Telugu అందానికి సమాధి_తమిరిశ జానకి - anilvaranasi/indianlanguages GitHub Wiki

| _ పాపా క్షా | మ | యమా. ” అల. | హై న ళల ప “లుం న చ క | ఇ త ఫలాల వ్‌ ల స నశ టం. / | వ చం శస. వా | . ఎత్త - పజ్యా లా శు వ " న. | " ్ష , శ _ న్స్‌: - . | ఖ్‌ వ! ల || వాజి " - =. / చు క ॥ ్‌ _ ॥ న " ఓ క్షం స్త్ర | వ్‌ ం శ్‌ -్‌ స. యు క ఈ ం త రిశ నశీ ॥ _ | ఇ - చ లు త క కక. | క్‌ . . - | ఎల్ల న వ నే. నా పా ౬ శ ట్‌ ఆ " భ్‌ స “ . జా ళ్‌ ్‌ ఇ న ఏలూరుదోడు , విజయవాడ._.౨. న్నా = క్‌ . . .

(ప్రధమ ము[దణ | నవంబరు, 1876 , [202 గీలునో | న్‌ జతి య్‌ యం / ౧/ గో (్ట వెల: రు. 6-_.00 వరిగి ర్‌ ముుదణ : సుుబహ్మ ణ్యేశ్వర (ప్రింటింగ్‌ (పెస్‌ విజయవాడ =. 2

అ౦కితం౦ తన బంగరు కిరణాలతో లోకాన్ని జూగ్భతేం వేసే న్‌ సూర్యనారాయణ: స్వామిక,

క్‌

వంం౦దం వరాట ఒక వ్యక్తి గుణ గణాలతోనే గాని అతని రూపు “శీఖలతో (ప్రమేయం ఉండదు (పపంభానికీ, "కాని. అతని భార్యకి అతని అంద చందాలతో (పమేయం చాలా డంది. కాలేజీ జ్య్యూటీగా పేఠు తెచ్చుకున్న నిరంజని పెళ్ళి కట్నం డబ్బు అమె తండి సమయాని! ఇవ్య లేని కారణంగా వీటల మోద ఆగపోతుంది. అ సమయంలో ఆమెను వేసుకో డానికి పాణ్యిగ్రాహి ముందుకు వస్తాడు. పాణి(గాపి- నిరంజని అన్నకి న్నేహితుడు, పెద్ద ఉదోోగస్థుడు, డబ్బున్న వాడు, నా అన్నవాళ్ళు ఎవరూ తనకి లేనివాడు మంచివాడు, కాని వంకర్లు తిరిగిన ముక్కుతో, విల్లి కళ్ళతో, దొప్ప చెవులతో వ అడవీల్లకెనా అతను నచ్చడం కష్టం. అందుశే నిరంజని వెంటనే అతని పాడాలమిద కృతజ్ఞతతో వాలిపోదు సరి కదా, తన వారెవరైనా *కాకి ముక్కుకి దొండ పందేమిటి మరో మంచి అందమైన సంబంధం చూూడ్డాంో అని అదడ్డుపడా లని ఆళిస్తుంది. కాని వాళ్ళు నిరంజని అద్యస్టానికి మురిసి పోతారు. నిరంజని తన నోటితో తను చెష ఎదు, పెళ్ళి జరిగి ఫోతుంది.

ఇ!

పాణి(గ్రాహీ చేసుకోనంశు, ఆ తర్యాత తనే సంబంధం తీసుకు రాలేక తన పెళ్ళి చెయ్య లేక మానసిక ౦గా చితహింసకు గురిఅవుతాడు తండి అని తన్ను "తాను సమా ధానం పెట్టుకున్న నిరంజని, పెళ్ళయ్యాక భర్త స్నేహితు శన మనోహర్‌ విషయంలో తండి యదుశు తవా తహ చభూావీస్తూంది. ఆ అందగాడిని తన అంద చంచాలతో నలలో వేసుకోవాలని _భఖెర్యంగా ముండిగా (ప్రయత్ని స్తుంది. అంత ధైర్యం ఉన్న నిరంజని మరో సంబంధం కోసం అగు తాను పాణి గాహీని వేసుకోను అని చెప్పదు! ఒకవేళ నిజంగా ఎవరైనా అయినవాళ్ళు పాణి[గాహితో ఆవె పెళ్ళి తవ్పించి'తె కళలు ంగ్ర దివ్యమైన సంబంధాన్ని, విచ్చి ఆలోచ నల్న్‌ నా మనస్సులోకి ఎక్కించి నాక్కాకుండా చేశారు వాళ్ళు? అంటూ వాళ్ళని నిందించగల సమర్ధ రాలు, చివ రికి తన కిష్టం లేని మలిపితో జీవితాంతం గడపమని భగవంతుడు నిస్చేళించి ఉం కే పరాయి మగవాడిని (వేమించ మని కూడా ఆ భగవంతుడే నిర్హైశించాడని ఎందుకు అనుకో కూడధు అంటూ అనుకొంటుంది. తన మాననీక పతనానికి ఓ కారకుడిగా దేవుడిని చితించి దోవీగా బోనెక్కి స్తుంది,

చివర్లో అవె పొందాలనుకున్న అందగాడు, అతి సామౌాన్యురాలు వ విధంగానూ అందగ త్తెగా అనుకోడానికి వ్‌ల్లేని సుధని (పేమించి పెళ్ళ చేసుకో బోతున్నట్లు -లెల్తు

ఇ 11

స్తుంది నిరంజనికి, అందగాళ్ళు అందగత్తెల, అందగ తలు అందగాళ్ళ సాత్తని దృఢంగా నమ్మిన నిరంజని తన అండా నికి సమాధి కట్టు కొంటుంది నిద మాతలు మింగి,

తమచుట్టూ ఉన్నవారి బాధలు వ విధంగానూ చలనం కలిగించలేన్కి ఎప్పుడూ తను గురించి మా(తమే ఆలోచించే, వ్యక్తులకు (పతినిధి నిరంజని. తనేదో దర నిది దక్కి ంచుకోవాలన్న దుగ్ధ అది సాధింఛాలని తను వేసే (పయ తాలు సమర్ధనీయి మే సన్న మొండి నమ్మకం నిగం జనిలో పుహ్కలంగా ఉన్నాయి. ఈ పాతను మలచడంలో రచయి(తి మంచి ఒడుపు పరిణితి చూవీంచారు. నిరంజని సజీవమైన పాత,

భార్యా భ్నార్త లిద్దరూ అందంగా ఉన్నంత మా. తాన వాళ్ళ సంసారం వనాడు పువ్వులు ఆరు కాయలుగ ఉంటుం దనుకో అక్క-్రేదన్న విషయం చెప్పటానికి, తద్వార నిరం జని లాంటి వారి మూర్థృత్వం ఎ_త్స్‌ చూపటానికి ఎన్నుకొన్న పాాతలు రవి శ్రీలతలు, విశ్వం సరోజలు. దాంపత్యానికి అందచందాలు కాదు అనురాగాలవ ముఖ్యం అన్న విపయం వునోవార్‌ సుధల దాం్థరా చెప్పారు రచయితి.

ముఖ్య కధకి సంబంధం లేని వ్యధా పా_తలు చాలా ఉన్నాయి. అవి తీనివే స్తే నవల జేమిీా వోని జరగదు! వాతి

111 ద్వారా చర్చించిన సమస్యలు సమకాలీన సమాజానివే అయినా, ,. నిరంజనివి కావు, బాబా భజన విషయంలో రచయితి చెప్పకుండా వదిలి వేసించే ఎక్కువ, రచయి(తి వొంహవమాట పడ్లారు. ఈ చిన్న లోపాల్ని వదిలి వేస్తే ఈ రచన మంచి రచన ఆపకుండా చదివించే కధా గమనమున్న రచన, రచయి[తి ఎన్నుకున్న విషయంలో అసలు సమస్య పట్ల మంచి అవగాహన వరావీంభారు, (శ్రీమతి తమిరశ జానకిగారు, రచయి(తిగా ఇంకా ముందుకు పోగల శక్తి ఉన్న రచయి(తి. క్రవనశర్మ 20.11.1976.

అ అ౦ందొనికి సవరాథి ్రురంజని కళ్ళల్లో సీళ్ళు చిందాయి, సిగూ, అవమానం, బాద, దుఃఖం మనసుని చిత్రవధ చేశాయి.

వంచిన తల ఎత్తలేక పెళ్ళి పీటలమీద, ముళ్ళమీద కూర్చున్నట్లు ఇబ్బందిగా కూర్చుండి పోయింది.

పందిటో గొడవ 'పెదదె౦ది.

గం టెషూో

“అదేం కుదరదు ,... కట్నం డబ్బు పూర్తిగా ఒకేసారి ఇప్పు డి స్తేగానీ ఈ పెళ్ళి జరగదు ఎన్నిసార్లు చెప్పాలి ౩" పెళ్ళికొడుకు తండడీ గర్హించాడు పదోసారి,

“నాక్కా౦చెం వ్యవధి ఇన్వండీ.,..” కళ్ళనీళ్ళతో (బతిమాలు కుంటూ నే ఉన్నాడు రాఘవయ్య... నిరంజని తండి.

“సమయానికి సద్దుబాటు కాలేదు, (ప్రస్తుతానికీ మొత్తం ఉంచండి. మిగిలింది త్వరలోనే సద్దుతాను, పువ్వుల్లో పెట్టి మీ కందిస్తాను, ఇవి చేతులు కావు .... దయిచేసి నన్ను క్షమించండి. ఆ మూడు ముళ్ళు పడనివ్వండీ.”

కళ్ళనీళ్లు కరిగించలేక పోయాయి. ఫలితం కన్చించలేదుః పెళ్ళి పందిరి ఖాళీ అయింది, నిశ్చేష్ట అయింది నిరంజని, ఇది నిజం కాకపోతే ఎంత బావుండును. కానీ ఇఏ నిజమే. అబద్దం కాదు, పెళ్ళికొడుకు కూడా తంగడి వెనకాల వెళ్ళిపోయాక ఇంక పెళ్ళిమిటి ?

ఆడ్‌ పెళ్ళి వారుమా(త్రం మిగలారు సందిట్లో, వాళ్ళల్లో పొాణీ[గాహి కూడా ఉన్నాడు,

(1 అ౦దానికీ సమాధి

పాణి(గ్రాహి, నిరంజని అన్నయ్య విశ్వానికి "స్నేహితుడు, మంచి తనమూ, డబ్బూ వరించిన మనిషి,

అతను రాఘవయ్యగారింటికి రావడం ఇదే (ప్రధమం,

“ఎప్పుడూ మా ఊరు రాలేదు. మా చెల్లెలి పెళ్ళి వంకనైనా రమ్మని, మరీ మరీ విశ్వం ఉత్తరాలు రాయగా బయక్షరి వచ్చాడు. ఆత నిది మదాసు,

“పీటలమీది పెళ్ళి ఆగిపోయింది, ఇంక, నా కూతురు కీ జన్మలో పెళ్ళి అవదు.” రాఘవయ్య గుండె ముక్కూలవటోతుంచటే ముందుకి వచ్చాడు పాణీ(గాహి,

“మి, కభ్యంతరం లేకపోతే, మీ కందరికీ సమ్మత మైతే, మీ అమ్మా యిని నేను పెళ్ళిచేసుకుంటాను.”

రాఘవయ్య మొహంలోకి వెలుగొచ్చింది, విశ్వం కళ్ళల్లో “మెరుపు మెరిసిందీ, నమ్మళలేనట్టు చూస్తూ, ముందుకి వచ్చి తడబడే గొంతుతో అన్నాడు రాఘవయ్య “నిజంగానే అంటున్నావా బాబూ। నిజంగానే ఆంటున్నావా 1 లం

“మనస్సూ శ్తిగానే అంటున్నానండీ....

“ఆ దేవుడే నీ రూపంలో వచ్చాడు బాబూ 1 నువ్వు మా పాలిట దీవుడివి. నీ బుణం జన్మజన్మలకీ తీర్చుకో లేనిది”

“ఆంత మాటనకండి, నేనూ మీలాంటి మనిషినే.

“*క్సాద్రు బాబూ | నీది గొప్ప మనసు, పీటలమీది పెళ్ళి ఆగిపోతే మరి "పేళ్ళి కావడం, సంబంధాలు రావడమన్నదే గగనం మా బోటి వాళ్ళ ఇళ్ళల్లో. ఆ స్తీ అంతస్తూ, పలుకుబడి ఇవేవీ లేసి మధ్య తరగతి సంసారిని నేను. గ్‌ ఇద్దరి కూతుళ్ళ పెళ్ళిళ్ళకి అప్పులు చేస్తి తలనిండా ఆఅప్పుల్లో మునిగివున్నాను. ఈ పెళ్ళి ఆగిపోడం నాకు గొడ్డలి పెట్టు కాదంటావా బాబూ 1 అందుకే నువ్వు దేవుడివి అంటున్నాను,”

పఒఇ౦0దొనీకి నమాథి '/ కృత జతతో స్నేహితుడీ చేతులు పట్టుకున్నాడు విశ్వం.

విశ్వం కళ్ళల్లోకి ఒక్కతణం చూసి అన్నాడు పాణిగ్రాహి,

“మీ చెల్లెలి ఇష్టంకూడా తెల్సుకోవాలి కదా 1 ఒకవై పునించే చూస్తే ఎలా ? ముందు ఆమెని అడగండి, నన్ను చేసుకోవడం ఇష్పమో కాదో...

తెల్లటోయినట్టు చూశాడు రాఘవయ్య,

“అయ్యో ।; ఎంత మాట బాబూ ।ః నీలాంటి వాడు మంచి మన సుతో... నీ అంతటి నీవుగా చేసుకుంటానమి మనస్సూ ర్తిగా అంటకే,... అంతకంపే పరమ భాగ్యం మరోటి ఉండదని భావిస్తుంది అమ్మాయి, సీ అంతస్సుకీ సరితూగం కాబట్టి మా అమ్మాయిని చేసుకుందుకు నువ్వే బాగా ఆలోచించుకోవాలిగానీ .... నీలాంటి వాడిని భ రగా పొందడానికి అమ్మాయికి అభ్యంతర మే ముంటుంది బాబూ, తన ఆదృష్షంగా పొంగి పోతోంది.”

వాళ్ళ మాటలన్నీ వినపడుతూనే ఉన్నాయి నిరంజనికి,

వంచుకున్న తల ఎత్తి ఒక్కసారి పాణిగ్రాహి వైపు చూసి మళ్ళీ తల దించుకుంది.

పొద్దున అతను రావడం. అన్నయ్య ఏంతో సంబరపడి పోతూ "నా ఫెండొచ్చాడు -... నా _ఫెందొచ్చాడు" అంటూ అందరికి అతన్ని పరిచయం చెయ్యడం తన దగ్గరికి కూడా తీసుకురావడ౦, ఎలా ఉన్నాడో బాబోయ్‌ ; ఒక అందం లేదు, ఒక ఆకర్షణ లేదు మొహంలో, డబ్బుంజే ఉండుగాక. ఏ ఆడపిల్ల ముందుకొస్తుంది ఇలాంటి వాడిని చేసుకుందుకు అం టీ ముక్కు అన్ని వంకళ్లు తిరిగిందేమిటి? ఆ కళ్ళు అచు పిలి క్రీ +, ఆ చెవులు మాతం 4 ఏవో రెండు దొప్పలు తెచ్చి ర్వ త్రి కించి నట్టులేవూ ? ఆ జుక్టేమిటి అలా వుంది? .... విగ్గు పెట్టుకున్నట్టు =, అనుకుంటూ అతని గురించి రకరకాలుగా మనసుతో తను తల పోయడం అన్ని గుర్తు కొచ్చాయి నిరంజనికి, కాలేజీ బ్యూటీగా "పేరు తెచ్చుకున్న తనకి ఈ కొర్టూన్‌ తోనా పెళ్ళి?

రి ఆఅఆ౦దానికీి సమౌాథీ

అకని కెంత డబ్బుంకే మాత్రం ... అతనెంత గొప్పవాడై తే మాతం *నరుడి కి ముందు “వా చేర్చినటున్న ఇతన్ని 'పెళ్ళాడేందుకు

శు

తన మనసంగీకరిసుందా రి

“వీలైదు == నాకిష్టం లేదు .... సెళ్ళికొాకపోయినా పర్వాలేదు, జీవితాంళం కన్యగా నే ఉండిపోయినా బాద పడను, కానీ ఇతన్నిమా(తం చేసుకోను ” గట్టగా ఆరవాలనిపీించింది,

కాసీ ఒకగామాట కూడా ప్‌కీ ఆనలేక పోయింది,

అయినా తనమీద జాలితోనూ, తనకింక జన్మలో పెళ్ళి కాదేమో నన్న సానుభూతితోనూ చేసుకుంటా నంటున్నాడా అతను ? బొను ,... అంతే. అందుకు సందేహం లేదు. ... దయతలచి తన మెళ్ళో మూడు ముళ్ళు వేసాననడం అసలు భరించలేదు తను,

పే గా అంత ధనవంతుడు తనదోటిదాన్ని చేసుకుంటాననడానికీ అసలె న కారణం కళ్ళముందు కనిపిస్తూనే ఉంది, తనేమో అందగ తె,

అతను అఆహకారి అయినా భార్యమా[తం అప్సరసకావాలి కాదోలు . చూస్తూ చూవూ ఏ అందమైన అమ్మాయి అతన్ని భ్రరగా ఎన్ను కుంటుంది ? అందుకె ఇదే మంచి అవకాశం. వదులుకోకూడదని, అటు మంచివాడన్న పేరూ వస్తుంది, ఇటు అందమైన: భార్యా వస్తుందని ఎత్తు వేళాడు.

బుఖలో ఆలోచనలే తప్ప నిరంజని "పెదవి దాటి ఏ మాటా బయ టికి రాలేదు.

కూతురికి దగ్గరగా వచ్చి అన్నాడు రాఘవయ్య “*విన్నావుగా అమ్మా । మను విశ్వం "స్నేహితుడు పాణిగ్రాహి ఇది ముహూరానికీ నిన్ను పెళ్ళి చేసుకుంటానంటున్నాడు. మన అదృష్టమేనని చెప్పుకోవాలి, మంచి ఉద్యోగంలో ఉన్నాడు, ఆస్తి అంతస్తూ, హోదా అన్నిటల్లోనూ మనకంటే ఛాలా ఎత్తులో ఉన్నవాడు, నా అన్న వాళ్లెవరూ. అతన్ని

కర ందానికీి సమాథీ గ్ట లేరు, నిన్ను చేసుకుని మనలో జఒకడీగా కల్పిపోవాలని ఆతని కోరికో

నిరంజని మనసు బాధతో విలవిల్హాడింది.

చేసుకుంటా ననడానికి నోరు రావశ్తేదు.

చేసుకోనం పే, ఆ తర్వాత తనకే సంబంధమూ తీసుకురాలేక తన పెళ్ళి చెయ్యలేక మానసికంగా చిత్రహింసకీ గురి అవుతాడు తండ్రీ. పెళ్ళి కాకపోయిన్సా జీవితాంతం ఇలాగే ఉండిపోయినా. పర్వాలేదని తను అనుకున్నా తండి ఆలా అనుకోవస్టూ ? కానీ అలాగని చూస్తూ చూస్తూ ఈ హనుమంతుడిని కట్టుకో వాలా ? భగవాన్‌ ఎటువంటి పరి స్గితి తెచ్చిపెట్టావు ళ్గ

ఈ ల్రగ్షి సిగ్గు పడుతోంది నాన్నగారూ .... దాని నోటితో అది ఎలా చెప్పంది...” విశ్వం నవ్వాడు,

“హ్హాన్సు నా నోటితో నేను చెప్పలేక పోతున్నాను చేసుకోవడం ఇష్టంలే దని” నిరింజని మనసు మూలిగింది.

“పాణీ[గ్రాహి లాంటివాడు దాన్ని చేనుకుంటాననడమే దాని భాగ్యం, అంతకం'సే దాని జీవితానికి విలువై నదేముంటుంది.” విశ్వం మాటలకి తల ఊపాడు రాఘవయ్య.

ఆ క్షణంలో అందరి దృష్టిలో నిరంజని మౌనాని కర్తం సిగ్గు, నీరంజని మెళ్లో తాళి కట పాణీ([గహణం చేశాడు పాణీ గాహి, ఆ కణం నించీ అతని మనసుతో నిరంజని కొక (ప్రత్యేకమైన స్దానం ఎర్పుడిపోయింది,

నిరంజని మాాశం పరిస్టితితో రాజీ పడలేకపోయింది. తండ్రి, అన్నయ్య, వదిన అక్కయ్యలు ఇందరూ కతృవుల్లా కనిపించారు. కన్నీ టిని కడుపులోనే దాచుకుంది.

గ్గ ఫు ఖ్‌

| అ౦దానికి సమాధి

అందమైన పెద్ద భవంతి ముందయ ఆగింది కొరు.

“ఖద మన ఇల్లు” తను మొదట కారు దిగుతూ అన్నాడు పొాణీ[గాహి.

(ఫంటు సీక్లోంచి తను కూడా దిగుతూ ఆ ఇంటివైపు పరీక్షగా చూసింది నిరంజని,

లోపల్నుంచి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి గేటు తీశాడు నౌకరు,

“ఇతను మన ఇంటి నమ్మిన బంటూ అక్కడే మల్లయ్యని పరి చయం చేళాడు పాణిగ్రాహి.

తెల్ధటోయినట్టు చూస్తున్న మల్లయ్య వేపు తిరిగి “"అమ్మగార్ని తీసుకొచ్చాను మృఖ్టయ్యా। అలా చూస్తా వేమిటి ? నేను పెళ్ళి చేసుకు నొచ్చాను .... కారులో సామాను లోపల పెట్లు ....రా । నిరంజనీ....” అంటూనే చేయి ముందుకు చాపాడు పాణి(గాహి,

ఆ చేతిని అందుకో కుండానే ముందుకి నడిచింది నిరంజని,

విశాలమైన మెట్ట, వరండా ... ముందు హాలు, హాలుకీ 60డు 'వ పులా విశాలమెన 'పెద 'పెద గదులు .... హాలో మేడమెటుం చా! ॥ ఫా 0౧ (౫ (గం

"మ లయ్యా 1 అనంత౦ వచ్చాడా 1”

భ్‌గా

“వచ్చాడు బాబూ ;”

“కాఫీ, టిఫిన్‌ తయారు చెయ్యమను, రా | నిరంజనీ .... మేడ మీద కూడా చూద్దువుగాని, ఈ లోపల కాఫీ రెడీ అవుతుంది జవాబు కోసం చూడకుండానే మెట్ల దగ్గరికి నడిచాడు పాణిగ్రాహి. అృప్రయత్నం గానే అనుసరించింది అతన్ని,

మెడమీద 30డు గదులు, ఏటారగ్‌ బాత్‌రూష్‌, చుటూ బాల్కనీ

య టబ ర్యాక్‌ ఉన్నాయి. రెండో గది పడగ్గది. ఆ గదిలోనే గో(దెజ్‌ వీరువా కూడా ఉందిం వి వ శ్రీ

అ౦దానికీ సమాధి 1]

“ఇంటికేం ? ఇల్లు బాగానే ఉంది.” భర్త అడిగిన (ప్రశ్నకి లోలో పల సనిట్టూర్చీందిం

*రా।! ఇలా కూర్చో, అలసీపోయావా 1 భుజమ్మీద చెయ్యివేసి మంచం దగ్గిరికి నడిపించాడు.

ఆ చేతిని మెల్లిగా పక్కకి జార్చి దూరంగా నడీచింది నిరంజని.

అదేమీ గమనించని (పాణిగ్రాహి ఎంతో ఉత్సాహంగా అన్నాడు, “ఇలా చెప్పా పెట్టకుండా పెళ్ళి చేసుకొచ్చినందుకు నా (_ఫెండ్పు ఏంత గొడవ పెగతారో తెల్యా? కనీసం ఇప్పుడైనా టీపార్టీ అయినా చెయ్యక పోతే [ప్రాణాలు తో డేసారు. అందుకని ఓ ర0డు రోజుల్లో (బహ్మాండ మైన పార్టి చెయ్యాలి మనింట్లో.”

“పార్టినా ఇ” నీరంజని మొహం పాలిపోయింది.

పార్టీలో ఆంతా కాకిముక్క్కుకు దొండపండు ఆంటూ తామి.దరి గురించీ గుసగుసలు చెప్పుకుంటారు. ఆ అవమానం భరించడం ఎంత కష్టం | కావాలనీ ఏరికోరి అటువంటి ఆవమానానికి గురి కావడం ఎందుకూ ? తమ ఇద్దరి జోడీ ఎంత (బ్రహ్మాండ మైనదో చాటింపు వేసు కోవాలా ?

భార్య మొహంలో భావాలు చదవలేని పాణీ[గగాషా ఇంకోలా అర్హం చేసుకున్నాడు.

పార్టీ అం'సే ఇంట్లో ఏవేవో చెయ్యాలని, ఒక్కదాన్నీ చెయ్య గలనా అని కంగారు పడుతోందేమో అనుకున్నాడు,

“నువ్వేం చెయ్యనక-ర్లే దు, హోటల్లో ఆర్షరిస్తాను . తక్కిన విష యాలు చూసుకుందుకు అనంతం, మల్లయ్య ఉండనేఉన్నారు.” _పేమగా భార్య చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

చూప్పలు మరో పక్కకి మరల్చుకుని నిర్హి ప్తంగా ఉంగీపోయింది నిరంజని భర్డ మొహంలోకి చూడటానికి మనస్కరించక,

ల ॥ః గ్‌

| ఆ౦౬౦దొనసీకీి సమాఖథ

మల్టయ్య, మల్లయ్య భార్య రంగి ఇల్రంతా నద్దుతూ, సదిన వే

స్‌ లి న. ఛం యణ ౮.

సద్దుతూ హడావిడీ చేస్తున్నారు,

దొడ్లోవి రకరకాల పూలు తెచ్చి ఫ్లవర్‌ వాజుల్లో అందంగా అమరు స్తున్న రంగి దగ్గరికొచ్చాడు మల్లయ్య.

“ఎమ్మగారు చానా ఆదృష్టమంతలు కదే రంగీ ["

“ఎందుకూ 1?"

“ఎందుకేటి ? దేవుడులాటి అయ్యగార్ని పెళ్ళాడి నందుకుళ తడుముకోకుండా మనసులో మాట చెప్పాడు.

అబ్బో 1 'షెద్ద చెప్పొచ్చావులే. అయ్యగా రే అదృషస్టమంతుల

నాలి. బంగారబ్బౌమ్మలాటి అమ్మగారు ఈ ఆయ్యగార్ని బసుకున్నం దుకు,”

పె మెట్లుమీద నిలబడ్డ నిరంజనికి ఏళ్ళిదరి మాటలు వినపడ్లాయి,

రా ళు చ. భఎ (౮

మరి ఒక్కక్షణం అక్కడ నిలబడలేక్క కిందకి దిగిరాటోతున్న దల్లా మళ్ళీ వెనక్కి తిరిగి గదిలోకి వెళ్ళి మంచమ్మీద వాలిపోయింది. కళ్ళల్లో ఉబుకుతున్న సీళ్ళు తలగడని తడిపాయి.

-టెము అయిదయింది,

తమ ఇంట్లో పార్ట అవుతుందన్న సంగతే తనకి పట్టనట్లు మంచాన్ని ఆంటి పెట్టకునుండి పోయింది,

“ఇప్పుడే వస్తానని దియటికి వెళ్ళిన పాణిగ్రాహి వచ్చాడు,

కిందిహాల్లో క ర్చీలు, బల్హలు నద్దడం పూర్తిచేసి, గో డవారగా ఒక బల్లమీద గాజుప్రేట్లు గాజు గ్లాసులు సద్దుతున్న మ ల్లయ్యతో,

“త్వరగా కానీ మల్లయ్యా” అంటూ ఓ చిన్న హెచ్చరిక చేసి, హుషారుగా ఈల వేసుకుంటూ ఒక్క పరుగున 'మేడమీదికి వచ్చాడు,

“ల్బలే । అదేమిటి ? లేచి తయారపకుండా ఇంకో అలాగే వగు

ఆ౦దొనవికి సమాది ల్లీ కన్నావా ? అంెరే .... ఆరున్నర కల్లా అందరూ వచ్చేసారు. నా బుజ్జి కదూ, జేవాలోొ మంచమ్మద కూర్చుంటూ మీద చెయ్యి వేశాడు, మీద చెయ్యి పడగానే చటుక్కున లేచి కూర్చుంది సీరంజని. భార్య మొహం చూసి తెల్లటోయాడు పాణీ[గాహి.

ఎందుకంత దిగులుగాఉంది ? ఒకవేళ వాళ్ళ అన్నయ్యగానీ, అక్క య్యలుగా నీ ఎవరూ తనతో వచ్చి ఒక్కరోజైనా ఇక్కడ గడిప్‌ వెళ్ళ లేదని బాధపడుతోందేమో ।$ జొనదే అయి ఉంటుంది కారణం,

“మనం రమ్మన్నా మీ వాళ్లెవరూ మనతో (ప్రయాణం అవలేదని కదూ అంత దిగులుగా ఉన్నావు. ఏం చేస్తాం చెప్పు, వాళ్ళందరికీ కూడా ఏవేవో ఆటంకాలు వచ్చాయి. లేకపోతే కనీసం ఒకరై నా వచ్చి నాలుగు రోజులు గడిపి వెశ్ళేవారు.ో

భర్త మాటలకు నవ్వాలోో ఏడవాలో తెలియలేదు నిరంజనికి, అన్నయ్య, నాన్నల కోసం బెంగ పెట్టుకుందా తను? ఇంకా నయమే। నాన్నని వదిలి 'పెట్టలేనీ కూచి పొపాయా తను? హూ మనసుకి నచ్చని ఈ మనిషితో జీవితాంతం గడపడం ఏలాగా అని తను కుమిలి పోతుంపే ...

“ఇప్పుడర్హంటుగా బజారెళ్ళి నీకోసం ఏంతెచ్చానో చెప్పుకో” తను తెచ్చిన వస్తువులు చూసైనా భార్య మొహంలో 'వెలుగు కసిపిస్తుందన్న ఆకతో చేతిలో ప్యాకెట్లు విప్పాడు.

తలవంచుకుని మౌనంగా ఉండిపోయింది నిరంబజని.

మొదట ఎబ్బిటి, 'మెరుస్తున్న 'పెక్రైతీసి అందులోంచి జిగేల్మని మెరుస్తూ ముద్దులొలుకుతున్న ముత్యాల నెక్లెసు బయటికి తీశాడు.

“ఎలా ఉంది నెక్లెసు ? నిన్ను సస్పెన్సులో పెట్టాలని ఎక్కడికి వెప్తన్నానో చెప్పకుండా వెళ్ళి తీసుకొచ్చాను. నీ మెళ్లో పెట్పకుంపే ఈ నెక్లెసుకే అందమొస్తుంది.” తన చేతుల్లో తనే స్వయంగా భార్య మెళ్లో అలంకరించాడు,

స

|| ఆ౦దోనికి సమాధి

తర్వాత రండో వ్యా కిట్టు, అట్ట పెట్ట మూత తీళాడు. తొమ్మిది వందలు ఖరీదు చేసే పట్టు చీర మెరుసోంది అందులో. ఆ రంగు, ఆ డిజైను నిరంజని కళ్ళని నిజంగా నే ఆకర్షించాయి. కానీ మనసు మాతం అసలై న బాధని మరిచి, ఆ నెక్సెసుని ఆ పట్టు చీరనీ చూసుకుని మురిసిపోలేక పోయింది.

తను తెచ్చిన వస్తువులు చూశాక కూడా భార్య మొహంలో చిరునవ్వు తొంగి చూడకపోవడం ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించింది పాణీ [గాహికి.

భార్య నెలా పనసన్నం చేసుకోవాలో తైలియక తికమక పడ్డాడు.

“అలా ఉన్నావేం $” పెద్ద కారణ మేదైనా ఉందేమో నని పించింది. కంగారు పడీంది నిరంజని,

ఆ కంగారుని కప్పిపుచ్చుకుంటూ గబుక్కున మంచం దిగింది.

“ఎలా ఉన్నాను *”

“అబ్బ । ఫోనే | ఇస్పటికై నా సీ నోట్లోంచి మాట వచ్చింది, అంతే చాలు. కమాన్‌, క్రిక్‌, గెట్‌ రెడీ” తనూ లేచాడు,

గబ గవా మేడ దిగిపోయింది నిరంజని,

“అరే 1 నెక్లెసు గురించీ, పట్టుచీర గురించి ఒక్క, మాటైనా అనకుండా ఆలా వెళ్ళిపోయిందేమిటీ -. తంత మంచి నెన్షెసు తెచ్చి పెడితే....” లోలోపల నవ్వుకుంటూ, మరు నిమిషంలో ఆ సంగతే మర్చిపోయాడు పాణిగ్రాహి.

ఆరున్నర దాటి పది నిమిషా లైంది,

అతిధు లందరూ చాలామటుకు వచ్చేశారు.

అందరినీ పేరుపేరునా భార్యకి పరిచయం చేస్తున్నాడు పాణీ [(గాహి,

యాంత్రికంగా [పతి ఒక్కరికీ (పతి నమస్కారాలు చేసున్న

అందానికి సమాథీ 10 నిరంజని దృష్టి అప్పుడే లోపలికి వస్తున్న అందమైన యువకుడి మీద నిలచిపోయింది,

ఫుల్‌ సూట్‌ ళో అందం, ఆకర్షణలతో మెరిసిపోతున్న ఆ యునకుడిని రస్పవాల్బకుండా చూసింది,

పురాణాల్లోని మన్మధుడు ఇంత అందంగా ఉండేవాడా ? (పశ్నింద

“ఎక్స్‌ క్యూజ్‌ మీ, మైడియర్‌ (ఫండ్‌, ఆలస్యం చేశాను కదూ.” లోవలికి వస్తూనే పాణి[గ్రాహికీ కీమాపణ చెప్పుకున్నాడతను.

“నో, నో.... మరేం పరవాలేదు” అతని చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుని భార్య వైపు చూశాడు పొాణీ[గ్రాహి,

అతని వంకే రెప్పవేయడం మరిచి పోయి మరీ చూస్తున్న నిరంజని కళ్ళు కిందికి వాల్చింది,

“వీడు నా డీయరెస్టు (ఫెండు నిరంజనీ, పేరు మనోహర్‌, మనసుల్ని హరిన్తాడవి కాటోలు అర్ధం, కానీ పాపం ఇంతవరకూ ఎవరి మనసూ హరించలేదు, పక్కా (బహ్మాచారి.

“ చాల్లేవోయ్‌ సీ కబుర్లు” అందంగా నవ్వాడు మనోహర్‌.

అఆ నవ్వు నిరంజన కళ్ళు ముందు వెన్నెల కురిపించింది.

గుండెలు వేగంగా కొట్టుకున్నాయి.

మనసు లయ తప్పినట్టయింది,

మరి కా సేపట్లో అందరూ తినడంలో పడ్డారు,

రికార్తు ప్లేయరు ఆన్‌ జేళాడు పాణీ(గ్రాహ్‌,

మనోహర్‌ రూపం కళ్ళలోనూ, మనోహర్‌ నవ్వు గుండెల్లోనూ కదులూ నిరంజని మనసు సిక5ం తప్పింది.

శో గ్‌ కొంచెం దూరంలో మిసెస్‌ దువ్యా మిసెస్‌ నిస్తూవన్గ్‌శో ఏగ్గో

|. అఆ౦దానీికీ సమాధి మెల్లిగా అనడం, వాళ్ళిద్దరూ నవ్వుకోడం కనిపించి మనసు బాధగా మూలిగింది,

ఎందుకలా నవ్వుకుంటున్నారు వాళ్ళు,

ఇంకెందుకు నవ్వుతారు ।! తమని చూసే... తమ జంటని చూసే అయివుంటుంది,

కాకి ముక్కుకు దొండ పండులా ఉంది వీళ్ళిద్దరి బజంటా అను కుని నవ్వుకుంటున్నారు. .... భగవాన్‌; ఈ నేల చీలి నన్ను తనలోకి లాక్కుంటే ఎంత ఇవుండును.....

పంటి బిగువున కన్నీరాపుకుంది,

“మీఠసలేమీ తిన'ప్లేదు. ప్లేటు ఊరికే చేతిలో పట్టుకున్నారు!” ఉలిక్కిపడి పక్క-కి చూసింది, మనోహర్‌ ..,

తడగాటు కప్పిపుచ్చుకుంటూ మౌనాన్ని ఆ[శయించింది,

ఏదో తిన్నాననిపించి "పేటు పెళ్తేసింది.

మంచినీళ్ళ గ్లాసు ఆఅందుకోటోయింది,

చిరునవ్వుతో గ్దాను అందించాడు మనోహర్‌,

అతని చేతివేళ్ళు తగిలి హృదయ స్పందన పెరిగింది.

మనసు నులాసపరుసూ రికారు పేయరు లోంచి వసున్న ఇంగ్వీష

సాల జాట్‌" ౫ భొ అా=న్‌ ళా మ్యూజిక్‌ నిరంజని గుండెల్ని కోసోంది.

కళ్ళు కిండికి వాల్చినా మనోహర్‌ రూపం తస్ప మరశేమీకని పించశేదు అందానికీ త గృట్టు ఎంత మంచి పేరు! మనోహర్‌ .... ఆలోచనలో పడి పరిసరాల్నే మరిచింది.

“నిరంజనీ । అంతకొ త్త అయితే ఎలా? అందరూ నరిగ్గా తింటున్నారో లేదో మొహమాట పడుతున్నారో చూస్తున్నావా ౩” నవ్వుతూ తన దగ్గరగా వచ్చిన భర్తని తప్పీంచుకొందుకు నిలబడ్డ వోటు నించి కదిలింది,

ఆ౦దొనికి సమాది [1

అసలే తమ జంటని చూసీ అందచూ లోలోవల నవ్వుకుంటూ

ఉండి ఉంటారు అలాంటిది .... తామిద్దరూ పక్క పక్కనే నిలబడి తే ఇంకా కొట్ల వచ్చినట్టు లోపం కనవడీ మరింత నవ్వుకోరూ |

చనువుగా మాట కలుపుతూ మిసెస్‌ వేలాయుధన్‌ పక్కకి చేరింది,

ఖ్‌ ॥ ణో

ఆ ర్యాత్రి నిద పూర్రిగా కరువే అయింది,

కళ్ళు మూసుకున్నా, తెరుదుకున్నా కనిపిస్తున్నది మనోహర్‌ రూపమే.

ఇదే మొదటిసారి అతన్ని చూడటం .... అయినా ఎంతగా ఆకట్టుకున్నాడు మనసుని । ఎంత అందం ఆ ముఖంలో .... ఎంత ఆకర్షణ ఆ చూపుల్లో .... ఎన్ని వేల కాంతులు ఆ కళ్ళల్లో .... ఎంత సోయగం ఆ చిరునవ్వులో ౨, ఎంత మధురం ఆ గొంతు .... ఎంత రీమి ఆ నడకలో .... ఆలోచిస్తున్న కొద్ది అతని తలపులు మనసుని మ తెక్కిస్తున్నాయిం

ఇంకా ని(ద్ర పట్టలేదా” _పేమగా అడిగాడు పాణీగాహి,

పరధ్యానంగా ఊ క్‌“ట్రంది,

డన్‌ లప్‌ బెడ్‌ మీద వడ్తుకున్నంత మా(క్రాన నిద వచ్చేస్తుందా ? మనసు శాంతిని కోల్పోయినప్పుడు .... లోలోపల గొణుక్కుంది,.

-నాకుమా(తం నిద్ర ముంచుకొచ్చేసోంది. _.,” ఆవలిస్తూ, మరి కా సేపట్లోనే ని(దాదేవి ఒడిలో ఒరిగాడు పాణిగ్రాహి.

ఆ చీకటిలో, ఆ నిశ్శబ్దంలో ఆలోచనలే తోడయ్యాయి. నిరంజ నికి. స్కూల్లో చదివే రోజుల్లో తనతో కలిసి చదివిన సుందరి గురొ చ్చింది. అనాకారి సుందరి9 .... రూపానికి అనాకార్మి పేరు మాత్రం సుందరి ఆంటూ అందరూ ఏడిపిస్తుండేవారు, ఛను కూడా ఆ ప్‌ల్గన్‌

| ఆ౦దానికి సమాథి

బాగా ఏడీపించేవ ఆ రో జుల్లో = కొనీ .. కొనీ ఇప్పుడు ఎంత అందమైన వాడు తనకి భర్తగా లభించాడు =... ఒకప్పుడు ఇంకొకళ్ళని ఏడిపించి 'వేళాకోళా లాడిన తను .... ఇప్పుడు తన (బతుకు మరొకరి "వేళాకోళానికి గురై నందుకు జీవితమంతా సఏీడవాలి.... ....

ఆలోచనలో తల వేడెక్కి పోయింది,

ఎప్పుడు నిద పటిందో తనకే తెలియదు.

టి ఒ

కప్పుతో మీదికి వంగి లేపుతున్న భ గ్ర పిబుపుతో మెలుకువ వచ్చింది,

బాగా పొ దైక్కి- పోయింది.

ళు

చేతిలో కప్పు అందివ్వటోయాడు పాణిగ్రాహి,

“ఛీ _.. బెడ్‌ కాఫీ తాగడం నా కసహ్యామఏ చెప్పాను కదా ...”

భర్త మొహంలోకి చూడకుండానే బాత్‌ రూమ్‌లో కెళ్ళిపోయింది, వెనక నించి అన్నాడు పాణ్మీగాహి ఈస్చేన్స లేవి అప్పుడే గంట సేపై 0ది, ఈ కాఫఘీనీకోసమే కలపమన్నాను,"

న్‌ ॥ తః

*జవాళ ఎందుకోగానీ పొద్దున్నించీ చిన్నాయే కళ్ళముందు మెదు లోంది రాం” రాఘవయ్య అన్నాడు కొడుకుతో,

“దానికేంనాన్న గారూ అదృష్టవంతురాలు. రాణీగారిలా ఉంటుంది. పాణీ డబ్బున్న వాడీ కొక మంచి మనసున్న వాడు. అతనితోడి జీవితం అంపే దానికే చింతా ఉండదు. పాటి సంగతి నాకు బాగా తెలుగా, డబ్బున్న వాళ్ళకుండే ఎ ఒక్యా చెడు లక్షణమూ లేదతనిలో, నిజంగా మన పాలిట దీవుడేః! లేకపోతే అతనంతట అతనుగా అడిగి మన పిల్లని చేసుకునే అవసరం అతనికేమిటి ?”

“నిజమేరా అబ్బాయ్‌ । చేతులె త్రి మొక్క-చ్చు జతనికి, ఇంగా

ఆ౦ధానికీ సమాధి 1 చెప్పుకుంటే మన చిన్నా గురించే చెప్పుకో వాలి కస్త గర్వం, కోపం ఎక్కువని. అతను మాత్రం పరమ శాంతమూర్తిలా ఉన్నాడు.”

“అలా ఉండడం కోదు .:.. అతను నిజంగానే శాంతమూ రి,”

విశ్వం భార్య సరోజ రెండు గ్లాసులో కాఫ్‌ తెచ్చి ఇద్దరికీ అందిం చిందిం

“నాన్నగారూ 1 మమ్మల్ని వచ్చి నాలుగురో జులుండీ వెళ్ళమని విశ్వం అదే పనిగా ఉత్తరాలు రాస్తున్నాడు కదా , పెళ్ళిచేసి పిల్లని ఒక్కా దాన్నీ పంపించేశాంగానీ కూడా ఆ రోజు ఒక్కస్తూ వెళ్ళ లేదు. ఏవేవో అడ్డంకు లొచ్చాయి (ప్రతి ఒకొళ్ళకీ. చిన్నా కూడా బాధ పడి ఉంటుంది. ఇప్పుడైనా, అతనంతగా ఉత్తరాలు రాస్తుంకే రమ్మని అం వెళ్ళకపోతే బావుండదు. శనివారం బయళల్లైరి వెళాం, ఓ వారం రోజులు "సెలవు పెడతాను.

“*అదేమి[టా 1! సోమవారం శాయి పుటిన రోజు కదా ! మొట

వ టు మొదటి పుట్టిన రోజు మనింట్లో చేసుకోక అక్కడికి పోతానంటు న్నావ్‌ 1”

“పుట్టిన రోజుదేవుందీ ? అలా అన్నీ చూసుకుంటూ కూర్చుం కే నాకు సెలవు దెరకద్దూ ఇస్పుడై తే నాకు "సెలవు దొరుకుతుంది గ్యారంటీగా .... వచ్చే నెల్లో నా తోటి గుమసా పెళ్ళి. అప్పుడతను "సెలవు పెట్టుకుంటాడు. నాకూ, అతనికీ ఇద్దరికీ ఒకేసారి సెలవివ్వరు, అందుకని ఇప్పుడే వెళ్లొచ్చేద్దామని.”

“సరే అయికే ,... ఆలాగే చెయ్యి”

ఆ రా(త్రి విశ్వం భార్యతో చెప్పాడు అసలు కారణం,

“అది వెళ్ళేప్పుడు కూడా ఎవరం వెళ్ళలేక పోయాం కదా; అప్పటినించీ సాణీ ఉత్తరాలు రాస్తూనే ఉన్నాడు మనల్ని రమ్మని వాళ్ళింటికి. ఎలాగో వీలు చూసుకుని త్వరలో వెళ్ళక తప్పదు, లేకపోతే బావుండదు. అతనికి కోపం రాకపోయినా చిన్నాకి కోపం రావచ్చు,

(| అందానికి సమాధ అందుకని ఎప్పుడో వెళ్ళే బదులు ఇప్పుడు మన, శాయి పుట్టిన రోజు సాటికి అక్కడుండేలా వె శే మంచిది, ఏందుకో తెల్యా .

“*ఏిమో నాకేం తెల్చు ?”

“పిచ్చి మొద్దూ 1 అఆ మాత్రం తెల్పుకోలేవూ । మా చెల్లెలు ఇదివరకిటి చెల్లెలు కాదుగా. ఇదివరై తే దాని క్వాలిఫికేషను రిమైర్లు బడి ఫంతులు కూతురు, ఓ చిన్న గుమాస్తాగాడి చెల్లెలు. కనీ ఇప్పుడు దాని క్వాలిఫికేషను 'పెరిగిందిగా, పెద్ద ఆఫీసరుగారి భార్యామణి, ధన పంతుడి అర్జాంగి.”

• ఆయితే శో

“ఇంకా అర్హం కాలేదు కే వెల్డీ మొహమా 1 పుట్టినరోజునాడు అక్కూడుంపే మెనల్లుడికి కనీసం ఓ బంగారపు గొలుస్తు ఓ ఉంగరం అయినా బహుమతిగా ఇవ్వక పోతుందపే। ఓ నాలుగు జత లబట్రలు కూడా రడేమేడ్‌వి కొని మన పిల్లాడీని బహుమతుల్లో ముంచె _తెయ్యదూ శో

భర్త తెలివికి ఆశ్చర్యపోయింది సదోజ,

నిజమే సుమండీ | నాకా ఆలోచనే రాబేదు. వందరూపాయల నోటు కూడా రూపాయ్‌ నోటులా ఖర్చు పెట్టగలదు. మనం తిరిగి వచ్చేటప్పుడు మీకూ, నాకూ కూడా భారీగానే ఖర్చుపెట్టి బహుమతులు కొనిసుంది. నాకా నమ్మకం ఉంది.”

“ఫస్సీరో కంచి పట్టుచీర గ్యారంటీ” ఎంతో నమ్ముకంగా అన్నాడు వశ్వం,.

ఆగడబడును కొనివ్వబోయే పట్టుచీరో తల్చుకుంటూ మురిసి పోయింది సరోజ,

ణు వ న విశ్వం ఒక చిన్న కవి. అడపా తడపా గేయాలు రాసుం

అఆ౦దానీకీ సమాధథీ టాడు. అకని గేయాలు పత్రికల్లో చదువుతూ అవి ఎంతగ నచ్చి అతని అ(డ్రఘు తెలుపవలసిందిగా తన స్నేహితుడైన ప్యత్రిక ఎడిటరుకి రాసి తెల్పుకున్నాడు పాణి(గ్రాహి, వెంటనే అ(డసుకి ఉత్రరం రాళాడు.

“మి గేయాలు నాకెంతో ఇష్టమనీ, మీతో పరిచయం కలి నే నెంతో నంతోషిసాననీ ఇల *4 కవులన్నా, రచయితలన్నా చిన్నప నించీ నా కెంతో ఇష్టమనీ, మీ రెవ్పుదై నా మ(దాసు వస్తే ముందుగా నాకు తెలియజేయమనీ, నా ఇంట్లో ఆతిధ్యం స్వీకరించవలసిందినీ " ఆ ఉత్తరం సారాంశం. ఆ విధంగా ఉ త్తరాలద్వారా స్నేహం మొవ లైంది విశ్వానిక్కీ (పాణి(గాహికీ,

విశ్వం: రెండుసార్లు మదాసు వెళ్ళినప్పుడు ర ఎప నాహ్తజు తన ఇంట్లో దిగితేకానీ ఊరుకోలేదు పాణిగ్రాహి.

రాను రాను ఇదరిమధ్యా స్నేహం పెరిగి *మీరు' అన్నది

" ళు “నువ్వు” లోకి మారింది.

“మీరు నాకంశ్షే అన్నివిధాలా ఉన్నతస్థాయిలో ఉన్నవారు, మిమ్మల్ని *నువ్వు! అనడం మర్యాద కాదని” విశ్వం అనబోతే గనేను పాటించేది అంత స్తుల భదం కాదు. 'స్నేహబంధాన్నిం” అంటూ స్‌ అగా చెప్పాడు పాణ్‌(గాహా.

విశ్వం వాళ్ళ ఊరు ఎప్పుడూ రాకపోవడంవల్ల రాఘవ ౫్య గారిప్కీ నిరంజనినీ అత నది వరకు చూడలేదు.

చెల్లెలి పెళ్ళి నిశ్చయమవగానే శుభలేఖ కంకే ముందు పెద్ద ఉ తరం రాశాడు విశ్వం.

ఎప్పుడూ ఇంత వరకు మా ఊరు రాలేదో నువ్వు, " ఇప్పుకు మా “చిన్న పెళ్ళి వంకతో నైనా మా ఇల్లు ,నువ్వు పావనం. చేసే మేమందరం కూడా ఎంతో ఆనందిసాము. రాకపోతే బాధపడతాము.

8] డస

లల్లి ఆ౦దానీకీ సమాథి నీ లాంటి పెద్ద ఆఫీసర్ని ఆజ్ఞాపించే హక్కు. నాబోటి గుమాస్తాగాడికి లేదు కనక్ష అర్జిస్తున్నాను అంటూ రాశాడు.

ఆ వు త్రరానికి వెంటనే జవాబు రాశాడు వొాణీ[గాహి,

నేను పెద్ద ఆఫీసర్ని, మవ్వో చిన్న గుమసావి అన్న భావన ఇంకో సాలెప్పుడూ పొరషాటునై నా మన స్నేహం మధ్య రానివ్వద్దు, ఆలాంటి భావన ఉన్నవాడినై తే నీతో ఇంతగా స్నేహం సపేంచుకునే వాడీస్‌ కాదు, పెళ్ళికి తప్పకుండా వసాను,”

అన్నట్లుగా నే పెళ్ళికి వచ్చాడు. కొని తర్వాతి సంఘటనలు మాత్రం ఎవరూ ఊహించని సంఘటనలే, పీటల మీది పెళ్ళి ఆగి పోవడం, ఆ 'పెళ్ళిొడుకు స్థానంలో తాను కూర్చోవడం, నిరంజని మెళ్ళో మూడు ముళ్ళూ వెయ్యడం ఆంతా వవ ఘటనలా జరిగి పోయింది.

న న్‌ ఖః

విశ్వం వాళ్ళూ వచ్చినందుకు పాణ్మ్‌గాహి ఎంతో సంతోషించాడు. అతను ఊహించినంతగా ఆనందం చూడలేకపోయాడు సరంబని మొహంలో,

అన్నా, వదినలు వచ్చినందుకు తనకంటె ఎక్కువ సంబరపడి పల్వ్చిన భార్య ఆలా నిర్హి ప్తంగా ఉండటం ఆశ్చర్య మే అనిపించింది.

ఆ రోజు ఆదివారం కావటంతో ఆఫీసుకి "సెలవవటాన కార్లో ఆందర్నీ ఊరంతా తిప్పాడు.

మృదాసు చూడగలగటం తన అదృష్టంగా భావించింది సరోజ. ఆమె పుట్టిందీ, 'పెరిగింది పల్లెటూ ర్లో, ఆందుకే మ[దాసు చూసే అవ కాశం కలిగినందుకు చాలా సంతోషించింది,

“మదట ఏం చూప్‌ంచమంటారు ? ఎక్కడికి వెళదాం” అని పాణిగ్రాహి అడిగినప్పుడు మొహమాట పడుతూనే, “మొదట మ్యూజి యమ్‌ చూపించండి” అని అడిగింది,

అ౦దానికి సమాథ్‌ 0 కారు, ఎగ్మూర్‌లో మ్యూజియమ్‌ ముందు ఆపాడు వాణి(గాహా, (పతిదీ పరిశీలనగా చూడడంలో మునిగిపోయింది. సరోజ, కత్తులూ, కరార్లూ చూసినవ్సుడు కాస్త తొందరగానే చూసేసి కదిలింది కొని, పూర్వకాలపు ఆభరణాలు మట్టి పాత్రలూ ఎంతో ఇష్టంగా మరికాస్త “సీపు చూసింది, ఇంటి దగిరనించి బయలేరి నప్పటనించీ నిరంజని కళ్ళు అన్నా, గీ. ౮ సదినలమీదే ఉన్నాయి. వాళ) మోట్లాడే మాటలకి పరధ్యానంగా *ఊ” కొడుతూ ఉండీ పోయిందే తప్ప తనంత తనుగా కల్పించుకుని సరదాగా మౌట్లాడ లేక పోతోంది. అన్నయ్య వంత అందంగా ఉంటాడో వదిన కూడా అతనికి తగట్టుగా నే అందగ తె, వాళ్ళముందు తను భర్తతో కల్సి నడవడాస్‌కీ ఎంతగా మధన పడుతోందో వాళ్ళెలా తెలుస్తుంది? మనసుకి నచ్చ చెప్పుకోవాలని [పయత్నించి, ఫలితంలేక ఆవేదన తలోలోపల అణిచి "పెటి మౌనాన్ని ఆశ్రయించింది. వ ఇంటికి తిరిగి వచ్చేటప్పటిక్కి వంట చేసి వడ్డించ డానికి సిద్ధంగా అన్నీ అమర్చి పెట్ట ఉంచాడు అనంతం. ఆడపడుచు అదృష్టాన్ని పొగిడింది సరోజ, “అదృషమం కే సీదే నరంజనీ। వంటింటో అడుగు సపెకే రు వ్‌! ల్‌ అవసరం లేదు.” అదేమీ ఏనిపింయకో లేదు నిరంజని, అన్నా వవనల జోడీ ఎఎతో బాగుందన్న ఆలోచనలో నే ఇంకొ, అనంతం వడ్డన 'మొదలు 'పెట్తాడు బావగారి పక్కన చెళ్లెలు కూర్చుంటుందన్న ఉద్దేశ్యంతో వదువు ఏ. ళ్‌ కుర్చీలో ళను కూర్చుందామని విశ్వం అనుకంటుండగా ష్‌

లశ ఆ౦దోనికి సమాధి కూరోూ 1 అన్నయ్యా 1 అంటూ భర్త పక్కన చోటు అన్నయ్యకి చూపించ్చి తను వదిన పక్థాన కూర్చుంది నిరంబని,

అన్నా, వదినల ఎదురుగా తన పక్కన కూర్చుని భోజనం చెయ్యడానికి సిగు పడుతోందనుకున్నాడు పాణి(గాహి.

లో

ఆ అర్ధం వచ్చేలా భార్యవంక చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.

ఏ మాతం అందంగా లేని ఆ నవ్వు నిరంజని మనసుని మరింత చముండీంచింది.

అన్నం సయించక ఊరికే అటూ ఇటూ చేయి కంచంతో కదు ప్తతూ కూర్చుంది,

“"ఏమిటసలు సరిగా తినకేుదు, తినులో

ఫ్‌ ట్‌ భర మాటలకి జవాబివ్వలేదు. ఇాయాతీ

సరోజ 'వేళాకోళమాడింది “*పొపం .... మీ చేతో తినిపించడం

అలవాటు చేశారేమౌా | ఇవాళ మేమొకళ్ళం పానకంలో పుడకల్లా శ్‌

“పదినా ।$” చిరాకుపడింది విరంజని,

కోనీ ఆ చిరాకుని నిగ్గు గా భావించారు మిగిలినవాళ్ళు,

నీరంజని కిప్పుడు పుండుమిద కారం చల్లినట్లుగా ఉంది,

తన పెళ్ళీ కొకముందు, పుట్టింట్లో ఒకరోజు అన్నా వదినలు పక్క పక్కన కూర్చుని భోజనం చేస్తుండగా మంచినీళ్ళు తాగుదామని, ఏదో ఆలోచిందుకుంటూ పరధ్యానంగా వంటింట్లోకి తను వెళ్ళడం అన్నయ్య వదిని నోట్లో ముద్దపెడుతుండటం చూని చటుక్కున వెనక్కి తిరిగి వచ్చేయ్యటం గుర్తుకొచ్చింది. అసూయ లోలోపల గుండెల్ని దపొంచింది,

నాలుగు రోజుల [కిందట ఒకసారి తనకోసం టిఫిను గదిలోకి తెచ్చినప్పుడు; (పేమగ్గా తన్ను కొంచెం పేటులోంచ్లి తీసి భార్య నోల్లో

ఆ౦దానీకి సమాథి లర్‌ పెట్టటోతే మొహం తిప్పుకుని భార్య అక్కడినించి వెళ్ళిపోవడం గుర్తా చ్చింది పొణీగాపొకి. ఏదో పనిమీద అలా వెళ్ళిపోయిందని ఆంతగా ఆ విషయం పట్టించుకో లేదప్పుడు.

కొసీ ఇప్పుడా విషయమే ఎదలో ముల్లయి గుచ్చింది,

మౌనంగా, తల వంమదకుని భోజనం పూర్తి చేళాడు,.

భోజనాలయ్యాక కాసేపు హాల్లో కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకున్నారు. అప్పుడు కూడా కబుర్లు చెప్పడంలో నిరంజని కుతూహలం చూపించ లేదు.

భార్య మేడమీదకి వచ్చాక్క ఒక సమషం పోయాక అడిగాడు పాణిగ్రాహి “భోజనాల దగ్గర మీ వదిన ఏదో సరదాకి వేళాకోళమాడి తే మొహం అంత సీరియస్‌గా పెన్టేశావేం శ్‌

అతనే విషయమై అడుగుతున్నదీ ఒక్కక్షణం అర్హం కాలేదు నీరంజనికీ.

ఆ తర్వాత అర్హమై౦వ భోజనాల దగ్గర వదిన అన్న మాటలు, దానికీ తను చిరాకు పడడం .... దాన్ని గురించే భర్త అడుగు తున్నదని,

*ఏఎమీటి మౌట్లాడ వేం 1” భుజాలమీద చేతులువేసి తనవైపు తిప్పుకున్నాడు.

తలదించుకుంది నిరంబని.

• అదిద్ధం చెప్పకూడదు. నిజమే చెప్పాల్సి ఇలానా మొహంలోకి చూసి చెప్పు." గడ్డం పుచ్చుకుని మొహం పైకె శ్రాడు, ఒక చెయ్యి నడుం మీద వేశాడు, దగ్గరిక్‌ లా క్కున్నాడు.

గట్టగా కళు) మూసుకుంది.

కౌగిట్లో ఉండగా ఆతని మొహంలోకి చూడడమే .... ఉహూ,,., ఉహూ । తనవల్ల కౌదు =... అలా చూస్తే ఈ కౌగిట్లో ఉండగలగటం తన వల్ల కాదు మండుతున్న మనసుని మరింత ఎగ దోయడ మే జవుతుంద్సి.

లగ అ౦దానికి సమా థీ

భర్త షేపశ్నకి సమాధానర చెన్నకుండా' అ తని చే తుల్లోం చిత ప్పించు కుంది “నాకు బె(దొస్తోంది,”

మర్నాడు. పొద్దున్న చెల్లెలు హాల్లో వుండగా. చెల్లెలు: వినాలనే ఉద్రేశంతో కాస్త గట్టిగానే భార్యతో అన్నాడు విశ్వం “ళాయిక్‌ తలంటు పొయ్యి. ఇవాళ వాడి. పుట్టినరోజు కదో 1”

“కుంకుడుకాయ లెక్క. డున్నాయో చెప్పు నిరొంజనీ తీసుకుంటాను, ఇవాళ వీడీ. పుట్టిన రోజు తలరుద్దుతాను ” మరో సారి ఆడబడుచుని, తను కూడా. హాచ్చరించింది సరోజు ఇవాళ వీడి పుట్టినరోజు సుమా అంటూ,

రంగిని పిలిచి కుంకుడు కాయలు కొట్టి అమ్మగారి కిమ్మని చెప్పింది. విరంజని,

మరికాసేపట్లో శాయికి తలంటి పోసి తీసుకొచ్చి హాల్లోనే ఓ కుర్చీలో నిలబెట్టి పౌడరు రాయడం, బట్టలు తొడగడర చేసేంది సరోజ, న్‌

శాయివంకే చూసూ ఆలోచనల్లో పడింది నిరంజని,

శాయి. ఎంతో బావుంటాడు. ముద్దొస్తాడు.

