Telugu అరుణాచల రమణ_ఆర్థ్ర్ ఆస్ బోరన్ మద్దాళి సుబ్బారావు (అను)_1999_85 P_SVKA102B136 - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

న్‌ ల ల వ. ం ల న రు న క |. రై లం” న్‌ సన = నిం య. +" లల లుం లా జ మ! "ల . ప్‌ వ వ | స ॥ గే లం ము మ ఇ ల అం ల క మ |. న. . య. రి . 1 = , 2200 క్షే జ. ॥ జ ౯ వనన మ = న న | = ను అప న. క్‌ టె . 1. న నం కః కొ =. . లం" క్‌ లా జ న. న లర్‌ స. | ను ” | ప | | , ॥ . " 4 య. మ. క వ న గ్‌ య నవి వ సవన ము మ వన మ స 4 పల సం గ మ సప ఆవాప స నళ ళం ఆ నస చ న ర ణ్‌ ం | న పు రం మ వ నన మ వు ప రు వ వు ఇ క. ను ను న చిం / | నం టం మ మ మం వ మ న న గం _ + ను సన మ కన 24 క లి చ ఇల 1 "ల లు వ ప న న న శ , " న వం వ సు వ నప ప క్‌ న వ. ర. | ప న స న న న | చ్‌ బ్‌ో ళం అ, టాం దిండి, వరం ఇవ? కో శ క్‌ లే _ అం 0002 గ క ళీ ళీ, క క వావి కం న టోపి మం ॥ పు సన ఇస న న న క పమను ఎం % వం వం న క మ ల స శ |) య్‌ ఇ జ న వు చవ న్‌ ర ల, / న. | న శ (&్‌ గో! ర న క . మ య. న. న [2 సం (2 న కన్నే అర | ఉ జా నమ 9 న వనన పలి వ నర్‌ న న లన క వం మను వప కీ సని ల్ల బలి = మ - , కీ గ న జం స ర న 0249 / ౬ శా శ్‌ వ ౬ పు వనం హా. న ఆ ల యు లా ' మ ము గా ఇం " _ న గ్య 4 రోం ల, (న టం కన్‌ ఇన నీలి, పై రం ఇన క ః నే ఏల, క 4 య క్‌ ౯ న న న 0 నం కన గ్య

• న రేం గ శోటానే వనం . రన య ఉగ ఆ (| లం ” వ? న ఏటా, . | & 099! కరన్‌ వ | ,.. .. క్‌ (| , వన వు శ లీ ళ్‌ 0 కళ రిఖ, పరి, లలి ఉం క్క కన . లలి వలి, అం? ల క న! 9, పత లి వళి, రబ, ఆ!
• ॥ లా లి, జ తి రక క స నం వ వం అ గ + ఎం ర అ పవ ఉం శ్‌ అవన రన ఇన నరక మ వన వం ల క . న 1 ఆ; నాం న న న మా న న = 02 నన వన కన కం - వన మ ను ను నగ మ | వ - రం 4: య. ఎ య. . శవం! "| * ఖ్‌ రి ఇ రో వన వ ప ష్‌ క్ష ం సన న వ న్‌, ॥ = దంచి సా! రః న వ మ స ని రల నన ల వు నమ మ + మ మ వ న వ వ ట్‌ 1 నం ర్‌, స్లో షం! నస వం 90 న సంవ న న! అవర వ వం 022 | ు న నన అవన స వం న కం ల, ఇ - ఇ శ టి, ల్‌ నలో వ వ య. . ల, ఇ | ్‌ త | ట్‌ స్ట గ. నో పం ంం క మ ఆనం వ న వ న ర " గలం” గ న వనం ంసన నో వ ఇసర్లో మ? ॥ ఇ న _ సాక్‌, కి న నగ రు నా య ర్‌ రరర సనన ఎను - 1 అహ్షువి వ. లీ మ చన నగ వన నస జం జా వం, వీత లలి, 9 టి. అ, వళి! క్‌ పలా ఏం, రల క్క క్‌ క క క పండ బీ, క్‌? లాం జీ 0 బరా లి, య. శ క. గ్‌ మదం? త్‌ ర ం రు మ వ న నన 5 నక వ వ శ =. ల + పం న న హా రన న న మ ల ట్ర మీ | ప! బీజ, ( జ గ్‌ విం 920 కః మ క? రప వం చంటి, 0న క వం జీ, న? సరి, ల ఈ. న్‌ క లన రత, తం! 90905 . ్‌ శ్ర ౮ - గీ న ధల! లో తళ సి ॥ . రు న త ఆ జ్‌ | | నూ రం స - ఆ ఎ ఇ పే | ల న - క నళ గీత న . ఓ "; ఇ ంా శ ॥౯ _ ఇ తి, రీ, రర 0 వు న న ర 4న, మ వ వ సళ. ప్‌ అం మ న కర ర రరర న మ ర రం | “ | శీ 1 ఆగ ళ్‌ ఆ ” ళ కక, రక వ కళ కరం). వ. న క గే వ వ మ. మ - / ఎ ః: గ _ ర సు జ 2 గ ఇ అ, న ఇమం సేం క గ 9ంం2 క తే, ్‌ ఇ“, ల ణే క! . ఖ . ఖం - * | ల్‌ రూ న గగ న మ . " ఆ అ కా ఆ టి న్‌్‌ సి, స న ర ప కం రను ట్‌ స! నీట గో సం రర వనం 4 నన ర నన న వ స మం నన యర్‌ న రేక _ | సొ వీట, నం వి శ ఖీ, 9. 20, గో కర్తం ఇ (ర కం). గలి నం వం0 న్‌ వలి, లై, ఏలి, క? అ, తరం 9వ! సలాం రర చం న శు లీ సా 1 “=. వ ళ్‌ సే మం గ స. మ ర్‌ం న ” . | గ జుం ళల ఇ స శె | అ, (7 యమ వ్‌, యో లీ ॥' కీ వ మ 1 పన . “ఈ భీ ై వ రు ర్త దక న నర సన న ఇట్‌, నం స . లవ జరీ వ రోజ డ్‌ వు మన నజ క్ష న్‌ ప గ మ వ న విం న అరం? ీ | జ ల _ ౫, క్ష వర భం దర నం చన న ప న ”, య మ న గోం, నం. య. మ

• . ఆట ల. ॥ ల. , న్న కం నన డు న వం న రు ను ర ర వష! స్ట న ప నా న," అం ర 4 వు ను న సు వప ర నస రల, ట్‌ వ లలో చ్‌ గ ॥ శి వ వ. . రక న - . . న్‌్‌ అ తి శ నన ము శీలి, జోల వరన? న వ మ శీ టం? నం న క న చ న న వ | . | న్న ఇ శా ॥ ఇ, ణా అ | వ ఈర. మ య మ. జ ళ్‌ స్‌ | ఖల్‌ జ' వం ఇ జ జి, క్ష / చను టి, శ వ ల లి, పళ వ చ అవ ర ఠి వి ల ల ణే , / క! శా ఉడ్తా . క | కర ఖ్‌ య" కవీటల టక కన్‌ మ ట్‌ ట్‌ పన లం వ నట న మ (గే నిం ౩న న వళ రం పేకాం న స న రు న ఆ

• = చ ” ఉ ఐం లె [ " 22 జ్జ స వ్యా, 1, గ్‌ కళల మాని కో స్‌ో వన వళళ ర జరం 2 లి నగ్న క. సస ర్ట నన ఇ మ ర న ననన న నన వవ వన ఇర జే శ బై న్‌ సల ” + వం ల లం రోడ రన ధన ట్‌, న్‌ ఇం క క 6 త న: - క క క య వ అం న నం న రర వ ను ర క్‌, 0 ణ్‌ ల్‌ స్వః ఆ , ల రన ఇట రొ గను ఫో నే కో ము ల, న కో న రొ ల” ఇ కి, లీల, జ స్థం: . ం లలి ల్‌, సి లీ సు వన న ర? కం న సన న న కోర వ ఎ త ఖీ - జ వష ఛో / ॥ _ న వ చ? వన ము థీ, మ అ, వ్‌ (గ సం న న. ను ౫ లంలో జ జా చ .. మ కలు నా ఇ వట ల న్‌ , ల మ వు నం వరం న పిగ్‌ రం మ. వ ” వ ర. క్ష. / గే సంగ? వ. య | గ. 9. ఇ న లా /. శ న ఆసు ఈ లీ అ" ౬ మ ప న అనీ, యా 4 న రీ వ. వల” సం . రై = ఖ్‌ స య క తి ॥ శ. న్ని, గి, లి, అచ, రాని రిం ౯2 రీఇరి ఖో; జంంరో మం రల పజ ల 4 న ల కళల, _ /| వం డిఆీ, ర 9న చరద కక క వలి లర గోఆో బు ఫీ ఖా ॥ ల! ॥ స , / గ య. లన లం. 20 అం? జల, రః ర్‌ి న్స్‌ ఏల, కి న అనల శే ఆ “జై కి ( 27 లే శ' రం లం వః అ 0! రం డు లీఇి, = పం లము రం? ; సాక ప టా టన | క! రే జో 2 | జా 1 .. ఇ క. యా సోన లలి, స్‌ న/ ర స వసం మనన కోక ను " / 4 ఓ ఆలా క జీ ౯ ల" (న లే ల” క్‌ క తి ఇళ బక్‌ న, ల) ఇని వారి న్‌ఆరి, లట! న! ఇ, అ ప్ర ల్‌ అ, రజ న్న రించి కో వింగ్‌. ః జ యీ ప (లా గా అ =లీ ణ్‌ న ః' ఇం" క. న లం వై” శి నో వ 99 అల జ్‌ జ్‌ క్‌ - క = లలి సను * పం వనం ను రం చం వరం ఏ0 రం వ నర జు సా జా | ॥ ఆలం - శ . జా. ఇ" ష్‌. క. న ఏం వన వ వం క భం తి, - అలం నర కి, ” న్‌ వం వంచ వం ర ననన వం ల నం ర రజ, అ ఎల్‌ ॥ | శా ॥ ఇ వ్ల శా ఎఇ , ౬ ”ె ల స వ. న వి 9ఛవి నో, ! ర కక్‌ ల & క్‌ వం 0క్యం ఓ ంం9వి స ము ను న ము ర వని నం క పి, టి ఇ మ్‌ షి ॥ ల” వళ ఆం కక రీఅరొ (కోల ఓ క వట, సనక రొ టో, చలి, [క ఇ, హజ్‌ గబ న 9కి 0 పం న్న 2 . శ. ఖతి! ॥ య. _ - ఎ ॥ “7 కాళ నన అరలు న్‌ రు ౪, గగ _ అ” క ల అ వ, మ ర క ము దర ము వళ్లే ఇంచి, ర ట్‌ | | శ్‌ ( . ల ం ఇ ణ్‌ . గ ట్జ = వ || గ " మ స్తు సనన ్ష క! నం / / నరం / ళ . శ | ఓ జు చ్‌ (| | జా " సళ క స క ॥ ల త (1. యం వరము న సం? ఇల ఆం నన | ఈ ఇ మం ,! ఇ! ల ణి వ్‌ షా _ న గ శై వ గ , 1 న కో ర ౧ నన న గ ని గోలా ం ళా” 7 న్‌ కాం: స్స ఆ స్నా వాట ॥ ॥ అ. (| వా క ” న మ వ క. + మ సం మం ఇ” వ శ న - ల్‌ న 1 " | " ఈ ట్‌ ఫి ఎకి గ్‌ న నే ల న పు హన న ఖు ౯ . న " / నే _ _ వ | " (4 లై గ పైట ఓ ఆటీ క క్‌ మ ప 22న ర్‌ ను ప నమ , లై మ నం వ (గీ 4 ॥ . * వా! సత్తాతు - - మ్‌ గ్త్‌ నం - మ న న " ఆ సు ప క. న న వన ను స్‌ ణః ర] ॥ హై గ వ్‌ లు _ 1 ఓ జ. జ లి ॥ గ వంచే, తన, వ జ క్ష లకీ స ౭ నం. అం, 4 జరం. రన రేఖ్‌ నక ర౫ కాలే శా క శూ ల శ | చ్‌ గ] న. .. ల 1 “- షు నన గే న్‌ కా. మ న. “ట్ట ర్‌ వ ధం శ (0 [4 ఓ, యో న శ జ టీ క ' చ మ నీర అవవ స టీఅి, న. క. న " మ. న న ఎ గ్‌ ఉరో0ళో * లా న? శే - శీ! న క్‌ న. న ల వసు /] ను | క్‌ న మ వ టు రం ఆ వ వ " జ . ల. ఖై! న. ( శి - న. య. ం ॥ | క్‌. | ,” ॥ మ ను టం రో శ యు రర 4 రర వ్‌ / ” ॥ ఇ || ; క మ" క్‌ య | _ ల హా నా | / (| ॥ చందిన "ఇ ఇప టి, లి, కి, క! క్‌ దవ ఇ . ॥ | - ౯ [౫ న న పం , హై యీ మే లీ న ల ఎ స | ఖే ప న ను , “| లం ఒం , ॥ ఉ స్తు వ ర ల ల 20 న రవం . ల ల నా ఇ వ. న. 4 ళ్‌ [ ఇ హా! ॥ బ్‌ ల జ గిం + ని స న నం క వ ల వ. "| న ఓ [ఓ శ్‌ న్‌! ం గ క్ష టి వరో ననీ ఖో, 229 ళి, అ “| కా జ ల క వ కనే క కి 1. న పత |! స్‌ ల | ఇళ్లే చ. గాజా ॥ శ సా | శే ౯ గ్‌ శళ్ల వే . ి రె కం? గ్‌ రగ ళ్‌ ల లనున ర నా వ తం న ర వ రరర క రం నం ల్‌ (నా! గ్‌, సర క్‌ | శీ చో ఖై లే - ఎ జ్‌ [ ౧ _ 3జి ద్‌ 2 గ ల | | గ్‌ క ము ఆరం రో ల. = నో / కో గ న కి శ ఎ వి “జీ షే. ర న గ ను స స నం (ఫోం కిం పా సన ి ర ర దళ రో వం సు = ! న జి న్‌ శ ణః ఓ ఉి, త్‌ ఈ ళా జొ + డో | జ, జి ద్ర్‌ గ్ర కో గోన! గోళ, (్ర్‌ (బ్య లి , క య. తు ల బట్టల ణ్‌ మ ్క్‌ ల్‌ వ | పల ఏస్‌ మ నం స. గొల ఇ ద ల, రు ను క ్‌ ర డో మన జ్‌ యు తోలి, ల! ర ల! శ న! మ్‌ కై _ [ పల్లై లి! ఫీ 1 0] స 4 చయ శ స లు ల వ. మ మ పు య యుగ న్‌ ల రా చ . | ॥ | ( వం వ. భు వు నం క్‌ పం? 1 న - ర కర ౯ వం వలన ల వం శ ర్‌ రారు భా క ల ర న్స క్షే క్ష్‌ | జ క (ఇ న! న వలి శ ల / కో డీ, జీ థి శి, అ, భన _ | పన 6 డ్‌ గి గో ఇ కళ క్‌ జా! ఇ .. న్‌ థీ వ లో వీ మ ప సంర మ హ్‌ ము ర వ. ఎ , కక మం సో కక మ. వళ ర న ర్‌ రర లా పు గో మ గ కన | చ గో ఇ లవ క న [న క ఇక్క, అలి కన. 1 వవ స జ 1 కవ కో ౯ ళ్‌ క్ష ర! జ క! ట్ర్‌ స?! న? పల 1 జ్‌ ను వ వ న సవ శ్‌ ళ్‌ వ ను యు ప చు సం వని హు వ | ై స 1 నం ః. ౯ న న్‌ వరి 1 ఇ రొంచజ నన ర వలి, య. క్‌ వం = . క ల న క - ॥్‌. న. గో, క పం 0 వెరి, టి నో గజల్‌ కో బడ 11 శ తే ల ల | జ - ల ఉం రవం వం వధం న( ఈ 1" న ) రి 4 న సరం. ణో + శ జ చిర న 0౪. రరర ట్‌ి, వర్‌ క్ట! సక (ట్‌! టం లజ 1 క న్న శ క క వ ( న్‌ క ఈ మ | న ” = ఎం 4 కో, పు - గి ల లకీ, వట, గడ రర స, (గమ వంక అన రా రచ, కన గోలలో నం సాధా వ " | లై: కళై కష (గా లు ప న ల | స; మ న న వ ప స మ ఇ స్ట! స ర స న న వ చైకే న క్‌ ల స ( న జ. ఈ ౯ క ఈ టే శక ల ఉక క అ అ! (న్‌్‌ న. లం అ త! ఖీ, న! ల! శ ట్‌ లం 1 శ్వ 1 1 [న "4 ననగ న్‌ (| క్ష ద్‌ పన ల్‌, కొ, శ్‌ కి అర న్‌ జక ము వ సం న్‌ రా" క ఫ్‌ క్‌ మ. నం ప్‌ ర మన టో కనో స. స క్ష కళ? వే _ . య మ మ హన య్‌ న్‌, రం న ల్‌ (! (ా గ్‌ వ | క్‌ క్‌ 309 00న పి లవంన ఇ క్‌ రో పు వ (| జ, వన లీ నా ఆ వల వ్య వం స0ం థి, నక డన న 0 మ చు కరి త్తం? వరన సేత ష్‌ జ్‌ క్‌ క్రీ స్‌ ౬ 49 రవ వ. గ్‌ స మ మో 1 ” | ఆ పై ళ్‌ స వ ల (ట్వ ము మా? కరడ న్‌ శ ఇ | వ్‌ అ నీ గండి, ను నితో వతం రన న త్య న నని క్వాల్‌ రోష” క లక్‌ న స నో గం? శ కే భై? కక వలీ ర ద కోశ ళో ళ్‌ మా ష్ట్ర రా క ని య న 1. వన ర్ట త్తు " క మ శా వ వం న్‌ క్షా; క * కీ! నో ఏలన స ర! నః మ వప న 3వ? ర ఘా శ - మ ఇ, ను న బీజ ౯, వు కన ఇధాళ కర వార్‌; గావో వం 20 అక్‌ ః" కో నభ -ట్ట గ్‌, న్‌ స్య రట ఖే న లలి, బరీ. ర చి ఛ న్‌ రసం ర క (ఖర్‌, క న ధా లన 6వ కవన రస లాం ంంర7 గం జ ౯, రం ట్‌ (న్వ్‌ ఉక్‌ జో " ం్‌ గో ఇ ప వ మ వ. స్టా ల .. మ. న 5 ఖీ య రో స చరం కరి ల. జ స జూ జా అవన వన మన ర హు న వ క ॥ గ న వవ ల అవ్రతర రా? ల! (గోళ (కరి న కేక న న ప ల్‌ యు లం గోర లా ః క్ష ఇ స్‌ ఇస ఏవ! క చంపు లప న్‌ వని అవన వ మ చ, ల వెత, ల కో కళ ల్‌ క గ్‌ వం! సా గ (్‌ ర్‌ (న్నే న లల ర ర్‌ం క | నెంచి ॥ ర్క, వం నన కొ ళా 1 న్‌ నా ఎ ్‌ క! ల! కు ము స మ. మ న? మ ము ల వు మ. మ రం లి కో కో ఉం ప రం ల మ ప ర జ గ ఇ శ ఇ లీ శ్‌ నా కే ప 00 వ కం న! అల చం తం వళ! వ నా న వప ప రా (టీ న్‌, గ్‌ క్యా వళ ర (క ల! ధా? క రష ఇరాని లకి || . 9. న్‌ా 4 స రీఆర క ప ఇం ” వ య. క్ల క సన్‌ నం క లే కక! లన్‌! నీలో లేళ, రంలో ప 0౯45 య ॥ జ లే ర! వా రం స న న సంర గ! రక వి, క వ శక చో సళ య. గ్య రు 2290 చ. + క్‌ు గా గళ], 9 న వం, న వ కన వ? క్కి రర అవన ఏం షక లం జిం రగ 20901 డీ, ర భా ల్ల కం డక జ కంక రక కర వం వం గ క డీ అం లే క స్ట రు చరం మ ల! దం ప స్త మ ర కరర న ప ర ఇనీఅ' వ / జా నంతా తే న క్త న వ వ శం. ఎ జ లం శ _ న మం. క్‌ కప ర వ రీ, క్‌ మ నో కి, ము కటి ఇ రోం జం! | న్‌ ॥ న ౯ ఇ ( తె రీ గ వం గలి ॥ స? ॥ " వం వం కే జ! జి ల్‌ వ గ ఇ ఫి, చం గే ॥ / జ న అ శే ఓ క చ వు మ ; న ॥ వ వు న గ్ర్‌ మ రరర స 4 ప వన _ _ ఆ . / గో క్ష 0 కి నో కాత నన్‌ ౭ న మ శ లై ఆ న. అ ద్‌ కో టో, రద ల ఏల”; ఇ గరం 1 ల తా! ఇ | ్‌ నా [ (వ న్‌ా మ్‌ యః స గ య. మ త హం వ 1 వ మ పస జ శ అ శే / జ! స ఏత, త జ న న! మం అ మ నన క జ జ ( శి శ టే / లా శ ౭ ప కా | ళ్‌ చ్‌ చ్లా ఆ న న ఇ రజని తి న్న అ క కరో క ్‌ ౭ వనం గాం జి, (ల శ్‌ ల్‌ ॥ & | "మ 1 వ ఖ్‌ క్ష | న్‌ జి 0 లఇ చ, మ ప మ ప. క్‌ 'జోళ డ్‌ న ము ను ఆ - ; ఎ / - శ నాయ వక త ఖే ర్‌ కం: త న వం నద వు ం ప. క మం వ _ |. న సం ల అన్‌ 0 న నీ ్‌్మా రండ భ్‌ వంత సం జరీ శ, వ వ వ. నం య. ; | 4 = , - / ష్‌ ల్‌. ॥ ళ్‌ క న్‌ న్న ॥ త స మ ర నం ప్‌ న్లో క జీ లః ఇరు వా న య య మ మ. ౭! నా కు న, |

• క అలో , జ ా న త్త లం న క న! శ క య. కన మ. చ వ ” ఆ ॥ శ. ఢి వ . గ” మటు! నన్నా, క గ తో క్‌ ఇ న్‌ జన్‌ పర జను . య. గ వ. | ళా - భ్‌ లతా న న లో క్ష [2 తళ షై. ప. కి, య. | _ వా గ్‌ | సై” శ రు జట్‌ యా, క్ష 0న న ఎల య శే న్‌ ళా నగ రని, రో డర న నప క న వ కవిం, న వం ఎజి శ 1 మ ఇ .. న గ వా క క వానో అవన ్‌ స. మ ప " “ వ్‌ య ల్‌: లీ - శ్‌ క క క గో | ళ్‌ నం మ. “పా వ య న్‌ టో రోం గ వ బ్‌ పప ల పు వ! | ళా ళో గి ఖీ క ' అాచ్తే క్రీ! ఖ సై 1 జో యా క = సం? ప. రను? . | ॥ ః . త ॥ న్‌ా స జ్‌ యు | ల న్‌ (జ క్ష న శ వ* మో వ సం మ య య య ఇ + ఒం , ॥ | 1 మ క్‌ స చా క! న ష్‌ న | క్‌ . లన స హు ప. ని వం - హా" ల ం ,

1. జీ గి , లా+ ళో = క , టే ॥ జ! గ సా ప సవం న న తవ మ ను స వం అం లర గి, క్ష ఈ | వం = = కి ప /. మా న్‌ మ్‌] శే || వై పం [| వ వై గం వై - 2 / ల 1 కా క్ష = క్ష కక్ష స్ట ట్‌ ణి స్స్‌ క్ష న క [ జాన = సీ | ఈ = క | వ్‌ వ ఒడ - ప. అక నం ప ము వ న ద్‌ ళా ; న్‌ /| న్‌ 1 న్‌ న స ,1 కళే ు - ల్‌ న ణా బా . న న ట్లో న న న న. + శి 7 _ 1 త్త జె జాన | న సప న క లా శా నాటు = న క “ న ట్ర ” జ్యో న వ. వ వద ళో. + . వ ” ॥ ॥ నీ జా * ఉ ళా ఈ (| ఈ జ టీ (ల లకి, ఫి! జే కు న ఘు పల . , . ల్‌ | పలు శ గా గ నెక టై! పా న్నా వ?” సైగ స 'ంచా కే [ ప. య సస స య్‌ ఎ | ! | ॥ | ఈ . ర; న్‌ వష ం టం! 2 క్ష్‌ వ్‌ | ల | కో టై 5 గ రర: య ఇ స. ఇ _ న /| అ క్ష ల త్‌ ం ఖో స! ఇ మ్‌ కే జే క సతో యు కల్లో అ. జవం గ్‌ ర్‌ం ద్‌ 60 లకే డ్‌ గ్గ! ఒం | -కా మై . గ్‌ | టో వల | క క్ష నై ల అన ఆ నో మ కసి స్థ ట్‌ గ్‌ ఆ గ న ల్లా. న్‌ య భు తే. అ ౯ ళ ఇ 4 | అ % (| / ( .. గం క్‌ చ కక ౯ న త న ఫ్‌ గ ళో ప వ! [| 1 గ య వం , అ ల న ధం ఇ ల ః మ్‌ 4 శా శ్‌ స్ట శ్రే న న గా న || గ క్ష మం సి ల్‌ యః న్‌ నీ న్‌ క్త న్న ఫి | న మ. హా శక" న. న " స్మ. -" గ న్‌ా అ స | ॥ లే ట్‌ ఇప న గా గ ఇక్‌ ఆ న్‌ గో ఎ. జ్‌ గ ప్‌ గ న్న వ. స పత రల 0 ల టే టి, గ్‌ స బా ఫా ,. గ జా క | ॥ వ్‌ స్ట మలో - క క్‌ జా టి ఫ్‌ గ్‌ శ ళ్‌! - ఫ్‌ ఈ 1 లే గ స్‌ వు ౪ ళ్‌; క తో ఇ అజ న్‌ = .. కా . ణో నేన యగ చవర ళన మ డ్రం ర జా పా హా ప ల. .. న్స | తో వ . |. _ ఇ న్నే. | కన | ఈ క్ట య్‌ ఫా. నూ క న కీ పస ఆ ఓ. టో), హస ల మ ర పో హే లం * న్న నగా పైననే! ఖ్‌ చా యం శ శై ణా నడ | న. న న ఇ ర్ట హా టన. రా ్‌ వ న .. యా ష్ట జా న్‌ు ల న. జ జ్‌ శ థీ లో -. ం క. ణల స్‌ లట శ. " . వనర గిం కె న ెె థ్‌ - క క్ష ఆ " | శి / | / శ ః. న్‌ నో _ గ పల. క లే " స్ట ఛో పు! స గో వై "మెగ ౪ నా ఆ " ప ” +6్‌ ల న వ. ఎ క ' | ॥ క ను క్‌ షా! కని మ న లస. 2 వులే' నం ను 2 . క్త వ! ఎ ఎ” - వ యె వే క జ న డం వో హో ఇ క్‌ లె ల వను | న్‌ ఎ ద్‌ | _ , శ జు ం క్ష 4 న వన గే వ పు న ప గా సగ క | వ్‌ , _ ంళరల ( ॥ ౬ ల న | జ - న అవా _ శా "| కా + ఎ" అ ? లర శ శీ _ వా నాన స్య ల మ గ లా లో శ్‌ న - . | ఫా లక ॥ - |

• • ల -వ క గ. ళు స కా సనం. |] | గ నం వ | న. మాం! శ న ం ” వలా మ సా ట్ర్‌ వ్‌ ష్‌ క [| న! - జ" ఓకీ [క్‌ (| (వ. వై ఇగ ఒ | క్ష “ఎ టే మ్‌; శ్‌ | శ లంగ్‌ ఆక క నేం | గం అకు ల 11 - క కే = వ " కం క ం న. సా ళీ శే గా శ | బ్‌ ॥ కై ళ్‌ న _ ఇ ము - ఆ - . మల శాననూ స, మాం ప్ర న! పా 4” ॥ ఆ ॥ న అగా ॥ న్‌ ? క య లే న నప. ఖా గ్ల ఖ్‌ స న ణి వ గాన క జ సాక నళ క్‌ ల్‌ " ల ణ్‌ లా వా ౯ | ౯ ॥ ణ్‌. అ క్‌ [ స్ట 1 ష్షాగ / గ్య. ఇ క్‌ నా ్‌ | జ న జ ఫ్‌ న్నే = పా లఫై శ , న స _ జ్‌. త్‌ 1 వ్ల / లీ సు. , = వాళ్ల =న్తా సాళ్ల క £ ర మే | ణ్‌ ఇ ఉట ఇవ. క్‌ ల బు మ. బు ీ లకీ ం -్‌ జా =! | టీ నీ ఆ స్త నా జ 1 లె నీ శి -ో యే / రో ఈ ఇ వెళ్త " వ న్‌ బే స్కా చ న స్ట | | ః ఇ ం క క్‌ ల ఇ ం లా (మ న సా న? సను న్‌ క ల మై స న్‌ ప షా య్‌ గై వ్‌ స క్ట / న ” ట్‌ క్‌ - ల! మి " జ జె నే ౫ ఆ వ శ క ్ట్‌- గ . లే " న్‌ | ఈడు వాతా |" క్‌ దై జక 2 ప్ర ఇ ॥ నీ నే క జ య య జ ా శ శై కై ను క్‌ జా ల శ ఇ యా జ ళ్‌ + శః ్‌ త్య. జా: వి స్ట మ న న ల్‌ ఇ (| శ చ్‌ క ల మ ఆం క ీ వ్‌ “ఎ ॥ శీ ల వై (1 ఈ చ పళ ఇ సం, ః. ఖు ఎత న క్‌ ం నక 2 క _ వ. వ్‌ ॥ లం - క్క ర గా | ॥| = 7 మ! క | |] _ | క కో £ క్క? ణా జ్‌ లం ః 1 నే అ? (| క్‌ కా గ్‌, ॥ అ " | . ల స్ట ల" 1 ఆ జే త్న

1. " సా న. . ॥ క్‌! న! 8 - - ల = 7 ఎ నై : _ " (. త్త " ల ర్తి ఓ. / ఎ - క. - శ" ఖ్‌ పా ?. శ ల | | బ్‌ శ్‌ . శ ॥ |

ఓం నమో భగవతే శ్రీ యయణాయ అరుణాచల రమణ భగవాన్‌ శ్రీ రమణ మహర్షిని గూర్ధిన వ్యాన స్రప్తకము ఆంగ్ల మూలము - ఆర్ట్‌ర్‌ ఆస్‌ బోరన్‌ (ప్రథమ ముద్రణ రమణాశ్రమము 1951) టా , తెలుగు అనువాదము = €ి 1 మేడాళి సుబ్బారావు (ప్రకాశకులు . కిన్నెర ఆర్‌ థియేటర్స్‌ సెంట్రల్‌ ఎక్షైజ్‌ కాలనీ, హైదరాబాద్‌ - 500 013.

ప్రథమ ము[ద్రణ - జూలై 1988

(విభవ - జ్యేష్ట

ద్వితీయ ముద్రణ - ఏప్రియల్‌ - 1999

(ప్రమాది - చైత్ర) య.

సర్వహక్కులు రచయితవి ౧౪ ఛా

య్‌ తా

(ప్రతులకు / న్‌్‌

౯. |. 5ల88గి ౧గి౦ గు

2-2-64//153,

౮౭౧12! ౬60156 0౦|౦౧)/ టి

/606/౧2046 - 500 013. జ

7 ; 7614809 రే. తు శో శ సన య లం క్ష [ ర రు

మూల్యము :రూ. 40-00 స్ప. కన

$ - 2-00 న

ము(ద్రణ .

పద్మావతి అఆఫ్‌సెట్‌ ప్రెంటర్స్‌

1-1-517/బి/1, న్యూ బాకారం,

గాంధినగర్‌, హైదరాబాద్‌ - 500 380.

ఫోన్‌ ; 7611413.

వ్‌ సెట్టింగ్‌.

హ్‌ ట్‌

అంజలి గ్రాఫిక్స్‌

మాతృశ్రీ, అపార్ట్‌మెంట్స్‌

ఎ - బాక్‌ జి. - 20, హైదర్‌గూడ,

హైదరాబాద్‌ 500 029.

అయ నూ-నిక

ఆకాంక్ష . (1) ఒక్కమాట ం (11) 4[711౮౧ ౦0580%1%౯ . (౪) తెలుగు అనువాదము . (౪1) రమణీయ సాధకుడు “ “ (4/11) రమణ తత్వము . (00 కృతజ్ఞతలు . (౫1) ద్వితీయ ముద్రణ వినతి |. (11) తొలిపలుకు (ఆస్‌బోరన్‌ .. (౫|/)

1. అరుణాచల రమణ . గే

2. పురుషోత్తమ రమణ . 11

3. కోర్కెల నీడేర్చు కైలాసగిరి ( 26 శీ, శ్రీరమబణుని సాహితీ ప్రశంస .. 30

4. బౌద్దమతముతో సాన్నిహిత్యము ం, టో

5. బుజుమార్ష్గము .. డీ గో! సద్గురు రమణ |. 56

నం పి స్‌ మం డిం డు భన ర్‌ సనన నీ రి ల్‌ రరర న్లో అలలే అండ వ్‌ స్‌ స గ క్ష నె ను న్‌ లే + ష్జ ఎ్టిన ష్‌ షప. న ల హ్హా మమ" టన వ మో న క న. చ న క్‌ టో ల [్‌ ॥ గ - శో క్ష జ్య / వం సాం గ్‌ క. సబ | ళ్‌ ల ॥ ఒి ై ఇ లా ఒర లి. గు ధువును, శనేయోభిలాషియు ప్రభుత్వ బోధనా శిక్ష మా ఆప్త బంధువును, శ్రయోభిలా ప్రభుత్వ బోధనా శిక్షణ రళాశాలలలో ఆంధ్రోపన్యాసకుడుగ పని చసిన వారును. అగు ప ఏ, ఎం.ఇడి.. గారికి శ్రీ రామచంద్రుని వేంకట శేషయ్య ఎం. ఏ, ఎం.ఇడ. గారిర ఈ త్రీ గంథముగు పీతితో అంకితం చేయుచున్నాను. కో కలో తళ | జల దాః మద్తాళి సుబారావు యు జఐ రచయిత

ఆకాంక్ష ఆర్థ రాన్ఫోర్ను రబియించినట్ట “రమణ అరుణ గిరి యను [గ్రంథము నాంగ్షభాష నుండి తెను(గున కనువాద మొగి స్యత౧(త్ర రచన వలె జేసె నీ సుబ్బరాను నేడు. , తన ప్రజ్ఞ కనుగుణంబుగ ననూదితము' జేసీ, ' దిని నంకితముగ ని త్తును సీ' కని నాకొక లే ఖను వాయ(గ మనములోన( గలవర పడితిన్‌ లీ 'అరుణాచల = రమణ' నఆికితంబుగ(గొను నర్హత గలదె నా కనుట యొకటి అడుగకే వచ్చిన యవకాశమును విడ నాడంగ వచ్చునా యనుట యొకటి తన చెల్లె లొకట నర్జాంగిమై కావ్య క న్యకయు నట్టాటయా యనుట యొకటి అంకితముంగొని నందుకు( బతిఫలం బగు శుల్క మెమిత్తు ననుట యొకటి పెక్కు భావము లొకదాని వెంట నొకటి నా మవోఏధి నేతెంచి నన్ను నొక్క నిర్ణ్యయమునకు వేగ రానీక పోయెం గడచనియె నిట్లు వాసర కతిపయములు త్ర అర్హత లేదని యన్నచో రచయిత నవమాన పటిచినట్టని తలంచితి అడుగకే వచ్చిన యవకాశమును విడ నాడుట కూడదంచని తల౧చితి

మద్దాళి వారలు మాతోడ వియ్యంబు నందుట క్రొత్తగా దని తలంచితి వరకట్న మర్యాద వలదన్న శుల్కబు చ్చిన యంత పుణ్యమౌ నని తలంచితి నిట్లు భావించి యంగీ కరించినాడ( గతి పతిత్వంబునకు; నాకుంగ్పతి నాసంగు ప్రథిత గుణు(జైన యీ సుబ్బరావునకును అగుత అభ్యుదయ పరంపరాభివృద్ధ్ది శ అకలంకబగు గద్య రూపమున ని ట్టాం(ధ్రీ కృతింజేసి యీ సుకృతిన్‌ వెల్వజిచెన్‌ సభక్తికముగా సుశ్ళోకుండౌ సుబ్బరా వి(క నీ [గ్రంథము సద్గుణోన్నతికి. దా నిక్కాచు నాచంద్ర తా రకమై భక్త జనాదరంబునకు (బా (త్రంబౌత లోకంబునన్‌ ర్‌ పాకల ఇట్లాకాంక్షీంచు (శ్రేయోభిలాషి 25-05-1988 రామ చంద్రుని వేంకట శేషయ్య 11

ఒక్కవూటలు శ్రీ ఆర్ధర్‌ ఆన్‌బోరన్‌ (గగ 111౮౧౬౯౦58౦౧||౬ ఆంగ్లములో రచించిన “ రమణ అరుణాచల” అను వ్యాస సప్తకమును (రమణాశ్రమ ప్రచురణ -1951), గత సంవత్స రము ఆగస్టు నెలలో కాకతాళీయముగ చదువుట తటస్థించినది. దానిని చదువుట (ప్రారంభించినది మొదలు పూర్తిచేయునంతవరకు నిద్రపట్టలేదు సరికదా, ఆది చదువుచున్నంత కాలము నాకు తెలియకుండగనే, నేను మాటలతో చెప్పలేనంత, ఏదో ఒక విధమైన ఉ(ద్రేకము, ఉత్సాహము, ఉల్లాసము కలుగుటయేగాక, నేను ఆశ్రమములో భగవాను సన్నిధిలోనే యున్నట్టు అద్భుతమైన అనుభూతిని పొందుట నాలో నాకే ఆశ్చర్యము కలిగించినది. ఆనందము పొంగి పార్లి పోయినది. ఈ స్టితిని గ్రంథమును చదువుచున్నప్పుడే కాదు, తరువాత దానిని తెలుగులో అనువదించుట జరిగినంత కాలము కూడ మరువలేని మధురాను భూతిని నేను అనుభవించితినని నిగర్వముగా, ' వినమతతో మనవి చేసికొనుచున్నాను. ఈ (గ్రంథములోని పటుత్వమైన పదజాలము, గంభీరమైన శైలి, ఆశ్రమములోని విశేష విషయములను నిష్పక్షపాతముగ, సూటిగ నివేదించిన తీరు, భగవాన్‌ శ్రీ రమణుడు తిరువణ్లామలైకి చేరినది మొదలుకొని వారుభౌతిక కాయమును విసర్టించువరకు, వారు అరుణాచలముపై మౌనిగా నున్నప్పటి సంఘటనలు, వారి తల్లికి ముక్తినాసంగిన ఘట్టము, "ఆశ్రమములో భగవాను సన్నిధిలో జరిగిన అద్భుత సన్నివేశములు, వారి దినచర్య, వారి గుణాతిశయములు, గుణాతిస్టితి, తుదకు భగవాన్‌ దేహ నిర్యాణము పొందిన ఆ కాళరాత్రి దృశ్యము కన్నులకు కట్టినట్టుగా ఆవేదనతో హృదయములకు హత్తుక్‌ నునటుల చిత్రీకరించుట మహాద్భుతము. భగవాన్‌ శ్రీరమణ మహర్షి ఉపదేశించిన '“ఆత్మ-విచారణ మార్గమును (౪/10 ఇగా |) బహుముఖ (కోణ) ముల నుండి పరీక్షించి, తర్కించి, వివరించి భక్తులకును, జిజ్ఞాసులకును, సాధకులకును ఆధ్యాత్మికోపాసకుల కందరికిని ప్రభోదాత్మకముగను, ఆహ్హాదకరమగునట్టును విశదీకరించుట పూర్వజన్మ సుకృతముగ శ్రీరమణ భగవానుని దివ్యాను[గగ్రహము పరిపూర్షముగా పొందిన శ్రీ ఆస్‌ బోరన్‌ కే సాధ్యపడినదని నా దృఢ విశ్వాసము. శ్రీరమణుని వేదాంతజ్ఞాన 'ప్రభోధితమును, అతి రసవంతములైన (గ్రంథమును, తెలుగు భాషలో అందరికిని అర్హమగునట్టు అనువదించి అందించినచో, నాతోపాటు మరెందరో [1

దానిలోని జ్ఞానామృతమును చవిచూతురనియు, నేను పొందిన ఆ మధురానుభూతిలో, కొంతకు కొంత్రె నను వారుకూడ అనుభవింప వీలగుననియు, నాకు ఒక సంకల్పము కలిగినది. దానితోపాటు, అంతులేని ఆవేదన, అణచలేని ఆత్రుత వెంటాడసాగినవి. శ్రీ ఆస్‌ బోరన్‌ ఆంగ్లములో వ్రాసిన భాష శైలి వర్షనాతీతము. అసలే వారు అధ్యాపకులు. పత్రికా రచయితలు, దానికితోడువారు, భగవానుని కరుణాను[గ్రహము కలిగిన కర్మయోగులు. ఇక వారి (గ్రంథమును గురించి చెప్పవలయునా! అంతటి [గ్రంథమును తెలుగులోనికి అనువదించుట నాశక్తికి మించిన పనియని నాకు తెలియును; కాని భగవానునను[గ్రహ గ్రేరితము నణచుకొనలేక ఈ భగీరథ ప్రయత్నమునకు సాహసించితిని.

