خدمات وام غیرمتمرکز به منظور ایجاد بازارهای دو طرفه برای سیستم اعتبار و وام P2P از قراردادهای هوشمند استفاده می کنند. هر دارایی غیر بانکی مانند کالاها، اوراق بهادار، املاک و مستغلات، آثار هنری یا سهام شرکت های کوچک می تواند در آینده به صورت توکن در بیاید و وثیقه گرفته شود که این امر می تواند منجر به همگرایی بازارهای مالی و اقتصاد واقعی شود.

اجرای اعتبار و خدمات وام مبتنی بر قرارداد هوشمند، هزینه های عملیاتی کمتری نسبت به خدمات مالی قدیمی دارد، زیرا تأیید انطباق شرایط می تواند در حین اجرا انجام شود. در یک تنظیم کاملا غیرمتمرکز، خدمات مالی P2P فقط به یک کیف پول کریپتو، بدون سیستم های شناسایی پیچیده، نیاز دارد. خدمات مالی P2P امکان کنترل، امنیت و در برگیرندگی بیشتر را فراهم می کنند. امنیت و کنترل به این واقعیت اشاره دارد که شما می توانید خدمات غیر حضانتی را انتخاب کنید که در آن اختیار کلیدهای خصوصی دست خود شما است. منظور از دربرگیرندگی بیشتر این واقعیت است که این خدمات، که در حال حاضر مکمل سیستم های مالی فعلی ما هستند، می توانند خدمات مالی را در دسترس افرادی قرار دهند که قبلاً از آن محروم بوده اند.

خدمات وام دهی کاملا غیرمتمرکز، با استفاده از قراردادهای هوشمند اعتباری P2P و توکن های وام P2P، یک بازار دو طرفه را امکان پذیر می کند. هر دارایی غیر بانکی مانند کالاها، اوراق بهادار، املاک و مستغلات، اثر هنری، سهام شرکت های کوچک و غیره می تواند در آینده با یک توکن نشان داده شود. کالاها، ارزهای ملی و اوراق بهادار در حال توکن شدن هستند و امروز می توانند در بازارها معامله شوند، در حالی که سهام املاک، هنر و سهام شرکت های کوچک هنوز در مراحل اولیه ایده پردازی قرار دارند. هر توکن قابل انتقال نشان دهنده ی یک دارایی، می تواند به عنوان ضامن برای راه حل های آزاد وام غیرمتمرکز استفاده شود، که می تواند پویایی سیستم اقتصادی جهانی ما را تغییر دهد. ادغام چنین دارایی های غیر بانکی توکن داری با طرح های وام و قرض، امکان انجام معاملات فوری را فراهم می کند، که این از امکانات سیستم های قدیمی امروز فراتر می رود.

امروزه بیشتر سرمایه گذاران توکن ها را فقط برای سرمایه گذاری طولانی مدت خریداری می کنند. توکن ها معمولاً در کیف پول سخت افزاری، کیف پول نرم افزاری یا کیف پول کاغذی بصورت خفته می مانند، زیرا دارندگان توکن انتظار دارند که ارزش آنها با گذشت زمان افزایش یابد و از آنها برای پرداخت روزانه استفاده نمی کنند. پروتکل های وام P2P به دارندگان توکن این امکان را می دهد تا با استفاده از قراردادهای هوشمندی که نرخ بهره دوره ای دارند، "سرمایه خفته" خود را به "سرمایه در گردش" تبدیل کنند. وام P2P می تواند به راحتی با یک قرارداد هوشمند انجام شود. دارایی های خفته و غیرقابل پرداخت بانکی از سراسر جهان اکنون می توانند برای ایجاد بازار نقد وام P2P، توکن شوند. هرکسی می تواند از طریق بهره پرداختی توسط وام گیرندگان، درآمد منفعل نسبتاً بدون ریسکی را بدست آورد. از طرف دیگر، کاهش هزینه های عملیاتی همچنین می تواند وام ها را برای طیف گسترده تری از مردم و موسسات مقرون به صرفه تر کند.

