గీ వ్‌ ,. , క] ళ్‌ ॥ "ఈ అ! _ శ నా (మా న్న . క శీ నో ౪ మొ: 4 _ + క _ ॥ “ న్‌ా జి ఆటా ను! న్‌ తాా[ 1 [జ = | శీ ల ం ణి , (జ _ నో ” శ క మా కే వ్‌ వ్య |. శి ల న త్య ననా నో
- స “ఖీ? హ్‌ జ్జ ఖై శ | య వూ తీ ] క | య్‌ ॥| షి త [గా గ శ ల క్ష న ల క వల ఖః జ్య కు జ. న్‌ నా |
- ళ్‌ క్ష | వ. | జ సై వ ళీ "ఇ ల, | |! శ ః టల శ - క్ష్‌ క కో లా న నం సా. స జ య్‌ 1.
- న ల్‌ కా ళా ఆ త్య | జ. 'కో లై జ లు! + ల శే న 4 న | , వా ॥ మ ఆ ఆ మ న్‌ 1 ఖఫామల - న్‌ /' | " శ షభ క. భా. ఫిన్‌? రే క | స్త నగా క శ జ - మ అ - లా /| = న "లె ఇ ఇ ల ల ల = ల జో ౨ బ్‌ క్‌ న! భీ కె క ఇ ఇ మే. నయ తక ాా ౧. “ శ్వ న ఖత = న " షన ళ్‌ శే శ్రే - | ॥ న సా ల ల్‌ (గ గ్గ మ / క్‌ జ గ్‌ చ . / ఆడో || రా ల్‌ | ” | 2జీ. అ 4 , ; శం | లా కై ) ారవ అజ్‌. ఫా = . అ ఫె సు 1 10 వ!!! గ్‌ శ్రే వ వ . = ఇ ము క్‌ 1. ల ॥ య (2 " ] న చ! ర. క్‌ శీ మి | స స. ల! ఛి" న “క టీ ఇ ఖా! జ =. ఎ. యమ లా! క్‌ ” న థి "సవ జా లా ఆ వి ళ్‌ స య | న క. " జ. ” న క నం బలం కె | నన ప య క! "అ ఈ క జం త క్‌ న పను న్‌ వాకు. | తా --:? క భా శ జిల త. ల్‌... వ సద కాల ఇ ణు శ స + చే య వ క శ. య క. | న క న, కొం న్య నా కూ . క మ లా. క్‌ ర్త జ కై అ మై గా శ ఖ్‌ ల శ్‌ ఫ్‌ వ వ ల ల శవ వం వు వమా సన నన ప వ త. న శ్‌ . లచ ము శ్‌ వ్‌* క డం వలా సయ పంల ణా చు = అజ రము చొ శి కా ం . ॥ న వ. ల ల - మం? టపా లే. హె ట్‌ కమం = వదత , ఇవా కా "| ఓ ము ఖ్‌; ల స్‌ వ్యు గ క £ లలనా .. | ల! ” వ్‌ వ _క ౩ ॥ గా .. ల న టి ల / _ , ట్‌ ॥ . ం అ కనగా న్‌ ఓ ద ..? ఫ్‌ పు (+. సా స్‌ చయయలి. - టీ ల ణీ ఛి ఓం సగ టవ లో! వ శ్‌ బే- క శ్‌ _ + క 1 / | = ఖ ే న శీ న్‌ నం... నన్ని యువా స. బ్ర నో వా శం ల న ( ర పో - + ఫల స క్‌. సం... మ్మ న ఒలు" జే *లీ లో న | 4 జో 4 న. మ; స న ఆ క శ య ఫొ “కి ॥ ఎల నూ. , క. ఖ యు - భో ాంంంలు వసో 1 సట. సీల్‌ 0. నం మనం లలా, పె జానేం స "ఉన్‌ న ౮౬ + " శ | * శేయాం చ్‌ ' ౫ నం ఎ నళ ఢ .. న! శా శక క | ళల” ఖ్‌ | | వట జ లో వంట గోటి: రా న మా శ శ తో కక 1 ల ' ఉర ఇ _ య. - - / న వ్‌ ము న్నా శ న్‌ శ ఖ్‌ క. మ క స (టి సరు చ్గ ణి నటే న్‌ గ్‌. . య్‌; - శస 1 1 | | య క. లల జై మం కాం దకక్షే మాతని సూ. శ ॥ చేస క్‌ి ౯. ల (౧. | ల చ (1 / న స భం ర న కం వచనా జు. గ. శనై సనన. సహాషు వటట న. తళ + | వ ఓ ల శీల శ ౯౬ శ ఫో జీ హ్రోనే కో రక య రో ల ధం సో న్‌ంత గ్ర ఈ. ల క్ష ॥ న క్‌. తేట. కాత ల అతి భతి శ! యే, రా గ ద ను ఇటా ౨ ల టి సా / ల్‌ | “ కరే నాం. ''ఎ జీ కక్‌. నషా తే సట కు క తోనో ( వ. క ఆ ౬ క పకక / ఛం ఇబ. శా! | క న గ్‌ . ॥ క కమ 1 ని నయం లా ల్‌ . న! ఆ . | , జ 1 గ 0 _ అం, క క్ర, క... ఖని ॥ టే న త అలి స్తే చ పు న. ; _ వల్‌ ల ॥ క ల త్న . లైలా స ష్‌ “| త్‌ క 5. (| 4 క ॥ భన... శ 2 దో ఇ. కంత
ఆ ఉగ వో ఒక్‌ కథ చెప్పివూ? త్‌ సన్ని ౫|గగాగళణి గగ జశగగి తెలుగు అనుతాదిం : మ. యం. రామమూర్తి, విజయవాడ చిన్మయారణ్యం పబ్లికేషన్స్‌ ట్రస్టు భీమవరం
ఒక పట చెప్పులూ? ద్వృతీయ ముద్రణ 2061 , ప్రతులు ౩000 యి గై లా ర ర్న వ్‌ | “ళల ముద్రణ ; వాసు ఆఫ్‌సెట్‌ ప్రింటర్స్‌, విజయవాడ. ఫోన్‌ : 2438324, కా 0 న! భ్‌. | వ ల య న ్‌ో నుతులు దో దరుకుచోటు.... చిన్మయారణ్యం పబ్లికేషన్స్‌ టస్సు పద్మినీ జ్యూయలర్స్‌ - మెయిన్‌ రోడ్‌ భీమవరం- 534 201 పశ్చిమ గోదావరి జి॥ ఫోన్‌....088]16 - 234258
క ఇగో థో ఒక్‌ ఠథ చెప్పివూ!
పరిచయము :
కథలంటే ఇష్టపడని పిల్లలెవరుంటారు. ఒకప్పుడు ప్రతీ ఇంటిలో తల్లిదండ్రులు, పెద్దవారైన తాతగారు, బామ్మగారు ఉండేవారు, వారు, చిన్నపిల్లలను దగ్గరగా కూర్చో పెట్టుకుని వారికి చిన్నచిన్న కధలు చెప్పి ఉత్సాహపరుస్తూ ఉండేవారు. ప్రస్తుత పరిస్థితులలో పిల్లలకు కధలు వినడానికిగాని పెద్దవారికి చెప్పడానికి గాని సమయమే ఉండటము లేదు. దొోని'వఆలశభున 'సృప్రదాయాల గురించిగాని, పురాణాల గురించి గానికి చాథీథికాంశాల గకరించిగాని పిల్లలు తెలుసుకునే అవకాశం లేకపోత్తోంది. దీని కొారణంగాథల్గలలా నెతిక విలువలు, ఆధ్యాత్మిక విలువలు పూర్షిగా తగ్గిపోయి ఖత్తేలు ప్రక్కదారులు పడున్నారు.
పిల్లలకు కధలు చెప్పడం$ళ౯ాడా ఒక కళే. విసుగుదల కలిగించేవి, హింసాత్మకమైనవి, భయంకరమైనవి కాకుండా ఉండి, పిల్లల్లో (క్రమశిక్షణ, మైత్రీభావము పెంచేవిగాను, భగవంతునియందు భక్త భావము, పెద్దలయందు గౌరవము కలిగించేదిగాను, ఆత్మ స్టైర్యము, మనోధైర్యమును సపెంచేవిగాను ఉండే కధలను పిల్లలకు చెప్పాలి.
పిల్లలకు సన్మార్గములొ నడిపించగల కథలను చెప్పినప్పుడు వారిలో ఉన్నతమైన భావాలు కలిగి పెరిగి పెద్దవారైన తరువాత బాధ్యత గలిగిన మంచిపౌరులుగా తయారవుతారు. ఈ ఆశయంతోనే సెంట్రల్‌ చిన్మయా మిషన్‌ ట్రష్టువారిచే ఆంగ్లములో 1611116 2 540% అనే పుస్తకాలను మూడు భాగాలుగా ప్రచురించారు. ఇందులో మొదటి
ఒకి కధ చెప్పవూ? శ
రెండు భాగములను తెలుగులోనికి అనువదించి ప్రాద్దుటూరు తెలుగు చిన్మయా పబ్లికేషన్సు తెలుగు విభాగము వారు పుస్తక రూపములో ప్రచురించారు. ఇంతవరకు ఆంగ్లములోఉన్న 16110162 50010” మూడవ భాగము తెలుగులో అనువదించి పుస్తకరూపములో (ప్రచురించ బడలేదు. ఇప్పుడు చిన్మయారణ్యం పబ్లికేషన్సు ట్రష్టువారికి మూడవ బాగవుతో పాటుగా వెలఎదటి రెండు జఖాగవములనుకూడా తెలుగులోనికి అనువదించి ప్రచురించాలని సంకల్పము కలిగింది. ఈ కారణముగానే 1611 ౧6 2 5001” అనే ఆంగ్రములో ఉన్నమూడు భాగాలను పిల్లలకు అర్దమయెరీతిలో సరళమైన భాషలో ఉండాలని తెలుగులోనికి స్వేచ్చానువాదము చేయబడింది. ఒక కధ చెప్పవూ అనే పుస్తకములోని కథలన్నింటిలో నిగూఢ మైన భావార్మములుండడము వలన చిన్నపిల్లలకేగాక పెద్దవారికికూడా ఉత్తెజాన్ని, ఉత్సాహాన్ని, విజ్ఞానాన్ని కలిగిస్తుందనడంలో ఎటువంటి సందేహములెదు. ఈ కథలను చదివినవారికి, చెప్పినవారికి, వినిన వారికి ఎంతో ప్రయోజనకరంగా ఉంటుంది. గురుదెవులు స్వామి చిన్మయానంద వారి ఆశీస్సులతో తెలుగు లోకి అనువాదము చేయబడిన “ఒక కధ చెప్పవూ” అనే కథల సంపుటిని పుస్తక రూపములో ప్రచురించిన చిన్మయారణ్యం పబ్లికషన్సుట్రష్టు వారికి అనేక కృతజ్ఞతలు, దా. ఎం. రొరురుటార్తి. 1 ఒక కధ చెప్పవూ?
మనంట
ప్రాందవ సంప్రదాయము (ప్రకారము తల్లదం[డ్రులు మత పరమైన ఉత్సవాలకు, కర్మకాండలకు సంబంధించిన యజ్ఞములకు వెళ్ళినప్పుడు ఇంటివద్ద ఉన్నవారికి పంచిపెట్టడానికి ఏదైనా ప్రసాదం వంటిది తీసుకొని వస్తుంటారు. ఇప్పటి వరకు మనం యజ్ఞాలను నిర్వహిస్తున్నప్తుడు పెద్దవారైన తల్లిదండ్రులకు పనికి వచ్చే ప్రసాదం మాత్రమే పంచి పెడ్తున్నాము. పిల్లలు ఈ యజ్ఞప్రసాదమును తీసుకోలేనంతగా చిన్నవారుగా ఉంటున్నారు. ప్రస్తుతము బాలవిహార్‌లలోని పిల్లలు యజ్ఞప్రసాదము కావాలని కోరడమే కాకుండా, వారి తల్లిదం[డ్రులతొ పాటు యజ్ఞశాలకువచ్చి చక్కగా మరంవేసుకుని కూర్చుని, ఉపన్యాసాలను విని పెద్దవారు అనుభవించినంత ఆనందాన్ని పల్లలుకూడా అనుభవిస్తున్నారు.
అందుచేత తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలతో సమానంగా పంచుకొన డానికి వీలైన (ప్రసాదం ఉండాలనే ఆలోచన కలిగింది. దీనికొరకు కొన్ని కధలను సంకలనము చేయడము జరిగినది. ఈ కధలు మొదటి సారిగా చెప్పబడినవికావు. ఈ కధలను శారద, భారతి అనే ఇద్దరు బ్రహ్మచారిణులు సేకరించారు. రెండు కధలను ఒక స్వామి సేకరించారు. దాదాపుగా అన్ని కథలలొను ఎంతో లోతైన భావాలు దాగి వున్నాయి. వీటి గురించి తల్లిదండ్రులు పిల్లలతో చర్చించవచ్చును. దీనికి తగినట్టుగా కళాత్మకమైన సూచనలను కూడా పొందుపర్భబడ్డాయి. ఇవి పిల్లలకు ఎంతో ఆనందానుభూతిని కలిగిస్తాయి.
ఈ కధలలో అక్కడక్కడ కీర్తనలు కూడా ప్రవేశపెట్టబడ్డాయి. కథలను చదువుతున్నప్పుడు ఆయా సందర్భాలలో వింటున్నవారు, చదువుతున్నవారు కలిసి గానం చేయడం వలన వీటిగురించిన జ్ఞాపకాలు మనసులో చిరకాలం నిలిచిపోతాయి.
పిల్లలకు వారానికి ఒక కధమాత్రమే చెప్పబడుతుంది అని ముందుగానే చెప్పొలి. వాళ్ళు తిరిగి ఆ కధను చెప్పుగలిగినప్పుడు రెండవ కధను చెప్పడం మొదలు పెట్టాలి.
మనదేశ భవిష్యత్తు పిల్లలపై ఆధారపడి వుంది. అందువలన మీ పిల్లలకు సహాయం చేయడానికి మాకు అవకాశం కలిగించండి.
మీరు ఎంతో జాగ్రత్తగా ప్రతీకథకు చివరభాగములో చేర్చబడిన ఆ కథ యొక్క ప్రాముఖ్యతను మరల మరల చదివి అర్హంచేసుకోండి. మీ అంతటమీరే అందులోని (ప్రధానాంశాలను, ప్రాముఖ్యతలను మనసులో విచారణచేసి వాటికి సరిపోయే ఉదాహరణ లను, ఉపనిషత్తులను, గీత, ఆత్మబోధ, వివేకచూడామణి, అపరోక్షానుభూతి వంటి (గ్రంథాలనుండి (గ్రహించి రెండింటిని సమన్వయపరచండ. చి న్య య
ఒక కధ చెప్పవూ?
వషయసూచిడ
సంఖ్మి ఐషయము సేజి గం సత్యధర్శి "(
వ సంజ్ఞా శాస్త్రము త్న్‌ పెం సలహా 8 డ్‌ ఏకైక రక్షకుడు శ 1 5. నిజమైన భక్తుడు 15 6. ఈ రోజే చెయ్యాలి 17 7. అగ్ని స్పర్శ (భన్మాసురుడు) 20 ౭. మనమంతా ఒక్కటే 26 9, వాతాపి జీర్రం 209 10. తెలివితక్కువ సింహము 3ప శే. లక్ష్మణుని నవ్వు 35 12. వ్యాసుని లేఖకుడు 40 13. రాణీ రాంప్యారీ 42 14, నిజమైన సంపద. భవ క ఓక కధ చెప్పవూ?
థ్‌
పూర్వం ఒకప్పుడు సత్యధర్శ్మి అనే రాజుందేవాడు. ఆ రాజు సత్యమును, ._ ధర్మమును పాటిస్తాడని, దయగలవాడని అతని పేరే చెప్తోంది. ఆ రాజు మంచి ధైర్యవంతుడు, సాహసవంతుడే కాకుండా, ప్రజలయొక్క అవసరాలను తెలుసుకుని వారి కోరికలను కూడా తీర్చేవాడు. వారికి ఎటువంటి కష్టాలు కలుగకుండా రక్షణ కల్సించేవాడు. కష్టపడి పనిచెసేవారిని ప్రోత్సహిస్తూ వారి శ్రమకు తగిన పారితోషికాన్ని (బహుమానం) ఇస్తుందేవాడు. ప్రజాక్షేమమే తన ధ్యేయంగా పెట్టుకుని రాజ్యాన్ని పాలించేవాడు. ఎవరు ధర్మాన్ని రక్షిస్తారో వారిని ధర్మమే రక్షిస్తుంది. “ధర్నోరక్షతి రక్షితః అని శాస్త్రాలు చెబున్నాయి.
సత్యధర్మియొక్క రాజ్యంలో ప్రజలందరూ రాజుయెడల విశ్వాస పాత్రులై, కర్తవ్యపరులుగా, నిజాయితీతో వారి వారి పనులు చేసుకుంటూ సుఖ సంతోషాలతో, నిత్యతృవ్తులై శాంతి సౌభాగ్యాలతో జీవించేవారు. (ప్రజలు కలుసుకున్నప్పుడు రాజుగారి కీర్తిని గానం చేస్తుండేవారు.
ఒకరోజు రాజుకు, రాజభవనంలోని తోటలో విహరించాలని కోరిక గలిగింది. అక్కడవున్న ఉద్యానవనంలో విహరించడానికి వెళ్ళి కొంతసేపు అటూ ఇటూ తిరుగుతూ తనకు తెలియకుండానే ప్రక్శనే వున్న అడవిలోనికి ప్రవేశించాడు. అక్కడ వున్న ప్రాంతమంతా చాలాచల్లగాను, ఆహ్లాదకరంగానూ ఉంది. అడవిలోని అందాలను చూసి రాజు పరవశుదైవోయాడు. నెమ్మదిగా నదుచఛచుకుంటూ దగ్గరలోనే వున్న ఆశ్రమంలోకి ప్రవేశించాడు.
ఆశ్రమంలో ఒకసాధువు వుంటున్నాడు. రాజు ఆయన వద్దకు వెళ్ళి స్వామీ ఈ చెట్లమీద వున్న పండ్లలో వపండ్లు తినడానికి పనికివస్తాయి.
ఏ పండ్లు-తియ్యగావుంటాయో, ఏ పండ్లు చేధుగావుంటాయో నాకు
ఒక కధ చెప్పవూ? శ
ధయచేసి చెప్పండి. వాటిలో తినడానికి యోగ్యమైన పండ్లను నేను ఎంచుకుని తింటాను అని అదగగానే ఆ సాధువు మిత్రమా, నీకు ఏ పండ్లను తినాలనిపిస్తే వాటిని తినవచ్చును. సత్యధర్మియొక్క మంచితనము రాజ్యమంతటా వ్యాపించడము వలన ఈ రాజ్యంలో చెదుపండ్లు అని, పుల్ల పండ్లు అని ఎక్కడా లేవు. మహారాజు దీర్హ కాలము చిరంజీవియై జీవించుగాక చేదుగావున్న వేప ఆకులను తింటే అవి ద్రాక్ష పండ్ల వలె తియ్యగా వుంటాయి, పుల్లగా వుండే చింతకాయలను తింటే అవి మామిడి పండ్లవలె తియ్యగా వుంటాయి, ధర్మోరక్షతి రక్షితః
సత్యధర్మి గుప్పెడు వేపాకులను తీసుకుని బాగా నమిలి తిన్నాడు. ఎంత ఆశ్చర్యం! ఆ వేపాకులు తియ్యటి ద్రాక్ష పంగ్లవలే వున్నాయి. అలాగే చింతకాయ లను తినగానే అవి తియ్యటి మామిడి పండ్ల వలె వున్నాయి.
రాజు చాలా సంతోషించాడు. ఉత్సాహంతో హుషారుగా తన భవనానికి తిరిగి వెళ్ళిపోయాడు.
అప్పుదేమి జరిగింది! ఎంతోప్రమాదకరమైన అహం అనే చిన్నవీజం మనసులో నాటుకుంది. ఆహా! నేనెంత గొప్పవాడినోకదా! ఈ (ప్రపంచంలో నాకుసాటియైన వారెవరూలేరు. ఈప్రపంచమంతా నా కిర్తిప్రతిష్టల కాంతితో నిండిపోయింది. అని అనుకొన్నాడు.
రాజు ఇది వరకు వలె ప్రజలగురించి పట్టించుకొనడంలేదు. రాజు తన కాలమంతా వినోదాలతోను, విలాసాలతోనూ గడిచిపోతూంది. నగరంలో సంతోషం, ఆనందం కనబడటంలేదు. ఎక్కడ చూసినా విషాదఛాయలే ప్రజలలో నిరాశ నిస్పహలు అలుముకున్నాయి. ఎక్కడచూసినా కోట్లాటలు, తగవులు కనిపిస్తున్నాయి. వర్షాలు కురవడంలేదు. పంటలు నాశనమైపోయాయి. అయినాకూడా రాజు భోగాలలో మునిగి తేలుతున్నాడు.
ఈ విధంగా కొంతకాలంగడిచింది. ఆ రాజుకు తిరిగి విహారానికి వెళ్ళాలని మనసు కలిగింది. ఇదివరలో వెళ్ళిన ఆ(శ్రమానికి మళ్ళావెళ్ళి అక్కడవున్న సాధువును కలుసుకున్నాడు. సత్యధర్మికి తన గొప్పతనాన్ని అ సాధువుద్వారా బే ఒక కధ చెప్పవూ?
వినాలనిపించింది. సాధువునుసమీపించి స్నేహపూర్వకంగా ఆయన వీపు పైతట్టి ఓస్వామీ! ఈ అడవిలో ప్రస్తుత పరిస్థితులు ఏవిధంగా వున్నాయి. నేను ఇప్పుడు ఏపండ్లను తినాలి. వేపాకులు తిననా? చింతకాయలు తిననా?అని ప్రశ్నించాడు.
ఆ సాధువు కనుబొమ్మలు చిట్లించి విచారవదనంతో మిత్రమా ఈ రాజ్యంలో చావుమేళం వినిపిస్తోంది. రాజ్యమంతా సర్వనాశనమైవోయింది. ప్రజలందరూ ఈరాజ్యాన్ని విడిచిపెట్టి మరొకటప్రదేశానికి వెళ్ళడానికి సిద్ధంగావున్నారు. రాజు అహంకారపుమత్తులో మునిగిపోయి ప్రజల కష్టాలను పట్టించుకొనడంలేదు. ఎక్కడ చూచినా కరువుతో రాజ్యమంతా దుర్గతిపాలైంది. పంద్షన్న ల్హారుగులు పట్టిపోయాయి. మామిడిపండ్లు మట్టిలా వున్నాయి. ఈ రాజ్యం జీవించడం చాలా కష్టమైపోతోంది. “ధర్మోరక్షతి రక్షితా.
సాధువుచెప్పిన మాటలు వినగానే రాజు ముఖంలో మార్చువచ్చింది. మరుక్షణంలో రాజుయొక్క గర్వం మటుమాయమైపోయింది. సాధువు చెప్పిన వివరాలు వినగానే రాజుకండ్లు తెరుచుకున్నాయి. వినయంతో సాధువు పాదాలపైపడి స్వామీ! ఆ పాపాత్కుదనునేనే. ఇటువంటి వినాశనం కలగడానికి కారణంనేనే. నేనే ఆ రాజును. మంచితనంనుండి,ధర్మంనుండి కూరుడుగానూ అధర్శ్మపరుడుగానూ మారిన సత్యధర్మిని నేనే, బలమైన అహంకారానికి వశమై పోయాను. నన్ను క్షమించండి. ఆదర్శవంతమైన పాలకుడుగా ఉండే విధంగానూ, జీవించినంతకాలము చెడుమార్ల్గంలోకి ప్రవేశించకుండా నన్ను ఆశీర్వదించండి స్వామీ అని ప్రార్దించాడు.
సాధువు రాజును ఆశీర్వదించాడు. మారిపోయిన సత్యధర్శి తనరాజ భవనానికి చేరుకున్నాడు. క్రమశిక్షణ కలిగి రాజవ్యవహారాలన్ని స్వయంగాశ్రద్ధగా చూసుకున్నాడు. పాతరోజులు మళ్ళీప్రవేశించాయి. అంధకారపు చీకట్లు తొలగి పోయి రాజ్యమంతా ప్రకాశంతో వెలిగిపోతోంది. వికసించిన పూవులతో, తీయని షంద్లతో చెట్లు కళకళ లాడుతున్నాయి. ప్రజలుకలహించు కొనడము మాని వేశారు. ఇది వరకటి రోజులలోమాదిరి ప్రజలు కలుసుకున్నప్పుడు రాజుయొక్క పరిపాలన గురించి, కీర్తిప్రతిష్టలు గురించి గానంచెేయడం ప్రారంభించారు. “ధర్మోరక్షతి రక్షితః” -భారతి
ఒక కథ చెప్పవూ? తే
ఫెద్దయు :; సత్యధర్ని అనేరాజు (క్రమశిక్షణకలిగిన మనసు, ఇటువంటి మనసే తీయనిఫలాలనిస్తుంది. చేదువాటినికూడా తియ్యగామారుస్తుంది. మనసు పతనమైనప్పుడు అనేక అనర్జాలుకలుగుతాయి. ఇదే దుర్గుణాలకు కారణ మవుతుంది, ఈసత్యాన్ని గుర్తించి మనసును సరియైన మార్గంలో పెట్టినప్పుడు సత్యధర్మి సేవలవలే నిసెవలుకూడా ఎంతోప్రయోజనకరంగా వుంటాయి, సమర్ధవంతంగా కూడా వుంటాయి. త్‌ో థ్‌ 2. సుంజా శాస్సేము ౯౯ ధ్ర మాటలకు సంబంధించిన భాషతెలిసినప్పుడ మాట్లాడే మాటలు అర్జ మవుతాయి. కాని ఒక మనిషి మౌనంగా వుండి సంజ్ఞలు మాత్రమే చేస్తున్నప్పుడు వాటి భావాలను తెలుసుకోవాలంటే సంజ్ఞలు చేస్తున్న వానియొక్క మనోభావాలను అర్ధం చేసుకునే నేర్పు శక్తి వుండాలి. పూర్వకాలంలో సంజ్ఞల ద్వారా మనసులోని భావాలను తెలియజేయడం ఒక ్రత్వేకమైన శాస్త్రంగా పేర్కొనేవారు. కొంతమంది పండితులు ఈ శాస్త్రాన్ని ప్రత్యేకంగా అధ్యయనంచేసి అందులో చాలా ప్రావిణ్యతను సంపాదించారు. వారు ఈ శాస్త్రానికి ముద్రా శాస్త్రమని కూడా పేరుపెట్టారు. ఒకప్పుడు ఒక విజ్ఞాన సంపన్నుడైన రాజుండేవాడు. ఆ రాజు ఎన్నోకళలను పోషించాడు. ఆ రాజు ఆస్థానంలో ఎందరోకవులు, సంగీత విద్వాంసులు, పండితులు, కళాకారులు, శాస్త్రజ్ఞులు ఉందేవారు. ఈ ఆస్థానములోని పండితులు ఇతర (ప్రాంతాల నుండి వచిన పండితులతో చర్చలు జరిపి అందులో ఓడించే వారు. అందుచేత ఇక్కడవున్న ఆస్థాన పండితులతో పోటీ పడదానికి ఎవ్వరూ సొహసించేవారుకారు. ఈరాజు యొక్క కీర్తి అన్ని ప్రాంతాలకు విస్తరించింది. ఒకసారి పొరుగురాష్ట్రములోనున్న ముద్రాశాస్త పండితుడు మనరాజు జీ ఒక కధ చెప్పవూ?
ఆస్థానములోనున్న పండితులతో ముద్రాశాస్త్రములో వాదించడానికి వస్తున్నట్లుగా రాజుగారికి కబురు పంపించాడు. ఆస్టానములోని పండితులు వాదనలో గెలిచినట్లు అయితే తాను తనకున్న బిరుదులు అన్నింటిని వదలుకుంటానని, లేకపోతే తాను ప్రపంచములోని పండితు లందరిలోను గొప్పపండితునిగా ఒప్పుకోవాలని షరతు పెట్టాడు.
ఆ రాజుగారి ఆస్థానంలోని పండితులందరూ అన్ని శాస్తాలలోను ప్రవీణులేకాని ముద్రాశాస్త్రాన్ని అభ్యాసం చేసినవారెవరూలేరు,
ఇప్పుడేమిచేయాలి?” రాజుగారి ఆస్థానం ఇదివరకే ఎంతో ప్రఖ్యాతి పొందింది. ఇపుడు ఓటమిని అంగీకరించి ఖ్యాతిని వదలుకో దలచుకోలేదు. అందుచేత ఆస్టానములోనున్న పండితులందరిని సమావేశ పరచి ఈ విపతృర పరిస్టితి నుంచి ఏ విధంగా తప్పించుకోవాలి అని సమాలోచనలు జరిపారు.
పండితులందరు సుదీర్హమైన చర్చలుచేశారు తలలుపట్టుకుని కూర్చున్నా సమాధానం దొరకలేదు. వారిలో ఒకతెలివైన పండితుడులేచి మహారాజా, మనం ఆ పండితుడిని వాదనవలన గెలవలేము. అందుచేత ఏదైనా ఒక యుక్తితో గెలవడమె మంచిదని సలహా ఇచ్చాడు. దీనికి ఒక ఉపాయ ముంది. మంచి చురుకుతనము గలిగిన సామాన్యుడిని తీసుకునివచ్చి, అతనికి పండితుని వేషమువెసి ఆ ముద్రాపండితుని వద్దకు పంపించుదాము. ఎవరు మాత్రం ఏం చెప్పగలరు. అతనితెలివితేటలతో ఆ పండితుని గెలవచ్చు, లేదా ఓడిపోవచ్చు. ఒకవేళ ఓడిపోయినట్రైతే మనకు ఏ నష్టము కలుగదు, అని చెప్పాడు ఆ పండితుడు.
ఈ సలహా అందరికి నచ్చింది. రాజుకూడా అంగీకరించాడు. ఒక తెలివైన ముసలి గొల్లవానిని వెతికి పట్టుకుని ఈ కార్యక్రమానికి తీసుకువచ్చి అతనికి పండితుని వెషంవెశారు. అతడు పొడుగుగా దీటైన విగ్రహం కలిగి వున్నాడు. అలంకరణ పూర్తి అయిన తరువాత చూస్తే పండితుని హోదాకు తగినట్లుగా ఆ వేషం అతనికి మంచి రీవిని తెచ్చిపెట్టినట్లుంది.
అనుకున్న సమయానికి ముద్రాపండితుడు ఆస్టానానికి రాగానే వారిని
ఒక కధ చెప్పవూ? క్‌
సగౌరవంగా ఆహ్వానించి మర్యాదచేశారు. తరువాత పండిత వేషములో నున్న గొల్లవానికి పరిచయం చేశారు. రాజు ముద్రాపండితుని వైపు తిరిగి ఓ పండితవరణ్యా! నీవు మా ఆస్టాన పండితునితో చర్చించి వాదించవచ్చు. మీరు విధించిన షరతులకు మము సమృ్మతిస్తున్నాము. మీరే కనుక గెలిస్తే మీరు గొప్ప పండితులుగా అంగీకరిస్తాము. ఒక వేళ మా పండితుడు గెలిచినటైతే మీ బిరుదు లన్నింటిని వదలిపెట్టండి అని చెప్పి మీరింక చర్చకు దిగవచ్చు అని అనుమతినిచ్చాడు రాజు. ఇద్దరు పండితులు ఎదురెదురుగా కూర్చున్నారు. వాదన(ప్రారంభించారు. రాజుతో సహా అందరూ ఆత్రంగా చూస్తున్నారు.
ముద్రాపండితుడు తనచేతిని ఎత్తి తనచూపుడువేలును చూపించాడు మన గొల్ల పండితునికి ఒక కన్ను మాత్రమే వుంది. తనకున్న ఒక కన్నుతో దానిని నిదానంగా చూచి తన చెతిని ఎత్తి రెండు వేళ్ళను చూపించాడు.
ముద్రాపండితుని ముఖంలో చిరునవ్వు కనిపించింది. ఆ పండితుడు తిరిగి చెయ్యెత్తి మూడు వేళ్ళను చూపించాడు. మన గొల్లపండితుడు ఏమాత్రమూ ఆలోచించకుండానే చేతివేళ్ళ నన్నింటినీ మూసి పిడికిలి బిగించి ఆ పండితునికి చూపించాడు.
వెంటనే ముద్రాపండితుడు తానుకూర్చున్న స్థానం నుంచి లేచి గొల్ల పండితునికి సావ్జాంగ నమస్మారంచేశాడు. తనకున్న బిరుదులనన్నింటిని అతనికి సమర్పించి గొల్లపండితుని శాస్తజ్ఞానాన్ని ఎంతగానో మెచ్చుకున్నాడు. సభలో ఉన్నవారంతా ఆశ్చర్యవోయారు. అసలు జరిగినదేమిటో వారవరికి అర్దం కాలెదు. ఆ సభలోని పండితులందరూ ముద్రాపండితుని వెనుకనే వెళ్ళి అయ్యా! మీ ఇద్దరిమధ్య జరిగిన వాదనయొక్క వివరాలు మాకు తెలియజేయండి అని ప్రార్ధించారు. ఎందుకంటే ఆ ముద్రాశాస్తము యొక్కజ్ఞానము మాకు తెలియదని చెప్పారు.
ముద్రాపండతుడు గొల్లపండితుని ముద్రాజ్ఞానాన్ని ఎంతగానో మెచ్చుకున్నాడు. అటువంటి పండితుని నేను ఇంతవరకూ ఎక్కడా చూడలేదు. అతడు పండితుడదేకాదు గొప్ప వేదాంతికూడాను అని అభినందించాడు. ర్‌ ఒక కధ చెప్పవూ?
నేనుముందుగా ఒకవేలును చూపించాను. దీని అర్ధం భగవంతుడు ఒక్కడేఅని. దీనికి మీ పండితుడు రెండువెళ్ళుచూపించి జీవాత్మ, పరమాత్మ అనిరెండున్నాయని సౌంజ్ఞచేశాడు. నేను అప్పుడు మూడు వెళ్ళుచూపించి జీవాత్మ, పరమాత్మ, ఈశ్వరుడు అనే ముగ్గురున్నారని చెప్పాను. దీనికి మీ పండితుడు అన్నివెళ్ళు మూసివేసి పిడికిలి బిగించిచూపించి ఈమూడూ నిజానికి ఒక్కటే అని నిర్ధారణచేశాడు.
ఆ పండితుని జ్ఞానం ఎంతో గొప్పదని చెప్తూ ఆ ముద్రాపండితుడు వెళ్ళి పోయాడు.
పండితులందరూ దీనికి సంతోషించి ఆ వండితునీ వద్ద సెలవతీసుకుని సభకుతిరిగివచ్చి, తమకు ముద్రాపండితునకు జరిగిన సంభాషణ రాజుకు తెలియజేశారు. ఈసంజ్ఞలను గొల్లపండితుడు ఏవిధముగా అర్ధంచేసుకున్నాడో తెలుసుకోవాలని కుతూహలం కలిగింది. గొల్లవాడు తనుసభలో నిర్వహించిన అభినయానికి పొంగిపోయాడు. సభయొక్క గౌరవాన్ని కాపాదడమే కాకుండా రాజువద్దనుంచి మంచిబహుమతులను పొందాడు. అందుచేత తనకు ముద్రా పండితునకు జరిగిన వాదనగురించి చెప్పమనగానే మంచి ఉత్సాహం వచ్చింది.
అయ్యా! ఆ ముద్రాపండితుడు చాలా మొరటు మనిషిలావున్నాడు. అతని ప్రవర్తన నాకెంతో అవమానాన్ని కలిగించింది. అంతేకాకుండా చాలా పిరికివానిలా కూడా వున్నాడు.
మొదట ఒకవెలుచూపించాడు. నాకుఒక కన్నేవుందని పరిహాసం చేశాడు. దానికి జవాబుగా రెండువెళ్ళు చూపించి నీకున్న రెండుకళ్ళకంటే నాకున్న ఒక్కకన్ను గొప్పదని చెప్పాను. అంతటితో ఆగకుండా అతను మూడువేళ్ళు చూపించి మనిద్దరివి కలిపి మూడుకళ్ళు అవుతాయని చెప్పాడు. నాకు ఎంతో అవమాన మెసింది. కోపంకూడా వచ్చేసింది. అతని మొరటుతనాన్ని సహించలేక పోయాను. నా పిడికిలి చూపించి జాగ్రత్త. ఇంకా నన్ను అవమానంచేశావంటే నీముక్కు పగలగొట్తానన్నాను. దీనికి ఆ పిరికివాడు భయపడి నాకాళ్ళ పైబడ్డాడు. పైగా క్షమాపణ చెప్పుకున్నాడు.
ఒక కథ చెప్పవూ? క్‌
రాజుగారితోసహా ఆ సభలోని పండితులందరూ ఆ గొల్లపండితుని తెలివికి పొట్ట చెక్కలయ్యేటట్లుగా పగలబడి నవ్వారు. గొల్లవానివంటి పండితుడు తమ ఆస్థానంలో ఉన్నందుకు రాజు చాలా సంతోషించాడు. =-ాద్‌ద్‌, పెద్దలకు క
భగవంతుని నాక్షాత్మారం పొందినవారి ప్రవర్తన, జ్ఞానులయొక్క మాటలు అన్నీ ముద్రలుగా వుంటాయి. సామాన్యుడు తన అజ్ఞానంచేత వాటిని మరొక విధంగా అర్ధం చేసుకుంటాడు. భగవంతుని కృపవలన అన్నీ ఆనందంలోనే కలిసి పోతాయి.
- సలహా
పూర్వం ఒకానొకప్పుడు ఒక రాజుందేవాడు. ఆ రాజుకు వేట అంటే చాలా ఇష్టం. ఒకరోజు ఆ రాజు తనమంత్రులను, పరివారాన్ని వెంటతీసుకుని ఒక అడవికి వెళ్ళాడు. ఆ అడవిలో వుంటున్న ఏనుగులను, పులులను వేటాడాలని రాజు నిశ్చయించుకున్నాడు.
అడవిలో వేటాడుతున్న సమయంలో పాటపాడుకుంటూ ఒకసాధువు రాజుకు ఎదురు వచ్చాడు.
అమ్ముతానొకసలహా, నూరు మొహరీలకు ఒక సలహా!
జయ జగదీశహరే, జయ జగదీశహరే, జయ జగదీశహరే.
ఈ విధంగా పాడుతూవస్తున్న సాధువును చూడగానే రాజుకు దాని గురించి తెలుసుకోవాలని ఉత్సాహం కలిగింది. ఆ రాజుకు ఏదైనా వింతగా కనిపిస్తే దాని గురించి పూర్తిగా తెలుసుకుంటేనేగాని వదలిపెట్టడు.
నాకు నూరుమొహరీలు ఒకలెక్కా ఈ సలహా అంతవిలువైనదైతే అదినాకు ఉపయోగపడవచ్చునుకదా. నేనెంత బాగుపడవచ్చును అని మనసులో అనుకున్నాడు. వెంటనే రాజు సాధువువద్దకువెళ్ళి ఆయన కోరిన బంగారు ర్‌ ఒక కథ చెప్పవూ?
మొహరీలను ఇచ్చి మీరు చెప్పదలచుకున్న సలహా నాకు చెప్పండి అని అన్నాడు.
సాధువు ఆ మొహరీలను తీసుకుని ఓరాజా! నెనిచ్చిన సలహా బాగాజ్ఞాపకం పెట్టుకో. నీవాకపనిని చేయబోయెముందు దానియొక్క ఫలితం ఏవిధంగా వుంటుందో అని ఆలోచించకుండా మాత్రం పనిని చేయవద్దు అని చెప్పి నాధువు వెళ్ళిపోయాడు.
సాధువుచెప్పిన సలహా విని మంత్రి నవ్వుతూ... అతినామాన్యమైన ఈ చిన్న సలహా ఖరీదు నూరు మొహరీలా! అని అంటూ ఆశ్చర్యపోయి మన రాజు ఏంత అమాయకుడోకదా! అని మనసులో అనుకున్నాడు.
మంత్రి మనసులోని సందేహాన్ని రాజు పసిగట్టి, దానిని బయటకు తెలియ నీయకుండా మంత్రితో “ఓ మంత్రివర్వా! సాధువు చెప్పిన మాటలను ఒకరాతి ఫలకంపై చెక్కించి దానిని భవనంలో నేను ప్రతీరోజూ చూడడానికి వీలుగా నాకు ఎదురుగా పెట్టండి.
“జయ జగదీశహరే, జయ జయజగదీశ హరే, జయ జగదీశహరే.
రాజుగారికి మతి చలించినదని అనుకున్నాడు. అయినా రాజుగారి ఆజ్ఞ శిరసావహించవలసినదేకదా? అందుచేత రాజు చెప్పినట్లుగా సాధువు చెప్పిన సలహాను ఒక రాతిఫలకంపై చెక్కించి రాజుగారి భవనంలో ఆయన చూడడానికి వీలుగా ఏర్పాటు చేశాడు మంత్రి.
కొంతకాలము గడిచిన తరువాత రాజు శత్రువులు కొందరు ఆనన వైద్యుని కలిసి రాజుకు విషయ ప్రయోగముచేసి చనిపోయేటట్లు చేసినట్లయితే, ఐదువేల బంగారు మొహరీలు ఇన్తానని ఆశ చూపించారు. రాజవైద్యుడు ధనవంతుడు కాడు. అతని భార్య దురాశ పరురాలు. చాలామంది పిల్లలను పోషించాలి. ఐదువేల బంగారు మొహరీలు అంటే నామాన్యమా! అది చాలా పెద్ద మొత్తమే. అందుచేత ఆమె కూడా ఇటువంటి దురాలోచనకు అంగీకరించింది.
త్వరలోనే వైద్యునకు పరిస్థితులు అనుకూలంగా మారాయి. రాజుగారు హఠాత్తుగా జ్వరతీవ్రతతో బాధపడ్డారు. వైద్యునకు ఇది మంచి అవకాశం. ఈ అవకాశాన్ని ఎట్టి పరిస్టితులలోను వదలుకోకూడదు అని అనుకున్నాడు. ఐదువేల
ఒక కధ చెప్పవూ? ర
బంగారు మొహరీలపైగల ఆశచేత రాజుకు ఇవ్వడానికి మంచి శక్తివంతమైన విషాన్ని తయారుచేశాడు. రాజుగారికి ఆ విషాన్ని త్రాగించడానికి సిద్ధంగా వున్న సమయంలో వైద్యుని కళ్ళు అక్కడవున్న శిలాఫలకంపై బడ్డాయి. అది చాలా విలువైన సలహా. దానిని చదివితే ఏ పనిచేయడానికైనా ముందు నీ మనసులోనికి చూడు అని అర్ధం వస్తుంది. ఈ సలహాను చూడగానే వైద్యుని మనసులో ఆలోచనలు బయలుదేరాయి.
విషం త్రాగగానే రాజు చనిపోతాడు. నన్ను న్యాయస్థానం ముక్కలు ముక్కలుగా నరికివేయమని ఆజ్ఞాపిస్తుంది. దానివలన ఐదువేల బంగారు మొహరీలు నేను పొంది ఏమి ప్రయోజన ముంటుంది అని అనుకుంటూ పాత్రలోని విషాన్ని పారబోసి వేరే పాత్రలో నిజమైన మందుని రాజుకివ్వడానికి తీసుకువచ్చాడు.
“జయ జగదీశ హరే, జయజయ జగదీశ హరే"
రాజు చాలా తెలివైనవాడు. వైద్యుని ప్రతీ కదలికను పరిశీలిస్తున్నాడు. అందుచేత ఓ వైద్యుడా! మొదట తెచ్చిన మందును పారబోసి తిరిగి రెండవసారి వేరే మందును ఎందుకు తీసుకువచ్చావని అడిగాడు. నీవు దానికి సరియైన జవాబు ఇవ్వకపోతే శిక్షపడడం తప్పదు అని అన్నాడు.
ఆ వైద్యుడు భయంతో గడగడ వణికిపోయాడు. భయంతో శత్రువులు వేసిన పధకమంతా బట్టబయలు చేసేశాడు. రాజవైద్యుడు నమ్మకమైనవాడు కనుక రాజు అతనిని క్షమించి వదలిపెట్టెశాడు. శత్రువులను వెదకిపట్టుకుని వారికి మరణశిక్ష విధించాలని ఆజ్ఞాపించాడు.
తరువాత రాజు మంత్రిని పిలిపించి *చూశావా మంత్రీ! ఆ రోజు సాధువు ఇచ్చిన సలహాను ఎంతగానో హేళన చేశావ. ఈ రోజు ఆ సలహా ఎంత ఉపయోగపడిందో చూశావా! నిజంగా వైద్యుడు విషప్రయోగం చేసి ఉన్నట్లయితే నేనీపాటికి మరణించి వుండేవాడిని. వైద్యునికూడా ఉరితీసి ఉండేవారు. అప్పుడు రాజ్యమంతా అల్లకల్లోలంగా తయారై ఉందేది అని రాజు చెప్పగానే మంత్రి జవాబు చెప్పలేక తలదించెసుకున్నాడు,
జయ జగదీశ హరే - జయజయ జగదీశ హరే” -భారతి 10 ఒక కధ చెప్పవూ?
పెద్దలకు :
జ్ఞానులు చెప్పే మాటలు మునకు నామాన్యంగా, సారములేనివాసగా అనిపిస్తాయి. కాని వారు ఆదేశించిన ప్రకారము జీవితములో నడుచుకున్నభైతే వాటి ఫలితాలు మనం అనుభవించవచ్చు.
ఇక్కడ రాజుకు సాధువు చెప్పిన సలహాను అందులోని సారాన్ని గ్రహించి భక్తి (చద్ధలతో ఆచరించాడు కనుకనే మృత్యువును తప్పించుకోగలిగాడు. మంత్రికి సూక్ష్మగ్రాహ్యత లేకపోవడంవలన అందులోని సారాన్ని గ్రహించలెక అపహాస్యం చేశాడు.
- ఏకైక రక్షకుడు
ఒకానొక ప్రదేశంలో పెద్దకట్టడపు పని జరుగుతోంది. పెద్ద పెద్ద బండ రాళ్ళతో నిండిన బండ్లు కరకర చప్పుడు చేసుకుంటూ కొండదారి వెంటబడి కోటను నిర్మిస్తున్న ప్రదెశానికి చేరుకుంటున్నాయి. సూర్యుడు చాలా తీక్ష్యంగా (ప్రకాశిస్తున్నాడు. మధ్యాహ్న సమయమైైంది. కట్టడ నిర్మాణంలోవున్న పనివారి వీపు భాగాలు చెమటతో తడిసిపోయి ఎండలో మెరుస్తున్నాయి. నుదుటినుండి చెమట కారుతోంది.
మహారాష్ట చక్రవర్తి అయిన శివాజి స్వయంగా దగ్గర వుంది కట్టడపుపనిని పర్యవేక్షిస్తున్నాడు నిండైన శరీర సౌష్టవము, విశాలమైన వక్షస్థలము గలిగి, పొడుగైన చేతులుగలిగి శివాజీ ఎంతో రీవిగా కనిపిస్తున్నాడు. శివాజీ పెద్ద పొడగరి కాదు. మొన తేలిన గడ్డము, తిన్ననైన ముక్కు, మ్రకాశించే కళ్ళు శివాజీ అందాన్ని మరింత ఇనుమడింపచేస్తున్నాయి. రాజుగారి పరివారము అక్కడ ఇక్కడా తిరుగుతూ శివాజీ ఆజ్ఞలను పనివారికి అందజేస్తున్నారు. ఆ ప్రదేశంలో మహారా్షులకు పెద్దకోట నిర్మాణమవుతోంది.
ఉన్నట్టుండి ఒక్కసారి గంభీరమైన కంఠధ్వని వినబడింది “జయ జయ
ఒక కధ చెప్పవూ? క్షే
రఘువీర సమర్ధ అని అంటూ శివాజీ వద్దకు ఒక సాధువు వచ్చి నిలబడ్డాడు. ఆ సాధువు కామాయబట్టలు ధరించి ఒకచేతిలో భిక్షాపాత్ర మరొక చేతిలో దండము కలిగివున్నాడు. శివాజీ ఆ రాజుకు తలవంచి నమస్కరించి రెండు చేతులను జోడించి తనను ఆశీర్వదించమని ఆ సాధువును కోరాడు. జయ జయ రఘువీద సమర్ధ” ఆ సాధువు పెరు సద్గురు రామదాసు. శివాజీకి, సాధువునకు మధ్య సంభాషణ జరుగుతున్న సమయముతో రామదాసు “ఓ శివాజీ! నీవెందుకు ఇంత హడావిడిగా వున్నావు. ఇక్కడ ఏమి జరుగుతున్నది అని అడిగాడు. అందుకు శివాజీ “నేనేమి చెప్పను? స్వామీ! శిరస్సుమీద కిరీటాన్ని ధరించడం అంటే అంత తేలిక కాదు. నాకు ఎన్నో బాధ్యతలు చూడవలసినవి వున్నాయి. ప్రజలకు నిత్యావసరమైన తిండి, బట్ట అందుతున్నాయో లేదో చూడాలి. ఈ కోటను నిర్మించి మొగలుల బారిపడకుండా ప్రజలను కాపాడాలి. ఇంతవరకూ ఏ రాజుకూడా ఇంత తక్కువ సమయంలో సాధించలేని ఘనతను నేను సాధించాను. నేను చాలా కొద్దిమంది నమ్మకమైన మౌలీలతో సామ్రాజ్యాన్ని స్పాపించడం ప్రారంభించాను. నేను ఈ రోజుకు పెద్ద సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించాను. మొగలులకు దూరంగావున్నా ఏకైక సామ్రాజ్యం ఇదే; అని శివాజీ గర్వంగా తన గొప్పను చెప్పుకున్నాడు, శివాజీ ఛాతి గర్వంతో మరింతగా పొంగింది. తను సాధించిన ఘన విజగోగూలను వర్ణిస్తూ ్రీగ్ది శిఖరాన్ని అధిరోహించినట్లుగా పరవశించి పోయాడు. ఇంతలో మధ్యాహ్న సమయమైంది. శివాజీ రామదాసును తన ఇంటికి వచ్చి ఖిక్షను స్వీకరించమని ప్రార్జించాడు. వారిద్దరు రాజభవనానికి చేరుకోగానే స్వామీజీని అత్యంత మర్యాదలతో లోనికి ఆహ్వానించాడు. జయ, జయ రఘువీర సమర్ధ అని జయ జయ ధ్వానాలు చెశారు. రాణి స్వయంగా రుచికరమైన వంటకాలను వడ్డించింది. ఇదంతా జరుగుతున్న సమయంలో రామదాసు శివాజీ గురించే ఆలోచించసాగాడు. శివాజీ చాలా మంచివాడే. అందులో సందేహం లేనేలేదు. కాని చాలా గర్వంతో వున్నాడు. గర్వం మంచివారిని కూడ పతనం 12 ఒక కధ చెప్పవూ?
అయేలా చేస్తుంది. ఇప్పుడు కనుక శివాజీకి గుణపారం చెప్పకపోతే శివాజీ సంపాదించిన మహారాష్ట సామ్రాజ్యమంతా సర్వనాశనమైపోతుంది. తనని, తనపరివారాన్ని ఏదో తెలియని భగవంతుని శక్తి నడిపించడము వలననే ఇదంతా సాధించబడిందని శివాజీ తెలుసుకొనాలని రామదాసు అనుకున్నాడు, శివాజీ ఇంటిలో భిక్ష తీసుకొనడం పూర్తి అయిన తరువాత రామదాసు నవ్వుతూ శివాజీని పొగడి, రాణీని ఆశీర్వదించాడు. జయ జయ రఘువీర సమర్ధ.
శివాజి, రామదాసు ఇద్దరు కలిసి కోటను నిర్మిస్తున్న స్థ్టలంవద్దకు వెళ్ళారు. పనివారందరూ పనిచేయడం ప్రారంభించారు. కొంతమంది పెద్ద పెద్ద బండ రాళ్ళను కొండపైకి మోసుకు వెళ్తున్నారు. మరికొంతమంది పెద్ద పీపాలతో నీళ్ళను తీసుకువెళ్తున్నారు. కొంతమంది ఎడ్లను అదలిస్తున్నారు. కొంతమంది పెద్దరాళ్ళను చిన్న ముక్కలుగా పగులగొడుతున్నారు. వాళ్ళు చాలా ఉత్సాహంతో చూస్తున్నారు. హరాత్తుగా పగిలిన రాయి మధ్యనుంచి ఒక కప్ప బెక బెకమని ఎగురుకుంటూ బయటకు దూకడం వీరికంటబడింది.
“జయ జయ రఘువీర సమర్ధ”
వెంటనే రామదాసు శివాజీతో “రాజా! బహుశా నీ దయవలననే ఆ కప్ప ఆ రాయిమధ్యన ఇంతకాలము జీవించి ఉందనుకుంటాను. ఆహా! సీ ర్రీర్రి ఎంతవరకు పాకిందో చూశావా? ఈ భూ ప్రపంచంలో నీవే ఏకైక గొప్ప చక్రవర్తివి, అంటూ స్వామి నెమ్మదిగా అపహాస్యం చెశాడు. శివాజీ చాలా తెలివైనవాడు. సూక్ష్మబుద్ధి కలిగినవాడు రామదాసు చెప్పిన మాటలలో అర్జాన్ని గ్రహించాడు. తనకు ఎందుకు గుణపారం నేర్చాలనుకున్నాడో అర్ధమైంది. స్వామీజీ పాదాలను పట్టుకుని క్షమించమని ప్రార్ధించాడు. నన్నుక్షమించు న్వామి. ఇంతకాలము భగవంతుని కీర్తి గొప్పతనము నావే అనుకున్నాను. నేను అజ్ఞాన అంధకారంలో మునిగిపోయాను. నా తప్పు తెలుసుకున్నాను. ఇక ముందెప్పుడూ ఇటువంటి అల్పమైన ఆలోచనలు నాలో ప్రవెశించకుండ చూడు స్వామి.
“జయ జయ రఘువీర సమర్ధ”
జ్‌ది చరిత్రలో స్వర్గాక్షరాలతో (చ్రాయవలసిన ఘట్టము. ఆ క్షణం నుండి
ఒక కధ చెప్పవూ? కేవే
శీవాజీ రామదాసుకు తనను తాను సర్వసమర్పణ గావించుకున్నాడు. ఆనాటి నుండి రామదాసు శివాజీకి రాజగురువుగా మారిపోయాడు. శివాజీకి మంచి మంచి సలహాలనిస్తూ మంచి మార్గంలో నడిచేలా చేశాడు. తన దేశంలోని ప్రతీకోటపైన హిందూమత సంప్రదాయ చిహ్నమైన కాషాయరంగు జండాను ఎగురవేస్తానని శివాజీ చేత ప్రమాణం చేయించు కున్నాడు రామదాసు మొగలుల పరిపాలన నుంచి తప్పించడానికి చేసిన _ మొదటి ప్రయత్నం ఇదె. తన గురువు ప్రేమపూర్వకంగా ఇచ్చిన హెచ్చరికలను శివాజీ ఎప్పుడూ మరచిపోలేదు. శివాజీ! కొబ్బరికాయలోన నీళ్ళు ఎవరు పోశారు. రక్తమాంస ములతోనిండిన ప్రీయొక్క పాలిండ్లలో పాలు ఎలా వచ్చాయి, ఇదంతా భగవంతుని గొప్పతనమే. “జయ జయ రఘువీర సమర్ధ” జీవితాంతమువరకు శివాజీ హిందూమతాన్ని ఉద్ధరించడానికి పాటు పడ్డాడు. అదే తన లక్ష్యమనుకున్నాడు. దానిని సాధించడానికే తన జీవితాన్ని శివాజీ అంకితం చెశాడు. =బారతి, పెట్దలకు : నాధారణంగా ఒకవ్యక్తి తన స్వంతానికి ఎంతైనా చేసుకుంటాడు. ఇతరుల కొరకు చాలా స్వల్పంగా చేస్తుంటాడు. ఇతరుల శ్రేయస్సుకొరకు ఏదైనా చేస్తున్నా మంటే అది భగవంతుని కృపయే. మన ద్వారా పరులకు చేరుతోంది. అహంకారం వలన మనందానిని గుర్తించడం లేదు. దీనివలన వినాశాన్ని కోరి తెచ్చుకుం టున్నాము. ఇటువంటి వారు భగవంతుని కృప ప్రపంచమంతా ('ప్రసరించకుండా అద్దుగోడగా వుంటారు. ఇక్కడ శివాజీకి కలిగిన వ్యాధిని సకాలములో నిర్ధారణ చెసి రామదాసు చేత చికిత్సచెయబడింది. అందుకే శివాజీ యొక్క సేవలు లోకకళ్యాణం కొరకు చివరివరకు ఉపయోగపడ్డాయి. 1డీ ఒక కధ చెప్పవూ?
- నిజమెన భక్తుడు ోేీ జమ
పూర్వకాలంలో ఒకప్పుడు ఒకరాజు వుండేవాడు. అతడు చాలా గొప్ప శివభక్తుడు. ఆ రాజు ధనవంతుడు, బలవంతుడు కూడా. (ప్రతీసంవత్సరమూ, శివపూజలు ఎంతో పవిత్రంగా వైభవంగా జరిపించేవాడు. శివపూజను ప్రజలు అందరూ పెద్ద ఉత్సవంలా పండుగవలె జరుపుకునేవారు. అందరూ క్రొత్త బట్టలు కట్టుకుని ఎంతో ఉత్సాహంగా వీధులలో తిరిగేవారు. అన్ని ప్రాంతాల నుంచి బ్రాహ్మణులు రాజధానికి చేరుకుని రాజు ఇచ్చే బహుమతులనందుకునే వారు. పేదవారికి అన్నదానం, వస్రదానం, జరిగేవీ. ఈ విధంగా దానాలు, పూజలు, హోమాలు చేయడానికి విపదితంగా ధనాన్ని ఖర్చుచేసేవాడు.
“శంభో మహాదేవ దేవ శంభో మవాదేవ
దేవేశ శంభో, శంభో మవా దేవ దేవ”
ఒకసారి ఈ విధంగా శివుని వూజలు పూర్తిచెసిన తరువాత రాజు తన భవనానికి విశ్రాంతి తీసుకొనడానికి వెళ్ళిపోయాడు. తను నిర్వహించిన కార్య (క్రమాలు తనకెంతగానో తృప్తిని కలిగించాయి. తాను ఎంతో గొప్ప శివభక్తుడు. శివపూజలు చేయడానికి ఎంతో ధనాన్ని ఖర్చుచేశాడు. అన్నదానం, వస్త్రదానం, స్వర్ణదానం, గోదానం, భూదానం, అశ్వదానం వంటివి చేసినందువలన తనకు ఎంతో పుణ్యం లభిస్తుంది. ఈ భూమిమీద తనకంటే గొప్ప శివభక్తుడెవరైనా ఉంటారా? అని తనగొప్పను తలుచుకున్నాడు.
రాజు తను చేసిన మంచి పనులను, తన గొప్పతనాన్ని తలుచుకుంటూ సంతోషపడుతూ నెమ్మదిగా నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.
నిద్రలో రాజుకు ఒక కలవచ్చింది. ఆ కలలో రాజుకు శివుడు ప్రత్యక్ష మయ్యాడు. శివుడు రాజుతో,
“ఓ రాజా! నీవు నిజమైన భక్తుడవుకావు. ఎన్నో పనులు సాధిఐఛానని నీవు గర్వపడుతున్నావు. అహంకారంతో చేసిన వాని పూజలు నేను గ్రహించను.
ఒక కధ చెప్పవూ? | [1
ఇటువంటి ఆడంబరమైన భక్తి నాకు సంతోషాన్ని కలిగించదు. నాయొక్క నిజమైన భక్తుని చూడాలనుకుంటే, ఇక్కడకు దగ్గరగా వున్న అడవిలో కట్టెలు కొట్టే వాడున్నాడు. అతను చాలా బీదవాడు. అతదే నిజమైన భక్తుడు అని చెప్పి శివుడు అదృశ్యమైవోయాడు.
“శంభో మహాదేవ దేవ శంభో మహాదేవ
దేవేశ శంభో, శంభో మహా దేవ దేవ”
నిరాశతో కోపంతో రాజు నిద్రలేచాడు. ఒక సామాన్యమైన, నిరుపేద అయిన కట్టెలు కొట్టవాడు నిజమైన భక్తుడా? ఇది ఎలా సాధ్యం? నావంటి గొప్ప రాజుకంటే అతడు అంతగొప్ప భక్తుదెలా అవుతాడు? అని చాలా బాధ పడ్డాడు.
తెల్లవారగనె రాజు ఒంటరిగా బయలుదేరి అడవి చివరకు చేరుకున్నాడు. వంటిమిద సరియైన బట్టలు కూడ లేకుండా ఒకచిన్న పూరిపాకలో వున్న కట్టెలు కొట్టెవానిని చూచాడు. ఆ సమయంలో అతడు గొడ్డలినొకదానిని భుజంమీద పెట్టుకుని అడవికి వెళ్ళదానికి సిద్ధంగా వున్నాడు. రాజు ఆ కట్టెలుకొట్టెవానిని ఆపి నీవు ఏ విధంగా శివుని జపిస్తావని అడిగాడు. అతడు తన రెండుచేతులను జోడించి వినయంగా రాజుకు నమస్కరించి “నేను చాలా బీదవాడిని. రోజుకు రెండు రూపాయలను సంపాదిస్తాను. అందులో ఒకరూపాయిని నా ఆహారం కొరకు ఖర్చుచేస్తాను. మిగిలిన రూపాయిలో నాలుగవ భాగాన్ని పేదవారికి దానం చేస్తాను. మిగిలిన మూడు భాగములను కూడబెట్టి ప్రతిసోమవారమునాడు పాయసంచేెసి శివునకు నైవేద్యం పెడతాను. కట్టెలు కొడుతున్న సమయంలో శివనామాన్ని స్మరిస్తుంటాను. శివుడుతప్ప ఈ ప్రపంచంలో నాకేది తెలియదు అని అతడు చెప్పాడు,
“శంభో మహాదేవ దేవ శంభో మహాదేవ
దేవేశ శంభో, శంభో మవాో దేవ దేవ”
ఆ రాజు ఈ పేదవాని భక్తిశద్దలు ఎంత గొప్పవో గ్రహించాడు. పరమ శివుని నామాన్ని జపంచేసుకుంటూ తన భవనానికి తిరిగి వెళ్ళిపోయాడు. పరమశివుని నిజమైన భక్తుని దర్శనమవగానే రాజు మనసు పవిత్రమై పోయింది.
-ఖారతి. 16 ఒక కధ చెప్పవూ?
పెద్దలకు :
“న కర్మణా న ప్రజయా ధనేన త్యాగేనైకే అవృతత్వ మానశుఃకొ
కర్మలనాచరించడంవలనగాని, సంతతివలనగాని, సంవదవలనగాని భగవంతుని చేరుకోలేము. సర్వసమర్పణ గావించుకొనడమే నిజమైనభక్తి. అహంకారాన్ని త్యాగంచేసినందువలన మాత్రమే భగవంతునికి దగ్గరగా వెళ్ళగలము. ఇక్కడ రాజు అహంకారంతో చేసిన కర్మవలన నిజమైన భక్తుడు కాలేకపోయాడు. నిరహంకారంగా కట్టెలుకొట్టేవాడు చేసిన కర్మలవలననే అతడు నిజమైన శివభక్తుడు అయ్యాడు.
- ఈరోజే చెయ్యాలి
ఉత్తర భారతదేశంలోని పర్వకాలాలో సదానందస్వామి అనే గొప్ప మహాత్ముడుందేవాడు. అతనికి చాలా శక్తులు, మహిమలు ఉన్నాయని దేశంలోని (ప్రజలందరూ చెప్పుకునేవారు. ఆయనను దర్శనం చేసుకొనదానికి దూరదూర ప్రారంతాలనుండి భక్తులనేకమంది వచ్చేవారు. అటువంటి వారిలో 'తామస ప్రియుడనె భక్తుడొకడు స్వామి సేవలకు అంకితమైపోయాడు.
సదానందన్వామికి కావలసిన సౌకర్యాలు సమకూరుస్తూ, ఆశ్రమాన్ని శుభ్రం చెయ్యడం, వంటచెయ్యడంవంటి పనులు చేసూ వుండేవాడు తామసప్రియ,
ఈవిధంగా అంకితభావముతో సేవలు చేసిన తరువాత సదానంద తామసప్రియను పిలిచి “ఓ కుమారా! నేనీ ప్రదేశంనుంచి వెళ్ళివోతున్నాను, నేను నీకు మహిమగల మణిని ఇస్తున్నాను. ఆ మణితో ఏదైనా ఇనుప వస్తువును తాకినట్రైతే అది వెంటనే బంగారంగా మారిపోతుంది. నీవు నాకింతకాలము సేవలు చేసినందుకు సంతోషించి ప్రతిఫలంగా నీకీ స్వర్ణమణిని ఇస్తున్నాను, కాని ఒక షరతు; రెండురోజులు తారువాత నేను తిరిగివచ్చి ఈ స్వ్పర్ణమణిని తీసుకుపోతాను. అందుచేత ఈ రెండురోజులలోనూ నీకు కావలసిన బంగారాన్ని తయారుచెనుకుని నీ జీవితాన్ని సుఖంగా గడుపుకో అని చెప్పి ఆ మణిని ఇచ్చి
ఒక కధ చెప్పవూ? 17
వెళ్ళిపోయాడు. తామసప్రియ సదానందకు భక్తితో నమస్కరించి తన కృతజ్ఞతలను తెలియచెసుకు వల్లు. సదానంద వెళ్ళిన తరువాత తామసప్రియ “నాకు బంగారం తయారు చేసుకొనడానికి ఇంకా రెంచు రోజులు సమయముంది గదా! ఈ రోజు విశ్రాంతి తీసుకుని రేపు ఉదయము ఒక మణుగు ఇనుమును తీసుకువచ్చి దానిని బంగారంగా మారుసాను అని అనుకుంటూ, నిద్రపోయాడు. బడలికగా వుండడం వలన చాలాసేపు నిద్రపోయాడు మరునాడు మధ్యాహ్నమువరకు నిద్రనుండి లేవనే లేదు. నిద్రనుండి మెలకువ రాగానే ఇనుము కొనడానికి ఇనుప సామానులు అమ్ము దుకాణానికి వెళ్ళేడు. అది మధ్యాహ్న సమయం కనుక దుకాణాలన్నీ మూసివేసి వున్నాయి. తామసప్రియకు మంచి ఆకలి వయడంవలన ఒక చిన్న భోజనశాలలో భోజనం చేశాడు. భోజనంచేసి మళ్ళీ నిద్రపోవాలనిపించి దగ్గర లోనే వున్న మళ్టిచెట్టు నీడకు వెళ్ళి నిద్రపోయాడు. నిద్రలేచేసరికి సూర్యుడస్త మించాడు. చీకటి పడడంవలన దుకాణాలన్నీ మూసివేసి అందులోని పనివారంతా ఇళ్ళకు వెళ్ళే (ప్రయత్నంలో వున్నారు. గత్యంతరం లేక తామసప్రియకూడా ఇంటి దారిపట్టాడు. రేపు ఉదయం పనిపూర్తి చేసుకోవచ్చునని తనకుతనే సమాధానం చెప్పుకున్నాడు. మరునాడు ఉదయం నిద్రలేచినవెంటనే ఇనుప సామానులమ్మ దుకాణానికి వెళ్ళి మణుగు ఇనుము తూపించి ఖరీదుచెశాడు. ఇప్పుడొక సమస్య వచ్చింది. అంత ఇనుమును ఇంటికి తీసుకురావడం ఎలా? కొంతమంది కూలి వారిని సహాయం చెయడానికి రమ్మని పిలిచాడు. కాని వాళ్ళంతా అప్పటికే వాళ్ళ వాళ్ళ పనిలో మునిగిపోయి యున్నారు. ఇంటికివెళ్ళి తన సోదరులను సహాయం చెయ్యడానికి తీసుకు రావాలనుకున్నాడు. అప్పటికి మధ్యాహ్న సమయం అవడం వల్ల ఎండతీవ్రత చాలా హెచ్చుగానే వుంది. ఇంక నడవలేక తామసప్రియ ఒక చెట్టునీడలో పడుకుని విశ్రాంతి తీసుకున్నాడు. లేచిచూస్తే సాయంత్రమైంది. ఇంటికి చేరేటప్పటికి సూర్యాస్త్ముయం అయింది. గుమ్మంలో అడుగుపెట్టే సమయానికి సదానందస్వామి ఎదురైనాడు. గురువుగారిని చూడగానే తామసప్రియకు స్పృహకోల్పోయినంత పనైంది. వెంటనె 18 ఒక కధ చెప్పవూ?
ఆ మహాత్ముని, కాళ్ళు పట్టుకుని ఆ స్వర్ణమణిని తనవద్ద ఇంకొకరోజు వుంచమని బ్రతిమాలుకున్నాడు. మహాత్ముడు నవ్వుతూ “ఓ మూఢుడా! ఇనుమును తీసుకుని రావడానికి అంతదూరము వెళ్ళాలా? న్‌ ఇంటిలోవున్న ఇనుపసామానులను మణీ సహాయంతో బంగారంగా మార్భకోలేకపోయావా? చివరకు తలుపుకువున్న ఇనుప గడియకు మణిని తాకించినా బంగారంగా మారుతుందిగా! అదికూడ నీవు చేయలేక పోయావు అని అన్నాడు సదానందుడు. అవకాశం వచ్చినప్పుడు సద్వినియోగ పరచుకొనకపోతే అవకాశం వదులుకున్నట్లే కదా! అందుచేత మీరెవరూ తామసప్రియలా సోమరిగా వుండకుండా ఏ పనీ రేపటికి వాయిదావేయకండి. ఫెట్టంకు : గురువుగారికి సేవచేయడము వలన ఆయనకు అనుగ్రహం కలిగి స్వర్హ మణిని ఇచ్చారు. దానితో ఇనుమును బంగారంగా మార్చుకోవచ్చు. కాని శిష్యునికి ్రద్ధలకపోవడంవలన మణిదగ్గరవున్నా లాభంలేకపోయింది. అదేవిధంగా శిష్యుడు స్వయంకృషితో సాధనచేసినప్పుడే అనుకున్న లక్ష్యాన్ని సాధించగలుగుతాడు. నోమరితనంవలన సరియైన సాధనచేయకపోతే, మణిని జేబులో పెట్టుకుని తిరగడంలా వుంటుంది. దానివలన సాధకుడు నిరుత్సాహపడి దిగజారిపోతాడు. ఉత్సాహం కూడా చల్లారిపోతుంది. ఓక కధ చెప్పవూ? కేపి
"౯. అగ్ని స్పర్ష (భస్మాసురుడు) హిమాలయ పర్వతాల మీద మంచు ఎప్పుడూ కరుగకుండా గడ్డకట్టై
వుంటుంది. అటువంటి పర్వతాలమధ్య రాక్షసుడొకడు ఘోరమైన తపస్సు చేశాడు. అతడు గొప్ప శివభక్తుడు. ఎటువంటి ఇతర ఆలోచనలు లేకుందా ఆకలి, దప్పిక, చలి, వేడి యొదలైనవాటిని మనసులోనికి రాకుండా కొన్నివందల సంవత్సరాలు శివుని మీదనే మనసును లగ్నంచేసి తపస్సు చేశాడు. ఆ రాక్షసుని పేరు భస్మ్నాసురుడు.
ఈ విధంగా ఎన్నో సంవత్సరాలు గడిచిపోయినతరువాత శివుడు ఆ రాక్షసుని కటాక్షించాలనుకున్నాడు. తపస్సు చెస్తున్న భస్మాసురునకు పరమశివుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ఆ శివుడు ఉదయిస్తున్న సూర్యునివలె ప్రకాశిస్తున్నాడు. శివుడు గొప్ప తాపసి. లేడి చర్మమును ధరించి శరీరమంతా భస్మంతో పూయబడి వుంది. మెడ, భుజముల చుట్టూ పాములుచుట్టుకుని వున్నాయి. చేతిలో త్రిశూలమువుంది. శిరస్సుపై జటాజూటము ్రకాళిస్తోంది. ఇటువంటి దివ్యతేజో మూర్తి అయిన పరమశివుని భస్మాసురుడు చూడగానే అతని కండ్లు మిరుమిట్లు గొల్పాయి. అతనికి ఏమి మాట్లాడలో తెలియలేదు, అవాక్కయిపోయాడు.
శివ, శివ - శివ, శివ - శివ, శివ.
ఆశ్చర్యపోతూ చూస్తున్న భస్మాసురునితో శివుడు “నీవు చేసిన ఘోరమైన తపస్సుకు నేను చాలా సంతోషించాను. ఏదైనా ఇక వరం కోరుకో నీకు ప్రసాదిసాను” అని అన్నాడు.
భస్మాసురుడు తాను గొప్పు తపస్వికనుకనే పరమశివుడు అంతటివాడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు. పైగా ఏదైనా వరం కూడా కోరుకో ప్రసాదిస్తాను” అని అన్నాడు, అని మనస్సులో భావించుకుంటూ “ఓ పరమశివా నేను దేనిని కుడి చేతితో తాకితే అది తక్షణమే భస్మం అయిపోయటట్లుగా నన్ను అనుగ్రహించు” అని శివుని ప్రార్ధించాడు. 20 ఒక కథ చెప్పవూ?
శివ శివ-శివ శివ-శివ శివ అనుకున్నాడు.
శివ శివా, భస్మాసురుడు ఇంతటి ఘోరమైన తపస్సుచేసిన తరువాత కూడా అతనిలో ఇంకా రాక్షసగుణాలు పోలేదు. ఇటువంటి దుష్టమైన వరాన్ని కోరుకుంటాదా! శివ, శివా అనుకుని తథాస్తు ఆ విధంగానే జరుగునుగాక, అని ఆశీర్వదించి శివుడు అంతర్జానమయ్యాడు.
శివ శివ - శివ శివ - శివ శివ
వెంటనే భస్మాసురుడు ఓ శివా! నాకు వరం ప్రసాదించావు. బాగానే వుంది. అది ఏ విధంగా పనిచేస్తుందో నాకు తెలియాలి కదా! అది నిజము అవునో కాదో తెలుసుకోవాలి. నీవు నాకు కనపడకుండా వెళ్ళిపోయినట్రైతే దీనిని పరీక్ష చెయ్యడానికి నూరు సంవత్సరాల వరకూ ఎవరూ కనపడరు. అందుచేత దానిని నీ మీదనే పరీక్ష చేస్తాను. ఈ ప్రాంతమంతా మంచుతో కప్పబడి వుంది. కొన్నిమైళ్ళ వరకు నేను తాకగలిగిన వస్తువేదీ లేదు అందుచేత నీవే ముందుకురా, ని తలమీద నా చేతిని వుంచి నీవిచ్చిన వరాన్ని పరీక్షిస్తాను.
శివ శివ - శివ శివ - శివ శివ
దుష్టబుద్ధిగల రాక్షసుడు ఈశ్వరుని భస్మం చేసినట్రైతే తనకంటే గొప్ప వాడెవడూ వుండదనుకున్నాడు.
శివుని మనస్సు భయంతో నిండిపోయింది. భన్మాసురుని కోరికను ఒప్పుకున్నటైైతో తాను భస్మమైపోవడం నిజమే. తాను కనుక లేకపోతే ప్రపంచం అంతా విషమ పరిస్థితిలో పడిపోతుంది. ఒకసారి ఇచ్చిన వరాన్ని మళ్ళీ ఉపసంహరించు కొనడం సాధ్యపడదు. ఈ పరిస్టితినుండి తప్పించుకోవాలంటే ఇక్కడ నుండి పారిపోవడం తప్పు వేరే మార్గం లేదు. అని అనుకుని శివుడు పరుగెత్తడం ప్రారంభించాడు. తనలోని శక్తినంతటిని కూడతీసుకుని కాళ్ళు ఎంతవేగంగా పరుగుపెట్టగలవో అంతవేగంతోనూ పరుగు పెట్టాడు. పర్వతాలు, తోయలు, నదులు, సరస్సులు, మైదానాలు, పంటవాలాలు, ఆశ్రమాలు, దట్టమైన అదవులు చిన్న చిన్న అడవులు దాటుకుంటూ ముందు శివుడు, వెనుక భన్నాసురుడు పరుగులు పెడ్తున్నారు.
ఒక కధ చెప్పవూ? బే
ఆహా! ఎటువంటి దృశ్యమది. సర్వజగత్తుకు ప్రభువైన పరమెశ్వరుడు తన (పపొణరక్షణకొారకు ఈ విధంగా పరుగులు పెట్టడమా! దుష్టుడైన రాక్షసుడు ఆయనను తరుముకు రావడమా! ఎంత ఆశ్చర్యం. ఈ దృశ్యం చూసి పక్షుల హృదయాలు భయంతో కొట్టుకుంటున్నాయి. అడవిలోని మృగాలు తమ మెరిసే కళ్ళతో ఈ దృశ్యాన్ని చూసి పరుగులు పెడ్తున్న వారి దారికి అడ్డం రాకుండా నిశ్శబ్దంగా తప్పుకుంటున్నాయి. ప్రాణభయంతో ముందు శంకరుడు, తన అవివేకంతో సంపాదించుకున్న వరాన్ని పరీక్షించుకోనున్న భస్మాసురుడు ఆ విధంగా ఒకరివెనుక మరొకరు పరుగులుపెడ్డ్తూనే వున్నారు. ఇటువంటి దృశ్యాన్ని మనం వూహించుకొనడానికి కూడా వీలులేదు.
శివుడు ఊపిరి అందుకోలేనంతగా అలసిపోతున్నాడు. ఈ పరుగులు చాలా కాలం పట్టేలావుంది. ఇప్పుడేమి చెయ్యాలి. ఏదో అనుకోని సంఘటన జరిగితే తప్పు భస్మాసురుడు తను అనుకున్నది తప్పకుందా సాధించితీరుతాడు.
అదే సమయంలో వైకుంఠంలో శ్రీ మహావిష్ణువు శేషతల్పంపై పడుకుని జరుగుతున్న వింతల నన్నింటిని ఆసక్తితో చూస్తున్నాడు. పరమశివుడు అనాలోచితంగా ఇచ్చిన వరంవలన ఇప్పటివరకు శివుడు అనుభవించిన శిక్ష చాలు అనుకుని శివునకు సహాయం చెయ్యడానికి ఇదే మంచి సమయం అని విష్ణుమూర్తి భావించాడు.
శివ శివ - శివ శివ - శివ శివ
అప్పుడే శివుడు కొండచివరన వున్న మలుపును దాటాడు. భస్మాసురుడు ఇంకా అక్కడకు చేరడానికి సమయం వుంది. అదే సమయంలో విష్ణుమూర్తి ఎవరినైనా మోహింపచేయగల సుందరమైన ప్రీ రూపం ధరించి' సిగ్గులొలికే ముఖంతో భస్మాసురునికి ఎదురుగా కొండమలుపు వద్ద నిలబడి వున్నాడు. అలసిబోయి, ఆయాసపడుతూ పరుగెత్తుకు వస్తున్న భస్మ్నాసురుని చెయ్యిపట్టుకుని ఓ రాక్షసరాజా నీవు చాలా అలసిపోయినట్లున్నావు. ఇక్కడకు దగ్గరలోనే మా తండ్రిగారి ఆశ్రమం వుంది. అక్కడకు వచ్చి విశ్రాంతి తీసుకుని, అలసట తీరిన తరువాత మళ్ళీ బయలుదేరవచ్చును అని ఆ సుందరి చెప్పింది. భన్నాసురుదడు విసుగుదలతో ఆమె చెయ్యిని విదల్ఫుకుని “నన్ను వెళ్ళనీయకపోతే లైల ఒక కధ చెప్పవూ?
ఆ శివుడు నన్ను తప్పించుకుని పారిపోతాడు. నా కుడిచేతిని అతని తలపై పెట్టి భస్మం చెయ్యదలచుకున్నాను. అప్పుడే నేను ముల్లోకాలకు ప్రభువునవుతాను అని భస్మాసురుడు ఆ మోహినితో చెప్పాడు. ఈవిధంగా చెప్తూనే పరుగుపెట్టడం ప్రారంభిస్తూ భస్మాసురుడు మోహిని ముఖం లోనికి పరికించి చూశాడు. ఆమె సుందరమైన రూపం భస్మాసురుడు కళ్ళలో నిలిచింది. అందమైన నల్లని కురులు, విశాలమైన నుదురు, చేపలవంటి కళ్ళు, నాజూకైన చిన్ననోరు, భస్మాసురుని పరవశంచేశాయి,. తనచేతిని తాకుతున్న ఆమె మృదువైన చేతివ్రేళ్ళు సున్నితమైన శరీరము, చేతులకు ధరించిన కంకణాలు, వాదాలపైన వున్న మంజీరాలు అవి చేస్తున్న శబ్లాలు శివుని మైమరచిపోయేలా చేశాయి. ఆమె సుందరరూపాన్ని మరల మరల చూడాలనిపించింది. ఆమె అందచందాలన్నీ భస్మాసురుని మనసులో ఆమెను అందుకోవాలనే కోరిక కలిగించాయి. శివ శివ - శివ శివ - శివ శివ భస్మాసురుడు ఆమెను అందుకునేందుకు ముందుకు వెళ్ళాడు. మోహిని అందకుండా తప్పించుకు వెనుకకు జరిగింది. నీవు ఎంతో అందంగా వున్నావు మోహినీ. నిన్ను నేను వివాహం చేసు కోవాలనుకుంటున్నాను, నీవు నన్ను వివాహం చేసుకుంటావా? అని భస్మాసురుడు మోహినిని అడిగాడు, మోహిని సున్నితంగా నవ్వుతూ “ఓ రాజా! నేను నిన్ను ఏ విధంగా వివాహం చేసుకుంటాను. నేను వివాహం చేసుకున్నవానికి మరొక భార్య వుండగూడదు, ఒక సారి నన్ను వివాహము చేసుకున్న తరువాత మరే ఇతర స్త్రీని వివాహం చేసు కొనకూడదు. కాని రాక్షస రాజువైన నీకు ఎంతో మంది భార్యలున్నారు కదా! ఇది నేను సహించలేను. అందుచేత నిన్ను వివాహం చేసుకొనడం సాధ్యపడదు” అని అంటూ అక్కడినుండి వెళ్ళిపోవడానికి ప్రయత్నం చేసింది. భస్మాసురుడు మోహంతో పిచ్చివాడై “మోహిని నేను నాగుండెల మీద చెయ్యిపెట్టి ప్రమాణం చేస్తున్నాను. నిన్ను పెళ్ళిచేసుకున్న తరువాత మరొక స్త్రీని వివాహం చేసుకొనను. ఇంకొక స్త్రీవైపు కన్నెత్తి చూడను, దయచేసి నన్ను వివాహం చేసుకొనడానికి ఒప్పుకో అని బ్రతిమాలుకున్నాడు. ఒక కథ చెప్పవూ? బీవే
మోహిస్‌ అతనిముఖంవైపు చూసి తల ప్రక్కకు త్రిప్పేసుకుంది. బమి మగవాళ్ళు? మీరంతా ఒకటే “శివ, శివ మీ మగవారిని నమ్మలేము. ఎన్నైనా వాగ్దానాలు చేస్తారు. వాటికి కట్టుబడి వుండరు కదా!” ఏదీ నీ తలపైన నీ కుడిచేతిని పెట్టి నన్ను పెళ్ళిచేసుకుని భార్యగా స్వీకరించిన తరువాత మరే స్త్రీని వివాహం చేసుకొనను అని ప్రమాణం చెయ్యి, అప్పుడే నిన్ను వివాహం చేసుకొనడానికి ఒప్పుకుంటానని ఖచ్చితంగా చెప్పేసింది మోహిని,
ఇప్పుడు భన్నాసురుడు మాయామోహిని మాయాజాలంలో చిక్కుకున్నాడు. మోహిని చెప్పినట్లే తనకుడిచేతిని తలపైపెట్టుకుని ప్రమాణం చేస్తున్నాననే మాట పూర్తి అవకుండానే భస్మాసురుడు భస్మమైపోయాడు. అక్కడ బూడిద కుప్ప మిగిలింది.
శివుడు ఇంకా ఆయాసపడుతూ పరుగుపెడుతూనే ఉన్నాడు. శివుడు భయపడుతూ భస్మాసురుడు ఎంతవరకు వచ్చాడో అని వెనుకకు తిరిగి చూశాడు. భస్మాసురుడు వస్తున్న జాడ ఎక్కడ కనబడలేదు. భస్మాసురుడు కనపడకపోవడంతో శివుడు ఆశ్చర్యవోయాడు. ఏమి జరిగిందో తెలుసుకుందామని కొండమలుపు వరకు వెళ్ళి చూశాడు అక్కడ దూరంగా బూడిదకుప్పు, దానికి దగ్గరగా అందమైన ఒక స్తీ నిలుచుని నవ్వుతూ వుండడం కనబడింది ఆ స్రీ వద్దకు సమీపించి “ఓ సుందరీ! నీకు భస్మాసురుని గురించి తెలుసునా అని అడిగాడు. అక్కడ వున్న సుందరి అంతవరకూ జరిగినదంత వివరించి చెప్పింది.