భగవాన్‌, కరుణాపూర్ష సుధాబ్దికదా మరి! చీకటిలో చిందులాడు అజ్ఞానులకే జ్ఞానభిక్ష నొసంగు జ్ఞానేశ్సరుడే. లోక గురువే, వారి భక్తులకు వారి యందుండు భక్తిని, వారి సన్నిధిలో పొందిన అనుభూతిని వెలిబుచ్చి, యితర భక్తుల కానంద మొనగూర్భవలెననెడి ఆవేదనను ఆలకింపడా? ఆలకించెను, - గనుకనే, నేను నా అనువాదమును సంపూర్తి గావించి పుస్తకరూపములొ భక్తుల కందజేయ గలిగితినని నా నమ్మకము, ఆ కరుణామూర్తికి మత్కృత సహస్ర మస్తకాంజలులు,

ఆంగ్రములోగాని, తెలుగులో గాని నాకున్న అతి పరిమిత భాషా జ్ఞానముతో, మూలములోని భావములన్నిటిని సామాన్యుల కందరికి నర్హమగునట్టు, ఒకే ధారగా తెలుగులో అనువదించుటకు నాశక్తి కొలది ప్రయత్నించితిని, ఇందు దోషములేమైన దొరలి యుండిన పరితృలోకము నన్ను మన్నింతురు గాక,

ఈ (గ్రంథము, భక్తులకును, తత్వజ్ఞాన జిజ్ఞాసులకును ఆస్తిక లోకమునకును, ఆత్మానందానుభూతిని కలిగించి, శ్రీరమణాను[గ్రహము పొందుటకుపకరించినచో, నా కృషి నప్పులము కాదు గదా!

ఇట్టు భక్త విధేయుడు, డా ॥ మద్దాలి సుబ్బారావు. 1

నీణ[ [1/౫ టఒ౨88౮౦గగ|౬ గీగగిల! ౧౦౦౦౧౧౪ ౪౦౮ 00/౧౧ ౦౧ 2510 986016౧౫౦6! 1906 1౧ [0గ౧౮౦గ౧. 16 100% ౧|$ 66066 1౧ ౧|$10%/ 6 అ౫౦!ర. గ16 ౦౦౮616 ౧౮౪6 0600[౧16 6 ౧[౧016330! 61+ 0౦)గ/౦|/౦ 0౮601 ౧6 ౪౮53 ౧౦01 1౧16[631606 1౧ 6 ౧౧6/౪ 1౧16190100! 116. ౧6 $000౧1 1౧6 గ౧౫6౦౧|౧౮ 01 |॥16 ౦౧౦౮ ౧0॥0౪/606] [1౧౧ ౪/౧9/69౪6! 1 100% ౧|౫౫. 1 *001% ౧1౧ ౧౧౦||/ +0 5॥ ౧౦౮గ౫౦౮౧౮ 4100౧06౧౧1. ౧6 6ఆగ౧౫౦౦౦౮|౧౧౪౧1+ ౦0" 1[౧1౧. ౧1 3906/0%0 ౧6౮6366 6౧౮ ౧6 6౧|)౦)/66 ౦ ౧69౦౮౦6 “161 ౧౦౮6311 ఆ౧౮ఆగ+106౧౮1౧౮. 111 86/6ఆ౧౮౪10 5! 8౧౦౮౮౪౮౧ ౪/౮ 1016!. (113 1116 ౪౦౮3 06౧16166 1౧ 5॥ 8౧00౦౪౦౧. గిగం! 1౧6 ౧|౧/౦౧౦ 0 5॥ 5౧౦౮౮౦౮౪౦౧. ౧౦౦౦౧౧6 ౪//016 6 ౧౮౧6 ౦0 000164 ౦0౧ 5/1 60౧0౮౦౮౪౦౧. 1౧6996 000166 1౧ 166౧౦6౪౮ ౧౮౧౮6౦ ౦01 ౧6౦0౧16 |౧ 1౧౮10 6౧౮ ౧౦000. 16 ౪/౮3 ౦౧౧౦౩౦౪౧ 6౮110! 0 1౧6 “14006౧161౧ గిరోగ” ౪౧69౧ 1 ౪౮; $5106గ/606 1౧ 1964. ౧6 0౮1౮ 06౮ 3౮౦96[/0 00 066ఆ0610/[ ౧|| |10౫/06|11/ +0 1౧6 తీం౧)[0౧ ౪/౮ 101061. /౧6౧ 1౧616 ౪/03 $0౧౫౪9 0గ$15 1౧ +1౧6 ౧గ౮|౫ 01 1౧6 గిం౧[0గ) 1౧ 1965, ౧౪ ౩౦౮|06 * |!*0౦౮౦1|6 ౧౦1 $0౮/ ౪69౧6౮1౮38 గం౮౧౦౮౮౪౧౧6౧ 5 '౧9 061 0౮ 10! ౧౧6 1౧6/6 ౦౦౧౧౦ 06 06౧)/౧౧1౧౮ 916! ౮6 ౧6 5 116 0౧౦|౦6 01౧౫౫ ౪౮౦. |! ౪/1 ౧౦+ ౧6౩1016 10 ౮౧/6 ౧1౧౫ ౧౫౫ +.11-0|660౪౦ 54000/గ1 ౮౧౮ ౧౪1౦ 6 6౧౫ 11౧6.” [౧:5 [(6౧౦౧౧౦౦|16 66౪0166 ౪/౧౦ 1౪/66. ౧౦౪6౮60౦౧౮ ౧౦౮౮ ౧1: 06100 1౧ 5/8000ం0౦౪౦౮౧, 6101౧696 గ౧|$ఓ01645 ౧661 0౧8 గ/0౮౫/. 19/0. 6. 5ఆ8[ణకి[1%గ ద సి! స! ఛా

తెలుగు అనువాదము ణం ఆర్దర్‌ ఆస్‌బోరన్‌

శ్రీ ఆర్ధర్‌ ఆన్‌బోరన్‌ కీ.శ, 25-09-1906 లో.లండనులో జన్మించిరి. విరు ఆక్సుఫోర్డు విశ్వవిద్యాలయములో ఇతిహాస పట్టభద్రులు. వారు ఆక్సుఫోర్డుల్‌ నే అధ్యాపకులుగ నుండగలిగెడివారే, కాని వారికి కేవలం విజ్ఞాన జీవితము నందాసక్తి లేదు. వారు జీవిత పరమార్ధమును పరిశోధించుచు సత్యాన్వేషణ నిష్టులై, అది ఎక్కడికి తీసికొని పోయిన అక్కడికి వెళ్లుచుండిరి. కడపటి కది సత్యావతారుడగు శ్రీ, రమణ మహర్షి సన్నిధికే తీసుకొనిపోయెను. వారి అన్వేషణ అంతమై పరిజ్ఞానమున కతీతమైన ప్రశాంతతను అనుభవించిరి. భగవానుని యందు వారి శరణాగతి సంపూర్షము. వారి జీవితమంతయును శ్రీ భగవానుని యందే కేంద్రీకృతము ఆయినది.

శ్రీ భగవానుని నిర్యాణానంతరము, _ ఆస్‌బోరన్‌ శ్రీ భగవానుని గూర్చి అనేక (గ్రంథములను రచించిరి. ఈ (గ్రంథములు స్వదేశ విదేశములలో వందలాది మందిని ప్రభావితము గావించినవి. 1964 సం॥లో శ్రీ రమణా[(శ్రమమువారు మౌంటెను పాత్‌ (106 [406౧121 ౧1౧) అను (త్రైమాసిక పత్రిక ప్రారంభించినప్పుడు పత్రికా సంపాదకుడుగా వారినే ఎంచుకొనిరి. వారు పత్రికా సంపాదకుడుగా వారి పనిని ఉత్తమోత్తమముగ నెరవేర్చిరి. ఆశ్రమ నిర్యాహణమునందు వారికి సంపూర్మ విశ్వాసము కలదు. 1965 సంవత్సరములో ఆశ్రమ వ్యవహారములలో ఏదో ఒక సంక్షోభము కలిగినప్పుడు, ఆస్‌బోరన్‌ “వెంకుటు కార్యనిర్వాహణము మిగుల శ్రేషమని నేను చెప్పలేను. కాని వారిని మా ఆచార్యులు ఎంపిక చేసినందువలన దానికంటె మంచిది మరొకటి ఉండదు. నిస్త్ప్తంకోచముగా నా సంపూర్మ సహకారము అతనికిచ్చుచు ఎల్లప్పుడు అతనికి నేను సహాయము చెయుదును” అని అనిరి,

శ్రీ భగవానుని సన్నిధిలోనే యుండి, అక్కడనే సంచరించుచు వారినే హృదయములో సంస్పితము గావించుకొనిన, ఈ విశిష్టభక్తాగ్రేసరుడు 08-05-1970ల్‌ వారి దివ్య పాదారవిందములను జేరెను.

కె. సుబహ్మణ్యన్‌ ఛే

రనుభీయ సా ధకుడు

ఆధ్యాత్మిక సాధన లోపించిన వాని “మతం” కేవలం ఉ(గ్రవాదం అనుతుంది. ఆధ్యాత్మిక నిష్ట ఉన్నవానికి “మతం” అనవసరం. భగవాన్‌ శ్రీరమణ మహర్షి జీవితం ఆధ్యాత్మిక సాధకులకు ఆదర్శం. ఆయన “ఆధ్యాత్మిక సాధన” అవతారం అందాం.

శ్రీరమణుడు ఆత్మ విచారణను ప్రబోధించాడు. ప్రతిమా శాస్త్రం ప్రకారం “ఆత్మ”కు గానీ, దాని సాక్షాత్కారం కోసం చేయవలసిన “నేనెవడను” విచారణకు గాని, ఏదైనా ప్రతిమ, ఒక అర్వామూర్తి సాధ్యమేమో నేనెరుగను. అటువంటి భగవానునికి మూర్తి కల్పన చేయడం ఆయనను మన వాసనల ననుసరించి పరిమితం చేసినట్లు అవుతుంది. అందువలన సాధనకు ఉపకరించే ఆశ్రమమే ఉచితం.

_ శ్రీ ఆన్‌బోరన్‌ అనుభవ తరంగిణి, శ్రీ రమణుని ఆదర్శాన్ని అవగతం చేసుకొనడానికి కాంక్షించే వారికి, పెన్నిధి. దివ్యాంశగల వ్యక్తి ప్రవర్తన సరళిని తెలుసుకొనడం సాధకునికి అవసర ఎద్య.

ఆత్మాన్వేషణ తన జీవితానికి ప్రధానం అనుకునే వాని ప్రవర్తన తప్పక శాంతియుతంగా ఉంటుంది. శాంతి దాయిగా ఉంటుంది. అంటే, అఆప్రధానమైన విషయాలపైన మనస్సుపోదు. ఉపాసకుని ప్రధాన లక్షణం ఇదే. మరి ఈ బీవితంలో అప్రధానమైన, అనవసరంగా ప్రాధాన్యం సంతరించుకున్న విశేషాలనేకం ఉంటాయి గదా. వాటి పట్ట సాధకుని వైఖరి అనాసక్తినే ద్యోతకం చేస్తూ ఉంటుంది. సాధకునికి విధిగా ఒక వ్యక్తిత్వం ఉంటుంది. దాని నతడు ప్రదర్శించు కోనక్కరలేదు. అయినా అతడి ప్రత్యేత అతడు (శ్రమించకుండగనే వ్యక్తమవుతూ ఉంటుంది.

శ్రీ రమణుడు ఆధ్యాత్మిక సాధనా ప్రపంచంలో పరమాచార్యుడు, ఆత్మ. ఆధ్యాత్మిక జీవనంతప్పు వేరే ఏమి ముఖ్యం? ఆత్మ విద్యకు ఆయన ఆదిమ గురువు. అదే సనాతనమ్మెన్త శద్దోపాసన. ఈ శుద్దోపాసన తత్వాన్నే మరింత విసృతంగా ఆయన శిష్యుడు శ్రీ వాసిష్ట గణపతిముని తెలియజెప్పాడు. ఇది శ్రీ రమణుని ప్రత్యేకత.

భారతీయులకు ఆచార సాంప్రదాయాల పేర కొన్ని ప్రత్యేక వైఖరులు అలవడి

ఛ11

ఉన్నాయి. పాశ్సాత్యులకు ఏరి ప్రత్యేక వైఖరులు ఏవేవో ఉన్నప్పటికీ, అవి భిన్నమైనవి. అందువలన కూడా వారికి మన పరమాచార్వుడు ఎట్లు సాక్షాత్కరించాడో అనేది మనకు ఆసక్తి కలిగించక తప్పుదు.

శ్రీ మద్దాళి సుబ్బారావుకు శ్రీ రమణులపట్ల గల భక్తి అనన్యమైనది. కుటుంబ సంప్రదాయం, మిత్రబ్బంద వైఖరి, స్వ ఇచ్చ అన్నీ శ్రీరమణుని వైపునకే శ్రీ సుబ్బారావును ఆకర్షించి, ఆయనకు శ్రీరమణ సన్నిధిని నిత్యం చేసినాయి. “ శ్రీ రమణ సన్నిధిలో. .. ” అని ఇంతకు ముందే తన హృదయం విప్పి చెప్పుకున్నాడు. ఇప్పుడు శ్రీ ఆన్‌బోరన్‌ హృదయ నివేదనను తెలుగీకరించి విన్నవించుకుంటున్నాడు. ఎవరు సంతోషించరు గనక! శ్రీ సుబ్బారావు సత్సంగాసక్తుడు. 18-04-1988 హైదరాబాదు

జి. కృష్ణ +111

సంప్రాప్తించును ఇవి బుద్దుని దయా దృష్టికి సన్నిహితముగానున్నదని ఆస్‌బోరన్‌ అభిప్రాయ పడినాడు.

శ్రీ ముద్దాళి సుబ్బారావుగారు. రమణ భక్తులు, ఇటీవల వీరిని రమణుడు ఆవహించినాడు కొద్ది కాలము క్రితమే “రమణ సన్నిధిలో అను (గ్రంథమును ప్రచురించినారు. సంవత్సరము తిరుగక ముందే అది ద్వితీయ ముద్రణ నందుకున్నది. ఇప్పుడు ఆస్‌బోరన్‌ (గ్రంథము తెలుగులోనికి తెచ్చినారు. ఇది సరళ (గ్రాంధికములో సాగిన రచన. గహనమైన వేదాంత విషయమును ఇంత సుందరముగా అందించుట వీరికే చెల్లినది.

ఇది కొంత జన్మ సంస్కారము.

మరికొంత రమణుని ఆశీర్యాదము:

ముమున్షువులకిది. అమృత మార్గము.

దీనిని అమూలా[గము పారాయణ చేయవలెను.

అట్టి అధ్యయనమునూ ఒక సాధనమే - ఒక ధ్యానమే! హైదరాబాదు 02-06-1988

డా ॥ ముదిగొండ శివ ప్రసాద్‌

కృతజ్ఞతలు జీ లామభంగ్ర ఎంబ్రవ్యాణో నమః

ఈ జోలికి సులక్ష్యూమగు దేహము నాసంిగి, షెంచి పెద్దలేసి, తల్వేజ్దాన జిబ్బాసొర్తిని కలుగజేస్తూ పరమపదము నుంచి నన్ను సదా ఆశీర్వదించుచున్న వా తల్లివండ్రుబ పుణ్యాత్మబకు శ్రీరమణ భగవాన్‌ శాశ్వత శాంతిని ప్రసాదించుగాక

నాకు రావు మంత్రమును ప్రసాదించి, జ్ఞానభిక్ష నొసంగిన పూజ్య గురువులు, శ్రీ ఫీ, రామకృస్ణరావుగారి ఆత్మకు శ్రీ రమణుడు శాంతినిచ్చుగాక[

రమణ ళత్వమును సామాన్యులంిదరికీని తెలియునట్టు (గ్రిథ రచనము గాపించుటకు నన్ను (ప్రోత్సహించి, ప్రారంభింపజేసిన నా ఆప్త బంధువు, రమణ భక్తులు, శ్రీ బి. ఎస్‌ . రంగనాథం గారి ఆత్మకు రమణ భగవాచ్‌ శాయి నొనగూర్చుగాక

ఈ పుస్తకమునకు ఆంిస్షమూలము “రమకి - అరుణొాచజో ఆను (గ్రంథమును రచించిన, ఆర్హర్‌ అవ్‌బోరన్‌ గాడి జీవిత సంగ్రహమును, నేను కోరగనే ఆగిగ్రములో అతి మధురముగ [వ్రాసి ఇచ్చిన రమణ భక్తులు ప్రా క నుబ్రవ్మాలణ్యన్‌ గార్లీకి నేను సదా విధేయుడను.

అడుగగనే అత్యాదరముతో ఈ పుస్తక (వ్రాత (ప్రతిని సమీక్షించి, “రమణీయ సాధకుడు" ' ఆను శీర్షికలో తమ అమూల్యమైన అభిప్రాయమును (వ్రాసి ఇచ్చిన ప్రముఖ పత్రికా రచయిత శ్రీ జి, కృష్ణ గారికి కృతజ్ఞాడను.

నా వ్రాత ప్రతిని చదివి దానిలోని సారాంశము నంతటినీ హి ఆనందొనుభూతితో రమణీయముగ రంగరించి “రమణ ఛఈత్వము'"'గా (ప్రసాదించిన, పండితులు, సుహుధయులు, నవలా చక్రవర్తి దా? ముదిగొండ శివ(స్రసొద్‌ గారికి నా కైమోడ్డు.

నేను (గ్రంథ దచనలను 'హ్రైరంభించిన నాటినుండి నన్ఫు (ప్రోత్తుహాంచుచు ఎప్పుటికవ్వుయ వారి శుభౌశీస్సుల నందజేయుచున్న రమణ భక్తులు, పండ్కితులు, శ్రీ షోలూరి హనునుజ్ఞానకి రామశర్మ గారికి నా అభిహాదములు.

ఈ కృతిని అంక్రితముగా స్వీకరించుటకు ఆదరముతో అంగీకరించి, వారి ఆశీస్వులను జకాంక్షను పంచరత్సములలో వెలిబున్సి నన్ను కృతార్జుని గొవంచిన మా బావగారు, శ్రీ రామచంద్రుని వేంకట శేషయ్య గారికి బుణషడి ఉన్నాను,

1

ఈ అనువాదమునకును, పుస్తక ప్రచురణకును, అనుమతినిచ్చి (గ్రంథమును ఆవిష్కరించుటకు ఆనందముగా అంగీకరించిన శ్రీ రమణాశ్రమ అధ్యక్షులు శ్రీ టి. ఎన్‌. వెంకటరామన్‌ గారికిని, ఈ నా ప్రయత్నమును మనసారా ఫ్రోత్సపహంచిన శ్రీ వి. గణేశన్‌ గారికిని (మేనేజింగ్‌ ఎడిటర్‌, మౌంటెన్‌ పాత్‌, శ్రీరమణా(శ్రమం.) నా ధన్యవాదములు,

నాకు ప్రోత్సాహమిచ్చి, నా (గ్రంథరచనములలో సహకరించుచున్న నా మిత్రుడు శ్రీ గాలి హనుమంతరావు గారికి నా నమస్కారములు.

ఈ పుస్తక ముఖచిత్రమును ఆకర్షణీయముగా తీర్చిదిద్దిన శ్రీ చంద్రగారికి అతి శ్రద్దా భక్తులతో పుస్తకమును (ప్రచురించిన కిన్నెర పబ్లికేషన్స్‌ వారికిని శుభ్రముగా ముద్రణ గావించిన పద్మావతి ఆఫ్‌సెట్‌ ప్రింటర్స్‌ వారికిని నా కృతజ్ఞతలు.

డా ముడ్దాళి సుబ్బారావు రచయిత గే]

దానం

“అరుణాచల రమణ వెందటి ముద్రణ జూలై 1988లో ఆవిష్కరింపబడినది. ఆ గ్రంథమును చదివి ఎందరో భక్తులు ఎంతయో తృప్తి పడితిమని వెల్లడించుచున్నారు. ఆధ్యాత్మికోపాసకులు, పండితులు, సహృదయులెందరో, నన్ను ఈ కృతిని ఆదరించిరి. ఆ పుస్తకమును పత్రిక లలో సమీక్షించిరి. వారందరికి నా కృతజ్ఞతలు. ఈ ద్వితీయ ముద్రణ ప్రూఫ్‌లను సరి జూచిన శ్రీ పెన్నంరాజు శివప్రసాద్‌ శర్మ గారికిని, సుందర ముగా ముద్రించిన శ్రీ పద్మావతి ఆఫ్‌సెట్‌ ప్రింటర్స్‌ గారికిని, నా కృతజ్ఞతలు.

అత్యల్ప కాలములో భక్తుల ఆదరణతో పునర్హుద్రణ పొందిన నా పుస్తకము నన్న చరితార్హము కావించినది. ఇది అంతయు శ్రీరమణా నుగ్రహమే.

దా॥ మద్దాళ సుబ్బారావు హైదరాబాద్‌ 22-04-1 999 3.111

ఆలిపలుకు

ద్యితీయ ప్రపంచ సం(గ్రామారంభమునకు కొంత ముందు 'ే నెవరను' (౪/10 &గా |) “మహర్షి ఉపదేశము ([/4౧2౧5౧/5 09061) అను రెండు పుస్తకములను భగవాన్‌ ఛాయా చిత్రములను కొన్నిటిని నా స్నేహితులు కొందరు నాకు పంపిరి. ఆ పుస్తకములు ఆధ్యాత్మిక తత్తసారమును వివరించినట్టు [గ్రహించితిని. కాని, అవి నాపై తీవ్ర ప్రభావమును కలిగించలేదు. తిరువణ్లామలైకి పోవలెనను ప్రేరణకూడ నాలో కలుగలేదు. ఒకే ఆత్మ అన్ని జీవులలో ప్రకాశించుచున్నదనియు ఆ ఆత్మలో తాదాత్మ్యము చెందుటయే జీవిత ధ్యేయమనియు నాకు ముందే తెలియును. కృషి అవసరమనికూడ నాకు తెలియును అటువంటి మార్గము ననుసరించుటకే నేను ప్రయత్నించుచుంటిని, నాకు మాన్యులైన వారు కొందరు భగవాన్‌ రమణ మహర్షి గురువు కాదనియు, వారి బోధ ఎంత మహోత్తమమైనను సామాన్యులనుసరించుటకు సాధ్యపడు బుజుమార్గము కాదనియు నమ్మకముగ నాకు చెప్పిరి.

ఏమైనను, అప్పటిలో నేను సయామ్‌ లోని విశ్వవిద్యాలయములో అధ్యాపకుడనుగా నుండినందున తిరువణ్లామలైకి పోవుట కుదురలేదు. కాని తర్వాత కొద్ది కాలమునకే అది సాధ్య మైనది. 1941 సంవత్సరములో నాకు 6 నెలలు సెలవు దొరకగా ఆ సెలవులు భారతదే శములోనే గడపినను తిరువణ్డామలైకి వెళ్ళలేదు. స్వల్ప ఫలమును మాత్రమే కోరి చేయు కృషియే మిక్కిలి ఆచరణ యోగ్యమని అప్పటికిని నా విశ్యాసము.

సెప్టెంబరు నెలలో నా సెలవు ముగియు నప్పటికి యుద్దము సయామ్‌ (ప్రాంగణము లోనికి వచ్చినది. అందుచే నా భార్యను. ముగ్గురు పిల్లలను భారతదేశములోనే వదలి నేను ఒంటరిగా వెళ్ళితిని. నా భార్య ఉండదలచిన తిరువణ్తామలైలోనే నా స్నేహితుడిచ్చిన గృహములో వారు ఉండిరి. నేను భగవాన్‌ను దర్శించకయే తిరిగి వెళ్ళితిని.

డిసెంబరు నెలలో జపాన్‌ సైన్యములు సయామ్‌పై దండెత్తినవి. వారు నన్ను నిర్బంధించి దేశపు సరిహద్దులు దాటరాదనిరి. యుద్ద కాలములో నన్ను సురక్షితముగ కాపాడుటకు ఐదేండ్లయీడు గల నా పెద్ద కుమార్తె భగవాన్‌ను అర్జ్హించగా వారు చిరునవ్వుతో అందుకు సమ్మతించినట్టు అంతకు కొంత క్రితమే నాకు ఉత్తరమందినది. 1945లో జపాన్‌ లొంగి పోవునంతవరకు 4& 1/2 సంవత్సరములు. నేను ఆ నిర్బంధములోనే ఉంటిని, సాధన చేయుటకు నాకు వ్యవధి పుష్కలముగ నుండెను అంతేకాక నా కష్టములలో భగవాన్‌ నాకు అండదండగా నుండినను ఎందువల్లనో దూరముగ అందుబాటులో లేనట్లే యుండెను.

గే

మా విడుదలకు ఏర్పాటు జరగిన వెంటనే అక్టోబరు నెలారంభములో నేను తరువణ్ఞామటై చేరితిని. భగవాన్‌ను సందర్శించవలెనను కోరికవలెనే నా కుటుంబమును కలిసికొనవలెననెడి కోరికగూడ నాలో నుండెను. నాకు కేవలము అచ్చటికి పోవలెననెడి తలంపు కలిగినదని చెప్తుటయే సముచితము,

అక్కడికి నేను చేరిన దినము ఉదయముననే, భగవాన్‌ కొండపైకి వెళ్లి తిరిగి రాకముందే ఆ(శ్రమపు హాలులో 'ప్రవేశించితిని. అది చాలా విశాలముగా నుండుననియు, నేను భగవాన్‌కు కొంచెము. దూరముగ నుండవలసి వచ్చుననియు ఊహించితిని. కానీ అది చాల చిన్నదిగా నున్నందున భగవాన్‌కు చాల సమీపముగ కూర్చుండవలసి యుండునని నాలో కొంచెము భయయు కలిగెను. అప్పుడు భగవాన్‌ ఆ గదిలో ్రవేశించిరి. వారి ఛాయా చిత్ర దర్శనముకంటె వారి సందర్శనము ఎక్కువ ఆకర్షకము కాకుండుట నాకే ఆశ్చర్యము కలిగించినది. కొంచెము ముండుకు వంగి కీళ్ళవాతముచే గట్టిగా అదిమి నడుచుచు పండిన తలతోనున్న మిక్కిలి ఆహ్హాదక్షరమైన వ్యక్తి మాత్రమే, వారు సోఫాపై విశ్రాంతికై చెరి నావంక చూచి, చిరునవ్వు నవ్వి చుట్టు నున్న వారివంక చూచి, నా చిన్న కుమారుని వైపు తిరిగి * ఆదాము ప్రార్ధన నెరవేరినది, అతని తం'డ్రి సురక్షితముగ తిరిగి వచ్చెను” అనగానే నేను వారి దయార్ధతనె (గ్రహించితిని'గాని మవేమియు లేదు.

తరువాత కూడ వారు నాపై దయ చూపుచునే యుండిరి. కొన్ని వారములు గడచుసరికి నాకు శారీరకముగను మానసీకముగను అలసట తీరినది. కాని నాలో అపుటికిని తీవ్రమఖ స్పందన యేమియు కలుగలేదు. నాలో (గ్రహణశ్తక్తి లోపించినదేమో అని నాకు నిరుత్సాహము కలిగినది. భగవాన్‌ గురువు కాదనియు అందుచే నాకు ఎ మార్గమునను మార్గదర్శి కాకప్తోయెననియు నా మునుపటి నమ్మకముకూడ రూఢి అయినది.

ప్రతి సంత్ప్సరమును కార్తిక మాసపు కృత్తికా నక్షత్రపు సాయం సంధ్యా కొాలమంట; అరుణాచల శిఖరాగ్రముపై జ్యోతిని వెలిగింతురు. కృత్తికయో దీపావళియో సరిగా గుర్తులేదు, కొని ఆ దినమున జనులు తండోపతండములుగా వచ్చి ఆశ్రమ భవన (421) పురోభాగమున ఆవరణములో కూర్చుండి యుండిరి. భగవాన్‌ సోఫాలో ఆనుకొని కూర్చొనియుండీరి. వారి కెదురుగ మొదటి వరుసలో నేను కూర్చుంటిని. భగవాన్‌ లేచి నా కభిముఖముగ కూర్చుందరీ. వారి తీక్షనీక్షణములు నాలో సూటిగ ఎంతో లోతుగా చొచ్చుకొనిపోయి, “నికు ఉపదేశమైనది గదా ఎందుకు (గ్రహించలేదు? అన్నట్టుండెను. అప్పుడు నా మనస్సు తేలిక పడినది, నాలో కలిగిన నిశ్చలత, (ప్రగాఢ శాంతి, ఆనందము వర్షింప నలఐకాదు.

సె

అప్పటి నుండి భగవాన్‌పై నాకు భక్తి వృద్ది కాసాగినది. వారిశక్తి రామణీయకతా అర్ధమైనవి. మరునాడు ఉదయమున గదిలో వారి యెదుట కూర్చుండి వారుపదేశించిన “"నెనెవరను?” అనెడి విచార మార్గమున వారి బోధన ననుసరించుటకు మొట్టమొదటిసారిగా 'ప్రయత్నించితిని, అట్టు నిశ్చయించుకొన్నది నేనే అని భావించితిని. కాని దృష్టమూలమున వారు చేసిన ఉపదేశమే నన్ను ఉత్తేజపరిచి నా వైఖరిని మార్చినదని మొదట గుర్తించనైతిని,

నాలో క్రమేణ శ్రద్దాభక్తులు గాఢమైనవి. భగవాన్‌ నాకు గురువుగా గోచరించెను. అవారమైన వారి సాన్నిధ్యపు కరుణను నేను [గ్రహించితిని. శ్రీరమణ భగవాన్‌పై భక్తి నాలో అతిశయించుకొలది, బాహ్యగురువు అంతరంగ గురువును ప్రబోధించుటకు తోడ్పడునని వారు తమ బోధన ద్యారా వెల్లడించిన అంశమునే వారు నాలో నిరూపింప సాగిరి. భగవాన్‌ నాలోనే ఉన్నాడను జ్ఞానము ఇంకను గాఢముగను, స్టిరముగను నాలో పాదుకొనెను.

ప్రతి దినమును గదిలో నేను వారి ముందే కూర్చుండెడి వాడను. ముందుగనే సిద్దాంత మవగాహనమైనందున నేను 'ప్రశ్నలడిగెడి వాడనుగాను. నా వ్యక్తిగత విషయముల గూర్చి ఎప్పుడైన, చాల అరుదుగ, వారితో మాటాడు వాడన్సు కాని వారిమౌన మార్గదర్శిత్వము మాత్రము సూక్ష్మముగను, గాఢముగను, నిరంతరముగను కొనసాగుచునే యుండెడిది.

వారి సూచనల (ప్రకారము విచారమార్గములో నిర్విరామముగ నేను కృషిచేసితిని అప్పటికిని మానక నేను సాగించుచుండిన ఇతర విధములగు సాధనలు భారములగను నిరుపయోగముగను నున్నట్టు నాకు తోచసాగెను. విధిగా చేయవలసినవిగా వానికి నెలల తరబడి అంటిపట్టుకొనియుండి ఎట్టకేలకు నా యవస్థను భగవాన్‌కు విన్నవించుకొనగా వారు చిరునగవుతో, “అవును తక్కిన మార్గము లన్నియు విచారమార్గమునకే దారితీయును”. అనిరి

1948 ఆరంభము వరకు వారి నిరంతర సాన్నిధ్యము నాకు లభించెను. దాదాపు 3 సంవత్సరములు ఒక ఆశ్రమములో గడుపగల ఆర్థికస్థితి నాకు గలదని ఊహించుటకు గూడ వీలులేని స్థితిలో ఉంటిని. కాని భగవాన్‌ సంకల్సాను గుణముగా పరిస్థితులు వానియంతట అవియే సర్దుబాటగునుగదా! వారి నిర్వాజకృప నన్నక్కడ అంతకాలము ఉండనిచ్చుటయేకాక, నిరుద్యోగిగా అంతటి దీర కాలము నాకు సం(ప్రాప్తమైన ఆప్త బంధు మరణశోక సంబంధమైన విషాద, సంఘటనలను, ఎదురైన అనేక పరీక్షలను తట్పకొని ఆందోళనా రహితముగ నిర్విచారముగ దాటగలుగునట్టు చేసినది. నా కష్ట నష్టముల గురించి ఎప్పుడును నాతో ప్రన్తావించకపోయినను, వారు నా హృదయములో శాంతి పొంగిపొరలి 'ప్రవహించునట్టు చేసిరి.

ణక

[948 _ ఆరంభమునకు నాకు భగవాన్‌ నిరంతర సాన్నిధ్యముతో అవసరము లేకపోయినది. మద్రాసులో నాకొక ఉద్యోగము 'ప్రాప్తించెను. సుమారు నిలువెత్తు భగవానుని తైలవర్షరూప పటమును వెంట తీసికొని వెళ్ళితని. ఒక భక్తుడు నాకు బహూకరించిన ఆ పటము నాకు వళ్ళన బహుమతులలో నెల్ల అమూల్యమైనది. నేను వెళ్లుటకు ముందు దానిన భగవానునకు చూపగా, వారు “స్వామిని వారివెంట తీసికొని వెళ్ళుచున్నారు.” అనిరి. అప్పటినుండి అది ఒక గురువువలె నాపై కరుణాకటాక్ష వీక్షణముల జరుపుట తక్కిన చిత్తరువులకంటె ఆత్మీయమై నాతో మాటాడుచున్నట్టుండెను.

తరువాత నేను తిరువణ్లామలైకి వారాంతములలోను, సెలవు దినములలోను మాత్రము వెళ్ళుచుంటిని ఆ సందర్శనములలో ్రతియొక్కటియు నన్ను పునరుత్తేజితుని చేయుచుండినది. భగవాన్‌కు ఒకసారి శస్త్ర చికిత్స జరిగినప్పుడు నేనక్కడనే యుంటిని. అది జరిగిన వెంటనే నేను వారిని సందర్శించితిని. అను[గ్రహపూర్వకమగు వారి యాదరణ నా హృదయుమును (ద్రవింపజేసి “నా అల్ప కృషికి అంతటి ఘన ప్రతిఫలమా?” అని నన్ను ముగ్దుని జేసినది. ఆ ఏ'ప్రిలలో భగవాన్‌ వారి భౌతికకాయమును విసర్జించిన _ (నిర్యాణమైను విధివంచితముగు ఆ కాళరాత్రివేళ నేనక్కడనే యుంటిని. ఆ విచారనాగరపు అట్టడుగున ఒక అగాధ (ప్రశాంతతను, దుఃఖమును భరింపగల మనస్టైర్యమును వారిభక్తులలో నాటుకొని పోవునట్లు భగవాన్‌ అను([గ్రహించుటను నేను (గ్రహించితిని . భగవాన్‌ ఎక్కడికిని వెళ్ళిపోలేదనియు వారి వాగ్దానము మేరకు అప్పుడును అక్కడనె యున్నారనెడి సత్యమును ప్రతి ఒక్కరును వారివారి మనస్సులలో కనుగొనినట్టు అప్పుడే. విస్పష్టమైనది. పండితులు దీనిని సిద్దాంతీకరింతురేమో కాని నిజమైన భక్తులందరును ఆ అనుభూతిని పొందిరి.