دریافت وام P2P به شخص امکان می دهد در برابر وثیقه ای از توکن های تحت مالکیت خود، وجوهی دریافت کند و بطور بالقوه نرخ بهره کمتری را نسبت به سیستم مالی فعلی پرداخت می کند. دارایی های که قبلا امکان پرداخت بانکی نداشتند، مانند کالاها، اوراق بهادار، هنر یا املاک، می توانند توکن دار شده در مقابل 1) پول فیات 2) یا سایر رمز ارزهای قابل انتقال، اهرم قرار گیرند. وام گیرندگان می توانند در یک قرارداد هوشمند، توکن هایی را که به عنوان وثیقه دارند قفل کنند. این وثیقه بعنوان تضمینی برای بازپرداخت وام عمل می کند. از آنجا که اکثر توکن ها قیمت های ناپایداری دارند، برنامه های وام غیرمتمرکز فقط به شما امکان می دهند درصد مشخصی از ارزش وثیقه خود را وام بگیرید. اگر قیمت بازار وثیقه شروع به کاهش کند، قرارداد هوشمند برنامه ریزی شده است تا توکن های وثیقه را با قیمت لحظه ای از پیش تعیین شده یا حراج بازار بفروشد تا ریسک طرف وام دهنده را کاهش دهد. وام وثیقه دار در حال حاضر تنها گزینه است، زیرا سیستم های غیرمتمرکز هیچ فرآیند KYC برای تأمین امنیت وجوه براساس شناسایی و شهرت ندارند. با این حال، با تکامل یافتن راه حلهای پیچیده تر برای شناسایی و شهرت، این ممکن است تغییر کند. در زمان نگارش این کتاب، مورد اصلی استفاده از وام P2P ، جهت معاملات حاشیه ای است، (روش وام گرفتن وجوه برای سرمایه گذاری در جایی که فرد انتظار دارد از سرمایه گذاری سود بیشتری نسبت به بهره ای که باید بپردازد ببرد. وجوه وام گرفته شده برای اهرم استفاده می شود، به این معنی که سود و زیان، هر دو زیاد خواهد بود).

وام های آنی نوع خاصی از وام P2P است که درون یک تراکنش شبکه معتبر است و باید تا پایان آن تراونش بازپرداخت شود. وام دهنده می تواند وام هایی با ریسک صفر ارائه دهد و وام گیرنده می تواند بدون وثیقه هر مقدار توکنی دریافت کند، به شرط آنکه وام گیرنده بتواند تمام توکن های وام گرفته شده را در همان تراکنش بازگرداند. خطر پیش فرض و نقدینگی که معمولاً وام دهنده متحمل می شود، به این دلیل که وام گیرنده مجبور است در همان تراکنش توکن های وام گرفته شده را بازپرداخت کند، به صفر می رسد، در غیر این صورت قرارداد هوشمند، تراکنش را اجرا نمی کند. یک سری عملیات قرارداد هوشمند می تواند به گونه ای برنامه ریزی شود که یا همگی انجام شوند یا هیچ یک انجام نگیرد. با توجه به ماهیت اتمی شبکه های بلاکچین، در صورت عدم رعایت شرایط بازپرداخت، تراکنش های مبتنی بر قرارداد هوشمند می توانند در حین اجرا برگردانده شوند. این مفهوم برای اولین بار در سال 2018 با "پروتکل ماربل" معرفی گردید. تراکنش های وام آنی در صورت 1) کارمزد معاملاتی ناکافی ، 2) تراکنش متناقض ، یا 3) در صورت عدم تحقق شرط دیگری در معامله، به نتیجه نمی رسند. وام ها از یک مجموعه نقدینگی تحت مدیریت قرارداد هوشمند گرفته شده است، به این معنی که هر کسی در هر زمانی می تواند کل مقدار توکن های موجود در مجموعه را وام دریافت کند. خدمات DeFi مرتبط در زمینه وام آنی، صرافی های غیرمتمرکز، معاملات غیرمتمرکز مارجین دار یا خدمات اعتبار / وام هستند.

میکر داو MakerDAO یکی از مجرب ترین پروژه ها است که در سال 2017 برای ایجاد یک سیستم توکن باثبات راه اندازی شد. توکن باثبات DAI دارای ویژگی اعطای وام غیرمتمرکز درونی است. دای در برابر توکن وثیقه (اتر) صادر می شود. وام گیرندگان با قفل کردن توکن های اتر خود به عنوان وثیقه، با استفاده از موقعیت بدهی وثیقه دار مبتنی بر قرارداد هوشمند (CDP)، توکن های تازه ایجاد شده DAI را دریافت می کنند. نسبت وثیقه فعلی 150 درصد است. نرخ بهره بی ثبات است و هر ماه حدود 2.5 درصد تا 19.5 درصد است. طیف وسیعی از توکن به عنوان وثیقه پشتیبانی می شوند (بیشتر بخوانید: قسمت 3 - توکن های باثبات).