• వాడి అమ్మా, నాన్నా బావుంటారు కాబట్టి వాడికాఅంద మొచ్చింది.... కాసీ .... కానీ రేపు ఈనకి పిల్లలు పుడితే,,,తన. పిల్లలెలా వుంటారు + తండ్రి పోలికా సే (1 భరించగలదా తను ? ఆ ఆలోచనే భరించలేక పోతోందే!

“తల రుదికే వీడి ఉంగరాల జుటు మరింత బావుంటుంది కదూ నిరంజనీ 1” యాదాలాపంగా అంది సరోజ ఆఅఎశాయి తల తుడుస్తూ ॥

నిరంజస్‌కి భార్త (కాఫ్‌ కళ్ళముందు. మెదిలింది.

అసహనంగా చూసింది. శాయి వైపూ, వదిన వైపూ మనసులో రాజుకున్న అగ్ని పర్వతం మండుతూనే ఉందీ, పక్కన బల్లమీద ఫ్రడున్న తన సర్ఫు కనపడింది లో

అ౦దానీకిీి సమావ్నీ ఏ

ఆది చేతిలోకి తీసుకుని చూసింది. అందులో ఒక పది నోటూ, ఒక ఐదు నోటూ ఉన్నాయి. ఆ రెండూ తీసి “ఇవాళ సీ పృట్టిని రోజుట కదరా । ఎవైనా కొనుక్కో" అంటూ చటుక్కున శాయి నేతిలో 'పెట్టంది,

విశ్వం, సరోజలు ఒకరి మొహాల్లోకి ఒకరు చూసుకున్నారు, అదేమీ గమనించబేదు నిరంజని,

విశ్వం నీరు కారి పొయాడు, తను అనుకున్న దొకటి, జరిగిన దొకటీ కావడంతో ,

మేనల్లుడి "మొదటి పుట్టిన రోజుకీ ముప్పి పదిహేను రూపాయిలు చేతీలో పెడుతుందా ? ఈ ఇంట్లో కిటికీలమ్‌ వాడే తెరగుడ్డ ఖరీదంత లేదు ఆ ఇచ్చింది. "ఒళ్ళుయిన కొత్తల్లోనే ఇంత పినసీనారిగా ఉంశే, తర్వాత తర్వాత ఇంకెలా ఉంటుందో ? మీంగలేకా, కక్క_లేకా లోలోపల చెల్లెలి గూర్చి వంద చదువుకున్నాడు విశ్వం,

సరోజ కూడా బాగా నిరుత్సాహ పడిపోయింది.

ఆ కాసేపట్లోనే వొళ్ళు ఇద్దరి మొహాలూ వాడిపోయాయి,

మద్రాసు వచ్చేటప్పుడున్న ఉత్సాహం ఇప్పుడు మచ్చుకైనా లేదు ఇద్దరిలో,

నిరంజన స్నానానికి వెళ్ళినప్పుడు, నిట్టూరుస్తూ భర్తతో అంది సరోజ “మీ చెళ్లైలెంత తెలివైనదో చూశారుగా. ఏదో ఒరగబె సైస్తుం దనుకుసి, పుట్టిన రోజునాటికి తాతయ్యగారి దగ్గరైనా ఉండనీయ కుండా వీడి నిక్కడికి తీసుకొచ్చారు. మంచి పనే చేసింది చెల్లెమ్మ. మీ జలుబు

ఉన.

వదిల్చింది.”

ఆసలే ఉడికి పోతున్న వళ్వానికి భార్య మాటలు అగ్నికి ఆజ్యం తోడై నట్టుంది,

భార్యముందు ఓడిపోయినట్రయింది,

అందుకే కిస్పుమన్నాడు భార్యపీద “నోర్ముయ్‌” అంటూ,

న్లిగ్టీ ఆ౭౦దానీకీ సమాధి "బాగానే ఉంది, అ తమిద కోపం దు తమీది అన్నట్లు....మధ్యన వాలీ జాత శతి నామీద ఏగిరి పడతారేం ౪?

ఊరుకో లేక సోయింది సరోజ,

“చే స్పేద్ష గుమానా ఉద్యోగమును, ఆశలు ఆకాశంలోనూ ఉంచు ఏలా ? గుమాసా కొడుక్కి పుట్టినరో జూ బహుమతిగా పదిహేను రూపాయలకంకే ఇవ్వడం అనవసరం అనిమీ చెల్లెమ్మ ఉద్దేశం. మనస విలువ అంతే. మీరేమెనా పెద్ద ఆఫీసవా ? మీ కొడుక్కి. పెద్ద బహుమతి ఆళించడానికి ।$” ఆడపడుచు భరనీ, తన భర్రవీ పక్క. పక్కన ఊఉ హీంచవసుని అసూయ పడీంది సరోజ,

పరిస్ధితి భృతి మించకముందే భార్యని చల్లబరి స్తే మంచిదని తేలిగ్గా నవ్వేస్తూ ఒన్నాడు వళ్వం. “పోన్లే ॥ చేను బావగారిలా ధన వంతుడిని, పెద్ది ఆఫీసర్ని కాకపోయినా అందంలో అదధికుడినే కదా: అందమైన భర్త దొరిశ!నందుకు సంతోషించాలి నువ్వు.”

ఆ గదిలోంచి బయటికి వెళ్ళిపోతూ చురక తగలించింది సరోజ “అందం కొరుక్కు తింటామా ?”

చివుక్కుమంది విశ్వం మనసు.

మళ్ళీ కోపమంతా చెల్లెలి మీవికి తిరిగింది.

పొలాలున్నాయి, సొంత 'మేడుంది, నాలుగంకెల జీతముంది. కోరుంద్క నౌకర్లు చాకర్లూ ఉన్నారు ,... మేనల్లుడి మొట్ట మొదటి పుట్టిన రోజుకి వాడీ చేతిలో పదిహేను రూపాయలా పెళ్తుది ? తోటమాలి జీతమంత లేదు । వాడికీ ఇసున్నారు ఇరవై రూపాయలు, ఛి ళః బుద్ది పొరపాటె వచ్చాడు బిసలు రాకుండా ఉండాల్సింది 1! *ఇప్పుడెం తనుకునీ లాభం ఏమిటి?

ఆ కోపంలోనే నిశ్నయించుకున్నాడు మర్నాడు తిరుగు[ప్రయాణం అయిపోవాలని,

ఆ౦దొనికీ సమాధి ల్టిరీ

ఆ సాయంత్రం మెరీనా బీచ్‌కి తీసి కెళ్ళాడందర్నీ్‌ సాణీ(గ్రాహి కార్లో,

మూడో రోజు పొద్దున్న చెల్లెలికీ, బావగారికి చెప్పేళాడు విశ్వం “రిజర్వేషను లేకపోయినా ఛర్వాలేదు, ఈ రా(ికే వెళ్ళిపోతాం” ఆని,

తేల్లటోయాడు పాణి[గాహీ,

“అప్పుడే వెళ్ళ్ళిపోతారా ? ఇంకో నాలుగు రోజులుంటారను కున్నాను." ముక్తసరిగా అవి ఊరుకుంది విరంబజని,

పాణి మాతం ఒప్పుకో లేదు.

“ఆదేమిటోయ్‌ | మొన్న వచ్చి అప్పుడే ఇవాళ వెళ్ళి పోతా నంటున్నావు ? అదేం కుదరదు. ఇంకో వారం ఉండాలి కసీసం.”

“లేదులే పాణీ 1 వెళ్ళాలి. నాన్నగారితో రేపటికి తిరిగి అక్కడికి వచ్చేసామని చెప్పాను. ఇంట్లో ఇంకెవరూ లేరు కదాః; ఆయనే వంట చేసుకు తినాలి. ఇబ్బందవుతుంది ఆయనక, మే మిక్కడ ఏక్కువ రోజులు కూర్చుంటే.” ఏదో చెప్పాలికదా అని కారణం తంగడ్రిమీదకితో సి ఉ+రుకున్నాడు విశ్వం,

కానీ విజానీకీ, తాము వెశ్ళే వరకూ ఆయనకి ఇబ్బంది లేకుండా పిర్పాట్లు చేసే వచ్చాడు.

పక్కింటి మాస్తారి కూతురు పదిహేనేళ్ళ పిల్ల, చచువు మానేసి ఇంద్లో కూర్చున్నమ్మాయి. ఉంది. 'సీకు కమల. దానికి వంట బాగా చేతనవును,.

"రెండు పూటలా, రాఘవయ్య్యకి వంటలో సాయం చేసేందుకు నచ్చి వళ్ళొనని చెప్పింది.

సాయం చెయ్యడానికి వస్తానంది గానీ ౧.. అనలు ముసలాయన్ని వంటింట్లోకి రానిస్తుందేంటి ఇ? అంతా పూరర్ణిగా తనే చేసి వండీ అకాడ పెట్టి వెళ్తంది. ఆ నమ్మకం ఉంది విళ్వానికి.

ఖీ

శ్రీ) అ౦టానికి సమాథీ

“మీరు తిరిగి వచ్చేంత వరకూ పెద్దయ్యగారికి తోడుగా మీ ఇంట్లో బయట వరండాలో రోజూ నేను పడుకుంటాను” అన్నాడు చాకలి వీరన్న, వాడు చాలా నమ్మకస్తుడు. అందుకని ఓ వారం రోజులు కాదుకదా ఇంకో రెండు రోజులు తనిక్కడ ఎక్కువ వున్నా తండ్రీ కిబ్బంది లేదు. కానీ అవన్నీ చెప్పలేదు విశ్వం, చెల్లెలికీ బావగారికీ,

పాణి ఏంత (బతినూలినా విశ్వం “ఇవాళ వెళ్ళపోతామన్న"” మాట మాన లేదు.

ఇంక తప్పని సరిగా పాణ్మీగాహీ “సరే అయితే, కాసీ రిజర్వేషను లేకుండా రాతి (ప్రయాణ మెందుకూ ? పిల్లాడితో కూడా కష్టమవు తుందేమో 1 రిజర్వేషను లేనప్పుడు పగలు [పయాణం ఆయితే పర్వా లేదు. పగలే కాబట్టి పడుకోకి పోయినా కూర్చుని ఎలాగో అలా గడి పేయన్ప. నిద్ర చెడిపోయిందన్న బాధ వుండదు ఆలోచించుకో” అన్నాడు,

అతని మాటలు ఒప్పుకువి, మర్నాడు పొదున్న 5లో వెళతా

చి రూ ఆర

పన్నాడు విశ్వం.

ఆ రోజు ఆఫీసుకి సెలవు పెస్తేశాడు పాణిగ్రాహి,

“'స్నెక్‌పార్క్‌ా చూపషసాను. పదండీి అంటూ బయశల్షేర తీశాడు అందర్నీ,

అయిష్టంగానే తయారై వచ్చి కారో కూర్చుంది నిరంజని.

ట్ర చూ. మ్‌

మొదట రాజాజీ మెమోరియల్‌, గాందీ మండపం చూపించి ఆ తర్వాత స్నేక్‌ పార్క్‌లోకి తీసు 3ళ్ళాడుం

రకరకాల ఆ పాముల్ని చూస్తుం శే, అందులోనూ అంతి దగ్గరగా *--- ఓళ్ళు జలదరించింది సరోజకి.

దిట్టల కొట్లో అమ్మకం వాళ్ళు చీరల అందాలు చూపించడానికి ఒకొ్క-క్కా చీరా విప్పి మీద వేసుకుని కొనడాని కొచ్చిన వాళ్ళకి ఏలా చూపిసారో, అలా, ఇక్కడ డిమాన్‌ సేంటర్‌ పాముల్ని చేతులమిద

ఆ౦దానీకి నమాథీ ప్ర] వేసుకుని, భుజమ్మీద వేసుకుని చూడటానికి వచ్చిన వాళ్ళకి చూపిస్తుంకే ఆశ్చర్యం, భయం కలిగూయి సరోజకి, చూడటం ముగించి బయటికి వచ్చాక, ఉండబట్టలేక “ అడయార్‌" మబ్జీచెట్టు చూపించరా ?” అని ఆడి గింది వాణ్‌[గ్రాహిని,

“తప్పకుండా. రాకరాక మీరు మాసు వస్తే నాలుగూ చూపించ కుండా ఏలా ?”

నిరంజనికి చాలా విసుగా ఉంది. (పతి నిమిషం మనసులో చెల రేగుతున్న యుద్ధమే దావిక్కారణం.

ఇంక ఎక్కడికీ వెళ్ళాలని లేదు.

తిన్నగా ఇంటికి వెళ్ళిపోయి. గదిలో ఒంటరిగా కూర్చోవాలని ఉంది,

కానీ వదిన “'మబజ్జిచెట్టు" చూపించమంటోంది.

“వద్దు, ఇంటికి పోదాం” అని ఎలా అనగలదు తను.

“ఏ౦ +? నిరంజనీ। ఏం మాట్లాడ శ్లేదే ?”

వదిన (ప్రశ్నకి ఉలిక్కిపడింది.

బలవంతాన నవ్వు తెచ్చిపెట్టుకుంటూ అంది "పం మాట్లాడను ?”

మట్టీచెట్టుచూసి తిరిగి వచ్చేటవ్వుడు మెలాపూర్‌ లో కపొాబేశ్వర్‌ స్వామి కోవెలకూడా చూపించాడు పాణీ(గ్రాహిం

“నువ్వు మోకోనం చాలా (శమ తీసుకుంటున్నావు” నొచ్చు కున్నాడు విశ్వం,

“శమా ? నే నేమన్నా మీ అందర్నీ మోస్తున్నానా ?ో నవ్వే శాడు పాణ్‌[గ్రాహి స్నేహితుడి భుజమ్మీద చిన్నగా తట్టి,

“ఇంకొ మహాబలపురం, కంచి కూడా తీసి కెళ్లా మనుకున్నాను, ఏద్కీ మీరు ఉండమని పట్లు పట్టి రేపే (ప్రయాణమై పోతుంటే ఇంకేం చెయ్యను ?”

“ఇంకోసా రొచ్చినష్పుడు తప్పకుండా అవికూడా చూద్ధాం,”

ర్రిల్లి అ౦దానికి సమాథి

మళ్ళీ తనే అన్నాడు ఓ నిమిషం పోయాక, 'ఎతను చూపించే (పేమకి కృతజ్ఞతలు చెప్పుకున్నాడు విశ్వం, కానీ చెల్లెలి తీరే అర్ధంకాక అయో నుయంగా ఉం౫ె,

“*స్టీకొక తమిళం సినిమాకూడా చూపిద్దా మనుకున్నాను, మంచి సినిమా 'తంగపతకంి ఆడుతోంది శివాజీది.

పాణీ[గాహి మాటలకి నవ్వి ఊరుకున్నాడు విశ్వం,

ఎన్ననుకునీ ఏం లాభం? తనింక ఉండదల్చుకో లేదు.

చెల్లెలి (ప్రవర్తన వింతగా ఉంది, ఆశ్చర్యమేకాక కోపంగా కూడా ఉంద్‌ చెల్లైలిమీద.

తాము వచ్చినందుకు సంతోషం 'వెలిబుచ్చలేదు సరిగదా ,.,+ ఇంకో నాలుగు రోజు లుండమని ఇ బలవంత మూ చెయ్యలేదు.

అలాంటప్పుడు తొందరగా వెళ్ళిపోకుండా వారం, పడిరోజు లెలా కూ ర్ఫ్చోగలడు తనిక్కడ ?

ఇంకో నాలుగు రోజులుండాలని ఎంతగానో ఉంది సరోజకి మన సులో, కానీ ఏలా ! అటు ఆడబడుచు తీరు అర్హం కావశ్తేదు...! . ఆ మౌనం ఆ ముభావం దూరంగా నిలబడుతున్నాయి.

ఇమీు భర్త రేపే వెళ్ళిపోవాలని పట్టుదలగా ఉన్నాడు.

రావడ౦....ఓ వారంరోజు లుందామన్న ప్లానులోనే వచ్చారు. కాసీ భర్త మూడ్‌ పొడయిపోయింది. ఇంక తనని ఒప్పించడం ఎవరితరమూ కొదు. అ సంగతి తెలుసు కొ బట్ట మాట్లాడ కుండ ఊరు కుంచె,

ఆ ద్రే క్షే వెళ్ళిపోవడం ఏంబాగులేదు. న్నువ్వెనా మీ అన్నయ్యుకి చెప్పి ఇంకోవారం రోజులుండేలా ఒప్పించు నిరంజనీ $ " భార్య వంక చూశాడు పాణీ(గాహి,

“నాన్నగారికి యిబ్బంది అపుతుందని చెప్పాడు కదా £" అదే కారణ? అన్నట్టు చెప్పింది నిరంజని,

అందానికి సమాఠథీ న్టీర్రీ

“కాదు, నువ్వే దీనిక్కారణం ===" అరదవా లసిపించింది విళ్వొ నిక, బలవంతగా నోరు నొక్కుకు కూర్చున్నాడు,

సాయం(తం ఆరున్నరకి భార్యన్‌ పిలిచాడు పాణిగ్రాహి.

క ట్ల త్త

“మరి మీ అన్నా, వదినలకి దట్టలు పెట్టన్తూం రే ప్పొద్దున్నే వెళ్ళిపోతా మంటున్నారు, ఇప్పుడు బజా రెళ్ళొద్దార, పద.”

అన్య మనస్క-ంగానే బయళ్లేరింది నిరంజని,

షాపులో అడుగు పెడుతూనే పాణి కళ్ళు షోకేసులో ఉన్న చీరమీద పడాయి.

పట్టుచీర -.. మంచి రంగు అందమైన డిజైను .... చాలా బావుంది,

“ఆ చీర చూడు.” 'సైగచేసి చూపించాడు భార్యకి,

నిరంజని కనుబొమ్మలు ముడీపడ్డాయి.

మాట్లాడకుండా లోపలికి నడిచి 'సేల్చుగర్ల్‌ తో వాయిల్‌ చీరలు చూపించుమంది,

పాణిగ్రాహి ఉండబట్టలేక అన్నాడు “ఇదే మొదటిసారికదా మనం పెడుతున్నది ,. వాయిల్‌ చీర పెగీకే బావుంటుందా ₹

చిరత్తుకొచ్చింది విరంజనికి,

“ఎం | ఎందుకు బావుండదూ ?” ఆంది పెకి.

లోపలమా[త౦ం మీరు నన్ను పెళ్ళి చేసుకుంటానన్నప్పుడు బంగార బ్బొమ్మలాంటి పిల్లని ఇత నికిచ్చి చెయ్యడం న్యాయం .... వద్దు. అంటూ వాళ్ళల్లో ఎవరైనా అడ్డుకున్నారా ॥ నా విషయంలో అన్యాయంగా (ప్రవ ర్షించినవాళ్ళకీ మర్యాద చాలు, ఈ ఒటలు చాలు” అనుకుంది కసిగా,

“మీ అన్నయ్యకి 'మెర్లీన్‌లో తీసుకుందోమను కుంటున్నాను.”

“అనవసరం, కాటన్‌లో తీసుకోండి,”

క్రీశ అ౦దానికి నమాథి “అదికాదు విరంజనీ...” “ఏదికాదు. డబ్బుంది కదా అని ఏచ్చలవిడిగా ఖర్బుచేయడం నా కిష్టం లేదు,” కొట్టువాడీ ముందు వాగించడం ఇష్టంలేక కాటన్‌లోనే ప్యాంటుకీ, షరుకీ గుడలు తీసుకున్నాడు, ట డఉ “మరి మీ ముద్దుల మేనల్లుడికి తీసుకో వస్తా ఖ్‌ “వాడికి డబ్బు ఇచ్చేశాను. ఇంకేం కొనక్కర్లే దు” చరచరా కారు దగరికీ నడీచిందీ మరి మాటాడటం ఇషం లేక, గ సో పో విల్లు చెల్లించి బయటి కొచ్చాడు తనుకూడా, య వ్‌ శః స్‌ మర్నాడు పొదున్న 'సేషన్‌ శెళ్ళటోయే ముందు వదినకి బొట్లు యి ళు నా! పెట్టి చీరా, జాకెటు గుగా ఇచ్చింది నిరంజని, టల వి, భ్‌ పాణిగ్రాహి కూడా స్నేహితుడి కోసం కొన్న బట్టలు ఆత వి చేతిలో పెట్టాడు. ఆ బట్టలు చూస్తూనే షశ్వం, సరోజల మొహాలు మాడిపోయాయి. "సేషనుకి చేరుకునే దాకా కూడా కార్లో వివరూ మాట్లాడుకో లేదు. నిరంజనిని పిసీనారిదానిగా అంచనా లేస్తూ మనసులో రకరకాల ఆలోచనలు చేశారు విశ్వం, వరోజలు, అన్నా, వదినల జంటముందు తమ జంట సూర్యుని ముందు దీవి టీలా ఉందన్న బాధతో, అవమానంతో, కోపంతో, అనసూయతో లోలో పల ఉడికిపోతోంది నిరంజని. పొణి([గాహి ఒకటి రెండు మాటలు మాట్లాడాడు గానీ ఎవరూ అతనీ మాటలు వింటున్నట్టు కనిపించక అతనూ మౌనం వపొం చాడు, వవ్‌ లల ణా ఈశ కా ష్ధుపన్లో నిశ్యంతో మరీ మరీ చెప్పాడు పాణీ[గాహి, ర్ల

అఆ౦దానీకీ సమాథీ లీ చూసుకుని ఎప్పుడె నామీ నాన్నగార్ని సంపించండి. మా దగరో నెలా థె కా జీ (౫ కంటారు, “ఆలాగ” అవని ఊరుకున్నాడు వశ్వం, “ఎవంటాపు నిరంజనీ ! ఆయనొచ్చి మన దగ్గిర కొన్నాళ్ళుంటే బావుంటుంది కదూ” బానో, కాదో తెలియకుండా తల ఊపింది నిరంజని, రైలు కదిలాక మౌనంగా, భర్త వెనకాల కారుదగ్గిరికి సడీచిందిం భార్య మౌనం చాలా వింతగా తోచింది పాణి(గ్రాహికి. తన స్వంత అన్నా, వదినలు వచ్చినందుకు ఎ మాతం నంతోషం వెలిబుచ్చలేదు. వాళ్ళు వచ్చినప్పుడు ఎంత నిర్లి పంగా ఉందో, వెళ్తున్నప్పుడూ అలాగే ఉంది. తేడాలేదు “=హలో । పాణీ $ో ఇసరూ ఒక్కసారే వెనక్కి తిరిగి చూశారు. టు ఊదారంగు సూట్‌లో మెరిసిపోతున్నాడు, చేతిలో ఓక ప్మర్ర గులానీ ఉంది. నవ్వుతూ దగ్గరగా వచ్చాడు, అతన్ని చూస్తూనే నిరంజని మనసులోని నిర్ధీ పత మాయ మైంది. మనసు మధుర లోకాల్లో తేలిపోతున్నట్రని పించింది. కళ్ళు వాటంత టవే కాంతులు నింపుకున్నాయి, తమకి తెలియకుండా నే అధరాలు చిరునవ్వుతో విచ్చుకున్నాయి. “ఏమిటి నువ్వుకూడా ఇలా వచ్చావు? ఆ పువ్వేమిటి ౩” అంటూ తామెందుకు శషనుకి వచ్చింది చెప్పాడు పాణ్విగాహి

ప్ర తఆరీదానీకీ సమౌాథి

“నే నిష్పుడే దిగా నీ నైలు. ఆపీసు పనిమీద మొన్న క్యాంపు కెళ్ళాను, అదిగో నా సామాను,” అంటూ వెనకి పోర్షర్‌ తెస్తున్న సూట్‌ కేసు చూపించాడు మనోహర్‌,

మరి అ పువ్వేమిటి 7

“కంగారు పడకు. దీని వెనక పెద్ద కధేమీ లేదులే, వాడెవడో అమ్ముతున్నాడు. గులావీ పూలంటజకే నా కెంతో ఇష్టమని సీకూ తెల్పుగా! ఆఫ్‌ కోర్సు అందమైన వసువులం'పే ఎవరి కిష్టం ఉండదూ ము స్తున్న ఆ పువ్వుల్ని చూసి ఉండబట్టలేక ఒక పువ్వు కొన్నాను,” నవ్వాడు మనోహర్‌,

అప్పుడే అతనివెపు చూసింది నిరంజని,

కూ

ఆ నవ్వు మనసు నేవేవో లోకాలకి మళ్ళించింది.

వశం తప్పిన మనసు నదిలించలేక కలవర పడిపోయింది,

“అందమైన వస్తువు అందమైనవాళ్ళ) దగ్గరుం కే మరింత అందం కదాః న్యాయం చేకూర్చినట్టపుతుంది. కొన్నానే గానీ నేనేం చేసు కుంటానీ పువ్వు ? తీసుకోండి. మీకేం అభ్యంతరం లేదుకదా?” అంటూనే పువ్వు ముందుకి చాపి నిరంజనికి అందించాడు,

+'భలే వాడివే! ఆమెగారికి అభ్యంతర మెందుకుంటుందీ । పువ్వులంటే ఆడవాళ్ళక్‌ పంచ(ప్రాణాలు కదా $ భార్యవెవు ఓరగా చూస్తూ అన్నాడు పాణీ(గ్రాహి.

ఎంతో అప్పరూపంగా పువ్వు అందుకుంది నిరంజని.

అందుకోవడంలో తని చేతివేళ్ళు తగిలి చెంపల్లో మరో గులానీ విరిసింది,

ష్తు స్త ర్త

ఒరే అప్పుడే వచ్చేశారేమిటిరా ” కొడుకూ, కోడలూ ఇంల్లా

బడుగుచుడుతూం పే ఆశ్చర్యం వ్య క్త్రపరిచాడు: రాఘవయ్య,

అ౦దొనికి సమాది గ్‌

వారం రోజులుండీ వస్తామనీ, వాళ్ళు మరీ ఎక్కువ బలవంతం పెడితే పదిరోజులుండి వసామనీ వెళ్ళినవాళ్ళు నాలుగో రోజీ తిరిగి వన వ్చెయ్యడం ఆశ్చర్యమే మది.

బ్లాద్రి ర్‌టైరు బడిపంతులు రాఘవయ్యగారి కూతురుకాదు, గుమసా విశ్వం చెల్లెలు కాదు. సలుకుబడీ, డబ్బూ ఉన్న ఒక పెన ఆఫీశరు భార్య"అదిప్పుడు. ఆ సంగతి మర్చిపోయి అలా అడుగుతున్నారు మీరు,

విశ్వం జవాబు మరింత ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది ఆయనకి, “ఏమిట్రా వింతగా మాట్లాషతున్నావు! ఇవ్చుడేమెైంది?” “మీ కూతు దృష్టిలో మనం వాళ్ళ నౌకర్ణకంటే తీసిపోయాం.” కోపమంతా ఒక్క ముక్కలో వెళ్ళగక్కాడు విశ్వం,

మా! స్‌జైటిళ్ల ఛ శోకళిళ అదేమి[టా ఆలా అంటావు, ఏమ్మా సరోజా అసలేం జరిగింది? నువ్వైనా చెప్పు

సరోజ భర్త వైపు చూసింది,

“ముందు నాక్కాస్త కాఫ్‌ కలిపి ఇవురం! ' సనీక3కందుకు నువ్వేం మాట్లాడకుండా లోపలికి నడు' అన్న భావంతో చూళాడు విశ్వం.

తలొంచుకుని లోపలికి వెళ్ళిపోయింది సరోజ,

“అసలు సంగతేమిటో చెప్పరా” ఆకృక అణచుకోలేక మళ్ళీ

“నేను చెప్పడమెందుకు లెండి, మీరుకూడా ఎప్పుడైనా వెళ్ళి రెండురోజు లుండి రండి, మీకే అర్ధమవుతుంది.” అంతటితో ఆ (ప్రసంగం ఆపేసీ పెరట్లోకి వెళ్ళిపోయాడు విశ్వం,

రాఘవయ్య కంతా ఆయోమయంగా ఉంది.

ఆసలు సంగతేమిటో చెప్పకుండా కొడుకలాగ సగం సగం మాట్లాడడం బొత్తిగా నచ్చలేదు.

శ్చ నాతో ర్మ

ర్రిగి ఆ౦దోనీకి సమౌాథీ

“నీక మాటలొ స్తే నువ్న్వయినా చెప్పేవాడిని” అంటూ మనవడీని దగ్గరికి తీసుకున్నాడు.

వాడు నవ్వులు కురిపీస్తూ తాతయ్య వడిలో చేరిపోయారు.

శాయీ వాళ్ళు వచ్చేసినట్లున్నారేః” అంటూ అడుగు 'పెటింది పక్కింటి మాస్తారమా క్త గ తం గ్రాం న్న శ్రయిం

“ఇవాళ వచ్చేసారని మీరు చెప్పలేదేం బాబాయ్‌ గారూ?” (ప్రశ్నించింది రాఘవయ్య ని,

“ఇవ్వాళ వచ్చేస్తారిని నాకూ తెలియదు తల్లీ.

“ఏరా । మాసు నించి ఏవేం పట్టుకొచ్చావు? మీ అత్తయ్య ఏమేం కొనిపెట్టింది నీక శాయి బుగ్గలు సాగదీస్తూ అడిగింది.

న ః నః

“మనింటి ఎదురింట్లోకి ఎవరో కొత్తగా వచ్చినట్టున్నారు.” ఖోజనం చేస్తూ యాదాలాపంగా అడీగాడు పాణ్‌(గ్రాహి.

ముద నోట్లో పెట్టుకో బోతున్నదల్లా చటుక్కున ఆగిపోయింది

డా శి ళు ళం నిరంజని,

ఆ రోజు సాయంతం ఎదురింట్లోకి అధెకి దిగిన రవి అతని భార్య కళ్ళముందు మెదిలారు, మరి అన్నం సయించలేదు, తినకసోతే థర వేసే వానజల్లు లాంటి (పశ్న లెదుర్కో.వాలి, అందుకని అయిష్టంగానే మొక్కుబడి తీర్చుకుంది.

ఎలాగో అయిందనిపించి లేచింది.

అన్యమనస్కంగా మంచమ్మీద వాలింది.

ఆల్‌చనలు మనసుని ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసున్నాయి.

నాయం(త్రం ఎదురింటి ముందు ఆగిన టాక్సీలోంచి దిగిన యువ కుడీని చూస్తూనే కంగారు పడింది మనసు,

అఆ౦దానికి సమాధి గ్ర్‌ర

పరిశీలనగా మళ్ళీ మళ్ళీ అతని వంక చూసింది.

అతను రవే అని పోల్చుకుంది,

రవి తనకి కాచేజీలో సీనియర్‌, అందగాడు.

గేటు దగ్గిర రోజూ పొద్దున్నా, సాయం[తం తనకి పోజులు కొడు తుండేవాడు,

ఆందరికన్నా అందమైన దాన్ననే గర్వం తనకుండేది, తనతో మాట్లాడాలని ఎంతమంది అబ్బాయిలకో ఉండేది. అది [గహించి తనూ మరింత కొండెక్కి కూర్చునేది,

రవి తనతో మాట్లాడాలని ఎన్నిసార్లు [ప్రయత్నించినా పడనిచ్చేడి కాదు తను,

ఒక రోజు తను రోడ్తుమీద ఒంటరిగా నడుసున్నప్పుడు రవి పక్కగా వచ్చి “నువ్వు అందంగా ఉంటావు. నేనూ అందంగా ఉంటాను మనిద్దరి జోడీ బావుంటుంది. నన్ను పెళ్ళి చేసుకుంటావా ?” అన్నాడు

“సాకు జోడీ నువ్వయితే నే బాగుంటుందని ఎందుకనుకుంటావ్లు ? నీ కంపే ఆందమైన వాదే దొరకచ్చు నాకు. మాటలు చాలించి దయ చెయ్యిం లేకపోతే నీ అధిక్యప్రసంగానికి బహుమతిగా నా చెప్పు నీ చెంపని ముద్దు పెట్టుకుంటుంది" అంటూ విసురుగా కదిలింది తను.

ఆ నాటి రవి .... ఈ నాడు మళ్ళీ ఇక్కడ.

అసలే మండుతున్న గుండెలు గత స్మ్యృళులతో మరింత మండాయి.

ఇంటి ఎదురుగానే ఉంటున్నప్పుడు ఇవాళ కాకపోతే రేపైనా తనని గు ర్తించకపోడు ఏ4 న

గుర్తించిన తర్వాత “నా కంటే అందమైన వాడు దొరుకుతొ డన్నావుగా -*.. ఏమైంది మరి” అన్నట్టుగా నిత్య౫ తనవంక ఎగతాళిగా చూడకపోడు. ఆంతకంటపే అవమానం తనకి ఏం ఉంటుంది?

భగవాన్‌ | ఆ రోజు సీటలమీది పెళ్ళి ఇగిపోయినప్పుడే ఈ

40 ఆ౦దానికి సమాథి గుండె కూడా ఆగిపోతే ఎంత బావుందేది .... ఈ బాధ్య ఈ అవమానం భరించడం కంటే అది హాయి కదా!

“ఏవిటా దీర్హాలోచన పిల్చినా పలక్కుండా ?” భర్త హెచ్చరి కతో ఉలిక్కిపడి పక్కకి చూసింది.

“ఎవరి గురించీ అంత ఇదిగా ఆలోచించేసున్నావు 1 మనమధ్యశకే “మెనా కొత్త మెంబరొస్తున్నాడా ! అలాంటి శుభవార్త ఏదైనా ఉంజే ఈ దినుడి చెవిని వేసి పుణ్యం కట్టుకో,”

ఏదో వినకూడని మాటలు వింటున్నట్టుగా ఇబ్బందిగా మొహం పెట్టందె నిరంజని..

*ఎ౦? అలా చూస్తున్నావు ? నీకు మాత్రం కోరికగా లేదూ మనింట్లోకి కొత్త మెంబరు రావాలని .... ఆ చిన్నారి పాప ఆట పాట లతో మనిల్లు కళకళలాడాలనీ ....”

లేదన్నట్లు తల అడంగా ఊపింది నిరంజని,

ఛు +

వినకూడని దేదో విన్నట్టు ఇబ్బందిగా చూడడం ఈ సారి పాణీ (గాహి వంతు అయిందిం

నమ్మ లేనట్టుగా చూస్తూ మళీ అశీగాడు “ఏం? ఎందు కిష్టం లేదూ 1?

స మయో జ"

“ఏమో కాదు. ఏదో కారణం ఉండే ఉంటుంది, నాతో చెప్పక పోతే మరెవరితో చెప్తావు ? చెప్పవూ .... ప్లీజ్‌ *.”

“దయచేసి నన్ను విసిగించకండ్‌, నన్నేమీ అడగదు.”

పక్కకి తిరిగి మాట్లాడకుండా పడుకుండి పోయింది.

భార్య మనసు అర్థంకాక చిన్నగా నిట్టూర్చి, మంచంమ్మీద వెనక్కి వాలాడు పాణ్‌[గాహిః

ఖః ॥ః ౪

అ౦దానికీ సమాధథీ శీ] అనుక న్నంతా ఆయింది.

నీరంజనిని గుర్తుపట్టాడు రవి.

ఆ రోజు ఆదివారం,

కా సేష్ప కూర్చుని కబుర్లు చెప్పి పోవడానికి వచ్చారు దారువాలా, అతని భార్య.

వాళ్ళు వెళ్ళిపోయటప్పుడు సాగనంపడానీకి భర్ధితో పాటూ గేటు దగరికి పచ్చింది నిరంజని,

)

సరిగ్గా ఆదె సమయంలో బయిటికి వచ్చిన రవి నిరంజనిని చూసి ఎక్కడో చూసిన మొహంలా తోచి పరిశీలనగా మళ్ళీ చూశాడు. గుర్తు పట్టాడు.

వా్లైవరితోనో మాట్లాడు తున్నారని కాసేపు ఆగాడు.

న. న్‌్‌!

ఆ మాట్లాడుతున్న వాళ్ళు “'బెబె” చెప్పి సూ్యూటరెక్కి. వెళ్ళి పోగానే గబగబా వచ్చాడు ముందుకి,

ముందుగా తనని తను పరీచయం చేసుకున్నాడు.

ఆ తర్వాత నిరంజని వైవు తిరిగి “మీ పేరు నిరంజని కదూ” అన్నాడు,

“మీకెలా తెల్పు ?” నవ్వుతూ మృదువుగా అన్నాడు పాణిగ్రాహి,

తన మొహంలో భావాలు కనపడనీయకుండా మరో వైపుకి దృష్టి సారించింది నిరంజని.

“మి మిసెస్‌ నేనూ ఒకే కాలేజీలో చదివాం, గుర్తుపట్ట గలి గాను ఇన్నాళ్ళ తర్వాత చూసినా. అఫ్‌కోర్పు ఆమె ఎక్యంవగా మార లేదనుకోండి .... కొత్త చోటు (ఫెండ్సు దొరికేందుకు ము పడు తుంది అను కుంటోంది మా ఆవిడం లక్కీగా ఇదివరకు నాకు

అల అన క ళ్‌ శక్తా ఇగ్య కాస్త పరిచయమున్న వ్యక్తి కాబట్టి మే (శ్రీమతితో త్వరగానే స్నేహం కలుస్తుంది లెండీ,"

శీల్లీ అ౦దానికి సమాధి ముళ్ళమీదున్నట్టుగా అనిపించింది విరంజనికీ, వరండాలో కొచ్చిన భార్యఏ పిలివాడు రవి “శ్రీలతా ;: ఇలారా అప్పుడే నీ కొక తెలుగు (ఫెండుని చూసి పెళ్తుశాను.” పాణి([గాహీీ నిరంజని కూడా అటువైపు చూశారు. ర్‌వి భార్య (శ్రీలత నవ్వుతూ దగ్గరగా వచ్చింది, రవికి తగ కే (శ్రీలత కూడా చాలా అందమెంది. శారు. ల వాళ్ళిద్దరివంకా ఒక్క-కణం చూసి అప్రయత్నంగా భర్హవెపు చూసింది నిరంజని, గుండెల్ని దొలిచే బాధ ఊపిరి సలపనివ్వలేదు. తన భార్యని పరిచయం చేశాడు రవి. చేతులు జోడించింది (శ్రీలత, మర్యాదగా ఉండదని 1... వొళ్ళిద్రర్నీ తమ ఇంట్ల కీ వచ్చి కాసేపు కూర్చుని వెళ్ళమని ఆహ్వానించాడు షాణీ(గ్రాహ్‌ా. మొదటి చూప్తలోనే పాణీ[గ్రాహమీద మంచి అభిప్రాయం ఎర్బ్చడి పోయింది రవికి, అంత గొప్పవాడు నిలబడీ కాసేపు తన మాటలు విన్నాడు. తమ ఇంట్లోకి వచ్చి కాసేపు కూర్చోమని ఆహ్వానించాడు +, అంతకంజే ఇం'కేం కావాలి .... సిటీస్‌లో ఒకళ్ళ గొడవ ఒకళ్ళ కి క్కర్లేదు. ఇరుగు పొపగు నంతగా పట్టింయమకోరు, అలాంటిది ఇతను వాగా డబ్బున్న వాడై నా కూడా ఏమాత్రం గర్వం (ప్రదర్శించశ్లేదు . రవి మొనంం అతను చూసే చూపులూ మరోలా అర్ధం చేసుకుంది నిరంబజవి, ఇతనిలో ఏ కోశానా ఆఅఆందమన్న మాటగానీ, ఆకర్షణ అన్న మాటగానీ బేదే 1 ఇలాంటి వాడిని చూస్తూ, చూస్తూ ఎలా కటుకుంద్షి ని రంజని ,.,; ఇని ఆలో చిస్తు న్నా దే'మో | క్‌

అ౦దానీకి సమాధి .

పాతాళంలోకి కుంచించుకు పోతున్నట్టుగా ఫీలైంది,

“ఎక్స్‌ క్యూబ్‌ మి | ఇప్పుడు సినిమాకని దియగ్హరాం, నాయం్యత్రం తప్పకుండా మీ ఇంటికొ సాం” క్షమాపణ చెప్పుకున్నాడు రవి,

అప్పటికి వదిలినందుకు సంతోషించింది నిరగోంజని.

వాళ్ళు అటు తీరగ్గానే గబ గబా ఇంట్లోకి వచ్చి ఎంతో అలిసి పోయిన దానిలా సోఫాలో వెనక్కి. వాలింది.

భ ర్రవచ్చి తన పక్కన కూర్చోగానే చిరాకుగా అంది “ఇలాంటి వాళ్ళందర్నీ చేరదీయడం నా కిషంలేదు,”

ని. తె లబోయాడు పాణీ[గాహి, లీ,

"ఎలాంటి వాళ్ళు ?

“*ోఆదే॥ ఇప్పుడు మనతో మౌట్లాడలా ఇ అతను."

“*న(్న ।, మన ఎదురింటతని గురించా నువ్వనేది ? ఏం ? అతను మర్యాదస్తుడిలా నే ఉన్నాడే 1"

“ఫై కందరూ అలాగే ఉంటారు.”

“అంక ? నీ కతని గురించి వివరంగా ఏమైనా లెలిస్తే చెప్పు.”

“చదువుకునే రోజుల్లో బుద్దిగా ఉండేవాడు కాదు.”

“ఆ దారివేరు నిరంజనీ ....” న వ్వేశాడు పాణ్మీగాహీ.

“వదువుకు'నే రోజుల్లో ఆ వాతావరణమే వేరు, ఇప్పుడు పెళ్ళయి సంసారం చేసు కుంటున్నవాడినిి ఉద్యోగం చేసుకుంటున్నవాడిని చదువు కనే రోజులో పోలిస్తే ఎలా ? ఎప్పుడూ ఒక్కలాగే ఉంటారా మను షులు ?"

“ఏమో 1 నా కదంతా తెలియదు” ఉ(కోషంతో, ఆ (ప్రసంగం అంతటితో ఆపేసి లోపలికి వెళ్ళిపోయింది నిరంజని,

ఖ్‌ న |

శీ అల౦దానికీ సమాథి

కాలింగ్‌ బెల్‌ మోగింది.

హాల్లో సోఫాలో కూర్చుని ఆరోజే తను పూర్తి చేసిన పషెయిం టింగు చూసుకుంటున్న నిరంజని లేచి వెళ్ళి తలుపు తీసింది. ఎదురుగా మనోహర్‌,

నిరంజన కళ్ళు మెరిశాయి,

తెలియకుండానే చిరునవ్వు 'పెదవుల మీద కదిలింది.

“రండి” ఆహ్వానించింది లోపలికి,

లోపలికి వచ్చి కుర్చుంటూ అడీగాడు మనోహర్‌ “ఏం చేసు న్నాడు పాణీ ?”

మనోహర్‌ రూపాన్ని మనసు తీరా మనసులో ముం(డ్రించు కుంటున్న నిరంజవి వెంటనే జవాబివ్వలేక పోయింది.

ఒక్క క్షణమయ్యాక అతని కెదురుగా కీర్చీలో కూర్చుంటూ అం". “ఇంట్లో లేరు.”

“లుల్రాగా ఇబ్బందిగా మొహం బట్టాడు మనోహర్‌,

“ఒక్యా స్‌మిషం ...ఇప్పుడే వసాను-” అతన్‌ జవాబు కోసం ఎదురు చూడకుండా గబ గబా వంటింట్లోకి నడీచింది.

పాణీ ఇంట్లో లేనప్పుడు కూర్చుందుకు మొహమాటంగా ఉన్నా కూర్యోక తప్పింది కాదు మనోహర్‌ కి.

ఎదురుగా టీపాయ్‌ మదున్న ఇలసేజుడ్‌ వీక్సీ చేతిలోకి తీసు

న్‌ ౧౫

కున్నాడు

పేజీలు తిరగేస్తూ, నిరంజవి వస్తే “ వెళ్లాస్తానని చెప్పి” వెళ్ళి పోడానికి ఏదురు చూస్తూ కూర్చున్నాడు.

ఒక పేట్లో స్వీటూ, హాటూ పెట్టి తీసుకొచ్చింది నిరంజని, మరింత మొహమాట పడ్డాడు మునోహార్‌,

ఆ౦౮దొనికి నమాధథి కీర్‌

-ఇప్పుడివన్నీ ఎందుకండీ .... నేను వెళాను. పాణి ఉన్నా డేమోనని....”

అతని మాట పూరి చెయ్యనివ్వలేదు నిరంజని,

“"స్నేహితు డింట్లో" లేకపోతే స్నేహితుడి భార్యతో కొంచెం "సేపైనా మాట్లాడ కూడదా 2 ఆడవాళ్ళకి విలువ ఇవ్వరేమో మీరు ...”

“అచ్చే 1 అలొ అని కాదు. అదేం లేదు, ఎందుకు మాట్లాడ కూడదూ. ...” అంతకంటే ఏం చెప్పాలో తెలియలేదు మనోహర్‌కి,

నిరంజనికి వింతగా ఉంది,

భర్త పక్క-నున్నప్పుడు తనతో కలుపుగోలుగా మాట్లాడే మనో హార్‌ భర్ర ఇంట్లో లేనంత మాత్రాన అంత మొహమాట పడిపోతా 'గేమిటి ?

“* సీసుకోండీి,...” పెటు ముందుకి జరిపీంది.

“ఇన్ని 'నే నొక్కడినే తినాలా .... మీరు కూడా తీసుకోండిం”

“రీసుకుంటాను.” కావాలనే పేటులో ఎక్కువగా పెట్టి తీసు కొచ్చిన విరంజని, అతను తీసుకుంటున్నప్పుడే చెయ్యి చాపి తనుకూడా

ఆతని స్బర్శ ఎదల్‌* పులకింత లేవదీసింది,.

ఏదో ఒకటి మాట్లాడాలి కదా అని పక్కన కుర్చీలో పెట్టిఉన్న “పెయింటింగు చేతిలోకి తీసుకున్నాడు, చాలా బావుందది. నిజంగానే అత నీకి నచ్చింది,

ఆదే మాట పెకి అన్నాడు.

“చాలా బొవుందిది. మీరే పెయింటు చేళారాళో

నిరంజని ఆనందానికి అంతులేక పోయింగ,

మనోహర్‌ మెన్చుకున్నాడు,

ర

శీ ( అఆ౦దానికీ సమాధి

అతనికి నచ్చింది

అంతకంటపే ఏం కొవాలి ?

“ఫ్నిక్రు నచ్చితే ఇది మీరు తీసుకోండి,... నే నింకోటి పెయింటు చేనుకుంటాను.” తృప్తిగా అంది,

“ అబ్బే! నా కెందుకు ? మిరు కష్టపడి "పెయింటు చేశారు... ఇంకోళ్ళ కిచ్చేయ్యడ మందుకు 2” నవ్వాడు మనోహర్‌,

మైమరచి చూసింది నిరంజని అతని చిరునవ్వు,

“కష్టపడి చేసిన వస్తువు మనసుకి నచ్చిన వాళ్ళకివన్వడ ౦లో కష్టం ఉండదుగా ,...” లోలోపల అనుకుంది.

“మరేం పరవాలేదు, ఏవంత కోష్టపడీ పోయాననీ ... మీరు తీసికళ్ళండి .... పోనీ ఫేము కట్టించాక ఇవ్వమంటారా ? తీసికెళ్ళి గోడక తగిలింప కోడమే తప్ప, (ఫేము కట్టించే ఇబ్బంది ఉండదు మి కప్పుడు,

“ఇబ్బంది ఏమీ కాదు....నేను కట్టించు కుంటాన్లైండి..-” తీసుకో మని ఆమె ఆంత ఇదిగా చెప్పం కే మొండిగా తీసుకోనని వాదించడం వాగుండదని అలా అన్నాడు ఖఇవరకీ,

"రండు కప్పులో కాఫీ అచ్చి మధ్యలో పట్ట వెళ్ళాడు నంత ౦,

అనాటీ టి

“అందమైన పస్తువులు ఇష్టపడని వాళ్షుండరు కదూ [$” కొఫీ తాగుతూ ఓరగా మనోహర్‌ ని చూస్తూ ఆంది,

• అది సహజం ....” జవావిచ్చాడు,.

ఆ జవాబు నచ్చింది నిరంజునికి,

హృదయం ఎగిరెగిరి పడింది తీయని తలపులతో,

అలాగే ఏంతో సేపు అతను తన 3మరుగా కూర్చుండి పోతే ఎంత హావుంటుందీ అనువుందె*,..

అ౦దానికి సమౌాథీి శ

కానీ మరో అయిను నిమిమాళు కూర్చుని ఇంక వెళతాన6ంటూ లేచాడు మనోహర్‌,

తీయని కల చెదిరిపోతున్నట్టు బాధపడింది విరంజని మనసు. “రే, ఇది తీసుకోకుండానే వెళ్ళిపోతున్నారు ....”

ఆమె మనసు నొపించడం ఇష్టంలేక ఆ పెయింటింగు అంచు

అతను వెళ్ళిపోయాక కూడా చాలాసేపు అతన్ని గూర్చిన తల పుల్లోనే ఉన్న నిరంజని భర్త రాక గమనించనే లేదుం

ఆరేవెగారు ప్ర లోకాల్లో ఉన్నారు ౪? అన్న భర మాటతో

మనో హర్‌ రూపం, మనసుని పూవల్లే వికసించేటిట్లు చేస్తే భర్త రూపం మనసుని పూరేకలు చిదిమినట్లు చిదిమి 'వేస్తుందనిపించింది.

జ్‌ వః క్ష

(శ్రీలతక్సీ రవికీ ఎంత దూరంగా ఉండాలని నిరంజని అనుకుం

టోందో అంత దగరిగా వసున్నారు వాళ్ళు. క్‌ 1 అణటో

ఇద్దరూ కల్సి మూడు నాలుగు రోజులకో సారైనా నచ్చి కాసేపు కూర్చుని కబుర్లు చెప్పి వెళతారు, (పతీరో జూ మధ్యాహ్నం అములో తప్పకుండా వస్తుంది (శ్రీలత ఒక్కతీ.

ఏ'పేవో కబుర్లు ఆగకుండా చెప్తూ ఉంటుంది. చదవడానికి పుస్త కాలేమెనా ఇమ్మని అడిగి తీసికెళూ ఉంటుంది. పుస్తకాల్లో ఉండే ఎడ్వర్‌ బజ్‌ మెంట్సు చూస్తూ ఈ “శై” రవి కట్టుకుంటే ౨ ప్‌ అందమొస్తుంది కదూ .... ఈ షద్ద రవి తొడుక్కుం కే సర్దుకే. ఆంద ఉంటాయి నిరంజనికా మాటలు,

శర ఆ౦దానీకి సమాధి

ఆ బలో, ఆ షర్టులో తన భర్త నూహించుకుని అసంతృ ప్తిగా, అసహనంగా నిట్రూరుస్తుంది.

ఆ రోజు వమధ్యాహ్న౮6 రోజూలాగే వచ్చింది (శ్రీలత.

వచ్చి పదినిమిషాళైందో లేదో తనేదో షాపులో చూసిన ఒక పరు

“మొన్న ఒక రెడీమేడ్‌ షాపులో షోకేసులో ఒక షర్డు చూశామందీ ॥। ఎంత దాగుందనుకున్నారు. లే'ఇెస్టు మోడల్‌, ఆ షర్తు రవి తొడుక్కుంటే రాజేష్‌కన్నా దిగదుడుపే రవిముందు. రవిని కొనుకోో1మంకపే ఇప్పుడు డబ్బు లేదుగా అనేళాడు. ష్స్‌ ... ఏం లాభం .... అదివరో కొనేసుకునే ఉంటారీ పాటికి. ... కానీ ఆ కొనుక్కున్నవాడు అందం చందం లేనివాడై తే ఆ షర్టు అందం కూడా పోతుంది ,....”

ఇంక ఈ ధోరణ్‌ ఆగేలా లేదని మధ్యలో మాట మార్చింవ నిరంజని “నా బ్లూ నై లెక్స్‌ చీరమీద ఎం(బ్రాయడరీ చెయ్యడం పూర్త యింది, చూసారా!”

ఆ....ఆ... చూపించండి. ..” శ్రీ లత మొహం విప్పారింది. నిరంజని వెనకే తనుకూడా గదిలోకి నడిచింది.

వీరువా తాళం తీసి, వంగున్వి తను ఎం(బాయిడరీ చేసిన చీర తీసున్న నిరంజని థ్రీ లత *హాయ్‌” అంటూ అరిచీన ఒర్రుపుక్తి ఉలికి పడింది,

వీరువాతో ఉన్న కొత్త షర్డు వంక చూపించింది (థ్రీ లత, ఇదే నండీ... ఈ షర్షే..., దీన్ని గురించే నేను చెప్పింది.... రవినీ కొనుకో్కోమని నే నెంతగా చెప్పానో, కొనుక్కోలేదు. డబ్బు లేదిప్పు డంటూ తేల్చి పడేశాడు.” నిరంజని నెత్తిన పిడుగు పడినట్టయింది,

“కొనుక్కున్న వాడు అందం చందం బేని వాడకే ఆ పరు

క్‌ య టి

ఆఅఆ౦దానికి సమాధి శీలి అందం కూడా పోతుంది.” థ్రీ లత మాటలు చెవుల్లో (ప్రతిధ్వనించి మొహం ఎబబడింది.

“*ఎలా ఉంది బాగా నచ్చిందా?” అంటూ చీరమీది డిచైగు చూపిస్తూ మొకుగబడీగా అడీగింది.

“చాలా బాగుంది” సరిగ్గా చీరవంక చూడకుండానే అంది (శ్రీలత. ఆమె దృష్టి బీరువాలో ఉన్న ఆకొత్త షర్టు మీదే ఉంది.

భరించలేనీ అవమానంతో నిరంజని మనను చిత పాంసకీ లోనై ంది.

ఖః ౫ |

ఆ రోజు సాయంత్రం ఆ మాటా ఈ మాటా మాట్లాడుతూ “ఈ నెల్లో నై లెక్స్‌ చీర కొంటానన్నావుగా రవి । రేపు బజారెళావమా” అంది (శ్రీలత.

వ్‌సుగ్గా మొహం పెట్టాడు రవి,

66 జ్హ్య నెల్లో కుదరదు,

“స్ప? ఎందుకని,”

మాట్లాడ లేదు రవి,

“ఇప్పటికి నాల్గు నెల్లనుంచీ వాయిదాలేసూ వస్తున్నావు, ఈ నెల్లో కూడా అలా అంజకే నేనూరుకోను" మొండిగా అంది (థ్రీ లత,

“డారుకోక ఏం చేసావు?”

ఏడుపొచ్చింది శ్రీ లత.

“ఏదో మహా నా కెక్కువ చీరలు వని పెళ్టేస్తున్నావని అను కుంటున్నావు కాబోలు ... ఆ నిరంజని చీరల్లో నాలుగో వంతు కూడా లేవునా కున్న చీరలు. అవున్లే దేని3ైనా పెట్టపుట్టాలి.... నా ఖర్మ... ఒక 'నె లెక్స్‌ చీర కొనడానికి వంద వాయిదా లేసున్నావు.”

స్యా ఇధ్రాత్రో

గ! అ౦దానికి సమాథి

“నేనేం చెయ్యను? నువ్వే చూస్తున్నాపుగా (ప్రతి నెలా వచ్చి పడుతున్న ఖర్చులు. (కిందటి నెల్లో అమ్మ కంటి ఆపరేషను కెంత ఖర్నుయిందీ నీకు మా(తం తెలియదూ? ఆ ముందరి నెల్లో అత్తయ్య కూతిరి పెళ్ళికని అంత దూరం పడి పోయామా? అప్పుడు బోలెడు ఖర్చ వలేదూ? దానికి ముందరి నెల్లో ఇంకేదో ఖర్భు తగిలింది. ... ఇప్పుడీ నెలేమో తమ్ముడు కాలేజీ వాళ్ళతో ఎక్స్‌కర్షిన్‌కి వెళ్తున్నాడుటు ఓ ఎన భి రూపాయలయినా కనీసం పంపమని రాళాడు. అందుకనే ఈ నెల్లో నీకు చీర కొనడం కుదరదంటున్నాను..

“వచ్చే నెల్లో ఇంకేదో వస్తుంది. వచ్చేవాళ్ళ కెప్పడూ బడ్డంకులు వస్తూనే ఉంటాయి. ఛీ ..ళి *=దేనికై నా 'పెట్టిపుట్టాలి. ఆ రోజు షాపులో మనం చూసిన ఆ షర్టు పాణీగా పాగారు కొనేసుకున్నారు. ఇవాళ వాళ్ళ నీరువాలో చూళాను ... నువ్వు తొడుక్కుంకే ఆ షర్షు కే ఆందమొస్తుంది ఛీ .... భీ... దేనికైనా పెట్టిపుట్లాలి.

“ఎన్నిసార్ల అంటావు ఆ మాటి కోపంతో రవి _-యమహంలో రంగులు మారాయి,

మరింత కోపంతో మండిపడింది (శ్రీ లత “వందసా ర్లంటాను? నా ఇష్టమొచ్చినన్ని సార్హ ౦0టాను,"]

“అనుకో ఒక్క దానిపీ కూర్చుని వందసార్లుకాదు, వెయ్యి సార్షనుకో, ” చెప్పులు తొడుక్కుని, చిరాగ్గా, వడివడిగా బయటికి వెళ్ళిపోయాడు రవి.

ఆ వెళ్ళడం, వెళ్ళడం మళ్ళీ ర్యతి పది దాటాక గానీ ఇంటికి రాలేదు.

అంతవరకూ తనుకూడా అన్నం౦ తినకుండా, నీరసంగా కుర్చీలో కూరు*ని ఉన (శీలత తలుపు తటిన చషుడుకి ఉలిక్కిపడి లేచి వెళ కలుపు మ ల్‌ - ౮ ॥

లోపలికి వచ్చి, మౌనంగా ఒట్టలు మార్చుకుని మంచమెక్కాడు గవి /

ఫిందానికీ సమాధి గ

భర్త బయటికి వెళ్ళగానే చల్లారిపోయిన కోపం, భర్త ఇంటికి వచ్చి పలకరించక పోవడంతో మళీ) తిరగబెట్టింది (శ్రీలతకి.

చేసిన వంటంతా వృధా కాగా తను కూడా ముసుగు తన్నేసింది.

వ స్తో షః

“మనోహర్‌ కీ జ్యర౦గా ఉందనీ తెల్నిందిః లీవులో ఉన్నాడుట. నేనిప్ప్వుడెళ్ళి ఓసారి చూసి వసాను.

అయ్యో | మనోహర్‌కి జ్వరమా .... తిను కూడా వెళ) చూసొ స్తే... ఆమాళే పెకి అనేసింది భశ్రతో “నేను కూడా వస్తాను పదండి. సోకూ బం తోచశ్తేదు ఇంట్ల 4”

తనంతట తనుగా "మీతో నేనూ వసానుి అని భార్య ఎప్పుడు అడగకపోవడం.... ఇప్పుడు తనంతో తనే 'నేనూ వస్తానని" అనడం ఆశ్చర్యంగానూ, ఆనందంగానూ ఉంది పాణిగ్రాహికి, మరీ మంచిది, పద-. ఇద్దరూ వచ్చారు పాపం నన్ను చూడటానికి అని సంతో షిస్తాడు.

ఆలస్యం చెయ్యకుండా గబగబాతయారయి వచ్చింది నిరంజని, కారో బయలేరారు.

ళం య!

భర్తపక్కన కూర్చున్నదన్న మాపేగానీ నిరంజని మనసు మనసులో లేదు.

కళ్ళముందు మనోహర్‌రూపం తప్ప మరేదీ కనిపించశ్లేదు.

కారు ఆధునికంగా వున్న అందమైన ఇంటిముందు ఆగింది.

“ఇదే మనోహర్‌ ఇల్లు” భార్యతో చెప్తతూ డోర్‌ తెరిచాడు పాణీ(గాహి,

నిరంజని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

అదివర కెప్పుడూ అతని ఇంటికి తను రాలేదు. ఇదే మొదటిసారి, తనని చూసి ఆతినిలో కలిగే భావాలెలా ఉంటాయో కం

౭9 కక

లీపు అ౮౦౮దానీికి సమాథీ

వరండాలో కూర్చుని ఉన్న నౌకరు పరిగెతు కుంటూ వచ్చి గేటు తీళాడు.

భర్త వనకే, పురివిప్పిన 'నెమలిలా పులకించి పోతున్న మన సుతో వయ్యారంగా లోపలికి నడిచింది;

*రా। విరంజనీ। మనవాడింట్లో మనకి మొహమాటం అక్క-గర్లేదు,” చనువుగా బెడ్‌ రూమ్‌లోకి నడిచాడు పాణిగ్రాహి,

మంచమ్మీద పడుకుని ఏదో మేగజైను తిరగేస్తున్న మనోహర్‌ పక్క-మీద లేచి కూర్చున్నాడు,

“రా. పాణీ,...రా” వెనకే వసున్న నిరంజనీ ని చూస్తూనే అతను ఆశ్చర్యపడిన మాట విజం,

రెండు కుర్చీలు తెచ్చి మంచానిక్కాంచెం దూరంలో వేశాడు నౌకరు.

ఇద్రరూ కూర్చున్నాక, నొచ్చుకుంటున్నట్లుగా అన్నాడు మనోహర్‌, "తను రావడ మెకాక మమ్మల్ని కూడా [(శమపెటి తీసుకొచ్చాడు....”

డై.

“అనవసరంగా నామీద నిందలు 'మోపుతున్నావు. (పాణ 'స్నేహి తుడివని క్షమించి వదిలేశాను పో .... ఆమెగారు తనంత తానుగా వసానంది....”

మనోహర్‌ నిరంజన్‌ వైపు చూశాడు

అప్పుడే అఆతసి కళ్ళలోకి చూసింది నిరంజని.

ఇద్దరిచూపులూ కలియగా నే సిగ్గపడుతున్నట్టుగా తల దించుకుంది,

నిరంజని మనసులో భావాలు ఊహించలేని మనోహర్‌ "చాలా థాంక్‌ న నామీద అభిమానానికి :...” అన్నాడు చిన్నగా,

నీర ంజని కెట్లు తృప్తిగా 'మెరిళాయి.