ఆ నాటినుండి నా హృదయములో వారి ఉనికి ఎక్కువ వైతన్యకరముగ తోచినది. వారి కరుణామృతము నాపై కుంభవృష్టిగా వర్షింపసాగినది. వారి అండదండలు ఇతొధికమైనవి. ఆ తరువాతకూడ నేను తిరువణ్లామలైకి పోవుచునే యుంటిని. భగవాన్‌ సమాధినుండి పెల్లుబుకుచున్న ఆ కరుణారసము వారి భౌతిక కాయమునుండి వెలువడిన దాని వలెనే యుండినది,

ప్రధానముగా భగవాన్‌ మనకు చూపిన ఆత్మ విచార మార్గము అందరికిని అందుబాటులోనిదే యని తెలియజేయుటకును, భగవాన్‌ యొక్క దైవత్యమును గుర్తించినను వారి మార్గదర్శకత్త్యమును చాల కాలము శంకించిన నాబోటి వారందరికిని ఉపయుక్తమగ నుండుటకను ఈ వ్యాసములను నేను వ్రాసితిని భిన్నమైన అనేక విషయముల గురించికాక, ఒకే విషయమును వివిధ కోణముల నుండి పరిశీలించుట వలన వీనిలో కొంత పునరుక్తి యుండును

11

ఎట్టి జీవన పరిస్తితులలో నున్న ప్రీ పురుషులకైనను సుగమముగను సులభముగను ఉండునట్టు శాశ్ళ్వతుడైన భగవాన్‌ యొక్క సర్వశక్తి సంపన్నమును, సూక్ష్మమును ఆయిన మార్గదర్శిత్వముచే రూపొందించబడినదే విచారమార్గమని తెలిసికొననివారు ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానపథము నాకాంక్షించు భక్తి కోటిలో అనేకులును, భక్తి విశ్శాసము లింకను పాదుకొనని అసంఖ్యాకులును గలరు. సాంప్రదాయికముగా దీనిని *జ్ఞానమార్ష్గ" మని అనుటవల్ల అది నిరుత్సాహకరమగు మార్గమని కొందరూహించిరి. కాని జ్ఞానమే భక్తి నిర్మల భక్తియే ఆత్మసాక్షాత్కారమునకు సోపానము అదియే శుద్దజ్ఞానము. ఆ కారణము చేతనే ఆ మార్గము ననుసరించుటకు పాండిత్యమును, ప్రజ్ఞా పాటవములను ముఖ్యావసరములని మరికొంద రపోహపడిరి. కొని అది సరికాదు. దానికి కేవలము (శ్రద్దాభక్తులును, పట్టుదలయు, 'నిర్మల (ప్రమయు భగవానునికి శరణాగతియు ముఖ్యావసరములు, చాలమంది విద్వాంసులు వారిని వినికూడ అర్ధము చేసికొనలేక పోయిరి. కాని, మనకు తెలసి సాధారణ వ్యక్తియైన భగవాన్‌ తల్లిగారు ఆ పరమ లక్ష్యమును చేరగలిగిరి ఆమె శరీరము నుండి (ప్రాణము ఉత్ర్రమించు 'దినమంతయు భగవాన్‌ వారి హస్తములను ఆమె హృదయము పైనను, శిరస్సుపైనను ఉంచి ఆమె ప్రక్కనే కూర్చుండిరనుట సత్యమే. కాని, ఆమె అప్పటికిని ఆత్మార్పణము చేసికొనుటకు సిద్ధపడి యుండకపోయినచో, ఆమెలోని అహము చివరకు విజృంభించియుండి, ఇంకొక వ్యక్తి విషయములో అట్లే భగవాన్‌ చేసిన ప్రయత్నము భగ్నమైనట్ట్లు అయి యుండెడిది. భగవానుని దివ్య హస్తములు వారి

ఆశ్రితులందరి హదయములపైనను శిరస్సులపైనను ఉండనే ఉన్నవి. ఆర్ధర్‌ ఆస్‌ బోనన్‌

1౪111

అరు౭కాచల - రవుణం

కేవలము దైవాంశ సంభూతుడుగ మానవ శరీరముతో ఆవిర్భవించి, భగవాన్‌ శ్రీ రమణుడుగ మానవాళిలో కలిసి మెలసి మాటలాడుచుండిన మహర్షితుల్వుడైన శ్రీ భగవాన్‌ రమణమహర్షి అనెడి మహనీయుని దివ్యగాధ ముగిసినది. ఇది ఒక సాధారణుడైన గురువును గూర్చిన విషయముకాదు. ఏ గురువైనను * సాధారణుడ'నుట ఆసందర్భమేయగును. నిజమైన జ్ఞానబోధ చేయుగురువు సామాన్య మానవులకంటె పై స్థాయిలో నుండును. కాని భగవాన్‌ ఈ స్టాయిలకు అతీతుడు. పరమాత్మతో తాదాత్యము చెందిన స్థిత ప్రజ్ఞతో వారెల్లప్పుడు నుండెడివారు. దానినే త్రిప్పి చెప్పినచో పరమాత్మయే మానవ శరీరము దాల్చి మానవులకున్న పరిమితులను బుద్ది పూర్వకముగ స్వీకరించెననవలెను. వారు 54 సంవత్సరములు మానవ శరీరమును దాల్భుట మనల నుద్దరించుటకై వారు చేసిన మహాత్యాగము. ఆ త్యాగమే చివరకు వారి కమరత్వమును గూర్చినది. పరిమితులతో కూడిన యీ శరీరధారణ జ్ఞానము యొక్కయు, పరిమితులతో గూడిన జ్ఞానము యొక్కయు మెళవింపునకు దారితీసి భగవానుని సందర్శింప వచ్చిన అనేకులకు దిక్కుతోచని స్టితిని కలిగించినది. భగవానుని ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానము పరిపూర్షమును, నిరంతరమును. వారి మాట ప్రమాణము. వారెల్లప్తుడును సమాధి స్పితిలోనే యుండుటచే వారికి ప్రత్యేకముగా సమాధి స్టితియన్న (ప్రశ్నయే లేదు. పరమ దివ్యమును, అవిచ్చిన్నమును, అవినాశమునై ఆత్మజ్ఞానము వారిని విడువకుండెడిది. కనుకనే వారి వాణి దివ్యవాణి. వారి వివరణము వేదతుల్యము. అఆయినను వారు సాధారణ మానవులవలె అమాయకముగ (ప్రవర్తించెడివారు. ఫలానా ఓడ వచ్చినదా? అనియు, రోగ పీడితుడైన ఫలానా వ్యక్తి ఆరోగ్యమెట్టున్నదనియు విచారించెడివారు. వారిని సందర్థ్శింప వచ్చిన అనేకులకును, కొరదరు' భక్తులకును ఇది అసంబద్ర్దముగా గోచరించి, దివ్వజ్ఞానమున్నవారికి ఓడ వచ్చిన విషయమును, మందు పనిచేసిన విషయమును. తెలియనక్కరలేదా? అని ప్రశ్నించెడివారు. వారు భగవానుని త్యాగముయొక్క గొప్పతనమును అపారకరుణను (గ్రహింపలేక పోవుటయే దీనికి కారణము, మానవత్యాధది స్థితుల నధిగమించి కూడ మానవ శరీ రధారణకు అంగీకరించినప్పుడే దాని పరిమితులైన శీతోష్ణ బాధానుభూతిని, ఆదివ్యాధులను పరోక్ష సంఘటనల నెజటుగకుండుటను వారంగీకరించినట్రైది. అట్ట్లుగాక వారు మానవ శరీరమును దాళ్ళియు, దానికి సహజమగు శీతోష్ష బాధానుభూతికి, ఆది వ్యాధులకు, పరోక్ష సంఘటనల నెజుగమికి అతీతులై యుండినచో ప్రజలు 'మన బాధలును, అజ్ఞానమును వారికి లేనందున ఎట్టి పరిస్టితులలోను కలవరపాటులేక హృదయమునందే లగ్నమై యుండుడని మనకు చెప్పుట వారికి సులభమేకదా!” అని యుందురు. అందువలననే భగవాన్‌ శరీరక సహజ లక్షణములగు బాధలను, పరోక్ష సంఘటనలను

క్ష

తెలియమిని _ గైకొనికూడ అవి పరమ సత్యములో నిశ్చలముగ నిమగ్నమై యున్న జ్ఞాని సమచిత్తమును భంగవరచలేవని నిరూపించిరి. వారు చేసినట్టే భక్తులను చేయుడనుటవల్లనే వారి తత్వబోధకు బలము చేకూరినది.

“దేవలోకము (ప్రాప్తించిన వానికి తక్కినవన్నియు తమంతనే సమకూరు”నని క్రీస్తు చెప్పినట్లు అత్యుత్తమ జ్ఞానము నార్జించిన వారికి తక్కిన సామాన్య విద్యలన్నియు తమకు తాముగనే (ప్రాప్రించును. కాని, భగవాన్‌ జ్ఞానము కొరకు ఒక స్థితి నుండి మరొక స్థితికి పోవుటకు సాధన చేయు యోగివలెగాని, అత్యున్నత స్టాయిని పొంది తక్కిన అన్ని క్రింది న్ధాయిల ఫలితములు తమంతనే లభ్యమగునట్టు చేసికొను మహాత్ముడు గాని కాదు. ఆయన విషయము అంతకంటె సులువైనదియు, ఏ ప్రమాణము చేతను కొలుచుటకు వీలుగానంత విశాలయమయినదియు అయిన స్థితి, నశ్వరమైన శరీరముతో బాధపడుచు సదా పరమాత్మతో తాదాత్మ్యము నాందియుండి బాధానిమగ్నులైన మానవులందరను తరింపజేయుటకై బుద్దిపూర్వకముగా దేహికి గల పరిమితుల నన్నిటిని స్వీకరించిన స్తితి అది.

మానవ జ్ఞానమునకు గల పరిమితులను స్వయముగ స్వీకరించినటులే మానవ శక్తులకు గల పరిమితులను గూడ వారంగీకరించిరి. భౌతిక శక్తులకంటె, ఆధ్యాత్మిక శక్తియే గొప్పదని వెల్లడించుటకు కొందరు ఆధ్యాత్మ తత్త్ప్వజ్ఞులు మాహాత్మ్యములను ప్రదర్శించి వాని కొరకే అట్టి ఉత్తమ జన్మలెత్తినట్టు లోకమునకు చాటిరి. కాని భగవాన్‌ ఉద్దేశమే వేరు. మానవ బీవితపు పరిమితుల అవధులలోనే యుండి, ఆత్మ సంస్థితిని విడువక యుండవచ్చునని లోకమునకు నిరూపించుటయే వారి ఉద్దేశము. కావుననే ఇతరులుపయోగించని శక్తులను వేనిని ఏరు ఉపయోగించలేదు. మానవులనుభవించు బాధలకును పరోక్ష నసంవుటనల నెజటుగకుండుటకకును మాత్రమేగాక కలియుగ ధర్మములకు గూడ లోబడి వారు ఆదర్శప్రాయులైరి. ఈ నియమనిబంధనలే ఆశ్రమ నిర్వాహక వ్యవస్థలో ప్రతిబింబించినట్టు వారికి గోచరించెను. ఆశమ నియమ నిబంధనలు బాధగా తోచిన వారికి ఆ నియమములన్నిటిని స్వయముగా విధేయతతో స్వీకరించిన భగవాన్‌ ఆదర్శ ప్రాయులైరి.

వ్యాధి (గ్రస్తయైన ఒక స్త్రీ క్రీస్తు అంగీ అంచును తాకగనే ఆమెవ్యాధి విచిత్రముగ మాయమైనట్టు అస్వస్థతలలోగాని కష్టములలో గాని ఉన్నవారెవరైనను భగవాన్‌కు వానిని గూర్చి చెప్తుకొనగనే అవి పోవుచుండెడివనుట సత్యమే. అది కేవలము వారి ఆపార కరుణారస ప్రభావము మాత్రమే. ఒక బాలునికి జ్వరము తీవ్రముగా నున్నప్పుడు ఆతడు తన తల్లితో, 'ఏ వైద్యుని పిలువవద్దు, భగవానునకు తెలియ బేసిన చాలునని చెప్పెను. అట్లే ఆ తల్లి భగవానునకు

నం

ఆ విషయము చెప్పినది. మరునాడు ఉదయమునకు ఆ బాలుడు స్వస్తుడాయెను. ఇందులో విచిత్రమేమియు లేదు. కేవలము ఆ బాలుని విశ్యాసమును, భగవాన్‌ సహజ కరుణయు అందుకు కారణములు.

వారి కరుణ మానవుల బాధలను బాపుటపై కంటె ఆ బాధలలో గూడ వారికి ప్రశాంతతను చేకూర్చుటపైనే ఎక్కువగా ప్రభావమును జూపెడిది. భర్భశోకముతో నున్న ఒక అభాగ్యురాలు, ఉన్న ఒకే ఒక కుమారుని పోగొట్టుకొనిన నిర్భాగ్యుడైన తండ్రి మా భగవానునకు వారి విషాద గాథలను వినిపింపగా, వారేమియు పలుకక అపార కరుణను ప్రతిబింబించుచు తేజోమయములైన వారి చూపులను వారివైపు మరల్భగనే వారికి సంపూర్మ శాంతి ప్రాప్తించినది.

మన భౌతిక వాద యుగంలో బుద్దుడు, క్రీస్తు, శంకరుల వంటి మహాత్ముల సందేశములను బోలిన దివ్యసందేశములు మనకు లభ్యములైనవి. కాని మన భౌతిక వాదము ఏ స్థాయికి చేరినదో ప్రపంచమంతయు ఈ బోధల విషయమున చూపిన నిర్లక్ష్యమే విదితము చేయుచున్నది. ఆదర్శములు, హేతువులు అని కబుర్జు చెప్పుచు రోమనులు క్రీస్తును అలక్ష్యము చేసినట్టు ప్రపంచము నిజమైన ఈ యుగ మహత్త్యమును గుర్తించలేదు. కాని బుద్దుని వలెను, క్రీస్తువలెను, నూతన మత సిద్దాంతములను ప్రబోధించుటకు శ్రీరమణుడు అవతరించలేదు.. కనుకనే శ్రీరమణ సందేశములు సహజముగ వానివలె సంఘములో ఒడుదుడకులను దెచ్చుటకు ఉద్దేశింపబడలేదు. మానవుల కొక నూతనాధ్యాత్మిక మార్గమును జూపుటయే వారి యుద్రేశము. శ్రీరమణ భగవానునకు, వారి నాశ్రయించిన వారిని దయతో అను(గ్రహించుటయే గాక మానవాళికి అందజేయుటకు ఒక నిర్దిష్టమైన వేదాంత సందేశము గలదు. ఆ సందేశము నేటికిని ఎడతెగకుండ కొనసాగుచునే యున్నది. అందుకే ఈ వ్యాసమవసరమైనది. అఆదియొక సందేశము మాత్రమే కాదు. పరమానంద గతి కొక పూలబాట.

నామ స్మరణతో దేవుని నుపాసించు 'నామ జప పద్దతి" యే కలియుగమునకు సరియైన ఆధ్యాత్మిక సాధనమని బుషులు నిరంతరము అంగీకరించుచున్నారు. అంతేకాదు. మిక్కిలి బుజుమార్గమైన 'జ్ఞానమార్గము” కలియుగమునకు సరిపడదనికూడ వారంగీకరించినదే. ఆ జ్ఞానమార్గమును తిరిగి మానవాళికి అందుబాటులోనికి దెచ్చుటయే భగవాన్‌ చేయదలచిన మహత్కార్యము, అర్హ శతాబ్దికాలము వారు చేసిన బోధలలో ఈ మార్గమే (శ్రేష్టత్రమమైనదియు, మిక్కిలి సూటియైనదియు, అమోఘమైనదియునని పౌనున్యముగ నుద్దాటించిరి. “అని యం(త్రతమును, కేవలమునగు పరమాత్మ స్వరూపమే నీవని (తత్తమసి) గుర్తించుటకు ఆత్మ విచారమె నిర్దుష్టమైన ఏకైక బుజుమార్గము,” తమ భౌతిక కాయమును వదలినంత మాత్రమున

చే

భగవాన్‌ మానవజాతికి ప్రసాదించిన ఆ సందేశమున కంతరాయము కలుగలేదను విషయమును తరువాత వివరింతును. వారు చూపిన జ్ఞాన మార్గ పద్దతిని ఇక్కడ సం([గ్రహముగ తెల్పుదును.

జ్ఞాన మార్గమునకే భగవాన్‌ “విచార మార్గము”, “ఆత్మ విచారము” అని పేరుపెట్టిరి. ధ్యాన నిష్టలో కూర్చుండి, చిత్తమును వామ పార్య్యముననున్న భౌతిక హృదయముపై గాక దక్షిణ పార్యముననున్న ఆధ్యాత్మిక హృదయుముపై లగ్నముచేసి, “ నే నెవరను”? అను ప్రశ్నపై కేందద్రీకరించవలెననుట వారి ఆదేశము, సర్యోన్నతమైన ఈ చిత్‌ (జ్ఞాన) కేంద్ర స్థానమును గూర్చియే భగవాన్‌ ప్రత్యేకించి నొక్కి చెప్పెడివారు. దీనికి వారతి సామాన్యమగు సాదృశ్యమును జెప్పిరి. ఏ విద్యార్హియైనను “నేనే లెక్కను చేసితిని” అనునపుడు తాను లెక్కను చెయుటకు ఉపయోగించిన తన తలను చూపుచున్నాడు “నేను పరుగెత్తి వెళ్ళి ఆ పుస్తకమును నీకు తెచ్చియిచ్చెదను” అనునపుడు పరగెత్తుట కుపయోగించిన తన కాళ్ళను చూపుచున్నాడా! లేదా? పై రెండు సందర్భములందును ఆ బాలుడు సహజముగ తనవక్ష దక్షిణ పార్వమునే చూపుచు తనకు తెలయకయే తనలోని '“అహంభావమునకు జన్మస్తాన మదియే యనునన్ష సత్యమును వెల్లడించుచున్నాడు పొరపాటుపడని ఆత్మ ప్రబోధమే అతడు తన నుద్దేశించి చెప్పునపుడు ఆ విధముగా తన హృదయమును జూపి తాను అనగా తన హృదయమె అని సూచించునట్టు చేసినది. ఈ అసంకల్పిత చర్య విశ్చజనీనము. అనగా ఆ సందర్భమున ఏ వ్యక్తియైనను అట్టె చేయును.

వాదనకు దిగకుండ ప్రయత్నించవలసిన అవసరమును గూర్చి భగవాన్‌ నొక్కి చెప్పిరి. “నివు అనుభూతి కలుగు స్థలమును నిర్దేశించుటపై కంటె అనుభూతిని పొందుటకే ప్రయత్నించవలెను. చూడగోరి నప్పుడు కన్నులెక్కడ నున్నవో యని వెదకనక్కరలేదుగదా! నీవు ప్రవేశింపదలచినచో నీ హృదయము నిరంతరము నీకై తెరుచుకొనియే యున్నది. తెలియకయే నీవు చేసిన కర్మలన్నిటికికూడ అది ఆధార భూతమైనది” కొంత అభ్యాసము చేసిన తర్యాత ఈ ధ్యానము అదృష్ట దురదృష్టములకుగాని ఆమయానామయములకుగాని ఆతీతమైనదియు, 'అహం' భావము కానిదియు, సర్వవ్యాపియైనదియు అగు 'నేను' ఆను జ్ఞానశక్తిని ప్రబోధించును. ఈ శుద్ద చైతన్యమయ జ్ఞానమును నిరంతర ప్రయత్నముచేత వృద్ది గావించుకొని పదేపదేదాని ననుభవించుచు చివరకు జీవితములోని చర్యలన్నిటియందును అది అంతర్లీనమై యుండునట్లు చేసికొనవలెను. ఇక అహంకారమును దూరము చేసినచో ఆ ఆత్మజ్ఞానము నిర్యాచ్యమైన ఆభిండశాంతికి నిధానమై “అహం” భావమును హరించును, ఆత్మసాన్షాత్కారమును కలిగించును.

తే

“'నేనెవరను?” అన్న ప్రశ్నతో చాలకాలము నిరంతర (ప్రేరణ పొందుచుండుట ఈ ప్రక్రియకు అవసరము. దేహము మార్పులు చెందియు “నన్ను” నిర్వికారముగ వదలిపోవును, కావున “నేను” ఈ దేహమునుగాను, అట్టే తలంపులుకూడ నా మనస్సులోనికి వచ్చుచు పోవుచు “నన్ను” పూర్వస్థితియందే వదలిపోవును. కావున 'నేను' ఈ తలంపులు కూడ కాను. మరి “నేను” ఎవరను? ధ్యానస్టితిలో ఆలోచనా పరంపరలురేకెత్తినచో, వానిలో చిక్కుకొనిపోయి, వాని వెంబడి పోక వానినెదుర్కొని, “ఈ తలంపు ఎక్కడినుండి వచ్చినది? ఎందుకు వచ్చినది? ఎవరికి వచ్చినది?” అని ప్రశ్నింపుము. అది వెంటనే మాయమైపోయి, ఒక్కొక్కటియు తాలి తలంపగు “నేను - నేనెవరను?” అన్న ఆలోచన యొద్దకే చేరుకొనును. మానసికమైనది గాని, వాచికమైనది గాని అయిన సమాధానము లేనిదిగా నుండుటయే ధ్యాన సారము , “ఆత్మ” తలంపులకును, మాటలకును అతీతమై యుండుటయే దీనికి కారణము. హృదయములో తానున్నట్టు తెలియజేయు జ్ఞాన శక్తిని ప్రబోధించుటయే దానికి సమాధానము. దేహమునకును, మనస్సునకును ఈ స్పురణ యున్నను ఈ (ప్రజ్ఞానము మానసికమైనదియు గాదు, శారీరకమైనదియుగాదు. కావున దీనిని వర్ణించుట పుట్టు చెవిటికి వినుట ( శ్రవణము) ను గూర్చి వివరించుట కంటెను అనాధ్యము.

ధ్యానములో - చెడు తలంపులు తల యొత్తినచో వానిని గూడ అట్టే పరికించి పారద్రోలవలెను. అట్టు చేసిననే మనలోని చెడు తలంపులు తెలిసికొనుటకును, పరికించుటకును, తొలగించుకొనుటకును విలగును, ధ్యానస్రితిలో అన్ని రకములైన ఆలోచనలును పైకి వచ్చును. ఆది సరియైనదే. నీలో అంతర్గతమై యున్నదంతయు బహిర్గతముగుచున్నది గదా! ఆది బైట బడనిచో దానిని నశింపజేయుటకు వీలుండదు గదా!

ఏ ఆధ్యాత్మిక మార్గమున కైనను పరిశుద్ద బీవనమును, తీవ్రమైన ఆధ్యాత్మిక కృషియు అవసరములగును. భగవాన్‌ ప్రసాదించిన విచార మార్గము రాగద్వేషములు లేని పవిత్ర జీవితమును గడపుటకే కాక ధ్యానమునకు కూడ మిక్కిలి ఉపయుక్తమైన ఒక ప్రత్యేక విధానము. నిన్నెవరైన నిందించినను, స్తుతించినను, ఆ నిందాస్తుతుల వలన బాధపడునది ఎవరు? ఆనందించునది గాని, కోపపడునది గాని ఎవరు? - నేను - ఆ “నేను” ఎవరు? ఈ రోజులలో “నిస్పృహ” అను పదము బాగుగ వాడుకలో నున్నది. కాని ఎవరు నిస్పృహ చెందుచున్నారు. కావున “విచారము” వలన “నేను కర్తను” అనెడి భ్రమను నశింపజేయవీలగును. “జగత్తులోనే' " యుండి జగత్ప్సంబంధి కాకుండ” ( 861౧0 1౧ 1౧6 ౪*౦గే4041౧0[01గు అని సెయింట్‌ పాల్‌ చెప్పినట్టు అహంకార మమకారములు గాని బంధములు గాని లేకుండ జగత్తున కంటకుండ

ద

జగత్తులోనే జీవించవచ్చును. దీనినే భగవాన్‌ బ్యాంకులోని కోశాధికారి పదవికి పోల్చినాడు. స్వహస్తాములతో లక్షల కొలది రూపాయలతో వ్యవహారము చేయుచున్న ఆ కోశాధికారికి ఆ డబ్బు తనది కాదని స్పష్టముగ తెలియును గనుకనె ఆతడు మనోవికారము లేమియు లేకుండ తన కర్తవ్యమును అతి సమర్హతతో నిర్వహించగలుగుచున్నాడు. అట్లే మానవుడు తాను ఆత్మస్వరూపుడ ననియు, ప్రాపంచిక విషయము లేవియు తన కంటవనియు తెలిసికొని, తామరాకుపై నీటిబొట్టువలె జీవిత వ్యవహారము లన్నింటిని సాగించుకొనవచ్చును. లోభముగాని, కోపముగాని, _కోరికగాని తన దరికి రాకుండ విచార మార్గము మూలమున వానిని పారద్రోలవచ్చును. తాను అనగా తన ఆత్మయే యని పునశ్చరణము చేయుచు, తనలోని అఆహమే తానుగా (ప్రవర్తించుట వలన ఏమియు ఉపయోగములేదు. కావున వానిని పారద్రోలవలసినదే. నిజమైన ఆత్మజ్ఞానము, పాక్షికమైనదైనను అహమును క్షీణింపజేయును. “అహం” భావము, గర్వము, లోభము, కోరిక అను వానిలో ఏ రూపములో వెల్లడియైనను ఆత్మను గుర్తెరుంగుట కేవలము మానసిక మైనదియే యనుటను నిరూపించుచున్నది.

శ్రీ భగవాన్‌ ప్రపంచమునకు అందించిన శుద్ద జ్ఞానమార్ష్గమే శుద్ద కర్మమార్గముకూడ అని ద్యివధ ప్రయోజనకారి యైన ఐచార మార్గము తెలపుచున్నది.

భగవాన్‌ తప్ప ఇతరులెవ్వరును చేయలేకపోయి యుండెడిదియు, భగవాన్‌ చేసినదియు మన ఆధునిక యుగమునకు 'ప్రత్యేముగా సరిపడు సాధన విధానమును మానవాళికి ప్రసాదించుటయే. ఈ నూతన విధానము శాంతిని చేకూర్చుటలో సాంప్రదాయికమైన విచార మార్గము ఉపయోగపడినంత కంటె ఎక్కువగా ఉపయోగపడును. సాధకుని మతమేదైనను, దాని విధులను నిరంతరము స(క్రమముగ పాటించవలసిన నైతిక బాధ్యత అతనిపైనున్నది. అతడు ఐహిక జీవితమునుండి ఉపసంహరించుకొనినచో ఇంకను శ్రేష్టము. కాని, ఆధునిక (ప్రాపంచిక జీవన పరిస్థితులలో ఈ రెండు విధులను నిర్వహించుట కష్టతరము. ఒక్కొక్కప్పుడు అసాధ్యము కూడ అగును. కాని, భగవాన్‌, వారి మార్గము ననుసరించు వారికి ఈ రెండింటిని లేకుండ చేసిరి. భగవాన్‌, తన భక్తులను మీరేమతము వారనిగాని, అసలు మీరు నియతమైన ఏ మతమునైనను అనుసరించుచున్నారా? యని గాని ఎప్పుడును అడుగలేదు. ఎవరిని గూడ వారు హిందూమతము ననుసరింపుడని (ప్రోత్సహించలేదు. హిందువులైనను, అన్యమతముల వారైనను చివరకు నాస్తికులైనను వారిని దారి చూపుడన్న వారందరికిని వారు ఒకే రీతిగ “విచార మార్గము నే నిర్మయించిరి. వాస్తవముగ వారి భక్తులందరు విచార మార్గము నలవరుచుకొనిరనుటకు వీలులేదు. వేరొక విధముగ” సాధన చేయుచునో, బుద్దిపూర్వకముగ ఏ సాధనగాని

€

చేయకుండగనో చాలమంది భగవాన్‌ కరుణారస పూరములో ఓలలాడిరి. వారి కృప అందరిపైన ఒకే రీతిగా నుండెడిది. అయినను “విచార మార్గమునే అనుసరించినవారు సహజముగ ఇతర విధములగు సాధకులను అధిగమించునట్లు చూచిరి.

సంసారిక జీవితమును విడువుడని ఎవ్వరిని ఎన్నడును వారు ప్రోత్సహించలేదు. అది కేవలము 'నేను సంసారిని అనుతలంపునకు బదులు 'నేను సన్యాసిని అను తలంపు గలిగియుండుటయే అగును. కాని కావలసినదంతయు 'నేను కర్తను" అను ఆలోచనను పూర్తిగ విసర్జించి, “నేను-నేనే” (అహం బ్రహ్మా2స్మి) అను దానినే ఎల్లప్పుడును జ్ఞప్తి యుందుంచుకొనుటయే, దీనిని (“విచార” మార్గము)ననే అడవులలోగాని, నగరములలోగాని చేయవచ్చును, మానవుడు మొదట, తన “అహం"” భావమును, విడుచుటద్యారా (ప్రాపంచిక విషయములను ఆంతరంగికముగా మాత్రమే వదలివేయగలుగును. ఆత్మ ఎన్ని రూపములను ధరించినను, అనితరమైన హృదయ గతమగు ఏకాంతములో లగ్నమగుట మూలమున అతడు అంతర్ముఖుడైననే ఏకాంత స్టితిని పొందగల్నును.

గృహిణి గాని, బ్యాంకు ఉద్యోగికాని, ఓడలోని ఇంజనీరు కాని మత బోధకుడుగాని, చివరకు సన్న్యాసిగాని అనుసరించుటకు వీలైన మార్గమును బహిర్గతము చేయుటయే లోకమున నవతరించి భగవాన్‌ చేయదలచిన పని.

ఉపదేశమను పదములోనే దీక్షనుబూనుట అను నర్థము ఇమిడియున్నది. ఇతర అధ్యాత్మికాచార్యులవలెనే భగవాన్‌కూడ ఆత్మ సాక్షాత్కారము గురువు ద్యారానే సాధ్యమగునని స్పష్టము చేసిరి. మనస్సు తన చంచల ప్రవృత్తులన్నిటిని- పూర్తిగా విడిచి ఆత్మలో అణగియున్న బుద్ది గుహలో అద్వితీయమును, నాశరహితమును, సత్యమునగు (బ్రాహ్మీస్టితి (జీవ (బ్రహ్మైక స్థితి) ని ఒక ముముక్షువు (సాధకుడు) సద్గురువు నాశ్రయించి, ఆరాధించి వారి దివ్వచరణ సాన్నిధ్యములోనే పొందగలడే కాని మరే విధముగనైనను పొందుట దుర్లభము. బాహ్యగురువుతో అవసరము లేకుండ ఆ స్టితిని పొందుట మిక్కిలి అరుదు”. “వారికే గురువును లేరుకదా!” యని ఒకసారి భగవాన్‌తో ఎవ్వరో అనగా ' గురువు కేవలము మానవాకృతిలోనే యుండనక్కరలేదు అని వారనిరి.

భగవాన్‌ అందరివలె ఉపదేశము నిచ్చెడివారుకారు. ' మీరు గురువులా? ఎవరికైన ఉపదేశము నిచ్చినారా?, అను ప్రశ్నకు వారు ఎప్పుడును సూటిగా సమాధానమునీయక దాటవెసెడివారు. “కా” దనుటయే దానికి సమాధానమైనచో వారు “కా"దని సుస్త్పష్టముగా

క్‌

చెప్పెడివారు కాని, “అవును” అని వారనియుండినచో “ మాకుపదేశము నిండు. మాకు మా” కని వారిని అనేకులు చుట్టుముట్టెడివారు. అప్పుడు వారు “విచార” మార్గము ననుసరించి సాధన చేయు శిష్యులకును, కేవలము భగవాన్‌పై ప్రేమతోను, భక్తితోను, వారి ఆకర్షణకు లోనై వచ్చిన భక్తులకును మధ్య విభేదమును చూపలసిన స్థితికి విధిగా రావలసివచ్చెడది. వారు అపారమైన దయాదాక్షిణ్యములను, సునిశితమైన బుద్దినైపుణ్యమును గలవారగుటచేత భగవాన్‌ తమనే తక్కిన వారికంటె ఉన్నతులనుగా పరిగణించుచున్నారని కొందరపోహ పడునట్లు ప్రవర్తించలేదు. నిజముగా అందరిముందును తన యందలి ఆత్మనే వారు చూచుట చేతనే వారట్టు చేయలేదు.

మీరెవరికైన ఉపదేశము చేసినారా? యని భగవానుని ఎవరైన అడిగినగొ 'వాక్కుతోను, దృక్కుతోను, మౌనముగను మూడురకములుగా ఉపదేశము చేయవచ్చు'నని చెప్పుట వారికలవాటు. దాని నర్థము చేసికొను భారము ప్రశ్నడిగిన వారి మీదనే ఉన్నది. 'తన [గ్రుడ్తను పొదుగుటకు పక్షి వానిపై కూర్చుండవలెను, చేపలు వానిని చూచుచుండిన చాలును. తాబేలు వానిని గురించి తలంచుచుండిన చాలను. ” అని చిరకాలము నుండీ నాంప్రదాయకముగా చెప్పబడు వచనములు ఈ మూడు రకములకును దృషప్టాంతములు, దృజ్మార్గమున గాని, మౌనముగ గాని ఉపదేశము చేయుట జ్ఞానమార్గ విషయమున సహజమైనది.

భగవాన్‌ దృజ్మార్గమునను మౌనముగను ఉపదేశ మిచ్చెడివారు. ఆశ్రమమునకువచ్చి 'విచార' మార్గమునందాసక్తి చూపిన వారికి దృజ్మార్గమున ఉపదేశము గావించెడివారు. సాం(ద్రమై, సునిశితమైన ఆ దృష్టి తీక్షత మానవుని ఆత్మయొక్క అంతరాంతరములలోనికి చొచ్చుకొని పోయెడిది.. వేదపఠనము చేయుట వంటి ఏదోఒక సమయమున తరుచుగా అట్లు జరిగెడిది. దీనిని చాలామంది గమనించరు. ఆ విధముగనే ఉపదేశము పొందిన అనుభవజ్ఞులు ఆ సమయమున అచ్చట నుండి చూచుట తటస్థించినచో వారు మాత్రమే ఏమి జరుగుచున్నదో తెలిసికొనగలుగుదురు భగవానుని శరణువేడి స్వయముగా వారి ఆశ్రమమునకు రాలేని భక్తులకు మౌనముగానే ఉపదేశమిచ్చెడి వారు. ఒకసారి అట్టు ఉపదేశముపొందిన వారితో భగవాన్‌ మాటాడకపోయినను. వారి ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శకత్వము సం([గ్రహముగ, అతి సూక్ష్మముగ ధారావాహికగా కొనసాగుచుండెడిది.

ఈ మౌనోపదేశము ఇప్పటికిని కొనసాగుచునే యున్నది. ఇం” మీదటకూడ కొనసాగుచునే యుండును. భగవాన్‌ మానవశరీరముతో మన మధ్యనుండుటకు కారణమిదియే. గురువు మానవాకృతిలోనే యుండనక్కరలేదను సత్యము వారి విషయముననే గాక మానవాళి విషయమున గూడ సత్యమే యని వారిట్టు నిరూపించిరి. 'ఎవరుచూడ గోరుదురో వారు చూతు'

ణి

రని చెప్పుటలో క్రీస్తు ఒక సార్వత్రిక దైవ కృపాసిద్దాంతమును 'ప్రకటించిరి. కాని అట్టు చూడగల్నుటకు ఒక గురువునకు ఆధ్యాత్మిక శిష్యుడుగా పునర్జన్మ నెత్తవలసి యుండును. కాని మన భౌతిక వాద యుగములో అట్టి సద్గురువులు తటస్టపడుట చాల అరుదు. భగవాన్‌ ఈ లోకమున అవతరించుటవలననే ఈ ఆధ్యాత్మిక మార్గదర్శకత్వము సకృత్తుగా నున్నలోటు తీరి ముమున్షువుల కందరికిని మార్గమేర్సడినది.

భగవాన్‌ యొక్క మౌనదీక్షను గూర్చి చెప్పుటకు ముందు వారి (భౌతిక శరీర) నిర్యాణమును గురించి సంక్షిప్రముగనైనను చెప్పుట సముచితము. చాల సంవత్సరములు వారు కీళ్ళ వాతముచే బాధపడిరి. మోకాళ్లు వాచి, కాళ్లు వంగక చాల కష్టముగా నడచుచుండిరి. అందువల్లనే వారు ఆరుణాచలము మీదికి పోవు అనుదిన వాహ్యాళిని గూడ మానవలసి వచ్చెను, ఒక సంవత్సరము క్రిందట ఒక చిన్న కురుపు వారి ఎడమ మోచేతిమీద కనబడినది. శస్త్ర చికిత్స చేసి దానిని తీసివేసిరి. కాని అది పూర్శ్వముకంటె ఉధృతముగా మరల వచ్చినది. అది 'ప్రమాదకరమైనదని గుర్తించిరి. దానికి పలురకములైన చికిత్సలను చేసిరి. వైద్యులు సూచించిన చికిత్సలన్నిటికిని భగవాన్‌ సమ్మతించిరి. తరువాత మూడుసార్హు ఆ కురుపునకు శస్త్ర చికిత్స చేసిరి. ఒక్కొక్క శస్త్ర చికిత్స తర్వాత అది మరింత ఉధృతముగా ఇంకను పైపైకి ఎగబ్రాకు చుండినది. ఇంక చేయదగిన చికిత్స లేదని వైద్యులు తేల్ళి చెప్పిరి. డిసెంబరు మాసమునకు నాల్గు శస్త్ర చికిత్సల తర్వాత ఆ కురుపు భుజమునొద్దకు ప్రాకి లోతుగా పోయినది. దానివల్ల దుర్భరమగు బాధ కలుగుచుండునని వైద్యులన్నను, భగవాన్‌ బాధపడుచున్నట్టు ఎప్పుడును ఏ విధముగను కనబరచలేదు. వారి శరీరమంతయు విషమయమైనది. చివరి నెలలన్నియు వారికి వారిని చూడవచ్చిన వారందరును దినమునకు రెండునార్జ్వు వారు పరుండిన గది ముందు నుండి వరుసగా నడచిపోవుచు వారి దర్శనము చేసికొనవలసినదే. యని వారు పట్టుపట్టిరి. చివరి గడియలలో ప్రతి స్పర్మయు వారికి బాధాకరమే యైనప్పుడు తనను కూర్చుండ బెట్టుడని పరిచారకుల నాదేశించి కూర్చొనియే వారు దేహమును వదలిరి.

ఇట్టు దీర్ణవేదన ననుభవించుట వారు చేసిన కర్మఫలముకాదు. వారు స్వయముగా తనపై వేసికొనిన మన కర్మఫలము. అది వారు చేసిన కర్మఫలముకాదు కనుకనే జ్యోతిష్కులకు వారి జాతకకుండలిలో ఆ సంవత్సరమువారు దేహత్వ్యాగము చేయుదురనుటకు సూచన యేదియు కనబడలేదు. ఒక భక్తురాలు భగవాన్‌ దగ్గరకు వెళ్ళి వారి అస్వస్థతను తన కిండని 'ప్రాధేయపడగా “నా కెవరు దీని నిచ్చి " రని సమాధానమిచ్చిరి. మన కర్మఫలమును వారు స్వీకరించినందున వారిని నిజముగా మనమే చిత్రహింస చేసిన్నట్రైనది.

చి

వారి దేహ' త్యాగమునకు కొద్ది రోజులు ముందు భగవాన్‌, “నేను చనిపోవుచున్నానని వారనుచున్నారు, కాని, నేనిక్కడనే ఉందు'ననిరి. అందుకే భగవాన్‌ ఇప్పటికిని ఇక్కడనే యున్నారనియు వారు చూపిన మార్గమింకను వివతమయియే యున్నదనియు చాటవలసిన అవసరము కలదు.

చాల సంవత్సరముల క్రిందట భగవాన్‌ కొండమీద గుహలోనే యున్నప్పుడు కొందరు సాధువులు వారి యొద్దకు వచ్చి, తమకు సాధన కుపయుక్తమగు ధ్యానగీతము నొకదానిని చెప్పుడని వేడిరి. భగవాన్‌ ఆ సాధువులతో కలిసి గిరి ప్రదక్షణము చేయుచు నడచుచునే 'అరుణాచల-శివియను సర్యోత్కృష్టమైన (ప్రార్ధనా గీతమును కూర్చి సంకీర్తనము చేయుచుండగా వారి కన్నులనుండి బాష్పవారి ప్రవహింపసాగెను. ఆ పాట భక్తుల నెల్లప్తుడును ఉత్తేజపరుచుచు స్పూర్తిని కలుగజేయుచున్నది. అరుణాచలమే భగవాన్‌యొక్క గురువు వారికి ఆత్మ సాక్షాత్కారము కలుగగనే అరుణాచలమునకు చేరి అక్కడనే స్థిర నివాసమేర్పరచుకొనిరి. వారే అరుణాచలమనే అందరును భావించుట ననుమతించిరి. వారి నిర్యాణ సమయమున కొందరు భక్తులు వారి గది వెలుపల '“అరుణాచల-శివ' అను పాటను పాడుచు కూర్చుండిరి భగవాన్‌ ఉపయోగించుకొని విడిచిన భౌతకి కాయమును ఆశ్రమములోని సువిశాలమైన గదిలో (1141 ) భక్తులకు అంతిమ సందర్శనార్థమై యుంచిన ఆ రాత్రి, భగవాన్‌ చాల కాలము [క్రిందటనే రచించినదియు, ఎవ్వరును శ్రద్ద చూపనిదియు అగు, “అరుణాచల '- రమణ” అను తమిళ గీతమును భక్తులందరును అనుకొనకుండగనే పొడిరి. భగవానుడే అరుణాచలము. వారు పూర్వము వలెనే తిరువణ్ణామలై అరుణాచలంలో జీవించుచున్నారు. భగవానుని సమాధిపై ఒక మందిరము గాని ఆలయము గాని నిర్మింపబడి, వారి కరుణామృతము పూర్వ్యమువలె అన్ని మతములకు చెందిన శ్రీ రమణ భక్తులకును సమాదరణీయము కావలెను.

భగవాన్‌ తానే అరుణాచల తిరువణ్ణామలై అయినను, వారే సెలవిచ్చినట్టు ముందటివలెనే తిరువణ్ఞామలై అను “ఇచ్చట”నే ఉందును అనినను వారు సర్యాంతర్యామియగు అరుణాచల- శివుడుగా వారిని శరణబొచ్చిన భక్తులందరి హృదయములలో నుండి వారికి మునుపటికంటే నెక్కువగా ఉపదెశమును, మార్గదర్శకత్వమును ఇచ్చుచుందురు. మానవాళికి వారు చూపిన మార్గము (“విచార” మార్గము) వారి భౌతిక కాయ మున్నంతవరకే కాదు, వారు భౌతిక శరీరపు పరిమితుల నన్నిటిని వదలినందున ఆ మార్గము మరింత స్త్పష్టముగ నుండి వారి అండదండలును, సూచనలును మరింత శక్తివంతములై వృద్ది జెందును.