یونی سواپ: Uniswap یک صرافی غیرمتمرکز توکن است که بدون دفتر سفارش اجرا می شود. به جای دفتر سفارش، آنها از "استخرهای نقدینگی" برای تسهیل مبادله توکن استفاده می کنند. هر توکن دارای یک استخر جهانی وام و قرض است که بازاری را برای موقعیت های وام و قرض آن توکن نشان می دهد. در چنین تنظیماتی، هر دارنده توکن می تواند توکن های خود را به صندوق نقدینگی بدهد و از سود توکن خود بهره ببرند. ارتقا سال 2020 پروتکل Uniswap، به جای اتکا به جفت دارایی اتریوم به عنوان توکن پایه ثابت، امکان مبادله مستقیم توکن به توکن را فراهم می نماید. ارتقا پروتکل همچنین "انتقال آنی" را ارائه داد، یک تابع وام آنی که به کاربران امکان می دهد توکن ها را برای معاملات فوری زنجیره ای پس بگیرند و در پایان معامله آنها را بازگردانند. این نسخه جدید طوری طراحی شده تا در برابر حملات و دستکاری های احتمالی مانند "حمله های آنی" در فوریه 2020 که بعدا در این فصل شرح داده خواهد شد، مقاوم تر باشد.

کامپاند Compound در سال 2018 به عنوان پروتکل وام غیرمتمرکز با استخرهای نقدینگی راه اندازی شد. وام دهندگان می توانند توکن های خود را در استخرهای وام واریز کنند تا سود بگیرند. وام ها توکن دار است. نرخ بهره هر توکن وام داده شده، بصورت الگوریتمی بر اساس عرضه و تقاضای توکن در هر استخر تعریف شده و بنابراین متغیر است. می توان یک نوع توکن را، در ازای واریز نوع دیگری از توکن (به عنوان مثال cDAI برای DAI) دریافت کرد. وامها مدت زمان مشخصی ندارند، به این معنی که وام دهندگان می توانند وجوه خود را در هر زمان برداشت کنند. وام ها نیز مدت نامحدود دارند. نسبت وثیقه فعلی 150 درصد است. توکن هایی که به عنوان وثیقه پشتیبانی می شوند در حال حاضر عبارتند از: ETH ،DAI ، ، BAT ،REP ،USDC ،WBTC و ZRX.

دارما Dharma در سال 2019 راه اندازی شد و در ابتدا به طور کامل غیرمتمرکز نبود، وام را با نرخ بهره ثابت و مدت زمان حداکثر 90 روز می داد. وام گیرندگان حساب قرارداد هوشمند خود را با 150 درصد ارزش وجوهی که قرض گرفته شده وثیقه می گذاشتند و نرخ بهره به جای الگوریتم بازار توسط مدیریت دارما تعیین شده است. آنها بعداً تغییر کردند و اکنون از "استخر نقدینگی کامپاند" استفاده می کنند که نرخ بهره را به صورت الگوریتمی بر اساس عرضه و تقاضا در این استخرها تعیین می کنند. در حال حاضر توکن هایی که به عنوان وثیقه پشتیبانی می شوند: DAI.

پلتفرم dYdX یک صرافی و سیستم وام غیرمتمرکز است. پشتیبانی معاملات علاوه بر استقراض و وام امکان عملکرد بیشتر از سایر سیستم های وام را فراهم می کند، به همین دلیل به نظر می رسد بسیاری از معامله گران مارجین این خدمات را ترجیح می دهند. مشابه "کامپاند"، dydx از یک روش مبتنی بر استخر با نرخ بهره های متغیر الگوریتمی استفاده می کند. نیازمند وثیقه کمتری است (125٪ اولیه، 115٪ حداقل) و مدت وام گرفتن به 28 روز محدود می شود. در حال حاضر توکن هایی که به عنوان وثیقه پشتیبانی می شوند عبارتند از: DAI ، ETH و USDC.