భ ర మనోహర్‌తో మాట్లాడుతుంటే, ఆ గదిలోనే బల్ల మీద వున్న కిథల ప్యతిక ఒకట్‌ చేతిలోకి తీసుకుంది తను.

“"అన్నుట్లు.... ఆలస్యంగా చెప్తున్నందుకు ఏష అనుకోకండి,

ల్‌ అతి

ఆ౦దొనికి సమాధి ర్‌

ఆ పత్రికలో నేను రాసిన కథ ఒకటి పడింది. నా మొట్టమొదటి కథ .... అసలు పడుతుందనుకో లేదు. తిరిగొస్తుందనుకున్నాను.”

నవ్వుతూ చెప్పాడు మనోహర్‌,

“కం[గాట్యులేషన్సు ,..కథలు కూడా రాసారన్నమాట.”

“చప్తున్నానుకదా ! ఇదే నా మొట్టమొదటి (పప్రయత్నం....ఇదీ వరకెప్పుడూ రాయలేదు.”

నౌకరు పేలో కాఫీ, బిస్కట్లు తీసుకొచ్చాడు,

“తీసుకోండి.”

మనోహర్‌ కేసి చూస్తూ తల అడ్డంగా వూపాడు పాణిగ్రాహి,

సి కథ పడిన శుభసమయంలో విస్క-ట్లతో సరిపుచ్చుతున్నావా ? పోన్లే ఇప్పుడు నీకు ఒంట్లో బాగులేదు కాబట్టి ఒదిలేస్తు న్నాను.”

*జవాళ నాకు కొంచెం నయంగానేపుంది. పూరిగా తగిన తర్వాత "సవేరా'కి తీసికెళ్తాను. సరేనా. ఇవాళ్చికివి తీసుకోండి...” "

“ఓకే...ఎ(గీడ్‌ ,.. ,”

(పేలోంచి కాఫి కప్పుతీసి భార్యకి అందించాడు పాణిగ్రాహి,

“ఒంట్లో బాగులేనివాళ్ళు మీరు....ముందు మీ కివ్వడం న్యాయం” అంటూ తన చేతిలో కప్పు మనోహర్‌ చేతి కంఏంచింది నిరంజన, ఆ తర్వాత తనంతట తానే (పేలోంచి మరొక కప్పు తీసుకుంది.

కాఫీ తాగడమయ్యాక పాణి([గ్రాహి భార్యకి ఇల్లంతా చూపించాడు. అప్పుడు చూసింది నిరంజ3 హల్లో గోడకి తగిలించివున్న పెయిం టింగు....తను స్వయంగా మనోహర్‌ కిచ్చిన 'పెయింటిగు =... హృద యంలో కోటి వీణలు (మోగాయి, అణువణువూ పులకించింది.

“ఏవిటక్క-డే నిలబడిపోయావు .... అరే! ఇలాంటిబొమ్మే నుప్వుకూడా ఒకటి “'పెయింటుచేళావు కదూ.,..” భార్య చూస్తున్నవై పే చూసి అన్నాడు పాణీగా(హి.

ర్ట్‌/ అరదొానికీ సమాధథీ

తల దించుకుంది నిరంజని, *ఇది నేను వేసిందే. ఒకరోజు, మీరు లేనప్పుడు అతను మనింటీకొచ్చినరోజు, ఇదీ చూసి ఎంతో బావుందవి అతనంటే అప్పుడిచ్చేళా నతనికి.”

“వసీ ... వెరీగుడ్‌ .... మంచిపని చేశావు ,..” మెచ్చుకోలుగా- చూళాడు భార్యవంక,

అతని మొపహాంలోకి పరీక్షగా చూసింది నిరంజని.

కోపచ్చాయలుగానీ, అనుమానపు నీడలుగా నీ మచ్చుకైనా లేవు పాణి[గ్రాహి మొహంలో,

ఏవంటాడోనని గుండెలు చిక్క-బట్టుకొంటున్న నిరంజని తేలిగ్గా ఊపిరి విడీచింది, పెద్ద భారం దింపుకున్నట్లుగా అనుభూతీ పొందింది,

ఇంటిక్షీ బయక్ల రేప్పుడు “* ఇంకొ ఎన్నాళ్ళీ ఒంటరి జీవతం” అంటూ స్నేహితుడి భుజమ్మీద చరిచాడు పాణి[గాహి. భుజం తడుము కున్నాడు మనోహర్‌ *ఒంటరివాడిని కాదే నేమ, ఈ ఇంట్లో నొకరు రాజామణి యెప్పుడూ నాతో ఉంటాడు.”

“సంతోపషించాంలే తెలివికి. మే ఇంట్లో మా ఆవిడ కో స్నేహితు రాల్నీ చూపించవూ ౯

నిరంజని మొహంలో రంగులుమారాయి.

భర్త తెచ్చిన ఈ (ప్రస్తావన ఏమా(త్రం నచ్చలేదు.

చూపులు మరో పక్కకి మరల్పుకుంది,

మూలగా గుండ్రని బల్లమీద ఉన్న ఫవర్‌వాజ్‌ అందంగా,

భ్‌ భ్‌

మోడరన్‌గా వుంది

కిటికీలకీ, తలుప్పలకీ ఉన్న కరను మనసు నా కట్లుకునేవిగా

॥ కు ళా లట

మురిపిస్తు న్నాయి,

ఇంటి యజమానిలాగే ఆ ఇంట్లోని [పతి వస్తువూ అందాన్ని స్వంతంచేసుకు నుండడం గమనించింది

అతని అభిరుచిని మనసులోనె అభినందించుకుంది.

అ౦దానికి సమాథి 0గ్‌

“అనుకోకుండా నా పెళ్ళి అయిపోలేదూ। నువ్వూ త్వరగా ఒక తోడు తెచ్చుకున్నావం పే ,...”

"స్నేహితుడి మాటలకి అడ్డు తగిలాడు మనోహర్‌ *ఆఅందరీకీ సీ అంత అద్భష్షం సపటదూ 1”

వలి అటు

నీరంజని కొ మాటలు అమృత (పాయంగా తోచాయి.

తను ఆందగ త్తె అవడంవల్లే, ఆది దృష్టిలో పెట్టుకునే మనోహర్‌" ఆ మాట లన్నాడనిపించింది,

గర్వం, సంతోషం, అదో విధమైన తృప్తి మనసంతా నిండి పోగా ఆరాధనభావంతో మనోహర్‌ వెపు చూసింది.

“అయితే జ్వరం పూ_రిగా తగ్గాక హోటల్‌ సవేరా [పో[గ్రామ్‌ మర్చిపోవుగా 1” కాంక్కుత్తూ చనువుగా 'స్నేహితుడిని హెచ్చరించాడు పాణ్మగాహి, .

“అబ్బే! మర్చిపోను భయపడకు, నువ్వు రానన్నా చెవి పట్టుకుని మరీ లాక్కుపోతాను,

“అన్యాయం । తన కొక్కరికేనా ? లిస్టులోంచి నన్ను తీసి పడేశారా ₹ి మూతి వీగించింది నిరంజని,

“*ఫ్సిర్రు లేకుండానా? మీరే లీఫ్‌ గసు, మీరు లేకపోతే పారీ

ళు ళు లేదు *... సవేరా లేదు. ఏవంటావు పాణీ?”

ఈ సారి మూతి బిగించడం పాణిగాహి వంతై ౦ది,

“గానాను, ముందొచ్చిన చెవులకన్నా వెనకొచ్చిన కొమ్ములు హడి. ”

అతని మాటలకి నవ్వకుండా ఉండలేక పోయారు విరంజనీ, మనోహర్‌లు.

ఇంటికి వెళ్ళగానే మొదట మనోహర్‌ ఇచ్చిన కథల పతికలో అళను రాసిన కధ చగ్గివింద్లి నిరంజని,

గ్‌ గీ అఆ౦దానికి సమాథీ

కథ చదవడం పూ రృపుతూనే మనసు ఏవేలో లోకాల్లో తేరిపో సాగింది,

కుర్చీలో వెనక్కి. వాలింది పుస్తకం గుండెల మీద పెట్టుకొని. కధలో పెళ్ళీ అయిన ఒక యువతికి 'పెళ్ళికాని ఒక యువకుడితో పరి చయం కొవడం,. ఆ సరిచయిం (పేమగా రూపుదిద్దుకోవడం జరుగుతుంది. ఈ సంఘానికి భయపడ కూడదన్న నిశృ్చయాని కొసారు వాళ్ళు, ధైర్యం చేసీ ముందడుగు వేయాలన్న అభ్మివాయం ఇద్దరిలోనూ బలంగా నాటుకు పోతుంది.

ఆ యువతీ భరకి అసలు సంగతి తెలీసీ మనను బేని మనసువు కంటే శక్ష మరొకటి ఉండదని, మంచిమనసుతో తన భార్యనీ, ఆ యువకుడినీ ఒకటిగా కలపుతాడు,

ఆ కధ ద్వారా మనోహర్‌ తన కేదో సందేళాన్ని అందిస్తున్నట్టని పించింది నిరంజనికి,

పరవశంతో హృదయం పరవళ్ళు తొక్కి౦ద

మనోహర్‌ రూపాన్ని మనసంతా నింపుకుని అఆరిమోడ్పు కనులతో అలాగే ఎంతో సేవు కూర్చుండి పోయింది.

“ఏమిటలా కూర్చుండి పోయావు ?”

“భర్త పళ్నకి జవాబుగా బేతిలో ప్మతిక అందించి ఊరుకుదిం”

“ఓ 1 మనొ హర్‌ కధ చదువు తున్నావా ?”

“*వదివేశాను, నాకు చాలా నచ్చింది,”

“ఆంత బాగుందా ? నన్ను కూడా చదవనీ ....”

“భర్త చదవడం పూర్తవగానే ఆతృతగా అడిగింది ఎలా ఉంది ౪

జవాబు ఏం వస్తుందో నని ఊపిరి బిగబట్టి వింది.

“దానే ఉంది”

ఆఅ జవాబాతో తేలిగ్గా శ్వాశ విడిన్సింది,

ఆ౦దానీకి సమౌాథి గ్‌? రెక్కలొచ్చిన గువ్వలా మనసు ఊహాతోకంలోకి ఎగిరి పోయింది, పరిసరాల్లో మునుపులేని అందం రూప్ప దిద్దుకుంది. గ్‌ ఫు స

“*జవమునూ గో

కా 1

“మీ అమ్మకి నేనంపే ఎందుకంత కోపం ?"”'

“సపిమా మరి?”

*మనిదరం కలిసీ ఆడుకుంటే మీ అమ్మ కెంతో కోపం వస్తుంది గక్‌దూ 1

“"బొను. మా నాన్నగారికి కూడా కోపం వస్తుంది”

“నిన్న మా అమ్మ నన్ను కొడితే నువ్వెందు కేడీిచావు మనూ ;”

“ఎమోసుధా। నిన్ను ఎవరైనా కొట్టన్నా తిటనా నా కేడు పొస్తుంది. నువ్వెక్కడన్నా పడీ దెబ్బలు తగిలించుకుంకే ఆ దెబ్బలు నాకే తగిలినట్టుగా ఏడుపొస్తుంది నాకు"

సుధ కళ్ళు మిలమిల మెరిసాయి.

“*నేసంళశ్సే సీ కిస్పం కదూ మనూ ।$”

“బొను. మా సుధ మంచి పిల్లకదూ. అందుకని. నాకు జరవొ చ్చిన్సా నాకు దెబ్బలు తగిలినా నువ్వు ఏడుసావుగా 1 నీకూ నేనంజే టోలు ఇషం కదూ 1

శశీ శు కళ్ళు చథ్రాల్లా తిప్పుతూ జొనన్నట్లుగా తల డఉి;పింది సుధ, “ఏం చేసున్నారిక్కుడ 7” సింహంలా గరిసూ పెరటోకి వచ్చింది అనాథ లై జాకి న్‌ కాంతమ్మ, ఆకులా వణికిపోతూ లేచి నిలబడింది సుధ. “నువ్వా తల్లీ; వచ్చావా ? ఇంక ఇవాల్టికి ఇంటికి వెళ్ళేది లేదా?

గ్ర్‌్ర అ౦దానికి సమాథి ఏరా 1 అ నంగనాచితో కబుర్లు తప్ప నీకు మరో పని చేదా? రాలోప లికి" కొడుకు చెయ్యి పుచ్చుకుని లాగింది కాంతమ్మ,

బేలగా మనోహర్‌ వైపు చూస్తూ, వెళ్ళొస్తానని కళ్ళతోనే చెప్పి కదిలిపోయింది సుధ,

“నీ కెన్నిసార్హ చెప్పానురా -.. దాంతో మాటలు తగ్గించ

ళా ల$ మని, న! “సుధ మంచిదమ్మా ....” నసిగాడు మనోహర్‌, “బానాను. గుడొచ్చి పిల్ల నెక్కిరించిందిట, నాకు నమాధానం తి వ్‌, చెప్తున్నావు.”

“రేపు సుధ పుట్టినరో జుటమ్మా, వాళ్ళింటికి రమ్మంది నన్ను రేపు నాయం[త్రం.”

“దాని మొహానికి అదొక్కటే తక్కు-వైం దిం పుట్టిన రోజూ లేదు .... ఏం లేదు .... వెళ్ళావంపే ఊరుకోను. జాగ త్త,”

ఏడుపొచ్చింది మనోహర్‌కి,

“*ఐమిటి ఏమెనా అల్లరి చేళాడా వాడు ౪ మనోహర్‌ తండి ఆనందరావుగారు రంగంలోకి వచ్చారు,

“అల్లరీ చెస్తే పర్వాలేదు. దానికంకే ఘనమైన మాటలు మాట్లాడు తున్నాడు రేపు ఆ సుధమ్యగారి పుట్టినరోజుట. ఈయనగారు వెళతా డుట ,” ఫిర్యాదు చేసింది కాంతమ్మ,

“ఒరేయ్‌ ఎన్నిసార్లు చెప్పాలిరా నీకు వాళ్ళింటికి వెళ్ళొద్దని .... వాళ్ళ అంత 'స్తెక్కుడ 7₹మన అంత స్తెక్కుడ? మనతో ఏ విషయంలోనూ సరితూగలేరు వాళ్ళుం'

ఈ అంత స్తులేమిటో ఆంతుపట్రలేదు మనోహర్‌ చిన్న బుబ్లకీ,

“వాళ్ళకి మేడ లేదు. మనది కింద ఇల్లే, వాళ్ళకి మేడలేదు, నాళ్ళదీ కింద ఇల్లే కదా అమ్మా! * అమాయకంగా మొహంపెట్టి అంత

అఆ౦ం౦దోసికీ సమాధి (కీ

సుల తేడా ఎక్కడుందన్న భావంతో కొడుకు వేసిన (పశ్నకి మరింత కన్సుమంది కాంతమ్మ,

6ఫ్పీళ్ర్ర తెలియదులే అని అలు నోరు మూసుకో ,.:.

మర్నాడు సూ్యలునించి ఇంటికి వచ్చేటప్పుడు సుధా వాళ్ళింటికి వెళ్ళకుండా ఉండలేకపోయాడు మనోహర్‌,

ఇంటికి వెశ్త మళ్ళీ అమ్మ వెళ్ళ నివ్వదు అందుకే స్కూలు నించి, సుధతో కల్సి వాళ్ళింటికి వెళ్లిపోయాడు మొదట, సందుకా చివర సుధా వాళ్ళిల్లు ఈ చివర మనోహర్‌ వాళ్ళిల్లూ ఉన్నాయి.

మనోహర్‌ని చూస్తూ నే సంబరపడి పోయింది సుధ తల్లి అన సూయమ్మ,

ఆవిడ పెట్టిన స్వీటు తిని పాలు తాగాడు మనోహర్‌,

కాసేపు సుధతో కబుర్లు చెప్పుకుని సంతోషంగా ఇంటిదారి పట్టాడు,

ఇంట్లో అడుగు. పెడుతూనే తల్లి [ప్రశ్న ఎదురో్క([వలస్‌ వచ్చింది. “ఎరా ః; ఇంత ఆలస్యమైంది 2" ఉరుము ఉరిమింది.

స్కూలు బ్యాగ్‌ బల్లమీద పడేస్తూ నసిగాడు “సుధా వాళ్ళింటి కెళ్ళాను....”

కోపంలో అపరకాళి అయింది కొంతమ్మ, బుద్ది రాదు,” కొంతమ్మ చెయ్యి మనోహర్‌ ఏప్పమీద కాసేప్ప భరత నాట్య వమాడీ౦చె,

మనోహర్‌కి ఏడుపురాలేదు.

సంతోషంగా ఆ దెబ్బలు భరించాడు,

త్త త్త న్‌

(1|| తఆ౦దోనీకీ సమాూాథీ

మధ్య తరగతి సంసారం రాజారావు, ఇనసూయమ్ములది, సుధ వారి సంతానం,

ఐఏ రోజై తే రాజారావువి మృత్యు దేవత కౌగలించుకుందో ఆ రోజునించే రట్టాలు ఆ ఇంట్లో స్టరంగా కాలుమీద కాలువేసుకుని కరార్చు న్నాయి,

రాజారావుది మామూలు మరణం కాదు. అదో కథ ....ఆ ఊ శో మున్సిపల్‌ ఎలక్షిన్ల హడావిడీ ముమ్మరంగా సాగుతున్న దోజులవి,

ఆనందరావుగారు ఎలక్షన్లా నిలబడ్డారు, కుటుంబరావు ఆయనకి పోటీగా స్‌లబడ్డాడు,

ఇద్దరిమధ్యా మొదటినించీ 'స్నేహభావం లేదు.

పచ్చగడి "పేసే భగుమంటుంది,

ఓకె అన్‌ .

ఆ ఎలక్షన్లలో తను గలవకపోతే తలమెత్తుష తిరగలే నను మన్నాడు కుటుంబరావు.

ఆ ఎలక్షన్లలో తను ఓడిపోతే తల తీసికెళ్ళి ఏక్కడ పెట్టుకోవాలీ ఆనుకున్నారు అఆఅనందరావుగారు.

ఇద్దరి ర క్రములోన్నూ సమాన పాళ్ళలో ఉన్నాయి అహంకారం, గర్వం.

అసు న్‌ ఖః

వాళ్ళ చూప్పుల్ల నివ్వెంత అంపే నువ్వెంత అన్న థావం ఉంది,

“వాళ్ళ మనసుల్లో ఎవర్‌ నెత్తిన చేతులు 'పెడదామా ఆన్న గుణం వుంది.

వాళ్ళ హృదయాల్లో ఒకరిమీదొకరికి తరగని ద్వేషం వుంది.

ఆరోజు రాతి ఆనందరావుగారి [గ్రూప్‌క్హి కుటుంబరావు (గూప్‌కి "పేద దెబ్బలా'పే జరిగింది.

భు చిలిరి చిలికి గాలివాన అయింది.

౮౦దానికి సమాధి గ్ర

కొట్టుకో డందాకొ వచ్చింది.

రాజారావు, గుంపులో గోవిందా అన్నట్లు నిలదిడీ వొళ్లూ విళ్ళూ కొటుకోడం చూసున్నాడు.

ళ్లు అ! క్త

ఆత సికి కుటుంబరావు ఏపక్కు.వాకాదు ఆనందరావుగారు తక్కువా కాదు,

అతని కసలా ఏలక్షన్తూ, ఆ గొడవలూ పట్టవు,

అలాంటిది ఆరోజు శనిదేవత నెత్తి నుండబిట్టి ఆ విడ్డూరం చూసే వాళ్ళల్లో ఒకడుగా నిలబడ్డాడు,

€గి హక

ఆనందరావుగారి (గూప్‌లో ఒకడి చేతిలో కజ్దపవుంది.

వోడెవడో బాగా తాగేరకం,

ఆరోజూ అదే స్థితిలో ఉన్నాడు, పూనకం వచ్చినవాడిలా ఊగి పోత్తూూ కజ్దసాము చే'పేవాడిలా కట్ద తిప్పుతూ ముందూవెనుకా చూసుకో కుండా విసిరాడు ఆవేశంలో.

అంతే....ఇది. వెళ్ళి రాజారావు నెత్తిన బలంగా తగలటం, రాజారావు నేల కొరగటం చిటికలో జరిగిపోయాయి.

ఆస్వకికి తీసి కెళ్ళినా లాభంలేకపోయింది.

తగలరానిచోట తగిలింది దెబ్బ.

కర్ర విసిరినవాడి జాడలేదు.

పెగా ఆనందరావుగారి బృందధదంవాళ్ళు రాజారావుని సగవాడికం జే ఎక్కువగా చి(తించాయి. అతన్ని కుటుంబరావు తరపువాడన్నారు అందరికంటే ముందు నిలబడి దెబ్బలాడింద్తీ క(రలతో కొట్టుకోడం వాకా తీసుకొచ్చిందీ అన్నీ రాజారావేనన్సీ ఏమీతెలియని అమాయకుడిలా "పెకివున్నా రాజారావులాంటి దెబ్బలాటకోరు ఎక్కడా ఉండడనీ ;., అళనితరపువాశ్ళే సరిగా చూసుకోక విసిరిన కర్ర అతవిమీద పడిందినీ

ల్సి

గ్ర ఆ౦౮౦దానస్‌కీ సమాథీ ఏవేవో కథలు అల్లారు, ఒక "సెకనులో అది జరిగిపోవడంవల్ల అందరూ ఎవరికివార్కే ఆవేశంలో సింహాల్లా దూకుతుండడంవల్ల అసలా కర ఎవరు విసీరింద్కీ ఎలా వొచ్చి. రాజారావుకి తగిలిందీ కుటుంబరావు బృందానికి తెలియదు.

ఎవరికి వారే ఆ నేరం తమమీదికి రాకుండామాత్రం తగిన జాగ్రత్తలు తీసుకున్నారు.

భర్త పోయిన అనసూయమ్మకి భవిష్యతు గాడాంధకారంగా తోచింది.

కన్నీరింకిపోయేలా విలపించింది.

తన భవిష్యత్తు అంధకారమయ మనుకుంటూ.... ఉన్న ఒక్కగా నొక్క కూతురి భవిష్యత్తు అంధకారమయం చేయడానికి తనకేం హక్కుంది? 1పశ్నించుకుంది తనని తనే.

కూతురికోసమైనా ఒక దివ్వె వెలిగించక తస్నదనుకుంది,

గుండె దిటవు పరుచుకుంది.

ఉన్న చదువుకితోడు (పెయినింగుకూడా అయి స్కూల్లో టీచరుగా ఉద్యోగం సంపాదించుకుంది,

కూతురి భవిష్యత్తుకి తిన్నని బాట సిర్మించడంలో లీనమైంది.

అదే ధ్యేయంగా పెట్టుకుని ధైర్యంగా ముందుకి సాగిపోతోంది.

ఆనందరావుగారికీ, భార్యకీ కూడా అనసూయమ్మ అంబే ఆయిస్టమే,

కాంతమ్మ అయిసష్టాని క్కారణం అనసూయమ్మ వీదరికం ....

అనసూయమ్యాలోని చెక్కు చెదరని అందం,

ఆమె వీదరికం పట్ల అసహ్యాం, ఆమె అందంపట్ల ఆసూయ ,,

ఈ రెండూ కాంతమ్మలో పెరిగి పెరిగి వళ్ళుతన్నుకుపోయాయి. ఇంక ఆనందరావుగారి కోపానిక్కారణం....రాజారావు పోయిన కొన్నా ళృకి అనసూయమ్మని తన ఒళ్లో వాలేటట్టు చేసుకుందుకు .... లొంగదీసు

అఆ౦దానికి నమాధథి గ్ర

కుందుకు (ప్రయత్నించి ఓడిపోయారు, గర్వభంగమైంది. ఆ అవ మానం, ఆ బాధ లోలోపల అణిచిపెట్టుకుని, అనసూయమ్మ 'పేరె చ్రితే చాలు చి(రుబు[రు లాడుతుంటారు.

వెద్దవాళ్ళిద్దరి మనసులూ ఈ రకంగా ఉంపే వారి సంతానమైన మనో హర్‌కి సుధ అంపే చెప్పలేని ఆపేక్ష.

సుధతో స్నేహం, పంచదారచిలక తినడం రెండూ ఒకశే వాడీ దృషిలో,

ళు

పైగా సందుకా చివర వాళ్ళిల్లయితే ఈ చివర వీళ్ళిల్లు.

మనోహర్‌ స్కూల్‌ 'కెళ్ళేటప్పుడు సుధా వాళ్ళింటి మీదుగా నే వెళ్ళాలి,

రోజూ మనోహర్‌ వచ్చే మైముకి బయట గేటు దగ్గర నిలదిడి ఎదురు చూస్తుంటుంది సుధ,

ఇద్దరూ కల్చి కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, వవ్వుకుంటూ స్కూల్లో ఆడుగు పెడతారు,

తిరిగి యింటికి రాపడంకూడా కలిసే.

మనోహర్‌ కంటే మూడు క్లాసులు చిన్నది సుధ,

పెరిగి పెదవారె కాలేజీలోకొచ్చాక కూడా వారి స్నేహం చెక్కు

ళు చై

చెదరలేదు,

చిన్నప్పుడై తే “దానితో మౌట్లాడ కురా, దాంతో అఆడకురా అని కొంతమ్మ కొడుక్కి చెప్పగలిగేది వాడు విన్నా, వినకపోయినా.

కానీ ఇస్పుడు....కొడుకు కాలేజీ చదువులకి వచ్చాక ఏవంశే “వాడిక్కో-పం వస్తుందో ఏవంటళే తిరిగి ఏమని సమాధానం చెపాడో అన్న భయంకోద్ది నోరు నొక్కుకుని కూర్చుంటోంది కాంతమ్మ,

సుధకి అర్హంకాని పాఠాలు, అప్పుడప్పుడు వాళ్ళింటికెళ్ళి తన$ తెల్సినంతమటుకు చెప్పతుందేవాడు మనో హర్‌

గి అందానికి సమాథి

ఆనందరావుగారు కారాల్తూ మిరియాలూ నూరేవారు.

భ_గ్రని శాంతపరచడానికి నానా తిస్పలుపడేది కాంతమ్మ.

కొడుక్కి నచ్చచెప్పడానికీ (పయత్నించేది,

“మనకున్నది ఒక్కడే కొడుకన్న” అస్తం వుపయోగించి భర్త వెనా శాంతపరచ గలిగేది కౌన్తీ వొడురుచేత మాత్రం “వాళ్ళింటికి వెళ్ళనని” అనిపించబేక పోయేది.

రోజులు వరసగా గడిచి పోతూనేవున్నాయి,

మనోహర్‌ పెద్ద చదువులు చదివాడు,

పెద్ద ఉద్యోగం సంవాదిందుకున్నాడు.

కానీ అంతమా(త్రంజేత చిన్ననాటి నెచ్చెలిని మర్చిషోలేదు.

సుధ బి, ఎ, ప్యాసయి ఉన్న ఊళ్ళోనే ఉద్యోగంలో చేరింది. సంపాదనా పరురాలైంది.

ఆ న్చేన్సు అందుకున్నాను కదమ్మా ఇంకా నువ్వెందుకు కష్టపడడం" అంటూ (బశిమాలి తల్లి చేత ఉద్యోగం మానిపించింపి సుధ.

అనసూయమ్మ ఆరోగ్యమూ అంతంత మాత్రంగానే ఉండటం వల్ల ఆవిడకిప్పుడు సుధ పెళ్ళి గురించిన చింక తప్ప మరో ధ్యాసలేదు,

“నీ "పెళ్ళి చెయ్యడం ఒక్కకే నాకు మిగిలింది. అదికూడా పూ ర్తియిపోతే ఇంక నా కేదిగులూ వుండదు.” అంటుందావిడ కూతుర్ని అక్కున జీర్చుకుని,.

ఆ మౌట., ₹“ పెళ్ళి" అనే మాట సుధ గుండెల్లో కోటి వీణలు (యౌగిస్తుంది ,

మనోహార్‌ రూపం మనసులో మెదుల్డుంది,

లోలోపల అతనిపట్ల దాగిన అనురాగం, ఆరాధన తరంగాల్లా ఉవ్వెత్తున లేసాయి.

అంళలోనే ఆ అలలు విరిగిపోతాయి,

అ౦దానికి సమాధి గ్ట్‌గ్ర్‌

వీణలు మూగపోతాయ.

అతని అంత స్తే మిటి 1 తన అంత సేమిటి ?

సంఘంలో అతనికున్న పలుకుబడి, గౌరవం తన కెక్క్టడుంది ? తన తల్లి కెక్కడుంది ?

మగదిక్క్యులేక్క నా అన్నవాళ్ళు లేక్క్య బతకలేక, చావలేక జీవితమ్మీద ఆళలేకుండానే జీవితం వెళ్ళబుచ్చుతున్న తన తల్లికి అంత గొప్ప అల్లుడిని తీసుకురాగల స్రోముత ఎక్కడుంది ?

అంత గొప్పవాడీన్సి అంత ౬౦దగాడిని, ఎంత పెద్ద ఉద్యోగస్తు డీని భర్తగా పొందగల అదృష్టం తన కెక్కడుంది ?

తను అందగ ల్తెకొదు, అతను తెల్లగా, మొహంలో అంద చందాలు వెల్లి వ్‌రుస్తూ ఉంటాడు.

తను చామనచాయగా వుంటుంది.

లతను ఒడ్డూ, పొడుగూతో బలంగా, ఆకర్ష ణీయంగా ఉంటాడు,

తను పీలగా వుంటుంది,

ష విషయంలో చూచినా అతనిముందు తను తీసిక్షళ్షు,

అటువంటప్పుడు ఆశలు పెంచుకోవటం అవివేకం కాదూ!

ఖః శ ్ర

“కాదు” .౦టూ వచ్చాడొకరోజు మనోహర్‌,

చిన్ననాట పెంచుకున్న (_పేమానురాగాలింకొ అతనిలో జీవం పోసుకునే ఉన్నాయన్న సత్యం, సుధని ఆనందతరంగాల్లా నుంచె త్తింది,

“మనోహర్‌ 1 నేను ఆందగతెని కాదు, నాకు ఆ స్పిపాసు ల్లేవు ” మనసులో ఉన్న మాట బయట పెట్టింది,

“నొక్కావల్సిం దవేమికావు. నాక్నా-వలసిందల్లా నీ మనసు. నీ (పేమానురొగాలు." అతనిచ్చిన జవాబది,

ఆ జవాబు సుధ ఎదలో పులకింతలు రేపింది.

౧తనిలో దేవుడిని చూసింది.

గ్ర అ౦దానికి సమాధి

అతని పాదాలంటి (ప్రణామం చేసిందీ.

అతని హృదయంలో తల దాచుకుం....

మనోహర్శ్‌ సుధని వెళ్ళిచేసుకుంటానని తన అభిప్రాయం చెప్పినరోజు అనసూయమ్మ ఎగిరి గంతులెయ్య లేదు.

“నీకు మనస్ఫూర్తిగా ఇష్టమై వుండవచ్చు. కాస్మీ బాబూ! మర్చిపోకూడనిది ఒకటుంది. అది మీ పెద్దవాళ్ళ అంగీకారం, వాళ్ళు ఒప్పుకుంపే నా కెటువంటి అభ్యంతరమూ లేదు. వాళ్ళ అనుమతి లేకుండా నేను "మీ పెళ్ళికి “ఊఊ” అంపే నీమీద ఏదో మందుచల్లి, మాయచేసి, మెడలువంచి నా కూతురి మెళ్ళో తాళ కట్టించానంటారు, మీక్కూడా సుఖ, శాంతులు లేకుండాపోతాయి,

అందరూ ఏ గొడవాలేకుండా, హాయిగా ఉండాలంటే నువ్వు ముందర మీవాళ్ళ అనుమతి తీసుకోడం అత్యవసరం.”

తల్లి మాటలు సమంజసంగా తోచాయి సుధకికూడా, కానీ మనోహర్‌ మాత్రం తల్లిదండ్రుల అనుమతి కరువైంది.

తల్లి ఉరిపోసుకుంటానంది,

“ఏంచూసి దాన్ని చేసుకుంటా నంటున్నావు....ఒక అందమా, చందమా దాని మొహంలో ....ఆస్తుందా, అంతస్తుందా దానిమొహానికీ ..., నువ్వు ఊ అనాలేగానీ మన అంతస్తుతో సరితూగేవాళ్లు, బంగారబ్బొమ్మ ల్లాంటిపిల్లలు నీ కాళ్ళమీద పడతారు, నీమీద మత్తుమందు జల్లారు వాళ్ళు. లేకపోతే ఆ కొరకంచులాంటి పిల్ల వెనక నువ్వు పడవు....”

అంటూ రు([ద్రకాళిలా హుంకరించింది తర్డి,

“నువ్వా పిల్లను చేసుకుంటే నీకూ, మాకూ సంబంధంలేన క్రై, మాకు కొడుకే లేడనుకుంటాం .,..” సిరంగా తెగేసి చెప్పారు ఆనందరావుగారు,

వారంరోజులు సెలవు పెట్టుకుని వచ్చిన మనోహర్‌ "సెలవింకా నాలుగురోజులున్నాకూడా ,,.. ఇంక ఇంట్లా ఉండడానికి నునసాప్పక

అ౦దాసికి సమాథీ గ్ర

"నెలప్ప కాన్సిల్‌ చేసుకుని, డ్యూటీలో జాయిన్‌ అయిపోయేందుకు తిరిగి మదాసు వచ్చేశాడు

ఆరోజునించే, తల్లితం[డ్రులు మనసు మార్చుకుంకే తప్ప, సుధని చేసుకుందుకు వాళ్లొస్పుకుంకే తప్పు తన పెళిమాట తల్చుకో కూడదన్న నిశృయాని కొచ్చాడు,

ఖ్‌ న్‌ ఫ్‌

“కాసిని మంచివీళియమ్మా రాజ్యం1” ఇంట్లోకి వస్తూనే, చెప్పులు విష్పుతూ అడిగాడు ఆదిశేషయ్య,

బియ్యంలో రాశ్శేరుతున్నె రాజ్యలక్ష్మీ చేట పక్క-స పెట్ట, లోప లికి వెళ్ళి మంచినీళ్ళ తీసుకొచ్చి అందించింది తంికి.

ఆవి తాగేసి కౌళీగ్గాసు అందిప్తూ అన్నాడు ఆడి శేషయ్య “సుధ కనపడిందమ్మా .... నువ్వొచ్చావని చెప్పాను. ఇవాళ సాయం(తమే వొస్తానంది నిన్ను చూడటానికి. ఊర్మించి వచ్చావని మాత్రమే చెప్పానంతే. ఇంకేమీ చెప్పలేదు....ఎప్పడూ అడుగుతూ ఉంటుంది

చేట ఒళ్ళోకి తీసుకుని తలవంచుకు కూర్చుంది రాజ్యలక్ష్మీ.

కన్నీటితో కళ్ళు మసకచారాయి.

త్తు శ శ

"స్నేహితురాలు రాజ్యలక్ష్మీ ఇంట్లో అడుగు పడుతున్న సుధకి తోపలిగపలోంచి రాజ్యలక్ష్మీ తండి ఆదిశేషయ్య గొంతు వినపడింది,

“ఇంక ఆలోచించుకునే దేమీబేదు వెంకట్రామయ్యా ...,.... ఆమ్మాయి చూస్సే సెద్ద అందగ త్రైకాదు, నొదగ్గరా ,...డబ్బులేదు. ఇంక ఈ పరిస్టితిలో ఆమ్మాయి. పెళ్ళి చేసేదెలాగ ? చూసిన షపళివాళ్ళూ "వేలకి వేలు కట్నాలు కావాలంటున్నారు. డబ్బు, అన్మూయి మొహానికి జలతారు ముసుగు తొడుగుతుందనుకుంటాను,”

ట్ర తంటదూసిక సమాధి

చిన్నగా నిట్రూర్చిన అదిశేషయ్య. మళ్ళీ అన్నాడు “అందుకే కట్నం ఏమీ తీసుకోప ఈ సంబంధం ... కెండవ 'షెళ్ళయి తే వేం - ముసలాజేసీళొదు... ఏదో చన్నదో చితకడో ఉద్యోగం చేసుకుంటున్న వాడే. వెనక అ నిపాస్తుబేమ్‌ బేవు అనుకుందుకు నా కున్నాయి

అంజన న

గనకనొ ౩...”

“అయిదేళ్ళ కౌడ్రుకున్నాట కదా స అడిగాడు నెంక(టామయ్య,

“ఉంేనేం ? నేస్పొదున్న దీనికి మాత్రం పిల్లలు పుట్టరా ?

హో ళో గో

పెంచి 'పెద్దచెయ్యదా 1 ఆ సిల్లాడం పే బతనికి పంచపాణాలూనట. అందుకే అమ్మాయితో కూడా చెప్పామునుకుంటున్నాను, ఆ పిల్లాడిని వీ మొదటిబిడే ఆన్నంత పేముగా చూసుకోవాలని, అయినా అమ్మాయికీ మాతం తెైలియము గనకనా ఆమౌా[త్ర౦.”

“జంతకీ అమ్మాయి ఏమంసగీ ఈ సంబంధం గురించి”

“తన కిష్తమేనంది. చేసుకుంటానంది.

“సలే అయితే మది నేవెళ్లైసాను,” బేచాడు వెంకట్రామయ్య.

అర్జీ మైంది సుధకి,

రాజ్యలక్మీకి పెళ్ళి నిశ్నయమైందన్నమాట,

అదీనూ కరెండవపెళ్ళి సంబంధం,

లోపలికి అడుగు ెటీంది అన్యమనస్కంగా.

జ

“రామ్మా సుధా 1 రాళ అమ్మాయి పెరట్లో ఉన్స సుంది*

ఛి ఖే

పలకరించాడు ఆది శేషయ్య?

“సుధాన్తూ మా రాజ్యం స్కూల్లో కలిసీ చదువుకున్నారు. ఆ పిల్ల కాలేజీలో చేరనా మా పిల్లతో స్నేహం తగ్గలేదు. ఇద్దరికీ మంచి స్నీహర...” వెంక్యటామయ్యుతో ఆదిశేషయ్యి.. చెప్తుండగా సెట్లోకి సడిచింది సుధ,

ఏదో ఆలోచిస్తూ దొత్తో మెట్లమీద హూర్చువిప్పుంది రాజ్యలతీ్య.

ఆ౦దానీకి సమాథీ () 0 ఆడుగులచప్పుడికి ఇటు తిరిగింది,

సుధని చూస్తూనే చిన్నగా నవ్వింది.

వెళ్ళి స్నేహితురాలి పక్కనే తనుకూడా కూర్చుంది సుధ, కూర్చుంటూనే అందుకుంది “"ఎందుకొప్పుకున్నా వీ పెళ్ళికి ?

“ఆయితే పూర్తిగా నెన్నింట్లోకి రానివ్వకుండానే గుమ్మంలోనే నిలబెట్టి చెప్పారా ఏమిటి నాన్నగారు ?” నవ్వింది రాజ్యలమ్మీ.

“ఏప్పలేదు. గుమ్మంలోనే వాళ్ళమాటలు నాకు వినపడ్డాయి, నీమీద జాలితో అడుగు ముందుకు పడక అలాగే గుమ్మంలో నిలబడి పోయాను కొంత సేపు.”

“= జాలెందుకూ ? భలేదానిపే....”

“రెండో ెళ్ళివాడినీ చేసుకుందుకు ఎందు కొప్పుకున్నావు రాజ్యర,...ఇలా అడుగుతున్నందుకు, కోపం తెచ్చుకో వుగా ఈ "స్నేహితురాలిమీద.... క్ట

“కోపంరాదు నీమీద నా కెప్పుడూ....ఇంక, '30డో 'పెళ్ళయినా కూడా ముసలాడేమికాదుగా అనేదే నేను నీకిచ్చే జవాబు నాన్నగారు బలవంతంగా నాకీ పెళ్ళి చెయ్యటబోవశ్తేదు. నేను మనస్ఫూర్రిగా ఒప్పుకున్నాను, అనవసరంగా నా గురించి నువ్వు మనసులో దిగులు పడకు,” స్నేహితురాలి భుజంమీద చేయివేసి దగ్గరికి తీసుకుంది రాజ్యలమ్మీ.

ఇంటికి వస్తూనే ఈ విషయం తల్లితో చెప్పింది సుధ,

“సోనిలే । రండోసంబంధమైనా ముసలి పెళ్ళికొడుకు కాదుగా, సంతో షించవలసిందే” చిన్నగా సిట్టూర్చి అంది అనసూయమ్మ, ఆవిడకి రాజ్యలక్ష్మీ మీద ఎంతో అభిమానమూ, (పేమా కూడా ఉన్నాయి.

తల్లి కూడా ఆలా అనడంతో ఆలోచనలో పడింది సుధ,

శః తః వః క్‌

76 అ౦దానికి సమాథి

పెళ్ళయ్యి తండ్రినీ పట్టిన ఊర్ని వదలిపెట్టి ఎన్నో ఆశలతో, సురెన్నో ఊహలతో భర్త ఉద్యోగపు ఊరువచ్చి సంసారంలో అడుగు పెట్టింది రాజ్యలక్ష్మీ,

మొదటి భార్య శాంతని ఎంతగానో (ప్రేమించాడు శంకరం.

శాంతని మర్చిపోవడం తనవల్ల కాదేమో అమకుంటున్న పరి సితులోనే బంధుపుల ఒ తిడివల నె తేనేమి, అయిదేళ్ళ కొడుకు గోపీకి యె వే జాల భర లూ ల తల్లి లేని కొరత లీర్చాలన్న ఉద్దేశ్యంతో నై తేనేమి అనాలోచితంగా నే రాజ్యలక్షీగ్రని చేసుకుందుకు తలాడించాడు.

చేసుకుని రాజ్యలక్ష్న్మీనై తే తీసుకొచ్చాడుగా నీ, ఎన్నీ రోజులు గడిచినా ముకసరిగా నే ఉంటున్నాడు. భర్తకి పంత చేరువ కావాలని రాజ్యలమ్మీ (ప్రయత్నిసోందో ఆంత తప్పించుకు తిరుగు తున్నాడు,

ఇది గమనించిన రాజ్యలమ్మీ మనసులో బాధసదేది. కానీ తనబాధ పైకి కనిపించకుండా ఎంతో మామూలుగా తిరిగేది.

అయిదిళ్ళ గో పీకూడా రాజ్యలక్ష్మ్మీని శతృవులాగే చూసేవాడు.

*సన్ను ఒమ్మా అని పిలు బాబూ 1” ని మొదటిరోచే గోపీని దగ్గరికీ తీసుకుని చెప్పింది రాజ్యలకీశై

ఆ మాట ఒక్కూటీ లక్ష్య పెట్టాడు గోపీ, “అమ్మా” అనే పిలు సాడు. కానీ మీగిలిని విషయాల్లో ఏప్పుడూ కూడా తల్లి మాట వినడు, బాగా అల్లరి అంతకు మించి పెంకితనం ఉంది,

కొద్ది రోజులు చూసేసరికి వాడెంత పెంకి ఘటమో బాగా అర్హ మయింది రాజ్యలత్నీకి,

ఇప్పుడే వాడిని మంచి దారిలో 'షెటకపోతే, పెద్దయినా కూడా ఆ పెంకి తనం, ఆ అలవాట్లు ఆలాగే ఉండిపోతాయేమో నన్న భయం కొద, వాడి బాగు కోర్కి వాడిని మంచి దారిలోకి తీసుకురావాలనీ, వాడిలో ఆ పెంకి తనం పోగ్గొట్టలనీ నిశ్చయించుకుంది.

అ౦దానీకీ సమాధి గే

మనస్ఫూర్తిగా వాడిని తన కన్న బిడ్డలో స్వీకరించింది,

కొటకు౦డా, మంచి మాటలో వాడిస్‌ [కమ శిక్షణలోకి తీసుకు రావాలని ఎంతగానో ప్రయత్నాలు మొదలు 'పెట్టిందె. కానీ ఫలితం లేకపోగా వాడితో పాపే వాడీ అల్లరీ "పెరుగుతూ. పచ్చింది,

ఏ కారణం లేకుండానే ఇరుగు షొరుగు పిలల్ని కొనేసి పారి పోయి వస్తుండే వాడు.

వాడన్న మాట కాదన్న వాళ్ళని కొరికేస్తుందేవాడు. ఇంట్లో కూడా తను అడీగింది అమ్మ ఇవ్వకపోతే, తను అన్నమాట కాదంపే కోపంతో వంటింట్లో వసువులు తన్నేస్తుండేవాడు. తినే సరుకులన్నీ నేలపాలు చేసేవాడు, ఈఅలవాటు మానిపించాలన్మి ఎంతో సహనంతో (ప్రయ త్నించేది రాజ్యలమ్మీ*

రెండేళ్ళు అలాగే గడిచిపోయాయి.

లః న్‌ నః

ఆ రోజు వీధిలో ఏవో అమొ్మొస్తే, అవి కొనిపెట్రమ౦టూ వంటిం టోకి తలి దగర కొచ్చాడు గోపీ. ళా ౧౧ ల

“వొద్దు గోపీ. అవి తినకూడదు, నేను నీకు మంచి తాయిలం చేసి పెడతానుగా,” వాడికి నచ్చే టిఫిను తయారు. చేస్తున్న రాజ్యలక్ష్మీ జవావీచ్చింది.

ఉట్బస్య్యా | నా కవే కావాలి, కొను.”

“వొద్దమ్మా । వాటిమీద ఈగలు వాల్తుంటాయి అవి తింపీ రోగాలొస్తాయి. అలాంటివి తినకూడదు.”

వెంటనే ఆరునొక్క రాగం అందుకున్నాడు గోపీ. ్క ఎన్ని విధాల చెప్పినా వాడీ ఏడుప్ప, వాడి అరుపులూ మానిపించ రశేకపోయింది,;

“ఇదుగో నేను నీకో మంచి తాయిల చేస్తున్నాను, '౮0డు నిమి

72 అఆ౦దానికి సమాథి షాల్లో అయిపోతుంది. పెచుస్తాను. మంచి వాడివి కదూ, చెప్పినట్టు వినాలి మరి అలాంటివి కొనుక్కు తింపే కడుపులో నెప్పీ, జ్వరాలూ వనాయి, ఇంట్లో చేసింది తింపేనే మంచిది. ఇవాళ పిల్లి పిల్ల కధ చెప్తాను పడుకునేటప్పుడు, మంచివాడివి. చెప్పినట్టు వినాలి మరి....”

రోజూ అమ్మ పక్కలోనే పడదుకుప్తి విద్రవచ్చే వరకూ కధలు చెప్పించు కుంటాడు గోపీ,

చీకటండచే నహజంగా చిన్న పిల్లలకి ఉండే భయం మూలంగా రాతి నిద పళ్తు వరకూ మాృాత్ర౦ అమ్మకి చేరువై పోతాడు. పగలంతా ఏడిపించుకు తింటాడు.

తను అడిగింది ఆమ్మ కాదంటున్నందుకు గోపీ పంతం మరీ ఎక్కువైంది,

గోడవారగా ఉన్న నూనె క్యారియరు వాడి కళ్ళ పడింది. తన కోపం (ప్రదర్శిందచుకుందుకు మార్షం కనపడీనట్టయింది.

ఒక్క. తొపు తన్నాడు క్యారియర్ని,

కిలో నూనె నేలపాలైంది.

ఒక్క &ణం స్టాణువే అయింద రాజ్యలమ్మీ.

కప్పూ కాదు, అరకప్పూ కాదు ఏకంగా కిలో నూనె సలపాలై తే [పొణం గిజగిజ లాడింది,

తామేం ఉన్నహశ్శేం కాదు.

నీడి కోషానికి రోజుకో వస్తువు నేలపాలవు తుంటే, ఆ వచ్చే జీతం ఎంతకని సరిపోతుంది,

మొన్నటికి మొన్న, కోపంతో అర్హ శేరు పాలు పోయంచుకున్నవి పోయించుకున్న-కు తన్ని సదేళాడు_

ఇంక్క వీడి ఈ అలవాటు మానిపించకపోచే చాలా కష్టం ఇజం ఆ మెల్లి గా ఎంత నచ్చ చెప్పినా దారిలోకి రానే రావక్షేదు .... గట్టిగా భయం చెప్పాల్సిందే పం యుల

అ౦దానకి సమాథీ కో

గోపీ చెయ్యి పట్టుకుని దోపంగా చూసింది.

“ఏరా | నూనె అలా తన్నేస్తే ఎలా? ఇలాంటి పన్లు చెయ్య కూడదని రోజూ చె ప్పన్నానా బేదో ?”

వీపుమీద చిన్నగా ఒక దెబ్బ వేసింది భయ: చెప్పడంకోసం.

సరిగ్గా అప్పుడే టోవలికీ వచ్చిన శంకరం ఇది చూళాడు,

తల్లి కొట్టిన దెబ్బ చిన్నదే అయినా, ఏమాత్రం నెప్పి కలిగించక పోయినా తండ్రిని చూస్తూనే పేద పెటున రాగం అందుకున్నాడు గోపీ, వాతో మన వాఫ

ఒక ఉదుటున వచ్చి గోపీని కౌగిట్లో కి తీసుకున్నాడు శంకరం,

“భీ .... నువ్వు మనిషివా? పశువ్వా? నే నింట్లో ఉన్నంత “వీస్తూ వొడి మీదెంతో (పేమున్నట్లు నటినావు. నే నింట్లో బేనస్పుడు నువ్వు చేసేపని ఇదన్నమాట. రోజూ వాడినిలాగే కొట్టి చంపుతున్నావన్న నూట, ననళి తల్లులం'పేనే ఇంతని నాకు తెల్పు, కానీ ఇంత ఇదిగా నే నున్నప్పుడు ఒకలా బేనస్పుడు ఒకలా నటిస్తూ గొంతులు కోసే రక్షా నివి నువ్వని నే ననుకోలేదు. ఇంకోసారి వీడిమీద చెయ్యి చేసుకున్నట్టు తేలిస్తే ఉరుకునేది లేదు ..."”" విసురుగా సంటింట్లోంచి బయటికి నడీ చాడు శంకరం గోపీ9 తీసుకుని,

భర్త అన్న ఒక్క్కాక్క మాటా ఒకొక్క క్క గునపంలా గుండెల్లో దిగి, కళ్ళల్లో నీళ్ళతో అవాక్య్థయి, నిలబడి పోయింది రాజ్యలక్ష్మీ,

ఎంతమాటన్నారు ?

ఎలా అఆనగలబిగారు ?

(మేమ చూపించడంలో కన్నతల్లిలా (పేమ చూపించాలి నవతి తల్లి,

కౌస్సీ భయ భక్తులు చెప్పేటప్పుడు మాతం కన్నతల్లిలా భయం చెప్పకూడదు కాబోలు,

అ౦చానికి సమాధి

భయథ చెప్పడానికి కన్న తల్లిలా ఒక్క చిన్న దెబ్బకూడా పెయ్య

ఇదెక్కాడీ న్యాయం ?

ఇన్నాళ్ళబట్రీి ఒక్కసారి కూడా తను కొట్టలేదే గోపీని .... అదే కన్న తల్లయితే స్వతం[తంగా ఎన్ని దెబ్బలు వేసినా రోజూ కొట్రినా ఎవరిచేతా ఇటువంటి మాటలు పడనక్క-గ్రేదు.

తను కన్న తల్లి కాదు కాబట్టి ఇవాళ ఒక్కరోజు ఒకం చిన్న దెబ్బ "వేసినందుకు ఎన్ని మాటలు పడవలసి వచ్చింది? ఏంత నింద భరించవలసి వచ్చింది? ఎటువంటి ఆపార్డానికి గురికావల్సి వచ్చింది 1?

భగవాన్‌ | ఇదెక్కడీ న్యాయం ?

మనస్ఫూర్తిగా కన్న తల్లి లాగే వాడిని పేమిసోంది తను ....

వాడిన మంచిదారిలో పశ్తుందుక్కు కన్నతల్లిలా భయం చెప్ప

రాజ్యలక్ష్మీ కన్నీటికి అంతులేక పోయింది.

శః గ్‌ |

గోపీ చదువు విషయం పట్టించుకునే వాడు కాదు శంకరం,

వొడు అడీగిందల్లా కొనివ్వడం, అతి గారాబం చెయ్యడం, రహస్యంగా వాడిని చాటుకిపిల్చి ఏరోజు కొారోజు ఇవాళ విన్ను అమ్మ కొట్టిందా, తిట్టిందా అని అడగడం ఇవే శంకరం చేసే పనులు,

తం(డ్రి ప్రవర్తనతో గోపీలో రానురాను గర్వం, తనేం చేసినా తనని ఏవరూ ఏమీ అనలేరన్న అతిశయం పెరుగుతూ వచ్చాయి,

తం[డి ఈనమీద ఈగ వాలనివ్వడు,

తనేం చేసినా తనకి తం[డీ సపోర్టు ఉంటుందన్న గర్వంతో ఎలాపడితే అలా పవ _ర్రిస్తుండేవాడు ఇరుగు పొరుగు పిల్లలో,

ఇాతీ ఇంఖీ (2 ఎట్ట

అ౦దానీకి సమాథి ష్‌

కాసీ చదువుమా[త౦ బాగా చదివేవాడు,

దానిక్కారణం రాజ్యలమ్మీ,

వాడి చదువ్ల్న విషయంలో రాజ్యలక్ష్మీ చాలా శద్ద తీసుకునేది.

స్వతహాగా గోపీకి చదువుపట్ల ఆసక్తి వుండడంవల్ల రాజ్యలక్ష్మీ పని సులువయ్యెది,

వాడీ కరంకానివన్నీ ౨రమయ్యేటట్లు విపులంగా నూరిపో సేది,

యి కని ళు

చదువలతో మంచి తెలివుందిం

అతిగా రాభంవల్ల పాడయిపోతున్నా డే అనీ కుమిలిపోయేది.

ఆ మాట అనడానికీ తనకి హక్కులేదు.

తను సవతి తల్లి గదా |

ఠః ః గన

ఆరోజు సాయం(త్ర0 వీధిగుమ్మంలో పిల్లలో ఆడుకుంటు న్నాడు గోపీ,

శంకరం స్నానం చేస్తున్నాడు,

వంటపని ముగించి అప్పుడే ఇవతిలకి వస్తున్న రాజ్యలక్ష్మీకి వున్నట్టుండీ బయటనించి గోపీ అరుపులు వినిపించి, ఏం జరిగిందో నన్న ఆతృతతో, పరుగులాంటి నడకతో ఇవతలకి వచ్చింది.

చేతిలో "పెద్ద రాయిపుద్నుకుని, గట్టిగా తిడుత్తూ పకిగాంటి పిల్లాడు సుందర్‌ ని కొట్టడానికి వెళుతున్న గోపీ కనిపించాడు.

“తప్పు గోషీ॥ కొట్టకూడదు ఆ రాయి కిందప డెయ్యి ముందు” ఆంటూ కంగారుగా ఒక్క ఉదుటున రోడ్డుమీదికి వచ్చింది,

నరిగా అప్పుడే సుందర్‌ తలి కూడా వీధిగుమ్ముంలోకి వచ్చించె.

ల ణం తలి తన దగ్గరికివచ్చి చేతిలోరాయి. లాక్కూనేలోపలే ను గు గ

కున్నంత పనీ చేపేళాడు గోపీ,

4 అ౦దానికి సమాఖథి

సుందర్‌ మీకీ విసిరాడు చేతిలోరాయి, బల౦గా,

ఆటల్లో తను అన్నది కాదన్నాడు సుందర్‌.

న్‌్‌,

దాంతో వచ్చింది పిచ్చికోపం.

రాయి సుందర్‌ తలకి బలంగా తగిలింది,

అటునించీ సుందర్‌ తల్లి, ఇటునించీ రాజ్యలమ్మీ పరిగె త్రి కళ్ళి సుందర్ని పట్టుకున్నారు.

నెత్తురు ఆగకుండా బొటబొటా కారిపోతోంది.

వాడి ఏడుపుకి అంతులేదు,

ఆ నెత్తురుచూసి గోపీ భయపడిపోయాడు. మరి ఒక్కతకణం రూడా అలస్యంచెయ్యకుండా ఇంట్లోకి పాఠరపోయాడు.

ముందు కొడుకుసంగతి చూసుకోకుండా, గోపీని తిటడంలో పడింది సుందర్‌ తల్లి,

తనే సుందర్‌ ని లోపలికి తీసుకెళ్ళి గాయం కడిగి, తుడిచి కట్టు కట్టి ఇవతలకి తీసుకొచ్చింది రాజ్యలక్ష్మీ.

రు

రెండుచేతులూ ఊ పేస్తూ, కోపంలో తను కూడా ఊగపోతూ, నోటికి రెస్టు ఇవ్వకుండా గోపీని నానా తిట్లూ తిడుతోంది సుందర్‌ తల్లి, పీధలో నిల్చుని,

స్నానంచేసి నీళ్ళగదిలోంచి బయటికి వచ్చిన శంకరం తువాలు చుట్టుకునే వీధిగుమ్మంలోకి వచ్చాడి,

ర

సుందర్‌ తల్లి, తన కొడుకుని నానాతిట్లూ తిడుతుంటే సహించ లేకపోయాడు.

“మాటలు జాగ్రత్త రానీయండి. ఎందుకలా నోరు పారేను కుంటారు ? మావాడీస్‌ చూసి మీరందరూ కళ్ళల్లో నిప్పులు పోసుకుంటా "'రెందురూ +?” అంటూ కిస్నుమన్నాడు,

అ౦దానీకీ సమాధి 7 భయంతో బిక్కచచ్చిపోయిన గోపీకి ఇప్పుడు కొంచెం విర్యం తం(డ్రీ తనపక౦ం ఉన్నాడు, ఇంక తననెవరూ ఏమీ అనలేరు, ఇంత తను భయపడక్క- రేదు,

భ్‌

“బానాను, మీవాడంత బుద్దిమంతుడీ (ప్రపంచంలో లేడని కళ్ళల్లో నిప్పులు పోసుకుంటున్నాం. అంత పెద్దచాయి పుచ్చుకుని మా పిల్లాడి నెత్తి పగలకొడితే, ఇంకా ఆ వెధవని వెనకేసుకొస్తున్నావా ? జులాయి వేధవలా పెంచుతున్నారు. ..ఇంకా వెనకేసుకురావడం కూడాను. ....”

ఈ మాటలతో శంకరం కోపం తారస్థాయి నందుకుంది,

ఒక ఆడదానిచేత అలా అవిపించుకోవలసి రావడంతో, అవమానం ఆవేశాన్ని పెంచింది. అసలే కోపిస్టి, పిచ్చి కోపంతో విచక్షణ కోల్పోయాడు.

“వా గోపీ కొట్టలేదు మీవాడిని. ఇంతమంది పిల్లలున్నా రిక్క_డ ...ఎవరో కొట్టి మా పిల్లాడు కొట్టాడని చెపుతున్నట్టున్నారు.

తండ్రి అలా డబాయించడంతో మరింత ధై ర్యంవచ్చింది గోపీకి,

తెల్ల బోయింది సుందర్‌ తలి,

“అవ్వ. ., అవ్వ... ఈ అబద్దాలుకూడానా ? నా కళ్ళతో నేను చూశాను. మీ ఆవిడకూడా చూసింది స్వయంగా, గోపీ కొట్టలేదని మీ ఆవిడిచేత అనిపించు చూద్దాం.

శంకరం భార్యవైపు చూశాడు.

“ఏవప్మూ ఇలాంటి మనుషుల్ని ఎక్కడా చూడలేదు, మీ ఆయ నేమంటున్నాడో విన్నావుగా! నీ కళ్ళతో నువ్వు చూళావు కదూ మీ గోపీ రాయి విసరడం....” గొంతు చించుకుంది సుందర్‌ తల్లి,

10]

((. ఆ౦దోనికి సమా థి

అబద్రం చెప్పడం ఎరగని రాజ్యలక్ష్మీ “బొనని” తల ఉళగించింది, వుంది...”

రాజ్యలక్ష్మీ మాట ప్లూల్రీకానేలేదు, విసవిసా లోపలికి వెళ్ళి పోయాడు. శంకరం,

ఈసారి సుందర్‌ తల్లి రాజ్యలమ్మీమీద విరుచుకుపడింది,

“నీ కన్నవి డ కాదు కదా [ఆ ని సవతిబిడ్డ కదా అని, వాడెలా పెరిగితే నాకేర్ణి వాడి బాగోగుల్తో నాకేంపని అన్నట్లుగా వాడీ మంచి చెడ్డలే పట్టించుకోకుండా. గాలికి ఒదిలేస్తున్నావు వాడిని, ఈ "పేట కంతకీ గడుగ్గాయిలా పెరుగుతున్నాడు వాడు. వాడి అల్లరికి అంతు 'లేకుండాఉంది. వాడి కన్నత లే ఉంటపే. ఇలా. గాలికి వొదిలే-సేదా వాడిని ? ఇంత అల్లరిగా వాడు [(పన్నర్ధిస్తుంపటే చూస్తూ ఊరుకో గలిగేదా ౪ మంచ్చి చెడ్డఐ నేర్పుకునేడి కదూ? ఈ మాట వనాళ్ళబట్లో నీతో చెప్పాలని చూస్తున్నాను వాడి అల్లరి భరించలేక్క వెలాగై తేనేర "పెంకీవాడిలా వాడీని తయారుచేస్తూ సవతితల్లి ననిపించావు మంచిబుద్దులు 'నేర్పకుండా.” ల శ

మాజ్ట్ఞూడటానికి రాజ్యలక్ష్మీకి ఏమాత్రం ఆవకాశం. ఇవ్వకుండా తను అనవల్సినవి నాలుగూ అనేస్క కొడుకుని తీసుకుని ఇంట్లోంకి వెళ్ళివోయిందావిడ,

రాజ్యలక్ష్మీ కళ్ళు కన్నీటి. కడవలయ్యాయి. నాలుగు పక్కల్నించీ వలక్షివేల గొంతులు “సవతి తల్లి ....నవతిత ల్లో” అంటూ. ఆరుసున్నటని

మంచి. మార్గంలో పెట్టడానికి భయభక్తులు చెప్పబోతే. “సవతి తలి రాక్షసి” అన్న ము(ద్ర వేస్తారు మంచి చెడ్డలు చెప్పె స్వేచ్చలేక్క

అ౦దొానికి నమాథి 700 లోలోపల కుమిలి పోతున్నా కూడా "సవతి తల్లి మంచిచెడ్డలు పట్టించుకో లేదు” అన్న ముద్ర వేస్తారు.... భగవాన్‌ 1....