ఆమె తగిన సమయములో వచ్చి తనకు సహాయం అందించినందుకు శివుడు చాలా సంతోషించాడు. ఓ శివా! నీవు ఏదో అపాయంలో చిక్కుకుని పరుగెడ్డున్నా వని అనుకుని నీకు సహాయం చేయడానికి వచ్చాను. ఈ భస్మాసురుడు నీ తలమీద చెయ్యిపెట్టి భస్మం చేసేస్తే చిన్న చిన్న జీవుల గతి ఏమవుతుంది. అందుచేత ఉపాయంతో తనకుడిచేతిని తలపై ఉంచి నేను నిన్ను తప్ప ఇంకెవరినీ వివాహం చేసుకోనని ప్రమాణం చేస్తేనే నిన్ను వివాహం చేసుకుంటానని నమ్మించి తన శిరస్సును తానే తాకేటట్లుగా చేశాను. ఇదంతా మీకోసమే చేశాను స్వామి అంది ఆ సుందరి. ఈ విధంగా చెప్తూ మోహిని సిగ్గుపడి తలదించుకుంది.
సరియైన సమయంలో తనను ఆపదనుండి రక్షించినందుకు ఆమెకు కృతజ్ఞత లను తెల్పుకున్నాడు శివుడు. శివుడు ఆమెను దగ్గరగా రీసుకోబోగా మోహిని అతని చేతులనుండి తప్పించుకుంది. అక్కడ మోహిని కనబడకపోవడంతో శివుడు ఆశ్చర్య ల్యే ఒక కధ చెప్పవూ?
పడ్డాడు. ఆమె స్థానంలో చతుర్చ్భుజములు కలిగిన విష్ణుమూర్తి ప్రత్యక్షమైనాడు. శివునివైపు చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు. దానికి బదులుగా శివుడుకూడా విష్ణుమూర్తిని చూసి నవ్వసాగాడు. అధర్మాన్ని నాశనం చేసి ధర్మాన్ని రక్షించి జగత్తునంతా కాపాడేవాడు విష్ణుమూర్తే అని శివుడు తెలుసుకున్నాడు. అందుకొరకే విష్ణుమూర్తి ఈ అవతార మెత్తినట్లుగా ఈశ్వరుడు గుర్తించాడు. -భారతి
పెద్దలకు :
తన పరిశీలనాశక్తితో మానవుని బుద్ధి పరిశీలించ వలసిన విషయాన్ని జాగ్రత్తగా సూక్ష్మీకరించి, తరచి చూడాలి. ముందుగా ఏ విషయాన్నైనా పూర్తిగా తెలుసుకోవాలి తరువాత పరిశీలించి, విశ్లేషించి, క్రోడీకరించి, క్రమబద్ధంగా అర్ధం చేసుకోవాలి. అప్పుడు ఒక నిర్ణయానికి రావాలి. ఈ విధంగా విభజించి, పరిశోధించి ఒక విషయాన్ని తెలుసుకొనగలిగిన శక్తియే బలవంతుడైన “'భన్నాసురుడు” అతడు తన స్పర్శతో దేనినైనా కాల్చి బూడిద చేసెయ్యగలడు.
భస్మాసురుడు తనకు ఆ శక్తిని ప్రసాదించిన పరమశివుడినె తాకదలచాడు. శివుడు పారిపోయాడు అంటే బుద్ధి ఆత్మ అంటే ఏమిటో అద్ధం చేసుకోలేదు (యన్మనసా న మనుళలే)
ఇప్పుడు భస్మాసురుడు మైమరచిపోయి తన అగ్నిస్పర్మను తనపైననె ప్రయోగించబోయాడు. బుద్ధి తన ఆలోచనలతోనె ననెవరు అని ప్రశ్చించుకుంటుంది. అప్పుడు అహంనశించి పోతుంది. అహంకారరూపమైన మనసు ఎక్కడ అంత మవుతుందో అక్కడ ఆత్మస్వరూపము సాక్షాత్కరిస్తుంది.
ఒక కధ చెప్పవూ? స్‌
- మనమంతా ఒక్కటే
హిమాలయ పర్వతాలమధ్య ప్రపంచానికి దూరంగా ప్రకృతిమాత ఒడిలో పవిత్రమైన నదీతీరాలలో అనేకమంది మహాత్ములు నివసించేవారు. వారు వారి సమయాన్నంతా భగవంతుని ధ్యానంతోనే గడిపేవారు. వారంతా అతి సామాన్యమైన కుటీరాలలో నివసించేవారు. పవిత్రమైన మనసుగలవారికి ఆ కుటీరాలు ఎంతో అందంగా కనబడ్దేవి. ఆ (ప్రదేశంలో శబ్బాలుకాని, దుమ్ము ధూళికాని ఉండేవి కావు. పువ్వులు, పండ్లు చిన్న చిన్న జంతువులు పక్షులు, చిన్న చిన్న చెట్టు లతలు మొదలయిన వాటితో ఆ కుటీరాలు సహజ సౌందర్యంతో విరాజిల్లుతూ వుండేవి. కొన్నివెట్లకు తేనెపట్లు కూడా వుండేవి.
ఇటువంటి ఆశ్రమాలలో ఒకదానిలో న్వొమి శివోహం అనే మహాత్ముడు వుండేవాడు. ఈ మహాత్ముడు తన శిష్యులకు చెప్పదలచుకున్న విషయాన్ని ఆచర ణాత్మకంగా బోధిస్తాడని పెరు పొందాడు. ఒకసారి ప్రత్యక్షంగా అనుభవ పూర్వకంగా తెలుసుకున్న పారాలు శిష్యు లెప్పటికీ మరచిపోరు అని ఆయన విశ్వాసం,
ఒకసారి న్వ్‌ శివోహం అన్ని ప్రాణులలోను వున్న భగవంతుడు ఒక్కడే అనే సత్యాన్ని గుర్తించినప్పుడు ఒకరి నుండి మరొకరు వేరుగా కనబడరు అనే పారాన్ని శిష్యులకు నేర్పాలని ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
యదా నష్టరూపం ప్రకాశస్వరూపం
నిరస్త ప్రపంచం పరిచ్చేద శూన్యమ్‌ |
అహం (బ్రహ్మ వృత్యేక గమ్యం తురీయం
పరంబ్రహ్మ నిత్యం తదేవాహమస్మి [|
ఆనంద స్వరూపమైనది. చిత్‌ స్వరూపమైనది. ప్రాపంచిక బంధనాలకు అతీతమైనది, అహంబ్రహ్మాస్మి అనే మనోవృత్తి ద్వారా తెలుసుకోదగినది, అత్యున్నత మైన చైతన్య స్వరూపమయిన పరబ్రహ్మము నేనే, 26 ఒక కధ చెప్పవూ?
యభథానంద లేశ్రైః సమానంది విశ్వం యధాభాతి సత్వే తధా భాతి సర్వమ్‌ | యధాలోచన నేరూప మన్యత్సమస్తం పరంబ్రహ్మ నిత్యం తధేవాహమస్మి || ఎ చైతన్య ప్రకాశము వలన ప్రపంచమంతా ఆనందమయమై వున్నదో ఏది స్వయంప్రకాశంవలన జీవరాసులనన్నింటిని ప్రకాశింపజేస్తున్నదో దేని యొక్క సహాయం వలన మనం అన్నీ దర్శింపగలుగుతున్నామో ఆ అత్యున్నత చైతన్య స్వరూపమైన పరబ్రహ్మమే నెను. అనంత విభుం సర్వయోనిం నిరహం శివం సంగహీనం యదోంకార గమ్యమ్‌ । నిరాకార మృత్యుజ్వలం మృత్యుహీనం పరంబ్రహ్మ నిత్యం తభేవాహమస్మి 11 అనంతమైనది, సర్వవ్యాపి అయినది, సృష్టికి మూలకరమైనది, కోరికలకు అతీతమైనది, శుభకరమైనది, బంధములకు అతీతమైనది, ఓంకారమువలన లఅఫ్‌ంచునది, నిరాకారి, తేజస్వరూపమైనది, మృత్యువులెనిది, అత్యున్నత వైతన్య స్వరూపము అయిన పరబ్రహ్మమే నెను. కాని శివోహం స్వామి శిష్యులు ఈ పారంవలన నేర్చుకున్నది సరిగా అద్ధంచేసుకోలేక అప్పుడప్పుడు చిన్న చిన్న విషయాలకొరకు పోట్లాట పెట్టుకునే వారు. అందుచేత స్వామి వేరే పద్ధతిలో బోధించవలసిన సమయం వచ్చినదని (గ్రహించాడు. అప్పుడుగాని వారు మరచిపోకుండా ఉంటారు. వెంటనే ఆయన శిష్యులందరిని పిలిచి మీ అందరికి రెపు విందు ఏర్పాటు చేశాను. మీ కొరకు. ప్రత్యేకంగా తయారు చేసిన పదార్దాలన్నింటినీ తినాలి అని చెప్పారు. మరునాడు శిష్యులంతా విందులో వొల్గ్లొనడానికి వచ్చారు. గురువుగారు వారినందరిని ఒకరికొకరు ఎదురెదురుగా కూర్చునేటట్లుగా రెండు వరుసలలో కూర్చోపెట్టారు. గురువుగారు స్వయంగా వడ్డించారు. వివిధరకములైన పిండి వంటలు, ఘుమ ఘుమలాడుతూ నోరూరించే పిండివంటలు వారికి వడ్డించారు. ఇంతవరకు అడవిలో దొరికే ఆకులు, దుంపలువంటి వాటితో తయారు చేయబడ్డ పదార్ధములు తినేటటువంటివారికి ఎదురుగా ఇన్ని రకాల పదార్థాలు కనబడగానే ఒక కధ చెప్పవూ? 27
' అశ్చర్యపోయారు. ఇంక ఏ మాత్రము ఆలస్యం భరించలెకపోతున్నారు. తినడం ఎప్పుడు వ్రారంభిద్ధామా అని ఎదురుచూస్తున్నారు. విస్తర్తతో భోజన పదార్థాలన్నీ సిద్ధంగా వున్నాయి. ఇంక కలుపుకుని తినడానికి మొదటి ముద్దనోటిలో పెట్టుకునే సమయానికి గురువుగారు చెక్కతో చేసిన బద్దలు కొన్ని తీసుకొని వచ్చి వాళ్ళదగ్గరకు వెళ్ళి, వారి కుడిచేతిని జాపమని ఆ చెక్క బద్దలను చేతిని మడవడానికి వీలులేకుండ తాళ్ళతో కట్టివేశారు. శిష్యులకు కుడిచేయి బిగుసుకుపోయి వుంది. చేతితో తినడానికి వీలులేకుండా వుంది. గురువుగారు శిష్యులతో మీరంతా తినడం ప్రారంభించండి. మీరు ఎంతవరకు తినగలరో అంత తినండి అని ఆజ్ఞాపించారు. శిష్యులందరూ ఒకరి ముఖాలను ఒకరు చూసుకోవడం ప్రారంభించారు. అంతలా బిగుసుకు పోయిన చేతితో ఏ విధముగా తినగలరు. వారు చేతితో ఆహారాన్ని ఎలా నోటిలో పెట్టుకొన గలరు. వాళ్ళకు అర్ధం కాలేదు. న్వామివారు శిష్యులు పడుతున్న కంగారును గమనించారు. ఆయన నెమ్మదిగా నవ్వుతూ, ఓ ప్రియమైన శిష్యులారా! నిజంగా మీరంతా మీ చేతులతో స్వయంగా మీ నోటిలో పెట్టుకుని తినాలి. కాని చిన్న మార్పుకోసం ఒకరికొకరు ఎందుకు తినిపించుకోకూడదు. అని ప్రశ్నించారు. మొదటగా ఆ శిష్యులు సిగ్గుపడ్డారు. కాని గురువుగారు చెప్పినట్లు ఒకరికొకరు తినిపించుకున్నారు. గురువుగారు తను బోధించదలుచుకున్నది (ప్రేమతో ప్రత్యక్షంగా, అనుభవ పూర్వకంగా బోధించారు. అటువంటి గురువుగారి వొడిలను కళ్ళకద్దుకుని తమ భక్తిని ప్రకటించారు. అన్ని చేతులు భగవంతుడివే, అన్ని నోళ్ళూ భగవంతుడివే. ఇష్టపడితే అన్ని నోళ్ళకి తినిపించగలడు. “పరంబ్రహ్మ నిత్యం తదేవాహమస్మి” పెద్దలకు : నా స్వరూపం ఆత్మ. ఆత్మపరమాతృ్మకంటే వేరుకాదు. అందుచేత నేను పరమాత్మ స్వరూపాన్న. అందరూ ఆత్మస్వరూపులే అందుచేత అందరూ పరమాత్మ స్వరూపులే. దేహదృ్భష్టితో చూచినప్పుడు అందరము వేరు వేరుగా కనిపిస్తాము. పరమాత్మదృష్టితో చూచినప్పుడు మనమంతా ఒక్కటే. 28 ఒక కద చెప్పవూ?
- వాతాపి జీర్ణం చాలా సంవత్సరాల (క్రితం మనదేశమంతా అరణ్యాలతో నిండివుందేది. పల్లెలు, పట్టణాలుమాత్రం తక్కువగానే ఉండేవి, ఆ కాలంలో దట్టమైన అడవులు, క్యూరమృగాలతో, రాక్షసులతో నిండి వుండడము వలన ప్రజలు ఒక ప్రాంతం నుండి మరొక ప్రాంతానికి ప్రయాణం చేయడం ఎంతో ప్రమాదకరంగా ఉండేది, దక్షిణ భారతదేశంలోని అడవులలో వాతాపి, ఇల్వలుడు అనే ఇద్దరు రాక్షసులు ఉండేవారు. వాళ్ళిద్దరు అన్నదమ్ములే. అవకాశం కలిగినప్పుడల్లా వారిద్దరూ మనుష్యులను మోసంచేసి చంపి ఆ మాంసాన్ని తింటూ జీవించేవారు. వారు మనుష్యులను చంపడంలో ఒక ప్రత్యేక విధానాన్ని అనుసరించేవారు. ఇల్వలుడు ఒక పవిత్రమైన బ్రాహ్మణునివేషంలో అడవిగుండా ప్రయాణం చేస్తున్న ప్రయాణీకుల వద్దకు వెళ్ళి వారిని తమ ఇంటికి వచ్చి ఆతిధ్యం స్వీకరించి విశ్రాంతి తీసుకోవలసినదిగా ఎంతో వినయంగా ప్రార్ధించేవాడు. పాపం ఆ ప్రయాణీకులు ఆ అడవిలో ప్రయాణం చేయడం కష్టమే కాకుండా ఆహారం దొరకడం కూడా కష్టంగానే ఉండేది. అందుచేత ఇల్వలుని అభ్యర్ధనను వారు తప్పనిసరిగా అంగీకరించవలసి వచ్చేది. ఇల్వలుడు వారిని ఇంటికి తీసుకుని వెళ్ళి స్నానం చేసి విశ్రాంతి తీసుకోమని కోరేవారు. ఈ విధంగా చెప్పి ఇల్వలుడు వంట చేయడానికి వంటగదిలోనికి వెళ్ళేవాడు. ఇల్వలుడు తన స్వంత సోదరుడైన వాతాపిని చంపి ముక్కలుగావచేసి ఆ వచ్చిన మాంసముతో వంటవండి రుచికరమైన పదార్థాలను తయారుచేసి భోజనం సిద్ధపరచేవాడు. ఇల్వలుడు అతిధులను సమీపించి భోజనానికి ఆహ్వానించి వారికి స్వయంగా వడ్డించేవాడు, పాపం అతిధులు వంటకాలు దేనితో చేయబడ్గాయో తెలియక వారు వడ్డించిన పదార్థాలన్నింటిని తిని ఆనందించేవారు. వారు ఆ భోజనం తిని ఒక కద చెప్పవూ? న్‌
సరిగా లేచే సమయానికి “ఓ వాతాపీ రా, రొ బయటకు రారా అని ఇల్వలుడు కలిచేవాడు. ఈ కేక వినగానే ఇంతవరకు మాంసరూపములో అతిథి కదుపులో ఉన్న వాతాపి జీవం పోసుకుని అతని పొట్టచీల్చుకుని బయటకు వచ్చేవాడు. తరువాత వారిద్దరు సోదరులు ఆ అతిధి మాంనాన్ని రుచిగా వండుకుని ఆనందంగా తినేవారు, ప్రతిసారీ ఈ విధంగానే జరుగుతుండేది. అమాయకమైన ప్రజలు వీర మోసం కనిపెట్టలేక బలి అయిపోతుండేవారు. కొంతకాలం తరువాత ఈ రహస్యం బయటపడింది. ఆ అరణ్యంలో వుండే మునులంతా అగస్యమహర్షి వద్దకు వెళ్ళి ఈ రాక్షసుల కూర కృత్యాలను అరికట్టలా చూడమని బ్రార్జించారు. హరిః ఓం హారిః ఓం అగస్త్యమహర్షి చాలా గొప్పశక్తి కలిగిన ముసీశ్వరుడు. ఆయనకు సయుద్రాన్ని పర్వతాలను శాసించగల శక్తి వుంది. ఒకప్పుడు హిందూదేశాన్ని ఉత్తర దక్షిణ దేశాలుగా విడదీస్తూ వింధ్య పర్వతాలు వుండేవి. అవి సూర్యుడు నక్షత్రాలు ఇటు అటు తిరగడానికి విలు లేనంత ఎత్తుకు ఎదిగిపోయాయి. దేవతలందరూ అగస్తుని సమీపించి వింధ్య పర్వతం యొక్క గర్వాన్ని అణిచివయమని వ్రొర్దించారు. ఆ సమయంలో ఉత్తర భారతదేశంలోని అరణ్యంలో తపస్సుచేసుకుంటూ అగస్తుడుండేవాడు. ఆయన దక్షిణానికి ప్రయాణంచేసి వింధ్యను చేరుకున్నాడు. హరిః ఓం, హరిః ఓం అంటూ అగస్సుడు వింధ్య పర్వతాలవద్దకు చెరెసరికి దింధ్వ గౌరవసూచకంగా వంగి నమస్కరించింది అగస్యుడు ఓ పర్వతరాజా! నేను దక్షిణదేశానికి వెళ్ళి నా పనిపూర్తి చేసుకుని తిరిగి వచ్చెవరకు ఆ విధంగా, వంగివుండు అని ఆజ్ఞాపించాడు. అగస్తుడు మంచి శక్తి కలిగిన ముని ఎవరినైనా శపించగలడు, అనుగ్రహించగలడు. అందుచేత ఇంక చేసేదేమీ లేక వింధ్య అగస్త్యుడు తిరిగివచ్చెవరకు అలాగే వంగి వుండిపోయింది. కాని అగస్వుడు తిరిగి రాకుండా దక్షిణ భారతదేశంలోనే వుండిపోయాడు. హరిః ఓం, హరిః ఓం ఇంక వింద్యపర్వతాలు ఎత్తుగా ఎదగకుండా ఎలా వున్నవి అలాగున “ధిఎషోయాయి. శి ఒక కథ చెప్పవూ?
మరొకసారి, సముద్రుడు తప్పుచేస్తే అగస్త్వుడు అతనిని శిక్షించాలను కున్నాడు. సము(ద్రంలోని సీళ్ళన్నింటిని తన దోసిటిలో పట్టి ఒక్క గుకృలో ఆ నీటినంతటిని త్రాగివేశాడు. హరిః ఓం, హరిః ఓం సముద్రుడు వణికిపోతూ అగస్తునికి ఎదురుగావచ్చి తాను చేసిన తప్పును క్షమించమని వేడుకున్నాడు. అగస్త్యుడు సముద్రుని క్షమించి కడుపులోనికి మింగిన నీళ్ళనన్నింటిని నోటిమండి బయటకు వచ్చేలా చేశాడు. హరిః ఓం,హరిః ఓం అడవిలోని బుషులందరూ వాతాపి ఇల్వలులను జయించగల సమర్హుడు అగస్తుడేనని నిశ్చయించుకుని అందుకు వారంతా రాక్షసుల ఆగడాలసు అరికట్టమని కోరుకున్నారు. అగస్సుడు వారి కోరికను మన్నించి ఆ రాక్షసులుందే మ్రదేశానికి బయలుదేరాడు. ఎవరు ఈ రోజు ఆహారానికి దొరుకుతారొ అని ఎదురుచూస్తున్న సమయములో ఇల్వలునకు అగస్యుడు కనబడ్డాడు. యధా (ప్రకారంగా ఇల్వలుడు బ్రాహ్మణ వేషంలో వెళ్ళి గౌరవపూర్వకంగా అగస్తువకు నమస్కరించి ఈ రోజు మాయింటికి వచ్చి మా ఆతిధ్యాన్ని స్వీకరించి మా గృహాన్ని పావనంచేయమని చెప్పాడు. అగస్తుడు హరిః ఓం, హరిః ఓం అని చెప్తూ ఇద్దరూ కలిసి వారింటికి వెళ్ళగానే ఇల్వలుడు చేతులు జోడించి నమస్కరించి “మహాత్మా మీరు న్నానం చేసి జపం చేస్తూ వుండండి. ఈ లోపుగా నేను వంటచేసాను అని చెప్తూ వంట గదిలోనికి వెళ్ళాడు. మామూలుగా వాతాపి చంపి ఆ మాంసంతో వంటను వంది సిద్ధం చేశాడు. మధ్యాహ్నం భోజనసమయం అవగానే తను చెస్తున్న విందును ఆరగించమని అగస్యుని కోరాడు. ఆయన ఎంతో ఆనందంతో భోజనం చెశాడు. అగస్త్సునకు తాను ఏం భోంచేస్తున్నాడో తెలుసు. భోజనం పూర్తి అయిన తరువాత తన ఎడమ చేతితో కడుపుమీద వ్రాస్తూ “జీర్ణం జీర్ణం వాతాపి జీర్ణం” అని అన్నాడు. హరిః ఓం, హరిః ఓం అని నెమ్మదిగా ఉచ్చరించాడు. ఇల్వలునకు ఇది అర్ధము కాలేదు. ఈ విధంగా అగస్తుడు మళ్ళీ మళ్ళీ తన కడుపు మీద నుండి క్రిందివరకు రాసుకుంటుంటే వాతాపి పూర్తిగా జీర్ణమైపోయాడు. పూర్తిగా భోజనం ముగించి అగస్తుడు చెయ్యి కడుగుకుంటున్న సమయంలో ఇల్వలుడు ఆయనకు ఎదురుగావచ్చి వాతాపీ, వాతాపీ ఇంక బయటకు రా ఒక కథ చెప్పవూ? వశే
అని అంటూ గట్టిగా పిలిచాడు. కొద్ది క్షణాలు గడిచినా కూడా వాతాపి బయటకు రాలెదు. వాతాపి ఏమయ్యాడో తెలియక కంగారుపడుతున్నాడు. అగస్తుడు నవ్వుతూ. అతనివైపు తిరిగి హరిః ఓం, హరిః ఓం అంటూ వాతాపిని పిలుస్తున్నావు, ని సోదరుడు నాకడుపులో ఎప్పుడో జీర్ణమైపోయాడు. హరిః ఓం, హరిః ఓం
ఇల్వలుడు భయపడివోయాడు తన ఎదురుగా వున్నవారు గొప్పశక్తి కలిగిన ముని అయివుంటాడని, దేవదత్తమైన శక్తులతో ఉన్నవారని అతనిని ఎవరూ ఏమిచేయలేరని అనుకున్నాడు. ముని తలుచుకుంటే భస్మం చేయగలడని అనుకున్నాడు. గజ గజ వణుకుతూ ఇల్వలుడు అగస్త్యుని వాదాలపై పడి ప్రాణభిక్ష పెట్టమని వేడుకున్నాడు. ఓ మహాత్మా నన్ను ప్రాణాలతో వదిలిపెట్టు. ఇకమీదట అప్పుడు ఇటువంటి పనిచెయ్యనని బ్రతిమాలుకున్నాడు.
అగస్తుడు ఇల్వలునిపై జాలిపడి హరిః ఓం, హరిః ఓం అంటూ “సరే ఈసారికి నిన్ను వదిలిపెడ్తున్నాను. ఈ అడవినుండి దూరంగా వెళ్ళిపో. హరిః ఓం -- ఇంక ఎక్కడైనా బ్రతుకు. ఇటువంటి పాపపు పనులు చేస్తుంటే అక్కడ కూడా నిన్ను వదలి పెట్టను. ఎవరిని చంపవద్దు. నీవు ఎవరినైనా చంపినట్లు తెలిసిందో అప్పుడు నీ ఆయువు మూడింది అన్నమాటే.
ఇల్వలుడు ఇకమీదట ఎవరిని చంపనని దృఢమైన ్రతిజ్ఞచెశాడు అగస్తుడు చెప్పినట్లుగా ఇల్వలుడు ఆ అడవిని విడిచిపెట్టి మరొకచోటుకు వెళ్ళిపోయాడు. పెద్దలకు ;
ఇల్వలుడు అంటే చెడులక్షణాలు కలిగిన అని, వ్యాకులపడిన మనస్సు అని అర్ధం. వాతాపి అంటే అన్నిప్రాణులను హరించువాడు అని అర్ధం. అంటే మరణం అన్నమాటే. ప్రయాణీకులు అరణ్యంలో ప్రయాణం చేయడం అంటే జీవితాన్ని కొనసాగించేటప్పుడు మరణానికి దారితీసే ఇంద్రియ విషయాలకై చెడు ప్రవర్తన వైపు ఆకర్షించిడము. ఈ మార్గం మంచిది కాదు.
మహాజ్ఞాని అయిన అగసుని ఇల్వలుని మోసాలు ఏమి చేయలేవు. ఆతని మనస్సు ఎటువంటి ప్రలోభాలకు లొంగదు. వాటిని జీర్ణంచేసుకుని ఇల్వలుని మనసువలె మంచివానిగా మార్చివేయగలుగుతాడు. చలీ ఒక కధ చెప్పవూ?
1౪. తెలిస్‌ తక్కువ సింహము
ఒకప్పుడు అడవిలో సింహం ఒకటి నివసిస్తుండేది అన్ని సింహాలవలె ఈ సింహం కూడా చాలా బలంగానూ శక్తివంతంగానూ వుండేది. ఆ సింహం అడవి అంతా స్వేచ్చగా తిరుగుతూండదేది. ఎక్కడైనా మంచి ఆరోగ్యంగా వుండి గడ్జైమేస్తూ ఉన్న దున్నపోతు, చెంగునగెంతే చెవులపిల్లి అమాయకంకా వుండే లేడి కనిపిస్తే చాలు వాటిపైకి దూకి చీల్చి, వాటి యొక్క రుచికరమైన మాంసాన్ని తినేది.
ఒకరోజు ఆ సింహం అడవి అంతా తిరిగింది. కాని ఒక్క జంతువు కూగా కనబడలేదు. అడవి అంతా ప్రతిధ్వనించే విధంగా బిగ్గరగా అరచినప్పుడు జంతువులు అరుపుకు భయపడి పారిపోయి పొదలచాటుగా దాగుకున్నాయి. సూర్యుడస్తమించగా సంధ్యాసమయమైంది. నెమ్మదిగా అడవి అంతా చీకటి అలుముకుంది. సింహం వేటాడి వేటాడి అలసిపోయింది. తిరిగి తిరిగి చివరకు ఒక గుహ చేరుకుంది గుహను చూడగానే సింహానికి ఒక వపాయం తట్టింది. చీకటి పడింది కదా బయట తిరుగుతున్న జంతువులు నెమ్మది నెమ్మదిగా గుహను చేరుకుంటాయి. ఈ గుహ దగ్గర జంతువులు వచ్చేవరకూ వాటికి కనబదకుందా ఒకమూలగా వేచి వున్నట్లయితే ఆ జంతువులు రాగానే చంపితినవచ్చునని ఆలోచించి చీకటిగావున్న ఆ గుహలో ప్రవేశించి ఒక మూలగా దాగివుంది.
కొంతసేపటికి ఒక నక్క అక్కడకు వచ్చింది. ఆ గుహ ఆ నక్కవుందేదే. నక్కలు జిత్తులమారివని మీకు తెలుసుకదా. అది గుహదగ్గరకు రాగానే దానిముందు గుహలోనికి దారి తీస్తున్న అడుగుల ముద్రలను చూసింది. మళ్ళీ ఆ ముద్రలు బయటకు తిరిగి వచ్చినట్లుగా కనబడలేదు. పైగా ఆ ముద్రలు ఆరడుగుల సింహము తాలూకు అడుగులుగా కనిపిస్తున్నాయి. గుహలోనికి ప్రవేశించకుండానే లోపల సింహం వుందో లేదో తెలుసుకోవాలనుకుంది ఆ నక్క కాని లోనికి వెళ్ళకుండా ఎలా తెలుస్తుంది. నక్క బాగా ఆలోచించింది. మంచి వుపాయం తట్టింది.
ఒక కధ చెప్పవూ? తేవె.
గుహముందు నిల్ఫుని ప్రియమైన గుహలోని స్నేహితుడా అని గట్టిగా పిలిచింది నక్క జంతువు గొంతుక వినగానే దాగివున్న సింహానికి ఆతృత బయలు దేరింది. నేను ఎక్కువ సమయం వెచివుండనవసరం లెదు. త్వరలోనే ఆకలి తీరుతుంది అనుకుంది. అంతకంతకు ఆకలి ఎక్కువ అవుతోంది. నోటిలో నిళ్ళు వూరుతున్నాయి. అయినా ఏమీ బదులు చెప్పకుండా ఎదురు చూస్తోంది.
మొదటి పిలుపుకు ఏ విధమైన జవాబు రాలేదు. అందుచేత రెండవసారి పిలిచింది. ఓ ప్రియ మిత్రమా! మనం ఇద్దరం చెసుకున్న ఒప్పందం గురించి మరచిపోయావా! మనిద్దరం గుహను విడిచి వెళ్ళేముందు గుహను చేరగానే ఒకరినొకరు పలకరించుకోవాలనుకున్నాము కదా? మన నిర్ణయాన్ని మరచి పోయావా? ఎందుకు జవాబివ్వడంలెదు. నీలో ఏదైనా కూరజంతువు అవేశించి వుండడమువలన భయపడి జవాబు చెప్పడం లేదా? అని నక్క అడిగింది.
సింహం నక్కకు అనుమానం లేకుండా చేయాలని అనుకుంది. ఓ మిత్రమా నేను ఉండడం వలననే ఈ జంతువు జవాబు చెప్పడం లేదు. అందుచేత నేను నీకు జవాబు చెపాను. నీకు నా అభినందనలు. ఏదో పరాకుగా వుండి ఆలోచిస్తూ నీకు జవాబు చెప్పలెదు. దయచేసి లోపలికి రా అని జవాబిచ్చింది సింహం.
గుహ బయటవున్న నక్కకు సందేహం తీరిపోయింది. చిలిపిగా నవ్వు కుంటూ మెరుస్తున్న కళ్ళతో ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా అడవిలోకి జారుకుని నక్క తనప్రాణాలను కావాడుకుంది. పెద్దలకు :
న్‌ హృదయాన్ని ఖాళీ చేయి. ఆ ఖాలీని నేను నింపుతాను.
వృదయమనే గుహ ఖాళీ చేయకపోతే భగవంతుడు ్రవేశించడు. మన జీవితాలను మోసం చేయడానికి బయట ప్రపంచంలోని ఇంద్రియసుఖాలు నక్క పిలిచినట్లు మనని పిలుస్తుంటాయి. అహంకారం వంటి సింహం లోపల వుంటే, నోరు వూరి ఆనందం అనుభవించాలని వాటిని సమీపిస్తుంది. భక్తుల మనసును పరీక్ష్రచేయడానికి విషయసుఖాలరూపంలో నారాయణ వస్తాడు. తరచుగా మనం విషయ సుఖాలవైపు ఆకర్పితులమై వాటికి దాసులమైవోతుంటాము. 34 ఒక కధ చెప్పవూ?
- లక్ష్మణుని నవ్వే
నవ్వదానికి, ఎఐదవడానికి సమయాసమయాలుంటాయి., అలాగే ఉల్లాసంగా వుండడానికి, దుఃఖపడదానికి కొన్ని సమయాలుంటాయి. సరియైన సమయంలో సరియైన ప్రదేశంలో ఆయా పనులు చేసినప్పుడే గుర్తింపునకు వస్తాయి. లేకపోతే అదే పనిని తప్పుగా అర్ధం చేసుకుని, అనేక ఇబ్బందులకు గురి అవడం జరుగు తుంది. శ్రీరామచంద్రుని తమ్ముడు లక్ష్మణుడు ఇటువంటి చిక్కులలో పడిపోయాడు.
తనతండ్రి కోరికపై శ్రీరామచంద్రుడు రాజ్యాన్ని వదిలిపెట్టి పదునాలుగు సంవత్సరాలు అరణ్యానికి వెళ్ళవలసివచ్చింది. శ్రీరామచంద్రుని విడిచి వుండలేక రాముని భార్య సీతాదేవి, సోదరుడు లక్ష్మణుడు కూడా రామచంద్రునితో బాటుగా అదవులకు వెళ్ళారు. “శ్రీరామ జయం” అనేదే లక్ష్మణుని లక్ష్యము. ఆయన జీవిత ఆశయము.
అడవిలో తన అన్నగారిని వదినగారిని కంటికి రెప్పలా కాపాడి రక్షించ వలసిన బాధ్యత లక్ష్మణుడు తనపై పెట్టుకున్నాడు. పగటి సమయాలలో వారికి ఆహారం సమకూర్చడానికి పళ్ళు, కందమూలాలు సేకరించడములో, వాళ్ళ న్నానాదులకు అవసరమైన వాటిని సిద్దంచేయడంలోను నిమగ్నమై యుండేవాడు. ఈ విధంగా లక్ష్మణుడు కంటిమీద కునుకులేకుండా ఇరవై నాలుగు గంటలూ తన కర్తవ్యాన్ని ఆచరించాడు,
ఈ విధంగా లక్ష్మణుడు నిద్రలేకుండా వుండడము నిద్రాదేవికి నచ్చలేదు. (ప్రతీ ఒక్కరిని నిద్రాదేవి తన గుప్పెటలో వుంచుకుంటుందధి. ఎవరి సమీపానికైనా నిద్రాదెవి వెళ్ళినదంటే ఆ వ్యక్తి నిద్రాదేవికి వశమై పోవలసిందే నిద్రలోకి జారుకోవలసిందే ఆమె కనుక దూరంగా వుంటే చికాకుపడి ని[ద్రకావాలని కోరుకుంటారు, నిద్రాదేవిని వేడుకుంటారు. లక్ష్మణుడు నిద్రకావాలని కోరడం
ఒక కధ చెప్పవూ? పష
కాని, చిన్న కునుకు తీయడంకాని, జరుగలేదు. ఏ విధంగానైనాసరే లక్ష్మణుని తాను లోబరచుకోవాలని అతనిని సమీపించింది. తన శక్తులను ఉపయోగించింది. లక్ష్మణుడు మంచి పట్టుదల గలవాడు. మంచి నిగ్రహశక్తి కలవాడు. నిద్రాదేవిని చూచి ఓ దేవీ నీ దయకు ధన్యవాదాలు. నేను ప్రస్తుతము దీక్షలో వున్నాను. ఈ పదునాలుగు సంవత్సరాలు నిద్రపోకుండా మా అన్నగారికి సేవ చేయాలి. ఈ కాలము పూర్తి అయిపోగానే తిరిగి అయోధ్యకు వెళ్ళిపోతాము అంతవరకు నేను కన్ను మూయను. “శ్రీరామజయం” లక్ష్మణుని దృఢమైన నిశ్చయాన్ని విని నిద్రాదేవి తన ఓటమిని అంగీకరించి వెళ్ళిపోయింది. ఆ విధంగా వెళ్ళివోతూ ఆ దేవి ఒక షరతు పెట్టింది. నేను పదు నాలుగు సంవత్సరాలు నీకు దూరంగా వుంటాను. కాని నీవు అయోధ్యకు చేరగానే మాత్రం నా దారికి అడ్డం రాకూడదు. నేను నాకు నచ్చిన సమయం చూసుకుని నీ వద్దకు వస్తాను. అప్పుడు మాత్రం నీవు అడ్డం తగలవద్దు. లక్ష్మణుడు రాబోయే పర్యవసానం గురించి ఆలోచించకుండా ఒప్పుకున్నాడు. పదునాలుగేళ్ళు గడిచిపోయాయి. ఈ మధ్యకాలంలో ఎన్నో విషయాలు జరిగిపోయాయి. సీతను దశకంరుడైన రావణుడు ఎత్తుకుపోయాడు. ఆమెను అశోకవనంలో బంధించాడు. అక్కడ రాముని కొజకు గుండెలు పగిలేలా దుఖించింది సీత. వానరుల సహాయంతో సముద్రాన్ని దాటి లంకను చేరి రావణాసురుని సంహరించి సీతను రక్షించాడు శ్రీరాముడు. అక్కడవున్న వాళ్ళంతా పుష్పక విమానం ఎక్కి అయోధ్యకు చేరుకున్నారు. ఇంతకాలమూ రామునకు బదులుగా రాజ్యమేలుతున్నాడు భరతుడు. శ్రీరామచంద్రుడు అయోధ్యకు తిరిగి వచ్చినందుకు భరతుడు చాలా సంతోషంగా వున్నాడు. ముగ్గురు తల్లులూ మహదానందంగా వున్నారు. రాజ్య మంతా విజయోత్సవాలు చేసుకుంటున్నారు. కుల గురువైన వశిష్టుల వారు శ్రీ రామ పట్టాభిషేకానికి సుముహూర్తము నిశ్చయించారు. ఏర్పాట్లన్ని ఎంతో బాగా జరుగుతున్నాయి. అన్ని దేశాల రాజులకు ఆహ్వానాలు పంపబడ్డాయి... రాజులు, రాజ్యాధినేతలు, చక్రవర్తులు, ధనవంతులు, ఇంకా అనేకమంది అభిమానులు అయోధ్యకు చేరుకున్నారు. నగరమంతా ఉత్సవాలతో కన్నుల వేర ఒక కథ చెప్పవూ?
పండుగగా వుంది. ఇంతకాలమూ ఎదురు చూస్తున్నరోజు రానవచ్చింది. శ్రీరామజయం. పట్టాభిషేకం జరుగవలసిన విశాలమైన మందిరములో వారికి ఏర్పాట్లు చేయబడ్డాయి. ఆసనాలపై అందరు కూర్చున్నారు. సన్నాయి మేళాలు ఎంతో శ్రావ్యంగా మోగుతున్నాయి. బ్రాహ్మణులు వేదమంత్రాలు చదువుతున్నారు. ముత్తైదువలు మంగళగీతాలు పాడుతున్నారు. అందమైన యువతులు వచ్చిన అతిధులకు పూవులను అందించి స్వాగతం చెప్తున్నారు.
శ్రీరామచం(ద్రుడు మవహారాజుగానూ సీతాదేవి మవారాణిగాను ప్రకటింపబడ్డారు. వసిష్టులవారు వారి నుదుటను పవిత్రమైన తిలకం దిద్దారు. మంగళ స్నానాలు చేయించిన తరువాత పెద్దలు వారి తలలపై అక్షతల వర్షాన్ని కురిపించారు. తన అన్నగారి పట్టాభిషేక మహోత్సవాన్ని చూడాలని ఎంతో కాలంనుంచి ఎదురుచూస్తున్న లక్ష్మణుడు తనకు ప్రత్యేకంగా ఏర్పాటు చేయబడిన ఆసనం పై కూర్చున్నాడు 'శ్రీరామజయం' హరాత్తుగా అతని కళ్ళు బరువుగా మూతలుబడ్డాయి. ఆపుకుందామన్నా పెద్ద ఆవలింత వచ్చింది “ఓ లక్ష్మణా పదునాలుగు సంవత్సరాలు నా మాటనిలబెట్టుకున్నాను. సీ వద్దకు రాలేదు అనే మాటలు సన్నగా వినబడి వినబదనట్లుగా వినబడ్డాయి. ఇప్పుడు నీ మాట నిలబెట్టుకుని నాకు లొంగిపో అంది నిద్రాదేవి. పదునాలుగేళ్ళ (క్రితం, తమ ఇద్దరిమధ్య కుదిరిన ఒప్పందం గుర్తుకు వచ్చింది. అయితే నిద్రాదేవి తన పంతంనెగ్గించుకున్నందుకు ఈ సమయం ఎంచుకుందనుకున్నాడు. ఆమె తొందరపాటుకు లక్ష్మణుడు నవ్వకుండా ఉండలేకపోయాడు. నెమ్మదిగా ప్రారంభించి నవ్వు క్రమంగా పెద్దది అయింది. ఆ నవ్వు అణచుకోలేక పోయాడు, లక్ష్మణుడు గట్టిగా నవ్వాడు,
ఆ సభలో ఉన్నవాళ్ళంతా ఆ నవ్వును విన్నారు. లక్ష్మణుడు అంటే అందరికి ఇష్టమే. అందరికి ఎంతో (ప్రేమ. అడవిలో సీతారాములకు సేవ చేశాడని, అందరికి తెలుసు. ఈ సమయం నన్వతూ ఆనందించే సమయమే. అందరికంటే ఎక్కువగా ఆనందించదగిన వాడు లక్ష్మణుడే. కాని ఈ విధంగా విపరీతంగా నవ్వుతారా? ఇది నవ్వా! ఎగతాళి చేస్తున్నట్లు, వెక్కిరిస్తున్నట్లుగా ఉంది. అలా నవ్వి లక్ష్మణుడు ఎవరిని ఎగతాళి చేస్తున్నాడు, ఎందుకు చేస్తున్నాడు,
ఒక కధ చెప్పవూ? తే
ఆ సభలో గుసగుసలు బయలుదేరాయి. కలకలం ఇయలు దేరింది. (ప్రతీ ఒక్కరూ ఇబ్బందిపడ్డారు.
శ్రీరాముడు లక్ష్మణుని నవ్వు విని 'శీత్ర రావణుని అశోకవనంలో ఒక సంవత్సరమున్నద్రి. ఏ విధమైన సిగ్గులేకుండా సీతను ఇక్కడకు తీసుకుని వచ్చి ఆమె మీద ఉందే మోహంచేత మహారాణిని చేశాను అని లక్ష్మణుడు నన్ను వెక్కిరిస్తున్నాడు” అని అనుకున్నాడు. శ్రీరాముని మనసు బాధపడింది.
కీత్రాదేవి లక్ష్మణుని నవ్వు విని నేను రావణాసురుని చేత బంధింపబడి ఒక సంవత్సరముపాటు లంకలో వుండి అపవిత్రమైవోయాను, అయినా అధికాద వ్యామోహంతో శ్రీరాముని ప్రక్కన మహారాణిలా సింహాసనం మీద కూర్చున్నాను. అందుకే లక్ష్మణుడు నా ఆత్యాశను చూసి నవ్వాడనుకుంది, క్‌త్ర.
కైకేయి లక్ష్మణుని నవ్వు విని నేను పదులునాగు సంవత్సరాల క్రితము శ్రీ రాముని అడవులకు నా అంతట నేను పంపించాను. ఇప్పుడు నేను శ్రీరామ పట్టాభిషేక మహోత్సవాన్ని చూచి ఆనందిస్తున్నాను. ఇదంతా నటన అనుకుని నన్ను పరిహాసం చేస్తూ నవ్వాడు అని అనుకుంది.
కులగురువైన వసిష్టులవారు లక్ష్మణుని నవ్వు విని పదునాలుగు సంవత్సరాల క్రితం శ్రీరామపట్టాభిషేకానికి ఎన్నో నక్షత్రాలు [గ్రహాలు చూసి ముహూర్తం నిర్ణయించాను. కాని ఉత్సవం జరుగలేదు. మళ్ళీ ఇప్పుడు మరొక ముహూర్తం నిర్ణయించాడు అని నా ముసలి చాదన్తానికి నవ్వి వుంటాడనుకున్నాడు. అయోధ్యానగరంలోని (ప్రజలంతా ఈ నవ్వు విని పదునాలుగేళ్ళ క్రితం శ్రీరాముని అడవులకు పంపబడినప్పుడు ఎవ్వరూ కూడ ఆయన కవ్ధాలను జాధలను పంచుకోలేదు. ఈ రోజు ఆయన ఐశ్వర్యంతో ఉన్నాడని ఆనందించడానికి వచ్చామని లక్ష్మణుడు నవ్వాదని అనుకున్నారు.
సభలోని వారంతా మౌనంగా ఏమీ మాట్లాడకుండా తలలు వంచుకుని కూర్చున్నారు ఎవరూ కూడా ఈ నిశ్శబ్దాన్ని భరించలికపోతున్నారు. శ్రీరాముడు అందరివైపు చూసి వారి మనసులో ఏమనుకుంటున్నారో అర్ధం చేసుకున్నాడు. అందరూ పండుగగా జరుపుకుంటుంటే బట్టమీద మురికిని చల్లినట్లుగా లక్ష్మణుని వేత ఒక కథ చెప్పవూ?
నవ్వు వుందని శ్రీరాముడు లక్ష్మణుని వైపుకి తిరిగి విపరీతమైన కోపంతో సింహాసనం మీద నుంచి లేచి నిలబడి ఒరలోనుండి కత్తిని తీసి “లక్ష్మణా ఎందుకు అంతగా నవ్వావు? ఎవరిని పరిహాసం చేయాలని నవ్వావు?” అని గట్టిగా కెకలు పెట్టాడు. పాపం లక్ష్మణునికి తాను అనాలోచితంగా నవ్విన నవ్వు ఇంత గందర గోళం సృష్టించిందని అనుకోలేదు. రాముడు చేసిన గర్జన విని లక్ష్మణుడు తృళ్ళపడి తెలివి తెచ్చుకుని చుట్టూ పరికించి చూశాడు. వాళ్ళంతా ఏదో ఇబ్బంది పడుతున్నట్లు తెలుసుకున్నాడు. వెంటనే లక్ష్మణుడు లేచి నిలబడి సిగ్గుపడుతూ తన రెండు చేతులను జోడించి వినయంగా ఓ సోదరా! నన్ను క్షమించండి. సమయా సమయం పాటించకుండా అసందర్భంగా నేను నవ్వడం క్షమించరాని నేరమే, నేను నవ్వదానికి ఈ మహోత్సవానికి ఎటువంటి సంబంధము లేదు నా ఏకైక కోరిక ఈ రోజు మీరు సింహాసనం అధిష్టించి మహారాజులా చూడడమే. అదే నా జీవిత ధ్యేయం “శ్రీరామ జయరామి ఇటువంటి ఆనంద సమయంలో ఎవరైనా పరిహాసం చేస్తారా? అని చెప్తూ అడవిలో పదునాలుగు సంవత్సరాల [క్రితం తనకు నిద్రాదేవికి మధ్య జరిగిన ఒప్పందాన్ని ఇప్పుడు ఆమె తన మాటను నిలబెట్టుకుని నా వద్దకు మొదటిసారిగా సమీపించింది. దానివలన నేను నిద్రకు ఉప(క్రమించదం వలన నాకు నవ్వు వచ్చింది. ఈ కధంతా చెప్పి, అందరికి మనస్తాపం కలిగినందులకు కారణమైన నన్ను క్షమించమని మరల మరల వేదుకున్నాడు. “శ్రీరామ జయరామ” లక్ష్మణుడు చెప్పిన కధలను విన్నతరువాత ఇటువంటి పవిత్రమైన వ్యక్తిని అనవసరంగా అనుమానించి తప్పుగా అర్ధం చేసుకున్నాము అని సిగ్గుపడ్డారు వారంతా. శ్రీరాముడు సింహాసనం దిగివచ్చి సోదరుడు లక్ష్మణుడిని కౌగలించుకుని “ఓ లక్ష్మణా! నీవు నిద్ర అయినా పోకుండా నాకు చేసిన సేవలవలననే నాకు కలిగిన అడ్డంకులను తొలగించుకుని అయోధ్యకు తిరిగి వచ్చాను. నిన్ను తప్పుగా అర్ధం చెసుకొనడానికి కారణం నా మూర్ధత్వమే, నీవే నన్నుక్షమించాలి అని అన్నాడు. సభలలో ఉన్నవారందరిలో ఆనందం వెల్లివిరిసింది, పట్టాభి షెక మహోత్సవం ఎంతో జయప్రదంగా జరిగింది. =-శారద ఒక కథ చెప్పవూ? వం
పెట్టిండు : మన బలహీనతలు మనకు తెలుస్తూనే వుంటాయి. లక్ష్మణుని నవ్వును ఎవరూ సరిగా అర్ధంచేసుకోలేకపోయారు. లక్ష్మణుని నవ్వు ఒక అద్దంలా పని చేసింది. అందులో అందరి మనో భావాలు ప్రతిబింబించాయి. ఎవరూ కూడా ఉన్నది ఉన్నట్లుగా చూడలేకపోయారు. వారి వారి వాసనల ప్రకారము వ్యాఖ్యానాలు చేశారు. ప్రపంచాన్ని ఉన్నది ఉన్నట్లుగా చూడాలంటే వాసనలు లేకుండా చూడాలి. అప్పుదే అనంతము, పరిపూర్ణము అయిన (బ్రహ్మ సాక్షాత్కారము లభిస్తుంది. ఇదే శ్రీరామ జయం. 12. వ్యాసుని లఖకుడు వ్యాసభగవానుడు పరాశరుడనే మహామునియొక్క కుమారుడు. మొట్ట మొదట వేదాలను వ్రాసినవాడు వ్యాసుడవదడము వలన ఆయనను వేదవ్యాసుడని కూడా పిలుస్తారు. వ్యాసుడు చాలా తెలివైన వాడు, సూక్ష్మగ్రాహి. ఒకనారి మహాభారత కధనంతా మనసులో రచన చేసుకుని దానిని పుస్తకరూపంలో వ్రాయాలనె సంకల్పం కలిగింది. కాని ఆ పని చాలా కష్టమైనది. ఆయనకు ఎవరు వ్రాసి పెడతారు. జగత్తును సృష్టించిన బ్రహ్మనుధ్యానం చేశాడు. వ్యాసునకు బ్రహ్మ ప్రత్యక్షమైనాడు. వ్యాసుడు బ్రహ్మతో నేను మహాభారతాన్ని సంపూర్ణంగా వ్రాయాలని సంకల్పించాను. కాని నేను చెప్తుంటే గబగబా వ్రాయడానికి తగిన వారెవరూ దొరకలేదు అని చెప్పగానే బ్రహ్మ నీవు గణపతిని ప్రార్ధించు, ఆయనను నీకు లేఖకునికిగా ఉండమని కోరుకో అని చెప్పి బ్రహ్మ అంతర్జానమైపోయాడు. వ్యాసుడు గణపతిని ఈ విధంగా ధ్యానం చేశాడు, అజం నిర్వికల్పం, నిరాకార మేకం నిరొానన్స మానంద మద్వ్వైత పూర్ణమ్‌ । పరం నిర్గుణం నిర్విశేషం నిరిహం పరటబ్రహ్మరూపం గణేశం భదేహమ్‌ ॥ 40 ఒక కథ చెప్పవూ?
పుట్టుకలేనివాదు, నీరాకారుడు, సత్వరూపుడు, ఆనందమయుడు, ఆద్యంతములు లేనివాడు, గుణరహితుడు, బ్రహ్మస్వరూపుడు అయిన గణేశుని ప్రార్ధిస్తున్నాను. గుణాతీత మానం చిదానంద రూపం చిదాభాసకం సర్వగం జ్ఞానగమ్యమ్‌ | మునిధ్యేయ మాకాశ రూపం పరేశం పరబ్రహ్మ రూపం గణేశం భజేహమ్‌ ॥ గుణరహితుడు, జ్ఞానమూర్తి, ఆనందమూర్తి, తేజస్వరూపుడు, సర్వవ్యాపి, జ్ఞానమునకు లక్ష్యమైనవాడు, మునులకు ధ్యేయస్వరూపుడు, రూపరహితుడు ఆకాశమువలె అంతటా వ్యాపించి వున్నవాడు, గణనాయకుడు, బ్రహ్మస్వరూపుడు అయిన గణేశుని ప్రార్ధిస్తున్నాను. జగత్సారణం కారణ జ్ఞానరూపం సురాదిం సుఖాదిం గణేశం గబేశమ్‌ । జగద్వ్యాపినం విశ్వవంద్యం సురేశం పరబ్రహ్మ రూపం గణేశం భదేహమ్‌ ॥ జగళత్తుకంతటికి కారణభూతుదు జ్ఞానకారకుడు దేవతలకు మూల పురుషుడు, అనందమునకు నిలయమైనవాడు, త్రిగుణములకు ఈశ్వరుడు దేవగణములను పొలించువాడు, సమస్త జనులచేత పూజింపబడువాడు, బ్రహ్మ స్వరూపుడు అయిన గణేశుని ప్రార్దించుచున్నాను. గణేశుడు వ్యాసుని ఎదుట ్రత్యక్షమైనాడు. అప్పుడు వ్యాసుడు తనకు లేఖకునీగా వుండమని కోరాడు. నేను మహాభారతమును నోటితో చెప్తున్నప్పుడు నీవు దానిని వ్రాయాలి. గణపతి నవ్వుతూ సంతోషంగా వ్రాస్తాను, కాని ఒక్కషరతు. వ్రాయడం (ప్రారంభించిన తరువాత ఎక్కడా, నాగంటం ఆగడానికి వీలులేదు. అందుచేత నీవు ఆగకుండా చెవ్సొలి. ఇది చాలా కష్టమే. అయినా వ్యాసుడు కొంచెం ఆలోచించి ఒప్పుకున్నాడు. వ్యాసుడు గణపతితో “నాకూ ఒక షరతువుంది, నేను చెప్పినదంతా నీవు బాగా అర్థం చేసుకున్న తరువాత కాని వ్రాయకూడదూ అని చెప్పాడు. ఒక కధ చెప్పవూ? శే
వ్రాయడం ప్రారంభమైంది. మధ్య మధ్యలో వ్వ్యాసునకు తాను చెప్పు దలచుకున్న శ్లోకాలకు బాగా ఆలోచించడానికి సమయము కావలసి వచ్చేది. న్నానపానాదులకు, జపాలకు సమయం కావలసివచ్చేది. అందుకు కొన్ని కష్టమైన శ్లోకాలను చెప్తుండేవాడు. గణేశుడు మాటనిలబెట్టుకొనడానికి బాగా అర్ధం చేసుకోవలసి వచ్చేది ఈ లోపుగా తరువాత చెప్పబోయే శ్లోకాలను ఆలోచించుకునే వాడు లేదా స్నానపానాదులు చేసుకుని వచ్చేవాడు.
ఈ విధంగా అతిపవిత్రమైన మహాభారత (గ్రంధాన్ని కవి అయిన వ్యాస మహర్షి చెప్పగా గణేశుడు వ్రాయడం పూర్తి చేశాడు.
ఇందులో ఉన్న మూడు శ్లోకాలను చదవడం పిల్లలకు నేర్పండి,
ప్రతీరోజు ఉదయం ఈ శ్లోకాలు చదువుతూంటే గణపతి విద్యార్దులకు మంచి తెలివితేటల నిస్తాడు. =ఖారతి పెట్టిండు :
ఎ కార్యక్రమమైనా నిర్వహించాలంటే పట్టుదల, దీక్ష శ్రద్ధ తప్పనిసరిగా వుండాలి. ఇది వుండదదమువలన వ్యాసుడు భారతమును చెప్పగలిగాడు, గణేశుడు వ్రాయగలిగాడు. 13. రాణ రాంప్యారీ
ఒకసారి ఒక రాజు తన రాజ్యంలోని ప్రజలంతా ఏవిధంగా జీవిస్తున్నారో తెలుసుకుందామని బట్టలునెసే సాలెవాడలోని ఒక ఇంటిలోనికి వెళ్ళాడు. రాజుగారు తన ఇంటికి వచ్చినందుకు ఆ ఇంటి యజమాని చాలా సంతోషించాడు. ఆ ఇంట్లో ఒక మూలగా నిరాడంబరంగా, నాజూకుగా, అందంగా ఉన్న ఒక అమ్మాయి కూర్చునివుంది. ఆ అమ్మాయిని రాజు చూడగానే, తండ్రి తన కూతురు, రాజు దృష్టిని ఆకర్షించినందుకు సంతోషించి తన కుమార్తె గొప్పతనాన్ని వర్ణించి చెప్పనాగాడు,
“ఓ మహరాజా నా కుమార్తె ఎండుగడ్డిలోనుంచి బంగారపు పోగులను ఎంతో వేగంగా వడుకగలదు” అని తండ్రి చెప్పగానే రాజు “నీవు చెప్పినది తం ఒక కధ చెప్పవూ?
నిజమే అయితే నేను మీ అమ్మాయిని కోడలుగా చేసుకుంటాను. నాతో -నా భవనానికి మీ అమ్మాయిని పంపించు” అని చెప్పి రాజు వెళ్ళిపోయాడు. సమయం ఎక్కువ లేకపోవడంచేత తనకున్న కొద్దివాటి సామానులను మూటకట్టి రాంప్యారి తండ్రితో వెళ్ళడానికి సిద్ధపడింది. తండ్రికుమార్తెను విడిచి వుండాలని విచారించాడు. కాని ఆయన ఏం చేయగలడు. తండ్రికి సహాయం చేయమని రాంప్వారీ భగవంతుని ప్రొర్జించింది. శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం తన తల్లిదం[డ్రుల వాదాలకు నమస్కరించి రాజు ఆజ్జ్ఞప్రకారం తనను తీసుకువెళ్ళడానికి సిద్దంగా వున్న రాజోద్యోగులతో రాజభవనానికి బయలుదేరింది. రాంప్వారీ రాజభవనం చేరగానే ఒక గది నిండా మోపెడు ఎండుగడ్జిని వేసి అందులో మూడు రాట్నాలు పెట్టించి తెల్లవారేలోపుగా బంగారపు పోగులను వదకాలి అని రాజు ఆజ్ఞాపించాడు. గది తలుపులు మూసివేసి అక్కడవున్న * వాళ్ళంతా వెళ్ళివోయారు. ఆ రోజంతా, రాంప్యారీ ఏడుస్తూనే గడిపింది. ఆ అమ్మాయికి గడ్దినుండి ఒక్క అంగుళము కూడా బంగారపు పోగులను తీయడం తెలియదు. ఏం చేయగలదు. తను రాజు చెప్పిన పని చేయకపోతే తనను తన తం(డ్రిని శిక్షిన్తాడు. ఈ విధంగా వడుసూ భగవంతుని (పొర్జించడం (వారంభించింది. రాత్రి అయింది. రాంప్యారికి నిద్రరావడం లేదు. పోగులను వదకడం ఇంకా ప్రారంభించలేదు. ఈ ఎండుగడ్డిని ఎలా వడకాలి. ఏడుస్తూ కూర్చుంది. భగవంతుని మళ్ళీ ప్రార్ధించింది. శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం ఒక కధ చెప్పవూ? తె
ఇంతలో తలుపు చప్పుడైంది. ఏమిటది, నిజమేనా - దొంగలేమో, సైనికు లను రాజు తనేం చేస్తోందో చూడడానికి వచ్చారేమో అనుకుంది. మళ్ళీ తలుపు చప్పుడైంది. ధైర్యంతో రామనామం చేసింది. తలుపు తీసి చూసింది.
గుమ్మం దగ్గర ముగ్గురు వికృత రూపంలో ఉన్న స్రీలు నిల్చుని వున్నారు. అందులో ఒక స్త్రీకి పాదాలు పెద్దవిగా ఉన్నాయి. ఇంకొక ప్రీకి క్రింది పెదవి పెద్దదిగా క్రిందకు వేలాడుతూవుంది. మరొక స్రీకి బొటన వైలు వికృతంగా పెరిగిపోయి వుంది. రాంప్వారి వీరు ముగ్గుర్ని చూసి భయపడి పోయింది. వీరు చూడడానికి వికృతంగా వున్నా ఎంతో సౌమ్యంగా క అమ్మాయీ! భగవంతుడు నీకు సహాయం చేయడానికి పంపించాడు సీవు ఆ తలుపులు వేసేయి. అని అ (స్త్రీలు చెప్పారు, రాంప్యారి ఇంక చేసేది లేక నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. పూర్తి భక్తితో ఆమె హృదయము భగవంతునితో నిండిపోయింది. భగవంతుని కృప ఆమెపై ప్రసరించినందుకు రాంప్యారి చాలా సంతోషించింది. ఆయనకు కృతజ్ఞతలు తెలియచేసుకుంటూ రామనాం జపం చేయడం (మ్రారంభఖించింది.
శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం
వచ్చిన ముగ్గురు స్త్రీలు అమితమైన వేగంతో పనిచేస్తున్నట్లు తెలుసుకుంది. ఎండుగడ్డి మోపు నుండి బంగారపు పోగులను వడకడం (ప్రారంభించారు. తెల్లవారెసరికి ఎండుగడ్డి నుండి బంగారు పోగులు వడకబడ్డాయి. బంగారపు దారాన్ని చుట్టలు చుట్టలుగా చుట్టి రాంప్యారి వద్ద వదలిపెట్టి వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు.
రాజు వచ్చి చూడగానే ఆ గడ్డి అంతా బంగారపు పోగులుగా వడకబడి ఖున్నాయి. ఈ దృశ్యాన్ని చూచి రాజు ఆశ్చర్యపడ్డాడు. రాజుకి ఇదంతా మాయగా తోచింది. ఇందులో ఏదో రహస్యం దాగి వుందని అనుకున్నాడు. సామాన్య మానవు లెవరుకూదా ఈ పనిని చేయలేరు అని అనుకుని దారపు చుట్టలు తీసివేసి ఆ గదిలో మళ్ళీ రెట్టింపు ఎండుగడ్జిని వేసి రేపు ఉదయానికి బంగారపు వోగులు వదకమని చెప్పి రాజు వెళ్ళిపోయాడు. రాంష్యారి మళ్ళీ చిక్కుల్లో చిక్కుకుంది. మనసులో ధైర్యం తెచ్చుకుంది. మరి రాజుగారంటే భయం ఉన్నా రామచంద్రుడు తనను విడిచి వెళ్ళడని, తప్పకుండా కావాడుతాడని తనకు తెలుసు. అందుచేత మళ్ళీ భగవంతుని ప్రార్ధించింది. తే ఒక కధ చెపువూ?
శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం అక్కడవున్న గడ్డినంతా లోపలికి చేర్చి రాజభటులు వెళ్ళిపోయారు. రాంవ్యారి మళ్ళీ ఒంటరిగా వుంది. చాలా విచారంగా వుంది. ఏ విధంగాను తప్పించుకోలేదు. ఆమె ఏమీ చేయలేకపోయింది. ఆహారం తీసుకోగానే నిద్ర పోయింది. ఈ లోపుగా రాజకునూరునికి ఒక పెద్దకుప్పగా పడివున్న బంగారుపు దారాల మేటని చూశాడు, రాజకుమారునికి రాంవ్యారిని చూడాలనిపించింది. గదిలోనికి వచ్చి ఆమెను చూశాడు. ఈమె దారాన్ని వదకకపోయినా సరే నేను పెళ్ళి చేసుకుంటాను. అని మనసులో అనుకున్నాడు. రాజకుమారుడు అక్కడ నుండి వెళ్ళిపోయాడు. సాయంత్రం అయింది. ఒంటరిగా వున్న రాంప్వారీ ఏడవడం ప్రారంభించింది. ఆమె ఏ మాత్రం వడకలేదు. రాత్రి అయింది. ఏమి చేయగలదు, ఏడుసోంది. కొంచెంసేపు పాడుకుంటూ కొంచెంసేపు ఐడుసోంది. శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం భగవంతుని కృప ఇంకొ రాంవ్యారి మీద వుంది. తిరిగి తలుపు మీద శబ్దం అయింది. ఈసారి ఆమె భయపడలేదు. వెంటనే వెళ్ళీ తలుపుతీసింది. ముగ్గురు కురూపి స్రీలు లోపలికి వచ్చి వాళ్ళపని వాళ్ళు చేసేశారు. పని పూర్తి అయిపోగానే తెల్లవారుతోంటే వాళ్ళు వెళ్ళిపోవడానికి సిద్ధమయారు. రాంప్యారీ ఒక మూల కూర్చుని శ్రీ రాం జయరాం అని పాడుకుంటోంది. వాళ్ళు ముగ్గురికి రాంప్యారీ పాదాభివందనం చేసింది. మరునాడు రెండు రాత్రులు సహాయం చేశారు. మీకు ఇవ్వడానికి నావద్ద ఏమీ లేదు. నావద్ద ఈ వుంగరం మాత్రమే వుంది. దీనిని మీరు తీసుకోండి అని చెప్పింది. ఆ ముగ్గురు కురూపి స్త్రీలు నవ్వుతూ మరింత వికృతంగా మారిపోయారు. మేము మీవద్ద నుంచి ఏమీ తీసుకోము. నీకు కృతజ్ఞతలు చూపించుకోవాలంటెే నీవు ఒకపని చెయ్యాలి. అందుకు రాంప్యారి తప్పకుండా చేస్తాను “ఏం పని చెయ్యమన్నా చేస్తాను. అక్కడవున్న వాళ్ళందరిలోకీ పెద్ద స్రీ జాగ్రత్తగా విను, రేపు ఉదయం ఒక కధ చెప్పవూ? ఖీ
రాజువచ్చి ఈ బంగారపు దారాలను చూస్తాడు అతడు నిజం తెలుసుకుని రాజ కుమారునితో నీ పెళ్ళి నిశ్చయం చేస్తాడు. పెళ్ళి అయిన తర్వాత పెద్ద విందు జరుగుతుంది దానికి మమ్మల్ని ముగ్గురినీ నీ సోదరీమణులమని ఆ విందుకు ఆహ్వానించు. నీకు దగ్గరగా నీవు కూర్చున్న బల్లవద్దనే కూర్చునేలా చూడు. అంతే నీవు చేయవలసిన పని. రాంప్వ్యారి అలాగే అని వాగ్గానం చేసింది. వీరి కొరకు తన ప్రాణాలైనా అర్పించడానికి సిద్ధంగా వుంది. వారు ముగ్గురూ వెళ్ళిపోయారు.
మరునాడు ఉదయము రాజు గడ్దిలోనుండి వడికిన బంగారు దారాలు కట్టలుకట్టలుగా ఉండడం చూచాడు. రాజు ఆనందంతో ఆశ్చర్యంతో రాంప్వారీని పొగడుతూ వెంటనె వెళ్ళి తన కుమారునకు రాంప్యారీకి వివాహం నిశ్చయమైనట్లు ప్రకటించాడు. ముహూర్తానికి వారం రోజులే ఉండదడమువలన ఏర్పాట్లు జరుగు తున్నాయి.
పెళ్ళి రోజున ముగ్గురు వికృత స్రీలు వచ్చారు. రాంప్వ్యారి పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్ళి వారి ముగ్గురిని ఆహ్వానించి లోనికి తీసుకువచ్చింది. వారిని తన భర్తకు బంధువులకు, తన సోదరీమణులని పరిచయం చేసింది, వారిని తాను భోజనం చేసే బల్లదగ్గరగా కూర్చోపెట్టుకుని తన మాటను నిలబెట్టుకుంది. ఇంత అందమైన అమ్మాయికి ఇటువంటి వికృతరూపంలో ఉన్న సోదరీమణులు ఎలా వుంటారు. అని అంతా ఆశ్చర్యపోయారు. కాని ఎవరికీ దాని గురించి అడగడానికి ధైర్యం లేకపోయింది.
అక్కడకు వచ్చిన వారిలో ఉత్సాహవంతుడు ఆఅ కురూప స్రీలలో ఒకరిని పమిపించి ఏ పాదాలు ఎందుకు పెద్దవిగా ఉన్నాయి? అని అడిగాడు. దీనికి ఆమె నేను ఎప్పుడు దారం వడుకుతూ వుంటాను అని చెప్పింది.
ఇంకొక ఆయన రెండవ ప్రీని చూసి నీ క్రింది పెదవి ఎందుకు పెద్దదిగా వుండి క్రిందికి వ్రేలాడుతూ వుంటుంది అని అడిగాడు. దీనికి నేను దారం వడుకుతున్న సమయంలో ఎప్పుడూ తడి చేస్తుంటాను అని చెప్పింది. మరొక ఆయన మూడవ ప్రీ వద్దకు వెళ్ళి ఎందుకు నీ బొటనవ్రేలు అంత పెద్దదిగా వుంది అని అడిగాడు, దీనికి ఆమె దారంను సన్నగా చేయడానికి వేళ్ళమధ్యనుంచి నలుపుతుంటాను అని చెప్పింది, వగ ఒక కధ చెప్పవూ?
రాజకుమారుడు ఇంతసెపూ ఈ సంభాషణ వింటూనే వున్నాడు. వెంటనే రాజకుమారుడు నేను ఇకమీదట ఎప్పుడూ నా అందమైన భార్యను దారం వడకమని చెప్పను అని గట్టిగా అన్నాడు. అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. రాణీ రాంప్వ్యారీ మాత్రం అర్ధం చెసుకుని తన సోదరీమణులవైపు చూసింది. వాళ్ళు కూడా ఆమెను చూసి నవ్వుకున్నారు. రాంప్యారీ లేచి నిలబడి అందరికి వినబడేలా శ్రీరాం జయరాం జయ జయ రాం అని పాట పాడింది. ఆ సభలో వున్నవారంతా ఆమె గొంతుతో గొంతుక కలిపి వాట వాడారు, శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం అద్దం : ఎందు గడ్జిలోనుండి దారాలను వదకడం అంటే ఆత్మ అనాత్మ పదార్దాలను వేరుచేయడం. మహారాజు గురువు, ఉపనయన ఉత్పవము సాలెవాని గుడిసెలో జరిగింది. రాంప్యారి ఉపాసనవల్ల మనసు పదునుపెట్టబడింది. ఇటువంటి మనస్సు ద్వారా తన వికృతమైన శరీరము, మనసు, బుద్ధి, తపస్సు చేసి ఎండు గడ్డిని బంగారంగా మార్చివేసింది. రాంప్వారీ భక్తితో ప్రార్దన చేసి శ్రీరామ భజన చేస్తు కూర్చుంది గురువు ఆమె వివాహం తన కుమారుడైన జ్ఞానముతో నిశ్చయం చేస్తాడు. ఉత్సవదినం - సమాధి. శరీరము, మనసు, బుద్ధి, ఆఖరి సారిగా పరిచర్య చెస్తాయి అప్పుడు జ్ఞానం ఇంకా దారం వడకనక్కరలేదని ప్రకటిస్తుంది. న నిరోధోన చోత్పత్తి ర్నభిద్యో న చ సాధకః | ము ముక్షు రృవై ముక్తః ఇత్యేషా పరమార్ధతా ॥| జనన మరణములు లేవు. బంధములు లేవు. సాధకుడు లేడు. ముముక్షువు లేడు. విముక్తుడు లేడు ఇదే అంతిమ సత్యం, కాబట్టి ఇక నాధన అవసరం లేదు. బ్రహ్మజ్ఞానాన్ని తెలుసుకున్న నాధకుడు రాజసౌఖ్యాలను అనుభవిస్తాడు. -న్వొమి, ఒక కధ చెప్పవూ? క్‌
- నిజమైన సీంప్‌ద
పూర్వం ఒకప్పుడు ఒక గ్రామంలో ఒక భక్తుడుండేవాడు. ఒకప్పుడు అతడు చాలా ధనవంతుడే కాని చెడురోజులు రావదంవలన తన సంపదంతా హరించుకుపోయింది. అతనిపేరు ఉద్యోగి. సంపద అంతా కరిగిపోగా చాలీ చాలని చిన్నపాలం మాత్రం మిగిలింది ఈ పొలం మీద వచ్చే ఫలసాయంతో తన భార్య కర్శిణిని, అయిదు సంవత్సరాల కొడుకు 'సంపత్‌ ను ఏ విధంగా పోషించాలో తెలియక బాధపడుతుందేవాడు. కుమారునికి చదువుచెప్పించి తన కాళ్ళమీద తాను నిలబడేలా చేయాలి కదా!
ఒకరోజు ఉద్యోగి ఒక పొడవైన దుంగమీద కూర్చుని తన దుస్టితిని తలచుకుంటూ జయ సీతారాం, జయ జయ సీతారాం అని పాడుకుంటున్నాడు. అదే సమయంలో ఎర్రటి గెడ్డం ఉన్న ఒక విచిత్రమైన వ్యక్తి వెనుకగా నిల్చున్నారు. ఆ వ్యక్తి సీడ ఉద్యోగి మీదపడగానే అతడు తన వెనుక ఎవరో నిశ్శబ్దంగా ఉన్న ఉద్యోగి వైపు చూచి ఉత్సాహంతో నవ్వాడు. అతడు ఉద్యోగితో నువ్వు ఇక మీదట ఈ విధంగా విచారించ నవసరము లేదు. నీకు కావలసిన బంగారం లభిస్తుంది. కాని ఇప్పుడు నీవు ఇంటికి వెళ్ళగానే నిన్ను ఏమి ముట్టుకుంటుందో దానిని సరిగా పదిసంవత్సరముల తర్వాత నాకు సమర్పించాలి. దీనికి నీవు (ప్రమాణం చేయాలి అని చెప్పాడు.
అప్పుడు ఉద్యోగి ఆలోచించాడు. నేను ఇంటికి వెళ్ళేటప్పటికి నా కుక్క నన్ను తాకుతుంది. పది సంవత్సరాల తరువాతే ఆ కుక్కనీ ఈ వ్యక్తికివ్వాలి. ఇందులో నష్టమేముంది. ఇతడు చెప్పినట్లుగా ఒప్పుకుంటే ధనవంతుడనైపోతాను. నేను సంపత్‌ను బాగా చదివించి మంచి యువకునిగా తయారు చేయవచ్చు. అని ఆలోచించి ఆ చిత్రమైన వ్యక్తి పెట్టన షరతకు ఒప్పుకుని ఒడంబడిక పత్రం తయారుచేసి దానిమీద సంతకంచెసి సీలువేసి ఆ ఎ(ర్రగడ్డం వున్న విచిత్రవ్యక్తికి ఇచ్చారు. ఉరి ఒక కధ చెప్పవూ?
ఉద్యోగి రోజంతా కష్టపడి పనిచేసిన తరువాత ఇంటికి తిరిగివచ్చి కూర్చోగానే అతని కొడుకు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి అలవాటుగా తండ్రి ఒడిలో కూర్చున్నాడు. కొంతసమయం అయిన తరువాత కాని ఉద్యోగికి అసలు విషయం గుర్తుకు రాలెదు. అప్పటికే సయమం మించిపోయింది. అతనేదో మోసగించ బదినట్లుగా భావించాడు. పది సంవత్సరాల తరువాత తన కుమారుని ఆ విచిత్రవ్యక్తి కిచ్చేవేయాలని మనసులోకి ఆలోచన రాగానే విపరీతమైన మనో వేదనకు గురి అయి తనలోనే తాను కుమిలిపోయాడు,
జయసీతారాం, జయ జయ సీతారాం అని అన్నాడు.
అంతలోనే భార్య కర్మిణి అక్కడకు వచ్చి గట్టగా మాట్లాడుతూ ఎటువంటి మాయ జరిగిందో చూశారా? అసలు ఇది ఎలా జరిగింది. నేనే మీ రాక కోసం ఎదురు చూస్తు నిలుచున్నాను. ఈ రోజు ఏం జరిగిందో తెలుసా?
చెప్పు కర్మిణీ త్వరగా చెప్పు. ఏం జరిగిందో. ఇంతలో సంపత్‌ అక్కడకు వచ్చి నేను చెప్తాను నాన్నగారు. మన పెరటిలో ఒక నత్త పాకుకుంటూ వచ్చింది. అలా వాకుకుంటూ వస్తుంటే, సంపత్‌ నీవు మాట్లాడకు నోరుమూసుకో నాన్న గాదికి నేను చెపాను, అంది తల్లి,
ఇప్పుడు వినండి. ఏం జరిగినదంటే నేను పెరటిలో బట్టలు ఉతికి బకెట్టుతో ముందు వసారాలోకి వస్తుంటే గోడదగ్గర అలమర తెరచివుంది. మీకు సంపత్‌ గురించి తెలుసుగా?
వెంటనే సంపత్‌ “లేదు నాన్నగారూ నేనసలు ఈ రోజు అలమర తీయనే లేదు అమ్మను అడగండి. నన్ను ఈ రోజు కోప పడనే లేదు. అప్పుడు మళ్ళీ సంపత్‌ నోరుమూసి ఆ అలమరలో నేనేం చూశానో తెలుసా! అని కొంచెం ఆగింది కర్మిణ్‌.
ఉద్యోగి నిట్టూర్చుతూ మీ అమ్మ మరీ సంతోష పడిపోతోంది. ఏది చెప్పలేక పోతోంది. అసలు జరిగిందేమిటో రేపు గాని నాకు తెలియదో ఏమిటో అని అనుకున్నాడు.
జయ సీతారం జయ జయ సీతారాం ఒక కథ చెప్పవూ? 49
కర్మిణి మళ్ళీ చెప్పడం ప్రారంభించింది. అలమరానుంచి ఏదో వ్రేలాడు తుండడం చూచాను. నేను బాల్చీని క్రిందపెట్టి అక్కడకు పరుగెత్తి అలమర పూర్తిగా తెరచి చూస్తే ఏముందో చెప్పుకోగలరా? కర్మిణి మళ్ళీ ఆగింది. ఉద్యోగిని నేనేం చెప్పగలను. నేను పొలంలో పని చేసి అలసిపోయి వచ్చాను. మీరేదో కధ చెప్తున్నారు. నాకు ఆకలివెస్తోంది. తినడానికి ఏదైనా పట్టుకురా అన్నాడు. “నేన్తు చెప్పింది వింటే నీకు రేపటివరకు ఆకలేయదు” అని కర్మిణి చెప్పింది.
ఇంతకీ అదేమిటో చెప్పదలుచుకున్నావా లేదా? కర్మిణి అని అన్నాడు ఆ ఉద్యోగి. ఏముంది అలమరలో.
కర్మిణి సంతోషంతో గట్టిగా ఆ అలమర నిండా బంగారపు నగలు, నాణాలు, బంగారపు కడ్డీలు, ఎన్నో వున్నాయి. అలమర తాళం వెద్దామని బల్లసొరుగు తీయగానే దాని నిండాకూడా బంగారు నాణాలే. పెట్టెలనిందా, డబ్బాలనిండా కుండల నిండా బంగారమే, ఎక్కడ చూసినా బంగారమే కనిపిసోంది. ఇదంతా ఎలా జరిగింది? ఎందుకు జరిగింది. ఇదంతా మనం ఎలా దాచాలి, మనం ఇప్పుడేమి చేద్దాం, అని అంటూ కర్శిణి కొంచెం సేప్పు ఆగింది.
భయంతో విచారంగా వున్న ఉద్యోగి తనను తను సమాఢానపరచుకుని తాను ఆ విచిత్రవ్యక్తిని కలుసుకొనడం దగ్గరనుంచి వారిద్దరు కుదుర్చుకున్న ఒప్పందంవరకు చెప్పేశాడు.
జయ సీతారాం జయ జయ సీతారాం అని పాడుకుంటున్నాడు.
కొంతకాలం గడిచింది. బంగారం దుఃఖాన్ని మరచిపోయలా చేస్తుంది. కష్టపడి నిరంతరం పనిచేయడం వలన నెమ్మదిగా వాళ్ళ దారిద్ర్యం నుంచి బయటపడ్డారు. రోజులు, వారాలు, నెలలు గడిచిపోయాయి. సంవత్సరాలు కూడా గడిచిపోయాయి. సంపత్‌ మంచి యువకుడుగా వున్నాడు. పదహారు ఏళ్ళ వయస్సు వచ్చినవానిలా వున్నాడు. బాగా చదువుకున్నాడు. కండరాలన్నీ పటుత్వంగా అందంగా వున్నాయి.
సంపత్‌ తండ్రి ముభావంగా విచారంగా అధైర్యంగా ఉన్నట్లు గమనించాడు. క ఒక కథ చెప్పవూ?
కొన్నాళ్ళు గడిచాక భజన గీతాలు పాడుకుంటూ మధ్యలో కన్నీళ్ళు తుడుచు కుంటూండడం చూశాడు. ఆఖరు దినాలలో ఉద్యోగి చాలా జబ్బు పడి మంచానికి అంటుకుపోయాడు. అయినా జయసీతారాం జయ జయ సీతారాం అని పాడుకోవడం మానలేదు,
ఒకరోజున సంపత్‌, తనతల్లి కూడా ఏడుస్తూ ఉండడం చూశాడు. నెమ్మదిగా తల్లివద్దకు వెళ్ళి ఏం జరిగిందమ్మా! నీవు నాన్న గారు విచారంగా వున్నారు అని అడిగాడు. కర్మిణి నిశ్శబ్దంగా వుండిపోయింది. కంటి వెంట సీరు ప్రవాహంలా కారుతోంది. వెళ్ళి మీ నాన్నగారిని అడుగు, ఆయన వివరంగా చెప్తారు.
సంపత్‌ తండ్రివద్దకు వెళ్ళి నాన్నగారూ! మీ విచారానికి కారణం ఏమిటి అని అడిగాడు. అప్పటికి తండ్రి మంచం మీద వున్నాడు. ఉద్యోగి తనకు విచిత్ర వ్యక్తికి మధ్య జరిగిన కథనంతా పూసగ్రుచ్చినట్లు చెప్పాడు. అప్పుడు సంపత్‌ విచారించకండి నాన్నగారూ, నన్ను అతను తీసుకుని వెళ్ళలేడు. ఒకవేళ తీసుకుని వెళ్ళినా నేను నీ దగ్గరకు మళ్ళీ వచ్చేస్తాను. భగవంతుడు కరుణామయుడు అని సంపత్‌ అన్నాడు, ఎఏదండి మనం ఇప్పుడు అతని వద్దకు వెళ్ళి వాగ్దానాన్ని నిలబెట్టుకుందాం,. ఉద్యోగికి మరొక మార్గం కనబడలేదు.
పది సంవత్సరాలు పూర్తి అయ్యాయి నిర్ణయించుకున్న రోజున తండ్రి ఉద్యోగి కుమారుడు సంపత్‌ ఇద్దరూ ఏవిచిత్రవ్యక్త్‌ ఉండె ప్రదేశానికి వెళ్ళారు. సంపత్‌ తనచుట్టూ జయ సీతారాం జయ జయ సీతారాం అని గుండ్రంగా గీతలా వ్రాశాడు. వాళ్ళ మధ్య చర్చ ప్రారంభమైంది. సంపత్‌ : నువ్వు పెద్దమోసగాదివి. నాతండ్రిని మోసంచేశావు. నీ ఒప్పందం చెల్లదు మీరు (వ్రాసుకున్న కాగితం తిరిగి ఇచ్చి వెయ్యి. నువ్వు నన్ను ఎమి చెయ్యలేవు. నాకేసి కోపంగా చూడకు. నీ మంత్రాలు ఏమి నామీద పనిచేయవు. నేను రామచంద్రుని రక్షణ వలయంలో నిల్చున్నాను. నేను నీతో రాదల్ఫు కోలేదు అని అన్నాడు.
ఉద్యోగి ఇదంతా గమనిస్తున్నాడు. తనవంటి వారికి రక్షకుదైన శ్రీ రామచంద్రుని ప్రార్ధించాడు.
ఒక కధ చెప్పవూ శాలద్యు
జయసీతారాం జయజయ సీతారాం
చివరకు సంపత్‌ని ఉద్యోగి ఒకసారి దానం ఇచ్చేశాడు కనుక అతడు తండ్రికి చెందడని నిర్ణయం అయిపోయింది. కాని ఆ విచిత్రవ్యక్తి సంపత్‌ను తీసుకువెళ్ళలేదు, ఎందుకంటే సంపత్‌కు వెళ్ళడం ఇష్టంలేదు కనుక . అందుచేత సంపత్‌ను ఒక పడవలో ఎక్కించి ఆ పడవను అతని తండ్రి ప్రవాహంలో వదలి పెట్టడానికి నిశ్చయించుకున్నాడు. ఈ నిర్ణయానికి ఉద్యోగి ఎదురు చెప్పలేదు. విచారంగా వున్న మనసుతో భగవంతుని ప్రార్ధించాడు.