نکسو Nexo یک پلتفرم وام مبتنی بر قرارداد هوشمند است که وامهای فوری را با بیش از 45 ارز فیات ارائه می دهد. هرکسی می تواند در یک قرارداد هوشمند، توکن های موجود خود را (توکن های دارایی، توکن های پرداخت) وثیقه کند و بلافاصله وام بگیرد. این خدمات با یک سرویس جانبی همراه است که پول را با نرخ بهره ثابت به حساب بانکی شما واریز می کند. وام را می توان در هر زمان، به ازای آزادسازی توکن ها پس داد.

مثالهای دیگر برای سیستمهای وام غیرمتمرکز "Aave" ، "Bloqboard" ، "BlockFi" ، "Cred" ، "Colendi" ، "Curve" ، "ETHLend" ، "EOS REX" ، "Lendoit" ، "NUO" ، "SALT". "" Iearn "،" InstaDapp "،" Uniswap "،" Crypto.com "،" Nexo "،" INLOCK "،" ICONOMI "،" CoinLoan "،" Nuo Network "،" LendaBit "،" Bitbond "،" BTCpop " ، "" Helio Lending "،" Lendingblock "،" xCoins "و" Genesis Capital " هستند که همگی درجات مختلفی از تمرکززدایی و عملکردها را ارائه می دهند.

به بردارهای حمله به سرمایه های زیاد در خدمات مالی غیرمتمرکز که با وام های آنی فعال می شوند، اشاره دارد. اولین حملات آنی در سال 2020 به "bZx"، یک سرویس وام غیرمتمرکز صورت گرفت. یک فرد ناشناس یا گروهی از افراد بدون هیچ گونه وجهی، بلافاصله به ارزش صدها هزار دلار، اتریوم قرض گرفتند، و از یک سری پروتکل های آسیب پذیر داخل زنجیره ای که قبلاً تحت تنش آزمایش نشده بودند، درون یک تراکنش اتریوم سوء استفاده کردند. این اتفاق علی رغم هشدارهای قبلی افراد مختلف در جامعه کریپتو ها رخ داده است. ماه ها قبل، یک هکر ناشناس SamCZSun، احتمال استفاده از وام های آنی برای دستکاری اطلاعات ورودی (اوراکل های) داده های مربوط به قیمت دارایی را آشکار کرد. تیلور موناهان، بنیانگذار Mycrypto.com نیز، به این آسیب پذیری ها در توییت های عمومی اشاره کرده بود. اگرچه bZx ادعا کرد این مشکل را برطرف کرده است، از وام های آنی برای تخلیه مجموعا حدود 954،000 USD در دو حمله طی چهار روز استفاده شد: 14 فوریه 2020 (350،000 USD )، و دومین بار در یک حمله مشابه با کمی تغییر، در 18 فوریه 2020 (600،000 USD). مهاجم(یا مهاجمان) از این آسیب پذیری های اوراکل و باگ موجود در کد پروتکل bZx برای اطمینان از پرداخت سوء استفاده کردند.

در تنظیمات DeFi ، قراردادهای هوشمند باید همیشه اطلاعاتی در مورد ارزش توکن وثیقه داشته باشند. این داده ها از اوراکل ها مثلا صرافی توکن تهیه می شود.

با این حال، برخلاف بازارهای مالی سنتی، که در آن قیمت سهام فقط در یک بورس اوراق بهادار خاص معامله می شود و دارای یک منبع قابل اعتماد است، توکن ها می توانند در صرافی های مختلف مورد معامله قرار گیرند و اغلب اوقات پراکندگی قیمت بسیار ناپایداری بین صرافی های مختلف و داخل هر صرافی دارند. این پراکندگی در صرافی های گوناگون توکن، فرصت های آربیتراژ ایجاد می کند. بنابراین می توان با وام گرفتن توکن در یک قیمت پایین و سپس فروش با قیمت بالاتر قبل از بازپرداخت وام، سود کسب کرد. از آنجا که اکثر سرویس های DeFi، از جمله بسیاری از صرافی های غیرمتمرکز، در شبکه اتریوم اجرا می شوند، کل این فرایند می تواند درون یک معامله انجام شود.