నిస్సత్తువగా, ఎన్నో లంఖణాలు చేసినంతగా డీలాపడి పోయి. దుఃఖాన్ని దిగమింగుతూ లోపలికీ వచ్చింది.

భార్య లోపలి కెప్పుడొస్తుందా అని ఎదురు చూస్తున్నాడు శంకరం,

బఐతవి కళ్ళు మొహం ఎజ్జబడ్డాయి. భార్యమీది కోపంతో. పీడీ కళ్ళు బిగించి పళ్ళు నూరుతున్నాడు. రాజ్యలక్ష్మీ ఇంట్లో అడుగు పెబడం ఆలస్యం _... జుటు పుచ్చుకుని వంగదీళశాడు. వేసిన దెబ్బలకి

చ ళు అంతులేదు,

“రాక్షసీ 1 నా మీదా నా కొడుకు మీదా నీకు పగ. మా కంఠే ఊల్లో వాళ్ళు వక్కువయ్యారా నీకు? గోపీ కొట్టడం నువ్వు చూ స్తే మటుకు, వాడే కొట్టాడని విజం చెప్పి నా పరువు తియ్యాలా ? పో నా ఇంట్లోంచి.” భర్త తోసిన తోపుక్కీ తలుపు కొటుకుని నుదురు చిట్లి రక్తం కారింది రాజ్యలకమ్మీకి

జన, మామాతీీ

భయంగా చూసూ “ఆమ్మా” అంటూ తల్సి దగరకి వెళ్ళ

అాజతే శ్‌ ట్‌ి టోయాడుగో పీ,

చటుక్కున చెయ్యి పుచ్చుకుని లాగి, కొడుకుని లోపలి గదిలోకి లాక్కుుపోయాడు శంకరం. తలుపు వేసేసుకున్నాడు. ఒంటిగా మిగిలి పోయింది రాజ్యలక్ష్మీ,

భార్యాభర్త లిద్దరికీ మధ్య మిగిలింది గోడ,

కః వః ఖ్‌

“అబ్బి 1 ఎన్నాళ్ళయింది నిన్ను చూసి .... అంత చిక్కి పోయా

నేమిటి రాజ్యర ,.., అల్లా అయిపోయా వేమిటి..

గ్ర ఆ౦దానికి సమాధి

లోపలికి వస్తూనే స్నేహితురాల్ని పరికించి చూస్తూ అంది సుధ,

నీరసంగా నవ్వింది రాజ్యలక్ష్మీ, “ర్వొ సుధా 1 ఇవాళ నువ్వొాసా నన్నావని నాన్నగారు చెప్పారు పొద్దున్న."

ఇదరూ కూర్చున్నారు,

ది

“ఒంటిగా వచ్చావేం + జంటగా రాకుండా ?”

సుధ (పళ్నకి రాజ్యలడ్నీ కళ్ళు నీళ్ళు నింపుకున్నాయి.

“ఇకముందు ఒంటిగా నే జీవితం గడపవలసినదాన్ని కదా। జంటగా ఎలా రాగలను ₹ో

“అంటే ? ...” అనుమానంగా చూసింది సుధ,

కళ్ళనీళ్ళు దాచుకుంటూ తల దించుకుంది రాజ్యలక్ష్మీ,

“చెప్పు రాజ్యం ,... ఏమైాది *ఎ ఎందుకలా అంటున్నావు ?

స్నేహితురాలి భుజమ్మీద చెయ్యి వేసి అనునయంగా అడిగింది.

ఆవేగన గుండెల్లో అణీచి పెట్టుకుంటూ చెప్పింది రాజ్యలమ్మీ, తన భర్త తనని ఇంట్లోంచి వెళ్ళగొట్టిన సంగతి,

అది విన్న సుధ కళ్ళు కూడా చెమర్చాయి,

అంతులేని జాలి కలిగింది,

కాసేపు మాట్లాడ లేక పోయింది బాధతో.

ముందుగా రాజ్యలక్ష్మే తేరుకుంది.

కళ్ళు తుడుచుకుంటూ అంది “సుధా! మీ ఇంటి వెనక సందులో కొ తగా నర్పరీ స్కూలొకటి తెరిచారని విన్నాను. నిజమేనా 2?”

“డ్జాన్సు _., ఏం ౯”

కక స్కూల్‌ “హెడ్‌ మి(స్ట్రస్‌ సీకు బాగా తెల్పిన లలితమ్మగారే అని విన్నాను, అదీ నిజమేనా ?”

త డ్లాంన్ఫు శేశనటి లళితమ్మగా రే.”

అ౦దానికి నమాధథి [1

“అయితే సుధా 1 నువ్వేమీ అనుకోకపోతే నాకీ సహాయం చేసి పెట్టడానికి (ప్రయిత్నించ గలవా & ఆ లలితమ్మ. గారితో మాట్లాడి, ఆ సూగ్రాల్లో నాకు: ఉద్యోగం ఇ న్వగలరేమో (ప్రయిత్నిరచ గలవా ౯ సుధ చేతులు పట్టుకుని అర్టింప్తగా అడిగింది;

“శత్రస్పకుండా లలితమ్మ గారితో మాట్లాడతాను రాజ్యం నువ్వేం దిగులు పడకు, కానీ వచ్చి నండు రోజులైందో లేదో ఇవన్నీ అప్పుడే, ఎప్పుడాలోచించుకున్నావు ౩?

జీవంలేని నవ్వాకటి రాజ్యలక్ష్మీ, 'పెదవుల మీద కదలాడింది.

“అవసరం. కలగాలే గాన్మీ అలోచనలు రావడం వంత'సేప్ప సుధా ? నాన్నకి నే నొక గుదిబండని కాదల్బుకోలేదు. 'ఎపెగా ఊరికే కూర్నుంక్షే మొందు. ముందు నా జీవితానికో మార్గం ఏర్పడే దెలా?

పగలు కొంత సేపై నా, స్కూల్లో చిన్నారి పాపల మధ్య మసలుతూ నా బాధ దిగమింగు కుందుకు [పయత్నిసాను ౩4: ఈ బాధ మర్నిపో గలిగేడి కాదు, ఏ జన్మలోనో చేసుకున్న పాపానికి శిక్ష అనుభవిస్తు న్నాను. నా దురదృష్టం.”

“ఆలా అనుకో వద్దు రాజ్యం... అతని మనసు మారదని ఎందు కనుకుంటావు ? తప్పక అతని మనసు మారుతుంది. తన తప్పు తను తెలుసుకుంటారు

ఏం మాట్లాడాలో తెలియనట్లుగా ఉండిపోయింది. రాజ్యలత్మీ మొనంగా.

“ఇంత చిన్న వయస్సులోనే ఎంత' జీవితం చూశావు. రాజ్యం ?” లోలోపల అనుకుంది. సుధ,

భర్త, గోషీ కళ్ళముందు మెదిలి రాజ్యలక్ష్మీ మనసు మూగ.

గ్ర అ౦౮౦దానికి సమాధి

ఏడ్చి, ఏడ్చి అలిసిపోయింది నీరంజని, చేతలో ఆ రోజు పోస్టులో వచ్చిన ఉత్తరం నలిగిపోతోంది. ఆహంకావం, అసంత్య ప్తి, కొధ్య 1... ఎన్నో భావాలు ఊసీరీ సలపనియ్యకుండా గుండెల్ని అదిమి వేస్తున్నాయి.

ఆత్మ నిలదిసోంది విరోధిలా నీలబడీ,

“నువ్వే దీనిక్కారణం కెఇ నలు నువ్వూక హంత కులాలివి. తెలిసి, తెలిసి ఒక 1పాణం తీళావు ...”

ఆ నింద భరించలేక ఎదురుతిరుగుతో ది మనయక, తన లోపం కప్పిపుచ్చుకుందుకు తల[కిందులవుతోంది, బాధ, అసంతృ ప్రి దుఃఖం పవలయంలా చుట్టి వేశాయి. రెండు చేతులోనూ మొహం కప్పుకుంది. చేతిలో 4 త్తిరం తెరియకుండానే జారవిడిచింది ఎంత సేపలా ఉండి పోయిందో తనకే తెలియదు. బయట కారు హోరన్‌ వినపడడంతో కిందపడిన ఉత్తరం తీసి మంచమ్మీద పడేస్క్‌ బాత్‌ రూమ్‌లోక వెళ్ళి "మొహం క డుకొ చ్చింది అప్పటి కే వొణీ(గా పి లోపలికివచ్చి షూవిప్పి, పడగదిటోకి వచ్చాడు.

కే

• ఆదోలా ఉన్న భార్య వముహంలోకి అనుమానంగా చూళాడు,

"అలా ఉన్నా వేం శ ఒంట్లో వాగులేదా 2?”

“నాకేం ? నేను బాగానే ఉన్నాను ఉం ల చిన్నక్కయ్య రెండో కూతురు పోయిందిట, అన్నయ్య రాళాడు.”

కళ్ళల్లో వ దాచుకుంటూ మంచమ్ముది దుప్పటి నవరించే వంకతో పక్కకి తిరిగింది,

మై విప్పుకుంటున్న పాణిగ్రాహి చేతులు ఒక్క నిమిషం సేపు అలాగే ఉండి పోయాయి.

“అయ్యోపాపం , .. ప్‌ 1 ఏమైందిట ? అసలెలా పోయిందిట, ఎమైనా జ్వరమదీ వచ్చిందా 7

తఆ౦దానికి సమాథీ గ్ర

“గుండెల్లో నెప్పిలా వచ్చిందిట. ఊల్లో డాక్టరు రోజూ చూసి మందిస్తూ ఉండేవాడుటం చివరికి ఆపరేషను చెయ్యాలవి చెప్పాడుట. ముకి ఆపదేషను చేయించలేక పోయారుట. పోయింది.”

మరి నిలబడలేనట్టు మంచమ్మీద కూర్చుండిపోయింది నిరంజని,

కళ్ళల్లో నీళ్ళు, గుండెల్లో వేదన.

వ్‌. భో

భార్యని ఓదార్చడానికి దగ్గరగా వచ్చాడు వాణీ(గ్రాహి,

చటుక్కున లేచింది నిరంజని,

“మకు కాఫీ తీసుకొస్తాను”

వింతగా చూళాడు పాణీ(గాహి,

ఏదో అనబోయాడ్సు కానీ అప్పటికే గదిలోంచి బయటి శెళ్ళి పోయింది,

భార్య మనసు అర్హంచేసుకో డానికి తన జీవితకాలం సరిపోదేమో ననిపించింది,

కాఫీ తాగుతూ అడిగాడు “నువ్వెళ్ళి చూసౌసావా మీ అక్కయ్యా వాళ్ళని $

ఉలిక్కిపడీంది నిరంజని. “నేనా ?”

“ఏవిటంత ఆశ్చర్యపోతున్నావు1 వెళ్ళవా? మీ అక్కయ్యా వాళ్ళని పరామర్శించి వసావేమోనవి అడుగుతున్నాను.”

• న్చేనా ,”

“అదిగో 1 మళ్ళీ అదేనూట .,.. నీతో కాకపోతే మరెవరితో మాట్లాడుతున్నాను నేను ? నువ్వొక్క- దానివీ వెళ్ళునంటావా ? ఇంకో అప్పుడై తే నేనుకూడా తప్పకుండా వచ్చి ఉండేవాడిని, ఇప్పుడేమో .... వరసగా 'ేవటిఫంబీ పదిరోజులు ఆఫీసులో చాలా బిజీగా వుంటుంది. ఏ'ేవో మీటింగులున్నాయి, సెలవు పెట్టడానికి కుదరదు, అందుకనే నిన్నాక్కదాన్నీ వెళ్ళమంటున్నాను.”

గ్రీశీ ఆ౦దోనికీ సమాథి

“నేను ,ఎనేను వెళ్ళలేను. వాళ్ళ బాధ చూడలేను, చూసి తట్టు కునే శక్తి నాకులేదు. వాళ్ళని ఓదార్చే ధైర్యం, థ్రీ నాకు లేపు, నన్ను వెళ్ళమనకండి.” రెండు చేతుల్లో మొహం కప్పుకుంది,

ఆశ్చర్యపోయాడు పాణీ(గ్రాహి,

నెమ్మాదిగా భార్య ముహమ్మిది చేతులు తొలగించాడు.

“నువ్వు త్త పిరికిదానివి. ఎమాయకురాలివి, ఊరుకో, వెళ్ళద్దులే ఉ త్తిర౦ రాయి వాళ్ళకి చాలు.”

“ఉహూ | నేను అమాయకురాల్నికాదు. అమాయకురాల్నికాదు, 'మొండిదాన్ని .-- నా అంత కోపిష్టి వాచబ్ళుండరుం నేను మంచిదాన్ని కాదు.. *,” లోలోపల నిరంజని మనసు మూలిగింది?

వ త ట్ల

సీలాకాళంలోకి చూస్తూ ముందువైపు లాన్‌లో కూర్చున్న నిరంజన్‌ మనసులో ఎన్నో ఊహలు, మంన్నో భావాలు తరంగాలుగా ఉవ్వెత్తున లేచి పడుతున్నాయి,

ఆ తరంగాల తాకిడికి హృదయం స్పందిసోంది,

గుంపులు గుంవులుగా ఎగిరిపోతున్న పక్షులు, మందగమనంతో సాగిపోతున్న మబ్బుకన్నెలు, పూలతావి మోసుకుని మత్తెక్మివస్తున్న పిల్ల తెమ్మరబు, ఉప్పొంగి ఊగుతున్న పూల బాలలు, అందం చిందు లేసున్న ఆ ప్రకృతి, నిరంజని కళ్ళముందు నిలబెట్టిన రూపం

ఇటో ళు మనో హర్‌ది,

ఆతని తలంపే చాలు చెంపలు కంప్తలుగా మారడానికి, ఆతని గూర్చిన ఊహలే చాలు మనసూయిల లూగడానికి.

“"ఇక్క-డున్నావా నువ్వు ? నీకోసం ఇంట్లో చూస్తున్నాను,

అందమైన ఊహల హరివిల్లు చెదిరిపోయి నిర్లి పంగా భర్తవైపు చూసింది నిరంజని,

ఆ౦దానికి సమాథీ ర్‌

“ఏం తోచశ్తేముకిదూ .... “అనంద్‌*లో డైమండ్స్‌ ఆర్‌ ఫర్‌ ఎవర్‌ ఆడుతోంది, వెళ్లామా ఇప్పుడు.”

వొచ్చన్నష్టుగా తల ఆడించింది నిరంజని,

“మొౌన(వతమా ఏమిటివాళ కొంపతీసి 1”

గేటుదగ్గిర స్కూటర్‌ చప్పుడవటంతో ఇద్దరూ అటుచూశారు,

స్కూటర్‌ స్పాండువేసి లోపలికి వవ్చాడు మనోహర్‌, ఇంట్లోకి దారితీయబో తున్న స్నేహితుడిని వారించాడు.

“* భోపలికెందుకుబే పాణీ | నేనిప్పు డెళ్ళిపోతాను.”

“* ఏవిటంత అర్హంటు ? ఏం రాచకొర్యాలు మునిగిపోతున్నాయి 1”

“రేపు క్యాంపు వెళ్తున్నాను. చెంగల్పట్‌. నాలుగురోజులు ఊశళోోవుండనని సీత్రో చెప్పి పోదామని ఇక్కడ ఆపాను స్కూటర్‌,

ఇప్పుడు పిక్చరు 'కెళుతున్నాను, డైమండ్స్‌ ఆర్‌ ఫర్‌ ఎవర్‌ కీల”

చటుకు్కుూన భర్తవెపు చూసింది నిరొంజని,.

“పమనంకూడా వెల్లాం పదండి. ఆ పిక్చరు చూద్దామన్నారుగా 1

“సరిగ్గా దాన్ని గురించే అడుగుతున్నాను (శ్రీమతిని. ఇంతలో నువ్వొచ్చావు పద, నీ స్కూటర్‌ లోపలికి తీసుకొచ్చిపెట్టు, ముగ్గరం కార్లో పోదాం,” 'స్నీహిడితో చెప్పాడు పాణి(గ్రాహి.

వడివడీగా లోపలికీ నడిచింది నిరంజని,

రాతి మనోహార్‌ భోజనం నునింట్లోనే చేస్తాడని అనంతంతో చెప్పి, దిట్రలు మార్చుకుని, ఎజ్జగులా బీ జడలో ఓ (ప్రక్కగా తురుము కుని బయటికి వచ్చింది.

కారు మౌంట్‌ రోడ్డుమీద దూసుకుపోతోంది.

“మనోహర్‌ మాకు పార్టీ ఎప్పుడిస్తావు ౪ అడిగాడు పాణి.

“మక నకీవున్న “సవేరా” పార్తీ ఇచ్చేశానుగా. "

11]

[| అందానికి సమాథి

“అవకొదోయ్‌, పెద పాఠీ అసలెన పాకి."

లు లు చను ళు

“అంటే *ొ

“పెళ్ళిపార్టి....” నవ్వాడు పాణిగ్రాహి,

“ఓ 1” మనోహర్‌ మొహంలో రంగులు మారాయి, ఏదో ఆలో చిస్తున్నట్టుగా మొనంగా వుండిపోయాడు,

“అలా మౌనం పాటించి, జవాబివ్వకుండా తవ్చుకోకు ప్రతిసారీ .”

“నువ్వు అడిగే[ప్రశ్న ఆలాంటిది. దానికి జవాబు (పస్తు తం చెప్పలేను ఏం చేయ్యమంటావు. నేను చెప్పగలిగే దొక్కళకే. ఆ భగవంతుడి 'కెప్పుడు దయకలిగిశే అప్పుడు.”

“నువ్వు మెచ్చే అంద మైనపిల్ల లఅనరూ ఇంతవరకూ కనపడ లేదా ? బౌన్లే నీకు సరిజోడుగా నీ అందంతో పోటీపడే అందమైన పిల్ల కనపడాలి,”

భర మాటలు నిరంజని గుండెల్ని నలిపేళాయిం

అందం సరిజోడు ఆ రెండుమాటలే చెవుల్లో (పతిధ్వనిస్తు స్నాయి, “ఆరోజు పెళ్ళిపీటలమీద కూర్వుస్‌ి పెద్ద తప్పుచేశాపు నువ్వు....” చేసిన పెద్ద పొరిపాటు వేలెత్తి చూపిస్తున్న మనసుకి నచ్చ బఇప్పుకోవటం తనవల్ల కౌక "వేడి న్‌ట్లూర్చు వవలిందిం బాధ లోలోపల అణీచి పెట్టుకుంటూ కిటికీలోంచి బయటికి చూసింది.

జన౦ మధ్యలోంచి దూసుకుపోతుంది కారు.

అటూ, ఇటూ జనం. మధ్యలో రకరకాల వాహనాలు,

రోడ్డుకటు, ఇటు రకరకాల షాప్పలు.

వెటిమిదా దృష్టి స్‌ లవనంటోంది.

ఎప్పుడో తను చదివిన “మనువు-మనసూ అన్న కథ గురా చ్చింది. బాధగా కణతలు రుద్దుకుంటూ సీటుమీద వెనక్కి. చేరబడింది, *వునువు-మనసు' పెద్ది పెద్ద అత్సరాలు కళ్ళముందు గంతులేస్తున్నాయి.

ఆ౦దానీకి సమాథి గ్ర

“తలనొప్పిగా ఉందా ।; సినిమా మానేసి ఇంటికిపోదామా?”

భర్త మాటలకి ఉలిక్కిపడి ముందుకి వంగింది,

“* అబ్బే ! పర్వాలేదు... తలనొప్పి లేదు. సినిమా కెళదాం.” త్వర త్వరగా అంది,

మనోహర్‌తో కల్పి వెళుతున్న సినిమా మానెయ్యడమే ; ఊహూ 1 వెళ్ళాలి....వెళ్ళాలి,... ఆ తలంపుతో తిరిగి నిరంజవి కళ్ళల్లాకి కొంతీ వచ్చింది,

ఆ తృ ప్పితో అదరాల మీద అందమైన చిరునవ్వు కూడా మెరిసింది,

నః ఖః ఖ్‌

హలో 1 ఫాన్సీ షాపుళోంచి బయటికి వస్తూ ఎదురుగా రోడ్డు మీద అటు వెళుతున్న మనోహర్‌ కనిపించి విష్‌ చేసింది నిరంజని.

పలకరింపుగా నవ్వుతూ చూశాడు.

అతని పక్కగా నడుస్తూ కుడిచేతిలోని ప్యాకెట్లు ఎడమచేతిలోకి మార్చుకుని జోట్టు సవరించుకుంది.

“ఒక్కరే వచ్చారేం ?”

మనోహర్‌ (ప్రశ్నకి నవ్వింది.

ఈ జ్ర స్స ఆరో్కో-ణం వెళ్ళారు. రేప్పొద్దున్నకొస్తారు. తెల్పిన వాశ్లైవారో ముగుకు నలుగురు లేడీస్‌ షాపింగ్‌కి వసుంటే వాళ్ళతో కల్సి వచ్చాను ఇంటో బోర్‌ కొడుకుంకే. మీరూ ఒంటరిగానే ఉన్నారే: మీ స్కూటరేదీ ?”

“చిన్న రిపేరొకటి వచ్చింది. బాగుచెయ్యడానికి ఇచ్చాను,”

జ్‌ కిప్పుడేమైనా అర్జంటు పనులున్నాయా ౯

“ఏంలేపు.” ఎందుకలా అడుగుతోందో తెలియక ముక్తసరిగా అన్నాడు,

8్రగ్రీ ఆ౦దానికి సమాధి

“పదండి కాసేపు మా ఇంట్లో కూర్చుని 'వెళుదురుగాని. నాకూ కాస్త కాలక్షేపం అవుతుంది.”

వెంటనే ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు మనోహర్‌ .

రానం'పే వీమనుకుంటుందో |

అలాగని, వెళ్లామం పే పాణీ ఊశ్లోలేడని తెలిసికూడా వెళ్ళడానికి మనసు వ్యతిరేకిస్తుంది,

“* ఇషంబేకపోతే రావదులెండి.” దెబ్బ కొటింది.

లు ౮ యు

“అబ్బెబ్బే- అదేంలేదు. వసాను.” తప్పనిసరిగా అంగీకరించాడు. “మరి మీ ఆఫండ్సుతో వచ్చారు కదా ;"

“దానికేం పర్వాలేదు. అరుగో ఆ షాపులో వున్నారు వాళ్ళు, వాళ్ళకింకో ఆరగంట షాపింగ్‌ ఉంది, నేను వెళ్ళిపోతున్నానని వాళ్ళతో చేప్పేసి వసాను.” గబగబా ఏదరుగావున్న క్షాత్‌షాపులో కెళ్ళికన "స్నేహితురాళ్ళతో చెప్పేసి వచ్చిండి, “పదండి.”

ఇద్రరూ నడక సాగించారు.

మనో పార్‌ ఏవైనా మాట్లాడితే బాగుండునని వుంది నిరంజనికి. కాసీ అతను మౌనంగా, తల వంచుకుని నడుస్తున్నాడు,

తప్పనిసరిగా తనే అవ్కీ ఇవీ మాట్లాడుతూ. వింటున్నాడా లేదా అని మధ్య మధ్యలో అతని మొహంలోకి చూస్తోంది.

ఇంట్లోకి వస్తూనే చేతిలో ప్యాకెట్లు పక్కనున్న బల్లమీద పడేసి

శ్‌ ఇఅణాట ళా న్‌ మనోహర్‌ కెదురుగా కుర్చీలో కూర్చుంది.

లోపల్ని తొంగిచూసిన అనంతం చూపులు బాధపెట్తాయి,

ఆ చూపుల్లో ఏ 'వేనో అర్జాలు, అనుమానాలు స్ఫురించి ఇబ్బందిగా

“* నేన్స కొత్తగా రాధాకృష్ణుల బొమ్మ 'పెయంటుచేశాను, మేడమీగ

అ౦దానికి నమాథి రిలీ

గదిలో తగిలించాను. రండి చూపిసానుో జవాబుకోసం ఎదురుచూడ కుండా మేడమీదికి దారితీసింది. న్‌

అయిష్టంగానే మనోహర్‌ కాళ్ళు మెళ్లైక్కాయి.

బడ్‌రూమ్‌లో, (ఫేముకట్టించి, గోడకి తగిలించిన పెయింటింగు చూపించింది,

నిజంగానే చాలా బావుందా బొమ్మ,

కంటికింపుగా, ఆకర్షణీయంగా ఉంది.

కానీ ఆ మాట చెప్పాలన్న ఆలోచనే రాలేదు మనోహర్‌ కి,

ఎంత త్వరగా ఆ గదిలోంచి బయటసడదామా అన్న ధ్యాసలో ఆ బొమ్మ బావుందని ఒక్క ముక్కయినా అనకపోతే బావుండదన్న మాకే మరిచాడు.

చిరుకోపంతో మూతి బిగించింది నిరంజని.

“బావులేదా 1 మొహం అలా 'పెటారు”" అంది మనోహర్‌ వెపు పరీక్షగా చూస్తూ, క న

తడబడ్డాడు మనోహర్‌ ఆ (ప్రశ్నతో.

“బావుంది. చాలా బాగా వేశారు.”

“నే నడిగాక చెప్తున్నారు మొక్కు బడిగా. నిజంగా మికు నచ్చితే చూసిన వెంటనే “బావుందన్న” ముక్క మీ నోటినించి వచ్చేది-”

ఇబ్బందిలో పడ్డాడు మనోహర్‌

“అలా అవార్టిం చేసుకోకండి. నిజంగా చాలా బావుంది, అందుకే “"బాపుందన్న” మాట చెప్పాలన్న ధ్యాసకూడా లేకుండా మైమరిచి చూస్తుండి పోయాను.”

కళ్ళు పెద్దవి చేస్తి అదో రకమైన గర్వంతో తృ ప్రితో అతని వైపు చూసింది.

గుమ్మం వైపు కదలబోతున్న ఆకేనితో హఠాత్తుగా అంది, నుంచాలమీగ్లి డబుల్‌, బెగ్‌షీడ్‌ చూపిస్తూ “ఈ బోంబే డైయింగ్‌ బెగ్‌

ర్ట( ఆ౦దానీకి సమాధి షీట్‌ కొత్తది, మొన్నీ మధ్యనే కొన్నాం. హం౦ం(డ్రడ్‌ రుపీస్‌, ఏలా ఉంది ? బావుందా ?”

వెనక్కి. తిరిగాడు మనోహర్‌,

“చాలా సిల్రీగా తోచింది నిరంజని వేసిన (పశ్న=* అతను వెంటనే మాట్లాడక పోవడం చూసి మళ్ళీ తనే అంది.

“అఫ్‌ కోర్వు ... మేమెక్కువగా టోంచె డై రుంగ్‌ బెడ్‌ షీ పే కొంటాం, మా ఇంట్లో ఉన్న వాటన్నిట్లోకీ కూడా నాకీ డివై స చాలా నచ్చింపె,”

మనోహర్‌క్రి కాళ్ళల్లో ముళ్ళు గుచ్చుకుంటున్నటుగా ఉంది ఆ గదిలో నిలబడటం, క్త ల్‌

“అఫ్‌కోర్చు .... అందమైన వస్తువులు లైక్‌ చెయ్యని వాశ్లైవ రుంటార్లెండి ....బొనా . ” కళ్ళతో నవ్వింది.

జవాబుగా నవ్వలేకపోయాడు మనోహర్‌

“అమ్మగారూ 1” కిందనించి వినపడిన నొకరు పిలుపు వీనులకి విందుగా తోచింది మనోపార్‌కి,

“పదండి కిందెవరో పిలుస్తున్నారు.”

పంజరంలోంచి బయటపడ పక్షిలా ఆ గదలోంచి బయటిక్షి వచ్చాడు. గబగబా మెట్లు దిగుతూ చీర కాలికి అడ్డుపడి ముందుక తూలింది నిరంజని,

ముందు డిగుకున్న మనోహర్‌ భుజమ్మీద చెయ్యివెసి నిలదొక్కు- కుంది.

వెనక్కి తిరిగి తన చేత్తో ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని పగి పోకుండా ఆపాడు మనోహార్‌.

కాలం ఆగిపోతే బాగుండు ననిపించింది నిరంజనికి ,

అదురుతున్న గుండెలతో, అర మోడ్భు కన్నులతో ఇఆిరాధనిగ్గా భూసింది,

ఆ౦దానికిీి సమాధి ఫ్‌] తడ బడ్డాడు మనోహర్‌ ఆ చూప్పలకి, తక్షణం వదిలేశాడు ఆమె చేతిని, మోొనంగా మెట్లు దిగాడు, బఅసంతృ స్తిగా అతన్ని అనుసరిఎంచించ నిరంజని చిన్నగా న్‌ట్టూర్చి, అతనితో ఏ వేవో చెప్పాల౦ మనసు ఆరాట పడుతోంది. కొనీ గొంతుదాటి ప మాటా బయటికి రాఎ శ్లైదు, ఆతని కనుపొపలలో తన కలల మధువు నింపాలని అతని హృదయ కలశంతో తన రతనాల కోర్కెలు పొదగాలనీ తొందరపెడుతున్న పమెనసుని అణీచిపెడుతోంది నిట్టూర్పులతో, అతను వెళ్ళిషోతుంటపే, తిన మనసు విప్పి అతనితో చెప్పునో నందుకు అంతులేని ఆవేదన కళ్ళల్లోకి ఉదిశి వచ్చింది. గేటు దాటటోతూ వెనక్కి. తిరిగి చూసిన మనోహర్‌కి, కదలక మెదలక శిలాప్రతిమలా నిలదిడ్డ నిరంజని కనిపించింది గుమ్మంలో. “చిత్రమైన మనిషి” అనుకున్నాడు తనలో తనే చిన్నగా నవ్వు రుుంటూో, నః నః నః “మీ అమ్మ ఎప్పుడన్నా నిన్ను వొడుతుందా రామూ *” అడీ గాడు గోపీ, దుక కొటదూ ? అలరి చేసే కొడుతుంది.” ఢా భా వాణక “మా అమ్మకూడా అల్లరి చేస్తే కోడుతుంది."”” విసుగు పుట్టించే పన్లు చే సే కొడుతుంది.” తనని అడగకిపోయిన్సా కళ్ళు చథకాల్లా తిప్తుతూ రవణ కూడా జవాబు చెప్పాడు గోపీ (ప్రశ్నకి. కస అమ్మకూడా న్‌న్ను తిట్రడం, క టడం చేసుందా రవీ 1 రవి వైపు చూశాడు గోపీ,

రి అ౦దానికీ సమాథీ

“ఆ... మా అమ్మకూడా జల్లరి పన్దు చేసినా, పేచీలు పట్టినా తిడుతుందీ, కొడుతుంది కూడాను, నిన్న పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి, చూసుకో కుండా కాఫిగ్లాసు తస్నేళానని ఎంత గటిగా కొట్టిందనుకున్నాపు 1 అది ద్దాలు చెప్పినా కూడా దాగా కొడుతుంది మా ఉమ్మా.”

ఆశ్చర్య మనిపించింగ గో పీకి,

చూసుకోకుండా కాఫీగ్లాసు తన్నే స్తే పొట్టందా రవీ వాళ్ళమ్మ

మరి, ఎన్నోసార్లు కావాలనే, వంటింట్లో వస్తువులు తన్నే సేవాడే తను ,...

అము, నోటితో చెప్పేదే తప్ప కొ్తుదే కాదే అమ్మ .... ఒక్క సారంపే ఓక్కసారే చిన్నదెబ్బ వేసింది ... దానికే, నాన్న అమ్మని ఎంతో సేపు తిట్టాడు శ అణ అబద్దాలు చప్పినా అమ్మలు తీడతారన్నమాట, మరి ,... అరొజు సుందర్‌ని తను కొడ్త్డడం నిజమే అయినా, క్‌ “ట్ట లేదనీ అలా అబద్దం చెప్పేశాడే నాన్న? తెగా నిజం చెప్పినందుకు ఆమ్మసి కట్టాడు అఆ అయితే నాన్నే చెడ్డ్పవాడన్నమాట న్‌ వఇ అమ్మే మంచిది .... తన మూలాన ఎన్ని దెబ్బలో తింది ఆ రోజు, తన మూలాన్నే ఇంట్లోంచి వెళ్ళిపోవల్సి వచ్చింది కదా అమ్మకి, అమ్మ ఇంటి కొచ్చేస్తే బాగుండును.... ఆందరికీ అమ్మలున్నారు... తనకే అమ్మ లేదు. చక్కగా మంచి, మంచీ కధలు చెప్పేది... తన పక్కన పడుకో "పెట్టుకునేది = అమ్మా ఇంటికొ చెయ్యష్మూ శా నువ్వు చెప్పిన. మపంటా నమ్మాః। అల్లరి మానేసానమ్యా। నాకు కధలు చెప్పే వాళ్ళు లేరు, నా పక్కన పడి.కునే వాళ్ళులేరు.... నువ్వుంటే ఎంచక్కా నాఎ నిద్ర పే దాకా నా పక్కన పడుకుని మంచి మంచి కథలు చెప్పేదానివి,... నేను మంచి వాడినై పోతానమ్మా। నువ్వు చెప్పినట్టు వింటాను. .. వచ్చె య్యమ్మా : ,... ఏక్కడున్నావమాా 2” గోపీ కళ్ళల్లో నీళ్ళు చూసి "స్నేహితులు ఆశ్చర్యపోయారు.

వాళ్ళకి తెలియదు గోపీ మనసులో రేగుతున్న కల్లోలం.

నై ణః ॥ః

అఅ౦దానికి సమాథి ఫ్రీ రోజులూ, వారాలూ నెలలూ గడచిపోతున్నాయి. గోపీ మన సులో అమ్మ రూపం ఇంతింత్తె మనసంతా ఆక్రమించుకుంది.

పగలంతా చదువుతోనూ, ఆటలోనూ గడిచిపోయిన్సా సాయంథత మవుతున్న కొద్ది అమ్మని గురించిన ఆలోచనలే మనసంతా ఆక్రమించు కునేవి,

“నాన్నా! అమ్మని తీసుకొసావా?” అ? అడగా లనిపిఘుండేది,

కాన్సీ అమ్మ పేరెత్తితేనే ఎరగా మండిపోయే నాన్న కచ్ళ గురాొచ్చి, ఆ 1పయత్నం విరమించుకునే వాడు, పెగాా న్మదపోదామని

అబన హం కళ్ళు మూసుకుంళకే చాలు; అమ్మని నాన్న గట్టిగా కొటి, పసురుగా తో సెయ్యడం అమ్మ తలకి దెబ్బతగిలి నెత్తురు కారడం..., అదే దృశ్యం మూసుకున్న కళ్ళు ముందు నాట్యం చే పేది....భయంతో, అదో రకమైన రెండుచేతులూ కళ్ళ మీద ఉంచుకుని గట్టిగా కళ్ళు మూసుకుని భయంతో అదురుతున్న గుండెలో నిద్రవోవడాలకి (పయత్నించేవాడు. శ ॥ః ఖః

“ఎమిటలా ఉన్నావు శంకరం ?”

"ఎలా ఉన్నాను ?”

“ఈ మధ్య చాలా డల్‌గా ఉంటున్నావు. కట్టుకున్న వాడం పే లక్ష్యం లేకుండా, ఇంట్లోంచి వెళ్ళిపోయిన భార్యమీద దిగులు పెట్టు కున్నావు కాబోలుంల" భుజాలెగరేసి నవ్వాడు శేషగిరి.

శంకగంలో అభిమానం చివ్వున లేచింఏ.

పొరుషంగా అన్నాడు. “దిగులా ? అటువంటి దానికోసం దిగులు పెటుకునేంత వెలీవాడిని కాదు,”

ళు చవి 12)

య! అ౦దానీకి సమౌాథి

“అద్గదీ ౩ అలా ఉండాలి పొరుషముంకే..., మర్వి అంత డల్‌గా ఎందుకుంటున్నావు ? నీలో కొత్త ఉత్సాహం పుట్టించే మందు ఇమ్మ౦ టాటా 1?

“ఏమిటదీ ?”

అలమారులోంచి సీసా, గ్లాసులూ తీశాడు శేషగిరి.

అర్థమైంది శంక5రానికిం

“నా కలవాటు బేదు” ఇబ్బందిగా చూశాడు.

“అలవాటు అనే దానిక్కూడా ఎప్పుడో అస్పుడు మొదలు అనేది ఉంటుంది కదా । ఇవాళే [పారంభం అనుకో...

మాట్లాడలేదు శంకరం,

మొనం అర్జాంగీకారంగా తీసుకున్న శేషగిరి గ్లాసులు నింపి, ఒకటి శంకరం ఎదురుగా పెట్టాడు

“తీసుకో, అన్ని బాధలూ మరిపించే మందు ఇదే, దీన్ని మించిన మందు బేదు నీ మంచికోసమే, నీకు మనశ్శాంతి దొరుకుతుందనే ఉ దెళ్యంతో ఇసున్నాను తప్ప, ఇందులో నా స్వార్ధం ఏం లేదు కదా?”

నిజమే ననిపించింది శంకరానికి,

తను తాగితే వాడీకొచ్చే లాభం ఏమిటి?

“ఏదో, తనకి మనళ్ళాంతి కరువై ౦ది కదా 'ఎన్ని ఆ బాధ నించి కొంతైనా రిలీఫ్‌ కలుగుతుందని ఇసున్నాడే తప్ప మరొకందుకు కాదు కడా 1” అనుకున్నాడు....

కాన్హీ తామొక్క-రే దిగజారిపోవడం ఇష్టంలేక తోడి వాళ్ళని కూడా వీలున్నంత మటుకు ఆ రోంపిలోకి దించి, నే నొక్కడినే కాదు పతనమై పోతున్నది, నా చుట్టూ ఉన్న (ప్రపంచం అంతా ఇలాగే ఉందీలే అనీ తమకి తాము చెప్పుకుని అందులో అదో రకమన తృప్తి పొందే మనుషులు కూడా ఉంటారన్న నగ్న సత్యం శంకరానికి "తెలియదు,

అ౦దానికి సమాథి ర్జీగ్ల్‌ గ్రాసందుకున్నాడు. ఆ తర్వాత పరసగా ఎన్నినార్లు శేషగిరి ఆ గ్లాసు నింపాడో, ఎన్నిసార్లు తను అందుకున్నాడో గుర్తులేదు. ఆ రాత్రంతా శేషగిరి గదిలోనే ఉండిపోయాడు, ఒళ్ళు తెలియకుండా బండ నిద్ర పోయాడు. బాగా తెల్లవారాక గానీ మెలుకువరాలేదు. అప్పుడు గుర్తొచ్చింది, గోపీ తనకోసం రాతి చాలా సేపు ఎదురు చూసీ ఉంటాడనీ ... కమల వాడిక్నిఅన్నం పెట్ట అక్కడే వాళ్ళింట్లో నే పడుకో "పెట్టి ఉంటుందనీ ... కమల శంకరానికి వరసకి చెల్లెలవుతుంది, దూరప్ప బంధుత్వం, కానీ ఒకే ఊ ళో ఉండటం వల్ల గోపీకి బాగా చనువుందిం రోజూ సూ్యూల్‌ నించి తిన్నగా కమల త్తయ్యా వాళ్ళింటికి వెళి) పోయి తంగడి వచ్చే వరకూ అక్క-డే ఉంటాడు గోపీ, ఆఫీసునుంచి వచ్చేటప్పుడు కమలా వాళ్ళింటికి వెళ్ళి గోపీని తీసుకుని ఇంటికి వళ్లాడు శంకరం, తనకంకే ముందు గోపీ స్కూల్‌నించి వచ్చేస్తాడు కాబట్టి, రాజ్యలక్ష్మీ వెళ్తిపోయినప్పటి నించీ ఈ ఎర్పాటు చేళాడు శంకరం. రాతి రానందుకు కొరణం ఏం చెప్పాలి కమలతో ? ఆలోచిస్తూ నడక సాగించాడు, తంశడిని చూస్తూనే ఒక్క పరుగున, లోపల్నుంచి వరండాలోకి వచ్చాడు గోపీ, వెనకాలే వచ్చింది కమల *రా। అన్నయ్యా 1” కొడుకు అడిగిన (పళ్నకి సమాధానం, కమలవై వు చూస్తూ, సంజాయిషీలా చెప్పుకున్నాడు. మా (ఫెండు కొకడికి హరాత్తుగా నిన్న సాయంత్రం గుండెల్లో నెప్పి వచ్చి హాస్పిటల్లో చేర్చించాల్సి వచ్చింది. ఆపీసునించి ఇట్లునించ కే హాస్క్సిటల్‌ థీసికెలాను, వాదికి నా అన్న

ఫీ |] అ౦దానికి సమాధి వాళ్ళు లేరు, రాతంతా హాస్పిటల్లో నేనే ఉండి వాడిని చూసుకోవల్సి వచ్చింది. తన పక్యానించి నన్ను కదలవదని దతిమాలుకున్నాడు. ఆ నితిలో వాడీని వదిలి నాకూ రావాలవిపించబలేదు.”

“పాపం రా[త౦తా ని[ద్రలేదన్న మాట నీకు, అందుకే కళ్ళంత ఎజ్పగా ఉన్నాయి, పోనీ, ఇవాళ ఆఫీసుకి సెలవు పెళ్తుసి పగలు నిద పోకూడదు ; ....”"

కమల మాటలకి జవాబుగా నసిగే సేగు “ఆ.... అక్కర్లదు....మరి నే వెళాను ఇజఖ్‌ రా,..రా....గోపీలో

రోడ్డుమీది కొచ్చాక అనుకున్నాడు “అయితే కళ్లు బాగా ఎ(ర్రగా ఉన్నాయన్న మాట .... ఇంకా నయమే ,... అబిద్దం చెప్పినా అతికినస్తై చెప్పాడు తను రాతి నిద లేకపోవడం వల్ల కళ్లు ఎరగా ఉన్నాయను కుంది. అయిన్నా కొవాలని ఒక చెడు అలవాటు చేసుకుంకే అది కప్పి పుచ్చుకుందుకు ఇంకో చెడు అలవాటు దానంతట అదే అయిపోతుందన్న మాట .... అయినా వంత చక్కగా ని[దపట్టింది రాత్రి.... మంచి మందే ఇచ్చాడు శేషగిరి.”

ఖ్‌ భ్‌ ఖీ

ఈ స ్రా "కక

“ఏమిటమ్మా ;" మంచమ్మీద పడుకుని, స్నేహితురాలి దగ్గర్నించి తెచ్చుకున్న వేదులవారి “దీపావళి” చదువుతున్న సుధ్య పక్క మంచ మ్మీడ పడుకుని ఉన్న తల్లివె పు చూసింది.

నెళ్ళాళ్ళనించీ అనారోగ్యంగా ఉంటోంది అనసూయమ్మకి, ఎన్ని మందులు మార్చి చూసినా “ఓపిక కనిపించన్తైదు ఆవిడలో.

మందులదారి మందులద్మే అనారోగ్యం దారి అనారోగ్యందే అన్నటుంది పరిసితి.

ళు (5

“నా మోట విను తల్లీ । ఆ సీతమ్మగారు చెప్పిన సంబంధంలో

ఫీ నంకా లేదు ఆ అబ్బాయి తల్లి నిన్ను గుళ్ళో చూనిందిట, నిన్ను

అఆ౦దానికి సమాథీ ర్ట కోడలిగా చేసుకోవడం వాళ్ళు కిష్టమని చూచాయగా సీతమ్మగారితో అందిట. వాళ్ళంతట వాళ్ళుగా అడిగారు. అన్నీ బావున్నాయి. నువ్వు “కశ అంపే ,...”

“అమ్మా ఎన్నిసార్లు చెప్పాలమ్మా 1 నా మనసులో మనోహర్‌కి తప్ప మరొకళ్ళకి స్థానం ఇవ్వలేనవ, మనోహర్‌కి కూడా నేనంకే ఇష్టం.” సిగ్గుతో సుధ తల వంగిపోయింది,

“అందని కుసుమాలకి అ(రులు చాచటం అవివేకం కాదా తల్లీ "|

“స్రోన్తే అమ్మా ! మనోహర్‌ అందని కుసుమమే అయితే నాది అత్యాశే అయితే ఇలాగే కన్యగా నే జీవితం గడిపేసాను. అంతే కానీ మరెవర్నో చేసుకోమని నన్ను బలవంత సపెటకమ్మా ॥ నీకు పుణ్యం ఉంటుంది.” క్‌

ఎన్నిసార్లు, ఏన్ని విధాలుగా నచ్చచెప్పినా కూతురు వినక్రేదన బాధలో కోపం సైంయకొచ్చింది అనసు యమ్మకి. లల

“నాకు తెల్పు .... వాళ్ళు డబ్బున్న వాళ్ళన్న ఆశతోనే నువ్విలా మాట్లాడు తున్నావు.

పు స్తకం మంచమ్మీద పడేసి తల్లిపక్కకొచ్చి కూర్చుంది సుధ,

“నా మొహంలోకిచూసి ఆ మాటఅను;.. ఉహు .. నీ మనస్సులోంచి రాలేదామాట. ఊరికే బాధకొద్దీ నా మీద కోపం తె్యుకుని అంటున్నావే తప్ప నిజంగా నీకు నామనసు తెలియదా అమ్మా 1 చిన్ననాటి నించీ మనోహర్‌ నా మనసులో ఎంతగా నిలిచిపోయింది తెలియదా అమ్మా సీకు. నా వయసుతోపాొటూ, నా షనసులో అతనిమీద 1_ పేమ 'పెరుగుతూ వచ్చిందే తప్ప రవ్వంత కూడా తరగలేదన్న సంగతి కూడా నీకు తెల్చు. ఇన్ని తెల్పికూడా నేను డబ్బుమీది _పేమతో, ఆస్తులూ అంతస్తులూ మీది మోజుతో మనోహర్‌ వి చేదుకుంటా నంటున్నావని కోప్పడు తున్నా వంశే దానిక్కారణం నాకు తెల్పు. తొందరగా కూతురి పెళ్ళి చూడాలని ట్‌ ౦దరగా కూతుర్ని ఓక ఇంటిదాన్ని చెయ్యాలనీ కన్నతల్లి పడే ఆదుర్థాయ

్రీ గ్ర అ౦దాన్‌కి సమాథి నీచేత అలా అనిపిస్తోంది. అంతేకానీ నా మనను నీ కర్ణం కాలేదంటే నే నొప్పుకోను,”

“సుధా” అనసూయమ్మ కళ్ళల్లో వ నిలిచాయి.

“నిజమే తల్ల! బాధలో ఆవేశంలో ఏదో అన్నాను. అదేమీ పట్టించుకోకు... కానీ....”

“ోక్సానీ ఎమిటమ్మా .... ఇంకా నీ 3ందుకు సందేహం. ఆ మధ మనోహర్‌ వచ్చినప్పుడు చెప్పలేదూ .... వాళ్ళమ్మా నాన్నగార్ల మనసు మార్చిఎలాగైనా సరే నన్ను చేసుకుంటానని అనబేదూ ? ఎటొచ్చీ వొంత ము పడుతుంది. ఎంత టెము పట్టనా ఎదురు వాసే ఓర్లు నా కుంది,”

“పిచ్చితన్లీ; ఏళ్ళకి ఏళ్ళు ఎదురుచూశాక్క చివరకి వాళ్ళమ్మా నాన్నగార్లు చెప్పిన మాటకి తలవొగ్గి ఎవరిమెళ్ళోనో తాళ కట్టవలసిన పరిస్టితి అతనిక్కలిగిందనుకో. అప్పుడు వయసుమీరిన నిన్ను చేసు కుందుకు ముందుకొచ్చేవాశ్లివ రుంటారు ? నువ్వే ఆలోచించు. అతను మగవాడు. సలభయ్యో ఏట చేసుకున్నా పిల్ల నిచ్చేవాళ్ళుంటారు "

"అమ్మా ; చెప్పానుకదమ్మా 1 మనోహర్‌ నన్ను చేసుకోని పరిస్టితే ఎదురై తే కన్యగానే ఉండిపోతానని చెప్పాను కదమ్మా ;”

“అదిగో ఆ ధోరణే నాకు నచ్చదు, మనోహర్‌ తప్ప మను షులే లేరా ఈ టోకంలో

“మనుషులుండచ్చు. మనసులు కలవద్దూ 2”

“చాల్లే । ఈ పెద్ద పెద్ద మాటలు నా దగ్గర చెప్పద్దు. ఎంతమంవ పెళ్ళిళ్ళు చేసుకోవశ్తేదూ 1 అందరూ నీలాగే మాట్లాడుతున్నారా 1 అలా ఆయితే ఇన్ని సంసారాబే ఉండకపోను,. ఇన్ని పెళ్ళిళ్ళ జరక్కపోను "పెద్దలు కుదిర్చిన 'పెళ్ళిళ్ళందరూ చేసుకోవ శ్లేదా ?”

“చేసుకుంటున్నారు. లేదని నేను అనన్రేదు. నాకు మనోహర్‌ అనే స్నేహితుడు ఉండివుండకపోతే నేనూ ఈరోజు నీ ఇస్ట్యపకారమే నువ్వు కుదిరిన సంబంధమే చేసుకుని ఉందును .... కొనీ చిన్ననాగ్గే

అ౦దానీకి సమౌాథి గ నా మనసులో ము[దించుకుపోయిన మనోహర్‌ రూపం నాతోపాపే పెరిగి పెదదయిందన్న వషయం నువ్వు మర్చిపోతున్నావు ష

సుధ కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరిగాయి.

అనసూయమ్మ లేచి కూర్యుంది.

“సరేలే. బాధపడకు. ఒకపని చేద్దాం. మనోహర్‌ క నేనాక్ష ఉత్తరం రాసాను.”

-వొద్రమ్మా । అతని మనసు మనకి తెల్సు. మనం ఊ అంపే ఈరోజే అతను నా మెళ్లో తాళ కడతాడు. కానీ మనమే, అతని అమ్మా, నాన్నగార్ల అనుమతి లేకుండా పెళ్ళి జరగడం ఇష్టం లేదంటున్నాం కదా । అలాంటప్పుడు ఆత నేంచేసాడు. అతనూ మనమూ కూడా వాళ్ళమ్మా, నాన్నగార్ల అంగీకారంకోసం ఎదురుచూడటం తప్ప చేయ గలిగించదిముంది ₹ో

“బాన్లే....కానీ నీ ఈడువాళ్ళు పిల్ల లతల్లులె తిరుగుతుంళే నీ కింకా పెళ్ళీ కాలేదన్న బాధ నాకుంటుంది కదే; మనోహార్‌ని చేసుకో లేకపోతే అసలు పెళ్ళే చేసుకోనని మాత్రం అనకు తల్లీ; ఆ మాట మాత్రం నేను భరించలేను.”

“ఆ మాట నీ మనసుకి కష్టంగా వుండవచ్చు. కానీ నువ్వ చెప్పినట్టు చేస్తే నా మనసుకి కష్టంగా వుండదా అమ్మా =**-* అయినా మనోహర్‌ అమ్మా, నాన్నగార్ల్హ మనసు మారదని ఎందుకనుకోవాలి ? ఉహూ....అలా ఆలోచించి మనసు పాడుచేసుకోకమ్మా 1

ఃః ఠి న

“అచెలా సాధ్యం? ఆలోచించి మనసు పాడుచేసుకోకూడ దనుకున్నా :... ఆలోచనలు ముసురుకోకా తప్పవు, మనసు పాడవకా తప్పదు.” మంచంమీద పడుకుని పె కిచూస్తూ అనుకుంది నిరంజని.

ఈ మనసు పొడవటం అన్న జబ్బు తనని ఎప్పుడు వదుల్లుంది? పైకి కనిపించని ఈ జబ్బు రోజురోజుకీ తన మనసుని తినేస్తోంది.

101 అ౦పానీకి సమాథి

ఆరోజు 'షెళ్ళిపటలమీద పాణిగ్రాహి తన మెళ్లో మూడుముళూ, వేస్తున్నప్పుడు మూలుగుతున్న మనసుని విర్లక్యం చెయ్యవల సొచ్చింది.

అతనితో ఏడడుగులు నడుస్తున్నప్పుడు ఏడుపు ఆప్పకోవలి సాచ్చింది.

కొత్తి కొప్తరంలో అతనితో కలిసే అడుగు "పడుతున్నప్పుడు అఆణీచి పెట్టుకో వలినొచ్చింది ఆ వేదన,

ఇప్పుడు జీవితంతో రాజీపడదామని (ప్రయత్నించినా పడనివ్వ నంటోంది మనసు. జ మనసు తన వశంలో లేదు. దాన్ని ఎదిరించే శక్తి లేనప్పుడు... ,అది చెప్పినట్టు నడుచుకోక తస్పదు ..,. ఆ నడుచు కోవడమే మసోవ్యాధికి మందుగా ఆనుకోక తప్పుదు,

వివాహిత అయిన తను పరాయి మగవాడు మనోహర్‌ని (పేమంచటం తప్పుని ఆత్మ ఘాషిస్తున్నా మనసు లెక్క చెయ్య నంటోంది. తన కిష్టంలేని మనిషితో జీవితాంతం గడపమవి భగవంతుడు నిస్తశించివుం'టే, పరాయి మగవాడిని (పేమించమని కూడా ఆ భగ వంతుడే నిస్షశించాడని వందు కనుకోకూడదు ? ఇదీ మనసు ఆత్మవి అడిగే (ప్రశ్న, దీనికి జవాబివ్వలేక ఊరుకున్న ఆత్మని చూసి గర్వంతో విరగబడి నవ్వుతోంది మనసు,

నిరంజని కళ్ళు కడవలే అయ్యాయి.

త౦(డ్రిి అన్నయ్య, వదిన్క అక్కయ్యలు కళ్ళముందు మెదిలారు, మామూలుగాకొదు....తను పగతీర్చుకో వాల్పిన పరమ శ తృవుల్లా.,.. పెద్ద అక్కయ్య దగ్గర్నించి మధ్యాహ్నం వచ్చిన ఉత్తరం గరొాచ్చింది,

“ఈ నెల్లో మీ ఇంటికి రావాలని అనుకుంటున్నాం, మరిదీగారు బావగారికి రాసే (పత్తి ఉ త్తరంలోనూ మొ యింటికి ఎప్పుడొనారు ౪2౦టూ రాసున్నారు. ఉరత ఇదిగా అతను రాస్తున్నప్పుడు వెళ్ళకపోతే ఎలా? ఈ నెల్లో వెళదాం అంటున్నారు మీ బావగారు, పిల్ల ల్ని ఇక్కడ నూ ఇ త్తగారిదగ్గర వచిల్మి మెమిద్దిరం రావాలనుకుంటున్నాం. ” ఉ తరం

అ౦దానీకి సమాథి 10! లోని వాక్యాలు కళ్ళముందు మెదిలి చిన్నగా నిట్టూర్చింది నిరంజన ,... తన కాపురం చూడ్డానిన్‌ రాబోతున్నారట, చేసిన నిర్వాహం చాల్లేదు కాబోలు... తనమీద ఎమా(త్ర0 (పేమన్నా ఉన్నదై తే ఆరోజు ఈ పెళ్ళి చెయ్యద్దని చూచాయగానై నా ఎందుకనలేదు, అదివరకల్లా నీకేమే! .... మా అందరిలోకీ బంగారబ్యామ్మపి నువ్వుం సీకు రాజకుమారుడిలా౦టి మొగుడొసాడు అందంలో నీకేమాాతం తీసిపోనివాడినే చూసి నీకు కట్రబెడతాం అన్న _ అక్కయ్య, నోరుమూసుక్కూర్చుం దెందుకూ ఆ రోజు,

ఒక్కు-ముక్కం .... ఒక్కముక్క_ అయినా అందా నాన్నగారికో, కాకీ ముక్కుకు దొండసండులా ఇదేం పెళ్ళికొడుకు నాన్నగారూ: మరో అందమయిన మంచి పెళ్ళి కొడుకు దెరికేదాకొ ఆగుదాం....మన నిరంజని బంగారట్బొమ్మ. దానికి పెళ్ళికొదన్న భయం మీ కెందుకు...” అని ఒక్కామా బైనా అందా ?

“తల్లి లవి తనకి పెద్దక్కయ్యే తల్లితో సమానం కదా అటు వంటిది." ....మఠి ఆలోచించలేక పోయింది నిరంజని. కోపం, బాధ, అవమానం, దిగులూ ఒన్నీ కలగాపులగంగా చుట్టుము సైశాయి,

చివరికేదో ఆలోచన తట్టినట్టుగా ఒక్క ఉదుటున మంచం దిగింది.

'పెన్నూూ, కవరూ తీసుకుని పెద్ద అక్కయ్యకి ఉత్తరం రాసింది.

“'మేమీ నెల్లో ఊటి వెళ్ళాలనుకుంటున్నాం, ప్లవర్‌ షో చూడ టానికి, అక్క-డెన్నిరో జు లుండి వఏసామో తెలియదు. ఆంచుచేత మీరీ నెల్లో రాకపోవడం మంచిది” ఆంటూ రాసింది.

ఆ ఉత్తరం నౌకరుకిచ్చి పోస్టులో పడేయించేదాకా మనసుకి శాంతి తోచలేదు,

నాయం్య[తం భర్త ఇంటికివచ్చాక పెద్ద అక్కయ్య ల్‌" ఉత్రిరం గురించి చెప్పింది,

ల ఏ0

10్లీ అ౦దానీకీ సమాధి

"అలాగా. తపుకుండా రమ్మని వెంటనే ఉత్తరం రాయి,

*రాళాను ఉ త్తరంం”

“వెరీగుడ్‌.”

*నాసీ మీరు చెప్పినట్టుగా కాదు. రావద్దని రాశాను.”

“నిరంజనీ * ఆశ్చర్యంగా చూశాడు పాణీ గ్రాహిం

“డాన్సు, ,. అందరికీ మీ డబ్బుమీదే ఉంది కన్ను, నాకా సంగతి తెల్సు, అందుకే అంత్య నిషారంకం కే ఆది నిష్టూరం మేలు.”

“నిరంజనీ ।! ఏమిటి నువ్వు మాట్లాడేది. దానికీ దీనికీ ఏమిటి సంబంధం ?”

“ఎందుకులేదూ ? కావల్సినంత ఉంది.

“నీ ఆలోచన సరియెనదికాదు. తొందరపడుతున్నావు. నీ స్వంత (౨క్క_య్యిగురించి నువ్వలా మాట్లాడటం ఏం బాగుబేదు. ముగా, నేను వాళ్ళని మనింటికి రమ్మని నాలుగైదు ఉత్తరాల్లో రాశాను. అందుకే వాళ్ళు వద్దామని అనుకుంటున్నారు, మనం రాయబశ్రుకదా....”

“నూ _... మీరు రాయకపోయినా వసారు, ఎందుకు రారూ*? జెల్ల ంచుట్టూ చీమలు చేరవా

“నిరంజనీ 1”

“ఉన్నమాటన్నాను. నేనేం తప్పుమాట్లాడలేదు ”

“ప్చ్‌ 1 సీ పద్ధతి నా కాశ్చర్యంగా నే ఉంద్‌, ఆడదానికి పుట్టింటి మీద తరగని (మేమ ఉంటుందంటారు. కౌనీ నీ విషయంలో ఆందుకు విరుద్దంగా వుంక,""

“పటింటివాళు నా విషయంలో అన్యాయంగా (పవరర్తించి నప్పుడు నేను వాళ్ళ విషయంలో వింతగా (ప్రవర్థించడం అన్యాయం ఏముందీ ? ఆశ్చర్యమేముంది 1?” లోలోపల అనుకుంది నిరంజనవి పెకీ ఆనే “ధై ర్యంలేక*

త్త త శ

అ౦దావనికి సమాథి [108

రైర్యంలేకకాదు. రవి ఎత్తిన చెయ్యి దిందుతా |!

వివేకం మేల్కొని ఆ పని చేయించింది.

భార్యా, భర్త లిద్దరి మధ్యా మాటా మాటా వచ్చింది ఏదో విషయంలో,

చిలికి చిలికి గాలివాన అయింది,

రవపిలో ఉన్న సహనం నశించి చెయ్యి 'పెకిలేచింది ఆవేశంతో.

అంతలోనే, మరుక్షణం ఎత్తిన చేతికి పని కల్పించకుండా నే, దించేసి విసవిసా ముందు గదిలోకి వచ్చాడు.

చెప్పులు తొడుక్కుని వీధినపడ్డాడు.

రాతి పన్నెండు గంటలకి ఇంటికొచ్చాడు,.

ఎక్కువగా ఈ మధ్య ఇద్దరూ డబ్బు విషయంలో ఘర్షణ పడు తుండటం౦ అటువంటప్పుడు రపి ఇంట్లోంచి బయటికి వెళ్ళిపోయి, ఎప్పుడో పొద్దుపోయాక ఇల్లు చేరటం మామూలయిపోయింది.

అలా వెళ్ళటం అలవాటుచేసుకున్న రవి (ఫెండ్వుతో 'పేకాటకి దానిస అయ్యాడు.

(శ్రీలత కీ సంగతి అర్జమ య్యేటప్పటికి ఆలన్యమే అయింనె,

నెత్తీ నోరూ బాదుకుంది.

ఫలితం శూన్యం,

భార్య అందగ త్తె అయినాకూడా, భార్యలో అహంకారం తస్ప ఆందం చూడ లబేకపోయేవాడు రవి,

ముక్తసరిగా వాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు భార్యతో.