జయసీతారాం జయజయ సీతారాం
ఆ పడవ కొంతదూరము వెళ్ళిన తరువాత కనబడకుండా పోయింది. జయసీతారాం అనే పాటమాత్రం వినిపిస్తోంది. సంపత్‌ ఉత్సాహంగా పాొడ్రు కుంటున్నాడు. సంపత్‌ ఆ విధంగా సాయంత్రం వరకు తిరిగి హరాత్తుగా ఆ పడవ నదిలోని రాళ్ళమధ్యన, చెట్లమధ్యన ఇరుక్కుపోయింది. సంపత్‌ పడవ దిగి అక్కడ ఒద్దుపై పచార్లు చేయడం ప్రారంభించాడు. సంతోషంతో జయసీతారాం అని పాడుకుంటున్నాడు.
హరాత్తుగా తనకు ఒద్దున ఒక భవనం కనబడింది సంపత్‌కు. అతను కుతూహలంగా ఆ భవనం వద్దకు సమీపించి చుట్టూ చూశాడు. ఎవరూ కనబడలేదు. ఆ తోట అంతా చిన్న చిన్న పిచ్చిమొక్కలతో నిండి వుంది. గడ్డచెట్లు, కలుపు మొక్కలు మొలిచి వున్నాయి. ఆ ప్రాంతమంతా జనసందడి లేనట్లుగా వుంది. కాని భవనం యొక్క తలుపులు తెరిచి వున్నాయి. లోపలికి వెళ్ళి గది నుండి గదికి, నడవ నుండి నడవకు తిరిగాడు.
జయసీతారాం జయ జయ సీతారాం అని పాడుతున్నాడు.
చివరకు ఒక అందమైన గదిని ప్రవేశించాడు. అందులో అందమైన మంచము. దానిమీద పరుపు వున్నాయి. బాగా అలసివోయి వున్నాడేమో దాని మీద నెమ్మదిగా కూర్చుని పడుకోవడానికి ప్రయత్నం చేశాడు. నిద్రపోదామనుకున్న సమయములో ఒక మూలనుండి ఒక పాము పాకుతూ మంచం మీదకు వచ్చింది. సంపత్‌ ఇంకా జపం చేస్తూనే వున్నాడు. సంపత్‌ ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్న సమయములో వలీ ఒక కథ చెప్పవూ?
ఆ పాము తియ్యటి గొంతుతో మానవ భాషలో మాట్లాడడం ప్రారంభించింది.
నేను ఒక రాజకుమార్తెను. శాప వశముచేత ఈ విధంగా సర్పరూపంలో ఉంటున్నాను. నీకు మంచి హృదయమే కనుక వుంటే నీవు నన్ను రక్షించగలవు అని చెప్పింది ఆ వాము.
సంపత్‌ ఇంకా జయసీతారాం జయసీతారాం అని పొడుతూనే వున్నాడు.
ఓ రాకుమారి నేను సహాయం చెయ్యడానికి సిద్ధంగా వున్నాను. నేను ఏమి చెయ్యాలో చెప్పు అని అన్నాడు.
అప్పుడు పాము నీవనుకున్నంత తేలిక కాదు. నీవు ముందుగానే వాగ్గానము చేయవద్దు.
ఈ రాత్రికి చిన్నవి భయంకరమైన పన్నెండు దయ్యాలు వస్తాయి. క్రింద పడవేసి కొట్టి రక్కి గిల్లి పీకి బంతిలా దొర్లిస్తాయి.. నిన్ను నానా బాధలు - పెడతాయి. ఆ బాధనంతా నువ్వు నిశ్శబ్దంగా భరించాలి. నీ గొంతుక నుండి ఏ శబ్దము రాకూడదు. అర్ధరాత్రి దాటగానే వాటికి శక్తి నశిస్తుంది. అప్పుడు అవి పొరిపోతాయి.
ఈ విధంగా మూడు రాత్రులు అవి పెట్టే బాధలను భదించాలి. ఒక్క మాటకూడా రాకుండా నిశ్శబ్దంగా వుండాలి. ఆఖరి రోజున నిన్ను బాగా చితక కొట్తాయి. అవి చేసే పనిని చూడడము తప్ప ఏమీ ఎదురు చెప్పగూడదడు. ఏ మాత్రము బాధపడకూడదు. మూదడవరోజున నేను వాళ్ళ మంత్రము నుండి విముక్తి పొందుతాను. అప్పుడు ఒక సీసాలో సంజీవనీ జలం తీసుకువచ్చి నీమీద జల్లగానే దాని ప్రభావం వలన నీకు రెట్టింపు శత్తి కలుగుతుంది.
ఈ చిత్రమైనకధ ఆమెవర్ణించిన అనుభవాలు వింటుంటే మరీ దయ నీయంగా వున్నాయి. హృదయం వున్న ఏమగవాదైనా ఒకస్తీ ఆ విధంగా బాధపడుతుంటే చూస్తూవుందగలడా! నేను నీకు తప్పకుండా సహాయంచేస్తాను అని రాజకుమారికి వాగ్గానంచేశాడు సంపత్‌. ఆ రామచంద్రుని దయవలన ఆ దెయ్యాలను ఎదుర్శొనే శక్తినాకు తప్పకుండాలభిస్తుంది. ఎటువంటి సందేహము లేదు అని జయ సీతారాం జయజయ సీతారాం అంటూ పాడుకుంటున్నాడు.
ఒక కధ చెప్పవూ? ర్‌నే
చీకటిపడుతుండగా ఆ ప్రదేశమంతా శబ్లాలతోనిండిపోయింది. ఒక రకమైన వింతకాంతితో ఆ భవనమంతా నిండిపోయింది. మరికొంతసేపటిలో భయంకరమైన పన్నండుదెయ్యాలు గదిలోనికివచ్చి సంపతనుచూచి వికృతంగా నవ్వుతూ అతనిమీదకు దూకాయి. సంపత్‌ రామనామజపం చేస్తుండదడము వలన అవిఏమి చెస్తున్నా అతనికి ఏమీతెలియడంలేదు. ఆ దెయ్యాలు కొరడాలు పెట్టికొాడుతున్నాయి. అవి ఏంచెయ్యాలో అన్ని చేశాయి. అర్ధరాత్రిని తెలియజేసె గంటలు (మోగాయి. వెంటనె ఆ దెయ్యాలు మాయమైపోయాయి. అలసిపోయి నీరసంగా సంపత్‌ జయసీతారాం జయజయ సీతారాం అని వాడుతున్నాడు.
మూదడురాత్రులు ఈవిధంగా బాధలుపడ్డాడు. మూడవరోజున అ దెయ్యాలు వెళ్ళివోయాయి. అర్ధరాత్రి వాము చుట్టలు విప్పుకుంది, అందులో నుంచి అందమైన రాజకుమారి యామిని బయటకి వచ్చింది. ఆమె హిరణ్యదెశానికి రాణి. ఆ గదిలో రహస్యంగావున్న అరలోనుండి సంజీవనీ జలాన్ని సంపత్‌పై చిలకరించింది. భయంకరంగా చితకకొట్టబడి ముక్కలు ముక్కలుగా విడిపోయిన అవయవాలన్నీ అతకబడి గాయాలన్నీ మాయమై పోయాయి. సంపత్‌ లేచి కూర్చున్నాడు. జయసీతారాం జయజయ సీతారాం అని పాడుతున్నాడు. వారిద్దరూ ఒకరినొకరు (ప్రేమించుకున్నారు. వారిద్దరూ పెళ్ళి చేసుకుని ఏడు సంవత్సరాలు కలిసి జీవించారు. హిరణ్యదెశాన్ని పాలిస్తూ సంతోషంగా ఆనందంగా, ప్రశాంతంగా గడిపారు. సంపత్‌ తన మం(త్రమైన జయసీతారాం, జయజయ సీతారామ్‌ను మరచిపోలేదు.
ఈ విధంగా సంపత్‌ ఏడు సంవత్సరాల తరువాత తన తల్లిదండ్రులు జ్ఞాపకం వచ్చారు. వారిని విడిచివచ్చినందుకు చాలా బాధపడ్డాడు..... తల్లిదండ్రులను కలుసుకుని వాళ్ళ విచారాన్ని పోగొట్టాలని అనుకున్నాడు. తను జీవించి ఉన్న సంగతి వారికి తెలియదు. తన (గ్రామానికి వెళ్ళడానికి నిర్ణయించుకున్నాడు. సంపత్‌ తన గ్రామానికి వెళ్ళడానికి బయలు దేరే రోజున యామిని అతనికి ఒక ఉంగరాన్ని ఇచ్చింది. ఆ ఉంగరాన్ని రుద్ది ఏది కోరుకుంటే అది నీకు లభిస్తుంది. కాని ఎట్టి సమయంలోనూ కూడా నేను నీ వద్దకు రావాలని కోరకూడదు. అని చెప్పింది. న్‌శీ ఒక్‌ కథ చెప్పవూ?
ఆ ఉంగరాన్ని వేలుకు పెట్టుకుని ఇంటికి బయలుదేరాడు. చేతి వైలిన వున్న ఉంగరాన్ని రుద్ది తన ఇంటికి వెళ్ళాలని కోరుకున్నాడు. ఎంత ఆశ్చర్యం! మరుక్షణంలో తన ఇంటి ముందు ఉన్నాడు తన తండ్రి తనెవరో గుర్తుపట్టలేక వోయాడు. జ్ఞాపకం తెచ్చుకున్నా తాను చూస్తున్నది నిజమా కాదా అని అనుమానం మొచ్చింది ఉద్యోగికి. సంపత్‌ నదిలో పడి చనిపోయాడనుకున్నారు. తన కుటుంబ సభ్యులతో జయ సీత్రారాం జయజయసీతారాం అని పాడుకున్నాడు.
సంపత్‌ తన అనుభవాలన్నింటిని విపులంగా వివరించి చెవ్రడు. అతదు చెప్పిన కథ విని అంతా ఆశ్చర్యపోయారు. ఆ విధంగా చెప్పంటే సౌందర్యవతి అయిన తన భార్యను చూపించాలని బుద్ధి పుట్టింది. తీవ్రమైన కోరిక వల్ల, మోహావేశం వల్ల తనను తాను మరచిపోయాడు. ఉంగరాన్ని రుద్ది ప్రియమైన యామిని ఒకసారి వచ్చి మా తల్లి దండ్రులకు కనబడు అని అన్నాడు. మరుక్షణం లోనే విచారంతో ఏడుస్తూ యామిని వచ్చి తన దగ్గర నిల్చుంది. అమృత జలానికి రాణి, హిరణ్య దేశానికి రాణి అయిన ఆ అతిలోకసుందరిని చూసి వారంతా ఆశ్చర్య పోయారు.
మరుసటి రోజున యామినిపైగల (ప్రేమతో తను ఎందుకు తన వాగ్గానాన్ని విస్మరించి ఆమె భవనం నుండి ఇక్కడకు పిలిపించాడో వివరించాడు. తన భర్త యొక్క నిజాయితీని, అమాయకమైన (ప్రేమను యామిని అర్దంచేసుకుంది. అయినా ఆమె చాలా విచారంగానే వుంది. వారిద్దరు విడిపోయే సమయం దగ్గర పడింది ఐదైనా సంపత్‌ తన ఒప్పందాన్ని విస్మరించాడు. వారిద్దరు నది వెంబడి విహారానికి బయలు దేరారు. చెట్లనీడలో చల్లగా ఉండడంవలన సంపత్‌కు నిద్రపోవాలనిపించింది. యామిని తొడపైన తల పెట్టుకుని నిద్రపోయాడు. సంపత్‌ బాగా నిద్రలో వున్న సమయంలో అతని చేతికివున్న ఉంగరాన్ని తీసుకుని తలను నెమ్మదిగా క్రింద పెట్టి తన రాజ్యానికి వెళ్ళిపోయింది యామిని.
కొంతసమయం గడచిన తరువాత సంపత్‌ నిద్రలేచి జయ సీతారాం అంటూ చూచాడు. తన భార్యకనబడలేదు. యామిని వెళ్ళి పోయినదని తెలుసు కున్నాడు. ఏది ఎమైనా ఇంటికి వెళ్ళకూడదనుకున్నాడు యామిని వుండే హిరణ్య దేశానికి ఎలా వెళ్ళాలో తెలియదు.
ఒక కథ చెప్పవూ? న్‌స్‌
సంపత్‌ నదీతీరం వెంబడే నదవడం ప్రారంభించాడు. అడవులు కొండలు దాటాడు. జయ సీతారాం అంటూ గుట్టలు లోయలు దాటాదు. చాలా ఆకలి వేస్తూంది. అలసిపోయాడు. నీరసం, నిస్త్రాణ బయలుదేరాయి. అయినా జయ సీతారాం అంటూ నడకసాగించాడు.
ఆ విధంగా కొండదారి వెంబడి నడుస్తుంటే పెద్ద బయలు ప్రదేశం కనబడింది. ఆ కొండశిఖరం మీద ముగ్గురు దోపిడి దొంగలు పోట్లాడుకుంటున్నారు. ఆ ముగ్గురూ వారు సంపాదించిన వస్తువులును ఏ విధంగా పంచుకోవాలో తెలియక పోట్లాడుకుంటున్నారు. వారిలో వారికి విఖదం వచ్చెసింది. వారు సంపత్‌ను చూడగానే దగ్గరకు వెళ్ళి తమకు న్యాయ నిర్ణేతగా వుండమన్నారు. తమ తగవు తీర్చమని కోరేరు. జయ సీతారాం జయజయ సీతారాం.
తనకు చేతనైనంతగా చేస్తానని సంపత్‌ చెప్పాడు. ముందుగా ఆ వస్తువుల విలువ ఏమిటో చెప్పమన్నాడు. వాళ్ళు భయపడ్డారు. కాని తరువాత మా దగ్గర ఒక కోటు వుంది. దానిని ధరించిన వ్యక్తి అదృశ్యమై పోతాడు ఇక్కడ వున్న కత్తి స్వంతదారుడు ఆజ్ఞప్రకారం కోరిన వ్యక్తిని చంపి తిరిగి తన యజమాని వద్దకు చేరుకుంటుంది. ఇక్కడ చెక్కతో చేసిన పాదరక్షలున్నాయి. వాటిని ధరిస్తై మనం కోరినచోటికి వెళ్ళిపోవచ్చును. ఇప్పుడు వీటిని ఏ విధంగా పంచుకోవాలి? అని అడిగారు.
జయసీతారాం జయజయ సీతారాం. వాటిని పరీక్ష చేయకుండా నేను ఏమి చేయలేను. అని చెప్పి సంపత్‌ వాటిని తీసుకుని వచ్చి, నా దగ్గర పెట్టండి, నేను చూడాలి అని అన్నాడు సంపత్‌. వాటిని తీసుకుని పారిపోతాడేమో అని భయపద్దారు. ఆ దొంగలు దానికి అంగీకరించలేదు. నా మీద నమ్మకము లేకపోతే నేను చేసే నిర్ణయం మీకు ఏ విధంగా ఉపకరిస్తుంది. దిని కొరకునా సమయాన్ని వృథా చేయకండి. నాదారిని నేను పోతాను అని అన్నాడు సంపత్‌. జయసీతారాం,
ఆఅ దొంగలకు విషమ పరిస్థితి ఏర్పడింది. వాళ్ళంతట వాళ్ళు పంచుకోలేరు కదా! అందుచేత సంపత్‌ను మళ్ళీ వెనుకకు పిలిచారు.
56 ఒక కధ చెప్పవూ?
వారు సంపత్‌కు కోటు ఇచ్చారు. దానిని వేసుకున్న వెంటనే సంపత్‌ అదృశ్యమయిపోయాడు. కోటు విప్పగానే అందరికి కనబడ్డాడు. నిజమే మీరు చెప్పినట్లు దినికి శక్తివుంది అన్నాడు సంపత్‌,
తరువాత ఖడ్డాన్ని చూడాలి అన్నాడు. వాళ్ళకు సంపత్‌ మీద నమ్మకం కుదిరింది. ఖద్దాన్ని తీసుకువచ్చి సంపత్‌కు ఇచ్చారు. సంపత్‌ దానిని చేతితో పట్టుకుని ఎదురుగా వున్న చెట్లను నరికి తిరిగి తన వద్దకు వచ్చెయమని ఖడ్గాన్ని ఆజ్ఞాపించాడు. ఆ ఖడ్గం వెంటనె ఎదురుగా వున్న చెట్లను నరికి తిరిగి సంపత్‌ వద్దకు వచ్చెసింది,
జయ సీతారాం, జయ జయ సీతారాం
ఇప్పుడు పాదరక్షలు తీసుకుని రండి అన్నాడు.
వాళ్ళు వెంటనే పాదరక్షలు తీసుకుని వచ్చారు. సంపత్‌ ఆ పాద రక్షలలో పాదాలు పెట్టి, కత్తిని చెతితో పటుకొని కోటుని శరీరం మీదకు గట్టిగా అదుముకొని, తను హిరణ్య దేశానికి వెళ్ళాలని అనుకున్నాడు. వెంటనే సంపత్‌ రామనామం జపించాడు. సంపత్‌ హిరణ్య దేశానికి యామిని వుండే భవనానికి చేరుకున్నాడు.
జయ సీతారాం, జయ జయ సీతారాం
అదే సమయంలో ఆ భవనంలో గొప్పు ఉత్సవం జరుగుతోంది. ఆ భవనమంతా దిపాల తోరణాలతో అలంకరించారు. గొప్ప గొప్ప రాజులు ధనవంతులు, ఇంకా అనేకమంది ఆ రాజ భవనానికి వచ్చారు. సంపత్‌ ఎవరికీ కనపడకుండా అక్కడ తిరుగుతున్నాడు. ఒకచోట రాణి యామినిని చూశాడు. ఆమె మరొక వివాహం చేసుకునేందుకు సిద్ధంగా వుంది. ఆ రోజు అక్కడ పెద్ద విందు జరుగుతోంది. సంపత్‌ వెళ్ళి యామిని ప్రక్కన కూర్చున్నాడు ఆమె భోజన పళ్ళెములో పదార్ధములు వడ్డించగానే యామిని కళ్ళముందే అవన్నీ మాయమై పోయాయి. ప్రతీసారి ఆమెకు వడ్డించినప్పుడల్లా సంపత్‌ వాటిని తీసేసేవాడు (త్రాగడానికి పెట్టుకున్న వొత్ర ఎప్పుదూ ఖాలీగా వుంటోంది. అందులో. పోస్తున్న పానీయాన్ని సంపత్‌ తన అదృశ్యహస్తంతో అందుకుని త్రాగేస్తున్నాడు. యామినికి ఆశ్చర్యంతో నోట్లోంచి మాట రావడం లేదు. యామిని తన ప్రత్యేక
ఒక కధ చెప్పవూ? వ్‌
మందిరములోకి వెళ్ళిపోయింది. సంపత్‌ అక్కడకు కూడా వెళ్ళాడు. జయ సీతారాం అనె పాటమాత్రం వినబడుతోంది. హారాత్తుగా యామిని చెంపపై దెబ్బతగిలింది. రాణి చాలా బాధపడింది. ఎవరో తనను కొట్టినట్లు అయింది. ఆమెకు ఆశ్చర్యం కలిగింది. అందులోనుండి తేరుకునే లోపుగానే తనకు పరిచయమైన సంపత్‌ గొంతుక యామినికి వినిపించింది. “ఓ యామిని నీవు కృతఘ్నురాలివి. వంచకివి. నెను తిరిగి రాలేననుకున్నావు కదూ! ఇప్పుడు నా శక్తిని చూపిస్తాను చూడు.
ఈ విధంగా చెప్తూ విందు జరుగుతున్న మందిరంలోకి వెళ్ళి అంతా వినండి. ఈ దేశానికి నిజమైన రాజు ఇప్పుడు వచ్చాడు. యామిని వివాహం జరుగదు. మీరంతా వెళ్ళీ నా ఆజ్ఞల కొరకే వేచి వుండండి. “జయ సీతారాం”
అక్కడ విందుకు వచ్చిన రాజోద్యోగులు, (స్తీలు, సైనికులు, అధికారులు వ్యాపారస్తులు, "హేళనగా నవ్వడం మొదలు పెట్టారు. అక్కద వున్న ఉద్యోగులంతా ప్రభు భక్తి పరాయణులు. వారంతా రాణి పక్షాన వుండడముచేత సంపత్‌ ఏమీ చేయలేక పోయాడు. సంపత్‌ నిస్సహాయుదనీ తమని ఏమీ చేయలేడని అనుకున్నారు వాళ్ళంతా.
ఇంతలోనే సంపత్‌ అక్కడవున్న ఎత్తైన బల్ల ఎక్కి తీక్షణమైన చూపులతో చుట్టు చూశాడు.
“జయ సీతారాం! జయ జయ సీతారాం”
అక్కడవున్న వారితో సగం మంది సంపత్‌ యొక్క ధైర్యము, నిశ్చయము, ఆత్మ విశ్వాసముగల ముఖమును చూసి నిశ్శబ్దముగా వుండిపోయారు. అక్కడ వున్నవారిని ఉద్దేశించి నన్ను రాజుగా అంగీకరించిన వారంతా కూర్చోండి. అని ఆజ్ఞాపించాడు. కొంతమంది కూర్చున్నారు. చాలా మంది సంపత్‌ను బెదిరిస్తున్నట్లుగా నిలుచున్నారు. తనవద్ద వున్న మంత్రఖడ్డాన్ని తీసి, ఇక్కడ నిలుచున్న వారిని అందరినీ, నన్ను తప్ప సంహరించి తిరిగి నా వద్దకు రా అని అన్నాడు సంపత్‌. ఒక్కక్షణంలో వాళ్ళంతా నేలకొరిగి పోయారు. వారి తలలు దొర్షుకుంటూ వోయాయి.
యామిని కోటలో ఉంటూ సంపత్‌ హిరణ్యదేశాన్ని వాలిస్తూ చాలా ఏరీ ఒక కథ చెప్పవూ?
సంవత్సరాలు జీవించాడు. జీవితం యొక్క ఆఖరి దశంలో సంషత్‌ సన్యాశాశ్రమం' తీసుకుని హిమాలయ పర్వతాలలో తపస్సు చెసుకునేందుకు వెళ్ళిపోయాడు. పెద్దలకు :
ఉద్యోగి = శ్రామికుడు, కర్శిణి=ఫలితం కొరకు పనిచేసేవాడు, సంపత్‌= సంపద, విచిత్రమాంత్రికుడు=శ్రామికుని బాధించినవాని సంపదను హరించేవాడు.
సాధారణమైన సంపద అయితే మాంత్రికునికి ఫలించి వుండేది. ఇక్కడ ఉన్నది ఆధ్యాత్మిక సంషద. ఇటువంటి సంపద భక్తి వలన ప్రార్ధనవలన తేలిపోతుంది.
పడవ సరియైన ప్రదేశంలో ఆగిఫోగానే ఆత్మనిగ్రహం అనే యామిని కోట చేరుకుంటాడు సంపత్‌. అక్కడ విషంతో నిండిన సర్పరూపంలో వుంది యామిని, ఆత్మనిగ్రహం లేనివారు పాముతో సమానం. పన్నెండు దయ్యాలు అంటే కర్మేంద్రి యాలు ఐదు+ జ్ఞానేంద్రియాలు ఐదు. మనసు ఒకటి + బుద్ధి ఒకటి. మొత్తము పన్నిండు వీటి ప్రభావం వలన రాణి పాము రూపంలో వుంది. సాధకుడు ఈ దెయ్యాలను ఎదుర్కొనక పోతే అవి సాధకుని హింసిసాయి. నాధకునికి తితీక్షవంటి ఓర్పు, సహనం, సాక్షీ భావము వున్నప్పుడు బాధలను భరించి వాటిని జయిస్తాడు, దెయ్యాల శక్తి తగ్గిపోయి వెళ్ళిపోగానె యామిని తన అసలు రూపాన్ని పొంది అమృత జలాన్ని తెచ్చి నాధకుని పై చిలకరించింది.
అమృతత్వాన్ని వొందిన సంపత్‌కు పాత వాసనలు పోలేదు. అందుకే తల్లిదండ్రులను చూడాలని కోరిక కలిగింది. ఉంగరము దుర్వినియోగము చెయ్యగానే సిద్ధులు కూడా పోయాయి.
సంపత్‌ నది ఒడ్డున తన తప్పు తెలుసుకుని మళ్ళీ ప్రయాణం కొనసాగిస్తాడు. అతడు సత్త్వ, రజ, స్తమో గుణాలనే ముగ్గురు దొంగలను తన సూక్ష్మబుద్ధితో జయించాడు. సంపత్‌ యామిని కోట చేరుకున్నాడు. ఈసారి రాణి దయవలన కాకుండా తన స్వశక్తివలననే రాజు అయ్యాడు. సాధకుడు తన స్వయంకృషితో తనకు కలిగిన అవరోధాలను తొలగించుకుని బ్రహ్మ సాక్షాత్మారం పొంది బ్రహ్మానుభవాన్ని అనుభవించాలి.
ఒక కధ చెప్పవూ? తట
వషయసూచిక
సంఖ ఎవిషయము పేద, క! ం9ం9ం సహసప్రనామాలు 651 డై, విధివ్రాత 6895 హై, భగవంతుడు??? ౮0 వే, బందరాముడు ₹8 ద్‌. సృష్టెకర్తతో ముఖాముఖి చర్చ 80 6. నిలువు దేముడు - అడ్డ్దదేముడు 87 క్‌ మామయ్య - అబద్దపు కథలు 89 8. తెలివైన పందికొక్కు వ్‌, 9, మయముంత్రవనం 98 10. కథల మామయ్య - తెలివైన కిట్టూ 102 11. ఠాకూరు గారి టోపీ 107 12, కోతి ఉపవాసం 115 క13. గాజు ఇల్లు కేశ / 114. కనకవాలుడు. 120 60 ఒక కథ చెప్పవూ?
- 909 సహిస్ర్‌నామాలు పూర్వం ఒకప్పుడు దేవదత్తుడనే పేదబ్రాహ్మణుడుందేవాడు. అతడు రోజంతా విష్ణుసహ(స్రనామాలను జపంచేయడంలోనే గడిపేవాడు. వారింటిలో తినడానికి ఏమీ ఉండక తరచుగా పస్తులుండెవారు. ఒకరోజు ఉదయం దేవదత్తుడు గంగానదికి స్నానంచేయడానికి బయలు దేరుతున్న సమయంలో భార్య అతని వద్దకువెళ్ళి ఈరోజు ఇంట్లోతినదానికి ఏమీలేవు తినడానికి వదైనాకావాలని పిల్లలు ఆకలితో ఏడుస్తున్నారు, ఎక్కడికైనావెళ్ళి బిచ్చమెత్తి మన పిల్లలకోసమైనా కొంచంపిండి తీసుకురండి అనిచెప్పింది. దేవదత్తుని మనసులో ఒకళ్లోకం గుర్తుకువచ్చింది. అందులో విష్ణువు విశ్వంభరుడుగా క్రీర్తింపబడ్డాడు. విశ్వంభరుడు అంటే విశ్వమంతటిని పోషించే వాడు. ఈ నామము ఆయనకుసరిపోదు. అన్నిప్రాణులను పోషించడము ఆయన కర్తవ్యము కదా! ఆయన తనధర్మాన్ని ఆచరించడంలేదు. అని ఆలోచిస్తూ ఇంటికివెళ్ళి సహస్రనామములున్న పుస్తకముతెరచి అందులో విశ్వంభరుడు అనే నామాన్ని చిన్న బొగ్గుముక్కతోగీసి కొట్టివేశాడు. దానితో తృప్తిపడి ఇకమిదట విష్ణసహస్రనామాలలో వెయ్యినామాలకు బదులుగా విశ్వంభర అనే నామాన్ని వదలివేసి తొమ్మిదివందల తొంబైతొమ్మిది నామాలు మాత్రమే చదువుతాను అని నిర్ణయించుకున్నాడు. తరువాత గంగానదికి స్నానానికి వెళ్ళిపోయాడు దేవదత్తుడు. అదే సమయంలో లోకమాత అయిన లక్ష్మీదేవితో విష్ణుమూర్తి వెకుంఠంలో కూర్చుని వున్నాడు. హరాత్తుగా లక్ష్మీదేవి విష్ణుమూర్తి ముఖంవైపుచూసి నవ్వింది. ఆమె యొక్క వింత ప్రవర్తనకు విష్ణుమూర్తికి ఆశ్చర్యం వేసింది. విష్ణుమూర్తి ఎందుకు నవ్వుతున్నావని లక్ష్మిదేవిని అడిగాడు. కాని ఆమె తల ఆడిస్తూ మరింతగా నవ్వసాగింది. లక్ష్మీదేవి అంతగా నవ్వడానికి కారణం చెప్పెవరకు వూరుకోలేదు. అప్పుడు లక్ష్మీదేవి! ఓనాధా! మీరు మరీతెల్లగా కనిపిస్తున్నారు ఒక కధ చెప్పవూ? 61
అని అంటూ మళ్ళీ నవ్వసాగింది. విష్ణుమూర్తి కంగారుపడుతూ చేతితో ముఖంతుడుచుకున్నాడు. ఆయనచేతినిండా నల్లనిబొగ్గమసి అంటుకుంది. లక్ష్మీదేవి నవ్వును ఆపుకుంటూ ఈ రోజుమీభక్తుడు ఏమైనాకొత్తరకం గంధంతో పూజచేశాదాఅని ప్రశ్నించింది.
అందుకు విష్ణుమూర్తి అతడు చాలాపేదవాడు. తనకుటుంబాన్నికూడా పోషించుకోలేని స్థితిలో వున్నాడు.
అటువంటప్పుడు మీరు ఆభక్తునకు కావలసినంత సంపద ఇవ్వవచ్చును కదా అని అంది లక్ష్మిదేవి ఓరగాచూస్తూ, నేను కనుక అతనికి సంపద ఇచ్చినట్లు అయితే అతని భక్తి నీపైకి మరలుతుందనేగా నీ అభిప్రాయం అని విష్ణుమూర్తి అన్నాడు కాని లక్ష్మీదేవి వూరుకోలేదు. పాపం అతను చాలాకాలంగా బీదరికంలో మగ్గిపోతున్నాడు. మీరతనికి ఏదో ఒకటి తప్పకుండా చెయ్యవలసినదే అని గట్టిగా చెప్పింది.
ఏమీచెయ్యలేక విష్ణుమూర్తి లక్ష్మీదేవితో వాదించకుండా కంచరిగాడిదల వర్తకుని వేషంలో భూలోకానికి వెళ్ళాలని నిశ్చయించుకున్నాదు.
ఒకరోజున కంచరగాడిదలపై బరువువేసుకుని వాటినితోలుకుంటూ దేవదత్తుని ఇంటి కివెళ్ళ అతని భార్యను సమీపించాడు. ఆ సమయంలో దేవదత్తుడు గంగానది ఒద్దున తొమ్మిది వందల తొంబయితొమ్ముది నామాలను చదవడంలో నిమగ్నమైయున్నాడు. అందుచేత వర్తకుడు దేవదత్తుని భార్యతో అమ్మా! “నువ్వు దేవదత్తుని భార్వవేనా? నువ్వు చాలా మంచిదానివి. నేను యిస్తున్న బహుమతు లన్నింటిని మిరు గ్రహించండి. గంగ ఒద్దున నీ భర్తతో ఒక పందెంవేసి అందులో నేను ఓడిపోయాను” అని అన్నాడు.
పాపం ఆమె కంగారుపడుతూనే అతనిని లోపలికి వచ్చి తన భర్త వచ్చేవరకు వేచి ఉండమని కోరింది. కాని వర్తకుడు అంగీకరించలేదు. ఇప్పటికే సమయం మించిపోయింది. ఈ పాటికి నేనింకొక చోటికివెళ్ళవలసి వుంది.
కనురెప్పపాటులో ఒక పెద్ద భవనం. దానికి ఆనుకుని అందమైన ఉద్యాన వనం, అందులో చక్కటి జలయంత్రాలు సృష్టించాడు. ఆ భవనంలో అటు 62 ఒక కధ చెప్పవూ?
ఇటు హడావిడిగా తిరుగుతున్న నౌకర్షున్నారు. దేవదత్తుని భార్యాబిడ్డలు విలువైన వస్త్రాలను ధరించి, బంగారు నగలతో అలంకరింపబడ్డారు. ఆ వర్తకుడు సెలవు తీసుకుంటూ వెళ్ళిపోవడానికి లేచాడు. ఆమె అతనితో నాకిదేమి అర్ధం కావడం లేదు. ఒక్కక్షణం క్రితంవరకూ మెము నిరుపెదలం. చాలా నికృష్ణంగా జీవించాము. ఈ సంపదంతా మాకెలా చెందుతుంది? దయచేసి నా భర్త వచ్చేవరకు ఆగండి అని అంది ఆమె. అది కుదరదు అన్నట్లుగా తల ఆడించాడు.
పోనీ ఆయనకు ఏదైనా సందెశం ఇస్తారా? అని ఆమె ఆతృతగా అడిగింది. ఆ వర్తకుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు. ఆ నల్లని ముఖంలో తెల్లని పలువరుస మెరిసింది. అలాగే చెపాను. ఈ ఉదయం నా ముఖానికి వ్రాసిన కొత్తరకం గంధాన్ని తుడిచి వెయ్యమని చెప్పండి” అని వర్తకుడు చెప్పాడు. ఈ సందేశాన్ని విన్న తరువాత ఆమె అయోమయంలో పడిపోయింది. అలాగే మీరిచ్చిన సందేశం తప్పకుండా ఆయనకు అందిస్తానని చెప్పింది.
మధ్యాహ్నం దేవదత్తుడు తన స్నానము, జపము, తపము, పూజలు మొదలైన వాటిని పూర్తిచెసుకుని ఇంటికి తిరిగి వచ్చెసరికి అక్కడ ఒక పెద్ద భవంతి పూల తోటలు చూడగానే తాను దారి తప్పి మరోచోటికి వచ్చానేమో అని అనుకున్నాడు, అతనికి సందేహం వచ్చి వెనుకకు తిరగగానె దేవదత్తునికి పెద్ద పట్టుచీర కట్టుకుని ఆభరణాలు పెట్టుకుని తన భార్య ఎదురువచ్చి లోపలికి తీసుకువెళ్ళింది.
దేవదత్తునికి అంతా అయోమయంగా వులిది. కళ్లు రుద్వుకుని మరీ చూశాడు. కలగంటున్నానేమో అని అనుకున్నాడు. అతనిని కుర్చీలో కూర్చో పెట్టి సేద దీర్చింది. పాదాలను ఒత్తుతూ వ్యాపారస్తుడు రావడం దగ్గరనుండి జరిగిన కధనంతా చెప్పింది. చివరకు ఆ వర్తకుడిచ్చిన సందేశాన్ని వినిపించింది భార్య. ఆమె ముఖం అదొకరకంగా పెట్టి దీనికి అర్ధం ఏమిటి అని అడిగింది. నీకేమైనా అర్ధమైందా? అని అనగానే దేవదత్తునికి తాను ఇంటి వద్దలేనప్పుడు జరిగినదంతా అర్ధమైంది, ఒక క్షణం కూడా విడవకుండా అతని మనస్సు విష్ణు నామ స్మరణ చేస్తూనే వుంటూంది. అందువలన శ్రీ మహావిష్ణువు స్వయంగా వచ్చి తన పూరింటిని సందర్శించాడు. అని అర్ధం చేసుకున్నాడు.
దేవదత్తుడు మనసులో బాధపడుతూ ఇంటినుంచి బయటకు పరుగెత్తుతూ
ఒక కథ చెప్పవూ? 65
ఓ భగవాన్‌! నీ పవిత్రమైన నామాలను ఎప్పుడూ నిరసించే నా భార్యకు దర్శన మిచ్చారు. అలా ఎందుకు చెశారు? ఆ విధంగా ఎందుకు జరిగింది? అని అంటూ పరుగుపెద్తూ ఒక అడవిలోనికి ప్రవేశించాడు.
ఈ విధంగా కొన్నిగంటలు గడిచినాక అలసిపోయి ఒకచోట విశ్రాంతి ఓసుకునెందుకు కూర్చున్నాడు. హరాత్తుగా కళ్ళు మిరుమిట్లు గొలిపే కాంతి మధ్య విష్ణుమూర్తి నవ్వుతూ తన కృపను అతనిపై కలిగిస్తూ దేవదత్తుని ఎదుట ప్రత్యక్షమయ్యాడు. దేవదత్తుడు కోపంతో ఉండడమువలన తన దైవాన్ని చూడడం ఇష్టంలేక కళ్ళుమూసుకుని తలను ప్రక్కకు తిప్పేసుకున్నాడు.
అప్పుడు విష్ణువు ఓ దేవదత్తా నీవెందుకు కోపంతో వున్నావో నాకు తెలుసు. నీ భార్యకు నీవు చేసిన పుణ్యంలో సగభాగం అనుభవించడానికి హక్సువుంది. ఈ సంగతి నీకు తెలియదా? ఆమెకు నేను గాడిదలవర్తకునిగానే కనిపించాను. కాని నికు నా నిజస్వరూపంతో ప్రత్యక్షమయ్యాను.
దెవదత్తుడు విష్ణుమూర్తి పాదాలపై పడి (పేమపూరితమైన ఆనందభాష్పాలు చెంపలమీద కారుతుండగా గద్గ్దదస్వరంతో ఓ భగవాన్‌! నన్ను వదలిపెట్టవద్దు. నీతోబాటుగా వైకుంఠానికి తీసుకువెళ్ళు. నన్ను మళ్ళీ ఈ మాయా ప్రపంచంలోకి పడవేయవద్దు” అని వేడుకున్నాడు.
విష్ణుమూర్తి (ప్రేమతో దేవదత్తుని తలపై తన చేతిని ఉంచి ఇప్పుడు చూసిన నా స్వరూవాన్ని ఎల్లప్పుడు ధ్యానం చెయ్యి. ఇప్పుడు నీవు పొందిన సంపదను, సుఖాలను జీవితంలో అనుభవించు, నన్నే స్మరిస్తూ ఈ లోకంలో నీ కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించు. నా మాయ నిన్ను తాకనె తాకదు అని చెప్పి అంతర్జానమైపోయాడు విష్ణుమూర్తి.
భగవంతుని ఆశీస్సులు పొందిన దేవదత్తుడు తాను చూచిన దివ్వ మంగళ స్వరూపాన్ని మనసులో నిలుపుకుని (బ్రహ్మానందాన్ని అనుభవిస్తూ జీవితాన్ని కొనసాగించాడు.
ఇప్పుడు దేవదత్తుని బిచ్చమెత్తుకుని రమ్మనమని, పిల్లలు బట్టలు లేవని ఎవరూ సాధించడం లెదు. అతడు సుఖంగా జీవించడానికి అవసరమైన సంపద ఉంది. అందువలన మిగిలిన జీవితాన్ని ఎల్లప్పుడూ భగవంతుని నామాన్ని జపం చెస్తూ, రూపాన్ని ధ్యానం చేస్తూ ఈ విశ్వాన్ని సంరక్షిస్తున్న విశ్వంబరుని సదా కీర్తిస్తూ జీవితాన్ని గడిపేశాడు. - భారతి 64 ఒక కధ చెప్పవూ?
జ. విధివ్రాత
ఒకనాటి సాయం సమయంలో నిశ్శబ్దంగా వున్న సముద్రం ఒద్దునగల ఇసుకలో త్రిభువనుడనే పండితుడొకాయన పచార్లు చేస్తున్నాడు. ఆ సమయంలో అతనికి ఎదురుగా మానవ కపాలం కనబడింది. దానిని ఆ పండితుడు తీసి చూశాడు. ఆ కపాలంపై గీతల వంటివి కొన్ని కనబడ్డాయి. త్రిభువన పండితుడు చాలా అరుదుగా కనబడే పండితులలో ఒకడు. ఆయనకి కపాలము నుదుటిపై వ్రాసిన బ్రహ్మవ్రాతను చదవగలనేర్పువుంధి. ఆత్రంగా ఆ కపాలాన్ని పైకి తీసి దానిపై ఉన్న విచిత్రమైన వ్రాతను చదివాడు. దాని అర్జాన్ని సంస్కృతంలోకి అనువదించి దాని సందెశాన్ని గ్రహించాడు. “పుట్టినప్పటినుండి అమితమైన దారిద్ర్యం, పది సంవత్సరాల చెరసాల జీవితం, సముద్ర మధ్యంలో మరణం ఇంక జరుగబోయే విషయం” వీటి గురించి ఉంది, ఆ సందేశంలో.
ఈ కవాలము సముద్రపు నిటిలో ఉండడము వలన దీనితాలూకు వ్యక్తి సముద్రంలో పడి మరణించి వుందవచ్చు. ఆ పుర్రె యొక్క ఆకారం వంకరగా ఉండడము వలన ఈ వ్యక్తి అనాలోచితమైన నేరాలు చేసి జీవితములో కొంత కాలం చెరసాలలో శిక్షను అనుభవించి వుండవచ్చు. ఇప్పుడు ఈ కపాలం, ఇక్కడ వుంది. ఇంక ఏదో జరగవలసింది ముందు వుంది. అది ఏమై వుంటుంది?
త్రిభువనపండితునకు దీనిని పరిశోధించి తెలుసుకోవాలని కుతూహలం కలిగింది. చనివోయిన వానిపై గల గౌరవంచేత ఆ కపాలాన్ని అక్కడే వదిలి వేయకుండా దాని గతిని పరీక్షించి తొను చదివినది నిజమవునా కాదా అని తెలుసుకోవాలనుకున్నాడు
పండితుడు చుట్టూ చూశాడు. అక్కడ ఎవరూ లేరని తెలుసుకుని ఆ కపాలాన్ని తన శాలువలో చుట్టి ఇంటిదారిపట్ట్లాడు. దారిలో వున్న తన తోటలోని ఒకచెట్టు తొర్రలో దానిని జాగ్రత్తగా దాచి ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు. కొన్ని రోజులు
ఒక కధ చెప్పవూ? 65
గడిచాయి. పండితుడు సమీపములోని నగరాలలో కొన్ని సమావేశాలను ఏర్పాటు చేయడానికి, కొన్ని సభలకు అధ్యక్షత వహించడానికి వెళ్ళవలసి వచ్చింది. అవన్ని చూసుకుని ఇంటికి వచ్చెసరికి మూడు వారాలు పట్టంది. ఒకరోజు మధ్యాహ్న సమయంలో మంచి ఎండగా వున్నప్పుడు అతడు తిరిగి వచ్చాడు. తనతోటను ఆనుకుని వున్న నదిలో న్నానం చేసి ఇంటికి వెళ్ళీ భోజనం చెయ్యవచ్చు అని అనుకున్నాడు పండితుడు. వడివడిగా పోతుండగా ఆ పండితునికి చెట్టు తొర్రలో తాను దాచిన కపాలం గురించి జ్ఞాపకంవచ్చింది. చుట్టూ చూసి తనను ఎవరూ చూడటము లేదనుకున్నాడు. తోటమాలులు కూడా లేరని నిశ్చయించుకుని నది ఒద్దున వున్న కాలిబాటమీద నుంచి పరుగుపెట్టి చెట్టువద్దకు వెళ్ళి చెట్టు తొ(రలోకి చూచాడు,
దురదృష్ట వశాత్తూ అదే సమయానికి పండితుని భార్య మేడమీద గది కిటికీ వద్ద నిలబడి వుంది. ఆమె తన భర్త చుట్టూ చూసుకుంటూ రహస్యంగా చెట్టుదగ్గరకు పరుగుపెట్టడం ఆమె కంటబడింది. అక్కడ అతడు దేనినో పరిశీలించిన తరువాత స్నానానికి వెళ్ళాడు. అతను ఏం చేశాడా అని ఆశ్చర్యంతో ఆమె చూస్తూ వుండిపోయింది.
కొన్ని రోజులు గడిచాక మళ్ళీ ఒకరోజు త్రిభువన పండితునికి చల్లని నదీ జలాల్లో స్నానం చెయ్యాలనిపించింది. తన తోటలోనే కట్టిన రెవువద్దకు వెళ్ళాలనుకున్నాడు.
పండితుని భార్యకు అనుమానం వేసి పండుతుని గమనించడానికి మేడ మీదికి పరుగుపెట్టింది. త్రిభువన పండుతునికి తన ప్రయోగం గురించి జ్ఞాపకం వచ్చింది. ఇదివరకు మాదిరిగానే చుట్టూ ఎవరు లేరని తెలుసుకున్నాక తోటమాలు లెవరు లేరని ధృవపరచుకుని చెట్టు దగ్గరకు చేరి, కపాలాన్ని చూసుకున్నాడు. అతను ఎక్కడ దాచాడో అక్కడ అది జాగ్రత్తగానే వుంది. పండితుడు తృప్తిగా స్నానంచేసి జపంచేసుకుని ఇంటికి వచ్చెశాడు.
అతని భార్య ఇంక చూస్తూ వుండలేకపోయింది. ఆత్భత ఎక్కువైపోయింది. ఆ రోజు మధ్యాహ్నం. ఆ చెట్టు దగ్గరకు వెళ్ళి చూసింధి. చుట్టూ చూస్తూ చెట్టు 656 ఒక్‌ కథ చెప్పవూ?
తొర్రలో కపాలాన్ని చూసింది. భార్యకు అంతా అర్ధమైనట్లు అనిపించింది. “అదా సంగతి ఈయనకు తెలియకుండా ఒక ప్రియురాలు వుందేదన్నమాట, బహుశా ఆవిడ చనిపోయి ఉంటుంది. ఆవిద కవాలాన్ని తీసుకుని వచ్చి ఇక్కడ రహస్యంగా దాచివుంచి అప్పుడప్పుడు వచ్చి దానిని చూసుకుంటూ ఆనందిస్తున్నాడన్నమాట. ఆయనకు నామీదకంటే ఆమె మీదనే ఎక్కువ (ప్రమ వుంది. ఆయనకు ఒక గుణపారం నేర్సాలి, అని అనుకుంది.
రోజులు గడుస్తున్నాయి. త్రిభువన పండితుడు మళ్ళీ ఉపన్యాసాలివ్వడం కోసం పొరుగూరు వెళ్ళవలసివచ్చింది. ఈసారి అతను తిరిగి రావదానికి ఒకనెల పట్టింది. త్రిభువనుడు తిరిగిరాగానే నదిలో స్నానం చేయడానికి నదికి దారి తీశాడు. దారిలో అతనికి తన ప్రయోగం గుర్తుకు వచ్చింది. తన మార్గాన్ని చెట్టువైపుకు మళ్ళించి చెట్టుతొర్రలోనికి తొంగిచూశాడు. అందులో కపాలం కనబడలేదు. కపాలం అడుగునకు పోయిందేమోనని తొర్రలోనికి చెతిని పోనిచ్చి చూశాడు. అక్కద ఖాల్లీగానే వుంది. కపాలం మాయమైపోయింది. ఇంక జరుగ వలసినది కొంతవుంది అని తనలోనే అనుకున్నాడు.
రోజులు నెలలు గడిపోయాయి. తన ప్రయోగం సమాప్తమైంది., కపాలానికి ఏదో జరిగింది. (త్రిభువన పండితునిలో జిజ్ఞాస కలిగింది. ఈ విషాదగాధలో చివరిదశను తెలుసుకోవాలని కుతూహలం కలిగిస్తోంది. కాని దానిని తెలుసుకునే మార్గం అతనికి తోచడం లేదు.
ఆ రోజు పౌర్ణమి. అప్పుడే శ్రీ సత్యనారాయణ వ్రతం పూర్తి అయింది. త్రిభువనుడు తన ఇంటివరండాలో కూర్చుని చంద్రుడు మేఘాలతో దోబూచు లాడడం చూస్తున్నాడు. వెన్నెలను కరిగించిపోసిన వెండిలా మెరుస్తోంది.
త్రిభువనుడి భార్య ఇంట్లోంచి వచ్చి ఆయన ప్రక్శనె కూర్చుంది. పండితుడు తనలో తానే ఏదో ఆలోచించుకుంటున్నాడు. ఇంక ఆమె భరించలేక “మీరు ఆవిడ గురించి ఆలోచిస్తున్నారని నాకు తెలుసులెండి అంది. హరాత్తుగా ఇటువంటి మాటవినగానే పండితునకు ఆశ్చర్యం వేసింది. ఆవిడా? ఆవిడ ఎవరు? అని పండితుడు అదిగాడు.
ఒక కధ చెప్పవూ? ర
అందుకామె ఎవరా? ఎవరి కపాలాన్ని మీరు చెట్టతొర్రలో దాచుకుని ప్రతిరోజూ వెళ్ళి దర్శనం చేసుకునివస్తారో ఆమెయే.
త్రిభువనుడికి అంతా అర్ధమైంది. ఒక్కసారి ఆశ్చర్యం వేసింది. నా కపాలం కధ సమాప్తమవుతోందన్నమాట అని అనుకున్నాడు. తన ఆతృతను భార్యకు తెలియనీయకుండా ఆ కపాలం సంగతి నీకెలా తెలిసింది. ప్రీ కపాలాలనీ, పురుష కపాలాలనీ వేరుగా వుంటాయా? కపాలంలోపల జరిగే విషయాలు ప్రీ పురుషులకు వేరుగా వుంటాయా అని అంటూ భార్య అజ్ఞానానికి గట్టిగా నవ్వు కున్నాడు.
మీ కెక్కడో ఒక ప్రియురాలు రహస్యంగా వుండి వుంటుంది. ఆవిడ చనిపోయి వుంటుంది. మీకు ఆమె మీద ప్రేమ మాత్రం చావలేదుగా? అందుకే ఆవిడ పురైను ఇక్కడకు తీసుకువచ్చి చుట్టూ ఎవరూ లేకుండూ చూసి అప్పుడప్పుడు రహస్యంగా చెట్టుదగ్గరకు వెళ్తుందేవారు మీరలా చెట్టు దగ్గరకు వెళ్ళడం నేను స్వయంగా చూశాను,
త్రిభువనుడు సంతోషంతో పొంగిపోతున్నాడు. ఆడవాళ్ళు అసూయతో ఏమోమో ఊహించుకుంటారు. ఒక విధంగా చూస్తే అసూయకూడా అనాగరిక మైన (పేమయొక్క ప్రతిరూపమే.
త్రిభువనుడు అసలైన కధనంతా అంటే తాను సముద్రప్తతీరంలో తిరగడం, కపాలం కనబడడం, దానిమీద తాను చెస్తున్నప్రయోగం, దాని గమ్యం అన్ని వివరంగా చెప్పాడు.
ఆయె సిగ్గుతో నిశ్శబ్దంగా ఉంచిపోయింది. ఒక విధంగా ఆమెకు సంతోషం కలిగించింది. ఈ కధవలన తన భర్త నిజాయితీ పరుడని బుజువైంది.
మీ వింతప్రవర్తనతో నాకు మతిపోయేలా చేశారు. నా ఆలోచనలు నాకే పిచ్చి ఎక్కించాయి. నెను కపాలాన్ని పశువులశాలలోనికి తీసుకువచ్చి దానిని మెత్తగా నూరి, పొడిచేసి ఆ పొడిని నదీలో పారవేశాను. అని సిగ్గుపడుతూ చెప్పింది ఆమె.
త్రిభువనుడు నవ్వుతూ జీవితనాటకంలో ఒక పురైకూడా తన పాత్రను రర ఒక కధ చెప్పవూ?
పోషించవలసిందే. నేను ఈమెను ఎందుకు తప్పుపట్టాలి? అసలు నేను సముద్రపు ఒడ్డున దొరికిన పురైను ఇంటికి ఎందుకు తీసుకురావాలి? అందుచేత ఈ చిట్టచివరి నాటకరంగంలో నాకు ఎంతపాత్ర వుందో నా భార్యకు కూడా అంతే పాత్రవుంది.
అంతా భగవంతుని లీల మనమంతా ఆయన చేతిలో కీలుబొమ్మలం. పరికరాలం. అంతకంటె మనం ఏమీ చెయ్యలేము. దీనినే మనం తెలుసు కోవలసిన సత్యం. దీనిని తెలుసుకోలేక జీవితాలను సమస్యల మయం చేసుకుంటున్నాము. ఇది ఎంతో సూక్ష్మమైనది. అయినా మన జీవితాలను చిందరవందచేసుకుంటున్నాము. దీనికి కారణం మన స్వార్ధం, అహంకారం.
నారాయణ -- నారాయణ.
ఈ మంత్రాన్ని గానంచేసుకుంటూ త్రిభువన పండితుడు పడకమీదకు వెళ్ళీ ఎంతో ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాడు.
-ఒక్‌ న్యామి. ఒక కధ చెప్పవూ? 69
- భగవంతుడు 1
పూర్వం ఒకప్పుడు ధర్మాచరణపరుడు, దయా హృదయుడు అయిన రాజు లక్ష్మణ దేశాన్ని పాలిస్తూవుందేవాడు. ఆ రాజుకి నమ్మకస్తుడైన ముఖ్యమంత్రి ఉండేవాడు, అతనిపేరు సత్యవ్రతుడు. సత్యవ్రతుడు పరిపాలనలో రాజుకు సహాయపడుతుందడేవాదు. ఇతదు కూడా ధర్మాచరణపరుడే. అంతేకాక మంచి తెలివైనవాడు, ప్రభుభక్తి కలవాడు. రాజ్యంలోని ప్రజలంతా రాజుని గౌరవించే వారు, ముఖ్యమంత్రిని (మైమించి అభిమానించేవారు.
రాజభవనంలో ప్రతీరోజూ గొప్పగొప్ప సాధువులు, స్వామిజీలు, కవులు, పండితులువంటి వారితో సత్సంగాలు జరుగుతుండేవి. ముసలిరాజు మంత్రిని కలిసి ఉపనిషత్తులలోని వాక్యాలను, వేదాంత రహస్యాలను చర్చించుకునేవారు. రాజకుమారుడు యువరాజు కూడా అప్పుడప్పుడు వీరి చర్చలలో పాల్గొనేవాడు. కాని, ఆ చిన్నవానికి ఇవి అంతగా అర్హమయువి కావు. వీటిని అర్ధం చేసుకొన దానికి అవసరమైన బుద్ది సూక్ష్మత ఆ యువరాజుకు లేదు.
కొంతకాలానికి ముసలి రాజు మరణించాడు. యువరాజు సింహాసనం ఎక్కాడు. వృద్ధుడైన మంత్రి మాత్రము క్రొత్తగా వచ్చిన రాజుకు సేవచేస్తూ ఆ కొలువులోనే వుండిపోయాడు. యువరాజుకూడా తన తండ్రివలె మం్రిని గౌరవాభిమానములతో పూజించేవాడు, కాని మంత్రి భగవంతుని గురించి, భగవంతుని దయ, ఆయన ఆశీస్సులు, ఆయన కీర్తి గురించి తరచుగా చెప్పడం నచ్చెది కాదు ప్రారంభంలో తన చికాకు తనలోనే అణచుకునేవాడు. కాని రాను రాను తన చికాకును బయటకు ప్రదర్శించేవాడు. ఒకరోజు తనకోపాన్ని ఆపుకోలేక బయటకు వెళ్ళగక్కేశాడు. లోపల దాచుకున్న ఆగ్రహావేశాలు ఒక్కసారి బయటపడి వరడలా పారినప్పుడు వినాశకరమైన పరిస్టితులేర్పడుతాయి. 70 ఒక కధ చెప్పవూ?
రాజు ఆ(గ్రహావేశంతో, ఓ మహామంత్రీ! చనిపోయిన తండ్రిగారిమీద ఉండే గౌరవంతో ఇంతకాలము నేను అన్నీ భరించాను మిమ్మల్నికూడా గౌరవిస్తున్నాను. మీరెప్పుడూ భగవంతుని గురించి ఆయన గొప్పతనం గురించి ప్రసంగిస్తుంటారు. నాకు మాత్రం ఇదేమీ అద్దం కావడం లేదు, నేను ఈ విషయం గురించి ఇతరులతో చర్చించినప్పుడు కొంతమంది అస్పష్టంగా, అశాస్త్రీయంగా వున్నట్లుగా తీర్మానించారు. సిగ్గులేకుండా తమవాదనలు తామే ఖండించుకుంటూ గుడ్డిగా వాదించుకుంటున్నారు. ఇదంతా ఏ విధంగాను లాభం లేనిది. వ్యర్ధమైనది, అంధవిశ్వాసమని నేను నమ్ముతున్నాను దైవభక్తి పై నాకు సంపూర్ణమైన విశ్వాసం లెకుండా ఇటువంటి అర్ధంలేని మూధ నమ్మకాల గురించి ప్రోత్సహిస్తే నేను నా సింహాసనానికి ద్రోహం చేసినవాడినవుతాను అందుచేత ఈ ప్రశ్నలకు జవావీవ్వడానికి నలఖభైయొక్క దినాలు గడువిస్తున్నాను.
-
భగవంతుదెవరు?
-
భగవంతుదెక్కడుంటాడు?
ఈ. _ భగవంతుదేం చేసాడు?
వీటికి మీరిచ్చిన జవాబులపై నాకు నమ్మకము కలిగి తృప్తిపడినప్పుడు నేను మీతో సహకరిసాను. నాకు నమ్మకం కలుగకపోతే నా రాజ్యాన్ని నాస్తిక ధాజ్యంగాచెసి మనరాజ్యంలో మత ప్రసక్తి లేని రాజనీతిని ప్రవేశపెడతాను. నన్ను నేను మోసం చేసుకోలేను. మనస్సాక్షికి వ్యతిరేకంగా ఎవరూ నడుచుకోకూడదు. అదే నా నమ్మకం అని రాజు గట్టిగా చెవ్పాడు.
వృద్దుడైన ఆ మంత్రి నవ్వుతూ హుందాగా సభనుండి బయటకు వచ్చి “ఓ భగవంతుడా! ఈ చిన్నవాని బుద్ధికి అర్ధమయేవిధంగా నీ అనంతమైన శక్తిని చెప్పగలశక్తి నాకు ప్రసాదించు” అని (ప్రార్ధించాడు.
ఆ రాజు ఆ రోజునుండి సాధువులను, మఠాధిపతులను, స్వామీజీ లను, మహర్షులను ఆశ్రమాలను, కళాశాలలను, నాధనాలయాలను వెతుకుతూ బయలు దెరాడు. పండితులతో, ఆచార్యులతో, బ్రాహ్మణులతో, విజ్ఞానవంతులైన గృహస్టులతో ఇంకా అనేక మందితోనూ చర్చలు జరిపాడు. ఎక్కడకు వెళ్ళనా
ఒక కధ చెప్పవూ? 71
ప్రతీచోట అదే జవాబు కొద్దిపాటి తేడాతో వినవస్తోంది. ఎవరు చెప్పినా అదే ఉదాహరణలు మళ్ళీ మళ్ళీ చెప్పన్నారు. హెతుపూర్వకంగా ఆలోచించే రాజుకు ఇవన్నీ నమ్మకం కలిగించలేదు.
కాలం గడిచిపోతుంది. సమయం సమీపిస్తోంది. రాజ్యంలోని ప్రజ లందరికి రాజుగారి ఆజ్ఞ తెలిసిపోయింది. ఎలాగైనా మంత్రికి సరియైన జవాబు దొరకాలని అందరూ ఎదురుచూస్తున్నారు. తన రాజకుమారుని, రాజ్యాన్ని ఈ దుస్థితినుండి రక్షించమని మంత్రి భగవంతున్ని ప్రార్జిస్తున్నాడు. ఆయన ఈ వయస్సులో కూడా అనేక యాత్రలు చేసి అనేకమంది పండితులను, మెధావులను కలుసుకున్నారు. ఎక్కడ కూడా ఆయనకు సరిభైన సమాధానం గాని, జవాబు కాని దొరకలేదు.
మంత్రి ఇంట్లో ఒక ముసలి వంటబ్రాహ్నణుడున్నాడు. అతడు చాలా నమ్మకమైనవాడు. అతడు కొద్దిరోజులు విచారంగా వున్న మంత్రిని చూస్తూనే వున్నాడు. సత్యవ్రతుడు సరిగా భోజనం చెయడం లేదు. దుస్తులను ధరించే విషయంలోకూడా సరియైన శ్రద్ధ చూపడం లేదు. ఆయన తన గురించి కాకుండా రాజ్యంయొక్క భవిష్యత్తు గురించి విచాదిస్తూ భయపడుతున్నాడు.
రాజుగారు ఇచ్చిన గడువుపూర్తి అయింది ఆ రోజు నలభైయొకటవ దోజు. అందరూ ఏమి జరుగుతుందో అని ఆత్భతలో వున్నారు. రాజు గారికి భగవంతుని యెడల నమ్మకం కలిగించకపోతే మంత్రి తప్పకుండా రాజీనామా చెస్తాడెమో అసి అనుకుంటున్నారు.
ఆ నాయంత్రం మంత్రి యథాప్రకారంగా పండితులను, మహాత్ములను కలుసుకుని తిరిగి ఇంటికి వచ్చాడు. అతని మనోవేదనంతా ముఖంమీద కనిపిస్తోంది. ముసలి బ్రాహ్మణుడు సహనం కోల్పోయాడు. మంత్రి బాధను చూడలేకపోయాడు.
బ్రాహ్మణుడు మంత్రివద్దకు వెళ్ళి “అయ్యా ముష్ఫయి అయిదేళ్ళ 'సేవలో నేనెప్పుడూ కూడా మీరు విచారంగా ఉండడం చూడలేదు. నేను ఏమైనా మీకు సహాయము చేయగలనా అని అడిగాడు.
72 ఒక కథ చెప్పవూ?
ఎవరూ కూడా మరొకరిలో నమ్మకాన్ని భక్తిని కలిగించలేరనేది నిజం. ఆ భగవంతుడే రాజుకి ఆ శక్తినివ్వగలడు. ఆ విధంగా జరుగుతుందని నాకు నమ్మకముంది. కాని ఎప్పుడు కలుగుతుంది. భగవంతుని సంకల్పము నేను తెలుసుకొనలేకపోతున్నాను అని నేను విచారపడుతున్నాను.
వంట బ్రాహ్మణుడు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
మరునాడు ఉదయం రాజదర్భారంతా (ప్రుక్షకులతో పూర్తిగా నిండిపోయి వుంది. వ్యాపారస్తులు వారి దుకాణాలను, ఉద్యోగులు వారి వారి కార్యాలయాలను మూసివేసి అక్కడ ఏమి జరుగుతోందో తెలుసుకుందామన్న ఆతృతతో, దర్పారు హాలు బయట ఉన్న ప్రదేశంలో జనం కిక్కిరిసిపోయారు. దర్భారులో రాజుగారు సింహాసనంపై ఆశీనులై ఉన్నారు. మంత్రిగారి ఆసనం ఖాళీగానే వుంది. తక్కిన మంత్రులందరూ మామూలుగా వారు వచ్చి సమయానికి ముందుగానే వచ్చి కూర్చున్నారు.
సభలో గంభీరమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించుకుని ఉంది. ఈ వాతావరణాన్ని గమనించి రాజు చుట్టూ పరిశీలించాడు. హరాత్తుగా సింహద్వారంనుండి లోనికి ఒక పండితుడు ముందుకు రావడం రాజు గమనించాడు. ఆ పండితుని రాజభటులు సింహద్వారంవద్దలోనికి రాకుండా అడ్డుకున్నారు. పండితుడు వారితో ఏదో రహస్యంగా మాట్లాడగానే ఆ భటులు ఆయనకు నమస్కరించి లోపలికి దారి చూపించారు.
ఆ పండితుడు తిన్నగా రాజు కూర్చున్న సింహాసనం వద్దకు వచ్చి చెయ్యెత్తి రాజుగారితో దీర్చాయుష్మాన్‌ భవ అని ఆశీర్వదీంచి నేను ముఖ్యమంత్రికి బదులుగా వచ్చాను. ఆయన క్షత్రియుడు కదా! మత సంబంధమైన విషయాలకు సమాధానాన్ని ఇవ్వడానికి బ్రాహ్మణుడనైన నన్ను పంపారు అని చెప్పాడు రాజుతో,
పండితుని మాటలు వినగానే దర్బారులో ఉన్నవారందరిలో ఉత్సాహం కనబడింది. వాళ్ళందరూ ఏం జరుగుతుందో అని ఆత్రంతో ఎదురు చూడడం (వారంభించారు,
రాజు పండితునితో భగవంతుడెవరో చెప్పండి అని ఆత్రంగా ప్రశ్నించాడు.
ఒక కధ చెప్పవూ? 73
పండితుడు నవ్వుతూ ఓ రాజు! నేను మీ ప్రజలలో ఒకడినే మీరు మాకు ప్రభువులు. మీరు నన్ను ఆజ్ఞాపించవచ్చు. మీరు నన్ను గురువుగా భావించి శిష్యుని న్ధానంలో కూర్చుని ప్రశ్న వేస్తే తప్ప వేదాంతసారమైన తత్త్వ జ్ఞానాన్ని బోధించలేను. గురువు తన శిష్యునికి మాత్రమే బోధిస్తాడు.
రాజు సుమారుగా ఆరువారాలనుండి రాత్రి అనగ పగలనక ఆలోచిస్తున్నాడు ఈ విషయం గుదించి. ఈ విషయాన్ని తెలుసుకుందామని ఆతృతగా వున్నాడు. నిజమైన విద్యార్ధివలె ఆయన తన సింహాసనం మీద నుండి దిగి రెండు చేతులూ జోడించి నమస్కారం చేస్తూ ఓ గురుదేవా! నన్ను శిష్యునిగా స్వీకరించి బోధ
“చేయండి అని వినయంగా ప్రార్ధించాడు.
ఏ మాత్రం సందేహించకుండా పండితుడు తిన్నగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళి సింహాసనంపై కూర్చున్నాడు. రాజును తనకు ఎదురుగా కూర్చోమని ఆజ్ఞాపించాడు. అప్పుడు రాజును నీ మొదటి ప్రశ్న ఎమిటని పండితుడు అదిగాడు.
రాజు సవినయంగా తన ప్రశ్నను మళ్ళీ అడిగాడు. “భగవంతుడు ఎవరూ అసి”
పండితుడు చిరునవ్వు నవ్వుతూ చుట్టూ పరికించాడు. సభలో ప్రతీ ఒక్కరూ ఆయన జవాబు కొరకు ఆత్రంగా ఎదురుచూస్తున్నారు. పండితుడు వెంటనే జవాబు చెప్పకుండా ఒక భటుని పిలిచి గోశాలనుండి ఒక నల్లని పాడి ఆవును తీసుకు రమ్మనమని ఆజ్ఞాపించాడు. కొద్దసేపటిలోనే ఆవు తీసుకు రాబడింది. అక్కడ వున్న వారిలో మరొక భటుని పిలిచి ఆవుపాలను పితికి తీయమన్నాడు. ఒక బంగారు గిన్నెలో వారు పాలను పితికి తీసుకువచ్చారు, ఆ బంగారు గిన్నెను పండితునకు ఇచ్చారు. ఆ వాత్రను రాజుకి అందించాడు పండితుడు. రాజు ఆశ్చర్యపడుతూ పాత్రను అందుకున్నాడు. దర్భారులోను, బయట అంతా నిశ్శబ్దం ఆవరించి వుంది.
ఈ నిశ్ళ్చబ్దం నుంచి పండితుని గొంతు సన్నగా వింతగా ప్రతిధ్వనించి “రాజా! పాత్రలోని పాలు కనిపిస్తున్నాయా?”
“కనిపిస్తున్నాయి స్వామి?
. ఒక కధ చెప్పవూ?
దాని రంగు బమిటి?
తెల్లని తెలుపు న్వామి.
తెల్లనిపాలు ఇచ్చిన ఆవురంగు ఎమిటి?
నలుపు, న్వొాము.
ఈ పాలు ఇవ్వదానికి ఆవు ఏమి తింటుంది?
గడ్డి, స్వామి.
మరి గడ్డి రంగు ఎమిటి?
ఆకు పచ్చన,
అయితే ఆకుపచ్చని గడ్డిని నల్లని ఆవులో తెల్లని పాలగా మార్చేదెవరు? మీ రెవరైనా ఆ పనిని చేయగలరా రాజా? పచ్చని గడ్డి తిన్న నల్లని ఆవులో తెల్లని పాలగా తయారయే శాఖకు మంత్రిని ఎవరినైనా నియమించారా?
అంతటా నిశృబ్దం. పండుతుడు కొంచెంసేపు మౌనాన్ని పాటించి తిరిగి తన ప్రసంగాన్ని ప్రారంభించాడు.
ఓ మిత్రులారా? ఆకుపచ్చని గడ్డిని నల్లని ఆవులో తెల్లనిపాలగా మార్చగల మహాశక్తే భగవంతుడు.
సభలోనివారంతా గుసగుసలు ప్రారంభించారు. ఈ జవాబు అందరికి అర్ధమైంది. రాజు కృతజ్ఞతగా నవ్వి తన రెండవ ప్రశ్న “దీవుడెక్కడ ఉంటాడు?” అని అదిగాడు.
మళ్ళీ పండితుడు ఒక రాజభటుని పిలిచి ఏదో చెప్పి పంపించాడు. కొద్ది నిముషాలలో ఒక బంగారు పళ్ళెంలో ఒక కొవ్వొత్తి అగ్గిపెట్టె తీసుకుని రాబడ్డాయి. పండితుడు ఆ మందిరంలోని తలుపులు కిటికీలు మూసి వేయ మన్నాడు. వాళ్ళు అన్నీ మూసివేయగానే గది అంతా చికటి ఆవరించింది. పండితుడు అగ్గిపుల్లను గీసి కొవ్వొత్తిని వెలిగించాడు. ఆ వెలుగులో పండితుడు ఇట్లా అన్నాడు. ఇప్పటివరకు మనం అందరం చీకటిలో వున్నాం కదా? ఈ కొవ్వొాత్తివెలుగు చీకటిని పారద్రోలింది. ఇది మీకు అందరికి తెలిసిందే కదా! రాజా ఇప్పుడు చెప్పు కొవ్వొత్తి నుండి వచ్చిన వెలుగు, అంటే మంట కాడు ఎక్కడ నుండి వచ్చింది అని అడిగాడు.
ఓక కధ చెప్పవూ? వ
ఈ వెలుగు గది అంతా నిండి ఉన్నది కదా. పండితుడు నవ్వుతూ కొవొతత్రి నుండి వచ్చిన వెలుగు మందిరమంతా వ్యాపించివున్నట్లే భగవంతుడు కూడా అంతటా వ్యాపించి వున్నాడు.
పండితుడు చేతితో చప్పట్లు కొట్టగానే భటులు తలుపులు తెరిచారు. సూర్యకాంతి లోనికి ప్రసరించింది,
రాజుకి ఈ సమాధానం తృప్తిగా వుంది. గురుదేవా నా ఆఖరి ప్రశ్చకు కూడా సమాధానం దయచేయండి. “భగవంతుడు ఏం చేస్తాడు?
దీనికి జవాబు చెప్పడం చాలా సులభమే అని పండితుడు చెప్పండగానే ముసలి మంత్రి విచారంతో కృంగిపోయి సభలోకి వస్తుండడం చూశాడు. ఆయన అటూ ఇటూ చూడకుండా తిన్నగా తన ఆసనంవద్దకు వచ్చి నమస్కరించి కూర్చున్నాడు.
మంత్రి మనసులో ఒక్కటే (ప్రార్ధన. హే భగవాన్‌. యువరాజునకు సహాయం చెయ్యి. ఒక గొప్పవ్యక్తి యొక్క కుమారుడు అతడు. నా అంతిమ కోరిక ఏమిటంటే రాజకుమారునకు సేవను చేయడమే. అతనిని ధర్మమార్గంలో పెట్టడం నా ధర్మం. ఆ ప్రకారం ఇతడు రాజ్యాన్ని పరిపాలించడానికి సమర్హుడు. అతనికి నమ్మకం కలిగితే రాజ్యాన్ని ధర్మంగా పాలిస్తాడు అతనిని నమ్మించాలంటే, నావల్ల కావడం బేదు. సీవే రాజుని ఆశీర్వదించాలి. పండితుడు ఆ నిశ్శబ్దంలో నుంచి “ఓ రాజా నికు భగవంతుదు ఎవరు ఎక్కడ వుంటాడు? అని అర్ధమైనాక, ఇంక ఆయన ఏం చేస్తాడు అని ప్రశ్న్వవేయనవసరం లేదు. ఈ ప్రపంచంలో ఉంగోెదలలతా వివిధ నామరూపాలతో చేస్తున్నది ఆయన.
కాని రాజుగారికి ఈ సమాధానం అంతగా నచ్చలేదు. అక్కడున్న వారికి కూడా అర్ధమయినట్లుగా లేదు. పండితుడు నిట్టూర్చుతో...*“ఠాజా! నీవు ఇప్పుడు ఎక్కడ కూర్చుని వున్నావో చూడు. తన వంట బ్రాహ్మణుడు నీ ఆసనంపై కూర్చుని వుండటాన్ని చూసి ఆశ్చర్యంతో సతమత మవుతున్న మంత్రిని చూడు. లక్ష్మణ రాజ్యసింహాసనముపై కూర్చునివున్న నన్ను చూడు. ఇవన్నీ ఈ విధంగా సంభవించ దానికి, నికు ఇప్పుడే జ్ఞానం అనుభవంలోకి రావడానికి కూడా కారణం ఆ దైవశక్తే”. "76 ఒక కధ చెప్పవూ?
మహారాజుతో సహా సభాసదులంతా ఒక్కసారిగా పెద్దపెట్టున కరతాళ ధ్వనులు చేశారు. సభామందిరమంతా ఆ ధ్వనితో మారుమ్రాగిపోయింది. కొంత సమయమైన తరువాత వంటవాడు బంగారు సింహాసనం మీదనుండి లేచి తృప్తిగా చిరునవ్వు నవ్వుతున్న తన యజమానిని సమీపించి సాగిలపడి నమస్మరించాదు.
స్వామీ! మీ దయవలననే మీ మాటలలోనే నేను రాజు ప్రశ్నలకు సమాథానం చెప్పి ఆయన సందేహాలు తీర్చగలిగాను. రాజుకు సేవ చేయాలన్న ఆత్రంవలననే మీరు ఆయన (ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పలేనేమో అని అనుమానిస్తూ చింతిస్తూ వున్నారు. ఎంత గొప్పవైద్యుడైనా తన స్వంత కుమారునికి చిన్న ఆపరేషన్‌ చేయాలంటే భయంతో సీరుకారిపోతాడు కదా!”
కరతాళ ధ్వనులమధ్య తమ సంతోషం వ్యక్తపరుస్తున్న మంత్రులకు ఇతర రాజోద్యుగులకు సముచితంగా సమాధానం చెప్తూ తలవం.-కుని వంట (బ్రాహ్మణుడు బయటకు నడిచాడు.
రాజు తన గురువు, స్నేహితుడు అయిన మహామంత్రికి సొమ్టాంగ నమస్కారం చేసి తన మెడలోని ముత్యాల హారాన్ని తీసి సభాసదుల ఎదుట మహామంత్రి మెడలో అలంకరించాడు,
ఈ లోపుగా మందిరం వెలుపల వేచివున్న ప్రజానీకానికి లోపల జరిగిన దంతా తెలిసిపోయింది. వారంతా ఉత్సాహంగా మహారాజుకు జై అంటూ జయ జయ ధ్వానాలు చేశారు. రాజు తన ప్రజల అభినందనలు అందుకోవడానికీ బయట వసారాలోకి వచ్చాడు.
- ఒకన్వాని. ఒక కధ చెప్పవూ? //
శీ. బండదలాముడు
కొన్ని వందల సంవత్సరాల క్రితం బండరాముడు అనే వాడొకడుండే వాడు. అతడు కొంటెపనులను చేసి ఏడిపించడంలో మంచి నేర్పరి. అటువంటి మూర్చుడు, బందతనము కలిగినవాడు ఇంతవరకు పుట్టలేదని అందరూ చెప్పుకునే వారు. కాని అతడు చాలా తెలివైన వాడని, మేధావి అని కొందరికి మాత్రమే తెలుసు. సామాన్య మనుషులెవరూ సరిగా అర్ధంచెసుకోలేక పోవడంవలన వాళ్ళకు తగిన గుణపాఠం చెప్పాలని ఇటువంటి కొంటెపనులు చేస్తుండేవాడు.
బండరాముడు రెండు రంగులున్న దుస్తులు ధరించి, తలమీద చిన్న మువ్వలు కుట్టిన టోపీని పెట్టుకుని హాస్యగాని వేషంలోవుండేవాడు. అతడు వస్తుంటే మువ్వల చప్పుడు విని తమ పిల్లలను ఇంట్టోకి తీసుకువచ్చి తలుపులు మూసి వేసేవారు. కొద్దిసేెపటిలోనె భయంపోయి అతడు ఏంచేసాడో అని ఆత్ఫతగా చూసి అతని చుట్టూ గుమిగూడెవారు.
ఒకరోజున ఉత్సవం జరిగింది. చాలా దూరప్రాంతాలనుండి ఆ ఉత్సవం చూడడానికి చాలామంది వచ్చారు. మన బండరాముడు ఉన్న ఊరువాళ్ళు ఆ ఉత్సవం జరిగే స్థలానికి చేరుకోవాలంటే ఒక కొండను దాటి వెళ్ళాలి. చాలా ఎత్తైన పర్వతంలా ఉంటుంది. ఎంతో కష్టమైన దారి. అందుచేత చాలా ఉదయాన్న లేచి పొద్దు ఎక్కకుండానే బయలుదేరారు. పైకి పోయిన కొద్దీ కొండ మరీ ఏటవాలుగా వుండి ఎక్కడం కష్టమై పోతోంది, సూర్యుడు ప్రచండంగా నిప్పులు కురిపిస్తున్నాడు. ఎక్కుతున్న వాళ్ళంతా అలనటగా ఆయాసపడుతూ కాళ్ళీడ్చుకుంటూ నడుస్తున్నారు బండరాముడు మాత్రం ఎంతో ఉత్సాహంగా, ఆడుకుంటూ పాడుకుంటూ చుట్టూ ఉన్నవారితో హాస్యాలు చేస్తూ ఎంతో హాయిగా ఎక్కెస్తున్నాడు. తనతో ఉన్నవాళ్ళంతా ఎక్కలేక బాధపడుతుందడే బండరాముడు మాత్రం ఎంతో సునాయాసంగా ఎక్కడం వాళ్ళకు ఆశ్చర్యం కలిగించింది. "78 ఒక కధ చెపువూ?
వాళ్ళందరూ ఎండలో మాడిపోతున్నారు. గొంతుక తడి ఆరిపోతోంది వాళ్ళకు. ఎంతో అవస్థపడి వాళ్ళంతా ఎక్కుతుంటే ఎవరైనా ఆ విధంగా నాట్యం చేస్తారా? రాముడు నిజంగా మూర్భుడే అని అనుకున్నారు. వారంతా రామునివైపు చూడకుండా తలలు తిప్పుకుని నడుస్తున్నారు. రాముడు ఏదైనా ఎత్తు వేస్తున్నా దేమోనని అనుకున్నారు.
చివరికి ఎలాగైతేనేం కొండ శిఖరం చేరుకున్నారు. ఎంతో హాయిగా వుంది. ఇప్పుడు క్రిందకి దిగాలి. దిగడం చాలా సులభమే, కాని అదేమిటి రాముని చూడండి. అతని ముఖం చాలా విచారంగావుంది కళ్ళ వెంబడి నీళ్ళు కారుతున్నాయి. ఇప్పుదు ఆయాసపడుతూ కాళ్ళీడ్చుకుంటూ కొండ దిగుతున్నాడు. సులభంగా దిగవలసిన దారి బండరామునికి చాలా కష్టమైంది.
రాముని చుట్టూవున్న జనం ఇంక ఆత్రం అపుకోలెకపోయారు. వాళ్ళంతా రాముని దగ్గరకు వెళ్ళి, కష్టమైన ఎగుడు దారిలో నీవు చాలా సంతోషంగా వున్నావు. సులభంగా దిగేదారిలో నీవు చాలా బాధపడుతున్నావు అని అడిగాడు వారిలో ఒకడు”. హరాత్తుగా ఒక పిల్లి మొగ్గవెసి “మీరీ ప్రశ్న ఎప్పుడు అడుగుతారా అని నేను ఎదురు చూస్తున్నాను” అని అన్నాడు సంతోషంతో.
మీరంతా మూర్చులనే సంగతి మీకు తెలియదా. నేను కొండపైకి ఎక్కుతున్నంత సేపు నెను కొండ దిగడం గురించి, అది ఎంత సులభంగా ఉంటుందో ఊహించుకుంటూ ఉండడంచేత కొండ ఎక్కటప్పుడు నాకు కష్టం కలగలేదు కాని కొండ దిగుతున్నప్పుడు ఆ కొండ మళ్ళీ ఎక్కడం ఎంత కష్టమో ఆలోచిస్తూంటే నాకు విచారం కలుగుతుంది.
అక్కడ వున్నవాళ్ళందరికి రాముడి చెప్పింది ఏమీ అర్ధం కాలేదు. ఎందుకంటే రాముడు చాలా జ్ఞానం కలవాడు అని అనుకోవడం వలన.
బాలలూ! రాము ఏం చెప్పాలనుకున్నాడో మీకు అర్దమైందా?
లా జీల చోర్చిళ ఒక కధ చెప్పవూ? ౮79
- సృప్టికర్తతో ముఖాముఖి చర్చ
సత్‌ స్వరూపుడైన ఆ పరమాత్మ సర్వప్రాణులయొక్క కోరికల ద్వారా వ్యక్తమైనప్పుడు పరమ కారుణ్యమూర్తి అయిన ప్రేమశక్తిగారూపుదిద్దకుంటాడు. అతడే ఈశ్వరుడు. అతడు ప్రాణులకోరికలను తీర్చాలనుకున్నప్పుడు అతదే సృష్టికర్త అవుతాడు. అతడే హిరణ్యగర్భుడు తాను సృష్టించిన ప్రాణులకోరికలను తీర్చ డానికి విషయ ప్రపంచంగా అవుతున్నాడు. ఈ విధంగా ఈశ్వరుడు తానె సృష్టికర్త అయి తానే విషయజగత్తుగా వుంటున్నాడు. దేశ కాలాదులతో సంబంధం పెట్టు కున్నప్పుడు జీవులుగా అఖివ్యక్తమై సుఖదుఃఖాలను జయావజయాలను అనుభవిస్తాడు,
ఒకనాటి మధ్యాహ్న సమయంలో ప్రపంచంలో సృష్టిజరిగిన (పారంభము లో సృష్టికర్త అయిన బ్రహ్మదేవునికి ఆనుకునివున్న ఉద్యానవనంలో ఉత్సాహ భరితమైన సంఘటన జరిగింది. ఈ సంఘటనను (బ్రహ్మదేవుని పుత్రులలో చివరివాడైన నారదుడు ప్రత్యక్షంగా వీక్షించాడు.
మానవజాతి యొక్క మొట్టమొదటి మానవుని ఆలోచనా రహితమైన మూర్థత్వం (ప్రపంచానికి నారదుని ద్వారా వెల్లడైంది.
ఈ కధను నారదుని స్వంతమాటలలోనే ఆయన నాకు చెప్పినట్లుగా చెబితేనే బాగుంటుంది.
నా తండ్రి కొలువు కూటంలోకి ప్రవేశించాను. ఆ సాయంత్రం సృష్టిలోని వివిధ రకాలైన జాతులకు ఏర్పాటు చేయవలసిన వయోపరిమితిని నిర్ణయించడంలో నిమగ్నమైయున్నారు. సమస్త సృష్టికి తండ్రి అయిన బ్రహ్మదేవుడు పొంగి పొర్లుతున్న ప్రమవలన ఎరుపెక్కిన ముఖంతో ఉన్నాడు. ఆయన ముఖంలో ఆనందం కొట్టాచ్చినట్లుగా కనిపిస్తోంది. 80 ఒక కధ చెప్పవూ?
వారు అపారమైన కరుణతో అన్ని రకాలైన జాతులపై ఒకేవిధమైన (ప్రేమకలిగి మీ అందరి ఆయుః ప్రమాణము ముఫ్పై సంవత్సరాలు ఉందేలా ఇవ్వాలని అనుకుంటున్నాను. ఈ నిర్ణయం మీకందరకు సంతోషం కలిగించిన దైతే మీరంతా ఈ ప్రపంచంలోకి వెళ్ళి సంతోషంతో జీవించండి అని అన్నారు, తృప్తి పొందిన జీవులంతా ఒక్కసారి జయ జయధానాలు చేశారు. ఆ జీవులు అక్కడనుండి వెళ్ళిపోయాయి. కొన్ని ఎగురుకుంటూ, కొన్ని పొకుతూ, కొన్ని దుముకుతూ కొన్ని పరుగులు పెడుతూ అనేక రకాలుగా ఆకాశంనుండి, భూమి నుండి ఉత్సాహంతో జీవులన్ని వెళ్ళిపోయాయి అని చెప్తూ నారదుడు కొంచెంసేపు ఆగాడు.