టాననతయాాంలా--- 16

పురుషోత్తవను రముణ

మిక్కిలి సంభమాశృర్యములను గలిగించునది యయ్యు సంఘటనా రహితమైన ఆ చిత్రము నేను చూచిన వానిలోనెల్ల అత్యంత రాజ ఠీవితో గూడినది. దానిలో ఆశ్రమమునుండి అరుణాచలము వైపు పోవు మార్గదృశ్యము, తెల్లని కురుచ వెండ్రుకలు కలిగి పొడవుగను సన్నగనుండి, కోమలమైన లేత రంగు తోడి శరీరచ్చాయ గల భగవాన్‌ చేతికజ్ణ ఊతగా కొండవాలు నుండి దిగుచుండుట, తరువాత వారు ఆ(శ్రమములోని హాలునుండి వెలుపలికి వచ్చుచుండుట, దారిలో ఒక చంటి బిడ్డను చూచి మందహాసము చేయుచు వంగుట, ఆ(శ్రమావరణలో నడచుచుండుట, అవన్నియు అతి సాధారణములై నిత్యకృత్యములై యున్నను ఆ సహజ నిరాడంబరత, అప్రయత్న సిద్దమగువారి చిరునవ్వు, నిగూఢమగు ఆ ప్రభు దర్పము మనస్సునకు ఆహ్హాదకరములై సంభ్రమాశ్చర్యములను చేకూర్చుచున్నవి.

వారి శరీరచ్చాయ లేత బంగారు వన్నెతో గూడి యుండెడిది. వారు సన్యసించిరి గాన ప్రతి పౌర్షమినాడును ఆశ్రమ నిర్యాహకులు వారికి వపనము (క్షురకర్మ)ను చెయించుచున్నందున వారి తెల్ల జుట్టును గడ్డమును ఎల్లప్పుడును కురుచగనే యుండెడివి. మన కష్టములను గూడ వారే భరించుచున్నందున వారు చిక్కిపోయి వయస్సుకంటె పెద్దవారుగా కనబడుచు, కీళ్ళ వాతముచే వంగని మోకాళ్లతో కజ్జమీదనే ఎక్కువ భారమును మోపి, క్రిందికి చూచుచు నడచుచుండెడివారు. నిరాడంబరత, ఆతి నమ్రత, శిశువువలె స్వీయ రక్షణ విషయమున అలసత (రక్షించుకొనవలెననెడి ప్రజ్ఞ లేకుండుట) వారి తత్వముగ గోచరించును. భగవాన్‌ ఆశ్రమావరణములో తిరుగుచుండు దృశ్యమే చూపరుల హృదయముల నాకర్షించి, ఆహ్హాదపరిచి ఆకట్టుకొనుటకు చాలును.

శ్రీ భగవాన్‌ చరిత్ర చాల సాధారణమైనది. దక్షిణ భారతదేశములో ఒక పేద (బ్రాహ్మ కుటుంబములో జన్మించి, ఒక క్రైస్తవ పాఠశాలలో కొద్దిపాటి ఆంగ్లభాషను వారు నేర్చుకొనిరి. ఆరోగ్యవంతుడును, సాధారణుడును అగు ఆ బాలునికి చదువుపై కంటె ఆటలపైనే ఎక్కువ యిష్టము. వారి పదునేడవ ఏట- ఏ యువకుడైనను బాల్యమునుండి యౌవనమునకు ఎదుగు 'ప్రాయములో - వారిలో ఒక గొప్ప మార్పు వచ్చెను. ఒక దినము మృత్యు వత్యాసన్నమైనదను భావముతో కూడిన తీవ్రమైన మృత్యు భయము వారి నావహించెను. సహాయును కోరుటకు గాని, ఇచ్చుటకు గాని వారి కెవరునులేరు. వారు మరణించుటకు సిద్దపడిరి. పడక పైనే బిగిసికొని పరుండి, మృత్యువును సాక్షాత్కరించుకొని, మృతునివలె నటించుటకు వారు ప్రయత్నించిరి. ఆ అనుభూతి మరింత అధికమగుటకు వారు శ్యాసను బంధించిరి. ఇట్టు తనకు తెలియకుండగనే శ్వాసను ని([గ్రహించుట యను ప్రాణాయామ పద్దతిని వారు సాధన చేసినట్టాయెను. సరే, ఇప్పుడు చావు వచ్చినది. మరి దీని అర్హమేమి? ఈ దేహము మృతిచెందినది. దీనిని శ్మృశానమునకు

శ్షే్నే

తీసికొనిపోయి దహనము చేసి బూడిద చేయుదురు. కాని, ఈ శరీరము చచ్చుటతో 'నేను చచ్చిపోతినా? ఈ దేహమే 'నే' నా?” అనుకొనిరి. ఇది యంతయు స్తబ్బమైన ఆలోచనకాదు. స్పష్టముగా తాను జడమైన దేహముగాని, వచ్చుచుపోవు చుండెడు తలంపులు గాని కాదనియు, తాను వినశ్వరమైన 'ఆత్మ' స్వరూపుడైన శాశ్వతుడగు “నే”నను నగ్న సత్యము వారిలో తళుక్కుమని మెరసినది. తక్షణమే మృత్యువే మృతి జెందెను. వారు శాశ్వతమైన ఆత్మ ప్రకాశముతో మేల్కొనిరి. జీవితాంతము మిక్కిలి (శ్రమించి చేయదగినట్టి సాధనను వారు ఆక్షణ కాలముననే ఫలవంతముగ చేసినట్టయినది కాన్సు తరువాత స్రీ ప్రసూతి శాస్త్రమును చదవినట్టు దీని సిద్దాంతమును భగవాస్‌ తరువాత తెలిసికొని గుర్తించిరి.

వారి జీవిత చరిత్రను చాలమంది వ్రాసిరి. అందుచేత ఇక్కడ చాల సం[గ్రహముగ వారి జీవన వైఖరి మొత్తము మారినదని మాత్రము చెప్పిన చాలును. వారికి ప్రాపంచిక విషయములందాస్తక్తి నశించి నిరంతరము ఆత్మానందములో మునిగియుండెడివారు. వారి తండ్రిగారు ఆంతకు ముందే మరణించుటచే కుటుంబ బాధ్యత వహించిన వారి అన్నగారు వీరిలోని ఈ తీవ్రమైన మార్పును అసహ్యించుకొని, కుటుంబ సభ్యులతోపాటు సౌఖ్యములన్నింటిని అనుభవించుచు సాధువువలె ప్రవర్తించుచున్నాడని ఒక దినము వారిని మందలీంచిరి. అట్టు తనను మందలించుట న్యాయమేనని గుర్తించిన బాల రమణులు ఎనవ్వరికిని తెలియకుండ ఇల్టు వదలి పవిత్రమైన అరుణాచలము నొద్దకు చేరి 14-04-1950న వారి భౌతిక కాయమును వదలునంతవరకు సుమారు 54 సంవత్సరములు అక్కడనే ఉండిపోయిరి.

వారు అరుణాచలమునకు చేరునప్పటికే పరమానంద సౌఖ్య మగ్నులై ప్రకాశించుచుండిరి. దేహమున్నదను స్పృహ లేకుండ, దాని అవసరముకూడ లేనట్టు మాటాడక కదలికలేక ఎప్పుడో కాని భుబింపక యుండిరి. చూచువారికదియొక కఠోర తపస్సుగా గోచరించెను.

నిజముగ అది తపస్సు కానేకాదు. వారికి దేహముయొక్క ఆవశ్యకత లేనందున వారు దానిని పూర్తిగ నిర్లక్ష్యము చేయుచుండిరి. ఒకసారి వారే, “నేను భుజించనందుకు వారు నన్ను ఉపవాసముచేయుచున్నాడనిరి. నేను మాటాడ నందున వారు నన్ను మౌని అనిరి.” అని యీ విషయమును సూచించిరి. అప్పటికే వారు స్పితప్రజ్ఞలై ఆత్మ స్వరూపులై జీవన్ముక్తులైనందున వారు తపస్సు చేయుటకు కర్మశేషమేదియు మిగిలియుండలేదు,

కొంత కాలము వారు తిరువణ్ఞామలై దేవాలయములోని ఒక భూగర్భ గుహను నివాసముగా చేసికొని సమాధి మగ్నులై యుండి వారి వీపును, తొడలును పప్రణములై చీమలకును, దోమలకును, విషక్రిమి కీటకములకనునిలయములైనను పట్టించుకొనకుండిరి. సాధువులు కొందరిచ్చు గిన్నెడు పలుచని గంజియే వారికి దినమంతటికిని ఆహారము. చివరకు సమాధి స్టితిలోనే ఆయనను వారు ఎత్తుకొని వెలుపలికి తీసికొని పోయిరి.

క్షే

చొల సిర్లక్ష్యము చపేయుటచేవాడి శరీరము ఎంతో కాలము ఉండకసపోయడిది; నాదే ఆఫ్రయత్నముగ దానిని విసర్టించెడివారు. అంతటితో కథ ముసిసెడిది. కాని వారీ యనుగహమును, మార్షరర్శకత్వముము అక్మించుచు వారి చుట్బను మూగినవారిపై దయతో వారు మరల శరీరమును నిలుపుకొనదలచుటచేత మనకు వారి కథ ఆప్పుడే ఆరంభమైనది. అప్పటినుండి వారు పొక్టివ శరీర రూపములో కొనసాగుటకు వారి కొారుణ్యమే కారణము.

జు తరువాత వారు మన మధ్య అర్ధ శతొళ్దిసాటు దయతో వరిశీలవా ద్వష్టీతో, చమత్కార భాషణములతో సహజమై, అతి సామాన్నమైన జీవితమును గకిఫిరి. సంపూర్ణ మానవత్యముతో గూడీయుండీయు. నిరంతర పూర్ల సమాధి స్టితిలో శతండుటవలనను, మాటలాడునవ్వుడును మౌనముగా కూర్చుండునపుడును. ఒకే పిధముగ దివ్యత్వముతో భాసిల్లుచుండుట వల్లను, ఆమూర్దులైన చిత్తవృత్తుల యవసరము వారికి లేకుండెను. వారి జీవన విదానము నత్వ సామాన్యమైనది. వచ్చిన వారందరితోను చాల సొమ్యముగను గౌరవ పురన్ధురముగను మలిగెడ్‌వారు. వారికంటె. నిరాడంబరమగను. సహజముగను. మరెవ్వరు నుండదు, కొవున వారిముందు ఇతరులు మోకరిల్లవలసీన విధమున ఆధిక్యతా భావముతో గూడీన న్రైఖరిసిచారు (ప్రకటించలేదు. వారట్టు మోకరిల్సట దేవుని సన్హిధిని మానవుల వ్రయత్నముగా (ప్రళిస్తుచిదించుట వంటిది.

భగవానుని ముఖారవిందము ఎప్పుడును మారుచుండియు ఒకే రీతీగానుండునట్టి నీటి ఉపరితలము. వంటిది. వారు వవ్యుచు మాటలాడుచుందురు. వారి నవ్వు తమిళము తెలియనివారు కూడ వారితోపాటు ఆప్రయత్నముగ నవ్వునట్టు చేయు అంటున్నాధి వంటిది. అట్టు నమ్మి భగవాన్‌ ఒక చిన్న బిడ్డదైపు అనురాగముతో చూచుటయో, కిటీకీటో నుండి దుమికీ తన యొద్రకువచ్చిన ఉడుతకు ఒక గింజనో, కాయనో (సాధారణముగ వేరుసెనగ పష్తును, బీడిషప్పును భగవాన్‌ వానికిచ్చుచుందురు.) అందిచ్చుటయో, అప్పుడే వచ్చిన వారుగాని సెలవ తీసేకొనిపోయెడీవారు గానీ ఆయిన బక్తుసివైపు తన తేడోమయములై విశాలములైన నేత్రముల కాంతిని (ప్రనరింపజేయుటణూ చేయుదురు. తరువాత కొంత సేవు మౌనము, టఊ మరుక్షణమున వారి ముఖము శిలా సదృశమై శాశ్వత దివ్యశిభటో వెలిగెడిది.

వారిలో మానవులు గమనీంచిన దైవత్వమును వర్ణింప నెవరి తరము? శ్రీరమణా'శ్రమముహారు 19శర సం.లో ప్రచురించిన న్వర్ణోత్సవ సంచికనుండి దానిని కొంచవరకు తెలియపఆచుచు ముగ్గురు భక్తులు వెలిబుచ్చిన అభిప్రాయముబను ఉదాహరించెదను.

(గ్రాండ్‌ డఫ్‌ అను వారిట్టనిరి - “ప్రప్రథమముగ నేను భగవాయుని నందర్శించినప్పుడు నొకేమైనదో నాజే తెలియదు, కాని, వారు నావైపు చూచిన క్షణముననే వారు సత్య స్వరూప్పులనియు, జ్యోతి స్త్వరూవులనియు, భావన నాలో కళిగెను,”

శే

రావుసాహెబ్‌ కె.కె. నంబియార్‌ గారిట్టనిరి? “మా మధ్య మాటా-మంతీ లేక పోయినను

అవర్ష్యమైన ఒక ప్రభావమునకు నేను లోనైతిని. ఒక ప్రశాంతత నాలో నెలకొనినట్టు నాకు _ తొచినది. నా హదయము అత్యంత శక్తి మంతమైన ఆధ్యాత్మికపు అయస్కాంతము చేత వలె,

పడక కుర్చీలో కూర్చొనియున్న శ్రీరమణులను మానవాకృతి ధరించిన దివ్యమూర్తివైపు నిరోధించరానట్టు ఆకర్షితమగుచున్నట్టు నాకుతోచెను”

దిలిప్‌ కుమార్‌ రాయ్‌ గారిట్లనిరి : “నేను సంకోచముతో గూడిన ఒక వింత భావముతో హాలులో ప్రవేశించితిని. మహర్షి గొప్పవారైనను వారిని సందర్శించిన వారిలో ఒక్కరైనను (వారిని గూర్చిన యీ ్రశంసను కాదన్నవారు లేరు) వారు భక్తులు కారనియు, ఆచార సంపన్నులైన జ్ఞానులనియు ఎందరు చెప్పగా నేను విని యుండలేదు? కాని, మరపురాని ఆ సాయం సమయములో మొదటిసారిగ నేను వారిని సందర్శించినప్పుడు పైకి కనబడు రీతికి బిన్నముగా ఆ వదంతి కేవలము నిరాధారమైనదని నాకు రూణఢి రైైఎనది. ఎందుచేతననగామహర్షులవారి ముఖము ఎంతో దయారసము చిందుచు మృదువుగను దీర్దా లోచనా ఛాయతో కూడినదిగను ఉండినది.”

ఉజ్జ్బలమైన వారి నేత్రమునుండి వెలువడు ప్రేమ, తేజోమయమైన అవగాహన వర్ణ్షనాతీతము. ఆప్రబంధు మరణము వలన దుఃఖ భారముతో వికల మనస్కుడైన వ్యక్తి యొకరు ఆశ్రమమునకు వచ్చిరి. అతని విషాద గాథను వినిన భగవాన్‌ ఏమియు మాటాడ్రక అతని వంక చూచుటతోనే వాని కపరిమితమైన ఆత్మశాంతి కలిగెను. మరల వారి నేత్రములు వేరొకరి హృదయాంతరములోనికి చొచ్చుకొనిపోయి, “నీకు చెప్పినను నీ వెందుకు (గ్రహించలేదు?” అని అడిగినట్టుండును.

బాలుడుగ నున్నప్పుడు శ్రీరమణుని తెలిసిన ఒక వృద్దపండితుడు చాలమంది యోగులను దర్శించి, రమణ యోగినికూడ దర్శించవలెననియు, వారితో చర్చించవలెననియు, నిర్ణయించుకొనెను. కాని అతడు భగవానుని సోఫా ముందు నిలువబడుటతోనే తన దెహమంతయు భయ సంభమముతో ఒక విధమగు విద్యుత్రవాహమునకు గురియైన అనుభూతిని పొందెను. ఏమైనదో తెలిసికొను లోపలనే అతడు మహర్షుల ముందు నాప్ట్రాంగముగ పడిపోయెను. చిన్నపిల్లలు వారిచే ఆకర్షితులై వారి మందహాసమును చూచి ఆనందించెడివారు. ఒక కూలివాడు గాలికి ఎగిరిపోయిన కాగితపు ముక్కను తీసికొని దానిమీద వారి చిత్రపటముండుటను జూచి 'భగవాన్‌ అని కేకవేసి, భక్తితో దానిని మడిచి తీసికొనిపోయెను.

జంతువులుకూడ మానవులవలెనే వారిచే ఆకర్షింపబడుచుండెడ్‌వి. వారొక సాయం సమయమున కొండమిదినుండి ఆలస్యముగ వళ్ళరి. భక్తులు కొందరు చిన్న చిన్న గుంపులుగా రూడి యుండిరి ఇంక కొందరు వారి కొరకే వేచి కూర్చుని యుండిరి మరికొందరు వారితోపాటు

క్షేత్మే

కొండపైకి వెళ్లి వచ్చిరి. ఆ సమయమున రెండు కోతులు మనుష్యులున్నారనెడి భయమును వడి హాలు గుమ్మము నొద్దకు వచ్చి లోనికివెళ్లి ఖాళీగానున్న పోఫావంక ఆందోళనతో తేటిపార చూచినవి. మానవులు మచ్చిక చేసిన కోతి అడవిలోనికి తిరిగి ప్రవేశించినచో అచ్చటి తోడికోతులు దానిని బహిష్కరించును. కాని భగవాన్‌చే మచ్చిక చేయబడినదిమైనచో అవి దానిని సంతోషముగ స్వీకరించును. అహము నధిగమించుటతో వారు భయమును, వైరమునుగూడ అధిగమించిరి. దీనిని జంతువులు పసికట్టినవి. ఒక విష సర్పము వారి కాలిపై ప్రాకినను వారు కదలలేదు. కాలిని ముడుచుకొనలేదు. “పాము ఎవరిమీద నైనను ్రాకినచో నెట్లుండు”నని భక్తులు వారిని ప్రశ్నించిరి. భగవాన్‌ నవ్వుచు, 'చల్లగా - తడిగా” అని బదులు చెప్పిరి,

అచ్చముగ పాశ్ళాత్యుల సమయ బద్దతవంటిదని నేటి భారతీయులనదగినట్టు భగవాన్‌ దినచర్య సాగిపోవుచుండెడిది ప్రతి విషయమునందును వారు పరిమితముగను, క్రమబద్దముగను, ఎంతవరకవసరమో అంతవరకుగను ఉండెడివారు. ఆ(శ్రమములోని హాలును చాలసార్లు శుభ్రము చేసెడివారు. పుస్తకములెప్పుడును తమతమ స్థానములలోనే ఉండును. వారి సోఫామీద వేయు వస్త్రములు మిక్కిలి శుభ్రముగ నుండి అందముగ మడవబడి యుండెడివి. భగవాన్‌ ధరించెడి ఒకే ఒక కౌపీనము కూడ చాల తెల్లగా మెరయుచుండెడిది. హాలులోని రెండు గోడ గడియారములును (ప్రతి దినమును రేడియో కాలమునకు సరిచేయబడుచుండెడివి. క్యాలెండరుకూడ కాలాతిక్రమణము లేకుండ సరియైన తేదీని చూపునట్టు సరిచెయబడెడిది. దైనిక కార్యక్రమమంతయు ఒక నిర్లీత పద్దతిలో సాగుచుండెడిది.

గడచిన కొన్ని సంవత్సరములలో ఆశ్రమములోని కార్య(క్రమములీక్రింది విధముగా నుండెను. వేకువను 5 గం. లకు భగవాన్‌ సోఫాలో నిద్రించు హాలును తెరిచెదరు. భక్తులు వచ్చి ధ్యానమగ్నులై కూర్చుండి యుండగా వేదపఠనము జరుగును. 6 గం.లకు వారు (భగవాన్‌) స్నానమునకు వెళ్ళుదురు. 7 గం.లకు ఆ(శ్రమపు భోజనశాలలో అల్సాహారమునిత్తురు. భక్తులు మరల భగవాన్‌ సన్నిధిలో 8 గం.ల నుంచి 11 గం. ల వరకు కూర్చుందరు. ఆ మధ్య కాలములో 10 గం. ల నుండి సుమారొక ఆరగంట విరామ ముండును. కొన్ని వేళలలో అందరును మౌనముగ కూర్చుందురు. ఆ నిశ్శబ్ద సమయము భగవానుని కరుణారనముతో తొణికిసలాడుచుండును. అది ఒక ప్రశాంతతతో గూడిన పరిపూర్త్శత. అప్పుడు మాటలాడినచో దానిని భంగపరిచినట్టుగును. భక్తులందరును చేయుచున్న ఒక గాఢమైన ఆధ్యాత్మిక నాధనగా కూడ దానిని భావించవచ్చును. దానిని భగవాన్‌ గమనించనట్టున్నను, పరిశీలించుచు మార్గమును నిర్దేశించుచుందురు. ఒక్కొక్కప్పుడు ఎవరో స్తుతించుచు సంకీర్తనలు పాడుటయో సంభవించుచుండును. భగవాన్‌ 9గం. - 10గం. ల మధ్య పోస్టులో వచ్చిన ఉత్తరములను చదివి, వార్తా పత్రికలను చూచుచుందురు. అప్పుడు కూడ వారు తాము మార్గము చూపుచున్న భక్తుల హృదయములలోని నిశృబ్దతా ప్రవాహమునకు భంగము కలుగనియరు. వారు స్వయముగ

కేన

ఉత్తరములకు బదులు (వ్రాయరు. వానిని ఆశ్రమ కార్యాలయమునకు పంపుదురు., కార్యాలయోద్యోగులు ప్రత్యుత్తరములను వ్రాసి అపరాహ్లృమున భగవాన్‌ ఆమోదమునకు పంపుదురు.

వారు తరుచుగ తమయొద్దనున్న వారిత్‌ మాటాడుచు నవ్వుచుందురు. సాధారణముగ వారి మాటలు హాస్యగర్భితముగ నుండెడివి. కడపటి వరకును వారు పరిహాస 'ప్రసంగములను చేయుచునే యుండిరి. వారి హాస్య వచస్సులలో బోధనలును, ఆదేశములు నుండెడివి. వారి చివరి అస్వస్టదశలో విషపూరితమగు ఒక క్రొత్త కురుపు ఎగ బ్రాకుటను గమనించి వైద్యులాందోళన పడుచుండినప్పుడు భగవాన్‌ నవ్వుచు, “మీ రెందుకు ఆందోళన చెందెదరు? పైకి ప్రాకుట దాని నైజము,” అనిరి. భౌతిక శరీర నాశనమునకు ఎవ్వరును దుఃఖించ నవసరములేదని భగవాన్‌ ఎంత నొక్కి చెప్పినను, ఒక స్త్రీ వారి గదిముందు ఏడ్భుచు తలబాదుకొనుచుండుటను వారు జా[గ్రత్తగా గమనించి, “ అయ్యో, ఎవరో కొబ్బరికాయ కొట్టుచున్నారని అనుకొన్నానే. ” అనిరి. ఒక భక్తుడు“నా ప్రార్థనలు ఫలించుటలేదే” ని అడుగగా, భగవాన్‌ నవ్వుచు “అవి ఫలించినచో, నీవు ప్రార్థనలు మానవచ్చుగదా!” యనిరి.

11 గం, లకు మధ్యాహ్న భోజన మయ్యెడిది. చివరి సంవత్సరములలో ఆ భోజనానంతరము శుష్కం౦ంచియున్న వారి దేహమునకు కొంచెము విశ్రాంతి నచ్చుటకు భగవాన్‌ అంగీకరించిరి. కావున ఆ సమయములో హాలలో భక్తులు (ప్రవేశించ వీలులేదు. ఇట్లు భక్తులకు కలిగిన నష్టము ఉడుతలకు లాభదాయకమాయెను, హాలునిండ నేలపై పప్పుగింజలు వెదజల్లి యుండును. భక్తులు తిరిగి 3 గం. ల నుండి సుమారు 5 గం. ల వరకు వచ్చెదరు. తరువాత, భగవాన్‌ ఒక ఆరగంటసేపు కొండపైకి వెళ్లి వచ్చెదరు. కాని, చివరి రెండుసంవత్సరములు వారు చాల నీరసముగా నుండిరి. వారి మోకాళ్లు కీళ్ళ వాతముచే వాచి యున్నందున ఆ(శ్రమావరణములోనే వారు మెల్లగా నడచుచుండిరి. సాయంకాలము 5-30 గం.లకు ముందుగా వేదపఠనమును మరల మొదలిడుదురు, 6-30 గం.లకు (స్రీలును తరువాత ఒక గంటకు పురుషులును ఆశ్రమము నుండి వెళ్తివోవుదురు.

మానవులపైని, జంతువులపైని, చూపిన ఆదరమునే భగవాన్‌, పదార్థముల పైగూడ చూపుచుండిరి. ఆశ్రమములో ప్రతి పనిని ఒక నిక్షీతమైన విధముగనే చేయవలెను. దేనినిగాని వ్యర్హము కానీయగూడదు. పుస్తకమునకు మిక్కిలి జాగ్రత్తగా అట్టవేయుటను ఒక ప(త్రికలో నుండి కత్తిరించిన భాగము నతికించుటను నేను చూచితిని. ఒక పరిచారకుడు ఒక పనికి చాలునంత చించిన కాగితమున్నను, మరొక పెద్ద కాగితమునుండి చించబోగా, వానిని వారు మందలించిరని నేనువింటిని, నేడు మనము (ప్రకృతిని నిర్దాక్షిణ్యముగ దోచుకొనుచున్నాము. అది దానిని పాడుచేయుటమే కాని అనుభవించుటకాదు. ఆ దైవ స్వరూవుడు వస్తువుల

కర

నుపయోగించుటలో కనబరుచు జాగరూకత మనకు కర్త్రవ్యమునుద్చోదించు దృశ్యము ముఖ్యముగ ఆహార పదార్థములను వారెప్పుడును వ్యర్థము చేయరు. ఒక పండు నెవరైన తెచ్చియిచ్చినచొ, ఆక్కడనున్న పిల్లలకో, దానిని దొంగిలించుకొని పోజుూచెడి కోతులకో దానిని పంచి యిచ్చెడివారు. అంతేకాని దానిలో కొంచెమైనను వ్యర్థముగా పారవేసెడివారు కారు. లౌభ్యమె పొదుపనియు దుబారా చేయుటయే జౌదార్యమనియు అనుకొనుట పొరపాటు. తరుచుగా లోభులు దుబారా చేయువారుగను, ఉదారస్త్వభావులు జా[గ్రత్తగలవారుగను ఉందురు. భగవాన్‌ భుజించిన అరటియాకు వారు భుజించిన పిదపకూడ కడిగివేసిన దానివలె చాల శుభ్రముగా నుండెడిది. ఒక్క అన్నపు మెతుకును కూడ వారు పారవేయువారు కాదు. కొన్ని యేండ్ర [క్రితము వారికి దేహదారుఢ్యము బాగుగ నున్నప్పుడు వారు వంటగదికి పోయి వంట చేయుటలో సహాయపడుచుండిరి. చివరకు కూరగాయల మీది చెక్కులు కూడ పారవేయక పశువుల మేతగా ఉపయోగింపుడని వారు నొక్కి చెప్పెడివారు.

వారు సర్వస్వతండత్రులైన 'ప్రభువులై, అందరును వారి యాజ్ఞలను శిరనావహంచుటకు సంసిద్దులుగ నున్నను,భగవాన్‌ జీవితమే వినయశీలతను బోధించు పాఠమువలె నుండెడిది. వారి ఉద్రేశమును గాని, కోరికనుగాని వారు వెలిబుచ్చనందున ఆ(శ్రమ కార్యకర్తలే ఆశ్రమ నియమ నిబంధనలను తయారు చేసిరి. భగవాన్‌ అందుకేమియు అభ్యంతరము చెప్పక వానిని పాటించెడివారు. అందువల్ల ఏ భక్తునికైనను అవి బాధాకరములుగ నుండినచో, అతడు వానికి బద్దుడైయున్న భగవాన్‌ను చూచితానుకూడ బద్దుడయ్యెడివాడు. భగవాన్‌ ఎప్పుడైనను వానిని వ్యతిరేకించినచో భక్తుల ప్రయోజనము కొరకే అట్టు చెసెడివారు. అదికూడ సాధారణముగ మౌనముగాను, తరుచుగా సున్నితమైన వారి చమత్కార భావముతోను కూడి యుండెడిది. ఒకసారి ఒక పరిచారకుడు ఐరోపానుండి వచ్చిన ఒక వనిత కాళ్లు చాచుకొని కూర్చొనినందుకు ఆమెను మందలించెను. వెంటనే భగవాన్‌, కీళ్ల వాతముచే మోకాళ్లు నొప్పులుగా నుండినను తన కాళ్లను ముడుచుకొని పద్మాసనమున కూర్చుండిరి. భక్తులందరును అందుకు తమ అసమ్మతిని (ప్రకటించగా, “పరిచారకుని ఆజ్ఞ అందరికిని వర్తించును అని వారు బదులు చెప్పిరి. చివరకు ఆ స్త్రీని తనకు సౌకర్యముగా నుండునట్టు కూర్చొనుటక అనుమతించిన తర్వాతనే భగవాన్‌కూడ ముందటివలె కూర్చొనుటకు సమ్మతించిరి.

నియమ నిబంధనలకు విధేయులై యుండుట మాత్రమె కాదు. వారు జీవిత పరిస్పితుల కన్నిటికిని విధేయులై యుండిరి. తన బాధలను నంకల్పమాత్రముననే తాలగించుకొనగలిగియుండికూడ వారుమన్దై తన అనారోగ్యమును సహించిరి. మనస్సు సంస్థితిలో నున్నవాని సమచిత్తమును ఆ బాధలు భంగపరచ జాలవని మనకు మౌనముగా బోధించుటకై వారట్టు చేసిరి. చివరకు వారి దేహమును నశింపజేసిన దీర్హకాలపు అస్వస్థతలో కూడ, వారు చాలమంది వైద్యులకు ఒకరి తర్వాత ఒకరికి విధేయులుగా నుండి ఏ విధమైన

క్షే

అసంతృప్తిని గాని ప్రకటించక వైద్యములో మార్పును కోరక యుండిరి. ఎప్పుడైనను వారు చికిత్సలో మార్పునకు సుముఖత చూపినచో అది కేవలము ఆ సలహా చెప్పిన వారు నిరాశకు లోను కాగూడదనియే, ఆ మార్పుకూడ ఆశ్రమ కార్య నిర్వహణాధికారుల సమ్మతి మీదనే ఆధారపడి యుండెడిది ఇతరుల భావముల కనుగుణముగా వర్తించుటను స్వబుద్దిలేకపోవుటగా భావించు వైఖరికి “అహమే” సహజ ్రవృత్తియని భావించుటయే కారణము. కోరికలను నరాకరించుచు ఇతరుల భావముల కనుగుణముగా (ప్రవర్తించుట కంటె వానిని సాధించుటకై పోరాడుట అధికోత్రాహకరమనుటలో సందేహములేదు. కాని భగవాన్‌ వాంఛలనుండి విముక్తులమగుటకు మనకు మార్గము చూపుటకట్టు చేసిరి. ఆ స్వేచ్చ ఇతరులకు దాసోహమను నికృష్ణత కాదు. అచట మనము లొంగిపోవునది మన ఆత శైకే గాని మరొకరికి కాకపోవుటచే అది అన్యోన్యతలోని ఆనందమే. భగవాన్‌ మనలను భౌతిక మానసిక వాంఛలనుండి విముక్తులజేయగోరిరి. కనుకనే

అన్ని వింత ప్రవృత్తులను, అసాధారణపు చేష్టలను, జరగనున్న విషయములను ముందుగనే చూచుటపై శ్రద్ధను, మానవాతీతశక్తులపై వ్యామోహములను, వారు నిరాదరించిరి. మానవులు దృష్టిలో చాల గొప్పవిగను అద్భుతములుగను కనబడు విషయములును, శక్తులను వారు కేవలము భౌతికములుగా భావించువానివలనే భ్రమాకల్సితములుగా కన్సింపజేయు పరమైన సత్యధామమువైపు భగవాన్‌ మనలను నడిపించుచున్నారు. అందుచేత వారి భక్తులుకూడ అట్లే వివకముతో మామూలుగ ప్రవర్తించవలెనని వారి అభీష్టము. వారిని చూడవచ్చిన వారిలో నొకరు తన గురువు చనిపోయిన విధమును, వారిని భూస్థాపితము చేసిన విధమును తరువాత మూడు సంవత్సరములకు, ఆదేశములిచ్చుటకై వారు భౌతిక దేహముతో తిరిగి వచ్చిన విధమును వివరించిరి. భగవాన్‌ తన కేమియును పట్టనట్టు కూర్చుండిరి. వారేమియు విననట్లే తోచెను. భోజనమునకు గంట కొట్టగనే భగవాన్‌ హాలు నుండి లేచి వెళ్ళుచు గుమ్మము దగ్గర ప్రక్కకు

మళ్లి “ఏ మనుష్యుడైనను అనేక శరీరములలోనికి (ప్రవేశించ గలిగినంత మాత్రమున అతడు

తన వాస్తవ గృహమును తెలిసికొనగలిగినాడని అనవచ్చునా!” అనిరి. వారి పరిహాస కుశలతకు

మచ్చుగా ఒక్కటి ఉదహరించెదను. “ఏవైన కొన్ని శక్తులను (ఆణిమాదులు) పొందగోరిన

వారెవరైనను తన సాధనా బలముచేత నేరుగ మోక్షమును పొందినచో, అతడు కోరిన శక్తులుకూడ

తమకుతామే అతనికి సిద్దించునా? అనిఒక వ్యక్తి భగవాన్‌ను ్రళ్నింపగా “అతనికి మోక్షమే

లభ్యమైనచో, తాను కోరిన శక్తులున్నను వాని నేమియు బాధించవు” అనిరి.

భగవాన్‌ జీవన విధానము కంటె సాధారణమైనదియు నిరాడంబరమైనదియు మరొకటి యుండదు. వారికి తన దనెడిది ఏదియు లేదు. వారెప్తుడును దేనిని కోరలేదు. ఆవసరమైనంత ఆహారమును, బట్టను మాత్రమే వారు స్వీకరించెడివారు. అంతే బయట నుండి వచ్చువారు ఈయదగిన కానుకలు పూలు, పండ్లు మాత్రమే, వానిని కూడ వారు భోజనశాలకు పంపి కేట్‌

అందరికిని సమానముగ వినియోగము చేసెడివారు. వారి విషయమున ప్రత్యేకతను చూపుట వారి కిష్టము లేదు. హాలులో కూర్చున్నవారు భగవాన్‌ రాకతో నిలువబడినచో వారు అసహనముతో కూర్యొనియే యుండుడని సైగ చేసెడివారు. భక్తులకుకూడ తనతో సమానముగ ఉపయోగపడనందున హాలులో తన కొక విద్యుదజనము (£166(గ10 4౧) ను అమర్చుటకు వారు సమ్మతించలేదు. తరువాత అందరికిని ఉపయోగపడునట్టు పెద్ద వ్యజనములను పైకప్పున కమర్చిరి. ఒకసారి ఒక పరిచారకుడు భోజనశాలలో అందరికిని ఒక్కొక్క విస్తరిలో మామిడిపండులో నాల్గవ వంతును వేయుచు, భగవాన్‌ విస్తరిలో సగము పండు నుంచెను. భగవాన్‌ కోపముతో దానిని తిరిగి ఇచ్చివేసి ఒక చిన్న ముక్కను మాత్రము తీసికొనిరి. పరిచారకుల అనుచిత ప్రవర్తనకు వారు కోపింతురు. అవి బయటకి కనబడుచిన్న పారవాట్టు, వానికి బాహ్యముగా అసమ్మతి తెలిపిన సరిపోవును. కాని భక్తులలోని లోపముల విషయమునను దోషముల విషయమునను వారు చూపు సహన మపారము. వారెవ్వరిని రమ్మననులేదు పొమ్మననులేదు. ఎవ్వరిని ఉండుమననులేదు. కాని తల్లి తన ఏకైక శిశువుపై చూపు ప్రేమానురాగములతోడి (శ్రద్దను భగవాన్‌ ప్రతి ఒక్కరిపై చూపుచు వారిని గమనించెడివారు.

వారికి చిత్తవృత్తులేవియు లేవు. కనుక, భక్తులకు భగవాన్‌ ఏ చిత్తవృత్తిలో నున్నారో అనెడి ప్రశ్నయే లేదు. వారు తమ కొరకు కాకుండ మన కొరకే దేహధారియె జీవించుచు ఒక్క క్షణమైనను దేహము సత్యమైనదిగా భ్రమించలేదు కనుక వారికి చిత్తవృత్తు లెందుకుండును? వారు తనను సమీపించిన వారిని వారివారి ఆవసరములకు తగిన రీతిని సమాధాన పరుచుచున్నందున ప్రతి ఒక్కరును భగవాన్‌ ప్రత్యేకానుగ్రహమునకు తామే పాత్రులమైతిమని భావించెడివారు. కొంతకాలము అక్కడనే ఉండి శ్రద్దగా పరిశీలించినవారు మాత్రమే ప్రతి ఒక్కరును భగవాన్‌ ్రత్యేకానుగ్రహమునకు పాత్రులగుచున్నట్టు [గ్రహింపగలిగెడివారు. భగవాన్‌ అన్ని రూపముల కతీతమై నిర్వికారమగు ఆత 1] సంస్థితిలో సుస్థితుడై యున్నందున ఈ రూపములను, సంఘటనలను మనము చూచునట్టి సహజమైన తరతమ (ప్రాముఖ్య భావముతో గాక మనము వానికిచ్చుచున్న ప్రాముఖ్యము పై సానుభూతితో చూచెడివారు. ఎవరికి వారు తమ సమస్యలే చాల ముఖ్యమైనవని భావించుటచేత భగవాన్‌ వాని ప్రాముఖ్యమును గుర్తించినట్టు తెలిసికొన్నప్పుడు చాల సంతోషపడుదురు. ఏదో ఒక అంశమును వివరింపుడని భగవాన్‌ను అర్జించుచు పండితులు అప్పుడప్పుడు తమ వెంట సంస్కృత (మూల) (గ్రంథములను తీసికొని వెళ్లెడివారు. ఒకప్పుడు వారు హాలులో కూర్చొని యుండగా, మూడేండ్ల బాలుడొకడు, 'నేనేమి తక్కువ అన్నట్టు తన బాలగేయముల పుస్తకమును తీసికొనిపోయెను. భగవాన్‌ వాని విషయమున చూపిన కరుణయు, (శ్రద్దయు తక్కువైనవి కావు. ఆ పుస్తకము చినిగియున్నందున వారు దానిని తీసికొని తమ పర్యవేక్షణలో దానిని సరిచేయించి, గట్టి అట్ట వేయించి బాగయిన ఆ పుస్తకమును మరునాడు ఆ బాలుని కిచ్చరి.