(శ్రీలత, తన గొడవల్లో, నిరంజన దగర్‌కి రావడం బాగా తగ్గించేసింది.

(శ్రీలత తమ యి-టికి రానడం తగ్గించినందుకు నిరంజనిక్రి ఆనందంగానే వుంది,

| 4 ఆ౦దానీకి సమాధథీ లేకపోతే, భర్త అందాన్ని పొగుడుతూ తన గుండెల్ని కో స్తుంది మరి. ఆ చ్మితహింస భరించడం తనవల్ల కాదు మరి ॥। మొన్న సొాయం(తం ఏమైంది ్గి తను వీధిగుమ్మంలో నిల్చున్నప్పుడు రవీ, (శ్రీలతా ఎక్కడీకో చెళూ కనపడ్డారు. రవి తనవైపు ఆదోలా చూశాడు .... ఆ చూపులో తనకి ఏవేవో అర్జాలు కనిపించాయి. మా జంట చూడు ఎంత అందంగా వుందో....మీ దంపతులూ ఉన్నారు.... ఎందుకూ ? ఆరోజు కాలేజీలో గర్వంతో, నాకం'పే అందమైనవాడినే చేసు కుంటానన్నావుగా శ ఇప్పు డేమైంది....ఇప్పుడు జరిగందేమిటి ? నా కాలిగోటిక్కూడా సరిపోలనివాడికి భార్య వయ్యావు. జీవిత రవ చూనిన చూపుతో అటువంటి హేళన కవిపించింది నిరంజనికి,. కానీ నిజానికి రవి మనసులో భావాలు 'వేరు. కాలేజీలో చదివే రోజుల్లో నిరంజనివెంట తను పడినా, అల్లరి చేసినా ఆ చదువుతోనే ఆ అల్లరీ పూర్తయింది, ఇప్పుడతనిలో నిరంజనిపట్ల “స్నేహభావం తస్ప మరో భావం లేదు, వాణీ(గాహి పట్ల అనంత్‌ మెన రవం వుంది, వాణీగ్రాహి అనాకారి అనీ, అతనిలో ఆకర్షణే లేదనీ ఎప్పుడూ ఆలోచించలేదు. అతను సిరంజనికి తగన జోడీ కాదన్న భావంతో ఎప్పుడూ చూడబేదు, అందచందాల్లో సరిమయెన జోడీ అయిన తాము ఏం సుఖపడు తున్నారు కనక,,.. వాళ్ళగురించి ఆలా ఆలోచించటానికి ? ఇదిరవి అభి(సాయం,

అరదానికి సమాథీ 105

కానీ ఇన్‌ ఫీరియారిటీ ఫీలవుతున్న నిరంజనికి మాత్రం, ఆతను

తనవైపు చూస్తేచాలు అంతులేని అనుమానాలు, శః ఖః ఠః ఆరోజు గురువారం, రాఘవయ్య ఇంట్లో చేరారు సరోజ 'స్నేహితు వాళ్ళంతా. ట్‌.

ఒక్కొక్క వారం ఒక్కొక్కరి ఇంట్లో “భజన” అని పెట్టు కున్నారు

సరోజ “బాబా” గారి భ కరాలు,

ఇంట్లో ఎక్కడ చూసినా బాబా ఫొటోలే.

బాబా అంటే నమ్మకమూ, భక్‌ ఉండబన్తు పిల్లాడీకి “థా యిరా ప్‌ అవి "పేరు పెట్టించింది.

వారంయ, వారం ఎవరింట్లో భజన ఉంపే వారీంటికి తప్పకుండా వెళ్తుంది.

వాగ్వివాదాలెంత సేప్పు భజనచే'సేది ఎంత 'సేవు ? అన్నది వేరే విషయం,

విశ్వానికి ఈ భజనలూ, గొడవా అంటే తలనెప్పి.

కానీ సరోజ తన గొడవ తనదే తప్పు అతని మాట వినిపించు కోదు,

ఇద్దరికీ ఈ విషయంలో చుక్కెదురు,

తమ ఇంట్లో భజన జరిగినప్పుడల్లా, బయటికి వెళ్ళిపోతాడు విశ్వం.

ఎక్కడెక్కడో తిరిగి యెలాగో అలా ెముగడిపి భజన వాళ్ళందరూ వెళ్ళిపోయాక ఇల్లు చేరతాడు.

ఆరోజు గురువారం,

జుందరు అమ్ములక్క-లూ వచ్చి చేరారు రాఘవయ్య ఇంట్లో,

10 అ౦దానీకి సమాధి

అంతా కూర్చున్నాక పార్వతమ్మ, సరోజ చీర చేతో పట్టుకుని చూసింది,

“ఎంగతెంది సరోజమ్మా ఈ చీర నేతచీరే ఆయినా సిల్గాల్లే మెరిసిపోతోంది. చాలా బావుందిం

నరోజ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి,

"ఆంత బావుందా పిన్నిగారూ 1 నాకాన్షు నచ్చలేదు. మా ఇంటా యన తనొక్క_రే బజారెళ్ళి పట్టుకొచ్చారు మొన్న పండక్కి.”

“నన్నూ బజారు తీసికెళ్ళుంకే కాస్త మంచిది చూసి కొనుక్కుని ఉండేదాన్ని. ఇదేమంత బావుందనీ ?”

“అయ్యో! చాలా బావుంది. మొగాడైన్సా చీరలనంగతి మీ ఆయనకి బాగానే తెలుసున ఫ్లై వుంది. మా ఇంటాయనా ఉన్నారు. ఎందుకూ ? ఒక్కటి తెలియదు. ఆ మధ్య 'హై(దాబాద్‌ వెళ్ళినప్పుడు, నాకో చీర తెచ్చి పెట్టండి ఓక్కు.డీనించి. అక్కడ మంచిమంచి చీర లుంటాయి. అన్నాను. ఎలాగైై తేనేం, తెచ్చానన్న "పేరుకోసం తీసు కొచ్చారో చీర, అది కట్టుకోవాలంటేనే ఏడుపొస్తుంది. నాకేమీ నచ్చ లేదా చీర,”

“మొన్న విమ లమ్మగా రింట్లో "పేరంటానికి మీరు కట్టుకొచ్చిన చీరేనా ?”

“*ఆ, అదే, అదే మా ఇంటాయన హె(దాబాద్‌ నించి తెచ్చినచీర.”

“దాని కేవండీ 1 ఫస్టువ్హాసుగా ఉంపేనూ ఆ చీర, ఇప్పుడు నేను కట్టుకున్న ఈ చీరకంపే వెయ్యిరెట్లు పావుందా చీర. చాలా మంచి 'సెలెక్షను మీ ఇంటాయనది.ో

"సుభదమ్మా | ఆ కమల ఎప్పుడూ ఎవరింటికీ భజనకి రాదేం ౪”

“ఆ.... ఒక దేవుడనీ, దేవతనీ భక్తి ఉండి ఏడి స్తేగా ?”

“గర్వంకూడా ఉంది. ఇందుకే ఒక్క నారన్నా ఎవరింటికీ భజ నికి రాలేదు ” పార్యతమ్మ నిర్దారణ చేసింది,

అ౦దొనీకి సమాథీ 11 గౌరి మెళ్ళో నెక్లెసు మీద పడ్డాయి సరోజ కళ్ళు.

“"అబోో | ఎప్పుడు చేయించుకున్నావు గర్‌ నెక్షెసు 8 చేయించు కుంటున్నట్టు ఒక్క- మా కైనా మాతో ఎవరితో చెప్పావు కాదేం ?”

సవ్వి ఊరుకుంది గారి.

ఉండబట్టలేక పోయింది లెక్స్లలు మాస్టారి భార్య శాంతమ్మ, గౌరికి దగ్గరగా వచ్చి, నెక్షెసు చేత్తో పట్టుకుని చూసింది,

“బావుంది కదూ వదినగారూ 1” విప్పారిన మొహంతో అంగి సరోజ.

“గిల నగలు అసలు బంగారం కంళే ఎక్కువే మెరుస్తాయి.” మూతి తిప్పుకుంది శాంతమ్మ,

గౌరి ఏదో అనబోయేంతలో మళ్ళీ ఆపఏడే అంది.

“మొన్న మా అమ్యాయి చెప్పింది. గారి రోల్తుగోల్లు షాపులో నెక్లెసు కొ నుక్కుంటుంటే చూశానని, ఏమ్మా గౌరీ | అదే కదూ 1 ఈ

గౌరి మొహం నల్లగా మాడిపోయింది.

అంతమందిలోనూ అవమానంగా భావించింది,

వెంటనే మాట్లాడ లేక పోయింది.

పార్వతమ్మ బుగ్గలు నొక్కుకుంది.

“అయ్యో ।$ గిల్లుదా క హయ్యో రామ, బౌనె : బంగారపు నగ లెలా వసాయి గౌరికి పాపం 1 వాళ్ళాయన ఉద్యోగాలు చేస్తున్నాడా | ఊ+ శేలుతున్నాడా $

చెచబ్ళన కొట్టినట్టయిందా మాటతో గౌరికి.

గౌరీ వాళ్ళాయన వి, ఏ, ప్యాసయి ఒకటి రండు అంపొరరీ ఉద్యోగాలు చేళాడు, ఇప్పుడు ఆర్నెల్ల నించీ ఉద్యోగం కోసం పయ త్నిసున్నాడు. ఫలితం శూన్యం, ఉ[కోషం పట్టలేక కూ ర్చున్నదల్లా చివుక్కున లేచింది గారి,

108 అ౦దొనీకి సమాథీ

“మా ఆయన ఉద్యోగాలే చేసారో, ఊః శే ఏలతారో మీ కెందు కవన్నీ ? అందరి సంగతీ మీకే కావాలా ?”

“"బావుందమ్మ్యా । ఇప్పుడు నేనేమన్నాననీ 1 గలు నగ పెట్టుకుని బింగారపుది. మా ఆయన చేయించాడు అని చెప్పుకుంటూ తిరుగుదా మనుకున్నావు కొటోలు. నాకేం తెల్పు శ అబద్దం చెప్పే అలవాటు బేవ్‌ దాన్ని ఉన్నమాట అన్నానని మీ ఆయన మీద కోపమంతా నా మీద చూపిసున్నావా ?”

“రాను, పాపం : అబద్ధాలు ఆడని వాళ్ళు మీరే పాపం. పని మనిషికి చీర కొనిసానని నాలుగేళ్ళనించీ వాగ్దానాలు చేస్తూ ఇంతవరకూ ఒక్క పాత చీరయినా దాని మొహాన పడెయ్యలేదుగా । మీ సంగతి ఎవ రికి తెలియదు, ఈ వీధంతా ఎరుగును మీ సంగతి.”

“"ఏవమ్మోయు 1 మాటలు జాగ త్తగా రానీ ; 'పెద్దంత రర, చిన్నం తరం లేకండా ఏమిటా మాటలు ?”

• 'పెద్దవాళ్ళయినంత మా[త్రంలో మీ రెలా పడితే అలా మాట్లా డచ్చా।! వయసులో పెద్దయి తే మటుకు ఏం లాభం, ఎవరి మర్యాద వాళ్ళు నిలబెట్టుకో లేనప్పుడు ౯”

“మర్యాద గిర్యాద అంటూ పెద్ద పెద్ద - మాటలు మాట్లాడకు, అసలా మాటకు ఆర్హం నీకూ, నీ కుటుంబంలో వాళ్ళకీ తెలుసా ? నీ ఆడబడుచు ఎవడితోనో స్నేహం చేచి తిరుగుతోందిట కదా ;”

“చెప్పే వాళ్ళకి బుద్ధి లేకపోతే మీ బుద్ది ఎక్కడికి పోయింది ? పుకార్లన్నీ (ళద్దగా విని నమ్ముతూ కూర్చోడం తప్ప ఇంకో వని*లేదను కుంటాను మీకు ?”

“ఊరుకో గౌరీ! కాస్త శాంతించు. ఆదే విషయాన్ని సాగదీస్తూ కూర్చోడం ఎందుకు ? మీరైనా ఊరుకోండి. పిన్నిగారూ 1 ఇంకి విషయం మర్చిపోండి. ఇద్రర్నీ శాంత సరచడానికీ (పయత్నించింది సరోజ,

అ ౦ దొ నీకి సమాథి 40౮8

“లీ! ఛీ1 బుగ్గి తుక్కువె వచ్చాను” తిటుకుంటూ, విసవిసా

చ్‌ యొ యు వెళ్ళిపోయింది గర్హి ఇంటికి,

“ఏం పిల్లో బాబోయ్‌ $ ఇలాంటి వాళ్ళనెక్కడా చూడలేదు, నేను మంచిదాన్ని కాబట్టి సరిపోయింది. పల్లెత్తు మాట నే నెవరినీ అనను కౌబట్ట గూ పిల్ల బతీకి పోయింది. ఇంకో ఛెవరైనా అయితే ఊరుకుం టారా । గిల్లి కజ్జాలు పెట్టుకునే తత్వం నాదికాదు'కాబట్టి, నా ఆంత మంచి వాళ్ళు అరుదు కొబిట్టి సరపోయింది. ఏం పిల్ల బాబూ | కయ్యానికి కాలు దువ్వే పిల్ల ....” తనను తాను మంచిదానగా పొగుడుకుంటూ, గౌరిం దెబ్బలాట కోరుగా వర్ణించింది పార్వతమ్మ తన లోపాన్ని కప్పిపుచ్చు కుంటూ,

“జాను గానీ । పార్వతమ్మగారూ ! మీ అమ్యామబికి చూసిన సంబంధం మాట ఏమెందీ?” హిందీ మాస్హారి భార్య లక్ష్మమ్మ అడిగిం 3.

గతుక్కుమంది పార్వతమ్మ,

కావాలని, తామే అ సంబంధం వదిలే సుకున్నట్లు చెప్పుకోకపోతే మర్యాదకి భంగం అనుకుంది. కల్పించి ఏదో ఒకటి చెప్పకపోతే ఎలా ? బుజ్జి ఉపయోగించింది,

"ఏం సంబంధంలేన్మూ ? మేమే వదిలేసుకున్నాం. వాళ్ళు పిల్లని చూసుకుని వెళ్ళీన మర్నాడు, మళ్ళీ ఆ పిల్లాడీ జాతకం మరోసారి చూపించాం ఇంకో సిద్రాంతికి, పిల్లాడి జాతకంలో లోపం ఉందన్నాడు సిద్దాంతి, ఆరునూరై నా, నూరు ఆరైనా ఆ సంబంధం మీ పిల్లకి చెయ్య కండన్నాడు. అందుకే ఆ సంబంధం వదిలేసుకున్నాం, పెగా వాళ్ళాన్తే మంచివాళ్లూ కాదు... నా కసలిష్టం లేదనుకో ఆ సంబంధం....మొవటి నించీ మా వారితో చెపుతూనే ఉన్నాను ...”

ఆశ్చర్యపోయింది లక్ష్యమ్మ,

పిల్లని చూసుకుందుకు వొళ్లు రావడానికి ముందూ చూసుకుని

14]

11గ ఆ౦దోనికీ సమాథీ

వెళ్ళిన తర్వాత కూడా ఆ కుటుంబం గురించీ ఆ పెళ్ళికొడుకు గురించీ వంతో సౌొగుడుతూ చెప్పి, వాళ్ళ కుటుంబం గురించి అంతా వాకబు చేసు కుని చూముకున్నామని చెప్పి, వాళ్ళకి మా పిల్లనచ్చితే ఈ నెల్లోనే తొంద రలో ముహూర్తం పెట్టించేస్తామని జాతకాలు కూడా కుదిరాయనీ, ఇంక చూసుకోవల్సిందేమీ లేదనీ, పిల్లాడి తరఫువాబ్ల పిల్లని చూసుకుని “ఈఊ* ఆనడ'మె తరవాయి అనీ లన్న పార్వతమ్మగారు ఇస్పుడీలా -పైటు ఫిరాయి'సే ఆశ్చర్యం కాక మరేముంది లక్ష్మమ్మకి,

“తమ పిల్లని వేసుకోనంత మా(తంలో, ఆంత మంచివాళ్ళూ కూడా ఒక్కసారే చెడ్డ వాళ్ళయిపోతారా ? వాళ్ళ మర్యాద వాళ్ళకి ఉండ కుండా పోతుందా ? అప్పుడొకలా ఇప్పుడు ఒకలా మౌాట్లాడటంపల్ల ఈవిడే మర్యాద పోగొట్టుకున్న దవుతోంది కానీ పిల్లాడి తరపువాళ్ళ మర్యాద చెక్కు చెదరదు.” నవ్వుకుంది లోలోపల లక్ష్మమ్మ, అదివరకు పార్వతమ్మ మీద ఏ మూలైనా కాస్త గౌరవభావం ఉండి ఉంచే అదీ రోజుతో పూర్తిగా సడలిపోయింది.

• ఆ ..ఇంక్‌ భజన మొదలు పడదామా.....” కొంగుతో చేతులు తుగ్రుచుకుంటూ లోపల్నుంచి వచ్చింది సరోజ.

"ఆ, ఆ,... తిందర్‌గా కౌనిద్దాం, ఇప్పటికే చాలా 'సేపెంది, కబుర్లలో పడి మర్చపోయాం. తొందరగా పోవాలింటికి. మా చిన్న దానికీ ఒంట్లో బావులేదు కూడాను. ససిగింది పార్వతమ్మ,

నేనూ తొందిరగా పోతానివాళ. భజన పూర్యయ్యేదాకా ఉండను, ఒక్ష అయిదు నిమషాలు మాతం కూర్చుని పోతాను. మౌ ఇంటాయన సినిమాకి వెళ్ళారు” సుభద్రమ్మ కంగారు పడింది. కబుర్లు చెప్పడంలో పడి కాలమే మర్చిపోయిన వాళ్ళకి “భజన” అనే సరికి ఇల్లు గుర్తా చ్చీందిం

“భజన'* పేరు చెప్పుకుని కాసేపు ఇంట్లోంచి బయట పడొచ్చనీ, ఆఅమ్మ లక్కలందరూ చేరితే ఊళ కో్‌ ఖోగట్టా అంతా తెలుస్తుందనీ వచ్చే

ఆఅఆ౦దానీకి సమాథి [1[] వాశ్శేక్కువ ఆ గుంపులో, (ఆ మాట ఎవరన్నా అంకే మాత్రం తారా జువ్వల్లా లేసారు వాళ్ళు)

'ఫ్న్‌ ఇంటాయన సినిమా కెళ్ళారా ? ఏం సినిమా 'కేవిటి ?' మళ్ళీ భజన మాట మర్చిపోయింది పార్వతమ్మ.

“కన్నె వయసు సినిమా కెళ్ళారు. ఇద్దధం ఒకే రోజు వె్తే ఇంట్లో కుదరదని ఇవాళ వారిని వెళ్ళమన్నాను, “రేప్ప నేను వెళ్ళాను అదే సినిమాకి."

ముక్కున వేలేసుకుంది కాంతమ్మ.

“ధు వయసులో కన్నె వయసు సీనిమా కావల్సి వచ్చిందా మీ ఇంటాయనకి?”” మెల్లిగా గొణీగింది.

కానీ ఆ మాటలు సుభద్రమ్మ చెవిని పడనే పడ్డాయి.

కళ్ళు చింత నిప్పుల్లా చేసి, కస్పుమంటూ లేచింప.

ఏం? “ఏమంత వయసు మించిపోయిందనీ మాఇంటాయనకి?మీరు ముసలాళ్ళు అయితే ఊరంతా ముసలాళ్ళు అనుకోకండీ. అయినా మీ ఆయన ఇంగ్లీషు సినిమాలకు పోవ స్తేదూ!: వాటిల్లో ఏం ఉంటుందో నాకు 'తెలియదూ?””

ఆవిడ వాగ్ధాటికి ఆనకట్ట వెయ్యక పోతే. లాభం లేదనుకున్న సరోజ కల్ప్చించుకుంది మధ్యలో,

“పో న్లెండి, డ*రుకోండి సుభ(ద్రమ్మగారూ। ఇంక భజన మొదలు “పెడదామా?”

*పి భజనభలే తీ? ఇప్పటి వరకూ అయిన భజన చాలుం వెళశ్ళొసాను. మళ్ళీ వాాం భజన ఎవరింట్లో ? ఆ.,...అన్నద్టు విమలమ్మ గారింట్లో కదూ! అక్కడ కలుస్తానులే మళ్ళీ.... వెళ్ళొస్తాను. చాలా పొద్దుకూకి పోయింది...” మళ్ళీ ఒక సారి శాంకమ్మగారి వైపు కొర కొరా చూచి కదిలిపోయింది సుభ[ద్రమ్మ, “అబ్బా; వాన వెలిసింది

బాబూ;” సుభద్రమ్మ వెళ్ళిన వైపే చూస్తూ మెటికలు విరిచింది శాంతమ్మ,

112 ఆ౦దానికీి సమాధి

“ఆవిడం తేనండీ బాబూ ఏ కొరణం లేకుండానే కస్సు బుస్సు మంటుంది. తానెంతో నెమ్మదస్తురాలిలా అంది పార్వతమ్మ. “అంతే నమ్మా; అంతే ఉంటారలా౦టి మహా తల్లాలు,”' అసలు కారణం తనే అన్న సంగతి మర్చిపోయినట్టు నటిసూూ అంది శాంతమ్మ,

న శ్‌ వ

క్త ల్చు కొచ్చిందన్న మాటే గాని అక్కడ ఉండలేక పోయింది విరంజని. రమ్మీ ఆకుతోందన్న మాకే గానీ మనసు దాని మీద లేదు.

వెనక మరో 'పేబిల్‌ దగ్గర లిటరేచర్‌ ఆడుతూ, హిందీలో మాట్లాడుకుంటున్న మిసెస్‌ వాహీ బృందం.... మాటలే దానిక్కారణం౦. మి ఇంట్లో నొకరు అందంగా ఉంటాడు మిసెస్‌ వాహీ;"” అంది మిసెస్‌ ఆగర్‌ వాల్‌ గొంతు.

మొదట ఒకడొచ్చాడు, వాడి మొహం చూస్తే తిన్నది బయటి కొచ్చేలా అనిపించింది నాకు. ఆ ముక్కు కొక్కిరాయి. ముక్కు. నోరేమో.... ఎందుకుబే,... వాడిని వరిస్తే ఇప్పుడు మీరంతా కూడా తిన్నషి వాంతి చే సేసుకుంటారిక్కడ,. ఏదో వంక చెప్పి వాడిని పంపిం. చేశాను. తర్వాత ఇప్పుడున్న వాడు దొరికాడు.

కట్టుకున్న భర్తనే కాక్క పనికీ నౌకర్షని కూడా ఆందమైన వాళ్ళనే పెట్టుకుందన్న మాట మిసెస్‌ వాహి* కళ్ళు పెద్దవి చేసింది మిసెస్‌ ధర్మాధికారి,

“నొకర్లయితే మాత్రం... చూడ్డాని కింప్పగా లేకపోతే. నిత్యం మనింట్లో మసిలే వాళ్ళని భరించడం కష్టం బాబూ! నేను సహించలేను. ఇంటికసమూనం గెస్టు లొస్తుంటారుకూడా. ఆవీ ఇవీ వాళ్ళకి నౌకర్లు ఆందించవలసి ఉంటుంది, అలాంటప్పుడు కోతి మొహాలు నౌకర్లుగా ఉంటే మనకి ఇన్నల్టు కాదూ!” తన అభిపాయం వివరించింది మిసెస్‌ వాహా,

క ం క.

నువ్వన్నది కరెక్టు నూటికి నూరు పొళూ,) కరెక్టు

ఆ౦దానికి సమాథి 19 వాళ్ళ మాటలూ వొళ్ళు నవ్వులూ నిరంజనీ గుండెల మీద సమ్మెట పోట్టయ్యాయి.

ఆ బాధ భరించటం తన వల్లకాక, చేతిలో ముక్కలు బల్లమీద జారవిడీచింది,

“ఎక్స్‌ క్యూజ్‌ మీ; మిసెస్‌ వాజ్‌! ఇంక ఆడలేను. బాగా తల నెప్పిగా వుంది, ఆట మొదలు 'పెళ్తుటప్పుడే కొంచం ఉం0దిం అదే. పోతుం3లే అని లక్ష్య పెటకుండా ఆడుతున్నాను. ఇప్పుడు బాగా ఎక్కువైంది ఇంక ఆడలేను. ఇంటికెళ్ళి పోతానుం' తెల్లబోయి చూస్తుండి పోయింది మిసెస్‌ వాజ్‌.

మరో టేబిల్‌ దగ్గిర చైనీస్‌ చెక్కర్‌ ఆడుతున్న మ్‌సెస్‌, జంబు నాధన్‌ దగ్గరికి వెళ్ళి “నేనింటి కెళ్ళి పోతున్నాను. తల నెప్పిగా ఉంది” అంది నిరంజని వచ్చీ రాని తమిళంలో,

ఆశ్చర్యంగా చూసిందావిడ,

“ఇంటి 'కెశ్ళేటప్పుడు నాతో కల్ప్సివస్తానన్నావుగా, మీ ఇంటి దగ్గర నా కార్లో [డాప్‌ చెయ్యమన్నావు కదూః ఇంకో అరగంటలో నేనూ వచ్చేసాను కూర్చోరాదూ;"”

డశహు, చెప్పాను కదూ తలనెప్పి భరించలేకుండా ఉన్నాను. మీ రుండండి పర్వాలేదు, నేను ఆటోలో వెళ్ళిపోగలను.'*' జవాబు కోసం చూడకుండా గబ గబా బయటికి వచ్చేసింది,

రోడ్డు మీది వొచ్చేసరికి అటు వెళ్తున్న మనోహర్‌ కనిపించాడు.

అతను కూడా నిరంజనిని చూశాడు

సలకరింపుగా నవ్వాడు.

నిరంజని మనసుకి శాంతి దొరికినట్లయ్యింది,

నవ్వుతూ అతని పక్కగా నడీచింది, “ఇవాళ కూడా సూ్క్కూటర్‌ గౌట్‌. ఆప్‌ ఆర్జరా?”

114 అ౦దానికీి సమాథీ

“అబ్బే కొదు.... అర్హంటుగా హాస్పిటల్‌ కీ వెళ్ళవలసి వచ్చి ఒక [(_ఫెండు తీసుకున్నాడు... మీరు ఇంటికే బయతల్రేరారా: నడీచెలా వెళారు....అటో గానీ...

అతని మాట పూర్తి కాకుండానే కుడిచేతిలో హ్యాండు బ్యాగు ఎడమ చేతిలోకి మార్చుకుంటూ “ముందు నాకు మంచినీళ్ళు కావాలి. చాలా దాహంగా ఉంది. మీ ఇల్లు పక్క సందులోనే కదాః పదండి కాసివి మంచినీళ్ళు ఇచ్చి పుణ్యం కట్టుకుం౦దురు గానీ” అంది నిరంజని.

తెల్లబోయాడు మనోహర్‌,

క్షబ్బులో మంచి నీచ్తుంటాయి కదా। అక్కడెందుకు తాగలేదు, అర్హం కొలేదతనికి.

మా యింటి వరకూ నడవగలరా లేకపోతే ఇక్క డెక్క. డెనా షాపులో సోడా ...”

“ఉహు నాకు సోడా ఇష్టం వేదు. మంచినీళ్ళు తాగితే గానీ నాకు దొహం తీరదు. మీ ఇంటి కొచ్చి మంచినీళ్ళు తాగితే మీరేమైవా అభ్యంతరమా?

తడబడ్డాడు మనోహర్‌, “అబ్బే 1 అదేం లేదు. అభ్యంతర మెందుకూ ? పదండి. ఇక్కడే కదా మా ఇల్లు.”

ఇంటికి వెళూనే రాజామణిని పిలిచీ చెప్పాడు “రెండు టంబ్లర్‌ తన్ని కొండువా, అఆపరంమేల కాఫీ టిఫిన్‌ కొండువా.”

“నాకు మంచినీళ్ళు చాలు, కాఫీ టిఫిన్‌ ఇంటి దగ్గర కానిచ్చే క్ష్తబ్బు కొచ్చాను,”

“అయితే ఇంటిదగ్గర మంచినీళ్ళు తాగలేదా 1?” అమాయకంగా మొహంపెట్టి అడిగాడు మనోహర్‌,

నవ్వకుండా ఉండలేకపోయింది నిరంజని.

అరగంట తెలియకుండానే అతనితో గడిచిపోయాక, ఇంక వెళ్ళా నంటూ లేచింది.

ఖే ఫే ఫ్‌

అ౦దానీకి సమాళథి 110

"ఆమ్మా గ్‌

“పమిట సుధా ?”

“మనోనార్‌ వాళ్ళమ్మగారికి వారం రోజుల్నించీ జ్వరంగా ఉండి లేవశ్లుదుట. నేనోసారి వెళ్ళి చూసిరానా అమ్మా 1

“నీ పిచ్చిగానీ ! ఆవిడ రానిస్తుంది కే ? గుమ్మంలోంచే గెలు య్యదూ ఇ

“ఏమో ! ఉన్న ఒక్క కొడుకూ దూరపు ఊళ్ళో ఉన్నాడయ్యె ! ఇక్కడ ఆవిడకి ఆయనా ఆయనకి ఆవిడా తప్ప మరెవరున్నారు ? ఇరుగు పొరుగు వాశ్లెవ్వరికీ ఆవిడంటే గిటదు, అది ఆవిడ తప్పే అసుకో .... ఇరుగు పొరుగుతో మంచిగా, కలివిడిగా ఉండదు. అందు కని ఎవరూ కూడా ఆవిడకి ఏ విషయంలోనూ సాయానికి రారు ..”

“ఇరుగు పొరుగు సహాయాలు, ఆవిడ కెందుకూ ? నౌకర్షున్నా రుగా. ఆ గర్వంతో నే ఆవిడ అలా మసలుకుంటోంది.*

“పోనీ లెద్దూ .... నాకు మా(త్రం ఒకసారి వెళ్ళి ఆవిడ ఎలో ఉన్నాళలో ఏమిటో చూసిరావాలని ఉందిః”

“తప్పకుండా వెళ్ళి చూసిరా--ఏమైనా సహాయం కొవాలంపే మొహ మాట పడబపండా అడగమని చెప్పుటలో

తల్లి అనుమతి తీసుకున్న సుధ ఆనందరావుగారి ఇంటికి బయ వ్రరింది.

వీధి గుమ్మంలోనే ఆగిపోయి నౌకర్ని ఆడిగింది “అమ్మగా 'రెక్టడున్నారు ?”

కాంతమ్మ పడుకున్న గది చూపించాడు నెకరు,

ఎలాంటి పరిస్టితి ఎదుర్కోవల్సి వస్తుందోనని భయపంఏతూ ఆ

పందిరి మంచమ్మీద పడుకుని ఉన్న కాంతమ్మ బాధతో మూలుగు తోంది.

11 అ౦దా'నీకి సమాథీి

కలత ని(ద్రలో ఉన్నట్టుగా కన్‌ పిస్తోంది,

“అబ్బాః కాష్త నెప్పులు భరించలేను....నర్భమ్మా ..ఒసే! ఎక్క దున్నావే? కాస్త కౌళ్లు పట్ట వే..., బ్బా ["

ఆవిడ్‌ మూలుగు ఎక్కు- వై ది.

మంచం దగ్గరగా నడిచింది సుధ,

సందేహీంచకుండా ఆవిడ కాళు) పట్టడంలో సిమగ్య్న మైంది, కాసేపయ్యాక “ఊం. చాల్లే ఇంక. వంటావిడని కొస్త కొఫీ కలిపి ఇమ్మను నాకు ....” అంటూనే కళ్లు తెరిసింది కాంతమ్మ. ఎదురుగా కపపించిన సుధని చూస్తూనే ఉలిక్కి. పడింది.

“ఏమిటి *? ఇందాకటి నించీ కాళ్ళు' పడుతున్నది సువ్వా ?” నమ్మ లేనట్టుగా చూసింది.

జొనన్నట్టుగా తల ఊపింది సుధ,

ఒక్క నిమిషం సుధమీద ఆపేక్ష పొంగిపొరలి వచ్చింది.

మళ్ళీ అంతలోనే అహంకారప్పు ఒడ్డుకి తగిలి ఆపేక్ష అలలు వెనక్కీ త గాయ.

“"ఎందుకొచ్చా విక్క-డికి ?”

“మకు ఒంట్లో బాగులేదని తెలిళక చూడకుండా ఉండటానికి మనసొప్పలేదు. మీ ఆనారోగ్యం గురించి ఇవాశే తెల్చింది నాకు, మికే విషయంలోనైనా సహాయం కావలిస్తే చెయ్యమని కూడా చెప్పింది అమ్మ.”

మరింత ఆశ్చర్య మఫపిందచింది కొంతమ్మకి. వాళ్ళపట్ట్ల తామెలా (ప్రవరర్హించినా సుధకి గానీ వాళ్ళమ్మకి గానీ తనమీద కోపం లేదా? ఇరుగు పొరుగులో చాలా మందికి తనంకే గిట్టదు, డబ్బుందని గర్వంతో తను (ప్రవ ర్హించే తీరే దానక్కారణమని తెల్చుకునే సరికి ఆలస్యమె అయింది,

జ్వరానికై తే మంది సాడు డాక్షరు,

అ౦దానీకి సమాథీ 117

కానీ తన మనో వ్యాధి! మందెక్కూడినించి. తెస్తాడు, తన మనో వ్యాధి నయం చేసు నే మదు తన చేతుల్లోనే ఉంది,

ఒక్కగా నొక్క కొడుకూ పెళ్ళి విషయంలో పంతం పటి

అదే. దిగులు తనకి,

ఆ దిగుల్కు అనారోగ్యాన్ని రెట్టింపు చేస్తోంది.

రోజులు గ డిస్తే నయిన్వా కొడుకు పంతం విచిచి మాట వింటా దేమా ననుకుంటే, ఆ ఆశ స్‌రాశే అవుతోంది, తామే ఒక మెట్టు కిం"కి దిగక తప్పదనిపిసోంది. క్ష

ఉన్న ఒక్క కొడుకునీ పంతంతో 'పెళ్ళ్‌ 'పెటాకులూ లేకండా అలా ఎన్నాళ్ళని ఉంచటం 1

నడుం. నెప్పాకటి పట్టుకుందయ్యె ఈ మధ్య తనకి,

ఇంళ్లే వంట మనిషి లేకపోతే ఒక్కరోజు గడవమ,

నిత్యం వంటమనిషి ఉంటుంది,

నొకరూ ఉన్నారు,

ఎంతమంది పరాయి వాళ్ళ ఉంటే ఏం?

కొడుకు పెళ్ళి కొవాలి ....మనవల్ను మనవరాహ్య ఇంద్లో తిర గాలి. అప్పుడు గానీ ఈ ముంటికే కళళ౮ాదు, తన మనసుకి శాంతి

వాడి పంతం వాడు విడిచి పెట్టె టట్టులేడు..

గుమ్మం దగ్గిర అలికితే వెనక్కి. తిరిగింది సుధ,

అనందరావుగారు. నిలబడి ఉన్నారు గుమ్మంలో,

సుధవైపు పరికించి చూసి, భార్య మంచానికి దగ్గరగా వచ్చారు.

“వంటావిడ కొడుకే[గదో యాక్సిదెంటయిందిట, 'నాలుగురోజులు రాదుట ఆవిడ. కబురు పంపించింది,

116 ఆఅఆ౦దానికి నమాథీ

“అయ్యో రామా । అన్నీ ఇప్పుడే రావాలా ? నా ఖర్మ... ఇషు డెలా ? నేనేమోలేవగల సితిలో లేను ...” దుప్పటి మరింత పైకి లాకు్కు-౦ది కాంతమ్మ,

ఎం చెయ్యాలో పాలుపోలేదు ఆనందరావుగారికి,

సుద ధర్యం చేసింది.

“మామయ్యగారూ । మీ కభ్యంతరం లేకపోతే మీకే సహాయం కావాలన్నా నేను సిద్ధ మే.”

వెంటనే “సరే” ఒనిగానీ “వద్దు అనిగానీ అనలేక పోయారు.

*స్తద్రే' అనడానికి అభిమానం అడ్డు వస్తోంది.

వొదనడానికి మనసొప్పక్షేదుం

౧ గి

ఇన్నాళ్ళూ ఆ పిల్లని పురుగుని చూసినట్టు చూస్తి ఇప్పుడు అప సరం కొద్దీ యిష్టం చూపిస్తే ఏమనుకొంటుందీ ?

అలా అని”*ోసాయం చెయ్యొద్దం టే; వంటింట్లో పవీతన నెత్తిన పడుతుంది. ఆ పనిమా [తం తనవల్లకాదు.

త్తాన్సీ పెట్టనా మామయ్యగారూ ?” అడిగింది సుధ,

కాంతమ్మకి త లనెప్పికూడా ఎక్కవగా ఉంది,

కాఫీ పడితే బావుండునని ఉంది.

అందుకే ఒక్కక్షణం కూడా ఆలస్యం చెయ్యకుండా వెంటనే అండి, ఆయన గారికి కావల్సినా, ఆక్క ర్లేకపోయినా నాకు మ్మాత్రం కావాలి తల్లీ, పుణ్యముంటుంది. ఓ కప్పు కాఫీ పొయ్యి నాకు,

ఆసందరావ్వగారు నవ్వు దాచుకుంటూ అక్కా-డీనించీ వెళ్ళి పోయారు,

వంటింట్లో ఒన్నీ, ఏవి వక్కడున్నాయో వెతుక్కుని కాఫీ కలీపి తీసుకొచ్చింది సుధ,

అ౦దానికి నమాథి 110 తర్వాత వంటచేసి పెట్టడానికి సదపడింది. యు ( “నువ్వు చేసావా వంట?” నమ్మలేనట్లుగా అడిగారు ఆనంద అజాత యు రావుగారు.

“ఎం: త ప్పేముంద మామయ్యగారూ! మా ఇంట్లో మేము వంటచేసుకోమా ?”

“అహ । అదికొదు.”

“పర్వాలేదు మామయ్యుగారూ । ఆ మాత్రం సహాయంచే స్తే అరిగి పోను. కానీ, ఏదో [ప్రతిఫలం ఆశించి చేసున్నానని మౌ(తం అనుకో కండి. ఆదే నేను కోరుకునేది” చనువుగా వంటింట్లోకి నడిచింది సుధ,

ఆనందరావుగారి కొక్కరికి మాతం వంటచేసి, సప్లాస్కులో రెండుకప్పులు కాఫీపోస్తి తీసుకొచ్చి కాంతమ్మగారి మంచానికి దగ్గరగా పెట్టింది సుధ,

కాంతమ్మగారు తనవై పే పరీక్షగా చూస్తుంకే, సిగ్గుపడుతూ తల దించుకుని చిన్నగా అ౦ది “ఇంక నేనింటికి వెళ్ళానండీ 1”

“ఓపికలేక రెండురోజులనించీ చీర మార్చుకోలేదు. కొస్త సాయంచేస్తావా చీర మార్చుకుంటాను.”

“తప్పుకుండా”

ఆవిడ చెప్పిన చీరా జాకెటూ తీసిచ్చి, కట్టుకోడంలో సాయ పడింది సుధ, ఆతర్వాత “మళీ రేపాసాన "ని చెప్పి ఇంటికి బయలేరింది.

యు

సుధ వెళ్ళాక ఆమె గురించే ఆలోచిస్తున్న కాంతమ్మ కళ్ళు చెమర్చాయి. పురుగులా విడిలించికొట్టినా కోపమన్నది లేక తమ ఇంట్లో సనులు చెసిపెట్టడానికి సం దేషాంచ లేధా పిల్ల, ఎంత మంచి మనసు,

22. ఆ౦దానికి సమాథీ ఆలోచించినకొద్దీ ఆవిడకి సుధమీద, అనసూయమ్మ మీద జాలి ముంచు కొచ్చింది, వః ఫు వ

ఈ పెం బరీ ఉన్నాగా ఖో

“రండి రండి, మీ 'స్నేహితుడింకా రాలేదు *

“మళ్ళీ వొసాను,” వెళ్ళిపోటోయాడు మనోహర్‌,

“మళ్ళీ వొసారా? ఇంకానయమే 1 కూర్చోండి, ఇప్పు డొచ్చేసారుగా ఓ

వెనక్కి. తిరిగొచ్చి సోఫాలో కూర్చున్నాడు.

“ఇప్పుడే వొస్తాను. కాఫీ తీసుకొసాను. ఈ ఆల్బమ్‌ చూస్తుండండి.”

పక్కున బల్ల మీదున్న ఫొటో ఆల్బమ్‌ ఆ౦దించింది.

“ఇప్పుడు కాఫీ ఏం వొద్దు 7”

మనోపహార్‌ మాట పూ ర్రికొాకుండానే “"నాకొగ(వాలీ...,” అంటూ చిన్నగా నవ్వుతూ వంటింటి వెపు నడిచింది,

ఆల్బమ్‌ తిరిగేసున్నాడు మనోహర్‌.

బానానీ

మదో అయిదు నిమిషాల్లో కాఫీ కప్పులో వచ్చింది నిరంజని,

కప్పులు టీపాయ్‌మీద పెట్టి ఆల్బమ్‌ వైపు చూసింది,

“ఆ ఫొటోలో ఉన్నది మా అక్యంయ్యలు. ఆ పక్క ఫొటోలో మౌ అన్నయ్య...”

“అలాగా కో పేజీ తిప్పాడు మనోహర్‌,

“అది మా అన్నయ్య కొడుకు ఫొటో,..,వాళ్ళిద్దరూ మా చిన్న క్కయ బావాను....” అంటూ మెల్లిగా సోఫాలో అతనిపక్కగా కూర్చుంది నిరంజని ఫొటోల్లో ఎవరెవరున్నదీ చెన్సడాని కన్నట్టుగా,

ఆ౦దానికి నమాథి 12]

మనోహర్‌ గుండెల్లో రొయిపడీ౦ది.

నిరంజని చొరపకి తెల్లబోయాడు.

ఆల్బహ్‌వైపు చూసున్నాడన్న మాపే గానీ, ఫొటోలమీది దృష్టిలేదు. ల

కాస్త కదిలితే చాలు నిరంజని భుజం తగిలేట్రుంది.

ఇబ్బందిగా కూర్చున్నాడు,

తెలిసే అలా (ప్రవర్షిసోందో, తెలియక అలా (పవర్లిసోందో ,...

తెలియకపోడానికి చిన్న పిళ్లేంకాదు.

ఇలా 'పవర్థించటంలో అర్హం ఏమిటి ?

ఈ అతిచనుపు భరించడం ఎలా ?

“ఏమిటి అంత సేపు చూస్తున్నారు నా ఫొటో? అంతబావున్నానా?”

పక్కనే పిడుగుపడినట్టయింది మనోహర్‌కి.

దృష్టి ఆల్బమ్‌లోకి సారించాడు,

ఎదురుగా నిరంజని ఒక్కతే ఉన్న ఫొటో,

తోటలో పూలమొక్కల మధ్య నిలబడి తీయించుకున్న ఫొటో,

ఆలోచనల్లో మునిగిన ఈన మనసు ఆల్పమ్‌మీద లేదు,

అందుకే పేజీలు తిప్పడంకూడా ఆసేసి పరధ్యానంగా ఆ "పేజీ మీద చెయ్యుంచి అలాగే ఉండిపోయాడు.

కొనీ....కానీ అసలు విషయం తెలియని విరంజని మరోలా అర్ధంచేసుకుని, సిగ్గుతో తన తలవం మకునేటట్టు మాట్లాడుతోంది,

భగవాన్‌ ।; కొంప ముంచుతున్నావుకదా,...చేతిలో ఆల్బమ్‌ అప యత్నంగా బల్లమీద పడేశాడు.

“మి 'స్నేహితుడింట్లో లేకపోతే. మీరు మొనానందీ స్వాముల వారే అనిపించుకుంటారు ఇందాకటినించీ నేనే మాట్లాడుతున్నాను తప్ప మీ పలు 'ే దింగారమైపోయింది రద్దా | .

122 అఆ౦దానికీ సమాధి

నీరసంగా నిట్టూర్చింది నిరంజని,

అప్పటికీ మాట్లాడలేదు మనోహర్‌:

నిరంజవిలో ఓర్పు నశించింది, ఆయినా బలనంతంగా నవ్వు తెచ్చి పెట్టుకుంది.

“ఇంతకీ నా ఫొటో వలా ఉందో చెప్నారుకాదు.”

మనోహర్‌ జవాబివ్వవల్ప్సిన అవసరం లేకపోయింది,

బయట కారు హారన్‌ వినిపించింది.

"పాణి వచ్చాడు” అంటూ లేచి వీధితలుపు దగ్గరకి నడిచాడు

“హలో । చాలా 'సేపటినించీ నాకోసం వెయిట్‌ చేస్తున్నావా? వెరీసారీ ;” నవ్వుతూ లోపలికి వచ్చి స్నేహితుడి భుజంమీద చెయ్యి వేళాడు పాణీ[గాహి.

“పాపం మీ (ఫెండుకి బోరుకొడుతోంది

“అదెమిటి నువ్వున్నా వుగా 1 మాట్లాడక పషోయావా గ!

“*వ్సి ఫెండ్‌ పేరు మనోహర్‌ కాదు. మౌనానందస్వామి.”

“మంచిషేరే పెట్టావు. నువ్వు మౌట్లాడీంచినా వాడు మాట్లాడశ్తే దంటాపు. అంతేనా |”

“అ౦తే....అంతే ...”

ముగ్గురూ నవ్వుకున్నారు.

“మాడు మనోహర్‌ | ఈ నెల్లో ఒక పెద్ద క్యాంప్పు తగుల్తోంది నాకు. ఇరవైరోజు లుండను ఊళ్ళో మా శ్రీమతివి, ఆ ఇరవై రోజులూ వాళ్ళ నాన్నగారి దగ్గిర కిళ్ళి ఉంటావా అంటే వెళ్ళనంటోంది. ఆఫ్‌ కోర్స్‌ వంటవాడూ, నౌకర్లూ ఉంటారు. అప్పుడప్పుడు నువ్వు కూడా వచ్చి చూసి వెళూండు. మా మామగార్ని వచ్చి ఒక నెల్లాళ్ళ పొాకమైనా మా విగ్గిర వుండి వెళ్ళమని ఇదివరకు రెండుమూడు ఉత్తరాలు రాశాను నేను. ఆ రావడం ఇప్పుడొ'స్తే వాళ్శ్ళమ్మాయికి తోడూ ఉన్నట్టు ఉంటుంది, ఇందుకని (శ్రీమతిగార్లు ఆక్కాడికీ వెళ్ళనందోంగది కాబట్ట

అందానీకీ సమాథి [విల

వీలుంపే ఆయన్ని నేను క్యాంపు కెశేలోపల రమ్మని వచ్చి ఓ నెల్లాళ్ళ పానా ఇక్కడ వుండి వెళ్ళమనీ రేపు రాద్దా మనుకుంటున్నాను. అయినా నువ్వుకూడా అప్పుడప్పుడొచ్చి వలా ఉన్నారో ఏమిటో చూసి వెళ్తూవుండుం పిమ౦టావ్‌ 1"

మనోహర్‌ వెంటనే ఏమీ మాట్లాడ లేక పోయాడు.

పాణి తనకి (పియమైన స్నేహితుడు,

డబ్బుందిన్న గర్వం లేనివాడు.

తన భార్యమీదగానీ, స్నేహీతుడిమిదగానీ ఏ అనుమానం లేని వాడు, అందుకే అంత హాయిగా నవ్వగలుగుతున్నాడు,

కానీ....కానీ.... నిరంజని (ప్రవర్తన ఏ విధంగా అర్హంచేసుకో వాలో అంతుపట్టప్రైదు.

భర్తకి 1పియమైన 'స్నేపాతుడు కదా అన్న అభిమానంతో అంత చొరవగా, అంత చనువుగా (ప్రవర్హిసోందో లేక మరేవైనా ఉండకూడని భావాలు మనసులో ఉన్నాయో ।

మనోహర్‌ మౌనాన్ని భార్యాభర్త లిద్దరూ చెరోలా అర్హంచేసు

ఇరవై రోజులు ఊళ్ళో ఉండడు స్నేహితుడు. ఇరవై రోజుల దాకా మళ్ళీ స్నేహితుడిని చూడటానికి ఉండదన్న చింత వెంటనే నోటమాట గానియ్యకుండా చేసింది కాబోలు” ఇది పాణీ గాహి ఊహ. ఆ వూహ అతని మనసుని కదిలించింది,

“స్నేహితుడు ఇరవె రోజులు ఊల్లో ఉండడు. రోజూ తనొచ్చి ఈ అందాన్ని కరువు తీరా కాంచడానిక్తి భయపడనక్కర్లేదు.. ఎంత మంచి ఛాన్ను" అని ఆనందంతో, 'వెంటనే జవాబు చెప్పడం కూడా మరిచిపోయి చూసున్నాడు.” ఇది నిరంజని ఊహ,

1 ఉళహా ఆమె మనసుని అలరించింది.

శ భిథీ ఆ౦దానికీ సమాధి

“తప్పకుండా నే నొచ్చి క్షేమసమాచారాలు కనుక్కుని వెళాను.”

చివరికి మనోహర్‌ నోటినించి వచ్చింది మాట. ఠః ॥ః ।ః

“ అల్లుడి దగ్గిర్నుంచి ఉత్తరం వచ్చిందిరా,”

“ఏం రాశాడు ?* అప్పుడే ఇంటికొచ్చిన విశ్వం చెప్పులు గోడ వారగా విప్పి, కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

“*తన్లో ఇరవై రోజులు క్యాంపు వె కళ్తున్నాడుట, అందుకనీ “వీలుంపే మీరొచ్చి ఇక్కడ ఉంపే నిరంజనికి ఒంటరితనం లేకుం డాన్లూ కాలక్షేపం గానూ ఉంటుంది" అంటూ నన్ను రమ్యని రాళాడు.

“ఒంటరిగా ఉండే బాధేముందీ ? ఆవిడగారికి నొకర్షున్నారు టో లెడు మంది.”

“ఉంటే ఉన్నారులే, ఏదో రమ్మని రాళాడు. వెళిరమ్మ౦ంటావా?”

“వొద్దని నే నెందు కంటానూ ౯

కొడుకు మాటలు వింతగా తోచాయి రాఘవయ్యకి,

చెల్లిలింటికి వెళ్ళి వచ్చినప్పటి నించీ దాని పేరెత్రితేనే అదోలా మొహం పెడుతున్నాడు.

“అయినా అదే అక్చాడి కొచ్చి, ఆ ఇరవై రోజులూ అతను ఊర్నించి తిరిగొచ్చే దాకా ఇకాడ మన దగ్గిర ఉ౦డచ్చుగా, అయినా మద్రాసు జీవితానికి అలవాటుపడిపోయిన రాణీగారు, ఇక్కడ మనింట్లో, వట్టి పెరిగన ఊల్లో ఉండలేదేమో 1" తనకి తనే చెప్పుకుంటున్న టుగా అన్నాడు విశ్వం.

న | ఖ్‌

రూతురింటిక్‌ వెళ్ళబోతున్న సంతోషంతో, ఆలోచనలో ఆ రాత్రి

చాలా సేపు నిద్రపట్టలేదు రాఘవయ్యకి,

ఈఆ౦దవికినమాథీ [128 లేమిటో పృల్డిసా కలిమిగల వోడింట్లో సడీంది. దాని అడ్భష్టం. సొాకర్షు చాకన్లు ఉంటారు. గొప్పు గొవ్ప వాళ్ళు 'స్నేహితులై ఉంటారు, కారుతో తిరుగుతుంది, ఏం పూజలు చేసుకుందో క్రిందటి అన్మలో....రనవంతుడికి భార్య అయింది అతను కూడా నిగర్వి, మంచివాడు. అన్నీ కలిసి వచ్చాయి. అద్భష్టమం'టే దానిదే, ఆలోచిస్తున్న రాఘనయ్యకి తన దిట్టలు సంగతి గువొచ్చింది, రేపే బట్టలు సద్దుకుని రెడీగా ఉంచుకోవాలి. అయినా ఎన్ని బట్టలయస్నాయి. గనక్ష ? ఉన్న సాలుగు పంచెల్లోనూ ఒకటి చరుగుపట్టింది, ఒకటి చిరుగు పట్టబోడోంది. ఓ మాదిరిగా కాస్త బొగా ఉన్నవి రెండే. చిరిగినపీ చిరుగువట్టి జోతున్నవీ వాళ్ళింట్లో కట్టుకు పే ఏం వొవుంటుంచీ 1 వాళ్ళ నౌకర్లు కూడా కట్టుకోశేమో అలాంటివి, తసు అలాంటి దిట్టలు కస్టుకుని ఆ ఇంత్లో ఉుగికే అల్లుగ్‌ పరువు పోతుంది. కొస్త దొగున్న ఆ రెండు సంచెబే తీసికెళ్భారి మర అయినా తన పివ్చిగానీ .... అమ్మాయి్యి తను వెళ్ళగానే బజారు తీసికెళ్ళి నాలుగు పంచెలు కొన తీసుకోమని (పేమగా ఇవ్వడూ దొనికి తెలియదు గనకనా నాన్నశేం ఉన్నాయా, ఏం లేవో? ఈ ఇంచ్లో వృట్టి పెరిగిన షీబ్లకదూ. _.... నాన్న వంత కష్టపడి ససా రాన్ని నెట్టుకొచ్చిందీ, వరత తక్కువ దిట్లల్లో జీవితం నెష్తుకొబ్తుస్నద్‌ 1, ఇృదంతా. దొకీ తెలియసిదేమీ కాదు, ఇప్పును ఆద్భష్టం భాగుండి రడి ఉన్న ఇంట్లో అడుగు పెట్టింది, 14]

12కి అ౦దానీకీ నమాథి

“*వ్సి కోసం ఇది కొన్నాను నాన్నగారూ 1” “మీ కోసం బజా రంతా వెదికి ఇది తెచ్చాను నాన్నగారూ 1” అంటూ రోజుకొకటి కొని తనముందు పెటదూ .

తను కొనేవి కొంటానే *మీ కేమైనా కావాలంళే అడగండి నాన్నగారూ బజారెళ్ళి తీసుకుందాం” అంటుందేమో |

“ఏం వొద్దమ్మా 1" అన్నా వినిపించుకోదేమో :

“ఉహూ | ఏదో ఒకటి ఆడగోల్సిందే [” అంటూ చిన్న ప్‌ల్లలా మారాం చెయ్యుదూ వీ

అప్పుడు తనేం అడగాలి? చేతికరా! ఉహూ । మప్లరా ? ఉహూ ౧. గొడుగు... ఆ గొడుగు అడగాలి .... ఇంట్లో ఉన్న ఒకే గొడుగు రిపేర్ణమీద ర 'పేర్ణయి చివరికి మూలపడింది ఇంక రిపేరు చేసినా లాభం లేని స్టీతిలో 4 ఏనాటి గొడుగో అది;

ఒక్క గొడుగు కొనుక్కు. బావుంటుంది.

తనకీ ఉపయోగం .... విశ్వావికీ ఉపయోగం,

ఎండలోన్తూ వానలోనూ బాధపడాల్సి వొస్తోంది,

(ప్రతినెలా ఏదో ఖర్చువొచ్చి గొడుగుకొనడం వెనక పె+ట్టైస్తు న్నాడు విశ్వం, వాపం 1 వాడుమ్మాతం ఏంచేసాడు ? పరిసితులలా వున్నాయి. న

చిన్నా కనక (పేమగా ఓ గొడుగు కొనిచ్చిందంపే, దావి పేరె త్తి తేనే ముడుచుకుని పోతున్న విశ్వం మొహం చాటంతవుతుంది ,.... తన ఆలోచనలకి తనే నవ్వుకుంటూ మెల్లగా ఎప్పుడో నిద్రలోకి జారు కున్నాడు రాఘవయ్య,

శః ఖః శ

జబ్బ వొళ్ళ ఎవరింట్లో చేశారు భజన ? రాతి పడుకోబోతూ

అడిగాడు వీశ్వుం.

అ౦దావికి సమాళఠి ]ల్లి? చెప్పంది సరోజ,

“బాగా జరిగందా ఇవాళ భజన?"

*ఏం అలా అడుగుతున్నారు ?”

*ఆ,,..ఏంలేదు. బేరల భజన, సినిమాల భజనేగా[ శాయి భజన కాదుగా 1”

“స్స్‌క్ర మరీ వేళాకోళంగా ఉందే ౯

“అబ్బెచ్చే 1 వేళాకోళమే ? ఇంకేమన్నావ్లుందా 1 కళ్ళుపోవూ 2” భయం నటిస్తూ చెంపలు వాయించుకున్నాడు.

“ఆ 'సుభ(ద్రమ్మా వాళ్ళాయనా చూడండి, అంత 'పెద్దవాళ్ళయినా కూడా వారందోజుల కో సినిమా చూస్తారు తస్పకుండా* మనం చిన్న వాళ్ళమయినో కూడా మూడు నెల్లకో సినిమా చూడటానికి కూడా బ్రహ్మాండ మవుతోంది.

“దావుంది, చాలా బావుంది. మనకంటే వాళ్ళు వయసులో పెద్ద వాళ్ళు కాబట్టి వాళ్ళు మనకంకే. తక్కువ సినిమాలు చూడాలనీ, వాళ్ళ కంటే వయసులో మనం చిన్నవాళ్ళం కాబట్టి మనం వాళ్ళుకం కే ఏక్రూవ సినిమాలు చూడాలనీ రూలేం బేదుగా, అంతా డబ్బులోవుడది. వయ సులో కాదు

“మ్సి ఆఫీసులో మీ తోటి గుమాసాకొదూ ఆ నరహరిగారు, వాళ్ళు పదిరోజుల కో సినిమా ఠంచనుగా చూసారు,”

“పకరోజులకో “అస్పు"కి ఠంచనుగా బయర్రేరోతారు, అది కూడా: చెప్పు,"

మూతి ముడుచుకుంది సరోజ,

“మాడు సరోజా 1”

“నేను చూడను" కోపంగా పక్కాకుతిరిగి పడుకుంది సరోజ,

“పోనీ చూడద్దులే, విను. నా జీతం. ఏంతో నీకు తెలుసు. మన కెంత ఖర్భవుకుందో కూడా స్సీషు తెలు, ఇవినరకు అక్కయ్యల

శేల్లిర్రీ అ౦దానికి సమాఠథి పెళ్ళిళ్ళ కయిన అప్పులే ఇంకాకొన్ని మిగిలి ఉన్నాయి. నెలనెలా అవి కొంత తీరుస్తూనేే మిగిలిన దాంతోనే కదా మనం,. సంసారం నెట్టు కొసున్నది. తెలిసికూడా నువ్వపష్పుడప్పుడు ఇలా చీరలగురించి సినిమాల గురించీ అలుక 1పకటించడం ఏమీ బాగులేదు”

*ర్గాన్సాన్ను ఎందుకు. బొవుంటు౦ది,,..; చేతకాన్‌వాళ్ళకి కు

“సకోజ్లాష” విశ్వం కోపాన్ని అదుపులో "పెట్టుకుంటూ. భార్య వంక చూశాడు, |

“వర 2 ఎందుకలా అరుసారు ? ఇస్పుడెన్ననుకునీ ఏం లాభం లెకిడి, సరదాలన్నవి చిన్న ఎటినించీ ఉండాలి, పెద్దయ్యాక ఇప్పు డొక్ష్కనారి రమ్మంటే ఎలా వొస్తాయి. అయిన్సా మొదట వచ్చిన సంబందం. ఏంతో మంచిది. అబ్బాయి చేసేది చిన్న ఉద్యోగమైనా ఒకడే కొడుకు వెనక బాదరబందీ ఏమీలేదు. భాదరబందీ ఏమీ లేనప్పుడు చిన్న ఉద్యోగస్తు లైనా హాయిగా: రాజా (బ్రతుకు బతకవచ్చు, మనమ్మాయి చీకూ ఛీంతా' బేకుండా సుఖపడుతుంది” అని మా అమ్మ గోలపెటినా నాన్నగారు. వినిపించుకుంటేగా “ఆ అబ్బాయికి. ముక్కూ వంకర్కా మూశివ౭కరా, అఫ్వగసలాంటి మన పిల్ల ని తీసికెళ్ళి అలాంటి వాడికెలా కట్టవెరతాలో అంటూ ఆ సంబంధం. తిరగ్గొప్టేశారు వాన్న

భార్య మాటలు బొత్తిగా నచ్చలేదు. విశ్వానికి.

మీతోకాక్క ఫలానావాడితో నాకు "పెళ్ళయి ఉంకే ఎంతో బావుండే. దని భార్య అండీ ఏ భ్య్రర్రకిమాత్రం చిన్నతనంగా ఉండదూ? అంత కంటే. ఆవమానర్త బాధ ఇంకోటి ఉంటుందా? భార్యని శాంతపరచ్‌ డానిక్ష పయత్నించాడు బాదని లోలోసలే దిగమింగుకుంటూ,

“మీ నాన్నగారు చేసినపని సరీమైనదేగా, రతీదేవిలాంటి కూతు రికి మన్మధుడులాంటి. నాటోటివాడిని తీసుకొస్తార్మా లేక,

ఆ౦౮దోనికీ సమాథి 18] కోపం వస్తుంది. అందుకే ఆడగాలంటపే నాకు భయం, అమ్మ గురించి మాటాడదు అంటాడు.”

ట్‌ చ

“మీ నాన్న రమ్మవి పిలిచి తీసుకొస్తే వస్తుంది బాబూ ! లేక పోతే ఎలా వొస్తుంది ఖ్‌

“మో నాన్నే ఇంట్లోంచి వెళ్ళీ పొమ్మన్నాడుగా,. ఇంక రమ్మని పిలవడు .... అయితే లమ్యు రాదన్న మాటి.”

గోపీకి ఏడుపొచ్చినంత పనయింది.