وام گیرندگان آنی می توانند تقریباً مقدار نامحدودی از وجوه اهرم کنند تا با کدگذاری تمام مراحل عملیات در یک قرارداد هوشمند، از فرصت های آربیتراژ بهره ببرند، که حملات آنی به "bZx" هم به همین شکل بود. مهاجمان از توکن های قرض گرفته شده در وام آنی برای دستکاری قیمت بازار یک توکن ERC-20 با پشتوانه بیتکوین، در یک صرافی غیر متمرکز با عمق بازار کم استفاده کردند، و با استفاده از زنجیره ای از تراکنش ها و همچنین بهره گیری از سایر نقاط ضعف کد، قیمت را از 38 به 109.8 افزایش دادند و وام آنی به مبلغ 350،000 دلار باز پرداخت نموده و سپس 600،000 دلار سود بردند. در صنعت مالی کنونی، چنین دستکاری هایی در بازار فقط توسط اشخاص یا موسسات با دارایی های زیاد می تواند انجام گیرد. به نوعی، وام های آنی دستکاری بازار به صورت دموکراتیک در اختیار همه قرار داده اند. با این حال، اگرچه به هیچ دارایی نیاز ندارید، اما به دانش فنی بازار نیاز دارید. سو استفاده های اخیر نشان داد که چگونه بازارهای دارای نقدینگی کم و قراردادهای هوشمند مستعد حملات هستند و وام های آنی در ترکیب با قراردادهای هوشمند که دارای روزنه های نفوذ ناخواسته و / یا منابع خبری غیرمعتبر هستند می توانند مورد سو استفاده قرار گیرند.

بحث در مورد اینکه آیا باید از این حوادث به عنوان "حمله" ، "هک" یا "سو استفاده" نام برد، جریان دارد و یادآور بحث های سال 2016 در مورد حادثه TheDAO است. این حملات نشان می دهد که جامعه DeFi هنوز سازوکارهای مقاوم در برابر حمله جهت معماری پایدار DeFi ایجاد نکرده است. کد قرارداد هوشمند باید مورد بازرسی قرار گیرد، از جمله سطوح حمله ای که می تواند ناشی از اوراکل ها باشد. منابع ورودی داده قابل اطمینان از مسائل شناخته شده معماری قراردادهای هوشمند هستند، بنابراین حمله آنی bZx قابل پیش بینی بود. علاوه بر این، نقدینگی بازارهای توکن برای مکانیزم های کارآمد قیمت گذاری ضروری است.

در حالی که پروتکل های اعطای وام P2P امکانات جدید و مهیجی را ایجاد می کنند، این عرصه هنوز نوپا است. در زمان نگارش این کتاب، خدمات وام غیرمتمرکز نمی توانند با سیستم های مالی قدیمی رقابت کنند:

1. بسیاری از خدمات هنوز کاملاً غیرمتمرکز نشده اند،
2. فقدان مقررات،
3. و فرآیندهایی که در شرایط سخت تست نشده اند، که سواستفاده از قرارداد هوشمند را امکان پذیر می کند،
4. و قابلیت استفاده محدود این فرایندها و تجربه کاربری بدون درک مستقیم (کنترل کلید خصوصی خود)،
5. نقدینگی کم در صرافی های غیرمتمرکز
6. و اینکه بسیاری از محصولات DeFi به دلیل عدم وجود سنجش اعتبار و وثیقه مشترک، هنوز وثیقه های بیش از حد زیاد می گیرند. اینها تنها برخی از چالشهای پیش رو است.

اجرای اعتبار و خدمات وام مبتنی بر قرارداد هوشمند، هزینه های عملیاتی کمتری نسبت به خدمات مالی قدیمی دارد، زیرا تأیید انطباق اطلاعات می تواند به سرعت انجام شود. در یک تنظیم کاملا غیرمتمرکز، خدمات مالی P2P فقط به یک کیف پول کریپتو، بدون سیستم های شناسایی پیچیده، نیاز دارد. آنها امکان کنترل، امنیت و دربر گیرندگی بیشتر را فراهم می کنند.

خدمات اعطای وام غیرمتمرکز از قراردادهای هوشمند برای ایجاد بازارهای دو طرفه برای سیستم اعتباری و وام P2P استفاده می کنند. از نظر تئوری، هر دارایی غیر بانکی مانند کالاها، اوراق بهادار، املاک، آثار هنری یا سهام SME قابل توزیع می تواند توکن شده و به عنوان ضامن قرار گیرد که این می تواند منجر به همگرایی بازارهای مالی و اقتصاد واقعی شود. کالاها، ارزهای ملی و اوراق بهادار تا کنون توکن دار شده اند و امروز می توانند در بازارها معامله شوند، در حالی که توکن املاک، آثار هنری و SME، هنوز در مراحل اولیه ایده پردازی قرار دارند.