నేను ఆ ఊవాచిత్రంయొక్క అందాన్ని ఆ ఘనతను తలపోస్తూ నిశ్శబ్దంగా వుండిపోయాను. నేను కూడా ఆనందంలో ఒక భాగాన్న అనిపించింది. నన్ను చూచి నారదుడు నీవు ఒక్క నిముషం ఆగు. నీవు మాత్రం వారిలో ఒకడివి కావు అసి అన్నాడు.
అన్ని జీవరాసులు వెళ్ళిపోయిన తరువాత నాలుగు జాతులకు సంబంధించిన ప్రతినిధులు మాత్రము నాతండ్రివద్దనే ఉండి పోయారు అని అంటూ నారదుడు తన కథను ముందుకు సాగించాడు. నా తండ్రి వారిని (ప్రమగా చూసి నవ్వి అభిమానంతో “ఓ గార్దభమా! న్‌కు ముప్పై సంవత్సరాల కాలము ఆయువు అవసరం లేదా? ఎందుచేత?
అంచుకు గార్టభం
“ఓ మహాత్మా! తమకు తెలియనిదేమున్నది. సరియైన విశ్రాంతి, నిద్ర, ఆహారము లేకుండా రోజంతా బరువులు మోయాలి. ఎంతో విశ్వాసంతో బరువు మోసుకుంటూ దారివెంబడి వెళ్తూ దారిలో ఎక్కడైనా గుక్కెడు నీళ్ళకోసం గుప్పెడు గడ్డిపరకల కోసం ఆగినటైైతే గట్టిగా కర్రతో బాదుతారు ఈ విధంగా మేము ఎంతకాలం జీవించాలి. ముప్పై సంవత్సరాలు చాలా ఎక్కువే జీవించడానికి. ఓ భగవాన్‌ మామీద కరుణను చూపించండి అని గార్టభం వేడుకుంది.
నా తండ్రి వెంటనే “నిజమే. విశ్రాంతి ఎరుగని జీవితం చాలా
ఒక కథ చెప్పవూ? క్‌
దుర్భరమైైనదెే, అందుచేత నీ ఆయువునుండి పన్నెండు నంవత్సరాలు తీసెస్తున్నాను. నీవు మిగిలిన పద్ధెనిమిది సంవత్సరాలు జీవించు అని చెప్పగానే గార్టభం సంతోషంతో వాళ్ళ గుంపులో కలవడానికి పరుగెత్తి వెళ్ళిపోయింది.
నేను నారదుని ఇంక ఎవరు అక్కడ వున్నారు అని అడిగాను. దేవర్షి నవ్వుతూ తన కధను కొనసాగించాడు,
నా తండ్రి చుట్టూ చూడగానే ఒక పెద్ద జాగిలం తనవైపు చూస్తుండడం గమనించాడు. ఆ జాగిలం (పేమతో విశ్వాసంతో తండ్రివైపు చూసోంది.
ఆ జాగిలం వైపు తిరిగి ఏమీ నీకు కూడా ముప్పై సంవత్సరాలు ఆయువు తృప్తికరంగా లెదా అని అడిగాడు.
అందుకు జాగిలం “ఓ స్వామీ మీరు సర్వజ్ఞులు, మీకు అన్నీ తెలుసు. నేను మంచి వయస్సులో వుండి, మంచి శక్తిని కలిగి, వినడం, వాసన చూడడం అరవడం, కరవడం అన్నీ బాగున్నంతకాలం నన్ను బాగానే చూస్తారు. కాని నెను ముసలిదానిని అయిపోయినప్పుడు నా శక్తి నశించినప్పుడు నన్ను నిర్లక్ష్యం చెస్తారు. నేను ఒకమూల కదలకుండా పడుకుని ఎవరైనా శత్రువులు వచ్చినప్పుడు వారిని చూసి మొరగడంతప్ప ఏమీ చేయలేను కదా. ఇటువంటి జీవితం ఎవరికీ వద్దు” అని (ప్రార్ధించింది.
సృష్టికర్త అయిన భగవంతుడు ఒక క్షణం ఆలోచించి నీ జీవితం చాలా బాధాకరమైనదే. అందువలన నీ ఆయుః ప్రమాణములో పద్దెనిమిది సంవత్సరాలు తీసెస్తున్నాను. అది నీకు సమ్మతమే అనుకుంటాను. అప్పుడు జాగిలం సంతోషించి మొరుగుతూ తనతండ్రిచుట్టూ తిరుగుతూ ఎగురుతూ ఆయన వాదాలను తాకి గోడలు దూకి, తోటలు దాటుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది.
నారదుడు చెప్పడం కొన్ని క్షణాలు ఆగాడు. నాకు ఆతృతపెరిగింది. ఆయనను ప్రశ్నించే ధైర్యంలేకపోయింది. కొన్నిక్షణాలు కొన్ని సంవత్సరాలుగా వుంది నాకు.
నా తండ్రి చెట్టు కొమ్మమిదనుండి ఒక వానరం తన దగ్గరకు రావడం చూశాడు. అది ఆయన ఎదుట కూర్చుని చేతులతో కాళ్ళు ముఖము తుడుచు త్‌బై ఒక కధ చెప్పవూ?
కుంటూ ఈ విధంగా వెడుకుంది. ముప్పై సంవత్సరాలు ఇటువంటి కూరమైన జీవితం ఎలా గడపాలి. మానవుల ఆనందం కోసం కోతిపనులు చేసూ వారిచ్చిన పండో, కాయో తింటూండాలి. అందులో కొన్ని పచ్చివి, కొన్ని పండువి కూడా వుంటాయి. చెట్టునుండి చెట్టుకు, లతలను పట్టుకుని ఊగుతూ తాము జీవితం గడపాలి. ముసలితనం వచ్చినప్పుడు చేతులలో కాళ్ళలో బలం తగ్గిపోయినప్పుడు కొమ్మలు పట్టుకుని దూకడం సాధ్యపడదు కదా. పళ్ళూడిపోతే కాయలను కొరికి తినలేము కదా! జీవితం గదడవడమే చాలా కష్టమైపోతుంది. అందుచేత నా ఆయువు కూదా తగ్గించండి అని ప్రార్ధించింది.
ఆలోచనలలో మునిగిపోయిన నా తండ్రి కొంచెం తేరుకుని దయగా నవ్వి నువ్వు చెప్పినది నిజమె. నువ్వు చాలా బాధలతో జీవించాలి. అందుచేత నీ ఆయువునుండి ఇరవై సంవత్సరాలు తగ్గిస్తున్నాను. ఇది నీకు తృప్తికరంగా వున్నదా అని అడిగాడు నా తండ్రి.
ఆ వానరం నా తండ్రికి జవాబు చెప్పేటందుకు కూడా ఆగకుండా పక్సనే వున్న చెట్టు ఎక్కి కొమ్మమీదకు దుముకుతూ మాయమైపోయింది.
తాను సృష్టించిన ఆ జీవులను చూస్తూ నా తండ్రి ఆనందపరవశంలో మైమరచిపోయి అలాగే నిలబడిపోయాడు. మృదుమధురమైన గానామృతంలో తేలిపోతూ పరవశించాడు. చల్లని స్పర్శ దివ్యమైన అనుభూతి తన్మయత్వంతో ఆనందాన్ని అనుభవిస్తున్నాడు. ఆయనలో ఆత్మశాంతి అలుముకుంది.
ఎమిటి? మిమ్మల్ని గాభరా పెడుతున్నానా? మరేం చెయ్యను? సృష్టికర్త తన సృష్టిని చూసుకుని మురిసిపోతుంటే నేను మాత్రం ఏమి చెయ్యను.
కథ అయిపోయిందా, ఇంకా వుందా లేక నారదుడు అలవాటు ప్రకారంగా మధ్యలో ఆగిపోయాడా? తాను ఇంతవరకు చెప్పినది విని అర్ధం చేసుకొనడానికి వీలుగా కధలను చెప్పడంలో సిద్ధహస్తుడు. కథ ఇంతటితో ఆగిపోవడం నాకు ఇష్టం లేదు.
మేమంతా అనుకున్నట్లుగా అక్కడ ఒంటరిగా లేము, అని నాటకంలో చెప్పినట్లుగా నారదుడు కధను కొనసాగించాడు. అదే సమయంలో ఎవరో సన్నగా
ఓక కడ చెప్పవూ? డ్ర్‌
దగ్గి గొంతుక సవరించుకొనడం వినిపించింది. ఆవరించిన ఆ చీకటిలో భక్తితో చెతులు జోడించి మెరిసే కళ్ళతో భక్తి విశ్వాసాలతో ఆరాధన పూర్వకంగా నా తండ్రిని చూస్తూ నిలుచుని వున్నాడొక మానవుడు. తన సృష్టిలోకెల్ల గొప్పవాడైన మానవుడు శరీరవరంగా పరిపూర్ణుడు, కాని మానసికంగా పూర్ణత్వాన్ని సంపాదించు కోలేదు అని గ్రహించాడు తన తండ్రి. ఈ చేదు నిజాన్ని సరిగా అర్ధం చేసుకోలేక తడబడుతున్నట్లుగా కనిపించింది. సంపూర్ణమైన తన కార్యాన్ని చూచి వివాదం ఆవరించినట్లుగా కనబడింది. ఇటువంటి అసంపూర్ణమైన తన కార్యాన్ని చూచి విషాదంచేరినా, మానవుని సౌందర్యాన్ని తాను సృష్టించిన అద్భుత జీవిని చూచి ఆనందించాడు. పితృ వాత్సల్యంతో సృష్టికర్త “ఓ అద్భుతమైన మానవుడా! నీకేం కావాలి. ముప్పైసంవత్సరాలపాటు సుఖదుఃఖాలతో కూడుకొనివున్న ఈ ప్రపంచం లో సర్వసృష్టికి తలమానికంగా జీవించు...నీ మనస్సాక్షికి నీ జీవితాన్ని అంకితంచేసి మావద్దకు తిరిగిరా అన్నాడు.
సర్వజ్ఞుడవైన ఓ ప్రభూ! నేను నీకు తెలపడానికి ఏమీ లేదు. కాని నీకు చిన్నమనవిని విన్నవించుకుందామనుకుంటున్నాను,
ముప్ప్ఫైసంవత్సరాలవరకు నేను ఎదుగుతూనే వుంటాను. అప్పటివరకు జీవితానికి అవసరమైన విజ్ఞానాన్ని సంవాదించుకుంటూ ధనాన్ని సంవాదించు కుంటూ గడిపేస్తుంటాము. బహుశా నా కొరకు, నా భార్యకొరకు నా పిల్లలకొరకు ఒక ఇల్లేమైనా కట్టగలనేమో, అప్పటివరకు నేను కష్టపడి పనిచేసి సంపాదించిన దానిని అనుభవించడానికి. విశ్రాంతిగా కూర్చునే సమయాన్ని నాకు లేకుండా. చేస్తే విషాదమే మిగులుతుంది. ఇది అన్వాయం కదా? ముఫ్పై సంవత్సరాల వయోపరిమితి చాలా తక్కువ అని నేను భావిస్తున్నాను అని మానవుడు విన్నవించుకున్నాడు,
నా తండ్రి వొాలభాగాన్ని విషాదమేఘం ఆవిరించింది. ఎంతో ఆశాభంగం కలిగింది. నుదుటిపై పడిన ముంగురులను సవరించుకొన్నాడో, కణతలు నొక్కు కున్నాడో తెలియదుగాని నిట్టూర్చి తిరిగి ఈ విధంగా చెప్పసాగాడు. అంతలో నా తండ్రి తనలోతానే సమాధానపడి ప్రేమగా చిరునవ్వు నవ్వి ఇలా అన్నాడు. నాయనా! నిన్ను తప్పకుండా తృప్తి పరుస్తాను. నీకు ఇంతకుముందు ఇచ్చిన రడ ఒక కధ చెప్పవూ?
ముస్పైసంవత్సరాలు కాకుండా,గార్టభం నుండీ తీసుకున్న పన్నెండు సంవత్సరాలు, జూగిలం నుండి తీసుకున్న పద్ధెనిమిది సంవత్సరాలు, వానరం నుండి తీసుకున్న ఇరవై సంవత్సరాలు కలిపి మొత్తం ఎనభయి సంవత్సరాలు నీ ఆయుః ప్రమాణం భూలోకంలో తృప్పికరంగా జీవించడానికి ప్రసాదిస్తున్నాను. ఇప్పుడు న్‌కు సంతోషంగా వుందా అన్నాడు నా ళండ్రి.
పురాతనమైన మొదటి మానవుడు కృతజ్ఞతతో తనను సృష్టించిన పరమాత్మను సాష్టాంగ ప్రణామం వేసి భగవంతుని స్తుతిస్తూ ఆనందంగా వెళ్ళి పోయాడు,
అతడు వెళ్ళిపోయిన తరువాత నా తండ్రి తన తలను రెండు చేతులతో పట్టుకుని దుఃఖిస్తూ, నిట్టూరుస్తున్నాడు ఏది ఏమైనా దుఃఖవాతావరణం అక్కడ కమ్ముకుంది. ౮ నిశ్శబ్దం భంగం చెయ్యడం నా కిష్టం లేదు కొద్దిసెపటి తరువాత నా తండ్రి తల ఎత్తి నాకేసి చూశారు. ఆయన పెదవులపై విషాద పూరితమైన నవ్వు మెదిలింది. అలసిపోయిన గొంతుతో మానవుడు పరిపూర్ణత్వం పొందడానికి అంతదూరం ఎందుకు వెళ్ళవలసివచ్చింది. భగవంతుని నిర్ణయానికి అతను ఎందుకు కట్టుబడి వుండలేదు. తాను ఏదో తెలివైన వాడినని అనుకున్నాడు. కాని, తనకు ఏం కోరుకోవాలో తెలియదు అటువంటి మూర్జజంతువును ఇంత వరకు ఈ వనంలో చూడలేదేమో. అతను ఇంకా ఎదగవచ్చు అని అనుకున్నాడు.
నారదా! నీవు మానవ జాతికి సహాయం చేయడమే నీ ఆశయంగా పెట్టుకో. నారాయణునకు తన జీవితాన్ని అంకితం చేసుకుంటే ఆయనే రక్షిస్తాడు. అని చెప్తూ తండ్రి తనను చూచి నవ్వుకున్నారు. మరి మానవుని చూడలేక నన్ను ప్రోత్సహించదానికే ఆ నవ్వు అనుకోవాలి,
ఏది ఏమైనా నేను థైర్యం తెచ్చుకుని నా తండ్రితో మానవుడు చేసిన పొరపాటు ఏమిటి అని అడిగాను.
కొంచెం నిశ్శబ్దం తరువాత తన తండ్రి ఇలా చెప్పాడు. నారదా! “నీవు కళ్ళుండి కూడా చూడలేకపోతున్నావు. మానవుని జీవితం ఎంత బాధాకరంగా వుంటుందో నీకు తెలియనిది కాదు. ప్రతీమానవుడు భూమిమీద ఈ మానవ
ఓక కధ చెప్పవూ? 85
జాతి వున్నంతవరకూ మొదటి ముప్పైెసంవత్సరాలు మాత్రమే సంతోషంగా చురుకుగా, ఉత్సాహవంతంగా దైవత్వాన్ని నింపుకుని జీవిస్తాడు. తరువాత పద్ధినిమిసంవత్సరాలు శ్రమజివియై పరిసరాల ప్రభావానికి దాసుడై ఇతరులకొరకు గార్థభంవలె భారమైన జీవితాన్ని జీవిస్తాడు. తరువాత నలభై ఎనిమిదవ ఏట నుంచి అరవై సంవత్సరాలవరకు తాను సంపాదించిన దానిని సంరక్షించుకుంటూ అందరిని అనుమానిస్తూ యజమానికి సేవచేస్తూ వుందే శునకంవంటి జీవితం గడుపుతాడు... షష్టిపూర్తి అయిన తరువాత అతడి జీవితం చాలా దుర్భరంగా వుంటుంది. తన కుటుంబంలోని ఒకరివద్దనుండి మరొకరివద్దకు తిరుగుతూ మనుమలను సంతోషపరచడానికి కోతిచేష్టలను చేసూ ముసలి కాలంలో కళ్ళు మసకలు కమ్మివేసి, పళ్ళు ఊడిపోయి, జట్టు రాలిపోయి చర్మం ముడతలు పడిపోయి, కండరాలు సాగిపోయి మానవుడు మరణకాలం సమీపించే వరకు కోతి రూపాన్ని ధరిస్తాడు.
తనజాతికంతకు అటువంటి జీవితం కావాలని కోరుకున్నాదే ఆ మూర్ధ
మరి ఆ మానవునకు విముక్తి లేదా అని అడిగాను.
దానికి తండ్రిగారు ఈ అవస్థనుండి మానవుడు తప్పించుకోలేడు. అతడు నారాయణునకు అంకితమై ఎల్లప్పుడూ ధ్యానం చేస్తూ జీవితంలో ఎదురవుతున్న ఒడిదుడుకులను ధైర్యంగా ఎదుర్శొని జీవించినట్లయితే సుఖదుఃఖాలతనిని బాధించవు.
హరేరామ హరేరామ రామరామ హరే హరే,
హరే కృష్ణ హరే కృష్ణ కృష్ణ కృష్ణ హరే హరే ॥
ఈ మహామంత్రాన్ని అతడు ఎల్లప్పుడు జపం చేస్తున్నట్లయితే అదే అతనికి కబ్టూలనుండి రక్షిస్తుంది.
ఈ కథను చదివిన వారు, విన్నవారు. ఈ మహామంత్రాన్ని ఐదుసార్లు జపించండి, 85 ఒక' కధ చెప్పవూ?
- నిలువు దముడు - అడ్డ దేముడు
ఒకరోజు హోరుమని పెద్దవాన పడుతోంది. విష్ణుదాసు, శంభుదాసు అనే ఇద్దరు ఆ వానలో చిక్కుకుని రోద్దుకు ప్రక్కనే వున్న ఒక పెంకుటింటిలో తలదాచుకున్నారు. వారి నుదిటిపైన ఉన్న నిలువు నామాలు, అడ్డరేఖలనుబట్టి ఒకరు విష్ణు భక్తుడని, ఇంకొకరు శివభక్తుడని మనకు తెలిసిపోతుంది. వారిద్దరు ఒకరికొకరు మాట్లాడుకోరుగా! వాళ్ళిద్దరు ఆ పెద్దవాననుండి రక్షించుకొనడానికి వచ్చికూడా ఇంటి వసారాలో వీలైనంత దూరంగా నిలబడి ఒకరినాకరు చూసుకొనకుందా ఎదమొఖం సపెదమొఖంతో వున్నారు.
అక్కడ వాళ్ళకు చెయ్యడానికి ఏమి లేదు. మాట్లాడడానికి ఇంకొకరు ఎవ్వరూ లేరు. అటువంటప్పుడు ఎంతసేపని మాట్లాడకుండా నిశ్శబ్దంగా వుందగలరు. వాళ్ళిద్దరికీ వారి మతాల గొప్పతనం గురించి చెప్పాలని వుంది. ఎలాగైనా దానిని నిరూపించాలని ఆత్రంగా వున్నారు. కొంతసమయం గడిచిన తరువాత విష్ణుదాసు నిశ్శబ్దాన్ని భంగపరుస్తూ నీవు శివభక్తుడివి కాని ఇటుచూడు, మా దేమునిది నిలువుగుర్తు. నీవు నిలుచున్న ఈ ఇంటికి ఆధారంగా వుంది. అని చెప్తూ నిలువుగా ఉన్న గోడలను చూపించాడు.
దానికి శంభుదాసు చాలా అవమానకరంగా భావించాడు. అతనికి గట్టిగా జవాబు చెప్పాలనుకున్నాడు. అతనికి మంచి ఆలోచన వచ్చింది. మీదేవుడు పని జంతువువలె బరువులు మోయడమేగా! ఏం చేస్తాడు మొయ్యక. అటువైపు చూడు. గోడమీద వున్న అడ్డదూలాలను చూపిస్తూ మీ దేముని వీపుమీద హాయిగా ఎక్కి కూర్చున్నాడు మా దేవుడు అందుకే మా దేవుడు విభూతి అడ్దకట్లు అన్నాదు.
నిష్ణుదాసు మనసు కోపంతో ఉడికిపోతోంది. అతనికి జవాబు చెప్పాలి. తల ఎత్తి చూచాడు. మంచి ఆలోచన తట్టంది. నేనే గెలిచాను అని అనుకుంటూ అక్కడవున్న నిలువు దూలాలకేసి చూశాడు. అవి అడ్డదూలాల మీద వున్నాయి. ఇప్పుడైనా ఒప్పుకుంటావా? మాదేముడే గొప్ప అని.
ఒక కధ చెప్పవూ? &్‌/
అయితే శంభుదాసు తన ఓటమిని అంత తేలికగా ఒప్పుకోలేదు. ఏ విధంగా జవాబు చెవ్సాలా అసి ఆలోచిస్తున్నాడు. మీ చిన్న దూలాల మీద వున్న అడ్డ దూలాలను చూడు అని కప్పుమిద ఉన్న పెంకులకు ఆధారంగావున్న వానాలను చూపించాడు.
తనదేమునికి అంత అవమానం జరుగుతోంటేె విష్పుదాసు ఊరుకుంటాడా! ఇంక ఇంట్లో చూపించడానికి ఏమీ మిగలలేదు. ఆ వానలో తడుస్తూ బయటకు వచ్చి ఇంటికప్పుకేసి చూశాడు. ఆ దొరికింది జవాబు. అని లోపలికి వెళ్ళి శంభుదాసుని బయటకు తీసుకువచ్చాడు. 'పైకప్పువైెపు చూపించి మ్‌ అడ్డదేముని వీపుమీద నిలువుదేముడు పడుకున్నాడు అని అడ్డంగా వున్న వానాలపై పేర్ఫబడిన పెంకులను చూపించాడు.
శంభుదాసుకు మతిపోయినంత సని అయింది. ఏం చేస్తాడు. ఇంక పెంకులపై గాలి తప్ప ఏమీ లేదు. ఆ గాలి నిలువో అడ్డమో ఆ భగవంతునికే తెలియాలి. తన దేవుని గొప్పతనాన్ని నిరూపించాలి ఎలాగైనా, అనుకుని కోపంతో ఉందు, మీ దేముని పని పడతాను అని శంభుదాసు ఇంటిమీదకు ఎక్కి ఆ పెంకులన్నీ నేలకేసి కొట్టనారంభించాడు. పెంకులన్నీ నేలమీదపడి ముక్కలు ముక్కలుగా చిందరవందరగా పడిపోయాయి.
ఈ సారి విష్ణుదాసుకి విపరీతమైన కోపం వచ్చెసింది. శంభుదాసుకు ప్రతిగా పైన వున్న వెదుళ్ళను పీకి విరిచెయ్యడం ప్రారంభించాడు. వాటికి ఆధారంగా వున్న అడ్డవాసాలను విష్ణుదాసు విరిచివేశాడు. శంభుదాసుకు కోపం వచ్చి నిలువుగా వున్న మట్టిగోడలను కూల్ఫివేశాడు. ఇంక అక్కడ నాశనం చేయడానికి ఏమీ మిగలలేదు. ఇద్దరు ఆయాసపడుతూ ఒకరి ముఖాలు ఒకరు చూసుకుని నేనే గెలిచాను, అంటే నేనే గెలిచాను అని సంతోషంతో వానలో ఒకమూల కూర్చుండి పోయారు.
వర్షం ఇంకా ధారపాతంగా కురుస్తూనే వుంది, ఇప్పుడు వాళ్ళు ఎక్క్మడుంటారు? తలదాచుకోవడానికి కొంచెంకూడ స్టలం లేదు. నిలువుదేవుడూ లేడు, అడ్డదేవుడూ లేడు వాళ్ళిదరూ తడిసిముదయిపఫోయారు పాపం! శ్‌
అది ప - శారద 8కి ఫక్‌ కథ చెప్పవూ?
త్‌ో ళో (౯ మామయ్య - అబద్ధథ్రు కథలు
మామయ్య కొత్తరకం ఆటలు కనిపెడుతుంటాడు. అటువంటి వాటిలో మామయ్య చాలా గట్టివాడు. అందులో గెలిచినవారికి బహుమతి కూడా వుంటుంది ఈ రోజు ఆట ఆడుకుందామని మామయ్య చెప్పగానే మేమంతా ఎంతో సంతోషించాం.
ఓకరోజు మంచి వానపడుతోంది. ఆ రోజున ఆకాశం అంతా మబ్బులతో కమ్ముకువోయి ఉంది. ఎక్కడ చూసినాసరే నేలంతా తడితడిగా వంది. బయటకు రాలేకపోయాం. సరిగా అదే సమయానికి మామయ్య వచ్చాడు. మామూలుగా నవ్వుతూ చిలిపి కళ్ళతో మావద్దకువచ్చి మనం ఈ రోజు కొత్తరకం ఆట ఆడుదాం రండి అందరు అన్నాడు. మా అందరికి ఏదో కొత్త జీవితం వచ్చినటైంది. మేమంతా సంతోషంగా అరుస్తూ కేకలు పెడూ గెంతుతూ మామయ్య వెంటపరుగెత్తాం, మామయ్య రా, అక్కడకు వచ్చి కూర్చుని ఆ ఆట ఎట్లా ఆడాలి? త్వరగా చెప్పు అని అడిగాం అంతా.
కళ్ళను తుడుచుకుని కూర్చుని మాకేసి చూశాడు. మేమూ కూడా చూశాం. మామయ్య ఏదో కొత్త ఆట గురించి ఆలోచిస్తున్నాడని తెలుసు. మామయ్య ఒక చిన్న కర్రమంచం మిద కూర్చుని అంతా జాగ్రత్తగా వినండి. ముందుగా మనమంతా రెండు నిమువాలు నిశ్శబ్దంగా వుండాలి. మనలో ప్రతీ ఒక్కరూ విలైనంత పెద్ద అబద్ధపు కధను చెప్పాలి. అన్నింటికంటే పెద్దది అసాధారణమైనది చెప్పాలి. అందరికంటే ఎవరు ఎంత పెద్దది చెపారో వాళ్ళు గెలిచినట్లు. వాళ్ళకి ఒకమంచి బహుమతి వుంటుంది, సరేనా! అని అన్నాడు మామయ్య,
మామయ్య చెప్పినది మాకు నచ్చలెదు. మా అమ్మ మమ్మల్ని అబద్దాలు చెప్పవద్దు అంది. మామయ్యేమో అబద్ధాలు చెప్పమంటున్నాడు. అందుకే మామయ్యా, మమ్మల్ని అబద్దాలు చెప్పవద్దని అమ్మ చెప్పింది. ఈ ఆట ఎలా ఆడాలి అని అడిగాం.
ఒక కథ చెప్పవూ? రం
మామయ్య ఆశ్చర్యపడ్డట్పగా కనబడి ఎందుకు అబద్దాలు చెప్పకూడదో చెప్పిందా అమ్మ. “లేదు మామయ్య” అన్నాం అందరూ ఒక్కసారి.
అలాగైతే మీకు అర్ధం కానిది అంగీకరించడానికి మీకు సిగ్గుగా లేదూ? మ్‌ బుద్ధి ఏమైంది? అర్దంకాని దానిని అంగీకరించకూడదు. అబద్ధం ఎందుకు చెప్పకూడదో మీకు తెలియదు. అందుచేత అన్నింటికంటే పెద్ద అబద్ధం చెప్పవచ్చు. మన ఆటలో ఎవరు పెద్ద అబర్ధం చెప్తారో వాళ్ళకు మంచి బహుమతులు కూడా వుంటాయి.
మాకు చాలా సంతోషం కలిగింది. పెద్దవాళ్లు చెయ్యకూడదు అని చెప్పిన దానిని ఇప్పుడు మనం చేయబోతున్నాం. ఈ పని చెయ్యడంలో ఉండే చిలిపి తనం మమ్మల్ని బాగా ఆకర్షించింది. మామయ్య మంచం చుట్టూ తివాచీ పరుచుకుని మెమంతా కూర్చున్నాం. మామయ్య గొంతుక సవరించుకుని అన్నాడు. రెండు నిముషాలు మీకు టైము ఇస్తున్నాను. పెద్ద అబద్దం ఆలోచించండి. నేను కూడా ఒక అబద్ధం చెప్తాను ముందు మీరంతా మీవి చెప్పండి అసాధారణమైనది, పెద్దదిగా వుండాలి సుమా! పెద్ద అబద్దానికి పెద్ద బహుమతి అన్నాడు మామయ్య,
మామయ్య చెప్పడం ముగించిన తరువాత మేమంతా నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాం. అంతపెద్ద అబద్ధం ఎలా చెప్పాలో మా అందరికీ తోచడం లేదు. రెండునిముషాలంటే ఎలా?
మామయ్య నిశ్శబ్దాన్ని భంగం చేస్తూ నేనొకటి చెప్తానన్నాడు. ఒకప్పుడు ముగ్గురు స్నేహితులు పొలంగట్టు మీదనుండి నడుస్తూ ఒక కుందేలు పొలానికి అడ్డంగా పరుగెత్తడం చూశారు. అందులో ఒకడు గుడ్డివాడు, ఇంకొకడు మూగవాడు, మరొకడు కుంటివాడు. గుడ్డివాడు ఆ కుందేలును చూశాడు. మూగవాడు పట్టుకోండి పట్టుకోండి అని అరిచేడు. కుంటివాడు పరుగెత్తుకుని వెళ్ళిపట్టుకున్నాడు. దానిని ఇంటికి తీసుకువచ్చాక చూస్తే అదీ కుందెలు కానే కాదు. అది కప్ప. దానిని పెట్టెలో పెట్టి తాళం వేశారు. ముందు ముందు దానిపై స్వారీ నేర్చుకొనడానికి పనికివస్తుందని.
మేమంతా పొట్టచెక్కలయేలా నవ్వాం. మామయ్య మాత్రం గంభీరంగా వుండిపోయాడు. మా అందరివైపూ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. ఇది పెద్ద అబద్ధం కాదా? పోనీ గోపీ, ఇంతకంటే మంచిది నువ్వు చెప్పు అన్నాడు మామయ్య, ౮ ఒక కధ చెప్పవూ?
మా అందరిలోకి గొప్పతెలివైనవాడు చిన్నగా నవ్వి మొదలు పెట్టాడు. ఒకసారి నేను స్కూలునుండి ఇంటికి వస్తుంటే రెండు పక్షులు తమ బిపులు భూమివైపు త్రిప్పి ఎగురుతూ చందమామను చూస్తూవుండడం చూచాను. అవి పాడుతుంటే వాటినోటినుండి తెనే కారింది. నేను ఆ తేనెను ఒక భూగోళం పుస్తకంలో పెట్టి దారిలో తాగుతూ ఇంటికి నడిచాను. మేమంతా చప్పుట్లు కొట్టాం. చాలామంచి అబస్థం అని మామయ్య మెచ్చుకున్నాడు.
ఇప్పుడు చంద్ర వంతువచ్చింది,అని అన్నాడు మామయ్య, చంద్ర చాలా బిడియస్తుడు. వాడు సందేహిస్తుంటే మామయ్య వాడికి ప్రోత్సాహం ఇచ్చాడు. చంద్ర తప్పకుండా చెవ్రొలని బలవంతం చేశాం. ఇక తప్పక చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు. ఈ మధ్య ఒకరోజు ఆవు తప్పిపోతే మా అమ్మ చాలా బెంగ పెట్టుకుంది. ఇంతలో పెద్దగాలివాన వచ్చింది. ఉన్నట్టుండి ఇంటికప్పు లోనుండి ఆ నీరు ధారగా కురిసి ఇల్లంతా నిండిపోయింది. మేమంతా ఆశ్చర్యపోయాం. కప్పు ఎలా కారుతోందో అర్ధం కాలేదు. తాతయ్య అదేమిటో తెలుసుకుందామని వచ్చాడు. మా ఆవు ఒకటి నిలుచుని పెంకులు తినేసింది. తాతయ్య దానిని సీటి గొట్టం ద్వారా క్రిందికి తీసుకుని వచ్చాడు. ఆ రోజు ఆవును మంచం మీద పడుకోపెట్టి మేమంతా అవులశాలలో పడుకున్నాం. చంద్ర ఇంత మంచి కధ ఎలా చెప్పగలిగాదా అని ఆశ్చర్యపోయాం.
మామయ్య గౌరివైపు తిరిగి ఇప్పుడు నువ్వు చెప్పు అన్నాడు. గౌరి ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుతూ ఇలా చెప్పింది.
మీరు దీనిని నమ్మినా నమ్మకపోయినా నేను చెప్తాను. ఇది నిజం. ఎవరైనా ఇంటిమీదుగా ఎగురుతున్న తాబేలు మీద కూర్చుని ఒకబల్లిని తిని, చెతులు మేఘాలకి తుడుచుకొని, ఆ తరువాత చేతుల మీద నిలుచుని పాదాలతో జుట్టును మర్దన చెయ్యగలిగితే మా అమ్మకి వున్నంత ఒత్తైన నల్లని జుట్టు వస్తుంది. కాని మీరు తిన్న బల్లి మొగ బల్లి అయితే మాత్రం మామయ్య తలలా బట్టతల అయిపోతుంది. కావాలంటే నేను చెప్పింది నిజమో అబద్ధమో మామయ్యనే అదగండి,
ఇల్లంతా మా నవ్వులతో మారుమోగిపోయింది. తివాచీమీద దొర్లి దొర్లి
ఒక కధ చెప్పవూ? ౮]
నవ్వాం. మామయ్య నవ్వు మూడు మైళ్ళ వరకూ వినిపించింది.
ఇప్పుడు బహుమతులు ప్రకటిస్తాం. ముందు కిటికీలు తెరచి అబద్దా లన్నింటిని బయటకు వెళ్ళివోనివ్వండి. మేమంతా, కిటికీలన్ని తెరచి మళ్ళీ కూర్చున్నాం.
మామయ్య ఒక సంచీలోంచి ఒక పొట్లం తీసి నెమ్మదిగా విప్పాడు దానిలో పెద్ద పెద్ద కలకంద ముక్కలున్నాయి. మీరంతా గోపీ, చందూ, గౌరి అందరూ గెలిచారు. మీ అందరికి ఒక్కొక్క ముక్క ఇస్తాను. అందరికంటే పెద్దముక్క చంద్రానికి ఇస్తాను. వాడు పెద్ద అబద్ధం చెప్పాడుగా మరి, ఎవరు ఈ ముక్కను నోటిలో వుంచుకుని నెమ్మదిగా తింటూ వుంటారో వాళ్ళకు ఒక చక్కటి బొమ్మ బహుమానంగా ఇవ్వబడుతుంది.
అందరికి మామయ్య తలోముక్క ఇచ్చాడు. తరువాత చేతితో ఒక గడియారాన్ని పట్టుకున్నాడు. మామయ్య ఒకటి రెండు మూడు అనగానే అందరం కలకండ ముక్కనోటిలో వేసేసుకున్నాం. అందరిని జాగ్రత్తగా గమనిస్తున్నాడు.
అమ్మో మంట, చేదు. ఇదేమిటి, మీ ముఖాలు అసహ్యంగా తయారయ్యాయి. మేమెవ్వరం దాన్ని నోళ్ళలో వుంచుకోలేక పోయాం. అందరం ఒకేసారి ఉమ్మివేశాం. అది ఒక విచిత్రమైన రుచి. పులుపూ కాదు, చేదూ కాదు. తమాషాగా వంది ఆ రుచి.
అది కలకండ కాదు. అదేదో రుచిగా వుంది. అని అన్నాం అందరం. “అవును అది కలకండ కాదు” అన్నాడు మామయ్య, కలకండ అని ఎవరన్నారు? అది కలకిందలా కనిపిస్తుంది. అది ఫటిక. కలకండలాగే కనిపిస్తుంది.
మామయ్య! “ఇప్పుడు అర్ధమైందా అమ్మ ఎందుకు అబద్ధం చెప్పవద్దు అన్నదో?” అబద్దాలు చెప్పితే కలకండకు బదులు పటికదొరుకుతుంది. అందుచేత ఎప్పుడు నిజాన్నే చెప్పండి. అబద్ధం చెప్తే దొరికేది కలకండకాదు. పటిక అని గుర్తుపెట్టుకోండి! అని అన్నాడు మామయ్య,
- ఒక్‌ స్వామి
07 ఒక కధ చెప్పవూ?
ట్‌ 8. టెలివెన రుందిఠాొక్కు యు
వర్షాకాలం ఆరంభమై అప్పుడే పెద్ద వర్షాలు కూడా పడ్డాయి. గడ్డికూడా బాగా ఏపుగా పెరిగింది. ప్రపంచమంతా కడిగి ఆకుపచ్చని బంగారపు రంగులో అలంకరించినట్లుంది. తోటలన్నీ తిరిగి ప్రాణం పోసుకున్నట్లుగా వున్నాయి.
కూరగాయల వొలంవద్ద బలమైన పందికొక్కు శ్రీ ఒకటి తనకుటుంబంతో కాపురముంటోంది. ఈ పందికొక్కు బాగా కొవ్వుతో బలసిన శరీరంతో ఉండి కాళ్ళు బాగా బారజాపుకుని మేఘాలమధ్యనుండి ఉదయిస్తున్న సూర్యుడుని చూస్తు కూర్చుంది: వర్షాలు కొంచెం తగ్గాయి. ఒక్కసారి కంచెచుట్టూ తిరిగి తోటలు ఎలా ఉన్నాయో చూసుకువన్తానని వెళ్ళింది పందికొక్కు
పందికొక్కుల్రీ, పాదులన్నీ పరీక్షచేసి, బంగాళాదుంపలు, క్యారెట్లు, కాలీ ప్లవరు, వంగ, టొమాటాలు, ఏపిల్సు, నిమ్మ, నారింజ అన్నీ బాగున్నాయి, పందికొక్కు శ్రీకి చాలాతృప్తిగా వుంది. సంతోషంతో ఈల వేసుకుంటూ వచ్చేస్తుంటే గాడిదశ్రీగారు తలవంచుకుని ఆలోచనలో మునిగి ఎదురుగా వస్తూ కనిపించాడు.
ఓ గాడిదగారూ! సుప్రభాతం, ఎక్కడిదాకా వెళ్తున్నారు అని అడిగారు,
సుప్రభాతం! నేన్మెకడకు వెళ్ళితే మీకెందుకూ? అడిగారు కనుక చెప్తాను అని అంటూ అప్పుడప్పుడు రాత్రిసమయాలలో అటువైపు వెళ్తుంటాను అని అన్నారు గాడిదగారు.
జెను, బెను. నేను చాలాసార్లు చూచాను. మీరు అటువెళ్ళగానే మీ వెనుకనే ప్రత్యక్షమవుతాడు పొలం కాపరి. ఆయన చేతిలో కర్రగూడ వుంటుంది. నిజంగా శబ్దంవచ్చినంత గట్టిగా దెబ్బతగులుతుందా? బాగా నెప్పిగా వుంటుందను
ఒక కధ చెప్పవూ? న్‌
కుంటాను. చాలా పెద్దపెద్ద దెబ్బలులాగే వున్నాయి గదూ! అని పందికొక్కుగా రన్నారు.
అలాంటి దేం లేదు. నీకు తెలియదు కాని, రోజంతా అలాంటి దెబ్బలు తగులుతూనే వుంటాయి. అటువంటి దెబ్బలు తినడం నాకలవాటే. అందుచేత రాత్రి సమయాలలో గడ్డిమేస్తున్నందుకు అటువంటి దెబ్బలు తగులుతే ఏం? అడిగారు గాడిదగారు.
గాడిద చెప్పిన బడాయి కబుర్లకు పందికొక్కు నవ్వు ఆపుకోలేక గట్టిగా నవ్వేసింది. గాడిదశ్రీకి చాలా అవమానం కలిగింది ఎలుక ముఖందానా? నన్ను చూసి నవ్వడానికి నీకెంత ధైర్యం? కోపంతో దొడ్డికాళ్ళదానా, అని కళ్ళు ఎర్రగా చేసింది. పందికొక్కు ఇంకా నవ్వుతూనే నా దొడ్డికాళ్ళు నీ పొడుగైన వెనుక కాళ్ళకంటే బలమైనవే నాకాళ్ళు పరుగెత్తినంత వేగంగా నీ కాళ్ళు పరుగెత్త లేవు. ఏ పొలంకాపరి నన్ను కర్రతో కొట్టలేడు తెలుసా? అంది.
బఖమంటున్నావు. నా ఉక్కులాంటి వెనుకకాళ్ళకంటే నీ చిన్నకాళ్ళు బల మైనవా? నీకేమైనా తెలివివుండే మాట్లాడుతున్నావా?
సరే అలాగైతే పందెం వేద్దామంది పందికొక్కు మనమిద్దరము ఒక పరుగుపందెం వెసుకుందాం. పందెంలో గెలిచిన వాళ్ళకు కూరగాయల తోటమీద అన్ని హక్కులు వస్తాయి. అంది పందికొక్కు దీనికి గాడిద అంగీకరించింది.
మరొక అరగంటలో ప్రక్శనే వున్న బడి ఆటస్టలంలో కలుసుకుని, బంతి ఆట ఆడే మైదానంలో ఈ చివరినుండి ఆ చివరివరకు పరుగుపెట్టాలని నశ్చయించుకున్నారు. అప్పుడు తెలుస్తుండి ఎవరి కాళ్ళు బలమైనవో అని అనుకుంటూ గెంతుకుంటూ, పెద్దగా ఓండ్ర పెడ్తూ వెళ్ళివోయింది.
పందికొక్కు ఇల్లు చేరుకుని భార్యను పిలిచి త్వరగా బయలుదేరు. ఇప్పుడు మనం ఇద్దరం బడి ఆటస్టలానికి వెళ్ళాలి. గాడిదతో పరుగుపందెం వెశాను. గెలిచిన వారికి మన వీధి చివరన వున్న కూరగాయలతోట మీద సర్వహక్కులు లభిస్తాయి అని అంటూ కంగారు పెట్టింది.
భఖార్యపందికొక్కు నోరు తెరచి ఆశ్చర్యపోయింది. ఏం చెయ్యాలో ౮ ఒక కధ చెప్పవూ?
తెలియడం లేదు. ఇంతటి తెలివైన భర్త ఇటువంటి తెలివితక్కువ పందెం వేస్తాడా? నమ్మలేకపోయింది! నువ్వు మాట్లాడకు. మీ ఆడవాళ్ళు మగవారి వ్యవహారాలలో జోక్యం చేసుకోకూడదు. నీవు నాతోటి రా. భారతదేశంలోని ప్తీ పతివ్రతా ధర్మం ఆచరించాలి. అందుచేత భార్య పందికొక్కు మారు మాట్లాడకుండా వెంటనే తయారు అయి వచ్చింది. వారిద్దరూ కలిసి మైదానం వరకు నడుచుకుంటూ వెళ్ళారు. ఆ మైదానంలో నడుస్తూ భార్యతో నువ్వు నాకు ఒక సహాయం చెయ్యాలి. నువ్వు ఈ చివర ఉండి గాడిద వచ్చేసరికి కలుగు లోంచి తలబయటకు పెట్టి నేను వచ్చేశానుగా. అని మళ్ళీ కలుగులోకి వెళ్ళివోవాలి. అర్ధమైందా? మళ్ళీ గాడిద గిట్టలశబ్దం వినబడగానే కలుగులోంచి తలపైకి పెళ్టి నేను వచ్చేశానుగా” అని అనాలి. నేను చెప్పినట్లు చేస్తావా? భార్యపందికొక్కుకి చాలా కోపం వచ్చింది. విచారం కూడా కలిగింది. మీరు చెప్పిన దానికి నేను ఎప్పుడైనా అద్దు చెప్పానా? మీరు ఏ పని చేస్తే అదే చేస్తాను. మీకు మరొకసారి చెప్తున్నాను. ఆ గాడిదతో పందెంవేయకు. దాని కాళ్ళు చాలా బలంగా వుంటాయి, పొడుగుగావుంటాయి. పందికొక్కులకు శరీరం బరువుగా వుంటుంది. పొట్టికాళ్ళు వుంటాయి. అసలు మీరు పందెం గెలవగలరా? పందికొక్కు ఒకనారి నవ్వి నువ్వు ఆడదానివనిపించుకున్నావు. మన కాళ్ళు పొట్టివైనా మన తలకాయ పెద్దది తెలివితేటలతో ఈ పందెం గెలవాలి. మనం తప్పకుండా గెలుస్తాం. నువ్వు చూస్తూ వుండు. మనమే విజయం సాధిస్తాం. మళ్ళీ వచ్చేటప్పుడు ఇంకా ఏమైనా చెప్పేవి వుంటే చెప్పు. భార్యపంది కొక్కు చిరునవ్వు నవ్వుతూ ముందుకు సాగింది. వీరిద్దరూ మాట్లాడుకుంటున్న సమయంలో గాడిద మైదానంలోకి వచ్చేసింది. పందికొక్కుదానికి ఎదురువెళ్ళి గాడిదను మైదానం రెండవ చివరకు తీసుకువెళ్ళింది. ఇప్పుడు తాము వున్న చివరనుండి పరుగెత్తి రెండవ చివరకు చేరి మళ్ళీ అక్కడనుండి బయలుదేరిన చోటునకు చేరుకోవాలి. అని నిశ్చయించు కున్నారు. ఇద్దరూ వరుసగా నిలుచున్నారు. గాడిద ఒకటి, రెండు, మూడు అనగానే పందికొక్కుపరుగు ప్రారంభించింది. గాడిద కూడ అమితమైన వేగంతో ఒక కధ చెప్పవూ? £్‌
పరుగుపెట్టింది. తప్పకుండా తనే గెలుస్తాననే ధైర్యంతో అవతలచిగురుకు చేరుతుండగానే కలుగులో నుంచి పందికొక్కు తలపైకత్తి “నేనే వచ్చేశాను” అని మళ్ళీ మాయమైపోయింది. గాడిదకు ఇదెలా సంభవమో తెలియలేదు. ఆశ్చర్యపోతూనే వెనుకకు తిరిగి మళ్ళీ పరుగుపెట్టింది. తాను బయలుదేరిన చోటుకు చేరుకునే సరికి పందికొక్కు అక్కడ నిలుచుని వుంది. “నేను అప్పుడే వచ్చిశాను” అని అరిచింది. గాడిద పాపం చాలా బెంగపడిపోయింది. వెంటనే దానికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. మనం పరుగెత్తినది చాలా తక్కువ దూరమే కదా! అందుకే నువ్వు గెలిచావు. ఇప్పుడు మళ్ళీ పదిమార్లు ఆ కొసనుండి ఈ కొసవరకు పరుగు పెడ్దాం. పందికొక్కు సంకోచిస్తూనే ఒప్పుకుంది. గాడిద ఈసారి గెలుపునాదే అనుకుంది. పందెం నిశ్చయం అయింది. ఇద్దరూ వరుసగా నిల్పోగానే ఈసారి పందికొక్కు ఒకటి, రెండు, మూడు అంది. గాడిద బాణంలా ముందుకు దూసుకుపోయింది. అది రెండవ చివరకు చేరుకునే సరికి భార్య పందికొక్కు కలుగులోంచి “నేను వచ్చెశాను” అంది. మళ్ళీ బయలు దేరినచోటుకు చేరగానే పందికొక్కు “నెను వచ్చెశాను” అంది. గాడిద (ప్రతీసారి వేగం పెంచుతూ చివరకు చేరడం, పందికొక్కు తనకంటే ముందుగా వళ్ళి నేను వచ్చేశాను అని అనడం జరుగుతోంది. పాపం గాడిద అలిసిపోయింది. కాళ్ళు తడబడుకున్నాయి. ఒకటి రెండు మార్లు [క్రిందపడి పోయింది కూడా. అయినా మళ్లీ పరుగెత్తేది. ముందరి కాళ్ళు మొద్దుబారి పోయాయి. ఉన్నట్లుండి ఆ గాడిద అకస్మాత్తుగా బోర్లాపడియింది. వేగంగా పరుగెత్తడం వలన మెడ విరిగిపోయింది. చివరకు గాడిద చనిపోయింది. శ్రీ పందికొక్కు పరుగెత్తుకుంటూ రెండో చివరకు చెరి భార్యను కలుసుకుంది. ఇద్దరూ సంతోషంగా ఇంటి దారిపట్టారు. దారిలో భార్యపందికొక్కు “చూడండి! తోటి ప్రాణిపై జాలిచూపించే హృదయం లేదా మీకు? ఆ గాడద అలా చచ్చిపడి వుంది కదా! దాని శరీరాన్ని భూ సమాధి చేయవద్దా? ఇటువంటి విషయాలు మీకు తెలియవా?” అని అంది. 96 ఒక కథ చెప్పవూ?
ఇటువంటి బాధ్యతలు భర్తల తెలివితేటలకు వదలి పెట్టాలి. ఇవన్నీ ఆలోచించననుకుంటున్నావు కదా! గాడిద ఆ విధంగా పిచ్చిపట్టినట్లుగా పరుగులు పెట్టడం బడి వరండాలో నిలబడి బడి బంట్రోతు ఆ గాడిదను గమనిస్తూనే వున్నాడు. దాని భూ సమాధి గురించి అతడే చూసుకుంటాడు. నాకు ఆకలి వేస్తోంది కాని ఇంటికి వెళ్ళి ఏదైనా తీసుకొని రా. అంది భర్త పందికొక్కు
అందుకు భార్య పందెం గెలవడానికి మీరు కొంచెమైనా శ్రమపడలేదు కదా! మీకు ఎలా ఆకలివెస్తోంది. అని అడిగింది.
అప్పుడు “శరీర బలాన్ని గెలవడానికి బుద్ధిబలం కావాలి. ఇంతసేపు నా బుర్ర ఎంతపనిచేసిందో తెలుసా?” బుద్ధి బలానికి ఆహారం అవసరం లేదను కున్నావా నువ్వు ముందు ఇంటికి వెళ్ళ కడుపునిండా భోజనం పెట్టు. భోజనం సిద్ధంగా లేకపోతే ఎదురుగావున్న కూరగాయల పొలంనుండి తాజా తాజూ కూరలు ఏవైనా తీసుకునిరా. తెలిసిందా. ప్రస్తుతం ఆ తోట మన స్వంతమే. దానికి మనమే సర్వాధికారులం.
- ఎక్‌ స్వామి ఒక కధ చెప్పవూ? 97
- మంత్ర వనం
ఒకప్పుడు ఈ ప్రపంచంలో ఒక అనాథ స్తీ వుండేది. ఆమెకు ప్రపంచంలో నా అన్నవారెవరూ లేరు, ఆమెకున్న కుటుంబసభ్యులందరూ, అంటే తల్లి, తండ్రి, అన్నా చెల్లెలు, భర్త, పిల్లవాడు అందరూ అగ్ని ప్రమాదంలో ఆహుతి అయి పోయారు. ఆమె ఎవరి దగ్గరకు వెళ్ళాలన్నా ఎవరూ లేరు. ఒంటరిగా వుండలేక ఖాళీగా వున్న ఇల్లు కూడా అమ్మేసింది. ఉన్న కొద్దిపాటి వస్తువులను మూటకట్టుకుని క్రొత్త ప్రదేశానికి వెళ్ళింది. దీనివలన తను పోగొట్టుకున్న వాళ్ళగురించి మళ్ళీ మళ్ళీ జ్ఞాపకం కలుగకుండా కొత్త జీవితాన్ని ప్రారంభించ వచ్చు ననుకుంది,
ఆమె చాలా ఊర్లలో తిరిగింది. అక్కడవున్న వాళ్ళు ఆమెను భోజనం పెట్టి ఉండడానికి ఇల్లు కూడ చూపించేవారు. ఆమె కూడ వాళ్ళు ఇచ్చిన దానికి ప్రతిఫలంగా చిన్న చిన్న పనులు చేసి పెట్టెది. ఒక్కొక్క సమయంలో పిల్లలను కూర్చోబెట్టుకుని కథలు చెప్తూండేది. పాటలు కూడా నేర్పది. కాని ఎక్కడా నిలకడ ఉండకుండా తిరుగుతూ వుందేది. ఎవరి కోసం వెతుకుతున్నావు. ఎక్కడికి వెళ్తావు. ఇక్కడే వుండిపో అని అంటూందేవారు. ఆమె ఏ జవాబు చెప్పేది కాదు. ఆమెకు తెలిసినదల్లా ఇంకా ముందుకు సాగిపోవాలని,
ఒకరోజున రోద్దుపై నడచి వెళ్తుండగా ఒక పెద్ద ఎత్తైన గోడ కనబడింది. చాలా ఇళ్ళకు, తోటలకు ప్రహరీ గోడలు కద్దారు. కాని ఈ గోడ చాలా ఎత్తుగా వుండడము వలన ఈ గోడ ఎవరిదో, దాని వెనుక ఎంత అందమైన తోట వున్నదో అని తెలుసుకోవాలని కుతూహలం కలిగింది. చివరకు ఆమెకు ఒక ద్వారం కనబడింది. చెట్ల కొమ్మలు, తీగలు ఆ ద్వారాన్ని మూసివేయడం వలన అసలు ఆ ద్వారం ఉందా లేదా అన్నట్లుగా వుంది. ఆ ద్వారానికి వున్న బందులన్నీ ఏ ఒక కధ చెప్పవూ?
తుప్పుపట్సి వున్నాయి. నెమ్మదిగా ప్రయత్నం చేసి తలుపుతీసి లోనికి అడుగు పెట్టింది. అక్కడ ఎంతో సుందరమైన దృశ్యం అమె కళ్ళకు కనబడింది. ఇంతవరకు ఆమె ఇటువంటి తోటను చూడలేదు,
నేలమీద మెత్తని ముఖమల్‌ తివాచీ లాంటి ముదురు ఆకుపచ్చ రంగు గడ్డి పరచుకునివుంది. మంచి సువాసనలు వెదజల్లే గాలి రంగురంగుల పూవుల నుండి వెదజల్లబడుతోంది. పక్షులు, తుమ్మెదలు చెట్టునుండి చెట్టుకు, పువ్వు నుండి పువ్వుకు తిరుగుతూ మధురమైన గీతాలు ఆలపిస్తున్నాయి. ఆ తోటలో ఆమెకు మనుషులెవరూ కనబడలేదు. తొండలు మాత్రం దారికడ్డంగా పరుగులు పెడ్తున్నాయి. ఉడుతలు చెట్లమీదకు ఎక్కి దిగుతున్నాయి. తేనెటీగలు కూడా నెమ్మదిగా శబ్దాలు చేస్తున్నాయి. నిర్మానుష్యంగా ప్రశాంతంగా వున్న ప్రదేశాన్ని చూడగానే ఆ అందాలను చూస్తూ అక్కడే వుండి పోవాలనిపించిందామెకు.
ఇలా చూస్తుండగానే ఆమెకు చిన్న కునుకు పట్టింది. ఒక్కసారి తృళ్ళి పడి లేచేసరికి ఆమె ఎదురుగా ఒక పురుషుడు నిలుచుని ఉన్నాడు. ఆమెను ఎవరు, ఏం కావాలి? ఎందుకు ఇక్కడ వున్నావు అని అడిగాడు. ఆమె అతనికి తన కధ అంతా చెప్పింది. అయ్యా నేనింతవరకు ఇంత అందమైన తోట చూడలేదు. ఎందుకో తిరిగి తిరిగి అలసిపోయాను. నీకు ఈ తోటలను పెంచడంలో సహాయం చేసాను. కాని అతడు నాకేమీ సహాయం అవసరం లేదని చెప్పాడు. ఆ ప్రదేశం వదలిపెట్టి వెళ్ళాలని లేదు. అక్కడ వుందనివ్వమని బ్రతిమాలింది. ఆ తోట తనదేనని ఆ తోటలో ఎవరూ వుండడానికి వీలులేదని ఖచ్చితంగా చెప్పేశాడు, ఇదంతా మాయవలె వుంది. దేవతల కథలలో చెప్పినట్లుగా ఇదంతా మాయా వనం లాంటిది. అద్భుతంగా వుంది అని అంది.
ఇక్కడ మాయలు, మంత్రాలు ఏమీ లేవు. కష్టపడి పనిచేస్తే భగవంతుడి దయవలన తోట వుండవలసిన విధంగా వుంటుంది అని అన్నాదడతడు.
అతనికి ఆమె మీద జాలి కలిగింది. నీకు కూడా ఇటువంటి తోట పెంచుకోవాలనుందా? అని అడిగాడు. తను కొంచెం స్థలం ఇచ్చి దానిని ఖ విధంగా సాగుచెయ్యాలో సలహా చెప్తాను. దానిని కష్టపడి పనిచెస్తే ఇటువంటి తోట తయారవుతుంది అని చెప్పాడు. కాని చాలా కష్టపడి పని చెయ్యాలని
ఒక కధ చెప్పవూ? లం
హెచ్చరించాడు. అతడు ఆ విధంగా సహాయం చేస్తాననగానే ఆమెకు ఎక్కడ లేని సంతోషం కలిగింది.
అందుకు ఆమె “నేను తప్పకుండా పని చేస్తాను అని చెప్పింది”
అతడు పనిముట్లు పెట్టుకునే ఒక పాకవద్దకు తీసుకుని వెళ్ళి ఒక పార, గునపం, బాల్చి ఇంకా ఇతర పనిముట్లు ఇచ్చాడు. తరువాత ఆమెను తోట వెనుక రాళ్ళు, గుట్టలు, కలుపుమొక్కలు, చెత్త మొదలయిన వాటితో నిండివున్న స్థలాన్ని చూపించాడు, ఆ స్టలాన్ని బాగుచేసుకుని, నేలను పంటకు అనుకూలంగా సిద్దంచెసుకునే పద్ధతిని ఆమెకు నేర్పించాడు.
కానీ, నీకు ఈ స్థలం ఇచ్చినందుకు బదులుగా నువ్వు నాకు ఏదైనా ఇవ్వవలసి వుంటుంది అని చెవ్పాడతదు,
ఆమె వద్ద రెండు బంగారు గాజులు తప్ప ఏమీ లేదు. సందేహిస్తూ తన చేతినుండి ఆ గాజులను తీసి ఇస్తూ ఈ గాజులు నాకు నా భర్త జ్ఞాపకంగా బహూకరించినవి. ఇవి నాకు చాలా ప్రియమైనవి కాని ఇవ్వక తప్పలేదు. పైగా తోటలో పనిచేస్తుంటే అడ్డంకూడా వస్తాయి. ఈ స్థలంలో ఈయన చెప్పినట్లు సుందరమైన తోటలను పెంచగలిగితేదానికి ప్రతిఫలంగా తప్పకుండా వీటిని ఇతనికీయవలసిందేగా! అని అనుకుంటూ వాటిని అతనికి ఇచ్చివేసింది. ఆ స్థలాన్ని శుభం చెయ్యడానికి అక్కడవున్న రాళ్ళను రప్పలను తీసి దూరంగా పారవేయదానికి ఒక బుట్టను తీసుకుని పని ప్రారంభించింది.
ఆ స్థలాన్ని శుభ్రం చెయ్యడానికి ఎన్నో రోజులు పట్టింది. ఎండనక వాననక చాలా శ్రమపడింది. చివరకు ఒక రోజన పనిపూర్తి అయింది. ఆ తోటమాలి తిరిగి వచ్చాడు.
“నెలంతా మెత్తగా విత్తనాలు నాటడానికి వీలుగా వుండడానికి, నువ్వు ఈ స్థలాన్ని అంతా దున్నవలసి వుంటుంది అని అన్నాడు అతడు. ఆ పని ఎట్లా చెయ్యాలో చూపించి ప్రతిఫలంగా ఏదైనా ఇవ్వమని అడిగాడు. కాని ఆమెవద్ద ఏముంది ఇవ్వడానికి అనుకుంటూ వణికిపోయింది. మోకాలుదాకా వున్న నల్లని జుట్టుతప్ప ఆమె వద్ద ఏమీ లేదు. అమ్మో! జుట్టు ఇవ్వడమే. అది 100 ఒక కద చెప్పవూ?
నా అందానికి ఆనందానికి చిహ్నం. పైగా జుట్టు తీసుకుంటె నీకమి లాభం? అని అంది. అతడు ఏమాత్రం చలించలేదు. అతడి కఠినమైన చూపులకు భయపడిపోయింది. ఇంక చేసేది ఏమీ లేక అక్కడ తోటలో వున్న పెద్ద కత్తెర తీసుకువచ్చి తన పొడవైన జట్టును కత్తిరించి ఇచ్చింది. ఈ జుట్టువుంటే నీపనికి అడ్డం వస్తుంది అని చెప్తూ అతడు వెళ్ళిపోయాడు.
ఆ తోటనంతా త్రవ్వి శుభ్రం చెయ్యడానికి చాలా రోజులు పట్టింది, ఆమె చేతులు బొబ్బలెక్కిపోయాయి. వెన్నుభాగంలో నొప్పి ప్రారంభించింది. తోటంతా అందంగా తయారు చెయ్యడానికి అవసరమైన పనంతా చెయ్య దల్ఫుకుంది. అందుచేత అదే పనిగా తవ్వుతూనే వుంది. పని పూర్తి అయే సరికి అతను రానే వచ్చాడు. ఈ సారి వచ్చేటప్పుడు తోటమాలి తనతో విత్తనాలు, అంట్లు, నారు, నీళ్ళు పొయ్యడానికి చిల్లు దబ్బావంటి వాటిని తీసుకువచ్చి ఆమెకు మడులను చేసి మొక్కలను నాటడం నేర్పాడు. ఈ సారికూడా నాకు ప్రతిఫలం ఇమ్మనమని అడగడంతో ఆమె చాలా దుఃఖపడింది.
ఇంక నావద్ద హృదయం తప్ప ఏమీ లేదు. అది చచ్చిపోయి చాలా కాలమైంది. నా భర్త బిడ్డ ఎప్పుడైతే పోయారో నా మనసు కూడా చచ్చిపోయింది. అది వుండి మాత్రం ఏం ప్రయోజనం. ఈ విధంగా అనుకుంటుండగానే ఆమె మనసు రెపరెపకొట్టుకుంది. అంతా సర్దుకుని ప్రశాంతంగా అయిపోయింది. వున్నట్టుండి ఎంత సుఖంగా హాయిగా అనిపిస్తోంది. విచారించడానికి, దుఃఖ పదదడానికి హృదయం లేకపోవడంవలన ఆకాశంలోకి పక్షిలాగా అయిపోయేటంత తేలికగా వుంది” అసి అనుకుంది. ఆమె శరీరం మనసు పరవశించిపోయాయి. ఇంత ఆనందాన్ని ఇంతవరకు ఆమె అనుభవించలేదు.
ఆమె చుట్టూ చూసేసరికి రంగురంగుల ప్రపంచం. ఇంద్రధనుస్సులా మెరిసిపోతూ కళ్ళకు ఎదురుగానిల్పినట్లుంది. ఆమె కళ్ళ వెంబడి ఆనంద బాష్పాలు రాలుతున్నాయి. తోట అంతా వింతగా, రకరకాల పువ్వులతో వికసించి తలలు ఊపుతూ సుగంధ పరిమళాలను వెదజల్లుతున్నాయి.
- చోర్చిళ ఒక కద చెప?వగిా 101
తెలివైన తిట్టూ. యో చ
దీపావళి వచ్చెస్తోంది. మేమంతా చాలా ఉత్సాహంగా వున్నాం. నాన్నగారు మా అందరికి ఎన్నో రకాల దీపావళి సామానులు దీపావళినాడు కాల్ఫుకోవడానికి తీసుకువచ్చారు. అవన్నీ తీసుకువచ్చి ఒక అలమరలో దాచిపెట్టారు. వాటిని దీపావళినాటి రా(త్రిమాశ్రమే కాల్చుకోవాలని చెవ్సారు మేమంతా వాటిని ఎప్పుడు కాల్చేద్దామా అసి ఆత్భతగా వున్నాం, మేము ఆ కట్టలోనుంచి కొన్నింటిని, గట్టిగా చప్పుడు చెయ్యనివి తీసుకొనివచ్చి రహస్యంగా వాటిని కాల్చుకుందా మనుకున్నాము.
గోపీ మా అందరికంటే పొడుగుగా వుంటాడు. ఎత్తుగావున్న అలమర లోంచి తీయడానికి వాదే సమర్ధుడు. నాన్నగారి బల్లమీద నిల్చుంటే అలమరపైన వున్న అరలేలికగా అందుతుంది. చంద్రవాళ్ళన్నయ్య సిగరెట్లు కాలున్తాడు. కనుక చంద్ర అగ్గిపెట్టె తెస్తాడు. అతని గదిలో చాలా అగ్గిపెట్టెలుంటాయి. ఆ సాహసం చెయ్యడానికి మేమంతా సిద్ధంగా వున్నాం. పట్టుబడితే మాత్రం మాకందరికి దెబ్బలు తప్పవు. కాని దీపావళి సామానులు కాల్బడంలో ఉండే ఆనందం ముందు దెబ్బల గురించి పట్టించుకోలేదు.
ఈ విధంగా మాట్లాడుకుంటూ మేము ఇంకా మా కార్యక్రమం ప్రారంభి ద్లామనుకుంటున్న సమయంలో మామయ్య వచ్చాడు. ఆయన యధాషప్రకారంగా చిలిపిగా మాకేసి చూసి నవ్వుతూ తన తీక్షణమైన కళ్ళతో మమ్మల్ని చూస్తుండి పోయాడు. మేము వేసుకున్న రహస్యకార్యక్రమం తెలిసిపోయిందేమో అని అనుకున్నాము. మా మాటలు విన్నాడేమో అని భయపడ్డాం. మేం చేసే అల్లరి పనులు పెద్దవాళ్ళతో చెప్పడని తెలుసు ఎందుకంటే మామయ్య ఎప్పుడూ మాతోనే వుంటాడు.
102 ఒక కథ చెప్పవూ?
మామయ్య రావదడమువలన మేము చేయబోయే కార్యక్రమం గురించి ఆలోచనలన్నింటిని ప్రక్కనపెట్టి కేకలు వేసుకుంటూ ఆయన చుట్టూ చేరి మామయ్యకు స్వాగతం చెప్పాలి. మామయ్య కూర్చునేందుకు ఒక ఆసనం చూపాం. మేమంతా ఆయన చుట్టూ చేరి నేలమీద కూర్చున్నాం. మామయ్య గోడకు ఆనుకుని కూర్చుంటూ తనలోతనే నవ్వుకుంటున్నాడు. మేము కూడా ఆయనతోపాటుగా నవ్వుతున్నాము. ఎందుకు నవ్వుతున్నామో తెలియకుండానే మేమంతా నవ్వేస్తున్నాము.
చివరకు రఘు “మామయ్యా! ఎందుకు అంతగా నవ్వుతున్నావు. ఏం జరిగింది అని అడిగాడు.
లోపలకు వస్తుంటే నాకు ఒక కథ జ్ఞాపకం వచ్చింది. అందుకని నవ్వు తున్నాను, అన్నాడు మామయ్య
ఆ కధను విందామని మాకు ఆతృతకలిగి ఆ కధ చెప్పవూ అని బ్రతిమాలు కున్నాము.
మామయ్య గొంతుక సవరించుకుని కథను చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు.
ఒకప్పుడు ఎంతో తెలివైన నౌాకరుందేవాడు. అతనికి తన తెలివితేటల మీద పూర్తి నమ్మకముంది. తన యజమానిని తెలివి తక్కువవానిగా చూసేవాడు. తాను తెలివైనవాడినని యజమానిని లక్ష్యపెట్టేవాడు కాదు. యజమాని మాత్రం చాలా మంచివాడు, దయగలవాడు. తను చెప్పిన మాట వినకపోయినా నౌకరును క్షమించేవాడు.
ఒకరోజున మేతకు వెళ్ళిన ఆవు మామూలుగా ఇంటికి వచ్చే సమయానికి రాలేదు. మందను విడిచిపెట్టి అడవిలోనికి తప్పించుకునిపోయి వుండవచ్చునని ఆలోచించి దానిని వెతకడానికి యజమాని ఎవరినైనా పంపాలనుకున్నాడు.
ఆయన తన నౌకరును పిలిచి “కిట్టూ! నువ్వు వెళ్ళి ఆవును వెదికి తీసుకుని రా. పచ్చికబీడుకు దగ్గరలోనే వుంటుంది. గడ్డి దట్టంగా కనబడగానే అడవిలోనికి వెళ్ళివుంటుంది” అని చెప్పగానే కిట్టూ వెంటనే ఆవును వెతకడానికి బయలు దేరాడు.
ఒక కధ చెప్పవూ? 103
ఆ సాయంత్రం అంతా యజమాని ఎదురు చూస్తూనే వున్నాడు. కాని కిట్టూ ఇంటికి రాలేదు. తెల్లవారే సరికి యజమానికి కంగారు ఎక్కువైంది. ఆవు కిట్టూ ఇద్దరు కనబడకుండా పోయారు. కిట్టూ చాలా నమ్మకమైనవాడే. తప్పకుండా తిరిగి వస్తాడని తనకు తానె సమాధానం పరచుకున్నాడు. ఇంటి ముందర వున్న వసారాలో కూర్చుని దూరంగా పొలంకేసి చూస్తున్నాడు. అప్పుడప్పుడు కూర్చున్నచోటనుండి లేచి రోడ్డువైపు చూస్తుండేవాడు. మధ్యాహ్నం అయింది.
చివరకు యజమానికి ఓర్చు నశించింది. ఇంటికి తాళంపెట్టి కిట్టూని, ఆవుని వెతకడానికి బయలుదేరాడు. సగందారి చేరెసరికి ఆవు ఇంటివైపు రావడం కనబడింది. ఆవుబాగానే వుంది. మరి కిట్టు ఏమైనాడు? వాడు మంచి నమ్మకస్తుడు. వాదిని ఇప్పుడు వెతకాలి. పాపం అడవిలో ఆవు కోసం వెతుకుతున్నాడో ఏమో? అని అనుకుంటూ కిట్టూని వెతకడానికి ముందుకు సాగిపోయాడు.
యజమాని నడుస్తూ గడ్దిబీడును చేరేటప్పటికి మధ్యాహ్నం ఎండ బాగా వుంది. ఇంతలో శరీరం నిండా చెమటలు కారుతూ వుండగా, ఆయాసంతో గడ్డివీడు చుట్టూ పరుగుపెడ్డ్తున్న కిట్టూ కనబడ్డాడు. దీనిని చూసి యజమాని కంగారుబడ్డాడు. కిట్టూకి ఏమైనా పిచ్చి పట్టిందేమోనని భయపడ్డాడు.
ఆయన మైదానాన్ని సమీపించి కిట్టూ కిట్టూ అని పిలిచాడు. పిలుపు వినగానే కిట్టూ, ఆ పిలిచినది యజమాని అని గుర్తించి నెమ్మదిగా ఆయనవద్దకు వచ్చాడు.
యజమాని ఆతృతగా ఏమైంది కిట్టూ నీకు, ఈ ఎర్రటి ఎండలో ఈ మైదానంలో ముందుకి వెనక్కి చుట్టూ పరుగెడుతున్నావు. నిన్ను ఆవును వెతకడానికి పంపిస్తే ఆ పనిమానివేసి ఇక్కడ ఏమి చేస్తున్నావు అని అడెగాదు,
కిట్టూ బాగా అలసిపోయి అక్కడ వున్న రాతిపై చతికిలబడిపోయాడు, ఆయాసం కొంచెం తగ్గింది. గుక్క తిప్పుకుని అయ్యా! నేను ఆవును అసలు వెతకనే లేదు. అది (బ్రతికివుంటే అదే మన ఇంటికి తిరిగి వస్తుంది. ఒకవేళ 104 ఒక కథ చెప్పవూ?
అది చచ్చిపోతే అసలు దానిని వెతకనే అవసరం లేదు కదా! అని అన్నాడు. అయితే నీవిక్కడ ఏం చేస్తున్నావు అని యజమాని అడిగాడు. కిట్టూ తన
తెలివినంతా ఉపయోగించి, బాగా ఆలోచించి అయ్యా! ఈ చుట్టు ప్రక్కల ఉన్న
నిధులగురించి, అవి మూడువున్నట్లుగా ఆచూకి తెలిసింది నాకు” అని అన్నాడు.
ఆ నిధులమాట వినగానే యజమాని ఆశ ఎక్కువైంది. వెంటనే “ఏం నిధులూ ఎక్కడ వున్నాయి? ఇక్కడ వున్నాయా? ఆ మూదు నిధులూ. త్వరగా చెప్పు అన్నాడు యజమాని.
చెప్తున్నానుగా, అని కిట్టూ చెప్పడం ప్రారంభించాడు. ఒకటి భూమిక్రింద ఇక్కడే ఎక్కడో వుంది. రెండవది దూరంగా అడవిలో కొండక్రింద ఎక్కడో వుంది. ఇక మూడవది ఎక్కడవుందో అంతుపట్టడం లేదు. దానిని తెలుసుకొనడానికే ఈ విధంగా పరుగుపెడ్తున్నాను. ఒకచోట అలా కూర్చుంటే తెలియదు కదా! ఆ సీధి ఎక్కడ వుందో?
“ఈ మాటలు విని యజమాని పగలబడి నవ్వాడు. ఇప్పుడు నేను నవ్వి నట్లుగానౌ అన్నాడు. మామయ్య మేమంతా ఒక్కసారి ఆశ్చర్యపోయాం. ఈ కధాలోకంలోంచి ఈ లోకంలోకి వచ్చాం,
ఏమిటి అని మమంతా ఒక్కసారి అడిగాం.
అవును! కిట్టూ తాను తెలివైనవాదనని అనుకుంటూ తెలివైన యజమాని చెప్పిన పని వినడం మానివెశాడు. తనకంటే "అందరూ తెలివితక్కువ వారని అనుకున్నాడు. నిజం చెప్పాలంటే తెలివి తక్కువవాళ్ళంతా ఇలాగే ఆలోచిస్తారు. తప్పిపోయిన ఆవుకోసం వెతకడం తెలివితక్కువ అనుకుని ఏమీ తెలియని నిధుల గురించి వెతకడం ప్రారంభించాడు. అని మామయ్య కొంచెంసేపు ఆగాడు. మెమంతా జాగ్రత్తగా ఆలోచిస్తున్నాము,
మామయ్య మళ్ళీ చెప్పడం ప్రారంభించాడు. పిల్లలు సాధారణంగా తమను (ప్రేమించి పెద్దచేసిన తల్లిదండ్రులకంటే తెలివైన వారమనుకుంటారు, తమ గురువులకంటే, పెద్దవారికంటే కూదా తమకు అన్నీ తెలుసుననుకుంటారు, అందుకే వాళ్ళు పెద్దవారి మాటలను నిర్లక్ష్యం చేస్తారు. “కిట్టూ పనులు వంటి
ఒక కథ చెప్పవూ? 105
పనులు చేస్తుంటారు. “పిల్లలంతా కిట్టూకున్నంత తెలివితేటలు గలవారే! అని చెప్తూ మామయ్య కథను ముగించాడు.
కథ చెప్పడం పూర్తి అయిన తర్వాత అక్కడ అంతా నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. మేమంతా ఆలోచించడం ప్రారంభించాం. గోపీ మాత్రం ధైర్యంగా సందేహాన్ని బయటపెట్టాడు. “మామయ్యా! మేము మాట్లాడుకున్నవి నువ్వు విన్నావా? ఎంతసేపటి నుండి వింటున్నావు? అని అడిగాడు.
గోపీ మాటలు పూర్తికాకుండానే మామయ్య ఇంతకు ముందు నవ్వినట్లుగా మళ్ళీ నవ్వాడు. మధ్య మధ్య తెలివైన కిట్టూ అనడం, మళ్ళీ నవ్వుతూండడం ఆశ్చర్యంలో బయటపడి మేము కూడా మామయ్యతో శృతికలిపి హాయిగా గట్టిగా నవ్వేశాం. మా తెలివితక్కువ తనానికి మేమే నవ్వుకున్నాం,
మళ్ళీ ఇంకొకసారి దీపావళి టపాకాయలు దొంగిలించి రహస్యంగా కాల్సాలనే బుద్ది పుట్టగానే మాలో ఒకరు “తెలివైన కిట్టూ” అనేవారు. వాని వెనుకనే మేమంతా కూడా తెలివైన కిట్టూ అనె వాళ్ళం.
మరొకడు గదిలో పిచ్చిగా పరుగులు పెట్టేవాడు. తెలియని నిధికోసం కిట్టూ గుండ్రంగా పరుగుపెట్టడం గుర్తుకువచ్చి నవ్వు ఆగేది కాదు.
ఇప్పుడు పెద్దల మాటను ధిక్కరించి తెలివైన కిట్టూ అనిపించుకొనడం ఇష్టం లేదు.
- ఎక్‌ స్వామి. 106 ఒక కథ చెప్పవూ?
- ఠాకూరు గారి టోపీ రాకూరుగారు చాలా ధనవంతులేకాని చాలా పిసినారిగా జీవించేవారు. ఆయనవద్ద, అసహ్యంగా, పాతబడిపోయి, చిరిగిపోతూ జిద్దుపట్టిన టోపీ ఒకటి వుంది. ఎప్పుడూ దానిని మార్చకుండానే వాడుకునవాడు,. ఇటువంటి అసహ్యమైన టోపీ వుందడంవలన ఠాకూరు ఆ ఊరిలో చాలా పెరుబడ్డాడు. ఆ బజారులో వుంటున్న వ్యాపారస్తులందరు కలిసి టోపీ నిధి ఒకటి ప్రోగుచేసి కొత్తటోపి ఒకటి కొని ఇవ్వాలని, మిగిలిన సొమ్మును కొత్త టోపీలు కొనుక్కునే నిమిత్తం ఠాకూరు గారికి ఇచ్చివేయాలని ఒక యువకుడు సలహా ఇచ్చాడు. ఆ వూరిలోని యువకులంతా వ్యాఖ్యానాలు చెస్తూ వెనుక నవ్వుకుంటుండేవారు. ఠాకూరు గారు గొప్ప ధనవంతుడు అవడంవలన ఆయనకు ఎదురుపడి ఏ మాటా చెప్పే ధైర్యం ఎవరికి వుండేది కాదు. ఠాకూరుగారు ఎవరూ కొనకుండా వదలివేసిన ఎవరికి ఉపయోగపదని వస్తువులను కొనేవాడు. ఆయన అద్బ్భష్టం ఏమోగాని పనికిరాని చెత్తవస్తువుల మీద కూడా ఆయన లాభాలను గడించేవారు. ఒకసారి చిన్న సీసాలు అమ్మకానికి వస్తే వాటిని ఎవరూ కొనలేదు. ఠాకూరుగారు వాటిని మొత్తం అన్నింటినీ వేలంపాటలో కొనివేశారు. పాతబడిన కోటలో ఉన్న నేల మాళిగలోని వస్తువుల నన్నింటిని చౌకగా కొనేశాడు. అయితే ఏమయింది. అందులో పాత సీసాలు, పీపాలు, పుచ్చిపోయిన చెక్కతొట్టి, సీలు వేయబడిన జాడీలో కొత్త రకపు సువాసన గల ద్రవ్యము దొరికాయి. వాతది అవడం వలన ఎంతో విల్తువెనదిగా గ్రహించాడు. రాకూరు ఆ అమూల్యమైన అత్తరును ముందుగా కొన్న చిన్న చిన్న సీసాలలో పోసి నమ్మశక్యంగాని లాభాలకు వాటిని అమ్మివేశాడు. ఈ విధంగా లాభాలు వచ్చినప్పుడు రాకూరు చిన్నపందుగలాంటిది చేసుకునేవాడు. అందుచేత అతడు క్షబ్బుకువెళ్ళి అక్కడవున్న ఈత కొలనులో ఒక కథ చెప్పవూ? 107/
ఈతకొడుతూ హాయిగా స్నానం చెయ్యాలనిపించింది. అక్కడ వరండాలో బట్టలు మార్చుకుంటున్న సమయంలో ఆయన పాతమిత్రుడు ఒకాయన కలిసి మిత్రమా నీవెందుకు ఇంకా ఆ పాత టోపీని మార్చవు, అని అడిగాడు. నగరంలో అందరూ నీ టోపీ గురించే చెప్పుకుంటున్నారు. ఎంతో అవమానకరంగా వుంది, దానిని పారవేసి కొత్తది కొనుక్కోండి. నువ్వు ఏమీ అనుకోనంటే నేనే నీకు కొత్తది తెచ్చిపెడతాను అని అన్నాడు స్నేహితుడు. దీనికి రాకూరు నవ్వి ఈ టోపీ పారవేసేటంత పాతది అవలేదే. రాబోయే దీపావళికి దీనిగురించి ఆలోచిద్దాం అని చెప్తూ బట్టలు మార్చుకుని నీళ్ళలోకి దూకాడు.
ఈతకొలనులో ఈతకొట్టడానికి వెళ్ళినవాళ్ళంతా నీటినుండి బయటకు వచ్చెశారు. రాకూరు మాత్రం శుభ్రమైన నీరు శరీరాన్ని తాకుతూ వుంటే ఎంతో ఆనందాన్ని అనుభవిస్తున్నాడు. అందులో దొర్లుతూ, ఈదుతూ, జారుతూ ఎగిరిపడుతూ మళ్ళీ మళ్ళీ అదేవిధంగా చేస్తూ అలాగే నీటిలో వుండి పోయాడు. అదే సమయంలో ఆ వూరి న్యాయాధికారి తన స్నేహితులతో, తనతోటి అధికారులతో కలిసి స్నానం చెయ్యడానికి వచ్చాడు. ఈతకొలను అంతా శబ్దాలతో అసౌకర్యంగా వుండదడంవలన రాకూరు బయటకువచ్చి ఒళ్ళు తుడుచుకొని బట్టలు మార్చుకునే గదిలోనికి వచ్చాడు.
ఆయన దస్తులను ధరించి టోపీ కోసం చూస్తే అది పెట్టిన చోట కనబడలేదు. ఎలాగో మాయమైపోయింది. ఎంత ఆశ్చర్యం. నా టోపి పాతది అయిపోయినదని స్నేహితుడు దానిని పారవేయలేదు కదా! నిజమే. అతదే చేసి వుంటాడు. కొత్తదానిని కొని పట్టుకువస్తానన్నాడు. అరే! అక్కడ చిలక కొయ్యపై కొత్తటోపీ వుందే! బహుశా అతడే పెట్టి వుంటాడు. బాగానే వుంది.
ఓ స్నేహితులారా! మీ కందరకూ నా కృతజ్ఞతలు. నా పాతటోపీ పారవేసేటంత పాతదిగాను, రోతగానూ లేదు. అలా మీరంటే నేను మాత్రం ఒప్పుకోను అని అంటూ ఆ చిలక కొయ్యపైయున్న టోపీని పెట్టుకుని బయటకు వచ్చేశాడు ఠాకూరు. అతనికి అత్తరును సీసాలలోనికి నింపి కొద్దివారాలలో ఏ విధంగా పెద్ద లాభాలు గడించాలా అని ఆ తల ఆలోచించడం మొదలుపెట్టింది. 108 ఒక కధ చెప్పవూ?
జడ్జిగారు స్నానం ముగించుకుని దస్తులను ధరించి టోపీకోసం చూస్తె టోపీ కనబడలేదు. టోపీ కనబడలేదని తెలియగానే తన స్నేహితుల పైనా, అధికారులపైనా, సెక్రటరీపైనా కోపంతో అరవడం ప్రారంభించాడు. జడ్డగారి మీద వుండే గౌరవంతో అన్ని ప్రక్కలా వెతికారు. కనబడిన వారినందరిని అడిగారు. కానీ టోపీ ఎక్కడా దొరకలేదు. ఇంతలో జడ్జిగారి స్నేహితుడు ఒకాయన మాసివోయి పాతబడి అసహ్యంగా వున్న టోపీ ఒకటి గదిలోవున్న తివాచి క్రింద వున్నదని తీసుకువచ్చాడు.
ఆ టోపీని తీసుకువచ్చి వెలుగులో చూస్తే ఇది తప్పకుండా రాకూరు టోపీయే అని అక్కడవున్న వారంతా అన్నారు. ఎలాగైతేనేం, ఠాకూరు తన పాతటోపీని వదలి పెట్టి కొత్తటోపీ తీసుకువెళ్ళేడని అందరూ సంతోషించారు. జడ్జిగారు మాత్రం కోపంతో ఊగిపోతున్నారు. చూస్తానుగా, రాకూరు లక్షలు అతనిని ఏవిధంగా రక్షిన్తాయో, ఠాకూరే కనుక నాటోపీనీ తీసుకెళ్ళివుంటే చట్టం అతనిని తప్పకుండా శిక్షిస్తుంది. ఆయన వెంటనే క్రిందపని వారిని పిలిచి రాకూరు ఇంటికి వెళ్ళి తన టోపీని వెతకమని ఆజ్ఞాపించాడు.