మరింత దగ్గరగా వాడిని తీసుకుని, హృదయానికి హత్తుకుంది కమల,

న ఖః | నాన్నా.” స్కూల్‌ కీ వెళ్ళబోతూ అడిగాడు గోపీ.

“అలాగేరా. ఇస్తాను అం ఇదుగో .... 'రెయడూపాయలేనా ఖో

తంగడి ఇచ్చిన ర0డు రూపాయలు జేబులో పెట్టుకుని వెళ్ళి పోయాడు గోపీ,

ఆ రాత్రీ గానీ అడగలేదు శంకరం, రెర్యడూపాయ లేం చేశావు గోపీ అని,

“మౌ మాస్టారు ఆదివారంనాడు మా క్షాసు పిల్లల్ని ఎక్స్‌కర్షన్‌కీ తీసి కెళా మన్నారు. అందుకోసం అందర్నీ రండేని రూపాయలు తీసుకు వమ్మన్నారు.” జవాబిచ్చాడు గోపీ.

రిస్ట్‌ | అదా సంగతి. సదేబే ,... రా. భోజనం చేద్దాం.” రండు కంచాలు పెట్టి వడ్డించాడు శంకరం.

“*దేం కూర * నిలబడే విసురుగా అడిగాడు గోపీ.

“వంకాయి కూర.”

[లీల అ౦దానికి సమాధి

“మొన్న చెప్పాను కదా వంకాయి కూర నా కిష్టం లేదని....మళీ ఆదే కూర ఎందుకు చేశావు? నేనసలు అన్నమ తినను.” కోపంగా కంచాన్న్‌ నెస్టైశాడు.

కంచంలోవి కింద పడటమే కాక, అక్కడే ఉన్న నేత్రి గిన్నెకీ కంచం తగిలి నెయ్యి ఒలికిపోయింది. ఇంక ఇంట్లో వేరె నెయ్యి లేదు. ఉన్న కొస నెయ్యీ ఒలికిపోయింది.

ఎలు=డీ జీతాలొచ్చే దాకా నెయ్యి గొనడాకిని చేతిలో డబ్బు

న్‌.

లేదు,

నెయ్యి 'వేస్తేగానీ ముద్ద నోట్లో పెట్టనంటాడు సుప్పుకుడు .... ఒక్కసారిగా, ఎప్పుడూ లేనిన మొట్ట మొదటి సారిగా కొడుకు మీద కోపం వచ్చింది శంకరానికి. కోపంలో రోజూ ఏదో ఒకటి త న్నేస్తూ ఉంటాడు, ఒంపేస్తూ ఉంటాడు” అంటూ రాజ్యలక్ష్మీ చెప్పడం, తను ఆమె మీద విరుచుకు పడటం గుర్తుకొచ్చి, పౌరుషం పొంగుకొచ్చింది.

“అది సవతి తల్లి కాబటి కోపం తెమృకునేది. కన్న కొడుకు మీద నే నెందుకు కోపం తెమ్చుకుంటాను ౩?" ఓపికగా, కింద ఒలికిన చోటంతా శుభం చేశాడు.

కిందపడ్డ అన్నం, కూరా తీసికెళ్ళి దొడ్లో కుక్కకి వేశాడు.

“రామ్మా గోపీ 1 ఇంకెప్పుడూ ఈ కూర చెయ్యనుగా 1! ఇవాళ్టికి తినెయ్యి. మంచివాడివి కదూ 1”

“మరి నెయ్యి కొవాలి నాకు ,... ఆ కింద ఒలికింది వొద్దు. వెరే. మంచి నెయ్యి కావాలి. లేకపోతే అన్నం వొద్దు,

చేసేది లేక పకి్కి-ంటాయన్ని అప్పు అడిగి, గోపీని కూడా 'వెంట పెట్టుకుని, అప్పటి కప్పుడు దగర్గో ఉన్న కొట్లుకి వెళ్ళి నెయ్యి

ళు న 64 కొన్నాడు శంకరం. మిగిలిన రూపాయి జేబులో వేసుకున్నాడు. ఖ్‌ న నః

ఆ౦దొనికి సమాఠథి 10 మర్నాడు గోపీని స్కూలుకి పంపాక్క రాత్రి చొక్కా. జేబులో పెట్టుకున్న రూపాయి నోటుకోసం చూస్తే కనపడ బేదు.

*అరే 1 ఏలా పోతుంవచ? ర్నాతి తను పెట్టాడే. తెలారేబప్పటీకి ఎలా పోతుంది? తను, గోపీ తప్పు ఎవరున్నా రింట్లో ఆ గోపీ ఎందుకు తీసాడు ? ఏం కావాలంపే అగి, తను ఇఘానే ఉన్నాడే శా మరి గోపీ తియ్యకపో తే ఇంక3లా పోతుంది ?” అర్థం కొని చిక్కు (పశ్నే ఆయింది శంకరానికి,

ఆ రూపాయి గురించి గోపీ*ీ అడగాలా వద్దా ? అడిగితే తన కొడుకుమీద తనకీ ఆనుమానం ఉన్న క్రుగా ౩ ఉహూ! తన గోపీ అలాంటి వాడు కొదు. ఆ నిశ్చయంతో ఎఐవుకి గోపీ) అడగనే లేవు, ఆ రూపాయిగురించి. తనే ఎక్కడో జారవిశుదుున్నాడన్న అభ్నిపాయాన) కొచ్చాడు.

ఖః శి ఖః

ఆ రోజు ఆదివారం.

ఏడు దాటుతున్నా గోపీ నిద్రలేవకపోయే సరి,

“ఇవాళే కదూ గోపీ ఎక్స్‌కర్షన్‌కీ తీసికెళతా రన్నావ్‌ | ఏనిమి దింటి కల్లా సూ్యల్‌ కి రమ్మన్నారన్నావు కదా! లే మరీ । లేవి త్వరగా తయారవు” అంటూ లేపాడు శంకరం.

ఇటునించి అటు తిరిగి పడుకున్నాడు గోపీ.

ఆన్చేస్సు వెళ్ళను నాన్నా! నావ కపఏపుోో నెప్పిగా ఉంది.”

“క గుపులో నెప్పిగా ఉందా 1 అయితే వెళ్ళాద్దుకే. దాగా నప్పిగొ ఉందా ? కొంచెమేనా ౯లో

“ఎక్కూవగా లేదు నెప్పి, కోంచెమె ఉందిలో

“సరే వెళ్ళద్దు, "

యలు 17]

1లీ( అఆ౦దానికి సమాథీ ఆ మర్నాడు, రోడ్డుమీద రామూ కనపగీకే యాదాలాపంగా ఆడీ గాడు శంకరం “ఎక్స్‌కర్షన్‌ కి వెళ్ళావా రామూ 1" “ఎక్స్‌కర్షన్‌ కాండీ ఖ్‌ తెల్లబోయి నట్టు చూళాడు రాము, “జద్రేనోయ్‌ [మీ పూస్దారు మి కాసు పిల్లలందర్నీ నిన్న తీసి క్రెళ్ళ్గలేదూ 1 మా గోపీకి కడుపులో నెప్పని రాలేదు" ఉమా 'మెస్టారు ఎక్స్స్‌కర్షన్‌ క తీసికళతానని సలింత వరకూ అన బేదండీ 1” ఈ సారి తెల్లటోవటం శంకరం వంతు ఆయింది.

• అదేమిటోయ్‌ 1 అలా అంటావు ౪? మీ అందరి దగ్గరా రెండేసి రూపాయలు వసూలు చెయ్య లేదూ మీ మౌస్టారు ౯ “ లేడండి. అసలు అడగందే తీసుకు రమ్మని....” ఏదో అనుమానం మససుటో కదలింది శంకరానీకి. రామూని మరేమీ అడగకుండానే గబగబా అడుగులు వేళాడు ఇంటివై పు. భోజనాలయ్యాయి. గోపీ చదువుకుంటూ కూర్చున్నాడు. రెండు రూపాయల గురించి వాడిని అడగాలా మానాలా ? ఆలో చన తెగశ్తేదు శంకరానికి. అడిగితే ఏడుసాడే మో? వాడేడిసే తను చూడలేడు. అవ్చు శాంత పోలికే వాగు, ఆ కను ముక్కు తీరు అంతా... శాంత నెంతగా (ప్రేమించాడు కను. .... శాంతని వాడిలో చూసుకుని సంతోషిస్తున్నాడు, వాడి మనసు నొచ్చితే, ఓర్వలేదు తన మససు. వాడి మీద ఈగ' వాలితే సహీంచలేడు తను, వాడీలో ఏదన్నా తప్పున్నా, వాడిని కోప్పడటం తన వల్ల కాదే! పెను చదువుతున్న గోప్కీ ఒక (ప్రశ్నకి సమాధానం తెలియక,

అ౦దానీకీ సమాథి 18గ్‌ కానీ దీర్దాలోచనలో ఉన్న శంకరానికి వినపడలేదు. తన ఆలోచ నల్లో తనున్నాడు, ట్‌.

“ప్చ్‌! అమ్ము ఉం'పే ఏంత బాగుండేది. రోజూ తనకి తెలియని వన్నీ చెప్తండేది.” లోలోపలే అనుకుంటూ, ఆ అర్ధం కాని ]|పశ్న మర్నాడు స్కూల్లో టీచర్ని అడగాలని నిశ్చయించుకుని తిరిగి చదువులో పడ్డాడు.

చదువు పూర్తవగానే, ప్వస్తకాలు సర్దిన్తి పక్క మీద వాలి పోయాడు. మరి కాసేపట్లో గాఢ నిద్ర పచ్టుసింది.

కాని శంకరానికి నిద కరువైంది.

మొదట మసక, మసగ్గా శాంత రూపం కదలాడింది కళ్ళ ముందు.

బో అయ ఆటీ

ఆ తర్వాత, ఆ రూపం చెదిరిపోయి రాజ్యలక్నీ రూపం స్పష్టంగా నిలిచింది,

జాలిగా తన వంక చూస్తున్నట్లు అనిపించింది. రెండు చేతులూ జోడించి ఏదో అర్జిస్తున్నట్టుగా తోచింది,

పక మీద ఇబ్బందిగా కదిలాడు,

కణతలు రుద్దుకున్నాడు బాధగా.

నిద్ర పట్టించుకుందుకు అమిత (ప్రయత్నం చేశాడు. ఆ (ప్రయ త్నం వృధా కాగా చటుక్కున లేచాడు, అలమార తాళంతీస్తి పె అరలో వెనగ్గా దాచిన సీసా, గ్లానూ తీశాడు,

“నాకు ని(ద్ర కొవాలి. ..నాకు ని(ద్ర కావాలి....” చిన్నగా గణ క్యూ౦ట్తూ సీసాలో (దవం గ్లాసులోకి వంపుకున్నాడు,

జః నః ఠః

మంచం మీద పడుకుని ఇంటి పై కప్పు "కేసి చూస్తూ ఆలోచనల్లో మునిగిన (శ్రీదేవి కళ్ళ వెంబడి ఎంత సేపటి నించో ఆగకుండా కన్నీరు 'స్రవిస్తూనే ఉంది అఆ కన్నీరు తుడుచుకో వాలనిగా స్కీ ఆ దుఃభానికంతటిశో

[లీ ఢీ అ౦దావికి సమాథి

ఆనకట్ట కట్టాలని గానీ వృథా (ప్రయత్నం చెయ్యకుండా జీవం లేని బొమ్మల్లే కదలక మెదలక అలా ఎంత సేపటి నించో ఆ మంచమ్మీద ఉంది (థీ దేవి.

(ప్రతి మనిషి మనసులోనూ (ప్రాణం పోసుకుని అప్పుడప్పుడు కళ్ళ ముందు నినీమా రీళ్ళలా గిరు గ్మిరున తిరిగే గతం ఉండనే ఉంటుండి,

శరీరం అనారోగ్యానికి గుర నప్పుడ్తూ ఏమీ తోచక ఏకాంతంగా ఉన్నప్పుడూ, పంజరం లోంచి దియటపడ్ల పకీలా గతం చేసే "స్వేచ్చా నృత్యానికి అడ్డు ఉండదు,

తన మనసులోంచి. బయటికి వచ్చి, గంతులేసున్న గతాన్ని చూస్తూ, కన్నీరు కారుస్తూ, సిట్టూర్పులు విడుస్తూ, నిస్సహాయంగా, నిశ్శబ్దంగా 'వేదన దిగమింగుకుంటోంది (శ్రీదేవి,

శః న కో

అప్పుడు (థ్రీ దేవికీ పదిహేనేళ్ళు, పదో క్షాసు ప్యాసయింది,

“ఇంక ఈ చదువు చాలు. ఇంత కంపే ఎక్కువ చదివించడం నా వల్ల కాదు, పైగా అంతకంటే ఎక్కువ చదివిన వాడిని తీసుకు రానడ౦ం అసలు అయ్యే పని కాదు.” అంటూ చిన్నకూతురి చదువుకి ఫుల్‌ సాప్‌ "పెటింది అలివలమ్మ,

ర్త ళు

అష్ట కష్టాలూ పడి ఆ ఏడే పెద్ద కూతురు భూదేవికి 'పెళ్ళిచేన కొపరానికి పంపింది,

భూతంలా దూసుకొచ్చే, (బేకుల్లని లారీకి నిర్తాకీ ణ్యంగా ఆహు తయ్యాడు అలి వేలమ్మ భర్త, అప్పటినుంచీ ఆ ఇంట్లో, ఈ ఇంట్లో వంట పనులు చేస్తూ, తలీ తం(డ్రీ తానే ఆయి కూ తుళ్ళిద్రర్నీ "పెంచి పెద్దచేసి, 'పెదకూతురి 'పెళ్ళి కూడా అయిందనిపించింది.

తల్లి పంట్రపని కెళ్ళిపోతే ఒక్కత్తే ఉండేది శ్రీదేవి. ఆ ఇల్లంతా

అ౦దానికి నమాథి 187 కలిపి ఒక వరండా, ఒకి గది, ఆ వీధిలో మరో నాలుగు పెంకుటిళ్ళు న్నాయి తప్ప మిగిలినవన్నీ పూరి గుడి సెలే.

ఇంట్లో ఒక్కర్తీ కాలం గడపటానికి పిచ్చి పట్టి నట్టుండేది (శ్రీదేవికి.

స్వతహాగా మితభాషి, స్నేహితురాశేవరూ కూడా తన ఈడు వాళ్ళు లేరు చుట్టుపక్కల.

ఏమీ తోచక కాసేపు వరండాలో నిలబడి రోడుమీద వచ్చే పోయే వాళ్ళసి చూసేది. వ్‌

మరి కాసేపు ఇంట్లో ఉన్న నాలుగే నాలుగ్గిన్నెల్ని ఇదటూ, అదిటూ పెట్టి ఏదెదో సద్దేసేది, ఉన్న మూడే మూడు జతల బట్టల్ని పలమారలో అటూ, ఇటూ కదిపి సద్రినట్టుగా కాలక్షేసం చేసేది,

పెళ్ళయిన కొ త్తల్లోనే భర్త సంగతి పూర్తిగా ఆర్హమైపోయింది భూదేవికి,

వచ్చే జీతం తిండికే చాలదు. కానీ జల్బాలకి మాతం లోటు చేసుకోడు,

పతి నెలా కూడా జల్బాలకోసం తెగ అప్పులు చేస్తాడు.

ఆ ఇచ్చేవాళ్ళు ఎలా ఇసున్నారో అప్పులు, ఎవరిస్తున్నారో అంతు ప్తేది కాదు భూదేవికి,

ఊళ భో రౌడీలు చాలామంది తన భర్త స్నేహితులేననీ, ఊళ్ళో ఉన్న బజారు ఆడాళ్ళ ఇళ్ళు చాలా మటుకు తన భర్త పావనం చేస్తున్నవేనని తెల్సినప్పటి నించీ అతనిలో మార్పు తీసుకురావడానికి అచ్చం భూదేవిలా ఏంతో సహనంతో (పపయత్నించింది.

కానీ ఒబ్ళు హూనమయ్యే దెబ్బలూ, మససుని తూట్లు పొడిచే తిట్లూ తప్ప మరేమీ పొందలేక పోయింది.

మరీ బాధ భరించ లేకపోయినప్పడు పుటింటి కొచ్చేసి తల్సి దగ్గర తన వేదన వెళ్ళబోసు కునేది, ౯

1. & అఆ౦దానికి సమాథి

ఆవన్నీ వింటుంటే (శ్రీదేవి కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరిగేవి. బావ మీద ఎంత కోపం వచ్చేదో, అంతకు రెట్టింపు కోపం వచ్చేది డబ్బుకి అమ్ముడు పోయే ఆడవాళ్ళ మీద, అటువంటి ఆడళ్ళందర్నీ కట్టకట్ట కాల్చి పడెయ్యాలన్నంత ఆవేశం వచ్చేది.

అటువంటి ఆడవాళ్ళు సంఘంలో ఉన్నంత కాలం బావలాంటి వాళ్ళుండకపోరు, అక్కలాంటి అభాగినులూ ఉండక తప్పదు.

సంసార ర్రీల జీవితాలు నాశనం కావడానికి కారణం వాళ్ళే, సగ్గూ, శరం, మానాభిమానాలు లేని వాళ్ళ (బ్రతుకూ ఒక బతుకేనా?

ఆవేశంతో, ఆవేదనతో శ్రీదేవి హృదయం దహించుకు పోయేది,

ఇవే ఆలోచనలు రోజూ.

అక్కలాంటి అభాగ్య సంసారుల జీవితాలే కళ్ళముందు మెది

ఎలాగై తేనేం) నరకంలాంటి జీవితాన్ని నాలుగేళ్ళు భరించింది భూదేవి,

మరి భరించే క్తి, వోపిక లేక ఓ రోజు ఆత్మహత్య చేసుకుంది,

(శ్రీదేవి మనసు చిన్నా భిన్నమైంది.

ఆత్మహత్యే అయినా బావ మూలంగా అక్క అంతపని చేసింది కాబట్ట, బావ స్వయంగా హత్య చేసినశ్తే అనిపించింది ఆమె మనసుకి,

అలి వేలమ్మ ఎంతగానో (కుంగిపోయింది.

శారీరకంగానూ, మానసికంగానూ కూడా ఆవిడ అలిసి పోయింది.

"పెద్దకూతురి. పెళ్ళి ఆయినెప్పటినించీ కూడా, చిన్నకూతుర్ని కూడా ఒకింటిదాన్ని చెయ్యాలని ఎన్నో తిప్పలు పడుతూనేపుంది, కానీ కౌలం కళిసిరాలే దింతవరకూ,

అ౦దానీకీ సమౌాథి 1లీ (0

పెగా, పెళ్ళిచేసి పంపించిన దాని సంసారం సొంపుగా వుంది కనకన్సా ఒక్షత్తినయినా ఒడ్డున చేర్చానని తృప్తిగా గాలి పీల్చు కుందుకు ౨.

గోరుదుట్టుమీద రోకలిపోటులా కూతురి ఆత్మహత్య ఆవిడని పూ గిగా (కుంగదీసింది.

శి జ వ

ఒకరోజు తల్లి వంటపని కెళ్ళాక వీధిలోకి రేగిపళ్ళమ్మొ ఫ్రే కొనుక్కు౦దామని బయటికొచ్చింది శ్రీదేవి. తట్రదించింది రేగి పళ్ళమ్మ,

వంగుని రేగిపళ్ళు ఏరుకుంటున్న శ్రీదేవి “నీకు రేగిపళ్ళం శే ఇష్టమా ” అన్న మాటవిని చటుక్కున తలెత్తింష.

ఎదురుగా తనవంకే నవ్వుతూ చూస్తూ నీలబడి వున్నాడు బాలకీష్ట

ఆ వీధిలో ఒకళ్ళింట్లో, అద్దెకి ఒక గది తీసుకుని ఉంటున్న [(బహ్మాచారి బాలకీష్ట,

అతని గురించిన వివరాలు అంతకంటే ఎవరికీ తెలియవు, (శ్రీ దేవిక్కూ-డా తెలియదుం

మొహం ఆకర్ష నీయంగా ఉంటుంది. ఉంగరాల (కాపు, మంచి మంచి బట్టలు వేసుకుంటూ ఉంటాడు. చాలా మంచివాడిలా కనిపిసాడు చూ సేవాళ్ళకి.

తను వరండాలో నిలబడినప్పుడు, రోజూ కనీసం ఒకసారైనా ఆతను తనముందునించి వెళ్ళడం, వెళూ తనవై పుచూసి అదోరికంగా నవ్వడం నిత్యం గమనిస్తూనే వుంది ్రీదీవి.

ముఖపరిచయం తస్ప మాట పరిచయంలేని అతను *ఎలా చను వుగా కల్పించుకుని మాట్లాడుతూ, నవ్వుతుంటే వింతగా చూసింది.

'రేగిపళ్ళమ్ముకి డబ్బివ్వడం కూగా మర్చిపోయింది.

140. ఆ౦దోనీకీ సమాథి

తన జేబులోంచి, దానికివ్వవల్పిన డ్‌బ్బుతీసి ఇచ్చేసి, వెళ్ళమన్న టుగా చూశాడు బాల(కిష, న్‌ యా

ఆ అమ్మి వెళ్ళిపోతుంటే ఆప్బుడుగా నీ (శ్రీదేవి నోట్లోంచి మాటి రాలేదు,

“అదేమిటి, డబ్బు తీసుకోకుండా వెళ్ళిపోతున్నావు ?”

“" అమ్మకం వాళ్ళు తెలివితక్కువవాళ్ళు కారులే, నే నిచ్చేశాను డబ్బు.” మళ్ళీ అడే నప్వు.

“నేను కొనుక్కున్నదానికి మీ రెందుకూ ఇవ్వడం 1”

“పర్వాలేదు. ఇరవై 'పెసలకేమిటి" (శ్రీ దేవిని నఖళిఖ పర్యంతం పరీక్షీచేస్తూ అన్నాడు.

“ఎంత్రై తే నేమిటి ? ఇరవై పెసలైనా సరే .. మీరివ్వనక్క ర్లేదు. ఉండండీ, ఇప్పుడే పట్టుకొనాను.” ఇంట్లోకి నడవబోయింది.

“ఇక్కడే విలబడాలా ? కొంచెం అలొ మీ గుమ్మందాకా "యినా రాకూడవా 1?”

“రావచ్చు” అంది ఓక్క క్షణమాగి. అలా అనకపోతే

అయితే సరే వొసాను,. కానీ ఇరవై పెసలు షూ(త్రం వెనక్కీ. తీసుకోను.”

విసుగ్గా చూసీంది (శ్రీదేవి.

“నిన్ను చూస్తుంకే చచ్చిపోయిన. నా చెల్లెలే గురొ స్తుంది.” దీనంగా అన్నాడు.

ఆశ్చర్యంతో శ్రీదేవి కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.

విసుగు స్థానంలో జాలి నిండింది,

అయ్యో పాపం 1 అనుకుంది.

అ౦దొవీకీ సమాధి క. అందుకే కాబోలు రోజూ తనవైపు చూసి పలకరిస్తున్నట్టుగా నవ్వుతాడు. ఇవాళింత చనువుగా (ప్రవర్షించడానిక్కూడా కారణం అదే కాబోలు. అనవసరంగా ఆపార్ధం చేసుకున్నందుకు నొచ్చుకుంది. “రిండో అంద ఈసారి మనస్ఫూ ర్హిగొం “ఊరికే అన్నాను, ఇప్పుడు రాను, అమ్మవొచ్చాక వొస్తాన్లే” వెనక్కి తిరిగి వెళిపోయాడు, అతనిమీద జార్తీ సానుభూతేకాక, మంచి అభ్మిపాయం కూడా బర్భడీపోయింది శ్రీ దేవికి, తల్సి ఇంటికివచ్చాక జరిగిన సంగతి చెప్పింది. ట్ర్‌లో ఆ తర్వాత, ఆ తల్లీకూతుళ్ళతో పరిచయం పెరగడానికి బాలి షక్‌ ఆపే రోజులు పటలేదు. శు చ “ఎమ్మా, నాన్నా పోయి చాలాకాలమైందని, తనూ, చెల్లె వా ఉందేవాంనీ, ఆ చెల్లెలు కూడా రెందేళ్ళక్రిందట కడుపులో నెప్పి విచ్చి హరాత్తుగా పోయిందనీ, ఇప్పుడు నా అస్నవాళ్ళు లేని ఒంటరివాడిననీ” చెప్పుకున్నాడు తనగురించి. (శ్రీ దేవిని చూస్తే అచ్చం తన చెల్లెల్ని చూసుకున్నంత సంతో షంగా ఉంటుందని మరీ మరీ చెప్పుకున్నాడు. ఎన్నో కష్టాల్ని చవిచూసిన అలివేలమ్మ ఆతన్ని కన్న కొడుకులా ఆదరించింది.. తన కష్టసుథాలు అతనితో చెప్పుకునేది. రోజులు గడుస్తున్నకొద్ది ఆవిడ ఆరోగ్యం దిగజారుతూనే ఉంది 18]

ల అ౦దావనికి సమాథి

ఒక జు మంచంమీదిస్‌ంచి లేవలేనంత జ్వరం ముంచుకొచ్చింది మందూ మాకూబేదు.

తల్లి పరిస్టితి చూసి కంగారు పడటం తప్ప మరేమీ చెయ్యలేక పోయింది (శ్రీదేవి.

డాక్షరు దగ్గరికి వెళదామంటే చేతిలో పైెసాలేదు ధర్మాసుపథతి రంగునీళ్ళు తాగినా ఒక శే తాగకపోయినా ఒకకేనని పించింది,

పోనీ ఏదో ఒకటి, ఆ రంగునీళ్ళయినా తెద్చుకుందా మంటే, తల్లి సడీచి రాగల పరిస్థితిలో లేదు,

రిక్షాలో వెళ్ళాలంప్రే మళీ షెనల సమస్యే, సరిగ్గాఆ సమ యంలో వచ్చాడు బాలకృష.

౯

మందేమీ వేసుకోకుండా, అలా జ్వరం ఎక్కువె చేసుకుంటున్నం దుకు నొచ్చుకున్నాడు.

గబగబా బయటికి వెళ్ళిపోయి, మళ్ళీ ఒక అరగంటలో వచ్చాడు, చేతులో మందుసీసా, మాత్రల పొట్లంతో,

స్వయంగా తనే మందు తాగించి గానీ కదల్లేదు అక్కడినించి,.

అతను చూపించే లభిదూనానికి అలివేలమ్మ కళ్లు చెమర్చాయి.

చేతులె త్తి నమస్కరించాలనిపించింది (శ్రీదేవికి ఆతని అభిమానం చూసి,

కానీ ఆలివేలమ్మ జ్వరం తగుముఖం వట్టలేదు, ఆ జ్వరం ఆపి డని మరి లేవనీయలేదు.

మానసికంగానూ, శారీరకంగానూ కూడా అలీసిపోయిన ఆ మని షిలో మరి ఉండలేనంది (పాణం,

ఆ ఇంట్లో దీపం ఆరిపోయింది.

శ్రీదేమి దుఃఖానికి అంతులేదు.

ఓదా ర్చేందుకు గాలకృపష తప్పు నుంవరూ లేరు,

[ర్‌

అఆ౦దానికీ నమాథీ 14)

ఓ రోజు ఆఅడీగాడు బాలకృష్ణ “వమా ఊల్లో ఒక సంఘం ఉంది గందులో జేరుసాను వనావా |

ఏడ్చి, ఏడ్చి, సస్వత్తువుగా కూ లబడ్ల (శ్రీదేవి తలెత్తింది.

“* ఏం సంఘం ?ో

“అందులో ఆందరూ ఆడవాశే) ఉంటారు. నా అన్నవాళ్ళు లేని ఆడవాళ్ళకి జీవితంలో మోసపోయిన ఆడవాళ్ళకి అందులో ఆ్మశయ మిన్తారు, ఉచితంగా తిండీ, బట్టా ఇసారు + ఏవో పన్గు నేర్పుతారు జీవనోపాధి చూపిస్తారు. పద, ఇవాశళీ మా ఊరువెళదాం, ఒంటరిగా ఈ ఇంట్లో ఉండలేవు.”

తడితడిగా ఉన్న శ్రీదేవి కళ్ళల్లో ఆళల నీడలు కదలాడాయి.

ఇల్లు ఇంటి వాళ్ళ కప్పగించేసి, ఉన్న నాలుగ్గిన్నెలూ ఆమ్మేసి, ఆ డబ్బు కొంగున కట్టుకుని ఆ ఊరితో సంబంధం తెంచుకుని, ఉన్న రెండు బట్టలూ సచింలో కుక్కుకుని, బాలకృష్ణ మీద భారం వేసి బయ లేరింది, టి.

ఫు ఫ్‌ ఠః

ఆ ఇల్లు పెద్దదిగా, విశాలంగా ఉంది.

హాల్లో అయిదారు కుర్చీలున్నాయి,

వెళ్ళగానే ఒక నల్లటి, లావుపాటావిడ కనిపించింది. ఆవిడని చూస్తూనే నమస్కారం చేశాడు బాల|క్రిష- అది చూస్తి అ్మపయత్నంగా తను కూడా చేతులు జోడించింది (శ్రీ దేవి.

ఆవిడ చిన్నగా తల ఊగించింది.

“అలా కూ రో” అన్నాడు బాలక్రిష్ణ (శ్రీదేవి నుద్దశించి వెదురు బెదురుగా అటూ, ఇటూ చూస్తూ చెక్క కుర్చీలో కూర్చుంది (శ్రీదేవి.

ఆ నల్లటావిడ తనని నఖశిఖ పర్యంతం పరీక్షగా చూస్తుం శే, మొహమాటంగా శల దిందయకుంది,

కేశీకీ అఆ౦దానికీ సమాథి

ఆవిడ కళ్ళతోనే ఏదో చెప్పింది బాల క్రిష్టకి, మరుక్షణం వాళ్ళి ద్దరూ లోపలి గదిలోకి వెళ్ళారు.

ఎంతో ఇబ్బందిగా ఫీలవుతూ ఆలోచనలో పడింది (శ్రీదేవి.

ఆవిడే దీని కంతటికీ అధికారిణి కాటోలు, తనని చేర్చుకుంటారో చేర్చుకోరో ఇందులో ? ఇంకా ఎందరున్నారో మరి తనలాంటి వాళ్ళి క్కడ ?

లోపలి గదుల్తోంచి ఆడవాళ్ళ మాటలూ, నవ్వులూ వినపడు తున్నాయి. చాలమందే ఉండీ ఉంటారు.

ఒంటరిగా ఆడది జీవించగలిగే సమాజం కానప్పుడు, ఇలాంటి చోపే, పదిమంది ఆడవాళ్ళుండే చోకే ఉంటూ, ఏదైన్హా జీవనోపాథికి పనికి వచ్చే పని నేర్చుకోవాలి.

ఆవిడన్న మాటకి దేనికో గటిగా నవ్వుతూ బాల[క్రిష లోపల్నించి

లు ౭9 వచ్చాడు, వెనకే ఆవిడ కూడా వచ్చింది,

“మరి నే వెళ్లాస్తాను (శ్రీదేవీ ।: ఆవిడతో అన్నీ మాట్లాడాను. సీ గురించి అంతా చెప్పాను. ఇంక నీకే దిగులూ లేదు. ఆవిడ నీ తల్లి లాంటిది, ఆవిడ చెప్పినట్టు నడుచుకో. ఏ విషయంలోనూ ఆవిడ మాట కాదనకు. అప్పుడప్పుడు నే నొచ్చి కనిపిస్తుంటాన్లే. మరి వెళ్ళిరానా ?”

బాల|క్రీష్ట చెప్పిన వాటికన్నింటికి మౌనంగా తల ఊపింది (శ్రీదెవి,

అతను వెళ్ళిపోతుంకే కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరిగాయి.

“పదమ్మా లోపలికి. స్నానం చేస్తి కాఫీ టిఫినూ తీసుకుందువు గాని.” (శ్రీదేవి భుజమ్మీద చెయ్యివేసి లోపలికి నడిచింది నల్లటావిడ.

“నా "పేరు నాగమ్మ. నేను చెప్పినట్టు నడుచుకున్నావంశే తిండీకీ, బట్టకీ సీకే లోటూ ఉండదు, నా అన్నవాళ్ళు లేని వాళ్ళు ఇంకో సదిహేనుమంది ఉన్నారు నా దగ్గర. అందరి చాధ్యతా నేనే తీసుకున్నాను.

అఆ౦దాస్‌ కి సమాథి 146 నువ్వుకూడా వాళ్ళల్లో ఒకతెగా కలినిపోయావం టే, నీ జీఏతమ్మీద నీకు దిగులుండదు.” పరిచయ వాక్యాలు పలికింది నాగమ్మ,

| న్‌ు న్‌

నాగమ్మ ఎవరో, ఆ సంఘం ఎలాంటిదో అర్హం కాగానే గుండె ఆగినంత పనయింది (శ్రీ దేపికి.

బాల[క్రిష్ణ ఎదురుగా ఉంకే పీక నులిమి వెయ్యాలన్నంత కోపం, ఆవేశం కలిగాయి.

తడిగుడ్గతో గొంతు కొయ్యడం అంపేనూ .... వెనకాల గోతులు తవ్వడం అంపేనూ ఏమిటో అర్హమైనట్టనిపించింది :.. అర్హమై ఏం తాభం 1? ఆలస్యమై పోయింది .,.. ఎంతపని చేళాడు బాల(కిష్ట ఇ న్హా నౌ చెల్లెలిలాంటి దానీ వంటూ నశ్తుట్లో ముంచాడు కదా:

తనని రక్షించమని నాగమ్మ దగ్గర మొరపెట్టుకుంది. బాలకకిష్ట తనవి మోసం చేశాడనీ, ఇలాంటి చోట తను ఉండననీ ఏడ్చింది. వంత ఏడ్చినా ఏంత మొత్తుకున్నా నాగమ్మ గుండె కరగలేదు,

కరిగేందుకు అవకాశం లేదు,

అదెప్పుడో బండరాయై పోయింది.

ఏడీ లాభం లేదని తెల్పి, లేచి కళ్ళు తుడుచుకుంది (శ్రీదేవి.

తన సుచి తీసుకుని అడుగులు వీధిగుమ్మం వెపు వేసింది, ఆ ఇంట్లోంచి బయట పడాలన్న మ నిశ్చాయమే మనసంతా వీంగీంది. వేళ్యగా మారే ఖర్మ౦ తనశే౦ పట్టింది. అంతకంపే చావడం మేలు కాదా?

“ఎక్కడికి పోతావ్‌ ? అంతా నీ ఇష్టమేనా ? అయిదొందలిచ్చి నిన్ను కోనుకున్నాను బాలకిష దగిర, నా ఆయిదొందలూ అకగ్థాడ్‌

ణు గి

"పెట్టి మరీ కదులు.” పెద్దగా అరిచింది నాగమ్మ,

ఇదేమ్‌ వినిసించుకోనళ్లు ముందుకే అడుగులు వేసింది శ్రీదేవి,

148 అందానికీ సమాథి

గుమ్మంలో అంత ఎత్తును ఇంతలావున ఏనుగల్లే నిలబిడీ, క శెబ్టదేసి చూస్తూ మీసాలు మెలితిస్పు తున్నాడు రంగడు.

నాగమ్మకి నమ్మినదింటు రంగడు, ఆ ఇంటి కంతటికీ కాపలా,

“నువ్వెక్కడున్నా కాళ్ళూ, చేతులూ కస్ణేసీ తీసుకొచ్చి. ఇక్కడ పదడయ్య గలడు రంగడు. ఇక్కుడీ నించి పారిపోవాలని చూళావం పే రంగడి మూడ్‌ ఎప్పుడెలా ఉంటుందో చెప్పలేం, కోపంలో ఒకో్కటసారి (నాణాలు తియ్యడానికూ్యగడా వెనుకంజ చెయ్యడు.”

ఆప్రయత్నంగా (భ్రీబేవి చేయ్యి. గుండెల మీదికి వెళ్ళం... తెలియకుండానే ఓక అడుగు. వెనక్కి. వేసింది. పగలు చూస్తే ర్యాతి క్రల్లోక్రీ వచ్చెటట్టున్న రంగడి మొహాన్న్‌ మరీ చూడలేక తల దించు రుుంది. దోలోషల పొంగుతున్న దుఃఖం కళ్ళల్లోంచి దుమకింది,

ఏం పిల్లా 1 మంచిగా "సెస్పే ఇనుకోవా+ ఓ సాడీ యంచో అడుగెట్టాక్క, బయటికి పోయి దితకడ వన్నడి కల్ల నీకు మళ్లే పారిపో బేకేనా ఆళ్ళంకా ఈడ ఉన్నది ?” రంగడి (పళ్న,

వెనక్కి. తిరగి చూసింది శ్రీదేవి, అన్ని గదుల్లోంచీ అందరు అభాగినులూ తొంగి చూస్తున్నారు. మనుషులు కౌరువాచ్ళు. కీలు

ఏ ఒకరి కళ్ళల్లోనూ జీవం లేదు,

ఏ ఒకరి మనసుటోనూ శాంతిబేదు,

గుండెల్లో (పతి విత్యం మండే మంటల్ని భరిస్తూ పెదవులమీద అనుకేణం చిపనవ్వులు చెందిస్తారు,

చేతుల్లో మొహం కప్పుకుని భయంతో, బాధతో, దుఃఖంతో నిల్చున్న చోటే కుష్పగా దవా లదిడి ది (శ్రీడేవి.

టి ఇంట్లోని కీలుబొమ్మల్లో ఒక టామ్యాగా అయింది,

ఆ౦దానికీసమాథి 141

ఆ గదుల్లోని జీవచ్చవాలకి మరో జీవచ్చవం తోడైంది, తిసి మానేసే చావనై నా చావాలి కానీ ఈ పాపపు (బతుకు బళక కూడ్‌ దనుకుంది.

అన్నం తినకుండా, ఆ రోజంతా ఏడుస్తూ గదిలోంచి ఇవతలికి రాకుండా ఉండిపోయింది.

ఇటువంటి అనుభవం కొత్తకాదు నాగమ్మకి,

మొదట్లో ఒకటి ర0డు రోజులలాగే (ప్రవ ర్తినారు, మూడోరోజు నించీ చచ్చినట్టు తలవందు తారని అనుభవం వల్ల తెల్చుకుంది,

అందుకే ఆ రోజుకి వదిళసింది (శ్రీదేవిని, మర్నాడు పొద్దున్న వేడి వేడి ఇడ్లీలు, గ్రామనిండా కాఫీ తీపుకొచ్చి శ్రీదెపికి ఎదురుగా పెట్టింది.

“తీసుకోమ్మా 1 తిండి మానుకోడం తెలివి తక్కువ కాదూ: ఏవీ తినఎండా ఎన్నాళ్ళుండ గిలవు ? ఈ తిండి కోసమేగా ఏ పొట్లు పడినా :” ఎంతో (పేమ ఒలకటోస్తూ మాట్లాడింది నాగమ్మ,

నిన్నటి నించీ ఏమీ తినకుండా ఆకలివేసున్నా కూడా భరిస్తూ ఉన్న (శ్రీదేవికి ఎచురుగా తిండి కనపడగానే ఆకలి రెట్టింపయి నట్టని పించింది. కడుపులో బాధ భగించ శక్యం కొనిదని పించింది,

తిండీ తినకుండా చావాలని అనుకున్న సంగతి ఆ క్షణంలో గుర్తు రాలేదు.

అ(ప్రయత్నంగా ప్లేటు అందుకుంది. కళ్ళల్లో నీళ్ళు తుడుచుకో నెనా తుడుచుకో కుండానే ఆవురావురు మంటూ అవి తింది,

నీరసంతో, ఆకలితో గాలిలోకి ఎగిరిపోతునృటున్న (పాణాని కుదుట పరుచుకుంది. న

తీనడం పూర్తయ్యాక మనసు మూలిగింది.

• ఆకలి ఎంత సని చేస్తుంది ? అభిమానాన్ని కూడా ఎణగదొ కే స్తుంది, సిగ్గు; మొహమాటాల్ని చం పేస్తుంది....”

నః నః య

148 ఆ౦దానీకీ సమాథి

(పతిరోజూ చచ్చిపోయిన అక్కే గురొచ్చేది. ఆ ఇంట్లో అడుగు పెట్టిన [ప్రతి మగవాడూ బావలాగే కనిపించే వాడు గుండె చెరువయ్యేది కళ్ళు చెమర్చేవి, కాళ్ళకింద భూమి కంపి.చి, పాతాళంలోకి జారిపోతున్న ట్లుండేది. కానీ చిరు నవ్వు మాత్రం పెదవులనళటి పెట్టుకునే ఉండాలి... అది సాగమ్మ ఆజ్ఞ,

“లోపల మీరెంత ఏడ్చుకున్నా, పై కిమా(తం ఏడుపు మొహాల్లో కనపడటానికి వీల్లేదు” అంటూ కశ్లెజ్లి జేసే మరీ చెప్పంది నాగమ్మ పతి ఒక్కరికీ. ఆ మాట ఎవరూ మర్చిపోడాసికి వీల్లేదు.

బావ గురించి అక్క చెప్తున్నప్పుడు తన మనసులో రగిలిన కోపం, హృదయంలో ఉవ్వెతున లేచిన ఆవేశం గురాచ్చి. ఇప్పుడు పిచ్చిగా నవ్వుకుంటుంది (శ్రీదేవి.

“ఇటువంటి ఆడవాళ్ళందరికి వెనకాల్క, తిన కథలా౦టిదో, లేక మరో రకం కధో ఏదో ఉండే ఉంటుందన్న మాట" అనుకుంటుంది ఇప్పుడు,

చచ్చపోవాలని ఒకరోజు పెరట్లో నూతిలో దూకజోయి నాగమ్మ కళ్ళ బడింది. బరబరా లోపలికి ఈడ్చుకొచ్చి పడేసింది నాగమ్మ

ఆ రోజు నాగమ్మ తిట్టిన తిట్లకి అంతులేదు, బయ్యి కూడా చేసుకుంది.

మళ్ళీ పపష్పుడూ అటువంటి (ప్రయత్నం చెయ్యక, (బ్రతికుండే నరకం చవిచూస్తూ అదే స్వర్శమని మనసుక్‌ నచ్చుచెష్పుకుంటూ గడపడం నేర్చుకుంది,

న ఖః శః

"ఏలా ఉంది శ్రీదేవీ ఇప్పుడు శి

చం[దకాంత పిలుపుతో, శ్రీదేవి కళ్ళముందు "స్వేచ్చగా ఎగురు తున్న గతం మనసనే పంజరంలోకి వెళ్ళక తప్పలేచు,

అ౦దానికీ నమాథి [140

"రా; చం(దా [ మంచమ్మద లేచి కూర్చుంటూ పక్కన చం(ద కాంతకి చోటిచ్చింది.

ఇద్దరూ మాట్లాడు కుంటుండగా దుషూరంలా లోపలికొచ్చింది సాగమ్మ,

ఒంట్లో బాగులేకషోతే. ముసుగుతన్ని పడుకుంకే తగ్గుతుందా మందు పడద్దా ? చం(ద్రని తోడు తీసుకుని రంగరాజన్‌ దగ్గరికి వెళ్ళిరా తొందరగా తగ్గి పోడానికి మంచి మందు నే నిమ్మన్నానని చెప్పు.

“బా 1 నీ వ్యాపారానికి నష్టం రాకూడదన్న ఉగ్రైళ్యంతో నై నా, నా జ్వరం త్వరగా తగ్గాలని కోరుకుంటున్నావు నలం పొనై ఎ" విడ వాలో నవ్వాలో తెలియలేదు (శ్రీదేవికి, పెకి అనే ధైర్యం లేక లోలో పల అనుకుంది

మరి కొంచేం "సేపట్లో రిక్షాలో, చం[ద్రకాంతతో కల్కి బయలె రింది నాగమ్మ ఆజ పాటిస్తూ రంగరాజన్‌ దగ్గరికి, రంగరాజన్‌ నాగమ్యక్రి కాపల్పిన వాడే.

రిక్షా వెనకాలే సైకిల్‌ మీద కాపలాగా బయళ్ల౮డు రంగడు,

రిక్షు దిగుతూనే “కొంచెంసేపు నిలబడు ఇప్పుడే వస్తాం,” అంది చంద్రకాంత.

వెంటనే అన్నాడు రిక్షావాడు “లేదండమ్మా, నే నింటికి పోవాలి. పనుంది. తర్వాత వేరే రిక్షా చూసుకోండి. నా బాడుగ ఇప్పంచెయ్యండీ.”

వాడికి డబ్బులిచ్చేసి శ్రీదేవిని తీసుకుని లోపలికి నడిచింది.

మందు తీసుకుని బయటికి వచ్చే సరికి ఖాళీ రిక్షా లేమీ కనిపించ లేదు.

నడిచి కొంచెం దూరమెనా వెళ్ళాలనిపించింది (శ్రీదేవికి, వప్పుడూ ఆ నాలుగోడల మధ్యా బందిఖానాలో ఉన్నట్లు ఉండడ మనయ్యె....

నీ రా

19]

1గ[) అఆ౦దానికి సమాథి

“ఇప్పుడు నడవడ మేమిటి? నీ కసలే ఒంట్లో దావులేదు" మందలింపుగా చూసింది చంద్రకాంత,

“నాలుగడుగులు నడీచినంత మా[త్రాన ఈ [పాణమేమీ పోదులే, నా కంత అదృష్టం లేదులే.”

*వ 1 అలా అనకు (శ్రీదేవీ 1" జాలిగా చూచింది చంద్రకాంత,

“అలా కొంచెం ముందుకి నడిస్తే వౌళీ రికాలు కవపిసాయే మో 1 మెము కొంచెం దూరం నడుస్తాం.” రంగడితో అంది.

ఏ కళనున్నాడో ఏమో ఒప్పుకున్నాడు రంగడు, “మీ రిక్కడే ఉండండి, నేను తీసుకొసాను రిక్షా” అని ఆనకుండా, 'ఫైకిలు నడిపించు కుంటూ వాళ్ళ వెనగ్గా నడక నాగించాడు.

చిన్న ప్‌ల్లల సూగాల్‌ ముందు కొచ్చారు. అప్పుడే సూల్‌ వగలి పెట్టనట్టున్నారు. పిల్లలందరూ జట్లుజట్లుగా బయటి కొస్తున్నారు.

చిన్నగా అడుగులో అడుగులేసుకుంటూ నడుస్తున్న వాళ్ళు కొందరు, పరిగెత్తి పోతున్న వాళ్ళు కొందర్తు శ్రీదేవి పక్కనించి ముందుకి పరిగెడుతున్న గోప్కీ ఎదురుగా ఉన్న రాయి తగిలి బోర్లా పడ్డాడు. ప్పస్టకాల సంచీ కూడా నేలని కరుచుకుంది.

చటుక్కున వంగి, గోపిని లేవదీస్కి సంచీ చేతికందించింది (శ్రీదేవి. కాళ్ళకంటున్న దుమ్ము దులిపింది,

“మెల్లిగా నడిచి వెన్ను బాబూ! పరిగెడితే చూశావా ఎలా పడ్డావో ? కాళ్ళమీద ఎలా గీరుకు పోయిందో చూడు. ఇంటికి వెళ్ళగానే అమ్మచేత ఏదైనా మందు రాయించుకో.ో

“మా అమ్మ ఇంట్లో లేదుగా 1 అ(ప్రయత్నంగా అన్నాడు గోపీ,

గోపీ కళ్ళల్లోకి చూస్తూ నవ్వింది *ఎ౦? ఎరకగ్రాడీకి వెళ్ళింది మ్‌ అమ్మ 1”

“మా నాన్న ఇంట్లోంచి వెళ్ళగొజ్టేశాడు అమ్మని, నా స్నేహితు లందరికీ ఆఅమ్మ ఉంది, నాకే అమ్మ లేదు.” చిన్నబోయింది గోపీ మొహం౦,

అ౦దానికి సమాథీ 101 “అయ్యో పాపం ....మీ నాన్న వెళ్ళగొ న్టుశాడా 7? ఎందుకు ?,.., ఏందుకు ? .,.. కోటి (పశ్నలు (శ్రీదేవి గుండెల్లో మారుమోగాయిః వాలిగా చూసింది గోపీవంక. నీ పేరేమిటి బాబూ ?” ఈ బాకీ క్రీ” “వాడితో కబుగ్తేంటి ? అదుగో బండీ ఆపించాను. ఎక్కండీ.. కసిరినట్టుగా అన్నాడు రంగడు. గోపీవంక మఠీ మరీ చూస్తూ, రిక్షాలో ఎక్కింది (శ్రీదేవి. ఆ రాత్రంతా ్రీదీవి కళ్ళల్లో గోపీ చిన్నారి మొహమే కద లాడీంది. గో షీ వాళ్ళమ్మని తానెప్పుడూ చూడకపోయినా ఆమెమీద ఏపపరీత మైన జాలి కలిగింది, * గోపీ నాన్నెవరో తెలియకపోయిన్నా అతను బావ రూపంలో కోనిపించి విలవిల్లాడి సోయింది మనసు, శః జః ఖః “ఏమిటి ? కొ త్తవాడిని చూసినట్టు అలా చూస్తున్నావు ? పాత వాడినే....నేను శంకరాన్ని,"” నవ్వుతూ మంచంమీద కూర్చున్నాడు శంకరం, ఆలోచనలో బుల్లి వేడెక్కి పోయిన (శ్రీదేవి నిలదిడ్డ చోటునించి కొంచెంకూడా కదలలేదు, “పమిటి ? ఇవాళ మొన(వ్రతమా ?” “కాదు.” నోరు పిప్పింది. "ఆమ్మయ్య....మరేమిటలా మతిలేని చూపులు చూస్తావు? నిన్ను చూస్తుంటే నాకు పిన్పెక్కేటట్టుం నిం” న నంతాలల్లు. “* ఒకటి అడుగుతాను చెపారా శే. “ఆ శీ ఆఎటుటది ? అడుగు.” న. ట్ర్‌ ణి “మికు భార్యా, పల్లే రో?” ఓ వం. వ “ఉంటే [రచ నం, లట కో తగ క్‌ ఖ | స చలాదాషి మ వి+కే నా" జ టు

శ ర్ర్‌ల్లి ఆ౦దానికి సమాధథీ

“మీ భార్యని మోసముచేస్తే మిమ్మల్ని మీరు మోసగించు కున్నట్టు కాదూ 1

“ ఇదివరకూ్క్క_డా చాలాసార్లు నన్ను నువ్విలా అడిగావు. ఏ జవాబూ చెప్పకుండా ఉళరుకున్నాను నేను. కానీ నిజం తెలిస్తేగానీ నువ్విలా అడగటం మానవు నే నిలాంటి తిరుగుళ్ళు తిరుగుతున్నట్టు మూ ఆవిడకి తెలిసే అవకాశం లేదు. తెల్సినా నేనేం భయపడనులే .... ఇంట్లోంచి గెంపేళోను నాలుగు తన్ని...”

(శ్రీదేవి కాళ్ళు వణికాయి. “ఇంట్లోంచి గంపేళారా ? కొడతారు కూడానా మీరు ?”

“కొడతానా ? చంపుతానా? నేనన్నది కాదంటే ఏమైనా చేస్తాను.”

మరి నిలబడళకపోయింది (శ్రీదేవి,

కళ్ళముందు బావ కనిపించాడు.

అ(వయత్నంగా చెయ్యి గుండెలమీదికి వెళ్ళింది,

మననులో చిన్నారి గోపీ మొహం మెదిలింది.

“పిల్ల లెంతమందో అడగచ్చా ?”

“ఒకబ్బాయి.”

ఈ “సే టృ

“ఇవాలేవిటో కొత్త కొత్త (ప్రశ్నలు వేసున్నావే ? వాడి పేరు గోపీ.. .చాలా ఇంకా వివరాలు కొవాలా వ్‌సుగ్గా చూశాడు శంకరం,

నిల్చున్నచోకే నిస్పత్తువగా కూలబడింది (శ్రీదేవి.

న్‌ నః ఖః

గాఢ న్నిదలో ఉన్న గోపీవంక చూస్తూ గ్గాసుమీద గ్లాసు నింపు కుంటున్నాడు శంకరం,

మందుకి బానిస అయి, అది పడితేగానీ నిద్రపట్టని స్పితికి వచ్చి నందుకు తనలో తనే నవ్వుకుంటాడుం ఎవరినై తే పూర్తిగా మర్చిపోవా

అర౦దానికీసమాథి 1000 లని (పయత్నిస్తున్నాడో ఆ మనిష్‌ రూపమే కళ్ళల్లో కాపురముంటు న్నందుకు ఆశ్చర్యపడతాడు.

ఎవరో గట్టిగా నవ్వి నట్టనిపించి, ఉలిక్కి-పడీ గ్లాసు బల్ల మీద పెట్టి చుట్టూ చూశాడు =. ఎవరూలేరు... గాసందుకోబోయాడు :.,నవ్వు.... మళ్ళీ అదే నవ్వు....ఎలు పెక్కిన కళ్ళతో గదిలో నాలుగు మూలలా చూళాడు....వవరూ లేరు...కానీ నవ్వుమా[తం వినపడుతూనే ఉంది.

నుత్తైక్కిన కళ్ళముందు, మెల్ల మెల్లగా, అస్పష్టంగా రాజ్యలక్ష్మీ రూపం దిద్దుకుంది. భమ అంతా (భమ,...తల గట్టగా విదిల్చి గొణు క్కు౦టూ మళ్ళీ చూళొడు .... అదేరూపం ఎదురుగా గాలిలో నవ్వు తోంది.., నవ్వుతూనే సవాలుచేసోంది.

“న్వూశ్చారా |, గోపీ ఎలా పాడై పోతున్నాడో, ఇంట్లో డబ్బులు దొంగతనం చేస్తున్నాడు కదూ । అబద్దాలు చెప్పతున్నాడుకదూ,... మీకు ఎదురు సమాధానాలు ఇప్తున్నాడు కదూ | ఇప్పటికైనా మనసు మార్చు కుని నన్ను క్షమాపణ కోరుకోండి ..,. వచ్చి (బ్రతిమాలుకుని నన్ను యింటికి తీసుకెళ్ళండి....గో పీని మంచిగా తీర్చి దిద్దుతాను...,”.

“హూ । చచ్చినా నిన్ను క్షమాపణ కోరను. నిన్ను [బతిమాలు కోవాలా ఇంటికి రమ్మని ? పహూ। ఆ పని ఎన్నటికీ చెయ్యను ...నా కొడు కేమపోయినా, నేనేమెపోయినా నిన్ను [దితీమాలుకోడం, ఇంటికి తిరిగి రమ్మనడం కల్ల ... పో ఇక్కడినించి ... గట్టిగా అరుస్తూ, పిడికిలి బిగించి ముందుకి అడుగు వేళాడు ... చి[త౦ం .... గదిలో ఎవరూ లేరు....గదిలో రాజ్యలక్ష్మీ లేదు....తన మనసులోనే రాజ్యలక్ష్మీ స్థిరంగా ఉందనీ, తన మనసులోని భిన్నభిన్న భావాలరూపమే తనతో అలా మౌట్లాడిస్తోందనీ తెల్నుకుందుకు శంకరాని కాసై సేపు పట్టలేదు.

రాజ్యలడ్మీ, తిరిగి తన దగ్గిరికి వస్తే బావుంటుందన్కీ చెడు లక్షణాలు మెల్లి మెల్లిగా ఆలవరచుకుంటున్న గోపీఏ, ఆ లక్షణాలు ముదరకముందే మంచిదారిలో పెట్టడం ఆమెకీ అసాధ్యంకాదనీీ ఆరోజు తను ఆమెతో (ప్రవ్నర్థించిన తీరు సబబుకాదనీ మనసులో ఏమూలో

కీగ్రశీ ఆ౦దానికి నమాధథి మారుమోగుతున్న ఉద్దేశాలు అర్హమ య్యేసరికి ఆసహనంగా పిచ్చిగా తల బాదుకున్నాడు,

ఆడదాని ముందు ఓడిపోవడం ఇష్టంలేని సంతం, గ్లాసులో ని (ద్రవంతో గొంతునే కాదు ఆ వేళాన్నికూడా మండీంచింది.

సీసా ఖాళీ ఆయింది ...ఏదురుగా బిల్ల మీద తల ఆన్ని పడ్డుకుని గోపీవైపు దృష్టే సారించాడు.

గుండెల్లో గుబులు గుబులుగా అనిపించింది. గోపీ ఎందుకిలా తయారవుతున్నాడు ? అడిగిందల్లా ఇస్తూ నోట్లో కోరిక నోట్లో ఉండగానే తీరుస్తున్నాడే తను,...మరెందుకిలా (పవ ర్రిసున్నాడు ? ఆ పెంకితనర, ఆ అల్ల రి 'పెద్దయ్యేకొద్ది అవే తగ్గుతాయని అనుకున్నా డేగా నీ రానురాను "పెరుగుతాయని అనుకోలేదు... పైగా ధె ర్యంగా తననే ఎదిరిస్తున్నాడు అబద్ధాలతో,

“జఒదేగోపీ[! నా చొక్కాజేబుతలో మూడు రూపాయిలుండాలి తీశావా ?” అని ఏంత మెల్లిగా అడిగాడు తను మొన్న,

సా కేం తెల్చు? నువ్వే ఎక్కడో పానేసుకుని నన్నడుగు తున్నావా 7 ఈసార్నించీ ఇలా అడిగావంపే నా క్‌్కో-పం వస్తుంది...” అన్న వాడి సమాధానానికి తెల్లహావల్సి వచ్చింది.

ఒకరోజు వొడి లాగూ జేబులో వీడీముక్క చూసి అదిరి పోయాడు తను,

దాన్ని గురించి వాడి నడిగితే “ఏమా నా జోబులోకి ఎలా వచ్చిందో తెలియదు 'సస్నేహితులెవరన్నా వేళాకోళానిక్కి రోడ్డుమీద కన దిడ్డ వీడీ ముక్క తీస్కి నేను చూడనప్పుడు నా జేబులో పడేశారేమో అయినా చిన్నదానిక్కూడా నన్ను వంద (ప్రశ్న లేసావెందుకూ ? ఆ బీడీ ముక్క తీసి అవతల పడేస్తే సోతుందిగా, నేను చదువుకుంటుంటే నన్నెందుకు విసిగిసావు....” అంటూ మొహం చిరాగ్గా పెట్టాడు.

వాడి మొహ౦ అంతా శాంత మొహమే. ఆ కళ్లూ ఆ ముక్కూ అంశా శాంత పోలికే. వాడిని కొ స్రైందుకు తన చెయ్యి లేవదు, వాడిన్లి

అ౦దానీకీ సమాధి 150 తి.ప్రందుకు తన గొంతు పెగలదుు ఈ బలహీనత వలి పెట్టదు తనని,

ఆలోచన బరువుతో స(ద్రకరువైన శంకరానికి, దగ్గు విపరీతంగా రావడంతో కూర్చున్న చోటనే ఇబ్బందిగా కదిలాడు,

ఆపుకో లేని దగ్గుతో బాధపడుతూ మెలికలు తిరిగిపోయాడు, ఊఃపిరి అందక ఉక్కి-రిదీక్కిర య్యాడు.

ఖః ఖః ఖః

“రండి,...రండి....” రిక్షా దిగి లోపలికి వస్తున్న మూలర్షిగార్నీ, ఆయస భార్య చిశ్రైమ్మనీ ఆహ్వానించారు ఆనందరావుగారు.

రిక్షవాడు వెనకాల సూట్‌కేస్‌ తీసుకొస్తుండగా లోపలికి వచ్చారు ఇద్దరూ,

మూూర్తిగారికి చెల్లెలి వరస కాంతమ్మ.

“ఏం చేస్తోంది వో వవనో చిశైమ్మ (ప్రశ్నకి నీరసంగా జవా బిచ్చారు ఆనందరావుగారు, “ ఒంట్లో బావులేదు. జ్వరం వారం రోజుల్నించీ.”

చచ్చాంరా అనుకుంది చివైమ్మం

జ్వరం అని తెలిస్తే వచ్చేవాళ్ళమే కాదుగా ఆన్న భావంతో భర్త వైపు చూసింది.

“మి అమ్మాయిని తీసుకురాలేదే[” మర్యాదకి అడిగారు ఆనంద రావుగారు,

“అది (ఫెండ్సుతో పిక్‌ నిక్కి వెళ్ళింది, 60డు రో జులగ్గానీ రాదు. మీ దగ్గరకీ వచ్చి నేనెలాగో మాట్లాడాలను కుంటున్నాను, సరే, నేనొక్కదాన్నీ ఇంట్లో ఉండి ఏం చెయ్యను? నేనూ వనాను పదండీ అంది మీ చెల్లలు, ఇద్దరం బయ్లరి ఇలావొచ్చాం లో

మొగవాళ్ళీద్దరూ మాట్లాడుకుంటుంకే కాంతమ్మ పడుకున్న గది లోకి నడిచింది చికైమ్మ,

18 అ౦దానీకి సమాథీ

నర్రా వదినా! రా; ఇప్టడేనా రావటం[ మంచమ్మీద లేచి కూర్చుంటూ అంది కౌంతమ్మ,

*వంటమనిషుంది కదూ” మంచం దగ్గిరగా కుర్చీ లాక్కుని కూర్చుంటూ చిళుమ్మ అడిగిన మొటమొదటి _పళ్న అది.

6 స్సు

“* లేదు వదినాః నాలుగు రోజులై వంట మనిషీ రావ శ్లుదు.” చిక్రైమ గుండెల్లో రాయి పడీంది.

ఇటుచూ స్తే ఈవిడకి ఒంట్లో బాగులేదు,

అటుచూస్తే వంటమనిషి లేదు,

భగవంతుడా ఎలాంటి ముహూ రంలో తెచ్చి పడేశావయ్యా నన్నిక్యాడీకి.