ادغام چنین دارایی های غیر بانکی توکن دار با طرح های اعطای وام و دریافت قرض امکان انجام تراکنش های فوری را فراهم می کند، که این از امکانات سیستم های قدیمی امروزی فراتر می رود. هر توکن قابل انتقال نماینده دارایی می تواند به عنوان وثیقه برای راه حل های باز وام غیرمتمرکز استفاده شود، که می تواند پویایی سیستم اقتصادی جهانی ما را تغییر دهد.

اعطای وام P2P می تواند به راحتی با یک قرارداد هوشمند انجام گیرد. دارایی هایی که سابقا خفته و غیرقابل پرداخت بانکی بودند اکنون می توانند از سراسر جهان برای ایجاد بازار نقد P2P اعصای وام، توکن دار شوند. هرکسی می تواند از طریق بهره پرداختی توسط وام گیرندگان، درآمد منفعل نسبتاً بدون خطری از دارایی های خود کسب کند. از طرف دیگر، کاهش هزینه های عملیاتی همچنین می تواند وام ها را برای طیف گسترده تری از مردم و موسسات مقرون به صرفه تر کند.

دریافت وام P2P امکان وام گرفتن وجوه در قبال وثیقه دارایی را فراهم می کند که بطور بالقوه نرخ بهره کمتری را نسبت به سیستم مالی فعلی پرداخت می شود. دارایی های غیر بانکی قبلی، مانند کالاها، اوراق بهادار، هنر یا املاک، می توانند در برابر 1) ارز فیات یا سایر 2) توکن ارزهای قابل انتقال، توکن شده و اهرم قرار گیرند. وام گیرندگان می توانند در یک قرارداد هوشمند، توکن هایی را که به عنوان وثیقه دارند قفل کنند. این وثیقه تضمینی برای بازپرداخت مبلغ وام دهندگان است.

از آنجا که اکثر توکن ها قیمت های ناپایداری دارند، برنامه های وام غیرمتمرکز فقط به شما امکان می دهند درصد مشخصی از ارزش وثیقه خود را وام بگیرید. اگر قیمت بازار وثیقه شروع به کاهش کند، قرارداد هوشمند برنامه ریزی شده است تا توکن های وثیقه را با قیمت لحظه ای از پیش تعیین شده یا در حراج بازار بفروشد تا ریسک طرف وام دهنده را کاهش دهد.

وام های آنی: نوع خاصی از وام P2P است که درون یک تراکنش معتبر است و باید تا پایان آن تراکنش بازپرداخت شود. وام دهنده می تواند وام هایی با ریسک صفر ارائه دهد و وام گیرنده می تواند بدون وثیقه، هر مقدار توکن دریافت کند، به شرط آنکه وام گیرنده بتواند تمام توکن های دریافتی را در همان تراکنش بازگرداند. یک سری عملیات قرارداد هوشمند می تواند به گونه ای برنامه ریزی شود که یا همه این فرایند اتفاق بیفتد، یا اصلا اتفاقی نیفتد.

حملات آنی: اشاره به حملات به سرمایه های زیاد در خدمات مالی غیرمتمرکز دارد که با وامهای آنی امکان پذیر می شود. وام گیرندگان می توانند تقریباً مقدار نامحدودی از وجوه را برای استفاده از فرصت های آربیتراژ بوسیله نوشتن کد تمام مراحل در یک قرارداد هوشمند، اهرم کنند و با وام گرفتن توکن در یک قیمت پایین سود کسب کنند، سپس قبل از بازپرداخت وام با قیمت بالاتر بفروشند. کل این فرایند را می توان در همان تراکنش، به صورت زنجیره ای انجام داد.

در صنعت مالی کنونی، چنین دستکاری در بازار فقط توسط اشخاص یا موسساتی با دارایی های زیاد انجام می شود. به نوعی، وام های آنی، دستکاری بازار را بصورت دموکراتیک در اختیار همه قرار داده اند.