ఠాకూరు తన గదిలో కూర్చుని చిన్న సీసాలనన్నింటిని శుభ్రంచేసి వరుసగా పేర్చి ఒక్కొక్కదానిలో కొన్ని చుక్కల అత్తరు పొయ్యడానికి సిద్ధంగా వున్నాడు. ఇంతలో తలుపు చప్పుడైంది. నౌకరు వచ్చి జడ్జిగారి న్యాయస్థానంనుండి కొంత మంది అధికారులు వచ్చి ముందు గదిలో వేచి వున్నారని చెప్పాడు. పని మధ్యలో లేవవలసి వచ్చినందుకు విసుక్కుంటూ కొత్తటోపీని తలమీద పెట్టుకుని ముందు గదిలోనికి వచ్చాడు ఠాకూరు, అక్కడవున్న వారిని చూసి “రండి రండి కూరండి, కూర్చోండి. ఏదైనా పనిమీద వచ్చారా? నా వల్ల మీకెదైనా సహాయం కావాలా? నా సహాయం మీ కవసరం లేదనుకుంటాను. ఈ రోజులలో దబ్బుకు మహా ఇబ్బందిగా వుంది అని నవ్వుతూ అనబోతున్న ఠాకూరు హరాత్తుగా ఆగి పోయాడు. ఆ వచ్చిన అధికారులు కుర్చీలలో కూర్చుని ఏదో మాట్లాడుకుని తనవైపు ఆశ్చర్యంతో చూస్తున్నారు. వాళ్ళ ముఖాలు కోపంగా వున్నాయి. జడ్డీగారి కొత్తటోపీ ఠాకూరు తలపై వుండడం ్రత్యక్షంగా చూశారు.
ఠాకూరు ఎంత మొరపెట్టుకున్నా వినకుండా న్యాయస్సానానికి తీసుకుని
ఒక కధ చెప్పవూ? 109
పోయారు. ముద్దాయి ధనవంతుడై యుండి కూడా పిసినారితనంగా మరొకరి వస్తువు తీసుకున్న నేరానికి ఆయనకు కోర్టువారు వెయ్యి రూపాయలు జరిమానా విధించారు. కొత్తటోపీని ఇచ్చి వేయాలని, పాతటోపీని లాకూరుకు ఇచ్చివేయాలని తీర్మానించారు. రాకూరు ఇష్టం లేకుండానే జరిమానాను కట్టి ఇంటికి వచ్చేశాడు.
రాకూరు హృదయం నిరాశతో నిండిపోయింది. జరిగిన నష్టానికి దుఃఖించడం ప్రారంభించాడు. విచారంతో కుమిలిపోతున్నాడు. అసహ్యంతో నెత్తిమీది టోపీని తీసి కిటికీలోంచి దానిని సబర్శతీ నదిలోనికి విసిరివేస్తూ “పోవే దెయ్యమా, అందరూ నీ గురించి చెప్పుకోవడమే కాకుండా ఇప్పుడు నాకు వెయ్యి రూపాయలు నష్టం కలిగించావు. పో, నాకు కనబడకుండా పో అంటూ ఆ టోపీని నదిలోకి విసిరివేశాడు.
ఇప్పుడు రాకూరు తన పనిలోనికి వెళ్ళిపోయాడు. టోపీవల్ల కలిగిన నష్టాన్ని అత్తరులో నీళ్ళు కలిపి అమ్మడం వలన భర్తీ చేసుకోవచ్చుననుకున్నాడు. ఆ సీసాలలో న్‌ళ్ళు ఎక్కువగా పోసి అత్తరు చుక్కలు కొంచెంగావేసి నింపడం (వ్రారంభించాడు.
నదిలో పడవేసిన టోపీ, నది ప్రవాహంలో కొంతదూరం కొట్టుకుని వోయి జాలరివాళ్ళు చేపల కోసం వేసిన వలలో చిక్కుకుపోయింది. సాయంత్రం వలను పైకి లాగేసరికి అందులో విచిత్రమైన చేప తప్ప మరేమీ పడలేదు. తీరా దానిని చూస్తే అది చెపకాదు, బురదతో నిండిపోయివున్న గుద్డముక్క దానిని వాళ్ళతో ఇంటికి తీసుకువెడుతుండగా వాళ్ళలో ఒక అల్లరి పిల్లవాడు చేతిలో వున్న ఆ గుడ్రముక్కను ఇంటి కిటికిలోంచి లోపలికి పడేలా విసిరివేశాడు. మట్టితో కొట్టుకుపోయివున్న గుడ్డముక్క గదిలోవున్న బల్లమీద పడి అక్కడే వున్న అత్తరు స్‌సాల నన్నింటిని క్రిందపడిపోయేలా చేసింది.
రాకూరు నిశ్చష్టుడై వోయాడు. అతనికి అర్ధం కాలేదు. అత్తరు అంతా ఒలికిపోయింది. సీసాలన్నీ పగిలిపోయాయి. బల్లదగ్గరకు వెళ్ళి తనకెంతగానో నష్టం కలిగించిన ఆ గుడ్డముక్కను చేతిలోనికి తీసుకుని చూశాడు. ఆహా! ఎంత ఆశ్చర్యం. అది తన పాత టోపీయే. నది దానిని వెనక్కి పంపించేసిందా! ఎందుకు జరిగింది? ఎలా జరిగింది? అంతుబట్టలేదు. 110 ఒక కధ చెప్పవూ?
రాకూరు హృదయం అంతా నిరాశతో నిండిపోయింది. జరిగిన నవ్వానికి ఎంతగానో ఏడ్చాడు. దుఃఖపడుతూనే ఒక నిశ్చయానికి వచ్చాడు. చీకటిలోనే ఇంటినుండి తోటలోనికి వెళ్ళి పారతొ ఒకమూల గొయ్యి తవ్వడం మొదలు పెట్టాడు. ఇరుగుపొరుగువారు దినిని చూసి వారికి ఆతృతకలిగింది. ఇంతమంది నౌకర్లుండగా ఠాకూరు స్వయంగా తనె ఎందుకు తవ్వుతున్నాడు. అని అనుకుంటూ వాళ్ళంతా నిశ్ళబ్దంగా రాకూరు చేష్టలను గమనించసాగారు. ఆ చికటిలో వాళ్ళకి అదేమిటో అర్ధంకాలేదు. కాని ఏదో వస్తువు పాతిపెట్టినట్లుగా కనబడింది.
ఠాకూరు అంత జాగ్రత్తగా పాతిపెట్టినది ధనమే అయి యుంటుంది లేక అక్కడ ధనము దైనా వుండి వుండవచ్చు అని అనుకున్నారు. ఇప్పుడు వాళ్ళకు అర్ధమైంది. ఠాకూరు ఇంత ధనవంతుడెలాగ అయాడో, బాధ్యత కలిగిన పౌరులుగా ఈ సంగతిని పోలీసులకు తెలియజేశారు. పోలీసులు జడ్డిగారిని సంప్రదించగా ఆయన వెంటనే ఆ స్థలాన్ని పరిశోధించి అందులో రాకూరు దాచిపెట్టిన దానిని కోర్టుకు . అందబేయవలసినదని కొంతమంది పోలీసులను రాకూరు ఇంటికి పంపించారు.
రాకూరు గుందో విచారంతో బరువెక్కిపోయింది. అప్పుడే భోజనం ముగించుకుని కూర్చుని ఆ రోజు జరిగిన కష్టాలను గురించి ఆలోచిస్తున్నాడు, అదే సమయంలో ఆ ఇంటిలోనికి పాలీసులు ప్రవేశించారు. వారిని ఠాకూరు లోనికి ఆహ్వానించాడు. చెట్టుక్రింద గొయ్యి తవ్వి అందులోనుండి నిధిని తీశావా అని కఠినంగా ప్రశ్నించేసరికి రాకూరు ముఖంలో నెత్తురు చుక్కలేదు. ముఖమంతా వాలిపోయింది. నిజం చెప్పడానికి ఆయనకు సిగ్గువెసింది. ఇది మా స్వంత స్థలం. ఆ స్థలము స్వంతమైనంత కాలము నేను ఎక్కడైనా, ఎప్పుడైన తవ్వుకోవచ్చు. దీనికి ఏ చట్టమూ అద్దుపడదు. దీని గురించి మీరేమీ చెయ్యలేరు అని రాకూరు కంగారుగా చెప్తూ పోలీసులను పంపించివేశారు.,
ఆ నిధిని కాపలా కాయడానికి ఒక వ్యక్తిని నియమించి వాళ్ళంతా వెళ్ళి పోయారు. మరునాడు మళ్ళీ ఠాకూరును న్యాయస్తానానికి తీసుకువచ్చారు. రాకూరు ఇచ్చిన సమాధానాలు జడ్జిగారికి తృప్తి కలిగించలేదు. వెంటనే ఆ స్టలాన్ని తవ్వి అందులో ఏముందో చూడమని కోర్టువారు ఆజ్ఞాపించారు. అక్కడ వారు తవ్వి చూడగా మురికి గుడ్డపేలికలాంటిది దొరికింది. దానిని విప్పి చూస్తే
ఒక కథ చెప్పవూ? 111
అది పాతటోపే, బురదలో నానిపోయివుంది. దానిని ఠాకూరుకు ఇచ్చేవేయగా ఆ మురికి గుడ్డపలికను తీసుకొని ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు.
ఆ రాని పడుకుందామని ప్రయత్నం చేస్తె నిద్రరాలేదు రాకూరుకు లేచి వెళ్ళి గుర్రపు బగ్గీని కట్టి స్వయంగా తోలుకుంటూ బయలుదేరాడు, ఊరు విడిచి ఎడుమైళ్ళు దాటి వెళ్ళ అక్కడ ఎవరూ లేని నిర్ణన ప్రదేశంలో ఒక పెద్ద చెరువును చూశాడు. రాకూరు ఆ టోపీని పట్టుకుని “నువ్వు ఇంక తిరిగిరాకు. ఇప్పటికే నువ్వు నాకు చాలా కష్టాలు తెచ్చిపెట్టావు. ఇంక ఎప్పుడూ కంటికి కనబదకు” అని అంటూ దానిని ఆ చెరువులోకి వసిరేశాడు.
రాకూరు తిరిగి ఇంటికి చేరుకుని గుర్రాన్ని బండిని శాలలో వదలిపెట్టి పడకగదిలోకి వెళ్ళి హాయిగా నిద్రపోయాడు. ఆ టోపీని వదల్చుకొనడానికి ఎంతో ప్రయత్నం చేశాడు,
తెల్లవారింది. అంతా సాఫీగానే జరిగిపోతోంది. కాని పొద్దు ఎక్కిన కొద్ది నగరంలో నీటి సరఫరా కేంద్రానికి నగరంలోని అన్ని 'ప్రాంతాలనుండీ ఏటి పంపులలో నీటి సరఫరా ఆగిపోయిందని ఫిర్యాదులు ఎక్కువైపోయాయి. దీనికి కారణం ఏమిటని నీటి సరఫరా సిబ్బంది వెతకదం (్రారంభించారు. సీరు ఆగిపోవడానికి కారణం వారికి అర్ధం కాలేదు. వారికి లోపం ఎక్కడా కనబడలేదు. నగరానికి నీరు సరఫరా అవడం లేదు. చివరకు చెరువులోని సీళ్ళలోకి దిగడానికి ఈతగాళ్ళను పిలిపించారు. వాళ్ళు నీళ్ళలోకి దిగి అంతా, వెతికి నగరంలోనికి నీటిని సరఫరా చేయడానికి ఉండే పెద్దగొట్టం మొదట్లో. ఏదో అడ్డుకుందని తెలుసుకున్నారు. దానిని తీసి పైకి తీసుకువచ్చి చూడగానె అక్కడ వున్న వాళ్ళంతా ఇది రాకూరుగారి టోపీ అని అరిచారు.
రాకూరును మళ్ళీ న్యాయస్థానానికి తీసుకువచ్చారు. ఆయన తన నేరాన్ని ఒప్పుకున్నారు. నగరంలో నివసిస్తున్న ప్రజలకు నీరు సరఫరా కాకుండా అసౌకర్యం కలిగించినందుకు దీనిని అసాధారమైన నేరంగా పరిగణించి శిక్షగా (రూ॥ 25000-00) ఇరవై అయిదువేల రూపాయలను జరిమానా విధించారు. రాకూరు సణుగుకుంటూ మొరూాయిస్తూ జరీమానా మొత్తాన్ని చెల్లించి ఇంటికి చేరుకున్నాడు. మరికొన్ని గంటలలోనే కోర్సు బంట్రోతు ఒకతను ఒక పెకెట్టును 112 ఒక కథ చెప్పవూ?
తీసుకువచ్చి ఠాకూరుకు అందజేశాడు. దానిని విప్పిచూడగానే రాకూరు నోట్లోంచి మాటరాలేదు. అది రాకూరు టోపియె. ఠాకూరు ఆ టోపీని రెండు వేళ్ళతో ఎత్తి పట్టుకుని దానివంక కోపంతో చూస్తూ “నన్ను ఎందుకు వదిలిపెట్టవు” అంటూ గట్టిగా అరిచాడు. నాకు చెయ్యవలసిన అపకారమంతా చేశావు. నన్ను పూర్తిగా సర్వనాశనం చేశావు. ఎంతో ధనాన్ని నష్టపరిచావు. అయినా నన్ను వదలిపెట్టదంలెదు. నీటిలో పడవేస్తే మునగలేదు. నేలలో పాతిపెడ్తే బయటకు వచ్చిశావు. ఏడు మైళ్ళ దూరంలోవున్న చెరువులో పడవేస్తే మరునాడు మధ్యాహ్నానికి తిరిగివచ్చావు. నన్ను పూర్తిగా నాశనం చెయ్యాలనుకుంటున్నావా? నేను నికెమి అపకారం చేశాను? నా మీద ఇంతపగ నీకెందుకు? అని కోపంతో అన్నాడు. నిన్ను ఇప్పుడు కాల్చేస్తాను ఇక్కడే. నేను ఇంక ఎక్కడకూ వెళ్ళను. మేడకూడా దిగను. క్రిందకు వెళ్తే ఎవరైనా అద్దుకుంటారు అని అంటూ రాకూరు అగ్గిపుల్ల వలిగించాడు. బురదతో నానిపోయిన టోపీ అంత తేలికగా అంటుకుంటుందా? రాకూరు ఆ టోపీని ఎలాగైనా కాల్పాలని అలమరలోవున్న పేపర్ల కట్టతీసుకువచ్చి ఆ టోపీ చుట్టూ పేర్చి మంటపెట్టాడు. ఆ టోపికి దహన సంస్కారాలు జరుగుతుంటే రాకూరు కుర్చీలో కూర్చుని ఆనందంగా చూస్తున్నాడు. హరాత్తుగా తన ఇంటి కిటికీల దగ్గర జనం గుంపులుగుంపులుగా రానడం కనబడింది. గంటలు, సైరనుు, పెద్దగా మోగుతున్నాయి. ఠాకూరు కోపంతో పళ్ళు గట్టిగా బిగపెట్టుకుని నీకు సరియెన శిక్ష పడిందిలే అని అనుకున్నాడు. ఇంతలో పడక గదివైపు వున్న మూడు కిటికీలనుండి నీరు ధారలుగా లోనికి వచ్చి అక్కడవున్న వస్తువులను తడిపేశాయి. చూస్తుండగానే గది అంతా నీటితో నిండిపోయింది. ఠాకూరుకు కిటికీలు మూద్దామని కూడా తోచలేదు. ఇంతకు ఏం జరిగిందంటే! ఠాకూరు ఇంటిలోనుండి పొగరావడం చూసీ ఆ ఇంటిపొరుగున ఉన్నవాళ్ళు అగ్నిమాపక దళంవారికి ఫోనుచేసి ఫీలిపించారు. అగ్నిమాపక దళంవారు పొగవచ్చిన గది పడక గది అని భావించి క కధ చెప్పవూ? 1
అటువైపుగా నీటిని గొట్టాలద్వారా పంపించారు. వారు తమ కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించారు. సందడి తగ్గి చల్లబడిన తరువాత పొగ ఎందుకు వచ్చిందో చెప్పడానికి సిగ్గుపడ్డాడు రాకూరు. పోలీసులకు అనుమానం వేసింది. ఈయన గారెమైనా దొంగనోట్లు తగలబెడుతున్నాడేమో అని అనుమానం వేసింది. కాలిన టోపీ తాలూకు బూడిదను తీసుకునివెళ్ళి రసాయన పరీక్షకు పంపించారు. దాని ఫలితం ఇంకా రానేలేదు. ఈ లోగా రాకూరు వూరు విడిచి పెట్టి ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయాడు. ఆయన ఎక్కడ వున్నాడో పోలీసులకు ఆచూకి తెలియలేదు. పోలీసులు రాకూరుని వెతుకుతూనే వున్నారు. ఠాకూరు కనబడకపోయేటప్పటికి తనకు స్వంతంగా అచ్చుయంత్రం వుందెమో, దానితోటి దొంగనోట్లు తయారు చేస్తున్నాదేమో అని అనుమానం ఎక్కువైంది. దీనిని ఆధారం చేసుకుని అతనికి బ్యాంకులో వున్న ఖాతా పుస్తకాలను స్వాధీనం చేసుకున్నారు. ఇంటికి తాళం వేసి సీలువేశేశారు,
పాపం రాకూరు సన్యాసం తీసుకుని హృషీకేశ్‌కు వెళ్ళి స్వామి పగడి ధరానంద గారి ఆశ్రమంలో చేరాదు. పగడిధరుడు ఎప్పుడు తలపాగా ధరించి వుంటాడు. మీ గురువుగారు ఎవరని అడిగితే నవ్వి భక్తితో కళ్ళు మూసుకుని మా గురువుగారు ఒక గృహస్థుడు అని చెపాడు.
- ఒక్‌ న్వానమి
అద్దయ..
ప్రతి ఒక్కరికి ఒకపాత టోపీ వుంటుంది. అదే అహంభావం. దీనిని ఠాకూరులా మనం వదులుకునే ప్రయత్నంలోనే అనేక అద్దంకులు వన్తాయి. ఈ దురహంకారాన్ని మనం ఎక్కువకాలం ఉపయోగించుకుంటే దానికి మనం వశమైపోతాం. తరువాత అది దుఃఖం కలిగిస్తుంటే దానిని వదల్చుకొనడానికి ప్రయత్నం చేస్తాం. కాని అది సాగదీసి వదలిన రబ్బరు తాడు వలె, తిరిగి మన వద్దకే వస్తుంది. అందువలన మనం జ్ఞానమనె అగ్నిలో దహించి వెయ్యాలి. అప్పుడు మనకు బ్రహ్మానందం లభిస్తుంది. మిమ్మల్ని మీరే పరిశీలించుకోండి. మీ తలమీదా ఠాకూర్‌ టోపీ వుంది. ఇప్పుడే ఇక్కదే, ఈ క్షణమే దానిని వదిలించుకోండి. కే 14 ఒక కథ చెప్పవూ?
- కోతి ఉప్‌వాస్‌ం
ఒకరోజున కోతి ఒకటి వేదాంత ఉపన్యాసం విన్నది. ఆ ఉపన్యాసము కోతికి ఎంతగానో నచ్చింది. ఒకరోజు రాత్రి అంతా రామనామ జపం చెయ్యాలని అనుకుంది. దానికొరకు ఒక పర్వదినాన్ని ఎంచుకుని ఆ రోజు చీకటిపడేవరకు వేచివుంది. తను చెయ్యవలసిన పని అంతా పూర్తిచేసుకుని పక్కచుట్ట పెట్టి దానిమీద కూర్చుని రామనామాన్ని జపం చెయ్యడం మొదలు పెట్టింది.
హరాత్తుగా దానికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. రాత్రంత మెలుకుని ఉపవాసం చేసి జపంచేస్తుంటే రేపుప్రొద్దునకు చాలా నీరసం వస్తుంది కదా! అప్పుడు నెను నా ఆహారం కోసం చెట్టునుండి చెట్టుకు ఎగురుతూ పళ్ళను వెతకి సేకరించ గలనా? నీరసం ఎక్కువైపోతే నేను చచ్చిపోవడం ఖాయం అని అనుకుని ఇంక జపం చెయ్యలేకపోయింది. తక్షణమే లేచి రేపటికి కావలసిన ఆహారం కొరకు బయటకు వెళ్ళింది. కావలసిన ఆహారాన్ని సేకరించి వాటిని ఒక మూల భద్రపరచి తృప్తిగా జపం చెయ్యడం కొనసాగించింది.
మరికొంత సమయం గడవగానే ఆ కోతికి మరొక ఆలోచన వచ్చింది. రేపు నీరసం వలన నేను నడవలేక ఆ మూలకు వెళ్ళి ఆహారాన్ని అందుకోలేక పోతే నేను ఆకలితో బాధపడుతూ చచ్చిపోవలసి వస్తుందని, ఆహారాన్ని ముందు ఉంచుకుని కూడ వెళ్ళలేక పాకలేక నేను తినకుండానే ఆకలితో చనిపోవలసి వస్తుందో ఏమో! అని అనుకుంది.
ఈ ఆలోచనతో కళ్ళలో నీళ్ళు నిండాయి. దానిని భరించలేకపోయింది. వెంటనే లేచి వెళ్ళి ఆహారాన్ని తన చెతికి అందుబాటులో పెట్టుకుని మళ్ళీ జపం చెయ్యడం మొదలు పెట్టింది.
ఒక కధ చెప్పవూ? కేసే
మరి కొంచెం సేపటికి నేను నీరసపడిపోయి ఆహారాన్ని అందుకుని నోటిలో పెట్టుకోలేక పోతే, అప్పుడేమవుతుంది? అమ్మో! ఆలోచించలేకపోయింది.
జరుగబోయేది ఊహించుకుని కోతి భయంతో వణికిపోయింది. ఆహారాన్ని తీసుకుని వచ్చిదానిని నోటిలో పెట్టకుని ఉదయం ఉపవాసం పూర్తి అయ్యవరకు అలాగే వుంచుకోవాలని నిశ్చయించుకుంది.
ఈ విధంగా ఆహారాన్ని నోటిలో పెట్టుకుని జపం చెయ్యడానికి ప్రయత్నం చేసింది,
ఇంతలో మరొక ఆలోచన వచ్చింది. భోజనం నోట్లో వుంచుకొనడం ఎందుకు ఇప్పుడైతే ఏమిటి, రేపైతే ఏమిటి? ఎలాగైతేనేమి నేనే కదా తినవలసినది. అందువలన ఈ భోజనం ఇప్పుడే తినేసి కూర్చుని జపం చేసేసుకుంటాను.
ఇటువంటి ఆలోచన రాగానే కోతి తన ఆలోచనకు తనె మురిసిపోయి శుభ్రంగా భోజనం చేసి పక్కపరచుకుని హాయిగా ని[ద్రపోయింది.
- శారద. 116 ఒక కధ చెప్పవూ?
- 1గ”జు ఇల్లు
కృపాలుడనే కట్టెలను అమ్ముకునేవాడు భార్యతో ఒక చిన్న [గ్రామంలో వుండేవాడు. వాళ్ళుందేది ఒక చిన్నపూరిపాక. ఆ దంపతులు ఉన్నదానితో తృప్తిగా ఆనందంగా జీవించేవారు. కృవాలుని భార్య శుచి, శుభ్రత ఉన్న మనిషి కాదు. నిజం చెప్పాలంటే ఆమె బొత్తిగా ఎడ్జి మనిషి అని చెప్పాలి. ఇంట్లో ఏ వస్తువు కనబడేది కాదు. ఎక్కడ తీసిన వస్తువులక్కడ పెట్టదు. భర్త గట్టిగా కసిరితే ఈసారి బాగా సర్హుతాను అనేది. కాని ఎప్పుడూ తను చెప్పింది ఆచరణలో పెట్టేది కాదు.
ఒకరోజు కట్టెలు కొట్టుకునేందుకు మామూలుగా అడవికి వెళ్ళాడు. మధ్యాహ్నం భోజనం చేద్దామని కూర్చుంటున్న సమయంలో అతనికి గడ్డిలో ఏదో మెరుస్తూ కనబడింది. దానిని చేతిలోకి తీసుకుని చూస్తే అది ఒక బంగారపు ఉంగరం. ఆ ఉంగరం చక్కగా మెరుస్తూ అందంగా ఉంది. ఆ ఉంగరాన్ని చేతివేలుకు పెట్టుకుని అటుఇటు క్రిప్పుతుంటే అతనికి ఎదురుగా ఒక బంగారపు రంగులో వెలుగు నిలిచింది. ఏమిటా అని చూస్తే మంచి అందమైన దేవత నిలుచుని వుంది. అతడు చాలా ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆమె అందంగా నవ్వుతూ వఖజయపడ వద్దు” అంది.
“నీకు బంగారపు ఉంగరం దొరకినందుకు సంతోషించు. దీనివలన నీవు ఒకవరం కోరుకునెందుకు అర్హతవస్తుంది” అని చెప్పింది ఆ దెవత.
కృపాలుడు తన కళ్ళను, చెవులను తనే నమ్మలేకపోయాడు. తను సరియెన వరం కోరుకోలేనేమోనని భయపడ్డాడు. ఏది కావాలంటే అది కోరుకోవచ్చును. కాని ఏది కోరడం! అందుచేత ఇంటికి వెళ్ళి భార్యతో సంప్రదించి కోరుకుంటే బాగుంటుందని అనుకున్నాడు. ఆ దేవతకూడా అందుకు అంగీకరించింది.
ఒక కధ చెప్పవూ? 17
ఉంగరాన్ని చేతితో కొట్టి మనసులో మరేది తల్పుకోకుండా కోరికను కోరుకుంటే అది సిద్ధిస్తుందని చెప్పింది.
కృపాలుడు తన సామానులన్నీ సర్దుకుని ఇంటిదారి పట్టాడు. వేగంగా పరుగెత్తినట్టు నడుస్తుంటే ఒకచోట పడబోయాడు కూడా. ఏమి కోరుకుందామా అని, ఆలోచిస్తూ ఇంటికి చేరుకున్నాడు. తన పూరి గుడిసెను చూడగానే ఒక ఆలోచనవచ్చింది. నేను తొందరపడకూడదు అని తనలోనే సమాధాన పడ్డాడు.
ఇంటికి వెళ్ళగానే భార్యకు జరిగిన సంగతి అంతా చెప్పాడు, ఆ రాత్రి అంతా ఆలోచించి నిర్ణయించుకోవాలనుకున్నారు వాళ్ళిద్దరూ. కృపాలుడికి తీరిక సమయాలలో కొయ్యపై అందమైన దేముని విగ్రహాలు, బొమ్మలు చెక్కడం సరదా. భోజనానికి పిలిచేవరకూ ఆ చెక్కడం పనిచేసుకుందామని తన ఉలికోసం వెతికాడు. అది అతనికి ఎక్కడా కనబడలేదు.
కృపాలుడు ఉలికోసం ఇల్లంతా వెతికాడు. కాని ఎక్కడా దొరకందే! భార్య ఎక్కడ పడవేసిందో? ఆవిడ వబ్రాసితనంతో కృపాలుడికి పిచ్చి ఎక్కుతోంది. ఉలి కనపడకుండా పోయిందని కోపం పెరిగిపోయింది. తనుపనిచేసుకునె బల్లమీద చేతితో కొట్టి ఈ ఇల్లు గాజుదైపోతే బాగుండును అని అన్నాడు. ఆ రాత్రివాళ్ళు నిశ్చింతంగా పడుకున్నారు. కాని తెల్లవారిలేచి చూడగానే ఇంట్లోకి వెలుతురు వస్తోంది. ఇంటి కప్పు బమయింది. రాత్రికి రాత్రి ఈ పూరిల్లు గాజు ఇల్లుగా మారిపోయింది. ఇంట్లొ ఉన్నవాళ్ళందరికి అర్ధం కాలేదు. ఈ విచిత్రాన్ని చూడడానికి గోలచేసుకుంటూ ఇరుగుపొరుగువాళ్ళంతా గుమిగూడారు. బయట ఉన్నవన్నీ స్పష్టంగా కనబడుతున్నాయి.
కృపాలుడి భార్యకు ఇదంతా చాలా అవమానకరంగా తోచింది. పదక మీద మరింతగా ముడుచుకుపోతూ దుప్పటిని మీదకు లాగుకుంది. తను లేస్తే అందరికి కనబడుతుందని అలాగే పడుకుంది. ఎంతసేపు పడుకుంటుంది? లేచి పనులు చేసుకొనడం తప్పదు కదా! చివరకు పొద్దెక్కి భోజనాలవేళ అయే సరికి జనం ఒక్కొక్కరే వెళ్ళిపోయారు. అప్పుడు కృపాలుడు, భార్య లేచారు ఇల్లంతా సర్సకోవడానికి. 118 ఒక కధ చెప్పవూ?
ఆ ఇంట్లో జరుగుతున్నదంతా అందరికి తెలిసిపోతోంది. కృపాలుడు రోజంతా బయట వుంటాడు కనుక అతనికి ఏ బాధాలేదు. అతని భార్వకే అన్ని బాధలు. నాలుగు రోజులకే ఆమెకు విసుగు కల్గింది. చివరకు ఆమె ఒక నిశ్చయానికి వచ్చింది. తాను ఏలాగూ గాజు ఇంట్లో వుండక తప్పదు. అందుచేత బయటవారు తన ఇంటిలోనికి ఏంచూస్తారో అని సిగ్గుపదవలసిన అవసరం ఏముంది. ఆమె రోజంతా వళ్ళువంచి ఇంటినంతా శుభ్రం చేసి ఏది ఎక్కడ వుండాలో అక్కడ చక్కగా అమర్చింది. బల్లమీద కూజాలో పూలగుత్తిని కూడా పెట్టింది. ఇప్పుడు తన ఇల్లు చూసుకుని తనే గర్వపడింది.
ఆ రాత్రి ఇంటికి వచ్చిన తరువాత కృవాలుడు తన ఇంటిని చూసి తన కళ్ళను తానే నమ్మలేకపోయాడు. ఇల్లంతా శుభ్రంగా మెరిసిపోతూ ఉండడం అతనికి ఎంతో ఆనందం కలిగింది. ఆనందంతో తన భార్యను కౌగలించుకున్నాడు కృవాలుడు.
ఇప్పుడు గ్రామంలో వున్నవాళ్ళంతా కృపాలుని ఇల్లు చూసి ఎంతగానో మెచ్చుకుంటున్నారు. తమ ఇళ్ళు కూడా గాజు ఇళ్ళు అయితే బాగుంటుందని అని అనుకుంటున్నారు, అయితే అందరికీ దేవతా ఉంగరాలు దొదకవు గదా! అందరు స్త్రీలు ఇటువంటి గుణపారం నెర్చుకోలేరు కదా!
ఒక కధ చెప్పవూ? 119
- ఠఈనతఠ పాలుడు
ఒకరోజు ఒక గొప్ప సాధువు అలా ఒకదారి వెంబడి నడిచి వెళ్తున్నాడు. ఆ సాధువు సావ్యూమైన దుస్తులు ధరించాడు. మంచివారందరికి సహాయం చేస్తూ చెడ్డవారిని తన (ప్రేమ అభిమానాలతో మంచిమార్గంలోకి నడిచెవిధంగా ప్రయత్నం చేస్తుంటాడు. ముని ఆ విధంగా వెళ్తుండగా చీకటి పడుతున్న సంధ్యా సమయంలో పెద్ద భవనాన్ని చూశాడు. దానిని చూడగానే అది పెద్ద ధనవంతుల ఇల్లు అని అనుకున్నాడు. అక్కడకు వెళ్ళి ఆ రాత్రికి భోజనము, పదుకొనడానికి వసతి దొరుకుతుందేమో అని అనుకున్నాడు. తిన్నగా అక్కడకు వెళ్ళి తలుపుతట్టి హరిః ఓం హరిః ఓం హరిః ఓం అని పిలిచాడు.
ఎవరక్కడ అని మేడమీద కిటికీలోనుండి గట్టిగా అరిచారెవరో!
హరిః ఓం హరిః ఓం హరిః ఓం అని మళ్ళీ అన్నాడు. అందుకు ఆ ఇంటి యజమాని “పగటివేళ రావాలని తెలియదూ. ఇంతవరకూ ఏం చెస్తున్నావు. రాత్రివేళలో నీకు భోజనం పెట్టలేం. వెళ్ళిపో అని చెప్పి పెద్ద శబ్దంతో కిటకీ తలుపులు మూసివేశాడు. ఆ సాధువు నవ్వుకుంటూ జాలితో అక్కడనుండి వెళ్ళిపోయాడు.
అహంకారి అయిన ఆ ధనవంతుని భవనానికి అతిదగ్గరలోనే ఒక పేదవాని పూరి గుడిసె ఒకటుంది. మన సాధువు ఆ గుడిసెను చేరుకుని తలుపు తట్టాడు. హరిః ఓం హరిః ఓం హరిః ఓం.
ఆ ఇంటి యజమాని భార్యతో సహా వచ్చి తలుపుతీశాడు. అక్కడవున్నది ఒక సాధువు అని తెలుసుకున్నాడు. ఆయనను వారిద్దరూ లోనికి ఆహ్వానించారు. ఆ ఇంటి యజమానురాలు లోనికి వెళ్ళి వారు తినగా మిగిలిన ఆహారాన్ని తీసుకువచ్చి “క్షమించండి. మెము ఇప్పుడే మా భోజనాలు ముగించుకున్నాము. 120 ఒక కధ చెప్పవూ?
ఇంటిలో మిగిలివున్న భోజన పదార్థాలను తీసుకువచ్చాను. మీకిది సరిపోదేమో అని అనుకుంటాను. కొంచెము పాలు కూడా వున్నాయి” అని చెప్పింది. నాధువు ఎంతగానో సంతోషించి ఆమె ఇచ్చిన కొంచెం పదార్ధాన్ని స్వీకరించాడు.
మనం ఈ రాత్రికి ముందు గదిలో నేలమీద చాప వేసుకుని వడుకుందాము, ఈ సాధువుని మన మంచం మీద పడుకోమని చెప్తాం అంది అతని భార్య, అతిధికి సేవ చేసే భాగ్యం లభించినందుకు ఆ ఇంటి యజమాని పేమచందు - కూడా ఆనందంగా అంగీకరించాడు. భోజనాలు పూర్తి అయిన తరువాత వారు ముగ్గురు ఒకచోట కూర్చుని భగవంతుని గురించిన గొప్పతనాన్ని చెప్పుకుంటూ ఒక గంటకు పైగా సత్కాలక్షేపం చేశారు. ఆమె ఒక గ్లాసునిండా వాలుతెచ్చి నాధువుకి ఇచ్చింది. ఆ దంపతులు ప్రదర్శించిన దయాగుణానికి, భక్తిభావానికి సాధువు చాలా సంతోషించాడు.
మరునాడు ఉదయము తాను ప్రతీరోజూ చేసే జపము, ధ్యానము, ప్రార్ధనలు మొదలైనవాటిని పూర్తి చేసుకుని బయటకు వచ్చి చూడగా అప్పుడే ఆమె వంటగదిలో సాధువుకు పెట్టడానికి అల్పాహారాన్ని తయారు చేసోంది. సాధువు తన ఆనందాన్ని దాచుకోలేకపోయాడు. ఇంటి యజమాని (ప్రమచందుని, అతని భార్యను తగ్గరకు పిలిచి వారితో మీ ఇద్దరిని చూసి చాలా సంతోషించాను. మూడు వరాలు అడుగు. ప్రసాదిస్తాను అని చెప్పాడు.
అందుకు ప్రేమచందు “ఓ మహాత్మా, మాకు భగవంతుడు అన్ని ఇచ్చాడు. ఇంక మాకు కావలసిన దేముంది? మేమిద్దరము ఆరోగ్యముగా వుండేలా చూడండి. మేము సుఖంగా జీవించడానికి అవసరమైన సంపద పుంది. మాకు వున్న దాంట్లోనే అతిధులను ఆదరించడానికి సరిపడేటట్లుగా అనుగ్రహించండి. అంతకుమించి మాకు ఏం కోరుకోవాలో తెలియదు అన్నాడు (ప్రమచందు.
సాధువు ఆదరంగా నవ్వి మీరు సుఖంగా జీవించడానికి ఒక పెద్ద ఇల్లు కావాలా అని అడిగాడు. అందుకు వారిద్దరు వినయంగా అలాగే ప్రసాదించండి అన్నారు.
హరిః ఓం హరిః ఓం హరిః ఓం అంటూ వారివద్ద సెలవు తీసుకుని నాధువు వెళ్ళిపోయాడు,
ఒక కధ చెప్పవూ? క్షత]
మరునాడు ఉదయము ఆ ధనవంతుడు కనకవాలుడు తన కిటికి తెరచి చూడగానే అదేమిటి? ఎలా వచ్చింది? ఎక్కడనుండి వచ్చింది? తన కళ్ళను తనే నమ్మలేకపోతున్నాడు. కనకపాలుడు తన భార్యను పిలిచి కిటికీలోంచి ఈ వింతను చూపించాడు. ఆమెకు కూడా ఆశ్చర్యంతో నోట మాటరాలేదు. చివరకు లేరుకుని అది మన (ప్రమచందు గుడిసెకదా! ఇంతపెద్ద భవనంగా ఎలా మారిపోయింది. ఇదెమైనా మందత్రమా, మాయా అని అనుకున్నారు.
ఆమె మాటలు పూర్తి కాకుండాన కనకపాలుడు వీధిగుమ్మందగ్గరకు చేరాడు. అతని భార్యకూడా అనుసరించింది. వారిద్దరూ కలిసి (ప్రేమచందు ఇంటికి వెళ్ళేరు.
అదే సమయంలో ఆ ఇంటి యజమాని,
హరి నారాయణ గోవిందా జయ నారాయణ గోవిందా [ హరి నారాయణ గోవిందా జయ నారాయణ గోవిందా ॥
అని అంటూ, ఇంటిముందర వున్న అరుగుమీద కూర్చుని భజన చేస్తున్నాడు.
ఇంతలో ఎవరో వస్తున్నట్లుగా అడుగుల చప్పుడు విని లేచి చూడగా ఆ వచ్చినది కనకవాలుడు, అతని భార్య అక్కడ నిలుచుని వున్నారు.
(ప్రమచందు తొందరగా తొందర మెట్లుదిగి వెళ్ళి వారిద్దరిని సాదరంగా లోపలికి ఆహ్వానించాడు. కనకపాలుడు ఇల్లంతా తిరిగి చూశాడు. చివరకు సాధువు రాత్రి తన ఇంటికి వచ్చిన దగ్గరనుండి మరునాడు ఉదయము అతడు వెళ్ళిపోయవరకు జరిగిన కధనంతా చెవ్పాడు ఆ గృహస్థుడు. కనకవాలుడు, భార్య ఆశ్చర్యంగా విని వెళ్ళిపోయారు.
కనకపాలుడు నిరాశా నిస్పృహలతో నిట్టూర్చాడు ఆసలు సాధువు మన ఇంటికే ముందు వచ్చాడు. మీరే అతనిని మూర్ధత్వంతో వెళ్ళగొట్టెశారు అని భార్య నిందించింది. సరే ఇప్పుడొకపని చెయ్యండి. కారొకటి తీసుకుని వెంటనే 122 ఒక కధ చెప్పవూ?
నడుపుకుంటూ నడిచి వెళ్తున్న సాధువును కలుసుకుని, ఆయన పాదాలపై పడి నాకు మూడు వరాలు కావాలని వేడుకోండి అని సలహా చెప్పింది.
వెంటనే కనకపాలుడు దుస్తులు ధరించి కారును నడుపుకుంటూ బయలు దేరాడు. ఎక్కువదూరం వెళ్ళనవసరము లేకుందానే ఆ సాధువు ఒక చెట్టుకింద కూర్చుని విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నాడు,
హరిః ఓం హరిః ఓం హరిః ఓం
కనకపాలుడు తన కారుని ఆపి పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్ళి ఆ సాధువు కాళ్ళ మీద పడి సావ్టాంగ నమస్మారం చేశాడు.
“మహరాజ్‌! నిన్నటిరోజున మీరు ముందుగా మా ఇంటికె వచ్చారు నేను మీ పట్ల కరినంగా మాట్లాడాను. నేను తాళం చెవి వెతికి మీ కొరకు క్రిందకు వచ్చి తలుపుతీసి చూడగా మీరు వెళ్ళిపోయారని కనకపాలుడు చెప్పాడు.
సాధువునవ్వి “ఫరవాలేదు నీకేం కావాలి” అని అడిగాడు.
స్వామీజీ ప్రేమచందుకు ఇచ్చినట్లే నాకు కూడా మూడు వరాలివ్వండి అని సిగ్గును విడిచిపెట్టి కనకపాలుడు అడిగాడు.
నీకు అన్నీ వున్నాయి. నీకే వరాలు అవసరం లేదు కానీ నీవు వచ్చి అడిగావు కనుక మూడు వరాలు ఇస్తున్నాను. నీ కోరికలు తీరుతాయి అని చెప్పేడు ఆ సాధువు.
దురాశతోవున్న కనకపాలుడు సంతోషంతో సాధువుకు కనీసం కృతజ్ఞతల నైనా చెప్పకుండా కారువద్దకు పరుగుపెట్టాడు. తృప్తి అనేది లేకుండా కోరికల పిచ్చిలో ఉన్న కనకపాలుని చూచి సాధువు నవ్వుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.
హరిః ఓం హరిః ఓం హరి? ఓం.
కనకపాలుడు కారును వెనుకకు తిప్పి ఎక్కువ దూరం వెళ్ళకుండానే కారు చెడిపోయింది. తనతో కూడా పనిముట్లు తెచ్చుకోలేదు. ఆ కారు చాలా పాతది దాని బ్యాటరీ తన శక్తిని కోల్పోయింది జూన్‌ నెలకదా! మంచి ఎండలు. నిప్పులు చెరుగుతున్నాయి. కారును తోసుకుంటూ నడుస్తున్నాడు.
ఒక కధ చెప్పవూ? 123
ఎండవేడి భరించడం కష్టంగా వుంది. ఇంతవరకు కదుపులోనికి ఏమీ తీసుకోలేదు. పైగా నడవడం కూడా. ఆకలి వేస్తోంది. ఇంకా ఇల్లు మూడు మైళ్ళ దూరంలో వుంది. చిరాకుతో “ఈ కారు పనికిరానిది అయిపోయింది. ఇది కాలి బూడిద అయిపోతే బావుండును” అని అనేశాడు అనాలోచితంగా కనకపాలుడు.
ఏ విధమైన కారణం లేకుండానే ఉన్నట్లుండి పెద్దశబ్దం చేసుకుంటూ కారుకు నిప్పు అంటుకుని మండివోవడం మొదలుపెట్టింది. కనకపాలుడు ఎంత అరచినా ఎవరూ సహాయానికి రాలేదు. కారు కాలిపోతుంటే నిస్సహాయ తతో చూస్తుండిపోయాడు. దురాశపరుడైన కనకపాలుని కోరికలలో ఒక కోరిక తీరిపోయింది.
“పోతే పోనీలే! మూడు వరాలలో ఇంకా రెండు వున్నాయి కదా! వాటితో మొత్తం ప్రపంచాన్ని సంవాదిస్తాను” అని సమాధానపడ్డాడు కనకవాలుడు.
నిరాశతో అతను ఇంటికి నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నాడు, తాను ఈ విధంగా ఆకలితో మాడుతూ, ఎండలో నడుస్తూంటే ఇంటిలో తన భార్య హాయిగా భోజనం చేసి కూర్చుని వుంటుందని ఆమె గుర్తుకు వచ్చింది. అనుకోకుండానే ఇప్పుడు మా ఇల్లు తగలబడిపోతే ఆమెకు నేను ఎండలో ఎంత బాధపడుతున్నానో తెలుస్తుంది అనేమాటలు నోటివెంబడి వచ్చెశాయి.,
పన్నెందుగంటలు సమయం కావస్తోంది. కనకపాలుడు ఇంటికి దారితీసే మలుపు తిరిగాడు. “అరే! ఇదేమిటి నా ఇల్లు ఏది? అంటూ పరుగెత్తాడు. ఇల్లు దగ్గరపడుతున్న కొద్దీ పొగవాసనవస్తోంది. ఇంటికి ఎదురుగా వచ్చేసరికి ఇంటికి బదులుగా బూడిద కుప్ప అక్కద వుంది. ఇల్లు నేలమట్టంగా కాలిపడి వుంది. నేలమీద పడిదొర్లి దొర్లి ఏడ్చాడు. చుట్టుప్రక్కలవాళ్ళు కాలిపోతున్న ఇంటినుండి కాలిపోయి మరణావస్థలో వున్న కనకపాలుని భార్యను బయటకు తీసుకువచ్చి రక్షించారు ఆమె శరీరమంతా కాలిపోయి ముఖమంతా కాలిన బొబ్బలతో వికృతంగా, భయంకరంగా తయారైంది. కనకపాలుని రెండవ కోరిక అయిపోయింది. కనకపాలుని అవస్థ చూసి ఇరుగుపొరుగువారి హృదయాలు జాలితో నిండి పోయాయి. భార్యపడుతున్న బాధను చూడలేక కనకపాలుడు భార్యబాధను 124 ఒక కధ చెప్పవూ?
చూడకుండా తనకళ్ళుపోతే బాగుండును” అని అనుకున్నాడు, దుఃఖంతో. ఇంకా మాట పూర్తికాకుండానే కనకపాలుని ముందు చీకటి అలుముకుంది. అతని మూడవ కోరిక కూడా పూర్తి అయింది.
కనకపాలుడు అంధుడైపోయాడు. ఇరుగుపొరుగువాళ్ళెవరూ అతనికి సహాయం చెయ్యడానికి రాలేదు. అతనికి స్నేహితులెవరూ లెరు. ఎప్పుడూ ఇరుగూ
ఆ సాయంత్రం డ్రేమచందు ఇంటికి తిరిగివచ్చాక జరిగినదంతా తెలిసింది. అతడు వెంటనే కనకపాలుడు కాలిపోయిన ఇంటివద్దకు వెళ్ళి అతనిని అతని భార్యను తన ఇంటికి తీసుకువచ్చాడు. ఎంతమంది వైద్యులచేత చికిత్స చేయించినా కనకపాలుని భార్యబ్రతకలెదు. కాలిన గాయాలవల్ల వారం రోజులు దాటకుండానే చనిపోయింది. కనకపాలునికి మతి స్థిమితం తప్పింది.
ఆ (గ్రుడ్డివాడు ఇప్పటికి కూడా రోజు అంతా బాగా చీకటి పదేవరకూ (ప్రమచందు ఇంటి గుమ్మంలో కూర్చుని వుంటాడు. ఎవరివైన అడుగుల చప్పుడు వినబడగానే “ఆ వెళ్తున్నది ఎవరూ? సాధువేనా? నన్నుక్షమించి నాకు మరో మూడు వరాలు 'ప్రసాదించవూ?” అని అంటాడు దీనంగా.
మీరెవరైనా డెహ్రడూన్‌ వెళ్ళేదారిలో లాంగోలీ (గ్రామం వెళ్తే (పెమచందు ఇంటిముందు కూర్చుని వుండే కనకపాలుని చూడవచ్చు ఎవరైనా ఆ ఇంటి దగ్గరకు వెళ్తేచాలు సాధువేనా? నన్నుక్షమించి నాకు మరో మూడు వరాలివ్వవా? అని అడుగుతుంటాడు.
ఆ చుట్టు ప్రక్కల ఉన్నవారంతా కనకవాలుడికి మతి చలించినది అని అనుకుంటారు. అతడు ఏ కారణము వలన పిచ్చివాడై పోయాడో చాలా కొద్ది మందికి మాత్రమె తెలుసు.
- ఒక్‌ స్వామి, ఒక కధ చెప్పవూ? 125
వమషేయసూచిక
సంఖ __రిషయము పేజి శం నిజమైనసేవకులు 128 2, ధర్శాన్నిగౌరవించు 131 ఏ. సోమరిమీనా 132 మ మూడు బొమ్మలు 136 ర్‌ వారసత్వము 138 6. అన్నీ అమ్మృరూపాలే 141 క్‌ రేపటికి వాయిదా వేయకు 143 8౬ స్వరము - నరకము 146 హీ ప్రేమే దెవము 148 10. భగవంతుడు పోషకుడు 151 శ11. మానవ శరీరము 153 12, ప్రతిధ్వని 155 13. గురుదక్షిణ 158 14 చిట్టెలుకపెళ్ళి 162 126 ఒక కధ చెప్పవూ?
- తగిన వరుడుఎవరు? 166
- భగవంతుడిచ్చినకానుక 169 శ7. విద్యనేర్చుకొను మార్గము 173
- పకాగ్రత 176
- మంగలి దురాశ 179
- పెద్దఅన్నయ్య 185
- భక్తి- వివేకము 1092
- నిజమైన యజ్ఞము - నిజమైన త్యాగము 198
- శిబిమహారాజు - దయాగుణము 205
- ధ్రువుడు -దృఢ సంకల్పము 208
- ఆదికవి - వాల్మీకి 217
- నిజమైనదానము. 222
ఒక కధ చెప్పవూ? 12
- నిజమైన సేవకులు
సురేళ్‌, కాశ్యప్‌ అనే ఇద్దరు బాలురు ఒకే పారశాలలో ఎనిమిదవ తరగతి చదువుతున్న విద్యార్దులు, విరిద్దరూ ప్రక్క ప్రక్క ఇండ్లలో ఉంటున్నా పాఠశాలకు కలిసి వెళ్ళడము గాని, ఇండ్లకు కలసి రావడముగాని ఉండేది కాదు. వీరిద్దరు రెండు వేరు వేరు కుటుంబాలకు చెందినవారు.
సురేశ్‌ ధనవంతుల బిడ్డ. తల్లిదండ్రులకు ఒకే కుమారుడు. అందరిచేత ముద్దుగా గారాబంగా పెంచబడ్డాదు. అందుచేత ఏ పనీ చేయడము తెలిసేది కాదు. ఎప్పుడూ అహంకారంతో, గర్వంగా ఉండేవాడు. ఇంట్లో చాలామంది పనివాళ్ళున్నా వాళ్ళు సరిగా పనిచేయడము లేదని విసుగుకునేవాడు. అతని ముఖములో ఎప్పుడూ, అసంతృప్తి కనిపిస్తూందేది.
కాశ్యప్‌ చాలా బీదకుటుంబానికి చెందినవాడు. పైగా వాళ్ళు ఆరుగురు అన్నదమ్ములు. ఉన్నదానిని అందరూ సమానంగా పంచుకుంటూ, తృప్తిగా, సంతోషంగా జీవిస్తూ ఉండేవారు. కాశ్యప్‌ ఎప్పుడూ చిరునవ్వుతో, సంతోషంగా ఉండేవాడు. అందువలన తోటిపిలలందరూ అతనితో ప్రేమగా ఉండేవారు. కాశ్యప్‌ తెలివైన వాడవడంవలన, నిజాయితీగా ఉండడమువలన, ఉపాధ్యాయులు కూడా అతనంటే ఇష్టపడేవారు,
ఒకరోజు మధ్యాహ్నము విరామ సమయములో పిల్లలందరూ బయట కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటూంటే, ఉపాధ్యాయుడు వాళ్ళ గదిలో కూర్చుని వాళ్ళంతా ఏమి మాట్లాడుకుంటూన్నారో వాళ్ళకు తెలియకుండా వినడము (ప్రారంభించాడు.
సురేశ్‌ తనకు నలుగురు సేవకులున్నా అందులో ఇద్దరు సెలవులో ఉందదం వలన, ఒకడు ఆలస్యముగా పసనిలోనికి రావడమువలన తొందరగా పని పూర్తి కాలేదని ఆ సమయంలో విసుగుతో గట్టగా కేకలు పెట్టవలసి వస్తుందని చెవ్పాడు. 1258 ఒక కధ చెప్పవూ?
ఇటువంటి మొండివాళ్ళతో వేగలేక పోతున్నానని సురేళ్‌కు చెప్పి, కాశ్యప్‌ వైపు తిరిగి,
కాశ్యప్‌, మీ ఇంట్లో పనివాళ్ళు సెలవు పెట్టినప్పుడు, నరిగా పనిచేయ నప్పుడు నువ్వు ఏమి చెస్తావు? అని వ్యంగ్యంగా అడిగాడు.
సురేశ్‌కు కాశ్యప్‌ తండ్రి బీదవాడని, పనివాళ్ళను పెట్టుకునే శక్తి లేదని తెలుసు. అందరి ఎదురుగా కాశ్యప్‌ బీదతనాన్ని బయటపెట్టాలనే ఉద్దేశ్యంతోనే ఆఅ విధంగా అడిగాడు.
సురెశ్‌, నాకు పనివాళ్ళ గురించి ఎటువంటి సమస్య లేదు. నాకు ఎనిమిది మంది పనివాళ్ళున్నారు. వాళ్ళు ఎప్పుడూ నన్ను విడిచి పెట్టకుండా నా తోనే ఉంటారు. వాళ్ళు ఎంతో విశ్వాసంతో, (ప్రేమతో నాకు సేవలు చేస్తారు అని చెప్పాడు.
కాశ్యప్‌, చెప్పినది విని తక్కిన పిల్లలు నవ్వడము వలన సురేశ్‌ అవమానంతో కృంగివోయాదు. ముఖం ఎ(ర్రగా చేసుకుని అక్కడనుండి వెళ్ళిపోయాడు. లోపల నుండి ఇదంతా గమనిస్తున్న ఆ ఉపాధ్యాయుడు వీరి సంభాషణ విని కాశ్యప్‌ ఇచ్చిన జవాబుకు ఆయన కూడా నవ్వుకున్నాడు. కాని కాశ్యప చెప్పిన అబద్ధపు జవాబుకు కొంచెం బాధపడి సరదాకైనా అటువంటి అబద్దాలను చెప్పకూడదని భావించాడు. ఆ ఉపాధ్యాయుడు కాశ్యష్‌ను లోపలికి పిలవగానే తక్కిన పిల్లలందరూ లోనికి వెళ్ళేరు,
ఉవాధ్యాయుడు కాశ్యప్‌ను చూసి,
“కాశ్యప్‌ నువ్వు సురేశ్‌కు గట్టిగౌ జవాబు చెప్పడం సరియెనదెే, కాని ఎటువంటి సమయంలోనూ అబద్ధం చెప్పకూడదని నీకు తెలియదా! ఎందుకు ఆ విధంగా ఎనిమిది మంది పనివాళ్ళున్నారని అబద్ధం చెప్పేవు” అని అడిగాడు. వెంటనే కాశ్యష్‌,
నేను అబద్ధం చెప్పలేదండీ, నేను చెప్పినది నిజమేనండి, నాకు నిజంగా ఎనిమిది మంది పనివాళ్ళున్నారండి, వాళ్ళు ఎప్పుడూ నన్ను విడిచి పెట్టి ఉందరండీ” అని ఉవాధ్యాయునికి జవాబు చెప్పాడు.
ఒక కధ చెప్పవూ? 125
కాశ్యప్‌ చెప్పింది విని ఉపాధ్యాయుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. వెంటనే కాశ్యప్‌ ఉపాధ్యాయునితో, మీరు ఆశ్చర్యవోకండి నేను చెప్పింది నిజమే. నా రెందు కాళ్ళు నా రెందు చేతులు, నోరు, ముక్కు కళ్ళు, చెవులు విళ్ళే నా సేవకులు వీళ్ళు నన్ను ఎప్పుడు వదలిపెట్టకుండా నాతోటే ఉంటారు అని చెప్పాడు. దీనికి ఉపాధ్యాయుడు సంతోషించి కాశ్యప్‌తో, నువ్వు చెప్పింది నిజమ. ఈ ఎనిమిది మంది నిజమైన సేవకులు. వీళ్ళు ఎప్పుడూ మనని విడిచి పెట్టకుండా ఉంటారు, అని కాశ్యప్‌ యొక్క తెలివిని ఎంతగానో మెచ్చుకున్నాడు. 130౮ ఒక కధ చెప్పవూ?
- ధర్మాన్ని గౌరవించు
మహాత్మ గాంధీగారు చిన్నతనంలో పారశాలలో చదువుకుంటున్న రోజులలో, ఒకసారి పాఠశాలను తనిఖీ చేయడానికి ఇన్‌స్పెక్టరు ఒకాయన వచ్చాడు. పారశాలలోని పిల్లలు ఏ విధంగా చదువుకుంటున్నారో తెలుసుకొనడానికి చూడకుండా వ్రాసే వ్రాతపరీక్షను పెట్టాడు ఆ ఇన్‌ స్పెక్టరు. ఉపాధ్యాయుడు చెప్తంటె పిల్లలందరూ వ్రాస్తున్నారు. పిల్లలందరూ ఈ వ్రాత పరీక్షలో నెగ్గినట్లు అయితే తనకు ఇన్‌స్పెక్టరు వద్దనుంచి మంచి గుర్తింపు ప్రశంశా పత్రము లభిస్తాయని ఎంతో ఆత్రంగా ఉన్నాడు, ఆ ఉపాధ్యాయుడు.
వ్రాతపరీక్ష వ్రాస్తున్న సమయంలో పిల్లలందరూ సరిగా వ్రాస్తున్నారో లేదో అని రహస్యంగా ఉపాధ్యాయుడు, అందరి పుస్తకాలను చూస్తున్నాడు. గాంధి దగ్గరకు రాగానే ఉపాధ్యాయుడు హరాత్తుగా నిలబడిపోయాడు. గాంధి తల ఎత్తి చూచి ఉవాధ్యాయుడు తనవద్ద ఎందుకు ఆగిపోయాడో అర్ధం కాలెదు. ఆ ఉపాధ్యాయునకు గాంధీ వ్రాస్తున్న దానిలో ఒక తప్పు కనబడింది. వెంటనే ప్రక్కన ఉన్న వాని పుస్తకము చూచి సరిచేసుకోమని సంజ్ఞచెశాడు.
ఉపాధ్యాయుడు చెసిన సంజ్ఞ గాంధీకి అర్ధం అయింది. కాని ఇంకొక పిల్లవాని పుస్తకములో చూచి వ్రాయడము ధర్మము కాదని గాంధీకి తెలుసు, తనకు ఇష్టములేక ఉపాధ్యాయుడు చెప్పినది అర్ధంకానట్లు నటించాడు. అధర్మాన్ని ఎలా ఆచరిస్తాడు మరి. దీనికి ఉపాధ్యాయుడు చాలా బాధపడ్డాడు. గాంధీ ఏమైనా చేయకూడదని పనిని చేయదలచుకోలేదు. ఇంఠేకాదు, గాంధీ జీవితంలో ఈ ధర్మాన్ని ఆచరించి చూపించాడు. అందుకే గాంధీని మవాత్మ గాంధి అని పిలుస్తూ ఎంతగానో గౌరవించారు అందరూ.
ఒక కధ చెప్పవూ? [వె]
- సోమరి మీనా
ఒకానొకప్పుడు మీనా అనే బాలిక ఉండేది. ఆ అమ్మాయి ఏ పనీ చేయకుండా సోమరిగా తిరుగుతుండేది. ఎప్పుడూ అందమైన దుస్తులు ధరించాలని, బంగారపు నగలతో అలంకరించుకోవాలని, నవ్వుతూ అందంగా సంతోషంగా బొమ్మలా ఆకర్షణీయంగా ఉండాలని, అనుకుంటుండేది. తరచుగా తల్లి మీనాతో, అసలైన అందం పనిచేయడములోనే ఉంటుందని హితవు చెప్పందేది. మీనా మాత్రం తల్లి మాటలను పెడచెవిని పెట్టది, తల్లి ఎప్పుడైనా పనిలో సహాయం చేయమని అడిగినప్పుడు, తల్లి మాటలు వినబదనట్లుగా నటించి పనిచేయకుండా తప్పించుకునేది.
చివరకు మీనా తల్లికి విసుగు కలిగి, ఓ భగవంతుడా! మీనాకు సోమరి తనం ఎంత చెడ్డదో తెలిసేలా చేయి అని ప్రార్ధించింది. వెంటనే మీనా తల్లితో,
అమ్మా! నువ్వు ఎంత అమాయకురాలివి. ఏ పనిచేయకుండా ఉంటే ఎంత హాయిగా ఉంటుందో తెలుసా? భగవంతుని ఏ విధంగా ప్రార్ధించాలో నీకు తెలియదు. నేను ఇప్పుడు భగవంతుని ప్రార్జిస్తాను అని చెప్పింది.
వెంటనే మీనా “ఓ భగవంతుడా! నాకు ఏ పనీ చేయవలసిన అవసరము లేకుండా అన్ని పనులూ వాటంతట అవే జరిగిపోయేలా చూడు” అని కళ్ళు మూసుకుని కపటభక్తిని ప్రదర్శిస్తూ ప్రార్దన చెసింది.
ఇటువంటి చెడు ప్రార్ధన భగవంతునికి చికాకు కలిగించింది. అయినా మీనాకు గుణపాఠము నేర్పాలని మీనా కలలో కనపడి భగవంతుడు,
“ఓ మీనా! సీ కోరిక నెరవేరుతుంది. ఏ పనిచేయకుండానే నీ పనులన్నీ వాటంతట అవే జరిగిపోతాయ'”ని చెప్పి అంతర్జానమైపోయాడు. మీనాకు సంతోషం హద్దులు లేకుండా పోయింది.
132 ఒక కథ చెప్పవూ?
మరునాడు ఉదయము నిద్రనుండి లేవగానే రాత్రివచ్చిన కల నిజమౌతుందా అని అనుమానమొచ్చింది. మంచం మీదనుంచి లేవగానే, మంచం మీద ఉన్న దుప్పటి ఒక్కసారి గాలిలోకి ఎగిరి దుమ్ము దులుపుకుని తిరిగి ప్రక్కమిద అందంగా పరచబడింది. ఆహా! కల నిజమైనదని సంతోషించింది. మీనా ఆనందాన్ని పట్టలేకపోయింది. స్నానాల గదిలోనికి ప్రవేశించగానే పండ్లు తోముకునే టూత్‌ పేస్టు ట్యూబు దానంతట అదే తెరుచుకుని టూత్‌ బ్రష్‌ పై పడింది. ఆ టూత్‌ బ్రష్‌ ఎగురుకుంటూ నోటి దగ్గరకు వచ్చి పళ్ళను శుభ్రం చెసింది. నీళ్ళు చిన్నధారగా వచ్చి నోటిని పూర్తిగా కడిగింది. ఎంత బాగుంది. మీనా నోరు తెరవడము తప్పు ఏమీ చేయనవసరము లే పోయింది.
ఇంట్లోనే చేయవలసిన హోంవర్కు కూడ దానంతట అదే పూర్తి అయి పోయింది. కాళ్ళకి తొడుగుకునే జోళ్ళు, స్కూలుకు వెళ్ళే దుస్తులు అన్ని శుభం చేయబడి సిద్ధంగా ఉన్నాయి. మీనా పరవశంతో ఉక్కిరి బిక్కిరి అయిపోతోంది. వేడి సళ్ళు తీసుకు వెళ్ళకుండానే న్నానాల గదిలో సిద్ధంగా ఉన్నాయి.
ఎంత ఆశ్చర్యం! స్నానం చేద్దామనుకునే లోపుగా వేడినీళ్ళు పైకి ఎగురు కుంటూవచ్చి మీనా వీపుమీద పద్దాయి. వడిగా ఉన్నాయి, చల్లటి నీళ్ళు వచ్చివరకు ఆగు అని చెప్పినా లాభం లేకపోయింది. వేడి సళ్ళు ఆగకుండా పదుతుందడం వలన వచ్చిన బాధను భరించలేక, గదినుండి బయటకు పరుగెత్తింది. బయటకు రాగానే నిన్న ఉపయోగించిన బట్టలు ఎగురుకుంటూ వచ్చి మీనా శరీరం మీద పడ్డాయి. మీనా ఆ పాత బట్టలను చూచి అసహ్యించు కుంది. నాకు వద్దు అని ఎంత అరచినా ఉపయోగం లేకపోయింది. వాటిని లాగుదామని ప్రయత్నం చేస్తే ఊడిరాలెదు.
నేనీ పాతబట్టలతో ఏ విధంగా స్కూలుకు వెళ్ళడం అని బాధపడింది. అక్కడ అందరూ నవ్వుతారే అని మీనా వడవడం ప్రారంభించింది.
భోజనాల గదిలోకి మీనా పాతబట్టలతో రావడం చూసి మీనా తల్లి ఆశ్చర్యపడింది. ఎందుకు ఇటువంటి పాతబట్టలు వేసుకున్నావని తల్లి అడగగానే మీనా ముఖము ఎర్రబడింది. పని చేయకూడదు అనే కోరిక పూర్తిగా నెరవేరలేదు,
ఒక కధ చెప్పవూ? వనే
పైగా దీనివలన ఆనందం కూడా రావడం లేదు. భోజనం చేద్దామని తలంచ గానే తాను ఏమీ కష్టపడకుండానే అన్నం, పప్పు, సాంబారు అన్నీ కలిపి పెద్ద ముద్దలుగా తయారై ఒకదాని వెనుక ఒకటి నోటిలోనికి రావడము ప్రారంభించాయి. మీనాకు దేనికి దానికి విడివిడిగా కలుపుకుని తినడము అలవాటు. ముద్దలు నమిలి మింగడానికి కావలసిన సమయం లేకుండా వచ్చేస్తున్నాయి. ముద్దలు రావడం ఆగడం లేదు. సమయానికి నోరు తెరవక పోతే ముద్దలు వచ్చి ముక్కుమీద బుగ్గలమీద పడి ముఖమంతా వికృతంగా తయారైంది. (మింగడం కష్టంగా ఉందని మంచినీళ్ళు త్రాగుదామని చెయ్యి చాపింది. మంచినీళ్ళ గ్లాసు ఒక్కసారి ఎగిరి తన నోటివద్దకు వచ్చి ముఖం మీద, బట్టల మిద, తలమీదపడ్డాయి.
ఈ రోజు ఏం జరిగింది మీనా? అని తల్లి కోపంతో అరిచింది. శుచిగా భోజనం చేయాలని తెలియదా అని అడిగింది. మీనా కళ్ళనిళ్ళు పెట్టుకుంటూనే భోజనం ముగించింది.
మళ్ళీ తలదువ్వుకునటప్పుడు కష్టాలు (ప్రారంభమయ్యాయి. అరగంట సేపు తల దువ్వుకుని అందంగా రెండు జడలు వేసుకోవడం మీనాకు అలవాటు. చిగురున రిబ్బనులతో అందంగా ముడి వేసుకునేది. తనతోటి పిల్లలంతా మీనా నల్లని ఉంగరాలు తిరిగి ఒత్తుగా ఉన్న జుట్టును చూచి చాలా మెచ్చుకునే వారు. కాని ఈ రోజు దువ్వెన దానంతట అదే పైకి లేచి మీనా జుట్టు దువ్వి ముసలివారు వేసుకునే ముడివేసింది. మీనా ఎంతగానో బాధపడింది. ఇటువంటి ముడివద్దు నాకు జడలే కావాలి అని ఎంతగా అరచినా ఏమీ ఉపయోగం లేక పోయింది. చేసేది లేక అలాగే స్కూలుకు వెళ్ళింది. ఇప్పుడు మీనా ముసలి పని మనిషిలా ఉంది అంటూ స్నేహితులందరూ వింతగా చూస్తున్నారు. అందరూ దీనికి కారణం ఏమిటని అడుగుతున్నారు. మీనా నిజం చెప్పడానికి సాహసించ లేకపోయింది. సోమరిగా ఉండడము తనకిష్టంగానే ఉంది. కాని దానివలన బాధ లెక్కువయాయి.
ఇంకా ఇంకా కష్టాలు వచ్చిపడుతున్నాయి మీనాకు. గంటకొట్టి తరగతులు (ప్రారంభించారు. కాని నోట్సులు వ్రాయలేక పోతోంది. నోట్సు పుస్తకాలు వాటంతట అవే తెరుచుకున్నాయి. సిరాబుడ్డి పైకి లేచి నాట్యం చెయడం ప్రారంభించింది. సిరాను అచ్చు పుస్తకాలపై చల్లింది. అందులోని కలం అన్ని కండే ఒక కధ చెప్పవూ?
పుస్తకాలపై పిచ్చి గీతలు గీసింది. అటువంటి పని చేయవద్దు నా పుస్తకాలన్ని పాడుచెస్తున్నావు అని ఎంత చెప్పినా వినడం లేదు. ఉపాధ్యాయుడు ఈ పాడు పనికి మీనాను తిట్టడం ప్రారంభించాడు. లెక్కల మాష్టారు బాగా చీవాట్లు పెట్టాడు. లెక్క చేయడానికి బదులు ఆ కలము, పాటలు వ్రాస్తోంది. మీనా ఎంతో తెలివైనది, ఇంతవరకు ఎప్పుడూ శిక్ష అనుభవించలేదు. బల్లపై నిలుచోమని ఉపాధ్యాయుడు గద్దించాడు. అందరూ తనని చూచి నవ్వుతుంటే మీనా తలవంచుకోవలసి వచ్చింది. ఎంత సిగ్గుచెటు విశ్రాంతి సమయంలో సిగ్గుతో ఎవరినీ కలుసుకుని మాట్లాడ లేకపోయింది. ఒక చెరువుగట్టు మీద కూర్చుని ఏడుస్తోంది. జరిగిన దానిని తలుచుకుని ఆ చెరువులోని నీళ్ళను కదిలిస్తోంది. ఆ నిళ్ళు ఒక్కసారి పైకి లేచి మీనాపై ఐడి బట్టలన్నీ తడిపేశాయి. చలితో వణికిపోతోంది అక్కడ ఉన్న ఊయల బల్లపై కూర్చుని ఊగడం ప్రారంభించింది. ఉయ్యాల తనంతట తానే ఊగుతోంది. అంత ఎత్తుకు వద్దు అని ఎంత వారించినా లాభం లేకపోయింది. ఆ ఉయ్యాల ఇంకా ఇంకా పైకి ఊగడం ప్రారంభించింది. వేగంగా ఊగడం వలన చేతులు పట్టతప్పి మీనా క్రింద పడిపోయింది. మీనాకు బాగా దెబ్బలు తగిలాయి. సోమరితనం మంచిది కాదని తల్లి ఎందుకు చెప్పిందో ఇప్పుడు మీనాకు అర్ధమైనది. అన్నీ వాటంతట అవే జరిగిపోతుండడమువలన ఆనందం కలగడం లేదు. ఆడుకోవడం కుదరలేదు. తినదం, దుస్తులు ధరించడం కుదరడం లేదు. తానొక చెడ్డ బాలికగా చిత్రించుకుంది. ఓ భగవంతుడా! నేను ఇదివరకు మాదిరిగా ఉండాలి. సోమరితనం వద్దు. దినివలన గుణపారం నేర్చుకున్నాను అని భగవంతుని ప్రార్ధించింది. భగవంతుడు సంతోషించాడు. భగవంతుడు తను ఇచ్చిన వరాన్ని వెనుకకు తీసుకున్నాడు. ఇప్పుడు పనులు వాటంతట అవే జరిగిపోవడం లేదు. మీనా సంతోషంగా ఉంది. తన పనులు తానే చేసుకుంటోంది. ఇప్పుడు మీనా సోమరితనం ఎక్కడకో పోయింది. ఒక కధ చెప్పవూ? పే
- మూడు బొమ్మిలు
పూర్వము ఒకప్పుడు ఒకరాజు ఉందేవాడు. అతడు మంచి తెలివైన వాడు. సూక్ష్మబుద్ధి కలిగినవాడు. ఈ రాజు యొక్క పేరు ప్రతిష్టలు దేశంలోని అన్ని రాజ్యాలకు విస్తరించాయి. ఎంతో మంది ప్రజలు ప్రఖ్యాతి చెందిన కళాకారులు రాజువద్దకు వచ్చి వారి కళను ప్రదర్శించి మంచి మంచి బహుమతులను పొందుతుందేవారు. ఆ విధంగా ప్రదర్శించిన వస్తువులలో కొన్ని రాజు తెలివికి సవాలుగా ఉండేవి.
ఒకరోజు మంచి నైపుణ్యము కలిగిన ఒక శిల్పి స్వయంగా మూడు బొమ్మలను తయారుచేసి రాజదర్పారులో ప్రదర్శించాడు. ఆ మూడు బొమ్మలు చూడటానికి ఒకే పోలికలో ఉన్నాయి. ఆ మూడు బొమ్మలను రాజుకు ఎదురుగా పెట్టి ఈ మూడు బొమ్మలలో ఏది ఉత్తమమైనది, ఏది అధమమైనది. ఏది మధ్యమమైనది అని శిల్పి ప్రశ్నించాడు. బొమ్మలను బాగా పరీక్షచేసి సరియైన నిర్ణయం తీసుకోమన్నాడు.
రాజు ఆ మూడు బొమ్మలను చేతిలోనికి తీసుకుని పరీక్షచేయడం (ప్రారంభించాడు. మూడు బొమ్మలు ఒకే పోలికలో ఉండి ఎత్తు బరువులలో కూడా సమానంగా ఉన్నాయి. ఆ బొమ్మలను రాజు ఎంతో జాగ్రత్తగా పరీక్ష చేస్తున్న సమయములో వాటి చెవుల రంధ్రాలలో ఏదో తేడా కనబడింది. ఒక బొమ్మకు రెండు చెవులలో రంధ్రాలున్నాయి. ఒక సన్నటి పుల్లను తీసుకుని ఆ చెవి రంధ్రములో గుచ్చగానే ఆ పుల్ల లోపలికి పోయి రెండవవైపు చెవిలోనుండి బయటకు వచ్చింది.
ఇక రెండవ బొమ్మను అదే విధంగా పరీక్ష చేయగా చెవిలో ఒక రం(ధ్రము, నోటిలో ఒక రంధ్రము కనబడ్డాయి. రాజు మళ్ళీ సన్నటి పుల్లను చెవిలోని రంధ్రములోనికి గుచ్చగా ఆ పుల్ల నోటిలోని రంధ్రముగుండా బయటకు వచ్చింది. 136 ఒక కధ చెప్పవూ?
తరువాత మూడవ బొమ్మను పరీక్ష చేస్తుండగా ఆ బొమ్మ చెవిలో ఒక రంధ్రము కనబడింది. సన్నటి పుల్లను ఆ చెవి రంధ్రములో గుచ్చగా ఆ పుల్లలోనికి వెళ్ళకుండ అక్కడనే ఉండిపోయింది. రాజుబొమ్మలను పరీక్షచేసిన తరువాత బాగా ఆలోచించాడు. బొమ్మలు తెచ్చిన శిల్పివైపు తిరిగి రాజు,
ఓ శిల్పి నువ్వు ఎంతో తెలివైన వాడివి. నీ తెలివినంతా ఈ మూడు బొమ్మలను తయారు చేయడములో చూపించావు. ఎంతో నేర్పరితనాన్ని ప్రదర్శించావు. ఈ బొమ్మలు మూడు మనకు ఎంతో జ్ఞానాన్ని ఇసాయి. అని రాజు శిల్పియొక్క నైపుణ్యాన్ని ఎంతగానో మెచ్చుకున్నాడు.
ఈ మూడు బొమ్మలు మూడు రకాల గుణాలు కల మనుషులను సూచిస్తాయి. ప్రతీ మానవుడు కష్టకాలంలో సహాయం చేయడానికి సానూభూతి చూపించచానికి, వారి రహస్యాలను కావాడడానికి మంచి స్నేహితులు కావాలి.
ఇక్కడ ఉన్న బొమ్మలలో మొదటి బొమ్మ చాలా అల్పమైన గుణం కలిగినది. నీ కష్టాలను ఇటువంటి స్నేహితునితో చెప్పుకుంటే ఆ చెప్పినవి వినినట్లు నటిస్తాడు. కాని వినడు. ఒక చెవితో విని రెండవ చెవిలోనుండి వదిలేస్తాడు. ఇటువంటి వాడు ఏ విధమైన సహాయం చేయలేడు.
రెండవ బొమ్మ మధ్యరకం స్వభావం కలిగినది, నీవు చెప్పిన విషయాలను చక్ళగా వింటాడు వినిన విషయాలను మరొకరికి చెప్పె గుణం కలవాడు. ఇటువంటి వాడు చాలా అపాయకరమైనవాడు. ఎటువంటి రహస్యాలను దాచి ఉంచలెడు.
మూడవ బొమ్మ అన్నింటికంటే ఉత్తమమైనది. ఇది మంచి స్నేహితుని గుర్తుచేస్తుంది. నీవు చెప్పినది ఎంతో ఓర్పుతో వింటాడు. వినిన రహస్యాలను మనసులో ఉంచుకుంటాడు. ఎవరికి చెప్పడు. ఇటువంటి స్నేహితునిలో మంచి రక్షణ లభిస్తుంది.
ఈ విధంగా ఆ మూడు బొమ్మల చెవులలోని రంధ్రాలను బల్ఫీ ఎ బొమ్మ ఉత్తమమైనది, ఏది అల్పమైనది ఏది మధ్యరకమైనదో వివరించాడు రాజు. ఆ శిల్పియొక్క చాతుర్యాన్ని మధాశక్తిని, నైపుణ్యాన్ని ఎంతగానో మెచ్చుకుని తగిన బహుమతి నిచ్చి పంపించాడు. 3
ఒక కధ చెప్పవూ? 137
- వారసత్వము
చాలా కాలము క్రిందట ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో రాయన భాస్కరుడు అనే ఆయన ఉండేవాడు. రాయన భాస్కరుడు చాలా తెలివైనవాడు. అందుచేత రాజుగారి ఆస్థానంలో మంత్రిగా ఉండి వారికి అవసరమైన సలహాల నిస్తుందెవాడు. దయ, త్యాగము వంటి మంచి గుణములు కలిగినవాడు రాయన భాస్కరుడు. ఎవరు ఏ సమయములో వచ్చి సలహా అడిగినా కాదనిగాని, రేపురా అనిగాని అనకుండా సలహానిస్తూ అడిగినవానికి లేదనకుండా రెండు చేతులా దానధర్మాలు చేస్తుందే వాడు. దీనివలన పేరైతే వచ్చిందిగాని వీదతనం కూడా చోటుచేసుకుంది. కొద్దిపాటి ఆస్తిని మిగిల్చి రాయన భాస్కరుడు స్వర్గస్థుడయ్యాడు. కొడుకు కూడ చనిపోవడంతో భర్తలేని కోడలు ఒక మనుమడు భాస్కరం మిగిలారు. వాళ్ళుంటున్న ఇల్గ్నుకూడా చాలా జీర్దావస్ట్థలో ఉంది. కొడుకు భాస్కరం బాగా చదువుకోవాలని ఆ తల్లి అక్కడక్కడ పనిచేసి పిల్లవాడిని బడికి పంపించి చదువు చెప్పించేది. బడిలోని ఉవాధ్యాయునికి ఈ పిల్లవాడు రాయన భాస్కరుని మనుమదని భాస్మరం పట్ల ఎంతో శ్రద్ధని చూపించేవాడు.
ఒకరోజు ఆ పాఠశాలకు ఎక్కదనుండో ఒక ఆతిథి వచ్చాడు. ఆ అతిధి ఒకప్పుడు రాయన భాస్కరుని చేత గౌరవింపబడి, సత్మరించబడ్డాడు. ఈ సంగతి ఉపాధ్యాయునికి చెప్పి రాయన భాస్కరుని ఎంతగానో పొగడాడు ఆ అతిధి. ఉపాధ్యాయుడు చాలా సంతోషించి తన బడిలో చదువుతున్న భాస్మరం అనే పిల్లవాడు ఆనాటి రాయన భాస్కరుని మనుమదే అని పిల్లవానిని పరిచయం చేశాడు. అతిథి ఆనందం పట్టలేక పిల్లవానిని దగ్గరగా తీసుకుని తాతగారి పోలికలు నీలో కూడా కనిపిస్తున్నాయని చెప్పి, భాస్మరం నువ్వుకూడా తాత గారంతటివాడివి అవాలని దీవించాడు. వెంటనే భాస్మరం తాను అంతటి గొప్పవ్యక్తికి మనుమడుగా ఉండడము గర్వంగా భావించి తనచేతికి ఉన్న బంగారు మురుగును 13కి ఒక కధ చెపావూ?
చేతినుండి తీసి ఆ అతిధి చేతిలో పెట్టేడు. భాస్మరం త్యాగానికి ఉపాధ్యాయునితో వొటు పిల్లలందరూ ఆశ్చర్యవోయారు. ఆ అతిధి అమితమైన ఆనందం పొంది, తాతగారి రక్తం మనుమనిలో ప్రవహిస్తోందని, ఆ పిల్లవాని త్యాగాన్ని ఎంతగానో మెచ్చుకున్నాడు. పిల్లవాడు చేసిన పనికి తోటిపిల్లలూ ఉపాధ్యాయుడు ఆశ్చర్య పోయారు.
పిల్లలందరు అతని త్యాగాన్ని మెచ్చుకుంటుంటే బంగారపు మురుగు ఇచ్చినందుకు తల్లి ఏమంటుందో అని భయపడుతున్నాడు పిల్లవాడు. తల్లి తనను పోషించడానికి ఎంత కష్టపడుతుందో తెలుసు. తొందరపాటుతో చెసిన దానికి తల్లి కోపగించుకోకుండా ఉండగలదా! అని ఆలోచిస్తూ రాత్రి చీకటిపదే వరకు అక్కడ ఇక్కడా తిరిగి నెమ్మదిగా ఇల్లు చేరాడు. తన చెతికి బంగారపు మురుగులేక పోవడం అమ్మ ఎక్కడ చూస్తుందో అని ఆ చేతిని తన చొక్కా క్రింద దాచిపెట్టేడు. తల్లి తన పనిలో మునిగిపోయి దీనిని పట్టించుకోలేదు. రాత్రి భోజనం చేయడానికి కూర్చున్నప్పుడు తన ఎడమచెయి తల్లికి కనబడకుంచా ఉండాలని ఎంతో జాగ్రత్తగా భోజనం చేస్తున్నాడు.
ఇంకేముంది తల్లి చూడనే చూసింది. ఎందుకు ఎడమచేతిని అలా దాచుకున్నావు ఏమైనా జరిగిందా అని అంటూ చెయ్యిలాగింది బయటకు. ఆ చేతికి బంగారపు మురుగు లేకపోవడం గమనించి ఏమి చేసేవు గాజుని అని గట్టిగా గద్దించింది. పిల్లవాడు భయపడి జరిగినదంతా చెప్పేశాడు. వెంటనే తల్లి కోపంతో ఆ పిల్లవాని చెంపమీద కొట్టింది.
అమ్మా! తిట్టకమ్మా నన్ను. నేను చేసింది తప్పే. తొందరపడి ఆయనకు మురుగు ఇచ్చాను. తరువాత తెలుసుకున్నాను. ఆ విధంగా ఇవ్వకుండా ఉండవలసింది అని. ఇప్పుడు ఆయన ఎక్కడ ఉన్నాడో తెలుసుకుని ఆయనను అడిగి ఇప్పుడే తీసుకువస్తాను అని భాస్కరం ఏడుస్తూ చెప్పేడు.
భాస్మరం ఏడుపు చూచి తల్లి జాలిపడి నిన్ను కొట్టింది. బంగారు మురుగు ఇచ్చినందుకు కాదు. నీ త్యాగబుద్ధికి నేను ఎంతగానో ఆనందపడుతున్నాను. భాస్మరం కంగారు పడుతూ తల్లితో నన్నెందుకు కొట్టవు అని అడిగాడు.
ఒక కధ చెప్పవూ? 135
అప్పుడు తల్లి ఓ చిట్టి తండ్రీ, మీ తాతగారు చాలా దానగుణం కలిగిన వారు. అటువంటి రాయన భాస్మరవంశములో పుట్టినందుకు నీకు ఈ పిసినారిబుద్ధి ఎక్కడనుండి వచ్చింది. ఒకచేతికి ఉన్న మురుగునే ఎందుకు ఇచ్చేవు. నీ రెండవ చేతి మురుగు కూడా ఇచ్చినట్లయితే ఆయన రెండు చేతులకు వేసుకుని ఉండేవాడు గదా అని తల్లి చెప్పింది.
వెంటనే భాస్కరం ఎగిరి గంతువేసి నిజంగా నేను రెందు మురుగులు ఇచ్చి ఉండవలసింది. అయినా ఫరవాలేదు. రేపు ఉదయమే ఆయన ఎక్కడ ఉంటాడో తెలుసుకుని రండవ మురుగు కూడా ఇచ్చేస్తాను అని భాస్మరం అన్నాడు.
కాని తల్లి నవ్వుతూ ఏదీ రేపటికి వాయిదా వేయకూడదు. దేపు ఏమి జరుగుతుందో తెలియదు. మనము చనిపోవచ్చు, లేదా ఆయన చనిపోవచ్చు. లేదా మన మనసు మారిపోవచ్చు. అందుచేత ఇప్పుడే వెళ్ళి ఆయనను కలుసుకుని దెండవ మురుగును కూడా ఇచ్చి రా అని చెప్పింది.