“నౌకర్లచేత వంటింట్లో పనులెలా చేయించుకుంటాం. చెప్పు. బయట పన్లు తప్పః పాపం! ఆ పిల వచ్చి, వదన్నా కూడా ఎంతో

౧౫ ఉం ౧

సహాయం చేస్తోంది.”

ఈ మాట కోంచెం ఉపళాంతి నిచ్చింది చితైమ్మకి,

ఫోనే; వవతో ఒక తి ఉంది కదా.... వంటింటో పని తన నె తిన

వం ఇావాటీ వాతి మ్‌. అటి

పడకుండా ,...

“ఎవరూ? తెల్పిన వాళ్ళ పీల ఎవరనా వచ్చిందా నాయం చెయ్య

వ. ర.

కూ అమ్మాయి సీకూ తెలు. ఇదివరకొచ్చినప్పుడు 60డ్రు మూడు నార్ల చూశావు.”

ఇంతలో గానుతో మంచినీన తీసుకుని వచ్చింది సుధ,

"కాఫీకి పాలు వేడిచేస్తున్నాను. ముందు మంచినీళ్ళు కావాలాండీ।”

గ్లాసు అందుకుంటూ సుధని ఎగాదిగా చూసింది చిరైమ్మ.

క్యు పిల్లా? గబౌొనాను, ఇదివరకు చూళాను, మనవాడిని వల్లో వేసుకుందుకు చూస్తోందని చెప్పావు, ఆ పిల్లే కదూ:ః”

కంగారు పడింది కాంతన్యు,

అందానికి సమాథి 151

“ఆః సుధా। నువ్వెళ్ళి కాఫీ తీసుకురామ్మా. తర్వాత స్నానం చేసారు. వెంకన్నని వ కాచమనికూడా చెప్పు" అంటూ సుధని అక్కడి నించి పంపించేసింది,

ఉండదిట్టలేక ఆతృతగా అడీగింది చిశ్హైమ్మ, “దిన్నెలా రానీచ్చావు ఇంట్లోకి?”

చిన్నగా నిట్టూరుస్తూ మంచమ్మీద వెనక్కి. వాలింది కాంతమ్మ, ఉస్దేస్సృ రానవ్వడ మెమిటి?ః ఆ భగవంతుడే రప్నించా డనుకో వాలి. *

చిసుమ్మ కళ్ళల్లో కోపం చిందులేసింది,

ట న

మూతి తిప్పుకుంది అసూయగా,

“ఏంటో వదినా । చాదస్తం కొద్దీ మన పెద్దవాళ్ళ్గం ఏవో పట్టిం పుయ పెట్టుక్కూచుంటాంగానీ దానివల్ల (ప్రయోజనం లేకపోగా హృద యాలు గాయపడతాయి. మనళ్ళాంతి కోల్పోతాం, సుఖ శాంతులు కరువైతే ఇంక [(బ్రతుకేముంటుంది?”

చిపైమ్మక్కి కారం రాసినట్టుగా ఉన్నాయి. కాంతమ్మ మాటలు తన కొంప మునిగిందనే అనుకుంది ఆ మాటల్ని దిట్ట. ఆందుకే కాంతమ్మ మాటల్ని మధ్యలోనే అపేస్తూ త్వరత్వరగా తను చెప్పదల్బు కున్నది చెప్పింది,

మూ అమ్మాయిని మీ కోడలిగా చేసుకోమని ఎప్పటినించో అడుగుతున్నాం, వమారది. ఒక్క ఇ కూతురు, కట్నం ఇర్మవె 'వేలిసాం. ఆస్తీ, ఆ ఇల్లూ అంతా వాళ్ళకే పూ కదనంతరం. కావాలంటే, కట్నం ఇంకో పదివేలు పెంచమన్నా మా కభ్యంతరం లేదు....”

సుధ కాఫీ తీసుకురావడంతో ఆగిపోయింది చి సైమ్మం

5 అక్కడ మొగవాళ్ళకిచ్చావా సుధా*” అడిగంది కొంతమ్మ, “ఇచ్చానండీ। * తిరిగి వంటింట్లోక వెళ్ళిపోయింది సుధ,

20]

108 అ౦దానీకి సమాథ

“మా వాడు తను పట్టిన పట్టు విడిచేలా లేడు వదినిః;: ఎపరో ఒకరు పంతం విడిచి కాస్త కిందికి దిగాలి కదా, మేమే రాజీకి వద్దామని అనుకుంటున్నాము, లేకపోతే మాకే నష్టం. ఉన్న ఒక్క కొడుకూ పెళ్ళి చేసుకోకుండా ఉండిపోతే మా గుండెల్లో రంపపు కోత కాదూ” ఈ మాటలు నచ్చలేదు చి బైమ్మకి, కస్పు మంటూ వీచింది.

“అందుకని అబ్బాయి ఎలా ఆడమ౦ టే అలా ఆడతారా? చెవులు మెలేసీ పీటలమీద కూర్చోబెట్టాలి గానీ,”

6లేద్సు వదినా: ఎంత మన బిడ్లలెనా, ఈడు వచ్చిన పిల్లల మనే సులమీద జధారిటీ ఇలాయించకూడదు. ఈ విషయం ఆలస్యంగా (గహించాను నేను?

చాలు, చాల్లే. ఎవరైనా వింకే నవ్విపోతారు. మన అంతస్తే మీటి ఆ పిల్ల అంత "సేమిటి?”

రర ద్ర అంతస్తుల గొడపలతో అలిసిపోయాను వనినా, ఇంక నేనేమి ఆలోచించదలచుకోలేదు. నిజంగా వాడి నుథొన్ని వాడి సంతో షాన్నీ కోరిన వాళ్ళమైతే వాడి ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా చెప్పకూడదు. అందుకే స్పీ ఇష్టమే మా ఇష్టం” అనీ ఓ ఉ_త్తరమ్ముక్క రాసిప దేద్దా మనుకుంటున్నాను, అప్పుడుగానీ మాకూ, వాడికీ కూడా మనళ్శాంతి ఉండదు" అదీ తన నిశ్చయంగా చెప్పేసింది కాంతమ్మ.

కాఫీ గ్లాసు కిందపెట్టి, కుర్చీ వెనక్కితోసి చిరుబ్యురు లాడుతూ

“చిన్నవాడు, వాడికి మతిలేకపోత్సే పెద్దవాళ్లు మీ మతులెక్కడికి పోయాయి.” అంటూనే చరచరా వంటింట్లోకి నడిచింది.

కూర్‌ తరుగుతున్న సుధకేసి కణం పరకాయించి చూసింది.

“ఏమే పిల్లా । వాడిని వల్లో వేసుకోడం అయింది కాబట్టి, ఇంక తల్లిని బుట్టలో "వేసుకోవాలని, ఆవిడకి ఒంట్లో బాగులేని సమయం చూసి ఇంట్లో చేరావన్నమాట.”

ఆ౦దానిీికి నమాధథీ |1గ్రరీ

ఆ మాటలకి సుధ మనసు గాయపడీంది,

కానీ వంచిన తల ఎత్తలేదు,

“నిన్నే! మాటాడ'వేం ?”

ట్‌్న

*పిం మాట్లాడమంటారు భి”

“అడిగినదానికి సమాధానం చెప్పు.”

“సా దగిర బుటలూ వలలూ లేవు. నేను చేపలు పహేదాన్ని

"స! వి, ళు కాదు.”

• స్రె్రవి అమోఘం, సంతోషించాంటే, ఏం చూసుకుని మనో హర్షి పెళ్ళాడదామను కుంటున్నావు ః

“*వృనసులు కలవడం చూసుకుని.”

“ఓయబ్బో ః పెద్దపెద్ద మాటలే మాట్లాడుతున్నావే? చదువు కున్నానన్న గర్వం కాబోలు,

“*నేశేం చెయ్యను ? మీ రడిగిన (ప్రశ్న లలాంటివి, గర్వం ఉన్నదాన్నయితకే అసలు మీ రడిగిన వాటికి సమాధానమే చెప్పకసోదును.” కూర తరగడం పూర్తయి, లేచింది సుధ,

“ఇదిగో అమ్మాయ్‌! నీతో వాదనలు నాకెందుగ్గానీ మా అమ్మాయి ఈ యింటి కోడలుగా వస్తుంది

“అది నాతోకొదు చెప్పవల్సింది. అబ్బాయి తల్లి దం(డ్రులతో.”

చురచురా చూనింది చిక్రుమ్మ,

విసవిసా మళ్ళీ వదిన గదిలోకి వచ్చింది.

ఈ ఏంత గర్వం....ఎంత గర్వం...”

*వప్రగ్రికి వషినా గర్వం” అడిగింది కొంతమ్మ.,

“*ఖంకెవరికీ ? ఆ పిల్ల కే,”

“ఎవరికీ ౪ సుధకా? ఛ1 లేదు వదినా । సుధక్షి గర్వమన్నది లేదు విఖి

100 అ౦దానసీికి సమాధి

“నువ్వు చెప్పాలి. నీ మీదేదో మందు చల్లింది. నీ కది మంచిదై పోయింది. ఎంత గర్వం. ఆ నమాధానాలు చూడు.”

“*మనం మాట్లాడిన దాన్నిబళ్తే ఎదుటివాళ్ళ సమాధానాలుంటాయ వదినా 1”

“అబ్బో: అది మాట్లాడట మె కాక నీక్కూడా మాటణు నేర్చి నట్టుందే 1 చాలు= చాలు, ఈ మర్యాద చాలమ్మా 1 ఇంక మేము తిరుగు [(పయాణం షెట్టడం మంచిది.”

“వదినా 1 నేనేమైనా పొరపాటు మాట్లాడివుంపే క్షమించుం”

"నిన్ను క్షమంచడానికి నే నెవర్ని ? ఎదో ఇన్నాళ్ళబట్టి ఆశ పెట్టుకున్నాం మా అమ్మాయిని మీ కోడలిగా చేద్దామని, మా ఆశలు నిరాశలేనని తేల్చి చెప్పావుగా ఇంకా మేమెందుకిక్కడ కూర్చోడం” గదిగదా హాల్లొకి నడిచింది చిశ్లెమ్మ.

“*పదండీ, రిక్షా పిలవండి. అరగంటకో బస్సుంది కదూ మన ఉ&+ రికి

తెల్ల బోతూ చూశారు మొగా ళ్ళిద్రరూ.

“ఏమిటి? లేడికి లేచిందే పరుగని అష్టుడే రిక్షా. బస్సూ అంటున్నా వేమిటి ?”

“అయ్యా రామా। ఇంకా మీకు తెలియదా? మన పిల్ల ని వీళ్ళ చేసుకోరండీ, చేసుకోరు ఆ మాటలూ, ఆ వరసా అర్హం కావటంలా 1'” నెత్తి బాదుకుంది చికైమ్మ,

మూరిగారు కళ్ళు చిట్టించారు “ఆయితే ఏమంటావు 1

“అయ్యో రామా : ఇంకా ఏ మొహం పెట్టుకుని కూర్చుంటా రండీ ఇక్కడ 1”

“ఈ మొహ వే పెట్టు క్కూర్చుంటాను, నాదగ్గి రేవైనా పదిరకాల మొహాలున్నాయా ?”

“అయ్యో [ ఖర్మ” గొణీగింది చినైమ్మం

అ౦దానికి సమాథి ప.

“త్షన్సు (పేమించిన పిల్లనే పెళ్ళాడతానని పంతంపట్టి కూర్చున్నా డుట మనోహర్‌, అయితే ఇంక ఆలశళ్యమెందుకు ? త్వరగా శుభ లేఖలు అచ్చు వేయించెయ్యి. అంటున్నాను ఆనందరావుతో, ఎలావుంది సనా సలహా?

కొలరు సర్దుకున్నారు మూర్తిగారు,

“నా మొహంలావుంది” పళ్ళు నూరింది చి.ైమ్మ,

“వంపావు. మాడిన పెసరట్టుతో, నా సలహాని పోలు సున్నావా ఖ్‌

తన మొహాన్ని మాడిన పెనరట్టుతో పోలుస్తున్నందుకు మరింత మండిపోయింది చిశ్రైమ్మ.

“రిక్తై పీలిపించండి, పోదాం.” అంది మరేమనలేక,

“ఆప్పుడే చెళ్ళడ మేమిటి 7? ఇంకా నయమే,. పదండి స్నానాలు కానివ్వండి, భోజనం చేద్దాం” అంటూ వేడినీళ్ళు పెట్టమని నొకరుతో చెప్పడానికి పెరట్లోకి వెళ్ళారు ఆనందరావుగారు.

“వాళ్ళు మనమ్మాయిని చేసుకోరని తెలిశాక కూడా ఇక్కడెలా కూర్చుంటామండీ"! భర్త పవిలో గొణీగింది మళ్ళీ చినమ్మ.

“వాళ్ళు మనమ్మాయిని చేసుకోరన్న దృష్టితో నే కూర్చుంటా౦, సరేనా.”

“ఆయ్యోరామా ।; మీ అమాయకత్వం చూసే వాళ్ళలా అడి సున్నారు.”

ఎవరూ ఎవర్నీ ఆడించ శ్తుదు 8డుపులో ఎలకలు ఆడుకుంటు న్నాయి. నువ్వెళ్ళి, కొస్త, వంట ఎంతవరకొచ్చిందో చూడు, ఆత్మా రాముడిని శాంతపరిచాక్క ఆ తర్వాత నిన్ను శాంతపరుసాను. మనోహర్‌, తను (పేమించిన అమ్మాయినే చేసుకంటాడన్సి మనకీ వీళ్ళకీ ఉన్న బంధుత్వం పుటుక్కున తెగిపోతుందా ? మన ఇమ్మాయికి పెళ్ళి కాక పోతుందా ? ఎందుకంథ బాధపడతావు,

| 2 అ౦దానికి నమాథి

“*ప్రర్రతేనా 1 నీరస వడిపోయింది చిక్రైమ్మ నిరుత్సాహంతో,

“"అంతేనొ' అంటూ అలా వేలాడిపోతా వెందుకూ 1 “బొనంతే” ఆంటూ దరీమాగా వుండు,”

న్‌ు ఖః కః

తను వచ్చినందుకు కూతురు సంబరపడుతూ హడావిడీ చెయ్యక పోవడం ఆశ్చర్యంగానూ, బాధగానూ ఉంది రాఘవయ్యకి.

కూతురి మొహం (ప్రసన్నంగా లేకపోవడం కూడా గమ సించారు.

అల్లుడు క్యాంపుకళ్ళిన మర్నాడు మధ్యాహ్నం హాల్లో కూర్చు న్నష్తుడు ఆఅడిగేళారు ఉండబట్టలేక,

“ఏమ్మా 1 నీ ఒంట్లో ఎలా ఉంటోంది *

చేతిలో పుస్తకం వంశే చూస్తూ విసురుగా అంది నిరంజని, ““ఏ0ం? నాకేం వచ్చిందీ / సుస్తుగా భోంచేసి కూర్చుంటున్నాను

'అహ.... అబ్బే అదికాదు. కొస నీరసంగా ఉన్నట్టు కనిపి స్తుంటేనూ 2

మౌనంగా ఉండిపోయింది నిరంజని,

మరోలా అర్హంచెసుకున్నాడు రాఘవయ్య.

“పదో విశేషమే ఉన్నట్టుంది. ఆ శుభవార్త నా చెవినికూడా 'వెయ్యి తల్లీ |

“అబ్బబ్బ 1 ఏదో ఒకటి ఏందుకలా మీకు మీరే ఊహించు కుంటారు ₹ చిరాకుపడింది.

చిన్నబుచ్చుకున్నాడు రాఘవయ్య,

పాణిగ్రాహి వెళ్ళిన నాలుగోరోజు వచ్చాడు మనోహర్‌.

అతన్ని చూస్తూనే నిరంజని మొపాంతోకి కాంతి వచ్చింది,

తండి పరిచయం చేసిందళత నికి,

అ౦దావికీ సమాథీ గ్రఫీ

కానీ మనోహర్‌ ఆయనతోనే కబుర్లలోపడీ పక్కన తను వున్న సంగతిటాడా మర్చిపోతాడని అనుకో లేదు.

ఏవేవో విషయాలు ఆయనతో మాళ్టాడుతూ అరగంట గడి పే శాడు మనోహర్‌,

ఆ అరగంటా ఎంతో భారంగా గడిచింది నిరంజనికి. తండడీ మీద కోపం ముంచుకొచ్చింది,

మళ్ళీ అంతలోనే తనమీద తనకే కోపం నచ్చింది,

మనో హర్‌ దృష తనవె పు మరల్బుకుందుకు ఏంతో [ప్రయత్నం చేసింది. /. ల

తంథడ్రితో మాట్లాడటం ఆపి అతను తనతో మంచి మంచి కబుర్తే మైనా చెప్పాలని ఉవ్విళ్శారింది

ఉహూ ,... పొడీ దగ్గు డగ్గినా అతను తనవై పే చూడలేదు.

చిన్నగా నిట్టూర్చినా ఈ వై పే తిరగలేదతను,

ఇంక లాభం లేదని ో*బాగా బోర్‌ కొ చేస్తోందండీ, సినిమా కెళ్ళి చాలా రోజులై ౦ది. రేపు నాకు కంపెనీ ఇసారా । సినిమా కెళ్లాం.” అంది ఆందంగా నవ్వుతూ,

ఆ నవ్వుకి అతను మెమరిచి పోతాడనే అనుకుంది.

మనోహర్‌ మెమరిచి పోలేదు సరికదా ఇబ్బందిగా చూళాడు,

పక్కన టీపాయ్‌ మీదున్న “పేపర్‌ చేతిలోకి తీసుకుంటూ యాదా లాపంగా అదిగాడు, “ఏం సినిమా చూద్దామనుకుంటున్నారు ఖై

“అ౮కూర్‌ ” చెప్పింది నిరంజని,

రాఘవయ్య వింతగా చూశాడు కూతురివై పు.

నిన్న స్నేహితురాలెవరో వచ్చి, ఆ సినిమా పేరే చెప్పి వెళదాం రమ్యని అడిగిక్కే నేనది ఇదివరకే చూ'సేశాన్కు రానని చెప్పి ఆవిడని సంపించేసిందే 1 మరీప్పుడిదేమిటి ? అదే సినిమాకి వెళదామని ఇతన్ని అడుగుతోంది ఒంటరిగా అతనితో సినిమా కశ్ళేటంత చనువుందా ?

164 ఆ౦ందానీకీ సమాథీ

అర్హంకాలేదాయనకి,

“మీరు కూడా వసారాండీ 1?” రాఘవయ్యని అడిగాడు మనో హర్‌,

మూడో మనిషెవరూ లేకుండా ఒంటరగా స్నేహితుడి భార్యతో సినిమా కళ్ళడ మెమిటని మనోహర్‌ ఆలోచన,

“ఈ వయసుతో నాకు సినిమా లేవిటోయ్‌ ; నేను రాలేను, పమనుకో కుం”

“అమ్మయ్య” తేలిగ్గా గా లిపిల్చుకుంది నిరంజని తం1డీ జవాబుతో,

మనోహర్‌ పని ఇరకాటంలో పడింది.

నిరంజని మనసులో ఏ చెడు భావాలూ లేక్క స్నేహం కొద్దీ, చనువు కొద్ది అడిగినంత మాత్రాన తను అపార్దం చేసుకోకూడదు.

ఆ తలంపు రాగానే లై ర్యంగా నూ, మనసూ ర్తిగానూ అన్నాడు,

“సరే, రేపొస్తాను, వెళదాం.”

రాఘవయ్య కిదే మాతం నచ్చలేదు.

అంత వరకూ మనోహర్‌ మీదున్న సదభిప్రాయం తొలగి పోయింది,

మూడో వాళ్లెవరూ లేకుండా, వీళ్ళిద్దరూ కల్పి సినిమాల కెళ్ళడం ఇదివరకు నించే ఉంది కాటోలన్న కొత్త ఆలోచన వచ్చిందాయనకి.

ఏమోలే । సంఘంలో పేరున్న పెద్ద పెద్ద వాళ్ళు ఆడా మగా 'తేడా లేకుండా కల్ఫ్సి తిరగడం మామూల్తేనేమో 1 అలాంటివి పట్టంచు కోకూడదు, తనకి తనే సద్ది చెప్పుకున్నారు చివరికి,

కొన్సీ మనోహర్‌ వెళ్ళిపోయాక కూతుర్ని అడగకుండా ఉండ లేక పోయారు. “నిన్న నీ స్నేహితురా లెవరో వచ్చి, ఆ సినిమా పేరే చెప్పి వెళదాం రమ్మంటే, ఆ సినిమా చూసేశానని చెప్పావు కదూ. మరిప్పు డితనితో అదే సినిమాకి వెళదామని చెప్పావేమిటి ?”

పచ్చి వెలక్కాయ గొంతులో ఇరుకున్నట్రయింది నిరంజనికీ*

అ౦దానసీకీ సమాథీ 100 రిచరయ్యాక కూడా ఈయన కింత జ్ఞాపకశక్తి ఎక్కడి దబ్బా। “నిన్న ఆవిడ వళదామన్నది ఇంకొక సినిమా. ఇదికాదు”

విసుగ్గా జవాబు చెప్పి, గబగబా మెడమీదకి వెళ్ళిపోయింది.

ఆ రాత్రి భోజనాలయ్యాక ఏవో మాటల్లో “ఉన్నవి నాలుగే పంచెలమ్మాయి, అందులో రెండే మంచివి, అవే తెచ్చుకున్నాను.” అంటూ మొదలు పెట్టాడు రాఘవయ్య,

ముక్తసరిగా “ఊ” అని ఊరుకుంది నిరంజని,

“సిక్సు మాత్రం 'తెలియవీదేముందీ మన ఇంటి సంగతి, వాడొ క్కడీ సంపాదన మీద ఆధారపడుంది ఇల్లు. డాక్టర్ల కీ, మందులకే అవ తోంది బోలెడు, పైగా వాడి కేమో సిగరెట్టు అలవాటు ఒకటయ్యె. వచ్చే జీతం ఓ మూలకి రావ"క్తేదు.” ఇదంతా తంగడి ఎందుకు చెప్పుకొస్తు న్నాడో అర్హం కాలేదు నిరంజనికి.

మాట్లాడకుండా వింటూ ఊరుకుంది,

“అప్పుడే ఆర్నెల్లనించీ వాయిదా వేస్తున్నాడు నాకు పంచెలు కొని పెట్టడానికి ....”

కూతురి మొహంలో మార్చేమైనా వస్తుందేమో అని ఆశగా చూళాడు,

నిరంజని మొహంలో వచ్చిన మార్చేమీ లేదు.

నిరీ పంగా వింటోంది తప్ప, ఆయన మాటల్ని పెదగా పటించు

గి =వఏ టు యు కోవశ్షేదు.

“పోన్షెండి నాన్నగారూ 1 అన్నయ్య మాత్రం ఏం చేసాడు ? రోజులలా ఉన్నాయి. మనిద్దరం 'ర్రేప్లో ఎల్లుండో బఐజారెళదాం. నీక్కావల్సి నవి తీసుకుందాం. ఏదో దేవుడి దయవల్ల, మీ ఆందరి చలన వల్ల డబ్బుకి లోటులేని ఇంట్లో కాలు పెట్టాను. నీకేమైనా కొనివ్వాలని నే నెలాగో అనుకుంటూనే ఉన్నాను. దబజారళ్ళి తెచ్చుకుందాం, నీ కేవేం

21]

10 గీ అ౦దానీకి సమాథి కావాలో చెప్పు.” అని కూతురి నోటినించి వస్తుందని ఎదురు చూసిన రాఘవయ్యకి నిరా శే ఎదురైంది.

తన మనసులో మాటి సూటిగా ఎలా చెవాడు .

ఆ అర్ధం వచ్చేలా చెప్పనే చెప్పాడు.

ఆయినా ఏమీ తెలియని దానిలా కూతురు మౌనం వహి సే తనింకేం చెయ్యగలడు ]

నాకో ౮౦డు పంచెలు కొని పెడతావా? అని సిగ్గువిడిచి సూటిగా అడగ్గలడా తను?

చిన్నబోయింది రాఘవయ్య మనసు,

ఛ .... ఛ .... అసలు ఆలాంటి ఆశలు 'పేట్తుకోడ మె తప్పు. కూతురి డబ్బుతో బట్టలు కొనుకో్క+వాలన్న ఆలోచనే పొరపాటు .... బుద్ది గడ్డి తిని చాద_స్టం కొదినూ, "పేరాశ తోనూ అలా అనుకున్నాడు తను,

ఇం కెప్పుడూ అలాంటి ఆశలు పెట్టుకో కూడదు.

చిన్నటోయిన మనసుకి బుద్ది చెప్పుకుందుకు అయిషంగానే [పయ

(ల వి త్నించాడు రాఘవయ్య.

విరంజవి మనసిక్య్థడ లేదు.

మెల్లి మెల్లిగా మనోహర్‌ రూపం కళ్ళముందు దిద్దుకుంటూ, రేపు అతనితో కల్పి సినిమాకి వెళ్ళడం గురించి తల్చుకుంటూ మధురో హల్లో తేలిపోతోంది.

ఖ ఖః నం

మర్నాడు సాయం్యతం మనోహర్‌ వచ్చేటప్పటికే అందంగా

తయార హాలో కూర్చుంది నిరంజని. య్‌? భగ అతన్ని చూస్తూనే చీరునవ్వుతో లేచి నిలబడింది.

అఆ౦దానీకి సమాధథీ 1

(ప్రతిగా ఓక నవ్వు నవ్వి, అక్కడే కొంచెం దూరంలో కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్న రాఘవయ్యని పలకరించాడు మనోహర్‌,

చిన్నబోయింది నీరంజని మొహం,

గంట "సేపు అద్దం ముందు కూచుని మేకప్‌ అయింది తను.

అరగంటసేపు బీరువా ముందు నిలబడి ఏ చీర కట్టుకో వాలా అని ఆలోచించి చివరికి సెలెక్టు చేసుకున్న: తొమ్మిది వందల రూపాయల చీర గది,

ఎలా పెట్టుకుంటే తన అందం ద్విగుణికృత మవుతుందా అని పావుగంట 'సేపు తంటాలు పడి అమర్చుకుంది, సిగలో ఎల్లి గులావనీ,

ఇంత (శమా ఇంత అందం నృధా ఐనా?

ఆతని కంటికివేమీ ఆనలేదా ౪

అలాగే విలబడిపోయి్రి, తన అందాన్ని రెప్ప వాల్చకుండా చూసా డనుకుంది.

కానీ .... కానీ ఒక్క క్షణమైనా తన వంక స్టిరంగా చూడలేదే అతను ।

[(పవరాఖ్యుడా?

అసలు అందం, ఆ స్పిపాస్తులూ, చదువు, ఉద్యోగం, హోదా అన్నీ ఉన్న ఇతను పెళ్ళిమాట తల పెట్టకుండా ఇంకా ఒంటరి జీవితం గడుపుతున్నదెందుకో 1 ఇంతవరకూ ఏ అందమూ అతన్ని కదల్బలేక పోయిందా ?

ఈ ఆలోచన నిరంజనిలో కొ త్తగా మరోభావాన్ని రేకెత్తించింది.

అంత బింకం ఉందా అతనిలో.

ఆ బింకం తన అందం సడలించ గలిగతే,...

అది తనకి గర్వకారణం కొదూ .... కొత కోరిక తఠఈలఎ తింది

జాజుల అాన్‌

నిరంజనిలో,

1800 అఆ౦దానికిీి సమాథి

అది సబబ్బా కాదా అన్న యుక్తాయుక్త విచక్షణ కోల్పోయిన మనసు వయసు పొంగులో ఉరూత లూగుతూ పందెం కాసింది.

ఇద్దరూ రోడ్డిఘీది కొచ్చాక “టాక్సీలో పోదాం”. అన్నాడు మనోహర్స్‌ ఖాళీ టాక్సీ ఏమైనా కనపడు తుందేమోనని అటూ ఇటూ చూస్తూ,

“టాక్సీలోనా ?” అఆ(్రయత్నంగా అనేసింది నిరంజని.

ఆటోలో అయితే బాగుండునని ఉంది. ఆ మాట పెకిమా(త్రం అన లేకపోయింది.

“మరి? నడిచి వెళ్ళే దూరం కాదుగా ... నవ్వాడు మనో హర్‌,

ధియేటర్లో కూర్చున్నాక నిరంజని మనసు పూర్తిగా వళం తప్పింది;

తెరమీద బొమ్మలు చూసోందన్న మాపీగానీ, మనసు మాం పక్క కుర్చీలో కూర్చున్న మనోహర్‌ మీదే ఉంది,

నిరంజనికి ఇబ్బందిగా ఉండకూడదని, మనోహర్‌ కుర్చీలో ర0డోవై పకి ఒదిగి కూర్చున్నాడు.

ఆది బొత్తిగా నచ్చలేదు నిరంజనికి,

కధ, ఛ్‌ ... అర్హం చేసుకోలేని మనిషి ....* బాధగా, లోలో పల గొణుక్కుంది.

ఇంటర్వెల్‌లో గోల్డ్‌స్పాట్‌ ఇప్పించాడు మనోహర్‌.

అద తాగుతూ అతని కళ్ళల్లా'కీ ఆరాధనగా చూసింది,

అదేమీ పట్టించుకోని మనోహర్‌ మరోవెపు చూస్తుండి పోయాడు.

“ఇతను మనిషి కొడా ? మట్టి టొమ్మా ౪?” ఉ(కోషం ముందు కొచ్చింది నిరంజనికి,

ఈ ఆలోచనలతో సినిమా సరిగ్గా చూడలేకపోయింది,

అఆ౦దానీకీి నమాధథి 1[0 అసలు నిజం చెప్పాలం పే సినిమాకో పం కాదుగా వచ్చింది ? “హాయిగా [ప్రశాంతంగా కాసేపు కూర్నోవాలవి ఉంది ఎక్క దైనా | ఇప్పుడే ఇంటికి వెళ్ళాలని లేదు.” ధియేటర్లోంచి బయటికి వస్తూనే అంన.

'తెలటోయాడు మనోహర్‌, “ఇప్పుడా ? ఈ వేళప్పుడు ఎక్కడ కూర్చుటాం ణ్‌"

“ఓ వని చేస్పేః తిన్నగా ఇప్పుడు మీ ఇంటికి వె శే ।”

“వూ ఇంటికా ?” మరింత ఆశ్చర్యపోయాడు,

“కాసేపు మీ ఇంట్లో [ప్రశాంతంగా గడిపిన తర్వాత అప్పుడు నన్ను మీరు మా ఇంట్లో దింపచ్చు కదా” చాలా తేలిగ్గా అనేసింది,

“మీ ఇంట్లో లేని (ప్రశాంతత ఏమిటి? మా ఇంట్లో ఉన్న _ప్రళాం తత ఏమిటి ఇ మనసులోనే అనుకుంటూ మాట్లాడలేక పోయాడు.

బుంగమూతి పెట్టి చిరుకోపం (ప్రదర్శించింది నిరంజని,

“నా అంతట నేనుగా మీ ఇంటికి తీసుకు వెళ్ళమని అడగడంతో, అంత లోకువై పోయానా 7?

మనోహర్‌ గుండె దడదడ లాడింది,

“అబ్బే 1 అదేం లేదు, ఇప్పుడు మా ఇంటి కెళ్లాస్తే మీ కింకా లేల పోతుందని.”

“పాపం. నాకు లేని బాధ మీ కెందుకో ? ఆడదాన్ని నేనే భయ పడ'స్లేదు. మగ మహారాజులు మీ కెందుకూ భయం ?”

మనసులో మాట మరో రకంగా బయట పెటుకుంది,

మనోహర్‌ కంతా అగమ్య గోచరంగా ఉం న్‌

“మనోహర్‌ 1” చిన్నగా పిలుస్తూ దగ్గరగా జరిగింది.

తనని పేరుపెట్టి చనువుగానూ, చొరవగానూ పిలవడం, అదో రకంగా చూస్తూ దగ్గరగా జరగటం చూసి మనోహర్‌ కేదో అర్థమై నట్టని పించింది,

70 అ౦దానీకి సమాథి

అసహనంగాన్నూ నమ్మలేనట్టుగానూ చూస్తూ కొంచెం పక్కకి జరిగాడు. సాలెగూడులో చిక్కుకున్నట్టు గిలగిల్లాడి పోయాడు.

“మీరు...”

అతని మాట పూర్తిచెయ్య నియ్యలేదు నిరంజని, “వొద్దు! మనోహర్‌ ; వొద్దు. నన్ను “మీరు” అనద్దు, నిరంజన అని సీ నోటితో నా పేరు పలికితే నా పేరుకే అందమొస్తుంది.”

“మీరి వాళ కొత్తగా మాట్లాడు తున్నారు.”

“బొను మాట్లాడక తప్పలేదు. నీ అంతట నువ్వు అర్దం చేసు కుంటావసి ఇన్నాళ్తూ ఎదురుచూళాను. కానీ, సువ్వు అర్హంచేసుకు నే... కౌనట్టు నటిస్తున్నావో-...నిజంగానే నామనసు (గహించలేదో నాకు తెలియదు. అందుకే ఇంక ఆగలేక ఇవాళ నా మనసు నీముందు ఉంచ దల్చుకున్నాను.”

మరి ఆలస్యం చెయ్యక క్‌ భీగా వెళ్తున్న టాక్సీని ఆప్కి ఎకరా డికి వెళ్ళాలో చెప్పాడు మనోహర్‌,

ఇద్దరూ కూర్చున్నాక టాక్సీ కదిలింది.

“మొతానికి మీ ఇంటికి మాతం తీసికెళ్ళవన్నమాట, ఆడదాన్ని నేనే భయపడశ్తేదు. నీకెందుకు మనోహర్‌ భయం ?”

“భయంకాదు, ఇష్టంలేక -.” అంత కటువుగా చెప్పవలసి వచ్చినందుకు బాధే అనిపించింది మనోపార్‌కి.

నిరంజని కళ్ళు తడి తడిగా మెరిశాయి.

*ఎందుకూ | ఎందుకిష్టం లేదూ ? నాకుమవూ[తం నువ్వంటే చాలా ఇష్టం, నేనెంతగా నిన్ను ఆరాధిసున్నానో మాటల్లో చెప్పలేను. ఏనాడో నా మనసులో నాకు చేరువయ్యావు, అందుకే నిన్ను పేరు పెట్టి చనువుగా పిలవగలుగుతున్నాను....మానసికంగా నేను అనుభవిసోన్న చిత్రవధ నీతో చెన్పుకోవాలనుకున్నాను. నాకు షాణిగారితో సంసారం ఇష్టంలేదు మనోహర్‌....ఇష్టంలేదు.” నిరంఖని గొంతు వొణికింద్ది,

ఆ౦దానీకీ సమాథీ . నమ్మలేనట్లుగా చూళాడు మనోహర్‌,

అతని ఆశ్చర్యాని కంతులేదు.

అ([ప్రయత్నంగా అన్నాడు. “పాణిలో ఏ లోపంబేదే! వాడు చాలా మంచివాడు, శాంతమూర్తి, నిగర్వి,”

*ఫ్సి 'కెవరికీ ఆ లోపం కనపడదు మనోహర్‌; కనపడదు. అతనితో నిత్యం మసిలే భార్యకి తప్ప వేరెపరికీ ఆ లోపం పట్టదు. పట్టించుకునే అవసరము ఉండదు. ఆ డబ్బు, ఆ హోదాల ముసు గులో ఆ లోపం అసలైన ఆ పెద్దలోపం కప్పుకుపోతుంది. కొనీ భార్యగా నేను, ఆ ముసుగుతీసి అవతలపడేసి భర్త అనే భావనతో చూనాను కాబిట్ట ఆ అసలైన పెద్దలోపం నాకు కొట్టొచ్చినట్టు కనపడు తుంది....నేనుకూడా అందవికారి న్‌ ఇంతబాధ వండకపోను... తన పక్కగా నలుగురూ చూస్తుండగా నడవటానికి నాకెంతో సిగ్గుగా వుంటుంది. నా అభిమానం దెబ్బతింటోంది....”

ఆమె అమాయకత్వానికి జాలిపడాలోో కోపగించుకోవాలో తెలియ లేదు మనోహర్‌కి.

“మనసులేని మనువులో సుఖం ఎక్క డుంటుంది చెప్పు మనోహర్‌ నువ్వే చెప్పు డబ్బు, హోదా మనిషికి మనళ్యాంతి నియ్యలేవు మనోహర్‌, నాకు మనళ్ళాంతి లేదు, నేనున్నది....పైకి స్వర్గంలా కనిపించే ఇంట్లో....కానీ నేను మానసికంగా నరకాన్ని అనుభ విస్తున్నాను, నీ రూపం ఒకటే నా మనసుకి కస్త శాంతిని (ప్రసాదించేది, సీ భావన ఒక్కపే నా హృదయంలో వీణలు మీపేది. నన్ను కాదనకు మనోహర్‌ కాదనకు, నువ్వు కాదనవని నాకు తెలు, ఆరోజు నువ్వు రాసిన ఆ కధ చదివినప్పుడే నువ్వెంత ఆదర్శవంతుడివో నే నర్టం చేసుకున్నాను....నన్ను అర్హంచేసుకోగల మనసు నీకుందని ఆరోజే నిర్ణయానికొచ్చాను క

మనోహర్‌ గుండెల్లో రాయి పడింది

ఏదో కథ రాసినంతమాళత్రాన ఆ కధలో వాడిలాగే తను (ప్రవర్తి

172 అ౦ందానీకి సమాథి స్తాడా? వివాహిత అయిన ఒక స్త్రీతో సంబంధం పెట్టుకోవాలా ? మనోహార్‌' మెదడు స్తంభించి నట్లయింది.

చిన్నగా నిట్టూర్చాడు.

“ఆఊవేశంతో మీ మనను అనిపిసున్న మాటలవి.”

త్వరత్వరగా తల ఊగించింది నిరంజని.

“ఉహూ....ఆవేశంకాదు. పతి నిమిషం నా మనసు పడుతున్న వేదనకి పరిష్కార మిది, నేను లోకానికి భయవడుతూ తణకగ్షణం చావదల్బుకోలేదు ఎవరేమనుకొన్నా లక్ష్య పెటదల్నుకో లేదు. పాణీగారు శాంతమూర్తులని, మంచివారని వొప్పుకున్నావు కదా । అటువంటప్పుడు, ఇష్టంలేని కొపరం చెయ్యమని పట్టుపట్టరు కదా 1 మనిద్దరిమీదా కోపం రాదు. నాకా నమ్మకం ఉంది.”

“మీరు తొందరపడుతున్నారు....”

కళ్ళల్లో నీళ్ళతో, చివ్వున తలయె త్రింది నిరంజని." నేను తొందరపడి ఈ నిర్ణయానికి రాలేదని చెప్తన్నాకూడా నువ్యలా అనడం బాగుబే దుం

“* అదికాదు... ”

“ఉహూ.... అదికాదు ఇదికాదు అంటూ మాట మార్చాలని చూడకు.”

నవ్వాలో, ఏడవాలో తెలియలేదు మనోహర్‌కి,

ఇంటిదగ్గరకి రావడంతో ఇంక ఆ (ప్రసక్తి కట్టిపెట్టడం మంచిదని మళ్ళీ మాట్లాడ లేదు నిరంజని.

ఆ రాత్రి కలత ని([దలో రంగురంగుల కలల్లో తేలిపోయింది. మనోహర్‌ చేతిలో చేయివేసి సుదూర తీరాలకి సాగిపోయింది.

అతని గుండెల్లో తలదాచుకుని అలలమీద కేరిసోయింది,. అతని కౌగిట్లో గువ్వలా ఒదిగి మత్తులో సోలిపోయింది.

172 అందానీకి సమాథీ స్తాడా? వివాహిత అయిన ఒక స్త్రీతో సంబంధం పెట్టుకోవాలా ? మనోహార్‌' మెదడు స్తంభించి నట్లయింది.

చిన్నగా నిట్టూర్చాడు.

“ఆఊవేశంతో మీ మనను అనిపిసున్న మాటలవి.”

త్వరత్వరగా తల ఊగించింది నిరంజని.

“ఉహూ....ఆవేశంకాదు. పతి నిమిషం నా మనసు పడుతున్న వేదనకి పరిష్కార మిది, నేను లోకానికి భయవడుతూ తణక్షణం చావదల్బుకోలేదు ఎవరేమనుకొన్నా లక్ష్య పెటదల్నుకో లేదు. పాణీగారు శాంతమూర్తులని, మంచివారని వొప్పుకున్నావు కదా । అటువంటప్పుడు, ఇష్టంలేని కొపరం చెయ్యమని పట్టుపట్టరు కదా 1 మనిద్దరిమీదా కోపం రాదు. నాకా నమ్మకం ఉంది.”

“మీరు తొందరపడుతున్నారు....”

కళ్ళల్లో నీళ్ళతో, చివ్వున తలయె త్రింది నిరంజని." నేను తొందరపడి ఈ నిర్ణయానికి రాలేదని చెప్తన్నాకూడా నువ్యలా అనడం బాగుబే దుం

“* అదికాదు... ”

“ఉహూ.... అదికాదు ఇదికాదు అంటూ మాట మార్చాలని చూడకు.”

నవ్వాలో, ఏడవాలో తెలియలేదు మనోహర్‌కి,

ఇంటిదగ్గరకి రావడంతో ఇంక ఆ (ప్రసక్తి కట్టిపెట్టడం మంచిదని మళ్ళీ మాట్లాడ లేదు నిరంజని.

ఆ రాత్రి కలత ని([దలో రంగురంగుల కలల్లో తేలిపోయింది. మనోహర్‌ చేతిలో చేయివేసి సుదూర తీరాలకి సాగిపోయింది.

అతని గుండెల్లో తలదాచుకుని అలలమీద కేరిసోయింది,. అతని కౌగిట్లో గువ్వలా ఒదిగి మత్తులో సోలిపోయింది.

అ౦దావికీ నమాథి 170 ఎదమీద ఎదనుంచి ఎన్నో గుసగుసలు వింది, త్‌ కన్నుల్లో కన్నులుంచి కబుర్లన్నో చెప్పీంది, అతని మెనొక మామిడికొమ్మ కాగా తానొక మల్లియ రెమ్మ అయి అల్లుకుపోయింది. జ వః ఖః ఆ మర్నాడు నిద్రలేస్తూనే కొత్త ఉత్సాహం, కమ్మని కోరి కలతో లేచింది. రా(క్రంతా మనోహర్‌ తన విషయమై ఆలోచించి ఒక నిర్ణయాని కొచ్చి ఉంటాడన్న ఆలోచన మధురమై మనసంతా నిండింది, అందమైన ఆడది తనంత తనుగా వలచివస్తే తోనివేసేంత నిర్ణాడీణ్యం మనోహర్‌లో వుందా; ఉషూ .... ఉండదు. అతని ఇంట్లో (పతివస్తువూ అందాన్ని సొంతంచేసుకుని ఉంది. అందమంటే అతనికి మక్కువ. తనని కాదనడు. కాదంటే భరించేళక్తి తనకి లేదు,. ,భరించలేదు. అతనిచేత కొాదనిపించుకుంపే అఆంతకంపే అవ మానం ఇంకోటి ఉంటుందా? అసలు...తన మనసు అతనిముందు పరిచి తొందరపడలేదు కదా తను! లేదు....లేదు. తొందరపడలేదు. ఎన్నాళ్ళని ఈ మానసిక టై! ఎంత త్వరగా ఈ చెరునించి విముక్తి లభిస్తే అంత మంచిదికదా । ఇషం లేని భర్తతో ఇష్టమున్నట్లు నటించడంకూడా అన్యాయ మె కదా।ః ఆనటన కం టే....ఇష్టమున్నవాడితో వెళ్ళిపోవటం వందరెట్లు నయంకాదూ 1 ఇది పైకి తస్పులా కనిపించినా మరొకళ్ళని మోసంచేసి (పేమ ఉన్నట్టు స్‌ నటిసూ బతికే అవసరంటేదు, ఇష్టంలేని భర్తతో తప్పనిసరిగా బీప తపి

4 ఆర౦రదోనికి సహాథీ తాంత౦ గడిపితే, అందులో తప్పు పై వాశ్ళెసరికి కనిపించకపోయినా అసలు వాళ్ళకి (భర్తకి అన్యాయం చేస్తున్నన్తు కదా।

ఇలా ఆలోచిస్తూ తనేమీ తప్పటడుగు చెయ్యశ్తేదని తనకి తనే నచ్చుచెప్పుకుంది,

ఆ రోజంతా మనోహార్‌ వసాడని ఎంతో ఆళగా చం(దునికోసం చకోరంలా ఎదురుచూసింది.

గేటు చప్పుడై నప్పుడల్లా గుండె లదిమిపెట్టుకుని, గులావీలు చెంపల్లో విరబూస్తుండగా కిటికీలోంచి. చూసింది. ఆశ నిరాశ కాగా నిటూర్పులు విడిచింది. ళు

ఆతృత కోపం కలిసికటుగా కన్నుల్లో కదలాడి కన్నీరు

ర్‌ భ్‌

తెప్పించాయి.

తండితో కలిసి భోజనాకి కూర్చుందన్నమా జే గానీ కంచంటో కూడా, కన్నులముందు మనోహర్‌ రూపమె కదలాడుతుంటే సరధ్యా నంగా అన్నం తిన్నాననిపించింది.

ఏం తిందో ఏం తినలేదో కూడా తనకే తెలియదు.

లేచి వెళ్ళిపోతుంటే * 6దేమిళే చిన్నా | అసలు ముట్టుకో లే దన్నం. ఒంట్లో వలా వుందీ।;” అన్న తంగడ్రిమాటకి జవాబు ఏదో ఒకటి చెప్పాలని కూడా తోచలేదు.

జ ష్ణ నే

నాలుగురోజులు గడిచిపోయినా మనోహర్‌ జాడలేదు

ఈ నాలుగురోజుల నిరీశతణలోనే నిరంజని మొహంలోన్తూ (ప్రవర్తన లోనూ చాలా మార్చు వచ్చేసింది.

తిండి సరిగా తినక్క రాత్రిళ్ళు ఆలోచనలతో ని(ద్రపట్టక మొహం సీరసంగా కనిపిస్తోంది.

ల ౦దానికీ నమాథి 170 మేడమీద గదిలో నే ఏక్కువకాలం. గడుపుతోంది,

తండ్రితో మాట్లాడటం ప్తూర్తిగా తగ్గించేసింది,

ఆయన అడిగే (ప్రశ్నలకి సమాధానం. చెప్పుకోవల్సి వస్తుందని 'మొక్కుబడీగా అన్నం. ముందు కూర్చుంటుంది భోజనాల 'వేళక్షి మాత్రం

మేడమీద గదిలో బీరువాలో చిన్న అందమైన దంతపు పెచైలో దాచిన వాడిన గులావీ పవ్వు చూస్తూ రోజంతా గడుపుతోంది. ఆ పువ్వుతో తన మనోవ్యథ వెళ్ళబోసుకుంటూ గంటలకి గంటలు గడీ

“నడు లోపలికి" రంగడి 'కేకవిన్మి వివరిమీద అలా అరుస్తున్నాడా అని, గదిలోంచి బయటికి తొంగి చూసింది. (శ్రీదేవి

చిన్నబోయిన మొహంతో, రొంగడి పక్కనే నడుస్తూ లోపలికి

“బాల|[క్రిష్ట.. +" అ(పయ త్నంగా శ్రీదేవి “పెదవులు పలికాయి,

ఒక్క అంగలో వెళ్ళి బాల(క్రిస్త ఫీక నులిమి వెయ్యాలన్నంత ఆ వేశం అణువణువునా పొంగీంది. ఆవేశాన్ని అదుప్పలో పెట్టుకుంటూ, ఆవేదన గుండెల్లో నొక్కి. 'పెడుతూ అలాగే తలుప్ప వారగా నిలబడి పోయింది నాగమ్మ హాల్లోకి రావడంతో.

“ఈ నాగమ్మ, నాగుపాము లాంటిదని మర్చిపోయినట్టున్నావు. ఏన్నాళ్ళయింది నువ్వు అడ్వాన్సు పట్టికెళ్ళి గుర్తుందా? మంచి పిల్తని. తీసు కొసాను, అడ్వాన్వు మూడొందలిమ్మన్నావు. ఇచ్చాను, మళ్ళీ పత్తా లేకుండా. పోయావే? నన్ను మోసం చేసి బతగ్గలననే అనుకుంటున్నావు కాబోలు” చేతులు తిప్పుళూ అరిచింది నాగమ్మ, .

ఇగ అ౦దానికి నమాథి

భయం భయంగా చూశాడు బాల(క్రిష,

“నేను నిన్ను మోనం చెయ్యాలని అనుకోవస్లేదు. నీ డబ్బు నీకు తిరిగి ఇచ్చేస్తాను కొద్దిరోజులు గడువు ఇవ్వు, నేనింక ఇటువంటి బిజి నెస్‌ మానేస్తున్నాను. ఇన్నాళ ఉద్యోగమేదీ దొరక్క నన్ను నేను పోషించుకుందుకు ఈ. పాపిష్టి పన్గు చేశాను,

బాల|కిష్ట మాటల్ని మధ్యలో నే అందుకునా షడు రంగడు “అబ్బాయి గారు 'పెళ్ళి "సేసుకోటోతున్నారంట..... పెళ్ళి....కాబోయే మామగారు ఏదో కార్థానాలో కూలి. పనిస్తేస్తున్నాడంట,.,,ఆ కార్జానాలోనే ఈయన గో రిక్కూడా పనీదొరికిందంట .... కూలిపని :... ఇంక మంచిగా బత కదల్చు కున్నాడంట... ఈ యెదవ పన్లు సెయ్యడంట....నీకులు "నెప్తున్నాడు..... పళ్ళు నూరుత్హూ. బాలక్రిష్ణ పొట్టలో కోపంగా మోచేత్తో పొడిచాడు,

(శ్రీదేవిలో ఉవ్వెళ్తుగా లేచిన, కోపం... జాలిగా మారింది,

“నిజంగా బాల(కిష్ల మారిపోయాడా। మంచిగా బతక దలు కున్నాడా? హూ,.., ఏం లాభం? తన జీవితం నాశనం చేళాడు. అటు పంటి వాడిని ఏం చేస్తే పాపం? వొద్దొద్దు, అలా వఏన్నడూ అనుకో కూడదుః,...మరచీగా బతకదల్బుకున్న అతడీని చూస్‌ ఇప్పుడు సంతో సషించాలి. తన జీవితం ఎలాగో నాశనమైంది. కాన్మీ తన లాంటి అమాయకు రాళ్ళ సంఖ్య ఈ ఇంట్లో! "పెంచడానీకి తోడ్పడకుండా, మరిన్ని జీవచ్చవాల్ని ఈ నరకంలోకి తీసుకురాకుండా... ఇటువంటి పాపపు సనీ మరి చెయ్యకుండా. మంచిగా బకకాలని, పెళ్ళి చేసుకుని హాయిగా' సంసారం: చేసుకోవాలని నిరయం తీసుకున్న బాల[కిషని క్షమిం చడం లోనే అనందం ఉందేమో...” నవ్‌ |,

"నా మూడొందలు ఇలా పడెయ్యి, తేరగా మింగి కూచున్నావు నా డబ్బు.” చెయ్యి చాపింది నాగమ్మ,

“ఇప్పుడు నా దగ్గరేమీ లేదు, ఆ మూడొందలూ. ఏనాడో ఖర్చు అయిపోయింది, నెమ్మదిగా 'నెలకి ఇంత అని నీ మూడొందలూ తప్పక ఛిరిగి ఇచ్చేస్తాను,”

ఆ౦దానికీి సమౌాథి 11?

“ఓయబో్యో! నువ్వా మూడొందలూ తిరిగి ఇచ్చేసావం కే నమ్మే'సే వెట్టీిబాగులో శెవరూ ఇక్కడలేరు, మర్యాదగా సెప్పినట్టు ఇనుకుని, 'రేపీ పాటికి మంచి పిట్టని తీసుకొచ్చి మా కప్పగించి, తక్కిన డబ్బు పట్టుకు పో ఆజ్ఞ జారీ చేళాడు రంగడు.

“చెప్పానుగా. నేనింక ఇటువంటి పాడుపన్తు చెయ్యన ని, పనేమీ దొరక్క, తిండికి మొహం వాచిన నన్ను, మీతో చేయి. కలిపేటట్లు చేసింది నా ఆకలి .. ఈపాడు బతుకు కణం క్షణం నా మనసుని చిత వధ చేస్తూనే ఉంది. ఇప్పుడు నాకు మంచిగా బతికే అవకాశం దొరి కింది ఇంక నేను మీ చేతిలో బానిసను కాను, మీ మూడొందలూ

నా మాట నమ్మండి. నన్ను పోనివ్వండి. ఈ ఊళ్ళోనే కదా నేను కూలిపని చేసుకునేది. ఎక్కడికీ పారిపోను, మీ డబ్బు మీకు తప్ప కు౦డా తీర్చుకుంటాను.” బతిమాలుకున్నాడు బాల[కిష్ష.

రొంగడిలో పొరుషం, కోపం బుసలు కొట్టాయి, “హు! ఆ మూడొందలూ ఇప్పుడే కక్కితే గాని వదిలేది లేదు నిన్ను ఈ రంగడి మాటంపే నీకు లెక్కలేకుండ ఉందే?”

“ఇప్పటి కిప్పుడు ఎలా ఇవ్వగలను? గడువు కావాలి అని చెప్పాను కదా?”

“అలా అయితే రేపీ పాటికల్లా ఏ పిట్టనై నా తీసుకొచ్చిమా కప్ప గించు. ఆ మూడొందలూ తిరిగి ఇవ్వనక్క- ర్లైదు న ఇంకా కొంత నేనే ముట్టచెప్తాను సీకఘ్కు* తన నిశ్చయం అదే నన్నట్టుగా ఫిరంగా చెప్పేసింది నాగమ్మ,

“అదీ కూడా కుదరదని చెప్పేశానుగా,. ఇంక ఈ పాపపు కూడు నేను తినదల్బుకోలేదు. మీరు చెప్పే రెండు పద్దతుల్లో ఏదీ కుదరదు.”

“ఎందుక్కుదరదో నేనూ చూస్తాను. ఇంతవరకూ, ఎప్పుడూ కూడా ఎలాంటి వాళ్ళ చేతనైనా జొన9 అనిపించడ మేగ్గాని, ఎవరు జవా

170 అఆ౦దానీకీ నమాధి బులు విని ఎరగడీ రంగడు. ... "స్మరున బొద్గోంచి కతి తీళాడ్రు రంగడు,

కోపం ఆవేశం వాడిని ఊ పేళాయి.

అ(ప్రయత్నంగా బెదురు చూపుల్లో ఒక అడుగు వెనక్కి. వేశాడు బాల(క్రిష్ష.

త లుపక్కనించి ఆంతా చూస్తున్న (శ్రీదేవి చేతులు గుండెల మీదికి వెళ్ళాయి.

ఇన్నాళ్ళబట్టీ బాలకిష్ట మీద్‌ ఉన్న కోపం జావలా కారిపోయింది, అతని పరిస్సితికి హృదయం (ద్రవించింది.

ళ్‌ బాల([కిష చొక్కా పృచ్చుకుని ముందుకి లాగాడు రంగడు. వా

గట్టిగా రంగడిని ఒక తోపు తోళాడు బాల |క్రిష్తం

ఇద్దరూ కలియబడ్డారు, రంగడి చేతిలో కత్తి. వాళ్ళ దెబ్బలాట పట్టించుకో నై లోపలికి వెళ్ళిపోతున్న నాగమ్మ వెనకాల పరిగెత్తింది (శ్రీదేవి.

“వాళ్ళిద్దరూ అలా కొట్టుకుంటుంటే చూసూ ఊరుకుంటా “పేమిటి ఖ్‌

*+రుకోర మధ్యలో తలదూర్చి నన్ను చావమంటావా ? అయినా ఇప్పుడేం కొంప మునిగిపోయిందనీ ౯ కాసేపు రంగడి చేతిలో దెబ్బలు తింటాడా బాలకక్రిష్తగాడు .... అంతేగా, అప్పుడు గానీ వాడికి బుద్ది రాదులే. రంగడితో గెలవలేక్క చచ్చినట్టు కాళ్ళు పట్టుకుంటాడు. మన దార్లోకి వసాడు.” అంటూ నిని పంగా పెరట్లోకి వెళ్ళిపోయింది

కంగారు పడీపోయి”ఎది (శ్రీదేవి,

“ఇలాంటివి ఇక్కడ మామూలళ్సే. ఇనన్నీ పట్టించు కుంశ్లే

తఆ౦దానీక నసమాథీ [0 అయిందే. ....." అంటూ చం[డ్రకాంతతో సహా ఆందరమ్మాయిలూ. ఎవరి గదుల్లో వాళ్ళు ని రిఫంగా ఉండిపోయారు.

తనకేమీ పట్టనట్టు ఉండలేక్ష పోయింది (శ్రీదేవి. రంగడు బాల (కిషన్‌ చం పేసాడేమో 1 వాడికి కోపం వచ్చిదం పే ఒళ్ళూపై తెలియదు. వాడేం చేస్తున్నాడో వాడికే తెలియని స్థితిలో చం పేసినా చం'పేసాడేమో 1

భయంతో గుండేలు వేగంగా కొట్టుకుంటుం కే హాల్లో కి వచ్చిందిం

రంగడి. చేతిలో కతి తన గుండెల్లో దిగకుండా ఆత్మ రక్షణకి కలియబడుతూనే. ఉన్నాడు. బాల స్త్‌ షం

శ్రీదేవికి ముచ్చెమటలు: పోశాయి.

ఇంతలో .... ఆ దృశ్యం చూస్తుంకే శ్రీదేవి కాళ్ళు వణికాయి.

రంగడి చేతిలో క తి బాల(కిష గుండెల దగ్గరగా వచ్చింది,

కెవ్వున అరపటోయి గొంతులోంచి. శబ్దమే 'పెగిలిరాక్క, అలాగే పిచ్చి చ్రూప్పులు చూసుండి పోయింది.. |

తనని తను రక్షీంచుకుందుకు, విసురుగా రంగడి చేతిని మెలి తిప్పాడు బాలక్రిష్ణ. అంతే .... జరగకూడనిది జరిగిపోయింది ,.., తన చేతిలో కత్తి తన గుండెల్లోనే దిగిపోగ్సా. నేలకి ఒరిగిపోయాడు. రంగడు.

అనుకోని ఈ సంఘటనకి, భయంతో, వి(భ్రాంతిగా చూస్తూ బొమ్మళ్లే నిలబడిపోయాడు బాలకిష,

ఒక్క పరుగున. వచ్చింది (శ్రీదేవి. బాల[కిష్ణ మొహంలోకి కణం, చూచింది. “వెళ్ళిపో, నువ్విక్కడీ నించి వెళ్ళిపో, లేకపోతే హత్య చేశావని జైల్లో పెడతారు, పోలీసులకి నేను చెప్పుకుంటాను నేనే హత్య

“థ్రీదేవీ 1 కళ్ళల్లో నీళ్ళతో శ్రీదేవి చేతులు పుచ్చుకున్నాడు బాలక్రిష్ణ, ..

"నన్ను కృమించగలుగు తున్నావా శ్రీదేవీ... నీ కన్యాయం నేనన నన్ను; ఉటక్ల ఇ?

“చెప్పేది నీకే .... క్షమార్చణలు చెప్పుకుందు కిది సమయం కొదు.... ముందిక్కడినించి వెళ్ళిషో, నా జీవితం ఏలాగో నాశన మైంది... పెళ్ళిచేసుకో బోతున్నవాడివి నువ్వు. భార్యా పిల్లలో హాయిగా సంసారం చేసుకునే భవిష్యత్తు నీ ముందుంది: వెళ్ళు... నేను జైలుకీ వెళ్ళడ౦వల్ల నాకు కలిగే నష్టమేమీ లేదు, పైగా ఈ నరకకూపం ముందు. ఆ జైలు నాకు స్వర్గ్శంలా ఉంటుంది. (ప్రతి క్షణం చస్తూ బతుకుతున్నా నిక్కడం. ఈ పాపప్త (బ్రతుకు (బతికేకంకటే జైలో రంగడి గుండెల్లో దిగిన కత్తిని లాగి చేత్తో పట్టుకుంది శ్రీదేవి.

“ఒద్దు శ్రీదేవీ..,వొద్దు, సీలాంటి అమాయక్రురాళ్ళ' జీవితాలు నాళనంచేసిన నాక్కు ఈ విధంగా భగవంతుడు శిత్షవేస్తున్నాడు అనుభ వించనీ నన్ను

బాల్యోక్రిష, దుఃథౌనికీ అంతులేకపోయింది,

(శ్రీదేవి కశ్లెర్రజేసి చూసింది,

“చెప్తంపే నీక్కాదూ[! ఈ హత్య చేసింది నేను. నువ్వు ముందిక్కడనించి వెళ్ళిపో, 'వెళ్ళకపోతే నామీద ఒట్టు ఒం వెళ్ళి మంచిగా మనిషిలా (బతుకు, 'పెళ్ళిచేసుకు ని భార్యా, పిల్లి ల్లో హయిగా సుఖంగా సంసారం చేసుకో” ||

(శ్రీదెవిలో దేవతని చూశాడు బాలక్రిష్ణ,

హోల్లోకీ వస్తూనే 'వెగర్రికేక "పెట్టింది నాగమ్మ.

“ఓరినాయనో | హత్య,;.ఇంత కొంప మునుగుతుం దనుక్షో లేదు నాయనో | హత్య _., ఇంత కొంపసమునుగుతుం దకుకోలేదు రంగడు... హత్య....బాటోయ్‌ హత్య,”

అఆ౦ందానీకీ సమాథీ |.