క్షేం

అయినను వస్తువులయొక్కయు, సంఘటనలయొక్కయు బంధములనుండి మానవులను విముక్తులను జేయుటయే భగవాన్‌యొక్క అంతిమ ధ్యేయమైనందున వారు ఒక్కొక్కప్పుడు బుద్దిపూర్వకముగనే మానవుల సమస్యల (ప్రాధాన్యమును గుర్తించకుండెడివారు. ఒకసారి ఆశ్రమపు సిబ్బందిలో ఒకరు చనిపోయిరి. అతని భార్య ఎక్కడికో వెళ్లియున్నందున ఆమె కీ విషయము తెలయదు. ఆమె సాయంకాలమున ఇంటికి రాగానే భర్త చనిపోయి యుండుటను జూచి దుఃఖము నాపుకొనలేక యేడ్భుచుండెను. “ఆమె యెందుకు దు;ఖించుచున్నది? ఏమియు మారలేదుగదా!” అని భగవాన్‌ అనిరి. తన శరీరమునకు మృత్యువాసన్నమగుచున్నప్పుటి _దీర్హమాసములలోగూడ వారీ విషయమునే పలుమారులు చెప్పిరి.

అందరియెడను వారు అంతులేని గౌరవమును చూపిరి. ఒక్కమాటకూడ వారు మాటాడకపోయినను ప్రతి ఒక్కరును హాలులోనికి వచ్చిన వెంటనే హాయిగా ఉన్నట్టు భావించెడివారు. కొత్తవారి నెవరినైనను వారు పలుకరించినచో సాధారణముగా, “మీరు భోజనము చేసినార ?” అని అడుగుదురు శరీర పరిత్యాగమునకు కొద్దిదినములు ముందు కురుపునొప్పి చాల తీవ్రముగ నున్నప్పుడు వచ్చిన వైద్యుని వారడిగిన మొదటి ప్రశ్న ఇదియే. భక్తులలో నెవరైన ఆంతరంగికముగా ఆత్మార్పణము చేసినట్టు వారు గుర్తించినచో వారి విషయమున భగవాన్‌ చూపునట్ట నిరంతర సమ గౌరవ భావము వెనుక వారి సవివరమైన వైయక్తిక పర్యవేక్షణ యుండెడిది. అటువంటి వ్యక్తిని భగవాన్‌ ప్రతిదినమును మొదట చిరునవ్వుతోను, మైత్రీపూర్వక దృష్టితోను ప్రోత్సహించవచ్చు. తరువాత అతడు ధ్యానస్థితిలో నున్నప్పుడు ఎప్పుడైన ఒకసారి క్షణకాలము వాటు వానివైపు చూచి వెంటనే దృష్టిని మరల్చుకొని, వారముల తరబడి ఒక్కొక్కప్పుడు నెలల తరబడీికూడ వానిని ఉపేక్షించుచున్నట్టు పైకి కనబడవచ్చు. మొదట వారు చూపిన శ్రద్దవల్ల అతనికి అహము పెరిగి, తక్కిన వారికంటే తానే భగవాన్‌కు ఎక్కువ ప్రీతిపాత్రుడైనట్టు అనుకొని యుండినవో తరువాత భగవాన్‌ కనబరిచిన ఉపేక్ష వానికి కఠిన తపస్సుగా నుండును. అతనికి వివేకము స్టైర్యము వచ్చుట కారంభించినప్పుడు దానిని గుర్తించినట్టు భగవాన్‌యొక్క చిరునవ్వు, దయామయమై కాంతిని చిమ్ము వారి నేత్రములనుండి వెలువడు అగాధమైన పరిపూర్షదృష్టి అతనికి లభించెడివి.

భక్తులు ఆశ్రమపు హాలులో దినమంతయు గడపుట తరుచుగా జరిగెడిదిగాదు వారిలో చాలమంది ఆశ్రమము చుట్టును వెలసిన యిండ్ల సముదాయములో నివాసమున్న గృహస్టులు. వారు వారి ఉద్యోగములను, గృహకృత్యములను చూచుకొనవలసి యుండెను, అందుచే వారిలో కొందరు ఉదయమున పెందలకడనో, సాయంకాలముననో మాత్రమే వచ్చుటకు వీలుండెడిది. ఇతర పట్టణములలో నివసించుచు, వారి పని పాటులను చూచుకొనుచు అప్పుడప్పుడు మాత్రమే వచ్చుచుండెడి వారు కూడ అనేకులుండిరి. కొత్తగా వచ్చిన భక్తులను, భగవాన్‌ దర్శనార్ధమై వచ్చు

2

వారిని మాత్రమే సామాన్యముగా ఆశ్రమములో భోజనమున కాహ్యానింతురు. అందుచే సాధువులుకూడ ఆహారపదార్థములను సేకరించుకొని భోజనమును సిద్ధము చేసికొనవలసి యుండెను. ఈ విధమైన జీవనము భగవాన్‌ బోధించు కర్మ మార్గమునకు చాలమట్టుకు సరిపడినదిగా నుండెను. ప్రాపంచిక బంధములందును “అహం భావమును పోగొట్టుకొనుటకును చేయు అనుదిన కృషిచేత శ్రీ రమణులు స్టైర్యము నలవరుచుకొనుటతో అంతరాత్మను గూర్చిన ధ్యానమును, ఆత్మ భక్తియు వారి యందు పాదుకొనినవి, లేనిచో పరిస్థితులు మరొకరీతిగా నుండెడివి. ఏలయన భగవాన్‌ ఎట్టి అధికారికాదేశములను ఈయకున్నను వారి సంకల్పమున కనుగుణముగనే అన్నియును తమకు తాముగనే రూపొందుచుండినవి,

తమ సొంత జీవితముల విషయమునను, ఆ(శ్రమ కార్యనిర్వహణ విషయమునను అధికారికముగా ఆదేశము లిండని వారి ననేకులు కోరిరి. కాని వారట్టిచ్చెడి వారు కాదు. వారు చేయునదంతయు జరిగిన దానిని గూర్చి గాని, ఏదైన పథకమును గూర్చిగాని ఎవరైన వారికి నివెదించినప్పుడు దానికి ఆమోదమును గాని, వ్యతిరేకతను గాని కనబరచుటయే. ఆదికూడ అన్ని వేళలందును కాదు. ఎవరైన వారిని సూటిగా అడిగినచో వారు బహుశః మౌనము వహింతురు. లేదా. * నీవు చేయదలచుకొన్నచో చేయుము” అందురు,

ఆయినను వాస్తవమునకు ఆప్యాయతతో గూడిన వారి పర్యవేక్షణ వారిని శరణు వేడిన వారి పనుల విషయమున గూడ ఉండెడిది. వారి ఆమోదము కాని, వ్యతిరేకత కాని, సు'ప్రకటితము కాకున్నను సాధారణముగ తగినంత స్పష్టముగనే యుండెడిది. అందువల్ల తమను తాము వారికి అర్పణ చేసికొనక ఎప్పుడైనను వారి యొద్దకు వచ్చు వారు మాత్రము తమకు కూడ ఆదేశములిండని ఒత్తిడి చేసేడివారు. ఒక భక్తుడు తిరువణ్లామలైని వదలి క్రమబద్దముగా వేతనము వచ్చు ఉద్యోగములో చేరవలెననెడి ఉద్దేశమును బయటపెట్టెను. దానికి భగవాన్‌ నవ్వుచు, “ప్రతి ఒక్కనికిని తన ప్రణాళికలను వేసికొనుటకు స్వాతంత్ర్యము కలదు.” అనిరి. తుదకు వాని కోరిక నెరవేరలేదు.. భారతదేశ _ రాజకీయ నాయకునొకనిని ఆరాధించు పరిచారకుడొకడు ఒకనారి ఆనాయకుడు మద్రాసు వచ్చినప్పుడు, వెళ్లి అతనిని చూడగోరెను. అతడు భగవాన్‌ను అనుమతి నడుగగా వారు శిలాసదృశ మౌనము దాళ్ళి బదులు పలుకలేదు. ఆ పరిచారకుడు మద్రాసు వెళ్లి అక్కడ ఆ రాజకీయనాయకుని కేర్పరిచిన ఒక సమావేశ స్ట్థలమునుండి వేరొక చోటికి పరుగులెత్తెను. కాని, ఆ నాయకుడు అంతకు కొంచెము ముందే అక్కడి నుండి వెళ్లి యుండుటయో, పరిచారకునికి లోనికి వెళ్లుటకు అనుమతి నిరాకరింపబడుటయో జరిగి తుదకా నాయకుని చూడకయే అతడు తిరిగి వచ్చెను. భగవాన్‌ నవ్వుచు, ఆతనికి బాధ కలుగునట్లు పరిహాసముగా, “నీవు అనుమతి లేకుండ మద్రాసు వెళ్ళివచ్చితివన్నమాట. నీ యాత్ర జయ'ప్రదమైనదా?” అని అడిగిరి. నేనాశ్రమమునకు వచ్చిన కొన్ని మాసముల తరువాత అక్కడికి సమీపముననున్న ఒక పట్టణమునకు పనిమీద

క్షీ

వెళ్ళవలసివచ్చినది. భక్తుని ప్రాపంచిక విషయములపై భగవానునికి ఆసక్తి యుండదనుకొని, ఆనాటికి బయటికి వెళ్ళి వచ్చుటకు మాత్రము అనుమతి నడిగితిని. భగవాన్‌ అనుమతి నిచ్చిరి. కాని ఆ తర్యాత అంతకుముందునుండి ఉండిన భక్తులలో నొకరితో, “ఆస్‌బారన్‌ ఆనాటికి సెలవు కోరినాడే కాని వెళ్ళుటకు కారణము చెప్పలేదు” అనిరి, ఈ సంగతినాకూ తెలిసి వెంటనే భగవాన్‌తో పూర్తి వివరములను చెప్పుటయే గాక ఆపుటినుండి నా విషయములన్నిటిని వారికి ఎవరముగా విన్నవంచుకొనుచుంటిని, “భగవాన్‌ మార్గదర్శితము అట్టు గుప్తముగా నుండవలసిన అవసరమేమి? వారెందుకు

తమ ఆదేశములను స్పష్టముగా ఇయ్యగూడదు? ” అని ఎవరైన అఆడుగవచ్చును. దానికి స్పష్టముగా కనబడు కారణము, వారి అనుగ్రహమును ఆదరమును అచ్చటికి వచ్చిన వారందరిపైనను సమానముగా నుండుటయు, వారికిని ఆత్మార్సణము గావించి అక్కడనే యుండి భగవాన్‌ మార్గదర్శిత్వమును పొందు హక్కు తమకున్నదనుకొన్న భక్తులకును మధ్య భేదభావము చూపుట వారి కిష్టము లేకపోవుటయే. ఎవరినైనను వారి గురువు గుణగణములను గురించి నేరుగ ప్రళ్నించి రెచ్చగొట్టుటకు వారిష్టపడరు. "అరుణాచల - రమణ అను వ్యాసములో నేను వివరించినట్టు మాటలతో వర్షించుట కలవి కాని వారే దీనిని అర్ధము చేసికొనగలుగుదురు., కావుననే వారిని విచక్షణా రహితముగ మార్గదర్శిత్వము కోరినను “అందుకు నీకు అర్హతకలదా?” ' అనికూడ వారు (ప్రశ్నించరు. అందుకు నిగూఢమై అతి ముఖ్యమైన మరొక సమాధానముకూడ ఉన్నది. 'పండ్లనుబట్టి చెట్టను తెలిసికొందుము” మానవుల స్వభావ ఫలితములే వారి మాటలును, చేతలును, భగవాన్‌ మౌనబోధ భక్తుని హృదయములోనికి నేరుగ చొచ్చుకొనిపోయి, స్పందనను కలుగబేసి అతని స్తభావమును సరియగు మార్గమునకు మరల్స బ్రయత్నించును. ఆరోగ్యకరమైన వృక్షము మంచి ఫలముల నిచ్చునుగదా! వాని చేతలను అదుపులో నుంచుట ఎక్కువగా బాహ్య పద్దతియై కారణము నుండి కార్యమును విచారించుటకు బదులు కార్యము నుండి

కారణమును విచారించు నట్టగును. విద్యార్థి తానే లెక్కను చేసి సమాధానమును సరిచూచుటకు

ఉపాధ్యాయుని యొద్దకు తెచ్చునట్టు భక్తుడు తన సమస్యలకు సరియగు సమాధానమునుగాని,

ఒక సంకట స్థితి నుండి బయటపడు మార్గమునుగాని తనలో తానే తెలిసికొనుట ఉత్తమము.

అప్పుడు ఆలెక్కను తప్పులేకుండ ఆ విద్యార్ధి చేసియుండినచో ఉపాధ్యాయుడు అంగీకార

సూచకముగాను, (బ్రైత్సాహకరముగాను చిరునవ్వు నవ్వును. అట్టు కానిచో ఆ లెక్కను మరల మొదటినుండి చేసి చూపలయును. కాని ఉపాధ్యాయుడే ఆ లెక్కకు సమాధానమును చెప్పినచో

విద్యార్థికి మేలుచేసినట్టుకాదు.

ప్రతి మతములోను దాని ననుసరించువారికి ఆదేశములున్నట్టు అందరికిని వర్తించుకొన్ని సర్వ్శసామాన్యములగు అధికారికాదేశములు కూడ ఉండవచ్చును కాని 'బుజుమార్గము'అను వ్యాసములో నేను వివరించినట్టు భగవాన్‌యొక్క లక్ష్యము ఒక నూతన మత న్థాపనము గాని, న

ఉన్న మతములలో నొకదానిలోని నిజాయితీని పునరుద్దరించుటగాని కాదు ఎ మతము వారైనను వారి యను[గ్రహము కోరిన వారందరికిని ఒక మార్గము చూపుటయే కావున అట్టి ఉపదేశములుకూడ అనుచితములే యగును. ఉదాహరణమునకు ఒకసారి వారు సాత్వ్సికాహారపు (ప్రాముఖ్యతను గురించి నొక్కి చెప్పిరి. కాని అక్కడ నున్న హైందవేతర భక్తులలో చాలమంది మాంసాహారులైనను వారేమాత్రము వ్యతిరేకతను వెల్లడించలేదు. ఆశ్రమమును చూడవచ్చిన వారిలో నొకడు, 'ఆరోగ్యమును' కాపాడుకొనుటకు సాత్వికాహారము చాలదని బుజువైనదిగదా! అనగా, 'ని కవసరమైనదాని నంతటిని తిను'మని భగవాన్‌ చెప్పిరి. మౌన సందేశ ప్రభావము ముందు అనాగరకమైన నిర్బంధపు ఉత్తరువులు అనవసరమని చెప్పుటకు ఈ మాంనాహార విషయమైన ఉదాహరణ మొక్కటి చాలను. చాలసార్లు మాంసాహారులైన భక్తులు వచ్చి వారి ఆహారమును వ్యతిరేకించుచు ఎవ్వరును ఒక్కమాటకూడ అనకుండగనే (క్రమ (క్రమముగా వారికి ఆ ఆహారము సరిపడదని (గ్రహించి దానిని పూర్తిగా వర్టించరి.

చివరి దశలో భగవాన్‌ వారి వయస్సుకంటె చాల పెద్దవారుగా కనబడుచుండిరి. వారి వయస్సు 70 సంవత్సరములే అయినను, 90 సంవత్సరముల వారుగా కనబడెడివారు. చివరి సంవత్సరమములలో ఏర్పడిన కీళ్ళ నొప్పులు తప్ప ఏ వ్యాధిని ఎరుగని దార్ష్యమైన శరీర సొష్టవము కలిగి దుఃఖముగాని, వ్యధగాని, ఆందోళనగాని, ఆశగాని, పశ్చాత్తాాముగాని తెలియని వారిట్టుండుట నమ్మశకృ్యముగానిది. కాని, అది యంతయు ప్రపంచంలోని పాపముల నన్నిటిని తనపై వేసికొనునట్టు చేసిన వారి దయాగుణ భారమే. దుఃఖ భారముతోను, సందేహ వికల చిత్తములతోను, కల 1షమాలిన్యములతోను భక్తులు వచ్చి వారి ముందుకూర్చుండెడివారు. కూర్చుండుటతోనే వారి హృదయములు తేలికపడినట్టయి వారు శాంత చిత్తులయ్యెడివారు. ఎంతమంది అపజయము వలన దుఃఖముతోను ఆప్తబంధు శోకము వలన విషాదముతోను, కక్రుంగిపోయిన వారు వారి యెదుటికి వచ్చి చదికిలబడగానే వారి ఉజ్జ్వలమైన నేత్రకాంతి 'ప్రసారముతో వారి బాధలన్నియు తొలగిపోయి వారక్కడ కూర్చుండి యుండగనే వారి హృదయములలో శాంతి ఉప్పొంగిపోవుట జరుగలేదు! ఎందరో పండితులు తమ కత్యంత ముఖ్యములుగా తోచినవియు, తమ ఆలోచనాపటిమయు పాండిత్యమును పరిష్కరింపలేక పోయినవీయు అయిన ప్రశ్నలతో వారి యొద్దకు వచ్చి నిస్పృ్రహతో గూడిన ఆశతోనో ఆ ప్రశ్నలతో భగవానుని పరీక్షింపగలమనెడి భావముతోనో కూర్చుండగనే ఆ ప్రశ్నింపదలచిన మనస్సు శాంతించి ఆ 'ప్రశ్నలన్నయు అంతర్జానమై ఇక ఆడుగవలసిన పని లేకుండ పోయెడిది. అప్పుడు వారు తమ మనస్సులను విప్పినచో నిగూఢార్హములు సైతము వారి మనస్సులలో పాదుకొని పోయెడివి. వారికి శరణాగతులైన వారికి తమ కర్మఫలముల భారమంతయు తొలగిపోయినట్టుండెడిది. ఆ భారమును భరించినది భగవానే, శారీరక రుగ్మతలుకూడ వారి సమక్షములో తగ్గటయో మాయమగుటయో జరిగి అవియే భగవాన్‌ శరీరమునందు ప్రతిబింబించునట్లు కనబడెడివి.

నడ

వారు శరీరమును విసర్జించిన విధముకూడ అత్యంత కరుణామయము. అది సహింపరానిదనియు, దానిని తప్పించుకొని బ్రతకుట దుర్భరమనియు చాల మంది నూరి. కాని, భగవాన్‌ అస్వస్థత నెలల తరబడి వేధించుచుండి నప్పుడు వైద్యులది నయము కాదనియు, భగవాన్‌ కనబడనీయక పోయినను ఆ బాధ తొలగునని భక్తులు సమాధానపడిరి. స్వస్థతను కోరుకొనుడని ఎవరో ఒకరు వారిని ఎప్పుడును వేడుకొనుచుండిరి. కాని తాము ఉపయోగించ జాలని శక్తులను భగవాన్‌ ఉపయోగించరని వారి అంతరాత్మలకు బాగుగా తెలియును. నిజముగా వారి కోరికను భగవాన్‌ మన్నించి యుండినచో ఆ వరము మనకు కొద్ది సంవత్సరముల -వరకే పరిమితమై యుండెడిది. కాని ఇప్తుడు వారిచ్చిన వరము అన్ని కాలములకును సరిపడునది మాత్రమే కాదు; కాలమున కతీతమైనది. “నేను దూరముగా వెళ్ళిపోవుటలేదు. నేనెక్కడికి పోగలను?” అని భగవాన్‌ అనిరి. (ఇది భగవాన్‌ మనకిచ్చిన అభయ హస్తము.) వారు నిజముగా భగవాన్‌ కదా! ఎక్కడికి పోవుదురు? వారు మనతోనే మన హృదయములలోనే యున్నారు. వారు మనలను వదలిపెట్టరు. ఇక మనము దైవత్వమును మానవ శరీరములో మరల చూడలేము. వారి నేత్రములలో ప్రకాశించు ప్రమపూరమును చూడలేము. కాని వారి కరుణామృతము వారి భౌతికకాయపు అద్భుతమును తెలిసినవారి పైనే కాదు. మనస్పూర్తిగా వారిని శరణువెడిని వారందరిపైనను పూర్వము వలనే ఇప్పుడును వర్షించుచునే యున్నది.

పురుషోత్రముడగు రమణుని గూర్చి నేను చేసిన యీ చిత్రణము స్పష్టమైనదికాదు. సర్వవ్యాష్తమైన దాని నెవరు చిత్రించగలరు? శిశువునకువలె నున్నవారి సంపూర్ణమైన అనాత్మజ్జతయు (౮౧5౪|00౧9010౪45౧6535) వారి దైవత్వమును, పరిపూర్ణమానవతయు (ప్రతి ఒక్కని పై చెరగన ము(ద్రవేసినది. వారికి సాష్టాంగ ప్రణామము చేయుట ద్వారాను, వారిని భగవాన్‌ అని ప్రథమ పురుషలో సంబోధించుట ద్వారాను వారి దైవత్వమును గుర్తించినటైైనది. “మీరు” అని వారిని అనియుండినగో తత్‌ భిన్నత్వమును నొక్కి చెప్పినట్టయ్యెడిది. భగవాన్‌ తనను గూర్చి చెప్ప్తునప్పుడు, “నేను”అని “ఇది” అని సామాన్యముగా వాడెడివారు. ఎప్పుడైనను అర్హము స్పష్టముగా దానిని సూచించినప్పుడు మాత్రము వారు ప్రథమ పురుష నుపయోగించి, “నివు భగవాన్‌ను జ్ఞాపకముంచుకొనినచో భగవాన్‌ నిన్ను జ్ఞాపక ముంచుకొనును నీవు భగవాన్‌ను విడిచిపెట్టినను భగవాన్‌ నిన్నెప్పుడును విడిచి పెట్టడు” అనెడివారు.

ఏమి సంభవించినను వారు తాణకరు; బెణకరు, వారి ముఖములోని ప్రభువర్భస్సు వర్షింపనలవికానిది. అయినను వారి (ప్రతిస్పందన వేగవంతమును, అ(ప్రయత్నసిద్దమును ఆయి యుండెననుట సత్యము. వారి ముఖములోనున్న మానవతా చైతన్యమును మరెక్కడను చూడలేము పొండిత్యము లేకుండగనే వారాత్మ సాక్షాత్కారమును బొందిరి. వారెప్పుడును తమ ప్రతిభా పాండిత్యములను ప్రకటించలేదు. అయినను వారి యొద్దకు వివరణలను తెలిసికొనుటకు

అశ

వచ్చిన పండితుల కంటె వేదాంత (గ్రంథపరిచయము తమకే యెక్కువగా నుండునట్లు చేసికొనిరి. వారపార కరుణా సము(ద్రులు. అయినను వారి ముఖవైఖరి శిలా సదృశముగ అచలమై కనబడవచ్చును. వారు దయాసాగరులు. అయినను వారు వారములతరబడి భక్తుని కటాక్షముతోగాని, మందహాసముతోగాని ఒక్కసారికూడ అను(గ్రహించకపోవచ్చును. వారందరికిని ఆహ్లాదకరముగా సమాధానము లిచ్చుచుండినను చాలమంది వారితో మాటాడుటకు భయకంపితులగుచుండిరి, వారి అవయవ స్వరూము బాగుగా నుండకపోయినను అత్యంత సుందర వదనముకూడ, వారి ప్రక్కనున్నప్పుడు పెలవమైనదిగా కనబడెడిది. తరుచుగ వారి భక్తులను వారు గమనించనట్లే కనబడెడివారు. కాని, వారి మార్గదర్శిత్వములో మాత్రము నాటికిని నేటికిని తరుగుదలలేదు. ఆలనా లన. ఐన్షప్తిపిప్రున్తనినా----ఫినానానాల---- ౨౨

కోర్కెలనీడెర్యు కైలాసగిరి

“ఆరుణాచలము' పవిత్రమైనదను పురాతన (ప్రధ కలదు. ప్రప్రథమముగ నేను దానిని విన్న విధమును గూర్చి ప్రత్యేకించి చెప్పదగును. అప్పుడుకొత్తగా వచ్చి నేను మొదటిగిరి ప్రదక్షిణము చేయుచంటిని,. అనుభవశాలిమైన రమణ భక్తుడొకడు నా (ప్రక్కనే నడచుచు, 'అరుణాచలము కోర్కెల నీడేర్భెడిది కనక నివు కొండమీద నున్నప్పుడు కాని, గిరి ప్రదక్షిణము చేయునప్పుడు గాని ఏమియు కోరుకొనకుండ జా[గ్రత్తపడవలయును' అనెను.

ఇంకెక్కడనైనను ఈ విషయము వినుటకుకూడ చాల విడ్డూరముగ నుండెడిది. అది వినిన వారెవరైనను నవ్వి “నిజముగా ఆ కారణమువల్లనే కదా నేను దేనినైనను కోరుకొనవలసినది?' అందురు. కాని శ్రీ భగవాన్‌ ఉపదేశమును బాగుగా అవగాహనము చేసికొనిన వారికే ఇది చక్కగా అర్హమగును. అభ్యర్థించువాడు తన (ప్రాపంచిక సుఖమునకు గాని క్షేమమునకుగాని అవసరమైన విధమున తన అదృష్టము మారవలెనని - ( ఆ అభ్యర్థనలు స్యార్థపర స్వభావముకలవికానిచో ఇంకను మంచిది) - చేయు అభ్యర్థనలు సత్ర యోజనకరమైనవన్న నమ్మకము వానికి దృఢముగా నున్నంతవరకు, కొన్ని విధములైనవియు, కొన్ని స్థాయులకు జెందినవియు అగు అభ్యర్థనలును కోరికలును పూర్తిగా సమర్ధనీయములే. కాని బుద్దునివలెనే భగవాన్‌కూడ మనలను దురదృష్టములనుండి విముక్తులను జేయుటకుగాక వాని సంభవమునకు దోహదకారులైన ఆశలు, కోరికలు, బంధనభయములు మున్నగు వానినుండి మనలను విముక్తులను జేయుటకే ఎక్కువ ప్రయత్నము చేసిరి. కావున వారి దగ్గరకు గాని, అరుణాచలమునకుగాని ఏదైన కోరికతో వచ్చుట వారి ఉపదేశమును తిరస్కరించుటయే యగును. సర్యోత్తమమైనదియు, అతి ప్రసన్నమైనదియు అగు శుద్ద అదైతమార్గమునే వారు బోధించిరి. దానితో రాజీపడుటగాని కొంతవరకనుసరించి సమాధానపడుటగాని లేనెలేదు. భ్రమాత్మకమును, అహంభావపూరితమునగు ఆత్మను తిరస్కరించవలసినప్త్పుడు దాని కొరకెవరైన వరములనెట్టు కోరగలరు? భగవాన్‌ ఉపదేశములకు ప్రతిస్పందించిన వారు ఇంకను ఆశలలో భయ(భ్రాంతులలో చిక్కుకొని పోయి భ్రమరాహిత్యమునకు చాలదూరములో నున్నారనుట నిజమే. కాని, ఆశలును భయములను కేవలము (భ్రమలేయని గుర్తించుటయు వానిని తొలగద్రోలుటకు గట్టి ప్రయత్నము చేయుటయు వారి కనీసపు ధర్మము. అంతేకాని వారు వానిలోనే కొనసాగుచుండుటకై భగవాన్‌ సహాయమును అర్జించగూడదు.

మాటలలో వర్షించినప్తుడు ఇది దుర్లమమైన మార్గముగా గోచరించి, భగవాన్‌ ఒక కఠిన హృదయుడగు ఆచార్యుడుగా కనుపట్టును కాని వారు పరిపూర్తదయామయులు. దురదృష్టములను దూరము చేసినదియు, భయముయొక్క విషపుకోరలను పీకివేసినదియు వారి కారుణ్యమే కదా? వారే కదా మన భారము నంతటిని మోయునది. వారి అపారమైన దయ, వారి సన్నిధిలో

౨6

హృదయమునందు నెక్కొను ప్రశాంతత, (తనకై) కోరికలను, (ఇతరులకైై) ఉపద్రవములను కోరుటను తగ్గించుచు వచ్చి, చివరకది నికృష్టమైనదను తలంపు వచ్చునట్టు చేయును. వారి నేత్ర ములలోని అపారమైన దయ ఆసన్న దురదృష్టముల వలనగాని, ఆగామి దురదృష్టముల వలనగాని బాధపడువాని హృదయవేదనను నివారణ చేయును. ఇంకను బంధములను విడనాడుమనియు, నిరంతర నిరాశాజనకమైన '“అహము' నుండి నిత్యానందమయమగు ఆత్మైపు దృష్టి మరల్భుమనియు గర్భితమైన (ప్రేరణకూడ దాని వెనుకనున్నది. అది బాధితుల పైనను అంతకంటె ఎక్కువగా ఆ బాధలను సుసాధ్యము చేసిన వారి అవివేకము సపైనను వారికి గల అపారమైన జాలీ.

ఈ మౌనబోధ చాల వాస్తవమైనది. ఇంకను వారి బోధనలు నా హృదయ స్పందనలో భాగము కాకముందే ఆశ్రమపు హాలులో నేను భగవాన్‌ సన్నిధిలో కూర్చుండియున్నప్పుడు నాకు దుర్భాషతో కూడిన ఉత్తరమొకటి అందుట, ఇప్పటికిని నాకు జ్ఞాపకమున్నది. దాని ధోరణి నా మనస్సును గాయపరిచి నాకు చాల బాధ కలిగించినది. ఎందుకో తెలియకయే నేను తలయెత్తగనే దయతోను. కొంచెము పరిహాసముతో గూడిన చిరునవ్వుతోను భగవాన్‌ తన నేత్రములను నావైపు మరల్సియున్నట్టు చూచితిని. అది నా మనస్సులోని బాధను తన పరిశుభ్రమైన (వ్రేళ్తతో తుడిచివేసినట్టుండెను. వెంటనే, “అది యేమి చేయును? బాధపడినదెవరు? ' అను తలంపు నాలో తలయెత్తి. మనస్సు శాంతించెను ద్వేషమును, అవమానమును పూర్తిగా తుడిచివేయబడీన పిదప పగతీర్భుకొనవలెనని గాని, ఆధిక్యతను పొందలెననిగాని కోరికగాని, ప్రార్థన గాని ఎందుకుండును? ఇది చాల చిన్న సంఘటనగా కనబడవచ్చును. గాని పెద్ద విషయములలో నున్నంతకంటె ఎక్కువగా లేకున్నను, చిన్న విషయములలో గూడ 'అహము" అంత దృఢముగనే యుండును. ఆత్మ బంధు (మరణ) శోక సంబంధలములును, (ప్రాపంచికముగా భధ్రతారహితములును అయినవి ఇంతకంటె పెద్ద సంఫుటనలనుగూడ ఎన్నిటినో ఉదహరింపవచ్చును. కాని సంఘటనలను పరంపరను తప్పించుటకై ఎప్పుడును ఎట్ట అభ్యర్థనను నేను చేయలేదు. అట్టు చేయుట భగవాన్‌పై భక్తి విశ్వాస రాహిత్యమును ప్రదర్శించుటయేయని నా భావన. భక్తి శ్రద్దలతో వారిని సేవించి ఆత్మార్పణము గావించి, వారి అవార కరుణాను (గ్రహముకు పాత్రుడనగుటయే నా యేకైక వాంఛ.

అయినను ఈ శుద్ద జ్ఞాన మార్గము వేదాంతులకును మెధావులకును మాత్రమే తగునని ఎవరైన అనవచ్చును, భగవాన్‌కడకువచ్చిన సామాన్య మానవులు ధనికులైనను, పేదలైనను వారి కోరికలను నెరవేర్చుమనెడి (ప్రార్థనలలో వచ్చెడివారనుట నిజమే. అవన్నియు నెరవేరినట్టు నాకు నమ్మకములేదు. ప్రశాంతతతో కూడిన మౌన దయాపూరమును వారనుభఎంచరి. శాంతి వారి హదయములందంతయు (క్రమ్ముకొనిపోయినది. వారి బాధకు, ఆందోళనకు ఏది కారణభూతమైనదో అదే భగవాన్‌పై భక్తిగా వారిలో పరివర్తనము చెందినది. ఒక అమాయక,

నక

“నాకు వేదాంతము తెలయదుగాని వారు నావైపు చూచినప్పుడు తల్లి ఒడిలో బిడ్డనై యున్నట్లు నాకు తోచెడిది” అనెను. ఒక వ్యాపారి అద్భుతములను గురించి మాటాడుచు, “మా భగవాన్‌ అటువంటి విషయములను పట్టంచుకొనరు “అని సగర్వముగా బలికెను. అది కొంచెము ఎక్కువ బాహాటమైనది. ఆత్మజ్ఞానము పొందుటకు వారిని సమీపించిన వారు ఆధ్యాత్మిక స్వరూపుడగు శ్రీరమణుని (ప్రేమానురాగములచే ఆకర్షింపబడెడివారు.” దైవమున కంకితమైనను, గురువున కంకితమైనను, ఆత్మకంకితమైనను ఒకటే, కావలసిన దదియే “అని భగవాన్‌ చెప్పిరి. తామే వస్తువులనైనను కోరుట భగవాన్‌కు ఇష్టములేదని వారికడక వచ్చిన వారు తలచిరి. వారడిగెడు వరములకంటె భగవానుని దయయే చాల అమూల్యమైనది. ఏల యన వారడుగదలచిన కోరిక, వారి సన్నిధిలో అదృశ్యమైపోయి వారు శూన్య మనస్కులై దీనులగుదురు. అయినచో వరముల నెవ్వరును ఎప్పుడును కోరలేదా? అట్టి ప్రశ్నకు జవాబు చెప్పలేము.చిన్న పిల్లల విషయములోతప్ప అట్టు జరిగినట్టు నాకు తెలియదు. వారి ప్రార్థనలను, భగవాన్‌ ఆత్యాదరముతో వినెడివారు. అవినెరవేరుచుండెడివి, ఏల యనగా యాదృచ్చిక సంఘటనలను వాస్తవికతతో జతపరుచుట వారికి సహజము. అవి కేవలము ఊహాజనితములు కావచ్చును. కాని అవి నెరవేరి అను[గ్రహింప బడినప్పుడు ఆ వరములు అనేక కంటక సంయుతములైన గులాబీలుగా పరిణమించి యుండునని నా అనుమానము. అరుణాచలములో ఏమియు కోరకుండుటయే ఉత్తమము. ఎందుకనగా ఆ కోరిక నెరవేరవచ్చును. కాని ఆ కోరికలో ఏదైన కల్మషముగాని అహంభావముగాని గుప్తముగా దాగి ఉండినచో దాని ఫలము మిక్కిలి చేదుగా నుండుటయేగాక ఆ వరము మోయలేని భారముకూడ నగును. ఇది గత చరిత్ర కాదు. మహోన్నతమును, పరమ పవిత్రమునైన మార్గమునకు అరుణాచలము కేంద్రమగుటచేతనే భగవాన్‌ అక్కడ నివాసమేర్చరుచుకొనిరి. యోగాగ్నిలో ఇతరములనన్నిటిని దహించు శివుని ప్రత్యక్ష స్వరూపమే అరుణాచలము. “ఓ అరుణాచలా, నీవు నేను అనుద్వైత భావమును నిర్మూలించుటకు నాలో నైక్యమై నిత్యానందమయ స్థితిని నాకు ప్రనాదింపు.” అని పాడుడని భక్తులకు భగవాన్‌ నేర్చిరి. (తమ శిష్యులు కోరగా, భిక్షా సమయములో పాడుకొనుటకు భగవాన్‌ తమిళములో కూర్చిన * అరుణాచల అక్షరమణమాల' 108 చరణములు గల గీతము.) శివుడేయైన దక్షిణామూర్తి అరుణాచలపు ఉత్తర భాగములో పర్వతారోహకుల కెవ్వరికిని చేరవీలు గాని స్థలములో, ఒక మహా వృక్షము (క్రింద శాశ్తతముగా అధివసించి మౌనబోధ గావించుచుండును. అట్లే శివుడేయైన (శివాంశ గల) శ్రీరమణుడు కొండ దక్షిణ భాగములొ అందరికిని అందుబాటులోనున్న తన సమాధినుండి ఇప్పుడు బోధ చేయుచున్నారు. తిరువారూరులో జన్మించిన మాత్రమునను, వారణాసిలో మరణించిన మాత్రమునను, అరుణాచలమును స్మరించిన మాత్రముననే మోక్షము (ప్రాప్తించునని పురాతన కాలమునుండి చెప్పబడు ఆర్యోక్తి. ముఖ్యముగా మౌనదీక్షకు (భౌతిక దేహాదుల సాన్నిధ్యముతో =౨దొ

“నాకు వేదాంతము తెలయదుగాని వారు నావైపు చూచినప్పుడు తల్లి ఒడిలో బిడ్డనై యున్నట్లు నాకు తోచెడిది” అనెను. ఒక వ్యాపారి అద్భుతములను గురించి మాటాడుచు, “మా భగవాన్‌ అటువంటి విషయములను పట్టంచుకొనరు “అని సగర్వముగా బలికెను. అది కొంచెము ఎక్కువ బాహాటమైనది. ఆత్మజ్ఞానము పొందుటకు వారిని సమీపించిన వారు ఆధ్యాత్మిక స్వరూపుడగు శ్రీరమణుని (ప్రేమానురాగములచే ఆకర్షింపబడెడివారు.” దైవమున కంకితమైనను, గురువున కంకితమైనను, ఆత్మకంకితమైనను ఒకటే, కావలసిన దదియే “అని భగవాన్‌ చెప్పిరి. తామే వస్తువులనైనను కోరుట భగవాన్‌కు ఇష్టములేదని వారికడక వచ్చిన వారు తలచిరి. వారడిగెడు వరములకంటె భగవానుని దయయే చాల అమూల్యమైనది. ఏల యన వారడుగదలచిన కోరిక, వారి సన్నిధిలో అదృశ్యమైపోయి వారు శూన్య మనస్కులై దీనులగుదురు. అయినచో వరముల నెవ్వరును ఎప్పుడును కోరలేదా? అట్టి ప్రశ్నకు జవాబు చెప్పలేము.చిన్న పిల్లల విషయములోతప్ప అట్టు జరిగినట్టు నాకు తెలియదు. వారి ప్రార్థనలను, భగవాన్‌ ఆత్యాదరముతో వినెడివారు. అవినెరవేరుచుండెడివి, ఏల యనగా యాదృచ్చిక సంఘటనలను వాస్తవికతతో జతపరుచుట వారికి సహజము. అవి కేవలము ఊహాజనితములు కావచ్చును. కాని అవి నెరవేరి అను[గ్రహింప బడినప్పుడు ఆ వరములు అనేక కంటక సంయుతములైన గులాబీలుగా పరిణమించి యుండునని నా అనుమానము. అరుణాచలములో ఏమియు కోరకుండుటయే ఉత్తమము. ఎందుకనగా ఆ కోరిక నెరవేరవచ్చును. కాని ఆ కోరికలో ఏదైన కల్మషముగాని అహంభావముగాని గుప్తముగా దాగి ఉండినచో దాని ఫలము మిక్కిలి చేదుగా నుండుటయేగాక ఆ వరము మోయలేని భారముకూడ నగును. ఇది గత చరిత్ర కాదు. మహోన్నతమును, పరమ పవిత్రమునైన మార్గమునకు అరుణాచలము కేంద్రమగుటచేతనే భగవాన్‌ అక్కడ నివాసమేర్చరుచుకొనిరి. యోగాగ్నిలో ఇతరములనన్నిటిని దహించు శివుని ప్రత్యక్ష స్వరూపమే అరుణాచలము. “ఓ అరుణాచలా, నీవు నేను అనుద్వైత భావమును నిర్మూలించుటకు నాలో నైక్యమై నిత్యానందమయ స్థితిని నాకు ప్రనాదింపు.” అని పాడుడని భక్తులకు భగవాన్‌ నేర్చిరి. (తమ శిష్యులు కోరగా, భిక్షా సమయములో పాడుకొనుటకు భగవాన్‌ తమిళములో కూర్చిన * అరుణాచల అక్షరమణమాల' 108 చరణములు గల గీతము.) శివుడేయైన దక్షిణామూర్తి అరుణాచలపు ఉత్తర భాగములో పర్వతారోహకుల కెవ్వరికిని చేరవీలు గాని స్థలములో, ఒక మహా వృక్షము (క్రింద శాశ్తతముగా అధివసించి మౌనబోధ గావించుచుండును. అట్లే శివుడేయైన (శివాంశ గల) శ్రీరమణుడు కొండ దక్షిణ భాగములొ అందరికిని అందుబాటులోనున్న తన సమాధినుండి ఇప్పుడు బోధ చేయుచున్నారు. తిరువారూరులో జన్మించిన మాత్రమునను, వారణాసిలో మరణించిన మాత్రమునను, అరుణాచలమును స్మరించిన మాత్రముననే మోక్షము (ప్రాప్తించునని పురాతన కాలమునుండి చెప్పబడు ఆర్యోక్తి. ముఖ్యముగా మౌనదీక్షకు (భౌతిక దేహాదుల సాన్నిధ్యముతో =౨దొ

పనిలేకుండ మౌనముగా అను[గ్రహమును గాని ఉపదేశమునుగాని ప్రసారము చేయుట) అన్వయించును. కొన, '“అరుణాచలమును స్మరించుట' అనగా వాంఛా చిధ్యంసవారివైపు మరలుటయు, అభ్యర్థనలను దూరముగా తొలగ ద్రోయుటయు ననియే.