భాస్కరం తల్లి మాటలు వినగానే అతనిలో ఎంతో ఉత్సాహం కలిగింది. వెంటనే ఉపాధ్యాయుని ఇంటికి వెళ్ళి ఆ అతిధి ఉన్న ఇల్లు తెలుసుకుని ఇద్దరు కలిసి వెళ్ళేరు. ఆ రాత్రి అతిధిని నిద్రలేపారు. ఆయన వీరిద్దరిని చూడగానే మురుగును తీసుకు వెళ్ళడానికి వచ్చారేమో అని సంశయిస్తూ చిన్నపిల్లవాడు తెలియక ఇచ్చాడు అని ఆ మురుగు ఇవ్వబోతుంటే ఉపాధ్యాయుడు వారించి ఇప్పుడు భాస్కరం వచ్చినది ఇచ్చిన మురుగు తీసుకువెళ్ళడానికి కొదు. రెందవ మురుగు కూడ మీకు ఇచ్చి రమ్మనమని వాని తల్లి పంపించింది. అందుకే భాస్కరం డచ్చేదు అని చెప్పగానే ఆ అతిధి తల్లీ కొడుకులు రాయన భాస్కరుని పేరు నిలబెట్టేరు అని సంతోషంతో పొంగిపోయాడు.
భాస్కరం ఆ బంగారు మురుగుని ఆ అతిథి చేతిలో పెట్టి తేలికపడిన మనసుతో ఇంటికి తిరుగుముఖం పట్టాడు. తల్లికూడా చాలా సంతోషించింది. 140 ఒక కధ చెప్పవూ?
- అన్నీ అమృరూపాలే
వినాయకుడు చిన్న బాలుడుగా ఉన్న రోజులలో పిల్లితో ఆడుకుంటూ వుండేవాడు. కాని ఆ పిల్లి మాత్రము వినాయకునితో ఆదుకోవడం ఇష్టం లేక తప్పించుకు తిరుగుతుండేది. ఆ పిల్లి తనతో ఆడుకోవడానికి ఎందుకు రావడం లేదో వినాయకునికి అర్ధం కావడం లేదు. దానితో కోపం వచ్చి వినాయకుడు పిల్లిని బలవంతంగా పట్టుకుని చెవులు లాగి నేలమీద పదవేసి అటు ఇటు త్రిప్పి నేలమీద ఈడ్వడం ప్రారంభించాడు. ఆ పిల్లి చర్మం నేల మీద రాసుకుని గాయాలై రక్తం రావడం ప్రారంభించింది. అప్పుడు కూడా ఆ పిల్లి తనతో ఆడుకునేందుకు రాలేదనే కోపంతో ఉగ్రరూపం దాల్సి వమాత్రం దయలేకుండా తోకని మెలిపెట్టి లాగడం ప్రారంభించాడు. చివరకు ఆ మొండి పిల్లితో విసుగు చెంది వేగలేక దానిని అక్కడ వదలిపెట్టి ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు.
వినాయకుడు ఇంటికి వెళ్ళేసరికి వినాయకుని తల్లి పార్వతీ దేవి శరీరం నిండా గాయాలతో బాధపడుతోంది. బిగ్గరగా మూలుగుతూ ఏడుస్తోంది. పైగా ఆ గాయాలనుండి రక్తం కూడా కారుతోంది. రక్తంతో ఉన్న గాయాలను వినాయకుడు చూచి భయపడ్డాడు. తల్లి దగ్గరకు పరుగెత్తుకు వెళ్ళి బడుస్తూ కళ్ళ స్‌ళ్ళు పెట్టుకున్నాడు.
అమ్మా! ఇంత క్రూరంగా నిన్ను ఎవరు హింసించారు. ఎందుకు ఈ విధంగా గాయాలు తగిలాయి అని ఎంతగానో బాధపడ్డాడు.
పార్వతీ దేవి వినాయకుని దగ్గరకు తీసుకుని కళ్ళు తుడిచి ఓ కుమారా! నన్ను హింసించదానికి ఎవరికి ధెర్యముంటుంది? నేను కళ్ళతో వాళ్ళను చూడగానే భస్మం అయిపోవలసిందే గదా! నాకు బాధ కలిగించింది వేరెవరు కాదు. నువ్వే అని చెప్పింది. నీ మిద ఉండే (ప్రేమచేత నువ్వు హింసించినా నిన్ను నేను ఏమీ చేయలేక పోయాను.
ఒక్‌ కథ చెప్పవూ? కేడీ]
ఈ మాటలు విని వినాయకుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. అమ్మా! నేను ఈ రోజు ఉదయం నుండి నిన్ను కలుసుకొనలేదే, నీకు ఏ విధముగా గాయాలు కలిగించాను. నాకు తెలియడము లేదు అని ఆశ్చర్యంతో అన్నాడు.
వొర్వతి వినాయకుని చూచి కుమారా వినాయకా!
“ఈ ప్రపంచంలోని సర్వప్రాణులూ నా యొక్క రూపాలే. ఈ రోజు ఉదయం నువ్వు పిల్లితో ఆడుకుంటూ నీతో అది ఆడలేదనే కోపంతో ఆ పిల్లిని నేలమీద పడవేసి ఈడ్చి, చెవులు పట్టుకుని లాగి రక్తం వచ్చేలాచేసి బాధపెట్టేవు. దాని వలననే నా శరీరం మీద కూడా గాయాలయాయి” అని చెప్పింది.
వినాయకుడు తన తల్లి పార్వతీ దేవి మాటలు వినగానే గట్టిగా ఏడ్చి తాను చెసిన దానికి పశ్చాత్తాపపడ్డాడు. తల్లి పాదాలపై పడి తాను చేసిన అపరాధమును క్షమించమని ప్రార్ధించాడు. ఇక మీదట ఏ ప్రాణికి వాని కలిగించనని ప్రమాణం చేశాడు. పెద్దవాడైనాక కూడా అందరి స్త్రీలను తన స్వంత తల్లివలె చూసుకున్నాడు. అందుకే వినాయకుడు ఎవరిని పెళ్ళి చేసుకోలేదు కూడా. పెళ్ళి చెసుకుంటెే తల్లిని బాధపెట్టిన వాడిని అవుతానని పెళ్ళి చేసుకో కూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు. కత ఒక కధ చెప్పవూ?
"౧ రేప్‌బితి వాయిదా వయకు ధర్మరాజు ఇంద్రప్రస్థ పురమును పాలించే రోజులలో ఒకనాడు బ్రాహ్మణు డొకడు రాజుగారి దర్శనానికి వచ్చాడు. ఆ బ్రాహ్మణుడు ధర్మరాజును కలిసి వెంటనే తిరిగి వెళ్ళిపోయాడు. బ్రాహ్మణుడు సింహద్వారమునుండి బయటకు వెళ్ళిపోవడం భీమసేనుడు చూచాడు. బ్రాహ్మణుడు లోనికి వెళ్ళడము కూడా భీమసేనుడు చూచాడు కాని ఆ సమయములో ఆయనను ఏమీ అడగలేదు. ఎందుకంటే ప్రతీరోజూ ఎంతో మంది ధర్మరాజును చూడటానికి వచ్చి వాళ్ళకు కావలసిన సహాయాన్ని పొంది వెళ్ళిపోతుంటారు. కాని ఈ బ్రాహ్మణుడు వచ్చిన వాడు వచ్చినట్లే ఖాళీచేతులతో వెళ్ళిపోతున్నాడు. తన అన్నగారిని కలుసుకోలేదా అని సందేహం కలిగింది ఖీమసేనునికి, భీమసేనుడు వెళ్ళిపోతున్న బ్రాహ్మణుని కలుసుకుని, అయ్యా! మీరు ఖాళీచేతులతో వెళ్ళి పోతున్నారు. మా పెద్దన్న గారిని కలుసుకోలేదా? నేను హరి వద్దకు తీసుకువెళ్ళనా అని అడిగాడు. భీమసేనుడు ఈ విధంగా అడిగినందుకు బ్రాహ్మణుడు సంతోషించి భీమసేనా! నేను మీ అన్నగారిని కలుసుకున్నాను. నేను కోరినది ప్రస్తుతము తన వద్దలేదని తిరిగి మరునాడు రమ్మనమని నాతో చెప్పారు. రేపు నేను వచ్చే సమయానికి నేను కోరినదానిని సిద్ధపరచి ఉంచుతానని కూడా చెప్పారు. అని బ్రాహ్నణుడు చెప్పగానే భీమసేనుడు ఒక మంచి పనిని రేపటికి వాయిదా వెయ్యదమా అని ఆశ్చర్యపోయాడు. భీమసేనుడు ఒక క్షణం ఆలోచించి సింహద్వారమువద్దకు వెళ్లి అక్కడ ఉన్న పెద్ద భేరీని మైోగించడం ప్రారంభించాడు. ఆ భేరీని కొన్ని కొన్ని ప్రత్యేక సమయాలలో మాత్రమే (మోగిస్తారు. ఆ ఖేరీ మోత వినగానే నగరంలో ఉన్నవారంతా సింహద్వారం వద్దకు రావాలి. ఎక్కడి పనులకృడే వదలి పెట్టాలి. ఒక కథ చెప్పవూ? 143
ఇది రాజ శాసనం. భీమసేనుడు తన బలమైన చేతులతో గట్టిగా భెరీని ఆపకుందా 'మోగిస్తున్నాడు. ఈ భరీ మోత వినగానే ధర్మరాజు దర్చారును వదలిపెట్టి, ద్రౌపది వంటశాలను వదిలిపెట్టి, అర్జునుడు ఆయుధశాలను వదలిపెట్టి, నకుల సహదెవులు చదువుతున్న [గ్రంధాలను వదలిపెట్టి నగరంలోని ప్రజలందరూ ఎక్కడి పనిని అక్కడ వదలివేసి సింహద్వారం వద్దకు చేరారు.
ధర్మరాజు వెళ్ళి భీమసేనుని చేతులు పట్టుకుని భేరీ మోగించడం ఆపమని, ఆ విధంగా మోోగించదానికి కారణం చెప్పమని అడిగాడు.
నగరవాసులందరూ అక్కడనే ఉన్నారు. భీమసేనుడు అన్నగారికి నమస్కారం చేసి అక్కడకు వచ్చిన ప్రజలందరివైపు తిరిగి మా అన్నగారైన ధర్మరాజు గొప్పు విజయాన్ని నాధించారు అని చెప్పడానికి అందరిని ఇక్కడకు రమ్మనమన్నాను. ఆ విజయం ఎటువంటిది అంటే ఆ విజయానందాన్ని అందరు పాలు పంచుకుని విజయోత్సవాలను జరుపుకునెటటువంటి గొప్పది.
భీమసేనుడు చెప్పినదానికి ధర్మరాజు ఆశ్చర్యపోయాడు.
భీమసేనా! నీవు చెప్తన్న విజయం ఎటువంటిది. నేను ఉదయం నుంచి అంతఃపురంలోనే ఉన్నాను కదా! నువ్వు ఏమీ మాట్లాడుతున్నావు. నేను ఎక్కడకీ వెళ్ళలేదు. నేనేమీ విజయం సాధించలేదు. నీ మాటలు నాకు దిగ్భ్రాంతిని కలిగిస్తున్నాయి అని అన్నాడు.
థఫీమసేనుడు అట్టహాసంగా నవ్వుతూ...
సోదరా! ధర్మరాజా! నీ గొప్పతనం నీకు తెలియదు. అందరూ వినండి. సోదరులారా! రాజోద్యోగులారా వినండి. ఎవరూ జయించలేని మృత్యువును మన సోదరుడు ధర్మరాజు జయించాడు. ఇంతకంటే గొప్ప విజయం ఇంకేమైనా ఉంటుందా? అని సం(భ్రమాశ్చర్యంతో చెప్పేడు.
ధర్మరాజు తక్కిన నోదరులు నగరవాసులు ఇంకా ఆశ్చర్యపడుతున్నారు, ఇది [గ్రహించి భీమసేనుడు...
మన నోదరుడు ధర్మరాజు వద్దకు ఒక బ్రాహ్మణుడు సహాయం కారకు రాగా నీవు కోరినది నావద్ద ప్రస్తుతము సిద్ధముగా లేదు అని మరుసటి రోజున క్షేత్షేడే ఒక కధ చెప్పవూ?
రమ్మనమని చెప్పడం ఆశ్చర్యంగా లేదూ? ధర్మరాజుకు కనీసం రేపటి వరకు జీవించి ఉంటానని అదే విధంగా బ్రాహ్మణుడు కూడదా జీవించి ఉంటాడని ఆయనకు ఎంత నమ్మకముంది! అలాగే మనకు కూడా నమ్మకముంది కదా అని చెప్పాడు.
భీమసేనుడు చెప్పినది వినగానే ధర్మరాజుకు తాను చేసిన తప్పేమిటో తెలిసింది. వెంటనే ఖీమసేనా! నీవు చెప్పినది సమంజసముగానే ఉంది. మంచి పనులు చేయాలనుకున్నప్పుడు రేపటికి వాయిదా వేయకూడదు. నేను ఆ విధముగా చేసి ఉండవలసినది కాదు. అని ధర్మరాజు చెప్పాడు.
వెంటనే బ్రాహ్మణుని లోనికి తీసుకునివెళ్ళి ఆయన కోరినది వెంటనే తెప్పించి ఇచ్చి తృప్తిగా పంపించాడు.
ఒక కధ చెప్పవూ? 14
నా 8. స్పర్గము - నరకము
స్వర్గము, నరకము అనేవి వేరే ఎక్కడో లేవు, మనం చేసిన కర్మలవలన ఇక్కడే ఆ రెండింటిని అనుభవిస్తున్నాము. స్వార్ధముతో చేసే కర్మలు నరకానికి, నిస్వార్దంతో, ప్రేమతో చేసే కర్మలు స్వర్గానికి కారణమవుతున్నాయి.
ఒకసారి కొంతమంది మనుష్యులు సమావెశమై స్వర్దం ఏ విధంగా లభిస్తుంది, నరకం ఏవిధంగా లభిస్తుంది? అని తెలుసుకోవాలని అనుకున్నారు. అందరూ ఎక్కడ బాధలను అనుభవిస్తారో అక్కడ నరకమని, అందరూ ఎక్కడ సుఖ సంతోషాలననుభవిస్తారో అక్కడ స్వర్ణమని తీర్మానించారు.
ముందుగా అందరూ బాధలుపడుతున్న నరకమంటే ఏమిటో తెలుసు కోవాలని బాధలు పడుతున్నవారి వద్దకు వెళ్ళారు మన సభ్యులందరూ. అక్కడ సంతోషంగా ఉండడానికి ఎన్నో అవకాశములున్నా ఎందుకు బాధలు పడుతున్నారో అర్దం కాలేదు. అలాగే నరకం చూడడానికి వెళ్ళే సమయానికి మధ్యాహ్నం భోజనం చేసే సమయం అయింది. వారికి ఏదైనా ఆహార సమస్య ఉందేమో అని అనుకున్నారు. భోజనశాలలోకి వెళ్ళగానే అక్కడ రకరకాలైన వంటకాలు, రుచికరమైన పిండివంటలు వండి సిద్దంగా వున్నాయి, ఆహారము దొరకదన బాధలేకుండా ఏ విధమైన లోటు లేకుండా ఉంది.
కాని నరకంలో ఉన్నవాళ్ళంతా విచారంగా ఉన్నారు. కోపంగా ఉన్నారు. మంచి ఆకలితో ఒకరిమీద ఒకరు పడిపోట్లాడుకుంటున్నారు. అక్కడ వీరికి కనబడినదేమంటే నరకంలో ఉన్నవారికి మోచేతులు వంగవు. అవి ఎప్పుడూ తిన్నగానే ఉండి ఆహారాన్ని నోటిలో పెట్టకుందామంటే వీలుగా ఉండవు. అంత ఆహారం ఉన్నా ఆకలి తీరే మార్గం లేదు. అదీ అక్కడ సమస్య, 146 ఓక కధ చెప్పవూ?
అక్కడకు వెళ్ళి వారిని పరిశీలించిన సభ్యులందరూ ఇంత ఆహారం ఉన్నా కూడా వాళ్ళు తినలేకుండా ఆకలితో బాధపడవలసి వచ్చినందుకు ఆశ్చర్యపడ్డారు.
మన విచారణ సభ్యులు స్వర్గం ఏవిధంగా ఉంటుందో తెలుసుకుందామని స్వర్గానికి వెళ్ళారు. అక్కడ కూడా మధ్యాహ్నం భోజన సమయమయింది. అది మూడా నరకము ఉన్నట్లుగానే ఉంది. ఖరీదైన తినుబండారములతో నిండి ఉంది. అవన్నీ ఎంతో సంతోషాన్ని కలిగిస్తాయి. భోజనశాలవద్దకు వెళ్ళగానే వాళ్ళంతా ఎంతో ఆనందంగా ఉన్నారు. తృప్తిగా సంతోషంగా కేకలు వేసుకుంటున్నారు. అక్కడ ఉన్నవారంతా ఆనందంతో పరవశించి కేరింతలు కొడుతున్నారు.
విచారణ సభ్యులు అక్కడ ఉన్నవారి మోచేతులు చూడగానే వీరికి కూదా నరకంలో ఉన్నవారివలె మోచేతులు వంగకుండా ఉన్నాయి. వాళ్ళ చేతులు కూడా మడవబడవు. అయినా విచారంగా లేదు. అక్కడ ఉన్న రుచికరమైన పదార్థాలను వాళ్ళంతట వాళ్ళు తినలేకపోయినా వారు ఎదురుగా ఉన్నవారి నోటికి అందిస్తున్నారు ఇటువారి నోటికి అటువారు, అటువారి నోటికి ఇటువారు ఆహారాన్ని అందించు కుంటూ కావలసినంతా తిని ఆనందిస్తున్నారు. ఒకరికొకరు సహాయపడుతూ ఆహారాన్ని తినదమువలన ఎంతో తృప్తిగా ఆకలి తీరుతోంది. అందరూ సంతోషంగా ఉండి స్వర్ణాన్ని అక్కడే తయారు చేసుకున్నారు. నరకంలో ఉన్నవారికి వాళ్ళ చేతులు ఇంకొకరికి ఉపయోగిస్తాయని తెలియక వాళ్ళంతట వాళ్ళే తినడానికి ప్రయత్నం చేసి తినలేక నరకాన్ని కోరి తెచ్చుకున్నారు.
అప్పుడు సభ్యులందరూ తెలివి తేటలతో సరియైన విధంగా వినియోగించ గలిగితే అదే స్వర్గమని, బుద్దిని ఉపయోగించుకొనకపోతే నరకమని ఏకగ్రీవంగా తీర్మానించారు.
ఒక కథ చెప్పవూ? 147
0, ప్రెను దైవం
పూర్వము అరబ్బు దేశములో భగవంతునియందు భక్తి, తోటి మానవుల యందు (ప్రేమ కలిగిన వృద్దుడు ఒకడు ఉండేవాడు. అతడు భగవంతుని పేరుగా అందరియందు ప్రేమగలిగి సేవలు చేస్తుండేవాడు. అరేబియా దేశములో ఆ వృద్ధుడు మంచిభక్తుడని, దయగలవాడని పేరుపొందాడు.
ఒకరోజు రాత్రి అతని సేవకులు, కుటుంబసభ్యులు గాధ నిద్రపోతున్న సమయంలో ఎవరో తెలియనివ్యక్తి వీధి గుమ్మంవద్దనున్న తలుపుతట్టాడు. తలుపు మీద గట్టగా కొట్టడము వలన అరబ్బు లేచి వెళ్ళి తలుపు తీశాడు. తలుపు తీయగానే ఎదురుగా ఆందోళనతో, విచారంతో, అలసిపోయిన వృద్ధుడొకడు సిలబడి ఉన్నాడు.
ఆ వృద్ధుడు అరబ్బును చూచి నేను వారము రోజులుగా తినడానికి ఏ విధమైన ఆహారము లేకుండా ఆకలితో మాడి పోతున్నాను, తినదానికి ఏమైనా పెట్టండి అని జాలిగా అడిగాడు. అరబ్బు హృదయము కరిగిపోయింది. ఆ వచ్చిన వృద్దుని ప్రేమాదరములతో లోపలికి ఆహ్వానించి కుర్చీమీద కూర్చోమని లోనికి వెళ్ళాడు అరబ్బు. తన సేవకులందరూ రాత్రి పొద్దుపోయేవరకు కష్టపడి పనిచేసి అలసిపోయి నిద్రపోతున్నారు. వారిని నిద్రలేపడము ఇష్టములేక తనే వంటగదిలోనికి వెళ్ళి త్వరత్వరగా వంటచేసి, ఆహారాన్ని పళ్ళెంలో పెట్టుకుని ఆ వృద్ధుని వద్దకు వచ్చాడు. ఆ పళ్ళేన్ని వృద్ధుని వద్ద ఉంచి ఓ మహానుభావా! ఈ ఆహారాన్ని తీసుకుని మీ అకలి తీర్చుకుని ఆశీర్వదించండి. భగవంతుడు ఎంతో (ప్రేమమూర్తి అని పొగిడాడు.
వృద్దుడు మంచి ఆకలితో ఉండడమువలన ఆ పళ్ళేన్ని దగ్గరకు తీసుకుని అందులోని పదార్దాలను తినడం ప్రారంభించాడు. నీవు నాకు ఆహారాన్నిచ్చి నందుకు నీకు చాలా చాలా ధన్యవాదములు, కాని భగవంతుని పేరు ఎందుకు 148 ఒక కధ చెప్పవూ?
చెప్తున్నావు. భగవంతుడు ఎక్కడ ఉన్నాడు, పూజించడానికి? అదంతా వట్టి మూర్ధత్వం, అర్ధం లేనిది అని అతిథి అన్నాడు.
అరబ్బు ఒక్కసారి ఆశ్చర్యపోయాడు. భగవంతుడు ఉన్నాదనే నమ్మకం లేని మానవులుంటారా? అని ఊహించలేకపోయాడు. అయ్యా! ఒక అపరిచిత వ్యక్తి ఇంట్లో నీకు ఆహారాన్ని ఏర్పాటు చేసినది ఎవరనుకున్నావు? ఆ భగవంతుడే. భగవంతుని యందు భక్తి లేకపోతే నీవు జీవించి ఉండగలవా? నీవు ప్రాణాలతో ఉండగలవాడివేనా..?
ఆ వృద్ధుడు భోజనం చేయడంలో నిమగ్నమై వున్నాడు. ఆకలితో ఉన్నాడేమో త్వరత్వరగా తినేస్తున్నాడు. ఆయ్యా! భగవంతుని పెరు ఎందుకు చెప్తావు? ఆయనను నీవెప్పుడైనా చూశావా? నీయొక్కమంచితనమ నాకు ఆహారాన్నిచ్చింది. నేనెంతో నీకు కృతజ్జుడను. ఏ విధముగాను కనబడని భగవంతుని గురించి చెప్పి నాకాలాన్ని వృథాచేయవద్దు. నేనేమి అంత తెలివి తక్కువవాడను కాను.
అరబ్బు వృద్ధుడు చెప్పిన మాటలు విని ఏ మాత్రము సహించలేక పోయాడు. కోపాన్ని నిగ్రహించుకోలేకపోయాడు. రౌద్రాకారం చెంది అయితే నీవు భగవంతుని నమ్మవన్నమాట. భగవంతుని సహాయము లెకుండా జీవించగలననుకుంటున్నావా? ఇక్కడ నాస్తికులకు ఆశ్రయం లేదు. కోపంతో ఆయన ముందున్న పళ్ళెమును ప్రక్కకు లాగి ఆ వృద్ధుని ఇంటి బయటకు త్రోసి తలుపులు మూసి వెశాడు. కోపంతో మండిపడుతూ తన పడకగదిలోకి వెళ్ళి భగవంతుని (ప్రార్ధిస్తూ నిద్రపోయాడు.
అరబ్బుకు నిద్రలో ఒక కల వచ్చింది. అందులో భగవంతుడు ప్రత్యక్షమై ఓ కుమారా! పాపము ఆ వృద్ధుని ఎందువలన బయటకు త్రోసివెశావు. అతడు చాలా ఆకలితో ఉన్నాడు కదా! భోజనం కూడా పూర్తిగా చేయనిచ్చావు కాదు. ఆహారాన్ని పూర్తిగా తినకుండా సగం ఆకలితో పంపించివేశావు అని అడిగేడు.
ఓ భగవాన్‌! నేను ఆ వృద్దుడు కోరితే ఇంకా చాలా ఆహారాన్ని ఇద్దామను కున్నాను. కాని అతడు నిన్ను నిరాకరించడము వలన నేను సహించ లేకపోయాను.
ఒక కధ చెప్పవూ? 149
భగవంతుడు అంటే నమ్మకము లేనివారిని, భగవంతుని తృణీకరించిన వారిని ఎవరైనా సహించగలరా అని అరబ్బు అడిగాడు. భగవంతుడు చిరునవ్వు నవ్వుతూ, ఓ కుమారా ఆ వృద్ధుడు గడచిని 90 సంవత్సరాలనుండి నన్ను తూలనాడుతూనే ఉన్నాడు. అయినా నేను ఏదో విధంగా ఆహారాన్ని ఇస్తూనే ఉన్నాను. నీవు ఒక్కరోజు ఆయన మాటలను భరించలేవా అని అన్నాడు. అరబ్బు సిగ్గుతో తలవంచుకున్నాడు. భగవంతుని పాదాలపై పడి ఓ భగవాన్‌! నీవు (ప్రేమ స్వరూపుడవు. నేను చేస్తున్న తప్పులను భరించి మాకు కావలసినవన్నీ ఇస్తున్నావు. ఈ విషయము నాకు తెలుసు. ఇక మీదట ఈ ప్రపంచములో అందరియందు ప్రేమకలిగి ఉంటాను. ఏ కారణమువలన కోపము రాకుండా చూడు. నేను చేసిన తప్పును క్షమించమని అరబ్బు భగవంతుని ప్రార్జించాడు. 150 ఒక కధ చెప్పవూ?
- భగవంతుడు - పోషికుడు
శ్రీ మహావిష్ణువు సమస్త ప్రపంచానికి పోషణకర్త. అన్ని (ప్రాణులకు ఆహారాన్నిచ్చి పోషిస్తుంటాడు. విష్ణుమూర్తి భార్య లక్ష్మీదేవి. విష్ణుమూర్తి తాను నిర్వర్తించవలసిన పనులన్నింటిని పూర్తి చేసుకుని ఇంటికి తిరిగి వచ్చేవరకూ భార్య లక్ష్మీదేవి ఎదురు చూస్తూ ఉండేది. ఒకరోజున విష్ణుమూర్తి ఇంటికి రావడము ఆలస్యమైంది. భర్త కొరకు ఎదురు చూచి అలసిపోయింది. రాత్రి పొద్దువోయిన తరువాత ఇంటికి రాగానే లక్ష్మీదేవి భోజనం వడ్డించింది. భోజనం చేస్తున్న సమయములో,
“కృ ప్రభూ ఈ రోజు ఎందుకు ఆలస్యంగా వచ్చారు. ఇక మీదట కొంచెము త్వరగా ఇంటికి ఎందుకు రాకూడదు” అని ప్రశ్నించింది. విష్ణుమూర్తి లక్ష్మిదేవివైపు చూసి నవ్వుతూ జనులందరికి వారి వారి ప్రారబ్ధానుసారంగా ఆహారము అందేలా చూడాలి. అందరి క్షేమం నేను చూడాలి. నేను ఎవరినీ మరిచిపోకూడదు అని అన్నాడు.
వెంటనే లక్ష్మీదేవి తన భర్త ఏమి చెప్తాడో దానిని చేసి చూపిస్తాడని తెలుసు. అటువంటి వానికి చిన్న పరీక్షపెట్టాలని అనుకుంది మనసులో.
మరునాడు ఒక చిన్న చీమను ఒక చిన్న పెట్టెలో పెట్టి ఆ పెట్టెను విష్ణుమూర్తి కంటపడకుండా దాచివేసింది. ఆ చీమకు విష్ణుమూర్తి ఏ విధంగా ఆహారాన్ని ఇసాడో అని ఆత్రంగా ఎదురు చూడడం వ్రారంభించింది. ఎప్పటి మాదిరిగానే విష్ణుమూర్తి ఇంటికి చాలా ఆలస్యంగా వచ్చాడు. ఎంతగానో అలసిపోయి ఉన్నాడు. రాత్రి భోజనం చేస్తున్న సమయంలో,
లక్ష్మీదేవి, ఓ నాథా! “ఈ రోజు అందరికి భోజనాలు సరిగా అందెలా చూశారా” అని అడిగింది.
ఒక కధ చెప్పవూ? 131
విష్ణుమూర్తి బెను అన్నట్లుగా తల ఆడించాడు. లక్ష్మీదేవి పకపకా నవ్వుతూ మీరు ఈ రోజు ఒక చిన్నవ్రాణికి భోజనాన్ని అందించలేదు తెలుసా!
అందుకు విష్ణుమూర్తి ఏమిటీ! నేను మరచిపోయానా? అని ఆశ్చర్య పోయాడు.
వెంటనే లక్ష్మీదేవి తాను అలమరలో దాచిన పెట్టెను తీసుకుని వచ్చి అందులో ఉన్న చిన్న చీమను చూపించింది. ఆ చీమ చక్సగా అటు ఇటు తిరుగుతోంది. అప్పుడు లక్ష్మీదేవి,
ఓ పరంధామా! నేను ఉదయమునుంచి చూస్తూనే ఉన్నాను. మీరు ఒకసారి కూడా అలమర దగ్గరకు వెళ్ళి ఆ చీమకు ఆహారాన్ని ఇవ్వలేదు అని చెప్పింది.
అందుకు విష్ణుమూర్తి పెద్దగా నవ్వుతూ ఓ లక్ష్మిదేవీ! ఆ పెట్టెలోకి సరిగా చూడు. అందులో ఆ చీమకు ఆహారం ఉందో లేదో నీకే తెలుస్తుంది.
ఆశ్చర్యంతో లక్ష్మీదేవి పెట్టెను పూర్తిగా తెరచి చూచింది. అందులో ఉన్న చీమ చిన్న పటిక బెల్లపు ముక్కను నోటకరచుకుని తింటూ తిరగడం కనబడింది.
లక్ష్మిదేవిని చూసి, చూశావా ఆ పెట్టెలో అంతకుముందుగానే చీమకు కావలసిన ఆహారమును సిద్ధపరచబడి ఉంది అని విష్ణుమూర్తి చెప్పాగానే లక్ష్మీదేవి ఓడిపోయినట్లుగా ముఖం పెట్టుకుని బెను నా నాథుడు విష్ణుమూర్తి ఎవరినీ మరచిపోడు అని అనుకుని ఆయన బెదార్యానికి ఎంతగానో సంతోషించింది. 1వ2 ఒక కథ చెప్పవూ?
- మానవ శరిరమొు
మానవునకు భగవంతుడు అద్భుతమైన శరీరాన్ని ఇచ్చాడు. ఈ శరీరములోని అవయవాల ద్వారా మనకు చక్కటి సందేశాన్ని అందించాడు భగవంతుడు.
కాళ్ళు ఎప్పుడూ ముందువైపునకు తిరిగి ఉంటాయి. అవి ముందుకు నడుస్తాయి కాని వెనుకకు నడవవు. దినిని బట్టి మానవుడు ప్రస్తుతము ఉన్న స్థితినుండి పైకి ఎదిగి, ఉత్తమ స్థితిని అందుకోవాలే గాని క్రిందకు దిగజారకూడదు అని తెలుస్తుంది. మన నాలుక మెత్తగా ఉండి, అన్ని రుచులను (గ్రహిస్తుంది. నాలుక రెండు విధములైన పనులను చేస్తుంది. మొదటిది తినడానికి రెండవది మాట్లాడడానికి. దీనివలన మనసు సున్నితంగా ఉండడము వలన అనుకూలంగా మల్చుకోవడం సాధ్యపడుతుంది అని తెలుస్తుంది. ఇంతే కాకుండా ఇతరులు చేసిన దానికంటే రెండు రెట్లు అధికంగా పని చేయగలమని కూడా నాలుక వలన తెలుసుకోవచ్చును.
పిడికిలి తెరుచుకోవడానికి మూసుకోవడానికి కూడా తగినట్లుంటుంది. దీని ద్వారా మనం ఒకరికి ఇవ్వడం, ఒకరినుంచి తీసుకోవడం అనే రెండూ జీవితంలో జరుగుతుంటాయని తెలుస్తుంది. కేవలము ఒకరికి ఇవ్వడము, ఖర్భుచేయడము మంచిది కాదు.
భగవంతుడు మనకు రెండు కళ్ళు, రెండు చెవులు ఒక నోరు ఇచ్చాడు. దీని ద్వారా మనం ఎన్నో చూడవచ్చు. ఎన్నింటినో వినవచ్చు. కాని కొంచెంగా మాట్లాడాలని భగవంతుడు తెలియజేస్తున్నాడు.
భగవంతుడు మనకు అతి బరువైన అవయవాన్ని మన శరీరం మీద పెట్టెడు. అదే తల, ఈ తలను రెండు భుజముల మధ్య ఉంచి జీవితమంతా దానిని మోస్తున్నాము. భగవంతుని ఉద్దేశ్యము తలయొక్క బరువును మోయడమే
ఒక కధ చెప్పవూ? 153
కాదు. దీపకాంతి అన్నింటిని ప్రకాశింపజేసినట్లుగా తలలో ఉండే తెలివిని ఉపయోగించి జీవితాన్ని ప్రకాశింపచేసుకోవాలని తెలియజేస్తుంది.
మన నోటిలో ఉన్న ముప్పదిరెండు పదునైన పళ్ళ మధ్యన నాజూకుగా ఉండే నాలుకను ఉంచాడు భగవంతుడు. కాని నాలుక ఏమీ భయపడటము లేదు. ఆ పదునైన పళ్ళమీద నమ్మకముంచి నాలుక సున్నితంగా అటూ ఇటూ కదులుతూ తన పని అది చేసుకుపోతుంటుంది. అదే విధంగా మనం కూడా తోటివారిపై నమ్మకముంచి వారితో కలిసి మెలసి స్నేహంగా ఉండాలని భగవంతుని అభి[ప్రాయము. కేవ ఒక కధ చెప్పవూ?
ధో 12. బ్రతిధ్వని
ఒక చిన్న గ్రామంలో గోపాలుడనే బాలుడుండేవాడు. గోపాలుని తల్లి దండ్రులు చాలా బీదవారు. అందుచేత గోపాలుని ఆ గ్రామంలోనే ఉంటున్న భూస్వామి ఇంటికి పనిచేయడానికి పంపించేవారు. ఆ భూస్వామికి పశువులు ఉందడము వలన వాటిని ప్రక్కనే ఉన్న అడవికి తోలుకువెళ్ళి అక్కడ మేతమెసిన తరువాత సాయంత్రం అవగానే వాటిని ఇంటికి తీసుకుని వచ్చేవాడు గోపాలుడు. ఆ అడవి ఊరికి దూరంగా కొండలమధ్య ఉండడము వలన మనుషుల సంచారం తక్కువగా ఉండేది.
ఒకరోజున ఆ కొందలమధ్యనుంచి పశువులను తోలుకుని వెళ్తుంటే అడుగుల చప్పుడు, పశువుల అరుపులు గట్టిగా వినబడ్డాయి. తను కాకుండా తనలాగే పశువులను తోలుకుని మేపడానికి ఇంకొకరు ఎవరో వస్తున్నారని భావించి ఆ పిల్లవానిని కలుసుకుని అతనితో స్నేహం చేసుకోవాలనుకున్నాడు.
వెంటనే గోపాలుడు గట్టిగా ఎవరక్కడ అని అరిచాడు. నిజంగా అక్కడ ఎవరూ లేరు. గోపాలుడు విన్నది తన అడుగుల చప్పుడే. ప్రతిధ్వనిగా తిరిగి విన్నాడు అంతే. గోపాలుడు ఎవరక్కడ అని గట్టిగా కేక వేయగానే తిరిగి ఎవరక్కడ అనే శబ్దం అన్ని ప్రక్కలనుంచి వినబడింది. ఎవరక్కడ, ఎవరక్కడ అని ఆగకుండా మరల మరల రావడం ప్రారంభించింది. గోపాలునికి ఆశ్చర్యం వేసింది. ఈ అడవిలో ఇంకా ఎంతమంది ఉన్నారు. ఇంతవరకు నేను ఎవరిని కలుసు కోలేకపోయాను అని అనుకున్నాడు.
గోపాలుడు గట్టిగా “వచ్చి నన్ను కలుసుకో” అని చెప్పగానే తిరిగి అవే మాటలు వచ్చి “వచ్చి నన్ను కలుసుకో”, వచ్చి నన్ను కలుసుకో, వచ్చి నన్ను కలుసుకో” అనే మాటలు వరుసగా వినబడ్డాయి. కంగారుపడుతూ “ఎందుకు వచ్చి నన్ను కలుసుకొనడం లేదు అని అరిచాడు. ఇవే మాటలు మళ్ళీ వినబడ్డాయి.
ఒక కధ చెప్పవూ? 1ేంం
“ఎందుకు వచ్చి నన్ను కలుసుకొనడం లేదు, ఎందుకు వచ్చి నన్ను కలుసుకొనడం లేదు, ఎందుకు వచ్చి నన్ను కలుసుకొనడం లేదు” అనే మాటలు వినబడ్డాయి. గోపాలుడు విసిగిపోయి ఓ మూఢుడా! అని తిట్టడం ప్రారంభించాడు. ఓ మూఢుడా! ఓ మూఢధుదా అని మళ్ళీ మళ్ళీ అవే మాటలు వినిపించాయి. గోపాలుడు భయంతో త్వర త్వరగా పశువులను తోలుకుని ఇంటి ముఖం పట్టాడు.
రెందు మూడు రోజులు ఈ విధంగానే జరిగింది. ఈ అడవిలో ఎవరో శత్రువులు తనకు అపకారం చెయడానికి దాగి ఉన్నారని నిర్ణయించుకున్నాడు గోపాలుడు. ఒకవేళ వాళ్ళంతా తన మీద పడికొడితే తనెలా తప్పించుకోగలనని భయపడ్డాడు. ఈ ఆలోచనలతో రాత్రి సమయాలలో నిద్రపోవడము లేదు, ఈ పనినుండి తప్పించుకోవడం కూడా కుదరదు.
గోపాలుడు రాత్రులు సరిగా, నిద్రపోకపోవడము, పరాకుగా ఉండడము తల్లి గమనించింది. భోజనం సరిగా చేయక జబ్బుచెసిన వొడిలా సన్నబడిపోయాడు. గోపాలునికి ఏమి జరిగింది అని కంగారుపడుతూ తల్లి గోపాలునితో,
గోపాల్‌! వమిజరిగింది? ఎందుకు పరాయివాడిలా ఉన్నావు? ఎవరితో నైనా పోట్లాదావా? అని అడిగింది.
గోపాలుడు కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకుని ఏడుస్తూ...
“అమ్మా! నేనింక అడవికి వెళ్ళను. అక్కడ అడవిలో చాలామంది చెడ్డ పిల్లలున్నారు. వాళ్ళు నన్ను బాధిన్తారు” అని అన్నాడు.
అప్పుడు తల్లికి జరిగిన సంగతి అంతా గోపాలుడు తెలియజేశాడు. తల్లి గోపాలుడు చెప్పినది అంతా విని పిల్లవాడు భయపడదానికి కారణం బయట వారెవరూ కాదని, తనమాటలే తిరిగి ప్రతిధ్వనించి, వచ్చాయని తెలియకపోవడమే ఖని నిశ్చయించుకుంది.
నాయనా! గోపాలా! అడవిలోని వారు నీవంటి వారే. నువ్వు భయ పడినట్లుగా వాళ్ళు కూడ భయపడి కేకలు వేస్తున్నారు. అందుచేత నీవు రెపు అడవికి వెళ్ళగాన నీవు మంచి బాలుదడవు. నీకివే నా నమస్కారములు” అసి గట్టిగా చెప్పు. అప్పుడు ఏమవుతుందో చూడు అని తల్లి చెప్పింది. 156 ఒక కధ చెప్పవూ?
గోపాలుడు తల్లిమాటలమీద పూర్తి నమ్మకంతో, వాళ్ళు చెడ్డవారు కాదని చెప్పగానే గోపాలుని భయం అంతా పోయింది మరునాడు ఉదయము గోపాలుడు పశువులను తోలుకుని అడవికి వెళ్ళాడు. ఆ లోయలమధ్య నున్న అడవి చెరుకోగానె గోపాలుడు, నమస్మారం నీకు ఓ ప్రియమైన స్నేహితుడా! అని గట్టిగా చెప్పాడు. అన్ని దిక్కులనుంచి ఇవే మాటలు ప్రతిధ్వనించాయ. నమస్కారము నీకు ఓ ప్రియమైన స్నేహితుడా! నమస్కారము నీకు ఓ ప్రియమైన స్నేహితుడా! నమస్కారం నీకు ఓ ప్రియమైన స్నేహితుడా అని మళ్ళీ మళ్ళీ వినబడడం (ప్రారంభించింది.
తన తల్లి చెప్పిన మాటలు జ్ఞాపకం వచ్చాయి. గోపాలుడు నీవు చాలా మంచివాడవు అని చెప్పగానే అన్ని దిక్కులనుంచి నీవు చాలా మంచివాదవనే మాటలు ప్రతిధ్వనించాయి. గోపాలునకు భయం పోయింది. ఆ రోజునుంచి గోపాలుడు అడవిలో మంచి మాటలు గట్టిగా చెప్తుంటే అవె మాటలు తిరిగి వినబడుతుందేవి,
పెద్దవాడైనాక గోపాలుడు ప్రపంచములో వ్యవహారాలు చేస్తున్నప్పుడు గూడా మంచి మాటలే చెప్పండేవాడు. ఇతరులకు మనం మంచిగా ఉంటే వాళ్ళు కూడా మనకు మంచిగానే కనిపిస్తారు.
ఒక కథ చెప్పవూ? 157
- గురు దదైణ ఆత్మా
పూర్వకాలములో ఓక బ్రాహ్మణ బాలుడు ఒక ఆశ్రమానికి వెళ్ళి అక్కడ పన్నెండు సంవత్సరాలుండి గురువువద్ద సకల శాస్త్రాలు చదువుకున్నాడు, ఆ గురువు శిష్యునికి ఈ పన్నెండు సంవత్సరాల కాలంలో పదునాలుగు శాస్రాలను బోధించాడు. శాస్త్రాలను చదవడం పూర్తి అయిన తరువాత గురువు శిష్యునితో,
నాయనా! నీ చదువుపూర్తి అయింది. నీవు ఇంటికి వెళ్ళి గృహస్తాశ్రమాన్ని స్వీకరించి సుఖసంతోషాలతో జీవించు అని చెప్పాడు. ఆ బ్రహ్మచారి అయిన శిష్యుడు తనకు శాస్త్రాలను బోధించిన గురువునకు కృతజ్ఞతలు తెలియ జేసుకున్నాడు. బ్రహ్మచారి గురువుకు నమస్కరించి గురువుగారితో అయ్యా,
“నావిడ్య పూర్తి అయినది. అందుచేత మీకు గురు దక్షిణగా ఏది కావాలో చెప్పండి. దానిని మీకు ఇస్తాను” అని చెప్పాడు.
ఇంత తక్కువ సమయంలో ఇన్ని శాస్త్రాలను చదివినందుకు ఆ బ్రహ్మచారిని అభినందిస్తూ గురువుగారు
ఓ శిష్యా! మీ తల్లి దండ్రులు బీదవారని తెలుసు. నీవద్దనుంచి ఏ విధమైన గురుదక్షిణ స్వీకరించడం నాకు ఇష్టం లేదు. నీవు గురుదక్షిణ గురించి ఏ విధమైన అందొళనపడవద్దు. నివు నా వద్ద శాన్తాలను చదివి జ్ఞానాన్ని పొందడము నాకు తృప్తిని, సంతోషాన్ని కలిగించింది. నీవు (ప్రశాంతంగా ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళు అని చెవ్సొరు.
బ్రహ్మచారికి గురువు చెప్పిన మాటలు సంతృప్తి కలిగించలేదు. గురు దక్షిణ లేకుండా అభ్యసించిన జ్ఞానము శిష్యులకు ఉపయోగపడదు. అని భావించి గురుదక్షిణ స్వీకరించవలసినదిగా గురువును బలవంతపెట్టసాగాడు.
ఈ విధంగా బలవంతం చేయడము వలన గురువుకు కోపం వచ్చింది. 5కి ఒక కధ చెప్పవూ?
శిష్యునితో “నీవు పదునాలుగు శాస్త్రాలను నావద్ద చదివావు. అందుచేత పదునాలుగు కోట్ల బంగారపు నాణాలను నాకు గురుదక్షిణగా తీసుకురా అని చెప్పేరు.
బ్రహ్మచారి వద్ద పదునాలుగు బంగారు నాణాలుకూడా లేవు. అటువం టప్పుడు పదునాలుగు కోట్ల బంగారు నాణాలు ఎక్కడనుండి వస్తాయి. వాటిని ఏ విధంగా సంపాదించాలా అని ఆలోచిస్తున్నాడు.
సూర్యవంశపురాజైన రఘుమహారాజు విశ్వజిత్‌ యాగం చేస్తున్నట్లుగా బ్రాహ్మణ బాలుడు తెలుసుకున్నాడు. ఆ రాజు ఎవరు ఏది అడిగినా లేదనకుండా ఇస్తానని ప్రతిజ్ఞచెశాడు. బ్రహ్మచారి రఘుమహారాజు పరిపాలిస్తున్న రాజ్యానికి వెళ్ళి మహారాజును తనకు కావలసిన నాణాలను అడగాలని నిశ్చయించుకున్నాడు, బ్రహ్మచారి రాజు వద్దకు చేరుకునే సమయానికి యాగము పరిసమాప్తి అయిపోయింది. మహారాజు తన స్వంతానికి వాడుకునే పాత్రలు, పళ్ళాలు అన్నింటిని దానం చేశాడు. (బ్రాహ్మణ బాలుని చూడగానే సగౌరవంగా లోనికి ఆహ్వానించి కాళ్ళు కడగడానికి నీళ్ళు మట్ట పాత్రలతో తీసుకువచ్చాడు.
ఇటువంటి పరిస్థితిలో నేను ఈ మహారాజును ఏమి అడగను అని బ్రహ్మచారి అనుకుని తన అసాధారణమైన కోరికను బయట పెట్టకుండానే వెళ్ళి పోదామనుకున్నాడు. కాళ్ళు కడగడం పూర్తి అయిన తరువాత అక్కడ నుండి తిరిగి వెళ్ళడానికి బ్రహ్మచారి మహారాజు అనుమతి కోరాడు.
ఓ బ్రహ్మచారి! నావద్ద నుంచి ఏదో పొందాలనే కోరికతో వచ్చావు. నీ కోరికను బయటపెట్టకుండానే వెళ్ళిపోవాలని ఎందుకు అనుకుంటున్నావు అని మహారాజు అడిగాడు.
బ్రహ్మచారి విచారపడుతూ ఓ మహారాజా! నీ యాగము పూర్తి అయినట్లుగా తెలుసుకున్నాను. ఇప్పుడు నా కోరికను వెల్లడించి నిన్ను బాధపెట్టదలచుకోలేదు. నీ సంపదనంతా దానం చేసినట్లు గ్రహించాను. నాకు కావలసినది మరొక చోట ప్రయత్నము చేస్తాను అని బ్రహ్మచారి సమాధానమిచ్చాడు.
బ్రహ్మచారి మాటలు విని బాధపడిన మనసుతో మహారాజు ఏదో కోరడానికి
ఒక కధ చెప్పవూ? ఓం
నావద్దకు వచ్చి కోరిక తీరకుండానే ఈ రాజభవనం విడిచిపెట్టడం తగదు. మీరు దేనికారకు వచ్చారో చెప్పండి. ఏదో విధంగా మీ కోరిక తీరుసాను.
ఓ మహాత్మా! కోరికతో వచ్చినవారికి తీర్చి పంపించడం క్షత్రియధర్మం అని మహారాజు చెప్పగానే ఇంక చేసేది లేక బ్రహ్మచారి తన కోరికను బయట పెట్టాడు తాను గురుదక్షిణగా పదునాలుగు కోట్ల బంగారు నాణాలను గురువుగారికి సమర్పించాలని తాను వచ్చిన పని చెప్పేడు.
రఘుమహారాజు (బ్రహ్మచారితో...
అయ్యా! మీరు ఈ రాత్రికి ఇక్కడ నిద్రచేసి విశ్రాంతి తీసుకోండి. మీరు కోరినది రేపటి రోజున ఈయగలను అని చెప్పాడు.
ఆ రాత్రి అంతా రాజు బాగా ఆలోచించాడు. ఎక్కడనుండి అంత ధనం వస్తుంది. విశ్వజిత్‌ యాగమునకు ముందుగానే ఈ భూమి మీద ఉన్న రాజు లందరిని ఓడించి వారి సంపదనంతా కొల్లగొట్టడం జరిగింది. ఇప్పుడు మళ్ళీ వెళ్ళి మరొకసారి వారి వద్దనుంచి ధనాన్ని తీసుకుని రావడం సరియైనది కాదు. అందుచేత ఆ మహారాజు ధనాధిపతియైన కుబేరుని పై దండయాత్ర జరిపి బ్రహ్మచారికి కావలసిన బంగారాన్ని తీసుకురావడానికి నిశ్చయించు కున్నాడు. మహారాజుయొక్క నిశ్చయాన్ని కుబేరుడు ముందుగానే తెలుసుకుని తనమీదకు దండయాత్రచేస్తే ఆ రాజు తనవద్ద ఉన్న సంపదనంతా పూర్తిగా తీసుకు వెళ్ళిపోతాడని ఆలోచించి కుబిరుడు బ్రహ్మచారికి కావలసిన బంగారపు నాణాలను రాజుగారి ధనాగారంలో వర్షం పడినట్లుగా పడేట్లు చేశాడు.
మరునాడు ఉదయము రాజోద్యోగులు తమ ధనాగారమంతా బంగారు నాణాలతో నిండి ఉండడం చూచి ఈ సంగతిని మహారాజుకు తెలియజేశారు. రాజు ఆ బంగారు నాణాలను అన్నింటిని పెద్ద పెద్ద సంచులలో వేసి, మూటలు కట్ట బండ్లమీదకు ఎక్కించి బ్రహ్మచారిని పిలిచి ఈ బంగారు నాణాల నన్నింటిని తీసుకునివెళ్ళి మీ గురువుగారికి గురుదక్షిణగా సమర్పించు అని చెప్పాడు. బ్రహ్మచారి చాలా సంతోషించాడు.
బ్రహ్మచారి తనకు కావలసినది పదునాలుగు కోట్ల బంగారు నాణాలేనని 160 ఒక కధ చెప్పవూ?
అంతవరకే తీసుకుంటానని చెప్పగా ఇదంతా బ్రహ్మచారి కారణంగా కుబేరుడు పంపించాడని అందుచేత ఈ బంగారమంతా బ్రహ్మచారికే చెందుతుందని మహారాజు చెప్పాడు...
మహారాజు కోరికపై బ్రహ్మచారి ఆ బంగారు నాణాలన్నింటిని తీసుకువెళ్ళి గురుదక్షిణగా గురువుగారికి సమర్పించాడు. కాని తాను అడిగినది పదునాలుగు కోట్ల బంగారు నాణాలని అవి మాత్రమే తీసుకుంటానని చెప్పారు గురువుగారు. రాజుగారు గురుదక్షిణగా గురువుగారికి ఇచ్చారు కనుక ఈ నాణాలన్నీ గురువుగారికే చెందుతాయని బ్రహ్మచారి చెప్పాడు. చివరకు చేసేదిలేక బ్రహ్మచారి బలవంతంపై అ నాణాలన్నింటినీ తీసుకుని వాటిని బీదవారికి గురువుగారు పంచిపెట్టారు.
ఒక కధ చెప్పవూ? 10]
- చిట్టెలుక పెళ్లి న త్ర
ఒకప్పుడు ఒక అడవిలో చిన్న చిట్టెలుక పిల్ల తీరుగుతూండేది. ఆ ఎలుకపిల్ల అడవి అంతా స్వేచ్చగా తిరిగేది. ఒక రోజన ఒక చెట్టు క్రింద మునీశ్వరు దొకాయన కళ్ళు మూసుకుని ధ్యానంలో ఉందడం చూసింది, ఆ చిట్టెలుకకు ఆ మునిని చూడగానే భక్తి భావం కలిగింది. ఆ రోజునుంచి ఆ మునికి సేవలు చేద్దామని నిర్ణయించుకుంది. తన చిన్న తోకతో ముని ధ్యానం చేసుకునే స్థలాన్ని శుభ్రం చెసి నోటితో నీళ్లు తీసుకువచ్చి చల్లింది చెట్లకున్న పండ్లు పువ్వులను తీసుకువచ్చి మునికి ఎదురుగా పెట్టింది ఈ విధంగా ప్రతీరోజూ సేవలు చేస్తున్న చిట్టెలుక పిల్లను చూచి ఆ మునీశ్వరుడు ధానిపై ప్రేమను పెంచుకున్నాడు.
ఒకరోజు ఆ ఎలుక పిల్ల అడవిలోనికి వెళ్ళి చెట్లనుండి పండ్లు పువ్వులు కోస్తుండగా ఒక పిల్లి వచ్చి ఎలుకపిల్ల మీదకు దూకింది. ఆ ఎలుక పిల్ల భయపడి ఎలాగో తప్పించుకుని ప్రక్కనే ఉన్న ఎలుక కన్నంలోకి దూరింది. ప్రాణాపాయం నుండి తప్పించుకున్నా ఆ ఎలుకపిల్ల గజగజ వణుకుతూ బయటకు రాలేక పోయింది. ఆ రోజంతా ఆ కన్నంలోనే కూర్చుండిపోయింది.
కొన్ని గంటలతరువాత ఆ చిట్టెలుక పిల్లకు భయం తగ్గింది. ధైర్యం తెచ్చుకుని నెమ్మదిగా బయటకు వచ్చి మునివద్దకు చేరుకుంది.
ఉదయం నుండి ఆ ఎలుకపిల్ల కనబడకపోవడంతో ఆ ముని ఎంతగానో బాధపడ్డాడు. ఎలుకపిల్ల కనబడగానే ముని ఎంతో సంతోషించాడు. అసలు సంగతి తెలుసుకుని జాలిపడి తన శక్తిచేత ఆ ఎలుకపిల్లను మానవ రూపంలో ఉన్న బాలికగా మార్చివేశాడు. దీనివలన భవిష్యత్తులో కుక్కలచేతగాని, పిల్లుల చేతగాని ఆ ఎలుకపిల్లకు భయముండదని ఆ విధంగా దాని రూపాన్ని మార్చేశాడు. బాలిక రూపంలో ఉన్న చిట్టెలుక సంతోషించి భక్తి శ్రద్ధలతో ఇంకా ఎక్కువగా మునికి సపర్యలు చేస్తోంది.
ఈ విధముగా కొన్ని సంవత్సరాలు గడిచివోయాయి. ఈ బాల చిట్టెలుక 162 ఒక కధ చెప్పవూ?
పెద్దది అయి యుక్తవయస్సు వచ్చింది. అందమైన యువతిగా మారింది. ముని ట్ర చిట్టెలుకకు పెళ్ళ చేసే సమయం వచ్చిందని ఆలోచించి ఒక మగ ఎలుకను తీసుకువచ్చి పెళ్ళి చేద్దామని అనుకున్నాడు. కాని మన ఆడ చిట్టెలుక ఇష్టపడలేదు. మునీశ్వరుని వద్దకు వెళ్ళి ఓ గురూజీ! నేను ఇప్పుడు మానవరూపంలో ఉన్న బాలికను, నేనేవిధముగా ఆ ఎలుక బాలుడిని పెళ్ళి చేసుకుంటాను. దయచెసి నాకు నచ్చినవానిని పెళ్ళి చేసుకొనడానికి నాకు అనుమతినియ్యమని ప్రార్ధించింది. దీనికి ఆ ముని నవ్వి నీకు నచ్చిన పెళ్ళి కుమారుని నీవే వెతికి తీసుకొని వచ్చినట్రైతే అతనికి ఇచ్చి నీ పెళ్ళి జరిపిస్తానని చెప్పాడు.
ఆ రోజు మొదలుకుని ఆ చిట్టెలుక పెళ్ళి కొడుకులను వెతకడము ప్రారంభించింది. అడవిలోనే ఉండిపోవడమువలన పెళ్ళి కొడుకులను వెతకడము కష్టమై పోయింది. మునిని తప్ప ఇంకెవరిని కలుసుకోలేదు కదా! ఒక రోజున కట్టెలు కొట్టేవాడు అడవికి వచ్చి అక్కడున్న చెట్టు నరుకుతుండగా ఆ చిట్టెలుక చూసింది.
ఆహా! ఇంత పెద్ద చెట్టును ఇతను ఒక్కడే నరుకుతున్నాడు కనుక ఇతడు గొపువాడై యుండాలి. ఇతడే నాకు తగిన వరుడని నిశ్చయించుకుని దూరము నుండి అతనిని గమనించడం (ప్రారంభించిది. ఆ కట్టెలు కొట్టెవాడు ఆ విధంగా నరికిన కట్టెలనన్నింటిని చిన్న చిన్న ముక్కలుగా చేసి కట్టలు కట్టి తలమీద పెట్టుకుని దగ్గరలో ఉన్న పట్టణానికి అమ్ముకునేందుకు పోయాడు.
ఆ విధముగా కట్టెలను తలమీద పెట్టుకుని వెళ్తున్న కట్టెలు కొట్టె వానిని ఎక్కడకు వెళ్తున్నాడో తెలుసుకుందామని అతనికి కనబడకుండా వెంబడించింది.
ఆ కట్టెలు కొట్టేవాడు పట్టణములోని గొప్పవ్యాపారస్తుని ఇంటికి వెళ్ళాడు. ఇంటి వెనుక ప్రక్కనుంచి ఇంటిలో ప్రవేశించి ఆ కట్టెల మోపును అక్కడ పెట్టి తిరిగి ముందుభాగంలో కూర్చున్న వ్యావారస్తుని వద్దకు వచ్చాడు. కట్టెలు కొట్టేవాడు ఆయనకు నమస్కరించి అయ్యా! మీకు కట్టెలను ఇచ్చాను. దాని మూల్యము చెల్లిస్తే వెళ్ళిపోతాను అని చెప్పగానే ఆ వ్యాపారస్తుడు అతనికి ఇవ్వవలసిన పైకమిచ్చాడు. వెంటనే ఆ కట్టెలు కొట్టే అతను వెళ్ళివోయాడు.
యువతి రూపంలో ఉన్న చిట్టెలుక ఈ దృశ్యాన్ని చూచి కట్టెలకొట్టెవాడు
చాలా బీదవాదని, అతనికంటే వ్యాపారస్తుడే చాలా గొప్పవాడని తలచి అతనిని వివాహం చేసుకుంటే బాగుంటుందని ఆ వ్యాపారస్తుని అనుసరించడము (ప్రారంభించింది. ఒక కధ చెప్పవూ? 103
ఆ వ్యాపారస్తుడు తన పనిని పూర్తి చేసుకుని అక్కడనే ఉన్న ఎద్దులబండినెక్కి వెళ్ళిపోయాడు. చిట్టెలుక అతడు ఎక్కిన బండివెనుకనే నడిచి వెళోంది. ఆ బండి నెమ్మదిగా వెళ్ళి రాజభవనం వద్దకు చేరుకుంది. బండి ఆగగానే వ్యావారస్తుడు బండిదిగి భవనంలోనికి వెళ్ళాడు. చిట్టైెలుకకూడా అతనిని అనుసరించింది.
రాజ భవనంలోపల దర్పారులో రాజుగారు రాజదుస్తులను ధరించి సింహాసనముపై కూర్చుని ఉన్నారు. ప్రజలందరూ కూడా రాజుకు నమస్కరించి వారి వారి కష్టాలను చెప్పుకుంటున్నారు. -స్వతంత్రంగా వ్యాపారం చేస్తూనే గొప్ప వాడనుకుంటున్న వ్యాపారస్తుడు దర్వారులో ప్రవేశించి రాజు అనుగ్రహంకోసం ఒక మూలచెతులు కట్టుకుని నిల్చున్నాడు. వ్యాపారియొక్క అణకువతనము చూడగానే వ్యావారస్తుని కంటే రాజుగారే గొప్పవారని తలచింది. ఆ వ్యాపారస్తుడు తనకు తగదని రాజుగారినే చూడడం ప్రారంభించింది. రాజుయొక్క గొప్పతనాన్ని తెలుసుకోవాలని ఆ చిట్టెలుక చూస్తున్న సమయములో రాజు సింహాసనము మీద నుంచి దిగి బయటకు వచ్చి అక్కడ సిద్ధముగా ఉన్న పల్లకి ఎక్కి కూర్చున్నాడు. రాజు ఎక్కిన పల్లకీని బోయీలు మోసుకుంటూ వెళ్తుంటే చిట్టెలుక కూడా దాసిని అనుసరించింది.
రాజుగారు పల్లకీలో వెళ్తుంటే దారిలో చాలామంది ఆయనకు నమస్మార ములు చేస్తున్నారు. చిట్టెలుక ఆ దృశ్యాన్ని చూచి నేను ఎన్నుకున్న పెళ్లి కొడుకు ఎంతటి గొప్పవాడో కదా అని పొంగిపోయింది. అదే సమయంలో ఆ పల్లకి ఒకచోట ఆగింది. చిట్టెలుక కూడా ఆగింది. రాజు గారు పల్లకి నుండి దిగి ఎదురుగా ఉన్న ఒక స్వామిజీకి సామ్రాంగ నమస్మారము చేశాడు. స్వామీజీ పాదాలను భక్తి పూర్వకంగా తాకి నమస్మరించగా ఆ స్వామి రాజుగారిని ఆశీర్వదించాడు.
ఇదంతా చిట్టెలుక గమనించి రాజుకంటే స్వామీజీయే గొప్పవాడై యుండాలి. కంతవరకు నేను తొందరపడి ఏ నిర్ణయమును తీసుకొనకపోవడము మంచిదే అయింది. రాజే గొప్పవాదనుకుంటే ఆయనకంటే గొప్పవాడు స్వామీజీయే అని అనుకుంది.
చిట్టెలుక మనసు అస్తవ్యస్తంగా ఉంది. తనకు అందరికంటే గొప్పవారెవరో దొరికెవరకూ ఒక నిర్ణయానికి రాకూడదు అని అనుకుంది. రాజును వదిలిపెట్టి ఆ యువతి స్వామీజీ వెంటబడినదవడం ప్రారంభించింది. ఎదురైన వారంతా స్వామీజీకి నమస్కారములు చేస్తున్నారు. చిట్టెలుక చాలా సంతోషించింది. 164 ఒక కథ చెప్పవూ?
స్వామీజీ భక్తులందరితోపాటు శివాలయములోనికి వెళ్ళారు. చిట్టెలుక కూడా వెళ్లింది ఆలయములోకి. స్వామీజీ శివాలయములోని శివలింగమువద్ద్లకు వెళ్ళ అక్కడ ఉన్న జలముతో అభిషేకముచేసి ఆ లింగానికి నమస్కరించి భక్తి పూర్వకంగా శివుని కీర్తిస్తు శివునిపై స్తోత్రాలు చదవడం ప్రారంభించారు.
ఆ చిట్టెలుక మరింత ఆశ్చర్యపడింది. శివలింగమే స్వామీజీ కంటే గొప్పదని భావించింది. ఆ దేవాలయములో ఆ రోజంతా గడిపింది. ఆ దేవాలయమునకు చాలా మంది భక్తులు వచ్చి శివలింగానికి నమన్మారములు పెట్టి వెళ్తున్నారు. శివలింగం కంటే గొప్పవారెవరైనా ఉన్నారేమో అని వేచి చూచింది. రాత్రివరకు ఆ విధంగా చూస్తూనే వుంది. చివరకు కాత్రి అవగానే భక్తులందరు వెళ్ళిపోయారు. ఆ శివాల యములో యువతిరూపములో ఉన్న చిట్టెలుక శివలింగము మిగిలి ఉన్నాయి.
రాత్రి అవగానే మగ ఎలుక ఒకటి పాట పాడుకుంటూ నాట్యం చేస్తూ మంచి హుషారుగా శివాలయములోని అన్ని ప్రదేశాలను తిరిగింది. చివరకు గర్భగుడిలోనికి వెళ్ళి అంతా కలియతిరిగింది. శివలింగము మీదకు ఎక్కి అక్కడ నాట్యం చెయడం ప్రారంభించింది. ఆ ఎలుక ఆ విధంగా శివలింగం ఎక్కి నాట్యం చేస్తుంటే శివలింగములో ఏ మార్పూ కలుగలేదు.
మన చిట్టెలుక ఆశ్చర్యంతో చూస్తోంది. శివలింగము కూడా ఆ మగ ఎలుకకంటే ఏమీ గొప్పది కాదనుకుంది. అతడే అందరికంటే గొప్పవాడు. అతడే నాకు సరియైన వరుడు అని నిశ్చయించుకుంది.
చిట్టెలుక అన్వేషణ పూర్తి అయింది. తిరిగి తిరిగి తానుండే ప్రదేశానికి వెళ్ళ్‌ ఆ మునీశ్వరునికి సాగిలపడి నమస్కరించింది.
అప్పుడు ఆ ముని ఏమి చిట్టెలుకా! నీకు తగిన పెళ్ళి కొడుకుని వెతకడం పూర్తి అయిందా అని అడిగాడు. అందుకు ఆ చిట్టెలుక సిగ్గుతో తలవంచుకుని బెను అంటూ అదిగో ఆ దేవలములోనున్న మగ ఎలుక, అన్నింటికంటే గొప్పవాడు అతడే నాకు సరియైన వాడు. అందుచేత ఆ మగ ఎలుకకు నాకు వివాహం చేయండి అని ఆ చిట్టెలుక ప్రార్ధించింది.
స్వామీజీ నవ్వుతూ ఆ ఆడ చిట్టెలుకకు మగ ఎలుకకూ వైభవంగా వివాహం జరిపించాడు!
ఒక కథ చెప్పవూ? 165
- తగిన వరుడు ఎవరు?
చాలాకాలము క్రితము కృష్ణయ్య అనే పేరుగల ఆయన ఒక పట్టణములో నివసించేవాడు. ఆయనకు సుశీల అనే పేరుగల అందమైన కుమార్తె ఉంది. పేరుకు తగినట్లుగానే ఆ అమ్మాయి మంచి గుణవతి. ఎంతో మంది యువకులు సుశీలను వివాహం చేసుకోవాలనే కోరికతో సుశీల తండి కృష్ణయ్యను సంప్రదించారు. అందులో కొంతమందికి ధనం లేదని కొంతమంది అందంగా లేరని, కొంతమందికి ధనము, అందము కూడా లేదని, కొంతమంది గుణవంతులు కారని తన కుమార్తెకు తగిన వారు కారని నిరాకరించాడు. చివరకు వచ్చినవారిలో మంచి గుణములున్న ముగ్గురు యువకులను ఎంపిక చేశాడు. ఆ ముగ్గురిలో ఎవరు తన కుమార్తెకు తగినవాడో నిర్ణయించుకొనలేకపోయాడు.
ఒకరోజు ఎంపిక చేసిన ముగ్గురిని ఇంటికి పిలిపించి వారితో కృష్ణయ్య మీరు ముగ్గురు అందరిలాగే మా సుశీలను పెళ్ళి చేసుకొనడానికి ఇష్టపడుతున్నారు. కాని మీ ముగ్గురిలో ఎవరో ఒకరు మాత్రమే ఆమెకు భర్త కాగలరు. అతనితో మా కుమార్తె సుఖంగా జీవించగలదని భావిస్తున్నానని చెప్పి వారికి ఒక పరీక్ష పెట్టాదు. అందులో ఎవరు విజయం పొందితే అతడికి సుశీలనిచ్చి వివాహం చేస్తానన్నాడు. దీనికి వారు ముగ్గురూ అంగీకరించారు.
కృష్ణయ్య ఆ ముగ్గురితో నేను మీకు మూడు నెలలు గడువు ఇస్తున్నాను. ఈ మూడు నెలలకాలములో మీరు చేసిన పనులలో చెప్పకోదగిన పని ఒకటి ఉండాలి. ఆ విధముగా ఎవరైతే గొప్పపని చేస్తారో వారికి నా కుమార్తె నిచ్చి వివాహము చేస్తానని చెప్పాడు.
ఆ ముగ్గురికి ఇచ్చిన మూదు నెలల కాలము గదువుపూర్తి అయినది. ఈ ముగ్గురు చెప్పినది విని అందులో ఉత్తమమైనదానిని నిర్ణయించడానికి నగరంలోని 166 ఒక కధ చెప్పవూ?
పెద్దలందరిని ఆహ్వానించి పెద్ద సమావేశాన్ని ఏర్పాటు చేశాడు కృష్ణయ్య. పెద్దలందరూ కుర్పిలపై కూర్చున్నారు. ముగ్గురు అభ్యర్థులు ఒక వరుసలో వారికి ఎదురుగా కూర్చున్నారు. వచ్చినవారందరూ ఉత్సాహంగా వారు చెప్పినది వినడానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు. కృష్ణయ్య ముగ్గురి వైపుతిరిగి మూడు మానాల సమయములో మీరు చేసిన గొప్ప పనిని వివరించండి అని చెప్పాడు.
అందులో మొదటి వాడు ఈ క్రింది విధముగా చెప్పాడు, “నేనునా జమా ఖర్చుల పుస్తకములు చూస్తుండగా నా తండ్రి ఒక వ్యావారస్తుని వద్ద పదివేల రూపాయలు అప్పుగా తీసుకున్నట్లు తెలిసింది. ఆ వ్యాపారి ప్రస్తుతము లేకపోవడంచేత ఈ అప్పువిషయము తండ్రి మరణానంతరము ఆ వ్యావారి కుమారునికి తెలియదు. ఆ చిన్న వానికి తన తండ్రి చేసిన అప్పు విషయము తెలియకపోయినా నా వద్దనున్న పుస్తకాలను చూపించి అతనికి బాకీ పడ్డసొమ్మును తిరిగి ఇచ్చివేశాను” అని తాను చేసిన గొప్పపనిని చెప్పాడు.
ఇక రెందవవాడు లేచి,
“అయ్యా! నేను నా గ్రామం దగ్గరగా ఉన్నకొందప్రాంతానికి వెళ్ళాను. అక్కడ దగ్గరలోనే కొంతమంది దోపిడీదారులు దోపిడీ చేస్తున్నట్లుగా శబ్దాలు వినబడ్డాయి. నేను వెంటనే ఆ ప్రాంతానికి వెళ్ళి ఎమి జరుగుతుందో అని చూచాను. సుమారు ఒక డజనుమంది దొంగలు ఒక యువకుని హింసించి దోపిడీకి పూనుకొనడం కనబడింది. నేను ఒక్కడినే అయినా ధైర్యం తెచ్చుకుని చేతిలో ఉన్న లారీకర్రతో వాళ్ళను ఎదుర్కొని ఆ యువకుని రక్షించాను. భగవంతుని దయవలన ఆ దొంగల బారినుండి తప్పించుకుని బయటపడ్డాము. అని చెప్పాడు.
మూడవ యువకుడు లేచి,
“అయ్యా నేను మన ఊరికి ఉత్తరం ప్రక్కనున్న కొండప్రాంతంలో తిరుగుతున్న సమయంలో నాకు ఎన్నోసార్లు అసౌకర్యం చేసి, హింసించి బాధలు పెట్టననా శత్రువు ఒకడు కొండ అంచున పడుకుని ఉండడము చూచాను. అతను ఎంత అంచున ఉన్నాడంటే ఇంకొక అంగుళము జరుగుతే ఆ కొండ మీదనుంచి క్రింద ఉన్న లోయలో పడిపోతాడన్నట్లుగా ఉన్నాడు. ఏ మాత్రం కదిలినా లోయలో
ఒక కధ చెప్పవూ? 157
పడి చనిపోవడం ఖాయం. అందుచేత నాకు శత్రువైనా, నేను అతని దగ్గరకు వెళ్ళి నెమ్మదిగా తట్టి లేపి సురక్షితమైన ప్రదేశంలో పడుకోమని సలహా ఇచ్చాను” అని తాను చేసిన గొప్పపనిని చెప్పాడు.
ఈ ముగ్గురు యువకులు చెప్పడం పూర్తి అయిన తరువాత కృష్ణయ్య పెద్దలవైపు తిరిగి ఈ ముగ్గురు చేసిన పనులలో ఎవరు చేసిన పని గొప్పదో మీరు నిర్ణయించి న్యాయం చేకూర్చండి అని కృష్ణయ్య వారిని అభ్యర్థించాడు.
అక్కడ ఉన్న పెద్దలందరూ వారిలో వారు సంప్రదించుకుని ఆ ముగ్గురికి బంగారంతో సమానమైన గుణాలున్నాయి కాని వారిలో ఎవరో ఒకరిని ఎంపిక చెయాలి కనుక వారొక నిర్ణయానికి వచ్చారు,
మొదటి యువకుడు చాలా నిజాయితీ పరుడు. ఈ కాలములో అటువంటి నమ్మకస్తుడుండడము చాలా అరుదు. అతడు తన కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తించాడు అంతే.
ర0దవ యువకుడు మంచి సాహసవంతుడు. సాధువులను రక్షించే స్వభావం కలిగినవాడు. మంచి ధైర్యవంతుడు. అతడు ఆదర్శవంతుడే కనీసం మానవుడు చేయవలసినదే చేశాడు.
మా అందరి నిర్ణయం ప్రకారం మూడవ యువకుడు చేసిన పని ఛాలా ఉత్తమమైనది. ఎందుకంటే అతదు శత్రువుకి సహాయం చేసి చనిపోకుండా కాపాడాడు. సామాన్యమైన వ్యక్తి ఇటువంటి పనిని చేయలేడు. అతనిలో వదో దైవసంబంధమైన శక్తి ఉండడము వలననే అతడు శత్రువుని క్షమించి ప్రాణా పాయం నుంచి కాపాడాడు. ఇది దైవత్వ లక్షణం. అందుచేత మూడవ యువకుడే నీకుమార్తె సుశీలకు తగినవరుడని మేమంతా నిర్ణయించాం అని చెప్పారు ఆ పెద్దలంతా కలిసి.
అక్కడకు వచ్చిన వారంతా పెద్దలు చెసిన నిర్ణయాన్ని మెచ్చుకుని వారి నిర్ణయాన్ని సమర్షించారు.
ర్‌ం 4
ఒక శుభ ముహూర్తాన ఈ మూడవ యువకునకు కృష్ణయ్య కుమార్తె సుశీలకు వైభవముగా వివాహం జరిపించారు. 1658 ఒక కధ చెప్పవూ?
శో 16. భగవంతుడిచ్చిన ఠానుక్‌ పూర్వము ఒకప్పుడు ఒక చిన్న [గ్రామంలో వ్యవసాయదారుడొకడు నివసిస్తుండేవాడు. అతడు గొప్ప భగవంతుని భక్తుడు. ఉన్నదానితో తృప్తిగా జీవించేవాడు. ఎప్పుడూ భోగాలకోసం పరుగులు పెట్టేవాడు కాదు. ఇతని భార్య మాత్రం ఇతనివలె భక్తురాలు కాదు. కాని మంచి వస్తువులు కావాలని కోరకుండా సామాన్య జీవితాన్ని జీవిస్తూ ఉందేది. వారికి చిన్న పొలము కూదా ఉంది. దానిని అతదే స్వయంగా వ్యవనాయం చేసుకునేవాడు. ఒకరోజు ఆ రైతు పొలము దున్నుతుండగా అందులోనుండి మట్టితో చేసిన జాడి ఒకటి బయటకు వచ్చింది. ఆ రైతు జాడీ మూత తీసి చూడగా, ఆశ్చర్యం! ఆ జాడీ నిండుగా బంగారు నాణాలు కనబడ్డాయి. వెంటనే ఆ జాడీని ఒక చెట్టుక్రింద గొయ్యితీసి ఆ గోతిలో పూద్చిపెట్టి తన పని చేసుకున్నాడు. సాయంత్రం వరకు పనిచేసుకుని జాడీని ఉంచిన చెట్టువెపున చూడకుండా ఇంటికి చేరుకున్నాడు. ఆ రాత్రి భోజన సమయములో భార్యకు తనకు దొరికిన జాడీ గురించి చెప్పాడు. అంతా విని ఆమె, నువ్వు ఎంతటి వెర్రివాడవు. అంత బంగారాన్ని సంపాదించగలమా? మనకు భగవంతుడిచ్చిన కానుక. ఎందుకు ఇంటికి తీసుకురాలేదు అని భర్తపై ఆ(గ్రహించుకుంది. అప్పుడు ఆ రైతు “అది నిజంగా భగవంతుడు ఇచ్చినదే అయితే రేపటి వరకు అది అక్కడనే ఉండాలి. ఎందుకు ఆరాటపడతావు అని భార్యతో అన్నాడు. భార్యాభర్త లిద్దరూ ఈ విధంగా మాట్లాడుకోవడం ఆ ఇంటిని దోచు కుందామని వచ్చిన దొంగలు విని ఆశ్చర్యంతో ఈ రైతు ఎంతటి అమాయకుడు. ఇదీ మన మంచికే జరిగింది. ఇప్పుడు ఈ ఇంటిని దోచుకోనవసరము లేదు. ఒక కధ చెప్పవూ? 16%
ఇప్పుడే వెళ్ళి ఆ జాడీని తెచ్చుకుందాం అని ఆ జాడీని పాతిపెట్టిన చెట్టు వద్దకు వెళ్ళారు. అక్కడ ఆ జాదీని పాతిపెట్టిన ప్రదేశాన్ని వెతికి సంతోషంతో పాడుకుంటూ ఆ జాడీని బయటకు తీశారు. అది చాలా బరువుగా ఉంది. బహుశా మనం పంచుకోవడానికి తగినంత బంగారం ఉండి ఉంటుందని భావించారు. ఎవరైనా చూస్తే పట్టుకుపోతారేమో అని భయపడి ఆ జాడీని ఒక రహస్య ప్రదేశానికి తీసుకువెళ్ళి మూతను తెరచి చూచారు. వాళ్లు జాడీలోకి చూడగానే వాళ్ళ శరీరంలోని రక్తమంతా నీరైపోయింది. అందులో బంగారు నాణాలకు బదులు భయంకరమైన త్రాచువాములు బుసలు కొడ్డూ ఉండడం కనబడింది. వాళ్ళు ఎంతో ఆశ పెట్టుకున్నారు. కాని వాళ్ళ ఆశ నిరాశ అయింది. ఆ జాడీ మీద మూతను పెట్టి దానిని అక్కడనే వదలిపెట్టి పారిపోయారు.
మరుసటి రోజు ఆ దొంగలు జాడి గురించిన నిజం తెలుసుకుందామని రైతు ఇంటికి రాత్రి సమయములో వచ్చారు. రైతు భార్యతో ఆ జాడీలో బంగారు నాణాలున్నాయని చెప్పడము విన్నాము. కాని వాటి స్థానంలో బుసలు కొట్టుతున్న పొములు ఎలా వచ్చాయో, అందులోని బంగారు నాణాలు ఎలా మాయమై పోయాయో ఆ దొంగలకు అర్ధం కాక తికమకపడద్డారు.
రాత్రి భోజనం చేస్తున్న సమయంలో రైతు భార్యతో చెట్టుక్రింద పెట్టిన ప్రదేశంలో ఆ జాడీ లేదని భార్యతో చెప్పాడు. అప్పుడు భార్య,
“నిన్న రాత్రే నువ్వు ఆ బంగారం ఉన్న జాడీని తీసుకురావలసింది. నీ అ(శ్రద్ధవలననె బంగారాన్ని పోగొట్టుకున్నాము అని విచారంతో చెప్పింది. మంచిది, భగవంతుడు ఇచ్చిన కానుకే అయితే అది అక్కడే ఉండవలసింది. మనది కాని దాని గురించి ఎందుకు విచారిన్తావు? అని భార్యను ఓదార్సాడు.
వీరి సంభాషణ అంతా విన్న దొంగలు రైతు చెప్తున్నది నిజమా? లేక రైతు అంత అమాయకుడా? లేక మనం ఇక్కడ ఉన్నామని తెలుసుకుని మన జాదీని తీసుకువెళ్ళేలా ఏమైనా మార్చాడా అని అర్ధం కాలేదు వాళ్ళకు. వాళ్ళను మోసం చేసిన రైతు మీద ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలనుకున్నారు ఆ దొంగలు. వెంటనే నిన్నరాత్రి వాళ్ళు వదలిపెట్టిన జాడీ ఉన్న ప్రదేశానికి వెళ్ళి బుసలు 170 ఒక కధ చెప్పవూ?
కొడ్తున్న పాములున్న జాడీని రైతు పొలంవద్దకు తీసుకునివెళ్ళి ఆ చెట్టు క్రింద పెట్టారు. రైతు అమాయకుడు అయితే జాడీ మూత తీస్తాడు, అలాకాకపోళే మూత తెరవడు అని అనుకున్నారు.
తరువాత రోజున రాత్రి ఆ దొంగలు తిరిగి రైతు ఇంటికి వచ్చి వాళ్ళు జాడీగురించి ఏమి మాట్లాడుకుంటున్నారో విందామని వాళ్ళకంటబడకుండా పొంచి ఉన్నారు.
ఆ రాత్రి భోజనం చేస్తున్నప్పుడు ఆ రైతు చూశావా ఆ జాడీ తిరిగి ఎనుకకు ఎక్కడ ఉండాలో అక్కడికి వచ్చేసింది అని చెప్పగానే భార్యముఖం సంతోషంతో పొంగిపోయింది. నిజమే అది భగవంతుడిచ్చిన కానుకే మన ఇంటికి దానిని తీసుకువచ్చావా అని భార్య అడిగింది.
భగవంతుడిచ్చినది నిజమే అయితే నేను ఎందుకు మోసుకురావాలి, దానంతట అదే ఇంటికి వస్తుంది అని రైతు అన్నాడు.
ఆ దొంగలు జాగ్రత్తగా వీరి మాటలు విని, రైతు దానిని ముట్టుకో లేదు. కనుక రైతు నిజంగా మనని మోసం చేయడానికే నిశ్చయించుకున్నాదని అనుకున్నారు. రైతు మీద వాళ్ళకు చాలా కోపం వచ్చింది. ఎలాగైనా అతనిని శిక్షించాలని నిశ్చయించుకున్నారు. వెంటనే దొంగలు రాత్రికి రాత్రే ఆ చెట్టు వద్దకు వెళ్ళి అక్కడే ఉన్న జాడీని చూచారు. అందులోనుండి పాములు బుసలు కొట్టడం కూడా వినబడింది. వాళ్ళంతా కలిసి ఆ జాడీని మోసుకుంటూ రైతు ఇంటికి తీసుకుని వచ్చి ఇంటి ముందున్న తలుపు దగ్గరగా పెట్టారు మరునాడు ఉదయమే రైతు ఏమి చేస్తాడో చూద్దామని దూరంగా కనబడకుండా రైతు ఇంటివైపె చూస్తున్నారు రైతు చూడకవోయినా భార్యచూచి మూత తెరచి అందులో చెయ్యి పెట్టగానే పాములు కరుస్తాయని అనుకున్నారు. రాత్రంతా నిద్రపోకుండా మెలకువగానే ఉన్నారు ఆ దొంగలు జాడీవైపు చూస్తూ.
మరునాడు ఉదయమే రైతు పొలానికి వెళ్ళడానికి తలుపు తెరవగానే రైతు కళ్ళు అక్కడ ఉన్న జాడీపై బడ్డాయి. ఆనందంతో నవ్వుకుంటూ భార్యను పిలిచి, చూశావా! ఇది నిజంగా భగవంతుడిచ్చిన కానుకయే. మన తలుపు దగ్గర
ఒక కథ చెప్పవూ? 1/1
ఉంది. భార్య ఆనందం పట్టలేక ఆ జాడీ మూత తీసి చూచింది. లోపల ఉన్న ఖంగారు నాణాలను చూచి తన కళ్ళను తానే నమ్మలేక పోయింది. భర్తవైపు తిరిగి నువ్వు చెప్పింది నిజమే. భగవంతుడు ఈ జాడీని మనకోసమే ఇచ్చాడు. అని చెప్తూ ఆ జాడీని ఇంటిలోనికి తీసుకుని వెళ్ళింది.
పాపం ఆ దొంగలకు ఇదేమీ అర్దం కాలేదు జాడీలోని పాములేమై పోయాయో అంతు పట్టలేదు. వాళ్ళకు పాము లెందుకు కనబడలేదు. జాడీలో ఉన్నది బంగారమేనా అని అనుమానం వచ్చింది.
భగవంతుడు ఒకరికొరకు ఏర్పాటు చేసినది మరొకరు తీసుకుంటే అది వొములంత ప్రమాదకరమైనవని పాపం ఆ దొంగలకు తెలియదు. [172 ఒక కధ చెప్పవూ?