“రంగడిని నేనే చంపాను నాగమ్మా బాలక్రిష్టని రక్షీంచడా నికి, రంగడి చేతిలో కి త్తిని వాడి గుండెల్లోనే దింపాను,”

“ఆ:$ నువ్వా పాత్యచేసింది ఖ్‌

“బాను. నేనే” సిరంగా పలికింది (శ్రీ దేవి,

వడ శ ఖః వః

(శ్రీదేవి, రంగడిని హత్య చేసిందన్కీ పోలీసులు శ్రీదేవిని అరెప్పు చేశారనీ వింటూనే తెల్లబోయాడు శంకరం, ఆ సాయంత్రం (శ్రీదేవి కోసం వెళ్ళినప్పుడు.

“పెకీ ఎంతో ఆమాయకురాల్లా కనపడుతుంది, కాన్మీ ఎంత వేనా తెగించే మనిషన్నమాట ....హత్య చెయ్యడా నికూ్యూడా వెసకోడ్‌ లేదం'పే, ఎంత గుండెలుతీనిన బంటో అది....ఛ,...ఛ ...అయినా ఇటు వంటి ఆడాళ్ళని ఎన్నటికీ నమ్మకూడదు. పైకి నవ్వులు వొలకటోస్తూనే హత్యలు చెయ్యడానికి కూడా వెనకాడరన్నమాట.*

శంకరం మనసులో కోటి ఆలోచనలు చెలరీగాయి .... కొళ్ళీడ్చు కుంటూ ఇంటిముఖం పట్టాడు. కటుకున్న భార్యమొహం కళ్ళముందు నిలిచింది, అసపహానంతో తల విదిలించాడు ,... తన మనసు తననే వెక్కిరించింది,

వ వ్వ శ్‌

“నువ్వా 1! కమలా ;” హరాత్రుగా ఇంట్లో అడుగుపెట్టిన కమలని చూస్తూనే ఆశ్చర్యం, ఆనందం కలిగాయి రాజ్యలక్ష్మ్మీకి,

“ముందు నువ్వు నాతో త్వరగా బయక్షైరాలి. ఆఘమేఘాల మీద వచ్చాను. ఇంకో పావుగంటలో బస్సుంది పద త్వరగా రెడీ అవు.”

22]

|ర్రీల్ల అ౦దానికీ సమాథి

భయంగా చూసింది రాజ్యలక్ష్మీ.

"ఏమైంది కమలా ? ఏం జరిగిందో చెప్పవూ 1?”

“తర్వాత చెపాను, బస్సులో చెపాను. ముందు నువ్వు బయజ్హరు.”

మరి ఆలస్యం చెయ్యకుండా, తంగడితో సహా బయళ్లెరింది రాజ్యలక్ష్మీ.

బస్నులోకూడా అసలు విషయం చెప్పలేదు కమల, రాజ్యలక్ష్మీ ఎంత అడిగినాకూడా,

ఊరు చేరాక, హాస్పిటల్‌ కి తీసి 3ళ్తం౦ టే రాజ్యలక్ష్మీ గుండెల్లో రాయిపడిందీ., ఆనుమానం మనసుని తినేస్తుండగా కమల చేతినీ పుచ్చు కుంది గట్టిగా, “ఏం జరిగిందో చెప్పు కమలా నాకు భయం వేసోంది.”

రాజ్యలక్ష్మీ కళ్ళల్లో" నీచ్ళచూస్తి కమల కళ్ళు కూడా చెమ్మ గిలాయి.

ళ్‌

రాజ్యలత్మీ భుజంమీద చెయ్యి వేసి అనునయంగా అంది “అన్న య్యుకి గుండెల్లో నెప్పి ఉధృతంగా వచ్చింది. పరిస్టితి (ప్రమాదకరంగా వుంది. ఎంత పట్టుదలో చూడు. నిన్ను పిలిపించమని పొరపాటు నెనా మాతో చెప్పలేదు. కొౌన్సీ మగతలో ఉన్నప్పుడు నీ పేరు ఒకశే కలవరిస్తున్నాడు....నీ పంతం వదులుకోవడం సీక్కూడా ఇష్టమో కాదో నాకు తెలియదు....కాన్తీ అన్నయ్య చెప్పకపోయినా సాహసించి నిన్నిక్క డికి తీసుకొచ్చాను ...కారణం .... కారణం, అన్నయ్య పరిస్పితి చూసి భరించలేకపోయాను. నువ్వెళ్ళిపోయినప్పటి నించీ ఆరోగ్యం చాలా పాడుచేసుకున్నాడు....ఇప్పుడీమో ఇలా ముంచుకొచ్చింది....”

ఇద్దరూ వార్డులో అడుగుపెట్టారు. కళ్ళుమూసుకుని మగతగా పక్కమీద పడుకుని వున్న భర్తని చూస్తూనే రాజ్యలక్కీలో ఎన్నాళ్ళబట్టో అణీగివున్న ఆవేదన కట్టలు తెంచుకుందిం;

అ౦దానికీి సమాథి 188 భర్త కాళ్ళవైపు నేలమీద కుష్పలా కూలబడీంది. మంచం. పకగానే నిలబడివున్న కమల భర్త తలవంచుకుని బయటికి నడిచాడు, భార్యతో చెప్పీ ఇంటికి వెళ్ళాడు గోపీని తీసుకు రావడానికి. కమల కొంగుతో కళ్ళద్దుకుంటూ వరండాలోకొచ్చి నిలబడింది. “అబ్బా 1” బాధతో మూలుగుతూ కదిలాడు. శంకరం. ఆతృతతో, ఆదుర్దాతో గుండెలు చిక్కబిట్టుకుంటూ. భర్తమొహం బరువుగా కనురెప్పలు తెరిచాడు. శంకరం. ఎదురుగా అస్పష్టంగా రాజ్యలక్ష్మి రూప్త కళ్ళముందు కనిపిం చింది.4..నమ్మలేక పోయాడు... పప్పటిలాగే తన భాంతే తన కళ్ళ ముందు ఆ రూపాన్ని కల్పిసోందనున్నాడు, కళ్ళు. చికిలించి 'పరీక్షగ్సా మరీ మరీ చూశాడు. “*నేనండీ.... నేను....నేనొచ్చేశాను...” దుఃఖంతో రాజ్యలక్ష్మి గొంతు వాణికింది.. మాట తడబడింది కన్నీటితో భర్త పాదాలు కడిగీంది. “నువ్వు నిజంగా వచ్చేశోవా? నీ కెవరు చెప్పారు? నిన్నెవరు తీసుకొచ్చారిక్కడీకి ?” ఆశ్చర్యం, ఆనందం సిగ్గు ఏదో 'తెలియనిబాధ అన్నీ కలగా మళ్ళీ అంతలోనే “*అభ్యా 1” అంటూ గుండెలు పట్టుకుని వెనక్కి. వాలిపోయాడు. క మృదువుగా గుండెలమీద రాస్తున్న భార్య చేతిని నెమ్మదిగా న

రికీ అ౦౮దానీకి సమాథి

పళ్చాత్తాపం కళ్ళల్లో నీళ్ళు చిందించింది*

“*పోడు ముందయినా నిన్ను చూసే అవకాశం...

అతన్ని మాటపూ ర్తి చెయ్యనివ్వలేదు రాజ్యలక్ష్మీ

“అలా 'మాట్లాడకండి . మీకు నయమైపోతుంది,”

“ఇలా. ఈ గుండెల్లో నెప్పి రావడం ఇది మొదటిసారికాదు (బతకను....నన్ను మన్నంచి, గోపీ బాధ్యత స్వీకరిస్తానని ఒక్క మాట ఇస్తేచాలు. నాకు......అంతకం పే ఇంకేమీ కోరను నేను ,.; అది నీకు 'పెన్డ బాధ్యతే అవుతుంది. నాకు తెల్సు .... పైగా ఎవరి విషయంలో నిన్ను 'షార్ధంచేసుకున్మి నాకు దూరంచేసుకున్నానో వాడి. బాధ్యతే సీసిద "పెడుతున్నాను, సిగ్గుతో నా మనసు చితికిపోయింది =. పళ్ళా తాపం నన్ను కాల్చేస్తోంది;4నన్ను మనస్ఫూర్షిగా క్షమించగలవా ? జీవితంలో చాలా పెద్ద తప్పే చేశాను. అందుకు శిక్ష ఇదుగో

“షురలా మాట్లాడితే నేను భరించలేను. మీకు తప్పక నయ మవుతుంది...”

“నన్ను చెప్పనీ రాజ్యం...నా మనసులో బాధ చెప్పుకోనీ ,.., నిన్ను అవార్హం చేసుకున్మి ఇట్టాంచి వెళ్ళగొట్రినందుక్కు ఆ భగవంతుడు నాకు చాలా పెద్దశిక్షే 'వేశాడు,...గో పీకి చెడు అలవాట్లు అయ్యాయి... వాడు నా కోడుకే అయినా, వాడిముందు. వాడి లోపాలు ప్‌ తిచూపే అర్హ త నేను పోగొట్టుకున్నాను వాడిముందు ముద్దాయిలా తలవంచవలసిన పరిసితిలో ఉన్నాను. నేను. క్ట

థి.

అబిద్దాలు ఇెప్పకూడదు గోపీ అవి ఒక రోజువాడికి నేను నచ్చ చెప్పబోతూంచ్కే “నేనెవర్ని కొట్టినా వాళ్ళ పెద్దవాళ్ళతోటి మా అబ్బా యేం కొట్టలేదు ఇని నువ్వే అదిద్దాలు: చెప్పేస్తుంటావుగా, అలాంటప్పుడు

అర౦దానికి సమాథీ 180 నేనెందుకు అబద్దాలు చెప్పకూడదూ” అని. అడిగాడు వాడు. సిగ్గుతో నా తల వంగిపోయింది, వాడీని మంచి మార్గంలో పెట్టే అర్హత కోల్పో యాను నేను, ఆ పవి నువ్వు చెయ్యగలవని నా మనసు నమ్ముతోంది. ఆ నేర్పు నీకుందని ఆలస్యంగా: తెలుసుకున్నాను. వాడిని మంచిగా. తీర్చి దిద్దుతానని మాట ఇవ్వు రాజ్యం ఆ తృప్తితో హాయిగా (పాణం విడు సోను...”

“మీకు తప్పక నయమవు తుంది, ఆరోగ్యంగా లేచి తిరుగు తారు, గోపీ గురంచి దిగులు 'పెట్టుకో క ౦డీ వాడిని 'మంచి పిల్లాడిగా పెంచే బాధ్యత నాది దిగులో మనళ్శాంతి లేకుండా చేసుకోకండి. ఈ సమయంలో వి(శ్రాంతీ చాలా అవసరం,...నన్ను విడిచి వెళ్ళిపోతానని మరోసారి అనకంది, నా విషయంలో మీ అపోహలన్నీ తొలగిపోయి నందుకు మళ్ళీ మ నిద్దర్నీ ఒక దగ్గర ఆ భగవంతుడు చేర్చినందుకు తృ ప్తిగా. ఉందీ నాకు. మీ ఆరోగ్యం తప్పకుండా బాగు పడుతుంది.... నాకా నమ్మకం ఉంది...” రాజ్యలక్ష్మి కన్నీటికి అంతులేక పోయింది.

“చాలు.....రాజ్యం....చాలు.. వాడి బాధ్యత' నువ్వు తీసుకుంటానని మాటిచ్చావు. నాకంతే చాలు.”

ఇంతలో కమల, కమల భర్త గోపీని తీసుకుని లోపలికి వచ్చారు, న్‌

తల్లిని చూస్తూనే గోపీ ముఖంలో సంతోషం కొట్టవచ్చినట్టు కనపడి౦ది.

“"అమ్మాః[ అంటూ ఓక్క దూకులో వచ్చి తల్లి కౌగిట్లో వాలి

“*వాడికి చెడు అలవాట్లు చాలా: అయౌాక్థయి రాజ్యం 2:4వాడి బాధ్యత నీదే మరి...” తన ధోరణిలో తను గొణుగుతూనే. ఉన్నాడు శంకరం,

“అన్నయ్యా!” పిల్చింది కమల,

“గోపీకి ఏ చెడు అలవాట్లూ లేవన్నయ్యా.., ఏ విషయంలో

[8 అ౦దానికీ నమాథి చూసినా గోపీ బుద్దిమంతుడే అన్నయ్యా” శంకరంతో పాటు రాజ్యలక్ష్మి కూడా అశ్చర్యంగా చూసింది:

“చెడు అలవాట్లు చేసుకున్నట్టుగా వాడిచేత నాటకం: ఆడిస్తున్నది నేశ్లే అన్నయ్యా; అమ్మ కావాలనీ వాడు నా దగ్గిర అడగని రోజు లేదు, అమ్మ పేర త్తితే నువ్వు ఊరుకోవట.... “అమ్మ వస్తే ఇంక వించీ అమ్మ చెప్పిన్నపై వింటూ. బుద్దిగా ఉంటాన త్తయ్యా” అంటూ. వాడు జాలిగా చెప్తుంటే నా గుండె కలుక్కు, మనేది, మీ పంతాలు, పట్టుదలల మధ్య నలిగిపోతున్న వాడి చిన్ని హృదయం తల్చుకుని నా గుండె చెరు వయ్యేది, వాడు చెడు, అలవాట్లు చేసుకున్మి చెడు, నడతలు 'పోతుంపే అయినా నీకు. రాజ్యలక్ష్మీ మంచితనం 'తెల్పివస్తుందనుకున్నాను, నిత్యం వాడి. మంచి చెడలు కనిపెడుతూ వాడిని సరిదిదుకునే ఆడ దత్తత ఇంట్లో లేదే అసి, వాడి బాగు కోరి ఆమునా, వాడ్‌మంచి ఆశించి ఆయినా" నువ్వు మనసు మార్నుకున్మి ఫంతాలుమాని రాజ్యలక్షీని తీసుకోసావని అనుకున్నాను అలా అనుకునే వేయి కళ్ళతో ఏదురు చూస్తూ వాడిచేత నాటకం. ఆడిస్తున్నాను. అప్పుడప్పుడు నీ చొక్కా. 'జీబుల్లోంచి దొంగ తనం చేసినట్టుగా తీసిన డబ్నంతా నా దగ్గరే దాస్తున్నాడు.. ఒక్క పెనా: కూడా వాడు ఖర్చుపెట్ట లేదు, అన్నీ ఒక డబ్బాలో వేసి దాచి ఉంచా 'న్నేను. అప్పుడప్పుడు వాడీచేత అదిద్ధాలు ఆడిస్తున్నది కూడా నేనే.... నన్ను కమించన్నయ్యా:... నీలో మార్పు రావడం కోసం్క రాజ్యలక్ష్మీ మంచితనం నీకు తెలియడం కోసరంం గోపీకి అమ్మలేని లోటు తీర్చడం కోసం నేనిలా చేశాను. నన్ను క్షమించన్నయ్యాః “కమలా!” శంకరం గొంతు ఆనందంతో వణీకింధి.

“నా గోపీ బుద్దిమంతుడే అన్నమాట, ఎంత సంతోషకరమైన వార్త చెప్పావు కమలా=,4నా గోపీకి ఏ చెడు అలవాట్లూ అవలేదన్న నీజం తెల్పిందీ. వాడినీ పెంచి పెద్దచేసే బాధ్యత రాజ్యం. తీసుకుంది, దుర్మార్గుడిని. +నేను మీలో ఉండ్‌ తగ్గ వాడిని కాదు,

అ౦దొానీకీ సమా థీ 187

“అలా అనకండి” 'వేడుకురది: రాజ్యలక్ష్మీ,

“అలా అనకు అన్నయ్యా!” కమల బుగల మీద కన్నీటి చారి:

“అలా మాట్లాడకు బాబూ! రెప్పొద్దుటి కల్లా నువ్వు లేచి తిరుగు తావుః,.,.నీ మనసు మారింది, ఇది సంతోష సమయం, ఈ ఆనందమే సీకు ఏ మందూ ఇవ్వలేని బలాన్ని ఇస్తుంది. కొద్ది రోజులు విశ్రాంతి తీసుకుంకే చాలు పూర్తి ఆరోగ్య వం తుడివై పోతావు” ధైర్యం చెప్పాడు రాజ్యలక్ష్మీ తండ్రి ఆదిశేషయ్య,

“నిజమే మామయ్యగారూ: మీ రన్నమాట అక్షరాలా నిజమే ననిపిసోంది....ఆనందంతో నా అనారోగ్యం సగం తగ్గిపోయినళ్తు అని పిస్తోంది...” శంకరం. కళ్ళల్లో తృ పితో కూడిన వెలుగు నిండింది. (పేమగా భార్య వంక్కా గోపీ వంకా చూశాడు... రాజ్యలక్ష్మి గుండెలో

“అమ్మా 1”

“మనోహర్‌ దగ్గర్నించి ఉ తరం వచ్చిందమ్మా :”

“ఆ 1 ఏమని రాళాడు ౪

“నీ ఒంట్లో వఏలావుందో తనకి తెలియజేయమని అదేపనిగా తను ఉత్తరాలు రాస్తుంటే ఉన్నసంగతి రాళశాన్తు దానికి జవాబుగా ఇప్పుడీ ఉత్తరం. రాశాడు. తన ఉత్తరం అందినవెంటనే మనిద్రర్నీ బయల్దేరి

“ఎక్కడికీ ౯ మ(ద్రాసా ఎందుకూ 1”

“సీ ఆరోగ్యం యింకా. చక్కాబడలేదనీ, గాలి మార్పుంకే మంచి

అ౦దొానీకీ సమా థీ 187

“అలా అనకండి” 'వేడుకురది: రాజ్యలక్ష్మీ,

“అలా అనకు అన్నయ్యా!” కమల బుగల మీద కన్నీటి చారి:

“అలా మాట్లాడకు బాబూ! రెప్పొద్దుటి కల్లా నువ్వు లేచి తిరుగు తావుః,.,.నీ మనసు మారింది, ఇది సంతోష సమయం, ఈ ఆనందమే సీకు ఏ మందూ ఇవ్వలేని బలాన్ని ఇస్తుంది. కొద్ది రోజులు విశ్రాంతి తీసుకుంకే చాలు పూర్తి ఆరోగ్య వం తుడివై పోతావు” ధైర్యం చెప్పాడు రాజ్యలక్ష్మీ తండ్రి ఆదిశేషయ్య,

“నిజమే మామయ్యగారూ: మీ రన్నమాట అక్షరాలా నిజమే ననిపిసోంది....ఆనందంతో నా అనారోగ్యం సగం తగ్గిపోయినళ్తు అని పిస్తోంది...” శంకరం. కళ్ళల్లో తృ పితో కూడిన వెలుగు నిండింది. (పేమగా భార్య వంక్కా గోపీ వంకా చూశాడు... రాజ్యలక్ష్మి గుండెలో

“అమ్మా 1”

“మనోహర్‌ దగ్గర్నించి ఉ తరం వచ్చిందమ్మా :”

“ఆ 1 ఏమని రాళాడు ౪

“నీ ఒంట్లో వఏలావుందో తనకి తెలియజేయమని అదేపనిగా తను ఉత్తరాలు రాస్తుంటే ఉన్నసంగతి రాళశాన్తు దానికి జవాబుగా ఇప్పుడీ ఉత్తరం. రాశాడు. తన ఉత్తరం అందినవెంటనే మనిద్రర్నీ బయల్దేరి

“ఎక్కడికీ ౯ మ(ద్రాసా ఎందుకూ 1”

“సీ ఆరోగ్యం యింకా. చక్కాబడలేదనీ, గాలి మార్పుంకే మంచి

188 అఆ౦దావనికిసమాథీ దని డాక్టరు అన్నారనీ నేను రాసిన ఉ తరంలో రాశానులే, అందుకని నిన్ను అక్కడికి తీసుకురమ్య నీ అక్కూడ వైద్యం చేయిస్తాననీ రాళాడు. మనం వెంటనే బయ్లైరి రాకపోతే కనక తానే వొచ్చి బలవం౦త౦గా మనల్ని తీసికెళాడుట,” నవ్వాపుకోలేక నవ్వేసింది సుధ.

“ఎందుకే నవ్వుతావు ?”

“మరీ లేకపోతే,....ఎలా రాశాడో చూడమ్మా ;”

“అన్నంతపనీ చేసేరకమే అతను. మనం వెళ్ళకపోతే అతనే పరిగెత్తుకొసాడు, పట్టుదలమనిషి .”

“అయితే ॥ ఏంచేద్దామంటావు ల

“వెళ్ళకపోతే నొచ్చుకుంటాడేమో 1 వె శే ఆతనికి (శమ కిలి గించినవాళ్ళ మవుతాం.”

“అన్నట్లు అసలైనది ఇంకో విషయంకూడా రాశాడు.

“ఏమిటది ? త్వరగా చెప్పు.”

“మరి ।! మరేమో 1...”

“చెప్పవే ః ఆగి పోయా వేమిటి ?”

“వగ్రి, మరేమో....మరి....”

“అయ్యో । సీ సిగ్గు దింగారంగానూ 1 చెప్పవే అసలుసంగతి.ో

“మరీ .... పెళ్ళి విషయంలో నీ యిష్టమే మా యిష్టం అని వాళ్ళమ్మగారు తనకి ఉత్తరం రాశారుట.” ఏలాగ్రై తేనేం సిగ్గు పడిపోతూ చెప్పింది సుధ,

“నిజం....నిజంగానా & అబ్బ । ఏంత చల్ల నికబురు చెప్పావే [” అనసూయమ్మ మనను ఆనంద తరంగాలలో ఓలలాడింది.

“ఒకపని చెయ్యి సుధా । ఇవాశే కాంతమ్మగారి దగ్గరకి వెళ్ళి మనోహర్‌ రాసిన వుత్తరం సంగతి చెప్పు. మనల్ని మద్రాసు రమ్మని

తఆ౦దానికీ సమాథ్‌ [30 రాసిన విషయం చెప్పు, ఆవిడ అభిప్రాయం ఏమిటో తెలుస్తుంది. దానీ [ప్రకారం మనం చేద్దాం.

“బానమ్మా 1 నువ్వు చెప్పినది బానేవుంది, అలాగే చేసాను.”

ఒప్పుకుంది సుధ,

ఆ సాయంత్ర మే కాంతమ్మగారి దగ్గరకి వెళ్ళింది.

ఏంతో సంతోషంగా సుధని లోపలికి ఆహ్వానించింది కాంతమ్మ, సుధపట్ల ఒకప్పుడున్న కోప్క శాపాలు మచ్చుకైనా లేవు ఇప్పుడు ఆవిడలో,

మనోహర్‌ రాసిన ఉత్తగం సంగతి చెప్పింది సుధ,

ఒక్క కీణం౦ంకూడా ఆలస్యం చెయ్యకుండా వెంటనే అంది కాంతమ్మ. “తప్పకుండా అమ్మని తీసుకుని వెళ్ళు సుధా. అక్కడి వె ద్యానిక్రి గాలి మార్పుకి అమ్మ ఆరోగ్యం తస్పక బాగుపడుతుంది. నువ్వేం భయపడకు. (పస్తుతం ఉద్యోగానికి కొన్నాళ్ళు "సెలవు పెళ్తు "సెయ్యి, రిజైను చెయ్యడం తర్వాత చెయ్యచ్చుల”

"అయితే విళ్ళమంటారా ళో ఇంకా సందేహిస్తూనే వుంది సుధ,

“సీకా సందేహమెందుకు సుధా ? నువ్వా యింటికి కొటోయ్మే యజమానురాలివి, ఆ యింట్లో సీక హక్కుంది,”

సిగుదిడుతూ తల నంచుకుంది సుధ,

“కావాలంట్కే నన్ను రమ్మం౦ జే నేనుకూడా వసాను, సీక్ర మొపూ మాటం త గేదాకా నాలుగురోజు లుంటానులో

“తప్పకుండా రండి. మీరుకూడా వసానంకే ఇంక నాకే దీగులూలేదు” "స్వేచ్చగా గాలి పీల్చుకుంది సుధ,

నః శ్‌ జ్య 24]

10 ఆ౦దోనసీకీ సమా థి

నిరంజని పూ శ్రిగా మనళ్ళాంతి కోల్పోయింది.

కోపం్క బాధ్య చిరాక్కు అవమానం౩..1 వీటన్నిటి తాకిడికీ తట్టుకో లేనీ మనను విలవిల్లాడిందిం

రాఘవయ్యిక్షి కూతురి మౌనం వింతగా తోచింది,

తను వచ్చినప్పటికోంటే ఇప్పు డింకొా కూతురి మొహం ఎందు కంత' నీరసంగా మారిపోయిందో, కళ్ళు కాంతి 'నెందుకు కోల్పోయి నాయో 'అంతుబట్టక అయోమయస్టితిలో పడ్డారు. అల్లుడు ఊళ్ళోలేనందుకు తిండి సరిగ్గా తినక్క నిద్ర సరిగ్గాపొక అలా ఉందేమో అన్న ఆలోచన రాకపోలేదు. కానీ ఆ ఆలోచనలో బలం కనిపించబేదు*

ఆ రోజు పదకొండింటికి ఏదో భోజనం. చేశాననిపించి మేడ ఏక్కీన కూతురు సాయంత్రం ఆరైనా కిందికి దిగిరాకపోవడంతో తనే "పెకి వెళ్ళాడు రాఘవయ్య,

గది తలుపులు తీసేవున్నాయి,

లోపల ఆడుగు వేశారు,

బీరువా తలుపులు తెరిచివున్నాయి.

మంచంమీద కూర్చుని వుందీ: నిరంజని,

చేతిలో చిన్న అందమైన దంతప్పపెళ్లై వుంది,

ఆందులో వాడ్సి ఎండిపోయిన పృవ్వంది.

వింతగా తోచింది రాఘవయ్యకి,

ఎండిపోయిన ఆ పువ్వు ఆ దంతప్ప పెళ్లైలో దాచడ మేమిట్‌ ? ఏదో విలువైన వస్తువులా దానివంక అంత ]పేమగా చూడట'మేమిట్‌ ?

తండ్రిని చూస్తూనే తడబడిపోతూ,. చేతిలో పెట్టి బీరువాలో దాచేసి తలుపు తాళం వేసేసింది నిరంజని. న్‌

అఆ౦ందాసకి సమాథి క్షర్టీ|

“అబ్బే ! ఏమక్య్కగర్రేదమ్మా ! కిందకే రాలేదు నువ్వ, సీ ఒంట్లో ఎలావుందో ఏమిటోనవి, చూసిపోదామని మైకి వచ్చాను.

“నాకు వొంట్లో బానేవుంది,” ముక్తసరిగా అంది.

“రామ్మా 1 కాసేపు కింద హాల్లో కూర్చుందువుగా ని, ఒక్కదానివీ ఏంత సేపని కూడ్చుంటా విక్కడ ౩”.

చోనాకు ఓంట్లో వచ్చిన నేడా ఏమీలేదు. మీ రనవసరంగా నాకేదో అయిపోయిందని కంగారుపడ నవసరంలేదు, నన్ను ఒంటరిగా:

చేసేదలేక కిందికి దిగి వెళ్ళిషోయాడు రాఘవయ్య;

ఆ మర్నాడు మధ్యాహ్నం, పోస్తుతలో వచ్చిన ఉ తరం. పట్టుకుని ఆదరా. బాదరా మేడమీదకి పరిగెత్సాడు: రాఘవయ్య,

“అమ్మాయ్‌ 1 చిన్నా 1 కొంప మునిగింది తల్లీ థ్‌

“ఏమెంది?” నిర్లిప్తంగా అంది నిరంజనిం.

“విశ్వం ఉత్తరం రాశాడు వాడి ఆఫీసులో, వాడి డిపార్టుమెంటు లోనే మూడువేలు గల్లంతయ్యాయటం ఆ దొంగతనం వీడిమీదకే వచ్చిందట. వీడికేపాపం 'తేలియదుట. "వెంటనే వీడు మూడువేలు కడితే సరి, లేకపోతే జై ల్లోకి తోసారుట వీడిని, వెంటనే వీడు మూడువేలు కశ్తేస్టే ముందు జైలుశిక్ష పడకుండా చూసుకోవచ్చుట, తర్వాత, అసలా డచబ్బెవడు కొ శ్రేసిందీ కోర్టుద్వారా బయటపడ్డాక, అనవసరంగా నంద్క వీడిమీద చేసనఐదుకు పరిహారంగా. మూడుసేలమీద ఇంకా కొంత వేసి ముట్రచెప్తారు కంపెనీవాళు) వీడికి, చిన్నామే నన్నీ ఆపదనించి కాపా డాలి. బావగారు ఊళ్లోలేరు కదా. చిన్నా దగ్గిర మయూడువేలు. తీసుకుని వెంటనే. మీరు బయలుదేరి రండి. మూడు వేలూ. అప్పుగా యమ్మనమని చెప్పండి, నెల కింత చొప్పున నేను మెల్లిగా

[[22 జ౦ందానికీ నమాథీ అ బాక్‌ సీర్చుకుంటాను. పాజి ఊళ్ళో ఉంటే తప్పక నాకీ సాయం చేస్తాడు, చిన్నాతో ఈ విషయం బెన్నండి” అని రాళాడుం “ఎంత గొడవొచ్ని వడిందో చూశావా అమ్మాయ్‌ 1 రాఘవయ్య గొంతు బొంగురు పోయింది. పై కంగువాతో తడీకళ్ళు అద్దుకున్నాడు,

నిరంజని మొహంలో ష కంగారూ కనిపంచలేదు,

మనసు మాతం అతివేగంగా ఆలో చిసైందం

ఈ ఇంటి యజమాని అయినతన భర్షంపే తనకిష్టం లేనప్పుడు, అతన్నించి దూరంగా పారిపోవాలని చూ న్వునప్పుగు అతని డబ్బు తీసీ మరొకళ్ళకీచ్నే అధికారం మా(్రం తనకుంటుందా? అతనం'కే. ఇస్టం లేనప్పుడు, అతన్ని మనన్ఫూ రిగా భ గొ స్వీకరించలేనస్పుడ్కు అతసి డబ్బు ఒక రూపాయి కాదు రెండు రూపాయలు. కాదు ఏకంగా మూడు వేల దూపోయలు తీసీ మరొకళ్ళకిచ్చే హక్కు. కావాలని అనుకోడం అస్యాయం. కాదూ! ఆనా వయ, మే అం ముమ్మాటికీ అన్యాయమే; అతను పనికిరానవ్వుడు అతని డబ్బు "స్వేచ్చగా. తీసి తన పుట్టింటి వావికివ్వడగ అఆత్మనంచనే అవ్పకుంది, మోసం పఇయ్యడమే అప్పతుంది. ఉప? వీల్లేదు. తనవల్ల కాదు. తన తం్భక్రీ అన్నయ్యా, వదినా అంతా ఏకమై తనని తిట్టుకున్నా సరే శపించీనా సశేః ఆత్మవంచన చేసుకోడం... ఆందులో డబ్బు విషయంలో... కనవల్ల కౌదు” కూతురెంతకీ మాట్లాడకపోడగళో ఆతృత నణచుకో చేకపోయాడు రాఘవయ్య,

“అమ్మాయ్‌! చిన్నా! వేంటనే 'వాడీకి సహాయం లేవి వాడిని ఆపడో నించి రక్షీంచు తల్లీ అల్లుడు కూడా ఊళ్ళో లేడ్తు, సీ ప్రదే మా ఆశలు. అల్లుడుంసే తప్పక వెంటనే డబ్బు సాయం. చేసేవాడు. అప్పుగా నే అడుగుతున్నాడు విశ్వం, ఊశరిన్తే ఇమ్మనశ్షదు..... ఏమి టమ్మాయ్‌: నేనింత కంగారు వరడీపోతుంపే ఒక్కా మాయైనా నొట్లాడవు,,,,”

ఆఈఆ౦దానీకి సమా థి 103

ఏం మాట్లాడమంటారు[ ఏవరికెక్కడే. కష్టాలొచ్చినా ఆదు

కుంటూ కూర్చోడమే మా పని అనుకుంటున్నారా?” అంత కటువుగా

తనేనా మాట్లాడింది? తనలో తనే ఆశ్చర్యపోయింది. అలా. మాట్లాడ వలసి వచ్చినందుకు తనని తనే తిట్టుకుంది,

“చిన్నా+” రాఘవయ్య కళ్ళలో బాధ తొంగి చూసింది.

“అప్పుగానే ఇమ్మన్నాడు గ్రాన్తీ ఊరికే. ఇమ్మన లేదుగా అమ్మాయ్‌। అయన్వా ఇవ్వగల సితిలో 'ఇెళల్లైలుంది గాబటి అడిగాడు కానీ ఇవ్వలేని. స్టితిలో ఉం-శే చెయ్యి చాపుతాడా?”

“నాకు తెల్పు నాన్నగారూ! డ బ్బు అవసరం వచ్చినప్పుడల్లా ఆదుకుంటూ ఉంటానని, డబ్బు అవసరాలకి ఇన ప్పెట్టిలా ఈ ఇల్లు ఉప యోగపడుతుందనీీ ఆ దృష్టితోనే. మీరంతా కల్సి నాకీ "పెళ్ళి చేశారు. ఈ సంబంధం: క ట్ట పెట్టారు, మీ అవసరాల కోసమే వాణీ[గ్రాహిగార్నినాకు: కట్టబెట్టారు. నాకు తెల్చు నాన్నగారూ, నాకు తెల్పు రెండు. చేతుల్లోనూ మొహర దాచుకుంది. నిరంజని. కలనై నా ఊహించని ఈ అపనింద భరించడం కష్టమే అయింది రాఘవయ్యకి।;

“మీ అందరి అవసరాలకీ కల్ప వృక్షంలా ఆదుకుంటూ “ఉంటా: నన్న ముందు చూపుతోనే. నాకీ "పెళ్ళి చేళారు. మీ అందరికీ డబ్బు (ప్రధానంగానీ, ఆడపిల్ల మనసు అర్దం చేసుకోవల్సిన అవసరంలేదు మనిషితోనేగానీ, మనసుతో మీ 'కెవరికీ సంబంధం లేదు. కూతురు: నగలు పట్టు చీరలు సింగారించుకుని కారులో తిరగడమే. కావాలను కున్నారుగాన్మీ మనళ్శాంతితో, తృప్తితో బతకాలని అశించలేదు

నిరంజని దుఃఖానికి అంతులేకపోయింది,

రక అఆ౦దానీకీ నసమాథి

రెండడుగులు ముందుకి వేసి కూతురి భుజమ్మీద చెయ్యి వేశాడు రాఘవయ్య,

చటుక్కున వెనక్కి తిరిగిపోయి కొంగుతో కళ్ళు తుడుచుకుంది నిరంజని,

“దయచేసి నన్నింకేమీ (పశ్నించకండి. అన్నయ్య _ విషయంలో నేనేమీ సాయం చెయ్యలేను. అక్కడే ఏదైనా ప్రయత్నం చేసుకో మనండీ,."

• ఆయి జే అమ్మాయు ।; రాత్రీ బండికి నే వెళను. కో డలుపిల్ల బెంబేలు పడీపోతూ ఉంటుంది, వొళ్ళిద్రరికీ కూడా ధైర్యం చెప్పాలి నే వెళ్ళి, ఎలాగో అలా వళ్ళ కాళ్ళూ, వాళ్ళ కాళ్ళూ పట్టుకుని మూడు వేలు అప్పు సంపాదించాలి, గట్టి (సయత్నాలు జేసుకో వాలి. దేవుడి దయ వల్ల , అసలా డబ్బు కొటుసిం చెపడో ఈపాటికి బయటపడి జే అన్నీ అవే సద్దుకుపోతాయి గొడవే ఉండదు మనకి.”

వ మః నః ఖః

“అమ్మగా రేరీ;”

అప్పుడే ఊర్నించి వచ్చిన పాణ్మీగాహి అడిగాడు,

“పె న ఉన్నారు బాబూ:” వనయంగా చెప్పాడు నౌకరు,

షుషారుగా ఈల వేసుకుంటూ, చక చకా మెన్లైక్కి పడగ్గదిలోకి నడిచాడు.

చేతిలో దంతప్ప పెచుతో వీరువా దగ్గిర సిలబడి ఉంది నిరంజని గుమ్మందగ్గిర అలికిడి వింటూనే చటుక్కున ఆ దంతపు పటి బీరువాలో లీరల అడుగున దాచెసీంది.

“జూలో! డీయర్‌! ఏ౮ చేస్తున్నావు” ఒక్కా అంగలో దగ్గిరగా నచ్చాడు.

ఆ౦దానికి సమాథీ 100 భార్యని చూస్తూనే తెల్ల బోయాడు,

*ఖ్ల దేమిటి .... ఇలా అయపోయావు?”

“ఏలా అయిపోయాను?” నవ్వడానికి (ప్రయత్నించింది. కానీ

“ఇరవై రోజులు నేనూళ్లా లేనంత మాత్రాన ఇంత బెంగ పెట్టు కుంళట ఎలా?”

“బెంగా నిరంజని కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి.

“ర్నాన్సు, అద్దంలో మొహం అసలు చూసుకోవ"పేదా నువ్వు, ఒక్కసారి ఆ అద్దంలో నీ మొహం చూసుకో, నీకే తెలుస్తుంది.” ఎదు రుగా గోడకున్న నిలువుటద్దం వై పు చూపించాడు.

తల దించుకుంది నిరంజని,

తిండి తినకుండా, నిద్రపోకుండా బెంగ పెట్టుక్కూచున్నావు కదూ! నువ్విలా అయిపోతావని తెలిసే నిన్ను కూడా నాతో తీసికెళ్ళి పోయి ఉండేవాడిని. ఇంకనుంచీ ఇలా కాదు .... నే నెక్కడికి క్యాంపు కెళ్ళినా నిన్నుకూడా తీసికెళ్ళిపోతాను.... అన్నట్లు మీ నాన్నగారేరీ! కింద టో ళు కనపడ లేదు.” అన్నయ్య దగ్గిర కిళ్ళిపోయారు.

“ఆదేమిటి? నే నొచ్చేదాకా ఉంటానన్నారుగా:”

“ వెళ్ళవల్ప్చిన అత్యవసరం నచ్చి వెళ్ళారు.”

“అత్యవసరమా? ఏమిటి కారణం?”

“నందు మీరు కాఫీ తాగి, న్నానం కాసీయండి. అవన్నీ

అందానికి సమాథి కరగ భార్యని చూస్తూనే. తెల్ల బోయాడు,

*ఇ దేమిటి ** ఇలా అయపోయావు?”

“ఎలా అయిపోయాను?” నవ్వడానికి 1పయత్నించింది. కానీ నవ్వలేకపోయింది.

“ఇరవై రోజులు 'నేనూళ్లా లేనంత మాత్రాన ఇంత 'బెంగపెట్టు కుంటు ఎలా?”

“బెంగా*” నిరంజన్‌ కనుబొమ్మలు ముడీపడ్డాయి.

“డాన్సు అద్దంలో మొహం. అసలు: చూసుకోవశ్తేదా నువ్వం ఒక్కసారి ఆ అద్దంలో నీ మొహం చూసుకో, నీకే తెలుస్తుంది.” ఏదు రుగా గోడకున్న నిలువుటద్దం వై పు చూపించాడు.

తల దింభుకుంది నిరంజని,

" “తిండి తినకుండా, నిద్రపోకుండా. బెంగ పెట్టుక్కూచున్నావు కదూ నువ్విలా అయిపోతావని తెలి "సే నిన్ను కూడా నాతో తీసికెళ్ళి పోయి. ఉండేవాడిని. ఇంకనుంచీ ఇలా కాదు .... నే నెక్కడికి క్యాంపు 'కెళ్లినా నిన్నుకూడా తీసికెళ్ళిపోతాను.... అన్నట్లు మీ నాన్నగా రేరీ! కింద కనపడ లేదు.”

అన్నయ్య దగ్గిర కెళ్ళ్లపోయారు.”

“అదేమిటి? నే నొచ్చేదాకా ఉంటానన్నారుగా;

“* వెళ్ళవల్పిన అత్యవసరం వచ్చి వె భార.”

“అత్యవసరమా? ఏమిటి కారణం?”

“ముందు మీరు: కాఫీ తాగ్మి స్నానం కానీయండి. అవన్నీ

రగ ఆ౦దొనీకీ సమాఖథి తర్వాత మాట్లాడుకోవచ్చు " మరి మాట్లాడటాని కవకాశం ఇయ్యకుండా గబ గబా కిందికి వెళిపోయింది నిరంజని.

| వో ఖః

“ఆ ఇంతకీ, ఏం జరిగందో చెప్పలేదుం”

“ఏ విషయం?”

“అదేః మీ నాన్నగారు హరా త్తుగా ఎందుకెళ్ళిపోయారు?”

టూకీగా అసలు విషయం చెప్పింది నిరంజని.

మరి నువ్వు డబ్బు సద్దుబాటు చెయ్యలేదా:

క్ర న 1

“ఏందుకని 1”

“నాకి షంలేదు,”

థం

“నిరంజనీః” చివాలున మంచమ్మీంచి లేచి ఎదురుగా నిలబిడ్డాడు పాణ్నీగ్రాహి.

చెక్కు. చెదరలేదు నిరంజని. ఎంతో మామూలుగా ఉండడానికి [ప్రయత్నించింది,

“ఎందు కిన్వలేదూ 1 నీ కెందుకని ఇష్టంలేదు 2? వాళ్ళు తిరిగి ఇన్వకపోయినా పర్వాలేదన్న దృష్టితో నే నిచ్చి ఉందేవాడిని మూడు వేలు, ఆ సమయంలో నే నిక్కడుం పే. వాళ్ళంతట వాళ్ళు, అప్పుగా ఇవ్వమని (ప్రాధేయపడినా ఎందుకివ్వలేదు నువ్వు, మూడువేలు మనకో లెక్కా ?””

భెర్యాన్ని కూడగట్టుకుంటూ అంవ్‌ నిరంజని 'మనకి' *1అనకండి,

అ౦దానికి వమాథి 1 ఆ డబ్బు మీది. అందులోంచి స్వతంత్రంగా నేనో మూడువేలు తీసి నా వాళ్ళకి ఇవ్వడం యిష్టంలేక ఇవ్వలేదు.”

“నిరంజనీ | ఏమిటి నువ్వు మాట్లాడుతున్నది ౩? ఆడబ్బునా ఒక్కడి దేనా ? పెళ్ళయి ఏరోజు ఈ ఇంట్లో అడుగు పెట్టావో ఆ రోజు నించీ ఈ ఇంట్లోని (ప్రతివసువూ మన ఇద్దరిదీను, ఇద్దరికీ సమానమైన హక్కుంది, నా తల్లీ, తండ, తోబుట్టు వులూ ఎవరైనా వుండిపుం జే వాళ్ళమీద ఖర్చు పెట్టినా మనడబ్బు ? అలాంటప్పుడు మీ అన్నయ్యని అవసరంలో ఆదుకుందుకు ఖర్చు'పెట్టకూడదా మన డబ్బు ?”"

జవాబివ్వలేదు నిరంజని,

“ నీ పద్దతి నాకేం అర్హంకావటళ్లేదు. మన పెళ్ళయి. ఇన్నాళ్ళ యినా ఇప్పటివరకూ నేను నిన్ను అర్హం చేసుకో లేకపోయాను. ఎప్పుటి కప్పుడు నీ మాటలు చేతలు నాకు వింతగానే వుంటున్నాయి. ఎందు కీలా (పవ ర్రి సున్నావు ? పద్మ మి ఊ రెళ్లాం పద, మీ అన్నయ్యా! చేయ గలిగిన సహాయంచేసి వద్దాం?”

“నా కిష్టంలేదని చెన్నానుగా! మీ డబ్బు...”

“నిరంజనీ॥ మళ్ళీ అదేమాట అంటున్నావా? సరే; నేను చె ప్పేదికూ డా విను. నీ అన్నయ్యగా చూసి, విళ్వానికీ నేనీ సహాయం చెయ్య స్త్రేదు. మన పెళ్ళి కాకముందునుంచే విశ్వం నాకు స్నేహితుడు, స్నేహితుడన్న దృష్టితో చేస్తాను. నరేనాః పద, బట్టలు బ్యాగులో పెట్టు. బయలరు.”

క

“నేను రాను” విసురుగా అనేసి కిందికీ వెళ్ళిపోయింది నిరంజని, అంత కరుకుగా ఎలా (ప్రవర్రించ గలుగుతోందో తనలో తన కే ఆశ్చర్యమనిపించింది.

20]

108 అ౦దోనికి నమాథి

మరి కాసేపట్లో కారు డ్రై9వ్‌ చేసుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు పాణ్‌[గాహి,

నిరంజనిలో దుఃఖం కట్టలు తెంచుకుంది.

శ ఖ్‌ ఈ పాణ్నిగ్రాహిని చూసూనే రాఘవయ్య, విశ్వం ఇద్దరూకూడా అవాఖి చు

సంతోషంగా ఆహ్వానించారు.

తన భార్య (ప్రవర్తించిన తీరుకి, వాళ్ళకి తనమీద కోపం వచ్చి ఉంటుందేమో, ఇద్దరూ తనను చూస్తూనే మొహాలు ముడుచుకుంటా రేమా అనుకున్న పాణి[గ్రాహా మనసు స్తిమితపడిందిి వాళ్ళ మొహాలు చూశాక,

ఎంత డబ్బు కట్టాలి చెప్పు విశ్వం । కన్తుద్దాం ఖ

శ కక్‌

అక్కర్లేదు పాణీ 1

“విశ్వం 1” జాలిగా చూశాడు పాణీ(గ్రాహిం

తప్పయిపోయింది క్షమించమన్నట్టుగా ఉన్నాయి చూపులు,

“కంగారుపడకు పాణీ । నేనూ నాన్నగారూ కూడా ఇప్పటి కిస్పుడు మూడు వేలు పుట్టించడానికి నానా తిప్పలూ పడ్డాం. కానీ ఆ అవసరంలేకుండానే నా కష్టం గ నైక్కి-ంది, ఆ డబ్బు కొగ్తుసిన గుమాసా పట్టుదిడ్డాడు. నిజం బయటపడింది, దేవుడి దయవల్ల నా పరువు దక్క్యి-౦దిం'”

"స్నిహాతుడి చేతులు పుచ్చుకుని, (ప్రాధేయపూర్వకంగా అడిగాడు,

“ప్ని చెల్లైలు (ప్రవ ర్రించిన తీరుకి, నన్ను తప్పుగా అర్థం చేసుకోరుగా 1

ఆ౦దొనీకి నసమాధథి ల్రీ0 ఎంతమాట 1? స్నేహితుడిగా మధ్యలో పరిచయమైన నిన్ను అర్హంచేసుకుందుకు నా కాళు రోజులు పట్టలేదు. కానీ ఈ ఇంట్లో పుట్టి, చిన్ననాటినించీ నాతోపా'పే పెరిగిన నా చెల్లెలి మన స్తత్వం నా కర్టం కావ ఫ్లేదు” నవ్వాడు విశ్వం, “బాబూ 1 ఇలా చెప్తూ సాహసం చేసున్నానని అనుకోకపోతే ఒక్కమాట బాబూ 1” రాఘవయ్య అందుకున్నాడుం “చెప్పండి పర్వాలేదు. 66వ్వూ అమ్మాయి మన'సేమిచో మాకే అంతుసట్ట'స్రేదు, దయచేసి నువ్వు దాని (పవ రనకి కోపం తెచ్చుకోకుండా క్షమిస్తావు కదూ । దాని తప్పులు మన్నిసానని ఒక్క ముక్క చెప్పు బాబూ 1 ధైర్యంగా ఉంటాను నేను, కళళ ల్రే వాదే 1 తేల్రిగా నవ్వేశాడు పొణి[గ్రాహి. ఖో “*మికా భయం అక్క గ్లదు, నా భార్యని నేను క్షమించక పోవ డానికి నేనే లోపంలేనివాడిని కనకనా ౪? పొరపాట్ట్లూ; తప్పులూ చెయ్యని మనుషు లెవరుంటారు చెప్పండి. నేనూ మనిషినే, అందరి మన _స్తశ్వాలూ ఒక్కూలా వుండవు, (ప్రతి మనిషీ ఒక్కలాగే (ప్రవర్తించడు. మనిషిని క్షమించవలసినది మనిషికాదు, ఆ దేవుడు.” కర్రలా 2 రాఘవయ్య కళ్ళల్లో" ఆనందబాష్పాలు మెరిళొయి,ం కృత జత ఆయన చూపుల్లో కదలాడింది. త్తి ఆయన హృదయంలో చోటుచేసుకుంది. నే అల అజో కొండంత బరువు తలమించ్చి దింపుకున్నట్టయి తేలిగ్గా, ల చ్భ్చగా ఊపిరి విదీచారు,

(0 ఆఅఆ౦దానికి సమాధి

(పేమానురాగాలతో అల్లుడి చేతులు అందిపుచ్చుకుని కన్నుల కద్రుకున్నారు.

అతని రూపంలో 'దేవుడీని చూసుకున్నారు.

త వ ఖః

లోవల అడుగు పెట్టటోతూ గుమ్మంలోనే చిత్తరువల్లే నిలబడి పోయింది నీరంజని.

కుర్చీ బో కూర్చుని, ఏ్‌ద్రో పుస్తకం ఒక్‌) పెట్టుకుని చూస్తోందొక అమ్మాయి,

కుర్చీ వెనకనించి ఆ యువతీ మీదుగా వంగి ఆ పు స్తకంలోకి చూసున్నాడు మనోహర్‌,

అతనేదో అన్నాడు నవ్వుతూ.

నాలీకతో వెక్కిరిస్తూ, అతని చేతిమీద గిల్లి ందామ్మాయి।

టో వ్‌.

6ఆ్రయ్యబాదోయ్‌ 1 చంపేశావు వుండు ,. ఇలాకాదు; తొందరగా సీ ముక్కుకి తాడు వే స్తేగానీ...””

“డ్ష॥_._కానీ,..*! కవ్విస్తూ; పుస్తకాన్ని గుండల కాన్చుకుని

అప్పుడు చూసింది గుమ్మంవై పు,

తన బుగ్గమీద చిటిక వేయబోతున్న మనోహర్షి; కళ్ళతో నే వారిస్తూ 6 ఏవరో వచ్చారు” అంటూ కుర్చీలోంచి లేచి నిలబడింది,

అస్పుడుగానీ నిరంజనిని చూడలేదు మనోహర్‌,

అర | మీరా; రండి, రండి, పాణి ఊర్నించి రాలేదా 1”

అఆ౦దానీకి నమౌాథీ ల() | కొ త్త అమ్మాయిని అసహనంగా చూస్తూ కుర్చీలో కూర్చుంది, అాాటీ వావీ

నిరంజని,

ఎవరీ అమ్మాయి? మనోహర్‌తో ఇంత చనువుగా (ప్రవర సోంది ణి ఎవరై ఉంటుంది ఇ మనసుతో ఆతృత,

“సుధా 1 నేను చెప్పుతూ ఉంటానే, పాణి(గ్రాహి అని నా డియరెస్టు (ఫెండు గురించి. అతని శ్రీమతి....?

నవ్వుతూ చేకులు జోడించింది సుధ,

“ఈ కొంచ కోనంగి నా కాబోయే శ్రీమతి” సుధని చూపిస్తూ నిరంజనికి పరిచయం చేశాడు మనోహర్‌.

నిరంజని నెత్తిన పిడుగు పడీనట్టయింది,

నమ్మ లేనట్టుగా సుధ వంకఠ మరీ మనీ చూసింది,

తనెందుకొచ్చిందిక్కడీ కిప్పుడు! ఏం వినాలన్న ఆశతో వచ్చిం దిక్కడికి ? ఏం వింటోందిప్పుడుః ఎన్నెన్ని ఊ హాలతో వచ్చిందిక్కాడికి? ఏం చూసోందిప్పుడు తను. మనోహర్‌ గుండెల మీద "పేద తీరాలని వస్తే ఇక్కడ ఎదురైన దేమిటి? ఈ బాధ భరించడం కంపే ఒక్క సారిగా గుండె ఆగిపోజే నయం కదూ। సుదట...:.సుధ.... పేరంత తియ్యగా ఉందో రూపమంత చేదుగా ఉంది. అందం కోరి దగ్గరికి వస్తే కొదని కాలదన్ను కుంటున్నా డెందుకూ? తను వివావోత ఆని భయపడు తున్నాడా? అదే కారణమైతే ఇంక వేరే అందమైన అమ్మాయిలే లేరా లోకంటో, దొరక్క దొరక్క ఈ పిల్లే దొరికిందా? భగవాన। నా అందా నిక్కి నా గర్వానికి మంచి సపరాఖభివమే చేశావు పంటి బిగుపున కన్నీ రాపుకు౦ది .

“*స్పభ్రా! మన ముగ్గురికీ కాషీ తీసుకొసావా?"”

మనోహర్‌ మాటకి అడ్డువచ్చింది సిరంజని,

బడి అజ6దావికి నమొథి క్‌ టా నే గ ఇక్‌ న అద్య ఉ్లో నేనివుడెళ్ళి పోతున్నాను. నాకు కాఫీ వొద్దు గుమ్మం వెప్ప నడీ చింది, “అలేమిటి? ఇలొ వొచ్చి అలా వెళ్ళిపోతున్నారు! కార్పోండీల* అబ్లుప్రూూ చేదు, వెళ్ళాలి. వీడో పనుండి ఈ వైపు వచ్చాను, ఎలాగో ఇటువైపు వచ్చాను కరా అసి మ్‌ ఇంట్లోకి వచ్చాను, వెళ్ళాలి" అబర్హంతో ఆత్మసంచన చేసుకుంటూ గడప దాటింది,

ఆట్రోపల మా అమ్ము ఉంది, సుఢా వాళ్ళమ్మగారు. కూడా ఉన్నారు, సరిచయం చేస్తానుండండి. సన్న వచ్చారు వీళ్ళ" పెవకషించీ మనోహర్‌ పలుష్తున్నా “మదోసారి వస్తాను” అంటూ పరుగులాంట్‌ సతకతో రోడ్డుమిది కొచ్చి ఖాలీగా పోతున్న ఆటో ఆపే ఎక్కి- కూర్చుంది.

ఇంట్లోకి. వస్తూనే. మేడమేదికి. సరిగ్గె్తి మంచమ్మీద వాలి మోయిందిం

ఏంత సేపటి నుంచో అప్పకున్న దుఃఖం మడి ఆగనంది, తొందర వడి తన మననులో మాట మగోహర్‌తో అ రోజు షెప్పినందుకు తల బాదుషంది,

“పాణాహితో సంపాకం చెభ్యుడం తన కిష్టం లేదని అతనితో ఆప్పేశాక ఇంక శీవటి నించీ అతని ముందు తల ఎళ్ళ్తుకు చిరగడం ఎలా?

తోజోసల నిగ్గుతో కుమిలిపోతూ, వైకి నవ్వుతూ తిరగాచి. భగ వాన్‌। నా వల్ల కొదు ఈ అవమానం భరించటం. పిచ్చిగా జుట్టు పీక్కుంది. తల బాగుకుంది.

తన (ప్రాణం తీసుకోమని చేతులు జోడించి భగవంతుడికి మొర 'పెట్టుకుచిది.

ఆ౦దానీకీ సమాథీ £008

ఆత్మవంచన చేసుకుంటూ, భర్తని కూడా మోసం చేస్తూ (బతుకు గడపటం కంటే చావడం మేలు కదా; బొను, అంతకంపే మరో మార్గం లేదు, అప్పుడు గానీ ఈ అందానికి సమాధి కట్టినట్టవదు.

తన పాపానికి (ప్రాయళ్శ్చిత్తం చేసుకున్నట్టు అవదు. ఈ అందాన్ని అంతం చేసేగానీ అహంకారం ఆణగదు, ఆత్మకి కాంతి లభిం చదు..., బానంతే” భరించలేని ఆవేదన అల్మలె ఉవ్వెత్తున పొంగింది,

ఒక స్టిర నిశ్చృయాని కొచ్చి కాగితమూ, సపెన్నూ తీసుకుంది. రాయడం మొదలు పెట్టింది.

గౌరవనీయులై న పాణి(గ్రాహి గారికి,

నేను పాపాత్యురాల్ని, నాకోసం కంట తడి పెట్టకండి. నా పాపానికి (పాయళ్చి త్రం చేసుకుంటున్నాను. అంత కంటే మరేం లేదు. వీరువాలో నా చీరల అడుగున ఉన్న చిన్న దంతపు పెక్రైలో ఏముందో చూడండి. ఆ ఎండిపోయిన పువ్వు నా (పేణం. ఒకరోజు 'సేషన్లో, తను కొనుక్కున్న గులాబీ నా కిచ్చాడు మనోహర్‌, గురుందా మీకు, ఆ పువ్వు, మనోహర్‌ నా కిచ్చిన ఆ గులాబీ వాడి, ఎండి పోయినా కూడా [పాణ(పదంగా దాచుకున్నాను, రోజూ దాన్ని చూసుకోందే నాకు నిద పట్టదు. మనోహర్‌ తో మాట్లాడిన భావిస్తూ ఆ పువ్వుతో మాట్లాడు కుంటాను ....ఇప్పుడు చెప్పండి. నేను మానసికంగా అపవి(త్రురాల్ని అయ్యానా లేదా? మానసికంగా అపవి[తులవడం కంపే మహా పాపం ఇంకొకటి లేదని నాకు తెల్పు, అందుకే నేను మీకు తగను. జీవిత మంతా మిమ్మల్ని వంచిస్తూ (బతకటం, నటించటం అన్యాయమా కాదా మీరే చెప్పండి. అందుకేనా సమస్యకీ ఇలా పరిష్కారం చేసుకుంటు న్నాను. నా వాళ్ళందరి మీదా కూడా నాకు కోపమే....నా పట్ర వాళ్ళు న్యాయంగా (ప్రవ ర్రించలేదన్న ఉ[కోషమే, వాళ్ళ పట్ల నేను కరకుగా (ప్రవ్నర్ధించేలా చేసింది. తప్పు పూర్తిగా వాళ్ళదేనని నేను అనను. నా మౌనం, నా నిస్స్తహాయత్వం, పెళ్ళి పందిట్లో, వాళ్ళందరి అభినా యాన్నీ బలపరిచింది. ఇష్టం లేని పెళ్ళి జరిగిపోయింది.

4. అ౦దానికీ సమాథి

చిన్నక్కయ్య కూతుర్ని చంపిన హంతకిని నేను, దాని "కేదో ఆపరేషను చేయించాలనీ, అర్జంటుగా డచ్నా అవసరమనీ అక్యయ్య నాకు రాసింది. బావకు తగని మొహమాటం. (పాణం పోయినా ఎవర్నీ అప్పు అడగడు. అందుకే ఏంతో మొహమాట పడుతూ అక్కయ్యే నాకు రానీంది, అప్పుగా నే ఇమ్మనీ రాసింది కానీనా వాళ్ళందరి మీదా గొంతు దాకా కోపం ఉంది నాకు. ఆ కోపంతోనే, అక్కయ్యకి ధన సహాయం చెయ్యటానీకి నిరాకరించాను, మంచితనం నిలువెల్లా నిండిన అక్కయ్య నేను తిరస్కరించిన విషయం ఎవరితోనూ అఖరికి తన భిరతో కూడా చెప్పుకో లేదు. అక్కయ్య కూతురు వైద్య సదుపాయం లేక పోయింది, 'దేవుడంతే ఆయుషు ఇచ్చాడు దానికి ... కౌనీ .,.. నేను వై ద్యానకి డబ్బు సహాయం చేసి ఉంశే అది (బతికే దేమో అన్న చింత, రోజుగోజుకీ నా మనసుని దహించి వెస్తోంది, నా పెళ్ళయిన రోజు నించీ కూడా నాలో మానవత్వానికి, అహంకారానికి యుద్దం వెలరేగుతూనే ఉంది ... [సతి సారీ అహంకార మె నెగ్గుతూ వచ్చింది....విశ్వం అన్నయ్య విషయంలో కూడా నా అఇహంకారాసిదె పై చేయి అయింది = అందానికీ, అహ౦ కారానికీ బానిస నయిన నేను, మానసీంకగా ఆపవి(త్రురాల్ని అయ్యాను +... మీ వంటి ఉత్తములకి ఈ అపవి(తురాలు తగదు, నా కోసం మీ కన్నీరు (సవించనీయకండి;

క్షమించమని అడిగే అర్హతకి కూడా నోచుకోని, నిర ౦0౦జని

వ్రాయడం ప్పూరర్తిచేస్తి ఆ కాగితం బల్లమీద ఎదురుగా కన పడేటట్టుగా పెట్టి, సీసాలోంచి స్తేషింగ్‌ పిల్స్‌ చేతిలోకి వంపుకుంది నిరంజన్వి తన అందానికి తనే స్వయంగా సమాథి కట్టుకుందుకు.

సమా పం. బృఫం( [5

అందానికి సమూ త్మ అందగ తెనన్న అహంకార ౦తో ముందు వెసక్స;,.ల్తాల్‌ నె పోయింది నిరంజపి*,. క ట్తుకు నభ ర్త అనాకౌరి అవి. [ . తే ఏష: లేదు. కన్నవారిమీద కక్ష సాధించాననుకుంది కానీ, పొపభథీతిట్లే _ ''పాంనకి లోనయ్యే మనసుకి జవాబు చెప్పుకోలేక పోయింది... . వీవాహిత అఆయిఉండీ వరపురుషుడు మనోహర్షి ఆరాష

“1... = అహంకారానికి బానిస అయింది. | = భు. శో అనుక్షణం దహించిపేసే అసంతృ పికి, విలయమెందిి .] అందగాడై న మనోహర్‌ అతి సోధ్ధారణ యువతి ర్త చేనుకోటోతున్నాడని తెల్సి విశ్చేష్టురాలైంది. జీవితంతో ర ౮ పోయింది. న్గూస్తస్టికంగా | అపవిిశ్రురాలై.. స్రోయినందుకు

ల . శిదీంచకోవాలనుకుంది . న ట్లై, శ్రోత క్లభాం్షారావికి మూలమైన తన అందానికీ | మాటే. కక. జ తపక చదవండి! నో. ణంల ౨044 4 రోదలకుల్రైడ, బల.