భౌతిక సాస్నిధ్యముతో నవసరము లేకున్నను, అది మిక్కిలి సహాయకారి. అట్టు కానిచో శివుడు ఆరుణాచలముగను, శ్రీరమణుడు గను రూపముదాల్సునవసరమే లేకుండెడీదిగదా! భగవాన్‌ కరుణాకిరణ పుంజము వారి భౌతిక దేహమునుండి వెలువడినట్లే అరుణాచలము నుండియు, అక్కడనేయున్న వారి సమాధినుండియు ప్రకాశవంతముగా (ప్రసరించుచున్నుది. వారి సన్నిధికివలెనే, అచ్చటికి ఆకర్షితులైన ఆ జనుల సమస్యలను సంశయములను నివృత్తిలై వారి కోర్కెలు ఆ దయా సోగరములో కరిగిపోయినట్లు వారికి తోచెడిది. భగవాన్‌ కరుణామృతము వారిపైన మరల మరల వర్షించి వారిజీవీత పరిస్టీతులనుగూడ (ప్రభావితముచేసి వారి ఆంతరంగిక సామరస్యము బాహ్యముగ కూడ ప్రతిబింబించునట్టు చేయును. కొని ఇది ఎల్లప్పుడును ఒక నిబంధనలకు లోబడియుండును. ఎప్పుడును కోరికల నడుగుటకాని, కోరికలతో అక్కడికి వెళ్లుటగాని కూడదు. ఈ విధముగ అరుణాచలము కోర్కెలను తీర్చునది (లేకుండా చేయునది) కావున, ఎిమియు అడుగకుండుటయే శ్రేష్టమని దీని అంతరార్థము.

ాలాలటనకభకనాాళులా- 29

శిరమణుని సాహితీ ప్రశంస

ఆత్మకంటె మనస్సున కెక్కువ (వ్రాధాన్యము నిచ్చుచున్న ఇప్పటి మన కాలము వంటి కాలములో గురు ప్రభావమును వారు వ్రాసియుంచిన [గ్రంథములనుబట్టి నిర్ణయించుట సహజము, కాని ఈ కొలతబద్ద ఎల్లప్పుడును నిజమగు ప్రమాణముగాదు. క్రీస్తు ఏమియు వ్రాయలేదు. లాఓ- ట్సు (ఓ0-54 ) అను చైనా దేశపు తత్పజ్ఞుడు తన జీవిత కర్తవ్యము పూర్తియెనదని ప్రకటించి, పాశ్చాత్య దేశములకు అశ్వ్యారూఢుడై వెళ్ళిపోవునాటికి కూడ ఏమియు (వ్రాయలేదు. కాని, వారు హెన్‌ - నో (1140 [0*) కనుమద్యారా వెళ్ళునప్పుడు ఆ కనుమ సంరక్షణాధికారి వారి బోధనకు అక్షరరూపము గూర్చుడని వేడుకొనగా, వారు పురద్యారము దగ్గరనే యుండి లాఓ- టి - కింగ్‌ (ఓ&౦ 16 100) అను [గ్రంథమును వ్రాసిరి. అదియే టోఓ

• ఇజమ్‌కు వేదమయ్యెను. ఆ పనిని వారు చేసి యుండనిచో, ఈ నాటి ప్రబుద్దులగు పండితులు వారి ఆస్తిత్వమునే వివాదాస్పదము గావించి,వారినొక కల్పిత వ్యక్తిగా నిర్దారించి యుండెడివారని యూహించుట వినోద కారణమగును.

భగవాన్‌ శ్రీరమణ మహర్షుల విషయములో ప్రకటితములైన పుస్తకములున్నవి. వారు మనకై వదలి వెళ్లిన నిజమగు వారసత్వము అది కాదని గుర్తుంచుకొనుచునే. వానిని గురించి కొంత తెలిసికొనవలెను. వారు మౌనముగనే బోధించిరి. ఇంకను తిరువణ్ఞామలైలో నుండు వారి సమాధినుండి అట్లై వారి నాశ్రయించిన వారి హృదయములలో పరోక్షముగ గూడ ఆ బోధ సాగుచునే యున్నది. ఒకసారి భగవానుని, “నలుమూలల తిరిగి ప్రజాబాహుళ్ళమునకు మీరు జ్ఞానము నెందుకు బోధించుటలే”దని కొందరడుగగా వారిట్టు చెప్పిరి. “నేనట్టు చేయుటలేదని మీకెట్లు తెలియును? బోధ చేయుట యనగా వేదికనెక్కి చుట్టును చేరియున్న ప్రజలకు ఆర్భాటముగా దీర్మొపన్యాసము లిచ్చుటయేనా? బోధ అనునది జ్ఞానమును సులభముగ ప్రసారముచేయు సాధనము. నిజముగా దానిని మౌనముగనే చేయవచ్చును. ఒక గంటసేవు ధర్మోపన్యాసమును విని దానివలన జీవిత పరివర్తనము చెందునట్టు ప్రభావితుడు కాకుండ లేచిపోవు వ్యక్తిని గూర్చి ఏమనుకొందువు? కొంతసేపు ఒక పవిత్ర స్థలములో ప్రశాంతముగా కూర్చుండి జీవితమును గూర్చిన తన దృక్పథమును పూర్తిగా మార్చుకొనిన మరియొక వ్యక్తితో వానిని వోల్చీ చూడుము. ఫలితము లేకుండ అరచి బోధించుటయా, మౌనముగా కూర్చుండి ఆత్మ శక్తిని ప్రసరింపజేయుటయా, ఏది మంచిది? అంతేకాదు అసలు 'మాట'* (వాక్కు) ఎక్కడినుండి పుట్టుచున్నది? నిజముగా ఉన్నది శుద్ద జ్ఞానము మాత్రమే (శుద్దసత్‌), దాని నుండి పుట్టనది “అహం”? “ఆహం” నుండి తలంపు; ఆ తలంపు నుండియే ఉచ్చరితమగు శబ్దము పుట్టుచున్నది. కావున మూల న్ధానమగు శుద్ద జ్ఞానమునకు వాక్కు మునిమనుమడు, ఆ వాక్కుకే అంత ప్రభావితము చేయగల శక్తియున్నచో, మౌనముగ చేయు బోధ (మౌనబోధ) ఇంకెంత

న 6

అధిక శక్తిమంతమై యుండునో నీవే నిర్ణయంచుకొనుము; ఇక్కడ బోధించుటను గూర్చి చెప్పిన దంతయు స్పష్టముగ (వ్రాయుట విషయమున గూడ సమానముగనే అన్వయించును.

వాస్తవమునకు మౌనబోధయే జ్ఞానమార్గమునకు సహజమైనది. అచ్చట సిద్దాంతము చాల తక్కువగా నుండును. అద్వైత సిద్దాంతమంతటిని సంక్షిప్త పరిచి ఒక్క మాటలో “ఉన్నది ఆత్మ యొక్కటే” అని చెప్పవచ్చును. కావుననే (క్రీస్తుశకము మొదటి శతాబ్దిలో చాంగ్‌ - తాఓ = లింగ్‌ (0౧౭౧౮-] 40-౬10) విశ్శశాస్త్రము (౧౦5౧౦1౦౮) నకును, మతాచార్యత్వము నకును సంబంధించిన తోఓ-యిస్టు సిడ్దాంతమును అభివృద్ది చేయకముందు మౌలికమగు తాజ్‌ సిద్దాంతము (14015౧) ఈ పద్రతిలోనే యుండెను. ఆ పద్దతి తాఓ యిజంను అప్పటికే సామ్రాజ్యమును తన అదుపులో నుంచుకొను గుప్త ప్రభావము గలదిగా చేసినది.

మౌనబోధ అనగా అడిగిన వారికి సమాధానము చెప్పుటకు భగవాన్‌కు ఇష్టము లేదనుటకాదు. వారు ఎప్పుడును సిద్దాంతపరమైన ప్రశ్నలకు పూర్తిగా సమాధానములు చెప్పెడీవారు. వానిలో క్షొన్నిటిని ఆశ్రమము వారు వ్రాసియుంచి తరువాత ప్రకటించిరి. వాచికములైన వారి యీ వివరణములు వారి నిజమైన బోధ క్రాదని జ్ఞప్తి యందుంచుకొనవలెను. (ప్రాథమికములైన ఆ వివరణములు సులభ(గ్రాహ్యములు. అంత మాత్రమున హృదయమున వికసింపదు, హృదయములో ఆత్మజ్ఞానమును ్రబోధమొనర్భుటయే నిజముగా చేయదగిన పని మిక్కిలి శక్తిమంతమైన దైనను అతి సూక్ష్మమైన చర్యగలదియై భగవాన్‌యొక్క అను[గ్రహము వల్లనే ఇది సాధ్యపడినది. ఇంకను సాధ్యపడుచున్నదిగూడ.

వారి నిజమైన బోధ మౌనముగనే జరుగుటచే ఏదైన ప్రశ్నకు సమాధానము చెప్పుట తప్ప భగవాన్‌ సిద్ధాంతపరమైన (ప్రకటనను దేనిని చేయలేదు. కాని ఆ కారణము చేతనే వారు దేనిని (వ్రాయనుగూడలేదు. వారివని ప్రచురించిన పుస్తకములు చాలమటుకు కేవలము ఇతరు లడిగిన ప్రశ్నలకు వారు చెప్పిన సమాధానములను అప్పటికప్పుడు (వ్రాసియుంచి వారి సమ్మతితో తరువాత ప్రకటించినవే, ఈ (శ్రేణికి చెందినవే, 'సద్దర్శ్భన భాష్యము' ' శ్రీరమణ గీత,” ఆదేశము నకు సంబంధించిన ప్రశ్నోత్తరములు, మహర్షి ఉపదేశము'లను పేర వెలువడిన రెండు సంపుట ములును, చాల కాలము (క్రితము వారు మౌనిగనే ఉన్నప్పుడు భక్తులడిగిన వివరణ ములకు సమాధాన సూచికగా భగవాన్‌ స్వయముగా (వ్రాసిన గద్య (గ్రంథములు 'నేను ఎవరను,” 'ఆత్మ విచారము” అనునవి మాత్రమే, ఇవిగాక మరి నాల్గుపద్య (గ్రంథములున్నవి. 'ముప్పుది న్నోకములు'”

సత్యము వెల్లడింపబడినది' (సద్విద్య) అను శీర్షికతో అనుబంధముతోగూడ ఇటీవల పునర్ముద్రించబడిన నలుబది శ్లోకములు (ఉన్నది నలుబది) *' అరుణాచల పంచ రత్నములు;' ' భగవద్గీతలోని” 42 శ్చ్రోకములకు తాత్పర్యమును, చాల చిన్నవైన ఈ పుస్తకము లన్నియు తిరువణ్ఞామలై ఆశ్రమము వారిచే 'ప్రకటింపబడినవి. (ప్రతులను అక్కడినుండి పొందవచ్చును. చేకే

రెండవ ప్రపంచ యుద్దము తరువాత సుమారు రెండు సంవత్సరములు భక్తులలో నొకరు నిత్యము (వ్రాసియుంచిన ప్రశ్నాత్తరములు ఇప్పటికిని ప్రకటింపబడలేదు. కనుక మొదటి రకమునకు చెందిన పుస్తకము కనీసము మరొకటి బహుశః వెలువడవచ్చును. భగవాన్‌ ఉపదేశమెప్పుడును ఏమియు మారలేదు. కనుక అది కొత్త విషయములను వేనిని వివరింపదు. కాని, దానినే వేర్వటు కోణముల నుండి అనేక ముఖములుగా ్రకాశింపజేయుచు, వివరించవచ్చును. సుమారు ఏబది సంవత్సరముల భగవాన్‌ బోధనలో మార్పుగాని వ్యాఖ్యాన విస్తరణగాని ఏమియు లేదని ఈ సందర్భములో నొక్కి వక్కాణ్గించవలసియున్నది. వారు వేదాంతికాదు. అందుచేత సిద్దాంతములను బహిరంగముగా వ్యాఖ్యానించటకు తగిన పద్దతి వారికి లేదు. వారు మానవాళికి ఆత్మ సాక్షాత్కార మార్గమును సూచించి వారికి మౌనముగనే మార్గదర్శిత్వము వహించు జీవన్ముక్తులు,

ఆంగ భాషలో నున్న ఈ పుస్తకములలో భగవాన్‌ ఉచ్చరించిన మాటలు యధాతథముగ వ్రాయబడలేదు. వారు వ్రాసినివన్నియు తమిళములో (వ్రాసినారు. ప్రశ్నల నాంగ్రములో వేసినను వాని సమాధానములుమాత్రము తమ్మిళములోనే వారు చెప్పగా (క్రోడీకరింపబడినవి. భగవానున కాంగ్రము అర్థమైనను వారొక దుబాసి ద్యారా చాల క్రుప్రముగ సమాధానములు చెప్పుచు, ఆనువాదమును జా(గ్రత్తగా వినుచు దానిలో ఏ చిన్న తప్పు దొరలినను అతనిని మందలించెడివారు, ఆ పుస్తకములలోని అర్ధము నిర్దుష్టముగా నున్నదను నమ్మకము కలుగుటకై అన్ని పుస్తకములను ము[ద్రణకు పంపుటకు ముందు భగవాన్‌ అతి జా(గ్రత్తగా తానే సరిచూచెడివారు.

కావున వానిలో వెల్లడించిన భావము పూర్తిగా విశ్వ్ససింపదగినది. కాని వాని శైలిని గురించి అట్టు చెప్పలేము. వానిలో అక్కడక్కడ బైబిలులోని నుడికారము ధ్వనించినను, మొత్తముమీద సరళమైన లియే ఉపయోగింపబడినది.

ఇది అన్ని పుస్తకములకును, వానిలోని అన్ని భాగములకును వర్తింపదు. రాబోవు ము(ద్రణలలో వానిని సరిదిద్దుదురని ఆశించవచ్చును. భగవాన్‌ ఒక మతగురువువలె గంభిరముగ మాటాడినట్టు ఒక అభిప్రాయము నవి కలిగించవచ్చును. కాని వాస్తవముగ భగవాన్‌ చెప్పిన సమాధానములన్నియు చాల సామాన్యములుగను, సాధారణముగ స్మిత పూర్వముగను ఉండెడివి. నిజముగ పుస్తకములలోని ఆ సమాధానములు కేవలము సమాధానములు మాత్రమేకావు, అవి భగవాన్‌ మనస్సు మాటు మణగిన తర్వాత నిశ్చలమైన వారి హృదయమునుండి శాంతి కెరటములవలె పొరలివచ్చిన అమృతపు జల్టులు, వానిని అచ్చులో చదివిన వారికి గూడ అట్లే గోచరించవచ్చును.

వారి సమాధానములు (ప్రశ్ననడిగిన వ్యక్తిన్టాయిని బట్టియే యుండెడివనుట మనము జ్ఞాపకముంచుకొనవలసిన మరియొక విషయము. అవి సామాన్య వాస్తవికత కేవిధముగను

చేద

లోపము లేకుండ ప్రశ్శ్చవేయువాని మానసీక స్థాయి ననుసరించి బోధించుచుండెడివి. అవి అతి సునిశితముగాకూడా నుండెడివి. ఒక దివ్వజ్ఞాన సమాజ సభ్యుడు భగవానుని '“అదృశ్యముగా నుండు గురువుల అన్వేషణను మీరు సమ్మతించెదరా?' అని అడుగగా, వారు నవ్వుచు, అదృశ్యముగా నున్నప్పుడు నీవు వారి నెట్టు చూచెదివని విద్యుద్వేగముతో చమత్కరించిరి.

ఆ ప్రశ్న నడిగినవ్యక్తి ' భావము” (స్మృతి) లో అనెను. అప్పుడు దానికి సరియైన సమాధానముగా, * భావము (స్మృతి) లో మరెవ్వరును లేరుకదా! అని భగవాన్‌ అనిరి. భావము (స్మృతి) అనగా తలంపు కాదనియు '“ఆత్మ'ను గూర్చిన ఎజలుక అనియు భగవాన్‌ ఉద్దేశము.

పుస్తకములునుపయోగించు ఉత్తమమైన పద్దతి, వానిని చదువ (ప్రారంభించి, ఏ వాక్యము చదువరి సందేహములను నిర్మూలించునో, ఏది హృదయపు నాడిని తాకునో ఆ వాక్యము వచ్చువరకు చదువవలయును, దానిని ధ్యానమునకు (ఏకా[గ్రతకు) కీలక సాధనముగా ఉపయోగించవలెను. ధ్యానము మిక్కిలి సహజముగను, అప్రయత్న సిద్దమును అయినప్పుడు ఆ పుస్తకముయొక్క ఆవశ్యకత తగ్గును. సామాన్యముగా కొత్తగా వచ్చినవారే ప్రశ్నలు వెయుదురను విషయమును ఈ సందర్భమున బాగుగా గుర్తించుకొనవలెను. విచారమార్గమున సాధన చేసినవారు బొత్తుగా వారి ఆదేశముల నడుగువారు కానేకాదు. మానసిక సంతృప్రికొరకుగాని వేదాంతమార్గము నన్వేషించుటకుగాని [గ్రంథపఠనము చేయుట వ్యర్థము. ఎందుకనగా కుతూహలమును తీర్చుటగాని, ఊహాగానమును (ప్రోత్సహించుటగాని భగవాన్‌ ఉద్దేశము కాదు. వారు చెప్పినదియు, (వ్రాసినదియు భక్తులకు సాధనకుపయుక్తముగను మారనుండుట తప్ప ఆ పుస్తకములను చదువుటవల్ల ఏమియు వెరు ఉపయోగములీదు. సాధారణముగా భగవాన్‌ బోధనకు వ్యాఖ్యా 'ప్రాయముగ భావించినంతగా వచన[గ్రంథములను వారి బోధనగా భావించ వీలులేదు. అవి మాటలతో గాక మౌనముగనే బోధించు జ్ఞానమార్ల్గ సిద్దాంత స్వరూపమును తత్త్యమును రేఖా ప్రాయముగా మాత్రమే సూచించును. అవి భగవాన్‌ చూపిన విస్తారమైన కర్మ మార్గమూలమునకు వారు నిర్ణయించిన విధమున తగిన సూచనల నిచ్చును. వానిని జీవితమున అనుష్టించవలెనేగాని అభ్యసించినంత మాత్రమున 'ప్రయోజనములేదు.

కాని శ్లోక (గ్రంథములు సూటిగా (ప్రభావితము చేయగల శక్తి సంపన్నములు, 'ముప్పది ్లోకములు" ఉదయమునను, సాయం సమయమునను వేదములతోపాటు పారాయణము చేయబడెడివి. అందుచే అవి 'ఉన్నది నలుబది" శ్లోకములకును తరువాత వానికి భగవాన్‌ స్వయముగా చేర్చిన 'అనుబంధము'నకును వలెనే (ప్రామాణ్యముగలవిగా గుర్తింపబడెను. అవి ఎంత జ్ఞాన సంపన్నములో, అంత సంక్షిప్తమైనవి. ఒక్కొక్క శ్చోకముపైనను ఒక్కొక్క సిద్దాంత వ్యాసమును (వ్రాయవచ్చును. ఉదాహరణముకు 'ఉన్నది నలుబది'లో ఒక క్టాకముయొక్క భావము.

33

“జ్ఞానాజ్ఞానములు లేకుండటయే జ్ఞానము. ఎలుక యథార్థ జ్ఞానము గాదు. ఎయుకతోను, ఎజీగించుటతోను నిమిత్తము లేనిదియై తనకు తానే వెలుగుటవలన ఆత శజ్ఞానమే జ్ఞానము. అది అవాస్తవికము కాదు.”

నిజముగ “ముప్పది శ్హోకములు”ను, “ఉన్నది నలుబది”యు (నలుబది శ్లోకములును) అద్బైతమునకును, విచార మార్గమునకు చెందిన జ్ఞాన మార్గమునకును వేదము. లక్షణమునుబట్లి “పంచ శ్చకము”లను గూడ వేదతుల్యముగా భావించినను వానిలో భక్తి భావమునకు ఎక్కువ (బ్రాధాన్యము గలదు. గమ్యమును గూర్చిగాని, మార్గమునుగూర్చి గాని అడిగినప్పుడు భగవాన్‌ ఎప్పుడును జ్ఞానమును గూర్చియు “ఆత్మ విచారము”ను గూర్చియునే చెప్పెడివారు. అందుచే వారి దగ్గరకు స్త్వయముగ వచ్చిన వారు తప్ప మిగిలిన వారెవ్వరును వారి బోధనలో భక్తికి ఎంత ఎక్కువ (ప్రాధాన్యమున్నదో గుర్తింపలేకపోయిరి. తెలిసికొనిన వానికిని, తెలియబడిన దానికిని మధ్యగల అనుసంధానమునే జ్ఞానమని సామాన్యముగా అందరును భావించు అర్ధము భగవాన్‌ దృష్టిలో జ్ఞానమునకు లేదని పై నుదహరించిన శ్లోకము తెలుపుచున్నది. స్వయం ప్రకాశయుతమగు ఆత్మ సారూప్యమే జ్ఞానము. దానిని ఆత్మ విచారమార్గముద్య్వారా వలెనే జిజ్ఞాద్యారా పొంద వీలగును. ఆత్మ విచారమనునది అంతర్మఖమగుటకు మనస్సు చేయు యత్నము, మనస్సును ఆంతర్ముఖముగా ఆకర్షించునది, జిజ్ఞాస. ఒక దానిని గూర్చి వేరొకనికి జిజ్హాసయు ఒకే విధముగా అసంపూర్షములు. కాని దోషరహితములై, పరిపకృములైనచో జిజ్ఞాసయు, ఆత్మ విచారమను అనునవి రెండును భక్తుని మనస్సును అంతరాత్మవైపు వెనుకకు లాగు రెండు పగ్గములు, కావున భగవాన్‌ బోధనను, ధ్యాన మార్గ దర్శిత్వమును వెల్లడించుటకు అనవద్యమును, ఆత్యంత శక్తిమంతమును అగునది అందరికిని పంచిపెట్టుకై వారనమతించిన రూపపటములే గాని లిఖితాక్షరములేవియు కావని చెప్పదగును. వానిలోగల వారి ముఖవైఖరిలోని అందము దయ, కరుణ, హృదయము నాకట్టుకొనును. వారి కన్నులలోని జ్ఞాన సంయుతమైన తేటదనము, తనకు దానే మనస్సును వెలువడి సంచలించునట్టు చేసి, వాస్తవమనెడి అగాధజలములలోని లోతులకు మునుగునట్టు లంఘింప ్రేరేపించును. వారి ఆజ్ఞ మేరకు వారి సూచనల (ప్రకారము రూపొందించబడిన దగుటచేత భగవాన్‌ రూప పటము వారి గీతములోని ఏ ఒక్క శ్లోకము కంటెను మిన్నగా ధ్యానసాధనకు కీలకమై ధ్యాన ప్రారంభదశకు నాంది కావచ్చును.

“ఏకాత్మ పంచకము'లోని మొదటి శ్లోకములోను, “అరుణాచల శివి యందును, భక్తి సిద్ధాంతమును, దానికి జ్ఞానముతో నున్న అభేధ భావమును పూర్తిగా వివరిం.బడియున్నవి. భగవాన్‌ ఇంకను కొండమీది గుహలోనే యున్నప్పుడు కొందరు సాధువులు వచ్చి వారిని ఒక భక్తిశోకమును చెప్పుడని కోరగా భగావాన్‌ వారితో కలిసి గిరి ప్రదక్షిణము చేయుచు, “అరుణాచల- శివ”అను గీతమును కూర్చెను. దానిని పాడుచున్నప్పుడు వారి ముఖమునుండి కన్నీరుజాలువారెను, అది భక్తులకు గొప్ప మానసికోద్వేగమును కలిగించును. ప్రేమించువానికిని, వానికి ప్రమపాత్రమగు

చేశ

దానికిని మధ్యగల దివ్య పవిత్ర బంధమును ఆతి పారవశ్యముతోను, గంభిరతతోను వర్షించుగీతమది. జ్ఞాన జిజ్ఞాసలును, భక్తి జ్ఞానమలును ఏకమై కలిసిపోయిన సత్యోత్కష్ట మధుర గీతమది.

“ఓ అరుణాచలా, 'ప్రేమరహితమైన నా ఆత్మలో నీ మీదనే మోహము నుద్భవింప జేసితివి. కావున నన్ను విడనాడకుమా.”

భక్తులెక్కడ సమావేశమైనను ఈ పాటను పాడుచుందురు. భగవాన్‌ వారి దేహత్యాగము చేయునప్పుడు దీనిని సంకీర్తనము చేసిరి. వారి తుది గడియలలో భగవాన్‌ దానిని గుర్తించినట్టుగ ప్రకాశవంతమైన వారి నేత్రములను తెరవగనే ఆనంద బాష్పబిందువులు రెండు వారి చెక్కిళ్లనుండి రాలిపడెను.

భగవాన్‌నుద్దేశించి వ్రాసిన [గ్రంథముల ప్రస్తావన కొంతయైన లేనిచో, ఈ అధ్యయనము సంపూర్తికాదు. పాల్‌ బ్రంటన్‌ వ్రాసిన “అజ్ఞాత భారతదేశములో అన్వేషణ” (4 56200 1౧ 56081 1౧612) భగవాన్‌ను గూర్చి భారతదేశములోను, పాశ్చాత్య దేశములలోను బాగుగ తెలియునట్టు చేసిన (గ్రంథమనుటలో సందియమేమియు లేదు. వారి ఉత్తమోత్తమ జీవిత చరిత్ర ఆంగ్లములో ఎమ్‌.ఎస్‌. కామత్‌ రచించిన “శ్రీమహర్షి. అది సులభైలిలో ఆకర్షణీయమైన కథనము గలది. కాని భగవాన్‌ కొండమీది వారి నివాసము నుండి ప్రస్తుతమున్న ఆశ్రమమునకు వచ్చిన కొద్దికాలము వరకు మాత్రమే వర్షించబడిన ఇతివృత్తముతో అది ముగియుట మిక్కిలి దురదృష్టకరము (సూరి నాగమ్మ అను) ఒక భక్తురాలు ఆం(ధ్రములో రచింపగా ఆంగ్రములోనికి అనూదితమైన 'శ్రీ రమణాశ్రమ లేఖలు” అను (గ్రంథములో భగవాన్‌యొక్క జీవితములో చివరి సంవత్సరములకు సంబంధించిన ఆహ్హాదకరములగు రూప పటములు కలవు. భగవాన్‌ బోధనలకు జనబాహుళ్యపు ప్రశంసల నందుకొన్న వ్యాఖ్యానములు శ్రీ, లక్ష్మణ శర్మగారి 'మహాయోగము'ను, మహా విద్యాంసుడను, కవియునగు గణపతిమునిగారి “సద్దర్శ్భన భాష్యము”ను.

భగవానుని గురించిన సాహిత్యము విసృృతముగ అనేక భారతీయ భాషలలోనున్నది. ఒక గీతమాలికను ప్రత్యేకముగ ఇక్కడ (ప్రస్తావించవలెను

చాల సంవత్సరముల [క్రితము ఇప్పుటి ఆశ్రమ భవనములు నిర్మించబడక పూర్వము భగవాన్‌ కొండమీది విరూపాక్ష గుహలోనే యున్నప్పుడు వారిని చూడవచ్చిన వ్యక్తి ఒకరు ఐదు దినములక్కడనే ఉండి భగవానుని స్తుతించుచు దినమునకొక తమిళ గీతమును కూర్చెను. భగవాన్‌ నేత్రములలోని ప్రకాశమును బట్టి అతడు భగవానునను[గ్రహమునకు పాత్రడయ్యెనని విదితమాయెను. అతడు వెళ్ళునప్పుడు తన పేరుచెప్పి, తాను సత్యమంగళమునుండి వచ్చినట్టు చెప్పెను. (సత్యమంగళమనగా మంగళకరమగునది లేక సత్యమునకు నిలయమైనదని అర్థము) కాని తర్వాత అక్కడ విచారించగా అతనిని గూర్చి విన్న వారెవ్వరును లేరు,

3వ

సత్మమంగళమనునది ఒక ఊరి పేరగుటయేకాకా మంగళప్రదమైనదనియు, సత్యమునకు నిలయమైనదనియు అర్హములున్నట్టు చెప్పబడినది. ఆ వ్యక్తి ఆ తర్వాత ఎప్పుడును తిరిగి రాలేదు. లెక్కలేనిన్ని స్తోత్రములును సంక్షీర్తనములును భగవానుని గూర్చి వ్రాసిరి. కాని ఈ అయిదు గీతములను తప్పక పాడుదురు. వానిలో ఒకటి “రమణ - సద్నురు" అనునది భక్తి పారవశ్యము జెందించుటలో “అరుణాచల శివ” అనుదానికి తరువాత స్టానము దీనిదే. ఆ వ్యక్తి భగవానునికి భక్తి ప్రపత్తుల నందజేయుటకును ఈ యుగమునకు సద్నురువుగా వారిని కీర్తించుటకును, ఏదో ఒక అజ్ఞాత ఆధ్యాత్మిక కేంద్రమునుండి వచ్చిన దూతయని భావించిరి. ఒకసారి కొందరు, “రమణ సద్నురు” అను పాటను పొడుచుండగా భగవాన్‌కూడ వారితో గొంతుకలిపి పాడసాగిరి. ఆ పాట పాడుచుండిన వ్యక్తి నవ్వి, ఇంతకు ముందెప్పుడును ఎవ్వరును తనను తానే కీర్తించుకొనుటను వినలేదనగా, భగవాన్‌ 'రమణుని ఈ ఆరడుగులకే పరిమితము చేయుటెందుకు? రమణుడు విశ్వరూపుడు” అనిరి. దీని కాంగానువాద మింతవరకు ప్రచురించబడకుండుట శోచనీయుము. ాయములయాాంాా తెర

హ్‌

బౌద్దనుతముతో నాన్నిహిత్యము

ఒకసారి భగవాన్‌ శ్రీరమణ మహర్షిని, “గౌతమ బుద్దుడు' మరణానంతర జీవితమును గురించి అడిగిన ప్రశ్నకు సమాధానము నిచ్చుట కెందుకు నిరాకరించి "రని అడుగగా, భగవాన్‌, “వారు బహుశః వ్యర్థ కుతూహలములను తృప్రపరుచుటపై కంటె ఆత్మ సాక్షాత్కారము పొందుటకు మార్గమును చూపుట అను సత్యమైన కార్యమునందు నిమగ్నులై యుండి యుందురు.” అనిరి. ఆధునిక యుగమున ఆవతరించిన ఈ జీవన్ముక్తుని బోధనకును, ఆనాటి పుణ్యపురుషుని బోధనకును చాల ఎక్కువ సారూప్యత యున్నది. కొన్ని యాదృచ్చిక విషయములను విడిచి పెట్టినవో బుద్దుడు బోధించినది ఆచ్చపు ఆధ్యాత్మిక తత్వసారమే యనుటకు దీనికంటె మరియొక మేల్తరమైన బుజువుండదు.

నేను బౌద్దమతములోని (క్రమబద్దమైన విశ్శాధ్యయనమును (6090౧00100) గూర్చి ప్రస్తావించుటలేదు. నిజముగ ఇది బుద్దుని తర్వాత వచిన వ్యాఖ్యాతల బోధనల కంటె బుద్దునిబోధనలో చాల తక్కువగా కనుపించును భ్రమా కల్పితములగు వానియెడల గల తగులే జనన మరణ పరంపరకును, బాధలకును మానవుని నిబద్దుని జేయుననియు, జ్ఞానమే మోక్ష కారణమగుననియు తెలియజేయు బుద్దునిబోధనలోని అతి ముఖ్యాంశమునుగూర్చి మాత్రమె నేను ప్రస్తావించు చున్నాను. ఈ నగ్న సత్యము సహజముగ అన్ని వేదాంతబోధలలోను ఏదో ఒక రూపమున కనబడును. కాని, గౌతమ బుద్దుని సిద్దాంతములోను శ్రీ భగవాన్‌ సిద్దాంతములోను ఇది కేంద్రాంశము. అందువల్ల ఈ రెండింటియందును పుణ్యకార్యములకు స్వర్గ సుఖములు లభించునను ఆశను, పాప కార్యములకు నరకము (వ్రాప్తించునను భయమును కలిగించి మిక్కిలి పరోక్షముగా వాగ్దానము చేయుటగాక (భ్రమకు దూరమై జ్ఞానాన్వేషణము చేయుడను ప్రత్యక్షాదేశము లీయబడినవి. “మిక్కిలిపరోక్షముగా” అని నేననుటకు రెండుకారణములు కలవు, కేవలము కార్యకారణ సంబంధమైన నియమముగా అతి సరళముగా చేయదగిన బోధనకు నైతికాచ్చాదనను అమర్చి ఆమోదయోగ్యముగా చేయదలచుట మొదటిది. ఇప్పటి జీవితముకంటె సమున్నతములును, సత్యమైనవియు అయినను అద్వైత తత్త్పమునకు జెందిన పరమసత్యమును దృష్టిలో ఉంచుకొని చూచినపుడు ్రమాకల్పితమైనవియే మైన స్థితులను కేవలము మిధ్యయగు ఈ (ప్రపంచమునకును ఆత్మ (నిర్యాణ) స్థితికి జెందిన శుద్ద సత్యముననను మధ్యగతములైనవిగాచేసి అనుచరులు దృష్టిని, ఆకాంక్షలను వానిపై లగ్ష మగునట్ట్లు చేయదలచుట రెండవది.

కేవల లక్ష్యము కంటె అధమ లక్ష్యమును ప్రతిపాదించుటకుగాని, సంభావ్యమైన

377

వాస్తమును దేనికైనను గుర్తించుటకుగాని అంగీకరించనందుననే బుద్దునివలె భగవాన్‌కూడ మరణానంతర జీవితమును గూర్చి చెప్పుట కిష్టపడలేదు. “చనిపోయిన తర్వాత నే నేమగుదును?” అని అడిగినప్పుడు భగవాన్‌, “ప్రస్తుతము నీవెవరో తెలిసికొనక ముందే చనిపోయిన తర్వాత నీ వేమగుదువో అని తెలిసికొన గోరుటెందుకు?” అని సమాధానము చెప్పిరి. “ఇప్పుడు నీవనగానేమో మొదట తెలిసికొనుము.” అని కూడ అనిరి. ఆనగా ఈ బీవితముగాగాని, మరే యితర జీవితముగాగాని కనబడుదానికి ఏకైక ఆధారభూతమైన ఆత్మ యనెడి పరమ సత్యమును అన్వేషించుమని భావము. భగవాన్‌, దీనినే మరింత స్పష్టముగా కూడ“ చెప్పరి. “అయినను 'ప్రజలీవాస్తవమును వినుటకు గూడ ఇష్టపడరు. కాని దీనికి (జగత్తుకు) ఆవల ఇంకను ఏమున్నదో అనియు స్వర్గము, నరకము, పునర్జ్దన్మలను గూర్చియు తెలిసికొనుటకు మిక్కిలి ఆరాటపడుచున్నారు. ఎందుకనగా ప్రజలు అభూతకల్పనలనే గాని సత్యమును నమ్మరు. మతమువారికి వినోదమును గల్పించి చివరకు వారిని ఆత్మయొద్దకే త్రిప్పితెచ్చును. ఏ సాధనమునుపయోగించినను నీవు చిట్టచివరకు ఆత్మయొద్దకే తిరిగి చేరవలెను కావున, ఇప్పుడే ఇక్కడనే నీవు ఆత్మలో ఏల లీనముకాగూడదు?” అని వారు చెప్పిరి.

సమున్నతములైనను, సంభావ్యములేయైన స్థితులలో నిమగ్నులగుట యనుటలో దేవుడే పరమాత్మయనియు ఆరాధకుడు దేవునికంటె భిన్నమైనవాడనియు అన్న స్పాయిలో సత్యముయొక్క స్థాయిని బోధించుట అను భావము ఇమిడియున్నది. కాని, పరమసత్యములో ద్రైతమే లేదు. అందువల్లనే దేవునిగూర్చి అడిగినప్పుడు, భగవాన్‌, “ని కెందుకు? ని వెవరవో తెలిసికొనుటకు ముందే దేవుడెవరో తెలిసికొనగోరుట నీకెందుకు? నీ వెవరవవో ముందు తెలుసుకో”అనిరి. అనగా నీవు ఆత్మయొక్క అత్యున్నతమైన స్వరూపముతో నైనను తృప్తిపడుటెందులకు? నీవే యైన ఆత్మను గూర్చిన పరమ సత్యమును అన్వేషింపుమొ. అంతేకాదు. ఇంకను వారు, “ఈశ్వరుడు లే”"డని చెప్పినట్టు తెలిసినది. దానినే వారు మరింత స్పష్టముగా “ఆత్మకంటె వేరైన దేవుడు లేడు. ఏలయన, అట్టుండినచో అతడు ఆత్మ రహితుడైన దేవుడగును. ఆది ఆసంబద్రము” అని చెప్పిరి.

భగవాన్‌ పలుమారు దేవుని గూర్చి మాటాడినది నిజమే కాని అది కేవలము అజ్ఞానమునకు వారిచ్చిన రాయితీ మాత్రమే. జీవాత్మ నిజమైనదనియు, ఆది పరమాత్మకంటె భిన్నమైనదనియు భావన కొనసాగుమున్నంత వరకు ఆ జీవికి స్రష్టయు, వానిని (ప్రమతో చూచువాడును తప్పక కొనసాగవలెను. భగవాన్‌ (ప్రతి ఒక్కరితో వారికి అర్హమగునుడి కారముతో మాటాడుట కిష్ణపడెడివారు. కాని వారితో మనసువిప్పి మాటాడువారికి మాత్రమే, 'ఆత్మకు భిన్నముగ దేవుడు కాని నీవు కాని లేవు అన్న అంతిమ సత్యమును వెల్లడించెడివారు.

38

తాము బౌద్దులమనిచెప్పుకొనువారు కొందరును, బౌద్దమతమును ఖండించు మరికొందరును, దేవుని గురించి చెప్తుటకు బుద్దుడు నిరాకరించినందున అది నాస్తిక వాదమనియు, మరణానంతర జీవితమును గూర్చి వివరించుటకు బుద్దుడు నిరాకరించినందున అది భౌతికవాదమనియు ముద్రవేయుట కేవలము వారి అజ్ఞానము. మానవుడు-దేవుడు, అను స్థాయికి పైన ఆత్మ అను సత్య పదార్థము ఒకటేయున్నట్టు ఆ స్థాయికి క్రింద “ఆహం”అను భ్రమ యొక్కటే ఉండును. దేవలోకములుగా గోచరించు దానికి పైన రూపరహితమగు ఆత్మయున్నట్టు, దానిని అత్యున్నత స్థానమున నున్న దానినిగా పొరపడిరి.