పాండవులను కౌరవులను చిన్నతనంలో విద్యాభ్యాసానికి ఒక ఆశ్రమానికి పంపించారు. విరితోపాటుగా ఇంక చాలామంది రాజకుమారులు విద్య నభ్యసించదానికి ఆ ఆ(శమానికి వచ్చారు, అక్కడ వారు అభ్యసించిన విద్యలలో పోటీలు నిర్వహించి అందులో గెలుపొందిన వారికి వారి గురువు బహుమతులను అందచేసేరు. వారంతా విద్యను అభ్యసించడంలో మంచి అభివృద్ధి సాధించడం వలన వారి గురువు ఎంతగానో సంతోషించారు.
ఒకసారి గురువుగారు తన స్వంతపనిమిద ఆశ్రమాన్ని విడిచిపెట్టి వెళ్ళి అక్కడ చాలారోజులుండవలసి వచ్చింది. ఆ విధంగా వెళ్ళడానికి ముందు గురువు తన శిష్యులనందరిని దగ్గరకు పిలిచి తాను లేనప్పుడు వారు ఏ ఏ పార్యభాగాలు చదవాలో వివరించి చెన్సారు. శిష్యులందరూ గురువుగారు చెప్పిన విషయాలు విని వారి వారి కుటీరాలకు వెళ్ళిపోయారు.
ఆ గురువుగారు పదిహేనురోజుల తరువాత తిరిగి ఆశమానికి వచ్చారు, ఆశ్రమానికి రాగానె శిష్యులందరూ తాను లేనప్పుడు ఏమేమి చదివారో తెలుసు కొనాలనుకుని అందరిని తన వద్దకు వచ్చి కూర్చోమన్నారు. అప్పుడు గురువు గారు శిష్యులవైపు తిరిగి,
మీరంతా ఒక్కొక్కరేవచ్చి నేను లేనప్పుడు మీరు ఏమి చదివారో వివరించండి అని ఆదేశించారు. ఆ శిష్యులు ఒకరి తరువాత ఒకరు వచ్చి వారు చదివిన విషయాలను వివరించారు. అందులో ఒకరు మూడు పారాలు చదివానని, మరొకరు నాలుగు వారాలు చదివానని, ఇంకొకరు ఐదు పారాలు చదివినానని చెప్పారు. అక్కడ ఉన్నవాళ్ళంతా చెప్పదము పూర్తి అయిన తరువాత చివరకు ధర్మరాజు మిగిలిపోయాడు. ధర్మరాజు విద్యనభ్యసించడములో ఎంతో (శ్రద్ధ చూపిస్తాడని, అందరికంటే ధర్మరాజు తెలివైనవాదని, బాగా చెప్తాడని ఆతృతతో ధర్మరాజు వైపు చూచారు తను చదివినది చెప్పమన్నట్లుగా..
ఒక కధ చెప్పవూ? 1వ
ధర్మరాజు గురువు వద్దకువచ్చి నమస్కారము చేసి అయ్యా! నేను ఇన్ని రోజులలో ఒక వాక్యము మాత్రమే చదివాను అని చెప్పగానే గురువుగారు ఆశ్చర్య పోయారు. ఈ తక్కువ సమయములో ఒక వాక్యము మాత్రమే చదివాను అని చెవ్పొడు ధర్మరాజు, గురువుగారు తన చెవులను తానే నమ్మలేకపోయారు. ధర్మరాజుకు ఏమైంది అని అర్ధం చెసుకోలేకపోయారు. ఇన్ని రోజులలో ఒక్క వాక్యమేనా చదివింది. ఎంతో తెలివైనవాడు, ధైర్యవంతుడు అందరికి ఆదర్శవంతుడుగా ఉందేవాడు ఇప్పుడు ఒక వాక్యం చదవడానికి పదిహినురోజులు చాలలేదుట. సిగ్గులేకుండా చెప్తున్నాడు. ఈ అవమానాన్ని తాను సహించి వదిలి వస్తే తక్కిన శిష్యులందరూ చదువుకోకుండా సోమరులైపోరా? అని విచారించారు గురువుగారు. ఈ విషయాన్ని తక్కిన శిష్యులు ఏ విధంగా తీసుకుంటారో అని శిష్యులవైపు చూచారు. ధర్మరాజుకు శిక్ష వేస్తారో లేక తనకిష్టమైన శిష్యుడు కదా అని వదలివేస్తారో అని ఎదురు చూస్తున్నారు. గురువుగారు శిష్యులు ఏమి ఆలోచిస్తున్నారో గ్రహించారు. ఇప్పుడు కనుక ధర్మరాజు పై పక్షవాతం చూపించినట్లు అయితే నాకు చెడ్డపెరు వస్తుంది అని అనుకుని ధర్మరాజు వైపు తిరిగి కోపంతో, నువ్వు అందరికంటె పెద్దవాడివి. నీకంటే చిన్నవాళ్ళు ఈ తక్కువ ,సమయంలో చాలా పాఠాలు చదివారు, నీవు మాత్రం ఒక్క వాక్యం కూడా పూర్తి చెయలేకపోయావు. నీకు సిగ్గుగా లేదూ అని కరినంగా మాట్లాడారు, ధర్మరాజు ఏ విధంగానూ బెదరక ప్రశాంతంగా ఉంది నేను ఈ కొంచెమే నార్తచయిగలిగాము. ఇంతకంటే నేను ఏమి చెప్పలేను. అని ధర్మరాజు శాంతంగా జవాబిచ్చాడు. గురువుగారికి సహనం పోయింది. నీవు పరమమూర్భుడవు, సోమరివే కొకుండా ఎదిరిస్తున్నావు కూడా. సిగ్గుగా లేదూ అని కోపంతో గట్టిగా అరిచాడు. ధర్మరాజు ఇప్పుడు కూడా శాంతంగా ప్రశాంతంగా అన్నాడు, గురువుగారితో, నేను మీకు నిరాశని కలిగించినందుకు చాలా విచారిస్తున్నాను. ఇంతకంటే నెను చదవలేకపోయాను అని ధర్మరాజు చెప్పాడు. [తే ఒక కధ చెపషవూ?
తక్కిన విద్యార్థులందరూ ధర్మరాజు మొండితనానికి పకపక నవ్వడం ప్రారంభించారు. గురువుగారు తన కోపాన్ని ఏ మాత్రము నిగ్రహించుకోలేక పోయారు. ఏమైనా సరే ధర్మరాజు మొండితనానికి స్వస్తి చెప్పవలసిందే. లేకపోతే తక్కిన విద్యార్దులందరూ కూడా చెడిపోతారు అని అనుకుంటూ కోపం పట్టలేక గురువుగారు చేతిని చాచి ధర్మరాజు చెంపపై గట్టిగా దెబ్బవేశారు. ధర్మరాజు లేత బుగ్గలు ఎర్రబడ్డాయి. ధర్మరాజు నిశ్చలంగా ఉండి మీకు ఈ స్వల్పమే చదివి నిరాశ కలిగించాను అన్నాడు. గురువుగారు చేయిని ఎత్తి రెండవ చెంపపై గట్టిగా దెబ్బవేశారు. ధర్మరాజు ఇప్పుడు కూడా తన శాంతాన్ని విడిచిపెట్టలేదు. అతని ముఖములో చిరునవ్వు చెరగలేదు. తప్పించుకొనడానికి ప్రయత్నము కూడా చేయలేదు. తనని సమర్ధించుకోవడానికి ప్రయత్నము అంతకంటే చేయలేదు. అక్కడ శిష్యులంతా దీనిని వింతగా చూస్తున్నారు. ధర్మరాజులోని శాంత స్వభావానికి గురువుగారు ఆశ్చర్యపడ్డారు.
ఈ సంఘటన గురువుగారికి కనువిప్పు కలిగించింది. ఇది సాధారణమైన విషయం కాదు. ధర్మరాజు ఏదో క్రొత్త విషయాన్ని సాధించి ఉంటాడు అని అనుకుని,
ధర్మరాజా! నీవు చదివిన వాక్యమేదో తీసుకువచ్చి చూపించు అని ధర్మరాజును దగ్గరగా తీసుకున్నారు.
ధర్మరాజు గ్రంథాన్ని తీసుకువచ్చి తాను చదివిన వాక్యాన్ని గురువుగారికి చూపించాడు. అందులో “ఎప్పుడు కోపము తెచ్చుకోవద్దు” అని వ్రాసి ఉంది. గురువుగారు ఆ వాక్యాన్ని చదివారు. అదే వాక్యాన్ని గట్టి గాను మళ్ళీ మళ్ళీ చదివారు. మరుక్షణంలో గురువుగారు, తక్కిన శిష్యులు ధర్మరాజు ఎమి సాధించాడో అర్ధం చేసుకున్నారు. ధర్మరాజు నోటితో చదవడమే కాకుండా చదివినది ఆచరణలో పెట్టాడు. ధర్మరాజు ఎంతో గొప్పవాడని అర్ధమైంది. గురువుగారు సంతోషాన్ని పట్టలేక కళ్ళవెంబడి ఆనందబాష్పాలు రాల్పాడు. ధర్మరాజును కౌగిలించుకుని గద్దదస్పరంతో ధర్మరాజు! నీపట్ల న్యాయంగా ్రవర్తించకుండా క్రూరంగా ప్రవర్తించాను నన్ను క్షమించు. పాఠాలు ఏ విధంగా నేర్పించాలో నాకు నేర్పించావు అందరూ వీలాగే ఉంటే భూలోకమంతా స్వర్దలోకంగా మారిపోయి ఉండేది అని అంటూ ధర్మరాజుయొక్క పారాలు నేర్చుకునే విధానాన్ని ఎంతగానో కొనియాడారు.
ఒక కధ చెప్పవూ? 175
- ఏకాగ్రత
పాండవులు కౌరవులు ద్రోణాచార్యునివద్ద విలువిద్య నేర్చుకునేవారు. ఒకరోజున శిష్యులందరకు విలువిద్యలో ఎంతటి ప్రావీణ్యత సంపాదించారో తెలుసుకుందామని ఆచార్యులు వారికి ఒక ప్రదర్శనను ఎర్పాటు చేశారు. ఈ ప్రదర్శనకు శిష్యుల తల్లిదండ్రులు, అనేకమంది అభిమానులు వచ్చారు. వారంతా రాజకుమారుల నైపుణ్యాన్ని తెలుసుకుందామని వచ్చారు.
ఈ రాజకుమారులున్న ప్రదేశానికి అరమైలు దూరములో ఉన్నవచెట్టు యొక్క కొమ్మలమధ్యలో కొయ్యతో చేసిన పక్షిబొమ్మను ఒకదానిని ఏర్పాటు చెశారు. ప్రదర్శనను చూడడానికి వచ్చినవారంతా ఒక ప్రక్కన ఆసీనులై ఉన్నారు. విద్యార్థులందరూ పక్షిని ఉంచిన చెట్టు ఎదురుగా ఒక వరుసలో నిలబడి ఉన్నారు. వారి ప్రక్కనే ఒక విల్లు బాణము ఉంచబడ్డాయి.
విద్యార్థులందరూ ఆచార్యులవారు ఎటువంటి పరీక్ష పెడతారో అని వారి ముఖంలోనికి ఆత్రంగా చూస్తూ నిలబడ్డారు. ఎప్పుడు తమవంతు వస్తుందా, ఎప్పుడు తమ విద్యను ప్రదర్శిద్దామా అని ఉత్సాహంతో ఉన్నారు.
ద్రోణాచార్యులు ముందుకు వచ్చి “ఓ రాజకుమారులారా! వనండి. అక్కడ దూరంగా ఉన్న చెట్టుపై కొమ్మమీద కొయ్యతో చేయబడిన పక్షి ఒకటి ఉంది. మీకు ఎదురుగా ఉన్న గీతమీద నిలబడి ఆ పక్షియొక్క తలను ఇక్కడ ఉన్న విల్లు బాణముల సహాయముతో గురిచూసి కొట్టాలి. అందుకు మీరు సిద్ధంగా ఉన్నారా? అని ఆచార్యులు శిష్యులనడిగారు. అందరూ సిద్ధంగా ఉన్నామని తల ఆడించారు.
ఆచార్యులు ధర్మరాజును ముందూ పిలిచి ఓ ధర్మరాజా! నీవు బాణంతో గురి చూసి ఆ పక్షిని కొట్టు అని ఆజ్ఞాపించాడు. 1/6 ఒక కథ చెప్పవూ*?
ధర్మరాజు క్రింద గీసిన గీతపై నిలబడి విల్లు తీసుకుని గురిచూసి బాణాన్ని ఎక్కుపెట్టాడు. ఆచార్యా! నేను బాణాన్ని వదలి పెట్టనా అని అడిగాడు ధర్మరాజు,
ధర్మరాజును సరిగా నిలబెట్టి ఓ ధర్మరాజా! “నేన్సు నీక్షు స్పష్టంగా కనబదుతున్నానా” అని అడిగారు ఆచార్యులు.
ధర్మరాజు తల ఆడించి ఆచార్యా! మిమ్ములను నేను స్పష్టంగా చూడ గలుగుతున్నాను అని చెప్పగానే, ధర్మరాజా! నీవు ఆ విల్లును క్రిందపెట్టి వెళ్ళిపో నీవాపక్షిని కొట్టలేవు అని చెప్పగానే ధర్మరాజు ఆ వింటిని అక్కడ వదిలిపెట్టి తన స్థానములోనికి వెళ్ళిపోయాడు.
ఇప్పుడు భీమసేనుని వంతు వచ్చింది. భీమసేనుడు ముందుకు వచ్చి వింటిని ఎక్కుపెళ్ట పక్షిని కొట్టడానికి సిద్ధంగా నిలుచుని ఉన్నాడు. ఆచార్యా! బాణాన్ని వదలనా అని అడుగుతూ భీమసేనుడు ఆచార్యుని వైపు తిరిగాడు. వెంటనే భీమసేనుని చూచి భీమసేనా! నీవు విల్లును వదలిపెట్టి వెళ్ళిపో అని ఆచార్యులు చెప్పగానే భీమసేనుడు కోపంతో వింటిని అక్కడ పెట్టి నడుచుకుంటూ వెళ్ళివోయాడు.
ఒకరి తరువాత ఒకరు రాజకుమారులు ముందుకు వచ్చి బాణంతో పక్షిని కొట్టడానికి నిలబడడం, ఆచార్యులు తన ప్రశ్చకు వారిచ్చిన జవాబు విని వెనుకకు వెళ్ళి పొమ్మనడము జరిగింది. ప్రతీ ఒక్కరూ దీనికి ఆశ్చర్యపడి గొణుకుగొనడం ప్రారంభించారు. ఆచార్యులు చాలా కరినంగా ఉన్నారు. వారి ప్రవర్తన ఆచార్యులకు తృప్తిని కలిగించలేదు. నన్ను తృప్తి పరచడానికి ఒక్కరు కూడా లేరా అని అనుకున్నారు ఆచార్యులు.
చిట్టచివరగా అర్జునుని వంతు వచ్చింది. అర్జునుడు ముందుకు వచ్చి నేలమీద గీసిన గీతపై నిలబడి వింటిని చేతిలో ధరించి బాణమును ఎక్కుపెట్టి వదలడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు. ద్రోణాచార్యులవారు అర్జునుడు బాణం ఎక్కుపెట్టి గురిచూడడాన్ని జాగ్రత్తగా గమనిస్తున్నారు.
అర్జునా! బాణంవదలడానికి సిద్ధంగా ఉన్నావా? అని ద్రోణాచార్యులు అడిగారు.
ఒక కథ చెప్పవూ? 177
సిద్ధంగా ఉన్నాను ఆచార్యా అని అర్జునుడు జవాబిచ్చాడు.
అర్జునా నన్ను చూస్తున్నావా?
లేదు ఆచార్యా
సీవు ని సోదరులను ప్రేక్షకులను చూస్తున్నావా?
లేదు గురువర్యా
దూరముగా ఉన్నచెట్టును, చెట్టుకొమ్మను, పక్షిని చూస్తున్నావా? లేదు
గురువర్యా
(ద్రోణాచార్యులు సంతోషంతో నవ్వుకున్నారు,
అర్జునా పక్షి కనపడుతోందా?
లేదు ఆచార్యా
(ప్రక్షకులు, రాజకుమారులు ఆశ్చర్యపోతున్నారు. కాని ఆచార్యుల వారి నవ్వు వికసించింది,
ఉత్సాహంతో అర్జునా ఏమి చూస్తున్నావు?
నెను గురిచూసి కొట్టవలసిన పక్షితలను మాత్రమే చూస్తున్నాను. అని అర్జునుడు చెప్పాడు.
అర్జునుని ద్రోణాచార్యులు మెచ్చుకున్నారు. తల ఆడించి ద్రోణాచార్యులు “మంచిది అర్జునా! వెంటనే బాణం వదిలిపెట్టు” అని అజ్ఞాపించారు.
అర్జునుడు వింటినారిని తన చెవివరకు లాగి గురిచూసి గురితప్పిపోకుండా బాణమును అటుఇటు వోకుండా వదలి పెట్టాడు. ఆ బాణం తిన్నగా వెళ్ళి పక్షి యొక్కతలను తాకింది. (పైక్షకులందరూ సంతోషాన్ని పట్టలేక ఆ ప్రదేశాన్నంతా కరతాళ ధ్వనులతో నింపివేశారు.
ఏదైనా విషయం తెలుసుకోవాలంటే ఎటువంటి వకాగ్రత అవసరమో రాజకుమారులందరూ అర్ధం చేసుకున్నారు, 178 ఒక కధ చెప్పవూ?
10, మంగలి దురాశ
పూర్వము ఒకప్పుడు ఒకరాజుగారుందేవారు. ఆ రాజుకు సేవచేయడానికి ఒక మంగలి నియమింపబడ్డాడు. అతదు తన వృత్తిలో మంచి నైపుణ్యము కలవాదే కాకుండా మంచి నమ్మకమైనవాడు కూడా. ఆ మంగలి సేవలతో రాజుగారు చాలా తృప్తిగా ఉందేవారు. అందుచేత అతనిచేత చాలాకాలంగా సేవలు చేయించు కోవడమే కాకుండా అతనిపట్ల ఎంతగానో దయకలిగి ఉండేవారు.
మంగలికూడా రాజుపై భక్తి గౌరవము కలిగి నమ్మకంగానే సేవచేసి ఆయనకు ప్రీతి పాత్రుడైనాడు.
మంగలి ఇల్లు రాజభవనానసికి సమీపములో ఉన్న అదవికి అవతలి ప్రాంతంలో ఉంది. అందుచేత ఆ మంగలి ప్రతిరోజు అడవిని దాటి రాజభవనానికి రావలసివచ్చేది. తిరిగి అదే విధంగా పనిపూర్తి చెసుకుని సాయంత్రం తిరిగి ఇంటికి వెళ్ళేవాడు.
ఒకరోజు మంగలి అడవిమార్గం గుండా నడచివెళ్తూ రాజుగారికి తనకు సేవ చేసుకునే భాగ్యం దొరికినందుకు తన అదృష్టంగా భావిస్తుండగా హఠాత్తుగా ఆకాశంనుండి కొన్ని మాటలు వినిపించాయి ఆ మంగలికి.
“ఓ మంగలీ! నీకు బంగారము, వజ్రాలు, ఖరిదైన నగలు కావాలా?” అనే కేక వినబడింది.
మంగలికి భయం వ్రారంభమైంది. ఈ మాటలు సామాన్య మానవునివి కావు ఎవరో అజ్ఞాతవ్యక్తి మాట్లాడిన మాటలవి అనుకుని భయంభయంగా మాటలు వచ్చిన వైపు పరికించి చూశాడు. కాని అతనికి ఎవరూ కనబడలేదు. ఇది తప్పకుండా దెయ్యమో భూతమో మాట్లాడిన మాటలు అయి ఉంటాయని అనుకున్నాడు. ఆ దెయ్యము తన వద్దకు వచ్చి పట్టుకొనకుండా పరుగులు పెట్టడం (వారంఖించాడు.
ఒక కధ చెప్పవూ? 1/9
ఓ మంగలీ! నీకు బంగారము, వజ్రాలు, నగలు కావాలా? అనే మాటలు తిరిగి వినబడ్డాయి. మంగలి ఇంకా వేగంగా పరుగెత్తాడు. అయినా ఆ మాటలు అతనికి వినిపిస్తూనే ఉన్నాయి. మంగలి మనసు వాటికోసం ప్రలోభపడింది. దెయ్యము ఇస్తే అది బంగారం కాకపోతుందా? నేను ఎందుకు దానిని స్వీకరించకూడదు. నేను చాలా పేదవాడిని కదా! ఈ సంపద నాకు సంతోషాన్ని ఇస్తుంది. ఈ విధంగా అనుకుంటూ నాకు బంగారం కావాలి. వజ్రాలు కావాలి, నగలు అన్నీ కావాలి అని అంటూ పరుగెడ్డూ ఇంటివద్దకు చేరాడు. ఆ అడవి చిగురున ఉన్న ఇంటికి చేరుకోగానే తలుపు తెరిచాడు. అతడు ఇంటిలోనికి వెళ్ళి గదిలో చూడగానే ఏడు జాడీలుండడము కనబడింది. ఆ జాడీలలోకి చూడగానే ఆ మంగలి తలతిరగడం ప్రారంభించింది. అతడు ఇదివరకు ఎప్పుడూ చూడలేదు. మాట ప్రకారం ఆ దెయ్యం పంపించి ఉంటుంది. దడ దడ కొట్టుకుంటున్న గుండెతో జాడీల మీద మూత తీసి లోపలికి చూచాడు. అతని కళ్లు చెదిరి వోయాయి. అందులో ధగ ధగ మెరిసిపోతున్న బంగారు నాణాలు, మెరిసే వజ్రాలు, నగలు కనబడ్డాయి. అందులోనుండి కొన్ని వజ్రాలను తీసి చూశాడు. వాటిని కిటికి వద్దకు తీసుకువచ్చి సూర్యుని వెలుగులో పరిక్షించాడు. మంగలి చాలాకాలంగా రాజభవనంలో ఉందదమువలన తాను చూచినవి నిజమైన వజ్రాలే అని అవి చాలా ఖరీదైనవని భావించాడు. ఎవరో తెలియని దేవత నేను కోరకుండానే ఇవన్ని నాకు ఇచ్చింది అని మంగలి చాలా సంతోషించాడు అతనికి పిల్లలు లేరు. భార్య తను ఉంటున్నారు. ఈ తరిగిపోని సంపద ఉంటే పనికూడా చేయవలసిన అవసరం లేదని అనుకున్నాడు.
ఈ విధంగా ఆలోచిస్తూ ఒక జాడీ తరువాత మరొక జాడీని చూస్తుండగా మంగలి భార్య తన భర్త ఏమి చేస్తున్నాడో తెలుసుకుందామని అక్కడకు వచ్చి బంగారంతో నిండిన జాడీలను చూచి ఆశ్చర్యపోయింది,
ఈ జాదీలన్నీ ఎక్కడనుంచి వచ్చాయి. ఏ విధంగా సంపాదించావు. ఈ వజ్రాలన్నీ ఎలా వచ్చాయి అని భార్య భర్తను ప్రశ్నించింది. మంగలి తాను అడవిలో కేక వినడం దగ్గరనుంచి జాడీలు ఇంటికి చేరేవరకు జరిగిన కథ 100 ఒక కధ చెప్పవూ?
అంతా భార్యకు వివరించి చెవ్వొాడు. నీవు ఇంటివద్దనే ఉన్నావు కదా! ఈ జాడీలను ఎవరైనా తీసుకువచ్చి ఇక్కడ పెట్టారా? ఏదైనా శబ్దం వినబడిందా అని భార్యను అడిగాడు. అందుకు భార్య లేదని తనకేమీ తెలియదని, తనకేమీ వినబడలేదని చెప్పింది. ఆమె ఎ శబ్దము వినలేదు. ఏమైతేనేమి వారికి దొరికిన సంపదను చూచి వాళ్లు చాలా సంతోషించారు. వాళ్లు ఆ విధంగా ఆ జాడీలను పరీక్షచేసి చూస్తుండగా అన్ని జాడీలనిండుగా అంచులవరకు బంగారంతో నిండి ఉన్నాయి కాని ఏడవజాడీ మాత్రం పూర్తిగాకుండా నాల్లవభాగం మాత్రమే బంగారంతో నిండి ఉండడం వారికి ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించింది.
భార్య భర్తతో నీవు తొందరపడి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చావు. నెమ్మదిగా నడుస్తూ వచ్చినట్రైతే ఏడవ జాడీ కూడా నిండి ఉండేది కదా! అని తన అసంతృప్తిని వ్యక్తం చేసింది. నెమ్మదిగా నిశ్చలంగా ఉంటేనే విజయం నాధించవచ్చు అసి భార్య చెప్పింది.
బహుశా ఆ దెయ్యానికి నిండా బంగారంతో ఉన్న జాడీలను తీసుకువచ్చి ఇక్కడ పెట్టడం కష్టమై ఉంటుంది. అందుకే ఏదవజాడీ నిండకుండా తీసుకు వచ్చింది ఎంత దురదృష్టవంతులం మనం అని వాపోయింది. ఇద్దరూ ఒకరినొకరు సిందించుకుంటూ ఏడవడం ప్రారంభించారు. ఒకరి చేతులు ఒకరు పట్టుకుని మరీ ఏడ్సారు.
ఆ సాయంత్రం వరకూ వారికి కలిగిన అన్యాయానికి బాధపడుతూనే ఉన్నారు. చివరకు శోళ్ళద్దరూ ఒక నిర్ణయానికి వచ్చారు. వాళ్ళ పొలమును అమ్మివేసి ఇంట్లో కొంతభాగాన్ని అమ్మివేసి ఆ వచ్చిన ధనంతో బంగారపు నగలను కొందామనుకున్నారు. వాళ్ళు అనుకున్నట్లుగానే కొన్ని నగలను కొని ఏడవ జాడీలో వేయగా పదవ వంతుగూడా నిండలేదు. ఇంకా జాడీ ఖాళీగానే ఉంది. భార్యాభర్త లిద్దరూ చాలా నిరాశపడ్డారు.
ఇలా అయితే ఆ జాడీ ఎప్పటికి నిండగలదు అని ఒకపూట భోజనం చేయడం మానివేసి డబ్బును దాచి దానితో కూడా నగలను కొని ఏడవ జాడీలో వేశారు. అయినా జాడీ నిండలేదు.
ఒక కధ చెప్పవూ? 181
మంగలి ఒకనాడు రాజదర్శనానికి వెళ్ళినప్పుడు రాజు మంగలిని చూచి అతని క్షేమసమాచారాలు అడిగారు.
మహారాజా! మేము చాలా బీదవారము. రెండు పూటలా తినడమే కష్టంగా ఉంది. దయచేసి నా జీతము పెంచండి అని విచారంగా మంగలి ప్రార్ధించాడు.
మహారాజుకు ఆశ్చర్యం వేసింది. మంగలికి పిల్లలు లేరు. వారికి కుటుంబపోషణకు ఈ జీతము ఎక్కువే కదా! అయినా ఎందుకు ఈ విధముగా అడిగాడు అని ఆలోచించారు. చివరకు మంగలి అభ్యర్థనను మన్నించి జీతం రెట్టింపు చేశారు. రాజుగారి బెదార్యానికి మంగలి సంతోషించాడు. భార్యకూడా పొలములో పనిచేస్తూ డబ్బును సంపాదించుతోంది. ఆరుమాసాలు పోయాక వారు కూడబెట్టిన ధనంతో నగలు కొని ఏడవజాడీలో వేశారు. జాడీ ఇంకా సగం కూడా నిండలేదు. భార్యాభర్త లిద్దరూ ఎదురెదురుగా నిలబడి ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకుంటూ విచారంతో ఈ జాడీ ఎప్పటికైనా నిండుతుందా అని మౌనంగా ఉండివోయారు. ఏమి చెయ్యాలో తెలియక నిస్సహాయంగా ఉండి పోయారు. భోజనం సరిగా చేయకపోవడం వలన ఇద్దరూ చిక్కి సగం అయి పోయారు. పూర్తిగా తినడం మానివేసినా జాడీ నిండేలాలేదు. ఇప్పుడేం చెయ్యాలి అన్నట్లుగా అలాగే ఉండిపోయారు,
మరునాడు ఆ మంగలి మహారాజు వద్దకు వెళ్ళి తిరిగి తన జీతం పెంచమని అడగాలని రాజభవనానికి వెళ్ళాడు. మంగలి చెప్పినది విని రాజు ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆరునెలలు కూడా కాలేదు జీతం పెంచి, ఇప్పుడు మళ్ళీ జీతం పెంచాలా అని అంటూ అసలు మీరు భోజనం చేస్తున్నారా లేదా అని అడిగారు రాజుగారు.
జీతం అంతా ఏమి చేస్తున్నావు అని మంగలిపై కోపంతో గదమాయించాడు. మా ఆస్థానంలో పనిచేసిన కాలంలో ఇంతవరకు ఈ విధంగా ఎవరూ జీతం పెంచమని అడగలేదు. నీవసలు జీతాన్ని వాడుకుంటున్నావా? అనే సందేహం కలుగుతోంది. యక్షుడిచ్చిన ఏడవ జాడీని నింపుతున్నట్లున్నావు అని రాజుగారు అడగగానే మంగలి ఒక్కసారి మాట్లాడలేక పోయాడు. రాజుగారు చెప్పింది నిజమే. ఆయనకు ఎలా తెలుసు. ఈ జాడీ గురించి యక్షుదేమైనా మాయ చెస్తున్నాడా? అనే ఆలోచనలతో మనసంతా అల్లకల్లోలమై పోయింది. 182 ఒక కథ చెప్పవూ?
మంగలి ఇంక చేసేదిలేక తాను అడవిలో కేక వినడం దగ్గరనుంచి ఏడవ జాడీనింపే ప్రయత్నం చేయడం వరకు పూసగ్రుచ్చినట్లు చెప్పాడు. తాను తన భార్యా ఏవిధంగా కప్పాలు పడుతున్నారో వివరించి చెప్పాడు.
రాజు మంగలిని చూచి జాలితో ఇటువంటిది ఏదో జరిగి ఉంటుందని నేను ఊహించాను. లేకపోతే ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉంటూ ఆరోగ్యంగా ఉండే నువ్వు ఇప్పుడు ఎందుకు చిక్కివోయి విచారంగా ఉంటున్నావు నిజంగా యక్షుడు ఈ సంపదనంతటిని అనుభవించడానికి ఇచ్చాడనుకుంటున్నావా? నీలో భయం, ఆందోళన కలిగించి నిన్ను నెమ్మదిగా చంపివేయడానికి ఈ ధనాన్ని ఇచ్చాడు. మీ ఇద్దరికి నిజంగా ఆరు జాడీలలో ఉన్న నగలు బంగారం అంతా అనుభవించ దానికి సరిపోతాయి. కాని మీ ఇద్దరికి తృప్తి కలుగలేదు. ఏడవ జాడీ నిండుగా బంగారం లేదని అసంతృప్తి కలిగింది. ఆ యక్షుడుకి మానవులకున్న దురాశ గురించి తెలుసు. ఆ ఏడుజాడీలు నిన్ను చంపడానికే ఇచ్చాడు. ఇంత సంపద వచ్చినా నువ్వ దుఃఖంతోనె ఉన్నావని నీకు తెలియడం లేదా అని రాజుగారు అడిగారు.
రాజుగారు చెప్పిన నిజం గురించి మంగలి బాగా ఆలోచించాడు. కంటికి నిద్రలేదు, మనసుకు ప్రశాంతత లేదు. ఈ ఆరునెలలు తృప్తి లేని జీవితం జీవించవలసి వచ్చింది. ఈ బాధను భరించలేక గుండె పగిలి చనిపోవలసింది అని ఏద్వడం ప్రారంభించాడు. ఈ ఆలోచనలతో మంగలి ముఖమంతా పాలి పోయింది.
ఓ మహారాజా ఇప్పుడు నాకర్ధమైంది. యక్షుడు ఈ ధనాన్ని ఇస్తానన్నప్పుడే తిరస్మరించవలసింది. దయచేసి నాకు సలహా చెప్పండి నేను ఆ యక్షుడి బారినుండి ఎ విధంగా బయటపడగలను. నాకు సరియైన మార్గం చూపించండి అని రాజుగారి కాళ్ళపై పడ్డాడు.
రాజు తల ఆడిస్తూ జరిగిందేదో జరిగిపోయింది. ఆ యక్షుని బారనుండి తప్పించుకోవాలంటే ఒక మార్గం ఉంది. అదేమిటంటే ఈ జాడీలను తీసుకువెళ్ళి ఆ యక్షుడికి అప్పజెప్పిరావడమే. నీవు కావాలంటేనే ఈ జాడీలను మీ ఇంటిలో ఉంచాడు. నిన్ను అడిగినట్లె ఒకసారి నన్ను కూడా అడిగాడు. నీకు ధనం కావాలా
ఒక కధ చెప్పవూ? 10వ
అని అడిగినప్పుడు నేను ఈ ధనం సుఖం అనుభవించడానికా లేక బాధలు పడదానికా అని తిరిగి ప్రశ్నించాను. దానికి జవాబు చెప్పలేదు, నేను అంగీకరించకపోవడంతో వాటిని రాజభవనానికి తీసుకుని రాలేదు. ఈ రోజు ఇంటికి అడవిలోంచి వెళ్తున్నప్పుడు ఆ యక్షునికి వినబడే విధంగా నాకు ఈ ధనపు జాడీలు అవసరం లేదు. వాటిని తిరిగి తీసుకువెళ్ళిపో అని గట్టిగా చెప్పు. నీవు ఇంటికి చేరేటప్పటికి ఆ జాడీలు మాయమైపోతాయి అని రాజుగారు సలహా ఇచ్చాడు.
మంగలి రాజుగారు ఇచ్చిన సలహాను వాటించాడు. ఇంటికి వెళ్ళ తలుపు తీయగానే ఏడు జాడీలు కనబడుకుండా మాయమైపోయాయి. ఆ మంగలికి వేని మీద ఆశ అనేది లేకుండా పోయింది. దీనితో అతని విచారము పోయి మనశ్శాంతి లభించింది. దురాశ అనేక అనర్జాలను కలిగిస్తుందని అర్ధం చేసుకుని మంగలి, భార్య ఉన్నదానితో తృప్తిగా సంతోషంగా ఉంటూ జీవితాన్ని కొనసాగించారు,
184 ఒక కథ చెప్పవూ?
జ, పెద్ది అన్నయ్య
పూర్వము ఒకప్పుడు ఒక చిన్న గ్రామములో వితంతువు ఒకామె తన పుత్రుడైన 'కుమార్‌' తో జీవిస్తూ ఉందేది. వాళ్ళు చాలా బీదవారు అవడంచేత విలాసమైన జీవితానికి అలవాటు పడలేదు. ఒక చిన్న అడవిని ఆనుకుని చిన్న పూరిల్లు మాత్రము ఉంది. ఆ (గ్రామం చిన్నది అవడము వలన, గ్రామంలో పాఠశాల ఏదీ లేకపోవడంచేత ఆమె తన కుమారుని అడవికి కొంచెము దూరములో ఉన్న [గ్రామములోని పారశాలకు 'కుమారొని చదువుకునేందుకు పంపించేది. కుమార్‌ నడుచుకుంటూ అదవిని దాటి ప్రతీరోజూ ఆ పాఠశాలకు వెళ్ళి చదువుకుని తిరిగి సాయంత్రం ఇంటికి ఒంటరిగా వసూందేవాడు.,
ఈ విధంగా ఒంటరిగా పారశాలకు అడవి గుండా వెళ్ళి వస్తున్నప్పుడు కుమార్‌కు భయం వేస్తుండేది. ఈ సంగతి ఎన్నోసార్లు తల్లికి చెప్పాడు. కాని ఆ తల్లి మాత్రం ఏమి చేయగలదు. కుమార్‌ తల్లి గొప్ప కృష్ణ భక్తురాలు. తన కుమారునికి సహాయం చేయమని భక్తితో కృష్ణ భగవానుని ప్రార్ధించేది. భయంతో పాఠశాలకు వెళ్ళనని కుమార్‌ ఏద్పెవాడు. అప్పుడు తల్లి 'కుమారొని దగ్గరగా తీసుకుని, నాయనా కుమార్‌ నీకు భయం లేదు. నీకు ఏదైనా అపాయం జరుగుతుందనుకుంటే నేనెందుకు నిన్ను అంత దూరం పంపిస్తాను. ఆ అడవిలో నీకు పెద్దన్నయ్య ఒకడు ఉన్నాడు అతని పేరు గోపాలుడు. నీకు ఏ అపాయము జరుగనివ్వనని గోపొలుడు నాకు మాట ఇచ్చాడు. ఇకమీదట నీకు భయము వేసినప్పుడు అన్నా గోపాలా! అని పిలు. వెంటనే గోపాలుడు వచ్చి నీకు తోడుగా ఉండి అడవీని భయం లేకుండా దాటిస్తాడు అని చెప్పి కుమారుని భయం వోగొట్టింది ఆ తల్లి,
కుమార్‌ ఆశ్చర్యపోయాడు. అక్కడ అన్నయ్య ఏమి చెస్తుంటాడు. ఎప్పుడూ మన ఇంటికి రాడే, అని తల్లిని అడిగాడు.
ఒక కధ చెపువూ? 185
నాయనా! 'మీ అన్నయ్య గోపాలుడు గోవులను మేపుకుంటూ అడవిలో ఉంటాడు. అందుచేత అతనికి మన ఇంటికి రావడానికి సమయం ఉందదు. అయినా నువ్వు ఏమీ బాధపడకు. నీవు పిలిచినప్పుడల్లా వచ్చి నీకు సహాయం చెస్తాడు అని తల్లి చెప్పింది.
ఇప్పుడు కుమార్‌కు తల్లి పై నమ్మకం కలిగింది. ధైర్యం వచ్చింది. ఇంక భయపడడం మానివేశాడు. అంతేకాక తన పెద్దన్నయ్యను ఎంత త్వరగా చూస్తానా అని ఆతృత పడుతున్నాడు. ఆ రోజు భోజనం త్వరత్వరగా పూర్తి చేసుకుని అడవి మధ్యకు చేరుకుని గోపాలన్నయ్యా త్వరగా రా. నిన్ను చూదాలని ఉంది అని పిలిచాడు కొంచెం సమయం వేచి చూశాడు. ఎవరూ రాలేదు. కుమార్‌ తిరిగి అన్నా గోపాలా అని పిలిచాడు. కాని ఎవరూ రాలేదు మూడవసాది కూడా పిలిచాడు. జాలిగా అన్నా ఎక్కడున్నావు? నాకు చాలా భయమేసోంది మా అమ్మ చెప్పింది. నువ్వు తప్పకుండా వస్తావని చెప్పింది. ఆ పిల్లవాడు ఎప్పుడూ అన్నయ్యను చూడలెదే, కుమార్‌ భయంతో వణుకుతుంటే దూరం నుంచి అడవిమధ్య నుండి నీలం రంగు శరీరం కలిగి, పట్టువస్తాలను ధరించి, నెమలి ఈకను తలలో ఉంచుకుని పెదవులపై చిరునవ్వుతో కుమార్‌ వద్దకు వచ్చి ఓ తమ్ముడా! నీకేకలు వినబడ్డాయి. నీ ఏడుపు వినగానే పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాను. ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? అమ్మ చెప్పలేదా? నెను ఇక్కడ ఉంటానని. గోపాల్‌ కుమార్‌ దగ్గరకు వచ్చాడు. తనకు ఇటువంటి మంచి అన్నయ్య ఉన్నాడని తెలియదే. గోపాల్‌ను చూచి చాలా సంతోషించాడు. గోపాలుని చేతులు పట్టుకుని కుమార్‌ అతని ముఖంలోకి చూస్తూ అన్నయ్యా నిన్ను ఎప్పుడూ చూడలేదన్నయ్యా, అమ్మ ఈ రోజు ఉదయమే నీ గురించి చెప్పింది అంతవరకు నీవున్నావని నాకు తెలియదు. నీవెంత అందంగా ఉన్నావు. ఇంతవరకు ఎందుకు కనబడలేదు అని ప్రశ్నల వర్షం కురిపించాడు.
గోపాలుడు నవ్వుతూ కుమార్‌ నీకు అమ్మ చెప్పలేదా. నేను అడవిలో గోవులను మేపుతుంటాను. నేను చాలా పనితొందరలో ఉంటాను. కాని నీ వెప్పుడు పిలిచినా నీ దగ్గరకు వస్తుంటాను అని చెప్పాడు. ఒకరి చేతులు మరొకరు పట్టుకుని నడుచుకుంటూ కుమార్‌ చదువుకుంటున్న పాఠశాల వద్దకు వచ్చారు. 156 ఒక కధ చెప్పవూ?
నడుస్తున్నంతసేపూ గోపాలుడు చెట్ల గురించి వివరించాడు. ఇంతవరకూ ఎప్పుడూ పొందని ఆనందాన్ని ఈ రోజు పొందినందుకు కుమార్‌ ఎంతో ఉల్లాసంగా ఉన్నాడు,
అదిగో దూరంగా నీ పాఠశాల కనిపిస్తోంది. నేను ఇంక తిరిగి వెళ్ళిపోవాలి. అని గోపాలుడు చెప్పగా కుమార్‌ అతనిని వదలిపెట్టడం ఇష్టం లేక కుమార్‌ గోపాలునితో అన్నయ్యా నువ్వు కూడా మా పాఠశాలకు ఎందుకు రాకూడదు అని అడిగాడు.
అందుకు గోపాలుడు, తమ్ముడూ నీవేమీ భయపడకు. నేను గోవులను మేపదానికి వెళ్ళాలి సాయంత్రం వచ్చి మళ్ళీ నిన్ను కలుసుకుంటాను అని చెప్పాడు. అప్పుడు కుమార్‌ చేసేది లేక వదలిపెట్టలేక వదలిపెట్టలేక గోపాలుని వదలిపెట్టి పాఠశాలకు వెళ్ళిపోయాడు, ఆ రోజంతా కుమార్‌ గోపాలుని తలుచుకుంటూ నేనెంత అదృష్టవంతుడను ఇటువంటి అన్నయ్య దొరికినందుకు ఎంతగానో. సంతోషించాడు. సాయంత్రం ఎప్పుడవుతుందా, ఎప్పుడు గోపాల్‌ అన్నయ్యను కలుసుకుందామా అని ఎదురు చూడడం (దారంభించాడు.
సాయంత్రం పాఠశాల మూసివేసిన వేంటనే కుమార్‌ పరుగుపరుగున అడవివైపు పరుగెత్తుకుంటూ అన్నా గోపాలా అని గట్టిగా పిలిచాడు. గోపాల్‌ నేను నీ కొరకు వచ్చాను నీకు నా కేక వినిపిస్తోందా? అని కుమార్‌ అడగగానే నవ్వుకుంటూ వచ్చి చెయి పట్టుకుని కబుర్లు చెప్తూ ఇంటివైపు తీసుకుని వెళ్ళాడు. అడవి దాటి గ్రామంలోనికి ప్రవేశించగానే గోపాలుడు కుమార్‌ను వదిలిపెట్టి మరునాడు తిరిగి వస్తానని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు, మరునాడు తప్పకుండా వస్తానని మాటతీసుకున్న తరువాత కుమార్‌ ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు. ఇంటికి వెళ్ళగానే కుమార్‌ తనకు అన్నగోపాలుడు కనబడడము పారశాలకు తీసుకు వెళ్ళడము తిరిగి పాఠశాలనుండి ఇంటికి తీసుకురావడము అంతా పూసగుచ్చినట్లు తల్లికి వివరించి చెప్పాడు. కుమార్‌ చెప్పిన దానిని బట్టి నిజంగా కృష్ణభగవానుడే వచ్చి తన కుమారుని భయంలెకుండా తోడుగా ఉన్నాడని గ్రహించి ఆనంద బాష్పాలు రాళ్ళింది. తన కుమారునికి తోడుగా ఉన్నందుకు భగవంతునికి కృతజ్ఞతలు తెలియవేసుకుంది.
13 ఒక కథ చెప్తువూ? 15/
ఇప్పుడు కుమార్‌కు పాఠశాలకు అడవిలోనుండి వెళ్ళడానికి ఏ విధమైన భయము కలగడము లేదు. ప్రతిరోజూ కుమార్‌ గోపాలునికో కలిసి పాఠశాలకు వెళ్ళివస్తుండడము చేత ఒకరిమీద ఒకరికి డ్రేమానురాగాలు పెరిగాయి. ఈ విధంగా ఒక సంవత్సర కాలము గడిచిపోయింది.
కుమార్‌ చదువుతున్న పాఠశాలలోని గురువుగారు తన పుట్టినరోజు పండుగ చేసుకోవాలని సంకల్పించి పాఠశాలలోని విద్యార్దులకు ఈ సంగతిని తెలియ చేశారు. పిల్లలందరు గురువుగారికి తమకు విద్యను బోధించినందుకు కృతజ్ఞతగా ఏమైనా కానుకలను ఇవ్వాలని అనుకున్నారు. కుమార్‌ మాత్రము తోటి పిల్లలతో కలవకుండా వేరుగా ఒక ప్రదేశంలో కూర్చుని తన బీదరికాన్ని తలుచుకుంటూ బాధపడుతున్నాడు. నేనేమి కానుకనివ్వగలను అని విచారంతో ఉన్నాడు. తన తల్లికూడా ఏమి ఇవ్వలేని నిస్సహాయ స్థితిలో ఉందని తెలుసు. ఆ విధంగా బాధపడుతూ సాయంత్రం ఇంటికి వెళ్ళిన తరువాత తల్లికి గురువుగారి పుట్టిన రోజున ఇవ్వవలసిన కానుక గురించి చెప్పాడు. ఆమె మాత్రం ఏమి చేస్తుంది.
చివరకు ఆమెకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. కుమార్‌ నీవు రేపు అన్న గోపాల్‌ని కలుసుకున్నప్పుడు ఈ కానుక గురించి చెప్పు. గోపాలుడు తప్పకుండా సహాయం చెస్తాడు. అటువంటి గొప్ప అన్నగారు ఉండగా నీకు విచారమెందుకు అని తల్లి అడిగింది. మరుసటి రోజు కుమార్‌ గోపాలునితో కలిసి అడవిలో నుండి నడిచి వెళ్తుండగా కుమార్‌,
అన్నా గోపాలా! నేను చాలా భీదవాడిని. మాగురువుగారు పుట్టిన రోజు పండుగ చేసుకోవాలనుకుంటున్నారు వారికి నేను ఏదైనా కానుకను ఇవ్వాలని ఉంది. . నీవు నాకు ఏదైనా ఇస్తే దానిని గురువుగారికి కానుకగా సమర్పించు కుంటాను అని చెప్పాడు.
గోపాలుడు కుమార్‌ చెప్పింది విని,
కుమార్‌ నీవేమీ బాధపడకు, రేపు ఉదయము ఇక్కడకు వచ్చినప్పుడు నీకు ఏదో ఒకటి ఇస్తాను. దానిని తీసుకువెళ్ళి మీ గురువుగారికి ఇవ్వవచ్చును అని చెప్పాడు. కుమార్‌ దీనికి చాలా సంతోషించి ఏ విధమైన బెంగ పెట్టకొనకుండా ఆ రాత్రి ప్రశాంతముగా నీద్రపోయాడు. 188 ఒక కధ చెప్పవూ?
మరునాడు ఉదయము గోపాలుని కలుసుకోగానే ఇచ్చినమాట ప్రకారం గోపాలుడు ఏదైనా తెచ్చాడా లేదా అని ఆత్రంగా కుమార్‌ గోపాలుని వైపు చూశాడు. గోపాలుడు తన సంచిలోనుండి చిన్న పెరుగుకుండను తీసి పిల్లవానికి ఇచ్చాడు. కుమార్‌ తను జఒట్టిచేతులతో వెళ్ళనవసరం లేదని ఎంతగానో సంతోషించాడు.
ఆ రోజు పాఠశాలకు వెళ్ళగానే పాఠశాల అంతా ఒక పండుగ వాతావరణం తో నిండి ఉంది. విద్యార్థులతోపాటు వారి తల్లిదండ్రులు కూడా ఈ ఉత్సవానికి వచ్చారు. పెద్దవాళ్ళు చిన్నవాళ్ళు అందరూ వాళ్ళు తెచ్చిన కానుకలను గురువు గారికి సమర్పించుకుంటున్నారు. గురువుగారు ఆనందంతో వారినందరిని పలకరిస్తున్నారు.
ఒకరు బియ్యము, ఇంకొకరు అవు, మరొకరు పళ్ళు, కొంతమంది పువ్వులు ఈ విధంగా ఎవరికి తోచించి వారు తీసుకువచ్చి గురువుగారికి కానుకలుగా ఇస్తున్నారు. ఆ పారశాల అంతా పెరుగు, వాలు, నెయ్యి ఇంకా ఇంకా ఎన్నింటితోనో నిండిపోయింది. గొప్పవాళ్ళు తెచ్చిన కానుకలన్నింటిని చూచి కుమార్‌ తాను తెచ్చినది చాలా చిన్నది అవడ్గం చేత సిగ్గుపడ్డాడు. ఈ చిన్న కానుకను చూచి తోటి పిల్లలు నవ్వుతారేమోనని భయపడుతూ ఒక మూలగా ఉండి గురువుగారిని సమీపించడానికి ధైర్యము చాలక ఆ చిన్న పెరుగుకుండను తన చొక్కా క్రింద దాచి పెట్టుకున్నాడు.
ఒకరి తరువాత ఒకరు ముందుకు వచ్చి వారు తెచ్చిన కానుకలను గురువుగారికి సమర్పించుకుంటున్నారు. గురువుగారు వాటిని తీసుకుంటూ వారితో నవ్వుతూ మాట్లాడుతున్నారు. గురువుగారు కుమార్‌ తన చొక్కా క్రింద ఏదో దాచి ఉంచడం చూశారు. ఈ కుమార్‌ తల్లి చాలా బీదరాలు. ఏమి తెచ్చి ఉంటాడని ఆలోచిస్తున్నారు. పిల్లందరి ముందు తాను తెచ్చినది బయట పెట్టడానికి సంకోచిస్తున్నాడని తెలుసుకుని గురువుగారు కుమార్‌ని దగ్గరగా పిలిచి కుమార్‌ ఎందుకు అంతదూరంగా ఉన్నావు అని అడిగారు. నీవు తెచ్చినది సిగ్గుపడకుండా చూపించు అని దగ్గరగా తీసుకున్నారు.
కుమార్‌ నెమ్మదిగా ముందుకు జరిగి చొక్కా క్రింద దాచి ఉంచిన కుండను
ఒక కధ చెప్పవూ? 189
బయటకు తీశాడు. ఈ చిన్న వస్తువును చూచి తక్కిన పిల్లలు ఎగతాళి చేస్తారని సిగ్కుతో ముఖము [క్రిందకు దించేసుకున్నాడు. నిజంగా ఈ చిన్నకుందను చూచి వెనుక నుంచి పిల్లలు నవ్వడం ప్రారంభించారు. కాని గురువు గారు మాత్రము కుమార్‌ చేతులనుంది చిన్నకుందను తీసుకుని లోనికి చూచారు ఆ కుండలో ఉన్న పెరుగును చూసి ఆహా! పెరుగు ఎంత బాగుంది. తెల్లగా కమ్మగా బాగుంది పెరుగు మంచి సువాసనగా ఉంది అనుకుంటూ ఆ పెరుగు కుండను తీసుకువెళ్ళి ఇతర విద్యార్థులు తెచ్చిన పెద్ద పెరుగు గిన్నెలో పోసి ఖాళీ కుండను బయటపార వేద్దామనుకున్నాడు. కాని ఆశ్చర్యం తిరిగి ఆ కుండ పెరుగుతో నిండి పోయింది. గురువుగారు నమ్మలేక పోయారు. దానిని తిరిగి పెద్ద గిన్నెలో పోయగానే ఆశ్చర్యం! మళ్ళీ తిరిగి కుండనిండ పెరుగువచ్చేసింది. ఈ విధంగా కుండను గిన్నెలోకి వంచి పోయడం తిరిగి కుండలోనికి పెరుగురావడం చూచి తక్కిన పిల్లలూ పెద్దలు చూచి ఆశ్చర్యపోయారు. అందరూ వింతగా చూస్తున్నారు.
కుమార్‌ కూడా ఆశ్చర్యంతో చూస్తున్నాడు. తన అన్న గోపాలుడు ఇంత అద్భుతమైన కానుక ఇస్తాడని ఊహించలేదు. ఇటువంటి గొప్ప కానుక ఇచ్చినందుకు గోపాలునకు కృతజ్ఞతలు చెప్పుకున్నాడు. గురువుగారు కుమార్‌ను దగ్గరగా తీసుకుని నాయనా,
ఈ అద్భుతమైన పెరుగు కుండను ఎక్కడ నుండి తీసుకువచ్చావు? ఎవరు ఇచ్చారు నీకు అడిగారు.
మా అన్న గోపాలుడిచ్చాడు అని జవాబు చెప్పగా మీకు అన్నయ్య తెవరూ లేరు కధా! ఏ అన్న ఇచ్చాడు అని గురువుగారు అడగగానే,
నిజమే నాకు ఇంటివద్ద అన్నలెవరూ లేరు. కాని అడవిలో గోపాల్‌ అన్నయ్య ఉన్నాడు. ఆ అన్నయ నాకు ఇచ్చాడు ఈ పెరుగు కుండ. అని కుమార్‌ బదులు చెప్పడు. గురువుగారు కుమార్‌ చెప్పినదంతా వినిన తరువవాత కుమార్‌ తల్లి గొప్పు కృష్ణ భక్తురాలు అందుకే గోపాలుడు సయంగా వచ్చి పిల్లవానికి సహాయం చేశాడు అనుకుని ఆనందంతో నాయనా, మాకు మీ అన్నయ్యను చూపిస్తావా అని అడిగారు. 190 ఒక కధ చెప్పవూ?
కుమార్‌ తన అన్నయ్యను అక్కడ ఉన్నవాళ్ళందరికి చూపించాలని ఆతృతతో ఉన్నాడు. అలాగే అని వాళ్ళందరిని అడవిదగ్గరకు తీసుకువెళ్ళి గోపాలుని చూపిద్దా మనుకున్నాడు. వాళ్ళందరిని తీసుకుని అడవిలోనికి ప్రవేశించగానే,
ఓ అన్నా! గోపాలా నీవు త్వరగా రా నా స్నేహితులు, గురువుగారు, ఇంకా (గ్రామంలోని పెద్దలందరూ నిన్ను చూడడానికి ఇక్కడ వేచి ఉన్నారు, అని చెప్పి కొంచెం సమయం వేచి చూచాడు. గోపాలుడు రాలేదు! గోపాలుడు చాలా దూరం పశుదులను మేపడానికి వెళ్ళీ ఉంటాడు అందుకే నా కేక వినబడలేదు అని కుమార్‌ ఇంకా గట్టిగా పిలవడం ప్రారంభించాడు. అయినా జవాబు రాలేదు. అటూ ఇటూ తిరుగుతూ కుమార్‌ మళ్ళీ మళ్ళీ అన్నా గోపాలా అని పిలుస్తూనే ఉన్నాడు. కుమార్‌ నిరుత్సాహపడ్డాడు. కళ్ళనిండా స్‌ళ్ళు నింపుకుని ఐడుసూ నా మీద కోపం వచ్చిందా నీతో చెప్పకుండా వీళ్ళందరిని తీసుకుని వచ్చినందుకు కోపం తెచ్చుకోవద్దు. సీవు వాళ్ళముందు కనబదకపోతే నేను అబద్ధం చెప్పేనని అనుకుంటారు ఒకసారి వచ్చి వెళ్ళు అని బ్రతిమాలుతూ పిలిచాడు.
కుమార్‌ మాటలు వినిన తరువాత ఒక అదృశ్యవాణి “లేదు తమ్ముడూ నాకు నీమీద కోపం లేదు. “నువ్వు అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. మీ గురువుగారు, ఇంకా అక్కడ ఉన్నవాళ్ళు నన్ను చూచే అర్దత ఇంకా సంపాదించలేదు అందుచెత నీవు ఒక్కడివే నన్ను చూడగలవు. తక్కినవారికి నేను కనబడను అనె మాటలు చెప్పింది.
అందరూ ఆ దివ్యవాణిని విన్నారు. గురువుగారి కళ్ళు ఆనంద భాష్సాలతో చెమర్ధాయి. నాయనా కుమార్‌, ఇది నిజమే భగవంతుని చూడడానికి కావలసిన పవిత్రత మాకు కలుగలేదు నీ మనస్సు చాలా నిర్మలమైనది. మంచి నమ్మకము కూడ ఉంది అందుకనే గోపాలుని దర్శనం నీకు లభించింది. కొంతవరకు మేము అదృష్టవంతులమే. ఆయన మాటలు అయినా వినగలిగాము. నీ కారణంగా మాకీ భాగ్యం దక్కింది. నీకు మా కృతజ్ఞతలను తెలియ జేసుకుంటున్నాము. ఇక మీదట సీకున్నటువంటి స్వచ్చమైన మనసును పొందడానికి మేము కూడా ప్రయత్నం చేస్తాము. ఏదో ఒక రోజున మాకు కూడా భగవంతుని దర్శనం లభిస్తుంది. అని గురువుగారు ఆనందంతో పరవశం చెంది కుమార్‌ను ఎంతగానో అభినందించారు. *క
ఒక కధ చెప్పవూ? 19]
- భక్తి - నినఠ్‌ము వాణీ)
పూర్వము ఒకప్పుడు ఆపిలు చెట్ల కొమ్మలపై కోతి ఒకటి నివసిస్తుండేది. అక్కడ చెట్లు బాగా ఎత్తుగా ఉండి ఎప్పుడూ పండిన ఆపిలు కాయలతో ఉంటాయి. కోతి ఆ పండ్లను తింటూ కొమ్మమీద నుంచి కొమ్మమీదకు గెంతుకుంటూ ఆనందంగా తిరుగుతుందేది. ఆ కోతికి శ్రీ రాముడంటే చాలా భక్తి. ఎప్పుడూ “శ్రీరాం జయరాం జయ జయ రాం” అని పాడుకుంటూ ఉందేది.
ఈ విధంగా కోతి కొమ్మలమీద గెంతుకుంటూ తిరుగుతుంటే ఆపిలు పళ్ళు చెట్టుక్రింద ఉన్న పెద్ద చెరువులో పడుతుందేవి. ఆ చెరువులోనే ఉన్న పెద్ద మొసలి చెరువులో తిరుగుతూ చెరువులో పడ్డ ఆపిలు పండ్లను తింటుండేది. పళ్ళు పడినప్పుడల్లా వాటిని అందుకోవడానికి మొసలి తలపైకెత్తి ఈ పంద్లన్నీ ఎక్కడనుంచి వస్తున్నాయా అని చూస్తూండేది. చెట్టుమీద ఉన్న కోతి గెంతడము వలన పండ్లు పదుతున్నాయని (గ్రహించింది.
ఆ మొసలి కోతిని చూచి,
“ఓ మర్మటమా! నీ పాట నాకెంతో నచ్చింది. నీవు పడవేసిన పళ్ళు కూడా చాలా తియ్యగా ఉన్నాయి. నీతో స్నేహం చేయాలని ఉంది. నీవంటి వానితో స్నేహం చేయడం గొప్పవరం లాంటిది. అని కోతిని పొగడగానే కోతి కాదనలేకపోయింది. మొసలితో స్నేవీనికి అంగీకరించి అలాగే మనమిద్దరం మంచి స్నేహితులుగా ఉంధాము అని అంది కోతి,
పవీరిద్దరిమధ్య స్నేహం బాగా పెరిగింది. కోతి పాడుతున్న పాటలకు మొసలి అకర్షితురాలైంది. నెమ్మదిగా మొసలి కోతితో కాలం గడుపుతూ ఇంటివద్ద తన భార్యను అశ్రద్ధ చేయడం ప్రారంభించింది. ఇంటికి వెళ్ళినా మొసలి కోతిని మెచ్చుకుంటూండేది. మొసలి భార్య తన భర్త తనను అశ్రద్ధ చేయడం సహించ 192 ఒక కథ చెప్పవూ?
లేకపోయింది. ఎప్పుడో ఒకనాడు తనను ఒంటరిదానిని చేసి కోతితో వెళ్ళిపోతుందని భయపడింది. అప్పటినుండి ఆ కోతిని ఏ విధంగా వదిలించుకోవాలా అని దీరంగా ఆలోచించసాగింది.
రోజూలాగే మొసలి కోతితో చాలా సమయము గడిపి రాత్రి ఇంటికి తిరిగి వచ్చింది. ఆ సమయానికి మొసలి భార్య తలకు గుడ్డ కట్టుకుని తలనొప్పి అని మూలుగుతూ బాధపడుతోంది. భర్త భార్య మూలుగు విని ఎందుకు బాధపడుతున్నావు. నీ వంట్లో బాగాలేదా అని అడిగాడు. నేను వెంటనే వెళ్ళి మందు పట్టుకురానా? అని లేచి వెళ్ళబోయాడు. దానికి భార్య వెంటనే ఎందుకు కబుర్లు చెప్తావు. నాగురించి ఏమైన పట్టించుకుంటున్నావా? నేను చచ్చిపోయినా నీకు బాధ కలుగదు అందుకు భర్త,
నాగురించి నీవు దురభి[ప్రాయంతో ఉన్నావు. నిన్ను ఎంతగానో (పేమిస్తున్నాను. నీకోసం నా ప్రాణాన్ని కూడా ఇస్తాను అని చెప్పగానే భార్య మొసలి ఇంకా బాధ ఎక్కువైనట్లుగా పెద్దగా మూలగదం ప్రారంభించింది. నిజంగా నీవు నన్ను ప్రేమిస్తుంటే దానిని నీవు నిరూపించుకోవాలి. ఈ రోజు ఉదయం నుండి నేను విపరీతమైన తలనొప్పితో బాధపడుతున్నాను. వైద్యుని సలహాకొరకు వెళ్ళగా బాధ తగ్గడానికి ఒకమందు చెప్పాడు. దానివల్ల బాధ తగ్గిపోతుందని కూడా చెవ్వాడు.
భర్త ఆత్రంగా ఆ మందు ఎక్కడ దొరుకుతుందో చెప్పు, అది ఎలాంటిదైనా వెంటనే వెళ్ళి తీసుకువస్తాను అని చెప్పాడు. ఈ మాటలకు భార్య, లోపల నవ్వుకుంటూ గట్టిగా పైకి వినబడేలా మూలిగింది. ఏమీలేదు ఒకకోతి గుండె కాయను తెచ్చి దానిని మెత్తగా నూరి ముద్దగా చేసి తలకు పట్టిస్తే తలనొప్పి తగ్గిపోతుందని చెప్పాడు ఆ వైద్యుడు అంది భార్య. ఈ మందునీవు తేలికగా తీసుకురాగలిగేదే అని భార్య చెప్పింది.
మొసలి భార్య చెప్పిన మాటలు విని ఒక్కసారి ఆశ్చర్యపోయింది. నేను ఎలా సంపాదించగలను. నాకు సాధ్యము కాదు. భార్య కళ్ళ సళ్ళు పెట్టుకుని ఏడుస్తూ నాకు తెలుసు. నువ్వు ఇలా అంటావని, నాకంటే సీ స్నేహితుడే ఎక్కువ.
ఒక కధ చెప్పవూ? 193
సరేలే. నువ్వు వెళ్ళి నీ స్నేహితునితో తిరుగు. నేను ఇలాగే బాధ పడుతుంటాను అని అంటూ మరొకవైపుకు తిరిగి గట్టిగా ఏడవడం ప్రారంభించింది. అటువంటి మాటలు చెప్పకు. నీకు ఎలాగైనా కోతి గుండెను తీసుకువస్తాను అని మొసలి-చెప్పింది.
కోత్తి చెట్టమీదనుంచి క్రిందకు దిగిరాదే. దానిని ఏవిధంగా రప్పించాలి అని అడిగింది మొసలి. నువ్వు పిలిస్తే తప్పకుండా వస్తుంది. రేపు మధ్యాహ్నం మన ఇంటికి భోజనానికి పిలు. ఎగిరి నీ వీపుమీద కూర్చోమని నెమ్మదిగా ఈదుకుంటూ ఇక్కడకు తీసుకునిరా అంది భార్య. ఇంటికి రాగానే నేను దానిని చంపి దాని గుందెకాయను బయటకు తీస్తాను అని అంది భార్య,
పాపం భర్తకు తన ప్రియమైన స్నెహితుని ఎలా మోసం చేయాలో అర్ధం కాలేదు. ఈ విధంగా ఆలోచిస్తూంటే భార్య ఇంకా గట్టిగా మూలగడం ప్రారంభించింది. భర్తకు తన 'స్నెహితుని తీసుకుని రావడం తప్ప వేరే గత్యంతరం లేకపోయింది, భార్య ఆ విధంగా మూలుగుతుంటే తప్పదు కదా మరి!
మరునాడు ఉదయము భర్త నిద్రలేచే సరికి ఆ భార్య ఇంకా బాధపడుతూ మూలుగుతునె ఉంది. భర్తకు తాను చేయవలసిన పని జ్ఞాపకం వచ్చింది. బరువెక్కిన గుండెతో భార్యవద్దకు వెళ్ళి మధ్యాహ్న సమయానికి తప్పకుండా కోతిని తీసుకువస్తానని చెప్పి ఆమెను ఓదార్బాడు. వెంటనే కోతికోసం బయలు దేరగానే భార్య నవ్వుకుంది.
మొసలి చెరువులో ఈదుకుంటూ ఆపిలు చెట్టువద్దకు చేరుకున్న సమయానికి కోతి యధాప్రకారంగా కొమ్మల మీద నుంచి ఎగురుకుంటూ శ్రీ రాం జయరాం జయజయరాం అని పాడుకుంటూ తిరుగుతోంది. ఆ కోతి అమాయకంగా పాడుకుంటుంటే మొసలి చాలా బాధపడుతూ భార్యకోరిక తీర్చడం కొరకు తప్పనిసరిగా ఈ పని చేయవలసివచ్చింది చెరువు నీళ్ళలోనుండి తలపైకి పెట్టి ఓ మిత్రమా, శుభోదయం అని పలకరించింది.
నీకు కూడా శుభోదయం ఏమిటి విశేషాలు అంది కోతి. నాది ఒక చిన్న కోరిక. నేను అప్పుడప్పుడు నీవు పడవేస్తున్న ఆపిలు పంద్లు తింటన్నాను సే94 ఒక కధ చెప్పవూ?
కదా. కొన్ని పళ్ళను తీసుకువెళ్ళి నా భార్యకిస్తున్నాను. ఆమె వాటిని తిని చాలా సంతోషించింది. నిన్ను ఒకసారి మా ఇంటికి తీసుకుని రమ్మని బలవంతము చేసింది. నువ్వు తప్పకుండా రావాలి. ఏమంటావు అని మొసలి అడిగింది. “కు మంచి విందు చేస్తాం. వస్తావు కదా అని మొసలి అంది. విందు మాట వినగానే కోతికి నోరూరింది. విందు భోజనాన్ని ఎవరైనా వదలుకుంటారా? మీ ఇంటికి రావడము ఎలాగా? నాకు ఈతరాదే అని అందికోతి. భార్య చెప్పిన సలహా ప్రకారము మొసలి, నువ్వు ఏమీ భయపదడవలసినవసరం లేదు. నా వీపుమీద ఎక్కి కూర్చుంటే ఈదుకుంటూ నిన్ను నాతో తీసుకువెళ్తాను అని చెప్పింది. కోతి సంతోషించి వెంటనే గెంతి మొసలి వీపుపై ఎక్కి కూర్చుంది. కోతిని మొసలి ఇంటికి తీసుకువెళ్ళుతోంది కోతి తాను విందులో తినబోయే పదార్థాల గురించి ఊహించుకుంటూ సంతోషంగా ఉంది. మొసలి కోతిని చూచి బాధతో అటూ ఇటూ తిరుగుతున్న కోతిని చంపడమా అని కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకుంది. కోతి మొసలి కన్నీక్ళుచూచి ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు, ఏమి బాధ కలిగింది అని అడిగింది. దీనితో మొసలికి దుఃఖం మరింత ఎక్కువైంది. మిత్రమా ఏమి చెప్పను? నన్ను క్షమించు. నిన్నుమోసం చేసి ఇంటికి తీసుకుని వెళ్ళేది విందు భోజనానికి కాదు. నిన్ను చంపడానికి తీసుకువెళ్తున్నాను. అని భార్యకు తలనొప్పిరావడము, వైద్యుడు మందు తయారు చేయడానికి కోతి గుందెకాయ అవసరమని చెప్పడము అన్నీ వివరంగా చెప్పింది. మనం ఇంటికి చేరగానే నా భార్య నిన్ను చంపి సీ గుందె కాయిని ముద్దగా చెసి తన తలకు పట్టిస్తుంది. నిన్ను ఇలా తీసుకురావలసి వచ్చినందుకు నేను చాలా విచారిస్తున్నాను. నా బాధను అర్ధం చేసుకుంటావనుకుంటాను అని మొసలి బాధతో చెప్పింది. ఈ మాటలు వినగానే కోతి గుండె ఒక్కసారి ఆగిపోయింది. నేను బాగా నమ్మిన స్నేహితుడు నన్ను మోసం చేస్తాడా! నేను ఎలా తప్పించుకోవాలి అసి అనుకుంది. ఇప్పుడు నేను ఈ చెరువుమధ్యన ఉన్నాను. మొసలి వీపుమీదనుంచి దూకి పారిపోవడం కుదరదు. నాకు ఈత కూడా రాదు. నన్ను రక్షించడానికి ఎవరివలన సాధ్యపడుతుంది అని ఆలోచనలో మునిగిపోయింది. ఒక కధ చెప్పవూ? 195
కోతికి తన ఇష్టదైవమైన శ్రీరాముడు జ్ఞాపకం వచ్చాడు. కళ్ళు మూసుకుని శ్రీరాముని తలచుకుని తనను ఈ ఆపదనుండి రక్షించమని ప్రార్ధించింది. శ్రీ రాం జయరాం జయజయ రాం. శ్రీరాముడు శరణు అనిన వారికి ఎందుకు సహాయం చేయడు? తప్పకుండా శ్రీ రాముడు సహాయం చేసాడు అని అనుకుంటూ శ్రీరాం జయ రాం జయజయరాం అని మనసులో పాడుకుంటోంది. శ్రీరాముడు కోతిని ఓదార్చి మంచి వివేచనా శక్తిని ప్రసాదించాడు. ప్రశాంతమైన మనసుతో బాగా ఆలోచించింది. కోతికి శ్రీ రాముని దయవలన మంచి ఆలోచన తట్టింది. ఒక్కసారి కోతి నవ్వుకుంది.
మొసలికి ఆశ్చర్యం వేసింది మృత్యుముఖంలో ఉండి కూడా గట్టగా ఎలా నవ్వగలుగుతోంది. మిత్రమా నేను చెప్పినది విని నీవు నా మీద కోపగించు కుంటావని, భయపడతావని అనుకున్నాను. నీవు ఎలా నవ్వగలుగుతున్నావు? నీకు చావంటే భయం లేదా? అని అడిగింది,
కోతి నవ్వు ఆపుకునేందుకు ప్రయత్నం చేస్తున్నట్లు నటిస్తూ.. ఓ మిత్రమా నీమీద నాకు కోపం రాలేదు. భార్యకు ఆరోగ్యం బాగాలేకపోతే దానికి తగిన మందుని తీసుకురావడం సహజమే కదా! కాని నీవు చేస్తున్న ప్రయత్నమంతా వృధా అవుతున్నందుకు నాకు నవ్వువస్తోంది అని అంది కోతి. ఎందుకంటే నా గుండెకాయ నావద్ద లేదు. నువ్వు ముందుగా చెప్పినటైతే నాతో తీసుకుని వచ్చే దానిని గదా! ఇప్పుడు నన్ను తీసుకువెళ్ళడం వృధా ప్రయాస అవుతోంది.
నిజంగానా? అని మొసలి ఆశ్చర్వ్యపడుతూ ఆయితే నీగుండె కాయను ఎక్కడ పెట్టావు అని ఎంతో ఆతృతగా అడిగింది,
చూడు మిత్రమా! నాకు సీళ్ళంటే భయం అని నీకు తెలుసుకదా! నన్ను ఎగిరి గెంతుకుంటూ నీవీపు మీద కూర్పోమన్నప్పుడు నా గుండె నీటిలో పడిపోయి తడిసిపోతుందని భయపడ్డాను అందుకే నా గుండెను బయటకు తీసి చెట్టుకొమ్మకు తగిలించాను. అక్కడ సురక్షితంగా ఉంటుందని కోతి నవ్వుతూ చెప్పింది.
నిజమే నిన్ను తీసుకువెళ్ళడం వలన ఏమీ ఉపయోగం లేదు కదా! అంది విచారంగా మొసలి. ఆ మొసలికి పెద్ద శరీరమైతే ఉందికాని మెదడు మాత్రం లేదు. 196 ఒక్‌ కథ చెప్పవూ?
ఇప్పుడేమి చేయాలి అని అడిగింది మొసలి. కోతి నవ్వుతూ ఇప్పుడున్న పరిస్థితిలో ఒకటే మార్గముంది. వెనుకకు తిరిగి గట్టువద్దకు వెళ్ళితే నేను ఎగిరి చెట్టుమీద ఉన్న గుండెకాయను తీసుకువచ్చెస్తాను అని చెప్పింది కోతి. కోతి చెప్పిన సులభమైన మార్గాన్ని విని మొసలి చాలా సంతోషించింది. కోతి వెనుకకు తిరిగి చెట్టు వద్దకు చెరెవరకు కోతి గుండె దదదడ కొట్టుకుంటూనే వుంది. చివరకి చెట్టువద్దకు చేరగానే ఓ మిత్రమా త్వరగా వెళ్ళి గుందెకాయను వీసుకుని రా అంది మొసలి, ఇదిగో ఇప్పుడే నిముషంలో వచ్చేస్తాను అని చెప్తూనే ఒక్క ఉదుటను గట్టుమీదకు దుమికి చెట్టుమీదకు ఎక్కి కూర్చుంది కోతి. అక్కడ చెట్టుకొమ్మమీద ఎగురుతూ పాడుకుంటూ తనను మృత్యువు నుంచి తప్పించినందుకు శ్రీరామునికి నమస్కరించింది. శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం. నీటిలో ఆ మొసలి చాలా సమయం కోతి రాకకొరకు కాచుకుని ఉంది. చాలా సమయం అవడం వలన కోతి ఇంకా రాకపోయేసరికి ఓ మిత్రమా! నీ గుండెను తీసుకురావడము మరిచిపోయావా? అక్కడ నుండి గట్టిగా విసరితే నేను ఇక్కడనుండి పట్టుకుంటాను అని మొసలి చెప్పింది. దాసిని నేను నా భార్యకు తీసుకువెళ్ళి ఇవ్వాలి అని కంగారు పెట్టంది. కోతి గట్టిగా నవ్వుతూ, ఓ పిచ్చి మొసలీ నీవు వట్టి అమాయకుడవు. నేను గుందెకాయను బయటపెట్టానని చెప్తే నీవు ఎలా నమ్మావు. జ్ఞానోదయమైంది. శ్రీరాముని దయవలన నాకు వివెకం కలిగింది. ఇక్కడ నుంచి వెంటనే వెళ్ళిపో. ఎప్పుడూ నీ ముఖం చూపించకు. సీ వంటి దొంగ స్నేహితులను ఎప్పుడూ నమ్మకూడదు. ఈ రోజు నా రామచంద్రుడే నన్ను రక్షించాడు. నీతో ఇంకెప్పుడూ మాట్లాడను అని కోతి శ్రీరాం జయరాం జయజయరాం అని పొడుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది, ఒక కధ చెప్పవూ? 19/
విజి, నిజమైన యిబ్బం - యజ లు నిజమైన త్యాగం
మహాభారత యుద్దము జరిగిన తరువాత పాండవులలో పెద్దవాడైన ధర్మరాజు కౌరవ సామ్రాజ్యానికి మహారాజై సింహాసనాన్ని అధిష్టించి రాజ్యాన్ని పరిపాలించాడు. ధర్మరాజు సోదరులు నలుగురు వినయ విధేయతలతో తమ అన్నగారిని సేవించారు.
మహాభారత యుద్ధములో వందలు, వేల నంఖ్యలో యోధులు మరణించారు. వారి భార్యలు విధవలై పోయి, పిల్లలు అనాధబై పోయారు, ఎటు చూచినా విచారము అలుముకుపోయింది. అటువంటి సమయములో గొప్ప గొప్ప రాజులు మానసిక శాంతికోసం దేవతలను తృష్టి పరచడం కొరకు ఎన్నో రకాలైన యాగాలు చేస్తారు. అందుకే ధర్మరాజు రాజ్యంలో శాంతిని స్థాపించడానికి ఒక యాగమును నిర్వహించాడు.
ధర్మరాజు నిర్వహించిన యజ్ఞము పూర్తి అవదానికి చాలా రోజులు పట్టింది. వందలకొలది (బ్రాహ్మణులు ఈ యజ్ఞములో పాళ్గొన్నారు. ఈ యజ్ఞములో జరిగే హోమములో ఎన్నో రకాలైన (ద్రవ్యాలను ఆహుతులుగా సమర్చించారు. వవిత్రమైన మంత్రాలను చదివారు. వచ్చిన బ్రాహ్మణులందరికి అన్నదానం, వస్త్రదానం, గోదానం వంటి ఎన్నో దానాలను నిర్వహించారు. వారందదచికి దక్షిణలు కూడా విరివిగా సమర్పించారు. దానం చేసేటప్పుడు ఉపయోగించిన జలము పెద్ద నదీ ప్రవాహము వలె రాజ్యమంతా ప్రవహించుకుంటూ వెళ్ళింది. ఈ జలప్రవాహం నదిలా రావడాన్ని బల్లి రాజ్యంలోని వ్రజలంతా ధర్మరాజు నిర్వహించిన యజ్ఞము చాలా గొప్పదైయుంటుందని, ఇంతటి గొప్ప యజ్ఞము ఇంతవరకు జరుగలేదని ఎంతగానో మెచ్చుకున్నారు. 138 ఒక కధ చెప్పవూ?
ఈ విధంగా ధర్మరాజు దాన ధర్మాలు నిర్వహిస్తున్న సమయములో ఎక్కడ నుండో ఒక ముంగిస వచ్చి ఎదురుగా నిలబడింది. ఈ ముంగిస శరీరము ఒక ప్రక్క బంగారముతోనూ రెండవ ప్రక్క మట్టితోను నిండి ఉంది. ఆ ముంగిస దాన ధర్నాలు చేస్తున్నప్పుడు వదలగా వచ్చిన జలప్రవాహములో రెండు మూడు సార్లు ఇటు అటు దొర్లింది. ఆ ప్రవాహము నుండి బయటకు వచ్చి ఆ ముంగిస సక్తుప్రస్థుడు నిర్వహించిన యజ్ఞముతో పోలిస్తే ఈ యజ్ఞము సరియైన యజ్ఞమె కాదని మానవ భాషలో గొణిగింది.
యజ్ఞమునకు వచ్చిన వారంతా ఆశ్చర్యపోయారు. ఏ విధమైన లోటు లేకుండా ధర్మరాజు నిర్వహించిన యజ్ఞమునకు మరొకటి సాటిలేదని ప్రజలంతా అనుకుంటుంటే ఈ ముంగిస మానవ భాషలో ధర్మరాజు చేసిన యజ్ఞము సరియైనది కాదని చెప్పడం చాలా విచిత్రంగా ఉందని అనుకున్నారందరూ.
ధర్మరాజు ముందుకు వంగి ఓ ముంగిసా! ఎవరు నువ్వు? క్రాత్తూ విచిత్రంగా కనిపిస్తున్నావు. మానవభాష నికెలా వచ్చింది ఆ మహాత్ముడైన సక్తుప్రస్టుడెవరు? ఆయన యజ్ఞాన్ని అంతగా పొగడుతున్నావు. వారి వివరాలు చెప్పు అని ధర్మరాజు అడిగాడు. దయచేసి ఆ గొప్ప వ్యక్తి యొక్క కధను వినాలని ఉంది. మాకు చాలా కుతూహలంగా ఉంది. అటువంటి గొప్పవ్యక్తి యొక్క ఘనతను చెప్పి మాకు సంతోషాన్ని కలుగచేయి అని ధర్మరాజు అడిగాడు.
ముంగిస ధర్మరాజు వైపు తిరిగి, ఓ ధర్మరాజా! నీకు ఆ మహాత్ముని గురించి తెలుసుకోవాలనుకుంటునందుకు నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది. ఆయన కీర్తి ధర్మగుణము నేను చెప్పలేనంత ఉన్నతమైనవి. నేను చెప్పినది విని మీరే నిర్ణయించండి.
చాలా సంవత్సరాల క్రితము అంటే మీ తాత ముత్తాతలు పుట్టడానికి ముందు కురుక్షేత్రంలో సక్తుప్రస్థుడనె బ్రాహ్మణుడుండేవాడు. అతనికి భార్య కుమారుడు, కోడలు ఉండేవారు. వారు బీదరికం అనుభవిస్తున్నా కూడా ఎంతో తృప్తిగా ఉండేవారు. గొప్ప ధనవంతులవాలని వారు ఎప్పుడూ ఆశపడలేదు. నిరుపేద అవడంచేత సక్తుప్రస్పుడు భిక్షాటన చేసుకునేవాడు. అంతటి బీదతనంలో కూడా అందరియందు దయగలిగి ఉండేవారు. ఎవరైనా అతిధి వారింటికి వస్తే
ఒక కధ చెప్పవూ? 196
వారికి భోజనం పెట్టకుండా పంపేవారు కారు. అతిథికి భోజనం పెట్టడం వారి అదృష్టంగా భావించేవారు.
ఒకసారి పెద్ద కరువు ఏర్పడింది. తినడానికి ఆహారం దొరకడం ఎంతో కష్టమైపోయింది. అప్పుడప్పుడు పొలాలలో పడిన ధాన్యపు గింజలను ఏరుకుని వండుకుని కదుపునింపుకునే వారు కూడా.
ఆ విధముగా ఆహారము దొరకక ఆకలితో చాలా రోజులు బాధలు పడిన తరువాత ఒకరోజు సక్తుప్రస్థునకు కొంచెము పింది మాత్రము దొరికింది. దానిని ఎంతో భాగ్యంగా భావించి తన భార్యకు ఇవ్వగా ఆమె దానితో ఆహారాన్ని తయారు చేసింది. వాళ్ళంతా ఎంతో ఆతృతగా ఆ ఆహారాన్ని నాలుగు భాగాలుగా చేసుకుని దానిని తినడానికి సిద్ధంగా కూర్చున్నారు.
సరిగ్గా అదే సమయానికి ఒక బీదబ్రాహ్మణుడు చిరిగిన బట్టలతో, ఆకలితో బాధపడుతూ ఎంతో దీనంగా ఎదురుగా నిలబడి ఉండడము వారి కంటబడింది. ఆ అతిధిని చూడగానే వాళ్ళంతా చాల సంతోషించారు.
వాళ్ళు వెంటనే లేచి వెళ్ళీ ఆ బ్రాహ్మణుని లోనికి ఆహ్వానించారు. ఒక పాత్రతో నీళ్ళు తీసుకుని వచ్చి బ్రాహ్మణుని కాళ్ళు చేతులు కడిగి శుభ్రం చేశారు. తరువాత లోనికి తీసుకునివెళ్ళి వారితోపాటు భోజనం చేసి వారిని ఆశీర్వదించమని వేడుకున్నారు. ఆ అతిథి కూడా వారిని సంతోష పరచడానికి ఆత్భతపడుతున్నాడు.
కాని అతిధికి పెట్టడానికి వాళ్ళు తినగా మిగిలితే కదా. ఏమాత్రం ఆహారం మిగలడానికి వీలుగా లేదే, వెంటనే సక్తుప్రస్థుడు తనవంతు భాగం ఆహారాన్ని తీసుకువచ్చి అతిధికి వడ్డించాడు. ఆకలితో ఉన్నాడేమో ఆ అతిథి వెంటనే అంత ఆహారాన్ని ఆగకుండా తినేశాడు. కాని ఆ బ్రాహ్మణునికి ఆకలి తీరినట్లుగా లేదు. అతని ముఖము వైపు చూస్తే ఆహారం ఇంకా కావాలి అన్నట్లుగా ఉంది. వెంటనే సక్తు ప్రస్థుని భార్య తనవంతు భాగమును తీసుకు వచ్చి అతిధికి పెట్టమని భర్తను కోరింది. సక్తుప్రస్థునికి విచారం కలిగింది. భార్యకు ఆహారమిచ్చి ఆకలి తీర్చడము భర్త విధి. ఆ విధంగా కాకుండా భార్యే స్వయంగా తన ఆహారాన్ని అతిధికి పెట్టటునడం చాలా గొప్పు విశేషంగా భావించి భార్యతో,
200 ఒక కధ చెప్పవూ*?
నీకు చాలా దినములనుండి ఆహారము లేదు. ఏ విధముగాను నీకు లేకుండా చేయడం మోసం చేసినట్లే అవుతుంది అని అన్నాడు సక్తుప్రస్టుడు.
దీనికి ఆమె ఓ మహానుభావా! నేను నీకంటే వేరు ఏ విధంగా అవుతాను. నీవు నిర్వర్తించే ధర్మాలన్నింటి లోనూ నాకు కూడా భాగముంటుంది కదా! నీకు కలిగిన సుఖదుఃఖాలను నేను కూడా సమంగా సంచుకోవాలి కదా! మన ఇంటికి అతిథి వచ్చినప్పుడు వారిని తృప్తి పరచవలసిన బాధ్యత ఇద్దరికి ఉంది, మీరు అనవసరముగా విచారించకుండా నా భాగం ఆహారాన్ని అతిధికిచ్చి వారి ఆకలిని తీర్చండి అని భార్య చెప్పింది.
భార్య చెప్పినమాటలు సక్తుప్రస్ఫృనికి ఉత్సాహం కలిగించాయి. తాను నిర్వహిస్తున్న పనికి భార్యకూడా సహకరిస్తున్నందుకు సంతోషించి ఆమె భాగం ఆహారాన్ని అతిధికి వడ్డించాడు. ఆ భాగాన్ని కూడా అతిధి ఆగకుండా త్వరత్వరగా తినేసి ఇంకా ఏమైన ఉందా అన్నట్లుగా అన్ని ప్రక్కల చూడసాగాడు.
సక్తుప్రస్తుని కుమారుడు తండ్రివద్దకు వచ్చి, ఓ తండ్రీ! కుమారుడు తండ్రికి క్రతిరూపము కదా. నీవు చేయవలసిన పనులన్నీ నేను కూడా ఆచరించవలసినదని శాస్త్రాలు చెప్తన్నాయి. నీ బుణాలు తీర్చవలసిన బాధ్యత నాపై ఉంది. ఆ బ్రాహ్మణుని బుణం తీర్చడానికి నాకూ భాగముంది. అందుచేత నా భాగం కూదా తీసుకువెళ్ళి అతిధికి వడ్డించండి అని కుమారుడు చెప్పాడు. ఒక మంచి పనికి కుమారుడు తన ఆహారాన్ని ఇస్తున్నాడు కనుకనే అతని ఆహారాన్ని తీసుకుని మోసం చేయదడమవదు అని మనసులో భావించి కుమారుని బాగం ఆహారం కూడా తీసుకువెళ్ళి ఆ బ్రాహ్మణునికి వడ్డించి దినిని కూడా మీరు ఆరగించండి మహాత్నా అని అన్నాడు. దానిని కూడా ఆ అతిధి తిని వేసినప్పుడు ఈ అతిథి సామాన్యుడు కాడు. పెట్టినదంతా తినేస్తున్నాడు. అది కూడా తిని ఆ బ్రాహ్మణుడు ఇంకా ఆకలి తీరనట్లుగా ముఖం పెట్టాడు.
సక్తుప్రస్థుని కోడలు ముందుకు వచ్చి అయ్యా నేను నా భర్తలో సగభాగాన్ని వారు నిర్వర్తించవలసిన కర్మలలో నేను కూడా పాల్గొనవచ్చును,. అందుచేత నా
ఒక కథ చెప్పవూ? 201
భాగాన్ని కూడా తీసుకువెళ్ళి అతిధికి వడ్డించి, వారికి ఆకలిని పోగొట్టండి. అని ప్రార్ధించింది.
సక్తుప్రస్థడు గొప్ప సంకటపరిస్థితిలో పడ్డాడు. బాధపడుతున్న స్వరంతో అమ్మాయి, నిన్ను నీ తండ్రివద్ద నుంచి తీసుకు వచ్చినది నిన్ను నాకుమార్తెవలె చూడడానికి, కాని ఇక్కడకు వచ్చాక నీకు కడుపునిండా ఆహారాన్ని కూడా ఇన్వలేకపోయాము. నీవు చాలా సుకుమారివి. ఎలా చిక్కిపోయావో చూడు. ని భాగాన్ని కూడా తీసుకుని ఇంకా నీకు అన్యాయం ఎలా చేయను, అని విచారంతో అన్నాదు.
దీనికి ఆ కోడలు విచారించకండి. మీరు నా తండ్రివంటి వారు. నెను ఇంటిలోని వారికి కుమార్తెవంటి దానిని. మీ కష్టసుఖములలో పాలుపంచు కోవలసి దానిని. నా కర్తవ్యాన్ని నిర్వహించినప్పుడే నేను ధన్యత చెందుతాను. నా మీద దయయుంచి నా వంతు భాగాన్ని తీసుకుని వెళ్ళి వారికి వడ్డించండి అని చెప్పింది.
ఈ విధంగా కోడలు పట్టు బట్టడంతో చేసేది లేక సక్తుప్రస్థుడు కోడలు చేతిలోని ఆహారాన్ని తీసుకుని అతిధికి వడ్డించాడు. అతిధి తింటూన్నంత సెపు వాళ్ళంతా ఆయన ముఖంలోకి చూస్తూనే ఉన్నారు. ఇది కూడ తినడం పూర్తి అయాక ఇంకా ఆకలి తీరక కావాలంటాడే, ఎందుకంటే ఇంట్లో ఒక అన్నం మెతుకు కూడా లేదు. ఏమి చేయాలో తెలియక ఆలోచిస్తున్న సమయములో వాళ్ళంతా ఊహించుకుంటున్నది నిజం కాదు అన్నట్లుగా ఆ బ్రాహ్మణుని ముఖంలో ఆకలి తీరింది, ఇంక ఏ మాత్రం ఆహారం అవసరం లేదన్నట్లుగా తృప్తిపడినట్లుగా కనబడింది. భోజనం పూర్తి అవగానే అతిధి వెళ్ళి చేతులు కడుగుకున్నాడు.
బ్రాహ్మణుడు వారు పెట్టిన భోజనం తిని తృప్తి పడినందుకు సంతోషించి సక్తుప్రస్థుడు ఆ బ్రాహ్మణుని చేతులు కాళ్ళు కడిగి శుభం చేశాడు. ఇదే సమయంలో చిరిగిన వస్రాలతో దీనంగా కనబడిన (బ్రాహ్మణుడు మాయమై ఆ స్థానంలో మంచి కాంతితో ప్రకాశిస్తూ సుందర రూపము కలిగిన దేవతామూర్తి ప్రత్యక్ష మయాడు. చిరునవ్వుతో ఉన్న ఆ దేవతా మూర్తి నుంచి వెలువడిన (ప్రకాశం ఆ ప్రదేశాన్ని కాంతితో నింపేసింది.
202 ఒక కధ చెప్పవూ?
ఇదే సమయంలో స్వర్దలోకము నుంది ఒక రధము వచ్చి వారికి ఎదురుగా నిలబడింది. ఆ రథమునుండి యమధర్మరాజు అందులోనికి రమ్మనమని చేయి ఊపగానే వీరంతా ఆ రధమునెక్కి కూర్చున్నారు. ఆ రధము ఆకాశ మార్గములో ప్రయాణం చేసి వైకుంఠాన్ని చేరుకుంది.
హఠాత్తుగా జరిగిన ఈ పరిణామానికి అంతా ఆశ్చర్యపోయారు. ఓ సక్తుప్రస్తా! ఆశ్చర్యపడకు. నేను యమధర్మరాజును. నిన్ను పరీక్ష చేయడానికి మీ ఇంటికి వచ్చాను. మిమ్ములను చూచి చాలా సంతోషించాను. ఇకమీదట కష్టాలు బాధలు ఉన్న ఈ ప్రపంచములో బాధలను అనుభవిస్తూ జీవించ నవసరం లేదు. మీరు ఇప్పుడు వైకుంఠము లోనికి వెళ్తున్నారు. అక్కడ శాశ్వతంగా పరమాత్మ స్వరూపమైన నారాయణుని సన్నిధిలో ఉండవచ్చును అని యమధర్మరాజు చెవ్పాడు.
ఈ విధంగా ఆ ముంగిస తాను స్వయముగా చూచినది, వినినది సక్తు ప్రస్థుని త్యాగము గురించి చెప్పింది. అందరూ వెళ్ళిపోయిన తరువాత అక్కడ కన్నములోనుంచి బయటకు వచ్చి అక్కడ నేలమీద పడి ఉన్న ఆహారపు తునకలను తిన్నాను. ఆ విధంగా తింటున్న సమయంలో అనుకోకుండా సక్తుప్రస్థుడు ఆ బ్రాహ్మణుని యొక్క చెతులు కడిగిన నీళ్ళు ఉన్న ప్రదేశములో నా శరీరము తడిసింది. నా శరిరము యొక్కఏ భాగము ఆ నీళ్ళతో తడిసిందో ఆ భాగమంతా బంగారంగా మారిపోయింది. ఇప్పుడు మీరు చూచిన బంగారపు శరీర భాగము అదే నేను క్రిందపడ్డ ఆహారపు మెతుకులు తినడము వలన నాకు మానవ భాషలో మాట్లాడటము వచ్చింది.
ధర్మరాజా! బ్రాహ్మణుడు, వారి కుటుంబము చేసిన త్వాగము ఎంతటి గొప్పదో చూడు అదే నిజమైన యజ్ఞము. ఆదే నిజమైన త్యాగము. అదే నిజమైన తపస్సు అని ముంగిస చెప్పింది.
అప్పటినుండి ఎక్కడ యజ్ఞము జరుగుతున్నా అక్కడకు వెళ్ళి అక్కడ జరిగిన చానముల వలన ఎర్పడిన నీటిని తాకిన శరీరము రెండవ భాగము కూడా బంగారంగా మారుతుందేమో అని చూస్తున్నాను. దాని కొరకే నేను ఇక్కడకు వచ్చి ఈ ప్రవహిస్తున్న సీటిలో దొర్లాను. నా శరీరము యొక్క రెండవ భాగము
ఒక కధ చెప్పవూ? 203
కూడా బంగారంగా మారుతుందేమో అసి ఆశపడ్డాను. కాని ఆ భాగం ఇంకా నల్లగానే ఉంది. అందుకే ధర్మరాజు నిర్వహించిన యజ్ఞము సక్తుప్రస్థుని త్యాగముతో పోల్చడానికి వీలులేదని చెప్పాను.
ఆ విధంగా చెప్తూ ముంగిస చెప్పడం ఆపివేసింది. ధర్మరాజు సంతోషానికి అవధులు లేళపోయాయి. సక్తుప్రస్టుని కధవిని ధర్మరాజు ఆశ్చర్యంతో ఓ ముంగిసా, ఈ రోజు చాలా గొప్ప పర్వదినం. ఎందుకంటే నేను సక్తుప్రస్థునివంటి పుణ్యమూర్తి యొక్కకథను విన్నాను. నిజంగా సక్తుప్రస్టునియొక్క త్యాగం కంటే ఏదీ గొప్పది కాదు అతదే గొప్ప త్వాగమూర్తి. గొప్ప తపస్వి,
ధర్మరాజుతోపాటుగా అక్కడ ఉన్నవారంతా సక్తుప్రస్థుని త్యాగ గుణానికి హర్షం వెలిబుచ్చారు.
204 ఒక కథ చెప్పవూ*?
ధో 23. శిజమహారాజు - దయాగుణము పూర్వము ఒకప్పుడు శిబి అనే రాజు ఒక రాజ్యాన్ని పరిపాలిస్తూండేవాడు, ఆ రాజుకి దయ, జాలి, దానగుణములు ఎక్కువగా ఉండేవి. అందుచేత చాలా గొప్పవాడయాడు. ఆ రాజు కీర్తి భూమి మీదనే కాకుందా స్వర్గలోకానికి కూదా వాకింది.
స్వర్గాధిపతి అయిన ఇంద్రుడు శిబిమహారాజు యొక్క గొప్పతనము, కీర్తి నిజమైనదేనా, అందుకు శిబికి అర్హత ఉన్నదా అని పరీక్ష చేద్దామని అనుకున్నాడు.
అందుచేత ఇంద్రుడు, అగ్నిదేముడు భూలోకానికి మారువేషాలలో బయలు దేరారు అగ్నిదేముడు పావురముగాను, ఇంద్రుడు డేగగాను రూపాలు మార్చుకుని స్వర్గలోకం నుంచి శిబిమహారాజు ఉండే ప్రదేశానికి ఎగురుకుంటూ చేరుకున్నారు. పావురం రూపనులో అగ్నిదేముడు రెక్కలు కొట్టకుంటూ భయపడుతూ ముందు ఎగురుతుంటే డేగ రూపంలో ఉన్న ఇంద్రుడు పావురాన్ని భయపెడుతూ వచ్చాడు.
ఈ విధముగా వాళ్ళిద్దరూ శిబివద్దకు చేరుకున్న సమయములో శిబి తన ఉద్యానవనములో పేదలకు దానాలు చేస్తున్నాడు. రెక్కలు కొట్టుకుంటూ భయపడుతూ పావురము శిబవియొక్క మణికట్టుపైవాలి భయంతో కళ్ళ స్‌ళ్ళు పెట్టుకుంది శిబి వెంటనే తన చెతులలోనికి పావురాన్ని తీసుకుని దాని వీపుపై నెమ్మదిగా రాస్తూ నిన్ను తప్పకుండా అవాయం నుండి రక్షిస్తాను అని పావురానికి అభయమిచ్చాడు,
ఈ విధంగా శిబిచెప్తన్న సమయంలో డేగ ఒకటి ఆకలితో కోపంతో అక్కడకు శిబిచేతి మీద ఉన్న పావురాన్ని తన్నుకుఫోవడానికి వచ్చింది. శిబి తనచేతిని అడ్డంగా పెట్టి దేగపావురాన్ని తన్నుకుపోకుండా కాపాడాడు.
ఆ డేగ శిఓవైపు చూచి కోపంతో మానవ భాషలో ఈ పావరము నాది.
ఒక కథ చెప్పవూ? 205
దీనిని నెను ఆహారంగా ఉపయోగిస్తాను. ఈ ఉదయము నుంచి ఈ పావురాన్ని పట్టుకునేందుకు ప్రయత్నం చేస్తున్నాను. నా ఆహారాన్ని నాకెందుకు కాకుందా చేస్తున్నావు రాజా అని డేగ కోపంతో అడిగింది.
ఓ రాజు! నీవు గొప్ప దయగలవాడవని పేరు పొందావు. ఆపదలో ఉన్నవారిని రక్షించడము నీ ధర్మమే. కాని నీ దయ పావురమునకే పరిమితము చేస్తే నాసంగతి ఏమిటి? పావురముతోపాటుగా నేను కూడ నీ దయకు అర్హుడను కానా? పైగా నను చిన్న చిన్న పక్షులను చంపివాటి మాంసమును తిని జీవించే ఒక పక్షిని. నేను దీని మాంసము మీద ఆధాపడినదానిని, నీవు నాకు ఆహారం లేకుందా చేస్త నేను చనిపోవడము నీ ధర్మానికి విరుద్ధము కాదా అని దేగ చెప్పింది.
శిబి ఎటూ నిర్ణయము చేసుకోలేకపోయాడు. డేగ మానవ భాషలో మాట్లాడడము కాకుండా పావురము దేగలపట్ల తాను పాటించవలసిన ధర్మము గురించి కూడ చెప్తోంది. శిబి బాగా ఆలోచించి చివరకు ఒక నిర్ణయానికి వచ్చి దేగతో నువ్వు చెప్పింది నిజమే నేను నీకు అన్యాయం చేయను. నీకు ఆహారం లేకుందా చేయను. అలాగని భయంతో ఉన్న వొవురాన్ని నీకివ్వలేను. నెను ఈ పావురానికి బదులుగా మాంసాన్ని నీకు తినడానికి ఇస్తాను. నీకిష్టమేనా అని అడిగాడు.
దీనికి దేగ అంగీకరించి నాకు ఆకలి తీరేవరకు నాకు ఆహారాన్నిస్తా నంటే నాకేమి అభ్యంతరము లేదు అని చెప్పింది. కాని ఒక షరతు, పావురం ఎంత బరువుందో అంత బరువుగల మాంసము కావాళి, ఏ మాత్రము బరువు తగ్గినా నేను ఒప్పుకోను. నువ్వు పావురంతో సమానమైన మాంసాన్ని ఎక్కడనుండి తెస్తావు. పావురం (ప్రాణాలను కాపాడడానికి ఇంకొక జీవిని చంపడం ధర్మమా అని అడిగింది దేగ.
దీనికి శివి, లేదు నెను ఇంకొక జీవిని హింసించను. సన్ను నమ్ము. పావురానికి బదులుగా నా శరీరములోంఛి మాంసాన్ని తీసి సీకు ఆహారంగా ఇస్తాను అని రాజు తన సేవకుని పిలిచి ఒక త్రాసును తీసుకుని రమ్మనమని ఆజ్ఞాపించాడు. వెంటనే ఆ సేవకుడు ఒక త్రాసును తీసుకుని వచ్చి అక్కడ ఎదురుగా నిలబెట్టాడు. ౨ త్రాసుకున్న ఒక ప్రక్క పళ్ళిములో పావురాన్ని ఉంచాడు. ఒక పదునైన కత్తిని తీసుకువచ్చి తన శరీరము నుండి మాంసమును చిన్న చిన్న 206 ఒక కథ చెప్పవూ?
ముక్కలుగా కోసి రెందవ ప్రక్కన ఉన్న పళ్ళెములో ఉంచాడు రాజు. ఎంత ఆశ్చర్యం!. చూడటానికి చిన్నదిగా, బలహీనంగా ఉన్న ఆ పొవురం ఉన్న పళ్ళెము
కొంచెము కూడా పైకి లేవలేదు. శిబి తన శరీరమునుంచి మాంసమును ముక్కలు
ముక్కలుగా కోసి పళ్ళెములో వేస్తూనే ఉన్నా కాని లాభం లేకపోయింది.
శిబి మహారాజు కత్తిని అక్కడ పదవేసి ఆ పళ్ళెములో తను వెళ్ళి కూర్చున్నాడు. ఎంత ఆశ్చర్యం త్రాసు యొక్క పళ్ళిములు రెండు సమానంగా తూగాయి. చిట్ట చివరకు ఆ డేగకు తగిన ఆహారంగా తనే ఉండడము వలన శిబి ఎంతగానో సంతోషించాడు. శిబి ఆ దేగవైపు తిరిగి ఓ డేగా! నేను ఇప్పుడు పావురంతో సమానమైన బరువుకలిగి ఉన్నాను. అనుకున్న ప్రకారంగా నన్ను ఆహారంగా స్వీకరించి ఆ పావురాన్ని వదిలిపెట్టు అని చెప్పాడు.
ఈ మాటలు వినగానే స్వర్షలోకంలోని దేవతలందరూ ఎంతో సంతోషించారు. అక్కడి “వాళ్ళ జయ భఖరీలు మోగించారు. పైనుంచి పుష్పవర్నాన్ని కురిపించారు.
ఇదే సమయంలో దేగ పావురము వాళ్ళ వాళ్ళ రూపాలను వదలిపెట్టి అసలు రూపంలో ప్రత్యక్షమయ్యారు. శిబి మహారాజు వారిద్దరిని చూడగానే ఆశ్చర్యపోయాడు,
అంత ఇంద్రుడు శివితో నేను ఇంద్రుడను, ఆయన అగ్ని దేవుడు. మెమిద్దరం స్వర్ణలోకం నుండి నిన్ను పరీక్షించడానికి ఈ రూపాలలో వచ్చాము. నీకు లభించిన కీర్తి చాల గొప్పది అని నిరూపించుకున్నావు. నీకు సర్వసంపదలు కలగాలని
అల ఒల్లో వీ ఆశీర్వదిస్తున్నాము. ఈ లోకంలో సూర్యచంద్రులున్నంతవరకూ నీపేరు చిరన్యాయిగా నిలవిచివోతుంది,
ఆ విధంగా చెప్పి ఇంద్రుడు శిబి శరీరాన్ని చేతితో నిమరగానే శరీరం మీద నున్న గాయాలన్నీ మాయమైపోయాయి. తిరిగి శరీరం యధాస్టితిని పొందింది. శిబి తనను ఆశీర్వదించిన ఆ దేవతా మూర్తులకు భక్తితో నమస్కరించాడు. ఇప్పుడు శిబి మహారాజు శిబి చక్రవర్తి అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి చెందాడు.
ఒక కధ చెప్పవూ? 207
24, ధ్రువుడు - దృథఢసింఠల్పం
చాలా కాలం క్రిందట ఉతానవపాదుదనే రాజు ఉందేవాడు. ఆ రాజుకి సునితి, సురుచి అనే ఇద్దరు భార్యలున్నారు. సునితకు ద్రువుడనే కుమారుడు సురుచికి ఉత్తమ అనే కుమారుడు ఉన్నారు. సురుచి వయసులో చిన్నదిగా ఉండి అందంగా ఆకర్షణీయంగా ఉండేది. అందుచేత ఆ రాజు సురుచిని ఎక్కువగా (ప్రేమించేవాడు. ఆమెతోనే ఎక్కువ రోజులు గడిపేవాడు.
ధ్రువుడు, ఉత్తముడు సుమారుగా ఒక వయస్సులో ఉన్న వాళ్ళే. ఇద్దరికి ఐదు సంవత్సరాలే ఉండడము వలన అన్నింటిలోను పోటీలు పడుతుందేవారు. తన తండ్రి తనను అశ్రద్ధచేసినా ధ్రువుడు తన సవతితల్లి ఇంటికి తండ్రిని కలుసు కోవడానికి వెళ్తుందేవాడు. సురుచికి మాత్రం ధ్రువుడంటే ఇష్టముండెది కాదు.
ఒకరోజు ధ్రువుడు రాజమందిరానికి చేరుకునే సమయానికి ఉత్తముడు తండ్రి తొడపై కూర్చుని నవ్వుతూ కబుర్లు చెప్తున్నాడు. తండ్రి ఉత్తానపాదుడు ఉత్తముని దగ్గరగా తీసుకుని ఆ బాలుడు చెస్తన్న ముద్దు మాటలకు ఆనందిస్తున్నాడు. ధ్రువుడు వేగంగా ముందుకు వెళ్ళి తండ్రిని కౌగిలించుకుని తండ్రి తొడ మీద కూర్చునేందుకు ప్రయత్నం చేశాడు. సురుచి దానిని గమనించి ధ్రువుడు తండ్రి వద్దకు పోకుండా తన చేతితో అడ్డగించి ఎక్కడకు వెళ్తున్నావని కోపంతో కసిరింది.
ధ్రువుడు సురుచి చేతులను విడిపించుకునేందుకు ఎంతగానో పెనుగు లాడాడు. కాని లాభం లేకపోయింది. ఎ(ర్రబడినముఖంతో నేను నా తండ్రి తొడమీద కూర్చుంటాను అని జవాబిచ్చాడు. సురుచి తన కోపాన్ని అణచు కోలేకపోయింది. పెద్ద గొంతుకపెట్టుకుని నీకు తండ్రి తొడకావాలా? నీకే కనక ఆ అదృష్టమే ఉన్నట్లు అయితే ఉత్తముడు పుట్టినట్లుగా నీవు నా కడుపున పుట్టి ఉండేవాడివే, ఎందుకు నీవా తల్లికి పుట్టావు. వెళ్ళు. ఇక్కడనుండి వెళ్ళిపోయి 205 ఒక కథ చెప్పవూ?
వచ్చే జన్మలోనైనా నా కడుపున జన్మించాలని, భగవంతుని ప్రార్ధించు అని గట్టిగా కసిరింది.
సవతి తల్లి కఠినమైన మాటలు విని ధ్రువుని మనసు చాలా బాధపడింది. కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకుని తండ్రివైపు చూశాడు. (ధ్రువుడు తన తండ్రి ఏమైనా మాటలు చెప్పి తనను ఓదారుస్తాడేమో అని అనుకున్నాడు. కాని ఉత్తానపాదుడు (ధ్రువుని వైపు చూడనైనా చూడలేదు. తన మీద తన తండ్రికి ప్రేమలేదని (ధ్రువుడు తెలుసుకున్నాడు.
బాధపడిన మనసుతో ఏడుస్తూ తన తల్లివద్దకు పరుగెత్తి వెళ్ళాడు. తల్లి సునిత ధ్రువుని చూచి ఎప్పుడూ ఎటువంటి పరిస్థితిలోను ఏడవని కుమారుడు ఇప్పుడు ఎందుకు ఏడుస్తున్నాడో తెలియక (ధ్రువుని దగ్గరకు తీసుకుని గుండెకు హత్తుకుని కళ్ళనీళ్ళను తుడిచింది.
నాయనా! ఎందుకు ఐడుస్తున్నావు? ఎవరైనా ఏదైనా అన్నారా? ఎందుకు విచారంగా ఉన్నావు అని అడిగింది. తల్లి ఈ విధంగా ఓదార్చడంతో (ధ్రువుని దుఃఖం మరింత ఎక్కువై వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ సురుచి భవనంలో జరిగినదంతా వివరించి, ఎందుకు నా తండ్రి మనమీద (పేమ చూపించడము లేదు అని అడిగాడు. అందరూ తమ పిల్లలను ఎంతగానో (ప్రేమిస్తారే. ఎందుకు నా తండ్రి మనని పట్టించుకొనడము లేదు. నువ్వు ఆయనతో మాట్లాడవా? అని అడిగాడు.
సునిత కుమారుని మాటలు విని గట్టిగా ఏడుస్తూ...
ఓ కుమారా! నీ పినతల్లి చెప్పినట్లుగా దురదృష్టమువలననే నీవు నాకు పుట్టావు. నీ తండ్రి నీ పినతల్లినే ఎక్కువగా ప్రేమిస్తాడు. నాపై ఏమాత్రము ప్రేమ లేదు. నా వలననే నీకు ఆదరణ లేకుండా పోయింది. నేను నీకేమీ చేయలేని నిస్సహాయురాలిని. నీకు ఏ విధముగా సహాయం చేయగలను అని తల్లి అంది.
ధ్రువుడు చాలా బాధపడ్డాడు. తన తల్లి పెద్దది కదా! తండ్రితో ఒకసారి మాట్లాడి ఈ విషయాన్ని సరియైన విధంగా పరిష్కరించుకుందాము అని అన్నాడు. కాని తల్లి పరిస్థితి చాలా దీనంగా ఉందని తెలుసు.
ఒక కధ చెప్పవూ? 209
ధ్రువుడు లేచి - అమ్మా! నేను నా తండ్రిని పొందేమార్దం లేదా? ఎవరూ సహాయం చేయరా అని అడిగాడు.
సునితి కుమారుడు (ధ్రువుని కళ్ళలోకి చూస్తూ నాయనా! ఇంత చిన్న వయస్సులో ఎంత కష్టమొచ్చింది అని కళ్ళు తుడిచింది,
ఓ కుమారా! నిస్సహాయులకు సహాయం చేయడానికి ఒక్కరే ఉన్నారు. ఆయనే భగవంతుడు నారాయణుడు. నీవు ఆయన దర్శనం చెసుకుంటే నీ కష్టాలన్నీ తొలగిపోతాయి అని ధైర్యం చెప్పింది.
తల్లి మాటలు వినగానే (ధ్రువుని ముఖము కాంతితో ప్రకాశించింది. తన తండ్రి ప్రేమను పొందడానికి ఈ భూమిమీద దేనివలన సాధ్యమవుతుందో దానిని సాధిసానని వెంటనే ధ్రువుడు,
అమ్మా! ఆ నారాయణుడు ఎక్కడ ఉంటాడు. వారిని ఏ విధంగా కలుసు కోగలను. నేను చెప్పిందీ ఆయన వింటాడా? లెక నా తండ్రివలె నన్ను తిరస్కరిస్తాడా? అని తల్లిని అదిగాడు.
అందుకు తల్లి ఆ విధంగా ఎప్పుడూ జరుగదు. నారాయణుడు ఎంతో కరుణామయుడు. నీవు చెప్పినదంతా తప్పకుండా వింటాడు. నీవడిగినది నికు తప్పుకుండా ఇస్తాడు.
(ధ్రువుడు తాను భగవంతుడు నారాయణుని వెతకడానికి ఎలాగైనా వెళ్ళాలని దృధమైన నిర్భయం తీసుకున్నాడు. తాను ఆ విధంగా వెళ్ళడానికి అనుమతినివ్వమని ప్రార్ధించాడు. పాపం సునిత తన భర్తచేత అశ్రద్ధచేయబడి నిరాధారంగా ఉంది. ఇప్పుడు (ధ్రువుడు వెళ్ళిపోతె తను ఒంటరిదైపోతానని బాఢపడింది. గొప్ప గొప్ప యోగులకే నారాయణుని దర్శనం సాధ్యపడలేదు. ఎన్నో సంవత్సరాలు తపస్సు చేసినా దొరకని నారాయణుని దర్శనం ఈ చిన్నపిల్లవాడు తపస్సు చేసి సంపాదించ గలడా అని తల్లి అనుకుంది. తల్లి ధ్రువుని ఓదార్చలేకపోయింది. ఎలాగైనా తండ్రి ప్రేమను పొందాలని నిశ్చయం చేసుకున్నాడు (ధ్రువుడు. తండ్రి (ప్రేమను పొంద డానికి తన కుమారుడు ఏమి చేయాలా అని సునిత ఆలోచించింది. చివరకు మామూలు బట్టలు తీసేసి ధ్రువుని చేత నారబట్టలు ధరింపచేసింది. 210 ఒక కధ చెప్పవూ?
ఓ కుమారా! నీవు ఈ రాజ్యాన్ని వదలిపెట్టి అడవులకు పోయి ఒక చెట్టుక్రింద కూర్చుని నారాయణుని గురించి జపం చేయి. మనసులో ఆయననే తలుచుకుంటూ జపం చేయాలి. భగవంతుడు తనను (ప్రేమించినవారిని తప్పకుండా ప్రేమిస్తాడు. అన్నీ మరచిపోయి భగవంతుని నామమే స్మరించు. అప్పుడు భగవంతుడు నీకు (ప్రత్యక్షమై నీవు కోరినది తప్పకుండా ఇన్తాడు. భగవంతుడు నీకు ఎప్పుడూ తోడుగా ఉంటాడు. నిన్ను ఎప్పుడూ రక్షిస్తుంటాడు.
తల్లి సునిత కుమారుని కౌగలించుకుని కళ్ళనీళ్ళతో వీడ్కోలు చెప్పింది. ధ్రువుడు తల్లి పాదాలకు నమస్కరించి అడవికి వెళ్ళివోయాడు.
రాజ భవనంలోని పరిచారికలందరూ (ధ్రువుడు ఆ విధంగా నారబట్టలు ధరించి సాధువుగా వెళ్ళివోవడానికి చాలా విచారించారు. ఉతానవాదుడు, సురుచి కఠినంగా వ్యవహరీంచడము వలననే (ధ్రువుడా విధంగా వెళ్ళిపోయాడని వారిని నిందించినవారెవరు లేరు.
ఎవరైనా భగవంతుని పూర్తి విశ్వాసంతో ప్రార్ధించినప్పుడు తప్పకుండా తన ప్రిమయైన భక్తుల ద్వారా వారికి సహాయము చేయుటకు పంపించి వారి కోరికను తీరుస్తాడు.
ధ్రువుడు రాజ్యాన్ని వదలిపెట్టి అడవి మార్గాన్ని బట్టి నడుస్తున్నాడు. ఇంతలో నారదముని (ధ్రువునికి ఎదురై ఓ కుమారా! నువ్వు చూస్తే ఐదు సంవత్సరాల బాలుడివి. ఎవరు నువ్వు? ఈ నారబట్టలు ఎందుకు ధరించావు? నీవు వెళ్తున్న మార్గము అడవిలోకి వెళ్తుంది. అరణ్యంలో క్రూరమృగాలు ఉంటాయని తెలియదా? నాతో రా. నిన్ను తిరిగి రాజ్యానికి తీసుకుని వెళ్తాను అని చెప్పాడు. నారదుడు విష్ణుభక్తుడు. సృష్టికర్త అయిన బ్రహ్మదేవుని కుమారుడు. ఆందుకే నారదుని దేవర్షి అంటారు. అంటే దేవతలకు బుషి. నారదునకు మూడు లోకాలలో ఏమి జరుగుతున్నదో తెలుసుకునే శక్తి ఉంది. చేతితో వీణను ధరించి నిరంతరం నారాయణ స్మరణ చేసుకుంటూ మూడు లోకాలు తిరుగుతుంటాడు. (ధ్రువుడు రాజ్యాన్ని వదలిపెట్టి అడవికి వెళ్తున్నాడని తెలుసుకుని ధ్రువుని పట్టదలను దీక్షను పరీక్షించడానికి వచ్చాడు. ఒకవేళ (ధ్రువుడు నిజంగా తపస్సు చేయదలచుకుంటే
ఒక కధ చెప్పవూ? లే!
తపస్సు చెయ్యడానికి తగిన సహాయం చేయడానికి నారదుడు వచ్చాడు.
[ఢ్రువునకు నారదుడెవరో తెలియదు. కాని (ధ్రువుని తల్లి తన కుమారుని
మంచి వాతావరణములో పెంచి సంస్కారవంతునిగా తయారు చెసింది. ధ్రువుడు ' నారదుని పాదాలకు నమస్కరించి తన కవ్టాన్ని చెప్పుకున్నాడు.
మహాత్మా! నేను ఈ అడవిలో తపస్సుచేసి భగవంతుని దర్శనం చేసుకుని తండ్రిపేమను పొందుతాను. ఇది నా నిశ్చయము అని ధ్రువుడు చెప్పాడు.
ఓ కుమారా! నీకు నిజంగా మనుషుల యొక్క (గేమ కావాలంటె మీ తం(డ్రికంటే ఎక్కువగా (పేమించే మహారాజులెంతమందో ఉన్నారు, నీ వంటి పిల్లవానిని ఎవరు కాదంటారు. పైగా నీ తల్లి ఒంటరిగా ఉంది. నీకోసం బెంగ పెట్టుకుంటుంది. పెద్ద పెద్ద వాళ్ళు కూడ అక్కడ అడవిలో ఉండి తపస్సు చేయలేక పోయారు. ఇక్కడ తపస్సు చేయడం అంత జేలిక కాదు, అని నారదుడు హితవు చెప్పాడు.
ధ్రువుడు ఏది ఏమైనా తన నిర్ణయమును మార్చుకొనను అని చెప్పాడు. ధ్రువుడు తన లక్ష్యాన్ని వదిలిపెట్టలేదు.
నాకన్న తండ్రే నన్ను కాదన్నప్పుడు నాకు ఇతురల (ప్రేమతో ఏమి పని ఉంది. నా తల్లిని కూడ అ(శ్రద్ధ చెశాడు, నేను కనుక నాతండ్రి ఢైమను సంపాదిస్తే నాతల్లికి కూడా లాభము ఉంటుంది. నాకు అడవి అంటే భయము లేదు. భగవంతుని నమ్ముకుంటే ఎటువంటి ఆపద రాదని నా తల్లి చెప్పింది.
దృడమైన నిశ్చయముతో ఉన్న (ధ్రువుని చూచి నారదుడు చాలా సంతోషించాడు. ఓ ధ్రువా! నీలో నా భగవంతుడు నారాయణుడు కనిపిస్తున్నాడు. ఈ మార్గాన్ని అనుసరించి తిన్నగా యమునా నదిని చేరే వరకు వెళ్ళు. ఆ నది
ఒడ్డున మాధవ వనముంటుంది. అదే నీవు తపస్సు చెసుకొనడానికి సరియైన ప్రదేశము. ఆ నదిలో స్నానం చేస్తూ అక్కడనే ఉన్న చెట్టుక్రింద కూర్చుని తపస్సు చెయ్యి అని చెప్పి నారదుడు (ధ్రువుని దగ్గరగా తీసుకుని చెవిలో నారాయణ మంత్రాన్ని ఉపదేశించాడు,
“ఓం నమో నారాయణాయ” అనే మంక్రాన్ని వినగానే ధ్రువుని శరీరమంతా 22 ఒక కధ చెప్పవూ?
పులకరించింది. ఈ మంత్రాన్ని విడవకుండా ఎల్లప్పుడు జపించమని నారదుడు సలహా ఇచ్చాడు. ఇంక నీవు దేనిగురించి ఆలోచించవద్దు. నీ తల్లి దండ్రుల గురించి గాని, వారు సీపై చూపించిన నిరాదరణ గురించిగాని, నీ పినతల్లి యొక్క దుష్టభావాల గురించి గాని, నీ తల్లి యొక్క విచారం గురించిగాని ఆలోచించవద్దు. త్వరలోనే నీకు నారాయణ దర్శనం కలుగుతుంది అని నారదుడు చెప్పగానే ధ్రువుడు నారదుని వాదాలకు నమస్కరించి యమునా నది తీరాన్ని చేరుకోవడానికి వెళ్ళిపోయాడు.
నారదుడు చేయవలన పని ఇంకా పూర్తి కాలేదు. నారదుడు సహజంగా దయా స్వభావం కలవాడు ఎవరైనా దుఃఖంతో ఉంటే వారికి సహాయం చేస్తాడు. ఉత్తానపాదుడు సహజంగా మంచివాడే. తన రెండవ భార్యవల్ల అతని మనసు విరిగిపోయింది. ఈపాటికి ఉత్తానపాదుడు తాను చేసిన తప్పుకు పశ్చాత్తాప పడుతూ ఉండి ఉంటాడు. అనుకున్నట్లుగానే ఉత్తానపాదుడు మానసికంగా క్షోభపడుతున్నాడు. ధ్రువుడు నారబట్టలు కట్టుకుని అడవికి వెళ్ళిపోయాదని సేవకుల ద్వారా తెలుసుకుని దానికి కారణం తానే అని తనను తనే నిందించుకున్నాడు.
ఉతానపాదుడు తన భవనంలోనికి నారదమునీంద్రుడు రావడం గమనించి సంతోషంతో ఇంతటి మహాత్ములు తన భవనానికి రావడం శుభ సూచకంగా భావించాడు. భవనం బయటకు వచ్చి నారదునికి ఎదురుగా వెళ్ళి న్వాగతం చెప్పి భక్తితో నమస్కరించి లోనికి తోడ్ఫొని వెళ్ళాడు. భక్తిపూర్వకంగా నారదునికి పూజచేసి తన బాధలను చెప్పుకున్నాడు.
నారుదుడు ఓ రాజా! బాధపడవద్దు. నీకుమారుడు ధ్రువుడు సామాన్యుడు కాదు అతడు విజయం నాధించి తప్పకుండా తిరిగి వన్తాడు. భగవంతుని ప్రత్యక్షం చేసుకుని సురక్షితంగా వస్తాడు. (ధ్రువుడు తాను కీర్తిని సంపాదించడమే కాకుండా నీపేరును నిలబెడతాడు. ఇప్పుడైనా నీ పెద్దరాణీ పట్ల ప్రేమగలిగి ఉండు. ఆమె చాలా బాధపడుతోంది. తన కుమారుడు దగ్గర లేకుండా వెళ్ళిపోయాడని దిగులుతో ఉంది అని చెప్పి నారదుడు అంతర్జానమైవోయాడు.
మధువనంలో (ధ్రువుడు ఎన్నో నియమాలను పాటించాడు. ఆహారాన్ని కూడా తీసుకోకుండా రోజంతా జపంచేయడంలో నిమగ్నమైపోయాడు.
ఒక కధ చెప్పవూ? ఉష
మొదటి నెలలో మూడు రోజులకు ఒకసారి ఒకటి రెండు పండ్లు మాత్రమే
తినేవాడు. మూడవ నెలలో కొద్దిగా నీటిని త్రాగేవాడు. నాలుగవ నెలలో _ పన్నెండు రోజులకొకసారి నోరు తెరచి గాలిని మాత్రము తీసుకునే వాడు. ఐదవ
నెలలో ఎటువంటి ఆహారమును తీసుకొనకుండా ఒంటికాలిపై నిల్చుని మనసును నారాయణుని పై నిలిపి జపం చేశాడు.
ఒక చిన్నబాలుడు ఇటువంటి ఘోరమైన తపస్సు చేస్తుంటే మూడు లోకాలు గజగజ వణికాయి. స్వర్దలోకంలోని దేవతలందరూ ఈ తపస్సుకు తట్టుకోలేక పోయారు. దేవతలందరూ కలిసి వైకుంరములోని నారాయణుని కలుసుకుని,
ఓ భగవాన్‌! (ధ్రువుని తపోశక్తికి మమంతా మాడిపోతున్నాము. మమ్మల్ని ఎలాగైనా రక్షించండి అని బ్రతిమాలుకున్నారు. ఆ సమయంలో నారాయణుడు శేషపాన్సుపై పడుకుని ఉండగా లక్ష్మీదేవి ఆయన వాదాలను ఒత్తుతూ కుర్చుంది. దేవతల మొరను విని నారాయణుడు నవ్వుతూ సీకు ధ్రువుని తపస్సు గురించి అంతా తెలుసు. (ధ్రువుని తపస్సు ఇప్పుడు చివరి దశకు చేరుకుంది. నేను ఇప్పుడు వెళ్ళి ధ్రువునికి ప్రత్యక్షమవుతాను అని విష్ణుమూర్తి తన వాహనమైన గరుత్మంతుని వీపు పై ఎక్కి బఎమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా వేగంగా మాధవవనంలో (ధ్రువుడు తపస్సు చేస్తున్న ప్రదేశానికి చెరుకున్నాడు.
విష్ణుమూర్తి అక్కడకు చేరుకున్న సమయానికి ధ్రువుడు ఒంటికాలిపై నిల్చుని తపస్సు చెస్తున్నాడు. (ధ్రువుని ఎదురుగా నిల్ఫుని విష్ణుమూర్తి ఓ ధ్రువ కుమారా! నీ తపస్సు నాకెంతో సంతోషాన్ని కలిగించింది. కళ్ళు తెరచి నా వైపు చూడు. నివేడి కోరితే దానిని నీకు ప్రసాదిస్తాను.
విష్ణుమూర్తి మాటలు విని ధ్రువుడు కళ్ళు తెరవలేదు. గడచిన ఐదు మాసాలుగా ఇటువంటి మాటలు వింటూనే ఉన్నాను. నీవెప్పటికైనా వస్తావని ఎదురు చూస్తున్నాను. నీ మాటలు విననందుకు నన్ను క్షమించు. ఎన్నోమార్లు నీ గొంతుక విన్నాను నిన్ను చూద్దామని కళ్ళు తెరిచాను కొని అది నా భ్రమే అని అనుకున్నాను. అన్ని జీవరాసులలోనూ లోపల బయట నీవే ఉంటావని నా తల్లి చెప్పింది. నీవు నిజంగా వచ్చినట్లు అయితే నా మనసులో నీ రూపాన్ని కనబడేలా చేయి. అప్పుడు నీవు వచ్చావని నిర్ధారించుకుంటాను అని ధ్రువుడు చెప్పాడు. ఎట ఒక కధ చెప్పవూ?
ధ్రువుని మాటలకు విష్ణుమూర్తి నవ్వుతూ అతని మనసులో తన రూపమును చూపించాడు. (ధ్రువుడు కళ్ళు తెరవగానే తన మనసులో భావించినట్లుగానే విష్ణుమూర్తి కోటి సూర్యుల ప్రకాశంతో, పద్నాన్ని ఒక చెతిలో, శంఖమును ఒక చేతిలో, గదను ఒక చేతిలో చక్రమును ఒక చేతిలో పట్టుకుని ప్రత్యక్షమయాడు. మెడలో వజ్రం మెరుస్తోంది. మెడలో సువాసనలు వెదజల్లే మాలలున్నాయి. ధ్రువుడు ఒక్కసారిలేచి విష్ణుమూర్తి పాదాలకు నమస్కరించాడు. విష్ణుమూర్తిపై స్తోత్రాలు చదువు దామనుకున్నాడు కాని చిన్న పిల్లవాడవడం చేత ఎలా సోత్రం చేయాలో తెలియలేదు.
ధ్రువుని అవస్థను విష్ణుమూర్తి గ్రహించి తన చేతిలోని శంఖముతో (ధ్రువుని
తాకాడు. హఠాత్తుగా (ధ్రువుడు, మాధవా ముకుందా, గోవిందా, నారాయణా అని స్తుతి చేయడం ప్రారంభించాడు.
విష్ణుమూర్తిని ధ్రువుడు చూచి, ఓ మాధవా సృష్టి కర్త అయిన చతుర్ముఖ బ్రహ్మకూడా నీ ఘనతను వర్ణించలేడు. నేను ఏ మాత్రం వర్ణించగలను. వారి ముందు నేను చాలా చిన్నవాడిని. నీవు జగద్రక్షకుడవు. ఈ జగత్తునంతటికి సృష్టికర్త, స్థితికర్త, లయకర్త నీవే నీవు సర్వాంతర్యామివి. నీ కారణంగానే మానవులందరూ జీవిస్తున్నారు. కర్మలు చేస్తున్నారు, ఆలోచిస్తున్నారు. నీయొక్క కటాక్షముమువలననే ఈ ప్రపంచములోని భక్తులందరూ వారికి కావలసినవన్ని పొందగలుగుతున్నారు.
విష్ణుమూర్తి ధ్రువుని మాటలు విని సంతోషించాడు. ఓ బాలకా! ఇకమీదట నీ తండ్రి అందరూ నిన్ను ప్రేమిస్తారు. నీవు తిరిగి రాజ్యానికి వెళ్ళిపో. గొప్ప మహారాజువై నీ రాజ్యాన్ని చివర వరకు పాలించు.
ఓ (ధ్రువా! నీపేరు శాశ్వతంగా ఉండిపోతుంది. భూలోకంలో నీ జీవితం అంతమైన తరువాత ఆకాశంలో నక్ష్మత్రంగా మారి ధ్రువతారగా వెలుగుతుంటావ, అన్ని (గ్రహాలు, సప్త మహా బుషులు నీ చుట్టూ తిరుగుతుంటారు. రాత్రి సమయాలలో ప్రపంచంలోని అందరూ నీ ప్రకాశం ఆధారంగానే ప్రయాణం చేస్తుంటారు.
ఒక కథ చెప్పవూ? చేవ
ఈ విధంగా (ధ్రువుని ఆశీర్వదించి విష్ణుమూర్తి అంతర్జానమైపోయాడు. ధ్రువుడు విష్ణుమూర్తి చెప్పిన మాటలు విని తన రాజ్యానికి తిరిగి వెళ్ళిపోయాడు.
ధ్రువుడు రాజ్యానికి చేరే సమయానికి తన తల్లి, పినతల్లి తన తండ్రి ఉత్తముడు, ఇంకా రాజ్యంలోని ప్రజలందరూ తన రాకకోసం వేచి ఉన్నారు. ఉత్తానపాదుడు ముందుకు ఎదురువచ్చి ధ్రువుని తన కౌగిలిలోకి తీసుకున్నాడు. సంతోషంతో ఆనందబాష్పాలు కంటివెంబడి రాలాయి. తను చేసిన తప్పుకు పశ్చాత్తాప పడ్డాడు. తన తల్లి పట్టపురాణి కూడా సంతోషంతో ఆనంద బాష్సాలు రాల్చింది.
ధ్రువుడు రాజ్యానికి తిరిగివచ్చిన సందర్భంగా రాజ్యంలోని ప్రజలందరూ పండుగ చేసుకున్నారు. కొంతకాలం గడిచిన తరువాత (ధ్రువుడు మహారాజై మహా సామ్రాజ్యాన్ని సంపాదించి చిరకాలం భార్యా పిల్లలతో సుఖసంతోషాలతో జీవించాడు.
ధ్రువుడు తన జీవితము పరిసమాప్తి పొందిన తరువాత ఆకాశంలో నక్షత్రంగా మారి (ధ్రువతారగా ప్రకాశించాడు.
తపస్సు చెయ్యాలి, భగవంతుని దర్శించాలి. లక్ష్యాన్ని సాధించాలి అనే స్థిరమైన సంకల్పము కలిగి ఉండడము వలననే ధ్రువుడు అకాశంలో నక్ష్మత్రంగా ఉండిపోయాడు. అందుకే ఆ నక్షత్రాన్ని ధ్రువతార అని ఫిలుస్తారు.
ఆకాశంలో సప్త మహా బుషులు, ఇతర నక్షత్రాలు తమ స్థానాలు మారినా ధ్రువ నక్షత్రం మాత్రం ఆనాటి నుండి ఈనాటివరకు అదే స్థానంలో ఉండిపోయింది. సముద్రములోని నావికులు రాత్రి సమయాలలో ఓడలలో దూరప్రాంతాలకు ప్రయాణం చేస్తున్నప్పుడు ఈ (ధ్రువనక్షత్రాన్ని ఆధారంగా చేసుకుంటారు. 216 ఒక కధ చెప్పవూ?
- ఆదికవి వాల్నీ5
కొన్ని వేల సంవత్సరాలకు ముందు ఒక గజదొంగ దోపిడీలు, దొంగతనాలు చేస్తూ అడవిలో నివసించేవాడు. ఆ అడవిలో గజదొంగ తన భార్య బిడ్డలతో కాపురముంటూ ఆ అదవిగుండా ఐ బాటసారిని క్షేమంగా వెళ్ళనిచ్చెవాడు కాదు. చివరకు యాత్రీకులనుకూడా, అవసరమైతే కత్తిని చూపించి బెదిరించి తనకు కావలసిన వస్తువులను దోచుకునేవాడు.
ఒకరోజు దేవర్షి నారదుడు ఆ అడవి మార్గం గుండా వెళ్తున్నాడు, యధాప్రకారంగా గజదొంగ బాటసారులకోసం ఎదురు చూస్తున్నాడు. ఇంతలో వీణ మీటుకుంటూ సంతోషంగా పాడుకుంటూ వస్తూవున్న నారదుడు గజదొంగకు కనబడ్డాడు. ఈ సాధువును పట్టుకుంటే తాను గొప్పువాడైవోవచ్చునని ఖావించి నారదునికి కనబడకుండా కొమ్మలచాటున దాగుకొని వున్నాడు. నారదుడు దగ్గరకు రాగానే ఒక్క ఉదుటున క్రిందకు దుమికి కత్తిని చూపించి నారదుని భయపెట్టాడు. నీ వద్ద నున్నదంతా బయటపెట్టు. లేకపోతే నిన్ను ప్రాణాలతో వదలిపెట్టను అని బెదిరించాడు.
నారదుడు బ్రహ్మదేవుని కుమారుడు. అతడు ఎవరికి భయపడడు. అందరిలోను భగవంతుని చూస్తాడు. అందరిని ప్రేమిస్తాడు. ఆ గజదొంగ కండ్లలోకి (ప్రేమగా చూస్తూ ఎందుకు నన్ను చంపుతావు. నేను నీకు ఏమి అపకారం చేశాను. అని నారదుడు అడిగాడు.
అందుకు గజదొంగ నీవు అపకారము చేశావని కాదు. నిన్ను చంపదడము నీవద్దనున్నదంతా దోచుకుని నా భార్యా వీడ్డలను పోషించుకొనదానికి మాత్రమె, సీవు అడ్డంతగులుతే నిన్ను చంపేస్తాను అని గజదొంగ చెప్పాడు.
గజదొంగ బెదిరింపునకు నారదుడు ఏ మాత్రము భయపడలేదు. చాలా
ఒక కధ చెప్పవూ? ఓే/
మంచిది. సీకు తోచినట్లుగా చెయ్యి కాని ఒకటి అడుగుతాను చెప్పు అని అన్నాడు నారదుడు.
సీవు నీ భార్యా పిల్లలను పోషించుకొనడానికి ఈ పాపం చేస్తున్నానని చెవొవు. నీవు సంపాదించిన ధనాన్ని వాళ్ళు కూడా పంచుకుంటున్నారు కదా! దీనివలన పొందిన పాపఫలాన్ని వాళ్ళు కూడా పంచుకుంటారా అని నారదుడు గజదొంగను ప్రశ్నించాడు.
ఆ గజదొంగ ఏ జవాబు చెప్పలేకపోయాడు. ఈ విషయము గురించి ఇంతవరకు ఆలోచించనే లేదు. వాళ్ళు కూడా ఈ పాపాన్ని పంచుకుంటారనే అనుకుంటున్నాను. లేకపోతే నేను ఎందుకు ఈ పనిచేస్తాను అని అనుకున్నాడు.
నారదుడు తల అడ్డంగా తిప్పి వాళ్ళెందుకు పంచుకుంటారు. వాళ్ళు ఎప్పుడూ పంచుకోరు. నీ పాపంతో వారికి సంబంధం లేదు. నీకేమైనా సందేహం కలిగితే వెంటనె ఇంటికి వెళ్ళి నీ భార్యా, పిల్లలను అడిగి తెలుసుకునిరా అని నారదుదు చెప్పాడు. నారదుడు ఏదో మాయచేసి తప్పించకొనదానికి ప్రయత్నం చేస్తున్నాడని అనుమానించి, నిన్ను వదలిపెట్టను. నన్ను మోసం చేసి పారి పోదామనుకుంటున్నావు అని గజదొంగ కోపంతో అన్నాదు.
వెంటనే నారదుడు నవ్వుతూ నీకు సందెహం అక్కరలేదు. నేను ఎక్కడకు పారిపోను. నీవు ఇంటినుండి తిరిగివచ్చేవరకు ఇక్కడే నీకోసం ఎదురు చూస్తుంటాను. నీకు ఏమైనా అనుమానంగా ఉంటే నన్ను ఇక్కడ చెట్టుకు త్రాటితో కట్టివేయి అని నారదుడు చెప్పగానే ఆ గజదొంగ దగ్గరలో వున్న చెట్టుకు నారదుని బ్రాటితో కట్టివెసి ఇంటికి వేగంగా వెళ్ళాడు. నారదుడు అడిగిన ప్రశ్నతో గజదొంగ మనసు ఆలోచనలతో అల్లకల్లోలంగా, తయారైంది.
ఇంటికి వెళ్ళగానే గజదొంగ తన భార్య పిల్లలను దగ్గరగా పిలిచి నేను ఇంతకాలము దొంగతనము చేసి, దోపిడీలు చేసి ధనాన్ని సంపాదించి ఆ ధనంతో మిమ్మల్ని పోపిస్తున్నాను. నేను సంపాదించిన దానిని మీరు కూడా పంచుకుంటున్నారు. దిని ద్వారా నేను పొందిన పొప ఫలితాన్ని కూడా మీరంతా పంచుకుంటారా? అని అదిగాడు.
2218 ఒక కధ చెప్పవూ?
ఆ గజదొంగ వేసిన ప్రశ్నకు భార్యపిల్లలు కంగారు పడ్డారు.
మేము నీమీద ఆధారపడివున్నాము. మమ్మల్ని పోషించవలసిన బాధ్యత నీమీద ఉంది. నీవు చేసిన పాపాలకు మేము ఏ విధముగా బాధ్యత వహిస్తాము. నీవొక్కడివే ఆ ఫలితాలను అనుభవించాలని వాళ్ళు అతనితో చెప్పారు.
వెంటనే గజదొంగ కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి. తాను తప్పించుకోలేని పాపాలను పోగుచేసుకుంటున్నాడు. ఈ సత్యాన్ని తెలుసుకున్న దొంగ,
నేను ఇటువంటి వారికోసం ఎందుకు ఈ పాపజీవితాన్ని జీవించాలి అని చాలా బాధపడ్డాడు.
వెంటనే నారదుడు ఉన్న ప్రదేశానికి తిరిగివచ్చి ఆ కట్లు విప్పి నారదుని కాళ్ళపై పడ్డాడు గజదొంగ.
దుఃఖపడుతూ “మహాత్మా నేను ఏ విధంగా ఈ పాపాలనుండి విముక్తి పొందగలను. అజ్ఞానం వలననే నేను ఎన్నో పాపాలను చేశాను. వీటినుండి నేను ఏ విధంగా తప్పించుకొనగలను. నాకు ఇంక ఈ పాపపు జీవితాన్ని జీవించాలని లేదు. నన్ను రక్షించు అని ఆ దొంగ ప్రార్తించాడు. ఆ గజదొంగలో కలిగిన ఈ మార్పుకు నారదుడు చాలా సంతోషించాడు. పాదాలపై నుండి అతనిని లేవదీసి,
ఓ కుమారా! నీవేమీ భయపడవద్దు. తారకమంత్రము ఎటువంటి పాపాలనైనా (ప్రక్షాళన చేసి నీకు విముక్తి కలిగిస్తుంది. ఆ మంత్రమును పూరిగా, మనసులో జపం చెయ్యి, నీవు చేసిన పాపాలన్నీ మాయమైపోతాయి అని నారదుడు గజదొంగ చెవిలో పవిత్రమైన “రామ” మంత్రాన్ని ఉపదేశించి దానిని వదలిపెట్టకుండా జపం చేయమన్నాడు.
ఆ దొంగ తన జీవితమంతా చెడ్డపనులు చేయడముతోనే గడిపివేశాడు నారదుడు చెప్పిన రామమంత్రమును పలకలేకపోయాడు. కాని నారదుడు చాలా దయగలవాడు. అతనిని వదలిపెట్టలేదు. ఎలాగైనా గజదొంగకు విముక్తి కలిగించాలని వేరొక పద్ధతిలో ఆ మంత్రాన్ని ఉపదేశించాలనుకున్నాడు. “రామ” అనే అక్షరాలను మార్చి వాటికి బదులుగా “మరా” అనే పదాన్ని చెప్పి దానిని
ఒక కధ చెప్పవూ? 219
జపం చేయమన్నాడు. మఠ, మరా అనే పదాలు పలకడానికి చాలా తేలికగా సులభంగా ఉందదము చేత ఆ దొంగ కష్టపడకుండా జపం చేయడం (ప్రారంభించాడు.
ఈ విధంగా ఆ గజదొంగ “మరా” మంత్రాన్ని వదలిపెట్టకుండా జపం చేయడం వలన పరిసరాలను కూడా మరచిపోయాడు. కళ్ళు తెరవకుండా కదలకుండా, నిశ్చలంగా ఒక బండరాయిలా కూర్చుండడమువలన చీమలు, పురుగులు, చిన్న చిన్న క్రిములు, చుట్టూ చేరి ఆ దొంగను పూర్తిగా కనబడకుండా కప్పివేశాయి.
ఈ విధంగా నిరాటకంగా చాలాకాలము చేసిన తపస్సువలన అతనికి భగవంతుని నాక్షాత్య్కారము లభించింది. సంతోషంతో పొంగిపోయి ఆనందంతో కూర్చున్నచోటునుండి లేచి కొండలా పేరుకుపోయిన ఆ చీమలను, పురుగులను తొలగించుని బయటకు వచ్చాడు. అతడు పుట్టనుండి బయటకు వచ్చాడు కాబట్టి ఆయనకు వాల్మీకి అనే పేరు వచ్చింది.
వాల్ళీకి మహర్షి గంగానది ఒద్దున ఒక ఆశ్రమాన్ని నిర్మించుకుని గంగా నదిలో స్నానం చేస్తూ అడవిలో దొరికే పండ్లను, కందమూలాలను తింటూ ఉండేవాడు. ఆ అడవి యొక్క ప్రకృతి సౌందర్యాన్ని చూస్తూ పరవశించి ఆనందిస్తూ ప్రశాంతంగా ఉంటూ ఉన్నతమైన న్యానానికి ఎదిగివోయాడు.
ఒకరోజు ఉదయం గంగానదిలో స్నానం చేసి వస్తుండగా వాల్నీకి రెండు కౌంచపక్షులను చూశాడు. అందులో ఒకటి మగపక్షి రెండవది ఆడపక్షి ఆ రెండు పక్షులు సంతోషంగా ఎగురుకుంటూ వినోదం అనుభవిస్తున్నాయి. ఆ అమాయక పక్షులను, వాటి ఆనందాన్ని చూసి వాల్మీకి పరవశుడై ఆ పక్షులవైపే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
అదే సమయంలో దూరం నుండి ఒక బాణము రివ్వుమని దూసుకుంటూ వచ్చి మగపక్షి గుండెలో గుచ్చుకుంది. వెంటనే ఆ మగపక్షి రక్తంతో తడిసి జాలిగా అరుస్తూ క్రిందపడిపోయింది. తన సహచరుడు ఈ విధంగా పడిపోవడంతో ఆదపక్షి దుఃఖంతో మగపక్షి శరీరంపై ఎగురుతూ గిరగిరా తిరుగుతోంది. ఆడపక్షి 220 ఒక కధ చెప్పవూ?
మూలుగుతూ బాధపడుతోంది. ఈ దృశ్యం వాల్ళీకి హృదయాన్ని కదిల్చివేసింది. ఆ చిన్న పక్షి యొక్క బాధను చూసి వాల్నీకి కళ్ళు చెమర్చాయి. చుట్టూ చూడగా ఆ పక్షులకు దగ్గరగా బోయవాడు నిల్చుని వున్నాడు. పక్షులపై గల (ప్రేమతో వాల్మీకి గట్టిగా అరిచాడు. ఎంతో (ప్రేమతో ముచ్చటలాడుకుంటున్న సమయంలో ఈ (క్రాంచపక్షిని చంపడం ఎవరైనా చేసారా.
హరాత్తుగా తన విచారాన్ని మామూలుగా చెప్పేమాటలతో కాకుండా ఒక శ్లోకరూపంలో తన బాధను వర్ణించాడు.
ఈ శ్లోకం ఎంతో విచారంతో ఉన్న తన హృదయపు లోతులనుండి వచ్చిందన్ని భావించాడు. అప్పటివరకు ఎవరూ శ్లోకరూపంలో ఏ విషయాన్ని చెప్పలేదు. చరిత్రలో ఇదే మొదటి శ్లోకం అయి వుంటుంది.
తరువాత వాల్మీకి రామాయణాన్ని రచించారు. విష్ణుమూర్తి అవతారమైన శ్రీరాముని చరిత్రను సుందరంగా శ్రావ్యంగా ఉందే శ్లోకాలతో రచించారు. ఈ శోకాలను హిందువులందరూ ఎంతో భక్తితో పారాయణ చేస్తారు. ఈ శ్లోకాలను ఎన్నో వేలసంవత్సరాల [క్రితం వాల్మీకి మహర్షి కూర్చి రచించినా ఇప్పటికీ హిందువుల హృదయాలలో చెరగసి ముద్రవేస్తుకున్నాయి. ఎంతో మంది కవులు వచ్చి ఎన్నో రచనలు చేసినా కవులందరూ వాల్మీకి ఆదికవి అని మరిచిపోలేదు.
ఒక కధ చెప్పవూ? .
- నిజమైన దానము
ఒకప్పుడు ధృతరాష్తుడు అనే రాజు హస్తినాపురాన్ని పరిపాలిస్తూ ఉందేవాడు. అతనికి విశాలమైన సామ్రాజ్యముంది. అతనికి ఉన్న నూరుగురు పుత్రులలోనూ దుర్యోధనుడు పెద్దవాడు.
దుర్యోధనునికి అంగదేశపు రాజైన కర్దుడు అనే స్నేహితుడుండేవాడు. కర్ణుడు చాలా దయగల హృదయము కలవాడు. ఎన్నో దానధర్మాలు చేస్తుండేవాడు. అతని వద్దకు ఎవరైనా వచ్చి ఏదైనా కావాలని అడిగినప్పుడు లేదు అని చెప్పేవాడు కాదు. కర్షుని దినచర్య ధనము, పశువులు, భూమివంటి వాటి దానములతో ప్రారంభమయ్యేది. ప్రతీరోజూ ప్రజలు చాలామంది రాజుభవనము ముందు బారులు తీరి నిల్చుందేవారు. ప్రజలు వారు కోరుకున్నది పొందిన తరువాత కర్ణుని దానగుణాన్ని కీర్తిస్తూ బయటకు వచ్చేవారు.
కర్ణుని భవనానికి సమీపములోనే దుర్యోదనుని భవనం కూడా వుంది. ప్రజలు కర్షుని వద్ద దానం తీసుకున్న తరువాతుఅతనిని పొగుడుతూ చేసే జయ జయ ధ్వనులు దుర్యోధనుని చెవిలో పడేవి. దుర్యోధనునికి కర్చుడంటి అసూయ ఏర్పడింది. దుర్యోధనుడు తనలో,
“నేను కర్ణుని కంటే చాలా ధనవంతుడను. నాకంటె తక్కువ సంపదగల కర్ణుడు అంతగొప్పవాడా? కావాలంటే కర్టుడు ఇచ్చిన దానికంటే ఎక్కు ధనాన్ని దానంచేయగలను. ఎలాగైనా నేను కర్చునికంటే గొప్పవాడిని కావాలి అని అనుకున్నాడు. దుర్యోధనుడు ఈ విధముగా నిర్ణయించుకుని మరుసటి రోజునుండి ఎక్కువగా దానాలు చెయ్యడం ప్రారంభించాడు. ప్రజలు దానాలు స్వీకరించి, దుర్యోధనుని కూడా పొగుడుతుండేవారు. తనకంటే కర్ణుని ఎక్కువగా కీర్తించడము వలన దుర్యోధనునికి తృప్తి కలుగలేదు.
222 ఒక కధ చెప్పవూ?
ఇంద్రుడు దుర్యోధనుని మనసులోని అభిప్రాయమును తెలుసుకుని ఎలాగైనా దుర్యోధనునికి గుణవారం చెప్పాలని నిశ్చయించుకున్నాడు.
అందుచేత ఇంద్రుడు బ్రాహ్మణవేషమును ధరించి భూలోకమునకు వచ్చి దుర్యోధనుడుండే రాజభవనానికి చేరుకున్నాడు. రాజ భవనంలోనికి (ప్రవేశించ గానే దుర్యోధనుడు పెద్ద అట్టహాసంగా బ్రాహ్మణునికి ఎదురువెళ్ళి,
“ఓ బ్రాహ్మణోత్తమా! నా వద్దనుంచి నీవేమి కోరుతున్నావు? నీకేమి కావాలో అడుగు. నీ వడిగినది ఇవ్వడానికే నేను ఇక్కడ ఉన్నాను. నీవేమీ మొహమాట పడవద్దు.. నీవు ఎటువంటి పెద్దది అడిగినా నీకు ఇవ్వడానికి సిద్ధంగా వున్నాను అని చెవ్పాడు.
'బ్రాహణుడు దుర్యోధనుని ప్రగల్బాలకు నవ్వుకుని ఓ మహారాజా! నాకేమీ ఎక్కువ అవసరము లేదు. కొద్దిరోజులలో ఒక యాగము చేయాలని సంకల్పించాను. ఆ యాగమునకు బాగా ఎండిన కట్టెలు కావాలి. యాగమునకు అవసరమైన కట్టెలను ఇస్తె చాలు. అంతకంటే నేను ఏమీ కోరను అని అన్నాడు.
దుర్యోధనుడు పెద్దగా నవ్వుతూ నావంటి మహారాజువద్దకు వచ్చి యాగానికి కట్టెలను అడిగినందుకు ననమి మాట్లాడగలను. నీకు మంచి జరగాలని కోరుకుంటు న్నాను. యాగానికి కావలసిన కట్టెలు తీసుకుని వెళ్ళు అని బ్రాహ్మణునితో చెప్పాడు.
దీనికి బ్రాహ్మణుడు సంతోషించి దుర్యోధనుని దానగుణాన్ని ఎంతగానో మెచ్చుకున్నాడు ఓ దానశీలీ నేను నిర్వహించబోయే యాగము పదిరోజులలో ప్రారంభమవుతుంది. ప్రారంభించే రోజునవచ్చి నాకు కావలసిన కట్టెలను తీసుకు వెళ్తాను. ఇప్పుడు తీసుకువెళ్తే వాటిని నిలువయుంచడానికి సరియైన స్థలము లేదు. అని బ్రాహ్మణుడు చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు.
ఇంద్రుడు దేవతలకు అధిపతే కాకుండా మేఘాలపైనా, వర్న్షాలపైనా కూడా ఆధిపత్యం కలిగి వున్నాడు. అందుచేత రాబోయే పది రోజులలో కుండపోతగా ఎక్కడా తెరిపిలేకుండా వర్షాలు పదాలని ఆజ్ఞాపించాడు. ఇంద్రుడు ఆజ్ఞాపిస్తే ఎడతెరిపిలేకుండా వర్షాలు పడతాయి. ఈ కారణంగా పదిరోజులు ఎక్కడ తెరిపి లేకుండా వర్షాలు పడ్డాయి. దినితో చెరువులు బావులు నిండి పోయాయి. నదులు
ఒక కథ చెప్పవూ? 223
పొంగి ప్రవహించాయి. అంతా జలమయమైపోయింది. ప్రతీ వస్తువు తడిసి పోయింది. పొడిగా ఉన్న వస్తువే కనబడలేదు.
ఈ విధంగా పదిరోజులు వర్షాలతో గడచిపోయాయి. పదిరోజుల తరువాత వర్షాలు పడడం మాని వేశాయి. ఈ పదిరోజులు కనబడని సూర్య భగవానుడు నవ్వుకుంటూ ప్రకాశిస్తూ మేఘాల చాటునుంచి బయటకు వచ్చాడు. బ్రాహ్మణ వేషములో ఉన్న ఇంద్రుడు దుర్యోధనుని వద్దకు వచ్చి,
మహారాజా! ఈరోజు నేను తలపెట్టిన యజ్ఞము ప్రారంభమవుతుంది. మీరు మాట ఇచ్చిన ప్రకారంగా యజ్ఞమునకు కావలసిన కట్టెలను ఇవ్వవలసినదిగా కోరుతున్నాను అని తను వచ్చిన పని బయటపెట్టాడు.
దుర్యోధనుడు బ్రాహ్మణుని మాటకు దిగులుపడ్డాడు. బ్రాహ్మణుడు అడిగినది ఇవ్వలేక కాదు. ఆ సమయములో ఇస్తానన్న కట్టెలన్నీ తడిసివోయి ఉన్నాయి. తాను సహాయముచేయగల పరిస్థితిలో లేడు. క్షమించమని వేడుకునే ముఖముతో లీ (బ్రాహ్మణోత్తమా! నన్ను క్షమించండి. విపరితమైన వర్ష్నాలవలన నీకిన్తానన్న కట్టెలన్నీ తడిసిపోయాయి. ఒక చిన్న కట్టెకూడా పొడిగాలేదు. కట్టెలన్ని ఎండిన తరువాత నీకు కావలసినవన్నీ తీసుకు వెళ్ళవచ్చును. దయచేసి మీరు చెయబోయ యజ్ఞమును కొద్దిరోజుల తరువాత నిర్వహించడానికి వాయిదా వేసుకోండి అని దుర్యోధనుడు చెప్పాడు.
దీనికి (బ్రాహ్మణుడు నిరుత్సాహపడుతూ ఓ దుర్యోధనా! చేయబోయే యజ్ఞమును ఏ విధంగా వాయిదా వెసుకుంటాను. అటువంటివాటిని మంచి రోజులలోనే ప్రారంభించాలి. ఈ రోజు యజ్ఞమును ప్రారంభించడానికి మంచి ముహూర్తంగా నిశ్చయించబడినది. నీ విచ్చిన మాట ప్రకారము నాకు కట్టెల నిచ్చి మాట నిలబెట్టుకో అని బ్రాహ్మణుడు జవాబిచ్చాడు.
దీనితో దుర్యోధునిని మనసు బాధపడింది. లోపల చిన్నబుచ్చుకున్నా పైకి మాత్రము కనబడనీయకుండా ఉన్నాడు. బ్రాహ్మణుడు మాటి మాటికి ఇచ్చిన
మాటగురించి అడగడంతో దుర్యోధనుడు సహనం కోల్పోయాడు. బ్రాహ్మణునితో నీకేమైనా పిచ్చి ఎక్కిందా? ఈ విధమైన పరిస్టితిలో నేను మాత్రము ఏ విధముగా 222డే ఒక కధ చెప్పవూ?
మాట నిలబెట్టుకోగలను అసి అనుకుంటున్నావు? నేను చెప్పిన కారణం స్‌వు వినకపోతే ఇక్కడనుండి వెళ్ళిపో అని దుర్యోధనుడు కసిరాడు,
ఎవరికి పిచ్చి. ఒక పవిత్రమైన యజ్ఞమును బ్రాహ్మణుడు నిర్వహించడం నీకు పిచ్చిగా కనిపిస్తోందా? నేను కర్ణుని వద్దకు వెళ్ళి నాకు కావలసినది తెచ్చుకొనకుండా నీ వద్దకు రావడము నిజంగా పిచ్చె. కర్ణుడు ఎప్పుడూ ఇచ్చిన మాట తప్పేవాడు కాదు. ఇప్పుడైనా మించిపోయినది లేదు. నేను కర్టుని వద్దకు వెళ్ళీ నాకు కావలసినది ఇవ్వమని అర్ధిస్తాను. కర్ణుడు తప్పకుండా నాకు కావలసినది ఇస్తాడు అని చెప్తూ బ్రాహ్మణుడు కర్టుని రాజభవనానికి వెళ్ళాడు.
దుర్యోధనుడు చిన్నబుచ్చుకున్నాడు బ్రాహ్మణుడు కర్షుని తనకంటే గొప్పవాడుగా మెచ్చుకోవడం అతనికి ఇష్టం లేకపోయింది. కర్టుడు మాత్రం పొడికట్టెలు ఎక్కడనుండి తెస్తాడు అని తనలోనే సమాధానపడ్డాడు. కర్టుడు కూడా నావలన కాదు అని చెప్పినప్పుడు బ్రాహ్మణుడు కోపం తెచ్చుకుని దూపిస్తాడు.
బ్రాహ్మణుడు రాజభవనానికి వెళ్ళగానే కర్ణుడు గౌరవంగా ఆహ్వానించి ఓ బ్రాహ్మణోత్తమా! నేను ఏ విధముగా నీకు సేవచేయగలను అని వినయంగా అడిగాడు.
ఓ కర్గా నేను ఈ రోజు ప్రారంభించబోయే యజ్ఞానికి ఎండు కట్టెలు కావాలి. దయచేసి దానికి సరిపోయే కట్టెలు ఇవ్వమని కోరుకుంటున్నాను. అని (బ్రాహ్మణుడు చెప్పాడు,
కర్ణుడు బాగా ఆలోచించాడు. నేను తప్పకుండా బ్రాహ్మణునికి కావలసిన కట్టైలనివ్వాలి. యజ్ఞము అంటే చాలా పవిత్రమైన కార్యము. దానిని మరొక రోజుకు వాయిదా వేయకూడదు. ఈ విధంగా ఆలోచిస్తూ కర్ణుడు తల పైకెత్తి చూశాడు. పైకప్పుకు ఆధారంగా ఉన్న వాసాలు, దూలాలు కనబడ్డాయి. అన్నీ తడిసిపోయినా అవి అయినా పొడిగా ఉన్నాయి. పొడిగా ఉన్న కట్టెలు ఇంతకంటే నేను ఎలా తేగలుగుతాను అని అనుకుంటూ కర్పుడు సేవకులను పిలిచి ఇక్కడ ఉన్న భవనాలలో ఒకదానిని కూల్చివేసి జాగ్రత్తగా ఆ వచ్చిన వాసాలను దూలాలను ఒక ప్రదేశంలో ఉంచమని ఉత్తర్వు ఇచ్చాడు.
భవనాన్ని కూల్సివేయగా వచ్చిన వాసాలను, దూలాలను ఇతర కర్రసామాను
ఒక కధ చెప్పవూ? చేజ్‌
లను బండ్లమీదకు ఎక్కించి అవి తడిసిపోకుండా జంతువుల చర్మాలతో కప్పివేశారు. బ్రాహ్మణుడు కోరిన కట్టెలను ఇవ్వగలిగినందుకు కర్టుడు సంతోషించాడు.
బ్రాహ్మణునితో అయ్యా! మహాత్మా! మీరు కోరిన కట్టెలు సిద్ధముగా ఉన్నాయి. వాటిని ఎక్కడకు చేర్చాలో మా సేవకులకు అజ్జ ఇవ్వండి అని కర్టుడు చెప్పగానే (బ్రాహ్మణుడు అమితమైన ఆనందాన్ని పొంది కర్షుని దానశీలతను 'ప్రశంస్తూ, అతని కీర్తిని గట్టిగా స్తుతిచేస్తూ అక్కడనుండి వెళ్ళిపోయాడు.
దుర్యోధనుని భవనం ముందునుంచి బ్రాహ్మణుడు బండ్లతో వెళ్తున్న సమయంలో దుర్యోధనుడు బయటకు వచ్చి చూశాడు. బ్రాహ్మణుడు కర్షుని గురించి చేస్తున్న స్నోత్రాలను పొగడ్తలను దుర్యోధనుడు విని తన చెవులను తానే నమ్మలేకపోయాడు. కర్టుడు ఏ విధంగా ఎండిన కట్టెలను ఎక్కడనుండి సంపాదించాడో తెలుసుకోవాలని కుతూహలం కలిగింది. వెంటనే తన అహంకారాన్ని అణచుకుని కర్ణుడు ఏ విధముగా ఈ కట్టెలను సంపాదించాడో చెప్పమని బ్రాహ్మణుని అడిగాడు.
బ్రాహ్హణుడు, కూత్యోధనా! కర్షుడు తనకున్న భవనాలలో ఒకదానిని కూల్చివేసి ఈ వాసాలనన్నింటిసి- వాటినుండి వేరుగాతీసి యజ్ఞమునకు ఉపయోగించు కొనడానికి ఇచ్చాడు. దుర్యోధనునికి నిమ్ముగము కలగడానికి వాసములపై కప్పబడిన చర్మాలను తొలగింఛి చూపించారు,
కర్టుడే నిజమైన దానగుణముః కలిగినవాదడనే సత్యాన్ని దుర్యోధనుడు గ్రహించాడు. ఇంతేకాకుండా కర్షనునోప్రైే అసూయకలిగి ఉండడం చాలా నీచమైనది గా భావించాడు. ధనాన్ని కలిగి ఉండడములో దానగుణం దాగి ఉండదని, తోటి మానవులయందు ప్రేమ, జాలి, సానుభూతి కలిగిన హృదయాలలో ఉంటుందని తెలుసుకున్నాడు.
దుర్యోధనుడు అప్పటినుండి తనకు కర్షుని పైగల అసూయాభావాన్ని వదలిపెట్టి నిజమైన స్నేహితునిగా పేమించడం ప్రారంభించాడు.
..- హరిః ఓం తత్యత్‌...
226 ఒక కధ చెప్పవూ?
ాయనలన మె. రో! తే |! శ ఇ ల వో గ భరత చె వే. గ జుం ! ( లను న్స ర్‌ ౯ సో క | అమకసలలన్‌్‌
న. 28 ళ్‌ 3/4 101 114 ల 1 00704 భగవద్దీత 7వ అధ్యాయం 42. 0౧౫ 15 ఈశావాస్యోపనిషత్తు ' 2 ౮౦|| 07 భగవద్గీత 12,13 అధ్యాయములు. 43. ౮౧౫] 16 ఈశావాస్యమిదం సర్వం , 3 007 11 ఆత్మవికాసము 44. 0౧7 17 వేమన వేదాంతం 4 00౫? 12 గంగాసోత్రం 45. 0౧౫ 18 శతరుద్రీయం 5. 007 13శ్రీ గాయత్రీ మంత్రార్ధం 45. 0౧౫ 19 శంభునటనం 6 007 16 జీవజ్యోతి 46. 0౧౫ 20 సంగీత వేదాంతం 7- 007 17 కైత్తిరీయోపనిషత్తు 47. 0౧౫ 21 స్కందోపనిషత్తు ఆ ఆల 8. 007 18 కైవల్యోపనిషత్తు 48. 0౧౫ 22 శ్రీ చిన్మయ స్తోత్ర భజనమాల 9. 007 19 శ్రీ దక్షిణామూర్తి స్తోత్రం (స్వామీజీ) 49. 0౧౫23 సూర్య అక్షి ఉపనిషత్తు 10. 0౮0౫ 20 ధ్యానము జీవితము మరియు సాధన దీపిక 50. 0౧౫ 24 శ్రీమద్భగవద్గీత (స్తూలాక్షరి) 11. 0౮0౫7 21 బదరీశ సోత్రం 51. 0౧౫ 25 ముక్తికోపనిషత్తు 12. ౦0౮౦౫ 22 భజగోవిందం 52. 0౧] 26 శ్రీ విష్ణసహస్రనామ స్తోత్రం 13. 00౫7 23 భగవద్గీతా పరిచయం 53. 0౯౫ 27 తత్తబోధ ౧ " లు 14. 00” 25 ఈశ్వర దర్శనం 54. 0౧7 28 చిన్మయ లహరి 15. 00౫ 26 వివేక చూడామణి - పార్ట్‌ 1 55. 0౧7 29 రామాయణ రత్నమాల 16 007 _ గీప ౮౮1 27 వివేకచూడామణి - పార్ట్‌ 2 _ అంగము 17. 0౮0౫7 28 హిమగిరి విహారం . శైటిం0౬ 01 గోల్డెన్‌ ప్రింగ్స్‌ 18. ౮౮ 29 స్వరూప దర్శనం మ ట్‌ శ్మ్మ్యలీష్మ౦ వ సతి ఛాందో గ్యోపనిషత్‌ 4వ అధ్యాయం 19. 0౮7? 31 ఉపదేశసార మ్స (క్‌. గ కా ఖత న లల గ్యోపనిషత్‌ 5వ అధ్యాయం ౨0. ౬౮ 32నా ఉత్తరఖ ఈ వ ద త్రి త్‌ ర. ఖ్‌ క! ళ్ళ పనిషత్‌ 6వ అధ్యాయం 22. 007 34 ఆత్నబోధ ఆనీ 4 శక. లీర క కర ఛాంట్త వనిషత్‌ 8వ అధ్యాయం 23. 0౮07 35 శ్రీరామ గళ్ళు స్కీ | హం ట్ల ల్‌ క న్‌షత్‌ 24 0౮1 36 అష్టావక్ర స్రీళ్లై . వ భ్‌! క్‌ స! “౬౯ ల జతలేశు సనిషత్‌ శనై భట అలా వ? పేట ౦త 25. ౧౯ 3/7 జానసార | న్ఫుాత సట: 26. ౮౮ 38 ఎందుకు థ్రైనతటయా[ం ల టి ల. జి 95తిు కీర కోని షత్‌ 27. 0౮7 39 శివాపరాధ్హకక్షైక్షూప న తనకా మా జీల న 28. 0౧7౦1 ఆత్మ విడ్యూవిల్తూస్టర్రాష్న క రైంకాన నం రలకాటుడ 20. 0౧౫? 02 ఐతరేయ్యతనితకజాస! ఈ నా ఇ ర యం మ్య కం నిరం గి ఆలి పశ? అటో యహ. క్‌ దేటుడే లైఫ్‌ 31. 0౧7 ౦4 శ్రీ శివమహిమ్నసోత్ర రాడా మూన్‌ (ప్రళ్నోపనిషర్‌) ం సె 0 2 రం 05 కరమ! మా! 16. 0౯౬౯15 యక్షప్రశ్న ॥ యి 3 607 06 లాంయో శ 17. 0౧౬౯16 సూర్యోపనిషత్‌ ం 0 పనిషత్రు 1 ర నాం ఫఎనిషత్తు 4వ అధ్యాయం 18 ౧౧౬౯17 వజనసూచి ఉపనిషత్‌ డే 07 కైత్తిరీయోపనిష ర్‌ పనిషత్తు 19. 0౧౯ 18 స్కందోపనిషత్‌ 35. గ ౮౯|| 08 త్రి దక్షిణామూర్తి స్తోత్రం (మాళాజీ) 20 0౧14101 స్వరతరంగ్‌ (హింది) ఆ్యో 36 0౧? 09 నారద భక్తి సూత్రములు క్యాసెట్స్‌ 37. ౮౧7 10 నేటి కోమాట (క్యాలెండర్‌) 01. ౦౮౧౮౦1] చిన్మయ బాలగీతిక- 1 ఆ్యో ఆ ఆలో * 38. ౮౧7 11 ప్రశ్నోపనిషత్తు 02. 0౧౦ 02 చిన్మయ బాలగీతిక-2 ఆ 39. ౮౧ 12 పూజా కదంబం 03. ౮౧౮ ౦3 చిన్మయ భజనమాల 40. 0౧౫ 13 భగవద్గీత 04. 0౧౮౦ 04 మాతృస్మరణం 41. 0౧౫ 14 భావనోపనిషత్తు 05. 0౧౦ 05 మై డియర్‌ ఛైల్త్‌ నానా ముద్రణ : వాసు ఆఫ్‌సెట్‌ ప్రింటర్స్‌, విజయవాడ. ఫోన్‌ : 2438324, టి త శ