బుద్దునివలె శ్రీ, భగవాన్‌కూడ జ్ఞానియొక్క స్థితిని గూర్చి, అనగా నిర్వాణిస్థితినిగూర్చి (అది దానికి పర్యాయపదమైనచో) మాటాడుటకు నిరాకరించిరి. ఏలయన అది అనిర్వచనియమైన దానిని నిర్వచించుటవలెనుండును. జ్ఞానియొక్క శారీరక భావములను, ఆనుభవములను గూర్చి వారిని అడిగియుండినచో, “జ్ఞానికి శరీరమున్నదనియా మీ తలంపు?” అనిగాని “నీ వెవరవో నివు తెలిసికొనకముందే జ్ఞానిని గురించిన బాధ నీకెందుకు? మొదట ని వెవరవో తెలిసికొనుము” అని గాని వారు చెప్పి యుందురు. దానిని నీవు తెలిసికొన్నచో నీ ప్రశ్నకు సమాధానము నికే తెలియును. ఏలయన, నీవే జ్ఞాని వగుదువుగదా! సిద్దాంతపరమైన వివరణములు సహాయపడక పోవుటయే గాక సాధకుని మనస్సుదేనిలో సంలీనము కావలెనో ఆ ఆత్మ నన్వేషించుటకై దానిని అంతర్ముఖముగా మరల్చుటకు మారుగా దానిని ఆనందింపజేయుట ద్యారా ప్రతిబంధకములుగకూడ ఏర్పడవచ్చును. ఆథ్యాత్మిక సాధనకు వ్యతిరేకముగా “అహం” కల్సించుకొను రక్షణలలో మానసికమైన ఊహాగానము కడపటిదిగాదు ఆ సాధన మనస్సున కతీతమైన దానివైపు మరలింపబడినప్పుడు దానిని మనస్సునకు వివరించుటకు ప్రయత్నించుట స్వవచన వ్యాఘాతమే (నిషస్ప్రయోజనమే) యగును. అది మహా సముద్రమును ఒక చిన్న పాత్రలో ఇముడ్భుటకు ప్రయత్నించుట వంటిది. “ఆత్మ స్వయం ్రకాశమైనది. దానికి ఎవ్వరును ఏ విధమైన మానసిక రూపకల్పనను చేయనక్కరలేదు. ఊహించుట అను ఆలోచనకూడ బంధమే. ఆత్మ చీకటికిని వెలుతురునకును ఆతీతమై ప్రకాశించునది. కావున నెవ్వరును దానిని గూర్చి మనస్సుతో ఆలోచించగూడదు. ఆత్మ ప్రయత్న రహితముగనే సత్యమైనదిగా ప్రకాశించు చుండగా, అట్టి ఆలోచన చివరకు బంధితునిగా జేయును.” అని భగవాన్‌ తెలియబరిచిరి,

భగవాన్‌ బోధకును, బుద్దుని బోధకును వాచికమైన వ్యాఘాతములుండవచ్చను. ఆత్మయొక్కటే సత్యమని భగవాన్‌ ప్రకటించగా బుద్దుడు ఆత్మ లేదనెను. ఇది వాచికమైన వ్యాఘాతము తప్పమరేమియుకాదు. భగవాన్‌ విశ్వాత్మ అను అర్ధములో ఆత్మ అను పదమును

కన్‌

వాడినారు. మరణానంతరము అది వేరుగా నుండలేదను “ప్రత్యేక వ్యక్తితముగల (ప్రాణిలేదని కూడ భగవాన్‌ బోధించిరి.” నీవు చనిపోయిన తరువాత నీ వేమగుదువో అట్టుండనిమ్ము, ఇప్పుడు నీ వెవరవో తెలిసికొనుము? అనికూడ చెప్పిరి.

అంధులుగా జేయు శక్తిగల అంతిమ సత్యము యొక్క సామాన్యత్వము నుండి తమ అనుచరుల నేత్రములను రక్షించుచు వారిని మిక్కిలి క్రమబద్దమగు మార్గమున నడిపించిన బోధకులుకూడ ఈ జీవితము ముగిసిన పిమ్మట ఆత్మ (జీవాత్మ) వేరుగనే కొనసాగుచుండునని నొక్కి చెప్పిరి. ఆధ్యాత్మికములైన వ్యాఘాతము లన్నిటి వలెనే ఈ వ్యాఘాతముకూడ పైకి అట్టు కనబడునది మాత్రమే. బౌద్దమతమే వ్యక్తిగతమైన ఆత్మయొక్క మిథ్యాత్వ బోధనతో స్వర్గ, నరక, పునర్జన్మల బోధనను మేళవించుట దానిని విస్పష్టము చేయునట్టి బాహ్యచిహ్నము. ఈ జన్మయు ఈ లోకమును ఎంత వాస్తముతో తక్కిన జన్మలును లోకమలును అంతే వాస్తవములు. కాని, సత్యమేమనగా ఇదికూడ అవాస్తవమే. అందువల్ల బుద్దునివలెనే భగవాన్‌ కూడ అంతిమ సత్యము కాకున్నను, ఇప్పటి దానితోపోల్ళి చూచినచో ఉన్నత స్థాయిలో నున్నదానిని నన్వేషించుటపై మానవులు దృష్టని మరల్ఫుట కంటె ఈ జన లోగాని, మరే జన లోగాని “అహము”“యొక్క పూర్తి అవాస్తవికతను నొక్కి చెప్పిరి. “ప్రపథమముగ ఇప్పుడు నీ వెవరవో తెలిసికొనుము” అనిరి,

బుద్దుడు సిద్దాంతమును అంతగా పట్టించుకొనలేదు. బాధలలోనున్న మానవులకు శాంతి మార్గమును చూపుటకై ఉన్నంత ఆసక్తి వారికి విశ్వక్రమాయధ్యయనముపై (౮౦౩౧౧౦ 08౧ లేదు. శ్రీ భగవాన్‌ వలెనే వారును కొంతవరకే ఉపయోగపడు పరిష్కారములను ప్రక్కకునెట్టి, నిర్యాణము, మాయ, జీవాత్మ, భ్రమలను, గూర్చి మాత్రమే గట్టిగా చెప్పిరి. అయినను సిద్దాంతులు వారి బోధపై విరుచుకొని పడి అనేక విధములుగా వితర్కించిరి. అవి వారిని గాని, ఇతరులనుగాని బాధా చక్రమునుండి తప్పింపలేవు. వారు భగవాన్‌ బోధనను గూడ అట్లే వితర్కించి యుందురు. కాని వారు వ్యాఖ్యానించునది భగవాన్‌ యొక్క వాస్తవమైన బోధనగా నుండదు కారణవేమనగా, (ప్రధానమైన వారు దాని నన్నిటిని వదలి ఆత్మసాక్షాత్కారమార్గమునే అనుసరింపుమని బోధించిరి. హైందవ వేదాంత శాస్త్రమునకు పరిమితమైన ప్రశ్నలకు వారొక్కొక్కపుడు సాంకేతికమైన సమాధానముల నిచ్చినను తరుచుగా వానిని త్రోసిపుచ్చుదురు. వారు మానసికమ్మెన ఊహాగానమునకు ఎట్టి అవకాశమును ఇయ్య లేదు. మధ్యస్టవాస్తవికతకు సంబంధించి పరంపరగానున్న అనేక విషయములతో ప్రమేయముగల ఆధ్యాత్మిక శాస్త్రములనుగూడ వారు మొత్తముమీద అనాదరించిరి. “ఆత్మ నన్వేషింప బ్రయత్నించువారు ఆత్మనావరించియుండు తత్వములను దూరముగా (త్రోసివేయుటకు

40

బదులుగా వానిని పరిగణనముచేసి, వాని గుణగణములను పరిశీలించుటకు పూనుకొనుట ఊడ్చి దిబ్బలో పారబోయు పనికి మాలిన చెత్తను పరిశీలించుటవలె నిరర్హకము.”

బుద్దునికి విశ్వక్రమ సిద్దాంతమునకు వివరించుటతో పప్రమేయములేనట్లై సాంఘిక (క్రమమును స్టాపించుటలో కూడ చాల తక్కువ ప్రమేయము కలదు. ఆ విషయమున వారు చేసినదంతయు ప్రధానముగా కులమును గుర్తింప నిరాకరించుటయను వ్యతిక్రమ మార్గముననే జరిగెను. ఆ మార్గము ననుసరించు సమర్హత తనకు గలదని నిరూపించుకొన్నవాడే అందుకు సమర్భుడగును. శ్రీ భగవాన్‌ కూడ అదే వైఖరి నవలంచించిరి. కాని, భగవాన్‌ లక్ష్యము నూతన మత స్టాపనగాని, నూతన సాంఘిక వ్యవస్థను స్టాపించుటగాని కాదు. కనుక వారు కులములనువ్యతిరేకించుచు ఏ పనిని చేయలేదు. ఏమియు మాటాడలేదు. నీరు కొలది తామరగా ఎవరెంత మేరకు (గ్రహించుటకు సంసిద్దులో వారికి అంతమేరకే కరుణను భగవాన్‌ అను(గ్రహించిరి. ఆశ్రమములోని భోజనశాలలో (బ్రాహ్మణులు వేరుగా కూర్పొనదలచిన వారట్ట్లే కూర్చుండవచ్చును. కాని భగవాన్‌ మాత్రము వారితో కలిసి కూర్చుండలేదు. అట్లే హాలులో భగవాన్‌ సన్నిధిలో వేదపఠనము గావించుట యుచితమని వారు తలచినచో వారట్టే చేయవచ్చును. కాని ఆ వేద పఠన సమయములో భక్తులలో స్రీలుగాని, తక్కువ వర్షము (కులము)ల వారుగాని, పాశ్ళాత్యులు గాని ఏ ఒక్కనిగూడ వారి సన్నిధినుండి ఆవలికి పంపరాదు.

బుద్దుని బోధకును, భగవాన్‌ బోధకును మధ్య వ్యక్తీకరణలో గల విభేదము బుద్దుడొక (క్రొత్త మతమును స్టాపించుచుండెనన్న యదార్హ్యమునుండి పుట్ట్రచున్నది. కనుకనే సామాన్య ప్రజలను, జిజ్ఞాసువులనుకూడ ఆకర్షించునట్లు బుద్దుడు మాటాడెను. అందుకే జ్ఞానమే విమోచనమును 'ప్రనాదించునదియని వారుకూడ నొక్కి వక్కాణించినను వారు బాధను గూర్చియు దానినుండి నివృత్తిని పొందుటను గూర్చియు మాటాడుచు తన బోధను ఉద్రిక్తత అను మూసలో పోసి కొనసాగించిరి. కాని భావము మాత్రమొకటే. తగులే బాధకు కారణమనియు ఆ తగులు నిబంధింపబడినది ఒక్క (్రమతోనే యనియు, జ్ఞానమే దానిని పారద్రోలుననియు దాని భావము. ఇంకొక విధముగా జూచినచో ఆబోధ విశాల ప్రపంచము నుద్దేశించి, కేవలము దాని కనుగుణముగా మలచబడుటచేత దాని సారమును [గ్రహింపగోరి ఆ మార్గము ననుసరించవలె ననుకొన్న జిజ్ఞాసువులు ఐహిక విషయములను పరిత్యజించ (సన్యసించ) వలసి యుండెను. ఇంటిని, ఆస్తిని వదలుకొని మఠ'ప్రవేశమును చేయుట. బంధములను వదల్ఫుకొనుటకును, హృదయగతుడగుటకై భ్రమనుండి మరలుటకును బాహ్యమైన చిహ్నము.

తే

భగవాన్‌ ఉపదేశములు వారి (విచార) మార్గముననుసరింపగోరు వారికే (జిజ్ఞాసు వులకే) ఉద్దేశింపబడినందున వారు బాధలను గూర్చి కాక అజ్ఞానమును గూర్చియు, బాధా నివృత్తిని గూర్చి కాక జ్ఞానమును గూర్చియు మిక్కిలి ప్రశాంతముగను విస్పష్టముగను చెప్పిరి. వారు ప్రపంచమునకొక (క్రొత్తమతమును రూపొందించకపోవుటచే తన భక్తులను (ప్రాపంచిక జీవితమును త్యజింపుడనలేదు. ఈనాటి జీవన పరిస్థితులు భగవాన్‌ కరుణకొరకును, మార్గ దర్శిత్వమునకును తాపత్రయపడు వారిలో అనేకులకు ప్రాపంచిక విషయములకు దూరమగు టగాని, తమ తమ మతములు విధించిన విధులను పూర్తిగను సవివరముగను ఆచరించుట గాని కష్టమని గాని అసాధ్యమని గాని తోచునట్టు చేయునవిగానున్నవి. భగవాన్‌ తనను శరణుజొచ్చిన వారికి వీనిని ఆచరించవలసిన అవసరము లేకుండ చేసెను. అది వారి ఆపార కరుణాను[గ్రహమే. వారియొద్దకువచ్చిన వారిలో హిందువులే కాదు; బౌద్దులును, ॥క్రైస్తవులును, మహమ్మదీయులును, యూదులును, పార్శీలును కలరు. వారెవ్వరిని తమ మతము మార్చుకొనుడని వారెప్పుడును కోర (సూచింప) లేదు. అందరికిని ఒకే విధముగా వారు విచారమార్గమునే సూచించిరి. ఏ మతమునకు చెందిన యితర ఆచరణములైనను భక్తునికి సహాయకారులుగా నున్నచో వాని నాచరించుటను మానుడని భగవాన్‌ ఎప్పుడును ఏ భక్తునికిని సూచింపలేదు. కాని విచారమార్గమును దీక్షగా సమర్ధవంతముగా అనుసరించినచో అది తక్కిన ఆచరణముల అవసరము లేకుండచేయును. ఈ విషయమునుగూర్చి భగవాను నడుగగా, వారు “తక్కిన పద్దతులన్నియు విచార మార్గమునకే దారితియు”ననిరి.

వేరొక వ్యాసములో నేను వివరించినట్టు భగవాన్‌ బోధించిన విచారమార్గములో చాలవరకు జ్ఞానమార్గముతోపాటు కర్మమార్గ లక్షణములుకూడ ఉండుటచేత వారు ప్రాపంచిక జీవితమునెడల విముఖులు కండని ఎవరికిని సూచింపలేదు. “నేను కర్తను. ” అను (భ్రమను తొలగించుకొనుట యనునది ఒకటే లక్ష్యముగ నుండవలెనని వారు విశదీకరించిరి. కావున, “నేను గృహస్థుడను” అను తలంపును “నేను సన్యాసిని” అను తలంపుగా మార్చుకొనుటవలన ఏమియు ఉపయోగములేదు. ఆ రెంటిని పరిహరించి, “నేను ఉన్నాను.” అనుటనే జ్రప్తీయందుంచుకొనటయే కావలసినది.

లా ఓ - ట్సును, బుద్దుడును నిర్ణయించిన మార్గమునకు చాలకొద్దిగా మాత్రమేవిభిన్నముగానున్న “ఆత్మ విచార”'మను బుజుమార్గమును (017661 ౧౭1) భగవాన్‌ తన దివ్యాను[గ్రహ శక్తిచే మానవాళికి పునర్వివృతము చెసిరి. అహమునకుగాని, మనస్సునకుగాని, నిజమైన అస్తిత్వము లేదను సత్యమును వెల్లడించి సాధకుడు పరమాత్మ (కేవల స్వరూపుని)

శై

యొక్క శుద్ద అభేద స్థితిని గుర్తింపగలుగునట్టు వెల్లడి చేయ గలుగునదియు, “ఆత్మ - విచార” మొక్కటే ఆత్మయే పరమానందమును, సర్వస్వమును ఆగుటవలన ఆత్మసాక్షా త్కారము పొందిన పిమ్మట తెలిసికొనదగిన దేదియు మిగులదు.

భగవాన్‌ బోధ (ఉపదేశము) లోని అత్యంత సారళ్యమే దానిని మనము మరల మరల ఆచరించుటకుగాని, వివరించుటకు గాని సులువగునట్టు చేయుచున్నది. కాని మానవాళికి చైతన్యవంతమైన మార్గముగా దానినావిష్కరించగలిగినది అత్యద్భుతమైన దివ్యశక్తి యొక్కటియే. కరుణామయమై మౌనగర్భిత మగుటవలననే అది ఎవరికైనను అనుసరణ సాధ్యముగుచున్నది. వారి సన్నిధికి వచచ్చుటయనెడి మహద్భాగ్యమునకు నోచుకొనిన వానికి కరుణా పూరితములును శక్తిమంతములునై ప్రకాశించు తీవ్రమైన ఏకా[గ్రత తోడి నేత్రములతో ఒక్కసారి వారు ఎక్షించినంత మాత్రముననే ఇది ప్రసాదింపబడుచున్నది. దూరమునుండి హృదయములోనే అనుగ్రహమును వేడినవారి కందరికిని మౌనముగ దానిని వారు ప్రసారము చేయుదురు.

ఈ నూతన మార్గమునకు దీక్షనొాసగుటయు, ఈ శక్తిమంతమైన మార్గదర్శిత్వమును శ్రీ భగవాన్‌ శరీరమును త్యజించినప్పుడే సమాప్తమై యుండినచో దానిని గూర్చి (వ్రాయుట నిష్ర్రయోజనమయ్యెడిది. కాని వారి కరుణ అపారమైనది. వారిచ్చిన వరము చిరకాలము ఉండునది. 'నేనెక్కడికిని వెళ్లిపోవుటలేదు. ఇంకను ఇక్కడనే ఉండెదను.' అని వారె స్వయముగా చెప్పిరి. వారు తెరిచిన ద్యారమింకను తెరవబడియే యున్నది. వారి నాశ్రయించిన వారందరిపై వారి కరుణామృతము ఇంకను వర్షించుచునే యున్నది. ఈ మార్గమున బోవుటకు ప్రయత్నించి తప్పుటడుగువేసి తొట్రుపాటు పడువారందరి యెడలను వారు ఓర్పుతో సానుభూతి చూపుదురు. మునుపటికంటె వారి శక్తి ఇప్పుడు పరిమితులు లేనిదిగనున్నది. ఏ మతము వారైనను వారి నాశ్రయించిన వారందరికిని వారు దీక్షాప్రదానముచేయుదురు. వారు వివృతము చేసిన మార్గమిప్పటికిని తెరవబడియే యున్నది.

టామంయాాగాా-- 423

మహా శక్తిమంతమైన “అహం” అనెడి భ్రమను అధిగమించుటకును, పరమానంద మయమగు ఆత్మస్టితిని పొందుటకును లేక కనీసము దానిని సమీపించుటకైనను మానవాళికి సహాయము చేయుటయే మత గురువులందరి ఏకైక ధ్యేయము. ఈ సందేశ మెవరికై ఉద్దశింపబడినదో వారి కర్థమగుటకు వీలగునట్టు స్పష్టమగు బాషనుగాని, ప్రచ్చన్నమగు భాషనుగాని వారు వాడిరి. భారతదేశములోను, చైనా దేశములోను చాలమంది ఈ పరమ సత్యమును బహిరంగముగనే ఇట్టు ప్రకటించిరి. “ఉన్నది ఆత్మ ఒక్కటే. ఆ ఆత్మకంటె నీవు భిన్నమైన వాడవు కావు. స్వతస్సిద్ధమైన వాస్తవికతలేని విశ్వము ఆ ఆత్మయెక్క ప్రకటితమైన రూపము మాత్రమే. దేవుడనగా ఆత్మయే. ద్వైత భ్రాంతిని నివృత్తి చేసికొనుట వలన నీవు త్రికాలములందును ఉండునదియు, జీవన పరిస్టితులకును, కాలమునకును అతీతమైనదియు నైన ఆత్మతో ఏక రూపతను బొందగలవు.” అని పాశ్చాత్య దేశములలో ఈ బోధ మరింత ఆచ్చాదితముగను, పరొక్షముగానుండి దేవునికి భక్తితోను, అర్వశాతత్పరతతోను ప్రార్ధనలుసలిపి వారి సంకల్పానుసారము ప్రవర్తించి వీరిని చేరవలయునను అభ్యర్థన మాటున ఆచ్చాదింపబడినది. కాని అటువంటి విభాగములు సంపూర్షముగాసమ(గ్రమైనవిగా నుండవు. భారతదేశములో తాంత్రిక, ద్వైత భక్తి బోధకులు మానవులను ద్వైత మార్గముద్యారా ఏకత్వము (అద్వైతము) నకు త్రోవ చూపగా పాశ్చాత్య మతములలో పరమమౌన ఏకరూపత (తాదాత్యము) ను బోధించిన వారున్నారు. అంత బుజుమార్గములు కావిద్ధైత సిద్దాంత మార్గముల ననుసరించువారు మొదటనే దానిని తెలిసికొనలేకపోయినను, నిరంత సాధన చేయక పోవుటచేత సిద్దాంతపరముగా మాత్రమే దానిని గుర్తించగలిగినను, దానిని తిరస్కరించి, ప్రబోధించిన వారిని నిరంతర హింసలకుగురి చేసినను, అంతిమ గమ్యము మాత్రము అదే.

నూతన మత స్టాపకులైన ప్రవక్తలను, వారి మత సూత్రములను సమర్థించుట ద్యారా ఒక సమాజమున కంతటికిని సమ(గ్ర జీవన విధానమును, చివరకెవ్వరును తప్పించుకొనలేని ఆ గమ్యము వైపు చిత్తశుద్దితో ఆకర్షింపబడీన వారికి ఒక మార్గమును నిరెశించెడి ఆధ్యాత్మిక బోధకులు కొందరవతరించిరి. అందుకై వారు మతనీతి సూత్రములను మత భక్తిని దాటి ఆవలకు పోవలెననెడి కోరిక లేనివారికొరకు బాహ్యార్థముతో గూడిన నీతి కథలతోను, సాదృశ్య ములతోను తాము మిక్కిలి సూటిగా చేయు బోధనను ఆచ్చాదింపవలసి వచ్చినది. కొందరు మత పరిధిలోనే అదే విధముగ సమాజమంతటి యొక్క ఆధ్యాత్మిక పునర్జీవనము కొరకును గమ్యము వైపు చిత్తశుద్ధితో ప్రయత్నించువారికి మార్గ దర్శిత్వము వహించుటకు మాత్రమే తమ్ముతాము కొంచెమించు పరిమితము చేసికొని మరింత విస్పష్టమైన భాషలో మాటాడిరి. మత సిద్దాంతములను తు.చ. తప్పక అనుసరించువారు వారిని నిరంతర హింసలకు గురి చేసినను,

ను!

పాషండులని దూషించినను, వారు జీవించినదియు, బోధించినదియు నిష్కర్షగా మత పరిధిలోనే అనుట పై సందర్భములలో దేనియుందైనను కనిపించు స్వచ్చమైన లక్షణములలో నొకటి. భగవాన్‌ శ్రీరమణుడు ఈ విభాగములలో దేనికిని నిబంధింతుడు కాలేదు. నాకు తెలిసినంతవరకు ఈ విషయములో వారసమానులు. వారు ప్రపంచమంతటిలో ని అన్ని మతముల నుండియు సత్యాన్వేషణ చేయువారికి ఒక మార్గమును వివృతము చెయుటకే గాని, ఒక నూతన మత స్టాపనకుగాని, ఉన్న మతములలో నొక దాని పరిధికి నిష్కర్షగా కట్టుబడి మార్గదర్శిత్వము వహిీంచుటకుగాని అవతరించలేదు. వారా విధముగ అవతరించుట, వారవతరించిన నాటి ప్రపంచ పరిస్థితులకు ప్రతి క్రియయే. ఈనాడు ప్రపంచము ఇదివరకెన్నడును లేని ఆధ్యాత్మిక అంధకార స్థితికి చేరుకొన్నది. కొన్ని దేశములలో మతమును బహిరంగముగ ఖండించి, ఉన్నదంతయు వస్తు ప్రపంచమును, (ప్రాపంచిక భౌతిక జీవితమును మాత్రమే అని అంగీకరించునట్టు (ప్రజలకు ఉద్భోధించుచున్నారు. తాము నామకః ఏ మతమునైనను అనుసరించుచున్నట్లు చెప్తుకొనుచున్నను, చెప్ప్తుకొనకున్నను ఇతర దేశములలోని అసంఖ్యాకులు వస్తు ప్రపంచమునకును, భౌతిక జీవితమునకును పరిమితులగుచున్నారు. మతముయొక్క వాస్తవికతను ఇంకను అంగీకరించుచున్న దేశములుకూడ మానవ జీవితముల పైనను, బాల బాలికల విద్యావిధానముపైనను మత ప్రమేయమును పూర్తిగా తొలగించి అట్టు చేసిన తమ గొప్పతనమునకు విజ్ఞవీగుచున్నవి. అన్ని మతములను జనాభాలో తమ్ము ననుసరించువారి సంఖ్యయుక్క _ నిప్పత్తిన బట్ట సంఖ్యలో ను ఆధ్యాత్మిక శక్తిలోను తమ (వ్రాముఖ్యమును కోల్పోయినవి. క్రైస్తవ దేశములలో తొలి దశలలో నుండిన ఆత్మ సాక్షాత్కార మార్గమలు కొంచెమించుమించు పూర్తిగా అంతర్జానమైనవి. ఇతర సమాజములలోకూడ అవి మొదటికంటె అల్ప సంఖ్యాకములును, అల్ప శక్తి సమన్వితములునైనవి. అవి తరుచుగ అజ్ఞాత స్థితిలో నున్నవి. వాని బోధకులును గుర్తించుటకూడ కష్టముగుచున్నది. అది అట్టుండ తమకు తామె మత బోధకులుగా ప్రకటించుకొనుచున్న కపట బోధకులు వారెంత ప్రమాదకారులో అంతగా గొంతెత్తి అఆజుచువారై ప్రాత సత్యములనే క్రొత్త వేషములతో ఆధునిక కాలపు దోషములతో కలిసి అందించుచున్నారు. ఆయినను అధోగతికి చేరుటకు ముందే విధిగా పునరధిరోహణము సిద్దపరుపబడును. ఈనాడు (ప్రాచీన విజ్ఞాన (గ్రంథములు అన్ని భాషలలోను అందుబాటులో నుండుటయు, ఆత్మయొక్క ఏకత్వమును దెల్పు అద్వైత సిద్దాంతము (ప్రాచ్య దేశములలో వలె పాశ్చాత్య దేశములలోగూడ బహిరంగముగా కొనియాడబడుటయు, వస్తు ప్రపంచములో శాశ్వతమైన వస్తు వేదియు లేనందున అది వాస్తవమైనది కాదని పాశ్ళాత్య విజ్ఞాన శాస్త్రమే చివరకు కనుగొనుటయు సత్యమే. ఈ మానసిక పునః ప్రబోధముతోపాటు ఒకప్పుడు గొప్పదిగా ప్రగల్భములు పలుకుటకు హైతుభూతమైన “' అభివృద్ది మానవ జాతి నంతటినిని సృష్టికి పూర్యమందుండిన (క్రమతా రాహిత్య స్టితివైపు లాగుకొనిపోవుచున్నదనెడి భయాందోళన మ్మే

స్టితకూడ ఏర్పడినది. తతృలితముగ పశ్చిమ దేశములలో ననేకులు ఆనాగరకమైన హీంసతోను, భౌతిక నాగరికతను గూర్చిన వ్యర్ధ్హప్రలాపములతోను విసిగినవారై వెనుదిరిగి ఆధ్యాత్మిక ఎత్యముకొరకు దేవులాడుచున్నారు. ఈ భూమిపై భగవాన్‌ మన మధ్యనుఇడి తన సందేశమునిచ్చి (విచార) మార్గమును చూపుటకు (త్రోవ తీసిన పరిస్టితియు, కారణమును ఇదే.

మానవాళికి ఆత్మ విచారమునకు బుజుమార్గమును పునర్వివతము చేయుటయే ఛగవాన్‌ శ్రీ రమణుని రూపములో అవతరించి సాధింపనెంచిన ప్రయోజనము. ఆ మార్గము అందుబాటులో లేకుండ పోవుటయే గాక ఆధ్యాత్మికముగా అంధకారమయమైన ఈ యుగమునకు (కలియుగమునకు) అది మిక్కిలి (శ్రమోసేతమై యుండుననియు, మరింత పరోక్షములైన పద్దతులే అవసరములగుననియు బుషులు చిరకాలము క్రిందటనే భవిష్యత్తును ఊహించి చెప్పిరి. వారి నాశ్రయించిన జిజ్ఞాసువులు ఏ మతస్థులైనను వారికి అందుబాటులో నుండుటకు వీలుగా ఈ మార్గము పునర్వివృతముచేయుట కేవలము భగవానునికే సాధ్యమైనది. వారు అధిక సంఖ్యాకులా, అల్ప సంఖ్యాకులా అనునది 'ప్రశ్నకాదు. వారి అనుగ్రహము కోరి వారి సూచనల ననుసరించు వారందరికిని వారు దారిచూపీ సహాయపడుదురు. ఈ మార్గమే కాదు. మరే మార్గముకూడ గురు కటాక్షము లేనిది సులభసాధ్యము కాదు. కావున భక్తులు మొదట భగవానుని గురువుగా నెంచి వారి యను[గ్రహమును అర్టించవలెను. ఎంత ఎక్కువగా శరణాగతులైన వారికి అంత ఎక్కువ శక్తిమంతముగా వారి అండదండలు లభించును. భగవాన్‌ కరుణ లేనిదే వారు నిర్రేశించిన విధానము ని'ష్ప్రయోజనమగును. ఆ మార్గము యొక్క నిరాడంబరతకు కొందరు ఆశ్చర్య పడవచ్చును. కాని వారి కరుణవలన ఆ నిరాడంబరతయే దానికి బలము. కేవల మాననీక పరిశ్రమకు మా(తవే అయినచో దాని నిరాడంబరత బహుశః దానిని ప్రమాదరహితమైనదిగా చేయవచ్చును. ప్రజలచే దుర్వినియోగము చేయబడకుండుటకై మరింత సూక్ష్మ వివరములతో రూపొందించబడిన మిగిలిన ఆధ్యాత్మిక సాధనలు బహిరంగము చేయబడకపోగా భగవాన్‌ ఈ మార్గమును వా[గ్రూపమునను లిఖిత రూపమునను వెల్లడించి తన భక్తులుకూడ అదే విధముగ చేయుటకు సమ్మతించుట కదియే కారణము.

వారి అను[గగ్రహమున్ననే తప్పు ఈ బుజుమార్గమ కేవలము వాని నిరాడంబరత చేతను, బుజుత్వముచేతనే నవయుగ మానవునకు అత్యంతము అందుబాటులో సుండునది మైనను కేవలము దాని బుజుత్వముచేతనే అది యెట్టి కర్మాచరణమును గాని, పూజా విధానమును గాని, పౌరోహిత్యమునుగాని,మత సమావేశములనుగాని, బాహ్య చిహ్నములనుగాని, ప్రత్యేక విధులనుగాని కోరక కర్మాగారములో గాని వంటయింటిలోగాని, సగరములోగాని, కార్యాలయములోగాని, మఠములోగాని ఆశ్రమములోగాని అభ్యసింపదగిన దగుటయనెడి సంభావ్యతా దృష్టితో చూచినప్పుడు అదియే యెక్కువ అందుబాటులోనిది గాను, అనేక సందర్భములలో అందుబాటులోనున్న ఏకైక మార్గముగాను ఉన్నది.

శీర

సీద్దాంతావగాహన మనెడి మహాభారముకూడ ఇచ్చట లేదు. దీనిని జ్ఞాన మార్గముగా వర్షించుట ఒక్కొక్కప్పుడు ఇది తక్కిన మార్గములకంటె ఎక్కువగా వేదాంతపరమైనదనెడి భావనను కలిగించవచ్చును. కాని తద్వ్యతిరేకమే నిజము. అది వేదాంతములోని చిక్కుముడులను విప్పగలది. ఆధ్యాత్మిక తత్యమును వేదాంతమనిగాని, శాస్త్రమనిగాని, ఎవరేమని పిలిచినను దాని నిర్మాణము సువిశాలమైనది. దాని శాఖోపశాఖలు విభ్రమము కలిగించును. వానిలో అనేక మార్గములలో కొద్దిగనో గొప్పగనో సిద్దాంత 'పరిజ్ఞానమును న్షుణఖ్మముగా అధ్యయనము చేయవలయును. సాధారణముగా మార్గమెంత తక్కువ బుజుమార్గముగానున్న అంత ఎక్కువగా సిద్దాంత పరిజ్ఞానము అవసరమగును. ఒక్క బుజు మార్గములోనే అర్వెతమును అద్భుతమైన సత్యము సార్ధకముగా కత్తిని యుళిపించినట్టు బంధములన్నిటిని భేదించునను సిద్దాంతము నొక్క దానిని తెలిసికొనిన చాలును. నివు ఇప్పుడెవరవో, శాశ్వతముగా ఎవరవో తెలిసికొనుటయే అవసరముగాని మరణానంతరమేమిగా నుందువో తెలిసికొనవలసిన పని లేకపోవుటచేత కలవరపరుచునట్లు చిక్కులు గలదిగానున్న మరణానంతర జీవితమును గూర్చి అభివుద్రిచేసిన సిద్దాంతమంతయు అనవసరమగును. వివేకి ఎల్లప్పుడును సత్యయుగములోనే యుండును. కావున పునరావృత్తిని (పునర్జన్మను) గూర్చిన సాంప్రదాయిక సిద్దాంతము అనవసరము. నీవు ఆత గవే కాని మరేమియు కావు. కావున మానవుని అ(ప్రాకృత శక్తుల కిష్టమైన యోగ, తాంత్రిక, శాస్త్రములును వాని యందలి విధుల నాచరించవలసిన విధానములును, వాని నభివృద్దిచేయుట కవసరమైన సాంకేతిక నైపుణ్యములును అనవసరములు. (ఏలయన నివు ఆత్మవే కాని అవియేవియు కావు) (క్రమబద్దమైన విశ్వమును కేవలమొక స్వప్నముగాను దానినుండి మేల్కొనవలసినట్టు భావించవలసియుండుట చేత నిర్షిష్ట రూప రహీతమగు సూక్ష్మజీవినుండి మానవ రూపస్టితికి వచ్చు వరకు గల పరిణామ (క్రమ దశలను, మానవుడుతిరిగి పొందునట్టి దశలను గూర్చి వివరించునట్టి ఉన్నతాలోచనలతో గూడిన విశ్శశాస్త్రమనెడి (50/1/144! 0౦05౧౧౦108) సువిశాల కల్వనయు అనవసరమే యగును. ఉన్నతాలోచనలతో గూడిన ఈ శాస్త్ర శాఖల కన్నిటికిని సంబంధించి అడిగిన ప్రశ్నలకు భగవాన్‌ సమాధానమిచ్చుటకు నిరాకరించుచు, “కావలసినది నీవు వాస్తవముగా ఎవరవోఆ ఆత్మపై ఏకాగ్రతతో మనస్సును లగ్నము చేయుటయే' యని ఎప్పుడును మరల మరల చెపెెడివారు.

అయినను భగవాన్‌ మనకు వివృతము చేసినది మిక్కిలి బుజుమార్గముగా నుండుట. దానిని ఆచరించుటలోగల సౌలభ్యముచేతను, ఆప్రధానములగు విషయములు దానిలో లేకుండుటచేతను మాత్రమే కాదు. ఆ లక్షణములు దానిలో అంతర్గతములుగనే ఉన్నవి. నాధకుని ఆరంభ స్థితిని, తర్వాత అతడు నాధించవలసిన దానిని, అటు పెమ్మట దానిని సాధించుటకు అనుసరించదగిన మార్గములను సం[గ్రహముగా చెప్పుట ద్యారా ఈ విషయమును బహుశః చక్కగా బోధపడునట్టు చేయవచ్చును.

వక

(సాధకుని) ఆరంభస్థితిలో ఆత్మ ఒక్కటియే ఉన్నది. అది విశ్వములోని అన్ని రూపములలోను, సాధకునిలోను వ్యక్తమై యున్నది. అట్టుండియు అది రూపరహితమును, వికార రహితమును అయిన దాని స్థితిలో ఎట్టి మార్పును బొందదు. ఇది ఎట్లనగా నీకు కల వచ్చినప్పుడు ని మనస్సు దానిలో మనుష్యులను, పరిస్థితులను అన్నిటిని సృష్టించుకొనును. కానిని తనలోనే ఇముడ్చుకొని, తనలోనే లీనము చేసికొనును' కాని, అది తన అస్తిత్వమునకు భంగము రానియదు. అవి తన నుండి వెలువడుటవలన అది పోగొట్టుకొనునదిగాని, వానిని మరల తనలో లీనము చేసికొనుటవలన లబ్రిపొందుట గాని ఏమియు ఉండదు.

కాని “అహం” అను (వ్యక్తిగతమైన) జీవాత్మకూడ ఒకటి ఉన్నట్టు కనబడును. తాను వాస్తవమైనట్టును, ప్రత్యేకమైన అస్తిత్వము కలిగి యున్నట్టేను ఆది ఊహించుకొనును. ఇది నీ కలలోని మనుష్యులలో నొకడు, ఏ మనస్సులో ఈ కల సంభవించినదో ఆ మనస్సు కంటె భిన్నమైన అస్తిత్వము కలవాడుగా తనను తాను ఊహించుకొనుట వంటిది ఆత్మ నిర్వికారమైన పరమానంద స్టితిలోను, పరిపూర్త స్థితిలోను ఉండును. దానికి జనన మరణములు లేవు. అది ఆద్యంతరహితమైనది. ఆశ, భయము, ఆందోళన. పశ్చాత్తాపము, అనుబంధములు ఆప్రబంధు మరణము వలన దుఃఖము, మృత్యువు తప్పదను భయము, మున్నగు వానితో 'అహంి. సతమతమగుచు నిరంతర సంక్షోభములో నుండును. కాని అహమునకు గల ఒకే ఒక మంచి లక్షణమేమనగా ఆత్మను గూర్చిన అంతరీక్షణ (1౧141410౧)ను కలిగియుండుట. ఆ ఆత్మ చాల గొప్పదనియు, చెప్ప వీలులేనంత మంచిదనియు, అంతులేని తెలివిగలదనియు, మేరలేని దయగలిగినదనియు దాని (జీవాత్మ భావన, గొప్పదియగు ఆ ఆత్మనే అది 'దైవము' అనును.

ఏ ఒక్కటి మాత్రమే త్రికాలముల యందును ఉండునో, ఆ ఆత్మయొక్కటే స్పృహలో నిలిచియుండి ఈ ప్రకృతి దృశ్యము సమస్తమును దాని వ్యక్త రూపముగనే భావించుటకు వీలగునట్టుగా “అహం” భావమును నిర్మూలించుటయే (సాధకుడు) సాధించవలసినది. దీనినే వెల్లడించుచు, భగవాన్‌, “నివు చేయవలసినది అసత్యమైనదానికిచ్చిన గుర్తింపును రద్దుచేయుట మాత్రమే. అప్పుడు సత్యము (ప్రత్యక్షమగును' అని నవ్వుచు పలుమారులు చెప్పెడివారు. ఈ పని ఏకత్వమునుండి ద్వైతము ద్వారా ఏకత్వమునకే వెళ్ళుటయని మామూలుగా అర్థమగును. సాధకునికి మొదట తన 'అహం'భావము నిర్వివాదమైన సత్యమని తోచును తరువాత '“అహం'” అను నదియు, 'దైవము'లేక '“ఆత్మ' అను నదియు రెండును నిజమని అతడు భావించును. “అహం'భావము పూర్తిగా నశించుటతో అంతయు సమాప్తమగును.

దీనిని అర్ధము చేసికొను మార్గము లసంఖ్యాకములు. కాని, ఇక్కడ వానిని స్టూలముగా. (1) సామాన్యులకు గూడ సులభ[గ్రాహ్యమగు మత మార్గము, (2) పరోక్షములగు ఆధ్యాత్మిక మార్గములు, (3) బుజుమార్గమను ఆత్మ విచార మార్గము అని మూడు. రకములుగా విభజించిన సరిపోవును..

త్తట

సామాన్యులందరికి సులభ (గ్రాహ్యామగు మత మార్గము, 'అహం' భావము స్థానమున అంతకంతకు అధికాధికముగా దైవ సంకల్పమునకు తలయొగ్గ్శట అనుగుణమును. పాదుకొల్సుటయే ఆ మార్గము ప్రధానముగా విశ్యాసము, భక్తి నమత, సత్కార్యాచరణము అను నాల్గు లక్షణములను కోరును. వానిని విధిగా పాటించినచో అతడు బుద్దిపూర్వకముగా ఉద్దేశించకపోయినను, అవి తప్పుక మానవుని ఆత్మసాక్షాత్కారమునకు చేర్చును. ఈ జన్మలో ఆ లక్ష్యమును చేరలేక పోవచ్చుననుట నిజమే. కాని, భగవంతుని సహన దృష్టిలో ఒక జన్మకాలము అత్యల్పకాలము, దైవము (ఆత్మ) సత్యమని తనలో తనకే కలిగిన నమ్మకమును విశ్యాసము మరింత గట్టిపరుచును. దాని తోడిదే మరొక లక్షణమైన నమ్రత 'అహం'లో గల నమ్మకమును బలహీనపరచి, దానికి అంతకు ముందు అంటగట్టిన (ప్రాధాన్యమును తగ్గించును. భక్తి 'అహము'ను దైవమునకును పరుల సంక్షేమమునకును లొంగునట్టు చేయుటకు గట్టిగా పాటుపడును. సత్కార్యాచరణము ఆచరణలో '“అహము'ను నిరాకరించుచు భక్తి నమతల ఫలితమువలెను, వానికి నిదర్శనమువలెను ఉండును. కావుననే భగవాన్‌, ఈ మార్గము కంటె (శ్రష్టతరమైన మార్గమున సాధన చేయలేని వారితో మాటాడునప్పుడు కొన్ని సమయములందు ఈ మార్గమును (ప్రోత్సహించిరి.

పరోక్ష సాధన మార్గము (సామాన్యులకు సులభ([గ్రాహ్యమగుమత మార్గముకంటె లక్ష్యమును గూర్చిన స్పృహ ఎక్కువగ నుండి, ఆత్మవిచార మార్గముకంటె తక్కువ బుజుమార్గములైన ఆధ్యాత్మిక మార్గముల ద్వారా సాధన చేయు మార్గము ) అనేక విధానములచే 'మనస్సు'ను సుదృఢమైనదిగను, స్వచ్చమైనదిగను, సామరస్యము గలదిగను చేసి, తరచుగా “తండ్రి”గను, “తల్లి”గను, “ప్రియుడ”గను భావన చేయునట్టి “ఆత్మ” నన్వషించుట పై లగ్నము చేయును. అట్టి మార్గములు సమర్థములు కావని భగవాన్‌ ఎప్పుడును అనలేదు. ఒకసారి ఒక భక్తురాలు తనకు ఆత్మవిచార మార్గము ఉపయోగపడలేదని చెప్పి, వేరొక మార్గము ననుసరించవచ్చునా? యని భగవానుని అడుగగా “అన్ని మార్గములును మంచివె' అని సమాధానము చెప్పిరి. ఆయినను, ,.తమకరుణాను[గ్రహముచే వారు మిక్కిలి బుజువైనదియు, శక్తిమంతమైనదియు ఆధునిక జీవన పరిస్థితులకు మరింతగా తగియుండునదియు అగు మార్గమును వివృతము చేయచుండుటచే తక్కువ బుజామార్గములైన ఇతరములను మానవు మార్గమును నివృతము చేయుచుండుటచె తక్కువ బుజుమార్గములైన ఇతరములను మానవులనుసరించుటను వారు నిరంతరము ఒకే విధముగా నిరసించిరి. వానిని వారు, తానే దొంగయైనవాడు, తానేయైన దొంగను పట్టుకొనుటకై రక్షక భటుడుగా మారుట”తో పోల్చిరి. ఆత్మయొక్క సత్యత్వ్య స్థానమును బలవంతముగా ఆక్రమించిన “అహం” (మనస్సు) ఈ విధమైన పరోక్షసాధన మార్గము వలన తనను తానే పట్టుకొని నేరము మోపుటకు శిక్షణ పొందు రక్షకభటున కిచ్చు శిక్షణవంటిదే మనసునకిచ్చు శిక్షణ.

శం

అటువంటి మార్గములో ఒక ప్రమాదముకూడ నున్నది రక్షక భటుడుగా మారిన దొంగ శాంతి భద్రతలను కాపాడు అధికారములను సంపాదించిన తర్వాత వాని దొంగబుద్ది తిరిగి ప్రకోపించి మున్నెన్నడును చేయనంత అపకారమును చేయవచ్చును. “అహం” భౌతిక శక్తులకంటెను, అనుభూతులకంటెను అతీతమైన శక్తులను, అనుభూతులను సంపాదించు కొనవచ్చును. తరువాత తానే ఆత్మయని భావించి ఇతరులనుకూడ నమ్మించవచ్చును. అది పశ్చాత్తాప రహితమై మాయామయమైన తన డాంబికత్వమును పోషించుకొనుటక్రై ఇతరులను బలిపశువులుగా జేయుచు, ఆతి భయంకరముగా ఇతరులను శిక్షించునట్ట కపట గురువుగా మారవచ్చును. లేదా, అందమైనదిగానున్నను భౌతిక శరీరము కంటె ఎక్కువ శాశ్వతము కానిదియు, సర్యోన్నతమైనదిగా తాను ఊహించునదియునైన ఏదో ఒక ఉన్నత పదవిలో అది కేవలము పదిలపడవచ్చును. ఏది ఎట్రైనను ఏ ఒకటి మాత్రమే సత్యమైనదో ఆ ఆత్మలో కలిసి చివరకు మనస్సు నశించవలసినదే. అందువల్ల అది మొదటినుండియు ఆత్మ కలదను భావమును (ప్రబోధించి, దానిముందు తన అల్పత్వమును అంగీకరించుటద్వారా ఆ పనినే చేయుటకు కష్టపడి ప్రయత్నించుట మరింత సులభముగను మరింత సూటియైనదిగను ఉండును.

అదియే భగవాన్‌ బోధించిన బుజుమార్గము. “అహము”ను మరచిపోయి ఆత్మను కనుగొనుటయే అది. మొదట అప్తుడప్పుడును, అసమ(గ్రముగను చేసినను, అంతకంతకు నిరంతరముగను, శక్తిమంతముగను తానే ఆత్మగా నుండుటకు (ప్రారంభించి, ఆత్మయొక్క “ఆత్మకల”దను భావమును ్రబోధించుటద్వారా అది జరుగవలెనే కాని ఒక ఆత్మ వేరొక ఆత్మను కనుగొనునట్టు కాదు. భగవాన్‌వైపు దృష్టిని మరల్చి, వారి అనుగ్రహమును వేడుకొని, “ఆ పని చేసినది నేనే” అని చెప్తునప్పుడు ప్రతి మానవుడును సహజముగా ఎ భాగమును చూపునో, మానవునిలో జీవస్టానమై వక్ష దక్షిణ పార్య్యమందున్న ఆ ఆధ్యాత్విక హృదముపై ఏకా[గ్రతతో కూర్చ్భుండవలెను. ఆలోచన అవసరమైనంత వరకు “నేనెవరను?” అని ప్రశ్నింపుము. ఇతర తలంపులు వచ్చినచో, వాని వెంట పోక, వానివైపు దృష్టి మరల్చి, “ఈ తలంపు ఏమి? అది ఎవరికి వచ్చినది? నేనెవరను? అని ్రశ్నింపుము, ఆ -“తలంపులు ఒకటి తర్వాత ఒకటి అంతర్జానమై, “నేను” అను ఆధారభూతమైన తలంపును “నేనెవరను?” అన్న తలంపును మాత్రమే నిలిచి పోవును. దురాలోచనలు తలయెత్తినచో వానినిగూడ అట్లే సంభావింపుము. ఏల యన, అవి దుష్పవృత్తులు తలయొత్తినట్టు చేయును. అవి తనలోనున్నట్టు అతనికి తెలిసియుండకపోవచ్చును. కాని అవి తనలో నుండి తొలగిపోవునట్టు అతడు చూచుకొనవలసి యున్నది. ఈ ఆత్మ విచారమును మొదట మొదట కొంచెము సేపు - కొన్ని నిముసములు -

౨0౮

మాత్రమే ఆచరించ గనే మనస్సు ఇతర విషయములపైకి పోవుట జరుగవచ్చును. కాని అఖ్యాసవశమునను, భగవానపై భక్తి కలిగియుండుట వలనను ఆ కాలమును (క్రమముగా ఉదయమునను, సాయంకాలమునను అరగంటకు గాని, గంటకు గాని పెంచ విలగును.

ఈ ప్రశ్నకు మానసికమైనదిగాని, వాచికమైనదిగాని అయిన సమాధానములేదు. మొదట మొదట దీనికి సమాధాననమే లేకపోవచ్చును. కాని (శ్రద్దగా ప్రయత్నించినచో, హృదయములో ఆత్మ కలదను భావము ప్రకంపనవలె వచ్చుటకు మొదలిడును. అది బహుశః చాల కొద్ది కాలమే అయినను. కాలావధి లేనిదిగను, శుద్ద వైతన్యపు దేదీప్యమాన కాంతిని ప్రసరింపజేయు శాంతిగను విరాజిల్లు చుండును.

సత్యోదయమునకు ముందటి ఉషుకాంతి దోబూచులాడుచున్నను'” లేకున్నను అన్ని మార్గములలో వలెనే ఈ మార్గములోగూడ పురోభివృద్రి క్రమక్రమముగా సాగుచుండి నిరంతర ప్రయత్నమును గోరుచుండును. భగవాన్‌, ఒక భక్తుని గట్టిగా హెచ్చరించుచు వానికొరకు 'ఆత్మ విచారము ను వ్రాసిరి. 'ఆత్మ-స్మృతి కోల్పోయిన “అహం'' మనస్సునందు అసంఖ్యాకముగా పేరుకొనిపోయిన ప్రవృత్తులు (విషయ వాసనల) అవరోధము వలన, ఒక్కసారి ఆత్మను గూర్చిన అవగహన కలిగించినంత మాత్రాన విముక్తిని(ఆత్మ సాక్షాత్కారమును) పొందదు. అది తానే సత్యమును, ఆత్మయు అగటను మరచిపోయి తరుచుగా శరీరమునే ఆత్మగా (భ్రమించును. చిరకాలముగా పెంపొందించుకొనిన విషయవాసనలను నిరంతర దీర్ణధ్యానముచేతనే నశింపజేయ వీలగును.”భగవాన్‌ విషయములో జరిగినట్లు ఆత్మయొక్క నద్యోసాక్షాత్కారము వంటి అత్యద్భుతము ఇతరుల విషయమున సాధ్యము కాదు. “నేనెవరను?” అని (ప్రశ్నించుట ద్వారా “అహము”ను నిర్మూలించుటకు ప్రయత్నించుటకు మారుగా అది “అహం"*"కు ఒక ఘన విజయమును కోరుటయే గావున నిజముగా విజయమును వాంఛించుటగాని, కడకు విజయమును గూర్చి యాలోచించుటయు '్రతిబంధకమే యగును.

“ధ్యానమునకు కూర్చుండగనే ఆత్మను గూర్చిన స్పందనతోడి అవగాహనము ప్రబోధితమగు వరకు సాధకుడు దానిని మరింత తరుచుగను, వ్యవధాన రహితముగను చేయుచుండవలెను. అటు పిమ్మట అది ధ్యానకాలములో మాత్రమే కాక జీవితములో చేయు పనులన్నిటియందును ఆధారభూతముగా నిరంతరము ఉండునట్టు చేయవలెను. ఎంత ఎక్కువ శక్తిమంతముగను, నిరంతరముగను అది అభివృద్ది చెందుచుండునో అదే నిష్పత్తిలో “అహం” శక్తి హీనమగుచు చివరకు తాను ఆహుతి యగుటకై సిద్దమగుటకు పవి(్రీకరింపబడును, అహమాత్మ తన్ను తాను తెలిసికొనుటకు ప్రయత్న ము (ప్రారంభించిన క్షణముననే దాని

జే

లక్షణములో మార్పు వచ్చును. అప్పటి వరకును అది వేనిలో నిమగ్నమై యున్నదో ఆ శరీర విషయములలో అంతకంతకు తక్కువగాను, శుద్ద వైతన్యమగు ఆత్మకు సంబంధించిన విషయములలో అంతకంతకు ఎక్కువగాను వాల్స్‌న నారంభించు”నని భగవాన్‌ చెప్పిరి. భగవాన్‌ కూర్చిన “ఉన్నది నలుబది” శ్లోకములు బుజుమార్గ _సిద్దాంతమును తెల్పును. వానిలోని 29, 30 క్లొాకములలో వారు దానిని సంగ్రహముగ ఇట్టు వర్లించిరి. “నను” అను పదము నుచ్చరింపక మనస్సుతో కలిసి లోతుగా లోనికి చొచ్చుకొనివోవుటయు, “నేను” అను భావము తలయొత్తగనే “(అది) ఎక్కడి నుండి (వచ్చినది) _ అని ప్రశ్నించుటయు మాత్రమే జ్ఞాన మార్గము. “ ఇది నేను కాదు” అనిగాని, “అది నేను” అనిగాని భాఎంచుట సహాయకారిగా నుండిన నుండవచ్చును. కాని ఆది విచారమెట్లగును? లోనికి చొచ్చుకొనిపోయి “నేనెవరను? అని విచారించుచు, మనస్సు హృదయమును చేరగనే దానిలో కొంత భాగము “నేను-నేను” అనుచు వ్యక్తమగును. తతృలితముగా వ్యక్తిగతమైన “నేను” సిగ్గుతో తలవంచుకొనను. వ్యక్తమగుచున్నను, అది స్వభావముచేత"“నేను"”కాక పరిపూర్ణతయే యగును. అదియే “ఆత్మ.” అయినను, ఆత్మ విచార సంబంధమగు ఈ _ ధ్యానము భగవాన్‌ నిర్ణయించిన ప్రక్రియలో (కార్యాచరణ క్రమములో) ఒక భాగము మాత్రమే అని గుర్తించుట ముఖ్యము. అదృష్టముచేత పొంగిపోవుట, దురదృష్టముచేత (క్రుంగిపోవుటగాని లేనిదియు, పేరాసకుగాని, కోరికకుగాని, కోపముఉనకుగాని, పశ్వాత్తాపమునకుగాని ఎరగాకుండునదియు అయిన ('ప్రాపంచికు బంధ విముక్తికి త్రోవదీయు జీవిత (ప్రవర్తనకు సమన్వయింపజేసిన ఆత్మ ఎచారమును దానికి అనుబంధముగా జేయవలెను. దీనివలన నష్టపడినదెవరు? బాధకు గురియైన దెవరు? లేక పొగడ్తకు గురియైనదెవరు? నేను ఎవరను? నాటకములో హంతకుని (బ్రూటస్‌) పాత్ర ధరించి హత్య చేసినను, హతుని (సీజర్‌ పాత్ర ధరించి హత్యకు గురియైన నటుడు అతడే. ఏ పాత్ర ధరించినను తనలో ఎట్టి మార్పును ఉండదను వాస్తవమును తెలిసికొని, అతడా రెండు పాత్రలలో దేనినైనను సమాన సామర్హ్యముతోను భక్తి ప్రపత్తులతోను నిర్వహించును. ఆత్మ విచార సంబంధమైన బాహ్య (క్రమ శిక్షణ సాధకుడు చేయు పనులను, అవి తలయెత్తుటకు కారణభూతమైన (ప్రైరణ (కారకము) లను నిరంతరము అదుపులో నుంచును. దానిని (శ్రద్దాసక్తులతోను నిరంతరముగను పాటించినచో, అది ప్రతి చర్యలోను ఉండు అవాంభావముపై సూటిగా దెబ్బకొట్టుటచే ఎట్టి క్రమబద్దమైన (ప్రవర్తనా నియమావళితోను అవసరము లేకుండ చేయును. “అహను”యొక్క ఆవేశములు తరగా మారవు అవమానము వ్‌

కోపమునకును, పొగడ్త ఆనందమునకును కారణములగును. ఆస్తి యెడలను, సౌకర్యము పట్టను తగులు ఇంకను కొనసాగుచునే యుండును. ఇంద్రియము లింకను గోల చేయుచునే యుండును. కాని ఆ ఆవేశముల నిజస్వరూపము బయట పెట్టబడుటచే సాధకుడు తన “అహం” భావమును గుర్తించి, దాని ఒక్కొక్క వ్యక్తీకరణకును సిగ్గుపడి, దానియెడల అయిష్టుడగును. అక్కడ నుండి దానిని రూపుమాపుట (ప్రారంభమగును. కాని అది నరంతర ప్రయత్నము చేతను, దానినే దృష్టి యందుంచుకొనుట చేతను మాత్రమే సాధ్యపడును.

ద్వివిధములైన ఈ ఆత్మ విచార విధానములను సమన్వ్యయముచేయుటచే, భగవాన్‌ వివృతము చేసిన మార్గము సూటియైనది యగుటయే గాని పరిపూర్శ్వమైనదికూడ అయితది. ఆత్మ విచారపరమైన బుజుమార్గము (జ్ఞాన మార్గము)ఐహీక విషయములను విడిచి ఏకాంత వాసము చేయుచు కేవల ధ్యాన మార్గమున సాధన చేయు వారికి మాత్రమే అనువైన మార్గమని సామాన్యముగా భావింతురు. కాని ఈ నాటి ప్రపంచములోని స్రీ పురుషులందరికిని దాని ఇనంగుబాటులోనికి తెచ్చుటక్రై భగవాన్‌ దానిని విసృత పరిచిరి. దానినే సాంకతిక పరిభాషలో చెప్పినచో, వారు దానిని నిర్దుష్టమైన జ్ఞాన మార్గముగా చేయుటతోపాటే నిర్హుష్టమగు కర్మ మార్గముగా కూడ చేసిరని చెప్పవలె. కనుకనే వారు ఇతర విషయములలో హితోపదేశము చేయ నిరాకరించినను, ఐహిక జీవితమునుండి సన్యసింపగోరి తన నడిగిన వారి నందరిని ఒకే రీతిగా అట్టు చేయవలదని నిరుత్సాహ పరిచిరి.

ఆత్మ విచార సంబంధమైన ఈ విధానములను రెండింటిని వేర్యెజణు విధానములుగా వివరించితిని. కాని, వాస్త్రవముగ ఇవి రెండుగానే (ప్రారంభమైనను ఒక అభిన్నమైన ప్రక్రియగా కలిసిపోవును (సాధకుని) కార్యములపైనను వాని (ప్రేరణల (కారకముల) పైనను అదుపుగా పనిచేయు బాహ్యస్కృతి. ధ్యానములో సాధించిన (ప్రకంపనముల తోడి ఆత్మజ్ఞానమును గీతములతో. మేల్కొల్పునట్టి ప్రభావమును గల్గియుండును ఈ ఆత్మజ్ఞానాభివృద్ధి అంతకంతకు నిరంతరమును, అ(ప్రయత్న సిద్దమును ఆగు స్మృతికిని, (సాధరకుని) చర్యలపై అదుపుగా నుండుటకును త్రోవ తీయును. ఈ విధముగా “అహము' ఆంతరంగికముగా న్షుదితమును, బాహ్యముగా శిథిలమునగును రెండు ్రక్రియలును ఒక్కటిగా కలిసివోవు వరకు వానిలో నొక్కొక్కటియు రెండవ దానికి బలమును గూర్చుచుండును.

అట్రైనను, 'ప్రేమాసక్తులతో గూడిన భక్తికి తావులేని ఆ మార్గము పరిపూర్షమైన దెట్టగునని అడుగవచ్చును. భక్తి మార్గములో ఒకరు మరొకరికి శరణాతులగుట యనెడి ద్వైత భావము అంతర్గతమయినదే. కాని భగవాన్‌ కరుణ ఏ సంభావ్యతనైనను త్రోసి పుచ్చనంత

వ్‌తె

ఎక్కువ సువిశాలమైనది, దాని విషయమును వారు చాల అరుదుగా మాటాడినను శరణాగతికిని భక్తికిని సంబంధించిన మార్గము నొకదానినికూడ వారు సూచించిరి. వారు “నిన్ను నీవే ప్రశ్నించుకొనటయు, (ఇదియే ఆత్మ విచారము, శరణాగతుడవగుటయు అను రెండు మార్గములున్నవి” అని చెప్పిరి. వారే మరింత సువివరముగా, * నాకు శరణాగతుడవగుము, నేను (ని) మనస్సును నిర్మూలింతును అని చెప్పిరి. ఇస్తాము మతమును గూర్చి అడుగగా, “ఇన్లాము అనగా శరణాగతి. కావలసిన దంతయు అదియే కదా?” అని చెప్పిరి.

అయినను అది వేరొక ప్రత్యామ్నాయ మార్గ విషయము మాత్రమే కాదు. భగవాన్‌ మనకు బోధించిన బుజు మార్గములో గురు భక్తి అనునది శక్తిమంతమును, అత్యావశ్యకమును అయిన ఒక అంతర్భాగము. నిజమైన గురువు హృదయములోనే ఉన్నాడనియు, వాని నన్వేషించుచు మనస్సు (అంతర్ముఖముగ) మరలుట తోనే ఆయన దానిని తనవైపు మరింత శక్తిమంతముగా లాగుకొనుననియు వారు మనకు గుర్తు చేసిరనుట వాస్తవే. కాని ఆ ప్రక్రియ నారంభించుటకు బాహ్య గురువు అవసరమగును. ఏలయన వారే చెప్పినట్టు, 'బాహ్యగురువు మనస్సును లోనికి త్రోాయగా, ఆంతర గురువు దానిని (తనవైపు) లాగుకొనును.” “భగవాన్‌ విశ్వమునకే సద్గురువు. కావున తన కరుణాపూరముచే వారి నాశ్రయించిన వారికెల్ల మార్గము చూపుదురు. చికరకు రెండు మార్గములును ఒకటే. వారు మన మన మధ్య దేహధారిలై యుండినప్పుడు అది అటే యుండెడిది. వారు “గురు ఒకరే” అని చెప్పిరి. బాహ్య గురువనియు, ఆంతర గురువనియు పైకి కనబడుచుండిన అద్వైత భావము తొలగిపోయినందున ఇప్పుడది మునుపటి కంటె మరింత ఎక్కువ ఎస్తష్టమైనది.

కావలసినదంతయు శరణాగతుడగుటయే. భగవాన్‌, “నిశ్చలముగా నుండుము, కడమ అంతయు భగవాన్‌ నెరవేర్చును.” అని చెప్పిరి. భగవాను నెడల భక్తి కలిగియుండుట ద్యారా, ఆత్మ ఎచారము ద్యారా మనస్సును నిశ్చలముగా నుంచుట అనునది చాల గొప్పుపని. ఎలయన, అది (మనస్సు) నిరంతరము వ్యర్ధమైన అనిశ్చలతతో కోతివలెనుండును. అది శరణాగతి జెంది నిశ్చలమైననే, ఆత్మ యనెడి గురువుచేయు ఉపదేశములు దాని చెవుల బడును.

ఈ బుజు మార్గము జ్ఞానముద్యారా భక్తిని ప్రబోధించును. ఆ జ్ఞానము ఒకరిని గూర్చి మరొకరు తెలిసికొనుట (మనస్సంబంధమైన జ్ఞానము) కాదు. మనస్సు దేనిచేత ఆకృష్టమై, భక్తితో దేనితో లీనమగునో, ఆ ్రబోధితమగుచున్న ఆత్మయొక్క పరమానందమే అది. అందువల్లనే ఆంతర గురువు ఇంకను ప్రబోధితుడు కాకముందే (ప్రారంభింపబడు విచారము సాధ్యమైనంత పూర్తి భక్తి విశ్ళాసముతోను, అర్పణాతత్సరతతోను తన హృదయమును వారి

వ్‌డ్చీ

ముందు విప్పి భగవాన్‌ నాశ్రయించుట ద్యారా మాత్రమే సాధ్యమగును. తన హృదయమును భగవాన్‌ ముందువిప్సీ, నేను పివరించిన రీతిగా ఎవ్వరు “విచార” మార్గమును సాధనకుపయోగింతురో వారు ఇది సత్యమని తెలిసికొందురు. వారికెవరు శరణాగతులగుదురో వారికి భగవ న్‌ ఊతనిచ్చి ఎన్నటికిని విడువకుందురు. “నిజముగ దైవమును గురువును వేరుకారు.వారు ఏకరూపులే. పులి నోటిలో పడిన జీవి ఏ విధముగా తప్పించుకొని పోలేదో, అట్ల గురుకటాక్షమునకు పాొత్రులయిన వారు నిస్పందేహముగ రక్షింపబడుదురు. ఎప్పటికిని విడువబడరు. కాని ఆ సాధకుడు మాత్రము తన వంతు పనిగా గురువు చూపిన మార్గమును అచంచల బుద్దితో అఆనుసరింపవలెను. టా నుంయాాలాా వవ్‌

ముందు విప్పి భగవాన్‌ నాశ్రయించుట ద్యారా మాత్రమే సాధ్యమగును. తన హృదయమును భగవాన్‌ ముందువిప్సీ, నేను పివరించిన రీతిగా ఎవ్వరు “విచార” మార్గమును సాధనకుపయోగింతురో వారు ఇది సత్యమని తెలిసికొందురు. వారికెవరు శరణాగతులగుదురో వారికి భగవ న్‌ ఊతనిచ్చి ఎన్నటికిని విడువకుందురు. “నిజముగ దైవమును గురువును వేరుకారు.వారు ఏకరూపులే. పులి నోటిలో పడిన జీవి ఏ విధముగా తప్పించుకొని పోలేదో, అట్ల గురుకటాక్షమునకు పాొత్రులయిన వారు నిస్పందేహముగ రక్షింపబడుదురు. ఎప్పటికిని విడువబడరు. కాని ఆ సాధకుడు మాత్రము తన వంతు పనిగా గురువు చూపిన మార్గమును అచంచల బుద్దితో అఆనుసరింపవలెను. టా నుంయాాలాా వవ్‌

సద్గురు రనుణ

క్రీస్తు చరిత్ర సిలువ వేయుటతోనే ఎట్టు అంతము కాలేదో, అట్టే భగవాన్‌ చరిత్రకూడ ఇంకను సమాప్తము కాలేదు. నిజముగా నూతనమును మరింత శక్తిమంతమునైన అధ్యాయము, ఇప్పుడే (ప్రారంభమగుచున్నది. “నేను వెళ్లిపోవుటలేదు. నేనెక్కడికి వెళ్లలను?” అని భగవాన్‌ అనిరి. అజ్ఞానాంధకారములో బడి మనము వారిని వదల దలచుకొనవచ్చును. కాని , వారే ఆత్మయైనందున వారు మనలను వదలలేరు.

వారట్టు చెప్ప్తుటయే కాదు. దానిని మనము విశ్వసించుటకై భక్తుల హృదయములలో దానిని 'ప్రతిష్టించిరి. ఆ దిక్కుమాలిన.రాత్రి, వారు దేహమును వదలివేయుచున్న క్షణములో, ఒక నక్షత్రము మెరపుతీగవలె ఆకాశమున కడ్డముగా నిదానముగ పయనించుచుండగానప్పుడు ఆశించిన విధముగ ఆవేశపూరితమైన దుఃఖము గాని, నిస్పృాహగాని ఎవ్వరియందును కనబడలేదు సరికదా దానికి బదులు వారందరును ఒకరితో నొకరు భగవాన్‌ ఇంకను అక్కడనే ఉన్నారని నమ్మబలుకు కొనుచుండిరి. ఒక్కొక్కరును తన హృదయములో భగవాన్‌ యొక్క నిరంతర సాన్నిధ్యమునే అనుభవించుచుండిరి. ఎవరిని ఓదార్భవలసిన అవసరముండునని ఊహించిరో వారే ఇతరుల నోదార్భగలిగియుండిరి.

ఆరాత్రి యంతయు, భగవాన్‌ ధరించి త్యజించిన దేహమును భక్తుల దర్శనార్థము ఆ(శ్రమములోని హాలులో బహిరంగముగా నుంచిరి. విచారించెడి వారును, పలవించెడి వారును ఉండిరి. కాని దాని వెనుక ఒక వింత ప్రశాంతత కూడ నుండెను, భగవాన్‌ మాత్రమే దానిని భక్తుల హృదయములలో పాదుకొల్సి యుండగలడు.

సమీపములోనున్న తిరువణ్ఞామలై పట్టణపు (ప్రజలకు వారెంత (ప్రేమ పాత్రులో అప్పటి వరకెవ్వరును గుర్తించలేదు కాని, ఆ రాత్రి యంతయు వారు నిర్విరామముగ పెద్ద గుంపులుగా వచ్చి విచార భయభక్తులతో ఆశ్రమపు హాలులోని అప్పటి నిర్జీవ వదనమును (భగవాన్‌ భౌతిక శరీరమును) కడపటి సారి దర్శించుకొనుటకై వరుసగా నడువసాగిరి సుదీర్చమైన ఆ జన సందోహ ప్రవాహము పట్టణమునుండి ఆ(శశమమునకును, తిరిగి ఆశ్రమమునుండి పట్టణమునకును “అరుణాచల -శివ” అను పాటను పాడుకొనుచు నడచిరి.

మరణానంతర దినములలో, గురువుగారు చనిపోయిన తరువాత తరుచుగా వెన్నంటియుండు ఆవేశపూరితమైన దుఃఖము గాని, కీచులాటగాని ఇక్కడ కానరాలేదు. వారి నిరంతర సాన్నిధ్యము ఇంకను అట్టె సాగుచున్నదనెడి ప్రగాఢ విశా్సము భక్తులలో

౨6

నిలిచిపోయి వారిలో ననేకులను ఒక్కటిగా నుంచినది. ఆ(శ్రమమును నడుపుటకు మునుపటి సర్యాధికారితో కలిసి వారిలో కొందరిని ఒక సంఘముగా నేర్సరిచిరి.

మౌన ధ్యానమును, ఉదయ సాయంకాలములందు వేదమును ముప్పది న్టోకములను పఠించుటయు, పూర్వము భగవాన్‌ దేహధారియై యున్నపుడు వారి సన్నిధిలో ఎట్టు జరుగుచుండెనో, ఇప్పుడుకూడ అట్టే వారిసమాధి యొద్ద జరుగుచున్నది. వానికితొడు ఇప్పుడు భగవానుని అవ్బ్విత్తర శతనామములను పారాయణము చేయుచున్నారు. పూర్వమువలె ఇప్పుడు కూడ కులమత చేధములు లేకుండ అందరికిని ప్రవేశముగలదు. వారి సమాధియొద్ద కూర్చుండినపుడు వచ్చు ఆధ్యాత్మిక బలము భగవాన్‌ భౌతిక దేహముముందు గూర్చుండునప్పుటి యంత దృఢమైనదిగా వచ్చుటయేగాక అంతే సూక్ష్మముగను, మధురముగనుకూడ వచ్చుచున్నది.

భగవానుని అనుగ్రహమును హృదయ పూర్వకముగ వెడిన వారికి ప్రతిఫలము పూర్వముకంటె త్యరితముగను, అండదండలు మరింత శక్తిమంతముగను వచ్చుచున్నవి. (వారెక్కడ నున్నను అది వాస్తవమే.) అంతే కాదు, ఒకసారి తిరువణ్ఞామలైకి వెళ్లిన మాత్రమున భక్తులకు కలుగు ఆధ్యాత్మిక పునరుత్తేజానుభూతి, ప్రియతమమైన (భగవాన్‌ యొక్క పొంచభౌతికమైన) ముఖము ఇప్పుడు మరుగైయున్నను, పూర్వమువలెనే ఇప్పుడును కలుగుచున్నది.

పూర్వము అక్కడ నివాసము లేర్పరుచుకున్న వారు కొందరు వెళ్లిపోయిరి. మరికొందరు వెళ్లిపోవుదమని తిరిగి వెనుకకు ఆకర్షింపబడుచున్నారు. మరికొందరికి పోవలెనను తలంపే రాక అక్కడనే ఉండిపోయిరి. పూర్యమువలెనె చుట్టు (ప్రక్కలనున్న పట్టణముల నుండియు, దూర ప్రదేశముల నుండియు భక్తులచ్చటికి వచ్చు అవకాశము కొరకై ఎదురు చూచుచుందురు. ఆధ్యాత్మిక జిజ్ఞాసువులు (భగవాన్‌) దివ్యకృప కొరకును, మార్గ దర్శిత్వము కొరకును పూర్వమువలె

• బహుశః ఇంకను ఎక్కువగనే వత్తురు. వారి సమాధి క్షీణించనిదియు, వృద్ది యుగుచున్నదియు నగు శక్తితోకూడిన కేంద్రము. భగవానుని భౌతిక దేహసౌందర్యమును జూచిన వారి అదృష్టమునకు చాలమంది ఈర్య్యాళువులగుదురు.

భగవాన్‌ ఎలప్తుడును మనలను “ఆంతర గురువు ననేషింపు”"మనెడివారు బాహ్యగురువు నెడల మనకున్న భక్తి లోని గురువును చూచుటకు సహాయపడినను, అది ఒక విధముగా ప్రతిబంధకముకూడ అగును. ఇప్పుడు వారు మన హృదయములో చోటు చేసికొని యున్నారు. మన స్థితికి సారభూతమై ఆత్మయే యైన వారిని కనుగొనుటకు మనము మునుపటి కంటె ఎక్కువగా మన మాలిన్యములను క్షాళనము చేసికొనవలయును. వారుకూడ అట్లే మనకా సాధనలో పూర్వము కంటె ఎక్కువగా సహాయపడుదురు.

వ్‌ /

వారు మౌనముగా మనకుపదేశించు సద్గురువులు, దక్షిణామూర్తి పవిత్రమైన అరుణాచలపు ఉత్తరుపు ఏటవాలు ప్రదేశములోనుండి, తన యొద్దకువచ్చినవారికెల్ల మౌనముగా మహాశక్తి సంపన్నమైన మౌనదీక్షను ఉపదే మిచ్చెడివారట కాని ఆ ప్రదెశము చేర నలవికానది. శ్రీ రమణుడు దక్షిణామూర్తియే. వారే అట్టు చెప్పిరి. వారు అసాధ్యమగు దానిని సాధ్యముగా చేసిరి. గుప్త్రమైయున్న వారి అనుగ్రహము ఇప్పుడు వారి సమాధినుండి ప్రసరించుచున్నది. ఉపసంహరించుకొనబడిన బుజుమార్గము మరల ఆచరణలోనికి తేబడినది.

వారి దేహ త్యాగము, బహుశః, ఒక మార్చును తెచ్చినది. భగవాన్‌ ఎల్లప్పుడు “నేనెవరను? అని ప్రశ్నించుకొను” మని చెప్పెడివారు. ఇంకను, “నాకు శరణాగతుడవగుము; నేను (నీ) మనస్సును చూపుదు”ననికూడ చెప్పిరి. ఇప్పుడు హృదయములో ఆత్మ నన్వేషించుటయు, హృదయములో భగవానునకు శరణాగతుడగుటయు ఒకటే యైనది. ఇప్పుడు ఆ సౌందర్యము మరింత రమణీయమును, ఆ అనుగ్రహమ మరింత విస్తారమును, భక్తి - జ్ఞాన మూల సమ్మేళనము మరింత నిర్ద్హుష్టమును ఆయెను.

“నిన్నె వరుచూడ గలుగుదురయ్యా, కంటికి కంటిగా

నున్నది నీవే కదా! ఈ కన్నులు లేకయే నివు

చూడగలుగుదువు గదా; ఓ అరుణాచలా!”

“నా యింటి నుండి లాగుకొని వచ్చి, నా హదయమును

(ముచ్చిలి, నీలోనికే నన్ను నెమ్మదిగా

చేర్చుకొంటివే ఎంతదయా మయుడవయ్యా

ఓ అరుణాచలా!”

“నీ రహస్య[క్రియ లెల్లను నేను వెలిపుచ్చితినని కోపింపక

నీ కృపను నాపై వెలిబుచ్చి, నన్ను కాపాడుమయ్యా ఓ అరుణాచలా!'

చా” సు | టా గ ( (నాగ ల్‌ స్నా ల టి వ. టో వ్‌డె

భ్‌ ( | మాహా?) వరే సెకడరడడ!ే ఏర094 10 19 6౦ €16 90001 | నీ శ 1 1466 50౧ ||. ౨. గజు2ం100జం ఖండే 506. | సు. | 1ంలుబంంబయి2. 16 ఇ723 0000 10 1927. శే 2 0ముజక్రబ్యుబు 00టయటూ ౨00616 | క2రం266 0 గురు రరయాలా ఖే 1 5౧0 6౧662144 540జుజుఖయము2 20 01 యా (| ౫౦0౦౫6. జు జఖరేల(6ేల0666 005% జుఖు2 . న! గజంజటం 01. ₹10 123 0606ల 6 160ల01ల060! 1106 (67406 0 5౧ ౨9124ళ౯8జు జురే ౧6 ₹45 26 16 తం?2008ం 10 ౧6 | 07690106 0 511 ౨312క2ఇ/2010 113 1256 రేజగ. 511 50024140 ౧464)01066 €6 ౧౮౮౧౬౭1 మ0136 ౨6౯౧౭౦6106 1 1947 జర "60666 25 5ళ0లయం6ల౧రడలం౬ ఓ 19085. 116 15 2 2టుంు2 92041024 ౪10 ౧2464 ౧186 16460 1౧ 1950 [0100 13 కటట, 1266 5111 0. ₹టుం2ీర3004 20 ౦౧ గటంం౦ం01. ౧616 2౬0 [0006002౬60 జడే 77213 20 11001407 ౨17910౧240 ఓ ౨1. ౮. ప. కంర? ౧౧4జగ(2016110000002406110 |. 05901621, [రేల20164 10 20066 10 64. [6 ౧45 56611664 46 [742026 206 హం౧0ు 6 466 01119 76టల౦61౬ 16 19 90606408 1౧13 6 70/7 6406౪1” ఓ0 50310241 526ఉ%8జు2 206 071క 200౪6౬ 01 011కగుుు2క్రంం ౧౦౪ జర ఉలు. ళాయుంఢే 1౧15 ౪16 26 168418 71316013 (౧ 556 జడండుండక5జుండం, జుం జండ1మ. 2619 0% ఉపయులాంం6 ఓ 515 9126ర్రజఇజటు జం జం జం జం] 206 1158 ఇ701063 2006 రేం5టాలటు €0 ౧0౧4156 119 1౧11059001)” జ2142016 €0 211 "6186 1500918 ౧0110. | 6 1425 2ిం౭ర్వే' గయల జరీ ౧౬౦1910664 66 1010"గ0క క9001ప3 11 ౧౦1కళ.

1. గయాడగ౧4 5077140140.
2. 4౮౧0౧404 గ0౧౬౧౧.
3. 4శ|ట౮గ్‌4764 సీయగ404106.
4. 5౧ 4౫2౧4 సోడ%డ 5/00 - 5475145144, గొడలిట అభ 5%6064గ). |
5. ౨౭గ్గాయ ౬౮౧౧౧౧.
6. 5౧ గ4గ౧౧౧4౧4 4౧౬6764౧4౧ 24747౧౧71౬4౬4
7. *67గ| గిడాాయ౧64 ఉగిం67య౧4 2017042760677౬4౬. - ౨076 ల . . "లు. 2౬01042600 : జండు 27800. 6 ౧౬౧6658 6006€0 66 9111090201)” ౦0 914కజ౫/2జ0 51 జుజంు2 ీజుమం!1 0 గం1క . ........విరల5లి[్‌గకైగ ,) , ౧౦గ౧౦5౯ ఓ 77060 ౧౧౧౦6౫౬౫౮౬ 6౬1 0గ్ర5ఠ6ల€ 7౧౬67 € : 761 1415